pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นอกจากนี้ บางครั้งชาวทัสเคนจะสนุกกับการยิงใส่นักอข่งยานพ็อด ผู้ซึ่งมีส่วนร่วมในการแข่งขันบูนทาอีฟ เพื่อเป็นการแสดงถึงความแม่นปืน และการแก้แค้นที่พวกนั้นรุกล้ำอาณาเขตของพวกเขา
ความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนใครจะมีให้เห็นในวัฒนธรรมของทัสเคนระหว่างผู้ขี่และแบนธาของพวกเขา และเมื่อพวกมันตาย ผู้ขี่หรือเจ้าของมักจะออกเดินทางอย่างไร้จุดหมายไปในทะเลทราย พวกเขาถือว่าหากวิญญาณของแบนธาที่ตายต้องการให้เจ้าของมันหาตัวใหม่ พวกเขาก็จะพบ แต่หากว่าไม่ เจ้าของจะตายอยู่กลางทะเลทรายที่ไร้ที่สิ้นสุด
อนาคิน สกายวอล์คเกอร์หรือดาร์ธเวเดอร์ผู้ที่เป็นตำนานหลังจากที่เขาฆ่าล้างเผ่ามนุษย์ทรายเพื่อแก้แค้นที่พวกเขาฆ่าแม่ของเขา เขาถูกบรรยายเอาไว้ว่าเป็นผีร้ายอาฆาตหรือปีศาจทะเลทราย และชาวทัสเคนได้ทำพิธีบูชายัญขึ้นมาเพื่อยับยั้งเขา ด้วยการวางงานศิลปะที่ขโมยมาและของมีค่าอื่นๆ หรือแม้แต่บูชายัญมนุษย์ อย่างคิทส์เตอร์ บาไน ในที่ที่เผ่าถูกสังหาร
ภาษาของทัสเคนไม่มีรูปแบบการเขียน ดังนั้นเรื่องเล่าและประวัติศาสตร์ของทัสเคนจึงถูกส่งต่อไปเป็นทอดๆ ด้วยปากเปล่า ทุกเผ่าจะมีสมาชิกที่คอยเล่าเรื่องต่างๆ ผู้ซึ่งอาจส่งต่อเรื่องราวเหล่านั้นให้กับศิษย์ของเขา เมื่อศิษย์จำทุกๆ คำพูดในทุกๆ เรื่องได้เแล้ว ผู้เล่าเรื่องคนเก่าก็จะออกเดินทางสู่ทะเลทรายอย่างไร้จุดหมายเพื่อจบชีวิตลง การเล่าเรื่องที่ผิดพลาดหรือดัดแปลงจะถูกลงโทษด้วยความตาย เพราะมันถือว่าเป็นการนอกรีตและหมิ่นศาสนา
มนุษย์ทรายพูดด้วยเสียงในลำคอซึ่งเรียกว่าภาษาทัสเคน บางชื่อมีความยาวและมีการหยุดมากมาย อย่างไรก็ตาม ชื่อสั้นๆ อย่างวลิเวนก็ถูกใช้ในบางเผ่า และทัสเคนบางคนอย่างอาชาราด เฮทท์ (A'Sharad Hett) และมารดาของเขาคะชีค มีที่มาจากชื่อที่พ่อแม่ให้และคำนำหน้า "A"'หมายถึง"บุตรของ"และ"K'", "ธิดาของ" ควรรู้เอาไว้ว่าคำว่า"C'rell'akt"หรือ"สตรีแห่งคอเรลเลีย" ซึ่งเมื่อเทียบกับการขึ้นต้นของ"K'" ดูเหมือนว่า"-kt"อาจหมายถึง"สตรี"
คำอื่นๆ ในภาษาทัสเคนก็คือ"เออทาห์" (urtah) และ "เออไทอา" (urtya) ภาษาทัสเคนยังมีพื้นฐานมาจากภาษาฮัทท์และจาวา เนื่องมาจากพวกเขาใช้ภาษาเหล่านี้ติดต่อกันบ่อยครั้งเ
ด้วยการที่ไม่มีรูปแบบเขียน มนุษย์ทรายจึงต้องเล่าประวัติศาสตร์ด้วยปากเปล่า อย่างนักเล่าเรื่องที่มีความรู้ที่สุดและรับผิดชอบในการจดจำเรื่องของกลุ่มและประวัติศาสตร์ สำหรับศิษย์ การจำเรื่องให้แม่นยำนั้นเป็นสิ่งสำคัญ หากศิษย์ทำสำเร็จ เขาจะกลายมาเป็นนักเล่าเรื่องของกลุ่ม ขณะที่คนเก่าจะท่องออกไปในทะเลทรายตลอดกาล
ครั้งหนึ่งชาวคุมัมกาห์เคยอาศัยอยู่ในเมืองขนาดใหญ่ไปทั่วทาทูอีนที่อุดมสมบูรณ์ หลายพันปีต่อมาพวกเขาก็เริ่มเดินทางออกสู่อวกาศและทาทูอีนก็กลายมาเป็นจุดน่าสนใจของจักรวาล โชคไม่ดีที่มันได้ดึงดูดความสนใจจากราคาทาและพวกเขาก็เริ่มบุกรุกเข้ามา ดังนั้นขบวนการกบฏของชาวคุมัมกาห์จึงเริ่มเกิดขึ้น
เรื่องเล่ายืนยันว่าชาวคุมัมกาห์ได้ท้าทายจักรวรรดินิรันดร์ประมาณปีที่ 50,000 และ 25,000 ก่อนยุทธการยาวิน และถูกลงโทษด้วยการระดมยิงจากวงโคจร ซึ่งทำให้ผิวหน้าของทาทูอีนราบเป็นหน้ากลอง ส่งผลให้เวลาต่อมามันได้กลายมาเป็นทะเลทราย อย่างไรก็ดี ขณะที่การแทรกแซงของจักรวรรดินิรันดร์ถูกเชื่อว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงดาวอื่นๆ อย่าง คาชีคหรือมานาอัน มันก็เป็นไปได้ที่ราคาทานำไอน้ำของทาทูอีนไปไว้บนดาวที่เป็นมหาสมุทร ไม่มีใครรู้แน่ชัดถึงความแตกต่างที่เกิดขึ้นระหว่างทัสเคนที่ตัวสูงและจาว่าที่ตัวเตี้ย
