pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มิซึกิ คาโอรุ หญิงสาวที่มีความฝันอยากจะเป็นจิตรกรเช่นเดียวกับพ่อของเธอที่เสียไป ในขณะที่เธอเปิดงานแสดงรูปภาพครั้งแรกในชีวิตของเธอโดยที่มีความหวังว่าจะเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ทุกอย่างก็ต้องพินาศไป เพราะโอว์เนอร์ผู้ที่ควบคุมงานและเจ้าของสถานที่ ที่ถูกเฮอร์เรอร์สิงกำลังจะกินเธอเป็นอาหารแต่ระหว่างนั้นเอง ซาเอจิมะ โคกะ ปรากฏกายขึ้น สั่งให้เธอรีบหนีไปก่อนที่จะเกิดลำแสงสีทองสว่างจ้าทั่วพื้นที่นั้น ภาพที่ปรากฏต่อหน้าเธอคือบุรุษสวมเกราะสีทองที่เหมือนกับที่เธอเคยเห็นในสมุดภาพของพ่อเธอในวัยเด็ก แต่ทว่า ประตูทุกบานถูกป้องกันด้วยเขตอาคม ทำให้ไม่สามารถเปิดประตูได้ เธอจึงได้แต่หลบไปมาตามเสาเท่านั้น ระหว่างที่อัศวินสวมเกราะสีทองกำลังต่อสู้กับปิศาจร้ายนั้นเอง เลือดของเฮอร์เรอร์ก็กระเด็นไปโดนร่างกายของเธอ ทำให้คาโอรุต้องถูกอัศวินสีทองสังหารตามกฎที่ปฏิบัติสืบต่อกันมา แต่โคกะยังลังเลอยู่ จึงคิดจะเก็บเธอไว้เพื่อเป็นเหยื่อล่อเฮฮอร์เรอร์ให้ตามล่า เพราะผู้ที่ต้องโลหิตของเฮอร์เรอร์นั้นคืออาหารเลิศรสของเหล่าเฮอร์เรอร์ และโคกะก็จะกำจัดเฮอร์เรอร์ที่ปรากฏตัวนั่นเอง
คาโอรุสงสัยในความลึกลับของ "ซาเอจิมะ โคกะ" (กาโร่) บุรุษผู้สวมเกราะสีทอง จึงคอยติดตามโคกะไปในทุกๆ ที่ ส่วนโคกะกลับคิดเพียงว่าคาโอรุเป็นเพียงเหยื่อล่อเพื่อให้งานปราบเฮอร์เรอร์สัมฤทธิ์ผล คาโอรุพยายามทื่จะให้กำลังใจแก่โคกะผู้ซึ่งมีนิสัยเลือดเย็น และมีปมในอดีต อันเนื่องจากพ่อของเขาถูกเฮอร์เรอร์ฆ่าตาย จนทำให้โคกะเปลี่ยนนิสัยไปโดยที่โคกะไม่รู้สึกตัว โคกะ เริ่มหลงรักคาโอรุโดยไม่รู้ตัวและเปลี่ยนจุดประสงค์จากใช้เป็นเหยื่อล่อเฮอร์เรอร์เป็นการปกป้องคนที่รักมากที่สุด และได้สั่งให้ กอนสะ ไปหาผลบาราคัส เพื่อนำมาชำระล้างเลือดของเฮอร์เรอร์ไม่ให้คาโอรุเสียชีวิตตามครบกำหนด 100 วัน หลังจากการที่ต้องเสี่ยงชีวิตช่วย คาโอรุ ครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้โคกะ ได้พิสูจน์ใจของตนเองที่มีต่อคาโอรุว่าเขาเหมาะสมกับคนที่เขารักได้หรือไม่
พระเอกของเรื่อง กาโร่คือภาษามาไค แปลว่าความหวัง ในอดีตเด็กน้อยโคกะได้ตาม ไทกะผู้เป็นบิดาไปตามที่ต่างๆ เพื่อฝึกปรือวิชาไม่มีโอกาสได้เที่ยวเล่นเหมือนเด็กวัยเดียวกัน และด้วยความที่ยังเป็นเด็กโคกะจึงได้แต่ทำตามไปวันๆ เท่านั้น จนกระทั่งได้เห็นผู้ที่เป็นพ่อถูกสังหารไปต่อหน้าต่อตาสิ่งที่ทิ้งไว้ดูต่างหน้าก็คือดาบที่เป็นอาวุธคู่กายของไทกะที่หล่นปักดินอยู่นั่นเอง ด้วยดาบที่เป็นโซลเมทัลจึงหนักขนาดที่ว่า กอนสะ เอารถแบคโฮมายกก็ยังไม่ขึ้น เด็กน้อยจึงได้แน่วแน่ที่จะมุ่งเดินทางในวิถีอัศวินมาไคเพื่อยกดาบนั้นขึ้น และแก้แค้นนั่นเอง โคกะจึงเป็นชายหนุ่มผู้เป็นอัศวินมาไคสีทอง สืบยศกาโร่ ต่อจากผู้เป็นพ่อ เพื่อล้างแค้นที่ทำให้พ่อของเขาที่สิ้นชีพลงด้วยฝีมือของฮอร์เรอร์ ด้วยวัยเด็กไม่ได้มีช่วงเวลาเหมือนคนอื่นจึงเป็นคนเก็บกด แสดงความรู้สึกไม่เป็น เวลาว่างก็คือการฝึกซ้อม และฝึกซ้อมเท่านั้น ระหว่างที่อยู่ใกล้กับกับคาโอรุ ที่เหมือนแสงสว่างเพียงสิ่งเดียวที่สาดส่องเข้ามาในหัวใจอันมืดมิดของเขา ที่แม้ว่าภายนอกมักแสดงอารมณ์เย็นชาใส่คาโอรุเป็นประจำ แต่ใจที่เย็นชาของเขากำลังเปลี่ยนไปทีละน้อย
จริงๆ แล้วนั้น โคกะก็ยิ้มได้และเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนมากคนหนึ่ง แต่เหตุที่ไม่ค่อยยิ้ม อาจเป็นเพราะความเคยชินที่มีสีหน้าเคร่งเครียดและภาระหน้าที่ที่แบกอยู่ แต่เมื่ออยู่ใกล้กับคาโอรุ โคกะจะมีท่าทีอ่อนโยนมากขึ้น อีกครั้งคือในภาคพิเศษ โคกะมักจะยิ้มเมื่ออยู่ใกล้ๆ กับว่าที่นักบวชมาไค ริน ซึ่งเป็นเด็กหญิงใสซื่อที่มีชื่อเหมือนกับแม่ของเขา เธอเป็นคนสอนให้เขาเรียนรู้ถึงความอบอุ่นภายในจิตใจของมนุษย์ โคกะจึงแสดงอารมณ์ที่แท้จริงได้เก่งมากขึ้น
