pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทั้งต้น มีสารสำคัญกลุ่ม Flavonoid glycoside ได้แก่ Gossypin, Gossypitrin, Cyanidin-3-rutinoside
โดยทั่วไปในตำรับยาแผนโบราณ ส่วนต่าง ๆ ของครอบฟันสีใช้เป็นยาขับเสมหะ, ยาระบาย, ยาระบาย, ขับปัสสาวะ, ยากล่อมประสาท, ฝาดสมาน, ยาบำรุงกำลัง, แก้อาการชัก ต้านการอักเสบ ยาถ่ายพยาธิและยาแก้ปวด . และรักษาโรคเรื้อน แผลพุพอง ปวดหัว หนองใน และกระเพาะปัสสาวะอักเสบ โดยใช้ส่วนต่าง ๆ ตากแห้งและบดเป็นผง ทั้งนี้การใช้ควบคุมโรคเบาหวานต้มกินเพื่อใช้คุมระดับน้ำตาลในเลือดยังไม่ได้รับผลการวิจัยยืนยัน
ต้น ใช้บำรุงเลือด ช่วยขับลม แก้อาการชัก ในอินเดียซึ่งมีโรคที่เกี่ยวข้องกับการปนเปื้อนของฟลูออไรด์เกิดขึ้นในประชากรเกือบ 62 ล้านคน ลำต้น A. indicum ใช้ในการเตรียมถ่านกัมมันต์ของกรดไนตริกเพื่อกำจัดฟลูออไรด์ไอออนจากน้ำที่ปนเปื้อน และได้รับการเสนอแนะว่าเป็นพืชที่มีศักยภาพในการใช้สำหรับการบำบัดสภาพดินที่ปนเปื้อนโลหะหนัก
ใบ ใช้ต้มกับน้ำ ใช้อมบ้วนปาก แก้ปวดฟันและแก้เหงือกอักเสบ นอกจากนี้ยังใช้ กินเป็นยาหล่อลื่นขับเสมหะ ขับปัสสววะ เป็นยาระบายอ่อนๆ ช่วยเจริญอาหาร
ราก แก้ลม ช่วยบำรุงธาตุ แก้มุตกิต และบรรเทาอาการไอ บำบัดรักษาไข้ผอมเหลือง ช่วยบำรุงกำลัง ใช้ กินเป็นยาขับปัสสาวะ
ดอก ช่วยฟอกลำไส้ ใช้ กินเป็นยาขับปัสสาวะ
เมล็ด ใช้เป็นยาระบายและมีประโยชน์ในกรณีของโรคริดสีดวงทวาร
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิตัส
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิตัส  เป็นหนังสือฉบับที่ 17 ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งใน "จดหมายฝากศิษยาภิบาล" อันได้แก่ 1 ทิโมธี, 2 ทิโมธี และ ทิตัส
หนังสือเล่มนี้เดิมเป็นจดหมายของนักบุญเปาโลอัครทูต เขียนถึงทิตัส ซึ่งในขณะนั้นทิตัสอยู่ที่เกาะครีต จากข้อความในตัวจดหมายและลักษณะการเขียน บ่งบอกชัดเจนว่าผู้เขียนคือเปาโล ในตอนท้ายของจดหมาย นักบุญเปาโลนัดให้ทิตัสไปพบกันที่เมืองนิโคบุรี แสดงว่าขณะที่กำลังเขียนจดหมายฉบับนี้เปาโลไม่ได้ถูกจองจำอยู่ในคุก เมื่อประกอบกับข้อมูลทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ แล้ว คาดว่าเปาโลเขียนจดหมายนี้ขึ้นขณะกำลังอยู่ในเมืองโครินธ์ ราวปีค.ศ. 64
ทิตัสเป็นชาวกรีก แต่กลับใจเป็นคริสเตียนและเป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและร่วมเดินทางกับเปาโลหลายครั้ง ตอนที่เปาโลออกเดินทางจากเมืองแอนติออกไปยังกรุงเยรูซาเลม ทิตัสก็ได้ร่วมเดินทางไปด้วย บางทีอาจจะเป็นทิตัสนี่เอง ที่ไม่ได้ถูกกล่าวถึงในหนังสือกิจการของอัครทูต เป็นผู้ร่วมงานกับนักบุญเปาโลที่เมืองเอเฟซัสและโครินธ์ หลังจากที่นักบุญเปาโลได้รับการปล่อยตัวจากการถูกจำคุกครั้งแรก เปาโลกับทิตัสได้ไปยังเกาะครีต หลังจากประกาศข่าวประเสริฐที่นั่นอยู่ระยะเวลาหนึ่ง นักบุญเปาโลได้เดินทางไปยังเมืองอื่น ส่วนทิตัสยังคงอยู่ที่เกาะครีต เพื่อทำงานต่อไป หลังจากที่จากเกาะครีตมาแล้ว เปาโลจึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น เพื่อเป็นแนวทางในการทำงานให้กับทิตัส
จุดประสงค์ในการเขียนจดหมายฉบับนี้มีอยู่ 3 ประการ ประการแรกเกี่ยวกับคุณสมบัติของผู้ปกครองคริสตจักร เนื่องจากงานที่เปาโลมอบหมายให้ทิตัสทำคือการแต่งตั้งผู้ปกครองคริสตจักร ดังนั้น ทิตัสจะต้องทราบว่าลักษณะของผู้ปกครองคริสตจักรที่ดีเป็นอย่างไร เปาโลกล่าวไว้หลายประการ เช่น ไม่เป็นคนเย่อหยิ่ง ไม่เป็นคนเลือดร้อน ไม่เป็นนักเลงสุรา เป็นต้น
