pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บ้านหนองสะใน เดิมมีคนพบ สะใน (เครื่องเป่าไล่ช้างทำมา จากเขาควาย) ในหนองน้ำ ซึ่งอยู่ทาง ทิศเหนือของหมู่บ้าน เลยตั้งชื่อ หนองน้ำว่า "หนองสะใน" เมื่อ การ ตั้งบ้านเรือนติดกับหนองน้ำ จึงตั้งชื่อ หมู่บ้านว่า "บ้านหนองสะไน
ชาวบ้านหนองสไน เป็นชาว "กะเลิง" ชนชาติพันธุ์ที่อพยพมาจากดินแดนฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง มาอยู่ที่ฝั่งขวาของแม่น้ำโขง พื้นที่ประเทศไทยในปัจจุบัน
ภาษากะเลิง เป็นภาษาที่จัดในตระกูลไท เช่นเดียวกับภาษาผู้ไท กะเลิง ไม่มี ฟ ใช้ พ แทน เช่น ไพฟ้า
อาชีพ ชาวบ้านหนองสะไน คือ ทำนา ทำสวน รับจ้าง ค้าขาย เลี้ยงสัตว์
ประเพณี วัฒนธรรม ชาวบ้านหนองสะในพากันถือประเพณีปฏิบัติ ฮีต 12 คอง 14 "ฮีตสิบสอง"หมายถึง จารีตประเพณีประจำสิบสองเดือน ซึ่งถือเป็นโอกาสดีที่ชาวบ้านจะได้มาร่วมชุมนุมและทำบุญในทุก ๆ เดือนของรอบปีและถือเป็นจรรยาของสังคม ผู้ที่ฝ่าฝืนก็จะเป็นผู้ที่ผิดฮีตหรือผิดจารีตนั่นเอง "คองสิบสี่" ที่เป็นดังแบบแผนหรือแนวทางดำเนินชีวิต แต่จะมุ่งเน้นไปทาง ศีลธรรม
อาหารพื้นบ้าน บ้านหนองสะใน เป็นตามฤดูกาล เช่น ส้มตำ ไก่ย่างลาบ ต้ม ยำ ปลาทูทอด
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ บ้านหนองสะในมีภูถ้ำพระเป็นสถานที่ ท่องเที่ยวประวัติศาสตร์และแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ บ้านหนองสะไน ตั้งอยู่บนเทือกเขาภูพาน ซึ่งมีความอุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าไม้ ไม้พรรณนานาชนิด น้ำตก ถ้ำ แก่ง หน้าผา และเพิงหน้าผาที่มีการ จารึกภาษาขอม
ผลิตภัณฑ์เด่น ผ้าย้อมครามซึ่งการทอผ้าย้อมครามมีวิธีการขั้นตอนเริ่มตั้งแต่ การเลือกพื้นที่ปลูกคราม การดูแลรักษา การย้อมคราม และยังมีผลิตภัณฑ์แปรรูปผ้าย้อมครามอีกด้วย
มาครอส F
อำเภอเต่างอย
เต่างอย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร เป็นที่รู้จักมากขึ้นเมื่อมีการเผยแพร่บทเพลง "เต่างอย" ของ จินตหรา พูนลาภ
อำเภอเต่างอยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2521 กระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลเต่างอย และตำบลบึงทวาย ออกจากการปกครองของอำเภอเมืองสกลนคร รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอเต่างอย ให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองสกลนคร และในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2523 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลเต่างอย รวมตั้งเป็นตำบลนาตาล และในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2529 ได้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลเต่างอยอีกครั้ง รวมตั้งเป็นตำบลจันทร์เพ็ญ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2534 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเต่างอย จนถึงปัจจุบัน
อำเภอเต่างอยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 32 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเต่างอยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอส่องดาว
ส่องดาว เป็นหนึ่งใน 18 อำเภอของ จังหวัดสกลนคร อยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีแนวเขาภูพานกั้นบริเวณทิศใต้ของอำเภอ
อำเภอส่องดาวตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอส่องดาวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 46 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอส่องดาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
Medlax
เจลา
เจลา  เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดกัลตานิสเซตตา แคว้นปกครองตนเองซิซิลี มีฐานะเป็นเทศบาล  ตั้งอยู่ห่างจากเมืองกัลตานิสเซตตาซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดประมาณ 84 กิโลเมตร เมืองเจลามีประชากร 77,051 คน (มิถุนายน 2551) ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากกว่าเมืองหลวงของจังหวัด และมีพื้นที่ 276 ตารางกิโลเมตร
