pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เอ็สเอ็สกวาดล้างเก็ตโตยิวในพื้นที่เขตปกครองสามัญของโปแลนด์ในปี 1942–1943 และขนย้ายประชากรไปยังค่ายเพื่อกำจัด ข้อยกเว้นอย่างเดียวคือเก็ตโตวูช ซึ่งไม่ถูกกำจัดจนกลางปี 1944 ยิวประมาณ 42,000 คนในเขตปกครองสามัญถูกยิงระหว่างปฏิบัติการเทศกาลเก็บเกี่ยว (Aktion Erntefest) ในวันที่ 3–4 พฤศจิกายน 1943 ขณะเดียวกัน มีการขนส่งทางรางเข้าค่ายเป็นประจำจากทวีปยุโรปตะวันตกและใต้ การขนส่งยิวเข้าค่ายมีลำดับความสำคัญต่อทางรถไฟเยอรมันเหนืออย่างอื่น ยกเว้นสิ่งจำเป็นสำหรับกองทัพ และยังดำเนินต่อไปแม้เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ทางหทารที่เลวร้ายที่เพิ่มขึ้นทุกทีในปลายปี 1942 ผู้นำกองทัพและผู้จัดการเศรษฐกิจร้องเรียนเกี่ยวกับการแบ่งทรัพยากรและการฆ่าคนงานยิวมีทักษะ แต่ผู้นำนาซีจัดว่าคำสั่งทางอุดมการณ์อยู่เหนือข้อพิจารณาทางเศรษฐกิจ
การเดินแถวมรณะ.
เมื่อถึงกลางปี 1944 ชุมชนยิวที่อยู่ในเงื้อมมือระบอบนาซีถูกกำจัดเหี้ยนแล้ว วันที่ 5 พฤษภาคม 1944 ฮิมม์เลอร์สั่งนายทหารกองทัพบกว่า "ปัญหายิวโดยทั่วไปได้รับชำระสะสางในเยอรมนีและประเทศที่ถูกเยอรมนียึดครองแล้ว" เมื่อกองทัพโซเวียตรุกคืบ มีการปิดค่ายในโปแลนด์ตะวันออก และมีความพยายามปกปิดสิ่งที่เกิดขึ้น มีการรื้อห้องรมแก๊ส มีการระเบิดเมรุทิ้งด้วยไดนาไมต์ และมีการขุดหลุมฝังศพหมู่แล้วนำศพมาเผา ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเมษายน 1945 เอ็สเอ็สส่งนักโทษไปทางทิศตะวันตกใน "การเดินแถวมรณะ" ไปยังค่ายในเยอรมนีและออสเตรีย ในเดือนมกราคม 1945 เยอรมนีมีบันทึกผู้ต้องขัง 714,000 คนในค่ายกักกัน เมื่อถึงเดือนพฤษภาคม มีผู้เสียชีวิต 250,000 คน (ร้อยละ 35) ระหว่างการเดินแถวมรณะ นักโทษซึ่งป่วยอยู่แล้วหลังเผชิญความรุนแรงและความอดอยากนานหลายเดือนถึงหลายปี มีการต้อนให้เดินแถวไปยังสถานีรถไฟและขนส่งเที่ยวละหลายวันโดยไม่มีอาหารและที่พักอาศัยในขบวนรถขนสินค้าเปิด เมื่อถึงแล้วยังถูกบังคับให้เดินแถวอีกไปยังค่ายใหม่อีก บ้างเดินทางโดยรถบรรทุกหรือเกวียน บ้างต้องเดินแถวตลอดระยะทางไปยังค่ายใหม่ คนที่ช้าหรือล้มลงจะถูกยิงทิ้ง
ค่ายหลักแห่งแรกที่ทหารฝ่ายสัมพันธมิตรไปพบ คือ ไมดาแนก โดยทหารโซเวียต ร่วมกับห้องรมแก๊ส เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 1944 เทรบลิงคา ซอบีบอร์และแบวแซตส์ไม่เคยได้รับการปลดปล่อย แต่เยอรมันทำลายทิ้งในปี 1943 โซเวียตปลดปล่อยเอาชวิตซ์อีกในวันที่ 27 มกราคม 1945 เมื่อพบนักโทษ 7,000 คนในสามค่ายหลัก และ 500 คนในค่ายย่อย สหรัฐปลดปล่อยบูเชนวัลด์ในวันที่ 11 เมษายน บริเตนปลดปล่อยแบร์เกิน-เบ็ลเซินในวันที่ 15 เมษายน สหรัฐปลดปล่อยดาเคาในวันที่ 29 เมษายน โซเวียตปลดปล่อยราเวนสบรึค ในวันที่ 30 เมษายน และสหรัฐปลดปล่อยเมาเทาเซินในวันที่ 5 พฤษภาคม กาชาดเข้าควบคุมเทอเรอเซียนชตัดท์ในวันที่ 3 พฤษถาคม ก่อนโซเวียตมาถึงหลายวัน
กองพลยานเกราะที่ 11 ของบริเตนพบนักโทษประมาณ 60,000 คน (เป็นยิวร้อยละ 90) เมื่อพวกเขาปลดปล่อยแบร์เกิน-เบ็ลเซิน เช่นเดียวกับศพที่ไม่ถูกฝัง 13,000 ศพ และอีก 10,000 คนเสียชีวิตจากไข้รากสาดน้อยหรือทุพโภชนาการในอีกหลายสัปดาห์ถัดมา ผู้สื่อข่าวสงครามของบีบีซี ริชาร์ด ดิมเบิลบีอธิบายฉากที่เขาและกองทัพบริติชพบที่เบ็ลเซินในรายงานที่สะเทือนใจจนบีบีซีไม่ยอมแพร่สัญญาณเป็นเวลาสี่วัน จนวันที่ 19 เมษายน เมื่อดิมเบิลลีขู่ว่าจะลาออก เขากล่าวว่าเขา "ไม่เคยเห็นทหารบริติชเร้าเป็นโทสะเย็นเยือกขนาดนั้นมาก่อน"
