pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในบางโปรแกรมอนุญาตให้ผู้เล่นกดปุ่มกลางของเมาส์ (หรือกดปุ่มซ้ายและขวาพร้อมกัน หรือกดปุ่ม Shift พร้อมกับปุ่มเมาส์ซ้าย) บนช่องที่มีตัวเลข หากช่องที่อยู่โดยรอบช่องนั้นมีธงปักอยู่เท่ากับจำนวนที่ตัวเลขระบุ จะเป็นการเปิดช่องที่เหลือทั้งหมดที่ไม่มีธงปักอยู่ทันที ไม่ว่าธงที่ปักอยู่จะปักอยู่บนระเบิดอย่างถูกต้องหรือไม่ก็ตาม วิธีนี้สามารถช่วยให้ผู้เล่นทำเวลาได้เร็วขึ้น บางโปรแกรมผู้เล่นสามารถกดปุ่มขวาค้างไว้หลังจากปักธง แล้วเคลื่อนเมาส์ไปรอบ ๆ และกดปุ่มซ้ายบนช่องที่มีตัวเลขในขณะที่ยังกดปุ่มขวาค้างไว้ได้ เพื่อเปิดพื้นที่จำนวนมากภายในเวลาอันสั้น
บางโปรแกรมมีตัวเลือกช่วยในการโกงเกมได้ เช่น ช่องแรกที่ผู้เล่นเปิดจะไม่มีลูกระเบิดเสมอ หรือทุ่งระเบิดที่สามารถเล่นจนจบได้โดยไม่ต้องมีการเดาตำแหน่งของลูกระเบิด
ระดับเกม.
รูปแบบที่ยอมรับกันว่าเป็นมาตรฐานของไมน์สวีปเปอร์แบ่งเป็น 3 ระดับ
และโดยทั่วไปจะมีตัวเลือกให้กำหนดขนาดทุ่งระเบิดและจำนวนลูกระเบิดได้เอง แต่จะไม่มีการจัดเก็บสถิติ
เอ็นพีบริบูรณ์.
ในปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) นักคณิตศาสตร์ Richard Kaye ได้ทำการพิสูจน์ว่า การระบุตำแหน่งของลูกระเบิดในไมน์สวีปเปอร์ มีความซับซ้อนอยู่ในระดับเอ็นพีบริบูรณ์ (อัตราการเพิ่มขนาดปัญหาโตเร็วกว่าอัตราการเพิ่มของวิธีการแก้ปัญหา)
โปรแกรมเกม.
ไมน์สวีปเปอร์ได้รับการพัฒนาเป็นโปรแกรมเกมจำนวนมาก ส่วนใหญ่อิงรูปแบบดั้งเดิมของฉบับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ บางโปรแกรมได้ถูกรวมให้ติดตั้งควบไปกับระบบปฏิบัติการและ GUI หลายตัว ตั้งแต่ Minesweeper ในไมโครซอฟท์ วินโดวส์, KMines ใน KDE, และ Gnomine ใน GNOME ส่วนบนอินเทอร์เน็ตก็สามารถค้นหาโปรแกรมเกมไมน์สวีปเปอร์ทั้งแบบดั้งเดิม และแบบที่มีทุ่งระเบิดหรือลูกระเบิดที่แตกต่างกันออกไป ทั้งนี้เพราะเกมไมน์สวีปเปอร์แบบพื้นฐานนั้นเขียนได้ค่อนข้างง่าย
รูปแบบเกมที่แตกต่างออกไป มักจะอยู่ที่รูปทรงของทุ่งระเบิด มีทั้งแบบสองและสามมิติ หรือใช้ช่องทุ่งระเบิดเป็นรูปสามเหลี่ยมหรือหกเหลี่ยม
โปรแกรมที่ International Minesweeper Committee รับรองให้ใช้ในการบันทึกสถิติอย่างเป็นทางการประกอบไปด้วย
มีความพยายามในการรวบรวมและจัดทำรายชื่อผู้เล่นที่ทำเวลาได้ดีที่สุดหลายครั้ง รวมถึงวิดีโอแสดงการเล่นที่ผู้เล่นส่งเข้ามา
เว็บไซต์ Planet Minesweeper ของผู้เล่นชาวฝรั่งเศส Grégoire Duffez กำหนดเงื่อนไขของผู้ที่จะได้รับการบันทึกไว้ในสถิติว่า เวลาที่ดีที่สุดของเกมทั้งสามระดับ คือ ง่าย, ปานกลาง, และเชี่ยวชาญ จะต้องรวมกันแล้วไม่เกิน 99 วินาที และภายหลังได้ส่งมอบสถิติให้กับเว็บไซต์ Authoritative Minesweeper ของผู้เล่นชาวแคนาดา Damien Moore เป็นผู้ดูแลต่อ ซึ่งกำหนดเงื่อนไขการบันทึกสถิติว่า ต้องใช้เวลาไม่เกิน 6, 35, และ 99 วินาที สำหรับเกมระดับง่าย, ปานกลาง, และเชี่ยวชาญตามลำดับ
International Minesweeper Committee ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มผู้เล่นไมน์สวีปเปอร์ได้กำหนดเงื่อนไขใหม่ว่า สถิติที่จะได้รับการบันทึกไว้จะต้องมี 3BV อย่างน้อย 2, 30, และ 99 ขึ้นไป สำหรับเกมระดับง่าย, ปานกลาง, และเชี่ยวชาญตามลำดับ
ปัจจุบัน รายการสถิติที่ใหญ่และได้รับการยอมรับมากที่สุด คือ เว็บไซต์ Authoritative Minesweeper ของ Damien Moore
สถิติที่เร็วที่สุด.
สถิติ ณ วันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008)
สถิติที่เร็วที่สุดแบบ NF.
