pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แก๊สเรือนกระจก  หรือบางครั้งเรียกย่อๆว่า GHG คือแก๊สในบรรยากาศที่ดูดซับและปลดปล่อยรังสีภายในช่วงความถี่ (คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า) อินฟราเรดร้อน  ทำให้เกิดการสูญเสียความร้อนบางส่วนออกสู่ห้วงอวกาศภายนอกและปลดปล่อยความร้อนกลับสู่พื้นผิวโลก ขบวนการนี้จึงเป็นสาเหตุพื้นฐานของปรากฏการณ์เรือนกระจก  แก๊สเรือนกระจกมีความจำเป็นและมีความสำคัญต่อการรักษาระดับอุณหภูมิของโลก หากปราศจากแก๊สเรือนกระจก โลกจะหนาวเย็นจนสิ่งมีชีวิตอยู่อาศัยไม่ได้ อุณหภูมิในโลกจะต่ำกว่าปัจจุบันที่ 14 °C (57 °F) ลงอีก 33 °C (59 °F) แต่การมีแก๊สเรือนกระจกมากเกินไปก็เป็นเหตุให้อุณหภูมิสูงขึ้นถึงระดับเป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตดังที่เป็นอยู่กับบรรยากาศของดาวศุกร์ซึ่งมีบรรยากาศที่ประกอบด้วยคาร์บอนไดออกไซด์มากถึงร้อยละ 96.5 มีผลให้อุณหภูมิผิวพื้นร้อนมากถึง 467 °C (872 °F) คำว่า “"แก๊สเรือนกระจก"” บนโลกหมายถึงแก๊สต่าง ๆ เรียงตามลำดับความอุดมคือ ไอน้ำ คาร์บอนไดออกไซด์ มีเทน ไนตรัสออกไซด์ และ คลอโรฟลูโอโรคาร์บอน  แก๊สเรือนกระจกเกิดเองตามธรรมชาติและจากกระบวนการอุตสาหกรรมซึ่งปัจจุบันทำให้ระดับคาร์บอนไดออกไซด์มีในบรรยากาศ 380 และที่ปรากฏในแกนน้ำแข็งตัวอย่าง (ดูแผนภูมิ) จะเห็นว่าระดับของคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศปัจจุบันสูงกว่าระดับเมื่อก่อนยุคอุตสาหกรรมประมาณ 100 ppmv
ปรากฏการณ์เรือนกระจก.
"บทความหลัก": ปรากฏการณ์เรือนกระจก
เมื่อแสงอาทิตย์ส่องถึงผิวโลก บางส่วนจะถูกดูดกลืนไว้และทำให้ผิวพื้นโลกอุ่นขึ้น บางส่วนจะสะท้อนกลับ เนื่องจากผิวโลกเย็นกว่าผิวดวงอาทิตย์มากส่วนที่สะท้อนกลับจึงแผ่กระจายพลังงานที่มีช่วงคลื่นยาวกว่ารังสีจากดวงอาทิตย์ โดยมีช่วงยาวมากสุดที่แถบความถี่ในช่วงอินฟราเรดหรือที่ประมาณ 10 µm. แก๊สเรือนกระจกในบรรยากาศจะดูดกลืนช่วงคลื่นที่ยาวกว่าได้ดีกว่าแสงช่วงคลื่นสั้นของแสงอาทิตย์ การดูดกลืนพลังงานช่วงคลื่นยาวนี้เองที่ทำให้บรรยากาศร้อนขึ้น แก๊สเรือนกระจกก็ปล่อยรังสีคลื่นยาว (อีกครั้ง) ทั้งขึ้นสู่ห้วงอวกาศและปล่อยลงสู่พื้นผิวโลก กระบวนการนี้เรียกว่า “ปรากฏการณ์เรือนกระจก
แก๊สเรือนกระจกส่วนใหญ่คือไอน้ำ ซึ่งมีผลต่อปรากฏการณ์เรือนกระจกบนโลกประมาณร้อยละ 36-70 (โปรดสังเกตว่าเมฆไม่ได้ประกอบด้วยไอน้ำและเมฆมีผลต่อภูมิอากาศในลักษณะอื่น) คาร์บอนไดออกไซด์ซึ่งมีผลร้อยละ 9-26, มีเทนมีผลร้อยละ 4-9, และโอโซนร้อยละ 3-7 เป็นการยากหรือเกือบเป็นไปไม่ได้ที่ชี้ลงไปให้ชัดว่าแก๊สใดมีผลต่อบรรยากาศแน่นอนเท่าใดเนื่องจากอิทธิพลของแก๊สเหล่านี้เป็นพวกที่นำไปรวมกันไม่ได้ (ด้านสูงของช่วงเป็นการบ่งถึงตัวแก๊สเพียงอย่างเดียว ในขณะที่ปลายของช่วงข้างต่ำใช้บ่งถึงการเหลื่อมที่เกิดในการแจงนับ) แก๊สเรือนกระจกอื่นๆ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเฉพาะได้แก่ ไนตรัสออกไซด์  ซัลเฟอร์เฮกซาฟลูออไรด์  ไฮโดรฟลูโอโรคาร์บอน  เปอร์ฟลูโอโรคาร์บอน  และคลอโรฟลูออโรคาร์บอน  (ดู รายชื่อแก๊สเรือนกระจกของ IPCC -)
ส่วนประกอบหลักของบรรยากาศได้แก่ไนโตรเจน (N2) และออกซิเจน (O2) ซึ่งไม่ใช่แก๊สเรือนกระจก ทั้งนี้เนื่องจากมันมีลักษณะเป็นโมเลกุลอะตอมคู่ชนิดนิวเคลียสเอกพันธ์  ดังนั้น ไนโตรเจนและออกซิเจน จะไม่ดูดกลืนหรือปล่อยรังสีอินฟราเรดเพราะไม่มีการแลกเปลี่ยนโมเมนต์ขั้วคู่  ของโมเลกุลเหล่านี้เมื่อมันสั่นตัว การสั่นของโมเลกุลเกิดขึ้นเมื่อขนาดพลังงานของมันเท่ากับขนาดของพลังงานโฟตอนของอินฟราเรด โมเลกุลอะตอมคู่ชนิดนิวเคลียสวิวิธพันธ์ เช่น คาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) หรือ ไฮโดรเจนคลอไรด์ (HCl) ดูดกลืนอินฟราเรด แต่โมเลกุลของเหล่านี้มีอายุสั้นในบรรยากาศเนื่องจากคุณสมบัติทางปฏิกิริยาและการถูกละลายได้ง่ายของมัน มันจึงมีผลต่อปรากฏการณ์เรือนกระจกน้อยมาก
ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 (ประมาณ พ.ศ. 2420) นักวิทยาศาสตร์ได้ทำการทดลองและพบว่า ไนโตรเจน และ ออกซิเจน ไม่ดูดกลืนรังสีอินฟราเรด (กล่าวถึงกันในสมัยนั้นว่า “รังสีมืด” - dark radiation) และว่า คาร์บอนไดออกไซด์ และก๊าซอีกหลายชนิดก็ไม่ดูดกลืนอินฟราเรด เป็นที่ยอมรับกันเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 (ประมาณ พ.ศ. 2470) ว่าแก๊สเรือนกระจกที่ทราบเกือบทั้งหมดในบรรยากาศมีผลทำให้อุณหภูมิของบรรยากาศสูงขึ้นกว่าการไม่มีแก๊สเรือนกระจก
ธรรมชาติและกิจกรรมของมนุษย์.