ยิวที่ถูกฆ่านั้นคิดเป็นประมาณหนึ่งในสามของยิวในโลก และประมาณสองในสามของยิวในทวีปยุโรป โดยยึดประมาณการยิวในทวีปยุโรป 9.7 ล้านคนเมื่อสงครามเริ่มต้น ตามข้อมูลของ Yad Vashem Holocaust Martyrs' and Heroes' Remembrance Authority ในเยรูซาเล็ม "การวิจัยจริงจังทั้งหมด" ยืนยันว่ายิวเสียชีวิตระหว่าง 5 ถึง 6 ล้านคน การคำนวณหลังสงครามยุติใหม่ ๆ มี 4.2 ถึง 4.5 ล้านคนจาก Gerald Reitlinger; 5.1 ล้านคนจาก Raul Hilberg; และ 5.95 ล้านคนจาก Jacob Lestschinsky ในปี 1990 Yehuda Bauer และ Robert Rozett กะไว้ 5.59–5.86 ล้านคน และในปี 1991 Wolfgang Benz เสนอว่า 5.29 ถึงกว่า 6 ล้านคนเล็กน้อย จำนวนดังกล่าวมีเด็กกว่า 1 ล้านคน ความไม่แน่นอนส่วนใหญ่มาจากการขาดจำนวนที่เชื่อถือได้สำหรับจำนวนยิวในทวีปยุโรปในปี 1939 การเปลี่ยนเขตแดนทำให้การนับผู้เสียหายซ้ำหลีกเลี่ยงได้ยาก การขาดบันทึกที่แม่นยำจากผู้ลงมือ และความไม่แน่นอนว่ารวมการเสียชีวิตหลังปลดปล่อยแล้วที่เกิดจากการบีฑาหรือไม่
อัตราตายขึ้นอยู่กับรัฐยุโรปที่อยู่รอดในการคุ้มครองพลเมืองยิวของตนเป็นหลัก ในประเทศที่เป็นพันธมิตรกับเยอรมนี การควบคุมพลเมืองยิวบ้างถูกมองว่าเป็นประเด็นอำนาจอธิปไตย การมีสถาบันของรัฐอยู่ต่อเนื่องช่วยป้องกันชุมชนยิวมิให้ถูกทำลายสิ้นซาก ในประเทศที่ถูกยึดครอง การอยู่รอดของรัฐก็เทียบสัมพันธ์กับอัตราตายของยิวที่ต่ำกว่าเช่นกัน โดยร้อยละ 75 ของยิวเสียชีวิตในเนเธอร์แลนด์ และร้อยละ 99 ของยิวที่อาศัยอยู่ในเอสโตเนียเมื่อเยอรมนนีมาถึง นาซีประกาศให้เอสโตเนียปลอดยิวในเดือนมกราคม 1942 ในการประชุมวันเซ ส่วนร้อยละ 75 รอดชีวิตในฝรั่งเศส และร้อยละ 99 ในเดนมาร์ก
Christian Gerlach เขียนว่า การอยุ่รอดของยิวในประเทศซึ่งรัฐยังหลงเหลืออยู่แสดงให้เห็นว่า "มีขีดจำกัดอำนาจของเยอรมัน" และอิทธิพลของผู้ที่มิใช่เยอรมัน รัฐบาลหรือเอกชนก็ตาม มีความ "สำคัญยิ่งยวด" ยิวที่รอดชีวิตในรัฐก่อนสงครามที่ถูกทำลาย (โปแลนด์และรัฐบอลติก) หรือพลัดถิ่น (สหภาพโซเวียตตะวันตก) ขึ้นอยู่กับความเมตตาของรัฐเยอรมันและบางทีประชากรท้องถิ่นที่เป็นปรปักษ์ ยิวเกือบทั้งหมดที่อาศัยอยู่ในโปแลนด์ รัฐบอลติกและสหภาพโซเวียตที่ถูกเยอรมนียึดครองถูกฆ่า โดยมีโอกาสรอดชีวิตเฉลี่ยร้อยละ 5 จากยิว 3.3 ล้านคนในประเทศโปแลนด์ ถูกฆ่าไปเกือบร้อยละ 90
ผู้เสียหายอื่นจากการบีฑาของนาซี.
เชลยศึกและพลเรือนโซเวียต.
นาซีถือว่าสลาฟเป็นอุนแทร์เมนเชน (ต่ำกว่ามนุษย์) ทหารเยอรมันทำลายหมู่บ้านทั่วสหภาพโซเวียต ล้อมจับพลเรือนไปใช้แรงงานเกณฑ์ในเยอรมนี และก่อให้เกิดทุพภิกภัยโดยริบอาหาร ในเบลารุส เยอรมนีกำหนดระบอบซึ่งเนรเทศประชากรประมาณ 380,000 คนสำหรับใช้แรงงานเกณฑ์และฆ่าอีกหลายแสนคน มีหมู่บ้านกว่า 600 แห่งที่ประชากรถูกฆ่า และนิคมเบลารุสอย่างน้อย 5,295 แห่งถูกทำลาย ข้อมูลของ Timothy Snyder ระบุว่า จากประชากร 9 ล้านคนในโซเวียตเบลารุสในปี 1941 "ประมาณ 1.6 ล้านคนถูกเยอรมันฆ่าในการกระทำที่อยู่ห่างจากสมรภูมิ รวมทั้งเชลยศึกประมาณ 700,000 คน ยิว 500,000 คน และคนที่ถูกนับว่าเป็นพลพรรค 320,000 คน (ส่วนใหญ่เป็นพลเรือนไม่มีอาวุธ)" พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ฮอโลคอสต์สหรัฐประมาณว่าเชลยศึกโซเวียต 3.3 จาก 5.7 ล้านคนตายในการควบคุมของเยอรมัน อัตราตายลดลงเมื่อเชลยศึกมีความจำเป็นต้องช่วยความพยายามของสงครามเยอรมัน ในปี 1943 มีการใช้ครึ่งล้านคนเป็นแรงงานทาส อดอล์ฟ ฮิตเลอร์สั่งให้ทำลายเลนินกราดที่ถูกล้อมอยู่ ร่วมกับผู้อยู่อาศัยในนั้นทั้งหมด เจตนาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนพันธุฆาตเจเนรัลพลัน โอสท์ ซึ่งสั่งให้กำจัด ให้แผลงเป็นเยอรมัน ให้ขับไปยังพื้นที่ทางตะวันออกของเทือกเขาอูราลและจับเป็นทาสซึ่งชาวรัสเซีย ยูเครนและเบลารุสส่วนใหญ่ โดยมีความมุ่งหมายเพื่อให้ชาวเยอรมันมีพื้นที่อยู่อาศัยมากขึ้น
ชาวโปแลนด์ที่มิใช่ยิว.
