pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แบบคู่ (ชายคู่หญิง หรือการแข่งแบบ "แพร์")
มีลักษณะคล้ายคลึงกับแบบเดี่ยว คือมีท่าบังคับแบบให้ทำแยกต่างหาก หรือต่างคนต่างทำ ลักษณะเช่นเดียวกับประเภทเดี่ยว ส่วนที่แตกต่างก็คือ จะมีท่าบังคับเพิ่มเติมคือ การกระโดดแบบโยน (โทรว์จัมพ์) ลักษณะคือการที่ฝ่ายชายอุ้มฝ่ายหญิงขึ้นแล้วโยนขึ้นให้ฝ่ายหญิงหมุนตัวกลางอากาศ ต่างจากการกระโดดแบบธรรมดา ซึ่งต้องกระโดดขึ้นด้วยเท้าของตนเอง, การยก (ลิฟท์) คือการที่ฝ่ายชายยกฝ่ายหญิงขึ้นให้ร่างกายฝ่ายหญิงอยู่สูงกว่าศีรษะฝ่ายชายอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง เป็นต้น การแข่งขันแบบคู่จะได้รับความนิยมจากผู้ชมเนื่องจากมีการแสดงที่มีการช่วยกันของทั้งสองฝ่าย ทำให้ท่าทางการแสดงออกดูฝาดโผน งดงาม ทั้งยังต้องมีการแสดงออกถึงความพร้อมเพรียงในการแสดงทั้งการแสดงแบบต่างคนต่างทำ หรือท่าบังคับแบบคู่ก็ตาม ดังนั้น แม้การทำท่า "สไปรอล" จะเป็นท่าที่บังคับสำหรับฝ่ายหญิงเท่านั้นในการแข่งขันแบบเดี่ยว แบบคู่กลับมีการทำท่านี้ทั้งสองฝ่าย
แบบไอซ์แดนซิง (ชายคู่หญิง หรือ "ไอซ์แดนซิง")
ในอดีตเคยมีผู้เรียกว่า "สเกตลีลาส" ต่างจากแบบคู่คือ มีการให้คะแนนการก้าวเท้าเป็นหลัก (ฟุตเวิร์ก) ให้สอดคล้องกับเพลงที่แข่งขัน โดยการยก (ลิฟท์) นั้นมีการบังคับว่า ฝ่ายชายต้องไม่ยกฝ่ายหญิงขึ้นสูงกว่าระดับของหัวไหล่ของฝ่ายชาย
การกระโดด.
การกระโดดในสเกตลีลา นั้นเป็นกระบวนการเริ่มตั้งแต่การโดยลอยตัวขึ้น หมุนตัวกลางอากาศ และ การลงสัมผัสพื้น การกระโดดนั้นมีหลายประเภท แยกออกโดย ท่าทางของการกระโดดขึ้น การลงสัมผัสพื้น และ จำนวนรอบของการหมุนตัวกลางอากาศ
นักสเกตโดยส่วนใหญ่นิยมหมุนตัวทวนเข็มนาฬิกา แต่ก็มีบางคนที่หมุนตัวตามเข็มนาฬิกา มีนักสเกตจำนวนน้อยคนที่จะหมุนตัวได้ทั้งสองทิศทาง ดังนั้นการอธิบายถึงลักษณะการกระโดดด้านล่างนี้ จะใช้หมายถึงการกระโดดเพื่อหมุนในทิศทางทวนเข็มนาฬิกา
การกระโดดในสเกตลีลามีอยู่ 6 ประเภทหลัก โดยการกระโดดทั้ง 6 ปรเภทนี้จะลงสัมผัสพื้น บนคมมีดด้านนอกของเท้าขวา (สำหรับการหมุนตัวทวนเข็มนาฬิกา ทั้งแบบรอบเดียว หรือ หลายรอบ) แต่แตกต่างกันตอนกระโดดขึ้น ลักษณะของการกระโดดขึ้นสามารถแยกได้เป็นสองประเภทหลัก ๆ คือ การกระโดดใช้ปลายเท้า (toe jumps) และ การกระโดดใช้คมมีด (edge jumps) (รายละเอียดด้านล่างอธิบายถึง การกระโดดหมุนตัวทวนเข็มนาฬิกา ส่วนการหมุนตัวตามเข็มนาฬิกานั้นจะสลับข้างกัน)
การกระโดดแบบใช้ปลายเท้า หรือโทจัมพ์ (Toe Jumps) หรือการกระโดดโดยใช้โทพิก
การกระโดดใช้คมมีด หรือเอดจ์จัมพ์ (Edge jumps) นั้นจะไม่มีการใช้โทพิกส์ช่วยในการกระโดด ซึ่งหมายถึงนักกีฬาจะโดดขึ้นโดยใช้ใบมีดส่งตัวขึ้นเท่านั้นแบ่งออกเป็น
นอกเหนือจากการกระโดดดังกล่าวข้างต้น ยังมีการกระโดแบบอื่นๆ ซึ่งปกติใช้ในการเล่นแบบเดี่ยว ใช้ในการเชื่อมโยงความต่อเนื่องระหว่างท่าต่างๆ หรือใช้ในการเน้นท่าก้าวต่อเนื่อง หรือ "สเต็บซีเคว้นซ์" (Step Sequences) ซึ่งตามกฎของ ISU จะมิได้พิจารณาคะแนนเช่นเดียวกับการกระโดดทั่วไป แต่จะนำไปพิจารณาในคะแนนของการก้าวเท้าต่อเนื่องแทน
การกระโดดนั้น นอกจากจะแยกกระโดด แยกเป็นท่าเดี่ยว ๆ แล้ว ยังสามารถเป็น การกระโดดแบบต่อเนื่อง หรือ การกระโดดแบบเป็นชุด (in combination or in sequence) หลายท่าได้ โดยมากแล้วการกระโดดแบบเป็นชุด หรือ "คอมบิเนชัน" นั้น มักนิยมโดยการกระโดดใด ๆ ก็ได้ก่อนจากท่าหลักทั้ง 6 แล้วจึงกระโดดตามทันทีหลังจากเท้าขวาสัมผัสพื้นแล้ว โดยมักกระทำท่า โทลูป หรือ ลูป ตามเนื่องจากทั้งสองท่านี้จะกระโดดจากเท้าขวาอยู่แล้ว แต่หากถ้าต้องการกระโดดด้วยท่าที่ต้องกระโดดขึ้นจากเท้าซ้าย มักจะแสดงท่า "ครึ่งลูป" ทันทีที่เท้าขวาสัมผัสพื้นเพื่อปรับเท้าหลักให้ยืนด้วยเท้าซ้ายก่อนจะกระโดดท่าอื่นที่ต้องการต่อไป เรียกการกระโดดต่อเนื่องเช่นนี้ว่า "ซีเคว้นเซส" โดยการกระโดดแบบชุดนั้น นักกีฬาสามารถกระโดดต่อเนื่องกี่ครั้งก็ได้ ตามความสามารถของนักกีฬา ปัจจุบันมักจะพบเห็นการกระโดดแบบคอมบิเนชัน มากกว่าแบบ ซีเคว้นเซส ในการแข่งขัน และการกระโดดแบบเป็นชุดยังเป็นท่าบังคับในการแข่งขันโปรแกรมสั้นประเภทเดี่ยวด้วย
การหมุนตัว.
