pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาได้รับงบประมาณถมที่ดินเพื่อสร้างถนน อาคารเรียนชั่วคราว 10 ห้องเรียน บ้านพักครู 2 หลัง บ้านพักภารโรง 1 หลัง และห้องส้วม 2 หลัง 16 ห้อง เมื่อสร้างเสร็จจึงย้ายนักเรียนทั้งหมดออกมา ณ ที่ตั้งโรงเรียนปัจจุบัน
มีทั้งสิ้น 18 ห้องเรียน
มีทั้งสิ้น 21 ห้องเรียน
โรงเรียนกาวิละวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ มีโฉนด ๓ ฉบับ รวมเนื้อที่ตามทะเบียน ๖๗ ไร่ ๒ งาน  ๖๗ ตารางวา
สมเด็จพระราชินีอิงกริดแห่งเดนมาร์ก
สโมสรฟุตบอลคอนซาโดล ซัปโปโร
หม่อมเจ้าเมฆิน คเนจร
หม่อมเจ้าเมฆิน (9 มกราคม พ.ศ. 2389 — 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอมเรนทรบดินทร์ และเป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
หม่อมเจ้าเมฆิน ประสูติเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2388 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2389) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอมเรนทรบดินทร์ เมื่อเจริญชันษาขึ้น ทรงรับราชการในกรมมหาดไทย
ต่อมาเมื่อชราภาพได้กราบบังคมทูลลาออกจากราชการโดยมีหม่อมอมรวงษ์วิจิตร (หม่อมราชวงศ์ปฐม คเนจร) โอรส เป็นผู้ดูแล ในปี พ.ศ. 2451 หม่อมอมรวงษ์วิจิตรถึงแก่กรรมในราชการ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงพระราชทานเบี้ยหวัดพิเศษแก่หม่อมเจ้าเมฆิน ซึ่งหม่อมอมรวงษ์วิจิตรเคยดูแลอยู่นั้น เพิ่มขึ้นอิกเป็นปีละ 400 บาท
หม่อมเจ้าเมฆิน สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 ขณะชันษา 73 ปี
เอาด์-เฮเฟอร์เลเลอเฟิน
เอาด์-เฮเฟอร์เลเลอเฟิน  หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า โอฮา เลอเฟิน  และ โอฮาเอล  หรือที่รู้จักกันดีในไทยคือ สโมสรฟุตบอลโอเอช ลูเวิน เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพสโมสรหนึ่งในประเทศเบลเยียม ปัจจุบันลงแข่งขันในเบลเจียนเฟิสต์ดิวิชัน เอ ซึ่งเป็นระบบการแข่งขันระหว่างสโมสรระดับที่ 1 ของประเทศ
ปัจจุบันมีนักฟุตบอลชาวไทยร่วมทำหน้าที่กับสโมสรแห่งนี้ด้วยคือ กวินทร์ ธรรมสัจจานันท์
สโมสรฟุตบอลแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2545 จากการรวมตัวกันของสโมสรฟุตบอลเล็ก ๆ 2 สโมสรในย่านนครเลอเฟิน คือ สโมสรฟุตบอลซวาร์เตอเดยเฟิลส์เอาด์-เฮเฟอร์เล ซึ่งก่อตั้งใน พ.ศ. 2500 และ กา. สตาเดอเลอเฟิน ซึ่งก่อตั้งใน พ.ศ. 2448 เนื่องจากทางนครเลอเฟินต้องการยกระดับฟุตบอลและสโมสรฟุตบอลในท้องถิ่นให้มีมาตรฐานมากขึ้น
ต่อมาในกลางปี พ.ศ. 2560 กลุ่มคิง เพาเวอร์ ภายใต้การนำของวิชัย ศรีวัฒนประภา (เจ้าของและประธานสโมสรเลสเตอร์ซิตี) ได้เข้าซื้อกิจการสโมสรเอาด์-เฮเฟอร์เลเลอเฟิน พร้อมกับชำระหนี้ที่สโมสรติดค้างอยู่พร้อมกับมอบหมายให้อัยยวัฒน์ ศรีวัฒนประภา ผู้เป็นบุตรชายเข้ามาเป็นประธานสโมสร
"ข้อมูลล่าสุด 4 มกราคม 2021"
ณัฐพงษ์ ขจรมาลี
ณัฐพงษ์ ขจรมาลี (ชื่อเล่น: คิว; 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 – ) เป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพชาวไทย ผู้ทำหน้าที่ตำแหน่งผู้รักษาประตูในการแข่งขันไทยลีก ร่วมกับสุโขทัย
เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2560 เขาได้ประสบอุบัติเหตุ รถยนต์ที่เขานั่งได้ชนกับรถบรรทุกอย่างจัง ซึ่งเขาอาการสาหัส และได้รับการนำตัวส่งโรงพยาบาล
ในภายหลัง ได้มีนักฟุตบอลที่มีชื่อเสียงระดับโลกสามราย ได้แก่ กูร์ต ซูมา, ออลีวีเย ฌีรู และปีแยร์-แอเมอริก โอบาเมอย็องก์ ได้ทำการจัดประมูลเสื้อเพื่อระดมทุนช่วยเหลือสำหรับเขา ซึ่งต่อมาเขามีอาการปลอดภัย หลังจากพักฟื้นและทำกายภาพบำบัด เขาได้เข้าทดสอบและได้ร่วมทีมกับมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพในไทยลีก 3 ก่อนที่จะย้ายมาอยู่กับ พีที ประจวบในไทยลีก
ไครทีเรียนเกมส์
ไครทีเรียนเกมส์ (; ในทางการเรียกว่า ไครทีเรียน ซอฟต์แวร์) เป็นบริษัทผู้พัฒนาวีดีโอเกมสัญชาติอังกฤษ ตั้งอยู่ในกิลด์ฟอร์ด เซอร์เรย์ สหราชอาณาจักร​ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันอย่างดีจากรางวัลวีดีโอเกมแข่งรถที่พวกเขาได้รับ อย่างเช่น "เบิร์นเอาท์" และ "นีดฟอร์สปีด"