ประการที่สองคือ ต้องการให้ทิตัสสั่งสอนคนในเกาะครีตให้ดำเนินชีวิตอย่างถูกต้อง เนื่องจากเปาโลทราบมาว่าชาวครีตเป็นคนไม่ดี จึงสั่งทิตัสเกี่ยวกับชาวครีตว่า "คำที่เขาอ้างนี้เป็นความจริง เหตุฉะนั้นท่านจงต่อว่าเขาให้แรง ๆ เพื่อเขาจะได้มีความเชื่ออันมีหลัก" เปาโลยังได้แนะนำถึง แนวทางการประพฤติตัวที่ดี เช่น ให้เอาจริงเอาจัง มีสติสัมปชัญญะ เป็นคนไม่ส่อเสียด เป็นต้น
ประการที่สามคือ ต้องการบอกให้ทิตัสมาพบกันที่เมืองนิโคบุรี หลังจากงานที่เกาะครีตเสร็จสิ้นแล้ว
หม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล
หม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล (เกิด 26 สิงหาคม​ พ.ศ. 2499; ชื่อเล่น: คุณเหลน) สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 เป็นอดีตผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี (ปฏิบัติราชการกระทรวงยุติธรรม) เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทรโอชา อดีตปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี และอดีตรองปลัดกระทรวงมหาดไทย อดีตกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ อดีตกรรมการในคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารของราชการอดีตประธานอนุกรรมการในคณะอนุกรรมการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพข้าวคงเหลือของรัฐ
อดีตรองผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร รองผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี รองผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์ โฆษกกระทรวงมหาดไทยฝ่ายข้าราชการประจำ ที่ปรึกษาด้านความมั่นคง (ผู้เชี่ยวชาญ ระดับ 10) ผู้ว่าราชการจังหวัดนครปฐม ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่
เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของ พลตรี หม่อมราชวงศ์สังขดิศ ดิศกุล สมาชิกขบวนการเสรีไทย (สายอังกฤษ) ในสงครามโลกครั้งที่ 2 และสงครามมหาเอเซียบูรพา และอดีตเอกอัครราชทูตประจำประเทศมาเลเซีย สมาพันธรัฐสวิส และนครรัฐวาติกัน กับนางมัณฑนา ดิศกุล ณ อยุธยา เป็นนัดดา (หลาน) คนแรกในหม่อมเจ้าจุลดิศ ดิศกุล ราชองครักษ์และองคมนตรีในรัชกาลที่ 7 พระโอรสองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ และเป็นปนัดดา (เหลน) สืบตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า (ต.อ.จ.) ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เกิดที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันสมรสกับนางอัมพร ดิศกุล ณ อยุธยา และมีบุตรชายคนเดียว คือ นายวรดิศ ดิศกุล ณ อยุธยา ปัจจุบันเป็นนักศึกษาหลักสูตรปริญญาเอกทาง 'Innovation Management'
ในระดับประถม (รุ่นที่ 10) และมัธยมที่โรงเรียนสาธิต มศว ประสานมิตร จากนั้นจึงติดตามครอบครัวซึ่งบิดารับราชการเป็นเอกอัครราชทูต จึงได้มีโอกาสเดินทางไปศึกษาต่อในต่างประเทศ ณ โรงเรียนเตรียมทหารคิงส์ ประเทศออสเตรเลีย โดยสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีทางวิทยาศาสตร์ และปริญญาโททางความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (International Relations) จาก Brigham Young University ประเทศสหรัฐอเมริกา ภายหลังเข้ารับราชการแล้ว ได้รับทุนรัฐบาลญี่ปุ่น โดย ไจก้า เข้ารับการศึกษาหลักสูตรวิชาประวัติศาสตร์ไทย-ญี่ปุ่นเปรียบเทียบ (History of Comparative Studies of Siam-Japan) ณ Sophia University ประเทศญี่ปุ่น และหลักสูตรการฝึกอบรมวิชาทางการทูต ณ กระทรวงการต่างประเทศ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
หม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล ผ่านการศึกษาหลักสูตร อาทิ หลักสูตรนักบริหารกระทรวงมหาดไทยระดับกลาง หลักสูตรนักปกครองชั้นสูง จากวิทยาลัยมหาดไทย สถาบันดำรงราชานุภาพ และหลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.รุ่น 2550)
ข้าราชการประจำ.
