pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดิมนกแก้วคาคาโปเคยอยู่กระจายทั่วไปภายในเกาะเหนือ เกาะใต้ และเกาะสจวร์ต เกาะเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของนิวซีแลนด์ใน[[มหาสมุทรแปซิฟิก]]ตะวันตกเฉียงใต้ อยู่ได้ในป่าทุกรูปแบบ แต่พบการล่าจาก[[ชาวมาวรี|ชาวพื้นเมืองมาวรี]] และการอพยพมาของชาว[[ยุโรป]]ที่มาตั้งถิ่นฐานใน[[คริสต์ศตวรรษที่ 18]] ซึ่งได้นำมาซิ่ง[[ชนิดพันธุ์ต่างถิ่น]] เช่น [[สุนัข]] และ[[คอมมอนบรัชเทลพอสซั่ม|ตัวพอสซั่ม]] ซึ่งเป็นสัตว์นักล่า ซึ่งเกือบทำให้นกแก้วคาคาโปต้องสูญพันธุ์
ในช่วงปี [[ค.ศ. 1980]]-[[ค.ศ. 1997]] สำนักงานอนุรักษ์ของนิวซีแลนด์ได้นำนกแก้วคาคาโปที่ยังหลงเหลืออยู่ทั้งหมดบนเกาะสจวร์ตไปอยู่ยังที่อยู่ใหม่ เป็นหมู่เกาะที่ปลอดภัยจากสัตว์นักล่าทั้งหลายมารบกวน เพื่อสงวนนกแก้วคาคาโปไม่ให้สูญพันธุ์ ปัจจุบันจึงเหลือนกชนิดนี้อยู่บนเกาะคอดฟิชและเกาะชอล์กกีที่ถูกใช้เป็นแหล่งอนุรักษ์นก ทำให้ปริมาณนกแก้วคาคาโปเพิ่มขึ้นจากปี ค.ศ. 1995 จาก 55 ตัว เป็น 111 ตัวในเดือน[[มีนาคม]] ปี [[ค.ศ. 2009]]
[[ไฟล์:Kakapo size.jpg|thumb|200px|ขนาดเมื่อเทียบกับมนุษย์]]
นกแก้วคาคาโปได้รับการจำแนกโดยนักปักษีวิทยาชาวอังกฤษ [[จอร์จ โรเบิร์ต เกรย์]] ใน ค.ศ. 1845 ชื่อสกุลมาจาก[[ภาษากรีก]]โบราณ "strigos" จาก "strix" ที่แปลว่า "นกฮูก" และ "ops" ที่แปลว่า "หน้า" ขณะที่ชื่อลักษณะมาจาก "habros" ที่แปลว่า "นุ่ม" และ "ptilon" ที่แปลว่า "ขนนก" ด้วยการที่มันมีลักษณะที่โดดเด่นต่างนกแก้วอื่น และเคยถูกจำแนกไว้ในเผ่า Strigopini ของมันเองในการจำแนกเบื้องต้น
จากการศึกษาสายวิวัฒนาการล่าสุดยืนยันว่านกแก้วคาคาโป (สกุล "strigops") มีความสัมพันธ์กับ[[นกแก้วคาคา]]และ[[คีอา|นกแก้วคีอา]] (นกแก้ว 4 ชนิดในสกุล "Nestor") ทั้งหมดได้รับการพิจารณาแบ่งแยกออกมาเป็น[[นกแก้วนิวซีแลนด์|วงศ์ใหญ่นกแก้วนิวซีแลนด์]] (Strigopidae) จากเดิมอยู่ในวงศ์ Nestoridae
ก่อนหน้านี้นักปักษีวิทยาคิดว่านกแก้วคาคาโปอาจเป็นญาติใกล้ชิดกับนกแก้ว[[Pezoporus|นกแก้วกลางคืนและนกแก้วดิน]]ของประเทศออสเตรเลีย เนื่องจากสีสันคล้ายคลึงกัน แต่ความคิดนี้ขัดแย้งกับการศึกษาล่าสุด สีพรางตัวน่าจะเกิดจากการปรับตัวในการหากินบนพื้นดินซึ่งเป็นการวิวัฒนาการแบบ[[วิวัฒนาการเบนเข้า]]
ชื่อ "Kakapo (คาคาโป)" เป็นการเลียนเสียงเป็นภาษาอังกฤษของคำว่า "kākāpō" ใน[[ภาษามาวรี]] คำว่า "kākā" ("นกแก้ว") + "pō" ("กลางคืน")
คำใน[[ภาษาโพลีนีเซีย]] "kākā" และการผันแปร "ʻāʻā" เป็นคำที่ใช้เรียกนกแก้ววงศ์ [[Psittacidae]] ที่อาศัยทั่วไปในแปซิฟิกใต้ เช่น ชื่อพื้นเมืองของ[[Cyanoramphus zealandicus|นกแก้วเล็กแบล็คฟรอนต์]] ("Cyanoramphus zealandicus") ที่[[การสูญพันธุ์|สูญพันธุ์]]ไปแล้วของ[[ตาฮีตี]] และนกแก้วนิวซีแลนด์[[สกุล (ชีววิทยา)|สกุล]] "[[Cyanoramphus]]" มีชื่อพื้นเมือง "คาคา" ลักษณะเดียวกัน
[[หมวดหมู่:นกที่บินไม่ได้|คาคาโป]]
[[หมวดหมู่:นกแก้ว|คาคาโป]]
[[หมวดหมู่:นกในประเทศนิวซีแลนด์|คาคาโป]]
สโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
Hopea odorata
Strigops habroptila
จตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 25
การแข่งขันฟุตบอลจตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 25 เป็นการแข่งขันฟุตบอลประเพณีของโรงเรียนชายล้วน 4 โรงเรียน โดยครั้งนี้จัดเป็นครั้งที่ 25 มีโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รับหน้าที่เป็นเจ้าภาพ ทำการแข่งขันในวันเสาร์ที่ 21 พฤศจิกายน ถึง วันเสาร์ที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ที่สนามศุภชลาศัย ภายในสนามกีฬาแห่งชาติ
นักบุญดันสตัน
