pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มีช่องไอออนเป็นโหล ๆ ที่ได้ระบุแล้ว แม้รายละเอียดการทำงานของพวกมันยังจะต้องศึกษาต่อไป
สัญญาณเกี่ยวกับความเจ็บปวดจะเดินทางจากปลายไปยังไขสันหลัง ผ่านใยประสาทแบบ A-delta หรือ C
เพราะใยแบบ A-delta หนากว่า โดยมีปลอกไมอีลินบาง ๆ ซึ่งเป็นฉนวนไฟฟ้า จึงสามารถส่งสัญญาณได้เร็วกว่า (5-30 เมตรต่อวินาที) ใยประสาทแบบ C (0.5-2 เมตรต่อวินาที) ที่ไร้ปลอกไมอีลิน
สัญญาณที่มาจากใย A-delta จะทำให้รู้สึกเจ็บจี๊ดโดยรู้สึกก่อน
แล้วตามด้วยความปวดแบบทื่อ ๆ หรือปวดร้อน ที่ส่งโดยใยแบบ C
ใยประสาทของ "first order neuron" จะวิ่งเข้าไขสันหลังแล้ววิ่งขึ้น/ลง 1-2 ข้อกระดูกสันหลังตาม Lissauer's tract
สำหรับความรู้สึกจากกายยกเว้นใบหน้า ใยประสาทนำเข้าของโนซิเซ็ปเตอร์ซึ่งเป็น first order neuron จะเดินทางเข้าไปสุดเป็นไซแนปส์ที่ปีกหลังของไขสันหลัง (dorsal horn) เชื่อมกับ second order neuron ซึ่งอยู่ที่ปีกหลังโดยแบ่งกลุ่มออกเป็นชั้นต่าง ๆ ที่เรียกว่า ลามีเน (laminae) ใยประสาทแบบซีจะไปสุดที่นิวรอนในชั้น 1 และ 2 ส่วนใยประสาทแบบเอ-เด็ลตาจะไปสุดที่นิวรอนในชั้น 1, 2 และ 5
ต่อจากนั้น ใยประสาทของ second order neuron จึงทแยงข้ามไขสันหลังผ่าน anterior white commissure แล้ววิ่งขึ้นไปตาม spinothalamic tract
แต่ก่อนจะไปถึงสมอง spinothalamic tract จะแยกออกเป็นส่วน lateral neospinothalamic tract และ medial paleospinothalamic tract
นักวิชาการได้ระบุใยประสาทของ second order neuron ที่ส่งสัญญาณต่อจากใยประสาทโนซิเซ็ปเตอร์แบบ A-delta fiber และ C โดยเฉพาะไปยังทาลามัสแล้ว
ส่วนเซลล์ second order neuron ในอีกชั้นของลามีเนที่เรียกว่า wide dynamic range neuron จะตอบสนองต่อทั้งใยประสาท A-delta fiber และ C ด้วย ตอบสนองต่อใยประสาทแบบ A-beta ที่ส่งสัญญาณเกี่ยวกับสัมผัส แรงดัน และแรงสั่นด้วย
ในทาลามัส ข้อมูลเกี่ยวกับความเจ็บปวดจะส่งต่อไปยัง insular cortex
และ Anterior cingulate cortex
อนึ่ง ความเจ็บปวดที่กำหนดตำแหน่งได้อย่างแม่นยำจะทำให้ primary somatosensory cortex และ secondary somatosensory cortex ทำงานด้วย
บทบาททางวิวัฒนาการและพฤติกรรม.
ความเจ็บปวดเป็นระบบป้องกันตนเองของร่างกาย ซึ่งก่อให้เกิดรีเฟล็กซ์ชักอวัยวะออกจากสิ่งเร้าที่ก่อความเจ็บปวด
เป็นตัวสร้างความโน้มเอียงเพื่อให้รักษาป้องกันอวัยวะที่กำลังหายจากแผล และเพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่เป็นอันตรายเช่นเดียวกันในอนาคต
เป็นความรู้สึกที่สำคัญของสัตว์ และจำเป็นต่อการรอดชีวิตโดยมีสุขภาพดี
ดังนั้น คนไข้ภาวะไม่ไวความเจ็บปวดแต่กำเนิดจะมีการคาดหมายคงชีพที่ลดลง
ในหนังสือของเขาเมื่อตอบคำถามว่าทำไมต้องรู้สึกเจ็บ นักชีววิทยา ดร. ริชาร์ด ดอว์กินส์
ได้สมมติการยกธงแดงในใจให้เป็นทางเลือกของความเจ็บปวด
แล้วกล่าวว่าธงแดงยังไม่พอ เพราะความจำเป็น/ความต้องการต่าง ๆ ของสิ่งมีชีวิตจะต้องแข่งขันกัน
สิ่งมีชีวิตซึ่งเหมาะสมที่สุด จะรู้สึกเจ็บปวดอย่างสมดุลคือไม่มากหรือน้อยเกิน
ความเจ็บปวดที่อาจทำให้ถึงตายถ้าไม่ใส่ใจจะรู้สึกแรงที่สุด
ดังนั้น ความเจ็บปวดในระดับต่าง ๆ อาจกล่าวได้ว่า เป็นตัวแสดงความสำคัญของความเสี่ยงขั้นต่าง ๆ ต่อบรรพบุรุษของมนุษย์
แต่การเทียบกันอย่างนี้ก็ยังไม่สมบูรณ์ เพราะการคัดเลือกโดยธรรมชาติไม่ได้สร้างสัตว์ที่สมบูรณ์ทุกอย่าง
โดยอาจเป็นเหตุให้เกิดผลที่เป็นการปรับตัวไม่ดี เช่นการชอบทานอาหารขยะในมนุษย์
ความเจ็บปวดที่ไม่รู้สาเหตุ (เช่น ที่คงยืนหลังจากหายแผลหรือหายโรคแล้ว หรือที่เกิดโดยไม่มีสาเหตุ)
อาจเป็นข้อยกเว้นอย่างหนึ่งของทฤษฎีว่าความเจ็บปวดช่วยให้รอดชีวิต
แม้จะมีนักจิตวิทยาบางพวกที่อ้างว่า ความเจ็บปวดเช่นนี้เกิดจากจิตเพื่อเป็นเครื่องล่อใจป้องกันไม่ให้รู้สึกถึงอารมณ์ที่เป็นอันตราย
ขีดเริ่มเปลี่ยน.
ในงานวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาความเจ็บปวด ขีดเริ่มเปลี่ยนจะวัดโดยเพิ่มระดับสิ่งเร้าต่อร่างกาย เช่น กระแสไฟฟ้าหรือความร้อน
ขีดเริ่มเปลี่ยนของความรู้สึกเจ็บ (pain perception threshold) ก็คือระดับสิ่งเร้าที่เริ่มทำให้เจ็บ ส่วนขีดเริ่มเปลี่ยนของความทนความเจ็บ (pain tolerance threshold) ก็คือจุดที่ผู้ร่วมการทดลองเริ่มมีพฤติกรรมเพื่อระงับความเจ็บ
ความแตกต่างระหว่างขีดเริ่มเปลี่ยนสองอย่างนี้ จะสัมพันธ์กับปัจจัยต่าง ๆ รวมทั้งชาติพันธุ์ กรรมพันธุ์ และเพศ
บุคคลจากเขตทะเลเมดิเตอร์เรเนียนรายงานว่า ความร้อนแบบแผ่รังสีในบางระดับว่าทำให้เจ็บ เทียบกับคนยุโรปเหนือที่บอกว่าไม่เจ็บ
หญิงชาวอิตาลีจะอดทนต่อไฟช็อตได้น้อยกว่าหญิงชาวยิวหรือหญิงกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกัน
ทุก ๆ วัฒนธรรมจะมีคนบางพวก ผู้มีระดับขีดเริ่มเปลี่ยนของความรู้สึกเจ็บและความอดทนสูงกว่าคนอื่น ๆ
ยกตัวอย่างเช่น คนไข้ที่มีอาการหัวใจล้ม จะมีขีดเริ่มเปลี่ยนของความเจ็บเนื่องจากไฟช็อต ตะคริว และความร้อนที่สูงกว่าคนอื่น ๆ
การรายงานเองของคนไข้เป็นวิธีประเมินที่เชื่อถือได้มากที่สุด
โดยแพทย์พยาบาลบางท่านอาจประเมินระดับความเจ็บปวดของคนไข้ต่ำกว่าความจริง
นิยามของความเจ็บปวดที่ใช้มากที่สุดในการพยาบาล เน้นธรรมชาติที่เป็นอัตวิสัยและความสำคัญในการเชื่อรายงานของคนไข้ ที่นางพยาบาลคู่หนึ่งเสนอในปี 2511 ก็คือ "ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่คนที่กำลังประสบมันบอกว่ามันเป็น โดยมีเมื่อเขาบอกว่ามันมี"
เพื่อประเมินระดับ อาจจะให้คนไข้กำหนดความเจ็บปวดเป็นคะแนน 0-10 โดย 0 หมายถึงไม่เจ็บเลย และ 10 หมายถึงเจ็บมากที่สุดที่เคยในชีวิต
ในภาษาอังกฤษ ลักษณะของความเจ็บปวดสามารถตรวจได้โดย McGill Pain Questionnaire ที่ให้คนไข้ระบุคำต่าง ๆ ที่แสดงความรู้สึกเจ็บปวดของตนเองได้ดีที่สุด
Multidimensional pain inventory.
Multidimensional Pain Inventory (MPI) เป็นชุดคำถามที่ออกแบบเพื่อประเมินสภาพทางจิต-สังคม ของคนไข้ที่เจ็บปวดแบบเรื้อรัง
งานวิจัยปี 2531 ซึ่งวิเคราะห์ผลที่ได้จากแบบคำถาม ได้แบ่งคนไข้ที่เจ็บปวดแบบเรื้อรังออกเป็น 3 กลุ่ม
นักวิจัยได้แนะนำการรวมลักษณะของ MPI ร่วมกับโพลไฟล์ความเจ็บปวด 5 ประเภทของ IASP เพื่อกำหนดอาการของคนไข้ให้ได้ดีที่สุด
คนไข้ที่ไม่พูด.
เมื่อบุคคลพูดไม่ได้และไม่สามารถรายงานความเจ็บปวด การสังเกตการณ์ก็จะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด และพฤติกรรมบางอย่างสามารถใช้เป็นตัวระบุความเจ็บปวด
พฤติกรรมเช่นหน้าตาบูดเบี้ยวและการคอยระวังจุดที่เจ็บ การส่งเสียงดังขึ้นหรือลดลง
ความเปลี่ยนแปลงของพฤติกรรมปกติและสถานะทางจิตใจ
คนไข้ที่เจ็บอาจลดพฤติกรรมทางสังคม ลดความอยากอาหาร และทานอาหารน้อยลง
ความเปลี่ยนแปลงที่ต่างจากปกติ เช่น เสียงครางเมื่อขยับ และการจำกัดพิสัยการเคลื่อนไหวของร่างกาย ก็อาจใช้เป็นตัวระบุความเจ็บปวดได้ด้วย
สำหรับคนไข้ที่พูดแต่ไม่สามารถบอกอาการตัวเองได้อย่างชัดเจน เช่น ผู้ที่มีภาวะสมองเสื่อม ความงงที่เพิ่มขึ้นหรือพฤติกรรมที่ดุขึ้น ไม่สงบเพิ่มขึ้น อาจแสดงว่าเจ็บและจึงต้องตรวจเพิ่มขึ้น
ทารกก็รู้สึกเจ็บได้เหมือนกัน แต่เพราะไม่สามารถบอกได้ จึงต้องแสดงความทุกข์โดยร้องไห้
ความเจ็บปวดควรประเมินโดยให้พ่อแม่มีส่วนร่วม ผู้อาจได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในทารกซึ่งจะไม่ชัดเจนสำหรับแพทย์พยาบาล
ทารกเกิดก่อนกำหนดจะไวความรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าทารกปกติ
อุปสรรคการรายงานอื่น ๆ.
