pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แอสโมเดียส  หรือ แอสโมไดออส  หรือ แอชมีดาย  คือราชาแห่งเหล่ามาร รายละเอียดส่วนใหญ่ปรากฎอยู่ในคัมภีร์อธิกธรรมฉบับหนังสือโทบิตและยังถูกกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล คริสเตียนบางกลุ่มในยุคเรอแนซ็องส์เชื่อว่าเขาเป็นราชาแห่งนรกทั้งเก้า บ้างก็เชื่อว่าเขาเป็นหนึ่งในเจ้านรกทั้งเจ็ดอันเป็นตัวแทนของบาป 7 ประการ ซึ่งโดยความเชื่อนี้ แอสโมเดียสถือเป็นมารแห่งราคะผู้ทำให้มนุษย์มีความต้องการทางเพศ ในหนังสือโทบิตยังระบุอีกว่า แอสโมเดียสได้ขึ้นมาอยู่บนผืนดินโลกหลังจากที่อยู่ในนรกมาเป็นเวลาหลายล้านปี ศาสนาอิสลามและศาสนายูดาห์ถือว่าเขาเป็นราชาแห่งโลกียจิต
แอสโมดิอุส
มิสแกรนด์มาเก๊า
มิสแกรนด์มาเก๊า  เป็นตำแหน่งในการประกวดนางงามระดับประเทศของมาเก๊า ผู้ที่ได้รับตำแหน่งจะได้เป็นตัวแทนชาวมาเก๊าในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ซึ่งจะถูกจัดประกวดขึ้นทุกปีในช่วงปลายปี โดยผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์มาเก๊าทุกคนที่ผ่านมาล้วนได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง โดยในบางทีอาจมีการจัดการคัดเลือกเฉพาะกิจขึ้น ทั้งนี้ สิทธิ์การส่งตัวแทนจากมาเก๊าเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 เป็นต้นมานั้นอยู่ภายใต้การกำกับดูแลขององค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่มีชื่อว่า "มาเก๊าเพเจ้นท์อัลลิอานซ์" (Macau Pageant Alliance/澳門選美連盟 ) ซึ่งดำเนินงานเกี่ยวกับการจัดส่งนางงามมาเก๊าเข้าร่วมการประกวดในเวทีนานาชาติ รวมไปถึงงานในวงการบันเทิงอีกมากมาย ปัจจุบันองค์กรดังกล่าวอยู่ภายใต้ดูแลและบริหารงานโดย "ลอร่า ลี่"‎ (Laura Li) ในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 5 ครั้งที่ผ่านมา ผู้เข้าประกวดจากมาเก๊าสามารถผ่านเข้าสุดท้ายได้เพียงคนเดียว คือ "ฮิว แมน ชาน" (Hio Man Chan) – มิสแกรนด์มาเก๊า 2016 นอกจากนี้เธอถูกโกลบอลบิวตี้จัดอันดับให้เข้ารอบ 10 คนสุดท้ายมิสแกรนด์สแลมแห่งปี 2016 อีกด้วย
ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์มาเก๊าคนแรก คือ "ทิฟฟานี หว่อง" (Tiffany Wong I Teng) ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง มิสแกรนด์มาเก๊า 2013 และเธอได้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2013 ที่ประเทศไทย ซึ่งถือเป็นการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลครั้งแรกแต่ไม่ผ่านเข้ารอบสุดท้าย ส่วนผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์มาเก๊าคนปัจจุบัน คือ "เคยี เล่ย" (Kayii Lei) ซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเช่นกัน
ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง
ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง  หรือที่มักรู้จักกันในชื่อ โรคหลงตัวเอง เป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่ส่งผลให้พฤติกรรมผิดปกติในระยะยาว อาการหลักได้แก่การรู้สึกว่าตัวเองสำคัญมากกว่าความเป็นจริง มีความต้องการถูกชมเชยมากเกินปกติ และการไม่เข้าใจความรู้สึกผู้อื่น ผู้เป็นโรคนี้เสียเวลากับการคิดเกี่ยวกับความสำเร็จ ความมีอำนาจ หรือเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของตน พวกเขามักเอาเปรียบคนรอบข้าง พฤติกรรมมักเกิดขึ้นในช่วงวัยรุ่นและเกิดขึ้นได้ในหลายเหตุการณ์
ยังไม่มีใครรู้สาเหตุของโรคหลงตัวเอง คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิตจัดให้โรคนี้อยู่ในกลุ่ม B (cluster B) โรคถูกวินิฉัยด้วยการสัมภาษณ์โดยผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ โรคนี้ต่างจากอาการฟุ้งพล่าน และอาการติดยา