การหมุนตัว หรือ เรียกในภาษาอังกฤษ ว่า สปิน (spin) แบ่งออกเป็นหลายประเภทตาม ตำแหน่งของแขน ขา และ มุมของหลัง การหมุนตัวนั้นเป็นการหมุนบนส่วนโค้งของใบมีด ในตำแหน่งที่อยู่หลังโทพิกส์เล็กน้อย (คนส่วนใหญ่เข้าใจผิดว่าการหมุนตัวนั้นทำบนโทพิกส์) ส่วนโค้งของใบมีดนี้ภาษาอังกฤษเรียกว่า บอลของเท้า (ball of the foot) ซึ่งใช้หมายถึงส่วนโค้งมนที่ยื่นออกมา ท่าหมุนตัวมีเกณฑ์การแบ่งระดับความยากไว้ 4 ระดับ โดยปกตินักกีฬาชั้นนำจะทำท่าได้ในระดับ 3 และ 4 บางครั้งจะมีการหมุนโดยรวมเอาหลาย ๆ ท่ามาแสดงต่อเนื่องกัน เรียก "คอมบิเนชันสปิน (Combination Spin) โดยการหมุนต่อเนื่องนี้ สามารถเปลี่ยนแสดงท่าต่อไปโดยจะเปลี่ยนเท้าที่ทำการหมุนหรือไม่ก็ได้
การหมุนตัวนั้น ทำบนเท้าข้างใดก็ได้ หากนักสเกตหมุนตัวในทิศทวนเข็มนาฬิกา โดยหมุนบนเท้าขวาจะเรียก "หมุนไปข้างหน้า" หรือ "ฟอร์เวิร์ดสปิน" (forward spin) หากหมุนอยู่บนเท้าขวาจะเรียกว่าเป็นการ"หมุนกลับหลัง" หรือ "แบ็กสปิน" (back spin)
สเต็บ และ เทิร์น (step and turn).
ลำดับการก้าวเป็นองค์ประกอบบังคับหนึ่งในการแข่งขัน โดยในการแข่งขันจะเป็นการนำเอาการก้าวเท้าต่าง ๆ มาลำดับเป็นขั้นตอนโดยนักกีฬาเป็นผู้กำหนด เรียกว่า "สเต็บซีเคว้นเซส" ลำดับการก้าวนี้หมายถึงการผสมผสานระหว่างการหันตัว การก้าวเท้า การกระโดดสั้น และ การเปลี่ยนคมมีด (การเปลี่ยนเอจ) ที่สัมผัสพื้น โดยลำดับของการแสดงเหล่านี้อาจกระทำติดต่อกันในระหว่างเคลื่อนที่ไปรอบสนามแบบเป็นเส้นตรง เป็นวง หรือ เป็นรูปตัว S
ลักษณะการเลี้ยวซึ่งนักสเกตใช้ประกอบในลำดับการก้าวมีหลายชนิด ดังนี้
สเต็บซีเคว้นเซสมีการแบ่งเกณฑ์การให้คะแนนความยากเป็น 4 ระดับ จากความเร็ว จำนวนท่า และความยากง่ายของท่าต่าง ๆ โดยนักกีฬาชั้นนำจะนิยมบรรจุท่า และความเร็วเพื่อให้ได้คะแนนความยากระดับ 3 มีเพียงไม่กี่คนจะใช้ระดับความยากที่ระดับ 4
สไปรอล .
คือท่าบังคับอย่างหนึ่งในการแข่งขัน (ยกเว้นการแข่งขันฝ่ายชายเดี่ยวจะไม่ถือว่าเป็นท่าบังคับ) ลักษณะการแสดงเป็นการเคลื่อนที่บนน้ำแข็งด้วยเท้าข้างใดข้างหนึ่งเพียงข้างเดียว โดยมีข้อกำหนดว่า เท้าข้างที่เป็นเท้าอิสระจะต้องยกขึ้นอย่างน้อยเหนือสะโพกของนักกีฬา
ท่านี้มีการดัดแปลงท่าทางในหลายลักษณะ ซึ่งสามารถทำได้ในหลายท่าทาง เช่นการยกขาด้านหน้า หรือด้านหลัง แม้กระทั่งการชูเท้าขึ้นเหนือศีรษะเป็นต้น การทำท่าสไปรอลนี้สามารถนำมาทำต่อเนื่องกันซึ่งเรียกว่า "สไปรอลซีเคว้นเซส" โดยอาจทำได้โดยการเปลี่ยนคมมีดในการเคลื่อนที่ หรือแม้กระทั่งการเปลี่ยนการยกเท้า หรือการสลับเท้าที่เคลื่อนที่ก็ได้
กติกา การแข่งขัน.