การประสบและตอบสนองต่อความเจ็บปวด จะสัมพันธ์กับปัจจัยทางสังคม-วัฒนธรรมต่าง ๆ รวมทั้งเพศ ชาติพันธุ์ และอายุ
ผู้สูงอายุอาจไม่ตอบสนองต่อความเจ็บปวดเหมือนคนที่มีอายุน้อยกว่า
เพราะสมรรถภาพในการรับรู้อาจถอยลงเนื่องจากความเจ็บป่วยหรือการใช้ยา
ความซึมเศร้าอาจเป็นอุปสรรคไม่ให้รายงานความเจ็บปวด
การดูแลตัวเองที่ลดลงอาจเป็นตัวบ่งชี้ว่ากำลังประสบความเจ็บปวด
ผู้สูงอายุอาจลังเลไม่บอกความเจ็บปวดเพราะไม่ต้องการให้คนอื่นเห็นว่าอ่อนแอ หรือรู้สึกเกรงใจหรืออายคนอื่น หรืออาจรู้สึกว่าความเจ็บปวดเป็นการลงโทษที่สมควรกับตน
อาจมีอุปสรรคทางวัฒนธรรมที่ลดการรายงานความเจ็บปวด
คนไข้อาจรู้สึกว่าการรักษาบางอย่างไม่เข้ากับความเชื่อทางศาสนาของตน
อาจไม่รายงานความเจ็บปวดเพราะรู้สึกว่า เป็นนิมิตว่าความตายได้ใกล้เข้ามาแล้ว
หลายคนกลัวมลทินของการติดยา และหลีกเลี่ยงการรักษาเพื่อไม่ใช้ยาที่อาจทำให้ติด
คนเอเชียเป็นจำนวนมากกลัวเสียหน้าถ้ายอมรับว่าตนเจ็บและต้องการความช่วยเหลือ
ตลอดทั้งเชื่อว่าควรจะอดทนเก็บเงียบ เทียบกับวัฒนธรรมอื่น ๆ ที่อาจรู้สึกว่า ควรรายงานความเจ็บปวดเพื่อให้ได้การรักษาเร็วที่สุด
เพศก็มีผลต่อการรายงานความเจ็บปวดด้วย
ความแตกต่างระหว่างเพศอาจมาจากความกดดันทางสังคมและวัฒนธรรม คืออาจคาดหวังว่าหญิงจะมีอารมณ์อ่อนไหวและแสดงความเจ็บปวดมากกว่า และชายจะอดทนมากกว่า
โดยเป็นตัวช่วยวินิจฉัยทางการแพทย์.
ความเจ็บปวดเป็นอาการของโรคต่าง ๆ หลายอย่าง
การรู้วันที่เริ่มปวด ตำแหน่ง ระดับความเจ็บ รูปแบบการเกิด (เช่น เป็นต่อเนื่อง เป็นระยะ ๆ เป็นต้น) อะไรที่ทำให้แย่หรือดีขึ้น ลักษณะการเกิด (เช่น ร้อนแสบ ปวดจี๊ด เป็นต้น) จะช่วยแพทย์ให้วินิจฉัยโรคได้แม่นยำขึ้น
ยกตัวอย่างเช่น การเจ็บหน้าอกที่รู้สึกหนักมากอาจแสดงว่าเป็นกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด ในขณะที่การเจ็บหน้าอกเหมือนกับฉีกอาจแสดงว่าอาจมีแผลที่ท่อเลือดแดง (aortic dissection)
การวัดความเจ็บปวดทางสรีรภาพ.
มีการใช้ fMRI เพื่อวัดความเจ็บปวด ซึ่งสัมพันธ์กับรายงานของคนไข้ได้ดี
การบำบัดความเจ็บปวดน้อยเกินไปเป็นเรื่องทั่วไปในแผนกศัลยกรรม หน่วยอภิบาล แผนกฉุกเฉิน
คลินิกแพทย์ทั่วไป ในการบริหารความเจ็บปวดเรื้อรังทุกอย่างรวมทั้งที่เนื่องจากมะเร็งและจากโรคขั้นสุดท้าย
ซึ่งเกิดขึ้นกับคนไข้ทุกวัย ตั้งแต่เด็กแรกเกิดไปจนถึงคนชราที่อ่อนแอ
ในประเทศสหรัฐอเมริกา ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาและเชื้อสายฮิสปาเนียและลาติน มีโอกาสต้องเป็นทุกข์อย่างไม่จำเป็นเมื่ออยู่ใต้การดูแลของแพทย์
และการเจ็บปวดของหญิงมักจะรักษาน้อยเกินเมื่อเทียบกับชาย
IASP สนับสนุนให้ยอมรับการบรรเทาความเจ็บปวดว่า เป็นสิทธิมนุษยชนอย่างหนึ่ง
ว่า ความเจ็บปวดเรื้อรังควรพิจารณาว่าเป็นโรคอีกชนิดหนึ่งเอง และแพทยศาสตร์เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด ควรมีสาขาเฉพาะทางของตน
ในปัจจุบัน มีการแพทย์เฉพาะทางเพียงในประเทศจีนและประเทศออสเตรเลีย
โดยในประเทศอื่น ๆ จะเป็นส่วนของการแพทย์เฉพาะทางอื่น ๆ รวมทั้งวิสัญญีวิทยา ประสาทวิทยา การแพทย์บรรเทาอาการ (palliative medicine) และจิตเวช
ในปี 2554 องค์กรฮิวแมนไรตส์วอตช์รายงานว่า คนเป็นสิบ ๆ ล้านคนทั่วโลกไม่ได้ยาที่ไม่แพงเพื่อบำบัดความเจ็บปวดที่รุนแรง
การเลี้ยงลูกด้วยนมอาจช่วยลดความเจ็บปวดของทารกเนื่องจากการฉีดวัคซีน
ความเจ็บปวดฉับพลันมักจะบริหารด้วยาเช่น ยาระงับปวด (analgesic) และยาระงับความรู้สึก (anesthetic)