หลังจากที่ทาทูอีนถูกค้นพบอีกครั้งโดยสาธารณรัฐกาแลกติกประมาณ 5,000 ปีก่อนยุทธการยาวิน มนุษย์รุ่นแรกๆ ที่มาตั้งรกรากมีชื่อเรียกว่ากอร์ฟา จากนั้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันทำให้พวกเขากลายมาเป็นมนุษย์ทราย เพื่ออยู่รอด พวกเขาเริ่มสร้างเทคโนโลยีให้กับอาณานิคมของพวกเขาขึ้นมา ประมาณ 4,000 ปีก่อนยุทธการยาวิน พวกเขาได้ทำสงครามเล็กๆ กับผู้ตั้งรกราก รวมทั้งกับยริษัทเซอร์คาที่หวังจะมาทำเหมืองแร่บนทาทูอีน และทำให้จาว่าได้เข้าครอบครองแซนด์ครอเลอร์ของชาวเมืองโดยบังเอิญ เป็นการทำให้อีกหนึ่งเผ่าพื้นเมืองของทาทูอีนผงาดขึ้น
ดูเหมือนว่าทาทูอีนจะถูกลืมไปจากกาแลกซี่ในไม่กี่พันปีถัดมา และอันที่จริง ดาวนี้ได้ถูกค้นพบอีกครั้งในปีที่ 1,100 ก่อนยุทธการยาวิน เมื่อถึงศตวรรษที่หกก่อนยุทธการยาวิน อย่างไรก็ตาม อาณานิคมทำเหมืองได้ถูกสร้างขึ้นมา และประวัติศาสตร์ของมนุษย์ทรายและความสัมพันธ์ของพวกเขากับผู้ที่มาจากดาวอื่นก็ได้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 550 ก่อนยุทธการยาวิน เมื่อพวกเขาเข้าปะทะกับผู้มาเยือนนามว่าอัลคารา
ในตอนแรกนั้น อัลคาราได้ทำงานในสำนักงานชาติพันธุ์และระบบสังคม โดยศึกษาเกี่ยวกับมนุษย์ทรายและดูเหมือนได้รับความเชื่อใจจากพวกเขา ในที่สุด อย่างไรก็ตาม เขาได้ทรยศต่อาณานิคมและเป็นเจ้าของป้อมปราการในทะเลทราย ซึ่งต่อมาได้ถูกใช้โดยแจ็บบา เดอะ ฮัทท์ ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าการก่ออาชญากรรมของเขากับมนุษย์ทรายนั้นมีความเกี่ยวข้องกันมากแค่ไหน แต่เหตุการณ์ที่เสื่อมเสียที่สุดในอาชีพของเขาก็คือการที่เขาเสนอตัวเป็นมิตรกับกลุ่มมนุษย์ทราย ผู้ซึ่งตั้งค่ายอยู่บนที่ราบสูงเมซรา เพื่อกำจัดกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจ จากนั้นเขาก็หักหลังมนุษย์ทรายและทำลายค่ายของพวกเขา สิ่งนี้ถูกกล่าวว่าเป็นเหตุของความขัดแย้งอันรุนแรงระหว่างชาวพื้นเมืองกับผู้มาเยือนจากต่างดาว
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานั้นไม่มีใครรู้แน่ชัดว่ามนุษย์ทรายโกรธเคืองเรื่องอะไร อัลคาราได้จากดาวไปเมื่อประมาณ 516 ปีก่อนยุทธการยาวิน และอาณานิคมทำเหมืองก็จบลงหลังจากนั้น นอกจากนี้ยังไม่มี่ใครรู้ว่าเผ่าที่อยู่บนที่ราบสูงเมซราเป็นมนุษย์ทรายกลุ่มเดียวเท่านั้นที่ทำงานกับอัลคารา หรือเป็นเพียงพันธมิตรที่ใกล้ชิดที่สุด และประเพณีที่เล่าต่อด้วยปากเปล่าของมนุษย์ทรายก็อาจทำให้เรื่องซับซ้อนขึ้นและมีแนวโน้มที่สร้างความเกลียดชังต่อผู้ตั้งรกรากที่ไม่ใช่ชนพื้นเมือง
เมื่อมีการตั้งรกรากแบบถาวรของผู้ที่มาจากดาวอื่นดูเหมือนว่าจะเกิดขึ้นในปีที่ 100 ก่อนยุทธการยาวิน ด้วยการมาถึงของยานโดแวกเกอร์ควีนจากดาวเบนไทน์ 4 เมืองหลวงแห่งใหม่ของดาวได้ถูกตั้งชื่อว่าเบสไทน์ และการตั้งรกรากครั้งที่สองถูกเรียกว่าป้อมทัสเคนก็ถูกสร้างขึ้นที่ทางตอนเหนือของจันด์แลนด์ ในตอนแรก ชาวอาณานิคมรุ่นใหม่ไม่ได้ระวังพวกมนุษย์ทราย แต่การโจมตีเป็นระยะของพวกเขาในระหว่างปีที่ 98-98 ก่อนยุทธการยาวินบังคับให้ต้องอพยพออกจากป้อมทัสเคน และจากจุดนั้นเอง ผู้ตั้งรกรากที่เป็นมนุษย์บนทาทูอีนก็เรียกชาวพื้นเมืองว่า"ทัสเคนเรดเดอร์"หรือผู้รุกรานทัสเคนนั่นเอง
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศสิงคโปร์
สถานทูตและสถานกงสุลสิงคโปร์ในประเทศต่าง ๆ
สิงคโปร์เปิดความสัมพันธ์ทางการทูตครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2508 กับประเทศมาเลเชีย และสหรัฐอเมริกา
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศติมอร์-เลสเต
สถานทูตและสถานกงสุลติมอร์-เลสเตในประเทศต่าง ๆ
ปฏิบัติการแคสต์ลีด
สัจจะ ๑๐ ประการ
สัจจะ ๑๐ ประการเป็นอัลบั้มชุดที่ 12 ของวงคาราบาว วางจำหน่ายในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2535 จัดจำหน่ายโดย Musica และโปรโมตโดย ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ (ปัจจุบันคือ วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์) โดยมีเพลงในอัลบั้มนี้ทั้งหมด 10 เพลง และมีเพลงฮิตคือ "สัจจะ ๑๐ ประการ" , "ชนะภัย" , "ช้าก่อน" และ "สามช่าจงเจริญ"
