pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อัลกอริทึมของ Levcopoulos-Petersson สามารถดูได้ว่าเป็นแบบเรียงลำดับการเลือกหรือการจัดเรียงกองที่รักษาลำดับความสำคัญของผู้สมัครน้อยที่สุดและในแต่ละขั้นตอนจะพบและลบค่าต่ำสุดในคิวนี้โดยย้ายค่านี้ไปที่จุดสิ้นสุดของเอาต์พุต ลำดับ. ในอัลกอริทึมของลำดับความสำคัญประกอบด้วยองค์ประกอบที่มีผู้ปกครองในต้นไม้คาร์ทีเซียนถูกค้นพบแล้วนำออก ดังนั้นอัลกอริทึมจะประกอบด้วยขั้นตอนต่อไปนี้:
1.สร้างต้นไม้คาร์ทีเซียน สำหรับลำดับการป้อนข้อมูล
2.เริ่มต้นคิวลำดับความสำคัญตอนแรกมีเฉพาะรากของต้นไม้เท่านั้น
3.ขณะคิวลำดับความสำคัญไม่ว่างเปล่า:
เช่นเดียวกับการแสดง Levcopoulos และ Petersson สำหรับลำดับการป้อนข้อมูลที่เรียงลำดับเกือบแล้วขนาดของคิวลำดับความสำคัญจะยังเล็กอยู่ซึ่งทำให้สามารถใช้ประโยชน์จากอินพุตที่เรียงลำดับเกือบและทำงานได้รวดเร็วยิ่งขึ้น โดยเฉพาะเวลาทำงานที่เลวร้ายที่สุดของอัลกอริทึมนี้คือ O (n log k) โดยที่ k คือค่าเฉลี่ยมากกว่าค่าทั้งหมด x ในลำดับของจำนวนคู่ต่อเนื่องของค่าลำดับที่วงเล็บ x นอกจากนี้ยังพิสูจน์ว่าขอบเขตล่างระบุว่าสำหรับ n และ k = ω (1) อัลกอริทึมการเรียงลำดับที่ใช้การเปรียบเทียบจะต้องใช้การเปรียบเทียบΩ (n log k) สำหรับอินพุตบางตัว
ยศทหารกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพบกจักรวรรดิรัสเซีย ระหว่าง ค.ศ. 1912 ถึง ค.ศ. 1917 รวมถึงกองทัพอากาศจักรวรรดิรัสเซีย.
นักเรียนทหาร.
อินทรธนูนักเรียนทหารของกองทัพบกจักรวรรดิรัสเซีย.
กองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย  ก่อตั้งขึ้นเมื่อช่วงปลาย ศตวรรษที่ 17 ในรัชสมัยของปีเตอร์มหาราช และ ผู้บัญชาการ ฟรานซ์ จาคอบ เลฟอร์ท. สิ้นสุดภายหลังการปฏิวัติเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917.
นาวิกโยธิน.
อินทรธนูของนาวิกโยธิน มีลักษณะเดียวกับของกองทัพบก เริ่มใช้ตั้งแต่สมัย ศตวรรษที่ 18.
โรเทอร์ฟร็อนท์เค็มพ์เฟอร์บุนท์
โรเทอร์ฟร็อนท์เค็มพ์เฟอร์บุนท์  หรือเรียกอย่างย่อว่า แอร์เอ็ฟเบ  เป็นกองกำลังที่ไม่ใช่พลพรรคอย่างเป็นทางการ และสมาคมที่จดทะเบียนอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่ในทางปฏิบัติเป็นองค์กรกองกำลังกึ่งทหารภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมนีในช่วงสาธารณรัฐไวมาร์
กลุ่มท้องถิ่นแรกของโรเทอร์ฟร็อนท์เค็มพ์เฟอร์บุนท์ได้ก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1924 และแอ็นสท์ เทลมันได้รับเลือกให้เป็นผู้นำคนแรกของคณะกรรมการสหพันธ์ในช่วงการประชุมระดับนานาชาติครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ในกรุงเบอร์ลิน "ดีโรเทอฟร็อนท์"  เป็นหนังสือพิมพ์ประจำของโรเทอร์ฟร็อนท์เค็มพ์เฟอร์บุนท์มีคำทักทายว่า "โรทฟร็อนท์!"  ในขณะที่จะชูกำปั้นระดับศีรษะเป็นการกำหนดแสดงออกถึงร็อตฟรอนท์ มักใช้กันในเพื่อนฝูงและศัตรูเพื่ออ้างถึงองค์กรแทนารใช้ชื่อทั้งหมดของพันธมิตร ยกมือกำปั้นขึ้น "จงปกป้องมิตรสหาย ต่อสู้เพื่อกำจัดศัตรูให้หมดสิ้น"  เป็นสัญลักษณ์ของแอร์เอ็ฟเบ ที่ถูกใช้กับตราสัญลักษณ์ทั้งหมดและเครื่องหมายการค้าที่ถูกจดทะเบียนเอาไว้ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1926 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1926 ในช่วงขบวนพาเหรดธง นักเคลื่อนไหวได้ใช้เป็นสัญลักษณ์ของขบวนการเคลื่อนไหวและเป็นคำสาบานเพื่อปกป้องสหภาพโซเวียต
ร็อตฟรอนท์คัมป์แฟร์บุนด์
วัดช้างล้อม (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย)
วัดช้างล้อม (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย) เป็นวัดนอกเขตกำแพงเมืองฝั่งตะวันออก ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย มีประวัติความเป็นมาว่าได้สร้างอุทิศให้กับพระมหาธรรมราชาที่ 1 ราวศตวรรษที่ 20