กาเฟอีนที่ใส่เพิ่มกับยาแก้ปวดเช่น ไอบิวพรอเฟน อาจเพิ่มฤทธิ์ยา
แต่การบริหารความเจ็บปวดเรื้อรังจะยากกว่า และอาจต้องอาศัยการทำงานเป็นทีม
รวมทั้งแพทย์ เภสัชกร นักจิตวิทยา นักกายภาพบำบัด นักกิจกรรมบำบัด ผู้ช่วยแพทย์อื่น ๆ และพยาบาล
น้ำตาล (ซูโครส) ในปากจะช่วยลดความเจ็บปวดของทารกเพิ่งเกิดเมื่อต้องตรวจรักษาด้วยวิธีการบางอย่าง เช่นการกรีดเพื่อระบายหนองที่ส้นเท้า การเจาะหลอดเลือดดำ และการฉีดยาในกล้ามเนื้อ
แต่จะไม่ช่วยลดความเจ็บเนื่องจากการขริบหนังหุ้มปลายองคชาต และก็ยังไม่ชัดเจนว่าช่วยลดความเจ็บในการรักษาอื่น ๆ ด้วยหรือไม่
นอกจากนั้น เนื่องกับความเจ็บปวดสำหรับเด็กเพิ่งเกิด ก็ไม่มีผลต่อคลื่นไฟฟ้าในสมอง (EEG) หนึ่งวินาทีหลังจากเริ่มกรีดและระบายหนองที่ส้นเท้า
การให้ทานน้ำหวาน ๆ จะช่วยลดอัตราและระยะการร้องไห้ของเด็กอายุระหว่าง 1-12 เดือนเมื่อฉีดวัคซีน
บุคคลที่ได้การเกื้อกูลสนับสนุนทางสังคมจะเจ็บเนื่องกับโรคมะเร็งน้อยกว่า ใช้ยาลดปวดน้อยกว่า รายงานการปวดท้องคลอดน้อยกว่า รับยาชาทางผิวหนังเมื่อกำลังคลอดลูกน้อยกว่า และเป็นทุกข์จากความเจ็บหน้าอกหลังจากผ่าตัดหัวใจแบบไบพาส (coronary artery bypass surgery) น้อยกว่า
การสะกดจิตอาจมีผลอย่างสำคัญต่อระดับความเจ็บปวด
คนไข้ 35% รายงานว่าความปวดบรรเทาลงหลังฉีดน้ำเกลือถ้าเข้าใจว่าเป็นมอร์ฟีน
ปรากฏการณ์ยาหลอกเช่นนี้จะชัดยิ่งขึ้นในคนไข้ที่มักวิตกกังวล ดังนั้น การลดความวิตกกังวลอาจอธิบายผลเช่นนี้ได้โดยบางส่วน แม้จะไม่ทั้งหมด
ยาหลอกมีผลสำหรับความเจ็บปวดแบบรุนแรงดีกว่าความเจ็บปวดเบา ๆ
แต่ให้ผลน้อยลง ๆ เมื่อให้ซ้ำ ๆ
เป็นไปได้ที่คนไข้ที่เจ็บปวดเรื้อรังบางพวก จะมีใจจดจ่ออยู่ในกิจกรรมหรือการบันเทิงจนกระทั่งไม่รู้สึกเจ็บ หรือรู้สึกเจ็บน้อยลงมาก
การบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT) ให้ผลปรับปรุงคุณภาพชีวิตของคนไข้เจ็บปวดแบบเรื้อรัง แต่มีผลลดความทุกข์เพียงเล็กน้อย และไม่ปรากฏว่ามีผลต่อการหายเจ็บมากกว่าวิธีการรักษาอื่น ๆ
การรักษาด้วยการยอมรับและการให้สัญญา (ACT) อาจมีผลดีต่อการรักษาความเจ็บปวดเรื้อรัง
งานวิเคราะห์อภิมานจำนวนหนึ่งพบว่า การบรรเทาโดยสะกดจิตจะลดความเจ็บปวดเพราะการตรวจวินิจฉัยหรือศัลยกรรม ทั้งในเด็กและผู้ใหญ่ และลดความเจ็บปวดที่สัมพันธ์กับมะเร็งและการคลอดลูก
ส่วนงานทบทวนวรรณกรรม 13 งานในปี 2550 พบหลักฐานว่า การลดความเจ็บปวดเรื้อรังด้วยการสะกดจิตมีผลภายในสถานการณ์บางอย่าง
แต่คนไข้ที่ลงทะเบียนร่วมงานศึกษาเหล่านี้มีจำนวนน้อย จึงอาจมีปัญหาทางสถิติในการตรวจจับความแตกต่างระหว่างกลุ่มทดลองต่าง ๆ และงานโดยมากไร้กลุ่มควบคุมที่น่าเชื่อถือไม่ว่าจะโดยยาหลอกหรือความคาดหวัง
นักวิจัยจึงได้สรุปว่า "แม้ผลงานศึกษาดังว่า จะสนับสนุนการใช้การสะกดจิตโดยทั่วไปเพื่อรักษาความเจ็บปวดเรื้อรัง แต่จะต้องมีงานศึกษามากกว่านี้มาก เพื่อจะกำหนดผลของการสะกดจิตต่อภาวะความเจ็บปวดเรื้อรังต่าง ๆ อย่างสมบูรณ์"
ความเจ็บปวดเป็นเหตุสามัญที่สุดของการใช้แพทย์ทางเลือก
การปริทัศน์เป็นระบบของผลงานศึกษาที่มีคุณภาพดีที่สุด 13 งานซึ่งใช้การฝังเข็มรักษาความเจ็บปวด โดยเป็นงานปริทัศน์ ที่ได้ตีพิมพ์ในวารสาร"เดอะ บีเอ็มเจ"ปี 2552 ได้สรุปว่า
มีความแตกต่างน้อยมากระหว่างกลุ่มที่ใช้การฝังเข็มจริง ฝังเข็มหลอก และไม่ฝังเข็มเลย
แต่ก็มีงานทบทวนวรรณกรรมอื่น ๆ ที่พบประโยชน์
