pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กวนอูถูกส่งไปรักษาเส้นทางฮัวหยงเพื่อไปสกัดโจโฉที่จะผ่านมาทางนี้หลังพ่ายแพ้ในศึกเซ็กเพ็ก เดิมนั้นขงเบ้งไม่ยอมให้กวนอูไปทำการเพราะเกรงว่ากวนอูจะระลึกถึงบุญคุณของโจโฉที่เคยทำนุบำรุงมาแต่ก่อนแล้วอาจจะปล่อยโจโฉให้ผ่านไปได้ กวนอูยืนยันที่จะขอไปทำการพร้อมบอกว่าตนทดแทนบุญคุณโจโฉโดยการสังหารงันเหลียงและบุนทิวแล้ว จากนั้นจึงยอมทำทัณฑ์บนว่าจะไม่ปล่อยให้โจโฉผ่านไปได้ มิฉะนั้นก็ยอมถูกประหาร ฝ่ายขงเบ้งก็ทำทัณฑ์บนเช่นกันว่าหากโจโฉไม่ผ่านมาทางเส้นทางฮัวหยงก็จะยอมถูกประหาร ซึ่งโจโฉก็ผ่านมาทางเส้นทางฮัวหยงตามที่ขงเบ้งคาดไว้แล้วเจอเข้ากับกวนอู แต่กวนอูกลับตัดสินใจไว้ชีวิตโจโฉ ปล่อยให้โจโฉและทหารที่เหลืออยู่ผ่านเส้นทางฮัวหยงไปโดยไม่ทำอันตราย เมื่อกวนอูกลับมาหาเล่าปี่และขงเบ้ง กวนอูก็สารภาพความที่ตนปล่อยโจโฉไป ขงเบ้งสั่งให้ทหารนำตัวกวนอูไปประหารแต่เล่าปี่ได้ขอชีวิตกวนอูไว้ กวนอูจึงได้รับการละเว้นโทษโทษ
เหตุการณ์ไม่ถูกกล่าวถึงใน "จดหมายเหตุสามก๊ก" เป็นเรื่องที่แต่งเสริมขึ้น ในจดหมายเหตุ "ชานหยางกงไจ้จี้" (山陽公載記) ได้บันทึกไว้ว่าหลังโจโฉพ่ายแพ้ในศึกเซ็กเพ็ก ได้ถอยทัพพร้อมทหารที่เหลือรอดผ่านเส้นทางฮัวหยง ตลอดเส้นทางมีหล่มโคลนเดินทางลำบาก โจโฉจึงสั่งให้ทหารที่อ่อนแอนำฟางและหญ้ามาถมหล่มโคลนให้ทหารม้าผ่านไปได้ ทหารเหล่านี้ถูกม้าเหยียบจมโคลนตายไปหลายนาย เมื่อโจโฉผ่านสถานการณ์วิกฤตนี้มาได้ก็มีความยินดี ขุนพลทั้งหลายจึงถามโจโฉว่าเหตุใดจึงยินดี โจโฉตอบว่า "แม้เล่าปี่จะเทียบได้กับข้าแต่มิอาจคิดการได้ไวเท่า หากเล่าปี่จุดไฟสกัดทางไว้เร็วกว่านี้ข้าก็จะหมดทางหนี" ฝ่ายเล่าปี่นั้นก็คิดการจะจุดเพลิงตามที่โจโฉคาดไว้แต่กระทำการช้าไปเพราะโจโฉหนีไปได้แล้ว
การแต่งงานของเล่าปี่และซุนฮูหยิน.
จิวยี่เสนอ "อุบายนางงาม" (美人計) ให้ซุนกวนในการยึดครองแคว้นเกงจิ๋ว (荊州) จากเล่าปี่ แผนคือจะลวงเล่าปี่มายังกังตั๋งโดยอ้างว่าจะให้มาแต่งงานกับซุนหยินน้องสาวของซุนกวน (ต่อมาคือซุนฮูหยิน) เพื่อให้ทำให้พันธมิตรซุน-เล่าแน่นแฟ้นขึ้น จากนั้นซุนกวนจะจับเล่าปี่เป็นตัวประกันเพื่อแลกเปลี่ยนกับแคว้นเกงจิ๋ว ขงเบ้งรู้ทันอุบายจึงซ้อนกลทำให้การแต่งงานเกิดขึ้นจริง ทั้งทำให้เล่าปี่กลับมาเกงจิ๋วอย่างปลอดภัยพร้อมนางซุนฮูหยิน จิวยี่นำทหารไล่ตามแต่ถูกทหารเล่าปี่ซุ่มโจมตี จากนั้นทหารเล่าปี่ก็ตะโกนเยาะเย้ยว่า "อุบายจิวยี่แสนแยบยล เสียทั้งฮูหยินและรี้พล" (周郎妙計安天下，陪了夫人又折兵！) จิวยี่โกรธจนกระอักเลือดหมดสติไป
การแต่งงานของเล่าปี่และซุนฮูหยินมีบันทึก"จดหมายเหตุสามก๊ก" บทชีวประวัติเล่าปี่ว่า หลังเล่ากี๋ป่วยเสียชีวิต เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเล่าปี่ได้ขอให้เล่าปี่รับตำแหนงผู้ว่าราชการแคว้นเกงจิ๋วแทน โดยมีเมืองเอกคือกองอั๋น (公安) ซุนกวนกังวลเกี่ยวกับอิทธิพลของเล่าปี่จึงให้เล่าปี่แต่งงานของน้องสาวของคนเพื่อกระชับความสัมพันธ์ของพันธมิตรซุน-เล่า แสดงให้เห็นว่าการแต่งงานนั้นเกิดขึ้นในเมืองกองอั๋นโดยซุนกวนส่งน้องสาวมาแต่งงานกับเล่าปี่ แทนที่เล่าปี่จะเดินทางมาแต่งงานที่กังตั๋งของซุนกวน
อย่างไรก็ได้ ในบทชีวประวัติจิวยี่ได้บันทึกว่าจิวยี่เคยแนะนำซุนกวนให้กักตัวเล่าปี่ไว้ในกังตั๋ง หลังจากเล่าปี่ได้เป็นผู้ว่าราชการแคว้นเกงจิ๋ว เล่าปี่ได้เดินทางมาพบซุนกวนที่เมืองจิง (京) จิวยี่ได้บอกกับซุนกวนว่า "เล่าปี่มีลักษณะของจอมคนผู้โหดเหี้ยมและทะเยอทะยาน หนำซ้ำยังมีขุนพลที่แข็งแกร่งดั่งหมีและพยัคฆ์อย่างกวนอูและเตียวหุย เล่าปี่จึงไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่ใต้ผู้อื่นเป็นแน่ ข้าพเจ้าเห็นว่าควรพาเล่าปี่กลับไปแดนง่อสร้างปราสาทให้อยู่ พร้อมปรนเปรอด้วยสตรีและทรัพย์สินของมีค่า