pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ได้แต่งตั้งให้นายชัยวุฒิ บรรณวัฒน์ ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งผลงานไม่มีความโดดเด่น จนได้รับฉายาจากพรรคเพื่อไทย เป็น 1 ใน 10 รัฐมนตรีไร้ผลงาน ว่า "รัฐมนตรีดูข่าวไม่มี เปิดทีวีไม่เจอ" จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2553 จึงได้ปรับให้ไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม แต่จากผลการสำรวจของสำนักวิจัยเอแบคโพล พบว่าประชาชนกลุ่มตัวอย่างกว่าร้อยละ 42.2 ไม่รู้จักนายชัยวุฒิ ซึ่งมากที่สุดในบรรดารัฐมนตรีที่ประชาชนไม่รู้จัก
ในช่วงวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557 นายชัยวุฒิได้เข้าร่วมกับการชุมนุมของกปปส. (คณะกรรมการประชาชนเพื่อการเปลี่ยนแปลงประเทศไทยให้เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข) ด้วย โดยเป็นแนวร่วมที่สำคัญคนหนึ่ง มีบทบาทคือเป็นผู้ติดตาม นายสุเทพ เทือกสุบรรณ เลขาธิการกปปส.เสมอ ๆ ในการเดินรณรงค์ตามสถานที่ต่าง ๆ โดยเป็นผู้ถ่ายรูปให้แก่ประชาชนที่เข้ามาบริจาคเงินช่วยเหลือการชุมนุมและต้องการจะถ่ายรูปกับนายสุเทพ และยังเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบเวทีชุมนุมที่แจ้งวัฒนะด้วย
24 ชั่วโมงอันตราย
24 หรือในชื่อไทย: 24 ชั่วโมงอันตราย เป็นชื่อของรายการซีรีส์ที่ออกฉายทางโทรทัศน์ของอเมริกา ผลิตโดยฟอกซ์เน็ตเวิร์ก (Fox Network) และแพร่ภาพออกอากาศในสหรัฐอเมริกาและจำหน่ายลิขสิทธิ์ในการแพร่ภาพให้กับบริษัทในต่างประเทศทั่วโลก (โดยในประเทศไทยรวมทั้งสิงคโปร์และมาเลเซีย ช่อง AXN เป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการแพร่ภาพ) รายการออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 (2001) จุดหลักของซีรีส์คือการทำงานของหน่วยต่อต้านผู้ก่อการร้าย (Counter Terrorist Unit, CTU) ซึ่งเป็นองค์กรของรัฐบาลสหรัฐฯ ที่ถูกแต่งขึ้นมา
24 นำเสนอรูปแบบรายการในลักษณะตามเวลาจริง โดยแต่ละฤดูกาลดำเนินเรื่องตามช่วงเวลา 24 ชั่วโมงในชีวิตของแจ็ก บาวเออร์ (Jack Bauer) ผู้ที่ทำงานให้กับรัฐบาลสหรัฐในขณะที่ประเทศกำลังประสบกับสถานการณ์วิกฤตหรือภัยที่กระทบความมั่นคงของชาติ บาวเออร์มักจะทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ภาคสนามให้กับ CTU สาขาลอสแอนเจลิส และปฏิบัติภารกิจในการปกป้องประเทศจากภัยคุกคามจากผู้ก่อการร้าย ทำให้สถานที่ในการดำเนินเรื่องส่วนใหญ่ในแต่ละฤดูกาลอยู่ในเมืองลอสแอนเจลิส โดยตามติดการทำงานของเจ้าหน้าที่ CTU คนอื่นๆ ด้วย รวมถึงเจ้าหน้าที่รัฐที่เกี่ยวข้องและผู้ก่อการร้าย
หลังจากที่คีเฟอร์ ซัทเธอร์แลนด์ (Kiefer Sutherland) ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสำหรับบทบาทของเขาในสิบตอนแรกของซีรีส์ รายการก็ได้รับความนิยมมากขึ้น ทำให้ FOX ผลิตอีกครึ่งหนึ่งของฤดูกาล ในขณะนี้มี 24 ทั้งหมด 6 ฤดูกาลที่ได้รับการผลิตออกมา ในขณะที่ฤดูกาลที่เจ็ดคาดว่าจะเริ่มออกอากาศในสหรัฐฯ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 (2008) และวางแผนที่จะถ่ายทำฤดูกาลที่แปดและผลิตภาพยนตร์ที่มีเนื้อเรื่องมาจากรายการ โดยวางกำหนดการว่าจะถ่ายทำใน พ.ศ. 2550 (2007) และออกฉายใน พ.ศ. 2551 โดย 24 : Redemption เป็นเรื่องราวรอยต่อระหว่างฤดูกาลที่ 6-7 ยาว 2 ชั่วโมงเต็ม สถานที่นั้นเกิดในแอฟริกา และ FOX ก็ได้ฉายฤดูกาลสุดท้ายปิดฉากซีรีส์นี้ตลอดระยะเวลา 10 ปีกับ 8 ฤดูกาลลงอย่างสมบูรณ์ในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2010
โครงสร้างรายการ.
เนื้อเรื่องตามเวลาจริง.
