pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โครงการได้รับการเสนอเป็นระบบรถไฟฟ้ายกระดับแบบรางเดี่ยว แนวเส้นทางจะแบ่งออกเป็นสองช่วงแยกขาดจากกัน ช่วงแรกมีจุดเริ่มต้นที่จุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสายสีชมพู ที่สถานีวัชรพล จากนั้นมุ่งลงใต้ตามแนวถนนประดิษฐ์มนูธรรม เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสายสีเหลืองที่สถานีลาดพร้าว 83 เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้มที่สถานีวัดพระราม 9 จากนั้นข้ามเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน ช่วง Missing Link บางซื่อ - หัวหมาก เพื่อเลี้ยวขวาเข้าสู่ถนนเพชรบุรี จากนั้นเลี้ยวซ้ายเข้าซอยสุขุมวิท 55 (ซอยทองหล่อ) เพื่อสิ้นสุดเส้นทางช่วงแรกที่สถานีทองหล่อ อันเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท และช่วงที่สองมีจุดเริ่มต้นที่รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท สถานีพระโขนง จากนั้นมุ่งลงใต้ตามแนวถนนพระรามที่ 4 เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ที่สถานีศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ สถานีคลองเตย และสถานีลุมพินี แล้วเบี่ยงซ้ายเข้าสู่ถนนสาทรไปเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ที่สถานีช่องนนทรี จากนั้นเลี้ยวซ้ายวิ่งตามแนวของรถโดยสารด่วนพิเศษ สายสาทร–ราชพฤกษ์ ที่จะยกเลิกโครงการเมื่อมีโครงการรถไฟฟ้าสายสีเทาไปจนถึงปลายทางสถานีราชพฤกษ์ อันเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลมอีกจุดหนึ่งที่สถานีตลาดพลู แล้วมุ่งหน้าขึ้นทางเหนือตามแนวถนนรัชดาภิเษกไปสิ้นสุดที่สถานีท่าพระ อันเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลอีก 1 จุด ระยะทางรวมประมาณ 40 กิโลเมตร
ปัจจุบัน กรุงเทพมหานคร อยู่ระหว่างการประชุมพิจารณาสรุปผลโครงการ และมีแนวโน้มในการโอนถ่ายโครงการคืนให้ การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย หรือ รฟม. เป็นผู้ดำเนินการแทน เนื่องจากนโยบายของ ชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ที่ต้องการแก้ไขปัญหาเชิงโครงสร้าง โดยเฉพาะการโอนถ่ายโครงการที่ไม่จำเป็นและซ้ำซ้อนคืนให้รัฐ และการแก้ไขปัญหาหนี้สินโครงการรถไฟฟ้าบีทีเอสที่กรุงเทพมหานครยังคงมีหนี้สินค้างจ่ายอยู่
เป็นเส้นทางยกระดับความสูง 14 เมตรจากระดับดินไปตามแนวถนนเดิม แบ่งเป็น 2 ช่วงหลัก 3 ช่วงย่อยได้แก่
สายสีเทาส่วนเหนือ (วัชรพล-ทองหล่อ).
เริ่มต้นจากบริเวณแยกต่างระดับรามอินทรา จุดตัดถนนรามอินทรา ถนนวัชรพล ถนนประดิษฐ์มนูธรรม และทางพิเศษฉลองรัช มุ่งหน้าลงมาทางทิศใต้ตามแนวเขตทางของถนนประดิษฐ์มนูธรรม โดยวางโครงสร้างบนพื้นที่ด้านข้างทางเท้าและทางจักรยาน ผ่านถนนนวลจันทร์ ถนนสุคนธสวัสดิ์ ยกข้ามถนนประเสริฐมนูกิจ (ถนนเกษตร-นวมินทร์) ผ่านซอยลาดพร้าว 87 เข้าถนนประดิษฐ์มนูธรรม ผ่านแยกประชาธรรม จุดตัดถนนประชาอุทิศ ลอดใต้ทางพิเศษศรีรัช ที่แยกพระราม 9-ประดิษฐ์มนูธรรม เลี้ยวที่แยกเอกมัยเหนือมาทางทิศตะวันตกเข้าสู่แนวเกาะกลางถนนเพชรบุรีตัดใหม่ แล้วเลี้ยวลงมาทางทิศใต้เข้าสู่แนวเกาะกลางถนนทองหล่อตลอดสาย สิ้นสุดเส้นทางที่บริเวณปากซอยสุขุมวิท 55 รวมระยะทาง 16.25 กิโลเมตร มีทั้งสิ้น 15 สถานี เส้นทางส่วนนี้มีระยะทางรวมทั้งหมด 16.25 กิโลเมตร
สายสีเทาส่วนใต้ ช่วงที่ 1 (พระโขนง - พระราม 3).
แนวเส้นทางเริ่มต้นจากบริเวณแยกพระโขนง จุดตัดถนนสุขุมวิท กับถนนพระรามที่ 4 แล้ววิ่งตามเส้นทางถนนพระรามที่ 4 มาจนถึงสี่แยกวิทยุ แนวเส้นทางจะเบี่ยงลงไปยังถนนสาทรโดยใช้คลองสาทรเป็นแนวเส้นทางจนถึงแยกสาทร-นราธิวาส แนวเส้นทางจะเบี่ยงซ้ายเข้าถนนนราธิวาสราชนครินทร์แล้ววิ่งตามเส้นทางเดียวกับ รถโดยสารด่วนพิเศษ สายสาทร-ราชพฤกษ์ แล้วเบี่ยงขวาสิ้นสุดเส้นทางบริเวณซอยพระรามที่ 3 ซอย 58 รวมระยะทาง 12.17 กิโลเมตร มีทั้งสิ้น 15 สถานี
สายสีเทาส่วนใต้ ช่วงที่ 2 (พระราม 3 - ท่าพระ).