การรักษายังไม่ถูกศึกษามากนัก การบำบัดมักเป็นไปได้ยากเนื่องจากคนส่วนใหญ่ไม่ยอมรับว่าตัวเองมีปัญหา เชื่อกันว่าคนประมาณหนึ่งเปอร์เซ็นต์เป็นโรคนี้ในช่วงใดช่วงหนึ่งของชีวิต โรคนี้มักเกิดขึ้นในผู้ชายมากกว่าผู้หญิงและในคนหนุ่มสาวมากกว่าคนมีอายุ บุคลิกภาพนี้ถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2468 โดยโรเบิร์ต วีลเดอร์ (Robert Wealder) โดยชื่อที่ใช้ในปัจจุบันถูกใช้ครั้งแรกใน พ.ศ. 2511
คนที่เป็นโรคหลงตัวเองจะชอบโอ้อวด ต้องการให้คนอื่นชม ชอบเหยียดหยามผู้อื่น และขาดความร่วมรู้สึกต่อผู้อื่น ทำให้ผู้เป็นโรคหลงตัวเองดูเหมือนมีพฤติกรรมที่ดื้อรั้น รู้สึกว่าตนเองเหนือกว่าคนอื่น และมักคอยหาทางควบคุมผู้อื่นหรือใช้อำนาจแบบผิด ๆ โรคหลงตัวเองต่างกับความมั่นใจในตนเอง โดยคนเป็นโรคนี้มักให้ความสำคัญกับตนเองมากกว่าผู้อื่น และมักไม่เอาใจใส่ความรู้สึกหรือความต้องการของคนรอบข้าง รวมถึงคาดหวังว่าตนเองจะได้รับการปฏิบัติที่เหนือกว่า โดยไม่คำนึงถึงสถานะความสำเร็จที่แท้จริงของตน นอกจากนี้ผู้เป็นโรคนี้มักมีอาการอัตตาอ่อนแอ (fragile ego) ทำให้ไม่สามารถทนต่อคำวิจารณ์ของคนอื่น และมักดูถูกคนอื่นเพื่อให้รู้สึกว่าตนเหนือกว่า
คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต พิมพ์ที่ 5 (DSM-5) ระบุว่าบุคคลที่เป็นโรคหลงตัวเองมักมีอาการบางข้อหรือทุกข้อต่อไปนี้:
โรคหลงตัวเองมักเกิดขึ้นในช่วงวัยรุ่นหรือช่วงเข้าสู่ผู้ใหญ่ เด็กและวัยรุ่นอาจมีพฤติกรรมบางอย่างที่คล้ายกับโรคหลงตัวเองทว่ามักเป็นการชั่วคราว และไม่เข้าขายของการวินิจฉัยโรค อาการที่แท้จริงของโรคมักเกิดขึ้นในหลายเหตุการณ์ และไม่เปลี่ยนแปลงแม้เวลาผ่านไป DSM-5 ระบุว่าผู้ป่วยต้องแสดงอาการที่แตกต่างจากบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมอย่างเห็นได้ชัดถึงจะเรียกได้ว่าเป็นอาการของโรคหลงตัวเอง
ไม่มีใครรู้ถึงสาเหตุของโรคหลงตัวเอง ผู้เชี่ยวชาญมักใช้แบบจำลองชีวจิตสังคม (biopsychosocial model) ของสาเหตุ ซึ่งแปลว่าปัจจัยทางสภาพแวดล้อม สังคม พันธุกรรม และชีวประสาท ล้วนมีผลต่อบุคลิกภาพหลงตัวเอง
หลักฐานชี้ว่าโรคหลงตัวเองสามารถสืบทอดได้ และโอกาสการเกิดโรคสูงขึ้นมากหากมีญาติที่มีประวัติว่าเคยเป็นโรคหลงตัวเอง งานวิจัยเกี่ยวกับการเกิดความผิดปกติทางบุคลิกภาพในฝาแฝดพบว่าโรคหลงตัวเองมีอัตราพันธุกรรมสูง
อย่างไรก็ตาม ยีนและปฏิสัมพันธ์ระหว่างยีนที่มีส่วนก่อให้เกิดโรคยังไม่ถูกพบ
เชื่อว่าปัจจัยทางสภาพแวดล้อมและสังคมก็มีส่วนก่อให้เกิดโรคหลงตัวเอง ในบางคน โรคอาจพัฒนาจากความสัมพันธ์ที่บกพร่องต่อผู้ดูแลที่มักเป็นผู้ปกครอง สิ่งนี้อาจส่งผลให้เด็กมองตนเองว่าไม่สำคัญและขาดการเชื่อมต่อกับผู้อื่น และมักเชื่อว่าตนเองมีบุคลิกภาพบางอย่างที่ไม่ปกติทำให้พวกเขา/เธอไม่มีค่าและไม่เป็นที่ต้องการ เชื่อว่าผู้ปกครองที่ตามใจมากเกินไปหรือที่ใจร้ายและบังคับมากเกินไปอาจเป็นปัจจัยหนึ่งที่ส่งผล
อ้างอิงจาก Leonard Groopman และ Arnold Cooper ปัจจัยต่อไปนี้ถูกระบุโดยนักวิจัยหลายคนว่าเป็นปัจจัยที่อาจส่งเสริมให้เกิดโรคหลงตัวเอง:
ทางรถไฟสายเด่นชัย–เชียงราย–เชียงของ
ทางรถไฟสายชุมทางเด่นชัย–เชียงราย–เชียงของ เป็นหนึ่งในโครงการของการรถไฟแห่งประเทศไทย และเป็น 1 ใน 2 ส่วนต่อขยายของทางรถไฟสายเหนือ มีวัตถุประสงค์รองรับการเดินทางและขนส่งสินค้าภาคเหนือ รวมถึงรองรับศูนย์เปลี่ยนถ่ายสินค้าเชียงของที่กำลังก่อสร้างจะเชื่อมการค้าระเบียงเศรษฐกิจแนวเหนือ–ใต้จากไทยไปลาว จีน เวียดนาม และเขตเศรษฐกิจตามนโยบายของรัฐบาล เดิมมีกำหนดการสร้างในปี พ.ศ. 2560 แต่เลื่อนออกไปในปี พ.ศ. 2564 ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 ครม. มีมติอนุมัติโครงการก่อสร้างรถไฟทางคู่สายเด่นชัย–เชียงราย–เชียงของ รวมระยะทาง 323 กม. วงเงินรวม 85,345 ล้านบาท ระยะเวลาดำเนินการ 7 ปี กระทรวงคมนาคมเร่งให้การรถไฟแห่งประเทศไทย เริ่มเวรคืนที่ดินและเปิดการประมูลภายในปี 2564 และมีกำหนดการก่อสร้าง 5 ปี เปิดบริการในปี 2571
ประวัติทางรถไฟสายชุมทางเด่นชัย-เชียงราย-เชียงของ.
