pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในช่วงเช้าวันที่ 18 กรกฎาคม 2562 คนร้ายได้บุกเข้าไปในสตูดิโอของเกียวโตแอนิเมชันในแขวงฟูชิมิ นครเกียวโต ตะโกนขู่ฆ่าก่อนสาดของเหลวไวไฟซึ่งคาดว่าเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงและจุดไฟเผาอาคารซึ่งมีอะนิเมเตอร์ทำงานอยู่ภายในประมาณ 70 คน จากคำให้การของผู้ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง ผู้ที่อยู่ในอาคารบางส่วนได้วิ่งหนีออกมาขอความช่วยเหลือขณะที่ยังมีไฟลุกไหม้ตามตัว มีผู้เสียชีวิต 35 คน และได้รับบาดเจ็บอีก 34 คน คนร้ายซึ่งเป็นชายวัย 41 ปีและได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ในครั้งนี้เช่นกันนั้นได้รับสารภาพขณะถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลว่าเป็นผู้ลงมือก่อเหตุ และถูกตำรวจควบคุมตัวขณะรักษาตัวที่โรงพยาบาล นอกจากนี้ยังพบอาวุธมีคมจำนวนหนึ่งตกอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุแต่ยังไม่มีการยืนยันว่าเป็นของผู้ก่อเหตุหรือไม่ เหตุการณ์นี้ถือเป็นเหตุการณ์สังหารหมู่ที่ร้ายแรงที่สุดในประเทศญี่ปุ่นในรอบ 3 ปี
นายกรัฐมนตรีชินโซ อาเบะได้แถลงการณ์แสดงความเสียใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และประณามการก่อเหตุในครั้งนี้ว่า "เลวร้ายเกินคำบรรยาย" เหตุการณ์นี้เป็นที่พูดถึงในเครือข่ายสังคมออนไลน์เช่นทวิตเตอร์เป็นอย่างมาก โดยผู้ที่ติดตามผลงานของสตูดิโอได้แสดงความคิดเห็นและให้กำลังใจ บางส่วนโพสต์รูปภาพผลงานอนิเมะของเกียวโตแอนิเมชันประกอบ
ภาษากลุ่มออสโตรนีเชียน
ศาสตราจารย์กิตติคุณ
เกียวโตแอนนิเมชัน
แอนนิเมชัน
ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน
ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน  เป็นตระกูลภาษาที่มีผู้พูดกระจายไปทั่วหมู่เกาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และมหาสมุทรแปซิฟิก มีจำนวนน้อยบนผืนแผ่นดินของทวีปเอเชีย อยู่ในระดับมาตรฐานเดียวกับตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนและตระกูลภาษายูรัลคือสามารถสืบหาภาษาดั้งเดิมของตระกูลได้
คำว่าออสโตรนีเซียนมาจากภาษาละติน austro (ลมใต้) รวมกับคำภาษากรีก nesos (เกาะ) ตระกูลภาษานี้ได้ชื่อนี้ เพราะส่วนมากใช้พูดในบริเวณหมู่เกาะ มีเพียงไม่กี่ภาษา เช่น ภาษามลายู ภาษาจาม ที่ใช้พูดบนผืนแผ่นดิน สมาชิกของตระกูลนี้มีถึง 1,268 ภาษา หรือประมาณ 1 ใน 5 ของภาษาที่รู้จักกันทั่วโลก การแพร่กระจายจากแหล่งกำเนิดของภาษาถือว่ากว้างไกล เริ่มตั้งแต่เกาะมาดากัสการ์ ไปจนถึงเกาะทางตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิก ภาษาราปานูอี ภาษามาลากาซี และ ภาษาฮาวาย เป็นภาษาที่ใช้พูดตามรอบนอกของขอบเขตที่มีการใช้ภาษาตระกูลนี้
ภาษาตระกูลนี้มีสาขามากมาย ส่วนมากพบในไต้หวัน ภาษากลุ่มเกาะฟอร์โมซาในไต้หวันเป็นสาขาหลักของภาษาในตระกูลนี้ มีถึง 9 สาขา ภาษาที่ใช้พูดนอกเกาะฟอร์โมซาทั้งหมด อยู่ในภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย ซึ่งบางครั้งเรรียกว่าภาษานอกเกาะฟอร์โมซา
ประวัติศาสตร์เริ่มต้นของกลุ่มชนที่พูดภาษาออสโตรนีเซียนย้อนกลับไปเมื่อครั้งยังเป็นภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิม จุดเริ่มต้นของภาษานี้อยู่ในไต้หวัน เพราะบนเกาะนี้มีความแตกต่างของภาษาตระกูลนี้มาก โดยมีถึง 9 จากทั้งหมด 10 สาขา ทั้งนี้นักภาษาศาสตร์ถือว่า จุดกำเนิดของภาษาจะอยู่ในที่ ๆ มีความแตกต่างของภาษากลุ่มนั้น ๆ มาก
การศึกษาจุดเริ่มต้นของกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนโดยใช้หลักฐานทางพันธุศาสตร์พบว่าจุดกำเนิดนั้นน่าจะอยู่ในผืนแผ่นดินของทวีปเอเชีย หลักฐานทางโบราณคดีระบุว่า ผู้พูดภาษานี้อพยพไปจากจีนตอนใต้ ไปสู่ไต้หวันเมื่อราว 8,000 ปีมาแล้ว จากนั้นจึงอพยพออกทางเรือไปยังหมู่เกาะต่าง ๆ เมื่อราว 6,000 ปีมาแล้ว กระนั้นก็ตาม ยังมีช่องว่างในช่วงเวลาดังกล่าวอยู่เพราะนักภาษาศาสตร์พบว่าข้อมูลเกี่ยวกับภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิมยุติแค่ชายฝั่งตะวันตกของไต้หวัน แต่ไม่มีความเชื่อมโยงกับภาษาบนแผ่นดินใหญ่ยกเว้นภาษากลุ่มจาม แต่ก็มีหลักฐานว่าเป็นภาษาของผู้อพยพเข้าไปใหม่
ความสัมพันธ์กับระยะทาง.
