pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปัจจัยปฐมภูมิที่สำคัญที่ช่วยส่งเสริมการดำเนินงานของโรงเรียนให้บรรลุพันธกิจตามวัตถุประสงค์ เป็นไปตามหลักแห่งประสิทธิภาพและประสิทธิผลของการศึกษา และกำหนดพันธกิจหลักของโรงเรียน
คุณภาพของโรงเรียน หมายถึง การที่โรงเรียนได้ดำเนินงานจัดการศึกษาอย่างมีมาตรฐานคุณภาพ บรรลุผลในการสร้าง และพัฒนาพฤติกรรมความเป็นคนที่สมบูรณ์ทุกด้านให้แก่บุคคล และสามารถทำให้นักเรียนมีคุณลักษณะที่พึงประสงค์ หรือคุณสมบัติที่หลักสูตรของการศึกษากำหนดไว้ รวมทั้งสนอง สอดคล้องกับความต้องการของชุมชน สังคมทุกภาคส่วน และชาติ
คุณภาพของครู หมายถึง การที่ครูควรมีลักษณะที่พึงประสงค์ของโรงเรียนอย่างน้อย 4 ประการคือ "รอบรู้ สอนดี มีคุณธรรมจรรยาบรรณ มุ่งมั่นพัฒนา"
คุณภาพของนักเรียน หมายถึง การที่นักเรียนควรมีคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของโรงเรียนอย่างน้อย 4 ประการคือ "คุณธรรมนำวินัย ใส่ใจการศึกษา กิจกรรมก้าวหน้า พัฒนาสังคม" และถือเป็นคำขวัญของโรงเรียนอีกนัยหนึ่ง
ทำเนียบอธิการโรงเรียน.
! style="background:#999999;text-align: center;"|ลำดับ
! style="background:#999999;text-align: center;"|รายนาม
! style="background:#999999;text-align: center;"|วาระดำรงตำแหน่ง (ปีการศึกษา)
ไทม์สแควร์
ไทม์สแควร์  เป็นจุดตัดสำคัญของถนนใน แมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก โดยเป็นจุดตัดของถนนบรอดเวย์ กับ ถนนเซเวนท์ เอเวนิว อีกทั้งยังเป็นจุดที่อยู่ระหว่าง ถนนเวสต์ โฟตี เซเคอนด์ สตรีท กับ ถนนเวสต์ โฟตี เซเวนท์ สตรีท ซึ่งไทม์สแควร์ทอดตัวยาวอยู่บนพื้นที่ในบล็อกระหว่างถนนซิกท์ เอเวนิว กับ ถนนเอกท์ เอเวนิว ในความยาวแนวตะวันออก - ตะวันตก และอยู่บนพื้นที่ระหว่างถนนเวสต์ โฟตีท์ สตรีท กับ ถนนเวสต์ ฟิฟท์ตี เทิร์ด สตรีท ในแนวเหนือ - ใต้ โดยไทมสแควร์เองได้กลายเป็นจุดสำคัญจุดหนึ่งบนฝั่งตะวันตกของย่านธุรกิจการค้าในเขตมิดทาวน์ แมนฮัตตัน
เดิมทีในอดีตไทม์สแควร์มีชื่อว่า ลองแกร์ สแควร์ โดยภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น ไทม์สแควร์ ภายหลังจากที่ได้มีการก่อสร้างตึกไทม์ (ปัจจุบัน:ตึกวันไทม์สแควร์) แล้วเสร็จ ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของหนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1904 ไทม์สแควร์ได้กลายสถานะเป็นสถานที่ที่สำคัญของโลกและได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของนครนิวยอร์ก ซึ่งเป็นผลมาจากที่ไทม์สแควร์เป็นสถานที่ที่ดูทันสมัย ล้ำยุค เพราะมีจอโฆษณาขนาดใหญ่มากมายติดอยู่ตามบริเวณโดยรอบ นอกจากนี้ไทม์สแควร์ ยังเป็นจุดปลายสุดทางฝั่งตะวันออกของ "ลินคอล์น ไฮเวย์" หรือ "ทางหลวงลินคอล์น" อันเป็นทางหลวงสายแรกที่ตัดผ่านสหรัฐอเมริกา
ในอดีตทั้งก่อนและหลังการปฏิวัติสหรัฐอเมริกา ที่ดินบริเวณนี้เป็นของ จอห์น โมริน สก็อตต์ นายทหารอาสาทั่วไปของนิวยอร์ก และยังเป็นผู้ให้การรับใช้จอร์จ วอชิงตัน คฤหาสน์ของสก็อตต์ตั้งอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือถนนโฟร์ตี เทิร์ด สตรีท ซึ่งคฟหาสน์ของเขารายล้อมไปด้วยเขตชนบทของนิวยอร์กที่ใช้ในการทำการเกษตรและการเลี้ยงม้า ในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 มันกลายเป็นกิจการที่สำคัญของสก็อตต์และเหมือนกับว่าเค้าได้รับโชคลาภจากการขายคฤหาสน์ให้กับโรงแรม และจากการที่นครนิวยอร์กในขณะนั้นเจริญเติบโตในทุกๆด้านอย่างรวดเร็ว ทำให้ความเจริญได้เข้ามายังแถบนี้และเริ่มมีประชากรหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ในปี ค.ศ. 1904 เจ้าของกิจการหนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ อดอล์ฟ เอส ออชส์ ได้ย้ายสำนักงานของหนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ มาอยู่ที่บริเวณแห่งนี้ เขาได้ทำการชักชวนให้ จอร์จ บี แมคเคลนลัน จูเนียร์ นายกเทศมนตรีแห่งนครนิวยอร์ก ทำการก่อสร้างสถานีรถไฟใต้ดินของนครนิวยอร์กตรงบริเวณนี้ และบริเวณนี้ก็เปลี่ยนชื่อเป็น ไทม์สแควร์ ในวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1904 และแค่สามสัปดาห์หลังจากนั้น สิ่งโฆษณาที่ใช้ไฟฟ้าอันแรกก็ถูกติดตั้งขึ้นตรงธนาคารบริเวณหัวมุมถนนโฟร์ตี ซิกซ์ สตรีท กับ ถนนบรอดเวย์
หนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ได้ขยายสำนักงานจำนวนมากมายออกไปตลอดถนนบรอดเวย์ ในปี ค.ศ. 1913 ซึ่งอาคารที่มีชื่อเสียงในปัจจุบันรู้จักทั่วไปกันในนาม ตึกวันไทม์สแควร์ ที่ซึ่งเป็นที่ที่ "ลูกบอล" ตกลงมาจาก "ดาดฟ้า" ของตึกทุกๆ ปีของเทศกาลวันขึ้นปีใหม่ ในขณะที่มหานครนิวยอร์กยังคงเติบโตไปเรื่อยๆ ไทม์สแควร์เองก็เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วในทุกๆด้านและการเป็นจุดศูนย์กลางของวัฒนธรรมอันหลากหลายและเต็มไปด้วยโรงละคร โรงภาพยนตร์ และสถานที่จัดแสดงดนตรี ดังคำกล่าวของ เจมส์ ทรับ นักเขียนของเดอะไทม์แมกกาซีน ที่ว่า
เทศกาลวันขึ้นปีใหม่.
