pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กองอุทยานแห่งชาติกรมป่าไม้ จึงมีคำสั่งที่ 388/2530 ลงวันที่ 4 มีนาคม 2530 ให้ นายสุทัศน์ วรรณะเลิศ นักวิชาการป่าไม้ 4 ไปดำเนินการสำรวจพื้นที่ป่าบริเวณวนอุทยานน้ำตกแจ้ซ้อน เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมประกอบการพิจารณากำหนดขอบเขตพื้นที่ เพื่อยกระดับฐานะวนอุทยานน้ำตกแจ้ซ้อนเป็นอุทยานแห่งชาติ อีกทั้งนายจิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ผู้ว่าการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย อธิบดีกรมป่าไม้ และนายธำมรงค์ ประกอบบุญ ผู้อำนวยการกองอุทยานแห่งชาติ ได้เดินทางไปเยี่ยมชมและร่วมพิจารณาความเหมาะสมในการวางแนวทางพัฒนาวนอุทยานน้ำตกแจ้ซ้อนเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2530 และกองอุทยานแห่งชาติ กรมป่าไม้ได้นำเสนอคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติ ซึ่งได้มีมติในคราวประชุม ครั้งที่ 1/2530 เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2530 เห็นชอบในการยกฐานะเป็นอุทยานแห่งชาติ โดยได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดบริเวณที่ดินป่าแม่สุก ป่าแม่สอย ป่าแม่ตุ๋ยฝั่งซ้าย ป่าแม่ตุ๋ยฝั่งขวา ในท้องที่ตำบลแจ้ซ้อน ตำบลเมืองปาน ตำบลบ้านขอ ตำบลทุ่งกว๋าว อำเภอแจ้ห่ม และตำบลบ้านคำ อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง เนื้อที่ประมาณ 370,000 ไร่ หรือ 592 ตารางกิโลเมตร ให้เป็นอุทยานแห่งชาติ ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 105 ตอนที่ 122 ลงวันที่ 28 กรกฎาคม 2531 เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 58 ของประเทศ
ต่อมาได้มีประกาศขยายเขตอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน ตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกาขยายเขตอุทยานแห่งชาติป่าแม่สุก ป่าแม่สอย ป่าแม่ตุ๋ยฝั่งซ้าย และป่าแม่ตุ๋ยฝั่งขวา ในท้องที่ตำบลวังใต้ ตำบลร่องเคาะ อำเภอวังเหนือ ตำบลแม่สุก อำเภอแจ้ห่ม และตำบลหัวเมือง ตำบลเมืองปาน อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง พ.ศ. 2543 เนื้อที่ประมาณ 110,000 ไร่ หรือ 176 ตารางกิโลเมตร ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 117 ตอนที่ 121 ก ลงวันที่ 28 ธันวาคม 2543
ในการค้นพบพื้นที่ก่อนการขึ้นเป็นวนอุทยานนั้น ได้รับการเริ่มต้นการสำรวจครั้งแรกโดย นายประวิทย์ เรืองจรัส อดีตนักวิชาการของกรมป่าไม้เขตลำปาง
สภาพภูมิประเทศ เป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน เป็นส่วนหนึ่งของสันเขาผีปันน้ำตะวันตก ทอดตัวตามแนวทิศเหนือสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ เรื่อยไปทางทิศใต้จนถึงอำเภอแม่พริก ซึ่งเป็นเขตแบ่งระหว่างจังหวัดลำปางกับจังหวัดเชียงใหม่และจังหวัดลำพูน มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 300-2,031 เมตร มียอดเขาสูงที่สุดคือ ดอยลังกา
นอกจากนี้ยังประกอบด้วย ดอยสันผักกิ้ง ดอยชายแดน ดอยแม่กา ดอยตะไคร้ ดอยต๋ง ดอยวังหลวง ดอยห้วยหลอด ผาหลักไก่ ม่อนทางเก้า ดอยแม่บึก ม่อนจวง ดอยแม่มอน และดอยแปเมือง พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าต้นน้ำลำธารชั้น 1-A ของลุ่มน้ำวัง ประกอบด้วยลำน้ำขนาดต่างๆ จำนวนมากที่สำคัญได้แก่ น้ำแม่หมี น้ำแม่ต๋อม น้ำแม่สอย น้ำแม่มอน น้ำแม่ปาน น้ำแม่ฮะ น้ำแม่ปอม น้ำแม่บึง น้ำแม่สุ่ย และน้ำแม่ค่อม เป็นต้น และเป็นแหล่งต้นกำเนิดของลำห้วยใหญ่ๆ ที่สำคัญเป็นสาขาของแม่น้ำวัง เช่น แม่น้ำสอย ห้วยแม่กา ห้วยแม่ปาน นอกจากนี้ยังมีแหล่งน้ำที่ผุดขึ้นมาจากใต้ดินเป็นแหล่งบ่อน้ำร้อน บริเวณกว้างถึง 2,400 ตารางเมตร มีน้ำร้อนผุดจากบ่อเล็กถึง 9 บ่อ เต็มไปด้วยโขดหินน้อยใหญ่ มีอัตราการไหลอย่างต่อเนื่องตลอดเวลา ซึ่งมีอัตราการไหลประมาณ 15 ลิตร/วินาที อุณหภูมิระหว่าง 39-47 องศาเซลเซียส
ลักษณะภูมิอากาศของอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน จัดอยู่ในลักษณะภูมิอากาศแบบร้อนชื้นสลับแล้ง ประกอบด้วย ฤดูฝน ระหว่างเดือนพฤษภาคม-ตุลาคม จะมีฝนตกชุกในเดือนกันยายน ปริมาณน้ำฝนในรอบปี มีฝนตกเฉลี่ยประมาณ 1,070 มิลลิเมตร มีการกระจายไม่สม่ำเสมอ โดยจะมีฝนตกชุกในช่วงต้นเดือนกันยายน และจะมีระยะฝนทิ้งช่วงระหว่างต้นเดือนมิถุนายนถึงกลางเดือนกรกฎาคม ฤดูหนาว ระหว่างเดือนพฤศจิกายน-กุมภาพันธ์ เป็นช่วงที่อากาศเย็นสบาย อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย 22 องศาเซลเซียส และฤดูร้อนระหว่างเดือนมีนาคม-เมษายน ซึ่งจะเป็นช่วงที่อากาศค่อนข้างจะร้อน อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย 33 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี 26 องศาเซลเซียส แต่โดยปกติอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อนสามารถเดินทางท่องเที่ยวได้ตลอดปี
สังคมพืชของอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อนสามารถจำแนกออกได้เป็น
เนื่องจากสภาพป่าที่อุดมสมบูรณ์ และผสมปะปนกันอยู่หลายชนิด ตลอดจนระดับความสูงที่แตกต่างกันตั้งแต่ 300 - 2,000 เมตร จึงทำให้เกิดเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลายชนิด สัตว์ป่าที่พบเห็นในเขตอุทยานแห่งชาติ ประกอบด้วย เก้ง กวางป่า เลียงผา หมูป่า เสือดาว หมีควาย ชะนีมือขาว ลิงลม เม่น หมูหริ่ง ชะมด พังพอน ลิ่นพันธุ์ชวา กระต่ายป่า กระรอกหลากสี กระแต อ้นใหญ่ หนูฟานเหลือง ค้างคาวไผ่หัวแบนเล็ก ไก่ป่า นกเขาเปล้า นกบั้งรอกใหญ่ นกแอ่นพันธุ์หิมาลัย นกกะเต็นน้อยธรรมดา นกโพระดกคอสีฟ้า นกนางแอ่นบ้าน นกพญาไฟใหญ่ นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า นกปรอดโอ่งเมืองเหนือ นกแซงแซวหางบ่วงใหญ่ นกเขียวคราม นกกินแมลงอกเหลือง นกกางเขนดง นกจับแมลงจุกดำ นกสีชมพูสวน ตะพาบน้ำ จิ้งจกดินลายจุด กิ้งก่าสวน แย้ขีด จิ้งเหลนบ้าน งูสามเหลี่ยม งูลายสอใหญ่ งูเขียวหางไหม้ท้องเขียว อึ่งกรายตาขาว คางคกบ้าน เขียดจะนา กบหนอง ปาดบ้าน และอึ่งขาดำ เป็นต้น ประมาณเดือนเมษายนของทุกปี จะมีจักจั่นป่ามารวมตัวกันบริเวณบ่อน้ำร้อน ซึ่งเชื่อกันว่าจักจั่นป่าเหล่านี้มาดื่มน้ำแร่
อุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อนอยู่ห่างจากตัวเมืองจังหวัดลำปางประมาณ 75 กิโลเมตร สามารถเดินทางไปอุทยานแห่งชาติได้ดังนี้
เหนี่ยวหัวใจสุดไกปืน
เหนี่ยวหัวใจสุดไกปืน เป็นละครในชุด "ภารกิจรัก" แนวแอ็คชั่น โรแมนติก ดราม่า สอดแทรกแนวคิด ความรัก มิตรภาพ และ การเสียสละเพื่อประเทศชาติ ของทางช่อง 7 เอชดี ถ่ายทอดเรื่องราวรักระหว่างรบ ของผู้ชายในเครื่องแบบ 4 เหล่า คือ ทหารบก ทหารเรือ ทหารอากาศ และตำรวจ โดยดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกัน เริ่มตอนแรกวันเสาร์ที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2560-22 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ต่อจากละครเรื่อง มายา (ละครโทรทัศน์)
ร้อยเอก ภูริช สัตตกมลพันธ์ (ศุกลวัฒน์ คณารศ) แห่งหน่วยรบพิเศษ สังกัดกองทัพบก กับภารกิจหลักในการขัดขวางการขนส่งยาเสพติดข้ามประเทศ ภูริชปฏิบัติหน้าที่อยู่ชายแดนไทย-พม่า ที่ค่ายทหารห่างไกลทุรกันดาร ทำภารกิจทางด้านทหารและบำรุงขวัญชาวบ้านไปด้วย จนทำให้ได้พบกับ พญ.นภัสชล (ภัทรศยา เครือสุวรรณศิริ) อายุรแพทย์และศัลยแพทย์สาวคนเก่ง ที่อาสามากับหน่วยแพทย์เคลื่อนที่เพื่อรักษาชาวบ้านฟรี จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ต่อสู้แย่งชิงดินแดนเมืองเผ่าลาซะ นภัสชล ถูกลักพาตัวไป ทำให้ภูริชได้รับภารกิจในการช่วยเหลือเธอ ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนเกิดความรัก เมื่อภารกิจสำเร็จลุล่วง ภูริชต้องปฏิบัติภารกิจต่อจนได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนไม่รับรู้อะไร แต่นภัสชลก็ได้ภูริชกลับคืนมา
