pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปัจจุบัน ตุ๊กตาแอนนาเบลล์ถูกเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ของเอ็ด และลอร์เรน ที่ชื่อ พิพิธภัณฑ์วอร์เรน'สออกคัลท์ ที่เมืองมอนโร รัฐคอนเนตทิคัต ซึ่งเป็นแหล่งรวบรวมของแปลก ๆ จากทั่วโลกที่ทั้งคู่เชื่อว่ามีอาถรรพ์ แอนนาเบลล์ถูกเก็บไว้ในตู้กระจกเป็นอย่างดี โดยมีข้อความเป็นภาษาอังกฤษเขียนกำกับว่า "เตือนด้วยความหวังดี ห้ามเปิดโดยเด็ดขาด" ติดอยู่ ซึ่งลอร์เรนบอกว่าเธอไม่สามารถที่จะจ้องมองแอนนาเบลล์โดยตรงได้เลย มีเรื่องเล่ากันว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งได้ลองดีไปแคะกระจกตู้เก็บแอนนาเบลล์ ซึ่งถือว่าเป็นการรบกวน ปรากฏว่าหลังจากเขากลับออกไปเพียง 3 ชั่วโมง ก็ประสบอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ที่เจ้าตัวเป็นผู้ขับชนกับต้นไม้ เสียชีวิตทันที
โชติมา นวคุณากร
ชาร์ลส์ ดิกคินส์
ชาร์ลส์ บูเคาว์สกี
ชาร์ลส์ เทรเวเลียน บารอนเนทที่ 1
ชาร์ลส์ เดมัธ
แอนนาเบลล์ (ตุ๊กตา)
สหราชอาณาจักรเกรตบริเตนและนอร์เทิร์นไอร์แลนด์
ธงชาติเซนต์ลูเซีย
พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งเกรตบริเตน
แคโรไลน์แห่งอันสบาค สมเด็จพระราชินีแห่งบริเตนใหญ่
ธงชาติเซาตูเมและปรินซิปี
ฟรันซ์ ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์
ฟรันซ์ ฟรีดริช อันโทน ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ (Franz Friedrich Anton, Duke of Saxe-Coburg-Saalfeld) เป็นหนึ่งในบรรดาดยุกผู้ปกครองรัฐทือริงเงินจากราชวงศ์เว็ททีน ดยุกฟรันซ์เป็นโอรสในดยุกเออร์เนสแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ กับเจ้าหญิงโซเฟีย อันโทเนีย แห่งบรันสวิก-โวลเฟนบึทเทิล และยังเป็นพระราชบิดาในพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม และทรงเป็นพระอัยกาฝ่ายพระมารดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
Francis, Duke of Saxe-Coburg-Saalfeld
อีคาลูอิต
อีคาลูอิต (อีนุกตีตุต: , ) เป็นเมืองหลวงของดินแดนนูนาวุตในประเทศแคนาดา โดยเป็นชุมชนที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเมืองใหญ่เพียงเมืองเดียวของดินแดนดังกล่าว ก่อนปี ค.ศ. 1987 เมืองนี้มีชื่อเรียกว่า โฟรบิเชอร์เบย์ (Frobisher Bay) ตามชื่ออ่าวโฟรบิเชอร์ตรงมุมตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะแบฟฟินซึ่งเป็นที่ตั้งของเมือง
ในปี ค.ศ. 1999 อีคาลูอิตกลายเป็นเมืองหลวงของนูนาวุตหลังจากการแบ่งนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ออกเป็นสองดินแดนต่างหาก ก่อนเหตุการณ์นี้ อีคาลูอิตเป็นเมืองที่ไม่ค่อยสำคัญและไม่ค่อยเป็นที่รู้จักภายนอกเขตอาร์กติกของแคนาดา ด้วยจำนวนประชากรและการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจที่จำกัด เมืองมีสภาพโดดเดี่ยวและต้องพึ่งพิงสินค้าและอุปกรณ์นำเข้าที่มีราคาสูงเป็นหลัก เนื่องจากไม่มีถนน ทางรถไฟ หรือแม้กระทั่งเส้นทางเรือที่จะเชื่อมต่อกับพื้นที่ส่วนอื่นของแคนาดาเป็นเวลานานในแต่ละปี นอกจากนี้ อีคาลูอิตยังมีสภาพภูมิอากาศแบบขั้วโลก โดยได้รับอิทธิพลจากกระแสน้ำเย็นแลบราดอร์ที่ไหลเลียบชายฝั่งตะวันออกของเกาะแบฟฟิน ทำให้เมืองมีอากาศหนาวจัดแม้จะตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเส้นอาร์กติกเซอร์เคิลก็ตาม
อีคาลูอิตตั้งอยู่ใกล้กับนุก (เมืองหลวงของกรีนแลนด์) มากกว่าเยลโลว์ไนฟ์ (เมืองหลวงของนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ซึ่งเป็นเมืองใหญ่กว่า) ผลจากสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2011 พบว่าเมืองนี้มีประชากรจำนวน 6,699 คน เพิ่มขึ้นร้อยละ 8.3 จากสำมะโนประชากรเมื่อปี ค.ศ. 2006 นับว่าเป็นเมืองหลวงที่มีประชากรน้อยที่สุดในบรรดาเมืองหลวงของรัฐและดินแดนต่าง ๆ ในแคนาดา
ล่า (รายการโทรทัศน์ไทย)
ล่า เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทวาไรตี้สารคดีเชิงข่าว ออกอากาศทุกวันเสาร์และอาทิตย์ 16.00 - 17.00 น. ทางพีพีทีวี โดยออกอากาศเป็นครั้งแรกเมื่อวันศุกร์ที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2557 โดยปัจจุบัน มีการบันทึกรายการ ที่ ผลิตโดย "บริษัท ดี.ดอคคิวเมนทารี่ จำกัด ดำเนินรายการโดย หนุ่ม คงกะพัน แสงสุริยะ" และวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2558 ได้ย้ายวัน-เวลาออกอากาศเป็นทุกวันอังคาร 22.00 - 23.00 น.