แก๊สเรือนกระจกเกือบทั้งหมดมีที่มาจากทั้งธรรมชาติและเกิดจากกิจกรรมของมนุษย์ ในระหว่างยุคโฮโลซีน  ซึ่งเป็นยุคก่อนอุตสาหกรรม การสะสมของแก๊สต่าง ๆ ในบรรยากาศค่อนข้างอยู่ตัว นับตั้งแต่ยุคการปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็นต้นมา การสะสมของแก๊สบางชนิดเพิ่มปริมาณขึ้น มีหลักฐานบ่งชัดว่าการเพิ่มเกิดจากกิจกรรมของมนุษย์มากกว่าการเกิดตามธรรมชาติ
ตัวอย่างแกนน้ำแข็ง  ได้ให้หลักฐานที่แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงขึ้นลงของการสะสมของแก๊สเรือนกระจกในบรรยากาศของโลกในช่วง 800,000 ปี ที่ผ่านมาทั้ง และ ผันแปรระหว่างยุคน้ำแข็งและยุคระหว่างยุคน้ำแข็ง (interglacial phases) ซึ่งการสะสมของแก๊สเหล่านี้สัมพันธ์อย่างชัดเจนกับระดับอุณหภูมิ ก่อนหน้านี้การวัดปริมาณโดยตรงอย่างที่ได้จากตัวอย่างแกนน้ำแข็งยังไม่มี การวัดโดยใช้วิธีแบบจำลองและการใช้ตัวแทนแสดงให้เห็นการผันแปรค่อนข้างมาก เมื่อ 500 ล้านปีก่อนระดับของ มีปริมาณสูงกว่าปัจจุบันมากกว่า 10 เท่า ความจริงแล้วเชื่อกันว่าการสะสมที่สูงมากของ มีมาตลอด ยุคฟาเนอโรโซอิ ( eon) โดยมีปริมาณการสะสม 5-6 เท่าของปริมาณในบรรยากาศปัจจุบันในยุคเมโสโซอิก และ 10-15 เท่าในยุคพาเลโอโซอิก ( era) ตอนต้นและต่อเนื่องมาถึงยุคเดโวเนียน ( period) ประมาณ 400 ล้านปีก่อน การกระจายขยายตัวของพืชบนบกได้ลดปริมาณการสะสม ในช่วงปลายยุคเดโนเวียน การทำหน้าที่ของพืชทั้งด้านการเป็นแหล่งเกิดและแหล่งเก็บกักของ การเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างสเถียรภาพการป้อนกลับ ในช่วง 200 ล้านปีก่อนหน้านั้นได้เกิดยุคน้ำแข็งกลับไปกลับมาจนมีน้ำแข็งปกคลุมเกือบถึงเส้นศูนย์สูตร (เรียกกันว่า"โลกก้อนหิมะ" ) และได้เกิดการหยุดอย่างกะทันหันเมื่อประมาณ 500 ล้านปีก่อนจากการระเบิดอย่างมหาศาลของภูเขาไฟที่ได้ปลดปล่อย ออกมาทำให้ปริมาณของมันพุ่งขึ้นถึงร้อยละ 12 อย่างกะทันหัน หรือเท่ากับประมาณ 120 เท่าของปัจจุบัน ส่งผลให้เกิดปรากฏการณ์เรือนกระจกและการเกิดคาร์บอเนต เช่น หินปูน ในอัตราสูงถึงประมาณ 1 มิลลิเมตรต่อวัน เหตุการณ์ใหญ่ในครั้งนี้ได้ปิดบรมยุคพรีแคมเบรียนลงและทดแทนโดยยุคฟาเนโรโซอิก  ที่ร้อนกว่า ที่ซึ่งเป็นยุคที่สัตว์และพืชหลายเซลล์เริ่มวิวัฒนาการขึ้น หลังยุคนี้ก็ไม่มีการปลดปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ในจำนวนมหาศาลอย่างนี้ออกมาอีก และ ณ ปัจจุบัน การปลดปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์จากภูเขาไฟสู่บรรยากาศยังมีปริมาณการปลดปล่อยน้อยกว่ากิจกรรมของมนุษย์
แก๊สเรือนกระจกจากกิจกรรมมนุษย์.
นับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2300 เป็นต้นมากิจกรรมของมนุษย์ได้เพิ่มปริมาณการสะสมคาร์บอนไดออกไซด์และแก๊สเรือนกระจกที่สำคัญชนิดอื่นๆ มากขึ้น แหล่งเกิดตามธรรมชาติของคาร์บอนไดออกไซด์ในตอนแรกมีปริมาณสูงกว่าจากกิจกรรมมนุษย์ประมาณ 20 เท่า แต่ปริมาณจากธรรมชาติดังกล่าวอยู่ในภาวะสมดุลด้วยการกักเก็บตามธรรมชาติ เช่นจากการกร่อนสลายของหินบนแผ่นดินและจากการสังเคราะห์แสงของพืชและแพลงค์ตอนในทะเลที่ดึงคาร์บอนไดออกไซด์ไปเก็บกักไว้ และจากผลของการสมดุลนี้ ทำให้ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์คงที่อยู่ระหว่าง 260 และ 280 ส่วนในล้านส่วนเป็นเวลาต่อเนื่องประมาณ 10,000 ปีระหว่างการหมดยุคน้ำแข็งและเมื่อเริ่มยุคอุตสาหกรรม
แหล่งเกิดแก๊สเรือนกระจกจากกิจกรรมของมนุษย์รวมถึง:
แหล่งทั้งเจ็ดของ จากการเผาใหม้เชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ได้แก่ (เป็นร้อยละของปริมาณที่ปล่อยใน พ.ศ. 2543 – 2547):
หน่วยงาน อีพีเอ ของสหรัฐฯ จัดอันดับผู้ปล่อยแก๊สเรือนกระจกของ "ภาคส่วนผู้ใช้ขั้นสุดท้าย" (end-user sectors) ไว้เป็นลำดับดังนี้คือ: อุตสาหกรรม, การขนส่ง, การพักอาศัย, พาณิชยกรรมและเกษตรกรรม แหล่งปลดปล่อยแก๊สเรือนกระจกรายบุคคลเกิดจากการให้ความอบอุ่นและการทำความเย็นในอาคาร การใช้ไฟฟ้าและการขนส่ง มาตรการการอนุรักษ์เพื่อแก้ไขได้แก่การใช้ฉนวนกันความร้อนสำหรับอาคาร การใช้หลอดฟลูออเรสเซนแบบประหยัดและการเลือกซื้อรถยนต์ที่กินน้ำมันน้อย
คาร์บอนไดออกไซด์ มีเทน ไนตรัสออกไซด์และกลุ่มทั้ง 3 ของแก๊สฟลูโอริเนต ( gas) ได้แก่ ซัลเฟอร์เฮกซาฟลูออไรด์ (, ไฮโดรฟลูโอโรคาร์บอน  และเพอฟลูโอโรคาร์บอน ) นับเป็นแก๊สเรือนกระจกที่กำหนดไว้ในพิธีสารเกียวโต ซึ่งได้ถึงกำหนดการบังคับใช้ใน พ.ศ. 2548
แม้แก๊ส ซีเอฟซี  จะเป็นแก๊สเรือนกระจกแต่ก็ถูกควบคุมอยู่แล้วโดยพิธีสารมอนทรีล  ซึ่งเป็นผลของการจำกัดการใช้ที่เนื่องมาจากการทำลายชั้นโอโซน  มากกว่าการเป็นแก๊สที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์โลกร้อน โปรดสังเกตว่าการลดลงของชั้นโอโซนมีผลน้อยมากต่อปรากฏการณ์โลกร้อน กระบวนการที่ต่างกันทั้งสองนี้สร้างความสับสนแก่สื่อมากพอควร
บทบาทของไอน้ำ.
ไอน้ำ  นับเป็นแก๊สเรือนกระจกที่เกิดจากธรรมชาติที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์เรือนกระจกมากที่สุด คือระหว่างร้อยละ 36-66 การสะสมตัวของไอน้ำมากน้อยต่างกันไปตามภูมิภาค กิจกรรมของมนุษย์ไม่มีผลโดยตรงต่อไอน้ำยกเว้นพื้นที่ระดับจุลภาค (เช่น บริเวณใกล้พื้นที่เกษตรที่มีระบบชลประทาน)
ความสัมพันธ์คลอเซียส-คลาเพรอน  กำหนดไว้ว่า อากาศอุ่นเก็บกักไอน้ำเป็นหน่วยบริมาตรได้มากกว่า แบบจำลองภูมิอากาศ  ที่ทันสมัยที่สุดทำนายว่าการสะสมของไอน้ำในอากาศร้อนจะขยายขนาดของปรากฏการณ์เรือนกระจกที่เป็นผลจากแก๊สเรือนกระจกที่เกิดจากกิจกรรมของมนุษย์โดยยังคงรักษาความชื้นสัมพัทธ์ไว้ได้คงที่ ดังนั้นไอน้ำจึงทำหน้าที่"ป้อนกลับทางบวก"ต่อแรงที่เกิดจากแก๊สเรือนกระจกเช่น CO2.
การปล่อยแก๊สเรือนกระจก.
"บทความหลัก": การปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์
การวัดแกนน้ำแข็งตัวอย่างจากแอนตาร์กติก  พบว่าก่อนมีการเริ่มปล่อยแก๊สเรือนกระจกจากอุตสาหกรรมเพียงเล็กน้อย ระดับของ CO2 ในบรรยากาศมีประมาณ 280 ppm โดยบริมาตร จากตัวอย่างแกนน้ำแข็งดูเหมือนว่าการสะสมของ CO2 จะนิ่งอยู่ที่ระหว่าง 260 และ 280 ppm เป็นเวลา 10,000 ปีก่อนหน้านั้น การศึกษาโดยการใช้หลักฐานจากปากใบของใบไม้ดึกดำบรรพ์พบว่ามีการผันแปรของระดับ CO2 ค่อนข้างมากคือสูงกว่า 300 ppm ในช่วง 7,000-10,000 ปีที่ผ่านมา แม้นักวิทยาศาสตร์บางคนโต้แย้งว่าการค้นพบนี้สะท้อนให้เห็นปัญหาของการคำนวณเปรียบเทียบ/การแปดเปื้อนมากกว่าการผันแปรของปริมาณจริงของ CO2
นับตั้งแต่การเริ่มต้นของการปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็นต้นมา ความเข้มของปริมาณแก๊สเรือนกระจกได้เพิ่มขึ้น การสะสมของ CO2 ได้เพิ่มขึ้นประมาณ 100 ppm (เช่นระหว่าง 280 ppm ถึง380 ppm) การเพิ่ม 50 ppm แรกใช้เวลาประมาณ 200 ปีจากการเริ่มการปฏิวัติอุตสาหกรรมมาถึงประมาณ พ.ศ. 2516 การเพิ่ม 50 ppm ถัดมาใช้เวลาประมาณ 33 ปีจาก พ.ศ. 2516 ถึง พ.ศ. 2549 ผลการสังเกตการณ์สามารถดูทางออนไลน์ได้ใน “ฐานข้อมูลสังเกตการณ์ภูมิอากาศเชิงเคมี  แก๊สเรือนกระจกที่มีความแรงของการแผ่รังสีมีดังนี้:
อัตราการเปลี่ยนและการปล่อยเมื่อเร็วๆ นี้.
