pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระเจ้าฟิลิปที่ 4, พระเจ้าอ็องรีที่ 3 และ พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ต่างก็เสด็จพระราชสมภพที่ฟงแตนโบล และพระเจ้าฟิลิปเสด็จสวรรคตที่นี่ แขกของพระราชวังที่สำคัญ ๆ ก็ได้แก่สมเด็จพระราชินีนาถคริสติน่าแห่งสวีเดนผู้เสด็จมาประทับอยู่เป็นเวลาหลายปีหลังจากที่ทรงสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1654 ในปี ค.ศ. 1685 ฟงแตนโบลก็ใช้เป็นที่ลงนามพระราชกฤษฎีกาฟงแตนโบลที่เพิกถอนพระราชกฤษฎีกาแห่งนองซ์ (ค.ศ. 1598) ฟงแตนโบลเป็นที่ประทับของพระราชอาคันตุกะของกษัตริย์ราชวงศ์บูร์บองที่รวมทั้งพระเจ้าปีเตอร์มหาราชแห่งรัสเซีย และพระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก
การปฏิวัติและจักรวรรดิ.
ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสฟงแตนโบลถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "Fontaine-la-Montagne" (น้ำพุใกล้เนินเขา, เนินเขาที่อ้างถึงคือบริเวณแนวเนินหินที่ตั้งอยู่ในป่าฟงแตนโบล)
เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 พระราชวังก็ตกอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมลงเป็นอันมาก ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเฟอร์นิเจอร์เดิมก็ถูกขายทอดไป ในช่วงเดียวกับที่เฟอร์นิเจอร์ของพระราชวังหลวงของฝรั่งเศสทั้งหลายถูกทำลายและขายไปจากทุกพระราชวังเพื่อหาทุนในการต่อต้านไม่ให้ราชวงศ์บูร์บองเข้ามาใช้ได้อีก แต่จะอย่างไรก็ตามภายในสิบปีหลังจากนั้นจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ก็ทรงเปลี่ยนโฉมของฟงแตนโบลให้กลายเป็นสัญลักษณ์ของความมียิ่งใหญ่และความรุ่งเรืองของฝรั่งเศสแทนที่พระราชวังแวร์ซายส์ที่ถูกทิ้งว่างไว้ ในปี ค.ศ. 1804 จักรพรรดินโปเลียนก็ทรงเจ้าภาพต้อนรับสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7 ที่ฟงแตนโบลเมื่อเสด็จมาทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษก และอีกครั้งระหว่างปี ค.ศ. 1812 ถึงปี ค.ศ. 1814 เมื่อพระสันตะปาปาทรงถูกนำตัวมาเป็นนักโทษของนโปเลียน
เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1807 มานูเอล โกดอยมนตรีในพระเจ้าคาร์ลที่ 4 แห่งสเปน และ จักรพรรดินโปเลียนก็ลงนามในสนธิสัญญาฟงแตนโบลที่สเปนอนุญาตให้ฝรั่งเศสเดินทัพผ่านสเปนเพื่อไปรุกรานโปรตุเกส
เมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1814 ไม่นานก่อนที่จักรพรรดินโปเลียนจะทรงสละราชสมบัติ พระองค์ก็ทรงล่ำลากองทหารรักษาพระองค์เดิมที่รับราชการกับพระองค์มาตั้งแต่การรณรงค์ทางทหารครั้งแรกที่ “ลานม้าขาว” (la cour du Cheval Blanc) ที่หน้าวังฟงแตนโบล ซึ่งตั้งแต่นั้นมาก็ได้รับการเรียกว่า “ลานแห่งการอำลา” สนธิสัญญาฟงแตนโบล แห่ง ค.ศ. 1814 ปลดจักรพรรดินโปเลียนจากอำนาจ (แต่มิได้ถอดพระองค์ออกจากการเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส) และเนรเทศพระองค์ไปยังเกาะเอลบา
ในเดือนกรกฎาคม และ สิงหาคม ค.ศ. 1946 เมืองฟงแตนโบลก็เป็นเจ้าภาพการประชุมฝรั่งเศส-เวียดนามที่มีวัตถุประสงค์ในการหาวิธีแก้ปัญหาการแสวงหาอิสรภาพของเวียดนามจากฝรั่งเศส แต่เป็นการประชุมที่ประสบความล้มเหลว
ฟงแตนโบลเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นแรกที่นำฝรั่งเศสเข้าสู่ยุคแมนเนอริสม์ในด้านการตกแต่งภายใน และทางด้านการออกแบบตกแต่งสวน การตกแต่งภายในแบบแมนเนอริสม์ของฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เรียกกันว่าการตกแต่ง "แบบฟงแตนโบล" ที่เป็นการตกแต่งที่รวมทั้งงานประติมากรรม, งานโลหะ, จิตรกรรม, งานปูนปั้น และงานไม้ ส่วนภายนอกสิ่งก่อสร้างก็เริ่มมีการสวนแบบสวนลวดลาย (parterre) ฟงแตนโบลรวมจิตรกรรมที่เป็นอุปมานิทัศน์เข้ากับงานปูนปั้นที่เป็นกรอบรอบที่ตกแต่งคล้ายม้วนที่รวมลายอะราเบสก์ และลายวิลักษณ์ ความสวยของสตรีในอุดมคติของจิตรกรรมแบบฟงแตนโบลจะเป็นความสวยแบบแมนเนอริสม์: หัวเล็กบนคอยาว, เรือนร่างและแขนขาจะยาวกว่าปกติ หน้าอกเล็กและสูง—ที่เหมือนจะกลับไปมีลักษณะของปลายกอธิค งานศิลปะที่สร้างที่ฟงแตนโบลได้รับการบันทึกอย่างละเอียดเป็นงานพิมพ์ที่เป็นที่แพร่หลายกันในบรรดานักนิยมศิลปะ และ ศิลปินเอง งานที่สร้างเป็นงานพิมพ์จาก "ตระกูลการเขียนแบบฟงแตนโบล" ที่เป็นลักษณะของการงานศิลปะแบบใหม่ที่เป็นเอกลักษณ์เผยแพร่ไปยังบริเวณทางตอนเหนือของยุโรป โดยเฉพาะที่อันท์เวิร์พ และเยอรมนี และในที่สุดก็ไปถึงอังกฤษ