มีคำสั่งห้ามการติดต่อทางสังคมระหว่างชาวโปแลนด์และชาวเยอรมันในพื้นที่ที่ถูกยึดครอง และฮิตเลอร์ประกาศชัดเจนว่าคนงานโปแลนด์จะต้องเก็บไว้ในสิ่งที่ Robert Gellately เรียกว่า "สภาพต่ำต้อยกว่าอย่างถาวร" ในรายงานถึงฮิตเลอร์ ลงวันที่ 25 พฤษภาคม 1940 "ความคิดบางส่วนว่ด้วยการปฏิบัติต่อประชากรต่างชาติพันธุ์ในทิศตะวันออก" ฮิมม์เลอร์แถลงว่าเยอรมันมีผลประโยชน์ในการส่งเสริมความแตกแยกระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์ในทิศตะวันออก เขาต้องการจำกัดผู้ที่มิใช่เยอรมันในดินแดนที่ถูกยึดครองให้มีการศึกษาขั้นประถมเท่านั้น เพื่อสอนให้พวกเขาเขียนชื่อตัวเอง นับเลขถึง 500 ทำงานหนักและเชื่อฟังเยอรมัน ชนชั้นการเมืองของโปแลนด์ตกเป็นเป้าการรณรงค์แห่งการฆ่าฟัน พลเมืองโปแลนด์ที่มิใช่ยิวเสียชีวิตด้วยน้ำมือเยอรมันระหว่าง 1.8 ถึง 1.9 ล้านคนระหว่างสงคราม ประมาณสี่ในห้าเป็นชาติพันธุ์โปแลนด์ ส่วนที่เหลือเป็นชาวยูเครนและเบลารุส อย่างน้อย 200,000 คนเสียชีวิตในค่ายกักกัน ประมาณ 146,000 คนเสียชีวิตในเอาชวิตซ์ ส่วนที่เหลือเสียชีวิตในการสังหารหมู่หรือในการก่อการกำเริบ เช่น การก่อการกำเริบวอร์ซอ ที่มีผู้เสียชีวิต 120,000–200,000 คน เด็กโปแลนด์ถูกเยอรมันลักพาตัวไปเพื่อ "เปลี่ยนเป็นเยอรมัน"
ชาวโรมานี.
เยอรมนีและพันธมิตรฆ่าชาวโรมานีมาถึง 220,000 คน คิดเป็นประมาณร้อยละ 25 ของชุมชนในทวีปยุโรป ซึ่งชาวโรมานีเรียกว่า "โพราจมอส" Robert Ritter หัวหน้า Rassenhygienische und Bevolkerungsbiologische Forschungsstelle เรียกชาติพันธุ์ดรมานีว่า "เป็นชนิดมนุษย์แบบที่ประหลาดที่ไม่สามารถพัฒนาได้และเกิดขึ้นจากการกลายพันธุ์" Bauer เขียนว่า ในเดือนพฤษภาคม 1942 โรมานีถูกจัดอยู่ภายใต้กฎหมายคล้ายกับยิว และในเดือนธันวาคม ฮิมม์เลอร์สั่งให้ "ครึ่งพันธุ์ยิปซี ยิปซีโรมา และสมาชิกตระกูลที่มีกำเนิดจากบอลข่านที่มิใช่เลือดเยอรมัน" ถูกส่งไปยังเอาชวิตซ์ ยกเว้นแต่รับราชการในเวร์มัคท์ ฮิมม์เลอร์ปรับคำสั่งในวันที่ 15 พฤศจิกายน 1943 ในดินแดนโซเวียตที่ถูกยึดครอง "ยิปซีและผู้มีเชื้อยิปซีที่อยู่ประจำที่ให้ปฏิบัติเหมือนพลเมืองของประเทศ ยิปซีและผู้มีเชื้อยิปซีเร่ร่อนให้จัดอยู่ในระดับเดียวกับยิวและให้อยู่ในค่ายกักกัน" Yehuda Bauer เขียนว่าการปรับนี้สะท้อนอุดมการณ์นาซีว่าโรมานี ซึ่งเดิมเป็นประชากรอารยัน ถูกทำให้เสียด้วยเลือดที่มิใช่โรมานี ในเบลเยียม ฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์ ชาวโรมานีถูกจำกัดการเคลื่อนที่และจำกัดให้อยู่ในค่ายรวบรวม ส่วนในยุโรปตะวันออก ถูกส่งเข้าค่ายกักกันและถูกฆ่าไปเป็นจำนวนมาก ในค่าย ปกติพวกเขาถูกนับในหมู่ผู้ไร้สังคม และถูกสั่งให้สวมสามเหลี่ยมสีน้ำตาลหรือดำบนเสื้อผ้า ระหว่างการบุกครองสหภาพโซเวียต โรมานีตกเป็นเป้าหมายของไอน์ซัทซ์กรุพเพน แม้มีขอบเขตน้อยกว่ายิว เชื่อว่ามีจำนวนถึง 1,000 คนถูกฆ่าโดยไอน์ซัทซ์กรุพเนเอชในสโลวาเกีย หลังเยอรมนียึดครองฮังการีในปี 1944 ชาวโรมานี 1,000 คนถูกเนรเทศไปเอาชวิตซ์ ชาวโรมานียังตกเป็นเป้าของพันธมิตรเยอรมนี เช่น ในโครเอเชีย มีจำนวนมากถูกฆ่าในค่ายกักกัน Jasenovac ผู้เสียชีวิตในโครเอเชียทั้งหมดมีจำนวนประมาณ 28,000 คน
ศัตรูการเมืองและศาสนา.