มิสแกรนด์ภูเก็ต
มิสแกรนด์ภูเก็ต  เป็นการประกวดนางงามสำหรับผู้หญิงระดับจังหวัดภูเก็ต​ของประเทศไทย​ จุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมประกวดและได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์
ปัจจุบันผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์ภูเก็ต​ ​อมันดา อแมนด้า เจนเซ่น
ชไวน์ฟวร์ท
ชไวน์ฟวร์ท  เป็นเมืองในรัฐบาวาเรียของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ชายฝั่งทางขวาของแม่น้ำไมน์ เมืองแห่งนี้เคยมีสถานะเป็นเสรีนครของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จนถึง ค.ศ. 1802 และจึงกลายเป็นเมืองในปกครองของบาวาเรีย
เมืองชไวน์ฟวร์ทเป็นแหล่งผลิตตลับลูกปืนที่สำคัญในยุคนาซีเยอรมนี เป็นอะไหล่ที่ใช้ในการผลิตรถถังและเครื่องบิน จึงตกเป็นเป้าหมายการทิ้งระเบิดทางอากาศในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมีการทิ้งระเบิดกว่า 22 เที่ยว เขตที่อยู่อาศัยและเขตอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ในเมืองจึงถูกทำลายไปในช่วงสงคราม
หลังสงครามสิ้นสุดก็มีการฟื้นฟูโรงงานอุตสาหกรรมในเมืองแต่กลับเดินสายการผลิตได้ไม่มาก โดยเยอรมนีจำเป็นต้องหันไปนำเข้าตลับลูกปืนจากสวีเดนแทน จนกระทั่งเมื่อรัฐบาลเยอรมนีได้มีนโยบายกระจายการกระจุกตัวทางอุตสาหกรรม ก็สามารถพลิกฟื้นอุตสาหกรรมในชไวน์ฟวร์ทกลับมาได้กว่าร้อยละ 85 ของช่วงก่อนการทิ้งระเบิด หลังสงครามเมืองแห่งนี้ก็กลายเป็นที่ตั้งฐานทัพของสหรัฐอเมริกา สหรัฐอเมริกาได้ถอนกำลังทหารออกจากเมืองแห่งนี้ใน ค.ศ. 2014
ปัจจุบันเมืองแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอุตสาหกรรมการผลิตตลับลูกปืนและการผลิตจักรยาน เมืองแห่งนี้มีรายได้ต่อหัว 78,382 ยูโรต่อปี ถือเป็นเมืองที่มีรายได้ต่อหัวสูงที่สุดเป็นอันดับสามในประเทศ รองจากว็อลฟส์บูร์กและฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์
ปรัมปรา
นิทานปรัมปรา
มิสแกรนด์อุบลราชธานี
แมตทิว ลิลลาร์ด
แมตทิว ลิล ลิลลาร์ด (, เกิด 24 มกราคม ค.ศ. 1970) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เกิดในครอบครัวนักแสดง บิดาคือเฮนรี ฟอนดา และมีพี่สาวคือเจน ฟอนดา
โปเก็น ทัวร์นาเมนต์
โปเก็น ทัวร์นาเม็นท์  เป็นวิดีโอเกมต่อสู้พัฒนาโดยบริษัท บันไดนัมโคเอ็นเตอร์เทนเมนต์และจำหน่ายโดย เดอะโปเกมอนคอมพานี ออกจำหน่าย เกมอาเขดญี่ปุ่นในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 และ วียูทั่วโลกในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2016 และ นินเท็นโดสวิตช์ใช้ชื่อเกมว่า โปเก็น ทัวร์นาเม็นท์ ดีเอกซ์  จำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2017
เอฟูกุ มงอิง
เอฟูกุ มงอิง  หรือ ไซอนจิ โชชิ (; ค.ศ. 1271 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1342) เป็นนักกวีชาวี่ปุ่นในยุคคามากูระ และพระมเหสีของจักรพรรดิฟูชิมิ จักรพรรดิองค์ที่ 92 ของญี่ปุ่น เธอเป็นหนึ่งในสมาชิกสมาคมเคียวโงกุ และปรากฏผลงานของเธอใน "เกียวกูโยชู"
ณ วันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1316 (ปีที่ 5 ในศักราชโชวะ) เธอบวชเป็นภิกษุณีและได้รับชื่อใหม่เป็น ชินเนียว เก็ง (真如源)
แมตทิวลิลลาร์ด
เยื่อคลุม
( ตัวย่อ TM)
เป็นเนื้อเยื่อที่ไม่ใช่เป็นเซลล์เยื่อหนึ่งในหูชั้นใน โดยอีกเยื่อหนึ่ง (ที่เป็นเซลล์) ก็คือเยื่อกั้นหูชั้นใน (basilar membrane, BM)
เยื่อคลุมอยู่เหนือ spiral limbus กับอวัยวะของคอร์ติ และทอดไปตามยาวของคอเคลียขนานกับ BM
ถ้าแบ่งตามด้านกว้าง (radial) เยื่อคลุมจะมีสามเขต คือ limbal zone, middle zone และ marginal zone
โดย limbal zone เป็นส่วนบางที่สุดและอยู่เหนือ auditory teeth of Huschke และมีริมในยึดอยู่กับ spiral limbus
ส่วน marginal zone จะเป็นส่วนหนาสุดและแบ่งจาก middle zone โดย Hensen's Stripe
