pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คณะรัฐมนตรี ประธานรัฐสภา และข้าราชบริพารเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทถวายพระพรชัยมงคล ครั้นเมื่อมีพระราชดำรัสตอบจบ ชาวม่านปิดพระวิสูตร พนักงานให้สัญญาน ชาวพนักงานประโครมแตร กองเกียรติยศถวายความเคารพ แตรวงบรรเลงเพลงสรรเสริญพระบารมี เสด็จพระราชดำเนินสู่พระที่นั่งไพศาลทักษิน ทรงฉายพระบรมฉายาลักษณ์ พร้อมสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ, พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (พระอิสริยยศ สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณ), สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี (พระอิสริยยศ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา กิติวัฒนาดุลโสภาคย์), สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี
จากนั้นในช่วงบ่าย พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จพระราชดำเนิน ไปยัง พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดารามทรงรับการถวายพระพร จาก บรรพชิตจีนนิกาย และอนัมนิกาย ที่มุขหน้า พระอุโบสถ จากนั้น พระสงฆ์ 5 รูป สวด "นวัคคหายุสมธัมม์" ทรงบูชาเทวดานพเคราะห์ และพระราชทานสังคหวัตถุ แก่ข้าทูลละอองทุลีพระบาทสูงอายุ จากนั้น เสด็จพระราชดำเนินไปยัง พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ทรงสถาปนาสมณศักดิ์ เจริญพระพุทธมนต์ เสร็จแล้ว พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทาน เครื่องราชอิสริยาภรณ์ปฐมจุลจอมเกล้าและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่าง ๆ แก่ข้าราชการ
วันศุกร์ที่ 6 ธันวาคม พุทธศักราช 2506.
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนิน ไปยัง พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ในการ พระราชพิธีถวายภัตตาหารเพลแด่พระสงฆ์ และเสด็จพระราชดำเนิน ไปยังพระที่นั่งราชฤดี ทรงเครื่องเศวตพัสตร์ ประทับบนพระแท่นพระมุรธาภิเษกสนาน ในการพระราชพิธีสรงพระมุรธาภิเษก สมเด็จพระสังฆราชถวายน้ำพระพุทธมนต์ด้วยครอบพระกริ่ง พระราชวงศ์ผู้ใหญ่ทูลเกล้าทูลกระหม่อม ถวายน้ำพระพุทธมนต์ด้วยพระเต้าเบญจคัพย์รัชกาลที่ 5 และพระครูวามเทพมุนี ถวายน้ำเทพมนตร์ด้วยพระมหาสังข์ตามขัตติยราชประเพณี
จากนั้นช่วงบ่าย พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนิน ไปยัง พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ คณะทูตานุทูตต่างประเทศ และ ผู้แทนกงสุล เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ถวายพระพรชัยมงคล
วันเสาร์ที่ 7 ธันวาคม พุทธศักราช 2506.
ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดพระราชพิธีเสด็จพระราชดำเนินเลียบพระนครโดยกระบวนพยุหยาตราทางสถลมารค พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงเครื่องแบบจอมทัพ ประทับพระที่นั่งราชยานพุดตานทอง เสด็จพระราชดำเนินไปทรงบูชาพระรัตนตรัย ณ พระอุโบสถ วัดบวรนิเวศวิหาร
รัฐบาลไทยได้เตรียมการจัดรัฐพิธี เนื่องในวโรกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 3 รอบ 5 ธันวาคม 2506 โดยมีรายละเอียด ดังต่อไปนี้
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (อังกฤษ : Faculty of Medicine, Mahasarakham University) เป็นหน่วยงานระดับคณะวิชาลำดับที่ 15 ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2546 เป็นโรงเรียนแพทย์แห่งที่ 3 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือตามการจัดตั้ง และเป็นโรงเรียนแพทย์แห่งที่ 2 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ได้รับการรับรองจากแพทยสภาถัดจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ที่ตั้งของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม อยู่ในเขตพื้นที่ในเมือง (Downtown Campus) พื้นที่เดียวกับโรงพยาบาลสุทธาเวช (โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยระดับตติยภูมิขั้นสูง Super Tertiary Care) คณะศึกษาศาสตร์ และคณะสัตวแพทยศาสตร์ เป็นพื้นที่ใจกลางเขตธุรกิจและการเงินของจังหวัดมหาสารคาม ด้านหน้าติดกับถนนนครสวรรค์ สามารถเดินทางมาถึงได้โดย รถยนต์ส่วนตัว และรถโดยสารประจำทาง (เขตพื้นที่ในเมือง แบ่งเป็น 2 ฝั่งคือ ฝั่งวิทยาลัยวิชาการศึกษาเดิม (คณะแพทยศาสตร์ ศึกษาศาสตร์ สัตวแพทยศาสตร์และโรงพยาบาลสุทธาเวช) กับฝั่งวิทยาลัยคณาสวัสดิ์เดิม (คณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม และโรงเรียนสาธิตฝ่ายประถม) โดยมีคลองคะคางเป็นเส้นแบ่งเขต)
การก่อตั้งคณะแพทยศาสตร์.
