pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทิศเหนือ ติด ตำบลบ้านพริก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายกและจังหวัดปทุมธานี
ทิศใต้ ติด ตำบลบางปลากด อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก
ทิศตะวันออก ติด ตำบลอาษา,ตำบลทองหลาง อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก
ทิศตะวันตก ติด จังหวัดปทุมธานี
เส้นทางรถยนต์ จากสามแยกไฟแดง 1 ป้อมยามตำรวจ ตรงไปทางโค้งอุโมงค์ ถึงคลอง 29 เลี้ยวซ้ายข้ามสะพานคลอง 29 เข้าตำบลบางปลากด ถึงคลอง 30 ตรงเข้าบ้านคลอง 31 ตำบลโพธิ์แทน 9 กิโลเมตร
อุทยานแห่งชาติริชิริเรบุนซาโรเบ็ตสึ
อุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ
คิตาฮิโรชิมะ
สายหลักเซะกิโฮะกุ
สายหลักรุโมะอิ
เซอร์ ฮัมฟรี เดวี
หน้ากากแก้ว (ละครโทรทัศน์)
หน้ากากแก้ว เป็นละครโทรทัศน์แนว โมเดิร์นดราม่า-ทริลเลอร์ ผลิตโดยบริษัท เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด ร่วมกับ วอนจิน สถาบันเสริมความงามจากประเทศเกาหลี สร้างจากเค้าโครงเรื่องโดย นิพนธ์ ผิวเณร, ศกุนกานต์ เวชชาชีวะ, วรรณพัทธ ตระกูลทอง ออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2561 ทางช่องวัน หน้ากากแก้วออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20.45 น. และวันเสาร์ เวลา 20.10 น.
และเป็นการสร้างปรากฏการณ์ครั้งสำคัญอีกครั้ง สำหรับวงการบันเทิง และวงการความงาม เมื่อช่องวัน 31 ร่วมกับ “วอนจิน” สถาบันเสริมความงามจากประเทศเกาหลีผลิตละครฟอร์มยักษ์เรื่อง หน้ากากแก้ว ที่นับเป็นการรวมตัวของนักแสดงระดับแถวหน้าของเมืองไทย อาทิ ป๊อก-ปิยธิดา, กัปตัน-ภูธเนศ, ฟิล์ม-ธนภัทร, ไบร์ท-นรภัทร, แนท-อนิพรณ์, มะปราง-อลิสา, ตั้ว-เสฎฐวุฒิ, เต๋า-สโรชา, ต้อม-พลวัฒน์, โอลิเวอร์ พูพาร์ท, ดิลก ทองวัฒนา, จ๊ะจ๋า-พริมรตา, หญิง-ลินทร์พิตา ฯลฯ กำกับการแสดงโดย อาร์ต-จาริวัฒน์ อุปการไชยพัฒน์
พิม ซอนย่า
ลูกเกด เมทินี
บี น้ำทิพย์
หมู อาซาว่า
จังหวัดกาลิมันตันกลาง
จังหวัดกาลิมันตันตะวันตก
จังหวัดกาลิมันตันตะวันออก
จังหวัดกาลิมันตันใต้
จังหวัดกาลิมันตันเหนือ
บูร์กาส
บูร์กาส  เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 บนชายฝั่งทะเลดำของประเทศบัลแกเรีย และเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 ของบัลแกเรีย ถัดจากโซเฟีย พลอฟดิฟและวาร์นา กับจำนวนประชากร 211,033 คน ขณะที่ประชากร 277,922 คน อาศัยอยู่ในเขตเมือง เมืองนี้ยังเป็นเมืองหลวงของจังหวัดบูร์กาส และเป็นเมืองสำคัญทางด้านอุตสาหกรรม การขนส่ง วัฒนธรรม และศูนย์กลางการท่องเที่ยว
เมืองรายล้อมด้วยทะเลสาบบูร์กาส และตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของทะเลดำ บริเวณอ่าวบูร์กาส ท่าเรือบูร์กาสเป็นท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของประเทศบัลแกเรีย และสนามบินบูร์กาสเป็นสนามบินสำคัญอันดับ 2 ของประเทศ บูร์กาสเป็นศูนย์กลางการตกปลาและอุตสาหกรรมแปรรูปปลา
Burgas
จังหวัดชวาตะวันออก
ชวาตะวันออก หรือ จาวาตีมูร์ (, ย่อว่า ; ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะชวา ยังรวมถึงเกาะมาดูราที่เชื่อมกับเกาะชวาโดยสะพานที่ยาวที่สุดในอินโดนีเซียที่ชื่อสะพานซูรามาดู และรวมถึงหมู่เกาะกาเงอันและหมู่เกาะมาซาเล็มบูที่ตั้งอยู่ทางตะวันออและเหนือ ตามลำดับ เมืองหลวงของจังหวัดคือ ซูราบายา เมืองใหญ่อันดับ 2 ของอินโดนีเซียและเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญ บาญูวางีเป็นอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดชวาตะวันออก และใหญ่ที่สุดของเกาะชวา
จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ 47,800 ตร.กม. จากข้อมูลประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากรราว 37,476,757 คน อาศัยอยู่ในจังหวัดชวาตะวันออก เป็นจังหวัดที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ และจากข้อมูลทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 41,529,481 คน
จังหวัดชวาตะวันออกติดกับจังหวัดชวากลางเพียงจังหวัดเดียว ทางทิศตะวันตก ติดกับทะเลชวาและมหาสมุทรอินเดียทางชายฝั่งทิศเหนือและใต้ ตามลำดับ ช่องแคบบาหลีทางตะวันออกได้แบ่งเกาะชวากับบาหลี
พื้นที่จังหวัดชวาตะวันออกแบ่งออกเป็น 29 อำเภอหรือ"กาบูปาเต็น" 9 นครหรือ"โกตา" และ 666 ตำบลหรือ"เกอจามาตัน"
สาธารณสุขในประเทศลาว
สุขอนามัยในประเทศลาว ถือว่าอยู่ในระดับต่ำตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึงกระนั้นก็ตามสาเหตุเกิดจากการที่โภชนาการนั้นไม่เพียงพอ, การบริโภควิตามินในระดับปานกลาง และการบกพร่องการที่จะบริโภคสารที่มีโปรตีน โดยจะเกิดขึ้นมากในกลุ่มคนชาติพันธ์บนภูเขาสูง ระบบสุขาภิบาลนั้นถือว่าไม่ผ่านเกณฑ์ อันเป็นบ่อเกิดการหมักหมมของเชื้อโรคในภูมิประเทศเขตร้อน ซึ่งจะทำให้ประชากรในประเทศมีสุขอนามันที่ไม่สมบูรณ์
สถานะสุขอนามัย.
