pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รัฐบาลเกาหลีได้ประกาศเตือนว่าผู้ที่ต่อต้านโดยใช้ความรุนแรงจะถูกลงโทษและมาตรการการปะทะระหว่างตำรวจและผู้ประท้วงได้ถูกนำมาใช้ และคนเกาหลีส่วนมากต้องการต่อต้านและตัดเส้นทางการนำเข้าเนื้อสัตว์จากสหรัฐอเมริกา ผู้ต่อต้านดำเนินการต่อเนื่องมากกว่า 2 เดือนและจุดประสงค์เดิมในการเฝ้าระวังการต่อต้านการนำเข้าเนื้อสัตว์จากอเมริกาได้ถูกแทนที่ด้วยการเผชิญหน้ากับผู้ประท้วงอย่างดุเดือดแทน ทำให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวงคิดเป็นมูลค่าอย่างน้อยประมาณ 3,751,300,000,000 วอน
ตามที่รัฐบาลเกาหลีได้รับชัยชนะในเรื่องนี้อย่างเสียรภาพ ความนิยมของ Lee ก็เพิ่มสูงขึ้นถึง 32.8 % หลังจากนำเข้าเนื้อสัตว์มากขึ้นเรื่อยๆ ประชาชนก็เริ่มหันมาซื้อเนื้อจากอเมริกา และตอนนี้ได้กลายเป็นตลาดร่วมขนาดใหญ่ที่สุดอันดับ 2 รองจากเนื้อของออสเตรเลีย
ลี กำลังเริ่มการเอาเศรษฐกิจ mojo ของเขากลับมาใช้ ซึ่งเป็นแผนที่ดูเรียบง่าย แต่เป็นก้าวที่สำคัญในการซึ่งสู่การปฏิรูป
รัฐบาลของลี ได้ก่อตั้งมูลนิธิทุนการศึกษาแห่งชาติที่บริการและให้คำปรึกษาเรืองให้กู้เงินแก่นักเรียน และยในปัจจุบัน ก็มีแผนในการจ่ายเงินกู้คืนทีหลังได้ เพื่อช่วยเหลือนักเรียนที่พยายามหาเงินจ่ายค่าเล่าเรียน
อย่างไรก็แล้วแต่ รัฐบาลแต่งตั้งโรงเรียนมัธยมในเขตชนบท 82 แห่งเพื่อเป็นโรงเรียนตัวอย่างเหมือนกับว่าป็น ”โรงเรียนประจำสาธารณะ “ และได้โอนเงินเป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 317 ล้านล้าน โดยให้โรงเรียนละ 3.8 ล้านล้านโดยเฉลี่ย
รัฐบาล อี มย็อง-บัก มีแผนที่จะให้เยาวชนที่เป็นเกาหลีอเมริกัน รวมตัวกันในการโปรโมทการศึกษาภาษาอังกฤษนอกโรงเรียนที่โรงเรียนสาธารณะ ในเขตชนบทเพื่อปรับปรุงคุณภาพการศึกษา
Mbnomics เป็นส่วนหนึ่งในนโยบายเศรษฐกิจมหภาค (Macroeconomic) ซึ่งได้มาจากการรวมเอาอักษรหน้าชื่อ Myung Bak และส่วนของคำ economics ( -nomics) มาสร้างเป็นคำว่า Mbnomics ซึ่งนาย Kang Man Soo รัฐมนตรียุทธศาสตร์การทหาร และ การคลัง เป็นผู้ออกแบบนโยบายนี้
แผน “ Korea 7.4.7 “ คือนโยบายที่เป็นจุดเด่นของ ลี ซึ่งชื่อนี้มาจากการที่แผนนี้ทำให้ความเจริญทางเศรษฐกิจของของเกาหลีเพิ่มขึ้นถึง 7 % .ในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง และยังช่วยยกระดับรายได้หลักจากการค้าขึ้นถึง 40,000 ดอลลาร์สหรัฐ และนั่นทำให้เกาหลีติดอันดับที่ 7 ของโลกในด้านประเทศที่มีความเฟื่องฟูทางเศรษฐกิจ Lee ผลักดันการปกครองของเขาให้เป็นเกาหลีแบบใหม่ คือเป็นที่ที่ผู้คนมั่งคั่ง สังคมอบอุ่น และชาติมั่นคง ในการทำให้ได้ตามนี้ เขาวางแผนในการติดตามและดำเนินการในภาคปฏิบัติในเรืองการทำการตลาดแบบเป็นมิตร
ยุทธการ : การตลาดที่หลักแหลม, การปฏิบัติโดยอาศัยการสังเกต, การใช้มาตรการเข้มงวดในเรื่องประชาธิปไตย
เป้าหมายของ ลี ในตอนนี้ก็คือ การลดปริมาณคาร์บอน ให้ได้ในทศวรรษนี้ รัฐบาลหวังที่จะเป็นสะพานเชื่อมระหว่างประเทศที่รวย และจน ในการต่อสู้กับภาวะโลกร้อน โดยตั้งเป้าหมายที่จะทำเรื่องการแผ่รังสีของก๊าซเรือนกระจกให้สำเร็จให้ได้ในปี 2020
จากการที่ภาวะเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาตกต่ำในทุกวันนี้ ประธานาธิบดี ลี ได้เน้นในด้านความแน่นแฟ้นระหว่าง การเมืองและ วงจรธุรกิจ ลี ยังเสนอความคิดให้มีการประชุมระหว่าง รัฐมนตรีกระทรวงการคลังของเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และ จีน มีเป้าหมายที่จะประสานงานกับตำรวจในการรับมือกับวิกฤติความเชื่อมั่นเช่นทุกวันนี้
นโยบายที่เกี่ยวกับต่างประเทศ.