แนวเส้นทางต่อเนื่องจากช่วงก่อนหน้านี้ เริ่มจากบริเวณซอยพระรามที่ 3 ซอย 58 วิ่งตามแนวถนนพระรามที่ 3 ลอดใต้ถนนวงแหวนอุตสาหกรรม, สะพานพระราม 9 (ทางพิเศษเฉลิมมหานคร) แล้วข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณช่องว่างระหว่างสะพานพระราม 3 กับสะพานกรุงเทพ เข้าสู่ฝั่งธนบุรี ผ่านสี่แยกมไหสวรรย์เข้าสู่ถนนรัชดาภิเษก และสิ้นสุดเส้นทางบริเวณแยกท่าพระ เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล รวมระยะทาง 11.48 กิโลเมตร มี 9 สถานี
โครงการมีการศึกษาศูนย์ซ่อมบำรุงไว้สองแห่ง ได้แก่ที่บริเวณจุดตัดทางพิเศษฉลองรัช ใกล้ ๆ กับถนนประเสริฐมนูกิจ เป็นศูนย์ซ่อมบำรุงสำหรับช่วงวัชรพล-ทองหล่อ และที่บริเวณแยกยานนาวา หรือจุดตัดถนนยานนาวา กับถนนพระราม 3 ฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา (ปัจจุบันเป็นที่ดินเปล่า ส่วนหน้าติดถนนเป็น บริษัท โรแยลคลีฟ บีช โฮเต็ล จำกัด) เป็นศูนย์ซ่อมบำรุงสำหรับช่วงพระโขนง-ท่าพระ ศูนย์ซ่อมบำรุงทั้งสองแห่งประกอบไปด้วยอาคารโรงจอด ศูนย์ซ่อมบำรุง อาคารเปลี่ยนล้อ ส่วนควบคุมระบบจัดการเดินรถซึ่งควบคุมแยกกัน และสำนักงานบริหารจัดการโครงการ
มีทั้งหมด 39 สถานี เป็นสถานียกระดับทั้งหมด โดยสถานีในส่วนใต้เป็นการนำเส้นทางรถโดยสารด่วนพิเศษ สายสาทร-ราชพฤกษ์ มาดัดแปลงเป็นเส้นทางรถไฟฟ้า เพื่อให้สอดคล้องกับแผนการยกเลิกการให้บริการรถโดยสารด่วนพิเศษ
โครงการออกแบบรูปแบบสถานีไว้ทั้งหมด 4 รูปแบบ ดังต่อไปนี้
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและแผนการจราจรได้ศึกษาแนวเส้นทางเพิ่มเติมต่อเนื่องจากจุดสิ้นสุดบริเวณแยกต่างระดับรามอินทราของสายสีเทาส่วนเหนือไปตามแนวถนนสุขาภิบาล 5 และสิ้นสุดเส้นทางที่ถนนสายไหม เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร ใกล้กับอำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี รวมระยะทาง 14 กิโลเมตร
รถไฟฟ้าสายสีฟ้า
รถไฟฟ้าสายสีฟ้า (ดินแดง-สาทร) เป็นหนึ่งในโครงการก่อสร้างเส้นทางรถไฟฟ้าตามแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนทางราง ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล พ.ศ. 2553-2572 โดยสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) เป็นเส้นทางใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2552 พร้อมกับเส้นทางรถไฟฟ้าสายสีเทา ในรูปแบบรถไฟฟ้ารางเดี่ยว (โมโนเรล) ที่เชื่อมต่อจุดสำคัญใจกลางเมือง มีจุดมุ่งหมายเพื่อรองรับการพัฒนาพื้นที่ย่านดินแดง ซึ่งมีโครงการพัฒนาเคหะชุมชนดินแดง โครงการพัฒนาย่านมักกะสัน และการเปิดใช้ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร 2 ระยะที่ 2-4 รวมทั้งเพื่อเชื่อมต่อกับย่านธุรกิจบนถนนสาทร โดยมีแนวเส้นทางจากเคหะชุมชนดินแดง เข้าสู่ศูนย์คมนาคมมักกะสัน (สถานีรับส่งผู้โดยสารอากาศยานในเมือง) ไปยังถนนวิทยุ และถนนสาทร รวมระยะทาง 9.5 กิโลเมตร คาดว่าจะมีปริมาณผู้โดยสาร 319,000 รายต่อวันในปี พ.ศ. 2572
ปัจจุบันโครงการได้ถูกนำมาบรรจุลงไปใหม่ ในแผนแม่บทระยะที่ 1 (M Map1) ที่ประกาศยืนยันโดยกรมการขนส่งทางราง เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2562 โดยกำหนดให้ก่อสร้างแล้วเสร็จภายในปี พ.ศ. 2572
เขตดินแดง, ราชเทวี, ปทุมวัน, บางรัก และสาทร กรุงเทพมหานคร
