pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาบรุซโซ  เป็นแคว้นหนึ่งในยี่สิบแคว้นของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ห่างจากกรุงโรมไปทางตะวันออกประมาณ 50 ไมล์ มีพื้นที่ติดต่อกับแคว้นมาร์เคทางทิศเหนือ ทะเลเอเดรียติกทางทิศตะวันออก แคว้นโมลีเซทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และแคว้นลัตซีโยทางทิศตะวันตกและทิศตะวันตกเฉียงใต้ ถึงแม้ว่าแคว้นอาบรุซโซมีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์อยู่บริเวณภาคกลาง แต่แคว้นนี้มักถูกจัดอยู่ในภาคใต้เนื่องจากมีลักษณะทางประวัติศาสตร์เชื่อมโยงกับราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสองในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมตอนใต้ของอิตาลีทั้งหมด
คำว่า "อาบรุซโซ"  มาจากคำภาษาละตินว่า "Aprutium" ซึ่งเป็นชื่อของชนเผ่าโบราณที่อาศัยอยู่ในตอนกลางของอิตาลี โดยในสมัยโรมัน แม้ว่าภูมิภาคนี้จะเป็นที่รู้จักในหลายชื่อ เช่น Picenum, Sabina et Samnium, Flaminia et Picenum และ Campania et Samnium แต่ก็ได้เป็นที่รู้จักในชื่อ Aprutium ในยุคกลาง โดยสาเหตุการใช้ชื่อนี้มีที่มาที่เป็นไปได้อยู่ 4 แห่ง ได้แก่ มีหลายความคิดที่คิดว่าเพี้ยนมาจาก Praetutium หรือไม่ก็เพี้ยนมาจากชื่อชาว Praetutii ซึ่งเป็นผู้สร้างเมือง Interamnaes (ปัจจุบันคือเมืองเตราโม) และมีอีกสาเหตุหนึ่งคือ คำว่า Aprutium มาจากภาษาละติน "aper" (หมูป่า) ดังนั้นจึงหมายถึง "แผ่นดินแห่งหมูป่า" หรือมาจากคำว่า "abruptum" (ขรุขระ, ชัน) และสุดท้ายที่เป็นไปได้ คือมาจากวลีละตินว่า "a Bruttiis" (จากบรูตตี) หมายความว่าแผ่นดินนี้เริ่มต้นจากชาวบรูซี (Bruzi) ซึ่งได้ย้ายลงใต้ไปครอบครองพื้นที่บริเวณแคว้นคาลาเบรีย
ก่อนปี ค.ศ. 1963 (พ.ศ. 2506) อาบรุซโซเป็นส่วนหนึ่งของอาบรุซซี (Abruzzi) กับโมลีเซ คำว่าอาบรุซซีเป็นชื่อเรียกภูมิภาคส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง ภูมิภาคนี้ปกครองโดยแบ่งเป็น Abruzzo Citeriore (อาบรุซโซใกล้) และ Abruzzo Ulteriore I และ II (อาบรุซโซใกล้ 1 และ 2) ที่ไม่ใกล้ไม่ไกลนักจากเมืองเนเปิลส์ ซึ่งเป็นเมืองหลักของอาณาจักรในสมัยนั้น ในปัจจุบัน Abruzzo Citeriore คือจังหวัดคีเยตี, Abruzzo Ulteriore I คือจังหวัดเตราโมและจังหวัดเปสคารา และ Abruzzo Ulteriore II คือจังหวัดลากวีลา
เมื่อ พ.ศ. 2552 วันที่ 6 เมษายน ได้เกิดแผ่นดินไหวขนาดความรุนแรง 6.3 ทำให้เกิดความเสียหายอย่างหนักแก่เมืองต่าง ๆ ในแคว้นอาบรุซโซ โดยเฉพาะในเมืองลากวีลา ซึ่งเป็นเมืองหลักของแคว้น แผ่นดินไหวครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 308 คน และสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ทั้งบ้านเรือน โบสถ์ เสียหายเป็นจำนวนมาก
แคว้นอาบรุซโซตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของคาบสมุทรอิตาลี โดยมีพื้นที่ทั้งหมด 10,794 ตารางกิโลเมตร มีขอบเขตทางทิศตะวันออกเป็นทะเลเอเดรียติกที่มีชายฝั่งยาวประมาณ 150 กิโลเมตร และทิศตะวันตกถูกกั้นด้วยเทือกเขาแอเพนไนน์ ทำให้แคว้นนี้เป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีภูเขามากที่สุดในอิตาลี และเป็นที่ตั้งของภูเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาแอเพนไนน์ คือ คอร์โนกรันเด มีความสูง 2,914 เมตร ส่วนลักษณะทางอุทกวิทยา แคว้นอาบรุซโซมีแม่น้ำหลายสายไหลผ่าน แต่ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดได้แก่ แม่น้ำเปสคาราและแม่น้ำซันโกร นอกจากนี้แคว้นอาบรุซโซยังมีอุทยานแห่งชาติอาบรุซโซ ซึ่งมีพื้นที่ 500 ตารางกิโลเมตร มีสัตว์และพืชประจำถิ่นเมดิเตอร์เรเนียนที่หายาก เช่น ละมั่ง หมาป่า หมี นกอินทรีสีทอง เป็นต้น
แคว้นอาบรุซโซมีภูมิอากาศที่แตกต่างกันตามสภาพพื้นที่ โดยจะมีอากาศร้อนและแห้งบริเวณพื้นที่ชายฝั่งทะเล และอากาศเย็นในพื้นที่ส่วนในของแคว้นซึ่งเป็นภูเขา