อัลบั้มนี้ทำขึ้นหลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์พฤษภาทมิฬและได้นายกรัฐมนตรีที่มาจากการเลือกตั้ง คือ ชวน หลีกภัย วงคาราบาวจึงได้ทำเพลงที่เกี่ยวข้องกับประชาธิปไตย เช่น เพลงมีเนื้อหาเสียดสีนายกรัฐมนตรีท่านนี้ในเพลง "ชวนป๋วย" ซึ่งในที่สุดก็ถูก คณะกรรมการบริหารวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ (กบว.) สั่งห้ามออกอากาศ ถือเป็นเพลงสุดท้ายของคาราบาวที่ถูก กบว. สั่งห้ามออกอากาศ ก่อนที่ กบว. จะยกเลิกการตรวจพิจารณาเนื้อหารายการ โดยให้ผู้บริหารสถานีโทรทัศน์ตรวจพิจารณากันเอง และแปรรูปเป็นคณะกรรมการกิจการวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ (กกช.) หรือเพลงที่มีเนื้อหาส่งเสริมการปกครองระบอบประชาธิปไตยและกล่าวถึงเหตุการณ์ดังกล่าวเช่น "ชนะภัย", "ตามดูผู้แทน", "สัจจะ ๑๐ ประการ" โดยนำเสนอในรูปแบบเพลงร็อกเป็นส่วนมากและมีสีสันของดนตรีพื้นบ้านอยู่บ้าง เช่น การนำดนตรี 3 ช่ามาทำให้ร่วมสมัยในเพลง "ธนาคารโลก" และ "สามช่าจงเจริญ" อัลบั้มนี้จึงได้รับความนิยมและติดหูคนฟังอย่างสูง ภายหลังอัลบั้มนี้ถูกนำมาจัดจำหน่ายอีกครั้งโดยวอร์เนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์
จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง
จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง  มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า จักรวรรดิฝรั่งเศส หรือที่รู้จักกันในนาม ฝรั่งเศสสมัยนโปเลียน เป็นจักรวรรดิที่ถูกปกครองโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ผู้ซึ่งสถาปนาอำนาจของฝรั่งเศสเหนือยุโรปภาคพื้นทวีป เมื่อตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 จักรวรรดิฝรั่งเศสดำรงอยู่ตั้งแต่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1804 ถึง 11 เมษายน ค.ศ. 1814 และดำรงอยู่อีกครั้งในช่วงเวลาสั้น ๆ ตั้งแต่วันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1815 ถึง 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1815
ถึงแม้ว่าฝรั่งเศสจะก่อตั้งจักรวรรดิอาณานิคมโพ้นทะเลมาตั้งแต่ตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่รัฐฝรั่งเศสยังคงเป็นราชอาณาจักรที่ถูกปกครองโดยราชวงศ์บูร์บง และเป็นสาธารณรัฐหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส นักประวัติศาสตร์ได้กล่าวถึงระบอบของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ว่าเป็น "จักรวรรดิที่หนึ่ง" เพื่อแยกความแตกต่างออกจาก "จักรวรรดิที่สอง" ของนักฟื้นฟูที่ถูกปกครองโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ซึ่งเป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1
ในปี ค.ศ. 1804 นโปเลียน โบนาปาร์ต หนึ่งในสามผู้นำของคณะกงสุลฝรั่งเศส ได้ปราบดาภิเษกตนเองเป็นจักรพรรดิและเริ่มต้นจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง จักรพรรดินโปเลียนทรงปรับปรุงกองทัพฝรั่งเศสเป็น "กองทัพใหญ่" (Grand Armée) ในปี ค.ศ. 1805 การประกาศฝรั่งเศสเป็นจักรวรรดิทำให้ชาติต่างๆ รวมตัวกันอีกครั้งเป็นสัมพันธมิตรครั้งที่สาม จักรพรรดินโปเลียนที่ 1ทรงนำทัพบุกเยอรมนี ชนะกองทัพออสเตรียที่อุล์ม แต่ทางทะเลต้องพ่ายแพ้อังกฤษที่แหลมทราฟัลการ์ในยุทธนาวีที่ทราฟัลการ์ ชัยชนะที่อุล์มทำให้จักรพรรดินโปเลียนทรงรุกคืบเข้าไปในออสเตรีย และชนะออสเตรียกับรัสเซียที่เอาสเทอร์ลิทซ์ เป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรพรรดินโปเลียน ทำให้สัมพันธมิตรครั้งที่สาม สลายตัวด้วยสนธิสัญญาเพร็สบวร์ค (Treaty of Pressburg) ผลของสนธิสัญญาคือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ต้องล่มสลายไป พระเจ้านโปเลียนตั้งสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ (Confederation of the Rhine) ขึ้นมาแทนที่ ยังผลให้จักรพรรดิแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ต้องเปลี่ยนพระอิสริยยศเป็นจักรพรรดิแห่งออสเตรีย ซึ่งในช่วงต้นของสงครามกับนานาประเทศ ฝรั่งเศสบุกชนะในหลายประเทศอาทิเช่น ออสเตรีย ปรัสเซีย โปรตุเกส และชาติพันธมิตรชาติอื่น ๆ อีกทั้งยังยึดครองดินแดนในทวีปยุโรปไว้ได้มากมาย
