pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทะเลแคริบเบียน (, หรือ ; ) เป็นทะเลเขตร้อนในซีกโลกตะวันตก ส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติก ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอ่าวเม็กซิโก ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของแผ่นเปลือกโลกแคริบเบียน โดยทางทิศใต้จดทวีปอเมริกาใต้ ทางทิศตะวันตกและทิศใต้จดประเทศเม็กซิโกและอเมริกากลาง และทางทิศเหนือและทิศตะวันออกจดหมู่เกาะแอนทิลลีส ได้แก่ เกาะคิวบา เกาะฮิสปันโยลา เกาะจาเมกา และเกาะเปอร์โตริโกในหมู่เกาะเกรตเตอร์แอนทิลลีสทางทิศเหนือ ส่วนหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส (เช่น เกาะแองกวิลลา เกาะดอมินีกา เกาะเซนต์ลูเชีย) อยู่ทางทิศตะวันออก พื้นที่ทั้งหมดของทะเลแคริบเบียน หมู่เกาะต่าง ๆ ในทะเลนี้ และชายฝั่งที่ติดต่อกัน รวมเรียกกันในชื่อภูมิภาคแคริบเบียน
ทะเลแคริบเบียนเป็นหนึ่งในทะเลที่ใหญ่ที่สุด มีเนื้อที่ประมาณ 2,754,000 ตารางกิโลเมตร (1,063,000 ตารางไมล์) จุดที่ลึกที่สุดของทะเลนี้คือ Cayman Trough อยู่ระหว่างคิวบากับจาเมกา ที่ความลึก 7,686 เมตร (25,220 ฟุต) ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล ชายฝั่งแคริบเบียนมีอ่าวอยู่หลายแห่ง เช่น อ่าวเวเนซุเอลา อ่าวดาริเอน อ่าวโมสกิโตส และอ่าวฮอนดูรัส
อัญชัญ
ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา
ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา  เป็นชื่อธรณีวิทยาทางทะเลของร่องลึกก้นสมุทรที่ลึกที่สุดในโลก และเป็นจุดที่ต่ำที่สุดของเปลือกโลกเท่าที่ทราบกันในปัจจุบัน ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนามีตำแหน่งอยู่ที่ก้นมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันตกเฉียงเหนือ และอยู่ในแนวตะวันออกและแนวใต้ของหมู่เกาะมาเรียนา ณ พิกัด 11° 21’ เหนือ และ 142° 12’ ตะวันออก ใกล้เกาะกวม
ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนาเป็นแนวเขตที่แผ่นธรณีแปรสัณฐาน หรือที่เรียกชื่อในภาษาอังกฤษว่า "Tectonic Plates" สองแผ่นมาชนกัน ณ บริเวณเขตมุดตัวของเปลือกโลก (subduction zone) โดยแผ่นธรณีแปซิฟิก เป็นฝ่ายลอดลงไปใต้แผ่นธรณีมาเรียนา ก้นของร่องลึก ณ จุดนี้ที่มีชื่อเรียกว่า "แชลเลนเจอร์ดีป" (Challenger Deep) อยู่ลึกกว่าความสูงของยอดเขาเอเวอเรสต์ที่อยู่บนแผ่นดิน ความลึกมากสุดของร่องที่วัดได้ ณ จุดนี้ ลึกมากถึง 10,911 เมตรจากระดับน้ำทะเล และหากวัดละติจูดและ ส่วนอ้วนจากแรงเหวี่ยงแถบเส้นศูนย์สูตร (equatorial bulge) จะได้ระยะของจุดลึกสุดของร่องได้ 6,366,400 เมตรจากจุดใจกลางของโลก ในขณะที่มหาสมุทรอาร์กติกซึ่งมีความลึกมากที่สุดประมาณ 4,500 เมตร แต่เมื่อวัดพื้นผิวก้นมหาสมุทรถึงจุดใจกลางโลกกลับได้ระยะ 6,353,000 เมตร ใกล้จุดใจกลางโลกมากกว่าร่องลึกบาดาลมาเรียนาถึง 13 กิโลเมตร
ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนานี้ได้รับการสำรวจพบใน พ.ศ. 2494 โดยเรือของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาชื่อแชลเลนเจอร์ซึ่งได้ใช้ชื่อเรือนี้เรียกจุดลึกสุดดังกล่าว เรือแชลเลนเจอร์ 2 ใช้เครื่องวัดเสียงสะท้อน (echo sounding) วัดความลึกได้ 5,960 ฟาทอม (11,022 เมตร) ณ พิกัด 11° 19’ เหนือ 142° 15’ ตะวันออก การวัดเสียงสะท้อนนี้ได้กระทำซ้ำโดยใช้หูฟังเสียงสะท้อนกลับในขณะที่เข็มเสียงลากผ่านระยะความลึกที่ความเร็วของเสียงค่อย ๆ ต่างกันตามความหนาแน่นของน้ำตามความลึก ในขณะเดียวกันที่ตัวเครื่องวัดเสียงสะท้อนก็ได้ใช้นาฬิกาจับเวลาชนิดมือถือจับด้วย ด้วยวิธีที่ฉลาดนี้ทำให้ต้องหักความลึกจากการคำนวณความต่างออกไป 20 ฟาทอม ตัวเลขเป็นทางการจึงได้รับการรับรองที่ 5,940 ฟาทอม หรือ 10,863 เมตร
ใน พ.ศ. 2500 เรือของกองทัพเรือสหภาพโซเวียตชื่อ วีเตียซ (Vityaz) ได้รายงานความลึกที่ 10,034 เมตร โดยตั้งชื่อว่า "หลุมกลวงมาเรียนา" (Mariana Hollow) ใน พ.ศ. 2503 สเปนเซอร์ เอฟ. แบร์ด บันทึกความลึกมากสุดได้ 10,915 เมตร ใน พ.ศ. 2527 รัฐบาลญี่ปุ่นส่งเรือสำรวจที่ออกแบบพิเศษชื่อ "ทะกุโย" (Takuyō - 拓洋) ลงไปสำรวจร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนาและเก็บข้อมูลโดยใช้ลำแสงแคบหลายลำแสง
ร่วม ได้ความลึกที่ 10,924 เมตร ความลึกที่แม่นยำที่สุดได้จากการสำรวจของเรือดำนำลึกอีกลำหนึ่งชื่อ "ไคโก" (Kaikō - かいこう) เมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2538 ได้ความลึกที่ 10,911 เมตร