โครงการก่อสร้างรถไฟทางคู่สายชุมทางเด่นชัย-เชียงราย-เชียงของ ระยะทาง 326 กิโลเมตร  ในอดีตรัฐบาลไทยได้ทำการศึกษาเส้นทางนี้มาตั้งแต่ปี 2503 และสำรวจพื้นที่ปี 2512 โดยกำหนดให้ใช้เส้นทางเด่นชัย – แพร่ – สอง – เชียงม่วน – ดอกคำใต้ – พะเยา – ป่าแดด – เชียงราย ระยะทางรวม 273 กิโลเมตร
ต่อมาปี 2537-2538 การรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) ได้ว่าจ้างที่ปรึกษาทำการทบทวนผลการศึกษาได้ข้อสรุปว่าเส้นทางชุมทางเด่นชัย – แพร่ – สอง – งาว (ลำปาง) – พะเยา – เชียงราย ย่นระยะทางเหลือประมาณ 246 กิโลเมตร ทำให้ในปี 2539–2541 ใช้งบประมาณราว 2.2 ล้านบาท ทาง รฟท.จึงได้ว่าจ้างเอกชนให้สำรวจออกแบบและศึกษาผลกระทบ จนมีพระราชกฤษฎีกาเวนคืนที่ดินในปี 2544 กระทั่งปี 2547 รัฐบาลในขณะนั้นได้ให้ศึกษาความเหมาะสมอีกโดยให้เหตุผลว่าเพื่อให้เชื่อมกับจีนตอนใต้ กระทั่งปี 2551 ยังให้ศึกษาเพื่อให้เชื่อมชายแดน จ.เชียงราย และระบบรางของจีนได้
จนถึงปี 2553–2554 จึงเริ่มศึกษารถไฟแบบทางคู่ เพื่อให้มีขนาดกว้างขึ้นเป็น 1.453 เมตร และกรณีเส้นทางใน จ.เชียงราย ให้แยกเส้นทางไปยังท่าเรือแม่น้ำโขงเชียงแสนแห่งที่ 2 ต.บ้านแซว อ.เชียงแสน และสะพานข้ามแม่น้ำโขงไทย-ลาว ที่ อ.เชียงของ อีกด้วย
ทั้งนี้ แนวเส้นทางล่าสุดที่ศึกษาจึงมีระยะทางรวมประมาณ 323.1 กิโลเมตร กำหนดให้มีทั้งหมด 26 สถานีผ่าน จ.แพร่ ลำปาง พะเยา และเชียงราย และมีการเจาะภูเขาเป็นอุโมงค์เพื่อเชื่อมเส้นทาง อ.เชียงของ
พ.ศ. 2561  ครม. มีมติอนุมัติโครงการก่อสร้างรถไฟทางคู่สายเด่นชัย–เชียงราย–เชียงของ ประกอบด้วย สถานี 26 สถานี ลานขนถ่ายสินค้า 4 แห่ง ลานกองเก็บตู้สินค้า 1 แห่ง ก่อสร้างอุโมงค์รถไฟ 4 อุโมงค์ ก่อสร้างถนนยกข้ามทางรถไฟ 40 แห่ง และถนนลอดใต้ทางรถไฟ 102 แห่ง โครงการเริ่มเริ่มต้นจาก จ.แพร่, จ.ลำปาง, จ.พะเยา, จ.เชียงราย จนถึงเชียงของ
19 มีนาคม 2564 การรถไฟแห่งประเทศไทยเริ่มเปิดซองประมูลด้วยระบบจัดซื้อจัดจ้างอิเล็กทรอนิกส์ (e–bidding) ตั้งแต่วันที่ 19 มีนาคมถึง วันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 และยื่นข้อเสนอวันที่ 18 พ.ค. 2564 แบ่งการก่อสร้างออกเป็น 3 สัญญา คือ สัญญาที่ 1 ช่วงเด่นชัย–งาว ระยะทาง 103 กม. สัญญาที่ 2 ช่วงงาว–เชียงราย ระยะทาง 132 กม. และสัญญาที่ 3 ช่วงเชียงราย–เชียงของ ระยะทาง 87 กม. โดยมีกำหนดการก่อสร้าง 5 ปี กำหนดเปิดให้บริการปี 2571
27 มิถุนายน 2564 เว็บไซต์ราชกิจจานุเบกษา เผยแพร่กำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืนในท้องที่บางส่วนในท้องที่ อ.เด่นชัย อ.สูงเม่น อ.เมืองแพร่ อ.หนองม่วงไข่ อ.สอง จ.แพร่ อ.งาว จังหวัดลำปาง อ.เมืองพะเยา อ.ดอกคำใต้ อ.ภูกามยาว จ.พะเยา และ อ.ป่าแดด อ.เทิง อ.เมืองเชียงราย อ.เวียงชัย อ.เวียงเชียงรุ้ง อ.ดอยหลวง อ.เชียงของ จ.เชียงราย  เพื่อดำเนินโครงการก่อสร้างทางรถไฟสายเด่นชัย–เชียงราย–เชียงของ พ.ศ. 2564 ทั้งนี้ พรฎ.ฉบับนี้มีผลบังคับใช้วันถัดไปนับตั้งแต่ประกาศในราชกฤษจานุเบกษา (28พ.ค.64)  โดยมีพื้นที่ที่จะเวนคืนกว่า 10,000 ไร่ ที่ดิน 7,000 แปลง
16 ธันวาคม 2564 นายนิรุฒ มณีพันธ์ ผู้ว่าการรถไฟแห่งประเทศไทย อนุมัติสั่งจ้างก่อสร้างโครงการก่อสร้างรถไฟทางคู่สายเด่นชัย–เชียงราย–เชียงของ วงเงินก่อสร้าง 72,920 ล้านบาท จากผู้รับจ้างก่อสร้าง จำนวน 3 สัญญา คือ สัญญาที่ 1 ช่วงเด่นชัย–งาว มี บมจ.อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ (ITD) ร่วมกับ บมจ.เนาวรัตน์พัฒนาการ สัญญาที่ 2 งาว–เชียงราย มีกลุ่มกิจการร่วมค้า CKST ประกอบด้วย บมจ. ช.การช่างร่วมกับ และบมจ.ซิโน–ไทย เอ็นจิเนียริ่ง แอนด์ คอนสตรัคชั่น และสัญญาที่ 3 เชียงราย–เชียงของ กลุ่มกิจการร่วมค้า CKST ประกอบด้วย บมจ. ช.การช่างร่วมกับ และบมจ.ซิโน–ไทย เอ็นจิเนียริ่ง แอนด์ คอนสตรัคชั่น
29 ธันวาคม 2564 ที่การรถไฟแห่งประเทศไทย นายนิรุฒ มณีพันธ์ ผู้ว่าการรถไฟแห่งประเทศไทย ได้ร่วมลงนามสัญญาจ้างก่อสร้างโครงการก่อสร้างรถไฟทางคู่สายเด่นชัย–เชียงราย–เชียงของ ตลอดจนมีการลงนามข้อตกลงคุณธรรม (Integrity Pact) ความร่วมมือป้องกันการทุจริตในการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ ระหว่างการรถไฟแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นเจ้าของโครงการ