หม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล เริ่มต้นเข้ารับราชการในกองทัพบก ตำแหน่งอาจารย์ส่วนการศึกษา กองวิชากฎหมายและสังคมศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ชั้นยศร้อยเอก และเข้าศึกษาหลักสูตรกระโดดร่ม (ส่งทางอากาศ) รุ่นที่ 144 พร้อมกับนักเรียนนายร้อย จปร. รุ่นที่ 32 ณ ค่ายเอราวัณ ศูนย์สงครามพิเศษ จ.ลพบุรี และหลักสูตรชั้นนายร้อยเหล่าทหารม้า ณ ศูนย์การทหารม้า ค่ายอดิศร จ.สระบุรี จากนั้นได้ย้ายมารับราชการสังกัดกองการต่างประเทศ สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ ปฏิบัติราชการด้านงานวิเทศสัมพันธ์ (ฝ่ายกิจการต่างประเทศ) เป็นล่ามภาษาต่างประเทศประจำตัวรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (หลายสมัย) ในปี พ.ศ. 2541 ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการส่วนนโยบายการเมืองการปกครองและการบริหาร สำนักนโยบายและแผน เป็นหัวหน้าสำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงมหาดไทย และปฏิบัติหน้าที่ช่วยราชการกองการต่างประเทศอีกตำแหน่งหนึ่ง
ในปี พ.ศ. 2546 ได้รับแต่งตั้งเป็น รองผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร รองผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี (พ.ศ. 2547) รองผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์ (พ.ศ. 2550) ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าหน้าที่วิเคราะห์นโยบายและแผน ระดับ 10 (ชช.10) ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาด้านความมั่นคง สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดนครปฐม ในปี พ.ศ. 2552 ในปี พ.ศ. 2553 จึงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ จนกระทั่งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองปลัดกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2557 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี
นอกจากดำรงตำแหน่งปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี แล้ว เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2557 มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ ให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี อีกหน้าที่หนึ่ง
แต่ต่อมาเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2558 หม่อมหลวงปนัดดา ได้ขอลาออกจากราชการเพื่อปฏิบัติหน้าที่รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีเพียงหน้าที่เดียว
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 ได้รับพระราชโองการแต่งตั้งให้พ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ จนพ้นความเป็นรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี ปฏิบัติราชการกระทรวงยุติธรรม เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 และได้รับพระบรมราชโองการแต่งตั้งให้ดำรงสมาชิกวุฒิสภา เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2562
หม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล ได้รับการกล่าวขานถึงอย่างกว้างขวางในความเป็นข้าราชการผู้มีความซื่อสัตย์สุจริต ยึดมั่นความจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์มาตลอดชีวิตการรับราชการตราบจนเกษียณอายุราชการ โดยได้รับการประกาศเกียรติคุณจากหลายส่วนราชการ หน่วยงานรัฐวิสาหกิจ สถาบันการศึกษาต่าง ๆ และองค์กรภาคเอกชนและภาครัฐ อาทิ (1) สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทยพิจารณามอบรางวัลเมขลา (ปูชนียบุคคลที่ทรงคุณค่าต่อแผ่นดิน) ในฐานะข้าราชการผู้ยึดมั่นความจงรักภักดีเป็นหัวใจแห่งการครองตน ครองคน และครองงาน (2) สมาคมข้าราชการพลเรือนแห่งประเทศไทยพิจารณามอบรางวัลครุฑทองคำผู้บริหารราชการพลเรือนดีเด่น ในฐานะผู้ว่าราชการจังหวัดนครปฐม และผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ที่ประสบความสำเร็จทางการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี และได้รับความเมตตากรุณา เป็นที่รักใคร่ของพี่น้องประชาชน เป็นข้าราชการผู้เสริมสร้างความรู้-รัก-สามัคคีอย่างเป็นรูปธรรมในช่วงที่ประเทศชาติมีความขัดแย้งทางการเมือง (3) สำนักงาน ป.ป.