pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ก่อนที่จะมาเป็นวินโดวส์วิสตา ความจุเริ่มต้นของรีไซเคิลบินจะเท่ากับเนื้อที่ 10% ของฮาร์ดดิสก์ไดรฟ์ที่ตั้งอยู่ ตัวอย่างเช่น ไดรฟ์หนึ่งมีเนื้อที่ทั้งหมด 20 จิกะไบต์ รีไซเคิลบินจะสามารถรองรับไฟล์ได้มากที่สุด 2 จิกะไบต์ เมื่อเนื้อที่ของรีไซเคิลบินเต็ม ไฟล์ที่เก่าที่สุดจะถูกลบออกแล้วจากนั้นไฟล์ใหม่จะเข้าไปแทนที่ หากไฟล์มีขนาดใหญ่เกินว่าจะเก็บในรีไซเคิลบิน ระบบจะถามผู้ใช้ว่าให้ลบไฟล์ดังกล่าวอย่างถาวรหรือไม่ อย่างไรก็ตาม เนื้อที่ที่มากที่สุดของรีไซเคิลบินคือไม่เกิน 4 จิกะไบต์สำหรับทุกรุ่นของวินโดวส์ยกเว้นวิสตา สำหรับวิสตา ไดรฟ์ที่มีเนื้อที่มากกว่า 40 จิกะไบต์ เนื้อที่ของรีไซเคิลบินคือ 4 จิกะไบต์บวกด้วย 5% ของความจุที่มากกว่า 40 จิกะไบต์
ตำแหน่งที่เก็บ.
ตำแหน่งที่แท้จริงของรีไซเคิลบิน แปรเปลี่ยนไปตามระบบปฏิบัติการและระบบไฟล์ที่ใช้ ระบบไฟล์แบบ FAT (โดยทั่วไปคือวินโดวส์ 98 หรือเก่ากว่า) รีไซเคิลบินจะอยู่ที่ "X:\RECYCLED" ส่วนระบบไฟล์แบบ NTFS (วินโดวส์ 2000, เอกซ์พี, เอ็นที) จะเก็บไว้ที่ "X:\RECYCLER" ยกเว้นวินโดวส์วิสตาจะเก็บไฟล์ที่ "X:\$Recycle.Bin" โดยที่ "X" หมายถึงชื่อไดรฟ์นั้นๆ
รีไซเคิลบินสามารถเข้าถึงได้จากเดสก์ทอปหรือวินโดวส์เอกซ์พลอเรอร์ ซึ่งรีไซเคิลบินที่เข้าถึงผ่านเดสก์ทอปจะมีตัวเลือกและข้อมูลต่างๆ มากกว่าที่ปรากฏในเอกซ์พลอเรอร์ ในขณะที่เอกซ์พลอเรอร์จะเห็นได้จากตำแหน่งที่เก็บเท่านั้น ในระบบไฟล์แบบ NTFS ผู้ใช้คนหนึ่งจะไม่สามารถลบไฟล์ในรีไซเคิลบินของผู้ใช้คนอื่นได้ ในกรณีที่คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นมีบัญชีผู้ใช้มากกว่าหนึ่งบัญชี
ไฟล์ต่างๆ เมื่อสั่งให้ลบจะถูกย้ายไปไว้ที่ตำแหน่งดังกล่าว และเปลี่ยนชื่อเป็น "D&lt;ไดรฟ์&gt;&lt;หมายเลข&gt;.&lt;สกุลไฟล์เดิม&gt;" เช่น "Dc12.txt" หลังจากนั้นไฟล์ชื่อ "info2" (หรือ "info" ในวินโดวส์ 95) ซึ่งเป็นไฟล์ที่ซ่อนไว้ จะเก็บชื่อและตำแหน่งดั้งเดิมของไฟล์ที่ถูกลบ เมื่อผู้ใช้เปิดดูรีไซเคิลบิน รายการไฟล์จะถูกแสดงในชื่อเดิมของมันพร้อมตำแหน่งที่เคยอยู่ และเมื่อสั่งให้ "กู้คืน" ไฟล์หนึ่งขึ้นมา ไฟล์ที่เลือกจะกลับไปยังตำแหน่งเดิมและเปลี่ยนเป็นชื่อเดิม เมื่อไฟล์ต่างๆ ในรีไซเคิลบินถูก "ล้างทิ้ง" จะส่งผลให้ดัชนีไฟล์ถูกลบออกไปจากสารบบ แต่ข้อมูลจริงก็ยังบันทึกอยู่ที่เดิม (ด้วยเหตุนี้จึงมีโปรแกรมกู้คืนไฟล์ที่ถูกล้างทิ้งไปแล้ว)
วิธีการลบไฟล์.