หนุ่ม คงกะพัน แสงสุริยะ
Kung Fu cult master
เซียวฮื่อยี้ กระบี่ไม่มีคำตอบ
วัลเทอร์ โมเดิล
อ็อทโท โมริทซ์ วัลเทอร์ โมเดิล (; 24 มกราคม 1891 – 21 เมษายน 1945) เป็นจอมพลเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขามีชื่อเสียงในการรบป้องกันในช่วงครึ่งหลังของสงคราม ส่วนใหญ่ในแนวรบตะวันออกแต่อยู่ในด้านตะตะวันตก เขาได้ถูกเรียกว่า ผู้บัญชาการยุทธวิธีป้องกันที่ดีที่สุดของจักรวรรด์ไรซ์ที่สาม
ในช่วงปลายสงคราม โมเดิลได้ล้มเหลวในป้องกันการบุกเข้าสู่เยอรมนีของกองทัพสัมพันธมิตรในด้านตะวันตกและกองทัพของเขาถูกล้อมอย่างสิ้นเชิงในรัวร์ เขาจึงตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกจับนำตัวไปพิจารณาคดีในข้อหาอาชญากรสงครามเมื่อ 21 เมษายน ค.ศ. 1945
ช่วงชีวิตแรกและอาชีพ.
การตัดสินใจของโมเดิลในการเผาทำลายเอกสารส่วนตัวทั้งหมดของเขาเมื่อสงครามใกล้จะยุติลง ซึ่งหมายความว่าไม่ค่อยมีใครรู้จักเกี่ยวกับช่วงชีวิตแรกของเขา เขาเกิดในบ้านครูสอนดนตรีในเมือง Genthin จังหวัดแซ็กโซนี เขาเป็นคนชนชั้นกลาง ซึ่งครอบครัวของเขาที่ไม่ใช่ทหาร ต่อมาเขาได้เข้าเรียนที่ Bürgerschule (โรงเรียนพลเมือง) ใน Genthin เขาได้จบการศึกษาด้วยวุฒิการศึกษาระดับอบิทัวร์ (Abitur) จาก Domgymnasium Naumburg โรงเรียนการสอนระดับมัธยมที่เน้นการศึกษาทางด้านมนุษยศาสตร์ในช่วงวันเทศกาลอีสเตอร์ ค.ศ. 1909 เขาได้เข้าศึกษาในโรงเรียนนักเรียนนายร้อยทหารบก (Kriegsschule) ใน Neisse (ปัจจุบันคือ นือซา ประเทศโปแลนด์) ใน ค.ศ. 1909 ซึ่งที่นั่นเขาได้เป็นนักศึกษาที่ไม่ได้ดีเด่นมากนัก และได้รับมอบหมายหน้าที่ด้วยยศตำแหน่งเป็น ร้อยโท (Leutnant) ในกรมทหารราบที่ 52 ฟ็อน อัลเฟนส์เลเบินใน ค.ศ. 1910 เขามีเพื่อนสหายเพียงไม่กี่คนในท่ามกลางหมู่เพื่อนเจ้าหน้าที่ของเขาและในไม่ช้าก็กลายเป็นที่รู้จักกันในเรื่องความทะเยอทะยาน แรงผลักดัน และการพูดจาโผงผางของเขา นี่เป็นลักษณะเฉพาะที่บ่งบอกถึงอาชีพการงานของเขาทั้งหมด
ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กรมทหารราบที่ 52 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองพลที่ 5 ซึ่งต่อสู้รบในแนวรบด้านตะวันตก โมเดิลได้ทำหน้าที่เป็นนายทหารผู้ช่วยของกรมทหารราบของเขาในกองพันที่ 1 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1915 เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสใกล้กับเมืองอารัส และในเดือนตุลาคม เขาได้รับเหรียญกางเขนเหล็ก ชั้นที่หนึ่ง วีรกรรมของเขาได้นำเขาเข้าสู่ความสนใจของผู้บัญชาการกองพล ซึ่งถึงแม้ว่าจะมีกังวลเรื่องที่ว่า "ผู้ใต้บังคับบัญชาที่น่าอึดอัด"ก็ตาม การแนะนำฝากฝังโมเดิลในการติดป้ายประกาศของคณะเสนาธิการใหญ่ของกองทัพบกเยอรมัน ด้วยเหนือสิ่งอื่นใด นี่หมายความว่าโมเดิลได้เข้ามามีส่วนร่วมในช่วงเริ่มต้นของยุทธการที่แวร์เดิงและรอดพ้นจากการถูกสังหารในยุทธการที่แม่น้ำซอม ซึ่งกองพลของเขาได้เข้าร่วมรบโดยที่เขาไม่ได้อยู่ด้วย
โมเดิลได้จบหลักสูตรเจ้าหน้าที่เสนาธิการทหารบกในระยะเวลาสั้น ๆ และถูกส่งกลับไปยังกองพลที่ 5 ในตำแหน่งนายทหารผู้ช่วยของกองพลน้อยที่ 10 ตามมาด้วยในการติดป้ายประกาศในการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองร้องทั้งในกรมทหารราบที่ 52 และไลฟ์ แกรนาเดียร์ที่ 8 เขาได้รับเลื่อนตำแหน่งยศเป็น กัปตัน (Hauptmann) ในพฤศจิกายน ค.ศ. 1917 และใน ค.ศ. 1918 ได้รับมอบหมายให้เป็นเจ้าหน้าที่เสนาธิการแห่งกองพลการ์ดเออร์ซัตซ์ ซึ่งได้เข้าต่อสู้รบในการรุกฤดูใบไม้ผลิของเยอรมันในปีนั้น เขาได้ยุติสงครามพร้อมกับกองพลสำรองที่ 36
ช่วงปีระหว่างสงคราม.