วัตถุประสงค์ ของรัฐบาลปัจจุบันในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจะเป็นการรื้อฟื้น Four – Power ด้วยการเน้นในเรื่อง การยุติอาวุธนิวเคลียร์ในคาบสมุทรเกาหลี ซึ่งการแก้ปัญหาการผลิตอาวุธนิวเคลียร์นั้นจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องร่วมมือกันระหว่างประเทศทั้ง 6 ในกลุ่ม
การพัฒนาในด้านความเป็นพันธมิตรกันระหว่าง เกาหลี – อเมริกา จะอยู่บนพื้นฐานที่เอื้อประโยชน์ต่อกันในระดับสากล ที่สำคัญๆก็เช่น อนุญาตให้เกาหลีมีสิทธิ์ขาดในการต่อต้านอันตราย และอิทธิพลที่มากเกินไปเหมือนกับสถานการณ์ของเกาหลีเหนือกับประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ
นโยบายเกี่ยวกับประเทศเกาหลีเหนือ.
เป้าหมายสูงสุดของรัฐบาลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเกาหลีใต้ – เหนือ อยู่บนแผนเรื่อง. “การปลอดนิวเคลียร์, การเปิดเผยอย่างไร้ข้อแอบแฝง, 3,000" เป็นแผนที่จำเป็นต้องอาศัยการร่วมมือกันระหว่างเกาหลีใต้ – เหนือ เพื่อนำมาซึ่งความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจและความสงบสุขสู่ประชาชนที่อาศัยอยู่ในคาบสมุทรเกาหลี
สถานการณ์ปัจจุบันของเกาหลีใต้ – เหนือ อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ แต่อย่างไรก็แล้วแต่ทางรัฐบาลก็ทำให้ชัดเจนมากขึ้นที่จะดำเนินการติดตามนโยบายการผลิตนิวเคลียร์ที่มากขึ้น และท้ายที่สุดก็จะส่งเสริมให้รวมเป็นอันหนึ่ง
[[หมวดหมู่:อี มย็อง-บัก| ]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดโอซะกะ]]
[[หมวดหมู่:ประธานาธิบดีเกาหลีใต้]]
[[หมวดหมู่:นายกเทศมนตรีกรุงโซล]]
[[หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2484]]
ป๊อปอาย
ป๊อปอาย เป็นตัวละครการ์ตูน เขียนขึ้นโดยเอลซี่ ซีการ์ (Elzie Segar) ปรากฏตัวครั้งแรกในคอลัมน์การ์ตูน "ทิมเบิล เธียเตอร์" ของ King Feature ในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2472 ในฐานะตัวละครเสริม ต่อมาเนิ่องจากตัวละครได้รับความนิยมจากผู้อ่านเป็นอย่างมาก ป๊อปอายได้กลายมาเป็นตัวละครหลักและชื่อคอลัมน์การ์ตูนได้เปลี่ยนเป็น "ป๊อปอาย" และความนิยมนี่เอง ทำให้ต่อมาได้มีการนำไปทำเป็นภาพยนตร์การ์ตูน การ์ตูนโทรทัศน์ รายการวิทยุ หนังสือการ์ตูน วีดีโอเกม สินค้าต่างๆ ฯลฯ
ป๊อปอายได้ปรากฏตัวขึ้นครั้งแรกในคอลัมน์การ์ตูน "ทิมเบิล เธียเตอร์" ของเอลซี่ ซีการ์ในปี พ.ศ. 2472 ในช่วงนั้นเนี้อหาของคอลัมน์การ์ตูนจะแนวตลกและผจญภัย มีตัวละครหลักคือ โอลีฟ ออยล์ (Olive Oyl), Havold Hamgarvy แฟนของโอลีฟ และ Castor Oyl พี่ชายของโอลีพซึ่งตอนแรกนั้นป๊อปอายปรากฏขึ้นในฐานะตัวละครเสริม (มีบทบาทเป็นกะลาสีที่ Castor Oyl จ้างให้พาไปยังเกาะลูกเต๋า) หลังจากการผจญภัยจบลง ป๊อปอายจึงหายจากการ์ตูนไป แต่เนื่องด้วยเสียงตอบรับของผู้อ่าน ป๊อปอายจึงกลับมาอีกครั้ง
ตัวละครป๊อปอายนั้นได้รับความนิยมมาก ทำให้ตัวละครมีบทบาทมากขึ้น จนกลายมาเป็นตัวละครหลัก โอลีฟจากเดิมที่เป็นแฟนกับ Havold และไม่ค่อยชอบป๊อปอายต่อมาได้เลิกกับ Havold และคบกับป๊อปอายแทน (ทำให้ Havold หายไปจากการ์ตูน) ส่วน Castor Oyl นั้นก็หาทางที่จะทำให้ตัวเองรวยได้เร็วและพาป๊อปอายเข้าร่วมการผจญภัยของเขาอยู่บ่อยครั้ง ก่อนที่จะลงเอยด้วยการเป็นนักสืบ และไม่ปรากฏตัวในคอลัมน์การ์ตูนบ่อยนัก
ป๊อปอายในรูปแบบการ์ตูน.
เนื่องด้วยความนิยมของตัวละคร ทำให้ต่อมาได้มีการนำไปทำเป็นภาพยนตร์การ์ตูนและการ์ตูนโทรทัศน์ต่างๆ ดังนี้
Popeye The Sailor.