ไทม์สแควร์คือสถานที่จัดงานนับถอยหลังสู่ปีใหม่ที่โด่งดังไปทั่วโลก โดยในคืนวันที่ 31 ธันวาคม ของทุกปีจะมีลูกบอลหล่นลงมาจากอาคารวันไทม์สแควร์ เทศกาลนี้ถูกจัดขึ้นครั้งแรกในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1907 นับแต่นั้นเป็นต้นมาไทม์สแควร์ได้กลายเป็นสถานที่หลักในการนับถอยหลังสู่ปีใหม่ของนครนิวยอร์ก ซึ่งในคืนนั้นเองผู้คนหลายหมื่นคนจะมารวมตัวกันที่นี่เพื่อชมลูกบอลวอเทอร์ฟอร์ดคริสทัลถูกหย่อนลงมาจากยอดอาคาร (โดยลูกบอลจะถูกหย่อนลงมาช้า ๆ แต่จะไม่ตกถึงพื้นตามที่หลายคนเข้าใจ) ลูกบอลยักษ์นี้มาแทนที่การแสดงพลุดอกไม้ไฟอันฟุ่มเฟือยในคืนก่อนวันปีใหม่ที่เคยถูกจัดในช่วงปี ค.ศ. 1904 - ค.ศ. 1906 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เทศกาลนี้ถูกระงับชั่วคราวและแทนที่ด้วยการสั่นระฆังตามโบสถ์แทน เนื่องจากทางรัฐบาลต้องการให้ทุกหนแห่งในนิวยอร์กดับไฟมืดลงเพื่ออำพรางตัวเมืองให้พ้นจากการทิ้งระเบิดของฝ่ายเยอรมัน อย่างไรก็ตามหลังจากช่วงสงครามเทศกาลนี้ก็จัดขึ้นตามเดิม ปัจจุบันการนับถอยหลังสู่ปีใหม่และไทม์สแควร์ได้สรรค์สร้างวัฒนธรรมการฉลองปีใหม่ที่เป็นเอกลักษณ์และดึงดูดสายตาจากคนทั่วโลก ส่วนลูกบอลที่ใช้ได้มีการปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาซึ่งปัจจุบันกลายเป็นลูกบอลที่ติดด้วยแสงไฟแอลอีดี ลูกบอลแอลอีดีนี้ถูกใช้ครั้งแรกในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2007 และในปีถัดมาในการขึ้นปีใหม่ ค.ศ. 2009 ลูกบอลแอลอีดีถูกทำให้ใหญ่ขึ้นและใช้รูปแบบนี้ถาวร และยังใช้ในเทศกาลอื่น ๆ เช่นวันวาเลนไทน์หรือวันฮาโลวีน ในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1999 ซึ่งเป็นการสิ้นสุดสหัสวรรษที่ 20 มีรายงานว่าการนับถอยหลังเข้าสู่สหัสวรรษใหม่ที่ไทม์สแควร์ทำให้ผู้คนล้นไทม์สแควร์ ประมาณกันว่าน่าจะมีคนมาร่วมงานกันถึง 2 ล้านคน มากที่สุดเป็นประวัติการณ์นับตั้งแต่วันสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1945
ไทม์สแควร์ในปัจจุบัน.
