pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตอนที่มีผู้ชมมากที่สุดของ"เฮาส์" คือ ตอน "โฟรเซน" ในฤดูกาลที่ 4 ซึ่งออกอากาศหลังซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 42 โดยมีผู้ชมกว่า 29 ล้านคน "เฮาส์"อยู่ในอันดับสามของสัปดาห์นั้น โดยมีเรตติงเท่ากับ"อเมริกันไอดอล" และเป็นรองเพียงซูเปอร์โบว์ลและรายการหลังการแข่งขันเท่านั้น ต่อไปนี้เป็นตารางอันดับตามฤดูกาลของ"เฮาส์" ในตลาดโทรทัศน์สหรัฐ โดยยึดตามผู้ชมรวมเฉลี่ยต่อตอน ฤดูกาลโทรทัศน์เครือข่ายโทรทัศน์เริ่มในเดือนกันยายนและสิ้นสุดในปลายเดือนพฤษภาคม ซึ่งบรรจบกับการสิ้นสุดสวีป (sweep) เดือนพฤษภาคม
"เฮาส์"ได้รับรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหลายรายการ ในปี 2548–2554 เว้นปี 2549 ลอรีได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมีสาขานักแสดงนำโดดเด่นในซีรีส์ละคร คณะกรรมการเอ็มมียังเสนอชื่อ"เฮาส์"เป็นซีรีส์ละครโดดเด่นในปี 2549–2552 แต่รายการไม่เคยชนะรางวัล สำหรับตอน "ธรีสตอรี" ในฤดูกาลแรก เดวิด ชอร์ชนะรางวัลเอ็มมีสาขาเขียนบทในปี 2548 และรางวัลฮิวแมนิตาส์ในปี 2549 ผู้กำกับ เกร็ด ไยตาเนสคว้ารางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สำหรับการกำกับซีรีส์ละครโดดเด่นประจำปี 2551 สำหรับกำกับ "เฮาส์เฮด" ซึ่งเป็นส่วนแรกของตอนสุดท้ายยาวสองตอนในฤดูกาลที่ 4
รายการได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำหกครั้ง และชนะสองครั้ง ฮิว ลอรีได้รับเสนอชื่อรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงชายยอดเยี่ยม – ละครชุดโทรทัศน์ เขาคว้ารางวัลดังกล่าวในปี 2549 และ 2550 ในปี 2551 ซีรีส์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงครั้งแรกในรางวัลลูกโลกทองคำสาขาซีรีส์โทรทัศน์ยอดเยี่ยม – นาฏกรรม เฮาส์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงซีรีส์นาฏกรรมยอดเยี่ยมอีกครั้งในปีถัดมา แต่ไม่ได้รับรางวัล
รายกาคว้ารางวัลพีบอดีประจำปี 2548 สำหรับสิ่งที่คณะกรรมการพีบอดีเรียรกว่า "ตัวละครนำที่ไม่ธรรมดา เป็นนักวินิจฉัยที่เกลียดมนุษย์" และสำหรับ "คดีที่เหมาะสมกับเชอร์ล็อก โฮทมส์ที่เป็นแพทย์" ซึ่งช่วยให้ "เฮาส์" เป็น "ละครแพทย์ใหม่ที่โดดเด่นที่สุดในรอบทศวรรษ" สถาบันภาพยนตร์อเมริการวม"เฮาส์"อยู่ในรายการโทรทัศน์แห่งปี 10 รายการประจำปี 2548
ในปี 2554 เฮาส์คว้ารางวัลพีเพิลส์ชอยส์: ละครทีวียอดนิยม นักแสดงชายและหญิงนาฏกรรมยอดนิยมแก่ลอรีและเอเดลสตีน และแพทย์ทีวียอดนิยม
ลอรีคว้ารางวัลสมาคมนักแสดงจอเงินสำหรับการแสดงยอดเยี่ยมโดยนักแสดงชายในซีรีส์ละครทั้งในปี 2550 และ 2552 นักเขียน ลอเรนซ์ แคปโลว์คว้ารางวัลสมาคมนักเขียนแห่งอเมริกาในปี 2549 สำหรับตอน "ออท็อปซี" ในฤดูกาลที่ 2 และในปี 2550 รายการคว้ารางวัลเอ็มมีศิลปะสร้างสรรค์สำหรับเมกอัพกายอุปกรณ์
ในปี 2548 ลอรีปรากฏบนปก"ทีวีไกด์" เป็น "ชายเซ็กซี่ที่สุดบนทีวี" ในปี 2551 เกรกอรี เฮาส์ได้รับออกเสียงเป็นแพทย์โทรทัศน์เซ็กซี่ที่สุดอันดับสองตลอดกาล รองจากดัก รอสจากเรื่อง "อีอาร์" (จอร์จ คลูนีย์)
ในปี 2551 "เฮาส์" มีการจัดจำหน่ายในทั้งหมด 66 ประเทศ โดยมีผู้ชนมกว่า 81.8 ล้านคนทั่วโลก ทำให้เคยเป็นรายการโทรทัศน์ที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลกและมีจำนวนผู้ชมมากกว่าละครทีวีแถวหน้าสองปีก่อน ('และ') ปีต่อมา รายการอยู่อันดับสองรองจาก"ซีเอสไอ"
ตอนของเฮาส์ที่ฉายรอบปฐมฤกษ์ทางฟ็อกซ์ในสหรัฐและโกลบัลในแคนาดามีกำหนดการเดียวกัน รายการติดอันดับยอดนิยมอันดับสามในโทรทัศน์แคนาดาในปี 2551 ในปีเดียวกัน "เฮาส์"เป็นรายการโทรทัศน์อันดับสูงสุดในเยอรมนี อันดับ 2 ในอิตาลี และอันดับ 3 ในสาธารณรัฐเช็ก รายการนี้ยังได้รับความนิยมมากในฝรั่งเศส สเปน สวีเดนและเนเธอร์แลนด์ ในสหราชอาณาจักร สี่ฤดูกาลแรกมีการแพร่สัญญาณทางช่องไฟฟ์ สกาย1 ได้สิทธิฉายครั้งแรกเริ่มตั้งแต่ฤดูกาลที่ 5 รายการฉบับภาษาอังกฤษดั้งเดิมมีการแพร่สัญญาณในออสเตรเลียทางช่องเน็ตเวิร์กเท็น ในนิวซีแลนด์ทางช่องทีวี3 และในไอร์แลนด์ทาง 3อี ช่องเคเบิลของทีวี3
