pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระปัทมปาณิโพธิสัตว์  เป็นพระโพธิสัตว์ที่มีผู้นับถือตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ก่อนการกำเนิดของนิกายตันตระ ชื่อของท่านหมายถึงผู้ถือดอกบัวปรากฏคู่กับพระวัชรปาณีโพธิสัตว์ในศิลปะอินเดียแบบมถุระเมื่อพุทธศตวรรษที่ 7 บางครั้งปรากฏคู่กับพระมัญชุศรีและพระวัชรปาณิเพื่อเป็นตัวแทนของพระโพธิสัตว์จากโคตรทั้งสามคือ ปัทมโคตร ตถาคตโคตร และวัชรโคตร ตามลำดับ รูปลักษณ์ของท่านต่างไปในแต่ละท้องที่ โดยมากเป็นรูปผู้ชายถือดอกบัว ต่อมาได้เพิ่มแจกันใส่น้ำทิพย์ด้วย บางท้องที่ถือว่าเป็นภาคสำแดงของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์
พระรัตนปาณีโพธิสัตว์
พระรัตนปาณีโพธิสัตว์ ( , ) หมายถึงพระโพธิสัตว์ผู้ถือดวงแก้ว อยู่ในรัตนโคตรของพระรัตนสัมภวะพุทธะ ไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลายเท่าใดนัก รูปแบบของท่านที่เห็นทั่วไปคือนั่งขัดสมาธิบนดอกบัว มือซ้ายทำสมาธิ มือขวาถือจินดามณี หรือมิฉะนั้นก็มีจินดามณีวางบนหน้าตัก ในบรรดามหาโพธิสัตว์ 7 พระองค์ที่ระบุในอมิตายุรธยานสูตรไม่ได้กล่าวถึงพระรัตนปาณีไว้ จึงทำให้ข้อมูลเกี่ยวกับท่านมีจำกัดและได้รับการนับถือน้อยกว่าพระโพธิสัตว์องค์อื่นๆ
พระหฤทัยประจำพระองค์
นะโม สมันต พุทธานัม รัตน ปาณี ษัม สวาหะ
ชัมภละ
ชัมภละ (IAST: Jambhalā, ) เป็นพระโพธิสัตว์ในคติพระพุทธศาสนาแบบวัชรยานและตันตระ เป็นองค์เดียวกับท้าวเวสสุวรรณในคติพระพุทธศาสนาแบบเถรวาทและมหายาน และท้าวกุเวรในคติศาสนาพราหมณ์ ฮินดูโดยเป็นฐานะของพระองค์ในทุกคติศาสนา คือ เป็นผู้ประทานโชคลาภทรัพย์สมบัติเงินทองแก่ผู้ประพฤติดีประพฤติชอบและเป็นสัญญาลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์
ในคติศาสนาพุทธแบบทิเบตคติที่มาของพระองค์มีการผสานความเชื่อ เป็นเทพเจ้าที่ชาวทิเบตให้ความเคารพนับถือมาก่อนจะนับถือพระพุทธศาสนา โดยมีฐานะเป็นเทพแห่งความมั่งคั่งเช่นเดียวกัน เมื่อหันมานับถือพระพุทธศาสนาแล้ว พระชัมภละจึงมีฐานะกลายเป็นยิดัมสังกัดรัตนโคตรในตระกูลของพระรัตนสัมภวพุทธเจ้า ซึ่งประติมานวิทยารูปบูชาของพระองค์เป็นเทวบุรุษ กายสีน้ำเงิน มีสองถึงหกกร ทรงเทวลักษณะอ้วนถ้วนบริบูรณ์ ทรงมะงั่วในหัตถ์ขวาและพังพอนอันคลายเพชรนิลจินดาหรือถุงเงินในหัตถ์ซ้ายบางแห่งกำหนดให้เป็นภาคสำแดงของพระกุเวระหรือพระมหากาฬ
อิตถีภาวะของพระชัมภละคือพระวสุธารา อันเป็นเทวีแห่งแผ่นดิน กายสีเหลือง มีสองถึงหกกร ตามแต่ประติมานวิทยาของคตินิกายนั้นๆ ในหัตถ์ทรงรวงข้าวและอุ้มแจกันใส่เพชรพลอย ในเนปาลมีกายสีขาว ถือรวงข้าว ปีกนกยูงและลูกศร ซึ่งนางคือเป็นเทพีแห่งโลกที่เป็นประจักษ์พยานในการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าและบิดน้ำออกจากมวยผมเพื่อขับไล่พวกมาร คือองค์เดียวกับแม่พระธรณีในคติพระพุทธศาสนาแบบเถรวาท
ตามคัมภีร์ที่ว่าด้วยประติมานวิทยา ประติมากรรมรูปเคารพพระโพธิสัตว์ชัมภลมีลักษณะรูปกายเป็นบุรุษรูปร่างอ้วน ท้องพลุ้ย สวมมงกุฎ และเครื่องประดับตกแต่งกายมากมายเช่นเดียวกับท้าวกุเวร แต่จะแตกต่างกันตรงที่ พระโพธิสัตว์ชัมภลจะทรงผลมะงั่ว(หรือมะนาว)ในพระหัตถ์ขวา และทรงพังพอนในหัตถ์ซ้าย ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความมั่งคั่งร่ำรวย
ปัญจชัมภลห้าภาค.
ในคติวัชรยาน ประติมานวิทยาเทวประติมากรของพระชัมภละทั้งห้าภาคเป็นบุคลาธิษฐานการแสดงความเมตตากรุณาของพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์เพื่อนำทางสรรพสัตว์ไปตามเส้นทางไปสู่การบำเพ็ญเพียร อันมีแก่นแท้ของความเอื้ออาทรและเป็นตัวแทนของกิจกรรมที่เพิ่มผลประโยชน์แต่การบำเพ็ญภาวนา ซึ่งเป็นตัวแทนความปรารถนาของพระองค์คือการช่วยเหลือบรรดาผู้ทุกข์ยากและผู้ที่ทุกข์ทรมานจากเคราะห์ร้าย
ชัมภลเขียว.
