pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ก่อนวันเกิดเหตุ 3- 4 วันได้เกิดพายุดีเพรสชั่น มีฝนตกปรอยๆ ต่อเนื่องมาหลายวัน ทำให้พื้นดินรวมทั้งเชิงเขาที่ชาวบ้านขึ้นไปปลูกยางพาราบนพื้นที่เดิมที่เปรียบเสมือนฟองน้ำตั้งเอียงที่พอซับน้ำได้พอประมาณเท่านั้น หมดขีดความสามารถในการอุ้มน้ำ น้ำที่อุ้มไว้อย่างเอียงๆ เต็มที่แล้วนั้น นอกจากจะทำให้ดินมีน้ำหนักมากขึ้น ยังลดความฝืดของอณูดินเองกับหล่อลื่นรากพืชที่ช่วยกันต้านแรงดึงดูดของโลกไว้ เมื่อมีฝนระลอกใหญ่ตกเพิ่มเติมลงมาในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 ดังกล่าว จึงทำให้พื้นที่ที่หมดขีดความสามารถในการอุ้มน้ำส่วนบนบางส่วนพังทลายลงมาในรูปของโคลนถล่มพร้อมกับต้นไม้เดิมและต้นยางพาราไหลทลายทับถมลงมาในลักษณะโดมิโน พื้นที่ลาดชันบางส่วนแม้จะแข็งแรงรับนำหนักตัวเองได้พอควรอยู่ก่อน ย่อมไม่อาจรับน้ำหนักโคลนและท่อนไม้ที่ไหลทะลักที่มีความเร่งเพิ่มยกกำลังสองตามกฎแรงดึงดูดของโลก นอกจากนี้น้ำส่วนบนที่เบากว่ายังยกระดับสูงได้อย่างรวดเร็วภายในเวลานับเป็นเพียงนาทีเท่านั้น บ้านเรือนที่ปกติปลูกสูงพอสมควรก็มักถูกทำลายได้มากมายในพริบตาเช่นกัน
แอ่งตำบลกระทูนมีพื้นที่ประมาณ 70 ตารางกิโลเมตร มีทางน้ำและลำธารหลายสายซึ่งรับน้ำจากเชิงเขาโดยรอบที่เรียกว่าพื้นที่รับน้ำ (Watershed) ที่ประมาณจากแผนที่ภูมิประเทศเพียง 200-300 ตารางกิโลเมตรไหลมารวมที่ช่องระบายน้ำออกจากแอ่งเขาพิปูนที่กว้างเพียงประมาณ70 เมตร ทำให้โคลนและซุงมารวมจุดขวางทางอยู่ ความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินจึงเกิดสูงมากที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์
เหตุการณ์ในลักษณะนี้ไม่เกิดขึ้นบ่อย แต่เป็นที่ตระหนักกันดีในเชิงอุทกศาสตร์และการป้องกันภัยธรรมชาติ ชาวบ้านและทางราชการที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงจึงให้ความสำคัญน้อย และมักปล่อยให้มีการตั้งถิ่นฐานในพื้นที่เสี่ยงนั้นต่อไปอีกเมื่อเวลาเนิ่นออกไปด้วยเหตุผลทางสังคม กฎหมายที่มีอยู่ก็เพียงเพื่อบรรเทาและให้ความช่วยเหลือในระยะสั้น มิได้กำหนดมาตรการทางกฎหมายในด้านการตั้งถิ่นฐานระยะยาวบนพื้นที่เสี่ยงไว้
ปรากฏการณ์โลกร้อน (Global warming) แม้จะเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติระยะยาว แต่การพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วและการเผาผลาญเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์จำนวนมหาศาลของมนุษย์กำลังเพิ่มอัตราความเร็วและความรุนแรงของภัยธรรมชาติที่รุนแรงและค่อนข้างพยากรณ์ได้ยาก ประเทศไทยมีพื้นที่เสี่ยงสูงเช่นนี้มากมายหลายแหล่ง รวมทั้งพื้นที่ที่กรมทรัพยากรธรณีได้ประกาศไว้แล้วจึงไม่ควรละเลยภัยธรรมชาติประเภทโคลนถล่มอีกต่อไป
คิเตเร็ทสึ เจ้าหนูนักประดิษฐ์
คิเตเร็ทสึ เจ้าหนูนักประดิษฐ์ หรือชื่อในภาษาอังกฤษ Kiteretsu Encyclopedia  เป็นผลงานมังงะของฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ ต่อมาได้ถูกนำไปสร้างเป็นอนิเมะ เกม และละครโทรทัศน์
ในประเทศไทย คิเตเร็ทสึ เจ้าหนูนักประดิษฐ์ฉบับอนิเมะ เคยออกอากาศทางช่อง 5 ในปี พ.ศ. 2532 โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า "เออิชิสมองกล" ต่อมาทางช่อง 9 ก็นำมาออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เมื่อปี พ.ศ. 2539 และวันพุธช่วงเย็น เมื่อปี พ.ศ. 2544 ในชื่อว่า "คิเทเรสึ เจ้าหนูนักประดิษฐ์"
พ.ศ. 2551 ทีไอจีเอได้ผลิตวีซีดีออกจำหน่ายโดยใช้ชื่อ "คิเทเรสึ เจ้าหนูนักประดิษฐ์"
พ.ศ. 2562 ได้เปลี่ยนลิขสิทธิ์มาเป็นของ เด็กซ์ โดยรับชมในรูปแบบสตรีมมิ่งในแอปพลิเคชัน ไลน์ทีวี และในปัจจุบัน สามารถรับชมผ่านทาง Youtube ช่อง dexclub และแอปพลิเคชัน ฟลิกเซอร์
เออิชิ เด็กหนุ่มผู้รักการประดิษฐ์เป็นชีวิตจิตใจจนได้รับฉายาว่า "คิเตเร็ทสึ" ได้ค้นพบตำราเก่าแก่ของ คิเตเร็ทสึไซ บรรพบุรุษนักประดิษฐ์ สิ่งประดิษฐ์ชิ้นแรกที่เขาได้ประดิษฐ์ขึ้นจากตำราของคิเตเร็ทสึไซคือหุ่นยนต์แสนรู้ ซึ่งได้ตั้งชื่อมันว่าโคโรสึเกะ เออิชิได้ประดิษฐ์สิ่งประดิษฐ์มากมายหลายอย่างจากตำราเล่มนี้ซึ่งนำพาไปสู่การผจญภัยมากมายอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน
โตเกียว ดิสนีย์ซี
กบ สุวนันท์
กรมหลวงปราจิณกิติบดี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี
มหาอำมาตย์เอก มหาเสวกเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี (27 พฤษภาคม พ.ศ. 2418 — 9 ธันวาคม พ.ศ. 2462) เป็นองคมนตรีและราชเลขาธิการในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ต้นราชสกุลประวิตร
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี มีพระนามเดิมว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าประวิตรวัฒโนดม เป็นพระราชบุตรลำดับที่ 15 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อันประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแช่ม ในรัชกาลที่ 5 ประสูติเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2418 ทรงศึกษาวิชาภาษาไทยชั้นต้นที่สำนักพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) และโรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ
กรมหลวงปราจิณกิติบดีเป็นพระราชโอรสกลุ่มแรก ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงไปศึกษาต่อในทวีปยุโรป เมื่อ พ.ศ. 2428 พร้อมกัน 4 พระองค์ คือ
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าประวิตรวัฒโนดม ทรงศึกษาด้านอักษรศาตร์ที่ประเทศอังกฤษและฝรั่งเศส
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าประวิตรวัฒโนดม ทรงเริ่มรับราชการในสำนักราชเลขาธิการ ทรงเป็นราชเลขานุการในพระองค์สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อครั้งทรงสำเร็จราชการแทนพระองค์ ในระหว่างการเสด็จประพาสยุโรป พ.ศ. 2440 และได้รับแต่งตั้งให้เป็นองคมนตรีในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้เลื่อนเป็นพระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี ทรงศักดินา 15,000
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี เสกสมรสกับธิดา 2 คนของเจ้าพระยาสุรสีห์วิสิษฐศักดิ์ (เชย กัลยาณมิตร) เป็นต้นราชสกุล ประวิตร มีพระโอรสและพระธิดา 7 องค์
พระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี ประชวรพระวักกะพิการสิ้นพระชนม์ ณ พระตำหนักวังถนนลูกหลวง เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2462 เวลา 23.00 น. สิริพระชันษาได้ 45 ปี วันต่อมาเวลา 16.25 น. พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ โดยรถยนต์พระที่นั่งมาพระราชทานน้ำสรงพระศพ เจ้าพนักงานเชิญพระศพลงลองใน ทรงสวมพระชฎาพระราชทานแล้ว เจ้าพนักงานตั้งพระลองบนพระแท่นแว่นฟ้าสองชั้น ประกอบพระโกศกุดั่นใหญ่ซึ่งพระราชทานเป็นกรณีพิเศษ ทรงทอดผ้าไตร 40 ไตร แล้วโปรดให้สมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ทอดผ้าขาว 80 พับ พระสงฆ์มีพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ เป็นประธานสวดสดับปกรณ์ พระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมเสร็จจึงเสด็จฯ กลับพระราชวังดุสิต เวลา 17.43 น. โดยทายาทได้อัญเชิญพระอัฐิของพระองค์รวมไปถึงเจ้าจอมมารดาแช่มพระโอรสและพระธิดาในสายราชสกุลประวิตรมาประดิษฐานไว้ ณ เจดีย์ วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร
พระองค์เจ้าประวิตรวัฒโนดม
มหาวิทยาลัยเซนต์แอนดูรว์
บรรณารักษ์ศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์
ผะหมี เป็นการละเล่นปริศนาคำทายอย่างหนึ่ง เดิมเข้าใจว่าเป็นการละเล่นในหมู่ชาวจีนมาก่อน ซึ่งถือเป็นการเล่นประลองปัญญาและฝึกสมองในหมู่นักปราชญ์และกวีชาวจีน นำมาเผยแพร่ในประเทศไทย คำว่า "ผะหมี" มาจากภาษาจีนแต้จิ๋ว "ผะ" (拍) แปลว่า "ตี" ส่วน "หมี" (謎/谜) แปลว่า "ปริศนา" ดังนั้นคำว่า "ผะหมี" จึงแปลว่า "การตีปริศนา"
ภายหลังคนไทยได้นำมาประยุกต์ถามปริศนาแบบไทย เริ่มตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 โดยเจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ (ฐานันดรศักดิ์ของรัชกาลที่ 6 ในขณะนั้น) ทรงพระราชนิพนธ์ปริศนาให้ข้าราชบริพารเป็นการภายในส่วนพระองค์ โดยปริศนาที่ใช้ถามจะเขียนด้วยคำประพันธ์ไทยเช่น โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน และคำตอบของปริศนา (หรือเรียกว่าธง) จะมีความสัมพันธ์กันในรูปแบบต่าง ๆ มีการเล่นอย่างแพร่หลายในกรุงเทพมหานคร และแพร่ไปยังจังหวัดต่าง ๆ เช่น ชลบุรี ราชบุรี สมุทรปราการ โดยในจังหวัดชลบุรีจะเรียกผะหมีว่า "โจ๊ก"
การทายปริศนา.
ปริศนาผะหมีมีหลายลักษณะดังนี้
โจ๊ก.
