pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การแปรแถวของหน่วยสวาตของกรมตำรวจลอสแอนเจลิสที่สำคัญครั้งแรกคือเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1969 ในการเผชิญหน้าสี่ชั่วโมงกับสมาชิกของแบล็กแพนเธอร์ในพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นของลอสแอนเจลิส การตีโฉบฉวยเป็นปัญหาตั้งแต่เริ่มต้น นำไปสู่การดวลที่ดาริล เกตส์ โทรศัพท์ถึงกระทรวงกลาโหม เพื่อขอและได้รับอนุญาตให้ใช้เครื่องยิงลูกระเบิด ในที่สุดเหล่าแพนเธอร์ก็ยอมจำนน โดยมีสมาชิกแพนเธอร์สี่คนและเจ้าหน้าที่สี่นายได้รับบาดเจ็บ ซึ่งสมาชิกแพนเธอร์ที่ถูกจับกุมทั้ง 6 คนได้รับการปล่อยตัวจากข้อกล่าวหาที่หนักที่สุดต่อพวกเขา รวมถึงการสมรู้ร่วมคิดในการสังหารเจ้าหน้าที่ตำรวจ เนื่องจากได้รับการตัดสินว่ากระทำการเพื่อป้องกันตัว
ภายใน ค.ศ. 1974 ได้มีการยอมรับหน่วยสวาตโดยทั่วไปในฐานะทรัพยากรสำหรับเมืองและเขตปกครองของลอสแอนเจลิส
ความขัดแย้งของกองทัพปลดปล่อยซิมเบียน ค.ศ. 1974.
ในช่วงบ่ายของวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1974 หน่วยย่อยของกองทัพปลดปล่อยซิมเบียน (SLA) ซึ่งเป็นกลุ่มกองโจรฝ่ายซ้ายติดอาวุธหนัก ได้กั้นตัวเองในที่พักบนถนนสาย 54 ตะวันออก ที่คอมป์ตันอเวนิว ในลอสแอนเจลิส โดยการรายงานข่าวเกี่ยวกับการปิดล้อมดังกล่าวได้แพร่ภาพไปยังผู้คนนับล้านผ่านทางโทรทัศน์และวิทยุ ตลอดจนได้นำเสนอในสื่อมวลชนทั่วโลกเป็นเวลาหลายวันหลังจากนั้น ทีมสวาตได้เข้าร่วมต่อสู้ด้วยปืนเป็นเวลาหลายชั่วโมงกับกองทัพปลดปล่อยซิมเบียน โดยไม่มีตำรวจได้รับบาดเจ็บ แต่สมาชิกกองทัพปลดปล่อยซิมเบียนหกคนเสียชีวิตในการปะทะกันดังกล่าว ซึ่งสิ้นสุดลงเมื่อบ้านนี้ถูกไฟไหม้และถูกเผาสู่พื้น
เมื่อถึงเวลาของการยิงกองทัพปลดปล่อยซิมเบียน ทีมสวาตได้จัดทีมใหม่เป็นหกทีมทีมละ 10 นาย แต่ละทีมจะถูกแบ่งออกเป็นสองหน่วยหน่วยละห้านาย เรียกว่าหน่วยย่อย โดยหน่วยย่อยประกอบด้วยหัวหน้าหน่วยย่อย, ผู้จู่โจมสองนาย, ผู้สังเกตการณ์ และกองหลัง ส่วนประกอบปกติของอาวุธคือปืนไรเฟิลซุ่มยิง (ลูกเลื่อนของปืนขนาดลำกล้อง .243 โดยขึ้นอยู่กับอาวุธยุทโธปกรณ์ที่เจ้าหน้าที่ใช้ในการยิง), ปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติลำกล้อง .223 สองกระบอก และปืนลูกซองสองกระบอก นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่หน่วยสวาตยังพกปืนพกติดตัวไปด้วยในซองใส่ปืนพกแบบสะพายไหล่ ส่วนอุปกรณ์มาตรฐานประกอบด้วยชุดปฐมพยาบาล, ถุงมือ และหน้ากากป้องกันแก๊สทางทหาร โดยขณะนั้นเจ้าหน้าที่มักจะออกปืนพกและปืนลูกซองหกนัด จึงนับเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญที่ตำรวจจะติดอาวุธปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติ ซึ่งการเผชิญหน้ากับกองทัพปลดปล่อยซิมเบียนที่ติดอาวุธหนัก ได้จุดประกายให้ทีมสวาตมีแนวโน้มได้รับชุดเกราะ และอาวุธอัตโนมัติประเภทต่าง ๆ
ซิวิไลเซชัน (เกมชุด)
โนะโบะรุ ยะมะงุชิ
ปืนกลมือเอ็ม3
เอ็ม 3 เป็นปืนกลมือสัญชาติอเมริกันขนาด .45-คาลิเบอร์ที่ถูกใช้งานในกองทัพสหรัฐ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1942 ในฐานะที่เป็นปืนกลมือสหรัฐอเมริกา เคล. .45 เอ็ม 3 เอ็ม 3 นั้นเป็นลำกล้องเดียวกันกับลูกกระสุน .45 เอซีพีที่ยิงด้วยปืนกลมือทอมป์สัน แต่การผลิตมีราคาถูกกว่าและน้ำหนักเบากว่า แม้ว่า, จะตรงกันข้ามกับความเชื่อที่นิยมกัน แต่มีความแม่นยำได้น้อย ตำนานนี้เกิดขึ้นมาจากภาพยนตร์การฝึกซ้อมของกองทัพสหรัฐที่แสดงให้เห็นว่า เอ็ม 3 มีความแม่นยำมากกว่าความเป็นจริง เอ็ม 3 มักจะถูกเรียกกันโดยทั่วไปว่า "ปืนจาระบี"(Grease Gun) หรือ "the Greaser" เนื่องจากจะมีความคล้ายคลึงกับเครื่องมือช่าง
เอ็ม 3 นั้นถูกผลิตขึ้นมาโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ทดแทนปืนกลมือทอมป์สัน และเริ่มเข้าประจำการในแนวหน้าในช่วงกลางปี ค.ศ. 1944 เนื่องจากความล่าช้าที่เกิดขึ้นในปัญหาการผลิตและการเปลี่ยนแปลงข้อกำหนดในการใช้งาน เอ็ม 3 จะถูกพบเห็นในการใช้งานในการรบได้น้อยในสงครามโลกครั้งที่สอง ปืนรุ่นเอ็ม3เอ1 ได้ถูกใช้งานในสงครามเกาหลีและความขัดแย้งอื่นๆ
เค็นซะบุโร โอเอะ
ฟูจิวาระ โนะ ทาดาฮิระ
ฟูจิวาระ โนะ ทาดาฮิระ (, 880 – September 9, 949) รัฐบุรุษชาวญี่ปุ่น, ข้าราชสำนักและขุนนางระหว่าง ยุคเฮอัง. เขาเป็นที่รู้จักฐานะ เทชิน-โค (貞信公) หรือ โค-อิจิโจ โดโน (小一条殿) หรือ โค-อิจิโจ ไดโจไดจิง.