ตอนของรายการยังมีให้ดาวน์โหลดออนไลน์ ได้แก่ แอมะซอนวิดีโอออนดีมานด์, ไอทูนส์สโตร์และซูนมาร์เก็ตเพลสมีเสนอขายทุกตอนตั้งแต่ฤดูกาลที่ 1 ถึง 8 ในปี 2550 เอ็นบีซียูนิเวอร์แซล (ผู้จัดจำหน่ายของรายการ) และบริษัทแอปเปิล (เจ้าของไอทูนส์) มีความเห็นไม่ตรงันซึ่งทำให้ฤดูกาลที่ 4 ถูกปลดออกจากไอทูนส์ชั่วคราว ในถ้อยแถลงต่อสื่อ แอปเปิลอ้างว่าเอ็นบีซียูนิเวอร์แซลต้องการเพิ่มราคาต่อตอนเป็น 4.99 ดอลลาร์สหรัฐ ในเดือนกันยายน 2551 มีรายงานว่าปัญหาระหว่างแอปเปิลและเอ็นบีซีระงับแล้ว ปัจจุบันสามารถซื้อทุกตอนแบบเอชดีทางไอทูนส์ได้ในราคา 2.99 ดอลลาร์สหรัฐ ตอนล่าสุดมีวิดีทัศน์สตรีมทางโฮมเพจ"เฮาส์"อย่างเป็นทางการของฟ็อกซ์ และทั้ง 8 ฤดูกาลมีอยู่ทางเน็ตฟลิกซ์จนถึงเดือนเมษายน 2560
มีการวางจำหน่ายฤดูกาลของตอนและเซ็ตกล่องทางดีวีดีซึ่งเข้ารหัสสำหรับภูมิภาค 1, 2 และ 4 ส่วนจะมีคุณลักษณะพิเศษอย่างจอกว้างภาพเพี้ยน (การวางจำหน่ายดั้งเดิมเป็นแบบกล่องจดหมาย) หรือไม่ขึ้นอยู่กับภูมิภาค
มีการวางขายเสื้อยืดคอกลมที่มีข้อความ "ทุกคนโกหก" (Everybody Lies) เพื่อประมูลการกุศลในช่วงเวลาจำกัดเริ่มตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน 2550 ทางเฮาส์แชริตีทีส์ดอตคอม (Housecharitytees.com) หลังจากการขายเสื้อเหล่านี้แล้ว ยังมีเสื้อยืดที่มีวลี "ความปกติถูกประเมินสูงเกินจริง" (Normal's Overrated) ให้กับพันธมิตรความเจ็บป่วยทางจิตแห่งชาติ (NAMI) นักแสดงและทีมงาน "เฮาส์" ยังเข้าร่วมงานระดมทุนแก่ NAMI อยู่เสมอและแสดงโฆษณาสำหรับองค์การซึ่งปรากฏในนิตยสาร "เซเว็นทีน" และ"โรลลิงสโตน" ความพยายามของรายการระดมเงินหลายแสนดอลลาร์สหรัฐแก่การกุศล เจคอบส์กล่าวว่าผ่านความร่วมมือกับ NAMI พวกเขาหวังว่าจะยก "มลทินบางส่วนออกจากความเจ็บป่วยนั้น"
เน็ตตเวิร์กวางจำหน่ายอัลบั้ม"เฮาส์ เอ็ม.ดี. ออริจินัลเทเลวิชันซาวน์แทร็ก" ในวันที่ 18 กันยายน 2550 ซาวน์แทร็กนั้นมีฉบับความยาวเต็มของเพลงที่ใช้ในเฮาส์และเพลงที่ไม่มีการเผยแพร่ก่อนหน้านี้ซึ่งเจาะจงบันทึกไว้สำหรับซีรีส์ ในปี 2551 บริษัทเกมสเปน เอ็กเซลไวส์ ออกแบบเกมมือถือสำหรับรายการ ซึ่งวางจำหน่ายทั้งในภาษาสเปนและอังกฤษ
ในเดือนมิถุนายน 2552 เลกาซีอินเตอร์แอ็กทีฟประกาศความตกลงใบอนุญาตกับยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ดิจิทัลแพลตฟอร์มกรุ๊ป (UPDPG) เพื่อพัฒนาวิดีโอเกมที่ยึดตามซีรีส์ ซึ่งผู้เล่นรับบทบาททีมวินิจฉัยของเฮาส์เพื่อรับมือผู้ป่วยไม่ธรรมดาห้าคน เกมดังกล่าวซึ่งวางจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม 2553 รวมมินิเกมซึ่งให้ผู้เล่น "นำทางเขาวงกตลีลาแผ่นรองจานร้านอาหาร ซึ่งแซนวิชขนาดยักษ์ต้องหลบแพทย์ที่กำลังหิวระหว่างทางไปสำนักงานของ นพ. เฮาส์" "ดิเอวีคลับ" ให้เกมได้ "เอฟ" ทว่า เลกาซีปรับเกมในเดือนสิงหาคม 2553
ทอ.4 จันทรา
ทอ.4 จันทรา (บ.ฝ.17) เป็นเครื่องบินแบบแรกของกองทัพอากาศไทยที่ผลิตออกมาใช้งานภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพอากาศไทยกำหนดสัญลักษณ์เป็น บ.ฝ.17 หรือ เครื่องบินฝึกแบบ 17 โครงการสร้างเครื่องบินแบบ ทอ.4 เริ่มขึ้นในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2515 กรมช่างอากาศได้รับงบประมาณสร้าง ทอ.4 จำนวน 12 เครื่อง สายการผลิต ทอ.4 เริ่มในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2516 และมีพิธีมอบ ทอ.4 จำนวน 12 เครื่อง เพื่อบรรจุเข้าประจำการในกองทัพอากาศไทย เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2517 เพื่อใช้เป็นเครื่องบินฝึกนักบินพลเรือนของกรมการบินพลเรือน กองทัพอากาศ
เครื่อง ทอ.4 ได้ใช้ฐานแบบมาจาก เครื่องบินแบบ ดี ฮาวิล แลนด์ ชิปมังค์ (บ.ฝ.9) โดยดัดแปลงและพัฒนาให้ดีขึ้น ได้มีการเปลี่ยนเครื่องยนต์จากเครื่องยนต์ลูกสูบเรียง 4 กระบอกสูบแบบยิปซีเมเจอร์ กำลัง 145 แรงม้ามาเป็นเครื่องยนต์สูบนอน 6 กระบอกสูบแบบคอนติเนนตัล กำลัง 210 แรงม้า มีการเปลี่ยนแปลงลำตัวและชุดหางใหม่ให้มีคุณลักษณะดีขึ้นในการบังคับ มีการสร้างประทุนคลุมที่นั่งนักบินใหม่และติดตั้งระบบเครื่องวัดประกอบการบินเดินอากาศและระบบไฟฟ้าอีเล็คทรอนิกส์ใหม่
