pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในบางกรณี บทความที่ผ่านการตรวจแก้และได้รับการยอมรับให้ลงพิมพ์ได้ยังต้องผ่านขั้นตอนการตรวจแก้อย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้งหนึ่งโดยคณะบรรณาธิการก่อนส่งแท่นพิมพ์ เนื่องจากกระบวนการตรวจแก้และยอมรับบทความใช้เวลายาวนาน บทความที่เสนอและได้รับการตีพิมพ์จึงใช้เวลานานนับเดือน หรืออาจถึงปีนับจากวันที่
บรรณาธิการได้รับบทความ
กระบวนการทบทวนโดยผู้รู้เสมอกันนับเป็นหัวใจสำคัญในการสร้างความเชื่อถือให้เกิดขึ้นกับผลงานวิจัยและความรู้ใหม่ในสาขาวิชานั้นๆ นักปราชญ์หรือผู้รู้ย่อมเชี่ยวชาญอย่างลึกซึ้งเฉพาะในสาขาวิชาของตน ดังนั้น นักวิชาการจึงต้องอาศัยวารสารวิชาการที่ผ่านกระบวนการทบทวนโดยผู้รู้เสมอกันเท่านั้นเพื่อเป็นการพิสูจน์ความถูกต้อง สร้างความเชื่อถือและความเลื่อมใสให้เกิดแก่งานวิจัยนั้นๆ และความรู้ใหม่ นอกจากนี้ วารสารวิชาการยังช่วยสร้างความต่อเนื่องหรือการต่อยอดสืบจากงานค้นคว้าวิจัยหรือความรู้ใหม่จากบุคคลในวงวิชาการนั้นๆ ต่อไป
บทปริทัศน์.
องค์ประกอบสำคัญของวารสารวิชาการอีกองค์หนึ่งได้แก่ "บทปริทัศน์" ซึ่งบางครั้งก็เรียกว่า "บทปริทัศน์ก้าวหน้า" (rewiews of progress) ถือเป็นการตรวจสอบบทความวิชาการที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการต่างๆ วารสารวิชาการบางฉบับอุทิศเนื้อที่เกือบทั้งหมดในวารสารสำหรับบทปริทัศน์ บางฉบับก็มีบทปริทัศน์เป็นส่วนน้อย แต่วารสารวิชาการจำนวนไม่น้อยที่ไม่มีบทปริทัศน์ บทปริทัศน์ส่วนใหญ่ทบทวนงานวิจัยที่เพิ่งลงในวารสารฉบับก่อนๆ บางฉบับอาจทบทวนบทความวิจัยที่ลงเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้วก็ได้ บางฉบับจะลงบทปริทัศน์เฉพาะเรื่อง บางฉบับลงอย่างกว้างๆ มีหลายฉบับที่ตีพิมพ์บทปริทัศน์เป็นชุด แต่ละชุดลงบทปริทัศน์ของวิชาหนึ่งๆ เป็นรายปี บางฉบับมากกว่า 1 ปี
บทปริทัศน์แตกต่างกับบทความวิจัยที่มักเป็นการเชื้อเชิญผู้เขียนให้เขียนมาลงในวารสาร บางบางฉบับมีการเตรียมการวางแผนการลงบทปริทัศน์ล่วงหน้าเป็นรายปี ผู้เขียนบทปริทัศน์อาจได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินก็ได้
บทวิจารณ์หนังสือ.
บทวิจารณ์หนังสือวิชาการเป็นการตรวจสอบหนังสือเกี่ยวกับงานวิจัยที่นักวิชาการตีพิมพ์ สิ่งที่แตกต่างจากบทความวิชาการได้แก่การที่ผู้เขียนมักได้รับการเชิญจากบรรณาธิการ ปกติวารสารวิชาการจะมีบรรณาธิการเฉพาะบทวิจารณ์หนังสือแยกจากบรรณาธิการบทความวิชาการเพื่อพิจารณาโดยเฉพาะว่าหนังสือวิชาการหรือหนังสือตำราเล่มใดควรได้รับการวิจารณ์ และจะให้ใครเป็นผู้วิจารณ์ ผู้วิจารณ์จะได้รับหนังสือที่จะวิจารณ์ฟรีจากวารสารวิชาการที่เป็นผู้ขอมา ความยาวและความลึกของบทวิจารณ์หนังสือวิจัยหรือตำราของแต่ละวารสารมีความแตกต่างกันไปไม่เท่ากัน
เกียรติภูมิ หรือชื่อเสียงของวารสารวิชาการแต่ละวารสารได้มาด้วยเวลาที่ยาวนานและด้วยปัจจัยสะท้อนหลายอย่าง บางวารสาร แต่ไม่ใช่ทั้งหมดที่สามารถสะท้อนเกียรติภูมิได้ด้วยเชิงปริมาณ ในแต่ละสาขาวิชาการมักจะมีวารสารที่โดดเด่นอยู่ท่ามกลางวารสารวิชาการอื่นๆ ในสาขาเดียวกัน ซึ่งบ่งชี้โดยจำนวนผู้ยื่นบทความเพื่อขอให้พิจารณาตีพิมพ์เป็นจำนวนมาก ซึ่งมีผลทำให้วารสารฉบับนี้มีบทความดีๆ มาให้ตรวจสอบและคัดสรรเชิงคุณภาพได้มากกว่าวารสารฉบับอื่น แต่ไม่แน่เสมอไปที่วารสารวิชาการขนาดใหญ่ที่สุดดังกล่าวจะได้รับการยอมรับว่าดีที่สุด ตัวอย่างเช่นในวงการวิชาการประวัติศาสตร์ของสหรัฐฯ ซึ่งมีวารสารขนาดใหญ่ที่โดดเด่นอยู่ 2 ฉบับ คือ "ประวัติศาสตร์อเมริกันปริทัศน์"  และ "วารสารประวัติศาสตร์อเมริกัน"  และมีวารสารวิชาการประวัติศาสตร์เฉพาะเรื่องที่ผ่านการตรวจสอบโดยผู้รู้เสมออีกนับสิบฉบับที่เจาะลึกเน้นตามช่วงเวลาหนึ่งของประวัติศาสตร์ เน้นตามลักษณะเนื้อหา เช่น เฉพาะประวัติศาสตร์สงคราม หรือเน้นตามภูมิภาค ซึ่งวารสารวิชาการเหล่านี้ แม้จะเล็กและแคบ แต่ก็ได้รับการยอมรับในคุณภาพว่าอยู่ในระดับสูงมากไม่แพ้วารสารประวัติศาสตร์โดยรวมขนาดใหญ่ดังกล่าว
ในสาขาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติและสาขาสังคมศาสตร์ที่ลงลึก มักยึด "ปัจจัยผลกระทบ"  เป็นตัวชี้วัดหรือเป็นตัวสะท้อนเกียรติภูมิที่แจงนับได้ โดยการนับจำนวนผู้อ้างอิงบทความวิชาการที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนั้น นอกจากนี้ยังมีวิธีแจงนับเชิงปริมาณแบบอื่น เช่นการได้รับการอ้างอิงโดยรวม จากความรวดเร็วที่บทความในวารสารได้รับการอ้างอิง หรือจาก "เวลาครึ่งชีวิต" โดยเฉลี่ยของบทความ เช่น เมื่อบทความของวารสารไม่ได้รับการอ้างอิงอีกต่อไป มีการตั้งคำถามว่าปัจจัยผลกระทบที่นำมาใช้ชี้วัดเชิงปริมาณดังกล่าวนี้สามารถสะท้อนให้เห็นเกียรติภูมิที่แท้จริงของสารสารได้หรือไม่ วารสารสาขาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติได้รับการยอมรับและจัดระดับโดย "ดัชนีอ้างอิงทางวิทยาศาสตร์"  และวารสารวิชาการสาขาสังคมศาสตร์ใช้ "ดัชนีอ้างอิงสังคมศาสตร์"
ในสาขามนุษยศาสตร์ (humanities) โดยเฉพาะแนวอังกฤษ-อเมริกันไม่มีวิธีการตายตัวที่ใช้ในการแจงนับ "ปัจจัยผลกระทบ" เพื่อนำมาใช้ในการจัดระดับวารสารดังที่ใช้กับสาขาวิทยาศาสตร์ เหตุผลอาจเป็นเพราะว่าวารสารวิชาการไม่ใช่ตัวชี้วัดสำคัญเพียงอย่างเดียวที่สามารถนำมาใช้ได้ในการจัดระดับชื่อเสียงหรือเกียรติภูมิของวารสารวิชาการสาขามนุษยศาสตร์
การบริหารการเงิน.
วารสารวิชาการด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์เป็นวารสารที่ไม่แสวงกำไร จึงมักได้รับเงินอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยหรือจากองค์การวิชาชีพ อย่างไรก็ตาม ในบางครั้งวารสารวิชาการก็สามารถมีรายได้จากการโฆษณาหรือจากการแจ้งความ เพื่อแปลงร่างเป็นซุปเปิร์ไซย่า นำรายได้มาใช้เป็นค่าจัดพิมพ์ ปกติสำนักพิมพ์วารสารวิชาการจะคิดค่าบอกรับเป็นสมาชิกวารสารจากห้องสมุดสูงกว่าจากการบอกรับของสมาชิกทั่วไป การบอกรับของสถาบันจะสูงหลายพันบาทถึงหลายหมื่นบาท บรรณาธิการของวารสารวิชาการโดยทั่วไปมักมีความรับผิดชอบด้านวิชาชีพของตนอยู่ด้วย เช่น เป็นศาสตราจารย์สอนหนังสืออยู่ด้วย สำหรับวารสารวิชาการขนาดใหญ่มักต้องมีเจ้าหน้าที่ที่เป็นลูกจ้างประจำเต็มเวลาช่วยทำหน้าที่ตรวจบทความในกองบรรณาธิการ ส่วนการจัดพิมพ์เกือบทั้งหมดทำโดยพนักงานประจำที่กินเงินเดือน ผู้พิมพ์และโฆษณาวารสารวิชาการโดยทั่วไปคือสำนักพิมพ์ของมหาวิทยาลัย เช่น สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด  หรือ สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นต้น
พัฒนาการใหม่ๆ.
ความก้าวหน้าทางอินเทอร์เน็ตได้ปฏิรูปทั้งตัวบทความและหนทางเข้าถึงบทความด้วยการเอื้อให้สามารถสืบค้นวารสารวิชาการออนไลน์ของห้องสมุดวิชาการต่างๆ ที่ผู้สืบค้นเป็นสมาชิกโดยเข้าสืบค้นทางอินเทอร์เน็ต บทความวิชาการแต่ละบทความจะมีดัชนี
อ.หนองหิน
อ.เอราวัณ
อ.ชื่นชม
อ.กุดรัง
อ.ภูเพียง
อ.วังยาง
อ.โพธิ์ตาก
อ.รัตนวาปี
อ.เฝ้าไร่
อ.สระใคร
อ.ช้างกลาง
อ.นบพิตำ
อ.ชุมตาบง
อ.เทพารักษ์
อ.เมืองยาง
อ.สากเหล็ก
อ.ลำทะเมนชัย
อ.พระทองคำ
อ.บัวลาย
อ.สีดา
อ.แม่เปิน
อ.ศรีนครินทร์
อ.ดงเจริญ
อ.บึงนาราง
อ.สุขสำราญ
อ.บ้านคา
อ.นิคมพัฒนา
อ.เขาชะเมา
อ.ทุ่งเขาหลวง
อ.หนองฮี
อ.เชียงขวัญ
อ.อศิลาลาด
อ.โพธิ์ศรีสุวรรณ
อ.วังเจ้า
อ.หาดสำราญ
อ.เกาะช้าง
อ.เกาะกูด
อ.กู่แก้ว
อ.โพธิ์ไทร
อ.ประจักษ์ศิลปาคม
อ.โนนนารายณ์
อ.เขวาสินรินทร์
อ.ศรีณรงค์
อ.พนมดงรัก
อ.ตระการพืชผล
อ.นาเยีย
อ.น้ำขุ่น
อ.สว่างวีระวงศ์
อ.นาตาล
อ.เหล่าเสือโก้ก
อ.โคกสูง
อ.วังสมบูรณ์
ภาษามนอง