นักคอมมิวนิสต์ สังคมนิยมและสหภาพแรงงานชาวเยอรมันเป็นศัตรูยุคแรก ๆ ของนาซี และเป็นพวกแรก ๆ ที่ถูกส่งไปค่ายกักกัน คำสั่งจากฮิตเลอร์ Nacht und Nebel ("ราตรีและหมอก") ในเดือนธันวาคม 1941 ส่งสผลให้เกิดการหายตัวของนักปฏิบัติการการเมืองทั่วดินแดนที่เยอรนียึดครอง เนื่องจากพวกเขาปฏิเสธกล่าวสวามิภักดิ์ต่อพรรคนาซีหรือรับราชการในกองทัพ ผู้นับถือนิกายพยานพระยะโฮวาจึงถูกส่งไปยังค่ายกักกัน ซึ่งมีการระบุด้วยเครื่องหมายสามเหลี่ยมสีม่วง และได้รับตัวเลือกว่าจะบอกเลิกศาสนาของตนเองและยอมจำนนต่ออำนาจของรัฐหรือไม่ พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ฮอโลคอสต์สหรัฐ ประมาณการว่ามีผู้ถูกส่งเข้าค่ายระหว่าง 2,700 ถึง 3,300 คน และมีผู้เสียชีวิต 1,400 คน ตามข้อมูลของนักประวัติศาสตร์ชาวเยอรมัน Detlef Garbe "ไม่มีขบวนการศาสนาอื่นขัดขืนแรงกดดันให้เชื่อฟังลัทธิชาติสังคมนิยมโดยมีความเป็นเอกภาพและความเด็ดเดี่ยวเสมอ"
ชายรักร่วมเพศ.
ชายรักร่วมเพศประมาณ 100,000 คนถูกจับในเยอรมนี และ 50,000 คนถูกจำขังระหว่างปี 1933 ถึง 1945 เชื่อว่ามี 5,000–15,000 คนถูกส่งเข้าค่ายกักกัน ที่ซึ่งมีการระบุด้วยเครื่องหมายสามเหลี่ยมชมพูบนเสื้อผ้า ไม่ทราบว่ามีผู้เสียชีวิตมากเท่าใด มีหลายร้อยคนถูกตอน และบ้าง "เต็มใจ" เพื่อเลี่ยงรับโทษทางอาญา ในปี 1936 ฮิมม์เลอร์สร้างสำนักงานกลางไรช์สำหรับการต่อสู้การรักร่วมเพศและการทำแท้ง ตำรวจปิดบาร์เกย์และสิ่งพิมพ์เผยแพร่ของเกย์ เลสเบียนค่อนข้างไม่ค่อยได้รับผลกระทบ นาซีมองว่าเลสเบียนเป็น "พวกไร้สังคม" มากกว่าพวกเบี่ยงเบนทางเพศ
คนดำ.
จำนวนเยอรมันเชื้อสายแอฟริกาในเยอรมนีเมื่อนาซีเถลิงอำนาจมีประมาณการหลากหลายที่ 5,000–25,000 คน ไม่ชัดเจนว่าตัวเลขเหล่านี้รวมชาวเอเชียด้วยหรือไม่ แม้คนดำในเยอรมนีและยุโรปที่เยอรมนียึดครอง รวมทั้งเชลยศึก เผชิญกับการจองจำ การทำหมันและการฆ่า แต่ไม่มีโครงการฆ่าคนดำแบบเป็นกลุ่ม
ฝ่ายสัมพันธมิตรจัดศาลทหารในเนือร์นแบร์ก ประเทศเยอรมนี เพื่อดำเนินคดีต่อผู้นำเยอรมันในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ก การพิจารณาครั้งแรกเป็นการพิจารณาผู้นำการเมืองและทหาร 22 คนโดยศาลทหารระหว่างประเทศ ฮิตเลอร์ ฮิมม์เลอร์และเกิบเบิลส์ชิงฆ่าตัวตายหลายเดือนก่อนแล้ว มีคำฟ้องคดีอุกฉกรรจ์ต่อจำเลย 24 คน (มีการยุติคำฟ้องสองคำฟ้องก่อนสิ้นสุดการพิจารณาคดี) และเจ็ดองค์การ ได้แก่ คณะรัฐมนตรีไรช์ เอ็สเอ็ส, เอ็สเด, เกสตาโป, เอ็สเอ และ "เสนาธิการและกองบัญชาการ" คำฟ้องคดีอุกฉกรรจ์เป็นคำฟ้องฐานมีส่วนในแผนร่วมหรือการสมบคิดเพื่อให้บรรลุอาชญากรรมต่อสันติภาพ การวางแผน ริเริ่มและก่อสงครามเพื่อรุกราน และอาชญากรรมต่อสันติภาพอื่น อาชญากรรมสงคราม และอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ ศาลผ่านคำพิพากษาตั้งแต่ไม่มีความผิดไปจนถึงประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ จำเลย 11 คนถูกประหารชีวิต รวมทั้งโยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ, วิลเฮล์ม ไคเทิล, อัลเฟรด โรเซนเบิร์ก และอัลเฟรด โยเดิล สำหรับริบเบินทร็อพ คำพิพากษาประกาศว่าเขา "มีบทบาทสำคัญใน 'การแก้ปัญหายิวครั้งสุดท้าย' ของฮิตเลอร์"
การพิจารณาที่เนือร์นแบร์กครั้งถัด ๆ มาเกิดขึ้นระหว่างปี 1946 ถึง 1949 ซึ่งพิจารณาคดีจำเลยอีก 185 คน เยอรมนีตะวันตกทีแรกพิจารณาอดีตนาซีบางส่วน แต่หลังการพิจารณาคดีอูลม์ ไอน์ซัทซ์คอมมันโดปี 1958 รัฐบาลตั้งหน่วยงานของรัฐขึ้นสอบสวนอาชญากรรม การพิจารณาคดีนาซีและผู้สนับสนุนอื่นเกิดขึ้นในยุโรปตะวันตกและตะวันออก ในปี 1960 เจ้าหน้าที่มอสซาดจับกุมอาด็อลฟ์ ไอชมันน์ในประเทศอาร์เจนตินาแล้วนำตัวมายังประเทศอิสราเอลเพื่อพิจารณาคดีในคำฟ้องคดีอุกฉกรรจ์รวม 15 คดี ประกอบด้วยอาชญากรรมสงคราม อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ และอาชญากรรมต่อชาวยิว เขาถูกพิพากษาในเดือนธันวาคม 1961 และประหารชีวิตในเดือนมิถุนายน 1962 การพิจารณาคดีและการเสียชีวิตของไอชมันน์รื้อฟื้นความสนใจในอาชญากรสงครามและฮอโลคอสต์โดยรวม
ค่าปฏิกรรม.