จากนั้นเราจะแยกขุนพลสองคน(กวนอูและเตียวหุย)ออกจากกัน หากใช้เล่าปี่เป็นตัวประกัน และโจมตีทหารเล่าปี่ไปพร้อมๆกัน เป้าหมายของเรา(ยึดแคว้นเกงจิ๋ว)ก็จะสำเร็จ แม้นยังคงปล่อยให้พวกเล่าปี่มีดินแดนและปล่อยให้สามคนอยู่ด้วยกันแล้ว เกรงว่าเมื่อใดที่มังกรทะยานสู่เมฆและฝน จะไม่กลับคืนสู่บ่อน้ำอีก" ฝ่ายซุนกวนเห็นว่าโจโฉยังเป็นภัยคุกคามทางเหนือ จึงเห็นว่าควรมีพันธมิตรไว้จะเป็นการดีกว่าทำลายความเป็นพันธมิตร จึงปฏิเสธคำแนะนำของจิวยี่ แสดงให้เห็นว่าจิวยี่ต้องการกักตัวเล่าปี่ไว้ในกังตั๋งเพื่อใช้เป็นตัวประกันในการควบคุมผู้ใต้บังคับบัญชาของเล่าปี่ (กวนอู เตียวหุย และคนอื่นๆ) แต่ไม่มีการกล่าวถึงการใช้นางซุนฮูหยินเป็นเหยื่อล่อเล่าปี่มาติดกับ สตรีที่ถูกกล่าวถึงในอุบายจะถูกใช้เพื่อปรนเปรอเล่าปี่ระหว่างถูกกักตัวให้หลงระเริงจนลิมผู้ใต้บังคับบัญชา ที่สำคัญคืออุบายไม่ได้ถูกใช้งานจริงเพราะซุนกวนไม่เห็นด้วย เรื่องราวนี้ในวรรณกรรม "สามก๊ก"จึงเป็นเรื่องที่แต่งเสริมขึ้นมา
"จดหมายเหตุสามก๊ก"บทชีวประวัติหวดเจ้งได้กล่าวถึงความสัมพันธ์ของเล่าปี่และนางซุนฮูหยินว่าไม่ได้รักใคร่ลึกซึ้งเหมือนในวรรณกรรม"สามก๊ก" ตรงกันข้าม เล่าปี่มีความระแวงและเกรงกลัวนางซุนฮูหยิน ครั้งหนึ่งขงเบ้งได้กล่าวไว้ว่า "เมื่อครั้งนายท่าน(เล่าปี่)อยู่ที่กองอั๋น ท่านต้องคอยระแวดระวังอิทธิพลของโจโฉทางเหนือและต้องกริ่งเกรงซุนกวนทางตะวันออก แม้แต่ในอาณาบริเวณของบ้านตนเองก็ต้องหวาดกลัวซุนฮูหยินที่อาจก่อปัญหาขึ้นมาได้" บุคลิกลักษณะของซุนฮูหยินที่ถูกกล่าวถึงในบทชีวประวัติหวดเจ้งกล่าวว่า ซุนกวนแต่งน้องสาวให้เล่าปี่ นางเป็นคนดุดันและหัวรั้นเหมือนพี่ชาย นางมีหญิงรับใช้ร้อยนาง ล้วนแล้วแต่ถือกระบี่ยืนให้ความคุ้มครอง ทุกครั้งที่เล่าปี่เข้ามาในห้องของนางเป็นต้องรู้สึกใจสั่นด้วยความกลัว
การตายของจิวยี่.
จิวยี่คิดอุบายช่วยซุนกวนยึดแคว้นเกงจิ๋วจากเล่าปี่ โดยแสร้งทำเป็นจะช่วยเล่าปี่ตีแคว้นเอ๊กจิ๋ว(เสฉวน)โดยจะขอยกทัพผ่านเกงจิ๋ว เมื่อเล่าปี่ตอบตกลง จิวยี่รู้สึกยินดีเพราะความตั้งใจแท้จริงแล้วคือการเข้าครองเกงจิ๋วระหว่างเดินทัพผ่าน แต่ขงเบ้งมองอุบายของจิวยี่ออกแล้วซ้อนกล จิวยี่จึงต้องกลอยู่ในวงล้อมของทหารเล่าปี่ จิวยี่โกรธมากจนตกจากหลังม้า ภายหลังขงเบ้งส่งหนังสือถึงจิวยี่บอกให้จิวยี่ยกเลิกการยกไปตีเอ๊กจิ๋วแล้วกลับง่อก๊ก เพราะโจโฉจะฉวยโอกาสที่จิวยี่ไม่อยู่เข้ารุกรานง่อก๊ก ต่อมาจิวยี่ได้เขียนหนังสือถึงซุนกวนและฝากฝังกับขุนพลคนอื่นๆให้ช่วยเหลือราชการให้ซุนกวนอย่างเต็มความสามารถ จากนั้นจิวยี่ก็หมดสติไป เมื่อได้สติอีกครั้งก็ตัดพ้อว่า "เทพดาองค์ใดหนอซึ่งให้เราเกิดมาแล้ว เหตุใดจึงให้ขงเบ้งเกิดมาด้วยเล่า" จิวยี่ได้แต่พูดประโยคนี้หลายครั้งจนกระทั่งถึงแก่ความตาย
ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามที่จิวยี่ถูกขงเบ้งยั่วให้โกรธ ครั้งแรกหลังจากจิวยี่ถูกเกาทัณฑ์พิษของโจหยินในศึกลำกุ๋น เมื่อเล่าปี่ได้เข้ายึดหลายเมืองในแคว้นเกงจิ๋วตามคำแนะนำของขงเบ้งระหว่างที่จิวยี่ยังคงวุ่นกับการทำศึกกับโจหยิน ครั้งที่สองเมื่อขงเบ้งซ้อนกล "อุบายนางงาม" ของจิวยี่ (ดูที่ #การแต่งงานของเล่าปี่และซุนฮูหยิน) อาการป่วยของจิวยี่จากแผลเกาทัณฑ์พิษแย่ลงเรื่อยๆหลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ จนในที่สุดก็เสียชีวิตจากการถูกยั่วให้โกรธเป็นครั้งที่สามนี้
ใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" บทชีวประวัติจิวยี่ ได้ระบุว่าจิวยี่กำลังเตรียมตัวจะยกทัพเข้าบุกเอ๊กจิ๋วและฮันต๋งทางภาคตะวันตกของจีน แต่ระหว่างทางได้ป่วยกะทันหันจนกระทั่งเสียชีวิตที่ตำบลปาขิว (巴丘) ไม่มีการกล่าวถึงเรื่องที่ขงเบ้งยั่วโมโหจิวยี่จนเสียชีวิต
ตำราพิชัยสงครามของโจโฉ.