โรงละครบรอดเวย์และป้ายโฆษณาแอนิเมชั่นที่มีแสงไฟนีออนและจอแอลอีดีรายล้อมไทม์สแควร์ เป็นอีกภาพลักษณ์หนึ่งของมหานครนิวยอร์กที่ติดตาผู้คนไปทั่วโลก อีกทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ที่โดดเด่นของชีวิตเมืองบนเกาะแมนฮัตตัน และไทม์สแควร์ยังเป็นพื้นที่เพียงแห่งเดียวที่กฎหมายกำหนดว่าเจ้าของตึกบริเวณนั้นจำเป็นต้องติดตั้งป้ายโฆษณาส่องสว่าง ซึ่งจากการติดตั้งป้ายโฆษณาส่องสว่างจำนวนมากมายเหล่านี้ยังเป็นคู่แข่งที่สำคัญของลาสเวกัส และมีการเรียกป้ายนี้อย่างเป็นทางการว่า "สเปคเทคิวลาร์" ( ซึ่งแปลว่า "น่าตื่นเต้น") ส่วนป้ายที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเรียกว่า "จัมโบตรอน"  ชิ้นที่มีชื่อเสียงได้แก่ ป้ายของโตชิบา, แถบป้ายตัวอักษร 6 แถบของสถานีโทรทัศน์เอบีซี และป้ายจอภาพขนาด 7 ชั้นของแนสแดก เป็นต้น
วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 นายกเทศมนตรีไมเคิล บลูมเบิร์ก ประกาศว่าจะมีการจัดช่องการจราจรใหม่ตลอดแนวถนนบรอดเวย์และแนวถนนโฟร์ตีเซเคินด์สตรีทถึงถนนโฟร์ตีเซเวนสตรีท ซึ่งจะมีการสร้างลานคนเดินอย่างน้อยภายในสิ้นปีเพื่อนเป็นการทดลอง และทำเช่นเดียวกันนี้กับถนนเทอร์ตีทรีถึงถนนเทอร์ตีฟิฟต์เป้าหมายเพื่อลดปัญหาความแออีดของการจราจรที่ติดขัดอย่างรุนแรง นอกจากนี้นายกเทศมนตรีไมเคิลยังกล่าวอีกว่าจะสามารถช่วยลดอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับคนเดินถนนและช่วยลดมลพิษทางอากาศจากความแออัดของการจราจร
วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 ประชาชนในไทม์สแควร์ระหว่างถนนโฟร์ตีทรีสตรีทถึงถนนโฟร์ตีซิกซ์สตรีทถูกสั่งให้อพยพเนื่องจากการค้นพบคาร์บอมบ์ รถคันดังกล่าวเป็นรถยนต์นิสสันรุ่นแพทไฟน์เดอร์สีเข้มและมีควันออกมาจากตัวรถ รถคันดังกล่าวถูกจอดไว้บริเวณระหว่างโฟร์ตีไฟว์เอเวนิวกับเซเวนเอเวนิว หน่วยเก็บกู้วัตถุระเบิดของทหารปรากฏตัวขึ้น แต่สำนักความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐฯ ไม่ได้พิจารณาเหตุการณ์ครั้งนี้ว่าเป็นการก่อการร้าย หลังจากนั้นไม่นานเกิดแสงไฟวูบวาบขึ้นและมีระเบิดย่อม ๆ ระเบิดออก ภายหลังจากการสืบสวนตำรวจพบว่าระเบิดทั้งหมดไม่ทำงานแต่ก็ยังไม่สามารถจับกุมผู้ก่อเหตุครั้งนี้ได้
โฮเวิร์ด สตริงเกอร์
เซอร์ โฮเวิร์ด สตริงเกอร์ (Howard Stringer, 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 - ) ประธานกรรมการบริหาร President ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (CEO) บริษัท บริษัท โซนี่ คอร์เปอเรชันคนปัจจุบัน เขาเกิดที่เมืองคาร์ดิฟฟ์ แคว้นเวลส์ สหราชอาณาจักร เข้ารับดำรงตำแหน่งเป็น CEO บริษัทเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2548
คุณผู้ชาย ฟุจิวาระ โนะ ไทอิจิ
ฟุจิวาระ โนะ ไทอิจิ
ฟุจิวาระ โนะ อาคิสุอิ
โบก้า
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 สายเชียงใหม่–แม่ฮ่องสอน หรือที่นิยมเรียกว่า "ถนนเชียงใหม่-หางดง", "ถนนเชียงใหม่-จอมทอง", "ถนนเชียงใหม่-ฮอด, ถนนเชียงใหม่-แม่สะเรียง" เป็นทางหลวงสายหลักที่ใช้สำหรับเดินทางเข้าสู่จังหวัดแม่ฮ่องสอน เชื่อมต่อระหว่างเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ และเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นเส้นทางที่เชื่อมต่อการคมนาคมระหว่างชุมชนและสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในพื้นที่ด้านใต้ของทั้งสองจังหวัด จากจุดเริ่มต้นที่ตัวเมืองเชียงใหม่ สามารถเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองแม่ฮ่องสอนได้ด้วยระยะทางประมาณ 350 กิโลเมตร
เส้นทางนี้อยู่ในความดูแลของแขวงทางหลวงเชียงใหม่ที่ 1 และแขวงทางหลวงแม่ฮ่องสอน สำนักงานทางหลวงที่ 1 เชียงใหม่ กรมทางหลวง เริ่มต้นจากคูเมืองเชียงใหม่ บริเวณสามแยกประตูเชียงใหม่ ตัดถนนช่างหล่อ ในพื้นที่เขตเทศบาลนครเชียงใหม่ (ช่วงถนนวัวลาย) โดยผ่านสี่แยกสนามบินเชียงใหม่ มุ่งหน้าเข้าสู่อำเภอหางดง ผ่านสันป่าตอง ดอยหล่อ จอมทอง และฮอด จังหวัดเชียงใหม่ จากนั้นเข้าสู่เขตจังหวัดแม่ฮ่องสอน ณ กิโลเมตร ที่ 68+500 (นับจากอำเภอฮอด) ผ่านอำเภอแม่สะเรียง แม่ลาน้อย ขุนยวม ก่อนเข้าสู่เขตเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน สิ้นสุดเส้นทางบนถนนขุนลุมประพาส ผ่านใจกลางเมือง และต่อเนื่องไปสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนปาย-แม่มาลัย) รวมระยะทางประมาณ 350 กิโลเมตร แบ่งออกเป็นช่วงเชียงใหม่-ฮอด ระยะทาง 88 กิโลเมตร และช่วงฮอด-แม่ฮ่องสอน ระยะทาง 265 กิโลเมตร ซึ่งเส้นทางในช่วงหลังนี้จะเริ่มนับหลักกิโลเมตรที่ 0 จากวงเวียนอำเภอฮอด ไปจนถึงแม่ฮ่องสอน
