pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รายงานยังได้แสดงข้อดีต่าง ๆ ของทอร์รวมทั้ง
แต่มีข้อเสียต่าง ๆ รวมทั้ง
แกนหลักของทอร์ ก็คือ การจัดเส้นทางแบบหัวหอม (onion routing) ซึ่งได้พัฒนาขึ้นกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยเจ้าหน้าที่แล็บวิจัยกองทัพเรือสหรัฐ รวมทั้งนักคณิตศาสตร์และนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ Paul Syverson, Michael G. Reed, และ David Goldschlag โดยมีจุดประสงค์เพื่อป้องกันการสื่อสารทางราชการลับออนไลน์ของสหรัฐอเมริกา
ต่อมาในปี 1997 จึงได้ให้ทุนพัฒนาเพิ่มขึ้นอีก
ทอร์รุ่นอัลฟาที่พัฒนาขึ้นโดย Syverson ร่วมกับนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ รอเจอร์ ดิงเกิลไดน์ (Roger Dingledine) และนิก แม็ทธิวสัน (Nick Mathewson)
ซึ่งในตอนนั้นเรียกว่า โปรเจ็กต์การจัดเส้นทางแบบหัวหอม (The Onion Routing project) คือ TOR ได้เริ่มทดลองใช้ในวันที่ 20 กันยายน 2002
โดยมีรุ่นให้ใช้เป็นสาธารณะในปีต่อมา
วันที่ 13 สิงหาคม 2004 Syverson, ดิงเกิลไดน์ และแม็ทธิวสัน ได้นำเสนอการออกแบบ "ทอร์ - เราเตอร์หัวหอมรุ่นสอง (Tor: The Second-Generation Onion Router)" ที่งานประชุม USENIX Security Symposium ครั้งที่ 13
ในปี 2004 แล็บวิจัยกองทัพเรือสหรัฐได้อนุญาตให้ใช้คำสั่งโปรแกรมทอร์ภายใต้สัญญาอนุญาตเสรี และมูลนิธิชายแดนอิเล็กทรอนิก (EFF) ก็ได้เริ่มให้ทุนแก่ดิงเกิลไดน์ และแม็ทธิวสัน เพื่อพัฒนาซอฟต์แวร์ต่อไป
ในเดือนธันวาคม 2006 ดิงเกิลไดน์ แม็ทธิวสัน และบุคลากรอีกห้าท่านได้จัดตั้งโปรเจ็กต์ทอร์ (The Tor Project) ขึ้นเป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรทางการศึกษาและการวิจัยในรัฐแมสซาชูเซตส์ โดยมีหน้าที่บำรุงรักษาทอร์
ได้ทำการเป็นผู้สนับสนุนโปรเจ็กต์ทั้งในด้านสถานะ ภาษี และการบริหารในช่วงต้น ๆ ของโปรเจ็กต์ โดยมีผู้สนับสนุนทางการเงินเบื้องต้นรวมทั้งสำนักงานแพร่กระจายสัญญาณนานาชาติสหรัฐ (International Broadcasting Bureau), Internews, ฮิวแมนไรตส์วอตช์, มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์, กูเกิล, และ NLnet
แต่หลังจากนี้ เงินทุนส่วนใหญ่ก็มาจากรัฐบาลกลางสหรัฐ
ในเดือนพฤศจิกายน 2014 มีการเก็งว่า ในปฏิบัติการจับผู้ดำเนินการตลาดมืดขายของผิดกฎหมายคือ Operation Onymous มีการถือประโยชน์จุดอ่อนของทอร์
โดยเจ้าหน้าที่ของยุโรโพลได้ปฏิเสธไม่แสดงรายละเอียดของวิธีที่ใช้
และแหล่งข่าวในบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (BBC) อ้าง "ความก้าวหน้าทางเทคนิค" ที่ช่วยติดตามตำแหน่งจริง ๆ ของระบบบริการ
เอกสารจากศาลต่อมาอาจเชื่อมปฏิบัติการกับการโจมตีเครือข่ายในปีเดียวกันเป็นอย่างดี
ในเดือนธันวาคม 2015 โปรเจ็กต์ทอร์ประกาศว่า ได้ให้ตำแหน่งกรรมการบริหารแก่ชารี สตีล (Shari Steele)
สตีลก่อนหน้านี้ได้เป็นผู้บริหารคนหนึ่งในองค์กร EFF เป็นเวลา 15 ปี และในปี 2004 ได้เป็นผู้นำให้ EFF ตัดสินให้ทุนพัฒนาทอร์ในเบื้องต้น
เป้าหมายที่เธอได้บอกอย่างหนึ่งก็คือ จะทำทอร์ให้ใช้ง่ายขึ้น เพื่อให้คนจำนวนมากขึ้นสามารถค้นดูเว็บอย่างนิรนามได้
ในเดือนกรกฎาคม 2016 กรรมการของโปรเจ็กต์ทอร์ทั้งหมดลาออก แล้วประกาศตั้งกรรมการกลุ่มใหม่ โดยรวมบุคลากรรวมทั้ง Matt Blaze, Cindy Cohn, Gabriella Coleman, Linus Nordberg, Megan Price และ Bruce Schneier
ทอร์ช่วยให้ผู้ใช้สามารถค้นดูเว็บไซต์ต่าง ๆ ใช้โปรแกรมพูดคุยและระบบส่งข้อความทันที โดยใช้สำหรับกิจกรรมทั้งที่ถูกกฎหมายและไม่ถูกฎหมาย
ยกตัวอย่างเช่น กลุ่มอาชญากร นักปฏิบัติการแบบนักเลงคอมพิวเตอร์ และองค์กรบังคับใช้กฎหมายอาจใช้ทอร์เพื่อจุดมุ่งหมายที่ขัดแย้งกัน บางครั้งพร้อม ๆ กัน
ในนัยเดียวกัน องค์กรต่าง ๆ ภายในรัฐบาลสหรัฐได้ให้ทุนแก่ทอร์ (รวมทั้งกระทรวงการต่างประเทศ มูลนิธิวิทยาศาสตร์แห่งชาติ และ Radio Free Asia) และในขณะเดียวกัน บางองค์กรก็พยายามบั่นทอนล้มล้างโปรเจ็กต์
ทอร์ไม่ได้มุ่งแก้ปัญหาสภาพนิรนามในการใช้เว็บโดยสิ้นเชิง