อาร์กติกมังกีส์
อาร์กติกมังกีส์ (Arctic Monkeys) เป็นวง 4 ชิ้นจากอังกฤษ แนวอินดี้ร็อก/โพสต์-พังค์ รีไววัล อาร์กติกมังกีส์ประสบความสำเร็จบนชาร์ทซิงเกิลในอังกฤษจากเพลงอันดับหนึ่ง 2 เพลงคือ "I Bet You Look Good on the Dancefloor" และ "When the Sun Goes Down"
อเลกซ์และเจมี่ ทั้งคู่ตั้งวงกับอีกสองหนุ่มเพื่อนร่วมโรงเรียน แมต และแอนดี้ (มือเบสคนเก่า) ในปี 2002 และเริ่มตระเวนทัวร์ในละแวกเชฟฟิลด์เมืองเกิด โดยคอนเสิร์ตแรกของพวกคือที่ผับ The Grapes เมื่อวันที่ 13 มิ.ย. 2003 จากนั้นก็เริ่มทำเดโม และเบิร์นแจกตามคอนเสิร์ตที่พวกเขาขึ้นแสดง การแสดงสดและเพลงเดโมของพวกเขาถูกเล่าขานกันปากต่อปาก การทัวร์ของวงนี้เริ่มแผ่ขยายจากละแวกบ้านเป็นนอกเมือง จากนอกเมืองสู่เมืองใหญ่ ระหว่างนั้นเพลงในเดโมของพวกเขาก็แพร่สะพัดให้ดาวน์โหลดทางอินเทอร์เน็ต นับว่าอาร์กติกมังกีส์เป็นอีกหนึ่งวงของศิลปินยุคใหม่ ที่ชื่อเสียงอันโด่งดังของพวกเขาไม่ได้พึ่งพาระบบธุรกิจแต่แรก
เดือนพฤษภาคม 2005 พวกเขาวางจำหน่ายอีพี Five Minutes with Arctic Monkeys ที่มีเพลง Fake Tales of San Francisco และ From the Ritz to the Rubble รวมอยู่ด้วย ในจำนวนจำกัดเพียง 1,500 แผ่น ซึ่งขายหมดในเวลาอันรวดเร็ว ทั้งที่ยังไม่มีค่ายเพลงสนับสนุน โดยวงให้สาเหตุกับการไม่เซ็นสัญญากับค่ายใดว่า เพราะพวกเขาไม่อยากโดนผูกมัด และไม่อยากให้ใครมีส่วนกำหนดทิศทางของดนตรี นอกจากตัวพวกเขาเอง กระทั่งวงตัดสินใจเซ็นกับสังกัด Domino ในเดือนต่อมา เพราะนับถือทัศนคติของเจ้าของสังกัด คือ ลอว์เรนซ์ เบล ที่ถือคติว่าจะเซ็นสัญญากับวงที่ตัวเองโปรดปรานเท่านั้น ทั้งยังสนับสนุนระบบการทำงานแบบ DIY ซึ่งเขาจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องแต่อย่างใดด้วย
I Bet You Look Good on the Dancefloor และ When the Sun Goes Down สองซิงเกิลจากอัลบั้มแรกขึ้นอันดับที่ 1 ของชาร์ตอังกฤษ และเมื่ออัลบัมวางจำหน่าย ก็ขึ้นอันดับ 1 ในหลายประเทศทั่วโลก ทำให้พวกเขาต้องออกทัวร์อย่างไม่หยุดพัก และทัวร์ที่สำคัญก็คือ การทัวร์อเมริกากลางปี 2006 โดยเป็นวงเปิดให้กับ Oasis การทัวร์อเมริกาครั้งนี้ ทำให้อาร์กติกมังกีส์แจ้งเกิด จนวงเขาต้องกลับไปเปิดทัวร์อเมริกาอีกรอบ แต่การทัวร์อย่างหนักก็ส่งผลให้แอนดี้ นิโคลสัน มือเบส ขอลาออกจากวงเพื่อไปพักผ่อน อาร์กติกมังกีส์จึงดึงนิคเข้ามาแทนที่ และเริ่มบันทึกเสียงในอัลบัมใหม่ Favourite Worst Nightmare ต่อมา ซึ่งการทำงานในอัลบัมนี้นั้น อเลกซ์กล่าวว่า เป็นการทำงานที่ต่อยอดมาจากเพลงในอัลบัมแรก คือ View from the Afternoon, From the Ritz to the Rubble และ Perhaps Vampires is a Bit Strong But
อัลบั้มที่ 2 Favourite Worst Nightmare เปิดตัวด้วยซิงเกิล Brianstorm (ไบรอันสตอร์ม)
อัลบั้มที่ 3 Humbug เปิดตัวด้วยซิงเกิล "Crying Lightning" ขึ้นชาร์ตอันดับ 1 ใน UK Indie Chart และขึ้นชาร์ตอันดับที่ 12 ใน UK Singles มีโปรดิวเซอร์คือ James Ford จากอัลบั้มชุดที่สอง Favourite Worst Nightmare และ Josh Homme จาก Queens of The Stone Age อัลบั้มนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงแนวเพลงของอาร์กติกมังกีส์ จากที่เคยเล่นแนว การาจ ร็อก ที่มีกลิ่นอาย พังก์ นิด ๆ จากเสียงร้องของอเลกซ์ แต่ในอัลบั้มนี้นั้นเน้นความเป็น ไซเคเดลิกร็อก มากขึ้น ซึ่งอันที่จริงในอัลบั้มที่สองนั้นก็มีกลิ่นอายเพลงแนวนี้อยู่แล้ว ความเป็น ไซเคเดลิก ของอัลบั้มนี้นั้นเห็นได้จากหน้าปกอัลบั้มที่เป็นภาพคล้าย ๆ ภาพหลอน แต่หลาย ๆ เพลงนั้นก็ยังมีความเป็นอาร์กติกมังกีส์ แบบเดิม ๆ อยู่มากด้วยเช่นกัน
อัลบั้มที่ 4 Suck It and See มี เจมส์ ฟอร์ด เป็นโปรดิวเซอร์ให้และได้บันทึกเสียงที่เมือง Los Angeles ในปี 2010-2011 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2011 ต่อมาในปี 2013 วงออกอัลบั้มที่ 5 AM มีซิงเกิลนำอย่าง "R U Mine?" (อันดับที่ 23 ของ UK Singles Chart) และ "Do I Wanna Know?" (อันดับที่ 11 ของ UK Singles Chart)