นอกจากนั้น ยังมีหลักฐานเบื้องต้นสนับสนุนยาสมุนไพรหลายอย่าง
มีความสนใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างวิตามินดีกับความเจ็บปวด แต่หลักฐานจากการทดลองที่มีกลุ่มควบคุมพบว่า นอกเหนือจากโรคกระดูกน่วม (osteomalacia) ผลที่ได้ก็ยังไม่ชัดเจน
งานวิเคราะห์อภิมานปี 2546 ซึ่งตรวจการทดลองทางคลินิกแบบสุ่มพบว่า การยักย้ายข้อต่อไขสันหลัง (spinal manipulation) "มีผลดีกว่าการรักษาหลอก แต่ไม่มีผลดีกว่าการรักษาโดยแพทย์ทั่วไป ยาระงับปวด กายภาพบำบัด การออกกำลังกาย หรือ back school (คือการรักษาที่ไม่สามารถรวมลงกับกลุ่มอื่น ๆ)" ในการรักษาความปวดหลังด้านล่าง (lower back pain)
ความเจ็บปวดเป็นเหตุหลักที่คนไข้เกิน 50% ไปแผนกฉุกเฉิน
และไปหาหมอทั่วไป 30%
งานศึกษาทางวิทยาการระบาดต่าง ๆ รายงานความชุกของความเจ็บปวดเรื้อรังใน 12-80% ของประชากรทั้งหมด
ซึ่งสามัญยิ่งขึ้นเมื่อใกล้ถึงการเสียชีวิต
งานศึกษาในคนไข้ 4,703 คน พบว่า คนไข้ 26% รู้สึกเจ็บปวดภายใน 2 ปีหลังแห่งชีวิต โดยเพิ่มเป็น 46% ในเดือนสุดท้าย
งานสำรวจเด็ก 6,636 คนอายุระหว่าง 0-18 ปีพบว่า ในบรรดาเด็ก 5,424 คนที่ตอบการสำรวจ 54% รู้สึกเจ็บใน 3 เดือนที่ผ่านมา
1/4 รายงานว่าเจ็บแบบเกิดอีกหรือแบบต่อเนื่องเป็นเวลา 3 เดือนหรือมากกว่านั้น และในพวกนี้ 1/3 รายงานความเจ็บปวดที่รุนแรงและบ่อย
ระดับความเจ็บปวดเรื้อรังในเด็กหญิงจะสูงกว่า และจำนวนเด็กหญิงที่เจ็บเรื้อรัง จะเพิ่มขึ้นอย่างผิดหูผิดตาในช่วงอายุ 12-14 ปี
ศาสนาและวัฒนธรรมต่าง ๆ เข้าใจธรรมชาติและความหมายของความเจ็บปวดทางกายต่าง ๆ กันมาตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน
ความเจ็บปวดทางกายเป็นประเด็นทางการเมืองที่สำคัญรวมทั้ง นโยบายบริหารจัดการความเจ็บปวด การควบคุมยาเสพติด สิทธิของสัตว์ สวัสดิภาพของสัตว์ การทรมาน การบังคับสัตว์หรือมนุษย์ด้วยความเจ็บปวด
ในบริบทหลาย ๆ ระดับ การทำให้เจ็บอย่างจงใจเป็นการลงโทษต่อการผิดกฎ/กฎหมาย
หรือเพื่อฝึกหรือเปลี่ยนพฤติกรรมคนผิด หรือเพื่อยับยั้งทัศนคติและพฤติกรรมที่ยอมรับไม่ได้
การลงโทษแบบ 凌迟 ที่ใช้ในประเทศจีนระหว่าง พ.ศ. 1443-2448 โดยเป็นการค่อย ๆ หั่นชิ้นส่วนต่าง ๆ ของร่างกายออกเป็นระยะเวลานานจนกว่าจะเสียชีวิต ได้ใช้ลงโทษเพื่ออาชญากรรมหนัก เช่น การกบฏหรือปิตุฆาต
ในบางวัฒนธรรม ข้อปฏิบัติที่สุดโต่งเช่น ทุกรกิริยา หรือพิธีการรับเข้ากลุ่มที่เจ็บปวด ถือว่าเป็นสิ่งที่ดี
ยกตัวอย่างเช่น คนเผ่าพื้นเมืองของบราซิล (Sateré-Mawé) ใช้มดที่มีพิษ ("Paraponera clavata") เป็นส่วนของพิธีรับสมาชิกเข้ากลุ่มนักรบ
วิธีประเมินความเจ็บปวดในมนุษย์ส่วนมากที่เชื่อถือได้คือคงเส้นคงวาที่สุดก็คือโดยถาม และบุคคลหนึ่ง ๆ อาจรายงานความเจ็บปวดที่วัดไม่ได้ทางสรีรภาพโดยประการทั้งปวง
ถึงกระนั้น ทารกและสัตว์ก็ไม่สามารถตอบคำถามได้ว่ารู้สึกเจ็บหรือไม่
ดังนั้น นิยามของความเจ็บปวดในมนุษย์จึงอาจใช้กับทารกหรือสัตว์ไม่ได้
นักปรัชญาและนักวิทยาศาสตร์ได้เสนอข้อคิดเห็นในเรื่องนี้หลายอย่าง
ยกตัวอย่างเช่น เรอเน เดการ์ตอ้างว่า สัตว์ไม่รู้ตัว และดังนั้นจึงไม่เจ็บหรือเป็นทุกข์เหมือนมนุษย์
ศ. ดร. เบอร์นาร์ด โรลลิน ที่มหาวิทยาลัยรัฐโคโลราโด ผู้เป็นนักเขียนหลักของกฎหมายรัฐบาลกลางสหรัฐสองฉบับเนื่องด้วยการบรรเทาความเจ็บในสัตว์
ได้เขียนไว้ว่า นักวิจัยไม่แน่ใจจนกระทั่งคริสต์ทศวรรษ 1980 ว่า สัตว์รู้สึกเจ็บปวดหรือไม่ และสัตวแพทย์ที่ฝึกอาชีพในสหรัฐอเมริกาก่อนปี 2532 ได้รับการสอนไม่ให้สนใจความเจ็บปวดของสัตว์