รัฐบาลอิสราเอลร้องขอเงิน 1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐจากสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีในเดือนมีนาคม 1951 เพื่อหาเงินทุนแก่การฟื้นฟูสภาพผู้รอดชีวิตยิว 500,000 คน โดยแย้งว่าเยอรมนีขโมยเงิน 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐจากยิวยุโรป ชาวอิสราเอลมีความเห็นแตกกันเกี่ยวกับความคิดการเอาเงินจากเยอรมนี การประชุมเรื่องค่าสินไหมทดแทนทรัพย์สินยิวต่อเยอรมนี (หรือเรียก การประชุมค่าสินไหมทดแทน) เปิดในรัฐนิวยอร์ก และหลังการเจรจา ค่าสินไหมทดแทนลดเหลือ 845 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ประเทศเยอรมนีตะวันตกจัดสรรเงินอีก 125 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับค่าปฏิกรรมในปี 1988 บริษัทอย่างบีเอ็มดับเบิลยู ดอยท์เชอแบงก์ ฟอร์ด โอเปิล ซีเมนส์และโฟล์กสวาเกินเจอคดีความสำหรับการใช้แรงงานทาสระหว่างสงคราม เยอรมนีตอบสนองโดยการจัดตั้งมูลนิธิ "การรำลึก ความรับผิดชอบและอนาคต" ในปี 2000 ซึ่งจ่ายเงิน 4.45 พันล้านยูโรแก่อดีตผู้ใช้แรงงานทาส (คิดเป็นคนละ 7,670 ยูโร) ในปี 2013 เยอรมนีตกลงจัดหาเงิน 772 ล้านยูโรในการสนับสนุนการบริบาลพยาบาล บริการสังคมและยาแก่ผู้รอดชีวิตจากฮอโลคอสต์ 56,000 คนทั่วโลก บริษัทการรถไฟที่รัฐฝรั่งเศสเป็นเจ้าของ SNCF ตกลงในปี 2014 จ่ายเงิน 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่ผู้รอดชีวิตยิวอเมริกัน คิดเป็นประมาณ 100,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อคน สำหรับบทบาทในการขนส่งยิว 76,000 คนจากฝรั่งเศสไปค่ายมรณะระหว่างปี 1942 ถึง 1944
ฮิสโทรีเคอร์ชเตรท์, ปัญหาเอกลักษณ์.
ในทศวรรษแรก ๆ ของการศึกษาฮอโลคอสต์ นักวิชาการมีแนวเข้าสู่การศึกษาฮอโลคอสต์เป็นพันธุฆาตที่เป็นเอกลักษณ์ทั้งในด้านขอบเขตและความจำเพาะ Nora Levin บอกว่า "โลกเอาชวิตซ์ที่จริงเป็นดาวเคราะห์ใหม่" แนวทางเข้าสู่การศึกษานี้มีการตั้งคำถามในคริสต์ทศวรรษ 1980 ระหว่างฮิสโทรีเคอร์ชเตรท์ ("การทักท้วงของนักประวัติศาสตร์") เป็นความพยายามจัดตำแหน่งฮอโลคอสต์ใหม่ในประวัติศาสตร์นิพนธ์เยอรมัน
Ernst Nolte ริเริ่มฮิสโทรีเคอร์ชเตรท์ในเดือนมิถุนายน 1986 ในหนังสือพิมพ์อนุรักษนิยม Frankfurter Allgemeine Zeitung "อดีตที่จะไม่ผ่าน: สุนทรพจน์ที่สามารถเขียนได้แต่จะกล่าวไม่ได้อีกต่อไป" Nolte เขียนว่า แทนที่จะศึกษาวิธีเดียวกันกับเหตุการณ์ประวัติศาสตร์อื่น ๆ แต่สมัยนาซีถูกระงับเหมือนดาบเหนืออนาคตของเยอรมนี เขาเปรียบเทียบความคิด "ความผิดของชาวเยอรมัน" กับ "ความผิดของยิว" ในสมัยนาซี และแย้งว่าการมุ่งสนใจการแก้ปัญหาสุดท้ายมองข้ามโครงการการุณยฆาตและการปฏิบัติต่อเชลยศึกโซเวียตของนาซี ตลอดจนปัญหาหลังสงครามเช่นสงครามในเวียดนามและอัฟกานิสถาน เมื่อเปรียบเทียบเอาชวิตซ์กับกูลัก เขาเสนอว่าฮอโลคอสต์เป็นการสนองต่อความกลัวสหภาพโซเวียตของฮิตเลอร์ "กลุ่มเกาะกูลักไม่ได้มีมาก่อนเอาชวิตซ์หรือ การที่บอลเชวิกฆ่าคนทั้งกลุ่มไม่ใช่ข้อเท็จจริงและตรรกะที่มีมาก่อน 'การฆ่าเชื้อชาติ' ของชาติสังคมนิยมหรือ ... บางทีเอาชวิตซ์อาจมีที่มาในอดีตที่จะไม่ผ่านหรือเปล่า"
การให้เหตุผลของ Nolte ถูกมองว่าเป็นความพยายามทำให้ฮอโลคอสต์เป็นเรื่องปกติ นักประวัติศาสตร์ Ernst Piper มีปัญหาสำคัญหนึ่งในการอภิปราย คือ ประวัติศาสตร์ควรทำให้เป็นประวัติศาสตร์หรือทำให้เป็นเรื่องศีลธรรม ในการสนองต่อการให้เหตุผลของ Nolte ในเดือนกันยายน 1986 ในหนังสือพิมพ์ฝ่ายซ้าย "Die Zeit" Eberhard Jäckel สนองว่า "ไม่เคยมีมาก่อนที่รัฐ ด้วยอำนาจของผู้นำ วินิจฉัยและประกาศว่ามนุษย์กลุ่มหนึ่ง รวมทั้งผู้สูงอายุ หญิง เด็กและทารก จะต้องถูกฆ่าให้เร็วที่สุด แล้วดำเนินข้อมตินี้ด้วยทุกวิถีทางของอำนาจรัฐ" ในหนังสือ "Denying the Holocaust" (1993) Deborah Lipstadt มอง "การเปรียบเทียบทางประวัติศาสตร์ที่ไม่สมเหตุสมผล" ว่าเป็นการปฏิเสธฮอโลคอสต์รูปแบบหนึ่ง "ซึ่งออกแบบมาให้ชาวเยอรมันยอมรับอดีตของพวกตนโดยบอกพวกเขาว่าการกระทำของประเทศตนไม่แตกต่างจากประเทศอื่นอีกนับไม่ถ้วน ..."