โจ๊กเป็นการละเล่นพื้นบ้านในบริเวณจังหวัดชลบุรี ระยอง สมุทรปราการ และฉะเชิงเทรา เป็นการตั้งปริศนาคำทายร้อยกรอง ที่พัฒนามาจากผะหมีและโคลงทาย โดยมีผู้ช่วยทำหน้าที่ช่วยแจกของรางวัลและปลดแผ่นปริศนา ผู้ช่วยนี้จะแต่งกายและทำท่าทางตลก เรียกว่าตัวโจ๊ก ส่วนกลุ่มผู้บอกปริศนาคำทายเรียกว่านายโจ๊ก การเล่นทายโจ๊ก นิยมเล่นในงานศพ หรือเป็นกิจกรรมยามดึกสำหรับเจ้าภาพและผู้อยู่เป็นเพื่อนศพ ปัจจุบัน การทายโจ๊กในงานศพลดลง แต่นำมาเล่นในงานบุญต่าง ๆ แทน เช่น งานบุญกลางบ้านของอำเภอพนัสนิคม งานประเพณีวิ่งควายและงานกาชาดประจำปีของจังหวัดชลบุรีเป็นต้น
วันสิ้นโลก
วันสิ้นโลก, วันโลกาวินาศ หรือวันจุดจบของโลก  อาจหมายถึง
หวัง ลี่หง
ดร. หวัง ลี่หง (จีน: 王力宏, พินอิน: Wáng Lìhóng, อังกฤษ: Alexander Lee-Hom Wang) เกิด 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1976 ที่รอชิสเตอร์ในนิวยอร์ก สัญชาติอเมริกัน เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงที่ประสบความสำเร็จทั้งในไต้หวัน จีน ฮ่องกง และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พ่อเป็นหมอ ส่วนแม่ของเขานอกจากจะเป็นบรรณารักษ์แล้ว ก็ยังเป็นนักร้องอุปรากรสมัครเล่นอีกด้วย เขามีพี่ชายที่แก่กว่า 3 ปี ชื่อ ลีโอ เรียนจบแพทย์จากมหาวิทยาลัยเยล ปัจจุบันเป็นหมออยู่ในชิคาโก และน้องชายชื่อ หวาง ลี่ ข่าย อ่อนกว่าเขา 9 ปี
หวัง ลี่หง หนุ่มเชื้อสายไต้หวันที่เกิดในสหรัฐอเมริกา เป็นลูกคนกลางในครอบครัว สนใจเรื่องดนตรี ทั้งที่ผลการเรียนเขาอยู่ในระดับดี เขาได้เรียนไวโอลินตั้งแต่อายุ 6 ขวบ ที่โรงเรียนดนตรีหรูระดับอีสต์แมนสกูลในรอชิสเตอร์ พอ 8 ขวบเขาได้เรียนเปียโน แต่ตอนนั้นเขารู้สึกว่าชอบไวโอลินมากกว่า แต่ปัจจุบันเขาค้นพบเทคนิคการเล่น ก็หลงเสน่ห์เปียโนอย่างจัง จนยกให้วิชาแจ๊สเปียโนเป็นวิชาโปรด
ตอนอนุบาลได้เข้ารับการศึกษาที่อนุบาลเจฟเฟอร์สัน
พออายุ 13 ขวบ หวัง ลี่หง ก็เป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของวงรอชิสเตอร์ ฟิลฮาร์มอนิกายูทออร์เคสตราในฐานะนักเล่นไวโอลิน และรับเล่นละครดนตรีของโรงเรียนเป็นครั้งแรกเรื่อง Once Upon A Mattress 15 ขวบเริ่มแต่งเนื้อร้องกับทำนองเพลง พอถึงวันเกิด เพื่อน ๆ เขาก็จะแต่งเพลงให้เป็นของขวัญวันเกิด เวลามีแขกมาบ้านก็แสดงไวโอลินให้ฟัง
ปี 1994 หลังจากผ่านการทดสอบไวโอลินจากอีสต์แมนมิวสิกสกูล หวัง ลี่หงก็มีสิทธิเข้าเรียนดนตรีต่อที่วิลเลียมส์คอลเลจในรัฐแมสซาชูเซตส์ ที่บ้านเขา (ยกเว้นแม่) ต่างไม่เห็นด้วยกับการที่เขาจะยึดดนตรีเป็นอาชีพ ต่างลงความเห็นว่าดนตรีเหมาะเป็นงานอดิเรกเท่านั้น แต่เมื่อเห็นความตั้งใจของเขา ทุกคนก็ยอมรับและเข้าใจในที่สุด
ระหว่างเรียนที่วิลเลียมส์คอลเลจ หวัง ลี่หงเข้าร่วมกิจกรรมมากมาย นอกจากนี้ยังเป็นผู้ก่อตั้งชมรมดนตรีวิลเลียมส์แกรสส์รูตส์มิวสิก ในขณะเดียวกันก็ลงเรียนภาษาจีนกลางไปด้วย
หวัง ลี่หง มีโอกาสเข้าวงการดนตรีในไต้หวันตอนอายุ 19 ปี ตอนนั้นเขายังเรียนอยู่ปีสอง ทางโรงเรียนมีโครงงานให้ทำระหว่างปิดเทอมฤดูหนาว หัวข้อรายงานชื่อ Demographics of the Pop Music Phonomenon เขาจึงถือโอกาสบินกลับไต้หวันหาข้อมูล รวมทั้งไปเยี่ยมยายที่ยังคงอยู่ที่นั่น แถมยังได้เอาผลงานของตัวเองอัดลงวิดีโอส่งให้สังกัดแผ่นเสียงที่ไต้หวันหลายแห่งพิจารณา นั่นเป็นการเดินทางไปไต้หวันครั้งแรกของเขา เมื่อไปถึงเขายังได้เข้าร่วมการแข่งขันร้องเพลง เขาเลือกร้องเพลง Too Silly ของเอริค มู่ กับเพลง Mong Ching Shui ของ หลิวเต๋อหัว ผ่านเข้ารอบสุดท้ายแต่ก็ไม่ชนะเลิศ บริษัทริโอ มิวสิก โปรดักชันในเครือเด็คคา เร็คคอดส์สนใจเซ็นสัญญาเขาเข้าสังกัด
ผลงานชิ้นแรกของหวัง ลี่หงเป็นอัลบัมภาษาจีนกลางชื่อ Beethoven, My Rival วางขายเดือนธันวาคมปี 1995 มีเพลงที่เขาแต่งทำนองเองรวมอยู่สามเพลงคือ Listen To The Rain, Last Night และ Hate To Say Goodbye เป็นที่สนใจในหมู่นักวิจารณ์อย่างมาก แต่ไม่มีโอกาสทำกิจกรรมโปรโมตอัลบัมได้ เพราะยังเรียนหนังสืออยู่ ทำให้ยังไม่ดังเท่าที่ควร