ไฟล์ต่างๆ สามารถถูกย้ายเข้าไปอยู่ในรีไซเคิลบินได้หลายวิธี ซึ่งโดยหลักแล้วเป็นการลบไฟล์ทั่วไป ดังนี้
อย่างไรก็ตาม เราสามารถลบไฟล์โดยตรง โดยไม่เก็บไว้ในรีไซเคิลบิน ด้วยการกดปุ่ม Shift ค้างไว้ แล้วใช้การลบไฟล์วิธีใดวิธีหนึ่งข้างต้น
ภายใต้ระบบปฏิบัติการนี้ รีไซเคิลบินจะเก็บไฟล์ข้อมูลที่ถูกสั่งให้ลบบนดิสก์ไดรฟ์เท่านั้น สำหรับอุปกรณ์แบบถอดได้อย่างอื่น เช่น ฟลอปปีดิสก์ เอสดีการ์ด แฟลชไดรฟ์ รวมทั้งไดรฟ์บนเครือข่าย ข้อมูลจะถูกลบอย่างถาวรทันที ไม่มีการเก็บลงในรีไซเคิลบิน
ดิสก์ไดรฟ์ที่มีขนาดใหญ่และรีไซเคิลบินที่ความจุเต็มอาจทำให้เกิดการลบไฟล์ที่ทำงานช้าลง ซึ่งปัญหานี้สามารถแก้ไขได้โดยการล้างทิ้งในรีไซเคิลบิน
ในรุ่นก่อนวินโดวส์วิสตา ไอคอนของรีไซเคิลบินไม่สามารถเอาออกจากเดสก์ทอปได้ดังเช่นไอคอนอื่นๆ ซึ่งทำได้โดยการแก้ไขรีจิสตรีของระบบ อย่างไรก็ตามตำแหน่งคีย์รีจิสตรีก็แตกต่างกันออกไปในแต่ละรุ่น จึงมีการคิดค้นโปรแกรมสำหรับปรับแต่งโดยเฉพาะ
สถานีโทรทัศน์กลางบนแผ่นดินเกาหลี
สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางบนแผ่นดินเกาหลี (; ; ชื่อย่อ: KCTV) หรือชื่อย่อ เคซีทีวี เป็นสถานีโทรทัศน์กระจายเสียงเเละเเพร่ภาพสาธารณะในเกาหลีเหนือ และบริษัท Korean​ Central​ broadcasting​ committee​ จำกัด ที่ออกอากาศในระบบวีเอชเอฟโดยเฉพาะเกาหลีเหนือ เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งเดียวของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี หรือเกาหลีเหนือ ที่ก่อตั้งขึ้นโดย "คณะรัฐบาลเกาหลีเหนือ" และ "บริษัท เคซีทีวี จำกัด" และเป็นสถานีโทรทัศน์ในกำกับของรัฐบาลเกาหลีเหนือ ใช้เผยแพร่ข่าวสารต่าง ๆ ภายในประเทศแพร่ภาพเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2506 เป็นสถานีโทรทัศน์ที่ออกอากาศที่สปป.เกาหลี ปัจจุบันนี้ออกอากาศผ่านดาวเทียม ไชนาแซท 12 จะเริ่มออกอากาศเป็น 2 ช่วงเวลา คือ ตั้งแต่เวลา 9.00 น.-21.00 และ 15.00-23.00 น. (เวลาเปิดและปิดสถานี อาจมีการเปลี่ยนแปลงตามฤดูรายการพิเศษ วันหยุดราชการหรือมีงานพิธีการที่สำคัญ ต่าง ๆ) ช่องรายการนี้จะนำเสนอรายการและสารคดีจากประเทศเกาหลีเหนือเพียงอย่างเดียวรวมไปถึงการ์ตูน ละครจากเกาหลีเหนือ การแสดงจากโรงเรียนในเกาหลีเหนือ และการแสดงเพลงจากวงดนตรี ซิมโฟนีออเครสตร้า แห่งชาติ เพลงปลุกใจจากทหารเกาหลีเหนือและข่าวจากเกาหลีเหนือควบคู่กันไปด้วย
เป็นสถานี​วิทยุ​โทรทัศน์​ที่เริ่มออกอากาศเผยแพร่​ภาพ​ครั้ง​แรกเมื่อ​ 3 มีนาคม​ ค.ศ. 1963
ผังรายการประจำวัน.
ผังรายการของแต่ละวัน จะมีการเปลี่ยนรายการอยู่ตลอดเวลา และออกอากาศต่อเนื่องโดยไม่มีการแสดง End Credit แต่อย่างใด
อัตลักษณ์แพร่ภาพทุกวันตั้งแต่ พ.ศ. 2523 แต่ละช่วงจะมีเสียงผู้บรรยาย
พ.ศ. 2523 – ปัจจุบัน - EBU Colour Bars และ Philips PM5544 ทางสถานีได้ออกแบบภาพทดสอบเอง
เวลาเปิด-ปิดสถานี.
เวลาดังกล่าวเป็นเวลาท้องถิ่นในประเทศเกาหลีเหนือ
เปิดสถานี.
โดยทั่วไปสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางบนแผ่นดินเกาหลีเหนือเปิดสถานีในเวลา 15.00 น. พร้อมกันกับเพลงชาติและควบคู่กับภาพเทือกเขาแพคดู และ เลค ชอน ตามด้วยฉายภาพธงชาติเกาหลีเหนือ มีสิ่งหนึ่งคือรูปปั้น โชลิมา ปรากฏอยู่ ต่อไปจะแสดงคำบรรยายบนหน้าจอว่า 조선중앙방송 (สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางบนแผ่นดินเกาหลีเหนือ) ผู้ประกาศปรากฏตัวขึ้นมากล่าวต้อนรับเริ่มต้นการแพร่ภาพประจำวัน จากนั้นเป็นเพลงแด่ Kim Il-sung (Song of General Kim il-sung) แบบดนตรีประกอบ คู่กับภาพเทือกเขาแพคดู และ เลค ชอน และแสดงธงสีแดงโบกสะบัด พร้อมกับรูปผู้นำประเทศ Kim Il Sung ซูมขึ้นมา ตามด้วยแปลความของเพลงแด่ Kim Il-sung โดยวงดุริยางค์ทหาร และ นักร้องประสานเสียงเหล่าทัพ ทั้งหมด พร้อมกับแสดงเนื้อร้องเป็นภาษาเกาหลี หลังจากนั้นเข้าสู่เริ่มต้นสถานีเป็นเวลา 6 นาที
สถานีโทรทัศน์กลางบนแผ่นดินเกาหลี เผยแพร่ภาพทางดาวเทียมไทยคม เป็นครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1994 และเสนอข่าวสารภายในประเทศ ผ่านสำนักข่าว KCNA ซึ่งเผยแพร่ข่าวสารผ่านทางเว็บไซต์ด้วย
ธงชาติจอร์เจีย
