pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รายชื่อผู้จัดการทีมที่ชนะถ้วยรางวัลกับสโมสร:
มาเลเซียแอร์ไลน์
มาเลเซียแอร์ไลน์  เป็นสายการบินประจำชาติของมาเลเซีย โดยมีท่าอากาศยานหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ และมีสำนักงานนตั้งอยู่ในรกัวลาลัมเปอร์ มาเลเซียแอร์ไลน์เป็นสมาชิกของกลุ่มพันธมิตรทางการบินวันเวิลด์
มาเลเซียแอร์ไลน์มีสายการบินลูกสองสายการบิน ดำเนินการเที่ยวบินตามกำหนดเวลาจากฐานสองแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติปีนังและท่าอากาศยานนานาชาติสุบัง มาเลเซียแอร์ไลน์มีฝูงบินขนส่งสินค้าที่ดำเนินการโดยบริษัทในเครือ มาสคาร์โก ซึ่งจัดการการขนส่งสินค้าสำหรับเที่ยวบินโดยสารของมาเลเซียแอร์ไลน์ทั้งหมด
มาเลเซียแอร์ไลน์เคยเป็น 1 ใน 5 สายการบินที่ได้รับการจัดอันดับโดยสกายแทรกซ์ให้อยู่ในอันดับ 5 ดาว มาเลเซียแอร์ไลน์เคยเป็นหนึ่งในสายการบินที่มีผู้คนยอมรับมากที่สุดในโลกตะวันออก จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์เครื่องบินของเที่ยวบินที่ 370 สูญหายระหว่างทำการบินในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557
สายการบินนี้เริ่มเปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2490 ในชื่อว่า มาลายันแอร์เวย์ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็นมาเลเซียนแอร์เวย์หลังจากมาเลเซียประกาศเอกราช และเมื่อสิงคโปร์ประกาศแยกตัวเป็นเอกราชจากมาเลเซีย สายการบินมาเลเซียนแอร์เวย์ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมาเลเซีย-สิงคโปร์แอร์ไลน์ ต่อมาเกิดปัญหาทางการเมืองระหว่างรัฐบาลของทั้งสองประเทศ ทำให้ทางสายการบินแยกตัวออกเป็น 2 บริษัท คือ มาเลเซียแอร์ไลน์ซิสเต็ม และสิงคโปร์แอร์ไลน์ และในปี พ.ศ. 2530 มาเลเซียแอร์ไลน์ซิสเต็ม ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมาเลเซียแอร์ไลน์
มาเลเซียแอร์ไลน์มีสำนักงานใหญ่และสำนักงานจดทะเบียนอยู่ที่ชั้น 1 อาคารบริหาร ที่ท่าอากาศยานานานาชาติกัวลาลัมเปอร์
มาเลเซียแอร์ไลน์มีบริษัทลูกดังนี้:
มาเลเซียแอร์ไลน์มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่อไปนี้:
มาเลเซียแอร์ไลน์มีข้อตกลงกับสายการบินดังต่อไปนี้:
หมายเลขเที่ยวบิน.
หมายเลขเที่ยวบินของมาเลเซียแอร์ไลน์จะถูกแบ่งตามพื้นที่ของภูมิภาคต่างๆ โดยปกติแล้ว หมายเลขที่เป็นเลขคู่จะเป็นเที่ยวบินที่ออกจากมาเลเซีย
อิฐโปร่ง
โคตรรักเอ็งเลย
โคตรรักเอ็งเลย  ผลงานกำกับภาพยนตรเรื่องแรกของภูพิงค์ พังสะอาด (พิง ลำพระเพลิง) มือเขียนบทละครและภาพยนตร์ชั้นแนวหน้าคนหนึ่งของประเทศ โดยเล่าเรื่องของความรักในอีกมุมมองหนึ่ง และนำประสบการณ์ชีวิตของตนเองมาถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยได้เพื่อนรุ่นน้องร่วมสถาบันอย่าง โน้ส-อุดม แต้พานิช และเปิดโอกาสให้เขาเลือกนางเอกเอง โดยได้ ไหม-วิสา สารสาส มารับบทเป็นภรรยาของโน้สในภาพยนตร์
รงค์ (อุดม แต้พานิช) กับแดง (วิสา สารสาส) สามีภรรยาที่ใช้ชีวิตคู่กันมาถึง 7 ปี กำลังจะต้องมีอันจบลง เมื่อการมาของมือที่สามอย่างรักษ์ (อครา อมาตยกุล) ทำให้ความรักของรงค์กับแดง ต้องมีวันหมดอายุ ทำให้รงค์ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพังในระยะหนึ่ง แต่หลังจากนั้น รงค์ก็เริ่มเรียนรู้ถึงความหมายของชีวิตคู่ เขาจึงจำเป็นต้องพิสูจน์กับตัวเอง ว่าคนที่สำคัญกับเขามากที่สุดในชีวิต ก็คือภรรยาของเขาเอง
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอัษฎางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา
เมจิกไนท์ เรย์เอิร์ธ
เมจิกไนท์ เรย์เอิร์ธ  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของแคลมป์ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารนากาโยชิ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536-2539 ฉบับรวมเล่มแบ่งเป็น 2 ภาค ภาคละ 3 เล่ม เรื่องราวเกี่ยวกับเด็กสาว 3 คนที่ได้มาพบกันโดยบังเอิญบนหอโตเกียว และถูกเรียกไปยังโลกต่างมิติด้วยกัน เพราะทั้ง 3 คือนักรบที่ถูกเลือก โดยมีจุดที่น่าสังเกตคือ นอกจากตัวละครหลักทั้ง 3 คนแล้ว ชื่อของตัวละครอื่นๆ และอาณาจักรที่ปรากฏในเรื่อง ต่างเป็นชื่อรุ่นของรถยนต์ทั้งสิ้น
