pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เปเรซขึ้นชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้หลายครั้ง ชกชนะนักมวยชั้นนำในยุคนั้นหลายคน ทั้งเลโอ เอสปีโนซา, รามอย เอเตรียล, ซาดาโอะ ยาโออิตะ และดอมมี เออร์ซัว จนกระทั่งมาเสียแชมป์ แพ้คะแนน โผน กิ่งเพชร ในการชกป้องกันแชมป์ครั้งที่ 10 เปเรซขอชิงแชมป์แก้มือกับโผนอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้ ที.เค.โอ. แก้มือไม่สำเร็จ จากนั้น เปเรซไม่มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกอีกเลย
เปเรซยังขึ้นชกชนะอีก 28 ครั้ง ก่อนจะมาแพ้คะแนน เลโอ ซูลูตา นักชกฟิลิปปินส์ จากนั้นแพ้อีก 3 ครั้งรวด โดยเป็นการแพ้แบบไม่ครบยก 2 ครั้ง รวมทั้งแพ้น็อก "ไอ้แมงป่อง" เอเฟรน ตอร์เรส ยก 3 เปเรซจึงตัดสินใจแขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2507
เสียชีวิตเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 เนื่องจากประสบปัญหาในชีวิต ภรรยาเลิก ติดสุรา และถูกให้ออกจากงาน รวมอายุได้ 50 ปี
ไฟติง ฮาราดะ
มาซาฮิโกะ ฮาราดะ  ฉายา ไฟติง มักถูกเรียกว่า ไฟติง ฮาราดะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 5 เมษายน พ.ศ. 2486 สถิติการชก 62 ครั้ง ชนะ 55 (น็อค 22) แพ้ 7 เป็นนักมวยที่มีลีลาการชกบุกตะลุยตลอด ได้รับฉายาจากแฟนมวยชาวไทยว่า "ไอ้กระทิงเผือก"
ฮาราดะขึ้นชิงแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2505 กับโผน กิ่งเพชร ซึ่งก่อนการชก โผนเป็นฝ่ายได้เปรียบทั้งในด้านจังหวะฝีมือและประสบการณ์ แต่เมื่อชกกันจริงๆ ปรากฏว่าฮาราดะใช้ความหนุ่มแน่น บุกตะลุยเข้าชกตั้งแต่ยกแรกจนโผนตั้งตัวไม่ติด จนอ่อนแรงและแพ้น็อคฮาราดะไปในยกที่ 11 อย่างเหลือเชื่อ ได้เป็นแชมป์โลกเดอะริงกับไลนีล และเป็นแชมป์โลก WBA คนแรกของญี่ปุ่นและทวีปเอเชีย ในรุ่นฟลายเวท
เมื่อฮาราดะเปิดโอกาสให้โผนแก้มืออีกครั้งที่กรุงเทพฯ ฮาราดะยังคงเดินหน้าบุกตะลุยเข้าชกในแบบเดิม ส่วนโผนใช้เชิงชกที่เหนือกว่าและใช้หมัดแย็บเก็บคะแนนไปเรื่อยๆ ฮาราดะบุกตะลุยจนโผนอ่อนแรงยืนเท้าตาย หนีไม่ออก ขณะนั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จมาถึงสนามมวยพอดี เมื่อโผนทราบว่าพระองค์ท่านเสด็จมาถึงแล้วเกิดกำลังใจกลับมาชกในแบบเดิม ใช้จังหวะฝีมือจนฮาราดะเข้าไม่ติด และแพ้คะแนนไปเมื่อครบ 15 ยก
หลังจากเสียแชมป์ให้โผน ฮาราดะเลื่อนขึ้นไปชกรุ่นแบนตัมเวท จนมีโอกาสได้ชิงแชมป์โลก WBA,WBC และเดอะริงรุ่นแบนตัมเวท ชนะคะแนน เอเดร์ ฌูเฟร ชาวบราซิล ป้องกันตำแหน่งได้ 4 ครั้ง ก่อนจะเสียตำแหน่งให้ ลีโอเนล โรเซ หลังจากนั้น ฮาราดะเลื่อนขึ้นไปชกรุ่นเฟเธอร์เวท เพื่อสร้างประวัติศาสตร์เป็นแชมป์โลก 3 รุ่นคนแรกของญี่ปุ่น ขึ้นชิงแชมป์โลกอีก 2 ครั้ง ไม่สำเร็จจึงแขวนนวมไปในที่สุด หลังแขวนนวมแล้ว ไฟติง ฮาราดะได้มีชื่อบรรจุอยู่ในหอเกียรติยศ (Hall of Fame) ของสมาคมมวยโลก (WBA) และทางญี่ปุ่นถือว่าเป็นนักมวยที่เก่งกาจที่สุดคนหนึ่งของญี่ปุ่นเท่าที่เคยมีมา
ต้นขี้เหล็ก
สีเทา
สีเทา เป็นสีที่อยู่ระหว่างสีขาวและสีดำซึ่งเป็นสีที่ไม่มีสีสัน
สีเทาในภาษาอังกฤษสะกดได้สองอย่างคือ grey (อังกฤษบริเตน) และ gray (อังกฤษอเมริกัน)
ไทยสมัยโบราณมีคำเรียก "สีเหล็ก" หมายถึงสีเทาออกดำ
ซีเปีย
เหลือง
เขียว
ม่วง
เทา
สีเว็บ
เลขฐาน16
เลขฐาน2
เลขฐาน8
อักษรไซนาย
พายุทอร์เนโด
ปลาแดงน้อย
ปลาแดงน้อย ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Discherodontus ashmeadi" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
