pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บลัดดีรอร์  เป็นเกมต่อสู้ของบริษัทฮัดสัน ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีเนื้อหาที่แตกต่างกับเกมต่อสู้อื่นๆ คือ เป็นเกมต่อสู้เกมเดียวที่ตัวละครทุกตัวในเกมสามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ได้เหมือนกับมนุษย์หมาป่า เกมนี้มีให้เล่นตามตู้เกมหรือเกมคอมพิวเตอร์ PS1, PS2 รวมไปถึง Xbox ซึ่งได้รับความนิยมจากนักเล่นเกมทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศเป็นจำนวนมาก
ภาค 1 ปฐมศึก.
เริ่มเรื่องนี้มีอยู่ว่า มีมนุษย์จำพวกหนึ่ง ตั้งแต่โบราณกาลมาแล้ว ไม่ว่าจะมี
เชื้อสายใด หากพรหมลิขิตได้กำหนดมา พวกเขาจะได้รับพลังที่ทำให้เขา
เป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งเดรัจฉาน หรือที่เรียกว่า สัตว์สมิง พวกเขาเหล่านี้สามารถ
ที่จะกลายร่างเป็นสัตว์ได้ จนกระทั่งถึงยุคเฮเซ ณ ประเทศญี่ปุ่น ได้มี
เด็กหนุ่ม ม.ปลาย นาม โอกามิ ยูโก อายุ 17 ปี พระเอกของเกมส์ ผู้เป็นสมิงหมาป่า
ได้ทำการแก้แค้นบิดาของเขาที่ถูกองค์กรลับ "ไทรอน" ที่ทดลองเกี่ยวกับ
สัตว์สมิง ซึ่งจับบิดาตนไปทดลอง ในตอนท้ายของเกมส์ภาค 1 ยูโกจัดการ
เผาฐานของไทรอนกลายเป็นจุณ มีเพียงไม่กี่คนที่เหลือรอดออกมา
ยูโกได้โดนบูซูซิม่าผ่าตัดจนกลายเป็นคนที่สามารถกลายร่างเป็นหมาป่าได้ นับแต่นั้นมา ยูโกก็เริ่มออกตามหาพ่อของเขาที่ทำงานอยู่ที่บริษัท ไทรอน ที่ใช้พวก Zoantrope หรือพวกที่กลายร่างเป็นสัตว์ได้ เป็นอาวุธ เมื่อเขาไปเจอเข้า ก็เกิดโกรธและทำลายไป แต่แล้ว เขาก็เจอกับเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางเปลวเพลิงของบริษัท ไทรอน ยูโกจึงตั้งชื่อเด็กชายคนนั้นว่า เคนจิ และใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่แล้ววันหนึ่ง บูซูซิม่าได้จับตัวเคนจิไป ทำให้ยูโกโกรธและออกตามหาแลป Zoantrope ที่บูซูซิม่าทำงานอยู่ เมื่อไปเจอเข้าก็เห็นว่า เคนจิ ถูกล้างสมองและได้กลายเป็น บาคุริว ยูโกได้ต่อสู้เพื่อชิงตัวเคนจิไป และเมื่อพ่ายให้กับยูโก เขาก็เริ่มมีความจำกลับมา แล้วร่วมกันทำลายแลปแห่งนั้น ต่อมา พวกเขาก็ได้เจอกับกาโด พวกเขาก็เริ่มสู้กันเพราะความขัดแย้ง เมื่อเราชนะกาโดได้ กาโดจะบอกให้ยูโกเป็นแกนนำของเหล่า Zoantrope แทนที่เขา เพราะเขามีอายุมากแล้ว ยูโกจะตอบรับและได้กลายเป็นผู้นำของเหล่า Zoantrope
ภาค 3 อันบอร์น
ภาค 3 เป็นเหตุการณ์หลังภาค 2 ประมาณ 1 ปี ยูโกเป็นหัวหน้าหน่วยของ
W.O.C เต็มตัว เขายังอยู่กับน้องชายและเพื่อนฝูงตามปกติ แต่แล้ววันหนึ่ง
มีชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ชายหนุ่มชื่อว่า "ซิออน" ดูเหมือนเขาจะไม่
เป็นมิตรนัก สายตาของซิออนมุ่งร้ายผู้อื่นตลอดเวลา และเมื่อความจริงปรากฏ
ซิออนมีพลังของสิ่งที่เรียกว่า "อันบอร์น" อยู่ในร่างกาย และยังมีฝีมือร้ายกาจ
พวกยูโกถึงกับล้มพับเมื่อประมือด้วย แต่ท้ายที่สุด ซิออนก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้
และมีควันสีดำล่องลอยออกมาจากตัวเขา เมื่อซิออนได้สติ เขาก็มีสีหน้าเปลี่ยน
ไป และเล่าเรื่องราวก่อนที่อันบอร์นจะเข้าครอบงำเขา...และเขา...เคยฆ่าใคร...
