pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สภาพสังคมโดยทั่วไปของแปซิฟิกใต้ในอาณัติ พบว่าประชากรชาวพื้นเมืองและประชากรชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ในพื้นที่ที่มีประชากรชาวญี่ปุ่นเป็นจำนวนมาก เช่น ปาเลาและไซปัน เป็นต้น บริเวณดังกล่าวนี้พบอิทธิพลของวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่เข้มแข็ง อัตราการเกิดอาชญากรรมในแปซิฟิกใต้ในอาณัติค่อนข้างต่ำ โดยอาชญากรรมส่วนใหญ่เกิดจากการลักขโมยและปล้นทรัพย์ จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุที่มีชีวิตในช่วงเวลาขณะนั้น ได้กล่าวถึงสภาพของเมืองปาเลาไว้ว่า “เมืองคอร์รอมีความเจริญรุ่งเรือง เป็น Little Tokyo ถนนหนทางสะอาดและมีการวางระบบผังเมืองที่ดี มีร้านค้าและย่านที่พักอาศัยเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ เมืองมีความสงบเรียบร้อย” ในแปซิฟิกใต้ในอาณัติมีการห้ามการค้าทาส ห้ามชาวพื้นเมืองดื่มเครื่องดื่มมึนเมา ยกเว้นเพื่อการรักษา พิธีกรรมและงานเฉลิมฉลอง รวมไปถึงการห้ามใช้สารเสพติด ในส่วนของโครงสร้างทางสังคมดั้งเดิมของชนพื้นเมืองได้มีความเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างมาก กลุ่มชนชั้นนำหลายกลุ่มสูญเสียอำนาจ บางกลุ่มเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของการบริหารปกครองอาณานิคม โดยชนพื้นเมืองกลายเป็นพลเมืองชั้น 3 ของอาณานิคมแปซิฟิกใต้ในอาณัติ
รัฐบาลแปซิฟิกใต้ในอาณัติลงทุนกับการศึกษาเป็นจำนวนเงินที่สูงมาก โดยเป็นรองเพียงแค่การลงทุนด้านสาธารณูปโภคเท่านั้น รัฐบาลแปซิฟิกใต้ในอาณัติ ได้รายงานต่อสันนิบาติชาติว่า “โรงเรียนในแปซิฟิกใต้ในอาณัติประกอบไปด้วยโรงเรียนที่สร้างโดยภาครัฐและภาคเอกชนของญี่ปุ่นและโรงเรียนของมิชชันนารีที่สร้างในสมัยเป็นอาณานิคมของเยอรมนี” โรงเรียนเหล่านี้จัดการศึกษาให้ประชาชนชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาอยู่อาศัยในแปซิฟิกใต้ในอาณัติและประชาชนชาวพื้นเมือง การศึกษาของญี่ปุ่นสร้างความเปลี่ยนแปลงต่อประชากรชาวพื้นเมืองเป็นอย่างมาก เนื่องจากในอดีตการจัดการศึกษาในแปซิฟิกใต้ในอาณัติขึ้นอยู่กับการสั่งสอนของผู้อาวุโสในแต่ละหมู่บ้าน แต่หลักสูตรที่ญี่ปุ่นใช้ ประกอบด้วยวิชาหลัก 3 วิชา คือ ภาษาญี่ปุ่น เลขคณิตและจริยธรรมแบบญี่ปุ่น รวมไปถึงสนับสนุนให้เคารพสมเด็จพระจักรพรรดิ การจัดการศึกษาในลักษณะนี้ส่งผลให้ประชากรในรุ่นหลังเริ่มใช้ภาษาญี่ปุ่นและภาษาพื้นเมืองเป็นภาษาพูด ซึ่งเปลี่ยนแปลงจากประชากรรุ่นก่อนหน้าที่มีการใช้ภาษาสเปนและภาษาเยอรมันด้วย การจัดการศึกษาของแปซิฟิกใต้ในอาณัติมีลักษะการแบ่งแยกเชื้อชาติ ซึ่งคล้ายคลึงกับอาณานิคมไต้หวันและเกาหลีของญี่ปุ่น ประชากรวัยเด็กชาวพื้นเมืองเข้าถึงการศึกษาขั้นพื้นฐานแบบญี่ปุ่นกว่าร้อยละ 57 และมีผู้จบการศึกษาในรูปแบบญี่ปุ่นกว่า 20,000 คน เมื่อพิจารณาเฉพาะตัวเลขของนักเรียนในระบบการศึกษาแบบญี่ปุ่นในอาณานิคมอื่น ๆ พบว่า ชาวพื้นเมืองในแปซิฟิกใต้ในอาณัติมีอัตราการเข้าเรียนมากกว่าชาวเกาหลีและชาวจีนในไต้หวันในปี ค.ศ. 1930 แสดงให้เห็นถึงการยอมรับและความรู้สึกที่เป็นญี่ปุ่นมากกว่าในอาณานิคมอื่น ส่วนในกรณีของผู้ใหญ่วัยทำงาน ญี่ปุ่นได้จัดตั้งสถาบันฝึกภาษา (Kokugo Renshusho) เพื่อสอนภาษาและจริยธรรมแบบญี่ปุ่น