ภาษามนอง เป็นภาษาที่พูดโดยชาวมนองกลุ่มต่างๆ ในเวียดนามซึ่งแบ่งเป็น ภาษามนองกลาง ภาษามนองตะวันออก และภาษามนองใต้ ซึ่งแต่ละกลุ่มไม่สามารถเข้าใจสำเนียงของกลุ่มอื่นได้ ภาษาน้มีการศึกษาทางภาษาศาสตร์ครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ. 2513 อยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริกใต้
ภาษาซาริโกลี
ภาษาซาริโกลี เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้ กลุ่มย่อยปามีร์ พูดโดยชาวทาจิกในจีน ชื่อเป็นทางการในประเทศจีนคือภาษาทาจิก  แต่ถือว่าอยู่ในกลุ่มย่อยที่ต่างจากภาษาทาจิกที่เป็นภาษาราชการของประเทศทาจิกิสถาน มีผู้พูดราว 10,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในเขตปกครองตนเองทักโกรคัน ทาจิกในมณฑลซินเจียง ผุ้พูดภาษานี้ใช้ภาษาอุยกูร์หรือภาษาจีนติดต่อกับผู้พุดภาษาอื่นๆในบริเวณนั้น โดยทั่วไปสามารถเข้าใจกันได้กับผู้พูดภาษาวาคี ซึ่งเป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยชาวทาจิกจีนด้วย
ไม่มีระบบการเขียนที่เป็นทางการในจีน นักภาษาศาสตร์ชาวรัสเซียที่ศึกษาภาษานี้เขียนด้วยอักษรซีริลลิกแบบรัสเซีย นักภาษาศาสตร์กลุ่มอื่น ๆ ใช้สัทอักษร หรือใช้อักษรที่ใช้เขียนภาษาวาคี เนื่องจากผู้พูดภาษานี้ส่วนใหญ่ใช้ภาษาอุยกูร์ในโรงเรียนจึงมีบางส่วนเขียนภาษานี้ด้วยอักษรอุยกูร์
ใน ค.ศ. 1958 นักภาษาศาสตร์ Gāo Èrqiāng ศึกษาภาษาซาริดกลีร่วมกับนักภาษาศาสตร์ชาวทาจิก โดยใช้สัญลักษณ์ 37 อันจากสัทอักษรสากล ในพจนานุกรมซาริโกลี-ฮั่นฉบับปี 1996 Gāo Èrqiāng ใช้ 26 พยัญชนะและ 8 ทวิอักษรจากอักษรพินอิน
สระ ได้แก่ ในบางสำเนียงอาจมีสระเสียงยาวที่ต่างไปดังนี้: ā, ē, ī, ō, ū, ы̄, ǝ̄
พยัญชนะมี 29 ตัว ได้แก่ p , b , t , d , k , g , q , c , ʒ , č , ǰ , s , z , x̌ , γ̌ , f , v , θ , δ , x , γ , š , ž , w , y , m , n , l , r
รากศัพท์ของภาษาซาริโกลีส่วนใหญ่ใกล้เคียงกับภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกอื่นๆ มีบางส่วนรับอิทธิพลจากภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเช่นภาษาเปอร์เซียหรือภาษาทาจิก
มูลค่าปัจจุบัน
มูลค่าปัจจุบัน (present value ย่อว่า PV) นิยามขึ้นตามหลักแนวคิดที่ว่า เงิน 1บาท หรือ 1 หน่วยในวันนี้ จะมีค่าเท่าไรในอนาคต หรือ เงินจำนวนหนึ่งในอนาคต ถ้าคิดย้อนกลับมาในวันนี้จะมีค่าเท่าไร โดยตามหลักทั่วๆไปแล้ว เรามักจะกล่าวกันว่า เงิน 1 หน่วยในวันนี้ จะมีค่ามากขึ้นในอนาคต ซึ่งตัวแปรสำคัญที่ทำให้เป็นเช่นนั้น คือ อัตราดอกเบี้ย หรืออัตราผลตอบแทน โดยสูตรการคิดหามูลค่าปัจจุบัน คือ PV = FV/(1+r) ^n เมื่อ r คืออัตราดอกเบี้ยต่องวด และ n คือจำนวนปี หรือจำนวนงวด pv คือมูลค่าปัจจุบัน fv คือมูลค่าในอนาคต
พระมัญชุศรีโพธิสัตว์
พระมัญชุศรีโพธิสัตว์ (; ; ; ; ) เป็นพระโพธิสัตว์ในกลุ่มตถาคตโคตรของพระไวโรจนพุทธะ ชื่อของท่านแปลว่า แสงอันอ่อนหวานหรืออ่อนโยน เป็นพระโพธิสัตว์ที่มีผู้นับถือในทิเบตรองลงมาจากพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ชื่อของท่านมีปรากฏในพระสูตรต่างๆมากมาย เช่น สัทธรรมปุณฑรีกสูตร ถือว่าเป็นพระโพธิสัตว์ฝ่ายปัญญาและมีหน้าที่คุ้มครองนักปราชญ์
ในงานทางพุทธศิลป์ ท่านมักปรากฏคู่กับพระสมันตภัทรโพธิสัตว์ โดยพระมัญชุศรีอยู่บนสิงโตเขียวส่วนพระสมันตภัทรอยู่บนช้างสีขาวในทิเบต รูปของพระมัญชุศรีเป็นชายหนุ่ม อายุราว 16 ปี นั่งบนดอกบัว มือขวาถือพระขรรค์ มือซ้ายถือดอกบัว หรือคัมภีร์ใบลาน มีกายเป็นสีเหลือง ในจีน ท่านมีชื่อว่า "บุ่งซู้" มีลักษณะเป็นผู้ใหญ่มากกว่าภาพลักษณ์ในทิเบต
ปางดุ.
พระมัญชุศรีมีภาคสำแดงที่ดุร้ายหลายปางเช่น มัญชุวัชระ ซึ่งมี 3 หัว กายสีแดง อารยมัญชุโฆษะ กายสีเหลือง มี 6 แขน และยมานตกะเป็นต้น ในภาคดุร้ายนี้ ท่านมีศักติตามความนิยมของนิกายตันตระด้วย
รูปลักษณ์อื่น ๆ.