เยื่อคลุมโดยทั่วไปคลุมอยู่เหนือเซลล์ขนด้านใน (inner hair cell, IHC) ที่เป็นตัวรับเสียง และเหนือเซลล์ขนด้านนอก (outer hair cells) ที่เคลื่อนไหวได้เองอาศัยไฟฟ้า
เมื่อเสียงวิ่งผ่านหูชั้นใน เยื่อคลุมก็จะขยับเร้า IHC ผ่านน้ำที่ล้อมอยู่ และเร้า OHC โดยตรงที่ stereocilia อันยาวสุดของ OHC ซึ่งเป็นส่วนเชื่อมติดกับเยื่อคลุม
TM เป็นโครงสร้างคล้ายวุ้นที่มีน้ำถึง 97%
น้ำหนักของมันเมื่อแยกน้ำออกแล้วมาจากคอลลาเจน 50%, ไกลโคโปรตีนที่ไม่ใช่คอลลาเจน 25%, และ proteoglycan 25%
ไกลโคโปรตีนที่มีเฉพาะในหูชั้นในแสดงออกอยู่ที่ TM คือ α-tectorin, β-tectorin, และ otogelin
โดย α-tectorin และ β-tectorin จะจัดวางเป็นเมทริกซ์ลาย (striated sheet matrix) ที่ช่วยจัดระเบียบใยคอลลาเจน
เพราะ TM ซับซ้อนกว่าโครงสร้างวุ้นที่ไม่ใช่เซลล์อื่น ๆ (เช่น otolithic membrane)
คุณสมบัติทางกลของมันจึงซับซ้อนยิ่งกว่ามาก
มีหลักฐานการทดลองที่แสดงว่า เยื่อมีลักษณะไม่สม่ำเสมอ (anisotropic) ทั้งตามยาวและตามขวาง
และมีลักษณะหยุ่นหนืด (viscoelastic)
บทบาททางกลของเยื่อคลุมในการได้ยินยังไม่ชัดเจน เพราะนักวิชาการไม่ค่อยสนใจ หรือไม่ให้ความสำคัญในแบบจำลองการทำงานของคอเคลีย
แต่ว่า งานศึกษาทางพันธุกรรม
ทางกลศาสตร์
และทางคณิตศาสตร์
ต่าง ๆ ได้แสดงว่า TM จำเป็นเพื่อได้ยินอย่างสมบูรณ์ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
หนูหริ่งที่ไม่มีการแสดงออกของไกลโคโปรตีนโดยเฉพาะ ๆ จะได้ยินอย่างผิดปกติ รวมทั้งการเลือกได้ยินความถี่เสียง (frequency selectivity) ที่เพิ่มขึ้นในหนูพันธุ์ Tecb−/−
ซึ่งไม่มีการแสดงออกของโปรตีน β-tectorin
การศึกษานอกร่างกาย (In vitro) เรื่องคุณสมบัติทางกลศาสตร์ของ TM แสดงสมรรถภาพของส่วนที่แยกออก ๆ ของ TM ที่ช่วยการวิ่งของคลื่นในระดับความถี่ที่เกี่ยวข้องกัน
ซึ่งเพิ่มความเป็นไปได้ว่า TM อาจมีบทบาทในการกระจายพลังงานเสียงตามยาวในคอเคลียภายใต้สถานการณ์ปกติ
Tectorial membrane
Membrana tectoria ductus cochlearis
Membrana tectoria
ประธานาธิบดีอเมริกัน
การล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน
ชาวละตินอเมริกัน
ชาวละตินอเมริกา
ระบบอำนาจนิยม
เจ้าหญิงโชชิ (ค.ศ. 1027–1105)
เจ้าหญิงโชชิ ( ; ค.ศ. 1027 – 1105) จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยเป็นจักรพรรดินีใน จักรพรรดิโกะ-เรเซ ซึ่งพระองค์เป็นพระราชธิดาใน จักรพรรดิโกะ-อิจิโจ
Domino effect
ระบอบอำนาจนิยม
U.N. General Assembly
UN General Assembly
ได้ยิน
กำเนิดสัณฐาน
เชิงกล
กำหนดการปกครองของตนเอง
นโยบายของรัฐ
สังคมตะวันตก
เสรีภาพการพูด
ระบบคอมมิวนิสต์
ระบอบคอมมิวนิสต์
Rosa Luxembourg
ระบบทรราชย์
ระบอบทรราชย์
เฟลิกซ์ สไทเนอร์
ทรราชย์
ระบบเผด็จการ
ชาวปาเลสไตน์
กำหนดการปกครองด้วยตนเอง
คนตะวันตก
นักข่าว เป็นบุคคลที่รวบรวม เขียน และเผยแพร่ข่าว หรือการให้ข้อมูลล่าสุดแก่สาธารณะ นักข่าวอาจทำงานในประเด็นทั่ว ๆ ไป หรือประเด็นเฉพาะทาง อย่างไรก็ตาม นักข่าวส่วนใหญ่อาจจะสามารถเขียนข่าวเฉพาะทางได้ และร่วมงานกับนักข่าวอื่น ๆ ผลิตข่าวในหัวข้อต่าง ๆ มากขึ้น ตัวอย่างเช่น ข่าวกีฬาอาจจะครอบคลุมเฉพาะโลกของกีฬา แต่นักข่าวก็อาจเขียนข่าวของหนังสือพิมพ์ที่ครอบคลุมหัวข้อที่แตกต่างกัน
วิศวกรโยธา
สังหารหมู่
อนุมาน
ปกครอง
ระยักฟักตัว
เจ้าหญิงโชชิ (1829–1891)
เจ้าหญิงโชชิ ( ; 28 กันยายน 1829 – 23 พฤศจิกายน 1891) จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยพระองค์ได้รับการสถาปนาเมื่อ พ.ศ. 1862 ในรัชสมัย จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ ผู้เป็นพระอนุชาซึ่งพระองค์เป็นหนึ่งในจักรพรรดินีที่ได้รับการสถาปนาทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เข้าพิธีอภิเษก
เกรตบอลส์ออฟไฟร์ (2017)
เจ้าหญิงโชชิ (1738–1754)
เจ้าหญิงโชชิ ( ; 18 กันยายน 1738–14 ธันวาคม 1754) หรือที่รู้จักในชื่อ ชุนกะมง-อิง (春華門院) จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระมารดาบุญธรรมของ จักรพรรดิจุนโตะกุ ทำให้พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินีเมื่อ พ.ศ. 1751