จุดเด่นที่ตัวเจดีย์ทรงลังกา หรือระฆังคว่ำ มีช้างล้อมรอบคล้ายคลึงกับเจดีย์วัดสรศักดิ์ (มีช้างล้อมชั้นเดียว) และเจดีย์วัดช้างล้อม อีกแห่งในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย แต่ต่างกันที่มีฐานช้างล้อมสูงสองชั้น ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ โดยรอบฐานประกอบด้วยช้างจำนวน 32 เชือก และยังมีฐานกำแพงแก้วก่อด้วยอิฐล้อมรอบ
อาณาจักรสะกาย
รุมิกซ์ เวิลด์
หน่วยรับที่จับคู่กับโปรตีนจี
ตัวรับที่จับคู่กับจีโปรตีน
Seven-(pass)-transmembrane domain receptor
7TM receptor
Heptahelical receptor
Serpentine receptors
G protein–linked receptor
Chemoreceptors
Mechanoreceptors
Touch receptor
Primary somatosensory area
Nociceptors
โปรวินเชียลลีก 2549
เมอเมเลียฟอร์มิส
เมอเมเลียฟอร์มิส (; แปลว่า "รูปร่างคล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม") เป็นเคลดที่ประกอบด้วยสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมและสัตว์ชนิดใกล้เคียงที่สูญพันธุ์ไปแล้ว กลุ่มนี้แผ่ปรับตัวจากซีโนดอนต์โพรไบโนเนเธีย เมอเมเลียฟอร์มิสนิยามขึ้นเป็นเคลดที่เกิดเป็นบรรพบุรุษร่วมที่ใกล้กันที่สุดของมอร์แกนูโคดอนตากับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม กลุ่มหลังนี้เป็นเคลดที่เกิดเป็นบรรพบุรุษร่วมที่ใกล้กันที่สุดของอันดับมอนอเทรมาตา ชั้นฐานสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง และชั้นฐานพลาเซนทาเลีย เมอมาเลียฟอร์มิสยังมีสัตว์อื่นนอกจากมอร์แกนูโคดอนตาและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม ได้แก่ ดอโคดอนตา และ "แฮโดรโคเดียม" และยังมี"ไทกิเธอเรียม"จากยุคไทรแอสซิก ซึ่งเป็นสมาชิกที่เก่าแก่ที่สุดของกลุ่ม
เมอเมเลียฟอร์มิสเป็นคำจากการตั้งชื่อทางวิวัฒนาการชาติพันธุ์ การจัดสิ่งมีชีวิตหนึ่งให้เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมแต่เดิมนั้นอยู่บนพื้นฐานของลักษณะ ทำให้กลุ่มสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมเป็นกลุ่มที่ครอบคลุมมากกว่ากลุ่มเมอเมเลียฟอร์มิสเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อนุกรมวิธานที่อยู่บนพื้นฐานของลักษณะโดยปกติจะรวม"แอดีโลบาซิเลียส"กับ"ไซโนโคโนดอน"เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม แม้ว่าสองสกุลนี้จะอยู่นอกเหนือนิยามของเมอเมเลียฟอร์มิสก็ตาม สกุลทั้งสองดังกล่าวถูกรวมเข้าไปในเมอเมเลียมอร์ฟา ซึ่งเป็นเคลดที่ใหญ่กว่า โดยเคลดนี้นิยามขึ้นเป็นบรรพบุรุษร่วมที่ใกล้กันที่สุดของไทรทีโลดอนทิดีกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม กลุ่มที่ใหญ่กว่าดังกล่าวรวมวงศ์บางวงศ์ที่อนุกรมวิธานบนพื้นฐานของลักษณะไม่จัดรวมให้อยู่ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม ดังเช่นไทรทีโลดอนทิดีและแบรซิโลดอนทิดี
กลุ่มอาการจากการหลั่งไซโตไคน์
กลุ่มอาการจากการหลั่งไซโตไคน์  เป็นกลุ่มอาการตอบสนองต่อการอักเสบทั่วร่างกายประเภทหนึ่ง พบเป็นภาวะแทรกซ้อนของโรคหรือการติดเชื้อบางประเภท และยังพบเป็นผลข้างเคียงของการให้ยาแอนติบอดีชนิดเดี่ยวบางประเภท และการรักษาด้วยการรับเซลล์ที กรณีที่ผู้ป่วยมีอาการรุนแรงอาจเรียกว่า พายุไซโตไคน์
ไซโทไคน์สตอร์ม
Cytokine storms
ยาแอนติบอดีชนิดเดี่ยว
เรดเลสเตอร์
เรดเลสเตอร์  หรือชื่อสั้น ๆ เช่น เลสเตอร์  หรือ เลสเตอร์เชอร์ชีส  เป็นชีสอังกฤษ ผลิตด้วยกรรมวิธีที่คล้ายกันกับเชดดาร์ชีส แต่มีผิวที่เปราะขุยกว่า และมักใช้เวลาหมักที่ 6-12 เดือน เปลือก (rind) ของเรดเลสเตอร์เป็นสีแดงส้ม มีราคล้ายผงอยู่บนนั้น ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 ผู้ผลิตใช้การเติมอันนัตโตลงไปเพื่อให้เกิดสีส้ม เรดเลสเตอร์ผลิตมาจากนมวัว และตั้งชื่อตามเลสเตอร์เชอร์ เคาน์ทีในประเทศอังกฤษ เรดเลสเตอร์แบบดั้งเดิมจะค่อนข้างมีเนื้อแน่นและแห้ง เปราะเล็กน้อย รสชาติออกหวานและนุ่มนวลนั้นจะเข้มขึ้นเมื่อยิ่งหมักไว้นานขึ้น ส่วนที่ผลิตแบบ Block-made มีลักษณะชื้นกว่า และมีรสหวานตามพร้อมทั้งผวคล้ายครีม