ในประเทศไทย มีการสร้างรูปพระมัญชุศรีมหาโพธิสัตว์ จำลองจากวัดซูเซี้ยง （殊像寺）ภูเขาอู่ไทซาน มณฑลสถานของพระมัญชุศรี มณฑลซานซี สาธารณรัฐประชาชนจีน อยู่ที่อารามจีนปากช่องเขาใหญ่ เป่าซานซื่อ อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา วัสดุทองเหลือง มีความสูงถึง 6.54 เมตร ถือว่าเป็นปฏิมากรของพระมัญชุศรีที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
พระสูตรเริ่มกล่าวถึงพระมัญชุศรีตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 8 บางสำนักเชื่อว่าท่านจะปรากฏให้ผู้คนรับรู้ในความฝันเฉพาะเสียงเท่านั้น ถือว่าท่านเป็นพระโพธิสัตว์ที่เป็นเอกทางปัญญา เป็นเทพแห่งเกษตรกรรม วิทยาศาสตร์ โหราศาสตร์และสถาปัตยกรรม ชาวเนปาลเชื่อว่า พระมัญชุศรีเป็นผู้นำพุทธศาสนาไปเผยแพร่ในเนปาล￼￼ ใน​มหาไวโร​จน​สูตรมีพระธารณีประจำพระองค์ว่า​ โอมอะร​ะปะจะนะ
พระมัญชุศรี
ดีเด่น เก่งการุณ
ดีเด่น เก่งการุณ หรือ ดีเด่น ไอซ์เจลลิบาล์ม มีชื่อจริงว่านายฐิตินันท์ (กระบวน) บุตรพรหม เกิดเมื่อ 25 เมษายน พ.ศ. 2521 ที่ จ.ร้อยเอ็ด เสียชีวิตเมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2550 รวมอายุได้ 29 ปี สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 13) เสมอ 2 แพ้ 11
ดีเด่นเกิดที่อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดร้อยเอ็ด ต่อมาอพยพตามพ่อไปอยู่ชุมพรตั้งแต่อายุ 9 ปี เริ่มหัดชกมวยไทยเมื่ออายุ 15 ปี ในชื่อขบวนยุทธ เดชอินทรีแดง ตระเวนชกในแถบภาคใต้ จน พ.ศ. 2537 จึงเข้ามาชกในกรุงเทพฯ โดยมาอยู่ที่ค่ายสิงห์เมืองนครของใหม่ เมืองคอน
เริ่มแรก ดีเด่นเข้ามาชกมวยไทยในชื่อ ดีเด่น ดอกประดู่คาเฟ่ ต่อมาจึงเปลี่ยนชกมวยสากล ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2538 แพ้น็อค บันลือทรัพย์ เทพปรีชา ยก 1 การชกในช่วงแรกยังทำได้ไม่ดีหนัก แพ้บ้าง ชนะบ้าง ชิงแชมป์ทั้งเวทีลุมพินีและเวทีราชดำเนินก็ไม่สำเร็จ แต่ดีเด่นไม่ท้อ คงตั้งใจฝึกซ้อมต่อไป จน พ.ศ. 2542 โชคจึงเข้าข้าง เขาชกชนะติดต่อกันหลายครั้ง จึงได้รับการสนับสนุนให้ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง เมื่อ พ.ศ. 2543 ผลปรากฏว่า ดีเด่นชนะน็อค เจอร์รี่ โรซาเรส (ฟิลิปปินส์) ยก 9 ได้แชมป์มาครอง
ดีเด่นป้องกันแชมป์ได้ 4 ครั้ง ก็เสียแชมป์ให้มาร์วิน แทมโปส (ฟิลิปปินส์) โดยเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 7 ขึ้นชกแก้มือชิงแชมป์คืนก็แพ้อีก อีก 1 ปีต่อมา ดีเด่นไปชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทที่ฟิลิปปินส์ แพ้คะแนน รอลลี่ ลูนาส ไม่ได้แชมป์
ดีเด่นหยุดชกไป 1 ปี กลับมาชกอีก 3 ครั้ง ใน พ.ศ. 2548 แต่ชกได้ไม่ดีเท่าที่ควรจึงแขวนนวม ไปทำงานที่อำเภอชุมพลบุรี จังหวัดสุรินทร์ บ้านของภรรยา จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนชัก เมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2550 รวมอายุได้ 29 ปี
สมีตัส
นานาช่า
นานาช่า  เป็นภาพยนตร์ไทยประเภท ตลก-ผจญภัย ออกฉายในปี พ.ศ. 2548 กำกับโดย พูนนาค นาคพนม จำหน่ายโดย ซี.เอ็ม.ฟิล์ม บทภาพยนตร์โดย พูนนาค นาคพนม เกริกศุภสรร พิณธุศรศรี และ หริรักษ์ ขัดมัน
เด็กชายยอดหญ้า หรือ เชียงเป็นเด็กชาวเขากำพร้าที่ได้บาทหลวงโจเซฟดูแล แต่เขามักถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวน้ำความโชคร้ายมาสู่หมู่บ้าน เขาจึงต้องถูกขับออกจากหมู่บ้านไปอยู่โรงเรียนนานาชาติ เขาได้มีโอกาสพบกับเพื่อนคนอื่นมากมาย เมื่อเซียงเข้ามาเรียนวันแรก เพื่อนๆมักมองว่าเขาเป็นคนแปลก เขาอาศัยอยู่กับตาหยอง ภารโรงของโรงเรียนและบูด เด็กผู้ชายอายุคราวเดียวกันที่มักพูดภาษาอีสานทั้งเรื่อง ด้วยความไร้เดียงสาและความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ทำให้โรงเรียนเกิดความปั่นป่วนหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นทำถ่อประปาแตกหรือชนต้นไม้ในสวนล้ม แต่นานเข้าเพื่อนๆก็ต่างเอ็นดูเซียงและคอยช่วยเหลือเสมอ เซียงได้มิตรภาพและความสนุกสนานจากโรงเรียนนานาชาติ แต่เขาก็ยังต้องประสบกับโชคร้าย นั่นคือ เขาได้เข้าไปพัวพันกับโจรเรียกค่าไถ่ที่แฝงตัวมาเป็นครูในโรงเรียน เขากับเพื่อนๆ จึงร่วมมือกันหาทางกำจัดโจรนั้น
เอบียูโรบอตคอนเทสต์ 2002
การแข่งขันเอบียูโรบอตคอนเทสต์ในปี ค.ศ. 2002นั้น ถือเป็นปีแรกของการจัดการแข่งขันเอบียูโรบอตคอนเทสต์ ซึ่งทางเอบียูได้มอบหมายให้ประเทศญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพในการแข่งขันครั้งแรก โดยทางเจ้าภาพนั้นได้กำหนดกติกาการแข่งขันและใช้ชื่อการแข่งขันนี้ว่า Reach for The Top of Mt.Fuji หรือชื่อภาษาไทยว่า พิชิตยอดภูเขาไฟฟูจิ ซึ่งประเทศไทยนั้นได้ส่งทีม MIMI ซึ่งเป็นทีมที่มาจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีและเป็นผู้ชนะในการแข่งขันหุ่นยนต์เอบียูชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทยเข้าร่วมแข่งขันกับอีก 19 ทีม จาก 18 ประเทศ(ไม่รวมประเทศไทย) และในที่สุดทีม TELEMATIC จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีโฮจิมินซิตี้ ประเทศเวียดนาม ก็สามารถคว้าชัยชนะในการแข่งขันครั้งนี้ได้สำเร็จ
ที่มาของกติกาการแข่งขัน.
