pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โดยแซมมวลได้ลงสนามเป็นครั้งแรกในฤดูกาลนี้ ในเกมส์ไทยพรีเมียร์ลีก วันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2557 ที่ออกไปแพ้สโมสรสุพรรณบุรี เอฟซี 0-1 ที่สนามกีฬากลางจังหวัดสุพรรณบุรี แต่ก็เล่นได้ไม่จบเกมส์ ในช่วงทดเวลาแซมมวลได้รับบาดเจ็บโคนขาหนีบในจังหวะป้องกันประตูจนต้องถูกเปลี่ยนตัวออก และเข้ารับการรักษาทำให้ไม่สามารถซ้อมและลงสนามให้ทีมได้เป็นระยะเวลานาน
ในช่วงกลางเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 ขณะที่แซมมวลกำลังอยู่ในช่วงรักษาอาการบาดเจ็บ สโมสรได้ปล่อย วัชรพล บุญชั้น ไปให้อ่างทอง เอฟซี ยืมตัวในเลกที่ 2 และคว้าผู้รักษาประตูมาเพิ่มอีก 2 คนคือโกสินทร์ เหมบุตร ที่ยืมตัวมาจากสโมสรอาร์มี่ ยูไนเต็ด และจักรพงศ์ เรณุมาศ จากสโมสรเกร็กคู ลูกทัพฟ้า ปทุมธานี โดยในเลกที่ 2 โกสินทร์ เหมบุตร ได้เป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีม
โปเกมอน (ชุดวิดีโอเกม)
โปเกมอน  เป็นวิดีโอเกมชุดประเภทสวมบทบาทที่พัฒนาโดยเกมฟรีก จัดจำหน่ายโดยนินเท็นโดและบริษัท โปเกมอน จำกัด เผยแพร่ครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2539 สำหรับเครื่องเล่นเกมพกพาเกมบอย ซึ่งเป็นต้นกำเนิดแฟรนไชส์สื่อมากมายเช่น ภาคแยก, อนิเมะ, มังงะ, และเทรดดิงการ์ดเกม
ตัวเกมนั้นปกติจะถูกปล่อยเป็นคู่ แต่ละคู่จะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยอย่างเช่นโปเกมอนหรือยิมลีดเดอร์ที่อยู่เฉพาะของแต่ละภาค นอกจากนี้ยังมีการเผยแพร่ตัวเกมในรูปแบบอื่น ๆ เช่น ภาคที่เหนือกว่าหรือมักจะถูกเรียกโดยแฟนเกมว่าภาคที่สามหรือภาคปรับปรุง เป็นเกมที่บางครั้งจะปล่อยมาออกหลังจากเกมภาคหลักในรุ่นเดียวกันซึ่งจะเพื่มเนื้อหาให้แตกต่างจากภาคหลักเช่นเปลี่ยนเนื้อเรื่อง, เพิ่มสถานที่, เพิ่มโปเกมอนสายพันธุ๋ใหม่, เป็นต้น และภาคสร้างใหม่ที่จะถูกปล่อยออกมาในรุ่นอื่นสำหรับเครื่องเล่นเกมพกพาที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นของนินเท็นโดและจะแตกต่างจากภาคดั้งเดิมตรงที่กราฟิกส์และเนื้อหา
รวมไปถึงภาคแยกทั้งหมดในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 เกมโปเกมอนมากกว่า 300 ล้านชุดได้ถูกจัดส่งไปทั่วโลกสำหรับเครื่องเล่นเกมพกพาและเครื่องเล่นเกมภายในบ้านของนินเท็นโด ทำให้โปเกมอนเป็นแฟรนไชส์วิดีโอเกมขายดีอันดับสองรองจากแฟรนไชส์มาริโอ นอกจากนี้โปเกมอนยังเป็นแฟรนไชส์สื่อที่ใหญ่ที่สุดในโลกและโปเกมอนโกมียอดดาวน์โหลดเกมผ่านมือถือทะลุ 1,000 ล้านทั่วโลก
เกมภาคหลักในแต่ละรุ่นนั้นนับเป็นจุดเริ่มต้นรุ่นใหม่ของแฟรนไซน์ โดยในเกมภาคหลักของแต่ละรุ่นจะมีโปเกมอนตัวใหม่, ตัวละครใหม่, และลูกเล่นใหม่หรืออาจจะเป็นระบบการเล่นใหม่ ซึ่งหลังจากการเผยแพร่ของเกมภาคหลักในแต่ละรุ่นสื่อต่าง ๆ ของโปเกมอนเช่น อนิเมะ, มังงะ, และเทรดดิงการ์ดเกมจะเพิ่มโปเกมอนหรือตัวละครที่มาจากเกมภาคหลักทุกครั้งที่รุ่นใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น รุ่นที่แปดได้เริ่มต้นขึ้นด้วยเกม"โปเกมอน ซอร์ด"และ"ชีลด์" มีกำหนดวางจำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 15 พฤศจิกายน ปี พ.ศ. 2562
รุ่นที่หนึ่ง (2539–2542).