เมืองเจลาเป็นเมืองท่าและเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญ อุตสาหกรรมหนึ่งที่สำคัญมากก็คือที่นี่มีโรงกลั่นน้ำมันปิโตรเลียม
มีเคอิล ซาคัชวีลี
มีเคอิล ซาคัชวีลี (จอร์เจีย: მიხეილ სააკაშვილი, ) เป็นนักการเมืองชาวยูเครนและอดีตนักการเมืองชาวจอร์เจียเขาเป็นอดีตประธานาธิบดีของสาธารณรัฐจอร์เจีย ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 25 มกราคม พ.ศ. 2547 ถึง 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 และได้ลงสมัครเพื่อเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกสมัยในเลือกตั้งประธานาธิบดีจอร์เจียที่จะจัดขึ้นใน พ.ศ. 2551 ซึ่งระหว่างช่วงก่อนการเลือกตั้ง นางนีนอ บูร์จานาดเซ โฆษกรัฐสภา จะทำหน้าที่รักษาการแทน
หลังจากที่หมดวาระประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2556 ซาคัชวีลี ได้ไปเป็นผู้ว่าการแคว้นโอเดสซาที่ประเทศยูเครนในปี พ.ศ. 2558 ถึงปี พ.ศ. 2559
ลิเบียนอาหรับแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 114
ลิเบียนอาหรับแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 114 (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น ลิเบียนแอร์ไลน์) เป็นเที่ยวบินพาณิชย์ของลิเบีย เดินทางจากทริโปลี มุ่งหน้าสู่ไคโร เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ระหว่างทางเกิดพายุทรายทำให้ทัศนวิสัยไม่ดี นักบินจึงทำการบินด้วยระบบอิเลคโทรนิคส์ และหลงเข้าไปในเขตยึดครองของอิสราเอลเหนือคลองสุเอซ บริเวณคาบสมุทรไซนาย และถูกสกัดกั้นโดยเครื่องบินขับไล่ แฟนทอม เอฟ-4 ของกองทัพอากาศอิสราเอล และต้องร่อนลงจอดฉุกเฉินลงบนเนินทราย ทำให้มีผู้เสียชีวิต 108 คน รอดชีวิต 5 คน รวมทั้งนักบินผู้ช่วยชาวลิเบีย
ทฤษฎีบทน้อยของแฟร์มาต์
สัจพจน์ของเบอร์แทรนด์
สัจพจน์ของเบอร์แทรนด์  เป็นทฤษฎีบทในทฤษฎีจำนวน ซึ่งกล่าวว่า สำหรับจำนวนเต็ม "n &gt; 3" ใด ๆ จะมีจำนวนเฉพาะ "p" อย่างน้อยหนึ่งตัวที่ "n &lt; p &lt; 2n - 2" (ทฤษฎีบทอีกรูปแบบหนึ่งที่อ่อนกว่าแต่สวยงามกว่าคือ สำหรับทุกจำนวนเต็ม "n &gt; 1" จะมีจำนวนเฉพาะ "p" ที่ "n &lt; p &lt; 2n")
สัจพจน์ของเบอร์แทรนด์ถูกตั้งเป็นข้อความคาดการณ์ขึ้นเป็นครั้งแรกโดย โจเซฟ เบอร์แทรนด์ ในปี พ.ศ. 2388 ต่อมา เชบีเชฟ เป็นผู้พิสูจน์ข้อคาดการณ์นี้ได้เป็นคนแรกในปี พ.ศ. 2393 บางครั้งสัจพจน์นี้จึงเรียกว่า ทฤษฎีบทของเบอร์แทรนด์-เชบีเชฟ หรือ ทฤษฎีบทของเชบีเชฟ ต่อมา รามานุจัน ได้แสดงบทพิสูจน์ที่ง่ายกว่าไว้ และ พอล แอร์ดิช ได้แสดงการพิสูจน์โดยใช้ฟังก์ชันเชบีเชฟใน พ.ศ. 2475
ซ.ต.พ.  เป็นอักษรย่อที่มักใช้ ณ ตอนจบของบทพิสูจน์ทางคณิตศาสตร์ ย่อมาจาก ซึ่งต้องพิสูจน์ (; which was to be demonstrated)
คำสลับอักษร
คำสลับอักษร หรือ อะนาแกรม หรือ แอนาแกรม ( ; ) คือข้อความเกิดจากการนำตัวอักษรในอีกข้อความหนึ่งมาเรียงสลับที่กัน เช่น "Eleven plus two" เป็นอะนาแกรมของ "Twelve plus one" หรือ "A Decimal Point" เป็นอะนาแกรมของ "I'm a Dot in Place"
มิระอิ นิกกิ
อนาแกรม
อะนาแกรม
Monopterus albus
อาร์ชดยุกโรแบร์ตแห่งออสเตรีย-เอสเต
อาร์ชดยุกโรเบิร์ตแห่งออสเตรีย, อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสต์ (พระนามเต็ม: โรเบิร์ต คาร์ล ลุดวิก แม็กซิมิเลียน ไมเคิล มาเรีย แอนตัน ฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์ โจเซฟ อ๊อตโต้ ฮิวเบิร์ต จอร์ช พิอุส โจฮัน, ภาษาอังกฤษ: Archduke Robert Karl Ludwig Maximilian Michael Maria Anton Franz Ferdinand Joseph Otto Hubert Georg Pius Johannes von Habsburg-Lorraine) ประสูติเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2458 ณ พระราชวังเชินบรุนน์ ประเทศออสเตรีย เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 และพระราชบุตรองค์ที่ 3 ในสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 และสมเด็จพระจักรพรรดินีซีต้าแห่งออสเตรีย พระองค์เป็นพระประมุขแห่งพระอิสริยยศ อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสต์; Archduke of Austria-Este ต่อจากผู้เป็นพระราชบิดา จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ พระอิสริยยศของพระองค์คือ "His Imperial and Royal Highness" Archduke Robert of Austria-Este, Prince Royal of Hungary
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับอาร์คดัชเชสมาเกอริต้าแห่งออสเตรีย-เอสต์ซึ่งเป็นพระธิดาองค์โตใน เจ้าชายอมาดิโอ้ ดยุคแห่งอ๊อสต้า และเจ้าหญิงแอนน์แห่งออลีญงส์ เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2496 ณ เมืองบรูว์ ประเทศฝรั่งเศส ทั้งสองพระองค์มีพระโอรส 3 พระองค์ และพระธิดา 2 พระองค์ รวมทั้งสิ้น 5 พระองค์ ดังนี้
อาร์ชดยุกโรเบิร์ตทรงสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ณ เมืองเบเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทรงสิริพระชันษาได้ 81 ชันษา
อ.อากาศอำนวย
อ.สว่างแดนดิน
อ.เมืองสกลนคร
อ.กุสุมาลย์
อ.กุดบาก
อ.เต่างอย
อ.ส่องดาว
อำเภอพังโคน
พังโคน เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางจังหวัดสกลนคร และเป็นอำเภอที่มีความเจริญมากอีกอำเภอหนึ่ง เป็นรองแค่เพียงอำเภอเมืองสกลนคร และอำเภอสว่างแดนดิน ถือเป็นศูนย์กลางทางด้านการค้าและการคมนาคมขนส่งทางตอนกลางของจังหวัด
อำเภอพังโคนตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอพังโคน เดิมคือ เมือง”จัมปาชนบท” โดยตามประวัติกล่าวว่า ชาวภูไทอพยพมาจากเมืองวังฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง พากันมาตั้งบ้านเรือน ใช้ชื่อว่า “บ้านจัมปา” อันเป็นนามของดอกไม้ (บ้านจัมปา ซึ่งปัจจุบันคือ บ้านนาเหมือง หมู 2 ตำบลพังโคน) โดยมีท้าวแก้ว เป็นหัวหน้า
ต่อมาปี พ.ศ. 2420 เป็นปีที่ 10 ในรัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ยกบ้านจัมปาขึ้นเป็น เมืองจัมปาชนบท ขึ้นตรงกับเมืองสกลนครและโปรดเกล้าฯแต่งตั้งให้ ท้าวแก้ว วงศ์ประทุม เป็นพระบำรุงนิคมเขต เจ้าเมืองจัมปาชนบท
พระบำรุงนิคมเขต เจ้าเมืองจัมปาชนบท เป็นผู้มองกาลไกล จึงได้ชักชวนชาวบ้านกรมการที่อยู่ในเขตแดนเมืองจัมปาชนบท ให้ทำนาเป็นอาชีพ ตัวท่านและครอบครัว ก็ทำนาเป็นตัวอย่างแก่ราษฎรทั้งหลาย ที่นาของท่านอยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศเหนือ “หนองสิม” เรียกว่า “ทุ่งนาเหมือง” มาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อครั้น พระบำรุงนิคมเขต(แก้ว) เป็นเจ้าเมืองอยู่นั้น มีกรมการเมือง ประกอบด้วย อุปราช(อุปฮาด) ราชวงศ์ ราชบุตร นอกจากนั้นยังมีตำแหน่งเมืองซ้าย เมืองขวา เมืองฮาม เมืองแสน เมืองจันทน์ ต่อมา มีการยุบเมืองให้เป็นเป็นอำเภอ เจ้าเมืองเปลี่ยนเป็น นายอำเภอ อุปราชหรืออุปฮาด เป็นปลัดอำเภอ ราชวงศ์ เป็นสมุห์บัญชี-อำเภอ และราชบุตร เป็นเสมียนอำเภอ
พระบำรุงนิคมเขต(แก้ว) เป็นต้นตระกูล “วงศ์ประทุม” เมื่อถึงแก่กรรม ท้าวคำไข ตำแหน่งอุปราช(อุปฮาด) บรรดาศักดิ์ที่พระประทุมเทวาพิทักษ์ ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้เป็นเจ้าเมืองจัมปาชนบท ในบรรดาศักดิ์ที่ พระบำรุงนิคมเขต (คำไข) สืบต่อมา
ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2445 มหาอำมาตย์โท พระยามหาอำมาตย์ธิบดี ปลัดทูลฉลองกระทรวงมหาดไทย ได้มาตรวจราชการ จึงได้สั่งเปลี่ยนแปลงาเขตการปกครองหัวเมืองเสียใหม่คือ บรรดาหัวเมืองต่าง ๆ ที่มีอาณาเขตใกล้ชิดกัน ให้ยุบลงเป็นอำเภอหรือยุบไปขึ้นกับอำเภอที่มีอาณาเขตใกล้ชิดกัน เมืองจัมปาชนบท อยู่ใกล้กับอำเภอพรรณนานิคมก็ให้ยุบโอนขึ้นกับอำเภอพรรณนานิคม
