pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาเกรซได้เข้าสู่วงการโทรทัศน์และประสบความสำเร็จซึ่งนำไปสู่วงการจอเงินเป็นครั้งแรกโดยการเป็นตัวแสดงประกอบในภาพยนตร์เรื่อง “"14 ชั่วโมง"” (ค.ศ. 1951) เมื่ออายุ 22 ปี ภาพยนตร์เรื่องนี้เองที่ทำให้เกรซได้รับข้อเสนอมากหลายรายแต่เธอก็ปฏิเสธด้วยเกรงว่าจะขาดอิสรภาพในวงการละคร
แต่อย่างไรก็ดี เมื่อเกรซได้รับโทรเลขจากผู้กำกับภาพยนตร์ฮอลลีวูดให้มาแสดงนำคู่กับแกรี คูเปอร์ ในเรื่อง “"ไฮนูน"” ซึ่งได้แม้จะได้รับรางวัลออสการ์ 2 ถึงรางวัล แต่เกรซก็ยังไม่พอใจและสมัครเข้ารับการฝึกจากครูฝึกสอนการแสดง ซึ่งมีผลให้ได้รับบทบาทเป็นผู้แสดงประกอบในภาพยนตร์ที่แสดงโดยคล๊าก เกเบิลและเอวา การ์ดเนอร์ในเรื่อง “"โมแกมโบ"” (ค.ศ. 1953) ที่ถ่ายทำในป่าประเทศเคนยา การฝึกฝนต่อดังกล่าว มีผลให้เกรซได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ส่งให้เกรซขึ้นชั้นในระดับดารา
ผู้กำกับชื่อดังคือ อัลเฟรด ฮิชค็อก ได้ให้เกรซสวมบทบาทนางเอกในภาพยนตร์ประเภทลึกลับตื่นเต้นหลายเรื่อง รวมทั้งเรื่อง “"เรียร์ วินโดว์"” คู่กับเจมส์ สจ๊วตซึ่งทำให้เกรซเป็นที่เลื่องลือไปทั่วประเทศ ฮิชค็อกได้ให้เกรซแสดงอีกหลายเรื่องจนที่เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก ใน ค.ศ. 1955 เคลลีได้รับรางวัลอะแคเดมีในฐานะนักแสดงยอดเยี่ยมในเรื่อง “เด็กบ้านนอก” (The Country Girl)
เรื่องสุดท้ายที่เกรซนำแสดงได้แก่เรื่อง “"สังคมชั้นสูง"” (High Society – ค.ศ. 1956) ภาพยนตร์เพลงที่ดัดแปลงจากเรื่อง “"เดอะฟิลาเดลเฟียสตอรี"” ซึ่งเป็นเรื่องเดียวกับเรื่องที่เกรซใช้แสดงเพื่อจบการศึกษาดังกล่าวในตอนต้น
แม้ชีวิตการเป็นนักแสดงภาพยนตร์ของเกรซ เคลลีจะมีช่วงเวลาเพียง 5 ปี และแสดงไปเพียง 11 เรื่อง ความสวยและเสน่ห์ของเกรซได้ประทับลงไปในความทรงจำของคนอมเริกันและนักชมภาพยนตร์ในยุคนั้นอย่างไม่มีวันลืมเลือน
การแต่งงานและชีวิตเจ้าหญิง.
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1955 เกรซ เคลลีได้รับการขอร้องให้เป็นตัวแทนของสหรัฐฯ ในเทศกาลภาพยนตร์กาน ขณะที่อยู่ที่นั่น เธอได้รับเชิญไปร่วมงานถ่ายภาพในวังโมนาโกกับเจ้าชายเรนีเย เจ้าผู้ครองประเทศโมนาโก หลังจากผลัดผ่อนหลายครั้งจากความไม่สะดวกหลายอย่าง ในที่สุด เกรซก็ได้ไปถึงโมนาโก ที่ซึ่งทำให้เกรซได้พบกับเจ้าชาย
หลังจากกลับสหรัฐฯ และเริ่มแสดงภาพยนตร์เรื่องใหม่เรื่อง “หงส์” (The Swan - ค.ศ. 1956) ซึ่งบังเอิญสวมบทบาทเป็นเจ้าหญิง ไม่นานจากนั้น เกรซ เคลลีเริ่มมีการติดต่อสัมพันธ์กับเจ้าชายเรนีเยเป็นการส่วนตัว ในเดือนธันวาคมปีนั้น เจ้าชายก็ได้เสด็จมาอเมริกาเป็นทางการ ซึ่งมีการโจษจันว่าเสด็จเพื่อแสวงหาพระชายาเนื่องจากสนธิสัญญากับฝรั่งเศสซึ่งทำไว้เมื่อปี 1917 บ่งไว้ว่า เมื่อใดที่เจ้าชายแห่งโมนาโกไม่มีรัชทายาท โมนาโกจะต้องรวมกับฝรั่งเศส
เจ้าชายได้ถูกถามในการให้สัมภาษณ์ว่าพระองค์กำลังแสวงหาพระชายาใช่หรือไม่ ซึ่งพระองค์ทรงตอบปฏิเสธ และในคำถามถัดมาถามว่าสมมุติว่าใช่ พระองค์จะโปรดพระชายาแบบไหน? พระองค์ทรงพระสรวลแล้วตอบว่า “ไม่ทราบ... แต่คงจะดีที่สุดกระมัง” เจ้าชายได้ทรงพบเกรซ เคลลีกับครอบครัวของเธอ และในอีกเพียง 3 วันต่อมาเจ้าชายเรนีเยก็ขอแต่งงานกับเกรซ ซึ่งเธอตอบรับ จากนั้นพระองค์และครอบครัวของเกรซก็ได้เตรียมการแต่งงานที่โด่งดังที่สุดแห่งศตวรรษ
ข่าวการหมั้นเป็นที่ตื่นเต้นเลื่องลือ แม้จะหมายความถึงการสิ้นสุดชีวิตการแสดงของเกรซก็ตาม วงการภาพยนตร์ก็รู้ดีว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้เกรซอยู่ในวงการแสดงต่อไป จึงได้แต่อวยพรให้เธอมีความสุข
การเตรียมพระราชพิธีมงคลสมรสเต็มไปด้วยความพิถีพิถัน มีการทาสีพระราชวัง ตบแต่งใหม่ทั้งหมด รวมทั้งพิธีการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสู่โมนาโก ในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1956 เกรซ เคลลีได้ลงเรือที่ท่าในนครนิวยอร์กพร้อมกับเพื่อนเจ้าสาวและครอบครัวของเธอ สุนัขพูเดิลและสัมภาระ 400 ชิ้นออกจากท่าสู่ริเวียรา มีนักข่าวมากกว่า 400 คนขอร่วมเดินทางไปด้วย แต่ก็ถูกปฏิเสธเกือบทั้งหมด ใช้เวลาเดินทาง 8 วัน มีผู้คอยต้อนรับมากกว่าสองหมื่นคนเรียงรายโห่ร้องต้อนรับเจ้าหญิงในอนาคตตามถนน