ธงชาติจอร์เจีย (, "sakartvelos sakhelmtsipo drosha") ที่ใช้ในปัจจุบันได้แก่ธงที่มีชื่อเรียกว่า "ธงห้ากางเขน" หรือ "ธงห้ากากบาท" " (The five-cross flag) " ซึ่งได้นำมาใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2547 หลังธงนี้ได้เลิกใช้มานานถึง 500 ปี ในอดีตธงนี้เป็นธงของอาณาจักรจอร์เจียโบราณในยุคกลางของทวีปยุโรป และเคยใช้เป็นสัญลักษณ์ของพรรคการเมืองจอร์เจียที่มีชื่อว่า พรรคขบวนการเอกภาพแห่งชาติ หรือพรรค ENM (ย่อมาจาก Ertiani Natsionaluri Modzraoba)
แต่เดิมมาธงขาวมีรูปกางเขนแห่งนักบุญจอร์จได้ใช้เป็นสัญลักษณ์ของอาณาจักรจอร์เจียมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ในสมัยพระเจ้าวากห์ตัง จอร์กาซาลี (Vakhtang Gorgasali) ต่อมาในสมัยศตวรรษที่ 13 ซึ่งนับว่าเป็นยุคทองของจอร์เจียโบราณ พระราชินีทามาร์แห่งจอร์เจีย (Queen Tamar of Georgia) ได้ทรงเปลี่ยนธงชาติจากธงกางเขนนักบุญจอร์จ มาเป็นธงห้ากางเขน ลักษณะดังที่ปรากฏเป็นธงชาติจอร์เจียในปัจจุบัน โดยกางเขนใหญ่ตรงกลางหมายถึงนักบุญจอร์จในศาสนาคริสต์ ผู้เป็นนักบุญประจำประเทศจอร์เจีย (ซึ่งธงลักษณะอย่างเดียวกันนี้ก็ปรากฏในธงชาติอังกฤษและมีการใช้ในความหมายเดียวกันด้วย) ส่วนกางเขนขนาดเล็กอีก 4 รูปนั้น จิออร์จี กาเบสกีเรีย (Giorgi Gabeskiria) กล่าวว่า รูปดังกล่าวอาจเพิ่มขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งจอร์เจีย ผู้ทรงสามารถขับไล่กองทัพมองโกลให้พ้นไปจากแผ่นดินจอร์เจียได้ ทั้งนี้ธงนี้ยังใช้เป็นสัญลักษณ์ของนักรบครูเสดในระยะเวลาเดียวกัน เพื่อเป็นเครื่องหมายถึงการตรึงกางเขนของพระเยซูคริสต์เพื่อไถ่บาปให้มวลมนุษย์
หลังสมัยกลางของยุโรป ธงนี้ก็ได้เลิกใช้เป็นธงชาติจอร์เจีย แต่ขบวนการชาวจอร์เจียผู้รักชาติซึ่งเรียกร้องเอกราชจากสหภาพโซเวียตได้นำธงนี้กลับมาใช้เป็นสัญลักษณ์ของจอร์เจียอีกครั้งในปี พ.ศ. 2534 โดยชาวจอร์เจียส่วนใหญ่ที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายต่าง ๆ ได้สนับสนุนให้มีการใช้ธงนี้เป็นธงชาติจอร์เจียอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 รัฐสภาจอร์เจียได้ผ่านกฎหมายฟื้นฟูการใช้ธงห้ากางเขนเป็นธงชาติจอร์เจีย แต่ประธานาธิบดีเอดูอาร์ด เชฟเวิร์ดนาซี (Eduard Shevardnadze) ปฏิเสธให้การรับรองกฎหมายดังกล่าว พรรคขบวนการเอกภาพแห่งชาติหรือพรรค ENM ซึ่งเป็นพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามกับรัฐบาล จึงได้นำธงห้ากางเขนมาใช้เป็นธงสัญลักษณ์ของการต่อต้านการปกครองของประธานาธิบดีเชวาร์ดนัดเซ
ธงห้ากางเขนได้ผ่านการรับรองเป็นธงชาติจอร์จเจียจากรัฐสภาจอร์เจียเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2547 และได้ผ่านการลงนามรับรองจากประธานาธิบดีมีเคอิล ซาคัชวีลี เมื่อวันที่ 25 มกราคม ปีเดียวกัน โดยไม่มีการโต้แย้งใด ๆ จากทุกฝ่าย แม้จะมีการวิจารณ์ว่าการรับรองธงนี้ซึ่งเคยใช้เป็นธงพรรคการเมืองมาก่อนเป็นธงชาติถือว่าเป็นการกระทำที่ไม่เป็นประชาธิปไตยก็ตาม
ธงชาติสาธารณรัฐจอร์เจีย, ตามคำสั่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจอร์เจีย เลขที่. 31 วันที่ 25 มกราคม, 2547:
สาธารณรัฐประชาธิปไตยจอร์เจีย (พ.ศ. 2461 - 2464, พ.ศ. 2533 - 2547).
ในช่วงที่จอร์เจียเป็นรัฐเอกราชระยะเวลาสั้นๆ ระหว่างปี พ.ศ. 2461-2464 ภายใต้ชื่อว่า "สาธารณรัฐประชาธิปไตยจอร์เจีย" ได้มีการใช้ธงชาติเป็นธงสามสี ลักษณะเป็นธงพื้นสีแดงเข้ม ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นแถบสีแนวนอนสองสี แถบบนสีดำ แถบล่างสีขาว ธงนี้เป็นแบบธงที่ชนะเลิศการประกวดแบบธงชาติ โดยเป็นผลงานของช่างทาสีชื่อ จาคอบ นิโคลาดเซ (Jakob Nikoladze) ต่อมาได้ถูกห้ามใช้เมื่อสหภาพโซเวียตเข้ามามีอำนาจปกครองจอร์เจียในปี พ.ศ. 2464 แต่ภายหลังได้มีการฟื้นฟูการใช้ธงนี้อีกครั้งโดยสภาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐจอร์เจียเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 หลังจากนั้นธงนี้ก็ไม่ได้รับความนิยมจากประชาชน เนื่องจากมีความสัมพันธ์กับช่วงเวลาแห่งความยุ่งเหยิงและนองเลือดจากการต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชของจอร์เจียจากสหภาพโซเวียต โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบรรดาชนกลุ่มน้อยกลุ่มต่างๆ
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย (พ.ศ. 2464 - 2533).
ในสมัยภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต จอร์เจียได้ใช้ธงแดงหลากหลายรูปแบบตามความนิยมของประเทศภายใต้การปกครองของลัทธิคอมมิวนิสต์ ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2465 ใช้ธงพื้นแดงมีอักษรซีริลลิกแบบไม่มีเชิงเป็นข้อความ "ССРГ" (ถอดเป็นอักษรโรมันคือ "SSRG") ซึ่งเป็นอักษรย่อชื่อประเทศ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2465 สหภาพโซเวียตจัดการปกครองให้จอร์เจียรวมกับดินแดนอาร์มีเนียและอาเซอร์ไบจานเป็นประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคเชีย (Transcaucasian Socialist Federal Soviet Republic) จอร์เจียจึงใช้ธงของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคเชียจนถึง พ.ศ. 2479 จอร์เจียจึงได้เป็นสาธารณรัฐปกครองตนเองอีกครั้ง ในปีถัดมา (พ.ศ. 2480) จอร์เจียก็ได้กำหนดธงของตนเองใช้ขึ้นใหม่ แต่ยังคงลักษณะพื้นฐานของธงแดงคอมมิวนิสต์เช่นเดิม โดยธงแดงแบบนี้มีอักษรจอร์เจียเขียนชื่อประเทศว่า "საქართველოს სსრ" (ถอดเป็นอักษรโรมันคือ "Sakartvelos SSR") อยู่ที่มุมธงบนด้านคันธง ในช่วงต่อมาระหว่างคริสต์ทศวรรษที่ 1940 (พุทธทศวรรษที่ 2483) ก็ได้มีการแก้ไขอักษรย่อบนธงชาติใหม่เหลือเพียง "სსსრ" ("SSSR") เท่านั้น
การแก้ไขแบบธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจียครั้งสุดท้ายมีขึ้นเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2494 ซึ่งจะเป็นแบบที่ใช้สืบมาจนถึงยุคการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ธงนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ที่มุมธงบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวสีแดงและดาวแดงอยู่ภายในดวงอาทิตย์สีฟ้า ซึ่งเปล่งรัศมีออกเป็นแนวกรอบสี่เหลี่ยมจัตุรัส ถัดมาทางด้านข้างแนวกรอบสี่เหลี่ยมนั้นมีแถบสีฟ้าพาดตามแนวนอนบนพื้นสีแดง ส่วนที่ด้านหลังธงนั้นมีลักษณะคล้ายด้านหน้าดังบรรยายข้างต้น แต่ที่ด้านหลังนั้นจะไม่มีรูปค้อนเคียวและดาวแดง
รายชื่อธงในประเทศจอร์เจีย
เนื้อหาต่อไปนี้แสดงภาพธงต่างๆ ที่ใช้ในสาธารณรัฐจอร์เจีย
ผู้บัญชาการ เอที-ทีอี
กรุงทาลลินน์
รีไซเคิลบิน
สเกตน้ำแข็ง
สเกตน้ำแข็ง  เป็นความหมายรวมของกีฬาหรือการเดินทางไปบนน้ำแข็งโดยการใส่รองเท้าสเกตน้ำแข็ง ที่มีลักษณะเหมือนรองเท้าหุ้มข้อสูง แต่มีใบมีดที่พื้นรองเท้าที่ปัจจุบันทำจากโลหะ โดยมีหลักฐานว่ามนุษย์รู้จักการเดินทางบนน้ำแข็งเช่นนี้ย้อนหลังไปถึงกว่า 4,000 ปีล่วงมาแล้ว
พัฒนาการของสเกตน้ำแข็ง.
จากเดิมที่มักมีประเด็นสำคัญคือเพื่อการเดินทางบนน้ำแข็ง ก็ได้มีการพัฒนาของทั้งอุปกรณ์การเล่นสเกต และได้พัฒนาเรื่อยมาเป็นกีฬาสเกตน้ำแข็งในแขนงต่าง ๆ มากมายโดยมีชนิดที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย อาทิ สเกตลีลา, ฮอกกี้น้ำแข็ง และสเกตความเร็ว (speed skating) เป็นต้น
ปืนเล็กยาวจู่โจม หรือ ปืนไรเฟิลจู่โจม  เป็นปืนเล็กยาวที่มีระบบเลือกการยิง ซึ่งใช้กระสุนปืนขนาดกลางและซองกระสุนแบบที่ถอดออกได้ ปืนเล็กยาวจู่โจมได้ถูกนำไปผลิตจำนวนมากเป็นครั้งแรกและได้รับการยอมรับในการเข้าประจำการอย่างแพร่หลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปืนเล็กยาวจู่โจมรุ่นแรกที่พบเห็นถึงการใช้งานที่สำคัญคือ เอสทีจี44 ของเยอรมัน ซึ่งถูกพัฒนาขึ้นมาจาก เอ็มเคเบ42 รุ่นก่อนหน้านี้ แม้ว่าชาติตะวันตกอื่น ๆ จะยอมรับแนวคิดปืนเล็กยาวจู่โจมได้ช้า แต่ในช่วงท้ายของศตวรรษที่ 20 พวกเขาได้กลายเป็นอาวุธมาตรฐานในกองทัพส่วนใหญ่ของโลก การเข้ามาแทนที่ปืนเล็กยาวที่มีพลังการยิงแบบเต็มรูปแบบและปืนกลมือในบทบาทส่วนใหญ่ นอกจาก เอสทีจี44 แล้ว ตัวอย่างของปืนเล็กยาวจู่โจมยังได้รวมถึง เอเค-47 และ เอ็ม16
คำว่า"ปืนเล็กยาวจู่โจม"หรือ"ปืนไรเฟิลจู่โจม"นั้นเป็นคำแปลมาจากคำในภาษาเยอรมัน คือ "Sturmgewehr44" ("ไรเฟิลจู่โจม44") ที่ตั้งโดยอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ "พายุ"ถูกใช้เป็นการเปรียบเทียบกิริยาการโจมตี อย่างการระดมโจมตีที่เสมือนพายุกระหน่ำ
การแปลความหมายของ"ปืนเล็กยาวจู่โจม"หรือ"ปืนไรเฟิลจู่โจม"กลายมาเป็นชื่อโดยทั่วไปของอาวุธปืนที่ได้รับออกแบบเหมือนกับเอสทีจี 44 ("Sturmgewehr 44, StG 44") ในการจำกัดความนั้น อาวุธปืนจะต้องมีสิ่งต่อไปนี้จึงจะจัดว่าเป็นปืนเล็กยาวจู่โจม
กองทัพสหรัฐฯ นิยามปืนเล็กยาวจู่โจมไว้ว่า"เป็นอาวุธที่สั้น กระชับ มีระบบการยิงที่เลือกได้ ซึ่งใช้กระสุนที่มีอำนาจการยิงระหว่างปืนพกกับปืนเล็กยาว"
อาวุธจู่โจมกับอาวุธอัตโนมัติ.
ข้อจำกัดหลักตามสหรัฐอเมริกาในคำว่าอาวุธจู่โจม  เป็นคำทางกฎหมาย แยกจากคำที่ใช้ทางเทคนิค ใช้เพื่อบรรยายถึงอาวุธปืนกึ่งอัตโนมัติที่มีจุดเด่นเหมือนกับปืนเล็กยาวจู่โจมของกองทัพ มีการนิยามว่าปืนเล็กยาวจู่โจมต้องใช้แมกกาซีนที่ถอดออกได้และเป็นอาวุธปืนกึ่งอัตโนมัติ และดังนี้
การห้ามอาวุธจู่โจมไม่ได้จำกัดอาวุธที่สามารถยิงได้อย่างอัตโนมัติ อย่าง ปืนเล็กยาวจู่โจมและปืนกล อาวุธที่เป็นอัตโนมัติสมบูรณ์ไม่ได้รับผลจากการสั่งห้ามและยังถูกควบคุมอยู่
การเปลี่ยนโฉมหน้าการต่อสู้ของทหารราบ.