เมื่อสงครามยุติลง โมเดิลได้มีชื่อเสียงในฐานะเจ้าหน้าที่นายทหารที่มีความสามารถพร้อมด้วยศักยภาพสูง ในช่วงต้นของอาชีพทหารของเขา โมเดิลได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับนายพลปรัสเซียนามว่า August Neidhardt von Gneisenau นอกจากนี้ เขายังเป็นที่รู้จักของ Hans von Seeckt หัวหน้าของกองกำลังไรชส์แวร์ที่ดูด้อยลง จากการติดป้ายประกาศเสนาธิการของเขาในช่วงสงคราม และเขาได้รับอุปกรณ์ด้วยการอ้างอิงที่ดีเยี่ยมจากพลตรี Franz von Rantau ผู้บัญชาการแห่งกองพลสำรองที่ 36 จึงไม่แปลกใจเลยที่เขาได้เป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่นายทหาร 4,000 นายที่ถูกสงวนเอาไว้ในไรชส์แวร์ โมเดิลโดยทั่วไปมักจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองในช่วงที่เกิดความวุ่นวายซึ่งเป็นจุดกำเนิดของสาธารณรัฐไวมาร์ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในฐานะเจ้าหน้าที่นายทหารแห่งกองทัพบก เขาได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปราบปรามอันนองเลือดของการก่อการกำเริบของฝ่ายคอมมิวนิสต์ ค.ศ. 1920 ในรัวร์
ปีต่อมา เขาได้แต่งงานกับ Herta Huyssen พวกเขามีลูกสามคน ได้แก่ Christa, Hella, และ Hansgeorg โมเดิลเกลียดเรื่องราวสงครามและไม่เคยคุยเรื่องการเมืองหรือสงครามกับภรรยาของเขาเลย
ในปี ค.ศ. 1925 โมเดิลได้ถูกส่งไปยังกองพลทหารราบที่ 3 ซึ่งเป็นรูปแบบทหารระดับหัวกะทิของไรชส์แวร์ และหนึ่งในหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างมากในการทดสอบนวัตกรรมทางเทคนิดของยุคสมัยนั้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1928 เขาได้บรรยายเรื่องยุทธวิธีและการศึกษาสงครามสำหรับหลักสูตรการฝึกอบรมเสนาธิการทหารทั่วไปแบบขั้นพื้นฐาน และในปี ค.ศ. 1930 เขาได้ถูกย้ายไปยังสาขาการฝึกอบรมของ "Truppenamt" เขากลายเป็นที่รู้จักกันทั้งในด้านการสนับสนุนทางทหารที่มีความทันสมัยอย่างมีศรัทธาแรงกล้าและการขาดไหวพริบอย่างสมบูรณ์ ในปี ค.ศ. 1938 ปีนั้นที่เขาได้รับยศตำแหน่งเป็น พลตรี(Generalmajor) เขาได้นำการทดสองการยิงปืนใหญ่หนักฮาวอิตเซอร์รุ่น Mörser 18 ใส่เป้าหมายที่เป็นป้อมปราการแบบจำลองของเช็กซึ่งไม่ได้ทำให้ฮิตเลอร์ประทับใจ เช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่นายทหารหลายคนในช่วงเวลานั้น โมเดิลได้สนับสนุนแก่รัฐบาลนาซี ช่วงเวลาของเขาในกรุงเบอร์ลินทำให้เขาได้ติดต่อกับสมาชิกระดับอาวุโสของระบอบนาซี ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับเกิบเบิลส์และชแปร์ที่กำลังก่อตัวขึ้นในช่วงสงคราม
ยุทธการมอสโก
เอริช เรเดอร์
เอริช โยฮัน อัลแบร์ท เรเดอร์  เป็นนายทหารเรือชาวเยอรมัน มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ยุทธนาวีในสงครามโลกครั้งที่สอง เรเดอร์ได้ขึ้นสู่ยศจอมพลเรือใน ค.ศ. 1939 กลายเป็นคนแรกที่ถือยศนี้นับตั้งแต่เฮ็นนิง ฟ็อน ฮ็อลท์เซินดอร์ฟ เรเดอร์บัญชาการครีคส์มารีเนอ (กองทัพเรือเยอรมัน) ในช่วงครึ่งแรกของสงคราม เขาลาออกใน ค.ศ. 1943 และถูกแทนที่ด้วยคาร์ล เดอนิทซ์ เขาถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค แต่ได้รับการปล่อยตัวในช่วงต้นเนื่องจากสุขภาพไม่ดี
ยอเซ็ฟ ติซอ
ยอเซ็ฟ ติซอ (; 13 ตุลาคม ค.ศ. 1887 – 18 เมษายน ค.ศ. 1947) เป็นนักบวชโรมันคาทอลิกชาวสโลวักและนักการเมืองจากพรรคประชาชนสโลวัก ระหว่างปี ค.ศ. 1939–1945 ติซอเป็นผู้นำของสาธารณรัฐสโลวักที่ 1 ซึ่งเป็นรัฐบริวารของเยอรมนีนาซี และยังคงปฏิบัติตนเป็นนักบวชตลอดอาชีพนักการเมืองของเขา เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง ศาลแห่งชาติเชโกสโลวาเกียได้พิพากษาลงโทษแขวนคอติซอในข้อหากบฏซึ่งยังรวมถึงอาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ
เขาเกิดในปี ค.ศ. 1887 จากครอบครัวชาวสโลวักในบิตชา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ติซอได้ศึกษาหลายภาษาในช่วงชีวิตการเรียน รวมทั้งภาษาฮิบรูและภาษาเยอรมัน เขาได้รับการแนะนำให้กับพระนักบวชตั้งแต่อายุยังน้อยและช่วยต่อสู้กับความยากจนในท้องถิ่นและโรคพิษสุราเรื้อรังในสโลวาเกียยุคปัจจุบัน เขาได้เข้าร่วมพรรคประชาชนชาวสโลวัก(Slovenská ľudová strana) ในปี ค.ศ. 1918 และกลายเป็นหัวหน้าพรรคในปี ค.ศ. 1938 ภายหลังจากการเสียชีวิตลงของนาย Andrej Hlinka เมื่อนาซีเยอรมนีเข้ายึดอำนาจในเชโกสโลวาเกียในปี ค.ศ. 1938 และส่วนดินแดนของเช็กได้กลายเป็นรัฐในอารักขาโบฮีเมียและมอเรเวีย เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1939 สมัชชาแห่งชาติสโลวักในบราติสลาวาได้มีมติในการออกกฏหมายที่ 1/1939 อย่างเป็นเอกฉันท์ ซึ่งได้เปลี่ยนจากเขตปกครองตนเองสโลวักของสาธารณรัฐ(จนกระทั่งเป็นส่วนหนึ่งของเชโกสโลวาเกีย)กลายเป็นประเทศเอกราช ยอเซ็ฟ ติซอ ผู้ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งเขตปกครองตนเองสโลวัก(ภายใต้กฏหมายเชโกสโลวาเกีย) กลายเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสโลวัก และในเดือนตุลาคม เขาได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี
เมื่อกองทัพแดงของโซเวียตได้เข้ายึดครองส่วนสุดท้ายของสโลวาเกียตะวันตกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 ติซอได้หลบหนีไปยังออสเตรียและต่อจากนั้นที่เยอรมนี ซึ่งทหารอเมริกันจับกุมเขาได้และถูกส่งตัวในฐานะผู้ร้ายข้ามแดนกลับไปยังเชโกสโลวาเกียที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ เขาถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาทรยศต่อการก่อการกำเริบและผู้ที่ให้ความร่วมมือ และก็ถูกประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในปี ค.ศ. 1947 และถูกฝังศพในบราติสลาวา ในปี ค.ศ. 2008 ศพของเขาได้ถูกย้ายไปฝังอยู่ในห้องฝังศพใต้ดินซึ่งเป็นที่ยอมรับของมหาวิหารคาทอลิกในนิตรา สโลวาเกีย
รัฐเทกซัส
ภาษาตองกา
ไซปรัสเหนือ
พิรัส พัชรเศวต
ผู้ช่วยศาตราจารย์ พิรัส พัชรเศวต (นามสกุลเดิม: เหล่าไพศาลศักดิ์) เป็นสถาปนิกชาวไทย อาจารย์และอดีตหัวหน้าภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผู้ก่อตั้งสำนักออกแบบอีสต์อาร์คีเท็กตส์ จำกัด (EAST Architects) มีผลงานออกแบบอาคารสาธารณะและอาคารพักอาศัยหลายแห่ง ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างงานออกแบบร่วมสมัยและทรอปิคอลโมเดิร์น ทั้งอาคารจุฬาพัฒน์ 1 ของคณะสหเวชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และอาคารจุฬาพัฒน์ 13 ของนิสิตคณะพยาบาลศาสตร์ คณะจิตวิทยา คณะสหเวชศาสตร์ และคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา อาคารเฉลิมราชกุมารี 60 พรรษา (อาคารจามจุรี 10) เป็นต้น
ผลงานส่วนใหญ่ของ ผศ.พิรัส มีจุดเด่นทั้งการใช้หลังคาทรงจั่วสูง หรือการวางช่วงหลังคาที่ยาวเป็นพิเศษ เพื่อตอบรับกับสภาพฝนฝ้าอากาศและแดดในภูมิศาสตร์เขตร้อนชื้น การใช้เสากลม-เสาเหลี่ยมลอยแยกออกจากผนังเข้ามารับส่วนหลังคาและการวางบันไดด้านหน้าอาคาร เช่น อาคารจุฬาพัฒน์ 1 และอาคารวิชชาคาม 1 นอกจากนี้ยังมีการทำค้ำยัน ทรง V shape มาใช้รับส่วนที่ยื่น (cantilever) ซึ่งใช้ใน อาคารจามจุรี 10 อาคารจุฬาพัฒน์ 13 ในส่วนการใช้วัสดุงานของเขาส่วนใหญ่ประกอบด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เหล็ก และอิฐ สำหรับงานสถาปัตยกรรมที่ใช้วัสดุอิฐเป็นส่วนหลักของอาคารที่ชัดเจน เช่น อาคารสยามสเคป อาคาร AUA LANGUAGE CENTER
ผศ.พิรัส ยังมีความเชี่ยวชาญในงานออกแบบที่เกี่ยวข้องกับเรื่องแสง และการนำพลังงานทางเลือกจากแสงธรรมชาติเข้ามาใช้สร้างมิติและประสบการณ์ในพื้นที่ (space) งานสถาปัตยกรรม มีผลงานหนังสือ งานวิจัย และนิตยสารวิชาการเช่น "แสงสร้างสรรค์", "แสงในงานสถาปัตยกรรม", "หลักเบื้องต้นการออกแบบแสงธรรมชาติ" เป็นต้น เขาเคยได้รับรางวัล AIA Henry Adams Gold Medal for Excellence in the Study of Architecture จากสถาบันสถาปนิกอเมริกัน ในระหว่างที่ศึกษาระดับปริญญาโทที่ประเทศสหรัฐอีกด้วย
พิรัสจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ (อสช 26467) จากนั้นศึกษาต่อยังคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนจบด้วยเกียรตินิยม จากนั้นศึกษาต่อยังมหาวิทยาลัยมิชิแกน ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อเดินทางกลับมาประเทศไทย ได้เข้าทำงานเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 และเมื่อปี พ.ศ. 2547 ได้ก่อตั้งบริษัทอีสต์อาร์คีเท็กตส์ จำกัด นอกจากนี้เขายังเคยเป็นอาจารย์พิเศษให้กับ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต และ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าฯ ธนบุรี
ผลงานออกแบบทั้งหมดอยู่ภายใต้นามสำนักงานออกแบบ อีสต์อาร์คีเท็กตส์ จำกัด (EAST Architects) โดยเป็นผลงานร่วมออกแบบกับผู้ช่วยศาสตราจารย์ สยาณี วิโรจน์รัตน์ อาจารย์ประจำภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
นิโคเซียเหนือ
การขนส่งระบบรางในสาธารณรัฐเช็ก
รังอินทรี
เคลสไตน์เฮาส์  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ รังอินทรี (Eagle’s Nest) เป็นสิ่งอาคารปลูกสร้างบนยอดเขาสูงของเคลสไตน์, ตรงบริเวณ Obersalzberg ใกล้เมืองแบร์ชเทิสกาเดินในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี เป็นบ้านพักตากอากาศส่วนตัวของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ซึ่งเป็นหนึ่งในกองบัญชาการฟือเรอร์ทั่วทวีปยุโรป บ้านแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดครบรอบ 50 ปีให้แก่ฮิตเลอร์ในปี 1939 ผู้ดูแลในการสร้างคือ มาร์ติน บอร์มันน์ (Martin Bormann) หนึ่งในคนสนิทสำคัญของฮิตเลอร์
เคลสไตน์เฮ้าส์ถูกสร้างแบบสไตล์ชาเล่ต์ (chalet -style) ตั้งอยู่บนสันเขาบนที่เคลสไตน์เป็น 1,834 เมตร (6,017 ฟุต) บริเวณของภูเขา Hoher Göll ทางเหนือเมืองเบิร์ชเทสการ์เดน จ่ายโดยพรรคนาซีก็เสร็จสมบูรณ์ในเดือนที่ 13 แต่จนกระทั่งมีการนำเสนออย่างเป็นทางการในวันที่ 20 เมษายน 1939 4 เมตร (13 ฟุต) ใกล้ถนนกว้างปีนขึ้นไป 800 เมตร (2,600 ฟุต) มากกว่า 6.5 กิโลเมตร (4.0 ไมล์)  ต้นทุน 30 ล้านไรซ์มารค์ในการสร้าง รวมถึงห้าอุโมงค์ แต่เพียงถนนคดเคียวไปมา พร้อมลิฟท์ที่ขึ้นไปยังยอดเขาเคลือบทองคำ แต่บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ไม่ได้ถูกใช้ในการหลับพักผ่อนแต่อย่างใดยกเว้นแต่ใช้ในการประชุมหารือระหว่างพรรคของนาซีเท่านั้น ฮิตเลอร์ได้เยี่ยมเข้าชมเคลสไตน์เฮ้าส์เพียง 14 ครั้งเท่านั่น
ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตได้รุกเข้าสู่กรุงเบอร์ลิน เสนาธิการแห่งกองทัพเยอรมันได้เสนอให้ฮิตเลอร์อพยพออกจากกรุงเบอร์ลินไปยังเบิร์ชเทสการ์เดนและใช้รังอินทรีย์เป็นศูนย์บัญชาการแห่งสุดท้ายที่จะรักษาอำนาจของจักรวรรดิไรซ์ที่สามได้ เพราะด้วยความสูงของบนยอดเขาจะทำให้สัมพันธมิตรยากต่อการบุกเข้ายึดครองได้และทำสงครามสู้รบแบบกองโจรต่อไป แต่ฮิตเลอร์กลับปฏิเสธและตัดสินใจอยู่ในกรุงเบอร์ลินพร้อมกับฆ่าตัวตายไป ต่อมากองทัพสหรัฐอเมริกาได้บุกเข้ายึดครองรังอินทรีย์ได้สำเร็จในที่สุด
ปัจจุบัน รังอินทรีย์ได้กลายเป็นแหล่งท่องเทียวที่ดีที่สุดในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี
นะงะชิโซเม็ง
ตราแผ่นดินของสาธารณรัฐเช็ก
ธงชาติสาธารณรัฐเช็ก
ธงชาติไอร์แลนด์เหนือ
ฟุตบอลทีมชาติไอร์แลนด์เหนือ
โปเยโปโลเย (นวนิยาย)
โปเยโปโลเย (ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2554)
หาน (นามสกุลจีน)
หาน (อักษรจีนตัวย่อ 韩 อักษรจีนตัวเต็ม 韓; พินอิน: Hán; เกาหลี: 한
หาน เป็นการออกเสียงตามสำเนียงจีนกลาง สำเนียงอื่นในประเทศจีน อาจออกเสียงเป็น หง หรือ หาง
ในประเทศไทย ออกเสียงว่า ฮั่น หรือ ห่าน. และนิยมแปลงเป็นนามสกุลไทย ด้วยคำว่า หาญ
แซ่หาน (韩) ปัจจุบันอยู่ในอันดับที่ 25 ในประเทศจีน มีคนจีนใช้ หาน (韩) เป็นนามสกุลประมาณ 8 ล้านคน
มีรี
มีรี (; ยาวี: ; ) เป็นนครชายทะเลทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ใกล้ชายแดนประเทศบรูไน บนเกาะบอร์เนียว เมืองมีพื้นที่ 997.43 ตร.กม. ห่างจากเมืองกูจิงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 798 กม. และห่างจากเมืองโกตากีนาบาลูทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 329 กม. มีรีเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของรัฐซาราวัก มีประชากร 234,541 คน
