pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สมเด็จเจ้าแตงโม เดิมชื่อ ทอง เป็นชาวนาหนองหว้า กำพร้าพ่อแม่แต่เล็กอยู่กับพี่สาว พี่สาวใช้ให้ ตำข้าว หาฟืนทุกวัน วันหนึ่งตำข้าวหก พี่สาวคว้าฟืนไล่ตีเลยวิ่งหนีเอาตัวรอด (อายุประมาณ ๙ - ๑๐ ขวบ) แล้วเข้าเมืองเที่ยวระเหเร่ร่อนเข้าหมู่ไปตามฝูงเด็ก ๆ จนมีเพื่อนเล่นเพื่อนเที่ยวมาก เช่น เด็กบ้าน เด็กวัด เด็กทองนี้ได้เที่ยวอด ๆ อยาก ๆ อาศัยแต่น้ำประทังความหิวไปวันหนึ่ง ๆ ด้วยความอดทน วันหนึ่งลงเล่นน้ำกับเด็กวัดใหญ่ที่ท่าหน้าวัด มีเปลือกแตงโมลอยน้ำมา ๑ ชิ้น ด้วยความหิวจึงคว้าเปลือกแตงโมได้แล้วก็ดำน้ำลงไปเคี้ยวกินแล้วโผล่ขึ้นมา เพื่อเด็กที่เล่นน้ำด้วยกันรู้ว่าเด็กทองกินเปลือกแตงโม ก็พากันเย้ยหยันต่าง ๆ ว่าตะกละกินเปลือกแตงโม จึงได้พากันเรียกว่าเด็กแตงโม
อย่างไรก็ดี เด็กทองก็ไม่แสดงความเก้อเขินขัดแค้นต่อเพื่อเด็กด้วยกัน คงยิ้มแย้มแจ่มใสพูดจาเล่นหัวตามเคย ตั้งแต่วันนั้นมาก็กระจ๋อกระแจ๋กับเด็กวัดใหญ่จนได้เข้าไปเล่นหัวอยู่ในวัดกับเพื่อน ทั้งได้ดูเพื่อนเขาเขียนอ่านกันอยู่เนือง ๆ แล้วก็เลยนอนค้างอยู่กับเพื่อนในวัดด้วยกัน
วันหนึ่งเป็นพิธีมงคลการ เจ้าเมืองได้นิมนต์สมภารไปสวดมนต์เย็น ครั้นเสร็จแล้วกลับวัด พอตกเวลากลางคืนสมภารจำวัดตอนใกล้รุ่งฝันว่าช้างเผือกตัวหนึ่งได้เข้ามาอยู่ในวัด แล้วขึ้นไปบนหอไตร แทงเอาตู้พระไตรปิฎกล้มลงหมดทั้งหอ ครั้นตื่นจากจำวัดท่านก็นั่งตรองความฝันจึงทราบได้โดยตำราลักษณะสุบินทำนาย พอได้เวลาท่านจะไปฉันที่บ้านเจ้าเมือง ท่านสั่งกับพระเฝ้ากุฏิว่า ถ้ามีใครมาหาให้เอาตัวไว้ก่อนรอจนกว่าจะพบท่าน แล้วท่านก็ไปฉันอาหาร
ครั้นเสร็จแล้วกลับมาวัดถามพระว่ามีใครมาหาหรือเปล่า พระตอบว่าไม่มีใครมาหา ท่านจึงคอยอยู่จนเย็นก็ไม่เห็นมีใครมาจึงไต่ถามพระสามเณรศิษย์ว่าเมื่อคืนมีใครแปลกหน้าเข้ามาบ้างหรือเปล่า เด็กวัดคนหนึ่งเรียนว่า มีเด็กทองเข้ามานอนด้วยคนหนึ่ง ท่านจึงได้ให้ไปตามตัวมา ครั้นเด็กทองมาแล้ว ท่านจึงได้พิจารณาดูรู้ว่าเด็กทองนี้เองที่เข้าสุบิน ท่านจึงไต่ถามเรื่องราวต่าง ๆ จนได้ความตลอดแล้ว จึงชักชวนให้อยู่ในวัดมิให้ระเหระหนไปไหน
ธรรมเนียมวัดแต่โบราณ เมื่อใครพาเด็กให้มาเล่าเรียนแล้ว มักจะปล่อยให้เล่นหัวกันเสีย ให้คุ้นเคย สัก ๒ - ๓ เวลาก่อน จึงจะให้ลงมือเขียนอ่าน พอถึงวันกำหนดท่านจึงเรียกเด็กทองให้เขียนหนังสือ เด็กทองก็เขียนได้ตั้งแต่ ก, ข, ก. กา, ไปจนถึงเกยตลอดจนอ่านหนังสือพระมาลัยได้ ท่านมีความประหลาดใจจึงถามว่าเจ้ารู้มาจากไหน เด็กทองบอกว่ารู้ที่วัดนี้เอง เพราะดูเพื่อนเขาเขียนเขาอ่านจึงจำได้ ท่านสมภารจึงได้ให้บวชเป็นเณรหัดเทศน์ธรรมวัตรและมหาชาติ และเรียนอรรถแปลบาลีด้วย
ครั้นเทศกาลเข้าพรรษา เจ้าเมืองให้สมภารเทศน์ ไตรมาส วันหนึ่งท่านสมภารไม่สบาย จึงให้สามเณรแตงโมไปแทน ครั้นสามเณรแตงโมไปถึงเจ้าเมืองเห็นเข้าก็ไม่ศรัทธา จึงบอกว่าเมื่อพ่อเณรมาแล้วก็เทศน์ไปเถิด แล้วกลับเข้าไปในห้องเสีย สามเณรแตงโมก็ขึ้นเทศน์ พอตั้งนะโมแล้วเดินบทจุลนีย์เริ่มทำนองธรรมวัตรสำแดงไป ผู้ทายกทั้งข้างหน้าข้างในได้ฟังเพราะจับใจ ทั้งกระแสเสียงก็แจ่มใส เมื่อเอ่ยถึงพระพุทธคุณมีพระอรหังเป็นต้น เสียงสาธุการและพนมมือแลเป็นฝักถั่วไปทั้งโรงธรรม ท่านเจ้าเมืองฟังอยู่ข้างในถึงกับนั่งอยู่ไม่ได้ จึงต้องกลับมานั่งฟังข้างนอกอย่างเคย และเพิ่มเครื่องกัณฑ์ติดเทียนขึ้นอีก เมื่อเทศน์จบแล้ว โดยความเลื่อมใสเข้าไปประเคนของและซักไซ้ไต่ถามเหตุผลว่าอยู่ที่ไหนแล้วปวารณาเป็นโยมอุปัฏฐาก อาราธนาให้มาแทนสมภารต่อไปว่า ท่านแก่เฒ่าชราอาพาธอย่าให้มาประดักประเดิดเลย ขอให้พ่อเณรมาเทศน์แทนท่านเถิด ต่อนั้นไปสามเณรแตงโมก็มาเทศน์แทนเสมอ
