pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปูราเบอซากิฮ์  เป็นหมู่ปูรา (โบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี) ที่ตั้งอยู่ภายในหมู่บ้านเบอซากิฮ์ เชิงเขาอากุง ทางตะวันออกของเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ถือกันว่าเป็นศาสนสถานฮินดูที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในบาหลี ดังที่มีชื่อเล่นของวัดว่า "วัดแม่" (Mother temple) ปูราเบอซากิฮ์ประกอบด้วยปูราย่อย ๆ รวม 23 แห่งซึ่งล้วนสัมพันธ์และเกี่ยวเนื่องกันภายในปูรา ตัวปูรานั้นสร้างขึ้นไล่ระดับตามความชันของภูเขาอากุง จันดีเบินตาร์ ("ซุ้มประตูแบ่งอาณาเขต") ซึ่งอยู่ตรงทางเข้าหลักของปูราแห่งนี้มีชื่อเสียงมาก
อจินไตย (เทพเจ้า)
อจินไตย (Acintya, Atintya; สันสกฤต: "ซึ่งไม่สามารถคิดจินตนาการออกมาได้", "ท่านผู้ไม่มีใครนึกภาพออก") หรือชาวบาหลีเรียกกันว่า ตุงกัล (Tunggal; บาหลี: "สามัคคี") ทรงเป็นเทพเจ้าสูงสุดตามศาสนาฮินดูแบบบาหลี และศาสนาฮินดูในอินโดนีเซีย  เปรียบเปรยได้กับแนวคิดของ ปรมาตมันและทรงเป็นเทพเจ้าสูงสุดในโรงละครหนังตะลุงแบบพื้นบ้านอินโดนีเซียที่เรียกว่า "วายัง" ชาวบาหลีสมัยใหม่เรียกพระองค์ว่าซังฮฺยังวีดีวาซา (Sanghyang Widi Wasa; เทพเจ้าทุกพระองค์ในองค์เดียว) ซึ่งเป็นแนวคิดที่เสนอโดยดัง ฮยัง ดวีเจนดรา
อจินไตย (เทพฮินดู)
สุณิสา เลิศภควัต
พงศาวลีจ๊กก๊ก
บทความนี้ประกอบด้วยพงศาวลีของสมาชิกสกุลเล่า (劉 "หลิว") ซึ่งปกครองรัฐจ๊กก๊ก (ค.ศ. 221-263) ในยุคสามก๊ก (ค.ศ. 220-280) ของจีน มีความเกี่ยวข้องกับสกุลเล่าที่เป็นราชตระกูลของราชวงศ์ฮั่น
บรรพบุรษของเล่าปี่.
ชีวประวัติของเล่าปี่ใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" ระบุว่าเล่าปี่สืบเชื้อสายจากเล่าเชิ่ง (หลิว เชิ่ง) ผู้มีบรราดาศักดิ์เป็นจงซานจิ้งอ๋อง (จงซานจิ้งหวาง) และเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิฮั่นเกงเต้ (ฮั่นจิ่งตี้) บุตรชายของเล่าเชิ่งคือเล่าเจิน (หลิว เจิน)
อย่างไรก็ตาม บันทึก"เตี่ยนเลฺว่"ได้อ้างว่าเล่าปี่สืบเชื้อสายจากหลินอี้โหว ในบันทึกทางประวัติศาสตร์"ฮั่นชู" และ"โฮ่วฮั่นชู" มีผู้มีบรรดาศักดิ์หลินอี้โหวสองคนที่สืบสายไปถึงพระราชโอรสของจักรพรรดิฮั่นเกงเต้ได้ จึงมีเชื้อสายอีกสองสายที่เป็นไปได้ที่เล่าปี่สืบทอดมา
เส้นกลางในพงศาวลีนี้แสดงเชื้อสายของเล่าเชิ่ง ส่วนอีกสองเส้นแสดงเชื้อสายของหลินอี้โหว
เล่าปี่.
บิดาของเล่าปี่คือเล่าเหง (หลิว หง) บิดาของเล่าเหงคือเล่าสฺยง (หลิว สฺยง) อาของเล่าปี่คือเล่าจื่อจิ้ง (หลิว จื่อจิ้ง)
เล่าลีมีบุตรชายสองคนคือ เล่าอิ้น (หลิว อิ้น) และเล่าจี๋ (หลิว จี๋) เล่าอิ้นมีบุตรชายชื่อเล่าเฉิง (หลิว เฉิง) หลานชายของเล่าเอ๋งชื่อเล่าเสฺวียน (หลิว เสฺวียน)
เล่าเสี้ยน.
