pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เครือข่ายไฟฟ้าที่เชื่อมต่อกับสายอากาศเป็นเครือข่ายแบบพาสซีฟ (โดยทั่วไปเป็นการผสมกันของตัวเหนี่ยวนำและตัวเก็บประจุ) ที่ใช้สำหรับการแมทชิงความต้านทาน  ระหว่างสายอากาศกับเครื่องส่งหรือกับตัวรับสัญญาณ เครือข่ายนี้อาจจะถูกใช้ในการปรับปรุงอัตราส่วนของคลื่นนิ่ง  เพื่อที่จะลดการสูญเสียในสายส่งให้ต่ำสุดและเพื่อเป็นโหลดที่มีความต้านทานมาตรฐาน  สำหรับเครื่องส่งหรือเครื่องรับสัญญาณเพื่อให้พวกมันทำงานได้ประสิทธิภาพสูงสุด
การแลกเปลี่ยนถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน.
คุณสมบัติพื้นฐานของสายอากาศที่ลักษณะเฉพาะทางไฟฟ้​​าของมันจะอธิบายไว้ในส่วนถัดไป เช่น เกน, รูปแบบการกระจายคลื่น, อิมพีแดนซ์, แบนด์วิดท์, ความถี่เรโซแนนซ์และโพลาไรเซชัน จะเหมือนกันไม่ว่าจะเป็นสายอากาศเพื่อการรับหรือการส่งสัญญาณ ตัวอย่างเช่น "รูปแบบการรับ" (ความไวเป็นเรื่องของทิศทาง) ของสายอากาศเมื่อนำมาใช้สำหรับการรับจะเหมือนกันกับรูปแบบการกระจายคลื่นของสายอากาศเมื่อมันถูกผลักดันและทำหน้าที่เป็นตัวกระจาย นี่คือผลจากทฤษฎีการแลกเปลี่ยนถ้อยทีถ้อยอาศัยกันของแม่เหล็กไฟฟ้า ดังนั้นในการอภิปรายถึงคุณสมบัติของสายอากาศ จะไม่มีความแตกต่างเกิดขึ้นในคำศัพท์ระหว่างการรับและการส่ง และสายอากาศสามารถเป็นได้ทั้งการส่งหรือการรับ แล้วแต่ว่าอันไหนจะสะดวกมากกว่า
เงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับคุณสมบัติการแลกเปลี่ยนถ้อยทีถ้อยอาศัยกันดังกล่าวข้างต้นเป็นว่าวัสดุในเสาอากาศและตัวกลางการส่งเป็นแบบเชิงเส้นและสลับสับเปลี่ยนกันได้ สลับสับเปลี่ยนกันได้หมายถึงว่าวัสดุจะมีการตอบสนองกับกระแสไฟฟ้าหรือสนามแม่เหล็กไฟฟ้าในทิศทางหนึ่งเหมือนกันกับที่มันตอบสนองกับสนามและกระแสในทิศทางตรงกันข้าม วัสดุส่วนใหญ่ที่ใช้ในสายอากาศตรงตามเงื่อนไขเหล่านี้ แต่บางสายอากาศไมโครเวฟใช้ส่วนประกอบเทคโนโลยีสูงเช่นตัวแยกและตัวกวนคลื่น, ที่ทำจากวัสดุที่สลับสับเปลี่ยนไม่ได้ เช่นเฟอร์ไรท์ อุปกรณ์เหล่านี้สามารถนำมาใช้เพื่อให้สายอากาศมีลักษณะการทำงานที่แตกต่างกันในการรับเกินกว่าที่จะทำในการส่ง ซึ่งจะมีประโยชน์ในการใช้งานอื่นเช่นเรดาร์
สายอากาศมีลักษณะเฉพาะตามประสิทธิภาพการทำงานที่วัดได้หลายอย่างที่ผู้ใช้จะต้องพิจารณาในการเลือกใช้หรือการออกแบบสายอากาศสักอันสำหรับการใช้งานเฉพาะอย่าง หัวหน้าใหญ่ท่ามกลางสายอากาศเหล่านี้จะเกี่ยวข้องกับลักษณะเฉพาะด้านทิศทาง (ตามที่ปรากฏในรูปแบบการกระจายคลื่นของสายอากาศ) และเกน(Gain)หรือ กำลังขยายที่ได้รับ แม้แต่ในสายอากาศแบบรอบทิศทาง (หรืออ่อนในบางทิศทาง) เกนมักจะสามารถถูกทำให้เพิ่มขึ้นได้โดยการมุ่งเน้นให้มากขึ้นในการรับส่งพลังงานของมันในทิศทางแนวนอน, และยอมสละพลังงานที่จะแผ่กระจายไปสู่​​ท้องฟ้าและพื้นดิน เกนพลังงาน (หรือแค่ "เกน") ของสายอากาศยังต้องคำนึงถึงประสิทธิภาพของสายอากาศซึ่งเกนมักจะเป็นตัวเลขหลักที่สำคัญ
สายอากาศเรโซแนนซ์คาดว่าจะถูกนำมาใช้เฉพาะความถี่เรโซแนนซ์ความถี่หนึ่ง เพราะฉะนั้นสายอากาศจึงต้องถูกสร้างเพื่อให้ตรงกับช่วงความถี่ของแอพลิเคชันที่ตั้งใจไว้ การออกแบบสายอากาศอย่างใดอย่างหนึ่งจะต้องมีอิมพีแดนซ์อย่างใดอย่างหนึ่งที่จุดป้อน ในขณะที่การออกแบบนี้อาจส่งผลกระทบต่อทางเลือกของสายอากาศ, อิมพีแดนซ์ของสายอากาศยังสามารถถูกปรับให้เข้ากับระดับอิมพีแดนซ์ที่ต้องการของระบบได้อีกด้วยโดยใช้เครือข่ายการแมทชิงในขณะที่ยังคงรักษาลักษณะเฉพาะอื่น ๆ เอาไว้(ยกเว้นการสูญเสียประสิทธิภาพ)