เป็นเส้นทางยกระดับความสูง 14 เมตรจากระดับดินไปตามแนวถนน เริ่มต้นจากสถานีประชาสงเคราะห์ ของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม บริเวณที่ตั้งของศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร 2 ลงมาทางทิศใต้ตามแนวถนนประชาสงเคราะห์ ผ่านเคหะชุมชนดินแดง แยกประชาสงเคราะห์ จุดตัดถนนดินแดง ยกระดับข้ามทางพิเศษศรีรัชบริเวณบึงมักกะสัน เข้าสู่พื้นที่ของศูนย์คมนาคมมักกะสัน โดยวิ่งไปทางทิศตะวันออกตามแนวเขตทางที่เตรียมไว้สำหรับระบบรางเดี่ยวภายในศูนย์ฯ ผ่านสถานีมักกะสัน แล้วเลี้ยวขวาเข้าสู่ถนนอโศก-ดินแดง เลี้ยวขวาอีกครั้งที่แยกอโศก-เพชรบุรี เข้าสู่แนวถนนเพชรบุรี ผ่านแยกมิตรสัมพันธ์ จุดตัดถนนนิคมมักกะสัน และซอยนานาเหนือ ยกระดับข้ามทางพิเศษเฉลิมมหานคร บริเวณทางขึ้น-ลงทางด่วนเพชรบุรี แล้วเลี้ยวซ้ายที่แยกวิทยุ-เพชรบุรีเข้าสู่แนวถนนวิทยุลงมาทางทิศใต้ ผ่านแยกเพลินจิต สถานทูตอเมริกา แยกสารสิน สวนลุมพินี ยกข้ามสะพานลอยไทย-เบลเยี่ยม ถนนพระรามที่ 4 ที่แยกวิทยุ เข้าสู่ถนนสาทร ผ่านแยกถนนสวนพลู ไปสิ้นสุดที่แยกสาทร-นราธิวาส จุดตัดถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ใกล้สถานีรถไฟฟ้าช่องนนทรี รวมระยะทาง 9.5 กิโลเมตร
Breakbeat hardcore
สเปซแมน
"สเปซแมน" (Spaceman) เป็นซิงเกิลของบาบิโลน ซู ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2538 ใน 21 มกราคม พ.ศ. 2539 เพลงนี้ก็ได้ขึ้นซิงเกิลอันดับ 1 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร มียอดขายกว่า 418,000 ล้านชุด ในสัปดาห์แรกที่ออกจำหน่าย และ ในเวลาต่อมาก็ขายได้อย่างรวดเร็ว ถือว่าเป็นแรกซิงเกิลของบาบิโลน ซูที่ขายดีที่สุด
ดิจิมอนเทมเมอร์
กลองตุ๊ก
วงปี่พาทย์ไม้นวม
วงปี่พาทย์ไม้นวม กำเนิดของวงนี้มาจากการปรับเปลี่ยนรูปแบบของวงปี่พาทย์ไม้แข็ง กล่าวคือ เปลี่ยนหัวไม้ที่ใช้สำหรับการบรรเลงระนาดเอก, ฆ้องวงใหญ่และฆ้องวงเล็ก จากที่เป็นหัวไม้แข็งก็มาใช้ไม้นวม (ใช้พันผ้าแล้วถักด้วยเส้นด้ายสลักจนนุ่ม) แทนทำให้ลดความดังและความเกรี้ยวกราดของเสียงลง เครื่องเป่าแต่เดิมที่ใช้ปี่ใน ซึ่งมีเสียงดังมากจึงเปลี่ยนมาใช้ขลุ่ยเพียงออ ซึ่งมีเสียงเบากว่าแทน และยังเพิ่มซออู้เข้าไปอีก 1 คัน ทำให้วงมีเสียงนุ่มนวลและกลมกล่อมมากขึ้นกว่าเดิม
วงปี่พาทย์ไม้นวมในปัจจุบัน นิยมใช้บรรเลงและขับร้องในรูปแบบในการขับกล่อม และประกอบการแสดงโดยเฉพาะการแสดงที่มีลักษณะเป็นโรงละครหรือแสดงภายในอาคาร แบ่งออกเป็น 3 วง เช่นเดียวกับวงปี่พาทย์ไม้แข็ง ได้แก่
เอมพาโตเจโยส แบรนด์
เอมพาโตเจโยส แบรนด์ (Empatojayos Brand) เป็นตัวละครในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" มีบทบาทในเนื้อเรื่องจักรวาลขยายฉบับเก่า หรือ"เลเจนดส์"
เอมพาโตเจโยส แบรนด์เป็นอัศวินเจไดที่รอดชีวิตจากการกวาดล้างเจไดครั้งใหญ่ แรกเริ่มเขาเป็นศิษย์พาดาวันของยาดเดิล สำเร็จขึ้นเป็นอัศวินหลังจากยุทธการนาบูในปีที่ 32 ก่อนยุทธการยาวิน หลังจากนั้นได้รับใช้นิกายเจไดและสาธารณรัฐเรื่อยมา จนในปีที่ 22 ก่อนยุทธการยาวิน แบรนด์ถูกส่งไปเจรจายุติสงครามกลางเมืองเซปันที่ยืดเยื้อมานับทศวรรษ ทว่าการเจรจานั้นไม่สำเร็จผล แบรนด์เป็นคนหนึ่งที่ได้ขับยาน เดลต้า 7 แอเธอร์สไปรต์-คลาส ไลท์อินเตอร์เซพเตอร์ ในฐานะส่วนหนึ่งของหน่วยเจไดจู่โจมในยุทธการจีโอโนซิส ต่อมาได้ขึ้นเป็นนายพลเจไดในช่วงสงคราม นำกองทัพทหารโคลนสู่ชัยชนะในยุทธการบาสซาโดร
เมื่อสงครามโคลนยุติ เหล่าเจไดถูกตราหน้าเป็นศัตรูของสาธารณรัฐ แบรนด์ถูกตามล่าสังหารโดยลอร์ดมืดแห่งซิธ ดาร์ธ เวเดอร์ ยานของแบรนด์ถูกโจมตีอย่างหนักโดยเวเดอร์ในบริเวณดาวเคราะห์นาร์ ชาดด้า หลังจากนั้นแบรนด์ที่บาดเจ็บสาหัสปางตายถูกทิ้งให้สิ้นชีพ อย่างไรก็ดี เขาได้รับการช่วยเหลือโดยชาวกานาธานที่อยู่ใกล้เคียงแม้มีเทคโนโลยีระดับพื้นฐาน สร้างร่างสังเคราะห์ให้เขา หลังจากแบรนด์จึงได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งกานาธ
