pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ได้เกิดแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย โดยมีจุดศูนย์กลางทางตอนเหนือของเกาะเพียงไม่กี่กิโลเมตรทำให้เกิดแผ่นดินไหวและสึนามิสูง 10 เมตรเข้าถล่มชายฝั่งจนส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 122 คน และอีกหลายร้อยคนต้องไร้ที่พักอาศัย
แผ่นดินไหวอีกครั้งในวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2548 ได้เกิดแผ่นดินไหวขนาด 8.7 แมกนิจูดทำให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 800 ราย อาคารหลายร้อยแห่งพังถล่มลงมาและมีผู้ไร้ที่พักอาศัยหลายพันคน และยังทำให้ชายฝั่งของเกาะเปลี่ยนไป ในปี พ.ศ. 2550 ซึ่งเป็นเวลา 2 ปีหลังจากเกิดแผ่นดินไหวนั้นก็ยังมีผู้ลี้ภัยอยู่ภายในค่ายจำนวนกว่าหลายหมื่นคน
แผ่นดินไหวทั้งสองครั้งได้รับการบันทึกว่าเป็นแผ่นดินไหวที่รุนแรงที่สุดในอินโดนีเซียนับตั้งแต่แผ่นดินไหวปี พ. ศ. 2443
เอสดีเอ็นโฟร์ตีเอต
SDN48 (อ่านว่า เอสดีเอ็นโฟร์ตีเอต, ย่อมาจาก Saturday Night 48) เป็นกลุ่มไอดอลหญิงจากประเทศญี่ปุ่น และเป็นวงพี่สาวของกลุ่มไอดอลญี่ปุ่น AKB48 ซึ่งวงนี้ได้ก่อตั้งขึ้นในแนวคิด "ไอดอลสำหรับผู้ใหญ่" โดยที่มี คะโยะ โนะโระ อดีตสมาชิก AKB48 เป็นกัปตันวง ในเดือนพฤศจิกายน 2553 ทางวงได้เปิดตัวครั้งแรกกับซิงเกิล "Gagaga"
SDN48 ปิดตัวลงในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2555
SDN48
เอ็สดีเอ็น48
Vlado Buckovski
มือปราบฮาวาย
มือปราบฮาวาย  เป็นภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์แนวกระบวนการยุติธรรมของตำรวจ ออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2553 โดยเป็นการนำแก่นเรื่อง "ฮาวายไฟฟ์-โอ" ที่ออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2511 กลับมาสร้างใหม่ นำแสดงโดยอเล็กซ์ โอล็อกลิน, สกอตต์ คาน, แดเนียล แด คิม และเกรซ พาร์ก ในไทยออกอากาศทางช่องโมโน 29 ในปัจจุบันถึงฤดูกาลที่ 9 แล้ว
Glossary of professional wrestling terms
ผู้จัดการมวยปล้ำอาชีพ
พอล เอลเลริง
พอล เอลเลริง (Paul Ellering) เป็นผู้จัดการมวยปล้ำอาชีพ, อดีตนักยกน้ำหนัก และนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่ทำงานกับWWE เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเป็นผู้จัดการให้ทีมนักมวยปล้ำเดอะโรดวอร์ริเออส์ ตั้งแต่ปี 1983 ถึง 1990 และอีกครั้งระหว่างปี 1992 ถึง 1997 นอกเหนือจากการเป็นผู้จัดการหน้าจอแล้วเขายังจัดการงานของทีมนอกเวทีเช่นกัน รวมถึงการเจรจาสัญญาและการเตรียมการเดินทาง เขาและโรดวอร์ริเออส์ได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2011 ห้าปีต่อมาในเดือนมิถุนายนปี 2016 เขาได้กลับมาใน ในฐานะผู้จัดการของThe Authors of Pain ซึ่งเป็นทีมอธรรมที่เปิดตัวครั้งแรกจนถึงเมษายน 2018
Paul Ellering
รายชื่อตัวละครในเกมเรซิเดนต์อีวิล
บทความนี้เกี่ยวกับรายชื่อตัวละครในเกม "เรซิเดนต์อีวิล" ตั้งแต่ภาคแรกจนถึงภาคล่าสุด เรียงตามปีที่ออกจำหน่าย
Resident Evil ภาคเสริม.
เป็น Resident Evil ภาคเสริม ซึ่งภาคเสริมจะมีเนื้อเรื่องที่เชื่อมโยงกับภาคหลัก แต่จะมีภาคเสริมบางภาคจะไม่มีเนื้อเรื่องเชื่อมโยงกับภาคหลักเลย
Resident Evil ฉบับแอนิเมชัน.
Resident Evil ฉบับแอนิเมชันหรือเรียกอีกอย่างว่า CGI Movie ที่ออกฉายในโรงภาพยนตร์เท่านั้นไม่ใช่ฉบับเกม และมีความเชื่อมโยงกับภาคหลักในฉบับเกมอีกด้วย
Resident Evil ภาครีเมคและรีมาสเตอร์.
Resident Evil ภาครีเมคหมายถึง ภาคที่ถูกนำกลับมาสร้างใหม่เพื่อปรับปรุงและแก้ไขในเรื่องของกราฟิกและเอฟเฟคให้สวยงามยิ้งขึ้นมากกว่าภาคดั้งเดิม ส่วนภาครีมาสเตอร์นั้นเป็นการนำเอาภาคนั้นมาปรับปรุงเพียงกราฟิกอย่างเดียว
Resident Evil ภาคพิเศษ.
Resident Evil ภาคพิเศษหมายถึง เป็นภาคที่ถูกทำขึ้นมาเนื่องในโอกาสพิเศษ และบางภาคก็เป็นภาคที่ต่อเติมฉากบางฉากเข้าไปในเกม โดยในตัวเกมดั้งเดิมจะไม่มีฉากต่อเติมนี้ แต่จะมีเฉพาะภาคพิเศษเท่านั้น และในบางภาคจะเรียกว่า DLC
Resident Evil ภาคที่ถูกยกเลิกการผลิตไป.