เมื่อโครงการแล้วเสร็จจะรองรับการเดินทาง การค้าชายแดน การท่องเที่ยว และโลจิสติกส์ภาคเหนือตอนบน รวมถึงรองรับศูนย์เปลี่ยนถ่ายสินค้าเชียงของ เชื่อมการค้าระเบียงเศรษฐกิจแนวเหนือ–ใต้จากประเทศไทย ไปยังลาว พม่า และจีนตอนใต้ และจะช่วยผลักดันเขตเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดเชียงรายที่รัฐบาลกำลังผลักดันให้เกิดได้เร็วขึ้น
ภาวะไตเสื่อมมีน้ำคั่ง
ภาวะไตเสื่อมมีน้ำคั่ง  คือการที่มีการขยายขนาดของกรวยไต (pelvis) และกิ่งกรวยไต (calyx) ซึ่งมักเกิดจากการมีปัสสาวะคั่ง ที่เป็นผลจากการอุดตันของทางเดินปัสสาวะในส่วนปลาย (เช่น ท่อไต เป็นต้น) หากไม่ได้รับการรักษาจะทำให้เนื้อไตฝ่อ อาจเป็นกับไตข้างเดียวหรือทั้งสองข้างก็ได้ อาจเกิดร่วมกับการขยายของท่อไตก็ได้ โดยจะเรียกว่า ท่อไตมีน้ำคั่งร่วมกับไตเสื่อมมีน้ำคั่ง (hydroutereronephrosis)
Hydronephrosis
ศึกอวสานเทพเจ้า
มกราคม พ.ศ. 2561
มกราคม พ.ศ. 2561 เป็นเดือนที่ 1 ของปี พ.ศ. 2561 วันแรกของเดือนเป็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพุธ
ฟินเซนต์ ยันส์เซิน
ฟินเซนต์ เปตรึส อันนา เซบัสตียาน ยันส์เซิน (; เกิด 15 มิถุนายน ค.ศ. 1994) เป็นนักฟุตบอลชาวดัตช์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าให้กับแอนต์เวิร์ป และทีมชาติเนเธอร์แลนด์
อาร์เซซิลาอุสที่ 3
อาร์เซซิลาอุสที่ 3 แห่งซิเรเน (กรีก: Ἀρκεσίλαος ปกครองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์เชื้อสายกรีกและเป็นผู้ปกครองแห่งซิเรเนในราชวงศ์บัตเทียด พระองค์เป็นพระราชโอรสของกษัตริย์บัตทุสที่ 3 กับพระนางเฟเรติมา และต่อมาหลังพระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ พระองค์ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งในฐานะกษัตริย์แห่งซิเรเนเมื่อ 530 ปีก่อนคริสตกาล และเป็นผู้ปกครองซิเรเน จนกระทั่งพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อประมาณ 515 ปีก่อนคริสตกาล
มิสแกรนด์ตรัง
บัตทุสที่ 4
บัตทุสที่ 4 แห่งซิเรเน (กรีก: ΒάττοςοΚαλός, ปกครองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 และ 5 ก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์เชื้อสายกรีกพระองค์ที่เจ็ดแห่งซิเรเนในราชวงศ์บัตเทียด พระองค์เป็นกษัตริย์ซิเรเนพระองค์แรกที่ถูกจักรวรรดิเปอร์เซียยึดอำนาจเอาไว้ แต่ยังคงให้พระองค์ทรงปกครองเมืองซิเรเน
พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของกษัตริย์พระองค์ที่ห้าแห่งซิเรเน กษัตริย์อาร์เซซิลาอุสที่ 3 กับพระมารดาของพระองค์เป็นสตรีชาวลิเบียที่ไม่ทราบชื่อ ซึ่งอาจจะเป็นบุตรสาวของอะลาเซอร์, ซึ่งเป็นชาวลิเบีย ทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลและแกครองปกครองเมืองบาร์คา เฮโรโดตัสกล่าวว่าพระราชบิดาและพระอัยกาผ่ายพระมารดาของพระองค์เกี่ยวข้องและพระอัยยิกผ่ายพระมารดา ซึ่งไม่ทราบชื่อ
พระองค์ได้ทรงราชาภิเษกเป็นกษัตริย์แห่งซิเรเนเมื่อ 515 ปีก่อนคริสตกาล ไม่ค่อยมีใครทราบเกี่ยวกับเหตุการณ์ในรัชสมัยของพระองค์ ในช่วงรัชสมัยของพระองค์ เมืองซิเรเนได้กลายเป็นเมืองที่ร่ำรวย ซิเรเนได้ส่งออกข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ น้ำมันมะกอกและซัลเฟต (พืชไม่ได้ระบุซึ่งมีคุณสมบัติเป็นกลิ่นหอมและยา) พระองค์ได้อภิเษกสมรสกับพระมเหสีไม่ทราบพระนาม พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อ 465 ปีก่อนคริสตกาลและได้ฝังพระศพในบริเวณสุสานของราชวงศ์ และพระราชโอรสของพระองค์ กษัตริย์อาร์เซซิลาอุสที่ 4 ได้ทรงครองราชย์ต่อจากพระองค์
ญะพะนะ
ญะพะนะ  เป็นรองเท้าแตะแบบพม่า ถึงแม้ว่าญะพะนะจะหมายถึงรองเท้าที่สวมใส่ของชาวพม่า แต่ส่วนใหญ่มักจะหมายถึงรองเท้าแตะผ้ากำมะหยี่แบบดังเดิมของมัณฑะเลย์ ซึ่งถือกำเนิดจากบริเวณพม่าตอนบน
ญะพะนะแปลว่า "รองเท้าที่ถูกตัด" สืบเนื่องมาจากขั้นตอนการทำรองเท้านั้นต้องวัดขนาดเท้าและต้องมีการตัดรองเท้าตามขนาดของเท้าผู้สวมใส่
รูปแบบและการออกแบบ.