เพื่อความคงทนในการซึมซับวัฒนธรรมญี่ปุ่นและการใช้กระบวนการทำให้ชาวพื้นเมืองเป็นญี่ปุ่นนั้น รัฐบาลแปซิฟิกใต้ในอาณัติได้สนับสนุนให้ประชากรชาวพื้นเมืองได้มีโอกาสเดินทางไปประเทศญี่ปุ่น โดยระยะแรกดำเนินการโดยกองทัพเรือและในระยะเวลาต่อมารัฐบาลอาณานิคมเป็นผู้สนับสนุน ผู้ที่เดินทางไปประเทศญี่ปุ่นมักเป็นชนชั้นนำของชาวพื้นเมือง ผู้ที่จบการศึกษาในแปซิฟิกใต้ในอาณัติ ในรายงานของกองทัพเรือส่วนหนึ่งได้กล่าวไว้ว่า “การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับชาวไมโครนีเซียเป็นอย่างมาก เกี่ยวกับอารยธรรมและความเจริญรุ่งเรืองของญี่ปุ่น ผู้ร่วมเดินทางมักกลับมาบอกเล่าประสบการณ์ให้สาธารณชนฟัง” ซึ่งการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมนั้นเกิดผลดีต่อญี่ปุ่นและการปกครองโดยแท้จริง เห็นได้ชัดจากการที่หัวหน้าหมู่บ้านในเขตบาเบลดาออบ (Babeldaob) ได้พยายามตัดถนนแบบญี่ปุ่น โดยมีต้นมะพร้าวและแสงไฟจากโคมไฟตามแนวจนกระทั่งถึงทะเล ซึ่งจุดนี้เองเป็นส่วนหนึ่งให้การต่อต้านญี่ปุ่นโดยคนพื้นเมืองมีไม่มากนัก
ในส่วนของศาสนาของแปซิฟิกใต้ในอาณัติ พบว่าก่อนการเข้ามาของญี่ปุ่นประชากรพื้นเมืองนับถือความเชื่อดั้งเดิมและศาสนาคริสต์ ซึ่งมิชชันนารีชาติต่าง ๆ เข้ามาเผยแพร่ อย่างไรก็ตามเมื่อญี่ปุ่นเข้ามาปกครองในแปซิฟิกใต้ในอาณัติ รัฐบาลอาณานิคมได้งดการสนับสนุนมิชชันารีในศาสนาคริสต์ และสนับสนุนการเข้ามาเผยแพร่ของพุทธศาสนา โดยเริ่มครั้งแรกที่ไซปัน ในปี ค.ศ. 1919 ในรายงานของรัฐบาลญี่ปุ่นต่อสันนิบาติได้รายงานว่ารัฐบาลญี่ปุ่นให้เสรีภาพทางศาสนาแก่ประชาชนในแปซิฟิกใต้ในอาณัติ อย่างไรก็ตามศาสนาที่รัฐบาลญี่ปุ่นให้การสนับสนุนมากที่สุดคือศาสนาชินโต แม้ว่ารัฐบาลญี่ปุ่นจะไม่รายงานการนับถือศาสนาชินโตต่อสันนิบาติชาติ แต่ในทางปฏิบัติพบว่ารัฐบาลอาณานิคมได้สร้างศาลเจ้าในศาสนาชินโต 17 แห่งทั่วแปซิฟิกใต้ในอาณัติ ศาลเจ้าชินโตมีหน้าที่สำคัญคือการสร้างพื้นที่ทางความเชื่อให้กับชาวญี่ปุ่นในแปซิฟิกใต้ในอาณัติและการกลืนชาวพื้นเมือง ด้วยคำสอนที่เน้นชาตินิยมรุนแรงและความเป็นรัฐทหาร ซึ่งเริ่มปรากฏให้เห็นชัดหลังจากที่ญี่ปุ่นออกจากสันนิบาติชาติ ศาสนาชินโตประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากในการเผยแพร่ความเชื่อและการกลืนชาวพื้นเมืองให้เป็นญี่ปุ่น ยกตัวอย่างเช่น การที่ประชาชนในยาลูอิต อะทอลล์ (Jaluit Atoll) ศูนย์กลางการบริหารของญี่ปุ่นในเขตหมู่เกาะมาร์แชลล์ ซึ่งห่างไกลจากศูนย์กลางมากที่สุด มีการเต้นรำเนื่องในวันชาติญี่ปุ่น หรือ ชาวแยป (Yap) แต่งตัวโดยโดยใส่ “ฟุนโดชิ” (Fundoshi) ถือตะกร้าไปซื้อของในตลาดและเคารพศาลเจ้าชินโต ในเมืองคอร์รอ ศูนย์กลางการบริหารแปซิฟิกใต้ในอาณัติ ได้มีการจัดตั้งศาลเจ้าคัมเป ไทชา นันโย (Kampei Taisha Nanyo Jinja) ซึ่งเป็นศาลเจ้าหลวงชั้นหนึ่งของญี่ปุ่น โดยเป็นศาลเจ้าของอามาเทระสึ โอคามิ (Amaterasu Okami) อันเป็นเทพีแห่งดวงอาทิตย์ เพื่อเป็นสถานที่สำหรับทำการสักการะของประชากรชาวญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังพบการนำความเชื่อชินโตเข้ามาบูรณาการกับระบบความเชื่อเทพท้องถิ่นอีกด้วย