แม้ว่าในหลักการพารามิเตอร์เหล่านี้ก็สามารถวัดได้ การวัดดังกล่าวเป็นเรื่องยากและยังต้องใช้อุปกรณ์พิเศษอย่างมาก นอกเหนือจากการปรับแต่งสายอากาศเพื่อการส่งโดยใช้มิเตอร์ SWRแล้ว, ผู้ใช้ทั่วไปจะขึ้นอยู่กับการคาดการณ์ในทางทฤษฎีที่มีพื้นฐานจากการออกแบบสายอากาศหรือการเรียกร้องของผู้ขาย
สายอากาศจะทำการส่งและรับคลื่นวิทยุที่มีการโพลาไรซ์โดยเฉพาะ ซึ่งจะสามารถปรับทิศทางการกระจายตัวของคลื่นโดยการเอียงแกนของสายอากาศในหลายๆ(แต่ไม่ใช่ทุก)กรณี ขนาดทางกายภาพของสายอากาศหนึ่งมักจะเป็นปัญหาในทางปฏิบัติโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ความถี่ต่ำ (ความยาวคลื่นที่ยาวกว่า) สายอากาศเฉพาะทิศทางอย่างสูงจะต้องมีขนาดที่ใหญ่กว่าความยาวคลื่นมากๆ สายอากาศแบบเรโซแนนซ์มักจะใช้เป็นตัวนำ(หรืออีลิเมนท์)ที่เป็นเส้นตรง หรืออีลิเมนท์ดังกล่าวที่เป็นคู่ แต่ละอีลิเมนท์จะยาวประมาณหนึ่งในสี่ของความยาวคลื่น (จำนวนหลายชิ้นที่เป็นเลขคี่ของหนึ่งในสี่ของความยาวคลื่นยังเป็นแบบเรโซแนนซ์) สายอากาศที่จะต้องมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับความยาวคลื่นจะต้องเสียสละประสิทธิภาพและเสียความสามารถด้านทิศทาง แต่ก็โชคดี ที่ความถี่สูง (UHF, ไมโครเวฟ) การที่ต้องแลกกับประสิทธิภาพเพื่อให้ได้ขนาดทางกายภาพที่เล็กลงมักจะไม่จำเป็น
รางวัลพูลิตเซอร์  เป็นรางวัลของสหรัฐ ตั้งขึ้นเพื่อมอบแก่ผู้ได้รับเกียรติสูงสุดระดับชาติในวงการสิ่งพิมพ์ การบรรลุความสำเร็จทางวรรณกรรม และการประพันธ์เพลง บริหารจัดการโดยมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในนครนิวยอร์ก
รางวัลพูลิตเซอร์จัดมอบเป็นรายปีแบ่งเป็น 21 ประเภท ในแต่ละประเภทผู้ได้รับรางวัลจะได้รับกิตติบัตรและเงินรางวัล 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ ผู้รับรางวัลการหนังสือพิมพ์ในสาขาการบริการสาธารณะจะได้รับเหรียญทองซึ่งมักตกแก่หนังสือพิมพ์มาโดยตลอด แม้จะมีชื่อบุคคลได้รับการกล่าวยกย่องไว้ด้วย
รางวัลพูลิตเซอร์ก่อตั้งโดยโจเซฟ พูลิตเซอร์ นักหนังสือพิมพ์และผู้พิมพ์โฆษณาชาวฮังการี-อเมริกัน ซึ่งได้มอบเงินจำนวน 2 ล้านเหรียญไว้ในพินัยกรรมแก่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียหลังการเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2454 เงินส่วนหนึ่งของกองมรดกนี้ได้ถูกนำไปใช้ในการก่อตั้งสถาบันวิชาการหนังสือพิมพ์ของมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2456 ได้มีการมอบรางวัลพูลิตเซอร์รางวัลแรกเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2460 ปัจจุบันมีการประกาศรางวัลทุก ๆ เดือนเมษายน การคัดเลือกผู้ได้รับรางวัลดำเนินการโดยกรรมการอิสระ
การจัดแบ่งประเภทรางวัลแบ่งเป็นงานที่เกี่ยวข้องกับการหนังสือพิมพ์ ศิลปะ และวรรณกรรมลายลักษณ์ โดยคัดเลือกผู้มีสิทธิ์ได้รับรางวัลจากรายงานการตีพิมพ์และภาพถ่ายของหนังสือพิมพ์รายวัน หรือ องค์การข่าวที่มีถิ่นฐานอยู่ในประเทศสหรัฐฯ เท่านั้น และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 เป็นต้นไปจึงจะเริ่มพิจารณาการให้รางวัลจากการทำข่าวในโดยการพิมพ์รูปแบบต่าง ๆ ทุกประเภทที่เผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต ยกเว้นประเภทภาพข่าวซึ่งยังคงเข้มงวดตัดสินจากภาพนิ่งบนกระดาษเท่านั้น
ประเภทของรางวัลที่ได้กำหนดนิยามไว้ล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2550 มีประเภทตามที่ได้มอบรางวัลไปแล้วมีดังนี้
งานวรรณกรรมจดหมายและบทละครแบ่งออกเป็น 6 ประเภทดังนี้
สำหรับรางวัลเพื่องานดนตรีมี 1 รางวัลคือ
นอกจากนี้ยังมีการประกาศกิตติคุณและการให้รางวัลพิเศษเป็นจำนวนมาก รวมทั้งการให้ทุนเดินทางแก่นักศึกษาที่โดดเด่นในบัณฑิตวิทยาลัยการหนังสือพิมพ์ที่คณาจารย์เป็นผู้คัดเลือกจำนวน 4 ทุน
รายชื่อผู้ได้รับรางวัล.