กรกฎาคม 1996 มีอัลบัม If You Ever Heard My Song ออกมาเป็นผลงานชุดที่สอง ชุดนี้นอกจาก หวัง ลี่หง จะได้แต่งทำนองเพลงที่เป็นไตเติ้ลแทร็คแล้ว ยังได้แต่งทำนองให้เพลง Headline Rock, Better Off Alone ฯลฯ ด้วย ธันวาคมปีเดียวกันมีอัลบัมตามออกมาอีกชุด Missing You ชุดนี้มีเพลงที่เขาแต่งอยู่สองเพลง An Appointment For Your Love กับ Noah จากนั้นก็ออกคอนเสิร์ตแสดงสดเป็นครั้งแรกที่ K K Disco
หลังจากออกอัลบัมที่สี่ White Paper ซึ่งเริ่มทำให้เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้น ในไต้หวันเมื่อปี 1997 หวัง ลี่หง ก็กลับไปอเมริกาและรับตำแหน่ง Music Director ของ Spring Streeters วงแอเคปเพลลาของวิลเลียมส์คอลเลจ เมษายนปีถัดไปเขาเขียนเนื้อเพลงและทำนองให้ The Bite That Burns ซึ่งเป็นวิทยานิพนธ์ในปีสุดท้ายของเขาด้วย พล็อตละครเวทีเรื่องนี้เกี่ยวกับแวมไพร์ ซึ่งเขาแต่งสกอร์ไว้ถึงกว่า 570 หน้า
ต่อมาในเดือนสิงหาคม 1998 หวัง ลี่หง ก็ออกอัลบัมที่ห้า แต่เป็นอัลบัมชุดแรกกับสังกัดโซนี่ ฮ่องกง Revolution ครึ่งหนึ่งเป็นเพลงที่เขาเขียนและโปรดิวซ์เอง ขายได้ถึงหนึ่งแสนแผ่นในหนึ่งสัปดาห์ อัลบัมชุดนี้ซึ่งมีเพลง Frozen Dream ที่เขาแต่งให้เด็กกำพร้าในไต้หวัน ทำให้เขาคว้ารางวัล Best Producer และ Best Male Singer จากงานแจกรางวัล Golden Melody Awards ของไต้หวัน
ในปี 1999 หวัง ลี่หง เข้าเรียนการร้องเพลงและดนตรีแจ๊สที่ เบิร์กลีย์ย์ มิวสิก สกูล มิถุนายนปีนั้นเขาออกอัลบัมมาอีกชุดคือ Impossible To Miss You มีเพลงฮิต คือ Julia เพลงที่เขาบอกว่าแต่งโดยใช้เวลาแค่ห้านาทีระหว่างตัดผม อัลบัมชุดนี้ทำให้เขาเป็นที่รู้จักของในเอเซียมากขึ้น ทำให้เขาครองรางวัล Best Producer Award จากงานแจกรางวัล Singapore Hit Awards และรางวัล Most Promising Newcomer จากงานแจกรางวัล RTHK ครั้งที่ 22 ของฮ่องกงได้สำเร็จ หวัง ลี่หงพักการเรียนหนึ่งเทอมเพื่อเทรนการร้องกับ วิลเลียม ไรลีย์ ครูดนตรีที่ทางโซนี่แนะนำมา วิลเลียมส เคยโค้ชเสียงให้ ไมเคิล โบลตัน, ไบรอัน อดัมส์ และ สตีวี่ วันเดอร์ มาแล้ว ในปี 1999 เช่นกันที่เขาพากย์เสียงการ์ตูนเป็นครั้งแรก ให้กับเรื่อง Iron Giant รวมทั้งแต่งทำนองเพลง ให้ศิลปินรายอื่นร้องเป็นครั้งแรก กับเพลง Love Will Never Disappear ที่ จางฮุ่ยเหม่ย (A-Mei) ร้องรวมไว้ในอัลบัมรวมเพลงฮิตของเธอ ซึ่งวางขายในเดือนธันวาคมปี 1999
เมื่อเรียนจบปริญญาโทจากเบิร์กลีย์ในปี 1999 หวัง ลี่หง ก็เริ่มรับงานแสดงเรื่องแรกคือ The Iron Giant ตามมาด้วย China Strike Force ของ สแตนลีย์ ทง ในปี 2000 เรื่องนี้เขายังได้ร่วมโปรดิวซ์อัลบัมซาวด์แทร็ค ประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้กับ คูลิโอ แร็ปเปอร์ชาวอเมริกันด้วย ปีเดียวกันนี้เขายังได้ออกอัลบัมชุดที่เจ็ด Forever's First Day ออกมาด้วย เขาใช้เวลาปีกว่าในการทำงาน ทั้งแต่งและเรียบเรียงเอง 11 เพลง ในอัลบัมมีการหยิบเอา Descendent Of The Dragon มาร้องใหม่เป็นเพลงแดนซ์ เป็นเพลงเก่าของเฮอเต๋อเจียนเมื่อต้นยุค 80 แต่คนที่ร้องจนเพลงนี้ฮิตได้คือคุณลุงแท้ ๆ ของเขา หลีเจี้ยนฟู เขาบอกว่าที่เลือกคัฟเวอร์เพลงนี้ เพราะเหตุผลส่วนตัวหลายอย่าง นอกจากว่าเป็นเพลงเก่าของคุณลุงแล้ว ก็ยังเพราะช่วงนั้นเป็นปี 2000 ปีมังกร แล้วเขาเองก็เป็นหนุ่มราศีมกรอีกด้วย
อัลบัมชุดที่เจ็ด Forever's First Day ออกขายในเดือนมิถุนายนปี 2000 หวัง ลี่หง แต่งทำนองเอง 10 เพลงจากทั้งหมด 11 เพลง เขียนเนื้อเพลงเองห้าเพลง โปรดิวซ์และเรียบเรียงเองทุกเพลง งานชุดนี้เขาพยายามผสมผสานดนตรีทั้งแร็ป ฮิปฮอป แจ๊ส อาร์แอนด์บี หรือแม้แต่ดนตรีคลาสสิก เนื้อเพลงก็มีทั้งกวางตุ้งและจีนกลาง