ทาดาฮิระเป็น คูเงะ (ชนชั้นสูงของญี่ปุ่น) ได้รับคำชมจากการเขียนและตีพิมพ์ เอ็งงีชิกิ.เขาเป็นหนึ่งในบรรณาธิการหลัก รับผิดชอบการพัฒนากฎหมายของญี่ปุ่น รู้จักฐานะ ซานได-คาคู-ชิกิ, บางครั้งเรียกว่ากฎและข้อบังคับสามชั่วอายุคน.
ทาดาฮิระ รับราชการ เป็น ผู้สำเร็จราชการ ภายใต้การปกครองของ จักรพรรดิซุซะกุ ซึ่งปกครองจาก 930 ถึง 946.
สมาชิกของ ตระกูลฟูจิวาระ คนนี้เป็นบุตรชายของ โมโตสึเนะ พี่น้องของทาดาฮิระคือ ฟูจิวาระ โนะ โทกิฮิระ และ ฟูจิวาระ โนะ นากาฮิระจักรพรรดิมูรากามิ เป็นหลานลุงของทาดาฮิระ
ทาดาฮิระยึดครองตำแหน่งหัวหน้าสาขา ฮกเกะ ของ ตระกูลฟูจิวาระ ในปี ค.ศ. 909 เมื่อโทกิฮิระพี่ชายของเขาเสียชีวิต
ภรรยาและลูกหลาน.
เขาแต่งงานกับ มินาโมโตะ โนะ จุนชิ (源順子) พระราชธิดาของ จักรพรรดิโคโก
พวกเขามีบุตรชาย.
เขาแต่งงานกับ มินาโมโตะ โนะ โชชิ (源昭子) บุตรสาวของ มินาโมโตะ โนะ โยชิอาริ
พวกเขามีบุตรหลายคน.
Godot (game engine)
แบงค์คิกา มิฮายโลวิช
เพลงชาติทรานส์นิสเตรีย
ยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพ
ยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพ เป็นถ้วยรางวัลโดยยูฟ่า ซึ่งจะมอบให้สโมสรที่ชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
สโมสรที่ได้รับถ้วยรางวัลจริงถาวร.
หกสโมสรที่ได้ถ้วยจริงมาเก็บไว้ ระหว่างฤดูกาล 1968–69 ถึง 2014–15:
ตราสัญลักษณ์ชนะเลิศจ้าวยุโรป.
หกทีมที่ชนะเลิศครบ 5 สมัย หรือ ชนะเลิศติดต่อกัน 3 สมัย:
หน่วยสวาท
สลัดอวกาศ กัปตันฮาร็อค (ภาพยนตร์)
สลัดอวกาศ กัปตันฮาร็อก  เป็นภาพยนตร์อนิเมะแนววิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติของญี่ปุ่นในปี 2013 กำกับโดย Shinji Aramaki
ในปี 2010 โทเอแอนิเมชันประกาศว่าบริษัทได้สร้างภาพยนตร์สำหรับคอมพิวเตอร์กราฟิกรีเมคจากซีรีส์การ์ตูนที่ได้แรงบันดาลใจจากมังงะก่อนหน้าและนำเสนอในงาน Tokyo International Anime Fair ในปีนั้น ในปีต่อมาพวกเขาได้แสดงตัวอย่างของ "สลัดอวกาศ กัปตันฮาร็อก" ที่ Annecy International Animated Film Festival นี่เป็นงบประมาณการผลิตสูงสุดของโทเอแอนิเมชันที่เทียบเท่ากับกว่า 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เนื้อเรื่องถูกสร้างขึ้นใหม่โดยนักเขียน Harutoshi Fukui เพื่อสะท้อนธีมของสังคมสมัยใหม่และโทเอแอนิเมชันได้ใช้เทคโนโลยีในการสร้างภาพยนตร์ล่าสุดสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ ตัวอย่างภาพยนตร์สำหรับทั่วโลกที่มีคำบรรยายภาษาอังกฤษได้รับการเผยแพร่เพื่อโปรโมทภาพยนตร์เรื่องนี้ ภาพยนตร์ยังได้ไปเข้าฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสครั้งที่ 70 และได้รับการคัดเลือกที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติฮาวายครั้งที่ 33 ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ผสมกันจากนักวิจารณ์และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Japan Academy Prize สาขาแอนิเมชั่นแห่งปี ภาพยนตร์ยังได้รับรางวัล Lumières Award สาขาภาพยนตร์เรื่องยาวสามิตินานาชาติยอดเยี่ยม และสาขาภาพภาพยนตร์แอนิเมชันที่งาน 3D Creative Arts Award (2014)
เกศรินทร์ น้อยผึ้ง
เกศรินทร์ น้อยผึ้ง ชื่อเล่น ปูเป้ (เกิด 24 ธันวาคม พ.ศ. 2542) เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เกิดที่จังหวัดสุรินทร์และย้ายมาพักอาศัยกับครอบครัวที่อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันเป็นนักแสดงสังกัดช่อง 7 เอชดี มีชื่อเสียงจากละครพื้นบ้านละคร เรื่อง "สังข์ทอง"ในบทบาท "พระธิดารจนา" แสดงคู่กับ ม่อน สุรศักดิ์ สุวรรณวงษ์