Resident Evil ภาคที่ถูกยกเลิกการผลิตไปโดยจัดเป็นเกมที่ยังไม่สมบูรณ์ และมีบางเกมเป็นเพียงแค่ตัวเดโม่หรือตัวทดลองเล่นเท่านั้น
Resident Evil ฉบับเกมบนโทรศัพท์มือถือ.
เป็น Resident Evil ในฉบับเกมบนโทรศัพท์มือถือเท่านั้น จึงจัดว่าไม่ส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับภาคหลักเลย
Resident Evil ภาคแยก.
เป็นภาคที่ไม่มีตัวละครหลักของ Resident Evil เป็นตัวดำเนินเรื่อง แต่จะใช้เป็นตัวละครอื่นเป็นตัวดำเนินเรื่องแทน ดังนั้นจึงจัดว่าเป็นภาคแยก
คริส เรดฟิลด์.
เป็นอีกหนึ่งในตัวละครเอกของเรื่อง
จิล วาเลนไทน์.
รีเบ็คก้า แชมเบอร์.
ลีออน เอส. เคนเนดี.
แคลร์ เรดฟิลด์.
อีธาน เอ็ม. วินเทอร์ส.
เป็นตัวเอกในภาค 7 และ ภาค 8
อาร์ค ธอมป์สัน.
เป็นตัวเอกในภาค Survivor
เคลาส์.
เป็นตัวเอกในภาค 4D-Executer
บรูซ มีชเกทเวอร์.
เป็นตัวเอกในภาค Dead Aim
เควิน ไรแมน.
เป็นตัวเอกในภาค Outbreak และ Outbreak File #2
https://residentevil.fandom.com/wiki/Resident_Evil_Wiki
การพิมพ์ออฟเซต
การพิมพ์ออฟเซต หรือการพิมพ์ลูกกลิ้งคู่  เป็นเทคนิคการพิมพ์ชนิดหนึ่งซึ่งใช้ลูกกลิ้ง (นิยมเรียกว่า โม) เกลี้ยงทำด้วยยาง ถ่ายทอดหมึกจากลูกกลิ้งแม่แบบ ก่อนจะถ่ายทอดหมึกลงสู่กระดาษ ซึ่งต่างจากการพิมพ์ลูกกลิ้งเดี่ยว (rotary press printing) หรือการพิมพ์แบบประทับอักษร (letterpress printing) ที่ใช้แม่แบบกดลงบนกระดาษโดยตรง การพิมพ์ลูกกลิ้งคู่พัฒนาขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2418 เพื่อใช้พิมพ์บนผิวดีบุกและต่อมาได้พัฒนาเป็นการพิมพ์บนกระดาษ การพิมพ์ลูกกลิ้งคู่มีลักษณะคล้ายกับการพิมพ์ด้วยหิน ซึ่งเป็นการเขียนแผ่นหินเรียบด้วยไข บริเวณที่เหลือจะถูกทาด้วยกรดให้หินพรุนและซับน้ำ เมื่อช่างพิมพ์ทาหมึกแล้ว หมึกจะติดบริเวณไข ส่วนบริเวณที่ไม่มีไขหมึกจะถูกชะออกได้ง่าย เมื่อชะหมึกแล้วจึงพิมพ์เช่นเดียวกับการพิมพ์แบบประทับอักษร
ลูกกลิ้งแม่แบบเมื่อยังไม่ได้ใช้ นิยมใช้โพลิเมอร์ไวแสงหรือทองแดงชั้นบาง ๆ ฉาบผิว เมื่อจะใช้พิมพ์ ช่างจะแปลงต้นฉบับเป็นภาพฉายลงบนแม่พิมพ์แล้วนำไปล้าง ส่วนที่กำหนดให้เป็นภาพจะแข็งตัว ทำหน้าที่รับหมึก จากนั้นแม่พิมพ์จะถูกฉาบด้วยหมึก หมึกส่วนเกินที่ติดนอกบริเวณจะถูกปาดออกด้วยลูกกลิ้งน้ำผสมสารเคมีที่จำเป็น เนื่องจากน้ำและหมึกไม่ผสมกัน จึงสามารถแยกบริเวณที่จะพิมพ์กับบริเวณที่ไม่ต้องการพิมพ์ออกจากกันได้ ต้นแบบที่กัดเป็นภาพปกติ จากนั้นลูกกลิ้งที่มีภาพจะกลิ้งไปบนลูกกลิ้งยาง ได้ภาพกลับหลัง ต่อจากนั้นลูกกลิ้งยางที่มีภาพจะกลิ้งลงบนกระดาษ โดยมีลูกกลิ้งกดเป็นตัวช่วยอีกชั้นหนึ่ง ได้ภาพต้นฉบับคืนมา กระบวนการนี้จะทำซ้ำทุกสีที่ต้องการ โดยอาจมีสีเดียว สี่สี (สีฟ้า สีบานเย็น สีเหลือง สีดำ) หรือมากกว่านั้นก็ได้ แต่ละสีที่พิมพ์ลงไปจะเสริมเติมเต็มกันและกัน เรียกว่า สีตามกระบวนการพิมพ์ (process colour) สีตามกระบวนการพิมพ์นั้นเมื่อส่องด้วยแว่นขยายจะแลเห็นเป็นจุดเล็ก ๆ จำนวนมากอันเกิดจากการกัดแม่พิมพ์ บางครั้งหากต้องการใช้สีที่มีความละมุนและคงที่ ช่างอาจจะผสมสีขึ้นเฉพาะ เรียกว่า สีเนื้อตัน หรือสีผสมเฉพาะ (spot colour, solid colour)
แท่นพิมพ์ลูกกลิ้งคู่บางแท่นใช้ลูกกลิ้งคู่สองชุด เรียกว่า blanket-to-blanket ทำให้สามารถพิมพ์กระดาษทั้งสองหน้าพร้อม ๆ กัน โดยลูกกลิ้งพิมพ์ชุดหนึ่งทำหน้าที่เป็นลูกกลิ้งกดให้แก่ลูกกลิ้งพิมพ์อีกชุด นิยมใช้สำหรับสิ่งพิมพ์ที่ต้องการความแม่นยำและต่อต้านการปลอม อาทิ หนังสือเดินทาง ธนบัตร ฯลฯ บางแท่นก็ไม่ใช้ลูกกลิ้งน้ำ แต่ใช้แม่พิมพ์นูนลักษณะแบบเดียวกับแม่พิมพ์ประทับอักษร แต่ไม่กลับหลัง แม่พิมพ์นูนนี้จะถ่ายทอดภาพลงบนลูกกลิ้งเกลี้ยงซึ่งจะนำหมึกลงสู่กระดาษต่อไป