แดน สโตนเขียนในปี 2010 ว่าฮิสฌทรีเคอร์ชเตรท์วาง "ปัญหาการเปรียบเทียบ" ในวาระดังกล่าว เขาแย้งว่าความคิดฮอโลคอสต์เป็นเอกลักษณ์ซึ่งถูกเอาชนะด้วยความพยายามจะจัดมันในบริบทของลัทธิสตาลิน การล้างชาติพันธุ์ และเจตนาของนาซีสำหรับ "การจัดระเบียบใหม่ทางประชากรศาสตร์" โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจเนรัลพลันโอสท์ ด้วยแผนฆ่าสลาฟหลายสิบล้านคนเพื่อสร้างที่อยู่อาศัยสำหรับชาวเยอรมัน Richard J. Evans แย้งในปี 2015 ว่า:
ในเดือนกันยายน 2018 การสำรวจออนไลน์ของซีเอ็นเอ็น–คอมเรสจากผู้ใหญ่ 7,092 คนในประเทศยุโรปเจ็ดประเทศ ได้แก่ ออสเตรีย ฝรั่งเศส เยอรมนี บริเตนใหญ่ ฮังการี โปแลนด์และสวีเดน พบว่า 1 ใน 20 ไม่เคยทราบเรื่องฮอโลคอสต์ ตัวเลขดังกล่าวรวม 1 ใน 5 ของชาวฝรั่งเศสอายุระหว่าง 18–34 ปี ชาวออสเตรีย 4 ใน 10 คนกล่าวว่าพวกเขาทราบ "เพียงเล็กน้อย" เยาวชนออสเตรียร้อยละ 12 ตอบว่าไม่เคยทราบมาก่อน การสำรวจปี 2018 ในสหรัฐพบว่าร้อยละ 22 ของผู้ใหญ่ 1,350 คนกล่วว่าพวกตนไม่เคยทราบ ส่วนชาวอเมริกันร้อยละ 41 และมิลเลนเนียลร้อยละ 66 ไม่ทราบว่าเอาชวิตซ์คืออะไร ในปี 2019 การสำรวจชาวแคนาดา 1,100 คนพบว่าร้อยละ 49 บอกชื่อค่ายกักกันไม่ได้เลย
สำอาง
ประเทศลิธัวเนีย
อัลลอฮ์ (ซุบฮาฯ)
สังขยาปกาสกปกรณ์
สังขยาปกาสกปกรณ์ เป็นปกรณ์ในภาษาบาลี ประเภทร้อยกรอง มีความยาว 73 คาถา ประพันธ์โดย พระญาณวิลาส พระภิกษุชาวล้านนา
สังขยาปกาสกปกรณ์ ซึ่งพระญาณวิลาส ได้ประพันธ์ไว้นั้น เข้าใจว่าเจตนาให้ผู้ศึกษาสังขยาปกาสกปกรณ์ ศึกษาโดยใช้วิธีท่องจำ มาตรานับต่างๆ เพื่อการนำไปใช้ได้อย่างสะดวก เหมือนการท่องสูตรคูณของนักเรียนในปัจจุบัน
การประพันธ์เป็นคาถานั้นง่ายต่อการจดจำก็จริง แต่มีความยุ่งยากในการศึกษาให้เข้าใจ เพราะงานประพันธ์เป็นคาถาต้องมีข้อความสั้นๆ กระชับ ตามกฎแห่งฉันทลักษณ์ การที่ถูกกำหนดด้วยกฎแห่งฉันทลักษณ์ ทำให้ผู้ประพันธ์ ไม่สามารถจะอธิบายขยายความอะไรให้ละเอียด ได้มากเหมือนการแต่งเป็นร้อยแก้ว
เนื้อหาของสังขยาปกาสกปกรณ์ ว่าด้วยการคำนวณนับในลักษณะต่างกัน 6 ประเภท มาตรานับ คือ
ครุศาสตร์
แซนซิบาร์
แซนซิบาร์  คือชื่อรวมของเกาะ 2 เกาะของประเทศแทนซาเนีย คือ เกาะอุงกูจา (นิยมเรียกว่าเกาะแซนซิบาร์) และเกาะเพมบา เมืองหลวงของแซนซิบาร์ คือเมืองแซนซิบาร์ตั้งอยู่บนเกาะอุงกูจา ซึ่งมีเขตเมืองเก่าเป็นมรดกโลก แซนซิบาร์มีการปกครองตนเอง อย่างไรก็ดี แซนซิบาร์ยังเป็นส่วนหนึ่งของแทนซาเนีย ประชากรของแซนซิบาร์สำรวจเมื่อพ.ศ. 2545 มี 981,754 คน มีเนื้อที่ 1,651 ตารางกิโลเมตร (637 ตารางไมล์)
อุตสาหกรรมหลักของแซนซิบาร์คือเครื่องเทศ (กานพลู จันทน์เทศ อบเชย และพริกไทย) ปาล์มแรฟเฟีย (raffia) และ การท่องเที่ยว แซนซิบาร์เป็นถิ่นฐานของลิงเฉพาะถิ่น (Zanzibar Red Colobus) และเสือดาวที่หายาก (Zanzibar Leopard)
คำว่า "Zanzibar" น่าจะมาจากภาษาเปอร์เซียว่า زنگبار, "Zangi-bar" ("ชายฝั่งของชาวดำ") และในภาษาอาหรับมีชื่อว่า Zanji-bar นอกจากนี้ยังอาจจะหมายถึงขิง (ตระกูล "Zingiber") ด้วย "แซนซิบาร์" มักจะอ้างถึงเฉพาะเกาะอุงกูจาและบางครั้งยังใช้คำว่า "หมู่เกาะเครื่องเทศ" อย่างไรก็ดี คำนี้ มักจะใช้กับหมู่เกาะโมลุกกะในอินโดนีเซียมากกว่า เกาะเพมบาเป็นเกาะเดียวนอกจากแซนซิบาร์ที่ยังผลิตกานพลูจำนวนมาก เป็นรายได้หลักจากเครื่องเทศของแซนซิบาร์
สงครามแองโกลแซนซิบาร์.