พระชัมภลเขียว ถือเป็นประมุขของพระชัมภลทั้งหมดในบรรดาห้าภาคของพระองค์และเป็นพลังของพระอโมฆสิทธิพุทธเจ้า ประติมานวิทยาทรงมีสีวรกายเขียว ประทับเหนือกเฬวรากทรงกปาละในหัตถ์ขวาและพังพอนอันคลายสินทรัพย์ในหัตถ์ซ้าย ในคติตันตระจะปรากฏองค์ในลักษณะยับ-ยุมพร้อมด้วยฑากินี ทรงประทับนั่งในเทวลักษณะวัชรปรยังกะ (Vajraparyaṅka - ท่านั่งขัดสมาธิเพชร) โดยบาทของพระองค์ประทับเหนือหอยสังข์และดอกบัว หัตถ์ขวาทรงผลมะงั่วหัตถ์ซ้ายทรงพังพอนอันคลายสินทรัพย์ออกมา มนตร์สำหรับภาวนาในภาคพระชัมภลเขียวคือ:
เศวตชัมภล.
พระชัมภลขาว เป็นพลังของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ (พระโพธิสัตว์กวนอิม) ภาคปรากฏทรงสามารถขจัดความยากจนและความเจ็บไข้ ชำระล้างกรรมและอุปสรรคทางกรรมให้บริสุทธิ์ คุ้มครองภัยพิบัติและความเจ็บป่วย และพัฒนาจิตใจสู่โพธิจิต
ในฐานะพลังจากพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรในเทพปกรณัมอธิบายว่าทรงมาจากเนตรขวาของพระองค์ โดยประติมานวิทยาทรงประทับบนเทพพาหนะคือสิงโตหิมะ ในขณะที่บางพื้นที่ทรงประทับบนเทพพาหนะคือมังกร บางที่หัตถ์ซ้ายทรงพังพอนอันคลายสินทรัพย์ออกมา วรกายสีขาว ในหัตถ์ขวาทรงธงชัยและหัตถ์ขวาทรงพระขรรค์ มนตร์สำหรับภาวนาในภาคพระชัมภลขาวคือ:
สุวรรณชัมภล.
พระชัมภลเหลือง เป็นภาคในฐานะผู้ทรงทรัพย์มั่งคั่งมากที่สุดและทรงอานุภาพและได้รับความนิยมมากที่สุดของพระชัมภล พระองค์ถือพลังของพระรัตนสัมภวพุทธเจ้า เพื่อนำพาสรรพสัตว์ข้ามพ้นสังสารวัฏทั้งหกภูมิ และคุ้มครองคุณธรรม อายุ และปัญญา และในภาคนี้ทรงได้รับการยกย่องว่าคือท้าวเวสวัณ หนึ่งใน"จาตุมหาราชิกา "
ทรงประทับนั่งในเทวลักษณะวัชรปรยังกะ (Vajraparyaṅka - ท่านั่งขัดสมาธิเพชร) หัตถ์ซ้ายทรงพังพอนอันคลายสินทรัพย์ออกมาหัตถ์ขวาทรงผลมะงั่วโดยทั่วไปท้าวเวสวัณในคติมหายานทรงมีสัญญาลักษณ์ในหัตถ์คือ เจดีย์อันเป็นสัญญาลักษณ์แห่งโชคลาภทรัพย์สินเงินทองโชคลาภ แต่ในวัฒนธรรมแบบทิเบต คือ พังพอนและประทับเหนือสัญญาลักษณ์ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ มนตร์สำหรับภาวนาในภาคพระชัมภลเหลืองคือ:
ชัมภลแดง.
พระชัมภลแดง ถือเป็นพลังของพระวัชรสัตว์ โดยประติมานวิทยาทรงมีสองพักตร์และสี่กร ทรงพังพอนในหัตถ์ซ้าย ทรงนามในภาษาทิเบตคือ "Dzambhala Mapo". ในบางท้องที่ถือเป็นองค์เดียวกับพระพิฆเนศ เทพเจ้าแห่งโชคลาภ ในศาสนาพราหมณ์ ฮินดู คือ พระคเณศแดง ทรงทรงมีพักต์เป็นช้าง มนตร์สำหรับภาวนาในภาคพระชัมภลแดง:โอม ชัมภาลา จาเลน ไนเยน ธะนัม เมธิ หะรี ทากินี ชัมภาลา สะมะภารา สวาหะ - Om Jambhala Jalendraye Dhanam Medehi Hrih Dakini Jambhala Sambhara Svaha
ชัมภลดำ.