เล่าเจี้ยงส่งเตียวสงเป็นทูตไปพบโจโฉที่เมืองฮูโต๋ เตียวสงกล่าววิจารณ์โจโฉต่อหน้าเอียวสิ้วสมุห์บัญชีของโจโฉ เอียวสิ้วจึงนำตำรา"บังเต๊ก" หรือ"เมิ่งเต๋อซินชู" (孟德新書 แปลว่า "ตำราเล่มใหม่ของเมิ่งเต๋อ" (เมิ่งเต๋อเป็นชื่อรองของโจโฉ) ) ตำราพิชัยสงครามที่โจโฉเขียนขึ้นโดยเป็นการให้อรรถาธิบายขยายความในตำรา"พิชัยสงครามซุนจื่อ" เตียวสงดูตำราแล้วก็หัวเราะแล้วพูดว่า "หนังสือเช่นนี้เด็ก ๆ ในเมืองเสฉวนอ่านเล่นอึงอยู่ทั้งเมือง เป็นคำโบราณผู้มีปัญญาแต่งไว้ก่อน เหตุใดท่านจึงว่ามหาอุปราชแต่งเองเล่า ลักเอาคำเก่ามาว่า ปดได้ก็แต่ท่านให้หลงนับถือว่าดี" จากนั้นเตียวสงจึงท่องเนื้อความในตำราให้เอียงสิ้วฟังได้ตรงกับในตำราไม่ผิดเพี้ยน เมื่อเอียวสิ้วนำเรื่องนี้ไปแจ้งโจโฉ โจโฉจึงให้เอาตำราบังเต๊กนั้นไปฉีกและเผาไฟทิ้งเสีย
ในจดหมายเหตุ"เว่ยชู" (魏書) ได้บันทึกว่าโจโฉเขียนตำราพิชัยสงครามและมอบให้กับเหล่าขุนพล เนื้อความในตำรา"บังเต๊ก"ถูกกล่าวอ้างถึงในตำราพิชัยสงคราม"ปุจฉาวิสัชนาจักรพรรดิถังไท่จงกับหลี่เว่ยกง" (唐太宗李衛公問對) ซึ่งเป็นบทสนทนาระหว่างจักรพรรดิถังไท่จงแห่งราชวงศ์ถังกับขุนพลหลี่จิ้ง แสดงให้เห็นว่าเนื้อความตำราพิชัยสงคราม"บังเต๊ก"ที่โจโฉเขียนขึ้นยังคงมีตกทอดถึงสมัยราชวงศ์ถัง
การตายของบังทอง.
เล่าปี่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะยกทัพเข้าสู่เสฉวนของเล่าเจี้ยง หลังจากลังเลอยู่นานได้ปรึกษากับหวดเจ้ง ที่ปรึกษาของเล่าเจี้ยงที่มาอยู่ฝ่ายเล่าปี่แล้ว พบว่าทางเข้าสู่เมืองลกเสียนั้นมีอยู่ 2 ทาง ทางแรกเป็นทางกว้างขวางเดินทัพสะดวก อีกทางเป็นทางคับแคบเพราะเป็นช่องเขา ที่แม้แต่ชาวเสฉวนเองก็ยังไม่ค่อยรู้จักเสียด้วยซ้ำ บังทองร้อนใจอยากเข้าสู่เมืองเผด็จศึกโดยเร็วจึงขออาสานำทัพไปตามทางเล็ก แต่เล่าปี่ได้ห้ามปรามและยกจดหมายของขงเบ้งที่ส่งมาก่อนหน้านั้นว่าได้ตรวจดูดาวแล้วพบว่าจะมีแม่ทัพคนหนึ่งสิ้นชีวิตลง แต่บังทองแย้งว่าขงเบ้งอยู่ที่เกงจิ๋วจะทราบสถานการณ์ที่นี่ได้อย่างไร และยืนยันว่าตนจะขอไปตามทางเล็กเอง แม้จะมีทหารซุ่มอยู่ก็ตาม
เมื่อก่อนออกเดินทัพ บังทองได้พลัดตกม้าลงมา เล่าปี่จึงได้เปลี่ยนให้ม้าเต็กเลาแก่บังทอง เพราะเป็นม้าที่ขี่ได้สะดวก เมื่อมาถึงทางเล็กนี่แล้ว บังทองเห็นภูมิประเทศไม่น่าไว้ใจจึงให้ไปดูว่าที่นี่เรียกว่าอย่างไร ทหารคนหนึ่งวิ่งไปดูที่เนินเขาข้างหน้าพบตัวอักษรจารึกว่า "เนินหงส์ร่วง" บังทองอุทานว่า "อันตัวเรามีนามว่าหงส์ดรุณ หรือจะมาพบจุดจบ ณ ที่นี้จริง ๆ" และสั่งให้ทุกคนระวังตัว เตียวหยิมซึ่งซุ่มทหารไว้ก่อนหน้านี้แล้ว สั่งให้ทหารยิงเป้าไปที่คนที่ขี่ม้าขาวด้วยเข้าใจว่าคือเล่าปี่ จึงระดมยิงไปที่บังทองซึ่งขี่ม้าเต็กเลาสีขาวแทนจนบังทองเสียชีวิตในที่สุด
ใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" ได้ระบุว่า บังทองตายด้วยเกาทัณฑ์ขณะที่กำลังบุกโจมตีเมืองลั่ว เมืองด่านทางตอนเหนือของนครเซงโต๋
กวนอูข้ามฟากไปกินโต๊ะพร้อมง้าวเล่มเดียว.