พระราชพิธีสมรสได้รับการถ่ายทอดไปทั่วยุโรป เกรซต้องจดจำชื่อตำแหน่งทางการให้ได้มากถึง 142 ชื่อ ในงานพระราชพิธีมีแขกผู้มีเกียรติและชนชั้นสูงได้รับเชิญจากประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก 600 คน และคาดว่ามีผู้ชมการถ่ายทอดทางโทรทัศน์รวม 30 ล้านคน เจ้าชายเรนีเยและเจ้าหญิงเกรซพระชายาได้ลงเรือยอชต์ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ท่องทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเป็นเวลา 7 วันในคืนวันนั้นเอง
ทั้งสองพระองค์ได้พระราชธิดาพระองค์แรกหลังพระราชพิธีสมรส 9 เดือนกับ 4 วัน มีการยิงสลุต 21 นัดและประกาศเป็นวันหยุดราชการ หยุดการพนัน แจกแชมเปญฟรี และในปีเศษต่อมามีการยิงสลุต 101 นัดเพื่อต้อนรับโอรส คือเจ้าชายอัลแบร์
เจ้าชายเรนีเยและเจ้าหญิงเกรซมีพระโอรสและพระธิดา 3 พระองค์ดังนี้
เจ้าหญิงเกรซไม่ได้หวนกลับสู่วงการจอเงินอีก พระองค์ทรงเลือกที่จะเป็นผู้นำประเทศฝ่ายสตรี ใน ค.ศ. 1962 ฮิตช์ค็อกได้ทูลชวนพระองค์ให้มาแสดงภาพยนตร์อีก พระองค์อยากจะลองแต่ไม่มีผู้ใดเห็นด้วยรวมทั้งเจ้าชายเรนีเย เจ้าหญิงจึงตอบปฏิเสธไป แต่อย่างไรก็ตาม เจ้าหญิงเกรซก็ได้เข้าสู่วงการศิลปินในรูปแบบพิเศษโดยการอ่านบทกลอนในภาพยนตร์ชุดสารคดีเมื่อปี 1977 พระองค์ในฐานะเจ้าหญิงได้มีบทบาทในการยกระดับสถาบันศิลปะของโมนาโก มีการจัดตั้ง"มูลนิธิเจ้าหญิงเกรซ" ขึ้นเพื่ออุปถัมภ์ศิลปินของประเทศ
เจ้าหญิงเกรซเป็นบุคคลชั้นสูงคนแรกที่สนับสนุนการเลี้ยงทารกด้วยนมมารดา ทรงจัดงานคริสต์มาสประจำปีสำหรับเด็กกำพร้าและทรงจัดตั้งสโมสรสวนดอกไม้ขึ้นเนื่องจากที่พระองค์โปรดปรานดอกไม้มาก
เจ้าชายเรนีเยและเจ้าหญิงเกรซได้จัดงานเฉลิมฉลองวาระที่ได้ทรงอภิเษกสมรสครบ 25 ปี เมื่อ ค.ศ. 1981
เจ้าหญิงเกรซสิ้นพระชนม์ในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1982 ด้วยพระชนมายุ 52 พรรษา เจ้าหญิงเกรซและเจ้าหญิงสเตฟานีพระราชธิดาได้ขับรถมุ่งสู่โมนาโกจากที่ประทับในชนบท พระองค์ประชวรกะทันหันด้วยโรคเส้นพระโลหิตแตกในพระมัตถลุงค์ ทำให้รถโรเวอร์ที่ทรงขับอยู่พลิกคว่ำตกจากไหล่เนินที่สูงหลายตลบ และสิ้นพระชนม์ในวันรุ่งขึ้น มีการโจษจันกันว่าจุดเกิดเป็นถนนช่วงโค้งที่เดียวกันกับที่ใช้เป็นฉากภาพยนตร์ แต่พระโอรสทรงปฏิเสธ เจ้าหญิงสเตฟานีได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย
พระศพของเจ้าหญิงเกรซได้รับการฝังไว้ในโบสถ์เซนต์นิโคลาส ประเทศโมนาโก และต่อมาพระศพเจ้าชายเรนีเยก็ถูกฝังไว้เคียงของเจ้าหญิงเกรซหลังจากสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 2005 มีประชาชนมากกว่า 100 ล้านคนที่ชมการถ่ายทอดพิธีฝังพระศพเจ้าหญิงเคลลี
ชีวิตในราชวงศ์เริ่มเปลี่ยนไป สิ่งที่ทุกคนเป็นห่วงคือพระพลานามัยของเจ้าชายเรนิเย นับตั้งแต่การจากไปของเจ้าหญิงเกรซ เคลลี่ อีกทั้งความประพฤติของพระราชธิดาทั้งสองพระองค์ ที่ไม่เคยนำความชื่นใจมาเลย โดยเฉพาะเจ้าหญิงสเตฟานีที่มีความประพฤติ ไปในทางลบด้านชู้สาวเสียมากกว่า ส่วนเจ้าชายอัลแบร์ก็คงตำแหน่งเจ้าชายเพลย์บอยไม่เสื่อมคลาย
ทั้งนี้เจ้าชายเรนิเยทรงรับการรักษาในโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2005 หลังจากทรงพระประชวรจากพระอาการของพระปัปผาสะติดเชื้อ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม อาการทรุดลง เมื่อวันที่ 1 เมษายน สำนักพระราชวังโมนาโกก็แถลงว่า เจ้าชายอัลแบร์จะทรงขึ้นสำเร็จราชการแทนพระองค์ สำนักพระราชวังโมนาโกแถลงว่าเจ้าชายเรนิเยสิ้นพระชนม์แล้วเมื่อเวลา 04.35 น. ด้วยพระชันษา 81 ปี โดยมีเจ้าชายอัลแบร์ประทับอยู่เคียงข้าง
การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์  หมายถึงการท่องเที่ยวที่คำนึงถึงสภาพแวดล้อม และผู้ที่มาท่องเที่ยวนั้นจะต้องเป็นบุคคลเฉพาะกลุ่มโดยรู้และไม่ทำลายสภาพแวดล้อม เช่น ทรัพยากรธรรมชาติ ทรัพยากรชุมชน หรือสิ่งที่น่าจะทำให้การท่องเที่ยวนั้นเสียหาย ซึ่งการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์นี้รวมไปถึงรูปแบบการท่องเที่ยวในเชิงวัฒนธรรม การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ หรือการท่องเที่ยวในรูปแบบ MICE
เทศบาลเมืองอโยธยา
อโยธยา เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 8.4 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไผ่ลิง ตำบลคลองสวนพลู และตำบลหันตรา เป็นเมืองที่ตั้งศาลากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
เมืองอโยธาในอดีตมีชื่อว่า "เมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร" ซึ่งตั้งมาก่อนที่จะมีการตั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี โดยเมืองอโยธยา มีฐานะเป็นเมืองลูกหลวงของอาณาจักรละโว้ในอดีต โดยเมืองได้เสื่อมอำนาจลงเนื่องจากการเสื่อมอำนาจของอาณาจักรขอม
เทศบาลเมืองอโยธยาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลเป็นเทศบาลเมือง ตั้งแต่วันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ตามเงื่อนไขหลักเกณฑ์แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2546 มาตรา 10 "เทศบาลเมืองได้แก่ท้องถิ่นอันเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด หรือท้องถิ่นชุมนุมชนที่มีราษฎรตั้งแต่หนึ่งหมื่นคนขึ้นไป ทั้งมีรายได้พอควรแก่การที่จะปฏิบัติหน้าที่อันต้องทำตามพระราชบัญญัตินี้ และซึ่งมีประกาศกระทรวงมหาดไทยยกฐานะเป็นเทศบาลเมือง ประกาศกระทรวงมหาดไทยนั้นให้ระบุชื่อและเขตของเทศบาลไว้ด้วย"
เมืองอโยธยา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 8.4 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลไผ่ลิง 7 หมู่บ้าน ตำบลคลองสวนพลู 2 หมู่บ้าน และตำบลหันตรา 1 หมู่บ้าน
พื้นที่ทั่วไปเป็นที่ราบ ไม่มีป่า ไม่มีภูเขา อยู่นอกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา ซึ่งเป็นเขตเทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา โดยมีสะพานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช สะพานสมเด็จพระเอกาทศรถ และสะพานปรีดีธำรง เป็นสะพานทอดข้ามแม่น้ำป่าสักที่เป็นจุดเชื่อมระหว่างเกาะเมือง เข้าสู่เทศบาลเมืองอโยธยา และมีทางรถไฟจากกรุงเทพมหานคร มุ่งสู่สายเหนือและสายตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นแนวแบ่งเขตพื้นที่ของทั้งสองเทศบาล เมืองอโยธยายังมีลำคลองไหลผ่านหลายสาย อาทิ คลองปากข้าวสาร คลองดุสิต คลองหันตรา คลองกระมัง คลองกุฎีดาว คลองเตาอิฐ คลองไผ่ลิง คลองมเหยงค์ เป็นต้น
ดวงตราเป็นรูปวงกลมมีขอบ ข้างบนระบุข้อความว่า "เทศบาลเมืองอโยธยา" และมีกิ่งใบโพธิ์ปรกลงมา ตรงกลางเป็นรูปวิหารและพระปรางค์ 3 องค์ ส่วนขอบข้างล่างเป็นรูปกำแพงเมือง และระบุข้อความว่า "จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" การกำหนดตราเทศบาลแบบนี้ เนื่องจากเขตเทศบาลเมืองอโยธยามีประวัติความเป็นมาว่า เป็นที่ตั้งเมืองอโยธยาในสมัยที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานีของประเทศไทย และในสมัยนั้น มีการสร้างวัดวาอารามขึ้นมากมายซึ่งยังคงมีอยู่ในปัจจุบันนี้
รูปวิหารและพระปรางค์ 3 องค์ เป็นสัญลักษณ์แสดงความหมายทางประวัติศาสตร์ ความเจริญรุ่งเรือง และความสมบูรณ์ สำหรับกิ่งใบโพธิ์ที่ปรกลงมา เป็นตราสัญลักษณ์ของความร่มเย็นเป็นสุข ส่วนกำแพงเมือง เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นระเบียบเรียบร้อยในเขตเมืองอโยธยา
อัลเฟรด ฮิชค็อก
เทศบาลนครรังสิต เป็นเทศบาลนครในอำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี โดยเป็นเมืองปริมณฑลที่รองรับการขยายตัวของกรุงเทพมหานครในทางตอนเหนือ ในปัจจุบัน เขตเทศบาลนครรังสิตกลายเป็นจุดศูนย์กลางในการเดินทางต่อไปยังจังหวัดต่าง ๆ ในภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคตะวันออก
เทศบาลนครรังสิตมีเขตการปกครองครอบคลุมพื้นที่ตำบลประชาธิปัตย์ทั้งตำบล มีเนื้อที่ 20.80 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
สภาพทั่วไปในเขตเทศบาลเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองรังสิตประยูรศักดิ์ผ่านกลาง แบ่งเขตพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ คลองรังสิตฝั่งเหนือ และ คลองรังสิตฝั่งใต้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริให้ขุดคลองนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2433 โดยแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี ไปจนถึงเขตอำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก ความยาวโดยประมาณ 38.4 กิโลเมตร มีคลองซอย 14 คลอง อยู่ในเขตเทศบาลนครรังสิตจำนวน 3 คลองซอย ใช้สำหรับส่งน้ำเพื่อประโยชน์ทางกสิกรรมและคมนาคมขนส่ง
มีสภาพภูมิอากาศเหมือนกับจังหวัดทั่วไปในภาคกลาง แบ่งเป็น 3 ฤดู ได้แก่ ฤดูร้อน ตั้งแต่เดือน มีนาคม ถึงเดือนพฤษภาคม ฤดูฝนตั้งแต่เดือนมิถุนายน ถึงเดือนตุลาคม และฤดูหนาวตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ถึงเดือนกุมภาพันธ์ อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีอยู่ระหว่าง 28–29 องศาเซลเซียส
สัญลักษณ์ดวงตราเทศบาลนครรังสิต เป็นรูปวงกลม ประกอบด้วยวลี "เทศบาลนครรังสิต" "จังหวัดปทุมธานี" รูปรวงข้าว ก๋วยเตี๋ยวเรือ และรูปดอกบัวหลวง โดยรวงข้าวแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์จากน้ำในคลองรังสิต ก๋วยเตี๋ยวเรือแสดงถึงวิถีการดำรงชีวิตของชาวคลองรังสิต รูปดอกบัวหลวงเป็นสัญลักษณ์ที่อยู่คู่กับคลองรังสิตมาแต่โบราณ นอกจากนี้ ด้านล่างยังมีเงาของสัตว์พื้นถิ่นปทุมธานีที่เคยพบในพื้นที่ของทุ่งรังสิตในอดีตและบางชนิดสูญพันธุ์ไปแล้ว ได้แก่ สมัน ช้างป่า ควายป่า และเสือ ซึ่งลงมาจากป่าเขาใหญ่เพื่อหาอาหารกินบริเวณทุ่งหญ้าอาณาเขตบริเวณรังสิต ซึ่งต่อมาพื้นที่บริเวณนี้ถูกเรียกว่าทุ่งหลวงและทุ่งรังสิต และยังกินพื้นที่ไปถึงเขตเทศบาลเมืองท่าโขลงในอำเภอคลองหลวง และอำเภอหนองเสือในปัจจุบัน
เทศบาลนครรังสิตมีประชากรทั้งสิ้น จำนวน 84,268 คน แยกเป็นประชากรชายจำนวน 39,105 คน ประชากรหญิงจำนวน 45,163 คน ความหนาแน่นประชากรโดยเฉลี่ย 4,051.35 คน ต่อพื้นที่ 1 ตารางกิโลเมตร ประชากรส่วนใหญ่มีอาชีพที่ผสมผสานระหว่างการเกษตร การอุตสาหกรรม การบริการ และการพาณิชย์ ปัจจุบันการขยายตัวในภาคอุตสาหกรรม การพาณิชย์ และการบริการอยู่ในอัตราที่สูง ทำให้มีผู้สนใจภาคการเกษตรในอัตราที่น้อยลง
ในด้านศาสนานั้น เทศบาลนครรังสิตมีวัดจำนวน 3 แห่ง ได้แก่ วัดแสงสรรค์ วัดคลองหนึ่ง และวัดจันทรสุข
เทศบาลนครรังสิตมีศูนย์บริการสาธารณสุขจำนวน 3 แห่งและยังอยู่ในการดำเนินก่อสร้างอีก 1 แห่ง
ถนนในเขตเทศบาลนครรังสิตมีจำนวน 41 สาย รวมเป็นระยะทาง 53,670 เมตร ประชาชนโดยส่วนใหญ่ใช้ถนนเป็นเส้นทางคมนาคม ถนนสายสำคัญในเขตเทศบาลนครรังสิต ได้แก่ ถนนพหลโยธิน ถนนรังสิต-นครนายก(ทล.305) ถนนรังสิต-ปทุมธานี(ทล.346) ถนนเลียบคลองสาม (ถนนรังสิต-นครนายก 67) เส้นทางคมนาคมรองลงมาคือทางน้ำ ซึ่งเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญมากในอดีต ในปัจจุบันยังมีการคมนาคมขนส่งทางน้ำบ้างสำหรับติดต่อภายในเขตนครรังสิตและพื้นที่ใกล้เคียง เส้นทางน้ำที่สำคัญ ได้แก่ คลองรังสิตประยูรศักดิ์ คลองหนึ่ง คลองสอง และ คลองสาม ส่วนทางรถไฟสามารถขึ้นรถไฟจากสถานีรถไฟกรุงเทพแล้วลงที่สถานีรถไฟรังสิตได้ และต่อมาในวันที่ 2 สิงหาคม 2564 การรถไฟแห่งประเทศไทยมีการเปิดให้บริการรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดง ช่วงบางซื่อ-รังสิต ทำให้ประชาชนในเขตเทศบาลนครรังสิตและพื้นที่ใกล้เคียง สามารถเลือกใช้บริการระบบรถไฟฟ้าเพื่อเข้าสู่ใจกลางกรุงเทพมหานครได้โดยตรง ผ่านการใช้บริการที่สถานีรถไฟรังสิต โดยเลือกใช้บริการที่ชั้นที่ 3 ซึ่งเป็นชานชาลาของรถไฟฟ้าสายสีแดง
เทศบาลเมืองบ้านบึง