อัตราเร่งอย่างรวดเร็วในการปลดปล่อย CO2 นับตั้งแต่ พ.ศ. 2543 ในจำนวน &gt;3% y−1 (&gt;2 ppm y−1) จาก 1.1% y−1 ระหว่างช่วง พ.ศ. 2534 – พ.ศ. 2542 นับได้ว่าเป็นการต่อเนื่องของแนวโน้มของการลด ความเข้มของคาร์บอน  ทั้งในประเทศพัฒนาแล้วและประเทศกำลังพัฒนา ถึงแม้มากกว่า 3/4 ของการสะสม CO2 จากกิจกรรมมนุษย์จะมาจากประเทศกำลังพัฒนาก็ตาม การลดปริมาณการปล่อยลงเป็นเฉพาะท้องถิ่นมีความสัมพันธ์กับการล่มสลายของ สหภาพโซเวียต ที่ตามมาด้วยการปล่อยที่น้อยลงของภูมิภาคเนื่องจากการใช้พลังงานที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น จากการเปรียบเทียบ พบว่ามีเทนเพิ่มไม่มาก และ N2O เพิ่ม 0.25% y−1.
ระดับของแก๊สเรือนกระจกจากกิจกรรมมนุษย์ได้เพิ่มถึงจุดสูงสุดอีกครั้งด้วยสัญญาณของการเพิ่มเศรษฐกิจการอุตสาหกรรมของเอเชียนำโดยจีน ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2543 – พ.ศ. 2553 คาดว่าจีนจะปล่อยคาร์บอนออกมาอีก 600 ล้านตัน ส่วนใหญ่เกิดจากการก่อสร้างโรงไฟฟ้าแบบเก่าอย่างรวดเร็วในจังหวัดต่างๆ ที่ยังจนอยู่
"บทความหลัก" (ภาษาอังกฤษ) : และ
สหรัฐฯ ปล่อยแก๊สเรือนกระจกในปี พ.ศ. 2548 เพิ่มขึ้นร้อยละ 16.3 จาก พ.ศ. 2533 จากการคาดคะเนเบื้องต้นของหน่วยประเมินด้านสิ่งแวดล้อมของเนเธอร์แลนด์พบว่าประเทศที่ปล่อย CO2 นับตั้งแต่ พ.ศ. 2549 คือจีนซึ่งปล่อยออกมาประมาณ 6,200 เมกะตัน ตามด้วยสหรัฐฯ ประมาณ 5,800 เมกกะตัน เทียบกับปี พ.ศ. 2548 จีนปล่อย CO2 จากซากดึกดำบรรพ์เพิ่มใน พ.ศ. 2549 ร้อยละ 8.7 ในขณะที่ปีเดียวกัน ของสหรัฐฯ ลดลงร้อยละ 1.4 หน่วยประเมินฯ ดังกล่าวให้ข้อสังเกตว่า การคาดคะเนของตนไม่รวมแหล่ง CO2 ที่ไม่แน่นอน ถึงแม้ว่าน้ำหนักจะไม่มากเมื่อเทียบกับนำหนักของคาร์บอนไดออกไซด์ที่มีอยู่ในบรรยากาศ แต่ก็นับว่าเป็นระดับที่มากกว่าระดับในยุคก่อนอุตสาหกรรม
การลดปริมาณแก๊สเรือนกระจกจากบรรยากาศและแนวโน้มของโลกร้อน.
นอกจากไอน้ำซึ่งมีอายุเป็นวัน แก๊สเรือนกระจกเกือบทั้งหมดต้องใช้เวลานานหลายปีจึงจะหนีออกจากบรรยากาศไปได้ แม้จะยังไม่อาจทราบได้แน่นอนว่าจะใช้เวลากี่ปี แต่ก็มีการคาดคะเนสำหรับแก๊สเรือนกระจกตัวหลักไว้แล้วดังนี้:
การแยกแก๊สเรือนกระจกอาจทำได้หลายกระบวนการ:
เวลาชั่วชีวิตในบรรยากาศ.
ตัวแปรเสริมของระยะชั่วชีวิตบรรยากาศ  หมายถึงระยะเวลาที่จะใช้ในการฟื้นฟูให้คืนสภาวะสมดุลหลังการเพิ่มการสะสมของแก๊สเรือนกระจกในบรรยากาศ โมเลกุลของแก๊สอาจเกิดการแลกเปลี่ยนแบบเก็บกัก (sinks) เช่นกับดิน มหาสมุทร พืชและระบบชีวะอื่นๆ ทำให้การสะสมที่มากเกินลดลงอย่างเดิม รวมทั้งเวลาที่ต้องใช้สำหรับ ”ระยะชั่วชีวิตเฉลี่ย”  นี้ มักมีการกล่าวถึง"ระยะเวลาชั่วชีวิตในบรรยากาศ"ของ ที่ไม่ถูกต้องว่าเป็นเวลาไม่กี่ปีเพราะคิดเพียงเวลาที่โมเลกุลของ ในบรรยากาศถูกขจัดออกโดยการผะสมหรือละลายในมหาสมุทร หรือถูกใช้ไปในการสังเคราะห์แสง หรือด้วยกระบวนการอื่น อย่างไรก็ดี ความคิดนี้ลืม"ฟลักซ์การสมดุล"ของ ที่กลับออกจาก “แอ่งเก็บกัก” อื่น ดังนั้น ตัวกำหนดที่แท้จริงจึงอยู่ที่การเปลี่ยนแปลงสุทธิของแก๊สเรือนกระจกใน “ทุกแหล่งและทุกแอ่งเก็บกัก” มิใช่คิดเฉพาะเวลาของกระบวนการขจัดเท่านั้น
ตัวอย่าง “"เวลาชั่วชีวิตในบรรยากาศ"” และ GWP  ของแก๊สเรือนกระจกชนิดต่างๆ:
"ที่มา" : IPCC, table 6.7.
Airborne fraction.
