pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ดอยอ่างขาง ตั้งอยู่บนทิวเขาแดนลาว ตำบลแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ มีความสูงโดยค่าเฉลี่ย 1,400 เมตรจากระดับน้ำทะเล และมียอดดอยสูงสุดถึง 1,928 เมตร เป็นที่ตั้งของสถานีเกษตรหลวงอ่างขาง ซึ่งเป็นสถานีวิจัยแห่งแรกของโครงการหลวง เริ่มดำเนินงานเมื่อปี พ.ศ. 2512 ตามแนวพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช รัชกาลที่ 9 ที่ว่า “ให้เขาช่วยตัวเอง” เปลี่ยนพื้นที่จากไร่ฝิ่นมาเป็นแปลงเกษตรเมืองหนาวที่สร้างรายได้ดีกว่าเก่าก่อน และเปิดรับการช่วยเหลือชาวเขาเผ่าดาราอั้ง (ปะหล่อง) จากภัยสงครามในประเทศพม่า ได้อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารเมื่อปี พ.ศ. 2527 ผู้นำชาวปะหล่องได้เข้ากราบบังคมทูลขอในหลวงอาศัยอยู่ในประเทศไทย ทรงโปรดเกล้าให้อาศัยบริเวณบ้านนอแลและบ้านขอบด้ง ซึ่งเป็นหมู่บ้านใกล้กับพื้นที่รับผิดชอบของสถานีเกษตรหลวงอ่างขาง และได้รับสัญชาติไทยตามลำดับ ต่อมาได้ให้ชาวดาราอั้งเข้ามาทำงานในสถานีเกษตรหลวงอ่างขาง ปลูกสตรอว์เบอร์รีสายพันธุ์พระราชทานต่าง ๆ ตามที่สถานีเกษตรหลวงได้วิจัยพันธุ์ออกมาเป็นที่แห่งแรกในประเทศไทย เช่น สตรอว์เบอร์รีสายพันธุ์พระราชทาน 80, 88, 89 เป็นต้น รวมถึงไม้เมืองหนาวทั้งดอกไม้และผลไม้ ดอยอ่างขางยังเป็นสถานที่รวบรวมสายพันธุ์ต้นนางพญาเสือโคร่ง โดยมีนางพญาเสือโครงดอกสีขาวมากที่สุดในประเทศไทย และนำเข้าพืชในสกุล Prunus หรือซากุระ จากประเทศญี่ปุ่น, จีน, ไต้หวัน เข้ามาปลูกในแปลงทดลองเพื่อเปรียบเทียบกับนางพญาเสือโคร่งของไทยที่อยู่ในสกุลเดียวกันอีกด้วย
สภาพอากาศเย็นตลอดทั้งปี อุณหภูมิเฉลี่ยโดยประมาณ 15-17 °C อุณหภูมิสูงสุดอยู่ที่ 35-38 °C ในเดือนเมษายน ส่วนอุณหภูมิต่ำสุดอยู่ที่ติดลบ -3 °C ในเดือนมกราคม มีหยาดน้ำฝนเฉลี่ย 2,075 มิลลิเมตรต่อปี
ดอยอ่างขางมีชาวไทยภูเขาหลายกลุ่ม เช่น ชาวจีนยูนนาน, ไทใหญ่, มูเซอดำ, และดาราอั้ง อาศัยอยู่ประมาณ 600 ครัวเรือนใน 6 หมู่บ้าน
ดอยอ่างขางมีสถานที่ท่องเที่ยวน่าสนใจมากมาย เช่น สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง, สวนบอนไซ, จุดชมวิวกิ่วลม, จุดชมวิวม่อนสน, หมู่บ้านขอบดัง, หมู่บ้านนอแล เป็นต้น
ติงต๊องพิทักษ์โลก มาโอะจัง
ติงต๊องพิทักษ์โลก มาโอะจัง  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น โดยเป็นอนิเมะที่เคน อาคามัตสึเป็นผู้ออกแบบตัวละคร ต่อมามีการเขียนเป็นมังงะแต่งเรื่องโดย เคน อาคามัตสึ และวาดโดย รัน อายะนากะ ผู้ช่วยของเขา เรื่องนี้ถูกสร้างเป็นเกมสำหรับเครื่องเพลย์สเตชันในเวลาต่อมา
มาโอะ มิโซระ และซิลเวีย เป็นนักเรียนชั้นปี 2 ห้อง 3 (ป.2) ของโรงเรียนแห่งหนึ่งในโตเกียว ทั้ง 3 คนเป็นหน่วยป้องกันของรัฐบาลที่คอยป้องกันเอเลี่ยนน่ารักที่มาจากต่างดาว เพราะเอเลี่ยนที่บุกมายังโลกนั้นมีลักษณะน่ารักเกินไปทำให้ไม่สามารถใช้อาวุธรุนแรงโจมตีได้ จึงต้องใช้กองกำลังหน่วยป้องกันที่น่ารักได้แก่ สิบโทโอนิกาวาระ มาโอะ หน่วยป้องกันทางบก เรืออากาศโทสิกิชิมะ มิโซระ หน่วยป้องกันทางอากาศ และสิบเอกมารุยามะ ซิลเวีย หน่วยป้องกันทางทะเล โดยเอเลี่ยนที่มาจากนอกโลกนั้นได้รับคำสั่งให้ขโมย ทำลายหรือยึดที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในญี่ปุ่น เพื่อพิทักษ์ประเทศญี่ปุ่นจากเอเลี่ยน
การข่มขืนพรอสเซอร์พินา