หลังจากลุยงานมาโดยตลอด ไม่ได้หยุดแม้แต่วันเดียวเกือบสองปีเต็ม ช่วงเดือนสิงหาคม 2001 หวัง ลี่หงเขามีโอกาสไปพักผ่อนกับครอบครัว ที่เกาะไมโคโนส ประเทศกรีซ ที่นั่นเป็นแรงบันดาลใจในการแต่งเพลงได้อย่างดี จนกลายเป็นอัลบัม The One And Only อัลบัมที่ทำให้หวัง ลี่หงคว้ารางวัล Producer Of The Year, Composer Of The Year กับ Song Of The Year (จากเพลง THe One And Only)
ต่อมา หวัง ลี่หงได้ออกอัลบัมตามมาหลายชุดอย่าง Unbelievable, Shangri-la จนประสบความสำเร็จ ไม่แพ้ F4 หรือ เจย์ โจว ร่วมสังกัดคือ SONY BMG และยังได้ถ่ายโฆษณาสินค้าในเมืองไทย กับทาทา ยัง ศิลปินหญิงของไทยอีกด้วย นอกจากนี้ เพลงฮิตของเขายังเข้าตาศิลปินแจ๊ส เคนนี จี จนนำไปเรียบร้องใหม่และรวมไว้ในอัลบัมใหม่ของเขาอีกด้วย
ต่อมา หวัง ลี่หง ออกอัลบัมใหม่ล่าสุด กับ 10 เพลงใหม่ เปิดตัวด้วยซิงเกิลแรก Hua Tian Cuo และจะตามมาด้วยเพลงซึ้งอย่าง Kiss Goodbye นอกจากนี้ ยังมี ศิลปินรับเชิญอย่าง เรน และ Lim Jeonghee จากเกาหลีอีกด้วย
ในเดือน พฤษภาคม 2006 หวัง ลี่หง ได้รับเชิญเป็นพิธีกรร่วมกับเคลลี่ โรว์แลนด์ ในงานประกาศรางวัลเอ็มทีวีเอเชียอะวอดส์และได้แสดงเพลง Heroes of earth และยังคว้ารางวัลศิลปินยอดนิยมจากไต้หวัน ไปครองอีกด้วย
เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2549 ลี่หงได้รับรางวัล Best Male Singer จากอัลบัม Heros of Earth ในงาน Taiwan Golden Melody Awards ครั้งที่ 17
หวัง ลี่หงยังร่วมแสดงใน “Lust, Caution” ภาพยนตร์โดยผู้กำกับคนดัง “อั้งลี่” อีกด้วย ปี 2007 หวัง ลี่หงกลับมาอีกครั้งกับอัลบัมใหม่ Change My Ways ภายใต้สังกัด Epic โดยโซนี่ บีเอ็มจี มิวสิก เปิดตัวกับซิงเกิลแรก LUO YE GUI GEN
คำหยาบ
คำหยาบคาย หรือ คำหยาบ หมายถึงคำที่สื่อถึงความไม่สุภาพ สื่อความความหมายในแง่ที่ไม่ดี หรือ ฟังไม่ไพเราะ ซึ่งรวมถึงคำที่สื่อเรื่องเพศ การด่าทอ การดูหมิ่น โดยมารยาททางสังคม การใช้คำหยาบเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจ สำหรับภาษาไทยอาจระบุเนื้อหาของคำหยาบไม่เหมือนกันตามแต่ละระดับสังคมและภาษาของแต่ละท้องถิ่น การใช้คำหยาบขึ้นอยู่กับวาระและกลุ่มบุคคลที่สื่อสาร โดยในแต่ละยุคจะมีการถือเรื่องสแลงต่างกัน
คำต้องห้าม.
คำต้องห้าม หมายถึง คำศัพท์ที่ถือว่ากันว่าไม่สุภาพอย่างยิ่ง และไม่ควรพูด ในแต่ละสังคมและวัฒนธรรมมีคำต้องห้ามที่แตกต่างกันจากคำพูด และแม้ในสังคมที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน คำต้องห้ามของสังคมหนึ่ง อาจเป็นคำศัพท์พูดทั่วไปของอีกสังคมหนึ่งก็ได้
คำต้องห้ามมักจะมีความหมายเกี่ยวข้องกับเรื่องเพศ การขับถ่าย ความตาย หรือการสูญเสีย นอกจากนี้ยังมีคำศัพท์อื่น ๆ ที่นำมาใช้ด่าว่า หรือตำหนิอย่างรุนแรง ซึ่งโดยส่วนมากจะหมายถึงการนำมนุษย์ไปเทียบกับสิ่งสกปรก หรือสิ่งต่างๆที่น่ารังเกียจ เป็นต้น
วรนุช ภิรมย์ภักดี (สกุลเดิม: วงษ์สวรรค์; เกิด 24 กันยายน พ.ศ. 2523) ชื่อเล่น นุ่น เป็นนักแสดง นางแบบ พิธีกรชาวไทย เป็นบุตรสาวของ ปรีชา วงษ์สวรรค์ กับ ระเบียบ วงษ์สวรรค์ มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน จบการศึกษาจาก วิทยาลัยนาฏศิลป และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ คณะวิทยาการจัดการ สาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการชักชวนของ แก้ว พรีเมียร์ และแสดงละครเรื่องแรกคือ ปอบผีฟ้า ทางช่อง 7 เมื่อปี พ.ศ. 2540 คู่กับ นุติ เขมะโยธิน