ในภาค saejima steel fang ได้เผยว่าโคกะตามหาคาโอรุจนเจอและพบกับศัตรูเก่าอย่าง คิบะ โคกะได้ต่อสู้จนชนะและคาจาริได้ให้ตนและคาโอรุดูไรกะอีกมิติที่ไม่ได้รับยศกาโร่แต่เป็นฮากาเนะแทนโคกะจึงส่งมอบแหวนซารูบากลับโลกเดิมและมอบยศกาโร่ให้กับไรกะสืบทอดแทน
เรย์ เจ้าของเพลงดาบคู่ผู้ละทิ้งชื่อ และอดีตแห่งดินแดนตะวันตก เป็นคนที่มีใบหน้ายิ้มแย้มราวดอกไม้บานอยู่ตลอดเวลาผิดกับชุดสีดำทะมึนที่สวมใส่และการต่อสู้ที่ดุดันที่มีฝีมือเทียบชั้นเท่ากาโร่ถึงขนาดประมือกันกี่ครั้งก็ลงเอยที่ต่างคนต่างเหนื่อยแล้วก็ตัดสินกันไม่ได้ซักที มีอุปะนิสัยรักสันโดดกินง่ายนอนง่ายแต่รักของหวานเป็นชีวิตจิตใจแต่ในยามหลับใหลเขาก็จะมักฝันร้ายอยู่เสมอๆ ในอดีตเขาคือกิงกะเด็กกำพร้าถูกเฮียวกะอัศวินสีเงินรุ่นเก็บมาเลี้ยง พร้อมๆกับซิซึกะ เขาเติบโตมาเป็นชายหนุ่มผู้รูปงามและกล้าหาญ สมกับผู้สืบทอดตำแหน่งอัศวินมาไคสีเงิน แต่แล้วพ่อบุญธรรมของเขาก็ต้องจบชีวิตลงภายใต้คมดาบของอัศวินแห่งความมืดคิบะ แต่เรย์เห็นแค่เงาของศัตรูเท่านั้นจึงเข้าใจผิดว่านั้นคือ อัศวินมาไคยศกาโร่ ตั้งแต่นั้นมาจึงตามหาอัศวินมาไคสีทองที่ได้สังหารพ่อบุญธรรม และซิซึกะผู้เป็นที่รักตลอดมาจนมาพบกับโคกะที่กำลังต่อกรกับเฮอร์เรอร์ จึงได้ขว้างมีดวิบัติเข้าใส่เพื่อเป็นการท้าทายทันที เรย์เองก็เป็นอีกหนึ่งคนคิดจะกำจัดคาโอรุโดยลึกๆที่ตนเองก็มีใจให้กับคาโอรุด้วยเช่นกันแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องทรมานในวันที่ 100 นั่นเอง ต่อมาภายหลังพบกับบาราโก้ ที่ดื่มยาแปลงโฉมหน้าเป็นริวซากิคาตาจึงสำนึกในการกระทำของตนเองที่ทำให้โคกะเดือดร้อนจึงร่วมหัวจมท้ายกัน และยังเป็นกำลังสำคัญของโคกะในการเข้าป่าไปเก็บผลบาราคัส เพื่อช่วยคาโอรุ ส่วนโคกะเองเมื่อเข้าใจเซเโร่แล้วก็ไม่ได้ติดใจเอาความทั้งยังปกป้องเซโร่ที่ต้องโทษจากสุนัขเฝ้ายามอีกด้วย
ส่วนคู่หูของเรย์ก็คือจี้คอรูปใบหน้าของสตรีในหน้ากากหมาป่าชื้อ ซิลว่า ที่ มาจากภาษามาไคแปลว่าครอบครัวในครั้งที่เรย์ได้ต่อสู้กับการ์ม เรย์พลาดท่าถูกการ์มโจมตีเข้าใส่จุดสำคัญแต่เขาก็รอดเพราะว่าซิลว่าได้รับการโจมตีเอาไว้เองจนส่วนของใบหน้าเสียหายไป จากนั้นเรย์จึงนำซิลว่าย้ายจากคอมาที่หลังฝ่ามือแทนเพื่อที่ซิลว่าจะไม่ต้องมาปกป้องเขาเป็นครั้งที่ 2 ในภาคปิดตำนานอัศวินโคกะ เรย์ได้ด้เจอกับโคกะอีกครั้งและทั้งคู่ก็ต่อสู้กับโคกะอีกครั้ง โดยหลังจากโคกะมีครอบครัวโดยให้เรย์สัญญาเรื่องไรกะหลังจากไรกะอายุ 10 ขวบ เรย์ก็มาตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับโคกะโดยเรย์สอนไรกะเกี่ยวกับการเป็นอัศวินมาไคและการจัดเฮอร์เร่อร์ โดยเรย์มักจะชอบกินเค้กของโปรดเป็นชีวิตจิตใจและยิ้มเก่ง
ในภาคเซโร่ แบล๊คบลัด หลังจากเรย์ปราบลิงก์เรย์ก็กำจัดเฮอร์เรอร์ต่อตามคำสั่งที่กำหนดโดยเรย์อาศัยอยู่ที่คอนโดแห่งหนึ่ง โดยเรย์นั้นมีมอเตอร์ไซต์ของตนเองด้วย
ในภาคดราก้อนบลัด เรย์ได้ใช้เกราะเซโร่จนเวลานาฬิกาหมดจนร่างกายของเรย์เริ่มถูกความมืดครอบงำทำให้เรย์กลายร่างเป็น ลอสโซลบีสต์เซโร่ ทำให้เรย์คลั่งใหญ่จนเรย์ได้เข้าไปโจมตีลู๊ปด้วยการกัดจนร่างของเรย์มีความบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมทำให้ร่างกายของเรย์กลายร่างเป็นครึ่งคนครึ่งมังกรจนร่างกลายชุดเกราะกลายเป็นลอสโซลดราก้อนเซโร่ ไล่จัดการลู๊ปจนเรย์ถูกเร็กกะเตือนสติและผลคือเรย์ถูกลู๊ปแทงตรงสัญลักษณ์ประจำตระกูลจนเรย์นั้นกลับสู่สภาพและเรย์ได้กำจัดเอเดลได้สำเร็จและเรย์ก็จัดการลู๊ปและเข้าไปช่วยอลิซแต่ร่างกายอลิซกำลังจะตายโดยอลิซบอกว่าสวยจริงๆจนเรย์เสียนํ้าตาและอลิซก็หายไปและเรย์ก็ออกมาได้หลังจากนั้นเรย์ก็เก็บไข่มังกรใบเล็กเอาไว้และเรย์ก็ไปทำหน้าที่ปราบเฮอร์เร่อร์ต่อ
