pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นายยุทธพงศ์ เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการเคลื่อนไหวตรวจสอบการทุจริตในหลายโครงการ จนขึ้นชื่อเป็น "จอมแฉ" คนหนึ่งของพรรคประชาธิปัตย์ เช่น เมื่อปี พ.ศ. 2545 เคยเปิดโปงเรื่อง พ.ต.อ.ชิต ศรีบัวพันธ์ ผกก.สภ.พยัคฆภูมิพิสัย รับส่วยหวยใต้ดิน ในปี พ.ศ. 2549 เดินทางไป กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม กรณีทุจริตโครงการซื้อรถดับเพลิงของ กรุงเทพมหานคร และต้นปี พ.ศ. 2550 เคยเคลื่อนไหวให้มีการตรวจสอบ โครงการผลิตน้ำมันดิบ จากแหล่งนางนวล ของ บมจ.ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม (ปตท.สผ.) ที่พบความไม่โปร่งใสในการจัดจ้างบริษัท อ่าวสยาม มารีน จำกัด ขุดเจาะน้ำมัน เป็นต้น ที่น่าสนใจคือนายยุทธพงศ์ทำการตรวจสอบโดยไม่แบ่งฝ่ายแม้แต่ ส.ส. พรรคเดียวกันก็ถูกตรวจสอบด้วยเช่นเดียวกัน
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในประเทศไทย พ.ศ. 2550 นายยุทธพงษ์ ลงสมัคร ส.ส. มหาสารคาม เขตเลือกตั้งที่ 2 ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 ได้ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ และเข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคเพื่อไทย และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.จังหวัดมหาสารคาม เขต 3 ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554
ต่อมาเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร (ครม.ยิ่งลักษณ์ 3) ซึ่งได้รับการคัดค้านจากสมาชิกพรรคเพื่อไทยหลายคน ต่อมาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2556 เขาถูกปรับออกจากตำแหน่ง
นายยุทธพงศ์ จรัสเสถียร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้วทั้งหมด 3 สมัย คือ
สามารถ ราชพลสิทธิ์
สามารถ ราชพลสิทธิ์ อดีตรองหัวหน้าตามภารกิจ พรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ อดีตรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ฝ่ายโยธาและจราจร หนึ่งในทีมบริหารกรุงเทพมหานครชุดเริ่มต้นของ นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน
เกิดวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2496 ที่ ตำบลปากพะยูน อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เป็นบุตรของ นายจบ ราชพลสิทธิ์ และนางละม้าย ราชพลสิทธิ์ สำเร็จการศึกษาปริญญาโท วิศวกรรมโยธา สาขาวิศวกรรมจราจรและขนส่ง และปริญญาเอก วิศวกรรมโยธา สาขาการวางแผนโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่ง จากมหาวิทยาลัยโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ดร.สามารถ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการวางระบบจราจรเมืองใหญ่ เป็นหนึ่งในคณะกรรมการพิจารณาโครงการ รถเมล์ด่วนพิเศษบีอาร์ที (Bus Rapid Transit หรือ BRT) ของ สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) มีประสบการณ์ทำงานเกี่ยวข้องกับจราจรและขนส่ง ทั้งในและต่างประเทศหลายประเภท เช่น รถไฟฟ้า ทางด่วน สนามบิน และท่าเรือ โดยเป็นที่ปรึกษาโครงการ ให้กับองค์การระหว่างประเทศต่างๆ เช่น ธนาคารโลก องค์การสหประชาชาติ ธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย (เอดีบี) องค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (ไจก้า) และกองทุนความร่วมมือด้านเศรษฐกิจโพ้นทะเล (โออีซีเอฟ) ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น "เจบิก" หรือ ธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น
ระหว่างดำรงตำแหน่ง รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครเป็นเวลาสั้นๆ ระหว่างเดือนกันยายน พ.ศ. 2547 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ดร.สามารถ ได้รับผิดชอบดูแลโครงการด้านการจราจรหลายโครงการ ที่สำคัญเช่น โครงการรถเมล์ด่วนพิเศษบีอาร์ที (Bus Rapid Transit หรือ BRT) และยังรับผิดชอบควบคุมดูแลโครงการต่อขยายเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอสไปยังฝั่งธนบุรี
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในประเทศไทย พ.ศ. 2550 ดร.สามารถ ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ในระบบสัดส่วน กลุ่มที่ 1 ลำดับที่ 2 สังกัด พรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการแก้ไขปัญหาหนี้สินแห่งชาติ สภาผู้แทนราษฎร และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2554 ดร.สามารถ ลงรับสมัครเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 27 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีกสมัย
สามารถ ราชพลสิทธิ์ หรือ ดร.สามารถ ราชพลสิทธิ์ จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนพัทลุง และเข้าศึกษาในชั้นมัธยมที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เป็นเพื่อนร่วมรุ่นของ จิระนันท์ พิตรปรีชา กวีซีไรต์ ต่อจากนั้นจึงได้เข้ารับการศึกษาในระดับปริญญาตรี ที่วิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ระดับปริญญาโท วิศวกรรมโยธา สาขาวิศวกรรมจราจรและขนส่ง สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (เอไอที) โดยทุนยูเสด (USAID) และระดับปริญญาเอก วิศวกรรมโยธา สาขาการวางแผนโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่ง มหาวิทยาลัยโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยทุนรัฐบาลญี่ปุ่น
กรณี บีเอ็มซีรีส์ 7.