นักบุญดันสตัน  เป็นอธิการอารามกลาสเบอรี บิชอปแห่งเวิร์สเตอร์ บิชอปแห่งลอนดอน และอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี หลังมรณกรรมให้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 959 ท่านมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์และปฏิรูปคริสตจักรในอังกฤษ ออสเบิร์นแห่งแคนเทอร์เบอรี ศิลปินและธรรมาจารย์ ผู้เขียนชีวประวัติของท่านกล่าวว่าท่านมีทักษะด้าน “การวาดภาพและเขียนหนังสือ” ซึ่งเป็นความสามารถตามปกติของนักบวชอาวุโสในสมัยนั้น ท่านยังเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดเมื่อวันที่ ราว ค.ศ. 909 ที่เมืองบาลตันบะระในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 988
นอกจากหน้าที่ทางศาสนาแล้วดันสตันรับราชการเป็นเสนาบดีในพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษอยู่หลายพระองค์ ดันสตันเป็นนักบุญผู้เป็นที่นิยมกันในอังกฤษอยู่เกือบสองร้อยปีจากเรื่องราวของความสามารถต่างๆ ของท่าน ที่รวมทั้งเรื่องที่สามารถปราบปีศาจร้ายได้
ดันสตัน
St. Dunstan
St Dunstan
ซัลเบอาตี นิการากัว
ซัลเบอาตี นิการากัว  เป็นชื่อเรียกของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐนิการากัว ประพันธ์คำร้องโดย ซาโลมอน อีบาร์รา มายอร์กา (Salomón Ibarra Mayorga) เรียบเรียงทำนองโดย ลุยส์ อา. เดลกาดีโย (Luis A. Delgadillo) เพลงนี้ได้รับการยอมรับเป็นเพลงชาตินิการากัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2472
ทำนองของเพลงนี้เกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยใช้เป็นเพลงสวดในคริสต์ศาสนาโดยบาทหลวงชาวสเปน ซึ่งในเวลานั้น นิการากัวยังถือเป็นแคว้นหนึ่งที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิสเปน ต่อมาในช่วงปีแรก ๆ แห่งการเรียกร้องเอกราชของชาวนิการากัว เพลงนี้ก็ได้ถูกใช้เป็นเพลงสรรเสริญต่อความยุติธรรมของศาลสูงสุดแห่งรัฐของนิการากัว ซึ่งต่อมาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกในสหพันธ์สาธารณรัฐอเมริกากลาง
บทเพลงซัลเบอาตี นิการากัว ถูกแทนที่ด้วยเพลงอื่นเป็นระยะ ๆ ถึง 3 ครั้งระหว่างยุคแห่งความวุ่นวายทางการเมืองและการปฏิวัติ แต่ที่สุดเพลงนี้ก็ได้กลับมามีการใช้อีกครั้งในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2461 เมื่อการปฏิวัติเสรีนิยมครั้งสุดท้ายของนิการากัวได้สิ้นสุดลง หลังจากนั้นรัฐบาลจึงได้จัดให้มีการประกวดเนื้อร้องสำหรับเพลงชาติเพลงใหม่ ซึ่งเงื่อนไขของเนื้อร้องใหม่นี้จะต้องกล่าวถึงเพียงสันติภาพและการทำงานเท่านั้น เนื่องจากประเทศในเวลานั้นเพิ่งจะสิ้นสุดภาวะสงครามกลางเมือง ซึ่งเงื่อนไขดังกล่าวทำให้นิการากัวเป็นประเทศเดียวในแถบละตินอเมริกาที่ใช้เพลงชาติซึ่งมีเนื้อหากล่าวถึงสันติภาพ มิได้กล่าวถึงสงครามอย่างชาติอื่นในบริเวณเดียวกัน
รัฐบาลชุดใหม่ของนิการากัวซึ่งนิยมสเปนและมีแนวคิดอนุรักษนิยม ได้มอบรางวัลชนะเลิศให้แก่ผลงานของซาโลมอน อีบาร์รา มายอร์กา ครูและกวีชาวนิการากัว และได้ประกาศใช้เพลงซัลเบอาตี นิการากัวเป็นเพลงชาติแทนเพลง "เอร์โมซา โซเบรานา" (Hermosa Soberana - อาจแปลเอาความได้ว่า "อธิปไตยที่งดงาม") ซึ่งเป็นเพลงมาร์ชที่มีเนื้อหาปลุกเร้าให้ผู้คนเข้าสู่สงครามต่อต้านสเปน และแสดงถึงความอึดอัดใจที่ชาวนิการากัวมีรากเหง้าจากวัฒนธรรมสเปนอย่างฝังรากลึก
Painters' guild
สมาคมจิตรกร
เอร์โมซาโซเบรานา
เอร์โมซาโซเบรานา  เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐนิการากัว ระหว่าง พ.ศ. 2436 - พ.ศ. 2453 ชื่อของเพลงนี้อาจแปลความหมายได้ว่า "อธิปไตยอันงดงาม"