ลักษณะคล้ายปลาตะเพียน แต่เพรียวยาวกว่า หัวโต ปากเล็ก เกล็ดเล็ก ครีบหลังมีแต้มสีคล้ำขนาดใหญ่เป็นจุดเด่น และมีแถบสีดำพาด ลำตัวสีเงินอมเขียว ครีบอื่น ๆ ใส และมีแต้มสีแดงเรื่อ ครีบหางมีขลิบสีคล้ำและสีแดงทั้งปลายบนและล่าง มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร
อยู่รวมเป็นกลุ่มเล็ก ๆ 5-10 ตัว กระโดดได้สูง อาหารได้แก่ แพลงก์ตอนและสัตว์หน้าดิน
อาศัยอยู่ในลำธารที่มีน้ำใสในป่าร่มครึ้มของลุ่มน้ำโขงเท่านั้น โดยไม่พบในลุ่มน้ำเจ้าพระยา เป็นปลาที่พบน้อย
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาหางแดง"
ปลากระมังครีบสูง  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลากระมังชนิดอื่น ๆ เพียงแต่ปลากระมังครีบสูง มีครีบหลังที่แหลมและยกสูงกว่า มีขนาดประมาณ 40 เซนติเมตร
พบเฉพาะแม่น้ำโขง ที่เดียวเท่านั้น เป็นปลาที่พบน้อย ใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกเป็นภาษาอีสานว่า "สะกางเกสูง" หรือ "สะกาง"
ปาปารัสซี
ปาปารัสซี (, แปลว่า "ยุง") เป็นการเรียกนักข่าวสายบันเทิง ที่เสนอข่าวในแนวแอบถ่าย โดยนำเรื่องราวชีวิตส่วนตัวของดาราหรือผู้มีชื่อเสียงมาเปิดเผยต่อสาธารณะ​
ศัพท์คำนี้มาจากคำว่า "ปาปาราซโซ"  เป็นชื่อตัวละครช่างภาพ เพื่อนของตัวเอกในภาพยนตร์ของเฟเดอริโก เฟลลินี เรื่อง "ลา ดอลเช วิตา" (1960) รับบทโดยวอลเตอร์ ซานเตสโซ
วงศ์ปลาตูหนา
วงศ์ปลาตูหนา  เป็นวงศ์ของปลาในชั้นปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Anguillidae (/แอน-กิล-ลิ-ดี้/) โดยมาจากภาษาลาตินว่า "Ae" หมายถึง ปลาไหล ซึ่งปลาวงศ์นี้มักจะถูกเรียกรวมกันว่า ปลาตูหนา มีทั้งหมด 1 สกุล คือ "Anguilla" และมีทั้งหมด 15 ชนิด
กระจายทั่วชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและแปซิฟิกจนถึงออสเตรเลีย
พบในประเทศไทยประมาณ 3–4 ชนิด
ปลาวงศ์นี้มีฟันคม ปากกว้าง เขี้ยวเล็กละเอียดบนขากรรไกรเป็นร้อย ๆ ซี่ จมูกมีรูเล็ก ๆ เหมือนหลอด 2 ข้าง ใช้สำหรับดมกลิ่นเพื่อนำทางและหาอาหาร ซึ่งปลาตูหนามีประสิทธิภาพในการดมกลิ่นได้ดีกว่าปลาฉลามเสียอีก ครีบอกเป็นรูปกลมรี ครีบหลังยาวติดต่อกับครีบหางที่มนและครีบก้นที่ยาว ลำตัวดูภายนอกเหมือนไม่มีเกล็ด มีเมือกลื่นปกคลุมทั้งตัว แต่แท้จริงมีเกล็ดขนาดเล็กมากเรียงซ้อนฝังอยู่ใต้ผิวหนัง โดยไม่มีเส้นข้างลำตัว เลือดและน้ำเหลืองของปลาตูหนามีพิษ ซึ่งอาจฆ่าสุนัขให้ตายได้
เป็นปลานักล่า สามารถจับกุ้ง, ปู หรือสัตว์เปลือกแข็ง รวมทั้งปลาต่าง ๆ กิน มักอาศัยในแหล่งน้ำใส มีตอไม้, โพรงไม้ หรือซอกหินอยู่มาก อาจขุดรูอยู่ก็ได้ นอกจากบริเวณปากแม่น้ำแล้ว ยังเคยพบไกลถึงลำธารน้ำตกบนภูเขาอีกด้วย
เป็นปลาที่มีวงจรชีวิตแบบ ปลาสองน้ำ คือออกไปวางไข่ในทะเลลึก ปลาวัยอ่อนจึงอพยพกลับมาเลี้ยงตัวที่ชายฝั่งหรือป่าชายเลนก่อนเข้ามาเติบโตในน้ำจืดที่ไกลจากทะเลนับร้อย ๆ กิโลเมตร ลูกปลามีตัวใส เรียวยาวดูคล้ายวุ้นเส้น โดยปกติแล้วเป็นปลาที่มีนิสัยรักสงบ แต่จะดุร้ายมากเมื่อถูกจับได้ มีรายงานว่าปลาบางตัวมีอายุมากได้ถึง 105 ปี และอาจยาวได้ถึง 8 ฟุต ในทะเลสาบน้ำจืดที่นิวซีแลนด์พบบางตัวมีน้ำหนักมากกว่า 100 ปอนด์
เป็นปลาที่มีรสชาติดี อร่อย มีราคาแพง บางชนิดจึงถูกนำมาเพาะเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีชื่อ เช่น ปลาตูหนาญี่ปุ่น หรือปลาไหลญี่ปุ่น ("A. japonica") ซึ่งได้มีการเลี้ยงกันที่ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ แต่ว่าต้องรวบรวมลูกปลาจากธรรมชาติ ซึ่งเคยมีการนำเข้ามาเลี้ยงในประเทศไทยระยะหนึ่ง ปลาตูหนาชนิดนี้ได้ถูกปรุงเป็นอาหารญี่ปุ่นที่มีชื่อคือ ข้าวหน้าปลาไหล  ซึ่งชาวญี่ปุ่นได้รับประทานกันมาอย่างยาวนานกว่า 5,000 ปีแล้ว
โกอิ้ง เมอร์รี่