เมจิกไนท์ เรย์เอิร์ธ ได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ ออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อปี 2537 ทางสถานีโยมิอุริทีวี จากนั้นในปี 2540 ก็ได้ถูกสร้างเป็นโอวีเอ ความยาว 3 ตอนจบ โดยเปลี่ยนผู้ออกแบบตัวละครจาก อาสึโกะ อิชิดะ มาเป็น เมงุมิ คาโดโนโซโนะ และได้ มิจิทากะ คิคุจิ มาเป็นผู้ออกแบบหุ่นยนต์
ในประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ รวม 2 ภาค 12 เล่มจบ เพราะได้ตีพิมพ์โดยนำต้นฉบับญี่ปุ่น 1 เล่ม มาแบ่งครึ่งเป็น 2 เล่ม อีกทั้งระยะเวลาการตีพิมพ์ของภาค 1 กับภาค 2 นั้นก็ห่างกันถึง 9 ปี (ภาคแรกตีพิมพ์เมื่อปี 2539 ส่วนภาค 2 ตีพิมพ์เมื่อปี 2548 ) สำหรับฉบับอนิเมะเคยออกอากาศทางโมเดิร์นไนน์ทีวี เมื่อปี พ.ศ. 2540 ในช่วงของ โมเดิร์นไนน์การ์ตูน โดยใช้ชื่อเรื่องว่า นักรบสาวเรย์เอิร์ธ เวลา 09.00-09.30 น. และออกอากาศซ้ำในปี พ.ศ. 2541 เวลา 07.30-08.00 น. ส่วนฉบับโอวีเอ ออกวางจำหน่ายในรูปแบบ VCD และ DVD โดย DEX
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชีย-แปซิฟิก
รายชื่อนายกรัฐมนตรีอังกฤษ
อู่ฮั่น
อู่ฮั่น  เป็นเมืองหลวงของมณฑลหูเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นนครที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล มีประชากรกว่า 11 ล้านคน ทำให้เป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในภาคกลางของประเทศจีน และเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 7 ในประเทศจีน และเป็นหนึ่งในนครศูนย์กลางแห่งชาติทั้งเก้าแห่งของประเทศจีน
ชื่อ "อู่ฮั่น" มาจากการรวมกันของเมืองในประวัติศาสตร์ ได้แก่ เมืองอู่ชาง ฮั่นโข่ว และฮั่นหยาง ซึ่งทั้งสามเมืองรู้จักกันในชื่อ "เมืองทั้งสามของอู่ฮั่น"  นครอู่ฮั่นตั้งอยู่ในทางตะวันออกของที่ราบเจียงฮั่น ซึ่งเป็นที่บรรจบของแม่น้ำแยงซี กับลำน้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำแยงซีซึ่งก็คือแม่น้ำฮั่น และนครอู่ฮั่นรู้จักกันในชื่อ "ทางสู่มณฑลทั้งเก้า"
เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นในอู่ฮั่น เช่น การก่อการกำเริบอู่ชาง ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของราชวงศ์ชิงและการสถาปนาสาธารณรัฐจีน อู่ฮั่นเป็นเมืองหลวงของประเทศจีนเป็นเวลาสั้น ๆ ในปี ค.ศ. 1927 ภายใต้ฝ่ายซ้ายของรัฐบาลก๊กมินตั๋ง ที่นำโดยวาง จิงเว่ย ต่อมาในปี ค.ศ. 1937 ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เมืองนี้ได้กลายเป็นเมืองหลวงในยามสงครามของจีนเป็นเวลาสิบเดือน ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) ที่ทำให้เกิดการระบาดทั่วถูกพบในนครอู่ฮั่นเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019
ทุกวันนี้อู่ฮั่นถือเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ การเงิน การค้า วัฒนธรรม และการศึกษา ของภาคกลางของประเทศจีน เป็นศูนย์กลางการขนส่งขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยทางรถไฟ ถนน และทางด่วนจำนวนมากที่ผ่านตัวเมืองและเชื่อมต่อกับเมืองใหญ่อื่น ๆ เนื่องจากมีบทบาทสำคัญในการขนส่งภายในประเทศ ทำให้บางครั้งอู่ฮั่นถูกเรียกว่า "ชิคาโกของจีน" ในแหล่งข้อมูลต่างประเทศ "แม่น้ำสายทองคำ" อย่างแม่น้ำแยงซี และลำน้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดซึ่งก็คือแม่น้ำฮั่น ไหลผ่านตัวเมืองและแบ่งอู่ฮั่นออกเป็น 3 เขต ได้แก่ อู่ชาง ฮั่นโข่ว และฮั่นหยาง มีสะพานข้ามแม่น้ำแยงซีภายในตัวเมือง และห่างออกไปทางตะวันตกของมณฑลหูเป่ย์ จะมีเขื่อนซานเสียต้าป้า ซึ่งเป็นสถานีพลังงานที่ใหญ่ที่สุดในโลกในแง่ของกำลังผลิตติดตั้ง