ช. ประกาศมอบรางวัลเกียรติยศให้เป็นข้าราชการผู้มีความซื่อสัตย์สุจริต ยึดมั่นการปฏิบัติราชการตามหลักธรรมาภิบาลอย่างเคร่งครัด และได้รับการประดับรูปภาพเป็นเกียรติยศแก่วงศ์ตระกูล ณ ห้องเกียรติสถิต พิพิธภัณฑ์ต่อต้านการทุจริต สำนักงาน ป.ป.ช. ถนนพิษณุโลก (4) โรงเรียนสาธิต (ฝ่ายประถม) มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประกาศเกียรติคุณให้เป็นศิษย์เก่าดีเด่น ณ ห้องเกียรติประวัติของโรงเรียน (5) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยสถาบันทรัพยากรมนุษย์ ประกาศเกียรติคุณและมอบโล่เกียรติยศข้าราชการนักพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ดีเด่น ยังความภาคภูมิใจแก่ชีวิตการรับราชการของหม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุลและครอบครัวตลอดระยะเวลา 37 ปีเต็ม
เมื่อวันที่ 6 ก.ค. 59 ในโลกออนไลน์ คนแห่ชื่นชมหม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล หลังต่อแถวขึ้นเครื่องบินที่สนามบิน ยกเป็นข้าราชการตัวอย่าง ซึ่งโลกออนไลน์ดังกล่าวได้มีการแชร์ภาพสุดประทับใจของข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ท่านหนึ่งแต่ไม่ระบุชื่อ ที่เข้าแถวต่อคิวรอขึ้นเครื่องบินโดยสารเหมือนกับประชาชนทั่วไป โดยภาพดังกล่าวได้เผยให้เห็นว่าคือ "ม.ล.ปนัดดา ดิศกุล" สวมเสื้อผ้าไหมสีฟ้าถือกระเป๋าเอกสารยืนหันหลังต่อแถวเตรียมขึ้นเครื่องบินที่สนามบิน ซึ่งผู้ใช้เฟซบุ๊กที่ได้เผยแพร่ภาพระบุข้อความว่า "ประทับใจภาพ ม.ล.ปนัดดา ต่อแถวขึ้นเครื่องบินของสายการบินโลว์คอสต์ เพื่อเดินขึ้นเครื่องเช่นเดียวกับผู้โดยสารคนอื่นๆ เมื่อพนักงานตรวจตั๋วเดินทาง ส่งบัตรโดยสารคืนให้ ท่านก็กล่าวถ้อยคำว่า ขอบคุณครับ ด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ถ่อมตน เมื่อผมเดินตามท่านไปถึงประตูเครื่อง พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินยกมือไหว้ ท่านก็ยกมือรับไหว้ตอบ และกล่าวคำว่าสวัสดีครับ ด้วยน้ำเสียงเช่นเดิม พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร ขณะที่เดินไปยังที่นั่งของท่าน ท่านเดินผ่านสุภาพสตรีสูงอายุท่านหนึ่ง ท่านก็ค้อมตัวเล็กน้อย พร้อมกล่าวคำว่า ขอโทษนะครับ แล้วท่านก็เดินผ่านไป และยกกระเป๋าขึ้นเก็บยังที่เก็บของด้วยตัวท่านเอง ขอยกให้ท่านเป็นข้าราชการตัวอย่างที่ผมจะขอจดจำ" สื่อขอสัมภาษณ์ "พี่หม่อมของพวกเรา" ภายหลังว่ามีความรู้สึกอย่างไรที่ผู้คนเข้ามาชื่นชมมากมายเป็นครั้งที่ 2 แล้วภายหลังปี 2557 ท่านตอบว่า "กราบขอบพระคุณในความมีไมตรีจิตของทุกท่านครับ พี่ปฏิบัติของพี่มาเช่นนี้ ตั้งแต่เมื่อแลเห็นคุณพ่อผู้ล่วงลับ (หม่อมราชวงศ์สังขดิศ ดิศกุล) เป็นแบบอย่างเมื่อครั้งที่พ่อเป็นเอกอัครราชทูตในต่างประเทศ และเมื่อพี่มาเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด ภริยากับลูกชายก็บอกว่าทำถูกต้อง ทำเหมือนคุณพ่อ ถ้าไม่ทำซิจะแปลก อายผู้คนเขา ใครๆ เขาก็ทำกัน ตำแหน่งหน้าที่ในคราวหนึ่งๆ ก็คือหัวโขนเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องอื่นใดเลย ความเสมอต้นเสมอปลายต่างหากที่จะยั่งยืน"
เมื่อ 27 พ.ย. 60 ภายหลังมีคำสั่งแต่งตั้งหม่อมหลวงปนัดดา ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี ปฏิบัติราชการกระทรวงยุติธรรม "สื่อมวลชนสัมภาษณ์พี่หม่อมอีกครั้งในความรู้สึก ว่าทำไมจึงรับตำแหน่งดังกล่าว โดยที่หลายคนมองว่าตำแหน่งต่ำกว่าเดิม" พี่หม่อมของพวกเราก็ตอบโดยไม่ชักช้าว่า "พี่เป็นข้าราชการประจำมาทั้งชีวิต ย่อมถือปฏิบัติตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา ตำแหน่งใหญ่หรือเล็กเราก็คิดกันไป แต่ตามจริงพี่ผ่านมาหมดแล้วในทุกหน้าที่ สำคัญ คือ งานที่เราจะสร้างและลงมือทำต่างหาก ภูมิใจที่สุดคือการได้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดนครปฐมและจังหวัดเชียงใหม่ แรงบันดาลใจของพี่มีอย่างเดียว คือ การทำหน้าที่ราชการถวายเป็นพระราชกุศลและเฉลิมพระเกียรติพระบรมราชจักรีวงศ์ ตามที่คุณพ่อพี่เคยสอนไว้ตั้งแต่วันแรกที่เข้ารับราชการ ในขณะที่ยังพอมีกำลังวังชา ไม่เคยคิดว่าตำแหน่งใหญ่หรือเล็ก พ่อสอนให้ยึดมั่นความจงรักภักดี มีความอ่อนน้อมถ่อมตน เจียมเนื้อเจียมตัว ซึ่งมีความหมายว่า มีความสุขุมรอบคอบ ไม่ผลีผลาม รู้จักการยับยั้งชั่งใจ ที่ถือเป็นเอกลักษณ์ของคนไทย ทุกวันนี้พี่ก็ยังยึดถือคติธรรมข้อนี้"