โกอิ้ง แมรี่ เป็นเรือของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางซึ่งมันก็ดูเล็กมากเลยถ้าเทียบกับค่าหัวของแต่ละคนอ่ะนะ โดยเรือโกอิ้งแมรี่ ไม่ได้มาจากตอนที่ลูฟี่ออกจากหมู่บ้านเลย แต่ได้หลังจากที่ไปเจอกับอุซปแล้วได้อุซปมาเป็นพรรคพวกพ้อง โดยเรือโกอิ้งแมรี่มีหัว
เรือเป็นแพะ หรือแกะนี่แหละดูไม่ออกแถมบางตอนก็คล้ายกับว่ามันมีชีวิตด้วย และมีความพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือมีกระดูกมังกรอยู่ด้วยไว้ควบคุม
จึงทำให้แตกหักยากและมีอายุนานมากๆ
วงศ์ปลายอดม่วง
วงศ์ปลายอดม่วง  ปลาในวงศ์นี้เป็นปลาที่อยู่ในอันดับ Pleuronectiformes ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cynoglossidae (/ไซ-โน-กลอส-ซิ-ดี้/)
มีรูปร่างแปลกอย่างเห็นได้เด่นชัดจากปลาในอันดับเดียวกัน เพราะมีลำตัวที่แบนราบ เรียวยาวส่วนท้ายแหลมดูคล้ายใบของมะม่วง ตามีขนาดเล็กอยู่ชิดกันที่ด้านเดียวกัน เมื่อยังเล็กตาจะอยู่ด้านละข้าง แต่เมื่อโตขึ้นกะโหลกจะบิด จึงทำให้รูปร่างศีรษะบิดตาม ตาจึงเปลี่ยนมาอยู่ข้างเดียวกัน จะงอยปากงุ้มและเบี้ยว ปลายริมฝีปากบนเป็นติ่งแหลมโค้ง ปากค่อนข้างกว้าง ส่วนหัวหันไปทางซ้ายได้โดยที่ซีกขวาอยู่ด้านบน ซึ่งจะแตกต่างไปจากวงศ์ปลาลิ้นหมา (Soleidae) อาศัยอยู่บริเวณพื้นท้องน้ำ ว่ายน้ำโดยขนานกับพื้นดินและพริ้วตัวตามแนวขึ้นลง สามารถมุดลงใต้ทรายได้เร็วเวลาตกใจ อาหารได้แก่สัตว์หน้าดินขนาดเล็ก เช่น ลูกกุ้ง, ลูกปลาและอินทรียสารต่าง ๆ
มีทั้งสิ้น 3 สกุล ประมาณ 110 ชนิด มีขนาดแตกต่างกันไปตามชนิด เล็กสุดเพียง 5 เซนติเมตร ใหญ่สุดถึง 60 เซนติเมตร ส่วนมากเป็นปลาทะเล ที่พบในทะเลเช่น ปลายอดม่วงหงอนยาว ("Cynoglossus lingua"), ปลายอดม่วงเกล็ดใหญ่ ("C. macrolepidotus") พบในน้ำจืดไม่กี่ชนิด พบในประเทศไทยมากกว่า 20 ชนิด พบในน้ำจืดเพียง 2 ชนิด ได้แก่ ปลายอดม่วงเกล็ดถี่ ("C. microlepis") และปลายอดม่วงลาย ("C. fledmanni")
เป็นปลาที่ใช้บริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจเช่นเดียวกับปลาในวงศ์ปลาลิ้นหมา และมักจะถูกเรียกซ้ำซ้อนกับปลาในวงศ์ปลาลิ้นหมาด้วย
ปลายอดม่วงเกล็ดถี่  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cynoglossus microlepis" อยู่ในวงศ์ปลายอดม่วง (Cynoglossidae) มีรูปร่างคล้ายใบมะม่วง ตาเล็กอยู่ชิดกัน ปลายจะงอยปากงุ้ม เฉพาะด้านบนท้องเล็กมาก ครีบหลัง ครีบหาง และครีบก้นยาวตลอดลำตัว ครีบหางมีปลายแหลม เกล็ดเล็กมีขอบหยัก มีเส้นข้างลำตัว 3 เส้นบนลำตัวด้านบนและต่อเนื่องกันบริเวณหัว ตัวมีสีน้ำตาลอ่อนอมแดงโดยไม่มีลวดลายใด ๆ ครีบค่อนข้างใส ลำตัวด้านล่างมีสีขาว ขนาดที่พบเฉลี่ยประมาณ 25 เซนติเมตร ใหญ่สุดประมาณ 1 ฟุต
อาศัยตามชายฝั่งแม่น้ำที่เป็นพื้นทราย พบในตอนล่างของแม่น้ำแม่กลอง, เจ้าพระยา, บางปะกง และภาคใต้ พบมากในแม่น้ำเจ้าพระยาตั้งแต่จังหวัดชัยนาทจนถึงพิษณุโลก บริโภคโดยทำปลาแห้ง มีราคาขายค่อนข้างสูง และพบเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
มีชื่อเรียกอื่นว่า "ปลายอดม่วง", "ปลายอดม่วงแม่น้ำ" หรือ "ปลายอดม่วงน้ำจืด" เป็นต้น
ปลายอดม่วงลาย  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cynoglossus fledmanni" ในวงศ์ปลายอดม่วง (Cynoglossidae) มีรูปร่างคล้ายปลายอดม่วงเกล็ดถี่ ("C. microlepis") ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่มีสีลำตัวมีสีเหลืองอ่อนหรือเขียวอ่อน ตามตัวมีลายเส้นสีดำคล้ายลายเสือพาดตามตัว ขนาดที่พบโดยเฉลี่ยประมาณ 25 เซนติเมตร
ถิ่นอาศัยอยู่ที่เดียวกับปลายอดม่วงเกล็ดถี่ แต่พบน้อยกว่า พบได้ในแม่น้ำโขง และปากแม่น้ำใกล้ทะเล ในประเทศไทยพบได้ที่ลุ่มน้ำโขง, ลุ่มน้ำเจ้าพระยา ไปจนถึงเกาะบอร์เนียวและเกาะสุมาตรา
เตมูจิน
พระเจ้าหลานเธอพระองค์เจ้าอทิตยาทรกิติคุณ
ตัวละคร ตำนานเกราะ คิโคเท
มุคาล่า.