กวนอูเดินทางข้ามแม่น้ำไปกินโต๊ะตามคำเชิญของโลซกโดยมีเพียงง้าวมังกรเขียว งานกินโต๊ะครั้งนี้โลซกและทหารฝ่ายซุนกวนจัดขึ้นเพื่อข่มขู่ให้กวนอูคืนแคว้นเกงจิ๋ว โดยมีลิบอง กำเหลง และทหารคนอื่นซุ่มกำลังอยู่บริเวณพื้นที่จัดเลี้ยงเพื่อรอสัญญาณจากโลซกให้ออกมารุมสังหารกวนอู กวนอูรู้ว่าเป็นอุบายแต่ก็ยังคงมาร่วมงานกินโต๊ะและโต้เถียงกับโลซกเรื่องแคว้นเกงจิ๋ว กวนอูแกล้งทำเป็นเมาสุราแล้วจับโลซกเป็นตัวประกันแล้วพามาที่ริมฝั่งน้ำ เมื่อมาถึงจึงปล่อยโลซกไป ส่วนกวนอูก็ขึ้นเรือของตนกลับเกงจิ๋ว
"จดหมายเหตุสามก๊ก"ระบุว่ากวนอูและโลซกได้เจรจากันเรื่องการแบ่งดินแดนของแคว้นเกงจิ๋ว ระหว่างการเจรจา ทั้งสองฝ่ายมีทหารตั้งมั่นอยู่ห่างจากสถานที่เจรจากว่าร้อยก้าว ขุนพลของแต่ละฝ่ายที่ร่วมในสถานที่เจรจาล้วนถืออาวุธ
ฮัวโต๋รักษาแขนของกวนอู.
ในศึกอ้วนเซีย กวนอูถูกเกาทัณฑ์อาบยาพิษยิงถูกแขนได้รับบาดเจ็บ หมอฮัวโต๋ได้มาที่ค่ายของกวนอูและเสนอตัวรักษาแขนให้กวนอู หลังจากได้ตรวจดูแผล ฮัวโต๋กล่าวว่าพิษได้ซึมลึกเข้าไปในกระดูกแล้ว แล้วบอกว่าต้องทำการผ่าตัดโดยการเอาผ้ามาปิดตากวนอูไม่ให้เห็นแล้วเอาปลอกแขนมารัดแขนกวนอูกับเสาไม่ให้ขยับได้ก่อนจะทำการผ่าตัด กวนอูบอกให้ฮัวโต๋ผ่าตัดโดยไม่ต้องปิดและไม่ต้องเอาปลอกรัด ฮัวโต๋ทำการผ่าเนื้อเปิดแผลที่แขนกวนอูจนเห็นกระดูก ขูดพิษที่กระดูกออก แล้วเย็บแผลให้ผสาน ตลอดการผ่าตัดกวนอูเล่นหมากล้อมกับม้าเลี้ยงโดยไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดให้เห็น กวนอูขอบคุณฮัวโต๋ที่รักษาแผลที่แขนให้พร้อมจะให้ทองเป็นรางวัล แต่ฮัวโต๋ปฏิเสธไม่ขอรับรางวัลแล้วจากไป
ใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" บทชีวประวัติฮัวโต๋ไม่ได้ระบุปีที่ฮัวโต๋เสียชีวิต แต่สามารถอนุมานได้ว่าฮัวโต๋เสียชีวิตก่อนปี ค.ศ. 208 ดูข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ #การตายของโจโฉ) ศึกอ้วนเซียเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 219 คือ 11 ปีหลังจากปี ค.ศ. 208 ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่ฮัวโต๋จะมารักษาแขนของกวนอู อย่างไรก็ดี ใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" บทชีวประวัติกวนอูมีการบันทึกถึงเรื่องที่หมอคนหนึ่งผ่าตัดแขนของกวนอู แต่หมอคนนั้นไม่ใช่ฮัวโต๋
การตายของลิบอง.
ภายหลังจากยึดครองเกงจิ๋วและสามารถสังหารกวนอูจึงถือว่าเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ ซุนกวนได้จัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะแก่ลิบองและขุนพลอื่นๆ แต่จู่ๆลิบองได้ลุกขึ้นมาด่าว่าซุนกวน แท้ที่จริงแล้วถูกอสุรกายกวนอูที่ตายแล้วเข้าสิง หลังจากนั้นลิบองก็กระอักเลือดจนเสียชีวิตกลางงานเลี้ยง
ในจดหมายเหตุสามก๊ก ได้ระบุว่า ลิบองล้มป่วยตายอย่างสงบ มิได้ถูกผีสิงแต่ประการใด
เหตุการณ์หลังการตายของกวนอู.
หลังกวนอูเสียชีวิต วิญญาณของกวนอูได้ลอยไปพร้อมร้องว่า "เอาศีรษะมาคืนให้เรา" วิญญาณของกวนอูมาถึงเขาจวนหยกสัน นอกเมืองตงหยง (ตองเอี๋ยง) แล้วได้พบกับเภาเจ๋ง หลวงจีนที่เคยช่วยชีวิตกวนอูเมื่อหลายปีก่อนที่ด่านกิสุยก๋วน เภาเจ๋งได้บอกกับวิญญาณของกวนอูว่า "กงเกวียนกำเกวียนตัวฆ่าเขา เขาฆ่าตัว เมื่อท่านฆ่างันเหลียง บุนทิวแลนายด่านห้าตำบลเสีย ใครมาทวงศีรษะแก่ท่านบ้าง ครั้งนี้ท่านเสียทีแก่ข้าศึกถึงแก่ความตายแล้ว ท่านมาร้องทวงศีรษะแก่ใครเล่า" วิญญาณของกวนอูได้ยินก็คิดได้แล้วหายตัวไป นับแต่นั้นมาก็สิงสถิตอยู่ที่เขาจวนหยกสันและปกป้องชาวบ้านจากสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง ชาวบ้านได้สร้างศาลบนเขาขึ้นเพื่อเคารพวิญญาณของกวนอู ส่วนเภาเจ๋งก็ปลูกกระท่อมหญ้าขึ้นที่บริเวณตีนเขาจวนหยกสันด้านตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงปีสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก วัดจวนหยก (玉泉寺) วัดเก่าแก่ของแดนเมืองตงหยงที่เป็นจุดกำเนิดของการสักการะกวนอูได้ถูกสร้างตรงตำแหน่งที่เป็นกระท่อมหญ้าหลังนั้น การสร้างวัดได้แล้วเสร็จในสมัยราชวงศ์สุย
ซุนกวนได้ส่งศีรษะของกวนอูไปให้โจโฉเพื่อผลักความรับผิดชอบต่อการตายของกวนอูให้โจโฉ เมื่อโจโฉเปิดกล่องที่ใส่ศีรษะกวนอู เห็นกวนอูมีสีหน้าปกติเหมือนเมื่อยังมีชีวิตจึงหัวเราะแล้วพูดกับศีรษะกวนอูว่า "กวนอูยังเป็นอยู่ไม่มาหาเรา บัดนี้ยังแต่ศีรษะเปล่าอุตส่าห์มาหาเรา" ทันใดนั้นศีรษะกวนอูก็เกิดลืมตาปากอ้าหนวดเคราขยับ โจโฉตกใจล้มลงหมดสติ เมื่อได้สติโจโฉก็พูดว่า "กวนอูคนนี้ศักดิ์สิทธิ์นัก เหมือนหนึ่งเทพดาลงมาจากชั้นฟ้า " จึงสั่งให้นำศีรษะกวนอูไปฝังอย่างสมเกียรติตามแบบขุนนางผู้ใหญ่
การตายของโจโฉ.