วันที่ 14 พ.ค. 61 หม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร รับพระราชทาน "โล่เกียรติคุณผู้ทำคุณประโยชน์เพื่อสังคมและประเทศชาติ" ตามคำกราบบังคมทูลของจุฬาราชมนตรี และคณะกรรมการจัดงานเมาลิดกลางแห่งประเทศไทย ประจำปี 2561
หม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล ได้รับรางวัลดีเด่นหลายรางวัล อาทิ
วัดญาณสังวรารามวรมหาวิหาร
วัดญาณสังวราราม เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร สังกัดธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี มี สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร เป็นองค์ประธานจัดสร้างวัด ปัจจุบันพระโสภณคณาภรณ์ (ไชยวัฒน์ ชยวฑฺฒโน) เป็นเจ้าอาวาส
ในปี พ.ศ. 2519 นายแพทย์ขจรและคุณหญิงนิธิวดี อ้นตระการ และครอบครัว ได้ถวายที่ดินเพื่อขอให้สร้างวัดเนื้อที่ประมาณ 300 ไร่เศษ ต่อมา คณะผู้สร้างวัดได้ซื้อที่ดินเพิ่มรวมได้เนื้อที่ 366 ไร่ 2 งาน 11 ตารางวา เพื่อขอสร้างวัด วัดได้รับการอนุญาตให้สร้างเป็นสำนักสงฆ์ญาณสังวรารามเมื่อ พ.ศ. 2520 และเปลี่ยนเป็นวัดญาณสังวรารามเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาตามพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2525 ต่อมาเมื่อวันที่ ๒๒ มีนาคม ๒๕๓๑ มีประกาศกระทรวงศึกษาธิการในราชกิจจานุเบกษา เรื่อง ยกวัดราษฎร์เป็นพระอารามหลวง ความว่า ด้วยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกวัดญาณสังวราราม ตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี เป็นพระอารามหลวง ชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร ตั้งแต่วันที่ ๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๑ มีผลตั้งแต่ ๔ มีนาคม ๒๕๓๑
สถานีรถไฟศีขรภูมิ
ดาวไถ
ดาวไถ หรือ ดาวเต่า หรือ เข็มขัดนายพราน  เป็นกลุ่มดาวเรียงเด่นในกลุ่มดาวนายพราน มองเห็นชัดในฤดูหนาวเป็นดวงดาวสามดวงเรียงกัน ถือว่าเป็นกลุ่มดาวที่ดูได้ง่ายในฤดูหนาวจะเห็นได้ชัดกลุ่มดาวไถมีประโยชน์ในการค้นหาดาวอื่น ๆ ซึ่งดาวไถจะอยู่ห่างจากโลกประมาณ 800 - 1400 ปีแสง และเป็นแหล่งที่มีดาวดวงใหม่เกิดขึ้นมากที่สุดที่ตรงใจกลางดาวไถมีดวงดาวอยู่ถึง 110 ดวง
Hina Matsuri
ภาพพิมพ์แกะไม้ในประเทศญี่ปุ่น
ภาพพิมพ์แกะไม้ในประเทศญี่ปุ่น  เป็นวิธีที่ใช้ในการสร้างงานศิลปะที่เรียกว่า "ภาพอูกิโยะ" และใช้อย่างแพร่หลายในการพิมพ์หนังสือในช่วงเวลาเดียวกัน การพิมพ์แกะไม้เป็นสิ่งที่ทำกันในประเทศจีนมาเป็นเวลาหลายร้อยปีในการพิมพ์หนังสือก่อนที่จะมีการประดิษฐ์แท่นพิมพ์กันขึ้น แต่ไม่ได้นำมาใช้ในประเทศญี่ปุ่นจนกระทั่งมาถึงสมัยเอโดะ (ค.ศ. 1603-ค.ศ. 1867) วิธีการพิมพ์ก็คล้ายคลึงกันกับที่เรียกว่าแกะไม้ในการสร้างพิมพ์ทางตะวันตก
หนังสือที่พิมพ์จากวิธีการพิมพ์แกะไม้จากวัดพุทธศาสนาในประเทศจีนพบในญี่ปุ่นมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 ในปี ค.ศ. 764 จักรพรรดินีโชโตกุ (Shotoku) จ้างให้ทำเจดีย์เล็ก ๆ หนึ่งล้านองค์ ("Hyakumanto Darani") แต่ละองค์ก็จะบรรจุม้วนกระดาษเล็ก (กว้างยาวประมาณ 6 x 45 เซนติเมตร) ที่มีคำสวดมนต์ และทรงแจกจ่ายไปยังวัดวาอารามทั่วประเทศเพื่อเป็นการฉลองการปราบกบฏเอมิ (Fujiwara no Nakamaro) ซึ่งเป็นตัวอย่างของการพิมพ์แกะไม้ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีหลักฐานปรากฏในญี่ปุ่น
เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 วัดในประเทศญี่ปุ่นก็เริ่มพิมพ์หนังสือพุทธศาสนาและภาพของตนเอง แต่การพิมพ์ก็จำกัดเฉพาะสิ่งที่เกี่ยวกับพระพุทธศาสนา เพราะการพิมพ์ยังเป็นสิ่งที่มีราคาสูงเกินกว่าที่จะผลิตเป็นจำนวนมากได้ และในขณะนั้นก็ยังไม่มีผู้ที่มีความรู้พอที่จะอ่านหนังสือที่พิมพ์ได้อย่างกว้างขวาง ซึ่งทำให้การพิมพ์ไม่มีตลาด