สามเณรแตงโมนี้ได้เล่าเรียนศึกษายังอาจารย์ที่มีอยู่ในอารามต่าง ๆ ในเมืองเพชรบุรี การศึกษาเช่นทางพระปริยัติธรรมและข้อกิจวัตรปฏิบัติจนสิ้นความรู้ของท่านสมภารในสมัยนั้น ท่านสมภารจึงได้พาตัวสามเณรแตงโมเข้ากรุงศรีอยุธยา ไปฝากไว้ต่อคุณวัดหลวงแห่งหนึ่งได้ศึกษาพระปริยัติธรรมจนจบพระไตรปิฎก นับได้ว่าเป็นเปรียญแล้ว ได้อุปสมทบเป็นพระภิกษุที่มีชื่อเสียงโด่งดัง จนเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดันนับถือ โปรดให้เป็นอาจารย์สอนหนังสือพระราชบุตร พระราชนัดนา ให้เสด็จมาเล่าเรียนพระพุทธศาสนา ปฏิบัติในคัมภีร์พระไตรย์เภธางค์สาตร์ นัยว่ากาลภายหลังมาเมื่อสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอพระองค์นั้นได้เสด็จเสวยราชย์แล้ว โปรดตั้งพระอาจารย์แตงโมเป็นพระราชาคณะที่พระสุวรรณมุนี ซึ่งปรากฏในฝูงชนภายหลังเรียกกันว่า สมเด็จเจ้าแตงโม
เมื่อท่านได้มั่งคั่งด้วยสมณศักดิ์ฐานันดรแล้ว ภายหลังต่อมาท่านคิดถึงภูมิลำเนาบ้านเกิดเดิม และวัดอันเป็นสถานมูลศึกษาของท่าน จึงได้ถวายพระพรลาสมเด็จพระเจ้าแผ่นดินว่า จะออกไปปฏิสังขรณ์พระอารามที่เคยอยู่พำนักอาศัยเป็นการบำเพ็ญพุทธบูชา ก็ทรงอนุญาตอนุโมทนาแล้วถวายท้องพระโรงในพระราชวังองค์หนึ่งเป็นการช่วย เจ้าคุณอาจารย์ท่านได้นำมาประดิษฐานเป็นศาลาการเปรียญไว้ในวัดใหญ่นั้น ตัวไม้และเสาไม้ใหญ่งามมาก ลวดลายที่เขียนและลายสลักก็เป็นฝีมือโบราณ บานประตูศาลาการเปรียญสลักงามเป็นลายก้านขดปิดทองอย่างวิจิตร
สมเด็จเจ้าแตงโม ได้ให้ช่างหล่อรูปท่านไว้รูปหนึ่ง แต่กรมพระยาดำรงราชานุภาพว่า "ของสำคัญอีกอย่างหนึ่งนั้น คือรูปพระสงฆ์หล่อเท่าตัวคนนั่งพับเพียบพนมมือ ฝีมือที่ปั้นและหล่อเหมือนคน ดีกว่ารูปของท่านขรัวโตหรือรูปสมเด็จพระราชาคณะที่ได้เคยเห็นในที่อื่น ๆ รูปนั้นเขาเรียกกันว่ารูปสมเด็จเจ้าแตงโม คือท่านผู้ที่สร้างวัดใหญ่นี้…ระลึกถึงชาติภูมิจึงออกมาบูรณะวัดใหญ่และสร้างวัดขึ้นมาอีก ๒ วัด คือ วัดหนองหว้าวัดหนึ่ง เพื่ออุทิศให้โยมมารดา และวัดดอนบ้านใหม่ เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้โยมบิดา ทำเท่ากันเหมือนกัน แลยังปรากฏอยู่ด้วยกัน จนตราบเท่าทุกวันนี้ทั้ง ๒ วัด
วัดใหญ่นั้นมีนามใหม่เรียกว่า วัดใหญ่สุวรรณาราม ตามชื่อของสมเด็จสังฆราชองค์นั้น และราษฎรพากันนับถือจึงให้ช่างจีปั้นรูปหล่อสังฆราชทองในเวลาท่านออกมาเมืองเพชรบุรี แล้วหล่อไว้สักการบูชาตราบเท่าจนกาลบัดนี้
รูปสมเด็จเจ้าแตงโมนี้มีเวลาเอาออกแห่งเป็นครั้งคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชวินิจฉัยเกี่ยวกับสมณศักดิ์ของสมเด็จเจ้าแตงโมไว้ในพระราชหัตถเลขาเมื่อเสด็จประพาสมณฑลราชบุรีใน ร.ศ. ๑๒๘ ฉบับที่ ๕ ว่า;
"…มีรูปเจ้าอาวาสเดิมซึ่งว่าเป็นผู้ปฏิสังขรณ์นั่งประนมมือถือดอกบัวตูมอยู่รูปหนึ่ง ทำด้วยความตั้งใจจะให้เหมือนฝีมือดีพอใช้
…ตั้งหน้าเรียนพระปริยัติธรรมจนได้เป็นพระราชาคณะ แล้วจึงกลับออกมาปฏิสังขรณ์วัดนี้ บางปากกล่าวว่าภายหลังได้เป็นสมเด็จพระสังฆราช เป็นที่น่าสงสัยอยู่บ้างว่ากลัวจะหลงที่สังฆราช ด้วยตำแหน่งพระครูเมืองเพชรบุรี ๕ อย่างเดียวกันกับเมืองนครศรีธรรมราช เมืองสงขลา เมืองพัทลุง แต่ตามหนังสือเก่า ๆ เขานับว่าเป็นพระราชาคณะทั้งนั้น ชะรอยครู ๕ องค์นี้จะเป็นพระสังฆราชาองค์หนึ่ง เช่น พระพากุลเถรเป็นพระสังฆราชาเมืองสวางคบุรี เพชรบุรีนี้ในเวลานั้นน่าที่พระครูสุวรรณมุนีเป็นสังฆราชา ท่านสมเด็จเจ้าแตงโมนี้จะเป็นพระครูสุวรรณมุนีเสียดอกกระมัง จึงได้ชื่อวัดเพิ่มขึ้นว่า วัดใหญ่สุวรรณาราม ทุกวันนี้พระครูสุวรรณมุนีก็ยังเป็นเจ้าคณะอยู่..."