ที่มาของกติกาการแข่งขันนั้นได้มาจากภูเขาไฟฟูจิ สถานที่ซึ่งถือได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่นที่มีผู้เข้าเยี่ยมชมมากมาย ซึ่งผู้ที่ได้เข้ามาเยี่ยมชมทุกคนก็ล้วนที่อยากจะขึ้นไปสู่ยอดภูเขาไฟอันเลื่องชื่อนี้
สนามแข่งขันและอุปกรณ์ที่ใช้ในการแข่งขัน.
รูปด้านบนนี้เป็นรูปของสนามแข่งขัน ซึ่งมีขนาด 19.8 X 19.6 เมตร โดยมีพื้นที่ซึ่งเรียกว่า "เขตภูเขาฟูจิ" อยู่บริเวณกึ่งกลางสนามซึ่งมีขนาด 10.2 X 12 เมตรอยู่กึ่งกลางสนาม โดยมีพื้นที่และอุปกรณ์ต่างๆ ดังนี้
กติกาการแข่งขันโดยสังเขป.
หุ่นยนต์ของทั้งสองฝ่ายจะต้องนำลูกบอลซึ่งมีสีเดียวกันกับสีของทีมตนเองไปวางไว้ในถังเก็บลูกบอล ซึ่งคะแนนที่ได้เป็นดังนี้
ซึ่งถ้าหุ่นยนต์ของทีมใดสามารถวางลูกบอลไว้ในถังเก็บลูกบอลครบ 5 ถังโดยที่ถังทั้งห้านั้นเรียงผ่านถังยอดเขาเป็นเส้นตรงแล้ว ทีมนั้นจะเป็นฝ่ายชนะแบบทำภารกิจสำเร็จโดยทันที
แต่ในรอบชิงชนะเลิศนั้น ได้มีกติกาเพิ่มเติมว่า นอกเหนือจากการวางลูกบอลไว้ในถังเก็บลูกบอลครบ 5 ถังโดยที่ถังทั้งห้านั้นเรียงผ่านถังยอดเขาเป็นเส้นตรงแล้ว จำนวนลูกบอลในถังยอดเขาและถังสันเขาจะต้องมีอย่างน้อย 3 และ 2 ลูก ตามลำดับ จึงจะสามารถชนะแบบทำภารกิจสำเร็จได้โดยสมบูรณ์
แต่ถ้าเกิดกรณีแข่งขันกันจนครบ 3 นาทีแล้วปรากฏว่าคะแนนเสมอกัน กรรมการจะทำการหาผู้ชนะโดยการนับจำนวนลูกบอลในถังยอดเขา ถังสันเขา และถังพื้นเขาตามลำดับ ทีมใดมีลูกบอลมากกว่าจะเป็นฝ่ายชนะ
ทีมที่ทำคะแนนได้มากที่สุดของแต่ละกลุ่ม รวมถึงทีมที่ทำคะแนนได้สูงที่สุดในกลุ่มทีมอันดับที่ 2 ของแต่ละกลุ่มจะได้เข้าสู่รอบต่อไป ซึ่งมีดังนี้
Reach for The Top of Mt.Fuji
เก็ตเตอร์โรโบ ศึกวันอวสานโลก
เก็ตเตอร์โรโบ ศึกวันอวสานโลก เป็นตอนพิเศษที่กล่างถึงพลังเก็ตเตอร์ และการต่อสู้กับพวกอินเวเดอร์ โดยเนื้อหาจะแตกต่างไปจากภาคทีวี โดยเริ่มเรื่องจากสงคราม10ปีบนดวงจันทร์หลังจากที่พวกอินเวเดอร์ได้มารุกรานโลก ก็ทำการยึดดวงจันทร์ แต่เพราะหุ่นเก็ตเตอร์จึงทำให้สงครามยุติ แต่ดร.ซาโอโตเมะ เสียชีวิตเพราะเรียวมะ
และใน3ปีต่อมา พวกอินเวเดอร์ก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับดร.ซาโอโตเมะที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมา พร้อมกับกองกำลังเก็ตเตอร์G ทางสหพันธรัฐได้ปล่อยเรียวมะจากที่คุมขังและให้ขับเก็ตเตอร์โรโบอีกครั้ง ศึกครั้งนี้
นางาเระ เรียวมะ
อดีตหัวหน้าทีมเก็ตเตอร์ที่มีฝีมือร้ายกาจแม้จะไม่ได้ขับเก็ตเตอร์มานาน หลังจากถูกคุมขังอยู่ในคุกมา3ปีเนื้อง
จากถูกกล่าวหาว่าเป็นคนร้ายที่ฆ่าดร.ซาโอโตะเมะ ทว่าเมื่อเกิดวิกฤที่ต้องใช้คนขับเก็ตเตอร์ฝีมือดี ทางการก็ได้ปล่อยตัวเรียวมะออกมาเพื่อหยุดยั้งแผนการของ ดร.ซาโอโตเมะ
จิน ฮายาโตะ
อดีตทีมเก็ตเตอร์ที่มีฝีมือร้ายกาจ(ทีมเดียวกับเรียวมะ) หลังโครงการฝึกนักบินเก็ตเตอร์ถูกยกเลิก จึงได้ผันตัวมาเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยงานลับสุดยอดเพื่อพัฒนากลยุทเพื่อหยุดยั้งการรุกรานจากเหล่าอินเวเดอร์ ต่อมาหลังจากการทิ้งระเบิดพลังงานเก็ตเตอร์ที่ก่อมลพิษไปทั่วโลก ทำให้ ฮายาโตะ เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังเพื่อมวลมนุษย์ชาติ (ทาวเวอร์) โดยทำงานร่วมกับ ดร.ชิคิชิม่า ที่ทั่งสองมีส่วนรู้เห็นในการตายของดร.ซาโอโตเมะและการสร้างโกและชินดราก้อน
โทโมเอะ มุซาชิ