พระชัมภลดำ ทรงมาจากคติท้าวกุเวรโดยประติมานวิทยาทรงสองกร ทรงพังพอนในหัตถ์ซ้าย และ กปาละในหัตถ์ขวา ถือเป็นพลังของพระอโมฆสิทธิพุทธะ มนตร์สำหรับภาวนาในภาคพระชัมภลดำ:
บากิ ศึกอสูรจอมประจัญบาน
สามก๊ก (มังงะ)
สามก๊ก  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพมิตสึเทรุ โยโกยามะ เนื้อเรื่องอิงจากวรรณกรรมจีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง"สามก๊ก" ในฉบับเล่าใหม่โดยเอจิ โยชิกาวะ มังงะได้ตีพิมพ์เป็นฉบับภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์มังก้าบุ๊ก มังงะได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะโทรทัศน์ในชื่อว่า ในปี พ.ศ. 2534 และสร้างเป็นเกม สำหรับเครื่องนินเทนโดดีเอส ในปี พ.ศ. 2550
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 ซีรีส์มังงะมียอดจำหน่ายมากกว่า 80 ล้านเล่ม จึงกลายเป็นหนึ่งในมังงะที่ติดอันดับซีรีส์มังงะขายดีตลอดกาล
หนังสือสามก๊ก ฉบับการ์ตูน เริ่มต้นฉบับในแม็กกาซีน "คิโบ โน โทโมะ" (Kibō no Tomo) แม้ว่าเออิจิ โยชิคาวะ จะเขียนเนื้อเรื่องถึงแค่ตอนที่ ขงเบ้งเสียชีวิต หนังสือการ์ตูนได้เขียนจนถึง ตอนที่จกก๊กล่มสลาย หนังสือสามก๊กนี้ ทำให้ผู้เขียน มิตสึเทรุ โยโกยามะ ได้รับรางวัลการ์ตูนยอดเยี่ยม จากสมาคมนักการ์ตูนญี่ปุ่น ในปี 2534
การ์ตูนสามก๊ก Yokoyama Mitsuteru Sangokushi
ลิ้นจี่
ลิ้นจี่ เป็นชื่อของผลไม้ประเภทผลเดี่ยวซึ่งมีลักษณะเปลือกสีแดงชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ SAPINDACEAE (ซึ่งก็คือวงศ์เดียวกับเงาะและลำไยนั้นเอง) ลิ้นจี่นั้นเป็นผลไม้ที่มีรสชาติอร่อยให้ผลผลิตคุ้มค่ากับการลงทุนจึงถือว่าเป็นผลไม้ทางเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศไทยที่สามารถนำผลผลิตที่ได้มาจำหน่ายในรูปของผลไม้สดและผลไม้แปรรูป ปัจจุบันนี้ลิ้นจี่ได้รับการพัฒนาสายพันธุ์ให้มีความหลากหลายขึ้นเรื่อย ๆ จากสายพันธุ์ดั้งเดิมที่มีอยู่แล้ว
ลิ้นจี่ถูกกล่าวถึงในประวัติศาสตร์จีนในสมัยราชวงศ์ถัง โดยเป็นผลไม้โปรดของหยางกุ้ยเฟย พระสนมของจักรพรรดิถังเสวียนจง ทรงบัญชาให้ทหารม้านำลิ้นจี่จากแหล่งปลูกทางตอนใต้ของจีน เดินทางข้ามวันข้ามคืนมาถวายที่ฉางอาน
เปลือกผลของลิ้นจี่มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ
วิลเลียม ฟอกซ์ แทลบอต
วิลเลียม เฮนรี ฟอกซ์ แทลบอต ( William Henry Fox Talbot ) (11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1800 - 17 กันยายน ค.ศ. 1877) นักวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษ ได้ทดลองค้นคว้าเกี่ยวกับสารเคมีไวแสงที่จะนำมาฉาบลงบนกระดาษมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1833 จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1835 เขาได้ค้นพบว่า “เงินคลอไรด์”( Silver Chloride ) เป็นสารที่มีความไวต่อแสงสว่าง ซึ่งสามารถฉาบลงบนกระดาษได้ ทำให้ได้กระดาษไวแสงที่จะนำไปอัดภาพ เขาได้ทดลองนำใบไม้ ขนนก มาวางทับกระดาษไวแสง พบว่า ส่วนที่วัตถุทับอยู่จะเป็น สีขาวแต่ส่วนที่ถูกแสงสว่างจะเป็นสีดำ เมื่อนำไปล้างในสารละลายเข้มข้นของโซเดียมคลอไรด์ ได้ภาพที่เรียกว่า “ภาพPhotogenic Drawing” ที่มีลักษณะเป็นสีตรงข้ามกับต้นแบบคือ ขาวเป็นดำ และดำเป็นขาว หรือที่เรียกว่า "ภาพเนกาตีฟ" ในปัจจุบัน ซึ่งแทลบอตใช้เป็นต้นแบบในการอัดภาพ ภาพต่อๆ มาจะเป็นภาพโพสิตีฟ ฉะนั้นวิธีการของแทลบอตจึงดีเท่ากระบวนการของดาร์แกโรไทพ์ ตรงนี้สามารถอัดภาพได้หลายภาพตามต้องการ แต่ก็มีข้อด้อยตรงที่เมื่อเก็บไว้นาน ๆ สีของภาพจะซีดจางลง
ต่อมาแทลบอตได้ปรับปรุงกระบวนการของเขาหลายขั้นตอนทั้งการถ่ายและการล้างทำให้ได้ภาพที่ดีขึ้นเท่าเดิม ซึ่งเขาตั้งชื่อกระบวนการนี้ว่า
“คาโลไทพ์” ( Calotype ) ซึ่งแปลว่า ความประทับใจในภาพที่สวยงามแต่เพื่อน ๆ ของเขาแนะนำว่าควรใช้ชื่อ แทลบอตไทพ์ (Talbotype )
ในปี ค.ศ. 1844 แทลบอตได้เผยแพร่ผลงานของเขาโดยเขียนหนังสือ " The pencil of Nature " แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการถ่ายภาพ ซึ่งได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก
การเผยแพร่ของแทลบอต.