กล่าวถึงอันบอร์นที่ทำให้สัตว์สมิงคลุ้มคลั่ง ซิออนในภาคนี้กลับมาถูก
อันบอร์นเข้าสิงอีกครั้ง จึงกลายเป็นคนเลวอีกครั้งเช่นกัน ในภาคนี้ จำนวน
ผู้เสียชีวิตในญี่ปุ่นมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง และยูโกเป็นผู้พบสาเหตุนั้น ซึ่งก็คือ
พลังของอันบอร์นที่แผ่ซ่านไปทั่ว สัตว์สมิงด้านมืดที่หลับใหลในตัวมนุษย์
หลายๆคนตื่นขึ้นมา ทำให้คนเหล่านั้นถูกสัตว์สมิงด้านมืดควบคุม และสังหาร
คนอื่นอย่างสนุกสนาน ฉากจบของภาคนี้อธิบายไม่ถูกนัก ขอตัดไปเลยแล้วกัน
ส่าเหล้า
ยีสท์
คิอิจิ มิยาซาวะ
คิอิจิ มิยาซาวะ (; 8 ตุลาคม ค.ศ. 1919 – 28 มิถุนายน ค.ศ. 2007) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่นที่เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1991 ถึง 1993 เขาเคยเป็นสมาชิกรัฐสภาญี่ปุ่นเป็นเวลากว่า 50 ปี
มิยาซาวะเกิดในครอบครัวที่มีความมั่งคั่งทางการเมืองในฟูกูยามะ, จังหวัดฮิโรชิมะในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1919 พ่อของเขาเคยเป็นสมาชิกรัฐสภาญี่ปุ่น และปู่ของเขาเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี เขาจบการศึกษาด้านกฎหมายที่มหาวิทยาลัยโตเกียว
ใน ค.ศ. 1942 มิยาซาวะเข้าทำงานเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เพื่อหลีกเลี่ยงการรับราชการทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ขณะดำรงตำแหน่งนี้ เขากลายเป็นคนในอารักขาของนายกรัฐมนตรีในอนาคต ฮายาโตะ อิเกดะ ในช่วงสงคราม เขาเคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าการจังหวัดแห่งเค็นเปไต หน่วยตำรวจลับญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1953 มิยาซาวะหาเสียงและชนะเลือกตั้งสภาบนในรัฐสภา โดยยังอยู่บนนั้นจนกระทั่งย้ายลงไปสภาล่างใน ค.ศ. 1967
หลังดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีของอิเกดะ มิยาซาวะดำรงตำแหน่งหลายแห่ง เช่นอธิบดีสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (ค.ศ. 1962-1964), ผู้อำนวยการสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (ค.ศ. 1966-1968), รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรม (ค.ศ. 1970–1971), รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (ค.ศ. 1974–1976), ผู้อำนวยการสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (ค.ศ. 1977–1978) และเลขาธิการคณะรัฐมนตรี (ค.ศ. 1984–1986) เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในรัฐบาลของโนโบรุ ทาเกชิตะในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1986 อย่างไรก็ตาม มิยาซาวะต้องลาออกจากตำแหน่งนี้หลังมีกรณีอื้อฉาวใน ค.ศ. 1988
มิยาซาวะได้รับเลือกให้ตำแหน่งหัวหน้าพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) เมื่อ ค.ศ. 1991 และดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีระหว่าง ค.ศ. 1991-1993 ก่อนจะลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคและตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เนื่องจากเรื่องอื้อฉาว และพ่ายแพ้คะแนนเสียงในสภา
เมื่อ ค.ศ. 1998 มิยาซาวะได้จัดทำแผนการฟื้นฟูธนาคารญี่ปุ่นให้พ้นจากภาระหนี้สิน และได้รับการแต่งตั้งจากนายกรัฐมนตรีเคโซ โอบูจิ ให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีคลัง แผนการฟื้นฟูเศรษฐกิจของนายมิยาซาวะ เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ "แผนมิยาซาวะ" ซึ่งรวมไปถึงการจัดตั้งกองทุนเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำให้กับประเทศกำลังพัฒนา ในการฟื้นฟูจากวิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 หรือที่รู้จักกันดีในประเทศไทยในชื่อกองทุนมิยาซาวะ นายมิยาซาวะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีคลังญี่ปุ่น ระหว่าง ค.ศ. 1999-2002
ขณะศึกษาอยู่ที่สหรัฐ เขาได้แต่งงานกับโยโกะแล้วมีลูกสองคน: ฮิโระ ผู้กลายเป็นสถาปนิก และเคโกะ ผู้กลายเป็นภรรยาของทูต Christopher J. Lafleur เขาตีพิมพ์หนังสือเรื่อง "Secret Talks Between Tokyo and Washington" ที่กล่าวถึงมุมมองของเขาในความกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐกับญี่ปุ่นในทางการเมือง เศรษฐกิจ และการเจรจาเกี่ยวกับความมั่นคงในช่วง ค.ศ. 1949 ถึง 1954
มิยาซาวะเสียชีวิตที่โตเกียวตอนอายุ 87 ปีในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2007
ประเพณีตักบาตรดอกไม้
ประเพณีตักบาตรดอกไม้ เป็นประเพณีของชาวพุทธโดยมีความเชื่อเรื่องของการทำบุญ พบบางพื้นที่ของประเทศไทย เช่น เป็นประเพณีประจำปีของจังหวัดสระบุรีโดยจัดที่ วัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพมหานคร และวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามวรวิหาร
ประเพณีตักบาตรดอกไม้มีตำนานมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล โดยมีเรื่องเล่าว่า นายสุมนมาลาการ เป็นชาวเมืองราชคฤห์ เขามีหน้าที่นำดอกมะลิไปถวายพระเจ้าพิมพิสารวันละ 8 ทะนาน ทุกวัน และจะได้ทรัพย์วันละ 8 กหาปณะ ต่อมาเช้าวันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังถือดอกไม้จะเข้าประตูเมือง เป็นเวลาที่พระพุทธเจ้าเสด็จออกบิณฑบาตพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ เขาเห็นพระพุทธเจ้าแล้วเกิดความเลื่อมใส จึงถวายดอกไม้ด้วยดอกไม้ที่จะนำไปถวายพระราชาโดยมีความคิดว่า แม้จะต้องตายด้วยโทษประหารก็ยอม ชาวเมืองทราบดังนั้นจึงพาการโห่ร้องสรรเสริญเป็นอันมาก มีเพียงภรรยาของเขาที่ไม่พอใจ ภรรยาจึงนำความนั้นไปกราบทูลพระเจ้าพิมพิสาร แต่พระเจ้าพิมพิสารเป็นพระโสดาบัน นอกจากจะไม่โกรธแล้ว ยังนำความนี้กราบทูลพระพุทธเจ้าอีกที พระพุทธเจ้าได้กล่าวสรรเสริญนายสุมนมาลาการ ทำให้นายสุมนมาลาการได้รับของพระราชทานจากพระเจ้าพิมพิสารถึง 8 ชนิด คือช้าง ม้า ทาส ทาสี เครื่องประดับ นารี อย่างละแปด ทรัพย์อีก 8 พันกหาปณะ และบ้านส่วยอีก 8 ตำบล ครั้นกลับถึงวัด พระอานนท์ได้กราบทูลผลบุญที่นายสุมนมาลาการจะพึงได้รับ พระพุทธองค์ตรัสว่า นายสุมนมาลาการได้สละชีวิตบูชาพระองค์ในครั้งนี้จักไม่ได้ไปเกิดในนรกตลอดแสนกัลป์
ประวัติของทางจังหวัดสระบุรี.