24 เป็นซีรีส์แนวตื่นเต้นระทึกขวัญที่ดำเนินเรื่องในลักษณะ "ตามเวลาจริง" โดยแต่ละนาทีในเวลาออกอากาศนั้นตรงกับแต่ละนาทีในชีวิตของตัวละครเช่นกัน ส่วนพักโฆษณาจะถูกจัดให้อยู่ในช่วงที่เนื้อเรื่องที่ไม่สำคัญกำลังดำเนินอยู่ (เช่น พักโฆษณาจะเริ่มขึ้นเมื่อตอนที่ตัวละครกำลังขับรถไปยังจุดหมายหนึ่ง และไปถึงที่หมายเมื่อหมดพักโฆษณาพอดี) ซึ่งทำให้รายการสามารถเกิดขึ้นได้ในเวลาจริงโดยไม่รบกวนกับฉากสำคัญ
เวลาออกอากาศจริงๆ ของซีรีส์โดยไม่มีโฆษณาในหนึ่งตอนมีความยาวประมาณ 45 นาที ซึ่งเป็นความยาวปกติของรายการโทรทัศน์แบบหนึ่งชั่วโมงส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตาม รายการจะต้องมีโฆษณาคั่นเท่านั้นถึงจะได้ผล (ซึ่งอาจจะไม่เป็นเช่นนั้นในบางประเทศ หรือบริการเคเบิลทีวีที่มักจะไม่มีโฆษณาคั่นรายการ) อีกทั้งระยะเวลาของพักโฆษณาจะต้องมีความยาวพอดีกับช่องว่างของเนื้อเรื่อง (ซึ่งอาจไม่เป็นเช่นนั้นในบางสถานีที่ออกอากาศเช่นกัน)
การดำเนินเรื่องตามเวลาจริงนั้นถูกเน้นโดยเนื้อเรื่องในช่วงก่อนและหลังพักโฆษณาไม่กี่วินาที จะมีตัวละครในสถานที่ต่างกำลังทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งในจอแยกกัน โดยมีนาฬิกาดิจิตัลปรากฏขึ้นแสดงเวลา พร้อมกับส่งเสียง "บี๊ป" (ซึ่งเป็นเสียงโดและเรสลับกัน) ในแต่ละวินาทีที่ผ่านไป เวลาดังกล่าวจะตรงกับเวลาที่เกิดขึ้นในเนื้อเรื่อง ส่วนตัวละครก็มักจะวางกรอบเวลาไว้ (อาทิเช่น ภายในหนึ่งชั่วโมง) สำหรับเหตุการณ์สำคัญๆ เช่นในเนื้อเรื่องเช่นภัยคุกคามจากผู้ก่อการร้าย โดยระบุไว้อย่างแน่ชัดว่าเหตุการณ์ดังกล่าวจะเกิดขึ้นก่อนจบตอน
เหตุการณ์ที่สลับไปมาระหว่างสถานที่ต่างๆ กันนำไปสู่การดำเนินเรื่องที่เป็นเส้นขนานของตัวละครหลายตัวซึ่งจะมาบรรจบกันเป็นพล็อตเรื่องใหญ่พล็อตเดียว ทำให้ในบางครั้งจะมีการบรรยายถึงความเป็นไปของตัวละครบางตัวโดยผู้ชมไม่ได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง และตัวละครดังกล่าวอาจจะปรากฏตัวขึ้นเป็นช่วงสั้นๆ ของตอนเท่านั้น
การดำเนินเรื่องและรูปแบบการนำเสนอ.
24 มีการดำเนินเรื่องที่รวดเร็ว ตื่นเต้นระทึกใจ และมีพล็อตเรื่องที่ซับซ้อน
ตัวละครในเรื่องมักเผชิญกับการตัดสินใจที่ทดสอบความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และในบางครั้งอาจต้องยอมให้สิ่งที่เลวร้ายเกิดขึ้นเพื่อประโยชน์ที่ดีกว่า ตัวอย่างเช่น ในฤดูกาลที่สอง เจ้าหน้าที่ของกระทรวงกลาโหมมีโอกาสที่จะเตือนซีทียูเรื่องการโจมตีอาคารที่ทำการของซีทียู แต่โต้เถียงกันว่าการทำเช่นนั้นอาจทำให้ผู้ร้ายรู้ตัวและอาจทำให้สูญเสียเบาะแสที่อาจนำไปหาผู้ร้ายได้ และในอีกกรณีหนึ่งที่เกิดขึ้นในฤดูกาลห้า เมื่อผู้ก่อการร้ายวางแผนที่จะปล่อยแก๊สทำลายประสาทในห้างสรรพสินค้าที่เต็มไปด้วยประชาชน รวมถึงในฤดูกาลสาม เมื่อประธานาธิบดีและเจ้าหน้าที่ซีทียูต้องเลือกระหว่างชีวิตของเจ้าหน้าที่ซีทียูระดับสูงและภัยคุกคามจากการโจมตีที่กำลังจะเกิดขึ้น ในขณะที่ฤดูกาลสี่ ก็มีกรณีที่ตัวละครหลักของเรื่องต้องเลือกช่วยชีวิตชายคนใดคนหนึ่ง ระหว่างคนที่มีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับการโจมตีด้วยจรวดนิวเคลียร์ กับอีกคนที่เป็นสามีของตัวละครหลักของเรื่องอีกตัว เมื่อทั้งคู่กำลังจะตาย จึงเป็นสถานการณ์ทั้งขึ้นทั้งล่อง ที่ตัวละครเอกต้องตัดสินใจเลือกคนที่เขาจะช่วยชีวิต และในบางครั้ง แม้แต่ประธานาธิบดีก็ต้องรับมือกับสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างนี้เช่นกัน เช่นในฤดูกาลหก เมื่อประธานาธิบดีขอให้ตัวละครเอกสละชีวิตเพื่อแลกเปลี่ยนกับตำแหน่งที่ตั้งของผู้ก่อการร้ายคนหนึ่ง
ฤดูกาลที่หนึ่งเริ่มและจบลงตอนเที่ยงคืน นำไปสู่สถานการณ์ที่ตัวละครหลักๆ ต้องอดหลับอดนอนเป็นเวลาเกือบสองวัน ในฤดูกาลต่อมา กรอบเวลาของฤดูกาลนั้นบีบรัดน้อยลง โดยมักเริ่มขึ้นในตอนเช้า หรือบ่ายต้นๆ
ในสองฤดูกาลแรกนั้น 24 มักใช้การแบ่งจอเพื่อดำเนินเรื่องจากหลายๆ ตัวละครพร้อมๆ กัน แต่ตั้งแต่ฤดูกาลสามเป็นต้นมา การแบ่งจอจะสงวนให้กับการสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่างตัวละครหรือช็อตก่อนและหลังพักโฆษณาเท่านั้น
หน่วยต่อต้านผู้ก่อการร้าย.