ความสำเร็จของนโปเลียนในเยอรมนี ทำให้ปรัสเซียร่วมกับอังกฤษและรัสเซียตั้งสัมพันธมิตรครั้งที่สี่ แต่คราวนี้ฝรั่งเศสมีรัฐบริวารมากมายให้การสนับสนุน จักรพรรดินโปเลียนจึงนำทัพบุกปรัสเซียชนะที่เยนา-เอาเออร์ชเตดท์ และชนะรัสเซียที่ฟรีดแลนด์ ทำให้เกิดสนธิสัญญาทิลซิท (Treaty of Tilsit) ที่ยุติสองปีแห่งการนองเลือดของทวีปยุโรปลงในปี ค.ศ. 1807 จากสนธิสัญญานี้ทำให้ปรัสเซียสูญเสียดินแดนขนาดใหญ่ กลายเป็นแกรนด์ดัชชีวอร์ซอ (Grand Duchy of Warsaw) และซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 1 ร่วมเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสและเข้าระบบภาคพื้นทวีป (Continental system) เพื่อตัดขาดอังกฤษทางการค้าจากผืนทวีปยุโรป แต่สองประเทศ คือสวีเดนและโปรตุเกส เป็นกลางและไม่ยอมเข้าร่วมระบบภาคพื้นทวีป จักรพรรดินโปเลียนบุกโปรตุเกสในปี ค.ศ. 1807 และก็ทรงฉวยโอกาสยึดสเปนมาจากพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 (ราชวงศ์บูร์บง) มาให้พระอนุชาคือ โฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต เป็นกษัตริย์แห่งสเปน โปรตุเกสตกเป็นอาณัติของฝรั่งเศส แต่ชาวสเปนและชาวโปรตุเกสไม่ยินยอม จึงทำสงครามคาบสมุทร ต่อต้านจักรพรรดินโปเลียน โดยใช้การสงครามกองโจร ทางสหราชอาณาจักรส่งดยุกแห่งเวลลิงตัน มาช่วยสเปนและโปรตุเกส ในปี ค.ศ. 1809 ออสเตรียก็ตัดสินใจทำสงครามอีกครั้ง เป็นสัมพันธมิตรครั้งที่ห้า นโปเลียนนำทัพบุกทันที ชนะออสเตรียที่แอสเปิร์น-เอสลิง และวากราม จนทำเกิดสนธิสัญญาเชินบรุนน์ (Treaty of Schönbrunn) ทำให้ออสเตรียเสียดินแดนเพิ่มเติมให้แก่ฝรั่งเศส และจักรพรรดินโปเลียนอภิเษกกับอาร์คดัชเชสมารี หลุยส์แห่งออสเตรีย
ต่อมาจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย ทรงทำสงครามกับจักรพรรดินโปเลียนอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1812 นโปเลียนจึงได้นำกองทัพฝรั่งเศสเข้าทำสงครามอีกครั้งโดยครั้งนี้พระองค์ต้องการจะบุกไปรุกรานจักรวรรดิรัสเซีย ที่หลอกล่อให้กองทัพฝรั่งเศสเข้าไปอดอาหารและหนาวตายในรัสเซีย ซึ่งมีระยะทางยาวไกลจากกรุงปารีสมาก โดยใช้เวลานานหลายเดือนกว่าจะบุกตีหัวเมืองต่าง ๆ ของรัสเซียไปจนถึงกรุงมอสโก แต่เมื่อไปถึงยังกรุงมอสโกก็ต้องพบกลับความว่างเปล่าของเมืองที่ชาวเมืองพร้อมใจกันเผาเมืองเพื่อมิให้เสบียงตกถึงมือกองทัพฝรั่งเศสและอพยพถอยร่นไปทางตะวันออก ทำให้การบุกรัสเซียเป็นความพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรพรรดินโปเลียน ชัยชนะของรัสเซียปลุกระดมชาติต่างๆให้รวมตัวกันเป็นสัมพันธมิตรครั้งที่หก เอาชนะนโปเลียนในยุทธการที่ไลพ์ซิก (Battle of Leipzig) ทำให้ในปี ค.ศ. 1813 นโปเลียนจำใจต้องยกทัพกลับฝรั่งเศสแม้เสบียงจะเหลือไม่มากแล้ว กองทัพเองก็เหนื่อยล้าจากการเดินทางอันยาวไกล นอกจากนี้ฤดูหนาวอันโหดร้ายของรัสเซียก็คืบคลานเข้ามาทุกขณะ โดยในระหว่างทางถอยทัพกลับฝรั่งเศสก็ยังถูกกองทัพของรัสเซียและชาติสัมพันธมิตรซุ่มโจมตีในลักษณะกองโจร ซึ่งเมื่อถอยทัพกลับถึงกรุงปารีสก็เหลือพลทหารไม่กี่พันคนจากที่ยกทัพไปมากกว่า 600,000 คน ทั้งนี้เป็นผลมากจากฤดูหนาวที่โหดร้ายทารุณทำให้ทหารแข็งตาย การขาดแคลนอาหาร การที่เหนื่อยล้าจากการเดินทัพและการซุ่มโจมตีของรัสเซีย ฝรั่งเศสจึงพ่ายแพ้ยับเยิน ทำให้นโปเลียนต้องสละราชสมบัติเพราะได้รับการต่อต้านจากชาวฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1814 