เทศบาลเมืองบ้านบึง หรือ เมืองบ้านบึง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบ้านบึง มีประชากรในปี พ.ศ. 2561 จำนวน 21,133 คน
ซึ่งตามตำนานการตั้งชุมชนครั้งแรกของบ้านบึง ตั้งขึ้นรอบ ๆ บริเวณบึงใหญ่ของวัดบึงบน หรือ วัดบุญญฤทธยราม ในปัจจุบันไม่สามารถพบเห็นบึงใหญ่นั้นได้แล้ว การตั้งชุมชนครั้งนั้น ถือเป็นการเริ่มต้นของเมืองบ้านบึง เทศบาลตำบลบ้านบึงได้ยกฐานะมาจากสุขาภิบาลบ้านบึง เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2530 และเมื่อปี พ.ศ. 2544 จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลเมืองบ้านบึง
ดวงตราของเทศบาล มีสัญลักษณ์ของบ้านและบึงใหญ่ ในตราเทศบาลปรากฏรูปเขาสองลูก คือ เทือกเขาเขียวและเขาโหม่ง ซึ่งเป็นภูเขาที่กั้นอำเภอบ้านบึงกับอำเภอเมืองชลบุรีและอำเภอศรีราชา ส่วนรูปต้นอ้อยเป็นซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจของบ้านบึง และนำรายได้มาสู่บ้านบึงเป็นจำนวนมาก จึงขาดไม่ได้ที่จะอยู่ในตราสัญลักษณ์
เทศบาลเมืองบ้านบึงมีชุมชนในเขต 59 ชุมชน
เซกอแลน รัวยาล
มารี-เซกอแลน รัวยาล หรือรู้จักในนาม เซกอแลน รัวยาล (, ; เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1953) เป็นนักการเมืองหญิงจากพรรคสังคมนิยม ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายซ้ายของประเทศฝรั่งเศส เธอได้รับการส่งชื่ออย่างเป็นทางการจากพรรคสังคมนิยมให้เป็นตัวแทนชิงตำแหน่งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ในวันที่ 22 เมษายน เธอสามารถชนะเข้าถึงการเลือกตั้งรอบ 2 ได้ แต่ก็ต้องพ่ายให้กับนายนีกอลา ซาร์กอซีไป
นับตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 มารีเป็นคู่อาศัยของฟร็องซัว ออล็องด์ อดีตประธานาธิบดีฝรั่งเศส ทั้งคู่มีลูกสี่คน: Thomas (เกิด ค.ศ. 1984), Clémence (เกิด ค.ศ. 1985), Julien (เกิด ค.ศ. 1987) และ Flora (เกิด ค.ศ. 1992) ทั้งคู่ไม่ได้แต่งงาน (โดยถือว่าเป็น"ชนชั้นกลาง"เกินไป) และไม่มีส่วนเกี่ยวโยงกับ PACS (pacte civil de solidarité ซึ่งให้ผู้ใหญ่สองคนอยู่กินด้วยกันโดยไม่แบ่งเพศ) ตามข่าวลือ
"เดอะการ์เดียน"จัดให้มารีเป็นหนึ่งใน 50 หญิงที่แต่งตัวได้ดีที่สุดในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013
แซโกลีน โรยัล
บาปฆาตกร
บาปฆาตกร  เป็นภาพยนตร์ฆาตกรรมสอบสวน นำแสดงโดย จอห์น คูแซค, เควิน สเปซี่ย์, อลิสัน อีสต์วูด, เลดี้ชาบลิส, จูด ลอว์ กำกับการแสดงโดย คลินต์ อีสต์วูด ความยาว 155 นาที เข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2541
จอห์น เคลโซ่ (จอห์น คูแซค) นักข่าวหนุ่มจากนิวยอร์กถูกส่งไปเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ชื่อ ซาวานน่าห์ ที่อยู่ทางตอนใต้ของสหรัฐอเมริกา เพื่อไปทำข่าวงานเลี้ยงวันเกิดของเศรษฐีผู้ใจบุญของเมือง ที่ชื่อ จิม วิลเลี่ยมส์ (เควิน สเปซี่ย์) ในคืนวันงานเลี้ยง ได้มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ชื่อ บิลลี่ คาร์ล แฮนสัน (จูด ลอว์) เสียชีวิตในงานด้วยถูกฆาตกรรม ไม่มีใครรู้ว่าเป็นฝีมือใคร แต่เชื่อว่าจิมมีส่วนพัวพัน จอห์น เคลโซ่ ได้สัมภาษณ์หลายคนในเมืองเกี่ยวกับจิม ซึ่งหลายคนก็ได้พูดถึงจิมในแง่มุมก็แตกต่างกันออกไป ซึ่งตลอดระยะเวลาที่จอห์นได้ทำข่าวสืบสวนอยู่ที่นี่ เขาก็ได้เรียนรู้และเติบโตขึ้น และในที่สุด ก็รู้ตัวฆาตกรซึ่งเป็นบุคคลที่ทุกคนคาดไม่ถึงและเบื้องหลังที่ไม่น่าเชื่อ
Midnight in the Garden of Good and Evil สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกับภาพยนตร์ที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) ในหนังสือพิมพ์ นิวยอร์ก ไทม์ โดย จอห์น เบเรนด์ เมื่อ คลินต์ อีสต์วูด ได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ จัดเป็นภาพยนตร์สืบสวนสอบสวนในแบบฟิล์มนัวร์เรื่องหนึ่ง แต่มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่านวนิยายทำได้ดีกว่า ในขณะที่ภาพยนตร์ในบางช่วงมีจังหวะสนุกและอารมณ์ดูจะหลุดไปจากเนื้อหา
อัสตรุด ชิลเบร์ตู