ต่อมาทางราชการได้สร้างทางหลวงแผ่นดินสายอุดรธานี – สกลนคร – นครพนม เส้นทางนี้ได้ตัดผ่านศูนย์กลางบ้านดอนพังโคน (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22 กิโลเมตรที่ 107) ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองจัมปาชนบทไปทางทิศเหนือ ประมาณ 1 กิโลเมตร จึงได้มีบรรดาชาวเมืองจัมปาชนบท พากันอพยพบ้างเมืองมาอยู่ตามแนวสองข้างทางเรียกว่า “บ้านพังโคน” หรือบ้านดอนพังโคน” ปัจจุบันมีสี่แยกทางสาย 22 ตัดกับสาย 222 และ227 ชาวบ้านเรียกสี่แยก 2 วา เนื่องจากแยกไปทางทิศเหนือ คือ อำเภอวานรนิวาส และทิศใต้ คือ อำเภอวาริชภูมิ อำเภอพังโคน
เมื่อปี พ.ศ. 2511 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งกิ่งอำเภอพังโคน โดยแบ่งท้องที่ตำบลม่วงไข่ ตำบลแร่ และตำบลไฮหย่อง แยกจากอำเภอพรรณนานิคม ทั้งนี้มีพ่อค้าประชาชนชาวอำเภอพัง-โคนได้ร่วมบริจาคเงินซื้อที่ดินจำนวน 35 ไร่ ให้เป็นสถานที่ตั้งที่ว่าการอำเภอ และศูนย์ราชการกิ่งอำเภออยู่ห่างจากสี่แยก 2 วา ไปทางทิศตะวันตกประมาณ 1 กิโลเมตร เมื่อท้องที่กิ่งอำเภอพังโคนเจริญขึ้น ทางราชการจึงมีพระราชกฤษฎีกา ยกฐานะกิ่งอำเภอพังโคน เป็น “อำเภอพังโคน” โดยแบ่งเขตการปกครอง ออกเป็น 5 ตำบล
บ้านพังโคน มีประวัติเล่ามาว่า เมื่อวันเดือนปีใดไม่ปรากฏ นครเวียงจันทน์เกิดกบฏ พวกกบฏได้ปล่อยช้างมงคลหรือพลายคำมิ่ง ตัวผู้มีงากับช้างดอ ชื่อ มิ่งมงคล ไม่มีงา และช้างพัง ชื่อโคน รวม 3 เชื่อก ของเจ้านครเวียงจันทน์ ข้ามโขงมาฝั่งของไทย เมืองเจ้านครเวียงจันทน์ไปปราบกบฏเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จึงสั่งให้บรรดาควาญช้างต้น ข้ามโขงมาตามเอาช้างมิ่งมงคลที่ปล่อยมานั้นคืน ได้ติดตามมาพบช้างที่ริมหนองอีนาง เขตท้องที่อำเภอพรรณานิคม จึงพากันจับช้างดอชื่อมิ่งมงคลที่หนองอีนางนั่นเอง
ส่วนอีก 2 เชือก คือพลายคำมิ่งกับพังโคนไปตามไปพบที่ดอนตูม ซึ่งอยู่กลางทุ่งนามีต้นตูมขึ้นอยู่มากใกล้กับหมู่บ้านจัมปา จึงจับพลายคำมิ่งได้ ส่วนช้างพับที่ชื่อโคนจับไม่ได้ จึงลงความเห็นว่าต้องใช้ปืนยิงที่เท้าให้เจ็บเสียก่อนจึงจะจับได้ เมื่อถูกยิงแทนที่จะจับได้กลับอาละวาดเป็นการใหญ่ บรรดาคราญช้างจึงลงความเห็นควรจะจับตาย จึงใช้ปืนยิงให้ตายแล้วจึงนำซากช้างพังที่ชื่อโคนมาฝังไว้ บริเวณดอนตูมแห่งนี้แล้วจึงพากันนำช้าง 2 เชือก กลับนครเวียงจันทน์
ต่อมาชาวบ้านจึงพากันเรียกดอนตูมแห่งนี้ว่า "ดอนพังโคน" ตามนามของช้างที่ชื่อ " พังโคน" และบริเวณดอนอีนางก็เรียกว่า " บ้านช้างมิ่ง" ตามนามช้าง ตลอดจนทุกวันนี้
อำเภอพังโคนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 70 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอพังโคนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
ระดับประถมศึกษา
อำเภอนิคมน้ำอูน
นิคมน้ำอูน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร
เมื่อปี 2512 กรมชลประทานได้สร้างเขื่อนน้ำอูนที่ตำบลแร่ อำเภอพังโคน ตำบลนาใน อำเภอพรรณานิคม และตำบลวาริชภูมิ อำเภอวาริชภูมิ ทำให้ราษฎรที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่น้ำท่วมต้องอพยพขึ้นไปอยู่บริเวณเชิงเขาภูพาน ที่ตำบลหนองปลิง และตำบลนิคมน้ำอูน อำเภอวาริชภูมิ จึงเกิดเป็นชุมชนขึ้นเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2518 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้งกิ่งอำเภอนิคมน้ำอูน ประกอบด้วย ตำบลหนองปลิงและตำบลนิคมน้ำอูน เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2537 ได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอนิคมน้ำอูน ประกอบด้วย 4 ตำบล คือ ตำบลหนองปลิง ตำบลนิคมน้ำอูน ตำบลสุวรรณคาม และตำบลหนองบัว
อำเภอนิคมน้ำอูนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอนิคมน้ำอูนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนิคมน้ำอูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอคำตากล้า