ช่วงบั้นปลายชีวิตของโจโฉ โจโฉมีอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง จึงเรียกให้หมอฮัวโต๋มารักษา ฮัวโต๋วินิจฉัยว่าโรคของโจโฉเป็นลมเสียดแทงในกะโหลก และบอกว่าจะทำการรักษาโดยให้โจโฉกินยาชาให้ไม่รู้สึกตัว จากนั้นจึงใช้ขวานอันคมผ่าศีรษะของโจโฉแล้วชำระโรคในศีรษะ โจโฉนั้นเคยถูกหมอเกียดเป๋งพยายามลอบสังหารด้วยยาพิษ จึงระแวงว่าฮัวโต๋นั้นคิดจะฆ่าตนเพื่อแก้แค้นให้กวนอู จึงสั่งให้ทหารนำตัวฮัวโต๋ไปขังคุก ฮัวโต๋เสียชีวิตในคุกในอีกไม่กี่วันต่อมา ไม่นานหลังจากนั้นโจโฉก็ป่วยหนักจนเสียชีวิต
ใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" บทชีวประวัติโจโฉได้บันทึกว่าโจโฉเสียชีวิตที่เมืองลกเอี๋ยงในปี ค.ศ. 220 ขณะอายุได้ 66 ปี (นับอายุแบบจีน). ส่วนบทชีวประวัติฮัวโต๋ได้บันทึกว่าโจโฉสั่งประหารฮัวโต๋เมื่อฮัวโต๋ปฏิเสธที่จะรักษาอาการปวดศีรษะเรื้อรังของโจโฉ ต่อมาโจโฉเสียใจที่สั่งประหารฮัวโต๋ไป เพราะบุตรของโจโฉชื่อโจฉอง (เฉาชง) ป่วยเสียชีวิตขณะอายุยังน้อย และโจโฉเชื่อว่าถ้าฮัวโต๋ยังอยู่คงสามารถรักษาโจฉองได้ บทชีวประวัติฮัวโต๋ไม่ได้ระบุปีที่ฮัวโต๋เสียชีวิต แต่อนุมานได้ว่าฮัวโต๋เสียชีวิตก่อนปี ค.ศ. 208 ซึ่งเป็นปีที่โจฉองเสียชีวิต ดังนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวรรณกรรม"สามก๊ก"จึงเป็นเรื่องที่แต่งเสริมขึ้นมา
ในบันทึก"ชี่ยฺอวี่" (世語) และ"เฉาหมานฉวน" (曹瞞傳) ได้บันทึกเกี่ยวกับเหตุการณ์ก่อนโจโฉเสียชีวิต ใน"ชี่ยฺอวี่"บันทึกว่าโจโฉต้องการสร้างวังในเมืองลกเอี๋ยง จึงสั่งให้ทำลายศาลเจ้าจั๋วหลง (濯龍祠) แต่บังเกิดเลือดออกจากต้นไม้ข้างศาล ใน"เฉาหมานฉวน"บันทึกว่าโจโฉต้องการย้ายต้นสาลี่ เมื่อคนงานถอนรากต้นสาลี่ขึ้นมาก็เลือดมีเลือดไหลออกจากราก คนงานทั้งหลายต่างตกตะลึง โจโฉได้ยินเรื่องนี้จึงเดินทางไปดูด้วยตนเอง โจโฉได้เห็นก็รู้สึกว่าเป็นลางร้ายเมื่อกลับมาถึงบ้านก็ล้มป่วย
การตายของเตียวเลี้ยว.
เตียวเลี้ยวเสียชีวิตลงเพราะโดนลูกธนูยิงเมื่อโจผีบุกง่อก๊ก หลังจากโจผีทราบถึงการเสียชีวิตของเตียวเลี้ยวก็จัดพิธีศพอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ
ใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" ของเฉินโซ่วระบุว่า หลังจากพระเจ้าโจผีขึ้นครองราชย์แล้ว ซุนกวนเป็นฝ่ายยกทัพมารุกรานวุยก๊ก (ไม่ใช่โจผียกไป) เตียวเลี้ยวจึงถูกส่งตัวมาประจำการ ณ หับป๋าอีกครั้ง และเขาก็เอาชนะทัพง่อได้เป็นครั้งที่สอง ทำให้โจผีชื่นชมมาก จึงได้เพิ่มบรรดาศักดิ์และมอบเกียรติยศให้มากมาย ถึงขนาดเปรียบเทียบเขากับ “ซ่าวหู่” ยอดนักรบแห่งราชวงศ์โจว
จากนั้นไม่นานเตียวเลี้ยวก็ล้มป่วย พระเจ้าโจผีจึงส่งแพทย์หลวงประจำราชสำนักไปรักษาอาการ ทั้งยังเสด็จไปเยี่ยมเตียวเลี้ยวเป็นการส่วนตัว โดยเสวยอาหารร่วมกับเขาอย่างไม่ถือตัว จนอาการของเตียวเลี้ยวดีขึ้นไม่ช้าไม่นาน ซุนกวนตั้งท่าจะรุกรานวุยก๊กอีก พระเจ้าโจผีจึงให้เตียวเลี้ยวไปรับศึกร่วมกับโจฮิว ครั้นสองฝ่ายประจันหน้ากันที่แม่น้ำแยงซี ซุนกวนซึ่งเคยแพ้เตียวเลี้ยวมาหลายครั้งหลายหนถึงกับกล่าวว่า
แม้แต่อาการป่วย ยังไม่สามารถหยุดยั้งเตียวเลี้ยวได้ พวกเราต้องระวังให้ดี
และแม้จะไม่ได้รบกับซุนกวนอีก แต่เตียวเลี้ยวก็สามารถนำทัพเอาชนะลิห้อมแห่งกังตั๋งได้ในปีเดียวกันนั้น ซึ่งถือเป็นชัยชนะเหนือง่อก๊กรอบที่สาม อาจกล่าวได้ว่านายพลเตียว “ทำแฮตทริก” ชนะง่อก๊กได้ถึงสามครั้ง ซึ่งคงมีนายทหารน้อยคนในแผ่นดินที่จะทำได้เช่นนี้
จากนั้นไม่นาน เตียวเลี้ยวก็ล้มป่วยและเสียชีวิตลง เป็นการ "ป่วยตาย" ไม่ได้โดนเกาทัณฑ์ยิงในการรบเหมือนที่วรรณกรรมหลอกว้านจงเล่าไว้
ขงเบ้งจับเบ้งเฮ็กเจ็ดครั้ง.