นายสามารถตกเป็นข่าวฮือฮาเมื่อ นายสมัคร สุนทรเวช และนายดุสิต ศิริวรรณ กล่าวหาในรายการ "สมัคร-ดุสิต คิดตามวัน" ว่านายสามารถ รับสินบนเป็นรถ “บีเอ็ม ซีรีส์ 7” ทำให้นายสามารถฟ้องร้องดำเนินคดีกับนายสมัคร และนายดุสิต ที่ ศาลอาญากรุงเทพใต้ ซึ่งเมื่อวันที่ 12 เมษายน 2550 ศาลชั้นต้นได้พิพากษา ให้จำคุกจำเลยทั้งสอง รวม 4 กระทง ๆ ละ 6 เดือน รวมจำคุกคนละ 24 เดือน โดยไม่รอลงอาญา และให้โฆษณาคำพิพากษาย่อ ในหนังสือพิมพ์ติดต่อกัน เป็นเวลา 3 วัน โดยจำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย ต่อมา เมื่อวันที่ 25 กันยายน 2551 ศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
ดร.สามารถ ราชพลสิทธิ์ ได้ถ่ายทอดประสบการณ์เกือบ 30 ปี จากการทำงานในแวดวงวิศวกรรมจราจรและขนส่ง ทั้งในและต่างประเทศ รวมถึงช่วงเวลาปีเศษ ในตำแหน่ง รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ที่รับผิดชอบดูแลการแก้ไขปัญหาจราจร และผลักดันเส้นทาง รถไฟฟ้าบีทีเอส ให้ข้ามไปถึงฝั่งธนบุรี กลายเป็นผลงานเขียนเล่มแรกในชีวิตชื่อ "เปิดปมรถไฟฟ้า ที่คนกรุงเทพฯ ต้องรู้" ประกอบไปด้วยเนื้อหาเกี่ยวกับรถไฟฟ้าในหลากหลายประเด็น
ทราย เจริญปุระ (เกิด 23 ธันวาคม พ.ศ. 2523) มีชื่อจริงว่า อินทิรา เจริญปุระ ชื่อเล่น ทราย เป็นนักแสดง นักร้องชาวไทย เป็นบุตรสาวของอดีตนักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียง รุจน์ รณภพ ทรายมีชื่อเสียงโด่งดังจากภาพยนตร์เรื่อง "นางนาค 2542" รับบทเป็น แม่นาคพระโขนง จนทำให้ได้รับความนิยมสูงสุดในขณะนั้นจนปัจจุบัน และยังถูกพูดถึงว่าเป็นแม่นาคเวอร์ชันที่น่ากลัวที่สุดอีกด้วย
ทราย เจริญปุระ มีชื่อจริงว่า อินทิรา เจริญปุระ เกิดเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2523 เป็นบุตรของนายสุรินทร์ เจริญปุระ หรือ รุจน์ รณภพ ผู้กำกับภาพยนตร์ ที่เกิดกับนางสุภาภรณ์ เจริญปุระ โดยเป็นบุตรคนโต มีน้องชายและน้องสาวร่วมมารดา คือ ภวัต เจริญปุระ (ท็อฟฟี่) และภรณ์รวี เจริญปุระ (น้ำพราว)
นอกจากนี้ยังมีพี่สาวต่างมารดา 4 คน คือ เวณิก เจริญปุระ (แมว), พลอย เจริญปุระ (ปู), วิภาวี เจริญปุระ (กุ้ง) และใหม่ เจริญปุระ (ใหม่)
สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ ต่อมาในปี 2550 สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ทราย เข้าสู่วงการโดยการชักชวนของสุพล วิเชียรฉาย มีผลงานละครเรื่องแรกเมื่ออายุ 13 ปี คือเรื่อง “ล่า” ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 โดยแสดงร่วมกับสินจัย หงษ์ไทย และจักรกฤษณ์ อำมะรัตน์ จากนั้นจึงได้แสดงละครอีกหลายเรื่อง เช่น บ้านสอยดาว กองพันทหารเกณฑ์ เจ้าสัวน้อย ฯลฯ จุดเด่นอย่างหนึ่งของเธอก็คือการมีส่วนสูงที่สะดุดตา เนื่องจากเธอสูงถึง 173 เซนติเมตร
ทราย เจริญปุระ เคยมีผลงานเพลง ออกอัลบั้มเดี่ยวมาสักระยะหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2538 ได้ออกอัลบั้มเพลงชุดแรกชื่อชุด “นาฬิกาทราย” ในสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีเพลงดัง เช่น ครูกระดาษ...(ทราย), เอาคืนไป และเพลง แล้วไงต่อ ต่อมากับอัลบั้ม “SINE” ปี พ.ศ. 2541 สังกัด อิน แอนด์ ออน มิวสิก มีเพลงดัง เช่น พ่อมด, เพราะไม่รู้ และเพลง ภาพเก่าๆ โดยได้ จิระศักดิ์ ปานพุ่ม มาเป็นเอ็กเซ็กคิวทีฟโปรดิวเซอร์ และโปรดิวเซอร์ อีกด้วย ต่อด้วยอัลบั้มชุดสุดท้าย “D^SINE” ปี พ.ศ. 2542 สังกัดค่ายอัพจี ในเครือแกรมมี่ เพลงดัง เช่น เกินเสียใจ, ลองค้นใจ และเพลง สายลมที่หวังดี รวมอัลบั้มเดี่ยวแล้วทั้งหมด 3 ชุดด้วยกัน
ในปี พ.ศ. 2542 มีผลงานสร้างชื่อเสียงคือภาพยนตร์รื่อง นางนาก โดยรับบทเป็นนางนากคู่กับวินัย ไกรบุตร และออกอัลบั้มเพลงในชื่อชุด “ดี-ทราย” จากนั้นได้ทำหน้าที่พิธีกรในหลายรายการ เช่น 7 สีคอนเสิร์ต คู่กับ พนมกร ตังทัตสวัสดิ์ และมีผลงานภาพยนตร์เช่น เฮี้ยน, Six หกตายท้าตาย, ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช และ บ้านผีสิง ฯลฯ รวมถึงละครพื้นบ้านแนวจักรๆ วงศ์ๆ เรื่อง ปลาบู่ทอง ทางช่อง 7 สี