ได้มีการค้นพบรอยพระพุทธบาทที่วัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร ซึ่งอยู่ในสมัยพระเจ้าทรงธรรม และมรการกำหนดเทศกาลนมัสการรอยพระพุทธบาทขึ้น 2 ครั้ง ในเดือน 3 และ เดือน 4 ของทุกปี และในช่วงฤดูฝนใกล้กับวันเข้าพรรษา จะมีดอกไม้ท้องถิ่นชนิดหนึ่ง ที่จัดอยู่ในกลุ่มพืชจำพวกกระชาย และขมิ้น ซึ่งจะออกดอกในช่วงเวลาดังกล่าว ซึ่งชาวบ้านที่พบเห็นดอกไม้ชนิดนี้จึงได้เก็บนำมาถวายพระสงฆ์ และชาวบ้านได้เรียกชื่อดอกไม้ชนิดนี้ว่า "ดอกเข้าพรรษา" ซึ่งมาจากช่วงเวลาที่ดอกไม้ชนิดนี้บานในช่วงเทศกาลเข้าพรรษาพอดี ชาวบ้านได้พร้อมใจกันนำดอกเข้าพรรษามาถวายพระสงฆ์ เพื่อนำไปสักการะรอยพระพุทธบาท เป็นประจำทุกๆ ปี
จันทร์มหันตภัย
จันทร์มหันตภัย เป็นหนังสือเล่มที่ 1 ในหนังสือชุด "อาณาจักรแห่งกาลเวลา" เป็นหนังสือประเภท วรรณกรรมนวนิยายแฟนตาซี ของการ์ธ นิกซ์ นักเขียนชาวออสเตรเลีย หนังสือในชุดเดียวกัน คือ อังคารอหังการ พุธเพชฌฆาต พฤหัสเจ้าศาสตรา ศุกร์รัตติกาล เสาร์มนตรา และอาทิตย์สิ้นสูญ
พินัยกรรมของมหาสถาปนิกผู้สร้างจักรวาลถูกคณะผู้ดูแลทั้งเจ็ดฉีกออกเป็น 7 ส่วน โดยนำไปซุกซ่อนไว้ในสถานที่ต่าง ๆ ทั่วจักรวาล และคณะผู้ดูแลเหล่านั้นก็ลงมือปกครองบ้าน ศูนย์กลางของจักรวาล โดยใช้อำนาจแห่งกุญแจซึ่งเป็นวัตถุที่ทรงอำนาจ พินัยกรรมชิ้นที่ด้อยความสำคัญที่สุดตกอยู่ในการครอบครองของคุณวันจันทร์ โดยถูกซ่อนไว้ในการดูแลของยามรักษาการณ์โลหะ บนดาวดับ ณ ของจักรวาล มาตลอดสามล้านห้าแสนกว่าวัน แต่แล้วพินัยกรรมชิ้นนั้นก็หลุดลอยจากการคุมขัง
อาเธอร์ เพนฮาลิกอน เด็กชายอายุ 12 ปีบนโลกที่กำลังจะตายด้วยโรคหืดกำเริบ ได้รับครึ่งหนึ่งของกุญแจจากคุณวันจันทร์ด้วยอุบายของพินัยกรรม ทำให้เขารอดชีวิต หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องประหลาดมากมายในชีวิตของเขา เช่น สมุดประหลาดที่ขยายตัวได้ อาคารประหลาดที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมหลายแบบปรากฏตัวแทนบ้านของคน เมื่อคุณวันจันทร์รู้ความจริงก็ส่งเหล่าพวกหน้าสุนัขติดตามเอากุญแจกลับมา พร้อมกับนำเชื้อโรคไข้หลับมาสู่ชาวโลก ทำให้คนเหล่านั้นพากับหลับและตายลง
อาเธอร์ต้องการจะกำจัดโรคไข้หลับให้หมดไปจากโลก นำพาเขาเข้ามาผจญภัยในบ้านหลังใหญ่ซึ่งเป็นที่ตั้งของอาณาจักรแห่งกาลเวลา สถานที่ควบคุมจักรวาล มีมหันตภัยมากมายรออาเธอร์อยู่ ที่นี่เขาได้พบกับซูซี่ ฟ้า เด็กของคนเป่าปี่ และพบกับความประหลาดที่น่าเหลือเชื่อของบ้าน เขาต้องเผชิญหน้ากับภัยอันตรายจากคุณวันจันทร์และสิ่งเลวร้ายมากมายเพื่อชิงเอากุญแจอีกครึ่งหนึ่งที่คุณวันจันทร์ครอบครองอยู่ และนำมารวมกันให้เป็นหนึ่งเดียว เพื่อชีวิตของชาวโลก และสิทธิในการปกครองบ้านโดยสมบูรณ์
"ดูเพิ่มที่ คุณวันจันทร์"
"ดูเพิ่มที่ ผู้ชรา"