สิ่งที่ทำให้แทลบอตมีชื่อเสียง ได้แก่ ผลงานเกี่ยวกับหนังสือที่เขาเขียนขึ้น เมื่อ ค.ศ. 1844
เขาเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อ “The pencil of nature” ซึ่งใช้แสงสว่างมาวาดภาพให้สวยงามเหมือนธรรมชาติโดยใช้กระดาษไวแสงแทนกระดาษวาดภาพ หนังสือเล่มนี้ไม่ได้มีจำนวนตีพิมพ์มากนัก ในเล่มมีภาพประกอบเป็นจำนวนมาก ทั้งภาพบุคคล ทิวทัศน์ ธรรมชาติ และความเป็นอยู่ของคน หลังจากหนังสือได้เผยแพร่ออกไปทำให้ประชาชนนิยมวิธีการแทลบอต ไทพ์มากขึ้น
สามก๊ก (แก้ความกำกวม)
สามก๊ก สามารถหมายถึง
มะดัน
มะดัน ( pierre.) หรือส้มไม่รู้ถอย หรือส้มมะดัน เป็น ผลไม้ที่เป็นประเภทไม้ยืนต้น ไม่ผลัดใบ อยู่ในวงศ์ GUTTIFERAE มีกิ่งก้านเล็ก ๆ จำนวนมาก โคนกิ่งเล็กเป็นเต้านูน บางต้นมีกิ่งเล็ก ๆ งอกสานกันคล้ายรังนก เรียกรกมะดัน ใบเดี่ยวรูปไข่ ปลายแหลม ดอกสีเขียว ผลมะดันนั้นมีลักษณะที่ยาวรีสีเขียวและเปรี้ยวจัด เป็นผลไม้ที่มีวิตามินซีสูง เปลือกหุ้มเมล็ดแข็งและขรุขระ
มะดัน ใช้กินสดเป็นผลไม้ จิ้มพริกกับเกลือหรือนำไปดอง แช่อิ่ม ยอดอ่อนและใบอ่อนใช้กินเป็นผัก ในทางยา ผลมะดันขับเสมหะ แก้คออักเสบ เป็นยาระบาย รกมะดัน ใช้แก้ไข้ทับระดู รากและใบ รสเปรี้ยวแก้กระษัย แก้ระดูเสีย กัดเสมหะ บับฟอกโลหิต แก้หวัด และระบายท้อง รกมะดัน รสเปรี้ยว แก้ไข้ทับระดู และระดูทับไข้ ผล รสเปรี้ยว แก้สอเสมหะ ขับเสมหะ ระบายท้อง และฟอกโลหิตระดู
มาซาชิ อากิยามะ
มาซาชิ อากิยามะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 8 มกราคม พ.ศ. 2467 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เสียชีวิตเมื่อ 3 กันยายน พ.ศ. 2523 ที่โตเกียว สถิติการชก 109 ครั้ง ชนะ 73 (น็อค 23) เสมอ 8 แพ้ 28
โบนี่ เอสปิโนซา
โบนี่ เอสปีโนซ่า นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 3) เสมอ 3 แพ้ 13
เอสปีโนซาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 แพ้คะแนน เดวิด กุยกองยัง ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยไปชกชนะที่ฮาวายหลายครั้ง จนกระทั่งได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ชนะคะแนน สปีดี้ คาบาเนลลา ที่ ฟิลิปปินส์ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวทเมื่อ 20 กันยายน พ.ศ. 2497 ชนะคะแนน มาซาชิ อากิยามา ที่ ญี่ปุ่น ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ครั้งเดียวเมื่อ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 ชนะคะแนนโดยเทคนิค คัตสุมิ โกซากะ ที่ ญี่ปุ่น ก่อนจะเสียแชมป์เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2498 แพ้คะแนน ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า ที่ กรุงเทพฯ
เอสปีโนซายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทอีกครั้งเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2501 ชนะคะแนน ทอมมี โรมูโล ที่ ฟิลิปปินส์ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้งก็เสียแชมป์ แพ้น็อค เบิร์ต โซโมดิโอ ยก 7 เมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2502 จากนั้น ขึ้นชกแก้มือ ชนะคะแนน โซโมดิโอ ได้แชมป์คืนเมื่อ 6 กันยายน ปีเดียวกัน แต่เมื่อให้โซโมดิโอแก้มืออีกครั้ง ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 9 เสียแชมป์ไปอีกเมื่อ 7 มีนาคม พ.ศ. 2503 จากนั้น เอสปีโนซาขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียว เมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503 ชนะคะแนน เทดดี ดาวิด แล้วก็แขวนนวมไป
โอเกอร์ดูว์สตาด
"สำหรับดีวีดีในชื่อเรียกเดียวกันนี้ ดูที่บทความ โอเกอร์ดูว์สตาด (ดีวีดี)"
โอเกอร์ดูว์สตาด ( , "ณ ใจกลางสนามกีฬาแห่งฝรั่งเศส") เป็นอัลบัมบันทึกการแสดงสดลำดับที่ 4 ของเซลีน ดิออน โดยเป็นอัลบั้มภาษาฝรั่งเศสลำดับที่ 20 และเป็นอัลบั้มลำดับที่ 25 ของทั้งหมด ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2542
"โอเกอร์ดูว์สตาด" เป็นอัลบัมบันทึกจากการแสดงสดครั้งสุดท้ายก่อนการพักงานเซลีน ดิออน การแสดงสดดังกล่าวจัดขึ้นที่สนามกีฬาแห่งฝรั่งเศส หรือสตาดเดอฟร็องซ์ ซึ่งเป็นการแสดงสดสองรอบในระหว่างวันที่ 19 - 20 มิถุนายน พ.ศ. 2542 มีผู้ชมมากถึงเก้าหมื่นคนต่อรอบ คิดเป็นจำนวนทั้งสิ้นหนึ่งแสนแปดหมื่นคน เพลงส่วนใหญ่ที่ขับร้องในคอนเสิร์ตครั้งนี้มากจากอัลบัม "ซีลซูฟีเซเดเม" กับทั้งยังมีเพลงฝรั่งเศสในยุคแรก ๆ ของเซลีน เป็นต้นว่า "เซอเนเตเกิงแรฟ" , "ดามูร์อูดามีตีเอ"  และ "มงนามีมากีเต"  รวมตลอดถึงเพลงภาษาอังกฤษจากอัลบัม "เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ" คือ เพลง "เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ" และ "มายฮาร์ตวิลโกออน" การแสดงดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของคอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