ในปี พ.ศ. 2554 ได้ดำเนินรายการ "Book Guide" ทางสถานโทรทัศน์วอยซ์ทีวี
ทราย เจริญปุระ ยังเขียนบทความประจำ คอลัมน์ "รักคนอ่าน" โดยรีวิวหนังสือต่างๆลงในนิตยสารมติชน สุดสัปดาห์ด้วย
แม้จะประสบความสำเร็จในชื่อเสียงและการงาน แต่ ทราย เจริญปุระ กลับต้องเผชิญหน้ากับโรคซึมเศร้าที่เข้าเล่นงานเธอ แม้จะเป็นโรคที่หลายคนอาย แต่ทรายกลับไม่อายที่จะยอมรับและบอกกับทุกคนว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับโรคนี้อยู่
ในระหว่างการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563 เธอประกาศจุดยืนสนับสนุนผู้ชุมนุมประท้วง แล้วมีการจัดเลี้ยงอาหาร, รถห้องน้ำ และเต็นท์ ให้แก่ผู้ชุมนุม ทำให้เธอถูกแจ้งความฐานสนับสนุนการชมนุมโดยผิดกฎหมาย
เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2563 เธอเข้าพบพนักงานสอบสวน ณ สน.บางเขน ตามหมายเรียกคดีอาญา มาตรา 112 มาตรา 116 และกฎหมายอื่น ๆ พร้อมด้วยผู้ชุมนุมอีก 8 ราย
ทราย เจริญปุระ เป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565
ตลาดธนบุรี
ตลาดธนบุรี หรือที่นิยมเรียกติดปากว่า สนามหลวง 2 ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 195/1 หมู่ที่ 1 ถนนทวีวัฒนา แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10170
ตลาดธนบุรีเกิดขึ้นมาเนื่องจากทางกรุงเทพมหานครมีโครงการจัดสร้างตลาดขนาดใหญ่และสวนสาธารณะในเขตฝั่งธนบุรี เพื่อให้ประชาชนฝั่งธนบุรีมีสถานที่จับจ่ายสินค้าและพักผ่อน รวมทั้งพื้นที่กิจกรรมต่าง ๆ จึงเลือกเช่าพื้นที่ของห้างหุ้นส่วนจำกัด สวนพฤกษศาสตร์กรุงเทพ ในระยะเวลาเช่า 30 ปี ในพื้นที่รวม 110 ไร่ โดยแบ่งออกเป็นสวนสาธารณะ 60 ไร่ พื้นที่ตลาด 40 ไร่ อาคารสำนักงาน และทางเข้า 10 ไร่ โดยเปิดให้ประชาชนเข้ามาจับจ่ายตั้งแต่วันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 โดยใช้ชื่อว่า ตลาดนัดธนบุรี (สนามหลวง 2) โดยเปิดขายของเฉพาะวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เท่านั้น
จนกระทั่งถึงสมัยนายสมัคร สุนทรเวช เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ประสงค์ให้จัดเป็นตลาดทั้ง 7 วัน จึงขยายเวลาการขายออกเป็นทุกวัน ไม่มีวันหยุด พร้อมกับได้เปลี่ยนชื่อเป็น ตลาดธนบุรี เช่นในปัจจุบัน โดยในวันจันทร์จะเป็นวันขายส่งต้นไม้และของประดับตกแต่งบ้านและของเก่า วันอังคารเป็นวันขายส่งปลาสวยงาม ซึ่งปัจจุบัน ตลาดธนบุรีนับเป็นตลาดที่จำหน่ายกล้วยไม้ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
ตลาดธนบุรีนับเป็นตลาดที่แตกต่างไปจากตลาดอื่น ๆ อย่างชัดเจน โดยมีลักษณะร่มรื่น น่าเดิน เพราะมีสวนสาธารณะที่เป็นสวนมะพร้าวขนาดใหญ่ สลับกับร่องน้ำและเส้นทางจักรยานจำนวนทั้งสิ้น 12 ไร่ อยู่ใกล้เคียง และขนาบด้วยสวนทวีวนารมย์
ในปี พ.ศ. 2548 ตลาดธนบุรีได้ขยับขยายพื้นที่ออกไปเป็นโครงการ 2 โดยสร้างเป็นอาคารร้านค้าถาวร รวมทั้งอาหารสด และกลุ่มอาหารเปิดครบ โดยกลุ่มสินค้าที่ขายดีที่สุดได้แก่ กล้วยไม้ ปลาสวยงาม สัตว์เลี้ยง และอาหารตามลำดับ เฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ จะมีรถเข้ามาจอด ณ ตลาดธนบุรีประมาณ 2,500 คัน (ข้อมูลปี พ.ศ. 2545)
ในปี พ.ศ. 2554 ประสบภาวะน้ำท่วมรุนแรง เกิดความเสียหายที่ทำให้ผู้ค้าร้องเรียนเพื่อให้ช่วยเหลือเยียวยาแก้ไข
ในปี พ.ศ. 2555 หลังเหตุการณ์มหาอุทกภัยในปลายปี พ.ศ. 2554 ตลาดธนบุรีก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักด้วย ทำให้ได้มีความคิดที่จะเปิดโครงการตลาดแห่งใหม่เพื่อรองรับผลกระทบของผู้ค้าที่ได้รับผลกระทบในครั้งนั้น โดย บริษัท จีแอลโอ ดับบลิว ดีเวลล็อปเม้นท์ จำกัด ในที่สุดในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ก็ได้เปิดในชื่อ "รัฐประชามาร์เก็ต" บนพื้นที่ 6 ไร่ ด้วยทุนกว่า 500 ล้านบาท มีร้านค้าย่อยในโครงการกว่า 1,000 แผง โดยในระยะแรกที่เปิดดำเนินการในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ถึง 1 เมษายน ปีเดียวกัน เปิดให้ทำการขายฟรี คิดคำนวณมีรถเข้าออกโครงการเฉลี่ยวันละไม่ต่ำกว่า 6,000-8,000 คัน มีเงินสะพัดกว่าสิบล้านบาท