(AF) หมายถึงสัดส่วนของการปล่อยแก๊สเรือนกระจก (ปกติได้แก่ ) ที่เหลือตกค้างในบรรยากาศหลังระยะเวลาหนึ่ง "แคนาเดลล์" (Canadell 2007) ได้ให้คำนิยามของ AF รายปีว่าเป็นอัตราส่วนของ ในบรรยากาศที่เพิ่มในปีที่กำหนดต่อจำนวนปีที่ปล่อยออกมาทั้งหมด และคำนวณว่าเฉลี่ยได้เท่ากับ 9.1 PgC y-1 ของการปล่อยโดยกิจกรรมของมนุษย์ทั้งหมดตั้งแต่ พ.ศ. 2543 – พ.ศ. 2549 ซึ่งมี AF เท่ากับ 0.45. สำหรับ AF ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา (พ.ศ. 2499 – พ.ศ. 2549) ได้เพิ่มในอัตรา 0.25±0.21 %/ปี.
ศักยภาพโลกร้อน.
ศักยภาพโลกร้อน  หรือ GWP ขึ้นอยู่กับทั้งประสิทธิภาพของโมเลกุลในฐานะการเป็นแก๊สเรือนกระจกกับเวลาชั่วชีวิตในบรรยากาศของมัน GWP วัดได้โดยการเปรียบเทียบกับ ในขนาดของมวลที่เท่ากันแล้วจึงประเมินหาค่าเฉพาะของเวลา ดังนั้น ถ้าโมเลกุล (ของแก๊สเรือนกระจก) มี GWP สูงในช่วงเวลาที่สั้น (เช่น 20 ปี) แต่กลับมีช่วงชั่วชีวิตสั้น ย่อมหมายความว่ามันมี GWP มากในช่วงเวลา 20 ปี แต่จะมีน้อยในช่วงเวลา 100 ปี และในทางกลับกันถ้าโมเลกุลของ CO2ที่มีเวลาชั่วชีวิตบรรยกาศที่ยาวกว่า GWP จะเพิ่มขึ้นตามเวลาที่ผ่านไป
ผลกระทบที่เกี่ยวข้อง.
คาร์บอนมอนอกไซด์ มีผลในการแผ่รังสีทางอ้อมโดยทำให้ระดับความเข้มของมีเทนและโทรโปสเฟียริกโอโซนสูงขึ้นผ่านการ “เก็บตกแก๊สอื่น” ในบรรยากาศ (เช่นอนุมูลอิสระไฮดรอกซีล (, OH) คาร์บอนมอนอกไซด์เกิดขึ้นเมื่อเชื้อเพลิงที่มีส่วนประกอบของคาร์บอนถูกเผาไม่สมบูรณ์ มันจะได้รับการเติมออกซิเจนในบรรยากาศตามกระบวนการธรรมชาติกลายเป็นคาร์บอนไดออกไซด์ คาร์บอนมอนอกไซด์มีเวลาชั่วชีวิตในบรรยากาศเพียงไม่กี่เดือน ดังนั้นมันจึงมีความผันแปรเชิงเนื้อที่มากกว่าแก๊สอายุยืนอื่นๆ
แนวโน้มสำคัญในการมีผลทางอ้อมอีกประการหนึ่งมาจากมีเทนซึ่งนอกเหนือไปจากผลกระทบด้านการแผ่รังสีโดยตรงของมันแล้ว มันยังเป็นตัวช่วยสร้างโอโซนอีกด้วย "ชินเดลล์และคณะ" (Shindell et al 2005) ให้ข้อถกเถียงว่า การมีส่วนในการทำให้เกิด"การเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ" ของมีเทนอย่างน้อยก็มีส่วนมากเป็น 2 เท่าจากที่เคยประมาณกันมาด้วยผลกระทบดังที่กล่าวนี้
แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์
Greenhouse Gas
แดนนี แคนนอน
แดนนี แคนนอน  เป็นนักแต่งบทภาพยนตร์และบทโทรทัศน์ นอกจากนั้นยังเป็นผู้กำกับภาพยนตร์และผู้อำนวยการสร้างอีกด้วย
แดนนี แคนนอน เกิดวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1968 ที่เมืองลูตัน ประเทศอังกฤษ เริ่มสร้างภาพยนตร์ตั้งแต่อายุได้เพียง 16 ปี เริ่มเข้าสู่กลุ่มโรงละครสาธิตเยาวชนแห่งหนึ่งที่ 33 Arts Centre แดนนีมีผลงานภาพยนตร์มากมายจากโรงถ่ายทำแห่งนี้ ได้พบกับเดวิด อาร์โนลด์ นักแต่งบทภาพยนตร์ในปัจจุบัน แดนนีได้แสดงให้เห็นว่าเขาสามารถแต่งบทพูดภาพยนตร์ได้ จนกระทั่งเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมา จนกระทั่ง บีบีซีได้มอบรางวัล "ผู้สร้างภาพยนตร์ดาวรุ่งยอดเยี่ยมแห่งปี" จากภาพยนตร์สั้น 40 นาทีเรื่อง "Sometimes" จากนั้น ก็เริ่มเข้าสู่โรงเรียนการภาพยนตร์และโทรทัศน์แห่งชาติในปี 1988 จนสำเร็จการศึกษาในปี 1990
เขาเป็นคนแต่งบทและกำกับภาพยนตร์เรื่อง Strangers (1990) และ The Young Americans (1993) จนมาในปี 2005 ได้กำกับภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงเรื่องหนึ่งคือ โกล์ ภาพยนตร์ฟุตบอลไตรภาคเรื่องแรกของโลก นอกจากนั้น แดนนี แคนนอนยังเล่นฟุตบอลให้กับ "ฮอลลีวูด ยูไนเต็ด เอฟซี" อีกด้วย
องค์การแพทย์ไร้พรมแดน
องค์การแพทย์ไร้พรมแดน  หรือ แอมแอ็สเอ็ฟ  เป็นองค์การสาธารณประโยชน์ที่ก่อตั้งเพื่อให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม โดยมุ่งช่วยเหลือประเทศที่ตกอยู่ในภาวะสงคราม หรือประเทศกำลังพัฒนาที่ประสบปัญหาโรคระบาด
องค์การแพทย์ไร้พรมแดนก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2514 โดยพัฒนามาจากกลุ่มความช่วยเหลือทางการแพทย์และผ่าตัดโดยรีบด่วน  ซึ่งเป็นกลุ่มแพทย์อาสาสมัครชาวฝรั่งเศส ที่ให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมภายหลังการเกิดสงครามกลางเมืองในประเทศไนจีเรีย (พ.ศ. 2510–2513)
ปัจจุบันบริหารงานโดยคณะกรรมการซึ่งมีสำนักงานอยู่ที่นครเจนีวา สวิตเซอร์แลนด์ ดำเนินงานโดยแพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่ประมาณ 3,000 คน ปฏิบัติงานในโครงการต่าง ๆ สำหรับในสหรัฐอเมริกา องค์การนี้ใช้ชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า
องค์การแพทย์ไร้พรมแดนได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำ พ.ศ. 2542 จากการเป็นผู้นำการให้ความช่วยเหลือด้านการแพทย์ในทวีปต่าง ๆ
แอมแอ็สแอ็ฟ ในประเทศไทย.