อัลบัมการแสดงสดนี้ไม่ได้ประกอบด้วยเพลงทั้งหมดที่เซลีนแสดงไป ซึ่งฉบับเต็มสามารถรับชมได้จากดีวิดีโอเกอร์ดูว์สตาดซึ่งวางแผงเมื่อ พ.ศ. 2542
ดีวิดีโอเกอร์ดูว์สตาดยังนำมาวางแผงอีกครั้งพร้อมกับ"อาโลแล็งปียา" เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2547
ได้มีการประชาสัมพันธ์อัลบัมโอเกอร์ดูว์สตาดนี้โดยการเผยแพร่การแสดงเพลง "ดองเซิงโนตเรอมงด์" สดผ่านทางสถานีโทรทัศน์
ขึ้นสู่อันดับ 1 ใน ประเทศ ดังต่อไปนี้ ฝรั่งเศส, สวิตเซอร์แลนด์ และเบลเยี่ยม
เลียว อลอนโซ่
เลียว อลอนโซ่ นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 40 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 10) เสมอ 3 แพ้ 11
อลอนโซ่ ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 ชนะคะแนน อัลเฟรโด บาเร็ตโต ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยชนะน็อค ลาร์รี บาตาน ยก 4 และได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ชนะคะแนน แฟลซ อีลอสเด้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง แล้วขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท เมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ชนะน็อค จิโร ซาวาดะ ยก 4 ป้องกันแชมป์ได้ 3 ครั้ง แล้วจึงสละแชมป์ จากนั้น อลอนโซ่ขึ้นชกชนะที่ ญี่ปุ่นอีกครั้ง แล้วจึงเดินทางไปชกที่สหรัฐ จนถึง พ.ศ. 2500 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2500 แพ้คะแนน แฟลซ อีลอสเด้ ไม่ได้แชมป์ อลอนโซ่ยังคงชกมวยต่อมาจนถึง พ.ศ. 2506 โดยไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีก และเคยชกชนะคะแนน สุทธิชัย คะนองศึกเมื่อ พ.ศ. 2505 ที่ ฟิลิปปินส์ หลังจากที่อลอนโซชกแพ้น็อค คาซูโอะ ทากายามะ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2506 ก็ไม่ได้ขึ้นชกอีก
ญัง เพาลิโน
ญัง เพาลิโน นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 9 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 3) แพ้ 5
เท่าที่มีบันทึกใน boxrec.com เพาลิโนขึ้นชกมวยครั้งแรกเมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2497 ขนะคะแนน โกโก โอกาวา ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกแพ้มิลตัน รอส และอีตาโล สกอร์ติชินี ที่ฟิลิปปินส์ใน พ.ศ. 2498 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2498 แพ้คะแนน สมเดช ยนตรกิจ ที่ ฟิลิปปินส์ ใน พ.ศ. 2499 เพาลิโนขึ้นชกสองครั้ง แพ้คะแนน สตีฟ โทนี ที่ฟิลิปปินส์ และชนะน็อค มิลตัน รอส ยก 3 ที่ ฟิลลิปปินส์ เพาลิโนขึ้นชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2501 ชนะน็อค แซ ชุลกัง ยก 4 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ใน พ.ศ. 2502 เขาขึ้นชกชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวทที่สิงคโปร์ พบกับดาวทอง สิงหพัลลภ เมื่อ 17 พฤษภาคม ซึ่งเพาลิโนเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอย้างน่ากังขา เพาลิโนมาชกป้องกันแชมป์กับดาวทองอีกครั้งที่กรุงเทพฯ เมื่อ 23 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ซึ่งเพาลิโนเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 5 จากนั้นก็ไม่ได้ชกมวยอีก
แฟลนเดอส์
ฟลานเดอร์  ในความหมายปัจจุบันหมายถึงพื้นที่ทางตอนเหนือของเบลเยียม ซึ่งใช้ภาษาดัตช์ (หรือฟลามส์) ในทางประวัติศาสตร์ ฟลานเดอร์เป็นพื้นที่ ครอบคลุมบางส่วนของประเทศเบลเยียม ฝรั่งเศส และเนเธอร์แลนด์ ในทางการปกครอง ฟลานเดอร์ประกอบด้วยชุมชนฟลามส์และเขตฟลามส์
ความหมายในเบลเยียม.
คำว่า ฟลานเดอร์ มีหลายความหมาย
โลกรอญโญ
โลกรอญโญ  ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเอโบรทางภาคเหนือของประเทศสเปน เป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองลาริโอฆาซึ่งเดิมเป็นที่รู้จักกันในชื่อจังหวัดโลกรอญโญ ศูนย์กลางการผลิตไวน์ริโอฆาซึ่งทำให้พื้นที่แถบนี้มีชื่อเสียง และมีอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์จากสิ่งทอ โลหะ และไม้ อยู่ห่างจากเมืองบิลบาโอ 152 กิโลเมตร ห่างจากกรุงมาดริด 336 กิโลเมตร และห่างจากเมืองบาร์เซโลนา 468 กิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากร 147,036 คน