พระยาปริยัติธรรมธาดาได้เขียนบันทึกไว้เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๔ เกี่ยวกับสมเด็จเจ้าแตงโมว่า
"…ท่านให้หล่อรูปท่านไว้รูปหนึ่ง เรื่องหล่อรูปนี้เล่าว่าช่างปั้นหุ่นแสนยากทำไม่เหมือนได้เลย มาได้ตาแป๊ะหลังโกงคนหนึ่งเป็นช่างปั้นอย่างเอก หล่อเอาเหมือนมิได้เพี้ยนผิด ท่านจึงให้หล่อรูปตาแป๊ะไว้เป็นที่ระลึกด้วย รูปหล่อนั้นนั่งพับเพียบประนมมือถือดอกบัว ๆ นั้นถ้าเป็นของเดิมคงแปลว่านั่งทำพุทธบูชาเวลาไหว้พระ ลักษณะรูปทรงสัณฐานของท่านเป็นสันทัดคนทรงสูง ๆ ปากแหลมอย่างเรียกว่าปากครุฑ ถ้าใครเคยเห็นสมเด็จพระวันรัตแดงวัดสุทัศน์ อาจกล่าวว่ามีลักษณะละม้ายคล้ายคลึงกันได้ ในโบสถ์วัดใหญ่นั้นยังมีของเป็นพยานสำคัญอยู่อีกสิ่งหนึ่ง คือฝาบาตรมุกซึ่งเจ้าอธิการวัดได้รักษาต่อ ๆ กันมาใส่ตู้กระจกโดยความเคารพนับถือ จารึกชื่อไว้ว่าฝาบาตรของสังฆราชทอง…เมื่อครั้งปฏิสังขรณ์วัดใหญ่นั้น เล่าว่าท่านได้ปฏิสังขรณ์วัดหนองหว้าซึ่งเป็นวัดอยู่ในตำบลชาติภูมิของท่านด้วย บานประตูวัดหนองหว้านั้นก็สลักเสลาลวดลายวิจิตรบรรจง จนบางคนมาเห็นบานประตูวัดสุทัศน์ลายสลักเครือไม้นกเนื้อสลับซับซ้อนกันหลายชั้น ที่วัดใหญ่เป็นลายสลักชั้นเดียว ถึงวัดหนองหว้าก็คงเป็นชั้นเดียว บานประตูวัดสุทัศน์ หนังสือพระราชวิจารณ์กล่าวชัดเจนเสียแล้วว่าเป็นของรัชกาลที่ ๒ ทรงสร้างซึ่งคนทั้งหลายเคยพิศวงว่าเอามาแต่ที่โน่นที่นี่นั้นผิดหมด..."
พระราชพงศาวดาร แผ่นดินสมเด็จพระสรรเพชญที่ ๘ กล่าวไว้ตอนหนึ่งว่า
"…จึงเสด็จพระราชดำเนินโดยกระบวนพยุหยาตราชลมารคสถลมารค ขึ้นไปนมัสการพระพุทธบาทตามอย่างพระราชประเพณีมาแต่ก่อน แล้วทรงพระกรุณาให้ช่างพนักงานจัดการยกเครื่องบนพระมณฑปพระพุทธบาทขณะนั้น สมเด็จพระสังฆราช ตามเสด็จขึ้นไปช่วยเป็นแม่งานด้วย สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีพระทัยปราโมทย์ยิ่งนัก จึงทรงพระกรุณามอบการทั้งปวงถวายให้สมเด็จพระสังฆราชเป็นแม่งาน แล้วก็เสด็จกลับยังกรุงเทพมหานคร…"
และต่อมาเมื่อครั้งนั้นหลังคาพระมณฑปเป็นหลังคาเหมือนวัดพนัญเชิง อยู่มาสมเด็จเจ้าแตงโม จึงถวายพระพรแก่สมเด็จพระบรมกษัตราธิราชเจ้าว่าจะล้างหลังคาลงเสียจะทำยอดพระมณฑปขึ้นไว้ สมเด็จพระบรมกษัตราธิราชเจ้าจึงโปรดให้ขึ้นมาดูแล แต่โบราณมามีต้นไม้ต้น ๑ ใหญ่ประมาณ ๓ อ้อม มีดอกเท่าฝาบาตร ครั้นเพลาเช้าเพลาเย็นบาน กลางวันตูม เมื่อจะบานนั้นหันหน้าดอกเข้าไปข้างพระมณฑปทุกเพลา มีสัณฐานดอกนั้นเหมือนดอกทานตะวัน ครั้นเมื่อสมเด็จพระเจ้าแตงโมทำมณฑปขึ้นไป ว่าต้นไม้นั้นกีดทรงพระมณฑปอยู่ จึงฟันต้นไม้นั้นเสีย แต่วันนั้นไป ท่านสมเด็จพระเจ้าแตงโมก็ตั้งแต่ลงโลหิตไปจนเท่าวันตาย
สมเด็จเจ้าแตงโมถึงแก่มรณภาพปีใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่ชีวประวัติและผลงานของท่านในจังหวัดเพชรบุรีที่วัดใหญ่สุวรรณาราม วัดหนองหว้าและวัดดอนบ้านใหม่ รู้จักกันแพร่หลายมาแต่โบราณ (ปรากฏในพระราชหัตถเลขาของรัชกาลที่ ๕ และของบุคคลอื่น ๆ) จนถึงปัจจุบัน นับเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์และศิลปกรรมเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังเป็นที่เชิดชูชื่อเสียงของวัดใหญ่สุวรรณารามและจังหวัดเพชรบุรีอีกทางหนึ่งด้วย
ที่มา : ตำนานเมืองเพชร โดย พระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์)
พระครูวัชรโพธิคุณ (หริ่ง มโหสโถ)
พระครูวัชรโพธิคุณ (หริ่ง มโหสโถ) เป็นพระเถระในจังหวัดเพชรบุรี หลวงพ่อหลิ่งเป็นพระภิกษุชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีชื่อเสียงด้านการแพทย์แผนไทยเป็นอย่างมาก
พุทธคุณ.