ความพยายามในการทำให้ชาวพื้นเมืองกลายเป็นญี่ปุ่น ได้สร้างความไม่พอใจให้กับชาวพื้นเมืองบางส่วน โดยพบว่าการต่อต้านแนวความคิดทางด้านวัฒนธรรมของชาวพื้นเมืองเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นการปกครองแปซิฟิกใต้ในอาณัติ และประทุขึ้นอย่างรุนแรง 2 ปีหลังจากการจัดตั้งศาลเจ้าคัมเป ไทชา นันโย โดยเกิดจากความไม่พอใจของการเข้าแทนที่เทพพื้นเมืองของศาสนาชินโต ขบวนการนี้เป็นขบวนการด้านวัฒนธรรมและศาสนา โดยผู้นำของขบวนการมีทัศนคติมองว่า “ชาวพื้นเมืองมีผิวดำ ซึ่งแตกต่างจากชาวญี่ปุ่นมีผิวสีเหลือง ดังนั้นจึงไม่สามารถที่จะอยู่ร่วมกันได้” อย่างไรก็ตามการต่อต้านของขบวนการนี้ประสบความล้มเหลว เนื่องจากประชากรและหัวหน้าหมู่บ้านชาวพื้นเมืองส่วนใหญ่ให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มความสามารถในกระบวนการสืบสวน ซึ่งนำไปสู่การจำคุกของผู้นำขบวนการหลายคน
กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 เป็นการแข่งขันกีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว ที่จัดขึ้นในเมืองพย็องชัง, ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 8–25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 โดยได้จัดแข่งขันขึ้นที่ ศูนย์กีฬาเคอร์ลิงคังนึง ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งที่ 7 ที่กีฬาเคอร์ลิงได้บรรจุในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
การแข่งขันกีฬาเคอร์ลิงครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 3 รายการ คือ ประเภททีมชาย ประเภททีมหญิง และประเภททีมผสม โดยแต่ละรายการจะมีนักกีฬา 116 คน จาก 10 ประเทศ
การแข่งขันกีฬาเคอร์ลิงจะเริ่มแข่งขันก่อนพิธีเปิดหนึ่งวัน และสิ้นสุดก่อนถึงพิธีปิดหนึ่งวัน ซึ่งเป็นกีฬาชนิดเดียวที่จัดแข่งขันทุกวัน
การคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ประเภททีมชาย และทีมหญิง จะใช้คะแนนผลงานในการแข่งขันเคอร์ลิงชิงแชมป์โลก 2016 และ 2017 โดยจะประกาศนักกีฬาที่เข้ารอบทั้งหมด 7 ประเทศ ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ของปี พ.ศ. 2560 และอีก 2 ประเทศ จะมาจากการแข่งขันรอบคัดเลือก ส่วนประเทศเกาหลีใต้ได้เข้ารอบอัตโนมัติในฐานะเจ้าภาพ
การคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ประเภททีมผสม จะใช้คะแนนผลงานในการแข่งขันเคอร์ลิงชิงแชมป์โลก 2016 และ 2017 โดยจะประกาศนักกีฬาที่เข้ารอบทั้งหมด 7 ประเทศ ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ของปี พ.ศ. 2560 ส่วนประเทศเกาหลีใต้ได้เข้ารอบอัตโนมัติในฐานะเจ้าภาพ
มีนักกีฬาทั้งหมด 113 คนจาก 13 ประเทศเข้าร่วมแข่งขัน (รวมถึงคณะนักกีฬาจากนักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย)
ประเทศที่เข้าร่วมครั้งแรก
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2560
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2560
บันทึกการประชุมฮอสส์แบ็คซ์
ที่หยุดรถไฟหนองวัลย์เปรียง
สถานีรถไฟหนองวัลย์เปรียง
ที่หยุดรถไฟศรีสำราญ
สถานีรถไฟศรีสำราญ
การเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ การเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชันเป็นกระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมที่รูปแบบการสร้างโครงสร้างและส่วนประกอบของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ซึ่งปฏิบัติต่อการคำนวณว่าเป็นการประเมินผลฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์และหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงสถานะและข้อมูลที่เปลี่ยนแปลงได้
โดยเป็นกระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมเชิงประกาศซึ่งหมายความหรือการประกาศแทนข้อความสั่ง ในโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน ค่าผลลัพธ์ของฟังก์ชันขึ้นอยู่กับ[ อาร์กิวเมนต์]ที่นำเข้าสู่ฟังก์ชันเท่านั้น ดังนั้นการเรียกฟังก์ชัน f สองครั้งด้วยค่าอาร์กิวเมนต์ x เดียวกันจะให้ค่าผลลัพธ์ f(x) เท่ากันทุกครั้ง การกำจัดผลข้างเคียง ได้แก่ การเปลี่ยนแปลงสถานะที่ไม่ขึ้นกับสิ่งที่นำเข้าฟังก์ชัน สามารถทำให้ง่ายขึ้นที่จะทำความเข้าใจและพยากรณ์พฤฒิกรรมของโปรแกรมซึ่งเป็นหนึ่งในแรงจูงใจของการพัฒนาของการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน
การเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชันมีรากฐานมาจากแคลคูลัสแลมบ์ดาซึ่งเป็นระบบรูปนัยที่พัฒนาในคริสต์ทศวรรษ 1930 เพื่อค้นEntscheidungsproblem นิยามของฟังก์ชัน การประยุกต์ฟังก์ชัน และการเรียกซ้ำ ภาษาการใส่รายละเอียดเพิ่มจากแคลคูลัสแลมบ์ดา กระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมเชิงประกาศที่เป็นที่รู้จักอื่น ๆ "การเขียนโปรแกรมเชิงตรรกะ" มีพื้นฐานอยู่บนความสัมพันธ์เชิงตรรกะ
ในกลับโปรแกรมเชิงคำสั่งเปลี่ยนสถานะด้วยคำสั่งในภาษาต้นทาง ตัวอย่างที่ง่ายที่สุดคือการกำหนดค่า การเขียนโปรแกรมเชิงคำสั่งไม่มีฟังก์ชันในความหมายแบบคณิตศาสตร์แต่มีในความหมายแบบซับรูทีน ซึ่งมีผลข้างเคียงที่อาจะเปลี่ยนค่าของสถานะของโปรแกรมได้ ฟังก์ชันที่ไม่คืนค่าจึงสมเหตุสมผลเพราะขาดความโปร่งใสในการอ้างอิง ได้แก่นิพจน์เดียวกันทางภาษาสามารถให้ผลลัพธ์ที่มีค่าต่างกันได้ในเวลาที่ต่างกันขึ้นกับสถานะของโปรแกรมที่กำลังกระทำการ
ภาษาโปรแกรมเชิงฟังก์ชันโดยเฉพาะภาษาโปรแกรมเชิงฟังก์ชันบริสุทธิ เช่น ภาษาโฮปถูกในความสำคัญในวงการวิชาการมากกว่าในการพัฒนาซอฟต์แวร์เชิงพาณิชย์ อย่างไรก็ตามภาษาโปรแกรมที่มีชื่อเสียงซึ่งสนับสนุนการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน เช่น ภาษาคอมมอนลิสป์ ภาษา Scheme ภาษา Clojure ภาษา Wolfram (หรือ ภาษา Mathematica) ภาษา Racket ภาษาเออร์แลง ภาษา OCaml ภาษา Haskell และภาษาเอฟชาร์ป ใช้ในโปรแกรมประยุกต์เชิงอุตสาหกรรมและเชิงพาณิชย์โดยองค์กรอย่างกว้างขวาง การเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชันยังได้รับการรองรับในภาษาเขียนโปรแกรมเฉพาะทางบางภาษา เช่น ภาษาอาร์ (สถิติ) ภาษาเจ ภาษาเค และภาษาคิวจาก Kx Systems (การวิเคราะห์ทางการคลัง) XQuery/XSLT (เอกซ์เอ็มแอล) และภาษาโอปอล ภาษาเชิงประกาศเฉพาะทางที่ใช้งานอย่างกว้างขวางเช่น ภาษาสอบถามเชิงโครงสร้าง และ Lex/Yacc ใช้บางส่วนประกอบของการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชันโดยเฉพาะใน eschewing วัตถุที่เปลี่ยนแปลงได้.
การเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชันสามารถทำได้ในภาษาที่ไม่ได้ออกมาเฉพาะสำหรับการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน ตัวอย่างเช่น ภาษาเพิร์ลซึ่งเป็นภาษาโปรแกรมเชิงคำสั่งมีบทหนึ่งของหนังสือที่อธิบายว่าประยุกต์แนวคิดการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชันอย่างไร นี้ยังเป็นจริงสำหรับภาษาพีเอชพี C++11, ภาษาจาวา 8 และภาษาซีชาร์ป 3.0 ภาษาจูเลียก็เสนอความสามารถการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชันเช่นกัน กรณีที่น่าสนใจคือภาษาสกาลา – มักเขียนในเชิงฟังก์ชัน แต่ก็มีการแสดงตนของผลข้างเคียงและสถานะที่เปลี่ยนแปลงได้ ซึ่งทำให้จัดอยู่ในบริเวณสีเทาระหว่างภาษาเชิงคำสั่งและเชิงฟังก์ชัน
ที่หยุดรถไฟดอนสงวน
สถานีรถไฟดอนสงวน
หวงเฟยหง พยัคฆ์ผงาดวีรบุรุษกังฟู
หวงเฟยหง พยัคฆ์ผงาดวีรบุรุษกังฟู  ภาพยนตร์กังฟูสัญชาติฮ่องกง-จีน ในปลายปี ค.ศ. 2014 เป็นเรื่องราวของวีรบุษกังฟูในตำนาน หวงเฟยหง ในวัยหนุ่ม
ในศตวรรษที่ 19 ยุคราชวงศ์ชิง ประเทศจีนอ่อนแอทุกด้านจากการถูกชาติตะวันตกรุกราน ที่ปากแม่น้ำเมืองกวางเจา เป็นท่าเรือการค้านานาชาติ ที่นี่เต็มไปด้วยสิ่งของผิดกฎหมายทั้งฝิ่น, บ่อนการพนัน และซ่องโสเภณี ที่นี่ถูกคุมโดยแก๊งค์มาเฟีย 2 แก๊งค์ คือ เป๋ยไห่ และเฮยหู่ เฮยหู่ มี หลงกง เป็นประมุขแก๊งค์ หลงกงมีบุตรบุญธรรม 3 คน คือ เป่ยซา, เฮยยา และเหล่าเสอ เป็นผู้คุมท่าเรือ
ขณะเดียวกัน หวงเฟยหง ได้เข้ามาอยู่ในแก๊งค์เฮยหู่ และต้องการขึ้นเป็นใหญ่เพื่อล้มอิทธิพลของหลงกงให้ได้ หวงฟยหงได้สังหารหัวหน้าแก๊งค์เป๋ยไห่ และนำศีรษะมากำนัลแก่หลงกงได้ หลงกงจึงรับเขามาเป็นบุตรบุญธรรมคนที่ 4 ซึ่งหวงเฟยหงในอดีตได้ผูกพันกับหมู่เพื่อน ๆ ทั้ง ซื่อหัว, อาชุน และเสียวหั่ว ทั้งหมดเป็นเด็กกำพร้าเพราะอิทธิพลของหลงกง และก็ยังได้ติดต่อกันลับ ๆ เพื่อล้มอิทธิพลของหลงกงให้จงได้
โมโมแลนด์
โมโมแลนด์ (เกาหลี : 모모랜드 , อังกฤษ : MOMOLAND ชื่อย่อ MMLD ) เป็นเกิร์ลกรุ๊ปจากค่าย Dublekick Company โดยมาจากกลุ่มเด็กฝึกหัดที่ผ่านการคัดเลือกจาก่รายการเซอร์ไววัล ‘Finding Momoland’ ของ Mnet , หลังจากผ่านการแข่งขัน 9 สัปดาห์ ได้แก่ 7 คน คือ ฮเยบิน , ยอนอู , นายุน , เจน , อาอิน , จูอี และ แนนซี่ โดยผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด ได้เดบิวต์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2559 วันที่ 28 มีนาคม 2017 Dubledick Company ได้ประกาศเพิ่มสมาชิกใหม่ให้กับ MOMOLAND คือ เดซี่ อดีตเด็กฝึกค่าย JYP และ วันที่ 10 เมษายน ได้ประกาศ เพิ่มสมาชิกคนที่ 9 คือ คิมแทฮา (PRODUCE 101) อดีตเด็กฝึกค่าย Starship วันที่ 26 เมษายน โมโมแลนด์ ประกาศชื่อแฟนคลับอย่างเป็นทางการ "Merry Go Round " (메리고라운드) ซึ่งหมายถึง ม้าหมุน" ค่ายต้นสังกัด 9 สาว Momoland ประกาศเปลี่ยนชื่อค่าย จาก Duble Kick Company เปลี่ยนเป็น MLD Entertainment
กลุ่มเด็กฝึกหัดที่ผ่านการคัดเลือกจากรายการเซอร์ไววัล ‘Finding Momoland’ ของ Mnet , หลังจากผ่านการแข่งขันมานานถึง 9 สัปดาห์ ก็ได้ประกาศสมาชิกที่จะได้เดบิวต์ทั้งหมด 7 คน คือ ฮเยบิน , ยอนอู , นายุน , เจน , อาอิน , จูอี และแนนซี่
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาประเด็นของการวิจารณ์เพลงจากชาวเนตถึงกรณีการลอกเลียนแบบเพลงเป็นที่พูดถึงอย่างต่อเนื่อง ล่าสุดเป็นกรณีของเพลง Bboom Bboom เพลงโปรโมตจากอัลบั้มล่าสุดของ MOMOLAND โดยเพลง Bboom Bboom ของ MOMOLAND ถูกนำไปเทียบกับเพลง Mi Mi Mi ของเกิร์ลกรุ๊ปรัสเซีย Serebro ที่ปล่อยออกมาเมื่อปี 2013
ท่ามกลางกระแสวิจารณ์นี้ ใน SNS ของวง Serebro เองก็ได้โพสต์ข้อความพร้อมกับรูปจาก MV ของ MOMOLAND ว่า
“เดี๋ยวนี้ในโลกค่อยๆหันมาลอกเพลงจากรัสเซียแล้ว”
หลังจากที่ประเด็นนี้ได้เริ่มถูกพูดถึงมากขึ้นทำให้ทาง Shinsadong Tiger โปรดิวเซอร์ของเพลงนี้ ได้ออกมาชี้แจงว่า ความเข้าใจผิดเหล่านี้มักเกิดขึ้นได้ด้วยแนวเพลงแบบเดียวกัน และริฟท์กีตาร์ที่เป็นสำเนียงเฉพาะของเพลงในแนวนี้ จึงทำให้เพลงช่วงอินโทรออกมาฟังคล้ายกัน
Shinsadong Tiger ยังได้ชี้ความแตกต่างของ 2 เพลงนี้ให้เห็นในส่วนของการเรียบเรียงเพลง ทางคอร์ด และเมโลดี้ ที่มีความแตกต่างกันมาก ซึ่งความเข้าใจผิดอีกอย่างหนึ่งที่ได้พูดถึงคือไลน์เบสที่เป็นมาตรฐานของเพลงสไตล์ Retro House และ Electronic Swing
ซาแจกิ.