ตั้งแต่สมัยโบราณ ทหารราบเบาต้องต่อสู้ในรูปขบวนที่กระจายออก ในขณะที่ทหารราบหนักต้องต่อสู้ในรูปขบวนที่แน่นหนา สิ่งนี้ทำให้อาวุธขว้างและหอกถูกแทนที่ด้วยปืนคาบศิลาและดาบปลายปืน เครื่องแบบที่มีสีสด (เยอรมัน=น้ำเงิน รัสเซีย=เขียว อังกฤษ=แดง ฝรั่งเศส=ขาว) กลายมาเป็นพื้นฐานของหน่วยที่ต้องทำงานร่วมกันเพื่อให้มองเห็นได้ท่ามกลางกลุ่มควันจากดินปืน ปืนคาบศิลาไร้ความแม่นยำในระยะไกลตั้งแต่ 50-100 เมตรและบรรจุกระสุนได้ช้า ซึ่งนำไปสู่รูปขบวนแบบหลายแถวเพื่อเพิ่มอำนาจการยิงและทำให้มั่นใจว่าส่วนหนึ่งของหน่วยจะต้องเตรียมพร้อมสำหรับการยิงเสมอ รูปขบวนที่แน่นยังช่วยให้นายทหารควบคุมคนของเขาได้ขณะทำการต่อสู่
การนำปืนคาบศิลาที่ภายในลำกล้องเป็นเกลียวนั้นเริ่มในทศวรรษที่ 19 ได้เพิ่มระยะและอำนาจการยิงของปืน และทำการรบจากรูปขบวนที่สร้างการนองเลือด อย่างที่เห็นได้ในสงครามกลางเมืองอเมริกัน นักวางแผนยุทธการได้ให้การเน้นสำคัญไปที่อาวุธปืนมากขึ้นให้มีความแม่นยำ ไว้ใจได้ และอัตราการยิงที่ดี ทหารม้าเลิกใช้ม้าและลงมาใช้ปืนเล็กยาวแทน
หลังจากสงครามกลางเมืองอเมริกันการพัฒนาเพิ่มอย่างการใช้ปืนเล็กยาวที่ใช้แมกกาซีน ปืนกล และระเบิดแรงสูงจากปืนใหญ่ได้นำจุดจบมาสู่รูปขบวนแบบหนาแน่นในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มันหมายถึงในทางปฏิบัติแล้วทหารราบไม่จำเป็นต้องปะทะกับศัตรูจากระยะไกลในสมรภูมิอีกต่อไป ปืนเล็กยาวแบบลูกเลื่อนพลังสูงในตอนนั้นไม่ต้องใช้ในระยะประชิดอีกแล้วในสงครามปัจจุบัน ผู้นำทางทหารและบริษัทผู้ผลิตอาวุธได้เริ่มทำอาวุธใหม่เพื่อสงครามยุคใหม่
ทศวรรษที่ 1900-1930: ก่อนปืนเล็กยาวจู่โจมเอสทีจี 44.
"อาวุธปืนอัตโนมัติต่อไปนี้คาดว่าใช้ก่อนที่จะมีปลอกกระสุนปืนเล็กยาว พลังงานเคลื่อนที่จะอยู่ระหว่าง 3,000-5,000 จูล ความเร็วที่ 750-900 เมตรต่อวินาที และลูกกระสุนหนัก 9-13 กรัม
การใช้งานของสิ่งที่เกิดก่อนปืนเล็กยาวจู่โจมคือเฟเดรอฟ อัฟโตมัทของรัสเซียในปีพ.ศ. 2458 และกระสุนปลอกขนาด 6.5x50 ม.ม.ของญี่ปุ่น แต่ของรัสเซียนั้นถูกใช้ในจำนวนที่น้อยมาก และมันยังไม่ใช่ปืนเล็กยาวจู่โจมจริงๆ ตามหลักปัจจุบันเพราะว่ามันไม่ใช้กระสุนแบบกลาง
ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ปืนโชแชท ("Chauchat") ของฝรั่งเศสได้ปรากฏตัวขึ้น ปืนกลขนาดเบาและบรรพบุรุษของปืนเล็กยาวจู่โจมในปัจจุบัน มันถูกผลิตออกมาในจำนวนที่มาก (ประมาณ 250,000 กระบอก) เช่นเดียวกับปืนเล็กยาวจู่โจมในเวลาต่อมาคือมันสามารถยิงได้ทั้งแบบทีละนัดและแบบอัตโนมัติ และใช่แมกกาซีนและยังมีด้ามจับปืนพก เมื่อเทียบกับปืนกลขนาดเบาแบบอื่นในช่วงเวลานั้นโชแชทนั้นเบามากด้วยน้ำหนัก 9 กิโลกรัมแต่มันยังอุ้ยอ้ายในการต่อสู้ระยะใกล้และมีแรงถีบที่มากเกินที่จะควบคุมเมื่อยิงแบบอัตโนมัติเนื่องมาจากการใช้กระสุนที่ทรงพลังขนาด 8 ม.ม.หรือ .30-06 สปนิงฟีลด์ของสหรัฐฯ และกระสุนคาลิเบอร์ขนาด 7.92 หรือ 7.65 ถึงแม้ว่าจะมีข้อบกพร่องที่ร้ายแรงมันก็ยังสำคัญต่อการรบของทหารราบต่อทหารเยอรมันที่หมดหวังผู้ที่ไม่มีอาวุธที่เทียบเท่ากับปืนโชแชท พวกเยอรมันจึงเริ่มใช้อาวุธที่ยึดได้ ในขณะที่มันออกแบบมาเพื่อใช้กระสุนคาลิเบอร์เต็มขนาดและดังนั้นก็ไม่ได้ใช้ปลอกกระสุนกลาง มันเป็นอาวุธกลางระหว่างปืนกลมือและปืนกลขนาดหนักอย่างปืนเลวิส
ริเบย์รอล 1918 ("Ribeyrolle 1918") อาจเป็นอาวุธขนาดกะทัดรัดที่เลือกการยิงได้แบบแรกโดยใช้กระสุนกลางที่ในปัจจุบันนิยามว่าเป็นปืนเล็กยาวจู่โจม ปลอกกระสุนมีพื้นฐานมาจากปลอก .351 วินเชสเตอร์และแคบจนเป็นกระสุน 8 ม.ม.เลเบล มันปรากฏตัวครั้งแรกในกองทัพเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 มันมีชื่อเป็นทางการว่า"ปืนคาร์บินกล "  มันถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2464 เพราะว่ามันไม่แม่นยำพอในระยะไกลเกิน 400 เมตร