ตลาดธนบุรีจนถึงปัจจุบัน ได้เกิดอุบัติเหตุที่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้ค้า 3 ครั้ง และเป็นภัยพิบัติ 1 ครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเวลา 21.00 น. วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เมื่อเกิดไฟดับตลอดทั้งคืนจนถึงรุ่งเช้าของอีกวัน โดยไม่มีการแก้ไข เป็นเวลากว่า 13 ชั่วโมง ทำให้ปลาสวยงามต้องขาดอากาศหายใจตายเป็นจำนวนนับแสนตัว รวมค่าเสียหายราว 5 ล้านบาท ซึ่งทางกรุงเทพมหานครได้แสดงความรับผิดชอบโดยการให้ค้าขายโดยไม่เก็บค่าเช่าเป็นระยะเวลา 1 ปี
ครั้งที่สอง เกิดขึ้นเมื่อเวลา 21.45 น. ของวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2554 เกิดไฟไหม้จากเหตุไฟฟ้าลัดวงจร บริเวณโซน 1 ล็อก 13-16 ซึ่งส่วนใหญ่เป็นร้านขายเฟอร์นิเจอร์ เครื่องตกแต่งภายใน และสิ่งของเบ็ดเตล็ด ไฟได้ไหม้ร้านค้าเป็นจำนวน 100 ห้อง ค่าเสียหายไม่ต่ำกว่า 100 ล้านบาท
ครั้งที่สาม เกิดไฟดับขึ้นเมื่อเวลา 21.00 น. ของวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ถึงเวลา 10.00 น. วันที่ 5 ตุลาคม ปีเดียวกัน ทำให้ปลาสวยงามราคาแพงจำนวนมากต้องตายลงเหมือนอุบัติเหตุครั้งแรก รวมค่าความเสียหายกว่า 5 ล้านบาท ซึ่งกลุ่มผู้ค้าได้รวมตัวกันเรียกร้องหามาตรการป้องกันที่จะมิให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก ต่อผู้บริหารของกรุงเทพมหานคร
ในปลายเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2554 ได้เกิดเหตุการณ์มหาอุทกภัย ตลาดธนบุรีซึ่งตั้งอยู่ในเขตทวีวัฒนาก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักอีกด้วย ผู้ค้าหลายรายได้ยกสินค้าขึ้นสู่ที่สูง แต่บางรายก็ไม่สามารถที่จะทำได้ ทำให้ได้รับผลเสียหาย
เฮลเวติกา
เฮลเวติกา  เป็นชื่อไทป์เฟซหรือแบบตัวอักษรในตระกูล Sans Serif ที่มีใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2500 เป็นแบบตัวอักษรที่เป็นที่นิยมที่สุดแบบหนึ่งในปัจจุบัน และได้รับการฉลองครบรอบ 50 ปี ใน พ.ศ. 2550
เฮลเวติกา สร้างขึ้นโดย เอดัวร์ด ฮอฟฟ์มานน์ (Eduard Hoffmann) ผู้อำนวยการโรงหล่อโลหะ ฮาสไทป์ ในสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 ฮอฟฟ์มานน์ให้นักออกแบบชื่อ แมกซ์ มีดิงเกอร์ (Max Miedinger) เป็นผู้ออกแบบ โดยใช้ชื่อเป็นภาษาเยอรมันว่า "Neue Haas Grotesk" ในระยะแรก แต่ไม่ได้รับความนิยมนัก จนกระทั่งบริษัทแม่ของโรงหล่อโลหะ ฮาสไทป์ ได้เปลี่ยนชื่อไทป์เฟซเป็น "Helvetica" เมื่อ พ.ศ. 2504 มาจากคำว่า "Helvetia" (เฮลเวทิอา) ซึ่งเป็นชื่อในภาษาละตินของสวิตเซอร์แลนด์
ไทป์เฟซเฮลเวติกาได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ในช่วงทศวรรษ 1960-1980 นิยมใช้ในบริษัทที่ต้องการสร้างภาพลักษณ์ทันสมัย ได้รับเลือกเป็นตัวอักษรในป้ายแบบใหม่ของรถไฟใต้ดินนิวยอร์ก และในเครื่องหมายการค้าของบริษัทหรือผลิตภัณฑ์ชั้นนำ เช่น 3 เอ็ม, เอทีแอนด์ที, ลุฟต์ฮันซา, พานาโซนิก, แอปเปิลคอมพิวเตอร์, ไมโครซอฟท์, ไอพ็อด
ไทป์เฟซเฮลเวติกายังเป็นต้นแบบของไทป์เฟซในยุคหลังหลายไทป์เฟซ เช่น แอเรียล (Arial) เป็นไทป์เฟซเลียนแบบ ที่ออกมาใช้กับคอมพิวเตอร์ในปี พ.ศ. 2533 และ มานพติก้า (Manoptica) ออกแบบโดยมานพ ศรีสมพร ระหว่าง พ.ศ. 2516-2530 เป็นแบบอักษรขูดภาษาไทยชนิดไม่มีหัว ซึ่งพัฒนาให้มีบุคลิกคล้ายคลึงกับเฮลเวติกา
มวยไทยคาดเชือก
ไอ้หนุ่มกังฟู
Ranma Half
ไทป์เฟซ
ไทป์เฟซ หรือ ฟอนต์ หรือในชื่อไทยว่า ชุดแบบอักษร  คือชุดของรูปอักขระ (glyph) ที่ได้รับการออกแบบไว้อย่างเป็นเอกภาพด้วยรูปแบบเฉพาะตัว ไทป์เฟซอาจประกอบด้วยตัวอักษร ตัวเลข เครื่องหมายวรรคตอน และอาจรวมไปถึงอักษรภาพ (ideogram) เช่นอักษรจีนหรือสัญลักษณ์ต่างๆ เช่นสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์หรือทางเทคนิค
ความแตกต่างของไทป์เฟซกับฟอนต์.