คำตากล้า [คำ-ตา-กฺล้า] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร
ชนที่อพยพเข้ามาอยู่ใกล้แม่น้ำสงคราม และใกล้หนองคำมีหลายกลุ่ม คือ กลุ่มนามสกุล “ศรีสุราช”  “อุประ”  “บุตรละคร” “หงษ์คละ” “โคตรชมภู”  “หล้าหิบ”
ทั้งหมด เป็นชนเผ่า”ผู้ไท”  ที่มาจากเมืองบก เมืองวัง อั่งค่ำ ประเทศลาวบริเวณแขวงคำเกิดคำม่วนหรือเมืองบ่อในปัจจุบันนี้ อพยพมาเนื่องจากความแห้งแล้ง  ต่างก็ข้ามแม่น้ำโขงมาขึ้นฝั่งที่  จังหวัด นครพนม คือ อำเภอเรณูนคร    จังหวัดมุกดาหาร ที่อำเภอคำชะอี  และอพยพ ไปกาฬสินธุ์ ที่อำเภอเขาวง
“ผู้ไท” อยู่คำตากล้า อพยพมาจาก หลายที่ดังนี้
จากเมืองเว (อำเภอเรณูนคร) คือกลุ่มนามสกุล  ศรีสุราช
จากคำชะอี (อำเภอคำชะอี)   คือกลุ่มนามสกุล   อุประ
กลุ่มที่อพยพมาจากเมืองเวนับว่าเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดมีผู้นำและมีประวัติความเป็นมา และมีหลักฐานอ้างอิงได้ ชัดเจนดังนี้
เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2420 อยู่ในช่วงสมัยรัชกาลที่ 5(ครองราชย์ พ.ศ. 2411-2453) ได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานรกรากอยู่เมืองเว แขวงไทรบุรี(อำเภอเรณูนคร จ.นครพนม) ซึ่งเป็นถิ่นของกลุ่มผู้ไทจากเมืองบกเมืองวังอพยพมาตั้งรกรากอยู่ก่อนแล้ว เมื่อปี พ.ศ. 2369  ตอนต้นรัชกาลที่ 3  และตั้งเป็นอำเภอเรณูนครอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2373
ขณะนั้นพี่ชายคนโตของกลุ่ม ชื่อ “ท้าวสีหราช”  เป็นผู้มีความสามารถ มีปัญญาเฉียบแหลม จึงได้สมัครเป็นทหาร ปฏิบัติหน้าที่ดีเด่นจนมีความดีความชอบได้รับแต่งตั้งเป็น “หลวงคำมุงคุณอาณาเขต” เป็นกรมการเมืองเว ต่อมาเกิดศึกสงครามทางฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง หลวงคำมุงคุณอาณาเขต ได้รับคำสั่งให้นำกองทัพไปปราบ แต่ไปแพ้สงครามกลับมา สาเหตุที่แพ้สงครามนั้น เพราะเกิดหดหู่ใจ เนื่องจากในขณะที่ทำการรบนั้น ท่านได้ฆ่าฟันสตรี  ซึ่งปกตินักรบโบราณจะไม่ให้คมดาบเปื้อนเลือดสตรีโดยไม่จำเป็น
ด้วยเหตุนี้ จำงทำให้เกิดท้อแท้ใจ พาทหารหนีกลับ ทางราชการถือว่ามีความผิด จึงมีคำสั่งปลดจากกรมการเมืองเว หลวงคำมุงคุณอาณาเขต เกิดความเสียใจอย่างยิ่ง หากขืนอยู่ไปก็อับอาย ลูกน้องบริวาร  จึงได้พาญาติพี่น้องอพยพหนีให้ไกลจากถิ่นเดิม ญาติพี่น้องที่ติดตามกันมามีดังนี้
ท้าวสีหราช(หลวงคำมุงคุณอาณาเขต) ,ท้าวก่ำ,ท้าวเหล็ก,ท้างกาลู,ท้าวต้อ,ท้าวไต,ท้าวม้าว,นางแพง และนางจอม ในขณะที่อพยพมานั้น มีช้าง 7 เชือก ม้า  11   ตัว  วัวต่าง 14 ตัว มาพักอยู่บริเวณอำเภอพรรณานิคม ชั่วระยะหนึ่ง แล้วได้อพยพต่อมา ทำไร่ทำนาอยู่ที่บ้านนาบัวนาเหลือง คือตำบลหนองแวงขณะนี้ ต่อมาการทำมาหากินอัตคัดฝืดเคือง เนื่องจากอยู่ห่างไกลลำน้ำ จึงได้อพยพมาอยู่ที่บ้านท่ากกแดง อำเภอเซกา  จังหวัดหนองคาย ขณะนี้ เมื่ออยู่ที่บ้านท่ากกแดง ไม่สะดวกในการทำนา จึงได้อพยพข้ามฝั่งน้ำสงครามมาตั้งเป็นหมู่บ้านคำตากล้า
เมื่อ พ.ศ. 2456  รัชกาลที่ 6 โปรดให้ตราพระราชบัญญัตินามสกุล  จึงด้จดทะเบียนนามสกุล เมื่อ วันที่  21  เดือนเมษายน  พ.ศ. 2459 โดย             อำมาตย์โทพระสุนทรศักดิ์  ข้าหลวงประจำจังหวัดสกลนคร เป็นผู้แต่งตั้งอาศัยนามต้นตระกูลสีหราช เปลี่ยนเป็น ศรีสุราช(ซึ่งแผลงมาจาก สีหราช ชื่อเดิมของหลวงคำมุงคุณอาณาเขต) เมื่อท้าวสีหราชถึงแก่กรรม ได้ตั้งให้ท้าวกาลูเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน โดยบ้านคำตากล้าขึ้นกับตำบลคูสะคาม อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนครเมื่อ พ.ศ. 2459  ได้แยกออกจากตำบลคูสะคาม เป็นตำบลคำตากล้า  นายไกรษร  ศรีสุราช บุตรคนที่ 4 ของหลวงคำมุงคุณอาณาเขต ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกำนันคนแรกของตำบลคำตากล้า  มีบรรดาศักดิ์เป็น”ขุนศรีสุรเกษม”
วันที่  1 ตุลาคม  2463  ตั้งโรงเรียนบ้านคำตากล้าทำการสอนที่วัดศรีบุญเรือง