ในปี 2018 วงออกอัลบั้มที่ 6 Tranquility Base Hotel &amp; Casino
คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร (อังกฤษ : Faculty of Humanities, Naresuan University) มีความเป็นมาหลายยุค หลายสมัย ตั้งแต่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลก และมหาวิทยาลัยนเรศวร ในปัจจุบัน คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวรมีภารกิจในการสอนวิชาศึกษาทั่วไป วิชาเฉพาะและวิชาเลือกเสรี ให้แก่นิสิตคณะต่างๆ ในมหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีความเป็นมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลก ซึ่งมีการจัดตั้ง "คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลก" ในวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2517
แต่เดิมก่อนที่จะมาเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลกนั้น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ได้พัฒนามาจากคณะวิชา "มนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ วิทยาลัยวิชาการศึกษาพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก" (ร่วมกับคณะศึกษาศาสตร์) สังกัดกรมการฝึกหัดครู กระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งหนึ่งของภาคเหนือตอนล่างในภูมิภาคของประเทศไทย ทำหน้าที่ผลิตบัณฑิตครูสาขาวิชาศึกษาศาสตร์ หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) ได้แก่ วิชาเอกสังคมศึกษา ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ จิตวิทยาการศึกษาและการแนะแนว ภาษาไทย และภาษาอังกฤษ เป็นต้น
จากนั้น หลังได้รับการยกฐานะให้เป็น "คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลก" ได้มีการเปิดสอนปริญญาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.) ในสาขาวิชาต่างๆ ดังนี้ สาขาวิชาภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาจีน ภาษาญี่ปุ่น ภาษาพม่า ภาษาศาสตร์ และหลักสูตรปริญญาการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) ได้แก่ วิชาเอกศิลปศึกษา ดนตรีศึกษา นาฏศิลป์ศึกษา หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต (ศป.บ.) ได้แก่ ทัศนศิลป์ ดุริยางคศาสตร์ นาฏศิลป์ไทย เป็นต้น
ต่อมาเมื่อมหาวิทยาลัยได้ยกฐานะเป็น "มหาวิทยาลัยนเรศวร" ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 ได้มีการรวมคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์เข้าด้วยกันเป็น "คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร"
และในปี พ.ศ. 2546 ทางสภามหาวิทยาลัยนเรศวรได้มีมติในการปรับโครงสร้างหน่วยงานใหม่ โดยให้รวมคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์เดิมเป็น "คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร" และให้จัดตั้งคณะสังคมศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ และคณะวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์ ขึ้นมาใหม่
คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งภาควิชาออกเป็น 9 ภาควิชาดังต่อไปนี้
ปัจจุบัน คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดสอนในหลักสูตรและสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
Programmable Logic Devices (PLDs)
Programmable Logic Device
แอโร แอล-29 เดลฟิน
แอโร แอล-29 เดลฟิน (Aero L-29 Delfin ) เครื่องบิน แอล-29 เป็นเครื่องบินเจ๊ตฝึกที่ใช้งานกันแพร่หลายในหลายประเทศทั่วโลกและมีจำนวนการสร้างมากที่สุดแบบหนึ่งกว่า 3,500 เครื่อง เครื่องแอล-29 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1959 และเริ่มประจำการในกองทัพอากาศเชคโกสโลวาเกียในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1963 องศ์การนาโตกำหนดสัญลักษณ์ว่า มายา
เตเฌเว โปส