หน่วยต่อต้านผู้ก่อการร้าย (Counter Terrorist Unit หรือซีทียู) คือองค์กรสมมติในเนื้อเรื่องที่เป็นสาขาพิเศษของกระทรวงยุติธรรม และมีความคล้ายคลึงกับกองกำลังต่อต้านการก่อการร้ายของเอฟบีไอและตำรวจเมืองนิวยอร์กและแผนกปฏิบัติการณ์พิเศษของศูนย์ต่อต้านผู้ก่อการร้ายของซีไอเอในชีวิตจริง โดยซีทียูมีศูนย์บัญชาการอยู่ในกรุงวอชิงตันดีซีและมีสาขาย่อยตามเมืองต่างๆ ที่เสี่ยงต่อภัยคุกคาม ภารกิจหลักของซีทียูคือการบั่นทอนและทำลายองค์กรก่อการร้ายที่เป็นศัตรูของสหรัฐอเมริกาทั้งในประเทศและต่างประเทศ ซึ่งรวมไปถึงการป้องกันประเทศจากภัยก่อการร้าย นอกจากนี้ซีทียูยังมีบทบาทในการกำหนดนโยบายความมั่นคงและจัดการกับองค์กรอาชญากรรมที่สนับสนุนการก่อการร้ายอีกด้วย ถึงแม้ซีทียูจะเป็นองค์กรที่สมมติขึ้น แต่รัฐบาลสหรัฐฯ ก็จัดตั้งองค์กรที่มีลักษณะคล้ายกัน ที่มีชื่อว่าศูนย์ต่อต้านการก่อการร้ายแห่งชาติ
สำนักงานซีทียูแต่ละแห่งจะมีผู้อำนวยการ ในตำแหน่งเรียกว่าเจ้าหน้าที่สั่งการพิเศษ คอยสั่งการผ่านผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการณ์ภาคสนามและหัวหน้าเจ้าหน้าที่ ซึ่งจะรายงานต่อผู้อำนวยการซีทียูเป็นระยะๆ โดยในซีทียูจะแบ่งแผนกออกเป็นสามแผนกสำคัญๆ ได้แก่แผนกสื่อสาร (Communications เรียกย่อๆ ว่าคอม) แผนกส่งกำลังบำรุงและแผนกยุทธวิธี (หรือเรียกว่า "หน่วยภาคสนาม") สำหรับแผนกสื่อสารและบำรุงกำลังนั้นจะรายงานโดยตรงต่อหัวหน้าเจ้าหน้าที่ ในขณะที่บุคลากรฝ่ายยุทธวิธีจะถูกจัดแบ่งเป็นทีมยุทธวิธี (Tactical teams เรียกย่อๆ ว่าแท็คทีม) โดยผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการณ์ภาคสนาม
อาคารสำนักงานซีทียูสาขาลอสแอนเจลิสประกอบไปด้วยพื้นที่ปฏิบัติงานหลายส่วนด้วยกัน โดยชั้นแรกจะประกอบไปด้วยห้องสถานการณ์, ศูนย์สื่อสารหลักและศูนย์บัญชาการ ส่วนชั้นสองนั้นประกอบไปด้วยห้องทำงานของผู้อำนวยการและฝ่ายภาคสนาม ส่วนอื่นของอาคารประกอบไปด้วยแผนกเทคโนโลยีสารสนเทศ (ไอที) , คลินิกรักษาภายใน, แผนกอุตุนิยมวิทยา รวมไปถึงห้องคุมตัวซึ่งใช้สำหรับการสอบสวนและการคุมขัง และห้องเทคนิคซึ่งเป็นที่ตั้งของฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์และเครือข่ายระบบของซีทียู
สำนักงานซีทียูในภูมิภาคจะรายงานต่อสำนักงานประจำแผนก ซึ่งมีผู้อำนวยการแผนกเป็นผู้สั่งการครอบคลุมพื้นที่ที่ใหญ่กว่าพื้นที่ที่ซีทูยูรับผิดชอบ แต่ในท้ายที่สุดแล้ว สำนักงานประจำแผนกและสำนักงานๆ อื่นจะรายงานต่อสำนักงานใหญ่ของเขต ซึ่งควบคุมโดยผู้อำนวยการส่วนภูมิภาค โดยตำแหน่งทำให้สำนักงานใหญ่ของเขตมีพื้นที่รับผิดชอบครอบคลุมทั่วทั้งภูมิภาคของสหรัฐอเมริกา
ซีทียูมักถูกโจมตีในทางใดทางหนึ่งหลายต่อหลายครั้งด้วยกัน แม้ว่าจะเป็นหน่วยงานที่มีการทำงานที่มีความเสี่ยงสูงและเป็นที่สังเกตก็ตาม แต่ซีทียูก็มักจะถูกแทรกซึมโดยสายลับสองหน้า และมีหลายต่อหลายครั้งด้วยกันที่สำนักงานซีทียูถูกโจมตีหรือยึดโดยผู้ก่อการร้าย
ในฤดูกาลที่เจ็ด สามปีหลังจากเหตุการณ์ในฤดูกาลหก ซีทียูถูกยุบโดยรัฐบาล โดยฤดูกาลเจ็ด จะดำเนินเรื่องในกรุงวอชิงตันดีซี แทนที่จะเป็นเมืองลอสแอนเจลิสที่เป็นสถานที่ดำเนินเรื่องในหกฤดูกาลที่ผ่านมา
องค์ประกอบเนื้อเรื่อง.