เจ้าหญิงโชชิ (แก้ความกำกวม)
เจ้าหญิงโชชิ อาจหมายถึง
ผู้ผูกขาด
เสริมแรง
ลัทธิทุนนิยม
เสรีภาพทางการพูด
มุมมองทางการเมืองของโนม ชอมสกี
โนม ชอมสกี เป็นผู้มีชื่อเสียงในฐานะปัญญาชน นักปฏิบัติการ (หรือนักกิจกรรม) ทางการเมือง และนักวิจารณ์ เกี่ยวกับนโยบายต่างประเทศของสหรัฐอเมริกาและรัฐบาลอื่น ๆ
เขาเรียกตัวเองว่า นักสังคมนิยมแบบอิสรนิยม ผู้สนับสนุนสหการนิยมแบบอนาธิปไตย (anarcho-syndicalism) และมองว่า เป็นผู้รอบรู้สำคัญคนหนึ่งในการเมืองฝ่ายซ้ายของสหรัฐ
ชอมสกีมักจะรู้จักในเรื่องการเมืองอเมริกันฝ่ายซ้าย แม้ว่าเขาจะไม่เห็นด้วยในการจัดเขาเช่นนั้น
เขาเรียกตนเองว่าเป็น "ผู้ร่วมเดินทาง" ของลัทธิอนาธิปไตย และเรียกตนเองว่า นักสังคมนิยมแบบอิสรนิยม อันเป็นปรัชญาทางการเมืองที่เขาย่อว่า ท้าทายระบอบการปกครองทุกรูปแบบ และพยายามกำจัดพวกมันถ้าไร้เหตุผล โดยภาระการพิสูจน์ตกอยู่กับผู้พยายามใช้อำนาจผู้เดียว
เขายังสนับสนุนแนวคิดสหการนิยมแบบอนาธิปไตยในบางเรื่อง และเป็นสมาชิกของสหภาพแรงงาน Industrial Workers of the World ซึ่งเป็นสหภาพแรงงานแนวสังคมนิยมผสมอนาธิปไตย
เขายังชอบใจทัศนคติของนักสังคมนิยมแบบอิสรนิยมในเรื่องเศรษฐศาสตร์แบบมีส่วนร่วม
โดยเป็นสมาชิกของคณะกรรมการชั่วคราวของ International Organization for a Participatory Society ด้วย
เขาเชื่อว่า ค่านิยมของสังคมนิยมแบบอิสรนิยม เป็นแบบอย่างการขยายแนวคิดทางมนุษยนิยมทั้งแบบเสรีและแบบสุดโต่ง ซึ่งมาจากแนวคิดดั้งเดิมที่ไม่ได้ต่อเติมแก้ไข ที่สมเหตุสมผลและเสมอต้นเสมอปลายทางจริยธรรม ในบริบทของสังคมอุตสาหกรรม
ชอมสกียังจัดตัวเองว่ามีความเชื่อร่วมกับขบวนการไซออนิสต์ ถึงแม้ว่าเขาจะให้ข้อสังเกตว่า นิยามของคำว่าไซออนิสต์ของเขา ทุกวันนี้คนอื่นอาจเรียกว่า แนวคิดต่อต้านไซออนิสต์ ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นผลของการเปลี่ยนความหมายของคำเริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1940
มีบุคคลบางพวกที่พิจารณาชอมสกีว่าเป็น
"นักวิจารณ์ฝ่ายซ้ายเกี่ยวกับนโยบายต่างประเทศสหรัฐที่มีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่ง"
ชอมสกีได้ยืนหยัดต่อต้านการเซ็นเซอร์และสนับสนุนเสรีภาพในการพูด แม้ในเรื่องที่เขาประณาม
เขาได้กล่าวว่า
เมื่อตอบสนองต่อการประกาศ "สงครามต่อต้านการก่อการร้าย" ของสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2524 และอีกครั้งในปี 2544 ชอมสกีอ้างว่า แหล่งสำคัญของกระบวนการก่อการร้ายนานาชาติมาจากประเทศมหาอำนาจ โดยมีรัฐบาลกลางสหรัฐเป็นแนวหน้า
เขาใช้นิยามของ "การก่อการร้าย" จากคู่มือกองทัพบกสหรัฐ ซึ่งนิยามว่าเป็น "การใช้ความรุนแรงหรือการข่มขู่ด้วยความรุนแรงอย่างคำนวณผลได้ผลเสียเพื่อให้ถึงเป้าหมายทางการเมือง ทางศาสนา หรือทางอุดมคติ
ซึ่งทำโดยการข่มขู่ การบีบบังคับ หรือการปลูกฝังความกลัว"
เกี่ยวกับการรุกรานอัฟกานิสถานของสหรัฐ เขาได้กล่าวว่า
เกี่ยวกับประสิทธิภาพของการก่อการร้าย
เกี่ยวกับการประณามการก่อการร้าย ชอมสกีเห็นว่า การก่อการร้าย (และความรุนแรงหรือการใช้อำนาจโดยทั่วไป) โดยทั่วไปไม่ดีและจะมีเหตุผลก็ในกรณีที่ชัดเจนว่า เป็นการหลีกเลี่ยงการก่อการร้าย (หรือความรุนแรงหรือการใช้อำนาจผิด ๆ) ที่ยิ่งใหญ่กว่า
ในการอภิปรายเรื่องความชอบธรรมของความรุนแรงทางการเมืองในปี 2510 ชอมสกีอ้างว่า "การก่อการร้าย" ของแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้ (เวียดกง) ไม่สมเหตุผล แต่ว่าการก่อการร้ายก็ยังสามารถสมเหตุผลตามทฤษฎีภายใต้สถานการณ์บางอย่าง
ชอมสกีเชื่อว่า ปฏิบัติการของรัฐบาลสหรัฐที่เขาพิจารณาว่าเป็นการก่อการร้าย ก็ไม่ผ่านเกณฑ์การทดสอบเช่นนี้ และดังนั้น การประณามนโยบายต่างประเทศสหรัฐจึงเป็นเรื่องหลักอย่างหนึ่งในวรรณกรรมของเขา ดังที่เขาอธิบายว่า เพราะว่าเขาใช้ชีวิตอยู่ในสหรัฐอเมริกาและดังนั้น จึงมีส่วนรับผิดชอบต่อการกระทำของประเทศ
การวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลสหรัฐ.