เตเฌเว โปส  หมายเลข 4401-4419 เป็นหนึ่งในรถไฟความเร็วสูงที่ให้บริการโดยบริษัททางรถไฟแห่งชาติฝรั่งเศส (SNCF) และสร้างขึ้นโดยบริษัทอาลสตอม (Alstom) ปัจจุบันเตเฌเว โปส หมายเลข 4402 (ใช้ชื่อว่า V150) สามารถทำลายสถิติความเร็วที่สุดในโลกที่รถไฟเตเฌเว อัตล็องติก (TGV Atlantique) หมายเลข 325 เคยทำไว้ โดยทำความเร็วได้สูงสุดถึง 574.8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในการวิ่งทดสอบเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2550 โดยใช้ขบวนรถที่มีการปรับแต่งเป็นพิเศษสำหรับสร้างสถิติโลก
ย่อมาจาก ในภาษาเยอรมัน (แปลว่า "ปารีส-ทางตะวันออกของฝรั่งเศส-ทางใต้ของเยอรมนี")
รถไฟเตเฌเว โปส นั้นเป็นหนึ่งในรถไฟเตเฌเวรุ่นที่ 3 (ได้แก่ เตเฌเว ดูแปล็กซ์, ตาลิส เปเบกาอา และเตเฌเว โปส) ซึ่งผลิตโดยอาลสตอมและได้รับการพัฒนาให้มีแรงม้าเพิ่มขึ้นกว่าเดิม โดยรถกำลังของเตเฌเว โปส มีกำลัง 12,900 แรงม้า ใช้ไฟฟ้า 25 กิโลโวลต์ และสามารถใช้กำลังไฟในย่านต่าง ๆ กันได้ โดยรับไฟฟ้าจากสายไฟฟ้าเหนือราง โดยใช้เสาสาลี่ (pantograph) มีความเร็วสูงสุด 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (ยกเว้นหมายเลข 4402 เร็วสูงสุด 574.8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
ส่วนรถโดยสารนั้น ใช้โบกี้รถโดยสารเก่าที่ได้มาจากการดัดแปลงรถไฟเตเฌเว เรโซ (TGV Réseau) บางส่วนให้กลายเป็นเตเฌเว เรโซ-ดูแปล็กซ์ (TGV Réseau-Duplex)
(ใช้โบกี้รถโดยสารสองชั้น (ดูแปล็กซ์) แทนโบกี้รถโดยสารชั้นเดียว) นำมาปรับปรุงทั้งภายในและภายนอกให้มีความสวยงามและสะดวกสบายยิ่งขึ้นและเรียกซีรีส์โบกี้รถโดยสารเหล่านั้นว่า ลาครัว (Lacroix) ตามชื่อนักออกแบบชาวฝรั่งเศสซึ่งได้ออกแบบภายในรถไฟ ภายในให้บริการผู้โดยสารชั้นสองและชั้นหนึ่ง มีเบาะที่สามารถปรับเอนได้ รวมทั้งมีภัตตาคารอยู่ที่โบกี้กลางขบวนรถ (ประมาณโบกี้ที่ 4) รวมทั้งยังมีที่นั่งสำหรับเด็ก ครอบครัว และที่ยึดรถเข็นสำหรับคนพิการ โดยได้ติดมอเตอร์ไฟฟ้าไว้ในทุกแคร่ล้อระหว่างโบกี้เพื่อเพิ่มกำลังให้แก่รถ
ทำลายสถิติโลก.
ในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2550 รถไฟเตเฌเว โปส หมายเลข 4402 ได้ทำการวิ่งทดสอบโดยใช้รหัสว่า "V150" แปลว่า 150 เมตรต่อวินาที ซึ่งในขบวนรถประกอบด้วยรถกำลังเตเฌเว โปส หมายเลข 4402 2 คัน กับโบกี้รถโดยสารสองชั้นแบบดูแปล็กซ์ (Duplex) ซึ่งได้รับการดัดแปลงโดยติดมอเตอร์ลากจูง (Traction Motor) ซึ่งเรียกว่า AGV (Automotrice à grande vitesse)
ในภาษาฝรั่งเศสแปลว่า โบกี้รถโดยสารขับเคลื่อนด้วยตัวเอง (ซึ่งในโบกี้รถโดยสารของ TGV ทุกขบวน จะใช้แคร่ล้อร่วมกันระหว่างโบกี้เพื่อการเข้าโค้งที่ปลอดภัย) ภายในโบกี้แรกจะมีห้องปฏิบัติการซึ่งมีเครื่องมือบอกตำแหน่ง วัดรัศมีโค้ง วัดความเร็วของตัวรถ เพื่อให้การวิ่งทดสอบมีความปลอดภัย ในโบกี้สุดท้ายจะเป็นโบกี้โดยสารไว้รับรองบุคคลสำคัญในระหว่างวิ่งทดสอบ รถกำลังทั้ง 2 คันนั้น ได้มีการดัดแปลงและเพิ่มสมรรถนะให้ดียิ่งขึ้น ได้แก่ เพิ่มกำลังมอเตอร์ลากจูงจาก 12,900 แรงม้า เป็น 25,000 แรงม้า เพิ่มขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของล้อจาก 920 มม. เป็น 1,092 มม. ปิดที่เก็บเสาสาลี่ที่รถกำลังคันหน้า โดยกางเสาสาลี่ที่รถกำลังท้ายแทน เพื่อให้ถูกต้องตามหลักอากาศพลศาสตร์ รวมทั้งลดแรงเสียดทาน และปิดช่องว่างระหว่างโบกี้ในขบวนเพื่อลดเสียงและแรงเสียดทาน ซึ่ง V150 นั้น ได้วิ่งทดสอบตั้งแต่หลักกิโลเมตรที่ 223 จนถึงหลักกิโลเมตรที่ 167 ของเส้นทางรถไฟความเร็วสูงสายตะวันออก (LGV-Est) ผลปรากฏว่า V150 สามารถทำความเร็วสูงสุดได้ถึง 574.8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้ V150 เป็นรถไฟล้อเหล็กที่เร็วที่สุดในโลก โดยทำลายสถิติเก่าซึ่งรถไฟเตเฌเว อัตล็องติก หมายเลข 325 สร้างไว้ที่ 515.3 กิโลเมตรต่อชั่วโมงในเส้นทางความเร็วสูงสายแอตแลนติก (LGV Atlantique)
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้รถไฟเตเฌเว โปส หมายเลข 4402 ได้กลับมาทำขบวนตามปกติโดยกลับมาใช้โบกี้โดยสารชั้นเดียวแบบลาครัวพ่วงกัน 8 โบกี้ แต่ยังคงลวดลายตกแต่งบนรถกำลังเช่นเดิม