ได้มีการศึกษาเพื่อเชื่อมโยงตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนเข้ากับภาษาตระกูลอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สมมติฐานที่ดูสอดคล้องที่สุดคือสมมติฐานออสโตร-ไท ซึ่งเชื่อมโยงตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนเข้ากับตระกูลภาษาขร้า-ไท Roger Blench (2004) เสนอว่าตระกูลภาษาขร้า-ไทอาจเป็นสาขาของภาษากลุ่มบอร์เนียว-ฟิลิปปินส์ แต่ยังไม่ได้รับการสนับสนุนจากนักภาษาศาสตร์มากนัก
นอกจากนี้ยังมีข้อเสนอว่าภาษาญี่ปุ่นอาจมีความเกี่ยวพันกับภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน โดยได้รับอิทธิพลจากภาษาตระกูลนี้ โดยผู้ที่เสนอทฤษฎีนี้กล่าวว่าภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนเคยครอบคลุมทางเหนือของเกาะฟอร์โมซา (ทางตะวันตกของญี่ปุ่น เช่นหมู่เกาะริวกิว และคิวชู) เช่นเดียวกับทางใต้ ไม่มีหลักฐานทางพันธุศาสตร์แสดงถึงความเกี่ยวพันระหว่างผู้พูดภาษาญี่ปุ่นกับผู้พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน เว้นแต่จะมีการติดต่อในยุคก่อนประวัติศาสตร์ระหว่างผู้พูดภาษาญี่ปุ่นโบราณกับผู้พูดภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิม ซึ่งน่าจะเป็นการติดต่อสัมพันธ์กันธรรมดาที่ไม่มีผลต่อการหลอมรวมทางวัฒนธรรม การวิเคราะห์ทางพันธุศาสตร์ของชาวริวกิว เทียบกับชาวญี่ปุ่นและชาวพื้นเมืองของไต้หวัน พบว่าใกล้เคียงกับชาวญี่ปุ่นมากกว่า ดังนั้น หากจะมีการเกี่ยวข้องกันจริง จะต้องเกิดในจีนแผ่นดินใหญ่ก่อนที่ผู้พูดภาษาออสโตรนีเซียนจะอพยพไปไต้หวัน และผู้พูดภาษาญี่ปุ่นจะอพยพไปญี่ปุ่น
การกำหนดลักษณะทั่วไปของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนทำได้ยากเพราะเป็นตระกูลที่กว้างมาก และมีความหลากหลาย โดยทั่วไปแบ่งได้เป็นสามกลุ่มย่อยคือ
ภาษาตระกูลนี้มีแนวโน้มจะใช้การซ้ำคำ เป็นภาษารูปคำติดต่อ พยางค์เป็นแบบพยัญชนะ-สระ
การนับเลข.
เปรียบเทียบการนับเลขของภาษาต่างๆในตระกูลนี้ได้ดังนี้
ภาษาหลัก.
ภาษาในตระกูลนี้ที่มีผู้พูดมากกว่า 4 ล้านคนได้แก่ ภาษาชวา ภาษามลายู ภาษาซุนดา ภาษาตากาล็อก ภาษาเซบัวโน ภาษามาลากาซี ภาษามาดูรา ภาษาอีโลกาโน ภาษาฮิลิกายนอน ภาษามินังกาเบา ภาษาบาตัก ภาษาบิโกล ภาษาบันจาร์ ภาษาบาหลี
ภาษาในกลุ่มนี้ที่เป็นภาษาราชการได้แก่ ภาษาอินโดนีเซีย (ประเทศอินโดนีเซีย) ภาษาตากาล็อก (หรือภาษาฟิลิปิโน ประเทศฟิลิปปินส์) ภาษามลายู (มาเลเซีย สิงคโปร์ บรูไน) ภาษามาลากาซี (มาดากัสการ์) ภาษาเตตุน (ติมอร์-เลสเต) ภาษาฟิจิ (ฟิจิ) ภาษาซามัว (ซามัว) ภาษาตาฮีตี (เฟรนช์โปลินีเซีย) ภาษาตองงา (ตองงา) ภาษากิลเบิร์ต (คิริบาส) ภาษามาวรี (นิวซีแลนด์) ภาษาชามอร์โร (กวมและหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา) ภาษามาร์แชลล์ (หมู่เกาะมาร์แชลล์) ภาษานาอูรู (นาอูรู) ภาษาฮาวาย (รัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา)
ชื่อพระราชทาน
ชื่อพระราชทาน หมายถึง ชื่อของสถานที่ สิ่งของ หรือบุคคล ที่พระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ชั้นสูงเป็นผู้ให้ คือ "พระราชทาน" เช่น ชื่อสนามบิน "สุวรรณภูมิ" เป็นชื่อพระราชทาน แต่ถ้าเป็นของบุคคลก็ควรจะเรียกลดหลั่นกันลงตามฐานะ เช่น "สิริกิติ์" เป็นพระนามพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว หรือ "ณ ป้อมเพชร" เป็นนามสกุลพระราชทาน "คุณทองแดง" เป็นชื่อที่พระราชทานให้สุนัขทรงเลี้ยง เป็นต้น
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  เป็นหน่วยงานระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2539 ภายใต้ “โครงการจัดตั้งคณะศิลปกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์” และสภามหาวิทยาลัยอนุมัติการจัดตั้ง “คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์” เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2543 เป็นคณะลำดับที่ 9 ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
เมื่อปี พ.ศ. 2539 มหาวิทยาลัยมหาสารคามได้จัดตั้ง “โครงการจัดตั้งคณะศิลปกรรมศาสตร์ และสถาปัตยกรรมศาสตร์” โดยสถานที่ตั้งในระยะแรกนั้น มหาวิทยาลัยได้รับความร่วมมือขอยืมอาคารเรียนเดิมของวิทยาลัยเทคโนโลยีคณาสวัสดิ์ ประกอบด้วยอาคาร 2 ชั้น 1 อาคาร, อาคารชั้นเดียวและหอประชุม เพื่อใช้เป็นห้อง ปฏิบัติการออกแบบ โดยเปิดสอน"หลักสูตรสถาปัตยกรรม" "หลักสูตรสถาปัตยกรรมเมืองและชุมชน" และ"หลักสูตรนฤมิตศิลป์" จนเมื่อปี จากนั้นในปี พ.ศ. 2542 คณะฯ ได้ย้ายสถานที่ทำการมายังอาคารเรียนรวมศิลปกรรม ในพื้นที่ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ม.ใหม่) ตำบลขามเรียง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
ต่อมา โครงการจัดตั้งคณะสถาปัตย์ฯ รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นคณะขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2543 โดยใช้ชื่อว่า “คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์” ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า “Faculty of Architecture, Urban Design and Creative arts.”
