pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ถึงแม้ว่าจะไม่ค้นพบจารึกในหลุมฝังพระศพ (ยกเว้นหลุมฝังพระศพของฟาโรห์อินเตฟที่ 2) เพื่อยืนยันความเป็นเจ้าของ ตำแหน่งของพระองค์ ร่วมกับการสืบทอดราชบัลลังก์ตามลำดับเวลาของผู้ปกครองในราชวงศ์ที่สิบเอ็ดที่ได้รับการยืนยันในภายหลัง นำไปสู่การแสดงที่มาของหลุมฝังพระศพของฟาโรห์อินเตฟที่ 3 ที่รู้จักในปัจจุบันว่าซาฟ เอล-บาร์กา แต่หลุมฝังพระศพของritv'8Nมีลักษณะคล้ายกับหลุมฝังพระศพของผู้ปกครองก่อนหน้าพระองค์ และประกอบด้วยลานกว้าง 75 ม. (246 ฟุต) และยาว 85 – 90 ม. (279–295 ฟุต) บนแกนทิศตะวันตกเฉียงเหนือ - ตะวันออกเฉียงใต้หันหน้าเข้าหาทางน้ำ ลานกว้างล้อมรอบด้วยทุกด้าน ยกเว้นด้านตะวันออกโดยมีห้องหลายห้องที่ขุดลงไปในหิน ลานภายในนำไปสู่ซุ้มสองเสาขนาดใหญ่รวม 48 เสาด้านหลังซึ่งมีห้องอื่น ๆ อีกมากมายตั้งอยู่
แม้ว่าสภาพของหลุมฝังพระศพจะเกิดการพังทลาย แต่การขุดค้นในปี ค.ศ. 1970 ได้แสดงให้เห็นว่า กำแพงของหลุมฝังพระศพแห่งนี้ต้องเคยปูด้วยหินทรายและประดับประดาด้วยเครื่องประดับ ปัจจุบันหลุมฝังพระศพอยู่ใต้สิ่งปลูกสร้างของหมู่บ้าน
ฟาโรห์เมเรนเรที่สอง
ฟาโรห์เคตี้ที่ 1
ฟาโรห์เคตี้ที่ 2
ฟาโรห์เคตี้ที่ 3
ฟาโรหเมรี่คาเร
ฟาโรหเมรีคาเร
ยศทหารกองทัพบกลาว
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 2
พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2535 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2535
โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคาร
โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคาร (อังกฤษ: Sribunruang Wittayakarn School; อักษรย่อ: ศ.ร.ว. — SRW) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในจังหวัดหนองบัวลำภู เปิดการเรียนการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ปัจจุบันโรงเรียนตั้งอยู่หมู่ 13 บ้านสันติสุข ตำบลเมืองใหม่ อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 19 เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษา สหวิทยาเขตบัวบาน นอกจากนี้ยังเป็นโรงเรียนมาตรฐานสากลของจังหวัดหนองบัวลำภูด้วย
นับย้อนหลังเป็นเวลากว่า ปี นักเรียนที่จบชั้นประถมศึกษาส่วนใหญ่ของอำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู ไม่มีโอกาสศึกษาเล่าเรียนในระดับมัธยมศึกษา สาเหตุประการหนึ่งมาจากโรงเรียนมัธยมศึกษานั้นตั้งอยู่ไกล ไม่สะดวกต่อการเดินทาง จนถึงเมื่อปีพุทธศักราช 2512 ได้มีการวางแผนเพื่อที่จะดำเนินการจัดตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำ อำเภอศรีบุญเรืองขึ้น แต่ทว่าโครงการนี้ต้องหยุดชะงักไปชั่วระยะเวลาหนึ่งจนกระทั่งปีพุทธศักราช 2516 ทางอำเภอจึงได้นำข้อมูลต่างๆ เสนอกรมสามัญศึกษาและกระทรวงศึกษาธิการอีกครั้งหนึ่งเพื่อให้พิจารณาอนุมัติกระทรวงศึกษาธิการได้อนุมัติ
ต่อมาโรงเรียนก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 โดยกระทรวงศึกษาธิการได้อนุมัติให้จัดตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดอุดรธานี โดยให้ชื่อว่า “โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคาร” สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เริ่มเปิดรับนักเรียนครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2517 โดยในปีแรกได้เปิดทำการสอน 2 ห้องเรียน มีนักเรียนมาสมัคร จำนวน 161 คน โรงเรียนรับไว้ 90 คน และต่อมาย้ายเข้ามาอีก 2 คน รวมเป็น 93 คน โดยทางโรงเรียนได้ยืมครูผู้สอนและผู้บริหารจากองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี 6 คน มีนายเดช เสนบัว รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ และได้ยืมอาคารเรียนจากโรงเรียนเมืองใหม่วิทยาเป็นที่เรียน ต่อมาจังหวัดได้บรรจุแต่งตั้ง นายสำเริง โยธาวิจิตร มาดำรงตำแหน่งอีกเป็นคนที่สอง และเมื่อปลายเดือนเมษายน 2518 กรมสามัญศึกษา ได้แต่งตั้ง นายรังสฤษฏ์ ศรีวิชัย มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่
ปัจจุบัน โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคาร ตั้งอยู่หมู่ที่ 13 บ้านสันติสุข ตำบลเมืองใหม่ อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู 39180 ประเทศไทย
มีอาคารเรียน 5 หลัง อาคารอเนกประสงค์ 2 หลัง อาคารโรงอาหาร 1 หลัง หอประชุม 1 หลัง มีนักเรียน 2,644 คน คน จัดเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ มีผู้อำนวยการโรงเรียนคือนายณัฏฐ์ณชัย เบี้ยวเก็บ นอกจากนี้โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคารยังเป็นโรงเรียนมาตรฐานสากลขนาดใหญ่พิเศษ โรงเรียนที่มีห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ของสสวท. และสอวน. และยังเป็นโรงเรียนศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษาของอำเภอศรีบุญเรืองด้วย
ปีการศึกษา 2562 โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคาร อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ กำหนดแผนการจัดชั้นเรียน ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 13:12:12/12:11:11 รวม 71 ห้องเรียน มีครูและบุคลากรทางการศึกษารวม 141 คน นักเรียน 2,644 คน มีอาคารเรียนถาวร 6 หลัง สถานภาพสำคัญที่หน่วยงานต้นสังกัด คือ กระทรวงศึกษาธิการและสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.)