เล่าเสี้ยนมีภรรยาสี่คนคือ เตียวซีหรือจิ้งไอฮองเฮา (จิ้งไอหฺวังโฮ่ว), เตียวฮองเฮา, หลี่เจาอี๋ และหวางกุ้ยเหริน เตียวซี (จิ้งไอฮองเฮา) เป็นพี่สาวของเตียวฮองเฮา ทั้งคู่เป็นบุตรสาวของเตียวหุย
หวางกุ้ยเหรินให้กำเนิดเล่ายอย เล่าเสี้ยนยังมีบุตรชายอีกหกคนคือ เล่าเอียว, เล่าจ้อง, เล่าจ้าน, เล่าขำ, เล่าสุน และเล่ากี๋ มารดาของบุตรชายทั้งหกคนนี้ไม่ทราบแน่ชัด
ฮาจิเมะ โฮโซกาอิ
ราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา
ราโมน บารังเกที่ 4  หรือ นักบุญ (; ค.ศ. 1113 – 6 กันยายน ค.ศ. 1162) ดำรงตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งบาร์เซโลนาระหว่างปี ค.ศ. 1131–1162 เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งพรอว็องส์ระหว่างปี ค.ศ. 1144–1157 และปกครองเป็นเจ้าชายแห่งอารากอนระหว่างปี ค.ศ. 1137–1162
ราโมน บารังเกที่ 4 เป็นบุตรชายคนโตของราโมน บารังเกที่ 3 เขาสานต่อการทำสงครามครูเสดกับชาวมุสลิมอัลโมราวิดของบิดา หลังจากนั้นไม่นานราชอาณาจักรอารากอนร้องขอความช่วยเหลือจากราโมน บารังเกที่ 4 เพื่อต่อกรกับราชอาณาจักรกัสติยา ในการเจรจาตกลง เขาได้รับการสัญญาว่าจะได้แต่งงานกับเปโตรนิยา พระธิดาของพระเจ้ารามิโรที่ 2 กษัตริย์อารากอน ทั้งคู่แต่งงานกันในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1137 และไม่กี่เดือนต่อมา ในวันที่ 13 พฤศจิกายน พระเจ้ารามิโรที่ 2 สละราชสมบัติให้พระธิดาและพระชามาดา ราโมน บารังเกที่ 4 จึงเป็นเคานต์แห่งบาร์เซโลนาคนสุดท้ายที่ใช้ตำแหน่งดังกล่าวเป็นตำแหน่งหลัก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1137 เขากลายเป็นผู้ปกครองของอารากอนด้วย (แม้ตัวเขาจะไม่เคยอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งกษัตริย์) ตั้งแต่รัชสมัยของพระโอรสของพระองค์ที่ใน ค.ศ. 1162 ได้สืบทอดตำแหน่งต่อเป็นพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 เคานต์แห่งบาร์เซโลนามีตำแหน่งกษัตริย์แห่งอารากอนเป็นตำแหน่งหลัก
ในตอนที่บิดาของราโมน บารังเกที่ 4 เสียชีวิต เขาได้ยกเคาน์ตีพรอว็องส์ให้บุตรชายคนเล็ก เมื่อบุตรชายคนดังกล่าวเสียชีวิต ราโมน บารังเกที่ 4 ซึ่งเป็นพี่ชายได้ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไปจนกระทั่งราโมน บารังเกที่ 3 เคานต์แห่งพรอว็องส์ ทายาทตามกฎหมายซึ่งเป็นหลานอาของราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนาเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวในปี ค.ศ. 1157 เมื่อเคานต์แห่งพรอว็องส์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1166 โดยไร้ทายาทเพศชาย พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน บุตรชายของราโมน บารังเกที่ 4 คือผู้สืบทอดตำแหน่งต่อ ราโมน บารังเกที่ 3 ได้สร้างอาณาเขตที่ชัดเจนให้ราชรัฐกาตาลุญญาด้วยการทำสงครามและพิชิตดินแดนต่าง ๆ มาจากชาวมัวร์ ได้แก่ ดินแดนโตร์โตซาในปี ค.ศ. 1148 แยย์ดา, เมกิเนนซา และฟรากาในปี ค.ศ. 1149 และปราเดสกับซิวรานาในปี ค.ศ. 1153
ต้นกำเนิดของตระกูล.
เมื่อบิดาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1131 เขาได้เคาน์ตีบาร์เซโลนา ในขณะที่บารังเก ราโมน น้องชายฝาแฝดได้พรอว็องส์ เขาเป็นอัศวินเทมพลาร์เหมือนบิดา
วันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1135 เขาไปเลออนเพื่อร่วมพิธีราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิแห่งสเปนของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 ต่อหน้าผู้แทนพระองค์ของสมเด็จพระสันตะปาปาและขุนนางคนสำคัญในคาบสมุทรไอบีเรียและฝรั่งเศสใต้อันรวมถึงชาวมุสลิม
การแต่งงานกับเปโตรนิยาแห่งอารากอน.
พิธีแต่งงาน (ที่อายุแตกต่างกันมาก) ถูกจัดขึ้นในแยย์ดาในเดือนสิงหาคมของปี ค.ศ. 1150 วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1137 พระเจ้ารามิโรสละราชสมบัติให้พระชามาดาที่ไม่ได้เป็นกษัตริย์อย่างเต็มตัว แต่ครองตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งบาร์เซโลนาและเจ้าชายแห่งอารากอน (โดยมีพระราชินีคือเปโตรนิยา ภรรยาของเขา) ทำให้ราชอาณาจักรอารากอนกับเคาน์ตีบาร์เซโลนาถูกรวมเข้าด้วยกัน
บทบาทของราโมน บารังเกที่ 4 นับตั้งแต่หมั้นหมายในปี ค.ศ. 1137 คือการเป็นผู้บริหารปกครองให้ราชวงศ์อารากอนในฐานะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของราชอาณาจักรอารากอน และออกเอกสารในฐานะเจ้าชาย ไม่ใช่กษัตริย์ เอกสารยังคงกล่าวถึงพระเจ้ารามิโรที่ 2 ว่าเป็น "ลอร์ด พระบิดา และกษัตริย์" และยังคงครองตำแหน่งกษัตริย์แห่งอารากอนไปจนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1157
สงครามครูเสดและสงครามอื่น ๆ.