"นุ่น วรนุช ภิรมย์ภักดี" หรือ นุ่น วรนุช วงษ์สวรรค์ เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน 2523 เป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวนพี่น้อง 5 คน จบการศึกษาจาก วิทยาลัยนาฏศิลป และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต คณะวิทยาการจัดการ นิเทศศาสตร์ ปัจจุบันสมรสกับ ต๊อด-ปิติ ภิรมย์ภักดี ทายาทเจ้าของธุรกิจเบียร์สิงห์ เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 นุ่น วรนุช เข้าสู่วงการบันเทิงจากการชักชวนของ "แก้ว พรีเมียร์" และได้แสดงละครเรื่องแรกกับทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2540 เรื่อง "ปอบผีฟ้า" รับบท "ม่านไหม" ประกอบคู่กับ "นุติ เขมะโยธิน" ในฐานะนางเอกใหม่ช่อง 7 แต่ก็ยังไม่เป็นที่รู้จักจนกระทั่งปี พ.ศ. 2547 นุ่น วรนุช เริ่มมีชื่อเสีงโด่งดังจากการรับบท "ดาวนิล ปวงคำ / ดาวนิล ประดับเดือนเด่น" ในละครเรื่อง "แม่อายสะอื้น" ประกอบคู่กับ "วีรภาพ สุภาพไพบูลย์" และหลังจากที่หมดสัญญากับทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2554 นุ่น วรนุช ได้ผันตัวมาเป็นนักแสดงอิสระเต็มตัว และได้รับงานแสดงละครเรื่อง "ทองเนื้อเก้า" กับทางช่อง 3 ในบท "ลำยอง" โดยบทบาทนี้ก็ได้ทำให้ นุ่น วรนุช โด่งดังเป็นพลุแตก
สถานภาพครอบครัวปัจจุบันสมรสแล้ว กับปิติ ภิรมย์ภักดี ทายาทเจ้าของธุรกิจเบียร์สิงห์ โดยมีพิธีมงคลสมรสเมื่อ วันศุกร์ ที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ยังไม่มีบุตรด้วยกัน
รายชื่อผลงานละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศมาตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ถึงปัจจุบัน โดยบทละครโทรทัศน์ที่รับมักเป็นบทนางเอกและตัวหลัก ช่อง 7HD
หมายเหตุ : นุ่น-วรนุช ใช้นามสกุล ภิรมย์ภักดี ครั้งแรกในละคร "เงาหัวใจ"
ภาษาเตลูกู
เตลูกู  เป็นภาษาดราวิเดียนคลาสสิกที่พูดโดยชาวเตลูกูใน รัฐอานธรประเทศกับรัฐเตลังคานา ซึ่งเป็นรัฐที่มีภาษานี้เป็นภาษาราชการ ถือเป็นภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในตระกูลภาษาดราวิเดียน และเป็นหนึ่งใน 22 ภาษาในกำหนดของสาธารณรัฐอินเดีย ภาษานี้ยังเป็นหนึ่งในไม่กี่ภาษาที่มีสถานะทางการมากกว่าหนึ่งรัฐของอินเดีย ร่วมกับภาษาฮินดีและภาษาเบงกอล ภาษาเตลูกูเป็นหนึ่งในหกภาษาที่รัฐบาลอินเดียเลือกเป็นภาษาคลาสสิก (ของอินเดีย)
ชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เรียกภาษาเตลูกูว่า "ภาษาอิตาลีของโลกตะวันออก" (Italian of the East) เนื่องจากทุกคำในภาษาเตลูกูลงท้ายด้วยเสียงสระ แต่เชื่อว่านักสำรวจชาวอิตาลี นิกโกเลาะ ดา กอนตี (Niccolò Da Conti) ได้คิดวลีนี้ในคริสต์ศตวรรษที่ 15
ด้วยจำนวนผู้พูดภาษาแม่เกือบ 81 ล้านคนตามสำมะโน ค.ศ. 2011 ทำให้ภาษาเตลูกูเป็นภาษาที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 4 ของประเทศอินเดีย และอันดับที่ 15 ของโลกตามรายการภาษาตามจำนวนผู้พูดภาษาแม่ของ Ethnologue ภาษานี้ยังเป็นภาษาที่ได้รับการคุ้มครองในประเทศแอฟริกาใต้ และถูกเสนอเป็นภาษาทางเลือกที่สามในโรงเรียนที่จังหวัด KwaZulu-Natal มีจารึกก่อนสมัยอาณานิคมที่เขียนในภาษาเตลูกูเกือบ 10,000 ชิ้น
ภาษาเตลูกูมีจุดกำเนิดจากภาษาดราวิเดียนดั้งเดิมและอยู่ในกลุ่มดราวิเดียนกลาง-ใต้ โดยผู้พูดมีจุดกำเนิดมาจากกลุ่มชนที่อยู่ตอนกลางของที่ราบสูงเดกคาน และได้รับอิทธิพลจากภาษาสันสกฤตมาก จารึกภาษาเตลูกูมีอายุย้อนหลังไปได้ถึง พ.ศ. 143 พบที่ตำบลกูร์นูล
รากศัพท์ที่แน่นอนของคำว่า "เตลุกู"หรือ "เตลุคุ" ยังไม่ทราบแน่ชัด โดยทั่วไปอธิบายว่ามาจากคำว่าไตรลิงกะ ในไตรลิงกะ เทศา ในศาสนาฮินดูคำว่า ไตรลิงกะ เทศา หมายถึงดินแดนที่อยู่ระหว่างวิหารของพระศิวะ 3 แห่ง คือ กาละหัตถี ศรีศัยลัม และทรักศรมัม ไตรลิงกะ เทศานี้อยู่ที่แนวชายแดนดั้งเดิมของบริเวณเตลูกู รูปแบบอื่นๆของคำนี้ เช่น เตลุงกะ เตลิงคะ เตลังกนะ และเตนุงกะพบได้เช่นกัน มีคำกล่าวว่าไตรลิงกะในรูปของไตรลิกกอนปรากฏในงานของปโตเลมีในฐานะชื่อของดินแดนที่อยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำคงคา นักวิชาการอื่นๆเปรียบเทียบไตรลิงคะกับชื่อพื้นเมืองอื่นๆที่กำหนดโดยพลินี เช่น โบลิงเก มักโดคาลิงเก และโมโด กาลิงกัม โดยชื่อหลังนั้นระบุว่าเป็นเกาะในแม่น้ำคงคา A.D. Campbell ได้กล่าวไว้ในบทนำของตำราไวยากรณ์ภาษาเตลูกูของเขาว่าโมโด กาลิงกัมอาจจะอธิบายได้ด้วยการแปลภาษาเตลูกูคำว่าตรีสินงกัมและเปรียบเทียบส่วนแรกของคำ โมโด กับมุดุกะซึ่งเป็นรูปคำที่ใช้ในวรรณคดีภาษาเตลูกู โดยมุดุแปลว่าสาม