ในปีที่ 10 หลังยุทธการยาวิน ยาน"มิลเลนเนียม ฟอลคอน"ที่เสียหายหนัก ได้เดินทางเข้ามาในย่านอวกาศกานาธาน แบรนด์จึงได้ทราบข่าวจากผู้โดยสารยานคือฮัน โซโล และเลอา ออร์กานา โซโล ภรรยา เกี่ยวกับสาธารณรัฐใหม่ ว่าดาร์ธ เวเดอร์ ได้เสียชีวิตลงแล้ว แต่สงครามยังมีต่อกับจักรพรรดิพัลพาทีนผู้โกงความตายโดยถ่ายวิญญาณผ่านไปยังร่างโคลน แบรนด์ยังได้ทราบอีกว่าลุค สกายวอล์คเกอร์ ผู้เป็นพี่ชายของเลอา กำลังสร้างนิกายเจไดใหม่ขึ้น แบรนด์จึงเดินทางร่วมกับโซโลกไปยังดินแดนอันปลอดภัย อัลเดอรานใหม่ หลังจากถูกโจมตีโดยจักรวรรดิ แบรนด์เข้าร่วมกับสกายวอล์คเกอร์และสาธารณรัฐใหม่ในการรบกับจักรวรรดิ ต่อมาได้ร่วมกับสกายวอล์คเกอร์ในความพยายามสุดท้ายในการหยุดพัลพาทีนบนดาวเคราะห์ออนเดรอน แม้จะบาดเจ็บจากการสู้กับพัลพาทีน แต่แบรนด์ก็สามารถกักเอาวิญญาณของพัลพาทีนที่หลุดออกจากร่างหลังจากถูกยิงโดยฮัน โซโล ไว้ในร่างของตัวเองได้ หลังจากนั้นแบรนด์ได้พาวิญญาณของพัลพาทีนไปสู่สุขาวดีแห่งพลังด้วยกัน อดีตจักรพรรดิจะถูกกักเป็นนักโทษโดยเหล่าเจไดผู้จากไปชั่วนิรันดร์
เอมพาโตเจโยส แบรนด์ ถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดย Tom Veitch และ Cam Kennedy เพื่อเป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนชุด ' และตายลงในภาคต่อชุด ' ต่อมาเมื่อมีการสร้าง แบรนด์ได้รับการเสริมเนื้อเรื่องภูมิหลังไว้ในช่วงเวลาดังกล่าว แม้จะไม่มีการถ่ายทำภาพของเขาในช่วงที่มีร่างกายสมบูรณ์เลยก็ตาม ในเกม " ชื่อของแบรนด์เป็นชื่อหนึ่งในบรรดายานขับเจไดในภารกิจสุดท้ายของเกม แม้จะไม่ได้รับการกล่าวถึงเป็นพิเศษและไม่มีบทพูดใๆ ก็ตาม
ตัวละครตัวหนึ่งที่คล้ายแบรนด์มากปรากฏอยู่ในฉากหลังของงานแต่งงานระหว่างลุคและมาราในหนังสือการ์ตูน " ซึ่งดำเนินเรื่องในช่วงแปดปีหลังการเสียชีวิตของแบรนด์
ในฉบับละครวิทยุของ "Dark Empire II" แบรนด์ได้รับการให้เสียงโดย Joe Hacker
แมดเนสส์ (วงดนตรี)
แมดเนสส์  เป็นวงดนตรีป็อป/สกาจาก แคมเด็น ทาวน์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี 1976
แมดเนสส์ประสบความสำเร็จในช่วงต้นถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ร่วมกับวง UB40 โดยซิงเกิลของแมดเนสส์ได้ขึ้นชาร์ตได้นานกว่า 214 สัปดาห์
วงมโหรี
วงมโหรีเกิดจากการประสมกันระหว่าง 1)วงบรรเลงพิณ (โบราณาจารย์เรียก การขับร้องเป็นลำนำพร้อมกับการดีดพิณน้ำเต้า ในคนๆเดียว แต่มีสองลำนำขึ้นไปประสานเสียงกันว่า "วง") และ 2) วงขับไม้ (ผู้สีซอสามสายเป็นลำนำ ร่วมกับผู้ไกวบัณเฑาะว์) เกิดขึ้นครั้งแรกไม่น้อยกว่าสมัยกรุงสุโขทัย ภายหลังจึงประสมเครื่องดนตรีเพิ่มมากขึ้นโดยลำดับ เป็นวงมโหรีเครื่องสี่. หก. และประสมเครื่องดนตรีวงปี่พาทย์ตามวิวัฒนาของวงปี่พาทย์เครื่องคู่. และเครื่องใหญ่แต่มีระเบียบวิธีที่เป็นข้อยึดถือเสมอมา คือ กำหนดให้ซอสามสาย และการขับร้องเป็นประธาน และยึดบันไดเสียงกลุ่มเสียงระดับเพียงออ ร่วมกับเน้นลักษณะการขับกล่อม เป็นสำคัญ แม้นเมื่อประสมด้วยเครื่องปี่พาทย์ตามยุคต่าง ๆ ก็ดี ดุริยางคศิลปิน มักจะสร้างสรรค์ให้เครื่องปี่พาทย์ปรับเข้าหาเครื่องสาย และใช้โทน รำมะนา ในการกำกับจังหวะ เนื่องจากเป็นวงประเภทการขับกล่อมเพื่อสุนทรีย์ ด้วยการปรับขนาดเครื่องดนตรีให้เล็กลงเพื่อให้เสียงกลมกลืนกันกับเครื่องสาย และกำหนดให้เสียงลูกยอดของระนาดเอกจะพอดีกับเสียงนิ้วก้อยสายเอกของซอด้วง ตลอดจนเมื่อขนาดของเครื่องดนตรีปี่พาทย์เล็กลงจะใช้ไม้นวมบรรเลง
วงมโหรีเครื่องสี่.
เกิดจากการการประสมกันระหว่างการบรรเลงพิณและการขับไม้ ปรากฏครั้งแรกในสมัยอยุธยา มีเครื่องดนตรี 4 ชนิดดังนี้
วงมโหรีเครื่องหก.
ลักษณะคล้ายวงมโหรีเครื่องสี่ แต่ได้เพิ่มเครื่องดนตรีอีกสองอย่างคือ รำมะนา ขลุ่ยเพียงออ และใช้ ฉิ่ง แทน กรับพวง
วงมโหรีเครื่องคู่.