ในช่วงปีกลาง ๆ ของการปกครอง ราโมน บารังเกมุ่งความสนใจไปที่การสู้รบกับชาวมัวร์ เดือนตุลาคม ค.ศ. 1147 เขาช่วยกัสติยาพิชิตอัลเมริอา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการทำสงครามครูเสดครั้งที่สอง จากนั้นได้รุกรานดินแดนของไตฟาอัลโมราวิด ราชอาณาจักรบาเลนเซีย และราชอาณาจักรมูร์เซีย เดือนธันวาคม ค.ศ. 1148 เขายึดโตร์โตซาได้หลังปิดล้อมอยู่สี่เดือนโดยมีผู้ทำครูเสดชาวฝรั่งเศสใต้, ชาวแองโกลนอร์มัน และชาวเจนัวให้การช่วยเหลือ ปีต่อมาฟรากา, แยย์ดา และมากิเนนซาที่ติดกับแม่น้ำเซกราและแม่น้ำเอโบรแตกพ่ายให้แก่กองทัพของเขา
ราโมน บารังเกยังสู้รบในพรอว็องส์ เพื่อช่วยบารังเก ราโมน น้องชายของตน กับราโมน บารังเกที่ 2 ผู้เป็นหลานอาต่อกรกับเคานต์แห่งตูลูซ ในช่วงวัยเยาว์ของราโมน บารังเกที่ 2 เคานต์แห่งพรอว็องส์ เคานต์แห่งบาร์เซโลนาได้ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของพรอว็องส์ด้วย (ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1144–1157) ในปี ค.ศ. 1151 ราโมนลงนามในสนธิสัญญาตูดิเลนกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยา สนธิสัญญากำหนดพื้นที่ที่สามารถพิชิตได้ในอันดาลูซิอาเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ปกครองทั้งสองขัดแย้งกัน
ราโมน บารังเกที่ 4 เสียชีวิตในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1162 ในบอร์โกซันดัลมัซโซ ปีเยมอนเต (ในประเทศอิตาลีปัจจุบัน) ทิ้งตำแหน่งเคานต์แห่งบาร์เซโลนาไว้ให้ราโมน บารังเก บุตรชายที่ยังมีชีวิตอยู่คนโตที่สืบทอดตำแหน่งกษัตริย์แห่งอารากอนหลังเปโตรนิยาแห่งอารากอน พระมารดาของตนสละราชสมบัติในอีกสองปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1164 พระองค์เปลี่ยนชื่อเป็นอัลฟอนโซเพื่อแสดงความเป็นชาวอารากอน และกลายเป็นพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน เป-รา บุตรชายคนเล็กของราโมน บารังเกได้รับมรดกเป็นเคาน์ตีซาร์ดัญญากับดินแดนทางเหนือของเทือกเขาพิรินี และเปลี่ยนชื่อเป็นราโมน บารังเก
การก่อกัมมันต์
ยะสุฟุมิ ฟุจิโนะ
ปูรา เบซากีห์
ราโมน เบเรงเกร์ที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา
คริสเตียน อัตซู
คริสเตียน อัตซู ตวาซัม (10 มกราคม ค.ศ. 1992 — ) เป็นนักฟุตบอลชาวกานา ปัจจุบันเล่นตำแหน่งปีกให้กับAl-Raed และทีมชาติกานา
อัตซูเริ่มต้นอาชีพกับปอร์ตู ต่อมาในปี ค.ศ. 2013 เขาเซ็นสัญญากับเชลซีด้วยค่าตัว 3.5 ล้านปอนด์ อย่างไรก็ตาม เขาถูกปล่อยยืมตัวหลายครั้งให้กับเอฟเวอร์ตัน, บอร์นมัท และมาลากา ต่อมาในฤดูกาล 2016–17 เขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด และย้ายไปร่วมทีมแบบถาวรในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017
อัตซูลงเล่นทีมชาติครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 และเคยลงเล่นในฟุตบอลโลก 2014 เขาเคยลงเล่นในแอฟริกาคัพออฟเนชันส์สองครั้ง ผลงานที่ดีที่สุดคือช่วยให้กานาจบอันดับรองชนะเลิศในปี ค.ศ. 2015 ทำให้เขาได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมและประตูยอดเยี่ยมประจำทัวร์นาเมนต์
Christian Atsu
ราโมน เบเรงเกร์ที่ 3 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา
เบเรงเกลาแห่งบาร์เซโลนา
ปูราเบซากิฮ์
พระราชพิธีบรมราชาภิเษกในพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราลงกรณ
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 (; ; ; ค.ศ. 1152–1196) มีพระสมัญญานามว่า ผู้ไม่นอกใจ  และ นักขับลำตรูบาดู  ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอารากอนตั้งแต่ ค.ศ. 1164 โดยดำรงตำแหน่งเคานต์แห่งบาร์เซโลนาในฐานะ เคานต์อัลโฟนส์ที่ 1  ตั้งแต่ ค.ศ. 1162
อัลโฟนส์เป็นบุตรชายของราโมน บารังเกที่ 4 พระองค์สืบทอดตำแหน่งเคานต์แห่งบาร์เซโลนาต่อจากบิดาและสืบทอดตำแหน่งผู้ปกครองแห่งอารากอนต่อจากพระมารดา ทำให้ทั้งสองดินแดนรวมกันเป็นหนึ่งเดียวภายใต้ราชวงศ์บาร์เซโลนา ชาวอารากอนมีความเกี่ยวข้องกับฝรั่งเศสมากขึ้นในรัชสมัยของพระองค์ อย่างไรก็ดีการพิชิตเตรูเอลในปี ค.ศ. 1171 นำไปสู่การพิชิตบาเลนเซีย และนำไปสู่การทำสนธิสัญญากาโซลากับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา พันธมิตรของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1179 ซึ่งกำหนดพื้นที่ที่สามารถทำเรกองกิสตาได้ของทั้งสองอาณาจักร ตามพินัยกรรมของพระองค์ พระเจ้าอัลฟอนโซได้ทำตามธรรมเนียมแบบสเปนในการแบ่งราชอาณาจักร ทำให้พรอว็องส์ถูกแยกออกมาจากราชบัลลังก์อารากอน