พระครูวัชรโพธิคุณ (หริ่ง มโหสถ) มีเวทยมนต์ทางด้านการรักษาผู้ป่วย วิชาอาคมในการต่อกระดูกที่แก่กล้าหาใครเสมอเหมือน ให้การสงเคราะห์แก่ชาวบ้านในจังหวัดเพชรบุรี และจังหวัดใกล้เคียง โดยมิได้เรียกร้องเงินทอง สิงของตอบแทนแต่อย่างใด โดยให้การรักษาทางด้านโรคกระดูก ผิวหนัง ฯลฯ โดยส่วนใหญ่ผู้ที่เข้าการรักษาจะเป็นผู้ป่วยที่ประสบอุบัติเหตุจากตกต้นตาล อุบัติเหตุทางรถยนต์ หรือผลกระทบจากโรคอื่น เป็นต้น ในแต่ละวันจะมีผู้คนจากในแต่ละสารทิศ ที่ประสบเคราะห์กรรมมาให้หลวงพ่อรักษา ท่านก็รับรักษาหาใช่เกี่ยงงอนไม่ และเป็นที่ประจักแก่สายตาผู้คนที่มารักษาอยู่เป็นเนืองนิต โดยในแต่ละวันจะมีผู้ป่วยมาหาหลวงพ่อหริ่งจนแน่นกุฏิทุกวัน
อาริเอส ชิออน
อาริเอส ชิออน  ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย่า อดีตเคียวโกและโกลด์เซนต์ประจำราศีเมษ เป็นเพื่อนสนิทของโกลด์เซนต์ประจำราศีตุลย์ ไลบร้า โดโก ซึ่งทั้งคู่รอดชีวิตจากสงครามศักดิ์สิทธิ์เมื่อ 243 ปีก่อนมาด้วยกัน และยังเป็นอาจารย์ของอาริเอส มูด้วย
ชิออนเป็นลูกศิษย์ของผู้เฒ่าฮาคุเรย์แห่งจามิล ในวัยเยาว์ เขาฝึกฝนการซ่อมแซมคล็อธพร้อมกับแอบดูประสบการณ์ในอดีตของเซนต์เจ้าของคล็อธด้วยความสนุกสนาน จนกระทั่งบัลร็อค รูเน่ แห่งยมโลกได้มาหาและชักชวนให้ไปทำงานจดบันทึกประวัติศาสตร์แห่งชีวิตมนุษย์ ชิออนหลงไปกับคำพูดนั้นและทำลายคล็อธที่ซ่อมแซมมาจนแหลก ทว่าคล็อธของฮาคุเรย์ปรากฏขึ้นทำให้เขาได้สติและถูกรูเน่ทำร้ายปางตาย หลังจากฟื้นสติ ชิออนพบว่าตนรอดชีวิตมาได้ด้วยเลือดที่เหล่าคล็อธเสียสละให้ผนวกกับเลือดของฮาคุเรย์ เพื่อให้ตนเป็นผู้สืบทอดความทรงจำแห่งการต่อสู้อันยาวนานของเหล่าเซนต์แห่งอาเธน่า
เคียวโก.
หลังจากสงครามศักดิ์สิทธิ์เมื่อ 243 ปีก่อน ชิออนดำรงตำแหน่งเคียวโกต่อจากเซจและฮาคุเรย์ และได้เป็นผู้คัดเลือกให้ซาจิททาเรียส ไอโอลอสสืบทอดตำแหน่งเคียวโกต่อเพื่อเตรียมรับมือกับสงครามศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ในระหว่างที่ชิออนกำลังสังเกตการเคลื่อนไหวของดวงดาวเพื่อทำนายโชคชะตาแทนอาธีน่าบนสตาร์ฮิล เจมินี่ ซากะ ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นเพื่อสอบถามสาเหตุว่าทำไมชิออนจึงเลือกไอโอลอสสืบทอดตำแหน่งเคียวโกแทนที่จะเป็นตน ชิออนจึงบอกว่าตนสัมผัสความชั่วร้ายที่อยู่ภายในจิตใจของซากะได้ ซากะจึงลงมือสังหารชิออนโดยไม่ทันตั้งตัว
ชิออนฟื้นคืนชีพอีกครั้งโดยอำนาจของฮาเดส โดยสวมชุดเซอร์พรีสและเป็นผู้นำของเหล่าเซนต์ที่ได้ปฏิญาณตนว่าจะนำศีรษะของอาธีน่าไปให้ฮาเดส ชิออนปรากฏตัวที่ปราสาทแกะขาว ซึ่งแอเรียส มู ทำหน้าที่ดูแลปราสาทอยู่ ชิออนทำให้มูสยบลงได้ในพริบตาและสั่งให้มูไปนำศีรษะของอาธีน่ามา แต่มูปฏิเสธ พร้อมทั้งขัดขวางไม่ให้ใครผ่านไปจากปราสาทแกะขาวได้ ชิออนทำลายท่าคริสตัลวอลล์ของมูอย่างง่ายดายและใช้พลังตรึงมูไม่ให้เคลื่อนไหวได้ ในขณะที่ชิออนกำลังจะลงมือสังหารมูนั้น ท่านผู้เฒ่าก็ได้ปรากฏตัวขึ้น และได้ต่อสู้กับชิออนซึ่งกลับมามีร่างกายเหมือนตอนอายุ 18 อีกครั้งโดยอำนาจของฮาเดส เนื่องจากวัยของท่านผู้เฒ่าที่แก่ชราทำให้การต่อสู้กับชิออนเป็นไปอย่างยากลำบาก และในระหว่างที่ชิออนกำลังจะโจมตีผู้เฒ่าอีกครั้ง ชุดคล็อธไลบร้าก็ได้ปรากฏขึ้น และผู้เฒ่าได้ระเบิดคอสโมจนตนเองกลับมาเป็นวัยหนุ่ม ชิออนโจมตีโดโกด้วยสตาร์ดัสเรโวลูชั่นอีกครั้ง และโดโกสวนกลับด้วยหมัดร้อยมังกรสังหาร แต่เพราะพลังของทั้งคู่ที่มีความเท่าเทียมกันจึงเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง และทั้งคู่ได้หายไปจากปราสาทแกะขาว
ภายหลังการตายของอาธีน่า ชิออนปรากฏตัวอีกครั้ง ณ เทวสถานเทพีอาธีน่า และได้บอกความจริงว่าเหล่าโกลด์เซนต์ที่ตายไปต้องยอมรับใช้ฮาเดสเพื่อต้องการปลุก "คล็อธแห่งอาธีน่า" เนื่องจากอาธีน่าไม่มีทางชนะฮาเดสได้ถ้าหากปราศจากคล็อธ หลักจากนั้น ชิออนได้ใช้เลือดของอาธีน่าในการคืนชีพให้ชุดคล็อธแห่งอาธีน่าและชุดคล็อธของพวกเซย่าด้วย พร้อมทั้งได้สั่งให้พวกเซย่ามุ่งไปยังปราสาทฮาเดสและนำชุดคล็อธแห่งอาธีน่าไปมอบแก่อาธีน่าให้ได้
จนกระทั่งครบสิบสองชั่วโมงตามเวลาของเหล่าเซนต์ที่ฟื้นชีพมา ชิออนซึ่งกำลังพูดคุยกับโดโกอยู่ที่ปราสาทร้างได้สูญสลายไป
ภาค lost Canvas.