จนกระทั่งเมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1590 จึงได้มีการพิมพ์งานที่ไม่เกี่ยวกับศาสนาขึ้นเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่น งานที่พิมพ์คือ "Setsuyō-shū" ซึ่งเป็นพจนานุกรมจีน-ญี่ปุ่นสองเล่ม แม้ว่านักบวชเยซูอิดจะใช้แท่นพิมพ์ในนางาซากิกันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1590 แต่อุปกรณ์การพิมพ์ที่นำกลับมาโดยกองทัพของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิที่ไปรุกรานเกาหลีในปี ค.ศ. 1593 กลับมามีอิทธิพลต่อความเปลี่ยนแปลงทางการพิมพ์ในญี่ปุ่นมากกว่า สี่ปีต่อมาก่อนที่โทกูงาวะ อิเอยาซุจะเป็นโชกุนก็ได้สร้างแท่นพิมพ์ขึ้นเป็นครั้งแรก โดยใช้ไม้เป็นส่วนประกอบแทนที่จะเป็นโลหะ อิเอยาซุควบคุมการสร้างแม่แบบตัวอักษร 100,000 ชิ้นที่ใช้ในการพิมพ์เอกสารทั้งทางการเมืองและทางประวัติศาสตร์ ในฐานะโชกุนอิเอยาซุก็สนับสนุนการศึกษาและเป็นผู้นำในการให้การศึกษาแก่ประชาชนในเมือง การพิมพ์ในช่วงนี้มิได้นำโดยสถาบันโชกุน แต่เป็นสำนักพิมพ์เอกชนที่เริ่มปรากฏขึ้นในเกียวโตเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 นอกจากนั้นโทโยโตมิ ฮิเดะโยะริ ผู้เป็นปรปักษ์ต่อโทกูงาวะ อิเอยาซุก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่มีบทบาทในการพัฒนาและเผยแพร่การพิมพ์ในญี่ปุ่นด้วย
หนังสือขงจื๊อ "Analects" ได้รับการพิมพ์ในปี ค.ศ. 1598 โดยใช้แท่นพิมพ์เกาหลีตามพระบรมราชโองการของจักรพรรดิโกะ-โยเซ (Emperor Go-Yōzei) หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือฉบับที่เก่าที่สุดในญี่ปุ่นที่พิมพ์ด้วยแท่นพิมพ์ แม้ว่าการใช้แท่นพิมพ์จะดูว่ามีความสะดวกแต่ก็เป็นที่ตกลงกันว่าการพิมพ์อักษรญี่ปุ่นที่มีลักษณะเป็นแบบ "Semi-cursive script" พิมพ์ได้ดีกว่าเมื่อใช้การพิมพ์โดยวิธีแกะไม้ ฉะนั้นการพิมพ์จึงหันกลับไปเป็นการใช้การพิมพ์ด้วยพิมพ์แกะไม้ และเมื่อมาถึง ค.ศ. 1640 การพิมพ์ด้วยวิธีนี้ก็ใช้สำหรับการพิมพ์แทบจะทุกสิ่งทุกอย่าง
หลังจากนั้นการพิมพ์ด้วยวิธีนี้เริ่มเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายในบรรดาศิลปิน และ ได้รับการนำไปใช้ในการพิมพ์งานที่มีขนาดเล็กและราคาถูก และการพิมพ์หนังสือ ผู้ที่เป็นผู้ริเริ่มและผู้นำในการสร้างหนังสือศิลปะด้วยวิธีนี้ที่นำไปสู่การผลิตเป็นอุตสาหกรรมสำหรับสาธารณชนคือโฮนามิ โคเอ็ตสึ (Honami Kōetsu) และ ซูมิโนกูระ โซอัง (Suminokura Soan) ในสำนักพิมพ์ที่ซากะทั้งสองคนก็สร้างพิมพ์ไม้สำหรับงานคลาสสิกของญี่ปุ่นที่รวมทั้งเนื้อหาและภาพประกอบ ซึ่งเท่ากับเป็นการเปลี่ยนจาก "ม้วนหนังสือ" (Emakimono) มาเป็นหนังสือสำหรับตลาดที่กว้างขึ้น ปัจจุบันหนังสือเหล่านี้เรียกว่าหนังสือโคเอ็ตสึ, หนังสือซูมิโนกูระ หรือหนังสือซากะ ซึ่งถือกันว่าเป็นสิ่งพิมพ์จากงานคลาสสิกแรก ที่มีฝีมือและคุณภาพดีที่สุด โดยเฉพาะที่มีชื่อเสียงที่สุดคืองานพิมพ์ซากะ "ตำนานอิเซะ" (Ise monogatari) ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1608
วิธีการพิมพ์ที่แม้จะเป็นวิธีที่ยุ่งยากและมีราคาสูงกว่าวิธีการพิมพ์ต่อมาแต่กระนั้นก็ยังเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพมากกว่าวิธีที่ใช้กันมาก่อนหน้านั้นที่แต่ละเล่มมาจากการคัดลอกด้วยมือ ซึ่งทำให้เป็นการเริ่มต้นการผลิตหนังสือกันอย่างเป็นอุตสาหกรรมสำหรับสาธารณชน ขณะที่หนังสือซากะจะเป็นหนังสือที่พิมพ์บนกระดาษที่สวยงาม และใช้การตกแต่งหลายอย่างเพราะเป็นการพิมพ์สำหรับกลุ่มคนจำนวนไม่มากนักที่เป็นคอหนังสือ แต่สำนักพิมพ์อื่นในเกียวโตหันไปหาวิธีที่จะพิมพ์ให้มีราคาถูกกว่าและขายได้ในวงที่กว้างขึ้น เนื้อหาของหนังสือก็แตกต่างกันออกไปมากที่รวมทั้งหนังสือท่องเที่ยว, ตำราแนะนำ, "นวนิยายเชิงล้อเลียน" (kibyōshi) "วัฒนธรรมคนเมือง" (sharebon) หนังสือศิลปะ และบทละครสำหรับการเล่นหุ่นโจรูริ (jōruri) สิ่งที่มักจะเกิดขึ้นภายในหนังสือแต่ละประเภท เช่นหนังสือบทละครสำหรับการเล่นหุ่น ก็จะมีการเลือกใช้ลักษณะการเขียนแบบใดแบบหนึ่ง ซึ่งก็หมายความว่าลักษณะการเขียนอักษรของผู้ได้รับเลือกก็จะใช้เป็นมาตรฐานของหนังสือประเภทนั้น
สำนักพิมพ์ต่าง ๆ ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาและขยายตัวกันอย่างรวดเร็วที่พิมพ์ทั้งหนังสือและใบปลิว สำนักพิมพ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดสำนักพิมพ์หนึ่งคือสึตายะ จูซาบูโร (Tsutaya Jūzaburō) สำนักพิมพ์จะเป็นเจ้าของแม่พิมพ์ที่แกะขึ้นซึ่งคล้ายกับการมีลิขสิทธิ์ในสมัยปัจจุบัน สำนักพิมพ์หรือเอกชนสามารถซื้อแม่พิมพ์จากกันและกันได้ เมื่อซื้อแล้วก็จะเป็นผู้มีสิทธิในการพิมพ์ด้วยแม่พิมพ์ที่ซื้อมา แต่ความคิดเรื่องการเป็นเจ้าของปัญญสมบัติยังไม่ปรากฏ
การพิมพ์ด้วยแม่พิมพ์แกะดำเนินต่อมาจนกระทั่งความนิยมภาพอูกิโยะเริ่มลดถอยลง และการใช้แท่นพิมพ์และวิธีการพิมพ์แบบอื่นเข้ามาแทนที่ในการพิมพ์งานศิลปะที่เป็นแบบใหม่
วิธีพิมพ์.