เด็กหนุ่มนักรบแห่งเผ่าทาอุรางิ ดินแดนมายาแห่ง แทนซาเนีย ซึ่งเป็นอาณาจักรโบราณ ถิ่นกำเนิดของเกราะคิโคเทสีขาวและดำ มุคาล่าเป็นนักรบที่ได้รับคัดเลือกให้สวมเกราะคิโคเทสีดำเพื่อทำหน้าที่พิทักษ์ปกป้องหมู่บ้านให้ปลอดภัย เขามีสาย เลือด นักรบ ไหลเวียนอยู่ภายในกายทำใหถูกเกราะสีดำเข้าครอบงำได้อย่างง่ายดาย จิตใจที่เต็มไปด้วยการต่อสู้ของมุคาล่าและเกราะคิโคเทสีดำ เป็นสิ่งชักนำให้เหล่า ซามูไรทรูปเปอร์ ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงของชุดเกราะใน ตำนาน คิโคเทสีขาว และได้สัมผัสถึงจิตใจของ เกราะเกียร์ ของแต่ละคนด้วยลูกแก้วแห่งจิต สุดท้ายการต่อสู้ระหว่างมุคาล่าที่มีเกราะคิโคเทสีดำครองงำจิตใจกับเกราะเกียร์ทั้งห้าที่ปราศจากจิตใจของเจ้าของ และเหล่านักรบเกราะที่มีจิตใจแห่งคุณธรรมเป็นสิ่งค้ำจุนพวกเขาไว้ เกราะคิโคเทในตำนานทั้งสองถูกเหล่าซามูไรทรูปเปอร์ทำลายรวมทั้งเกราะเกียร์ทั้งห้าซึ่งเป็นสิ่งให้กำเนิดเกราะคิโคเทสีขาวด้วย
นาเลีย.
เด็กสาวผู้มีจิตใจงดงาม เธอคือ คู่หมั้น ของมุคาล่าเด็กหนุ่มผู้เป็น นักรบ แห่งเผ่าทาอุรางิ เธอไม่เห็นด้วยกับการที่มุคาล่าลักพาตัวเรียวและเซจิมาจาก ญี่ปุ่น เธอพยายามช่วยเหลือคนทั้งคู่ให้ปลอดภัยจากการต่อสู้กับมุคาล่า พยายามยับยั้งการต่อสู้ระหว่างเกราะคิโคเทสีดำและขาว ความผูกพันที่ไม่ต้องการให้คู่หมั้นของตนเองตกไปอยู่ในทางที่ผิด เกราะสีดำไม่ใช่ เทพเจ้า อย่างที่ทุกคนในเผ่าเข้าใจ เธอรับรู้ถึงพลังอำนาจชั่วร้ายที่แอบแฝงอยู่ภายในเกราะดำ นาเลียพยายามโน้มน้าวจิตใจของมุคาล่าให้เลิกคิดถึงแต่การต่อสู้แต่ก็ไม่เป็นผล นาเลียเป็นคนให้การช่วยเหลือเหล่า ซามูไรทรูปเปอร์ ที่ถูกทำร้ายจากเกราะที่ไร้ซึ่งจิตใจรวมทั้งจุน นาสตี้และเบียคุเอ็น แต่สุดท้ายความพยายามของเธอก็ไม่เป็นผล เกราะคิโคเททั้งสองต่างต้องเผชิญหน้ากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การต่อสู้อย่างดุเดือดเริ่มต้นขึ้นโดยที่เธอไม่สามารถห้ามปรามได้ จึงตัดสินใจเข้าห้ามปรามมุคาล่าที่ถูกเกราะคิโคเทสีดำควบคุมจิตใจทำให้ถูกทำร้ายพร้อมกับเบียคุเอ็น แต่สุดท้ายพลังแห่งจิตใจของเด็กหนุ่มทั้งห้าเป็นสิ่งที่ปกป้องเธอจากพลังอันชั่วร้ายจากเกราะคิโคเทสีดำรวมทั้งคืนจิตใจให้กับมุคาล่า
ไชยวัฒน์ อนุตระกูลชัย
ไชยวัฒน์ อนุตระกูลชัย (แอ๊ด) พิธีกรชาวไทย เกิดวันที่ ที่จังหวัดขอนแก่น จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ระดับอุดมศึกษาจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ศักดิ์ชัย ลัคนาวิเชียร
ศักดิ์ชัย ลัคนาวิชียร นักประพันธ์ มีผลงานรวมเล่มแล้วดังนี้
ปัจจุบัน เขาอยู่ในระหว่างเขียนนวนิยายเรื่อง สาธารณรัฐเซ็กซ์
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร. ธงชัย วินิจจะกูล เป็นนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน
เกิดและโตที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ครอบครัวมีภูมิลำเนาที่อำเภอพระนคร ธงชัยจบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนอัมพรไพศาล จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีได้รับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทและเอก สาขาวิชาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย อดีตรองนายกองค์การบริหารองค์การนักศึกษามหาวิทยาธรรมศาสตร์อดีตเป็นผู้นำนักศึกษาซึ่งถูกจับกุมในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ต่อมาย้ายไปสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 และได้ทำงานในตำแหน่งศาสตราจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน สหรัฐอเมริกา โดยในปัจจุบันมีตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณ
เขามีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในด้านประวัติศาสตร์วัฒนธรรมและวิทยาการของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยุคต้นสมัยใหม่และสมัยใหม่ (คริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20) โดยเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับการปะทะกันทางภูมิปัญญาและวัฒนธรรมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับอารยธรรมตะวันตก ประวัติศาสตร์ความคิดและการเมืองวัฒนธรรมของสยาม/ไทย ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงปัจจุบัน ประวัติศาสตร์ชาตินิยม ประวัติศาสตร์ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ความทรงจำ ประวัติศาสตร์บาดแผล และวิธีที่สังคมจัดการกับอดีตที่เป็นปัญหาเหล่านั้น
คาร์พอลทันเนลซิมโดม
คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร  เป็นคณะวิชาลำดับที่ 4 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499
เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 คณะมัณฑนศิลป์ ได้ถือกำเนิดขึ้น ด้วยดำริของ ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี และดำเนินการเปิดสอนในสาขาวิชาศิลปตกแต่ง (Decorative Arts) ในปีการศึกษานั้น โดย ศาสตราจารย์ พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) ได้บัญญัติชื่อภาษาไทยว่า "คณะมัณฑนะศิลป์" แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2517 ได้มีการดำเนินการปรับแก้ให้ถูกต้องกับภาษาเขียนเป็น "คณะมัณฑนศิลป์" และศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ได้จัดสร้างหลักสูตรสาขาวิชาศิลปตกแต่ง 4 ปี (อนุปริญญา 3 ปี ปริญญาตรี 4 ปี) มีศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี รักษาการในตำแหน่งคณบดี และ หลวงวิเชียร แพทยาคม (อธิบดีกรม กรมศิลปากร ในเวลานั้น) รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการ มหาวิทยาลัยศิลปากร (เทียบเท่าอธิการบดีมหาวิทยาลัย)
ระหว่าง พ.ศ. 2499–2516 คณะมัณฑนศิลป์ จัดการศึกษาเพียงสาขาวิชาเดียว คือ สาขาวิชาศิลปตกแต่ง แต่ในเวลานั้น เรียกชื่อว่าสาขาวิชามัณฑนศิลป์ ตามชื่อคณะวิชา โดยแบ่งเป็น 2 ระดับ ได้แก่ อนุปริญญาหลักสูตร 3 ปี และระดับปริญญาตรีหลักสูตร 4 ปี ผู้สำเร็จการศึกษาจะได้รับวุฒิอนุปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) หรือปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) ตามลำดับ
ต่อมาใน พ.ศ. 2517–2544 คณะฯ ได้มีการปรับปรุงและพัฒนาโครงสร้างหลักสูตร เป็นการจัดการศึกษาเฉพาะระดับปริญญาตรี ไม่มีระดับอนุปริญญา พร้อมทั้งขยายสาขาวิชาเพิ่มขึ้น
ปัจจุบัน คณะมัณฑนศิลป์ เปิดสอนเพื่อผลิตบัณฑิตระดับปริญญาตรี 7 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการออกแบบภายใน สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาประยุกตศิลปศึกษา สาขาวิชาเครื่องเคลือบดินเผา สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ และสาขาวิชาออกแบบเครื่องแต่งกาย และเพื่อเป็นการส่งเสริมการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น คณะฯ ได้เปิดสอนระดับปริญญาโท 3 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาศิลปะการออกแบบ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ
หอศิลปะและการออกแบบคณะมัณฑนศิลป์.
หอศิลปะและการออกแบบ คณะมัณฑนศิลป์ ปรับปรุงมาจากห้องปฏิบัติงานปั้น สิ่งทอ และวิชาพื้นฐานศิลปะของคณะ ดำเนินการโดยคณะกรรมการหอศิลปะและการออกแบบ แล้วเสร็จในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2540 โดยมีวัตถุประสงค์หลักดังนี้
อุลตราไวโอเล็ต
เหล้าส้ม
เหล้าส้ม ( "กวงโทร") เป็นเหล้าไร้สีที่ทำจากส้มของฝรั่งเศส นิยมนำมาทำค็อกเทล และใส่ในขนมเค้ก พุดดิง เยลลี่ของญี่ปุ่น
เทศกาลกิอง
เทศกาลกิอง (祇園祭) เป็นเทศกาลที่โดดเด่นของญี่ปุ่นอย่างหนึ่งในเกียวโต ในเทศกาลนี้เริ่มต้นกันมาตั้งแต่ต้นเดือนกรกฎาคม มีลักษณะเป็นการเฉลิมฉลองโดยจัดการปิดถนนและมีร้านค้าขายกับอาหารมากมายมาวางขายเพื่อดึงดูดลูกค้ากัน วัยรุ่นสาวหนุ่ม รวมถึงดาราดัง ๆ ของญี่ปุ่นมักพูดถึงและอยากใส่ชุดยูกาตะกับรองเท้าเกี๊ยะมาเดินเล่นถือได้ว่าเป็นเทศกาลส่งท้ายหน้าร้อนที่เกียวโตที่น่าสนใจมากเลยทีเดียว