กติการการแข่งขัน จะถูกตราขึ้นโดย "สหพันธ์สเกตน้ำแข็งนานาชาติ" หรือ ISU ซึ่งจะเป็นผู้ออกกฎกติกาของการแข่งขันระดับนานาชาติ หรือแม้กระทั่งการแข่งขันในระดับโอลิมปิกก็ตาม โดยการแข่งขันประเภทเดี่ยว หรือคู่ จะมีการแข่งขัน 2 ครั้งต่อการแข่งขัน คือการแข่งขันโปรแกรมสั้น หรือShort Program (SP) และการแข่งขันโปรแกรมยาว หรือ Long Program (LP) ซึ่งบางครั้งจะเรียก Free Skate (FS) โดยโปรแกรมสั้นจะมีการเรียกให้แสดงท่าบังคับน้อยกว่าโปรแกรมยาว และจะสิ้นสุดลงเร็วกว่าโปรแกรมยาว ทำให้คะแนนในรอบโปรแกรมสั้นจะต่ำกว่าคะแนนในรอบโปรแกรมยาว บางครั้งในการแข่งขันระดับใหญ่เช่นการแข่งขันชิงแชมป์โลก หรือโอลิมปิก จะใช้การแข่งขันแบบ Short Program เพื่อตัดนักกีฬาที่คะแนนน้อยออกจากการแข่งขันเพื่อทำให้รอบ Long Program มีนักกีฬาที่ผ่านเข้ารอบน้อยลงเพื่อความกระชับในการแข่งขัน
ส่วนในการแข่งขันแบบ Ice Dancing นั้นมีการแข่งขัน 2 รอบคือ รอบเพลงบังคับ (compulsory dances) และรอบเพลงอิสระ ซึ่งการแข่งขันจะค่อนข้างคล้ายคลึงกับการแข่งขันในกีฬาลีลาศ (Dance Sport) กล่าวคือ ในรอบเพลงบังคับนั้น นักกีฬาต้องแข่งขันในจังหวะ และเพลงที่กรรมการการแข่งขันจะเป็นผู้กำหนดให้ ดังนั้นนักกีฬาทุกคู่จะต้องแข่งขันในจังหวะเดียวกัน หากแต่รอบเพลงอิสระนั้น นักกีฬาจะสามารถแข่งขันในเพลง และจังหวะที่นักกีฬาเป็นผู้กำหนดขึ้นเองได้
ระบบคะแนน 6.0.
เป็นระบบการให้คะแนนแบบเก่า ซึ่งจะให้คะแนนเป็น 2 ประเภทคือ คะแนนด้านเทคนิค (technical merit) และคะแนนด้านความสวยงาม (presentation) ในทั้งการแข่งขันประเภทโปรแกรมสั้น และโปรแกรมยาว โดยคะแนนเต็มของกรรมการแต่ละท่านคือ 6.0 ในแต่ละด้าน ทั้งนี้ผู้ที่ได้รับคะแนนสูงสุดจากทั้งโปรแกรมสั้น และโปรแกรมยาวรวมกันจะได้เป็นผู้ชนะ โดยคะแนนในโปรแกรมสั้นจะมีน้ำหนักคะแนนรวมน้อยกว่าคะแนนในโปรแกรมยาว ของกรรมการทุกท่านรวมกัน ระบบคะแนนนี้ได้ประสบปัญหาในหลายด้าน ทั้งเรื่องความเอนเอียงไม่เป็นธรรมของกรรมการ รวมถึงความสามารถของกรรมการที่จะน้ำหนักคะแนนได้อย่างลงตัว อย่างไรก็ดีระบบคะแนนแบบ 6.0 ได้ถูกใช้จนกระทั่งได้มีปรับเปลี่ยนเป็นระบบใหม่ในปี ค.ศ. 2006 ในการแข่งขันนานาชาติในปีดังกล่าว รวมถึงโอลิมปิกฤดูหนาวที่เมืองตูรินในปีเดียวกันเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
ระบบคะแนน ISU.
ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวปี ค.ศ. 2002 ระหว่างการแข่งขันประเภทคู่ ซึ่งมีผู้ชนะเลิศ 2 ประเทศ คือรัสเซีย และแคนาดา ทำให้คณะกรรมการของ ISU ได้มีการประชุมเพื่อหาข้อสรุปในการปรับปรุงระบบการให้คะแนนที่เป็นธรรมมากยิ่งขึ้นในปี ค.ศ. 2004 โดยได้มีข้อสรุปและประกาศใช้กับการแข่งขันในนานาชาติในกำกับดูแลของ ISU เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2006 รวมถึงการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวที่เมืองตูรินประเทศอิตาลี
ระบบการให้คะแนนใหม่นี้จะแบ่งการให้คะแนนออกเป็น "คะแนนท่าบังคับ" และ "คะแนนส่วนประกอบโปรแกรม"
คะแนนของท่าบังคับ (Total Element Score หรือ TES) นี้จะแยกการให้คะแนนออกเป็นแต่ละท่าแล้วจะนำคะแนนในแต่ละท่ามารวมกัน เรียกว่า "คะแนนรวมท่าบังคับ" โดยในคะแนนของแต่ละท่าจะมี "คะแนนมาตรฐาน"(Base Value) ซึ่งจะมีการกำหนดไว้ล่วงหน้าตามความยากง่ายของแต่ละท่าโดย "ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิค" และอีกหน้าที่หนึ่งของผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคก็คือะทำการย้อนดูวิดีโอหลังจากแข่งขันเสร็จสิ้นเพื่อดูความสมบูรณ์แบบของการแสดงท่าต่าง ๆ ในแง่ของการทำผิดกติกา เช่นการโดดขึ้นผิดคมมีด หรือความครบรอบการหมุนตัวกลางอากาศของนักกีฬาภายหลังการสัมผัสพื้น เป็นต้น ในขณะเดียวกัน กรรมการทั้ง 12 คนจะทำหน้าที่ให้คะแนนในส่วนของ "คะแนนความสมบูรณ์แบบ" (Grade Of Execution หรือ GOE) ซึ่งจะมีระดับคะแนนตั้งแต่ -3 จนถึง +3 โดยอ้างถึงกฎการให้คะแนนความสมบูรณ์ในคู่มือกรรมการของ ISU ทั้งนี้คะแนนดิบจากกรรมการทั้ง 12 คนจะถูกตัดสุ่มโดยระบบคอมพิวเตอร์ ให้เหลือเพียง 9 คน จากนั้นจะนำคะแนนดังกล่าวมาตัดคะแนนที่สูงสุด และต่ำที่สุดออก เหลือเพียงคะแนนนจากกรรมการ 7 คนแล้วจึงนำมาหาค่าเฉลี่ย ทำให้ระดับของ GOE จะไม่มีค่าเกิน +3 และต่ำว่า -3 ได้ ดังนั้นเมื่อนักกีฬาทำท่าบังคับเสร็จสิ้นในแต่ละท่า