องค์การแพทย์ไร้พรมแดน เข้ามามีบทบาทในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2526 โดยให้ความช่วยเหลือด้านการแพทย์แก่ผู้อพยพแถบชายแดนไทย-พม่า และให้ความช่วยเหลือด้านการรักษาวัณโรคตั้งแต่ พ.ศ. 2542 และโรคเอดส์ตั้งแต่ พ.ศ. 2539
ก๊าซเรือนกระจก
เมเดอแซง ซอง ฟรองติแอเร
แพทย์ไร้พรมแดน
สุวัฒน์ กลิ่นเกษร
สุวัฒน์ กลิ่นเกษร (นามแฝง "น้าติง") ผู้บรรยายการแข่งขันกีฬาชาวไทย มีชื่อเสียงจากผลงานบรรยายกีฬามวยปล้ำของสหรัฐอเมริกา ด้วยรูปแบบการบรรยายที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์
เกิดที่ย่านถนนตก สะพานกรุงเทพ พื้นเพเป็นชาวกรุงเทพมหานคร​ มีชื่อเล่นจริงๆ ว่า
เป็นอาจารย์ประจำวิชาพลศึกษา ของโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยรับงานบรรยายการแข่งขันกีฬาต่าง ๆ เป็นอาชีพเสริม โดยเฉพาะมวยปล้ำของสหรัฐอเมริกา เริ่มจากบริษัท วิดีโอสแควร์ จำกัด และบริษัท ไจแอนต์พิกเจอร์ส จำกัด ในส่วนที่บันทึกเป็นวีดิทัศน์ (วิดีโอหรือวีซีดี) จากนั้น เมื่อบริษัท ยูไนเต็ดบรอดแคสติงคอร์ปอเรชัน จำกัด (มหาชน) หรือยูบีซี (ปัจจุบันคือทรูวิชันส์) ซื้อลิขสิทธิ์เผยแพร่มวยปล้ำดังกล่าว ทางโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล ยูบีซีจึงจ้างสุวัฒน์ เป็นผู้บรรยายมวยปล้ำและกีฬาอื่น ๆ ทว่าต่อมาก็ลาออก ไปรับงานบรรยายกีฬาต่าง ๆ โดยเฉพาะมวยปล้ำ ร่วมกับจีเอ็มเอ็มสปอร์ตจนถึงปัจจุบัน ทั้งนี้ระยะหลัง สุวัฒน์ลาออกจากราชการ เพื่อไปรับงานบรรยายอย่างเต็มตัว
สุวัฒน์ตั้งชื่อสำหรับการบรรยายมวยปล้ำให้ตัวเองว่า "น้าติง" ซึ่งมีที่มาแบ่งเป็นคำว่าน้า มาจากนักพากย์การ์ตูนชื่อดัง "น้าต๋อย เซมเบ้" โดยสุวัฒน์ให้เหตุผลว่า เป็นคำเรียกที่ติดปากคนไทย และเป็นคำเรียกที่ไม่แก่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ส่วนคำว่าติง มาจากนักมวยปล้ำชื่อดัง "สติง" (Sting) ซึ่งแข่งขันอยู่ในระยะแรกที่สุวัฒน์เข้ามาบรรยายกีฬา และเขาชื่นชอบเป็นส่วนตัวด้วย อนึ่ง สุวัฒน์เคยเข้าร่วมรายการ "อัจฉริยะข้ามคืน" ในครั้งที่ 43 ซึ่งแข่งขันที่เมืองจำลองพัทยา โดยเข้าถึงรอบ 4 คนสุดท้าย และถอดรหัสสำเร็จเป็นคนที่ 2 แต่ตอบคำถามผิดจึงตกรอบ
อาจารย์สุวัฒน์ กลิ่นเกษร
น้าติง
นารุ
นารุ อาจหมายถึง
รหัสมอส
มอส
ชัตเตอร์ กำเนิดใหม่...กดติดวิญญาณ
เคทาโร่
เคทาโร่ อาจหมายถึง
โมโตโกะ
โมโตโกะ อาจหมายถึง
ผลรวมว่าง
ผลรวมว่าง  ในทางคณิตศาสตร์ หมายถึงผลของการบวกจำนวนที่ไม่มีอยู่ เช่นจากผลรวม (summation) เป็นต้น ค่าของผลรวมว่างจะเท่ากับศูนย์ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์การบวก
ข้อเท็จจริงนี้มีประโยชน์ต่อการศึกษาวิยุตคณิตและพีชคณิตมูลฐาน ด้วยกรณีที่ว่า 0"a" = 0 นั่นคือ การคูณจำนวน "a" ใดๆ กับศูนย์จะได้ผลลัพธ์เป็นศูนย์เสมอ เนื่องจาก "a" ถูกบวกเข้าไปเป็นจำนวน 0 ตัว ซึ่งหมายความว่าไม่ได้ถูกบวกเข้าไปเลย
Empty sum
Nullary sum
สึคาสะ
สึคาสะ หรือ ซึกาสะ เป็นชื่อบุคคลญี่ปุ่น สามารถหมายถึง
นิรพล
ในทางคณิตศาสตร์ สมาชิก "x" ในริง "R" จะเรียกว่าเป็น นิรพล  ก็ต่อเมื่อมีจำนวนเต็มบวก "n" อย่างน้อยหนึ่งจำนวน ที่ทำให้ formula_1
เป็นนิรพล เพราะว่า formula_3 ดูเพิ่มที่ เมทริกซ์นิรพล (nilpotent matrix)
โดยทั่วไปจะได้ว่า ผลบวกของสมาชิกหน่วยกับสมาชิกนิรพลเป็นหน่วยเสมอเมื่อทั้งสองสลับที่ได้
โปรวินเชียลลีก 2551 รอบคัดเลือก กลุ่ม 2
รอบ Knock-Out.