นับตั้งแต่ทศวรรษที่ผ่านมา การท่องเที่ยวในแคว้นอาบรุซโซได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้น ส่วนใหญ่นักท่องเที่ยวจะเป็นชาวอิตาลีและชาวยุโรป แคว้นอาบรุซโซมีปราสาทและหมู่บ้านยุคกลางมากมาย โดยเฉพาะบริเวณใกล้กับเมืองลากวีลาที่เรียกกันว่า "Abruzzoshire" โดยชื่อนี้เปรียบได้กับ "Chiantishire" ซึ่งเป็นชื่อเรียกพื้นที่เคียนตีในแคว้นตอสคานา นอกจากนี้ แคว้นอาบรุซโซยังมีสถานตากอากาศสำหรับเล่นสกี 21 แห่ง โดยการเดินทางจากโรมใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง สถานตากอากาศสกีส่วนใหญ่จะอยู่ที่เมืองรอคคาราโซ ส่วนสถานที่ที่นิยมการปีนเขาอยู่บริเวณกรันซัสโซซึ่งเป็นจุดที่มีความสูงที่สุดของคาบสมุทรอิตาลี มีภูเขาคอร์โนกรันเดและธารน้ำแข็งที่อยู่ใต้สุดของทวีปยุโรปที่มีชื่อว่า คัลเดโรเนที่ 2 ตั้งอยู่บริเวณนั้น ซึ่งเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การปีนเขาและเดินทางไกลชมธรรมชาติ
ส่วนสถานที่ท่องเที่ยวทางทะเล แคว้นอาบรุซโซมีชายหาดรวมยาวประมาณ 129 กิโลเมตร สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม มีบ้านพักตากอากาศและรีสอร์ตริมชายหาด อยู่ในเมืองวัสโต ทางชายฝั่งทิศใต้ของแคว้นอาบรุซโซ ส่วนชายฝั่งทางตอนกลางคือเมืองซิลวีมารีนาซึ่งทรายที่นั่นเป็นที่กล่าวขานกันว่าดีที่สุดในอิตาลี ส่วนชายฝั่งทะเลทางตอนเหนือที่มีชื่อเสียง ได้แก่ เมืองอัลบาอาเดรียตีคาและมาร์ตินซีคูโร
อุทยานทางธรรมชาติ.
พื้นที่ 1 ใน 3 ของแคว้นอาบรุซโซเป็นพื้นที่อุทยานแห่งชาติและอุทยานแห่งแคว้น ได้แก่
" (อุทยานบางแห่งมีพื้นที่ร่วมกับแคว้นอื่นด้วย) "
แคว้นอาบรุซโซแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 จังหวัด ดังนี้
ในอดีต พื้นที่บริเวณแคว้นอาบรุซโซรู้จักกันดีในชื่อ ตรันซูมันซา  ที่ซึ่งแกะและวัวจำนวนมากได้อพยพลงใต้ไปยังภูมิภาคปุลยาในช่วงฤดูหนาว
สำเนียงท้องถิ่นของอาบรุซโซประกอบด้วยเตรามาโน, อาบรุซเซเซโอรีเยนตาเล-อาเดรียตีโก และอาบรุซเซเซออคซีเดนตาเล โดยสองสำเนียงแรกจัดอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นอีตาเลียโนเมรีดีโยนาเล-อินแตร์โน  ของอิตาลีตอนใต้ ซึ่งรู้จักกันในชื่ออย่างง่ายคือ นาโปลีตัน เพราะเหตุที่ภูมิภาคนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเนเปิลส์และราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง ส่วนอีกสำเนียงเป็นของจังหวัดลากวีลา ซึ่งเกี่ยวข้องกับกลุ่มภาษาถิ่นออสโค-อุมโบร  ของอิตาลีตอนกลางรวมถึงกรุงโรม อย่างไรก็ตามสำเนียงภาษาอิตาลีในอาบรุซโซก็ยังไม่มีการกำหนดเฉพาะเจาะจง
อันที่จริง มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเคยได้จัดตั้งโครงการวิจัยภาษาในเมืองวัสโต เมืองตากอากาศทางใต้ของอาบรุซโซ ปรากฏว่ายังมีผู้พูดภาษาแอลเบเนียในพื้นที่เล็ก ๆ ในเมืองเปนเนของจังหวัดเปสคารา
ในอาบรุซโซมีเมืองประวัติศาสตร์อยู่มากมาย เช่น ซุลโมนา เมืองที่รู้จักกันดีว่าเป็นที่อยู่ของออวิด กวีเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของอิตาลี, สกันโน, อาตรี เมืองศูนย์กลางศิลปะที่งดงาม และเมืองเชิงเขาเปนเน ลันชาโน และโลเรโตอาปรูตีโน
อาบรุซโซ
โคสิโม ตูรา
โกซีโม ตูรา
โคสิโม ทูรา  (ราว ค.ศ. 1430 - ค.ศ. 1495) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีตอนต้นของตระกูลการเขียนภาพแบบเฟอร์ราราของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
โคสิโม ทูราเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1430 ที่เมืองเฟอร์ราราใน ประเทศอิตาลี โคสิโมเป็นลูกศิษย์ของฟรานเชสโค สควาร์ชิโอเน (Francesco Squarcione) แห่งปาดัว ต่อมาก็เข้าอยู่ในการอุปถัมภ์ของบอร์โซ เดสเต และแอร์โคเล เดสเตที่ 1 ดยุคแห่งเฟอร์รารา เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1460 โคสิโมก็ได้รับค่าจ้างประจำจากสำนักดยุคแห่งเฟอร์รารา ลูกศิษย์ของโคสิโมก็ได้แก่ฟรานเชสโค เดล คอสสา และ ฟรานเชสโค บิอังชิ (Francesco Bianchi) และตนเองได้รับอิทธิพลจากอันเดรีย มานเทนยา และ เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
ในเฟอร์ราราโคสิโมมีงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังอุปมานิทัศน์ที่วังสคิฟาโนเอีย (ค.ศ. 1469–ค.ศ. 1471) ซึ่งเป็นวังฤดูร้อนของตระกูลเดสเตที่ตั้งอยู่นอกประตูเมืองเฟอร์รารา งานนี้เป็นงานที่ทำร่วมกับฟรานเชสโค เดล คอสสา เป็นงานอุปมานิทัศน์ในบริบทของ “วัฏจักรสิบสองเดือน” (Cycle of the Year) ที่ประกอบด้วยจักรราศี และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในรอบสิบสองเดือนของแต่ละปี