เมื่อสมัยศตวรรษที่ 869 ที่เกียวโตเคยเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ ผู้คนล้มตายมากมายเป็นจำนวนมากประชาชนแถบเกียวโตไม่มีที่พึ่งทางใจ จึงจัดขบวนแห่บูชาเทพเจ้าในลัทธิชินโตและมีการปล่อยสิ่งที่เรียกว่าโฮโกะและยามะลงสู่แม่น้ำด้วย หลังจากนั้นโรคระบาดที่ว่าก็หายไป เทศกาลดังกล่าวก็เลยยังถูกจัดขึ้นเพื่อฉลองเป็นประจำทุกปีมาจนถึงปัจจุบัน
บุญสิงห์ บุญค้ำ
เช็กสเปียร์
โดรายากิ  เป็นขนมหวานของญี่ปุ่น โดยลักษณะเป็นแพนเค้กสองชิ้นประกบกันและสอดไส้ถั่วแดงกวน โดรายากิส่วนใหญ่ทำมาจากแป้งสาลีผสมกับเนย ไข่ และนมสด และนำส่วนผสมมาทอดเป็นแผ่นคล้ายแพนเค้ก เมื่อทอดจนสุกเหลืองจะนำมาประกบกัน 2 แผ่น โดยสอดไส้ถั่วแดงกวนน้ำตาลไว้ตรงกลาง ซึ่งลักษณะคล้ายกับอิมางาวายากิ เพียงแต่ว่าไส้ของโดรายากิจะถูกประกบด้วยขนม 2 แผ่น แต่ไส้อิมางาวายากิจะสอดไส้ข้างในตัวขนม
แต่เดิมตัวขนมจะมีเพียงชั้นเดียว ส่วนแบบที่เห็นในปัจจุบันถูกทำขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1914
คำว่า "โดระ" ในภาษาญี่ปุ่นจะแปลว่า ฆ้อง ซึ่งมาจากลักษณะของตัวขนมที่คล้ายกับฆ้อง
ในเขตคันไซเช่นโอซากะหรือนาระจะเรียกว่า มิกาซะ (三笠) ซึ่งเดิมแปลได้ว่าหมวกฟางสามใบ
ตัวละครในมังงะและอนิเมะชื่อโดราเอมอนชอบรับประทานโดรายากิมากและมักจะมีฉากที่โดราเอมอนกำลังรับประทานโดรายากิอยู่บ่อย ๆ ซึ่งทำให้ขนมโดรายากิเป็นที่รู้จักกันมากขึ้น
นิรุกติศาสตร์ คำว่า "นิรุกติ" แปลว่า "ภาษา" ส่วนคำว่า "ศาสตร์" แปลว่า "วิชา" หรือแปลให้เข้าใจง่ายขึ้นคือ "การเรียนรู้สิ่ง ๆ หนึ่ง" ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ระบุไว้คือแม่คำของ "นิรุกติศาสตร์" คือ นิรุกติ และนิรุกติ คือ ภาษา, คำพูด โดยมี "นิรุกติศาสตร์" เป็นลูกคำ นิรุกติศาสตร์ จึงมีความหมายในภาษาไทยคือ ศาสตร์หรือวิชาที่เกี่ยวกับการเรียนรู้ด้านภาษา เช่น นิรุกติศาสตร์ ภาษาไทย หมายถึง การเรียนรู้ศึกษาประวัติ ความเป็นมา รูปแบบ วิธีใช้ วิธี พูด อ่าน เขียน เกี่ยวกับภาษาไทย ที่ใช้มาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน รวมไปถึงวิวัฒนาการของภาษาและการเปลี่ยนแปลง ในแต่ละช่วงเวลาที่สำคัญ
นิรุกติศาสตร์ การเรียนรู้ด้านประวัติศาสตร์ของภาษา เป็นลูกคำของคำว่า "นิรุกติ" แปลว่า ภาษา ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ให้ความหมายไว้ ซึ่งคำว่า นิรุกติศาสตร์ หรือ การเรียนรู้เกี่ยวกับที่มาของภาษา ซึ่งตรงกับศัพท์บัญญัติ จากคำว่า "philology" ในภาษาอังกฤษ ซึ่งมีการเริ่มใช้ในระหว่าง ค.ศ. 1350-1400 โดยก่อนหน้านั้นในอดีตมีการใช้คำว่า "linguistics" ซึ่งคำว่า philology มีรากศัพท์มาจากภาษาละติน และภาษากรีก ก็คือ การเรียนรู้ถึงภูมิหลัง และการใช้ในปัจจุบัน ของการสื่อสารของมนุษย์ ไม่ว่าด้วยวิธีการพูดหรือการเขียน แม้ว่าคุณลักษณะทั่วไปของภาษาที่ถูกศึกษา จะมีความสำคัญมากกว่าที่มา หรืออายุ แต่การศึกษาเรื่องที่มาและอายุของคำก็มีความสำคัญเช่นกัน
คำว่า ฟิโลโลจี (philology) ในภาษาอังกฤษ มาจากคำศัพท์ภาษากรีก "ฟิลอส" (Φιλος) ความรักอย่างพี่น้อง และ "โลกอส" (λογος) สนใจ หมายถึง ความรักในคำศัพท์ การศึกษาเชิงนิรุกติศาสตร์ คือการทำความเข้าใจถึง ที่มาของภาษา และมักใช้ในการศึกษาภาษา หรือคัมภีร์โบราณ
คำนี้ มักจะใช้สับสนกับคำว่า ศัพทมูลวิทยา (etymology) ซึ่งเป็นการศึกษาที่มาของคำศัพท์
ศัพทมูลวิทยา เป็นศัพท์บัญญัติจากภาษาอังกฤษ "etymology" หมายถึง การศึกษาที่มาของคำศัพท์ โดยอาศัยเอกสารโบราณ และการเปรียบเทียบกับภาษาอื่น ๆ นักศัพทมูลวิทยาจะสืบสร้างประวัติของคำนั้น ๆ ว่าคำนั้นมีการใช้ในภาษานั้นเมื่อใด มาจากแหล่งใด และมีการพัฒนา และเปลี่ยนแปลงความหมายอย่างไร
คำนี้มักจะใช้สับสนกับคำว่า นิรุกติศาสตร์ ซึ่งหมายถึงการศึกษาที่มาของภาษา
ตำบลปากน้ำ (อำเภอหลังสวน)