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคามได้รับการสนับสนุนให้ก่อตั้งในสมัยของอธิการบดี ศาสตราจารย์(พิเศษ) เภสัชกร ดร.ภาวิช ทองโรจน์ โดยทาบทาม ศาสตราจารย์ นายแพทย์สมพร โพธินาม เป็นประธานโครงการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ซึ่งมีแนวคิดให้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคามเป็นสถาบันที่เป็นเลิศทางวิชาการด้านเวชศาสตร์ครอบครัว ผลิตบัณฑิตและแพทย์เฉพาะทางด้านเวชศาสตร์ครอบครัวและชุมชนที่มีคุณภาพ กอปรด้วยคุณธรรมและจริยธรรม สร้างงานวิจัยที่มีคุณค่า เป็นแหล่งอ้างอิงทางวิชาการของท้องถิ่น ประเทศชาติ และนานาชาติและยุทธศาสตร์ที่จะทำให้เกิดผลสำเร็จตามวัตถุประสงค์
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้รับการจัดตั้งเป็นหน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย ตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัย ครั้งที่ 10/2546 เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2546 และสภามหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้วางระเบียบมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ว่าด้วยคณะแพทยศาสตร์ ในการประชุมครั้งที่ 8/2547 โดยดำเนินการในรูปแบบหน่วยงานนอกระบบราชการที่เน้นความคล่องตัวมีประสิทธิภาพและพึ่งตนเองมากที่สุด ในระยะเริ่มดำเนินงานสำนักงานตั้งอยู่ ณ อาคารวิทยาศาสตร์ชีวภาพ คณะวิทยาศาสตร์ห้อง 305 ชั้น 3 วิทยาเขตขามเรียง (ม.ใหม่) และได้รับโอนหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ จากคณะเภสัชศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพไว้ในคณะแพทยศาสตร์ เมื่อวันที่ 15 มกราคม 2547 มีนิสิต 84 คน จำนวน 2 รุ่น และหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต (6 ปี) หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2549
ได้การรับรองจากแพทยสภา เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2549 และได้รับความเห็นชอบจากที่ประชุมสภามหาวิทยาลัย ครั้งที่ 5 / 2549 เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2549 ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน 2548 ได้ย้ายคณะแพทยศาสตร์มาดำเนินงาน ณ ที่ตั้ง 269 ถนนนครสวรรค์ ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม (เขตพื้นที่ในเมือง)
ปัจจุบันคณะแพทยศาสตร์ เป็นหน่วยงานนอกระบบราชการในกำกับของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม แบ่งการบริหารงานออกเป็นสำนักงานเลขานุการคณะแพทยศาสตร์และงานบริการวิชาการคณะแพทยศาสตร์ ดำเนินการจัดการเรียนการสอน 5 หลักสูตร 7 สาขาวิชา คือ หลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต (6 ปี) หลักสูตรแพทย์แผนไทยประยุกต์บัณฑิต หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาฉุกเฉินการแพทย์ หลักสูตรวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิตสาขาวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ สาขาวิชานวัตกรรมสุขภาพเขตร้อน (นานาชาติ) และหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ และสาขาวิชานวิทยาศาสตร์สุขภาพ (นานาชาติ)
โรงพยาบาลสุทธาเวช พัฒนามาจาก ศูนย์บริการทางการแพทย์ ซึ่งดำเนินการตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2547 ณ อาคารประกอบการหอพัก ระหว่างหอพักเชียงยืนและหอพักชื่นชม ภายในเขตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตำบลขามเรียง ต่อมาเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2549 ได้เปิดศูนย์บริการทางการแพทย์แห่งที่ 2 ณ ที่ทำการคณะแพทยศาสตร์ อาคารศูนย์บริการทางการแพทย์ ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม และมีแผนการพัฒนาศูนย์บริการทางการแพทย์แห่งที่ 2 เป็นโรงพยาบาลคณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัย โดยได้เริ่มก่อสร้างอาคารศูนย์บริการทางการแพทย์และศูนย์วิจัยเฉลิมพระเกีรยติขึ้นเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2552 แล้วเสร็จวันที่ 15 มีนาคม 2556 ใช้เงินงบประมาณแผ่นดินร่วมกับเงินรายได้ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม รวมทั้งสิ้น 279,538,600 บาท (สำหรับเครื่องมือ อุปกรณ์การแพทย์ และการปรับปรุงตกแต่งห้องพิเศษ) และได้รับความร่วมมือจากแรงศรัทธาของชาวจังหวัดมหาสารคามและจังหวัดใกล้เคียงร่วมบริจาคเพิ่มเติมจากเงินงบประมาณอาคาร โดยใช้ชื่อในขณะนั้นว่า "ศูนย์บริการทางการแพทย์และศูนย์วิจัยเฉลิมพระเกียรติ" ซึ่งเป็นชื่อในขั้นตอนของการของบประมาณและในภายหลังได้พัฒนามาเป็น"โรงพยาบาลคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม" ในเวลาต่อมา
ในวันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 โรงพยาบาลคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พระราชทานชื่อโรงพยาบาลว่า“สุทธาเวช” หมายถึง โรงพยาบาลซึ่งพร้อมด้วยการแพทย์อันดีงาม และพระราชทานพระราชานุญาตให้เชิญอักษรพระนามาภิไธย “ส.ธ.” ประดับที่ป้ายชื่อโรงพยาบาลด้วย
วันอังคาร ที่ 22 มีนาคม 2559 เวลา 14.35 น. สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินโดยรถยนต์พระที่นั่ง จากอาคารพลศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ไปยังโรงพยาบาลสุทธาเวช คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ทรงกดปุ่มไฟฟ้าเปิดแพรคลุมป้ายชื่อ “โรงพยาบาลสุทธาเวช คณะแพทยศาสตร์” ทรงทอดพระเนตรนิทรรศการผลการดำเนินงานของคณะแพทยศาสตร์ และทรงลงพระนามาภิไธยในแผ่นศิลา ถือเป็นการเปิดใช้งานโรงพยาบาลสุทธาเวชอย่างเป็นทางการ
ตราประจำคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม คือ พญานาค 2 ตนลำตัวพันกัน ตรงกลางเป็นตราโรจนากร อยู่ในวงกลมสีเขียวพร้อมชื่อคณะและปีที่ก่อตั้งทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ
สัญลักษณ์ประจำคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม คือ คทาคาดูเซียส เป็นคทาสั้นที่มีงูสองตัวพันกันเป็นเกลียวขึ้นมา "(สำหรับมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ใช้พญานาคแทนงู แสดงถึงความยิ่งใหญ่และการเคารพบูชาพญานาคของคนในภูมิภาคนี้)" โดยคทาคะดูเซียส เป็นไม้เท้าของเทพเฮอร์มีส ตามตำนานเทพของกรีก หรือเทพเมอร์คิวรี ในตำนานเทพของโรมัน มีรูปเป็นไม้เท้ามีปีกหนึ่งคู่ และมีงูสองตัวเลื้อยกระวัดพันอยู่ตั้งแต่ด้ามจนปลาย เป็นสัญลักษณ์ของการค้า การอาชีพ และกิจการอื่น ๆ ที่เนื่องด้วยเทพเฮอร์มีส ตลอดจนเป็นสัญลักษณ์ทางการแพทย์
ต้นพญายา คือต้นไม้ประจำคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม แบ่งการบริหารหน่วยงานภายในดังนี้
คณะแพทยศาสตร์ มีหน่วยงานเทียบเท่าภาควิชา ดังนี้
หน่วยวิจัยภายในคณะแพทยศาสตร์
ปัจจุบัน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เปิดทำการเรียนการสอนใน 5 หลักสูตร 8 สาขาวิชา ดังต่อไปนี้
สีประจำหลักสูตร.
สีเขียวไพล
สีเขียวตั้งแช (สีเขียวเวอร์ริเดียน)
สีเขียวเข้ม
หลักสุตรแพทยศาสตรบัณฑิต.
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีเกณฑ์การรับบุคคลเข้าศึกษาในหลักสูตรการแพทย์แผนไทยประยุกต์บัณฑิต และวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาฉุกเฉินการแพทย์ ทั้งสิ้น 5 โครงการ ได้แก่
การเรียนการสอนในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิตของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม แบ่งออกเป็น 2 ช่วงคือ ระดับชั้นปรีคลินิก (ชั้นปีที่ 1 - 3) และระดับชั้นคลินิก (ชั้นปีที่ 4 - 6) ดังรายละเอียดต่อไปนี้
ในระดับชั้นนี้จะเป็นการเรียนทางด้านวิทยาศาสตร์และวิทยาศาสตร์การแพทย์พื้นฐานก่อนที่จะนำไปใช้กับผู้ป่วยในระดับชั้นคลินิกต่อไป โดยในชั้นปีที่ 1 นิสิตแพทย์จะเรียนในรายวิชาศึกษาทั่วไปร่วมกับนิสิตคณะอื่นๆ ของมหาวิทยาลัย ซึ่งส่วนใหญ่จะเรียนที่อาคารราชนครินทร์ อาคารปฏิบัติการวิทยาศาสตร์และปรีคลินิก และกลุ่มอาคารคณะวิทยาศาสตร์ (SC1-3) ส่วนในชั้นปีที่ 2-3 จะเรียนในรายวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์การแพทย์ตามระบบต่างๆ ของร่างกาย และบูรณาการร่วมกับความรู้ในชั้นคลินิกโดยคณาจารย์จากคณะแพทยศาสตร์
เป็นการเรียนต่อยอดจากระดับชั้นปรีคลินิกโดยเน้นการนำไปใช้กับผู้ป่วยจริง ในระดับชั้นนี้ นิสิตแพทย์จะแยกกันเรียนในโรงพยาบาลต่างๆ ตามโครงการที่เข้ามาตั้งแต่แรกรับ โดยนิสิตแพทย์จะแยกไปเรียนในโรงพยาบาลร่วมผลิตแพทย์ ซึ่งหลักสูตรการเรียนการสอนจะอยู่ในกำกับของคณะแพทยศาสตร์ ในส่วนของคณะแพทยศาสตร์จะจัดการเรียนการสอนที่โรงพยาบาลสุทธาเวช โดยในชั้นปีที่ 4 - 5 จะเรียนโดยการตรวจรักษาผู้ป่วยในหอผู้ป่วยต่างๆ ร่วมกับการเรียนภาคบรรยาย และในชั้นปีที่ 6 (Extern) จะเน้นการเรียนเสมือนการทำงานจริงภายใต้การควบคุมของแพทย์ใช้ทุน (Intern) และอาจารย์แพทย์ โดยจะมีการออกฝึกในโรงพยาบาลอื่นๆ ได้แก่ โรงพยาบาลกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ และโรงพยาบาลร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด
เมื่อจบการศึกษา บัณฑิตแพทย์จะได้รับปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต ซึ่งหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิตของมหาวิทยาลัยมหาสารคามได้ผ่านการรับรองมาตรฐานการศึกษาแพทยศาสตร์ตามมาตรฐานสากลจากสถาบันรับรองมาตรฐานการศึกษาแพทยศาสตร์ (สมพ.) แล้ว
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยและสถาบันร่วมผลิตแพทย์ นักฉุกเฉินการแพทย์.