บุคคลทั่วไปมักใช้คำว่า "ฟอนต์" (font/fount) เรียกแทนไทป์เฟซ หรือใช้เรียกสลับกัน แต่ในความจริงแล้วมีความหมายที่แตกต่างกัน ไทป์เฟซหมายถึงชุดตัวอักษรที่มีรูปแบบเดียวกัน ไม่ว่าจะมีขนาดใหญ่เล็กเท่าไร เช่น Arial, Arial Bold, Arial Italic และ Arial Bold Italic ต่างเป็นไทป์เฟซคนละชนิดกัน ส่วนฟอนต์จะหมายถึงชุดตัวอักษรที่มีทั้งไทป์เฟซและขนาดเดียวกัน ตัวอย่างเช่น Arial 12 พอยต์ก็เป็นฟอนต์หนึ่ง Arial 14 พอยต์ก็เป็นฟอนต์หนึ่ง Arial Bold 14 พอยต์ก็เป็นอีกฟอนต์หนึ่ง เป็นต้น ในการสร้างเอกสารแบบดิจิทัล ผู้ใช้สามารถเปลี่ยนขนาดฟอนต์ได้เองในคอมพิวเตอร์ ทำให้ความแตกต่างของไทป์เฟซกับฟอนต์จึงลดความสำคัญลงไป
สำหรับตระกูลหรือสกุลของตัวอักษร (font/type family) มีความหมายกว้างกว่าไทป์เฟซ กล่าวคือ แบบตัวอักษรชื่อเดียวกันที่อาจมีรูปแบบต่างๆ กัน ถือเป็นแบบอักษรตระกูลเดียวกัน โดยปกติจะมี 4 รูปแบบคือ roman, italic, bold, bold italic แบบอักษรบางตระกูลอาจมี narrow, condensed หรือ black อยู่ด้วยก็ได้ ดังนั้น Arial, Arial Bold, Arial Italic และ Arial Bold Italic ทั้งหมดเป็นแบบอักษรในตระกูล Arial ในขณะที่ Helvetica หรือ Courier ก็เป็นอีกตระกูลหนึ่ง
เชิงอักษร.
ไทป์เฟซสามารถแบ่งได้เป็นสองประเภทใหญ่ๆ คือ แบบมีเชิง (serif) และแบบไม่มีเชิง (sans serif)
แบบเซริฟคือแบบอักษรที่มีขีดเล็ก ๆ อยู่ที่ปลายอักษรเรียกว่า "เซริฟ" ดังที่ปรากฏในตัวอักษรตระกูล Times แบบอักษรชนิดนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าแบบโรมัน (roman) ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากอักษรที่จารึกไว้ในหินของอาณาจักรโรมัน เซริฟมีส่วนช่วยในการกวาดสายตาไปตามตัวอักษร ทำให้อ่านง่าย และนิยมใช้สำหรับพิมพ์เนื้อความ
ส่วนแบบซานส์เซริฟก็มีความหมายตรงข้ามกันคือไม่มีขีดที่ปลายอักษร และมีชื่อเรียกอีกอย่างว่าแบบกอทิก (gothic) อักษรชนิดนี้ไม่เหมาะกับการเป็นเนื้อความ แต่เหมาะสำหรับใช้พาดหัวหรือหัวเรื่องที่เป็นจุดเด่นซึ่งมองเพียงครั้งเดียว อย่างไรก็ตาม ฟอนต์สมัยใหม่ที่ได้รับการออกแบบในคอมพิวเตอร์ อาจมีทั้งแบบเซริฟและซานส์เซริฟปะปนกันในฟอนต์หนึ่งๆ
ความกว้างอักษร.
หากจะแบ่งประเภทตามความกว้างของอักษร สามารถแบ่งได้สองแบบคือ แบบกว้างตามสัดส่วน (proportional) และแบบกว้างขนาดเดียว (monospaced)
ผู้คนส่วนมากนิยมไทป์เฟซแบบกว้างตามสัดส่วน ซึ่งความกว้างอักษรจะแปรผันไปตามความกว้างจริงของรูปอักขระ เนื่องจากดูเหมาะสมและอ่านง่าย แบบอักษรประเภทนี้พบได้ทั่วไปตามสิ่งพิมพ์ต่างๆ รวมไปถึง GUI ในโปรแกรมคอมพิวเตอร์ (อาทิโปรแกรมประมวลคำหรือเว็บเบราว์เซอร์) แต่ถึงกระนั้น รูปอักขระที่ใช้แทนตัวเลขในหลายไทป์เฟซมักออกแบบให้มีความกว้างเท่ากันหมด เพื่อให้สามารถจัดเรียงได้ตรงตามคอลัมน์
ส่วนไทป์เฟซแบบกว้างขนาดเดียวเป็นการออกแบบที่มีจุดประสงค์เฉพาะ มีความกว้างอักษรเท่ากันหมดไม่ขึ้นอยู่กับรูปอักขระ คล้ายอักษรที่พิมพ์จากเครื่องพิมพ์ดีดซึ่งมีคอลัมน์ของตัวอักษรตรงกันเสมอ แบบอักษรชนิดนี้มีที่ใช้ในระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์บางชนิดเช่น DOS, Unix และเป็นที่นิยมในหมู่โปรแกรมเมอร์สำหรับแก้ไขซอร์สโคด ศิลปะแอสกี (ASCII Art) เป็นตัวอย่างหนึ่งที่จำเป็นต้องใช้อักษรแบบกว้างขนาดเดียวเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์
ถ้าหากพิมพ์ตัวอักษรสองบรรทัดด้วยจำนวนอักษรที่เท่ากันในแต่ละบรรทัด ไทป์เฟซแบบกว้างขนาดเดียวเราจะเห็นความกว้างทั้งสองบรรทัดเท่ากัน ในขณะที่แบบกว้างตามสัดส่วนจะกว้างไม่เท่ากัน และอาจไม่กว้างเท่าเดิมเมื่อเปลี่ยนไทป์เฟซ เนื่องจากรูปอักขระกว้างเช่น W, Q, Z, M, D, O, H, U ใช้เนื้อที่มากกว่า และรูปอักขระแคบเช่น i, t, l, 1 ใช้เนื้อที่น้อยกว่าความกว้างเฉลี่ยของอักษรอื่นในไทป์เฟซนั้นๆ
การวัดขนาดฟอนต์.