อดีตทีมเก็ตเตอร์ที่มีฝีมือร้ายกาจ(ทีมเดียวกับเรียวมะ) หลังโครงการฝึกนักบินเก็ตเตอร์ถูกยกเลิก จึงได้ผันตัวมาเป็นหน่วยงานรัฐบาลเพื่อการป้องกันประเทศญี่ปุ่น (ในภาคนี้มุซาชิมีบทบาทในการช่วยเหลือพวกเรียวมะ) และคอยดูแลเก็งกิ หลังจาก ดร.ซาโอโตเมะตายแต่สุดท้ายมุซาชิ ก็ต้องมาจบชีวิตลง(เหมือนทุกภาค)
คุรุมะ เบ็งเคย์
หนึ่งในเก็ตเตอร์ทีมที่ผันตัวมาเป็นหน่วยงานรัฐบาลเพื่อการป้องกันประเทศญี่ปุ่นตาม โทโมเอะ มุซาชิ รุ่นพี่ของเขา (ในภาคนี้เป็นหนึ่งในเก็ตเตอร์ทีม) คอยดูแลเก็งกิหลังจากมุซาชิเสียชีวิตและหลบภัยอยู่ในเชลเตอร์ของญี่ปุ่นนานถึง 13ปี จากการทิ้งระเบิดพลังงานเก็ตเตอร์ที่ก่อมลพิษไปทั่วโลก และเป็นได้หัวหน้าหน่วยทหารที่ขึ้นมาสำรวจโลกในเวลาให้หลัง
ดร.ซาโอโตเมะ
สุดยอดนักวิทยาศาสตร์ ผู้ประสบความสำเร็จในการค้นคว้าและวิจัยด้านพลังงานเก็ตเตอร์ ทว่า หลังจากที่ มิจิรุ ลูกสาวคนโตของเขาเสียชีวิตจากเหตุการณ์ทดลองประกอบร่างเก็ตเตอร์โรโบ ทำให้ ดร. ซาโอโตเมะ เปลี่ยนเป็นคนละคน ซึ่งต่อมา ดร. ซาโอโตเมะ ได้ทราบถึงสาเหตุการตายที่แท้จริงของมิจิรุ และการวางแผนร้ายของโคเวนและสติงเกอร์ (อินเวเดอร์ที่แทรกตัวเข้ามาปะปนกับนักวิทยาศาสตร์) ที่แทรกแทรงการพัฒนาพลังงานเก็ตเตอร์และชีวิตเขา ดร. ซาโอโตเมะ จึงวางแผนให้ตนเองดูเหมือนถูก ฮายาโตะ ฆ่าตายโดยให้ เรียวมะ ที่ไม่มีส่วนรู้เห็นเป็นแพะรับบาป เพื่อตัดการแทรกแทรงของผู้เกี่ยวข้องและเหล่าอินเวเดอร์ออกจากแผนการ และทุ่มเททำงานวิจัยเกี่ยวกับพลังงานเก็ตเตอร์อย่างหนักเพื่อสร้างชินดราก้อนพร้อมกับโก ขึ้นมาเพื่อใช้ต่อต้านอินเวเดอร์ / ทว่าต่อมาหลังจากที่ ดร. ซาโอโตเมะ เสียชีวิตจริงๆไปแล้ว ก็ถูกยึดร่างด้วยฝีมือของอินเวเดอร์ ทำให้เขาคิดใช้ชินดราก้อนที่เป็นอาวุธสุดยอดทำลายมนุษย์โลก
ซาโอโตเมะ โก
ลูกชายของดร.ซาโอโตเมะ เป็นมนุษย์สายพันธ์ใหม่ ที่เกิดจากการรวมเซลล์ของดร.ซาโอโตเมะกับซาโอโตเมะ มิจิรุ แล้วทำการโคลนนิ้งขึ้นมาใหม่ ถูกหล่อเลียงด้วยพลังงานเก็ตเตอร์ โกถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นตัวกลางในการควบคุมชินดราก้อนและต่อต้านพวกอินเวเดอร์ให้หมดสิ้น จึงทำให้โกนั้นมีปฏิกิริยาร่วมกับชินดราก่อนอยู่เสมอ เสมือนเป็นหนึ่งเดียวกัน โกมีนิสัยพูดน้อยและมีหน้าที่คอยปกป่องเคย์ซึ่งเป็นสายเลือดแท้ๆของเขา
คุรุมะ เคย์ (ซาโอโตเมะ เก็งกิ)
ลูกสาวของดร.ซาโอโตเมะ ป่วยเป็นโรคซึ่มเศร้ารุนแรงจากการได้เห็นภาพเหตุฆาตกรรม ดร.ซาโอโตะเมะ และตัว คนร้าย(นางาเระ เรียวมะ) หลังจากเหตุการณ์นั้นทำให้เก็งกิชอค์กและสุญเสียความทรงจำส่วนใหญ่ไป และด้วยการช่วยเหลือของ คุรุมะ เบ็งเคย์ เก็งกิได้เปลี่ยนชื่อเป็นเคย์ เพื่อปกปิดความลับเนื่องจากการเป็นลูกสาวของดร.ซาโอโตเมะผู้ทำลายล้างโลกนั้น ทำให้คนส่วนใหญ่พยายามเอาตัวไปเพื่อแก้แค่น
ไก
ลูกน้องของเบ็งเคย์ มีชำนาญเรื่องเครื่องจักรกล ต่อมาภายหลังเบ็งเคย์ได้รับบาตเจ็บจากการหนีตายทำให้ไม่สามารถขับเก็ตเตอร์ได้ โกจึงได้ทาบทามให้เขานั้นขับเก็ตเตอร์ทรีและต่อมาชินโปเซดอน
ฟุรูตะ และ นารุคุ ลูกน้องของเบ็งเคย์ ที่เป็นผู้ช่วยและผสานงานกับหน่วยงานรัฐลับของญี่ปุ่น(ช่วงท้ายของเรื่อง)
พันตรี ชูวาส
นายทหารชาวอเมริกา ผู้สูญเสียคนรักไปเพราะอินเวเดอร์หลังสงครามพลังงานเก็ตเตอร์ จึงเกลียดชังเก็ตเตอร์เป็นอย่างมาก ภายหลังได้อาสามาออกรบและขึ้นตรงกับกองกำลังเพื่อมวลมนุษย์ชาติ (ทาวเวอร์) โดยมีหุ่นยนต์ประจำตัวคือ สเตลเบอร์
แร็มเบิดร์
นายทหารชาวอเมริกา เพื่อนร่วมรบของพันตรี ชูวาส ผู้ขับหุ่นยต์สเตลเบอร์ ต่อสู้กับอินเวเดอร์และพลาดท้าเสียหุ่นยนต์ไปและกำลังจะถูกอินเวเดอร์สังหาร์ทว่า ถูกกองกำลังของญี่ปุ่นนำโดยเบ็งเคย์ช่วยไว้ทำให้รอดมาได้ ทว่าต่อมาและฝื้นตัวขึ้นและกลายเป็นพวกเดียวกับอินเวเดอร์เนื่องจากภาวะติดเชื้อ