NF หรือ non-flagging เป็นการเล่นไมน์สวีปเปอร์โดยไม่ปักธงเลยในระหว่างการเล่น ทำให้มีข้อจำกัดในการทำเวลาสถิติมากกว่าการเล่นปกติ ถูกจัดให้เป็นการเล่นอีกรูปแบบหนึ่งโดยเฉพาะ
ภาคคันโต
ภาคคันไซ
ชิงะ
ภูมิภาคคันไซ
จังหวัดวากายามา
นารา
นาระ
ทสึ
สึ
สึ หรือ ทสึ (อ่านออกเสียงพยางค์เดียว) อาจหมายถึง
Minesweeper (game)
เนื้อเยื่อ
เนื้อเยื่อ  ในทางชีววิทยาคือกลุ่มของเซลล์ที่ทำหน้าที่ร่วมกันในสิ่งมีชีวิต
วิชาการศึกษาเนื้อเยื่อ เรียกว่า มิญชวิทยา (Histology) หรือ จุลกายวิภาคศาสตร์ (Microanatomy) หรือหากเป็นการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับโรคเรียกว่า จุลพยาธิวิทยา (histopathology)
เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาเนื้อเยื่อโดยทั่วไปคือ แท่งขี้ผึ้ง (wax block) , สีย้อมเนื้อเยื่อ (tissue stain) , กล้องจุลทรรศน์แบบแสง (optical microscope) ซึ่งต่อมามีการพัฒนาเป็นกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน (electron microscopy) , immunofluorescence, และการตัดตรวจเนื้อเย็นแข็ง (frozen section) เป็นเทคนิคและความรู้ใหม่ที่เพิ่งกำเนิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ด้วยเครื่องมือต่างๆ เหล่านี้เราสามารถตรวจพยาธิสภาพ เพื่อการวินิจฉัยและพยากรณ์โรคได้
เนื้อเยื่อสัตว์.
ในร่างกายของสัตว์ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์ชั้นต่ำลงไปเช่นแมลง ต่างประกอบด้วยเนื้อเยื่อพื้นฐาน 4 ประเภท เนื้อเยื่อเหล่านี้รวมตัวกันเป็นโครงสร้างและอวัยวะต่าง ๆ กัน
เนื้อเยื่อพืช.
เนื้อเยื่อที่พบได้ในสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์อื่น ๆ เช่น เนื้อเยื่อท่อลำเลียง (Vascular tissue) ในพืช เช่น ไซเล็ม (xylem) และ โฟลเอ็ม (phloem) เนื้อเยื่อพืชสามารถแบ่งได้กว้าง ๆ ออกเป็น 3 ระบบ คือ เนื้อเยื่อชั้นผิว (epidermis) , เนื้อเยื่อพื้น (ground tissue) และเนื้อเยื่อท่อลำเลียง (Vascular tissue) ทั้งหมดนี้เราเรียกรวมกันว่า มวลชีวภาพ (biomass)
งานแสดงตราไปรษณียากรภาคพื้นเอเชีย
โทบี้ แม็คไกวร์
จอหน์นี่ เดปป์
ลอนดอน (แก้ความกำกวม)
ลอนดอน เป็นเมืองหลวงของสหราชอาณาจักรและประเทศอังกฤษ
คำว่า ลอนดอน ยังอาจหมายถึง
พีระมิดสามเหลี่ยมอีลองเกต (อังกฤษ: elongated triangular pyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการต่อฐานทรงสี่หน้าปรกติ (regular tetrahedron) ด้านหนึ่งด้วยปริซึมสามเหลี่ยม (triangular prism) ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 4 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 3 หน้า รวม 7 หน้า รูปทรงนี้มี 7 จุดยอด 12 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 7 (Johnson solid: J7)
Elongated triangular pyramid
พีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัสอีลองเกต (อังกฤษ: elongated square pyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการต่อฐานพีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัส (square pyramid: J1) ด้วยทรงลูกบาศก์ (cube) ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 4 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 5 หน้า รวม 9 หน้า รูปทรงนี้มี 9 จุดยอด 16 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 8 (Johnson solid: J8)
รูปทรงนี้สามารถเรียกได้ในชื่ออื่นๆ อีกคือ
Elongated square pyramid
พีระมิดสี่เหลี่ยมอีลองเกต
พีระมิดห้าเหลี่ยมอีลองเกต (อังกฤษ: elongated pentagonal pyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการต่อฐานพีระมิดห้าเหลี่ยม (pentagonal pyramid: J2) ด้วยปริซึมห้าเหลี่ยม (pentagonal prism) ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 5 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 5 หน้า และหน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 1 หน้า รวม 11 หน้า รูปทรงนี้มี 11 จุดยอด 20 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 9 (Johnson solid: J9)
Elongated pentagonal pyramid
พีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัสไจโรอีลองเกต
พีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัสไจโรอีลองเกต (อังกฤษ: gyroelongated square pyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการต่อฐานพีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัส (square pyramid: J1) ด้วยแอนติปริซึมสี่เหลี่ยมจัตุรัส (square antiprism) ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 12 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 1 หน้า รวม 13 หน้า รูปทรงนี้มี 9 จุดยอด 20 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 10 (Johnson solid: J10)