คือไม่ได้ออกแบบให้กำจัดร่องรอยทุกอย่าง แต่ให้ลดโอกาสที่กลุ่มต่าง ๆ จะสามารถตามรอยกิจกรรมและข้อมูลไปยังผู้ใช้โดยเฉพาะ ๆ
ทอร์สามารถใช้เพื่อกิจกรรมที่ผิดกฎหมาย เช่น เพื่อหาข้อมูลที่ถูกตรวจพิจารณา
หรือเพื่อหลีกเลี่ยงกฎหมายที่ห้ามการวิจารณ์ประมุขของรัฐ
นิตยสาร "The Economist" ได้เรียกทอร์เมื่อเทียบกับบิตคอยน์และตลาดมืดซิลค์โรด ว่าเป็นมุมมืดของเว็บ
องค์กรสืบราชการลับคือสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ และ GCHQ ของอังกฤษ ได้พยามยามล้มล้างระบบป้องกันของทอร์ แม้จะประสบความสำเร็จแค่เล็กน้อย
แม้จะมีองค์กรอื่น ๆ เช่น National Crime Agency ของอังกฤษที่ประสบความสำเร็จมากกว่า
ในขณะเดียวกัน GCHQ ก็มีโปรแกรมชื่อรหัสว่า "Shadowcat" เพื่อ "การเข้าถึงเครื่องบริการส่วนองค์กรเสมือน (VPS) แบบเข้ารหัสลับ ผ่าน SSH ที่ใช้เครือข่ายทอร์"
ทอร์ยังสามารถใช้เพื่อการหมิ่นประมาทแบบนิรนาม, การกระจายข่าวรั่วที่อาจทำความเสียหาย, การละเมิดลิขสิทธิ์, การแจกจ่ายสื่อลามกที่ผิดกฎหมาย,
การขายยาควบคุม
อาวุธ และเลขบัตรเครดิตที่ถูกขโมย,
การฟอกเงิน,
การฉ้อฉลทางธนาคาร,
การฉ้อฉลทางบัตรเครดิต, การใช้ข้อมูลส่วนบุคคลในการฉ้อฉล, และการแลกเปลี่ยนเงินปลอม
ตลาดมืดออนไลน์มีได้ก็เพราะใช้โครงสร้างพื้นฐานของทอร์ อย่างน้อยก็เป็นบางส่วน โดยใช้ร่วมกับบิตคอยน์
มัลแวร์ยังได้ใช้ยังใช้ทอร์เพื่อขัดการทำงานของอุปกรณ์อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งอีกด้วย
งานศึกษาปี 2016 ของศาสตราจารย์รัฐศาสตร์ในด้านความปลอดภัยในสาขาความสัมพันธ์ระหว่างต่างประเทศพบว่า เมื่อใช้เว็บครอว์เลอร์ตรวจสอบบริการซ่อนของที่อยู่หัวหอม 300,000 ที่อยู่ซึ่งพบหน้าเว็บ 205,000 หน้า ก็จะสามารถจัดเว็บไซต์ซึ่งเป็นบริการซ่อนทั้งหมด 5,205 แห่งว่า ดำเนินงานอย่างแอ็กถีฟ 2,723 แห่ง (52%) และ 1,547 แห่ง (57% ของเว็บไซต์ที่แอ็กถีฟ) ดำเนินงานอย่างผิดกฎหมายแม้ในประเทศที่มีกฎหมายเสรี
โดยสรุปให้ความเห็นว่า "ผลแสดงว่า การใช้เว็บไซต์ที่เป็นบริการซ่อนของทอร์ซึ่งสามัญที่สุดเป็นอาชญากรรมรวมทั้งเรื่องยาควบคุม การเงินที่ผิดกฎหมาย และสื่อลามกอนาจารที่รุนแรง เกี่ยวกับเด็ก หรือเกี่ยวกับสัตว์"
แล้วเสนอว่า ผู้พัฒนาระบบควรพิจารณากำจัดการให้บริการซ่อนเพื่อลดความเสี่ยงทางการเมืองและชื่อเสียงที่ไม่ดีต่อระบบ ซึ่งผู้พัฒนาท่านหนึ่งก็บอกว่า มีการพิจารณาถึงเรื่องนี้เป็นครั้งเป็นคราว
ในคำฟ้องคดีต่อเจ้าของตลาดมืดซิลค์โรด สำนักงานสอบสวนกลางสหรัฐยอมรับว่า ทอร์ก็สามารถใช้เพื่อการที่ถูกกฎหมายด้วยเหมือนกัน
ตามเว็บไซต์ CNET ความเป็นนิรนามของทอร์ "รับรองโดย และกลุ่มสิทธิพลเรือนอื่น ๆ โดยเป็นวิธีสำหรับวิสเซิลโบลว์เออร์และผู้ทำการเพื่อสิทธิมนุษยชนให้สามารถสื่อสารกับนักข่าว"
แนวทางการป้องกันตัวจากการสอดแนมของ EFF ได้อธิบายรายละเอียดไว้ว่า ทอร์สามารถเป็นส่วนในกลยุทธ์ป้องกันความเป็นส่วนตัวและสภาวะนิรนามได้อย่างไร
นอกจากนั้น กรรมการของ EFF ได้ให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร "BusinessWeek" ว่า "ปัญหาใหญ่ที่สุดของทอร์ก็คือสื่อข่าว
(เพราะ) ไม่มีใครได้ยินถึงเหตุการณ์ที่ใครคนใดคนหนึ่งไม่ได้ถูกตามกวนโดยผู้ประสงค์ร้าย
(แต่) ได้ยินเหตุการณ์ที่ใครบางคนได้ดาวน์โหลดสื่อลามกอนาจารเด็กโดยไม่ได้รับโทษ"
โปรเจ็กต์ทอร์ได้อ้างว่า ผู้ใช้ทอร์รวม "คนปกติ" ผู้ต้องการรักษากิจกรรมทางอินเทอร์เน็ตไม่ให้เว็บไซต์และผู้โฆษณาต่าง ๆ รู้ ผู้เป็นห่วงในเรื่องจารกรรมทางไซเบอร์ ผู้หลีกเลี่ยงการตรวจพิจารณาเช่นนักปฏิบัติการและนักข่าว และผู้มีอาชีพทางทหาร
โดยเดือนพฤศจิกายน 2013 ทอร์มีผู้ใช้ประมาณ 4 ล้านคน
ตามหนังสือพิมพ์ "เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล" ในปี 2012 การสื่อสารที่ใช้ทอร์ 14% มาจากสหรัฐอเมริกา โดยมีผู้ใช้จากประเทศที่ตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ตเป็นจำนวนมากที่สุดเป็นอันดับสอง