ชอมสกีเป็นนักวิจารณ์ที่คงเส้นคงวาอย่างเปิดเผยต่อรัฐบาลกลางสหรัฐ และการวิพากษ์วิจารณ์นโยบายต่างประเทศของสหรัฐเป็นประเด็นส่วนมากในวรรณกรรมทางการเมืองของเขา
ชอมสกีได้ให้เหตุผลที่เขาเล็งพยายามปฏิบัติต่อต้านรัฐที่เขาเป็นพลเมือง
คือ เขาเชื่อว่า งานเขามีผลกระทบดีกว่าเมื่อเล็งที่รัฐบาลของตนเอง และเขาก็มีส่วนรับผิดชอบในฐานะสมาชิกของประเทศอันเป็นบ้านเกิด เพื่อหยุดประเทศนั้นไม่ให้ทำอาชญากรรม
เขาแสดงไอเดียนี้บ่อย ๆ โดยเปรียบเทียบกับประเทศอื่น ๆ ที่อ้างว่า ทุกประเทศยืดหยุ่นได้เพื่อจัดการอาชญากรรมที่ทำโดยประเทศศัตรู แต่จะไม่ยอมรับข้ออ้างนั้นถ้าเกิดกับตนเอง
ในปาฐกถาที่ประเทศนิการากัวปี 2529 มีคนถามเขาว่า "พวกเรารู้สึกว่า ตามที่คุณพูดและเขียน คุณเป็นเพื่อนของเรา แต่ในเวลาเดียวกัน คุณก็พูดถึงจักรวรรดินิยมของอเมริกาเหนือและของรัสเซียในประโยคเดียวกัน
ผมขอถามคุณว่า คุณสามารถใช้เหตุผลเดียวกันได้อย่างไรในฐานะคนขวาจัด (reactionaries)" ซึ่งชอมสกีได้ตอบว่า
เขายังยืนยันด้วยว่า สหรัฐอเมริกา ในฐานะเป็นประเทศอภิมหาอำนาจที่คงอยู่ประเทศเดียวในโลก ก็ปฏิบัติตัวแบบน่ารังเกียจเหมือนกับอภิมหาอำนาจทั้งหมด
ชอมสกีอ้างว่า การกระทำกุญแจหลักของอภิมหาอำนาจอย่างหนึ่งก็คือ พยายามจัดโลกให้เป็นไปเพื่อประโยชน์ของสถาบันของตน โดยใช้กำลังทางทหารและเศรษฐกิจ
เขาเน้นบ่อย ๆ ว่า โครงสร้างทั่วไปของนโยบายต่างประเทศสหรัฐ
มีเหตุจากผลประโยชน์ของธุรกิจสหรัฐที่มีอำนาจครอบงำทางการเมือง และจากการผลักดันเพื่อสร้างความมั่นคงให้ระบบทุนนิยมแบบแทรกแซงโดยรัฐ (state capitalism)
ธุรกิจเหล่านี้เป็นผู้กำหนดประเด็นทางการเมืองและเป้าหมายทางเศรษฐกิจ ที่เล็งความเป็นเจ้าทางเศรษฐกิจของสหรัฐเป็นหลัก
เขาสรุปว่า ความคงเส้นคงวาหนึ่งของนโยบายต่างประเทศสหรัฐก็คือการตัดรากถอนโคน "ภัยจากตัวอย่างที่ดี"
โดย "ภัย" หมายถึงโอกาสที่ประเทศหนึ่ง ๆ จะสามารถพัฒนาขึ้นนอกระบบโลกที่สหรัฐเป็นผู้บริหาร และดังนั้น จะเป็นตัวอย่างให้ประเทศอื่น ๆ รวมทั้งประเทศที่สหรัฐมีผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจอย่างมาก
ชอมสกีกล่าวว่า นี่ทำให้สหรัฐแทรกแซงบ่อย ๆ เพื่อยุติ "พัฒนาการที่เป็นอิสระ ไม่ว่าจะเป็นอุดมการณ์เช่นใด" ในเขตต่าง ๆ ของโลก แม้ว่าตนแทบจะไม่มีผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจหรือความมั่นคงเลย
ในหนังสือ "สิ่งที่ลุงแซมต้องการจริง ๆ (What Uncle Sam Really Wants)" ชอมสกีอ้างว่า สันนิษฐานนี้สามารถอธิบายการแทรกแซงของสหรัฐใน ประเทศกัวเตมาลา ลาว นิการากัว และกรีเนดา อันไม่เป็นภัยทางทหารต่อสหรัฐ และมีทรัพยากรทางเศรษฐกิจที่ไม่สำคัญต่อสถาบันของสหรัฐ
ชอมสกีอ้างว่า นโยบายสงครามเย็นสหรัฐไม่ได้เป็นไปตามความหวาดระแวงต่อโซเวียตเป็นหลัก แต่เพื่อพิทักษ์ความเป็นเจ้าทางอุดมการณ์และเศรษฐกิจในโลก
ในหนังสือ "การขัดขวางประชาธิปไตย (Deterring Democracy)" เขาอ้างว่า ความเข้าใจสงครามเย็นว่าเป็นการเผชิญหน้าระหว่างอภิอำนาจสองประเทศ ความจริงเป็นเรื่องสมมุติตามอุดมการณ์
เขายืนยันว่า เพื่อให้เข้าใจสงครามเย็นได้จริง ๆ ก็จะต้องตรวจสอบแรงดลใจของประเทศอภิมหาอำนาจต่าง ๆ
ซึ่งทำได้โดยวิเคราะห์การเมืองภายในประเทศ โดยเฉพาะความต้องการของอภิสิทธิชนในแต่ละประเทศ
ชอมสกีกล่าวว่า เศรษฐกิจสหรัฐอเมริกาเป็นระบบทุนนิยมที่รัฐสนับสนุน (state capitalism) และใช้เงินภาษีเพื่อวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีล้ำหน้า (เช่น คอมพิวเตอร์ อินเทอร์เน็ต เรดาร์ เครื่องบินไอพ่น เป็นต้น) ในรูปแบบหลัก ๆ จากงบประมาณของกระทรวงกลาโหม และเมื่อพัฒนาถึงระดับแล้ว ก็จะส่งต่อเทคโนโลยีเหล่านี้ให้กับกลุ่มธุรกิจเพื่อใช้ในการพลเรือนโดยทำเป็นประโยชน์ส่วนตัว