ในปัจจุบันฟงแตนโบลเป็นที่ตั้งของสถาบันศิลปะอเมริกันฟงแตนโบล (Écoles d'Art Américaines) ซึ่งเป็นสถาบันสำหรับนักศึกษาศิลปะ, สถาปัตยกรรม และ ดนตรีจากสหรัฐอเมริกา สถาบันก่อตั้งขึ้นโดยนายพลจอห์น เจ. เพอร์ชิง (John J. Pershing) เมื่อมาตั้งกองบัญชาการอยู่ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
พระราชวังฟงแตงโบล
วังฟงแตนโบล
Chateau Fontainebleau
ปลาบู่รำไพ
ปลาบู่รำไพ  ปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) มีลำตัวยาวทรงกระบอก หัวเล็ก ปากกว้างในตัวผู้ เกล็ดค่อนข้างใหญ่ ลำตัวมีสีคล้ำหรือสีน้ำตาล ขอบเกล็ดมีแต้มสีคล้ำหลังช่องเหงือกด้านบนมีดวงรีสีดำและขอบสีจาง ครีบหลังมีลายสีดำและขอบสีจาง ครีบหางมีลายเส้นสีคล้ำ
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 3-6 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกลุ่มกันเป็นฝูงใหญ่ใต้ท้องน้ำ พบกระจายพันธุ์อยู่ในอินเดีย, พม่า, ไทย, มาเลเซียจนถึงอินโดนีเซีย ในบริเวณปากแม่น้ำที่เป็นป่าจากหรือเป็นแหล่งน้ำกร่อย ในประเทศไทยพบได้ในพื้นที่ภาคกลางและภาคใต้ทั้งฝั่งตะวันตก ส่วนฝั่งตะวันออกพบเฉพาะจังหวัดสุราษฎร์ธานีและนครศรีธรรมราช
ปลาบู่รำไพ ถูกค้นพบครั้งแรกในคลองสายหนึ่งในพื้นที่กรุงเทพมหานคร และถูกอนุกรมวิธานโดย ดร.ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ อธิบดีกรมประมงคนแรก และได้มีการตั้งชื่อเพื่อเป็นการถวายพระเกียรติแด่ สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ณ สยามสมาคม ปัจจุบันเป็นปลาที่แนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ และไม่ทราบสถานะที่แน่ชัดว่าจะยังมีอยู่หรือไม่สำหรับในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย แต่สำหรับในภาคใต้ ยังพบได้อยู่ และพบมากที่จังหวัดกระบี่ โดยจะพบในพื้นที่ ๆ เป็นแอ่งน้ำในป่าหรือพรุ หรือลำน้ำขนาดเล็กที่มีแร่ธาตุจำพวกคอร์บอเนตสูง จึงมีสีของน้ำออกเป็นสีฟ้า ไม่พบในลำคลอง หรือแม่น้ำสายใหญ่ ปลาจะหลบซ่อนตัวอยู่ตามรากไม้หรือกองใบไม้ที่ทับถมกัน นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งสามารถนำมาเลี้ยงได้เป็นอย่างดีในตู้ไม้น้ำน้ำจืด
Château Fontainebleau
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ภูเก็ต
Philibert de l'Orme
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ภูเก็ต
อิริเทเทอร์
อิริเทเทอร์  เป็นไดโนเสาร์ในวงศ์สไปโนซอริดี(Spinosauridae) ซึ่งเป็นไดโนเสาร์เทอโรพอดที่มีลักษณะกรามเรียวยาว กะโหลกบาง และมีชื่อเสียงในด้านการปรับตัวให้สามารถอาศัยและหากินใกล้แหล่งน้ำเป็นหลัก อิริเทเทอร์มีเอกลักษณ์อยู่ตรงที่ส่วนกะโหลกทีค้นพบเกือบสมบูรณ์ ฟอสซิลของมันค้นพบที่บราซิล ในชั้นหินยุคครีเทเชียสตอนต้นเมื่อประมาณ 123-125 ล้านปี แรงบันดาลใจในการตั้งชื่อคือชนิดต้นแบบว่า "I. challengeri" ซึ่งตั้งตามศาสตราจารย์ชาลเลนเจอร์ ตัวละครใน "The Lost World" ของเซอร์อาเธอร์ โคแนน ดอยล์
จอห์น อิสรัมย์ นักแข่งรถจักรยานยนต์ผาดโผน อดีตแชมเปียนรถจักรยานยนต์โมโตครอสคนแรกของประเทศไทย ในปีแรกที่มีการจัดการแข่งขัน เมื่อ พ.ศ. 2520 และได้ร่วมแข่งขันจักรยานยนต์วิบากทั้งในประเทศและแถบเอเชีย
จอห์น อิสรัมย์ เกิดที่จังหวัดอุดรธานี เริ่มต้นเข้าสู่วงการแข่งรถผาดโผนตั้งแต่อายุ 17-18 ปี มีชื่อเสียงจากการได้ตำแหน่งแชมเปียนรถจักรยานยนต์โมโตครอสคนแรกของประเทศไทย ช่วง พ.ศ. 2520ในสังกัดซูซูกิ และ ย้ายเข้าร่วมทีม ยามาฮ่า ในปี 2521
ได้แสดงภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2523 รับบทนำคู่กับอำภา ภูษิต ในเรื่อง "แข่งรัก แข่งรถ" กำกับโดยสมเดช สันติประชา ขณะกำลังมีชื่อเสียงเคยถ่ายภาพยนตร์โฆษณาน้ำมันเครื่องคาสตรอล แสดงผาดโผนขี่จักรยานลุยไฟออกรายการโทรทัศน์ ตามไปดู ทางช่อง 9 และออกผลงานเพลง ชื่อชุด “บิดสุดขีด” กับค่ายนิธิทัศน์
หลังจากเลิกอาชีพขับรถแข่ง ได้จัดการแสดงโชว์ เปิดร้านนำเข้า จำหน่ายและให้เช่ารถจักรยานยนต์วิบาก และเปิดสอนขับขี่รถจักรยานยนต์ผาดโผน พร้อมกับรับงานแสดงตัวประกอบภาพยนตร์ เช่นเรื่อง "คนเลี้ยงช้าง" ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล และภาพยนตร์ไดเร็กทูวิดีโอ