ตำบลปากน้ำ อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร เป็นชุมชนชาวประมง ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำหลังสวน ชายทะเล อ่าวไทย ภาคใต้ มีสภาพบ้านเมืองที่สงบสุข และมีชื่อเสียงด้านสถานที่ ท่องเที่ยว พักผ่อนชายทะเล แห่งหนึ่งของจังหวัดชุมพร รวมทั้งเป็นสถานที่ที่ประชาชนทั่วไปนิยมไปกราบไหว้ "เสด็จเตี่ย" กรมหลวงชุมพร ปากน้ำหลังสวน ยังเป็นศูนย์กลางเชื่อมต่อไปยังแหล่งท่องเที่ยวทางทะเล ภูเขา น้ำตก อื่น ๆ ได้สะดวก เช่น ปากน้ำตะโก สวี ละแม พะโต๊ะ และระนอง
ชุมชนปากน้ำหลังสวน ตั้งอยู่ปากแม่น้ำหลังสวน และชายทะเลฝั่งอ่าวไทย ห่างจากตัว อำเภอหลังสวน ประมาณ 9 กิโลเมตร เป็นชุมชนประมง มีการตั้งถิ่นฐานทั้งสองฟากฝั่งแม่น้ำ สืบสานวิถีชีวิต และวัฒนธรรม มายาวนานกว่าร้อยปี ด้วยลักษณะทางภูมิศาสตร์ มีแม่น้ำหลังสวน เป็นแม่น้ำสายหลัก วิถีชีวิตคนไทยในสมัยก่อน ที่อาศัยผูกพันอยู่กับสายน้ำ การสัญจรทางน้ำจึงเป็นเส้นเลือดหลักในการคมนาคมระหว่างหัวเมืองต่างๆ เมืองหลังสวนเป็นเมืองสำคัญบนเส้นทางค้าขาย ภายในและระหว่างประเทศ ร่องรอยจากอดีตหลังสวนเคยเป็นจังหวัดหลังสวน และที่ปากน้ำหลังสวนยังเป็นที่ตั้งของด่านศุลกากร รวมทั้งบันทึกจากประวัติศาสตร์ เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารค ประพาสหัวเมืองภาคใต้ และแหลมมลายู พ.ศ. 2432 (ร.ศ.108) พ.ศ. 2441 (ร.ศ.117) และ พ.ศ. 2452 (ร.ศ.128) เสด็จเยี่ยมพสกนิกร ที่เมืองหลังสวน และปากน้ำหลังสวน จากลักษณะดังกล่าว สภาพทางสังคมของปากน้ำหลังสวน จึงประกอบด้วยประชากรที่ตั้งถิ่นฐานเดิม และประชากรที่อพยพมาทำมาหากิน ทั้งจากถิ่นใกล้เคียง รวมทั้งคนจีนจากโพ้นทะเลที่อพยพมาเมื่อครั้งอดีต ผสมผสานพัฒนาต่อเนื่องเป็นชุมชนขนาดใหญ่ และมีสถานะเป็นเทศบาลตำบล
รถไฟ: สามารถนั่งรถไฟมาลงได้ที่สถานีหลังสวน แล้วต่อรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หรือรถตุ๊กตุ๊กรับจ้าง หรือรถสองแถวในตลาดหลังสวน (มีบริการถึง 5 โมงเย็น)
รถทัวร์: จากสายใต้ถึงขนส่งหลังสวน แล้วต่อรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หรือรถตุ๊กตุ๊กรับจ้าง หรือรถสองแถวในตลาดหลังสวน (มีบริการถึง 5 โมงเย็น) บ. สุวรรณทีทัวร์ส่งถึงปากน้ำหลังสวนบริเวณหน้าที่ทำการไปรษณีย์ซึ่งอยู่บริเวณเขตตลาดของตำบล
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ  เป็นการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของภาษา โดยมีประเด็นหลักด้วยกัน ดังนี้
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติสมัยใหม่เริ่มต้นในปลายศตวรรษที่ 18 และเติบโตจากหลักนิรุกติศาสตร์ที่มีมาแต่ก่อน อันเป็นการศึกษาเอกสารโบราณ ซึ่งสืบย้อนไปถึงยุคโบราณ
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติศาสตร์
สมชาย อาสนจินดา หรือ ส. อาสนจินดา (16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2464 – 19 กันยายน พ.ศ. 2536) เป็นนักแสดง นักหนังสือพิมพ์ นักเขียนบท ผู้กำกับการแสดง และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชายชาวไทย เป็นผู้บุกเบิกวงการละครเวที ละครโทรทัศน์ และภาพยนตร์ไทย เป็นเวลากว่า 50 ปี ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ละครเวที ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์) ประจำปี พ.ศ. 2533
ส. อาสนจินดา เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2464 เกิดที่กรุงเทพมหานคร เติบโตที่เชียงใหม่ โดยติดตามพระยาอนุบาลพายัพกิจ (ปุ่น อาสนจินดา) ปลัดมณฑลประจำจังหวัดเชียงใหม่ ระหว่าง พ.ศ. 2471-2481 (ปัจจุบันคือตำแหน่ง ผู้ว่าราชการจังหวัด) ซึ่งมีศักดิ์เป็นลุง
จบชั้นมัธยม 6 จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และมัธยม 8 จากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
ส. อาสนจินดาสมรสกับ สมใจ เศวตศิลา (ตุ๊) บุตรีของพระยาวันพฤกษ์พิจารณ์ (ทองคำ เศวตศิลา) ซึ่งเป็นน้องสาวต่างมารดาของพลอากาศเอกสิทธิ เศวตศิลา องคมนตรี เมื่อ พ.ศ. 2493 มีบุตร 7 คน