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 เสด็จพระราชสมภพในอูเอสกา ไม่ชัดเจนว่าเมื่อครั้งสมภพมีพระนามว่าอัลโฟนส์หรือราโมน ทรงขึ้นครองราชบัลลังก์ที่รวมอารากอนเข้ากับบาร์เซโลนาในพระนามพระเจ้าอัลฟอนโซ (ในภาษากาตาลายังคงเรียกว่า "อัลโฟนส์") เพื่อแสดงความเคารพต่อชาวอารากอน และเพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 ผู้ประจัญบาน
ตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ในรัชสมัยของพระองค์ ทรงเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา ทั้งในการต่อกรกับนาวาร์และในการต่อกรกับไตฟาทางตอนใต้ของชาวมัวร์ พระเจ้าอัลฟอนโซทำเรกองกิสตาไปได้ใกลถึงเตรูเอล ทรงพิชิตที่มั่นสำคัญในเส้นทางสู่บาเลนเซียในปี ค.ศ. 1171 ในปีเดียวกันทรงยึดกัสเป
วันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1174 ในซาราโกซา พระเจ้าอัลฟอนโซอภิเษกสมรสกับซันชา พระขนิษฐาของกษัตริย์กัสติยา กษัตริย์ทั้งสองยังสานความเป็นพันธมิตรในสนธิสัญญากาโซลาในปี ค.ศ. 1179 ขีดเส้นแบ่งพิ้นที่ดินแดนในการพิชิตในตอนใต้ตามแนวลุ่มน้ำฆูการ์และเซกูรา พื้นที่ทางใต้ของบาเลนเซียซึ่งรวมถึงเดนิอาจึงอยู่ในสิทธิ์ของอารากอน พระเจ้าอัลฟอนโซยังบรรลุข้อตกลงในสนธิสัญญาซังเกวซาในปี ค.ศ. 1168 กับพระเจ้าซันโชที่ 6 แห่งนาวาร์ ในการแบ่งดินแดนไตฟามูร์เซีย
ในช่วงรัชสมัยของพระองค์ อิทธิพลของอารากอนทางตอนเหนือของเทือกเขาพิรินีขึ้นถึงจุดสูงสุด ราชอาณาจักรของพระองค์ไม่ได้มีแค่พรอว็องส์ แต่ยังมีเคาน์ตีซาร์ดัญญา (ค.ศ. 1168) และเคาน์ตีรูซียง (ได้มาใน ค.ศ. 1172) เบอาร์นและบีกอร์ถวายการสวามิภักดิ์ต่อพระองค์ในปี ค.ศ. 1187
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 สิ้นพระชนม์ในแปร์ปีญ็องใน ค.ศ. 1196
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 มีพระโอรสธิดากับซันชาแห่งกัสติยา พระมเหสีซึ่งเป็นพระธิดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งกัสติยา ดังนี้
โมโตจีพี ฤดูกาล 2019
กรังด์ปรีซ์ มอเตอร์ไซค์เคิล เรซซิ่ง ฤดูกาล 2019 (อังกฤษ: 2019 Grand Prix motorcycle racing season) เป็นการแข่งขันจักรยานยนต์ทางเรียบชิงแชมป์โลก ครั้งที่ 71 จัดขึ้นโดยสหพันธ์จักรยานยนต์ระหว่างประเทศ
ละมุนแบนด์ (วงดนตรี)
ละมุนแบนด์ เป็นวงดนตรีจากรวมตัวของศิลปินระดับตำนานของเมืองไทย 3 คน ประกอบไปด้วย
โดยทั้ง 3 คนได้มาร่วมงานกันในนาม ทีม นายละมุน ในการแข่งขันเพื่อการกุศลช่วยน้องๆที่พิการทางการได้ยิน ในรายการ Stage Fighter
โดย ทีมนายละมุน ได้ฉีกทุกกฏเกณฑ์ของการแข่งขัน จากรูปแบบรายการดั้งเดิมที่ร้องกับแบ็กกิ้งแทร็ก แต่พวกเขาไม่ถนัดร้องเพลงกับแบ็คกิ้งแทร็ก โดยเริ่มจาก จั๊กขอเอากีตาร์มาเล่นเอง พอจั๊กเล่นเอง ทีมอื่นก็บอกว่าอยากให้จั๊กเล่นกีตาร์ให้ทีมตรงข้ามด้วย กลายเป็นอะไรที่ ก้าวข้ามทุกข้อจำกัด มีการเริ่มรีอะเรนจ์ เรียบเรียงดนตรีใหม่ ทำไลน์คอรัส จนคนดูจดจำว่าสามคนนี้จะลงมาพร้อมกัน มาแบบดนตรีอลังการ คอรัสอลังการ ก็เลยเป็นที่มา แล้วเปลี่ยนชื่อทีม นายละมุน เป็น ละมุนแบนด์ และเกิดกลุ่มแฟนคลับที่ชอบเพลงประสานเสียงแบบละมุนแบนด์ ชอบดูพวกเขาออกอาวุธ ทางดนตรี ทั้งสามคนจึงอยากจะสานต่อ การทำงานจนเกิดเป็นเพลงแรกขึ้นในนามละมุนแบนด์
ในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2564 ปิงปอง ศิรศักดิ์ ได้ประกาศถอนตัวออกจากวงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งไม่ได้บอกสาเหตุแต่อย่างใด
1.พาสเทล (Pastel).
เพลงแรกของวง จั๊กแต่งทำนอง ปิงปองเขียนเนื้อเพลง ที่มีมุมมองเรื่องความรักเชิงบวก อยากพูดถึงการมองโลกให้เป็น ส่วนชื่อเพลง พาสเทล (Pastel) มาจากกีตาร์ของปิงปอง
https://www.youtube.com/watch?v=7bWl4KreH1Y
2. I Love You [3].
เพลงนี้เป็นเพลงที่จั๊กมีเมโลดี้อยู่แล้ว และได้ฮัมเมโลดี้ส่งมาให้ปิงปอง โดยมีท่อนที่ร้องว่า I Love You ขึ้นมาเฉย ๆ โดยไม่มีนัยยะสำคัญอะไร แต่บังเอิญว่าวันนั้น เป็นวันที่พี่ต้าร์รู้ตัวว่ากำลังจะได้เป็นพ่อคน ปิงปอง เลยตัดสินใจเก็บคำว่า I Love You ไว้ และเขียนเพลงนี้ขึ้นเป็นพิเศษเพื่อมอบให้พี่ต้าร์และลูกสาว โดยเพลงมีจังหวะสบาย ๆ มาพร้อมกับเนื้อเพลงฟีลกู๊ด ที่ละมุนแบนด์อยากแบ่งปันความรู้สึกรักและปรารถนาดีไปสู่ผู้ฟังทุกท่านด้วย
https://www.youtube.com/watch?v=RGOAyg1Eqkw
3. รักฉันเถิด (Love Me) [4].