และสัมพันธมิตรเข้าบุกยึดกรุงปารีส ทำสนธิสัญญาฟองแตงโบล (Treaty of Fontainebleau) ทำให้จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่งสิ้นสุดลง ต่อมาจักรพรรดินโปเลียนทรงหวนคืนสู่ราชบัลลังก์และปกครองอยู่นานหนึ่งร้อยวัน แต่ในท้ายที่สุดก็ต้องสละราชสมบัติอีกครั้งจากการที่พ่ายแพ้ในยุทธภูมิวอร์เตอร์ลู (Battle of Waterloo) และทรงถูกเนรเทศออกนอกฝรั่งเศสไปยังเกาะเอลบาในอิตาลี ต่อมาจึงมีการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงและเข้าสู่ยุคราชวงศ์บูร์บงฟื้นฟู
ตำบลตะเคียนทอง
ตำบลตะเคียนทอง สามารถหมายถึง
ภาษาไทยถิ่นสงขลา
คณะรัฐมนตรีเงาคณะที่ 1 ของไทย
ดิมีเทอร์
ในศาสนาและตำนานกรีกโบราณ ดิมีเทอร์ (, /dɨˈmiːtɚ/; Gay) เป็นเทพเจ้าแห่งการเก็บเกี่ยว ผู้ดูแลธัญพืชและความอุดมสมบูรณ์ของปฐพี ชื่อลัทธิบูชาของพระนางรวมถึงซิโต (Σιτώ) "สตรีแห่งธัญพืช" ในฐานะผู้ประทานอาหารหรือธัญพืช และเธสมอฟอรอส (θεσμός "thesmos": ระเบียบสวรรค์, กฎหมายไม่เป็นลายลักษณ์อักษร; "phoros": ผู้ให้, ผู้ถือ) "ผู้ประทานกฎหมาย" โดยเป็นเครื่องหมายการดำรงอยู่ของสังคมเกษตรกรรมอารยะ
เพอร์เซโฟเน
สมันตปาสาทิกา
สมันตัปปาสาทิกา หรือ สมันตปาสาทิกา คือคัมภีร์อรรถกถาที่อธิบายขยายความพระวินัยปิฎก พระพุทธโฆษจารย์ หรือพระพุทธโฆสะเป็นผู้แต่งคัมภีร์สมันตปาสาทิกานี้ขึ้นในช่วงปีก่อน พ.ศ. 1000 โดยรจนาเป็นภาษาบาลี อาศัยอรรถกถาพระไตรปิฎกที่มีอยู่ในภาษาสิงหฬชื่อมหาอัฏฐกถา เป็นหลักพร้อมทั้งอ้างอิงจากคัมภีร์ มหาปัจจริยะ และคัมภีร์กุรุนที นอกจากจะเป็นคัมภีร์อรรถกาที่อธิบายความของพระวินัยปิฎกแล้ว ท่านผู้รจนายังได้สอดแทรกและบันทึกข้อมูลอันทรงคุณค่าด้านสังคม การเมือง จริยธรรม ศาสนา และประวัติศาสตร์ปรัชญาในยุคโบราณของอินเดียไว้อย่างมากมาย
Oscar von Hinuber ผู้เชี่ยวชาญด้านวรรณคดีบาลี ชี้ว่า สมันตัปปาสาทิกาได้หยิบยืมคาถาหลายบทมาจากคัมภีร์ทีปวงศ์ ซึ่งรจนาก่อนหน้านั้น นอกจากนี้ ยังระบุว่า ชื่อของคัมภีร์อรรกถานี้ คือ สมันตัปปาสาทิกา มาจากคำว่า "สมันตะ" ที่บ่งนัยถึงทิศทั้ง 4 และคำว่า "ปาสาทิกา" ซึ่งแปลว่า ร่มเย็นราบคาบ
ทั้งนี้ คัมภีร์ชั้นฎีกาที่อธิบายความในคัมภีร์สมันตัปปาสาทิกา คือ สารัตถทีปนี ซึ่งพระสารีบุตรเถระแห่งเกาะลังกา เป็นผู้รจนาในรัชกาลของพระเจ้าปรักกมพาหุที่ 1 แห่งลังกา (พ.ศ. 1696 - 1729) และในปัจจุบัน สมันตัปปาสาทิกยังาถูกใช้เป็นหลักสูตรการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทยในระดับชั้น เปรียญธรรม ๖ ประโยค นอกจากนี้ ยังมีการแปลเป็นภาษาจีน ตั้งแต่เมื่อปีค.ศ. 489 โดยพระสังฆะภัทระ
พระพุทธโฆสะ รจนาคัมภีร์สมันตัปปาสาทิกาขึ้นตามคำอาราธนาของพระเถระผู้มีนามว่าพระพุทธสิริ เมื่อประมาณ พ.ศ. 927-973 ณ เมืองอนุราธปุระในศรีลังกาในรัชสมัยของพระเจ้าสิริปาละในอารัมภบทของคัมภีร์ ท่านผู้รจนาได้ชี้แจงว่า คัมภีร์นี้เป็นอรรถกถาแรกที่ท่านได้แต่งขึ้นเพื่ออธิบายความในพระไตรปิฎก ท่านผู้รจนายังได้ชี้แจงด้วยว่า เหตุที่แจ่งอรรถกถาพระวินัยปิฎกก่อนพระสูตร ตามลำดับของคำว่า "พระธรรมวินัย" นั่น ก็ด้วยเหตุที่ท่านได้พิจารณาแล้วว่า พระวินัยคือรากฐานของพระศาสนา
ทัศนะของ พระพุทธโฆษจารย์ เกี่ยวกับความสำคัญของพระวินัย สอดคล้องกับเนื้อความในสมันตปาสาทิกา ที่ระบุถึงเหตุการณ์หลังจากที่พระอานนท์สำเร็จเป็นพระอรหันต์ แล้วเข้าร่วมการสังคายนาครั้งแรก ดังว่า "เมื่อพระอานนท์นั้นนั่งแล้วอย่างนั้น พระมหากัสสปเถระ จึงปรึกษาภิกษุทั้งหลายว่า ผู้มีอายุทั้งหลาย ! พวกเราจะสังคายนาอะไรก่อน พระธรรมหรือพระวินัย ภิกษุทั้งหลายเรียนว่า ข้าแต่ท่านพระมหากัสสป ! ชื่อว่าพระวินัยเป็นอายุของพระพุทธศาสนา เมื่อพระวินัยยังตั้งอยู่ พระพุทธศาสนาจัดว่ายังดำรงอยู่"