คณะกรรมการตัดสินรางวัลพูลิตเซอร์จะแยกความแตกต่างระหว่าง "ผู้เข้ารับการพิจารณา" กับ "ผู้ได้รับการเสนอชื่อที่เข้ารอบสุดท้าย" ผู้เข้ารับการพิจารณาเป็นเพียงผู้ใดก็ได้ ที่ผู้พิมพ์และโฆษณานำงานของบุคคลนั้น ๆ เข้าขอรับการพิจารณาตามกระบวนการขั้นตอนทั่วไปของกรรมการ ซึ่งไม่ถือว่าดีเด่นมาก ส่วน "ผู้ได้รับการเสนอชื่อที่เข้ารอบสุดท้าย" ดังกล่าวที่ถือว่าเป็นผู้ได้รับการคัดเลือกจากคณะกรรมการตัดสินจะได้รับการประกาศชื่อพร้อมกับผู้ได้รับรางวัลตามประเภทนั้น ๆ
.bs เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศบาฮามาส เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534
.bw เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศบอตสวานา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536
.by เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเบลารุส เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2537
"ตัวเอียง"
.bz เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเบลีซ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534
.cc เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับหมู่เกาะโคโคส เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.cd เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.cf เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับสาธารณรัฐแอฟริกากลาง เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539
.cg เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับสาธารณรัฐคองโก เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.ci เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศโกตดิวัวร์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
.ck เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับหมู่เกาะคุก เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
.cl เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศชิลี เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2530
.cm เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศแคเมอรูน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
ภักดิ์ เพชรเกษม
ภักดิ์ เพชรเกษม อดีตนักแสดง ที่เคยแสดงเป็น "ยักษ์โล้น" ในภาพยนตร์เรื่อง จุฬาตรีคูณ ร่วมกับ สมบัติ เมทะนี และแสดงภาพยนตร์ของฉลอง ภักดีวิจิตรหลายเรื่อง เช่น ศึกมาฆ่า ประกาศิตจางจูเหลียง ฟ้าเพียงดิน อินทรีแดง ตั๊กแตน ผึ้งหลวง เป็นต้น
ในปัจจุบันนี้ ท่านมีฐานะที่แย่ลง จนต้องอาศัยศาลาวัดราษฎร์สามัคคี หรือวัดกิโลเมตรที่ 10 อำเภอสัตหีบ เป็นที่อยู่อาศัย
วัดพะเนียงแตก
วัดพะเนียงแตก ตำบลมาบแค อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ตั้งอยู่เลขที่ 96 หมู่ที่ 4 พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 44 ไร่ 40 ตารางวาสร้างขึ้นมาราวประมาณ พ.ศ. 2334 เดิมชื่อ วัดปทุมคงคา ชื่อนี้เข้าใจว่าหลวงพ่อทาเป็นผู้ตั้งชื่อเพราะอุโบสถหลังเก่าหลวงพ่อทาเป็นผู้สร้าง
แต่เดิมไม่ใช่ชื่อ "วัดพะเนียงแตก" เหตุมาจากที่หลวงพ่อทาชอบเล่นพลุไฟพะเนียง วันหนึ่งในงานเทศกาลประจำปีของวัด ท่านเอามือไปปิดปากพลุไม่ให้พลุออกมาทางปาก จึงระเบิดออกทางด้านข้าง แต่ท่านไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลย ที่ทำเช่นนี้ ท่านต้องการให้พวกนักเลงหัวไม้เกรงขาม จะได้ปกครองและอบรมให้เป็นคนดีได้ ซึ่งก็เป็นดังนั้น ในงานเทศกาลประจำปีของวัด ไม่เคยต้องอาศัยตำรวจเลย เพราะไม่มีเหตุการณ์ร้ายเกิดขึ้นสักครั้งเดียว จนชาวบ้านให้ฉายาว่า "หลวงพ่อพะเนียงแตก" และเรียกชื่อวัดว่า "วัดพะเนียงแตก"
แมงซู่ซ่า
แมงซู่ซ่า เป็นแมลงปีกแข็ง รูปร่างคล้ายกับแมงกุดจี่ แต่ตัวโตกว่า โดยมีชีวิตอยู่กับขี้ควายตั้งแต่เกิดจนตาย ตัวเต็มวัยเมื่อได้รับการผสมพันธุ์แล้วจะบินไปหากองขี้ควายที่ใหม่ เพื่อเป็นแหล่งอาหารและวางไข่
แมงซู่ซ่า มีขนาดความยาวตั้งแต่ปากจนถึงก้นประมาณ 4.5 เซนติเมตร ความกว้างลำตัวประมาณ 3.5 เซนติเมตร
แมงซู่ซ่าแม่พันธุ์จะใช้ปากขุดรูใต้กองขี้ควายขนาด โดยก้นหลุมจะทำเป็นโพรงขนาดใหญ่ จากนั้นแม่พันธุ์จะวางไข่บนขี้ควาย แล้วเริ่มกิจกรรมปั้นก้อนขี้ควาย โดยใช้ปากดันถอยหลัง ขาหลังทำหน้าที่ปั้นก้อนขี้ควายให้เป็นก้อนกลมขนาดใหญ่แล้วลำเลียงขนลงไปไว้ในโพรงก้นหลุมที่ทำไว้ แล้วจะกลับขึ้นมาวางไข่และปั้นก้อนขี้ควาย ขนลงหลุม ทำจนกระทั่งขี้ควายหมดกอง
ไข่เมื่อฟักเป็นตัวอ่อนจะอาศัยก้อนขี้ควายกินเป็นอาหารเพื่อเจริญเติบโต ประมาณเดือนมีนาคม-เมษายน ตัวอ่อนจะกลายเป็นดักแด้ ช่วงนี้ขี้ควายจะถูกตัวอ่อนกินหมดเหลือแต่ก้อนดินที่เป็นเปลือก ในระยะดักแด้จะไม่กินอะไรเลย
การนำมาบริโภค.