เกศรินทร์ น้อยผึ้ง ชื่อเล่น ปูเป้ เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2542เป็นนักแสดงชาวไทยเกิดที่จังหวัดสุรินทร์ เธอจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนสายปัญญารังสิตปัจจุบันเธอกำลังศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่ มหาวิทยาลัยรังสิต คณะนิเทศศาสตร์ สาขาภาพยนตร์และวิดีทัศน์
เธอเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากเวทีการประกวด Young Model 2013 โดยผ่านเข้ารอบ 25 คนสุดท้าย ต่อมาเกศรินทร์มีชื่อเสียงในการแสดงละครในวัยเด็กที่ออกอากาศทางช่อง 7 มาแล้ว 2 เรื่องคือ "ลูกระนาด" ผลิตโดยค่ายคำพอดีเมื่อในปี พ.ศ. 2550 ในบทบาท "ชบา" (วัยเด็ก) ขณะอายุ 8 ปี และในอีก 2 ปีต่อมาคือ ในปี พ.ศ. 2552 ในขณะอายุเพียง 10 ปี มีผลงานการแสดงในละครเรื่อง "พยัคฆ์ยี่เก" ผลิตโดยค่ายโคลีเซี่ยมโดยเป็นที่รู้จักกันบทบาท "อินทิรา" (วัยเด็ก)
ภายหลังเธอได้รับโอกาสเข้าร่วมเวทีการประกวดไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์เมื่อปี พ.ศ. 2556 เธอได้รับโอกาสจากคุณ ไพรัช สังวริบุตร ร่วมแสดงละครเรื่องแรกกับทางช่องจ๊ะทิงจา และเธอได้ลงนามสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดบริษัท สามเศียร มีชื่อเสียงจากละครเรื่อง "หมู่บ้านนี้ผีดุ", "เขยซ่าส์ พ่อตาแสบ" และละครพื้นบ้านเรื่อง "สี่ยอดกุมาร", เป็นต้นภายหลังเธอได้หมดสัญญาในฐานะนักแสดงบริษัท สามเศียร เมื่อ พ.ศ. 2559 และเมื่อ พ.ศ. 2560 เธอได้ลงนามสัญญาในฐานะนักแสดงสังกัดช่อง 7 เอชดีและเมื่อ พ.ศ. 2561 มีชื่อเสียงในละครพื้นบ้านจากเรื่อง "สังข์ทอง"และ "คุณหนูเรือนเล็ก" ประกบคู่กับ ธันวา สุริยจักรและเป็นการร่วมงานกันเป็นครั้งแรกและเป็นที่รู้จักกันในบทบาท ภัทศา วศวงศ์ หรือ ดาญ่า โดยมีผู้ติดตามและให้การตอบรับละครเรื่องเป็นอย่างอีกคับคั่งเธอรับงานละครตลอดเรื่อยมาในปี พ.ศ. 2563 มีผลงานละครรีเมคยอดนิยมเรื่อง "ร้อยป่า"ประกบคู่กับบิ๊กเอ็ม กฤตฤทธิ์ บุตรพรม และเป็นการร่วมงานกันเป็นครั้งแรกในบทบาท "ธนิษฐา" และในปี พ.ศ. 2564 มีผลงานละครเรื่อง "คทาสิงห์"แสดงคู่กับ แบงค์ อาทิตย์ ตั้งวิบูลย์พาณิชย์ และมีผลงานละครเรื่อง รางรักพรางใจ เป็นการกลับมาร่วมงานกับ โดนัท ภัทรพลฒ์ เดชพงษ์วรานนท์
ในปี พ.ศ. 2565 กลับมารับละครพื้นบ้านอีกครั้งในเรื่อง "เจ้าหญิงพิกุลทอง" และมีผลงานละครเรื่อง "บ่วงวิมาลา" แสดงร่วมกับ มิกค์ ทองระย้า และ เปรี้ยว ทัศนียา การสมนุช เป็นภาคต่อของละครเรื่อง "โซ่เวรี"
Space Pirate Captain Harlock (film)
พุทธประวัติ (เพลง)
พระพุทธประวัติ (เพลง)
เพลงพระพุทธประวัติ - เพลิน พรหมแดน เป็นอัลบั้มเพลงที่เล่าถึงพระพุทธประวัติ ตั้งแต่ประสูติ ตรัสรู้ ไปจนถึงเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน วางจำหน่ายในช่วงปี พ.ศ. 2555-2556 โดยเพลิน พรหมแดน ประพันธ์เนื้อหาเพลงเอง ขับร้องเอง วางขายเอง ซึ่งเพลงชุดนี้ มีส่วนใหญ่เป็นเพลงพูด (หมายถึง เพลงที่เมื่อร้องจบแล้ว จะมีการบรรยายพระพุทธประวัติต่อไปจนจบเพลง) แต่บางเพลงจะเป็นเพลงร้องล้วนๆตามปกติ ซึ่งในช่วงการบรรยายนั้น จะมี เพลิน พรหมแดน บรรยายเนื้อความตามปกติ และมีนักพากย์มืออาชีพมาร่วมบรรยายด้วย คือ
เบื้องหลังการประพันธ์เพลง.