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2475 King Feature ได้เซ็นสัญญาร่วมกับบริษัท Fleischer Studios ในการสร้างการ์ตูนอ้างอิงจากป๊อปอายและตัวละครจากทิมเบิล เธียเตอร์ โดยการ์ตูนชุดนี้เผยแพร่โดยพาราเมาท์พิกเจอส์ ออกฉายในโรงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2476 และมีการสร้างมาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาเกีอบ 25 ปี มีจำนวนตอนทั้งหมด 231 ตอน
เนื่อหาของแต่ละตอนในการ์ตูนชุดนี้นั้น แตกต่างจากเนื่อหาในคอลัมน์การ์ตูนเป็นอย่างมาก โดยในคอลัมน์การ์ตูน เนื่อหาจะเป็นแนวตลกและการผจญภัย และมีเนื้อหาต่อกัน แต่ในการ์ตูนชุดนี้ จะเป็นเนื้อหาแบบจบในตอน เกี่ยวกับการผจญภัยหรือเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับป๊อปอายและเพื่อนๆ และเมื่อป๊อปอายตกอยู่ในวิกฤตหรือยามคับขัน เขาจะหยิบกระป๋องผักปวยเล้งขึ้นมากิน เมือกินแล้วจะทำให้พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และสามารถเอาตัวรอดจากวิกฤตนั้นหรือช่วยโอลีฟเอาไว้ได้ ในบางครั้งเขาก็กินผักปวยเล้งเพื่อให้ความสามารถที่เขาต้องการ (ตัวอย่างเช่นในตอน "The Man on the Flying Trapeze" "(แปล:ชายบนราวห้อยโหน)" ปวยเล้งทำให้เขามีความสามารถด้านกายกรรม) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อหาให้เกี่ยวกับสงคราม ความรักชาติ และการปลุกใจขาวอเมริกันในสมัยนั้น โดยกำหนดให้ป๊อปอายและบลูโตเข้าร่วมทหารเรือและสู้กับทหารนาซีและทหารญี่ปุ่นอยู่บ่อยครั้ง
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2485 พาราเมาท์ได้ถือสิทธ์เจ้าของบรัษัท Fleischer Studios จากนั้นได้มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างภายในของสตูดิโอ รวมถึงชื่อสตูดิโอที่เปลี่ยนมาเป็น Famous Studios ในส่วนของเนื้อหาการ์ตูนก็ได้ปรับเปลี่ยนไปเน้นที่เรื่องราวป๊อปอาย โอลีฟ และบลูโตเป็นส่วนมาก ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2486 ได้เปลี่ยนรูปแบบการสร้างการ์ตูนจากภาพขาวดำมาเป็นภาพสี โดยได้ดำเนินการสร้างมาจนถึง พ.ศ. 2500 จึงได้หยุดการสร้างการ์ตูนป๊อปอายไป จากนั้นทางพาราเมาท์ได้ขายการ์ตูนป๊อปอายชุดนี้ให้กับ Associated Artists Productions
Popeye The Sailor (การ์ตูนโทรทัศน์).
ในปี พ.ศ. 2503 ทาง King Feature Syndicate ได้สั่งจัดทำการ์ตูนป๊อปอายชุดใหม่สำหรับออกอากาศทางโทรทัศน์ โดยมอบหมายให้สตูดิโอต่างๆ ในการสร้างการ์ตูน สตูดิโอดังกล่าวประกอบด้วย Jack Kinney Productions, Rembrandt Films, Larry Harmon Productions, Halas and Batchelor, Paramount Cartoon Studios (เดิมที่ชื่อว่า Famous Studios) และ Southern Star Entertainment (เดิมทีชื่อว่า Southern Star Productions) โดยงานภาพของการ์ตูนนั้นจะเรียบง่ายกว่าชุดการ์ตูนที่ออกฉายในโรงภาพยนตร์เป็นอย่างมาก เนื่องด้วยมีต้นทุนการสร้างที่ต่ำกว่าการสร้างการ์ตูนที่ออกฉายในโรงภาพยนตร์ โดยใช้เวลาการสร้าง 2 ปี มีจำนวนตอนทั้งหมด 220 ตอน
ในการ์ตูนชุดนี้ บลูโต คู่ปรับของป๊อปอายได้เปลี่ยนชื่อเป็น บลูตัส เนื่องด้วยความเข้าใจผิดของทาง King Feature ที่คิดว่า ชื่อตัวละคร "บลูโต" นั้นเป็นของพาราเมาท์ แต่ในความเป็นจริง บลูโตนั้นปรากฏตัวครั้งแรกในคอลัมน์การ์ตูน หมายความว่า King Feature นั้นเป็นเจ้าของชื่อตัวละครบลูโตตั้งแต่แรกแล้ว ด้านเนื้อหาของการ์ตูนนั้นจะเน้นไปทีการผจญภัยและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับป๊อปอายมากขึ้น และเพิ่มตัวละครต่างๆ ที่มาจากคอลัมน์การ์ตูนอีกด้วย
The All New Popeye Hour/The Popeye and Olive Comedy Show.
ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2521 การ์ตูนป๊อปอายชุดใหม่ มีชื่อว่า The All New Popeye Hour ได้ออกฉายครั้งแรกบนช่องทีวี CBS ในสหรัฐอเมริกา โดยการ์ตูนชุดนี้ King Feature ได้ให้บริษัท Hanna-Barbera Productions เป็นผู้ดำเนินการสร้าง เป็นรายการการ์ตูนความยาว 1 ชั่วโมงตามชื่อ (แต่ว่าจะมีการ์ตูนป๊อปอายแค่ครึ่งชั่วโมง อีกครึ่งชั่วโมงนั้นจะฉายการ์ตูนเรื่อง Dinky Dog ซึ่งเป็นการ์ตูนของ Hanna Barbera เองและไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับป๊อปอายแต่อย่างใด) ซึ่งตัวการ์ตูนชุดนั้นพยายามที่จะอิงการออกแบบตัวละครมาจากคอลัมน์การ์ตูนให้มากที่สุด รวมถึงการที่บลูตัสกลับมาใช้ชื่อบลูโตอีกครั้ง และลดทอนความรุนแรงลง โดยการ์ตูนชุดนี้ออกอากาศจนถึงปี พ.ศ. 2524 จึงได้ปรับเวลาออกอากาศเป็นครึ่งชั่วโมงและเปลี่ยนชื่อเป็น The Popeye and Olive Comedy Show ออกอากาศจนถึงเดือนกันยายน ปี พ.ศ. 2526
Popeye and Son.