ในปัจจุบัน นครอู่ฮั่นแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 13 เขต ตามข้อมูลจากสำมะโนประชากรครั้งที่ 6 ของจีนในปี ค.ศ. 2010 ทั้ง 13 เขตนี้ประกอบด้วยเขตการปกครองระดับตำบล 160 แห่ง เป็นแขวง 156 แห่ง เมือง 3 แห่ง และตำบล 1 แห่ง
กลุ่มรถไฟจีนอู่ฮั่นเป็นบริษัทที่บริหารจัดการศูนย์กลางการขนส่งทางรางของอู่ฮั่น โดยศูนย์กลางนี้ถือเป็นหนึ่งในสี่ศูนย์กลางการขนส่งทางรางที่สำคัญของจีน นครอู่ฮั่นมีสถานีรถไฟหลักสามแห่ง ได้แก่ สถานีรถไฟฮั่นโข่ว ในเขตฮั่นโข่ว, สถานีรถไฟอู่ชาง ในเขตอู่ชาง, และสถานีรถไฟอู่ฮั่น ในพื้นที่ที่พัฒนาขึ้นใหม่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลสาบตงหู (ทะเลสาบตะวันออก) ในเขตหงชาน
สถานีฮั่นโข่ว (เดิม) เป็นปลายทางของทางรถไฟสายปักกิ่ง–ฮั่นโข่ว ในขณะที่สถานีอู่ชางเป็นปลายทางของทางรถไฟสายกว่างโจว–ฮั่นโข่ว ตั้งแต่มีการก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำแยงซีแห่งแรกและเชื่อมทางรถไฟสองสายเข้าด้วยกันเป็นทางรถไฟสายปักกิ่ง–กว่างโจว ทั้งสถานีฮั่นโข่วและอู่ชางมีรถไฟให้บริการไปยังทุกทิศทาง
เมื่อมีการเปิดใช้งานของรถไฟความเร็วสูงสายเหอเฝย์–อู่ฮั่นในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2009 อู่ฮั่นเริ่มให้บริการรถไฟความเร็วสูงระหว่างเหอเฝย์ หนานจิง และเซี่ยงไฮ้ ซึ่งปัจจุบันสายไปเซี่ยงไฮ้ให้บริการหลายขบวนต่อวัน ใช้เวลาเดินทางภายใน 6 ชั่วโมง และในต้นปี ค.ศ. 2010 รถไฟความเร็วสูงส่วนใหญ่ออกจากสถานีรถไฟฮั่นโข่ว
ใน ค.ศ. 2006 การก่อสร้างเริ่มขึ้นที่สถานีรถไฟอู่ฮั่นแห่งใหม่จำนวน 11 ชานชลา ตั้งอยู่ในชานเมืองทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง โดยสถานีนี้ได้เปิดใช้งานในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 เนื่องจากจีนเริ่มเปิดใช้รถไฟความเร็วสูงสายที่สอง (สายอู่ฮั่น–กว่างโจว) โดยมีตารางวิ่งจากกว่างโจวถึงอู่ฮั่น ถือว่าเป็นรถไฟที่เร็วที่สุดในโลก โดยสามารถทำความเร็วได้ถึง ทำให้เวลาเดินทางระหว่างสองเมืองลดลงจากสิบชั่วโมงครึ่งเหลือเพียงสามชั่วโมง และต่อมาได้ต่อขยายไปทางเหนือถึงปักกิ่ง
เมื่อถึงปี ค.ศ. 2011 สถานีรถไฟอู่ฮั่นแห่งใหม่มีรถไฟความเร็วสูงสายอู่ฮั่น–กว่างโจวให้บริการเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่รถไฟธรรมดาส่วนใหญ่ที่ไปยังจุดหมายปลายทางอื่น ๆ ยังคงใช้สถานีฮั่นโข่วและอู่ชาง
เส้นขนส่งทางน้ำก็เป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญในมณฑลหูเป่ย์ เนื่องจาก มีแม่น้ำสำคัญ 2 สายไหลผ่าน คือ แม่น้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง) และแม่น้ำฮั่นเจียง เป็นเส้นทางขนส่งทางน้ำสายหลัก ทั้งนี้เมืองและอำเภอต่าง ๆ กว่าครึ่งหนึ่งในมณฑลหูเป่ย์ยังใช้เส้นทางน้ำเป็นเส้นทางคมนาคมหลัก ดังนั้นมณฑลนี้จึงมีการอุตสาหกรรมการเดินเรือที่ทันสมัยแห่งหนึ่งของประเทศเมืองท่าต่าง ๆ อาทิ อู่ฮั่น หวงสือ ซาซื่อ อี๋ชัง มีการเปิดเส้นทางติดต่อกับต่างประเทศมานาน โดยมีท่าเรืออู่ฮั่นเป็นท่าเรือใหญ่ที่สุดของแม่น้ำฉางเจียงตอนล่าง และเป็นท่าเรือที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน เนื่องจากเป็น 1 ใน 8 ท่าเรือที่เปิดใช้ในช่วงจีนปฏิรูปอุตสาหกรรมและเปิดประเทศราวปี 1980 และในปีถัดมาก็เปิดเส้นทางเดินเรือ ขนส่งสินค้าไปฮ่องกง ญี่ปุ่น และประเทศในแถบเอเชียอาคเนย์ สำหรับแม่น้ำฮั่นเจียงนั้น เป็นเส้นทางติดต่อไปยังถิ่นทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล บนที่ราบเจียงฮั่น โดยมีท่าเรือเซียงฝันและท่าเรือเหล่าเหอโข่ว เป็นท่าเรือที่สำคัญ
สถิติเมื่อปี 2000 หูเป่ย์มีบริษัทเดินอากาศ 4 แห่ง สนามบินพลเรือน 5 แห่ง สนามบินกองทัพอากาศ 1 แห่ง เปิดเส้นทางบินทั้งในและนอกประเทศ 107 เส้นทาง บินตรงสู่เมืองต่าง ๆ ในประเทศ 57 เมือง สนามบินเทียนเหอที่เมืองอู่ฮั่น ยังเป็นสนามบินที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางของประเทศ
ทางหลวงและทางด่วน.