เกิดขึ้นหลังจากที่ ปิงปอง จั๊ก และต้าร์ เริ่มมารวมตัวกันเป็นละมุนแบนด์ และได้ตั้งเพจขึ้นก็เริ่มมีแฟนเพลงส่งข้อความเข้ามามากมายทั้งจากแฟนเพลงดั้งเดิมและแฟนเพลงกลุ่มใหม่ๆ ซึ่งปิงปองได้อ่านข้อความเหล่านั้นจึงได้แรงบันดาลใจมาเขียนเนื้อเพลง ที่มีเนื้อหาประมาณว่า "อยากให้กล้าที่จะบอกรักกัน และถ้าในใจคุณก็รักเราเช่นกัน ก็ได้โปรดรักฉันเถิด ก่อนที่เวลาจะพัดพาช่วงเวลาดีๆ แบบนี้ให้หายจากกันไปอีกครั้ง"และที่เซอร์ไพร์ส คือ นอกจากจะร้องเพลงแล้ว ทั้ง 3 หนุ่ม ปิงปอง จั๊ก และต้าร์ ยังได้ร่วมแสดงใน MV ของตนเองซึ่งดูแล้วเหมือนได้ดูหนังใหญ่เรื่องหนึ่งทีเดียว และเป็นครั้งแรกของ จั๊ก ชวิน ได้แสดงเป็นพระเอกใน MV นี้อีกด้วย
https://www.youtube.com/watch?v=54RxifZvvOQ
4. เข้าใจแล้ว (ว่าหัวใจของเธอคือบ้าน) | You're my Home[5].
เข้าใจแล้ว (ว่าหัวใจของเธอคือบ้านของฉัน)” เกิดจากการที่ “พี่ไก่ สุธี แสงเสรีชน” บอกว่า อยากลองฟังเพลงเศร้าจากละมุนแบนด์ดูบ้าง พอดีว่าจั๊กมีเมโลดี้อยู่พอดี ปิงปองเลยเอามาเขียนต่อ ด้วยความที่ว่าปิงปองชอบเพลง “Home” ของ “พี่โอ๋ ธีร์ ไชยเดช” เลยเอาเพลง “Home” มาตั้งต้นและตีความหมายใหม่ เป็นเรื่องของคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าอะไรที่เป็นสิ่งสำคัญและควรดูแลจริงๆ… โดยได้ต้าร์มาแสดงในเอ็มวีและถ่ายทอดความรู้สึกในเนื้อหาของเพลงอีกด้วย
https://www.youtube.com/watch?v=753oifaXb5s
โรคซึมเศร้าแบบจิตหลอน
โรคซึมเศร้าแบบจิตหลอน (Psychotic depression) หรือ โรคจิตจากความซึมเศร้า (Depressive psychosis) คือภาวะซึมเศร้าที่มีอาการทางจิตประสาทร่วมด้วย สามารถเกิดขึ้นได้ในผู้ป่วยโรคซึมเศร้าหรือโรคอารมณ์สองขั้ว โรคนี้มีความคล้ายคลึงและสับสนกับโรคจิตอารมณ์อยู่บ่อยครั้ง การวินิจฉัยจึงต้องยึดหลักที่ว่า ผู้ป่วยจะต้องแสดงอาการทางจิตโดยไม่มีอาการทางอารมณ์ไปอย่างน้อยสองสัปดาห์
ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าแบบจิตหลอนจะมีอาการโดยพื้นฐานเช่นเดียวกับผู้ป่วยโรคซึมเศร้าปกติ แต่จะมีอาการทางจิตเสริมเข้ามา ซึ่งอาจจะมีอาการเดียวหรือหลายอาการ อาทิ อาการหลงผิด (delusion) และ/หรือประสาทหลอน (hallucination) เป็นต้น อาการหลงผิดมีทั้งที่เกี่ยวกับภาวะอารมณ์และไม่เกี่ยวกับภาวะอารมณ์ของผู้ป่วย มากกว่าครึ่งของผู้ป่วยโรคนี้จะมีอาการหลงผิดกว่าหนึ่งอย่าง ส่วนอาการประสาทหลอนพบได้ในผู้ป่วยส่วนน้อยราวหนึ่งในสามเท่านั้น อาการประสาทหลอนนี้อาจมีทั้ง เห็นภาพหลอน, หูแว่ว, สาปกลิ่นหลอน และสัมผัสหลอน
จันดีเบินตาร์
จันดีเบินตาร์ (Candi bentar) คือซุ้มประตูแบ่งอาณาเขตในสถาปัตยกรรมบาหลีดั้งเดิม พบในวัด โบสถ์พราหมณ์ (ปูรา) และพระราชวัง (Kraton) และสุสาน ลักษณะสร้างตามโครงสร้างของจันดี และผ่ากลางเพื่อเปิดเป็นทางเดิน ส่วนมากมักประกอบกับบันไดขึ้นไปยังจันดีเบินตาร์ ส่วนมากพบทั่วไปในสิ่งก่อสร้างในเกาะชวา เกาะบาหลี และ เกาะลอมบอก
จันดีเบินตาร์เป็นประตูแบ่งส่วนภายนอก (Nista mandala; jaba pisan) กับภายในของปูราแบบดั้งเดิม การแบ่งส่วนของปูรานั้นจะแบ่งเป็นสามส่วน (ไตรแมนเดลา) จันดีเบินตาร์คือส่วนที่ใช้แบ่งแมนเดลานอกสุด (Nista mandala; jaba pisan) ออกจากแมนเดลาชั้นกลาง (Madya mandala; jaba tengah)
Candi bentar
ทางรถไฟสายหิมาลัยดาร์จีลิง
ศึกดวลเดือด สุดยอดขบวนการเซ็นไต
ศึกดวลเดือด สุดยอดขบวนการเซ็นไต หรือ 4 สัปดาห์ต่อเนื่องพิเศษ สุดยอดการต่อสู้ซูเปอร์เซ็นไต!!  เป็นละครโทคุซัทสึชุดของซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ออกอากาศเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ถึงวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 2019 ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 9:30 น. - 10:00 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ
เพกาซัส เท็มมะ (LS)