ชอมสกีบ่อยครั้งกล่าวชมเสรีภาพพลเมืองอเมริกัน
ตามชอมสกี สังคมตะวันตกอื่น ๆ เช่น ฝรั่งเศสและแคนาดา ไม่ปกป้องเสรีภาพการพูดในเรื่องที่สร้างความขัดแย้งเท่ากับสหรัฐ
แต่เขาก็ไม่ได้ให้เครดิตกับรัฐบาลเพราะเสรีภาพเยี่ยงนั้น แต่ให้กับขบวนการทางสังคมสหรัฐที่ต่อสู้เพื่อเสรีภาพ
ขบวนการที่เขาให้เครดิตมากที่สุดคือ ขบวนการเลิกทาส ขบวนการสิทธิแรงงานและสหภาพแรงงาน และการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมืองของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
ชอมสกีมักจะวิจารณ์รัฐบาลอื่น ๆ ที่ตามขยี้เสรีภาพในการพูด เช่นในเรื่อง Faurisson affair ระหว่างปี 2521-2522 ในประเทศฝรั่งเศสที่สร้างความขัดแย้งมากที่สุด และการปราบปรามเสรีภาพในการพูดในประเทศตุรกี
ที่เล็กเช่อร์เอ็ดวาร์ดดับเบิลยูเซดประจำปีเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 จัดโดยศูนย์มนุษยชาติเฮย์แมน ชอมสกีเริ่มต้นปาฐกถาของเขาในหัวข้อ "กาลแห่งอภิมหาอำนาจขั้วเดียวและวัฒนธรรมจักรวรรดินิยม (The Unipolar Moment and the Culture of Imperialism)" โดยสรรเสริญ ศ. เอ็ดวาร์ด เซด ผู้เรียกร้องให้สนใจเรื่อง "วัฒนธรรมจักรวรรดินิยม" ของอเมริกา
เมื่อสหรัฐฉลองวันครบรอบ 20 ปี ของการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลินในเดือนพฤศจิกายน 2552 ชอมสกีกล่าวว่า การฉลองนี้มองข้ามการล่วงสิทธิมนุษยชนที่เกิดขึ้นเพียงแค่อาทิตย์เดียวหลังเหตุการณ์นั้น
คือในวันที่ 16 พฤศจิกายน 2532 กองพัน Atlacatl ในประเทศเอลซัลวาดอร์ผู้ได้รับอาวุธจากสหรัฐ ได้ลอบสังหารหัวหน้าบาทหลวงเยซูอิตชาวละตินอเมริกัน 6 คน
เขาเทียบ "การแสดงความยินดีกับตัวเอง" ของสหรัฐเรื่องการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน กับ "ความเงียบที่ดังกึกก้อง" อันห้อมล้อมการสังหารบาทหลวงเหล่านั้น และยืนยันว่า สหรัฐสังเวยหลักประชาธิปไตยเพื่อประโยชน์ของตนเอง และเนื่องจากไม่วิจารณ์ตัวเองก็มักจะ "เล็งแสงเลเซอร์ไปที่อาชญากรรมของศัตรู แต่ที่ขาดไม่ได้ก็คือ เราจะจัดการให้แน่ใจว่า จะไม่ตรวจดูตัวเอง"
ข้อวิจารณ์ต่อประชาธิปไตยในสหรัฐ.
ชอมสกียืนยันว่า ประเทศจะเป็นประชาธิปไตยได้ก็ตราบเท่าที่นโยบายรัฐบาลสะท้อนความคิดเห็นที่รอบรู้ของประชาชน
และให้ข้อสังเกตว่า แม้สหรัฐจะมีโครงสร้างต่าง ๆ ตามแบบแผนของประชาธิปไตย แต่ว่าพวกมันก็ทำหน้าที่อย่างพิการ
เขาอ้างว่า การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐได้เงินทุนจากศูนย์กลางผู้มีอำนาจและชักใยโดยอุตสาหกรรมการประชาสัมพันธ์ ที่เพ่งความสนใจไปที่คุณสมบัติและภาพพจน์ของผู้สมัครรับเลือกตั้งเป็นหลัก แทนที่จะสนใจประเด็นปัญหา
ชอมสกีอ้างอิงงานศึกษาความเห็นประชาชนที่ทำโดยองค์กรโพล (เช่น The Gallup Organization, Zogby International) และนักวิชาการ (เช่น Program on International Policy Attitudes แห่งมหาวิทยาลัยแมริแลนด์ คอลเลจพาร์ก)
เช่น ที่สำรวจใกล้ ๆ การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2547 ว่า ผู้ลงคะแนนเสียงน้อยมากระบุว่า ตนลงคะแนนเพราะเหตุ "กำหนดการ/ไอเดีย/นโยบาย/เป้าหมาย" ของผู้สมัครรับเลือกตั้ง
นอกจากนั้นแล้ว งานศึกษาหลายงานยังแสดงว่า คนอเมริกันส่วนมากมีจุดยืนเรื่องปัญหาในประเทศ เช่น เรื่องประกันสุขภาพ ที่พรรคการเมืองหลัก 2 พรรคไม่เป็นตัวแทน