พราวิลเป็นผู้รับใช้ของวันข้างหน้าวันใดวันหนึ่ง ตอนแรกที่อาเธอร์พบเขาในห้องถ่านหินใต้ดิน เขาก็ให้ข้อมูลและความช่วยเหลือแก่อาเธอร์ เขาถึงกับยอมปฏิญาณตนอยู่ใต้บังคับบัญชาของอาเธอร์ ซึ่งอาเธอร์ได้มอบตำแหน่ง "เซอร์พราวิล" ให้กับเขา แต่เขากลับทรยศอาเธอร์ ที่ห้องด้านหน้าของวันจันทร์และทำร้ายอาเธอร์และซูซี่ระหว่างเขาไปในห้องกลางวันของวันจันทร์
หัวหน้าคนรับใช้ของคุณวันจันทร์ และเคยถูกล่อลวงโดยส่วนแรกของพินัยกรรมให้แนะนำคุณวันจันทร์เพิ่อมอบเข็มนาทีแก่อาเธอร์และรวมไปถึงบอกว่าเขาคือทายาทผู้ทรงสิทธิ์ เมื่ออยู่ภายใต้การปกครองของคุณวันจันทร์ เขาดูป่วยและสุขภาพไม่ดี เมื่ออาเธอร์ได้รับอำนาจ เขาก็จงรักภักดีต่ออาเธอร์และเหล่าผู้ช่วยของเขา เขาได้รับตำแหน่งเป็นเป็นหัวหน้าคนรับใช้และเป็นผู้ช่วยเหลือในห้องกลางวันของวันจันทร์ หลังจากที่เขาจงรักภักดีกับอาเธอร์ เขาก็ไม่ดูป่วยอีกต่อไป แต่ดูสะอาดและมีสุขภาพดี เขามักจะทำหน้าที่บริการนำและมีความสามารถในการควบคุมหน้าปัดทั้งเจ็ด
คือร่างมนุษย์ของพินัยกรรมส่วนที่หนึ่ง ในเล่มนี้ เธอดูเหมือนหญิงวัยกลางคน ผมสีเงินรวบตึง คิ้วเข้ม หน้าผากย่น สวมชุดสีฟ้าเรียบๆ มีปีกเงินโค้ง ถือกระเป๋าขลิบลูกไม้ เธอช่างสง่างามและมีอำนาจ อาเธอร์ได้มอบกุญแจดอกแรกให้เธอเป็นผู้รักษาการณ์ (Steward) มันและอำนาจทั้งหมดต่อบ้านเบื้องล่างจนกว่าเขาจะเรียกร้องให้มอบคืน เพราะเขาต้องการกลับไปใช้ชีวิตบนโลกไปอีกห้าหกปี ซึ่งเธอก็ยินยอม (อย่างไม่เต็มใจนัก)
เป็นผู้ที่ดูแลรักษาประตูหน้า เครื่องแบบของเขาคือเสื้อนอกหางยาวสีน้ำเงิน ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงรัดรูปสีน้ำตาลอ่อน รองเท้าบูทที่ยาวถึงเข่า ประทับอินทรธนูข้างเดียวบนบ่าซ้าย กระดุมเป็นสีทอง และมีอาวุธคือดาบ เขาปรากฏตัวออกมาจากลวดลายเหล็กบนประตู เขาไม่ชอบพวกสมุนของวันเสาร์เลอเลิศ โดยเฉพาะยามเที่ยงและย่ำค่ำของนางที่เขาไม่ชอบหน้าเป็นพิเศษเนื่องจากมีนิสัยกะล่อนอย่างยิ่ง
เขาเป็นผู้ที่ให้ความช่วยเหลืออาเธอร์ทุกครั้งที่พบเจอ ใน "จันทร์มหันตภัย" และ "อังคารอหังการ" เขาให้เสื้อผ้าแก่อาเธอร์สำหรับปลอมตัว "พฤหัสเจ้าศาสตรา" เขาห้ามไม่ให้อาเธอร์กลับโลกเพราะเขาถูกนิทลิ่งสวมรอย และช่วยพาซูซี่ไปยังวงกตยิ่งใหญ่เพื่อช่วยอาเธอร์ ในเล่มหกเขาขอร้องให้ศาลแห่งวันยกเลิกอำนาจของวันเสาร์ในการเข้าควบคุมอาณาจักรของอาเธอร์
ดาวดับ.
ดาวดับเป็นดาวฤกษ์ซึ่งดับไปแล้วดวงหนึ่ง ณ ปลายเขตของเวลาในอาณาจักรชั้นที่สอง เส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกินหนึ่งพันหลา มันเป็นที่ซ่อนของพินัยกรรมส่วนแรก ซึ่งถูกขังอยู่ในผลึกแก้วที่มีความแข็งยิ่งกว่าเพชร บรรจุอยู่ในกล่องแก้วไม่มีวันแตก ถูกลั่นกลอนอยู่ในกรงที่ทำจากเงินและแร่หินเขียว (มาลาไคต์) และถูกเฝ้าโดยหุ่นยนต์ยามรักษาการณ์ 12 ตัว
บ้านเบื้องล่าง.
"ดูเพิ่มที่ บ้านเบื้องล่าง"
บ้านของอาเธอร์.