ในปี พ.ศ. 2549 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ ได้ขยายการศึกษาโดยเปิดหลักสูตร"สถาปัตยกรรมภายใน" และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ ได้ย้ายอาคารเรียนและสถานที่ทำการจากอาคารเรียนรวมศิลปกรรมศาสตร์ มายังอาคารคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ เมื่อ ธันวาคม 2550
ในช่วงปี พ.ศ. 2554-2555 คณะฯ ได้เปิดหลักสูตรปริญญาตรีใหม่อีก 2 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตร"ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต" สาขาภูมิสถาปัตยกรรม และหลักสูตร"วิทยาศาสตรบัณฑิต" สาขาวิชาการบริหารการก่อสร้าง
ปัจจุบันคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ฯ ได้เปิดหลักสูตรระดับปริญญาตรี 6 หลักสูตร และปริญญาโท 1 หลักสูตร ได้แก่ ระดับปริญญาตรี หลักสูตร"สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต" (สาขาสถาปัตยกรรม, สถาปัตยกรรมผังเมือง, และสาขาสถาปัตยกรรมภายใน), "ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต" (สาขาภูมิสถาปัตยกรรม), "ศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต" (สาขานฤมิตศิลป์) และ "วิทยาศาสตรบัณฑิต" (การบริหารการก่อสร้าง) และปริญญาโท หลักสูตร"สถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต" (สาขาการวางผังชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อม)
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มีการบริหารงานเช่นเดียวกับคณะวิชาทั่วไป คือ มีคณะกรรมการบริหารคณะ มีคณบดีเป็นผู้นำการบริหาร และรองคณบดีและผู้ช่วยคณบดีกำกับดูแล ตามโครงสร้างองค์กรในแผนปฏิบัติราชการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2560 ดังนี้
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ จัดการเรียนการสอนใน 2 ระดับการศึกษา คือ ระดับปริญญาตรี และปริญญาโท โดยการเรียนการสอนในระดับปริญญาบัณฑิต (ปริญญาตรี) ใช้ระบบทวิภาค คือ แบ่งปีการศึกษาหนึ่งออกเป็น 2 ภาคการศึกษา ได้แก่ ภาคการศึกษาต้นและภาคการศึกษาปลาย (หรืออาจมีภาคฤดูร้อนก็ได้)
หลักสูตรระดับปริญญาบัณฑิต เป็น 6 หลักสูตร ได้แก่ "สถาปัตยกรรมศาสตร์" (สถาปัตยกรรมผังเมือง และสถาปัตยกรรมภายใน) "ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตร์" (ภูมิสถาปัตยกรรม), "วิทยาศาสตร์" (การบริหารการก่อสร้าง), และ"ศิลปกรรมศาสตร์" (นฤมิตศิลป์) ทั้งหกหลักสูตรได้รับการรับรองจากสภามหาวิทยาลัยมหาสารคาม และมีชื่อปริญญาและอักษรย่อ ตามราชกิจจานุเบกษา ปี พ.ศ. 2551
ส่วนหลักสูตรระดับมหาบัณฑิต มี 1 หลักสูตร คือ หลักสูตร"สถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต" สาขาวิชาการวางผังชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อม ซึ่งใช้ระยะเวลาศึกษา 2 ปี โดยได้รับการรับรองจากสภามหาวิทยาลัย เมื่อ 28 มกราคม พ.ศ. 2554
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีเกณฑ์การรับบุคคลเข้าศึกษาในหลักสูตรระดับปริญญาตรี 3 วิธี ได้แก่
รายนามคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
กิจกรรมและโครงการที่สำคัญ.