เกมโปเกมอนแรกเริ่มเป็นเกมประเภทวิดีโอเกมสวมบทบาทจากประเทศญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นโดยซาโตชิ ทาจิริ ประธานบริหารบริษัทเกมฟรีก สำหรับเครื่องเกมบอย
เกมชุดโปเกมอนเริ่มต้นจากการเปิดตัวของ "พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ เรด" และ "กรีน" สำหรับเครื่องเกมบอยที่ประเทศญี่ปุ่น หลังจากที่เกมเป็นที่นิยมภาค "บลู" ก็ถูกสร้างขึ้น ภาคบลูได้รับการดัดแปลงเป็น "โปเกมอน เรด" และ "บลู" เพื่อวางจำหน่ายในระดับสากล ภาค "กรีน" ไม่ได้ถูกวางจำหน่ายนอกประเทศญี่ปุ่น หลังจากนั้นโปเกมอนภาคปรับปรุงของโปเกมอน เรดและบลู "โปเกมอน เยลโลว์" ก็ได้ถูกวางจำหน่ายเพื่อให้ใช้จานสีของเครื่องเกมบอยคัลเลอร์ และได้รับแรงบันดาลใจมาจากโปเกมอนอนิเมะ เกมรุ่นแรกทั้งหมดนั้นมีโปเกมอนแรกเริ่มอยู่ทั้งหมด 151 สายพันธุ์ (ตามเนชันแนลโปเกเดกซ์ลำดับ เริ่มจากฟุชิงิดาเนะถึงมิว) ภูมิภาคของเกมรุ่นที่หนึ่งตั้งอยู่ในภูมิภาคคันโตซึ่งเป็นภูมิภาคแรกของโปเกมอนที่ได้แบบมาจากภูมิภาคที่มีอยู่จริง และเกมภาคแยกของรุ่นที่หนึ่งได้แก่ "โปเกมอน พินบอล" เป็นเกมที่มีระบบการเล่นเหมือนกับพินบอลแต่ในรูปแบบโปเกมอน สำหรับเครืองเกมบอยคัลเลอร์, "โปเกมอน สแนป" เป็นเกมจำลองการถ่ายภาพบนรางรถไฟ สำหรับเครื่องนินเท็นโด 64, "โปเกมอน พัซเซิลลีก" เป็นเกมที่ดัดแปลงมาจากเตตริส แอทแทคในรูปแบบโปเกมอน สำหรับเครื่องนินเท็นโด 64, และ"โปเกมอน สเตเดียม" เป็นเกมโปเกมอนในรูปแบบสามมิติ สำหรับเครื่องนินเท็นโด 64 ที่งานนินเท็นโดสเปซเวิลด์ ปี พ.ศ. 2543 ได้มีการเปิดเผยเกมในเวลาสั้น ๆ ไปพร้อมกับการร้องเพลงของเนียสและแก๊งร็อคเก็ต ซึ่งเป็นหนึ่งของการเปิดตัวโปเกมอนโทเกปีและคิเรอิฮานะ ตัวเกมดังกล่าวนี้เรียกว่า "ปาร์ตี้ของเนียส" แต่ไม่ได้พัฒนาเป็นเกมที่เล่นแต่อย่างใด อย่างไรก็ตามเพลงและวิดีโอถูกเล่นในท้ายตอนของโปเกมอนอนิเมะ และในท้ายที่สุดซีดีเพลงปาร์ตี้ของเนียสก็ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อการขายปลีกที่ประเทศญี่ปุ่นในเวลาจำกัด
ผู้อาสาสมัคร
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2520
รัฐประหาร 20 ตุลาคม พ.ศ. 2520 เป็นการรัฐประหารอีกครั้งหนึ่งที่เกิดขึ้นในประเทศไทย โดยผู้ที่นำการรัฐประหาร คือ พลเรือเอกสงัด ชลออยู่ อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุดและหัวหน้า คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ล้มรัฐบาลนายธานินทร์ กรัยวิเชียร
เหตุเนื่องจากการที่คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินที่นำโดย พล.ร.อ.สงัด ได้ทำการรัฐประหารเมื่อปี พ.ศ. 2519 เนื่องจากในเหตุการณ์ 6 ตุลา และแต่งตั้ง นายธานินทร์ กรัยวิเชียร เป็นนายกรัฐมนตรี โดยรัฐบาลนายธานินทร์มีภารกิจสำคัญที่จะต้องกระทำคือ การปฏิรูปการเมืองภายในระยะเวลา 12 ปี ซึ่งทางคณะปฏิรูปฯเห็นว่าล่าช้าเกินไป ประกอบกับสถานการณ์ต่าง ๆ ในประเทศยังไม่สงบดีด้วย ดังนั้นจึงกระทำการรัฐประหารซ้ำอีกครั้ง ซึ่งอาจเรียกว่าเป็นการ รัฐประหารตัวเอง เพื่อกระชับอำนาจก็ว่าได้
โดยมีประกาศในการรัฐประหารไว้ดังนี้
การบริหารงานของรัฐบาล นายธานินทร์ กรัยวิเชียร ไม่อาจแก้ปัญหาสำคัญของประเทศทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม และอุตสาหกรรม ให้ลุล่วงไปอย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งการปิดกั้นเสรีภาพทางความคิดเห็นของประชาชน ตลอดจนท่าทีของรัฐบาลในการลอบวางระเบิดใกล้พลับพลาที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่จังหวัดยะลา
ผลจากการยึดอำนาจคือ ยกเลิก ที่ใช้อยู่ขณะนั้น และมาใช้ แทนจนกระทั่งถึงวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2521 จึงมาใช้ แทนและได้แต่งตั้ง พลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดคนใหม่เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 15