มีองค์ประกอบเนื้อเรื่องบางตัวที่ถูกยกขึ้นมาใช้บ่อยครั้งใน 24
พาร์อะมอร์
พาร์อะมอร์ ( (IPA: /ˈpærəmɔər/)) เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติอเมริกันจาก แฟรงกลิน, รัฐเทนเนสซี ก่อตั้งเมื่อปี 2004 ปัจจุบันสมาชิกวงประกอบด้วย นักร้องนำ เฮย์ลีย์ วิลเลียมส์, มือกีตาร์ เทย์เลอร์ ยอร์ก และ มือกลอง แซค แฟร์โร วิลเลียมส์และแฟร์โรเป็นสมาชิกก่อตั้งวง ขณะที่ยอร์ก เพื่อนสมัยเรียนของสมาชิกรุ่นก่อตั้งเข้าร่วมวงในปี 2007 วิลเลียมส์เป็นสมาชิกคนเดียวที่อยู่ในสัญญากับค่ายเพลง ซึ่งเป็นค่ายลูกของ วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป และยังเป็นสมาชิกคนเดียวที่มีชื่อปรากฏอยู่ในอัลบัมทั้ง 5 อัลบัมของวงด้วย
วงได้ปล่อยอัลบัมแรก ในปี 2005 ติดอันดับ 4 ใน ในปี 2009 และอันดับที่ 30 ใน ในปี 2006
อัลบัมที่ 2 Riot! ปล่อยออกมาในปี 2007 จากความสำเร็จของซิงเกิล "Misery Business", "crushcrushcrush" และ "That's What You Get" Riot! จึงประสบความสำเร็จเข้าเป็นดนตรีกระแสหลัก และได้รับรอง ในสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นยังได้เข้าชิงรางวัล ใน แกรมมี่ อวอร์ดส ปี 2008 อีกด้วย
อัลบัมถัดมาในปี 2009 อัลบัม เป็นอัลบัมที่ได้อันดับสูงสุดเป็นอันดับสองของวงในปัจจุบัน ติดอันดับ 2 บน Billboard 200 ด้วยยอดขายสัปดาห์แรกกว่า 175,000 ชุด ซึ่งในอัลบัมมีซิงเกิล ที่ได้รับรองในสหรัฐอเมริกาที่ทำยอดขายได้กว่า 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
หลังจากการประกาศออกจากวงของ และ ในปี 2010 พาร์อะมอร์ได้ปล่อยอัลบัมที่ 4 ชื่อ ตามชื่อวงในปี 2013 ทำให้วงได้รางวัล Billboard 200 ในอเมริกาอันดับที่ 1 เป็นอัลบัมแรกของวง และยังได้อัลบัมอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร, ไอร์แลนด์, ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์, บราซิล, อาร์เจนตินา และ เม็กซิโกอีกด้วย ในอัลบัมประกอบด้วยซิงเกิล "Still Into You" และ "Ain't It Fun" ซึ่งซิงเกิล "Ain't It Fun" ที่เขียนโดยวิลเลี่ยมส์ และยอร์ก ทำให้วงได้รางวัลแกรมมี่เป็นรางวัลแรกของวง
สมาชิกของวงเปลี่ยนอีกครั้งหลังจากปล่อยอัลบัมที่ 4 เมื่อมือเบส ออกจากวงราวปี 2015 และ สมาชิกมือกลองเก่าเข้าร่วมวงอีกครั้งในปี 2017 ซึ่งอัลบัมที่ 5 ก็ได้ปล่อยออกมาเช่นกันหลังจากนั้น
2002–2004: ช่วงก่อตั้งวง.
ในปี 2002 เฮย์ลีย์ วิลเลียมส์ นักร้องขณะนั้นอายุ 13 ปี ย้ายมาจากเมืองเมอริเดียน รัฐมิสซิสซิปปี มายังแฟรงกลิน รัฐเทนเนสซี ที่ที่เธอได้เจอสองพี่น้อง จอช ฟาร์โร และ แซค ฟาร์โร ณ โปรแกรมเสริมของเด็กโฮมสคูลประจำสัปดาห์ ไม่นานหลังจากมาถึง เธอเข้าฝึกเสียงร้องกับเบรต แมนนิ่ง โดยก่อนหน้าที่พวกเขาจะฟอร์มวงพาร์อะมอร์ วิลเลียมส์และมือเบส เจเรมี เดวิส พร้อมกับเพื่อนอีกคน คิมี รีด ได้ตั้งวงคัฟเวอร์เพลงแนวฟังก์ชื่อว่า The Factory ในขณะที่จอชและแซค ฟาร์โรนั้นซ้อมเล่นกันหลังเลิกเรียน ในขณะนั้นพวกเขารู้สึกแปลก ๆ ที่มีนักร้องของวงเป็นผู้หญิงอย่างวิลเลียมส์ แต่เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เธอก็จึงเริ่มแต่งเพลงให้พวกเขา วิลเลียมส์กล่าวเกี่ยวกับสมาชิกวงเมื่อเธอพบพวกเขาครั้งแรกว่า "พวกเขาเป็นคนกลุ่มแรกที่ฉันเจอที่หลงรักในดนตรีมากพอพอกับฉัน"
แต่เดิม วิลเลียมส์เซ็นสัญญาศิลปินเดี่ยวกับค่ายแอตแลนติกในปี 2003 เธอถูกแนะนำแก่แมวมองค่ายแอตแลนติก ทอม สตอร์ม โดยเคนท์ มาร์คัส และ จิม ซัมวัลต์ ที่เป็นทนายของเดฟ สตีนบริงก์ และ ริชาร์ด วิลเลียมส์ ทำให้ได้เซ็นสัญญากับค่ายโดย เจสัน โฟลม ในที่สุด เดิมทีทางค่ายวางแผนจะปั้นวิลเลียมส์ให้เป็นศิลปินเดี่ยวเพลงป็อบ แต่วิลเลียมส์ไม่เห็นด้วย โดยกล่าวว่า เธออยากจะเล่นเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อกกับเพื่อนในวง ในบทสัมภาษณ์กับแมวมองของค่ายแอตแลนติกในเว็บ HitQuarters สตีฟ โรเบิร์ตสันกล่าวว่า "เธออยากจะแน่ใจว่าเราไม่ได้มองเธอเป็นเหมือน '40 อันดับเจ้าหญิงเพลงป็อบ' เธออยากจะแน่ใจว่าเธอและวงของเธอจะมีโอกาสโชว์สิ่งที่พวกเขาทำได้ ซึ่งคือวงร็อกและการเขียนเพลงของพวกเขาเอง" ประธานของค่าย จูลี กรีนวัลด์ และบุคลากรของค่ายตัดสินใจที่จะทำตามความต้องการของเธอ โดยแรกเริ่มทีมบริหารของวงคือ เดฟ สตีนบริงก์, ผู้จัดการวง ครีด เจฟ แฮนสัน และ ผู้ช่วยของแฮนสัน มาร์ค เมอร์คาโด