ชายหนุ่มผู้เป็นอัศวินสีขาวมีวิชาอาคมสามารถใช้เวทมนตร์ได้คล่องแคล่วต่อสู้ด้วยหอกขนาดใหญ่ ด้วยพ่อแม่ถูกเฮอร์เรอร์สังหารไปตั้งแต่เด็ก จึงต้องการที่จะแข็งแกร่งเพื่อแก้แค้นให้บิดามารดา มีหน้าที่คอยปกป้องดินแดนคันไต นอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์คอยฝึกปรือเหล่าวิชายุทธให้กับนักรบรุ่นใหม่ๆด้วย แต่เพราะด้วยความมุ่งมั่นเกินไปจึงทำให้ลืมเลือนรอยยิ้มที่จะมีให้กับน้องสาว หัวใจชินชาไร้ความรู้สึกเช่นเดียวกับนักรบบางคนก่อนหน้านี้ กระทั่งได้เจอกับโคกะ และได้โคกะช่วยเตือนสติ เขาจึงกลับมาเป็นพี่ชายที่ยิ้มแย้มกับน้องสาวตามเดิม ในภาคเดอะมูฟวี่ ปิดตำนานอัศวินโคกะ ซึบาสะ ได้เป็นอาจาร์ยและฝึกสอนเด็กๆนักรบรุ่นใหม่ ในภาคนิทานมาไค ซึบาสะออกมาโลกภายนอกครั้งแรกโดยโลกพัฒนาไปไกลจนซึบาสะแยกไม่ออกว่าใครเป็นเฮอร์เร่อร์และซึบาสะบังเอิญเจอจาบิที่พับแห่งหนึ่งและหลังจากที่สึบาสะปราบเฮอร์เร่อร์เสร็จซึบาสะได้กลับคันไตและบอกลาจาบิ
นางเอกของเรื่อง ผู้มีชะตาอับโชคมักจะไปโผล่ผิดที่ผิดเวลาอยู่เสมอๆ เธอเป็นผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นร่างที่สิงสถิตย์ของบรรพบุรุษของเผ่าพันธุ์เฮอร์เรอร์ และเป็นผู้ถูกเหล่าฮอร์เรอร์ตามทำลายล้างเนื่องจากถูกโลหิตของเฮอร์เรอร์เข้า โดยปกติ คาโอรุ ชื่นชอบการวาดภาพเป็นชีวิตจิตใจมีความฝันที่จะเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียง ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและแต่งงานกับผู้ชายที่ร่ำรวย แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อต้องโลหิตเฮอร์เรอร์ ที่ปรากฏตัวพร้อมโคกะ จึงได้โทษว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขาที่ทำให้ชีวิตเธอพัง แต่เธอกลับค่อยๆรู้สึกดีกับโคกะมากขึ้น และอยากจะช่วยเหลือเขาให้โคกะกลับมาร่าเริงเหมือนคนทั่วไปได้อีกครั้ง ภายหลังได้แต่งงานกับโคกะและมีลูกด้วยกัน 1 คนคือ ไรกะ แต่มีสายรุ้งปริศนาซึ่งเป็นมิติบางอย่างดูดกลืนจนหายตัวไปและเป็นต้นเหตุที่ทำให้โคกะตามหาคาโอรุ ในภาค saejima steel fang คาโอรุได้พบเจอกับโคกะอีกครั้งและอยู่กับโคกะในมิติตลอดมา
พ่อบ้านของตระกูล ซาเอจิมะ คอยดูแลโคกะภายหลังจากที่ไทกะเสียชีวิตลงมีความสามารถหลายอย่างสามารถอ่านภาษามาไคได้ คอยไขปริศนาช่วยโคกะมีความรอบรู้ในทุกๆเรื่อง นอกจากนี้ยังเป็นแบบให้คาโอรุวาดภาพอีกด้วย หลังจากโคกะหายตัวไปกอนสะก็คอยดูแลไรกะมาตลอด
นักบวชจอมเวทย์ผู้เป็นสหายของ ไทกะ ผู้เป็นพ่อของโคกะมีความรอบรู้ เป็นนักประดิษฐ์อุปกรณ์เวทย์ และอาวุธต่างๆอย่างแหวน ซารุบ้า หรือจี้ห้อยคอ ซิลว่า และชื่นชอบการจิบสุรา กับการเดินหมากพลังเวทย์ที่เรียกกันว่า บาเชส ได้ถูกสังหารในตอนท้ายๆของเรื่อง แต่ได้ปรากฏกายอีกครั้งเพื่อขอให้โคกะเดินทางไปดินแดนคันไตเพื่อช่วย จาบินั่นเอง
เด็กกำพร้าที่อามอนรับมาอุปการะ และถ่ายทอดวิชาแขนงต่างๆให้ เป็นเพื่อนของโคกะตั้งแต่วัยเด็กในยามที่ ไทกะ และอามอน นัดพบสังสรรค์กัน ปรากฏตัวเพื่อชิงดาบขนาดเล็กที่เป็นที่กักขังวิญญาณร้ายส่งกลับไปที่โลกมาร ตัดหน้าสุนัขเฝ้ายามที่คิดการใหญ่ ถูกสังหารโดย โคดามะ แต่ในภาคพิเศษก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วยการช่วยเหลือของโคกะที่ชิงตัวเธอกลับมาจากพฤกษามาไค จาบิเป็นนักบวชมาไคสาวสวย เก่งกาจในทุกแขนงมนตร์ และยังเป็นอาจารย์สอน ริน ซึ่งเป็นว่าที่นักบวชมาไคในหมู่บ้านคันไตที่มีชื่อเดียวกับแม่ของโคกะอีกด้วย