เหยื่อทารุณกรรมโดยคู่ชีวิต นักทำการทางสังคมและองค์กรที่คอยช่วยเหลือเหยื่อ ได้ใช้ทอร์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อป้องกันการตามกวนในโลกดิจิทัล ซึ่งเป็นการทำผิดที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากความแพร่หลายของสื่อดิจิทัลในวิถีชีวิตออนไลน์ในปัจจุบัน
สำนักข่าวเช่น "เดอะการ์เดียน", "The New Yorker", ProPublica และ "The Intercept" ก็ใช้ทอร์ร่วมกับแพล็ตฟอร์มการส่งข่าวคือ SecureDrop เพื่อป้องกันความเป็นส่วนตัวของวิสเซิลโบลว์เออร์
ในเดือนมีนาคม 2015 สำนักงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของรัฐสภาอังกฤษได้แถลงการณ์ว่า "มีความเห็นพ้องอย่างกว้างขวางว่า การห้ามระบบนิรนามออนไลนโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่ทางเลือกนโยบายที่ยอมรับได้ในสหราชอาณาจักร" และว่า "แม้จะยอมรับได้ แต่ก็จะเป็นเรื่องท้าทายทางเทคนิค (เพื่อบังคับใช้ตามกฎหมาย)"
แล้วให้ข้อสังเกตต่อไปว่า ทอร์ "มีบทบาทไม่สำคัญในการเยี่ยมชมและแจกจ่ายรูปลามกของเด็ก" (โดยส่วนหนึ่งก็เพราะช้า)
และแสดงความชื่นชมการใช้ทอร์ขององค์กรเฝ้าดูอินเทอร์เน็ต คือ Internet Watch Foundation, บริการซ่อนของทอร์สำหรับวิสเซิลโบลว์เออร์, และการหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์ที่เป็นส่วนการตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ตในประเทศจีน
กรรมการบริหารของโปรเจ็กต์ยังอ้างในปี 2014 ว่า เจ้าหน้าที่ของ NSA และ GCHQ ได้รายงานบั๊กของทอร์โดยไม่เปิดเผยตัว
หน้า FAQ ของโปรเจ็กต์ให้เหตุผลที่ EFF รับรองทอร์ ก็คือ
ทอร์มุ่งซ่อนการระบุตัวผู้ใช้และกิจกรรมออนไลน์ของพวกเขา จากการสอดแนมและการวิเคราะห์การสื่อสาร โดยจำกัดข้อมูลระบุตัวและข้อมูลการจัดเส้นทาง
เป็นการทำให้เกิดผลของระบบการจัดเส้นทางแบบหัวหอม (onion routing) ซึ่งเข้ารหัสลับและส่งการสื่อสารผ่านเครือข่ายสถานีรีเลย์อย่างสุ่ม ๆ เป็นสถานีที่ดำเนินการโดยจิตอาสารอบโลก
สถานีรีเลย์เหล่านี้ใช้การเข้ารหัสลับแบบทำเป็นชั้น ๆ (จึงอุปมาเหมือนหัวหอม) เพื่อรักษาความลับของเนื้อหาและต้นสายปลายทางของการสื่อสารในระหว่างสถานี ดังนั้น เป็นการให้สภาวะนิรนามในเรื่องตำแหน่งภายในเครือข่ายของผู้ใช้
ความเป็นนิรนามยังขยายให้ผู้ให้บริการโดยระบบบริการซ่อนของทอร์ (hidden service)
อนึ่ง ทอร์มีสถานีขาเข้าแบบพิเศษ (bridge relay) ที่ไม่เปิดเผยโดยทั่วไป โดยผู้ใช้แต่ละคนสามารถรับที่อยู่สถานีได้จากโปรเจ็กต์เพียงไม่กี่สถานีเท่านั้น
ผู้ใช้จึงสามารถหลีกเลี่ยงการตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ตที่ใช้วิธีขัดขวางไม่ให้เข้าถึงสถานีรีเลย์ที่เปิดเผยของทอร์
เพราะว่า สถานีรีเลย์แต่ละสถานี จะรู้แต่ที่อยู่ขาเข้าและขาออกของตนเท่านั้น จึงไม่มีสถานีใด ๆ ที่รู้ทั้งที่อยู่ผู้ใช้และที่อยู่ของระบบปลายทางทั้งสอง ผู้ที่ดักฟังตามสถานีต่าง ๆ จึงไม่สามารถระบุที่อยู่ทั้งต้นสายและปลายทางได้
นอกจากนั้น จากมุมมองของปลายทาง มันดูเหมือนว่าสถานีสุดท้ายของทอร์ (ที่เรียกว่าสถานีขาออก) เป็นผู้เริ่มการสื่อสาร เช่น จากมุมมองของเว็บไซต์ที่ผู้ใช้เข้าถึง จะดูเหมือนว่าผู้ใช้มีที่อยู่ไอพีเป็นที่อยู่ของสถานีขาออก
โดยทั่วไป โปรแกรมที่รู้จักโพรโทคอลการสื่อสารผ่านพร็อกซีเซิร์ฟเวอร์คือ ซอกส์ (SOCKS) จะสามารถตั้งสื่อสารผ่านทอร์ที่ส่วนต่อประสานแบบ SOCKS
ทอร์จะสร้างวงจรเสมือนผ่านเครือข่ายทอร์เป็นครั้งเป็นคราว วงจรที่มันจะสามารถรวมส่งสายข้อมูลต่าง ๆ โดยจัดเส้นทางแบบหัวหอมเพื่อส่งแพ็กเกตไปยังเป้าหมายปลายทางต่าง ๆ ได้
เมื่อแพ็กเกตเข้าไปในเครือข่ายทอร์แล้ว ก็จะส่งจากสถานีหนึ่งไปยังอีกสถานีหนึ่งภายในวงจร แล้วในที่สุดก็จะไปถึงสถานีขาออก ซึ่งก็จะส่งแพ็กเกตที่ถอดรหัสลับแล้วไปยังเป้าหมายที่ต้องการต่อไป
จากมุมมองของปลายทาง มันจะดูเหมือนว่าสถานีทางออกเป็นผู้เริ่มการสื่อสาร
โดยละเอียดขึ้น การจัดเส้นทางแบบหัวหอม (onion routing) ทำให้เกิดผลโดยการเข้ารหัสลับในชั้นโปรแกรมประยุกต์ของโพรโทคอลสแตกทีซีพีที่ใช้ในการสื่อสาร โดยทำเป็นชั้น ๆ เหมือนกับของหัวหอม