นอกจากนั้นโคสิโมก็ยังเขียนภาพบนบานประตูออร์แกนของมหาวิหารเป็นภาพ “การประกาศของเทพ” (ค.ศ. 1469) และเขียนงานชุด “มิวส์” สำหรับห้องแคบิเน็ท (Cabinet) ของเลโอเนลโล เดสเต (Leonello d'Este) ที่รวมทั้งภาพอุปมานิทัศน์ของ Calliope ผู้เป็นมิวส์ของคีตกรรม งานที่ระบุบางว่าเขียนบางชิ้นก็มักจะเป็นที่ขัดแย้งกัน
Cosimo Tura
Cosmè Tura
บาร์เกย์  คือบาร์เฉพาะที่จัดให้พิเศษ (หรือเน้น) ให้ลูกค้าเกย์ เลสเบี้ยน ไบเซ็กชวลและคนข้ามเพศ (กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ) ที่มีคำว่าเกย์มาใช้ยังครอบคลุมไปถึงกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศและเกย์ บาร์เกย์เป็นศูนย์รวมของสังคมเกย์และเป็นที่ในไม่กี่ที่ที่ชาวรักเพศเดียวกันและกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศจะมาพบปะสังสรรค์กันอย่างเปิดเผย คำอื่นที่อาจหมายถึงบาร์เกย์ ในเช่น คลับเกย์ ผับเกย์ หรือในภาษาอังกฤษอย่าง boy bar, girl bar, queer bar, lesbian bar, และ dyke bar เป็นต้น ซึ่งชื่อขึ้นกับสังคมเฉพาะกลุ่มนั้น ๆ และด้วยการมาถึงของสังคมบริการเครือข่ายสังคมทางอินเทอร์เน็ตและการเปิดกว้างขึ้นในการยอมรับของผู้คนต่อกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ จึงทำให้บาร์เกย์ในสังคมเกย์มีจำนวนลดลงไป
เกย์บาร์
สันตะสำนัก
สันตะสำนัก (, ; ) หรือ อาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์  คือสถาบันฝ่ายปกครองศาสนาในกำกับของมุขนายกแห่งกรุงโรม อันเป็นตำแหน่งประมุขของคริสตจักรโรมันคาทอลิกทั้งหมดด้วย สันตะสำนักเป็นที่ตั้งของรัฐบาลกลางของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ฉะนั้นเมื่อกล่าวถึง “สันตะสำนัก” จึงหมายถึงองค์กรบริหารส่วนกลางของคริสตจักรโรมันคาทอลิกทั้งหมด และเป็นอาณาจักรทางศาสนาที่เป็นที่ยอมรับตามกฎหมายนานาชาติว่าเป็นรัฐอิสระที่มีประมุขเป็นพระสันตะปาปาและสถาปนาความสัมพันธ์ทางทูตกับประเทศอื่นได้
สันตะสำนักแบ่งการบริหารออกเป็น 4 ระดับ ได้แก่
ทั้งนี้สันตะสำนักไม่ใช่นครรัฐวาติกันที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1929 สันตะสำนักถือว่ามีมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก ตำแหน่งทูตจะไม่ใช่ตำแหน่งทูตแห่งนครรัฐวาติกัน แต่จะเป็นทูตแห่งสันตะสำนัก และผู้แทนของพระสันตะปาปาในรัฐหรือประเทศอื่นก็ถือว่าเป็นผู้แทนของสันตะสำนัก มิใช่ผู้แทนของนครรัฐวาติกันเรียกว่าเอกอัครสมณทูต
ขณะที่มุขมณฑลอื่น ๆ ในคริสตจักรต่างก็เป็นมุขมณฑลที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่การเรียกอาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์โดยทั่วไปแล้วจะเป็นความหมายที่ใช้ในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและในความหมายของประมวลกฎหมายพระศาสนจักร ที่หมายถึงรัฐบาลกลางของคริสตจักรโรมันคาทอลิกทั้งหมด
อัครมุขนายก
อาร์ชบิชอป  หรืออัครมุขนายก ชาวไทยคาทอลิกเรียกว่าพระอัครสังฆราช เป็นตำแหน่งการปกครองระดับสูงในบางคริสตจักรที่มีการจัดระเบียบองค์การแบบอิปิสโคปัล เช่น โรมันคาทอลิก ออร์ทอดอกซ์ แองกลิคัน ถือว่ามีสถานะเหนือกว่ามุขนายก (bishop) การเป็นอัครมุขนายกหมายถึงการได้ปกครองอัครมุขมณฑล (archdiocese) ซึ่งเป็นมุขมณฑลที่มีความสำคัญเป็นกรณีพิเศษ หรือในกรณีของแองกลิคันคอมมิวเนียนจะหมายถึงกลุ่มมุขมณฑลที่รวมกันเป็นภาคคริสตจักร เช่น ภาคแคนเทอร์เบอรีที่ปกครองโดยอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้นเสมอไป
“อัครมุขนายก” มีฐานะเท่าเทียมกับมุขนายกในด้านการศาสนา แต่มีอภิสิทธิ์บางอย่างมากกว่า ฉะนั้นถ้าผู้ที่เป็นมุขนายกอยู่แล้วได้รับการแต่งตั้ง (appointment) เป็นอัครมุขนายกก็ไม่จำเป็นต้องรับการอภิเษก (consecration) อีก มีแต่พิธีเข้ารับตำแหน่ง (installation) แต่ถ้าผู้ที่ได้รับตำแหน่งไม่ได้เป็นมุขนายกมาก่อน ผู้นั้นก็ต้องเข้าพิธีอภิเษกเพื่อรับศีลอนุกรมเสียก่อนที่จะทำหน้าที่เป็นอัครมุขนายก
คำว่า “Archbishop” มาจากภาษากรีกว่า “αρχι” ที่แปลว่า “ที่หนึ่ง” หรือ “หัวหน้า” และคำว่า “επισκοπος” ที่แปลว่า “ปกครองดูแล”