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสุขภาพ มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสุขภาพ มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช เป็นส่วนงานคณะวิชาลำดับที่ 5 จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2560 โดยมีภาระหน้าที่ความรับผิดชอบเกี่ยวกับการจัดการศึกษา การพัฒนาหลักสูตร การจัดการศึกษาทั่วไป การพัฒนาคุณภาพการศึกษา เพื่อผลิตบัณฑิตและบุคลากรในสาขาวิชาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสุขภาพ การวิจัยเพื่อพัฒนางานด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสุขภาพ การให้บริการทางวิชาการและวิชาชีพแก่สังคม ตลอดจนการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม จารีตประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่น สิ่งแวดล้อม กีฬา ค่านิยมอันดีงามของไทย และวัฒนธรรมองค์กร
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสุขภาพ มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช จัดตั้งขึ้นตามประกาศมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานในมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช พ.ศ. 2560 เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2560 โดยในระยะแรก จัดการเรียนการสอนในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาปฏิบัติการฉุกเฉินการแพทย์ (Vajira Intensive Paramedics - VIP) ร่วมกับ คณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล ต่อมาในปีการศึกษา 2561 ได้เริ่มรับนักศึกษาเข้าศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัยในสถานพยาบาล (Occupational Health and Hospital Safety - OHHS) และสาขาวิชาเทคโนโลยีเครื่องมือแพทย์และห้องผ่าตัด (Medical Instruments and Operating Room Technology - MIORT) และในปีการศึกษา 2562 ได้เริ่มรับนักศึกษาเข้าศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสาธารณภัย (Disaster Navamindradhiraj Team - DNT) นอกจากนี้ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสุขภาพยังมีหน้าที่จัดการศึกษาในหมวดวิชาศึกษาทั่วไป (General Education) ให้กับนักศึกษาระดับปริญญาตรีทุกคณะของมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชอีกด้วย
โมโนโนะเกะอัน ห้องของนักปราบปีศาจเจ้าอารมณ์
โมโนโนะเกะอัน ห้องของนักปราบปีศาจเจ้าอารมณ์  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนบทและวาดโดยคิริ วาซาวะ และได้รับการนำไปทำเป็นฉบับอนิเมะออกอากาศซีซันแรกในเดือนมิถุนายน 2559 และเริ่มออกอากาศซีซันสองในเดือนมกราคม 2562
เอช. เอช. ข่ง
ข่ง เสียง-ซี (; 11 กันยายน ค.ศ. 1881 – 16 สิงหาคม ค.ศ. 1967), ยังเป็นที่รู้จักกันคือ ดร. เอช. เอช. ข่ง เป็นนายธนาคารและนักการเมืองชาวจีนในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เขาได้สมรสกับซ่ง อ้ายหลิง พี่สาวคนโตของสามพี่น้องตระกูลซ่ง; อีกสองคนนั้นได้สมรสกับประธานาธิบดี ซุน ยัตเซ็น และถัดมาก็ประธานาธิบดี เจียง ไคเชก ได้ร่วมกับพี่เขยของเขา Soong Tse-ven, เขาได้มีอิทธิพลอย่างมากในการกำหนดนโยบายทางเศรษฐกิจของรัฐบาลชาตินิยมภายใต้นำโดยก๊กมินตั๋งแห่งสาธารณรัฐจีนในปี ค.ศ. 1930 และ 1940
ซ่ง อ้ายหลิง
ซ่ง อ้ายหลิง ,หรือ อ้ายหลิง ซ่ง (14 มิถุนายน ค.ศ. 1888 – 18 ตุลาคม ค.ศ. 1973) เป็นพี่สาวคนโตของสามพี่น้องซ่งและภรรยาของเอช. เอช. ข่ง (ข่ง เสียง-ซี) ผู้ซึ่งเป็นเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ของสาธารณรัฐจีน อักษรตัวแรกของชื่อที่เธอเขียนนั้นได้เขียนเป็น 靄 (ออกเสียงเดียวกัน) ในบางตัวอักษร ชื่อแบบศริสเตียนของเธอคือ แนนซี
ส่วนโค้งเอออร์ตา
ส่วนโค้งเอออร์ติก  เป็นส่วนหนึ่งของเอออร์ตา อยู่ระหว่างเอออร์ตาส่วนขึ้นและเอออร์ตาส่วนลง โดยส่วนโค้งเอออร์ติกจะทอดตัวย้อนกลับ และทอดตัวไปตามแนวด้านซ้ายของหลอดลม
ในระดับเซลล์ เอออร์ตาและส่วนโค้งเอออร์ตาประกอบด้วยชั้นจำนวนสามขั้น ชั้นแรกคือ ชั้นของทูนิกา อินติมา ซึ่งล้อมรอบช่องภายในหลอด (lumen) ประกอบด้วยเซลล์บุผิวสความอลเดี่ยว ชั้นที่สองคือ ทูนิกา มีดีเอ ประกอบด้วยเซลล์กล้ามเนื้อเรียบและเส้นใยที่ยืดหยุ่น และชั้นที่สามคือ ทูนิกา เอ็กซ์เทอร์นา ประกอบด้วยเส้นใยคอลลาเจนที่จับตัวกันหลวม ๆ สิ่งเหล่านี้ถูกปกคลุมด้วยส่วนปลายของปลายประสาทรับแรงดัน (Baroreceptor) ส่วนโค้งเอออร์ติกจึงมีหน้าที่รับผิดชอบในการตรวจจับการเปลี่ยนแปลงด้านการพองออกของผนังหลอดเลือด รวมถึงการเปลี่ยนแปลงในอัตราหัวใจเต้น เพื่อทำให้สมดุลกับการเปลี่ยนแปลงในความดันโลหิตด้วย