ในช่วงการทำลายแหล่งเชื้อมาลาเรียเป็นครั้งแรกระหว่างปีคริสต์ศักราช 1956–60, โดยใช้สารไดคลอโรไดฟีนิลไตรคลอโรอีเทนกำจัดเชื้อมาลาเรีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1975 รัฐบาลได้เริ่มการกำจัดเชื้อมาลาเรียมากขึ้น กระทรวงสาธารณสุขประเทศลาวได้สั่งให้สถานีสุขภาพทุกจังหวัดให้วินิจฉัยและเพิ่มมาตราการควบคุมโรคมาลาเรียอย่างรอบคอบมากขึ้น โดยมาตราการคือการเฝ้าระวังผู้ที่อาจจะมีความเสี่ยงสูง, การกำจัดแหล่งยุงที่มีพาหะเชื้อโรค และการส่งเสริมให้ดูแลตัวเองและผู้อื่น โครงการนี้ถือว่าสำเร็จไปด้วยดี โดยทางกระทรวงได้รายงานว่าผู้ป่วยจากเชื้อโรคนี้จากร้อยละ 26 เหลือเพียงร้อยละ 15 ระหว่างคริสต์ศักราช 1975 และ 1990
อุจจาระร่วง.
ในปี ค.ศ. 1993 โรคอุจจาระร่วงถือว่าเป็นโรคที่เกิดขึ้นเป็นประจำปี โดยจะเกิดขึ้นในช่วงฤดูฝนของภูมิประเทศ ตราบใดที่น้ำดื่มนั้นได้ปนเปื้อนของเสียจากมนุษย๋และสัตว์ที่ไหลลงมาจกภูเขา มีเพียงเรือนไม่กี่หลังเท่านั้นจะขับถ่ายไว้ในหลุม หรือโถส้วม และประชาชนส่วนมากจะขับถ่าบตรงแม่น้ำ หรือพื้นที่ป่าไม้ละแวกหมู่บ้าน สำหรับเด็กภายในหมู่บ้าน ผู้ซึ่งเป็นโรคอุจจาระร่วง มักมาพร้อมกับโรคขาดสารอาหารรุนแรก เนื่องจกมีการขับสารอาหารที่จำเป็นมาก และน้ำซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของร่างกาย ทำให้อาจเกิดภาวะที่เป็นอันตรายต่อเด็ก
เฮชไอวี/เอดส์.
เนื่องจากการควบคุมเรื่องเพศเปิดให้เป็นอิสระ ทำให้ชาวลาวจำนวนมากร่วมเพศกับหญิงบริการมากขึ้น โดยเริ่มขึ้นเมื่อคริตสศักราช 1980 และ 1990 ส่งผลให้เชื้อโรคเฮชไอวี และกลุ่มอาการภูมิคุ้มกันเสื่อม หรือ เอดส์สูงขึ้นตาม และเติบโตมากขึ้น ในปี ค.ศ. 1992 ได้มีการตรวจสอบเชื้อโรคของประชากรตามเคหะสถานจำนวน 7,600 คน พบว่ามี 1 คนติดเชื้อกลุ่มอาการภูมิคุ้มกันเสื่อม และ 14 คนผลตรวจออมาว่าเชื้อเฮชไอวีเป็นบวก ในกลางปี ค.ศ. 1994 ไม่พบข้อมูลการรายงานผลในเชื้อกลุ่มนี้
ฮัลมาเฮรา
ฮัลมาเฮรา (Halmahera หรือเดิมรู้จักในชื่อ Jilolo, Gilolo หรือ Jailolo) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะโมลุกกะ และเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดมาลูกูเหนือของอินโดนีเซีย และเป็นเมืองหลวงของจังหวัด ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศตะวันตกของเกาะ
ฮัลมาเฮรามีเนื้อที่ 17,780 ตร.กม. (6,860 ตร.ไมล์) เป็นเกาะใหญ่ที่สุดของอินโดนีเซียนอกเหนือจาก 5 เกาะใหญ่ ประชากรในปี ค.ศ. 1995 มี 162,728 คน และเพิ่มเป็น 449,938 คน เฉพาะบนเกาะ (ไม่รวมปลายที่ถือเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโจรงกา) แต่รวมเกเบและหมู่เกาะจู และมีประชากร 667,161 คน สำหรับหมู่เกาะ (รวมฮัลมาเฮราใต้ และตีโดเร แต่ไม่รวมเตอร์นาเต) ครึ่งหนึ่งของผู้อยู่อาศัยเป็นมุสลิม อีกครึ่งนับถือศาสนาคริสต์
Halmahera
เขตเซืองกิญ
เขตเซืองกิญ  เป็นเขตในเทศบาลนครไฮฟอง เขตได้รับการจัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 145/2007/NĐ-CP ลงวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2007 ของรัฐบาลเวียดนาม โดยมีเนื้อที่ 48.85 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 127,362 คน
เขตแบ่งออกเป็น 6 แขวง
[[หมวดหมู่:เขตและอำเภอในไฮฟอง]]
เกาะฮัลมาเฮรา
เกาะโยสซูดาร์โซ
เกาะตีโดเร
จังหวัดมาลูกูเหนือ