Gyroelongated square pyramid
พีระมิดสี่เหลี่ยมไจโรอีลองเกต
พีระมิดห้าเหลี่ยมไจโรอีลองเกต
พีระมิดห้าเหลี่ยมไจโรอีลองเกต (อังกฤษ: gyroelongated pentagonal pyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการต่อฐานพีระมิดห้าเหลี่ยม (pentagonal pyramid: J2) ด้วยแอนติปริซึมห้าเหลี่ยม (pentagonal antiprism) ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 15 หน้า หน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 1 หน้า รวม 16 หน้า รูปทรงนี้มี 11 จุดยอด 25 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 11 (Johnson solid: J11)
รูปทรงนี้สามารถเรียกได้ในอีกชื่อหนึ่งคือ "ทรงยี่สิบหน้าดิมินิช (diminished icosahedron)" ซึ่งเป็นการนำทรงยี่สิบหน้าปรกติ (regular icosahedron) มาตัด "ฝา" ออก ซึ่ง "ฝา" นั้นก็เป็นพีระมิดห้าเหลี่ยมอีกอันหนึ่งนั่นเอง
Gyroelongated pentagonal pyramid
ทรงลูกบาศก์ออกเมนเตต
Augmented cube
ปริซึมสี่เหลี่ยมจัตุรัสออกเมนเตต
Augmented square prism
ปริซึมสี่เหลี่ยมออกเมนเตต
ทรงยี่สิบหน้าดิมินิช
Diminished icosahedron
ภาษามัล
ภาษามัล, ภาษาไพร, ภาษาถิ่น หรือ ภาษาปรัย มีผู้พูดทั้งหมด 26,193 คน เป็นภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขาขมุ ผู้พูดภาษานี้ในประเทศไทยอพยพมาจากประเทศลาว ในไทยพบ 3,000–4,000 คน (พ.ศ. 2525) อยู่ทางตะวันออกของอำเภอปัวและอำเภอเชียงคำ จังหวัดน่าน ใกล้กับชายแดนลาว อยู่ในลาว 23,193 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงไชยบุรีทางตะวันตกของแม่น้ำโขง มีสำเนียงต่าง ๆ มากมาย ผู้พูดภาษามัลในไทยมีคำยืมจากภาษาไทยที่นำไปใช้แทนคำดั้งเดิมในภาษามัลจำนวนมาก ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาไพ
พีระมิดคู่สามเหลี่ยม
พีระมิดคู่สามเหลี่ยม (อังกฤษ: triangular bipyramid/dipyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำพีระมิดสามเหลี่ยม (triangular pyramid) 2 รูปทรงมาประกอบเข้าด้วยกัน รูปทรงนี้มี 5 จุดยอด 9 ขอบ 6 หน้า หากพีระมิดนั้นเป็นทรงสี่หน้าปรกติ (regular tetrahedorn) ทั้งคู่ จะทำให้ทุกหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าทั้ง 6 หน้า และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 12 (Johnson solid: J12)
Triangular bipyramid
Triangular dipyramid
ภาษาแย็ฮ
ภาษาแย็ฮ หรือภาษาแยะตามการออกเสียงในภาษาลาว อยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริก มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว ระบบเสียงซับซ้อนกว่าภาษาเตรียงและภาษากะเซง มีลักษณะน้ำเสียง พยัญชนะต้นมี 41 เสียง ตัวสะกดมี 15 เสียง สระมี 21 เสียง
ภาษาฮะรัก
ภาษาฮะรักอยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริก เป็นภาษาที่มีปัญหามากในการจัดกลุ่มย่อย มีผ้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว มีลักษณะน้ำเสียง พยัญชนะต้นมี 28เสียง ตัวสะกดมี 15 เสียง สระมี 23 เสียง
พีระมิดคู่ห้าเหลี่ยม (อังกฤษ: pentagonal bipyramid/dipyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำพีระมิดที่มีฐานเป็นรูปห้าเหลี่ยม 2 รูปทรงมาประกอบเข้าด้วยกัน รูปทรงนี้มี 7 จุดยอด 15 ขอบ 10 หน้า หากพีระมิดนั้นเป็นพีระมิดห้าเหลี่ยม (pentagonal pyramid: J2) ทั้งคู่ จะทำให้ทุกหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าทั้ง 10 หน้า และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 13 (Johnson solid: J13)
Pentagonal bipyramid
Pentagonal dipyramid
ภาษาหยูก
ภาษาหยูกอยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริก มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว มีลักษณะน้ำเสียงแต่ความแตกต่างของน้ำเสียงไม่มีผลต่อเสียงสระและเสียงพยัญชนะ มีความเรียบง่ายกว่าภาษายรุและภาษาละวี มีเสียงพยัญชนะต้น 19 เสียง เสียงตัวสะกด 14 เสียง เสียงสระ 21 เสียง
ภาษาละวี
ภาษาละวีอยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริก มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว เป็นภาษาที่มีระบบสระซับซ้อนกว่าภาษาในกลุ่มบะห์นาริกอื่น ๆ แต่ระบบพยัญชนะเรียบง่ายกว่าภาษายรุ มีเสียงพยัญชนะต้น 19 เสียง เสียงตัวสะกด 17 เสียง เสียงสระ 39 เสียง โดยมีเสียงสระประสมเป็นจำนวนมาก