ก็จะมีการนำคะแนนในส่วนของ "คะแนนมาตรฐาน" ที่ได้จากผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิค มารวมกับคะแนนเฉลี่ยของ "คะแนนความสมบูรณ์แบบ" หรือ GOE ออกมาเป็นคะแนนรวมของแต่ละท่า ตัวอย่างเช่น นักกีฬาทำท่ากระโดด ดับเบิ้ลเอ็กเซล (โดดเอกเซล 2 รอบ) ซึ่งท่านี้มีคะแนนมาตรฐานอยู่ที่ 3.5 (แต่ละท่าจะมีคะแนนมาตรฐานความยากง่ายไม่เท่ากัน) ซึ่งนักกีฬาแสดงได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้คณะกรรมการทั้ง 12 คนให้คะแนน ความสมบูรณ์แบบ หรือ GOE เฉลี่ยและสุ่มโดยเครื่องคอมพิวเตอร์ อยู่ที่ 1.71 (ไม่เกิน 3 คะแนน) คะแนนจะถูกนำมารวมกันได้เป็น 5.21 (3.5+1.71) แต่หากถ้านักกีฬาคนดังกล่าว แสดงท่านี้โดยมีการนำมือสัมผัสพื้นขณะที่เท้าลงถึงพื้น คะแนนเฉลี่ยจากกรรมการทั้ง 12 ออกมาเป็น -1 ก็จะนำมาหักจากคะแนนมาตรฐานเหลือเพียงคะแนนรวมที่ 2.5 เป็นต้น
คะแนนองค์ประกอบของโปรแกรมการแสดง (Program Components Score หรือ PCS) คล้ายกับลักษณะการให้คะแนนความสวยงามของการแสดง (Presentation Score) ในระบบ 6.0 ซึ่งจะแบบหัวข้อการให้คะแนนเป็นลำดับดังนี้
โดยจะมีคะแนน "ตัวคูณ" หรือ Factor นำมาคิดคำนวณกับคะแนนเฉลี่ยจากกรรมการแต่ละคนที่สุ่มมาจากคอมพิวเตอร์ ก่อนนำคะแนนทั้งหมดมารวมกันกลายเป็น PCS
คะแนนทั้งหมดในส่วนของ TES และ PCS นี้จะนำมารวมกันครั้งสุดท้ายเป็น "คะแนนรวม" (Total Segment Score) ของแต่ละโปรแกรม ด้วยจำนวนท่าและเวลา ทำให้คะแนนรวมของ Short Program จะน้อยกว่า Long Program ดังนั้น นักกีฬาที่ทำคะแนน Short Program ได้น้อยแต่หากทำคะแนน Long Program ซึ่งสามารถแสดงท่าได้มากกว่าได้ดี ก็มีโอกาสจะพลิกกลับมาชนะได้
กีฬาสเกตน้ำแข็งในปัจจุบัน.
นับแต่เริ่มต้นประวัติศาสตร์อันยาวนานมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 กีฬานี้ได้พัฒนาอย่างต่อเนื่องและแพร่หลายในประเทศต่าง ๆ ของทวีปยุโรป จากนั้นได้กลายเป็นที่นิยมในทวีปอเมริกาเหนือเนื่องจากภาพยนตร์ต่าง ๆ ที่นำเอากีฬาชนิดนี้มาเป็นโครงเรื่อง จากนั้นก็ได้เป็นที่นิยมเรื่อยมา และได้กลายเป็นที่นิยมเพิ่มขึ้นอย่างมากในอเมริกาหลังจากที่อเมริกาได้กลายเป็นแชมป์โอลิมปิกฤดูหนาวหลายปีติดต่อกัน รวมถึงการมีนักกีฬาผู้ยิ่งใหญ่ของสหรัฐอเมริกาอย่าง มิเชล กวาน (Michelle Kwan) ผู้ซึ่งได้รับคำนิยมให้เป็นนักสเกตผู้ยิ่งใหญ่ของอเมริกาตลอดไป และเข้าสู่ทุกทวีปของโลก โดยสังเกตได้จากปัจจุบัน ได้มีนักกีฬาสเกตน้ำแข็งจากทุกทวีปทั่วโลก โดยเฉพาะนักกีฬาในระดับแนวหน้านั้นมิได้จำกัดแค่เพียงกลุ่มนักกีฬาในแถบทวีปยุโรป หรืออเมริกาเท่านั้น แต่ได้มีนักกีฬาแนวหน้าในทวีปเอเชียหลายคนขึ้นทำเนียบแนวหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อาทิเช่น อาราคาวะ ชิซูกะ (Shizuka Arakawa) (ญี่ปุ่น) เจ้าของเหรียญทองโอลิมปิก 2006 อาซาดะ มาโอะ (Mao Asada) (ญี่ปุ่น) แชมป์โลกปีค.ศ. 2008 หรือแม้แต่ คิม ยูนา (Yu-na Kim) (เกาหลีใต้) แชมป์โลกคนปัจจุบัน (ค.ศ. 2009) ทำให้เป็นที่พอให้สรุปได้ว่า กีฬานี้เป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมของคนทั้งโลกไปเสียแล้ว โดยเฉพาะในโซนเอเชียนั้น การชิงชนะเลิศระหว่าง "อาซาดะ มาโอะ" และ "คิมยูนา" นั้นถือเป็นคู่หลักที่ทุกคนทั่วโลกกำลังให้ความสนใจเป็นประวัติการณ์ (และในปัจจุบัน (ค.ศ. 2009) มีนักสเกตลีลาหญิง 2 คนนี้เท่านั้นที่มีคะแนนรวมสูงเกิน 200 แต้ม) ซึ่งสถิติโลกคะแนนรวม และคะแนนแยกตามโปรแกรมสั้น และโปรแกรมยาว เป็นของ "คิม ยูนา" ซึ่งได้ทำไว้ล่าสุดที่การแข่งขัน สเกตน้ำแข็งโลกปี 2009 ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเธอได้ทำลายสถิติโลกในโปรแกรมสั้น และผลคะแนนรวม และถือเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้คะแนนรวมเกินกว่า 200 คะแนนเป็นคนแรก ก่อนที่ อะซาดะ มาโอะ จะทำได้ในการแข่งขัน เวิร์ลทีม แชมเปี้ยนชิปในปีเดียวกัน แต่กระนั้นก็ยังไม่สามารถทำลายสถิติโลกของ "คิม ยูนา" ได้ สำหรับประเภทชายนั้น นับแต่นักกีฬาชายจากประเทศรัสเซีย ได้ครองความเป็นใหญ่บนลานน้ำแข็งระดับนานาชาติมาเป็นระยะเวลานาน นับแต่ อเล็กซี ยากูดิน (Alexei Yagudin) ได้เหรียญทองโอลิมปิกฤดูหนาวในปี 2002 และ เยฟกินี ปูเชงโก (Evgeni Plushenko) ผู้เป็นเจ้าของเหรียญทองในปี 2006 ได้สิ้นสุดความยิ่งใหญ่ลงเนื่องจากภายหลังเสร็จสิ้นการแข่งขัน นักกีฬาทั้งสองได้ประกาศอำลาการวงการไปอย่างน่าเสียดาย