การตั้งโรงเรียนครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2463   นั้นมี  ขุนศรีสุรเกษม ( นายไกรษร ศรีสุราช )   กำนันตำบลคำตากล้าในสมัยนั้นเป็นผู้อุปการะโรงเรียน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2483   ได้ย้ายสถานที่เรียนจากศาลาการเปรียญวัดศรีบุญเรือง มาอยู่ที่อาคารเรียนใหม่ที่สร้างขึ้นในที่ดินของโรงเรียนเองและ  ได้เปลี่ยนชื่อเป็น “ โรงเรียนบ้านคำตากล้า (คำตากล้าราชประชานุกูล) ”   ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2499   ทางราชการมีความประสงค์ที่จะให้โรงเรียนมีชื่อที่เหมาะสมกับกาลสมัย จึงได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น
“ โรงเรียนบ้านคำตากล้า ” ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนอนุบาลคำตากล้า"
ปีพ.ศ. 2517 ตำบลคำตากล้าได้รับการยกฐานะให้เป็นกิ่งอำเภอคำตากล้า   และเป็นอำเภอคำตากล้าจนถึงปัจจุบันนี้
อำเภอคำตากล้าตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอคำตากล้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 61 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอคำตากล้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอบ้านม่วง
บ้านม่วง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร
ท้องที่อำเภอบ้านม่วง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอวานรนิวาส ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านม่วง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2511 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 19 มีนาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบ้านม่วง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
อำเภอบ้านม่วงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอบ้านม่วงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 98 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบ้านม่วงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อำเภอเจริญศิลป์
เจริญศิลป์ เป็นอำเภอหนึ่งในจำนวน 18 อำเภอของจังหวัดสกลนคร
อำเภอเจริญศิลป์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเจริญศิลป์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเจริญศิลป์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
มุโต้ ยูกิ
มุโต้ ยูกิ หรือ ยูกิ มุโต้  เป็นตัวละครสมมติที่สร้างโดยคาซูกิ ทากาฮาชิ และเป็นตัวละครเอกของเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ ยูกิเป็นเด็กหนุ่มมัธปลายที่ชอบเล่นการเกมวันหนึ่งได้ไขปริศนาอียิปต์โบราณที่รู้จักกันในชื่อตัวต่อพันปี ด้วยแรงอธิษฐานอันแรงกล้าที่อยากจะได้เพื่อนสนิท และได้ปลุกวิญญาณฟาโรห์ที่ชื่อ อาเทม  หรือ ยูกิด้านมืด  ในระหว่างเนื้อเรื่องยูกิจะสร้างมิตรภาพกับตัวละครประกอบ, ตอบโต้กับอาเทม, และเรียนรู้ความลับของอาเทม นอกเหนือจากเกมกลคนอัจฉริยะแฟรนไซส์ ยูกิได้ปรากฏตัวในวิดีโอเกมดังกล่าว จัมป์ซูเปอร์สตาส์, จัมป์อัลทิเมตสตาส์, และจัมป์ฟอร์ซ
การออกแแบบ.
บุคลิกภาพของตัวละคร.
ยูกิเป็นเด็กหนุ่มมีนิสัยใจดีและไร้เดียงสา เขาเก่งเกมประเภทปริศนาคำทาย, ปริศนาตัวต่อ, และโดยเฉพาะเกมดูเอลมอนสเตอร์ ในตอนที่ชาดีห์ใช้กุญแจพันปีเปิดห้องแห่งจิตใจของยูกิ ในห้องนั้นไร้ซึ่งความคิดชั่วแต่เต็มใปด้วยความบริสุทธิ์ นี้ไม่ได้หมายความว่ายูกิจะไม่โกรธใครเลย แต่ยูกิยินดีที่จะให้อภัยพวกเขา และยูกินั้นเกลียดการวิวาทและการใช้กำลัง
มุโต้ ยูกิไม่เหมื่อนกับอาเทมตรงที่เขาไม่มีปัญหากับการพ่ายแพ้ ซึ่งเขายินดีที่จะแพ้ถ้ามันหมายถึงการช่วยเหลือคู่แข่งของเขา ยูกิมักจะขาดความมั่นใจในความสามารถของเขา แต่เวลาภายไปในเนื้อเรื่องยูกิเริ่มมีความมั่นใจและแน่นอนมากขึ้น นอกจากนี้ยูกิยังยินดีที่จะสละชีวิตของตนเองถ้ามันหมายถึงการช่วยชีวิตผู้อื่นเช่นโจวโนะอุจิหรืออาเทม
การสร้างและการพัฒนา.