เป็นการ์ตูนป๊อปอายอีกชุดที่สร้างโดย Hanna-Barbera Productions (และเป็นการ์ตูนป๊อปอายชุดล่าสุดในขณะนี้) ซึ่งในการ์ตูนชุดนี้ ป๊อปอายและโอลีฟได้แต่งงานกัน และมีลูกชื่อ ป๊อปอาย จูเนียร์ ซึ่งเกลียดปวยเล้งเอามากๆ แต่ก็ต้องกินเมือถึงยามจำเป็น ส่วนบลูโตนั้นก็ได้แต่งงานเหมือนกัน และมีลูกชื่อว่า แท๊งค์ เนื้อหาของแต่ละตอนจะเน้นไปที่การแข่งขัน การผจญภัยของป๊อปอาย จูเนียร์และเพื่อนๆ ซะมากกว่า ออกอากาศบนช่อง CBS ในปี พ.ศ. 2530 และออกอากาศเพียงแค่หนึ่งซีซั่นเท่านั้น
ป๊อปอาย (Popeye)
โอลีฟ ออยล์ (Olive Oyl)
บลูโต หรือ บลูตัส (Bluto/Blutus)
เจ. เวลลิงตัน วิมปี้ (J. Wellington Wimpy)
ปุบเด็ค แปปปี้ (Poopdeck Pappy)
สวี'พี (Swee'Pea)
แม่มดทะเลหรือเฒ่าทะเล (Sea Hag)
ยูจีน เดอะ จีป (Eugene the Jeep)
มีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ชื่อ หมู่บ้านป๊อปอาย ตั้งอยู่ในประเทศมอลตา ริมฝั่งทะเลเมดิเตอเรเนียน สร้างขึ้นมาโดยใช้เป็นฉากในการถ่ายทำฉบับภาพยนตร์
การ์ตูนป๊อปอายในประเทศไทย.
การ์ตูนชุด Popeye The Sailor (การ์ตูนโทรทัศน์), The All New Popeye Hour และ Popeye and Son ได้มีการวางจำหน่ายรูปแบบวีดีโอเทปอย่างถูกลิขสิทธิ์ในประเทศไทย โดยบริษัท จีเอม คอร์ปอเรชั่น จำกัด
ในเวอร์ชันภาษาไทยได้มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อหาบางส่วน เช่น เรียกผักปวยเล้งว่า ผักขม และบลูตัสใน Popeye The Sailor (การ์ตูนโทรทัศน์) ก็เรียกด้วยชื่อ บลูโต แทน
ป๊อปอาย(ตัวดูดผักขม)
ป๊อบอาย
ทัวนาเมนต์ NCAA
การแข่งขันบาสเกตบอลชายชิงแชมป์ดิวิชัน 1 ของ NCAA
การแข่งขันบาสเกตบอลชิงแชมป์ดิวิชัน 1 ของ NCAA (อังกฤษ: NCAA Men's Division I Basketball Championship) หรือนิยมเรียกโดยทั่วไปว่า มาร์ชแมดเนสส์ (March Madness) หรือ บิ๊กแดนซ์ (Big Dance) เป็นการแข่งขันที่จัดเป็นประจำทุกปีราวเดือนมีนาคม โดยนำทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยในดิวิชัน 1 สังกัด NCAA ในสหรัฐอเมริกา มาแข่งเพื่อหาแชมป์ในแต่ละปี เริ่มจัดแข่งขันครั้งแรก ค.ศ. 1939 (พ.ศ. 2482)
การแข่งขันเป็นแบบแพ้คัดออก ในระบบปัจจุบันซึ่งเริ่มนำมาใช้เมื่อ ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) คัดมหาวิทยาลัยเข้าแข่งขันรวม 65 แห่ง โดยมาจากแชมป์ของแต่ละคอนเฟอร์เรนซ์ ทั้งหมด 31 คอนเฟอร์เรนซ์ รวมกับทีมที่เหลือที่คัดเลือกโดยคณะกรรมการ ทีมอันดับที่ 64 และ 65 แข่งกันเองก่อนเรียกรอบเปิด (Opening round) หลังจากนั้นจะเข้าแข่งในระดับภูมิภาค (Regionals) โดยแบ่งเป็น 4 ภูมิภาค ได้แต่ West, Midwest, South และ East ภูมิภาคละ 16 ทีม แข่งแบบทัวนาเมนต์ โดยที่ทีมอันดับหนึ่งจะพบกับทีมอันดับสิบหก ทีมอันดับสองพบกับทีมอันดับสิบห้า เป็นต้น แข่งทั้งหมดสี่รอบ ได้แก่ รอบแรก รอบสอง และรอบ Regionals อีกสองรอบ (นิยมเรียกรอบ Sweet Sixteen สำหรับสิบหกทีมสุดท้าย และรอบ Elite Eight สำหรับแปดทีมสุดท้าย) จนได้แชมป์ภูมิภาค มาแข่งในระดับสี่ทีมสุดท้าย (Final Four) แข่งอีกสองรอบ ได้แก่รอบสี่ทีมสุดท้ายและรอบชิงชนะเลิศ เพื่อเหลือทีมเดียวซึ่งจะเป็นแชมป์ในปีนั้น
รายชื่อมหาวิทยาลัยที่ชนะเลิศ.