การข่มขืนพรอสเซอร์พินา  เป็นรูปสลักหินอ่อนขนาดใหญ่ ผลงานของจานลอเรนโซ เบร์นินี แสดงเหตุการณ์ขณะที่เทพพลูโตเจ้าแห่งยมโลก กำลังลักพาโพรเซอร์พีน่า (Proserpina) ธิดาของเทพี Ceres ต่อมาหลังจากที่เทพจูปิเตอร์เข้าไกล่เกลี่ย มารดาของนางจึงได้รับอนุญาตให้พาธิดากลับคืนสู่พื้นโลกเป็นเวลาครึ่งปี และอีกครึ่งปีต้องใช้ชีวิตอยู่ในยมโลก ดังนั้นทุกฤดูใบไม้ผลิ พื้นโลกจึงเต็มไปด้วยมวลไม้ดอกเพื่อต้อนรับนาง
รูปสลักนี้ดำเนินการสร้างระหว่าง พ.ศ. 2164-2165 ต่อมาพระคาร์ดินัล Scipione ได้มอบให้แก่พระคาร์ดินัล Ludovisi เมื่อ พ.ศ. 2165 และตั้งอยู่ทีบ้านพักของ Ludovisi จนกระทั่ง พ.ศ. 2451 ทางการอิตาลีได้ซื้อไปและนำกลับไปตั้งแสดงที่ Galleria Borghese โดยเป็นส่วนหนึ่งของ Borghese Collection โดยเบร์นินีได้สร้างรูปสลักนี้ด้วยรูปแบบ twisted contrapposto or figura serpentinata pose ซึ่งระลึกถึงแนวคิดจริตนิยม ผสานกับความประทับใจในพลังชีวิตอันแรงกล้า (จากอาการที่โพรเซอร์พีน่าใช้มือผลักใบหน้าของพลูโตจนผิวใบหน้ายับย่น และนิ้วมือของพลูโตกดลึกลงไปบนผิวเนื้อของโพรเซอร์พีน่า)
เมื่อมองจากด้านซ้าย รูปสลักแสดงท่าทางของพลูโตขณะกำลังกอดรัดโพรเซอร์พีน่าพร้อมกับก้าวเดินอย่างรวดเร็วและทรงพลัง ด้านหน้าของรูปสลักแสดงพลูโตโอบอุ้มเหยื่อด้วยความภาคภูมิในชัยชนะ ทางด้านขวาเห็นหยดน้ำตาของโพรเซอร์พีน่าขณะนางกำลังสวดอ้อนวอนต่อสวรรค์ สายลมพัดเรือนผมของนางปลิวไสว มีสุนัข 3 หัวซึ่งเป็นผู้เฝ้ายามแห่งนรกกำลังเห่า อาการต่าง ๆ เหล่านี้จากเหตุการณ์นำมาแสดงรวมอยู่ในรูปสลักเพียงรูปเดียว
แม่น้ำปาย
แม่น้ำปาย  คือแม่น้ำที่ไหลผ่านอำเภอปาย อำเภอปางมะผ้า และอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ก่อนที่จะไหลลงไปสู่แม่น้ำสาละวิน ในรัฐกะยา ประเทศพม่า มีต้นสายอยู่ในเทือกเขาถนนธงชัย และเทือกเขาแดนลาว อยู่ในท้องที่ของอำเภอปาย แม่น้ำสายนี้มีความยาวประมาณ 180 กิโลเมตร
นครโยนกนาคพันธุ์
เมืองล้านช้าง
โยนกนาคพันธุ์
ชิโน-โปรตุกีส
พลอย เฌอมาลย์
ธงชาติบริติชแอนตาร์กติกเทอริทอรี
เคียร์ดัน
เคียร์ดัน (Círdan) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อของเขาปรากฏอยู่ในงานเขียนทั้ง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์, ซิลมาริลลิออน, Unfinished Tales และ ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ ในฐานะของนายนาวากรผู้มีฝีมือในการสร้างเรือเป็นอันดับหนึ่งในโลก เขาเป็นหนึ่งในชนเผ่าเอลฟ์ ที่มีอายุมากที่สุดในมิดเดิลเอิร์ธ และเคยเป็นผู้ครองแหวนนาร์ยา หนึ่งในสามของแหวนแห่งเอลฟ์
เคียร์ดันเป็นเอลฟ์ชาวเทเลริ ที่เชื่อกันว่าเป็นเอลฟ์ที่ตื่นขึ้นพร้อมกับเหล่าเอลฟ์ทั้งหลาย ริมทะเลสาบคุยวิเอเนน ตั้งแต่สมัยยุคแห่งพฤกษาของโลกอาร์ดา นามที่แท้จริงของเขานั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ทว่าจากการสืบค้นของเพงโกล็อธ ครูตำนานแห่งกอนโดลิน สันนิษฐานว่าชื่อของเขานั้นคือ โนเว (Nowë) เคียร์ดันได้เข้าร่วมในการเดินทางครั้งใหญ่ของเหล่าเอลฟ์มุ่งสู่วาลินอร์ ทว่าเช่นเดียวกับชาวเทเลริอื่นๆ อีกหลายคน เคียร์ดันตกค้างอยู่บนแผ่นดินเบเลริอันด์เนื่องจากมัวแต่ติดตามหา เอลเว ธิงโกล กษัตริย์ของตน จึงไม่ได้ออกเดินทางข้ามมหาสมุทรใหญ่ไปสู่แผ่นดินอามัน
เคียร์ดันกับเอลฟ์ชาวเทเลริจำนวนหนึ่งตั้งถิ่นฐานลงที่ริมฝั่งมหาสาคร บริเวณนั้นเรียกชื่อต่อมาว่า แคว้นฟาลัส ตัวเขาและผองชนเหล่านั้นเรียกตัวเองว่า ชาวฟาลาธริม มีการปกครองตัวเองแยกต่างหากแม้ว่าจะยังนับถือธิงโกลเป็นกษัตริย์ของตนอยู่ เคียร์ดันได้เป็นผู้นำของชาวฟาลาธริมเหล่านี้
ในระหว่างเหตุการณ์สงครามแห่งอัญมณี แคว้นฟาลัสไม่ใคร่ถูกรุกรานจากมอร์กอธมากนัก เพราะพวกเขาอยู่ไกลลงไปทางตอนใต้ของเบเลริอันด์ แต่พวกฟาลัสได้ให้ความช่วยเหลือในการศึกสงครามอยู่บ่อยๆ และยังให้การสนับสนุนเรือเร็วในการขึ้นล่องส่งข่าว และรับส่งกองกำลังสอดแนมอยู่ตามริมชายฝั่งมหาสาครอีกด้วย