บทเพลงดังกล่าวได้ประพันธ์ขึ้นเพื่ออุทิศแก่นายพลโคเซ ซานโตส เซลายา (José Santos Zelaya) และได้รับการยอมรับเป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2436 ทำนองประพันธ์โดยอาเลคันโดร โกว์ซิน (Alejandro Cousin) บุตรเขยของนายพลซันโตส และผู้ประพันธ์เพลงชาตินิการากัวยุคก่อนหน้า ซึ่งใช้ในระหว่างปี พ.ศ. 2432 - 2436 ส่วนคำร้องนั้นไม่ทราบแน่ชัดว่าใครเป็นผู้แต่ง แต่เป็นไปได้ว่าจะเป็นคนใดคนหนึ่งในกวีสำคัญของนิการากัว 3 คน ซึ่งได้แก่ รูเบน ดารีโอ (Rubén Darío) ซานเตียโก อาร์กูเอโย (Santiago Argüello) และมานวยล์ มัลโดนาโด (Manuel Maldonado)
หลังสิ้นสุดการปฏิวัติเสรีนิยมและสงครามกลางเมืองในนิการากัวเมื่อ พ.ศ. 2453 จึงได้มีการเลือกใช้เพลง "ซัลเบอาตี นิการากัว" ซึ่งมีเนื้อหากล่าวถึงความสงบและการทำงานเป็นเพลงชาตินิการากัวแทนเพลงนี้ โดยยกเหตุผลว่าเพลงชาติเดิมมีเนื้อหาปลุกเร้าให้ผู้คนเข้าสู่สงคราม ไม่เหมาะสมกับยุคสมัยแห่งการฟื้นฟูชาติ อย่างไรก็ตาม บทเพลง "เอร์โมซาโซเบรานา" ก็ยังคงถูกขับร้องในฐานะเพลงปลุกใจให้รักชาติมาจนถึงปัจจุบัน
ยัน เดอ ไบร
ยัน เดอ ไบร (; ราว ค.ศ. 1627 - 1 เมษายน ค.ศ. 1697) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ยัน เดอ ไบรมีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือนเชิงประวัติศาสตร์
ยัน เดอ ไบร เป็นลูกและลูกศิษย์ของซาโลโมน เดอ ไบร ผู้เป็นสถาปนิกและกวี ผู้ใช้เวลาเขียนงานส่วนใหญ่ในฮาร์เลม ที่เดอ ไบรเป็นประธานสมาคมจิตรกรอยู่หลายปี จิตรกรในฮาร์เลมก็เช่นเดียวกับในอือแตร็คต์ที่ส่วนใหญ่เป็นโรมันคาทอลิก เดอ ไบรต้องทำใจหลายครั้งกับการสูญเสียสมาชิกในครอบครัวหลายคนไปกับโรคระบาด รวมทั้งภรรยาสามคนที่เสียชีวิตเพียงไม่กี่ปีหลังจากที่สมรสกับเดอ ไบร
งานเขียนของเดอ ไบร ได้รับอิทธิพลจากบาร์โตโลเมอึส ฟัน เดอร์แฮ็ลสต์ และฟรันส์ ฮัลส์ ที่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นงานเขียนภาพเหมือน และจะเป็นภาพเหมือนกลุ่ม และมีความเชี่ยวชาญในการวางตัวแบบเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ซึ่งทำให้เป็นภาพเขียนแบบที่เรียกว่าภาพเหมือนเชิงประวัติศาสตร์ ที่เรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า หรือภาษาอังกฤษว่า "historicised portrait" ในบรรดางานชิ้นสำคัญก็ได้แก่งานชื่อ "งานเลี้ยงของคลีโอพัตรา" โดยใช้สมาชิกในครอบครัวเป็นตัวแบบรวมทั้งตนเองด้วย ในปัจจุบันภาพเขียนนี้ภาพแรกที่เขียนในปี ค.ศ. 1652 เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวงของพระราชวงศ์อังกฤษ และภาพเดียวกันที่เขียนในปี ค.ศ. 1669 เป็นของพิพิธภัณฑ์ศิลปะในนิวแฮมป์เชียร์ ภาพที่สองเป็นภาพที่แสดง "ภาวะเวทนา" (pathos) เพราะบุคคลในภาพเกือบทั้งหมดเป็นภาพของผู้ที่เสียชีวิตด้วยโรคระบาดระหว่างปี ค.ศ. 1663 ถึง ค.ศ. 1664
ในปี ค.ศ. 1689 เดอ ไบรก็ถูกประกาศล้มละลายในฐานะพลเมืองฮาร์เลมจนต้องย้ายไปอัมสเตอร์ดัมและไปเสียชีวิตที่นั่น
Jan de Bray
บ้านสะแกซึง
บ้านสะแกซึง (Sa-kae-sung) เป็นหมู่บ้านใน ตำบลเกาะโพธิ์ อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก ลักษณะของชุมชนเป็นชุมชนเกษตรกรรม ที่ยังคงดำเนินชีวิตแบบเรียบง่ายในรูปแบบชนบท ลักษณะบ้านส่วนใหญ่เป็นแบบดั้งเดิมในท้องถิ่น อยู่ในบริเวณที่ประกอบอาชีพ เป็นครอบครัวในพื้นที่ใช้สอยที่จำกัด คนในชุมชนส่วนใหญ่เป็นคนท้องถิ่น อยู่กันแบบพึ่งพาอาศัยกัน สภาพทั่วไปของตำบลเป็นที่ราบลุ่ม
ในฤดูฝนน้ำจะเอ่อท่วมขังทุกปี มีคลองชลประทานผ่านตำบลจำนวน 1 สายยาวประมาณ 3 กิโลเมตร แต่ในฤดูแล้งน้ำในคลองจะแห้งหมด คนในชุมชนส่วนใหญ่ ยึดอาชีพทำนาเป็นอาชีพหลัก แต่มีรายได้เสริมบ้าง จากการทำประมงน้ำจืด ค้าขาย และรับจ้างต่างๆ