เหมือนกับวงมโหรีเครื่องเล็ก แต่ได้เพิ่มระนาดทุ้ม ฆ้องวงเล็ก ขลุ่ยหลิบ ซอด้วง ซออู้ จะเข้ และซอสามสายหลิบ ขลุ่ยเพียงออ อย่างละหนึ่ง
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงมโหรีเครื่องคู่
ซอสามสาย 1
ซอสามสายหลิบ 1
ซอด้วง 2
ซออู้ 2
จะเข้ 2
ขลุ่ยเพียงออ 1
ขลุ่ยหลิบ 1
ระนาดเอก(มโหรี) 1
ระนาดทุ้ม(มโหรี) 1
ฆ้องกลาง 1
ฆ้องเล็ก 1
โทน-รำมะนา
โอกาสที่ใช้...
ใช้บรรเลงขับกล่อมเพื่อความรื่นรมณ์ และงานมงคลเป็นหลัก เนื่องจากการเตรียมวงมโหรีนั้นยากกว่าการเตรียมวงปี่พาทย์และวงเครื่องสาย จึงจะสามารถพบได้ในงานมงคลหรืองานแสดงมหรสพที่มีขนาดใหญ่เท่านั้น ในงานทั่วๆไปจึงสามารถพบเห็นวงเครื่องสายและวงปี่พาทย์มากกว่า
ซอสามสายหลิบ
วงดนตรีไทย
วงดนตรีไทยในประเทศไทยมีดังนี้
วงปี่พาทย์ชาตรี
วงมโหรีเครื่องสี่
วงมโหรีเครื่องหก
วงมโหรีเครื่องเล็ก
วงมโหรีเครื่องใหญ่
วงมโหรีเครื่องคู่
ถนนราชวิถี
ถนนราชวิถี เป็นชื่อถนนที่มีอยู่ในหลายจังหวัดของประเทศไทย ทั้งนี้อาจหมายถึง
ท่านผู้หญิงจิตรวดี จุลานนท์
อะเกรตเดย์อินฮาร์เล็ม หรือ ฮาร์เล็ม 1958 เป็นชื่อของภาพถ่ายขาวดำของกลุ่มนักดนตรีแจ๊สจำนวน 57 คน ที่ถ่ายเมื่อปี ค.ศ. 1958 บริเวณริมถนน หน้าอาคารแห่งหนึ่งในย่านฮาร์เล็ม มหานครนิวยอร์ก
ภาพหมู่นี้ถ่ายโดยอาร์ต เคน ช่างภาพอิสระของนิตยสารเอสไควร์ เมื่อเวลาประมาณ 10 นาฬิกา ของวันหนึ่งกลางฤดูร้อนของปี 1958 บริเวณหน้าบ้านเลขที่ 17 ถนนสายที่ 126 (อยู่ระหว่างฟิฟต์แอฟวะนิว และเมดิสันแอฟวะนิว) ในย่านฮาร์เล็มตะวันออก พิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารเอสไควร์ ฉบับเดือนมกราคม ค.ศ. 1959 และกลายเป็นภาพถ่ายที่มีชื่อเสียง
ในปี ค.ศ. 1994 เรื่องราวเกี่ยวกับเบื้องหลังภาพถ่ายภาพนี้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์สารคดี "A Great Day in Harlem" ซึ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ ประจำปี 1995
ภาพถ่ายนี้ถูกนำมาอ้างอิงถึงในภาพยนตร์ปี 2004 ของสตีเว่น สปีลเบิร์กเรื่อง "The Terminal" (เดอะ เทอร์มินัล ด้วยรักและมิตรภาพ) นำแสดงโดยทอม แฮงค์ รับบทเป็น วิคเตอร์ นาวอร์สกี้ ชาวยุโรปตะวันออกที่ตกค้างอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี หลังจากพยายามเดินทางเข้าสหรัฐอเมริกา เพื่อตามหาลายเซ็นของนักดนตรีคนสุดท้าย จากทั้ง 57 คนที่ปรากฏในภาพถ่าย A Great Day in Harlem เพื่อเป็นการสืบทอดความฝันของบิดาผู้ล่วงลับ ที่ใช้เวลา 40 ปีตามสะสมลายเซ็นของนักดนตรีทั้งหมด ในภาพยนตร์เรื่องนี้ มี เบนนี โกลสัน นักแซกโซโฟนชาวอเมริกัน หนึ่งในนักดนตรีในภาพถ่ายที่ยังมีชีวิตอยู่ ร่วมแสดงรับเชิญด้วย
บริษัท ยูนิเวนเจอร์ จำกัด (มหาชน)  เป็นบริษัทมหาชนในประเทศไทยก่อตั้งเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2523 โดยเริ่มต้นธุรกิจด้วยการเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์ผงสังกะสีอ๊อกไซด์ (Zinc Oxide) ภายใต้เครื่องหมายการค้า รูป “เตาเผา” บริษัทฯ เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2531 และต่อมาภายหลังได้ขยายธุรกิจเข้าสู่ธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์จนกลายเป็นธุรกิจหลัก และย้ายเข้าสู่หมวดธุรกิจกลุ่มอสังหาริมทรัพย์และก่อสร้าง เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 ปัจจบันบริษัทฯ ประกอบธุรกิจหลัก 4 ประการ คือ
การปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้น และการเข้าถือหุ้นใหญ่ของกลุ่มสิริวัฒนภักดี.
บริษัท อเดสฟอส จำกัด โดยฐาปนและปณต สิริวัฒนภักดี ได้เข้าซื้อหุ้นเพิ่มทุนจำนวน 452 ล้านบาท เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 และ ต่อมาเสนอซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทฯ ซึ่งทำให้มีสัดส่วนในการถือหุ้น 56.4% เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัท การเข้าถือหุ้นใหญ่ของกลุ่มเจริญ สิริวัฒนภักดี ในครั้งนี้นับว่าเป็นการต่อยอดธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ จากเดิมที่มีบริษัท ที.ซี.ซี. แลนด์ จำกัดจับกลุ่มตลาดบน
โครงการปาร์คเวนเชอร์.
ภายหลังการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้น บริษัทฯ ก็ได้ประกาศการลงทุนพัฒนาโครงการ อาคารสำนักงานและโรงแรมระดับห้าดาวแห่งใหม่บนแยกถนนเพลินจิต-วิทยุ ความสูง 33 ชั้น มูลค่าการลงทุนกว่า 7,500 ล้านบาท ภายใต้ชื่อโครงการปาร์คเวนเชอร์ ดิ อีโคเพล็กซ์ ออน วิทยุ โดยคาดว่าจะก่อสร้างแล้วเสร็จพร้อมเปิดดำเนินการประมาณปี พ.ศ. 2554
เจ้าชายลีกูแห่งเกาหลี
ซัมเมอร์สแลม (2009)
ซัมเมอร์สแลม ปี 2009 เป็นรายการ เพย์-เพอร์-วิว ของ WWE ในปี 2009 สถานที่จัดคือ Staples Center ใน Los Angeles, California เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2552 โดยเป็นการปล้ำทั้ง 3 ค่าย ได้แก่ รอว์ สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู โดยมีแมทช์การปล้ำ 8 แมทช์
ด้านของ แรนดี ออร์ตัน ซึ่งหลังจากที่ออร์ตันชนะ ก็ได้มีการหาผู้ท้าชิงด้วยการ "Beat the Clock challenge"โดยมีผู้ท้าชิงคือ Mark Henry, Montel Vontavious Porter, Triple H, Jack Swagger และ John Cena ใครที่ทำเวลาดีที่สุด จะได้สิทธิ์ไปซัมเมอร์สแลม ทำให้ซีนา ได้สิทธิ์ปล้ำกับออร์ตันอีกครั้ง ด้านของ ซีเอ็ม พังก์ ได้ขอสิทธิ์จากเจฟฟ์ ฮารดีอีกครั้ง โดยเจฟฟ์ปล้ำกับพังก์ ในสแมคดาวน์ และเจฟฟ์ เอาชนะได้ โดยกำหนดแมทช์ว่าจะเป็นแมทช์อะไร โดยเจฟฟ์ เลือกแมทช์ เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ แมทช์ ในซัมเมอร์สแลม
ศูนย์วิจัยและพัฒนาอาชีพแก่เกษตรกร จังหวัดลพบุรี
ภายหลังมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ขยายกิจการ และเตรียมพื้นที่การเรียนการสอนสำรองการขยายขีดความสามารถในการเรียน การสอน และวิจัย ณ วิทยาเขตกำแพงแสนแล้ว โครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรีก็เป็น 1 ใน 5 ของโครงการจัดตั้งวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยมี วิทยาเขตศรีราชา วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนคร วิทยาเขตสุพรรณบุรี วิทยาเขตลพบุรี และวิทยาเขตกระบี่ เพื่อขยายโอกาสอุดมศึกษาไปยังภูมิภาค จนสามารถดำเนินการเรียนการสอนได้ในวิทยาเขตศรีราชา พ.ศ. 2539 วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนคร พ.ศ. 2543
ตามที่รัฐบาลมีนโยบายขยายโอกาสอุดมศึกษาไปสู่ภูมิภาค เพื่อพัฒนาการศึกษาและให้โอกาสทางการศึกษาระดับอุดมศึกษาแก่ผู้ด้อยโอกาสในต่างจังหวัดได้มีโอกาสในการศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษามากขึ้น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์จึงรับนโยบายในการขยายโอกาสทางการศึกษา โดยกำหนดพื้นที่จังหวัดเป้าหมายจำนวน 3 จังหวัด และหนึ่งในนั้นคือจังหวัดลพบุรี ในการนี้มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้เสนอโครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี บรรจุในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2540 – 2544) และคณะรัฐมนตรีได้พิจารณาแล้ว มีมติเห็นชอบให้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตลพบุรี (ตามมติคณะรัฐมนตรี ครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2539)
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงได้ร่วมประชุมปรึกษาราชการกับผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี คณะผู้บริหารจังหวัดลพบุรีและผู้เกี่ยวข้อง ในการจัดหาพื้นที่ประมาณ 2,000 ไร่ ตามที่ทางจังหวัดลพบุรีเห็นว่าเหมาะสม ในการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตลพบุรี โดยมอบหมายให้นายอำเภอโคกสำโรงเป็นผู้ดำเนินการ และเสนอพื้นที่ “ที่สาธารณประโยชน์หนองโสน” ตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ตำบลเพนียด อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี พื้นที่ประมาณ 1,876 ไร่ เป็นพื้นที่จัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ซึ่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้พิจารณาแล้วเห็นสมควรจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ในพื้นที่ที่จังหวัดลพบุรี จัดหาให้นั้น
ปัญหาการดำเนินการ.
โครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรีได้ประสบปัญหาต่อเนื่อง ตั่งแต่มีผู้บุกรุก แอบอ้างเข้าใช้พื้นที่ ที่จะดำเนินก่อตั้งวิทยาเขต และอีกทั้งการดำเนินจัดตั้งวิทยาเขต ขาดงบประมาณในการดำเนินการ
การยุติโครงการ/ปรับเปลี่ยนภารกิจ.
จากปัญหาในการดำเนินการจัดตั้งวิทยาเขต จนยังไม่สามารถดำเนินโครงการได้ ปี พ.ศ. 2551 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงได้มีมติว่า "โครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ไม่เป็นวิทยาเขต" ทั้งนี้ให้ยุติการดำเนินการจั้ดตั้งวิทยาเขต โดยมีมติเมื่อ 21 เม.ย. พ.ศ. 2551 และปรับเปลี่ยนเป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาอาชีพแก่เกษตรกร สังกัดสถาบันค้นคว้าและพัฒนาระบบนิเวศเกษตร
วงเครื่องสายปี่ชวา
วงเครื่องสายผสมปี่ชวาเกิดจากวงเครื่องสายประสมกับวงกลองแขก เกิดขึ้นในปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ลักษณะของวงเครื่องสายผสมปี่ชวามีดังนี้
การบรรเลงเครื่องสายปี่ชวานั้น นักดนตรีต้องมีไหวพริบปฏิภาณดี โดยเฉพาะคนตีฉิ่งต้องมีสมาธิดีที่สุด จึงจะบรรเลงได้อย่างไพเราะ ในปัจจุบันหาดูได้ยากมาก.