“อัครมุขนายก” ปกครอง “อัครมุขมณฑล” หรือภาคคริสตจักร ถ้าเป็นในสมัยโบราณโดยเฉพาะในสมัยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อัครมุขนายกก็จะปกครอง “รัฐอัครมุขนายก” เช่น อาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์ (Archbishop of Mainz) ผู้ปกครอง “ราชรัฐอัครมุขนายกไมนทซ์” (Archbishopric of Mainz)
ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าตำแหน่งอาร์ชบิชอปอย่างที่ใช้ในปัจจุบันเริ่มมีขึ้นตั้งแต่เมื่อไร หลักฐานเก่าที่สุดปรากฏในกฤษฎีกาสังคายนาไนเซียครั้งที่หนึ่งและซีนอดที่แอนติออก ว่ามี "เมโทรโพลิทัน" ทำหน้าที่ประธานคณะมุขนายกในแต่ละมณฑลของโรมัน จนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 เมโทรโพลิทันจึงถือว่าสูงกว่ามุขนายก แต่ต่ำกว่าอัครบิดร และใช้คำว่า "อาร์ชบิชอป" อย่างในปัจจุบันมาตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 6
นิกายโรมันคาทอลิก แบ่งอัครมุขนายกออกเป็น 2 ประเภท คือ
ในปี ค.ศ. 1965 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 ได้ยกสถานะมิสซังคาทอลิกทั้ง 6 แห่งในประเทศไทยขึ้นเป็นมุขมณฑล โดยเขตมิสซังกรุงเทพฯ และเขตมิสซังท่าแร่-หนองแสงได้เป็นอัครมุขมณฑล และให้ประมุขของทั้งสองมิสซังมีสมณศักดิ์เป็นอัครมุขนายก โดยพระคุณเจ้ายอแซฟ ยวง นิตโย ประมุขมิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ และพระคุณเจ้ามีคาแอล เกี้ยน เสมอพิทักษ์ ประมุขมิสซังโรมันคาทอลิกท่าแร่-หนองแสง เป็นบาทหลวงไทยสององค์แรกที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัครมุขนายก
ปัจจุบัน ในประเทศไทยมีอัครมุขนายกมหานคร 2 องค์ คือ
และมีอัครมุขนายกเกียรตินาม 3 องค์ คือ
Archbishopic
เขตอัครมุขนายก
อัครสังฆมณฑล
อาร์คบิชอป
เจ้าชายมุขนายก
เจ้าชายมุขนายก  เป็นมุขนายกที่มีศักดิ์เป็นเจ้าชายแห่งคริสตจักรโดยมีราชรัฐในปกครองอย่างน้อยหนึ่งแห่ง ทำให้เขตปกครองของพระองค์ทั้งราชรัฐและมุขมณฑลมีลักษณะทับซ้อนกันในพื้นที่เดียว กรณีที่เป็นอัครมุขนายกปกครองราชรัฐก็เรียกว่า เจ้าชายอัครมุขนายก ถ้าเป็นนักพรตปกครองราชรัฐเรียกว่าเจ้าชายอธิการอาราม ( prince-abbot)
ในยุโรปตะวันตกตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 จักรพรรดิโรมันเริ่มสูญเสียพระราชอำนาจเพราะถูกคุกคามจากพวกอนารยชน ดังนั้นมุขนายกซึ่งเป็นผู้นำฝ่ายคริสตจักรจึงต้องขึ้นมาทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการฝ่ายอาณาจักรแทน บางครั้งก็ถึงกับต้องนำทัพเองด้วยถ้าจำเป็น
ในจักรวรรดิไบแซนไทน์ จักรพรรดิก็นิยมแต่งตั้งหรือพระราชทานสิทธิและหน้าที่พิเศษให้มุขนายกบางองค์ปกครองรัฐในมุขมณฑลของตนได้ ซึ่งถือเป็นแนวพัฒนาการของลัทธิจักรพรรดิสันตะปาปานิยมที่จะให้คริสตจักรตะวันออกมาทำงานให้กับจักรวรรดิด้วย เช่น มีอัครบิดรสากลที่ทำหน้าที่คล้ายเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการศาสนาให้กับองค์จักรพรรดิ จักรวรรดิรัสเซียมีการดำเนินการยิ่งกว่านี้อีก กล่าวคือยุบตำแหน่งอัครบิดรแล้วให้คริสตจักรอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของฝ่ายอาณาจักร
คำว่า "ฮอคชติฟท์" ในภาษาเยอรมันก็หมายถึงอำนาจหน้าที่ฝ่ายอาณาจักรที่มุขนายกสามารถว่าการปกครองราชรัฐของตนได้ ถ้าเป็นของอัครมุขนายก เรียกว่า "แอร์ซชติฟท์"
Prince-Bishop
Prince-Bishopric
อาณาจักรสมเด็จสังฆราช
เขตมุขนายกผู้ครองนคร
Prince bishop
Prince bishopric
รัฐผู้คัดเลือกไมนทซ์
รัฐผู้คัดเลือกไมนทซ์  หรือ ราชรัฐอัครมุขนายกไมนทซ์  เป็นราชรัฐอัครมุขนายกที่สำคัญในคริสตจักรและเป็นเขตปกครองทางการเมืองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ระหว่างปี ค.ศ. 780/782 ถึงปี ค.ศ. 1802 ตามลำดับชั้นบังคับบัญชาในคริสตจักรโรมันคาทอลิกถือว่าอาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์เป็น "primas Germaniae" หรือผู้แทนของพระสันตะปาปาทางบริเวณตอนเหนือของเทือกเขาเทือกเขาแอลป์ นอกไปจากกรุงโรมแล้วก็มีแต่มุขมณฑลโรมันคาทอลิกไมนทซ์เท่านั้นที่เรียกว่า "สันตะสำนัก" แต่คำนี้ก็มาใช้กันน้อยลง