ปัจจุบัน โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคารเป็น 1 ในโรงเรียนมาตรฐานสากล (World Class Standard School) ร่วมกับ โรงเรียนหนองบัวพิทยาคาร คำแสนวิทยาสรรค์ นาวังศึกษาวิช และสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์ นอกจากนี้โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคารยังเป็น 1 ในโรงเรียนมัธยมศึกษาของจังหวัดหนองบัวลำภู ที่เข้าร่วมในโครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ของ สสวท. ร่วมกับโรงเรียนหนองบัวพิทยาคาร
โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคารมีแผนการเรียนให้นักเรียนเลือกตามความถนัดและความชอบ โดยยึดตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้แก่
กีฬาสี ดาวเรืองเกมส์.
โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคาร จะมีการจัดการแข่งขันกีฬาภายในหรือกีฬาสีในช่วงต้นเดือนพฤษจิกายนของทุกปี ปีละ 3 วัน โดยแบ่งคณะสีทั้งหมด 6 คณะสีคือ
โดยมีเป้าหมายคือ ให้นักเรียนเป็นผู้ที่มีสุขภาพร่างการแข็งแรงตามที่กระทรวงศึกษาธิการกำหนดให้มีการจัดกิจกรรมกีฬาภายใน ซึ่งในปีปัจจุบันได้จัดมาแล้วกว่า ครั้ง
ฝั่งทะเลด้านตะวันออกของสหรัฐอเมริกา
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 3
พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 3 ประจำปี พ.ศ. 2536 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2537
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 5
พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 5 ประจำปี พ.ศ. 2538 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2539
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 6
พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2539 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2540
ฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 2
ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 (2061 - 2010 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่ 11 ที่ครองราชย์เป็นเวลา 51 ปี รอบปีที่ 39 ของพระองค์บนบัลลังก์เขารวมตัวกันในอียิปต์จึงสิ้นสุดระยะเวลาช่วงแรก ดังนั้นพระองค์จึงถือเป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชอาณาจักรกลาง
ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 ถือเป็นผู้ปกครองคนแรกของอาณาจักรแห่งอียิปต์ ในบันทึกแห่งตูรินกล่าวว่าพระองค์ครองราชย์ถึง 51 ปี นักมนุษยวิทยาหลายคนได้พิจารณาภาพหินสองสีมานานแล้วแสดงให้เห็นว่า ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 มีขนาดเล็กกว่าที่ระบุว่าเป็นกษัตริย์ "อินเทฟ" เป็นหลักฐานที่สรุปได้ว่าผู้บุกเบิกฟาโรห์อินโยเทปที่ 3 เป็นพ่อของตัวเอง นี่เป็นอย่างไรไม่ได้อย่างแน่นอนเพราะภาพนูนต่ำนูนต่ำนูนสูงเหล่านี้อาจมีวัตถุประสงค์ในการโฆษณาชวนเชื่ออื่น ๆ และมีปัญหาอื่น ๆ ที่มาจากแหล่งกำเนิดที่แท้จริงของเมนทูโฮเทป การเปลี่ยนชื่อของเขาสามครั้งและความพยายามที่จะอ้างสิทธิ์จากพระเจ้าต่างๆ
ดังที่ได้กล่าวมาข้างต้นลานด้านหลังของพระวิหารจะมีร่องรอยอยู่ตรงกลาง ซึ่งเป็นทางเดินตรงยาว 150 เมตร นำลงสู่ห้องใต้ดินขนาดใหญ่ 45 เมตร ใต้ศาลซึ่งเป็นหลุมฝังศพของกษัตริย์อย่างไม่ต้องสงสัย ห้องนี้เรียงรายไปด้วยหินแกรนิตสีแดงและมีหลังคาแหลม มีโบสถ์ขนาดใหญ่ในรูปของอียิปต์ - ต่อ - วิหารศักดิ์สิทธิ์ โบสถ์นี้ถูกปิดครั้งโดยประตูคู่ตอนนี้ขาดหายไป มีโลงศพไม้และภาชนะบรรจุน้ำมันซึ่งทิ้งร่องรอยไว้ในดิน ส่วนใหญ่ของสินค้าที่ฝังศพที่ต้องมีการฝากไว้ที่นั่นได้หายไปเป็นเวลานานอันเป็นผลมาจากการปล้นหลุมฝังศพ รายการที่เหลืออีกสองสามรายการ ได้แก่ คทาลูกศรหลายชุดรวมทั้งเรือยุ้งฉางและเบเกอรี่
ฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 3
สอังค์คาเร เมนทูโฮเทปที่ 3 (หรือ มอนทูโฮเทปที่ 3) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบเอ็ดในสมัยราชอาณาจักรกลาง ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินระบุไว้ว่า พระองค์ครองราชย์เป็นระยะเวลา 12 ปี
ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 3 ได้ครองราชย์ต่อจากฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 ซึ่งเป็นพระราชบิดาของพระองค์ที่เชื่อกันว่าหลังจากที่พระราชบิดาของพระองค์ครองราชย์ยาวนานถึง 51 ปี ทำให้พระองค์น่าจะขึ้นครองราชย์เมื่อพระชนม์ชีพค่อนข้างมากแล้วและครองราชย์เป็นเวลาเพียงแค่ 12 ปี แม้จะว่ารัชสมัยของพระองค์จะเป็นรัชสมัยสั้น ๆ แต่ในรัชสมัยของพระองค์เป็นที่ทราบของการออกเดินทางไปยังดินแดนแห่งพุนต์และการก่อสร้างสถาปัตยกรรม
พระนามของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 3 นั้นคล้ายกับพระนามลำดับที่สามและพระนามสุดท้ายของของพระราชบิดาพระองค์มาก และพระนามนำหน้าของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 3 มีอยู่สองพระนาม คือ "สอังค์คาเร" ซึ่งเป็นที่ทราบกันดี และ
&lt;-ra-s-F35-D28-&gt;&lt;br&gt;"snfr-k3-ra "&lt;br&gt;"ผู้ที่ประดับดวงวิญญาณแห่งเร"
การออกเดินทางไปยังราชอาณาจักรพุนต์.