เอออร์ตามีจุดกำเนิดที่ระดับขอบด้านบนของข้อต่อกระดูกอกร่วมซี่โครง (Sternocostal articulation) ด้านขวาชิ้นที่สอง และทอดตัวขึ้นไปทางชิ้นที่หนึ่งด้านบน แล้วย้อนกลับ และวิ่งตรงไปทางซ้ายที่ด้านหน้าของหลอดลม จากนั้นทอดตัวไปทางด้านหลังตามแนวด้านซ้ายของหลอดลม และทอดตัวลงไปทางด้านซ้ายของส่วนตัวของกระดูกสันหลังส่วนอกชิ้นที่สี่ ที่จุดนี้ ส่วนโค้งเอออร์ติกจะเปลี่ยนไปเป็นเอออร์ตาส่วนลง
ส่วนโค้งเอออร์ติกมีแขนงจำนวนสามแขนง แขนงแรกเป็นแขนงที่ใหญ่ที่สุดของส่วนโค้งเอออร์ติก เรียกว่า แขนงส่วนโคนเบรเกียวเซฟาลิก (Brachiocephalic trunk) ตั้งอยู่ทางด้านขวาเยื้องมาทางด้านหน้าเล็กน้อย และแยกต่ออีกเป็นสองแขนงที่ด้านหลังกระดูกกลางหน้าอกส่วนบนของกระดูกอก ต่อมาคือ แขนงหลอดเลือดแดงร่วมคอซ้าย (Left common carotid artery) แยกออกจากส่วนโค้งเอออร์ติดทางด้านซ้ายของส่วนโคนเบรเกียวเซฟาลิก จากนั้นทอดตัวขึ้นไปทางด้านซ้ายของหลอดลม และผ่านกระดูกหน้าอกส่วนบน แขนงสุดท้าย คือ แขนงหลอดเลือดแดงใต้กระดูกไหปลาร้าซ้าย (Left subclavian artery) แยกออกมาจากส่วนโค้งเอออร์ติกทางด้านซ้ายของหลอดเลือดแดงร่วมคอซ้าย และทอดตัวขึ้นไปพร้อมกับหลอดเลือดแดงร่วมคอซ้าย ผ่านกระดูกหน้าอกส่วนบน และทอดตัวไปตามด้านซ้ายของหลอดลม และด้วยความแตกต่างทางด้านกายวิภาค ทำให้หลอดเลือดแดงกระดูกสันหลังซ้าย (Left vertebral artery) สามารถเกิดขึ้นจากส่วนโค้งเอออร์ติกแทนที่หลอดเลือดแดงใต้กระดูกไหปลาร้าซ้ายได้
ส่วนโค้งเอออร์ติดก่อตัวขึ้นเป็นเส้นโค้งสองเส้น เส้นแรกคือส่วนที่โค้งขึ้นไปด้านบน และอีกเส้นคือส่วนที่โค้งออกไปทางซ้าย ขอบด้านบนของส่วนโค้งมักจะมีความยาวประมาณ 2.5 ซม. ข้างใต้ขอบด้านบนไปยังกระดูกสันอก โดยเลือดจะไหลจากส่วนโค้งด้านบน ไปยังส่วนบนของร่างกายในส่วนที่อยู่เหนือหัวใจ ได้แก่ แขน คอ และ ศรีษะ
ส่วนที่ออกมาจากหัวใจอย่างเอออร์ตาบริเวณอก จะมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสูงสุดได้ 40 มิลลิเมตรในส่วนที่เป็นรากของหลอดเลือด เมื่อเวลาผ่านไป มันจะกลายมาเป็นเอออร์ตาส่วนขึ้น และเส้นผ่านศูนย์กลางของมันควรอยู่ที่น้อยกว่า 35–38 มิลลิเมตร จากนั้นจึงลดลงเหลือ 30 มิลลิเมตรที่บริเวณส่วนโค้งเอออร์ติก และลดลงจนมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ควรเกิน 25 มิลลิเมตรที่เอออร์ตาส่วนลง
ส่วนโค้งเอออร์ติกนั้นทอดตัวอยู่ในเมดิแอสตินัม
หลอดเลือดดักตัสอาร์เตอริโอซัส (Ductus arteriosus) จะเชื่อมไปยังส่วนล่างของส่วนโค้งในช่วงที่ทารกอยู่ในครรภ์ โดยจะช่วยให้เลือดจากหัวใจห้องล่างขวาส่วนใหญ่ไหลอ้อมหลอดเลือดปอดในระหว่างการพัฒนา
ส่วนสุดท้ายของส่วนโค้งเอออร์ติกรู้จักในชื่อ "คอคอดเอออร์ตา" (isthmus of aorta) เหตุที่เรียกเช่นนี้มันเป็นส่วนที่ทำให้เอออร์ตาตีบแคบ (เหมือนคอคอด) ซึ่งเป็นผลมาจากการลดการไหลของเลือดเมื่อตอนที่เป็นทารกในครรภ์ โดยหัวใจห้องล่างซ้ายจะมีขนาดที่เพิ่มขึ้นแบบนั้นไปตลอดชีวิต และในที่สุดการตีบแคบนั้นก็จะขยายออกจนเป็นขนาดปกติ แต่ถ้าสิ่งนี้ไม่เกิดขึ้น มันสามารถส่งผลให้เกิดภาวะหลอดเลือดเอออร์ตาคอดได้ ส่วนหลอดเลือดดักตัสอาร์เตอริโอซัสที่เชื่อมต่ออยู่กับส่วนสุดท้ายของส้วนโค้งของทารกในครรภ์ มันจะกลายเป็นเอ็นอาร์เตอริโอซุมเมื่อหลอดเลือดดังกล่าวนั้นฝ่อไป
ความแตกต่างมีอยู่สามประการทั่วไปในการเกิดของแขนงของส่วนโค้งเอออร์ติก ประมาณ 75% ของมนุษย์ จะมีแขนงแบบ "ปกติ" ดังเช่นที่อธิบายไปในข้างต้น แต่ในบางบุคคลนั้น หลอดเลือดแดงร่วมคอซ้ายอาจแยกออกมาจากหลอดเลือดแดงเบรเกียวเซฟาลิก แทนที่จะเป็นส่วนโค้งเอออร์ติกได้ ส่วนในกรณีอื่น ๆ นั้น หลอดเลือดแดงเบรเกียวเซฟาลิกและหลอดเลือดแดงร่วมคอซ้าย อาจมีการแบ่งปันจุดเริ่มต้นร่วมกันก็ได้ ความแตกต่างนี้พบในประชากรประมาณ 20% ส่วนแบบที่สามคือ หลอดเลือดแดงเบรเกียวเซฟาลิก จะแยกออกเป็นสามหลอดเลือดแดง นั้นคือ หลอดเลือดแดงร่วมคอซ้าย หลอดเลือดแดงร่วมคอขวา และหลอดเลือดแดงใต้กระดูกไหปลาร้าขวา ลักษณะนี้จะพบในประชากรประมาณ 7%
ความสำคัญทางคลินิค.