โรงพยาบาลที่ผลิตแพทย์ร่วมกับสาขาวิชาแพทยศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ในระดับชั้นคลินิก (ชั้นปี 4 - 6) มีทั้งสิ้น 2 โรงพยาบาล โดยได้มีการจัดตั้ง "ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก" ในโรงพยาบาลต่างๆ ที่ร่วมผลิตแพทย์ในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข มีดังนี้
โรงพยาบาลที่ร่วมผลิตนักฉุกเฉินการแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้แก่
รายนามคณบดีคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งอยู่เลขที่ 77/99 ถนนนครสวรรค์ ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม ประกอบด้วยอาคารเรียนและอาคารปฏิบัติการ 7 หลัง (รวมโรงพยาบาลสุทธาเวช) ได้แก่ อาคารศูนย์บริการทางการแพทย์หลังเก่า (สำนักงานคณบดีคณะแพทยศาสตร์) อาคารศูนย์บริการทางการแพทย์และศูนย์วิจัยเฉลิมพระเกียรติฯ 1 (โรงพยาบาลสุทธาเวช) อาคารศูนย์บริการทางการแพทย์และศูนย์วิจัยเฉลิมพระเกียรติฯ 2 (อาคารคณะแพทยศาสตร์) อาคารผลิตยาและผลิตภัณฑ์สมุนไพร อาคารศูนย์บริการแพทยแผนไทย อาคารรังสีวินิจฉัย อาคารเอนกประสงค์คณะแพทยศาสตร์ และกลุ่มที่พักบุคลากรทางการแพทย์ 4 หลัง
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีอาคารหลักคือ "อาคารศูนย์บริการทางการแพทย์และศูนย์วิจัยเฉลิมพระเกียรติ หลังที่ 2" (อาคารคณะแพทยศาสตร์ 2) ความสูง 12 ชั้น พื้นที่ใช้สอย 15,025.53 ตารางเมตร วงเงินจัดสรร 253,200,000 บาท โดยในปัจจุบันอาคารดังกล่าวเป็นสถานที่ติดต่อราชการ ที่ทำการศึกษาของแต่ละภาควิชา และห้องประชุม ภายในอาคารประกอบด้วยส่วนต่างๆ ดังนี้
นอกจากอาคารคณะแพทยศาสตร์ 2 แล้ว ยังมีอาคารอื่นๆ ได้แก่
พระราชพิธีทรงผนวชในรัชกาลที่ 9
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงเป็นพุทธศาสนิกชนที่มีพระราชศรัทธาในพระพุทธศาสนาเป็นที่ยิ่ง เมื่อ พ.ศ. 2499 มีพระราชประสงค์ที่จะทรงผนวชในพระบวรพุทธศาสนาตามโบราณราชประเพณี จอมพลแปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้กราบบังคมทูลพระกรุณาขอรับพระราชภาระสนองพระเดชพระคุณในการทรงผนวชในนามของรัฐบาลและประชาชนชาวไทย และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้แต่งตั้งสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินี ให้ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ด้วยความเห็นชอบของสภาผู้แทนราษฎร
ซึ่งพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงผนวชในพระบวรพุทธศาสนาเป็นเวลา 15 วัน ระหว่างวันที่ 22 ตุลาคม - 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 ดังตามลำดับเหตุการณ์ในระหว่างทรงประทับพระผนวช ดังนี้
วันพฤหัสบดีที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2499.
ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้เชิญเสด็จพระบรมวงศานุวงศ์ ข้าทูลละอองธุลีพระบาท และคณะทูตานุทูต เข้ามาเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย เพื่อทรงแถลงพระราชดำริในการที่จะเสด็จออกทรงพระผนวช
อีกทั้งโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ราษฎรเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท หน้าพระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท เพื่อมีพระราชดำรัสแก่ประชาราษฎร ความตอนหนึ่งว่า
วันจันทร์ที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2499.