มหาวิทยาลัยที่ได้แชมป์มากที่สุด คือ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส หรือ ยูซีแอลเอ ได้แชมป์ 11 ครั้ง รองลงมาคือ มหาวิทยาลัยเคนทักกี เป็นแชมป์ 7 สมัย มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา แชเปิลฮิลล์ และ มหาวิทยาลัยเคนทักกี ได้แชมป์ 5 ครั้ง มหาวิทยาลัยดุ๊กได้แชมป์ 4 ครั้ง ต่อไปนี้เป็นรายชื่อมหาวิทยาลัยที่ชนะเลิศการแข่งขันในแต่ละปี โดยแบ่งเรียงตามชื่อมหาวิทยาลัย
พระเจ้าเหี้ยนเต้
หลิว เสีย (; สำเนียงฮกเกี้ยนว่า "เล่าเหียบ") พระนามรอง ปั๋วเหอ  เป็นเจ้าชายในราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของประเทศจีน เสวยราชย์เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 14 และพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ ด้วยพระนาม "เซี่ยนตี้" (獻帝; ฮกเกี้ยนว่า "เหี้ยนเต้"; แปลว่า "จักรพรรดิเซี่ยน/เหี้ยน") ตั้งแต่วันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 189 จนถึงวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 220 นอกจากนี้ ยังเป็นที่รู้จักด้วยพระนาม "หฺวังจื่อเสีย" (皇子協; ฮกเกี้ยนว่า "หองจูเหียบ"; แปลว่า "ราชบุตรเหียบ/เสีย")
เจ้าชายหลิวเสียเป็นพระราชโอรสองค์เล็กของพระเจ้าเลนเต้และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิองค์ก่อนคือจักรพรรดิฮั่นเฉา ในปี ค.ศ. 189 ขณะมีพระชนมายุได้ 8 พรรษา พระองค์ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิหลังจากขุนศึกตั๋งโต๊ะ ผู้ควบคุมราชสำนักฮั่นประกาศปลดพระเชษฐาของพระองค์ออกจากราชบัลลังก์ เจ้าชายหลิวเสียที่เพิ่งขึ้นครองราชย์หรือที่รู้จักในพระนามพระเจ้าเหี้ยนเต้ แท้จริงแล้วเป็นจักรพรรดิหุ่นเชิดภายใต้การควบคุมของตั๋งโต๊ะ ในปี ค.ศ. 190 เมื่อกลุ่มขุนศึกจาก 18 หัวเมืองร่วมกันเปิดฉากการทัพปราบตั๋งโต๊ะในนามของการปลดปล่อยพระเจ้าเหี้ยนเต้ ตั๋งโต๊ะสั่งทำลายเมืองหลวงของจักรวรรดิในเวลานั้นคือลั่วหยาง และบังคับย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิพร้อมกับผู้อยู่อาศัยไปยังฉางอานซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกและเคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก หลังจากการลอบสังหารตั๋งโต๊ะโดยลิโป้ซึ่งเป็นองครักษ์ส่วนตัวและบุตรบุญธรรมของเขาในปี ค.ศ. 192 พระเจ้าเหี้ยนเต้ก็ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของลิฉุยและกุยกี อดีตสองผู้ใต้บังคับบัญชาของตั๋งโต๊ะ ขุนศึกในหัวเมืองต่าง ๆ ยอมรับความชอบธรรมของพระเจ้าเหี้ยนเต้อย่างเป็นทางการ แต่ไม่เคยดำเนินการใด ๆ เพื่อช่วยเขาจากการถูกจับเป็นตัวประกัน
เอาต์ออฟไซเลนส์
เอาต์ออฟไซเลนส์  เป็นผลงานอัลบั้มเพลงลำดับที่ 3 ของยานนีในดนตรีแนวนิวเอจ ยานนีออกอัลบั้ม "เอาต์ออฟไซเลนส์" ในปี พ.ศ. 2530 ภายใต้การควบคุมดูแลของ ไปรเวตมิวสิก และเป็นครั้งแรกที่ยานนีได้ร่วมงานกับจีโอวันนา จอยซ์ อิมเบซี จอห์น เทช นักนักคีย์บอร์ด และ ชาร์ลี อดัมส์ ผู้เล่นกลองดรัม
วันเปิดกล่องของขวัญ
วันเปิดกล่องของขวัญ  เป็นวันหยุดธนาคารหรือวันหยุดราชการ ตรงกับวันที่ 26 ธันวาคม ของทุกปี เป็นวันที่มอบของขวัญให้กับบุคคลด้อยโอกาสในสังคม จัดขึ้นในออสเตรเลีย ออสเตรีย แคนาดา นิวซีแลนด์ สหราชอาณาจักร และบางประเทศในเครือจักรภพที่มีประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์
หากวันที่ 26 ธันวาคม ตรงกับวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ ก็จะประกาศให้หยุดชดเชยวันจันทร์
มาจากประเทศอังกฤษช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นวันหยุดประจำปีของประเทศอังกฤษ แคนาดา นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย ถือเป็นวันที่นายจ้างแจกกล่องของขวัญ (Box) ซึ่งอาจเป็นเสื้อผ้า อาหาร หรือเงิน แก่ลูกจ้างหรือคนรับใช้ในบ้านของตนเอง เพื่อแสดงถึงความขอบคุณและไมตรีจิตอันดี คล้ายกับการแจกโบนัสที่นายจ้างให้แก่ลูกจ้าง
ในทางฟุตบอล.