สมันตปาสาทิกา แบ่งเป็น 3 ภาค คือ ภาคที่ 1 อธิบายความในเวรัญชกัณฑ์ถึงปาราชิกกัณฑ์แห่งมหาวิภังค์ภาค 1 ว่าด้วยวินัยที่เป็นหลักใหญ่ของภิกษุ, ภาคที่ 2 อธิบายความในเตรสกัณฑ์ถึงอนิยตกัณฑ์แห่งมหาวิภังค์ภาค 1 และในนิสสัคคีย์กัณฑ์ถึงอธิกรณสมถะแห่งมหาวิภังค์ภาค 2 รวมทั้งอธิบายความในภิกขุนีวิภังค์ ว่าด้วยวินัยที่เป็นหลักใหญ่ของภิกษุณี และภาคที่ 3 อธิบายความในมหาวรรค (ภาค 1-2) จุลลวรรค (ภาค 1-2) และปริวาร ซึ่งว่าด้วยกำเนิดภิกษุสงฆ์และระเบียบความเป็นอยู่และกิจการของภิกษุสงฆ์ และว่าด้วยระเบียบความเป็นอยู่และกิจการของภิกษุสงฆ์ เรื่องภิกษุณี และสังคายนา รวมถึงหมวดที่ว่าด้วยคู่มือถามตอบซักซ้อมความรู้พระวินัย
โดยสังเขปเล้วสมันตปาสาทิกามีเนื้อหาแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ เนื้อหาหลักที่เกี่ยวกับพระธรรมวินัย อาทิ มูลเหตุทำสังคายนาครั้งแรก, การสังคายนาครั้งต่อมาๆ คือครั้งที่ 2, 3 และ 4 มีการอธิบายเรื่องพระพุทธคุณ 9, มีการอธิบายเรื่องสติ สมาธิ ปฏิสัมภิทา จิต วิญญาณ อินทรีย์ และมีการอธิบายเรื่องอาบัติปาราชิก สังฆาทิเสส เป็นต้น ทั้งของภิกษุและภิกษุณี
นอกจากนี้ ยังมีการบันทึกและระบุถึงข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ต่างๆ เช่น ประวัติของพระเจ้าอโศกมหาราช ประวัติพระเจ้าอชาตศัตรู ตลอดจนพระเจ้าอุทัยภัทท์ พระเจ้าอนุรุทธะและพระเจ้ามุณฑะ ซึ่งเป็นกษัตริย์ปกครองแคว้นมคธ ประวัติการเกิดข้าวยากหมากแพงในเมืองเวรัญชา เป็นต้น ในส่วนที่ให้ข้อเท็จจริงทางภูมิศาสตร์ เช่น ชัยภูมิที่ตั้งเมืองต่างๆ เช่น กุสินารา จัมปา สาวัตถี และดินแดนสุวรรณภูมิ เป็นต้น
นอกเหนือจากจะเป็นคัมภีร์อรรถกถาคัมภีร์แรกๆ ที่ความสำคัญอย่างยิ่งในการอธิบายพระวินัยปิฎกแล้ว ยังเป็นคัมภีร์ที่บันทีกวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม และนานาศาสตร์ของอินเดียโบราณไว้อย่างพิสดารพันลึก โดยพระอรรถกถาจารย์ผู้รจนาได้อ้างอิงศาสตร์เหล่านี้ ในการอธิบายพระวินัยปิฎกนั่นเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการบันทึกประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนา ในยุคสมัยแห่งการสังคายนาครั้งที่ 3 มีการระบุผู้ที่เป็นประธานสงฆ์ในการสังคายนาครั้งที่ 3 การส่งคณะพระธรรมทูตไปประกาศพระศาสนาในดินแดนต่างๆ โดยพระบรมราชโองการของพระเจ้าอโศกมหาราช
ทั้งนี้ สมันตปาสาทิกา ยังมีการระบุว่า ในการสังคายนาครั้งนั้น พระสังคีติภาณกาจารย์ได้จัดหมวดหมู่ “พระธรรมและพระวินัย” ออกเป็น 3 หมวดใหญ่ เรียกว่า “ปิฎก” คือ พระวินัยปิฎก ประมวลพระพุทธพจน์ส่วนพระวินัย, พระพุทธสุตตันตปิฎก ประมวลพระพุทธพจน์ส่วนพระสูตร และพระอภิธรรมปิฎก ประมวลพระพุทธพจน์ส่วนปรมัตถ์
วัดป่าสุทธาวาส
วัดป่าสุทธาวาส เป็นวัดที่พระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระละสังขาร ตั้งอยู่ที่ ตำบลธาตุเชิงชุม อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร
ปี พ.ศ. 2469 พระอาจารย์เสาร์ กันตสีลเถระ และพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ ได้มาพักจำพรรษา ณ เสนาสนะป่าบ้านบาก ในภายหลังจึงได้มีการสร้างวัดป่าสุทธาวาสขึ้นมา โดยมีนางนุ่ม ชุวานนท์ นางนิล ชุวานนท์ และนางลูกอินทร์ วัฒนสุชาติ เป็นผู้นิมนต์พระอาจารย์ทั้งสอง
พิพิธภัณฑ์พระอาจารย์มั่น ภูริทัตเถระ.
เนื่องจากวัดป่าสุทธาวาสเป็นสถานที่ในการละสังขารของพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ ภายในอาคารจึงมีอัฐิธาตุของพระอาจารย์มั่น และการจำลองรูปเหมือนโดยสร้างเป็นหุ่นขี้ผึ้งในท่าขัดสมาธิขึ้น รวมทั้งมีการใช้สถานที่แห่งนี้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงเครื่องอัฐบริขาร อาคารนี้ก่อสร้างโดยสถาปัตยกรรมที่เรียบง่าย และดูใกล้ชิดกับธรรมชาติ อันเป็นการสะท้อนถึงการใช้ชีวิตของท่านตลอดทั้งชีวิตการอุปสมบท
เจดียจันทสารเจติยานุสรณ์.