สภาพเดิมของหมู่บ้านเป็นป่าทึบมีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่มากมาย แต่ที่ตั้งของตำบลมีต้นไม้ล้อมรอบเหมือนเกาะโดยเฉพาะมีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่โดยรอบหนาแน่น จึงได้ตั้งชื่อว่า "ตำบลเกาะโพธิ์" ซึ่งตำบลเกาะโพธิ์แต่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลเกาะหวายซึ่งเดิมมีจำนวน 6 หมู่บ้าน ในปี พ.ศ. 2509 แต่ปัจจุบันตำบลเกาะโพธิ์ เป็นตำบล ในเขตการปกครองของ อำเภอปากพลี ซึ่งประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ได้แก่
เทศบาลตำบลตะขบ
เทศบาลตำบลตะขบ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา มีจำนวนประชากรราว 4000-5000 คน พูดภาษาไทยโคราช ,ไทยกลาง มีสัญลักษณ์ชุมชนคือ ต้นยางใหญ่ ,เขาพยาปราบ
เทศบาลตำบลตะขบตั้งอยู่ "ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้" ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
เป็นชุมชนดั้งเดิมที่มีอายุนานกว่า 100 ปี ทำให้ชุมชนมีวัฒนธรรมประเพณีดั้งเดิมสืบทอดมาถึงปัจจุบัน แม้แต่ในปัจจุบัน ก็ยังเป็นชุมชนดั้งเดิมที่งามทั้งทางด้านธรรมชาติ วัฒนธรรม และจิตใจของผู้คนในชุมชน
ประเพณี ได้แก่ การก่อกองทรายในวันสงกรานต์, งานทอดกฐิน, การทรงเจ้า ,เทศกาลเทศน์มหาชาติ และประเพณีดั้งเดิมทั่วไปในชุมชน
หมู่บ้านขนงพระเหนือ
หมู่บ้านขนงพระเหนือ เป็นหมู่บ้านในจังหวัดนครราชสีมา
ก่อนจะมีชื่อหมู่บ้านขนงพระเหนือนั้น หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านที่กันดารพระภิกษุสงฆ์ ชาวบ้านเลยขนานกันว่าอย่าทนงที่จะเห็นพระ ต่อมาชาวบ้านอ่านเพี้ยนเป็นคนงพระ และขนงพระตามลำดับ โดยจะมีสามหมู่บ้านคือขนงพระเหนือ ขนงพระกลาง ขนงพระใต้ โดยที่แบ่งเป็น เหนือ กลาง ใต้ เนื่องจากความห่างของต้นน้ำ หมู่บ้านที่อยู่ใกล้ต้นน้ำมากที่สุดคือขนงพระเหนือ
เข้าถึงโดยรถยนต์
มีแหล่งน้ำที่อุดมสมบูรณ์ (ต้นน้ำลำตะคอง)
ประมาณพันสี่ร้อยกว่าคน (360 ครัวเรือน)
ไม่ใช่ภาษากลาง และไม่ใช่ภาษาอีสาน จะพูดกันง่าย ๆ ภาษาจะใกล้เคียงกับอำเภอสีคิ้ว และอำเภอปากช่อง)
ส่วนใหญ่จะนับถือศาสนาพุทธ มีครอบครัวที่นับถือศาสนาอิสลามประมาณ 1 - 2 ครัวเรือน
ส่วนใหญ่การศึกษาระดับมธยมต้น และปวช.
ประเภทอุตสาหกรรมครัวเรือน
ประเภทอุตสาหกรรมการเกษตร
ตำบลอัมพวา
ตำบลอัมพวา อยู่ใน อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
เดิมเรียกว่า แขวงบางช้าง ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าจัดตั้งขึ้นเมื่อใด บริเวณแขวงบางช้างนี้ถูกเรียกว่า “สวนนอก” มีลักษณะเป็นชุมชนเล็ก ๆ แต่มีความเจริญทั้งในการเกษตรกรรมและการพาณิชยกรรม เพราะในสมัยพระเจ้าปราสาททอง แห่งกรุงศรีอยุธยา แขวงบางช้างมีตลาดแห่งหนึ่งเรียกว่า “ตลาดบางช้าง” มีนายตลาดบางช้าง เป็นผู้เก็บภาษีอากรขนาดตลาด นายตลาดผู้นี้เป็นผู้หญิงชื่อน้อย มีบรรดาศักดิ์เป็นท้าวแก้วผลึก เป็นคนในตระกูลเศรษฐีในแขวงบางช้าง ซึ่งต่อมาเป็นต้นวงศ์ราชนิกูลบางช้าง
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ในปี พ.ศ. 2481 ได้รวมท้องที่ตำบลอัมพวาและตำบลบางกะพ้อมเข้าด้วยกันเป็นตำบลอัมพวา
สภาพทั่วไปของชุมชน.
พื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม แม่แม่น้ำแม่กลองไหลผ่าน มีลำคลองผ่านหลายสาย ได้แก่ คลองอัมพวา คลองวัดนางวัง คลองวัดบางกะพ้อม คลองบางจาก คลองดาวดึงษ์ คลองลัตตาโชติ ได้รับอิทธิพลจากน้ำทะเลหนุน น้ำไหลขึ้นลงตลอดปี พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นสวนผลไม้ ได้แก่ สวนลิ้นจี่ สวนส้มโอ สวนมะพร้าว สวนมะม่วง ฯลฯ
ลักษณะภูมิอากาศโดยทั่วไป จะมีฝนตกชุกประมาณเดือน พฤษภาคม – ตุลาคม เนื่องจากได้รับอิทธิพลของลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ เนื่องจากอยู่ไม่ไกลทะเลมากนัก จึงทำให้อากาศไม่หนาวจัดมากนัก
จำนวนประชากรทั้งสิ้น 6,369 คน เป็นชาย 3,012 คน เป็นหญิง 3,357 คน
เฉลี่ยอยู่ที่ระดับประถมศึกษาตอนปลาย
บ้านหัวเขา