ในปีค.ศ.1896 สงครามนี้ได้เกิดขึ้นระหว่างอังกฤษกับแซนซิบาร์ ซึ่งเป็นสงครามที่สั้นที่สุดที่ถูกจารึกในประวัติศาสตร์ โดยมีระยะเวลาแค่ประมาณ38นาทีเท่านั้น
การล้างเผ่าพันธุ์โดยนาซี
กระโห้
กระเบนไฟฟ้า
เบญจมราชูทิศ
ตำบลตลาดขวัญ (อำเภอเมืองนนทบุรี)
ตำบลตลาดขวัญ เป็นตำบลหนึ่งที่อยู่ในเขตเทศบาลนครนนทบุรี อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
ตำบลตลาดขวัญในอดีตยังเป็นชื่อชุมชนเก่าแก่ของจังหวัดนนทบุรีที่เรียกว่า บ้านตลาดขวัญ ซึ่งมีการตั้งถิ่นฐานอยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พระองค์ได้ทรงยกฐานะหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ชื่อว่าบ้านตลาดขวัญแห่งนี้ให้มีฐานะเป็นเมืองนนทบุรีในปี พ.ศ. 2092 เพื่อประโยชน์ต่อการเกณฑ์ไพร่พลหากเกิดสงคราม รวมทั้งให้เป็นเมืองท่าและหน้าด่านทางทิศใต้ของกรุงศรีอยุธยา
ชุมชนตลาดขวัญตั้งอยู่ในริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ทางทิศใต้ของวัดท้ายเมือง โดยมีหอทะเบียนที่ดินเก่า (บริเวณโรงเรียนเทศบาล 1 ถนนนนทบุรี 1) เป็นสิ่งยืนยันความเก่าแก่ของชุมชนแห่งนี้ ปัจจุบันท้องที่ของตำบลในอำเภอเมืองนนทบุรีที่มีชื่อว่า "ตลาดขวัญ" นั้น ไม่มีอาณาเขตติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา แต่อยู่ลึกเข้ามาตอนใน ส่วนบริเวณชุมชนบ้านตลาดขวัญอันเป็นที่ตั้งเมืองนนทบุรีโบราณนั้น ทุกวันนี้อยู่ในเขตตำบลบางกระสอและตำบลสวนใหญ่
ตำบลตลาดขวัญตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอำเภอเมืองนนทบุรี มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ตำบลตลาดขวัญแบ่งการปกครองส่วนภูมิภาคออกเป็น 11 หมู่บ้าน ปัจจุบันตำแหน่งกำนันและผู้ใหญ่บ้านได้ถูกยกเลิกไปแล้ว เนื่องจากตำบลตลาดขวัญอยู่ในเขตเทศบาลนครนนทบุรีทั้งตำบล แต่ระบบหมู่ยังไม่ได้ถูกยกเลิกไปอย่างสิ้นเชิงและยังมีความสำคัญต่อการใช้ประโยชน์ในด้านต่าง ๆ ของราชการ เช่น การกำหนดเลขหมายประจำบ้าน การระบุที่อยู่ทางไปรษณีย์ การแบ่งเขตเลือกตั้งระดับท้องถิ่น การกำหนดพื้นที่บริการของโรงเรียน เป็นต้น
กระเบน
สติวเดนต์อั๊กลี่
สติวเด้นท์ส อั๊กลี่ (Students ugly) เป็นวงดนตรีแนวพังก์ร็อก สัญชาติไทยไทย
ต้นปี 2536 หลังจากรอยได้รับรางวัล รองชนะเลิศประกวดดนตรี ลำดับที่ 1 ของกระทรวงวิทยาศาสตร์ รอยได้ถูกชักชวนทำวงดนตรีเล่นตาม Pub ในฐานะมือกีตาร์ solo ของวง " กัลปังหา" (cover เพลงวง คาราวาน) 1 ปีกว่ากับการตระเวรเล่นย่าน บางเขน –รามอินทราฯ และเริ่มเบื่อจึงลาออกจากวง ต้นปี 2537 "รอย" ธนบดี บุ่นวรรณา ได้ก่อตั้งวงดนตรีกับเพื่อน เป็นวงดนตรี3ชิ้น เพื่อเล่นในมหาวิทยาลัยชื่อวงคือ " I Love You To Death " เล่นดนตรีแนว Hard Rock ยุค 70 โดยมี "บี" ณรงค์ฤทธิ์ กัลยา เป็นมือกลอง และ "หนึ่ง" อุสเรน งามแสง เล่นเบส
ต่อมา "เกียรติ สุริยพงศ์ เตียนสิงห์" เข้ามาแทน บี ในปีต่อมา "แกะ53" วสุธา คงสง (53 คือชื่อซอยรามคำแหงที่แกะอยู่ในขณะนั้น) ก็เข้ามาเป็นสมาชิกถาวรทำเดโมเทป เสนอ บริษัทต่าง ๆ ปลายปี 2537 ทั้งสามได้เสนอผลงานผ่านที่ Sony Music และได้ ออดิชั่นในกลางเดือน พฤศจิกายน ปีนั้น เกียรติ ลาออกจากวงกระทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุ ทางวงได้รับคำแนะนำจาก หนึ่ง อุสเรน งามแสง ซึ่งขณะนั้นเป็นหัวหน้าวง "NO FATE" ว่ามีมือกลองชั้นดีคนหนึ่ง นั่นคือ สอวอชิงตัน (สมศักด์ กลิ่นศรีสุข) 15 ธันวาคม SONY MUSIC Thailand ติดต่อกลับมาเพื่อคุยเรื่องสัญญา ทางวงเซ็นสัญญากับ SONY MUSIC ในวันที่ 26 มกราคม ปี 2538 และเปลี่ยนชื่อวงมาเป็น HEART BREAK KID ก่อนที่จะเปลี่ยนอย่างเป็นทางการในปี 2539 มาเป็น Students-ugly จนถึงปัจจุบัน รอยให้เหตุผลว่า ซื่อมันน่าจะเป็น PUNK ROCK ที่สุด 3 เพลงที่ใช้ในการออดิชั่นวันนั้นคือ 1.เพลง อย่าซ้อมฉัน (ปัจจุบันเนื้อเพลงได้ผ่านการแก้ไขจนเป็นเพลง ผมเกลียดปืนที่อยู่ในมือคุณ) 2.เพลง ทุเรศ และ 3.เพลง Heart Shape Box ของ Nirvana
ผลงานชุดแรก ถูกวางจำหน่ายในเดือน พฤศจิกายน ปี 2539 โดยมี ป้าง - นครินทร์ กิ่งศักดิ์ เป็น โปรดิวเซอร์ ใช้นามแฝงในขณะนั้นว่า "กระยาสาทร"
1. Album “ ขอบคุณที่ตักเตือน “ / 2539 sony music
2. Album EP.” ขอบคุณที่ตักเตือน อคูสติค” /2540 sony music