เส้นทางในช่วงเชียงใหม่ถึงอำเภอฮอดเป็นถนนขนาด 4-6 ช่องจราจร ไป-กลับ ยกเว้นในตัวอำเภอหางดง อำเภอสันป่าตอง ชุมชนทุ่งเสี้ยว และตัวอำเภอจอมทอง เป็นถนนในเขตชุมชนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ โดยช่วงที่เป็นถนนขนาด 4-6 ช่องจราจร จะมีเกาะกลางถนน (สำหรับช่วงจอมทองถึงฮอด มีเกาะกลางเฉพาะช่วงเลาะแม่น้ำปิง ตำบลสบเตี๊ยะเท่านั้น) ส่วนเส้นทางในช่วงอำเภอฮอดถึงแม่ฮ่องสอนเป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจรตลอดสาย เลาะไปตามภูเขาสูงชันถึงอำเภอแม่สะเรียง จากนั้นเส้นทางจะขนานไปกับแม่น้ำยวมถึงอำเภอขุนยวม และลัดเลาะไปตามหุบเขาถึงตัวเมืองแม่ฮ่องสอน ทั้งนี้ เส้นทางช่วงต้นจากคูเมืองเชียงใหม่ไปจนถึงสี่แยกสนามบินเป็นเส้นทางดั้งเดิมของเมืองเชียงใหม่ และใช้ชื่อเดิมคือถนนวัวลาย แต่ส่วนที่เหลือไม่มีชื่อที่เฉพาะเจาะจง
นอกจากเส้นทางปกติจากเชียงใหม่ถึงแม่ฮ่องสอนแล้ว ยังมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 ที่สร้างขึ้นใหม่ คือ ถนนเลี่ยงเมืองแม่ฮ่องสอน (สายใหม่) ปัจจุบันเปลี่ยนหมายเลขเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 128 เชื่อมต่อจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1250 (ถนนทางเข้าเรือนประทับแรมโป่งแดง) ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของตัวเมือง ผ่านด้านทิศตะวันตกของดอยกองมู และสิ้นสุดเส้นทางที่สามแยกตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ปาย-แม่มาลัย) บริเวณก่อนถึงสะพานข้ามแม่น้ำปายที่บ้านปางหมู ห่างจากตัวเมืองแม่ฮ่องสอนไปทางทิศเหนือประมาณ 4 กิโลเมตร เป็นถนน 2 ช่องจราจร ไป-กลับ
แนวเส้นทางถนนสายนี้ ดั้งเดิมใช้ในการเดินทางขนส่งและติดต่อค้าขายบริเวณจังหวัดแม่ฮ่องสอนมาแต่โบราณ เนื่องจากเป็นเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างเมืองเชียงใหม่ ศูนย์กลางอาณาจักรล้านนา และเมืองมะละแหม่ง เมืองท่าชายฝั่งทะเลอันดามัน มหาสมุทรอินเดีย ในรัฐมอญ ประเทศพม่า โดยผ่านชายแดนบริเวณแม่น้ำสาละวินที่อำเภอแม่สะเรียง
ภายหลัง กรมทางหลวงได้เริ่มก่อสร้างถนนสายนี้ขึ้นจากเส้นทางลำลอง กลายเป็นเส้นทางลูกรังในช่วงปี พ.ศ. 2500-2506 ขนาดกว้างประมาณ 5.00 เมตร คันทางกว้างประมาณ 7-9 เมตร จนกระทั่งช่วงปี พ.ศ. 2530-2533 จึงเริ่มมีโครงการปรับปรุงเป็นผิวถนนคอนกรีตแอสฟัลต์ โดยแบ่งทำเป็นตอน ๆ ในช่วงฮอด-แม่สะเรียง, แม่ลาน้อย-ขุนยวม, ขุนยวม-บ้านห้วยโป่ง, บ้านห้วยโป่ง-ต่อเขตเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน และแม่สะเรียง-แม่ลาน้อย จนสามารถปรับปรุงผิวทางได้แล้วเสร็จตลอดทั้งเส้นทางในช่วงปี พ.ศ. 2541
จิบเบอเรลลิน
จิบเบอเรลลิน (Gibberellin) เป็นฮอร์โมนพืชที่มีโครงสร้างโมเลกุลขนาดใหญ่ ควบคุมการเจริญเติบโตและมีอิทธิพลต่อกระบวนการทางพัฒนาการรวมทั้งการยืดของข้อ การงอก การพักตัว การออกดอก การแสดงเพศ การชักนำการสร้างเอนไซม์ รวมทั้งการชราของดอกและผล จิบเบอเรลลินถูกค้นพบครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่น Eiichi Kurosawa ผู้ศึกษาโรคบากาเนะในข้าว เริ่มจากการศึกษาต้นข้าวที่เป็นโรค Bakanae ซึ่งมีลักษณะสูง ผอม เกิดจากเชื้อรา "Gibberella fujikuroi" และถูกสกัดออกมาเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยTeijiro Yabuta จากเชื้อรา "G. fujikuroi" เมื่อสกัดสารที่เชื้อรานี้สร้างขึ้นไปทดสอบกับพืชชนิดอื่น พบว่าทำให้พืชนั้นๆมีอาการอย่างเดียวกันคือต้นผอม สูง จึงตั้งชื่อสารที่พบนี้ว่าจิบเบอเรลลิน สารที่พบชนิดแรกตั้งชื่อว่าจิบเบอเรลลิน ต่อมามีการพบอนุพันธ์ของกรดจิบเบอเรลลิกจากราอีกหลายชนิด รวมทั้งในพืช ใน พ.ศ. 2546 พบจิบเบอเรลลินแล้ว 126 ชนิดทั้งที่แยกได้จากพืช รา และแบคทีเรีย
คุณลักษณะทางเคมีและการสังเคราะห์.