อัสตรุด ชิลเบร์ตู (, เกิด 29 มีนาคม ค.ศ. 1940) นักร้องเพลงบอสซาโนวาชาวบราซิล เจ้าของเสียงในเพลง "The Girl from Ipanema"
อัสตรุดเดิมชื่อ อัสตรุด ไวแนร์ท (Astrud Weinert) เป็นลูกครึ่งเยอรมัน-บราซิล สมรสกับชูเอา ชิลเบร์ตู เมื่อ ค.ศ. 1959 ทั้งคู่ย้ายไปอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี ค.ศ. 1963 และหย่าขาดกันในช่วงกลางทศวรรษ 1960
อัสตรุด ชิลเบร์ตู ไม่เคยมีผลงานร้องเพลงอาชีพมาก่อน จนกระทั่งสามีคะยั้นคะยอให้เธอร้องเพลง "The Girl from Ipanema" ลงในอัลบั้ม "เก็ตส์/ชิลเบร์ตู" ผลงานร่วมกันของสแตน เก็ตซ์, ชูเอา ชิลเบร์ตู และอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง ปรากฏว่าเพลงนี้ฮิตติดอันดับ เป็นที่นิยมไปทั่วโลก ได้รับรางวัลแกรมมีในปี ค.ศ. 1965 ส่งผลให้เธอมีผลงานเพลงบอสซาโนวาและแจ๊สสืบเนื่องมาอีกหลายชุด
อัสตรุด ชิลเบร์ตู เป็นนักวาดภาพและนักรณรงค์เพื่อสิทธิสัตว์ ปัจจุบันเธองดแสดงดนตรีต่อสาธารณะตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002
งานเพลงที่เป็นที่นิยม
Astrud Gilberto
ตี๋ใหญ่
ตี๋ใหญ่ ชื่อจริง กรประเสริฐ ช่างเขียน เป็นอดีตจอมโจรชื่อกระฉ่อนของไทยในยุคระหว่างปี พ.ศ. 2516 – 2524 ได้ชื่อว่าเป็นอาชญากรหมายเลขหนึ่งตามหมายจับของกรมตำรวจ แต่ท้ายสุดต้องมาจบชีวิตด้วยน้ำมือของผู้ใกล้ชิดและไว้ใจ เป็นคนที่มีรูปร่างหน้าตาดี มีภรรยาหลายคน ด้วยการเป็นคนหน้าตาดี อีกทั้งยัง ชอบซื้อใจคน เด็ดขาด รักพวกพ้อง จึงทำให้ตี๋ใหญ่ มีลูกสมุนหลายคน ภายหลังบางส่วนถูกวิสามัญ บางส่วนถูกดำเนินคดี
ตี๋ใหญ่ มีชื่อจริงว่า กรประเสริฐ ช่างเขียน เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน เกิดเมื่อปลายปี พ.ศ. 2495 ที่ตำบลดอนไผ่ อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี เดิมมีชื่อว่า "ไพโรจน์" ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น กรประเสริฐ เป็นลูกชายคนโตในจำนวนพี่น้อง ทั้ง 7 คนของครอบครัวที่มีอาชีพทำสวน เมื่อยังเด็ก ตี๋ใหญ่เป็นคนนิสัยสุภาพเรียบร้อย ไม่มีวี่แววว่าจะเป็นอาชญากรได้เลย จนกระทั่งเรียนจบ ป.4 แม่ได้ส่งเข้ามาทำงานที่กรุงเทพที่ตลาดมหานาค ณ ที่นั่นตี๋ใหญ่ถูกนักเลงเจ้าถิ่นรังแก เลยทำให้เป็นคนสู้คนขึ้นมา จนกระทั่งก่ออาชญากรรมได้ในที่สุด ซึ่งเมื่อพ่อของตี๋ใหญ่ทราบว่าลูกชายเป็นโจร ก็ประกาศตัดขาดความเป็นพ่อ-ลูกกันและไม่ยอมให้ตี๋ใหญ่กลับเข้าบ้านอีกเป็นอันขาด
ตี๋ใหญ่ เริ่มต้นการเป็นอาชญากรจากการเป็นนักเลงหัวไม้ ต่อยตีกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันแถวบ้าน และกระชากสร้อย ก่อนจะเริ่มปล้นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2516 ด้วยการเข้าปล้นบ้านเศรษฐีผู้หนึ่งที่ริมคลองดำเนินสะดวก ขณะที่ตี๋ใหญ่มีอายุเพียง 21 ปี จากนั้นตี๋ใหญ่จึงมีชื่อเสียงโด่งดังจากการเป็นโจรปล้นฆ่า โดยก่อเหตุไปทั่วแถบบริเวณจังหวัดราชบุรีและหลายจังหวัดในพื้นที่ภาคกลาง และบางส่วนของพื้นที่กรุงเทพมหานคร นอกจากนี้แล้ว ตี๋ใหญ่ ยังถือเป็นโจรใจเด็ด เพราะเคยหนีตำรวจโดยกระโดดลงจากรถไฟมาแล้ว และสลัดกุญแจมือด้วยการซ่อนตัวอยู่ใต้สะพานให้รถไฟทับให้ขาด ในขณะที่ถูกควบคุมตัวบนขบวนรถไฟจากกรุงเทพไปขึ้นศาลที่จังหวัดเชียงใหม่ จากคดีปล้นร้านเฟอร์นิเจอร์ที่เขตภาษีเจริญ เมื่อปี พ.ศ. 2518 และยังเคยบุกปล้นคุกเพื่อช่วยลูกน้องที่ติดคุกอยู่อีกด้วย และนอกจากนี้ยังเชื่อกันว่า ตี๋ใหญ่ เป็นโจรจอมขมังเวทย์ มีคาถาอาคมกำบังหายตัวได้ จึงทำให้หลุดรอดจากการจับกุมของตำรวจอยู่เสมอ ๆ โดยอาวุธคู่ใจของตี๋ใหญ่ คือ ปืนพกขนาด 11 มม. Colt M1911 A1
นอกจากนี้แล้ว ตี๋ใหญ่ ยังเป็นโจรเจ้าชู้ กล่าวกันว่ามีภรรยาหลายคน เพราะเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง โดยตี๋ใหญ่โกหกชื่อตน ว่าชื่อแจ็คบ้าง ไพโรจน์บ้าง เป็นต้น โดยที่ภรรยาเหล่านี้บางคนยังไม่ทราบเสียด้วยซ้ำว่า สามีของตนนั้นเป็นโจร ปัจจุบันบุตรชายของตี๋ใหญ่มีเพียงคนเดียว