คือระบบผู้ใช้จะสร้างวงจรการสื่อสารเสมือนผ่านสถานี/โหนดส่งต่อต่าง ๆ 3 สถานีซึ่งเลือกโดยสุ่มเป็นลำดับ ๆ การสร้างจะเพิ่มสถานีทีละสถานี ๆ เข้าในวงจรด้วยการสื่อสารที่เข้ารหัสลับ โดยสถานีส่งต่อแต่ละสถานี จะรู้แต่เลขที่อยู่ไอพีขาเข้าและขาออกของตน ๆ เท่านั้น และไม่มีสถานีไหนในระหว่าง ที่รู้ทั้งที่อยู่ของต้นสายและของปลายทางทั้งสอง แม้ในมุมมองของระบบปลายทาง ก็จะดูเหมือนว่าการสื่อสารเริ่มมาจากสถานีขาออกของทอร์ เมื่อกำลังสร้างวงจร ระบบผู้ใช้จะแลกเปลี่ยนกุญแจเข้ารหัสลับแบบสมมาตรโดยเฉพาะ ๆ กับโหนดส่งต่อแต่ละสถานี เพื่อเมื่อส่งข้อมูลไปยังปลายทาง ระบบผู้ใช้ก็จะเข้ารหัสข้อมูลเป็นชั้น ๆ ด้วยกุญแจที่แลกเปลี่ยนเริ่มตั้งแต่สถานีขาออก (สถานีสุดท้าย) ย้อนลำดับกลับมาจะถึงสถานีขาเข้า เมื่อข้อมูลส่งไปถึงแต่ละสถานี ๆ สถานีก็จะสามารถถอดรหัสชั้นที่เข้ากุญแจซึ่งตนได้แลกเปลี่ยน แล้วทำการที่สมควรเช่นส่งข้อมูลนั้นต่อไปได้ โดยที่ไม่สามารถรู้ข้อมูลที่ส่งต่อเพราะเข้ารหัสด้วยกุญแจที่ตนไม่มี สถานีขาออกจะเป็นผู้ถอดรหัสชั้นสุดท้ายแล้วส่งข้อมูลดั้งเดิมไปยังระบบปลายทางต่อไป
เมื่อระบบปลายทางส่งข้อมูลกลับไปยังระบบผู้ใช้ ข้อมูลก็จะวิ่งผ่านวงจรการสื่อสารเดียวกันโดยกลับลำดับคือจากสถานีขาออกจนไปถึงสถานีขาเข้า โดยสถานีส่งต่อแต่ละสถานี ๆ จะเข้ารหัสลับข้อมูลด้วยกุญแจที่ตนใช้ร่วมกับระบบผู้ใช้ ดังนั้น เมื่อสถานีขาเข้าส่งข้อมูลกลับไปถึงระบบต้นทาง ข้อมูลเซลล์จะเข้ารหัสไว้เป็นสามชั้น ซึ่งระบบผู้ใช้จะถอดรหัสด้วยกุญแจที่ตนใช้ร่วมกันสถานีส่งต่อต่าง ๆ
บริการซ่อน (hidden service).
ทอร์ยังสามารถให้สภาพนิรนามแก่เว็บไซต์และระบบบริการอื่น ๆ ด้วย
เซิร์ฟเวอร์ที่ตั้งให้รับการเชื่อมต่อขาเข้าจากเครือข่ายทอร์เท่านั้นเรียกว่า บริการซ่อน (hidden services)
แทนที่จะเปิดที่อยู่ไอพีของเซิร์ฟเวอร์ (และดังนั้น ที่อยู่ของมันจริง ๆ ในเครือข่าย) บริการซ่อนจะเข้าถึงได้ผ่านที่อยู่หัวหอม (ลงท้ายด้วย .onion) ปกติโดยใช้ทอร์เบราว์เซอร์
เครือข่ายทอร์จะแปลที่อยู่เช่นนั้นโดยค้นหากุญแจสาธารณะที่คู่กับที่อยู่ และหา "จุดแนะนำตัว" จากตารางแฮชแบบกระจาย (DHT) ภายในเครือข่าย
แล้วจึงสามารถจัดเส้นทางส่งข้อมูลไปถึงและจากบริการซ่อน แม้ที่โฮสต์อยู่หลังไฟร์วอลล์หรือเครื่องแปลที่อยู่เครือข่าย (NAT) ในขณะที่รักษาสภาวะนิรนามของทั้งต้นสายปลายทาง
แต่การเข้าถึงบริการซ่อนได้ก็จะต้องอาศัยทอร์
บริการซ่อนได้ระบุเป็นครั้งแรกในปี 2003
แล้วจึงนำมาใช้ในเครือข่ายตั้งแต่ปี 2004
ยกเว้นฐานข้อมูลที่เก็บตัวบอกบริการซ่อน (hidden-service descriptor)
ทอร์ได้ออกแบบให้ไม่มีศูนย์
และไม่มีรายการบริการซ่อนที่หาได้จากเครือข่ายโดยตรง แม้จะมีผู้ทำรายการบริการซ่อนพร้อมกับที่อยู่หัวหอมในเว็บไซต์ต่าง ๆ
เพราะบริการซ่อนไม่จำเป็นต้องใช้สถานีขาออก การสื่อสารกับบริการซ่อนจึงเข้ารหัสลับตั้งแต่ต้นสายจนถึงปลายทางโดยไม่สามารถดักฟังได้
แต่ก็ยังมีประเด็นทางความปลอดภัยเกี่ยวกับบริการซ่อน
ยกตัวอย่างเช่น บริการที่เข้าถึงได้ทั้งโดยผ่านระบบบริการซ่อนของทอร์ "และ"ผ่านอินเทอร์เน็ต จะเสี่ยงต่อการโจมตีแบบเชื่อมความสัมพันธ์ (correlation attack) และดังนั้น จึงไม่เป็นการซ่อนที่สมบูรณ์
ปัญหาอื่น ๆ รวมทั้งการตั้งค่าระบบบริการผิด (เช่น ค่าตั้งโดยปริยายที่แสดงข้อมูลระบุตนเองเมื่อตอบสนองว่ามีความผิดพลาด),
ข้อมูลสถิติเกี่ยวกับช่วงเวลาให้บริการและช่วงเวลาเครื่องไม่ทำงาน, intersection attack, และความผิดพลาดของผู้ใช้
มีโปรแกรมโอเพนซอร์ซคือ OnionScan ซึ่งพัฒนาโดยนักวิจัยความปลอดภัยคอมพิวเตอร์ต่างหาก ที่สามารถตรวจสอบบริการซ่อนเพื่อหาปัญหาและจุดอ่อนต่าง ๆ
บริการซ่อนยังสามารถเข้าถึงได้ผ่านเบราว์เซอร์ธรรมดาที่ไม่ได้เชื่อมกับเครือข่ายทอร์โดยตรง ด้วยระบบบริการเช่น Tor2web
ส่วนแหล่งข้อมูลยอดนิยมที่แสดงลิงก์ของบริการซ่อนในตลาดมืดรวมทั้ง Pastebin, ทวิตเตอร์, Reddit, และกลุ่มประชุมอินเทอร์เน็ต (Internet forum) อื่น ๆ
โปรแกรมเฝ้าสังเกตสถานะ "อาร์ม".