อักษรอีลาไมท์ระยะแรก
อักษรอีลาไมท์โบราณ
อักษรเฮียโรกลิฟฟิก
อักษรภาพอียิปต์
อักษรรัญชนา
อักษรรัญชนา (रंजना, Rañjanā) หรือกูติลา หรือลันต์ซา (Lantsa) เป็นอักษรที่พัฒนามาจากอักษรพราหมี เมื่อราว พ.ศ. 1600 และใช้มาจนถึงราว พ.ศ. 2500 ในอินเดียและเนปาล ชาวทิเบตเรียกอักษรนี้ว่าลันต์ซา ใช้เขียนภาษาสันสกฤตก่อนจะแปลเป็นภาษาทิเบต ชาวทิเบตเลิกใช้อักษรนี้เมื่อถูกจีนยึดครอง นอกจากนี้ มีการใช้อักษรนี้ในหมู่ชาวพุทธในจีน มองโกเลีย และญี่ปุ่น
อักษรรานจานา
อักษรเมรอยติก
อักษรเมรอยติก พัฒนามาจากอักษรอียิปต์โบราณเพื่อใช้เขียนเมื่อราว พ.ศ. 343 อักษรนี้มี 2 แบบ แบบหนึ่งมาจากอักษรไฮโรกลิฟ เขียนในแนวตั้งจากขวาไปซ้าย อีกแบบหนึ่งมาจากอักษรอียิปต์ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เขียนในแนวนอนจากขวาไปซ้าย
อักษรรูนส์ ฮังการี
อักษรฮังการีเก่า หรือ อักษรรูนส์ฮังการี ( หรือ ) เป็นระบบการเขียนอักษรในภาษาฮังการี ภาษาฮังการีสมัยใหม่เขียนด้วยชุดตัวอักษรฮังการีทีมีฐานจากอักษรละติน ส่วนคำว่า "เก่า" สื่อถึงลำดับความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของอักษรเมื่อเปรียบเทียบกับอักษรฐานละติน อักษรฮังการีเก่าเป็นอักษรรุ่นลูกของอักษรเตอร์กิกเก่า
ชาวฮังการีเริ่มตั้งถิ่นฐานในแอ่งคาร์เพเทียนเมื่อ ค.ศ. 895 หลังจัดตั้งราชอาณาจักรฮังการี ก็มีการยกเลิกใช้อักษรบางส่วนและใช้อักษรละตินแทน
ชื่อภาษาอังกฤษในมาตรฐาน ISO 15924 คือ Old Hungarian (Hungarian Runic)
ในภาษาฮังการีสมัยใหม่ อักษรนี้มีชื่อทางการว่า ('อักษร Szekler') โดยทั่วไป ระบบการเขียนนี้มีชื่อว่า , และ (หรือสั้น ๆ ว่า 'รอยบาก, รอย')
อักษรรูนนี้มี 42 ตัว เนื่องจากเป็นอักษรเตอร์กิกเก่า ทำให้บางพยัญชนะมีสองรูป รูปหนึ่งใช้ร่วมกับสระหลัง (a, á, o, ó, u, ú) ส่วนอีกรูปหนึ่งใช้กับสระหน้า (e, é, i, í, ö, ő, ü, ű) ชื่อพยัญชนะต้องออกเสียงพร้อมสระ ในชุดพยัญชนะเก่า ลำดับพยัญชนะ-สระอยู่ตรงข้ามกับแบบสมัยใหม่ ("ep" แทน "pé") ชุดตัวอักษรนี้ๆม่มีอักษรสำหรับหน่วยเสียง dz และ dzs ในภาษาฮังการีสมัยใหม่ และไม่มีอักษรสำหรับ q, w, x และ y ในอักษรละติน
อักษรรูนฮังการีเก่ายังมีอักษรรูนที่ไม่ใช่อักษร แต่เป็นสัญลักษณ์ต่างหาก บางข้อมูลระบุเป็น "" (น่าจะเป็นรูปสะกดผิดจาก ) ตัวอย่างที่พบได้ทั่วไป มีดังนี้:
ข้อความจาก Csíkszentmárton, ค.ศ. 1501
"อักษรรูนที่มีเส้นใต้เดิมเขียนเป็นตัวแฝด"
ถอดอักขระในยูนิโคด:
ตีความในภาษาฮังการีเก่า : "ÚRNaK SZÜLeTéSéTÜL FOGVÁN ÍRNaK eZeRÖTSZÁZeGY eSZTeNDŐBE MÁTYáS
G IJ A aS I LY LY LT A" (อักษรนี้ในจารึกเขียนด้วยอักษรรูนแบบตัวพิมพ์ใหญ่)
ตีความในภาษาฮังการีสมัยใหม่: "(Ezt) az Úr születése utáni 1501. évben írták. Mátyás, János, István kovácsok csinálták. Mátyás mester (és) Gergely mester csinálták gijas ily ly lta"
แปลภาษาอังกฤษ: "(This) was written in the 1501st year of our Lord. The smiths Matthias, John (and) Stephen did (this). Master Matthias (and) Master Gregory did (ตีความไม่ได้)"
พีระมิดคู่สามเหลี่ยมอีลองเกต (อังกฤษ: elongated triangular bipyramid/dipyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการแทรกปริซึมสามเหลี่ยม (triangular prism) ลงไประหว่างกลางพีระมิดคู่สามเหลี่ยม (triagonal dipyramid: J12) ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 6 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 3 หน้า รวม 9 หน้า รูปทรงนี้มี 8 จุดยอด 15 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 14 (Johnson solid: J14)
Elongated triangular bipyramid
Elongated triangular dipyramid
พีระมิดคูฟู
พีระมิดคูฟูหรือ พีระมิดคีออปส์ นิยมเรียกกันโดยทั่วไปว่า มหาพีระมิดแห่งกีซา  เป็น พีระมิดในประเทศอียิปต์ที่มีความใหญ่โตและเก่าแก่ที่สุดในกลุ่มพีระมิดแห่งกีซา เชื่อกันว่าสร้างขึ้นในสมัย ฟาโรห์คูฟู (Khufu) แห่ง ราชวงศ์ที่ 4 ซึ่งปกครองอียิปต์โบราณ เมื่อประมาณ 2,600 ปีก่อนคริสตกาล หรือกว่า 4,600 ปีมาแล้ว เพื่อใช้เป็นที่เก็บรักษาพระศพ ไว้รอการกลับมาคืนชีพ ตามความเชื่อของชาวอียิปต์ในยุคนั้น มหาพีระมิดนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก และเป็นหนึ่งเดียว ในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ยุคโบราณ ที่ยังคงอยู่มาจนถึงปัจจุบัน
ขนาดและรูปทรงของพีระมิดคูฟู.