ปืนเล็กกล เอ็ม 1918 บราวน์นิงหรือบาร์  ได้เลียนแบบความคิดของโชแชทแต่ไม่ได้ผลิตออกมาหรือใช้ในจำนวนที่มากจนกระทั่งจบสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง การพัฒนาต่อมาได้เพิ่มลำกล้องและไฟพ็อคที่หนักขึ้นซึ่งทำให้มันเหมือนกับปืนกลขนาดเบาหรืออาวุธอัตโนมัติประจำหมู่ในปัจจุบัน บาร์รุ่นนี้ถูกผลิตออกมาจำนวนมาก ใช้อย่างกว้างขวาง และทำหน้าที่ได้ดีในทศวรรษที่ 1960 ในกองทัพของสหรัฐฯ และชาติอื่นๆ
ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ปืนกลมือได้เข้ามามีบทบาทเช่นกัน อย่างวิลลาร์ เพอโรซา เบเรทต้า โมเดล 1918 และเอ็มพี18 อาวุธเหล่านี้ได้มีองค์ประกอบเหมือนกันกับปืนเล็กยาวจู่โจม แต่พวกมันใช้กระสุนขนาด 9x19 ม.ม.ของของปืนพก ผู้สร้างปืนกลมือทอมป์สันเดิมทีตั้งใจที่จะใช้กระสุนของปืนเล็กยาว อย่างไรก็ตามระบบกลไกที่สามารถรับมือพลังของพวกมันได้นั้นไม่มีและกระสุน .45 เอซีพีจึงถูกเลือกมาใช้แทน อาวุธปืนเหล่านี้ถูกจัดว่าเป็นส่วนหนึ่งในชั้นของปืนกลมือ แต่เป็นขั้นตอนที่สำคัญในการพัฒนาปืนเล็กยาว
เอ็มเอสดอส
ดรัมแอนด์เบส
ดรัมแอนด์เบส ( มักย่อว่า d&amp;b, DnB, dnb, d'n'b, drum n bass, drum &amp; bass) เป็นแนวเพลงแดนซ์ประเภทหนึ่ง ที่รู้จักกันว่าจังเกิล ที่เกิดขึ้นในต้นทศวรรษ 1990 มีลักษณะจังหวะเบรกบีตที่รวดเร็ว (ความเร็วอยู่ระหว่าง 160–180 bpm) กับไลน์เบสย่อยที่หนักหน่วง ดรัมแอนด์เบสแตกย่อยมาจากยูเคเรฟ ในช่วงต้น ๆ ยุค 90 และต้นช่วงต้น ๆ มีการเปลี่ยนแปลงสไตล์ สิ่งประกอบหลายๆ อย่าง จากแนวดนตรีหลากหลายแนว
ดรัม แอนด์ เบส
สกา
มด (แก้ความกำกวม)
คำสำคัญ "มด" อาจหมายถึง
มด (บุคคล)
แม่มด หมายถึง หมอเวทมนตร์หรือหมอผี ถ้าเป็นชายเรียก พ่อมด ถ้าเป็นหญิงเรียก แม่มด หรือหญิงแก่เรียก ยายมด คำว่า "มด" นี้ ยังใช้เป็นคำประกอบกับคำ "หมอ" เป็น "มดหมอ" หมายความว่า หมอทั่ว ๆ ไป อีกด้วย
คำว่า "มด" นั้น เท่าที่ปรากฏเก่าแก่ที่สุด มีในวรรณกรรมลิลิตพระลออันสันนิษฐานกันว่าแต่งขึ้นในกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ราวในระหว่าง พ.ศ. 1991−2026 โดยในตอนที่พระเพื่อนและพระแพงได้สดับคำร่ำลือเกี่ยวกับรูปโฉมของพระลอก็เกิดหลงรัก นางรื่นและนางโรยพระพี่เลี้ยงจึงอาสาไปติดต่อหายายมดมาทำเสน่ห์ให้พระลอหลงรักเจ้านายของตนบ้าง ซึ่งยายมดได้ปฏิเสธ อ้างว่าตนเคยทำใส่แต่สามัญชน ไม่เคยและไม่อาจหาญไปทำเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน แต่ก็ได้แนะนำให้ไปหาปู่เจ้าสมิงพรายซึ่งเป็นผู้มีวิชาอาคมแกร่งกล้ากว่าตน
ทั้งนี้ มีข้อสังเกตจากลิลิตพระลอว่า สมัยนั้นคำว่า "หมอ" ยังใช้ในความหมายเดียวกับ "มด" คือ ผู้มีเวทมนตร์คาถาด้วย ซึ่งในปัจจุบันคำว่า "มดหมอ" มีความหมายถึง หมอทั่ว ๆ ไปเท่านั้น
ลิลิตพระลอตอนดังกล่าวว่า
"จึงแสวงหายายมด ไปจรดผู้ยายำ จำเอาแต่ผู้สิทธิ์ รู้ชิดใช้กลคล่อง บอกทำนองทุกสิ่งอัน ครั้น ธ ช่วยลุไสร้ ตูจะให้ลาภจงครัน จะให้รางวัลจงพอ ครั้นพระลอสมสองแล้ว อยู่ช่างยายมดแก้ว อะคร้าวใดปาน เปรียบเลย ฯ"
"หมอว่าในใต้ฟ้า ทั่วแหล่งหล้าผู้ใด ใครจักเทียมจับคู่ ปู่เจ้าปู่สมิงพราย ธ ว่าให้ตายก็ตายทันเห็น ธ ว่าให้เป็นก็เป็นทันใจ จะลองใครใครก็มา จะหาใครใครก็ บ อยู่ จะไปสู่ท่านไสร้ ไว้ตูจะนำไป เฒ่าว่าทางไกลจรล่ำ วันนี้ค่ำสองนางเมือ พรุ่งเช้าเขือเขียวมา สองนางลาสองเฒ่า ไปบอกแก่สองเจ้า สองอ่อนท้าวยินดี ยิ่งนา ฯ"
ในข่าวเผยแพร่ของสำนักงานราชบัณฑิตยสภา สันนิษฐานว่า คำว่า "มด" น่าจะมาจากคำภาษาบาลีคือ "มต" หรือ "มตะ" ซึ่งแปลว่า "ตายแล้ว" หรือ "ผี" ที่เป็นคำเดียวกันกับ "มรณ" หรือ "มรณะ" ในภาษาสันสกฤต ซึ่งข้างต้นสอดคล้องกับสำนวน "พ่อมดหมอผี" (คือ พ่อ"ผี"หมอผี) หมายถึงผู้ทำหน้าที่ติดต่อ (หรือผู้เชี่ยวชาญ — หมอ) กับผู้ตายหรือผีต่าง ๆ ได้
แม่มดร่วมสมัย.