ราชรัฐอัครมุขนายกแห่งนี้ถือเป็นราชรัฐคริสตจักรที่มีความสำคัญต่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ มีพื้นที่รวมทั้งดินแดนต่าง ๆ ที่บางดินแดนก็ไม่มีอาณาเขตติดต่อกันที่รวมทั้ง บริเวณไม่ไกลจากไมนทซ์ทั้งทางฝั่งซ้ายและขวาของแม่น้ำไรน์ อาณาบริเวณตามแม่น้ำไมน์เหนือแฟรงก์เฟิร์ต (รวมทั้งอชัฟเฟินบวร์ค) แคว้นไอชส์เฟ็ลท์ในนีเดอร์ซัคเซินและทือริงเงิน และดินแดนบริเวณแอร์ฟวร์ทในทือริงเงิน นอกจากนั้นแล้วอาร์ชบิชอปแห่งแห่งไมนทซ์ก็ยังมีตำแหน่งเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และเป็นสมาชิกของคณะผู้คัดเลือกจักรพรรดิ (electoral college) ตามทฤษฎีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1251 และอย่างเป็นการถาวรตั้งแต่ปีค.ศ. 1263 จนถึงปีค.ศ. 1803
Archbishopric of Mainz
บาหลี (แก้ความกำกวม)
Archbishop of Mainz
อาณาจักรเลือกตั้งแห่งไมนซ์
Electorate of Mainz
Königstein-Mainz
ราชรัฐมุขนายกลีแยฌ
ราชรัฐมุขนายกลีแยฌ  เป็นรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำในบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศเบลเยียมที่ปกครองโดยเจ้าชายบิชอปแห่งลีเยช (Prince-Bishop of Liège) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 980 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1795
บิชอปแห่งลีเยชได้รับอำนาจการปกครองทางการเมืองต่อเคาน์ตีฮุย (county of Huy) — ส่วนหนึ่งของมุขมณฑล — ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 รัฐมุขนายกขยายตัวต่อไปยังดินแดนรัฐลอร์ดแห่งบูลียงในปี ค.ศ. 1096 (แต่มาเสียให้แก่ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1678), เคาน์ตีแห่งลูนในปี ค.ศ. 1366 และเคาน์ตีแห่งฮอร์เนในปี ค.ศ. 1568. ราชรัฐมุขนายกลีแยฌมิได้เป็นส่วนหนึ่งชองสหมณฑลแห่งเนเธอร์แลนด์ หรือ เนเธอร์แลนด์ตอนใต้ แต่การปกครองของรัฐได้รับอิทธิดลของดยุกแห่งเบอร์กันดีและต่อมาราชวงศ์ฮับส์บูร์ก
ราชรัฐมุขนายกลีแยฌมาถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1795 เมื่อพ่ายแพ้ต่อฝรั่งเศส ดินแดนของรัฐถูกแบ่งแยกเป็นจังหวัด (Département) ที่รวมทั้ง Meuse-Inférieure, Ourthe (département) และ Sambre-et-Meuse
Prince Bishopric of Liège
Prince-Bishop of Liège
Prince Bishop of Liège
สมเด็จพระสังฆราชแห่งลีเยช
Bishopric of Liège
อาณาจักรสังฆราชแห่งลีเยช
Bishop of Liège
อัตราการเปลี่ยนแปลง
โคโค บี.แวร์
เจมส์ แวร์ (James Ware) เกิด 20 มิถุนายน ค.ศ. 1957 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันสังกัด WWF ในชื่อ โคโค บี.แวร์ (Koko B. Ware) เจ้าของฉายา Birdman โดยก่อนปล้ำเขาจะเอานกแก้วมาคอว์ชื่อ แฟรงกี้ มาที่เวทีด้วย ปัจจุบันได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2009
มรดกโลกในเยอรมนี
น้ำพุเตรวี
น้ำพุเตรวี  เป็นน้ำพุที่ตั้งอยู่ที่เขตเตรวีในกรุงโรมในประเทศอิตาลี เป็นน้ำพุที่มีความสูง 25.9 เมตร (85 ฟุต) และกว้าง 19.8 เมตร (65 ฟุต) และน้ำพุแบบบาโรกที่ใหญ่ที่สุดในกรุงโรม
ประวัติก่อน ค.ศ. 1629 ของสะพานส่งน้ำและที่ตั้งของน้ำพุ.
น้ำพุเตรวีตั้งอยู่ตรงทางสามแพร่ง ("tre vie") ที่เป็นจุดจบ ของสะพานส่งน้ำแวร์จิเน (Acqua Vergine) “สมัยใหม่”, สะพานส่งน้ำเวอร์โก (Aqua Virgo) และสะพานส่งน้ำของโรมันโบราณ ในปี 19 ก่อนคริสต์ศักราชมีตำนานที่ว่าเจ้าหน้าที่โรมันพบแหล่งน้ำสะอาดราว 13 กิโลเมตรจากตัวเมืองด้วยความช่วยเหลือของสาวพรหมจารี (ภาพนี้ปรากฏอยู่ด้านหน้าของน้ำพุปัจจุบัน) แต่เมื่อสร้างสะพานส่งน้ำขึ้นสะพานก็ยาวถึง 22 กิโลเมตร สะพานส่งน้ำ “สะพานส่งน้ำเวอร์โก” นี้ส่งน้ำมายังโรงอาบน้ำของมาร์คัส วิพซานิอัส อกริพพา และใช้เป็นสะพานส่งน้ำสำหรับเมืองโรมเป็นเวลากว่าสี่ร้อยปี การเปลี่ยนวิถีชีวิตของชาวเมืองโรมเกิดขึ้นเมื่อชนกอธที่ล้อมกรุงโรมระหว่างปี ค.ศ. 537 ถึงปี ค.ศ. 538 ทำลายสะพานส่งน้ำ โรมันยุคกลางจึงต้องหันมาใช้น้ำจากบ่อและจากแม่น้ำไทเบอร์ซึ่งใช้เป็นท่อระบายน้ำโสโครกไปด้วย
ประเพณีโรมันคือการสร้างน้ำพุอันสง่างามตรงปลายสุดของสะพานส่งน้ำมารื้อฟื้นกันอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ในปี ค.ศ. 1453 สมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5 ก็ทรงซ่อมสะพานส่งน้ำแวร์จิเนเสร็จและทรงสร้างอ่างน้ำพุง่ายๆ ที่ออกแบบโดยสถาปนิกมนุษย์นิยมลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติเพื่อเป็นการฉลองน้ำที่มาถึง
น้ำพุปัจจุบัน.