เวลา 14.00 น. พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จฯ ยังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หลังจากทรงเจริญพระเกศา โดยสมเด็จพระราชชนนีทรงจรดพระกรรไกรบิดเปลื้องพระเกศาเป็นปฐมฤกษ์แล้ว ทรงเครื่องเศวตพัสตรีทรงจุดธูปเทียนบูชาพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร พระสัมพุทธพรรณี และพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก พระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงรับผ้าไตรจากสมเด็จพระราชชนนีแล้วทรงเข้าบรรพชาอุปสมบทในท่ามกลางสังฆสมาคม ซึ่งมีสมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราช เป็นประธาน เมื่อเสร็จพิธีแล้วพระภิกษุพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งทรงได้รับสมญานามจากพระราชอุปัชฌาจารย์ ว่า “ภูมิพโล” ในระหว่างที่ทรงดำรงสมณเพศ ทรงรับประเคนผ้าไตรจากสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินี ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และทรงรับไทยธรรมจากสมเด็จพระบรมราชชนนี ตามลำดับ
จากนั้น พระภิกษุพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปทำทัฬหิกรรม ณ พระพุทธรัตนสถาน ในพระบรมมหาราชวัง โดยมีสมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราช เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระศาสนโศภน (จวน อุฏฺฐายี) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ จากนั้นทรงประกอบพิธีตามขัตติยราชประเพณี แล้วเสด็จฯ ไปประทับ ณ พระตำหนักปั้นหย่า วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
ระหว่างที่ทรงดำรงสมณเพศ พระภิกษุพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงปฏิบัติพระราชกิจ เช่นเดียวกับพระภิกษุทั้งหลายอย่างเคร่งครัด เช่น เสด็จลงพระอุโบสถทรงทำวัตรเช้า–เย็น ตลอดจนทรงสดับพระธรรมและพระวินัยนอกจากนี้ยังได้เสด็จพระราชดำเนินไปทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจพิเศษอื่นๆ เช่น
วันพุธที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2499.
เสด็จฯ ไปยังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ทรงร่วมสังฆกรรมในพิธีผนวชและอุปสมบทนาคหลวงในพระบรมราชินูปถัมภ์
วันอาทิตย์ที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2499.
เสด็จฯ ไปทรงรับบิณฑบาต จากพระบรมวงศานุวงศ์และข้าทูลละอองธุลีพระบาท ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน ในโอกาสนี้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้งยังเป็นสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ ได้เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทด้วย
วันจันทร์ที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2499.
เสด็จฯ ไปทรงรับบิณฑบาต ณ วังสระปทุม
วันพฤหัสบดีที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499.
ได้เสด็จฯ ไปทรงนมัสการพระปฐมเจดีย์ จังหวัดนครปฐม
วันอาทิตย์ที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ 2499.
เสด็จฯ ไปทรงรับบิณฑบาตรจากประชาชนทั้งในบริเวณถนนพระสุเมรุ อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ และสี่แยกราชเทวี ถนนเพชรบุรี อีกด้วย
วันจันทร์ที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499.
พระภิกษุพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงลาผนวช ณ วัดบวรนิเวศวิหาร รวมเวลาทรงผนวชทั้งสิ้น 15 วัน
รายพระนามและรายนามพระเถระที่นั่งหัตถบาส.
ในพระราชพิธีนี้ มีพระเถระ 30 รูป นั่งหัตถบาส มีรายนามดังนี้
สถาปนาฐานันดรศักดิ์และสมเด็จพระสังฆราช.