anonymizing relay monitor (Arm) เป็นโปรแกรมเฝ้าสังเกตสถานะที่ใช้ส่วนต่อประสานรายคำสั่ง (command-line interface) เป็นโปรแกรมเขียนด้วยภาษาไพทอนเพื่อใช้ร่วมกับทอร์
โดยทำงานคล้าย ๆ โปรแกรมยูนิกซ์ คือ Top ที่ตรวจสอบการใช้ระบบ โดยให้ข้อมูลทางสถิติในเวลาจริงสำหรับ
ค่าของอาร์มโดยมากสามารถตั้งผ่านไฟล์ตั้งค่า คือ armrc configuration file
อารม์สามารถใช้บนแพล็ตฟอร์มที่รองรับคลังโปรแกรม curses รวมทั้งลินุกซ์ แมคโอเอส และระบบคล้ายยูนิกซ์อื่น ๆ
โปรเจ็กต์นี้เริ่มขึ้นในปี 2009
และได้กลายเป็นส่วนของโปรเจ็กต์ทอร์ตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม 2010
เป็นซอฟต์แวร์เสรีภายใต้สัญญาอนุญาตสาธารณะทั่วไปของกนู
คล้ายกับเครือข่ายนิรนามอื่น ๆ ทั้งหมดที่ตอบสนองเกือบทันที/มีเวลาแฝงต่ำ (low latency) ทอร์ไม่สามารถและไม่พยายามป้องกันการเฝ้าสังเกตการสื่อสารในจุดรอบ ๆ เครือข่าย (คือ แพ็กเกตที่เข้ามาหรือออกไปจากเครือข่าย)
แม้ทอร์จะป้องกันการวิเคราะห์การสื่อสาร แต่ก็ไม่สามารถป้องกันการยืนยันการสื่อสาร (traffic confirmation, end-to-end correlation)
แม้จะมีจุดอ่อนและการโจมตีดังกล่าวในบทความนี้ งานศึกษาปี 2009 ก็ยังแสดงว่าทอร์และเครือข่าย Java Anon Proxy (JonDonym, JAP) จัดว่า ทนทานต่อเทคนิคการระบุเว็บไซต์ (website fingerprinting) ได้ดีกว่าโพรโทคอลสร้างอุโมงค์ (tunneling protocol) อื่น ๆ
เหตุผลก็คือว่า โพรโทคอลวีพีเอ็นที่ส่งผ่านสถานีเดียว ไม่จำเป็นต้องปะติดปะต่อข้อมูลแพ็กเกตใหม่ เท่ากับระบบที่ส่งผ่านหลายสถานีคล้ายกับทอร์และ JonDonym
เช่น เทคนิคการระบุเว็บไซต์จะแม่นยำมากกว่า 90% ในการระบุแพ็กเกตเอชทีทีพีเมื่อใช้โพรโทคอลวีพีเอ็นธรรมดา ๆ เทียบกับเมื่อใช้ทอร์ ซึ่งแม่นยำเพียงแค่ 2.96%
อย่างไรก็ดี ก็ยังมีโพรโทคอลบางอย่างนอกเหนือจากวีพีเอ็นเช่น OpenSSH และ OpenVPN ที่ต้องดักจับข้อมูลจำนวนมากก่อนจะระบุแพ็กเกตเอชทีทีพีได้
และนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยมิชิแกนก็ได้พัฒนาโปรแกรมตรวจกราดเครือข่าย (Zmap) ที่ช่วยให้ระบุสถานีที่ไม่เปิดเผยของทอร์ (bridge) ที่กำลังทำการได้อย่างแม่นยำถึง 86% ด้วยการตรวจกราดเพียงรอบเดียว
การไม่ให้บริการกับสถานีขาออก.
ผู้ดำเนินงานเว็บไซต์สามารถกันการสื่อสารจากสถานีขาออกของเครือข่าย หรืออาจลดบริการที่ให้ใช้
เช่น จะไม่สามารถแก้ไขบทความวิกิพีเดียเมื่อใช้ทอร์ หรือเมื่อผู้ใช้มีเลขที่อยู่ไอพีซึ่งสถานีขาออกของทอร์ร่วมใช้
บีบีซีบล็อกเลขที่อยู่ไอพีจากสถานีขาออกที่รู้ทั้งหมดไม่ให้ใช้บริการ iPlayer แม้จะไม่ได้บล็อกรีเลย์หรือสถานีขาเข้า
การวิเคราะห์การสื่อสาร.
นักวิจัยวิทยาการคอมพิวเตอร์สองท่านจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในงานประชุม IEEE Symposium ปี 2005 ในประเด็นความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัว ได้เสนอเทคนิคการวิเคราะห์การสื่อสาร ที่ช่วยฝ่ายศัตรูซึ่งรู้ผังของเครือข่ายโดนส่วนหนึ่งให้สรุปได้ว่า สถานีไหนกำลังส่งต่อกระแสข้อมูลนิรนาม
เป็นเทคนิคที่ลดสภาพนิรนามที่ทอร์ให้เป็นอย่างมาก
นอกจากนั้น นักวิชาการยังแสดงด้วยว่า กระแสข้อมูลที่ดูไม่สัมพันธ์กันสามารถเชื่อมกลับไปหาแหล่งเดียวกัน
แต่การโจมตีเช่นนี้ก็ยังไม่สามารถระบุผู้ใช้เบื้องต้นจริง ๆ ได้
ตั้งแต่ปี 2006 นักวิชากรคนหนึ่งจากบรรดาสองท่านนี้จึงได้ทำงานร่วมกับโปรเจ็กต์โดยได้เงินทุนจากโปรเจ็กต์
ปริมาณข้อมูล.