มาลูกูเหนือ หรือ มาลูกูอูตารา  เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย ครอบคลุมพื้นที่ส่วนเหนือของหมู่เกาะโมลุกกะ เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองโซฟีฟีบนเกาะฮัลมาเฮรา และเป็นศูนย์กลางประชากรที่ใหญ่ที่สุดของเกาะเตอร์นาเต หมู่เกาะโมลุกกะเดิมทีเป็นจังหวัด อย่างไรก็ดีใน ค.ศ. 1999 ได้แยกออกมาเป็น 2 จังหวัด โดยจังหวัดมาลูกูเหนือได้แยกออกมาจากจังหวัดมาลูกู
ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 หมู่เกาะของจังหวัดมาลูกูเหนือเป็นที่รู้จักในชื่อ "หมู่เกาะเครื่องเทศ" ณ เวลานั้นภูมิภาคนี้เป็นแหล่งของกานพลู ชาวดัตช์ โปรตุเกส สเปน และสุลต่านท้องถิ่นรวมถึงชาวเตอร์นาเตและตีโดเรได้ต่อสู้กันเพื่อเป็นผู้ควบคุมผลประโยชน์ทางการค้าจากเครื่องเทศเหล่านี้ ต่อมาต้นกานพลูได้ถูกขนส่งและนำไปปลูกในส่วนต่าง ๆ ของโลก และความต้องการกานพลูก็ได้ลดลง ได้ลดความสำคัญของมาลูกูเหนือไป
ประชากรในจังหวัดมาลูกูเหนือมี 1,038,087 คน จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010 เป็นจังหวัดที่มีประชากรน้อยที่สุดของอินโดนีเซีย จากข้อมูลทางการล่าสุดในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากรเพิ่มเป็น 1,141,561 คน
พื้นที่จังหวัดมาลูกูเหนือแบ่งออกเป็น 8 อำเภอหรือ"กาบูปาเต็น" 2 นครหรือ"โกตา" และ 116 ตำบลหรือ"เกอจามาตัน"
เมืองหลักของจังหวัดมาลูกูเหนือได้แก่เมืองโซฟีฟี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของนครตีโดเร
North Maluku
กระทรวงสาธารณสุขและบริการประชาชนสหรัฐ
กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐ
กระทรวงสาธารณสุขและบริการประชาชน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขและบริการประชาชน
Fire protection engineering
มุซัยลิมะฮ์
มุซัยลิมะฮ์  หรือ มัสละมะฮ์ อิบน์ ฮะบีบ  เป็นหนึ่งในบุคคล (รวมถึงภรรยาของเขา) ที่อ้างตนเองว่าเป็นศาสดาหลังจากมุฮัมมัดเสียชีวิตในช่วงศตวรรษที่ 7 เขาถูกเรียกจากชาวมุสลิมว่า เป็นศาสดาจอมปลอม และถูกอ้างอิงไปถึง "จอมโกหก" ( "อัล-กัซซาบ").
ชื่อจริงของมุซัยลิมะฮ์ คือ มัสลามาฮ์ บิน ฮาบีบจากเผ่าบนูฮานีฟะฮ์ หนึ่งในบรรดาเผ่าที่มีขนาดใหญ่ อาศัยอยู่ในแคว้นนัจญ์
อ้างตนเองว่าเป็นศาสดาและคำสอนของเขา.
มีคำสอนของเขาไม่กี่แห่งเท่านั้นที่ถูกบันทึกลงในหนังสือดาเบสตาน-เอ มาซาเฮบความว่า: เขาห้ามการกินสุกรและเหล้า ขอพรต่อพระเจ้าทุกวัน วันละสามครั้ง โดยหันไปทางไหนก็ได้ ถือศีลอดตอนกลางคืนในช่วงเดือนรอมฎอน และไม่มีการขลิบปลายอวัยวะเพศ
มุซัยลิมะฮ์มีความสามารถในการร่ายคาถา พร้อมกับสร้างปาฏิหาริย์ต่างๆ เช่น ใส่ไข่ลงในขวด, ตัดขนนกแล้วใส่ลงที่เดิมได้ และใช้ความสามารถนี้ดึงดูดผู้คนให้สนใจเขามากขึ้น
มุซัยลิมะฮ์ได้แบ่งปันโองการที่เขาอ้างว่ามาจากอัลลอฮ์ แล้วบอกผู้คนว่ามุฮัมมัดได้แบ่งอำนาจให้กับเขา หลังจากนั้น ผู้คนเริ่มเชื่อว่าเขาเป็นศาสดาเหมือนกับศาสดามุฮัมมัดและนำทางให้เผ่าของเขาดีขึ้น มุซัยลิมะฮ์จึงเริ่มทำภารกิจเหมือนกับศาสดาของอัลลอฮ์ และแบ่งปันโองการที่เขาอ้างว่าเป็นโองการในอัลกุรอ่าน โดยอายะฮ์ส่วนใหญ่ที่เขาอ้างมีเนื้อหาสรรเสริญเผ่าบนีฮานีฟะฮ์มากกว่าชาวกุเรช
วันหนึ่งเขาเขียนจดหมายถึงมุฮัมมัดในช่วงปลายฮ.ศ.10 ความว่า:
มุฮัมมัดจึงตอบกลับมาว่า:
แต่งงานกับซาญะฮ์และเสียชีวิต.