แรกเริ่ม วงถูกก่อตั้งโดย จอช ฟาร์โร (มือกีตาร์ลีด/นักร้องประสาน), แซค ฟาร์โร (มือกลอง), เจเรมี เดวิส (มือเบส) และวิลเลียมส์ (นักร้องนำ) ในปี 2004 โดยมีเพื่อนบ้านของวิลเลียมส์ เจสัน บายนัม (มือกีตาร์ริทึ่ม) เข้ามาด้วยในเวลาต่อมา เมื่อเดวิสเข้าวงมา เขาตะลึงมากที่รู้ว่ามือกลองของวงอายุแค่ 12 ปี เขากล่าวชมว่า "ผมมีความมั่นใจต่อทุกคนน้อยมาก ๆ เนื่องจากอายุของพวกเขา ผมจำได้ว่าเคยคิดว่า 'นี่มันไม่มีทางเวิร์คหรอก พวกนี้เด็กเกินไป' แต่ในวันแรกที่ได้ซ้อมด้วยกันมันยอดเยี่ยมมาก ผมรู้ได้เลยว่าเรามาถูกทางแล้ว" ตามคำบอกเล่าของวิลเลียมส์ ชื่อ "พาร์อะมอร์" มาจากชื่อคนใช้ของแม่ของมือเบสคนแรกของพวกเขา ต่อมาวงได้เจอกับคำพ้องเสียง "paramour" (ชู้รัก) พวกเขาจึงนำชื่อนั้นมาใช้โดยสะกดว่า "Paramore"
โดยแรกเริ่ม พาร์อะมอร์จะต้องปล่อยเพลงในค่ายแอตแลนติก แต่ฝ่ายการตลาดของค่ายตัดสินใจว่าจะดีต่อภาพลักษณ์ของวงมากกว่าหากปล่อยผ่านค่ายใหญ่ พวกเขาจึงปล่อยผลงานเพลงของพวกเขาผ่านค่ายลูก Fuel by Ramen แทน ไลเยอร์ โคเฮน หัวหน้าของวอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป ได้ระบุว่าให้ Fueled by Ramen เป็นค่ายที่วงควรจะเซ็นสัญญาไว้แต่แรกแล้ว โดยให้เหตุผลว่า ค่ายเพลงร็อกจะสามารถเข้ากับวงได้ดีกว่า จากคำกล่าวของโรเบิร์ตสัน เมื่อวงถูกนำเสนอแก่จอห์น แจนิค ซีอีโอของค่าย Fueled by Ramen "เขามองเห็นอนาคตของวงในทันที" โรเบิร์ตสันกล่าว แจนิคได้ไปที่งานแสดงสด Taste of Chaos ที่ ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา เพื่อดูการเล่นสด ในเดือนเมษายน ปี 2005 หลังจากการเล่นส่วนตัวในโกดังเพียงสั้น ๆ วงจึงได้เซ็นสัญญากับค่ายแอตแลนติก และ Fueled by Ramen
เพลงแรกที่พวกเขาในวงช่วยกันแต่งคือ "Conspiracy" ซึ่งต่อมาถูกนำไปใส่ในอัลบัมแรกของวง และในขณะเดียวกัน พวกเขากำลังทัวร์อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ซึ่งมีพ่อแม่ของวิลเลียมส์เป็นคนขับรถพาไปทัวร์ "ตอนนั้นฉันว่าพวกเราคงคิดว่ากำลังกลับบ้านไปซ้อมหลังเลิกเรียน มันคือสิ่งที่เรารักที่จะทำเพื่อความสนุก และเราก็ยังคิดแบบนั้นอยู่ ฉันไม่คิดว่าพวกเราสักคนจะนึกได้ว่ามันจะมาได้ถึงจุดจุดนี้" วิลเลียมส์กล่าว
2005–2006: อัลบัม "All We Know Is Falling".
พาร์อะมอร์เดินทางกลับสู่ออแลนโด รัฐฟลอริดา แต่หลังจากกลับมาไม่นาน เจเรมี เดวิส ก็ขอออกจากวงเนื่องจากเหตุผลส่วนตัว สมาชิกที่เหลือ 4 คนก็เดินหน้าทำอัลบัมต่อซึ่งเขียนเพลง "All We Know" ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการออกไปของเดวิส และตัดสินใจให้อัลบัม "All We Know Is Falling" นี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย ปกของอัลบัมสะท้อนให้เห็นถึงความโศกเศร้าของวงซึ่งวิลเลียมส์อธิบายว่า "โซฟาบนภาพปกของอัลบัม "All We Know is Falling" นั้นไม่มีใครนั่งอยู่ มีแต่เงาของคนที่ลุกออกไปแล้ว ซึ่งมันสื่อถึงการจากไปของเดวิสและความรู้สึกของเราเหมือนพื้นที่ที่ว่างเปล่า"