ยอดขายอัลบั้ม MOMOLAND พุ่งสูงกว่า 8,000 อัลบั้มใน 1 วัน!
Duble Kick Company ได้ถูกกล่าวหาว่าโกงยอดขายอัลบั้ม Momoland โดยการซื้ออัลบั้มเองเป็นจำนวนมาก
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ Duble Kick Company ได้กล่าวว่า “มันไม่ใช่การโกงยอดขายอย่างแน่นอน เพราะเราไม่มีเงินมากพอที่จะทำแบบนั้น และเราไม่ใช่บริษัทที่ดำเนินด้วยการลงทุนสูงขนาดนั้น”
ข้อกล่าวหาดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่ออัลบั้มล่าสุด “GREAT!” ขายได้ประมาณ 5,000 อัลบั้มตลอดเดือนมกราคม แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน มียอดขายมากกว่า 8,000 อัลบั้มในหนึ่งวัน
Duble Kick ตอบสนองเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า “เรากำลังตรวจสอบสาเหตุที่ตัวเลขดังกล่าวออกมาเช่นนี้  และได้พูดคุยกับผู้จัดจำหน่าย แต่ยังไม่พบเห็นการเคลื่อนไหวผิดปกติใด ๆ ”
Hanteo Chart.
เมื่อก่อนหน้านี้ Momoland ถูกกล่าวหาว่าทำซาแจกิหรือการโกงยอดอัลบั้ม Great ที่เพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงเวลาสั้นๆและทาง Duble Kick Entertainment ได้ปฏิเสธคำกล่าวหาแต่ข่าวลือก็ยังแพร่ออกไปไม่หยุดหย่อน
เพื่อยุติปัญหาดังกล่าว Hanteo Chart จึงตัดสินใจยื่นคำร้องขอต่อกระทรวงวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยวอย่าเป็นทางการ ตัวแทนของ Hanteo Chart บอกกับ CBS No Cut New ว่า "เราตัดสินใจที่จะดำเนินการ เพราะเราไม่สามารถหาคำอธิบายที่ชัดเจนเกี่ยวกับประเด็นยอดขายที่กำลังถกเถียงกัน และเชื่อว่าสิ่งนี้มันเป็นอันตรายต่อความน่าเชื่อถือของ Hanteo Chart"
Hanteo Chart มีกำหนดจะยื่นคำร้องในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2018
ที่หยุดรถไฟบ้านป่าไก่
คริสต์ทศวรรษ 610
คริสต์ทศวรรษ 590
เร็กซ์ ทิลเลอร์สัน
เร็กซ์ เวย์น ทิลเลอร์สัน  เกิดเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1952 เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกัน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ คนที่ 69 ที่กำลังจะพ้นจากตำแหน่ง ในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2018 หลังจากประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ประกาศไล่ออกเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2018 ที่ผ่านมา
ทิลเลอร์สัน เคยเป็นประธานบริหารของเอ็กซอนโมบิล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006 จนถึงปี ค.ศ. 2016
เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2016 ดอนัลด์ ทรัมป์ ได้ประกาศเลือกทิลเลอร์สันเพื่อเสนอชื่อเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศคนใหม่
สตีเวน มนูชิน
สตีเวน เทอร์เนอร์ มนูชิน (, , ) เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1962 เป็นอดีตหุ้นส่วนของโกลด์แมน ซาคส์ และเป็นผู้จัดการอาวุโสและนักลงทุนกองทุนเฮดจ์ฟันด์ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังสหรัฐ คนที่ 77
เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ดอนัลด์ ทรัมป์ ดอนัลด์ ทรัมป์ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ได้ประกาศเลือกมนูชินเพื่อเสนอชื่อเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังคนใหม่
สงครามไฮสคูล