ชอมสกีเปรียบเทียบการเลือกตั้งในสหรัฐกับประเทศอื่น ๆ เช่น สเปน โบลิเวีย และบราซิล ที่เขาอ้างว่า ประชาชนรอบรู้ดีกว่าในประเด็นปัญหาสำคัญ ๆ
เริ่มตั้งแต่การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2543 เกี่ยวกับพรรคที่สาม ชอมสกีให้คำแนะนำว่า "ถ้าคุณอยู่ในรัฐที่ไม่มีใครล้ำหน้า (ให้ลงคะแนน) กันไม่ให้คนแย่ที่สุดเข้า (คือให้ลงคะแนนให้กับคนแย่น้อยที่สุด)
ถ้าไม่ใช่ ให้ทำสิ่งที่คุณต้องการ"
เมื่อถามว่าเขาออกเสียงหรือไม่ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2551 เขาตอบว่า
ตั้งแต่ต้น ๆ ชอมสกีได้พยายามวิเคราะห์ผลของกระบวนการโลกาภิวัตน์
ซึ่งเขาสรุปด้วยวลีว่าเป็น "ไวน์เก่า ขวดใหม่" โดยดำรงว่า แรงดลใจของกลุ่มอภิสิทธิชนก็ยังเป็นเรื่องเดิม
ซึ่งก็คือ กันประชาชนทั่วไปจากกระบวนการตัดสินใจเรื่องที่สำคัญ โดยต่างเพียงแค่ว่า ศูนย์กลางอำนาจย้ายไปอยู่ที่บริษัทและธนาคารข้ามชาติ
ชอมสกีอ้างว่า ในกระบวนการนี้ ผู้มีอำนาจในบริษัทข้ามชาติ "กำลังสถาปนาสถาบันปกครองของตัวเอง" เพื่อสะท้อนเอื้อมอำนาจทั่วโลกของตน
ตามชอมสกี แผนการหลักของพวกเขาตามที่เป็นมาก็คือ เข้าควบคุมสถาบันเศรษฐกิจของโลกที่ตั้งขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 คือ กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) และธนาคารโลก ซึ่งได้ใช้กฎ "Washington Consensus" เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เป็นกฎบังคับให้ประเทศกำลังพัฒนาจำกัดการใช้จ่ายและเปลี่ยนโครงสร้าง ที่มักจะตัดงบประมาณโปรแกรมทางสวัสดิภาพและสังคม
การช่วยเหลือหรือเงินกู้จาก IMF มักจะมีเงื่อนไขให้ปรับเปลี่ยนเช่นนี้
ชอมสกีอ้างว่า การสร้างสถาบันและความตกลงระดับโลกเช่น องค์การการค้าโลก ความตกลงทั่วไปว่าด้วยภาษีศุลกากรและการค้า ความตกลงการค้าเสรีอเมริกาเหนือ (NAFTA) และ Multilateral Agreement on Investment เป็นวิธีใหม่ ๆ เพื่อรักษาผลประโยชน์ของอภิสิทธิชนในขณะที่บ่อนทำลายประชาธิปไตย
เขาเชื่อว่า มาตรการแบบเคร่งครัดและเสรีนิยมใหม่เหล่านี้จะประกันว่า ประเทศยากจนจะมีบทบาทเพียงเป็นผู้ให้แรงงาน ทรัพยากรธรรมชาติ และโอกาสการลงทุน ในราคาถูกให้แก่ประเทศพัฒนาแล้ว
นอกจากนั้นแล้ว บริษัทยังสามารถขู่ย้ายไปอยู่ในประเทศที่แรงงานถูกว่า และชอมสกีเห็นว่านี่เป็นอาวุธทรงอิทธิพลเพื่อควบคุมแรงงานในประเทศที่ร่ำรวยให้อยู่ใต้อำนาจ
ชอมสกีแย้งเรื่องคำที่ใช้อภิปรายโลกาภิวัตน์ เริ่มตั้งแต่คำว่า โลกาภิวัตน์ (globalization) เอง ซึ่งเขายืนยันว่า หมายถึงบูรณาการทางเศรษฐกิจที่สนับสนุนโดยบริษัท ไม่ใช่หมายถึงการทำเรื่องอะไรอย่างอื่นให้เป็นสากล
เขาไม่ชอบใจคำว่า ต่อต้านโลกาภิวัตน์ (anti-globalization) ที่ใช้หมายถึงขบวนการส่งเสริมความยุติธรรมทางสังคมและสิ่งแวดล้อมในระดับโลก
ชอมสกีเข้าใจคำนิยมว่า การค้าเสรี ว่าหมายถึง "การผสมกันระหว่างการปล่อยเสรีและการป้องกัน ออกแบบโดยคนมีอำนาจสถาปนานโยบาย เพื่ออำนวยผลประโยชน์ของตนซึ่งอาจจะเป็นอะไรก็ได้ในยุคนั้น ๆ "
ในวรรณกรรมของเขา ชอมสกีได้ดึงผู้อ่านให้สนใจขบวนการต่อต้านโลกาภิวัตน์
เขาได้กล่าวถึงเหตุผลที่กลุ่มซาปาติสตาในเม็กซิโกต่อต้าน NAFTA ในเรียงความ "การกำเริบของซาปาติสตา (The Zapatista Uprising)"
เขายังได้วิพากษ์วิจารณ์ความตกลง Multilateral Agreement on Investment และได้รายงานกิจกรรมของนักปฏิบัติการที่ช่วยป้องกันไม่ให้เกิดความตกลง
เสียงของชอมสกีเป็นส่วนสำคัญของนักวิพากษวิจารณ์ที่ให้หลักวิชาการต่อกลุ่มต่าง ๆ ที่รวมตัวกันประท้วงต่อต้านองค์การการค้าโลกในเดือนพฤศจิกายน 2542
ลัทธิสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์.