บ้านหัวเขาตั้งอยู่ในตำบลหัวเขา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำไหลผ่าน มีภูเขาล้อมรอบ อาชีพหลักของชาวบ้านหัวเขาส่วนใหญ่คือเกษตรกร มีการดำรงชีวิตแบบพึ่งพาอาศัย กันแบบญาติพี่น้อง มีการปกครองแบบองค์การบริหารส่วนตำบล(อบต.) หมู่บ้านหัวเขาประกอบไปด้วยหมู่ที่1,2,6และ10 ชาวบ้านหัวเขานับถือศาสนาพุทธ มีวัดหัวเขาเป็นศูนย์รวมจิตใจ
ใน อดีตมีบุคคลกลุ่มหนึ่งอพยพมาจากทางด้านทิศตะวันของหมู่ห่างจากบ้านบ่อกรุเพียง เล็กน้อย เดิมเรียกหมู่บ้านนั้นว่า หมู่บ้านดอนกระเบื้อง เมืองสามชั้น บุคคลดังกล่าวได้ร่อนเร่มาพบพื้นที่ที่อุดมสมบรูณ์ มีแม่น้ำไหลผ่าน มีภูเขาล้อมรอบ จึงชวนกันตั้งถิ่นฐาน แล้วขนานนามว่า บ้านหุบเขา ต่อมาคำว่า บ้านหุบเขานั้นมีการเพี้ยนไป เป็นหัวเขา จึงเรียกว่าบ้านหัวเขา จนถึงปัจจุบัน
หมู่บ้านหัวเขาจะมีประเพณีตักบาตรเทโวเป็นประเพณีที่จัดขึ้นทุกปี ในช่วงวันออกพรรษา ประเพณีตักบาตรเทโววัดหัวเขาถือเป็นอีกประเพณีหนึ่งที่มีชื่อเสียงใน อำเภอเดิมบางนางบวชก็ว่าได้
วัดหัวเขามีมณฑปตั้งอยู่บนเขา โดยมณฑปนี้สร้างขึ้นในสมัยที่หลวงปู่อิ่มเป็นเจ้าอาวาส ซึ่งว่าจ้างช่างฝีมือมาจากเมืองหลวง(สมัยรัชกาลที่5) โดยมณฑปนี้เป็นสถาปัตยกรรมแบบเดียวกันกับอารามหลวงของกรุงเทพฯ ที่สร้างขึ้นในรัชสมัยรัชกาลที่5 ภายในมณฑปประดิษสถานพระพุทธรูปไว้สักการบูชา
เมื่อถึงวันวันออกพรรษาของทุกปี จะมีงานตักบาตรเทโว โดยมีการจำลองเหตุการณ์ที่พระพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ พร้อมทั้งเหล่าเทวดาและนางฟ้า เดินลงจากมณฑปบนเขา เป็นประจำทุกปี
ลักษณะภูมิประเทศในเขตตำบลหัวเขา เป็นพื้นที่ราบเชิงเขา มีภูเขาขนาดเล็กหลายแห่ง ลักษณะ ภูมิอากาศโดยทั่วไป มี 3 ฤดู คือ ฤดูร้อน เริ่มจากเดือน กุมภาพันธ์ ถึงเดือน พฤษภาคม ฤดูฝน เริ่มจากเดือน พฤษภาคม ถึงเดือน ตุลาคม และ ฤดูหนาว เริ่มจากเดือน ตุลาคม ถึงเดือน กุมภาพันธ์
อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 16 – 39 องศาเซลเซียส
สภาพที่ตั้งและภูมิประเทศ.
เป็นที่ราบลุ่ม มีภูเขาล้อมรอบ มีแม่น้ำไหลผ่าน หมู่บ้านหัวเขา ตั้งอยู่ในตำบลหัวเขา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
มีถนนทางหลวง หมายเลข3350(สายท่าช้าง-ด่านช้าง)ตัดผ่านด้านหน้าและด้านข้างหมู่บ้านบริเวณหมู่ที่1และหมู่ที่6 รถเมล์โดยสารที่ผ่านได้แก่ สายท่าช้าง-ด่านช้าง ภายในหมู่บ้านเป็นถนนซีเมนต์ ระยะจากอำเภอเดิมบางนางบวช มายังตำบลหัวเขา 6.0 กิโลเมตร
ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลบ้านเชี่ยน อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลกระเสียว อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลเขาพระ และตำบลเดิมบาง อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
ไม้ ที่ชาวบ้านนำมาสร้างบ้าน มักจะเป็นไม้ที่เป็นไม้ของบ้านเก่า บ้านในหมู่บ้านหัวเขาจะใช้ต้นไม้ที่ได้จากการไปขุดจากบนเขา ที่อยู่บริเวณหมู่บ้านมาใช้แทนการสร้างรั้วประเภทต่างๆ ด้านอาหารเช่น กุ้ง หอย ปู ปลาเป็นต้น มักจะเป็นการหาเองตามท้องทุ่ง เนื้องจากท้องนาบริเวณนั้น ยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่ จึงมีแหล่งอาหารให้ชาวบ้านได้ใช้ดำรงชีวิต
หมู่บ้านหัวเขามีจำนวนประชาการ 1,778 คน 664 ครัวเรือน
เป็นภาษาถิ่นใช้ในการสื่อสาร (ภาษาสุพรรณ)
ศาสนาพุทธเป็นศาสนาหลักของชุมชน
บุคคลที่มีชื่อเสียงในชุมชน.
หลวงปู่อิ่ม
พระครูไพโรจน์-ธรรมคุณ(หลวงพ่อสุบิน)
ประชากรส่วนใหญ่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหัวเขา ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ร้อยละ 80
ซึ่งเป็นอาชีพลัก รองลงมา คือ อาชีพรับจ้าง ข้าราชการ อาชีพเสริม การทำอุตสาหกรรมครัวเรือน
ประเภทอุตสาหกรรมครัวเรือน, การเกษตร.