จนกระทั่งถึงช่วงปลายของยุคที่หนึ่ง หลังจากทัพโนลดอร์แตกพ่ายยับเยินในสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด มอร์กอธยกทัพใหญ่พร้อมช่างโลหะและช่างอาวุธลงมา พร้อมจะปักหลักต่อสู้ระยะยาวกับพวกเขา เอลฟ์ฟาลัสกับเอลฟ์ที่แตกหนีมาจากการสงครามพากันล่าถอยลงเรือไปยังเกาะบาลาร์ ในจำนวนนี้มีเอเรย์นิออน โอรสของกษัตริย์ฟิงกอน ที่ถูกส่งตัวมาอยู่กับเคียร์ดันตั้งแต่เด็กๆ ถูกพาหนีไปเกาะบาลาร์ด้วย
เมื่อทูออร์และเออาเรนดิลอพยพลี้ภัยมาจากการล่มสลายของกอนโดลิน และมาพำนักอยู่ที่ปากแม่น้ำซิริออน เคียร์ดันได้ผูกสมัครเป็นมิตรกับพวกเขา และสอนให้คนทั้งสองต่อเรือ ซึ่งภายหลังทูออร์ได้สร้างเรือ "เออาราเม" ออกเดินทางไปสู่อามันพร้อมกับอิดริล ส่วนเออาเรนดิลได้สร้าง "วิงกิล็อต" อันเป็นนาวาที่ได้รับเกียรติสูงยิ่งในการอัญเชิญดวงมณีซิลมาริลเพื่อส่องแสงสว่างแก่โลก
เมื่อสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง เคียร์ดันพากิลกาลัดไปพำนักอยู่ที่ลินดอน และร่วมสร้างอาณาจักรเอลฟ์ในยุคที่สองขึ้นที่นี่
ครั้นถึงยุคที่อันนาทาร์ร่วมกับเอลฟ์ช่างแห่งเอเรกิออนสร้างแหวนแห่งอำนาจขึ้น เคียร์ดันว่ากล่าวห้ามปรามการสร้างแหวนดังกล่าว แต่พวกเอลฟ์ช่างไม่เชื่อฟังเขา เวลาเดียวกันนั้น เคเลบริมบอร์ได้ลอบสร้างแหวนแห่งเอลฟ์ขึ้นสามวง โดยที่อันนาทาร์ไม่มีส่วนด้วย จนภายหลังเมื่อพวกเอลฟ์ล่วงรู้ว่าที่แท้อันนาทาร์ก็คือ เซารอน เคเลบริมบอร์จึงส่งแหวนเอลฟ์สองวง ได้แก่ วิลย่า และ นาร์ย่า มายังลินดอน ให้อยู่ในความคุ้มครองของกิลกาลัด ภายหลังกิลกาลัดมอบแหวนแห่งลม วิลย่า ให้แก่เอลรอนด์ และมอบแหวนแห่งไฟ นาร์ย่า ให้แก่เคียร์ดัน
ล่วงถึงยุคที่สาม เมื่อเหล่าอิสตาริเดินทางมาถึงมิดเดิลเอิร์ธ เคียร์ดันได้พบกับแกนดัล์ฟ และล่วงรู้ว่าที่แท้แกนดัล์ฟคือเทพไมอาที่เดินทางมาช่วยเหล่าบุตรแห่งอิลูวาทาร์ เขาจึงมอบแหวนนาร์ย่า ให้แก่แกนดัล์ฟ
เคียร์ดันพำนักอยู่ที่ลินดอนตลอดช่วงชีวิตบนมิดเดิลเอิร์ธของเขา ไม่เคยเดินทางไปที่อื่นเลย เขาต่อเรือลำแล้วลำเล่าเพื่อให้เหล่าปฐมชนใช้เดินทางข้ามมหาสาครกลับไปยังแผ่นดินอามัน โดยตัวเขาเองเป็นผู้แล่นเรือลำสุดท้ายออกจากโลกนี้ไป
เคเลบอร์น
เคเลบอร์น  เป็นตัวละครในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เขาเป็นผู้ปกครองอาณาจักรเอลฟ์แห่งลอธลอริเอน ร่วมกับชายาคือเลดี้กาลาเดรียล เป็นบิดาของเคเลเบรียนผู้เป็นภรรยาของเอลรอนด์ เขาจึงเป็นตาของอาร์เวน
ตามร่างปกรณัมของโทลคีน มีการระบุถึงความเป็นมาของเคเลบอร์นอย่างคร่าว ๆ ซึ่งแบ่งได้เป็น 2 แนวทางใหญ่ ๆ ได้แก่
เหตุการณ์หลังจากเคเลบอร์นแต่งงานกับกาลาเดรียล และร่วมในการสงครามกับเซารอนในช่วงยุคที่สอง ก็ยังมีแนวทางของเรื่องที่โทลคีนประพันธ์ไว้เป็นอีกหลายแนว ซึ่งยังไม่ได้สรุปว่าโครงเรื่องที่แท้จริงจะเป็นอย่างไร คริสโตเฟอร์ โทลคีน ได้รวบรวมต้นฉบับต่างๆ เหล่านั้นมาแสดงไว้ในหนังสือเรื่อง Unfinished Tales
Virtual Private Network
มินัสทิริธ
มินัสทิริธ (Minas Tirith) เป็นชื่อหอคอยในตำนานชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อเป็นคำในภาษาซินดาริน แปลว่า "หอคอยระวังภัย" ในปกรณัมปรากฏชื่อหอคอย มินัสทิริธ ทั้งในยุคที่หนึ่ง และยุคที่สาม ของอาร์ดา