ชิออนปรากฏตัวครั้งแรกระหว่างฟังการรายงานของฺซิลเวอร์เซนต์ 3คนที่รอดชีวิตมาจากการไปสำรวจการคืนชีพของฮาเดสพร้อมกับโดโก แต่ซิลเวอร์เซนต์ทั้ง 3 คนกลับกลายเป็นสเป็คเตอร์และโจมตีใส่อาธีน่า ชิออนจึงจำใจต้องสังหารทั้งหมดเสีย และไปที่อิตาลีด้วยตนเองพร้อมกับเท็มมะและโดโก
ชิออนได้เป็นพยานในการคืนชีพของฮาเดสและจำเป็นต้องล่าถอยกลับมา เมื่อกริฟฟิน ไมนอสบุกมาที่แซงค์ทัวรี่ ชิออนได้เข้ามารับมือกับมีนอสต่อจากพิซิส อัลบาฟีกาทว่าอัลบาฟีกากลับปรากฏตัวอีกครั้งและสละชีพกำจัดมีนอส ชิออนจึงนำศพของอัลบาฟีกาไปประกอบพิธี หลังจากผ่านการต่อสู้ยาวนาน ชิออนและโดโกฝ่าฝืนคำสั่งรวมทัพของชิจิฟอส และติดตามฮาคุเรย์ไปที่ปราสาทฮาเดสในศึกแตกหัก แต่ถูกพาตัวไปยังข้างในปราสาทพร้อมยูสึริฮะด้วยฝีมือฮิปนอส ฮาคุเรย์ช่วยชีวิตทั้งสองและกำจัดฮิปนอสได้ แต่ฮาคุเรย์ถูกอาโรนที่ตื่นในฐานะฮาเดสสังหาร โดโกที่ตามมาช่วยจึงสละชีพเปิดช่องว่างให้ชิออนพาพวกเท็มมะหนีจากปราสาทฮาเดสกลับมายังแซงค์ทัวรี่อย่างปลอดภัย
หลังจากนั้นชิออนได้บุกไปที่ลอสท์แคนวาสพร้อมกองทัพอาธีน่า แต่ทั้งกองทัพถูกกับดักของอาโรนจนเหลือเพียง3คนคือ ชิออน เรกูลัสและเท็มมะ ที่เหลือจึงต้องบุกไปที่ลอสท์แคนวาสด้วยความช่วยเหลือของอาเครอน คารอนแต่คารอนกลับเรียกเส้นผมของอาธีน่าเป็นค่าเรือ ซาชาห้ามไม่ให้ชิออนที่กำลังโกรธลงมือพร้อมตัดผมของตนให้ หลังจากนั้นชิออนจึงจัดการกับคารอนทันทีที่ถึงฝั่งและบุกไปที่ปราสาทแห่งดวงดารา ที่ปราสาทวีนัส ชิออนได้พบกับบัลร็อค รูเน่ซึ่งเคยพบกันมาก่อนในสมัยที่ชิออนฝึกวิชาและต่อสู้กัน ชิออนไม่สามารถทำอันตรายรูเน่ได้เลยเพราะรูเน่รรู้ประวัติของชิออนจากบันทึกและส่งชิออนลงไปในนรกโคคิวโทส แต่ชิออนก็ได้ใช้ท่าเซกิชิกิ เท็นเรียวฮะที่ไม่อยู่ในบันทึกของรูเน่เอาชนะรูเน่ได้สำเร็จ แต่หลังจากนั้นชิออนก็ถูกเมฟิสโตเฟเลส โยมะขังไว้ในมาร์เวลลัส รูมขณะบุกต่อไปที่ปราสาทเนปจูน เขาได้รับการช่วยเหลือจากเจมินี่ อัสปูรอสจึงรอดมาได้ ชิออนกับโดโกบุกต่อไปที่ปราสาทฮาเดสและเฝ้าดูศึกตัดสินระหว่างอาโรน เท็มมะและซาชา หลังจากที่เท็มมะเอาชนะอาโรน วิญญาณของฮาเดสได้ตื่นขึ้นมา ชิออนจึงกำจัดวิญญาณของฮาเดสด้วยการสร้างแสงอาทิตย์ขึ้นมาจากโกลด์คล็อธทั้ง12 และทำให้วิญญาณของฮาเดสออกจากร่างของอาโรนได้ หลังจากนั้นชิออนและโดโกจึงกลับมาบนพื้นโลกตามคำสั่งของซาชา และเข้ารับตำแหน่งเคียวโกเพื่อฟื้นฟูแซงค์ทัวรี่และเตรียมรับศึกเทพยุทธ์ในยุคต่อไป
เฟอานอร์
เฟอานอร์ (Fëanor) เป็นตัวละครสำคัญที่มีบทบาทอย่างยิ่งในจินตนิยายเรื่อง ซิลมาริลลิออน ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เขาเป็นผู้สร้างอัญมณี ซิลมาริล อันเป็นแก่นของตำนานเรื่องนั้น ได้รับยกย่องว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่ชาวเอลดาร์ และเป็นผู้ที่มีทักษะฝีมือช่างเป็นเลิศที่สุดในพิภพ
เฟอานอร์เป็นโอรสองค์ใหญ่ของฟินเว กษัตริย์แห่งโนลดอร์ กับชายาองค์แรกคือมีริเอล เขาถือกำเนิดในนครทิริออน นครหลวงของพวกเอลฟ์บนแผ่นดินอามัน มารดาของเฟอานอร์สิ้นพระชนม์เมื่อให้กำเนิดพระองค์ ชื่อ 'เฟอานอร์ (Fëanor) ' เป็นชื่อมารดาตั้ง มีความหมายว่า "จิตวิญญาณแห่งอัคคี" ส่วนชื่อบิดาตั้งคือ คูรูฟินเว (Curufinwë) มีความหมายว่า 'บุตรแห่งฟินเวผู้เปี่ยมฝีมือ' หลังจากพระนางมีริเอลสิ้นพระชนม์ กษัตริย์ฟินเวอภิเษกชายาใหม่คืออินดิส เฟอานอร์จึงมีน้องชายต่างมารดาอีกสองคนคือ ฟิงโกลฟิน และ ฟินาร์ฟิน
เมื่อเฟอานอร์เจริญวัยได้แต่งงานกับแนร์ดาเนล บุตรสาวของมัคทันนายช่างใหญ่ มีโอรสเจ็ดองค์คือ มายดรอส มากลอร์ เคเลกอร์ม คารันเธียร์ คูรูฟิน อัมร็อด และอัมรัส
เฟอานอร์ได้สร้างความก้าวหน้าทางวิทยาการหลายประการให้แก่โลกอาร์ดา ตัวอย่างสิ่งประดิษฐ์ทรงคุณค่าของเขาได้แก่ อักขระเทงกวาร์ พาลันเทียร์ เฟอานอร์ยังได้คิดค้นวิธีการทำเหมือง การสกัดแร่ และการเจียระไนอัญมณี งานสร้างอัญมณีที่สำคัญของเขาคือการสร้างซิลมาริล อันเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา ภายในซิลมาริลบรรจุแสงแห่งทวิพฤกษาไว้ด้วย