จันทสารเจติยานุสรณ์ หรือ เจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่หลุย จันทสาโร ก่อสร้างขึ้นตามพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โดยพระองค์ทรงร่างแบบพระราชทานเบื้องต้นในการก่อสร้างอาคารหลังนี้และมีพระราชกระแสรับสั่งว่า
"ควรสร้างเจดีย์ที่วัดป่าสุทธาวาส อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร ที่วัดนี้ มีอัฐิธาตุของพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ ท่านจะได้อยู่ใกล้กัน"
หลังจากนั้นสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จทำพิธีเปิดเจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่หลุย โดยภายในมีการจัดแสดงรูปเหมือนของ หลวงปู่หลุย จนฺทสาโร และเครื่องอัฐบริขารของท่านหลวงปู่หลุยด้วย
เป็นอาคารตามรูปแบบไทย มีกำแพงแก้วรายรอบ ก่อสร้างขึ้นในสถานที่ที่เคยเป็นกุฏิที่ท่านมรณภาพ อีกทั้งยังเป็นที่ใช้ในการประชุมเพลิงพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ ภายในพระอุโบสถมีพระพุทธรูปประจำวัด อาคารหลังนี้ใช้เป็นสถานที่ในการประกอบพิธีทางศาสนาต่าง ๆ
วัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง
วัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง เป็นสถานที่ตั้งพระธาตุนารายณ์เจงเวง ห่างจากตัวเมืองประมาณ 6 กิโลเมตร ตามถนนสายสกลนคร-อุดรธานี ตำบลธาตุนาเวง อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร
วัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง สร้างขึ้นพร้อมกันกับ "พระธาตุนารายณ์เจงเวง" หรือ "อรดีมายานารายณ์เจงเวง" โดยชื่อนี้ตั้งชื่อตามผู้สร้างโดยกลุ่มสตรีของพระนางนาเวงแห่งเมืองหนองหานหลวงมีการแข่งขันกลุ่มบุรุษชาวเมืองหนองหานน้อย เพื่อรอรับพระพระมหากัสสปะเถระ ซึ่งนำพระอุรังคธาตุไปบรรจุยังดอยภูกำพร้า โดยตกลงกันว่าหากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดสามารถสร้างพระธาตุเจดีย์ใหญ่เสร็จก่อนดาวเพ็กขึ้นฝ่ายนั้นจะเป็นผู้ชนะ
ตามตำนานอุรังคธาตุกล่าวถึงโบราณสถานแห่งนี้ว่า ยังกล่าวว่า เมื่อพระมหากัสสปเถระและบริวารเดินทางมาถึงเมืองหนองหานหลวง กลุ่มสตรีชาวเมืองหนองหานได้ทูลขอแบ่งอุรังคธาตุ(กระดูกหน้าอก)ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แต่พระมหาเถระผู้ใหญ่มิได้ทรงอนุญาตด้วยผิดวัตถุประสงค์ที่พระพุทธองค์ที่ตรัสไว้ให้นำอุรังคธาตุไปประดิษฐานบรรจุเจดีย์ที่ภูกำพร้า กลางลำน้ำโขง(พระธาตุพนม) แต่มิให้เสียศรัทธา พระมหากัสสัปะเถระผู้ใหญ่จึงมอบให้พระอรหันต์รูปหนึ่งไปนำพระอังคารธาตุจากที่ถวายเพลิงพระศพสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาประดิษฐานไว้ในพระเจดีย์แห่งนี้ จึงนับว่าพระธาตุนารายณ์เจงเวงเป็นโบราณสถานที่สำคัญของเมืองสกลนคร
เมื่อครั้ง พ.ศ. 2449 สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพเมื่อครั้งทรงดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย พระองค์ได้เสด็จตรวจราชการมณฑลนครราชสีมา และมณฑลอุดรอีสาน รวม 56 วัน โดยได้นิพนธ์ไว้ในหนังสือเรื่องเที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 4 เกี่ยวกับเมืองสกลนครไว้ว่า “วันที่ 15 มกราคม ขี่ม้าไปบ้านนาเวง ระยะทาง 15 เส้น ไปตามถนนขอมสร้างไว้แต่ดึกดำบรรพ์ มีสะพานหินเปนสพานศิลาแลง ฝีมือขอมทำดีน่าดูอยู่แห่ง 1 เปนของสมัยเดียวกันกับเทวสถาน ที่ตำบลนาเวงมีเทวสถานเรียกว่า “อรดีมายานารายณ์เจงเวง” ตั้งอยู่บนเนินซึ่งมีซุ้มไม้ร่มรื่นดี..”
พระธาตุนารายณ์เจงเวง.
เป็นพระธาตุสร้างด้วยหินทราย มีลักษณะปรางค์แบบขอมที่ส่วนใหญ่สร้วบรางกันในสมัยนั้น ส่วนฐานก่อด้วยศิลาแลงขนาดใหญ่ องค์เจดีย์รูปทรงสี่เหลี่ยมมีซุ้มประตูแต่ละด้าน ภายใต้ซุ้มข้างบนสลักรูปนารายณ์บรรทมสินธุ์ ประดับด้วยกนกด้านขด มุมทั้งสี่ด้านขององค์พระธาตุ เป็นรูปนาคห้าเศียร
ปัจจุบัน มีพระครูศรีปริยัติวุฒิคุณ (สุวัฒน์ โกญทัญโญ ป.ธ ๕ M.A.) เป็นเจ้าอาวาส
1 Rittoru no namida
1 Rittoru no namida SP
โรแมนซ์
จักรวาลในเปลือกนัท
จักรวาลในเปลือกนัท  เป็นงานเขียนเกี่ยวกับฟิสิกส์ทฤษฎีของ สตีเฟน ฮอว์คิง เล่าเรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับผลงานของตนในตำแหน่งศาสตราจารย์ลูคัสเชียน (ตำแหน่งศาสตราจารย์ ด้านคณิตศาสตร์ของ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์) เช่น Gödel's Incompleteness Theorem และ P-branes (เป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีซูเปอร์สตริง ในวิชากลศาสตร์ควอนตัม) ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2001
