pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จนเมื่อรัฐบาลโทกูงาวะล่มสลายลง การปกครองภายในจังหวัดก็เกิดการเปลี่ยนแปลง จนมีการจัดตั้ง "จังหวัดไซตามะ" ขึ้นเมื่อปีเมจิที่ 4 แต่ก็มีเมืองที่ขึ้นอยู่กับจังหวัดไม่มาก จนในช่วงหลังสงครามโลกก็ได้รวบรวมเมืองต่าง ๆ ขึ้นมาจนเป็นจังหวัดในปัจจุบันได้
จังหวัดไซตามะประกอบด้วย 40 นคร 8 อำเภอ 22 เมือง และ 1 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2562 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 40 เมืองในจังหวัดไซตามะมีพื้นที่รวมกัน 2,823.05 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 74.33 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 6,760,813 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 93.04 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดไซตามะมี 8 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
จังหวัดอิบารากิ  เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันโตของเกาะฮนชู อิบารากิมีประชากร 2,871,199 คน (1 มิถุนายน 2562) และมีพื้นที่ภูมิศาสตร์
จังหวัดอิบารากิตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเขตคันโตและมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่กลางของหมู่เกาะญี่ปุ่น ระยะทางจากจังหวัดอิบารากิถึงเมืองหลวงโตเกียวอยู่ระหว่าง 30 ถึง 150 กม. (100 กม. จากมิโตะ เมืองหลวงของจังหวัดอิบารากิ) และ 40 กม. จากสนามบินนานาชาตินาริตะถึงเมืองวิทยาศาสตร์สึกูบะ (Tsukuba Science City)
จังหวัดอิบารากิมีพื้นที่ 6,093 ตารางกิโลเมตร กว้างใหญ่เป็นลำดับที่ 24 ของประเทศ ด้วยเหตุที่พื้นที่ของจังหวัดอิบารากิส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบ พื้นที่ร้อยละ 64 (3,913 กม.) จึงเหมาะสำหรับเป็นที่อยู่อาศัย
บริเวณภาคเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดอิบารากิ เป็นที่ตั้งของเทือกเขายามิโซะ เทือกเขาทากะ และเทือกเขาคูจิ ซึ่ง ทอดยาวจากเหนือมาใต้ เทือกเขาคูจิและเทือกเขาทากะตั้งอยู่บริเวณปลายด้านใต้ของเขตภูเขาอบุคุมะ แม่น้ำยามาดะ แม่น้ำซาโตะ แม่น้ำคูจิ และแม่น้ำนากะ ไหลผ่านบริเวณพื้นที่ราบลุ่มที่เป็นแอ่ง เทือกเขายามิโซะเริ่มต้นจากภูเขายามิโซะ ซึ่งเป็นภูเขา ที่สูงที่สุดในจังหวัด (1,022 ม.) กั้นพรมแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือและทอดยาวไปทางใต้กั้นพรมแดนระหว่างจังหวัดอิบารากิกับจังหวัดโทชิกิ ต่อด้วยภูเขาคาบะและภูเขาสึกูบะ ส่วนเทือกเขาทากะประกอบด้วยภูเขาฮานาโซโนะ ภูเขาคามิเนะ และภูเขาทากาซูซุ
พื้นที่ราบโจโซ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ราบคันโต ครอบคลุมพื้นที่ภาคกลางและพื้นที่ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด แม่น้ำโคคาอิและแม่น้ำคินุไหลลงไปทางใต้ผ่านพื้นที่ราบโจโซไปบรรจบกันกลายเป็นแม่น้ำโทเนะ บริเวณแม่น้ำโทเนะถือเป็นพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุด จากนั้นแม่น้ำโทเนะจะไหลลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิก
พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้เป็นที่ตั้งของทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น คือ ทะเลสาบคาซูมิกาอูระ และทะเลสาบคิตาอูระ
ส่วนทางตะวันออกชายฝั่งทะเลทอดยาว 190 กม.
จังหวัดอิบารากิประกอบด้วย 32 นคร 7 อำเภอ 10 เมือง และ 2 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2562 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดยนคร 32 แห่งในจังหวัดอิบารากิมีพื้นที่รวมกัน 5,090.39 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 83.49 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 2,647,421 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 90.76 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดอิบารากิมี 7 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