เมื่อก่อสร้างแล้วเสร็จในสมัยของฟาโรห์คูฟู มหาพีระมิด มีความสูงถึง 147 เมตร (481 ฟุต หรือประมาณเท่ากับอาคารสูง 40 ชั้น เมื่อคิดความสูงที่ชั้นละ 3.5 เมตร) นับจากก่อสร้างแล้วเสร็จ พีระมิดคูฟูนับเป็นสิ่งก่อสร้างสูงที่สุดในโลก เป็นเวลาต่อเนื่องยาวนานถึง 43 ศตวรรษ จนกระทั่ง มีการก่อสร้าง มหาวิหารลินคอล์น (Lincoln Cathedral) ที่ ประเทศอังกฤษ ซึ่งมียอดวิหารสูง 160 เมตร ในปี พ.ศ. 1843 (ค.ศ. 1300) ซึ่งต่อมายอดวิหารนี้ถูกพายุทำลายในปี พ.ศ. 2092 (ค.ศ. 1549) แต่ขณะนั้นส่วนยอดพีระมิดคูฟูก็สึกกร่อนลงจนมีความสูงไม่ถึง 140 เมตร ทำให้ วิหารเซนต์โอลาฟ (St. Olav's Church) ในประเทศเอสโตเนีย ซึ่งเพิ่งก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2062 (ค.ศ. 1519) กลายเป็นสิ่งก่อสร้างสูงที่สุดในโลกด้วยความสูงของยอดวิหาร 159 เมตร ปัจจุบันมหาพีระมิดมีความสูง ประมาณ 137 เมตร ซึ่งต่ำกว่าเมื่อแรกสร้างประมาณ 10 เมตร และรัฐบาลอียิปต์ได้ดำเนินการติดตั้ง โครงโลหะเพื่อแสดงถึงความสูงที่แท้จริง ขณะก่อสร้างแล้วเสร็จ ไว้ที่ส่วนยอดของ มหาพีระมิดคูฟู
รูปทรงของพีระมิดมีลักษณะเฉพาะตัว ฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ประกอบด้วยด้านสามเหลี่ยม 4 ด้าน ยอดสามเหลี่ยมแต่ละด้าน เอียงเข้าบรรจบกัน เป็นยอดแหลม ฐานทั้ง 4 ด้านของพีระมิด กว้างด้านละประมาณ 230 เมตร (756 ฟุต กว้างกว่า สนามฟุตบอล ต่อกัน 2 สนาม) คิดเป็นพื้นที่ฐานประมาณ 53,000 ตารางเมตรหรือประมาณ 33 ไร่ ฐานล่างสุดของพีระมิด ก่อขึ้นบนชั้นหินแข็ง ซึ่งอยู่ลึกลงไปใต้ชั้นทราย เพื่อป้องกันปัญหา การทรุดตัวของชั้นทราย ซึ่งจะมีผล กับความคงทนแข็งแรง ของโครงสร้างพีระมิด ผิวหน้าแต่ละด้านของ พีระมิดคูฟู ทำมุมเอียงประมาณ 52 องศา ซึ่งมีส่วนทำให้พีระมิด คงทนต่อการสึกกร่อน อันเนื่องมาจากพายุทราย
ตามที่มีข้อมูลปรากฏในแหล่งต่างๆ อ้างถึง จำนวนหิน ที่นำมาก่อสร้าง พีระมิดคูฟู ต่างกันไปตั้งแต่ 2 ล้านถึง 2.6 ล้านก้อน ประมาณน้ำหนักเฉลี่ยก้อนละ 2.5 ตัน โดยจัดเรียงซ้อนกันขึ้นไปประมาณ 200 ชั้น คิดเป็นน้ำหนักรวมกว่า 6 ล้านตัน
สิ่งที่น่าสังเกตอย่างหนึ่งคือด้านทั้ง 4 ของพีระมิดหันออกในแนวทิศ เหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก ถูกต้องแม่นยำตามทิศจริงไม่ใช่ตามทิศเหนือแม่เหล็ก จึงไม่ใช่การกำหนดทิศด้วยเข็มทิศ ตำแหน่งของพีระมิดนั้น คลาดเคลื่อนจากทิศเหนือเพียง 3 ลิปดา 6 พิลิปดา แสดงถึงความสามารถของ ชาวอียิปต์โบราณ ในการประยุกต์ความรู้ทางดาราศาสตร์ มาใช้ในการกำหนดทิศทางได้เป็นอย่างดี
นอกจากนี้คนงานก่อสร้างพีระมิดคูฟูยังสามารถทำงานได้อย่างเที่ยงตรงน่าทึ่ง โดยหินตรงส่วนฐานของพีระมิดจัดวางได้เสมอกัน มีความคลาดเคลื่อน เพียงไม่ถึง 2.5 เซนติเมตร และแต่ละด้านของฐานพีระมิด มีความกว้างคลาดเคลื่อนจากกัน เพียงไม่เกิน 8 นิ้ว หรือคิดเป็นเพียง 0.09 % ซึ่งถือว่าน้อยมาก เมื่อเทียบกับขนาดงานก่อสร้าง และระดับเทคโนโลยีในขณะนั้น
วิธีการสร้างมหาพีระมิดแห่งกีซา.