อนึ่ง ในการทรงผนวชครั้งนี้ เมื่อถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2499 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เฉลิมพระอิสริยศักดิ์ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี ขึ้นเป็น พระบรมราชินีนาถ และวันที่ 20 ธันวาคม ปีเดียวกันนี้ ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาสมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราช พระราชอุปัชฌาจารย์ ขึ้นเป็นสมเด็จพระสังฆราชเจ้า และถวายฐานันดรศักดิ์เป็นกรมหลวง
กิ้งกือมังกรสีชมพู
กิ้งกือมังกรสีชมพู  เป็นกิ้งกือมังกรที่พบในประเทศไทยเพียงแห่งเดียวในโลก ค้นพบโดยนักสำรวจสมัครเล่น กลุ่ม siamensis.org ซึ่งต่อมาได้แจ้งให้ ศ.ดร.สมศักดิ์ ปัญหา และคณะทราบ เมื่อเดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2550 บริเวณป่าเขาหินปูนแถบภาคกลางตอนบนต่อกับภาคเหนือตอนล่าง
กิ้งกือมังกรสีชมพูจัดในวงศ์กิ้งกือมังกร มีสีชมพูสดใสแบบช็อกกิงพิงก์ (shocking pink) มีปุ่มหนามคล้ายมังกร เมื่อโตเต็มวัยจะมีลำตัวยาวประมาณ 7 ซม. มีจำนวนปล้องราว 20-40 ปล้อง และสามารถขับสารพิษประเภทไซยาไนด์ออกมาจากต่อมขับสารพิษข้างลำตัวเพื่อป้องกันตนเองจากศัตรูธรรมชาติ
กิ้งกือมังกรสีชมพู พบเป็นแห่งแรกในโลกที่ประเทศไทย ในอำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี
เซอร์ไวเวอร์ จีน
เซอร์ไวเวอร์ จีน  เป็นฤดูกาลครั้งที่ 15 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ ถ่ายทำที่ เซี่ยงไฮ้ การแข่งขันจะมีลักษณะของวัฒนธรรมจีนอยู่ เป็นฤดูกาลที่มีผู้เข้าแข่งขัน 16 คน ซึ่งเดินทางมานครเซี่ยงไฮ้ ต่อรถไฟเข้ามา ที่เมืองวูลิ่ง ทุกคนเดินทางโดยการขึ้นรถบรรทุก ชมทิวทัศน์ชนบทที่สวยงาม เริ่มแรกพิธีกรผู้ดำเนินรายการ ได้กล่าวต้อนรับ ผู้เข้าแข่งขันทุกคนได้ทำพิธีสักการะพระพุทธรูป ก่อนการแข่งขัน สัมภาระทั้งหมดต้องแบกขึ้นภูเขาไป
สิ่งที่ทำให้ฤดูกาลนี้แตกแต่งออกไปเล็กน้อยคือ ในฤดูกาลนี้จะไม่มีการส่งคนไปเกาะอัปยศแต่จะเปลี่ยนเป็นให้เผ่าที่ชนะรางวัลสามารถเลือกลักพาตัวได้ 1 คนจากเผ่าที่แพ้การแข่งขันชิงรางวัลและคนๆ นั้นจะได้เบาะแสในการหาเครื่องรางภูมิคุ้มกันที่ถูกซ่อนไว้อีกด้วย
การออกอากาศตอนแรกสำหรับในประเทศไทยสามารถรับชมได้ทาง True Visions ซึ่งจะฉายหลังจากที่ทางซีบีเอสฉายจบแต่ละตอนไปแล้วเป็นเวลา 7 ชั่วโมงซึ่งตรงกับวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2550 เวลา 13:00 น. ตามเวลาประเทศไทย
อะดีโนซีนไตรฟอสเฟต
อะดีโนซีนไตรฟอสเฟต  เป็นสารให้พลังงานสูงแก่เซลล์ ผลิตจากกระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสง หรือการหายใจระดับเซลล์และถูกใช้โดยกระบวนการต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น สลายอาหาร , active transport ,move
ในสิ่งมีชีวิต ATP ถูกสร้างขึ้นด้วยวิถีทางต่าง ๆ ดังนี้
มาริโอ้ เมาเร่อร์
กิลวอร์ส (เกม)
นภคประภา นาคประสิทธิ์
วาลาร์
เรียวเฮ ไซงัง
เรียวเฮ ไซงัง หรือ เรียวเฮ ไซกัง (; เกิด 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 โตเกียว ญี่ปุ่น) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผลงานเด่นของเขาคือมังงะเรื่อง "ซังโจเมะโนะยูฮิ" ("San-chōme no Yūhi") ที่ได้รับการดัดแปลงให้เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ประสบความสำเร็จ ชื่อ "ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม" ("Always: Sunset on Third Street", พ.ศ. 2548) และภาพยนตร์ภาคต่อที่ชื่อ "ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม 2" ("Always: Sunset on Third Street 2", พ.ศ. 2550) ทั้ง 2 ภาค กำกับโดยผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น ทากาชิ ยามาซากิ
ผลงานการ์ตูนที่เรียวเฮ ไซงัง สร้างสรรค์เอาไว้ มีดังต่อไปนี้
ผลงานที่ได้รับการดัดแปลง.