ก่อนจะก่อตั้งเมืองมีรี เมืองที่เป็นศูนย์กลางการปกครองทางตอนเหนือของซาระวะก์คือเมือง มารูดี เมืองมีรีก่อตั้งในปี ค.ศ. 1910 เมื่อมีการค้นพบบ่อน้ำมันแห่งแรกที่เจาะโดยรอยัลดัตช์เชลล์ การค้นพบบ่อน้ำมันในมีรีทำให้เกิดพัฒนาเมืองอย่างรวดเร็ว จนมีรีได้เป็นศูนย์กลางการปกครองของด้านเหนือของรัฐซาราวัก ในปี ค.ศ. 1929 ต่อมาระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง บ่อน้ำมันหลายแห่งในมีรีถูกทำลายจากกองทัพญี่ปุ่น มีรีเป็นเมืองแรกที่กองทัพญี่ปุ่นขึ้นฝั่งบนเกาะบอร์เนียว ญี่ปุ่นได้เข้ายึดมีรี ทำให้มีรีเป็นเป้าหมายของฝ่ายพันธมิตรและทำให้โรงกลั่นถูกทำลาย ซึ่งอุตสาหกรรมน้ำมันปิโตรเลียมในเมืองกลับมาอีกครั้งหลังสงคราม มีการค้นพบน้ำมันนอกชายฝั่งทะเลตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 แต่ก็ค้นพบแหล่งน้ำมันในฝั่งในปี ค.ศ. 1989 และ 2011 ต่อมาในปี ค.ศ. 2005 มีรี ได้ขึ้นเป็นนครลำดับที่ 10 ของมาเลเซีย และเป็นแห่งแรกที่ไม่ใช่เมืองหลวงของรัฐ
เมืองมีรีตั้งชื่อตามชนกลุ่มน้อยที่มีชื่อว่า "จัตตีเมเรก" (Jatti Meirek) เรียกสั้น ๆ ว่า "มีเร็ก" (Mirek) หรือ "มีเรียก" (Miriek) กลุ่มชาติพันธุ์นี้เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานยุคแรกในเขตมีรี ชาวยุโรปที่มาในภายหลังเพื่อสำรวจน้ำมันออกเสียง "มีเรียก" ผิดเพี้ยนเป็น "มีรี" และชื่อนั้นยังคงใช้งานถึงปัจจุบัน
มีบางประเทศตั้งกงศุลของตนที่มีรี เช่น เนเธอร์แลนด์, โรมาเนีย และสหราชอาณาจักร
Miri, Malaysia
แซ่ฮั่น
แซ่ห่าน
ท่าอากาศยานนานาชาติทาชเคนต์
ท่าอากาศยานนานาชาติทาชเคนต์ ( – ) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติของอุซเบกิสถานเป็นท่าอากาศยานที่คึกคักมากที่สุดของภูมิภาคเอเชียกลาง
รังอินทรีย์
โปเยโปโลเย เย้ยฟ้าแล้วก็ท้า ภาค 2
โปเยโปโลเย เย้ยฟ้าแล้วก็ท้า ภาค 2  เป็นภาพยนตร์กำลังภายในสัญชาติฮ่องกง ปี ค.ศ. 1990 นำแสดงโดย เลสลี จาง, หวัง จู่เสียน, หลี่ เจียซิน, จาง เสฺวโหย่ว กำกับภาพยนตร์โดย เฉิงเสี่ยวตง และอำนวยการสร้างโดย ฉีเคอะ ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเนื้อหามาจากนวนิยายเรื่อง โปเยโปโลเย โดยภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของโปเยโปโลเย เย้ยฟ้าแล้วก็ท้า มีภาคต่อคือ โปเยโปโลเย เย้ยฟ้าแล้วก็ท้า ภาค 3
ภาพยนตร์เรื่องนี้กล่าวถึงการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับผีร้าย แต่ในภาคนี้ไม่ใช่ความรักของสาวกับมนุษย์อีกต่อไป อาหลินถูกจับเข้าคุกโดยไร้ความผิดแต่เขาหนีออกมาได้และไปอยู่ที่บ้านร้างหลังหนึ่งที่มีผีอยู่มากมาย แต่ว่าจริงๆแล้วเป็นคนที่กำลังเตรียมการช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์ อาฟู่ได้พบกับลูกสาวคนสวยทั้ง 2 ของเขา ซึ่งทั้งสองสาวหลงรักอาหลิน ทันใดนั้นเจ้าผียักษ์ก็ออกอาละอาด ซึ่งเป็นช่วงเดียวกับที่อาฟู่ถูกนายพลคุมตัว พอถึงที่บ้านร้างก็สบโอกาสช่วยเหลืออาฟู่ เพราะนายพลกำลังต่อสู้กับผียักษ์อยู่ แล้วท่านนายพลก็พบว่าอาฟู่นั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ พวกเขาจึงร่วมมือกันกำจัดปีศาจ
ออสเตรเลียเน็กซ์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 9
ออสเตรเลียเน็กซ์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 9 เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ค้นหาสุดยอดนางแบบของประเทศออสเตรเลีย ตอนแรกของฤดูกาลนี้ออกอากาศในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2558 ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง ฟ็อกซ์8 เจนนิเฟอร์ ฮอว์กินส์ กลับมารับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการและผู้ตัดสินหลักอีกครั้ง ร่วมกับ อเล็กซ์ เพอร์รี่ และในฤดูกาลนี้ยังได้ เชเยนน์ ทอซซี มารับหน้าที่เมนเทอร์เป็นครั้งแรก ร่วมกับ ดิดิเยร์ โคเฮน