ก่อนจะเริ่มการทัวร์ วงได้จอห์น เฮมบรี (มือเบส) เข้ามาร่วมแทนที่เดวิส ในช่วงฤดูร้อน พาร์อะมอร์ได้ขึ้นแสดวงเวทีเดียวกับชิร่า เกิร์ล ใน ปี 2005 หลังจากการร้องขอจากวง เจเรมี เดวิสก็กลับมาเข้าร่วมวงอีกครั้งแทนที่เฮมบรีหลังจากออกไปได้เป็นเวลากว่า 5 เดือน อัลบัม "All We Know Is Falling" ถูกปล่อยออกมาในวันที่ 24 กรกฎาคม 2005 ติดอันดับที่ 30 ใน Billboard's Heatseekers Chart ทางวงได้ปล่อยเพลง "Pressure" ออกมาเป็นซิงเกิลแรก ที่มิวสิควิดีโอกำกับโดย เชน เดรค ในเดือนกรกฎาคม ซิงเกิล "Emergency" ถูกปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลที่สอง มิวสิควิดีโอก็ได้ เชน เดรค มีกำกับอีกเช่นเคย และ มีฮันเตอร์ แลมป์ มือกีตาร์ริทึ่มที่มาแทนที่เจสัน บายนัมในเดือนธันวาคม 2005 อยู่ในมิวสิควิดีโอนี้ด้วย ซิงเกิลที่ 3 "All We Know" ถูกปล่อยออกมาในช่วงเวลาที่จำกัด ในมิวสิควิดีโอประกอบด้วยวิดีโอการแสดงสดของวงและวิดีโอหลังเวทีต่าง ๆ หลังจากวงประสบความสำเร็จ อัลบัม "All We Know Is Falling" และ เพลง "Pressure" ก็ถูกรับรองให้เป็นแผ่นเสียงระดับทองโดย RIAA ในเวลาต่อมา
ในเดือนมกราคม 2006 วงได้เข้าร่วมทัวร์ Winter Go West ทำให้พวกเขาได้แสดงร่วมกับวงจากซีแอตเทิลอย่าง แอมเบอร์ แปซิฟิค และ เดอะ แลชเชส ในเดือนกุมภาพันธ์ เฮย์ลีย์ วิลเลียมส์ ได้ร่วมร้องในเพลง "Keep Dreaming Upside Down" ของอ็อกโทเบอร์ ฟอล ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ 2006 พาร์อะมอร์ได้เล่นเปิดทัวร์ให้กับวง เบย์ไซด์ และ เดอะ ร็อคเก็ต ซัมเมอร์ วงได้คัฟเวอร์เพลง "My Hero" ของ ฟู ไฟเตอร์ส เพื่อประกอบภาพยนตร์ "Superman Returns" ซึ่งบรรจุอยู่ในอัลบัม '"Sound of Superman"' ที่ถูกปล่อยออกมาในวันที่ 26 มิถุนายน 2006
ในช่วงฤดูร้อนปี 2006 พาร์อะมอร์มีส่วนในการเล่นในทัวร์ Warp Tour ซึ่งนำโดย วอลคอม และ เฮิร์ลลีย์ คืนแรกในเวทีหลักนั้นจัดในวันที่จัดในบ้านเกิดของพวกเขาซึ่งคือแนชวิลล์ ระหว่างการทัวร์ใน Warped Tour วงได้ปล่อย "The Summer Tic EP" ซึ่งจะมีขายในช่วงทัวร์เท่านั้น ทัวร์หลักแรกของวงในอเมริกาเริ่มในวันที่ 2 สิงหาคม 2006 โดยมีวงธีส โพนวิเดนซ์, คิวท์ อีส วอท วี เอม ฟอร์ และ ฮิต เดอะ ไลท์ ร่วมแสดงในโชว์สุดท้ายที่แนชวิลล์ ในปีเดียวกันนั้น พวกเขาถูกโหวตให้เป็น "วงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม" และ เฮย์ลีย์ถูกโหวตให้อยู่อันดับที่ 2 ของ "ผู้หญิงที่เซ็กซี่ที่สุด" โดยผู้อ่านของนิตยสารอังกฤษ ""
ในปี 2007 แลมป์ตัดสินใจออกจากวงไปแต่งงาน พาร์อะมอร์จึงทำวงต่อไปด้วยสมาชิก 4 คนที่เหลือ พาร์อะมอร์ถูกจัดให้อยู่ในหนึ่งในสิบวงที่น่าจับตามองในหน้า "New Noise 2007" ของนิตยสารอังกฤษ เอ็นเอ็มอี พาร์อะมอร์ได้ปรากฏชื่อในนิตยสาร "Kerrang!" อีกครั้ง อย่างไนก็ตาม เฮย์ลีย์ วิลเลียมส์เชื่อว่าบทความนี้เป็นไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่แท้จริงของวง โดยเฉพาะที่มันให้ความสนใจกับเธอเป็นหลัก ภายหลังวิลเลียมส์ได้เขียนในโพสต์ไลฟ์เจอร์นัลของวงว่า "ขออภัยหากกระทบใครใน Kerrang! แต่ฉันไม่คิดว่ามีความจริงอยู่ในบทความนี้เลยสักนิดเดียว"
2007–2008: อัลบัม "Riot!".
ก่อนที่วงจะเริ่มเดินหน้าทำอัลบัมต่อไป เดวิสถูกไล่ออกจากวง จอช แฟร์โรระบุว่าเดวิสถูกไล่ออกเนื่องจากขาดจรรยาบรรณในการทำงานและมีส่วนร่วมในสิ่งที่ แซค เฮย์ลีย์ และจอร์ชไม่เห็นด้วย โดยสมาชิกที่เหลือทั้งสามเดินหน้าทำอัลบัมต่อไปจนเสร็จ เมื่ออัลบัมอัดเสร็จแล้วพวกเขาต้องการมือเบสสำหรับวง โดยวิลเลียมส์ต้องการให้เดวิสกลับมารับหน้าที่มือเบสเหมือนเดิม จอชและแซค ฟาร์โรต้องการให้เทย์เลอร์ ยอร์กมารับหน้าที่เป็นมือกีตาร์ริทึ่ม เดวิสและยอร์กจึงเข้าได้ร่วมวงอีกครั้ง โดยก่อนหน้าที่สองพี่น้องแฟร์โรเจอวิลเลียมส์นั้น พวกเขาเคยทำวงร่วมกับยอร์กมาก่อนแล้ว
หลังจากที่ก่อนหน้าได้ นีล แอฟรอน และ ฮอเวิร์ด เบนสัน มาเป็นโปรดิวเซอร์ สมาชิกวงพาร์อะมอร์ได้โหวตให้อัดอัลบัมใหม่ที่รัฐนิวเจอร์ซีย์ โดยมีเดวิด เบนเดธ ผู้ที่ก่อนหน้าได้ทำงานให้วงยัวร์ เวกัส และวงเบรกกิ้ง เบนจามินมาก่อน มาเป็นโปรดิวเซอร์ให้ อัลบัมชื่อ "Riot!" ถูกปล่อยออกมาในวันที่ 12 มิถุนายน 2007 อัลบัมติดชาร์ต Billboard 200 ในอันดับที่ 20 และ ชาร์ตในสหราชอาณาจักรอันดับที่ 24 อัลบัมมียอดขายกว่า 44,000 ก๊อปปี้ในสัปดาห์แรกในสหรัฐฯ ชื่อว่า "Riot!" ถูกเลือกเพราะหมายถึง "อารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ที่ระเบิดออกมาอย่างรวดเร็ว" และยังเป็นคำที่ "คลอบคลุมถึงความหมายของอัลบัมได้ทั้งหมด" ซิงเกิลแรกของอัลบัม "Misery Business" ถูกปล่อยออกมาในวันที่ 21 มิถุนายน 2007 จากคำกล่าวของวิลเลียมส์ "Misery Business" เป็นเพลงที่มีความเป็นเธอมากที่สุดที่เธอเคยเขียนมา และอารมณ์ของเพลงยังเข้ากับเพื่อน ๆ ในวงได้ดีอีกด้วย ในฤดูร้อนปี 2007 พาร์อะมอร์เข้าร่วมทัวร์ Warped Tour เป็นครั้งที่สาม โดยพวกเขาเขียนบันทึกประสบการ์ณในบล็อก yourhereblog ของเอ็มทีวี