ขนาดของไทป์เฟซและฟอนต์ในงานพิมพ์ โดยปกติจะวัดในหน่วย "พอยต์" (point) ซึ่งหน่วยนี้ได้กำหนดขนาดไว้แตกต่างกันในหลายยุคหลายสมัย แต่หน่วยพอยต์ที่แท้จริงนั้นมีขนาดเท่ากับ นิ้ว สำหรับการออกแบบอักษร จะวัดด้วยหน่วย "เอ็ม-สแควร์" (em-square) เป็นหน่วยที่สัมพันธ์กับฟอนต์ขนาดนั้นๆ โดยหมายถึงความสูงที่สูงกว่าเล็กน้อยตั้งแต่ยอดปลายหางอักษรที่ชี้ขึ้นบน ลงไปถึงสุดปลายหางอักษรที่ชี้ลงล่างของฟอนต์นั้นๆ เอง ซึ่งเท่ากับความสูงของตัวพิมพ์ในงานพิมพ์ หรืออาจสามารถวัดได้ในหน่วยมิลลิเมตร คิว (¼ ของมิลลิเมตร) ไพคา (12 พอยต์) หรือเป็นนิ้วก็ได้
ตัวอักษรส่วนมากใช้เส้นบรรทัดหรือเส้นฐานเดียวกัน (baseline) ซึ่งหมายถึงเส้นตรงแนวนอนสมมติที่ตัวอักษรวางอยู่ในแนวเดียวกัน รูปอักขระของอักษรบางตัวอาจกินเนื้อที่สูงหรือต่ำกว่าเส้นฐาน (เช่น d กับ p) เส้นตรงสมมติที่ปลายหางของอักษรชี้ขึ้นบนและลงล่าง เรียกว่าเส้นชานบน (ascent) และเส้นชานล่าง (descent) ตามลำดับ ระดับของเส้นทั้งสองอาจรวมหรือไม่รวมเครื่องหมายเสริมอักษรก็ได้ ขนาดของฟอนต์ทั้งหมดจะวัดระยะตั้งแต่เส้นชานบนถึงเส้นชานล่าง นอกจากนั้นยังมีเส้นสมมติกำกับความสูงสำหรับอักษรตัวใหญ่กับอักษรตัวเล็ก ความสูงของอักษรตัวเล็กจะวัดจากความสูงของอักษร "x" ตัวเล็ก (x-height) ถ้าเป็นฟอนต์ภาษาไทยให้วัดจากอักษร "บ" ส่วนความสูงของอักษรตัวใหญ่ (cap height) ปกติจะวัดจากเส้นที่อยู่เท่ากับหรือต่ำกว่าเส้นชานบนเล็กน้อยถึงเส้นฐาน อัตราส่วนระหว่างความสูงอักษร x กับเส้นชานบนหรือความสูงอักษรตัวใหญ่มักถูกใช้สำหรับการจำแนกลักษณะของไทป์เฟซ
อักษรไทยกับไทป์เฟซ.
ผู้ใช้ส่วนมากสับสนว่า ไทป์เฟซบางชนิดซึ่งมีอักษรไทย สามารถจัดรูปแบบอักษรไทยด้วยไทป์เฟซนั้นๆได้ในโปรแกรมประยุกต์บางโปรแกรมได้ แต่กลับไม่สามารถใช้กับโปรแกรมประยุกต์หลายๆโปรแกรม เช่น ไม่สามารถใช้ไทป์เฟซอักษรไทย ในโปรแกรม อะโดบี โฟโตชอป และ อะโดบี อิลลัสเตรเตอร์ ได้ และมักโทษผู้ผลิตโปรแกรมประยุกต์นั้นๆ แต่อันที่จริงแล้ว เป็นเพราะการอ้างอิงตำแหน่งอักษรในการเข้ารหัสไม่ตรงกัน เพราะตำแหน่งอักษรละติน นั้นอยู่ตรงกันอยู่แล้วทั้งในแอสกีและยูนิโคด จึงไม่พบว่าเป็นปัญหา แต่ตำแหน่งของอักษรไทยในรหัสแอสกีและยูนิโคด นั้นไม่ตรงกัน โดยมากมักพบเป็นตัวอักษรละติน/สัญลักษณ์ประหลาดๆ เช่น ฉ กลายเป็น © เป็นต้น โดยมักพบได้กับไทป์เฟซไทยเกือบทุกตระกูล เช่น UPC หรือแม่แต่ไทป์เฟซบางตัวในชุด"ฟอนต์เพื่อชาติ" ก็เป็นปัญหานี้
นอกจากนี้ยังพบว่า ไทป์เฟซตระกูล UPC ที่เคยใช้จัดรูปแบบอักษรละตินบน ไมโครซอฟท์ ออฟฟิศ เวิร์ด 97 ได้นั้น กลับไม่สามารถใช้จัดรูปแบบอักษรละตินใน ไมโครซอฟท์ ออฟฟิศ เวิร์ด 2000 ขึ้นไปได้ จึงมีการปรับปรุงไทป์เฟซตระกูล UPC เป็น New และ DSE ตามลำดับ โดยไทป์เฟซตระกูลดังกล่าวมี 10 แบบคือ
ฟอนต์
Fount
คิ้วหนาซ่าสุดๆ
สครีมโม่
เทกกิงแชนเซสเวิลด์ทัวร์
คอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส  คือคอนเสิร์ตทัวร์ปัจจุบันของเซลีน ดิออน นักร้องสาวชาวแคนาดา เพื่อสนับสนุนอัลบั้มภาษาอังกฤษ "เทกกิงแชนเซส" ซึ่งออกจำหน่ายเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 คอนเสิร์ตทัวร์นี้ใช้เวลากว่า 1 ปีในการเยือน 5 ทวีป, 24 ประเทศ, 84 เมือง รวมการแสดงกว่า 123 ครั้ง
การแสดงนี้อำนวยการสร้างโดยเจมี่ คิง (ผู้อำนวยการสร้าง "คอนเสิร์ตทัวร์คอนเฟสชั่น" ของมาดอนน่า, "คอนเสิร์ตทัวร์แบ็กทูเบสิก" ของคริสตินา อากีเลรา) โดยผสมผสานดนตรี แฟชั่น สีสัน และการเต้น เพลงส่วนใหญ่ที่นำมาร้องเป็นเพลงฮิตของเซลีนจากอัลบั้ม "เทกกิงแชนเซส"