เมื่อเขาต้องเกี่ยวข้องกับนักวิทยาศาสตร์และสัตวแพทย์อื่น ๆ เขามักจะถูกท้าให้พิสูจน์ว่า สัตว์รู้ตัวจริง ๆ และให้ยกหลักฐานที่ยอมรับได้ทางวิทยาศาสตร์ว่า สัตว์รู้สึกเจ็บปวดได้
ในปัจจุบัน ความเห็นว่าสัตว์รู้สึกเจ็บปวดต่างจากมนุษย์ มีอยู่แต่ในชนกลุ่มน้อย ตามนักเขียนผู้หนึ่ง
แต่งานทบทวนทางวิชาการในเรื่องนี้ก็ยังแสดงความกำกวมอยู่ คือแม้ข้ออ้างว่าสัตว์สามารถคิดและรู้สึกได้อย่างน้อยก็แบบง่าย ๆ จะมีหลักฐานที่ชัดเจน
แต่ก็ยังมีนักวิชาการที่ตั้งความสงสัยว่า สภาพจิตใจของสัตว์จะกำหนดอย่างน่าเชื่อถือได้อย่างไร
สมรรถภาพของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เช่นแมลง ในการรู้สึกเจ็บและเป็นทุกข์ก็ไม่ชัดเจน
แม้ความรู้สึกเจ็บปวดในสัตว์จะรู้ไม่ได้อย่างชัดเจน แต่ก็สามารถอนุมานได้ด้วยปฏิกิริยาทางกายและทางพฤติกรรม
ผู้ชำนาญเฉพาะทางปัจจุบันเชื่อว่า สัตว์มีกระดูกสันหลังทั้งหมดสามารถรู้สึกเจ็บปวด และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังบางประเภท เช่น หมึกสายก็อาจรู้ด้วย
สำหรับสัตว์ พืช และสิ่งอื่น ๆ คำถามว่า พวกมันรู้สึกเจ็บได้หรือไม่ เป็นปัญหานอกสมรรถภาพปัจจุบันของวิทยาศาสตร์ เพราะพวกมันไม่มีกลไกทางกายภาพไร ๆ ที่รู้จัก ซึ่งทำให้รู้สึกเจ็บได้
โดยเฉพาะก็คือ ไม่มีโนซิเซ็ปเตอร์ในกลุ่มสิ่งมีชีวิตรวมทั้งพืช เห็ดรา และแมลงส่วนมาก
แต่ก็มียกเว้นบ้าง เช่นในแมลงวันทอง
ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง สารโอปิออยด์ธรรมชาติ (เช่น เอ็นดอร์ฟิน) เป็นสารปรับประสาท (neuromodulator) ที่ลดความเจ็บปวดโดยมีฤทธิ์ต่อตัวรับโอปิออยด์ (opioid receptor) ของเซลล์ประสาท
และทั้งโอปิออยด์และตัวรับโอปิออยด์ก็มีตามธรรมชาติในสัตว์พวกกุ้งกั้งปูด้วย โดยแม้ปัจจุบันจะยังไม่สามารถสรุปอะไรได้
แต่การมีกลไกลเช่นนี้อาจแสดงว่า สัตว์พวกล็อบสเตอร์อาจรู้สึกเจ็บปวดได้
สารโอปิออย์อาจมีผลต่อความเจ็บปวดในสัตว์เหล่านี้เหมือนกับในสัตว์มีกระดูกสันหลัง
ดังนั้น สัตวแพทย์จึงให้ยาระงับปวดและยาระงับความรู้สึกโดยทั่วไปแก่สัตว์เพื่อระงับปวด ไม่ว่าจะมีจริงหรือเผื่อไว้ โดยเป็นยาเดียวกันกับที่ใช้ในมนุษย์
ประวัติศัพท์อังกฤษ.
คำว่า "peyn" เป็นคำภาษาอังกฤษที่เริ่มใช้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 1840 โดยมาจากคำภาษาฝรั่งเศสเก่า "peine" ซึ่งก็มาจากคำภาษาละติน "poena" ซึ่งแปลว่า "การลงโทษ บทลงโทษ"
(ใน late Latin ยังหมายความว่า "ความทรมาน ความยากลำบาก ความทุกข์" ด้วย)
และจากภาษากรีก ποινή ("poine") ซึ่งโดยทั่วไปหมายความว่า "ราคาที่จ่าย บทลงโทษ การลงโทษ"
มหันตภัยเชื้อนรกถล่มเมือง
28 Weeks Later เป็นภาพยนตร์จากอังกฤษ เป็นภาคต่อของ 28 Days Later ซึ่งเป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญเกี่ยวกับเชื้อไวรัสที่ระบาดในประเทศอังกฤษทำให้ผู้คนกลายเป็น ซอมบี้ ไล่อาละวาดล่าคน ทำให้กองกำลังนาโต้นำโดยประเทศสหรัฐอเมริกาต้องเข้าไปกำจัดเชื้อหลังจากนั้น 24 สัปดาห์กองกำลังนาโต้ประสบความสำเร็จในการปราบเชื้อ และผู้ติดเชื้อ แต่ทว่ายังมีผู้ติดเชื้อที่มีภูมิคุ้มกันพิเศษที่ไม่ทำให้ตนกลายร่างเป็นซอมบี้ แต่ยังคงมีเชื้ออยู่ได้แพร่กระจายไวรัสของตนออกไปอีกครั้ง จนต้องเกิดสงครามกับ ผู้ติดเชื้อรอบใหม่ขึ้น
[[หมวดหมู่:ภาพยนตรดังมากเรื่องนี้
ฮิซากิ ชูเฮย์