ต่อมาเมื่อเมลคอร์ พ้นจากการจองจำ และแก้แค้นเหล่าวาลาร์โดยการทำลายทวิพฤกษา เขาสังหารฟินเว ขโมยซิลมาริลแล้วหนีไปยังมิดเดิ้ลเอิร์ธ ทำให้เฟอานอร์โกรธแค้นถึงกับสาบานจะไล่ล่าล้างแค้นเมลคอร์ไปจนสิ้นโลก และตั้งสมญาให้เมลคอร์ใหม่ว่า มอร์กอธ คำสาบานของเฟอานอร์และโอรสทั้งเจ็ดมีชื่อเรียกว่า คำสาบานของเฟอานอร์ ซึ่งเป็นคำสาบานอันร้ายกาจที่นำมาซึ่งความพินาศของชาวโนลดอร์ทั้งปวง ตลอดจนผู้คนที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับซิลมาริล เฟอานอร์นำบุตรชายทั้งเจ็ดและชาวโนลดอร์จำนวนมากติดตามมอร์กอธมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธ ระหว่างทางเขาทำสงครามกับเอลฟ์ชาวเทเลริที่นครอัลควาลอนเด เนื่องจากชาวเทเลริไม่ต้องการให้เฟอานอร์นำเรือของพวกตนไปใช้ไล่ล่ามอร์กอธ สงครามครั้งนั้นมีชื่อเรียกว่า สงครามประหัตประหารญาติ
ทัพชาวโนลดอร์ได้เดินทางมาจนถึงมิดเดิ้ลเอิร์ธ และได้ทำสงครามขับเคี่ยวกับมอร์กอธหลายครั้งดังปรากฏอยู่ใน ซิลมาริลลิออน เฟอานอร์สิ้นพระชนม์หลังจากชาวโนลดอร์ได้รับชัยชนะใน การสัประยุทธ์ใต้หมู่ดาว เนื่องจากพระองค์ไล่ติดตามทัพของมอร์กอธไปเพียงลำพังจนตกอยู่ในวงล้อม และถูกแส้ของกอธม็อก เจ้าแห่งบัลร็อก จนได้รับบาดเจ็บสาหัส เฟอานอร์สิ้นพระชนม์ที่เชิงเขาเอเร็ดเวธริน โดยอัคคีภายในกายเผาไหม้ร่างของพระองค์กลายเป็นจุณ
ปูลาจี
ชาวปูลาจี หมอดอดด์ได้พบคนกลุ่มนี้ ในจังหวัดอันชันฟู ใต้เมืองไกวยางในมณฑลไกวเจา คนปูลาจีกลุ่มนี้ใช้อักษรจีน แต่พูดภาษาเป็นภาษาไท และมีประเพณีที่หนุ่มสาวเกี้ยวกันด้วยการร้องเพลง เหมือนไทยทางภาคพายัพ และภาคอีสาน
ชาวปูลาจี
Bishonen
Bishonen (; พินอิน: Měishàonián zhi Liàn ; จีนกวางตุ้ง: Meisiunin zi lyun; ) ภาพยนตร์ฮ่องกงในแนวภาพยนตร์อิสระ เป็นเรื่องราวความรักของเกย์ นำแสดงโดย แดเนียล วู, สตีเฟน ฝง, ซูฉี ความยาว 101 นาที เขียนบทและกำกับโดย หยวนฟาน ออกฉายในปี พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998)
เจ็ท (สตีเฟ่น ฝง) เป็นดาวในหมู่ชายขายบริการในฮ่องกง บางครั้งเจ็ทต้องทำงานนี้ไปโดยไม่เต็มใจ วันหนึ่งเขาได้พบกับ แซม (แดเนี่ยล วู) ตำรวจสายตรวจคนหนึ่ง เจ็ทหลงรักแซมทันที และพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดแซม แต่เมื่อได้ใกล้ชิดแซมแล้ว เจ็ทก็รู้ว่าแซมเองก็มีเบื้องหลังที่ไม่ค่อยสะอาดนัก
Bishonen ได้รับแรงบันดาลใจมาจากข่าวคราวเมื่อปี พ.ศ. 2541 ที่มีการทลายจับสตูดิโอแห่งหนึ่งที่ใช้เป็นที่ถ่ายภาพลามก โดยชายหนุ่มที่ยอมถ่ายนั้นหลายคนเป็นบุคคลที่มีหน้าที่การงานดี และหลายคนก็เป็นตำรวจ ผู้กำกับ หยวนฟาน จึงได้แรงดลใจจากเหตุการณ์นี้ โดยคำว่า Bishonen (美少年) นั้นเป็นภาษาญี่ปุ่น มีความหมายตรงตัวว่า เด็กหนุ่มผู้งดงาม โดยนัยหมายถึงผู้ชายสวย ใช้เป็นคำเรียกหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นแนวรักร่วมเพศของชาย ซึ่งเมื่อได้ทำเป็นภาพยนตร์แล้ว ผู้กำกับไม่พยายามจะสื่อในแง่ของจิตวิทยาซึ่งเป็นเรื่องเข้าใจยาก แต่จะเน้นไปในเรื่องของความรักซึ่งเป็นความสวยงามของมนุษย์ทุกคน
ไทไขหัว
ชาวไทไขหัว เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่มีภูมิลำเนาอยู่ในทุ่งใหญ่ ที่มีชื่อว่า "ทุ่งไขหัว" ในแถบมณฑลยูนนาน จึงเป็นที่มาของชื่อ ชาวไทไขหัว ทุ่งนี้เป็นที่ราบสูงกว้างใหญ่ มีลำน้ำเล็กๆไหลผ่าน ชาวไทไขหัวนี้ นำเอาภาษาจีนเข้ามาใช้ปะปนกับภาษาไทอันมาก และตัวหนังสือ ก็ใช้อักษรจีน
ชาวไทไขหัว
ชาวตุลา
ชาวตุลา หรือ ชาวถูเหริน เป็นคำจีนที่ใช้ในปัจจุบัน เรียกชนชาติไทที่ยังมีหลงเหลืออยู่ในเขตมณฑลเสฉวน แต่เท่าที่หมอดอดด์ได้ไปพบกับตัวเอง ชนกลุ่มนี้จะเรียกตนเองว่า "ไท" และไม่ชอบที่จะถูกเรียกอย่างอื่นนอกจากไท เพราะการที่ใครคนอื่นเรียกเขาว่าอย่างอื่น จะทำให้เกิดความรู้สึกว่าเป็นการเหยียดหยาม
ไทชอง