"จักรวาลในเปลือกนัท" ได้รับรางวัลชนะเลิศ Aventis Prizes ประเภทหนังสือวิทยาศาสตร์ในปี ค.ศ. 2002 ถือว่าเป็นหนังสือที่ต่อเนื่องจากผลงานก่อนหน้านี้ของฮอว์คิง คือ ประวัติย่อของเวลา (A Brief History of Time) ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1988 และเป็นหนังสือขายดีเล่มหนึ่งของโลก "จักรวาลในเปลือกนัท" ฉบับภาษาไทยแปลโดย ดร. ชัยวัฒน์ คุประตกุล
วัดเจดีย์เหลี่ยม
วัดเจดีย์เหลี่ยม หรือ วัดกู่คำ ตั้งอยู่ติดกับถนนเกาะกลาง ตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1831 โดยพญามังราย มีจุดเด่นคือเจดีย์ทรงปราสาทจำนวน 5 ชั้น 20 องค์ มีลักษณะคล้ายคลึงกับเจดีย์กู่กุดในวัดจามเทวี และ สุวรรณเจดีย์ในวัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน ซึ่งเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมเจดีย์ในสมัยอาณาจักรหริภุญไชย
วัดเจดีย์เหลี่ยม หรือ วัดกู่คำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 1831 โดยพญามังราย ซึ่งโปรดให้นำดินที่ขุดได้จากหนองต่างใกล้กับคุ้มของพระองค์ในเวียงกุมกามมาทำอิฐเพื่อก่อกู่คำ ตามตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่กล่าวว่า
"เจ้ามังรายว่า คูมาสร้างเวียงกุมกามเปนที่เพิงใจนัก ควรคูจักก่อเจติยะไว้เปนที่ไหว้แลปูชาดีชะแล ในปีเปิกใจ้ สกราชได้ ๖๕๐ ตัว เจ้ามังรายจิ่งหื้อไพเอาดินหนองต่างมาก่อเจติยะกู่ฅำวันนั้นแล"
สันนิษฐานว่าการสร้างกู่คำในสมัยพญามังรายคงใช้อิฐประกอบกับศิลาแลง ซึ่งตำนานมูลศาสนากล่าวว่า
"ท่าน (พญามังราย) ยินดีในศาสนาพระพุทธเจ้า จักใคร่กระทำบุญอันใหญ่ เป็นต้นว่าสร้างเจดีย์นั้น จึงให้อำมาตย์ทั้งหลายหาหินมาแล้วก็ให้ก่อเป็น 4 เหลี่ยม แต่ละด้านให้มีพระพุทธรูปเจ้า 14 องค์ แล้วให้ใส่คำแต่ยอดลงมาดูงามนัก ใส่ชื่อว่ากู่คำ แล้วให้ฉลองและถวายมหาทาน กับทั้งเครื่องอัฐบริขารแก่สงฆ์เจ้ามากนักแล"
หินที่กล่าวในตำนานมูลศาสนา คงหมายถึงศิลาแลง ซึ่งสอดคล้องกับคำบอกเล่าของผู้สูงอายุเกี่ยวกับลักษณะของเจดีย์กู่คำก่อนการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2451 ว่า มีสภาพเป็นเจดีย์กลวง ข้างในเจดีย์มีทางเข้าออกได้ ภายในก่อด้วยศิลาแลงทั้งนั้น แต่ข้างนอกก่อเป็นอิฐมี 5 ชั้น
โคลงนิราชหริภุญชัย สมัยพระเมืองแก้ว ผู้แต่งได้กล่าวถึงวัดกู่คำว่า เป็นวัดที่พญามังรายสร้างเพื่อบรรจุอัฐิพระมเหสีของพระองค์พระองค์หนึ่ง ซึ่งกล่าวไว้ดังนี้
แต่หลักฐานจากจารึกสถานที่ประดิษฐานพระธาตุ พ.ศ. 2006 สมัยพระเมืองแก้วเช่นเดียวกัน กล่าวว่ากู่คำเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ "กู่คำกูมกามไว้ธาตุดู(ก)คางขวา"
เจดีย์กู่คำมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยม มีพระพุทธรูปยืนด้านละ 15 องค์ แต่ละด้านมีซุ้มพระชั้นละ 3 องค์ มี 5 ชั้น รวมทั้งหมด 60 องค์ เป็นการลอกเลียนแบบเจดีย์กู่กุด วัดจามเทวี เหตุที่ได้ชื่อว่ากู่คำ เพราะมีการประดับด้วยทองคำลงมาตั้งแต่ยอด แต่เนื่องจากได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2451 โดยรองอำมาตย์เอก หลวงโยนะการพิจิตร (หม่องปันโหย่ อุปะโยคิน) คหบดีชาวพม่า ทำให้พระพุทธรูป ซุ้มพระ ลายพรรณพฤกษากลายเป็นรูปแบบศิลปะพม่าไป และมีการเพิ่มพระพุทธรูปนั่งอีก 4 องค์ รวมทั้งหมด 64 องค์ เพื่อให้เท่ากับอายุของรองอำมาตย์เอก หลวงโยนะการพิจิตร (หม่องปันโหย่ อุปะโยคิน) ในขณะนั้นด้วย
เนื่องจากกู่คำมีความสำคัญ จึงได้รับการทำนุบำรุงสืบต่อกันมา จากการขุดแต่งบูรณะและศึกษาของสายันต์ ไพรชาญจิตร์ ชี้ให้เห็นว่า การก่อสร้างลานประทักษิณและกำแพงแก้วของวัดกู่คำตั้งแต่ครั้งแรกจนปัจจุบัน มีการก่อสร้างมาแล้ว 7 ครั้ง
อนึ่ง วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2539 มีการค้นพบเศษชิ้นส่วนจารึกอักษรไทยสุโขทัย อายุพุทธศตวรรษ 19–20 บริเวณนอกกำแพงแก้วด้านทิศตะวันตกของเจดีย์กู่คำ ซึ่งรูปอักษรและรูปสระในจารึกมีลักษณะใกล้เคียงกับจารึกพ่อขุนรามคำแหงมาก เป็นหลักฐานสำคัญที่บ่งบอกถึงอารยธรรมการใช้อักษรภาษาของกลุ่มชนคนไทยแถบลุ่มแม่น้ำปิงในช่วงสมัยปลายพุทธศตวรรษที่ 19 ปัจจุบันเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่
วัดกู่คำ
คุโจ คุมิโกะ
ซุปเปอร์โบวล์
ซุปเปอร์โบวล์ครั้งที่ 42
ควอเตอร์แบค
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 6