ผลงานหนึ่งที่เป็นที่รู้จัก คือภาพยนตร์ใต้ดินเรื่อง "สร้อยสนิม" และยังเคยเล่นภาพยนตร์ฮ่องกงร่วมกับเจิ้ง อี้เจี้ยน (นักแสดงนำของภาพยนตร์เรื่องฟงอวิ๋น) โดยประลองความเร็วมอเตอร์ไซค์ของตนที่เมืองพัทยาในภาพยนตร์เรื่อง "เร็วทะลุนรก" (烈火戰車２極速傳說; The Legend of Speed) ในปี พ.ศ. 2542 กำกับโดยแอนดริว เลา (ผู้กำกับ "สองคนสองคม")
ผลงานแสดงล่าสุดคือเรื่อง "บางระจัน 2" ของธนิตย์ จิตนุกูล รับบทเป็นเนเมียวสีหบดี แม่ทัพพม่า และได้รับคัดเลือกให้รับบท "คะหยิ่น" หัวหน้ากะเหรี่ยงในโครงการสร้างภาพยนตร์ "เพชรพระอุมา" ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
จอห์น อิสรัมย์มีอาการโรคหัวใจกำเริบ หลังจากเดินทางกลับจากถ่ายทำฉากแอ็คชั่นในภาพยนตร์เรื่องบางระจัน 2 ที่จังหวัดสระบุรี เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ขณะนำส่งโรงพยาบาลแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา เนื่องจากอาการกล้ามเนื้อหัวใจวายเฉียบพลัน ญาตินำศพไปประกอบพิธีทางศาสนา และฝังที่สุเหร่าหนองมะนาว ตำบลท่าบุญมี อำเภอเกาะจันทร์ จังหวัดชลบุรี
ไรโบนิวคลีโอโปรตีน
ไรโบนิวคลีโอโปรตีน  เป็นนิวคลีโอโปรตีนที่จับอยู่กับอาร์เอ็นเอ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือไรโบโซม เอนไซม์เทโลเมอเรส และ ไรโบนิวคลีโอโปรตีนขนาดเล็กในนิวเคลียส (snRNPs) ที่มีบทบาทสำคัญในการตัดแต่ง mRNA หลังทรานสคริปชัน และเป็นองค์ประกอบหลักของนิวคลีโอลัส
ไรโบนิวคลีโอโปรตีนใน snRNPs มีส่วนที่จับกับ RNA ในโปรตีนที่จับกับ RNA ซึ่งส่วนนี้มีลำดับกรดอะมิโนที่มีหมู่อะโรมาติก กรดอะมิโนไลซีนช่วยให้อาร์เอ็นเอความคงตัวและเร่งปฏิกิริยาได้ดีขึ้น การจับกันระหว่างโปรตีนกับอาร์เอ็นเอยังขึ้นกับความคงตัวทางด้านไฟฟ้าระหว่างประจุบวกของไลซีนและประจุลบจากฟอสเฟตในสายอาร์เอ็นเอ
RNPs มีบทบาทสำคัญในการจำลองตัวเองของดีเอ็นเอของ influenzavirus A RNA ของไวรัสถูกทรานสคริบชัน เป็น mRNAs โดย RNA polymerase ที่จับอยู่กับ RNP
RNP
ไรโบโซมอล โปรตีน
การฟื้นฟูเมจิ
การฟื้นฟูพระราชอำนาจสมัยเมจิ  หรือ การปฏิวัติเมจิ (Meiji Revolution) การปฏิรูปเมจิ (Meiji Reform) หรือ การปรับปรุงเมจิ (Meiji Renewal) เป็นเหตุการณ์การปฏิรูปประเทศญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1868 เพื่อรวบอำนาจจากรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ (徳川幕府 "Tokugawa bakufu") กลับคืนสู่จักรพรรดิญี่ปุ่นอีกครั้งหนึ่ง การปฏิรูปครั้งนี้ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงต่อระบบการปกครองและโครงสร้างทางสังคมของญี่ปุ่นอย่างมหาศาล
การปฏิรูปครั้งนี้ได้เริ่มดำเนินมาตั้งแต่ช่วงปลายยุคเอโดะ (江戸時代 "Edo jidai") หรือมักเรียกว่าช่วงบากูมัตสึ (幕末 "Bakumatsu") (มักเรียก รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะตอนปลาย) จนถึงช่วงต้นของยุคเมจิ (明治時代 "Meiji-jidai")
ในปี ค.ศ. 1866 แคว้นศักดินาซัตสึมะ (薩摩藩 "Satsuma han") อันเป็นแคว้นที่ทรงอำนาจบนเกาะคีวชูของญี่ปุ่น ภายใต้การนำของไซโง ทากาโมริ (西郷 隆盛 "Saigō Takamori") ได้ร่วมมือกับแคว้นศักดินาโชชู (長州藩 "Chōshū han") อันเป็นแคว้นใหญ่ในภูมิภาคชูโงกุ ภายใต้การนำของคิโดะ ทากาโยชิ (木戸 孝允 "Kido Takayoshi") ก่อตั้งกลุ่มพันธมิตรซัตโช (薩長同盟 "Satchō dōmei") ขึ้นเพื่อริเริ่มการปฏิรูปสมัยเมจิ โดยได้รับการสนับสนุนจากจักรพรรดิโคเม (孝明天皇 "Kōmei-tennō") พระราชบิดาในจักรพรรดิเมจิ (明治天皇 "Meiji-tennō") และการชักนำจากซากาโมโตะ เรียวมะ (坂本 龍馬 "Sakamoto Ryōma") เพื่อที่จะท้าทายอำนาจของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ (徳川幕府 "Tokugawa bakufu") และรวบอำนาจคืนแด่จักรพรรดิ
ในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1867 จักรพรรดิโคเมเสด็จสวรรคต จักรพรรดิเมจิขึ้นสืบราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ของปีเดียวกัน เริ่มรัชศกยุคเมจิ อันเป็นยุคที่ประเทศญี่ปุ่นเปลี่ยนแปลงจากสังคมระบบเจ้าขุนมูลนายไปสู่สังคมทุนนิยมโดยได้รับอิทธิพลจากตะวันตกอย่างช้า ๆ
สิ้นสุดระบอบโชกุน.
วันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1867 โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนคนที่ 15 แห่งเอโดะยอมสวามิภักดิ์ต่อจักรพรรดิเมจิ และลงจากตำแหน่งในอีก 10 วันต่อมา ถือเป็นวันที่สิ้นสุดการปกครองระบอบโชกุนอย่างเป็นทางการ และเป็นการฟื้นฟูอำนาจของสถาบันกษัตริย์ ("Taisei Hōkan") อย่างไรก็ตาม โทกูงาวะ โยชิโนบุ ซึ่งถือเป็นโชกุนคนสุดท้ายของญี่ปุ่นยังคงมีอิทธิพลอย่างเป็นสาระสำคัญอยู่
หลังจากนั้นไม่นาน ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1868 ก็เกิดสงครามโบชิน ขึ้น การปะทะครั้งแรกคือยุทธการโทะบะ-ฟุชิมิ เป็นศึกระหว่างพันธมิตรแคว้นซัสโช กับกองทัพของอดีตโชกุน ซึ่งกองทัพของโชกุนก็พ่ายแพ้ ส่งผลให้จักรพรรดิมีพระราชอำนาจเต็มเหนืออดีตโชกุนโยชิโนบุอย่างสมบูรณ์ ในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1869 จักรพรรดิเมจิมีพระบรมราชโองการประกาศฟื้นฟูพระราชอำนาจอย่างเป็นทางการ
กองกำลังของโชกุนส่วนหนึ่งได้หลบหนีไปยังเกาะฮกไกโด และพยายามแบ่งแยกดินแดนตั้งเป็นรัฐอิสระชื่อสาธารณรัฐเอโซะ อย่างไรก็ตาม กองกำลังผู้จงรักภักดีต่อจักรพรรดิได้เข้ายุติการแบ่งแยกดินแดนนี้ในสงครามฮาโกดาเตะ ณ เกาะฮกไกโด ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1869 การพ่ายแพ้ของกองกำลังฝ่ายโชกุน อันนำโดยเอโนโมโตะ ทาเกอากิ (榎本 武揚) และฮิจิคาตะ โทชิโซ (土方 歳三) โดยในศึกครั้งนี้ถือเป็นจุดสิ้นสุดของระบอบโชกุน และเป็นการฟื้นฟูพระราชอำนาจในจักรพรรดิอย่างสมบูรณ์
การปฏิรูปสมัยเมจิทำให้ประเทศญี่ปุ่นก้าวสู่ระบบอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว นำไปสู่การเพิ่มอำนาจทางการทหารใน ค.ศ. 1905 ภายใต้คำขวัญว่า "ประเทศมั่งคั่ง กองทัพแข็งแกร่ง" (富国強兵 "fukoku kyōhei")
กลุ่มคณาธิปไตยเมจิ (Meiji oligarchy) ซึ่งเป็นกลุ่มผู้มีอำนาจจากแคว้นพันธมิตรได้ร่วมกันจัดตั้งรัฐบาลภายใต้พระราชอำนาจในจักรพรรดิขึ้น เพื่อรวบรวมอำนาจของตนให้เข้มแข็งและสามารถต่อกรกับรัฐบาลสมัยเอะโดะ โชกุน ไดเมียว และชนชั้นซามูไร ที่ยังคงเหลืออิทธิพลอยู่ได้
ใน ค.ศ. 1868 ที่ดินของตระกูลโทะกุงะวะทั้งหมดได้ตกไปอยู่ในความครอบครองของจักรพรรดิ และถือเป็นการเพิ่มอภิสิทธิ์ให้รัฐบาลเมจิใหม่ด้วย ใน ค.ศ. 1869 ไดเมียวของแคว้นโทะซะ (土佐藩 "Tosa han") แคว้นซะงะ (佐賀藩 "Saga-han") แคว้นโชซู (長州藩 "Chōshū han") และแคว้นซะสึมะ (薩摩藩 "Satsuma han") ซึ่งเคยต่อต้านระบอบโชกุนอย่างหนัก ได้รับการชักชวนให้ถวายดินแดนของแคว้นคืนแด่จักรพรรดิ ตามด้วยไดเมียวของแคว้นอื่น ๆ เพื่อให้รัฐบาลกลางโดยจักรพรรดิมีอำนาจเหนือดินแดนทั่วราชอาณาจักร (天下 "tenka") ได้ แต่ก็ได้มีการต่อต้านในช่วงแรก
กลุ่มคณาธิปไตยเมจิได้พยายามที่จะเลิกระบบชนชั้นทั้งสี่ (士農工商 "shinōkōshō") อันได้แก่ ชนชั้นปกครอง (ซามูไร) เกษตรกร ช่างฝีมือ และพ่อค้าลงด้วย
ในขณะนั้น มีซามูไร 1.9 ล้านคนทั่วประเทศญี่ปุ่น หรือมากกว่าชนชั้นปกครองของฝรั่งเศสสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 1789 มากกว่า 10 เท่า นอกจากนั้น ซามูไรของญี่ปุ่นไม่ได้อยู่ภายใต้มีผู้อำนาจปกครอง แต่จะจงรักภักดีต่อผู้ที่เป็นนายเท่านั้น รัฐบาลกลางต้องจ่ายเงินเดือนให้แก่ซามูไรแต่ละคน ซึ่งถือเป็นภาระทางการเงินอย่างมหาศาล และอาจเป็นแรงจูงใจหนึ่งให้กลุ่มคณาธิปไตยยกเลิกชนชั้นซามูไร
ในความตั้งใจที่จะยกเลิกชนชั้นซามูไร กลุ่มคณาธิปไตยได้ดำเนินการไปอย่างช้าๆ โดยในขั้นแรก ใน ค.ศ. 1873 รัฐบาลกลางได้ประกาศให้ซามูไรต้องเสียภาษีจากเบี้ยเลี้ยงในอัตราก้าวหน้า ต่อมาใน ค.ศ. 1874 รัฐบาลกลางได้เสนอซามูไรมีสิทธิเลือกที่จะเปลี่ยนการรับเบี้ยเลี้ยงเป็นพันธบัตรรัฐบาล และในที่สุด ใน ค.ศ. 1876 รัฐบาลกลางก็บังคับให้ซามูไรเปลี่ยนจากการรับเบี้ยเลี้ยงเป็นพันธบัตรรัฐบาลทั้งหมด