“โครงการสานสัมพันธ์ 3 ศิลป์” เป็นโครงการที่จัดขึ้นจากความร่วมมือของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์และวัฒนธรรมศาสตร์ และวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ โดยมีกิจกรรมต่างๆ มากมาย อาทิเช่น พิธีบายศรี สู่ขวัญ กีฬาสานสัมพันธ์ และงานเลี้ยงต้อนรับให้กับนิสิตใหม่ บริเวณคอร์ดกลางคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ เพื่อให้คณาจารย์และนิสิตรุ่นพี่ได้แสดงความต้อนรับให้กับนิสิตใหม่ การจัดกิจกรรมในครั้งนี้ เพื่อเป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ สร้างความสมัครสมานสามัคคี และเป็นวัฒนธรรมที่ดีงาม ระหว่าง 3 คณะต่อไป
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้ก่อสร้างอาคารเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ขึ้น งบประมาณเงินแผ่นดินปี พ.ศ. 2545-2548 (งบผูกพัน) วงเงินงบประมาณที่ทำการก่อสร้างจำนวนทั้งหมด 91,800,000 บาท เลขที่สัญญาจ้างจ. 48/2547 สัญญาจ้างลงวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 วันสิ้นสุดสัญญาจ้าง 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ผู้ออกแบบ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ (ศูนย์บริการวิชาการเพื่อชุมชน) บริษัทที่ปรึกษาผู้ควบคุมงาน บริษัท เซ้าท์อี๊สท์เอเซียเทคโนโลยี่ จำกัด (ข้อมูลแบบ Digital) บริษัทผู้รับจ้าง บริษัท บิลเลียนเอ็นจิเนียริ่ง จำกัด การใช้ประโยชน์ ใช้เป็นอาคารเรียนและปฏิบัติการ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ลักษณะอาคาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สูง 5 ชั้น พื้นที่ใช้สอยทั้งหมด 20,976 ตารางเมตร มีชื่อไทยคือ อาคารเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์
- ห้องสำนักงานคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์
- ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์เพื่อการออกแบบ
- ห้องปฏิบัติการไม้ และเหล็ก
- พื้นที่จัดนิทรรศการถาวร
- พื้นที่จัดนิทรรศการชั่วคราว
- ห้องพักอาจารย์
- ห้องประชุมใหญ่
- ห้องสโมสรนิสิต
- ห้องเก็บเอกสาร
- ห้องทำงานฝ่ายบริหารของคณะ
- พื้นที่กิจกรรมคณะ
- ห้องเก็บวัสดุอุปกรณ์สโมสรนิสิต
- ห้องประชุมขนาดกลาง
ชั้น 2
- ห้องบรรยาย
- ห้องบรรยายAuditorium
- ห้องอ่านหนังสือ/ห้องสมุด
- ห้องบริการวิชาการ
- ห้องประชุม
- ห้องเก็บผลงาน
- ห้องสำนักงานออกแบบ
ชั้น 3
- ห้องสตูดิโอ
- ห้องบรรยายระดับบัณฑิตศึกษา
- ห้องปฏิบัติการผ้า
- ห้องปฏิบัติการถ่ายภาพ
- ห้องปฏิบัติการพิมพ์ผ้า
ชั้น 4
- ห้องตัดเย็บผ้า
- ห้องปฏิบัติการพลังงาน
- พื้นที่ปฏิบัติการแสงอาทิตย์
- ห้องเก็บแผนที่
ชั้น 5
คณะเทคโนโลยีสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ ฯ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
นวังคสัตถุศาสน์ (นวงฺคสตฺถุศาสนํ) (อ่านว่า นะวังคะสัดถุสาด บาลีอ่านว่า นะวังคะสัดถุสาสนัง แปลว่า "คำสอนของพระศาสดามีองค์ ๙") หมายถึง คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหมดซึ่งแบ่งเป็นส่วนย่อยตามลักษณะที่เหมือนกันได้ ๙ อย่าง คือ
ดังนั้น นวังคสัตถุศาสน์ จึงหมายถึง พระพุทธพจน์ หรือ พระธรรมวินัย ก็ได้
คาถา
คาถา แปลว่า "ถ้อยคำที่ร้อยกรอง" "ถ้อยคำที่ผูกไว้" "ถ้อยคำที่ขับร้อง ท่อง สวด" ในคำวัดหมายถึงคำประพันธ์ภาษาบาลีประเภทฉันทลักษณ์ที่แต่งครบ ๔ บาทหรือ ๔ วรรค ๑ คาถามี ๔ บาท แต่ละบาทมีจำนวนคำต่างกันไปตามชื่อฉันท์ เช่น อินทรวิเชียรฉันท์ แต่ละบาทมี ๑๑ คำ ๔ บาทก็มี ๔๔ คำ ๑ คาถาของอินทรวิเชียรฉันท์จึงมี ๔๔ คำ ในเวสสันดรชาดก มี ๑,๐๐๐ คาถา จึงเรียกว่าคาถาพัน ในภาษาไทยหมายถึงคำเสกเป่าที่ถือว่าศักดิ์สิทธิ์ "คาถาอาคม" ก็เรียก
ชาดก
ชาดก  คือ เรื่องราวหรือชีวประวัติในอดีตชาติของพระโคตมพุทธเจ้า คือ สมัยที่พระองค์เป็นพระโพธิสัตว์บำเพ็ญบารมีอยู่ พระองค์ทรงนำมาเล่าให้พระสงฆ์ฟังในโอกาสต่าง ๆ เพื่อแสดงหลักธรรมสุภาษิตที่พระองค์ทรงประสงค์ เรียกเรื่องในอดีตของพระองค์นี้ว่า ชาดก ชาดกเป็นเรื่องเล่าคล้ายนิทาน บางครั้งจึงเรียกว่า นิทานชาดก
ชาดกที่ทรงเล่านั้นมีหลายร้อยเรื่อง ว่าทรงเคยเกิดเป็นมนุษย์บ้าง เป็นสัตว์บ้าง แต่ที่รู้จักกันโดยทั่วไป คือ 10 ชาติสุดท้ายที่เรียกว่าทศชาติชาดก และชาติสุดท้ายที่สุดที่ทรงเสวยพระชาติเป็นพระเวสสันดร จึงเรียกเรื่องพระเวสสันดรนี้ว่า มหาเวสสันดรชาดก
ความหมายของชาดก.