เมื่อมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2521 แล้ว รัฐบาลพล.อ.เกรียงศักดิ์ ได้จัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 หลังจากการเลือกตั้งแล้ว พล.อ.เกรียงศักดิ์ ก็ยังได้รับการสนับสนุนจากรัฐสภาให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีก ทั้งนี้เพราะวุฒิสมาชิกซึ่งมีจำนวน 3 ใน 4 ของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมีส่วนในการกำหนดผู้ที่จะเป็นรัฐบาลด้วย วุฒิสมาชิกที่ได้รับการแต่งตั้งนี้คือผู้ที่กลุ่มที่มีอำนาจอยู่ในขณะนั้นเป็นผู้เสนอชื่อ ดังนั้นจึงสนับสนุน พล.อ.เกรียงศักดิ์ ซึ่งได้รับการวางตัวเป็นผู้นำของกลุ่ม
อย่างไรก็ตามเมื่อบริหารประเทศภายใต้ระบบรัฐสภา ซึ่งมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวน 301 คนมาจากการเลือกตั้งมีส่วนในการควบคุมรัฐบาลอยู่บ้าง ยังดำเนินไปได้ไม่ครบปี พล.อ.เกรียงศักดิ์ ซึ่งเกษียณจากการเป็นทหารประจำการแล้วก็พบมรสุมการเมืองและวิกฤตเศรษฐกิจ อันเนื่องมาจากน้ำมันที่ขึ้นราคา โดยถูกกลุ่มพรรคการเมืองฝ่ายค้าน 5 พรรคนำโดย หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช หัวหน้าพรรคกิจสังคมยื่นญัตติขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรี กำหนดจะเปิดอภิปรายในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2523 แต่ พล.อ.เกรียงศักดิ์ ได้ประกาศลาออกเสียก่อนเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 กลางที่ประชุมรัฐสภา
เมื่อ พล.อ.เกรียงศักดิ์ ลาออกแล้วจึงมีการเลือกผู้ที่จะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนใหม่ระหว่าง พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ผู้บัญชาการทหารบก และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม กับ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช หัวหน้า พรรคกิจสังคม ซึ่งที่ประชุมรัฐสภาได้เลือกพลเอกเปรมเป็นนายกรัฐมนตรีด้วยคะแนนเสียงท่วมท้นโดยได้มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2523
อนึ่ง สำหรับการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางว่า ไม่เป็นประชาธิปไตยและไม่เคารพสิทธิมนุษยชน อันเนื่องจากมีกฎหมายตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2521 ให้บรรดาผู้ที่เกิดในประเทศไทยที่มีพ่อแม่เป็นชาวต่างด้าว ซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้มีสัญชาติไทยมาแต่กำเนิด ก่อนจะใช้สิทธิเลือกตั้งได้นั้นต้องลงทะเบียนเสียก่อน และกำหนดให้ผู้ที่จะใช้สิทธิเลือกตั้งได้ต้องมีวุฒิการศึกษาขั้นต่ำในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ทั้งนี้กฎหมายฉบับนี้เป็นการผลักดันของ นายสมัคร สุนทรเวช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลนายธานินทร์ กรัยวิเชียร นั่นเอง
สภานโยบายแห่งชาติ.
สภานี้ตั้งขึ้นหลังจากปฏิวัติปี 2520 หลังจากปฏิวัติสำเร็จได้ยกเลิกรัฐธรรมนูญ พุทธศักราช ๒๕๑๙ และความสิ้นสุดของรัฐบาล นายธานินทร์ กรัยวิเชียร หลังจากนั้นได้มีการประกาศใช้ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช ๒๕๒๐ ขึ้นแทนและได้ตั้งสภานโยบายแห่งชาติขึ้นตามมาตรา 17 18 และ19 โดยได้ระบุไว้ว่าให้มีสภานโยบายแห่งชาติประกอบด้วยบุคคลในคณะปฏิวัติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 6 ลงวันที่ 22 ตุลาคม 2520 เป็นสมาชิก และบอกไว้อีกว่าให้หัวหน้าคณะปฏิวัติทำหน้าที่ประธานสภา และรองหัวหน้าคณะปฏิวัติทำหน้าที่รองประธานสภาและให้สภาแต่งตั้งสมาชิกสภาเป็นเลขาธิการและรองเลขาธิการตามลำดับ และได้ระบุไว้อีกว่าถ้าประธานสภาไม่อยู่ให้รองประธานสภาทำหน้าที่แทน ประธานสภา และถ้าประธานสภาและรองประธานสภาไม่อยู่ให้เลือกสมาชิก 1 คนขึ้นมาทำหน้าที่แทนประธานสภาสภานี้มีหน้าที่กำหนดแนวนโยบายแห่งรัฐและให้ความคิดเห็นแก่คณะรัฐมนตรีเพื่อให้การบริหารราชการแผ่นดินไปตามแนวนโยบายแห่รัฐและมีอำนาจหน้าที่อื่นตามที่บัญญัติไว้ในธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักรและสภานโยบายแห่งชาตินี้ได้สิ้นสุดลงพร้อมกับการสิ้นสุดของธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักรปี 2520
โชว์มียัวร์เลิฟ
"โชว์มียัวร์เลิฟ"  เป็นซิงเกิลพิเศษร่วมกันระหว่างบอยแบนด์สัญชาติเกาหลีใต้ 2 วงคือ ทงบังชินกี และซูเปอร์จูเนียร์ ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2548 และสามารถขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งของชาร์ต โดยมียอดจำหน่ายกว่า 49,945 ชุด