พ่อของโคกะ เป็นอัศวินมาไคสีทองที่สอนวิชาการต่อสู้ให้โคกะเพื่อเตรียมพร้อมตั้งแต่ในวัยเด็ก เสียชีวิตในขณะที่ออกไปห้ามบาราโก้ผู้ที่เป็นทั้ง สหายและลูกศิษย์ไม่ให้ถลำลึกเข้าสู้ด้านมืดของพลัง แต่โคกะได้แอบติดตามออกไปเพื่อดูการต่อสู้กับเฮอร์เรอร์ ขณะนั้นเองเฮอร์เรอ์ได้ตรงเข้าทำร้ายโคกะ ไทกะจึงเอาตัวเข้าขวางและได้สิ้นใจในตอนนั้นเอง ไทกะปรากฏตัวอีกครั้งในรูปแบบวิญญาณ
แม่ของ โคกะ ปารกฎตัวในความทรงจำของโคกะ และคอยตามช่วยเหลือยามที่โคกะเดินทางไปช่วย จาบิ จากในพฤษามาไค ในดินแดนคันไตเพื่อหยุดยั้ง เรคิวเรส
ที่จะปลุกเผ่ามารให้ขึ้นมาครองโลก
พ่อบุญธรรมของ กิงกะ เป็นอัศวินสีเงินรุ่นก่อน ไม่มีบุตรที่เกิดจากเชื้อไขของตัวเอง จึงได้รับ กิงกะ และชิซึกะมาอุปการะ เป็นผู้มีความสามารถในการปรุงยาที่ใช้ในการแปลงโฉมเป็นใครก็ได้ ตอนหลังล้มป่วยและถูก บาราโก้ สังหารพร้อมกับ ชิซึกะเพื่อชิงยาแปลงโฉมนั่นเอง
บุตรบุญธรรมอีกคนของ เฮียวงะ ที่เป็นที่รักของ กิงกะ ในอดีด กิงกะมักจะฝันร้ายเสมอ ชิซึกะจึงได้ทำที่ดักฝันร้ายที่ถักมาจากมวลดอกไม้เรียกว่า ดรีมแครสเชอร์ เพื่อให้กิงกะแขวนใว้ที่หัวนอน ในตอนหลังที่เธอได้ถูกสังหารพร้อม เฮียวงะ ดรีมแครสเชอร์ จึงเป็นเครื่องหมายสำหรับเตือนใจที่ใช้ในการแก้แค้นที่ติดอยู่ที่กลางหลังเสื้อคลุมของ เซโร่ ผู้ทิ้งอดีตและชื่อนั้นไปแล้ว
เด็กสาวที่มีชื่อเดียวกับ มารดาของ โคกะ ออกเดินทางไปหาโคกะจากดินแดน คันไต ตามคำขอร้องของนักบวชอามอน ที่ปรากฏกายในความมืด เธอเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของ ยามางาทานะ ซึบาสะ จอมเย็นชา เป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการช่วยเหลือจาบิ ในการเปิดประตูนำทางให้โคกะเดินเส้นทางสู่ พฤกษามาไค และยังเป็นผู้ช่วยเหลือโคกะในการสยบจอมมารเรคิวเรสอีกด้วย โดยปัจจุบันรินนั้นได้โตขึ้นแล้ว
แม่เฒ่าผู้ที่เป็นผู้อาวุโสในดินแดนคันไต ที่เป็นอาจารย์ของ ยามาคาทานะ ริน ที่เธอได้เป็นคนตั้งชื่อให้รินเอง ตามลูกศิษย์คนสำคัญที่ถูก ไทกะ พรากไป ซาเอจิมะ ริน เธอเฝ้าดูโคกะตั้งแต่ยังเล็ก และยังเอ็นดูเขาที่เติบโตขึ้นมาเป็นอัศวินมาไคอีกด้วย
ฮิวงะ
อัศวินมาไคคู่หูของอาคาสึกิ ลูกศิษย์ของสึบาสะ ต่อมาฮิวงะถูกวาตารุเล่นงานแต่ฮิวงะได้เผยว่า วาตารุถูกความมืดของตัวเองควบคุมอยู่
อัศวินมาไคคู่หูของฮิวงะ ลูกศิษย์ของสึบาสะอีกคน
ชิจิม่า วาตารุ/ บารอน
อัศวินมาไคผู้ได้รับฉายา "อัศวินฟ้าคำราม บารอน" โดยวาตารุถูกพลังด้านมืดของซิกม่าควบตุมอยู่เลยทำให้วาตารุถูกครอบงำและภายหลังได้ถูกความมืดของตนเองครอบงำ แต่ถูกช่วยไว้โดย โคกะ และ ซึบาสะ จนตนนั้นหายเป็นปกติโดยวาตารุเคยเป็นครูฝึกให้กับโคกะและเด็กคนอื่นๆอีกมากมายโดยหลังศึกสุดท้ายวาตารุคงล่าเฮอเร่อร์ต่อและใช้ชีวิตอย่งสงบสุข
เลโอ ฟุโด/ ลอร์ด
นักบวชมาไคเป็นผู้ที่ทำงานในปราสาท เซนเน็ท โดยต่อมาได้เผยว่าเลโอนั้นเป็นอัศวินมาไคซึ่งมีฉายาว่า "อัศวินประกายแสง ลอร์ด" โดยตนนั้นเป็นแฝดน้องซิกม่า โดยหลังจากศึกสุดท้ายจบลงเลโอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและคงออกล่าเฮอเร่อร์ต่อไป โดยในอดีตเลโอสูญเสียคนรักชื่อว่า มิโอ ไปด้วยนํ้ามือของซิกม่า
เร็กกะ
นักบวชมาไคสาวลูกสาวของ เคนจิ ซึ่งเป็นอัศวินมาไคที่เคยสอนโคกะต้องการแก้ให้พ่อของตนที่ถูก คารูม่า ฆ่าตายโดยในตอนท้ายของภาคหนังโรงเร็กกะมอบปลามังกรให้ โดยต่อมาเร็กกะเป็นคู่หูของจาบิ
ไรกะ ซาเอจิมะ/กาโร่
ลูกชายเพียงคนเดียวของ โคกะ และ คาโอรุ ผู้สืบทอดยศกาโร่ต่อจากโคกะ
ตัวละคร (ริวกะเวิร์ส).