รัฐบารินัส
บารินัส  เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือบารินัส ประธานาธิบดีอูโก ชาเบซ เกิดที่รัฐนี้ อาดาน ชาเบซ พี่ชาย เป็นผู้ว่าการรัฐ
รัฐบารินัสมีพื้นที่ครอบคลุม 35,200 ตร.กม. และในปี 2007 มีประชากร 756,600 คน
รัฐโกเฮเดส
โกเฮเดส  เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือเมือง ซันการ์โลส มีพื้นที่ครอบคลุม 14,800 ตร.กม. มีประชากรในปี 2007 อยู่ 300,300 คน
ฟื้นฟูศิลปวิทยา
Cojedes (state)
การร้องเพลง
การร้องเพลง หรือ การขับร้อง คือการทำให้เกิดเสียงดนตรีจากเสียงและเสริมด้วยถ้อยคำทั้งระบบเสียงสูงต่ำและจังหวะ คนที่ขับร้องเพลงเรียกว่านักร้อง และนักร้องจะแสดงการขับร้องเพลง ซึ่งอาจจะร้องแบบอะแคปเปลา (ร้องโดยไม่ใช้ดนตรี) หรือมีนักดนตรี เครื่องดนตรีประกอบ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดนตรีตัวเดียวหรือเต็มวง การร้องนั้นส่วนใหญ่จะร้องร่วมการแสดงกับนักดนตรีกลุ่มอื่น ไม่ว่าจ่ะเป็นกลุ่มคอรัสที่ร้องในเสียงที่แตกต่างกัน หรือกลุ่มนักเล่นดนตรี อย่างเช่นวงร็อกเป็นต้น
การร้องเพลงนั้นอาจร้องแบบไม่เป็นทางการ ร้องเพื่อความบันเทิง อย่างเช่นร้องระหว่างการอาบน้ำ ร้องคาราโอเกะ หรือในบางกรณีร้องอย่างเป็นทางการ เช่นร้องในระหว่างพิธีทางศาสนา หรือนักร้องอาชีพร้องเพื่อแสดงบนเวทีหรือร้องในสตูดิโอ การร้องที่มีทักษะสูงหรือร้องในระดับอาชีพ มักจะต้องอาศัยความสามารถแต่กำเนิด การเรียนการสอน และการฝึกฝน นักร้องมืออาชีพจะสร้างหนทางสู่อาชีพด้วยการเป็นนักร้องในแนวเพลงต่าง ๆ อย่างเช่น นักร้องคลาสสิก นักร้องร็อก พวกเขาต้องฝึกทักษะการร้องในแนวเพลงนั้น ทั้งจากครูสอนร้องหรือโค้ชร้อง ในอาชีพของพวกเขา
การขับร้อง
เสียงร้อง
ขับร้อง
เมกอิตแฮปเพน
"เมกอิตแฮปเพน"  เป็นเพลงที่เขียนและโปรดิวซ์โดยมารายห์ แครี ร่วมด้วยเดวิด โคลและโรเบิร์ต คลิวิลลีส แห่งวงซีแอนด์ซีมิวสิกแฟกทอรี เป็นเพลงจากผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ของแครีชุด "Emotions" (1991) เป็นเพลงผสมผสานระหว่างเพลงแดนซ์/กอสเปล เพลงนี้เป็นซิงเกิ้ลที่ 3 จากอัลบั้มชุดนี้และเป็นซิงเกิ้ลสุดท้ายของอัลบั้มในสหรัฐอเมริกา
Make It Happen (song)
อังเกลีคา เคาฟ์มัน
อังเกลีคา เคาฟ์มัน (; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1741 – 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1807) เป็นจิตรกรชาวสวิส-ออสเตรียของสมัยฟื้นฟูคลาสสิกในคริสต์ศตวรรษที่ 18
อังเกลีคา เคาฟ์มัน เกิดในประเทศสวิตเซอร์แลนด์แต่ไปเติบโตขึ้นในประเทศออสเตรีย เป็นบุตรีของโยเซ็ฟ โยฮัน เคาฟ์มัน ผู้มีฐานะไม่ค่อยดีนักแต่เป็นช่างเขียนผู้มีความชำนาญงานและมักจะเดินทางไปตามที่ได้รับการว่าจ้างเขียน และเป็นผู้ประสบความสำเร็จในการสอนบุตรีให้เป็นจิตรกร อังเกลีคามีพรสวรรค์ในการพูดภาษาต่าง ๆ ได้หลายภาษาตามมารดาเคลโอเฟอา ลุทซ์ และเป็นนักอ่านและเป็นนักดนตรีผู้มีความสามารถ แต่ความสามารถของอังเกลีคาอยู่ที่การเขียนภาพ และเริ่มมีชื่อเสียงตั้งแต่ยังมีอายุไม่มากเท่าใดนัก โดยมีนักบวชและผู้มีตระกูลเป็นแบบให้
ใน ค.ศ. 1754 โยเซ็ฟ โยฮัน พาอังเกลีคาไปมิลานและเดินทางในอิตาลีอยู่เป็นเวลานาน ใน ค.ศ. 1763 อังเกลีคาเดินทางไปยังกรุงโรม และกลับไปอีกครั้งใน ค.ศ. 1764 จากโรมก็ไปยังโบโลญญาและเวนิส และได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีทั้งในฐานะที่เป็นผู้ที่มีความสามารถและที่เป็นผู้มีเสน่ห์