ทำให้นักกีฬาจากชาติอื่น ๆ อาทิ ไบรอัน จูแบร์ (Brian Joubert) จากฝรั่งเศส หรือแม้แต่ ทากาฮาชิ ไดสุเกะ (Daisuke Takahashi) จากประเทศญี่ปุ่น มีโอกาสแทรกขึ้นมาอยู่ในอันดับต้น ๆ ของโลกได้ไม่ยากเย็น นับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการสเกตลีลาในประเทศรัสเซีย ก่อนที่ไม่นานมานี้จะมีกระแสข่าวออกมาว่า เยฟกินี ปูเชงโก กำลังหารือกับสหพันธ์สเกตน้ำแข็งรัสเซีย เกี่ยวกับการขอกลับมารับใช้ชาติอีกครั้ง เพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน โอลิมปิกฤดูหนาวปี 2010 ณ นครแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา นับเป็นข่าวใหญ่ของวงการสเกตลีลาชายเลยทีเดียว
กีฬาสเกตน้ำแข็งในประเทศไทย.
กีฬาสเกตน้ำแข็งเริ่มต้นในประเทศไทยมาเป็นระยะเวลานานแล้ว นับตั้งแต่ลานสเกตน้ำแข็งยุคแรกได้ถือกำเนิดขึ้น จนไปถึงลานสเกตน้ำแข็งมาตรฐานแห่งแรกในประเทศไทยที่เกิดขึ้นที่ "เวิร์ลเทรดเซ็นเตอร์" ซึ่งเวลานั้นได้รับความนิยมอย่างมาก จนถึงขนาดที่ได้มีลานสเกตน้ำแข็งเกิดขึ้นมากมายทั้งกลางเมือง และชานเมืองของกรุงเทพมหานคร รวมถึงต่างจังหวัดอย่างเช่นที่จังหวัดเชียงใหม่ก็ตาม จนกระทั่งกระแสกีฬานี้ได้ซบเซาลงไป เนื่องจากขณะนั้นยังไม่มีนักกีฬาที่สร้างชื่อเสียงให้วงการนี้อย่างจริงจัง ทำให้การเล่นกีฬานี้เปรียบเสมือนการเล่นเพื่อความบันเทิงมากกว่าการเล่นเพื่อการกีฬา จนลานต่าง ๆ ได้ทยอยปิดตัวลงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งแม้แต่เวิร์ลดเทรดเซ็นเตอร์ก็ได้ปิดลานสเกตแห่งดังกล่าวอย่างถาวรไปแล้ว แต่เป็นที่น่ายินดีว่า ในปัจจุบัน กีฬาชนิดนี้ เริ่มมีกระแสตอบรับที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งได้มีลานสเกตน้ำแข็งเปิดใหม่อย่าง Zub Zero ที่อาคารศูนย์การค้า ดิ เอสพละนาดย่านรัชดา และรัตนาธิเบศร์ ทำให้ขณะนี้ประเทศไทยมีลานสเกตทั้งสิ้น 7 แห่ง คือที่ ศูนย์การค้าอิมพีเรียลเวิร์ล สำโรง, ศูนย์การค้าอิมพีเรียลเวิร์ล ลาดพร้าว และที่ ศูนย์การค้าดิ เอสพละนาด สาขารัชดา และสาขารัตนาธิเบศร์ Central World ที่ The Rink central อุดร ,ซีคอน ,mega บางนา
มูลนิธิอนุรักษ์พระราชวังพญาไท
มูลนิธิอนุรักษ์พระราชวังพญาไท ในพระอุปถัมภ์ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เดิมชื่อ ชมรมคนรักวัง ก่อตั้งเมื่อปี 2540 โดยคณะบุคคลที่สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และเล็งเห็นคุณค่าในการอนุรักษ์โบราณสถานสำคัญของชาติให้คงอยู่ยืนยาว เป็นมรดกของชาติสำหรับอนุชนรุ่นหลัง จึงรวมกันจัดตั้งเป็นองค์กรพัฒนาเอกชนเพื่อสนับสนุนงานโครงการบูรณะพระราชวังพญาไท และรับสมัครสมาชิกทุกท่านที่มีความสนใจเล็งเห็นคุณค่าและความสำคัญของพระราชวัง เป็นผู้ที่มีความรักหวงแหนงานศิลปวัฒนธรรมของชาติ โดยในเบื้องแรกเก็บค่าสมาชิกเพียงท่านละ 6 บาท (หกบาทถ้วน)
ต่อมา ได้รับพระกรุณาธิคุณจาก สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ทรงรับชมรมไว้ในพระอุปถัมภ์เมื่อปี พ.ศ 2544
ชมรมคนรักวังมีวัตถุประสงค์หลักในการเผยแผ่พระเกียรติคุณของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และหาทุนอนุรักษ์พระราชวังพญาไท ในบริเวณโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า เพื่อจัดทำเป็นพิพิธภัณฑ์ที่สมบูรณ์แบบต่อไป
ชมรมนี้ได้จัดกิจกรรมต่างๆ อย่างสม่ำเสมอ ที่โดดเด่นก็เช่นการแสดงมหาอุปรากร "มัทนา" ซึ่งอาศัยเค้าโครงจากบทพระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 6 เรื่องมัทนะพาธา ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย และการจัดแสดงดนตรีคลาสสิกในพระที่นั่งเทวราชสภารมย์ หรือในบริเวณต่างๆ ของพระราชวังพญาไท เพื่อนำรายได้สมทบทุนของชมรม
ปัจจุบัน ชมรมคนรักวัง ได้พัฒนาเป็นนิติบุคคลตามกฎหมายในชื่อ "มูลนิธิอนุรักษ์พระราชวังพญาไท ในพระอุปถัมภ์ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี" สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอฯ ทรงพระกรุณาโปรดรับมูลนิธิฯ ไว้ในพระอุปถัมภ์ และพระราชทานทุนประเดิมก่อตั้งมูลนิธิฯ เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2549
โหมโรงเพชรรัตน-สุวัทนา