มีทางหลวงสายหลักและทางด่วนหลายสายที่ผ่านอู่ฮั่น ได้แก่
ฉางชา
ฉางชา  หรืออ่านตามเสียงฮกเกี้ยน เตียงสา เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในมณฑลหูหนาน ในภาคกลาง-ใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ครอบคลุมพื้นที่ มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับเยฺว่หยางและอี้หยาง ทิศตะวันตกติดกับโหลวตี่ ทิศใต้ติดกับเซียงถันและจูโจว และทิศตะวันออกติดกับอี๋ชุนและผิงเซียงของมณฑลเจียงซี จากข้อมูลสำมะโนปี ค.ศ. 2010 ฉางชามีผู้อยู่อาศัย 7,044,118 คน คิดเป็นร้อยละ 10.72 ของประชากรทั้งหมดของมณฑล ฉางชาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนครหรืออภิมหานครฉางจูถัน
การตั้งหลักปักฐานแรกที่สุดถูกค้นพบในสหัสวรรษแรกโดย 202 BC มันคือเมืองที่ตั้งป้อมระหว่างแล้ว ราชวงศ์ฮั่นคือเมืองหลวงของราชอาณาจักร ฉางชา หลุมฝังศพ Mawangdui ที่ฉลองของราชวงศ์ฮั่นแต่ถูกตั้งอยู่อีกครั้งในศตวรรษ 15 ราชวงศ์หมิงใน 1903
ในปี 2005 GDP ของฉางชาได้เติบโตที่หนึ่งเฉลี่ยของ 14% ต่อปีจาก 2001-2005 เปรียบเทียบกับชาติเฉลี่ยของ 9% ระหว่างปี 2005
เฉิงตู
เฉิงตู หรืออ่านตามเสียงแต้จิ๋ว เชงโต๋ (; Sichuanese Pinyin: "Cen2-du1") เป็นนครระดับกิ่งมณฑลซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลเสฉวน เป็นหนึ่งในสามนครที่มีประชากรมากที่สุดในภาคตะวันตกของประเทศจีน โดยอีกสองแห่ง คือ ฉงชิ่งและซีอาน ในปี ค.ศ. 2014 พื้นที่เฉิงตูทั้งหมดมีประชากร 14,427,500 คน ซึ่งมากที่สุดในมณฑลเสฉวน และมีประชากรในเขตเมืองจำนวน 10,152,632 คน เฉิงตูได้รับการจัดระดับว่าเป็นนครโลกระดับเบตาบวก ตามข้อมูลของเครือข่ายวิจัยโลกาภิวัตน์และนครโลก
เฉิงตูตั้งอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำหมินใจกลางมณฑล ในปัจจุบันเป็นทั้งศูนย์กลางด้านการเมือง การทหาร และด้านการศึกษาของภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้ คำว่าเฉิงตูมีความหมายว่า ค่อย ๆ กลายเป็นเมือง เนื่องจากย้อนไปเมื่อราว 2,000 ปีที่แล้ว ในสมัยจิ๋นซีฮ่องเต้ ได้มีการจัดการชลประทานขึ้น เพื่อแก้ไขปัญหาน้ำท่วมที่เกิดเป็นประจำทุกปี เมื่อแก้ไขปัญหาน้ำท่วมได้ ชาวนาชาวไร่เพาะปลูกได้ดี ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น คนจึงเริ่มอพยพมาที่เมืองนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ จึงได้ชื่อว่าเฉิงตู
ท้าวสุยาม
ท้าวสุยาม เป็นเทวราชผู้ปกครองสวรรค์ชั้นยามา
ในวิสุทธชนวิลาสินีระบุว่า เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะประสูติแล้วทรงพระดำเนินไป 7 ก้าวนั้น ท้าวสุยามได้ถือพัดวาลวีชนีตามเสด็จด้วย ส่วนมธุรัตถวิลาสินีระบุว่า เมื่อท้าววสวัตตียกกองทัพมารมาผจญพระองค์ขณะทรงบำเพ็ญเพียรใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ ท้าวสุยามได้ถือจามรทิพย์ ซึ่งมีสิริราวกับดวงจันทร์ในฤดูสารท ยาวสามคาวุต ยืนถวายงานพัดอยู่ด้วย และมโนรถปูรณีระบุว่า ในคราวที่พระพุทธเจ้าเสด็จลงจากเทวโลก ท้าวสุยามก็ได้ถือพัดวาลวิชนีตามเสด็จอีก
ในปรมัตถโชติการะบุว่า เมื่อนางสิริมาเสียชีวิตแล้วไปเกิดเป็นเทวีของท้าวสุยาม
ท้าวสันดุสิต
ท้าวสันดุสิต เป็นจอมเทพผู้ปกครองสวรรค์ชั้นดุสิตและเทพในชั้นนี้ทั้งหมด ในสวรรค์ชั้นนี้ถือเป็นชั้นที่เปี่ยมไปด้วยปีติ และกามคุณเบาบางกว่าสวรรค์ชั้นอื่น เป็นชั้นที่พระโพธิสัตว์อยู่อาศัยมากที่สุด พระเวสสันดรโพธิสัตว์ทรงประทับในสวรรค์ชั้นดุสิตนี้ก่อนได้รับอาราธนาให้เสด็จลงมาเสวยพระชาติสุดท้ายเป็นพระโคตมพุทธเจ้า
ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว
ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว  ตั้งอยู่ที่ เมืองดามาเดียดดาวา เป็นท่าอากาศยานของ กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย ห่างจากตัวเมืองไปทางใต้ประมาณ 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) เปิดให้บริการตั้งแต่ มีนาคม พ.ศ. 2507 เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุด เหนือท่าอากาศยานสำคัญอีกแห่งหนึ่งของกรุงมอสโก คือ เชเรเมเตียโว และยังเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเอสเซเว่นแอร์ไลน์, ครัสแอร์, โดโมเดโดโวแอร์ไลน์ และทรานแอโร
ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว (Domodedovo International Airport) รหัสท่าอากาศยาน DME เป็นหนึ่งในท่าอากาศยานหลักสามแห่งในกรุงมอสโก สหพันธรัฐรัสเซีย อีกทั้งเป็นท่าอากาศยานเพียงแห่งเดียวในกรุงมอสโกที่บริหารจัดการโดยภาคเอกชน เดิมทีสร้างขึ้นเพื่อรองรับเฉพาะเที่ยวบินภายในสหภาพโซเวียต ภายหลังสหภาพโซเวียตล่มสลาย บริษัทเครืออีสต์ไลน์ (East Line Group) ซึ่งเป็นเครือข่ายธุรกิจด้านโครงสร้างภายในท่าอากาศยานรายใหญ่ของรัสเซีย เข้ามาซื้อกิจการต่อ และเปลี่ยนโดโมเดโดโวให้เป็นท่าอากาศยานนานาชาตินับแต่นั้น โครงสร้างหลักประกอบด้วยอาคารผู้โดยสารเพียงหลังเดียว โดยแบ่งออกเป็นสองฟากสำหรับผู้โดยสารขาเข้าและผู้โดยสารขาออก
รายชื่อประธานาธิบดีสาธารณรัฐฝรั่งเศส
ตำแหน่งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ได้ว่างลงหลังจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยประเทศฝรั่งเศสทางตอนเหนือและแคว้นอาลซัสและลอแรนถูกยึดครองโดยนาซีเยอรมัน ทำให้อดอล์ฟ ฮิตเลอร์เป็นประมุขแห่งรัฐในดินแดนดังกล่าวไปโดยปริยาย ส่วนประเทศฝรั่งเศสทางตอนใต้ หลังจากเจรจาสงบศึกกับนาซีเยอรมันแล้ว ฟีลิป เปแต็งได้ยกเมืองวีชีขึ้นเป็นเมืองหลวงแห่งรัฐฝรั่งเศส ยุคนี้ได้ถูกเรียกว่า ฝรั่งเศสเขตวีชี โดยมีฟีลิป เปแต็งดำรงตำแหน่งเป็นประมุขแห่งรัฐฝรั่งเศส ส่วนชาร์ล เดอ โกล หัวหน้าขบวนการเสรีฝรั่งเศส ที่อยู่ในระหว่างการลี้ภัยในสหราชอาณาจักรก็ประกาศไม่ยอมรับอำนาจและการสงบศึกกับนาซีเยอรมันของฟีลิป เปแต็งและตั้งตนเป็นประธานคณะกรรมการปลดปล่อยฝรั่งเศสแห่งชาติ ("Chef du Comité français de la Libération nationale") จนกระทั่งฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถปลดปล่อยกรุงปารีสได้
นาซีเยอรมันยึดครอง.