ในปี 1947 ประชากรที่อาศัยอยู่ในจังหวัดอิบารากิมีเพียง 2 ล้านคน แต่ตั้งแต่ปี 1966 จำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และในปี 2014 ด้วยจำนวนประชากรประมาณ 2.93 ล้านคน ทำให้จังหวัดอิบารากิมีจำนวนประชากรอยู่ในลำดับที่ 11 จากจำนวนประชากรทั้งหมดของประเทศที่มีอยู่ 127 ล้านคน
จังหวัดวากายามะ
จังหวัดวากายามะ  เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันไซของเกาะฮนชู จังหวัดวากายามะมีประชากร 944,320 คน  และมีพื้นที่ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโอซากะทางทิศเหนือและจังหวัดมิเอะกับจังหวัดนาระทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
วากายามะเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของจังหวัด นอกจากนี้ ยังมีเมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ ทานาเบะ, ฮาชิโมโตะ และคิโนะกาวะ จังหวัดวากายามะตั้งอยู่ทางตะวันตกของคาบสมุทรคิอิบนช่องแคบคิอิซึ่งเชื่อมต่อระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิกและทะเลเซโตะใน โดยอยู่ฝั่งตรงข้ามกับจังหวัดโทกูชิมะบนเกาะชิโกกุ
จังหวัดวากายามะตั้งอยู่บนปลายด้านใต้สุดของคาบสมุทรคิอิ โดยทิศตะวันตกและทิศใต้ติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดโอซากะ และทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดนาระและจังหวัดมิเอะ
จังหวัดวากายามะเป็นจังหวัดเดียวที่มีดินแดนแทรก โดยหมู่บ้านคิตายามะซึ่งขึ้นกับอำเภอฮิงาชิมูโระนั้นตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดนาระและจังหวัดมิเอะโดยไม่มีพื้นที่ติดต่อกับส่วนอื่น ๆ ของจังหวัดวากายามะเลย
จังหวัดวากายามะประกอบด้วย 9 นคร 6 อำเภอ 20 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดชิงะ
จังหวัดชิงะ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคคันไซ มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโอตสึ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 4,017.36 ตารางกิโลเมตร
ในสมัยก่อน ชิงะ เป็นที่รู้จักกันในชื่อ มณฑลโอมิ  หรือโกชู  ก่อนที่จะมีการใช้ระบบการบริหารราชการแบบแบ่งจังหวัดขึ้น มณฑลโอมิเป็นเพื่อนบ้านกับนาระ และเกียวโต เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างญี่ปุ่นตะวันตกและตะวันออก ในช่วง ค.ศ. 667 ถึง ค.ศ. 672 นั้น จักรพรรดิเท็นจิทรงสร้างพระราชวังที่โอตสึ จากนั้น ในปี ค.ศ.742 จักรพรรดิโชมุทรงสร้างพระราชวังที่ชิงารากิ ในช่วงต้นของยุคเฮอัง พระภิกษุไชโชเติบโตขึ้นที่โอตสึและได้สร้างวัดเอ็นเรียกุซึ่งเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนานิกายมหายานแบบเท็นได และได้ปัจจุบันได้เป็นหนึ่งในมรดกโลกพร้อมกับสถานที่ทางประวัติศาสตร์อีกหลายแห่งในเกียวโต
ในยุคกลางนั้น มณฑลโอมิถูกปกครองจากตระกูลซาซากิ ตามด้วยตระกูลรกกากุ ตระกูลเคียวโงกุ และตระกูลอาซาอิ จากนั้นในทศวรรษ 1570 โอดะ โนบูนางะได้เข้ายึดโอมิและสร้างปราสาทอาซูจิขึ้นที่ริมทะเลสาบบิวะฝั่งตะวันออกเมื่อปี ค.ศ. 1579 หลังจากนั้นมณฑลโอมิก็มีไดเมียวปกครองหลายคน และในสมัยนั้น ยังมีนินจาอยู่ที่แถบนี้มากด้วย
ในปี ค.ศ. 1600 อิชิดะ มิตสึนาริ กำเนิดขึ้นที่ทางตะวันออกของนางาฮามะและได้สร้างปราสาทซาวายามะ เพื่อใช้ในการสงครามต้านทัพของโทกูงาวะ อิเอยาซุในจังหวัดกิฟุ หลังจากศึกในครั้งนั้น อิเอยาซุได้ให้อิอิ นาโอมาซะ เป็นผู้ครองปราสาทซาวายามะคนใหม่ นาโอมาซะปกครองแคว้นฮิโกเนะ ซึ่งมีชื่อเสียงในยุคของอิอิ นาโอซูเกะ เมื่ออิอิ นาโอซูเกะได้เข้าไปรับใช้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ก็ได้เป็นผู้ทำสนธิสัญญาทางการค้ากับประเทศตะวันตกและยุติการปิดประเทศญี่ปุ่นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19
เมื่อมีการยกเลิกระบบศักดินาในญี่ปุ่น มณฑลโอมิก็ถูกแบ่งเป็น 8 จังหวัด หลังจากนั้นก็ถูกรวมเข้าเป็นจังหวัดเดียวเป็นจังหวัดชิงะเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1872