"ดูเพิ่มที่ บ้านของอาเธอร์"
- ลุค กริมมิช ผู้ชนะรางวัลนักวิจารณ์รุ่นเยาว์ของ "เดอะคัวริเออร์-เมล" ประจำปี 2547
- พับลิชเชอร์ส วีคลี่ย์
- สคูลไลบรารี่จัวแนล
- เดียร์ดเดร รูท จากกลุ่มคลิแอตต์ (KLIATT)
- ดอนน่า สแคนลอน จากกลุ่มสนับสนุนสิทธิ์เสียงของเยาวชน (VOYA)
ทูริน
ทูริน อาจหมายถึง
แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา
เอมีเลีย-โรมัญญา  เป็นแคว้นหนึ่งทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี มีเนื้อที่ทั้งหมด 22,446 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 4.4 ล้านคน เมืองหลักของแคว้นคือโบโลญญา
เอมีเลีย-โรมัญญาเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มั่งคั่งที่สุดและได้รับการพัฒนามากที่สุดในยุโรป โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวประชากรสูงเป็นอันดับที่ 3 ในอิตาลี โบโลญญาเป็นหนึ่งในเมืองที่มีบริการทางสังคมขั้นสูงและดัชนีคุณภาพชีวิตสูงที่สุดในประเทศ แคว้นนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว โดยเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยโบโลญญาซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เป็นที่ตั้งของเมืองสมัยโรมาเนสก์และสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เช่น โมเดนา, ปาร์มา, แฟร์รารา) เป็นศูนย์รวมอาหารและการผลิตรถยนต์ (ที่ตั้งของบริษัทรถยนต์ต่าง ๆ เช่น เฟอร์รารี่, ลัมโบร์กีนี, มาเซราตี, ปากานี, ดูคาติ) และมีสถานพักตากอากาศชายฝั่งยอดนิยม เช่น แชร์เวีย, เชเซนาตีโค, รีมีนี, ริชโชเน เป็นต้น
แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาประกอบด้วยภูมิภาคทางประวัติศาสตร์สองภูมิภาค ได้แก่ เอมีเลียและโรมัญญา เนื้อที่เป็นรูปสามเหลี่ยม ด้านตะวันออกเป็นทะเลเอเดรียติก ทางด้านเหนือแม่น้ำโป และทางด้านใต้เป็นเทือกเขาแอเพนไนน์ ตรงกลางเป็นถนนเอมีเลียซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยโรมันที่เริ่มตั้งแต่เมืองรีมีนีไปจนถึงเมืองเปียเชนซาที่สร้างเสร็จเมื่อ 187 ปึก่อนคริสต์ศักราช ตอนกลางของแคว้นเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำโป ด้านอื่นเป็นเนินและภูเขาที่กั้นระหว่างตอสคานาและเอมีเลีย
เอมีเลีย-โรมานยา
ราเวนนา
ราเวนนา  เป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี ราเวนนาเคยเป็นเมืองหลักของจักรวรรดิโรมันตะวันตก และอาณาจักรออสโตรกอท (Ostrogoth Kingdom) ในเวลาต่อมา ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดราเวนนา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 652 ตารางกิโลเมตร ราเวนนาเป็นเมืองที่มีเนี้อที่ใหญ่เป็นที่สองของอิตาลีรองจากกรุงโรม
เมืองราเวนนามีคริสต์ศาสนสถานสมัยคริสเตียนยุคแรกที่ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก 8 แห่ง
ราเว็นนา
ธนาคารมหานคร (; ตัวย่อ: FBCB) เมื่อแรกตั้งใช้ชื่อว่า "บริษัทแบงค์ตันเปงชุน จำกัด" ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ธนาคารไทยพัฒนา" ใน วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2503 และเปลี่ยนมาเป็น "ธนาคารมหานคร" ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ตั้งอยู่บริเวณสวนมะลิ เมื่อเกิดวิกฤตเศรษฐกิจในปี พ.ศ. 2540 ธนาคารได้ประสบกับปัญหา NPL จน ธนาคารแห่งประเทศไทยตั้งเข้ามาดูแลและได้ถูกควบรวมกิจการกับ บมจ.ธนาคารกรุงไทย ตั้งแต่
2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 เป็นต้นมา
ในปี 2559 ศาลมีคำพิพากษายึดทรัพย์ตระกูลสุวรรณภักดี 4 ราย เนื่องจากอนุมัติสินเชื่อธนาคารมหานครให้ลูกหนี้ มียอดหนี้ค้างชำระ 4,278 ล้านบาท ขณะที่มียอดสินเชื่อรวม 8 บัญชี เป็นเงิน 5,195 ล้านบาท เป็นการทุจริตตามกฎหมายว่าด้วยธนาคารพาณิชย์ และ พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 จึงมีคำสั่งยึดทรัพย์เป็นที่ดิน สิ่งปลูกสร้างและหุ้น มูลค่ารวม 6.7 ล้านบาท ส่วนคดีที่ภคินี สุวรรณภักดี อดีตรองกรรมการผู้จัดการธนาคารมหานคร ถูกกล่าวหาในคดีทุจริตการปล่อยสินเชื่อของธนาคารมหานคร ศาลพิพากษาถึงที่สุดว่านางภคินีเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่มีความผิดฐานยักยอกทรัพย์
ธงชาติคีร์กีซสถาน
ธงชาติคีร์กีซสถาน  เริ่มใช้เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2535 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นสีแดง หมายถึงสันติภาพ และความเปิดกว้างในสังคมคีร์กีซสถาน กลางธงที่รูปดวงอาทิตย์มีรัศมี 40 แฉกสีเหลือง หมายถึงชนชาติต่าง ๆ ในประเทศนี้ทั้ง 40 ชนชาติ หรืออาจหมายถึงวีรบุรุษในมหากาพย์ของคีร์กีซสถาน เรื่อง มานาส (Manas) ทั้ง 40 คน ปลายโค้งของรัศมีดวงอาทิตย์นั้น เมื่อมองจากทางด้านหน้าธงจะหมุนทวนเข็มนาฬิกา และเมื่อมองทางด้านหลังจะเป็นหมุนตามเข็มนาฬิกา ในรูปดวงอาทิตย์นั้น เป็นวงแหวนสีแดง 3 เส้น 2 วง ตัดกันที่ศูนย์กลางดวงอาทิตย์ หมายถึง ตุนดุก (, อักษรซีริลลิก: түндүк) หรือ ส่วนยอดของกระโจมตามแบบวัฒนธรรมคีร์กีซ
เกวน สเตฟานี