เพลงโหมโรง เพชรรัตน-สุวัทนา เป็นเพลงไทยเดิม ซึ่งประพันธ์ขึ้นใหม่ใน พ.ศ. ๒๕๔๘ โดยนายณรงค์ฤทธิ์ โตสง่า หรือที่รู้จักกันในนาม "ขุนอิน" แห่งภาพยนตร์เรื่องโหมโรง เพื่อเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ในโอกาสฉลองพระชนมายุ ๘๐ พรรษา ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๔๘ และเฉลิมพระเกียรติ พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ในรัชกาลที่ ๖ ในโอกาสที่วันคล้ายวันประสูติครบ ๑๐๐ ปี เมื่อวันที่ ๑๕ เมษายน ๒๕๔๘
บรรเลงสู่สาธารณชนครั้งแรก ณ พระราชวังพญาไท (วังพญาไท) เฉพาะพระพักตร์ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในงานเพชรรัตน-สุวัทนา สองราชนารีในรัชกาลที่ ๖ ซึ่งจัดขึ้นเฉลิมฉลองในโอกาสสำคัญดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๔๘
เอด้า ไบร่อน
พฤศจิกายน พ.ศ. 2548
รายวัน: ไทยรัฐ - เดลินิวส์ - ข่าวสด - แนวหน้า - กรุงเทพธุรกิจ - ผู้จัดการรายวัน - มติชนรายวัน - บางกอกโพสต์ - คม - ชัด - ลึก
1080i เป็นชื่อย่อที่แสดงความสัมพันธ์ของความละเอียดในการแสดงผลในหนึ่งเฟรมภาพกับลักษณะการสแกนภาพ เลข 1080 หมายถึงจำนวนเส้นตามความละเอียดในแนวตั้ง ส่วนตัวอักษร i หมายถึงวิธีการแสดงเส้นแบบอินเตอร์เลซ  ที่หมายถึงการสแกนภาพเส้นคี่ก่อน นั่นคือ เส้นที่ 1, 3, 5, 6...1079 แล้วจึงสแกน 2, 4, 6...1080. 1080i ถือเป็นความละเอียดที่เรียกว่า FHD(Full HD) ของโทรทัศน์ความละเอียดสูง (HDTV) และวีดีโอความละเอียดสูง โดยมีอัตราส่วนแบบจอกว้างที่ 16:9 (ยาว 16 กว้าง 9) ซึ่งมีขนาดจริงที่ 1920 x 1080 หรือ 2.1 ล้านพิกเซล ส่งสัญญาณภาพผ่านสาย Component Video และสาย HDMI
1080i เป็นความละเอียดตามมาตรฐาน ITU หรือ BT.709
สำหรับการแสดงผลขนาด 1080 แบบที่ไม่เป็นอินเตอร์เลซ (non-interlaced) หรือ แบบโปรเกรสซีฟ (progressive) นั้นเรียกว่า 1080p การสแกนแบบนี้ จะสแกนตั้งแต่เส้นที่ 1, 2, 3, ...1080 ตามลำดับ ทำให้มีความชัดมากกว่า 1080i
โทรทัศน์ความละเอียดสูง
โทรทัศน์ความละเอียดสูง  เป็นการถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ ที่มีความละเอียดของภาพ มากกว่าระบบถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์แบบดั้งเดิม (คือระบบเอ็นทีเอสซี, ซีแคม และพาล) โดยสัญญาณดังกล่าวจะแพร่ภาพด้วยระบบดิจิทัล
การถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ความละเอียดสูง สามารถให้ความละเอียดสูงสุด 1920x1080 จุดภาพ (Pixel) ซึ่งมีชื่อเรียกว่า โทรทัศน์ความละเอียดสูงเต็มรูปแบบ (Full HD) ซึ่งเป็นระดับสูงสุดที่สัญญาณภาพจะสามารถรองรับ ระบบการออกอากาศสัญญาณโทรทัศน์ความละเอียดสูง (High-Definition Broadcast) สำหรับความละเอียดของภาพ ที่สามารถแสดงบนจอโทรทัศน์ความละเอียดสูง ในปัจจุบันสูงถึง 3840x2160 จุดภาพ หรือที่เรียกว่า Quad HD ซึ่งเกินจากความสามารถที่สัญญาณโทรทัศน์จะส่งได้ แต่ใช้เฉพาะกับการแสดงภาพความละเอียดสูงจากช่องทางอื่น
บริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งชาติสหรัฐ เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของโลกที่ถ่ายทอดโทรทัศน์ความละเอียดสูงด้วยระบบแอนะล็อก ตั้งแต่ราวคริสต์ทศวรรษ 1980 จากนั้นมีการแพร่หลายไปยังทวีปยุโรปในเวลาไม่นานนัก ซึ่งปัจจุบันการออกอากาศในรูปแบบนี้ นับเป็นเรื่องปกติสำหรับประเทศที่พัฒนาแล้ว วัดจากที่ประมาณการว่า ร้อยละ 90 ของประเทศที่พัฒนาแล้ว ออกอากาศโทรทัศน์ในระบบนี้ทั้งหมด นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 รวมทั้งมีข้อบังคับให้เครื่องรับโทรทัศน์ ที่ผลิตตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 เป็นต้นไป ต้องมีอุปกรณ์รับสัญญาณโทรทัศน์ความละเอียดสูงในตัว โดยอาจต้องต่ออุปกรณ์เสริมบ้างเล็กน้อย และกำหนดให้สัดส่วนของจอภาพเป็น 16:9 ทั้งหมด
สถานีโทรทัศน์ของบริษัทกระจายเสียงแห่งอังกฤษ (BBC) ทำการทดลองออกอากาศโทรทัศน์ ด้วยความละเอียดขนาด 7680x4320 จุดภาพ หรือ 4K โดยเพิ่มความละเอียดขึ้นด้านละ 4 เท่า รวมทั้งหมด 16 เท่าจากโทรทัศน์ความละเอียดสูงเต็มรูปแบบ ถ่ายทำด้วยกล้องพิเศษชื่อ ซูเปอร์ ไฮ-วิชัน (Super Hi-Vision) ซึ่งปัจจุบันมีสามชุดในโลก สำหรับข้อมูลภาพที่ได้จากกล้องชุดนี้ มีขนาด 24 จิกะไบต์ต่อวินาที หากบันทึกวิดีโอดังกล่าวด้วยจานบันทึกแบบแข็งขนาด 1 เทเลไบต์ จะได้ระยะเวลาประมาณ 5 นาที แต่ใช้อุปกรณ์ส่งข้อมูลเฉพาะ ผ่านเคเบิลใยแก้วนำแสง เพื่อไปแสดงผลด้วยจอภาพพลาสมาขนาด 103 นิ้ว ซึ่งเอ็นเอชเคผลิตขึ้นเฉพาะการนี้ และบีบีซีมีโครงการจะทดลองออกอากาศด้วยระบบนี้ ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน ส่วนเอ็นเอชเคคาดว่าในปี พ.ศ. 2563 จะออกอากาศจริงด้วยระบบนี้ ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต
โทรทัศน์ความละเอียดสูงในประเทศไทย.
ประเทศไทยเป็นชาติที่สามในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่เริ่มออกอากาศโทรทัศน์ความละเอียดสูงผ่านดาวเทียม โดยทรูวิชันส์ ทำการทดลองออกอากาศเป็นแห่งแรก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 และเริ่มออกอากาศอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2553 ด้วยระบบโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม DVB-S2 (MPEG-2/HD) ผ่านดาวเทียมไทยคม 5 ในระบบ KU-Band และโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล DVB-C2 ใน 3 ช่องรายการ คือทรูสปอร์ต เอชดี, เอชบีโอ เอชดี และทรูเรียลิตี เอชดี
ก่อนหน้านี้ เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2552 เครือข่ายโทรทัศน์ดาวเทียมเอ็มคอท ดำเนินการทดลองถ่ายทอดสดโทรทัศน์ความละเอียดสูง ผ่านดาวเทียมและเครือข่ายอินเทอร์เน็ตเป็นครั้งแรก ในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 38 จากจังหวัดตรัง และในราวกลางปี พ.ศ. 2554 ทรูวิชันส์ออกอากาศเพิ่มอีก 9 ช่องโทรทัศน์ความละเอียดสูงคือ ทรู สปอร์ต เอชดี 2, เนชันแนล จีโอกราฟิก แชนแนล เอชดี, ดิสคัฟเวอรี เวิลด์ เอชดี, สตาร์ มูฟวีส์ เอชดี, ฟ็อกซ์ แฟมิลี มูฟวีส์ เอชดี, เอเอ็กซ์เอ็น เอชดี, เคเอ็มทีวี เอชดี, ไอ-คอนเสิร์ตส์ เอชดี และทีเอ็นเอ็น 24 เอชดี โดยสมาชิกต้องเปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่ เพื่อรองรับระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูง จึงจะสามารถรับชมได้ ต่อมา ตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสเป็นโทรทัศน์ภาคพื้นดินแบบไม่เสียค่าใช้จ่ายในการรับชมช่องแรกที่ออกอากาศโทรทัศน์ความละเอียดสูง โดยออกอากาศทางโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมไทยคม 5 ในระบบซีแบนด์ โดยต้องใช้กล่องรับสัญญาณที่รองรับระบบ DVB-S2 และผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ในเว็บไซต์ของไทยพีบีเอส
ต่อมา คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ อนุญาตให้กรมประชาสัมพันธ์ (กปส.), บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน), สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก (ททบ.) และองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย (ส.ส.ท.) ร่วมกันทดลองออกอากาศโทรทัศน์ระบบดิจิทัล โดยมอบหมายให้ ททบ.เป็นผู้ดำเนินการ ตั้งแต่เวลา 13:00 น. ของวันศุกร์ที่ 25 มกราคม จนถึงเวลา 12:59 น. ของวันพุธที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เป็นระยะเวลา 6 เดือน ในย่านความถี่ยูเอชเอฟ ช่องสัญญาณที่ 36 ซึ่งแบ่งออกเป็น 8 ช่องรายการ โดยในจำนวนนี้มี 2 ช่องรายการ ที่ดำเนินการทดลองออกอากาศโทรทัศน์ความละเอียดสูง กล่าวคือช่องหนึ่งจะกระจายเสียงและแพร่ภาพรายการโทรทัศน์ความละเอียดสูงซึ่งผลิตโดย ททบ. ส่วนอีกช่องหนึ่งจะทวนสัญญาณ จากช่องรายการของไทยพีบีเอส ซึ่งออกอากาศในระบบความละเอียดสูงผ่านดาวเทียมอยู่แต่เดิม โดยมีรัศมีรอบเสาส่งสัญญาณบนยอดอาคารใบหยก 2 เป็นระยะทาง 80 กิโลเมตร ครอบคลุมเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
สำหรับบริการโทรทัศน์ความละเอียดสูง เปิดผ่านระบบบอกรับเป็นสมาชิก บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงของทรีบรอดแบนด์ โดยสามารถเชื่อมต่อกล่องรับสัญญาณ เข้ากับเครื่องรับโทรทัศน์ซึ่งสามารถรองรับ โทรทัศน์ดิจิทัลและไอพีทีวี
หลังจากสิ้นสุดการทดลองไปไม่นาน คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ ได้จัดการประมูลระบบโทรทัศน์ดิจิทัลขึ้น โดยในหมวดโทรทัศน์ดิจิทัลความละเอียดสูงมีทั้งหมด 7 ช่องรายการ และมีในหมวดอื่นๆ อีก 17 ช่องโดยใช้ความละเอียดปกติ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ สามารถทำรายได้เข้ารัฐบาลจากการประมูลระบบโทรทัศน์ดิจิทัลทีวีได้สูงถึง 50,862 ล้านบาท โดย 23,700 ล้านบาทเป็นรายได้รวมทั้งหมดของระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูง
โทรทัศน์ความละเอียดสูงในภูมิภาคอาเซียน.