โลกรอญโญเป็นที่ตั้งถิ่นฐานเก่าของชาวโรมันในช่วงแรกและชาวเคลต์ในช่วงต่อมา ในฐานะเมืองการค้าที่มีชื่อว่า "วาเรย์อา (Vareia)" จนกระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 10 กษัตริย์แห่งนาวาร์และกษัตริย์แห่งกัสติยาต่างแย่งชิงอำนาจปกครองเหนือเมืองนี้ และในที่สุดก็ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรกัสติยา
ลา กอรุนญ่า
เกตาเฟ่
พรรคสันนิบาตแห่งชาติรัฐฉานเพื่อประชาธิปไตย
พรรคสันนิบาตแห่งชาติรัฐฉานเพื่อประชาธิปไตย  เป็นพรรคการเมืองในรัฐฉาน มีสมาชิกเป็นทั้งชาวไทใหญ่และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ในรัฐฉาน เช่น ชาวปะหล่อง ชาวปะโอ เป็นพรรคการเมืองของชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่พรรคหนึ่งในพม่า ในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2533 ได้ 23 ที่นั่ง มีบทบาทในการเคลื่อนไหวทางการเมืองภายในพม่าเป็นหลัก
คัลเซียม
มักนีเซียม
โปตัสเซียม
เซเลเนียม
ตีกัล
ตีกัล  หรือ ติกัล  คือซากเมืองโบราณขนาดใหญ่ที่สุดของอารยธรรมมายา ปัจจุบันตั้งอยู่ในจังหวัดเปเตน ประเทศกัวเตมาลา ปัจจุบันได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก และยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมอีกด้วย
ตีกัลคือเมืองที่สำคัญเมืองหนึ่งในอารยธรรมมายา สถาปัตยกรรมที่ตั้งอยู่ภายในที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุตั้งแต่ 400 ปีก่อนคริสต์ศักราช ช่วงเวลาที่เมืองเจริญถึงขีดสุดคือช่วงสมัยคลาสสิก คือ ค.ศ. 200 ถึง 900 ซึ่งช่วงนั้นเมืองตีกัลเป็นศูนย์กลางทั้งการปกครอง เศรษฐกิจ และการทหาร เนื่องจากเมืองตั้งอยู่ในจุดที่เชื่อมโยงกับพื้นที่อื่น ๆ ของมีโซอเมริกาได้ทั้งหมด เช่น เมืองเม็กซิกัน เมืองเตโอตีวากาน
หลังจากสิ้นสุดสมัยคลาสสิก ไม่มีสถานที่สร้างขึ้นมาใหม่ และสถานที่บางแห่งถูกเผาทำลาย รวมถึงมีประชากรลดลง และในที่สุดเมืองก็ถูกละทิ้งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10
เมืองโบราณตีกัลตั้งอยู่ในที่ลุ่มป่าดิบชื้น แต่เมืองก็ไม่มีน้ำสะสมไว้ใต้ดินที่มาจากฝน ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่แล้ว นักโบราณคดีได้พยายามค้นหาแหล่งน้ำใต้ดินที่ชาวมายันได้กักเก็บเพื่อไว้ใช้ และได้ค้นพบว่าบ่อน้ำ แม่น้ำ หรือทะเลสาบใกล้ ๆ เมืองมีความผิดปกติเกิดความแห้งแล้ง แต่อย่างไรก็ตาม เมืองตีกัลก็มีภูมิปัญญาทำการเกษตรที่ยอดเยี่ยม ซึ่งนักโบราณคดีได้ตั้งทฤษฎีว่าก้าวหน้ากว่าการถางป่าเพื่อทำการเกษตร แต่การพึ่งแต่ฝนตกตามฤดูกาลทำให้เมืองตีกัลแห้งแล้ง ในปัจจุบันจึงเรียกตีกัลว่าเป็นต้นกำเนิดของ "การล่มสลายของมายาสมัยคลาสสิก" (Classic Maya Collapse)
นักปกครอง.
นักปกครองของตีกัลในสมัยโบราณมีดังนี้
วิลเลียม ฟอกซ์ ทัลบอต
วิลเลียม เฮนรี ฟอกซ์ แทลบอต
โลหะอัลคาไลน์เอิร์ท
แอลคาไลน์เอิร์ท
อัลคาไลน์เอิร์ท
แอลคาไลน์เอิร์ธ
อัลคาไลน์เอิร์ธ
แอลคาไลน์
อัลคาไลมี 2 ประเภทคือ
แอลคาไล
สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต
อิเล็กโทรเนกาติวิตี
อิเล็กโทรเนกาติวิที
สะพานโนวีโมสต์
สะพานโนวีโมสต์  เป็นสะพานข้ามแม่น้ำดานูบในเมืองบราติสลาวา เมืองหลวงของประเทศสโลวาเกีย ก่อสร้างในระหว่างปีค.ศ. 1967-1972 และเปิดใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1972 เป็นสะพานที่สองที่ข้ามแม่น้ำดานูบของเมืองบราติสลาวา
สะพานโนวีโมสต์ มีทางสำหรับรถวิ่ง 4 ช่องทางอยู่ชั้นบน มีทางสำหรับรถจักรยานและคนเดินอยู่ชั้นล่าง
อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส
อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส  เป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสดภาษาอังกฤษอัลบั้มแรกของเซลีน ดิออน วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2547 เป็นอัลบั้มภาษาอังกฤษที่ 11 และอัลบั้มที่ 31 เมื่อนับรวมทั้งหมด
"อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส" มีบทเพลงทั้งสิ้น 13 เพลง 11 เพลงแรกเป็นการบันทึกเสียงจากการแสดงสดชุด "อะนิวเดย์..." ของเธอที่ลาสเวกัส ส่วน 2 เพลงหลังนั้นเป็นเพลงบันทึกเสียงในสตูดิโอ คือเพลง "ยูแอนด์ไอ" และ "เอนท์กอนนาลุกดิอาเทอเวย์" พร้อมดีวีดี/วีซีดีพิเศษในชื่อว่า "วันเยียร์วันฮาร์ต" ความยาว 45 นาทีซึ่งบรรจุเบื้องหลังการบันทึกเสียงอัลบั้ม "วันฮาร์ต" และการแสดง "อะนิวเดย์..."
"อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส" บรรจุเพลงที่ไม่เคยบรรจุลงในอัลบั้มไหนของเซลีนมาก่อน อันประกอบไปด้วย "ฟีเวอร์", "ไอว์ก็อดเดอะเวิลด์ออนเดอะสตริง", "ไอวิช", "อิฟไอคูด" และ "ว็อทอะวันเดอร์ฟูลเวิลด์" (2 เพลงหลังได้อัดเสียงในสตูดิโอในอัลบั้มต่อมา "มิราเคิล")
"อิฟไอคูด" เดิมเป็นเพลงของแนนซี่ วิลสัน ในอัลบั้ม"แนนซี่นาว!" ในปี พ.ศ. 2531 และในปี พ.ศ. 2536 เรย์ ชาร์ลบันทึกเสียงเพลงนี้ในอัลบั้ม "มายเวิลด์" และรีจีนา เบลล์ในอัลบั้ม "แพชชั่น" บาบรา สรัยซันในอลบั้ม "ไฮเออกราวด์" ในปี พ.ศ. 2540
ในฉบับภาษาฝรั่งเศสของ "อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส" ได้บรรจุเพลง "กงตร์นาตูร์" เป็นเพลงพิเศษ
เดิมดีวีดีบันทึกการแสดง"อะนิวเดย์"ในชื่อว่า "ไลฟ์อินลาสเวกัส - อะนิวเดย์..." มีกำหนดวางแผงช่วงฤดูใบไม้ร่วง ปี พ.ศ. 2547 แต่ได้ถูกเลื่อนเนื่องจากการเปลี่ยแปลงและพัฒนาการแสดง และได้บันทึกภาพใหม่เมื่อวันที่ 17 - 21 มกราคม พ.ศ. 2550 และวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เป็นดีวีดี 2 แผ่น ความยาวมากกว่า 5 ชั่วโมง เพลง "แนเธอร์บอย", "แอตลาสต์", "ฟีเวอร์", "เอเชอแตมอองกอร์" และ "ว็อดอะวันเดอร์ฟูลเวิลด์" บรรจุใน "อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส" เพราะการแสดงได้นำเพลงนี้ออกในช่วงบันทึกดีวีดี
1 ควรได้รับรองสถานะเป็นโกลด์ (50,000 แผ่น)
2 ควรได้รับรองสถานะเป็นซิลเวอร์ (60,000 แผ่น)
ถนนศรีนครินทร์
ถนนศรีนครินทร์  เป็นถนนที่ตั้งชื่อขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เนื่องในโอกาสทรงเจริญพระชนมายุครบ 7 รอบเมื่อปี พ.ศ. 2527 มีจุดเริ่มต้นจากถนนลาดพร้าวที่สามแยกบางกะปิ เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ไปบรรจบกับถนนสุขุมวิทที่สามแยกการไฟฟ้า อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ลักษณะถนนแบบ 6-8 ช่องจราจร ระยะทางทั้งหมด 20.181 กิโลเมตร โดยมีระยะทางอยู่ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร 12.5 กิโลเมตร ในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ 7.681 กิโลเมตร ตลอดแนวถนนไปจนถึงทางแยกศรีเทพาเป็นเส้นทางส่วนใหญ่ของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ช่วงลาดพร้าว-สำโรง ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเกาะกลางถนน
ถนนศรีนครินทร์ช่วงตั้งแต่กิโลเมตรที่ 0 (ทางแยกบางกะปิ) จนถึงกิโลเมตรที่ 10 มีหน่วยงานที่รับผิดชอบเส้นทางคือ สำนักการจราจรและขนส่ง และสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร และช่วงตั้งแต่กิโลเมตรที่ 10 (ทางแยกศรีอุดม) ไปจนถึงกิโลเมตรที่ 20+181 (ทางแยกการไฟฟ้า) มีหน่วยงานที่รับผิดชอบเส้นทางคือ หมวดทางหลวงศรีนครินทร์ แขวงทางหลวงสมุทรปราการ กรมทางหลวง ช่วงที่สองนี้มีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3344 สายอุดมสุข–สมุทรปราการ
ไข่ข้าว
ไข่ข้าว คือไข่ที่มีเชื้อผสมเรียบร้อยแล้วแต่ฟักไม่ออก มีทั้งแบบที่ไม่เป็นตัว และแบบที่มีตัวอ่อนฟักอยู่ภายใน
ชื่อเรียกอื่น ๆ ได้แก่ ไข่ค้างฮัง,ไข่ลูก อยู่ทางภาคอีสาน
มิราเคิล
"เพลงในชื่อเรียกเดียวกันนี้ ดูบทความที่ มิราเคิล (เพลงเซลีน ดิออน)"
"หนังสือในชื่อเรียกเดียวกันนี้ ดูบทความที่ มิราเคิล (หนังสือ)"
มิราเคิล  เป็นอัลบั้มภาษาอังกฤษที่ 12 และอัลบั้มที่ 32 ในทั้งหมด (นับรวมอัลบั้มภาษาฝรั่งเศส) ของเซลีน ดิออน วางแผงเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2547 และ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ในประเทศไทย
"มิราเคิล" เป็นส่วนหนึ่งของชุดสะสมซีดี และดีวีดีของเซลีน ดิออน และภาพสายสัมพันธ์แม่ และลูกของแอน เกดเดส เพลงอำนวยการสร้างโดยเดวิด ฟอสเตอร์ ซึ่งกลับมาทำงานร่วมกันอีกครั้ง หลังไม่ได้ร่วมงานกันมาตั้งแต่ พ.ศ. 2542
ท่ามกลางบทเพลงในอัลบั้มนี้ มีเพลงที่นำมาขับร้องใหม่มากมาย อาทิ เพลง "บิวตี้ฟูลบอย" ของจอห์น เลนนอน, "ว็อทอะวันเดอร์ฟูลเวิลด์" ของลูอิส อาร์มสตรอง, "เดอะเฟิสไทม์เอเวอร์ไอซอยัวร์เฟซ ของโรเบอร์ตา เฟลค, "บราห์มเลอลาบาย" ของโยฮัน บราห์ม คีตกวีชาวเยอรมัน เป็นต้น
มีบทเพลงอีกหลายเพลงที่เป็นเพลงต้นตำรับ เพลง "มิราเคิล" เป็นเพลงที่เฉลิมฉลองการกำเนิดลูกชายของเซลีน ในตอนแรกนั้นจะนำเพลงนี้บรรจุลงในอัลบั้ม "อะนิวเดย์แฮสคัม" ซึ่งได้กำหนดมาลงอัลบั้มนี้ในภายหลัง