ในระหว่างสงครามปราบกบฎที่เกิดขึ้นหลังจากมุฮัมหมัดเสียชีวิตนั้น ซาญะฮ์ บินต์ อัล-ฮาริษประกาศตนเองว่าเป็นศาสดาหญิงหลังเรียนรู้จากมุซัยลิมะฮ์ และตุลัยฮะฮ์ประกาศว่าเป็นศาสดา เธอมีกองทัพ 4,000 นายและมีสมทบเรื่อยๆ โดยมีจุดหมายไปที่มะดีนะฮ์ แต่อย่างไรก็ตาม แผนนี้ถูกยกเลิกลงหลังจากรู้ว่าทหารของคอลิด อิบน์ วะลีดรบชนะตุลัยฮะฮ์ อัล-อะซาดี (คนที่อ้างตนเองว่าเป็นศาสดา) หลังจากนั้นเธอจึงร่วมมือกับมุซัยลิมะฮ์เพื่อที่จะโจมตีคอลิด แล้วแต่งงานพร้อมยอมรับการเป็นศาสดาของเขา คอลิดจึงจัดการกับกองทัพกบฎของซาญะฮ์แล้วเดินทางไปสู้กับมุซัยลิมะฮ์ มุซัยลิมะฮ์ได้รับบาดเจ็บและถูกฆ่าในสงครามยะมามะฮ์โดย วะฮ์ชี อิบน์ ฮัรบ์ คนเดียวกันที่ฆ่าฮัมซะฮ์ ลุงของมุฮัมหมัดในสงครามอุฮุดก่อนที่จะเข้ารับอิสลาม หลังจากมุซัยลิมะฮ์เสียชีวิตแล้ว ซาญะฮ์จึงเข้ารับอิสลาม
ถิรวัฒน์ เลิศพิชชาพัชร์
ถิรวัฒน์ เลิศพิชชาพัชร์ (เกิดวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2536) ปัจจุบันเป็นนักฟุตบอล เกษตรศาสตร์ ใน ไทยลีก 2 ในตำแหน่งกองกลางตัวรุก
ด้วยลักษณะการเล่น ถิรวัฒน์ มีการเล่น ส่งบอลสั้นและไกลรวมถึงมี Free kick ที่แม่นยำ และหวังผลได้ จึงได้รับฉายาว่า " เจ้าพ่อลูกนิ่ง "
ถิรวัฒน์ เลิศพิชชาพัชร์ จบการศึกษาที่ โรงเรียนเทพศิรินทร์ และเริ่มเล่นฟุตบอลให้กับโรงเรียน จากนั้นเข้าสู่สโมสร Bangkok fc (สโมสรฟุตบอลบางกอก) ทีมระดับ อาชีพ ใน division 1 จากนั้น ถูกทีมพันธมิตรยืมตัวไป ลงเล่นให้กับ Chumphon fc (สโมสรฟุตบอลจังหวัดชุมพร) ทีมในระดับ division2 จนพาทีม ก้าวเข้าสู่รอบ play off เป็นประวัติศาสตร์ของสโมสร จากนั้น ฝีเท้าพัฒนาเข้าตา จนถูก สโมสร Krabi fc (สโมสรฟุตบอลจังหวัดกระบี่) ดึงตัวมา ร่วมเล่นในระดับ division 1 แต่ก็ไม่ค่อยได้รับโอกาสลงเล่นเท่าที่ควร จึงถูก Phichit fc (สโมสรฟุตบอลจังหวัดพิจิตร) ทีมแกร่งของ ภาคเหนือ ยืมตัวไปเล่นให้สโมสร จนได้ รองแชมป์ ปี 2014-2015 พาทีมเลื่อนชั้น เป็นประวัติศาสตร์ของสโมสรอีกครั้ง หมดสัญญายืมตัว ก็กลับมาอยู่กระบี่อีกครั้ง จากนั้น ทีมที่เป็น พันธมิตรกัน มีเป้าหมายเลื่อนชั้นจึงขอยืมตัวไปเล่นให้กับสโมสร Satun united (สโมสรฟุตบอลสตูล ยูไนเต็ด) จนเป็นแชมป์ของ division2 zone ภาคใต้ เป็นประวัติศาสตร์ของสโมสร จนฝีเท้าเข้าตา ผู้บริหาร Thai honda ladkrabang fc (สโมสรฟุตบอลไทยฮอนด้า) จึงถูกซื้อตัวมาให้กับกับ สโมสร จนได้แชมป์ division 1 พาทีมกลับสู่ league สูงสุด ในรอบ10ปีของสโมสร จากนั้น สโมสร Cadenza satun united (สโมสรฟุตบอลสตูล ยูไนเต็ด) มีเป้าหมาย เลื่อนชั้น จึงติดต่อ ซื้อตัวกลับ จนเป็นแชมป์Thai league 4 ภาคใต้ อีกครั้ง จนถึงปัจจุบัน
ลงเล่น 24 เกม ยิงได้ 5 ประตู 12 แอสซิสต์
ดิ เอ็กซ์-เวนเจอร์
ดิ เอ็กซ์-เวนเจอร์  เป็นอัลบั้มเฉพาะกิจ ซึ่งเกิดจากการรวมกันของกลุ่มศิลปินวัยรุ่นค่ายอาร์เอสที่ประสบความสำเร็จในการออกอัลบั้มเดี่ยว อัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จทั้งด้านการค้า และความนิยมในชาร์ตทั่วไป และเป็นการต่อยอดความสำเร็จจากเดอะเน็กซ์และเป็นหนึ่งในต้นแบบของการก่อตั้งค่ายเพลงกามิกาเซ่
อัลบั้มนี้เกิดจากความร่วมมืออีกครั้งของบริษัทเป็ปซี่โคล่าประเทศไทย และบริษัทอาร์เอส โปรโมชัน มีเป้าหมายผู้ฟังเป็นกลุ่มวัยรุ่น อัลบั้มนี้มียอดขายกว่า 1 ล้านชุด และเคยติดโฆษณาหลายๆที่ เช่น บนรถเมล์ เป็นที่ฮือฮาในยุคนั้นมาก
ซีกโลก
ในภูมิศาสตร์และวิชาการทำแผนที่ ซีกโลก คือการกล่าวถึงส่วนของโลกที่ถูกแบ่งเป็นสองซีก (ซีก หรือ Hemispheres มาจากภาษากรีกโบราณ อันมีความหมายว่า "ครึ่งทรงกลม")
การแบ่งซีกโลกส่วนมากจะใช้เส้นละติจูดและลองจิจูด:
การแบ่งซีกโลกตะวันออกและซีกโลกตะวันตกยังมีความสำคัญในแง่ของวัฒนธรรมเพราะแสดงให้ถึงความแตกต่างทางวัฒนธรรมระหว่าง 2 ซีกโลก
อย่างไรก็ตามยังมีการพยายามที่จะแบ่งดาวเคราะห์ออกเป็นสองซีกโดยใช้ลักษณะทางภูมิศาสตร์เป็นเกณฑ์ เช่น:
นอกจากนี้การฉายแสงของดางอาทิตย์ก็สามารถแบ่งโลกเป็น 2 ซีกคือกลางวันและกลางคืนได้
เซียร์เกย์ สครีปคา