แม่มดในยุคปัจจุบัน ก็ยังคงมีการสืบทอดกันอยู่ แม้จะเป็นเพียงกลุ่มบุคคลเล็ก ๆ ก็ตาม โดยมดในยุคปัจจุบันเรียกว่า "วิคคา" (Wicca) เป็นกลุ่มบุคคลที่นับถือศาสนาเพแกน โดยกลุ่มวิคคานี้มีประวัติมาอย่างยาวนานแล้ว แต่ทว่าเพิ่งมีชื่อเรียกในยุคทศวรรษที่ 50 โดยแรกเริ่มเรียกว่า "กลุ่มการ์ดนอเรียน" (Gardnerian group) ตามชื่อของเจอราร์ด การ์ดเนอร์ ผู้นำกลุ่ม ซึ่งผู้นับถือศาสนาเพแกนมีด้วยกันหลายกลุ่ม หลายสาย แต่ผู้ที่จะเป็นมด จะเป็นผู้ที่นับถือธรรมชาติ โดยใช้สัญลักษณ์ดาวห้าแฉก (Pentagram) เป็นตัวแทนของธาตุพื้นฐานทั้งห้า และมดก็แบ่งออกด้วยกันได้หลายสาย เช่น กลุ่มที่เคร่งครัด, กลุ่มที่เป็นหมอปรุงยา, กลุ่มที่ระลึกชาติได้ หรือกลุ่มที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ
แม่มด ในยุคปัจจุบันนั้นมิได้มีภาพลักษณ์ที่น่ากลัวเหมือนอย่างภาพลักษณ์ที่คุ้นเคยกันในอดีต ที่เป็นหญิงแก่จมูกงุ้มยาว คางแหลม ผมยาวรุงรังดูน่ากลัว แต่งกายด้วยชุดผ้าคลุมยาวและหมวกทรงสูงแหลม หากแต่จะเป็นกลุ่มบุคคลที่เป็นวัยหนุ่มสาวที่แต่งตัวตามยุคสมัย บางคนอาจแต่งตัวโฉบเฉี่ยวตามแฟชั่นด้วยซ้ำ และจะมีวิถีชีวิตเป็นของตนเอง แต่จะประกอบพิธีกรรมตามความเชื่อของตนเอง เช่น การขี่ไม้กวาด แท้จริงแล้วมิได้ใช้เป็นพาหนะในการเหาะไปในอากาศ หากแต่เป็นเพียงการกระโดดข้ามเพื่อที่จะเป็นการประกาศแต่งงาน และมีความเข้าใจผิดว่ามดนั้นนับถือปิศาจ เช่น ซาตาน แต่แท้ที่จริงนับถือเทพแพน เทพเจ้าองค์หนึ่งตามเทพปกรณัมกรีก ซึ่งเป็นเทพเจ้าที่เป็นตัวแทนของธรรมชาติ ที่มีรูปลักษณ์เป็นกึ่งมนุษย์เพศชายกึ่งแพะ จึงทำให้ดูรูปลักษณ์คล้ายซาตานไป เป็นต้น โดยมดจะมีเครื่องมือของอุปกรณ์ที่เป็นของตนเองหลัก ๆ ใช้สำหรับประกอบพิธีกรรม ได้แก่ ไม้คทา, มีดปลายทื่อ, ตัวแทนธาตุทั้งสี่ ซึ่งมดบางตนอาจสร้างวงกลมเวทมนตร์ของตนเองขึ้นมาได้โดยการใช้การโรยเกลือเป็นตัวช่วยแทนธาตุทั้งสี่ได้ และสมุนไพร ที่ได้แก่ พืช ตลอดจนเปลือกหอยหรือกระดูกสัตว์ต่าง ๆ ใช้สำหรับปรุงยา
เมื่อพูดถึง “แม่มด” หลายคนน่าจะติดภาพของหญิงแก่ ขี่ไม้กวาด ล่องลอยไปบนฟ้า แต่สงสัยมั้ยทำไมแม่มดต้องขี่ไม้กวาด?
ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าไม้กวาดได้ถือกำเนิดขึ้นมาในตอนไหน หากแต่การกวาดบ้านนั้นสามารถย้อนไปได้ตั้งแต่สมัยโบราณ โดยผู้คนในสมัยโบราณ จะใช้ไม้เป็นกำๆ หรือพวกต้นกก ต้นอ้อ เพื่อปัดกวาดฝุ่นออกจากเตาไฟหรือในบ้าน ในพันธสัญญาใหม่ ซึ่งเป็นภาคที่สองของคัมภีร์ไบเบิ้ล และมีอายุย้อนไปได้ถึงสมัย 100-200 ปีก่อนคริสตกาล ก็ได้มีการกล่าวถึงการกวาดบ้านด้วยเช่นกัน แต่สำหรับแม่มดคนแรกที่สารภาพว่าขี่ไม้กวาด เป็นผู้ชายชื่อ “กีโยม เอเดอแล็ง (Guillaume Edelin)” เอเดอแล็งเป็นนักบวชจากดินแดนใกล้ๆ กับปารีส และถูกจับในปีค.ศ.1453 (พ.ศ.1996) ข้อหาใช้เวทมนต์คาถา หลังจากที่เขาวิพากษ์วิจารณ์คริสตจักร เรื่องที่คริสตจักรได้กล่าวเตือนเรื่องของแม่มด คำสารภาพของเอเดอแล็งก็ไม่ได้น่าเชื่อถือนัก เนื่องจากเขาถูกทรมานให้สารภาพ ซึ่งสุดท้าย เขาก็ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต สำหรับภาพเกี่ยวกับแม่มดขี่ไม้กวาดที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบ คือภาพวาดในบทกวีฝรั่งเศสเมื่อปีค.ศ.1451 (พ.ศ.1994) จากภาพนั้น แสดงให้เห็นผู้หญิงสองคนขี่ไม้กวาด และบนศีรษะของหญิงทั้งสอง ก็โพกผ้าที่แสดงให้เห็นว่าเป็นสมาชิกของ Waldensian ซึ่งเป็นนิกายหนึ่งของคริสต์ในสมัยศตวรรษที่ 12 และถูกกล่าวหาว่าเป็นนิกายนอกรีต นักมานุษยวิทยาบางรายแสดงความเห็นว่า ความสัมพันธ์ระหว่างแม่มดกับไม้กวาด อาจจะเริ่มเกิดขึ้นในพิธีกรรมของเหล่าคนที่ไม่มีศาสนา โดยเหล่าชาวนา จะเต้นรำ โดยเอาไม้กวาดเป็นอุปกรณ์ที่ช่วยในการเต้นรำ นอกจากนั้น เชื่อกันว่าไม้กวาดยังเป็นสิ่งที่เพิ่มพลังให้แม่มด ทำให้แม่มดบินได้และมีพลัง ต่อมาในศตวรรษที่ 17 เรื่องราวของแม่มดที่ใช้ไม้กวาดในการบิน บินขึ้นมาจากปล่องไฟ ก็กลายเป็นสิ่งที่พูดกันแพร่หลายในตะวันตก โดยธรรมเนียมในยุคนั้น ผู้หญิงมักจะทิ้งไม้กวาดไว้นอกบ้าน หรือไม่ก็วางไว้บนปล่องไฟ เป็นสัญญาณว่าไม่อยู่บ้านซึ่งนี่ก็อาจจะเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เกิดตำนานเรื่องไม้กวาดกับแม่มดก็เป็นได้
แม่มด
ยายมด
ป็อปร็อก
ป็อปร็อก  คือแนวเพลงที่ผสมระหว่างแนวป็อปกับร็อก จากหนังสือ "American Popular Music" อธิบายคำว่าป็อปร็อกไว้ว่า "คือดนตรีร็อกหลากหลายในจังหวะเร็ว เช่นศิลปินอย่าง เอลตัน จอห์น, พอล แม็กคาร์ทนีย์, เอเวอร์รีบราเธอร์ส, ร็อด สจ๊วต, ชิคาโก, ปีเตอร์ แฟรมป์ตัน" ส่วนนักวิจารณ์เพลงที่ชื่อ จอร์จ สตารโรสตินอธิบายว่า คือ แนวเพลงย่อยของป็อป ที่ใช้ท่อนติดหูที่มีการใช้กีตาร์เป็นหลัก ส่วนเนื้อเพลงป็อปร็อกจะดูรองกว่าด้านดนตรี
ฟิลิป ออสแลนเดอร์ แสดงความแตกต่างระหว่างป็อปกับร็อกว่า ป็อปร็อกจะดูชัดเจนในอเมริกามากกว่าในสหราชอาณาจักร เขาอ้างว่า ในอเมริกา ป็อปมีรากฐานมาจากเพลงฮัมของคนขาวอย่างเช่น เพอร์รี โคโม ส่วนร็อกจะได้รับอิทธิพลมาจากคนแอฟริกัน-อเมริกัน อย่างดนตรีร็อกแอนด์โรล ออสแลนเดอร์ชี้ว่า แนวความคิดของป็อปร็อกคือการผสมผสานเพลงป็อปกับร็อกที่ดูจะตรงข้ามกัน นอกจากนี้ยังมีนักวิชาการกล่าวว่า เพลงป็อป จะดูไม่จริง ดูเย้ยหยัน ทำเพื่อการค้า ดูเป็นสูตรสำเร็จของการบันเทิง ในทางตรงข้าม ร็อกแสดงความจริง ความจริงใจ ปฏิเสธการค้าขาย โดยเน้นเนื้อหาการแต่งเพลงโดยนักร้อง และวงดนตรี ที่ก่อให้เกิดความเชื่อมโยงกับผู้ฟัง ผู้ดู
ป็อปร็อค
ป๊อปร็อก
ป็อป ร็อก
ป็อป-ร็อก
พอล แม็กคาร์ทนีย์
มด (สัตว์)
พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากร เชียงใหม่
พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากร เชียงใหม่ ตั้งอยู่ที่ถนนไปรษณีย์ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50300 พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากร เดิมเคยเป็นที่ทำการไปรษณีย์แม่ปิง ข้างนอกพิพิธภัณฑ์ จัดแสดงตู้ไปรษณีย์เก่า มีจำนวน 5 ตู้ ไปจัดแสดงชั้นล่างจัดแสดงเครื่องมือที่เกี่ยวกับการสื่อสาร ชั้น 2 จัดแสดงเรื่องสแตมป์เก่าๆ มีตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 8
เวลาการเข้าชม.
พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากร เชียงใหม่ เปิด วันอังคาร-วันเสาร์ 08.30-16.30 น.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงเดือน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงเดือน บางแห่งออกพระนามว่า วงเดือน หรือ วงษเดือน (ประสูติ: 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2354 — สิ้นพระชนม์: พ.ศ. 2414) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ห้าในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นพระราชธิดาพระองค์แรกที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสุดใหญ่ พระองค์มีพระขนิษฐาร่วมพระชนนีคือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแสงจันทร์ (พ.ศ. 2359— 2421)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงเดือน สิ้นพระชนม์เมื่อปี พ.ศ. 2414 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สิริพระชนมายุราว 60 พรรษา
แฟรงก์ แลมพาร์ด (ซีเนียร์)
แฟรงก์ ริชาร์ด จอร์จ แลมพาร์ด  หรือ แฟรงก์ แลมพาร์ด ซีเนียร์ (; เกิด 20 กันยายน ค.ศ. 1948 ที่อีสต์แฮม ลอนดอน) เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษของเวสต์แฮมยูไนเต็ด
แฟรงก์ แลมพาร์ด ซีเนียร์ เริ่มต้นค้าแข้งกับสโมสรเวสต์แฮมยูไนเต็ดในปี1967 ในตำแหน่งแบ็คซ้ายและถือเป็นหนึ่งในนักเตะขวัญใจตลอดกาลของแฟนบอลโดยมีการนำเขาไปเทียบกับเซอร์ บ็อบบี้ มัวร์อยู่บ่อยครั้ง