คำว่า ชาตก หรือ ชาดก แปลว่า ผู้เกิด มีรากคำมาจากธาตุ (Root) ว่า ชนฺ ธาตุ แปลว่า “เกิด” แปลง ชนฺ ธาตุเป็นชา ลง -ต ปัจจัยในกิริยากิตก์ -ต ปัจจัยตัวนี้กำหนดให้แปลว่า “แล้ว” มีรูปคำเป็น “ชาต” แปลว่า เกิดแล้ว เสร็จแล้วให้ลง -ณฺวุ ปัจจัยในนามกิตก์ (ผู้...) ต่อท้ายอีกสำเร็จรูปเป็น “ชาดก” อ่านออกเสียงตามบาลีสันสกฤตว่า “ชา-ตะ-กะ” แปลว่าผู้เกิดแล้ว เมื่อนำคำนี้มาใช้ในภาษาไทย เราออกเสียงเป็น ชาดก โดยแปลง ต เป็น ด และให้ ก เป็นตัวสะกดในแม่กก
ในความหมาย คือเล่าถึงการที่พระโพธิสัตว์เวียนว่ายตายเกิด ถือเอากำเนิดในชาติต่าง ๆ ได้พบปะผจญกับเหตุการณ์ดีบ้างชั่วบ้าง แต่ก็ได้พยายามทำความดีติดต่อกันมากบ้างน้อยบ้างตลอดมา จนเป็นพระพุทธเจ้าในชาติสุดท้าย กล่าวอีกอย่างหนึ่ง จะถือว่า เรื่องชาดก เป็นวิวัฒนาการแห่งการบำเพ็ญคุณงามความดีของพระโพธิสัตว์อยู่ก็ได้ ในอรรถกถาแสดงด้วยว่า ผู้นั้นผู้นี้กลับชาติมาเกิดเป็นใครในสมัยพระพุทธเจ้า แต่ในบาลีพระไตรปิฎกกล่าวถึงเพียงบางเรื่อง เพราะฉะนั้น สาระสำคัญจึงอยู่ที่คุณงามความดีและอยู่ที่คติธรรมในนิทานนั้น ๆ
ประเภทชาดก.
ชาดกมี 2 ประเภท คือ
1.ชาดกนิบาต ชาดกในนิบาต หรือที่เรียกว่า นิบาตชาดก หมายถึงชาดกทั้ง 547 เรื่องที่มีอยู่ในคัมภีร์ขุททกนิกายของพระสุตตันตปิฎก ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี นิบาตชาดกแต่งเป็นคาถาคือฉันทลักษณ์ล้วนๆโดยจะมีการแต่งขยายความเป็นร้อยแก้วคือรูปแบบคาถาสุภาษิต เหตุที่เรียกว่า นิบาตชาดก ก็เพราะว่า ชาดกในพระไตรปิฎกนี้จะถูกจัดหมวดหมู่ตามจำนวนคาถา มีทั้งหมด ๒๒ หมวด หรือ ๒๒ นิบาต นิบาตสุดท้ายคือ นิบาตที่ ๒๒ ประกอบด้วยชาดก ๑๐ เรื่อง หรือที่เรียกว่า "ทศชาติชาดก"
พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๗ ซึ่งเป็น สุตตันตปิฎกเล่มที่ ๑๙ จัดไว้เป็น ขุททกนิกายชาดก ภาค ๑ พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๗ นี้นั้น เป็นภาคแรกของชาดก ได้กล่าวถึงคำสอนทางพระพุทธศาสนา อันมีลักษณะเป็นนิทานสุภาษิต แต่ในตัวพระไตรปิฎกไม่มีเล่าเรื่องไว้ มีแต่คำสุภาษิต รวมทั้งคำโต้ตอบในนิทาน ซึ่งถ้าอ่านแล้วจะยังไม่ทราบเนื้อเรื่องตัวละครความเป็นมาของคาถาสุภาษิตนั้น ถ้าต้องการทราบเนื้อเรื่องตัวละครความเป็นมาโดยละเอียด จะต้องศึกษาในชาตกัฏฐกถาหรืออรรถกถาชาดก คือหนังสือที่แต่งขึ้นอธิบายพระไตรปิฎกอีกต่อหนึ่ง ซึ่งมีความยาวมาก มีถึง ๑๐ เล่ม แต่แม้เช่นนั้นก็มีชาวต่างประเทศแปลและพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษไว้เรียบร้อยแล้ว รวม ๖ เล่มใหญ่ คือฉบับมหาวิทยาลัย เคม บริดจ์ พิมพ์ครั้ง แรกเมื่อ ค. ศ. ๑๘๙๕ คือ ๘๐ ปีเศษมาแล้ว
อนึ่งเป็นที่ทราบกันว่าชาดกทั้งหมดมี ๕๕๐ เรื่อง แต่เท่าที่ได้ลองนับดูแล้วปรากฏว่า
ในเล่มที่ ๒๗ มี ๕๒๕ เรื่อง ในเล่มที่ ๒๘ มี ๒๒ เรื่อง รวมทั้งสิ้นจึงเป็น ๕๔๗ เรื่อง ขาดไป ๓ เรื่อง แต่การขาดไปนั้น น่าจะเป็นด้วยในบางเรื่องมีนิทานซ้อนนิทาน และไม่ได้นับเรื่องซ้อนแยกออกไปก็เป็นได้ อย่างไรก็ตาม จำนวนที่นับได้ จัดว่าใกล้เคียงมาก
2. ชาดกนอกนิบาต หมายถึง ชาดกที่ไม่ปรากฏในคัมภีร์พระไตรปิฎก เป็นชาดกที่ภิกษุชาวเชียงใหม่ได้รวบรวมเรื่องราวมาจากนิทานพื้นบ้านไทยมาแต่งเป็นชาดก ขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. ๒๐๐๐-๒๒๐๐ ชาดกนี้เรียกอีกชื่อว่า "ปัญญาสชาดก"แปลว่า ชาดก ๕๐ เรื่อง และรวมกับเรื่องในปัจฉิมภาคอีก ๑๑ เรื่อง รวมเป็น ๖๑ เรื่อง
นิบาตชาดก.