เซียร์เกย์ อีวาโนวิช สครีปคา  เป็นวาทยากรชาวรัสเซีย ศิลปินที่ได้รับการยกย่องแห่งรัสเซีย (1993) และศิลปินของประชาชนรัสเซีย (1998) เขาเป็นวาทยากรให้กับวงดุริยางค์ซิมโฟนีภาพยนตร์รัฐรัสเซีย
สครีปคาสำเร็จการศึกษาจากสถาบันศิลปะฮาร์คอฟในปี 1972 ในฐานะนักร้องประสานเสียง ในปี 1973 เขาได้เข้าเรียนดนตรีที่วิทยาลัยดนตรีมอสโก ที่เขาสำเร็จการศึกษาของเขาภายใต้ศาสตราจารย์ Leo Ginsburg ซึ่งเป็นวาทยากรโอเปร่าและซิมโฟนี ในปี 1977 สครีปคายังอยู่ในวิทยาลัยดนตรีอีกสองปีในฐานะนักเรียนปริญญาโทภายใต้ศาสตราจารย์คนเดียวกันกับผู้ฝึกซ้อมของเขา
หลังจากจบการศึกษาจากวิทยาลัยดนตรีในปี 1979 สครีปคาเริ่มทำงานร่วมกับวงดุริยางค์ซิมโฟนีภาพยนตร์รัฐคณะรัฐมนตรีสหภาพโซเวียต และตั้งแต่ปี 1993 เขาเคยเป็นผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ของวงและหัวหน้าวาทยากร เขาได้จัดการแสดงคอนเสิร์ตและบันทึกเสียงเป็นจำนวนมากรวมถึงผลงานของ Mikhail Pletnyov, Konstantin Shsherbakov, Mikhail Bezverhnij, Dmitri Hvorostovsky และ Sergei Sudzilovsky วงออร์เคสตร้าได้ไปจัดแสดงในกรุงเบอร์ลินในปี 1991 นครฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ในปี 1992 และกรุงตูนิสในปี 1998 รายการคอนเสิร์ตยังรวมถึง Britten's "War Requiem", Mozart's Requiem, Tchaikovsky's String Serenade และ Mozart's Symphony in G-minor
นอกจากนี้ ในปี 2012 สครีปคายังเคยบรรเลงเพลงประกอบภาพยนตร์อนิเมะสั้นเรื่อง "ลิตเทิลวิตช์แอคาดีเมีย"
Sergei Skripka
ฟรันซิสโก ตาร์เรกา
ฟรันซิสโก เด อาซิส ตาร์เรกา อี เอย์เชอา (; เกิด 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 185215 ธันวาคม ค.ศ. 1909) เป็นนักแต่งเพลงและนักกีตาร์คลาสสิกชาวสเปน ในยุคโรแมนติก ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เขามากที่สุดคือการแต่งเพลงบรรเลงกีตาร์คลาสสิก "เรกูเอร์โดสเดลาอาลัมบรา" และส่วนหนึ่งของเพลง "กรันบัลส์" ที่เขาแต่งขึ้นได้มีการนำมาทำเป็นเสียงเรียกเข้าพื้นฐานซึ่งเปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของโทรศัพท์เคลื่อนที่โนเกีย โดยตาร์เรการับการยกย่องให้เป็น "บิดาแห่งกีตาร์คลาสสิก" และถูกจัดให้เป็นหนึ่งในนักกีตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
ในช่วงท้ายของชีวิตตาร์เรกาป่วยเป็นโรคอัมพาตที่ร่างกายซีกขวา โดยเขาได้แต่งเพลงสุดท้ายในชีวิตที่ชื่อว่า "โอเรมุส" (Oremus) ซึ่งแต่งเสร็จก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในอีก 2 สัปดาห์ต่อมา
ตาร์เรกาเกิดเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1852 ที่บิยาร์เรอัล จังหวัดกัสเตยอน ประเทศสเปน มีชื่อเล่นในวัยเด็กว่า "กิเก" พ่อของเขาเป็นพนักงานดูแลสถานที่ในคอนแวนต์แห่งซานปัสกวล โดยพ่อของเขาชอบเล่นดนตรีแนวฟลาเมงโกและเล่นในแนวเพลงอื่น ๆ ด้วยกีตาร์ ทำให้ตาร์เรกามักจะหยิบกีตาร์ของพ่อมาเล่นอยู่เป็นประจำ
ในวัยเด็ก ฟรันซิสโก ตาร์เรกา ได้วิ่งหนีพี่เลี้ยงของตัวเองจนตกลงไปในคลองชลประทาน ทำให้ได้รับความกระทบกระเทือนที่ดวงตา และพ่อของเขามีความกังวลว่าลูกชายจะสูญเสียการมองเห็นอย่างถาวรและกลายเป็นคนตาบอด จึงได้พาครอบครัวย้ายมาอยู่ที่กัสเตยอนเดลาปลานาและให้เขาเรียนดนตรีกับเอวเฆนิ รุยซ์ และมานูเอล กอนซาเลซ ซึ่งเป็นครูสอนดนตรีที่พิการทางสายตา โดยพ่อของเขาหวังว่านอกเหนือจากความรู้เรื่องดนตรีแล้ว ครูสอนดนตรีทั้ง 2 จะช่วยสอนเรื่องการใช้ชีวิตหากจะต้องสูญเสียการมองเห็นด้วย
ฟรันซิสโก ตาร์เรการ์
เฉิน ฉีเหม่ย์
เฉิน ฉีเหม่ย์ (; เป็นนักปฏิวัติและนักเคลื่อนไหวชาวจีนและเป็นพันธมิตรทางการเมืองที่ใกล้ชิดของ ดร.ซุน ยัตเซ็น และเป็นที่ปรึกษาสหายคนสนิทของ เจียง ไคเชก เฉิน ฉี่เหม่ยยังเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งบุกเบิกสาธารณรัฐจีน และเป็นลุงของเฉิน กั่วฟู และ เฉิน ลี่ฟู