งานศึกษาปี 2006 แสดงว่า "วิธีแก้ปัญหาโดยให้สภาพนิรนาม จะป้องกันไม่ให้สามารถคัดเลือกเป้าหมายที่อาจนำไปสู่การสอดแนมที่มีประสิทธิภาพ โดยป้องกันได้เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น" เพราะว่าปกติ "ไม่ได้ซ่อนข้อมูลเกี่ยวกับปริมาณ (การใช้) ที่จำเป็นในการคัดเลือกเป้าหมาย"
การกีดขวางไม่ให้เกิดความเห็นพ้อง.
เหมือนกับระบบไม่รวมศูนย์อื่น ๆ ทอร์มีกลไกความเห็นพ้องเพื่ออัพเดทค่าดำเนินการของระบบอยู่เรื่อย ๆ รวมทั้ง การระบุว่าสถานีไหนดีหรือไม่ดีสำหรับเป็นรีเลย์ เป็นสถานีขาออก สถานีขาเข้า และแต่ละสถานีสามารถรับการสื่อสารได้เท่าไร
สถาปัตยกรรมของทอร์ในการสร้างความเห็นพ้องประกอบด้วยสถานีเจ้าหน้าที่สารบบ (directory authority node) ไม่กี่สถานีที่ลงคะแนนว่า อะไรควรจะเป็นค่าดำเนินการของเครือข่าย
ในปี 2022 มีสถานีเช่นนี้ 10 สถานี โดยสถานะของแต่ละสถานีเปิดให้สาธารณชนเข้าดูได้
เลขที่อยู่ไอพีของสถานีเช่นนี้ จะบันทึกไว้ (เป็น hard code) ในรหัสต้นฉบับโปรแกรมลูกเครือข่ายทุก ๆ ตัว
สถานีจะลงคะแนนทุก ๆ ชั่วโมงเพื่ออัพเดตความเห็นพ้อง ส่วนโปรแกรมลูกเครือข่ายจะดาวโหลดความเห็นพ้องล่าสุดเมื่อเริ่มทำงาน
การโจมตีเพื่อให้เครือข่ายขัดข้อง เช่น การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการแบบกระจาย  อาจป้องกันสถานีความเห็นพ้องไม่ให้สื่อสารถึงกันได้ เป็นการห้ามไม่ให้ลงคะแนนและอัพเดตความเห็นพ้อง
การดักฟัง.
การดักฟังสถานีขาออก.
ในปี 2007 ผู้ให้คำปรึกษาเรื่องความปลอดภัยชาวสวีเดนได้เปิดเผยว่า เขาได้ดักฟังชื่อผู้ใช้และรหัสผ่านสำหรับบัญชีอีเมล โดยดำเนินการสถานีขาออกและเฝ้าสังเกตแพ็กเกตที่ส่งผ่าน
เพราะทอร์ไม่ได้เข้ารหัสลับการสื่อสารระหว่างสถานีขาออกและเซิร์ฟเวอร์เป้าหมาย สถานีขาออกทุกสถานีสามารถดักจับการสื่อสารที่ส่งผ่านมันโดยไม่ได้เข้ารหัสลับแบบต้นจนถึงปลาย เช่นด้วยเอสเอสแอลหรือทีแอลเอส
แม้นี่อาจจะไม่สามารถทำลายการป้องกันสภาพนิรนามโดยพื้นฐานของทอร์ได้ แต่การสื่อสารที่ถูกดักฟังโดยบุคคลที่สามเช่นนี้ ก็อาจเปิดเผยข้อมูลของผู้ส่ง ไม่ว่าจะโดยเนื้อหาหรือโดยข้อมูลโพรโทคอลของแพ็กเกต
นอกจากนั้น ผู้ให้คำปรึกษายังตั้งความสงสัยเรื่องการบ่อนทำลายทอร์ของหน่วยจารกรรมต่าง ๆ
ในเดือนตุลาคม 2019 นักวิจัยทอร์คนหนึ่งเปิดเผยว่า เริ่มตั้งแต่อย่างช้าปี 2017 มีสถานีขาเข้า, สถานีรีเลย์ สถานีขาออกเป็นร้อย ๆ ที่น่าสงสัยมาก ดำเนินการโดยกลุ่มบุคคลกลุ่มเดียว เป็นจำนวนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
โดยเชื่อว่า จำนวนสถานีขนาดนี้อาจเพิ่มความเสี่ยงการโจมตีแบบ sybil attack (คือ traffic confirmation) ซึ่งเพิ่มโอกาสทำลายสภาพนิรนามของการสื่อสารได้
ในบางช่วง มีสถานีเกินกว่า 900 เครื่อง ซึ่งในเดือนพฤศจิกายน 2021 โปรเจ็กต์ทอร์ได้ขจัดออกจากระบบเกิน 600 เครื่อง
แม้นักวิจัยจะเรียกเหตุการณ์นี้ว่า เป็นความพยายามทำลายสภาพนิรนาม แต่จุดประสงค์และผลสำเร็จของเหตุการณ์ที่ยังอาจเป็นไปอยู่อย่างต่อเนื่องนี้ก็ยังไม่ปรากฏ
การโจมตีการสื่อสารภายในเครือข่าย.