ชาวไทชอง เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่ง มีอยู่ในมณฑลไกวเจาของประเทศจีน ชาวไทชองนี้มีการเรียกชื่อแตกต่างกันไป เช่น ชาวจีนเรียกว่า "จุง" ชาวตังเกี๋ย(ชาวญวนตอนเหนือ) เรียกว่า "นุง" ทางยูนนาน เรียกว่า "ลุง" รวมความได้ว่า ชาวไทชองก็คือพวกลุง หรือโล่ง หรือหลวง
ชาวไทชอง
ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตน์ราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี
จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ล (ชาลส์) ที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ( ; ; , 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2043 - 21 กันยายน พ.ศ. 2101) สมัยราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในสเปนทรงครองราชย์ในนามของพระเจ้าการ์โลสที่ 1 แห่งสเปน เป็นประมุขแห่งดัชชีเบอร์กันดี (ในปี พ.ศ. 2049 - 2098) กษัตริย์แห่งสเปน (พ.ศ. 2059 - 2099) พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนเปิลส์และราชอาณาจักรซิซิลี (พ.ศ. 2059 - 2097) อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย (พ.ศ. 2062 - 2064) และจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พ.ศ. 2073 - 2099)
พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งคาสตีล (Philip I of Castile, พ.ศ. 2021-พ.ศ. 2049) และพระนางโจแอนนา (Joanna of Castile, พ.ศ. 2022 - พ.ศ. 2098) พระอัยกาคือพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอนและจักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ส่วนพระอัยกีคือสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลลาที่ 1 แห่งคาสตีลและแมรีแห่งเบอร์กันดี พระปิตุจฉาคือแคเธอรีนแห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษพระมเหสีองค์แรกในพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ
จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ประสูติที่เมืองเกนท์ในประเทศเบลเยี่ยมในปัจจุบัน เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 1500 ทรงเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งคาสตีลและพระนางโจแอนนา โดยพระองค์นั้นมีสิทธิ์ในราชบัลลังก์ทั้งสเปนและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยผ่านทางสายทั้งบิดา และ มารดาต่อไปนี้
1.  พระองค์มีสิทธิ์บนบัลลังก์สเปน โดยทางสายพระมารดาโดยพระนางโจแอนนาเป็น พระราชธิดาของพระนางอิสซาเบลล่าแห่งคาสติลล์และพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ แห่ง อารากอน
2.  พระองค์มีสิทธิ์บนบัลลังก์จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยทางสายพระราชบิดา โดย พระเจ้าฟิลิเปที่ 1 แห่งสเปนทรงเป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิแม็กซิมิเลี่ยนที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ขึ้นบัลลังก์สเปน.
พระนางอิสซาเบลล่าแห่งคาสติล สวรรคตในปี 1506 ในพินัยกรรมของพระนางได้ยกราชสมบัติคาสติลให้เจ้าชายคาร์ล หรือการ์โลส ผู้เป็นพระราชนัดดาโดยให้พระเจ้าเฟอร์ดินานด์แห่งอารากอนเป็นผู้สำเร็จราชการแต่พระเจ้าเฟอร์ดินานด์กลับให้เจ้าชายฟิลลิปรูปงามผู้เป็นพระราชบิดาของเจ้าชายชาร์ลสครองราชย์แทนเป็นพระเจ้าฟิลิเปที่ 1 แห่งคาสติล แต่หลังจากที่พระเจ้าฟิลิเปสวรรคต พระองค์ก็ได้เป็นกษัตริย์คาสติลอยู่ดี
แต่เมื่อ พระเจ้าฟิลิเปสวรรคตในปีเดียวกัน พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ กลับให้ พระนางฮวนนา เป็นกษัตริย์แทนและจับพระนางฮวนนาไปขังในสำนักชีเสียอย่างนั้นและพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ก็สถาปนาตนเป็นผู้สำเร็จราชการแทน จนถึงปี 1516 ระหว่างนั้น เจ้าชายชาร์ลสได้กลับไปที่ เบอร์กันดี และเรียนรู้ศิลปวิทยาการในยุคเรเนซองก์มากขึ้น จนถึงปี 1516 พระเจ้าเฟอร์ดินานด์สวรรคต พระองค์ได้เป็นกษัตริย์สเปน
ปัญหาในสเปน.