สำหรับการดำน้ำลึกที่ไม่เคยมีมาก่อนทำโดยยานสำรวจน้ำลึก (bathyscaphe) ของกองทัพเรืออเมริกันชื่อ "ทรีเอสต์" (Trieste) โดยสามารถดำลงถึงก้นร่องลึกได้สำเร็จเมื่อเวลา 13.06 น. ของวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2503 โดยนายทหารเรือชื่อเรือตรีดอน วอลช์ (Don Walsh) และลูกเรือชื่อ ชาก ปีการ์ (Jacques Piccard) มีการใช้ลูกเหล็กกลมเป็นตัวอับเฉาและใช้น้ำมันเบนซินเป็นตัวทำให้ลอย อุปกรณ์บนยานแสดงความลึกที่ 11,521 เมตร แต่ได้ปรับแก้ภายหลังเป็น 10,916 เมตร ณ จุดท้องร่องลึก ทั้งสองประหลาดใจที่มองเห็นปลาตัวแบนขนาดยาวประมาณ 30 เซนติเมตร รวมทั้งกุ้ง ปีการ์ให้ความเห็นว่าพื้นร่องลึกแลดูเบาและใสที่เกิดจากซากไดอะตอมดึกดำบรรพ์ที่ปูดขึ้นมา
ความกดดันของน้ำที่ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนามีแรงกดดันประมาณ 1,086 บาร์ หรือบรรยากาศ (15,751 psi) หรือประมาณมากกว่า 1,000 เท่าของบรรยากาศทั่วไปบนผิวโลกที่ระดับน้ำทะเล
จุดดับ
จุดมืด
Megaman
อักษรเบรล
รถไฟฟ้ามหานคร
รถไฟฟ้ามหานคร  เป็นระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ที่ดำเนินการโดยการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย (รฟม.) เป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนทางรางในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล นอกเหนือไปจากระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนอื่น ได้แก่ ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานคร (รถไฟฟ้าบีทีเอส) ของกรุงเทพมหานคร (กทม.) และโครงการระบบรถไฟชานเมือง (สายสีแดง) ของการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.)
รถไฟฟ้ามหานครที่เปิดให้บริการแล้วในปัจจุบันได้แก่ สายเฉลิมรัชมงคล (สายสีน้ำเงิน) และสายฉลองรัชธรรม (สายสีม่วง)
โครงการรถไฟฟ้ามหานครที่ดำเนินงานในปัจจุบัน.
โครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล เป็นโครงการรถไฟฟ้าวงแหวนที่มีเส้นทางทั้งบนดิน และใต้ดิน ระยะทางรวมทั้งโครงการอยู่ที่ 55 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นของโครงการที่สถานีพุทธมณฑลสาย 4 ซึ่งเป็นสถานียกระดับในพื้นที่ จ.สมุทรสาคร จากนั้นเข้าสู่เขตกรุงเทพมหานคร ฝั่งธนบุรี และมาเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ที่สถานีบางหว้า ก่อนจะมาเจอกับสถานีท่าพระ ซึ่งเป็นสถานีใหญ่รวมเส้นทางของสายเฉลิมรัชมงคลเข้าด้วยกัน หลังจากผ่านสถานีท่าพระ เส้นทางจะเปลี่ยนเป็นเส้นทางใต้ดินที่สถานีอิสรภาพ ก่อนจะวิ่งลอดใต้แม่น้ำเจ้าพระยาที่ความลึกกว่า 25 เมตร เพื่อเข้าสู่ฝั่งพระนคร รวมเส้นทางกับรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรมส่วนต่อขยายเตาปูน-ราษฎร์บูรณะ ที่สถานีสามยอด และเข้าสู่สถานีหัวลำโพงซึ่งเป็นสถานีเชื่อมต่อกับโครงการรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อนด้วย เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส อีกครั้งที่สถานีสีลม และสถานีสุขุมวิท ก่อนจะเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อนอีกครั้งที่สถานีเพชรบุรี รวมเส้นทางกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ที่สถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสายสีเหลือง ที่สถานีลาดพร้าว และเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท อีกครั้งที่สถานีพหลโยธิน และสถานีสวนจตุจักร ก่อนเข้าสู่สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์เพื่อเชื่อมต่อกับโครงการรถไฟฟ้าชานเมือง หลังออกจากสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ เส้นทางจะเปลี่ยนเป็นรถไฟฟ้ายกระดับอีกครั้ง และรวมเส้นทางกับรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรมส่วนเหนือที่สถานีเตาปูน ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาไปฝั่งธนบุรีอีกครั้งที่สถานีบางโพ เลี้ยวเข้าถนนจรัญสนิทวงศ์ไปทางทิศใต้ จากนั้นยกระดับข้ามทางคู่ขนานลอยฟ้าบรมราชชนนี ที่ความสูง 24 เมตร เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน และรวมเส้นทางกับสายสีส้มอีกครั้งที่สถานีบางขุนนนท์ ก่อนจะสิ้นสุดเส้นทางของทั้งโครงการที่สถานีท่าพระ จากนั้นรถไฟฟ้าจะตีรถกลับและวิ่งเส้นทางเดิม
จุดประสงค์ของโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ตามแผนแม่บทคือเป็นเส้นทางสำหรับใช้เดินทางระยะสั้น เพื่อเชื่อมต่อกับโครงการรถไฟฟ้าอีกระบบหนึ่ง ซึ่งสายเฉลิมรัชมงคลเมื่อเปิดให้บริการทั้งโครงการ จะมีสถานีเชื่อมต่อกับโครงการรถไฟฟ้าสายอื่นๆ ทั้งหมด 15 สถานี ซึ่งถือว่ามากที่สุดในแผนแม่บท โดยปัจจุบันสายเฉลิมรัชมงคล เปิดให้บริการในเส้นทางท่าพระ-บางซื่อ-หลักสอง โดยเป็นเส้นทางยกระดับจากสถานีท่าพระไปจนถึงสถานีเตาปูน จากนั้นเปลี่ยนเป็นเส้นทางใต้ดินในช่วงบางซื่อ-อิสรภาพ และเปลี่ยนเป็นเส้นทางกลับเป็นยกระดับอีกครั้งที่สถานีท่าพระไปจนถึงสถานีหลักสอง ให้บริการโดย บริษัท ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน) โดยในอนาคตโครงการยังมีแผนขยายเส้นทางไปยังสถานีพุทธมณฑลสาย 4 ด้วย
รถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม.
โครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม เป็นโครงการรถไฟฟ้าที่มีเส้นทางในแนวทิศตะวันตกเฉียงเหนือ-ทิศใต้ของกรุงเทพฯ มีโครงสร้างทั้งบนดิน และใต้ดิน ระยะทางรวมทั้งโครงการอยู่ที่ 43 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นของโครงการจากชานเมืองที่ สถานีคลองบางไผ่ บนถนนกาญจนาภิเษก ในพื้นที่ อ.บางบัวทอง จ.นนทบุรี จากนั้นตีโค้งเข้าถนนรัตนาธิเบศร์ ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาที่สถานีไทรม้า-สะพานพระนั่งเกล้า เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสายสีชมพู และรถไฟฟ้าสายสีน้ำตาลที่สถานีศูนย์ราชการนนทบุรี จากนั้นเข้าสู่เขตกรุงเทพมหานครฝั่งพระนคร เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อนที่สถานีบางซ่อน และเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลที่สถานีเตาปูน จากนั้นเส้นทางของส่วนต่อขยายส่วนใต้จะลดระดับเป็นเส้นทางใต้ดินที่สถานีรัฐสภา ใกล้กับรัฐสภาแห่งใหม่ เส้นทางจะเข้าสู่เขตกรุงเก่า เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อนอีกครั้งที่สถานีสามเสน เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้มส่วนตะวันตกที่สถานีอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย และรวมเส้นทางกับรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลส่วนใต้อีกครั้งที่สถานีสามยอด ก่อนลอดใต้แม่น้ำเจ้าพระยาในแนวขนานกับสะพานพระปกเกล้า เข้าสู่ฝั่งธนบุรีที่สถานีสะพานพุทธ เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงเข้มที่สถานีวงเวียนใหญ่ จากนั้นเส้นทางจะเปลี่ยนเป็นรถไฟฟ้ายกระดับอีกครั้ง และสิ้นสุดทั้งโครงการที่สถานีครุใน บริเวณใต้สะพานกาญจนาภิเษก
จุดประสงค์ของโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรมตามแผนแม่บทคือ เป็นเส้นทางสำหรับใช้เชื่อมต่อระหว่าง จ.นนทบุรี และ จ.สมุทรปราการ ให้เข้าสู่เขตใจกลางเมืองในกรุงเทพมหานครได้อย่างรวดเร็ว โดยปัจจุบันสายฉลองรัชธรรมเปิดให้บริการในเส้นทางคลองบางไผ่-เตาปูน โดยบริษัท ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน) และกำลังอยู่ในระหว่างการดำเนินการประมูลเพื่อก่อสร้างส่วนต่อขยายส่วนใต้ภายในปี พ.ศ. 2561
โครงการรถไฟฟ้ามหานครที่กำลังก่อสร้าง.
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีชมพู.
เป็นโครงการระบบรถไฟฟ้ายกระดับแบบรางเดี่ยวช่วงแคราย-มีนบุรี ยกระดับบนถนนติวานนท์, แจ้งวัฒนะ และรามอินทรา ระยะทาง 34.5 กิโลเมตร เป็นระบบขนส่งมวลชนเชื่อมต่อระหว่างชานเมืองด้านทิศเหนือของกรุงเทพมหานครกับ จ.นนทบุรี และชานเมืองด้านทิศตะวันออกที่เขตมีนบุรี รวมทั้งเป็นระบบขนส่งมวลชนที่จะรองรับประชาชนที่จะมาติดต่อกับหน่วยงานราชการภายใน ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ บนถนนแจ้งวัฒนะ ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง และทดสอบระบบ
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง.
เป็นโครงการระบบรถไฟฟ้ายกระดับแบบรางเดี่ยวช่วงลาดพร้าว-สำโรง ตามแนวถนนลาดพร้าว และศรีนครินทร์ ผ่านทางแยกพัฒนาการ, ทางแยกสวนหลวง, ทางแยกศรีอุดม, ทางแยกต่างระดับศรีเอี่ยม จนถึงทางแยกศรีเทพา จากนั้นจะเลี้ยวไปตามแนวถนนเทพารักษ์ สิ้นสุดเส้นทางบริเวณสถานีสำโรง โดยเชื่อมต่อกับโครงการรถไฟฟ้าสายสีเขียว ระยะทางรวมประมาณ 30.4 กิโลเมตร ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง และทดสอบระบบ
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม.
เป็นโครงการรถไฟฟ้าช่วงมีนบุรี-บางขุนนนท์ ในแนวเส้นทางทิศตะวันออก-ตะวันตกของกรุงเทพมหานครจากเขตมีนบุรี บริเวณแยกถนนสุวินทวงศ์เข้าสู่ใจกลางเมือง ผ่าน บางกะปิ, ห้วยขวาง, ดินแดง, ราชปรารภ, ประตูน้ำ, อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย แล้วลอดใต้แม่น้ำเจ้าพระยา ไปยังโรงพยาบาลศิริราช สิ้นสุดเส้นทางที่บางขุนนนท์ เส้นทางเกือบทั้งหมดเป็นอุโมงค์ใต้ดิน ระยะทาง 37.5 กิโลเมตร ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง ช่วงศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย - มีนบุรี และอยู่ระหว่างการประมูลงานโยธา ช่วงบางขุนนนท์-ศูนย์วัฒนธรรม (ส่วนตะวันตก) รวมกับงานระบบรถไฟฟ้า และงานเดินรถไฟฟ้าและการซ่อมบำรุงของทั้งโครงการ (ช่วงบางขุนนนท์ - มีนบุรี) คาดว่าจะเริ่มก่อสร้างได้ในปี พ.ศ. 2565 และสามารถเปิดให้บริการส่วนตะวันออก (ช่วงศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย- มีนบุรี) ในปี พ.ศ. 2569 และส่วนตะวันตก(ช่วงบางขุนนนท์ -ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย) ในปี พ.ศ. 2572
โครงการรถไฟฟ้ามหานครในอนาคต.
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีน้ำตาล.