การแสดงคอนเสิร์ตนี้ใช้เวลาการแสดงประมาณ 2 ชั่วโมง โดยแบ่งการแสดงเป็น 4 ส่วนได้แก่ โซล, ร็อก, การแสดงที่เน้นแฟชั่น และวัฒนธรรมตะวันออกกลาง เซลีนแสดงพร้อมกับนักเต้น 8 คน (ชาย 4 คน, หญิง 4 คน)
คอนเสิร์ตนี้มีจอภาพแอลซีดีกว่า 20 จอรอบเวทีซึ่งตั้งอยู่ใจกลางของสถานที่แสดง ซึ่งจอเหล่านี้สามารถหมุนไปโดยรอบเวที และสามารถยกขึ้นลงได้ วิดีโอปฐมบทก่อนเริ่มการแสดงเป็นวิดีโอจากเพลง "ไอโดรฟออลไนต์" นอกจากนี้ยังมีวิดีโออื่นๆของเซลีนที่แสดงถึงพัฒนาการทางแฟชั่นประกอบกับเพลง "มายฮาร์ตวิลโกออน" ฉบับรีมิกซ์
เจมี คิงเข้าชมการแสดงคอนเสิร์ตนี้เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ที่เมืองแมนเชสเตอร์ สหราชอาณาจักร ซึ่งก่อนหน้านั้น เวทีไม่ได้ตั้งอยู่ตรงกลางสถานที่ทำการแสดง (ยกเว้นการแสดงที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น) หลังจากการคอนเสิร์ตทัวร์กว่า 2 เดือนครึ่ง เซลีนได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบเวทีมาอยู่ใจกลาง และสืบเนื่องมาจากความสามารถ 2 ภาษาของเซลีน เจมีจึงต้องแบ่งการแสดงเป็น 3 ส่วน การแสดงแรกประกอบไปด้วยเพลงภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ และแสดงพร้อมกับจอแอลซีดีที่เคลื่อนไหวได้อย่างเต็มรูปแบบ, การแสดงที่ 2 เป็นการแสดงที่เวที่ตั้งอยู่ตรงกลาง ประกอบไปด้วยการแสดงเพลงภาษาฝรั่งเศสมากกว่า 10 เพลง สำหรับประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส และการแสดงที่ 3 เป็นการแสดงไม่เต็มรูปแบบ โดยใช้กับสถานที่ที่ไม่สามารถตั้งเวทีใจกลางสถานที่แสดงได้
"ช่วงแรก"
&lt;br&gt;1. วิดีโอปฐมบท: "ไอโดรฟออลไนต์" (รีมิกซ์)
&lt;br&gt;2. "ไอโดรฟออลไนต์"
&lt;br&gt;3. "ไอก็อดเดอะมิวสิกอินมี" ††††††
&lt;br&gt;4. "เดอะพาวเวอร์ออฟเลิฟ"
&lt;br&gt;5. "เทกกิงแชนเซส"
&lt;br&gt;6. เมดเลย์:
&lt;br&gt;"อิทส์ออลคัมมิงแบ็กทูมีนาว"
&lt;br&gt;"บีคอสยูเลิฟด์มี"
&lt;br&gt;"ทูเลิฟยูมอร์"
&lt;br&gt;"ช่วงที่ 2"
&lt;br&gt;7. "New Mego's Flamenco" (บรรเลง)
&lt;br&gt;8. "อายส์ออนมี"
&lt;br&gt;9. "ออลบายมายเซลฟ์"
&lt;br&gt;"ช่วงที่ 3"
&lt;br&gt;10. วิดีโอ: "มายฮาร์ตวิลโกออน" (รีมิกซ์)
&lt;br&gt;11. "แอมอะไลฟ์" (รีมิกซ์)
&lt;br&gt;12. "แชโดวออฟเลิฟ"
&lt;br&gt;13. "เฟดอะเวย์"† / "คานท์ไฟท์เดอะฟีลลิ่ง"††
&lt;br&gt;14. "แอมยัวร์แองเจิล" (คู่กับ Barnev Valsaint)
&lt;br&gt;15. "อะโลน"
&lt;br&gt;16. "Pour que tu m'aimes encore"
&lt;br&gt;17. "ธิงทไวซ์"††† / "อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน" (คู่กับยูนะ อิโตะ) †††† / "อะนิวเดย์แฮสคัม"†††††
&lt;br&gt;18. "มายเลิฟ"†††††
&lt;br&gt;19. "วีวิวร็อกยู"
&lt;br&gt;20. "เดอะโชว์มัสโกออน"
&lt;br&gt;"ช่วงที่ 4"
&lt;br&gt;21. เมดเลย์
&lt;br&gt;"เซ้กซ์แมทชีน"
&lt;br&gt;"โซลแมน"
&lt;br&gt;"เลดี้มามาร์เลด"
&lt;br&gt;"เรสเป็ก"
&lt;br&gt;"ไอก็อดเดอะฟิลลิง"
&lt;br&gt;22. "อิทส์อะแมนส์แมนส์แมนส์เวิลด์"
&lt;br&gt;23. "แดทส์จัสเดอะวูแมนอินมี"
&lt;br&gt;24. "เลิฟแคนมูฟเมาเทน"
&lt;br&gt;25. "ริเวอร์ดีฟ เมาเทนไฮต์"
&lt;br&gt;"ช่วงที่ 5"
&lt;br&gt;26. "มายฮาร์ตวิลโกออน"
† แสดงที่แอฟริกาใต้ (ในบางที่) และญี่ปุ่น&lt;br&gt;
†† แสดงที่แอฟริกาใต้ performed (ในบางที่) , เกาหลีใต้ และออสเตรเลีย&lt;br&gt;
††† แสดงที่แอฟริกาใต้&lt;br&gt;
†††† แสดงที่ญี่ปุ่น&lt;br&gt;
††††† แสดงที่เกาหลีใต้และออสเตรเลีย&lt;br&gt;