เอวานเกเลี่ยน โครงการพัฒนาอิคาริ ชินจิ
เอวานเกเลี่ยน โครงการพัฒนาอิคาริ ชินจิ  เป็นเกมคอมพิวเตอร์ที่สร้างจากอนิเมะโทรทัศน์เรื่อง "อีวานเกเลียน มหาสงครามวันพิพากษา"  โดยให้ผู้เล่นควบคุมอิคาริ ชินจิ ตัวละครเอกของเรื่อง โดยผู้เล่นจะต้องตัดสินใจเกี่ยวกับการกระทำต่าง ๆ ของชินจิ ฉากจะเริ่มต้นจากการโจมตีของเทวทูตองค์ที่ 3 เช่นเดียวกับอนิเมะ การตัดสินใจและการกระทำต่าง ๆ ที่ผู้เล่นเลือกจะสำแดงผลลัพธ์ต่าง ๆ ออกมา
ผู้เล่นจะหาเงินได้สามวิธีคือ ทำกิจกรรมในตารางประจำสัปดาห์, ต่อสู้ และเลือกบทสนทนา ผู้เล่นสามารถเลือกกิจกรรมของชินจิในแต่ละสัปดาห์ (ทุกวันจะมีกิจกรรมให้เลือกสองอย่าง) ซึ่งกิจกรรมเหล่านี้จะส่งผลต่อสถิติต่าง ๆ ของชินจิ เป็นต้นว่าการทดสอบการซิงโครจะช่วยเพิ่มความสามารถในการควบคุมเอวา ในวันอาทิตย์จะมีกิจกรรมพิเศษ ชินจิสามารถซื้อไอเทมหรือทำงานกับเนิร์ฟเพื่อปลดล็อกอุปกรณ์ใหม่ของเอวา การต่อสู้จะมาจากการควบคุม อันมาจากผลของสถิติการตัดสินใจอีกอย่างหนึ่งคือโชคช่วย การเลือกบทสนทนาของชินจิจะเป็นตัวแปรสำคัญอย่างยิ่งต่อการดำเนินเรื่อง
ในเกมและมังงะเรื่องนี้มีการเพิ่มเติมตัวละครใหม่ลงไปสามตัว เป็นเจ้าหน้าที่เทคนิคเพศหญิงของเนิร์ฟ ได้แก่ คะเอเดะ อะงะโนะ , ซะสึกิ โออิ  และอะโอะอิ โมะงะมิ
นอกจากนี้ "เอวานเกเลี่ยน โครงการพัฒนาอิคาริ ชินจิ" ยังมีการดัดแปลงเป็นมังงะ เรื่องโดยคะรา ภาพโดยโอะซะมุ ทะกะฮะชิ  จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คะโดะกะวะ เผยแพร่ในเดือนมิถุนายน 2548 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2559 จำนวน 18 เล่ม ในไทยแปลและจัดจำหน่ายโดยสยามอินเตอร์คอมิกส์ บางครั้งเรียกสั้น ๆ ว่า "เอวาภาคโรงเรียน" ซึ่งมีลักษณะเป็นภาคแยกจากภาคปกติ เพราะนำตัวละครหลักจาก "อีวานเกเลียน มหาสงครามวันพิพากษา" เพียงแต่ปรับเนื้อเรื่องให้ต่างไปจากเดิม การแสดงพฤติกรรมทางบวกของตัวละครต่าง ๆ ที่ชัดเจนขึ้น อาทิ ชินจิเป็นคนที่กล้าพูด เรย์ที่ยิ้มมากกว่าปรกติ และอาสึกะที่เป็นคนตลก มีตัวละครใหม่เพิ่มขึ้น และตัวละครที่ตายไปแล้วในจากภาคปกติยังคงมีชีวิตอยู่ในภาคนี้ เช่นยูอิแม่ของชินจิ ส่วนฉากต่อสู้มีอยู่แต่น้อยและลดความรุนแรงลง โดยมีเทวทูต (ในที่นี้ใช้คำว่า "เป้าหมาย") ไม่มีหุ่นยนต์ในเรื่อง ใช้เพียงชินจิ เรย์ และอาสึกะสู้กับเทวทูตเท่านั้น
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ (17 ธันวาคม พ.ศ. 2414 — 9 เมษายน พ.ศ. 2471) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาปุ้ย
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาปุ้ย (ธิดาพระยาพระราม (แสง) กับท่านปุก) เมื่อวันอังคารที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2414
ในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2435 พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ ทรงเข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี ปรากฏความใน "วชิรญาณวิเศษ" ว่า
"...คราวประชุมครั้งที่ ๓ พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าอรุณวดี อุปนายก ทรงนำ พระเจ้าบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าดวงประภา ภาคินีสมาชิก ทรงรับรอง ๑๔ พระบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญญพรรณ์ เปนภาคินีสมาชิก ๑๕ พระบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าอับศรศรีราชกานดา เปนภาคินีสมาชิก ได้ลงชื่อส่งเงินแล้ว วันที่ ๒ พฤศจิกายน ร,ศก ๑๑๑ ท่านสมาชิกทั้งปวงจงทราบว่า บรรดาท่านที่ได้กล่าวนามแลพระนามมาแล้วนี้ นับว่าเปนสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณ ตั้งแต่วันที่ได้มาลงนามแลพระนาม ซึ่งได้กล่าวมาแล้วข้างต้นนั้น เปนต้นไป..."
"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญญพรรณ์ ๑..."