เฉิน ฉีเหม่ย์ เกิดที่ อู่ซิง, มณฑลเจ้อเจียง, ประเทศจีน, เขาได้เดินทางไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1906 และเข้าร่วมขบวนการปฏิวัติล้มล้างราชวงศ์ชิง "ถงเหมิงฮุ่ย" เขาได้มีโอกาสเป็นเพื่อนสนิทกับ เจียง ไคเชก ที่มาจากเจ้อเจียงเหมือนกัน เฉินได้พาเจียงเข้าร่วมขบวนการถงเหมิงฮุ่ย
ในปี ค.ศ. 1911 หลังการก่อการกำเริบอู่ชาง กองกำลังของเฉินเข้ายึดเมืองเซี่ยงไฮ้ไว้ได้ จากนั้นเขาก็ทำหน้าที่ผู้ว่าการรัฐทหารในภูมิภาคนี้ เขาหนีไปญี่ปุ่นกับ ดร.ซุน ยัตเซ็น หลังจากความล้มเหลวของการปฏิวัติต่อต้านเผด็จการของยฺเหวียน ชื่อไข่ พวกเขาก็ได้ก่อตั้งพรรคคณะจีนปฏิวัติซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นพรรคก๊กมินตั๋ง หรือจีนคณะชาติ ขณะที่เขากำลังจะกลับไปเซี่ยงไฮ้เพื่อทำการปฏิวัติอีกรอบเขาได้ถูกคนของยฺเหวียน ชื่อไข่ ลอบยิงสังหารเมื่อวันที่ 18 เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1916 การลอบสังหารมีการสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นคำสั่งของ จาง จงชาง นายพลขุนศึกที่จงรักภักดีต่อยฺเหวียน ชื่อไข่
พรรคประชาชาติ สามารถหมายถึง
เฉิน ฉี่เหม่ย
Chen Qimei
สำนักความมั่นคงชายแดน
สำนักงานความมั่นคงชายแดน  เป็นหน่วยงานรัฐบาลมาเลเซียซึ่งเฝ้าป้องกันจุดเข้าออกประเทศจากกิจกรรมผิดกฎหมาย เช่น การลักลอบขนถ่าย, การเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย, และการค้ามนุษย์ หน่วยงานนี้ก่อตั้งใน พ.ศ. 2558 และใช้เจ้าหน้าที่ราว 10,000 คนจากกองทัพมาเลเซีย (Malaysian Armed Forces), ตำรวจแห่งชาติมาเลเซีย (Royal Malaysia Police), กองปฏิบัติการทั่วไป (General Operations Force), และหน่วยป้องกันการลักลอบ (Smuggling Prevention Unit)
เกาะเรอูเนียง
สำนักงานรักษาความมั่นคงชายแดน
Border Security Agency
กำลังตำรวจความปลอดภัยสาธารณะแห่งมาเก๊า
กองกำลังตำรวจรักษาความมั่นคงทางสาธารณะแห่งมาเก๊า (; , อักษรย่อ ) เป็นกองกำลังตำรวจที่ไม่ได้มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับอาชญกรรม  แห่งมาเก๊า และเป็นหน่วยงานย่อยของกองกำลังรักษาความมั่นคงแห่งมาเก๊า เริ่มแรกรู้จักกันในนามว่า ตำรวจมาเก๊า  กองกำลังเปลี่ยนชื่อมาหลายครั้งก่อนที่จะมาใช้ชื่อนี้ PSP (อักษรย่อเดิมของกองกำลัง) ได้ให้วันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1691 เป็นวันก่อตั้ง
เนื่องจากภาพรวมของหนึ่งประเทศ สองระบบ  ทำให้เจ้าหน้าที่จีนแผ่นดินใหญ่  ไม่สามารถแทรกแซงเข้าการบังคับใช้กฏหมายของมาเก๊าได้ ส่งผลให้ CPSPM เป็นหน่วยงานอิสระไม่จำเป็นต้องขึ้นตรงกับกระทรวงรักษาความมั่นคงทางสาธารณะของจีนแผ่นดินใหญ่
เบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัว
เบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัว (; – หลัง 26 มีนาคม ค.ศ. 931) เป็นชนชั้นสูงชาวการอแล็งเฌียง ทรงเป็นพระราชินีแห่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกจากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส และเป็นพระราชมารดาของอูกมหาราช
เบอาทริสเป็นบุตรีในแอร์แบร์ที่ 1 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว พระองค์เป็นน้องสาวของแอร์แบร์ที่ 2 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว และเป็นลูกหลานในสายตระกูลเพศชายของชาร์เลอมาญผ่านทางพระเจ้าแบร์นาร์แห่งอิตาลี การสมรสกับพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 ทำให้พระองค์เป็นบรรพบุรุษของราชวงศ์กาเปเซียง ในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 923 พระสวามีของพระองค์ถูกสังหารที่สมรภูมิซัวซง หลังจากนั้นไม่นาน อูกได้รับการเสนอให้ครองราชบัลลังก์แต่พระองค์ปฏิเสธ
รถไฟฟ้าสายสีส้ม
แบริ่ง
แอร์แบร์ที่ 2 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว
แอร์แบร์ที่ 2 (; เสียชีวิตวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 943) เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว, เคานต์แห่งโม และเคานต์แห่งซัวซง เป็นบุคคลแรกที่ปกครองอาณาเขตที่ภายหลังกลายเป็นจังหวัดช็องปาญ