ในปี 3320 ของยุคที่สอง ในขณะนั้นเมืองหลวงของอาณาจักร กอนดอร์ยังคงเป็น ออสกิเลียธ (Osgiliath) อิซิลดูร์ และ อนาริออน บุตรแห่งเอเลนดิล ทั้งสองได้ร่วมกันปกครอง ออสกิเลียธ แต่พวกเขาก็ยังสร้างปราการที่เป็นของตนเองด้วย โดยปราการทั้งสองนั้นตั้งอยู่คนละฟากของแม่น้ำอันดูอิน อิซิลดูร์ สร้างหอคอยจันทร์รุ่งเรียกว่า มินัสอิธิล ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ ส่วนอนาริออน สร้างหอคอยตะวันรอนเรียกว่า มินัสอะนอร์ ทางตะวันตกของแม่น้ำ
มินัสอะนอร์ถูกสร้างขึ้นเป็นป้อมปราการอย่างแข็งแกร่งและงดงาม แบ่งเป็น 7 ชั้น โดยมีประตูใหญ่ด้านหน้าและประตูชั้นต่อๆไปอยู่ด้านข้างสลับไปมาส่วนประตูชั้นบนสุดจะหันไปด้านหน้า กำแพงชั้นแรกสร้างด้วยวัสดุสีดำแบบเดียวกับที่ใช้ในออร์ธังค์ และชั้นอื่นๆทำด้วยหินอ่อน ในชั้นที่หกจะมีทางออกไปยังสุสานกษัตริย์และผู้พิทักษ์ส่วนชั้นที่เจ็ดเป็นที่ตั้งของท้องพระโรงและที่ปลูกพฤกษาขาว และด้านบนคือหอคอยที่เก็บรักษาดวงพาลันเทียร์ประจำมินัสอะนอร์หรือมินัสทิริธต่อมา
ต่อมาในปี 3429 ของยุคที่สอง เซารอนโจมตีกอนดอร์ มินัสอิธิลถูกยึดไปได้ แต่กอนดอร์ยังสามารถรักษา ออสกิเลียธ และมินัสอะนอร์ไว้ได้ หลังจากนั้นก็สามารถขับไล่กองทัพเซารอนกลับไปยังมอร์ดอร์ได้ก่อนที่คณะพันธมิตรของมนุษย์และเอลฟ์กลุ่มสุดท้ายมาถึง อนาริออนเสียชีวิตในระหว่างสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย ในปี 3440 และสงครามจบลงด้วยการพ่ายแพ้ของเซารอนในอีกปีต่อมา
ในปีที่ 2 ของยุคที่สาม อิซิลดูร์ นำหน่ออ่อนของพฤกษาขาวที่นำออกมาจากมินัสอิธิลได้ทัน และนำมาปลูกไว้ที่ มินัสอะนอร์ เพื่อเป็นการรำลึกถึง อนาริออน ต่อมา ออสโตเฮอร์ (Ostoher) กษัตริย์ลำดับที่เจ็ดแห่งกอนดอร์ ได้ปรับปรุงและขยายมินัสอะนอร์ให้กว้างขึ้น หลังจากนั้นก็เกิดธรรมเนียมที่กษัตริย์แห่งกอนดอร์ จะเสด็จมาประทับที่มินัสอะนอร์ ในช่วงฤดูร้อน แต่อย่างไรก็ตาม ออสกิเลียธก็ยังคงเป็นเมืองหลวงอยู่
ในปี 1437 ของยุคที่สาม เกิดสงครามกบฏที่เรียกว่า กบฏราชวงศ์ ทำให้ออสกิเลียธได้รับความเสียหาย และเกิดโรคระบาดอย่างรุนแรง ทำให้เมืองถูกทิ้งร้าง จากนั้นมินัสอะนอร์จึงได้กลายมาเป็นเมืองหลวงของกอนดอร์แทนที่ และได้มีการสร้างหอคอยสีขาวขึ้นในส่วนยอดของมินัสอะนอร์ เพื่อเป็นที่เก็บ พาลันเทียร์
ในปี 2002 มินัสอิธิล ถูกยึดอีกครั้งโดยพวกนาซกูล และถูกเปลี่ยนชื่อเป็น มินัสมอร์กูล หลังจากนั้นมินัสอะนอร์ก็ถูกเปลี่ยนชื่อใหม่เช่นกันว่า มินัสทิริธ ซึ่งหมายถึง 'หอคอยระวังภัย'
เมื่อเซารอนกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในช่วงปลายยุคที่สาม กองทัพมอร์ดอร์ยกข้ามแม่น้ำอันดูอิน เช้าโจมตีมินัสทิริธ ซึ่งมี วิชคิง เป็นแม่ทัพ โดยทหารกอนดอร์ป้องกันกำแพงอยู่ภายในเมือง เกิดการรบกันอยู่เป็นเวลานาน จนกระทั่งกองทัพมอร์ดอร์ใช้ กรอนด์ ทำลายประตูเมืองลงได้ ทหารมอร์ดอร์เคลื่อนพลหลั่งไหลเข้าเมือง (แต่ในฉบับนิยาย กรอนด์ไม่สามารถทำลายประตูเมืองได้ จนกระทั่งวิชคิงต้องมาร่ายเวทย์ทำลายประตูเมืองด้วยตัวเอง ประตูเมืองจึงถูกทำลาย แต่ทว่าทหารมอร์ดอร์ก็ยังไม่สามารถยกพลเข้าประตูเมืองได้เนื่องจากกองทัพโรฮันนำกองทัพกำลังเสริมมาช่วยเหลือกอนดอร์)
ไม่นานนักทหารจากโรฮันก็เคลื่อนทัพมาถึงและเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน เกิดการพุ่งรบกันบนสมรภูมิแห่งทุ่งพาเลนเนอร์ และในที่สุดอารากอร์นนำพลจากทางแม่น้ำอันดูอินขึ้นมาช่วยรบ จนได้รับชัยชนะ
หลังจากสงครามมินัสทิริธได้รับการบูรณะใหม่โดยคนแคระจากเอเรบอร์ได้สร้างประตูเมืองขึ้นใหม่ด้วยมิธริลและมอบให้เป็นของขวัญแก่นคร ทั้งยังบูรณะถนนอาคารต่างๆด้วยหินอ่อนสีขาว และชาวเอลฟ์ได้นำต้นไม้มาประดับท้องถนนต่างๆและสร้างน้ำพุขึ้นจนเมืองถือได้ว่างดงามยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา
มินัสทิริธในยุคที่หนึ่ง.