เบ้งเฮ็กผู้นำชนเผ่าม่าน (ลำมัน) ได้ก่อกบฏต่อจ๊กก๊ก ขงเบ้งจึงนำทัพไปสยบชนเผ่าม่านแล้วจับเบ้งเฮ็กได้เจ็ดครั้ง แล้วปล่อยตัวเบ้งเฮ็กไปทั้งเจ็ดครั้ง ในหกครั้งแรก เบ้งเฮ็กไม่ยอมรับความพ่ายแพ้เพราะตนถูกจับด้วยกลอุบาย ไม่ได้มาจากการรบจริงๆ ขงเบ้งจึงปล่อยเบ้งเฮ็กเพื่อให้โอกาสรบแก้ตัว ในการถูกจับครั้งที่เจ็ด เบ้งเฮ็กรู้สึกละอายใจตัวเองจึงสาบานกับขงเบ้งขอภักดีต่อจ๊กก๊กตลอดไป
เผยซงจือได้แทรกอรรถาธิบายใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" บทชีวประวัติจูกัดเหลียง ซึ่งมีการกล่าวถึง "จับเจ็ดครั้งปล่อยเจ็ดครั้ง" แต่ไม่มีรายละเอียดนอกเหนือจากนั้น ตัวละครที่เกี่ยวข้องกับเบ้งเฮ็กอย่างงากฟัน จกหยง เบ้งฮิว และ บกลกไต้อ๋อง ก็ล้วนเป็นตัวละครที่เสริมแต่งขึ้นมาในวรรณกรรม
แดร์ฟัลล์กลิวิซ
แดร์ฟัลล์กลิวิซ  เป็นภาพยนตร์สงครามของเยอรมนีตะวันออก กำกับโดย Gerhard Klein เข้าฉายในปี 1961 ภาพยนตร์ได้เค้าโครงหลักจากบันทึกของ Alfred Naujocks ผู้ทำงานให้กับหน่วยเอสเอส ที่ถูกคุมตัวโดยฝ่ายอังกฤษในช่วง การพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ก
เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เล่าเกี่ยวกับการโจมตีจัดฉากของหน่วยเอสเอสเมื่อเย็นวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1939 ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อกรณีกลิวิซ เพื่อยั่วยุให้โปแลนด์โจมตีเยอรมนี เพื่อที่เยอรมนีจะได้ใช้ข้ออ้างดังกล่าวอย่างชอบธรรมในการบุกครองโปแลนด์
บลปัลกันโฟร์
บลปัลกันโฟร์ ( "Bolbbalgan Sachungi"; , หรือรู้จักกันในชื่อ พลพัลกันพิวเบอร์ตี หรือ เรดชีกพิวเบอร์ตี) เป็นศิลปินดูโอจากประเทศเกาหลีใต้ ก่อตั้งโดยโซฟาร์มิวสิก ในปี ค.ศ. 2016 สมาชิกประกอบไปด้วยอัน จี-ย็อง และอดีตสมาชิกคือ อู จี-ยุน ลาออกจากวงเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2020 พวกเธอปรากฏตัวในรายการ "ซูเปอร์สตาร์ เค 6" เมื่อปี ค.ศ. 2014 ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับโซฟาร์ และออกอัลบั้มแรก "เรดแพลนเน็ต" ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 ซิงเกิลโปรโมตคือเพลง "กาแล็กซี" ทำให้วงมีชื่อเสียงด้วยการติดอันดับ 2 บนแกออนชาร์ต และขายได้มากกว่า 2 ล้านดาวน์โหลด
จีย็อง และ จียุน เกิดในเมืองย็องจู พวกเธอได้พบกันขณะเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โดยทั้งสองมีความฝันที่จะเป็นนักร้องเหมือนกัน ซึ่งในที่สุดก็ได้ตั้งวงดนตรีแนวป็อปชื่อ "บลปัลกันโฟร์" ซึ่งแปลเป็นภาษาเกาหลีว่า "เด็กน้อยผู้เขินอาย" โดยมาจากนิสัยของสมาชิกในวงทั้งสองคน โดยจีย็องเป็นคนขี้อาย และจียุนชอบทำตัวเป็นเด็กน้อย
การกบฏของเอเธลวาลด์
การกบฏของเอเธลวาลด์  เป็นการพยายามของเจ้าชายเอเธลวาลด์ที่จะยึดบัลลังก์ของแองโกลแซ็กซันมาจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสหลังจากการสวรรคตของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราชใน ค.ศ. 899 สิ้นสุดลงเมื่อเอเธลวาลด์ถูกปลงพระชนม์ในสมรภูมิเมื่อ ค.ศ. 902 ขณะกำลังต่อสู้เคียงข้างกับพันธมิตรชาวเดนท์
หลังพระเจ้าอัลเฟรดรดมหาราชสวรรคตในวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 899 โอรสของพระองค์ เอ็ดเวิร์ด ได้ถูกคาดหมายให้สืบสันตติวงศ์ พระญาติของเอ็ดเวิร์ด พระราชโอรสของพระเชษฐาของอัลเฟรด พระเจ้าเอเธล์เรดที่ 1 กดดันแก่งแย่งอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์
การกบฏในภาคใต้.
การเคลื่อนไหวแรของเอเธลวาลด์คือการพากองทัพเล็กๆไปยึดวิมบอร์นในดอร์เซ็ต สถานที่ฝังพระศพของเอเธลเร็ด พระบิดาของพระองค์ จากนั้นพระองค์เข้าควบคุมที่ดินของราชวงศ์ที่ไครสต์เชิร์ชและกลับไปที่วิมบอร์นเพื่อรอการตอบสนองของเอ็ดเวิร์ด เอ็ดเวิร์ดรวบรวมกองทัพและเคลื่อนพลไปแบดบรีแต่เอเธลวาลด์ปฏิเสธที่จะเผชิญหน้ากับพระองค์ในสมรภูมิ กลับทรงอยู่ที่วิมบอร์นกับคนของพระองค์และลักพาตัวแม่ชีเหมือนเตรียมที่จะหนี แม้จะปรากฏว่ามีแหล่งที่มาที่บอกว่าพระองค์ได้รับบาดเจ็บที่กระโหลกส่วนหน้าและกำลังเตรียมการโจมตีตอนที่ขี่ม้าขึ้นเหนือในคืนนั้น
การสนับสนุนของไวกิ้ง.