ชิงอันดับที่ 3
สุโขทัย 3 - 1 เชียงราย
โปรวินเชียลลีก ฤดูกาล 2551
จินตนา สุขสถิตย์ หรือ จินตนา ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา (เกิด 6 ธันวาคม พ.ศ. 2481) นักร้องเพลงไทยสากล ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีสากล - ขับร้อง) พ.ศ. 2547
จินตนา ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม สุขสถิตย์) เกิดเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2481 ที่ตำบลบางขุนพรหม จังหวัดพระนคร เป็นธิดาของกมล กับพยุง สุขสถิตย์ สมรสกับภูมินทร์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา มีธิดา 3 คน
จินตนา สุขสถิตย์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนสตรีวิทยา และระดับอาชีวศึกษาชั้นสูง จากโรงเรียนพณิชยการพระนคร ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร
ประวัติชีวิตและผลงาน.
จินตนา สุขสถิตย์ เริ่มเข้าสู่วงการเพลง เมื่อปี พ.ศ. 2500 โดยได้รับการสนับสนุนจากเชาว์ แคล่วคล่อง หัวหน้าวงดนตรีวายุบุตร ซึ่งเป็นวงดนตรีของสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลให้มาฝึกขับร้องเพลงเวลาหลังเลิกเรียน หลังจากสำเร็จการศึกษาแล้วได้มาเป็นนักร้องประจำอยู่ในวงดนตรีวายุบุตร ได้ขับร้องเพลงในงานการกุศลต่าง ๆ เช่น งานกาชาด งานช่วยเหลือทหาร ตำรวจชายแดน คนพิการ เด็กอนาถา เป็นประจำทุกปี จนถึงปี พ.ศ. 2508 หลังจากนั้นได้ออกไปประกอบอาชีพเป็นนักร้องตามไนท์คลับ ห้องอาหารในโรงแรมต่าง ๆ และสถานที่อื่น ๆ ทั่วไป
จินตนา สุขสถิตย์ เป็นนักร้องที่มีน้ำเสียงที่ไพเราะ จึงทำให้มีผู้แต่งเพลงหลายคน เช่น สมาน กาญจนะผลิน ชาลี อินทรวิจิตร เชาว์ แคล่วคล่อง เห็นความสามารถดังกล่าว ได้แต่งเพลงให้ร้องจนเป็นที่รู้จักของประชาชนทั่วไป ผลงานเพลงที่สร้างชื่อเสียงในสมัยอยู่กับวงดนตรีวายุบุตร คือ เพลงสักขีแม่ปิง ขับร้องคู่กับชรินทร์ นันทนาคร เป็นผลงานเพลงของชาลี อินทรวิจิตร หลังจากนั้นได้มีผลงานเพลงอีกมากมาย
ผลงานเพลงขับร้องและบันทึกแผ่นเสียง.
จินตนา สุขสถิตย์ มีผลงานเพลงที่ขับร้องอยู่มากมาย และขับร้องได้อย่างยอดเยี่ยมมาก ได้แก่
เนื่องจาก จินตนา สุขสถิตย์ เป็นผู้ที่มีความสามารถสูงในด้านการร้องเพลง และมีน้ำเสียงเป็นอมตะ จึงได้ขับร้องเพลงพระราชนิพนธ์ทั้งเป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษอีกหลายเพลง เพลงประกอบภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง และยังได้รับเชิญจากรัฐบาลไทยให้ร่วมขับร้องเพลงพระราชนิพนธ์ "สายฝน" และเพลง "เดอะซาวน์ออฟมิวสิค (The Sound of music)" กับวงดุริยางค์แห่งสถานีวิทยุเซาท์เวสต์ของประเทศเยอรมนี ที่มาเปิดการแสดง ณ โรงละครแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2515
จินตนา สุขสถิตย์ มีความตั้งใจปฏิบัติตนให้เป็นประโยชน์แก่สังคม เสียสละทั้งกำลังกาย กำลังใจ กำลังทรัพย์ ได้ไปขับร้องเพลงกล่อมขวัญทหาร ตำรวจชายแดน ตามจังหวัดต่าง ๆ เช่น จังหวัดสกลนคร จังหวัดสุราษฎร์ธานี จังหวัดปัตตานี เป็นต้น และไปขับร้องเพลงในงานกุศลต่าง ๆ อยู่เป็นประจำทุกปีจวบจนปัจจุบัน
จินตนา ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา
คะซุงะ
คะซุงะ  อาจหมายถึง
ปิคโคโล  เป็นเครื่องดนตรีสากลประเภทเครื่องเป่าลมไม้ รูปร่างคล้ายฟลุทแต่ขนาดเล็กกว่า และมีเสียงสูงกว่า 1 ออคเทฟ มีขนาดเล็กกว่าฟลุท 4 เท่า จึงทำให้มีคุณภาพเสียงที่สดใสและแหลมมาก เสียงในระดับต่ำของปิคโคโลจะดังไม่ชัดเจน ปิคโคโลจึงเหมาะที่จะใช้ในการเล่นในระดับเสียงกลางและเสียงสูงมากกว่าในระดับเสียงต่ำ ปิคโคโลในวงออร์เคสตรา คือในศตวรรษที่ 18 ด้วยสุ้มเสียงที่แหลมสูงของปิคโคโลนี้เองทำให้เราสามารถ ที่จะได้ยินเสียงปิคโคโลได้อย่างชัดเจน ถึงแม้ว่าเครื่องดนตรีชิ้นอื่นจะบรรเลงอยู่ก็ตาม
ทะคะโมะจิโนะคุ
สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ (พ.ศ. 2466 - พ.ศ. 2526 ) อดีตนักร้อง นักแสดงชาวไทย