รองเท้าแตะเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตประจำวันและนิยมสวมใส่ทั่วประเทศพม่า ประกอบด้วยขาตั้งแบบเรียบที่จัดไว้อย่างหลวม ๆ โดยใช้สายรัดรูปตัววายที่ผ่านระหว่างนิ้วหัวแม่เท้าแรกและที่สองและรอบข้างทั้งสองข้างของเท้า ลักษณะเด่นของรองเท้าแตะแบบดั้งเดิมของพม่าคือรูปแบบวัสดุ
รูปแบบพื้นผิวจะราบเรียบและไม่มีลวดลาย แต่ละข้างของรองเท้าจะเคลือบด้วยแล็คเกอร์หรืออาจทำให้อ่อนนุ่มด้วยการบุกำมะหยี่ ( "กะตีบา") เช่นเดียวกันกับสายรูปตัววาย สีมักเป็นสีน้ำตาลหรือดำและมีการเคลือบ แต่อาจแตกต่างกันไปสำหรับรองเท้าแตะกำมะหยี่ รองเท้าแตะกำมะหยี่แบบดั้งเดิมมักใส่ในโอกาสที่เป็นทางการ เช่น งานแต่งงาน
รองเท้าแตะของพม่าไม่มีการยึดหรือลดแรงเสียดทานที่ด้านล่างของรองเท้า จึงไม่เหมาะสำหรับการใช้งานในสภาพเปียก
พหุคูณ
ในวิชาวิทยาศาสตร์ พหุคูณ  เป็นผลคูณของปริมาณใด ๆ กับจำนวนเต็มจำนวนหนึ่ง กล่าวได้อีกอย่างหนึ่งว่า สำหรับปริมาณ "a" และ "b", b เป็นพหุคูณของ "a" หาก "b" = "na" ถ้า n เป็นจำนวนเต็มจำนวนหนึ่ง ซึ่งเรียก ตัวคูณ หาก "a" ไม่เป็น 0 สมการนี้เทียบเท่ากับกล่าวว่า "b"/"a" เป็นจำนวนเต็มจำนวนหนึ่ง
ในวิชาคณิตศาสตร์ เมื่อ "a" และ "b" เป็นจำนวนเต็มทั้งคู่ และ "b" เป็นพหุคูณของ "a" แล้ว "a" จะถูกเรียกว่าเป็นตัวหารของ "b" อาจกล่าวได้ว่า "a" หาร "b" หาก "a" และ "b" ไม่เป็นจำนวนเต็ม นักคณิตศาสตร์โดยทั่วไปมักเลือกใช้พหุคูณจำนวนเต็มแทนพหุคูณเพื่อการชี้แจง อันที่จริง "พหคูณ" ใช้สำหรับผลคูณอีกชนิดอื่น เช่น พหุนาม "p" เป็นพหุคูณของพหุนาม "q" หากมีพหุนาม "r" ที่ทำให้ "p" = "qr"
ในบางตำรา ""a" เป็น พหุคูณย่อย (submultiple) ของ "b" มีความหมายว่า "b" เป็นพหุคูณจำนวนเต็มของ "a"" ศัพท์นี้ยังใช้ในหน่วยวัด (เช่น โดย สำนักงานชั่ง ตวง วัดระหว่างประเทศ และสถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติ) ซึ่งพหุคูณย่อยของหน่วยเล็กเป็นหน่วย ซึ่งได้ชื่อตามการเติมคำหน้าหน่วยหลักที่นิยามว่าเป็นผลหารของหน่วยหลักกับจำนวนเต็มหนึ่ง ส่วนมากเป็นกำลัง 103 ตัวอย่างเช่น มิลลิเมตรเป็นพหุคูณย่อย 1000 เท่าของหนึ่งเมตร
พหุคูณย่อย
Submultiple
อาร์เซซิลาอุสที่ 4
อาร์เซซิลาอุสที่ 4 แห่งซิเรเน (กรีก: Ἀρκεσίλαος, ปกครองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์แห่งซิเรเนและกษัตริย์พระองค์ที่แปดและพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์บัตเทียด พระองค์ทำหน้าที่เป็นกษัตริย์หุ่นซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของจักรวรรดิเปอร์เซีย
อาร์เซซิลาอุสเป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของกษัตริย์บัตทุสที่ 4 เมื่อพระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อ 465 ปีก่อนคริสตกาล และใน 462 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ได้รับรางวัลการแข่งขันรถม้าศึกในการแข่งขันไพเธียนที่เดลฟี โดยใช้ม้าพื้นเมืองลิเบีย
พระองค์ได้เนรเทศขุนนางชาวซิเรเนจำนวนมากและนำทหารรับจ้างเพื่อสนับสนุนการปกครองของพระองค์ อันเป็นผลมาจากการกระทำของพระองค์ ทำให้ชาวซิเรเนได้ก่อกบฎและบังคับให้พระองค์ออกไปจากตำแหน่งของกษัตริย์ ทำให้พระองค์หนีไปที่เมืองยูเอสเพริเดส (ปัจจุบัน เมิองเบงกาซี) กับพระราชโอรสพระองค์คนเดียวนามว่า บัตทุสที่ 5
พระองค์พร้อมกับพระราชโอรสของพระองค์ถูกสังหารโดยชาวซิเรเนเมื่อ 440 ปีก่อนคริสตกาล ได้มีการกล่าวกันว่าหลังจากพระราชโอรสของพระองค์ถูกสังหารแล้ว ชาวซิเรเนได้ตัดศีรษะของพระองค์แล้วโยนศีรษะลงไปในทะเล หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระองค์อย่างทารุณ ทำให้ระบอบกษัตริย์ของราชวงศ์บัตเทียดเป็นอันสิ้นสุดลงและยังทำให้เมืองซิเรเนตกเป็นสาธารณรัฐภายใต้การปกครองของเปอร์เซีย
โรคหลงตัวเอง
คิงคองยักษ์
ไจแกนโตพิธิคัส (อังกฤษ: Gigantopithecus) จัดเป็นลิงไม่มีหางที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์ลิงใหญ่ (Hominidae) ในอันดับวานร (Primates) มีชีวิตอยู่ในสมัยไพลสโตซีน ในยุคควอเทอร์นารี เมื่อราว 2.0–0.3 ล้านปีก่อน ฟอสซิลถูกค้นพบครั้งแรกโดยบังเอิญ ในปี 1935 โดยนักบรรพชีวิน ชาวเยอรมันลูกครึ่งชาวดัตช์ชื่อ ราล์ฟ ฟอน เคอนิกสวาลด์ ในร้านขายยาแผนโบราณจีนแห่งหนึ่งในฮ่องกง
ต่อมาในปี 1947 นักวิชาการชาวจีนได้ออกสำรวจ และขุดค้นตามถ้ำหลายแห่ง ในตอนกลาง และตอนใต้ของประเทศจีน ได้พบฟันของไจแกนโตพิธิคัส มากกว่า 1,000 ซี่ และพบกระดูกขากรรไกรด้วย ที่สำคัญคือ พบอยู่ในบริเวณที่เชื่อได้ว่า เคยเป็นแหล่งอาศัยของไจแกนโตพิธิคัส โดยพบปะปนกับกระดูกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม ชนิดอื่น ๆ เช่น หมีแพนด้า และโฮโม อีเร็กตัส กระดูกขากรรไกรและฟันของ ไจแกนโตพิธิคัส
ที่พบในประเทศจีนนี้ มีอายุระหว่าง 400,000 - 300,000 ปีมาแล้ว ซึ่งตรงกับช่วง สมัยไพลสโตซีน
ลักษณะของไจแกนโตพิธิคัส.