เมื่อโยฮัน โยฮาคิม วิงเคิลมัน เขียนจดหมายถึงเพื่อนในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1764 ก็ได้กล่าวถึงความเป็นที่นิยมของอังเกลีคา ผู้ขณะนั้นเขียนภาพเหมือนครึ่งตัวของวิงเคิลมันเอง วิงเคิลมันกล่าวว่าอังเกลีคาพูดได้ทั้งภาษาอิตาลีและเยอรมัน และยังพูดภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษได้ด้วย ซึ่งทำให้ได้รับงานเขียนภาพเหมือนของชาวอังกฤษที่มาเที่ยวกรุงโรม
Angelica Kauffmann
แอนเจลิคา คอฟมันน์
แอนเจลิกา คอฟมันน์
Angelika Kauffmann
Angelica Kauffman
Angélica Kauffmann
ฮีโร (เพลงมารายห์ แครี)
"ฮีโร"  เป็นเพลงที่เขียนและโปรดิวซ์โดยมารายห์ แครีและวอลเตอร์ อฟานาเซียฟ เป็นเพลงจากอัลบั้มชุดที่ 4 "Music Box" (1993) เป็นเพลงที่บรรยายถึงในบางครั้งคนเราอาจรู้สึกท้อแท้ ในความจริงแล้วพวกเขาก็คือฮีโร ถ้าเรามองดูข้างในของตัวเองและจะเห็นความแข็งแรงของเราเอง ในเวลานั้นก็จะช่วยให้เราพบหนทาง เพลงนี้เป็นซิงเกิ้ลที่ 2 ออกวางขายในปี 1993 และประสบความสำเร็จทั่วโลก ถือเป็น 1 ในเพลงประจำตัวของแครี และเธอมักแสดงเพลงนี้ในงานการกุศลและมักแสดงเพลงนี้ในคอนเสิร์ตเสมอ ถือเป็นหนึ่งในเพลงที่เธอเล่นบ่อยที่สุดในคอนเสิร์ตถัดจากเพลง "วิชันออฟเลิฟ" เพลง "ฮีโร" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ในสาขานักร้องเพลงป็อปหญิงยอดเยียม แต่แพ้ให้เพลง "ออลไอวอนนาดู" ของเชอรีล โครว์ "ฮีโร" ได้รับรางวัล ASCAP ในสาขาริทึมแอนด์โซลและสาขาเพลงป็อ และได้ 1 รางวัลจากบีเอ็มไอป็อปอวอร์ด ในสาขารางวัลนักแต่งเพลง
Japanese/U.S. CD single
Non-European CD maxi-single
Château de Versailles
มารี-กีย์มีน เบอนัว
มารี-กีย์มีน เบอนัว (, ฟังเสียง) หรือ มารี-กีย์มีน เดอ ลาวีล-เลอรู (; 18 ธันวาคม ค.ศ. 1768 - 8 ตุลาคม ค.ศ. 1826) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของสมัยฟื้นฟูคลาสสิกของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์และภาพชีวิตประจำวัน
มารี-กีย์มีน เบอนัวเกิดในกรุงปารีสเป็นบุตรีของข้าราชการ การฝึกการเขียนภาพเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1781 ภายใต้เอลีซาแบ็ต-หลุยส์ วีเฌ-เลอเบริง ต่อมาในปี ค.ศ. 1786 ก็ได้เข้าทำงานในห้องเขียนภาพของฌัก-หลุยส์ ดาวีด พร้อมกับน้องสาวมารี-เอลีซาแบ็ต ลาวีล-เลอรู
กวีชาร์ล-อาลแบร์ เดอมูตีเย ผู้มีโอกาสได้พบมารีในปี ค.ศ. 1784 มีความประทับใจในตัวของมารีจนนำไปสร้างเป็นตัวละครเอมีลีในงานชื่อ “"Lettres à Émilie sur la mythologie"” (ค.ศ. 1801)
ในปี ค.ศ. 1791 มารีแสดงผลงานของตนเองเป็นครั้งแรกใน “นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส” (Salon de Paris) โดยแสดงงานที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตำนานเทพ “Psyché faisant ses adieux à sa famille” ภาพอีกภาพหนึ่งที่เขียนในช่วงเวลาเดียวกันคือภาพ “L'Innocence entre la vertu et le vice” ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตำนานเทพเช่นกัน ทำให้เห็นถึงทัศนคติทางด้านสตรีนิยม (feminism) และความเท่าเทียมกันระหว่างเพศของมารี—ในภาพนี้มารีใช้ตัวแบบชายเป็น “มลทิน” (vice) แทนที่จะใช้สตรีตามธรรมเนียมที่ทำกันมา ในปี ค.ศ. 1793 มารีสมรสกับทนายความปิแยร์-แว็งซ็องต์ เบอนัว
งานของมารีมีอิทธิพลมาจากงานเขียนของฌัก-หลุยส์ ดาวีด และเริ่มเขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์เพิ่มขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1795 ในปี ค.ศ. 1800 มารีก็แสดงภาพ “Portrait d'une négresse” (ภาพเหมือนสตรีผิวดำ) ที่นิทรรศการ หลังจากที่ได้มีการเลิกทาสหกปีก่อนหน้านั้น ภาพนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ของการปลดปล่อยสิทธิของสตรีและคนผิวดำ ต่อมาพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ซื้อภาพสำหรับชาติในปี ค.ศ. 1818