เป็นชาวจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เข้าสู่วงการจากการชักนำของหม่อมเจ้าศุกรวรรณดิศ ดิศกุล รับราชการเป็นนักร้องของวงดุริยางค์กองทัพเรือ (รุ่นเดียวกับ สมยศ ทัศนพันธุ์ และเสน่ห์ โกมารชุน) และเรียนร้องเพลงกับครูล้วน ควันธรรม รุ่นเดียวกับชาลี อินทรวิจิตร จากนั้นไปเป็นนักร้องในวงดนตรีของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ รุ่นเดียวกับ สุพรรณ บูรณพิมพ์ ปิติ เปลี่ยนสายสืบ และสถาพร มุกดาประกร ก่อนเข้าเรียนที่โรงเรียนจ่าอากาศ และประจำที่กองภาพยนตร์ทหารอากาศ
เริ่มมีชื่อเสียงในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 รับบทพระเอกละครเวที "พันท้ายนรสิงห์" จากบทพระนิพนธ์ของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล แห่ง คณะอัศวินการละคร ในปี พ.ศ. 2487 และร้องเพลงเอกของเรื่องเป็นคนแรกบนเวที คือ "น้ำตาแสงไต้" ผลงานของครูสง่า อารัมภีร (บันทึกแผ่นเสียง โดย บุญช่วย หิรัญสุนทร) ส่วนเพลงที่ร้องบันทึกแผ่นเสียงไว้ เช่น แก้วตานิทราเถิด, เดียวดาย (จากเรื่อง "นางไพร")
ต่อมาหันไปแสดงภาพยนตร์ มีผลงานจำนวนมาก หลายเรื่องที่สร้างชื่อเสียง ประสบความสำเร็จทั้งรายได้และคำชม คือ "สุภาพบุรุษเสือไทย" ในปี พ.ศ. 2492 ขณะอายุได้ 26 ปี หนังไทย 16 มม.สร้างจากนวนิยายเรื่องดัง 'เสือไทยผู้สุภาพ' ของ เสนีย์ บุษปะเกศ คู่กับ สอางค์ ทิพย์ทัศน์ เข้าฉายที่โรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุงตามด้วยบท "นายมาก" ใน "แม่นาคพระโขนง" คู่กับ "แม่นาค" ที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมืองไทยตลอดกาล ปรียา รุ่งเรือง สร้างโดยเสน่ห์ศิลปภาพยนตร์ ของ เสน่ห์ โกมารชุน พ.ศ. 2502 (ปัจจุบันขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งในบรรดาภาพยนตร์มรดกชาติ เก็บรักษาไว้ที่หอภาพยนตร์)
ผลงานเด่นอื่น ๆ ในระยะต่อมา เช่น "จอมโจรมเหศวร" ของ อนุมาศ บุนนาค, "ฝนใต้" ของ ฉลอง ภักดีวิจิตร พ.ศ. 2513 ฯลฯ
นอกจากนี้ยังนำแสดงหนังอิงประวัติศาสตร์ทุนสูงซึ่งเป็นงานร่วมสร้างระหว่างไทย-ฮ่องกง ระบบ 35 มม. สีเสียงในฟิล์ม คู่กับ วิไลวรรณ วัฒนพานิช และดาราชอว์บราเดอร์ส เรื่อง "สุรนารี" ฉายทั้งในและต่างประเทศ เมื่อ พ.ศ. 2500
มีปัญหาด้านสุขภาพ แต่ยังคงเป็นนักร้องรับเชิญในรายการเพลง ทางโทรทัศน์ช่อง 7 สียุคแรก ติดต่อกันนานหลายปี นักร้องในรายการรุ่นเดียวกัน เช่น สวลี ผกาพันธ์ , เฉลา ประสพศาสตร์ ฯลฯ
เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2526 ด้วยหัวใจล้มเหลว ขณะอายุได้ 60 ปี ณ รพ.เมโย
สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์
คะงะมิ
คะงะมิ  แปลว่ากระจกในภาษาญี่ปุ่น อาจหมายถึง
ความกดอากาศ
ความกดอากาศ (อังกฤษ: Atmospheric pressure) ความกดอากาศมีลักษณะคล้ายกับความดันบรรยากาศหรือความดันอากาศ เป็นความดันภายใต้ชั้นบรรยากาศของโลก โดยทั่วไปแล้วความกดอากาศจะมีค่าใกล้เคียงกับความกดอากาศที่เกิดจากน้ำหนักของอากาศอยู่บนจุดใด ๆ ซึ่งหมายความว่า จุดที่มีความกดอากาศต่ำจะมีอากาศที่มีมวลต่ำจะอยู่ข้างบนพื้นที่ ด้วยเหตุผลแบบเดียวกัน ความกดอากาศจะต่ำลงเมื่อระดับความสูงเพิ่มขึ้น บรรยากาศมาตรฐาน (สัญลักษณ์: atm) คือหน่วยของแรงดันที่กำหนดไว้ที่ 101,325 Pa (1,013.25 hPa หรือ 1,013.25 mbar) ซึ่งเทียบเท่ากับ 760 mmHg, 29.9212 นิ้วปรอท หรือ 14.696 psi หน่วย atm นั้นเทียบเท่ากับความดันบรรยากาศระดับน้ำทะเลเฉลี่ยบนโลก ดังนั้นความดันบรรยากาศของโลกที่ระดับน้ำทะเลอยู่ที่ประมาณ 1 atm
ความกดอากาศมาตรฐาน.
มีสถานะเป็นก๊าซ แต่อากาศก็มีน้ำหนักเช่นเดียวกับของแข็งและของเหลว เราเรียกน้ำหนักซึ่งกดทับกันลงมานี้ว่า “ความกดอากาศ” (Air pressure) ความกดอากาศจะมีความแตกต่างกับแรงที่เกิดจาก “L” สีแดง เป็นสัญลักษณ์
นักอุตุนิยมวิทยาใช้เครื่องมือ ชื่อว่า "บารอมิเตอร์" อย่างละเอียดสำหรับวัดความกดอากาศ หน่วยที่ใช้วัดความกดของอากาศนั้นอาจจะเป็นความสูงของปรอทเป็นนิ้วหรือเซนติเมตร ปอนด์ต่อตารางนิ้ว หรือกิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตรก็ได้ แต่ในปัจจุบันส่วนมากนิยมใช้หน่วยเป็นมิลลิบาร์ (millibar) เพราะเป็นหน่วยที่สะดวกกว่า ซึ่งเราจะเปรียบเทียบกันได้ตามหลักการคำนวณต่อไปนี้
ความกดดันอากาศ
ยูกิโนะ
ยูกิโนะ สามารถหมายถึง
โทโมโยะ
โทโมโยะ สามารถหมายถึง
อนุสรณ์ที่เก็บศพ
มิยูกิ
มิยูกิ อาจหมายถึง
มาเอฮาระ
มาเอฮาระ เป็นนามสกุลบุคคลญี่ปุ่น สามารถหมายถึง