ไจแกนโตพิธิคัส มีรูปร่างลักษณะคล้ายลิงอุรังอุตังญาติในปัจจุบัน มีความสูงอยู่ที่ 2.7 เมตร 9 ฟุต น้ำหนัก 270 กก.
มีฟันกรามหรือฟันเคี้ยวมีขนาดใหญ่มาก ขากรรไกรใหญ่เทอะทะ ฟันเขี้ยวใหญ่ แต่ก็ไม่ใหญ่เท่าฟันอื่น ๆ และมีเคลือบฟันหนา เหมือนคน ลักษณะบางอย่างเหมือนกับ Sivapithecus แต่บางอย่างก็คล้ายมนุษย์ แสดงให้เห็นว่า เป็นสายวิวัฒนาการอีกสายหนึ่ง การเดินคล้ายลิงกอริลลา
การที่ไจแกนโตพิธิคัส มีขากรรไกรใหญ่เทอะทะ แสดงว่ามีการปรับตัวให้เข้ากับการกิน หรือเคี้ยวอาหารที่ค่อนข้างแข็ง ฟันเขี้ยวก็สึก แสดงถึงความสัมพันธ์กับอุรังอุตังและมนุษย์ การเคี้ยวบด อาหารแข็ง
อาหารหลักคือ ต้นไผ่ เบิร์ช และโอ๊ก รวมถึงสมุนไพรและเฟิร์นที่มีค่าต่ำหลายชนิด
เมื่อ 3 แสนปีก่อน คิงคองยักษ์ชนิดนี้ต้องสูญพันธ์ไปเพราะภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงนั่นจึงทำให้ไจแกนโตพิธิคัสต้องสูญพันธ์ไปในที่สุด
มากัสแห่งซิเรเน
มากัสแห่งซิเรเน (กรีก: Μάγας ὁ Κυρηναῖος; ประสูติ 317 ปีก่อนคริสตกาล - สิ้นพระชนม์ 250 ปีก่อนคริสตกาล, ปกครองระหว่าง 276 - 250 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นขุนนางชาวกรีกจากอาณาจักรมาซิโดเนียและกษัตริย์แห่งซิเรเน เกิดจากการการอภิเษกสมรสครั้งที่สองของพระนางเบเรนิซที่ 1 กับปโตเลมีที่ 1 ทำให้พระองค์เป็นหนึ่งในสมาชิกของราชวงศ์ปโตเลมี พระองค์พยายามกู้อิสรภาพเมืองซิเรเน (ในปัจจุบันคือบริเวณประเทศลิเบีย) จากราชวงศ์ปโตเลมีของอียิปต์โบราณและกลายเป็นกษัตริย์ปกครองแห่งซิเรเนระหว่าง 276 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 250 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ซิมนีย์เวเชียร์วกากราฮ์
ซิมนีย์เวเชียร์วกากราฮ์  เป็นภาพยนตร์แนวดนตรีของสหภาพโซเวียต ในปี 1985 กำกับโดย Karen Shakhnazarov
การแต่งกายของพม่า
การแต่งกายของพม่า การแต่งกายของพม่านั้นมีรูปแบบที่หลากหลายขึ้นอยู่กับเชื้อชาติ, สภาพภูมิศาสตร์, สภาพภูมิอากาศ, ประเพณีวัฒนธรรมของผู้คนในแต่ละภูมิภาคของประเทศพม่า การแต่งกายที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางของชาวพม่าคือ "โลนจี" เป็นโสร่งแบบหนึ่งจัดเป็นการแต่งกายประจำชาติ สวมใส่ทั้งชายและหญิงทั่วประเทศ เสื้อผ้าพม่ายังมีความหลากหลายในแง่ของสิ่งทอสาน เส้นใย สี และวัสดุ เช่น ผ้ากำมะหยี่ ผ้าไหม ผ้าลูกไม้ ผ้ามัสลินและผ้าฝ้าย
ยุคก่อนอาณานิคมอังกฤษ.
ในยุคที่พม่าก่อนจะตกเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิอังกฤษได้มีกฎระเบียบการแต่งกาย ที่เรียกว่า "ยาซาไกง์" กำหนดวิถีชีวิตและการบริโภคสำหรับชาวพม่าในสมัยราชวงศ์โกนบอง ทุกอย่างตั้งแต่รูปแบบของที่พักอาศัยไปจนถึงเสื้อผ้าให้เหมาะสมกับสถานะทางสังคมของคนๆนั้น กฎระเบียบที่เกี่ยวข้องกับพิธีศพและโลงศพ รวมไปถึงการใช้รูปแบบการพูดต่างๆตามลำดับสถานภาพทางสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎระเบียบการแต่งกายในเมืองหลวงของราชวงศ์เป็นสิ่งที่เข้มงวดมากและมีความซับซ้อนมากที่สุด กฎระเบียบเกี่ยวกับการแต่งกายและการตกแต่งได้รับการสังเกตุอย่างรอบคอบ เครื่องหมายนกยูง ถูกสงวนไว้อย่างเคร่งครัดสำหรับราชวงศ์ เสื้อคลุมยาวประกบตัวถึงสะโพกอย่าง "ไทง์มะเตน" และทับทิมถูกสงวนไว้ให้ใส่สำหรับเจ้าหน้าที่ในราชสำนัก รองเท้ากำมะหยี่ถูกสวมใส่โดยราชวงศ์เท่านั้น กำไลข้อเท้าทองคำถูกสวมใส่โดยเฉพาะสมาชิกเด็กในราชวงศ์ ผ้าไหม ผ้าตาดเงิน ผ้าตาดทอง และสัญลักษณ์รูปสัตว์มงคลได้รับอนุญาตให้สวมใส่โดยสมาชิกของราชวงศ์และภรรยาของขุนนางในราชสำนักเท่านั้น การประดับด้วยอัญมณีและหินมีค่าก็มีการควบคุมด้วยเช่นเดียวกัน การใช้ "ฮินตะปะดา"  สีย้อมสีชาดที่สกัดจากซินนาบาร์ ก็มีการควบคุม
ยุคอาณานิคมอังกฤษ.