รางวัลสำหรับผู้ชนะในฤดูกาลนี้ จะได้เซ็นสัญญาเป็นนางแบบกับ ไอเอ็มจี โมเดลส์ เอเจนซีนางแบบในกรุงซิดนีย์เป็นเวลา 1 ปี, ทริปเดินทางไปนิวยอร์กเพื่อไป นิวยอร์กแฟชั่นวีค พร้อมเงินรางวัล 20,000 ดอลลาร์ออสเตรเลีย สนับสนุนโดย ผลิตภัณฑ์เทรเซมเม่, รถยนต์ มาสดา 2 เกนกิ และได้ถ่ายแบบแฟชั่นลงในนิตยสาร แอลล์ ออสเตรเลีย
ผู้ชนะในฤดูกาลนี้คือ บริททานี่ บีตตี อายุ 20 ปี จากเมืองวิทเทิลซี รัฐวิกทอเรีย
แอร์บิชเคก
แอร์บิชเคก  เป็นสายการบินของคีร์กีซสถาน มีฐานที่ บิชเคก สายการบินมีท่าอากาศยานหลักคือที่ ท่าอากาศยานนานาชาติมารนัสสายการบินก่อตั่งในชื่อ Eastok Avia(E4/EAA) ในปี 2006 ต่อมาเป็นชื่อเป็น Kyrgyz Airways. ก่อนที่ในปี 2011 จะใช้ชื่อคือ แอร์บิชเคก. แอร์บิชเคกเป็นหนึ่งในสายการบินที่ถูกแบนในสหภาพยุโรปในวันที่ 12 ตุลาคม 2006
แอร์บิชเคกมีจุดหมายปลายทาง ดังต่อไปนี้
แอร์บิชเคกมีเครืองบินเข้ามาประจำการดังนี้ (ข้อมูลในเดือน สิงหาคม 2016):
300 มหาศึกกำเนิดอาณาจักร
300 มหาศึกกำเนิดอาณาจักร  เป็นภาพยนตร์ประวัติศาสตร์/สงคราม/จินตนิมิต กำกับโดยโนม เมอร์โร ร่วมอำนวยการสร้างและเขียนบทโดยแซ็ค สไนเดอร์ โดยอิงจากหนังสือการ์ตูนชื่อ "Xerxes" ของแฟรงก์ มิลเลอร์ นำแสดงโดยซัลลิแวน สเตเพิลตัน, อีวา กรีน, ลีนา ฮีดดี, ฮันส์ แมทีสัน, เดวิด เวนแฮมและโรดรีกู ซานโตรู ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อจาก "300 ขุนศึกพันธุ์สะท้านโลก" โดยดำเนินเรื่องไปพร้อมกับภาคก่อนและมีเหตุการณ์ในยุทธนาวีที่อาร์ทีมีเซียมและยุทธนาวีที่ซาลามิส ออกฉายในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2014
ราชินีกอร์โกแห่งสปาร์ตาเล่าเรื่องยุทธการที่มาราธอนให้ทหารของพระองค์ฟัง ราชินีกอร์โกเล่าว่ากษัตริย์ดารีอัสถูกเธมิสโตคลีส แม่ทัพชาวเอเธนส์ปลงพระชนม์เมื่อ 10 ปีก่อนโดยมีเซอร์ซีส พระราชโอรสของกษัตริย์ดารีอัสอยู่ในเหตุการณ์ หลังกษัตริย์ดารีอัสเสด็จสวรรคต อาร์เทมีเชีย แม่ทัพของฝ่ายเปอร์เซียบอกเซอร์ซีสว่า "มีแต่เทพเจ้าเท่านั้นที่สยบกรีกได้" และส่งเซอร์ซีสไปที่ถ้ำกลางทะเลทรายเพื่อทำพิธีให้เซอร์ซีสกลายเป็น "ราชาเทพ" เซอร์ซีสกลับมาและประกาศสงครามกับกรีกเพื่อล้างแค้นให้พระราชบิดา
เมื่อฝ่ายเปอร์เซียเดินทัพมาถึงเทอร์มอพิลี เธมิสโตคลีสปรึกษากับที่ประชุมและเสนอให้จัดกองเรือเพื่อต่อต้านเปอร์เซีย เธมิสโตคลีสเดินทางไปที่สปาร์ตาเพื่อขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์เลโอไนดัส แต่พบราชินีกอร์โกซึ่งปฏิเสธไม่ร่วมเป็นพันธมิตรกับเอเธนส์ ต่อมาเธมิสโตคลีสพบกับสคิลเลียส ซึ่งลอบเข้าไปสืบข่าวฝ่ายเปอร์เซีย สคิลเลียสเล่าว่าอาร์เทมีเชียเป็นชาวกรีก แต่ครอบครัวของเธอถูกทหารกรีกฆ่าตาย ส่วนเธอถูกส่งไปเป็นทาส ต่อมาได้รับความช่วยเหลือจากทูตชาวเปอร์เซียที่ฝึกให้เธอกลายเป็นนักรบและรับใช้กษัตริย์ดารีอัส สคิลเลียสยังบอกอีกว่าตอนนี้กษัตริย์เลโอไนดัสและทหาร 300 นายกำลังเดินทัพไปที่เทอร์มอพิลี
เธมิสโตคลีสนำกองเรือ 50 ลำไปทำการรบที่อาร์ทีมีเซียมในทะเลอีเจียน วันต่อมา เธมิสโตคลีสล่อทัพเรือเปอร์เซียเข้าไปติดกับแล้วทำลายทัพเปอร์เซียจนย่อยยับ อาร์เทมีเชียซึ่งประทับใจในความสามารถของเธมิสโตคลีสขอพบเขา ทั้งสองพบกันบนเรือเปอร์เซียและมีเพศสัมพันธ์กัน อาร์เทมีเชียพยายามโน้มน้าวให้เธมิสโตคลีสย้ายข้าง แต่เธมิสโตคลีสปฏิเสธ
ต่อมาฝ่ายเปอร์เซียใช้แผนปล่อยน้ำมันลงทะเลและให้ทหารว่ายไปขึ้นเรือกรีกเพื่อระเบิดเรือ แต่กลับทำให้เรือทั้งสองฝ่ายระเบิด เธมิสโตคลีสถูกแรงระเบิดจนกระเด็นตกน้ำ แต่ได้รับความช่วยเหลือจากเอสคิลัส เธมิสโตคลีสพบว่าฝ่ายตนเหลือเรืออยู่ 6 ลำและทหารไม่กี่ร้อยคนที่รอดจากการปะทะกันก่อนหน้า
แด็กซอส แม่ทัพชาวอาร์คาเดียเดินทางมาบอกเธมิสโตคลีสว่ากองทัพสปาร์ตา 300 นายที่เทอร์มอพิลีถูกฆ่าทั้งหมด เธมิสโตคลีสกลับไปที่เอเธนส์และพบกับเอฟิอัลทีส คนค่อมผู้ทรยศกองทัพสปาร์ตาที่เทอร์มอพิลี เอฟิอัลทีสบอกเธมิสโตคลีสว่าเซอร์ซีสกำลังเดินทัพมาที่เอเธนส์และจะเผาที่นี่ให้เป็นจุล แต่เธมิสโตคลีสตอบกลับไปว่าจะรวบรวมกองเรือเพื่อสู้กับฝ่ายเปอร์เซียที่อ่าวซาลามิส เธมิสโตคลีสไปที่สปาร์ตาและคืนดาบของกษัตริย์เลโอไนดัสให้ราชินีกอร์โก พร้อมทั้งขอให้พระองค์ช่วยเหลือทัพกรีกเพื่อเป็นการล้างแค้นให้พระสวามี