ฟาโรห์เมนทูโฮเทปได้ส่งคณะเดินทางไปยังดินแดนแห่งพุนต์ในช่วงปีที่ 8 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนตั้งแต่สมัยราชอาณาจักรเก่า จารึกในวาดิ ฮัมมามัตได้อธิบายว่า คณะเดินทางประกอบไปด้วยกำลังทหาร 3,000 นายและอยู่ภายใต้ผู้บัญชาการนามว่า เฮเนนู เมื่อคณะเดินทางเดินทางออกจากเมืองคอปโตสไปยังทะเลแดง คณะเดินทางได้ขุดบ่อน้ำ 12 บ่อ เพื่อการออกคณะเดินทางในอนาคตและจัดการพื้นที่ของกลุ่มกบฏ คณะเดินทางกลับมาจากดินแดนแห่งพุนต์พร้อมด้วยเครื่องหอม หมากฝรั่ง และน้ำหอม และนำหินมาจากวาดิ ฮัมมามัต
ฟาโรห์สอังค์คาเร เมนทูโฮเทปที่ 3 ได้ทรงรับผิดชอบในการก่อสร้างหลายอย่างในช่วงระยะเวลา 12 ปีแห่งการครองราชย์ของพระองค์ พระองค์ได้ขยายวิหารแห่งเทพมอนทูในเมืองเมดามุด ซึ่งเป็นประตูที่ตกแต่งอย่างมโหฬาร ซึ่งมีภาพสลักและตำแหน่งของพระองค์ ตอนนี้ตั้งอยู่อยู่ในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์
พระองค์ยังสร้างวิหารด้วยอิฐโคลนที่เนินแห่งธอทในธีบส์ตะวันตก วิหารนี้สร้างขึ้นบนที่ตั้งของวิหารโบราณที่มีอายุเก่าแกj เพื่ออุทิศถวายแด่เทพมอนทู-รา วิหารแห่งนี้อาจจะได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์
และสันนิษฐานกันมานานแล้วว่า หลุมฝังพระศพและวิหารฝังพระศพของพระองค์น่าจะได้สรา้งขึ้นขึ้นในเมืองเดียร์ เอล-บาฮาริ แต่ยังไม่แล้วเสร็จ วิหารแห่งนี้ตั้งอยู่ในหุบเขาที่แยกจากกัน ไม่ไกลจากวิหารฝังพระศพของพระราชบิดา ทางเดินหลวงจะนำไปสู่แท่นในวิหาร ห้องฝังพระศพที่ปูด้วยแผ่นหินปูนสร้างเสร็จและปิดผนึกไว้ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่เคยมีการฝังพระศพ การเชื่อมโยงระหว่างอนุสรณ์วัตถุกับฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 3 นั้นเป็นเรื่องตามสถานการณ์ โดยอิงจากตำแหน่งร่วมกับหลุมฝังพระศพ (TT280) ของเสนาบดีนามว่า เมเคตเร หัวหน้าข้าราชการคนหนึ่งของในช่วงรัชสมัยของพระองค์ อย่างไรก็ตาม เมื่อเร็ว ๆ นี้ โดโรเธีย อาร์โนลด์ ได้ให้หลักฐานที่น่าสนใจว่าสถานที่นี้น่าจะเป็นหลุมฝังพระศพของฟาโรห์แห่งธีบส์ที่น่าจะยังไม่แล้วเสร็จของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 และยังไม่ทราบสถานที่ตั้งของหลุมฝังพระศพของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 3 อย่างไรก็ตาม การระบุตัวเจ้าของหลุมฝังพระศพแห่งนี้ที่จะเป็นฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 นั้นก็ยังไม่ได้รับการยืนยันเช่นกัน ดังนั้น เจ้าของของหลุมฝังศพแห่งนี้ก็ยังเป็นปริศนาอยู่
ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 3 เป็นพระราชโอรสและผู้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 พระนางเทม หนึ่งในพระมเหสีในฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 ได้รับสมญานามว่า "พระราชมารดาแห่งกษัตรย์สองพระองค์" และจากสมญานามนั้น พระนางอาจจะเป็นพระราชมารดาของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 3 อย่างแน่นอน พระราชวงศ์ของพระองค์ส่วนใหญ่แล้วนั้นเป็นปริศนา และในปัจจุบันเชื่อกันว่า พระองค์มีพระราชโอรสกับพระนางไอมิ ซึ่งเป็นหนึ่งในพระมเหสีของพระองค์ คือ ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 อย่างไรก็ตาม ข้อสันนิษฐานนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ พระราชมารดาของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 เป็นที่ทราบกันว่าเป็นพระนางไอมิ หากพระองค์เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 3 ดังนั้นพระนางไอมิก็จะต้องเป็นพระมเหสีในฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 3 เช่นกัน
ฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 4
เนบทาวีเร เมนทูโฮเทปที่ 4 เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณพระองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ที่สิบเอ็ด และดูเหมือนว่าพระองค์จะครองราชย์เป็นระยะเวลา 7 ปี ซึ่งพอดีที่ระบุในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินแต่กลับไม่ได้บันทึกเกี่ยวกับพระองค์
จารึกหิน.
ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 เป็นที่ทราบมาจากจารึกเพียงไม่กี่ชิ้นในวาดิ ฮัมมามัต ที่ได้บันทึกการออกเดินทางไปยังชายฝั่งทะเลแดงและเหมืองหินสำหรับอนุสาวรีย์ของราชวงศ์ หนึ่งในจารึกเหล่านี้ยืนยันว่าพระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่า ไอมิ และดูเหมือนว่าพระองค์จะเป็นพระราชโอรสของผู้ปกครองพระองค์ก่อนหน้า
นอกจากนี้ พระองค์ยังปรากฏในจารึกที่วาดิ เอล-ฮูดิ และยังพบจารึกอื่นอีกที่เกี่ยวข้องกับพระองค์ในอายน์ ซุคนา ซึ่งสถานที่เหล่านี้เป็นเมืองท่าเทียบเรือตามปกติสำหรับการเดินทางไปยังไซนาย
ถึงแม้ว่าพระองค์จะค่อนข้างมีความคลุมเครือ เนื่องจากพระนามของพระองค์ไม่ได้ปรากฏบนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส แต่จารึกเหล่านั้นได้แสดงให้เห็นถึง การจัดระเบียบและองค์ประกอบของการออกเดินทางขนาดใหญ่ในรัชสมัยของพระองค์ หัวหน้าคณะเดินทางไปยังวาดิ ฮัมมามัตมีนามว่า "อเมเนมเฮต" ผู้รั้งตำแหน่งเป็นราชมนตรี ซึ่งได้ออกเดินทางในช่วงปีที่สองแห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 และสันนิษฐานได้ว่าน่าจะบุคคลเดียวกับฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ซึ่งเป็นฟาโรห์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์และเป็นผู้ขึ้นปกครองต่อจากพระองค์ในทันที
เศษของชามที่ทำจากหินชนวนที่พบในลิชต์เหนือปรากฏพระนามอย่างเป็นทางการของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 ซึ่งถูกจารึกไว้ด้านนอก และด้านในมีพระนามของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ผู้ที่ขึ้นมาปกครองต่อจากพระองค์ แต่เนื่องจากจารึกทั้งสองมีรอยบากในรูปแบบการเขียนที่แตกต่างกัน ตามที่โดโรเธีย อาร์โนลด์ได้แสดงความเห็นว่า นี่บ่งชี้ว่าฟาโรห์อเมเนมเฮตได้เพิ่มพระนามของพระองค์ลงในชามดังกล่าวที่เดิมมีเพียงพระนามของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 อย่างไรก็ตาม ปีเตอร์ จาโนซิได้เสนอความเห็นว่า จารึกพระนามด้านนอกชามนั้นไม่กล่าวถึงฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 แต่กลับไปกล่าวถึงฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 เสียมากกว่า
การสิ้นสุดของราชวงศ์.