จังหวัดชิงะมีอาณาเขตติดกับจังหวัดฟูกูอิทางทิศเหนือ จังหวัดกิฟุทางทิศตะวันออก จังหวัดมิเอะทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดเกียวโตทางทิศตะวันตก มีทะเลสาบบิวะตั้งอยู่ตอนกลางของจังหวัด มีภูเขาฮิระและยอดเขาฮิเอทางทิศตะวันตก ภูเขาอิบูกิทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ภูเขาซูซูกะทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทางทิศเหนือมีสภาพภูมิอากาศหนาวเย็นกว่าทางใต้ที่มีอากาศอบอุ่น
ทะเลสาบบิวะ เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น แบ่งออกเป็น 4 พื้นที่หลัก ๆ คือ โคโฮกุ  โคเซ  โคโต  และโคนัง
ในการสำรวจเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2008 พื้นที่ร้อยละ 37 ถูกกำหนดให้เป็นอุทยานแห่งชาติ (อัตราส่วนที่สูงที่สุดของทุกจังหวัดในญี่ปุ่น)
จังหวัดชิงะประกอบด้วย 13 นคร 3 อำเภอ และ 6 เมือง ได้แก่
จังหวัดชิงะมีพื้นที่ 1 ใน 6 เป็นพื้นที่เกษตรกรรม โดยมีการปลูกข้าวกว่าร้อยละ 90 ของพื้นที่การเกษตรและเป็นสินค้าหลัก นาข้าวมีขนาดค่อนข้างเล็กและสร้างรายได้ค่อนข้างน้อย ชาวนาส่วนใหญ่มักจะอาศัยรายได้จากแหล่งอื่น ทางตะวันออกของจังหวัดชิงะมีชื่อเสียงในเรื่องของปราสาทต่าง ๆ และทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดเป็นแหล่งปลูกชาเขียวที่มีชื่อเสียง ส่วนทะเลสาบบิวะนั้นก็เป็นแหล่งประมงที่สำคัญของจังหวัด
ในยุคกลาง โดยเฉพาะยุคเอโดะนั้น ประชาชนชาวจังหวัดชิงะมีอาชีพค้าขายเป็นหลัก และพ่อค้าโอมิ  ก็มีชื่อเสียงอย่างมาก บริษัทใหญ่หลายๆบริษัทอย่าง นิปปงไลฟ์ อิโตจุ มารูเบนิ ทากาชิมายะ วาโก้ และยันมาร์ก็ถูกก่อตั้งขึ้นโดยชาวชิงะ
เมื่อเข้าสู่ช่วงทศวรรษที่ 1960 จังหวัดชิงะเริ่มพัฒนาเป็นพื้นที่อุตสาหกรรม มีโรงงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่มากมาย เช่น ไอบีเอ็มเจแปน แคนนอน ยันมาร์ดีเซล มิตซูบิชิ และโทเรย์ จนเติบโตขึ้นมาเป็นอุตสาหกรรมที่ทำรายได้เป็นอันดับสองของชิงะที่ตัวเลข 44.8 เปอร์เซ็นต์ ส่วนอุตสาหกรรมดั้งเดิมอย่างสิ่งทอ เครื่องปั้น ยา และพัดก็ยังมีการผลิตจากจังหวัดนี้อยู่เช่นกัน
ประชากรของจังหวัดชิงะอาศัยอยู่กันหนาแน่นที่ริมฝั่งทะเลสาบบิวะทางตอนใต้ โดยมีนครโอตสึเป็นเมืองหลวง ส่วนเมืองทางตะวันออกอย่างคูซัตสึและโมริยามะก็ยังอยู่ในระยะที่เดินทางสัญจรไปกลับเกียวโตได้สะดวก ส่วนฝั่งตะวันตกและทิศเหนือของทะเลสาบนั้นเป็นพื้นที่ชนบท มีรีสอร์ทและหาดทรายสีขาวอยู่มากมาย
ในช่วงปีหลัง ๆ นี้ ชาวบราซิลได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานและทำงานในโรงงานหลายแห่งในจังหวัดชิงะ นับเป็นประชากรที่มีอัตราส่วนสูงที่สุดในกลุ่มชาวต่างประเทศ คือ ร้อยละ 36 จากการสำรวจเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010
ทางตอนเหนือของนครนางาฮามะ เป็นสถานที่ตั้งของโรงละครหุ่นบุนรากุที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นเช่นเดียวกับที่โอซากะ แต่เดิมโรงละครแห่งนี้อยู่ในเขตเมืองบิวะ แต่ต่อมาได้ผนวกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครนางาฮามะในปี ค.ศ. 2006
จังหวัดชิงะมีพิพิธภัณฑ์หลายแห่ง เช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะซางาวะ (โมริยามะ) พิพิธภัณฑ์ทะเลสาบบิวะ (คูซัตสึ) และพิพิธภัณฑ์มิโฮะ (โคกะ) นอกจากนี้ในนครโคกะก็ยังมีบ้านนินจาที่ปัจจุบันรักษาเอาไว้ให้นักท่องเที่ยวได้เข้าชมอีกด้วย
อาคารเรียนหลังเก่าของโรงเรียนประถมโทโยซาโตะในเมืองโทโยซาโตะซึ่งสร้างในปี ค.ศ. 1937 และออกแบบโดยวิลเลียม เมอร์เรลล์ วอรีส์ สถาปนิกชาวอเมริกัน ถูกใช้เป็นต้นแบบของโรงเรียนมัธยมปลายซากุระงาโอกะในซีรีส์อนิเมะ "เค-อง!" และได้เปิดให้นักท่องเที่ยวและแฟนการ์ตูนได้เข้าชม
ชาวชิงะรับประทานปลาจากทะเลสาบบิวะมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว อาหารที่มีชื่อเสียงของจังหวัดชิงะคือซูชิปลาไนหมัก  เป็นซูชิแบบดั้งเดิมที่มีกลิ่นฉุน นอกจากนี้ ชิงะยังขึ้นชื่อในเรื่องของเนื้อโอมิ โดยย่านฮิโกเนะเคยมีเนื้อที่ถูกนำไปเป็นอาหารบำรุงสุขภาพของโชกุน
นอกจากนี้ ทางตอนเหนือของชิงะก็ชื่อเสียงในเรื่องสึเกโมโนะ (ผักดอง) จากรากพืช นครนางาฮามะก็ขึ้นชื่อเรื่องของบะหมี่โซเม็งใส่ปลาแมกเคอเรลย่าง และฮิโกเนะก็มีบะหมี่จัมปงที่มีชื่อเสียง