กาโร่ / โดไก ริวกะ
อัศวินมาไคผู้สวมยศหมาป่าทองคำที่อยู่ในจักรวาลคู่ขนานผู้สวมเกราะยศกาโร่ที่ถูกสาปโดยริวกะเมื่อสวมเกราะกาโร่ที่มีรูปร่างป็นสีทอง-ดำ ต่อมาริวกะได้ปลดปล่อยความมืดของชุดเกราะและกำจัดมาโดเฮอเร่อร์จนครบทำให้เกราะกลับมาเป็นสีทองอีกครั้ง
ไก/อากูริ คูซูกามิ
อัศวินมาไคผู้มียศว่า " อัศวินธนูแห่งท้องฟ้า ไก" อาวุธประจำตัวคือ คันธนูมาไค
เซน/ทาเครุ จาคูซูเระ
อัศวินมาไคผู้มียศว่า " อัศวินดาบอัคคี เซน " โดยต่อมาได้สูญเสียแขนข้างซ้ายของตนเองไปเนื่องจากถูกต้นมาโดเฮอเร่อร์แทงเข้าที่มือจากการปกป้องริวกิทำให้ต้องตัดมือทิ้งภายหลังได้รับแขนเหล็กโซลเมทัลและมันยังสามารถเป็นโล่ต่อมาหลังจบศึกเซด่อมตนก็ยังสวมแขนเหล็กเอาไว้ตลอด
นักบวชบุไร
นักบวชมาไคที่รวมตัว ริวกะ อากูริ ทาเครุ ริอัน มาไว้ด้วยกันเพื่อทำการปราบเซด่อม
ริอัน
นักบวชมาไคสาวที่บุไรรับเลี้ยงหลังจากแม่ของตนเสียชีวิตภายหลังได้เป็นคู่หูกับ ริวกะ หรือ กาโร่ โดยมีอาวุธประจำตัวคือ ปืนมาไค โดยริอันเคยเจอกับเร็กกะที่มาจากโลกหลักทำให้รู้ว่าโลกมีอีกมิติ
d ริงโกะ
จินกะ
โรเซ่/จินกะ มิคาเกะ
อามิลี่
ฟูซ่า
เกราะอัศวินมาไค.
อัศวินหมาป่าทองคำ กาโร่ (Golden knight Garo)
สุดยอดชุดเกราะของตระกูลซาเอจิมะผู้ครองยศยศกาโร่ โดยลำตัวมีสีทอง สัญลักษณ์ประจำตะกูลคือรูปสามเหลี่ยมโดยเวลาในการต่อสู้คือ 99.9 ต่อวินาที โดยสีตาของผู้ครองยศนั้นจะต่างกันคือ
โกกิ = สีเงิน
ไทกะ= สีแดง
โคกะ=สีเขียว
ไรกะ=สีนํ้าเงิน
อัศวินเขี้ยวเงิน เซโร่ (silver fanged knight zero)
ชุดเกราะผู้ครองยศเซโร่โดยผู้สวมชุดเกราะคนแรกคือ เฮียวกะ ภายหลังล้มป่วยและถูกบาราโก้สังหารชุดเกราะจึงตกไปอยู่ที่เรย์แทน โดยลำตัวมีสีเงินและมีสีนํ้าเงิน สัญลักษณ์ประจำตระกูลคือรูปเข็มทิศ โดยเรย์คือผู้สวมชุดเกราะคนปัจจุบัน โดยเวลาการต่อสู้คือ 99.9 ต่อวินาที
อุปกรณ์มาไค.
ส่วนใหญ่จะถูกสร้างขึ้นมาจากฝีมือของ นักบวชอามอน จึงไม่ได้เป็นแค่อุปกรณ์ธรรมดา แต่ทุกชิ้นจะมีคาถา เวทมนตร์ และอักขระ กำกับทุกชิ้น
แหวนมาไค แต่เดิมเป็นแหวนประจำตัวของ ไทกะอัศวินทองคำรุ่นก่อน เมื่อไทกะเสียชีวิตจึงตกทอดมาถึงทายาท มีความสามารถในการแบ่งตัว มีความรอบรู้ เป็นทั้งคู่หู และพี่เลี้ยงของโคกะตั้งแต่ในสมัยเด็ก โดย ซารูบ้า เป็นภาษามาไคมีความหมายว่า สหาย
จีคอรูปใบหน้าของสตรีในหน้ากากหมาป่าชื้อ ซิลว่า ที่ มาจากภาษามาไคแปลว่าครอบครัวในครั้งที่เรย์ได้ต่อสู้กับการ์ม เรย์พลาดท่าถูกการ์มโจมตีเข้าใส่จุดสำคัญแต่เขาก็รอดเพราะว่าซิลว่าได้รับการโจมตีเอาไว้เองจนส่วนของใบหน้าเสียหายไป จากนั้นเรย์จึงนำซิลว่าย้ายจากคอมาที่หลังฝ่ามือแทนเพื่อที่ซิลว่าจะไม่ต้องมาปกป้องเขาเป็นครั้งที่ 2
กำไลข้อมือคู่หูของสึบาสะ มีควาามสามารถในการค้นหาเฮอเรอร์เช่นเดียวกับซารุบะและซิลวา ในการต่อสู้โกรุบะพลาดท่าถูกเฮอเรอร์เข้าสิงก่อนที่มันจะฉวยโอกาสปรากฏตัวออกมาลักพาตัวริน พร้อมด้วยหอกฟอสฟอรัสก่อนที่โกรุบะจะเปิดเผยแผนการร้ายในการรวบรวมพลังมืดของเรกุเลสให้พวกโคกะ
อัลวา
เฮอเรอร์.
ลูกศิษย์ของไทกะ ได้เดินหลงทางผิดโดยเป็นผู้ที่กินเฮอร์เรอร์ 1,000 ตนเพื่อต้องการเป็นใหญ่ และยังเป็นผู้สังหารไทกะและคนรักของกิงกะ แม้จะโดนเมเชียสังหารแต่สามารถคืนชีพได้ในฐานะคิบะ เกราะทมิฬ โดยปกติมีอาชีพเป็นจิตแพทย์โดยใช้ชื่อว่า ริวซากิ คารุเนะ เป็นแพทย์ประจำตัวของคาโอรุ
สุดยอดเฮอร์เรอร์ ที่ต้องอาศัยเฮอร์เรอร์ 1,000ตน ในการคืนชีพ โดยสิงร่างคาโอรุในการคืนชีพ
อะแพโทซอรัส
อะแพโทซอรัส (, ; แปลว่า "กิ้งก่าปลอม") เป็นสกุลของไดโนเสาร์ซอโรพอดกินพืชที่อาศัยอยู่ในอเมริกาเหนือช่วงยุคจูแรสซิกตอนปลาย Othniel Charles Marsh อธิบายและตั้งชื่อสปีชีส์แรกว่า A. ajax ใน ค.ศ. 1877 และ A. louisae สปีชีส์ที่สองถูกค้นพบและตั้งชื่อโดยวิลเลียม เฮช. ฮอลแลนด์ ใน ค.ศ. 1916. "อะแพโทซอรัส"มีชีวิตประมาณ 152 ถึง 151 ล้านปีก่อน ในช่วงยุคคิมเมอริดเจียนตอนปลายถึงยุคทีโธเนียนตอนต้น