การเกษตร ได้แก่ การทำนา ทำไร่ มีการจัดตั้งสหกรณ์เพื่อการเกษตร ประเภทอุตสาหกรรมครัวเรือน เช่น กลุ่มอาชีพจักสาน ผลิตภัณฑ์ผักตบชวา กลุ่มสตรีผลิตมุ้งหมอน กลุ่มผลิตปุ๋ยชีวภาพ กลุ่มผลิตน้ำพริกเผา
[Google site กลุ่มหัวเรา]
ตำบลซับตะเคียน
ซับตะเคียน เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี เป็นชุมชนที่มีวิถีชีวิตเรียบง่าย ทำการเกษตรพืชไร่เป็นส่วนใหญ่ นอกจากการทำไร่ยังปลูกผักสวนครัวไว้ในบริเวณบ้าน ความสัมพันธ์ของคนในชุมชนเป็นลักษณะ ญาติมิตร พึ่งพาอาศํยซึ่งกันและกัน เป็นกันเอง มีการพบปะสังสรรค์กันอยู่เสมอ
ในอดีตบ้านหนองโด หมู่ 2 ตำบลซับตะเคียน อพยพมาจากจังหวัดนครสวรรค์ ชัยภูมิ นครราชสีมา ได้เข้ามาจับจองพื้นที่ ถางป่าเพื่อทำการเกษตรพืชไร่ใน ปี 2509
ประชากรทั้งหมด 704 คน แบ่งเป็นชาย 341 คน และ หญิง 363 คน ส่วนใหญ่ใช้ภาษากลางในการสื่อสาร จะมีแค่บางคำที่มีชื่อเรียกต่างไปบ้าง
ประเภทอุตสาหกรรมครัวเรือนและการเกษตร ส่วนใหญ่ทำการเกษตรพืชไร่และพืชสวนครัว อาทิเช่น ไร่อ้อย มัน ข้าวโพด สวนพริก ผักสวนครัวต่าง ๆ เป็นการทำการเกษตรเพื่อการค้าและยังชีพ
มีถนนตัดผ่านจากตัวเมืองเข้าถึงชุมชน สามารถโดยสารสู่ตัวเมือง ได้โดยรถโดยสารประจำทาง และรถตู้ประจำทาง จึงต่อรถส่วนบุคคลเข้าถึงชุมชนอีกประมาณ 2 กิโลเมตร
ประเพณีที่สำคัญ ประเพณีบวชป่าสืบชะตาเขาอ้ายโป้ดและเขาอีด่างทุกปี มีการทำบุญในวันพระและประเพณีต่าง ๆ ของชาวพุทธ วัฒนธรรมของคนในพื้นที่เป็นแบบชาวไทยดั้งเดิม การดำเนินชีวิตแบบเรียบง่าย ใกล้ชิดวัด
โทกูงาวะ อิเอซาดะ
โทะกุงะวะ อิเอะซะดะ  เป็น โชกุน คนที่ 13 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ (ช่วงสมัย: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1837 ถึง 14 สิงหาคม ค.ศ. 1853) เป็นบุตรชายคนที่สี่ของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะโยะชิ เกิดกับนางฮงจูอิน (Honju-in, 本寿院)
ในสมัยของท่านต้องเผชิญกับภัยอันตรายทั้งจากภายในและนอกประเทศ เช่น ในปีแรกของการดำรงตำแหน่งคือในปี ค.ศ. 1854 ญี่ปุ่นถูกกองทัพเรือสหรัฐเข้าปิดล้อมอ่าวโตเกียวเพื่อบังคับให้เปิดประเทศ และภัยจากในประเทศคือกลุ่มคนบางกลุ่ม ซึ่งนำโดยเหล่า ซามูไร และ ไดเมียว ที่ต้องการโค่นล้ม ตระกูลโทะกุงะวะ
โชกุน โทะกุงะวะ อิเอะซะดะ ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1858 ขณะอายุได้เพียง 34 ปีโดยไร้ทายาท แต่ก่อนจะเสียชีวิตโชกุนอิเอะซะดะได้แต่งตั้งให้ โทะกุงะวะ อิเอะโมจิ ผู้เป็นญาติขึ้นเป็นโชกุนคนใหม่สืบต่อไป
ชุมชนเกาะเสม็ด
เยื่อหุ้มนิวเคลียส
เยื่อหุ้มนิวเคลียส  เป็นชั้นของลิพิด ไบเลเยอร์ ที่ห่อหุ้มสารพันธุกรรมในเซลล์ยูคาริโอต ทำหน้าที่เป็นฉนวนทางชีวภาพ แยกส่วนของนิวเคลียสออกจากไซโตซอล ที่เยื่อหุ้มจะมีรูพรุน ที่ควบคุมการแลกเปลี่ยนสารพันธุกรรม และสารอื่นๆระหว่างนิวเคลียสกับไซโทพลาสซึม ระหว่างเยื่อหุ้มทั้งสองด้านเป็นช่องว่าง (Perinuclear space) บนเยื่อหุ้มมีช่อง (Nuclear pore) เชื่อมต่อกับ RER ซึ่งมีบทบาทในการส่งต่อรหัสพันธุกรรมออกนอกนิวเคลียสเพื่อสร้างโปรตีน จำนวนช่องนี้ขึ้นกับกิจกรรมของนิวเคลียส เซลล์โอโอไซต์ของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำมีมากถึง 70 ช่องต่อตารางไมครอน ในขณะที่เซลล์เม็ดเลือดขาวมีเพียง 3-4 ช่องต่อตารางไมครอน เยื่อหุ้มทั้งสองชั้นเป็นชั้นลิพิด ไบเลเยอร์ เยื่อชั้นนอกต่อเนื่องกับ RER ส่วนเยื่อหุ้มชั้นในมีโปรตีนชนิดต่างๆฝังตัวอยู่
เยื่อหุ้มชั้นในติดต่อกับ nuclear lamina ที่เป็นเครือข่ายของอินเตอร์มิเดียตฟิลาเมนต์ที่ประกอบด้วยลามินหลายชนิด (A, B1, B2, และ C) ลามินทำหน้าที่เป็นตำแหน่งที่โครโมโซมมาเกาะ และทำให้โครงสร้างของนิวเคลียสอยู่ตัว ช่องว่างระหว่างเยื่อหุ้มสองชั้น เรียกว่า perinuclear space (หรือ perinuclear cisterna, NE Lumen) กว้างประมาณ 20 - 40 nm
ตำบลเกาะโพธิ์
ตำบลเกาะโพธิ์ เป็นตำบลในอำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก
ที่มาของชื่อ ตำบลเกาะโพธิ์ สภาพเดิมของหมู่บ้านเป็นป่าทึบมีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่มากมาย แต่ที่ตั้งของตำบลมีต้นโพธิ์ล้อมรอบเหมือนเกาะโดยเฉพาะมีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่โดยรอบหนาแน่น เมื่อน้ำท่วมจะเห็นแต่ยอดของต้อน จึงได้ตั้งชื่อว่า "ตำบลเกาะโพธิ์" ซึ่งตำบลเกาะโพธิ์แต่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลเกาะหวายซึ่งเดิมมีจำนวน 6 หมู่บ้าน ในปีพ.ศ. 2509 แต่ปัจจุบันตำบลเกาะโพธิ์ เป็นตำบล ในเขตการปกครองของ อำเภอปากพลี ซึ่งประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ได้แก่
สะแกซึง
หมู่บ้านหัวเขา
ขนงพระเหนือ
Pseudoryx nghetinhensis
สิบโทเคโรโระ
มารี-เดอนีซ วีแลร์