พระพุทธประวัติ ชุดนี้ ถูกบอกเล่าต่างออกไปจากเพลงแบบอื่นที่ผู้ชมที่เคยฟัง ด้วยทำนองเพลงที่เป็นทำนองผสม ระหว่างทำนองไทยเดิม เช่น ทำนองเพลงพม่ารำขวาน ทำนองเพลงกราวนอก ทำนองเพลงขับเสภา/ แหล่ ฯลฯ และทำนองไทยประยุกต์ เช่น ทำนองจากเพลง "อุทยานดอกไม้", "ใจนางเหมือนทางรถ", "นกเขาคู่รัก" ซึ่งทำนองเหล่านี้เองที่ทำให้เพลงนี้ดูสนุกสนาน น่าสนใจ และชวนให้ติดตาม ประกอบด้วยคำร้องที่มีความเข้าใจง่าย และแฝงด้วยคำศัพท์ทางพระพุทธศาสนาไว้มากมาย ซึ่งเพลิน พรหมแดน ผู้สร้างเพลงต้องศึกษาตำราทางพุทธศาสนาหลายเล่ม และใช้เวลาไม่ต่ำกว่าชั่วโมงในการประพันธ์เพลง โดยมีความศรัทธา และผูกพันในพระพุทธศาสนา เป็นแรงบันดาลใจให้เพลิน พรหมแดน ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดงดนตรีไทยลูกทุ่ง ปี พ.ศ. 2555 สร้างงานเพลงเป็นพุทธบูชานำรายได้ทั้งหมดที่ได้จากการจำหน่ายมอบให้วัดเกตุมวดีศรีวราราม
สมส่วน พรหมสว่าง หรือ เพลิน พรหมแดน กล่าวว่า
ปืนกลมือเอ็ม 3
กองพันทหารม้าที่ 3 รักษาพระองค์
เอาลามักนา (มหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม)
เอาลามักนา  เป็นหอประชุมที่ใหญ่ที่สุดในมหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม ณ ประเทศสวีเดน ซึ่งแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1998 นอกจากห้องบรรยายขนาดใหญ่แล้วยังมีห้องประชุมขนาดเล็กและห้องสัมมนา ด้านนอกห้องบรรยายมีเฉลียงสำหรับอ่านหนังสือ หอประชุมใช้สำหรับการชุมนุมทางวิชาการ เช่น การประชุมและสัมมนา รวมถึงฟังก์ชันภายนอก เช่น การประชุมทั่วไป ตลอดจนมีการปราศัยรางวัลโนเบลที่นี่เช่นกัน
เอาลามักนาได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก ราล์ฟ เออร์สไคน์ ผู้ออกแบบอัลยูเซตในบริเวณใกล้เคียงห้องสมุดมหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม อักติเวียรุม (เฟรสกอติอัลเลน) และสภานิติศาสตร์สำหรับมหาวิทยาลัย ทั้งนี้ เอาลามักนาเป็นโครงการสุดท้ายของเออร์สไคน์สำหรับมหาวิทยาลัยก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2005 แนวคิดของการจัดตั้งหอประชุมในพื้นที่เริ่มจากเมื่อมีการวางแผนวิทยาเขตในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960
ตัวอาคารนั้นได้รับการสร้างขึ้นบนพื้นดิน จากด้านทิศเหนือและทางเข้าหลักทำให้ต่ำ, ประทับใจเล็กน้อย โดยพื้นผิวกระจกขนาดใหญ่ ส่วนทางด้านทิศใต้ อาคารมีความสูงแน่น เออร์สไคน์แบ่งตึกออกเป็นหลายขนาดที่ต่างกัน มีโครงสร้างและส่วนสูงรวมถึงการจัดเรียงที่น่าสนใจ ทางทิศเหนือของอาคารหันหน้าไปทางอิฐในเฉดสีแดงต่าง ๆ โดยมีการเชื่อมต่ออย่างชัดเจนกับพื้นผิวที่แตกต่างกัน สำหรับหลังคา มองเห็นได้จากระยะไกล มีคุณสมบัติสะท้อนแสงตามแบบฉบับของเออร์สไคน์ ซึ่งส่งแสงอาทิตย์เข้าสู่ห้องประชุมผ่านช่องกระจกรับแสงสว่าง การตกแต่งภายในให้ทัศนียภาพกว้างไกลผ่านด้านหน้ากระจกทางทิศเหนือ ซึ่งให้ผู้ชมสัมผัสใกล้ชิดกับธรรมชาติและต้นโอ๊กเก่าแก่ภายนอก ส่วนภายในมีกำแพงอิฐที่มีลวดลายกลับมา การออกแบบตกแต่งภายในให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติผ่านพื้นหินโล่งในห้องโถงที่อยู่ด้านล่าง มีการบุด้วยไม้สีบลอนด์แบบเรียบง่าย อันเป็นคุณสมบัติที่โดดเด่นทั่วทั้งอาคาร ตลอดจนนำเสนอความแตกต่างที่อบอุ่นกับหินแก้ว
การออกแบบหอประชุมได้รับแรงบันดาลใจจากแปลนครึ่งวงกลมของอัฒจันทร์โบราณ สิ่งนี้มีจุดประสงค์เพื่อให้ผู้ชม 1,194 คนได้ยินเสียงผู้บรรยายโดยไม่ต้องใช้เครื่องขยายเสียงอิเล็กทรอนิกส์ เพื่อจุดประสงค์นี้ เออร์สไคน์ได้ทำงานร่วมกับนีลส์-เอ็ก นิลส์ซัน ซึ่งเป็นที่ปรึกษาด้านเสียง โดยมีเพดานไม้เป็นทางลาดชันไปยังเวที และการวิเคราะห์ที่มีประสิทธิภาพ เพื่อเพิ่มการแพร่กระจายของเสียงและหลีกเลี่ยงเสียงสะท้อน การแก้ปัญหาเหล่านี้ยังหมายถึงการเกิดผลด้านประติมากรรมทางสุนทรียศาสตร์ เพื่อให้ได้เสียงที่มีการกระจายสูงสุด ทางลาดชันได้รับการรวมเข้ากับการออกแบบ และการดูแลที่นำมาซึ่งการกำหนดพื้นที่และวัสดุ
Aula Magna (Stockholm University)
มามลุค