ชาวบ้านจะหาตัวดักแด้ของแมงซู่ซ่า มารับประทาน มีเทศกาลหาขี้ขวยของบ่าขี้เบ้า เริ่มในช่วงเดือนเมษายนถึงต้นพฤษภาคม สำหรับดักแด้ส่วนใหญ่นิยมนำมาแกงกับยอดผักชะอม
เจ้าหญิงอลิซ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์
เลดี้ อลิซ คริสตาเบล มอนทากิว-ดักลาส-สก็อต (อังกฤษ: Lady Alice Christabel Montagu-Douglas-Scott) หรือ เจ้าหญิงอลิซ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์ (Princess Alice, Duchess of Gloucester 25 ธันวาคม ค.ศ. 1901 - 29 ตุลาคม ค.ศ. 2004) เป็นพระชายาในเจ้าฟ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์ พระราชโอรสพระองค์ที่สามของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 และ สมเด็จพระราชินีแมรี จึงทำให้เป็นพระกนิษฐาภาดาในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 และ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 และเป็นพระชนนีในดยุกแห่งกลอสเตอร์คนปัจจุบัน นอกจากนั้นก็ยังเป็นพระปิตุจฉาในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 โดยผ่านทางการอภิเษกกับพระปิตุลาของพระองค์ด้วย
เลดี้อลิซเกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1901 ณ ตำหนักมอนทากิว กรุงลอนดอน เป็นธิดาคนที่ 3 ของจอห์น มอนทากิว ดักลาส-สก็อต ดยุกแห่งบักเคลิชและควีนส์เบอร์รี กับ เลดี้ มาร์กาเร็ต บริดจ์แมน จึงทำให้มีเชื้อสายผ่านทางผู้ชาย (แม้ว่าจะนอกกฎหมาย) โดยไม่ขาดสายของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 เลดีอลิซใช้เวลาในวัยเด็กอยู่ที่บ้านพักต่างๆ ในชนบท อาทิ ตำหนักโบตันในมณฑลนอร์แธมป์ตันไชร์ ปราสาทดรัมลานริกในมณฑลดัมไฟรส์และกัลโลเวย์ และโบฮิลล์ในมณฑลสกอตติชบอร์ดเดอร์ ได้เข้าเรียนในโรงเรียนเซ็นต์เจมส์ เมืองเวสต์มาลเวิร์น มณฑลวอร์สเตอร์ไชร์ และต่อมาก็ได้ไปประเทศฝรั่งเศสและประเทศเคนยา
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1935 เลดี้อลิซได้หมั้นหมายกับเจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์ พระราชโอรสพระองค์ที่สามในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 และได้อภิเษกสมรสด้วยพิธีหลวงส่วนตัวในห้องสวดมนต์ของพระราชวังบัคกิงแฮม ในวันที่ 6 พฤศจิกายน ในตอนแรกทั้งดยุกและดัชเชสแห่งกลอสเตอร์ได้อาศัยอยู่ในเมืองอัลเดอร์ช็อต ซึ่งเป็นที่ที่ดยุกได้เข้ามาฝึกเป็นทหารอยู่ ต่อมาดยุกแห่งกลอสเตอร์ก็ได้ทรงลาออกจากกองทัพเพื่อมาปฏิบัติพระกรณียกิจมากขึ้นในคราวการสละราชสมบัติของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1936
ทั้งสองพระองค์ได้รับพระราชทานตำหนักยอร์ค ซึ่งเป็นพระราชสมบัติในพระประมุขของอังกฤษ โดยเป็นส่วนหนึ่งในพระราชวังเซนต์เจมส์ กรุงลอนดอน และก็ยังได้ซื้อคฤหาสน์บาร์นเวลล์ในมณฑลนอร์แธมป์ตันไชร์ในปี ค.ศ. 1938 ไว้อีกด้วย
การเปลี่ยนแปลงสถานภาพ.
ในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1974 เจ้าชายเฮนรีได้สิ้นพระชนม์ลงและตำแหน่งดยุกแห่งกลอสเตอร์ได้ตกทอดต่อไปยังเจ้าชายริชาร์ด พระโอรสองค์ที่สอง (เจ้าชายวิลเลียม พระราชโอรสพระองค์โตและทายาทสืบตำแหน่งดยุกได้สิ้นพระชนม์จากอุบัติเหตุเครื่องบินตกในปี ค.ศ. 1972) พระชายาหม้ายของดยุกได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตกับสมเด็จพระบรมราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ให้ทรงดำรงพระยศเป็นเจ้าหญิงอลิซ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์ (HRH Princess Alice, Duchess of Gloucester) แทน เจ้าหญิงดัชเชสหม้ายแห่งกลอสเตอร์ (HRH The Dowager Duchess of Gloucester) สมเด็จพระราชินีทรงอนุญาตให้พระปิตุจฉาใช้พระอิสริยยศนี้เพื่อเป็นการเลี่ยงความสับสนในตำแหน่งกับดัชเชสแห่งกลอสเตอร์คนปัจจุบัน ซึ่งเป็นพระชายาในพระโอรส (เดิมคือ บริจิตต์ เอวา ฟาน เดอร์ส)
เจ้าหญิงอลิซไม่ทรงประสงค์เป็นดัชเชสพระชายาหม้ายและได้ดำรงพระยศตามแบบอย่างเจ้าหญิงมารีนา ดัชเชสแห่งเคนต์ พระกนิษฐภาดาเมื่อคราวการอภิเษกสมรสของพระโอรสองค์โตเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 แต่อย่างไรก็ดี เจ้าหญิงมารีนาเป็นเจ้าหญิงตั้งแต่แรกประสูติ ดัชเชสหม้ายแห่งกลอสเตอร์ตามสิทธิโดยชอบจึงได้รับพระบรมราชานุญาตให้เรียกว่าเจ้าหญิงอลิซตามอัธยาศัยจากสมเด็จพระราชินีนาถ แม้ว่าจะไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าหญิงแบบเฉพาะเจาะจงตามพระราชโองการเป็นลายลักษณ์อักษร แต่ก็ทรงได้รับการขนานพระนามพระองค์เองให้เป็นเจ้าหญิงอังกฤษ ถึงแม้จะไม่ได้ประสูติเป็นเจ้าหญิงก็ตาม