เป็นโครงการรถไฟฟ้าช่วงแคราย-เกษตร-รามคำแหง ยกระดับบนถนนติวานนท์, งามวงศ์วาน, ประเสริฐมนูกิจ และนวมินทร์ ระยะทาง 21 กิโลเมตร เป็นระบบขนส่งมวลชนเชื่อมต่อระหว่างชานเมืองด้านทิศเหนือของกรุงเทพมหานครกับ จ.นนทบุรี และชานเมืองด้านทิศตะวันออกที่เขตบางกะปิ
เกมเล่นตามบทละคร
ราชวงศ์ศรีธรรมาโศกราช
ราชวงศ์ศรีธรรมาโศกราช มีที่มาจากกษัตริย์ผู้สถาปนาอาณาจักรศรีธรรมราช (จังหวัดนครศรีธรรมราช) คือ พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช จากหลักฐานที่พบจดบันทึกไว้ในสมุดข่อยโบราณในหอสมุดแห่งชาติ มีชาวนครศรีธรรมราชท่านหนึ่งซึ่งสนใจศึกษาวิชาโหราศาสตร์ ได้ค้นคว้าพบดวงชะตาเมืองนครศรีธรรมราช สถาปนาขึ้นเมื่อวันพฤหัสบดี แรม 12 ค่ำ เดือน 3 ปีเถาะ จุลศักราช 649 ตรงกับพ.ศ. 1830 ซึ่งเป็นการสถาปนาหลังจากอาณาจักรศรีวิชัยได้ล่มสลายไปแล้ว เนื่องจากอาณาจักรศรีวิชัย มีอายุอยู่ในช่วง พ.ศ. 1000-1800
พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช มีพระอนุชา 2 พระองค์ องค์แรกพระนาม พระเจ้าจันทรภาณุ และพระเจ้าพงษาสุระ พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช ทรงสถาปนา พระนามฐานันดรตำแหน่งพระมหาอุปราช ให้พระเจ้าจันทรภาณุ เป็นพระมหาอุปราช เมื่อพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช พระเชษฐาสวรรคต องค์รอง พระเจ้าจันทรภาณุ ขึ้นเสวยราชย์แทน เป็นที่น่าสังเกตว่า หลังจากพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรศรีธรรมาราช พระองค์ก่อนสวรรคต กษัตริย์พระองค์ต่อมาก็เป็นพระเจ้าศรีธรรมาโศกราชแทน ดังเช่นเมื่อพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช พระองค์พี่สวรรคต พระเจ้าจันทรภาณุ ก็ได้รับพระนามว่า พระเจ้าศรีธรรมาราชโศกราช เช่นเดียวกัน แต่คนทั่วไป ก็มักจะเรียกจนติดปากว่า พระเจ้าจันทรภาณุ หรือในบางตำราใช้ พระเจ้าจันทรภาณุศรีธรรมาโศกราช
ราชวงศ์ศรีธรรมาโศกราช หรือราชวงศ์ปัทมวงศ์ เป็นราชวงศ์หนึ่ง ของสยามประเทศที่เคยมีอำนาจปกครอง อาณาจักรศรีธรรมาราช ซึ่งปกครองเมืองใหญ่ต่าง ๆ ในคาบสมุทรมลายู จำนวน 12 เมือง เรียกว่า เมืองสิบสองนักษัตร เมื่อสมัยสุโขทัยเรืองอำนาจ เป็นอาณาจักรไทยทางภาคเหนือและภาคกลาง อาณาจักรศรีธรรมาราช ก็มีอำนาจรุ่งเรืองทางภาคใต้ อาณาจักรศรีธรรมาราชเป็นมิตรที่ดีต่ออาณาจักรสุโขทัย มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมโดยเฉพาะพระพุทธศาสนา มีการส่งพระสงฆ์ไปยังอาณาจักรสุโขทัย เพื่อเผยแพร่พระพุทธศาสนา
ปรากฏหลักฐานเป็นที่แน่ชัดว่า อาณาจักรศรีธรรมาราชยอมเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับอาณาจักรกรุงศรีอยุธยา ในสมัยราชวงศ์สุพรรณภูมิ ที่มีราชธานีกรุงอโยธยาศรีรามเทพนคร เริ่มสถาปนาราชวงศ์ พ.ศ. 1913 - 1931, 1952 - 2112 ราชวงศ์สุโขทัย พ.ศ. 2112 -
อาณาจักรนครศรีธรรมาราช สมัยราชวงศ์ศรีธรรมาโศกราชิที่มีพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เป็นพระมหากษัตริย์ หลังทรงประกาศเอกราชจากอาณาจักรศรีวิชัยใน พ.ศ. 1773 ทรงสถาปนาเมืองหลวงแห่งใหม่แทนกรุงตามพรลิงก์ (เมืองพระเวียง) คือ นครศรีธรรมราชมหานคร ใน พ.ศ. 1830 ราชวงศ์ศรีธรรมโศกราช (ปัทมวงศ์) ปกครองอาณาจักรนครศรีธรรมราชอยู่ร้อยกว่าปีก็ได้ล่มสลายลงจากโรคห่าระบาดและสงครามกับพวกชวา สมัยท้าวอู่ทองแห่งอโยธยาที่ได้สถาปนาเป็นพระญาติกับพระเจ้าศรีธรรมโศกราช ได้ส่งพระราชโอรสและไพร่พลจากเมืองพริบพรีมาฟื้นเมืองเมืองนครศรีธรรมราชและเมืองบริวารใหม่ และได้สถาปนาราชวงศ์ศรีธรรมโศกราชมาอีกครั้งที่มีเชื้อสายจากท้าวอู่ทองแห่งอโยธยา ในต้นพุทธศตวรรษที่ 19 สมเด็จพระไชยราชาธิราช ราชวงศ์สุพรรณภูมิ โดยสมเด็จพระไชยราชาธิราชเจ้า ทรงมีพระราชบิดา สมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๑ ราชวงศ์พระร่วง พระราชมารดา ราชวงศ์สุพรรณภูมิ สมเด็จพระไชยราชาธิราชเจ้าพระองค์มีพระมเหสี 4 พระองค์ มีตำแหน่ง
ท้าวศรีจุฬาลักษณ์ ราชวงศ์พระร่วง
ท้าวศรีสุดาจันทร์ ราชวงศ์อู่ทอง
ท้าวศรีอินทรมหาเทวี ราชวงศ์ศรีธรรมาโศกราช
ท้าวอินทรสุเรนทร ราชวงศ์สุพรรณภูมิ
หนึ่งในนั้นคือพระมเหสีมาจากราชวงศ์ศรีธรรมาโศกราช ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติตั่งแต่สมัยโบราณ ที่จะให้อาณาจักรของตน มีความสัมพันธ์กันกับอีกราชอาณาจักรหนึ่ง เพื่อเป็นหนึ่งเดียวกันจะได้เกื้อหนุน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ในสมัยราชวงศ์สุพรรณภูมิแสดงให้เห็นว่าอาณาจักรนครศรีธรรมราชได้เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรอยุธยาแล้วแต่ยังสามารถปกครองตนเองอย่างเบ็ดเสร็จ และต้องถือน้ำพิพัฒน์สัตยาต่อพระมหากษัตริย์ของอาณาจักรอยุธยาด้วย
วัดถ้ำขามหรือภูขาม
ลูเคีย คุจิกิ
รายชื่อตัวละครในเทพมรณะ
ต่อไปนี้คือ รายชื่อตัวละครในเทพมรณะ ผลงานการ์ตูนของ คุโบะ ไทเทะ
คาแร็กเตอร์ของเทพมรณะ.