ในช่วงยุคอาณานิคมของอังกฤษ เหล่าชาตินิยมชาวพม่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเสื้อผ้าแบบดั้งเดิมโดยเฉพาะอย่างยิ่ง "ยอโลนจี"  รูปแบบหนึ่งของโลนจี จากแคว้นยอ และ "ปินนีไตปอนอินจี"  เสื้อคลุมคอจีนสีเหลืองอมน้ำตาล แสดงออกซึ่งสัญลักษณ์ที่ให้ความรู้สึกต่อต้านลัทธิล่าอาณานิคมและความเชื่อมั่นในชาติในการเรียกร้องเอกราช ช่วงทศวรรษที่ 1920 ที่การขัดแย้งมีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้น การสวมเสื้อผ้า "แบบดั้งเดิม" ถูกมองว่าเป็นรูปแบบของการต่อต้านเชิงตั้งรับในหมู่ชาวพม่า โสร่งแบบผู้หญิง "ทะเมียน" หรือ"ทะบี"  สั้นลงไม่ยาวไปถึงเท้าถึงเพียงแต่ข้อเท้า และความยาวของผ้าซิ่นช่วงบนลดลงเปิดเผยรอบเอวมากขึ้น ช่วงนี้ยังได้เห็นการนิยมเสื้อมัสลินสำหรับสตรี เผยให้เห็นชุดภายในของสตรีที่เรียกว่า "ซาบอลี"  ในช่วงการปกครองของอังกฤษอิทธิพลแฟชั่นทรงผมและการแต่งกายได้ส่งผลต่อพม่า การตัดผมทรงสั้นที่เรียกว่า "โบเก"  ถูกแทนที่การไว้ผมยาวซึ่งเป็นบรรทัดฐานในหมู่คนพม่ารุ่นเก่า ในทำนองเดียวกันผู้หญิงเริ่มไว้ทรงผมเช่น "อะเมาะ"  ประกอบด้วยมวยผมแบบเรียบง่ายขดอยู่ด้านบนศรีษะ แทนการไว้มวยผมแบบดั้งเดิม
ชุดประจำชาติ.
"โลนจี".
ชุดประจำชาติของพม่าคือ"โลนจี" , สโสร่งยาวถึงข้อเท้าสวมใส่ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย "โลนจี" ในรูปแบบใหม่เป็นที่นิยมในช่วงยุคอาณานิคมของอังกฤษแทนที่ "ปาโซ" การแต่งกายแบบดั้งเดิมซึ่งสวมใส่โดยผู้ชาย และ "ทะเมียน" ซึ่งสวมใส่โดยผู้หญิงก่อนยุคอาณานิคม "ทะเมียน" ในช่วงก่อนอาณานิคม มีรูปแบบลักษณะเป็นชุดยาว เรียกว่า "เยตีนา" (ရေသီနား) จะเห็นได้ในยุคปัจจุบันเฉพาะเป็นเครื่องแต่งกายในงานแต่งงานหรือชุดเต้นรำ ในทำนองเดียวกันก่อนยุคอาณานิคม "ปาโซ" เป็นเพียงการสวมใส่โดยทั่วไปในระหว่างการแสดงบนเวทีรวมถึงการเต้นรำและการแสดง อะเญน
ผ้าทอ"อะเชะ".
รูปแบบลวดลายพื้นเมืองของพม่า ที่เรียกว่า "อะเชะ" , ลายลอนคลื่นที่สลับซับซ้อนแถบแนวนอนที่ประดับประดาด้วยการออกแบบคล้ายลายอาหรับ "อะเชะ" เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ลูนติยา"  ซึ่งแปลว่า "กระสวยเส้นพุ่งนับร้อย" อ้างถึงกระบวนการที่ต้องใช้เวลามาก มีราคาแพงและซับซ้อนในการทอผ้ารูปแบบนี้ ซึ่งต้องใช้กระสวยในเครื่องทอผ้าจำนวนมากซึ่งแต่ละอันจะให้สีที่แตกต่างกัน ลวดลาย"อะเชะ" มีต้นกำเนิดที่อมรปุระ และเป็นที่แพร่หลายในยุคราชวงศ์โกนบอง
เสื้อคลุม"ไตปอน".
สำหรับงานธุรกิจและโอกาสที่เป็นทางการ ชายชาวพม่า จะแต่งชุดเสื้อแจ๊คแก็ตแบบแมนจู ที่เรียกว่า "ไตปอนอินจี"  ใส่ทับเสื้อเชิ้ตคอปกแบบอังกฤษ ชุดนี้เป็นที่นิยมในยุคอาณานิคม
ชุดสตรี "อินจี".
ผู้หญิงพม่าสวมชุดสตรีที่เรียกว่า "อินจี"  มีสองรูปแบบที่แพร่หลายคือ "ยีนเซ"  จะติดกระดุมด้านหน้าและ "ยีนโพน"  ติดกระดุมไว้ด้านข้าง สำหรับพิธีที่เป็นทางการและทางศาสนาผู้หญิงพม่ามักสวมผ้าคลุมไหล่
เสื้อคลุม"ไทง์มะเตน".