เอเธลวาลด์เข้าสู่ตอนเหนือไม่นานหลังจากที่ทรงหนีจากการเผชิญหน้าที่วิมบอร์น พระองค์เรียกร้องการสนับสนุนจากกษัตริย์ไวกิ้งแห่งนอร์ธัมเบรียและได้รับการสาบานตนสวามิภักดิ์ เหรียญเงินถูกผลิตในช่วงที่แสดงให้เห็นว่าเอเธลวาลด์ได้รับการประกาศสิทธิ์จากกษัตริย์ในยอร์วิช ขณะเดียวกัน เอ็ดเวิร์ดได้รับการสวมมงกุฎที่คิงสตันเหนือเธมส์ในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 900
ในฤดูใบไม้ผลิของ ค.ศ. 901 เอเธลวาลด์ล่องเรือพร้อมกับกองทัพเรือจากพันธมิตรใหม่เข้าสู่เวสเซ็กซ์ ค.ศ. 902 พระองค์และชาวเดนส์อีสต์แองเกลียโจมตีเมอร์เซีย หนึ่งในพันธมิตรที่สำคัญพอๆกับคลิกแลดในวิลต์เชียร์ของเอ็ดเวิร์ด
สมรภูมิแห่งโฮล์ม.
เอ็ดเวิร์ดตอบโต้โดยการปล้นสะดมอีสต์แองเกลียและเมื่อพระองค์ล่าถอย คนของเคนต์ฝ่าฝืนคำสั่งถอนทัพ เผชิญหน้ากับพวกเดนส์ที่สมรภูมิแห่งโฮล์มในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 902 พวกเดนท์ปราบกองทัพของเอ็ดเวิร์ด แต่ผลของสมรภูมิ ทั้งเอเธลวาลด์และอีลริค กษัตริย์ชาวเดนท์ของแองเกลีย ต่างถูกปลงพระชนม์ ฝ่ายแองโกลแซ็กซันเสียไพร่พลมากมาย รวมถึงผู้นำท้องถิ่นของเคนท์ ซิกเฮล์มและซิกวูล์ฟ.
หลังสมรภูมิ.
ในมุมของซีริล ฮาร์ท พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดลงมือทางยุทธศาสตร์ผิดพลาดในการต่อสู้กับพวกเดนท์ด้วยกองทัพทั้งหมดที่มี นำมาซึ่งกระแสตีกลับที่คุกคามต่อพระราชอำนาจ โดยเฉพาะในเคนต์ และนี่อาจอธิบายถึงเหตุผลที่ต่อมาพระองค์ได้อภิเษกสมรสกับธิดาของผู้นำท้องถิ่นซิกเฮล์ม อีดกิฟู
อีดกิฟูแห่งเคนต์
อีดกิฟูแห่งเคนต์ (หรือเอ็ดกิว่า หรืออีดิว่า) (ภาษาอังกฤษ Eadgifu of Kent or Edgiva or Ediva] เป็นพระมเหสีพระองค์ที่สามของเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส พระมหากษัตริย์แห่งแองโกลแซ็กซัน
เอ็ดกิฟูเป็นธิดาของซิกเฮล์ม ผู้นำท้องถิ่นของเคนต์ ที่เสียชีวิตในสมรภูมิแห่งโฮล์มในปีค.ศ.902 พระนางอภิเษกสมรสกับเอ็ดเวิร์ดราวปีต.ศ.919 และกลายเป็นพระราชมารดาของโอรสสองพระองค์ พระเจ้าเอ็ดมุนด์ที่ 1 แห่งอังกฤษ และพระเจ้าอีดเร็ดแห่งอังกฤษ กับพระธิดาสองพระองค์ นักบุญอีดเบอร์แห่งวินเชสเตอร์ และอีดกิฟู พระองค์สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยของพระนัดดา เอ็ดก้าร์
ตามที่เรื่องเล่าที่ถูกเขียนในช่วงต้นยุค 960 บอกมา พระบิดาของพระนางได้จำนองคูลลิ่งในเคนต์กับชายที่ขื่อกอด้าเพื่อกู้หนี้ พระนางอ้างว่าพระบิดาได้ชำระหนี้แล้วและยกที่ดินให้ก่พระนาง แต่กอด้าไม่ยอมรับเงินและไม่ยอมยกที่ดินให้ พระนางได้คูลลิ่งมาหลังจากพระบิดาเสียชีวิตหกปี หลังจากที่พระสหายของพระนางโน้มน้าวพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดให้ขมขู่ว่าริมทรัพย์ริมทรัพย์กอด้าหากไม่ตัดใจจากที่ดิน ต่อมาเอ็ดเวิร์ดประกาศริบที่ดินของกอด้าและประราชทานกฎบัตรให้อีดกิฟู แต่พระนางคืนที่ดินส่วนใหญ่ให้กอด้า แม้จะเก็บกฎบัตรไว้ บางทีการอภิเษกสมรสของพระนางอาจเกิดขึ้นหลังจากตอนนี้ หลังเอ็ดเวิร์ดเสียชีวิต พระเจ้าเอเธลสตานเรียกร้องให้อีดกิฟูคืนกฎบัตรให้กอด้า บางทีอาจเป็นเพราะกษัตริย์ไม่ถูกกับพระมารดาเลี้ยง
พระนางหายตัวไปจากราชสำนักในช่วงรัชสมัยของโอรสเลี้ยง พระเจ้าเอเธลสตาน แต่พระนางผงาดและมีอิทธิพลในช่วงรัชสมัยของโอรสทั้งสอง ในฐานะราชินีม่าย ตำแหน่งของพระนางดูเหมือนจะอยู่สูงกว่าพระสุณิสา ในกฎบัตรของเคนต์ช่วงระหว่างปีค.ศ.942-944 พระสุณิสาของพระนาง เอลฟ์กิฟูแห่งชาฟท์สบรี ลงพระนามของพระองค์เองว่าเป็นพระมเหสีรองของกษัตริย์ มีตำแหน่งอยู่ระหว่างเหล่าบิชอปกับเหล่าผู้นำท้องถิ่น จากการเปรียบเทียบ เอ็ดกิฟูลงพระนามในตำแหน่งที่สูงกว่าราชินีพระราชมารดา ต่อจากโอรสของพระนาง เอ็ดมุนด์และอีดเร็ด แต่มาก่อนเหล่าอาร์ชบิชอปและเหล่าบิชอป
หลังจากการสวรรคตของโอรสองค์เล็ก อีดเร็ด ในปีค.ศ.955 พระนางถูกริบที่ดินโดยพระนัดดาองค์โต พระเจ้าเอ็ดวิก บางทีอาจเป็นเพราะพระนางเข้าข้างพระอนุชาของพระองค์ เอ็ดก้าร์ ในการขัดแย้งระหว่างสองพี่น้อง เมื่อเอ็ดก้าร์สืบสันตติวงศ์หลังการสวรรคตของเอ็ดวิกในปีค.ศ.959 พระนางได้รับที่ดินคืนมาบางส่วนและได้รับสินน้ำใจจากพระนัดดา แต่พระนางไม่เคยได้กลับไปผงาดที่ราชสำนักอีก พระนางได้รับการบันทึกครั้งสุดท้ายในฐานะพยานในกฎบัตรปีค.ศ.966