สำหรับแวดวงฟุตบอล โดยเฉพาะฟุตบอลในประเทศอังกฤษ เช่น พรีเมียร์ลีกที่เป็นลีกสูงสุด วันเปิดกล่องของขวัญและวันถัดมาจนถึงขึ้นปีใหม่ จะไม่หยุดพักการแข่งขันเหมือนกับหลายลีกในทวีปยุโรป และจะแข่งขันติดต่อกันหลายนัดในช่วงนี้ ถือว่าช่วงที่หนักหน่วงในการแข่งขัน และเป็นช่วงที่ตรงกับครึ่งฤดูกาลพอดี จึงถือเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่อาจบ่งบอกถึงความเป็นแชมป์ในตอนจบฤดูกาลเลยก็ได้ โดยการแข่งขันในวันเปิดกล่องของขวัญครั้งแรกเริ่มต้นในระดับดิวิชันหนึ่ง ในฤดูกาล 1888–89 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกของประวัติศาสตร์ฟุตบอลอังกฤษด้วย เมื่อ เปรสตันนอร์ธเอนด์ เอาชนะ ดาร์บีเคาน์ตี ไป 5–0 ในวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1888
ทีมออล-เอ็นบีเอ
ทีมออล-เอ็นบีเอ (Associated Press All-NBA Team หรือเรียกย่อๆ ว่า All-NBA Team) เป็นการยกย่องนักบาสเกตบอลที่เก่งที่สุดในลีกเอ็นบีเอในแต่ละฤดูกาล โหวตโดยสมาชิกของสำนักข่าวเอพี (Associated Press) เมื่อฤดูกาลสิ้นสุดลง ซึ่งในปี พ.ศ. 2550 มีผู้ร่วมโหวต 129 คน การโหวตนี้เริ่มใช้ตั้งแต่การก่อตั้งลีกในฤดูกาล 1946-47 จนถึงปัจจุบัน ปัจจุบัน ทีมออล-เอ็นบีเอ ในแต่ละปีจะประกอบไปด้วย ทีมที่หนึ่ง ทีมที่สอง และทีมที่สาม ทีมละ 5 คน รวมเป็นผู้เล่น 15 คน
ในสมัยฤดูกาล 1946-47 จนถึง 1954-55 การคัดเลือกจะเลือกผู้เล่นมา 5 คนต่อทีมโดยไม่สนใจตำแหน่งของผู้เล่น แต่นับจากฤดูกาล 1955-56 เป็นต้นมา จะเลือกการ์ด 2 คน ฟอร์เวิร์ด 2 คน และ เซ็นเตอร์ 1 คนในแต่ละทีม โดยผู้เล่นที่มีผลโหวตสูงสุดตามตำแหน่งดังกล่าวจะจัดอยู่ในทีมแรก ผลโหวตรองลงมาจะอยู่ในทีมสอง และทีมสาม ตามลำดับ แต่อดีตในฤดูกาล 1946-47 ถึง 1987-88 จะเลือกเพียงสองทีม
บางครั้งกรณีที่คะแนนเสมอกัน อาจขยายทีมให้มี 6 คนก็ได้ แต่โอกาสที่เกิดมีน้อย
ออล-เอ็นบีเอ
All-NBA
สายเซอร์เคิล
สายเซอร์เคิล เป็นเส้นทางหนึ่งของรถไฟใต้ดินลอนดอน จากสถานีแฮมเมอร์สมิทไปสถานีเอดจ์แวร์โรด โดยเป็นเส้นทางวงกลม สีประจำเส้นทางคือสีเหลือง มีระยะทาง 36 สถานี โดยเชื่อมต่อกับเส้นทางอื่น ๆ ได้แก่ สายดิสทริกต์, สายแฮมเมอร์สมิธและซิตี และ สายเมโทรโพลิตัน ผู้โดยสาร 114 ล้านเที่ยวคนต่อปี
ฮานนิบาล
เขตการปกครองของประเทศฝรั่งเศส
เขตการปกครองของประเทศฝรั่งเศส แบ่งออกเป็นเขตแผ่นดินใหญ่และเขตโพ้นทะเล
ประเภทเขตการปกครอง.
สาธารณรัฐฝรั่งเศสแบ่งออกเป็น 18 แคว้น ประกอบด้วย 12 แคว้นในฝรั่งเศสภาคพื้นทวีป และอีก 6 แคว้น ได้แก่ 1 แคว้นในทวีปยุโรป คือ คอร์ซิกา, 2 แคว้นในแคริบเบียน (เลสเซอร์แอนทิลลีส) คือ กัวเดอลุปและมาร์ตีนิก, 1 แคว้นในทวีปอเมริกาใต้ คือ เฟรนช์เกียนา, และ 2 แคว้นใกล้ทวีปแอฟริกา คือ มายอตและเรอูว์นียง โดยทั่วไป เขตการปกครองของฝรั่งเศสแบ่งออกเป็นแคว้นแผ่นดินใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ในทวีปยุโรป และแคว้นโพ้นทะเล ซึ่งตั้งอยู่นอกทวีปยุโรป
แคว้นแผ่นดินใหญ่.
นับแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2559 ประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่แบ่งเป็น
นอกจากนี้ ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2552 มีการจัดตั้งโครงสร้างระหว่างเทศบาล 2,585 แห่งในฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ โดยรวมเทศบาล 34,077 แห่ง (คิดเป็นร้อยละ 93.2 ของเทศบาลทั้งหมดในฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่) ประกอบด้วยประชากรร้อยละ 87.4 ของประชากรทั้งหมดในฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่)
แคว้นโพ้นทะเล.
เขตโพ้นทะเลจัดระเบียบเป็น
อนึ่ง ในจังหวัดโพ้นทะเลทั้งห้าแห่งจะมีจำนวนอำเภอมากกว่าเทศบาล ซึ่งต่างจากจังหวัดในประเทศฝรั่งเศสส่วนแผ่นดินใหญ่ที่มีจำนวนเทศบาลจะมากกว่าอำเภอ ยกเว้นเทศบาลขนาดใหญ่อย่างตูลูซหรือลีลเป็นต้น