†††††† แสดงที่แอฟริกาใต้, ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้
แบบตัวอักษร
ภาษาคาราไช-บัลคาร์
ภาษาคาราไช-บัลคาร์  หรือ ภาษาเตอร์กิกภูเขา  เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิก ใช้พูดโดยชาวคาราไชและชาวบัลคาร์ มีภาษาถิ่นสองแบบคือสำเนียงคาราไชและสำเนียงบัลคาร์ ซึ่งมีหน่วยเสียงพยัญชนะบางตัวต่างกัน เช่น เสียง ของสำเนียงคาราไช เป็นเสียง ในสำเนียงบัลคาร์
อักษรที่ใช้ในปัจจุบันได้แก่
อักษรละตินมีดังนี้:
แบบอักขระ
แบบตัวอักขระ
แบบอักษร
วิษณุ ก่อเกียรติยิม
วิษณุ ก่อเกียรติยิม มีชื่อจริงว่า พิษณุ ฉิมสุนทร เกิดเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2527 ที่จังหวัดนครราชสีมา
ภาษาการาเชย์-บัลกา
ภาษาเปอร์เซียกลาง
ภาษาเปอร์เซียกลาง หรือ ภาษาปะห์ลาวี เป็นภาษากลุ่มอิหร่าน ใช้พูดในยุคซัสซาเนียน พัฒนามาจากภาษาเปอร์เซียโบราณ เขียนด้วยอักษรปะห์ลาวี
การเปลี่ยนแปลงมาจากภาษาเปอร์เซียโบราณ.
ในการแบ่งยุคของภาษากลุ่มอิหร่าน ยุคกลางได้แก่ภาษาที่ใช้พูดในช่วง พ.ศ. 243 (การสิ้นสุดของราชวงศ์อักแคมีเดีย) จนถึงพุทธศตวรรษที่ 12 (สิ้นสุดยุคซัสซาเนียน) ภาษาที่สำคัญที่สุดในยุคนี้คือภาษาปะห์ลาวี การเปลี่ยนแปลงจากยุคเก่ามาสู่ยุคใหม่ที่สำคัญคือการเปลี่ยนรูปแบบของคำจากรูปแบบการสร้างมาเป็นรูปแบบที่แยกเป็นคำนาม คำสรรพนาม และคำคุณศัพท์ เลิกใช้ปัจจัยเชื่อมต่อ รวมทั้งการเลิกใช้ การก เพศ และคำทวิพจน์ คำบุพบทใช้จำแนกบทบาทของคำ และเปลี่ยนรูปแบบการแสดงกาล อย่างไรก็ตาม ในยุคนั้นยังใช้ภาษาเปอร์เซียโบราณเป็นภาษาเขียน ซึ่งต่างไปจากภาษาพูดในขณะนั้นมาก ส่วนที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญ ได้แก่
การเปลี่ยนแปลงไปเป็นภาษาเปอร์เซียยุคใหม่.
ลูกหลานของภาษาเปอร์เซียกลางที่ใช้พูดอยู่ในปัจจุบันคือภาษาเปอร์เซียสมัยใหม่ การเปลี่ยนแปลงของภาษาในช่วงยุคกลางตอนปลายและยุดใหม่ค่อยๆเปลี่ยนแปลงในช่วงพุทธศตวรรษที่ 15-16 หนังสือที่เขียนด้วยภาษาเปอร์เซียกลางยังอ่านเข้าใจได้ด้วยผู้พูดภาษาเปอร์เซียใหม่ตอนต้น อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างต่อไปนี้ได้เกิดขึ้นแล้วในพุทธศตวรรษที่ 15
ภาษาเปอร์เซียกลางหรือภาษาปะห์ลาวีเป็นภาษาที่ใช้มากในเอกสารของภาษาโซโรอัสเตอร์ที่มีรายละเอียดเกี่ยวกับและรายละเอียดของศาสนาโซโรแอสเตอร์ซึ่งเป็นศาสนาประจำรัฐในอิหร่านยุคซัสซาเนียน พ.ศ. 319 - 1193 ก่อนที่อิหร่านจะถูกรุกรานโดยชาวอาหรับและเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม
ภาษาปะห์ลาวี
ฟอนท์
ภาษาวันจี
ภาษาวันจี (Vanji; Vanchi; Vanži) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้สาขาปามีร์ ใช้พูดในบริเวณลุ่มแม่น้ำวันจีในจังหวัดปกครองตนเองกอร์โน-บาดัคชานในประเทศทาจิกิสถาน ในพุทธศตวรรษที่ 24 บริเวณนี้ถูกผนวกเข้ากับรัฐเอมิเรตส์บูคาราและในตอนปลายของพุทธศตวรรษ ภาษาวันจีได้สูญหายไป
ภาษาลูรี
ลูรี  เป็นภาษาอิหร่านทางตะวันตกเฉียงใต้ที่พูดโดยชาวลูร์ ซึ่งเป็นชาวอิหร่านในเอเชียตะวันตก สำเนียงลูรีมีที่มาจากภาษาเปอร์เซียกลาง ได้แก่ ลูรีกลาง, บักติยารี, และลูรีใต้ มีผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาหลักโดยชาวบักติยารีและลูร์สใต้ ในประเทศอิหร่าน
ครับ หมายถึง
พระธรรมกิตติวงศ์
ตลาดซันเดย์
ตลาดซันเดย์ เป็นส่วนของตลาดนัดจตุจักรที่ติดกับถนนกำแพงเพชร 2 ส่วนมากเป็นร้านขายปลาสวยงาม ทั้งขายส่งและปลีก เป็นที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทย โดยให้ บริษัท ธนสารสมบัติ เป็นผู้เช่าต่อ