ในเดือนตุลาคม 2011 ทีมนักวิจัยที่มหาวิทยาลัยฝรั่งเศส ESIEA อ้างว่า ได้ค้นพบจุดอ่อนของเครือข่ายแล้วถอดรหัสการสื่อสารที่ส่งผ่านระบบของตน
เทคนิคที่ว่าต้องสร้างแผนที่สถานีในเครือข่าย สามารถควบคุมสถานีได้ 1/3 แล้วเก็บเอากุญแจรหัสลับและ seed สำหรับขั้นตอนวิธีของสถานี
โดยใช้กุญแจและ seed ที่รู้ พวกเขาอ้างว่า ก็จะสามารถถอดรหัสชั้นเข้ารหัส 2 ชั้นจาก 3 ชั้นที่มี
แล้วทำลายกุญแจที่สามโดยการโจมตีที่อาศัยสถิติ
และเพื่อให้ย้ายไปส่งการสื่อสารผ่านสถานีของตน พวกเขาได้ใช้การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการกับสถานีอื่น ๆ
แต่ต่อมาบล็อกของโปรเจ็กต์ตอบปัญหาในประเด็นนี้ไว้ว่า ข่าวลอยว่าทอร์มีจุดอ่อนจริง ๆ เกินความเป็นจริง
การดักฟังโดย Autonomous system (AS).
autonomous system (AS) เป็นเครือข่ายอินเตอร์เน็ตขนาดใหญ่ที่เป็นองค์ประกอบของอินเตอร์เน็ตทั้งหมด กล่าวง่าย ๆ ได้ว่า เครื่องลูกข่ายอินเตอร์เน็ตทุกตัวต่อกับ AS และการสื่อสารระหว่างเครื่องลูกข่าย ๆ จะส่งต่อ ๆ กันจาก AS หนึ่งไปยังอีก AS หนึ่งจนถึงเครื่องปลายทาง
ถ้าทางส่งข้อมูลจากผู้ใช้ไปยังสถานีทอร์ขาเข้า และทางส่งข้อมูลจากสถานีขาออกไปยังระบบเป้าหมาย ตกอยู่ภายใต้การดูแลของ Autonomous System (AS) เดียวกัน AS ดังที่ว่าสามารถตรวจความสัมพันธ์ทางสถิติของการสื่อสารระหว่างข้อมูลขาเข้ากับขาออก แล้วอนุมานสรุปได้ว่า ระบบผู้ใช้สื่อสารกับระบบเป้าหมายอยู่หรือไม่
งานปี 2012 เสนอวิธีการพยากรณ์ระบุ AS ที่เป็นไปได้ของทางส่งข้อมูลทั้งสอง แล้วหลีกเลี่ยงการเลือกส่งข้อมูลไปตามทางนี้ในขั้นตอนการจัดเส้นทางของระบบผู้ใช้
งานศึกษานี้ยังลดความล่าช้า (latency) ของการสื่อสารโดยเลือกทางที่สั้นกว่าตามภูมิประเทศระหว่างต้นสายกับปลายทาง
โพรโทคอลบางอย่างเปิดเลขที่อยู่ไอพี.
ในปี 2010 ทีมนักวิจัยที่สถาบันฝรั่งเศส INRIA แสดงว่า เทคนิคการปิดบังเลขที่อยู่ไอพีของทอร์เมื่อกับบิตทอร์เรนต์ สามารถหลีกเลี่ยงได้สำหรับผู้โจมตีที่ควบคุมสถานีขาออกของทอร์
งานศึกษานี้ทำโดยเฝ้าสังเกตสถานีขาออก 6 สถานีเป็นเวลา 23 วัน
โดยใช้วิธีการโจมตี 3 อย่างรวมทั้ง
ด้วยเทคนิคนี้ นักวิจัยจึงสามารถระบุกระแสข้อมูลอื่น ๆ ที่ผู้ใช้เป็นผู้เริ่ม อาศัยเลขที่อยู่ไอพีตามที่เปิดเผยได้
Bad apple attack.
ในเดือนมีนาคม 2011 นักวิจัยที่สถาบันฝรั่งเศส INRIA ได้กล่าวถึงการโจมตีที่สามารถเปิดเผยเลขที่อยู่ไอพีของผู้ใช้บิตทอร์เรนต์ในเครือข่ายทอร์
การโจมตีแบบ "bad apple attack" ถือเอาประโยชน์จากการใช้โปรแกรมที่ไม่ทำให้ปลอดภัยร่วมกันกับโปรแกรมที่ปลอดภัย เพื่อแสดงความสัมพันธ์กับเลขที่อยู่ไอพีของผู้ใช้ทอร์
วิธีการโจมตีหนึ่งอาศัยการควบคุมสถานีขาออกสถานีหนึ่ง หรือการปลอมการตอบสนองของ BitTorrent tracker
ส่วนวิธีการโจมตีที่สองถือเอาประโยชน์ทางสถิติของการค้นหาและติดตามตารางแฮชแบบกระจาย (distributed hash table) โดยส่วนหนึ่ง
ตามงานนี้
ผลที่แสดงในงานวิจัยอาศัยการโจมตีเครือข่ายทอร์ที่นักวิจัยได้ทำจริง ๆ
โดยทำต่อสถานีขาออก 6 สถานี โดยใช้เวลา 23 วัน ซึ่งสามารถแสดงเลขที่อยู่ไอพี 10,000 เลขของผู้ใช้ทอร์อย่างแอ๊กถีฟ
งานนี้สำคัญเป็นพิเศษเพราะเป็นการโจมตีแรกที่ตีพิมพ์โดยออกแบบตั้งเป้าที่โปรแกรมแลกเปลี่ยนไฟล์แบบเพียร์ทูเพียร์ที่อาศัยเครือข่ายทอร์
โดยบิตทอร์เรนต์อาจเป็นโพรโทคอลการสื่อสารถึง 40% ในเครือข่ายทอร์
อนึ่ง วิธีการโจมตีนี้ก็จะได้ผลด้วยต่อโปรแกรมอื่น ๆ ที่ไม่ได้ทำให้ปลอดภัยแล้วใช้ในเครือข่ายทอร์ ไม่ใช่แค่บิตทอร์เรนต์เท่านั้น
การโจมตีไฟร์ฟอกซ์โดยใช้จาวาสคริปต์.
ในเดือนสิงหาคม 2013 ได้พบว่า
เบราว์เซอร์ไฟร์ฟอกซ์ที่เคยแจกรวมเป็นส่วนของทอร์เบราว์เซอร์บางรุ่น เสี่ยงต่อการโจมตีด้วยจาวาสคริปต์ เพราะโปรแกรมเสริม NoScript ไม่ได้เปิดโดยอัตโนมัติ
ผู้โจมตีสามารถใช้จุดอ่อนนี้ในการเค้นเอาเลขที่อยู่ MAC เลขที่อยู่ไอพี และชื่อวินโดวส์คอมพิวเตอร์
Sniper attack.