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ ประชวรพระโรคอัมพาตมาช้านาน สิ้นพระชนม์ที่พระตำหนักในพระบรมมหาราชวัง ในสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อวันจันทร์ที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2471 พระชนมายุนับปีได้ 57 พรรษา พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระนริศรานุวัดติวงศ์ เสด็จเป็นประธานในการพระราชทานน้ำหลวงสรงพระศพ กับทั้งรับพระศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์มีกำหนดเวลา 15 วัน พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2473
นิตตะ โยชิซาดะ
นิตตะ โยชิซาดะ ( ค.ศ. 1300 ถึง ค.ศ. 1338) ซามูไรซึ่งมีช่วงชีวิตอยู่ในปลายยุคคามากูระและต้นยุคมูโรมาจิ เป็นผู้ล้มล้างรัฐบาลโชกุนคามากูระ
นิตตะ โยชิซาดะ เป็น"โกเกนิง" ( ) หรือซามูไรผู้ปกครองผืนดินอยู่ที่เมืองนิตตะ (ปัจจุบันอยู่ที่เมืองโอตะ จังหวัดกุมมะ) ในแคว้นโคซูเกะ  ตระกูลนิตตะสืบเชื้อสายมาจากตระกูลเซวะเง็งจิ ( ) เฉกเช่นเดียวกับตระกูลอาชิกางะ ในค.ศ. 1333 จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ ทรงประกาศเชื้อเชิญให้บรรดาซามูไรทั้งหลายที่ไม่พอใจการปกครองของรัฐบาลโชกุนเมืองคามากูระเข้าร่วมกับกองกำลังของพระองค์ในการล้มล้างรัฐบาลโชกุนฯ เรียกว่า สงครามปีเก็งโก  ในขณะที่อาชิกางะ ทากาอูจิ ( ) ยึดเมืองเกียวโตถวายแด่พระจักรพรรดิโกะ-ไดโงะนั้น นิตตะ โยชิซาดะ ยกทัพจากแคว้นโคซูเกะทางไปทางใต้เพื่อเข้ายึดเมืองคามากูระ หลังจากที่มีชัยชนะเหนือทัพของรัฐบาลโชกุนในยุทธการที่บูไบงาวาระ ( เมืองฟูจูในโตเกียวปัจจุบัน) นิตตะ โยชิซาดะจึงยกทัพเข้าประชิดเมืองคามากูระ แต่ทว่าชัยภูมิของเมืองคามากูระมีภูเขาล้อมรอบสามด้าน การโจมตีเมืองคามากูระนั้นต้องผ่านทางทะเลผ่านแหลมอินามูรางาซากิ  นิตตะ โยชิซาดะ จึงทำพิธีเซ่นไหว้เทพเจ้าแห่งทะเล โดยการโยนดาบลงไปในทะเล หลังจากเสร็จสิ้นพิธีคลื่นทะเลกลับเปลี่ยนทิศไปในทางที่ส่งเสริมทัพของโยชิซาดะ โยชิซาดะจึงสามารถยึดเมืองคามากูระได้ ผู้สำเร็จราชการคนสุดท้ายคือ โฮโจ ทากาโตกิ  ทำการเซ็ปปูกุเสียชีวิตไปพร้อมกับขุนนางซามูไรทั้งหลายในรัฐบาลโชกุนคามากูระ
หลังจากการล่มสลายของรัฐบาลคามากูระ จักรพรรดิโกะ-ไดโงะทรงก่อตั้งการปกครองขึ้นมาใหม่โดยมีอำนาจและศูนย์กลางอยู่ที่ราชสำนักเมืองเกียวโต ดังที่เคยเป็นมาในยุคเฮอัง และลดอำนาจของชนชั้นซามูไร เรียกว่า การฟื้นฟูปีเค็มมุ (Kemmu Restoration) สร้างความไม่พอใจให้แก่ชนชั้นซามูไรโดยทั่วไป ในค.ศ. 1335 อาชิกางะ ทากาอูจิ แยกตนออกไปเพื่อก่อตั้งรัฐบาลโชกุนขึ้นมาอีกครั้ง ในขณะที่นิตตะ โยชิซาดะ ยังคงจงรักภักดีต่อพระจักรพรรดิโกะ-ไดโงะ โดยที่นิตตะ โยชิซาดะ เป็นคู่แข่งคนสำคัญของอาชิกางะ ทากาอูจิ นิตตะ โยชิซาดะ ยกทัพไปปราบอาชิกางะ ทากาอูจิ ที่เมืองคามากูระแต่พ่ายแพ้ ทำให้อาชิกางะ ทากาอูจิ สามารถยกทัพเข้าประชิดเมืองเกียวโตได้ คูซูโนกิ มาซาชิเงะ  ป้องกันเมืองเกียวโตได้สำเร็จทำให้ทากาอูจิต้องถอยร่นไป