ตี๋ใหญ่มักจะอยู่ไม่เป็นที่ ต้องคอยหลบหนีตลอด โดยเวลานอนจะจุดธูปหนีบไว้ที่นิ้วเท้าเมื่อธูปหมดดอก ก็จะย้ายไปที่อื่น ตี๋ใหญ่มีเอกลักษณ์ประจำตัวคือ มักจะแต่งกายด้วยเสื้อเชิร์ตลายสก๊อต กางเกงยีนส์ลีวายส์ สวมแว่นตาดำเรย์แบนด์ และรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์ส เวลาตี๋ใหญ่ออกปล้นมักจะฆ่าเจ้าทรัพย์ด้วยความโหดเหี้ยม โดยจะส่งเสียงขู่ด้วยน้ำเสียงที่น่าหวาดกลัว แต่ก็เสียงเล่าลือกันอีกว่า ในบางครั้งตี๋ใหญ่ก็ปล้นแต่เฉพาะคนรวย และใครเคยช่วยเหลือก็ไม่เคยลืมบุญคุณและจะนำทรัพย์สินที่ปล้นได้มาแบ่งให้ โดยวางทิ้งไว้ที่หน้าบ้าน และก่อนออกปล้นตี๋ใหญ่จะศึกษาสถานที่ ๆ จะปล้นอยู่เป็นเวลานานนับเดือน รวมถึงจะไปดูลาดเลาสถานที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง
ตี๋ใหญ่เสียชีวิตในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ขณะที่มีอายุได้ 29 ปี โดยตำรวจโดยการนำของ พล.ต.ท.สมเกียรติ พ่วงทรัพย์ (ยศในปัจจุบัน-อดีตผู้บัญชาการตำรวจสันติบาล) เล่ากันว่าที่ตี๋ใหญ่เสียชีวิตนั้น เพราะกำลังหลบหนี ก่อนหน้านั้นหนึ่งวันได้ให้ลูกน้องขับรถกระบะไปรับเพื่อไปหาพระเกจิอาจารย์รูปหนึ่ง คือ พระครูสมุทรธรรมสุนทร (สุด สิริธโร) หรือหลวงพ่อสุด วัดกาหลง ที่จังหวัดสมุทรสาคร เพื่อไปขอพระจากท่านเพราะของเดิมถูกเพื่อนขโมยไปทั้งตะกรุดและพระ แต่ไม่พบ ขณะที่เดินทางกลับ ได้ถูกเพื่อนร่วมเดินทางซึ่งเป็นลูกน้องหักหลังยิงตี๋ใหญ่จนตาย แล้วรีบออกจากรถ หลังจากตำรวจมาถึงรถที่ตี๋ใหญ่ตายอยู่ในรถก็ได้ระดมยิงถล่มรถอีกครั้งโดยไม่รู้ว่าตี๋ใหญ่ได้ตายอยู่ในรถก่อนหน้านี้แล้ว แต่ทว่าจากคำบอกกล่าวของลูกน้องคนนึงของตี๋ใหญ่ กล่าวว่า ตี๋ใหญ่ถูกลูกน้องคนนี้หักหลัง ด้วยถูกตำรวจจ้างด้วยเงิน 200,000 บาท พร้อมให้สัญญาจะช่วยในคดีฆ่าคนตาย 2 คดีให้หลุดพ้น ซึ่งตี๋ใหญ่ไม่ได้ถูกตำรวจฆ่าตายเลย
ภายหลังจากการเสียชีวิตแล้ว ยังมีเสียงเล่าลือกันว่า ตี๋ใหญ่ตัวจริงยังไม่ตาย บ้างก็ลือกันว่าตี๋ใหญ่ได้หนีไปอยู่สหรัฐอเมริกา บ้างก็เชื่อว่าที่ตี๋ใหญ่เสียท่าแก่ตำรวจ เพราะได้หลบไปซ่อนอยู่ใต้ผ้าถุง อาคมในตัวจึงเสื่อม เป็นต้น เรื่องราวของตี๋ใหญ่ยังถูกเล่าขานต่อ ๆ กันมา
เรื่องราวของตี๋ใหญ่ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์ 5 ครั้ง ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2528 ทางช่อง 5 ผู้ที่รับบทตี๋ใหญ่ คือ ฉัตรชัย เปล่งพานิช นายตำรวจผู้ตามล่าตี๋ใหญ่ รับบทโดย ฐาปกรณ์ ดิษยนันทน์ ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2542 ทางช่อง 3 ผู้รับบทตี๋ใหญ่ คือ ศรราม เทพพิทักษ์ และนายตำรวจผู้ตามล่าตี๋ใหญ่ รับบทโดย ธีรพงศ์ เหลียวรักวงศ์ ครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2559 ทางช่องวัน 31 ในชื่อเรื่อง "เพชฌฆาตดาวโจร" และดัดแปลงเรื่องให้เป็นเรื่องใหม่ โดยผู้ที่รับบทตี๋ใหญ่ คือ ภาคิน คำวิลัยศักดิ์ และนายตำรวจผู้ตามล่าตี๋ใหญ่ คือ ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง ครั้งที่ 4 ทางช่องโมโน 29 ในชื่อเรื่อง "ตี๋ใหญ่ ดับ ดาว โจร" ผู้รับบทตี๋ใหญ่คือ สมชาย เข็มกลัด ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดัดแปลงอีกเช่นกัน และออกฉายก่อนเรื่องเพชฌฆาตดาวโจร และครั้งที่ 5 ทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2561 ชื่อเรื่อง "มือปราบเหยี่ยวดำ" โดยผู้ที่รับบทตี๋ใหญ่ คือ รพีภัทร เอกพันธ์กุล
รวมทั้งเคยเป็นภาพยนตร์ครั้งหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2554 ในชื่อ "ตี๋ใหญ่ จอมขมังเวทย์" ผู้รับบทตี๋ใหญ่ คือ ปวริศร์ มงคลพิสิฐ และนายตำรวจผู้ตามล่าตี๋ใหญ่ รับบทโดย ธีรพงศ์ เหลียวรักวงศ์
ริโอเดอจาเนโร
แอสตรัด กิลเบอร์โต
เทศบาลเมืองนครราชสีมา
เมืองโคราช
หม่อมหลวงศิริเฉลิม สวัสดิวัตน์
หม่อมหลวงศิริเฉลิม สวัสดิวัตน์ (16 กรกฎาคม พ.ศ. 2496) หรือนามปากกาที่รู้จักกัน คือ หมึกแดง เป็นผู้เชี่ยวชาญในการทำอาหาร โดยเฉพาะอาหารไทย
ปัจจุบันเป็นเจ้าของภัตตาคาร กรรมการผู้จัดการ ผู้ดำเนินรายการทางโทรทัศน์ ที่ปรึกษาทางด้านอาหาร คอลัมนิสต์ และวิทยากร