นอกจากนี้ ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2552 มีการจัดตั้งโครงสร้างระหว่างชุมชน 16 แห่งในจังหวัดโพ้นทะเล โดยรวมเทศบาล 89 แห่ง (คิดเป็นร้อยละ 79.5 ของเทศบาลในจังหวัดโพ้นทะเลทั้งหมด) ประกอบด้วยประชากร้อยละ 83.2 ของประชากรในจังหวัดโพ้นทะเลทั้งหมด) แต่ละชุมชุมแบ่งเป็นกลุ่มชุมชนซึ่งมี 7 กลุ่ม และแบ่งออกอีกเป็นเทศบาลชุมชนซึ่งมี 9 แห่ง
มรรคาศักดิ์สิทธิ์
มรรคาศักดิ์สิทธิ์ หรือ ทางสู่กางเขน ( (ที่หมายสู่กางเขน) ; (ทางสู่กางเขน) หรือ Via Dolorosa (ทางแห่งความเศร้า) หรือ เรียกง่ายๆ ว่า The Way - ทาง) คือภาพงานศิลปะศาสนาคริสต์บรรยายถึงช่วงเวลาสุดท้ายในชีวิตพระเยซู ตั้งแต่เดินทางสู่การตรึงกางเขนและหลังการตรึงกางเขน เรียกกันว่า “พระทรมานของพระเยซู” ทำขึ้นเพื่อเป็นการระลึกถึงความทรมานและความเสียสละของพระองค์ ประเพณีนี้ปฏิบัติกันในนิกายโรมันคาทอลิก แองกลิคัน และ ลูเทอแรน มรรคาศักดิ์สิทธิ์จะปฏิบัติเมื่อใดก็ได้แต่มักจะทำกันระหว่างเทศกาลมหาพรต โดยเฉพาะทุกค่ำวันศุกร์ระหว่างช่วงเวลานี้ และวันศุกร์ประเสริฐก่อนเทศกาลอีสเตอร์
วัตถุประสงค์ของการตั้งมรรคาศักดิ์สิทธิ์ก็เพื่อให้ผู้มีศรัทธาได้เดินรำพึงธรรมตามรอยพระบาทของพระเยซูจนสิ้นพระชนม์ พิธีนี้เป็นที่นิยมกันในบรรดาคริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ เฉพาะกลุ่มที่ปฏิบัติตามจารีตตะวันตก
ที่หมายต่างของมรรคาศักดิ์สิทธิ์เป็นความพยายามที่จะสร้างเหตุการณ์วันที่พระเยซูถูกตรึงกางเขนจากถนนสายที่เชื่อกันว่าเป็นถนนที่พระเยซูเดินไปสู่ที่การถูกตรึงกางเขนที่กรุงเยรูซาเลม ปัจจุบันเรียกว่าถนนกางเขน (Via Crucis) หรือ ถนนโดโลโรซา พอถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 การตั้งที่มรรคาศักดิ์สิทธิ์ก็เริ่มเผยแพร่ไปสู่โบสถ์คาทอลิกในยุโรปตะวันตกแต่ก็ไม่ได้สร้างกันเต็มที่จนมาถึงทางสู่อาราม การติดตั้งที่หมายเหล่านี้มิได้ทำกันจนมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17
มรรคาศักดิ์สิทธิ์ บางครั้งจะใช้ติดตั้งภายในคริสต์ศาสนสถาน เป็นงานศิลปะสิ่งหนึ่งที่มักจะมองข้ามเมื่อเข้าชมโบสถ์ ส่วนใหญ่จะทำเป็นรูปขนาดประมาณหนึ่งตารางฟุตติดตั้งเป็นระยะๆบนผนังสองด้านที่นำไปสู่แท่นบูชาเอก แต่ละโบสถ์ก็จะมีรูปแบบแตกต่างกันไม่ว่าจะเป็นวัสดุที่ใช้ทำ หรือแบบศิลปะที่ใช้ทำ บางชุดจะเป็นงานที่มีฝีมือดีและคุณค่าสูง นอกจะติดตั้งภายในโบสถ์แล้วบางครั้งก็จะตั้งเหมือนสักการสถานเป็นระยะๆก่อนจะถึงตัวคริสต์ศาสนสถานซึ่งมักจะเห็นได้จากทางสู่วัดแบบอาราม การติดตั้งที่หมายเหล่านี้มิได้ทำกันจนมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 นอกจากนั้นฉากจากมรรคาศักดิ์สิทธิ์ก็ยังใช้เป็นหัวข้อที่ใช้อย่างแพร่หลายในงานจิตรกรรมและประติมากรรม
แบบมรรคาศักดิ์สิทธิ์.
ภาพหรือสิ่งก่อสร้างในชุดมรรคาศักดิ์สิทธิ์จะประกอบด้วยฉาก หรือ ที่หมาย 14 จุด แต่ละชุดจะคล้าย ๆ กัน มีแตกต่างกันบ้างก็เล็กน้อย การจะเลือกอะไรที่หมายในชุดก็แล้วแต่ศรัทธาของผู้ใช้ ชุดมรรคาศักดิ์สิทธิ์ที่นิยมกันก็มี
แบบมรรคาศักดิ์สิทธิ์ในปัจจุบัน.
สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2เคยนำขบวนคริสต์ศาสนิกชนบนมรรคาศักดิ์สิทธิ์ทุก “วันศุกร์ประเสริฐ” ที่โคลอสเซียมเป็นประจำทุกปี แต่เดิมพระองค์เองจะเป็นผู้แบกไม้กางเขนจากที่หมายหนึ่งไปที่หมายหนึ่ง แต่ระยะหลังพระองค์ได้แต่นั่งเป็นประธานพิธีที่เนินปาเลไทน์ (Palatine Hill) ขณะที่ผู้ร่วมทำพิธีคนอื่นแบกไม้กางเขนแทน ว่ากันว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ก็ได้นั่งดูมรรคาศักดิ์สิทธิ์จากชาเปลส่วนพระองค์ที่วังวาติกัน
ทุกปีสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 จะทรงเชิญให้คนเขียนบทภาวนา (meditation texts) สำหรับที่หมายแต่ละที่หมายบนมรรคาศักดิ์สิทธิ์ ผู้เขียนหลายคนที่ทรงเชิญมิได้นับถือนิกายโรมันคาทอลิก และบางปีทีหมายที่ทรงเลือกในเส้นทางก็จะเปลี่ยนไปตามพระทัยซึ่งทำให้มีคาดกันว่าพระองค์จะเปลี่ยนมรรคาศักดิ์สิทธิ์ใหม่ เมื่อปีค.ศ. 2000 ทรงเขียนบทภาวนาด้วยพระองค์เองและใช้มรรคาศักดิ์สิทธิ์ตามประเพณีเดิม มรรคาศักดิ์สิทธิ์ของพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ประกอบด้วย
การฉลองมรรคาศักดิ์สิทธิ์.