"คาซูกิ ทากาฮาชิ" ได้ให้ความสนใจในเกมมาโดยตลอด โดยอ้างว่าเป็นเด็กที่ติดเกมและยังคงสนใจเกมในขณะที่ผู้ใหญ่ เขาชอบเล่นเกมที่มีผู้เล่นกลายเป็นฮีโร่ โดยตัดสินใจให้ "เกมกลคนอัจฉริยะ" เป็นเหมือนเกมดังกล่าวที่มี ยูกิเป็นเด็กที่อ่อนแอเมื่อเล่นเกมจะกลายเป็นฮีโร่ มิตรภาพคือธีมหลักที่สำคัญของเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ ซึ่งทากาฮาชิได้ระบุไว้ว่าชื่อตัวละครของ "ยูกิ" และ "โจวโนะอุจิ" มีพื้นฐานมาจากคำว่ายูโจว yūjō (友情) ที่หมายถึง "มิตรภาพ" ทากาฮาชิคิดว่าเด็กทุกคนใฝ่ฝันที่จะอยากแปลงร่างได้ (変身) ซึ่งทำให้ยูกิแปลงร่างเป็นยูกิอีกคน (ยูกิด้านมืด) ทำให้นิสัยเปลี่ยนไปเป็นผู้เล่นเกมที่ฉลาดและไร้เทียมทาน เพื่อเป็นสิ่งดึงดูดสำหรับเด็ก
ไมฮิเมะ
อ.พังโคน
อ.นิคมน้ำอูน
ไมโอโตเมะ
อ.คำตากล้า
อ.บ้านม่วง
อ.เจริญศิลป์
คาสิโอ
บริษัท คาสิโอ คอมพิวเตอร์ จำกัด  เป็นบริษัทที่ผลิตเครื่องมือและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของญี่ปุ่น สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงโตเกียว ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1946 คาสิโอมีชื่อเสียงในด้านการผลิตเครื่องคิดเลข เครื่องเสียง พีดีเอ กล้องถ่ายรูป เครื่องดนตรี และนาฬิกาข้อมือ เมื่อปี ค.ศ. 1957 คาสิโอเป็นรายแรกของโลกที่ผลิตและจำหน่ายเครื่องคิดเลขไฟฟ้าขนาดกะทัดรัด
คาสิโอก่อตั้งขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1946 โดยทาดาโอะ คาชิโอะ  วิศวกรผู้เชี่ยวชาญในสาขาเทคโนโลยีสิ่งทอ ผลิตภัณฑ์หลักชิ้นแรกของคาชิโอะคือแหวนที่ใช้สำหรับจับบุหรี่ เรียกว่า "ยูบิวะไพป์" ซึ่งทำให้ผู้สวมสามารถสูบบุหรี่ได้หมดทั้งมวนโดยที่ไม่ต้องถือเอง เนื่องจากประเทศญี่ปุ่นในขณะนั้นได้เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง บุหรี่จึงเป็นของที่มีค่า สิ่งประดิษฐ์ของคาชิโอะจึงประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง
หลังจากที่คาชิโอะและน้องชายของเขาได้พบเห็นเครื่องคิดเลขที่ทำงานด้วยไฟฟ้าในงาน "Business Show" ครั้งที่หนึ่งที่กินซะ โตเกียว ในปี ค.ศ. 1949 พวกเขาเล็งเห็นถึงโอกาสเพิ่มรายได้อื่นนอกจากการขายยูบิวะไพป์ โดยการสร้างเครื่องคิดเลขของพวกเขาขึ้นมาเอง เครื่องคิดเลขส่วนใหญ่ในสมัยนั้นทำงานด้วยเฟือง และใช้งานด้วยการหมุนด้วยมือหรือมอเตอร์ คาชิโอะผู้ซึ่งมีความรู้ทางด้านอิเล็กทรอนิกส์มาบ้าง จึงเริ่มประดิษฐ์เครื่องคิดเลขโดยใช้ขดลวดโซเลนอยด์ เครื่องคิดเลขขนาดเท่าโต๊ะหนังสือจึงสร้างสำเร็จในปี ค.ศ. 1954 นับเป็นเครื่องคิดเลขที่ทำงานด้วยเครื่องจักรกลผสมกับไฟฟ้าเครื่องแรกของญี่ปุ่น นวัตกรรมที่สำคัญอย่างหนึ่งในเครื่องคิดเลขของเขาคือ การดัดแปลงแผงปุ่มตัวเลขให้เหลือแค่ 10 ปุ่ม จากเดิมที่มีตัวเลขวางเรียงกันทุกหลัก (เช่นหลักหน่วยก็มี 1-9 หลักสิบก็มี 10-90 หลักร้อยก็มี 100-900 ฯลฯ) และนวัตกรรมอีกอย่างหนึ่งคือการลดหน้าต่างแสดงผลให้เหลือเพียงช่องเดียว เทียบกับเครื่องอื่นๆ ที่มีสามช่อง (ได้แก่ช่องสำหรับตัวตั้งสองตัวและช่องแสดงผลลัพธ์)
ในปี ค.ศ. 1957 คาสิโอได้วางจำหน่ายเครื่องคิดเลขขนาดกะทัดรัดรุ่น "14-A" ในราคา 485,000 เยน ซึ่งทำงานด้วยไฟฟ้าเพียงอย่างเดียวเป็นเครื่องแรกของโลก โดยใช้เทคโนโลยีรีเลย์เป็นพื้นฐาน และในปีเดียวกันนี้ คาสิโอได้ยกระดับขึ้นเป็นบริษัท คาสิโอ คอมพิวเตอร์ จำกัด
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 คาสิโอได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างมาก จากการจำหน่ายเครื่องมือเครื่องใช้อิเล็กทรอนิกส์และเครื่องดนตรีคีย์บอร์ดไฟฟ้า
เชย์ กิฟเวน
เชย์มัส จอห์น เจมส์ กิฟเวน หรือ เชย์ กิฟเวน (, เกิด 20 เมษายน ค.ศ. 1976) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวไอริชตำแหน่งผู้รักษาประตู
เชย์ กิฟเวน เกิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1976 ที่ลิปฟอร์ดในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ เป็นผู้รักษาประตูที่เป็นนักเตะฝึกหัดของเซลติกในระหว่างปีที่เล่นให้กับเซลติก (ค.ศ. 1993 - ค.ศ. 1994) เขาไม่ได้รับโอกาสมากนัก เนื่องจากอายุยังน้อย เขาจึงย้ายไปร่วมทีมแบล็กเบิร์นในที่สุด
หลังจากยังทีมเขาก็ยังมีโอกาสไม่มาก เขาจึงเซ็นสัญญากับ สวินดอนทาวน์ และ ซันเดอร์แลนด์ ด้วยสัญญายืมตัว และได้ลงเล่นมากขึ้น หลังจากนั้นกิฟเวนก็เซ็นสัญญาย้ายไปร่วมทีมนิวคาสเซิล