ฮิซากิ ชูเฮย์  ตัวละครการ์ตูนจากเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 9 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์
ฮิซากิ เป็นยมทูตชายผู้มีรอยสักเป็นตัวเลข "69" ที่แก้มด้านซ้าย มีพลาสเตอร์ปิดเหนือจมูก และที่ตาขวามีรอยถูกกรงเล็บฮอลโลว์ข่วน ที่ตรงคอกับต้นแขนทั้งสองข้างมีโซ่รัดไว้ เมื่อปลดโซ่นั้นออกมาก็จะเป็นระเบิดขนาดเล็ก ไว้ถ่วงเวลาคู่ต่อสู้
ฮิซากิเป็นคนที่มุ่งมั่นในหน้าที่ และเคารพใน 13 หน่วยพิทักษ์เป็นอย่างมาก และเป็นคนที่อ่อนโยนมากคนนึง
รอยสักเลข "69" ของชูเฮย์นั้นเหมือนกับรอยสักตรงหน้าท้องของมุกุรุม่า เค็นเซย์อดีตหัวหน้าหน่วยที่ 9 ที่ปัจจุบันเป็นหนึ่งในไวเซิร์ดซึ่งเคยช่วยชูเฮย์จากฮอลโลว์ครั้นยังเป็นเด็กใน ภาคอดีตกาล
ฮิซากิ เป็นยมทูตที่มีฝีมือดี เขาเป็นประธานรุ่นที่ 2061 แห่งโรงเรียนยมทูต และยังถูกให้บรรจุเข้า 13 หน่วยพิทักษ์ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ แต่ถึงกระนั้นเขาก็สอบตกติดต่อกัน 2 ปีกว่าจะสอบเข้าโรงเรียนยมทูตได้ ในตอนที่ออกมาฝึกภาคปฏิบัติที่โลกมนุษย์ พวกฮอลโลว์ได้เข้ามาและทำร้ายเพื่อนๆของฮิซากิเสียชีวิต 1 คน สาหัส 1 คน ฮิซากิได้ต้านฮอลโลว์เอาไว้คนเดียวจนถูกฮอลโลว์ทำร้ายที่ใบหน้าข้างขวา แต่พวกเร็นจิได้กลับมาช่วยไว้ฮิซากิจึงรอดชีวิต
ได้กล่าวถึงตอนที่พวกเร็นจิเป็นนักเรียนในโรงเรียนยมทูต ฮิซากิซึ่งขณะนั้นเป็นนักเรียนยมทูตชั้นปี 6 และเป็นประธานรุ่น ได้พาพวกนักเรียนยมทูตชั้นปี 1 ออกมาฝึกปฏิบัติที่มนุษย์โลก และฮอลโลว์ได้ลอบเข้ามาทำร้ายเพื่อนยมทูตปี 6 ตาย 1 คน สาหัส 1 คน เขาจึงสู่กับฮอลโลว์เพียงคนเดียวจนได้รับบาดเจ็บ แต่พวกเร็นจิได้มาช่วยเอาไว้
ตอนที่หัวหน้าซาราคิได้กำลังมุ่งหน้าไปที่เนินโซเคียวคุ หัวหน้าโคมามูระกับรองหัวหน้าอิบะ และหัวหน้าโทเซ็นกับรองหัวหน้าฮิซากิได้เข้ามาขัดขวาง ฮิซากิได้ตอสู้กับอายาเสะกาวะ ยูมิจิกะ นักสู้ลำดับ 5 แห่งหน่วยที่ 11 ขณะที่ฮิซากิเตือนยูมิจิกะให้ถอย แต่กลับถูกดาบฟันวิญญาณของยูมิจิกะดูดพลังวิญญาณจนหมดแรง และขณะนั้นเองเอาได้เห็นหัวหน้าใหญ่ยามาโมโตะปลดปล่อยดาบฟันวิญญาณ
ต่อมาหลังจากที่รู้ว่าหัวหน้าโทเซ็นเป็นหนี่งในคนร้าย เขาได้มาจับตัวหัวหน้าโทเซ็นเอาไว้ แต่หัวหน้าโทเซ็นก็หนีรอดไปได้ วันต่อมาเขาและหัวหน้าโคมามูระได้ไปที่หลุมศพเพื่อนของโทเซ็น พร้อมกับบอกกับฮิซากิว่ามาช่วยกันทำให้โทเซ็นตาสว่างกันเถอะ
อิซากิถูกส่งตัวจากโซลโซไซตี้ให้มาช่วยเหลือพวกอิจิโกะในการต่อสู้กับเบาท์พร้อมกับยมทูตคนอื่นๆ เขาได้เข้ามาช่วยลูเคีย อิโนะอุเอะ และคุโรโดะในการต่อสู้กับเบาท์ที่ชื่อมาบาชิ
มุกุรุมะ เคนเซย์หัวหน้าหน่วยที่ 9 ได้ปราบฮอลโลว์โดยได้ช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่งนั่นก็คือชูเฮย์ในตอนเด็กกำลังร้องไห้จากความกลัวฮอลโลว์อยู่ เคนเซย์จึงบอกให้ชูเฮย์เลิกร้องไห้พร้อมกับรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียมของเขา ทำให้ชูเฮย์กลัวหนักกว่าเดิม
ฮิซากิได้รับหน้าที่ปกป้องเสาทั้ง 4 ที่ล้อมเมืองคาราคุระไว้ ได้เข้าต่อสู้กับฟราเชี่ยนคนสนิทของบารากัน ที่ชื่อว่า ฟินดอร์ แคเรียส และได้รับชัยชนะมา
หมายเหตุ* ทั้งปลดปล่อยดาบของ ฮิซากิ ชูเฮย์ และ มุกุรุม่า เคนเซย์ มีลักษณะดาบคล้ายอาวุธนินจา
ไพโลคาร์พีน
ไพโลคาร์พีน (Pilocarpine) เป็นสารแอลคาลอยด์ประเภทมัสคารีน ได้มาจากใบของพืชล้มลุกจีนัส "Pilocarpus" จากเขตร้อนของทวีปอเมริกา
การใช้ประโยชน์ในการรักษาโรค.