แฟลกส์ออฟเดอะเวิลด์
แฟลกส์ออฟเดอะเวิลด์ ( เรียกอย่างย่อว่า FOTW) เป็นชื่อขององค์กรและฐานข้อมูลในระบบอินเตอร์เน็ดทางด้านวิชาธัชวิทยา และเป็นเว็บไซต์เกี่ยวกับธัชวิทยาที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับธงต่าง ๆ ที่ใช้อยู่ทุกชนิดทั่วโลก เว็บไซต์นี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 และเข้าร่วมเป็นสมาชิกสหพันธ์ธัชวิทยานานาชาติ (Fédération internationale des associations vexillologiques) ใน พ.ศ. 2544
ธงชาติเติร์กเมนิสถาน
ธงชาติเติร์กเมนิสถาน  แบบที่ใช้อยู่ในขณะนี้ เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2544 กล่าวกันว่า ธงนี้เป็นธงชาติที่มีรายละเอียดในธงมากที่สุดในโลก
ลักษณะของธงนี้ เป็นธงพื้นสีเขียว ที่ใกล้ด้านคันธงนั้นคั่นด้วยแถบสีแดงตามแนวตั้ง ภายในมีลวดลายพรมอย่างที่เรียกว่า กุล  วางเรียงกันจากบนลงล่าง รวม 5 ลาย เบื้องล่างล้อมด้วยช่อใบมะกอกไขว้ ถัดออกไปจากแถบสีแดงทางด้านปลายธงตอนบนนั้น มีรูปจันทร์เสี้ยวข้างขึ้นและดาวห้าแฉก 5 ดวง รูปเหล่านี้เป็นสีขาว
เหตุที่เลือกใช้สีเขียวและและสีแดงในธงชาตินี้ เป็นเพราะว่าสีดังกล่าวเคยใช้เป็นสีศักดิ์สิทธิ์ในประวัติศาสตร์ชาวเติร์ก ส่วนรูปจันทร์เสี้ยวข้างขึ้น มีนัยความหมายถึงความหวังในอนาคตอันสดใสของประเทศชาติ และรูปดาว 5 ดวงนั้น เป็นสัญลักษณ์แทนจังหวัดทั้ง 5 แห่ง ของเติร์กเมนิสถาน อันได้แก่ จังหวัดอะฮัล จังหวัดบัลคัน จังหวัดดัชโฮวุซ จังหวัดเลบัป และจังหวัดมารืย
ลวดลายทั้ง 5 ลายบนแถบสีแดง ซึ่งปรากฏอยู่ในตราแผ่นดินและธงชาติเติร์กเมนิสถาน หมายถึงชนชาติหลัก 5 ชนชาติในประเทศ อันได้แก่ (เรียงลำดับจากบนล่าง) ชาวเตกเก (Teke หรือ Tekke) ชาวโยมุด (Yomut หรือ Yomud) ชาวอาซารี (Arsary หรือ Ersary) ชาวโชว์ดูร์ (Chowdur หรือ Choudur) และชาวซารีก (Saryk หรือ Saryq) ส่วนชาวซาลีร์ (Salyr หรือ Salor) ซึ่งลดบทบาทลงจาการพ่ายแพ้ในสงครามก่อนที่ประเทศจะก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ และชนชาติเล็กอื่นๆ ไม่ปรากฏสัญลักษณ์ใดๆ ในที่นี้
รูปช่อมะกอกที่อยู่ทางเบื้องล่างของลวดลายทั้ง 5 นั้น เป็นส่วนที่ดูแปลกมากส่วนหนึ่งในธงนี้ เพราะเป็นสิ่งที่เพิ่มเข้ามาโดยขัดต่อกฎของวิชาการผูกตราสัญลักษณ์ (Heraldry) สิ่งนี้เพิ่มเข้ามาในภายหลัง เพื่อแทนความหมายว่า ประเทศนี้อยู่ในสถานะเป็นกลางอย่างถาวร (status of permanent neutrality) ซึ่งได้รับการรับรองจากที่ประชุมของสหประชาชาติ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2538
ก่อนหน้าที่ประเทศนี้จะได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ธงของเติร์กเมนิสถานจะมีลักษณะใกล้เคียงกับประเทศอื่นๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต หลังได้รับเอกราชแล้ว จึงได้ประกาศใช้ธงชาติใหม่ที่ลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติในปัจจุบัน ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ต่อมาจึงมีการเปลี่ยนแปลงแบบธงอีกครั้งใน พ.ศ. 2540 ก่อนจะเปลี่ยนเป็นธงชาติแบบปัจจุบันใน พ.ศ. 2544
นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน
นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน (; 1 มิถุนายน ค.ศ. 1796 - 24 สิงหาคม ค.ศ. 1832) เป็นนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส และนายช่างวิศวกรประจำกองทัพ ซึ่งคิดค้นทฤษฎีเครื่องจักรความร้อนได้สำเร็จจริง จากงานวิจัยเรื่อง "Reflections on the Motive Power of Fire" ในปี ค.ศ.1824 ปัจจุบันทฤษฎีนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "วัฏจักรการ์โน" เป็นผู้วางรากฐานกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ หรืออาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นนักอุณหพลศาสตร์คนแรกของโลก ซึ่งคิดค้นหลักการพื้นฐานต่าง ๆ มากมายเช่น ประสิทธิภาพการ์โน ทฤษฎีการ์โน เครื่องจักรความร้อนการ์โน เป็นต้น
การ์โนเกิดในกรุงปารีส เป็นบุตรชายคนโตของนักเรขาคณิตและนายทหารผู้มีชื่อเสียง คือ ลาซาร์ นีกอลา มาร์เกอริต การ์โน (Lazare Nicholas Marguerite Carnot) น้องชายของเขาคือ อีปอลิต การ์โน (Hippolyte Carnot) ซึ่งเป็นบิดาของมารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน (Marie François Sadi Carnot ประธานาธิบดีของสาธารณรัฐฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ.1887-1894) เมื่อการ์โนอายุ 16 ปี (ค.ศ. 1812) ได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยโพลีเทคนิค École ที่ซึ่งมีอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงเช่น ซีเมอง เดอนี ปัวซง (Siméon Denis Poisson) และอ็องเดร-มารี อ็องแปร์ (André-Marie Ampère) หลังจบการศึกษาเขาได้เป็นนายทหารในกองทัพบกฝรั่งเศส ต่อมาจึงได้ให้ความสนใจในงานวิจัยทางด้านฟิสิกส์ โดยเฉพาะทฤษฎีเกี่ยวกับความร้อน ปี ค.ศ.1815 หลังจากนโปเลียนถูกโค่นอำนาจ พ่อของเขาก็ต้องลี้ภัย การ์โนต้องออกจากกองทัพฝรั่งเศส และใช้เวลาไปกับการวิจัยและเขียนหนังสือ