การฉลองมรรคาศักดิ์สิทธิ์มักจะทำกันทุกค่ำวันศุกร์ระหว่างเทศกาลมหาพรต โดยเฉพาะ “วันศุกร์ประเสริฐ” ก่อนเทศกาลอีสเตอร์ การฉลองประกอบด้วยการร้องเพลงสวดและการสวดมนต์ เพลงสวดที่นิยมกันมากคือเพลงสวด  แบบที่เรียกกันว่า “” ซึ่งเชื่อกันว่าริเริ่มเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดย สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 และ จาร์คคาโพเน ดา โทดี (Jacopone da Todi) หลวงพ่อจากรัฐอุมเบรีย (Umbria) ในประเทศอิตาลี Stabat Mater Dolorosa เป็นเพลงสวดที่บรรยายความโศกเศร้าของพระแม่มารีย์ตอนที่พระเยซูถูกตรึงกางเขน เมื่อถึงที่หมายแต่ละจุดบางทีก็จะมีการร้องเพลงสวดที่เรียกว่า “” สรรเสริญพระเยซู หรือบางทีก็ร้อง “Alleluia”
ในปัจจุบันมีผู้สนับสนุนให้เพิ่มฉากพระเยซูฟี้นจากความตายเป็นที่หมายที่ 15 เพราะถ้าพระเยซูไม่ฟี้นจากความตายพระองค์ก็ไม่สามารถทำภารกิจในการเป็นผู้ไถ่บาปของมวลมนุษย์ได้สำเร็จ เหตุผลอันเดียวกันนี้เป็นเหตุผลที่ทำให้มีการฉลอง “อีสเตอร์ ทริดุม” (Easter Triduum หรือ Holy Triduum หรือ Paschal Triduum) ซึ่งเริ่มตั้งแต่ค่ำ “วันพฤหัสบดึศักดิ์สิทธิ์” (Holy Thursday) และไปจบเอาค่ำวันอาทิตย์อีสเตอร์ (Easter Sunday) บางครั้งการฉลองมรรคาศักดิ์สิทธิ์ก็จะทำเพื่อให้ระลึกถึงเวลาที่พระเยซูทรงฟื้นขึ้นจากความตายและเมื่อทรงขึ้นสวรรค์
ภาพยนตร์เรื่อง The Passion of the Christ สร้างโดย เมล กิบสัน ใช้มรรคาศักดิ์สิทธิ์เป็นโครงเรื่อง แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับที่หมายที่ 14 และที่หมายสุดท้ายการฝังพระเยซูเมื่อเทียบกับที่หมายอีก 13 ที่ ซึ่งอาจจะตีความหมายได้ว่าพระเยซูกำลังออกจากที่ฝังศพและจะฟี้นจากความในฉากสุดท้ายของภาพยนตร์
Circle line
13 เกมสยอง
13 เกมสยอง (ชื่ออังกฤษ: 13 Beloved) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวระทึกขวัญ ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2549 กำกับโดย ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล นำแสดงโดย กฤษดา สุโกศล, อชิตะ สิกขมานา, ศรัณยู วงษ์กระจ่าง และณัฐพงษ์ อรุณเนตร์
13 เกมสยอง เป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากเรื่อง "13th Quiz Show" ซึ่งตีพิมพ์ในหนังสือการ์ตูน "รวมเรื่องสั้นจิตหลุด" (My Mania) ของ เอกสิทธิ์ ไทยรัตน์ นักเขียนการ์ตูนชาวไทย สำหรับรางวัลที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับคือ รางวัลสาขาผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม โดย กฤษดา สุโกศล จากรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 16 ประจำปี 2549
มีการสร้างภาพยนตร์ภาคก่อนหน้าของ 13 เกมสยอง เป็นหนังสั้น ชื่อเรื่อง "11" (หรือ Earthcore) , "12 Begin" และภาคต่อ ชื่อเรื่อง "14 Beyond"
ภาพยนตร์ได้รับการซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างภาพยนตร์ฮอลลีวูด ชื่อเรื่อง "13 Sins" กำกับโดย แดเนียล สแตมม์ ผู้กำกับชาวเยอรมัน
ภูชิต พึ่งนาทอง(น้อย วงพรู) เซลล์แมนขายเครื่องดนตรี ที่กำลังถูกออกจากงานหลังจากที่ไม่สามารถทำรายได้ตามเป้าได้ อีกทั้งคนรักยังทิ้งไปหาคนใหม่ หนี้สินที่มีอยู่ก็มีอยู่และยังต้องส่งเสียน้องสาววัยเรียนและแม่ที่ต้องเลี้ยงดูเขาและน้องเพียงลำพังตั้งแต่เล็ก และแม้แต่รถยนต์ที่ขาดส่งไป 3 เดือนก็ยังถูกยึดไปต่อหน้าต่อตา และถึงตอนนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดคือ เขาเป็นคนที่ถูกเลือก
เมื่อโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เสียงลึกลับจากปลายสายดึงเขาเข้าสู่ “13 BELOVED” เกมท้าทายชีวิตที่มีโจทย์ 13 ข้อ ซึ่งให้เขาค้นหาคำตอบและเล่นโดยมีผลตอบแทนที่ดึงดูดใจ คือเมื่อผ่านโจทย์ในแต่ละข้อได้เงินสะสมก็พร้อมที่จะทวีคูณขึ้นไปเรื่อย ๆ จะถูกส่งเข้าบัญชีธนาคารที่เขาสามารถตรวจสอบได้ทันที และถ้าครบ 13 ข้อก็จะได้เงินสะสมถึง 100 ล้านบาท โดยมีเงื่อนไขที่ว่าเมื่อใดก็ตามที่เขาหยุดเล่นเงินสะสมทั้งหมดจะถูกยกเลิก หากบอกต่อให้คนอื่นรู้เกมถือว่าเป็นโมฆะ และหากพยายามติดต่อกลับหมายเลขดังกล่าวถือว่าเกมสิ้นสุด
โจทย์ของเกม 13เกมสยอง.
ข้อพิเศษจากข้อ 11 ไม่ให้เพื่อนเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเกม โดยให้เลือกว่าจะฆ่าเพื่อนหรือฆ่าสุนัขของเพื่อน ทำตาม 13 ขอเพื่อเงิน 100 ล้านบาท