"ซังโจเมะโนะยูฮิ" ("Sanchōme no yūhi") ถือเป็นผลงานมังงะของเรียวเฮ ไซงัง ที่ได้รับการดัดแปลงให้เป็นสื่อบันเทิงประเภทอื่นมากที่สุด โดยได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ชื่อ "ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม" ("Always: Sunset on Third Street") ถึง 2 ภาคด้วยกัน โดยภาคแรกออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2548 และภาคที่ 2 ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2550 ทั้ง 2 ภาคกำกับและประพันธ์บทภาพยนตร์โดยผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น ทะกะชิ ยะมะซะกิ ในส่วนของภาพยนตร์ภาคแรกนั้น ถือว่าประสบความสำเร็จทั้งด้านรายได้และรางวัลที่ได้รับ โดยสามารถสร้างรายได้เป็นอันดับที่ 1 ของญี่ปุ่น 2 สัปดาห์ด้วยกัน และชนะรางวัลภาพยนตร์ "แจแปนิสอคาเดมี" ประจำปี พ.ศ. 2549 ถึง 12 สาขาจากที่ได้รับการเสนอชื่อ 13 สาขาด้วยกัน
นอกจากนั้น มังงะเรื่องนี้ยังได้รับการดัดแปลงให้เป็นละครเวทีของญี่ปุ่นจำนวน 3 องก์ ความยาวทั้งหมด 3 ชั่วโมง โดยมีกำหนดเปิดการแสดงในช่วงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ที่เมจิสะ ในกรุงโตเกียว
วาร์ดา
วาร์ดา  เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในงานเขียนเรื่อง ซิลมาริลลิออน โดยเป็นหนึ่งในเทพีวาลิแอร์ ทรงเป็นเทพีแห่งดวงดาว และเป็นผู้ครองแสงสว่าง เป็นคู่ครองของเทพมานเว ซึ่งเป็นเทพบดีผู้เป็นใหญ่ในบรรรดาวาลาร์ทั้งปวง
วาร์ดาเป็นผู้สร้างดวงดาวประดับบนฟากฟ้าหลังจากโลกอาร์ดาตกอยู่ในความมืดมิด เพื่อให้แสงจากดวงดาวช่วยส่องสว่างแก่โลก เมื่อครั้งที่พวกเอลฟ์ตื่นขึ้นเป็นครั้งแรก จึงได้เห็นแสงดาวก่อนสิ่งอื่น และหลงรักแสงดาวนั้น พวกเอลฟ์รักใคร่เทพีวาร์ดามากกว่าวาลาร์องค์ใดๆ เรียกขานนามของนางด้วยภาษาเควนยาว่า เอเลนทาริ (Elentári) ซึ่งหมายถึง ราชินีแห่งดวงดาว บ้างก็เรียกว่า ทินทัลเล (Tintallë) ซึ่งหมายถึง ผู้จุดแสงดาว ในภาษาซินดาริน คำทั้งสองคำนี้เรียกว่า เอลเบเร็ธ (Elbereth) และ กิลโธเนียล (Gilthoniel) ตามลำดับ
ไซงัง เรียวเฮ
Ryohei Saigan
Saigan Ryohei
วิชคิง
วิชคิงแห่งอังก์มาร์ (Witch King of Angmar) หรือ ราชาภูติ หรือ พญาโหงแห่งอังก์มาร์ เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เป็นหัวหน้าของเหล่านาซกูล หรือภูตแหวน ที่ทำหน้าที่รับใช้จอมมารเซารอน เนื่องจากตกอยู่ใต้อำนาจของเซารอนหลังจากยอมรับแหวนแห่งอำนาจของมนุษย์ทั้งเก้าวงมาไว้ในครอบครองด้วยความโลภ
ในปกรณัมของโทลคีนไม่ได้เอ่ยถึงชื่อจริงของเขา รวมถึงเหล่านาซกูลอื่น ๆ ด้วย แต่จากข้อมูลบางส่วนในงานเขียนที่ยังไม่เสร็จของเขา บ่งชี้ว่ามีแม่ทัพนูเมนอร์อย่างน้อย 3 คนที่ได้รับแหวนแห่งอำนาจ และหนึ่งในสามคนนี้น่าจะได้เป็นวิชคิงในเวลาต่อมา
เขาได้ชื่อว่าเป็น วิชคิง "แห่งอังก์มาร์" เนื่องจากสามารถโจมตีอาณาจักรอาร์นอร์ ยึดดินแดนมาส่วนหนึ่งก่อตั้งเป็นอาณาจักรอังก์มาร์ได้ จากนั้นก็โจมตีดินแดนส่วนอื่นของอาร์นอร์จนอาณาจักรล่มสลายลงในที่สุด แม้ภายหลังเหล่านาซกูลจะย้ายมายังมินัสมอร์กูลแล้ว ก็ยังคงเรียกชื่อราชันขมังเวทว่า "วิชคิงแห่งอังก์มาร์" อยู่
ในช่วงศึกที่ฟอร์นอสต์ครั้งอังมาร์แตก กลอร์ฟินเดลได้ทำนายชะตาของวิชคิงไว้ว่า "อวสานของเขาจะไม่เกิดขึ้นด้วยน้ำมือของบุรุษใด" ซึ่งผลลัพธ์ก็เป็นดังที่ว่า เมื่อเอโอวีน (นางเป็นสตรี) พร้อมด้วยฮอบบิท เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก ได้สังหารเขาในศึกที่ทุ่งเพลานอร์ หน้ามินาสทิริธ ครั้งสงครามแหวน
เขาเป็นคนแทงโฟรโดรบนหอคอยแห่งอะมอนซูล (เวเตอร์ท็อป) ด้วยกริชมอร์กูล และทำลายประตูใหญ่ของมินาสทิริธด้วยมนต์ของเขา และหักไม้เท้าของแกนดาร์ฟในศึกเพลานอร์
อังก์มาร์
อังก์มาร์ (Angmar) คือชื่อดินแดนแห่งหนึ่งบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทวีปในอาณาจักรอาร์นอร์ของชาวมนุษย์ดูเนไดน์ ภายหลังตกไปอยู่ใต้อำนาจของเหล่านาซกูล
อังก์มาร์ตั้งอยู่ในแคว้นรูห์เดาร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามแคว้นใหญ่ของอาณาจักรอาร์นอร์ ช่วงกลางยุคที่สาม ประมาณปีที่ 1300 อาณาจักรอาร์นอร์อ่อนแอ นาซกูลจึงมาตียึดเอาดินแดนบางส่วนในรูห์เดาร์ไปได้ และก่อตั้งอาณาจักรอังก์มาร์ขึ้น มีเมืองหลวงชื่อ "คาร์นดูม" (Carn Dûm) จากนั้นใช้ที่แห่งนี้เป็นที่มั่นในการบุกโจมตีดินแดนส่วนอื่นๆ ของอาร์นอร์ต่อไปอีกจนกระทั่งอาณาจักรล่มสลายลงในที่สุด