ควน อันโตนีโอ ซามารันช์
ฌูเวา แฟลิช
อาโอวี
เอโอวี
หมายเลขแค็ตตาล็อกดาวเทียม
หมายเลขแคตตาล็อกดาวเทียม (อังกฤษ: Satellite Catalog Number) หรือที่รู้จักกันในชื่อ หมายเลขแคตตาล็อก NORAD, NORAD ID, หมายเลขแคตตาล็อก NASA, หมายเลขวัตถุอวกาศ USSPACECOM หรือเรียกสั้น ๆ ว่า หมายเลขแคตตาล็อก เป็นหมายเลขประจำตัว 5 หลักที่กำหนดขึ้นโดยอดีตหน่วยบัญชาการอวกาศสหรัฐ (United States Space Command, USSPACECOM) สำหรับใช้ระบุวัตถุอวกาศทั้งหมดที่โคจรรอบโลก
ก่อนหน้านี้หมายเลขแคตตาล็อกจะอยู่ในการกำกับดูแลของหน่วยบัญชาการป้องกันภัยทางอากาศอเมริกาเหนือ หรือ นอแร็ด (North American Aerospace Defense Command, NORAD) ปัจจุบันได้รับการปรับปรุงโดยหน่วยบัญชาการยุทธศาสตร์สหรัฐ (United States Strategic Command, USSTRATCOM) โดยเป้าหมายของการจัดทำแคตตาล็อกคือใช้ประกอบเรดาร์ในการติดตามวัตถุที่โคจรรอบโลกขนาดใหญ่กว่า 10 เซนติเมตรเพื่อหลีกเลี่ยงการชนกับยานอวกาศที่จะส่งขึ้นอวกาศ โดยเศษซากขยะอวกาศที่เกิดจากกระบวนการปล่อยยานแต่ละชิ้นที่มีขนาดใหญ่กว่า 10 เซนติเมตรจะถูกบันทึกไว้ ตัวอย่างเช่นเหตุการชนกันของดาวเทียมอิริเดียม 33 กับดาวเทียมคอสมอส 2251 ในปี ค.ศ. 2009 มีการลงทะเบียนเศษชิ้นส่วนของดาวเทียมอิริเดียม 33 รวมทั้งหมด 330 ชิ้น (หมายเลขในช่วง 33772 ถึง 40998) และเศษชิ้นส่วนของดาวเทียมคอสมอส 2251 รวมทั้งหมด 1,050 ชิ้น (หมายเลขในช่วง 33757 ถึง 40811)
ในปี ค.ศ. 2018 มีการประกาศประเปลี่ยนโครงสร้างของหน่วยบัญชาการกองทัพอากาศอวกาศ (Air Force Space Command, AFSC) โดยให้ส่วนงานการแจ้งเตือนความเสี่ยงในการชนหรืออุบัติเหตุในอวกาศให้แก่หน่วยงานเชิงพาณิชย์และต่างประเทศแยกออกไปอยู่ในการกำกับดูแลของกระทรวงพาณิชย์สหรัฐ
COSPAR ID และ NORAD ID.
เลขทะเบียน NORAD หรือ NORAD ID จะถูกระบุด้วยลำดับตัวเลข โดยวัตถุอวกาศชิ้นแรกที่ได้หมายเลขแค็ตตาล็อก 00001 คือจรวดนำส่งดาวเทียมสปุตนิก 1 ส่วนดาวเทียมสปุตนิก 1 จะตามด้วยหมายเลข 00002 ตารางด้านล่างแสดงตัวอย่างหมายเลขแค็ตตาล็อกที่ถูกบันทีกในโครงการอวกาศสำคัญ ๆ เทียบกับเลขทะเบียนวัตถุอวกาศสากล (COSPAR ID)
Jiwaru DAYS
มงก๊ก
หม่องกอก
วั่งเจี่ยว
อูไดจิง
อูไดจิง ( "Udaijin"; "มหาเสนาบดีฝ่ายขวา") เป็นตำแหน่งราชการในญี่ปุ่นปลายยุคนาระและยุคเฮอัง ปรากฏครั้งแรกในประมวลกฎหมายอาซูกะคิโยมิฮาระ ฉบับ ค.ศ. 689 ในฐานะส่วนหนึ่งของหน่วยงานกลางที่เรียกว่า "ไดโจกัง" ซึ่งช่วงแรกประกอบด้วยเสนาบดีสามคน คือ ไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี), ซาไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย), และอูไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายขวา) ต่อมา ตำแหน่งนี้รวมอยู่ในประมวลกฎหมายไทโฮ ฉบับ ค.ศ. 702
อูไดจิงเป็นมหาเสนาบดีชั้นรอง มีฐานะรองจากซาไดจิง และมีหน้าที่ควบคุมดูแลหน่วยงานทั้งหมดในสังกัดไดโจกัง
ตำแหน่งอูไดจิง พร้อมด้วยตำแหน่งอื่น ๆ ในโครงสร้างไดโจกัง ค่อย ๆ ลดอำนาจลงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10–11 เนื่องจากตระกูลฟูจิวาระเข้ามากำกับการเมืองมากขึ้นเรื่อย ๆ จนสิ้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่อตระกูลมินาโมโตะยึดอำนาจจากกลุ่มคูเงะ ตำแหน่งนี้ก็สิ้นอำนาจลงโดยสิ้นเชิง แต่ก็ยังไม่แน่ชัดว่า มีการล้มเลิกระบบไดโจกังอย่างเป็นทางการไปก่อนยุคเมจิหรือไม่
Myosotis
Myosotis (จากภาษากรีก: μυοσωτίς "หูของหนู") เป็นสกุลของพืชดอกในวงศ์ Boraginaceae ในซีกโลกเหนือมักถูกเรียกว่า forget-me-nots  หรือ Scorpion grasses ชื่อ "Forget-me-Not" มาจากการทับศัพท์จากภาษาเยอรมัน "" และใช้ในประเทศอังกฤษตั้งแต่ปี 1398 โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ "Myosotis alpestris" หนึ่งในสปีชีส์ในสกุลนี้เป็นดอกไม้ประจำรัฐของอะแลสกาและ Dalsland, สวีเดน พืชสกุลนี้มักสับสนกับฟอร์เก็ตมีน็อตของหมู่เกาะแชทัม ซึ่งจัดอยู่ในสกุล "Myosotidium"