หลังการปลดปล่อยปารีส.
หลังยุทธการปลดปล่อยปารีส ชาร์ล เดอ โกลก็เข้ามาตั้งคณะรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส ("Gouvernement provisoire de la République française") โดยมีตนเองเป็นประธาน และมีผู้ดำรงตำแหน่งนี้ต่อมาอีก 3 ท่าน ก่อนที่จะมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฝรั่งเศสฉบับปี พ.ศ. 2489 เป็นการเริ่มต้นยุคสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4
ท่าอากาศยานนานาชาติเชเรเมเตียโว
ท่าอากาศยานนานาชาติเชเรเมเตียโว (รัสเซีย: Международный аэропорт Москва-Шереметьево) ตั้งอยู่ที่กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย เป็นหนึ่งในท่าอากาศสำคัญของกรุงมอสโก โดยมีจำนวนผู้ใช้บริการเป็นรองท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว และยังเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินแอโรฟลอต และการที่ท่าอากาศยานแห่งนี้เกิดปัญหาในหลายด้าน ทำให้สายการบินจำนวนมาก ได้ทยอยเปลี่ยนเที่ยวบินจากเชเรเมเตียโวไปยังโดโมเดโดโว จึงได้มีการปรับปรุงท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นการใหญ่ เพื่อให้มีบริการที่ได้ระดับมาตรฐานสากล โดยคาดว่าการปรับปรุงทั้งหมดจะแล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2551
เซ็นได
เซ็นได  เป็นเมืองหลวงของจังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น และเป็นเมืองใหญ่สุดในภาคโทโฮกุ มีประชากรอาศัยอยู่ราวหนึ่งล้านคน และเป็นหนึ่งใน 19 นครที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาลญี่ปุ่น เซ็นไดก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1600 โดยไดเมียวดาเตะ มาซามูเนะ และเป็นที่รู้จักกันดีในฉายา "เมืองแห่งต้นไม้" (杜の都) โดยมีต้นเซลโคว่าราว 60 ต้น บนถนนโจเซ็นจิ (定禅寺通) และถนนอาโอบะ (青葉通)
ในฤดูร้อน มีการจัดเทศกาลทานาบาตะเซ็นได ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ในฤดูหนาว ต้นไม้จะได้รับการตกแต่งด้วยแสงสว่างนับพันในงานเทศกาลที่เรียกว่า Pageant of Starlight (光のページェント) เกือบตลอดเดือนธันวาคม
วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 เมืองและพื้นที่โดยรอบได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเหตุแผ่นดินไหวขนาด 9.0-9.1 โมเมนต์แมกนิจูดนอกชายฝั่ง และคลื่นสึนามิสูง 10 เมตรซึ่งพัดเข้าถล่มเมือง เป็นที่คาดการณ์ว่าจะมีผู้เสียชีวิตนับหลายพันคน แต่เป็นการยากที่จะประมาณการเนื่องจากชัดเจนว่ามีร่างจำนวนมากถูกพัดพาลงไปในมหาสมุทรแปซิฟิก
เซ็นไดแบ่งการปกครองออกเป็น 5 เขต ได้แก่
ยามาโต้ พิฆาตยุทธการ
ยามาโต้ พิฆาตยุทธการ  เป็น ภาพยนตร์ญี่ปุ่น ที่สร้างมาจากประวัติศาสตร์ของ เรือรบยามาโตะ ใช้เงินในการสร้างมากกว่า 600 ล้านเยน ผลงานการเขียนนิยายของ จุง เฮ็มมิ และผลงานการกำกับโดย จุงยะ ซาโต ออกฉายในวันที่ 17 ธันวาคม ปี พ.ศ. 2548 ใน ประเทศญี่ปุ่น
หลังจากจมไป 40 ปี เรือยามาโตะ ก็ถูกพบอีกครั้ง ในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1985 ก่อนที่จะมีการสำรวจใหม่อีกครั้งในเดือน สิงหาคม ปี ค.ศ. 1999 ต่อมาในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 2005 ก่อนวันครบรอบ 60 ปี การจมเรือยามาโตะเพียง 1 วัน ก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่งมาหาเรือ เพื่อที่จะไปยังจุดหมายที่เรือยามาโตะอยู่ และคนที่พร้อมจะพาเธอไปก็คือหนึ่งในลูกเรือยามาโตะ และยังเป็นเพื่อนเก่ากับพ่อของเธอเองอีกด้วย
เดอะซิมส์ 2
เดอะซิมส์ 2  เป็นวิดีโอเกมแนววางแผนจำลองชีวิต พัฒนาโดยสตูดิโอแมกซิสในเมืองเรดวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย จัดจำหน่ายโดย อิเล็กทรอนิก อาตส์ เป็นเกมภาคต่อของ "เดอะซิมส์"