วิธีการยกแท่งหินขนาดใหญ่หนักหลายสิบตัน เพื่อประกอบขึ้นเป็นพีระมิดอย่างแม่นยำยังเป็นปริศนา โครงสร้างเหนือห้องเก็บโลงพระศพ ในพีระมิดคูฟู ประกอบขึ้นด้วย แท่งหินแกรนิตสีแดงขนาดใหญ่หลายสิบแท่งซ้อนทับกัน 5 ชั้น แต่ละแท่งมีน้ำหนัก 50 ถึง 70 เมตริกตัน แท่งหินขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่พบในหมู่พีระมิดกีซาอยู่ภายในวิหารข้างพีระมิดเมนคีเรเป็นแท่งหินปูนที่มีน้ำหนักมากถึง 200 เมตริกตัน เป็นน้ำหนักประมาณเท่ากับชิ้นส่วนหนักที่สุดภายในเรือไททานิค ซึ่งไม่มีปั้นจั่นใดๆ ในอู่ต่อเรือขณะนั้นสามารถยกได้ จนผู้สร้างเรือต้องว่าจ้างทีมงาน ชาวเยอรมัน มาสร้างปั้นจั่นยักษ์สำหรับยกชิ้นส่วนดังกล่าว
เฮโรโดตัส (Herodotus) นักประวัติศาสตร์ชาวกรีก ซึ่งเดินทางไปอียิปต์ช่วง 450 ปีก่อนคริสตกาล หรือประมาณ 2 พันปีเศษหลังจากพีระมิดสร้างเสร็จ ได้บันทึกคำบอกเล่าของนักบวชชาวอียิปต์โบราณไว้ว่า ในการสร้างพีระมิดชาวอียิปต์โบราณมีอุปกรณ์บางอย่างทำด้วยไม้ใช้สำหรับยกหินขนาดใหญ่ อย่างไรก็ตามไม่พบหลักฐานอื่นๆ ที่อ้างอิงถึงเครื่องมือนี้ ไม่ว่าจะเป็นภาพวาด หรือบันทึกโบราณ เฮโรโดตัสยังได้บันทึกไว้ว่าการก่อสร้าง พีระมิดคูฟู ทำเฉพาะช่วงฤดูน้ำหลากซึ่งประชากรว่างจากการเพาะปลูก นั่นคือ ประมาณปีละ 3 - 4 เดือน และก่อสร้างอยู่ 20 ปี จึงแล้วเสร็จ
เนื่องจากเทคโนโลยีในขณะนั้นยังไม่มีระบบปั้นจั่นไม่รู้จักแม้กระทั่งล้อเลื่อน และไม่มีหลักฐานการใช้พาหนะที่ลากด้วยแรงสัตว์ การเคลื่อนย้ายหินจึงใช้แรงงานคนลากเข็นไปบนแคร่ไม้ โดยมีการราดน้ำเพื่อช่วยลดแรงเสียดทาน การเคลื่อนย้ายวัตถุน้ำหนักมากๆ ด้วยวิธีนี้มีหลักฐานเป็นภาพแกะสลักนูนต่ำบนฝาผนังหิน ซึ่งแสดงการเคลื่อนย้ายเทวรูปหินขนาดใหญ่ด้วยแรงคนนับร้อย
วิธีการลำเลียงหินขึ้นสู่บริเวณก่อสร้างในระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างการก่อสร้างคืออีกส่วนหนึ่งที่เป็นปริศนา แนวคิดแรกเริ่มเชื่อกันว่าชาวอียิปต์โบราณใช้วิธีสร้างทางลาดบริเวณด้านข้างของพีระมิด และชักลากหินขึ้นตามทางลาดที่ก่อสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามความสูงของระดับการก่อสร้างจนถึงจุดสูงสุดยอด และเมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จจึงทำการรื้อทางลาดดังกล่าวออกคงเหลือไว้แต่ พีระมิด ที่สร้างเสร็จ ถ้าแนวคิดนี้เป็นจริงสิ่งก่อสร้างใหญ่ที่สุดในโลกยุคนั้นอาจไม่ใช่พีระมิดคูฟู แต่อาจเป็นทางลาดสูงเท่าตึก 40 ชั้นที่ใช้ก่อสร้างพีระมิดแทน มีแนวคิดอื่นๆ เสนอว่าทางลาดดังกล่าวอาจไม่ได้สร้างอยู่ด้านใดด้านหนึ่งข้างพีระมิด แต่อาจสร้างเป็นทางวนรอบพีระมิดแทน หรืออาจบางทีแต่ละชั้นของพีระมิดนั่นเองคือทางที่ใช้ชักลากหินขึ้นสู่ชั้นถัดไป ผ่านทางลาดขนาดเล็กที่สร้างขึ้นเพื่อเชื่อมต่อระหว่างแต่ละชั้น
แม้จะยังไม่มีข้อสรุปถึงวิธีการลำเลียงหินขึ้นสู่บริเวณก่อสร้าง แต่การประกอบหินแต่ละก้อนสามารถสรุปได้ว่าผ่านการตัดแต่งแบบก้อนต่อก้อน เนื่องจากแต่ละก้อนต้องมีขนาดและแง่มุมพอดีกับหินก้อนอื่นๆที่จัดเรียงไว้ก่อนหน้า เพราะในการก่อสร้างพีระมิดไม่มีการใช้วัสดุเชื่อมประสาน หินแต่ละก้อนวางซ้อนกันอยู่ได้ด้วยน้ำหนักกดทับด้านบน และระนาบที่เท่ากันในแต่ละชั้นจึงต้องตัดแต่งอย่างปราณีตแบบก้อนต่อก้อนก่อนประกอบเข้าสู่ตำแหน่ง
ด้วยเครื่องมือง่ายๆ อย่างไม้วัดระดับแนวราบ และสายดิ่งที่ใช้ตรวจสอบผิวหน้าหินในแนวตั้ง โดยใช้ลิ่มหินควอตซ์ (Quartz) ซึ่งเป็นหินอัคนีความแข็งสูงในการขัดแต่งผิวหน้าของหินแต่ละด้านให้เรียบ ช่างหินอียิปต์โบราณสามารถสร้างผลงานดีเยี่ยม จนผิวสัมผัสระหว่างหินแต่ละก้อนห่างกันเพียง 0.02 นิ้วเท่านั้น
ควรทราบอีกว่า ณ เวลานั้นโลกยังไม่เข้าสู่ ยุคเหล็ก โดยที่เทคโนโลยีการตีเหล็กยังไม่ถูกพัฒนาขึ้นจนกว่าอีก 1 พันปีต่อมา เครื่องมือโลหะที่มีใช้ในสมัยนั้นทำด้วย ทองแดง ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายหากต้องการตัดหินปูนและหินแกรนิตให้ได้ขนาดและรูปทรงตามต้องการ ผู้ศึกษาเกี่ยวกับเทคโนโลยียุคโบราณเชื่อว่า ช่างอียิปต์โบราณใช้ แท่งโลหะพันด้วยเชือก เพื่อหมุนปั่นแท่งโลหะเจาะรูลึกในก้อนหินโดยมีการโรยผงทรายลงในรูที่เจาะเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของเครื่องมือ
วัสดุ​ที่ใช้ในการสร้างพีระมิดแห่งกีซา.