หมึกที่ใช้ในการพิมพ์ลูกกลิ้งคู่มักมีความหนืดสูง คือมีความหนืดพลวัต (dynamic viscosity) ที่ 40-100 ปาสกาล-วินาที นอกจากนี้หมึกยังมีสมบัติแห้งตัวได้เมื่อถูกความร้อน ความเย็น หรือการแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้า
อนึ่งคำว่า ลูกกลิ้งคู่ ไม่ได้หมายความว่าระบบการพิมพ์มีลูกกลิ้งเพียงสองอัน แต่หมายความถึงการที่มีลูกกลิ้งที่ใช้พิมพ์สองอัน นอกเหนือจากลูกกลิ้งอันอื่น ๆ ที่จำเป็นต่อการเดินเครื่อง
การพิมพ์ลูกกลิ้งเดี่ยว
การพิมพ์ลูกกลิ้งเดี่ยว  เป็นเทคนิคการพิมพ์ชนิดหนึ่งซึ่งใช้ลูกกลิ้งประกอบด้วยภาพกลับด้านเป็นแม่พิมพ์ แม่พิมพ์จะรับหมึกก่อนนำมากลิ้งลงบนกระดาษ ทำนองเดียวกับการพิมพ์แบบประทับอักษรหรือตราประทับ การพิมพ์ลูกกลิ้งเดี่ยวต่างจากการพิมพ์ลูกกลิ้งคู่ตรงที่การพิมพ์ลูกกลิ้งคู่ แม่พิมพ์จะไม่ใช้ภาพกลับด้าน ทำให้ต้องมีลูกกลิ้งยางรับหมึกกลับด้านจากแม่พิมพ์เพื่อนำไปถ่ายทอดลงบนกระดาษ
การพิมพ์ลูกกลิ้งเดียวตามที่มีหลักฐานนั้น วิลเลียม นิโคลสัน (พ.ศ. 2333) เป็นผู้จดสิทธิบัตรคนแรก แต่เครื่องพิมพ์ดังกล่าวยังใช้คนหมุนอยู่ ต่อมาฟรีดริช เคอนิก (พ.ศ. 2354) พัฒนาเครื่องพิมพ์ของโยฮันน์ กูเทนแบร์กให้เป็นเครื่องพิมพ์ชนิดที่แม่พิมพ์หมุนได้ด้วยกำลังไอน้ำ ทำให้สามารถพิมพ์กระดาษที่ใหญ่ขึ้นได้ ต่อมาริชาร์ด มาร์ช โฮ พัฒนาเครื่องพิมพ์ให้มีหลายลูกกลิ้งในปี พ.ศ. 2386 บางแหล่งกล่าวว่า อิปโปลีต โอกุสต์ มารีนอนี เป็นผู้คิดค้นเครื่องพิมพ์ชนิดลูกกลิ้งเดี่ยว
ดอม (แก้ความกำกวม)
ดอม อาจหมายถึง
ค่ายกักกันไมดาแนก
ค่ายกักกันและกำจัดลูบลิน-ไมดาแนก , ค่ายกักกันไมดาแนก  หรือ ค่ายกักกันลูบลิน  เป็นค่ายกักกันและค่ายมรณะของเยอรมันที่ถูกสร้างขึ้นและปฏิบัติการโดยหน่วยเอ็สเอ็สที่ชานเมืองของลูบลินระหว่างที่เยอรมนียึดครองโปแลนด์ในสงครามโลกครั้งที่สอง แม้ว่าจะมีวัตถุประสงค์แรกเริ่มเพื่อใช้แรงงานทาสมากกว่าการสังหาร ค่ายแห่งนี้ก็ถูกใช้เพื่อทำการสังหารผู้คนในระดับขนาดอุตสาหกรรมในช่วงปฏิบัติการไรน์ฮาร์ท ซึ่งเป็นแผนของเยอรมนีที่จะกำจัดชาวยิวทั้งหมดภายในเขตปกครองสามัญในโปแลนด์ ค่ายแห่งนี้ซึ่งได้ปฏิบัติการตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1941 จนกระทั่งวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 ถูกเข้ายึดครองในสภาพเกือบสมบูรณ์ เพราะการบุกโจมตีโฉบฉวยของกองทัพแดงของสหภาพโซเวียตในปฏิบัติการบากราติออนได้ป้องกันไม่ให้หน่วยเอ็สเอ็สทำลายโครงสร้างพื้นฐานส่วนใหญ่ และแอนทอน เทอร์เนส (Anton Thernes) รองผู้บัญชาการค่ายทำลายหลักฐานที่แสดงถึงอาชญากรรมสงครามไม่สำเร็จ ดังนั้น ไมดาแนกจึงกลายเป็นค่ายกักกันแห่งแรกที่กองทัพสัมพันธมิตรค้นพบ และเป็นค่ายกักกันสำหรับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของนาซีที่ได้รับการรักษาสภาพไว้อย่างดี
ค่ายไมดาแนกมีลักษณะต่างจากค่ายในลักษณะเดียวกันในโปแลนด์ที่ถูกนาซียึดครองตรงที่ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ชนบทห่างไกลจากศูนย์รวมประชากร แต่อยู่ภายในขอบเขตของเมืองหลัก (ดูเพิ่มเติม: แผนนิสโก แผนการในการก่อตั้งย่านคนยิว) เนื่องจากค่ายตั้งอยู่ติดกับไมดันตาตาร์สกีซึ่งเป็นย่านชานเมืองลูบลิน ทำให้คนในพื้นที่เรียกค่ายนี้ว่า "ไมดาแนก" (แปลว่า "ไมดันน้อย") ใน ค.ศ. 1944 เอกสารของนาซีในช่วงแรกเรียกค่ายนี้ว่าค่ายเชลยศึกแห่งหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในลูบลิน เนื่องมาจากวิธีการดำเนินงานและการสนับสนุนค่าย ต่อมาสำนักความมั่นคงหลักไรช์ในเบอร์ลินได้เปลี่ยนชื่อเป็นค่ายกักกันลูบลินเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1943 แต่ชื่อในภาษาท้องถิ่นคือโปแลนด์ก็ยังคงใช้กันอยู่
การพายเรือมังกรของผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านม
การพายเรือมังกรของผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านม  เป็นความเคลื่อนไหวระหว่างประเทศที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการวิจัยโดยดอน แมคเคนซี ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์การกีฬาชาวแคนาดา โดยเป็นกิจกรรมที่ผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านมร่วมกันพายเรือมังกรเพื่อประโยชน์ของสุขภาพร่างกายและความเป็นอยู่ที่ดีของพวกเธอ ที่ได้รับการสนับสนุนในระดับสากลโดยคณะกรรมการฝีพายมะเร็งเต้านมระหว่างประเทศ (IBCPC) ซึ่งเป็นสมาชิกของสหพันธ์เรือมังกรนานาชาติ
ผลงานของโดนัลด์ คริสโฮล์ม ("ดอน") แมคเคนซี ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์การกีฬาของแคนาดาที่มหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบีย, ศาสตราจารย์ในสำนักวิทยาศาสตร์การเคลื่อนไหว และผู้อำนวยการศูนย์เวชศาสตร์การกีฬาอัลลัน แมคกาวิน โดยใน ค.ศ. 1998 เอกสารในวารสารสมาคมการแพทย์แห่งประเทศแคนาดา แมคเคนซีได้อธิบายว่าในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 เขาได้เริ่มก่อตั้งทีมเรือมังกรสำหรับผู้หญิงที่มีประวัติมะเร็งเต้านม ซึ่งผู้หญิงเหล่านี้เลือกที่จะใช้ชื่ออะเบรสต์อินอะโบต (Abreast in a Boat) เขาเชื่อว่ากิจกรรมนี้จะเป็นประโยชน์ต่อผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านม เนื่องจากเป็นกิจกรรมที่ช่วยให้ร่างกายแข็งแรงในสภาพแวดล้อมที่สนุกสนานรวมทั้งการสนับสนุนทางสังคม
เอกสารของเขา สรุปไว้ว่า:
ใน ค.ศ. 2001 แมคเคนซีได้รับบำเหน็จเหรียญเกียรติคุณผลงานดีเด่นสำหรับงานของเขากับอะเบร็ซท์อินอะโบท คำกล่าวขวัญจบลงด้วยคำพูด: "ความสำเร็จที่โดดเด่นของเขา เสริมด้วยคำแนะนำและความห่วงใยของเขา ได้ให้ความสำคัญกับความเชื่อมั่นและความภาคภูมิใจในผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านมทั่วประเทศแคนาดา รวมทั้งเส้นชีวิตเพื่อการมีชีวิตที่ดีขึ้น"
งานวิจัยที่ตีพิมพ์โดยมิทเชลล์และคณะ ได้สรุปว่า: "ข้อมูลการสัมภาษณ์สนับสนุนสมมติฐานที่เกิดขึ้นใหม่ ๆ ว่าการพายเรือมังกรเป็นพาหนะสำหรับการพัฒนาสุขภาพของสตรี รวมทั้งคุณภาพชีวิตหลังการรักษา"
คณะกรรมการฝีพายมะเร็งเต้านมระหว่างประเทศ (IBCPC) เป็นองค์การระหว่างประเทศที่ตั้งอยู่ในประเทศแคนาดา ซึ่งอธิบายตัวเองว่า: "องค์การร่มระดับนานาชาติที่มีหน้าที่สนับสนุนการจัดตั้งทีมเรือมังกรมะเร็งเต้านม ภายใต้กรอบของการมีส่วนร่วมและการไม่แบ่งแยก เราสนับสนุนการพัฒนาการพายเรือมังกรเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ เพื่อสนับสนุนรูปแบบชีวิตที่มีสุขภาพดีสำหรับผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเต้านม" คณะกรรมการฝีพายมะเร็งเต้านมระหว่างประเทศเป็นสมาชิกสมทบของสหพันธ์เรือมังกรนานาชาติ (IDBF) ซึ่งคณะกรรมการปกครองระดับโลกสำหรับการพายเรือมังกร และประธานคณะกรรมการฝีพายมะเร็งเต้านมระหว่างประเทศเป็นสมาชิกของสภาสหพันธ์เรือมังกรนานาชาติ
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 คณะกรรมการฝีพายมะเร็งเต้านมระหว่างประเทศมีสมาชิกทั้งหมด 116 กลุ่มใน 9 ประเทศ ได้แก่ ออสเตรเลีย (29 กลุ่ม), แคนาดา (41 กลุ่ม), ไอร์แลนด์ (1 กลุ่ม), อิตาลี (5 กลุ่ม), นิวซีแลนด์ (7 กลุ่ม), สิงคโปร์ (1 กลุ่ม), แอฟริกาใต้ (1 กลุ่ม) สหราชอาณาจักร (7 กลุ่ม) และสหรัฐ (24 กลุ่ม) ครั้นภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 มี 236 ทีมใน 29 ประเทศ รวมถึง 57 ทีมในสหรัฐ, 56 ทีมในแคนาดา และสโมสรเดียวในฟีจีและกาตาร์
เทศกาลเรือมังกร.