จิบเบอเรลลินเป็นสารกลุ่มไดเทอร์พีนอยด์ที่สังเคราะห์โดยวิถีเทอร์พีนอยด์ในพลาสติดแล้วจึงเปลี่ยนรูปในเอนโดพลาสมิก เรกติคิวลัมและไซโตซอลจนได้รูปที่ออกฤทธิ์ในสิ่งมีชีวิตได้ จิบเบอเรลลินทั้งหมดมีโครงสร้างหลักเป็น ent-gibberellane ที่สังเคราะห์มาจาก ent-kaurene การสังเคราะห์จิบเบอเรลลินในพืชชั้นสูงเริ่มจากสร้าง Geranylgeranyl diphosphate (GGDP) ซึ่งเป็นสารตั้งต้นของสารกลุ่มดีเทอร์พีนอยด์โดยทั่วไป จากนั้นจึงเปลี่ยน GGDP ไปเป็น ent-kaurene แล้วจึงเปลี่ยนเป็น GA12 แล้วจึงเปลี่ยนต่อไปเป็นจิบเบอเรลลินตัวอื่นๆ จิบเบอเรลลินเป็นอนุพันธ์ของกรดจิบเบอเรลลิก (Gibberellic acid) จัดเป็นสารกลุ่มไดเทอร์พีนอยด์ (Diterpenoid) ปัจจุบันพบแล้วมากกว่า 80 ชนิด ดังตัวอย่าง
มีจุลินทรีย์หลายชนิดที่สร้างจิบเบอเรลลินได้ เช่น แบคทีเรีย ไซยาโนแบคทีเรีย ยีสต์ สาหร่ายสีเขียว สาหร่ายสีน้ำตาลและสาหร่ายสีแดง รวมทั้งไมคอไรซาในรากกล้วยไม้ ในรา วิถีการผลิตจิบเบอเรลลินคล้ายกับพืชชั้นสูง แม้ว่าเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องจะต่างไป ในรากพืชตระกูลถั่วที่เกิดปม มีสารคล้ายจิบเบอเรลลินมากกว่ารากข้างเคียงที่ไม่เกิดปม "Phaseolus lunatus" ที่เติมเชื้อ "Bradyrhizobium" sp. ที่จำเพาะต่อกัน ส่วนปล้องจะยาวกว่าต้นที่ได้รับเชื้อชนิดเดียวกันแต่ไม่จำเพาะ และพบจิบเบอเรลลินหลายตัวในปมที่มีแบคทีเรียที่กระตุ้นการยืดยาวของปล้องได้
จิบเบอเรลลินสามารถกระตุ้นการเจริญของแบคทีเรีย (เช่น "Azotobactor" Pseudomonas) ยีสต์ และราได้เช่นกัน จิบเบอเรลลินยังสามารถกระตุ้นการตรึงไนโตรเจนและการเจริญเติบโตของ "Anabaena" ได้ด้วย
การออกฤทธิ์ของจิบเบอเรลลิน.
การออกฤทธิ์ทางสรีรวิทยาที่สำคัญของจิบเบอเรลลินได้แก่
คาเมนไรเดอร์แบทเทิล กัมบาไรด์
คาเมนไรเดอร์ แบทเทิล: กัมบาไรด์  เป็นเกมต่อสู้แนวอาเขตโดยนำตัวละครจากซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ทุกซีรีส์ไว้ด้วยกันและเป็นหนึ่งในเกมดาต้าการ์ดดัสผลิตโดยบริษัทบันได เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2008 จนถึงรุ่น ชาบาดูบิ 6
ในรุ่นที่ 6 เป็นต้นไปเมื่อใช้การ์ดของมาสค์ไรเดอร์ดับเบิ้ลฟอร์มต่างๆในช่วงรอบที่ 2 จะสามารถเปลี่ยนฟอร์มได้โดยใช้การ์ดดับเบิ้ลฟอร์มอื่นๆเมื่อใช้แล้วจะทำการเปลี่ยนฟอร์มและเพิ่มค่าพลังบางส่วน
ประเภทการ์ด.
การ์ดในคาเมนไรเดอร์กัมบาไรค์จะถูกแบ่งเป็น 2 ประเภทด้วยกัน
EX สเตจ.
เป็นด่านพิเศษในการเล่นระดับยาก (โหมดการเล่นคนเดียว) ที่เราจะได้สู้กับไรเดอร์ที่มีค่าพลังสูงกว่าของเรามาก เมื่อสู้ไปได้สามครั้งรอบสุดท้ายพลังชีวิตไรเดอร์ของฝั่งเราและตรงข้ามจะลดลงเหลือ 1 และเพิ่มเกจท่าไม้ตายจนเต็มโดยเป็นรอบตัดสินว่าใครจะชนะอย่างไรก็ตามในรุ่น 005 เป็นต้นมาได้ปรับเปลี่ยน EX สเตจ โดยเปลี่ยนให้อยู่ทุกระดับและลดความยากขึ้นโดยเพิ่มส่วนใหม่คือ
รุ่นที่ 1 ของกัมบาไรด์โดยตัวอ่านการ์ดมีลักษณะเดียวกันดับ ดีเคดไดร์เวอร์ ของมาสค์ไรเดอร์ดีเคด
เปิดบริการเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2008
เปิดบริการเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009
เปิดบริการเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 2009
เปิดบริการเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2009
เปิดบริการเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2009
เปิดบริการเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2009
ชุดที่ 7 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า ปะทะ! W (ดับเบิ้ล) ผู้กอบกู้ (激突!Wの救世主) เปิดบริการเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009
รุ่นที่ 8 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า เขี้ยววายุ ความเร็วฟุต (疾風の牙・音速の足) เปิดบริการเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2010
รุ่นที่ 9 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า วันนี้เริ่มต้นมีเดนโอ! (今日から俺が電王！！) เปิดบริการเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2010
รุ่นที่ 10 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า การท้าทายที่ขีดจำกัด (極限に挑む者たち) เปิดบริการเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2010
รุ่นที่ 11 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า เปลวเพลิงแดง, เปลวเพลิงทมิฬ (灼熱の赤、炎獄の黒) เปิดบริการเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2010
รุ่นที่ 2 ของกัมบาไรด์ได้ปรับเปลี่ยนส่วนเพิ่มเติมใหม่โดยได้ใช้รูปแบบจาก มาสค์ไรเดอร์โอซ์ ทั้งนี้ในส่วนตู้ได้เพิ่มส่วนโอซ์ไดรเวอร์โดยใช้ โอเมดัล เป็นตัวเสริมของผู้เล่นเพื่อเพิ่มพลังหรือในการเปลี่ยนคอมโบ และได้เปลี่ยนชื่อชุดโดยเรียกชุดว่า OOx (เซโร่เซโร่x ดัน)
ชุดที่ 001.
รุ่นที่ 001 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า นักรบคนใหม่ คาเมนไรเดอร์โอซ์ (新たなる戦士、仮面ライダーオーズ) เปิดบริการเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2010
ชุดที่ 002.
รุ่นที่ 002 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า พายุ! รวดเร็ว! พุ่งชน! (烈風！迅速！粉砕！) เปิดบริการเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010
ชุดที่ 003.