สร้างโดย ฟินร็อด เฟลากุนด์ ตั้งอยู่ที่เกาะโทลซิริออน ซึ่งอยู่กลางแม่น้ำซิริออนช่วงที่ไหลผ่านช่องแคบซิริออน ระหว่างเทือกเขาเอเร็ดเวธรินกับที่ราบสูงดอร์โธนิออน เป็นด่านสำคัญที่กั้นการเดินทางจากทุ่งอาร์ด-กาเลน เข้ามาสู่แผ่นดินเบเลริอันด์
เมื่อฟินร็อดสร้างอาณาจักรนาร์โกธรอนด์เสร็จ เขาย้ายไปอยู่ที่นาร์โกธรอนด์และมอบหอคอยมินัสทิริธแห่งนี้ให้น้องชาย คือ โอโรเดร็ธ เป็นผู้ดูแล แต่ต่อมาเซารอนตียึดหอคอยแห่งนี้ไปได้ และเปลี่ยนชื่อเป็น โทล-อิน-เการ์ฮอธ ฟินร็อดต้องเดินทางผ่านเกาะนี้อีกครั้งเมื่อครั้งที่เข้าช่วยเหลือเบเรนในภารกิจชิงซิลมาริล พระองค์ถูกจำคุกอยู่ในตรุใต้ดินของหอคอยนี้ และสิ้นพระชนม์ในการต่อสู้กับมนุษย์หมาป่าเพื่อป้องกันเบเรน
มินัสอะนอร์
หอศิลป์ กทม.
หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพ
สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ
สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ  เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้า ในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสีลม ยกระดับเหนือถนนพระรามที่ 1 กรุงเทพมหานคร บริเวณหน้าสนามกีฬาแห่งชาติ
ถนนพระรามที่ 1 ด้านหน้าอาคารกีฬานิมิบุตรซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสนามกีฬาแห่งชาติ ระหว่างทางแยกปทุมวัน (จุดบรรจบกับถนนพญาไท) กับทางแยกเจริญผล (จุดบรรจบกับถนนบรรทัดทอง) ในพื้นที่แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ เป็นสถานีปลายทางด้านตะวันตกของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม และเป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสที่อยู่ใกล้พื้นที่เมืองเก่าของกรุงเทพมหานครมากที่สุด ผู้โดยสารจึงสามารถเดินทางด้วยรถแท็กซี่หรือรถประจำทางต่อไปยังย่านคลองถม, วรจักร, ตลาดโบ๊เบ๊, ภูเขาทอง และถนนราชดำเนิน ได้ในเวลาอันสั้น ยกเว้นช่วงเวลาเร่งด่วนโดยเฉพาะช่วงบ่ายถึงเย็นที่มีสภาพการจราจรติดขัด นอกจากนี้ยังสามารถเดินไปยัง สะพานเฉลิมหล้า 56 (สะพานหัวช้าง) เพื่อใช้บริการเรือโดยสารคลองแสนแสบไปยังสะพานผ่านฟ้าหรือประตูน้ำได้อีกด้วย
ปัจจุบัน สถานีสนามกีฬาแห่งชาติยังคงเป็นสถานีปลายทางในเส้นทางบีทีเอสสายสีลม จนกว่าจะมีการก่อสร้างสถานียศเสขึ้น โดยการก่อสร้างสถานีดังกล่าวตามแผนแม่บทฯ พ.ศ. 2552 คือคงไว้เป็นสถานีสำหรับเชื่อมต่อรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงเข้มที่สถานียศเสเท่านั้น
เนื่องจากเป็นสถานีปลายทาง ผู้โดยสารที่มาจากสถานีบางหว้าถึงแล้วจะต้องลงจากขบวนทั้งหมดที่ชานชาลา 4 จากนั้นขบวนรถจะกลับทิศบริเวณสุดรางด้านหน้าสนามศุภชลาศัย เพื่อมุ่งหน้ามารับผู้โดยสารที่ชานชาลา 3 ฝั่งตรงข้าม
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (Side Platform Station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ, สะพานเชื่อมต่ออาคาร และทางเดินใต้รางรถไฟฟ้า (skywalk) ได้แก่
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 2 หน้าศึกษาภัณฑ์พาณิชย์
ถนนพระรามที่ 1 มุ่งหน้าทางแยกเจริญผล รถขสมก. สาย 11 15 47 73 93 204 508 รถเอกชน 48 113
ถนนพระรามที่ 1 มุ่งหน้าทางแยกปทุมวัน รถขสมก. สาย 15 47 73 204 508 รถเอกชน 48
ปลากระสง
ปลากระสง  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Channa lucius" อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีรูปร่างคล้ายปลาช่อน ("C. striata") แต่มีส่วนหัวที่แบนกว่า จะงอยปากงอนขึ้นเล็กน้อย และมีรูปร่างที่ป้อมสั้นกว่า สีสันบริเวณลำตัวเป็นสีเขียวมะกอกมีลวดลายคล้ายลายไม้ ลูกปลาขนาดเล็กมีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูง มีลายแถบดำพาดตามแนวนอนตลอดตัว มีสีแดง
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร พบได้ในแหล่งน้ำนิ่งและแหล่งน้ำขนาดใหญ่รวมถึงในบริเวณพื้นที่ป่าพรุด้วยทั่วประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน
นิยมเอามาบริโภคสดและตากแห้งเหมือนปลาในวงศ์ปลาช่อนทั่วไป อีกทั้งสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้ ซึ่งพฤติกรรมในที่เลี้ยงดุร้ายก้าวร้าว และชอบกระโดด
ปลากระสง ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น " ในภาษาอีสาน หรือ " ในภาษาใต้ ในภาษามลายูเรียกว่า ' ในภาษาอินโดนีเซียเรียก ' และภาษาเวียดนามเรียกว่า ""
รายงานการศึกษาพันธุกรรม ซึ่งตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560 บ่งชี้ว่า "Channa lucius" เป็นสปีชีส์เชิงซ้อน (species complex)
เจ้าหญิงอลิซแห่งบัทเทินแบร์ค
เจ้าหญิงอลิซแห่งบัทเทินแบร์ค (; วิกตอเรีย อลิซ เอลิซาเบธ จูลี มารี; 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1885 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 1969) เป็นพระราชมารดาของเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ และพระสัสสุของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
พระราชนัดดาของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระองค์ทรงประสูติในปราสาทวินด์เซอร์ และเติบโตในบริเตนใหญ่ เยอรมนี และมอลตา เจ้าหญิงเฮ็สเซินโดยกำเนิด พระองค์ทรงเป็นสมาชิกของตระกูลบัทเทินแบร์ค ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของราชวงศ์ Hesse-Darmstadt พระองค์ทรงเป็นคนหูหนวกมาแต่โดยกำเนิด ภายหลังจากทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายแอนดรูว์แห่งกรีซและเดนมาร์กใน ค.ศ. 1903 พระองค์ได้ทรงดำรงพระอิสสริยยศตามพระสวามีเป็น เจ้าหญิงแอนดรูว์แห่งกรีซและเดนมาร์ก พระองค์ทรงประทับอยู่ในกรีซจนกระทั่งราชวงศ์กรีซส่วนใหญ่ถูกขับไล่เนรเทศใน ค.ศ. 1917 เมื่อกลับมายังกรีซอีกครั้งในอีกไม่กี่ปีต่อมา พระสวามีทรงถูกประณามว่าเป็นส่วนหนึ่งสำหรับความพ่ายแพ้ของประเทศในสงครามกรีซ-ตุรกี (ค.ศ. 1919-1922) ก็ต้องถูกบีบบังคับให้เนรเทศอีกครั้ง จนกระทั่งสถาบันพระมหากษัตริย์ในกรีซได้รับการฟื้นฟูใน ค.ศ. 1935
ในปี ค.ศ. 1930 พระองค์ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภทและเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลในสวิตเซอร์แลนด์ ต่อจากนั้นทรงแยกกันอยู่กับพระสวามี ภายหลังจากพระองค์ทรงพักฟื้นจนหายดีแล้ว พระองค์ได้อุทิศเวลาส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่ให้กับงานการกุศลในกรีซ พระองค์ทรงประทับอยู่ในเอเธนส์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยทรงพระราชทานที่หลบภัยแก่ผู้ลี้ภัยชาวยิว ซึ่งพระองค์ได้รับการยอมรับว่าเป็น "ผู้ทรงคุณธรรมแห่งนานาประเทศ"(Righteous Among the Nations) โดย Yad Vashem สถาบันอนุสรณ์สถานการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุของอิสราเอล หลังสงคราม พระองค์ทรงประทับอยู่ในกรีซและก่อตั้งคณะนางพยาบาลแม่ชีนิกายกรีซออร์ทอดอกซ์ ที่เป็นที่รู้จักกันคือ คณะแม่ชีแห่งมาร์ธาและมารี
ภายหลังสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 แห่งกรีซ ทรงถูกบีบบังคับให้สละราชบังลังก์และประเทศกรีซถูกปกครองโดยทหาร ในปี ค.ศ. 1967 พระองค์ทรงได้รับเชิญจากพระโอรสและพระสุณิสาให้มาประทับอยู่ที่พระราชวังบักกิงแฮมในกรุงลอนดอน ซึ่งพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ในอีกสองปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1988 พระศพของพระองค์ถูกเคลื่อนย้ายจากห้องนิรภัยในบ้านเกิดของพระองค์คือ ปราสาทวินด์เซอร์ ไปยังโบสถ์เซนต์มารีย์ มักดาเลนา ที่สำนักชีนิกายรัสเซียออร์ทอดอกซ์ ซึ่งมีชื่อเดียวกันกับภูเขามะกอกเทศในกรุงเยรูซาเลม
เจ้าหญิงอลิซประสูติเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1885 ณ ห้องผืนพรมถัก ปราสาทวินด์เซอร์ ต่อหน้าพระพักตร์สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระปัยยิกา จากการเชิญของพระองค์ พระองค์เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายลูทวิชแห่งบัทเทินแบร์ค และเจ้าหญิงวิคโทรีอาแห่งเฮ็สเซินและริมไรน์ ซึ่งเป็นพระธิดาองค์ใหญ่ในเจ้าหญิงอลิซแห่งสหราชอาณาจักร พระราชธิดาองค์รองในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
ชาร์ลี แช็ปลิน
ธงชาติเยอรมนี
ธงชาติเยอรมนี มีลักษณะเป็นธงสามสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน แบ่งเป็นแถบสี 3 แถบ ตามแนวนอน คือ สีดำ สีแดง และสีทอง มีชื่อเรียกในภาษาเยอรมันว่า "Schwarz-Rot-Gold" แปลว่า ธงดำ-แดง-ทอง ตามสีของธง
มาตรา 22 ของรัฐธรรมนูญสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี แห่งกฎหมายเบื้องต้นแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี, ได้บัญญัติไว้ดังนี้:
ข้อความดังกล่าวถูกบัญญัติโดยรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐ (เยอรมันตะวันตก) ในปี ค.ศ. 1950, เป็นธงแถบตามยาวขนาดเท่ากันสามแถบ สัดส่วนธง กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน; ในสมัยของสาธารณรัฐไวมาร์ ใช้สัดส่วนธง กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน.
ค่าสีในธงชาติเยอรมนีไม่ได้กำหนดค่าสีอย่างเป็นทางการ และ ในบางโอกาสค่าสีในธงได้มีการเปลี่ยนแปลงนับตั้งแต่นั้น. คณะรัฐมตรีแห่งสหพันธสาธารณรัฐ ได้ประกาศcorporate design สำหรับรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐ เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1999, มาตรฐานของสีธงชาติ กำหนดตามตารางที่แสดงต่อไปนี้:
วันธง.
ข้อบังคับแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005), ต้องชักประจำอาคารสำนักงานของทางราชการในทำการปกติหรือวันสำคัญของชาติที่ให้มีการประดับธง. ไม่นับรวมกับวันหยุดของทางราชการ.