จังหวัดชิงะ มีมหาวิทยาลัยชั้นนำอยู่หลายแห่งด้วยกัน ดังนี้
ชิงะมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย แต่ยังถือว่าเป็นรองเพื่อนบ้านอย่างเกียวโตอยู่พอสมควร จังหวัดชิงะมีนักท่องเที่ยวมาเยือนประมาณ 65,000 คนในปี ค.ศ. 2000 ขณะที่ทั้งประเทศมีนักท่องเที่ยวมาเยือน 4 ล้านคน
สถานีรถไฟหลักของชิงะคือ สถานีไมบาระ ทางตอนเหนือของจังหวัด และสถานีโอตสึ ทางตอนใต้ของจังหวัด นักท่องเที่ยสามารถเดินทางไปยังสถานีโอตสึได้จากเกียวโตและโอซากะได้อย่างสะดวกสบายด้วยรถไฟความเร็วสูง
สถานที่ที่สำคัญที่สุดของจังหวัดชิงะคือทะเลสาบบิวะ โดยทางตอนเหนือเป็นจุดชมวิวของทะเลสาบที่สวยงาม มีจัดชมดอกซะกุระบานที่มีชื่อเสียงในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ส่วนทางตะวันตกของทะเลสาบมีหาดทรายสีขาว นักท่องเที่ยวนิยมมาท่องเที่ยวในช่วงฤดูร้อน ส่วนทางตอนใต้หรือเมืองรอบ ๆ โอตสึนั้นเป็นสถานที่สวยงามที่ฮิโรชิเงะ นักวาดภาพโบราณของญี่ปุ่นได้มาวาดภาพอูกิโยะที่มีชื่อเสียง ปัจจุบัน ทิวทัศน์ในภาพวาดได้เปลี่ยนไปแล้วจากความเจริญของเมือง หลงเหลือไว้เพียงแต่วัดมังเงสึ หรือวัดลอยน้ำทางตอนเหนือของโอตสึ
ทะเลสาบบิวะล้อมรอบด้วยภูเขาที่สวยงามมากมาย มีภูเขาฮิระที่เป็นสถานที่ปิกนิกที่ได้รับความนิยม ถนนโอกูบิวาโกะเป็นถนนที่มีชื่อเสียงของทะเลสาบตอนเหนือ ส่วนทางตอนใต้นั้น เต็มไปด้วยโรงแรมและสถานที่พักตากอากาศชมทิวทัศน์ทะเลสาบ ทั้งจากชายฝั่งและด้วยการล่องเรือ
นอกจากชิงะจะมีธรรมชาติที่สวยงามแล้ว ยังมีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์อีกมากมาย โดยในจังหวัดชิงะมีสมบัติทางวัฒนธรรมที่สำคัญของชาติอยู่มากถึง 807 แห่ง สถานที่ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือปราสาทฮิโกเนะ ปราสาทสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ ปัจจุบันหอคอยของปราสาทยังได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี ส่วนเมืองใกล้ ๆ อย่างนางาฮามะก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ นอกจากนี้ ยังมีศาลเจ้าฮิโยชิและศาลเจ้าทางะที่มีชื่อเสียงอีกเช่นกัน
ในบางช่วงของปีจะมีเทศกาลที่เป็นเอกลักษณ์ อย่างเทศกาลแห่เรือฮิกิยามะ ที่จะจัดขึ้น 10 แห่งในเมืองนางาฮามะ โอตสึ ไมบาระ ฮิโนะ และมินากูจิ โดยเทศกาลล่องเรือที่นางาฮามะในเดือนเมษายน จัดเป็นเทศกาลล่องเรือที่ใหญ่ที่สุดติดอันดับ 1 ใน 3 ของประเทศญี่ปุ่น ส่วนเมืองฮิงาชิโอมิก็ยังจัดเทศกาลว่าวเป็นประจำในเดือนพฤษภาคมของทุกปีริมฝั่งแม่น้ำ
จังหวัดมิเอะ
จังหวัดมิเอะ  เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคคันไซหรือคิงกิบนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น เมืองหลวงคือนครสึ
จังหวัดมิเอะในปัจจุบันนี้มีพื้นที่ครอบคลุมบริเวณที่เคยเป็นจังหวัดอิเซะ ชิมะ อิงะ และส่วนหนึ่งของจังหวัดคิอิ พื้นที่นี้มีการจัดระบบใหม่ซ้ำหลายครั้งในยุคการฟื้นฟูเมจิ แต่ใน พ.ศ. 2414 พื้นที่จากเขตแม่น้ำสามสาย  ทางเหนือของเมืองสึในปัจจุบันได้กลายเป็นจังหวัดโอนตสึ และพื้นที่ทางใต้กลายเป็นจังหวัดวาตาไร ตอมาใน พ.ศ. 2415 ศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดโอนตสึได้ย้ายจากเมืองสึไปยังเมืองยกกาอิจิ และจังหวัดโอนตสึก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดมิเอะ ต่อมาด้วยเหตุผลต่าง ๆ รวมทั้งความเป็นไปได้มากที่จังหวัดมิเอะจะรวมเข้าด้วยกันกับจังหวัดวาตาไรในที่สุด ทำให้มีการย้ายศูนย์กลางการปกครองกลับไปยังเมืองสึในปีถัดมา และใน พ.ศ. 2419 จังหวัดมิเอะก็ได้ผนวกเอาพื้นที่ทางใต้จังหวัด และเป็นจังหวัดมิเอะดังในปัจจุบันนี้
กล่าวกันว่า ชื่อมิเอะได้มาจากข้อคิดเห็นของยามาโตะ ทาเกรุ ที่มีต่อภูมิภาคนี้ ระหว่างกลับจากการรบชนะที่ภูมิภาคทางตะวันออก
จังหวัดมิเอะประกอบด้วย 14 นคร 7 อำเภอ และ 15 เมือง ได้แก่
นาฬิกาแดด
นาฬิกาแดด คือ เครื่องมือใช้สำหรับวัดเวลาในตอนกลางวันจากตำแหน่งของดวงอาทิตย์ โดยทั่วไปจะสร้างเป็นวัตถุอย่างหนึ่งเรียกว่าโนมอน (gnomon) ให้ตั้งอยู่บนฐาน เมื่อแสงแดดตกกระทบโนมอนจะทำให้เกิดเงาทอดลงไปบนฐาน แล้วอ่านค่าเวลาจากฐานนั้นซึ่งมีขีดบอกเวลากำกับอยู่ นาฬิกาแดดอาจสร้างขึ้นโดยยึดอยู่กับที่หรือสามารถเคลื่อนย้ายก็ได้