รุ่นที่ 003 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า ระเบิดสีแดงเข้ม (紅蓮バースト) เปิดบริการเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2011
ชุดที่ 004.
รุ่นที่ 004 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า จิตวิญญาณที่สืบทอด (受け継がれる魂) เปิดบริการเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2011
ชุดที่ 005.
รุ่นที่ 005 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า อาละวาดคำราม (激烈咆哮) เปิดบริการเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2011
ชุดที่ 006.
รุ่นที่ 006 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า เคาท์ เดอะ โอซ์ (カウント・ザ・オーズ) เปิดบริการเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2011
รุ่นที่ 3 ของกัมบาไรด์ได้ปรับเปลี่ยนตามรูปแบบของ มาสค์ไรเดอร์โฟร์เซ ซึ่งได้เปลี่ยนเป็น โฟร์เซไดร์เวอร์ และใช้แอสโทรสวิตช์เป็นตัวเสริมแทนโอเมดัล และได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบการเล่นคือเพิ่มไรเดอร์จาก 2 ต่อ 2 มาเป็น 3 ต่อ 3 แทน ทั้งนี้ได้เปลี่ยนรายละเอียดการ์ดทั้งหมดโดยตัดรายระเอียดในส่วนบาร์โค้ดออก และเพิ่มความสามารถใหม่ของฮีโร่การ์ดคือไรเดอร์อะบิลิตี้
ชุดที่ 01.
รุ่นที่ 01 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า คาเมนไรเดอร์โฟร์เซ มาแล้ว! (仮面ライダーフォーゼ、キターッ！) เปิดบริการเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2011
ชุดที่ 02.
รุ่นที่ 02 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า เร้าร้อน! สวิทช์เชนจ์!! (アツイぜ！ステイツチェンジ！！) เปิดบริการเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011
ชุดที่ 03.
รุ่นที่ 03 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า จงดึงดูด!! พลังทั้ง 2! (引き合うぜ！！2つの力！) เปิดบริการเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2012
ชุดที่ 04.
รุ่นที่ 04 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า ซูเปอร์ฮีโร่ไทเซน มาแล้ว! (スーパーヒーロー大戦、キターッ！) เปิดบริการเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2012 ชุดนี้มีจุดที่พิเศษคือมีระบบเฉพาะในรุ่นนี้คือมีสเปเชียลสเตจซึ่งมี 3 ฉากคือ มาสค์ไรเดอร์ดีเคด, โกไคเจอร์ และ โกบัสเตอร์ส
ชุดที่ 05.
รุ่นที่ 05 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า ใหม่ . เก่า . จริง . ค้น (新・旧・真・究！) เปิดบริการเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2012
ชุดที่ 06.
รุ่นที่ 06 ของกัมบาไรด์มีชื่อว่า รวมพล! ไรเดอร์ทั้ง 25 (集結！25人の仮面ライダー) เป็นชุดสุดท้ายของกัมบาไรด์รุ่นที่ 3 เปิดบริการเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012
รุ่นที่ 4 ได้มีการปรับเปลี่ยนทั้งหมดโดยใช้ตามรูปแบบของมาสค์ไรเดอร์วิซเซิร์ด โดยปรับเปลี่ยนวิซเซิร์ดริงก์เป็นตัวเพิ่มพลังเสริมในเกม และได้เพิ่มส่วนของ IC การ์ด ในการเล่นเกมพร้อมเป็นตัวเซฟเกมของผู้เล่น นอกจากนี้ตัวการ์ดได้ปรับเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดรวมไปถึงปรับรูปแบบเกมเพิ่มเติมทั้งส่วนซัพพอร์ตและการเก็บเลเวลรวมถึงพลังธาตุของฮีโร่การ์ด ในส่วนของชื่อชุดในรุ่นนี้จะเรียกว่า ชาบาดูบิ
การ์ดแบทเทิลไทเซน.
คาเมนไรเดอร์แบทเทิล กัมบาไรด์ การ์ดแบทเทิลไทเซน  เป็นวิดีโอเกมประเภทเกมต่อสู้และการ์ดเกมโดยวางจำหน่ายในเครื่องเล่นเกมนินเทนโด ดีเอส โดยได้นำคาเมนไรเดอร์แบทเทิล กัมบาไรด์ ทั้งรุ่นที่ 1 ถึงรุ่นที่ 9 เข้ามาในเกมวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2010
กรดจิบเบอเรลลิก
กรดจิบเบอเรลลิก (หรือ Gibberellin A3, GA, และ (GA3) เป็นฮอร์โมนพืชกลุ่มจิบเบอเรลลิน สูตรโครงสร้างคือ C19H22O6 ในรูปบริสุทธิ์เป็นผงสีขาวหรือเหลืองละลายในเอทานอลและละลายในน้ำได้เล็กน้อย
กรดจิบเบอเรลลิกเป็นจิบเบอเรลลินพื้นฐานที่ส่งเสริมการเจริญเติบโตและการยืดตัวของเซลล์ มีผลต่อการสลายตัวของพืชและช่วยให้พืชเจริญเติบโตถ้าใช้ในปริมาณน้อย ๆ กรดจิบเบอเรลลิกช่วยกระตุ้นเซลล์ระหว่างการงอกของเมล็ดพันธุ์ให้สร้าง mRNA สำหรับเอนไซม์ไฮโดรไลติก กรดจิบเบอเรลลิกเป็นฮอร์โมนธรรมชาติที่มีศักยภาพมากในการควบคุมการพัฒนาของพืช การประยุกต์ใช้จิบเบอเรลลินความเข้มข้นต่ำมากจะมีผลอย่างมากในขณะที่มากเกินไปจะมีผลตรงข้ามมักที่ความเข้มข้นระหว่าง 0.01-10 mg / L
จิบเบอเรลลินถูกพบครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อพ.ศ. 2478 เป็นสารที่สร้างจากเชื้อโรค "Gibberella fujikuroi" ที่ก่อโรคในข้าว ข้าวที่ติดเชื้อ "G. fujikuroi" จะมีลักษณะสูง ผอม สูงกว่าปกติจนตายเพราะไม่แข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักของตัวเอง
จิบเบอเรลลินมีผลกระทบต่อการพัฒนาพืช ได้แก่:
กรดจิบเบอเรลลิกบางครั้งใช้ในห้องปฏิบัติการและเรือนกระจกเพื่อศึกษาการงอกในเมล็ดที่อาจจะพักตัว นอกจากนี้ยังใช้กันอย่างแพร่หลายในอุตสาหกรรมองุ่นโดยใช้เป็นฮอร์โมนเพื่อเหนี่ยวนำให้เกิดองุ่นที่ช่อและผลใหญ่โดยเฉพาะองุ่นไม่มีเมล็ดและใช้ในอุตสาหกรรมเชอร์รี่เป็นสารควบคุมการเจริญเติบโต
เอพิไซคลอยด์
เอพิไซคลอยด์  คือเส้นโค้งชนิดหนึ่ง สร้างขึ้นโดยกำหนดจุดจุดหนึ่งบนเส้นรอบรูปวงกลมที่เรียกว่า "เอพิไซเคิล" (epicycle) แล้วกลิ้งรูปวงกลมนั้นไปบนขอบ "ด้านนอก" ของรูปวงกลมอีกรูปหนึ่งซึ่งอยู่กับที่ รอยที่เกิดจากการเคลื่อนที่ของจุดอ้างอิงจะได้เส้นโค้งเอพิไซคลอยด์
เส้นโค้งนี้จัดว่าเป็นรูเลตต์ชนิดหนึ่ง และเป็นกรณีพิเศษของเอพิโทรคอยด์ (epitrochoid) วิวัฒน์ (evolute) และอาวัต (involute) ของเส้นโค้งนี้จะมีรูปร่างคล้ายกับเส้นโค้งเดิม
รูปร่างของเอพิไซคลอยด์จะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับรัศมีของรูปวงกลมทั้งสอง หากรูปวงกลมที่กลิ้งมีรัศมี "r" หน่วย และรูปวงกลมที่อยู่กับที่มีรัศมี "R" = "kr" หน่วย ค่า "k" หมายถึงจำนวนเท่าของรัศมีรูปวงกลมที่อยู่กับที่ ต่อรัศมีรูปวงกลมที่กลิ้ง ดังนั้นเอพิไซคลอยด์สามารถเขียนได้ด้วยสมการอิงตัวแปรเสริมดังนี้
Epicycloid
เค็นจิ โอโนะ
เค็นจิ โอโนะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2502 ที่จังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 32 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 6) เสมอ 4 แพ้ 11
อนันตเดช ศิษย์หิรัญ
อนันตเดช ศิษย์หิรัญ สถิติการชก 6 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 5
โดดอง เวอทูดาโช่
โดดอง เวอร์ทูดาโช (Dodong Virtudazo) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 15 ครั้ง ชนะ 3 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 10
ตระกูลโทกูงาวะ
ตระกูลโทกูงาวะ  เป็นตระกูลไดเมียวที่ทรงอำนาจของญี่ปุ่นในอดีต เป็นเชื้อสายของ จักรพรรดิเซวะ ผ่านราชสกุลฟุจิวะระและราชสกุลมินะโมโตะ
ค.ศ. 1603 โทกูงาวะ อิเอยาซุ ผู้นำทางทหารที่สามารถรวบรวมแว่นแคว้นมากมายมาอยู่ในอาณัติ ได้สถาปนาตนเองเป็นโชกุน โดยตั้งรัฐบาลเอโดะ ขึ้น โดยมีสกุลโทกูงาวะ เป็นผู้สืบตำแหน่งโชกุนเรื่อยมา จนกระทั่งสิ้นสุดการปกครองของโชกุนในสมัยของ โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนคนสุดท้าย
รัฐบาลโชกุนมีลักษณะเป็นรัฐบาลทหาร กุมอำนาจทางทหารของประเทศไว้ ในขณะที่ตระกูลฟุจิวะระ มีอิทธิพลอยู่แค่ส่วนของราชสำนักขององค์จักรพรรดิ แม้สองตระกูลนี้จะสืบเชื้อสายเดียวกันแต่กลับเป็นอริกันตลอดเวลา เนื่องจากตระกูลโทกูงาวะดูแลรัฐบาล ส่วนตระกูลฟุจิวะระดูแลราชสำนัก จนกระทั่งเมื่ออิทธิพลของชาติตะวันตกที่เข้ามาในปลายศตวรรษที่ 19 ทำให้ตระกูลโทกูงาวะเสื่อมอำนาจลง ฝ่ายองค์จักรพรรดิจึงถือโอกาสเข้าโค่นล้มอำนาจของตระกูลโทกูงาวะและเกิดเป็นสงครามโบะชิง ขึ้นใน ค.ศ. 1868 ตระกูลโทกูงาวะพ่ายแพ้และสิ้นอำนาจเนื่องจากรัฐบาลเอโดะล่มสลาย เนื่องจากอำนาจทั้งปวงถูกรวมไปอยู่ที่องค์จักรพรรดิ
รายชื่อเรือสำราญที่ติดอันดับยาวที่สุดในโลก
รายชื่อเรือสำราญที่ยาวที่สุดในโลก เรียงตามช่วงเวลา
รายชื่อเรือสำราญที่ยาวที่สุดในโลก
วัดบึงบวรสถิตย์
วัดบึงบวรสถิตย์ หรือ วัดบึงล่าง เป็นวัดสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายเป็นอารามราษฎร์ ตั้งอยู่อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ตั้งขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2434 โดยมีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อพระอาจารย์เขียวเดินทางจากวัดบุญญฤทธยาราม (วัดบึงบน) มาแผ้วถางที่วัดตรงปัจจุบันแล้วตั้งเป็นวัดขึ้น ในครั้งนั้นชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกวัดนี้ว่า "วัดไร่บ้านบึง" บริเวณหน้าวัดมีพระพุทธไตรโลกนาถซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางลีลาหล่อด้วยโลหะรมดำประดิษฐานอยู่บนแท่นหินอ่อน
วอริเออร์โอโรชิ
ตระกูลโทกุกาว่า
การสร้างโมเดลสามมิติ
ตระกูลโตกุกาว่า
โทะกุงะวะ อิเอะยะสึ
พระเจ้าย็องโจแห่งโชซ็อน
พระเจ้าย็องโจ ( ค.ศ. 1694 - ค.ศ. 1776) ทรงเป็นกษัตริย์ลำดับที่ 21 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (ค.ศ. 1724 - ค.ศ. 1776) พระเจ้าย็องโจทรงปฏิรูปการปกครองบ้านเมืองหลายประการ ทรงเป็นหนึ่งในกษัตริย์ที่ได้รับยกย่องที่สุดแห่งราชวงศ์โชซ็อน คู่กับพระนัดดา คือ พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน พระเจ้าย็องโจทรงเป็นกษัตริย์ที่ทรงครองราชย์ยาวที่สุดของราชวงศ์โชซ็อน
ความขัดแย้งระหว่างฝ่ายโนนนและฝ่ายโซนน.