ดร.ชิคิชิม่า
นักวิทยาศาสตร์ด้านชีวะพันธุกรรมและพลังงานเก็ตเตอร์ เป็นเพื่อนของดร.ซาโอโตเมะ ไม่กี่คนที่เหลือรอด และทำงานร่วมกับฮายาโต เพื่อหยุดสงครามพลังงานงานเก็ตเตอร์ ทว่าเสียชีวิตไปพร้อมกับการล่วงรู้ความลับสุดยอดของ พลังงานเก็ตเตอร์, ชินดราก็อน, โก และ วิวัฒนาการ ที่มีเพียง ดร.ซาโอโตเมะ เท่านั้นที่รู้
ซาโอโตเมะ มิจิรุ
ลูกสาวคนโตของดร.ซาโอโตเมะ เสียชีวิตไปในการขับเก็ตเตอร์จี (ขับยานโปเซดอน) ซึ่งเป็นต้นเหตุของการยกเลิกโครงการฝึกนักบินและพัฒนาเก็ตเตอร์โรโบ สาเหตุการเสียชีวิตคือถูกอินเวเดอร์กัดกินจากด้านในทว่าการแทรกแซงร่างกายมนุษย์นั้นยังไม่สมบูรณ์จึงทำให้เกิดปฏิกิริยาต่อต้านและแตกตัวออกมาจากหน้าท้องขณะขับยาน ด้วยประการนี้ทำให้ มิจิรุยอมสละยานเพื่อให้อินเวเดอร์นั้นตายไปพร้อมกับเธอทว่าต่อมา ดร. ซาโอโตเมะ ก็ได้ทราบถึงสาเหตุและการวางแผนของโคเวนและสติงเกอร์ (อินเวเดอร์) จึงได้แอบสร้างชินกราก็อนและโกขึ้นมาเพื่อใช้ต่อต้านอินเวเดอร์
โคเวน
ผู้นำอินเวเดอร์ในร่างนักวิทยาศาสตร์ ร่วมทำงานวิจัยกับ ดร.ซาโอโตเมะ(หนึ่งตัวการทำให้มิจิรุตาย) และวางแผนแทรกแทรงมนุษย์ชาติ
สติงเกอร์
คู่หูของโคเวน ร่วมทำงานวิจัยกับดร.ซาโอโตเมะ(หนึ่งตัวการทำให้มิจิรุตาย)
โกลด์ (Gore) และ ไบรท์ (Burai)
มนุษย์สายพันธุ์ใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นมาพร้อมกับโก เพื่อใช้ในการขึ้นขับชินดราก็อนเมื่อมันถูกพัฒนาจนเสร็จสมบูรณ์ ซึ่งเป็นโคลนนิ่งของเรียวมะและฮายาโตะ เนื่องจากว่าการขับ ชินเก็ตเตอร์หรือชินดราก็อนนั้นต้องใช้ นักบินสามคนและสามคนที่สุดยอดนั้นคือ เรียวมะและฮายาโตะและมิจิรุ ทำให้ ดร. ซาโอโตเมะ สร้างทั้งสามขึ้นมา โกลด์ (Gore) ไบรท์ (Burai) และ โก(Go) ที่เป็นสะเหมือนตัวแทนของสุดยอดนักบินทว่าเกิดความผิดพลาดในส่วนของการพัฒนาการตนเองจึงทำให้เกิดอาการผิดปกติและกาวร้าวรุ่นแรง(จากภาคมังงะและภาคดั่งเดิม โกลด์ (Gore) เป็นราชาจักวรรดิไดโนเสาร์และ ไบรท์ (Burai) เป็นราชาจักวรรดิฮัคกิ)
เก็ตเตอร์โรโบ จี
ภายหลังจากการล่มสลายของจักวรรดิไดโนเสาร์ ก็ปรากฏผู้รุกรานกลุ่มใหม่ คือจักวรรดิยักษ์ฮัคกิ ที่มีกำลังหลักเป็นสัตว์ยักษ์ หลังจากที่จักวรรดิไดโนเสาร์ล่มสลาย และมุซาชิเสียชีวิต สถาบันวิจัยซาโอโตเมะก็สร้างเก็ตเตอร์ตัวใหม่ที่มีประสิทธิภาพสูงกว่า เก็ตเตอร์ตัวก่อน คือเก็ตเตอร์จี (ย่อมาจากเกรท) และสมาชิกคนใหม่ คุรุมะ เบ็งเคย์
เกิดจากการประกอบร่างของยานไลก้า-โปเซดอน-ดราก้อน ไลก้าทำหน้าที่เป็นส่วนหัว อกและปีก โปเซดอนทำหน้าที่เป็นลำตัว ดราก้อนทำหน้าที่เป็นขา ถนัดการต่อสู้ทางพื้นดิน มีความรวดเร็วสูง มีอาวุธคือเก็ตเตอร์ดริล ดริลเจ็ต
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ (จังหวัดลพบุรี)
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ เป็นวัดอารามใน ตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี ตั้งอยู่ตรงข้ามกับสถานีรถไฟลพบุรี สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด แต่มีการปรับปรุงซ่อมแซมหลายครั้งทั้งในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช สมเด็จพระราเมศวร และสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ
องค์ประธานวัดพระศรีรัตนมหาธาตุยังปรากฏบนผลงานภาพจิตรกรรมฯ 8 จอมเจดีย์แห่งสยาม ณ วัดเบญจมบพิตร อีกด้วย
องค์ประกอบภายในวัด.
ศาลาเปลื้องเครื่อง.