เป็นเรื่องชาดกที่ปรากฏในพระไตรปิฎกภาษาบาลี ในส่วนพระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก มีทั้งหมด 547 เรื่อง ปรากฏในเล่มที่ 27 มี 525 เรื่อง ในเล่มที่ 28 มี 22 เรื่อง รวมทั้งสิ้นจึงเป็น 547 เรื่อง ซึ่งจำแนกในแต่ละหมวด แต่ละเรื่องได้ คือ
ชาดกนอกนิบาต.
ปัญญาสชาดก 50 เรื่อง.
ปัญญาสชาดก เป็นชาดกที่ไม่ปรากฏในพระไตรปิฎก ไม่ปรากฏชัดเจนถึงชื่อผู้แต่ง หรือปีที่แต่ง แต่ก็มีผู้สันนิษฐาน และทราบเพียงแต่ว่าผู้แต่งคือภิกษุชาวเชียงใหม่ ซึ่งสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่าน่าจะแต่งขึ้นระหว่าง พ.ศ. ๒๐๐๐ - ๒๒๐๐ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ลิขิต ลิขิตานนท์ คาดว่าน่าจะแต่งขึ้นประมาณ พ.ศ. ๒๐๓๘ - ๒๐๖๘ แต่ศาสตราจารย์ ดร. นิยะดา สาริกภูติ ให้ข้อมูลเสริมต่อชาดกชุดนี้ว่า น่าจะเก่ากว่านั้นเพราะมีหลักฐานเป็นศิลาจารึกหลักหนึ่งของพม่าซึ่งจารึกเมื่อ จ.ศ. ๖๒๗ (พ.ศ. ๑๘๐๘) ตั้งอยู่ที่วัด Kusa-samuti หมู่บ้าน Pwasaw ปัญญาสชาดก แต่งเลียนแบบชาตกัฏฐกถา เพื่อเป็นการสอนศาสนาโดยใช้ชาดกและแต่งเป็นชาดกนอกนิบาต ๕๐ เรื่อง ผนวกกับปัจฉิมภาคอีก ๑๑ เรื่อง ดังนี้
โอเพนซอร์สเบียร์
โอเพนซอร์สเบียร์  หรือ ฟรีเบียร์  เป็นโครงการพัฒนาสูตรการผลิตเบียร์ที่มีลิขสิทธิ์แบบครีเอทีฟคอมมอนส์ ซึ่งเปิดเผยสูตรต่อสาธารณะ สามารถนำไปผลิต จำหน่ายจ่ายแจก และพัฒนาสูตรเพิ่มเติมได้โดยเสรี
ฟรีเบียร์ มีจุดเริ่มต้นจากโครงการของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสารสนเทศ (IT University) โคเปนเฮเกน เดนมาร์ก ที่จะทดลองนำปรัชญาโอเพนซอร์ส ไปใช้กับผลิตภัณฑ์ที่ใช้กันอยู่ทั่วไป โดยพัฒนาสูตรเบียร์ร่วมกับกลุ่ม ซูเปอร์เฟล็กซ์ ภายใต้กำกับดูแลของนาย บริธ สแคนธ์ อดีตฝ่ายพัฒนาของบริษัทเบียร์คาร์ลสเบิร์ก
ฟรีเบียร์ผลิตขึ้นมาครั้งแรก ใช้ชื่อการค้าว่า Vores Øl (ภาษาเดนมาร์ก แปลว่า เบียร์ของเรา) เรียกว่า ฟรีเบียร์ เวอร์ชัน 1.0 ปัจจุบันพัฒนาถึงเวอร์ชัน 3.0 และมีผู้นำไปพัฒนาในประเทศอิตาลี เรียกว่าเวอร์ชัน 3.0.1
โตเอ อนิเมชัน
เกียวโตอนิเมชัน
เจ้าชายเซียโอซี เตาฟาอาเฮา มานูมาตาโอโก ตูกูอาโฮ ทัวปู
รัฐธรรมนูญนิยม
รัฐธรรมนูญนิยม (Constitutionalism) เป็นแนวคิดที่ต้องการวางหลักเกณฑ์ในการมองรัฐธรรมนูญให้มีความเป็นกฎหมายสูงสุด และคุ้มครองสิทธิของประชาชนโดยแท้จริง แนวคิดนี้ยังกล่าวว่าหากรัฐใดมีรัฐธรรมนูญ แต่ไม่กล่าวถึงโครงสร้างแห่งหลักประกันสิทธิของประชาชนในรัฐ รัฐธรรมนูญนั้นก็เป็นรัฐธรรมนูญที่ไม่สมบูรณ์ หรือไม่เป็นรัฐธรรมนูญ แนวคิดรัฐธรรมนูญนั้นมีมากมายแตกต่างกันแตกหากเชื่อในเรื่องของการมีกฎหมายสูงสุดอันเป็นหลักประกันสิทธิของประชาชนเหมือนกันก็ย่อมเรียกว่า รัฐธรรมนูญนิยม
วัตถุประสงค์ของกระแสแนวคิดรัฐธรรมนูญนิยมนี้เน้นการสร้างความเชื่อมโยงระหว่างรัฐในฐานะผู้ปกครองซึ่งมีอำนาจสูงสุดกับประชาชนผู้อยู่ใต้ปกครอง โดยรัฐจะต้องให้การรับรองและคุ้มครองซึ่งสิทธิเสรีภาพของผู้ใต้ปกครองและประชาชนจะต้องมีส่วนร่วมในการปกครองหรือในการใช้อำนาจสูงสุดในการปกครองประเทศ ทั้งนี้จะต้องมีการสร้างระบบควบคุมตรวจสอบการใช้อำนาจและมีการปรับปรุงโครงสร้างทางการเมืองให้มีเสถียรภาพเพื่อจะได้บรรลุวัตถุประสงค์ของแนวคิดรัฐธรรมนูญนิยมที่มีแนวคิดในการสร้างมาตรการขึ้นมาเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องของรัฐธรรมนูญฉบับเก่านั่นเอง