ชาลส์ มิงกัส
ชาลส์ "ชาร์ลี" มิงกัส จูเนียร์ (22 เมษายน ค.ศ. 1922 - 5 มกราคม ค.ศ. 1979) นักดับเบิลเบสแจ๊สชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงในฐานะนักดนตรี นักแต่งเพลง หัวหน้าวง และนักต่อสู้เพื่อต่อต้านการแบ่งแยกสีผิว
ชาลส์ มิงกัส เกิดในค่ายทหารในรัฐแอริโซนา เติบโตที่ลอสแอนเจลิสในครอบครัวที่เคร่งศาสนา มารดามีเชื้อสายจีนและอังกฤษ ส่วนบิดามีเชื้อสายชาวผิวดำ และสวีเดน มิงกัสเริ่มหัดเล่นดนตรีแจ๊สจากความชื่นชอบในดนตรีของดุ๊ก เอลลิงตัน โดยเริ่มหัดเล่นทรอมโบน ก่อนจะหันมาเล่นเชลโล และดับเบิลเบสในระหว่างเรียนชั้นมัธยม พร้อมกับเริ่มแต่งเพลงด้วยตัวเอง โดยได้รับอิทธิพลจากดนตรีของชาร์ลี พาร์กเกอร์
ในวัย 20 ปี มิงกัสเริ่มออกตระเวนแสดงร่วมกับหลุยส์ อาร์มสตรอง ตั้งแต่ ค.ศ. 1943 และมีผลงานบันทึกเสียงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1945 ร่วมกับวงดนตรีของรัสเซล จาร์คเค จากนั้นได้ร่วมงานกับนักดนตรีอีกหลายคน รวมทั้งชาร์ลี พาร์กเกอร์ ก่อนจะมาตั้งวงของตัวเอง
ชาลส์ มิงกัส ได้ชื่อว่าเป็นนักดนตรีที่มีอารมณ์ร้อน ระหว่างการแสดงในไนท์คลับหลายครั้ง มิงกัสสั่งให้วงดนตรีของตนหยุดเล่นอย่างกะทันหันเป็นเวลาหลายนาที พร้อมกับตะโกนต่อว่าผู้ชมบางคนที่พูดคุย หรือทำเสียงดัง ในบางครั้งเขาไม่พอใจการเล่นของนักดนตรีร่วมวง ถึงกับไล่นักดนตรีหลายคนลงจากเวที
ในช่วงทศวรรษ 1970 มิงกัสป่วยเป็นโรคเอแอลเอส (Amyotrophic lateral sclerosis) เกิดจากการเสื่อมของเซลล์ประสาทที่ควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อ ทำให้ไม่สามารถเล่นดนตรีได้ เขายังคงแต่งเพลงและควบคุมการบันทึกเสียง จนกระทั่งเสียชีวิตในวัย 56 ปี เมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1979 ที่เม็กซิโก เถ้ากระดูกของเขาถูกโปรยลงในแม่น้ำคงคา
ผลงานอัลบั้มชิ้นสุดท้ายของมิงกัส ชื่อ "Mingus" เป็นผลงานร่วมกับโจนี มิตเชลล์ มีนักดนตรีที่ร่วมบันทึกเสียงเช่น เวย์น ชอร์ตเตอร์ เฮอร์บี แฮนค็อก และจาโค พาสโทเรียส
เคลลี่ ธนพัฒน์
เบนนี กอลสัน
เบนนี กอลสัน (25 มกราคม ค.ศ. 1929 - ) นักแซกโซโฟนแจ๊สชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงในฐานะนักแต่งเพลง นักเรียบเรียงเสียงประสาน และนักดนตรีในแนวบีบ็อพ และฮาร์ดบ็อพ
กอลสันเริ่มเล่นดนตรีตั้งแต่สมัยเรียนไฮสคูลในฟิลาเดลเฟีย เคยร่วมวงดนตรีของไลโอเนล แฮมป์ตัน ดิซซี กิลเลสพี อาร์ต เบลคคี ต่อมาได้ตั้งวง Jazztet ร่วมกับ อาร์ต ฟาร์มเมอร์
ผลงานแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงที่สุด คือเพลง "I Remember Clifford" ที่อุทิศให้กับคลิฟฟอร์ด บราวน์ นักทรัมเปตที่เคยร่วมวงไลโอเนล แฮมป์ตัน ด้วยกัน และเสียชีวิตเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี ค.ศ. 1956 เมื่อมีอายุเพียง 25 ปี เพลงนี้เป็นที่นิยมเนื่องจากนักดนตรีหลายคนมักนำเพลงนี้ไปบรรเลงในแบบของตัวเอง เพื่อเป็นการระลึกถึงตัวคลิฟฟอร์ด บราวน์ เพลงอื่นๆของกอลสันที่เป็นที่นิยม ได้แก่เพลง "Stable Mates", "Killer Joe", "Whisper Not", "Along Came Betty" และ "Are You Real?"
เบนนี กอลสันเป็นหนึ่งใน 57 นักดนตรีที่ปรากฏอยู่ใน A Great Day in Harlem ภาพถ่ายที่มีชื่อเสียงของนิตยสารเอสไควร์ในปี ค.ศ. 1958 และร่วมเป็นนักแสดงรับเชิญในภาพยนตร์ปี 2004 ของสตีเว่น สปีลเบิร์กเรื่อง "The Terminal" (เดอะ เทอร์มินัล ด้วยรักและมิตรภาพ) ที่มีเนื้อหาส่วนหนึ่งเกี่ยวกับการสะสมลายเซ็นของนักดนตรีทั้ง 57 คนที่ปรากฏในภาพถ่าย A Great Day in Harlem
สงครามที่เกี่ยวข้องกับอิรัก
สงครามที่เกี่ยวข้องกับอิรัก อาจหมายถึง
สมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิง
สมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิง (; WTA) หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า ดับเบิลยูทีเอ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2516 เป็นสมาคมที่จัดตั้งเพื่อนักเทนนิสหญิงอาชีพโดยเฉพาะ อีกทั้งสมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิงยังจัดตั้ง ดับเบิลยูทีเอทัวร์ เป็นรายการการแข่งขันจากทั่วทุกมุมโลกให้นักเทนนิสอาชีพได้แข่งขันอีกด้วย โดยในปี 2005 โซนี่อริคสัน ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งและเป็นผู้สนับสนุนหลักของสมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิง จึงเป็นที่รู้จักในนาม โซนี่อริคสัน ดับเบิลยูทีเอทัวร์
ระดับการแข่งขัน.