ประเทศฝรั่งเศสโดยบริษัททางรถไฟแห่งชาติฝรั่งเศส (SNCF) ได้รับอนุญาตจากหน่วยงานด้านความปลอดภัยระบบรางสาธารณะ (Établissement public de sécurité ferroviaire; EPSF) ในการเปิดให้บริการเชิงพาณิชย์ เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 และเปิดให้บริการรถไฟเตเฌเว โปส ในขบวนที่ 4401-4405*, 4407-4419 ในเส้นทางความเร็วสูงสายตะวันออก (LGV-Est) ต้นทางจากปารีสไปยังสทราซบูร์ รวมทั้งจะเชื่อมกับเครือข่ายรถไฟความเร็วสูงอีเซเอ (ICE) ของการรถไฟแห่งชาติเยอรมนี ในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2550 โดยจะใช้ความเร็วในการบริการ 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และบางส่วนได้นำไปบริการกับ Lyria ในเส้นทางรถไฟความเร็วสูงไรน์-โรน(LGV Rhin-Rhône) เพื่อไปยังสวิตเซอร์แลนด์
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 บริษัทลีรียา (Lyria) ซึ่งร่วมทุนระหว่างฝรั่งเศส-สวิตเซอร์แลนด์ ได้ปรับปรุงขบวนรถโดยเปลี่ยนไปใช้ขบวน เตเฌเว 2N2 หรือ ยูโรดูแปล็กซ์ 3UA (หมายเลข 4716 ถึง 4730) แทนโดยขบวน เตเฌเว โปส ได้ถูกส่งมอบคืนให้กับ SNCF โดยนำมาใช้สำหรับเส้นทางในประเทศฝรั่งเศสในสายเหนือ (LGV Nord) และสายตะวันออก (LGV-Est)
เทคโนโลยีในต่างประเทศ.
ในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2551 ประธานาธิบดีอาร์เจนตินา ได้ประกาศว่าการรถไฟแห่งชาติอาร์เจนตินา จะทำการสั่งซื้อรถไฟความเร็วสูงซึ่งใช้เทคโนโลยีของเตเฌเว โปส ซึ่งผลิตโดยอาลสตอม มาใช้การในเส้นทางสายบัวโนสไอเรส-กอร์โดบา
รายชื่อผลงานอัลบั้มเพลงของมารายห์ แครี
ผลงานอัลบั้มและซิงเกิ้ลของศิลปินสาวจากอเมริกา มารายห์ แครี แสดงอันดับเพลง และระดับยอดขาย
1 เพลง "All I Want for Christmas Is You" ไม่ได้เข้าชาร์ทBillboard Hot 100 เมื่อออกครั้งแรก แต่เข้าชาร์ทเมื่อปี 2000 ที่อันดับ 83 เพราะยอดการเปิดออกอากาศอย่างเดียว
2 เพลงที่ต่ำกว่าอันดับ 100 จะอยู่ในชาร์ท Bubbling Under Hot 100 Singles chart
3 "Can't Take That Away (Mariah's Theme)" และ "Crybaby" ออกขายเป็น double A-side ซิงเกิ้ลในอเมริกา, แต่เพลง "Can't Take That Away" ได้ออกจำหน่ายในหลายประเทศ
4 "Never Too Far" และ "Don't Stop (Funkin' 4 Jamaica)" ออกขายเป็น double A-side ซิงเกิ้ลในอังกฤษ, แต่ชาร์ทได้แยกสองเพลงนี้ออกจากกัน
5 "Get Your Number" ออกวางขายเป็น double A-side ซิงเกิ้ลกับเพลง "Shake It Off" ในอังกฤษและไอร์แลนด์
อุ้ยเชี่ยวป้อ
มิวสิกวีดีโอ
วางจิงเวย
ตุรกีแอร์ไลน์
กฎหมายเกาหลีใต้
กฎหมายเกาหลีใต้ เป็นกฎหมายของประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งใช้ระบบซีวิลลอว์
ระบบกฎหมายของประเทศเกาหลีใต้อาจพิจารณาได้ตั้งแต่การริเริ่มให้มีรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐเกาหลีและการประกาศให้ประเทศเกาหลีใต้เป็นรัฐเอกราช ตั้งแต่มีการสถาปนาสาธารณรัฐเกาหลีขึ้นจนถึงปัจจุบัน รัฐธรรมนูญแห่งประเทศเกาหลีใต้ได้ถูกแก้ไขเพิ่มเติม และถูกยกร่างขึ้นใหม่หลายครั้งด้วยกัน ซึ่งครั้งล่าสุดที่มีการร่างรัฐธรรมนูญขึ้นใหม่คือปี พ.ศ. 2530 ในระยะเริ่มแรกของยุคสาธารณรัฐที่หก (Sixth Republic)
รัฐบัญญัติจัดตั้งศาลแห่งประเทศเกาหลีได้ซึ่งใช้บังคับเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2492 ได้จัดตั้งระบบศาลของประเทศเกาหลีใต้ให้มีลักษณะเป็น 3 ชั้น และเป็นอิสระจากกัน
ในการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2530 ก็ได้บัญญัติรับรองให้ผู้พิพากษาจะไม่ถูกถอดถอนจากตำแหน่งโดยวิธีใด ๆ เว้นแต่จะถูกถอดถอนโดยกระบวนการถอดถอน (Impeachment) การกระทำความผิดอาญา หรือตกเป็นผู้ไร้ความสามารถ นอกจากนี้มาตรา 103 แห่งรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2530 ได้บัญญัติรับรองความเป็นอิสระของผู้พิพากษา ดังนี้ “ผู้พิพากษาย่อมมีอิสระในการวินิจฉัยคดีตามสามัญสำนึกและสอดคล้องกับรัฐธรรมนูญและบทบัญญัติแห่งกฎหมาย”
นอกจากที่รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 1987 ได้บัญญัติรับรองความเป็นอิสระของผู้พิพากษาแล้ว รัฐธรรมนูญฉบับดังกล่าวได้บัญญัติให้มีการจัดตั้งศาลรัฐธรรมนูญขึ้น ซึ่งนับว่าเป็นครั้งแรกที่ประเทศเกาหลีใต้มีองค์กรสำหรับการพิจารณาเรื่องที่เกี่ยวกับรัฐธรรมนูญ [1]
ระบบศาล.