คณะกรรมการฝีพายมะเร็งเต้านมระหว่างประเทศสนับสนุนการแข่งเรือมังกรทุก ๆ สี่ปี:
การแข่งความเร็วเรือมังกรสำหรับผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านมได้รับการแนะนำให้รู้จักต่อประเทศออสเตรเลียโดยมิเชล ฮันตัน โอเอเอ็ม ซึ่งมีต้นกำเนิดในเมืองดาร์วินเมื่อ ค.ศ. 1998
สำนักงานใหญ่ของดรากอนส์อะเบรสต์ออสเตรเลียตั้งอยู่ที่บริสเบน รัฐควีนส์แลนด์ และเป็นองค์การการกุศลที่ได้รับการจดทะเบียน "ดรากอนส์อะเบรสต์ออสเตรเลีย ลิมิเต็ด" (DAA) เติบโตจนกลายเป็นกลุ่มผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านมในในประเทศออสเตรเลีย และเป็นสมาชิกของ"สหพันธ์เรือมังกรประเทศออสเตรเลีย" รวมถึง"คณะกรรมการฝีพายมะเร็งเต้านมระหว่างประเทศ" โดยสมาชิกได้นำชุดของหลักการชี้นำร่วมกัน ตลอดจนยึดมั่นในปรัชญาของการมีส่วนร่วมและการไม่แบ่งแยกมาใช้
ทีมอะเบรสต์อินอะโบตดั้งเดิมยังคงดำเนินต่อไปในแวนคูเวอร์ โดยพายเรือสัปดาห์ละสองครั้งตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงกรกฎาคม
ทีมเรือมังกรมะเร็งเต้านมของแคนาดาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วทั่วประเทศโดยเริ่มใน ค.ศ. 1997 ซึ่ง ณ ค.ศ. 2020 บางทีมรวมถึง (จากเก่าที่สุดไปหาใหม่ที่สุด):
ดรากอนอะเบรสต์ (โทรอนโต) ได้รับการก่อตั้งในโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 1997 โดยเอเลนอร์ นีลเซน พวกเขาเป็นทีมเรือมังกรของผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านมที่ 2 ของโลกที่ได้รับการก่อตั้ง
ไอแลนด์เบรสต์สโตรเกอส์ ได้รับการก่อตั้งในวิกตอเรีย รัฐบริติชโคลัมเบีย เมื่อ ค.ศ. 1997 โดยมาร์เจอรี วูดรอฟ
นอตอะเบรสต์ ได้รับการก่อตั้งในแฮมิลตัน รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 1998
ซิสเตอร์ชิป ได้รับการก่อตั้งในแคลกะรี รัฐแอลเบอร์ตา เมื่อ ค.ศ. 1998
บูซัมบัดดีส์ออฟโนวาสโกเชีย ได้รับการก่อตั้งในอ่าวมาโฮน รัฐโนวาสโกเชีย เมื่อ ค.ศ. 1998 โดยชารอน ดริสคอล และมาร์โก ไคลเกอร์
บัสติงวิธเอนเนอร์จี ได้รับการก่อตั้งในแซสคาทูน รัฐซัสแคตเชวัน เมื่อ ค.ศ. 1998
คีโมแซฟวี ได้รับการก่อตั้งในวินนิเพก รัฐแมนิโทบา เมื่อ ค.ศ. 1998
ออตตาวาบัสตินเอาต์ ได้รับการก่อตั้งในออตตาวา รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 1998 โดยเบรสต์แคนเซอร์แอ็กชันออตตาวา (BCAO)
ทูอะเบรสต์ / โกตาโกต ได้รับการก่อตั้งในมอนทรีออล รัฐเกแบ็ก เมื่อ ค.ศ. 1998
อะเบรสต์อะริเวอร์ ได้รับการก่อตั้งในนิวกลาสโกว์ รัฐโนวาสโกเชีย เมื่อ ค.ศ. 1999
เบรสต์เฟรนส์ ได้รับการก่อตั้งในเอดมันตัน รัฐแอลเบอร์ตา เมื่อ ค.ศ. 1999
เบรสต์สโตรกส์ ได้รับการก่อตั้งในเกวลฟ์ รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 1999 โดยวาเลอรี พาวเวล, มาร์กาเรต บริวเวอร์ และมาร์กาเรต บราเธอร์วิก
วอร์ริเออส์ออฟโฮป ได้รับการก่อตั้งในนอร์ทเบย์ รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 1999
เซอร์ไวเวอร์ไธรเวอส์ ได้รับการก่อตั้งในโคโบร์ก รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 1999 โดยโดโรธี แฮมป์สัน
เซอร์ไวเวอส์อะเบรสต์ ได้รับการก่อตั้งในพีเตอร์เบอโร รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 1999 โดยเมเรดิธ คอสเบิร์น
เวฟส์ออหโฮป ได้รับการก่อตั้งในแบรนดอน รัฐแมนิโทบา เมื่อ ค.ศ. 1999
บอยแอนต์บัดดีส์ ได้รับการก่อตั้งในเวอร์นอน รัฐบริติชโคลัมเบีย
เคาวิเชินแวลลีย์ดรากอนดีวาส ได้รับการก่อตั้งในเคาวิเชินแวลลีย์ รัฐบริติชโคลัมเบีย
นอร์ทเบรสต์พาสเสจ ได้รับการก่อตั้งในคอร์ทนี รัฐบริติชโคลัมเบีย เมื่อ ค.ศ. 2000 โดย ดร. ลินดา วิลสัน
โรว์บัสต์ ได้รับการก่อตั้งในลอนดอน รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 2000 โดย ดร. แอนเนตต์ ริชาร์ด
เซอร์ไวเวอร์ชิป ได้รับการก่อตั้งในเพนทิกตัน รัฐบริติชโคลัมเบีย เมื่อ ค.ศ. 2000 โดยแคธี เลาเออร์ และซู บุตชาร์ต