มีการบันทึกชื่อสปีชีส์มากกว่า 500 ชนิด แต่ปัจจุบันมีเพียง 74 ชนิดเท่านั้นที่เป็นที่ยอมรับ ส่วนที่เหลือเป็นชื่อพ้องของชื่อที่ยอมรับหรือชื่อเสนอในปัจจุบัน สกุลนี้ส่วนใหญ่ถูกจำกัดไว้ที่ยูเรเซียตะวันตก โดยมีประมาณ 60 สปีชีส์ที่ยืนยันแล้ว และนิวซีแลนด์ที่มีสปีชีส์ที่ยืนยันแล้วประมาณ 40 ชนิด สกุลนี้ยังพบได้จำนวนน้อยในอเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ และปาปัวนิวกีนี อย่างไรก็ตาม Myosotis เป็นเรื่องธรรมดาที่พบได้ในเขตอบอุ่นเพราะการปลูกและการเข้ามาของสายพันธุ์ต่างถิ่น มีหลายสปีชีส์ที่ได้รับความนิยมในพืชสวน พืชสกุลนี้ชอบที่อยู่อาศัยชื้น สำหรับในที่ที่ไม่ใช่พื้นเมือง มักจะพบในพื้นที่ชุ่มน้ำและริมฝั่งแม่น้ำ
การวิเคราะห์ทางพันธุกรรมบ่งชี้ว่าสกุลนี้มีต้นกำเนิดในซีกโลกเหนือ และชนิดนั้นมีถิ่นกำเนิดในออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และอเมริกาใต้ ทั้งหมดมาจากการกระจายตัวครั้งเดียวสู่ซีกโลกใต้ หนึ่งหรือสองสายพันธุ์ยุโรปโดยเฉพาะอย่างยิ่ง "Myosotis sylvatica" ถูกนำเข้ามาในพื้นที่เขตอบอุ่นของยุโรปเอเชียและอเมริกา
มหาเสนาบดีฝ่ายขวา
บิลลี ไอลิช
บิลลี ไอลิช ไพเรต เบร์ด โอคอนเนลล์ (; เกิด 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544) เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในปี พ.ศ. 2559 หลังออกซิงเกิลเปิดตัวซิงเกิลแรก "Ocean Eyes" ที่เผยแพร่ทางซาวด์คลาวด์ ต่อมาซิงเกิลออกวางขายอีกครั้งภายใต้สังกัดดาร์กรูมและอินเทอร์สโคปเรเคิดส์
อีพีแรกของเธอ "Don't Smile at Me" (พ.ศ. 2560) ติดในท็อป 15 ในสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร แคนาดา และออสเตรเลีย และตามมาด้วยซิงเกิล "Bellyache" ไอลิชยังได้ร่วมงานกับนักร้องชาวอเมริกัน คาลิด ในซิงเกิล "Lovely" ออกจำหน่ายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2560 และอยู่ในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ในฤดูกาลที่ 2 ของซีรีส์ "13 Reasons Why"
สตูดิโออัลบั้มแรก เป็นสตูดิโออัลบั้มเปิดตัวที่ชื่อ "เวนวีออลฟอลอสลีป, แวร์ดูวีโก?" (พ.ศ. 2562) ขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ด 200 รวมถึงสหราชอาณาจักร แคนาดาและออสเตรเลีย อัลบั้มมี 4 ซิงเกิลที่ติดใน 40 อันดับของอเมริกา คือ "เวนเดอะปาร์ตี้ส์โอเวอร์", "เบอรี่เอเฟรนด์", "วิชยูเวอร์เกย์", และ "แบดกาย"
ใน พ.ศ. 2563 ไอลิชได้ร่วมเขียน และร้องเพลง "โนไทม์ทูดาย" สำหรับเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ในชื่อเดียวกัน และได้ออกซิงเกิล"เอเวอรี่ติงไอวอนเทด", "มายฟิวเจอร์", "แดร์ฟอร์ไอแอม", และ "ยัวร์พาวเวอร์"
ต่อมาในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ไอลิชได้ปล่อยสตูดิโออัลบั้มลำดับที่สองมาในชื่อ "แฮปปีเออร์แดนเอฟเวอร์" ซึ่งประกอบด้วยเพลง 16 เพลง ซึ่งมี 3 เพลงที่ไอลิชได้ออกเป็นซิงเกิลก่อนหน้านี้แล้ว ได้แก่ มายฟิวเจอร์, แดร์ฟอร์ไอแอม และยัวร์พาวเวอร์
จากข้อมูลของ RIAA ไอลิชได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ 7 แผ่น และแผ่นเสียงทองคำ 2 แผ่น จากการจำหน่ายซิงเกิล
บิลลี ไอลิช ไพเรต เบร์ด โอคอนเนลล์ เกิดวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ณ ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา, เธอเป็นลูกสาวของ แม็กกี้ เบร์ด และ แพทริค โอคอนเนลล์ โดยทั้งคู่ก็มีชื่ออยู่ในวงการบันเทิงเช่นเดียวกัน. เธอมีบรรพบุรุษเป็นชาวไอริช และชาวสกอตแลนด์ ("ไอลิช" มาจากภาษาไอริช ที่หมายความว่า "เอลิซาเบธ") และเติบโตที่ Highland Park ใน ลอสแอนเจลิส เธอได้รับการศึกษาที่บ้านจนอายุ 8 ปีเธอจึงได้เข้าร่วม Los Angeles Children's Chorus ทำให้เธอได้เริ่มร้องเพลงตั้งแต่ยังเด็ก และเริ่มเขียนเพลงตั้งแต่อายุ 11 ปี โดยมีพี่ชายของเธอ Finneas O'Connell ที่ได้เริ่มเขียนเพลง พร้อมกับโปรดิวเพลงของตัวเองให้กับวงของเขาไปก่อนหน้าแล้ว
มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย
Minister of the Left
Minister of the Right
Kōkyū
บาร์นีย์
ปีไทโฮ
ชื่อศักราชญี่ปุ่น