ในวันที่ 11 ตุลาคม 2007 มิวสิควิดีโอ "crushcrushcrush" ออกอากาศครั้งแรกในโทรทัศน์สหรัฐฯเป็นซิงเกิลต่อมาของอัลบัม ในวิดีโอประกอบด้วยวงที่กำลังเล่นเพลงซึ่งกำลังโดนสอดแนมในทะเลทราย และเริ่มก็ทำลายเครื่องดนตรีที่กำลังเล่นอยู่ ซิงเกิลถูกปล่อยในสหรัฐฯในวันที่ 19 พฤศจิกายน และ ในสหราชอาณาจักรวันที่ 12 พฤศจิกายน 2007 เฮย์ลีย์ วิลเลียมส์ถูกรับเชิญให้ร่วมร้องในเพลง "The Church Channel" และ "Plea" ของวงเซย์เอนี้ธิง ในอัลบัม "In Defense of the Genre" ที่ถูกปล่อยออกมาให้วันที่ 23 ตุลาคม 2007 วงเล่นอะคูสติกสด ในบอสตันในวันที่ 29 พฤศจิกายน 2007 ของสถานีวิทยุ FNX ในวันที่ 31 ธันวาคม 2007 พาร์อะมอร์ได้แสดงในรายการ MTV New Year's Eve ซึ่งออกอากาศในช่วง 11:30 ถึง 1:00
พาร์อะมอร์ปรากฏในปกนิตยสารอัลเทอร์เนทัฟเพรส ของเดือนกุมภาพันธ์ 2008 และ ถูกโหวตให้อยู่ใน "วงยอดเยี่ยม 2007" โดยผู้อ่านอีกด้วย วงได้รับการเสนอชื่อให้อยู่ใน "" ใน ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2008 แต่ก็ต้องแพ้ให้กับเอมี ไวน์เฮาส์ไป ช่วงต้นของปี 2008 พาร์อะมอร์ได้ทัวร์ในสหราชอาณาจักรเพื่อโปรโมทอัลบัม โดยทัวร์ร่วมกับวงนิวฟาวด์ กลอรี วงคิดส์ อิน กลาส เฮาส์เซส และ วงคอนดิชั่น ในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2008 วงเริ่มทัวร์ยุโรป อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2008 วงได้ประกาศยกเลิก 6 โชว์ที่กำลังจะถึงเนื่องจากปัญหาส่วนตัว วิลเลียมส์เขียนในเว็บไซต์ของวงว่า "การหยุดพักจะให้โอกาสให้วงได้ออกห่างและแก้ไขปัญหาส่วนตัวต่าง ๆ" MTV.com รายงานว่าแฟน ๆ พาร์อะมอร์ตั้งข้อสงสัยถึงอนาคตของวง และรายงานถึงข่าวลือที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเรื่องที่ จอช แฟร์โร โกรธที่สื่อนั้นให้ความสนใจแต่วิลเลียมส์เป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม วงก็ได้กลับบ้านมาถ่ายทำมิวสิควิดีโอซิงเกิลที่ 4 "That's What You Get" ซึ่งถูกปล่อยออกมาใน 24 มีนาคม 2008
พาร์อะมอร์ได้ทัวร์ร่วมกับจิมมี่ อีท เวิร์ลด ในสหรัฐฯในเดือนเมษายนและพฤษภาคมปี 2008 วงได้เล่นนำให้เทศกาล Give It A Name ในสหราชอาณาจักร วันที่ 10 และ 11 พฤษภาคม 2008 และยังเล่นในเวที In New Music We Trust ของ ใน โมท พาร์ค มนฑลเคนต์ ในวันที่ 10 พฤษภาคม 2008 พาร์อะมอร์แสดงครั้งแรกในไอร์แลนด์ ณ ในดับลิน ในวันที่ 2 มิถุนายน 2008 แล้วตามด้วยเล่นทัวร์ Vans Warped Tour ตั้งแต่ 1 ถึง 6 กรกฎาคม
ตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม ถึง 1 กันยายน พาร์อะมอร์เริ่มทัวร์โดยใช้ชื่อว่า "The Final Riot!" ในทัวร์นี้ วงได้เล่นเพลง "" ของลีโอนาร์ด โคเฮนด้วย ในวันที่ 2 กันยายน 2007 พาร์อะมอร์ปล่อยเสื้อฮู้ดโดยร่วมมือกับ โดยใช้ลายอัลบัม "Riot!" รายได้ทั้งหมดบริจาคให้กับมูลนิธิ Love146
วงได้ปล่อยอัลบัมการแสดงสดชื่อ "The Final Riot!" ในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2008 ในอัลบัมประด้วยดีวีดีของการแสดงเต็มของคอนเสิร์ตในชิคาโก และสารคดีเบื้องหลังต่าง ๆ ภายหลังในวันที่ 9 เมษายน 2009 "The Final Riot!" ก็ได้ถูกรับรองระดับทองในสหรัฐฯ