List of Kings of Thailand
ริชาร์ด ไมเออร์
ริชาร์ด ไมเออร์  เกิดเมื่อ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1934 ในนิวอาร์ค,นิวเจอร์ซีย์ ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นสถาปนิกร่วมสมัย มีชื่อเสียงในการใช้สีขาวในการออกแบบ
เขาจบการศึกษาปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ ในปี ค.ศ. 1957 และได้ทำงานกับ Skidmore, Owings และ Merrill ช่วงสั้นๆ ในปี 1959 จากนั้นก็ทำงานกับ Marcel Breuer เป็นเวลา 3 ปีแล้วจึงหันมาศึกษาเองในนิวยอร์กช่วงปี 1963 โดยเขาได้เป็นที่รู้จักในนาม นิวยอร์กไฟฟ์ ในปี 1972 งานออกแบบของเขาพิพิธภัณฑ์เก็ตตี้ในลอสแอนเจลิส เป็นที่กล่าวขวัญมากในช่วงนั้น
งานของเขามีส่วนคล้ายและได้รับอิทธิพลจาก กับงานของ เลอ คอร์บูสิเอร์ รวมถึง มีส แฟน เดอ โรห์ และ แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ รวมถึง หลุยส์ บาร์รากอง
และในปี 1984 ไมเออร์ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์
Richard meier
ริชาร์ด ไมเยอร์
เรนโซ ปีอาโน
ลัทธิฟาสซิสต์ สาธารณรัฐเอสโตเนีย
ชะไนยา ทเวน
ชะไนยา ทเวน  เกิดเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1965 ที่วินด์เซอร์ รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ในสไตล์คันทรีและป็อป อัลบั้มที่ 3 ของเธอ Come on Over เป็นอัลบั้มทำสถิติเป็นอัลบั้มของศิลปินหญิงที่ขายได้มากที่สุดตลอดกาล และเป็นอัลบั้มคันทรีที่ขายได้มากที่สุดในประวัติศาสตร์ เธอเป็นศิลปินหญิงคนเดียวที่มียอดการขาย 3 อัลบั้มได้รับการรับรองระดับเพชรจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA)
นอกจากนั้นเธอยังได้รับรางวัลแกรมมีถึง 5 ครั้ง และรางวัลจาก BMI Songwriter awards เกือบ 40 ครั้ง เรื่องชีวิตส่วนตัวเธอแต่งงานกับโปรดิวเซอร์เพลงแนวร็อกอย่างรอเบิร์ต มัตต์ แลง และมีลูกชายชื่อ Eja ชะไนยาและครอบครัวได้อาศัยอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์และนิวซีแลนด์
เฟท ฮิลล์
เฟท ฮิลล์ (หรือมีชื่อจริงว่า Audrey Faith Perry McGraw) เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1967 ในแจ็กสัน, มิสซิสซิปปี สหรัฐ เป็นนักร้องคันทรี เธอแต่งงานกับนักร้องคันทรีที่มีชื่อเสียงอย่าง ทิม แมกกราว
เธอประสบความสำเร็จด้วยยอดขายอัลบั้ม 30 ล้านชุด และเธอเป็นนักร้องหญิงเพียงคนเดียวที่มี 3 อัลบั้ม ขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ดติดต่อกันทั้ง 3 อัลบั้ม เธอยังได้รับรางวัลจาก คันทรีมิวสิกแอสโซซิเอชัน, ดิอะแคเดมีออฟคันทรีมิวสิก, รางวัลแกรมมี, รางวัลอเมริกันมิวสิกอะวอดส์และ พีเพิลชอยส์อะวอดส์ อีกด้วย
หนังสือโยชูวา
หนังสือโยชูวา  เป็นหนังสือเล่มที่ 6 ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิม และเป็นบันทึกถึงประวัติศาสตร์อิสราเอลในช่วงอายุของโยชูวา ซึ่งรับบทบาทเป็นผู้นำอิสราเอลต่อจากโมเสส กล่าวถึงการยึดครองแผ่นดินคานาอัน อันเป็นแผ่นดินพันธสัญญาที่พระเจ้าทรงประทานให้แก่อับราฮัม การแบ่งดินแดนคานาอัน ตามที่โมเสสได้บัญชาไว้ และสิ้นสุดเมื่อโยชูวาเสียชีวิต เชื่อกันว่า "โยชูวา" เป็นผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ด้วยตัวของท่านเอง ยกเว้นในบทสุดท้ายที่กล่าวถึงมรณกรรมของโยชูวา และเอเลอาซาร์ น่าจะถูกบันทึกโดยบุตรชายของเอเลอาซาร์
เมืองเยรีโคล่ม.
เมืองเยรีโค เป็นเมืองแรกในคานาอันที่หนังสือโยชูวาได้บันทึกถึงบรรดาเมืองที่อิสราเอลได้เข้ายึดครอง การยึดครองเมืองเยรีโคมีความสำคัญกว่าทุก ๆ เมือง เนื่องจากอิสราเอลมิได้ยึดครองเมืองเยรีโคโดยอาศัยกำลัง แต่อาศัยฤทธานุภาพของพระเจ้า
การยึดครองเมืองเยรีโค ซึ่งเป็นเมืองที่มีกำแพงหนา อิสราเอลได้ยึดครองโดยการเดินขบวนตามหีบแห่งพันธสัญญาเป็นเวลา 7 วัน วันละ 1 เที่ยว และในวันที่ 7 นั้นเองที่กำแพงเมืองเยรีโคถล่มลง ทำให้อิสราเอลเข้าไปยึดเมืองได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแต่อย่างใด
อุบายของชาวกิเบโอน.