ชอมสกีคัดค้านอย่างรุนแรงต่อลัทธิทุนนิยมที่แทรกแซงโดยรัฐ (state capitalism) ที่เขาเชื่อว่า ดำเนินอยู่ในสหรัฐอเมริกาและประเทศตะวันตกอื่น ๆ
เขาสนับสนุนไอเดียทางอนาธิปไตย (หรือสังคมนิยมแบบอิสรนิยม) ของมีฮาอิล บาคูนินหลายอย่าง
ชอมสกีเห็นด้วยกับข้อคิดเห็นของบาคูนินเกี่ยวกับรัฐเผด็จการว่า เป็นตัวพยากรณ์รัฐตำรวจที่เหี้ยมโหดในโซเวียต เช่นที่พบในเรียงความ "สหภาพโซเวียตเทียบกับสังคมนิยม (The Soviet Union Versus Socialism)"
เขาได้นิยามระบบคอมมิวนิสต์แบบโซเวียตว่าเป็น สังคมนิยมจอมปลอม เพราะว่า ระบบสังคมนิยมต้องควบคุมการผลิตและทรัพยากรแบบประชาธิปไตยที่แท้จริง ตลอดจนการถือทรัพย์สินเป็นสาธารณะ
เขากล่าวว่า ตรงข้ามกับที่คนจำนวนมากในอเมริกาอ้าง การล่มสลายของสหภาพโซเวียตควรพิจารณาว่าเป็น "ชัยชนะย่อย ๆ ของสังคมนิยม" ไม่ใช่ของทุนนิยม
ก่อนการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ชอมสกีได้ประณามระบบจักวรรดินิยมของโซเวียตอย่างโต้ง ๆ
ยกตัวอย่างเช่น ในช่วงถามตอบหลังเล็กเช่อร์ในประเทศนิการากัวปี 2529
เมื่อผู้ฟังคัดค้านว่าเขาสามารถ "กล่าวถึงจักรวรรดินิยมของอเมริกาเหนือและจักรวรรดินิยมของของรัสเซียในประโยคเดียวกันได้อย่างไร"
เขาก็ตอบว่า
ชอมสกีเคยประทับใจในระบบสังคมนิยมที่ปฏิบัติในเวียดนาม
ในปาฐกถาที่นครฮานอยวันที่ 13 เมษายน 2513 ซึ่งถ่ายทอดทางสถานีโฆษณาชวนเชื่อของเวียตกงในวันต่อไป ชอมสกีกล่าวถึง "ความชื่นชม (ของเขา) สำหรับประชาชนเวียดนามที่สามารถป้องกันตนเองจากการโจมตีที่โหดร้าย และในขณะเดียวกัน ได้ก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อถึงสังคมแบบสังคมนิยม"
ชอมสกีชมคนเวียดนามเหนือเพราะพยายามสร้างความรุ่งเรืองทางวัตถุ ความยุติธรรมทางสังคม และความก้าวหน้าทางวัฒนธรรม
เขายังกล่าวถึงและสนับสนุนวรรณกรรมทางการเมืองของเล สวน ผู้เป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามถึง 26 ปีหลังจากโฮจิมินห์เสียชีวิต อีกด้วย
ในหนังสือปี 2516 ชื่อว่า "เหตุผลเพื่อการมีรัฐ (For Reasons of State)" ชอมสกีอ้างว่า แทนระบบทุนนิยมที่ประชาชนเป็น "ทาสค่าแรง" หรือระบบเผด็จการที่คณะกรรมการกลางเป็นผู้ตัดสินใจ สังคมสามารถดำเนินไปได้โดยไม่ต้องมีค่าแรง
เขาอ้างว่า ประชาชนควรมีอิสระในการเลือกงานที่ตนต้องการ
คือประชาชนควรมีอิสระทำสิ่งที่ตนชอบ และงานที่เลือกควรเป็นทั้ง "รางวัลในตัวเอง" และ "มีประโยชน์ทางสังคม"
สังคมจะดำเนินไปตามระบบอนาธิปไตยแบบสันติ โดยไม่มีรัฐหรือสถาบันที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จ
งานที่ไม่น่าชอบใจสำหรับทุกคน ถ้ามี ควรจะกระจายให้ทุก ๆ คนเท่า ๆ กัน
แม้ว่า ชอมสกีจะคัดค้านวิธีการสร้างสังคมนิยมของสหภาพโซเวียต แต่เขาก็ไม่ได้คัดค้านขบวนการคอมมิวนิสต์ในเอเชียเท่า โดยอ้างถึงส่วนร่วมระดับรากหญ้าภายในระบบทั้งของจีนและเวียดนาม
เช่น ในเดือนธันวาคม 2510 ในการประชุมในรัฐนิวยอร์ก ชอมสกีโต้การวิพากษ์วิจารณ์การปฏิวัติในประเทศจีนว่า "ผมไม่รู้สึกว่า พวกเขาควรจะได้การประณามอย่างไม่มีเงื่อนไขเลย
มีอะไรหลายอย่างที่ควรจะคัดค้านในสังคมใดสังคมหนึ่ง
แต่เอาจีนตัวอย่าง จีนในปัจจุบัน
เราอาจจะพบอะไรหลาย ๆ อย่างที่น่าชื่นชม"
โดยกล่าวต่อไปว่า "มีตัวอย่างที่ยิ่งกว่าจีนหลายตัวอย่าง
แต่ผมคิดว่า จีนเป็นตัวอย่างสำคัญสำหรับสังคมแบบใหม่ที่อะไร ๆ ที่ดีและน่าสนใจมาก เกิดขึ้นในระดับท้องถิ่น
ที่กระบวนการเกษตรหมู่ (collectivization) และ communization หลายอย่างมีฐานจากการมีส่วนร่วมของประชาชนเป็นจำนวนมาก และเกิดขึ้นหลังจากที่คนชั้นล่างได้ความเข้าใจระดับหนึ่งที่นำไปสู่ก้าวต่อไป"
เขาได้กล่าวถึงเวียดนามว่า "แม้ว่าการมีส่วนร่วมแบบประชาธิบไตยในระดับหมู่บ้านและภูมิภาคก็มีปรากฏ แต่การวางแผนสำคัญก็ยังทำที่ศูนย์กลางในมือของผู้มีอำนาจของรัฐ"
ในบริบทของการออกความเห็นเรื่องจุดผลิตน้ำมันสูงสุดในเดือนเมษายน 2548 ชอมสกีกล่าวว่า
"ประเทศจีนน่าจะเป็นประเทศซึ่งมีมลพิษมากที่สุดในโลก (แม้ว่า) คุณจะมองไม่เห็น จีนเป็นรัฐเผด็จการชนิดหนึ่ง ดังนั้น จึงเท่ากับยัดเยียดมลพิษให้แก่ประชาชน แต่ระดับของมลพิษแย่มาก..."
ชอมสกีคัดค้านรูปแบบดันทุรังของลัทธิมากซ์หลายอย่าง และแม้แต่ลัทธิมากซ์เอง แต่ก็ยังชื่นชอบแนวคิดทางการเมืองที่มากซ์มอบให้
โดยไม่เหมือนกับนักอนาธิปไตยบางพวก ชอมสกีไม่พิจารณาลัทธิบอลเชวิกว่าเป็น "ลัทธิมากซ์ในระดับปฏิบัติการ" แต่เขายอมรับว่า มากซ์เป็นคนเข้าใจได้ยากและมีไอเดียต่าง ๆ ที่ขัดแย้งกัน