เรดเลสเตร์
ยุทธการที่ดันเคิร์ก
พระครูพิพัฒนิโรธกิจ (ปาน)
พระครูพิพัฒนิโรธกิจ หรือ หลวงพ่อปาน เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดมงคลโคธาวาส (วัดบางเหี้ย) และพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงจากการสร้างเขี้ยวเสือแกะ
หลวงพ่อปาน เป็นชาวตำบลบางเหี้ย (ตำบลคลองด่านในปัจจุบัน) เกิดปี พ.ศ. 2368 เป็นบุตรคนที่ 3 ของนายปลื้มกับนางตาล มีเชื้อสายจีนทั้งสองคน เมื่อโตขึ้นได้เรียนหนังสือที่วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร แล้วบวชเป็นสามเณรโดยมีพระศรีสากยบุตร (เซ่ง) เป็นพระอุปัชฌาย์ แต่ภายหลังได้ลาสิกขาบทเพื่อกลับมาช่วยทำงานหาเลี้ยงครอบครัว จนอายุครบ 20 ปี จึงอุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดอรุณราชวราราม โดยมีพระศรีสากยบุตร (เซ่ง) เป็นพระอุปัชฌาย์ ไม่ปรากฏฉายาแน่ชัด (บ้างว่าติสฺสโร บ้างว่าอคฺคปญฺโ) ท่านอยู่ศึกษากรรมฐานพอสมควรแล้วจึงลากลับมาอยู่วัดมงคลโคธาวาส และได้เป็นเจ้าอาวาสต่อมา
ในการพระราชพิธีฉัตรมงคล ร.ศ. 120 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เลื่อนเป็นพระครูสัญญาบัตรที่"พระครูพิพัฒนิโรธกิจ" มีนิตยภัตราคาเดือนละ 6 บาท พัดยศเป็นตาลปัตรพุดตานพื้นกำมะหยี่ขาวหักทองขวาง ท่านมาไม่ทันงานพระราชพิธี จึงโปรดเกล้าฯ ให้กระทรวงธรรมการส่งสัญญาบัตร ไตร และพัดยศไปพระราชทาน
พระราชหัตถเลขาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว "เรื่องเสด็จประพาสมณฑลปราจีน" เมื่อ ร.ศ. 127 เพื่อตรวจเยี่ยมการสร้างประตูชลประทานคลองบางเหี้ย ทรงเล่าว่าได้พบพระครูปาน เนื้อความในพระราชหัตถเลขาว่า ("อักขรวิธีตามพระราชหัตถเลขา")
พระครูพิพัฒนิโรธกิจ อาพาธเป็นฝีในคอ มรณภาพเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2453 เวลา 22:45 นาที ถึงวันอาทิตย์ที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2454 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เจ้าพนักงานส่งหีบเพลิงไปพระราชทานเพลิงศพ และพระราชทานเงิน 1,000 สตางค์ ผ้าขาวพับ 2 พับ
การอพยพดันเคิร์ก
มูนาฟิก (ภาพยนตร์)
มูนาฟิก  เป็นภาพยนตร์สยองขวัญแบบเหนือธรรมชาติของประเทศมาเลเซียที่เผยแพร่ในปีค.ศ.2016 กำกับโดยชัมซุล ยูโซฟ. มันเป็นภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องที่สองที่ฉายหลังจากที่ผลิตภาพยนตร์เรื่อง"" (2011) และเป็นเรื่องแรกที่วางแผนจะทำเป็นไตรภาค
ภาพยนตร์ถูกเผยแพร่ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ.2016 ในมาเลเซีย และ 5 ตุลาคม ค.ศ.2016 ในอินโดนีเซีย มันได้รับเสียงวิจารณ์ในแง่บวก และมีรายได้ไป 17.04 ล้านริงกิตทั่วโลก ซึ่งทำให้ "มูนาฟิก" กลายเป็นภาพยนตร์ขายดีในมาเลเซียในปีค.ศ.2016. ตัวภาพยนตร์ได้เข้าชิง 9 รางวัลในงานภาพยนตร์มาเลเซียปีค.ศ. 2016 และชนะ 5 รางวัล ซึ่งรวมไปถึงภาพยนตร์ภาษาประจำชาติดีเด่น (Best National Language Film) และผู้กำกับดีเด่น โดยภาคต่อของมันคือ "มูนาฟิก 2" ซึ่งเผยแพร่ในวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ.2018.
หลังจากฉายไปสี่วัน ภาพยนตร์ได้กำไรไป 2.3 ล้านริงกิต ก่อนที่จะเพิ่มเป็น 3 ล้านริงกิตในวันที่ห้า แล้วเพิ่มขึ้นเป็น 4.3 ล้านริงกิตในหนึ่งสัปดาห์ที่ออกฉาย ภายใน 11 วัน รายได้ของภาพยนตร์ได้เพิ่มขึ้นเป็น 8.5 ล้านริงกิต แล้วเพิ่มขึ้นเป็น 11 ล้านริงกิตภายในสองสัปดาห์ จนเข้าสู่วันที่ 18 ภาพยนตร์นี้ทำรายได้ไป 12.97 ล้านริงกิต แล้วเพิ่มขึ้นเป็น 17 ล้านริงกิตในวันที่ 26 และท้ายที่สุด รายได้ของภาพยนตร์สุดลงที่ 17.04 ล้านริงกิต
ตัวภาพยนตร์ก็ประสบความสำเร็จในการเก็บรายได้ 2 ล้านริงกิตในประเทศสิงคโปร์
"มูนาฟิก" ได้รับคำวิจารณ์ผสมกัน ทาง "It Caught My Eyes" ให้แง่บวกสำหรับภาพยนตร์นี้ บ็อบบี บาตารา นักเขียนจาก "All Film Magazine" ได้ให้สี่ดาวจากห้าดาว
"มูนาฟิก 2" (2018).