เริ่มงานเป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนอำนวยศิลป์ แล้วไปรับราชการที่จังหวัดเชียงรายเป็นเสมียนสหกรณ์ เวลาว่างตอนกลางคืน เขียนเรื่องสั้นส่งหนังสือ "สุภาพบุรุษ-ประชามิตร" ซึ่งจัดทำโดย วิตต์ สุทธเสถียร กุหลาบ สายประดิษฐ์ มาลัย ชูพินิจ และโชติ แพร่พันธุ์ เรื่องสั้นเรื่องแรกชื่อ ""ชีวิตในภาพวาดอันเลอะเลือนของข้าพเจ้า" " ได้ตีพิมพ์เป็นเรื่องเอกประจำฉบับ และได้รับการชักชวนให้มาทำงานหนังสือพิมพ์ จึงลาออกจากราชการ และเริ่มงานหนังสือพิมพ์ "บางกอกรายวัน" ร่วมงานกับ อิศรา อมันตกุล เสนีย์ เสาวพงศ์ อุษณา เพลิงธรรม ประหยัด ศ. นาคะนาท แต่ไม่นานก็เลิกกิจการ จึงย้ายไปอยู่หนังสือพิมพ์นวนิยายรายวัน "วันจันทร์" รับหน้าที่เป็นบรรณาธิการผู้พิมพ์โฆษณา ตีพิมพ์ได้สามเดือนก็ขาดทุนจนเลิกกิจการ
เมื่อตกงานได้ไปอาศัยวัดมหรรณพารามอยู่ จนกระทั่งเกิดรัฐประหาร 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 นำโดย พล.ท.ผิน ชุณหะวัณ ก็ได้รับการชักชวนให้เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์รายวัน ที่ได้รับการสนับสนุนจากคณะรัฐประหาร ชื่อ "8 พฤศจิ" จนกระทั่งคณะรัฐประหารได้จับกุมนักหนังสือพิมพ์เกือบ 20 คนไปคุมขัง รวมทั้ง อิศรา อมันตกุล หัวหน้ากองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ "เอกราช" ที่นับถือเป็นการส่วนตัว จึงใช้บทบรรณาธิการเขียนโจมตี จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีอย่างรุนแรง และประกาศลาออก โดยขึ้นหัวข่าวหนังสือพิมพ์ เพื่อไม่ให้ผู้ร่วมงานต้องเดือดร้อน เหลือเพียงงานเขียนเรื่องสั้นหาเลี้ยงชีพ
เริ่มเข้าสู่วงการแสดงในปี พ.ศ. 2492 หลังจากตกงานหนังสือพิมพ์ โดยรับบทเป็น "หม่อมเจ้านิรันดร์ฤทธิ์ธำรง" พระเอกละครเวทีเรื่อง ""ดรรชนีนาง" " ของศักดิ์เกษม หุตาคม (อิงอร) แทนสุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ พระเอกเดิมที่ถอนตัวกะทันหัน ละครเวทีประสบความสำเร็จ และสร้างชื่อเสียงในฐานะนักแสดงในวงการบันเทิงนับแต่นั้น
นักสร้างภาพยนตร์.
ส. อาสนจินดาเป็นทั้งผู้ประพันธ์ และ ผู้กำกับการแสดงยุคหนังไทย 16 มม.ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น มีโรงถ่ายทำ ส.อาสนจินดาภาพยนตร์ ที่เชิงสะพานท่าพระ ย่านฝั่งธนบุรี
เจ้าของความคิดแปลกใหม่ทันยุค ในช่วงทศวรรษ 2500-2520 กับฉายา "เชือกกล้วยกางเกงแดง " จากตัวละครยอดนิยมแนวบู๊นักเลงชุด "หนึ่งต่อเจ็ด" และ "เจ็ดประจัญบาน" ซึ่งมีภาคต่อตามมาอีกหลายครั้ง, หนังไทยแนววิทยาศาสตร์สืบสวนกับยานดำน้ำล้ำยุค "กระเบนธง" ที่ได้แรงบันดาลใจจากยานสติงเรย์ (Stingray) หนังหุ่นชักแนวผจญภัยทางทีวียุค '60 จนถึงจินตนิยายอภินิหารพื้นบ้านไทยที่ผู้แต่งชื่นชอบมากที่สุด "ลูกสาวพระอาทิตย์" เป็นต้น ทุกเรื่องประสบความสำเร็จทำรายได้ มีผู้ชมคับคั่ง
เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2536 ด้วยโรคถุงลมโป่งพอง เนื่องจากการสูบบุหรี่ มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร
บอลเชวิค
บอลเชวิค  แผลงมาจากคำว่า Большинство แปลว่า ส่วนใหญ่ หรือ หมู่มาก บอลเชวิค หมายถึงสมาชิกของกลุ่ม ๆ หนึ่งภายในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย  ซึ่งนิยมลัทธิมากซ์ กลุ่มนี้นำโดยเลนิน
ในพรรคนี้ยังมีอีกลุ่มหนึ่งเรียกกันว่า เมนเชวิค (Menshevik) ซึ่งแผลงมาจากคำในภาษารัสเซีย (Меньшинство) แปลว่า ส่วนน้อย กลุ่มเมนเชวิคนำโดย จูเลียส มาร์ตอฟ เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานที่ใกล้ชิดคนหนึ่งของเลนิน
การแตกคอกันมีขึ้นในการประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 2 ที่จัดขึ้นที่กรุงบรัสเซลส์และลอนดอน เมื่อปี ค.ศ. 1903 และท้ายที่สุดแล้วกลุ่มบอลเชวิคก็กลายมาเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต พวกบอลเชวิคมองเศรษฐกิจในแนวสัมคมนิยมสุดขั้วและเชื่อในความเป็นสากลของชนชั้นกรรมาชีพ พวกเขายึดหลักอำนาจเผด็จการพรรคเดียวและเป้าหมายสูงสุดเรื่องการปฏิวัติโลก พวกเขาปฏิเสธความเป็นชาติรัฐของรัสเซีย ความเชื่อและแนวทางปฏิบัติของพวกเขามักถูกเรียกรวม ๆ ว่า ลัทธิบอลเชวิค (Bolshevism)
จุดเริ่มของการแตกคอ.