กองทัพของเซอร์ซีสมาถึงเอเธนส์และฆ่าผู้คน พร้อมกับเผาเมือง เมื่ออาร์เทมีเชียรู้ข่าวว่าเธมิสโตคลีสยังไม่ตาย เธอสั่งให้กองเรือเตรียมพร้อมทำศึก เซอร์ซีสพยายามเตือนว่านี่อาจเป็นกลลวง แต่อาร์เทมีเชียไม่ฟัง ทัพเรือฝ่ายกรีกและเปอร์เซียปะทะกันที่อ่าวซาลามิส เธมิสโตคลีสและอาร์เทมีเชียสู้กันจนได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ ในตอนนั้นราชินีกอร์โกนำกองเรือของพันธมิตรกรีกมาช่วยเธมิสโตคลีส เธมิสโตคลีสสั่งให้อาร์เทมีเชียยอมจำนนแต่เธอปฏิเสธ จึงถูกเธมิสโตคลีสแทงจนตาย ภาพยนตร์จบลงเมื่อกองเรือพันธมิตรของกรีกร่วมกันโจมตีฝ่ายเปอร์เซีย
พอล คาร์ตเลดจ์ ศาสตราจารย์ด้านวัฒนธรรมกรีก มหาวิทยาลัยแคมบริดจ์กล่าวว่าภาพยนตร์มีความคลาดเคลื่อนหลายอย่าง เช่น กษัตริย์ดาไรอัสที่ 1 ไม่ได้ถูกปลงพระชนม์ในยุทธการที่มาราธอนและพระองค์กับเซอร์ซีส พระราชโอรสก็ไม่ได้อยู่ในสมรภูมิดังกล่าว รวมถึงอาร์เทมีเชียซึ่งตามประวัติศาสตร์แล้วเป็นราชินีแห่งแฮลิคาร์แนสซัส ไม่ใช่ทาสและไม่ได้ถูกฆ่าในยุทธนาวีที่ซาลามิส นอกจากนี้กองเรือพันธมิตรกรีกในยุทธนาวีดังกล่าวมีจำนวน 400 ลำ ไม่ได้มีจำนวนมากมายเหมือนในภาพยนตร์
ยศทหารกองทัพบกฝรั่งเศส
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพบกฝรั่งเศส ตั้งแต่สมัยกองทัพใหญ่ จนถึงปัจจุบัน.
เปรียบเทียบยศทหารบก.
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารบกของประเทศที่เคยเป็นอดีตอาณานิคมฝรั่งเศส
ยศทหารในกองทัพฝรั่งเศส
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพฝรั่งเศส.
พลเอกอาวุโส
พลเอกอาวุโส เป็นยศทหารบกที่ปรากฏและเคยปรากฏในหลายประเทศ ในบางประเทศถือเป็นยศรองจากจอมพลแต่อยู่สูงกว่าพลเอก และในบางประเทศเป็นยศสูงสุด
ยศทหารฝรั่งเศส
สาธารณรัฐของสหภาพโซเวียต
สาธารณรัฐแห่งสหภาพโซเวียต หรือ สาธารณรัฐสหภาพ (, "soyuznye respubliki", ) ของสหภาพโซเวียตชึ่งแบ่งตามเชื้อชาติ การบริหารจะขึ้นตรงไปยังรัฐบาลของสหภาพโซเวียตในประวัติศาสตร์ สหภาพโซเวียตเป็นประเทศที่มีรัฐรวมมากเป็นจำนวนมาก; การปฏิรูปการกระจายอำนาจในยุคของเปเรสตรอยคา ("การปรับโครงสร้าง") และกลัสนอสต์ ("การเปิดกว้าง") ดำเนินการของมีฮาอิล กอร์บาชอฟ จนนำไปสู่การล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534
ตามมาตรา 76 ของรัฐธรรมนูญแห่งสหภาพโซเวียตสาธารณรัฐสหภาพเป็นอธิปไตยรัฐสังคมนิยมโซเวียตที่สหรัฐกับสาธารณรัฐโซเวียตอื่น ๆ ในสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต มาตรา 81 ของรัฐธรรมนูญที่ระบุว่า "สิทธิอธิปไตยของสหภาพโซเวียตจะได้รับการปกป้องโดยสหภาพโซเวียต"
ในช่วงการรวมตัวครั้งสุดท้าย สหภาพโซเวียตประกอบด้วย 15 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตที่เป็นทางการซึ่งทั้งหมด (ยกเว้นสาธารณรัฐรัสเซีย) ได้มีบทในการจัดตั้งและบริหารพรรคคอมมิวนิสต์ภายในสหพันธ์สาธารณรัฐและพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียต
ถึงแม้สหภาพโซเวียตประกอบด้วย 15 รัฐแต่มีเพียง 11 รัฐที่มีอิสระในการบริหารยกเว้นจอร์เจียกับกลุ่มรัฐบอลติกซึ่งกลุ่มรัฐบอลติกได้รวมเข้ามาในช่วงการยึดครองรัฐบอลติกซึ่งทำให้ในระดับสากลมองว่าเป็นการยึดครองอย่างผิดกฎหมายตลอดระยะเวลาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2483 - พ.ศ. 2534
แต่ละสาธารณรัฐมีที่เป็นเอกลักษณ์เป็นของตัวเองของตราประจำชาติของรัฐ ธง เครื่องอิสริยาภรณ์ แต่มีข้อยกเว้นเพลงชาติสหภาพโซเวียตเป็นเพลงประจำชาติทุกรัฐจนถึงปี พ.ศ. 2533 ทุกรัฐในสหภาพโซเวียตมีสิทธิที่จะได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน
สหภาพสาธารณรัฐในสหภาพโซเวียต.
จำนวนสาธารณรัฐสหภาพของสหภาพโซเวียตในแต่ยุคมีจำนวนที่แตกต่างกันตั้งแต่ 4 ถึง 16 แต่ส่วนใหญ่ประกอบด้วย 15 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต
เครื่องโต๊ะ