ชัมซุล ยูโซฟและสโกปโปรดักชันได้เริ่มถ่ายทำในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ.2017 โดยถ่ายทำที่กัวลาลัมเปอร์และหุบเขากลัง และใช้เวลาถ่ายทำถึง 72 วันก่อนที่จะปิดกองในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ.2017. ชัมซุลจึงประกาศในเดือนกรกฎาคม ค.ศ.2018 ว่า "มูนาฟิก 2" จะเข้าฉายโรงภาพยนตร์ในวันที่ 30 สิงหาคม
"มูนาฟิก 3" (2020).
ในวันที่ 4 กันยายน ค.ศ.2018 ได้มีการประกาศทำภาพยนตร์ภาคที่ 3 ชัมซุลกล่าวว่าเขาต้องการให้ "มูนาฟิก" เป็นแฟรนชายส์ และยืนยันว่าจะเริ่มถ่ายทำในปีค.ศ.2019.
ยุทธการที่ฌ็องบลู (ค.ศ.1940)
การตีโฉบฉวยดีแยป
Usher (singer)
2017 NXT Year-End Awards
ยุทธการที่ฮันนัท
ปฏิบัติการโดนเนอร์ไคล์
ยุทธการที่บูโลญ (ค.ศ. 1940)
โฮโจ อุจิมาซะ
เดียป
เดียป  เป็นเมืองและเทศบาลชายฝั่งทะเลในเขตเดียป จังหวัดแซน-มารีตีม แคว้นนอร์ม็องดี ทางภาคเหนือของประเทศฝรั่งเศส ณ วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2560 ในเขตเทศบาลเมืองนี้มีจำนวนประชากร 29,080 คน
เดียปเป็นเมืองท่าริมช่องแคบอังกฤษตรงปากแม่น้ำอาร์ก มีชื่อเสียงเรื่องหอยพัด และมีบริการเรือข้ามฟากไปยังนิวเฮเวินในอังกฤษ นอกจากนี้ยังมีหาดกรวดยอดนิยม ปราสาทสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 และโบสถ์นักบุญยากอบและนักบุญเรมี
ดีแยป
เกรอนอบล์
เกรอนอบล์ (, ; หรือ ; ) เป็นเมืองหนึ่งทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ตีนเทือกเขาเฟรนช์แอลป์บริเวณที่แม่น้ำดรักบรรจบกับแม่น้ำอีแซร์ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ เกรอนอบล์เป็นเมืองหลักของจังหวัดอีแซร์ และเป็นศูนย์กลางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญแห่งหนึ่งของยุโรป เมืองนี้ประกาศตนเองว่าเป็น "เมืองหลวงของเทือกเขาแอลป์" เนื่องจากขนาดของเมืองและความใกล้กับเทือกเขาดังกล่าว
ประวัติศาสตร์ของเกรอนอบล์ย้อนไปได้กว่า 2,000 ปี ถึงช่วงเวลาที่ยังเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ในภูมิภาคกอล ต่อมาได้กลายเป็นศูนย์กลางของดินแดนโดฟีเนในคริสต์ศตวรรษที่ 11
การพัฒนาอุตสาหกรรมได้ส่งเสริมความโดดเด่นของเกรอนอบล์ผ่านการขยายตัวทางเศรษฐกิจหลายช่วงในสามศตวรรษที่ผ่านมา เริ่มต้นด้วยอุตสาหกรรมถุงมือที่เฟื่องฟูในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ต่อด้วยการพัฒนาอุตสาหกรรมไฟฟ้าพลังน้ำที่แข็งแกร่งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และสิ้นสุดลงด้วยการเติบโตทางเศรษฐกิจหลังสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งแสดงให้เห็นจากการเป็นเจ้าภาพมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 10 ใน ค.ศ. 1968 ต่อมาเมืองนี้ได้เติบโตจนกลายเป็นศูนย์กลางการวิจัย เทคโนโลยี และนวัตกรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป โดยประชากรของเมืองหนึ่งคนจากทุก ๆ ห้าคนทำงานโดยตรงในสาขาเหล่านี้
เกรโนเบิล
คอนิกเส็กก์
คอนิกเส็กก์ ซีซี8เอส
คอนิกเส็กก์ ซีซีอาร์
คอนิกเส็กก์ ซีซีเอ็กซ์
คอนิกเส็กก์ อาเกียรา
แชมป์กีฬา 7 สี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านภาพรประภา กรมหลวงทิพยรัตนกิริฎกุลินี
ปรัชญาดนตรี
ประเด็นทางปรัชญา.
นิยามของดนตรี.