ในเกมผู้เล่นสามารถสร้างซิม, ละแวกบ้าน, บ้านและครอบครัวได้ด้วยตัวเอง ผู้เล่นดูแลซิมส์ของตนเพื่อให้พวกเขาได้รับรางวัลและสร้างความสัมพันธ์เหมือนกับในชีวิตจริง "เดอะซิมส์ 2" เป็นเกมที่ไม่มีเป้าหมายสุดท้ายกำหนดไว้ เหมือนกับเกมภาคแรก ซึ่งเป็นเกมที่ลักษณะเป็นปลายเปิด ซิมส์มีเป้าหมายในชีวิต, ความต้องการและความกลัว ซึ่งการบรรลุเป้าหมายนั้นสามารถสร้างผลลัพธ์ทั้งในเชิงบวกหรือเชิงลบ ซิมส์ทุกคนนั้นผ่านการเติบโตใน 6 ช่วงวัยและสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึง 90 วันขึ้นอยู่กับระดับความปรารถนาที่จะเติมเต็ม "เดอะซิมส์ 2" มีภาพกราฟิกและมุมมองในเกมเป็นแบบสามมิติ ทำให้สามารถมองเห็นได้รอบทิศทาง ต่างจากเกมก่อนหน้านี้ที่เป็นภาพกราฟิกมุมมองมิติเท่ากัน ถึงแม้ว่ารูปแบบการเล่นของเกมจะไม่เป็นเส้นตรง ในเกมมีเส้นเรื่องอยู่ในละแวกบ้านที่สร้างไว้ก่อนแล้ว แพลเซนต์วิว ดำเนินเรื่อง 25 ปีหลังเมืองในเกม "เดอะซิมส์" เส้นเรื่องของสเตรนจ์ทาวน์เกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติและเชื่อมโยงกับแพลเซนต์วิวอย่างหลวม ๆ ตัวละครในเวโรนาวิว นำมาจากตัวละครของเชกสเปียร์
"เดอะซิมส์ 2" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2004 สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และพอร์ตไปยังแมคโอเอส วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2005 มีการวางจำหน่ายภาคเสริมแปดชุดและไอเท็มเสริมเก้าชุดตามมา นอกจากมีการวางจำหน่ายเกมในคอนโซลหลายเครื่องแล้ว ยังมีเวอร์ชันบนโทรศัพท์มือถือที่ผู้ผลิต เช่น โนเกีย เปิดให้ดาวน์โหลด "เดอะซิมส์ 2" จาก โอวีสโตร์ เกมภาคต่อ "เดอะซิมส์ 3" วางจำหน่ายในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2009
"เดอะซิมส์ 2" ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ โดยมียอดจำหน่ายหนึ่งล้านชุดในสิบวันแรกหลังวางจำหน่าย เป็นการสร้างสถิติใหม่ในช่วงเวลานั้น ช่วงเดือนเมษายน ค.ศ. 2008 เว็บไซต์ "เดอะซิมส์ 2" ประกาศว่า วิดีโอเกมส์ชุด "เดอะซิมส์" มียอดจำหน่าย 100 ล้านชุด "เดอะซิมส์ 2" ได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ โดยมีคะแนนร้อยละ 90 จากเมตาคริติกและเกมเรงกิงส์ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 เกมมียอดจำหน่าย 13 ล้านชุดในทุกแพลตฟอร์ม โดยมากกว่า 6 ล้านชุดเป็นเกมเวอร์ชันพีซี ทำให้ "เดอะซิมส์ 2" กลายเป็นหนึ่งในเกมพีซีที่ขายดีที่สุดตลอดกาล
เดอะซิมส์ 2 พัฒนาด้านกราฟิกและระบบ การเล่นแบบอิสระ ในการควบคุมชาวซิมส์ราวกับพวกเขาแสดงปฏิกิริยากับสิ่งแวดล้อมที่ดูเหมือนจริง รับมือกับกิจกรรมหลากหลายและสร้างความสัมพันธ์ตามระเบียบวิธีการเหมือนชีวิตจริง เปรียบกับเวอร์ชันก่อนหน้านี้ ชีวิตชาวซิมส์ในเดอะซิมส์ภาคแรกนั้นไม่ได้ถูกกำหนดเป้าหมายของชีวิตไว้ การเล่นเกมนี้ไม่มีกฎการเล่นแบบตายตัว ชาวซิมส์ในเดอะซิมส์ 2 นั้นจะมีเป้าหมายในชีวิต ความต้องการ ความปรารถนาและความกลัว การบรรลุเป้าหมายของสิ่งที่สามารถสร้างความสัมพันธ์ให้มีผลทั้งทางด้านบวก และด้านลบ ชาวซิมส์ในภาคนี้จะมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 85 วันในเกม ขึ้นอยู่กับการเติมเต็มระดับคะแนนปณิธาน และยังมีสิ่งของบางอย่างที่จะช่วยยืดอายุของชาวซิมส์ให้อยู่ได้ยาวนานต่อไปได้
เดอะซิมส์ 2 สร้างขึ้นต่อจากเกมเดอะซิมส์เวอร์ชันแรก โดยภาพของเกมนี้จะใช้กราฟิก 3D ช่วยทำให้เกมดูน่าเล่นขึ้นกว่าเดิม วางจำหน่ายครั้งแรกที่อเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) และกลายเป็นเกมชุดที่ประสบความสำเร็จตลอดมา โดยสามารถขายเกมนี้ออกได้ 1,000,000 ก๊อปปี้ใน 10 วันแรก ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากความสำเร็จเชิงพาณิชย์ของเดอะซิมส์ 2 จึง ได้รับการตอบรับอย่างดีจากนักวิจารณ์ และเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 เกมเดอะซิมส์ขายออกได้มากกว่า 13 ล้านหน่วยทั่วโลกและเป็นเกมที่ขายดีที่สุดในปี 2004 (พ.ศ. 2547) และเนื่องจากเกมชุดเดอะซิมส์ 2 สามารถขายออกได้มากกว่า 100 ล้านสำเนา จึงได้มีการฉลองยอดขายในเว็บไซต์เดอะซิมส์ 2 เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 ต่อมา ทาง EA ได้ประกาศถึงการออกวางจำหน่ายของเกมเดอะซิมส์ 3 ภาคต่อของเดอะซิมส์ 2 เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 และได้กำหนดวันวางจำหน่ายในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) นี้
ชาวซิมส์.