สิงคโปร์เป็นประเทศแรก ของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่ดำเนินการออกอากาศโทรทัศน์ความละเอียดสูง ตั้งแต่ราวต้นปี พ.ศ. 2551 ตามด้วยมาเลเซีย ไทย ลาว ซึ่งเริ่มออกอากาศในระบบนี้เป็นครั้งแรก ผ่านการถ่ายทอดสด แอลทีวีซัมเมอร์ จากโรงเรียนแห่งชาติลาว ระหว่างวันที่ 3 - 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 เวลา 09:00 - 15:30 น. หลังจากนั้น ฟิลิปปินส์และเวียดนาม ก็ดำเนินการตามมา นอกจากนี้ ยังดำเนินการออกอากาศโทรทัศน์ความละเอียดสูง ในโอกาสพิเศษต่างๆ อาทิ ถ่ายทอดสดการประชุมสุดยอดอาเซียนครั้งที่ 15 จากโรงแรมดุสิตธานี ระหว่างวันที่ 23 - 25 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ผ่านดาวเทียมเอเชียแซต-5 เพื่อแพร่ภาพสู่ประเทศสมาชิก
1080p เป็นชื่อของความละเอียดในการแสดงผล เลข 1080 หมายถึงจำนวนเส้นตามความละเอียดในแนวตั้ง ส่วนตัวอักษร "p" หมายถึงวิธีการแสดงเส้นแบบ โปรเกรสซีฟ หรือ non-อินเตอร์เลซ 1080p ถือเป็นความละเอียดหนึ่งของโทรทัศน์ความละเอียดสูง (HDTV) โดยมีอัตราส่วนแบบจอกว้างที่ 16:9 ซึ่งมีขนาดจริงที่ 1920×1080 หรือ 2 ล้านพิกเซล ซึ่งจะส่งสัญญาณภาพผ่านสาย Component Video และสาย HDMI
สำหรับการแสดงผลขนาด 1080 แบบที่เป็น อินเตอร์เลซ หรือ non-progressive นั้นเรียกว่า 1080i
HDTV
โทรทัศน์ความคมชัดสูง
รีซิสเตอร์
ยากันชัก
แอนติอิพิเลปติก (อังกฤษ:antiepileptics) มีอีกชื่อว่า แอนติคอนวัลแซนต์ (anticonvulsants)
เป็นยาต้านและป้องกันอาการชักเช่นอาการชักจากลมบ้าหมู กลไกการออกฤทธิ์คือการบล็อกโวลเตก-เซนซิตีพ โซเดียมแชแนล
(voltage-sensitive sodium channel) ในสมอง
กลุ่มบาบิทเชอริท (Barbiturate).
บาบิทเชอริทเป็นยาที่มีฤทธิ์กดระบบประสาทส่วนกลาง (central nervous system-(CNS))
จากผลของยาที่เป็น ดีเพรสแซนต์ (depressant) และขอบเขตการออกฤทธิ์ที่กว้างจาก การสงบประสาท (sedation)
ถึง ระงับความรู้สึก (anesthesia) และยังใช้เป็นยาแก้ชัก แอนตี้คอนวัลแซนต์ด้วย
บาบิทเชอริทมียาในกลุ่มดังนี้:
กลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน (Benzodiazepine).
ตัวอย่างยาในกลุ่ม เบ็นโซไดอาเซพีนและช่วงเวลาการออกฤทธิ์ของมัน(ครึ่งชีวิต)เป็นดังนี้
กลุ่มกรดไขมัน (Fatty Acids).
"วิกาบาทริน และ โปรกาไบด์ เป็นอานาลอคของกาบา (GABA)"
กลุ่มไฮแดนโทอิน (Hydantoins).
ไฮแดนโทอิน ออกฤทธิ์ช้าไม่เหมาะที่จะใช้รักษา โรคลมชักชนิดเฉียบพลัน
ไฮแดนโทอินมีสมาชิกในกลุ่มดังนี้:
กลุ่มออกซาโซลิดินีไดโอน (Oxazolidinediones).
ออกซาโซลิดินีไดโอนมีสมาชิกในกลุ่มดังนี้:
กลุ่มซัคซินิไมด์ (Succinimide).
ซัคซินิไมด์มีสมาชิกในกลุ่มดังนี้:
ชาวกะเหรี่ยง