ในเรื่องเทพมรณะ เหล่ามนุษย์ที่ในเรื่องจะดำเนินในสังคมในประเทศญี่ปุ่น มนุษย์ในที่นี้ก็จะเหมือนกับในโลกของความเป็นจริง
โดย ทุกคนจะอาศัยกายหยาบเพื่อการมีชีวิต วิญญาณกับกายหยาบจะเชื่อมต่อกันด้วย "โซ่แห่งผลกรรม" ที่จะติดอยู่ที่ส่วนอกของวิญญาณกับกายหยาบ และถ้ามีมนุษย์คนใดได้รับผลกระทบจากการกระทำของวิญญาณ ก็อาจจะไปกระตุ้นพลังวิญญาณในตัวของเขาจนสามารถมองเห็นวิญญาณได้ หรืออาจจะมีพลังพิเศษจากพลังวิญญาณได้เช่นกัน
เมื่อมนุษย์ตาย วิญญาณของจะไม่ไปยังโซลโซไซตี้หรือนรกในทันที วิญญาณเหล่านี้เรียกว่า "พลัส (Plus) " เป็นวิญญาณของคนส่วนใหญ่ซึ่งปรากฏให้เห็นเป็นร่างมนุษย์ โดยโซ่แห่งผลกรรมที่หน้าอกจะขาดออกจากกายหยาบแล้วซึ่งเป็นสิ่งที่บ่งบอกถึง ความตายของคน ๆ นั้น และตราบใดที่ยังไม่มียมทูตมาชี้นำที่ไปให้ยังที่ ๆ ควรไป พวกเขาก็จะวนเวียนไปเรื่อย ๆ ซึ่งส่วนใหญ่เหล่าวิญญาณจะวนเวียนอยู่ในสถานที่ซึ่งตนเองตายหรือคุ้นเคย และวิญญาณเหล่านี้จะมีตัวตนอยู่ในระดับหนึ่งซึ่งในบางครั้งสามารถสัมผัสได้
ฮอลโลว์.
ฮอลโลว์ คือวิญญาณที่โซ่กรรมขาดทำให้เกิดการกัดกินจน หน้าอกเป็นรู ในที่สุดก็จะกลายร่างเป็นอสูรกาย ฮอลโลว์ทุกตนจะมีรูปลักษณ์ที่แตกต่างกันออกไป แต่ทุกตัวจะสวมหน้ากากไว้เพื่อปิดบังใบหน้าของตนและหน้ากากจะป้องกันสันดาน ดิบหรือนิสัยเก่าก่อนที่จะเป็นฮอลโลว์ เหล่าฮอลโลว์จะกินวิญญาณธรรมดาและวิญญาณของคนที่มีพลังวิญญาณสูง ซึ่งทำได้แม้แต่การฆ่าคนเพื่อเอาวิญญาณมาดับความหิวกระหาย ไม่ก็ดับความทรมาณของตนเอง โดยเหล่าฮอลโลว์แม้คนธรรมดาจะมองไม่เห็น แต่ก็มีตัวตนสัมผัสได้ ฮอลโลว์ที่มีแรงดันวิญญาณสูงจะถูกเรียกว่า "เมนอส" ซึ่งในหมู่เมนอสเองแล้ว ก็สามารถแบ่งได้อีก 3 ประเภทเช่นกัน คือ
ยมทูต  เป็นผู้ปกครองโซลโซไซตี้ ทำหน้าที่ควบคุมปริมาณวิญญาณที่ถ่ายเทระหว่างโลกมนุษย์กับโซลโซไซตี้ นอกจากนี้ยังมีภารกิจสำคัญอีกสองประการ คือ การทำพิธีส่งอัดไปยังโซลโซไซตี้ และการชำระฮอลว์โล ตัวชินิกามิเองนั้นเป็นวิญญาณ ด้วยเหตุนี้คนธรรมดาไม่สามารถมองเห็น ได้ยิน หากแต่สัมผัสชินิกามิได้ในบางครั้ง ชินิกามิทุกตนมีร่างเป็นมนุษย์ สวมชุด[[เครื่องแบบเครื่องและมีอาวุธประจำกายเรียกว่า [[#ซัมปาคุโต (ดาบผ่าวิญญาณ)|ซัมปาคุโต]] (斬魄刀 "ดาบฟันวิญญาณ" (ภาษาอังกฤษเรียก "Soul Slayer / Soul Cutter") สำหรับใช้ต่อสู้กับเฮลโลนอกจากนี้ชินิกามิยังสามารถใช้[[#คิโด|คิโด]] (มนต์ดำ, Demon Art (หรือ "วิถีมาร") ในการต่อสู้ได้อีกด้วย
และสำหรับระดับหัวหน้าแล้วยังมีการปลดปล่อยสวัดดิกะ:卍解) โดยการเรียกชื่อดาบของตนซึ่งมียมทูตจำนวนไม่มากนักที่สามารถทำได้
[[ไฟล์:Kurosaki ichigo.gif|thumb|100px|คุโรซากิ อิจิโกะ]]
[[ไฟล์:Kuchiki rukia.gif|thumb|100px|คุจิกิ ลูเคีย]]
[[ไฟล์:Sad yasutora.gif|thumb|100px|ซาโดะ ยาสึโทระ]]
[[ไฟล์:Ishida Uryu.gif|thumb|100px|อิชิดะ อุริว]]
[[ไฟล์:Inoue Orihime.gif|thumb|100px|อิโนอุเอะ โอริฮิเมะ]]
โลกมนุษย์.