ในปี ดับเบิลยูทีเอ ได้เปลี่ยนระดับการแข่งขันใหม่ โดยมีทั้งระดับ พรีเมียร์และอินเตอร์เนชั่นแนล โดยระดับพรีเมียร์แทน ระดับ เทียร์ 1 และ เทียร์ 2 ส่วนระดับอินเตอร์เนชั่นแนลแทน ระดับ เทียร์ 3 และ เทียร์ 4
การจัดอันดับอาจมาจากรายการใน และ โอลิมปิก เกม ส่วนหนึ่งด้วย
ต้นโสน
จักรพรรดินีเมียงซอง
เวิลด์ ไซเบอร์ เกมส์
จักรวรรดิกาหลิบอับบาซียะห์
เพโลพอนนีส
เพโลพอนนีส  เดิมเรียกว่า "มอเรีย" เป็นคาบสมุทรใหญ่ (หรือเกาะ หลังจากการตัดคลองคอรินท์ ซึ่งแยกเพโลพอนนีสออกจากส่วนที่เหลือของกรีซแผ่นดินใหญ่) ทางตอนใต้ของประเทศกรีซทางตอนใต้ของอ่าวคอรินท์ ที่มีเนื้อที่ทั้งหมดราว 21,549 ตารางกิโลเมตร คาบสมุทรเพโลโพนีสแบ่งเป็นเขตการปกครองสามเขต (periphery) เขตเพโลโพนีส ส่วนหนึ่งของกรีซตะวันตก และเขตอัตติกา เมื่อขุดคลองคอรินท์ในปี ค.ศ. 1893 แล้วคาบสมุทรเพโลโพนีสก็ถูกแยกออกจากแผ่นดินใหญ่แต่มิได้ถือว่าเป็น “เกาะ”
คาบสมุทรเพโลโพนีส
เพโลพอนเนเซีย
Peloponnesian
ชาวเพโลพอนเนเซีย
Peloponnesus
เพโลพอนเนซัส
Peloponessus
Pelopones
Peloponese
Peloponnesos
เพโลพอนเนซอส
Peloponnisos
ทะเลสาบโอกูตามะ
ทะเลสาบโอกูตามะ  ตั้งอยูที่รอยต่อระหว่างกรุงโตเกียวและจังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากอยู่เหนือเขื่อนโอโงจิจึงเป็นที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่าอ่างเก็บน้ำโอโงจิ มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลโอกูตามะในอำเภอนิชิตามะ กรุงโตเกียว และหมู่บ้านทาบายามะในอำเภอคิตัตสึรุ จังหวัดยามานาชิ เป็นแหล่งน้ำดื่มที่สำคัญของโตเกียว
รอบทะเลสาบ.
แม่น้ำทามะไหลลงสู่ทะเลสาบโอกูตามะที่ปลายสุดด้านตะวันตก ด้านตะวันตกเฉียงใต้มีแม่น้ำโคซูเงะไหลลงสู่ทะเลสาบเช่นกัน ปลายด้านตะวันออกคือแม่น้ำทามะที่ไหลออกจากทะเลสาบ บริเวณรอบทะเลสาบเป็นแหล่งชมดอกซากูระบานในฤดูใบไม้ผลิที่มีชื่อเสียง
แทบรีซ
แทบรีซ  เป็นเมืองหลักของจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,350 เมตร ตรงจุดที่แม่น้ำคูรูและแม่น้ำอาจือมาบรรจบกัน แทบรีซเป็นเมืองหลวงเมืองหนึ่งและที่ประทับของมกุฎราชกุมารของราชวงศ์กอจอร์ แทบรีซเป็นเมืองที่มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ร่วมสมัย ที่ตั้งของตัวเมืองอยู่ในหุบเขาทางตอนเหนือของสันเขาของยอดภูเขาไฟแซแฮนด์ ทางตอนใต้ของทิวเขาเอย์นาลี หุบเขาเปิดออกไปสู่ที่ราบที่ค่อย ๆ ลาดลงไปทางตอนเหนือของทะเลสาบอูร์เมียซึ่งอยู่ห่างไปทางทิศตะวันตก 60 กิโลเมตร
ในปัจจุบันแทบรีซมีประชากรราว 1,600,000 คน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่หกของอิหร่านรองจากเตหะราน แมชแฮด เอสแฟฮอน แคแรจ และชีรอซ และเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางอุตสาหกรรมเป็นอันดับที่สองรองจากเตหะราน แทบรีซเป็นเมืองสำหรับการพักร้อน และเป็นศูนย์กลางทางการค้า อุตสาหกรรม และการคมนาคม
แทบรีซมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์มาตั้งแต่โบราณ เป็นที่ตั้งของโบราณสถานหลายแห่งแต่มาถูกทำลายไปมากจากการถูกชาวต่างชาติรุกราน การละเลยของรัฐบาล และจากภัยธรรมชาติเช่นแผ่นดินไหวหรือน้ำท่วม สิ่งก่อสร้างที่ยังคงเหลืออยู่มาจากสมัยอิลคานิด, ซาฟาวิด และกอจอร์ และบางชิ้นก็เป็นงานชิ้นเอกที่มีความทางสถาปัตยกรรม
แอร์ซูรุม