"อะแพโทซอรัส" อยู่ในสกุลของวงศ์ Diplodocidae ในขณะที่วงศ์ย่อย Apatosaurinae ถูกตั้งชื่อใน ค.ศ. 1929 กลุ่มของมันไม่ได้มีชื่อตามกฎจนถึง ค.ศ. 2015 โดยมีแค่ "บรอนโตซอรัส" ที่อยู่ในวงศ์ย่อย ในขณะที่จำพวกอื่นถือเป็นชื่อพ้องหรือเปลี่ยนเป็นdiplodocines "บรอนโตซอรัส" เคยเป็นชื่อพ้องย่อยของ "อะแพโทซอรัส" มาเป็นเวลานาน; ประเภทสปีชีส์ถูกเปลี่ยนเป็น "A.excelsus" ใน ค.ศ. 1903. การศึกษาใน ค.ศ. 2015 สรุปว่า "บรอนโตซอรัส" เป็นสกุลของซอโรพอดห่าง ๆ จาก "อะแพโทซอรัส" แต่ใช่ว่านักบรรพชีวินวิทยายอมรับ ในตอนที่ไดโนเสาร์พันธุ์นี้มีชีวิตในอเมริกาเหนือช่วงยุคจูแรสสิกตอนปลาย "อะแพโทซอรัส" อาจมีชีวิตร่มกับ "อัลโลซอรัส", "คามาราซอรัส", "ดิพโลดูคัส" และ "สเตโกซอรัส"
อะแพโทซอรัสเป็นไดโนเสาร์ที่ตัวใหญ่มาก เมื่อโตเต็มที่จะยาวถึง 75 ฟุต สูงกว่า 15 ฟุต (แต่ขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยพบคือ 85 ฟุต) หางยาวอะแพโทซอรัสมีน้ำหนัก 24-35 ตัน ถูกค้นพบในยุคแรก ๆ ของสงครามล่ากระดูกไดโนเสาร์ในอเมริกา ปลายคริสศตวรรษที่ 19 (สูสีกับดิพโพลโดคัสมากนะครับ)
ลักษณะตามแบบตระกูลซอโรพอด คือ คอยาว หางยาวมาก ๆ ประมาณ 23-26 เมตร หัวเล็ก ดูเผิน ๆ เหมือนกับนกไม่มีหัว ขา 4 ข้างใหญ่เหมือนเสา สามารถรับน้ำหนักตัวมันได้ แม้จะอยู่บนบก หรือ ยืน 2 ขาขึ้นเพื่อหาใบไม้อ่อนยอดสูงกิน ที่เท้าหน้าของอะแพโทซอรัสมีเล็บแหลมตรงนิ้วโป้ง ซึ่งปัจจุบันนักโบราณชีววิทยาสันนิษฐานว่า น่าจะเป็นอาวุธใช้ป้องกันตัวต่อสู้กับพวกอัลโลซอรัส ด้วยการยืน 2 ขา แล้วใช้เล็บแหลมนี้ทิ่มจิกนักล่า
ลักษณะที่สำคัญไดโนเสาร์ชนิดนี้มีความประหลาดมาก คือมีหัวใจ 7-8 ดวงเรียงจากอกถึงลำคอเพื่อช่วยในการสูบฉีดเลือดเพราะมีลำตัวยาวมาก นอกจากนี้ พวกนี้มีฟันรูปร่างคล้ายแท่งดินสอที่ไม่แข็งแรงเคี้ยวอะไรไม่ได้ นอกจากพืชน้ำที่นิ่มที่สุดเท่านั้น (บางข้อมูลก็เชื่อว่า มันใช้ฟันแท่งดินสอเหล่านี้รูดใบไม้อ่อนตามยอดต้นไม้กิน)
หัวของมันก็เล็กจิ๋ว เมื่อเทียบกับความใหญ่โตของลำตัว สมองของอะแพโทซอรัสจึงจิ๋วตามหัวไปด้วย แต่รูจมูกของมันจะอยู่กลางกระหม่อม สันนิษฐานว่าเพื่อประโยชน์ในการใช้ชีวิตในแหล่งน้ำ ทำให้อะแพโทซอรัสสามารถดำน้ำได้นาน เพราะขณะดำน้ำ มันจะชูคอโผล่แต่กระหม่อมขึ้นมาเหนือน้ำ ส่วนตัวก็อยู่ใต้น้ำ ที่มันต้องดำน้ำก็เพราะที่อยู่ของเจ้าอะแพโทซอรัสเป็นถิ่นที่อยู่ของไดโนเสาร์กินเนื้อพันธุ์ดุร้ายมากมายนั่นเอง และใต้น้ำก็มีต้นไม้อ่อน ๆ นิ่ม ๆ ไม่เหมือนต้นไม้บนบกที่มีใบแข็ง มันจึงต้องดำน้ำหรืออยู่ใกล้แหล่งน้ำเสมอ
อย่างไรก็ดี ทฤษฎีการดำน้ำของอะแพโทซอรัสหรือซอโรพอดอื่น ๆ เริ่มเป็นที่ถกประเด็นในยุคหลังว่าเป็นได้จริงแค่ไหน โดยนักชีววิทยามีความเห็นว่า หากซอโรพอดต้องหลบศัตรูโดยดำน้ำลงไปลึกเกือบ 10 เมตรจริง ลำคอและปอดของมันจะทนทานแรงกดดันของน้ำลึกได้ขนาดนั้นหรือไม่
ภาพพจน์ในอดีตของอะแพโทซอรัสถูกมองว่าเป็นยักษ์ไร้พิษสง มักจะพบภาพของมันถูกวาดให้โดนไดโนเสาร์นักล่าตะครุบขย้ำเป็นอาหาร (ในจำนวนนี้ มีมากที่เป็นภาพไทรันโนซอรัสกำลังล่าอะแพโทซอรัส ผิดจากความเป็นจริงที่ว่า เหยื่อกับนักล่าทั้ง 2 ตัวนี้มีชีวิตอยู่คนละยุคห่างกันหลายสิบล้านปี ไม่สามารถมาเผชิญหน้ากัน) เนื่องจากลักษณะของมันไม่มีอาวุธป้องกันตัวที่เด่น เช่น เขาขนาดใหญ่แบบไทรเซอราทอปส์ หรือหนาม-ตุ้มที่หางแบบไดโนเสาร์หุ้มเกราะ แต่การค้นคว้าสมัยหลัง ๆ เชื่อว่า มันไม่ใช่เหยื่อตัวยักษ์ที่หวานหมูนักล่าขนาดนั้น ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่านักล่าหลายเท่านั้นก็เป็นอุปสรรคแก่นักล่าระดับหนึ่งแล้ว เช่นเดียวกับช้างในปัจจุบัน
อะแพโทซอรัสมีหางที่ยาวมากเพื่อถ่วงคานน้ำหนักกับส่วนคอที่ยาวของมัน คำนวณกันมาว่า หากไม่มีส่วนหาง อะแพโทซอรัสจะไม่สามารถยกคอมันขึ้นจากพื้นได้ นอกจากนี้ หางใหญ่ของมันยังเป็นอาวุธป้องกันตัวสำคัญใช้ฟาดอย่างแรงเมื่อถูกอัลโลซอรัสหรือนักล่าอื่น ๆโจมตี ส่วนตรงปลายหางที่เรียวเล็กก็ใช้หวดต่างแส้ได้เช่นกัน
สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารี
สติแรโคซอรัส