แนวเพลงของพาร์อะมอร์นับได้เป็นเพลงแนว ออลเทอร์นาทิฟร็อก, ป็อปพังก์, ป็อปร็อก, พาวเวอร์ป็อป, อีโมป็อป, อีโม, ป็อป, และ นิวเวฟ. โจชัว มาร์ตินได้เขียนเกี่ยวกับวงหลังจากสัมภาษณ์กับเฮย์ลี วิลเลี่ยมส์ว่า "พาร์อะมอร์ไม่ใช่แค่เด็กผู้หญิงพังก์ ผมแดง ตัวเล็ก กับนิสัยห้าว ๆ แนวเพลงของพวกเขาก็เป็นอย่างพวกเขาด้วย และเปลี่ยนไปตามอายุของพวกเขา มันเร็วขึ้นและช้าลง มันคืออีโมที่ดูไม่เด็กและเลวร้าย ดั่งเป็นขั้วตรงข้ามกับแอวริล ลาวีน" นิตยสารออลเทอร์เนทีฟเพรส กล่าวไว้ว่าวงมีความเป็น "วัยรุ่น" แต่ก็ยังมีความ "เปิดเผย" อย่างคงเส้นคงวาอีกด้วย อัลบัมแรกของพาร์อะมอร์ "All We Know is Falling" อาจมองได้ว่ามีความป็อปพังก์ที่ "ครบถ้วน" และทำมาได้ "ดีเยี่ยม" ส่วนประกอบทั้วสองนี้ได้สร้างอัลบัมป็อบพังก์ที่ "บริสุทธิ์และเต็มเปี่ยม" อัลบัมที่สอง "Riot!" เป็นการเปิดทางสู่แนวเพลงใหม่ ๆ แต่ก็ยังไม่ทิ้งเอกลักษณ์ของวงไป ส่วนอัลบัมต่อ ๆ มาอย่าง "Paramore" และ "After Laughter" มีส่วนผสมของเพลงแนวนิวเวฟ และ ซินท์ป็อป มากขึ้น
"ออลเทอร์เนทีฟเพรส" และนักวิจาร์ณ์หลายคนกล่าวว่า การแสดงสดของวงช่วยทำให้วงมีชื่อเสียงมากขึ้นอย่างมาก "ออลเทอร์เนทีฟเพรส" ระบุว่า "วิลเลี่ยมส์มีความสามารถสูงกว่านักร้องหญิงที่มีอายุมากกว่าเธอสองเท่า และวงของเธอก็ไม่ห่างชั้นจากความสามารถกับศิลปินช่วงรุ่นๆเดียวกันอีกด้วย" จอห์น เมเยอร์ นักร้องและนักแต่งเพลง ได้ชมถึงเสียงวิลเลียมส์ในบล็อกของเขาในเดือนตุลาคม 2007 และเรียกเธอว่า "ความหวังสีส้มอันยิ่งใหญ่" โดยสีส้มสื่อถึงสีผมของเธอ เนื่องจากมีผู้หญิงเป็นหน้าตาของวง พาร์อะมอร์จึงถูกนำไปเปรียบกับ เคลลี คลาร์กสัน และรวมถึงเรื่องเกี่ยวกับแอวริล ลาวีน ที่กล่าวไปก่อนหน้านี้ จึงถือเป็นการเปรียบเทียบที่ "ไม่มีมูล" นักวิจาร์ณ โจนาธาน แบรดลีย์ ระบุไว้ว่า "พาร์อะมอร์สร้างเพลงด้วยกระตือรือร้นอันล้นหลาม" และเขายังอธิบายอีกว่า "อัลบัม "Riot!" กับเพลงของเคลลี คลาร์กสัน หรือ แอวริล ลาวีน ก็ไม่ได้มีความแตกต่างกันมากเท่าไหร่" นักวิจาร์ณจาก "NME" ได้เปรียบเทียบเพลงของพาร์อะมอร์กับ "โนเดาต์ และฝันอันบ้าระหั่มของเคลลี คลาร์กสัน" เฮย์ลีย์ วิลเลียมส์ได้กล่าวเกี่ยวกับเรื่องที่วงมีผู้หญิงเป็นแนวหน้าไว้ว่า พาร์อะมอร์ไม่ใช่วงที่มี "ผู้หญิงเป็นหน้าเป็นตา" และ "วงทำเพลงให้คนได้สนุกกับมัน ไม่ใช่ให้มาวิจารณ์เรื่องเพศ"
พาร์อะมอร์ได้ชื่นชมศิลปินอื่น ๆ อย่าง ฟอลล์เอาต์บอย, แฮนสัน, แพนิค! แอท เดอะ ดิสโก้, บลิงก์-182, เดธแคบฟอร์คิวตี, จิมมี อีท เวิร์ลด, มีวิธเอาท์ยู, และ ซันนีเดย์ เรียล เอสเตท, รวมถึง ไธรส์ และ นิวฟาวด์กลอรี; เฮย์ลีย์ วิลเลียมส์กล่าวถึงอิทธืพลทางดนตรีของเธอว่ามี เอลวิส เพรสลีย์, เดอะเชอเรลเลส, ดิ แองเจิลส์, ราโมนส์, จอว์เบรกเกอร์, เรดิโอเฮด, กรีนเดย์, บลอนดี, เอ็นซิงก์, เดสทินีส์ไชลด์, อาลียาห์, เดอะสมิทส์, ซูซีแอนด์เดอะแบนชีส์, เดอะเคียวร์ และ เอตตา เจมส์
วิลเลียมส์กล่าวถึงศิลปินหญิงอื่น ๆ ไว้ว่า "ฉันรัก เดบบี แฮร์รี และ ซูซี ซู ฉันโตมากับการฟัง เดอะ ดิสทิลเลอร์ส [...] เกิร์ลกรุ๊ปนั้นสำคัญกับฉันมาก โดยเฉพาะ แชงกรี-ลาส์" วิลเลียมส์ยังกล่าวถึงวงอื่น ๆ อีก เช่น ยูทู "พวกเขายิ่งใหญ่มาก พวกเขาทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ แต่งอะไรก็ได้ที่อยากแต่ง และมีจุดยืนเพื่ออะไรบางอย่าง", จิมมีอีทเวิร์ลด "ผู้ที่ฉันไม่คิดว่าเคยทำให้แฟน ๆ ผิดหวัง" หรือ โนเดาต์ ผู้ที่ "ทำสิ่งที่น่าทึ่ง" ในปี 2012 วิลเลียมส์ได้มีส่วนร่วมในการร้องเพลงในอัลบัมที่ห้า "Ten Stories" ของ มีวิธเอาท์ยูด้วย
สมาชิกของวงนับถือศาสนาคริสต์ และในบทสัมภาษณ์ของบีบีซี จอช แฟร์โรระบุว่า "ศรัทธาของเรานั้นสำคัญกับเรามาก มันแสดงออกมากทางผลงานของเราได้อย่างเห็นได้ชัด เพราะหากใครที่เชื่อในบางสิ่ง การมองโลกของเขาจะออกมาพร้อมสิ่งที่เขานั้นทำ แต่เราไม่ได้อยู่จุดนี้เพื่อจะเผยแพร่ศาสนา เราอยู่ที่นี่เพราะเรารักดนตรี"
ในปี 2007 พาร์อะมอร์ได้เล่นดนตรีอะคูสติกเปิดการแสดงใหญ่ของ Warped Tour ณ หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล และชุดกระโปรงของเฮย์ลีย์จากมิวสิกวิดีโอเพลง "Emergency" เองก็จัดแสดงในงานนั้นด้วย