หม่อมหลวงศิริเฉลิม สวัสดิวัตน์ เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ณ วังศุโขทัย เป็นบุตรชายของหม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ กับหม่อมหลวงประอร จักรพันธุ์ (ราชสกุลเดิม: มาลากุล) มีน้องชายร่วมบิดามารดาหนึ่งคนคือ หม่อมหลวงเพิ่มวุทธ์ สวัสดิวัตน์ และน้องชายต่างมารดาซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในวงการอาหารคือ หม่อมหลวงภาสันต์ สวัสดิวัตน์ มารดาเป็นนางสนองพระโอษฐ์ในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีซึ่งมีศักดิ์เป็นสมเด็จย่า(น้องสาวของปู่) ขณะหม่อมหลวงศิริเฉลิมมีอายุราว 3-4 ปี หม่อมหลวงประอรผู้มารดาได้หย่าร้างกับบิดาและสมรสใหม่กับหม่อมเจ้าการวิก จักรพันธุ์
เบื้องต้น หม่อมหลวงศิริเฉลิมเข้าศึกษาที่โรงเรียนสมถวิล และโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร จนอายุได้ 12 ปี พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธสิริโสภาที่ทรงมีศักดิ์เป็นป้าได้ส่งให้เรียนต่อต่างประเทศที่วิทยาลัยเชลเทนแฮม (Cheltenham College) สหราชอาณาจักร แล้วเรียนต่อด้านการทูตที่มหาวิทยาลัยจอร์จวอชิงตัน (George Washington University) แต่เรียนได้เพียงสามปีก็ลาออก เพราะพบว่าตนมีความสุขเมื่อทำอาหารมากกว่า
ในปี พ.ศ. 2565 หม่อมหลวงศิริเฉลิมได้เปิดเผยว่าตนเองเป็นเกย์ในรายการของวุฒิธร มิลินทจินดา
หมึกแดง
ศิริเฉลิม สวัสดิวัตน์
สมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี
หิรัณยากษะ
หิรันตยักษ์ (อิงจากชื่อที่ปรากฏในเรื่อง "รามเกียรติ์") หรือ หิรัณยากษะ ( , "ตาทอง") หรืออีกชื่อว่า หิรัณยเมตตระ  เป็นจอมอสูรที่เป็นสาเหตุให้พระวิษณุต้องอวตารลงมาปราบในโลกมนุษย์เป็นครั้งที่ 3 เพราะอสูรตนนี้ได้รับพรพิเศษจากพระพรหมว่าไม่มีผู้ใดสังหารได้ ด้วยความอหังการในพรวิเศษจึงบุกโจมตีแดนสวรรค์ และม้วนแผ่นดินโลกแล้วนำไปไว้ยังโลกบาดาล ในวัฒนธรรมไทย หิรันตยักษ์มีลักษณะหนึ่งพักตร์ สองกร กายสีขาว ทรงมงกุฎน้ำเต้า มีตะบองวิเศษเป็นอาวุธ
บางปุราณะ นำเสนอว่าหิรันตยักษ์ เป็นลูกของ นางธิติ กับ ฤๅษีกัสยปะ ฤๅษีกัสสปะเอง (สันสดฤต: कश्यप "kaśyapa") เป็น 1 ในกลุ่ม สัปตฤๅษี อันประกอบด้วย ฤๅษีอตรี, ฤๅษีวสิษฐ์, ฤๅษีวิศวามิตร, โคตมะมหาฤาษี, ฤาษีจามาทะกนี และ ฤๅษีภารทวาชะ ฤๅษีผู้นี้เป็นบิดาของเหล่าเทวดา, อสูร, พญานาค และเหล่ามวลมนุษยชาติ เขาแต่งงานกับ นางอธิติ มีลูกด้วยกันคือ พระอัคนี และ พระอาทิตย์ และเมื่อเขาแต่งงานกับนางธิติ (ภารรยาคนที่ 2) ก็ให้กำเนิดเหล่าอสูร และหลังจากนั้น อสูรกับเทวดาก็รบราฆ่าฟันกันเรื่อยมา
ครั้งหนึ่ง หิรัณยากษะโจมตีพระแม่ธรณี ด้วยไม่มีผู้ใดคุ้มครอง หรัณยากษะจึงพานางจมลึกลงไปในมหาสมุทรจักรวาล เหล่าทวยเทพต่างวิงวอนต่อพระวิษณุให้พาพระแม่ธรณีกลับคืนมาเพื่อสรรพสัตว์ทุกชีวิต พระนารายณ์ทรงรับคำขอ และอวตารไปเป็นหมูป่า (วราหะ) เพื่อช่วยเหลือพระแม่ธรณี หิรัญยักษะขวางทางเขาไว้ สุดท้ายจึงถูกพระวิษณุสังหาร
หิรัณยากษะมีพี่ชายชื่อหิรัณยกศิปุ ซึ่งพยายามข่มเหงและทำร้าย Prahlada ลูกชายของเขา เพราะเป็นสาวกที่ซื่อสัตย์ของพระวิษณุ ขณะที่หิรัณยากษะถูกฆ่าโดย วราหาวตาร พี่ชายของเขาคือหิรัณยกศิปุก็ถูกฆ่าโดยนรสิงห์ อวตารร่างครึ่งมนุษย์ครึ่งสิงโตของพระวิษณุ
หิรันต์ยักษ์
เปิงมาง กลองผีหนังมนุษย์
เปิงมาง กลองผีหนังมนุษย์ เป็นภาพยนตร์ไทยผลิตโดย พระนครฟิล์ม เริ่มฉาย 19 เมษายน พ.ศ. 2550
พิง หนุ่มที่มีใจรักในเสียงดนตรี ออกจากราชการ มาฝากตัวเป็นลูกศิษย์ ครูด้วง เจ้าของสำนักปี่พาทย์ในจังหวัดปทุมธานี ซึ่งมีเรื่องเล่าสืบต่อกันมา ถึงกลองเปิงมางศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวสำนักใช้กราบไหว้บูชามาช้านาน และเรื่องการตายของลูกวงที่คิดทรยศ พิงมาเพื่อศึกษาร่ำเรียนวิชาเปิงมางตามที่บรรพบุรุษของพิงได้สั่งเสียไว้ก่อนตาย พิงได้พบกับหญิงสาวนางหนึ่งที่ชอบทำตัวลึกลับ เธอชื่อ ทิพย์ ตลอดเวลาพิงและทิพย์พบกันในเวลากลางคืน และสร้างสัมพันธ์ที่ดีร่วมกันจนเกิดเป็นความรัก