รัฐธรรมนูญนิยม มีหลายความหมาย โดยส่วนใหญ่แล้วมักหมายถึงกลุ่มของแนวความคิด ทัศนคติ และรูปแบบพฤติกรรมที่สาธยายเกี่ยวกับหลักการที่การใช้อำนาจของรัฐมาจากกฎหมายสูงสุดและถูกจำกัดอำนาจด้วยกฎหมายสูงสุด
ความหมายของรัฐธรรมนูญที่ได้รับการยอมรับของโลก เป็นความหมายที่ เดวิด เฟลล์แมน เมธีด้านรัฐศาสตร์และรัฐธรรมนูญแห่งมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน ได้อธิบายไว้ว่า
ด้าน ศ.ดร. นันทวัฒน์ บรมานันท์ ประจำคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้อธิบายความหมายของคำว่ารัฐธรรมนูญนิยมไว้ว่า
ไม้วีเนียร์
เพศสัมพันธ์
PHP-Nuke เป็นระบบจัดการข่าวสารอัตโนมัติหรือที่เรียกว่า ระบบการจัดการเนื้อหา (CMS) โดย PHP-Nuke สร้างมาจากข้อมูลพื้นฐานระหว่างภาษาพีเอชพี ร่วมกับระบบฐานข้อมูล MySQL โดยผลิตภัณฑ์ซอฟต์แวร์ชุดนี้อยู่ภายใต้ของลิขสิทธิ์ GNU General Public License คือสามารถนำไปแก้ไขดัดแปลงได้ โดยที่จะยังคงชื่อ และส่วนต่างๆของ
ข้อมูลอยู่โดยครบและไม่มีการซื้อขายใดๆทั้งสิ้น ต่อมา PHP-Nukeได้พัฒนามาจนถึงเวอร์ชัน 7.5 และได้มีการเก็บค่าใช้จ่ายเป็นเงินจำนวน USD $10 เนื่องจากว่าบางซอร์สโค้ด บางส่วนนั้น ได้มีการพัฒนาซึ่งยากต่อทีมพัฒนาจึงได้มีการเก็บค่าใช้จ่าย และได้มีการพัฒนาต่อเนื่อง จนถึงปัจจุบันโดยไม่มีการเก็บค่าใช้จ่าย
วิวัฒนาการของซอฟต์แวร์.
ในเวอร์ชันแรกๆได้มีการพัฒนา โดยจะมีโมดูลในส่วนของเว็บเมลล์ ต่อมาได้พบรูโหว่เนื่องจากว่าเป็นหนทางที่ดีสำหรับแฮ็คเกอร์ จึงได้เปลี่ยนโดยการลบโมดุลนี้ออกไป และได้มีการนำ PHP-Nuke ไปใช้ซอฟต์แวร์ฟรีอย่าง phpBB โดยได้นำมาเป็นกระดานข่าวสำหรับ PHP-Nuke และยังมีอีกหลายซอฟต์แวร์ CMS ที่ได้ใช้ PHP-Nuke เวอร์ชันก่อนๆ มาดัดแปลง เช่น
Thainuke การพัฒนาต่อในภาษาไทย.
เวอร์ัชั่นปัจจุบันคือ 7.9 ซึ่งพัฒนาโดย คุณประวัติ วุฒิวงศ์ เว็บมาสเตอร์และผู้นำ PHP-Nuke มาใช้และเผยแพร่ในประเทศไทย ได้มีการเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน รวมไปถึงระบบรักษาความปลอดภัยเข้าไป โดยใช้โครงจาก PHP-Nuke หลายๆตัวรวมกัน โดยใช้ชื่อว่า Thainuke โดยจะจำหน่ายกับชุดซีดีรอม หรือ ได้มาจากการเปิดอบรม ซึ่งเวอร์ชันใหม่ล่าสุดคือเวอร์ชัน 2.0 ซึ่งมาจากการเปิดอบรมครั้งที่ 4
ชุดผลิตภัณฑ์ซอฟต์แวร์ PHP-Nuke ในเวอร์ชันภาษาไทยสมบูรณ์แบบ หรือต้องการแหล่งข้อมูลสามารถที่จะต่อยอด หรือ สอบถามได้ที่กระดานข่าวของ เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ PHP-Nuke ประเทศไทย หรือเว็บไซต์เพื่อนบ้าน
เดิมเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Thainuke คือ [http://www.thainuke.net ] แต่ปัจจุบันเปลี่ยนเป็น [http://www.thainuke.org] เนื่องจากถูกขโมย Domain name ไปขายให้กับชาวต่างชาติเมื่อประมาณกลางปี 2549
ศาลภาษีอากร (ประเทศไทย)
ศาลภาษีอากร เป็นศาลที่ตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีภาษีอากร ซึ่งมีลักษณะพิเศษแตกต่างจากคดีแพ่งทั่วไป เพราะเป็นข้อพิพาทระหว่างเอกชนกับรัฐอันเนื่องมาจากการเก็บภาษีอากร การอุทธรณ์ในคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลภาษีอากรให้อุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
ปัจจุบันมีศาลภาษีอากร จำนวน 1 แห่ง คือ ศาลภาษีอากรกลาง เปิดทำการในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2529
อำนาจพิจารณาคดี.