บางเพลงเป็นเพลงที่เคยบรรจุลงในอัลบั้มของเซลีนมาแล้ว อาทิ "บราห์มเลอลาบาย" ในอัลบั้ม "ดีสอาร์สเปเชียลไทม์", "เดอะเฟิสไทม์เอเวอร์ไอซอยัวร์เฟซ" ในอัลบั้ม "ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซอง" เพลงในแบบร้องสดของ "อิฟไอคูด" และ "ว็อทอะวันเดอร์ฟูลเวิลด์" ในอัลบั้ม "อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส", "อะมาเทอร์เพรเยอร์" เป็นเพลงแบบร้องเดี่ยว โดยใช้เพลงที่เคยร้องกับอานเดรอา โบเชลลี ในปี พ.ศ. 2541 "เดอะเพรเยอร์"
มิราเคิลวางจำหน่ายในรูปแบบต่างๆกัน อาทิ ซีดี, ซีดีและดีวีดี พร้อมหนังสือภาพ 60 หน้า และหนังสือมิราเคิล "เชอลุยดีเร" สามารถพบได้ในอัลบั้ม "อวีนฟีย์เอกาตร์ตีป" และบรรจุในอัลบั้มนี้ในซีดีที่จำหน่ายในฝรั่งเศส
"บิวตี้ฟูลบอย" เผยแพร่ในฐานะซิงเกิลแรกในอเมริกาเหนือ และบางที่ในยุโรป ตามด้วย "อินซัมสมอลเวย์" ในสหรัฐอเมริกา และแคนาดา, "เชอลุยดีเร" ในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส ทุกซิงเกิลเปนรูปแบบซิงเกิลวิทยุเท่านั้น
1 ควรรับรองสถานะ พลาตตินัม (100,000 แผ่น)
แดล
เดล  คืออัลบั้มภาษาฝรั่งเศสของเซลีน ดิออน ที่ออกจำหน่ายในช่วงวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 - 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ในบางประเทศในยุโรปที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส แคนาดา และญี่ปุ่น รูปแบบการจำหน่ายประกอบไปด้วยรูปแบบซีดีธรรมดา, รูปแบบดิจิแพ็ก และรูปแบบกล่องนักสะสม นับเป็นอัลบั้มชุดที่ 34 ของเซลีน และเป็นอัลบั้มภาษาฝรั่งเศสลำดับที่ 23
"แดล" สร้างสรรค์ขึ้นบนแนวคิดเชิดชูความเป็นอิตสรี โดยมีนักแต่งเพลงภาษาฝรั่งเศสทั้งชาวแคนาดาเชื้อสาวฝรั่งเศสและชาวฝรั่งเศสเองร่วมกันประพันธ์เพลงในอัลบั้มกว่า 10 คน เริ่มบันทึกเสียงตั้งแต่ช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 เสร็จสิ้นในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ณ พิกโคโลสตูดิโอส์ (Piccolo Studios) ในมอนทรีออลและมหานครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยใช้เพลง "เอซีลนองแรสเตกวีน (เชอเซอเรแซลเลอ-ลา)" เป็นซิงเกิลในการประชาสัมพันธ์ยอดขายอัลบั้มเป็นซิงเกิลแรก เริ่มจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2550 และมีการเผยแพร่เพลงอื่นๆ ในแต่ละสถานที่แตกต่างกันไป
เซลีนประชาสัมพันธ์อัลบั้มดังกล่าวด้วยการบันทึกเทปรายการพิเศษ 2 รายการในฝรั่งเศสและแคนาดา โดยมีการนำเทปบันทึกรายการพิเศษดังกล่าวออกอากาศทางช่อง TF1 และ TVA ในฝรั่งเศสและแคนาดาตามลำดับ และออกอากาศในเมืองมอนทรีออลเมื่อวันที่ 11 - 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
อัลบั้ม "เดล" สร้างสรรค์ขึ้นโดยแนวคิดที่เชิดชูความเป็นอิตสรี เนื้อร้องของเพลงทั้งสิบสามเพลงในอัลบั้มจึงมีนักประพันธ์สตรีเลื่องชื่อซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศสและชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศสแต่งขึ้นทั้งสิ้น อาทิ ฟรองซัว โดแร็ง , คริสตีน ออบัง , นีนา บูราอุย , มารี บาแบช , ลีส เปแย็ต , เดอนีส บงบาดีเย , นาตาลี แนชเชน , โชแวต อาลีส แบนีเย , ชาแนต แบตรอง  และบารอนชอช ซอง
เพลง "เอซีลนองแรสเตกวีน (เชอเซอเรแซลเลอ-ลา)" เป็นซิงเกิลแรกและเป็นซิงเกิลเดียวในอัลบั้มนีที่ก้าวขึ้นสู่อันดับ 1 ในชาร์ตซิงเกิลของประเทศฝรั่งเศส นอกจากนี้ เพลงหลายเพลงจากอัลบั้มนี้ อาทิ "อิมมองซีเต", "เลอตองกีกง", "องเซแอมเมอาโกส" และ "อาโกส" ยังได้รับการเผยแพร่ทางวิทยุในประเทศฝรั่งเศสและโปแลนด์ กับทั้งเซลีน ดิออนได้ร้องเพลง "อาโกส" ระหว่างการเยือนฝรั่งเศสเมื่อกลางเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 อีกด้วย
เดล วางแผงใน 3 รูปแบบคือ
การสนับสนุนยอดขายอัลบั้ม.
เซลีน ดิออนบันทึกรายการโทรทัศน์พิเศษ 2 รายการเพื่อเป็นการโปรโมทอัลบั้ม "แดล" รายการแรกสำหรับเครือข่ายโทรทัศน์ฝรั่งเศส TF 1 และอีกรายการหรึ่งสำหรับ Quebecer TVA ซึ่งบันทึกภาพที่มอนทรีออล ระหว่างวันที่ 11 - 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
แดล ขึ้นสู่อันดับสูงสุดของชาร์ทอัลบั้มชาวแคนาดา ด้วยยอดขายกว่า 72,200 แผ่น (รวมไปถึง 69,285 ในเกแบ็ก) และอันดับ 1 ในฝรั่งเศส กับยอดขายหว่า 55,244 แผ่น และขึ้นสู่อันดับ 1 ในเบลเยี่ยม 25,000 แผ่น (โกลด์) ในสวิตเซอร์แลนด์อยู่ในอันดับที่ 3
โซล่า (การ์ตูนญี่ปุ่น)