ชาวซิมส์สามารถทำงาน แต่งงาน เข้าโรงเรียน เรียนรู้ทักษะใหม่ ๆ มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างกัน และอื่น ๆ อีกมากมายได้
ชาวซิมส์ยังมีโอกาสได้พบประสบการณ์จากเหตุการณ์เหนือความจริงต่าง ๆ เช่นการเห็นผี การถูกมนุษย์ต่างดาวจับตัวไปซึ่งเป็นเหตุให้ผู้ชายตั้งครรภ์ได้ หรือมียมทูตที่ชื่อ "กริม รีพเพอร์" มารับชาวซิมส์ที่เสียชีวิต
ช่วงอายุ.
ชาวซิมส์มีวิวัฒนาการ 6 ช่วงอายุ คือ ทารก วัยเด็กหัดเดิน วัยเด็ก วัยรุ่น วัยผู้ใหญ่ และวัยชรา (ในภาคเสริม มหาลัยวัยฝัน มีช่วงอายุวัยมหาลัยเพิ่มขึ้นมา ซึ่งจะเป็นเฉพาะชาวซิมส์ที่เข้ามหาวิทยาลัย) ชาวซิมส์จะเสียชีวิตเองเมื่ออายุขัยในวัยชรา ซึ่งช่วงอายุขัยในวัยชรากำหนดโดยค่าคะแนนปณิธานตอนเริ่มแรกที่ย่างเข้าสู่วัยชรา ชาวซิมส์ยังเสียชีวิตได้ด้วยสาเหตุอื่น ๆ ได้อีก ส่วนวัยเด็กอาจถูกนักสังคมสงเคราะห์จับตัวไปถ้าความต้องการลดลงต่ำ ช่วงอายุที่แตกต่างจะมีสิ่งที่ท้าทายที่แตกต่างเช่นกัน เช่นการลดลงของความต้องการด้านความสะดวกสบายของวัยชรา วัยเด็กไม่สามารถทำอาหารได้ การกระทำที่คาดเดาไม่ได้ของวัยเด็กหัดเดิน และการคอยดูแลเด็กทารกตลอดเวลา เมื่อชาวซิมส์คลอดเด็ก เด็กที่เกิดจะเป็นวัยทารก ซึ่งเราจะไม่สามารถเลือกวัยนี้ได้ในโหมดสร้างครอบครัว เราจะต้องมีเด็กชาวซิมส์เกิดขึ้นเองในระหว่างการเล่นเกม
เกม เดอะซิมส์ 2 มีละแวกเพื่อนบ้านกำหนดมาให้ นั่นคือ เพลสเซินท์วิว สเตรนจ์ทาวน์ และเวโรนาวิลล์ และยังมีละแวกเพื่อนบ้านอื่น ๆ ที่เพิ่มเข้ามาในภาคต่อมา ชาวซิมส์ที่เกมสร้างไว้แล้วในละแวกเพื่อนบ้านต่างก็มีเรื่องราวและประวัติความเป็นมา เพลสเซินท์วิวเป็นละแวกเพื่อนบ้านหลักที่มีมาตั้งแต่เดอะซิมส์ภาคแรก มาจนเดอะซิมส์ 2 และจะเห็นในเดอะซิมส์ 3 แต่ละละแวกเพื่อนบ้านจะมีเรื่องราวที่โดดเด่น ตัวอย่างตัวละครชาวซิมส์มากมายที่เกมกำหนดมาให้ เช่น คาสซานดร้า กอธ แดเนียล เพลสเซินท์ และเจนนิเฟอร์ เบิร์บ เป็นต้น
ชาวซิมส์ดำเนินชีวิตได้โดยค่าความต้องการต่าง ๆ มากที่สุดถึง 8 ด้าน ขึ้นอยู่กับช่วงวัย ความต้องการที่มีแน่ชัดทุกช่วงวัย ได้แก่ การขับถ่าย คือจะแสดงเป็นแถบมิเตอร์ซึ่งจะเปลี่ยนจากสีเขียว (เต็มเปี่ยม) ไปถึงสีแดง (สิ้นหวัง) ชาวซิมส์ที่มีแถบมิเตอร์ความต้องการลดลงจะแสดงจะหาทางกระทำบางอย่างเพื่อให้ แถบความต้องการเติมเต็ม (ตัวอย่างเช่น ถ้ามิเตอร์ความหิวลดลงต่ำ ชาวซิมส์จะเปิดตู้เย็นและหาของกินเอง หรือผู้เล่นอาจบังคับให้ชาวซิมส์ทำอาหารก็ได้) เมื่อแถบมิเตอร์ความต้องการด้านใดหมดหรือกลายเป็นสีแดงอาจเป็นเหตุให้เกิด การกระทำต่าง ๆ ชาวซิมส์ที่ความต้องการด้านพลังงานหมดก็จะเป็นลม ชาวซิมส์วัยรุ่น วัยผู้ใหญ่ หรือวัยชราที่มีค่าความหิวหมดก็จการด้านใดหมดหรือกลายเป็นสีแดงอาจเป็นเหตุให้เกิด การกระทำต่าง ๆ ชาวซิมส์ที่ความต้องการด้านพลังงานหมดก็จะเป็นลม ชาวซิมส์วัยรุ่น วัยผู้ใหญ่ หรือวัยชราที่มีค่าความหิวหมดก็จะเสียชีวิต ความต้องการเหล่านี้จะส่งผลโดยรวมกับระดับอารมณ์ของชาวซิมส์ ที่จะสังเกตเห็นได้จากเพชรที่ประดับบนหัวของชาวซิมส์ (เรียกว่า พลัมบ็อบ) แถบมิเตอร์ความต้องการของวัยทารก (มีเพียง สังคม ความหิว ขับถ่าย สุขอนามัย และพลังงาน) จะไม่ปรากฏให้เห็นเหมือนวัยอื่น แต่สีที่ฉากหลังของรูปภาพชาวซิมส์ที่ด้านซ้ายจะบอกว่าเป็นสีแดง (สิ้นหวัง) เหลือง (ต่ำ) หรือเขียว (เต็มเปี่ยม)
นักสังคมสงเคราะห์.