โรงเรียนคาราคุระ.
[[ไฟล์:Arisawa tatsuki.gif|thumb|100px|อะริซาว่า ทัตสึกิ]]
ไวเซิร์ด (กองทัพหน้ากาก).
ไวเซิร์ด (Vizard) เป็นอดีตยมทูตขั้นหัวหน้าหน่วยและรองหัวหน้าหน่วยรุ่นแรก ๆ ที่ถูก ไอเซ็น ใช้วิชาต้องห้ามทดลอง ให้ยมทูตกลายเป็นฮอลโลว์การทดลองดูเหมือนจะล้มเหลวแต่สามารถได้ผลตามที่ ไอเซ็นต้องการ เป็นสาเหตุที่ทำให้อุราฮาระโดนป้ายความผิดและต้องหลบหนีออกจากโซลโซไซตี้มาอยู่ที่โลกมนุษย์ ซึ่งอุราฮาระได้ใช้โคเงียคุ ในการรักษาไวซาร์ดให้คงสติไว้ได้นั่นเอง ด้วยเหตุผลที่กล่าวมากลุ่มไวซาร์ดจึงมีความรู้และความเชี่ยวชาญในการต่อสู้ ขั้นสูง และจะมีพลังมากขึ้นอีกเมื่อสวมหน้ากากฮอลโลว์ และนอกจากนี้ยังรู้เรื่องราวความเป็นมาของเหตุการณ์ต่าง ๆ ในโซลโซไซตี้และฮู เอโก้ มุนโด้เป็นอย่างดี ซึ่งในโลกมนุษย์ทีปรากฏอยู่รวม 8 คนด้วยกัน
1. [[ฮิราโกะ ชินจิ]] (อดีตหัวหน้าหน่วยที่ 5)
ฮิราโกะ ชินจิเป็นอดีตหัวหน้าหน่วยที่ 5 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์มีไอเซ็นเป็นรองหัวหน้าในขณะนั้น
ดาบฟันวิญญาณ : ซาคานาเดะ
คำปลดปล่อย : จงโค่นล้ม
ลักษณะดาบ : ตัวดาบจะ มีรูกลมขนาดใหญ่ขนาดเกือบเท่าใบดาบ 5 รูเจาะเรียงกันเป็นแถวเดียวตั้งแต่ ส่วนโคนยันส่วนปลายดาบ ปลายด้ามทำเป็นรูปห่วงเหล็กขนาดใหญ่
ความสามารถของดาบฟันวิญญาณ : สามารถควบคุมประสาทสัมผัส ทำให้การรับรู้ของศัตรูตรงข้ามเป็นโลกสลับด้านและควบคุมปฏิกิริยาตอบสนองไม่ได้
บังไค : ยังไม่ปรากฏ
2. [[ซารุงากิ ฮิโยริ]] (อดีตรองหัวหน้าหน่วยที่ 12)
ซารุงากิ ฮิโยริเป็นอดีตรองหัวหน้าหน่วยที่ 12 เป็นยมทูตหญิงตัวเล็กผมสีบลอนด์ หน้าตกกระเล็กน้อย มีนิสัยโผงผาง ชอบทำหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลา
ดาบฟันวิญญาณ :คุบุกิริโอโรจิ (โอโรจิ ปลิดเศียร)
คำปลดปล่อย : จงสับ
ลักษณะดาบ : ดาบฟันวิญญาณก็เปลี่ยนรูปร่างจากดาบซามูไรธรรมดาไปเป็นดาบใบกว้างคล้ายดาบจีน แต่ใหญ่กว่าร่วมสองหรือสามเท่า ด้านคมเป็นรอยหยักๆ คล้ายซี่ฟันของอสรพิษร้าย
ความสามารถดาบฟันวิญญาณ : ยังไม่ปรากฏ
3. [[มุกุรุม่า เค็นเซย์]] (อดีตหัวหน้าหน่วยที่ 9)
4. [[คุนะ มาชิโระ]] (อดีตรองฯหน่วยที่ 9)
5. [[ยาโดมารุ ริสะ]] (อดีตรองฯหน่วยที่ 8)
6. [[ไอคาว่า เลิฟ]] (อดีตหัวหน้าหน่วยที่ 7)
7. [[โอโทริบาชิ โรจูโร่]] (อดีตหัวหน้าหน่วยที่ 3)
8. [[อุโชดะ ฮาจิเง็น]] (อดีตรองฯหน่วยวิถีมาร)
โซลโซไซตี้.
13 หน่วยพิทักษ์.
หน่วยที่ 1.