ในท่อนแร็ปเป็นผลงานการเขียนของสมาชิกจากวงซูเปอร์จูเนียร์ได้แก่ ฮีช็อล, ชินดง และอึนฮย็อก
มิวสิกวิดีโอ "Show Me Your Love" เริ่มจากที่สมาชิกจากวงทงบังชินกี และซูเปอร์จูเนียร์ ร่วมกันถ่ายภาพโปรโมตสำหรับฤดูหนาว และเริ่มที่จะมีท่าทีที่อิดโรยและเบื่อหน่าย ทงบังชินกีเป็นฝ่ายเริ่มร้องเพลงก่อน พวกเขาร้องเพลงภายใต้หิมะ ในโบสถ์ และสถานที่อื่นๆภายใต้บรรยากาศของเทศกาลคริสต์มาส
ซัมเดย์/บอยส์♡เกิร์ลส์
รัฐประหาร 20 ตุลาคม พ.ศ. 2520
ลำดับฟีโบนัชชี
โรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคาร
โรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคาร จังหวัดน่าน เดิมมีชื่อว่า โรงเรียนสุริยานุเคราะห์ ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2450 โดยใช้พระนามของพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช เจ้าผู้ครองนครน่าน
เมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๐ พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช เจ้าผู้ครองนครน่าน บริจาคทรัพย์สร้างโรงเรียนภายในวัดช้างค่ำวรวิหาร อำเภอเมือง จังหวัดน่าน สร้างด้วยไม้ตะเคียน ทรงปั้นหยา มีหน้ามุข หลังคามุงกระเบื้องไม้กระยาเลย ฝาผนังไม้กระยาเลย เสาไม้ พื้นและเพดานไม้กระยาเลยทาสี และ อุปกรณ์การเรียน เช่น โต๊ะและเก้าอี้เป็นเงิน ๕,๖๐๐ บาท มีการฉลองโรงเรียนที่สร้างขึ้นเมื่อวันที่ ๓๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๕๖ อุทิศส่วนกุศลถวายแด่ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมา พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานนามโรงเรียนว่า โรงเรียนสุริยานุเคราะห์ เปิดสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ ๓ และชั้นมัธยมศึกษามัธยม ๓ ถึงมัธยม ๔ เป็นโรงเรียนชายประจำจังหวัด
ครั้นถึง พ.ศ. ๒๔๗๓ พระยากรุงศรีสวัสดิการ ปลัดมณฑลประจำจังหวัดน่าน ได้ย้ายสถานที่ตั้งโรงเรียนไปที่บ้านดอน ตำบลในเวียง อำเภอเมือง จังหวัดน่าน มีเนื้อที่ ๑๑ ไร่ เปิดทำการสอนเมื่อวันที่ ๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๔๗๕ แล้วมีการเปลี่ยนชื่อโรงเรียนตามราชทินนามของท่านเป็น ศรีสวัสดิ์วิทยาคาร ต่อมา พ.ศ. ๒๔๗๙ ขยายการเรียนการสอนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๖ ครั้นถึง พ.ศ. ๒๕๑๔ มีการขยายสถานที่ศึกษาไปยังที่ตั้งใหม่ซึ่งกว้างขวางและใหญ่กว่าที่ตั้งเดิม จึงมีการย้ายโรงเรียนไปอยู่ที่บ้านดอนมูล ตำบลดู่ใต้ อำเภอเมืองน่าน ซึ่งมีพื้นที่จำนวน ๕๗ ไร่ เปิดการเรียนการสอน ณ ที่ตั้งแห่งใหม่ เมื่อวันที่ ๑๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๑๖ ต่อมา พ.ศ. ๒๕๓๙ เปิดรับนักเรียนหญิงระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ปัจจุบัน โรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคาร เป็นโรงเรียนสหศึกษา เปิดสอนตั้งแต่ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ ถึงมัธยมศึกษาปีที่ ๖ ต่อมาโรงเรียนได้สร้างอนุสาวรีย์ พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช ไว้สักการบูชา ด้วยสำนึกในคุณงามความดีที่สร้างโรงเรียนแห่งนี้
โรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคาร ได้รับความเมตตาจากพระราชนันทาจารย์ (บุญชู ธมฺมสาโร) เจ้าคณะจังหวัดน่าน วัดพญาภู (พ.ศ. 2528) และนางสงวน เกษมสุวรรณ เจ้าของห้างขายยาลูกสาวหมอมี กรุงเทพมหานคร ซึ่งได้จัดสร้างพระพุทธรูป พระพุทธชินราชจำลองถวายแด่พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร เนื่องในวันเกิดเป็นประจำทุกปี ปีละ 12 องค์
พ.ศ. 2528 ท่านได้จัดสร้างพระพุทธรูปโดยช่างบ้านช่างหล่อ กรุงเทพมหานคร และนำไปประกอบพิธีพุทธาภิเษกและปลุกเสก ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร โดยมีสมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวัฑฺฒโน) เจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศราชวรวิหารในขณะนั้น (ต่อมาได้รับโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก พระสังฆราชองค์ที่ 19 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์) เป็นประธานในพิธี แล้วมอบให้แก่โรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคาร
วันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 อาจารย์เสรี พิมพ์มาศ ผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายบริการฯ และคณะ ได้ไปรับพระพุทธรูปจากวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร แล้วเดินทางกลับถึงจังหวัดน่านเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2528 และนำมาประดิษฐานไว้ ณ วัดพญาภู ตำบลในเวียง อำเภอเมือง จังหวัดน่าน และต่อมาในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 ซึ่งเป็นวันมาฆบูชา โรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคารจึงได้จัดขบวนแห่จากวัดพญาภูไปตามถนนในเมืองน่าน
พระราชนันทาจารย์ วัดพญาภู ได้ถวายนามพระพุทธรูปประจำโรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคาร ว่า “พระพุทธศรีสวัสตยาภิรักษ์มหิทธิศักดิ์มหามุนี” ทั้งได้ตั้งปณิธานอธิษฐานว่า “เมื่อผู้ใดมาเคารพกราบไหว้สักการบูชาแล้วก็จะเจริญด้วยลาภ ยศ สรรเสริญ สุข มีชัยด้วยประการทั้งปวง"
โรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคาร มีพระพุทธรูปอีกองค์หนึ่ง คือ พระพุทธรูปปางมารวิชัยเนื้อทองสำริด พระชยานันทมุนี อดีตเจ้าคณะจังหวัดน่านและอดีตเจ้าอาวาสวัดกู่คำ อำเภอเมือง จังหวัดน่าน มอบให้แก่โรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคาร พระพุทธรูปองค์นี้เป็นพระพุทธรูปที่นำขบวนคณะครูและนักเรียนโรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคาร เมื่อคราวย้ายโรงเรียนจากโรงเรียนเดิมที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำน่าน มายังโรงเรียนที่ตั้งปัจจุบัน ณ บ้านเจดีย์ ตำบลดู่ใต้ อำเภอเมือง จังหวัดน่าน เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2516
พันธุ์ธัมม์ ทองสังข์ เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ มีชื่อเสียงจากการกำกับภาพยนตร์เรื่อง ไอ้ฟัก ในปี พ.ศ. 2547 และเรื่อง มะหมา 4 ขาครับ ในปี พ.ศ. 2550
พันธุ์ธัมม์ ทองสังข์ เข้าสู่วงการจากการเป็นผู้ช่วยของ ยุทธนา มุกดาสนิท เป็นผู้ช่วยผู้กำกับเรื่องคู่กรรม (2538) และจักรยานสีแดง (2540) เริ่มเป็นผู้อำนวยการสร้างร่วม ภาพยนตร์เรื่องกุมภาพันธ์ ในปี พ.ศ. 2546 และสัตว์ประหลาด! ในปี พ.ศ. 2547 และได้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์อย่างเต็มตัวในเรื่อง ไอ้ฟัก สร้างจากนวนิยาย คำพิพากษา ของชาติ กอบจิตติ
พันธุ์ธัมม์ มีงานแสดงรับเชิญในภาพยนตร์เรื่อง เฟรนด์ชิพ เธอกับฉัน รับบทเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ซ้อนในเรื่อง มีมุกตลกพูดถึงการกำกับภาพยนตร์ว่า กำกับนักแสดงที่เป็นคน (แสดงโดย วรุฒ วรธรรม) ยากกว่ากำกับหมา แล้วเดินจากไปพร้อมกับ "มะขาม" หมาไทยหลังอานตัวเอกจากเรื่อง มะหมา 4 ขาครับ
พลิกตำนานรักใต้ทะเลลึก
พลิกตำนานรักใต้ทะเลลึก  เป็นภาพยนตร์สารคดี เกี่ยวกับการสำรวจซากเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิกของนักวิทยาศาสตร์ กำกับโดย เจมส์ คาเมรอน นำแสดงโดยบิล แพกซ์ตัน ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับคาเมรอน
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำโดยใช้เรือดำน้ำดำสำรวจในสถานที่จริง บริเวณมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ โดยใช้กล้องถ่ายภาพระบบ IMAX 3D ออกฉายเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2003 เฉพาะที่โรงภาพยนตร์ไอแมกซ์ เป็นภาพยนตร์สามมิติเรื่องแรกของวอลต์ ดิสนีย์ และเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของคาเมรอน หลังจากภาพยนตร์เรื่อง ไททานิก
พริกไทยดำ
พริกไทยขาว
บิสกอตตี
บิสกอตตี  คือคำในภาษาอิตาลีซึ่งมีความหมายว่า "ขนมปังกรอบ" (บิสกิต) แต่ในอเมริกาเหนือ คำนี้ถูกนำไปเรียกขนมปังกรอบชนิดหนึ่ง
ที่มาและความหมายในภาษาอิตาลี.
"บิสกอตตี" (biscotti) เป็นรูปพหูพจน์ของคำว่า "บิสกอตโต" (biscotto) ซึ่งมีหมายรวมถึงขนมปังกรอบทุกประเภท มีต้นกำเนิดมาจากคำว่า biscoctus ซึ่งเป็นภาษาละตินที่ใช้ในยุคกลาง หมายความว่า "ผ่านการอบสองครั้ง" คำนี้ได้ถูกนำเข้าไปใช้ในภาษาอังกฤษเป็นคำว่า biscuit (บิสกิต) ผ่านทางช่วงรอยต่อการเปลี่ยนแปลงของภาษาฝรั่งเศส
ความหมายในอเมริกาเหนือ.