ในปี ค.ศ. 1975 เจ้าหญิงอลิซทรงเป็นสตรีพระองค์แรกที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งบาธชั้นที่ 1 และต่อมาในปี ค.ศ. 1981 ทรงได้พิมพ์บันทึกความทรงจำของพระองค์ออกมาในชื่อ "The Memoirs of Princess Alice, Duchess of Gloucester" (บันทึกความทรงจำของเจ้าหญิงอลิซ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์) และในปี ค.ศ. 1991 พระองค์ได้ทรงพิมพ์ฉบับแก้ไขใหม่ในชื่อ "Memories of Ninety Years" (บันทึกความทรงจำในเวลาเก้าสิบปี)
ในปี ค.ศ. 1994 หลังจากสมาชิกครอบครัวกลอสเตอร์ได้ขายคฤหาสน์บาร์นเวลล์ ซึ่งเป็นผลมาจากปัญหาทางด้านการเงิน เจ้าหญิงอลิซจึงได้ทรงย้ายจากคฤหาสน์บาร์นเวลล์ไปประทับยังพระราชวังเคนซิงตัน ซึ่งเป็นที่ประทับของดยุกและดัชเชสแห่งกลอสเตอร์คนปัจจุบัน
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 พระราชวงศ์อังกฤษได้จัดพิธีเฉลิมฉลองวันประสูติครบรอบ 100 พรรษาให้แก่เจ้าหญิงอลิซ ซึ่งเป็นการจัดครั้งที่สองที่เกิดขึ้นในปีนั้น (โดยครั้งแรกเป็นของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระบรมราชชนนี) และในพิธีนี้เป็นการปรากฏพระองค์ต่อหน้าสาธารณชนครั้งสุดท้ายของเจ้าหญิงอลิซ (และของเจ้าฟ้าหญิงมาร์กาเร็ต พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีนาถ) และต่อมาในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2003 เจ้าหญิงทรงเป็นสมาชิกของราชวงศ์อังกฤษที่มีพระชนม์ชีพยาวนานที่สุดที่ยังไม่ใครเกินหน้าได้ต่อจากสมเด็จพระบรมราชินีเอลิซาเบธ พระบรมราชชนนี
เจ้าหญิงอลิซสิ้นพระชนม์ลงด้วยพระอาการสงบเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 2004 ณ พระราชวังเคนซิงตัน ขณะมีพระชันษา 102 ปี งานพิธีศพจัดขึ้นในวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 ณ โบสถ์เซนต์จอร์จ ปราสาทวินด์เซอร์ พระศพได้ฝังลงเคียงข้างเจ้าชายเฮนรี พระสวามีและเจ้าชายวิลเลี่ยม พระโอรสองค์โตในสุสานฝังศพหลวงที่ฟร็อกมอร์ สมเด็จพระราชินีนาถและเหล่าสมาชิกพระราชวงศ์ได้เสด็จพระราชดำเนินมาร่วมงานพระศพด้วย
เกลนน์ โคลส
เกลนน์ โคลส เป็นดาราดังคนหนึ่งชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1947 ที่เมืองกรีนิช สหรัฐอเมริกา เธอเริ่มมีชื่อเสียงจากบทบาทการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Fatal Attraction" (1987) และ "Dangerous Liaisons" (1988) และมีบทบาทที่คุ้นตาจากบทหญิงใจร้ายที่จะเอาหนังลูกหมามาทำเสื้อคลุมขนสัตว์ จากภาพยนตร์เรื่อง "101 Dalmatians" (1996) และภาคต่อ "102 Dalmatians" (2000)
ก่อนจะมาแสดงภาพยนตร์ เธอเคยแสดงละครบรอดเวย์มาก่อน ซึ่งจนถึงปัจจุบันเธอก็ยังคงแสดงละครบรอดเวย์เป็นครั้งคราว โดยเฉพาะละครเพลง "Sunset Boulevard" ซึ่งเธอได้รับรางวัล Emmy ประจำปี 1995 ทั้งยังรับแสดงภาพยนตร์ "Sunset Boulevard" ฉบับสร้างใหม่ ที่จะออกฉายในปี 2008
แฟกทอรีเมธอดแพตเทิร์น
แฟกทอรีเมธอดแพตเทิร์น (Factory method pattern) เป็นดีไซน์แพตเทิร์นที่นิยามเมธอดสำหรับสร้างอ็อบเจกต์ของคลาสชนิดหนึ่งๆ แต่ไม่ได้เจาะจงชนิดที่แน่นอน ซับคลาสเป็นผู้กำหนดเจาะจงว่าจะสร้างอ็อบเจกต์ของคลาสใด แฟกทอรีเมธอดในความหมายโดยทั่วไปคือเมธอดที่ทำหน้าที่สร้างอ็อบเจกต์นั่นเอง แฟกทอรีเมธอดแพตเทิร์นจะถูกใช้ร่วมกับเทมเพลตเมธอดแพตเทิร์น (Template method pattern) โดยถูกเรียกใช้งานจากในเทมเพลตเมธอด
องค์ประกอบของแฟกทอรีเมธอดแพตเทิร์นมีดังนี้
ตัวอย่างโปรแกรมคำนวณหาปริมาตรของรูปทรงกระบอกซึ่งมีสูตรดังนี้
คลาสนามธรรม codice_1 นิยามแฟกทอรีเมธอด codice_2 codice_3 และ codice_4 ซึ่งเป็นเทมเพลตเมธอดมีรายละเอียดการคำนวณหาปริมาตร
คลาสรูปธรรม codice_5 สร้างรูปวงกลม codice_6 ในแฟกทอรีเมธอด createBase
คลาส codice_7 และ codice_6
เมืองศรีราชา
สันโสก
สันโสก หรือ สามโสก หรือ เพี้ยฟาน ( Burm. f.) อยู่ในวงศ์ Rutaceae ที่มีน้ำมันหอมระเหยในใบและส่วนต่างๆ ของต้น เป็น พืชสมุนไพรที่เชื่อว่ามีสรรพคุณในการรักษาโรคเอดส์และโรคมะเร็ง
ชาวขมุนำใบมารับประทานสดกับลาบ ชาวไทยภาคเหนือนำยอดอ่อนไปรับประทานกับน้ำพริก ใบมีกลิ่นเหม็นนำไปไล่ไรไก่
งานวิจัยของ รศ.ดร.งามผ่อง คงคาทิพย์ พบว่าชาวบ้านจะนำส่วนของรากและเหง้าของต้น “สามโสก” มาแช่เหล้าขาว เพื่อทำเป็นยาดองเหล้า และนำไปต้มเพื่อรักษาผู้ป่วยเอดส์ ในระยะแรก หรือนำส่วนของรากและเหง้าบดผสมกับแอลกอฮอล์เล็กน้อยปิดตรงบริเวณที่ถูกงูกัด เพื่อแก้พิษงู
สามโศก
องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพฯ
รายชื่อภาพยนตร์เจมส์ บอนด์