งานปี 2014 กล่าวถึงการโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการแบบกระจายซึ่งตั้งเป้าที่ซอฟต์แวร์ของสถานีทอร์ และการป้องกันการโจมตีเช่นนี้และที่คล้ายกันอื่น ๆ
การโจมตีทำงานโดยการสมรู้ร่วมคิดระหว่างลูกข่ายและรีเลย์ คือจะสร้างแพ็กเกตเติมคิวของสถานีขาออกให้เต็มจนกระทั่งหมดหน่วยความจำ และดังนั้น จะไม่สามารถให้บริการแก่ลูกข่ายอื่น ๆ
ถ้าโจมตีสถานีขาออกเช่นนี้โดยเป็นสัดส่วนที่สำคัญ ผู้โจมตีสามารถทำให้เครือข่ายช้าลง และเพิ่มโอกาสที่ลูกข่ายที่เป็นเป้าหมายจะใช้สถานีขาออกที่ควบคุมโดยผู้โจมตี
Heartbleed bug.
ในเดือนเมษายน 2014 บั๊ก Heartbleed ในคลังโปรแกรมสำหรับเข้ารหัสลับการสื่อสารระหว่างคอมพิวเตอร์คือ OpenSSL ได้ทำให้เครือข่ายทอร์เสียระบบเป็นเวลาหลายวันเพราะต้องทำกุญแจลับใหม่
โปรเจ็กต์ทอร์แนะนำให้ผู้ดำเนินการสถานีรีเลย์ของทอร์และบริการซ่อน เพิกถอนกุญแจเก่าแล้วสร้างกุญแจใหม่ โดยให้ทำหลังจากแพตช์คลังโปรแกรม OpenSSL แต่ก็ให้ข้อสังเกตว่า
เพราะสถานีรีเลย์ของทอร์ใช้กุญแจเข้ารหัสลับสองชุด และการออกแบบที่ส่งแพ็กเกตไปตามสถานีมากกว่าหนึ่ง จะช่วยลดการโจมตีสถานีเดียว
ต่อมาสถานี 586 สถานีที่เสี่ยงต่อบั๊กนี้ จึงนำออกออฟไลน์เพื่อป้องกันไว้ก่อน
Relay early attack.
วันที่ 30 กรกฎาคม 2014 โปรเจ็กต์ทอร์แจ้งว่า เครือข่ายถูกโจมตีโดยวิธีที่เรียกว่า relay early traffic confirmation attack คือได้พบกลุ่มสถานีที่เชื่อว่า พยายามทำลายสภาพนิรนามของผู้ใช้บริการซ่อนและของระบบบริการซ่อนเอง (คือเปิดเผยที่อยู่ไอพี)
รายละเอียดคร่าว ๆ ก็คือโหนดสารบบบริการซ่อน (hidden service directory) ซึ่งเป็นส่วนของการโจมตี ได้เปลี่ยนข้อมูลส่วนหัวของเซลล์ข้อมูล (โดยกำหนดเป็นเซลล์ relay และ relay early ต่าง ๆ กันเพื่อเข้ารหัสข้อมูลเพิ่มที่ผู้โจมตีต้องการส่ง) แล้วส่งไปยังสถานีขาเข้าซึ่งถ้าระบบผู้ใช้หรือระบบบริการซ่อน บังเอิญเลือกใช้สถานีที่เป็นส่วนของการโจมตีด้วย (คือเลือกเป็นสถานีขาเข้า) ก็จะสามารถระบุที่อยู่ของระบบผู้ใช้/บริการซ่อนพร้อมกับข้อมูลการติตต่อบริการซ่อนที่ได้ขอ
โปรเจ็กต์พบว่า สถานีโจมตีได้เข้าร่วมกับเครือข่ายเมื่อวันที่ 30 มกราคมปีเดียวกัน (โดยเป็นอาสาสมัคร) และต่อมาเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม โปรเจ็กต์จึงได้เอากลุ่มสถานีออกจากเครือข่าย
แม้จะไม่รู้ว่า การโจมตีเริ่มตั้งแต่เมื่อไร โปรเจ็กต์ก็ได้แสดงนัยว่า ผู้ใช้บริการซ่อนและผู้ให้บริการบริการซ่อนระหว่างเดือนกุมภาพันธ์จนถึงเดือนกรกฎาคมอาจจะถูกเปิดเผยที่อยู่ไอพี
ในการประกาศเดียวกัน โปรเจ็กต์แจ้งว่าได้ลดปัญหาการโจมตีเช่นนี้โดย
ในเดือนพฤศจิกายน 2014 มีการเก็งว่า ในปฏิบัติการจับผู้ดำเนินการตลาดมืดขายของผิดกฎหมายคือ Operation Onymous (แปลว่า ปฏิบัติการ "มีนาม") มีการถือเอาประโยชน์จุดอ่อนของทอร์
โดยเจ้าหน้าที่ยุโรโพลได้ปฏิเสธไม่แสดงรายละเอียดของวิธีที่ใช้ โดยกล่าวว่า ""นี่เป็นอะไรที่เราต้องการเก็บไว้ไม่บอกใคร
วิธีที่เราใช้ เราไม่สามารถแชร์ให้โลกรู้ เพราะเราต้องการจะทำแล้วทำอีก""
ส่วนสำนักข่าวบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (BBC) ได้อ้าง "ความก้าวหน้าทางเทคนิค"
ที่ช่วยติดตามตำแหน่งจริง ๆ ของระบบบริการ โดยจำนวนเว็บไซต์ที่เจ้าหน้าที่ตำรวจอ้างว่าได้แทรกซึม ทำให้คาดกันว่า มีจุดอ่อนในเครือข่ายทอร์ที่ได้ถูกถือเอาประโยชน์
แต่ตัวแทนของโปรเจ็กต์ทอร์ ไม่ให้ความเชื่อถือในโอกาสเป็นไปได้เช่นนี้ โดยแนะว่า การใช้กระบวนการสืบคดีธรรมดา เช่น การตามร่องรอยบิตคอยน์ น่าจะเป็นวิธีดำเนินการมากกว่า
อย่างไรก็ดี ในเดือนพฤศจิกายน 2015 ปีต่อมา เอกสารที่ได้จากศาลเกี่ยวกับปฏิบัติการนี้ ได้สร้างประเด็นทางจริยธรรมในการทำงานวิจัยด้านความปลอดภัยคอมพิวเตอร์
เนื่องกับศูนย์วิจัยความมั่นคงระบบคอมพิวเตอร์ (CERT/CC)