เป็นส่วนแรกนับจากทางเข้า ศาลาเปลื้องเครื่องนี้ใช้เป็นที่สำหรับพระเจ้าแผ่นดินเปลื้องเครื่องทรงก่อนที่จะเข้าพิธีทางศาสนาในพระวิหารหรือพระอุโบสถ ปัจจุบันศาลาเปลื้องเครื่องคงเหลือเพียงเสาเอนอยู่เท่านั้น ส่วนอื่นปรักหักพังไปหมดแล้ว
หรือ วิหารเก้าห้อง เป็นส่วนที่ถัดจากศาลาเปลื้องเครื่อง ซึ่งสร้างในสมัยสมเด็จพระนารายณ์ เป็นวิหารขนาดใหญ่มาก ประตูทำเป็นเหลี่ยมแบบไทย หน้าต่างเจาะช่องแบบกอธิคของฝรั่งเศส ภายในสร้างฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูป
คือ "พระพุทธลวบุรารักษ์" เป็นพระพุทธรูปปางสมาธินาคปรกขนาดหน้าตักกว้าง 1.5 เมตรสูง 3 เมตร แกะสลักจากหินทรายเขียว  โดยเป็นพระพุทธรูปที่มีพุทธลักษณะงดงามยิ่ง ซึ่งจังหวัดลพบุรี ร่วมกับพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธาร่วมกันสร้างขึ้น โดยได้รับประทานนามจาก สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ว่า"พระพุทธลวบุรารักษ์" แปลว่า พระพุทธเจ้าทรงปกปักรักษาประดิษฐาน ณ วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ (โบราณสถาน) เพื่อให้เป็นสิ่งเคารพบูชาของชาวลพบุรีและประชาชนทั่วไป
พระอุโบสถขนาดย่อม.
ทางทิศใต้ของวิหารหลวงเป็นพระอุโบสถขนาดย่อม ประตูหน้าต่างเป็นแบบฝรั่งเศสทั้งหมด
พระปรางค์ประธาน.
ห่างไปทางทิศตะวันตกของวิหารหลวงเป็นพระปรางค์องค์ใหญ่ที่สูงที่สุดในลพบุรี สร้างเป็นพุทธเจดีย์ องค์ปรางค์ก่อด้วยศิลาแลงโบกปูน มีเครื่องประดับลวดลายเป็นพระพุทธรูปและพุทธประวัติ ที่ลายปูนปั้นหน้าบันพระปรางค์แสดงถึงอิทธิพลของพุทธศาสนา นิกายมหายาน และซุ้มโคปุระของปรางค์องค์ใหญ่เป็นศิลปะละโว้ มีลายปูนปั้นที่ถือว่างามมาก เดิมคงจะสร้างในสมัยขอมเรืองอำนาจ แต่ได้รับการซ่อมแซมในสมัยสมเด็จพระราเมศวร สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ และ สมเด็จพระนารายณ์ ลวดลายจึงปะปนกันหลายสมัย ปรางค์องค์นี้เดิมบรรจุพระพุทธรูปไว้เป็นจำนวนมาก ที่ขึ้นชื่อคือ พระเครื่องสมัยลพบุรี เช่น พระหูยาน พระร่วง ซึ่งมีการขุดพบเป็นจำนวนมาก
อีกสิ่งหนึ่งที่สมควรจะกล่าวถึงคือปรางค์รายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่มุมกลีบมะเฟืองทุกมุมปั้นเป็นรูป เทพพนมหันออกรอบทิศ พระพักตร์เป็นสี่เหลี่ยม พระขนงต่อกัน ลักษณะเป็นศิลปะแบบอู่ทอง ชฎาเป็นทรงสามเหลี่ยมมีรัศมีออกไปโดยรอบ เป็นศิลปะที่มีความงามแปลกตาหาดูได้ยากในเมืองไทย
วัดมหาธาตุ แบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วนคือ ส่วนพุทธาวาส และสังฆาวาส ซึ่งส่วนหลังนี้ถูกบุกรุกไปหมดแล้วคงเหลือพื้นที่ส่วนพุทธาวาส มีพื้นที่ประมาณ 20 ไร่ มีถนนตัดรอบวัด เมื่อผ่านประตูเข้าไปจะเห็น ดังนี้ พระอุโบสถ มีขนาดใหญ่โตมากและเหลือแต่ผนังทั้ง 4 ด้าน แต่ก็ไม่สมบูรร์นักกับกองพระพุทธรูปที่หัก ๆ ทางซ้ายของพระอุโบสถมี "ศาลาเปลื้องเครื่อง" ซึ่งสันนิษฐานว่า คงสร้างขึ้นภายหลัง เชื่อว่าเมื่อสมเด็จพระนารายณ์ ฯ จะมาประกอบพิธีทางศาสนาคงจะต้องมาเปลื้องเครื่องทรงที่ศาลาหลังนี้ศาลาเปลื้องเครื่อง อยู่ติดกับวิหารเล็ก ๆ แต่ปิดประตูใส่กุญแจไว้ มีพระพุทธไสยาสน์ประทับอยู่มองเห็น
ด้านหลังพระอุโบสถคือ พระปรางค์ซึ่งพระปรางค์เป็นพระปรางค์องค์เดียวโดด ๆ ไม่ใช่เรียงกันสามองค์เช่น พระปรางค์สามยอดแต่เชื่อว่าสร้างในรุ่นเดียวกัน คือ ระหว่าง พ.ศ. 1500 - 1800 บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและได้ชื่อว่ามีลวดลายปูนปั้นงามเป็นเลิศ แต่น่าเสียดายในการบูรณะทำให้เสียหายไปไม่ใช่น้อยแต่ยังพอหลงเหลือให้ชมความงามคือทางซ้ายหรือทางใต้ของพระปรางค์ เงยหน้ามองสูงสักหน่อย ที่หน้าบันจะเห็นภาพพระอมิตาประทับบนดอกบัวมีก้านในสวรรค์สุขาวดี ตามคติพุทธมหายาน ลายปูนปั้นที่หน้ากระดานแถวบนสุด เป็นลายกระหนกที่รับอิทธิพลขอมศิลปะสมัยละโว้ ลายปูนปั้น มกรคายนาคหน้าบันซุ้มโคปุระ หรือซุ้มหน้าของปรางค์ประธาน เป็นศิลปะละโว้ กับอโยธยา วิหารหลวง อยู่ทางขวาของพระอุโบสถ เข้าใจว่าปฏิสังขรณ์จนกลายแบบไปแล้ว เดิมประตูเป็นศิลปะไทยแต่หน้าต่างนั้นเป็นศิลปะแบบโกธิค ของฝรั่งเศสแสดงว่าสร้างสมัยสมเด็จพระนารายณ์ ฯ
เจดีย์รายอยู่รอบพระปรางค์ใกล้ชิดกำแพงวัด หลายองค์ยังมีภาพลวดลายปูนปั้นที่งดงามอยู่ วิหารคด ยังมีสภาพที่ดีเหลือให้ชมมาบรรจบกันที่ท้ายวิหารหลวง
เทคก้าแมนเบลด