War of High School the Series สงครามไฮสคูล เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทละครชุด เค้าโครงเรื่อง บทประพันธ์ และบทโทรทัศน์ นำแสดงโดย ภวัต จิตต์สว่างดี, ณวัชร์ พุ่มโพธิงาม ออกอากาศทางช่องโทรทัศน์ผ่านระบบทีวีแอนะล็อก ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ และออกอากาศคู่ขนานผ่านระบบทีวีดิจิตอล ทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 21.00 - 21.45 น. เริ่มออกฉายครั้งแรก ในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่มีการออกเสียงประชามติร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ในปีนั้น จนถึงวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2559
ในช่วงแรกที่มีการประชาสัมพันธ์ละครชุดเรื่องนี้ ละครเรื่องดังกล่าวมีชื่อตั้งต้นว่า "สงครามคอนแวนต์" ซึ่งหลังจากมีการประชาสัมพันธ์ละครชุดเรื่องนี้ได้ไม่นาน สหสมาคมเซนต์ปอลเดอซาร์ตร ซึ่งเป็นองค์กรกลางของสถานศึกษากลุ่มคอนแวนต์ในประเทศไทยได้ยื่นเรื่องต่อรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีให้ตรวจสอบในเรื่องดังกล่าว เนื่องจากมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมในเรื่องของการแต่งกายรวมถึงพฤติกรรมตลอดจนการใช้ความรุนแรง จนเรื่องได้บานปลายเข้าสู่การพิจารณาของคณะกรรมการกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ ในคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ และภายหลัง กสท. ตรวจพบว่ามีเนื้อหาไม่เหมาะสมในเรื่องของการแย่งชิงนักเรียนชาย ซึ่งขัดมาตรา 37 แห่งพระราชบัญญัติการประกอบกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ พ.ศ. 2551 กสท.จึงมีมติให้สั่งปรับทางช่องเป็นจำนวนเงิน 50,000 บาท และให้ปรับระดับความเหมาะสมของเรื่องเพื่อให้เกิดความเหมาะสม ทั้งนี้ทางช่องต้องระงับการออกอากาศไปสัปดาห์หนึ่งก่อนจะกลับมาออกอากาศอีกครั้งในชื่อปัจจุบัน
ประวัติศาสตร์การเดินอากาศ
มีประวัติความเป็นมาที่เป็นรูปธรรมมากกว่าสองร้อยปี ตั้งแต่มีการคิดค้นว่าว, ความพยายามร่อนโดยกระโดดจากหอสูง ไปจนถึงการสร้างอากาศยานที่มีความเร็วเหนือเสียงได้
อย่างไรก็ตามความคิดเรื่องพลศาสตร์การบินนั้นต้องย้อนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9 อับบาส อิบน์ ฟิรนาส วางรากฐานการบินซึ่งได้รับอิทธิพลแนวคิดจากอาร์คิมิดีส ของกฎแรงลอยตัว ไปจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 เลโอนาร์โด ดา วินชี ได้เคยฝันถึงสิ่งประดิษฐ์ที่สามารถบินได้ เขาได้พยายามออกแบบสิ่งประดิษฐ์ดังกล่าวหลายชิ้น แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ
ในปี ค.ศ. 1670 ฟรันเซสโก ลานา เด เตรซี (Francesco Lana de Terzi) ได้ตีพิมพ์ชิ้นงานเสนอความคิดเรื่องความเป็นไปได้ของอากาศยานที่เบากว่าอากาศ (Lighter than air) การใช้วัตถุกลวงที่มีผิวเป็นฟอยล์ทองแดงบาง ๆ ในขณะที่ด้านในเป็นสุญญากาศอาจจะทำให้วัตถุนั้นเบากว่าอากาศจนสามารถยกเรือเหาะได้ อย่างไรก็ตามทฤษฎีดังกล่าวก็ตกไปเนื่องจากความจริงที่ว่าความดันอากาศที่แตกต่างอย่างมหาศาลนั้นจะทำให้เรือเหาะยุบตัว ทฤษฎีดังกล่าวในปัจจุบันถูกรู้จักในชื่อ "เรือเหาะสุญญากาศ" (Vacuum airship)
การค้นพบแก๊สไฮโดรเจนในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ได้นำไปสู่การคิดค้นบอลลูนไฮโดรเจนขึ้นมา ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่พี่น้องมงกอลฟีเย (Montgolfier) ได้สร้างบอลลูนอากาศร้อนขึ้นมาและเริ่มทำการบิน ในขณะเดียวกันก็เป็นยุคที่วิศวกรและนักฟิสิกส์ได้สร้างทฤษฎีใหม่ๆขึ้นมา วิชาพลศาสตร์ของไหล และกฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน ทำให้เซอร์จอร์จ เคย์ลีย์ (Sir George Cayley) วิศวกรชาวอังกฤษ สามารถพัฒนาไปสู่วิชาอากาศพลศาสตร์สมัยใหม่ (Modern aerodynamics) และทำให้เขาได้รับขนานนามเป็น "บิดาแห่งเครื่องบิน"
บอลลูน.