"ปุ่มเอออร์ติก" (aortic knob) เป็นส่วนที่ยื่นออกมาอย่างน่าสงสัยของส่วนโค้งเอออร์ติกบนการถ่ายภาพรังสีทรวงอกด้านหน้า
การตรึงเอออร์ตา (Aortopexy) เป็นขั้นตอนในการผ่าตัดที่ส่วนโค้งเอออร์ติก โดยการตรึงหลอดเลือดเข้ากับกระดูกสันอก เพื่อให้หลอดลมนั้นเปิดออกได้
ซ่ง เหม่ย์หลิง
ซ่ง เหม่ย์หลิง (; 5 มีนาคม ค.ศ. 1898 – 23 ตุลาคม ค.ศ. 2003) ยังเป็นที่รู้จักกันคือ มาดามเจียง ไคเชก หรือ มาดามเจียง เป็นบุคคลสำคัญในวงการเมืองจีนที่เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสาธารณรัฐจีน ภรรยาของ Generalissimo (จอมทัพ) และประธานาธิบดี เจียง ไคเชก ซ่งได้มีบทบาทสำคัญในวงการเมืองของสาธารณรัฐจีนและเป็นน้องสะใภ้ของซุน ยัตเซ็น ผู้ก่อตั้งและผู้นำสาธารณรัฐจีน เธอได้ทำงานในชีวิตพลเรือนในประเทศของเธอและดำรงตำแหน่งอย่างรวดเร็วและกิตติมศักดิ์ รวมถึงประธานหญิงของมหาวิทยาลัยฟู เจน ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เธอได้รวมรวมประชาชนในการต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่นและในปี ค.ศ. 1943 ได้ดำเนินการด้วยการเที่ยวกล่าวสุนทรพจน์เป็นเวลาแปดเดือนในสหรัฐอเมริกาเพื่อให้ได้รับการสนับสนุน เธอยังเป็นลูกสาวคนสุดท้องและผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายของสามพี่น้องตระกูลซ่ง และเป็นหนึ่งในสองสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง (พร้อมกับสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี ค.ศ. 1900-2002) ที่มีชีวิตเข้าสู่ช่วงศตวรรษที่ 21 ชีวิตของเธอนั้นได้ก้าวข้ามมาถึงสามศตวรรษแล้ว
ซ่ง ชิ่งหลิง
ซ่ง ชิ่งหลิง(27 January 1893 – 29 May 1981) เป็นบุคคลสำคัญในวงการเมืองจีน เป็นภรรยาคนที่สามของซุน ยัตเซ็น หนึ่งในผู้นำของการปฏิวัติ ปี ค.ศ. 1911 ที่ได้ก่อตั้งสาธารณรัฐจีน เธอมักจะถูกเรียกกันว่า มาดามซุน ยัตเซ็น เธอเป็นสมาชิกของตระกูลซ่ง และร่วมกับพี่น้องของเธอ ได้มีบทบาทสำคัญในวงการเมืองจีน ก่อนปี ค.ศ. 1949
ภายหลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี ค.ศ. 1949 เธอได้ดำรงตำแหน่งที่สำคัญหลายตำแหน่งในรัฐบาลใหม่ รวมถึงรองประธานาธิบดีจีน (ค.ศ. 1949–1954; ค.ศ. 1959–1975) และรองประธานของคณะกรรมการประจำของสภาประชาชนแห่งชาติจีน (ค.ศ. 1954–1959; ค.ศ. 1975–1981) ได้เดินทางไปต่างประเทศในช่วงต้นปี ค.ศ. 1950 ในฐานะตัวแทนของประเทศเธิที่มีหลายเหตุการณ์ระหว่างประเทศ ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม อย่างไรก็ตาม, เธอได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก ภายหลังประธานาธิบดีหลิว เส้าฉีถูกกำจัด เธอและ ต่ง ปี้หวู ในฐานะรองประธานได้กลายเป็นประมุขแห่งรัฐจีนโดยพฤตินัยจนกระทั่งปี ค.ศ. 1972 เมือต่งได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นรักษาการตำแหน่งประธานาธิบดี ซ่งได้รอดชีวิตจากการปฏิวัติทางวัฒนธรรม แต่ก็ได้ปรากฏตัวได้น้อยในหลังปี ค.ศ. 1976 ในฐานะที่เป็นประธานคณะกรรมการประจำของสภาประชาชนแห่งชาติจีน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1972 ถึง 1978 ซ่งได้เป็นประมุขแห่งรัฐ ในช่วงวาระสุดท้ายจาการอาการป่วยของเธอในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1981 เธอได้รับตำแหน่งพิเศษเป็น "ประธานาธิบดีกิตติมศักดิ์แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน"
ซ่ง ชิ่งหลิ
โดโรธี มอร์ริสัน