"การอธิบายแนวคิดทางดนตรีมักเริ่มต้นจากความคิดที่ว่าดนตรีมีการจัดระบบเสียง พวกเขาได้กล่าวว่าการอธิบายในลักษณะนี้กว้างเกินไป เนื่องจากมีหลายกรณีของการจัดระบบเสียงที่ไม่เป็นเพลง เช่น คำพูดของมนุษย์ และเสียงที่เกิดจากสัตว์และเครื่องจักรที่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์" มีวิธีการแสดงลักษณะของดนตรีพื้นฐานที่แตกต่างกัน ที่มีความเฉพาะเจาะจงมากกว่า "เสียง" ลักษณะของดนตรีที่เป็นที่นิยม ได้แก่ ทำนอง (ระดับเสียงที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกัน) เสียงประสาน (ระดับเสียงที่มีหลายกลุ่ม และไม่จำเป็นต้องทำให้เกิดเสียงในเวลาเดียวกัน ตามคอร์ดที่เป็นรูปแบบ), จังหวะ บีท และ ลักษณะของเสียง (หรือที่เรียกว่า "สีสันของเสียง") อย่างไรก็ตาม ดนตรีอันอึกทึก อาจเกิดจากกระแสเสียงเป็นหลัก เพลง Musique concrete มักประกอบจากรูปแบบเสียงตามธรรมชาติที่ไม่ใช่เสียงดนตรี ในการเพิ่มเติมแบบสุ่มบางครั้ง ดนตรีแอมเบียนต์ อาจประกอบขึ้นมาจากการบันทึกเสียงของสัตว์ป่าหรือธรรมชาติ การกำเนิดรูปแบบของดนตรีแนวอาว็อง-การ์ดในศตวรรษที่ 20 เป็นความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับแนวคิดทางดนตรีแบบดั้งเดิมที่เชื่อว่าดนตรีดำรงอยู่โดยมีพื้นฐานมาจากท่วงทำนองและจังหวะ ซึ่งเป็นการอธิบายลักษณะดนตรีแบบกว้างๆ
ดนตรีสัมบูรณ์ กับ ดนตรีโปรแกรม.
มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์กับดนตรีโปรแกรมในช่วงยุคโรแมนติกตอนปลาย ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีสัมบูรณ์" โต้แย้งว่าดนตรีบรรเลงไม่ได้ถ่ายทอดอารมณ์หรือจินตภาพไปยังผู้ฟัง พวกเขาอ้างว่าดนตรีไม่ได้ "เกี่ยวกับ" บางสิ่งอย่างชัดเจนและมันไม่ได้เป็นสิ่งแทนธรรมชาติ แนวคิดเกี่ยวกับดนตรีสมบูรณ์ที่พัฒนาขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ในผลงานของนักเขียนแนวโรแมนติกชาวเยอรมันยุคแรก อย่างเช่น Wilhelm Heinrich Wackenroder, Ludwig Tieck และ E.T.A. Hoffmann ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีโปรแกรม" เชื่อว่าดนตรีสามารถถ่ายทอดอารมณ์และจินตภาพออกมาได้ ตัวอย่างเพลงดนตรีโปรแกรม ได้แก่ "Symphonie fantastique" ของ แบร์ลีโยซ ซึ่งเป็นการพรรณนาของนักประพันธ์เพลงที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับศิลปินที่วางยาพิษฆ่าตัวตายด้วยฝิ่นในช่วงการเคลื่อนไหวครั้งที่สี่ มีการคัดค้านส่วนใหญ่เกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์ที่ใช้เครื่องดนตรีบรรเลง เช่น นักประพันธ์เพลงอย่าง ริชาร์ด วากเนอร์ และนักปรัชญาอย่าง ฟรีดริช นิทเช่อ และ ฟรีดริช เฮเกล ผลงานของวากเนอร์ส่วนใหญ่เป็นการเขียนโปรแกรมและมักใช้เสียงร้อง เขากล่าวว่า "ดนตรีไม่สามารถไปได้ไกลมากกว่านี้ เนื่องจากเป็นเพียงแค่คำพูด ... ซึ่งคำพูดมีฐานะที่สูงกว่าโทนเสียง" นิทเช่อได้เขียนแสดงความคิดเห็นมากมายซึ่งเป็นการยกย่องผลงานเพลงของวากเนอร์ แต่ในความเป็นจริงเขาเป็นเพลงนักแต่งเพลงมือสมัครเล่น .
นักปรัชญาโรแมนติกคนอื่นและผู้สนับสนุนดนตรีสัมบูรณ์ เช่น โยฮันน์ ฟ็อน เกอเธ่เห็นว่าดนตรีไม่เป็นแค่เพียง "ภาษา" ของมนุษย์ผู้ซึ่งเป็นตัวประทานเท่านั้น แต่ยังมีความหมายอันสัมบูรณ์ที่เหนือกว่าในการมองหาขอบเขตของความเป็นระเบียบและความงามที่สูงส่งกว่า บางคนแสดงความเชื่อมโยงทางวิญญาณกับดนตรี ในท่อนที่สี่ของผลงานชิ้นสำคัญอย่าง "The World as Will and Representation" (1819) อาร์เทอร์ โชเปนฮาวด์ กล่าวว่า "ดนตรีเป็นคำตอบของความลึกลับแห่งชีวิต ความลึกซึ้งที่สุดของศิลปะทั้งหมดนี้เป็นการแสดงออกถึงความคิดที่ลึกซึ้งที่สุดของชีวิต " ใน "ช่วงเวลาชั่วขณะของการเร้าอารมณ์ทางเพศหรือความรู้สึกทางเพศในทางดนตรี" ท่อนหนึ่งของ "Either /or" (1843), Søren Kierkegaard ตรวจสอบความลึกซึ้งทางดนตรีของโมสาร์ท และธรรมชาติของความรู้สึกในผลงานของ"ดอน โจวันนี (Don Giovanni)"
ในปี 1997 หนังสือ "The Mind Works" ของ Steven Pinker ได้ขนานนามดนตรี "auditory cheesecake" ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาวลีดังกล่าวนับว่ามีประโยชน์ต่อความท้าทายสำหรับนักดนตรีและนักจิตวิทยาผู้ซึ่งเชื่อเช่นนั้น หนึ่งในนั้น คือ Philip Ball เขาได้เขียนหนังสือที่ชื่อว่า "Music Instinct" ซึ่งเขาได้ตั้งข้อสังเกตว่าดนตรีดูเหมือนจะเข้าถึงแกนกลางของความหมายในการเป็นมนุษย์: บอลเขียนว่า "มีคำพูดของวัฒนธรรมระดับโลกที่กล่าวว่า 'ฉันไม่ใช่ดนตรี' จะไม่มีความหมายต่อไป ซึ่งคล้ายกับการพูดว่า "ฉันไม่ได้มีชีวิต" ในการถกเถียงเรื่องการถ่ายทำภาพยนตร์ Ball แนะนำว่าดนตรีอาจได้รับพลังอารมณ์ผ่านความสามารถในการเลียนแบบผู้คน บางทีความสามารถในการดึงดูดเราอยู่ในความสามารถของดนตรีในการตั้งค่าความคาดหวังเมื่อรบกวน &lt;ref name="http://iai.tv/video/music-s-mystery"&gt;&lt;/ref&gt;
สุนทรียศาสตร์ของดนตรี.