การว่าจ้าง, การก่อสร้าง และ การออกแบบ.
ในปี ค.ศ. 1629 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ก็ทรงพบว่าน้ำพุเดิมไม่ใหญ่โตพอ พระองค์จึงทรงให้จานโลเรนโซ แบร์นินีออกแบบน้ำพุใหม่ แต่เมื่อเออร์บันสิ้นพระชนม์โครงการก็ระงับไป สิ่งที่แบร์นินีทำคือย้ายที่ตั้งของน้ำพุไปทางอีกด้านหนึ่งของจตุรัสให้หันไปทางวังคิรินาล (Quirinal Palace) แม้ว่าโครงการของแบร์นินีจะเป็นการรื้อทิ้งสำหรับน้ำพุซาลวิ แต่ก็ยังมีร่องรอยของแบร์นินีในน้ำพุที่สร้างใหม่ ร่างที่ออกแบบโดยเปียโตร ดา คอร์โทนาก็ยังคงรักษาไว้ที่อัลแบร์ตินาในเวียนนาและอีกหลายแบบที่เขียนกันในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่ไม่ได้ลงชื่อ และโครงการที่เชื่อกันว่าเป็นของนิโคลา มิเคตติ อีกแบบหนึ่งเชื่อว่าออกโดยเฟอร์ดินานโด ฟูกา and a French design by Edme Bouchardon.
ระหว่างสมัยบาโรกก็มีการแข่งขันออกแบบสิ่งก่อสร้างต่างๆ กันขนานใหญ่ที่รวมทั้งน้ำพุและแม้แต่บันไดสเปน ในปี ค.ศ.1730 สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 12 ก็ทรงจัดการแข่งขันออกแบบที่นิโคลา ซาลวิเดิมแพ้แก่อเลสซานโดร กาลิเลอิ — แต่ประชาชนโรมก็ประท้วงเพราะกาลิเลอิเป็นชาวฟลอเรนซ ซาลวิจึงกลับมาได้รับสัญญาจ้างแทนที่ การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1732 และเสร็จในปี ค.ศ. 1762 นานหลังจากพระสันตะปาปาคลีเมนต์สิ้นพระชนม์ไปแล้ว เมื่อประติมากรรมโอเชียนัส (เทพเจ้าแห่งน้ำ) โดยปิเอโตร บรัคชิ (Pietro Bracci) ได้รับการติดตั้งในช่องกลางน้ำพุ
ซาลวิเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1751 เมื่อน้ำพุสร้างไปได้เพียงครึ่งหนึ่ง แต่ก่อนที่จะเสียชีวิตซาลวิก็จงใจที่จะซ่อนป้ายช่างตัดผมที่ไม่ต้องตาโดยการซ่อนอยู่ข้างหลังแจกันใหญ่ที่เรียกว่า “asso di coppe”
น้ำพุเตรวีสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1762 โดยโจวานนิ เปาโล ปานนินิ (Giovanni Paolo Pannini) ผู้สร้าง “ทริเวีย” สาวพรหมจารีแทนที่อุปมานิทัศน์ของอกริพพาที่วางไว้แต่เดิม
น้ำพุเตรวีได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในปี ค.ศ. 1998 โดยการทำความสะอาดงานหินและสร้างระบบปั๊มน้ำใหม่
ในแต่ละวัน มีผู้โยนเหรียญลงไปในน้ำพุเตรวีราว 3,000 ยูโร โดยการยืนหันหลังแล้วโยนเหรียญข้ามศีรษะตนเองลงไป ซึ่งเงินจำนวนนี้นำไปใช้ในการบำรุงซูเปอร์มาร์เก็ตสำหรับผู้ยากจนในกรุงโรม แต่ก็ยังมีผู้พยายามขโมยเงินในอ่างน้ำพุอยู่เสมอ การโยนเหรียญลงในน้ำพุนี้เป็นความเชื่อตั้งแต่ยุคโรมันโบราณที่ว่าหากใครทำเช่นนี้แล้วจะได้กลับมาเยือนกรุงโรมอีก
ในกลางปี ค.ศ. 2014 ได้มีการบูรณะน้ำพุเตรวีอีกครั้ง โดยเป็นการระดมเงินบริจาคเพื่อการนี้จากบริษัทเอกชนและบุคคลทั่วไป เนื่องจากทางการไม่มีงบประมาณเพียงพอ กำหนดเสร็จในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 2015
Trevi Fountain
Solen regularis
Solen regularis เป็นหอยทะเลกาบคู่ชนิดหนึ่ง รูปร่างคล้ายหลอดกาแฟ ความยาว 7–8 เซนติเมตร เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1 เซนติเมตร เปลือกสีน้ำตาลอ่อน เนื้อสีขาวขุ่น ส่วนหัวนิ่ม ส่วนปลายเหนียว
หอยชนิดนี้ชอบฝังตัวตามแนวดิ่งในตะกอนดินทรายปนโคลนบริเวณปากแม่น้ำ ในต่างประเทศพบที่เกาะบอร์เนียวและออสเตรเลีย ส่วนในไทยจะพบหอยชนิดนี้แพร่กระจายหนาแน่นตามจังหวัดบริเวณชายฝั่งอ่าวไทย เช่น จังหวัดตราด สมุทรปราการ สมุทรสงคราม เพชรบุรี เป็นต้น หอยในสกุล "Solen" ที่พบร่วมกับหอยชนิดนี้ได้แก่ "S. corneus", "S. strictus" และ "S. thailandicus" หอยเหล่านี้มีชื่อสามัญร่วมกันเป็นภาษาไทยว่า "หอยหลอด"