Bishop Caldwell อธิบายว่าโมโด กาลิงกัมมาจากภาษาเตลูกู มุดุ กาลิงกัมหมายถึงกาลิงกัสทั้งสามซึ่งเป็นชื่อพ้องกับที่พบในจารึกภาษาสันสกฤต และกาลิงกะปรากฏในจารึกพระเจ้าอโศกมหาราชและเริ่มปรากฏรูปคำว่ากลิงก์ซึ่งกลายเป็นคำที่ใช้เรียกคนที่มาจากอินเดียตอนใต้ในมาเลเซีย K.L. Ranjanam เห็นว่าคำว่ากลิงก์มาจากตะละดิง ซึ่งเป็นผู้นำสูงสุดของเขตอันธระ M.R. Shastri เห็นว่ามาจากคำว่าเตลุงคะที่มาจากภาษาโกณฑี เตลู แปลว่าขาว แล้วทำให้อยู่ในรูปพหูพจน์โดยเดิม –unga ซึ่งอาจจะเป็นการอ้างอิงถึงคนผิวขาว G.J. Sumayaji อธิบายว่า ten- หมายถึงใต้ ในภาษาดราวิเดียนดั้งเดิม และอาจจะมาจากเตนุงกู หมายถึงผู้คนทางใต้
ชื่อเดิมของแผ่นดินเตลูกูคือเตลิงกะ/เตลิงกะเทศะ ซึ่งดูคล้ายกับว่ามาจากรากศัพท์ เตลิ- และเติม –nga ซึ่งเป็นหน่วยสร้างคำทั่วไปในภาษาตระกูลดราวิเดียน คำว่าเตลิปรากฏในภาษาเตลูกูแปลว่าสว่าง คำว่ากลิงก์อาจจะมีพื้นฐานเดียวกับคำในภาษาเตลูกู กาลูกูตะหมายถึงอยู่รอดและมีชีวิต และความหมายโดยนัยคือความเป็นคน
แบ่งยุคในประวัติศาสตร์ของภาษาเตลูกูออกเป็น 4 ยุค ดังนี้
พ.ศ. 943 – 1053.
การค้นพบป้ายจารึกอักษรพราหมีอ่านได้ว่า "ทัมภยา ธานัม" พบบนหินสบู่เมื่อ 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งเป็นหลักฐานที่พิสูจน์ว่าภาษาเตลูกูเป็นที่รู้จักก่อนแนวคิดที่รับรู้กันทั่วไปในรัฐอันธรประเทศ หลักฐานปฐมภูมิคือจารึกภาษาสันสกฤต/ปรากฤตที่พบในบริเวณนั้นซึ่งมีชื่อบุคคลและสถานที่เป็นภาษาเตลูกูแทรกอยู่ในยุคนี้ ซึ่งมีการใช้ภาษาเตลูกูในสมัยที่มีการปกครองของราชวงศ์ศตวหนะ ซึ่งพูดภาษาปรากฤต คำในภาษาเตลูกูปรากฏในบทกวีภาษามหาราษฏรีที่เป็นภาษาปรากฤตที่รวบรวมเมื่อ 457 ปีก่อนพุทธศักราช โดยกษัตริย์ทละในราชวงศ์ศตวหนะ ผู้พูดภาษาเตลูกูอาจจะเป็นกลุ่มคนที่เก่าแก่ที่สุดที่อาศัยในแผ่นดินบริเวณแม่น้ำกฤษณาและโคทาวารี
พ.ศ. 1053- 1643.
จารึกชิ้นแรกที่ใช้ภาษาเตลูกูทั้งหมดพบในช่วงที่สองของประวัติศาสตร์เตลูกู จารึกนี้มีอายุราว พ.ศ. 1118 พบที่ตำบลกจปะ กุร์โนล และตำยลใกล้เคียง โดยใช้ภาษาสันสกฤตควบคู่ไปกับภาษาท้องถิ่น ในอีก 50 ปีต่อมา พบจารึกภาษาเตลูกูในอนันตปุรัมและบริเวณใกล้เคียง จารึกภาษาเตลูกูล้วนชิ้นแรกพบที่ชายฝั่งของรัฐอันธรประเทศ อายุราว พ.ศ. 1176 ในช่วงเวลาเดียวกัน กษัตริย์จาลุกยะแห่งเตลังกนะเนิ่มใช้ภาษาเตลูกู โดยภาษาเตลูกูในยุคนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาสันสกฤตมาก และเป็นยุคที่เริ่มมีวรรณคดีภาษาเตลูกู ยุคนี้ยังพบการเปลี่ยนแปลงทางด้านภาษาศาสตร์ของภาษาพูดด้วย
พ.ศ. 1643 – 1943.
เป็นยุคที่วรรณกรรมมีความก้าวหน้ามากขึ้น และเริ่มนำคำที่เป็นภาษาพูดเข้าไปใช้ในบทกวี ยุคนี้ยังเป็นยุคที่ศาสนาอิสลามแผ่มาถึงเตลังกนะและเกิดอักษรเตลูกู-กันนาดาขึ้น
พ.ศ. 1943 - 2443.
ในยุคนี้ ภาษาเตลูกูมีการเปลี่ยนแปลงมาก ภาษาในเตลังกนะเริ่มแตกเป็นสำเนียงต่างๆ ซึ่งเป็นผลมาจากบทบาทของศาสนาอิสลามจากการถูกปกครองโดยสุลต่านราชวงศ์ตุกลิกที่ก่อตั้งขึ้นในเดกคานตอนเหนือราวพุทธศตวรรษที่ 19 อย่างไรก็ตาม จักวรรดิวิชัยนครมีความโดดเด่นใน พ.ศ. 1875 จนถึงราว พ.ศ. 2143 ทำให้เกิดยุคทองของวรรณคดีเตลูกูเมื่อถึงพุทธสตวรรษที่ 22 การปกครองของมุสลิมเริ่มขยายตัวลงทางใต้จนเกิดการก่อตั้งราชรัฐไฮเดอราบัดโดยราชวงศ์อาซาฟ ยะห์ ใน พ.ศง 2267 ทำให้ภาษาเตลูกูได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับมากในยุคนี้
พ.ศ. 2443 - ปัจจุบัน.