ในอเมริกาเหนือ บิสกอตตีหมายถึงบิสกิตชนิดหนึ่งซึ่งกลายมาจากบิสกอตตีที่แข็ง มีรสอัลมอนด์ จากแคว้นทัสกานีของอิตาลี เสิร์ฟกับไวน์ซานโต บิสกอตตีชนิดนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "บิสกอตตีแห่งปราโต" จึงมีความเป็นไปได้ที่จะมีต้นกำเนิดอยู่ที่เมืองปราโตในแคว้นทัสกานี
บิสกอตตีแบบอเมริกันอันที่จริงแล้วคือคุกกี้กรอบที่มักจะมีถั่วหรือกลิ่นแอนิส (เครื่องเทศจำพวกโป๊ยกั้ก) ประกอบอยู่ สูตรพื้นฐานที่ใช้ทำประกอบไปด้วยแป้งสองส่วน น้ำตาลหนึ่งส่วน ผสมเข้าด้วยกัน ใส่ไข่จนส่วนผสมเกาะกันแข็ง ใส่ผงฟู เติมกลิ่น และใส่ส่วนผสมอื่น ๆ เช่นถั่วหรือช็อกโกแลต จากนั้นก็นำแป้งที่เป็นแผ่นหนาไปอบครั้งแรกประมาณ 25 นาที ตัดเป็นชิ้นและนำไปอบอีกครั้งโดยใช้เวลาน้อยกว่าเดิม ยิ่งใช้เวลาในการอบครั้งที่สองมากเท่าใด คุกกี้ก็จะแข็งขึ้นเท่านั้น
บิสกอตตีแบบอิตาลีมักจะรับประทานคู่กับไวน์ แต่บิสกอตตีแบบอเมริกันมักจะรับประทานคู่กับกาแฟแบบอิตาลี หรือเครื่องดื่มที่มีเอสเปรสโซยืนพื้น เช่น กัปปุชชีโนและลัตเต มากกว่า
แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์
แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (Democratic Front for the Liberation of Palestine; ภาษาอาหรับ: 'الجبهة الديموقراطية لتحرير فلسطين', ถอดอักษร "Al-Jabha al-Dimuqratiya Li-Tahrir Filastin" หรือ "al-Jabha al-Dimuqratiyah" ; الجبهة الديموقراطية) เป็นองค์กรทางการเมืองและการทหารของปาเลสไตน์ ที่นิยมลัทธิมากซ์ เป็นองค์กรที่เป็นสมาชิกขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์
ใน พ.ศ. 2512 แนวร่วมเพื่อการปลดปล่อยประชาชนปาเลสไตน์ฝ่ายซ้าย แตกออกจากองค์กรหลัก ก่อตั้งเป็นแนวร่วมประชาชนปาเลสไตน์เพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ นำโดยนายพลนายาฟ ฮาวัตเมห์ซึ่งเคยเป็นผู้นำของแนวร่วมเพื่อการปลดปล่อยประชาชนปาเลสไตน์ฝ่ายซ้าย ต่อมาในเดือนพฤษภาคม – มิถุนายน พ.ศ. 2512 พันธมิตรปฏิวัติฝ่ายซ้ายและองค์กรปลดปล่อยประชาชนปาเลสไตน์รวมเข้ากับแนวร่วมประชาชนปาเลสไตน์เพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์
ช่วงแรกและแนวคิด.
แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ประกาศจุดยืนของตนในการสร้างรัฐประชาธิปไตยประชาชนปาเลสไตน์ที่ชาวอาหรับและชาวยิวอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ไม่มีการแบ่งแยกชนชั้น แต่ละกลุ่มต่างพัฒนาวัฒนธรรมของตนเอง แนวร่วมประชาชนปาเลสไตน์เพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ ถูกโจมตีอย่างหนักในเดือนกันยายน พ.ศ. 2513 ในจอร์แดน ที่มั่นในกรุงอัมมานถูกถล่มด้วยรถถังของจอร์แดน ในช่วง พ.ศ. 2518 กลุ่มนี้ตำหนิการโจมตีนอกประเทศอิสราเอล และให้ความสำคัญกับการสร้างรัฐสองเชื้อชาติโดยต้องการความร่วมมือระหว่างอาหรับกับยิว
ภายในกลุ่มฟาตะห์และการปฏิเสธ.
พ.ศ. 2517 แนวร่วมประชาชนปาเลสไตน์เพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์เปลี่ยนชื่อเป็นแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ และเป็นผู้สนับสนุนการสร้างรัฐสองเชื้อชาติขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ ทำให้มีการแยกตัวออกของแนวร่วมที่ปฏิเสธความคิดนี้ เช่น แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์-คำสั่งทั่วไป แนวร่วมปลดปล่อยปาเลสไตน์ กลุ่มเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนจากซีเรีย ลิเบีย และอิรักเพื่อต่อต้านยัสเซอร์ อาราฟัต ต่อมาใน พ.ศ. 2521 แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์เข้าร่วมกับแนวร่วมที่ปฏิเสธอาราฟัต เมื่อทางกลุ่มเกิดความขัดแย้งกับอาราฟัต และนำไปสู่กบฏฟาตะห์ใน พ.ศ. 2526 ระหว่างสงครามพลเรือนในเลบานอน แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ต่อต้านฟาตะห์ที่มีผู้นำซีเรียหนุนหลัง ความพยายามนี้ล้มเหลวและองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์เริ่มเข้ามาพัวพันกับสงครามพลเรือนปาเลสไตน์
การหยุดนิ่งในช่วง พ.ศ. 2523 – 2533.
ในช่วงดังกล่าว แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นสมาชิกขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่มีแนวคิดแบบโซเวียตและจีน ความล้มเหลวของโซเวียตและการเติบโตของแนวคิดอิสลามในสังคมปาเลสไตน์ในช่วง พ.ศ. 2533 รวมทั้งการลดความช่วยเหลือของจีน ทำให้กลุ่มนี้มีขนาดเล็กลง แต่ยังสนับสนุนอาราฟัตในการเจรจากับอิสราเอล ผลของการเจรจาในช่วง พ.ศ. 2530 – 2536 ทำให้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองปาเลสไตน์ การเติบโตของกลุ่มที่นิยมศาสนาเช่นกลุ่มฮามาสทำให้ แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ค่อยๆจางหายไปจากความสนใจของเยาวชนและนานาชาติ
การแยกตัว พ.ศ. 2534.
ใน พ.ศ. 2534 กลุ่มของยัสเซอร์ อับด์ รอบโบ ที่มีความใกล้ชิดกับอาราฟัตแยกตัวออกจากแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ โดยมีความเห็นพ้องกับการเจรจามาดริดที่ให้จัดตั้งเขตปกครองตนเองปาเลสไตน์ในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา การเกิดเครือรัฐเอกราชและการทำลายกำแพงเบอร์ลินมีผลต่อแนวคิดของกลุ่มให้เน้นที่ความเป็นประชาธิปไตยมากขึ้น โดยเปลี่ยนรูปไปเป็นสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ และร็อบโบเป็นที่ปรึกษาของอาราฟัต แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ภายใต้การนำของฮาวัตเมห์มีกองบัญชาการอยู่ในซีเรีย ยังควบคุมสาขาอื่นๆภายนอกประเทศ ส่วนในปาเลสไตน์อยู่ภายใต้การควบคุมของสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์
ยุคของข้อตกลงออสโล.
แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ภายใต้การนำของฮาวัตเมห์เข้าร่วมกับกลุ่มที่ปฏิเสธแผนการของอาราฟัตเพื่อจัดตั้งกองทัพพันธมิตรปาเลสไตน์เพื่อต่อต้านแถลงการณ์ของหลักการออสโลที่ลงนามเมื่อ พ.ศ. 2536 โดยโต้แย้งว่าการเจรจาที่ออสโลไม่เป็นประชาธิปไตย และไม่ยอมรับการแก้ปัญหาโดยการจัดตั้งรัฐสองเชื้อชาติ ใน พ.ศ. 2542 หลังการประชุมที่ไคโร แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์และแนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ตกลงที่จะร่วมมือกับผู้นำองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ในการเจรจากับอิสราเอล
หลัง พ.ศ. 2543.
บทบาทของแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ในปาเลสไตน์ลดลง โดยมาอยู่ภายใต้การนำของสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ที่แยกตัวออกไป กองทหารของแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์โจมตีหน่วยทางทหารของอิสราเอลอย่างต่อเนื่อง เช่น 25 สิงหาคม พ.ศ. 2544 โจมตีกองทหารอิสราเอลในฉนวนกาซา แต่ปฏิบัติการทางทหารเหล่านี้ยังทำได้จำกัด แนวคิดในการต่อสู้ของแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์คือต่อต้านการยึดครองของอิสราเอลแต่ไม่ต่อต้านเชื้อชาติอิสราเอล
แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ส่งนายไตซิร คาลิดลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของปาเลสไตน์เมื่อ พ.ศ. 2548 ได้คะแนนเสียง 3.35% กลุ่มนี้พยายามเจรจากับแนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์และพรรคประชาชนปาเลสไตน์เพื่อเข้าร่วมกับกลุ่มฝ่ายซ้ายแต่ไม่สำเร็จ กลุ่มนี้ได้เพียง 1 ที่นั่งในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติแห่งปาเลสไตน์ พ.ศ. 2548 ใน พ.ศ. 2549 กลุ่มนี้รวมตัวกับ สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์และพรรคประชาชนปาเลสไตน์ ได้ 132 ที่นั่ง แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ยังเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลในองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์โดยเป็นกลุ่มที่ใหญ่เป็นอันดับสาม มีอิทธิพลในกลุ่มชาวปาเลสไตน์ในซีเรียและเลบานอน ส่วนสาขาของแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ในจอร์แดนได้แยกไปตั้งเป็นองค์กรใหม่คือพรรคประชาธิปไตยประชาชนจอร์แดนโดยที่แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ไม่มีอิทธิพลในจอร์แดนอีกเลย
อะนิวเดย์แฮสคัม (เพลงของเซลีน ดิออน)
Ghosts of the Abyss
Yokee Playboy
แคดไท
แคดไทย * (CADThai) เป็นแพลตฟอร์มออนไลน์ สำหรับเพื่อผู้ใช้งานโปรแกรมแคด ผู้ที่เขียนแบบทั่วไป รวมไปถึงผู้ที่ทำงานกี่ยวกับการดีไซน์และออกแบบงานสองและสามมิติในด้านก่อสร้างและด้านอุตสาหกรรม ออกแบบมาเพื่อให้ผู้ใช้งานโปรแกรมดังกล่าวโดยเฉพาะคนไทย ได้เข้าถึงเครื่องมือพื้นฐานในการนำไปประกอบอาชีพ หรือนำไปช่วยลดเวลาในการทำงานเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตในการสร้างงานและนวัตกรรมใหม่ๆ
ยาริส
จู้อิน
จู้อิน หรือ จู้อินฝูเฮ่า ( แปลว่า "เครื่องหมายกำกับเสียง") เป็นระบบสัทอักษรสำหรับการถอดเสียงในภาษาจีน โดยเฉพาะภาษาจีนกลาง เป็นระบบกึ่งพยางค์ที่มีใช้อย่างกว้างขวางในสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ประกอบด้วยอักษร 37 ตัวและวรรณยุกต์ 4 ตัว ซึ่งเพียงพอที่จะใช้ถอดเสียงที่เป็นไปได้ในภาษาจีนกลาง