ในปี ค.ศ. 1803 มารีได้รับงานจ้างชิ้นสำคัญให้เขียนภาพเหมือนเต็มพระองค์ของจักรพรรดินโปเลียน—"Premier Consul Français" เป็นภาพที่เขียนเพื่อที่จะส่งไปยังเมืองเกนต์ที่ฝรั่งเศสเพิ่งยึดได้ตามสนธิสัญญาลูว์เนวีลในปี ค.ศ. 1801 ในช่วงเดียวกันมารีก็ยังได้รับเหรียญทองจากนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสในปี ค.ศ. 1804 และได้รับรายได้จากรัฐบาลฝรั่งเศส ในช่วงนี้มารีก็เปิดห้องเขียนภาพสำหรับฝึกจิตรกรสตรี
แต่การเป็นจิตรกรของมารีได้รับผลกระทบกระเทือนจากบรรยากาศทางการเมือง เมื่อสามีผู้สนับสนุนสถาบันพระมหากษัตริย์ได้รับการเสนอชื่อโดย Conseil d'État ระหว่างหลัง ค.ศ. 1814 ในการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง แม้ว่ามารีจะอยู่ในช่วงที่เป็นที่นิยมที่สุดทางงานอาชีพและก็ต้องละทิ้งทั้งการเขียนภาพและการแสดงภาพ เพราะ "devoir de réserve" และจากความเข้มงวดของฝ่ายตรงข้าม
Marie-Guillemine Benoist
Marie Guilhelmine Benoist
มารี เอ็ลเลินรีเดอร์
มารี เอ็ลเลินรีเดอร์ (; 20 มีนาคม ค.ศ. 1791 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 1863) เป็นจิตรกรชาวเยอรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 19
มารี เอ็ลเลินรีเดอร์เกิดที่เมืองค็อนชตันทซ์ในประเทศเยอรมนี เป็นลูกสาวของค็อนราทและอันนา มารีอา แฮร์มัน
มารีร่ำเรียนการเขียนภาพจากจุลจิตรกรโยเซ็ฟ ไอนส์เลอ ลักษณะการเขียนภาพเหมือนของมารีคล้ายคลึงกับงานเขียนของอังเกลีคา เคาฟ์มัน มารีเป็นสตรีคนแรกที่สถาบันวิจิตรศิลป์มิวนิกรับเข้าสถาบัน
ระหว่างปี ค.ศ. 1822 จนถึง ค.ศ. 1824 มารีใช้เวลาในกรุงโรมโดยไปเป็นลูกศิษย์ของโยฮัน ฟรีดริช โอเวอร์เบ็ค หลังจากนั้นมารีก็เริ่มเขียนภาพที่เป็นหัวข้อทางศาสนา เช่น ภาพ "Christ Blessing Little Children" และ "Mary and the Infant Jesus"
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงซื้อภาพเขียนสองภาพของมารี ได้แก่ ("พระเยซูเมื่ออายุ 12 ปีในวัด") และภาพ เมื่อทรงได้รับการแนะนำผลงานโดยพระราชสวามีเจ้าชายอัลเบิร์ต ในปัจจุบันภาพสองภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวงของราชวงศ์อังกฤษที่พระราชวังออสบอร์น
Marie Ellenrieder
หวาย (แก้ความกำกวม)
หวาย อาจหมายถึง
หม่อมเจ้าบุญจิราธร จุฑาธุช
หม่อมเจ้าบุญจิราธร จุฑาธุช (เดิม หม่อมเจ้าจิรบุญญ์ณี ชุมพล; 10 สิงหาคม พ.ศ. 2440 – 19 มีนาคม พ.ศ. 2523) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ประสูติแต่หม่อมบุญยืน ชุมพล ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าบุญจิราธร จุฑาธุช เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ประสูติแต่หม่อมบุญยืน ชุมพล ณ อยุธยา (อัญญานางบุญยืน บุญรมย์; บุตรีในท้าวไชยบุตร์ (บุดดี บุญรมย์) และอัญญาแม่คำพ่วย บุญรมย์ มีศักดิ์เป็นหลานเจ้าราชบุตรสุ่ย สืบเชื้อสายมาแต่เจ้าพระวอพระตาแห่งเมืองหนองบัวลุ่มภู) ประสูติเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2440 ณ วังสงัด (บริเวณสามแยกถนนผาแดงบรรจบกับถนนพโลรังฤทธิ์ ทิศเหนือทุ่งศรีเมือง อุบลราชธานี) เมื่อแรกประสูติมีพระนามว่า “หม่อมเจ้าจิรบุญญ์ณี ชุมพล” ครั้นเสด็จเข้ามาประทับในพระนคร พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานพระนามใหม่ว่า "บุญจิราธร" ในเวลาที่ทรงพระมหากรุณาเปลี่ยนพระนามใหม่พระราชทานนั้น ได้ทรงแสดงพระราชจริยาให้ประจักษ์ว่า ไม่ได้ทรงเพ่งเล็งแต่จะให้ไพเราะ แต่ทรงเรียกปฏิทินมาตรวจอย่างถี่ถ้วนแล้ว จึงตกลงพระราชทานนามว่า "บุญจิราธร”
พระภราดาและพระภคินี.