ศาลภาษีอากร มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งในเรื่องต่อไปนี้
โนเวียล
ภาษาโนเวียล
ภาษาโนเวียล (novial) เป็น ภาษาประดิษฐ์ ที่คิดค้นโดย ศาสตราจารย์ ออตโต เจสเปอร์เซน ชาวเดนมาร์กซึ่งเคยร่วมงานในการคิดค้นภาษาอิดอมาก่อนหน้านี้ โดยคำศัพท์ส่วนใหญ่จะมีพื้นฐานจากภาษากลุ่มโรมานซ์ และ ภาษากลุ่มเจอร์แมนิก และไวยากรณ์ได้รับอิทธิพลจากภาษาอังกฤษ
มีการเปิดตัวภาษาโนเวียลในหนังสือ "An International Language" ของเจสเปอร์เซนใน ค.ศ. 1928 จากนั้นจึงมีการอัปเดตในพจนานุกรม "Novial Lexike" ของตนเองใน ค.ศ. 1930 และมีการปรับปรุงเพิ่มเติมในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 แต่ภาษานี้กลับหยุดพัฒนาหลังเจสเปอร์เซนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1943
ทวิอักษร "ch" และ "sh" ออกเสียงเป็น หรือ โดยขึ้นอยู่กับผู้พูด เช่น "chokolate" อาจออกเสียงเป็น หรือ
เทียบตัวอย่างภาษา.
นี่คือคำอธิษฐานขององค์พระผู้เป็นเจ้าในภาษาโนเวียลและภาษาอื่น ๆ:
Institut français du pétrole
อธิการบดี เป็นตำแหน่งผู้บังคับบัญชาสูงสุดและรับผิดชอบงานทั้งปวงของมหาวิทยาลัย
ประวัติและการได้มาซึ่งตำแหน่ง.
ในประเทศไทย อธิการบดีมาจากการแต่งตั้งของพระมหากษัตริย์ตามคำแนะนำของสภามหาวิทยาลัยนั้น ๆ มีวาระการดำรงตำแหน่งคราละสี่ปี และอาจได้รับแต่งตั้งอีกครั้งได้ แต่จะดำรงตำแหน่งเกินสองวาระติดต่อกันมิได้ ส่วนอำนาจหน้าที่ของอธิการบดีย่อมแตกต่างกันไปตามแต่ที่กฎหมายหรือตราสารจัดตั้งมหาวิทยาลัยบัญญัติหรือกำหนดไว้
อนึ่ง ในสมัยก่อน มหาวิทยาลัยบางแห่งเรียกอธิการบดีว่า "ผู้บัญชาการ" เช่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (มหาวิทยาลัยมหิดล ในปัจจุบัน) นอกจากนี้ ยังมีตำแหน่ง "ผู้ประศาสน์การ" ซึ่งเป็นชื่อสำหรับตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดของมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปัจจุบัน) มีความหมายเทียบเท่าตำแหน่งอธิการบดี โดยบุคคลที่ดำรงตำแหน่งผู้ประศาสน์การมีเพียงท่านเดียว คือ ศาสตราจารย์ ดร.ปรีดี พนมยงค์ และก่อนหน้านั้น มหาวิทยาลัยศิลปากร ใช้ตำแหน่ง "ผู้อำนวยการ" โดยตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากร จะดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยศิลปากรโดยตำแหน่ง ต่อมาจึงแยกหน่วยงานออกจากกันระหว่างกรมศิลปากรและมหาวิทยาลัยศิลปากร จึงเปลี่ยนชื่อตำแหน่งจาก "ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยศิลปากร" เป็น "อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร"
ผู้บัญชาการในสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาของทหาร/ตำรวจ.
ผู้บัญชาการ เป็นตำแหน่งผู้บังคับหน่วยของทหาร/ตำรวจ ซึ่งใช้เรียกตำแหน่งผู้บังคับหน่วยที่มีอัตราตั้งแต่ พลตรี พลเรือตรี พลอากาศตรี และพลตำรวจตรี เป็นต้นไป ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับชนิดของหน่วยงานนั้น ๆ ด้วย ปัจจุบันผู้บัญชาการสถาบันอุดมศึกษาในสังกัดกระทรวงกลาโหมและสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ประกอบด้วย
ซึ่งผู้ดำรงตำแหน่งดังกล่าว ถือเป็นผู้บัญชาการสถาบันอุดมศึกษาในสังกัดกระทรวงกลาโหมและสำนักงานตำรวจแห่งชาติดังกล่าว
สถาบันฟรองเซดูเปโตรล
สถาบันฟรองเซดูเปโตรล (Institut français du pétrole "แองสตีตู ฟรองเซ ดู เปโตรล" - สถาบันปิโตรเลียมแห่งฝรั่งเศส) เป็นสถาบันวิจัยอิสระในเมืองรูแอย-มัลเมซง (Rueil-Malmaison) ใกล้กรุงปารีส ใน ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2487 โดยมีไซต์อยู่ที่เมืองลียงและโป
ในปี พ.ศ. 2547 มีเจ้าหน้าที่ในสถาบันอยู่ 1,729 คน และมีงบประมาณ 253 ล้านยูโร
สถาบันรับผิดชอบดูแลศูนย์อบรมระดับหลังอุดมศึกษา École du pétrole et des moteurs และหลักสูตรการอบรมอุตสาหกรรมแบบเข้มข้น
แลนด์มาร์ก
มอชอฟต์เซ
มอชอฟต์เซ (Mošovce) เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ ประชากรประมาณ 1,300 คน ตั้งอยู่ในประเทศสโลวาเกีย
Mosovce
มอศอวเศะ
เวิลด์เทรดเซนเตอร์
สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย
สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย  เป็นประเทศในยุคสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยม ปกครองในยุครัฐคอมมิวนิสต์ ตั้งแต่ ค.ศ.1945 ถึง ค.ศ.1992 ในคาบสมุทรบอลข่านและล่มสลายหลังจากสงครามยูโกสลาเวีย ในปี ค.ศ. 1990 และเคยเป็นอดีตรัฐบริวารของสหภาพโซเวียต ตั้งแต่ ค.ศ.1948