ยุคนี้เป็นยุคที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาอังกฤษ การสื่อสารสมัยใหม่ สื่อสิ่งพิมพ์ ซึ่งเป็นผลมาจากการปกครองของอังกฤษ เริ่มมีสื่อสมัยใหม่เช่นโทรทัศน์ วิทยุและสื่อสิ่งพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2483 มีการกำหนดรูปแบบมาตรฐานของภาษาเพื่อการสอนในโรงเรียน
ภาษาเตลูกูส่วนใหญ่จะใช้พูดในรัฐอานธรประเทศ และรัฐใกล้เคียง เช่น รัฐทมิฬนาฑู พอนดิเชอร์รี รัฐกรณาฏกะ รัฐมหาราษฏระ รัฐโอริศาและรัฐฉัตตีสครห์ นอกจากนี้ยังใช้พูดในบาห์เรน ฟิจิ มาเลเซีย มอริเชียส แอฟริกาใต้ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ สหรัฐอเมริกาและอังกฤษ และเป็นภาษาที่ใช้พูดเป็นอันดับสองในอินเดีย รองจากภาษาฮินดี
การเป็นภาษาราชการ.
ภาษาเตลูกูเป็นหนึ่งในภาษาราชการ 22 ภาษาของอินเดีย เป็นภาษาราชการของรัฐอานธรประเทศตั้งแต่การสถาปนารัฐเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2496 และยังเป็นภาษาราชการในตำบลยานัมของสหภาพพอนดิเชอร์รี
ภาษาเตลูกูมีสำเนียงต่างกันมากมาย สำเนียงมาตรฐานของภาษาเตลูกูเรียกสุทธภาษา
ในภาษาเตลูกูจะเรียงประโยคจาก "กรรตะ" కర్త (ประธาน), "กรรมะ" కర్మ (กรรม) และ "กริยะ" క్రియ (กริยา) ภาษาเตลูกูมีการใช้ "วิภักถิ" విభక్తి (บุพบท) ด้วย
ภาษาเตลูกูเป็นภาษารูปคำติดต่อซึ่งมีการเติมพยางค์ที่แน่นอนที่ท้ายคำเพื่อแสดงการก
การต่อคำเช่นนี้ใช้กับคำนามทุกชนิดทั้งในรูปเอกพจน์และพหูพจน์ ตารางต่อไปนี้แสดงการกอื่น ๆ ในภาษาเตลูกู
การเชื่อมคำอย่างซับซ้อน.
ตัวอย่างที่แสดงมาทั้งหมดเป็นการเชื่อคำเพียงระดับเดียว ภาษาเตลูกูมีการเชื่อมคำโดยใช้ปัจจัยหลายตัวเชื่อมต่อกับตำเพื่อให้เกิดคำที่ซับซ้อนขึ้นได้
ตัวอย่างเช่น อาจเติมทั้ง "నుంచి; นินชิ - จาก" และ "లో; โล - ใน" เข้ากับคำนามเพื่อหมายถึงภายใน เช่น "రాములోనుంచి; รามุโลนินชิ - จากข้างในของรามะ" หรือตัวอย่างการเชื่อมต่อ 3 ระดับ: "వాటిమధ్యలోనుంచి; - จากในระหว่างพวกเขา"
คำสรรพนามที่ครอบคลุม/ไม่ครอบคลุม.
ภาษาเตลูกูมีสรรพนาม "เรา" 2 คำ คือรวมผู้ฟัง (మనము; "มะนะมุ") กับไม่รวมผู้ฟัง (మేము; "เมมุ") เช่นเดียวกับภาษาทมิฬและภาษามลยาฬัม แต่ลักษณะนี้ไม่พบในภาษากันนาดาสมัยใหม่
ภาษาเตลูกูมีรากศัพท์ที่มาจากภาษาในกลุ่มดราวิเดียนเอง โดยมากเป็นศัพท์ที่ใช้เกี่ยวกับเรื่องทั่วไปหรือในชีวิตประจำวัน เช่น తల; ตะละ (หัว), పులి; ปุลิ (เสือ), ఊరు; อูรุ (เมือง) อย่างไรก็ตาม ภาษาเตลูกูมีศัพท์จากภาษาสันสกฤตและภาษาปรากฤตปนอยู่มาก อิทธิพลที่สำคัญอย่างหนึ่งคือ การที่กษัตริย์ศตวหนะให้ใช้ภาษาปรากฤตเป็นภาษาราชการแม้ว่าคนส่วนใหญ่จะพูดภาษาเตลูกู
"บทความหลัก:อักษรเตลูกู"
เชื่อกันว่าอักษรเตลูกูได้รับอิทธิพลจากอักษรพราหมีสมัยอโศก และใกล้เยงกับอักษรจาลุกยะที่พ่อค้าจากอินเดียนำไปเผยแพร่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กลายเป็นต้นแบบของอักษรในบริเวณดังกล่าวรวมทั้งอักษรไทย อักษรจามและอักษรบาหลี ความคล้ายคลึงระหว่างอักษรเตลูกูกับอักษรเหล่านี้ยังพบได้ในปัจจุบัน
อักษรเตลูกูเขียนจากซ้ายไปขวา หน่วยย่อยของการเขียนคือพยางค์ แต่ละพยางค์ประกอบด้วยสระ (อัชชุหรือสวระ) และพยัญชนะ (หัลลุหรือวยันชัน) พยัญชนะที่เรียงกันเป็นกลุ่ม บางตัวมีรูปต่างไปจากเดิม พยัญชนะมีทั้งรูปบริสุทธิ์ที่ไม่มีเสียงสระและรูปที่มีเสียงอะ เมื่อรวมสระกับพยัญชนะ สระจะเป็นเครื่องหมายติดกับพยัญชนะเรียก มาตรัส ซึ่งมีรูปร่างต่างจากสระปกติ
อักษรเตลูกูมีทั้งหมด 60 เครื่องหมาย เป็นสระ 16 ตัว ตัวเปลี่ยนสระ 3 ตัว พยัญชนะ 41 ตัว มีการเว้นช่องว่างระหว่างคำ เมื่อจบประโยคจะจบด้วยเส้นเดี่ยว (ปุรนา วิรมะ) หรือเส้นคู่ (กีรฆา วิรมะ)