ไทโฮ (รัชศก)
ไทกะ (รัชศก)
พระองค์เจ้านโรดม เอกรินทร์
พระองค์เจ้านโรดม เอกรินทร์  ประสูติเมื่อวันที่ 15 เมษายน 2512 ณ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นพระโอรสใน สมเด็จพระบรมเรียมนโรดม ยุวนาถ และ หม่อมนโรดม คิม ยุวนาถ เป็นพระราชนัดดาใน พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหนุ และเป็นพระภาติยะใน พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี รัชกาลปัจจุบัน พระองค์เคยจะสิ้นพระชนม์จากการที่เขมรแดง เข้ามามีอำนาจในประเทศกัมพูชาในปี 2519 แต่พระองค์ก็ได้เสด็จมาประทับใน ราชอาณาจักรไทย แบบลับๆ จากทหารชั้นผู้ใหญ่ที่จงรักภักดีกับสถาบันพระมหากษัตริย์กัมพูชา ก่อนจะได้เสด็จไป สวีเดน หลังจากนั้นพระสถานะของพระราชวงศ์กัมพูชาได้กลับมามีอำนาจ พระราชวงศ์ทุกพระองค์จึงเสด็จกลับเป็นการถาวร
ปัจจุบันพระองต์พำนักและทรงงานในสหรัฐ และจะเสด็จกลับมาประเทศกัมพูชาเพื่อร่วมพระราชพิธีสำคัญๆ พระองค์ไม่เสกสมรส
สมเด็จกรมขุนนโรดม สิริวุธ
สมเด็จกรมขุนนโรดม สิริวุธ  ประสูติเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน 2494 ณ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 3 ใน พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต และ คุณเทพกัญญาโสภา (คิม อันยิป) มีพระเชษฐภคินีร่วมพระอุทร 1 พระองค์คือ พระองค์เจ้านโรดม วิชรา เป็นพระราชอนุชาต่างพระราชชนีของ พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ และเป็นพระราชปิตุลา (อาชาย) ใน พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี รัชกาลปัจจุบัน พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งทางการเมืองของประเทศ อาทิ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศตั้งแต่ปี 2536 - 2537 เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของ พรรคฟุนซินเปก และดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีในปี 2547 - 2549 พระองค์ยังร่วมมือกับ ซาร์ เคง นักการเมืองของประเทศ ในการผนึกกระทรวงมหาไผท และ กระทรวงอื่นๆ เพื่อให้ง่ายต่อการทำงาน
ด้านชีวิตครอบครัว พระองค์เสกสมรสกับ นักนางนโรดม วาศนาดีวา สิริวุธ มีพระบุตรดังนี้
กลิ่นกาสะลอง
กลิ่นกาสะลอง เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวย้อนยุค ชีวิต และรักในปี พ.ศ. 2562 ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันของเนียรปาตี ผลิตโดย บริษัท ฟิลกู๊ด เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด กำกับโดย สันต์ ศรีแก้วหล่อ และเขียนบทโทรทัศน์โดย ปารดา กันตพัฒนกุล นำแสดงโดย เจมส์ มาร์ และ อุรัสยา เสปอร์บันด์ ออกอากาศทุกวันจันทร์–อังคาร เวลา 20.20 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2562
"กลิ่นกาสะลอง" เป็นละครของช่อง 3 ที่มีเรตติ้งสูงสุด ในปี พ.ศ. 2562 รองจาก "กรงกรรม" และ "ทองเอก หมอยา ท่าโฉลง"
"กลิ่นกาสะลอง" เป็นละครแนวโศกนาฏกรรมความรักข้ามภพข้ามชาติ ฉากหลังเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2467 ในช่วงปลายรัชกาลที่ 6 ในเรื่องนี้ อุรัสยา รับบทตัวละคร 4 ตัวละคร ทั้งบทข้ามชาติ และฝาแฝด สำหรับบทบาทนี้อุรัสยา ต้องไปหัดพูดภาษาเหนือ และยังไปเรียนการแสดงเพิ่มเติมเพื่อค้นหาตัวละคร โดยมากแล้วตัวละครฝาแฝดมักจะแต่งหน้าทำผมไม่เหมือนกัน แต่เรื่องนี้ต่างไม่เยอะ แต่ให้คนดูแยกแยะด้วยการแสดง ละครเรื่องนี้ยังมีการใช้ภาพเทคนิคพิเศษหลายจุด ทั้งเรื่องฝาแฝด ผี ฉากอัศจรรย์ต่าง ๆ นอกจากนี้ยังมีการทำซับไตเติลภาษา ในเรื่องมีบางฉากที่พากย์เสียงทับ อย่างฉากที่อุรัสยาคุยกับพิศมัย วิไลศักดิ์ ที่ต้องลงเสียงใหม่เนื่องจากตอนแรกใช้สำเนียงเชียงราย ทำให้ฟังยากไป จึงพากย์ใหม่เป็นสำเนียงเชียงใหม่ เนื่องจากถ่ายทำไปแล้ว 4-5 คิว