พระเจ้าย็องโจพระราชสมภพเมื่อค.ศ. 1694 เป็นพระโอรสของพระเจ้าซุกจง กับพระสนมเอกซุกบิน ตระกูลชเว ได้รับพระนามเป็น องค์ชายย็อนอิง (연잉군 延礽君) ทรงเป็นองค์ชายที่ขุนนางฝ่ายตะวันตกให้การสนับสนุน มีพระเชษฐาต่างพระราชมารดาซึ่งเป็นพระโอรสของพระสนมฮีบิน ตระกูลชัง เมื่อปลายรัชสมัยพระเจ้าซุกจงขุนนางแตกเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายตะวันตก (노론, 老論) สนับสนุนองค์ชายย็อนอิง ขณะที่ฝ่ายใต้ (소론, 少論) สนับสนุนองค์ชายรัชทายาท เมื่อค.ศ. 1720 พระเจ้าซุกจงสวรรคต องค์ชายรัชทายาทขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าคย็องจง
แต่ทว่าพระเจ้าคย็องจงมีพระพลานามัยที่ไม่สู้จะดีนัก ทรงใช้เวลาทั้งรัชสมัยส่วนใหญ่ไปกับการประชวรทำให้ทรงว่าราชการไม่ได้ และอำนาจจึงตกแก่ขุนนางฝ่ายโซนน ที่สำคัญพระเจ้าคย็องจงทรงไม่มีพระโอรสไว้สืบทอดราชบัลลังก์ ขุนนางฝ่ายโนนนจึงยื่นฎีกาถวายขอให้แต่งตั้งองค์ชายย็อนอิงเป็น พระอนุชารัชทายาท (왕세제, 王世弟) ซึ่งพระเจ้าคย็องจงก็ทรงอนุมัติเมื่อค.ศ. 1721 แต่เมื่อขุนนางฝ่ายโนนนพยายามจะผลักดันพระอนุชารัชทายาทขึ้นมาอีกขั้นโดยการขอให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทน ขุนนางโซนนจึงกล่าวหาว่าฝ่ายโนนนกำลังพยายามจะผลักดันให้องค์ชายย็อนอิงขึ้นมาเป็นกษัตริย์แทนพระเจ้าคย็องจง จึงเกิดการกวาดล้างขุนนางฝ่ายโนนนเมื่อค.ศ. 1722 ที่เรียกว่า การลงทัณฑ์ปีชินอิม (신임옥사, 辛壬獄事) ขุนนางฝ่ายโนนนถูกประหารชีวิตและเนรเทศ รวมถึงพระสนมโซฮุน ตระกูลอี ซึ่งเป็นพระสนมของพระอนุชารัชทายาท (ภายหลังได้เป็น พระสนมช็องบิน ตระกูลอี 정빈 이씨, 靖嬪 李氏) และเป็นมารดาขององค์ชายคย็องอี (경의군, 敬義君 ภายหลังเป็น องค์ชายรัชทายาทฮโยจัง) ถูกสำเร็จโทษไปในคราวนี้ด้วย
พระอนุชารัชทายาทจึงได้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าคย็องจง จนพระเจ้าคย็องจงสวรรตเมื่อค.ศ. 1724 พระอนุชารัชทยาทจึงได้ขึ้นครองราชสมบัติ และแต่งตั้งองค์ชายคย็องอีพระโอรสเป็นองค์ชายรัชทายาท
รัชสมัยพระเจ้าย็องโจ.
แม้จะทรงขึ้นครองราชสมบัติแล้วพระเจ้าย็องโจยังต้องทรงเผชิญกับปัญหาการต่อต้านจากฝ่ายโซนน ขุนนางฝ่ายโซนนกล่าวหาว่าฝ่ายโนนนได้กระทำการลอบปลงพระชนม์พระเจ้าคย็องจงเพื่อนำพระเจ้าย็องโจขึ้นครองราชย์ พระเจ้าย็องโจจึงทรงประกาศแผนการเพื่อความสมานฉันท์ (탕평책, 蕩平策) ในปีค.ศ. 1728 เป็นการประกาศยุติการแบ่งฝ่ายของขุนนางและลงโทษขุนนางที่แสดงออกเป็นฝักฝ่าย แต่กลายเป็นว่าขุนนางฝ่ายโซนนกลายเป็นเป้าโจมตีถึงการแบ่งพรรคแบ่งพวก ทำให้ขุนนางฝ่ายโซนนต้องโทษและถูกเนรเทศออกราชสำนักจนหมด ฝ่ายโนนนจึงขึ้นมามีอำนาจ จนทำให้ขุนนางฝ่ายโซนนที่ถูกเนรเทศ นำโดย อีอินจวา (이인좌, 李麟佐) ก่อการกบฏในปีค.ศ. 1729 เพื่อยึดบัลลังก์ให้กับองค์ชายมิลพง (밀풍군, 密豊君 โหลนของ องค์ชายรัชทายาทโซฮย็อน) แต่ฝ่ายพระเจ้าย็องโจก็สามารถปราบปรามกบฏลงได้ ทำให้ฝ่ายโซนนถูกกวาดล้างไปหมดสิ้น