ในฟุตบอลโลก 2002 กิฟเวนได้รับความไว้วางใจให้เป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมชาติไอร์แลนด์ และสร้างผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ก็พ่ายแพ้ด้วยการดวลจุดโทษกับทีมชาติสเปน ทำให้ทีมชาติไอร์แลนด์ตกรอบอย่างน่าเสียดาย
กิฟเวนมีชื่อเป็นนักเตะยอดเยี่ยมของ พีเอฟเอ ในปี 2002 และ 2006 ด้วย
วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 กิฟเวนผ่านการตรวจร่างกายกับแมนเชสเตอร์ซิตี และเซ็นสัญญาเป็นเวลา 4 ปีครึ่ง ด้วยค่าตัว 7 ล้านปอนด์ โดยกิฟเวนได้สวมเสื้อหมายเลข 37 แต่ปัจจุบันได้เปลี่ยนเป็นหมายเลข 1 แล้ว
กิฟเว่นเป็นผู้เล่นที่ลงสนามให้ทีมชาติไอร์แลนด์มากทีสุดถึง 125 นัด โดยค่าจ้างทั้งหมดที่เขาได้รับจากการลงสนามในการแข่งขันระดับชาติเขาได้มอบให้กับองค์กรเพื่อการกุศล
วันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 2012 กิฟเว่นได้ประกาศผ่านทวิตเตอร์ส่วนตัวของเขาเกี่ยวกับการแขวนถุงมือให้กับทีมชาติว่า "การได้รับใช้ชาติเป็นประสบการณ์อันล้ำค่าที่มิอาจลืมเลือน"
379||0||34||0||14||0||64||0||491||0
อำเภอพรรณานิคม
พรรณานิคม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร
เมื่อปี พ.ศ. 2387 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะ "บ้านพังพร้าว" ขึ้นเป็นเมืองพรรณา ขึ้นกับเมืองสกลนคร ต่อมาในปี พ.ศ. 2445 ทางราชการได้เปลี่ยนระเบียบการปกครองใหม่ เมืองพรรณานิคม จึงได้เปลี่ยนเป็น "อำเภอพรรณานิคม" ขึ้นกับจังหวัดสกลนครมาจนถึงทุกวันนี้
อำเภอพรรณานิคมตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอพรรณานิคมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 135 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพรรณานิคมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
มหาวิทยาลัยซีหนาน
มหาวิทยาลัยซีหนาน ( , ) ตั้งอยู่ที่เขตเป่ยเป้ย มหานครฉงชิ่ง ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1906 ปัจจุบันมีนักศึกษากว่า 80,000 คน คณาจารย์ 2,650 คน เปิดสอนหลักสูตรสาขาวิชาต่างๆ หลายหลาก ครอบคลุม 336 หลักสูตร เฉพาะสาขาวิชาภาษาจีนนั้นมีการสอนถึงระดับปริญญาเอก จัดเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำอันดับต้นๆ ของประเทศ มีศักยภาพทางการวิชาการและวิจัยในระดับสูง และมีผลงานเป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ
นอกจากมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันและตั้งอยู่ไม่ห่างจากใจกลางเมืองแล้ว มหาวิทยาลัยซีหนานยังมีสภาพแวดล้อมร่มรื่นงดงาม รายล้อมด้วยมีสิ่งปลูกสร้างที่มีเอกลักษณ์เฉพาะและพรรณไม้นานาชนิด จนได้รับการขนานนามว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ
อำเภอโคกศรีสุพรรณ
โคกศรีสุพรรณ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร
อำเภอโคกศรีสุพรรณตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลตองโขบ ตำบลเหล่าโพนค้อ และตำบลด่านม่วงคำ ออกจากการปกครองของอำเภอเมืองสกลนคร รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอโคกศรีสุพรรณ และในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2525 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลเหล่าโพนค้อ รวมตั้งเป็นตำบลแมดนาท่ม จนกระทั่งเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2535 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโคกศรีสุพรรณ จนถึงปัจจุบัน
อำเภอโคกศรีสุพรรณแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโคกศรีสุพรรณประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอโพนนาแก้ว
โพนนาแก้ว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร
อำเภอโพนนาแก้วเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองสกลนคร ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539
อำเภอโพนนาแก้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอโพนนาแก้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโพนนาแก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อาเทม
สิบสาม (สุนัข)
คุณสิบสาม (เกิด 13 ธันวาคม พ.ศ. 2530 - ตาย 7 มกราคม พ.ศ. 2546) เป็นสุนัขทรงเลี้ยงในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์