อุรัสยา รับบท 4 บทบาท "เดอะสแตนดาร์ด" วิจารณ์การแสดงว่าเป็นการแสดง "ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นบทสาวกาสะลองหวานอ่อนโยน, บทซ้องปีบสาวขี้วีนโมโหร้าย, พริมพี่สาวมั่นสมัยใหม่ และผีกาสะลอง บทหลอนวิญญาณแค้น แม้จะรับบทหนักทั้งหมด 4 บท แต่เธอก็สามารถถ่ายทอดอารมณ์และแยกความเป็นตัวละครนั้น ๆ ออกมาได้อย่างชัดเจน จนคนดูเชื่อว่าเธอแสดงเป็นคนละคนจริง ๆ" ในขณะที่การพูดภาษาเหนือของอุรัสยานั้น "โพสต์ทูเดย์" ว่า "ถึงแม้ว่าคนเหนือแท้ ๆ ฟังแล้วยังขัดหู แต่คนดูแบบเรา ๆ ให้ผ่าน"
ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น
ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น หรือ เจพีแอล (อังกฤษ: Jet Propulsion Laboratory, JPL) เป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาจากทุนของรัฐบาลกลางสหรัฐ และทุนจากองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ หรือนาซา ตั้งอยู่ในเมืองลาแคนาดา ฟลินทริดจ์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา แต่มักถูกเข้าใจว่าเป็นส่วนหนึ่งของเมืองแพซาดีนา รัฐแคลิฟอร์เนีย เนื่องจากใช้รหัสไปรษณีย์เดียวกัน
เจพีแอลถือกำเนิดขึ้นในปี 1930 ปัจจุบันอยู่ในการกำกับดูแลขององค์การนาซา และดำเนินงานโดยสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย หรือ แคลเทค (Caltech) หน้าที่หลักคือการสร้างและดำเนินงานที่เกี่ยวข้องกับภารกิจยานอวกาศไร้คนขับทั้งหมด นอกจากนี้ยังรับผิดชอบการดำเนินงานทั้งหมดของเครือข่ายอวกาศห้วงลึก (Deep Space Network, DSN) ซึ่งเป็นอีกหน่วยงานขององค์การนาซา
โครงการที่สำคัญของศูนย์วิจัยเจพีแอลได้แก่ ยานสำรวจมาร์สซายน์เอนซ์แลบบอราทอรี (Mars Science Laboratory) ซึ่งรวมถึงรถโรเวอร์คิวริออซิตี (Curiosity")," ยานสำรวจมาร์สรีคอนเนสเซนซ์ออร์บิเตอร์ (Mars Reconnaissance Orbiter), ยานสำรวจจูโน (Juno) ที่โคจรรอบดาวพฤหัสบดี, กล้องโทรทรรศน์รังสีเอกซ์นิวสตาร์ (NuSTAR), ดาวเทียมสแมพ (SMAP) สำหรับตรวจสอบความชื้นของดินบนพื้นโลก, และกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ (Spitzer) นอกจากนี้เจพีแอลยังดูแลฐานข้อมูลเทห์วัตถุขนาดเล็ก (Small-Body Database, SBDB) รวมถึงการรวบรวมและเผยแพร่รายชื่อและข้อมูลทางกายภาพของเทห์วัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ (Small Solar-System Bodies, SSSB) ที่รู้จักทั้งหมดอีกด้วย
ห้องควบคุมการบินอวกาศของเจพีแอล (Space Flight Operations Facility) และห้องจำลองสภาพอวกาศขนาด 25 ฟุต (Twenty-Five-Foot Space Simulator) ถูกประกาศให้เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของชาติ
เจพีแอลก่อตั้งขึ้นจากแนวคิดของนายธีโอดอร์ ฟอน คาร์มาน (Theodore von Kármán) ศาสตราจารย์ด้านวิศวกรรมการบินและอวกาศผู้มีชื่อเสียงของสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียในขณะนั้น วัตถุประสงค์เพื่อทำการค้นคว้าวิจัยด้านแรงขับเคลื่อนของจรวด โดยก่อนหน้าสงครามโลกครั้งที่ 2 ทางกองทัพอากาศสหรัฐได้ใช้ผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ในการพัฒนาการวิ่งขึ้นโดยใช้ไอพ่น หรือ จาโตะ (Jet-Assisted Take-Off, JATO) เพื่อช่วยให้เครื่องบินทิ้งระเบิดสามารถบินขึ้นบนทางวิ่งที่สั้นลง หลังสิ้นสุดสงครามทางศูนย์วิจัยได้เปลี่ยนบทบาทมาเน้นการออกแบบจรวดและขีปนาวุธในนามของกองทัพสหรัฐ หลังจากนั้น ในช่วงต้นยุคของการสำรวจอวกาศ เจพีแอลได้มีส่วนรวมในภาคกิจการส่งดาวเทียมของสหรัฐ ทั้งการออกแบบระบบติดตาม ชิ้นส่วนของจรวดนำส่ง รวมไปถึงดาวเทียม (เอ็กซ์พลอเรอร์ 1) ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้มีการผนวกศูนย์วิจัยแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของนาซาในปี 1958 ซึ่งขณะนั้นยังเป็นหน่วยงานด้านอวกาศของพลเรือนที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ นับถึงวันนี้ ศูนย์วิจัยเจพีแอลได้มีส่วนช่วยให้เกิดโครงการสำรวจอวกาศในระบบสุริยะที่สำคัญของมนุษยชาติ ได้แก่ โครงการเซอร์เวเยอร์ (Surveyor), โครงการมาริเนอร์ (Mariner), โครงการวอยเอจเจอร์ (Voyager), โครงการไวกิ้ง (Viking), ยานอวกาศกาลิเลโอ (Galileo), และยานสำรวจกัสซีนี–เฮยเคินส์ (Cassini–Huygens) เป็นต้น
ยุคบุกเบิก (ปี 1936-1938).