หัวหน้าหน่วย: [[เคียวราคุ ชุนซุย]]
อดีตหัวหน้าหน่วย: [[ยามาโมโตะ เก็นริวไซ]]
รองหัวหน้าหน่วย: [[อิเสะ นานาโอะ]], [[โอกิคิบะ เคนจิโร่]]
อดีตรองหัวหน้า: [[ซาซาคิเบะ โชจิโร่]]
หัวหน้า: [[ซุยฟง]]
ชื่อเดิม ฟง เชาหลิน หัวหน้าหน่วย 2 และยังควบตำแหน่งผู้บัญชาการของ "หน่วยปราบปราม" แห่ง "หน่วยลับ" ในอดีตเคยเป็นรุ่นน้องของ ชิโฮอิน โยรุอิจิ เมื่อที่โยรุอิจิยังเป็นหัวหน้าหน่วยที่ 2 วันหนึ่ง เธอได้รับข่าวว่าโยรุอิจิได้ทำการช่วยเหลือนักโทษเนรเทศอย่าง "อุราฮาร่า คิสึเกะ" จนโดนปลดจากหัวหน้าหน่วยปราบปราม ทำให้ซุยฟงแทบจะสิ้นศรัทธาในตัวของโยรุอิจิ และสาบานว่าจะจัดการโยรุอิจิด้วยตัวเอง แต่ในท้ายที่สุดซุยฟงก็ได้เผยความในใจของตนออกมา จริงๆ เธอก็ยังมีศรัทธาในตัวของโยรุอิจิอยู่มากและในตอนนั้นเธอก็ต้องการที่จะไปกับโยรุอิจิเช่นกัน
ดาบฟันวิญญาณ:ซึซึเมะบาจิ ดาบกลายเป็นคมแหลมขนาดเล็กติดที่ข้อมือและนิ้ว รูปแบบคล้ายกับเหล็กไนของแมลง เมื่อใช้อาวุธชิ้นนี้ทำร้ายเป้าหมายได้ครั้งหนึ่ง จะสร้างลายรอยสักขึ้นบนร่างของเป้าหมายบริเวณที่โจมตี ที่ชื่อ "โฮมงกะ" (บุปผาลายผึ้ง) ถ้าโจมตีที่จุดนั้นอีกครั้ง ก็จะปลิดชีพเป้าหมายได้ทันที
คำปลดปล่อยดาบ:ไล่ล่าเสียบสังหาร
รองหัวหน้า:[[โอมาเอดะ มาเระจิโยะ]]
รองหัวหน้าจอมตะกละ พกขนมก๊อบแก๊บเคี้ยวตลอดเวลา
ดาบฟันวิญญาณ:เกะเกะซึบุริ ดาบฟันวิญญาณจะกลายร่างเป็นลูกตุ้มหนามแหลม
คำปลดปล่อยดาบ:จงบดขยี้
หัวหน้าหน่วย:
อดีตหัวหน้า: [[อิชิมารุ งิน]]
อดีตหัวหน้าหน่วยที่ 3 เป็นชายตาตี่ขี้เล่นยิ้มตลอดแฝงความเจ้าเล่ห์ ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไร สนิทกับรันงิคุในฐานะเพื่อนสมัยเด็กและเป็นคนตั้งวันเกิดให้รันงิคุด้วย อดีตเป็นรองหัวหน้าของไอเซ็นมาก่อน โดยภายหลังการร่วมมือกับไอเซ็นทรยศโซลโซไซตี้ ได้ออกไปอยู่ฮูเอโกมุนโด และทรยศไอเซ็นอีกครั้งในภายหลังเพื่อแก้แค้น ปัจจุบันออกจากตำแหน่งและไปใช้ชีวิตนอกโซลโซไซตี้แล้ว
ดาบฟันวิญญาณ:ชินโซ (หอกเทวะ) ตัวดาบจะพุ่งเข้าหาเป้าหมายอย่างเร็ว
คำปลดปล่อยดาบ:เล็งสังหาร
รองหัวหน้า:[[คิระ อิซึรุ]]
เพื่อนร่วมรุ่นของ อาบาราอิ เร็นจิ และ ฮินาโมริ โมโมะ เขาคอยติดตามงิน เพื่อที่จะปกป้องไม่ให้ฮินาโมริเป็นอันตรายแต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล
ดาบฟันวิญญาณ:วาบิซึเกะ (ขออภัยโทษ) ตัวดาบจะหักงอ เมื่อไหร่ก็ตามที่ใช้ดาบฟันวัตถุนั้น วัตถุที่ถูกฟันจะเพิ่มน้ำหนักสองเท่าตามจำนวนครั้งที่ฟัน
คำปลดปล่อยดาบ:จงเชิดหน้าขึ้น
อดีตหัวหน้า: [[อุโนะฮานะ เร็ตสึ]]
หัวหน้าที่สงบเรียบร้อยและมากไปด้วยความสามารถ แต่เวลาโมโหน่ากลัว สามารถข่มได้แม้กระทั่งหน่วย 11 จัดเป็นยมทูตคนหนึ่งที่มีพลังสูงมากอีกเช่นกัน
ดาบฟันวิญญาณ:มินาซึกิ เปลี่ยนดาบเป็นกระเบนยักษ์ สามารถรักษาคนเจ็บจำนวนมากโดยการกลืนคนเจ็บเข้าไปในท้องกระเบน
คำปลดปล่อยดาบ:-
หัวหน้า: [[โคเท็ตสึ อิซาเนะ]]
พี่สาวร่างโย่งของ โคเท็ตสึ คิโยเนะ นักสู้ลำดับที่ 3 ของหน่วยที่ 13 มีความเชี่ยวชาญด้านวิถีมารเพื่อการสื่อสารภายในโซลโซไซตี้ ภายนอกจะเป็นคนแกร่ง แต่มักจะซุ่มซ่ามทำของตกบ่อย และยังชอบฝันร้ายเป็นประจำ
ดาบฟันวิญญาณ:อิเทะกุโมะ คมดาบจะงอกออกมาเป็นสามแฉก
คำปลดปล่อยดาบ: จงทะยาน
รองหัวหน้า:[[โคเท็ตสึ คิโยเนะ]]
นักสู้ลำดับ 7 : [[ยามาดะ ฮานาทาโร่]]
นักสู้ลำดับ 7 ของหน่วยที่4 เป็นเด็กหนุ่มร่างเล็ก นิสัยซุ่มซ่ามเงอะงะ ซื่อบื้อ เขาเป็นคนช่วยรักษาอิจิโกะ หลังจากการต่อสู้กับ เร็นจิอีกด้วย
ดาบฟันวิญญาณ: ฮิสะโกมารุ ตัวดาบจะกลายสภาพเป็นมีดผ่าตัด ในขณะยังไม่ปลดปล่อยดาบ เมื่อฟันแล้วจะสามารถรักษาบาดแผลได้ หากดาบมีสีแดงเมื่อไหร่จึงจะสามารถปลดปล่อยขั้นต้นได้ โดยในขั้นต้นนั้นจะปลดปล่อยบาดแผลที่ดูดซับเอาไว้จนเต็มเกจวัดออกไปทั้งหมด กลายเป็นพลังทำลายมหาศาล ซึ่งสามารถใช้ได้หนึ่งครั้งต่อหนึ่งเกจเต็ม และหลังจากนั้นพลังทำลายของฮิสะโกมารุจะต่ำมากถึงมากที่สุด
คำปลดปล่อยดาบ:จงเต็ม
หน่วยที่ 5.