แอร์แบร์เป็นบุตรชายของแอร์แบร์ที่ 1 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว เป็นลูกหลานของชาร์เลอมาญ แอร์แบร์สืบทอดต่อดินแดนของบิดาและได้วิหารแซ็ง-เมดาร์ในซัวซงมาเพิ่มใน ค.ศ. 907 ครองตำแหน่งเป็นอธิการฆราวาสซึ่งทำให้เขาได้สิทธิ์ในรายได้ของวิหารดังกล่าว การแต่งงานกับพระธิดาของพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศสทำให้เขาได้เคาน์ตีโมมาอยู่ในการครอบครอง
ใน ค.ศ. 922 เมื่อเซยุล์ฟกลายเป็นอาร์ชบิชอปแห่งแร็งส์ เพื่อเอาใจแอร์แบร์ที่ 2 เซยุล์ฟสัญญาว่าจะเสนอชื่อเขาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง ใน ค.ศ. 923 แอร์แบร์จองจำพระเจ้าชาร์ลที่ 3 ที่ถูกจองจำจนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 929 เมื่อเซยุล์ฟเสียชีวิตใน ค.ศ. 925 แอร์แบร์ได้ตำแหน่งอาร์ชบิชอปแห่งแร็งส์มาให้บุตรชายคนที่สอง อูก ที่ตอนนั้นอายุห้าขวบ ด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้ารุดอล์ฟ แอร์แบร์เดินหน้าต่อด้วยการส่งคณะทูตไปโรมเพื่อขอการอนุมัติรับรองตำแหน่งจากสมเด็จพระสันตะปาปายอห์นที่ 10 ที่ให้การอนุมัติใน ค.ศ. 926 ทำให้อูกน้อยผู้ได้รับเลือกถูกส่งตัวไปศึกษาเล่าเรียนที่โอแซร์
ใน ค.ศ. 926 หลังการเสียชีวิตของเคานต์รอเฌที่ 1 แห่งล็อง แอร์แบร์เรียกร้องตำแหน่งเคานต์ให้กับอูด บุตรชายคนโต เขาท้าทายพระเจ้ารุดอล์ฟด้วยการยึดเมืองอันนำไปสู่การกระทบกระทั่งกันระหว่างคนทั้งสองใน ค.ศ. 927 อาศัยการข่มขู่ว่าจะปล่อยตัวพระเจ้าชาร์ลที่ตนจองจำอยู่ แอร์แบร์สามารถครองเมืองอยู่ได้เป็นเวลานานกว่าสี่ปี แต่หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าชาร์ลใน ค.ศ. 929 รุดอล์ฟโจมตีล็องอีกครั้งใน ค.ศ. 931 และปราบแอร์แบร์ได้สำเร็จ ในปีเดียวกันกษัตริย์ยกทัพเข้าสู่แร็งส์และปราบอาร์ชบิชอปอูก บุตรชายของแอร์แบร์ อาร์ทูต์กลายเป็นอาร์ชบิชอปแห่งแร็งส์คนใหม่ จากนั้นในเวลาสามปี แอร์แบร์ที่ 2 เสียวีทรี, ล็อง, ชาโต-ตีแยรี และซัวซง การยื่นมือเข้ามาแทรกแซงของพันธมิตรของแอร์แบร์ พระเจ้าไฮน์ริชผู้เป็นพรานล่านก ทำให้แอร์แบร์ได้ดินแดนกลับคืนมา (ยกเว้นแร็งส์กับล็อง) แลกกับการสวามิภักดิ์ต่อพระเจ้ารุดอล์ฟ
ต่อมาแอร์แบร์จับมือกับอูกมหาราชและวิลเลียมดาบยาว ดยุคแห่งนอร์ม็องดีปราบพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 ที่มอบเคาน์ตีล็องให้แก่รอเฌที่ 2 บุตรชายของรอเฌที่ 1 ในปี ค.ศ. 941 แอร์แบร์กับอูกมหาราชได้แร็งส์กลับคืนมาและจับกุมตัวอาร์โตได้ อูก บุตรชายของแอร์แบร์ ได้ตำแหน่งอาร์ชบิชอปกลับคืนมาอีกครั้ง การเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยอีกครั้งของกษัตริย์เยอรมนี พระเจ้าอ็อทโทที่ 1 ในวีเซ ใกล้กับลีแยฌ ในปี ค.ศ. 942 ทำให้สถานการณ์กลับมาเป็นปกติสุขอีกครั้ง
แอร์แบร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 943 ที่แซ็ง-ก็องแต็งในแอน (เมืองหลวงของเคาน์ตีแวร์ม็องดัว) ด้วยสาเหตุตามธรรมชาติ ส่วนเรื่องราวที่เขาถูกแขวนคอโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 (ดูภาพข้างบน) ในช่วงการล่าสัตว์เป็นเรื่องแต่ง บุตรชายของเขาแบ่งทรัพย์สินที่ดินอันกว้างใหญ่ไพศาลกัน แวร์ม็องดัวกับอาเมียงตกเป็นของสองบุตรชายคนโต ขณะที่รอแบร์กับแอร์แบร์ สองบุตรชายคนเล็ก ได้ครอบครองที่ดินที่กระจายตัวอยู่ทั่วช็องปาญ เมื่อรอแบร์เสียชีวิต พี่ชายของเขา แอร์แบร์ที่ 3 สืบทอดต่อที่ดินทั้งหมด บุตรชายคนเดียวของแอร์แบร์ สตีเฟน เสียชีวิตโดยไร้บุตรในปี ค.ศ. 1019–1020 จึงเป็นการสิ้นสุดสายตระกูลทางเพศชายของแอร์แบร์ที่ 2
แอร์แบร์แต่งงานกับอาเดล พระธิดาของพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ทั้งคู่มีบุตรธิดาด้วยกัน คือ
เนื้อมัตสึซากะ
เนื้อมัตสึซากะ  เป็นเนื้อวัวจากวัวที่เลี้ยงบริเวณเมืองมัตสึซากะ จังหวัดมิเอะ เนื้อมัตสึซากะเป็นเนื้อที่ได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในเนื้อวัวคุณภาพสูงสามชนิดของญี่ปุ่นร่วมกับเนื้อโคเบะจากจังหวัดเฮียวโงะและเนื้อโอมิจากจังหวัดชิงะ