แหล่งหินที่นำมาสร้างพีระมิด ไม่อยู่ในบริเวณที่ก่อสร้างแต่ต้องขนส่งจากเหมืองหินที่อยู่ห่างไกลนับร้อยไมล์ มาตามแม่น้ำไนล์ แล้วขนส่งทางบกต่อไปอีกจนถึงบริเวณก่อสร้างซึ่งห่างจากริมฝั่งแม่น้ำไนล์ประมาณ 22 กิโลเมตร หินปูนซึ่งเป็นวัสดุหลักในการก่อสร้างส่วนใหญ่อยู่ทางใต้ห่างไปกว่า 200 กิโลเมตร เรียงรายตามแนวฝั่งแม่น้ำไนล์ เหมืองหินปูนใกล้ที่สุดอยู่บริเวณเมืองตูราห่างจากกรุงไคโรไปทางใต้ประมาณ 50 กิโลเมตร ส่วนหินแกรนิตที่ใช้สร้างห้องเก็บพระศพ และโลงพระศพ อยู่บริเวณตอนเหนือของเขื่อนอัสวานในปัจจุบัน ซึ่งห่างจากบริเวณก่อสร้างไปทางใต้กว่า 900 กิโลเมตร การขนย้ายหินจากระยะทางไกลขนาดนั้นต้องใช้พาหนะขนาดใหญ่ล่องตามแม่น้ำไนล์เป็นแรมเดือน ซึ่งหากเปรียบเทียบกับประเทศไทยจะประมาณเท่ากับการล่องเรือจากเชียงรายลงมาถึงกรุงเทพฯ
การลำเลียงหินขึ้นลงจะใช้แคร่เลื่อนไม้และอาจใช้จังหวะที่มีน้ำท่วมเข้าถึงบริเวณเหมืองและพื้นที่ก่อสร้าง เพื่อเพิ่มความสะดวกในการขนย้ายหิน มีข้อสังเกตว่าพาหนะที่ใช้บรรทุกหินจะต้องสามารถรับน้ำหนักได้มากถึงหลายสิบตัน จึงจะสามารถขนแท่งหินแกรนิตขนาดใหญ่ที่ใช้ในการก่อสร้าง พาหนะดังกล่าวอาจมีลักษณะคล้ายเรือใหญ่ ซึ่งมีคานให้เรือขนาดเล็กกว่าหลายๆ ลำช่วยกันพยุงรับน้ำหนักอยู่ด้านล่าง เมื่อเปรียบเทียบกับเรือขุดขนาดใหญ่ของไทยขนาด 45-55 ฝีพายซึ่งยาวร่วม 30 เมตร ยังสามารถรับน้ำหนักได้ไม่เกิน 10 เมตริกตันต่อลำ พาหนะที่ชาวอียิปต์โบราณใช้ขนส่งหินหนักถึง 70 เมตริกตันจะต้องรับน้ำหนักได้มากกว่าเรือขุดขนาดใหญ่ของไทยหลายเท่า มีการขุดพบเรือโบราณขนาดใหญ่สร้างด้วยไม้ในบริเวณเดียวกับ พีระมิดคูฟู ที่เป็นหลักฐานว่าชาวอียิปต์โบราณมีความสามารถในการต่อเรือขนาดใหญ่ได้ดี
แรงงานในการสร้างมหาพีระมิดแห่งกีซา.
หากประมาณจำนวนแรงงานที่ใช้ก่อสร้างพีระมิด จากจำนวนหินที่ใช้ก่อสร้าง 2,500,000 ก้อนหารด้วยระยะเวลาก่อสร้าง ปีละ 3-4 เดือนในฤดูน้ำหลาก รวม 20 ปี จะพบว่าต้องก่อสร้างให้ได้ประมาณ 1,000 ถึง 1,400 ก้อนต่อวัน หากต้องสกัดหินจากเหมืองหินให้ได้ขั้นต่ำวันละ 1,000 ก้อน และต้องมีแรงงานขนหินออกจากเหมืองมายังแม่น้ำ แรงงานสำหรับควบคุมการขนส่งมายังพื้นที่ก่อสร้าง และแรงงานสำหรับยกหินขึ้นฝั่งที่ปลายทาง ถ้าทั้งหมดนี้ใช้คนทั้งสิ้นประมาณ 10 คนต่อหิน 1 ก้อนจะต้องมีแรงงานในส่วนนี้ไม่ต่ำกว่า 10,000 คน
นอกจากนี้ในบริเวณก่อสร้างยังต้องมีแรงงานสำหรับขนย้ายหินขึ้นสู่บริเวณก่อสร้างบนพีระมิด ผู้เขียนคิดเองว่าน่าจะเป็นแรงงานคนละชุด กับที่ขนย้ายหินมาจากแม่น้ำ และน่าจะต้องใช้คนมากว่า 8 คนต่อหิน 1 ก้อนเนื่องจากเป็นการขนย้ายหินขึ้นสู่ที่สูง ยิ่งการก่อสร้างดำเนินไประดับของพื้นที่ก่อสร้างก็จะยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ และยังไม่รวมช่างฝีมือในบริเวณก่อสร้างแต่ละชั้นซึ่งต้องตัดแต่งหินให้ได้ระดับแง่มุมที่ถูกต้องแบบก้อนต่อก้อน เชื่อว่าแรงงานขนย้ายหินรวมกับแรงงานประกอบหิน น่าจะไม่ต่ำกว่า 3-4 หมื่นคนในระหว่างการก่อสร้างแต่ละปี และเป็นไปได้ว่าแรงงานที่หมุนเวียนกันมาก่อสร้างตลอด 20 ปีจะมีถึงกว่า 100,000 คน
มีเรื่องน่าสังเกตอีกประการหนึ่งเกี่ยวกับความเชื่อแต่เดิมที่ว่า พีระมิด ก่อสร้างขึ้นด้วยแรงงานทาส โดยมีการบังคับกดขี่ทาสอย่างทารุณ ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการในวงการบันเทิง เมื่อหลักฐานที่พบในเวลาต่อมาบ่งชี้ว่า แรงงานที่มาก่อสร้างพีระมิดเป็นชาวอียิปต์ที่ทำงานด้วยความสมัครใจในระหว่างว่างเว้นจากงานเกษตรกรรม โดยได้รับค่าตอบแทนเป็นอาหาร เช่น หัวไชเท้าและกระเทียม และในกรณีที่ทำงานได้มากจะมีการจดบัญชีเพื่อจ่ายค่าตอบแทนให้ในรูปแบบอื่นๆ อีกด้วย ที่น่าสนใจอีกประการหนึ่งจากหลักฐานที่พบใหม่ๆ คือแรงงานที่มาก่อสร้างมีการจัดตั้งกันแบ่งเป็นหมวดหมู่ตามลำดับชั้น และมีการกำหนดหน้าที่ให้กับแต่ละกลุ่ม คล้ายกับโครงงานก่อสร้างขนาดใหญ่ในปัจจุบัน ซึ่งสำหรับเมื่อ 4,600 ปีก่อนนับว่าชาวอียิปต์มีความล้ำหน้าอารยธรรมอื่นๆ ในยุคเดียวกันมาก
นิยามของมหาพีระมิดแห่งเมืองกิช่า.