ในค.ศ. 1336 อาชิกางะ ทากาอูจิ ยกทัพมาอีกครั้งเป็นทัพขนาดใหญ่ทั้งทางบกและทางทะเลเข้ามายังเมืองเกียวโต คูซูโนกิ มาซาชิเงะ เสนอว่าควรจะให้จักรพรรดิโกะ-ไดโงะเสด็จออกจากนครเกียวโตไปก่อนเพื่อไปทำการตั้งรับนอกเมือง เนื่องจากทัพของอาชิกางะมีขนาดใหญ่ แต่นิตตะ โยชิซาดะ ยืนกรานที่จะตั้งรับอยู่ภายในนครหลวงเกียวโต ในยุทธการที่แม่น้ำมินาโตะ  ทัพของนิตตะ โยชิซาดะ ถูกโจมตีจนถอยร่นไป ส่งผลให้ทัพของฝ่ายพระจักรพรรดิพ่ายแพ้ต่อทัพของอาชิกางะ อาชิกางะ ทากาอูจิ สามารถเข้ายึดนครเกียวโตได้ นิตตะ โยชิซาดะ จึงนำองค์จักรพรรดิโกะ-ไดโงะเสด็จหลบหนีไปยังวัดเขาฮิเอ ชานเมืองเกียวโต และเสด็จหนีต่อไปยังเมืองโยชิโนะ ( ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดนาระ) เพื่อก่อตั้งราชสำนักขึ้นมาใหม่ที่นั่น กลายเป็นพระราชวงศ์ฝ่ายใต้ ในขณะที่อาชิกางะ ทากาอูจิ ก็ตั้งองค์จักรพรรดิขึ้นใหม่อีกองค์ที่เมืองเกียวโต ซึ่งต่อมากลายเป็นพระราชวงศ์ฝ่ายเหนือ เป็นจุดเริ่มต้นของ ยุคราชวงศ์เหนือใต้
ในค.ศ. 1337 จักรพรรดิโกะ-ไดโงะมีพระราชโองการให้นิตตะ โยชิซาดะ นำพระโอรสสองพระองค์คือ เจ้าชายทากานางะ  และเจ้าชายสึเนนางะ  เสด็จไปยังแคว้นเอจิเซ็ง ( จังหวัดฟูกูอิในปัจจุบัน) ทางตะวันออกอันห่างไกลเพื่อสร้างกองกำลังขึ้นมาเพื่อยึดอำนาจคืนจากรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ แต่ทว่าทัพของรัฐบาลโชกุนใหม่ยกทัพติดตามมา ทำให้นิตตะ โยชิซาดะ และเจ้าชายทั้งสองถูกทัพของรัฐบาลโชกุนฯ ห้อมล้อมอยู่ที่ป้อมคาเนงาซากิ  ต่อมาป้อมคาเนงาซากิแตกทัพของรัฐบาลโชกุนฯ สามารถเข้ายึดป้อมได้ นิตตะ โยชิอากิ  บุตรชายคนโตของโยชิซาดะ ทำการเซ็ปปูกุเสียชีวิต เจ้าชายทั้งสองพระองค์ถูกปลงพระชนม์ ส่วนนิตตะ โยชิซาดะนั้น หลบหนีออกไปได้ ในค.ศ. 1338 โยชิซาดะรวบรวมกำลังเข้าโจมตีป้อมคูโรมารุ  ซึ่งเป็นป้อมของรัฐบาลโชกุนฯ ในขณะการสู้รบที่ป้อมคูโรมารุ ม้าของโยชิซาดะต้องธนูและล้มทับร่างของโยชิซาดะทำให้ไม่สามารถขยับได้ เมื่อเห็นว่าตนเองกำลังพ่ายแพ้ ตามวรรณกรรมเรื่อง "ไทเฮกิ"  นิตตะ โยชิซาดะ ได้ใช้ดาบตัดศีรษะของตนเอง จนถึงแก่ความตายในที่สุด
หลังจากที่นิตตะ โยชิซาดะ เสียชีวิตไปแล้ว บุตรหลานที่ยังคงมีชีวิตรอดของโยชิซาดะ เปลี่ยนชื่อสกุลจากนิตตะเป็นอิวามัตสึ  และกลับไปครองเมืองนิตตะที่แคว้นโคซูเกะตามเดิมไปตลอดจนถึงยุคเอโดะ
ฮิโนะนิชิ โมะโตะโกะ
ฮิโนะนิชิ โมะโตะโกะ ( ; 1927 – 3 ตุลาคม 1983) พระสนมในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระสนมใน จักรพรรดิโกะ-โคมัตสึ จักรพรรดิองค์ที่ 100 รวมถึงเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิโชโก จักรพรรดิองค์ที่ 101 และเป็นพระราชมารดาบุญธรรมใน จักรพรรดิโกะ-ฮานาโซโนะ จักรพรรดิองค์ที่ 102
โออิโนมิกาโดะ โนบูโกะ
โออิโนมิกาโดะ โนบูโกะ ( ; 1954 – 8 มิถุนายน 2031) หรือ ฟูจิวาระ โนะ โนบูโกะ หรือ คารากูมง-อิง  นางกำนัลและพระสนมในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นนางกำนัลและพระสนมใน จักรพรรดิโกะ-ฮะนะโซะโนะ จักรพรรดิองค์ที่ 102 และเป็นพระราชมารดาใน เจ้าหญิงคังชิน และ จักรพรรดิโกะ-สึชิมิกะโดะ จักรพรรดิองค์ที่ 103
อูนเซิลนุย
อูนเซิลนุย  (มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า L'Hymne de la victoire หรือ Ditanyè) เป็นเพลงชาติของบูร์กินาฟาโซ. ประพันธ์คำร้อง และ เรียบเรียงทำนองโดย ร้อยเอก โตมาส์ ซังการา เมื่อ ค.ศ. 1984 แทนเพลงชาติของสาธารณรัฐอัปเปอร์วอลตา ที่มีชื่อว่า เพลงชาติอัปเปอร์วอลตา ("Hymne National Voltaïque")
เพลงชาติอัปเปอร์วอลตา
Hymne National Voltaïque เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐอัปเปอร์วอลตา ประพันธ์คำร้อง และ เรียบเรียงทำนองโดย โรเบิรต์ อูเดราโก ระหว่าง ค.ศ. 1960 ถึง ค.ศ. 1984, ภายหลังการรัฐประหาร และได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็น บูร์กินาฟาโซ พร้อมกับประกาศใช้เพลงชาติฉบับใหม่ ที่มีชื่อว่า อูนเซิลนุย ("Une Seule Nuit").