แต่เดิมชาวบ้านในเมืองมัตสึซากะและบริเวณใกล้เคียงจะเลี้ยงวัวเพื่อใช้แรงงาน อย่างไรก็ตาม หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองไม่นาน เทคโนโลยีสมัยใหม่แพร่เข้ามาทำให้เกษตรกรไม่จำเป็นต้องใช้แรงงานจากสัตว์อีกต่อไป จุดประสงค์ในการเลี้ยงวัวจึงเปลี่ยนจากเพื่อใช้แรงงานเป็นเพื่อผลิตเนื้อวัว ข้อมูลอย่างเป็นทางการระบุว่าในเมืองมัตสึซากะมีเกษตรกรผู้เลี้ยงวัวที่ขึ้นทะเบียนจำนวน 108 คน เลี้ยงวัวเนื้อรวมกันประมาณ 10,000 ตัว แต่ในแต่ละปีจะมีวัวที่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานของเนื้อมัตสึซากะเพียงประมาณ 250 ตัวเท่านั้น อายุเฉลี่ยของเกษตรกรที่เลี้ยงวัวในเมืองมัตสึซากะคือ 65 ปี แม้ว่าจะมีเกษตรกรรุ่นหลังที่ยังคงเลี้ยงวัวอยู่ แต่พวกเขาได้เปลี่ยนวิธีการเลี้ยงจากแบบดั้งเดิมเป็นแบบฟาร์มขนาดใหญ่แทน
แม้ว่าเนื้อมัตสึซากะจะมีคุณภาพดีใกล้เคียงกับเนื้อโคเบะ แต่ชื่อเสียงของเนื้อมัตสึซากะกลับไม่โด่งดังเท่า สเตฟานี สตรอม คอลัมนิสต์ของเดอะนิวยอร์กไทมส์ได้เรียกเนื้อมัตสึซากะว่า "หนึ่งในความลับที่ปกปิดไว้มิดชิดที่สุดของประเทศ" ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2558 เออิจิ อิชิงากิ รองผู้ว่าราชการจังหวัดมิเอะและคณะตัวแทนได้นำเนื้อมัตสึซากะไปแนะนำให้ชาวอเมริกันรู้จักเป็นครั้งแรก โดยเลือกเมืองออร์แลนโดเนื่องจากเป็นเมืองที่นักท่องเที่ยวจากทั่วสหรัฐอเมริกานิยมเดินทางมาเยี่ยมเยือน
เนื้อวัวที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเรียกว่า "เนื้อมัตสึซากะ" ได้นั้นจะต้องเป็นเนื้อวัวญี่ปุ่นดำ  และต้องเป็นวัวเพศเมียที่ไม่เคยผสมพันธุ์และเลี้ยงในฟาร์มในเมืองมัตสึซากะหรือบริเวณใกล้เคียงเป็นเวลาไม่ต่ำกว่า 30 สัปดาห์ โดยวัวแต่ละตัวจะมีข้อมูลลายพิมพ์จมูก (อาศัยหลักการเดียวกับการพิมพ์ลายนิ้วมือ) ซึ่งจะเชื่อมโยงกับฐานข้อมูลและสามารถสืบย้อนพงศาวลีได้ ลูกวัวส่วนใหญ่นั้นไม่ได้ผสมพันธุ์ในเมืองมัตสึซากะ แต่มาจากหุบเขาทาจิมะในเขตจังหวัดเฮียวโงะซึ่งห่างออกไปประมาณ 150 กิโลเมตร ซึ่งถือเป็นแหล่งผลิตลูกวัวชั้นดีสำหรับขุนเลี้ยงเป็นวัวเนื้อต่อไป โดยเกษตรกรจะไปซื้อลูกวัวอายุประมาณ 7-8 เดือนจากแหล่งในหุบเขาทาจิมะแล้วมาเลี้ยงต่อที่ฟาร์มในเมืองมัตสึซากะ ลูกวัวพันธุ์แต่ละตัวนั้นมีมูลค่าอย่างน้อย 5 แสนเยน
วัวเนื้อสำหรับเนื้อมัตสึซากะนั้นจะได้รับการดูแลอย่างดี โดยอาหารที่ใช้ขุนเลี้ยงวัวได้แก่กากถั่วเหลือง ข้าวสาลีป่น และฟางข้าว ซึ่งเป็นอาหารที่มีกากใยสูงและทำให้กระเพาะขยายตัว และทำให้วัวกินได้มากขึ้น ซึ่งสูตรผสมอาหารที่ใช้เลี้ยงวัวจะเป็นความลับของเกษตรกรแต่ละราย นอกจากนี้เกษตรกรบางรายยังให้วัวดื่มเบียร์เพื่อช่วยให้เจริญอาหารและนวดตัววัวเพื่อให้ไขมันกระจายตัวในเนื้อได้ดีขึ้น
เนื้อวัวมัตสึซากะและเนื้อวัวอื่น ๆ ในกลุ่มเนื้อวางีวจะมีลักษณะพิเศษคือจะมีไขมันแทรกกระจายตัวในชิ้นเนื้อเป็นลวดลายเหมือนหินอ่อนซึ่งมาจากกระบวนการเลี้ยงที่ให้วัวกินอาหารกากใยสูงในช่วงต้นเพื่อขยายกระเพาะ และเปลี่ยนมาให้กินอาหารข้นเมื่อวัวโตขึ้น เว็บไซต์ประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวของจังหวัดมิเอะขนานนามเนื้อมัตสึซากะว่า "งานศิลปะแห่งเนื้อ" รสชาติของเนื้อมัตสึซากะจะใกล้เคียงกับเนื้อโคเบะ ทาดาชิ โอโนะ เชฟและเจ้าของภัตตาคารในแมนฮัตตันได้ออกความเห็นว่าเนื้อโคเบะให้ความรู้สึกเหมือนรับประทานฟัวกรา ในขณะที่เนื้อมัตสึซากะให้ความรู้สึกเหมือนรับประทานเนื้อวัวมากกว่า อาซาโกะ คิชิ นักวิจารณ์อาหารได้กล่าวถึงเนื้อมัตสึซากะว่าแม้ว่าจะมีไขมันมากกว่า แต่ยังให้ความรู้สึกเหมือนกับเนื้อนั้นไม่มีไขมันเลย
นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็มได้เปรียบเทียบปริมาณไขมันในเนื้อมัตสึซากะและเนื้อวางีวอื่น ๆ กับเนื้อวัวทั่วไป พวกเขาพบว่าเนื้อวางีวมีอัตราส่วนของไขมันไม่อิ่มตัวที่มีพันธะคู่เดี่ยวเป็นสองเท่าของไขมันอิ่มตัว ซึ่งสูงกว่าเนื้อวัวจากวัวที่เลี้ยงในสหรัฐอเมริกา
ตีโบที่ 1 เคานต์แห่งบลัว
ตีโบที่ 1  หรือ จอมหลอกลวง  เป็นเคานต์ที่ 1 แห่งบลัว, ชาทร์ และชาโตเดิง เช่นเดียวกับเคานต์แห่งตูร์