ต่อมาเมื่อเหล่านาซกูลยกลงมาโจมตีอาณาจักรกอนดอร์ และยึดเอามินัสอิธิลไปได้ จึงทิ้งให้อังก์มาร์กลายเป็นเมืองร้าง แล้วย้ายมายังมินัสอิธิลซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น มินัสมอร์กูล แทน
ปัทมา
พระองค์เจ้าหญิงเยาวภาพงศ์สนิท
เนตร
หัตถา
สุรัสวดี
ลักษมี
กันดั้มเฮฟวี่อาร์ม
XXXG-01SR กันดั้มเฮฟวี่อาร์ม(ญี่ปุ่น:"ガンダムヘビーアームズ" ;อังกฤษ:Gundam Heavyarms) เป็นโมบิลสูทที่มีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ บันทึกการยุทธ์บทใหม่ กันดั้มวิง ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
กันดั้มเฮฟวี่อาร์มเป็นหนึ่งในกันดั้มทั้งห้าเครื่องซึ่งมีต้นแบบมาจาก XXXG-00W0 วิงกันดั้มซีโร่ที่นักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าได้ร่วมกันพัฒนาเพื่อใช้ต่อสู้กับองค์กรลับ OZ (Organization of Zodiac) แต่เนื่องจากพลังในการต่อสู้ของวิงกันดั้มซีโร่นั้นสูงเกินไปจนเป็นอันตราย นักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าจึงได้ยกเลิกแผนการสร้างวิงกันดั้มซีโร่และได้แยกย้ายกันไปสร้างกันดั้มของตัวเอง กันดั้มเฮฟวี่อาร์มได้รับการพัฒนาโดย "นายแพทย์ S"
กันดั้มเฮฟวี่อาร์มเป็นโมบิลสูทที่เน้นการต่อสู้ระยะไกลจึงติดตั้งมิสไซล์และปืนกลแบบต่างๆไว้ทั่วตัว โดยส่วนไหล่สามารถเปิดออกเพื่อยิงมิสไซล์นำวิถี เช่นเดียวกับที่หน้าอกซึ่งติดตั้งปืนกลแก็ตลิ่งไว้ด้านใน กันดั้มเฮฟวี่อาร์มมีมีดขนาดเล็กไว้เป็นอาวุธสำหรับป้องกันตัวในระยะประชิด นักบินของกันดั้มเฮฟวี่อาร์มก็คือ "โทรว่า บาร์ตัน" รหัสที่ OZใช้เรียกกันดั้มเฮฟวี่อาร์มก็คือกันดั้ม 03
เนื้อเรื่องของภาคกันดั้มวิง เอนด์เลสวอลซ์ได้เปิดเผยว่าเดิมทีนั้นกลุ่มตระกูลบาร์ตันได้เตรียมใช้กันดั้มทั้งห้าใน"ปฏิบัติการเมเทโอ"โดยใช้กันดั้มในการกวาดล้างกำลังของศัตรูที่ยังเหลืออยู่หลังจากทิ้งโคโลนีลงไปบนโลก แต่นักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าไม่เห็นด้วยกับแผนการนี้จึงส่งกันดั้มไปยังโลกเพื่อต่อสู้กับ OZด้วยสงครามกองโจร ซึ่งโทรว่า บาร์ตันถูกผู้ช่วยของนายแพทย์Sสังหาร และให้ทหารนิรนามใช้ชื่อโทรว่า บาร์ตันเพื่อปฏิบัติการแทน
กันดั้มเฮฟวี่อาร์มเป็นกันดั้มเพียงเครื่องเดียวในกลุ่มกันดั้มทั้งห้าที่ไม่เคยถูกทำลาย โดยเมื่อโทรว่ากลับไปอวกาศนั้น ได้ทิ้งกันดั้มเฮฟวี่อาร์มไว้บนโลกเพราะรู้ว่าไม่สามารถใช้งานในสภาพไร้แรงโน้มถ่วงได้ จนกระทั่งได้รับการปรับปรุงโดยโฮวาร์ดเป็นกันดั้มเฮฟวี่อาร์มรุ่นปรับปรุง
หลังจากที่ภาคเอนด์เลสวอลซ์ออกฉาย ฮาจิเมะ คาโทกิก็ได้ออกแบบกันดั้มเฮฟวี่อาร์มใหม่อีกครั้งและเรียกว่า"รุ่นแรกเริ่ม" (early type)ให้มีลักษณะที่ใกล้เคียงกับกันดั้มเฮฟวี่อาร์มรุ่นปรับปรุงในภาคเอนด์เลสวอลซ์มากกว่าเดิมและใช้ปืนกลแก็ตลิ่งขนาดใหญ่ธรรมดาแทนบีมแก็ตลิ่งกันติดโล่
กันดั้มเฮฟวี่อาร์มรุ่นปรับปรุง.
XXXG-01H2 กันดั้มเฮฟวี่อาร์มรุ่นปรับปรุง(ญี่ปุ่น:"ガンダムヘビーアームズ改" ;อังกฤษ:Gundam Heavyarms Kai) เป็นโมบิลสูทซึ่งเป็นรุ่นปรับปรุงของกันดั้มเฮฟวี่อาร์มในช่วงหลังของบันทึกการยุทธ์บทใหม่ กันดั้มวิง ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
กันดั้มเฮฟวี่อาร์มรุ่นปรับปรุงได้รับการปรับแต่งโดยโฮวาร์ดเพื่อให้ใช้งานในอวกาศได้ เมื่อเทียบกับกันดั้มเครื่องอื่นๆแล้วมีการเปลี่ยนแปลงน้อยที่สุด คือเปลี่ยนบีมแก็ตลิ่งกันติดโล่เป็นแบบสองกระบอก
กันดั้มเฮฟวี่อาร์มรุ่นปรับปรุงได้รับการออกแบบใหม่อีกครั้งใน OVA กันดั้มวิง เอนด์เลสวอลซ์โดยฮาจิเมะ คาโทกิ ในมังงะภาคเสริมจะใช้กันดั้มเฮฟวี่อาร์มรุ่นปรับปรุงที่ออกแบบใหม่นี้แทนแบบของภาคโทรทัศน์ ในวิดีโอเกมและโมเดลคิทมักเรียกกันดั้มเฮฟวี่อาร์มที่ออกแบบใหม่นี้ว่ากันดั้มเฮฟวี่อาร์มคัสตอมเพื่อไม่ให้สับสนกับแบบของภาคโทรทัศน์