การ์โนเผยแพร่บทความเรื่อง "Réflexions sur la puissance motrice du feu ("Reflections on the Motive Power of Fire")" ในปี ค.ศ.1824 ขณะอายุ 28 ปี ซึ่งเป็นยุคเครื่องจักรไอน้ำเฟื่องฟู บทความอธิบายถึงเครื่องจักรความร้อนในลักษณะต่างๆ โดยพยายามอธิบายเหตุผลว่า เครื่องจักรไอน้ำที่ใช้ไอน้ำความร้อนสูงจะทำงานได้ดีกว่าเนื่องจากอุณหภูมิของระบบที่สูงกว่าอุณหภูมิภายนอก ทฤษฎีของการ์โนไม่ได้ช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพของเครื่องจักรไอน้ำ มันจึงไม่ค่อยได้รับความสนใจนัก
การ์โนเสียชีวิตจากอหิวาตกโรคเมื่อปี ค.ศ. 1832 ขณะอายุเพียง 36 ปี เครื่องใช้ส่วนตัวรวมทั้งงานเขียนของเขาถูกนำไปฝังทั้งหมดเพื่อป้องกันการติดเชื้อ จึงเหลืองานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ปรากฏต่อมาในปัจจุบันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
งานเขียนของการ์โนเป็นที่รู้จักขึ้นมาเนื่องจากเอมีล กลาแปรง (Émile Clapeyron) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส นำไปปรับปรุงต่อยอดความคิดในปี ค.ศ.1834 หลังจากนั้น เคลาซิอุสและเคลวิน ได้พัฒนาแนวคิดเรื่องเอนโทรปีและกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ ออกมาในที่สุด
พระโกษฐ์
ลอร์ด เคลวิน
วิลเลียม ทอมสัน บารอนเคลวินที่ 1
วิลเลียม ธอมสัน บารอนเคลวิน ที่หนึ่ง (; (26 มิถุนายน ค.ศ. 1824 - 17 ธันวาคม ค.ศ. 1907) เป็นนักฟิสิกส์คณิตศาสตร์และวิศวกร ที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ มีผลงานสำคัญคือการคำนวณทางคณิตศาสตร์ที่พิสูจน์ผลทางด้านไฟฟ้าและอุณหพลศาสตร์ ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้พัฒนามาตรฐานการวัดอุณหภูมิสัมบูรณ์ คือระบบเคลวิน (Kelvin) เขาได้รับบรรดาศักดิ์เป็น บารอนเคลวิน ในปี ค.ศ. 1892 เพื่อเป็นเกียรติแก่การคิดค้นของเขา โดยนำชื่อมาจากแม่น้ำเคลวิน ที่ไหลผ่านมหาวิทยาลัยกลาสโกว์ ในสก็อตแลนด์ แต่เนื่องจากเขาไม่มีทายาทสืบตระกูล ตำแหน่งบารอนเคลวินจึงมีเพียง บารอนเคลวินที่หนึ่ง เพียงคนเดียวเท่านั้น
การปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศ
สมเด็จพระศรีสวรินทิราฯ
พ.ศ.2475
พ.ศ.2466
พ.ศ.2491
พ.ศ.2488
พ.ศ.2467
พ.ศ.2472
พ.ศ.2463
พ.ศ.2461
สมเด็จฯ เจ้าฟ้าฯ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ
หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุต
ไตรทิพเทพสุต
วิลเลียม ทอมป์สัน
เชื้อพระราชวงศ์
พระอนุวงศ์
พระบรมวงศ์
FOTW
นักวิทยาศาสตร์สังคม
วัฒนธรรมสูง
วัฒนธรรมต่ำ
ศาสนายูดา
ฮวน การ์ลอสที่ 1
มาร์แต็งแห่งตูร์
นักบุญมาร์แต็งแห่งตูร์  เกิดราวปี ค.ศ. 316 หรือ 317 ที่เมืองโซมบอตเฮในประเทศฮังการีปัจจุบัน และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายนปี ค.ศ. 397 ที่เมืองก็องเด-แซ็ง-มาร์แต็ง เป็นอดีตบิชอปแห่งตูร์ ซึ่งเป็นเมืองที่นักแสวงบุญที่เดินทางไปซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ประเทศสเปน นิยมหยุดพัก ตำนานเกี่ยวกับนักบุญมาร์แต็งมึด้วยกันหลายเรื่องจนเป็นนักบุญองค์หนึ่งที่เป็นที่รู้จักกันดีในนิกายโรมันคาทอลิก ตำนานบางอย่างก็ถูกบันทึกลงใน “vita” หรือชีวประวัติของนักบุญเพื่อเพิ่มความน่าเลื่อมใสในลัทธิบูชานักบุญมาร์แต็ง ชีวประวัติของท่านถูกบันทึกโดยซุลพิเชียส เซเวรุส (Sulpicius Severus) ผู้เป็นนักเขียนชีวประวัตินักบุญ มาร์แต็งเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ประเทศฝรั่งเศสและทหาร
ชื่อของนักบุญมาร์แต็งตั้งตาม “Mars” คือเทพเจ้าแห่งสงครามซึ่งเป็นเทพเจ้าโรมัน ซึ่งซุลพิเชียส เซเวรุสตีความหมายว่า “ผู้กล้าหาญ” นักบุญมาร์แต็งเกิดที่เมืองซาวาเรีย บริเวณแพนโนเนีย ในประเทศฮังการีในปัจจุบัน พ่อของมาร์แต็งเป็นเจ้าหน้าที่ชั้นสูงทหารม้ารักษาพระองค์ซึ่งเป็นหน่วยหนึ่งของกองทัพจักรวรรดิโรมัน ซึ่งต่อมาถูกส่งตัวไปประจำการที่ทิซินุม (Ticinum) ในปัจจุบันคือบริเวณปาเวีย (Pavia) ในประเทศอิตาลีซึ่งเป็นที่ที่มาร์ตินเติบโต
พออายุได้ 10 ขวบมาร์ตินก็ไปโบสถ์ทั้ง ๆ ที่ขัดกับความประสงค์ของพ่อแม่ เมื่อปี ค.ศ. 316 ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่ถูกต้องตามกฎหมายของจักรวรรดิโรมันแล้ว แต่ยังไม่เป็นศาสนาที่เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายเท่าทางจักรวรรดิไบแซนไทน์ การเผยแพร่ศาสนาทางจักรวรรดิโรมันตะวันตกก็มากับชาวยิวและชาวกรีกที่เข้ารึตที่มาทำการค้าขาย แต่ศาสนาคริสต์ก็ยังไม่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่ชาวโรมันชั้นสูงและในบรรดาทหาร ซึ่งจะนิยมบูชา “ไมทรัส” มากกว่า ถึงแม้ว่าจักรพรรดิคอนสตันไทน์มหาราชเองจะทรงเปลี่ยนมานับถือคริสต์ศาสนาและทรงสนับสนุนการสร้างโบสถ์โดยทั่วไปเพื่อเผยแพร่ศาสนา แต่คริสต์ศาสนาในขณะนั้นก็ยังเป็นศาสนาที่นับถือกันในกลุ่มของชนส่วนน้อย เมื่ออายุได้สิบห้าปีมาร์แต็งก็ต้องเข้าเป็นทหารม้าเพราะพ่อเคยรับราชการมาก่อนและถูกส่งตัวไป “Ambianensium civitas” ซึ่งในปัจจุบันคือเมืองอาเมียงในประเทศฝรั่งเศส
ตำนานเสื้อคลุม.