นักไอยคุปต์วิทยาบางคนได้สันนิษฐานว่า ฟาโรห์อเมเนมเฮตอาจจะยึดพระราชบัลลังก์หรือยึดพระราชอำนาจหลังจากฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 เสด็จสวรรคตโดยไม่มีองค์รัชทายาท ในปัจจุบันยังไม่มีหลักฐานทางโบราณคดีหรือบันทึกที่ยืนยันได้ว่า ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 ถูกปลดออกจากราชบัลลังก์โดยราชมนตรีอเมเนมเฮตหรือทรงแต่งตั้งให้ราชมนตรีอเมเนมเฮตให้เป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ และไม่พบมัมมี่และที่ฝังพระศพของพระองค์
ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1
อเมเนมเฮตที่ 1 (อียิปต์โบราณ: Ỉmn-m-hꜣt) หรือ อเมเนมฮัตที่ 1 หรือในรูปแบบที่แปรมาเป็นภาษากรีก อัมเมเนเมส เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณพระองค์แรกจากราชวงศ์ที่สิบสอง ซึ่งเป็นราชวงศ์ที่ถือว่าเป็นยุคทองของสมัยราชอาณาจักรกลางแห่งอียิปต์
ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 อาจจะเป็นบุคคลเดียวกันกับราชมนตรีนามว่า อเมเนเมเฮต ซึ่งเป็นผู้คณะเดินทางไปยังวาดิ ฮัมมามัต ในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 ซึ่งเป็นผู้ปกครองก่อนหน้าของพระองค์ และพระองค์อาจจะยึดพระราชอำนาจจากฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 นักวิชาการเห็นต่างกันว่า ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 ได้ถูกปลงพระชนม์โดยฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 หรือไม่ แต่ไม่มีหลักฐานที่เป็นอิสระที่จะยืนยันในประเด็นนี้ และอาจจะมีช่วงเวลาของการขึ้นมาเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกันระหว่างรัชสมัยของทั้งสองพระองค์
พระองค์ไม่ได้มีเชื้อสายของราชวงศ์ พระองค์ประสูติแต่ผู้ปกครองท้องถิ่นหนึ่งในหลายเขตปกครองของอียิปต์นามว่า เซนุสเรต กับนางเนเฟิร์ต ในองค์ประกอบของงานวรรณกรรมบางเรื่อง ("คำทำนายแห่งเนเฟอร์ติ (the Prophecy of Neferti)" และ"ตำราคำสอนแห่งอเมเนมเฮต (Instructions of Amenemhat)") และทางด้านสถาปัตยกรรม การพลิกกลับของรูปแบบพีระมิดของผู้ปกครองในช่วงสมัยราชวงศ์ที่หกแห่งอียิปต์ มักถูกมองว่าเป็นความพยายามในการสร้างความชอบธรรมในราชบัลลังก์ของพระองค์ ข้อความในช่วงเวลานั้นกล่าวถึงพระราชมารดาของพระองค์ว่ามาจากเขตปกครองตา-เซติ นักวิชาการหลายคนในช่วงไม่กี่ปี้ที่ผ่านมาได้โต้แย้งว่า พระราชมารดาของพระองค์ของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 นั้นมาจากนิวเบีย
ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ได้ทรงย้ายราชธานีจากเมืองธีบส์ไปยังเมืองอิททจาวี และถูกฝังพระศพในเอล-ลิชต์ พระองค์อาจจะถูกลอบปลงพระชนม์
ช่วงต้นรัชสมัย.
มีหลักฐานบางชิ้นที่แสดงว่าในช่วงต้นรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1ได้ถูกรุมเร้าด้วยความวุ่นวายทางการเมือง ดังที่ระบุไว้ในจารึกแห่งเนห์ริ ซึ่งเป็นผู้ปกครองท้องถิ่น ได้มีการสู้รบทางเรือ ซึ่งมีผู้ร่วมช่วยทำการสู้รบกับพระองค์นามว่า คนุมโฮเทปที่ 1 ได้ช่วยรบจนได้รับชัยชนะ ในเวลาต่อมา คนุมโฮเทปได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ปกครองท้องถิ่นคนสำคัญที่เบนิ ฮาซาน และได้ก่อตั้งราชวงศ์ของผู้ปกครองท้องถิ่นขึ้นที่นั่น หลานชายของเขาคือ คนุมโฮเทปที่ 3
ในจารึกของคนุมโฮเทปได้กล่าวถึงการเคลื่อนไหวการทางทการต่อต้านชาวเอเชียและชาวนิวเบีย
พระนามของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ได้ปรากฏอยู่ในหนึ่งในสองตำราคำสอน (sebayt) หรือตำราทางจริยธรรมที่เกี่ยวข้องผู้ปกครองอียิปต์ ซึ่งมีชื่อว่า ตำราคำสอนแห่งอเมเนมเฮต ถึงแม้ว่าในปัจจุบันโดยทั่วไปถูกพิจารณาว่า เป็นเพียงเอกสารที่ถูกเขียนโดยอาลักษณ์ตามพระราชโองการของฟาโรห์
พระนามฮอรัสของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 คือ "เวเฮมเมซู" ซึ่งมีความหมายว่า "การประสูติขึ้นใหม่" เป็นการอ้างอิงถึงสมัยราชอาณาจักรเก่า ซึ่งมีรูปเคารพและแบบจำลองทางวัฒนธรรม (เช่น การสร้างหลุมฝังพระศพแบบพีระมิดและลวดลายศิลปะอย่างสมัยราชอาณาจักรเก่า) ได้ถูกจำลองโดยฟาโรห์จากราชวงศ์ที่สิบสองหลังจากสิ้นสุดสมัยช่วงระหว่างกลางที่หนึ่ง การบูชาฟาโรห์ยังได้เป็นที่นิยมในช่วงเวลานี้ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการรวมอำนาจเข้าสู่ส่วนกลางมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง
พีระมิดของพระองค์ถูกสร้างขึ้นในรูปแบบลักษณะเดียวกับพีระมิดในช่วงสมัยราชวงศ์ที่ห้าและหก โดยมีแกนกลางแข็งแรงที่ฉาบด้วยหินปูนเรียบอย่างดี
"แกนกลางของพีระมิดประกอบด้วยบล็อกหินปูนหยาบขนาดเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยทราย เศษหิน และอิฐโคลน บางทีคุณลักษณะที่โดดเด่นที่สุดคือมันรวมชิ้นส่วนของบล็อกหินจารึกจากสิ่งปลูกสร้างในสมัยราชอาณาจักรเก่า - มากมายหลายชิ้นมาจากทางเดินหลวงและวิหารพีระมิดรวมถึงของฟาโรห์คูฟู บล็อกหินแกรนิตจากสถานที่ฝังพระศพของฟาโรห์คาเฟรได้ถูกนำมาจัดเรียงเป็นทางเดินลาดลงของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 เราสามารถสรุปได้เพียงว่าพวกมันถูกเอามาจากซักคาราและกิซ่าและส่งไปที่ลิชต์ เพื่อรวมเข้ากับพีระมิดเพื่อประสิทธิภาพทางจิตวิญญาณของพวกเขา"
เมื่อชั้นนอกของหินปูนถูกนำออก แกนกลางก็ทรุดตัวลง พีระมิดและวิหารได้ถูกใช้เป็นแหล่งวัตถุดิบสำหรับเตาปูน ดังนั้นในปัจจุบันจึงเหลือเพียงเล็กน้อย
พีระมิดของฟาโรห์ในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลางนี้ถูกสร้างขึ้นใกล้กับแม่น้ำไนล์ส่งผลให้ห้องฝังพระศพในปัจจุบันของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 จมอยู่ใต้น้ำ เนื่องจากแม่น้ำไนล์ได้เปลี่ยนเส้นทาง พีระมิดมีผนังหินปูนด้านในและผนังด้านนอกเป็นอิฐโคลน โดยสมาชิกในราชวงศ์ถูกฝังอยู่ระหว่างกำแพงทั้งสองนี้ มีหลุมฝังศพมาสตาบาจำนวนหนึ่งอยู่ระหว่างกำแพงและมีปล่องฝังศพ 22 แห่งทางฝั่งตะวันตกของพีระมิด
ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ผู้เป็นพระราชโอรส ได้ทรงเจริญรอยตามพระองค์ด้วยการสร้างพีระมิด ซึ่งเป็นรูปแบบของพีระมิดในสมัยช่วงราชวงศ์ที่หกมากกว่าพีระมิดของพระราชบิดาและสร้างที่ลิชต์เช่นกัน แต่พระราชนัดดาของพระองค์นามว่า ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 2 ก็ไม่ได้สร้างพีระมิดเป็นหลุมฝังพระศพตามพระองค์
งานเขียนสองงานที่มีอายุสืบเนื่องมาจากช่วงปลายรัชสมัยสืบเนื่องมาจากปลายรัชกาลฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ได้บันทึกเกี่ยวกับการสวรรคตของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 หนึ่งในนั้นตำราคำสอนแห่งอเมเนมเฮต ซึ่งเป็นตำราที่ได้บันทึกคำสอนที่ฟาโรห์ผู้สวรรคตได้มอบให้กับพระราชโอรสในระหว่างกำลังพระสุบิน ในส่วนที่พระองค์ได้ทรงเตือนฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 เกี่ยวกับการความสนิทสนมกับคนใกล้พระองค์มากจนเกินไป โดยพระองค์ได้ทรงเล่าเรื่องการสวรรคตของพระองค์เสริมไป:
"มันเป็นเวลาหลังพระกระยาหารเย็น เมื่อล่วงเข้าสู่ทิวาวาร และข้าได้ใช้ห่วงเวลาแห่งความสุขสำราญ ข้าได้บรรทมอยู่บนพระแท่นบรรจถรณ์ เมื่อข้ารู้สึกเหน็ดเหนื่อย และดวงใจของข้าก็เริ่มตามเข้าสู่นิทรา เมื่อนั้นอาวุธของเจ้าที่ปรึกษาของข้าก็ได้ถูกกวัดแกว่ง ข้าก็กลายเป็นดั่งงูในสุสาน เมื่อข้ารู้ตัว ข้าก็ตื่นจากนิทราขึ้นเพื่อต่อกร และพบว่าเป็นการลอบทำร้ายของราชองครักษ์ ถ้าหากข้าจับอาวุธได้อย่างเร็วพลัน ข้าคงจะทำให้พวกมันต้องหนีด้วยการพุ่งเข้าใส่! แต่ในคืนนั้นกลับไม่มีผู้แข็งแกร่งใดเลย และไม่มีผู้ใดที่จะต่อสู้เพียงคนเดียวได้ ความสำเร็จจะไม่มาโดยปราศจากผู้ช่วยเหลือ ดูเถิด ข้าได้รับบาดเจ็บขณะที่ข้าไม่มีเจ้า เมื่อคนข้างตัวข้ายังไม่ได้ยินว่าข้าจะมอบตัวให้แก่เจ้า เมื่อข้ายังไม่ได้ประทับร่วมกับเจ้า เพื่อที่ข้าจะได้ปรึกษาหารือกับเจ้า เพราะข้าไม่ได้วางแผน ข้าไม่ได้คาดการณ์ และดวงใจของข้าไม่ได้คิดถึงความประมาทเลินเล่อของข้ารับใช้เลย"
ข้อความนี้อ้างอิงถึงแผนการสมคบคิดที่ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ถูกราชองครักษ์รักษาการณ์ของลอบปลงพระชนม์ ในขณะที่ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ผู้เป็นพระราชโอรสและเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับพระองค์ ทรงกำลังดำเนินการทางหารในดินแดนลิเบีย ส่วนงานเขียนอื่นที่บันทึกเหตุการณ์ต่อไปนี้มีอยู่ใน"เรื่องราวแห่งซินูเฮ" ซึ่งเป็นงานเขียนที่มีชื่อเสียงของวรรณกรรมอียิปต์:
"ในปีที่ 30 เดือนที่ 3 แห่งฤดูน้ำท่วม วันที่ 7 องค์เทพได้เสด็จขึ้นสู่ขอบฟ้าของพระองค์ เมื่อนั้น เซเฮเทปอิบเร กษัตริย์อียิปต์บนและล่างก็ได้เสด็จขึ้นสู่สรวงสวรรค์และได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับรัศมีแห่งดวงอาทิตย์ แขนขาขององค์เทพได้รวมเข้ากับพระองค์ ซึ่งเป็นพระผู้สร้างพระองค์; ในขณะที่พระราชวังอยู่ในความเงียบสงัด หัวใจก็โศกเศร้า ประตูบานใหญ่ได้ถูกปิด เหล่าข้าราชบริพารก็หมอบศีระษะลงบนตัก และบรรดาขุนนางก็เศร้าโศก บัดนี้พระองค์ได้ส่งกองทัพของพระองค์ไปยังดินแดนแห่งทเจเมห์ (ลิเบีย) ซึ่งทรงให้พระราชโอรสพระองค์โตนามว่า เซนุสเรต เป็นแม่ทัพนายกองไปโจมตีแคว้นต่างด้าว และจับเฉลยศึกที่อาศัยอยู่ในดินแดนแห่งทเจนู และตอนนี้พระองค์ทรงกำลังเสด็จกลับมาและได้นำเฉลยศึกที่มีชีวิตจากทเจนูและเหล่าปศุสัตว์ทุกชนิดอย่างมากมายก่ายกอง และข้าราชสำนักไดดถูกส่งตัวไปทางทิศตะวันตก เพื่อไปเข้าเฝ้ากับพระราชโอรสแห่งกษัตริย์เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในราชสำนัก และบรรดาผู้ส่งสารเข้าเฝ้าพระองค์ระหว่างทางเวลายามวิกาลแล้ว พระองค์มิได้รอช้า เหยี่ยวบินออกไปพร้อมกับผู้ติดตามของพระองค์ โดยมิได้แจ้งให้กองทัพทราบ แต่พระราชโอรสแห่งกษัตริย์ที่ติดตามพระองค์ในกองทัพนี้ถูกส่งไปและหนึ่งในนั้นถูกเรียกตัวกลับ(...)"
การสืบสันตติวงศ์.
ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ถือเป็นฟาโรห์พระองค์แรกแห่งอียิปต์ที่ได้ให้พระราชโอรสขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับพระองค์นั่นคือ ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 จารึกที่ได้ระบุช่วงเวลาจากอไบดอส และตอนนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์ไคโร (ซีจี 20516) มีอายุย้อนไปได้จนถึงปีที่ 30 แห่งงการครองราชย์ของฟาโรห์อเมเนมฮัตที่ 1 และยังถึงปีที่ 10 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ซึ่งบันทึกไว้ว่า เจ้าชายเซนุสเรตได้รับพระราชทานแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับพระองค์ในปีที่ 20 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1
พระราชสำนัก.
มีราชมนตรีในรัชสมัยของพระองค์เพียงไม่กี่คนเท่านั้น ราชมนตรีในช่วงกลางรัชสมัยมีนามว่า ไอปิ เมื่อถึงช่วงสิ้นสุดรัชสมัยมีราชมนตรีใหม่นามว่า อินเตฟิเกอร์
มีผู้ดูแลพระคลังมหาสมบัตทั้งหมดสองคนภายใต้รัชสมัยของพระองค์นามว่า ไอปิอีกคนหนึ่ง และเรฮูเออร์ดเจอร์เซน เจ้าพนักงานชั้นสูงสองคนนามว่า เมเคตเร และโซเบคนัคต์ ก็ได้รับการระบุเช่นกัน
นากิบ มาห์ฟูซ นักเขียนนวนิยายชาวอียิปต์เจ้าของรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ได้รวมฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ไว้ในงานเขียนของเขาที่ได้ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1941 เรื่อง "Awdat Sinuhi" และได้รับการแปลมาเป็นภาษาอังกฤษโดยเรย์มอนด์ สต็อคในปี ค.ศ. 2003 ในชื่อเรื่องว่า "The Return of Sinuhe" และในชุดเรื่องสั้นของนากิบ มาห์ฟูซ ชื่อว่า "Voices from the Other World" ซึ่งเรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากมาจาก "เรื่องราวแห่งซินูเฮ (The Story of Sinuhe)" โดยตรง ถึงแม้ว่าจะเพิ่มรายละเอียดของความรักสามเส้าของคู่รักที่เกี่ยวข้องกับฟาโรห์อเมนเนมเฮตที่ 1 และซินูเฮ แต่ยังไม่ปรากฏในต้นฉบับของมาห์ฟูซ และยังรวมถึงฟาโรห์ในงานเขียนของเขาเกี่ยวกับผู้ปกครองของอียิปต์ "Facing the Throne" ในงานเขียนนี้ นากิบ มาห์ฟูซได้ให้เทพเจ้าแห่งอียิปต์โบราณมาวิพากษ์วิจารณ์เหล่าผู้ปกครองของประเทศตั้งแต่ฟาโรห์เมนาไปจนถึงประธานาธิบดีอันวาร์ ซาดัต
รัฐมาร์เกรฟบรันเดนบูร์ก
รอเบิร์ต ไคลฟ์