เมื่อชาวเมืองคานาอันทราบถึงการยึดครองของอิสราเอล บรรดาเมืองต่าง ๆ ได้ร่วมกันต่อต้าน ยกเว้นเมืองกิเบโอน ที่ได้แต่งกลขึ้นเพื่อลวงอิสราเอล โดยแต่งทูตให้ใส่ชุดเก่าขาดมอซอ พร้อมลาบรรทุกกระสอบเก่าขาด และถุงหนังเก่า และบรรจุอาหารที่ขึ้นราไปเฝ้าโยชูวา และแจ้งว่าเป็นชาวเมืองซึ่งตั้งอยู่ไกล เป็นเหตุให้อาหารเก่าและขึ้นรา และอิสราเอลก็ได้ทำพันธสัญญาที่จะไว้ชีวิตแก่ชาวเมืองกิเบโอน แต่ต่อมาเมืออิสราเอลเดินทางต่อไปได้อีกเพียง 3 วัน ก็เจอเมืองกิเบโอน จึงได้เรียกประมุขของเมืองมาเจรจาจึงได้ทราบความจริง โยชูวาจึงตั้งชาวเมืองกิเบโอนเป็นทาสรับใช้ทำหน้าที่ตัดฟืน และตักน้ำสำหรับคนอิสราเอล เป็นการลงโทษที่ชาวเมืองไม่พูดความจริง
มรณกรรมของโยชูวา.
โยชูวาสิ้นชีวิตเมื่ออายุ 110 ปี ฝังศพไว้ในที่ดินกรรมสิทธิ์ของเขาที่ทิมนาทเสราห์ ในแดนเทือกเขาแห่งเอฟราอิม ทางเหนือของภูเขากาอัช
เจียงไคเช็ค
เหมาเจ๋อตง
หลอกว้านจง
หลี่ไป๋
วางจิงเว่ย
โจวเหวินฟะ
ซือหม่าเซียน
ไต้ซื่อเจี๋ย
หยวนซื่อไข่
จางซานฟง
จางเป๋าจ่าย
ฌอน โคมส์
ฌอน จอห์น คอมบ์ส  เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969 เป็นนักร้องสไตล์แร็พชาวอเมริกัน ก่อนหน้านั้นเป็นที่รู้จักดีในนาม พัฟฟ์ แดดดี้ (Puff Daddy) และต่อมาเป็น พี. ดิดดี้ กระทั่งเขาเปลี่ยนชื่อในวงการบันเทิงของเขาให้สั้นลงเป็น "ดิดดี้" (Diddy) เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005 อย่างไรก็ตามชื่อเขายังคงถูกเรียกว่า พี. ดิดดี้ในอังกฤษอยู่
ธุรกิจของดิดดี้ รวมถึงค่ายเพลง แบด บอย เรคคอร์ดส, แบรนด์เสื้อผ้า Sean John and Sean by Sean Combs, บริษัทโปรดักชั่นทำภาพยนตร์, ร้านอาหาร 2 แห่ง, นอกจากนั้นยังขึ้นแท่นเป็น เรคคอร์ดดิ่ง เอ็กเซ็กคูทีฟ, ผู้แสดง และโปรดิวเซอร์รายการ Making the Band ทางช่องเอ็มทีวี
นอกจากนั้นยังเป็นนักเขียน, นักออกแบบเสื้อผ้า, นักแสดงละครบรอดเวย์ ดิดดี้ถือว่าเป็นศิลปินฮิปฮอปที่รวยที่สุดในปี ค.ศ. 2007 มีทรัพย์สินประมาณการได้ 346 ล้านดอลลาร์
โจวเอินไหล
พัฟฟ์ แดดดี้
เจิ้งอวี้หลิง
พี ดิดดี้
หวังลี่หง
เจิ้งอี้เจี้ยน
เจ้าเวย
หงหวู่
บัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา
บัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา  คือเอกสารหนึ่งของเอกสารประกวดราคา (Tender Documents) และเอกสารสัญญา (Contract Documents) ที่ใช้เพื่อการประกวดราคาและการก่อสร้าง
องค์ประกอบของบัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา.
บัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา ประกอบด้วยส่วนต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ คือ
ตัวอย่างของบัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา สำหรับงานราชการในประเทศไทย.
จากเอกสารกรมโยธาธิการและผังเมือง
https://www.cost-design-engineeringconstruction.com
สวนสัตว์นครราชสีมา
สวนสัตว์นครราชสีมา หรือ สวนสัตว์โคราช สังกัดองค์การสวนสัตว์แห่งประเทศไทย เป็นสวนสัตว์ที่จัดตั้งขึ้นในองค์การสวนสัตว์ในพระบรมราชูปถัมภ์ ในปัจจุบันสวนสัตว์นครราชสีมาอยู่ในการดูแลของกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ภายในสวนสัตว์โคราช มีสัตว์ป่าที่หาชมยากมากนัก เช่น เสือ, ยีราฟ, สิงโต, ช้าง, ม้าลาย, แรด, เม่น, นกนานาชนิด เช่น นกตะกรุม, นกกระจอกเทศ, นกฟลามิงโก และทางสวนสัตว์ไดเปิด "สวนน้ำนครราชสีมา" สวนสัตว์อีสานนี้มีพื้นที่ 545 ไร่ ตั้งอยู่เลขที่ 111 หมู่ ตำบลไชยมงคล อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
ลักษณะทั่วไป สิ่งที่น่าสนใจ.