นิวาตะ อาซาโกะ
นิวาตะ อาซาโกะ ( ; 1980 – 13 สิงหาคม 2035) นางกำนัลและพระสนมในจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นโดยเป็นนางกำนัลและพระสนมใน จักรพรรดิโกะ-สึชิมิกะโดะ จักรพรรดิองค์ที่ 103 และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิโกะ-คะชิวะบะระ จักรพรรดิองค์ที่ 104
ใน พ.ศ. 2047 อันตรงกับปีที่ 4 ในรัชสมัยจักรพรรดิโกะ-คะชิวะบะระพระองค์ได้สถาปนาพระราชมารดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วตั้งแต่ พ.ศ. 2035 ให้มีสถานะเทียบเท่า โคไตโง หรือพระราชชนนี
เจ้าชายเปรโด ดยุกแห่งกาลาเบรีย
เจ้าชายเปรโด ดยุกแห่งกาลาเบรีย  เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 3 และพระองค์เดียวใน อินฟันเตคาลอส ดยุกแห่งกาลาเบรีย กับ เจ้าหญิงอาน ดัชเชสแห่งกาลาเบรีย
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับโซเฟีย แลนด์ดิลอส ยา เมนกาเลโฮ ภายหลังคือเจ้าหญิงโซเฟีย ดัชเชสแห่งคาลาเบรีย มีพระบุตรร่วมกัน 7 พระองค์ โดยภายหลังพระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ พระองค์สืบพระอิสริยยศ ดยุกแห่งกาลาเบรีย
ปู่สมบูรณ์
ปู่สมบูรณ์ เป็นภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นภาพยนตร์แนวโรแมนติก-สารคดี เป็นหนังสารคดีเรื่องแรกได้รับเลือกเป็นหนังเปิดเทศกาลภาพยนตร์โลก กรุงเทพฯ ครั้งที่ 12 (World Film Bangkok Festival) และยังเป็นหนังไทยขนาดยาวเรื่องแรกที่เข้าประกวดถึงรอบสุดท้ายบนเวทีระดับโลก เทศกาลภาพยนตร์สารคดีนานาชาติ อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ (IDFA) รวมทั้งได้รับเลือกและร่วมฉายในเทศกาลภาพยนตร์หลายประเทศ เช่น อังกฤษ, เกาหลีใต้, สปป.ลาว, อินเดีย เป็นต้น ยังได้รับการตอบรับอย่างดีจากนักวิจารณ์ รวมทั้งเพจหนังดังอย่าง อวยไส้แตกแหกไส้ฉีก และยังสร้างปรากฏการณ์ที่มีผู้ชมออกมาดูหนังสารคดีในโรงภาพยนตร์อย่างมาก
ภาพยนตร์สารคดีเล่าถึงความรักของปู่สมบูรณ์ที่มีต่อเมียดผู้เป็นภรรยาในช่วงอายุสุดท้ายของชีวิต เป็นเวลากว่า 45 ปี แล้วที่สองสามีภรรยาดูแลซึ่งกันและกัน จนถึงตอนที่ย่าเมียดได้ล้มป่วยด้วยโรคไต และไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้อีกต่อไป ปู่สมบูรณ์ก็คอยอยู่เคียงข้างย่าเมียดเสมอ แม้การร่วมชีวิตคู่จะมาจากขณบประเพณีคลุมถุงชน แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาในการใช้ชีวิตคู่ของทั้งสอง เพราะต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่สามีภรรยาที่ดีต่อกัน รวมทั้งเป็นพ่อแม่ของลูก และปู่ย่าของหลาน ตลอดเส้นทางชีวิตพวกเขาได้สร้างความรักขึ้นมาและรักษามันไว้ชั่วนิรันดร์ แม้นไม่มีคำหวานใดๆเอ่ยจากปากของทั้งสอง แต่สิ่งที่เป็นอยู่มันสามารถสัมผัสรับรู้ได้ด้วยหัวใจ
อาร์ชดัชเชสมาเรียแห่งออสเตรีย
อาร์ชดัชเชสมาเรียแห่งออสเตรีย  เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 2 ใน อินฟันเตคาลอส ดยุกแห่งกาลาเบรีย กับ เจ้าหญิงอาน ดัชเชสแห่งกาลาเบรีย เป็นพระภคินีใน เจ้าชายเปรโด ดยุกแห่งกาลาเบรีย
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับ อาร์ชดยุกซีโมนแห่งออสเตรีย รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย มีพระบุตร 5 พระองค์
อาร์ชดัชเชสมาเรีย เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 2 ในอินฟันเตคาลอส ดยุกแห่งกาลาเบรีย กับ เจ้าหญิงอาน ดัชเชสแห่งกาลาเบรีย โดยพระองค์มีพระนามแรกประสูติว่า เจ้าหญิงมาเรียแห่งบูร์บงและซิซีลีทั้งสอง
เจ้าหญิงมาเรีย ทรงเสกสมรสกับ อาร์ชดยุกไซเมียแห่งออสเตรีย เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 ณ ประเทศสเปน รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็นทางการคือ อาร์ชดัชเชสมาเรียแห่งออสเตรีย พระชายา เจ้าหญิงแห่งบูร์บงและซิซีลีทั้งสอง โดยมีพระบุตรรวมกัน 5 พระองค์
แคว้นริวแน
แคว้นริวแน  เป็นหน่วยการปกครองระดับแคว้นทางทิศตะวันตกของประเทศยูเครน มีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่ริวแน แคว้นมีเนื้อที่ประมาณ 20,100 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 1.1 ล้านคน แคว้นริวแนเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดวอวึญของสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 ต่อมาได้รับการจัดตั้งขึ้นในฐานะส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1939 หลังจากที่สหภาพโซเวียตเข้ารุกรานและยึดครองโปแลนด์ตะวันออกเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1939