ระบบศาลของประเทศเกาหลีใต้ประกอบด้วยศาลฎีกาแห่งประเทศเกาหลีใต้ ศาลรัฐธรรมนูญแห่งประเทศเกาหลีใต้ ศาลสูง 6 ศาล ศาลแขวง 13 ศาล และศาลชำนัญพิเศษอีกเป็นจำนวนมาก อาทิ ศาลครอบครัว และศาลปกครอง เป็นต้น นอกจากนี้อาจมีการจัดตั้งศาลในสังกัดของศาลแขวง (Branches of District Courts) และศาลมโนสาเร่ การจัดระบบแลเขตอำนาจศาลของศาลแห่งประเทศเกาหลีใต้เป็นไป หมวด 5 และหมวด 6 ของรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐเกาหลี ในระบบบศาลของประเทศเกาหลีใต้ไม่มีระบบการพิจารณาข้อเท็จจริงโดยลูกขุน (juries) ดังนั้นผู้พิพากษาจึงเป็นผู้พิจารณาทั้งปัญหาข้อเท็จจริง (question of fact) และปัญหาข้อกฎมาย (questions of law)
ศาลมโนสาเร่.
ศาลมโนสาเราจะมีอำนาจพิจารณาคดีเฉพาะคดีที่มีเขตอำนาจศาลดั้งเดิม (original jurisdiction) เหนือคดีมโนสาเร่เท่านั้น เช่น คดีที่ใช้สิทธิเรียกร้องที่มีทุนทรัพย์ไม่เกิน 20 ล้านวอน หรือการพิจารณาคดีลหุโทษซึ่งมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่เกิน 30 วัน หรือปรับไม่เกิน 200.000 วอน ในปัจจุบันมีศาลมโนสาเร่ทั้งหมด 103 ศาลในประเทศเกาหลีใต้
ปัจจุบันประเทศเกาหลีใต้มีศาลแขวงทั้งหมด 13 ศาล ศาลแขวงจะมีเขตอำนาจศาลดั้งเดิมเหนือคดีแพ่งและคดีอาญาเกือบทั้งหมด นอกจากนี้ศาลแขวงแผนกคดีอุทธรณ์ยังมีอำนาจพิจารณาคดีอุทธรณ์ที่มาจากการอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแขวงที่ผู้พิพากษาท่านเดียวมีอำนาจพิจารณาคดี (single District Court) หรือศาลในสังกัดของศาลแขวง ซึ่งโดยส่วนใหญ่ในศาลแขวงผู้พิพากษาท่านเดียวจะเป็นผู้พิจารณาคดีและพิพากษา แม้ว่าในคดีสำคัญหรือคดีร้ายแรงแล้ว องค์คณะของผู้พิพากษาที่พิจารณาและพิพากษาคดีจะต้องประกอบด้วยผู้พิพากษา 3 ท่าน ก็ตาม สำหรับองค์คณะของผู้พิพากษาในศาลแขวงแผนกคดีอุทธรณ์ประกอบด้วยผู้พิพากษาศาลแขวง 3 ท่านด้วยกัน
ศาลในสังกัดของศาลแขวง (Branch Courts).
ศาลในสังกัดของศาลแขวงได้จัดตั้งและถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของศาลแขวง หน้าที่ของศาลในสังกัดของศาลแขวงนั้นมีมากกว่าศาลแขวง ทว่าศาลในสังกัดของศาลแขวงไม่มีอำนาจพิจารณาคดีอุทธรณ์ ปัจจุบันมีศาลในสังกัดของแขวงทั้งหมด 40 ศาลในประเทศเกาหลีใต้
ศาลสูง (High Courts).
ศาลสูงของประเทศเกาหลีใต้ในปัจจุบันมีทั้งหมด 6 ศาล ศาลสูงของประเทศเกาหลีใต้มีเขตอำนาจในการพิจารณาคดีอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแขวงที่ผู้พิพากษา 3 ท่านนั่งพิจารณาคดีและทำคำพิพากษา หรือศาลครอบครัว หรือคำวินิจฉัยของศาลปกครอง และ คดีแพ่งที่ได้พิจารณาก่อนหน้าศาลแขวง และเป็นคดีที่ผู้พิพากษาท่านเดียวมีอำนาจพิจารณาและทำคำพิพากษา แต่ต้องมีทุนทรัพย์เกิน 50,000 วอนขึ้นไป สำหรับองค์ณะการพิจารณาคดีในศาลสูงจะประกอบด้วยผู้พิพากษาศาลสูง 3 ท่าน ศาลสูงตั้งอยู่ที่กรุง โซล (Seoul) ปูซาน (Busan) แทกู (Daegu) แทจอน (Daejon) กวางจู (Gwangju) นอกจากนี้ศาลสูงแห่งเมืองกวางจูยังได้จัดตั้งแผนกศาลสูงแห่งเมืองกวางจูในศาลแขวงประจำจังหวัดเชจู (Jeju) เป็นพิเศษอีกด้วย
ผู้พิพากษา.