หม่อมเจ้าบุญจิราธร มีพระโสทรานุชาและพระโสทรกนิษฐารวม 3 องค์ คือ
หม่อมเจ้าบุญจิราธร จุฑาธุช สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2523 สิริชันษา ไม่มีโอรสธิดา ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศมณฑปทรงพระศพ ประดิษฐานพระโกศ พระศพหม่อมเจ้าหญิงบุญจิราธร (ชุมพล) จุฑาธุช ณ ศาลาบัณณรศภาค วัดเบญจมบพิตร ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2523- 24 มิถุนายน พ.ศ. 2523 และได้มีการพระราชทานเพลิงศพ หม่อมเจ้าหญิงบุญจิราธร เมื่อวันอังคารที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2523 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี และ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ เสด็จไปในการพระราชทานเพลิงศพ
เด็กพันธุ์นรกสั่งลุย
เด็กพันธุ์นรกสั่งลุย  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย ริวเฮย์ ทามูระ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นจัมป์ ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ถึงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ได้รับการจัดพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนมาแล้ว 27 เล่ม
ในประเทศไทย เด็กพันธุ์นรกสั่งลุยได้รับลิขสิทธิ์หนังสือการ์ตูนโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ตีพิมพ์รายสัปดาห์ในนิตยสารการ์ตูนซีคิดส์ ตั้งแต่ฉบับที่ 48 ประจำวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
เรื่องราวของ ทัตสึมิ โองะ นักเลงแห่งโรงเรียนอิ
ชิยามะ วันหนึ่ง เขาได้มีเรื่องกับนักเลงโรงเรียนอื่นแต่อยู่ดีๆก็มีตาแก่ร่างใหญ่
คนหนึ่งลอยมาตามแม่นํ้ามาเขาได้เจอทารกคนหนึ่งอยู่ในตัว
ของตาแก่คนนั้นและถูกบังคับเลี้ยง
เด็กผู้นั้นมีนามว่า ไคเซอร์ เดอ เอมเพอราน่า
เบลเซบับ ที่ 4 ว่าที่ ราชาปีศาจคนต่อไป
และมีปีศาจสาวใช้นามว่า
ฮิลด้า การูด้า ตามมามาดูแลหนูเบลเรื่องราว
ไม่ได้จบเพียงแค่นี้ ความวุ่นวายต่างๆจะ
เริ่มขึ้นต่อจากนี้ไปต่างหาก
ตัวละคร
ไคเซอร์ เดอ เอมเพอราน่า เบลเซบับ ที่ 4 (เบล) = ลูกชายของราชาปิศาจที่ถูกโองะเก็บมาเลี้ยง เมื่อเกิดอาการไม่พอใจเรื่องใด จะร้องไห้ออกไปพร้อมๆกับปล่อยพลังไฟฟ้ามหาศาลออกมาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ภายหลังสามารถรับฟังคำสั่งของโองะและปล่อยไฟฟ้าออกมาตามที่โองะต้องการได้
มีพี่ชายคือไคเซอร์ เดอ เอมเพอราน่า เอ็นโอ ซึ่งติดเกมเป็นชีวิตจิตใจ และถ้าร้องไห้จะเกิดไฟจนสามารถเผาโลกทั้งใบได้เลย
โองะ ทัตสึมิ = เรียนอยู่ในโรงเรียนมัธยมปลายอิชิยามะ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็น"โรงเรียนที่มีเด็กเกเร ถึง120%ของจำนวนนักเรียนในโรงเรียน" ซึ่งตัวโองะนั้นเองก็เป็นนักเลงที่เก่งมาก และต่อยตีไม่เคยแพ้ใครเลย แม้บางครั้งเจ้าตัวก็ไม่ได้รู้สึกพอใจที่ตัวเองต้องสู้ ได้รับ ฉายา"เดมอนแห่งคาตะจู"และเป็นพ่อเลี้ยงของหนูเบล มีพันธสัญญากับเบลซึ่ง เรียกว่า เซบาสเปล (สัญญาราชาปีศาจ) อยู่ที่มือขวา สัญญานี้จะมีพลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อโองะทำสิ่งที่เบลชอบ นั่นก็คือการทำร้ายร่างกายผู้คน อุปนิสัยเฉื่อยชา เลือดร้อนเฉพาะตอนทำเรื่องไม่เป็นเรื่องหรือตอนสู้ ไม่ค่อยฟังความเห็นของคนอื่นนัก หยิ่งทะนงและเชื่อมั่นในตัวเองสูง อย่างไรก็ตาม เมื่อจำเป็นต้องเข้าไปพัวพันกับการสู้ที่เดิมพันด้วยพวกพ้องและศักดิ์ศรี โองะจะแสดงฝีมือออกมาได้สูงสุดสมฉายาเดมอนเลยทีเดียว
ฮิลด้า การูด้า (ฮิลด้า) =ปีศาจสาวรับใช้ของราชาปีศาจ เกิดในตระกูลชั้นสูงและอยู่ในแถวหน้าของบรรดาปีศาจสาวรับใช้ มีผมสีทอง แต่งตัวสไตล์โกธิคโลลิต้า ใช้ร่มสีชมพูที่ซ่อนดาบไว้ข้างในเป็นอาวุธ โดยที่ได้รับหน้าที่ดูแลช่วยเหลือหนูเบลในทุกๆด้าน เป็นคนเย็นชา ทำอาหารไม่เก่ง แต่จงรักภักดีกับหนูเบลและยอมตายแทนได้ บางครั้งก็ออกหน้าช่วยโองะเต็มที่โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เห็น และเรียกหนูเบลว่า "ท่านเบลเซ่ / คุณหนู / นายน้อย"