สไตราโคซอรัส (, หมายถึง "กิ้งก่าหัวแหลม" มาจากภาษากรีกโบราณ "สไทรักซ์/στύραξ" "หัวหอก" และ "ซอรัส/σαῦρος" "กิ้งก่า") เป็นสกุลของไดโนเสาร์กินพืชในอันดับเซราทอปเซีย มีชีวิตอยู่ในยุคครีเทเชียส (ช่วงแคมปาเนียน) เมื่อประมาณ 76.5 ถึง 75.0 ล้านปีมาแล้ว มันมีเขา 4-6 อัน ยื่นออกมาจากแผงคอ และยังมีเขาที่มีขนาดเล็กยื่นออกมาบริเวณแก้มแต่ละข้าง และมีเขาเดี่ยวยื่นออกมาบริเวณเหนือจมูก ซึ่งน่าจะมีความยาวถึง 60 เซนติเมตร (2 ฟุต) และกว้าง 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) ส่วนหน้าที่ของเขาและแผงคอยังไม่มีการยืนยันเป็นที่แน่นอนมาจนถึงปัจจุบัน
สติแรโคซอรัสเป็นไดโนเสาร์ที่มีลักษณะค่อนข้างใหญ่ โดยมีความยาวถึง 5.5 เมตร (18 ฟุต) และหนักเกือบ 3 ตัน เมื่อมันยืนจะมีความสูงประมาณ 1.8 เมตร (6 ฟุต) สติแรโคซอรัสมีขาที่สั้น 4 ขาและมีลำตัวที่ใหญ่ มีหางค่อนข้างสั้น มันมีจะงอยปากและแก้มแบน บ่งชี้ว่าอาหารของมันคือพืชซึ่งเหมือนกันกับไดโนเสาร์จำพวกเซราทอปเซียสกุลอื่น ไดโนเสาร์ชนิดนี้เป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง และเดินทางกันเป็นกลุ่มใหญ่
ชื่อของไดโนเสาร์ถูกตั้งโดย ลอว์เรนซ์ แลมเบอ ในปี ค.ศ. 1913 สติแรโคซอรัสเป็นสมาชิกของวงศ์ย่อย Centrosaurinae 2 สปีชี่ส์ ซึ่งได้แก่ "S. albertensis" และ "S. ovatus" ในปัจจุบันถูกกำหนดให้อยู่ในสกุลสติแรโคซอรัส
ธงชาติจาเมกา
ธงชาติจาเมกา เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 4 ส่วนด้วยกากบาททแยงสีทอง ช่องสามเหลี่ยมช่องบนและช่องล่างเป็นสีเขียว ส่วนช่องซ้ายและช่องขาวเป็นพื้นสีดำ แบบธงที่ใช้อยู่นี้เป็น แบบที่ชนะเลิศการประกวดธงชาติจาเมกา และเริ่มใช้อย่างเป็นทางการหลังประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2505
แต่ละสีในธงมีความหมายต่างๆ กล่าวคือ พื้นสีดำในธงหมายถึงกำลังและความคิดสร้างสรรค์ของชาวจาเมกา สีเหลืองทองเป็นตัวแทนของแสงอาทิตย์และความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรธรรมชาติ สีเขียวคือความหวังต่ออนาคตกาลและความมั่งคั่งด้วยเกษตรกรรม
ธงเรือ.
ธงเรือแห่งชาติของจาเมกา ได้รับอิทธิผลมาจากธงเรือของสหราชอาณาจักร ที่ใช้เป็นธงประจำอาณานิคม โดยมีตราแผ่นดินวางที่ปลายธง สำหรับธงเรือราชการของรัฐบาล กล่าวคือ เพิ่มรูปธงชาติจาเมกาลงบนมุมบนด้านคันธงของธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ส่วนธงนาวีกองเรือรักษาฝั่งของจาเมกานั้น ใช้ตามอย่างธงราชนาวี กล่าวคือ เพิ่มรูปธงชาติจาเมกาลงบนมุมบนด้านคันธงของธงเซนต์จอร์จ (ธงพื้นขาวมีรูปกากบาทแดง)
ประเทศสารขัณฑ์
ตราแผ่นดินของจาเมกา
ตราอาร์มแห่งจาเมกา เป็นตราอาร์มที่สืบทอดมาจากตราอาร์มสมัยภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร โดยตราแบบดั้งเดิมที่สุดนั้นเริ่มใช้เมื่อ ค.ศ. 1661 (พ.ศ. 2204) ภายใต้พระบรมราชานุญาตของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ออกแบบตราโดย วิลเลียม แซนครอฟท์ (William Sancroft) ซึ่งต่อมาได้เป็นที่อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ส่วนตราที่ใช้ในปัจจุบันนี้เป็นแบบที่เริ่มใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505)
ลักษณะของดวงตรานั้นเป็นรูปโล่อาร์มพื้นขาว มีกากเขนตั้งสีแดงตามอย่างธงชาติอังกฤษ ในกางเขนนั้นมีรูปสับปะรด 5 ลูก แต่ละลูกอยู่ตามกิ่งแต่ละกิ่งของกางเขน 4 ลูก และที่ใจกลางกางเขน 1 ลูก เหนือโล่นั้นเป็นหมวกเกราะ (helmet) สีเหลืองหน้าตรง ประดับด้วยพู่ประดับสีขาว-เหลือง คาดผ้าโพกสีขาว-แดง มีรูปจระเข้หันหน้าไปทางซ้ายเป็นเครื่องยอด ซ้ายขวาของตราทั้งสองข้าวเป็นรูปคนพื้นเมืองยืนประคอง โดยด้านซ้ายเป็นรูปสตรีพื้นเมืองยืนเปลือยอก มือซ้ายประคองตรา มือขวาถือตะกร้าผลไม้ ด้านขวาของตราเป็นรูปบุรุษพื้นเมืองยืนเปลือยอก มือซ้ายถือคันเบ็ด มือขวาประคองตรา เบื้องล่างของรูปเหล่านี้เป็นแพรแถบด้านหน้าสีขาว ด้านหลังสีแดง จารึกภาษิตประจำชาติในแพรแถบเป็นภาษาอังกฤษ "OUT OF MANY, ONE PEOPLE" แปลความว่า "จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง"