สวนสัตว์นครราชสีมา ซาฟารีอีสาน ด้วยพื้นที่ทั้งหมด 545 ไร่ มีการแสดงสัตว์ป่านานาชนิด อยู่ในความดูแลทั้งหมดประมาณ 1,800 ตัว เนื่องจากสภาพภูมิอากาศเหมาะสมตามหลักภูมิศาสตร์ การนำสัตว์จากแอฟริกามาจัดแสดงได้แก่ "The Big Five" 5สัตว์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งทุ่งหญ้าแอฟริกา ได้แก่สิงโต เสือดาว-เสือดำ ช้างแอฟริกา แรดขาว ควายป่าแอฟริกา นอกจากนั้นยังมียีราฟ ม้าลาย กลุ่มแอนติโลป ครอบครัวลิงซิมแปนซีใหญ่ที่สุด การแสดงแมวน้ำ มหาวิทยาลัยแมวน้ำแห่งแรกในประเทศไทย อาคารสัตว์หากินกลางคืน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ศูนย์ประชุมสัมมนา บ้านพักริมสระน้ำ ค่ายลูกเสือ รูปแบบการบริหารประกอบด้วยฝ่ายบริหารงานทั่วไป บำรุงสัตว์ อนุรักษ์ วิจัยและสุขภาพสัตว์ วางแผนและประชาสัมพันธ์ การศึกษา และพัฒนาสวนสัตว์
สมเด็จพระราชาธิบดีเฟดเดอริคที่ 8 แห่งเดนมาร์ก
ซานซี
Christy Shuk Hui
คริสตี้ ชุก ฮุ่ย
เส้าหลิน โชว์ดาวน์
Hannibal Roy Bean
นครหลวงเวียงจันทน์ (, "นะคอนหลวงเวียงจัน") เดิมชื่อ กำแพงนครเวียงจันทน์  เป็นเขตปกครองที่ตั้งอยู่บริเวณภาคกลาง ครอบคลุมพื้นที่เมืองหลวงของประเทศลาว เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของแขวงเวียงจันทน์
นครหลวงเวียงจันทน์เป็นเขตการปกครองที่มีการพัฒนามากในบรรดา 17 แขวงของประเทศลาว โดยตั้งอยู่ชิดกับบริเวณโค้งลำน้ำแม่น้ำโขง ติดชายแดนของประเทศไทย โดยมีสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 เชื่อมการเดินทางระหว่างประเทศ มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 3,920 ตารางกิโลเมตร (1,510 ตารางไมล์) ตัวเมืองเวียงจันทน์ถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 ในรัชสมัยของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช บริเวณเขตเมืองเก่าเป็นที่ตั้งของวัดวาอาราม พิพิธภัณฑ์ อนุสาวรีย์ และสวนสาธารณะ
นครหลวงเวียงจันทน์ มีเมืองเอก คือ : เมืองจันทบุรี และประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:
นครหลวงนี้มีประชากร 820,942 คนตามสำมะโน พ.ศ. 2558 อัตราการเติบโตของประชากรโดยเฉลี่ยในช่วง พ.ศ. 2538–2548 อยู่ที่ร้อยละ 2.79 กลุ่มชาติพันธุ์หลักในบริเวณนี้คือชาวลาว
Biceps brachii muscle
อำเภออุบลรัตน์
อำเภออุบลรัตน์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น เป็นอำเภอที่ตั้งของ เขื่อนอุบลรัตน์ ซึ่งเป็นที่มาของชื่ออำเภอ
อำเภออุบลรัตน์เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ตอนเหนือของของพื้นที่จังหวัดขอนแก่น  มีเขื่อนอุบลรัตน์ซึ่งเป็นเขื่อนอเนกประสงค์แห่งที่สองของประเทศไทย ซึ่งสร้างขึ้นถัดจากเขื่อนภูมิพล เป็นเขื่อนผลิตไฟฟ้าพลังน้ำแห่งแรกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สร้างปิดกั้นแม่น้ำพอง ตรงบริเวณที่เรียกว่า ‘พองหนีบ’ ตำบลโคกสูง อำเภอน้ำพอง (ปัจจุบันเป็นอำเภออุบลรัตน์) จังหวัดขอนแก่น อยู่ห่างจากตัวจังหวัดขอนแก่น ประมาณ 50 กิโลเมตร โดยเริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2507 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2509 โดยที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบตร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชบรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิตติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงและทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี (พระนามเดิม สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ "เจ้าฟ้า"อุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี) ไปทรงประกอบพิธีเปิดเขื่อน เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2509 ทรงพระราชทานชื่อเขื่อนนี้ว่า “เขื่อนอุบลรัตน์”
อำเภออุบลรัตน์มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดข้างเคียง ดังนี้
อำเภออุบลรัตน์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 71 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภออุบลรัตน์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เขื่อนอุบลรัตน์, วัดพระบาทภูพานคำ, บางแสนสอง(ทะเลอีสาน) และอุทยานแห่งชาติภูเก้า-ภูพานคำ