มารี-เดอนีซ วีแลร์ (, ฟังเสียง; ราว ค.ศ. 1774 - 19 สิงหาคม ค.ศ. 1821) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือน มารี-เดอนีซ วีแลร์เกิดในตระกูลศิลปินมารี-วิกตัวร์ เลอมวน และมารี-เอลีซาแบ็ต กาบียู พี่และน้องสาวสองคนต่างก็เป็นศิลปินผู้มีความสามารถ ในปี ค.ศ. 1794 มารี-เดอนีซสมรสกับมีแชล-ฌ็อง-มักซีมีเลียง วีแลร์ นักเรียนสถาปัตยกรรม
มารี-เดอนีซเป็นลูกศิษย์ของจิตรกรอาน-หลุยส์ ฌีรอแด เดอ รูซี-ทรียอซง และเริ่มแสดงงานเขียนเป็นครั้งแรกในงานแสดงศิลปะแห่งปารีส (Paris Salon) เมื่อปี ค.ศ. 1799 งานชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุด “สตรีสาววาดภาพ” ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1801 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก ภาพนี้เดิมระบุว่าเขียนโดยฌัก-หลุยส์ ดาวิด และอาจจะเป็นภาพเหมือนตนเองก็เป็นได้
Marie-Denise Villers
มารี เดอนีส วิลแลร์
สิบตรีกิโรโระ
พลทหารทามามะ
สิบจัตวาโดโรโระ
สิบเอกคุรุรุ
โมโตริ โนรินางะ
โมโตริ โนรินางะ  (21 มิถุนายน ค.ศ. 1730 - 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1801) เป็นนักปราชญ์ชาวญี่ปุ่นที่มีส่วนในการเคลื่อนไหว""  ในยุคเอโดะช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18
ฮั่นโจวตี้
วัดเขาจีนแล
วัดเวฬุวัน หรือ วัดเขาจีนแล เป็นวัดในจังหวัดลพบุรี ตั้งอยู่ที่ ตำบลนิคมสร้างตนเอง อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
ตั้งอยู่หุบเขาจีนแลในท้องที่ ต.นิคมสร้างตนเอง อ.เมือง จ.ลพบุรี อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดลพบุรีประมาณ 18 กิโลเมตร การคมนาคมสะดวกทั้งปี อยู่ใกล้กับอ่างเก็บน้ำซับเหล็ก แต่เดิมบริเวณวัดนี้เป็นป่าทึบเต็มไปด้วยป่าไผ่ หลวงพ่อลี (พระครูอุบาลี ธรรมาจารย์) ได้เดินธุดงค์มาถึงที่นี่ เห็นภูมิประเทศเหมาะสมดี จึงหยุดยั้งอยู่และตั้งสำนักสงฆ์ขึ้น วัดเขาจียแลนี้เป็น สถานที่สงบร่มรื่นธรรมชาติสวยงามเพราะตั้งอยู่กลางหุบเขา
ภูเขาล้อมรอบทั้งสี่ด้าน พระพุทธรูปสำคัญ 2 องค์ คือ พระพุทธรูปใหญ่ ที่หลวงพ่อลีสร้าง และพระพุทธรูปที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงสร้างถวายซึ่งประดิษฐานอยู่บนยอดเขา ที่วัด แห่งนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการไปเที่ยวพักผ่อนชมธรรมชาติหรือไปแสวงบุญ มีโบสถ์รูปร่างแปลกสวยงามสำหรับให้บำเพ็ญธรรม มีสำนักชีคอยบริการให้ความสะดวกแก่ผู้ไปเที่ยวและไปทำบุญและยังมีหอสมุดของวัดซึ่งมีหนังสือธรรมะต่าง ๆ มากมายไว้บริการ
เวฬุวันหรือวัดเขาจีนแล เมื่อผ่านทุ่งทานตะวันไปแล้ว ก็จะตรงเข้าสู่เขตวัดเขาจีนแล โดยจะผ่านเข้าปากหนุมาน ที่อ้าปากทำเป็นซุ้มประตูรอรับศรัทธาที่จะมายังวัด สมกับที่ได้ชื่อว่าลพบุรีเป็นเมืองหนุมาน ผ่านเข้าปากหนุมานไปแล้ว ถนนก็ยังคงดิ่งสู่เชิงเขาเรื่อยไป วัดจะตั้งอยู่ในพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่เชิงเขาหรือบนเขา สร้างไว้สวย มีบันไดสำหรับทางขึ้นเขาจำนวน 439 ขั้น
พิพิธภัณฑ์หอโสภณศิลป์
ตำบลนางบวช
ตำบลนางบวช เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ประชากรมีเพศชาย 900 คน เพศหญิง 900 คน คน คนส่วนใหญ่อยู่ในวัยผู้ใหญ่และวัยชรา ภาษาที่ชาวบ้านแถวนี้ใช้กัน คือ ภาษาไทยกลาง แต่ สำเนียงการพูด จะแตกต่างกันไปบ้าง
ราวปี พ.ศ. 1826 มีหญิงชื่อว่าชบา เป็นสนมแห่งพระร่วงเจ้า กรุงสุโขทัย เกิดความเบื่อหน่ายในเพศฆราวาส จึงหนีออกบวชและมาอาศัยอยู่ในถ้ำบริเวณเขาในบริเวณนี้ คนทั้งหลายจึงเรียกว่าเขานางบวช ชุมชนนี้เป็นชุมชนเกษตรกรรมมาแต่ดั้งแต่เดิมเนื่องจากมีแม่น้ำท่าจีนไหลผ่านเหมาะแก่การทำการเกษตร
ทุกปีจะมีพิธีตักบาตรเทโว บริเวณวัดเขานางบวช ซึ่งเป็นพิธีทำบุญของชาวไทยในเทศกาลออกพรรษา งานเริ่มหลังจากวันออกพรรษา ๑ วัน คือ แรม ๒ ค่ำ เดือน ๑๑
พื้นที่โดยมากเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำท่าจีน และมีภูเขาบ้างเพียงเล็กน้อย มีแม่น้ำท่าจีนไหลผ่าน
ตำบลบางใบไม้
ตำบลบางใบไม้ เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี มีพื้นที่ 10.14 ตารางกิโลเมตร 6,576 ไร่ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มมีแม่น้ำไหลผ่าน ตั้งอยู่หางจากที่ว่าการอำเภอเมืองระยะทาง 2 กิโลเมตร ประกอบด้วย 5 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากรในเขตอบต. 2,344 คนและจำนวนหลังคาเรือน 984 หลังคาเรือน
ตำบลบางใบไม้อำเภอเมืองจังหวัดสุราษฏร์ธานีเป็นตำบลที่มีลำคลองเป็นจำนวนมากสองข้างเป็นป่าไม้เบญจพรรณ ในลำคลองจะมีใบไม้ลอยทับถมกันเป็นจำนวนมาก ทำให้น้ำขึ้นลงไม่สะดวกซึ่งเกิดขึ้นในทุกหมู่บ้านทั้งตำบลราษฏรจึงได้ให้ชื่อว่าตำบลบางใบไม้และสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบันนี้
ตั้งอยู่ฝั่งทะเลตะวันออกของภาคใต้ มีแม่น้ำตาปีซึ่งเป็นแม่น้ำสายสำคัญ ไหลผ่านจากทิศใต้ไปลงทะเลทางทิศเหนือที่อ่าวบ้านดอน
ขนบธรรมเนียม ประเพณี วัฒนธรรม.
วัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่น ของจังหวัดสุราษฎร์ธานีได้แก่ประเพณี ชักพระ ทอดพระป่าประเพณี แข่งเรือยาวทอดพระป่า รับ – ส่ง ตายายมีมหรสพพื้นเมือง ได้แก่ หนังตะลุง มโนราห์
อุตสาหกรรมครัวเรือน ย่างมะพร้าว
น้ำมันมะพร้าวสะกัดเย็น
ตำบลป่าตอง
หมู่บ้านซำทอง
หมู่บ้านซำทอง เป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลบ้านกลาง อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก ที่ยังไม่มีการพัฒนา ประชากรราว 488 คน 144 หลังคาเรือน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเพาะปลูกยางพารา และมันสำปะหลัง หรือไม่ก็ประกอบอาชีพหาปลา อุตสาหกรรมครัวเรือน
สภาพภูมิประเทศเป็นบริเวณภูเขา มีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ มีถนนลูกรังสำหรับเดินทางเข้าออก
ตำบลไม้ขาว
ไม้ขาว เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต
เมื่อประมาณ 1,000 กว่าปีก่อน ชาวบ้านเรือนที่อยู่ที่ตีนเขาเรียกว่า “บ้านใน” ซึ่งมีบ้านเรือนมากพอสมควร (ใกล้กับบ้านบ่อสอม ในปัจจุบัน) สมัยนั้นยังไม่มีการปลูกยางพาราและการปลูกสับปะรดแดง ต่อมาชาวบ้านเกิดโรคภัยไข้เจ็บขึ้น เชื่อกันว่าสาเหตุที่เจ็บไข้นั้นเพราะเงาของภูเขามาบังทับบ้านเรือน ดังนั้นชาวบ้านจึงย้ายมาอยู่บริเวณชายทะเลฝั่งตะวันตกของทะเลอันดามัน เรียกว่าบ้านหัวนอน และ บ้านใต้ตีน ในสมัยนั้น พื้นที่นี้มีลักษณะเป็นป่าทึบ มีสัตว์ป่าเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามบริเวณนี้มีคนจีนอาศัยอยู่ก่อนแล้ว 5-6 ครัวเรือน หลังจากนั้นมีการขยายบ้านเรือนเพื่อมากขึ้น ซึ่งในป่าทึบดังกล่าวมีต้นไม้ขนาดใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง ต้นไม้ต้นใหญ่นี้มีลักษณะสีขาวทั้งต้น ดังนั้นชาวบ้านจึงได้ตั้งซื้อหมู่บ้านนี้ว่า “หมู่บ้านไม้ขาว” ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ในสมัยก่อนที่ยังไม่มีสะพานสารสิน เมื่อเรือวิ่งข้ามฝั่งเข้ามาจะมองเห็นต้นไม้สีขาวโดดเด่นมาก ปัจจุบันชาวบ้านทราบว่าต้นไม้ต้นนั้นไม่มีอยู่แล้ว ตำบลไม้ขาวเดิมมี 5 หมู่บ้าน ปัจจุบันแยกออกเป็น 7 หมู่บ้าน
สภาพที่ตั้ง ภูมิประเทศ.
ตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ซึ่งอยู่ตอนเหนือและทางตะวันตกของ เกาะภูเก็ต
พื้นที่ตำบลไม้ขาวตั้งอยู่บริเวณด้านเหนือสุดและตะวันตกของเกาะภูเก็ต พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบ พื้นที่ตอนกลางของตำบลไม้ขาวเป็นที่ราบสูง และลาดลงสู่ทะเล ทั้ง 3 ด้าน ทิศตะวันออกจดทะเลอันดามัน ทิศตะวันตกจดทะเลอันดามัน รวมทั้งทิศเหนือด้วย พื้นที่ตำบลไม้ขาวประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ซึ่งมีลักษณะพื้นที่ที่ต่างกันและเหมือนกันหลายพื้นที่ คือ มีพื้นที่ติดทะเล ได้แก่ พื้นที่หมู่ 4 บ้านไม้ขาว หมู่ 5 บ้านท่าฉัตรไชย หมู่ 2 บ้านคอเอน ,หมู่ 1 บ้านหมากปรก และยังมีพื้นที่สำหรับการเกษตรกรรม เช่น หมู่ 3 บ้านสวนมะพร้าว และ หมู่ 4 บ้านไม้ขาว ตำบลไม้ขาวมีควนเขา 3 ลูก เขาคอเอนสูง 200 เมตร เขาบางดุกสูง 268 เมตรและ เขาบ่อไทรสูง 141 เมตร มีเกาะ 2 เกาะ คือ เกาะนก และเกาะกะลา พื้นที่ชายฝั่งด้านตะวันออกเป็นดินเลนและป่าชายเลน ส่วนชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกเป็นหาดทรายที่สวยงาม