เมื่อชาวซิมส์เลี้ยงดูเด็ก ๆ ได้ไม่ดีพอ ปล่อยให้พวกเขามีค่าความต้องการตกต่ำนานเกินไป นักสังคมสงเคราะห์จะแวะมาหาและนำตัวเด็ก ๆ ทุกคนไปจากที่อยู่อาศัย เด็ก ๆ อาจถูกนำตัวไปถ้าผู้เล่นปล่อยเขาให้อยู่ในที่อยู่อาศัยตามลำพัง และนักสังคมสงเคราะห์จะแวะมาหาอีกถ้าเด็ก ๆ ไม่สนใจการเรียนเท่าที่ควร หรือพวกเขาอยู่ในที่ที่มีอากาศร้อนหรือหนาวเย็นมากเกินไป (เกิดขึ้นในภาคเสริม สี่ฤดูแสบ) ในภาคเสริม สนุกจังยามว่าง จะอนุญาตให้ชาวซิมส์ขอร้องไม่ให้นักสังคมสงเคราะห์นำตัวเด็กไป และเด็ก ๆ ก็จะไม่ถูกนำตัวไป ถ้าเด็ก ๆ ถูกนำตัวไป ผู้เล่นจะถูกห้ามไม่ให้รับบุตรบุญธรรมอย่างถาวร ชาวซิมส์สามารถฆ่านักสังคมสงเคราะห์หรือเปลี่ยนให้เป็นวัยทารกหรือเด็กหัด เดินได้โดยใช้สูตรโกงหรือ โปรแกรมเสริม Third-Party ถ้าเด็ก ๆ เหล่านั้นอยู่ไกลจากตัวนักสงคมสงเคราะห์ เช่น ถูกขังไว้ในห้อง นักสังคมสงเคราะห์จะมีพลังลึกลับที่สามารถทำให้เด็กหายตัวไปอยู่ที่รถได้ ชาวซิมส์วัยเด็ก วัยเด็กหัดเดิน และวัยทารก จะปลอดภัยจากเหตุไฟไหม้ และจะไม่อดตายถ้าไม่ใช้สูตรโกง ถ้าผู้เล่นพยายามจะนำตัวเด็ก ๆ เหล่านั้นไปอยู่ใกล้ ๆ เปลวไฟที่ลุกไหม้ ความต้องการจะลดลงอย่างมากแต่จะไม่ถึงตาย
บุคลิกภาพ จะเป็นตัววัดลักษณะนิสัยของชาวซิมส์ โดยมีด้วยกัน 5 ด้านที่ผู้เล่นจะเลือกได้โดยการจัดแบ่ง ตัวอย่างเช่น ชาวซิมส์จะกระตือรือร้น หรือขี้เกียจ หรือจะเป็นกึ่งกลางระหว่างความกระตือรือร้นกับขี้เกียจ ค่าเหล่านี้จะเป็นตัวบอกว่าชาวซิมส์จะเรียนรู้ทักษะได้เร็วแค่ไหน อัตราการลดลงของค่าความต้องการ รูปแบบของปฏิกิริยาที่ชาวซิมส์เกี่ยวข้อง ความเป็นไปได้ในปฏิกิริยาและการพาเพื่อนมาจากที่ทำงาหรือที่โรงเรียน ชาวซิมส์ทุกคนจะพูดคุยกันในภาษาที่เรียกว่า ซิมลิช ซึ่งเป็นภาษาที่สร้างขึ้นจากคำที่ไม่มีความหมาย แต่มีความหมายที่แสดงเป็นนัยได้ผ่านจากโทนเสียงและท่าทาง
สายอาชีพ.
ชาวซิมส์วัยเด็กและวัยรุ่นจะไปโรงเรียนในวันจันทร์ถึงวันศุกร์ การทำการบ้านเสร็จและระดับอารมณ์จะส่งผลต่อเกรด (เกรดที่สูงจะทำให้เขาได้รับเงินรางวัลหรือทักษะ) พ่อแม่ของเขาอาจสมัครให้เด็กเข้าเรียนโรงเรียนเอกชนได้เมื่อมีจากความสำเร็จ ในการเลี้ยงอาหารมื้อเย็นให้กับอาจารย์ใหญ่ การขาดเรียนทำให้เกรดตกต่ำลง ถ้าเกรดของชาวซิมส์วัยเด็กต่ำมากเกินไป นักสังคมสงเคราะห์ก็จะปรากฏตัวและนำตัวเด็กไป แต่ถ้าเป็นวัยรุ่น พวกเขาจะไม่ถูกนำตัวไปแต่จะถูกไล่ออกจากงานนอกเวลาเรียน ชาวซิมส์จะหางานได้จากคอมพิวเตอร์หรือหนังสือพิมพ์ วัยรุ่นก็เช่นกัน ชาวซิมส์ที่ไปทำงานด้วยระดับอารมณ์ที่ดีและมีจำนวนเพื่อนที่ต้องการและระดับ ทักษะสำหรับสายอาชีพครบจะได้เลื่อนตำแหน่ง แต่ละสายอาชีพจะมีตำแหน่งงาน 10 ตำแหน่งและมีเงินเดือนเพิ่มขึ้น แต่ละตำแหน่งจะมีการเปลี่ยนเครื่องแบบแต่งกาย ชั่วโมงทำงานและวันทำงานต่อสัปดาห์ รวมถึงรถประจำตำแหน่งด้วย นอกจากนี้ยังมีตัวเลือกสำหรับการลาป่วย ที่ชาวซิมส์สามารถหยุดงานได้ แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าชาวซิมส์โกหก พวกเขาจะพบกับผลร้ายที่ตามมา เช่นการไล่ออกจากงาน หรือถูกลดตำแหน่ง