ก่อน ค.ศ. 1992 ภายใต้นโยบายการแผลงเป็นรัสเซีย (Russification) แคว้นมีชื่อทางการเป็นภาษารัสเซียว่า แคว้นโรฟนะ (Rovno Oblast) หลังจากนั้นจึงมีชื่อเรียกเป็นภาษายูเครนว่า ริวแนนช์ชือนา
ชุเฮ โยโมดะ
ชุนเฮ โยโมดะ
เกล ฮอว์ธอร์น
เกล ฮอว์ธอร์น เป็นตัวละครหลักจากไตรภาคเกมล่าชีวิต ของซูซาน คอลลินส์ เขาเป็นเพื่อนสนิทของแคตนิส เอฟเวอร์ดีน ตัวละครนำของเรื่อง เกลนั้นอายุมากกว่าแคตนิสสองปี มีฐานะที่ยากจนมากเนื่องจากสูญเสียพ่อจากเหตุการณ์เหมืองถล่มเช่นเดียวกับแคตนิส ทำให้เขาต้องเป็นเสาหลักของบ้าน ทั้งสองจึงค่อนข้างเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน เกลนั้นหลงรักแคตนิสมาตลอด แต่การที่แคตนิสและพีต้าได้สร้างภาพของ 'คู่รักที่ชะตาไม่เป็นใจ' ขึ้นมาระหว่างเกมล่าชีวิตก็ทำให้เขาจำเป็นต้องยอมถอยห่างออกมา ในช่วงท้ายของปีกแห่งไฟ เขต 12 ได้ถูกถล่มจนราบคาบโดยแคปิตอล เกลได้มีส่วนสำคัญในการช่วยเหลือประชาชนเขต 12 ในม็อกกิ้งเจย์ เขาได้เข้าร่วมเป็นทหารของกองกำลังกบฎและได้ช่วยพีต้าจากการจับคุมของแคปิตอลอีกด้วย อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของเกลและแคตนิสย่ำแย่ลง ภายหลังที่แคตนิสสูญเสียพริมโรส น้องสาวของเธอ เนื่องจากระเบิดที่เกลสร้างขึ้น เกลเองรู้สึกผิดกับความสูญเสียดังกล่าว และได้ตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ในเขตที่ 2 ในขณะที่พีต้าและแคตนิสแต่งงานและใช้ชีวิตร่วมกันที่เขต 12
กลาดิอาตอร์
กลาดิอาตอร์ ( แปลว่า "นักรบดาบ", จาก gladivs แปลว่า "ดาบ") เป็นนักสู้ติดอาวุธที่มีหน้าที่ต่อสู้เพื่อสร้างความบันเทิงแก่ผู้ชมในสมัยสาธารณรัฐโรมันและจักรวรรดิโรมัน กลาดิอาตอร์ต้องใช้ความรุนแรงในการเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่อาจเป็นได้ทั้งกลาดิอาตอร์คนอื่น สัตว์ป่า และนักโทษที่ได้รับคำพิพากษา กลาดิอาตอร์ส่วนใหญ่เป็นทาส บุคคลที่โตมาในสภาพแวดล้อมรุนแรง หรือบุคคลที่ถูกกีดกันจากสังคม แต่ก็มีกลาดิอาตอร์บางคนที่เป็นอิสรชนซึ่งอาสาเสี่ยงชีวิตและสิทธิพลเมืองโรมันของตนเข้าแข่งขันในสังเวียน
ไม่ว่ากลาดิอาตอร์จะมีเทือกเถาเหล่ากอมาจากที่ใด พวกเขาก็สามารถนำเสนอตัวอย่างหนึ่งของจริยธรรมในการต่อสู้ของโรมแก่ผู้ชม และไม่ว่าจะต่อสู้หรือตายอย่างสมศักดิ์ศรี พวกเขาก็อาจเรียกเสียงชื่นชมและยกย่องจากมวลชนได้เช่นกัน กลาดิอาตอร์ได้รับการยกย่องทั้งในศิลปะระดับบนและศิลปะระดับล่าง และคุณค่าของพวกเขาในฐานะผู้สร้างความบันเทิงก็ได้รับการเชิดชูทั้งในวัตถุมีค่าและวัตถุธรรมดา ๆ ทั่วโลกโรมัน
ต้นกำเนิดการต่อสู้ของกลาดิอาตอร์นั้นยังคงเป็นที่ถกเถียง แต่มีหลักฐานที่สามารถสันนิษฐานกันได้ว่า มีจุดเริ่มต้นมาจากการแข่งขันต่อสู้ในพิธีกรรมศพที่จัดขึ้นในช่วงสงครามพิวนิกราว 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช และได้กลายมาเป็นส่วนสำคัญทั้งในทางการเมืองและทางสังคมของชาวโรมันอย่างรวดเร็ว ความนิยมนั้นได้ส่งผลให้มีการจัดการต่อสู้ในเกมกีฬาสาธารณะที่หรูหราฟู่ฟ่ามากขึ้นด้วย
การต่อสู้ของกลาดิอาตอร์นั้นยังคงมีอยู่สืบมาเกือบหนึ่งพันปี โดยเป็นที่นิยมมากที่สุดในช่วง 100 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึงคริสต์ศตวรรษที่ 2 จนกระทั่งเสื่อมความนิยมลงในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 5 ภายหลังจากการที่จักรวรรดิโรมันได้ประกาศให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำรัฐใน ค.ศ. 380 อย่างไรก็ตาม การสู้กับสัตว์ก็ยังคงดำเนินมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6
วิลลาทูเกนด์แฮต
วิลลาทูเกนด์แฮต  เป็นบ้านพักอาศัยหรูในเขตเซอนาโพล (Černá Pole) เมืองเบอร์โน ประเทศเช็กเกีย ได้รับการออกแบบโดยลูทวิช มีส ฟัน แดร์ โรเออ สถาปนิกชาวเยอรมัน อาคารก่อสร้างขึ้นด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก พร้อมโครงสร้างเหล็ก สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1928 ถึง 1930 ให้กับนาย ฟริตซ์ ทูเกนด์แฮต (Fritz Tugendhat) และภรรยาของเขา กรีตา (Greta) บ้านหลังนี้ถือเป็นหนึ่งในงานต้นแบบแนวโมเดิร์นรุ่นแรก ๆ ในยุโรป จนในเวลาต่อมามันได้กลายเป็นหนึ่งในไอคอนแห่งลัทธิโมเดิร์น ที่สำคัญ