ผู้พิพากษาในประเทศเกาหลีไต้ได้รับการเสนอชื่อโดยประธานศาลฎีกาแห่งสาธารณรัฐเกาหลี (the Chief Justice of the Republic of Korea) และได้รับการรับรองโดยสภาศาลฎีกา (the Supreme Court Justices Council) ซึ่งประกอบด้วยผู้พิพากษาศาลฎีกา ผู้พิพากษาในประเทศเกหลีใต้ดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 10 ปี และผู้พิพากษาที่พ้นจากตำแหน่งอาจได้รับการแต่งตั้งให้กลับมาเป็นผู้พิพากษาอีกครั้งหนึ่งก็ได้ รัฐธรรมนูญแห่งประเทศเกาหลีใต้ได้รับรองว่าการถอดถอนผู้พิพากษาจะกระทำมิได้เว้นแต่กระทำโดยกระบวนการถอดถอน (impeachment) การกระทำความผิดอาญา และถูกพิพากษาให้จำคุก หรือหากมีความผิดปกติร้ายแรงแก่กายหรือจิตใจ
กระบวนการสรรหาและเงื่อนไขดังกล่าวไม่ใช้แก่ผู้พิพากษาศาลฎีกา (Supreme Court of South Korea) หรือตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ (Constitutional Court of South Korea) ซึ่งศาลดังกล่าวมีกระบวนการสรรหาผู้พิพากษาหรือตุลาการของตนโดยเฉพาะ
สิทธิที่รัฐธรรมนูญรับรอง.
พลเมืองชาวเกาหลีใต้ได้รับการประกันสิทธิต่าง ๆ เป็นจำนวนมากในหมวด 2 แห่งรัฐธรรมนูญ ซึ่งสิทธิดังกล่าว เช่น
นอกจากสิทธิที่ได้รับรองในรัฐธรรมนูญแล้ว พลเมืองชาวเกาหลีใต้อยังมีหน้าที่ที่จะเสียภาษี และหน้าที่ในการเข้ารับราชการทหาร และในมาตรา 37 (2) แห่งรัฐธรรมนูญได้บัญญัติว่า “สิทธิและเสรีภาพของบุคคลจะถูกจำกัดได้โดยบทบัญญัติแห่งกฎหมาย และต้องเป็นไปเพื่อความจำเป็นแก่ความมั่งคงของประเทศ ธำรงไว้ซึ่งกฎหมายหรือระเบียบแห่งรัฐ หรือสวัสดิการมหาชน [1]
การจำกัดสิทธิประการหนึ่งของประเทศเกาหลีใต้ได้รับการบัญญัติไว้ในรัฐบัญญัติความมั่นคงแห่งชาติ (National Security Act) ซึ่งจำกัดสิทธิที่เป็นการต่อต้านการกระทำของรัฐบาล (anti-government activities) กล่าวคือ รัฐบัญญัติดังกล่าวได้บัญญัติให้การกระทำที่เป็นการส่งเสริมแนวความคิดต่อต้านรัฐบาล (โดยเฉพาอย่างยิ่งลัทธิคอมมิวนิสต์) หรือการเข้าร่วมองค์กรที่ต่อต้านรัฐบาล เป็นการกระทำที่เป็นความผิดอาญา[2]
กฎหมายอาญาของประเทศเกาหลีใต้ส่วนใหญ่แล้วได้รับการบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญาที่ได้ประกาศใช้ตั้งแต่ พ.ศ. 2496 และได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมเล็กน้อย นอกจากประมวลกฎหมายอาญาแห่งประเทศเกาหลีใต้แล้ว การกระทำที่มีลักษณะเป็นความผิดอาญานั้นอาจเป็นความผิดตามรัฐบัญญัติซึ่งตราขึ้นเป็นพิเศษนอกเหนือจากที่ได้บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญาก็ได้ หรืออาจเป็นรัฐบัญญัติที่มีผลเป็นการเปลี่ยนแปลงโทษทางอาญาที่ปรากฏในประมวลกฎหมายอาญาก็ได้ และในกรณีที่บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายอาญาขัดหรือแย้งกับรัฐบัญญัติเช่นว่านั้น โดยหลักแล้วการใช้กฎหมายดังกล่าวให้เป็นไปตามรัฐบัญญัติพิเศษ [3]
กระบวนการอันควรแห่งกฎหมาย (Due process).
ทั้งรัฐธรรมนูญและประมวลกฎหมายอาญาได้มีบทบัญญัติที่ห้ามมิให้มีการออกกฎหมายที่มีย้อนหลังเป็นโทษและบทบัญญัติที่ขัดต่อกระบวนการอันควรแห่งกฎหมาย (due process) นอกจากนี้รัฐธรรมนูญยังให้หลักประกันทางกฎหมายโดยบัญญัติให้มีการออกหมายจับ คุมขัง ค้น หรือยึดทรัพย์ เว้นแต่กรณีที่เป็นความผิดซึ่งหน้า (in flagrante delicto) หรือในกรณีที่ผู้ต้องสงสัยว่ากระทำความผิดอาญาร้ายแรงอาจจะหลบหนีหรือทำลายหลักฐาน และในกรณีดังกล่าวต้องมีการออกหมายในภายหลัง[4]
นอกจากนี้ห้ามมิให้ทรมานหรือข่มขู่ผู้ต้องสงสัยให้ให้การที่เป็นปรปักษ์ต่อตนเอง[5] และรัฐธรรมนูญยังบัญญัติให้ผู้ที่ถูกจับกุมในคดีอาญาต้องได้รับความช่วยเหลือจากที่ปรึกษา (โดยการเลือก หรือแต่งตั้ง) แจ้งข้อกล่าวหา และแจ้งสิทธิที่จะได้รับความช่วยเหลือจากที่ปรึกษา[6] มีสิทธิที่จะร้องขอต่อศาล (right to petition) ให้ได้รับการประกันตัว (habeas corpus) และผู้ที่ถูกจับกุมในคดีอาญายังมีสิทธิที่จะแจ้งให้ครอบครัวหรือญาติสนิททราบถึงเหตุผล เวลา และสถานที่ถูกคุมขัง [7]
กฎหมายระหว่างประเทศและสนธิสัญญา.