เจมส์ บอนด์ เป็นตัวละครสมมติที่สร้างสรรค์โดย เอียน เฟลมมิง เมื่อปี ค.ศ. 1953 บอนด์เป็นสายลับชาวอังกฤษทำงานให้กับ เอ็มไอ6 โดยรหัสประจำตัวของเขาคือ 007 มีนักแสดงหลายคนแสดงเป็นเจมส์ บอนด์ในภาพยนตร์ ได้แก่ ฌอน คอนเนอรี, เดวิด นิเวน, จอร์จ ลาเซนบี, โรเจอร์ มัวร์, ทิโมธี ดาลตัน, เพียร์ซ บรอสแนนและแดเนียล เคร็ก จากการสร้างภาพยนตร์ทั้งหมดยี่สิบเจ็ดเรื่อง ภาพยนตร์ทั้งหมดสร้างโดยอีออนโปรดักชันยกเว้นอยู่สองเรื่อง ปัจจุบันอีออนถือสิทธิ์ในการดัดแปลงนวนิยายบอนด์ของเฟลมมิงทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว
เมื่อปี ค.ศ. 1961 ผู้อำนวยการสร้าง อัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลีและแฮรรี ซอลต์ซแมน ร่วมมือกันซื้อสิทธิ์ในการถ่ายทำภาพยนตร์จากนวนิยายของเฟลมมิง พวกเขาก่อตั้งบริษัทสร้างภาพยนตร์ชื่อว่า อีออนโปรดักชัน ด้วยเงินสนับสนุนจาก ยูไนเต็ดอาร์ทิสต์ส โดยภาพยนตร์เรื่องแรกที่สร้างคือ "พยัคฆ์ร้าย 007" กำกับโดย เทอเรนซ์ ยังและมี ฌอน คอนเนอรี แสดงเป็น เจมส์ บอนด์ หลังจาก "พยัคฆ์ร้าย 007" ฉายเมื่อปี ค.ศ. 1962 บรอคโคลีและซอลต์ซแมน ก่อตั้ง ดันจาก บริษัทโฮลดิ้งเพื่อรับประกันการสร้างภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ในอนาคต ปัจจุบันภาพยนตร์ชุดมีทั้งหมดยี่สิบสี่เรื่อง โดยภาพยนตร์เรื่องล่าสุด "องค์กรลับดับพยัคฆ์ร้าย" ฉายเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 ภาพยนตร์ชุดที่สร้างโดยอีออนนั้นทำเงินเกือบ 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่หก ตามหลัง จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล, "สตาร์ วอร์ส", "โลกเวทมนตร์", "อเวนเจอร์ส" และ "สไปเดอร์-แมน" หากนำจำนวนเงินที่ทำได้ของภาพยนตร์มาปรับอัตราเงินเฟ้อแล้ว ภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ จะทำเงินมากกว่า 1.4 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ ตามค่าเงินปัจจุบัน มีภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ชนะเลิศรางวัลออสการ์จำนวนห้ารางวัล ได้แก่ ภาพยนตร์ "จอมมฤตยู 007" ชนะเลิศในสาขาเสียงประกอบยอดเยี่ยม (ปัจจุบันคือลำดับเสียงยอดเยี่ยม) (ในงานประกาศผล ครั้งที่ 37), จอห์น สเตียร์ส ชนะเลิศในสาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์ "ธันเดอร์บอลล์ 007" (ในงานประกาศผล ครั้งที่ 38), เพอร์ ฮอลล์เบิร์กและแคแรน เบเกอร์ แลนเดอร์ ชนะเลิศในสาขาสาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม, อะเดลและพอล เอ็ปเวิร์ธ ชนะเลิศในสาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์ "พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007" (ในงานประกาศผล ครั้งที่ 85) และ แซม สมิธและจิมมี เนปส์ ชนะเลิศในสาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์ "องค์กรลับดับพยัคฆ์ร้าย" (ในงานประกาศผล ครั้งที่ 88) นอกจากนี้ ยังมีเพลงประกอบภาพยนตร์อีกหลายเพลงที่ได้เข้าชิงในสาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่ "ลิฟแอนด์เล็ตดาย" ของ พอล แม็กคาร์ตนีย์, "โนบอดีดาสอิตเบตเทอร์" ของ คาร์ลี ไซมอน และ "ฟอร์ยัวร์อายโอนลี" ของ ชีนา อีสตัน ผู้อำนวยการสร้าง อัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลี ได้รับรางวัลอนุสรณ์เอิร์ฟวิง จี. ธัลเบิร์ก เมื่อปี ค.ศ. 1982
เมื่อครั้งที่บรอคโคลีและซอลต์ซแมนซื้อสิทธิ์จากเฟลมมิงนั้น ไม่ได้รวมนวนิยาย "คาสิโน รอเยิล" ด้วย เนื่องจากเฟลมมิงได้ขายให้กับผู้อำนวยการสร้าง เกรกอรี แรตออฟ ไปก่อนแล้ว โดยเนื้อเรื่องได้ถูกดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ เมื่อปี ค.ศ. 1954 หลังแรตออฟเสียชีวิต สิทธิ์ถูกส่งต่อไปยัง ชาร์ลส์ เค. เฟลด์แมน ซึ่งต่อมาเขาก็ได้สร้างภาพยนตร์บอนด์แนวตลกชื่อว่า "ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007" เมื่อปี ค.ศ. 1967 มีคดีความเกี่ยวกับสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์จากนวนิยาย "ธันเดอร์บอลล์" จากการฟ้องร้องโดย เควิน แมคคลอรี สาเหตุเกิดจากแมคคลอรี, เฟลมมิงและนักเขียนบท แจ็ค วิทธิงแฮม ได้ร่วมกันเขียนบทภาพยนตร์ แต่ไม่ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ก่อนที่เฟลมมิงจะนำไปดัดแปลงเป็นนวนิยาย ถึงแม้ว่าอีออนโปรดักชันและแมกคลอรีจะร่วมมือกันสร้าง "ธันเดอร์บอลล์ 007" แต่แมกคลอรียังคงถือสิทธิ์ในส่วนของเนื้อเรื่องและได้ดัดแปลง "ธันเดอร์บอลล์" เป็นภาพยนตร์ "พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์" เมื่อปี ค.ศ. 1983 ปัจจุบัน เมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ ถือสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายของภาพยนตร์ทั้งสองเรื่อง
ภาพยนตร์ที่สร้างโดยอีออน.