พลตรี รอเบิร์ต ไคลฟ์ บารอนที่ 1 แห่งไคลฟ์ (; 29 กันยายน ค.ศ. 1725 – 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1774) หรือเป็นที่รู้จักในนาม ไคลฟ์แห่งอินเดีย (Clive of India) เป็นหนึ่งในนักการทหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอังกฤษ เขาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของบริติชอินเดีย เขาสามารถมีชัยในยุทธการที่ปลาศีในปี ค.ศ. 1757 ทำให้แคว้นเบงกอลซึ่งเป็นแคว้นที่ร่ำรวยที่สุดของอินเดียในขณะนั้นตกเป็นดินแดนในบังคับของบริษัทอินเดียตะวันออกโดยสมบูรณ์ สร้างความมั่งคั่งให้กับราชสำนักและรัฐบาลอังกฤษอย่างมาก หลังปกครองเบงกอลแล้ว เขาใช้เบงกอลเป็นฐานอำนาจของอังกฤษในการขยายอิทธิพลเพื่อยึดครองแคว้นและอาณาจักรต่างๆในอนุทวีปอินเดีย นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกรัฐสภาสังกัดพรรคทอรี
บิดาของไคลฟ์ได้แนะนำให้เขาเข้ารับราชการในตำแหน่งผู้แทนค้าต่างประจำบริษัทอินเดียตะวันออก ไคลฟ์จึงออกเดินทางไปยังอินเดียในปี ค.ศ. 1743 และไปแวะพักอยู่ที่บราซิลเป็นเวลาเก้าเดือน ทำให้เขาพอรู้ภาษาโปรตุเกส ในขณะนั้น บริษัทอินเดียตะวันออกมีเพียงนิคมขนาดเล็กๆชื่อว่าป้อมเซนต์จอร์จ (เมืองเจนไนในปัจจุบัน) ตั้งอยู่ริมชายฝั่งตะวันออกในอินเดียใต้ เขาเดินทางถึงป้อมเซนต์จอร์จในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1744 และเริ่มรับราชการที่นั่น อาทิ เป็นเสมียนร้านค้า, ผู้นับสต็อคสินค้าของบริษัทฯ ต่อมาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1746 ป้อมเซนต์จอร์จถูกโจมตีโดยกองทหารฝรั่งเศส (เนื่องจากอังกฤษ-ฝรั่งเศสขัดแย้งกันอยู่ในสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย) หลังถูกปิดล้อมได้หลายวันป้อมเซนต์จอร์จก็ถูกฝรั่งเศสเข้ายึดครอง
ไคลฟ์และพลเรือนอังกฤษบางส่วนไม่ยอมจำนนต่อฝรั่งเศส เขาและพวกเดินทางไปยังป้อมเซนต์เดวิด (หนึ่งในป้อมของอังกฤษ) ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ราว 80 กิโลเมตร และขอเข้าสมัครเป็นทหาร ซึ่งถือเป็นตำแหน่งราชการที่ต่ำกว่าผู้แทนค้าต่าง ไคลฟ์ได้รับการบรรจุเป็นนายธงในปี ค.ศ. 1747 ต่อมา ความกล้าหาญของไคลฟ์เป็นที่เข้าตาของพันตรีลอว์เรนต์ ซึ่งเดินทางมาเป็นผบ.ป้อมเซนต์เดวิด ตั้งแต่นั้น ไคลฟ์ได้เจริญก้าวหน้าในราชการทหารเรื่อยมา
ฝั่งทะเลด้านตะวันออกของสหรัฐ
สถานีรถไฟกลางซูริก
ปล่องควันเรือไททานิคตัวที่1
คอหอยอักเสบ
คอหอยอักเสบ (Pharyngitis) เป็นการอักเสบบริเวณด้านหลังของช่องคอ จัดเป็นการติดเชื้อทางเดินหายใจชนิดหนึ่ง มักทำให้เกิดอาการเจ็บคอและเป็นไข้ และอาจมีอาการอื่นร่วมด้วยได้แก่ คัดจมูก, ไอ, ปวดหัว, ออกเสียงลำบาก ผู้ป่วยจะมีอาการเหล่านี้อยู่ 3-5 วัน โดยอาจมีการอักเสบอื่น ๆ ร่วมด้วย อาทิ โพรงอากาศอักเสบ และ/หรือ หูชั้นกลางอักเสบ
ไวรัสคือสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดอาการคอหอยอักเสบ เด็ก 25% และผู้ใหญ่ 10% ที่เกิดอาการนี้มาสาเหตุมาจากเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัส ส่วนสาเหตุอื่น ๆ ได้แก่แบคทีเรียจำพวก หนองใน หรือ เห็ดรา หรือสารระคายเคืองจำพวก สารในบุหรี่ เกสรดอกไม้ เป็นต้น
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 25
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 26
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 27
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 28
อาซอซียาซียงสปอร์ตีฟว์เดอมอนาโก
ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 3411
เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2017 เจ้าหน้าที่ตำรวจของท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ใช้กำลังขับไล่ เดวิด เต๋า ซึ่งเป็นผู้โดยสาร ให้ออกจากเครื่องของยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 3411 หลังจากที่เขาปฏิเสธการออกจากเครื่องตามความประสงค์ของผู้จัดการ เขาส่งเสียงร้องในขณะที่เจ้าหน้าที่ลากเขาออกจากที่นั่ง และใบหน้าของเขากระแทกกับพนักพิงที่นั่งระหว่างการขัดขืน เจ้าหน้าที่จับแขนของเต๋าแล้วลากตัวไปตามทางเดินในเครื่องบิน ก่อนที่จะเผชิญหน้ากัน ผู้จัดการได้ยื่นข้อเสนอชดเชยให้สำหรับผู้โดยสารที่อาสาสละที่นั่ง ให้กับพนักงานสายการบินสี่คน ที่ต้องไปยังจุดหมายปลายทางคือท่าอากาศยานนานาชาติลุยส์วิลล์ แต่ไม่มีใครตอบรับ ผู้โดยสารสี่คนจึงถูกเลือกโดยไม่สมัครใจ ผู้โดยสารสามคนแรกยอมปฏิบัติตาม และเต๋า คือผู้ที่ถูกเลือกเป็นคนที่สี่