เคยมีการกล่าวเอาไว้ว่าการสร้างพีระมิดแห่งเมืองอียิปต์นั้นอาจจะไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ในสมัยของอียิปต์โบราณ แต่อาจจะเป็นฝีมือของชาวแอตแลนติส ที่ได้สร้างเอาไว้ " (ดูจากบทความ "แอตแลนติส") " ทำให้มีหลายแนวความคิดที่แสดงให้เห็นว่าปิรามิดได้ถูกสร้างขึ้นโดยมีนัยสำคัญที่เกี่ยวข้องกับโลก ดังจะเห็นได้จากคำนิยามของคำว่า "ปิรามิด" จากนักปราชญ์หลายท่าน เช่น อาร์คิเมดิส นักคณิตศาสตร์ชาวกรีกได้ให้นิยามของ "ปิรามิด" ดังนี้
เปรียบเทียบพีระมิดคูฟูกับสิ่งก่อสร้างยุคปัจจุบัน.
หากเปรียบเทียบน้ำหนักของ พีระมิดคูฟู กับอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กอย่าง ตึกเอ็มไพร์สเตท (Empire State Building) อดีตตึกระฟ้าสูงที่สุดในโลก ซึ่งมีน้ำหนักรวม 365,000 ตัน จะพบว่า พีระมิดคูฟู มีน้ำหนักมากกว่า ตึกเอ็มไพร์สเตท ถึงประมาณ 16 เท่าครึ่ง และเมื่อเทียบกับ อาคารไทเป 101 (Taipei 101) อาคารสูงที่สุดในโลก ณ ปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) ซึ่งมีน้ำหนักรวม 700,000 เมตริกตัน พีระมิดคูฟู ยังคงมีน้ำหนักมากกว่า อาคารไทเป 101 ถึง 8 เท่าครึ่ง
พีระมิดแห่งกีซา ยังจัดเป็นงานระดับอภิมหาโปรเจกต์แม้ในยุคปัจจุบัน มีผู้ประเมินว่าหากทำการก่อสร้างพีระมิดคูฟูขึ้นใหม่เพียงหลังเดียว โดยเลือกพื้นที่ รัฐแอริโซนาในสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับสถานที่ก่อสร้างพีระมิดเดิม แต่ได้เปรียบที่มีทางรถไฟสะดวกในการขนส่งวัสดุก่อสร้าง และใช้รถโฟค์ลิฟ 400 คัน เครนก่อสร้าง 20 ตัว และเฮลิคอปเตอร์ขนส่งอีก 1 ลำ โดยใช้หินปูนจากเหมืองหินสมัยใหม่รวม 4 แห่ง พร้อมทั้งงบประมาณอีกราว 45,000 ล้านบาท จะสามารถระดมก่อสร้างมหาพีระมิดคีออปส์ขึ้นมาได้ภายในเวลา 5 ปี
แต่หากต้องการสร้าง หมู่พีระมิดกีซา ทั้งหมดขึ้นมาใหม่ให้ครบทั้ง 3 หลัง นั่นหมายถึงจะต้องใช้งบประมาณกว่า 120,000 ล้านบาท และเป็นที่แน่นอนว่า หากไม่อาศัยเครื่องจักร และระบบขนส่งสมัยใหม่ การก่อสร้างมหาพีระมิดคูฟูเพียงหลังเดียว ซึ่งเปรียบได้กับการย้ายภูเขาด้วยแรงมนุษย์ ก็ยังยากจะเป็นไปได้ แม้ในยุคปัจจุบัน ไม่ว่าจะใช้งบประมาณมากมายเพียงใดก็ตาม
เปรียบเทียบความสูงพีระมิดคูฟูกับสิ่งก่อสร้างในประเทศไทย.
หากเทียบความสูงกับสิ่งก่อสร้างในกรุงเทพมหานคร พระปรางค์วัดอรุณราชวราราม ซึ่งก่อสร้างเพิ่มเติมในรัชกาล พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 จากพระปรางค์องค์เดิมสมัยอยุธยา ที่สูงเพียง 8 วา เมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จ ในปี พ.ศ. 2394 (ประมาณ ค.ศ. 1851) พระปรางค์องค์ใหญ่ มีความสูง 1 เส้น 13 วา 1 ศอก 1 คืบ 1 นิ้ว (ประมาณ 67 เมตร) นับได้ว่าเป็นสิ่งก่อสร้างสูงที่สุดในกรุงเทพมหานครขณะนั้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2420 (ประมาณ ค.ศ. 1877) การก่อสร้างพระเจดีย์ภูเขาทอง (พระบรมบรรพต) ซึ่งเป็นพระเจดีย์ที่สร้างบนยอดภูเขาซึ่งก่อขึ้นโดยฝีมือมนุษย์จากไม้และอิฐ ได้ดำเนินการแล้วเสร็จมีความสูง ถึงยอดเจดีย์ 1 เสัน 19 วา 2 ศอก (ประมาณ 77 เมตร) จึงนับเป็นสิ่งก่อสร้างสูงที่สุดแห่งใหม่ในกรุงเทพมหานคร