ภาพยนตร์ที่สร้างโดยอีออนโปรดักชัน ทำเงินรวมกันประมาณ 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐและเป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่หก
"พยัคฆ์ร้าย 007" (1962).
สแตรงเวย์ส หัวหน้าสถานีหน่วยสืบราชการลับอังกฤษในจาเมกาถูกฆ่า ทำให้สายลับอังกฤษ เจมส์ บอนด์—หรือรู้จักกันในรหัส 007—ถูกส่งไปยังจาเมกาเพื่อสืบสวน ระหว่างการสืบสวนนั้น บอนด์ได้พบกับ ควอเรล ชาวประมงจากหมู่เกาะเคย์แมน ซึ่งเคยทำงานให้กับ สแตรงเวย์ส โดยเขาได้เดินเรือไปยังหมู่เกาะรอบ ๆ เพื่อเก็บตัวอย่างแร่ โดยมีเกาะแห่งชื่อว่า แครปคีย์ ซึ่งเป็นบ้านของ ดร. โน
เมื่อบอนด์กับควอเรลไปยังเกาะดังกล่าว เขาได้พบกับนักงมหอยท้องถิ่นชื่อว่า ฮันนี ไรเดอร์ โดยทั้งสามคนถูกโจมตีโดยคนของโน ควอเรลถูกฆ่าด้วยรถแทรกเตอร์หุ้มเกาะพ่นไฟ บอนด์กับฮันนีถูกจับเป็นตัวประกัน ดร. โน บอกกับบอนด์ว่าเขาเป็นหนึ่งในสมาชิกของ สเปกเตอร์ ผู้บริการพิเศษต่อต้านสายลับ, ก่อการร้าย, ล้างแค้นและข่มขู่ โดยเขาวางแผนที่จะหยุดยั้งการปล่อยจวรดของโครงการเมอร์คิวรีที่แหลมคะแนเวอรัล ด้วยลำแสงวิทยุที่ขับเคลื่อนด้วยอะตอม บอนด์กับฮันนีหนีออกจากเกาะ พร้อมกับฆ่าโนและระเบิดฐานของเขา
"เพชฌฆาต 007" (1963).
โครนสตีน หรือ "หมายเลขห้า" นักวางแผนขององค์การสเปกเตอร์ ได้รับคำสั่งจากหมายเลขหนึ่ง เพื่อวางแผนขโมยเครื่องถอดรหัสเลกเตอร์จากโซเวียตและขายเครื่องนั้นกลับไป พร้อมกับวางแผนล้างแค้นให้กับ ดร. โน อดีตสมาชิกสเปกเตอร์ โดยมี โรซา แคล็บบ์ หรือ หมายเลขสาม เป็นผู้ดำเนินการ เธอได้เลือก โดนัลด์ "เรด" แกรนต์ เป็นนักฆ่าและ ทาเทียนา โรมาโนวา พนักงานถอดรหัสประจำสถานกงสุลโซเวียตที่อิสตันบูลเป็นเหยื่อล่อโดยที่เธอไม่รู้ตัว
บอนด์เดินทางไปตุรกีและพบกัน อาลี เคริม เบย์ เจ้าหน้าที่เอ็มไอ6 ประจำตุรกี และพบกับโรมาโนวา หลังทั้งสามคนได้เครื่องเลกเตอร์แล้ว ก็ได้หลบหนีโดยขึ้นรถไฟโอเรียนต์เอ็กซ์เพรส อย่างไรก็ตาม พวกเขาถูกติดตามโดยแกรนต์ ซึ่งต่อมาได้ฆ่าเคริม เบย์และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโซเวียต แกรนต์ปลอมตัวเป็นสายลับอังกฤษและพบกันบอนด์ ในระหว่างอาหารค่ำ แกรนต์ได้วางยาโรมาโนวาและได้ต่อสู้กับบอนด์ บอนด์หลอกให้แกรนต์เปิดกระเป๋าของบอนด์ ซึ่งมีกับดักเป็นแก๊สน้ำตา ทำให้บอนด์ได้โอกาสต่อสู้กลับและฆ่าแกรนต์ บอนด์กับโรมาโนวาหนีไปเวนิซพร้อมกับเครื่องเลกเตอร์ โรซา แคล็บบ์ ปลอมตัวเป็นแม่บ้าน พยายามที่จะขโมยเครื่องเลกเตอร์และฆ่าบอนด์ แต่เธอถูกยิงโดยโรมาโนวา
"จอมมฤตยู 007" (1964).