พระนางเป็นที่รู้จักในฐานะผู้สนับสนุนคนของศาสนจักรและเป็นผู้อุปถัมภ์ศาสนจักร
เมืองปากลาย
เมืองปากลาย ตั้งอยู่ในแขวงไชยะบุรี(ไชยะบุลี) สปป.ลาว หลังการเปิดสะพานมิตรภาพน้ำเหืองไทย-ลาว เมืองปากลายถือเป็นหนึ่งในเส้นทางจากจังหวัดเลยสู่เมืองหลวงพระบาง(มรดกโลก)
ปัจจุบันเป็นชุมชนเล็ก ๆ ที่มีวิถีความเป็นอยู่อย่างเรียบง่าย ปากลายเคยเป็นเมืองท่าสำคัญจากไชยะบุลีไปสู่เมืองหลวงพระบางมีแม่น้ำโขงไหลผ่าน มีอาคารเก่าแบบอาณานิคมฝรั่งเศสปะปนอยู่กับเรือนไม้ของชาวบ้าน จากท่าน้ำโขงสามารถเดินทางกลับไปสู่เมืองเชียงคานประเทศไทยได้ในระยะเวลาประมาณไม่เกิน 3 ชั่วโมง มีเส้นทางการนั่งเรือจากปากลายสู่บ้านผาเลียบ ที่ระหว่างทางจะได้พบกับการร่อนแร่ทองคำของชาวบ้าน การหาปลาในรูปแบบต่างๆ ของชาวบ้าน รวมถึงเกาะแก่งหินรูปร่างแปลกตาต่างๆ ที่มีให้เห็นอยู่ทั่วไป
เอ็นดับเบิลยูเอ เวิลด์ แท็กทีม แชมเปียนชิป (ไอโอวา/เนแบรสกา เวอร์ชั่น)
เอ็นดับเบิลยูเอ เวิลด์ แท็กทีม แชมเปียนชิป (ไอโอวา/เนแบรสกา เวอร์ชั่น)  เป็นเข็มขัดแชมป์แทกทีมของเนชันนัลเรสต์ลิงอัลไลแอนซ์ (NWA) ที่ใช้ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1953 และค.ศ. 1958 ที่ใช้ในสมาคมย่อย NWA's Iowa booking office โดยภายใต้การควบคุมของ Pinkie George และสมาคมย่อย Nebraska booking office โดยภายใต้การควบคุมของ Max Clayton โดยทั้ง George และ Clayton เป็นสมาชิกของ NWA ตั้งแต่ปี 1948 และทำหน้าที่คณะกรรมการบริหารในการตัดสินใจที่ให้สมาชิก NWA หรือที่เรียกว่า สมาคมย่อย NWA ในแต่ละท้องถิ่น เพื่อทีจะกำหนดแชมป์แทกทีม NWA ของแต่ละเขต
NWA World Tag Team Championship (Iowa/Nebraska version)
แชมป์โลกแท็กทีม PWG
แพต โอคอนเนอร์ (นักมวยปล้ำ)
แพทริก จอห์น โอคอนเนอร์  (22 สิงหาคม ค.ศ. 1924 – 16 สิงหาคม ค.ศ. 1990) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวนิวซีแลนด์
ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำชั้นนำในยุคของเขา โอคอนเนอร์ ครองแชมป์โลกทั้งแชมป์โลก AWA และแชมป์โลก NWA เขายังเป็นแชมป์โลก AWA คนแรก
Pat O'Connor (wrestler)
จอร์จ เวบบ์ (นักแสดง)
จอร์จ เวบบ์ (6 มีนาคม ค.ศ. 1912 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 1998) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ
ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1998 จอร์จ เวบบ์ เสียชีวิตด้วยวัย 86 ปี ด้วยโรคธรรมชาติ
แมรี มิลลาร์
แมรี มิลลาร์ (26 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998) เป็นนักแสดง และนักร้องชาวอังกฤษ
แชมป์แท็กทีม IWGP
เอซคอมแบต
เอซคอมแบต  เป็นแฟรนไชส์วิดีโอเกมลูกผสมสไตล์อาเขตแนวจำลองการขับเครื่องบินรบ พัฒนาโดย บันไดนัมโคสตูดิโอส์เป็นหลักและจัดจำหน่ายโดยบันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ ทีมพัฒนาภายในบันไดนัมโครับผิดชอบเกม "เอซคอมแบต" หรือเรียกว่าโปรเจกต์เอซ ตั้งแต่ปี 2018 แฟรนไชส์ ​​"เอซคอมแบต" มียอดขายมากกว่า 14 ล้านชุด ทำให้เป็นแฟรนไชส์ที่ขายดีที่สุดอันดับหกของบันไดนัมโคซึ่งอยู่หลังแฟรนไชส์ "เทคเคน", "แพ็ก-แมน", "กันดั้ม", "เทลส์" และ "ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น"
เกมส่วนใหญ่ของซีรีส์เกิดขึ้นในโลกสมมติด้วยกันกับประเทศสมมติที่มีรายละเอียดอย่างละเอียดอิงตามสถานที่เหตุการณ์และสงครามต่างๆในชีวิตจริง หนึ่งในจุดขายหลักของชุดคือความสามารถในการนำร่องช่วงของเครื่องบินรบที่มีการเปลี่ยนแปลงที่ถูกต้องหรือมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยของเครื่องบินทหารวันนี้ต้นแบบที่ไม่เคยเห็นการสู้รบที่เกิดขึ้นจริงและ superweapons และบอสประเภท supervisor อย่างสมบูรณ์ แฟน ๆ ที่ยืนยาวของซีรีส์ได้รับรางวัลด้วยคำแนะนำเล็ก ๆ เกี่ยวกับความต่อเนื่องระหว่างเกมเนื่องจากอักขระและเหตุการณ์บางอย่างถูกอ้างถึงจากเกมหนึ่งไปอีกเกมหนึ่ง