ขณะที่มาร์แต็งยังเป็นทหารอยู่ที่เมืองอาเมียงท่านเห็นนิมิตชีวิตของตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า ภาพที่เห็นคือท่านจะยืนอยู่หน้าประตูเมืองอาเมียงกับทหารเมื่อท่านเห็นขอทาน ท่านก็ตัดสินใจทันทีโดยตัดเสื้อคลุมทหารที่ท่านใส่อยู่เป็นครึ่งแล้วยกครึ่งหนึ่งให้กับขอทาน พอตกกลางคืนท่านก็ฝันเห็นพระเยซูใส่เสื้อคลุมครึ่งตัวที่ท่านตัดให้ขอทาน และได้ยินพระเยซูกล่าวกับทูตสวรรค์ว่า “นี่คือมาร์แต็ง ทหารโรมันผู้ที่ยังมิได้รับบัพติศมา เขาให้เสื้อฉันใส่”
อีกเรื่องหนึ่งกล่าวว่าเมื่อมาร์แต็งตื่นขึ้นมาเสื้อที่ตัดไปกลับมาเป็นเสื้อคลุมเต็มตัวตามเดิม เสื้อคลุมศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้ก็เก็บรักษาไว้เป็นส่วนหนึ่งของสมบัตืเรลิกของกษัตริย์ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงซึ่งเป็นพระมหากษัตริย์ของชาวแฟรงก์ต่อมา
ความฝันทำให้มาร์แต็งรู้ตัวว่าตนเองเป็นผู้มีความมีศรัทธาแก่กล้าต่อคริสต์ศาสนา จึงเข้าพิธีบัพติศมาเมื่ออายุได้ 18 ปี มาร์ตินเป็นทหารต่อมาอีกสองปีจนกระทั่งเกิดสงครามกับพวกกอล ที่เมืองเวิร์มส์ในประเทศเยอรมนีเมื่อ ค.ศ. 336 มาร์ตินก็ไม่ยอมต่อสู้เพราะมีความเชื่อว่าความเชื่อในคริสต์ศาสนาเป็นการยับยังไม่ให้ต่อสู้ มา มาร์ตินกล่าวว่า “ข้าเป็นทหารของพระเยซู ข้าไม่สามารถทำการต่อสู้ได้” มาร์ตินจึงถูกกล่าวหาว่าขึ้ขลาดและถูกจำคุกแต่เพี่อเป็นการแสดงว่าท่านมืได้มีความขี้ขลาดอย่างที่ถูกกล่าวหา ท่านก็ทรงอาสาออกไปปรากฏตัวต่อหน้าศัตรูโดยไม่พกอาวุธ นายทหารก็เกือบจะให้นักบุญมาร์แต็งทำอย่างที่อาสา แต่ข้าศึกก็มาขอสงบศึกเสียก่อนที่มาร์ตินจะได้แสดงความกล้าหาญอย่างที่กล่าว หลังจากนั้นมาร์ตินก็ถูกปลดประจำการ
หลังจากนั้นมาร์แต็งก็ประกาศตนเป็นคริสต์ศาสนิกชนและเดินทางไปเมืองตูร์เพื่อไปเป็นสาวกของนักบุญอีแลร์แห่งปัวตีเยผู้เป็นผู้สนับสนุนทฤษฎีตรีเอกภาพและเป็นปฏิปักษ์ต่อปรัชญาทวิเอกภาพนิยมหรือลัทธิเอเรียสของขุนนางชาววิซิกอท เมื่อนักบุญอีแลร์ถูกขับออกจากเมืองปัวตีเย มาร์แต็งก็กลับไปอิตาลี ระหว่างทางนักบุญมาร์แต็งก็ชักชวนคนเข้ารีตไปด้วยตามคำของซุลพิเชียส เซเวรุส ขณะเดียวกันก็ผจญปีศาจ เมื่อกลับมาจากอิลลิเรีย (Illyria) ซึ่งอยู่ในบริเวณคาบสมุทรบัลคานในปัจจุบันนักบุญมาร์แต็งก็ต้องเผชิญหน้ากับอ็อกเซ็นเทียส (Auxentius) อาร์ชบิชอปแห่งมิลาน ผู้นับถือลัทธิเอเรียสไล่มาร์แต็งออกจากเมือง ตามตำนานก็ว่ามาร์แต็งไปหาที่หลบภัยที่เกาะกาลลินาเรีย (Gallinaria) ซึ่งปัจจุบันคือเกาะอัลเบนยา (Isola d'Albenga) ในทะเลติร์เรเนียน ที่ที่มาร์แต็งใช้ชีวิตอย่างสันโดษ
โจมตีผู้นับถือลัทธิอาเรียส.