บอนด์ได้รับคำสั่งให้สังเกตการณ์ ออริก โกลด์ฟิงเกอร์ พ่อค้าทองคำแท่ง บอนด์สงสัยว่าโกลด์ฟิงเกอร์โกงไพ่ บอนด์จึงเข้าไปที่ห้องของเขาและทำลายแผนการโดยการหันเหความสนใจผู้หญิงที่ช่วยโกลด์ฟิงเกอร์ หลังจากนั้นเธอก็ถูกฆ่าโดย ออดจอบ คนรับใช้และลูกน้องชาวเกาหลีของโกลด์ฟิงเกอร์ ต่อมาบอนด์ได้รับคำสั่งให้สืบสวนแผนการลักลอบขนทองของโกลด์ฟิงเกอร์ โดยบอนด์ตามเขาไปถึงสวิตเซอร์แลนด์ บอนด์ถูกจับขณะที่กำลังสำรวจโรงงานของโกลด์ฟิงเกอร์และถูกวางยาสลบ โกลด์ฟิงเกอร์ได้นำบอนด์ไปที่ฟาร์มม้าของเขาที่เคนทักกีแล้วขังเขาไว้ที่นั่น บอนด์หลบหนีออกมาได้และสังเกตการประชุมของโกลด์ฟิงเกอร์กับมาเฟียสหรัฐ โดยโกลด์ฟิงเกอร์เสนอแผนที่จะปล้นทองจากฟอร์ต นอกซ์ โดยใช้อุปกรณ์ที่พวกเขาลักลอบนำเข้ามาให้เขา ต่อมาก็ได้ฆ่ามาเฟียทุกคนเพื่อที่โกลด์ฟิงเกอร์จะได้ไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียม
บอนด์ถูกจับอีกครั้งหลังได้ยินรายละเอียดของแผนการ บอนด์ได้ล่อลวง พุสซี กาลอร์ นักบินส่วนตัวของโกลด์ฟิงเกอร์และโน้มน้าวให้เธอให้ข้อมูลแก่เจ้าหน้าที่อเมริกัน กองทัพส่วนตัวของโกลด์ฟิงเกอร์บุกเข้าไปยัง ฟอร์ต นอกซ์ และเข้าไปถึงห้องนิรภัย ที่นั่นบอนด์ได้ต่อสู้และฆ่าออดจอบ ขณะที่กองทหารอเมริกันต่อสู้กับกองทัพของโกลด์ฟิงเกอร์ด้านนอก โกลด์ฟิงเกอร์จี้เครื่องบินของบอนด์ แต่บอนด์ต่อสู้กับเขาและได้ยิงหน้าต่างเครื่องบิน ทำให้ความดันอากาศลดลง โกลด์ฟิงเกอร์จึงปลิวออกจากเครื่องบิน
"ธันเดอร์บอลล์ 007" (1965).
บอนด์สืบสวนการปล้นเครื่องบินทิ้งระเบิด อาฟโร วัลแคน ที่บรรทุกระเบิดปรมาณูสองลูก ซึ่งถูกขโมยโดยสเปกเตอร์ โดยองค์การได้เรียกค่าไถ่หากต้องการระเบิดคืน บอนด์ติดตามเบาะแสไปยังบาฮามาส ซึ่งเขาได้พบกับ เฟลิกซ์ ไลเทอร์ เพื่อนของเขาที่อยู่หน่วยซีไอเอ ทั้งคู่สงสัยเพลย์บอยผู้ร่ำรวย เอมิลิโอ ลาร์โก ซึ่งต่อมาได้เปิดเผยว่าเขาเป็น หมายเลขสองขององค์การสเปกเตอร์ โดยเขาได้รับคำสั่งจากหมายเลขหนึ่งอย่างลับ ๆ ให้ดำเนินการแผนนี้ บอนด์และไลเทอร์ได้ค้นหาบริเวณรอบ ๆ เรือยอชต์ของเขาและพื้นที่ที่เรือยอชต์แล่นผ่าน หลังจากเจอเครื่องบินแล้ว แต่ไม่พบระเบิดปรมาณู สายลับทั้งสองจึงติดตามเรือยอชต์ของลาร์โกและซุ่มโจมตีขณะที่ระเบิดกำลังถูกย้ายโดยลาร์โก
"จอมมหากาฬ 007" (1967).
007 ถูกส่งไปญี่ปุ่นเพื่อสืบสวนการขโมยยานอวกาศและการลักพาตัวนักบินอวกาศ "จูปิเตอร์ 16" ใน โครงการเจมิไน ของสหรัฐ โดยยานอวกาศไม่สามารถระบุได้ เมื่อมาถึงญี่ปุ่น บอนด์ได้รับการติดต่อจาก อากิ ผู้ช่วยของหัวหน้าหน่วยสืบราชการลับญี่ปุ่น ไทเกอร์ ทานากะ บอนด์รับรู้ว่าผู้อยู่เบื้องหลังการปล้นยานอวกาศคือ เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์ หมายเลขหนึ่งของสเปกเตอร์ ซึ่งร่วมมือกับ โอซาโตะ นักอุตสาหกรรมท้องถิ่น บอนด์ตามรอยจนเจอเกาะของโบลเฟลด์ซึ่งเป็นฐานลับและฐานปล่อยจรวด ขณะที่ยานอวกาศ "เบิร์ดวัน" ซึ่งปลอมเป็นยานอวกาศของโซเวียต เพื่อที่จะปล้นยานยานอวกาศของสหรัฐ โบลเฟลด์อธิบายแผนการของเขาให้กับบอนด์ว่า ต้องการทำให้ สงครามเย็น กลายเป็น สงครามโลกครั้งที่สาม
นินจาของทานากะได้เข้ามาโจมตีฐานลับ ขณะที่บอนด์กำลังทำให้โบลเฟลด์ไขว้เขวและสร้างการเบี่ยงเบน ทำให้เขาสามารถเปิดประตูและปล่อยนินจาเข้ามา ระหว่างการต่อสู้ โบลเฟลด์ฆ่าโอซาโตะ และได้เปิดใช้งานระบบทำลายตัวเองของฐานและหลบหนีไป บอนด์, คิสซี, ทานากะ และเหล่านินจาที่รอดชีวิต หลบหนีเข้าไปในอุโมงค์ถ้ำก่อนที่ฐานจะระเบิดและได้รับการช่วยเหลือจากเรือดำน้ำ