วิธีการพิมพ์เนื้อความ และ ภาพจะคล้ายคลึงกัน ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดก็แต่ตรงปริมาณที่พิมพ์ และความซับซ้อนของสีที่ใช้ถ้าเป็นการพิมพ์ภาพ ภาพประกอบหนังสือส่วนใหญ่จะเป็นภาพเอกรงค์ที่ใช้หมึกดำเท่านั้น และในช่วงระยะเวลาหนึ่งการพิมพ์งานศิลปะจะเป็นแต่การพิมพ์เอกรงค์หรือเพียงสองหรือสามสีเท่านั้น
การพิมพ์ก็จะเริ่มด้วยการวาดตัวหนังสือหรือภาพบน "กระดาษวาชิ" (washi) และปิดบนแผ่นไม้ที่มักจะเป็นไม้เชอร์รี จากนั้นก็จะทำการแกะไม้ตามรอยที่วาดไว้ในรูป หลังจากนั้นก็ใช้ "บาเร็ง" (Baren) กดกระดาษให้ติดกับพิมพ์ที่ทาหมึกเพื่อให้ลวดลายหรือตัวหนังสือปรากฏบนกระดาษ ในระยะแรกการประคบก็อาจจะทำด้วยมือแต่ต่อมาก็ได้มีการประดิษฐ์เครื่องมือที่ใช้ในตรึงแม่แบบไว้ให้แน่นก่อนที่จะกดพิมพ์ ซึ่งทำให้การพิมพ์หลายสีทำได้ง่ายขึ้นเมื่อต้องการจะพิมพ์สีแต่ละสีซ้อนไปบนสีที่พิมพ์อยู่แล้วอย่างเหมาะเจาะ
ดังที่กล่าวแล้วว่าเนื้อหาของหนังสือและภาพส่วนใหญ่ที่พิมพ์จะเป็นเอกรงค์ แต่ความนิยมภาพอูกิโยะที่เพิ่มมากขึ้นทำให้ความต้องการของจำนวนสีที่ใช้และความซับซ้อนในการพิมพ์มากและซับซ้อนตามขึ้นไปด้วย การวิวัฒนาการของการพิมพ์แบ่งได้เป็นช่วง ๆ ดังนี้:
ตระกูล/สำนักศิลปะ และ ขบวนการทางด้านศิลปะ.
การพิมพ์ภาพในญี่ปุ่นก็เช่นเดียวกับศิลปะสาขาอื่น ๆ ของญี่ปุ่นที่จัดเป็นตระกูล/โรงเรียนศิลปะ และ ขบวนการต่าง ๆ ตระกูลการการสร้างภาพพิมพ์ที่มีชื่อเสียงที่ต่อมาคือขบวนการ "moku hanga" ก็ได้แก่:
ศิลปินอื่น ๆ เช่นอูตามาโระ ชารากุ และฮิโรชิเงะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหรือสำนักใดโดยเฉพาะ และจะวาดภาพจากหลายลักษณะ
ขนาดของภาพ.
ขนาดมาตรฐานของภาพในสมัยเอโดะมีด้วยกันหลายขนาด เช่นในตัวอย่างข้างล่าง:
ภาษาญี่ปุ่นสำหรับภาพแนวตั้ง (portrait) คือคำว่า "portrait" คือคำว่า "tate-e" (立て絵) และภาพแนวนอน (portrait) คือคำว่า "landscape" คือคำว่า "yoko-e" (横絵)
Woodblock printing in Japan
ภาพพิมพ์แกะไม้ของญี่ปุ่น
Moku hanga
Japanese printmaking
ภาพพิมพ์แกะไม้ญี่ปุ่น
พระเจ้าเมกุฎิสุทธิวงศ์
คลองคอรินท์
คลองคอรินท์  เป็นคลองที่เชื่อมอ่าวคอรินท์เข้ากับอ่าวซาโรนิกในทะเลอีเจียน โดยตัดคอคอดคอรินท์และแบ่งคาบสมุทรเพโลพอนนีสออกจากแผ่นดินกรีซ คลองมีความยาว 6.3 กิโลเมตรและสร้างระหว่าง ค.ศ. 1881 และ 1893
เจน ฟอนดา
เจน ฟอนดา  เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1936 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน นักเขียน นักเคลื่อนไหวด้านการเมือง อดีตนางแบบแฟชันและผู้รู้เรื่องฟิตเนส เธอมีชื่อเสียงในคริสต์ทศวรรษ 1960 กับผลงานภาพยนตร์เช่น "Barbarella" และ "Cat Ballou" และไม่นับที่เธอห่างหายจากวงการภาพยนตร์ไป 15 ปี ช่วงปี 1991 ถึง 2005 ในช่วงที่แต่งงานกับเท็ด เทอร์เนอร์ ผู้ก่อตั้งซีเอ็นเอ็น
เธอได้รับรางวัลออสการ์ 2 ครั้ง รวมถึงยังได้รับรางวัลอื่น ๆ และได้รับการเสนอชื่ออีกมากมาย เธอประกาศว่าจะเลิกการแสดงในปี 1991 แต่ก็กลับมาในภาพยนตร์อีกครั้งในปี 2005 กับเรื่อง "Monster in Law", และต่อมา "Georgia Rule" ออกในปี 2007 เธอยังร่วมสร้างและนำแสดงในวิดีโอออกกำลังกายหลายครั้ง ออกในระหว่างปี 1982 และ 1995
เจน ฟอนด้า
เจ็ต (วงดนตรี)
เจ็ต ( หรือเขียนว่า JET) เป็นวงร็อกจากเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ประกอบด้วยสมาชิกคือ แคเมรอน มันเซย์, มาร์ก วิลสัน และพี่น้อง นิกและคริส เซสเตอร์ วงมียอดขาย 4 ล้านชุดทั่วโลก
สกุลศิลปะอูตางาวะ
สกุลศิลปะอูตางาวะ  คือกลุ่มศิลปินภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะชาวญี่ปุ่นที่ก่อตั้งขึ้นโดยโทโยฮารุ โดยมีลูกศิษย์ชื่อโทโยกูนิที่ 1 เป็นผู้ดำเนินกิจการต่อมาหลังจากโทโยฮารุเสียชีวิตไปแล้ว และยกระดับงานของกลุ่มจนกระทั่งกลายเป็นกลุ่มศิลปินที่มีอำนาจและมีชื่อเสียงมากที่สุดในการสร้างงานภาพพิมพ์แกะไม้มาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 19
ลูกศิษย์ของอูตางาวะก็ได้แก่ฮิโรชิเงะ คูนิซาดะ คูนิโยชิ และโยชิโตชิ
สำนักศิลปินอูตางาวะได้รับความสำเร็จและเป็นที่รู้จักจนกระทั่งว่ากว่าครึ่งหนึ่งของภาพอูกิโยะที่ยังมีเหลืออยู่ในปัจจุบันมาจากตระกูลการพิมพ์ที่ว่านี้
โทโยฮารุผู้ก่อตั้งตระกูลการพิมพ์นำเอาวิธีการเขียนแบบทัศนมิติของตะวันตกมาใช้ในงานเขียนซึ่งเป็นแนวใหม่ในการสร้างงานศิลปะของญี่ปุ่น ผู้ดำเนินตามรอยของโทโยฮารุคนต่อมาที่รวมทั้งอูตางาวะ โทโยฮิโระ และอูตางาวะ โทโยกูนิเขียนในลักษณะที่เป็นการแสดงออกมากขึ้น และยวนอารมณ์ (sensuous style) มากขึ้นกว่างานของโทโยฮารุ และมีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพประเภทต่าง ๆ โทโยฮิโระในการออกแบบภูมิทัศน์ และโทโยกูนิในการออกแบบภาพพิมพ์ของดาราคาบูกิ ต่อมาจิตรกรของสำนักศิลปินอูตางาวะก็มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพประเภทอื่น ๆ เช่นภาพพิมพ์ของนักรบ และ งานล้อเรื่องปริศนา (mythic parodies)
สำนักศิลปินอูตางาวะและชื่อศิลปินสืบทอด.
ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นผู้ฝึกงานผู้ประสบความสำเร็จจะได้รับชื่อศิลปิน (“gō” (“โก”)) บางส่วนจากปรมาจารย์ “โก” ของสำนักศิลปินอูตางาวะมีตั้งแต่อันดับอาวุโสที่สุดไปจนถึงอันดับที่ต่ำที่สุด เมื่อผู้ที่มีอาวุโสที่สุดเสียชีวิตไป ศิลปินที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาตามลำดับ
ผู้เป็นหัวหน้าสำนักศิลปินอูตางาวะโดยทั่วไปแล้วก็จะใช้ “โก” (และลงชื่อในภาพเขียน) ว่า “โทโยกูนิ” เมื่อคูนิซาดะที่ 1 ประกาศตนเป็นหัวหน้าของตระกูลอูตางาวะราวปี ค.ศ. 1842) ก็เริ่มลงชื่อว่า “โทโยกูนิ” และผู้อาวุโสรองลงมา โคโจโระ ซึ่งเป็นชื่อเดิมที่คูนิซาดะที่ 1 ใช้ก็ลงชื่อตนเองว่า “คูนิซาดะ” หรือในกรณีก็เป็นคูนิซาดะที่ 2
ผู้อาวุโสรองลงมาก็เริ่มลงชื่อว่า “คูนิมาซะ” หรือในกรณีก็เป็นคูนิมาซะที่ 4 ซึ่งเป็น “โก” เดิมของโคโจโระก่อนที่จะมาใช้ชื่อ “คูนิซาดะที่ 2” (คูนิมาซะเดิมเป็นลูกศิษย์ของโทโยกูนิที่ 1)
รายชื่อสมาชิกบางท่านของสำนักศิลปินอูตางาวะ:
โทโยกูนิที่ 2 สองคน.
ปัญหาที่ซับซ้อนเกิดขึ้นเมื่อมีศิลปินสองคนที่ต่างก็ใช้ชื่อ “โทโยกูนิที่ 2” ด้วยกันทั้งสองคน
“โทโยกูนิที่ 2” คนแรกคือโทโยชิเงะ ลูกศิษย์ผู้มีฝีมือปานกลางและลูกเขยของโทโยกูนิที่ 1 ผู้กลายมาเป็นหัวหน้าของสำนักอูตางาวะหลังจากการเสียชีวิตของโทโยกูนิที่ 1
คูนิซาดะที่ 1 (โทโยกูนิที่ 3) ผู้ไม่ลงรอยกับโทโยชิเงะ จึงไม่ยอมรับโทโยชิเงะว่าเป็นหัวหน้าของสำนัก เพราะคูนิซาดะมีความรู้สึกว่าตนเองเป็นลูกศิษย์เอก และเป็นผู้ที่สมควรจะได้รับชื่อของอาจารย์หลังจากที่ท่านเสียชีวิตไปแล้ว และมีความรู้สึกว่าโทโยชิเงะได้ตำแหน่งเป็นหัวหน้าสำนักเพราะความเกี่ยวพันทางครอบครัวมิใช่ด้วยความสามารถ
เมื่อคูนิซาดะที่ 1 ใช้ชื่อ “โทโยกูนิ” (ราวปี ค.ศ. 1842) ก็กำจัดชื่อ “โทโยกูนิที่ 2” จากประวัติของสำนัก และลงชื่อตนเองว่า “โทโยกูนิที่ 2” อยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ในปัจจุบันคูนิซาดะที่ 1 ถือว่าเป็น “โทโยกูนิที่ 3”
การที่คูนิซาดะที่ 1 ลงชื่อว่า “โทโยกูนิที่ 2” เป็นผลทำให้โคโจโระผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักต่อมาใช้ชื่อ “โทโยกูนิที่ 3” ที่ควรจะเป็น “โทโยกูนิที่ 4” และ โคโจโระที่ 2 ต่อมาก็ลงชื่อว่า “โทโยกูนิที่ 4” แต่ในปัจจุบันโคโจโระที่ 2 ลำดับใหม่เป็น “โทโยกูนิที่ 5”
Utagawa school
เสด็จกรมหลวงชุมพรเขตต์อุดมศักดิ์
โรงเรียนอุตะกะวะ
สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงศรีรัตนโกสินทร
เจ้าหญิงซาห์รา มาห์นาซ ซาเฮดี