หอย "S. regularis" เป็นหอยหลอดชนิดหนึ่งที่พบมากและมีคุณค่าทางเศรษฐกิจสูงในไทย เมื่อปี พ.ศ. 2544 สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งจังหวัดสมุทรสงครามของกรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์หอยชนิดนี้ได้สำเร็จในที่เลี้ยง แต่ยังต้องพัฒนาการอนุบาลลูกหอยวัยอ่อนต่อไป เพราะหอยจะฝังตัวอยู่ใต้ทราย จึงยากแก่การจัดการ
เสาไตรยานุส
เสาไตรยานุส  เป็นอนุสาวรีย์ชัยโรมันที่ตั้งอยู่ในกรุงโรมที่ก่อสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่จักรพรรดิไตรยานุสแห่งจักรวรรดิโรมันและอาจจะก่อสร้างภายใต้การควบคุมของสถาปนิกอพอลโลโดรัสแห่งดามาสคัส (Apollodorus of Damascus) ตามคำสั่งของวุฒิสภาโรมัน เสาตั้งอยู่ที่จัตุรัสไตรยานุสไม่ไกลจากเนินคิรินาลทางด้านเหนือของจตุรัสโรมัน เสาไตรยานุสสร้างเสร็จใน ค.ศ. 113 เป็นเสาอิสระที่มีชื่อเสียงตรงที่มีภาพสลักนูนเป็นเกลียวรอบเสาที่เป็นการสรรเสริญชัยชนะของไตรยานุสในสงครามไตรยานุสเดเซียน (Trajan's Dacian Wars) และเป็นอนุสาวรีย์ชัยที่มีอิทธิพลในการก่อสร้างอนุสาวรีย์ชัยอื่น ๆ ต่อมาตั้งแต่ในสมัยโบราณมาจนถึงสมัยใหม่
เสาไตรยานุสสูงราว หรือ ถ้ารวมฐานขนาดใหญ่ ตัวเสาเป็นปล้องหินอ่อน 20 ปล้องจากหินอ่อนคาร์รารา แต่ละปล้องหนักราว 32 ตัน โดยมีเส้นผ่าศูนย์กลาง รูปสลักนูนเวียนรอบเสายาว วนรอบเสา 23 รอบ ภายในเสาเป็นช่องกลวงที่มีบันไดวน 185 ขั้นที่มีฐานชมทิวทัศน์อยู่ข้างบน ส่วนยอดของเสาไตรยานุสมีน้ำหนัก 53.3 ตัน และต้องยกให้สูงประมาณ
บนเหรียญโบราณแสดงภาพประติมากรรมรูปนกอยู่บนยอด ซึ่งอาจจะเป็นเหยี่ยว หลังสร้างเสร็จ มีการตั้งอนุสาวรีย์จักรพรรดิไตรยานุสไว้ตรงนี้ แต่หายไปในยุคกลาง เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1587 สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 5 ได้สั่งให้ตั้งรูปสัมริดของนักบุญปีเตอร์บนนั้น ซึ่งยังคงตั้งอยู่จนปัจจุบันนี้
เดิมที เสาไตรยานุสเคยตั้งขนาบข้างหอสมุดอุลเปียนสองบริเวณคือห้องกรีกและห้องละตินที่หันหน้าเข้าหากัน และมีผนังเรียงรายไปด้วยช่องและตู้หนังสือไม้สำหรับใส่ม้วนหนังสือ ห้องละตินน่าจะมี "Dacica" อรรถกถาเกี่ยวกับสงครามโรมัน-ดาเกียของจักรพรรดิไตรยานุส ที่นักวิชาการส่วนใหญ่ยอมรับว่าตั้งใจที่จะสะท้อนผ่านการออกแบบด้วยการสลักเรื่องราวแบบหมุนวนที่เสาไตรยานุส
ข้อความจารึกที่ฐานเสามีรายละเอียดดังนี้:
แบมบี้
แบมบี้ 2
ราชวังและอุทยานแห่งโพสต์ดัมและเบอร์ลิน
Palaces and Parks of Potsdam and Berlin
เสน่ห์นางงิ้ว
เสน่ห์นางงิ้ว เป็น ละครโทรทัศน์ แนว พีเรียด-ดราม่า-โรแมนติก จากบทประพันธ์ของ ภราดร ศักดา สร้างเป็นละครโทรทัศน์มาแล้ว 3 ครั้ง
สร้างเป็นละครครั้งแรกปี 2542 ต่อมาปี 2551 และ 2561 มีเนื้อหาสะท้อนสังคมความความแตกต่างทางสังคมของชาวจีนที่อาศัยในประเทศไทย ผ่าน 2 ครอบครัวคือ ครอบครัวเกียรติกำจรผู้เป็นเจ้าของกิจการโรงน้ำปลา และครอบครัวแซ่โง้วเจ้าของคณะงิ้วไซป้อ
ครั้งแรก ในปี 2542 ออกอากาศทาง ช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท โนพรอบเล็ม จำกัด บทโทรทัศน์ ยิ่งยศ ปัญญา กำกับการแสดงโดย ชูศักดิ์ สุธีรธรรม นำแสดงโดย ศิริลักษณ์ ผ่องโชค , รวิชญ์ เทิดวงส์ , พลังธรรม กล่อมทองสุข, ภัคจีรา วรรณสุทธิ์, พรนภา เทพทินกร, มนตรี เจนอักษร, พิศมัย วิไลศักดิ์, ปนัดดา โกมารทัต, สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์
ครั้งที่สอง ในปี 2551 ออกอากาศทาง ช่อง 7 ผลิตโดย กันตนา บทโทรทัศน์ ตางาม กำกับการแสดงโดย ธีระศักดิ์ พรหมเงิน นำแสดงโดย ภัครมัย โปรตระนันท์, รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ ,รพีภัทร เอกพันธ์กุล ,พิชชา อาภากาศ, มาติกา อรรถกรศิริโพธิ์, เกรียงไกร อุณหะนันทน์, อภิรดี ภวภูตานนท์, สุภาภร คำนวณศิลป์, กาญจนาพร ปลอดภัย
และครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2561 ออกอากาศทาง ช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท ดู เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด บทโทรทัศน์ ยิ่งยศ ปัญญา , กาญจนา โตะยู กำกับการแสดงโดย ธนากร โปษยานนท์ นำแสดงโดย ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์, ธีรเดช เมธาวรายุทธ ,ชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต, พริมา พันธุ์เจริญ, ฉัตรฑริกา สิทธิพรม, มนตรี เจนอักษร, ปรารถนา บรรจงสร้าง, ปาริฉัตร ไพรหิรัญ, ทนงศักดิ์ ศุภการ, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา, โฉมฉาย ฉัตรวิไล เริ่มตอนแรกวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2561–15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ต่อจากละครเรื่อง เดือนประดับดาว
วัดศรีทรายมูล
วัดศรีทรายมูล อาจหมายถึง
ท่านผู้หญิงสุริยนันทนา สุจริตกุล
พันเอก อร่าม รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์
พันเอกอร่าม รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์
จุมล่า
จูมล่า
หม่อมราชวงศ์หญิงบุษบา กิติยากร
กระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสงของพืช
เดอะชาเม็น
เดอะชาเม็น (The Shamen) เป็นวงดนตรีจากแอเบอร์ดีน ประเทศสกอตแลนด์ เริ่มเมื่อปี 1985 โดย Colin Angus และ Will Sinnott มีอัลบัมแรกชื่อ Dropในปี 1987 อัลบัมต่อมาคือ In Gorbachev We Trust ใน 1989 2 อัลบัมนี้เป็นอัลบัมแนวออลเทอร์นาทิฟร็อก หลังจากนั้นก็มีสมาชิกใหม่คือ Richard West (Mr C) วงนี้ก็ได้เปลี่ยนเป็นดนตรีแดนซ์หลังจากได้ออกซิงเกิล "Move Any Mountain" และ "Ebeneezer Goode" ขึ้นชาร์ตอันดับ1 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร แล้วทำให้พวกเขาก้าวสู่กระแสนิยม ต่อมาในปี 1999 ก็ได้แตกวง
^*http://www.chaoscontrol.com/?article=shamen
ทูอันลิมิตเต็ด
ทูอันลิมิตเต็ด  เป็นวงดนตรียูโรแดนซ์สัญชาติเนเธอร์แลนด์/เบลเยียม ก่อตั้งในปี 1991 โดย Ray Slijngaard (แร็ป) and Anita Doth (ร้องนำ). มีเพลงฮิตคือ "Get Ready for This", "Twilight Zone", "No Limit" and "Tribal Dance". มียอดขายกว่า 20 ล้านชุดใน และมียอดขายประมาณ 50 ล้านชุดทั่วโลก
ชิน ยุน-บก
ชิน ยุน-บก หรือนามปากกาว่า ฮเย-ว็อน เป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงในปลาย สมัยราชวงศ์โชซอน เขาเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1758 ในรัชสมัย พระเจ้ายองโจ โดยตระกูลของเขาทั้งปู่และพ่อก็เป็นจิตรกรประจำราชสำนักและเมื่อมาถึงรุ่นของเขาเขาก็เป็นจิตรกรประจำราชสำนักเช่นกันโดยเขาเป็นจิตรกรประจำราชสำนักในรัชสมัยพระเจ้าจองโจ โดยภาพของเขาส่วนมากเป็นแนวอีโรติก
คิม ฮงโด
คิม ฮงโด  จิตรกรผู้มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่งในช่วงปลาย ราชวงศ์โชซอน เจ้าของนามปากกา ดันวอน(단원,檀園) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1745
เหตุการณ์ นปก. บุกบ้านสี่เสาเทเวศร์ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
หลวงพ่อบ้านแหลม
หลวงพ่อบ้านแหลม เป็นพระพุทธรูปยืน ปางอุ้มบาตร สูงประมาณ 2 เมตร 80 เซนติเมตร หล่อด้วยทองเหลืองปิดทอง ประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถวัดเพชรสมุทรวรวิหารหรือที่เรียกว่าวัดบ้านแหลม เป็นพระพุทธรูปสำคัญของชาวเมืองแม่กลอง หรือจังหวัดสมุทรสงคราม
ตามตำนานเล่ากัน หลวงพ่อบ้านแหลม มีความสัมพันธ์กับตำนานหลวงพ่อโสธร จังหวัดฉะเชิงเทรา แต่มีเพิ่มเติมจำนวนพระพุทธรูปจาก 3 องค์ เป็น 5 องค์ กล่าวคือ มีเรื่องเล่ากันมาว่า มีพระพุทธรูป 5 องค์ ลอยน้ำมาจากเมืองเหนือ เมื่อมาถึงภาคกลางก็ได้แยกย้ายกันไปประดิษฐานอยู่ตามจังหวัดต่างๆ รวม 5 จังหวัด