ถึงแม้ว่าจู้อินจะถูกจัดว่าเป็นชุดตัวอักษร (alphabet) อย่างหนึ่ง ระบบนี้ก็ไม่ได้ประกอบด้วยพยัญชนะกับสระ แต่ประกอบด้วยต้นพยางค์ (syllable onset) กับสัมผัสพยางค์ (syllable rime) ระบบนี้มีพื้นฐานจากตารางสัมผัส (rime table) ของภาษาจีน แต่ใช้เครื่องหมายเสริมสัทอักษร (diacritics) แทนเสียงวรรณยุกต์แยกออกจากเสียงสัมผัส ในฐานะชุดตัวอักษร พยัญชนะต้นพยางค์มีอักษรใช้แทน 21 ตัว ที่เหลือเป็นสระเดี่ยว สระประสม และสระที่มีพยัญชนะสะกดซึ่งใช้อักษรแตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น luan จะเขียนเป็น ㄌㄨㄢ (l-u-an) ซึ่งอักษรตัวสุดท้ายใช้แทนสระที่มีพยัญชนะสะกด -an ทั้งชุด เป็นต้น (อย่างไรก็ตาม พยัญชนะสะกด -p, -t, -k ไม่มีการใช้ในภาษาจีนกลาง แต่มีในสำเนียงอื่น สามารถเขียนเป็นตัวห้อยของพยัญชนะเหล่านี้หลังเสียงสระแทน)
ในภาษาพูดทุกวันนี้ จู้อินมักถูกเรียกว่า ปอพอมอฟอ (ㄅㄆㄇㄈ: bopomofo) ซึ่งเป็นอักษรชุดแรกในระบบนี้ เอกสารอย่างเป็นทางการในบางโอกาสจะเรียกว่า Mandarin Phonetic Symbols I (國語注音符號第一式) หรือย่อเป็น MPS I (注音一式) ซึ่งชื่อนี้ไม่ค่อยปรากฏการใช้ในภาษาอื่น เลขโรมันที่ปรากฏหลังชื่อมีไว้เพื่อแยกแยะออกจากระบบ MPS II ที่คิดค้นขึ้นในยุคเดียวกันแต่ไม่มีการใช้งานแล้วในปัจจุบัน
โครงการรวมเสียงอ่านเป็นหนึ่งเดียว (讀音統一會: Commission on the Unification of Pronunciation) นำโดย อู๋ จิ้งเหิง (吳敬恆) นักภาษาศาสตร์และนักปรัชญา ดำเนินงานเมื่อ ค.ศ. 1912–1913 ในไต้หวัน ได้สร้างระบบแทนเสียงอ่านที่มีชื่อว่า "กว๋ออินจื้อหมู่" (國音字母) หรือ "จู้อินจื้อหมู่" (註音字母 หรือ 注音字母) โดยใช้พื้นฐานจากบันทึก "จี้อินจื้อหมู่" (記音字母) ของ จาง ปิ่งหลิน (章炳麟) นักนิรุกติศาสตร์ ซึ่งระบบใหม่นี้มีความแตกต่างจากระบบของจางบ้างเล็กน้อย เช่นการเพิ่มหรือตัดตัวอักษรบางตัวออกไป ฉบับร่างของระบบนี้ได้เผยแพร่โดยกระทรวงศึกษาธิการแห่งชาติของไต้หวันเมื่อ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1913 แต่ยังไม่ได้ประกาศรับรองอย่างเป็นทางการจนกระทั่ง 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1928
ต่อมา "จู้อินจื้อหมู่" ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "จู้อินฝูเฮ่า" ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1930 ดังคำพูดโดย จอห์น เดอฟรังซิส (John DeFrancis) จากหนังสือ "" ที่กล่าวไว้ว่า
แต่ในเวลาต่อมา ระบบพินอินซึ่งประกาศใช้โดยจีนแผ่นดินใหญ่ เริ่มเข้ามาแทนที่ระบบจู้อิน ถึงแม้ว่าคำอ่านในพจนานุกรมมาตรฐานบางครั้งก็ระบุการถอดเสียงทั้งแบบพินอินและจู้อิน กระทรวงศึกษาธิการของไต้หวันได้พยายามที่จะยกเลิกการใช้งานระบบจู้อินมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว เนื่องจากความเห็นชอบที่จะใช้ระบบที่มีพื้นฐานบนอักษรละตินมากกว่า (เช่น MPS II) อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงนี้ดำเนินไปอย่างช้ามาก เนื่องจากความยากลำบากในการอบรมให้ครูโรงเรียนประถมทั้งหมดเข้าใจในระบบอักษรละตินใหม่นี้
การใช้งานในสมัยใหม่.
วิธีการป้อนข้อมูล.
จู้อินสามารถใช้เป็นวิธีการป้อนข้อมูลสำหรับอักษรจีน เนื่องจากสามารถป้อนตามเสียงอ่านได้โดยตรง เป็นหนึ่งในไม่กี่วิธีที่สามารถพบได้ในคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลที่ไม่ได้ดาวน์โหลดหรือติดตั้งซอฟต์แวร์ใดเพิ่มเติม รวมทั้งการป้อนข้อมูลอักษรจีนบนโทรศัพท์มือถือ
การแปลศัพท์บนจอภาพ.
ซอฟต์แวร์แปลศัพท์ภาษาจีนบนจอภาพสามารถนำไปใช้ได้หลายจุดประสงค์ จู้อินก็ถือเป็นแนวทางหนึ่งในการศึกษาเรียนรู้ภาษาจีนกลางสำหรับนักเรียนนักศึกษา อักษรจู้อินมีจำนวนตัวอักษรน้อยกว่า มีกฎการเปลี่ยนรูปอักษรน้อยกว่า เมื่อเปรียบเทียบกับพินอินที่กำกับคำศัพท์คำเดียวกัน (ข้อเท็จจริงคือระบบจู้อินไม่มีการเปลี่ยนรูปเลย) และอักษรจู้อินบางตัวก็มีลักษณะคล้ายอักษรจีนอยู่แล้ว ทำให้นักเรียนนักศึกษาสามารถเรียนรู้ก้าวหน้าไปอีกขั้น
ที่มาของอักษร.
อักษรจู้อินทั้งหมดประดิษฐ์ขึ้นโดย จาง ปิ่งหลิน ซึ่งนำมาจากอักษรจีนโบราณหรืออักษรที่เขียนแบบหวัดเป็นหลัก หรือใช้เพียงส่วนหนึ่งของตัวอักษรเหล่านั้น หนังสือสมัยใหม่ก็ยังคงมีเสียงอ่านเหมือนเช่นตัวอักษรตัวนั้นนำเสนอ