ในประเพณีก่อนสมัยใหม่ สุนทรียศาสตร์ของดนตรีหรือสุนทรียภาพทางดนตรีได้สำรวจมิติทางคณิตศาสตร์และจักรวาลวิทยาของการจัดระเบียบจังหวะและการประสานเสียง ในศตวรรษที่สิบแปดมุ่งเน้นไปที่ประสบการณ์การฟังเพลงและคำถามเกี่ยวกับความงามและความเพลิดเพลินทางดนตรีของมนุษย์ ( "plaisir" และ "jouissance") ต้นกำเนิดของการเปลี่ยนแปลงปรัชญานี้มาจาก Baumgarten ในศตวรรษที่ 18 และตามมาด้วยค้านท์ ในงานเขียนของพวกเขา "สุนทรียศาสตร์"ยุคโบราณ หมายถึงการรับรู้ทางประสาทสัมผัสซึ่งได้รับความหมายแฝงในปัจจุบัน ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา นักปรัชญามักจะเน้นประเด็นต่าง ๆ นอกเหนือจากความงามและความเพลิดเพลิน ยกตัวอย่างเช่น ความสามารถของดนตรีในการแสดงอารมณ์เป็นประเด็นกลาง
สุนทรียศาสตร์เป็นสาขาย่อยของปรัชญา ผู้ที่ผลิตผลงานชิ้นสำคัญในศตวรรษที่ 20 ได้แก่ Peter Kivy, Jerrold Levinson, Roger Scruton และ Stephen Davies อย่างไรก็ตามนักดนตรี กับ นักวิจารณ์ดนตรีจำนวนมาก รวมถึงผู้ที่ไม่ใช่นักปรัชญาหลายคนได้มีส่วนร่วมในสุนทรียศาสตร์ของดนตรี ในศตวรรษที่ 19 มีการถกเถียงที่สำคัญเกิดขึ้นระหว่าง Eduard Hanslick นักวิจารณ์ดนตรี นักดนตรี และนักประพันธ์เพลง Richard Wagner Harry Partch และ นักดนตรี่ท่านอื่น ๆ เช่น Kyle Gann ได้ศึกษาและพยายามทำให้ ดนตรี microtonal เป็นที่นิยมและมีการใช้บันไดเสียงทางเลือก นอกจากนี้นักประพันธ์เพลงสมัยใหม่จำนวนมาก เช่น La Monte Young, Rhys Chatham และ Glenn Branca ให้ความสนใจอย่างมากกับระบบการปรับเสียง เรียกว่า ทำนองเสียง
มีแนวโน้มที่หนักแน่นในทางสุนทรียศาสตร์ของดนตรีเพื่อเน้นความสำคัญยิ่งของโครงสร้างการจัดวางองค์ประกอบ แม้กระนั้นประเด็นอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุนทรียศาสตร์ขอดนตรี รวมถึง เนื้อเพลง เสียงประสาน การสะกดจิต อารมณ์ การเคลื่อนจังหวะชั่วขณะ เสียงสะท้อน ความสนุกสนาน และ สีสัน (ดู พัฒนาการทางดนตรี )
เรามักจะคิดว่าดนตรีมีความสามารถที่จะส่งผลกระทบต่ออารมณ์ สติปัญญา และ จิตวิทยา มันสามารถระงับความโดดเดี่ยวของเราหรือกระตุ้นความหลงใหลของเรา พลาโต ได้เสนอในผลงาน "Republic" ว่าดนตรีมีผลโดยตรงต่อจิตวิญญาณ ดังนั้น เขาเสนอว่าดนตรีของระบอบการปกครองในอุดมคติจะถูกควบคุมโดยรัฐอย่างใกล้ชิด (Book VII)
ริการ์ดู บูฟิลย์
ริการ์ดู บูฟิลย์ ลาบี (, ; 5 ธันวาคม ค.ศ. 1939 – 14 มกราคม ค.ศ. 2022) เป็นสถาปนิกชาวสเปน โดยนับตั้งแต่ ค.ศ. 1963 เป็นผู้นำในการออกแบบสถาปัตยกรรมนานาชาติและออกแบบเมืองให้แก่บริษัท ริการ์ดูบูฟิลย์ตาเยร์เดอาร์กิเตกตูรา ริการ์ดู บูฟิลย์เกิดในครอบครัวนักก่อสร้างที่เมืองบาร์เซโลนา เข้าศึกษาที่วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์บาร์เซโลนา จบการศึกษาจากวิทยาลัยศิลปะและการออกแบบในเจนีวา ขณะมีอายุ 17 ปี เขาออกแบบโครงการเป็นครั้งแรก เป็นบ้านพักฤดูร้อนในอิบิซา และขณะมีอายุ 23 ปี เป็นสถาปนิกหลักในเอลตาเยร์ มากกว่า 50 ปีที่บูฟิลย์ยังคงเป็นสถาปนิกผู้นำให้กับริการ์ดูบูฟิลย์ตาเยร์เดอาร์กีเตกตูรา มีโครงการมากกว่า 1,000 โครงการ มากกว่า 50 ประเทศ
พะโม
หลวงเจริญจรัมพร (เจริญ เจริญจรัมพร)
พลอากาศโท หลวงเจริญจรัมพร (21 ตุลาคม 2445 - 10 ธันวาคม 2506) อดีตนายทหารอากาศชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 อดีตกรรมการสภากรรมการทหารผ่านศึก อดีตรองเสนาธิการกลาโหม อดีตจเรทหารอากาศ อดีตผู้ว่าราชการภาค ๓ อดีตราชองครักษ์เวร อดีตราชองครักษ์พิเศษ
พลอากาศโท หลวงเจริญจรัมพร เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2445 ที่ ถนนเยาวราช จังหวัดพระนคร (กรุงเทพมหานคร ในปัจจุบัน) เป็นบุตรชายของ ร้อยตรีนุช และ นางแม้น ไชยโกมล โดยมีชื่อเดิมว่า เจริญ ไชยโกมล ต่อมาเมื่อถวายบังคมลาออกจากบรรดาศักดิ์ก็ได้ใช้ราชทินนามมาเป็นนามสกุลจึงเปลี่ยนเป็น เจริญ เจริญจรัมพร ถึงแม้จะได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์กลับคืนในภายหลัง
ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ คุณสมสวาท วัชรเสถียร มีบุตรธิดา 5 คนและบุตรสาวบุญธรรมอีก 1 คน
พลอากาศโท หลวงเจริญจรัมพร ออกจากประจำการเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 ก่อนจะถึงแก่กรรมด้วย โรคหัวใจ ที่บ้านพักเมื่อเวลา 22.45 น. ของวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2506 ขณะอายุได้ 61 ปี
วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 พลอากาศตรี หลวงเจริญจรัมพร (ยศในขณะนั้น) ได้รับแต่งตั้งให้เป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ประเภทที่ 2 ก่อนจะพ้นจากตำแหน่งเมื่อวันเสาร์ที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
แคว้นโลสลาโกส
แคว้นโลสลาโกส (, , "แคว้นแห่งทะเลสาบ") เป็นหนึ่งใน 16 แคว้นของประเทศชิลี ประกอบด้วย 4 จังหวัดคือ ชิโลเอ, ยังกีเว, โอซอร์โน และปาเลนา แคว้นนี้มีเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศคือ เกาะชิโลเอ และทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ คือ ทะเลสาบยังกีเว
เมืองหลวงของแคว้นคือ ปวยร์โตมอนต์ เมืองสำคัญอื่น ๆ เช่น โอซอร์โน, กัสโตร, อังกุด และปูเอร์โตบารัส เศรษฐกิจของแคว้นที่สำคัญ คือ ภาคบริการ ในการทำประมง การเพาะเลี้ยงแซลมอน การป่าไม้ การทำฟาร์มปศุสัตว์ การท่องเที่ยวยังถือเป็นเศรษฐกิจที่สำคัญบริเวณเทือกเขาแอนดีส ที่มีบ้านพักตากอากาศสำหรับเล่นสกี น้ำพุร้อน และการตกปลาเพื่อสันทนาการ ที่ได้รับความนิยม
ประเทศเช็กเกียในโอลิมปิก
ประเทศเช็กเกีย หรือ สาธารณรัฐเช็ก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศเช็กเกีย คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ
นับตั้งแต่ประเทศเช็กเกียส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาเช็กได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 87 เหรียญ โดยแบ่งเป็นเหรียญทอง 24 เหรียญเงิน 28 เหรียญทองแดง 35
แคว้นคูนิน
ประเทศมาซิโดเนียเหนือในโอลิมปิก
ประเทศมาซิโดเนียเหนือ (เดิมคือมาซิโดเนีย) เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศมาซิโดเนียเหนือ คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ
นับตั้งแต่ประเทศมาซิโดเนียเหนือส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬามาซิโดเนียเหนือได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 1 เหรียญ โดยแบ่งเป็น เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน 0 เหรียญทองแดง 1
ซีแนปซิด
ซีแนปซิด  เป็นกลุ่มของสัตว์ที่รวมทั้งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมและสัตว์อื่นทุกชนิดที่ใกล้ชิดกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมมากกว่าสมาชิกอื่นในเคลดแอมนิโอตาอย่างสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ปีก สัตว์จำพวกซีแนปซิดสามารถจำแนกออกจากแอมนิโอตอื่นได้โดยง่ายด้วยการมีช่องเปิดของกระดูกขมับ ซึ่งเป็นช่องเปิดใต้เพดานกะโหลกศีรษะด้านหลังดวงตาแต่ละข้าง และเหลือแต่โค้งกระดูกอยู่ข้างใต้ของช่องเปิดเหล่านั้น เอกลักษณ์ดังกล่าวเป็นที่มาของชื่อเคลด ซีแนปซิดเริ่มแรกนั้นมักเรียกกันว่าเป็นพีลีโคซอร์หรือไซแนปซิดเกรดพีลีโคซอร์ คำไม่เป็นทางการนี้ประกอบด้วยไซแนปซิดทั้งหมดที่ไม่เป็นเธอแรปซิด ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์เดียวของสัตว์คล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่พัฒนามากกว่า ไซแนปซิดที่ไม่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมได้รับการบรรยายว่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานคล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมในระบบการจำแนกชั้นดั้งเดิม แต่ไม่มีการใช้ศัพท์ที่อาจทำให้เข้าใจผิดดังกล่าวแล้ว ปัจจุบันซีแนปซิดหมายถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมต้นกำเนิดหรือโพรโต-แมเมิล ซีแนปซิดวิวัฒนาการมาจากสัตว์ฐานจำพวกแอมนิโอต และเป็นหนึ่งในสองเคลดหลักของแอมนิโอต อีกเคลดหนึ่ง คือ ซอรอปซิดา ซึ่งเป็นกลุ่มสัตว์จำพวกสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ปีก ช่องเปิดของกระดูกขมับที่เป็นเอกลักษณ์พัฒนาขึ้นในบรรพบุรุษของไซแนปซิด ประมาณ 312 ล้านปีก่อน ช่วงปลายยุคคาร์บอนิเฟอรัส
ซีแนปซิดเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกขนาดใหญ่ที่สุดในยุคเพอร์เมียน 299 ถึง 251 ล้านปีก่อน แม้ว่าช่วงสิ้นสุดยุคเพอร์เมียนจะมีแพเรอาซอร์ขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งที่มีขนาดใกล้เคียงก็ตาม จำนวนและความหลากหลายของซีแนปซิดถูกลดลงไปอย่างมากโดยเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน–ไทรแอสซิก ในช่วงเวลาการเกิดเหตุการณ์สูญพันธุ์ดังกล่าว ซีแนปซิดรูปร่างเก่าทั้งหมด (คือพีลีโคซอร์) สูญพันธุ์ไปแล้ว แทนที่ด้วยสัตว์จำพวกเธอแรปซิดที่พัฒนามากกว่า แม้ว่าไดซีโนดอนต์และยูเธอริโอดอนต์ ซึ่งสัตว์กลุ่มหลังประกอบไปด้วยยูเธอโรเซฟาเลีย (เธอโรเซฟาเลีย) และอีพิซีโนดอนเทีย (ซีโนดอนเทีย) จะมีชีวิตอยู่ในยุคไทรแอสซิกในฐานะเธอแรปซิดที่เหลืออยู่เป็นกลุ่มสุดท้าย อาร์โคซอร์กลายเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกขนาดใหญ่ที่สุดและมีจำนวนมากที่สุดในยุคนี้ แต่ก็ยังมีซีแนปซิดขนาดใหญ่เหลืออยู่จำนวนหนึ่งอย่าง "Lisowicia bojani" ค้นพบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2551 โดยมีขนาดเท่าช้าง โพรไบโนเนเธีย ซึ่งรวมถึงเมอเมเลียฟอร์มิส เป็นซีแนปซิดกลุ่มสุดท้ายที่มีชีวิตรอดพ้นยุคไทรแอสซิก หลังเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคครีเทเชียส–พาลิโอจีน ไซแนปซิดที่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมก็มีความหลากหลายมากขึ้นอีกครั้งจนกลายเป็นสัตว์บกและสัตว์น้ำที่ใหญ่ที่สุดบนโลก
เฮลมุท ชมิดท์
จอห์น สโนว์
เทเทรอพอด
เทเทรอพอด หรือ สัตว์สี่เท้า  เป็นสัตว์ที่มีสี่ขา (ยกเว้นสัตว์บางชนิด เช่น งู) ที่ประกอบขึ้นเป็นชั้นใหญ่เทเทรอโพดา (Tetrapoda) เทเทรอพอดประกอบไปด้วยสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก, สัตว์เลื้อยคลาน (รวมถึงไดโนเสาร์และสัตว์ปีก) และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่และสูญพันธุ์ไปแล้ว เทเทรอพอดพัฒนามาจากกลุ่มของสัตว์ที่รู้จักกันในชื่อว่า เทเทรอโพโดมอร์ฟา ซึ่งก็พัฒนาเป็นลำดับมาจากปลาที่มีครีบเป็นพู่โบราณในช่วงประมาณ 390 ล้านปีก่อน กลางยุคดีโวเนียน รูปร่างของสัตว์ดังกล่าวอยู่ระหว่างปลาที่มีครีบเป็นพู่กับเทเทรอพอดสี่ขา เทเทรอพอดตัวแรก (จากมุมมองดั้งเดิม บนพื้นฐานของอะโพมอร์ฟี) ปรากฏขึ้นในช่วงปลายยุคดีโวเนียน 367.5 ล้านปีก่อน บรรพบุรุษที่ชัดเจนของเทเทรอพอด รวมถึงกระบวนการที่เทเทรอพอดอพยพมาอยู่บนแผ่นดินของโลกหลังจากที่ขึ้นมาจากน้ำนั้นยังคงไม่เป็นที่แน่ชัด การเปลี่ยนแปลงจากแผนกายสำหรับหายใจและนำทางใต้น้ำเป็นแผนกายสำหรับให้สัตว์กลุ่มนี้เดินบนบกเป็นหนึ่งในวิวัฒนาการที่ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่ทราบ เทเทรอพอดตัวแรก ๆ นั้นอยู่ในน้ำเป็นส่วนใหญ่ สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกปัจจุบัน ซึ่งพัฒนามาจากกลุ่มก่อนหน้า เป็นสัตว์ครึ่งน้ำ โดยในช่วงชีวิตแรกของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกนั้นเป็นลูกอ๊อดคล้ายปลา และช่วงชีวิตต่อ ๆ มาก็เปลี่ยนมาเป็นสัตว์ครึ่งน้ำครึ่งบก อย่างไรก็ตาม ชนิดของเทเทรอพอดที่มากที่สุดในปัจจุบันนั้นคือแอมนิโอต โดยแอมนิโอตส่วนมากเป็นเทเทรอพอดบกที่พัฒนามาจากเทเทรอพอดก่อนหน้าประมาณ 340 ล้านปีก่อน (กลุ่มแอมนิโอตหลักพัฒนาขึ้นเมื่อ 318 ล้านปีก่อน) กลไกใหม่ในแอมนิโอตที่ไม่พบในสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก คือ การวางไข่บนบก หรือพัฒนาต่อไปอีกเป็นการรักษาไข่ที่ผสมพันธุ์แล้วไว้ในตัวเมีย