บ้านได้ออกแบบให้สูงสามชั้น ทอดตามเนินและหันหน้าเข้าสู่ด้านตะวันตกเฉียงใต้ ในส่วนของชั้นที่สอง (ชั้น G) เป็นส่วนพื้นที่สาธารณะ ประกอบด้วยห้องรับแขกหลัก เรือนกระจก และพื้นที่รับรองต่าง ๆ ซึ่งรวมไปถึงระเบียงสู่ด้านนอกด้วย นอกจากนี้ยังประกอบด้วยห้องครัวและห้องของคนรับใช้ซึ่งวางอยู่ข้างเคียงกัน ในชั้นที่สาม ประกอบด้วยทางเข้าหลักจากถนนซึ่งทำเป็นทางไปสู่ระเบียง ในโถงรับรอง และห้องต่าง ๆ ของสมาชิกครอบครัว รวมไปถึงโรงจอดรถ
บ้านมีความโดดเด่นที่ใช้วัสดุที่เป็นโครงสร้างเหล็ก และผนังกระจกขนาดใหญ่ ตกแต่งด้วยสีขาวล้วน นอกจากนี้มีส ฟาน เดอร์ โรห์ ยังได้สเปกแบบเฟอร์นิเจอร์ให้เข้ากับอาคารนี้ด้วย โดยเขาได้ ลิลลี ไรซ์ (Lilly Reich) มาร่วมออกแบบเฟอร์นิเจอร์ภายใน ซึ่งได้แก่ Tugendhat chair และ Brno chair ที่ภายหลังก็ยังคงมีการนำแบบเก้าอี้เหล่านี้ไปผลิตสืบต่อจนถึงทุกวันนี้ ภายในบ้านไม่มีการตกแต่งใด ๆ รวมไปถึงงานศิลปะต่าง ๆ แต่มีส ใช้วิธีการตกแต่งอาคารโดยอาศัยลวดลายจากธรรมชาติ จากแผ่นหิน ผนังโอนิกซ์ และไม้เขตร้อนชื้น ซึ่งต่างเป็นสิ่งที่มีส มีความเชี่ยวชาญเป็นอย่างมาก
วิลลาทูเกนด์แฮต ใช้งบประมาณในการสร้างในขณะนั้นที่สูงมาก เนื่องจากวิธีการก่อสร้างที่ล้ำสมัย แปลกใหม่ ค่าวัสดุชั้นเลิศ รวมไปถึงกลไกภายในอาคารทั้งระบบฮีเตอร์และระบบระบายอากาศ ได้รับการจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 2001
เจ้าชายอาแล็กซ็องดร์แห่งเบลเยียม
เจ้าชายอาแล็กซ็องดร์แห่งเบลเยียม ( ;18 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 - 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552) เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเลออปอลที่ 3 แห่งเบลเยียม กับพระวรชายาพระองค์ที่ 2 ลิเลียน เจ้าหญิงแห่งเรตี พระองค์มีศักดิ์เป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาใน สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม และมีศักดิ์เป็นพระราชปิตุลาใน สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม พระองค์อภิเษกสมรสกับ เจ้าหญิงเลอาแห่งเบลเยียม แต่พระองค์ไม่มีโอรส-ธิดา พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยพระอาการหลอดพระโลหิตอุดตันในพระปัปผาสะ เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 สิริพระชันษา 67 ปี
สงครามชเลสวิชครั้งที่สอง
สงครามชเลสวิชครั้งที่สอง  หรือ สงครามเยอรมัน-เดนมาร์ก  เป็นความขัดแย้งทางการทหารระหว่างเดนมาร์ก และ ปรัสเซีย เป็นผลพันธ์ของ ปัญหาชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ โดยสงครามเริ่มขึ่นในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1864 เมื่อ กองทัพปรัสเซียข้ามพรมแดนสู่ชเลสวิช
สงครามจบลงในวันที่ 30 ตุลาคม 1864 ด้วยความพ่ายแพ้ของเดนมาร์ก, โดยตาม สนธิสัญญาเวียนนา เดนมาร์กต้องคืนดัชชีชเลสวิช, ฮ็อลชไตน์, และ เลาเอินบวร์ค ให้กับ ปรัสเซีย และ ออสเตรีย
สโมสรฟุตบอลคะโงะชิมะยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลคาโงชิมะยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลคาโงชิมะยูไนเต็ด  เป็นสโมสรฟุตบอลที่เล่นอยู่ในเจลีก ดิวิชัน 3 ของประเทศญี่ปุ่น มีถิ่นฐานอยู่ที่เมืองคาโงชิมะ จังหวัดจังหวัดคาโงชิมะ ทางตอนใต้ของญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2014 จากการรวมตัวกันของอดีตสโมสร "โวลกา คาโงชิมะ" (ヴォルカ鹿児島) กับ "เอฟซี คาโงชิมะ" (FC KAGOSHIMA)
ในอดีตเคยมีนักฟุตบอลทีมชาติไทยรุ่นเยาวชนมาเล่นอยู่ที่สโมสรแห่งนี้ด้วยคือ สิทธิโชค ภาโส
โวลกา คาโงชิมะ เคยเล่นอยู่ในลีกฟุตบอลของภูมิภาคคีวชู ทางตอนใต้ของญี่ปุ่นมาตั้งแต่ปี 1973 และได้ผ่านเข้าไปเล่นรอบเพลย์ออฟรายการ Regional League Promotion Series เพื่อขึ้นไปเล่นลีกอาชีพ Japan Football League (JFL) ซึ่งเป็นลีกระดับล่าง (ปัจจุบันคือลีกระดับ 4 ของญี่ปุ่น) แต่ยังไม่เคยไปถึงฝั่งฝัน
ส่วนทาง เอฟซี คาโงชิมะ (ชื่อเดิม NIFS United FC) ก็พยายามเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในลีกฟุตบอลของภูมิภาคคีวชูเช่นเดียวกัน และทำได้สำเร็จในปี 2004 แต่ก็ไม่สามารถไปต่อถึงลีก JFL ได้
จนกระทั่งสมาคมฟุตบอลภูมิภาคคาโงชิมะ มีแนวคิดจะรวมทีมโวลกา คาโงชิมะ กับเอฟซี คาโงชิมะ เข้าด้วยกัน โดยแนวคิดนี้มีมาตั้งแต่ปี 2012 แต่ตกลงกันไม่สำเร็จ ต่อมา สามารถเจรจากันได้และรวมตัวกันได้สำเร็จโดยตั้งเป้าหมายจะเลื่อนชั้นขึ้นเจลีกให้สำเร็จ ต่อมาในปี 2013 หลังจากรวมตัวกันแล้ว สโมสรคาโงชิมะยูไนเต็ดสามารถผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายของรายการเพลย์ออฟได้ และได้เลื่อนขึ้นไปเล่น JFL ในฤดูกาล 2014