ธงต่างๆ ในเยอรมนี
๒๔ พฤษภาคม
๒๕ พฤษภาคม
๒๖ พฤษภาคม
๒๗ พฤษภาคม
๒๘ พฤษภาคม
๒๙ พฤษภาคม
๓๑ พฤษภาคม
๑ มิถุนายน
๒ มิถุนายน
๓ มิถุนายน
๔ มิถุนายน
๕ มิถุนายน
๖ มิถุนายน
๗ มิถุนายน
๘ มิถุนายน
๙ มิถุนายน
๑๐ มิถุนายน
๑๑ มิถุนายน
๑๒ มิถุนายน
๑๓ มิถุนายน
๑๕ มิถุนายน
๑๔ มิถุนายน
๑๖ มิถุนายน
๑๗ มิถุนายน
๑๘ มิถุนายน
๑๙ มิถุนายน
๒๐ มิถุนายน
๒๑ มิถุนายน
๒๒ มิถุนายน
๒๓ มิถุนายน
๒๕ มิถุนายน
๒๔ มิถุนายน
๒๗ มิถุนายน
๒๖ มิถุนายน
๒๙ มิถุนายน
๒๘ มิถุนายน
๓๐ มิถุนายน
๑ กรกฎาคม
๒ กรกฎาคม
๓ กรกฎาคม
๔ กรกฎาคม
๕ กรกฎาคม
๖ กรกฎาคม
๗ กรกฎาคม
๘ กรกฎาคม
๙ กรกฎาคม
๑๐ กรกฎาคม
๑๑ กรกฎาคม
๑๒ กรกฎาคม
๑๓ กรกฎาคม
๑๔ กรกฎาคม
๑๕ กรกฎาคม
๑๖ กรกฎาคม
๑๗ กรกฎาคม
๑๘ กรกฎาคม
๑๙ กรกฎาคม
๒๐ กรกฎาคม
๒๑ กรกฎาคม
๒๒ กรกฎาคม
๒๓ กรกฎาคม
๒๔ กรกฎาคม
๒๕ กรกฎาคม
๒๖ กรกฎาคม
๒๗ กรกฎาคม
๒๘ กรกฎาคม
๒๙ กรกฎาคม
๓๐ กรกฎาคม
๓๑ กรกฎาคม
๑ สิงหาคม
๒ สิงหาคม
๓ สิงหาคม
๔ สิงหาคม
๕ สิงหาคม
๖ สิงหาคม
๗ สิงหาคม
๙ สิงหาคม
๘ สิงหาคม
๑๐ สิงหาคม
๑๑ สิงหาคม
๑๒ สิงหาคม
๑๓ สิงหาคม
๑๔ สิงหาคม
๑๕ สิงหาคม
๑๖ สิงหาคม
๑๗ สิงหาคม
๑๘ สิงหาคม
๑๙ สิงหาคม
๒๐ สิงหาคม
๒๑ สิงหาคม
๒๒ สิงหาคม
๒๓ สิงหาคม
๒๔ สิงหาคม
๒๗ สิงหาคม
๒๖ สิงหาคม
๒๕ สิงหาคม
๒๘ สิงหาคม
๓๐ สิงหาคม
๒๙ สิงหาคม
๓๑ สิงหาคม
๑ กันยายน
๒ กันยายน
๓ กันยายน
๔ กันยายน
๕ กันยายน
๖ กันยายน
๙ กันยายน
๗ กันยายน
๘ กันยายน
๑๐ กันยายน
๑๑ กันยายน
๑๒ กันยายน
๑๓ กันยายน
๑๔ กันยายน
๑๕ กันยายน
๑๖ กันยายน
๑๗ กันยายน
๑๘ กันยายน
๒๐ กันยายน
๒๑ กันยายน
๑๙ กันยายน
๒๒ กันยายน
๒๓ กันยายน
๒๔ กันยายน
๒๕ กันยายน
๒๖ กันยายน
๒๗ กันยายน
๒๘ กันยายน
๒๙ กันยายน
๓๐ กันยายน
๑ ตุลาคม
๒ ตุลาคม
๓ ตุลาคม
๔ ตุลาคม
๕ ตุลาคม
๖ ตุลาคม
๗ ตุลาคม
๘ ตุลาคม
๙ ตุลาคม
๑๐ ตุลาคม
๑๑ ตุลาคม
๑๒ ตุลาคม
๑๕ ตุลาคม
๑๔ ตุลาคม
๑๓ ตุลาคม
๑๖ ตุลาคม
๑๗ ตุลาคม
๑๘ ตุลาคม
๑๙ ตุลาคม
๒๐ ตุลาคม
๒๑ ตุลาคม
๒๒ ตุลาคม
๒๓ ตุลาคม
๒๔ ตุลาคม
๒๕ ตุลาคม
๒๖ ตุลาคม
๒๗ ตุลาคม
๒๘ ตุลาคม
๒๙ ตุลาคม
๓๐ ตุลาคม
๓๑ ตุลาคม
๒ พฤศจิกายน
๓ พฤศจิกายน
๑ พฤศจิกายน
๕ พฤศจิกายน
๖ พฤศจิกายน
๔ พฤศจิกายน
๗ พฤศจิกายน
๘ พฤศจิกายน
๙ พฤศจิกายน
๑๐ พฤศจิกายน
๑๑ พฤศจิกายน
๑๒ พฤศจิกายน
๑๓ พฤศจิกายน
๑๔ พฤศจิกายน
๑๕ พฤศจิกายน
๑๖ พฤศจิกายน
๑๗ พฤศจิกายน
๑๘ พฤศจิกายน
กิจกรรมเฉลิมพระเกียรติมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา
กิจกรรมเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2550 นั้นประกอบด้วยกิจกรรมหลักๆที่จัดโดยภาครัฐ และเอกชน หลากหลายกิจกรรม เช่น
ในส่วนรัฐบาลไทย ได้เตรียมการจัดกิจกรรมเฉลิมฉลอง และการจัดงานเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในโอกาส มหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 โดยมีรายละเอียด ดังต่อไปนี้
อดอลฟัส แคมบริดจ์ มาร์ควิสที่ 1 แห่งแคมบริดจ์
อดอลฟัส เคมบริดจ์ มาร์ควิสที่ 1 แห่งเคมบริดจ์ (Adolphus Cambridge, 1st Marquess of Cambridge; "พระอิสริยยศเดิม" เจ้าชายอดอลฟัสแห่งเท็ค (Prince Adolphus of Teck) ต่อมาคือ ดยุกแห่งเท็ค; อดอลฟัส ชาร์ลส์ อเล็กซานเดอร์ อัลเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด จอร์จ ฟิลิป หลุยส์ ลาดิสเลาส์; 13 สิงหาคม ค.ศ. 1868 - 24 ตุลาคม ค.ศ. 1927) ทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งในพระราชวงศ์อังกฤษและเป็นพระอนุชาในสมเด็จพระราชินีแมรี พระมเหสีในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ในปี ค.ศ. 1900 พระองค์ทรงสืบทอดพระอิสริยยศต่อจากพระชนกเป็นดยุกแห่งเท็ค ภายในราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค ต่อมาในปี ค.ศ. 1917 พระองค์ได้ทรงสละฐานันดรศักดิ์เยอรมันทั้งหมดและทรงดำรงพระอิสริยยศใหม่เป็น มาร์ควิสแห่งเคมบริดจ์
เจ้าชายอดอลฟัสประสูติเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1868 ณ พระราชวังเค็นซิงตัน กรุงลอนดอน พระชนกของพระองค์คือ เจ้าชายฟรานซิส ดยุกแห่งเท็ค พระโอรสพระองค์ใหญ่ในดยุกอเล็กซานเดอร์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค และ คลอดีน เรดีย์ ฟอน คิส-เรเด (ต่อมาได้รับการสถาปนาเป็น เคาน์เตสแห่งโฮเอ็นชไตน์) ส่วนพระชนนีคือ ดัชเชสแห่งเท็ค ("พระอิสริยยศเดิม" คือ เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดแห่งเคมบริดจ์) พระธิดาพระองค์เล็กในเจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์ และ เจ้าหญิงออกัสตาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล และพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 เจ้าชายทรงดำรงพระอิสริยยศ เจ้าชายอดอลฟัสแห่งเท็ค (His Serene Highness Prince Adolphus of Teck) ตั้งแต่ประสูติ และด้วยพระนามคริสเตียนที่ติดกันยาวเหยียด จึงทรงเป็นที่รู้จักในหมู่พระญาติว่า "ดอลลี่"
กองทัพอังกฤษ.
เจ้าชายอดอลฟัสทรงเป็นทหารม้า ซึ่งเจริญรอยตามพระชนก ทั้งพระอัยกาและพระมาตุลา พระองค์ได้รับการศึกษาที่วิทยาลัยเวลลิงตัน ก่อนที่จะทรงเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนการทหารหลวง ที่เมืองแซนด์เฮิร์สต์ เมื่อพระชนมายุ 19 พรรษา พระองค์ทรงเข้าร่วมกองพันแลนเซอร์ที่ 17 ซึ่งเป็นกองพันทหารสังกัดของ เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งแคมบริดจ์ พระมาตุลา ที่ทรงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1856 - ค.ศ. 1895 ต่อมาในปี ค.ศ. 1894 พระองค์ทรงย้ายไปยังกองพันทหารกู้ภัยที่ 1
เจ้าชายอดอลฟัสแห่งเท็คอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ณ คฤหาสน์อีตันฮอลล์ เมืองเชสเชียร์ กับ เลดี มาร์กาเร็ต อีฟลีน กรอสเวเนอร์ (9 เมษายน ค.ศ. 1873 - 27 มีนาคม ค.ศ. 1929) ธิดาคนที่สามของฮิวจ์ กรอสเวเนอร์ ดยุกที่ 1 แห่งเวสต์มินส์เตอร์ และมีพระโอรสและธิดาสี่พระองค์ ดังนี้
ดยุกแห่งเท็ค.
ในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1900 เจ้าชายอดอลฟัสทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น ดยุกแห่งเท็ค หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระชนก
ดยุกพระองค์ใหม่ทรงปฏิบัติราชการในกองพันของพระองค์ในช่วงสงครามบัวร์และช่วงเวลาหนึ่งได้ทรงเป็นทหารขนส่งในกองพันทหารม้ารักษาวัง จากนั้นได้ทรงเป็นผู้ช่วยทูตทหารของอังกฤษประจำกรุงเวียนนาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1904 - ค.ศ. 1910 และทรงเกษียณในตำแหน่งพันโท ในช่วงการเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 พระองค์ทรงกลับมาปฏิบัติราชการอีกครั้ง โดยเป็นเลขานุการทหารชั่วคราวในกระทรวงการสงคราม และต่อมาทรงเป็นเลขานุการทหารของผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังปฏิบัติการทางทหารของอังกฤษ (British Expeditionary Forces หรือ B.E.F.) ณ ประเทศฝรั่งเศส ในตำแหน่งพลจัตวา
ดยุกแห่งเท็คทรงได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชวิกตอเรีย ชั้นที่ 2 (Knight Commander of the Royal Victorian Order หรือ K.C.V.O.) เมื่อปี ค.ศ. 1897 และเลื่อนขั้นขึ้นเป็นชั้นที่ 1 (Knight Grand Cross หรือ G.C.V.O.) เมื่อปี ค.ศ. 1900 ทรงได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันทรงเกียรติแห่งบาธ ชั้นที่ 1 (Knight Grand Cross of the Most Honorable Order of the Bath หรือ G.C.B.) ในปี ค.ศ. 1911 และถึงแม้ว่าพระองค์จะทรงได้รับการยกย่องว่าเป็น "เจ้าชายทหาร" ในช่วงที่ยังทรงพระชนม์ชีพอยู่ แต่เอกสารต่างๆ ที่ออกมาในปี ค.ศ. 1998 ทำให้การยกย่องดังกล่าวอ่อนลงไปทันที เนื่องจากพระองค์ทรงพบกับคณะแพทย์ของกองทัพอย่างต่อเนื่องเพื่อขอลาป่วย
ในปี ค.ศ. 1911 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ซึ่งเป็นพระเชษฐภรรดา ได้พระราชทานฐานันดรศักดิ์ชั้น His Highess กับพระองค์เพื่อเป็นของขวัญสำหรับงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษก
มาร์ควิสแห่งเคมบริดจ์.