23 กันยายน พ.ศ. 2533 เกิดอุบัติเหตุเรือนำเที่ยว ชื่อเรือ รัชตะทัวร์ ล่มที่เขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น ทำให้มีผู้เสียชีวิต 39 คน เป็นอุบัติเหตุเรือล่มครั้งร้ายแรงรองจาก เหตุเรือล่มในจังหวัดภูเก็ต พ.ศ. 2561
บริษัท แอปเปิล
เจนนา เจมสัน
เจนน่า เจมสัน (ชื่อตอนเกิด เจนน่า มารี มัสโซลี่) เกิดเมื่อ 9 เมษายน ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงหนังผู้ใหญ่ของอเมริกาที่มีชื่อเสียง ได้รับฉายาว่า เป็นราชินีแห่งหนังโป๊ และเป็นนักแสดงหนังโป๊ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก โดยแม่เป็นโชว์เกิร์ลที่มีชื่อเสียง เธอโดนข่มขืนแบบหมู่สี่คน หลังจากจบเกมฟุตบอลในวัยเด็กทำให้เธอต้องมาเป็นนักแสดงหนังโป๊ เธอได้รางวัลมากมายในการแสดงหนังไม่ว่าจะเป็น X-Rated Critics Organization (XRCO) และ Adult Video News (AVN) โดยได้ประดับอยู่บนหอเกียรติยศ
มาเดรา
มาเดรา  หรือชื่อทางการว่า เขตปกครองตนเองมาเดรา  เป็นหมู่เกาะของประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติก บริเวณที่เรียกว่ามาคาโรนีเซีย ประมาณ ทางเหนือของหมู่เกาะคานารี และ ทางตะวันตกของโมร็อกโก เป็นหนึ่งในสองเขตปกครองตนเองของประเทศโปรตุเกส โดยอีกหนึ่งที่คืออะโซร์ส มาเดรานั้นอยู่ในทวีปยุโรปทางการปกครอง แต่อยู่ในทวีปแอฟริกาในทางภูมิศาสตร์
เมืองหลวงของมาเดราคือฟุงชาล ตั้งอยู่บริเวณเกาะหลักทางชายฝั่งภาคใต้ ทางการเมืองแล้วมาเดราได้รับสิทธิในการปกครองตนเองตามรัฐธรรมนูญโปรตุเกส มาเดรายังเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพยุโรป ในฐานะภูมิภาคห่างไกล (OMR)
ชาวโรมันรู้จักเกาะมาเดราในนามหมู่เกาะสีม่วง (Purple Islands) ถูกค้นพบโดยนักเดินเรือชาวโปรตุเกสในต้นปี ค.ศ. 1418 หรือ ปลายปี 1420 หมู่เกาะนี้ถูกพิจารณาว่าเป็นการค้นพบแรกของยุคการสำรวจโดยเฮนรี นักเดินทางชาวโปรตุเกส
สิ่งเป็นเป็นที่ขึ้นชื่อคือ รีสอร์ต ไวน์ที่เป็นที่โด่งดัง สภาพภูมิอากาศ ทัศนียภาพที่สวยงาม ดอกไม้ งานเย็นปักถักร้อย การฉลองปีใหม่ด้วยโชว์พลุไฟ และล่าสุดกับงานพลุไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลกติดกินเนสบุ๊ค
พระครูญาณวิลาศ (แดง รตฺโต)
พระครูญาณวิลาศ นามเดิม แดง อ้นแสง ฉายา รตฺโต เป็นพระเกจิอาจารย์มหาเถระในจังหวัดเพชรบุรีที่มีชื่อเสียงมากของประเทศไทย
พระครูญาณวิลาศ เกิดเมื่อวันวันพุธ ขึ้น 2 ค่ำ เดือน 11 พ.ศ. 2422 ที่ ตำบลบางจาก อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี เป็นบุตรของนายแป้น กับนางนุ่ม อ้นแสง และมรณภาพเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2517
ท่านก็ช่วยพ่อแม่ทำไร่ ทำนา ไม่มีโอกาสร่ำเรียนหนังสืออย่างเด็กสมัยนี้จนกระทั่งอายุ 20 ปี พ่อแม่ก็หวังจะให้บวชเรียน จึงพาไปฝากกับเจ้าอธิการเปลี่ยน วัดเขาบันไดอิฐ เพื่อจะได้เล่าเรียนและบวชเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2444 เวลา 15.13 น.
พระแดงได้ประพฤติเคร่งครัดต่อพระวินัยและปฏิบัติต่อพระอาจารย์เปลี่ยนเป็นอย่างดี อาจารย์เปลี่ยนจึงรักใคร่มากกว่าศิษย์คนอื่นๆและยังได้สอนวิชาการวิปัสสนา และวิธีนั่งปลงกัมมัฏฐานให้ รวมถึงถ่ายทอดวิชากฤตยาคมให้อย่างไม่ปิดบังหวงแหน เหตุนี้จึงทำให้พระภิกษุแดงเพลิดเพลินในการศึกษาวิชาความรู้จนลืมสึกยิ่งนานวันก็ยิ่งสำนึก ในรสพระธรรม ก็เลยไม่คิดสึกเลย จึงกลายเป็นพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบที่มีอาวุโสสูงสุด จนกระทั่งพระอาจารย์เปลี่ยนมรณภาพลง พระภิกษุแดงรับหน้าที่เป็นสมภารวัดเขาบันไดอิฐแทน กลายเป็น "หลวงพ่อแดง" ตั้งแต่ พ.ศ. 2461 เป็นต้นมา และวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นพระครูสัญญาบัตรที่ "พระครูญาณวิลาศ"
หลวงพ่อแดงมรณภาพด้วยโรคชรา เมื่ออายุ 96 ปี พรรษาที่ 74 ก่อนมรณภาพท่านเคยพูดกับพระปลัดบุญส่ง ธัมมปาโล รองเจ้าอาวาสวัดขณะนั้นว่า "เมื่อฉันหมดลมหายใจแล้วอย่าเผา ให้เก็บร่างฉันไว้ที่หอสวดมนต์ และให้เอาเหรียญที่ปลุกเสกรุ่น 1 ใส่ปากไว้พร้อมเงินพดด้วง 1 ก้อน ส่วนนี้ฉันเอาไปได้และให้เอาขมิ้นมาทาตัวฉันให้เหลืองเหมือนทองคำ พระบุญส่งจึงรับปาก และได้ทำตามที่หลวงพ่อประสงค์ทุกอย่าง
นิโคลาส์ ซาร์โคซี
สาธารณรัฐฝรั่งเศส
สาธารณรัฐฝรั่งเศส  สามารถหมายถึง
เซเกอลีน โรยาล
ไรเดอร์แมน
ไรเดอร์แมน  เป็นหนึ่งในตัวละครในละครโทรทัศน์แนวโทะกุซะสึเรื่องคาเมนไรเดอร์ V3 ซึ่งเป็นหนึ่งในมาสค์ไรเดอร์ ซีรีส์ โดยไรเดอร์แมนจัดเป็นไรเดอร์คนที่ 4 และเป็นไรเดอร์คนแรกที่มีอาวุธประจำตัว