อะเบรสต์ออฟบริดจ์ ได้รับการก่อตั้งในเลธบริดจ์ รัฐแอลเบอร์ตา เมื่อ ค.ศ. 2001
โฮปอะโฟลตแคนาดา ได้รับการก่อตั้งในคอร์ทนี รัฐบริติชโคลัมเบีย เมื่อ ค.ศ. 2002
เบรสอะฮอย ได้รับการก่อตั้งในเซนต์จอห์น รัฐนิวบรันสวิก เมื่อ ค.ศ. 2003
เชสต์เมตส์ ได้รับการก่อตั้งในคิงส์ตัน รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 2003 โดยซูซาน บอดเนอร์ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเบรสต์แคนเซอร์แอ็กชันคิงส์ตัน (BCAK) มาอย่างยาวนาน
เลฟีนิกซ์เดอลาโรเซ ได้รับการก่อตั้งในเชอร์บรูก รัฐเกแบ็ก เมื่อ ค.ศ. 2003
ริเวอร์สปีริต ได้รับการก่อตั้งในแคมป์เบิลริเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย เมื่อ ค.ศ. 2003
เดอะดรากอนไฟลส์ ได้รับการก่อตั้งในลินด์ซีย์ รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 2003
ริบบอนส์ออฟโฮป ได้รับการก่อตั้งในแบร์รี รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 2003 โดยซู มาแคลลัม
พิงก์ครูเซเดอส์ ได้รับการก่อตั้งในโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 2015 และฝึกในอ่าวแอชบริดจ์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของสโมสรรัสตีดรากอนส์ ซึ่งก่อตั้งโดยทิม แมคฟาร์เลน และแคโรลีน ลี ใน ค.ศ. 2005
โฮปโฟลตส์ ได้รับการก่อตั้งในเวลแลนด์ รัฐออนแทรีโอ เมื่อ ค.ศ. 2007 และฝึกในเวลแลนด์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของสโมสรเซาท์ไนแอการาแคนู ซึ่งก่อตั้งโดยแคโรลีน สวอน ใน ค.ศ. 2007
ซันไชน์ดรากอนส์อะเบรสต์ ได้รับการก่อตั้งในซีเชลต์ รัฐบริติชโคลัมเบีย เมื่อ ค.ศ. 2005
อะเบรสต์วิธฟอร์ทิทูด ได้รับการก่อตั้งในแลงลีย์ นครบริติชโคลัมเบีย
รายการโทรทัศน์เกมโชว์ในประเทศไทย
ชิงล้าน ชิงร้อยล้าน
ชิงร้อยชิงล้าน บันทึกความทรงจำ
ชิงร้อยชิงล้าน Star Memories
สโมสรฟุตบอลซุปเปอร์ พาวเวอร์ สมุทรปราการ
สโมสรฟุตบอลซุปเปอร์พาวเวอร์ สมุทรปราการ เป็นอดีตสโมสรฟุตบอลในจังหวัดสมุทรปราการ เคยลงเล่นในระดับ ไทยลีก และเคยได้สิทธิ์ทำการแข่งขัน เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2544/45 และปี พ.ศ. 2550 ในการแข่งขัน เอเอฟซีคัพ และเป็นทีมที่มีผลการแข่งขันแพ้ต่อเนื่องมากที่สุดในไทยลีกนานถึง 27 นัด เมื่อฤดูกาล 2560
เริ่มก่อตั้งสโมสรขึ้นในปี พ.ศ. 2514 ในนาม สโมสรโอสถสภา โดยก่อตั้งพร้อมกับสโมสรกีฬาต่างๆ ของ บริษัท โอสถสภา จำกัด โดยเกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของพนักงานของบริษัท ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักกีฬาฟุตบอลทีมชาติไทยที่ทำงานอยู่ โดยสามารถคว้าแชมป์การแข่งขัน ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ควีนสคัพ ได้ 3 ติดต่อกัน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 ถึง พ.ศ. 2547 และชนะเลิศการแข่งขัน ถ้วยพระราชทาน ก. ได้ 2 สมัย
ต่อมาสโมสรฟุตบอลโอสถสภาได้เปลี่ยนชื่อเป็น สโมสรฟุตบอลโอสถสภา เอ็ม-150 โดยมีผู้สนับสนุนอย่าง เครื่องดื่มเอ็ม-150 เป็นผู้สนับสนุนหลัก ต่อมาทางสโมสรฯก็ได้พยายามสร้างฐานแฟนบอลใหม่ในเขตนอกกรุงเทพมหานคร เช่น ร่วมมือกับทาง อบจ. สระบุรี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553 ถึง พ.ศ. 2556 และพร้อมกับเปลื่ยนชื่อสโมสรเป็น สโมสรฟุตบอลโอสถสภา เอ็ม-150 สระบุรี ต่อมา ในปี พ.ศ. 2557 จึงย้ายสนามมาเล่นใน ราชมังคลากีฬาสถาน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2559 สโมสรได้ย้ายที่ตั้งและสนามเหย้ามาที่ สนามกีฬาการกีฬาแห่งประเทศไทย บางพลี และได้ร่วมมือกับทาง อบจ.สมุทรปราการ โดยมุ่งมั่นที่จะพัฒนาทีมอย่างเป็นระบบ ทั้งด้านบุคลากร และด้านการบริหาร เพื่อยกระดับทีม ให้ก้าวสู่มาตรฐานการแข่งขันฟุตบอลระดับสากล ตามกระแสความนิยมที่เพิ่มมากขึ้นในปัจจุบัน
ต่อมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ทางโอสถสภาได้โอนสิทธิ์การทำทีมให้กับทาง บริษัทซุปเปอร์พาวเวอร์และได้ทำการเปลี่ยนชื่อเป็น สโมสรฟุตบอลซุปเปอร์พาวเวอร์ สมุทรปราการ โดยทางโอสถสภาจะเป็นเพียงสปอนเซอร์ให้กับทีมเท่านั้น