อดีตหัวหน้า: [[ไอเซ็น โซสึเกะ]]
อดีตหัวหน้าหน่วย 5 ดูจากภายนอกเหมือนจะเป็นคนจิตใจดี แท้จริงแล้ว เขาเป็นตัวการและผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดของเหตุการณ์บุกโซลโซไซตี้ โดยเป้าหมายของเขาก็คือ "โฮเคียคุ" ที่ซ่อนอยู่ภายในตัวของคุจิกิ ลูเคีย เขาเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้ฮอว์โลว์กลายเป็นอารันคาร์ได้โดยใช้โฮเคียคุ ปัจจุบันเป็นหัวหน้าของเหล่าอารันคาร์ เตรียมการใช้โฮเคียคุในการสร้างกุญแจราชันย์ เพื่อไปยังอีกมิตินึงที่มีราชันย์วิญญาณซึ่งเป็นเป้าหมายของตนอยู่
ดาบฟันวิญญาณ:เคียว ขะซุยเงสึ(กระจก บุปผา จันทรา วารี) สามารถสร้างภาพลวงตาได้ มีความสามารถในการสะกดโดยสมบูรณ์และไร้ช่องโหว่ โดยมีเงื่อนไขว่าจะต้องให้ผู้ที่ต้องการสะกดโดยสมบูรณ์มองเห็นการปลดปล่อย ดาบเล่มนี้ครั้งหนึ่งจึงจะแสดงผล
คำปลดปล่อยดาบ:จงสลาย
รองหัวหน้า: [[ฮินาโมริ โมโมะ]]
เป็นคนที่ใช้วิถีมารเก่งมากและยังเป็นเพื่อนสมัยเด็กกับฮิซึกายะ โทชิโร่ หัวหน้าหน่วยที่ 10 ด้วย ฮินาโมริเคยถูกไอเซ็นช่วยชีวิตจากฮอลโลว์เมื่อยังเป็นนักเรียนในเซย์เรย์เท ย์อยู่ ตั้งแต่นั้นเธอจึงรักและนับถือไอเซ็นมาก และตั้งมั่นว่าถ้าได้เป็นยมทูตเมื่อใดเธอจะเข้าสังกัดหน่วยที่ 5 ให้ได้ แต่ไม่วายเธอก็ถูกไอเซ็นทำร้ายได้รับบาดเจ็บสาหัส
ดาบฟันวิญญาณ:โทบิอุเมะ ดาบจะยืดออก และมีกิ่งก้านออกมาคล้ายต้นท้อ สามารถปล่อยลูกพลังออกมาโจมตีศัตรู
คำปลดปล่อยดาบ:จงแตกออก
หน่วยที่ 6.
หัวหน้า: [[คุจิกิ เบียคุยะ]]
รองหัวหน้า: [[อาบาราอิ เร็นจิ]]
ฮูเอโกมุนโด้.
ฮูเอโกมุนโด้ (, Hueco Mundo) เป็นสถานที่อยู่อาศัยของ ฮอลโลว์, เมนอส และ อารันคาร์
อารันคาร์ (, arrancar) คือ เหล่าฮอลโล่ว์ที่ถอดหน้ากากและได้รับพลังยมทูต กลายเป็นฮอลโลว์ที่มีทั้งความสามารถของทั้งฮอลโลว์และยมทูต เหล่าอารันคาร์จะมีหน้ากากที่ถอดออกไปส่วนหนึ่งทำให้เห็นใบหน้าที่แท้ จริงใน ระดับหนึ่ง และจะอยู่ในร่างที่เกือบจะเป็นมนุษย์ (แต่จะเป็นร่างมนุษย์แบบสมบูรณ์ถ้าเป็นร่างแปลงของฮอลโลว์ระดับสูง) และยังคงมีรูกลวงตรงกลางอยู่เช่นเดิม เหล่าอารันคาร์จะสวมชุดเสื้อคลุมสีขาว และจะมีดาบฟันวิญญาณเช่นเดียวกับยมทูต การปลดปล่อยดาบของอารันคาร์จะไม่ใช่การเปลี่ยนอาวุธชิ้นหนึ่งเป็นอีกแบบ หนึ่ง แต่ดาบฟันวิญญาณของอารันคาร์ก็คือแก่นแห่งพลังของอารันคาร์ตนนั้น เมื่อปลดปล่อย อารันคาร์จะกลับคืนสู่ร่างที่แท้จริงและมีพลังเพิ่มขึ้นจากเดิมหลายสิบเท่า เรียกว่า Resurrection สำหรับเผ่าอารันคาร์ อ.คุโบ เลือกที่จะให้ชื่อและชื่อของดาบฟันวิญญาณเป็นภาษาสเปน (แม้แต่เพลงประกอบในอนิเมะก็เลือกใช้ดนตรีในสไตล์สเปนหรือลาตินอเมริกา) เดิมที อารันคาร์มีจำนวนน้อยแต่เดิม และเป็นร่างที่ไม่สมบูรณ์ แต่เมื่อได้รับพลังจากโฮเงียวคุของไอเซ็น อารันคาร์จึงพัฒนาขึ้นมาอย่างรวดเร็วแบบก้าวกระโดด จนถึงระดับสมบูรณ์แบบ แต่จากเนื้อเรื่องปัจจุบัน ยังไม่มีอารันคาร์ที่สมบูรณ์แบบเลยยกเว้น วอนเดอร์ไวซ์ ที่เกิดจากโฮเงียคุที่มีพลังเต็มร้อย
3.เอสติกม่า ลวดลายบนใบหน้าของ อารันคาร์ มันอาจเป็นส่วนที่เหลือของหน้ากากและเป็นเอกลักษณ์ของแต่ละคน
บารา (, Bara, Bala) : การปล่อยลูกไฟสีแดงจากมือจำนวนมาก พลังไม่เท่าซีโร่ แต่ยิงได้มากกว่า 20 ครั้ง
ซีโร่ ( Sero, Cero) : พลังพื้นฐานของอารันคาร์ เป็นลำแสงพลังทำลายล้างสูง และระยะทางไกล
เดสโคเลอร์ (, Desukorēru, Descorrer) เป็นการเปิด มิติ เคลื่อนย้ายไปยังที่อื่น
ฮิเอโร่ (, Iero, Hierro) เป็นสิ่งที่ทำให้ผิวของอารันคาร์แข็งแกร่งเหมือนเหล็ก