การแสดงออกอย่างเป็นทางการที่สุดของเครื่องแต่งกายประจำชาติของพม่าสำหรับสตรี ได้แก่ เสื้อคลุมที่มีความยาวถึงสะโพกแนบแน่นกระชับที่เรียกว่า "ไทง์มะเตน"  บางครั้งก็มีการปักเลื่อมบนพื้นผิวผ้า "ไทง์มะเตน" ในภาษาพม่าจะแปลว่า "ไม่เแน่นขนัดเวลานั่ง" หมายถึงเสื้อคลุมที่กระชับไม่ยับยู่ยี่ขณะนั่ง เสื้อคลุมนี้ได้รับความนิยมในหมู่ชนชั้นสูงในช่วงราชวงศ์โกนบอง
กองบอง.
เครื่องแต่งกายประจำชาติของพม่าสำหรับผู้ชายประกอบด้วยผ้าโพกหัวที่เรียกว่า "กองบอง"  ซึ่งสวมใส่สำหรับการทำงานอย่างเป็นทางการ ในยุคอาณานิคมกองบองถูกพัฒนาให้เป็นเครื่องแต่งกายสามัญของชายชาวพม่า การออกแบบกองบองของชาวพม่าสมัยใหม่เกิดขึ้นในช่วงกลางปี ​​1900 และเรียกว่า "มอนเจะตะเร"  เป็นกองบองทำจากผ้าที่มีโครงหวายและสามารถสวมใส่ได้เช่นสวมหมวก
ญะพะนะ.
รองเท้าแตะกำมะหยี่สวมใส่ได้ทั้งสองเพศ เรียกว่า "ญะพะนะ" (‌, หรือ "มัณฑะเลย์ พะนะ") เป็นรองเท้าที่สวมใส่เป็นทางการ
การแต่งกายตามภูมิภาค.
กลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ในพม่าทุกกลุ่มล้วนมีเสื้อผ้าและประเพณีสิ่งทอที่แตกต่างกัน
บทนิยามเวียนเกิด
บทนิยามเวียนเกิด  หรือบทนิยามแบบอุปนัย  เป็นคณิตตรรกศาสตร์และวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่ใช้นิยามสมาชิกในเซตหนึ่งในพจน์สมาชิกอื่นในเซต
บทนิยามเวียนเกิดของฟังก์ชันนิยามค่าของฟังก์ชันสำหรับค่าป้อนเข้าบางค่าในพจน์ค่าของฟังก์ชันเดิมสำหรับค่าป้อนเข้าอื่น ตัวอย่างเช่น ฟังก์ชันแฟกทอเรียล "n"! นิยามด้วยกฎดังนี้
บทนิยามนี้สมเหตุสมผลสำหรับทุก n เพราะการเวียนกลับสุด้ายจะถึงกรณีฐาน 0 บทนิยามนี้อาจยังคิดได้เป็นการให้กระบวนงานอธิบายการสร้างฟังก์ชัน "n"! โดยเริ่มจาก n = 0 แล้วต่อไปเป็น n = 1, n = 2, n = 3 เป็นต้น
ทฤษฎีบทเวียนเกิดระบุว่า บทนิยามดังนี้นิยามฟังก์ชันหนึ่ง ข้อพิสูจน์ใช้การอุปนัยทางคณิตศาสตร์
บทนิยามแบบอุปนัยของเซตอธิบายสมาชิกในเซตในพจน์สมาชิกอื่นในเซต ตัวอย่างเช่น บทนิยามหนึ่งของเซต N ของจำนวนธรรมชาติเป็นดังนี้
มีเซตจำนวนมากที่เป็นไปตามข้อ (1) และ (2) ตัวอย่างเช่นเซต {1, 1.649, 2, 2.649, 3, 3.649, ...} เข้าได้กับบนิยาม ทว่า เงื่อนไข (3) เจาะจงเซตจำนวนธรมชาติโดยตัดสมาชิกภายนอก
คุณสมบัติของฟังก์ชันและเซตที่นิยามเวียนเกิดสามารถพิสูจน์ได้โดยหลักการอุปนัยซึ่งเป็นไปตามบทนิยามเวียนเกิด ตัวอย่างเช่น บทนิยามของจำนวนธรรมชาติที่แสดงในที่นี้ส่อความหลักการอุปนัยทางคณิตศาสตร์สำหรับจำนวนธรรมชาติ คือ หากคุณสมบัติเข้าได้กับจำนวนธรรมชาติ 0 และคุณสมบัติเข้าได้กับ "n"+1 ต่อเมื่อเข้าได้กับ "n" แล้วคุณสมบัติจะเข้าได้กับทุกจำนวนธรรมชาติ
บทนิยามแบบอุปนัย
Recursive definition
เทศกาลดนตรีเอสทูโอ
เทศกาลดนตรีเอสทูโอ (; ย่อมาจาก Songkran Electronic Dance Music Festival) เป็นงานเทศกาลดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ของไทย ที่จัดขึ้นช่วงเทศกาลสงกรานต์ที่ประเทศไทย เริ่มจัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2558 โดย บริษัท เอสทูโอ แฟคทอรี่ จำกัด และเป็นเทศกาลดนตรีที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย และส่งออกวัฒนธรรมสงกรานต์ไปสู่สากล
มีศิลปินที่เคยมาแสดงในงาน เช่น NICKY ROMERO, SHOWTEK, KNIFE PARTY, YELLOW CLAW, FAT BOY SLIM, STEVE AOKI, TIËSTO, DASH BERLIN, KSHMR, SNAKE, KREWELLA, OLIVER HELDEN, DON DIABLO, DEORO, AFROJACK, DEADMAU5, ANDREW RAYEL, KASKADE เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2561 เทศกาลดนตรีเอสทูโอ จัดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น ช่วงฤดูร้อนเป็นครั้งแรก
ในปี พ.ศง 2562 เทศกาลดนตรีเอสทูโอ จัดขึ้นในประเทศไต้หวันช่วงฤดูร้อนเป็นครั้งแรก
กำลังของ 2
ในวิชาคณิตศาสตร์ กำลังของ 2  เป็นจำนวนในรูป โดยที่ เป็นจำนวนเต็ม คือ ผลลัพธ์ของการยกกำลังโดยที่จำนวน 2 เป็นฐาน และจำนวนเต็ม เป็นเลขชี้กำลัง