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2560 ทีมจัมปาศรี ยูไนเต็ด ได้ซื้อสิทธิ์การทำทีมมาจาก ซุปเปอร์ พาวเวอร์ สมุทรปราการ และได้ย้ายถิ่นฐานไปอยู่ที่ จังหวัดมหาสารคาม แต่สโมสรไม่ผ่านคลับไลเซนซิ่งจึงไม่สามารถลงเล่นในไทยลีก 2 ฤดูกาล 2561 ได้
สโมสรฟุตบอลเอ็มพาวเวอร์ สมุทรปราการ มีสนามเหย้าใหม่คือ เอ็มพาวเวอร์สเตเดียม ย้ายมาจาก สนามราชมังคลากีฬาสถาน เป็นสนามเหย้าแทบทั้งฤดูกาล เนื่องจาก สโมสรฟุตบอลสระบุรี ได้เลื่อนชั้นขึ้นมา และตามกฎห้ามทีมในระดับไทยพรีเมียร์ลีกใช้สนามเหย้าร่วมกัน
เอ็มพาวเวอร์สเตเดียม เป็นสนามของการกีฬาแห่งประเทศไทย จังหวัดสมุทรปราการ โดยทางโอสถสภาได้ร่วมมือกับองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ เพื่อทำสนามใหม่ และพัฒนาเมืองสมุทรปราการให้เป็นเมืองกีฬา
หลังจากที่ซุปเปอร์ พาวเวอร์ยุบทีมไป เอ็มพาวเวอร์สเตเดียมก็ได้ถูกใช้งานเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลสมุทรปราการ ซิตี้ โดยเปลี่ยนชื่อสนามเป็น “สมุทรปราการสเตเดียม”
คณะกรรมการความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ
ควีนัว
ควินัว
คีนัว
กินัว
เทอร์มินอล 21
เทอร์มินอล 21 อาจหมายถึง
โดนต์เซย์ยูเลิฟมี
"โดนต์เซย์ยูเลิฟมี"  เป็นซิงเกิลเปิดตัวของวงเอ็มทูเอ็ม ดูโอแนวป็อปจากนอร์เวย์ที่ประกอบด้วยสมาชิกคือ เมเรียน เรเวน และ มาริต ลาร์เซน เพลงออกอากาศครั้งแรกทางเรดิโอดิสนีย์ ก่อนที่จะออกอากาศอย่างเป็นทางการทางสถานีวิทยุอเมริกันและออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1999 โดยยังบรรจุอยู่ในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ "โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน ความแค้นของมิวทู" ออกจำหน่ายเดือนตุลาคม ค.ศ. 1999 และยังอยู่ในอัลบั้มเปิดตัวของเอ็มทูเอ็มชุด "เชดส์ออฟเพอร์เพิล" (2000) นอกจากนั้นยังรวมอยู่ในอัลบั้มรวมเพลงของวงชุด "" (2003)
เพลงได้รับเสียงวิจารณ์ด้านบวก ชัค เทย์เลอร์ จากนิตยสาร "บิลบอร์ด" เขียนไว้ว่า "น่าลุ่มหลงอย่างยิ่ง" และสามารถเข้าถึงกลุ่มคนฟังทั้งวุ่ยรุ่นและรุ่นใหญ่ เพลงขึ้นอันดับ 2 ในนอร์เวย์, อันดับ 4 ทั้งในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์, อันดับ 16 ในสหราชอาณาจักร และอันดับ 21 บนชาร์ต "บิลบอร์ด" ฮอต 100 ซิงเกิลได้รับการยืนยันระดับแผ่นเสียงทองคำในสหรัฐและออสเตรเลีย และยังคงเป็นเพลงฮิตที่สุดของเอ็มทูเอ็ม วงยังได้แสดงเพลงนี้ในตอนของรายการ "วันเวิลด์", "ท็อปออฟเดอะป็อปส์" และ "ดิสนีย์แชนเนลอินคอนเสิร์ต" มีมิวสิกวิดีโอที่คล้ายคลึงกันออกมา 2 ตัว โดยมีตัวหนึ่งมีภาพจาก "โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน ความแค้นของมิวทู" ด้วย
เบื้องหลังและการแต่งเพลง.
เมเรียน เรเวนและมาริต ลาร์เซนมาจากโลเรินสกูก เขตทางทิศตะวันออกของกรุงออสโล ทั้งคู่พบกันตั้งแต่อายุ 5 ขวบ และได้กลายมาเป็นเพื่อนรักกัน ทั้งคู่ค้นพบในความสนใจด้านดนตรีเหมือนกัน และเริ่มร้องเพลงด้วยกันรวมถึงแสดงในงานดนตรี ได้ออกอัลบั้มสำหรับเด็กด้วยกันในฐานะคู่ดูโอ ชื่อชุด "Synger Kjente Barnesanger"  ในปี ค.ศ. 1996 ภายใต้ชื่อวงว่า มาริตแอนด์เมเรียน เมื่อลาร์เซนอายุ 11 และเรเวนอายุ 12 ปี อัลบั้มได้การเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล สเปลมานไพรเซน หลังจากออกอัลบั้มนี้พวกเธอก็เริ่มแต่งเพลงป็อปด้วยกันหลายเพลง แล้วได้ส่งเดโมให้ค่ายเพลง หนึ่งในนั้นส่งไปยังแอตแลนติกเรเคิดส์ จนพวกเธอได้เซ็นสัญญาครอบคลุมทั่วโลกในปี ค.ศ. 1998 พวกเธอยังให้แฟนเพลงส่งชื่อวงใหม่ในการแข่งขัน มีหญิงคนหนึ่งแนะนำชื่อวงว่า เอ็มทูเอ็ม เรเวนและลาร์เซนอายุ 14 และ 15 ปี ตามลำดับ ขณะกำลังบันทึกเสียงอัลบั้มเปิดตัวชุด "เชดส์ออฟเพอร์เพิล" รวมถึงซิงเกิลเปิดตัว "โดนต์เซย์ยูเลิฟมี"