ไพโลคาร์พีนถูกใช้ในการรักษาต้อหินมุมเปิดเรื้อรังและต้อหินมุมปิดเฉียบพันมานานกว่า 100 ปี
ไพโลคาร์พีนยังถูกใช้ในการรักษาอาการปากแห้งเนื่องจากน้ำลายน้อย โดยกระตุ้นการคัดหลั่งน้ำลายและเหงื่อออกมาในปริมาณมาก และยังอาจทำให้เกิดภาวะความดันเลือดต่ำและหัวใจเต้นช้าลง
พรรคก๊กมิ่นตั๋ง
เมาหนาน
เดอะซิมส์ วัยวุ่นลุ้นรัก
เดอะซิมส์ วัยวุ่นลุ้นรัก  เป็นภาคเสริมต่อจากปาร์ตี้สุขสันต์ บ้านหรรษา ของเกมเดอะซิมส์
เป็นซีรีส์ชุดที่ 4 ของเกมส์ The Sims
ไซตามะ (เมือง)
ไซตามะ  เป็นเมืองหลวงของจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด เป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด ประกอบด้วยอดีตนครหลายแห่งควบรวมกัน ได้แก่ อูราวะ โอมิยะ โยโนะ และอิวัตสึกิ ปัจจุบันมีฐานะเป็นนครที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาล ไซตามะตั้งอยู่ในเขตปริมณฑลของมหานครโตเกียว และอยู่ห่างจากใจกลางกรุงโตเกียวไปทางทิศเหนือ 15 ถึง 30 กิโลเมตร มีผู้อยู่อาศัยจำนวนมากที่เดินทางไปกลับเป็นประจำระหว่างนครไซตามะกับกรุงโตเกียว
นครไซตามะมีจำนวนประชากรประมาณ 1,324,854 คน ความหนาแน่นของประชากร 6,093 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น
นครไซตามะเป็นที่ตั้งของสนามกีฬาชื่อดังอย่าง สนามกีฬาไซตามะ 2002 ซึ่งใช้แข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายในปี 2002 รวมถึงไซตามะซูเปอร์อารีนา ซึ่งเป็นศูนย์กีฬาในร่มอเนกประสงค์
ชื่อ "ไซตามะ" มาจากชื่อหมู่บ้านซากิตามะ  ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตเทศบาลนครเกียวดะ ทางตอนเหนือของจังหวัดไซตามะ คำว่า "ซากิทามะ" มีประวัติศาสตร์อันเก่าแก่และถูกกล่าวถึงใน"มังโยชู"  ซึ่งเป็นกวีนิพนธ์ที่มีชื่อเสียงในคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมื่อเวลาผ่านไปหลายปีการออกเสียงได้เพี้ยนจาก "ซากิตามะ" ไปเป็น "ไซตามะ"
จากการควบรวมเทศบาลนครอูราวะ โอมิยะ และโยโนะ เป็นเทศบาลเดียว ได้มีการตัดสินใจว่าจะตั้งชื่อขึ้นใหม่ที่เหมาะสมในฐานะเมืองหลวงของจังหวัด จึงได้นำชื่อจังหวัด "ไซตามะ"  มาใช้โดยเปลี่ยนการเขียนจากคันจิเป็นฮิรางานะ ได้เป็นนครไซตามะ  นับเป็นเมืองหลวงของจังหวัดแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่นที่มีชื่อเขียนด้วยอักษรฮิรางานะ
อย่างไรก็ตาม ในผลการลงคะแนนสาธารณะ ไซตามะที่เขียนด้วยฮิรางานะ  ที่จริงแล้วได้รับเลือกเป็นอันดับสอง ส่วนอันดับหนึ่งคือไซตามะที่เขียนด้วยคันจิ  แต่ท้ายที่สุดแล้วทางการก็ได้ตัดสินใจใช้ชื่อที่เขียนด้วยฮิรางานะ ส่วนอันดับสามคือ โอมิยะ  อันดับสี่คือ ไซตามะ  ที่เปลี่ยนคันจิตัวแรกเป็น ซึ่งหมายถึง "สีสัน"
นครไซตามะตั้งอยู่ทางเหนือของใจกลางกรุงโตเกียวประมาณ 20 ถึง 30 กิโลเมตร ประมาณศูนย์กลางของที่ราบคันโต นครไซตามะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดไซตามะ มีภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่มและที่ราบสูง ส่วนใหญ่อยู่เหนือระดับน้ำทะเลน้อยกว่า 20 เมตร และไม่มีเทือกเขาหรือเนินเขาภายในเขตเมือง ส่วนตะวันตกของเมืองตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มที่เกิดจากแม่น้ำอารากาวะ และยังมีแม่น้ำสายเล็ก ๆ เช่น แม่น้ำโมโตะ-อารากาวะ แม่น้ำชิบะ และแม่น้ำอายาเซะ พื้นที่ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่อยู่บนที่ราบสูงโอมิยะซึ่งวางตัวในแนวเหนือ-ใต้
นครไซตามะมีอาณาเขตติดต่อกับเทศบาลต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกาเริ่มจากทิศเหนือ ดังนี้ (ทั้งหมดอยู่ในจังหวัดไซตามะ)
ไซตามะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน "Cfa") มีลักษณะเป็นฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกน้อยไปจนถึงไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในไซตามะอยู่ที่ ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ
นครไซตามะแบ่งการปกครองออกเป็น 10 เขต  มีสีประจำเขตอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2005
นครไซตามะจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 โดยการควบรวมนครอูราวะ , โอมิยะ  และโยโนะ  เข้าด้วยกัน และได้รับการกำหนดเป็นนครใหญ่ที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2003 ต่อมาวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2005 นครไซตามะได้ผนวกนครอิวัติสึกิ  เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ซึ่งกลายเป็นเขตอิวัตสึกิ
นครไซตามะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครซึ่งเป็นระบบสภาเดี่ยวมีสมาชิก 64 คน นครไซตามะเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 14 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครไซตามะถูกแบ่งออกเป็น เขตเลือกตั้งไซตามะที่ 1, 5 และ 15 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
นายกเทศมนตรีคนแรกที่ได้รับการเลือกตั้งโดยตรง คือ โซอิจิ ไอกาวะ ซึ่งเป็นนักการเมืองอิสระที่ได้รับการสนับสนุนจากพรรคเสรีประชาธิปไตยและพรรคโคเม วันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ไอกาวะแพ้การเลือกตั้งให้กับฮายาโตะ ชิมิซุ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากพรรคฝ่ายค้าน พรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น
เศรษฐกิจของนครไซตามะประกอบด้วยธุรกิจการค้าเป็นหลัก ถือเป็นศูนย์กลางการค้าแห่งหนึ่งในเขตมหานครโตเกียวและปริมณฑล ครอบคลุมทั้งจังหวัดไซตามะ ไปจนถึงภูมิภาคคันโตเหนือ และฮนชูตะวันออกเฉียงเหนือ
อุทยานแห่งชาติภูลังกา
อุทยานแห่งชาติภูลังกา ครอบคลุมพื้นที่อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม และอำเภอเซกา อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดบึงกาฬ มีเนื้อที่ประมาณ 31,250 ไร่ หรือประมาณ 50 ตารางกิโลเมตร จุดเด่นที่น่าสนใจ คือ น้ำตกตาดขาม (อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม), น้ำตกตาดโพธิ์ (อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม), น้ำตกตาดวิมานทิพย์ (อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดบึงกาฬ), น้ำตกกินนรี (อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดบึงกาฬ) ตามลำดับ