พระเจ้าชาร์ลสที่ 5 เดินทางจากเกนต์ มาถึงสเปนในปี 1517 โดยระหว่างนี้ที่สเปน ผู้สำเร็จราชการคือ สังฆราช จิมิเนส เมื่อพระองค์เดินทางมาถึงสเปนพระองค์พบปัญหาทันทีคือ
1.     การปกครองในแคว้นต่างๆของสเปนนั้น มีความแตกต่างกันอย่างมาก แคว้นคาสติลนั้น พระองค์มีอำนาจเต็มที่ แต่แคว้น อารากอน คาตาลุญญา และ นาวาร์ นั้นไม่ใช่ เพราะแคว้นเหล่านี้มีระบอบอภิสิทธิ์ หรือ Fueros อยู่ ซึ่งมีอำนาจตรวจสอบกษัตริย์ได้ คล้ายๆกับที่อังกฤษ
2.    ชาวสเปนมองว่าพระองค์เป็นชาวต่างชาติ เพราะพระองค์เสด็จพระราชสมภพในเนเธอร์แลนด์ และทรงตรัสภาษาสเปนไม่ได้ดีนัก ทำให้ชาวสเปนมองพระองค์อย่างรังเกียจอย่างไรก็ดี พระองค์ก็ทรงเป็นคนเคร่งศาสนาเหมือนกับชาวสเปน ทำให้ชาวสเปน (อย่างน้อยก็ในคาสติล) เริ่มนิยมในตัวพระองค์มากขึ้น เพราะพระองค์มีนิสัยคล้ายชาวสเปน (ชาวสเปนเคร่งศาสนาเพราะตัวเองต้องทำสงครามครูเสดกับพวกมัวร์ ที่เรียกกันว่า เรกองกิสตา อยู่ถึง 760 ปี ตั้งแต่ปี 732 จนถึงปี 1492 ซึ่งนิสัยนี้จะติดอยู่กับคนสเปนจนถึงทุกวันนี้) พระเจ้าชาร์ลสในวัย 17 พรรษาก็ต้องแก้ปัญหาในสเปน โดยเฉพาะความขัดแย้งที่มีมาตั้งแต่สมัย กษัตริย์คาทอลิก (พระเจ้าเฟอร์ดินานด์แห่งอารากอน และ สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลลาแห่งคาสติล) ที่ยังแก้ไขไม่ลุล่วง จนถึงปี 1519 เหตุการณ์ร้ายแรงจะเกิดขึ้นในอีกฟากของยุโรปที่ราชสำนักจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ขึ้นเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์.
ปี 1519 จักรพรรดิแมกซิมิเลียนที่ 1 พระราชอัยกา(ปู่)ของพระเจ้าชาร์ลส เสด็จสวรรคตที่ พระราชวังในเวียนนาออสเตรียและจะมีการเรียกประชุมเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก
อีกครั้งซึ่งมีคู่แข่งทั้งหมด 3 คน ในการชิงตำแหน่งคราวนี้ คือ
1.  พระเจ้าชาร์ลส หรือ คาร์ลอสที่ 1 แห่งสเปน พระราชนัดดาของจักรพรรดิแมกซิมิเลียน
2.  พระเจ้าฟรังซัวร์ที่ 1 แห่ง ฝรั่งเศส
3.  พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 แห่ง อังกฤษ
แต่จักรพรรดิแมกซิมิเลียนได้เตรียมการณ์ก่อนสวรรคตได้แล้ว ซึ่งจะเป็นรากฐานให้ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คครองอำนาจในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไปอีก 290 ปี
นั่นคือ พระองค์ได้ติดต่อให้ โจฮัน ยาคอบ ฟุกเกอร์ นักธนาคารชาวยิว ซึ่งเป็นเจ้าของธนาคารฟุกเกอร์ ซึ่งว่ากันว่ารวยที่สุดในโลกในศตวรรษที่ 16 ทำการติดสินบนเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกทั้ง 7 ให้เลือกฝั่งพระเจ้าคาร์ลอสที่ 1 ให้เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์พระองค์ใหม่ โดยพระองค์จะพระราชทานเหมืองเงินที่ ออกสเบิร์ก (Augsburg) เป็นกรรมสิทธิ์ของธนาคารฟุกเกอร์แต่เพียงผู้เดียว เป็นรางวัลในครั้งนี้
ผลออกมาคือ พระเจ้าคาร์ลอสที่ 1 ได้เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และจักรพรรดิยาภิเษกเป็น จักรพรรดิคาร์ลที่ 5แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ซึ่งพระองค์จะครอบครองดินแดนในยุโรปถึง 1 ใน 4 ทั้ง เนเธอร์แลนด์ เบลเยี่ยม ลักเซมเบิร์ก เยอรมนี ลีชเทินชไตน์ ออสเตรีย ฮังการี เช็กเกีย อิตาลีตอนเหนือ และ สเปน
กบฎคอมมูนในสเปน.
ปัญหาในสเปนที่กล่าวไปแล้วในตอนต้นว่า แต่ละแคว้นในสเปนไม่ได้มีเอกภาพที่แท้จริง นับแต่การรวมชาติสเปน ในสมัยของกษัตริย์คาทอลิก ในปี 1469 โดยเฉพาะปัญหาของอภิสิทธิ์ชน ในแคว้น คาทาโลเนีย ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ที่พระองค์ต้องประสบตลอดรัชสมัย และมันจะทำให้เกิดกบฏคอมมูนขึ้นในปี 1524
ซึ่งพระองค์พยายามเรียกร้องทหารมาจากแคว้นอรากอน แต่ไม่ได้ผล แคว้นอรากอนไม่ส่งอะไรมาช่วยพระองค์เลย ทำให้พระองค์ตัดสินใจใช้ทหารจากคาสติล และ โลว์แลนด์ มาปราบปรามกบฏคอมมูนในคาทาโลเนีย และ แคว้นบาสก์ อย่างเด็ดขาด แต่กบฏคอมมูนนี้จะส่งผลกับสเปนดังนี้
1.  แคว้นคาสติลต้องแบกรับภาระหนักในเรื่อง ภาษี และ กองทหาร ซึ่งกว่าจะแก้ไขได้สำเร็จต้องรอไปจนถึง รัชสมัย พระเจ้าฟิลิเปที่ 5 ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์บูร์บอง ในสเปน
2.  แคว้นต่างๆยังคงอำนาจของ Fueros ได้ต่อไป ทำให้สร้างปัญหาในการปกครองให้กับพระองค์
ดังนั้น พระองค์จึงไม่ค่อยอยู่ที่สเปน พระองค์กลับไปอยู่ที่ เบอร์กันดีเป็นหลักมากกว่า
ปัญหาในเยอรมนี.