ตราอาร์มแห่งจาเมกาซึ่งเริ่มใช้มาตั้งแต่สมัยเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรนั้นมีการเปลี่ยนแปลงมาแล้วหลายครั้ง ดังนี้
ตราอาร์มแบบแรกสุดเป็นรูปวงรีพื้นขาวขอบเหลือง ภายในมีรูปกางเขนเซนต์จอร์จมีรูปสับปะรด 5 ลูกคล้ายกับตราในปัจจุบัน เบื้องบนของตรานี้เป็นรูปหมวกเกราะสีเงินมีผ้าโพกสีขาวสลับแดง ประดับรูปจระเข้หันหน้าไปซ้ายเป็นเครื่องยอด ตรานี้ปรากฏในธงอาณานิคมระหว่าง ค.ศ. 1875 (พ.ศ. 2418) - ค.ศ. 1906 (พ.ศ. 2449)
ในปี ค.ศ. 1906 ได้มีการแก้ไขดวงตราใหม่โดยแก้พื้นตราจากรูปวงรีเป็นรูปโล่อาร์ม แต่เครื่องหมายภายในตราคงเดิม ส่วนบนของโล่ตัดรูปหมวกเกราะออก เหลือเพียงรูปจระเข้บนผ้าโพกสีขาวสลับแดง พร้อมเพิ่มรูปประคองข้างซ้ายขวาเป็นหญิงชายชาวพื้นเมืองอย่างตราแบบปัจจุบัน และเพิ่มแพรแถบสีขาวอยู่ล่างสุด บรรจุคำขวัญภาษาละตินว่า "INDUS UTERQUE SERVIET UNI" (เขียนเป็น "INDVS VTERQVE SERVIET VNI") อันมีความหมายว่า "จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง"
ตราดังกล่าวนี้ได้ใช้มาจนถึงปี ค.ศ. 1957 (พ.ศ. 2500) จึงได้แก้ไขตราอีกครั้งหนึ่ง องค์ประกอบหลักในตราดวงนี้ยังคงคล้ายกับตราดวงเดิมใน ค.ศ. 1906 แต่เพิ่มหมวกเกราะหน้าตรงสีเหลืองไว้เหนือโล่ ประดับด้วยพู่ประดับ ผ้าโพกสีแดงสลับขาว และเครื่องยอดรูปจระเข้ ส่วนแพรแถบสีขาวเบื้องล่างได้มีการแก้ไขรูปลักษณะเสียใหม่ให้คล้ายกับตราแบบปัจจุบัน แต่ยังคงพื้นสีเป็นสีขาวและคำขวัญภาษาละตินไว้เช่นเดิม ถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505) จึงได้มีการแก้ไขดวงตราเป็นครั้งที่ 3 โดยเปลี่ยนสีแพรแถบคำขวัญเป็นสีเหลือง และแปลคำขวัญเสียใหม่ให้เป็นภาษาอังกฤษใจความ "OUT OF MANY, ONE PEOPLE" ก่อนจะเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้ายให้เป็นตราแบบปัจจุบันในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน เพื่อใช้เป็นตราแผ่นดินของจาเมกาหลังได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ทั้งนี้ ตราทั้งหมดหากใช้เป็นตราในธงชาติประจำอาณานิคม จะบรรจุอยู่ในกรอบวงกลมพื้นสีขาวอีกชั้นหนึ่ง
ไฟแช็ค
มิเชล วี
มิเชล วี (Michelle Wie) หรือ มิเชล ซุง วี (Michelle Sung Wie) มีชื่อเกาหลี คือ วี ซ็อง-มี (เกาหลี 위성미 - Wie Seong-mi) เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักกอล์ฟชาว อเมริกัน เชื้อสาย เกาหลี ปัจจุบันเล่นอยู่ใน แอลพีจีเอ ทัวร์ ในปี 2006 เธอมีชื่ออยู่ใน นิตยสาร ไทม์ ในฐานะ 100 บุคคลที่จะเปลี่ยนแปลงโลก
มิเชล วี เกิดเมื่อวันที่ ที่เมือง โฮโนลูลู รัฐ ฮาวาย ในประเทศ สหรัฐอเมริกา พ่อชื่อ บี.เจ. วี (B.J. Wie) เป็นอาจารย์อยู่ในมหาวิทยาลัยฮาวาย ส่วนคุณแม่ ชื่อ โบ เธอเริ่มเล่นกอล์ฟตั้งแต่อายุ 4 ปี ได้เข้ามาเล่นใน USGA ในปี 2000 เมื่ออายุได้เพียง 10 ปีเท่านั้น ซึ่งถือเป็นสถิตินักกอล์ฟที่อายุน้อยที่สุดที่ได้เข้ามาเล่น และได้ประกาศเทิร์นโปร ในปี 2005
มิเชล วี เป็นนักกีฬาหญิงที่มีร่างสูงใหญ่ และพยายามลงแข่งขันกอล์ฟในรายการ PGA ร่วมกับนักกอล์ฟชายหลายรายการ โดยได้รับการยกเว้นจากผู้สนับสนุนของการแข่งขัน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
จนถึงปี 2009 มิเชล วี คว้าแชมป์ ในรายการ ลอเรนา โอชัว อินวิเตชันแนล เป็นแชมป์ระดับอาชีพรายการแรกได้สำเร็จ ด้วยการ เอาชนะ พอลล่า ครีมเมอร์ อันดับสองถึงสองสโตรก เป็นกอล์ฟรายการที่ 81 ตลอดการเล่นกอล์ฟ และเป็นรายการที่ 65 ในระดับอาชีพ ที่เธอลงทำการแข่งขัน
อนุภาคแอลฟา
อนุภาคแอลฟา (เขียนแทนด้วยอักษรกรีก แอลฟา α) คืออนุภาคที่ประกอบด้วยโปรตอน 2 ตัวและนิวตรอน 2 ตัว เหมือนกับนิวเคลียสของอะตอมของธาตุฮีเลียม (He) จึงสามารถเขียนสัญลักษณ์ได้อีกอย่างหนึ่งเป็น formula_1 หรือ formula_2 อนุภาคแอลฟาหนึ่งอนุภาคมีมวล 6.644656×10−27 กิโลกรัม หรือเทียบเท่ากับพลังงาน 3.72738 จิกะอิเล็กตรอนโวลต์ (GeV) มีประจุเป็น +2e โดยที่ e คือความจุไฟฟ้าของอิเล็กตรอนซึ่งมีค่าเท่ากับ 1.602176462×10−19 คูลอมบ์