3.Album LP. “ Roy against the machine” /2542 Shit Records
4.E.P. Album “PARTY” /2543 Shit records
5. Album “เล้กสั้น ขยันซอย” / 2544 Shit records
6. LP. Album “ประชด” /2545 GMM Grammy
7. LP , Album “HAPPY DOG DAY” (ชิงหมาเกิด) / 2547 Rs
8. Live ! The Bootlegs School Tour In 1997 /2548 มานี เรคคอร์ดส limited edition
9. Lp.Album “Money is power” /2549 มานี เรคคอร์ดส limited edition
10. LP. Album “ Light” / 2550 มานี เรคคอร์ดส limited edition
11 Single album " กระแดะ " /2554 ชิท เรคคอร์ดส
12 รวมเดโมอัลบั้ม "ของสงวน" /2556 ชิทเรคคอร์ดส
13 LP, album " Prayud is a punk " /2557 forever dogs records
14.EP.album "Turn left s wrong" (2558) เป็นอัลบั้มพิเศษ
กระเบนราหู (Manta)
การ์ตูน (ปลา)
สิงโต (ปลา)
กระเบนไฟฟ้าตาบอด
ปักเป้า
สะแงะ
สะแงะ อาจหมายถึง
ปิรันย่า
โนรี
กดหม้อ
กดเหลือง
ดุกมูน
กดคัง
กระทิง (ปลา)
หลด
กระเบนขาว
กระเบนราหู
พระมหาธรรมราชาที่ ๔
ปลากระเบนราหู
กระเบนบัว
กระเบนลายเสือ
กระเบนลาว
กราย
ตองลาย
สลาด
สะตือ (ปลา)
กะแมะ
นิยม ทองชิตร
นิยม ทองชิตร เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2452 ที่กรุงเทพมหานคร ในวัยเด็กเรียนหนังสือที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยร่วมห้องเดียวกับ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ในชั้น ม.ศ. 5 ในปี พ.ศ. 2464 ได้รับแต่งตั้งให้เป็น "นายหมู่ลูกเสือเอก" นิยม ทองชิตร เป็นนักเรียนที่เชี่ยวชาญในเรื่องกีฬาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะกีฬาประเภทศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว เช่น มวยไทย, มวยสากล และยูโด โดยในขณะนั้นทางโรงเรียนได้ริเริ่มสร้างสนามมวยขึ้น ซึ่งนับเป็นยุคเริ่มแรกของมวยสากลในประเทศไทยด้วย โดยมีพระยานนทธิเสนสุเรนทร์ภักดีเป็นนายสนาม และระดมนักมวยฝีมือดีจากจังหวัดต่าง ๆ เข้ามาชกแข่งขันกัน
ทาง นิยม ทองชิตร เป็นนักมวยระดับแชมป์ของกระทรวงธรรมการ (กระทรวงศึกษาธิการในปัจจุบัน) เป็นนักมวยในสังกัดของพระยาโอวาทหัตถกิจ ได้จัดให้นิยมชกกับ ยัง หาญทะเล ในแบบมวยคาดเชือก ที่สนามของโรงเรียน ซึ่งนิยมเอาชนะไปได้เพียงยกแรก ด้วยการจับคอหาญล็อกคอไม่ยอมปล่อย จึงทำให้มีบรรดานักเรียนรุ่นใหญ่ที่เก่งทางยูโด หันมาชกมวยสากลกันเป็นจำนวนมาก เช่น ทิม อติเปรมานนท์, จีน พลจันทร์, เธียร ทองจู, ประสิทธิ์ บุญญารมย์ เป็นต้น ซึ่งหลายคนต่อมากลายเป็นนักมวยชื่อดังในเวลาต่อมา
ทางด้าน นิยม ทองชิตร ได้ชกมวยไทยคาดเชือกอีกครั้งกับผู้คุมนักโทษในเรือนจำอยุธยาชื่อ ครูขันธ์ และสามารถเอาชนะน็อกครูขันธ์ได้ไปอย่างสวยงาม ได้ชื่อเสียงและเงินรางวัลมากมาย ซึ่งก็นำไปบำรุงกิจการกองลูกเสือของโรงเรียนเสียหมด
ทางนั้นจึงได้ทุนไปศึกษาต่อยังประเทศอังกฤษ โดยพักอยู่ในกรุงลอนดอน ค่าใช้จ่ายกินอยู่ทั้งหมดเป็นคนออกเอง และได้ฝึกฝนวิชามวยสากลอย่างเป็นทางการอย่างจริงจัง และขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นในนามของสโมสรที่สังกัดอยู่ร่วม 10 กว่าครั้ง มีแพ้เพียง 3 ครั้ง
เมื่อกลับมา ได้รับราชการเป็นครูพลศึกษาสอนทั้ง มวยสากล, ยูโด, บาสเก็ตบอล ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลับ, โรงเรียนปทุมคงคา และโรงเรียนบ้านสมเด็จ (มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยาในปัจจุบัน) จนถึงปี พ.ศ. 2497 ได้ลาออกจากราชการและมาทำงานอยู่ที่บริษัทเทวกรรมโอสถ ในซอยกิ่งเพชร ถนนเพชรบุรี จึงได้ร่วมกับนายห้าง ทองทศ อินทรทัต ก่อตั้งค่ายมวย "กิ่งเพชร" ขึ้นมา และได้ทำการฝึกสอน โผน กิ่งเพชร จนกลายเป็นแชมป์โลกคนแรกของไทยในที่สุด
นอกจากนี้ นิยม ทองชิตร ยังได้ทำหน้าที่เป็นเทรนเนอร์ให้นักมวยร่วมสมัยอีกหลายคน เช่น ศุภชัย พิณฑุวัฒนะ, ไท กิ่งเพชร, เปลี่ยน กิ่งเพชร, ศักดิ์ชาย อารุณ, สาริกา ยนตรกิจ เป็นต้น
ต่อมาได้เกิดขัดใจกับโผนและนายห้างทองทศ จึงได้แยกออกตัวออกมา คิดจะตั้งค่ายมวยเป็นของตัวเอง แต่ก็ประสบกับปัญหาบาดเจ็บที่ชายโครง ถึงขนาดต้องรับการผ่าตัดหลายครั้งที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า และท้ายที่สุดก็เสียชีวิตด้วยอาการแทรกซ้อนน้ำท่วมปอดในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2529 สิริอายุได้ 77 ปี