ดนตรีและเนื้อร้องประพันธ์โดยเรเวน, ลาร์เซน, ปีเตอร์ ซิซโซ และจิมมี บราโลเออร์ ผลิตเพลงโดยซิซโซและบราโลเออร์ และผสมเสียงโดยทอม ลอร์ด-อัลเจ เพลง "โดนต์เซย์ยูเลิฟมี" มีอัตราจังหวะ 4/4 เทมโปค่อนข้างช้า ด้วยจังหวะ 100 ครั้งต่อนาที เรเวนและลาร์เซนแยกกันร้องนำในท่อนเวิร์ส 2 ท่อนแรก และร้องประสานเสียงด้วยกันในท่อนคอรัส เกือบแทบทั้งเพลงท่อนเวิร์สมีคีย์ซีชาร์ปไมเนอร์ (C♯ minor) และท่อนคอรัสมีความสัมพันธ์ทางกุญแจเสียงกับคีย์ อีเมเจอร์ (E major) คอรัสสุดท้าย เปลี่ยนคีย์มาเป็น เอฟชาร์ปเมเจอร์ (F♯ major) เครื่องดนตรีหลักของเพลงประกอบด้วย เปียโนไฟฟ้าและกีตาร์โปร่ง มีเสียงสะดุดที่ซ้อนทับในคอรัส ในลักษณะแบบเพลง "อืมม์บ็อป" ของวงแฮนสัน คอรัสสุดท้าย ร้องซ้ำแบบบิดโน้ต (แอดลิบ) เป็นเสียงฉากหลังจนกระทั่งเพลงเบาลง
เนื้อเพลงพูดถึง "การบอกกฎความสัมพันธ์ในระยะแรก เพลาลงและอย่าพูดว่าฉันรักเธอ จนกว่าเธอจะให้เวลาฉันและรู้จักฉันดีพอ"จากความเห็นของนักดนตรีวิทยา จอน มิกเคล พรอช อัลวิก (Jon Mikkel Broch Ålvik) "โดนต์เซย์ยูเลิฟมี" คือเพลงทีนป็อปของคนที่มีเหตุผล อัลวิกไม่ยอมรับการตีความอย่างผิวเผินที่เนื้อเพลง "ส่งสาส์นด้านศีลธรรม ให้งดเว้นเพศสัมพันธ์" เขาถกเถียงแทนว่า เอ็มทูเอ็ม "ส่งสัญญาณท่าทีว่า ให้พิจารณาและให้ความมั่นใจ แทนที่จะแสดงความเคร่งครัด อาจอธิบายเพลงนี้ได้ว่าเป็นแนวบับเบิลกัมป็อป ที่ดูคล้าย ๆ กับเนื้อเพลงของวงเกิร์ลกรุ๊ปหลายวงในคริสต์ทศวรรษ 1960 ขณะเดียวกันก็ได้รับอิทธิพลจากเพลงร็อกมากกว่าและแนวเพลงที่เขียนโดนักร้อง-นักแต่งเพลง มากกว่าเพลงทีนป็อปทั่ว ๆ ไป ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990
ยังมีเนื้อเพลงที่แตกต่างกันเล็กน้อยระห่างฉบับในภาพยนตร์ "โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน ความแค้นของมิวทู" กับฉบับที่ออกในอัลบั้ม "เชดส์ออฟเพอร์เพิล" ในฉบับ "เชดส์ออฟเพอร์เพิล" มีท่อนร้องที่ว่า "then you start kissing me, what's that about?" ส่วนในฉบับ "โปเกมอน" ใช้เนื้อร้อง "then you said you love me, what's that about?" เมื่อถามว่าเหตุใดจึงเปลี่ยนเนื้อเพลง เอ็มทูเอ็ม ตอบว่า "ในฉบับ "Pokémon" คนจะคิดว่าไม่เหมาะสมที่จะให้มีการจูบในเนื้อเพลง เพราะเป็นเพลงสำหรับเด็ก เราคิดว่าการเปลี่ยนเนื้อแบบนี้ค่อนข้างงี่เง่า ฉบับดั้งเดิมใน "เชดส์ออฟเพอร์เพิล" คือสิ่งที่เราต้องการ" เอ็มทูเอ็มไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับ "โปเกมอน" มาก่อนจนกระทั่งได้รับเลือกให้มาทำเพลงประกอบ เพราะยังไม่ได้รับความนิยมในนอร์เวย์
การออกขายและการปรากฏเพลง.
"โดนต์เซย์ยูเลิฟมี" ปรากฏอยู่ในตอนที่ชื่อ "เดอะลิสต์" ของซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "เฟลิซิตี" ที่ออกอากาศในสหรัฐเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1999 และมีคนดูถึง 5 ล้านคน ได้ช่วยทำให้เพลงนี้เริ่มเป็นที่สนใจ ต่อมา 10 ตุลาคม ปรากฏอยู่ในตอนของซีรีส์เรื่อง "แจ็กแอนด์จิลล์" ชื่อตอน "มูฟวิงออน" เพลงได้รับการเปิดออกอากาศทางเรดิโอดิสนีย์อยู่แล้ว ก่อนที่จะเปิดเล่นอย่างเป็นทางการในสหรัฐเป็นครั้งแรกในวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1999 โดยซิงเกิลออกจำหน่ายทั้งในรูปแบบซีดีและตลับเทป ภายในเดือนนั้น มีสถานีวิทยุในรูปแบบยูเอสท็อป 40 มากกว่า 100 สถานีเล่นเพลงนี้ โดยในวันที่ 10 พฤศจิกายน เป็นเพลงที่ถูกขอมากที่สุดอันดับ 6 ทางสถานีวิทยุของนิวยอร์ก เพลงยังปรากฏในช่วงเครดิตท้ายของภาพยนตร์ "โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน ความแค้นของมิวทู" และบรรจุอยู่ในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ ทั้งภาพยนตร์และอัลบั้มออกในสหรัฐเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 โดย "โดนต์เซย์ยูเลิฟมี" เป็นเพลงเปิดตัวของอัลบั้ม ซิงเกิลเข้าชาร์ตในสหรัฐเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน โดยตอนนั้นมียอดส่งมากกว่า 400,000 ชุดไปยังร้านแผ่นเสียง