จากเอกสารที่มีรายละเอียดสมบูรณ์ ได้ระบุว่า บอลลูนที่มีมนุษย์โดยสารเที่ยวแรก เป็นบอลลูนอากาศร้อนซึ่งประดิษฐ์ขึ้นโดยสองพี่น้องโฌแซ็ฟ-มีแชล มงกอลฟีเย ชาวฝรั่งเศส หลังจากที่ได้ทดลองหลายครั้งทั้งแบบไร้ผู้โดยสารและใช้สัตว์โดยสารในที่สุด บอลลูนแบบโยงเชือกที่มีมนุษย์โดยสารก็ถูกสาธิตขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1783 ณ พระราชวังแวร์ซาย ต่อหน้าพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และบอลลูนลอยเสรีที่มีมนุษย์โดยสารได้ขึ้นบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายนในปีเดียวกัน การสาธิตบอลลูนลอยเสรีครั้งนี้สำเร็จได้ด้วยดี
ไม่กี่วันให้หลัง ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1783 ศาสตราจารย์ฌัก ชาร์ล (Jacques Charles) และพี่น้องรอแบร์ต ได้สาธิตบอลลูนแบบใหม่ขับเคลื่อนโดยไฮโดรเจนขนาด 380 คิวบิกเมตรและลอยสูงราว 550 เมตร โดยล่ามเชือกไว้และลากไปยังจุดหมายเริ่มจากพระราชวังตุยเลอรีในปารีสไปยังมณฑลวาล-ดวซ ใช้เวลาล่องรวม 2 ชั่วโมง 5 นาทีกับระยะทาง 33 กิโลเมตร ซึ่งในครั้งนี้มีขุนนางชั้นสูงโดยสารอยู่ในบอลลูนด้วยสี่คนและพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ร่วมทอดพระเนตร หลังจากนี้บอลลูนก็ได้รับการพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็ว ในปี ค.ศ. 1794 ช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส กองทัพฝรั่งเศสได้ใช้บอลลูนไฮโดรเจนแบบผูกเชือกเพื่อสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของกองทัพออสเตรียในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1795 ฌ็อง-ปิแยร์ บล็องชาร์ (Jean-Pierre Blanchard) นักคิดค้นบอลลูนชาวฝรั่งเศส สามารถล่องบอลลูนไฮโดรเจนข้ามช่องแคบอังกฤษได้ บอลลูนของเขาลอยได้สูงถึง 1,800 เมตร
ในต้นศควรรษที่ 19 บอลลูนถือเป็นกีฬานิยมอย่างหนึ่งในอังกฤษ โดยบอลลูนเหล่านี้ใช้ก๊าซจากการเผาถ่านเป็นแรงขับ ซึ่งก๊าซเหล่านี้มีกำลังเพียงครึ่งเดียวของไฮโดรเจนเท่านั้น ดังนั้นบอลลูนเหล่านี้จึงมีขนาดค่อนข้างใหญ่
เดิมเรือเหอะถูกเรียกว่า "บอลลูนที่บังคับได้" (Dirigible balloon) เรือเหาะได้ถูกคิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1884 เมื่อกองทัพฝรั่งเศสได้สร้างเรือเหาะไฟฟ้าแบบบินได้เสรีขึ้น ชื่อว่า ลาฟร็องซ์ (La France) มีความยาว 52 เมตรและบรรจุแก๊สได้ถึง 1,900 คิวบิกเมตร มีมอเตอร์ใบพัดกำลัง 8½ แรงม้า ด้วยความเร็ว 8 กิโลเมตรต่อ 23 นาทีซึ่งเชื่องช้ามากทำให้เรือบินนี้ถูกใช้งานเพียงสั้น ๆ เรือเหาะเริ่มแพร่หลายเมื่อมีการคิดค้นเครื่องยนต์สันดาปภายในขึ้น
เรือเหาะแบบแรกที่ใช้ประจำในเส้นทางบินเป็นเรือเหาะแบบไร้โครง (non-rigid airship) ซึ่งเป็นเรือเหาะที่ไม่มีโครงประกอบหรือกระดูกงู เรือเหาะแบบไร้โครงแบบแรกที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือเรือเหาะของนายเอาแบร์ตู ซาตูส-ดูมง (Alberto Santos-Dumont) วิศวกรชาวบราซิล เขาบูรณาการบอลลูนกับเครื่องยนต์สันดาปภายในได้อย่างมีประสิทธิผล ในวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1901 เขาบังคับเรือเหาะ หมายเลข 6 จากอุทยานชานเมืองปารีสไปบินวนรอบหอไอเฟลและกลับมาลงจอดที่เดิมในเวลา 30 นาที
ในช่วงเวลาเดียวกัน เรือเหาะแบบไร้โครงก็เริ่มฉายแวว เมื่อเรือเหาะ LZ 1 ที่สร้างขึ้นโดยวิศวกรชาวเยอรมัน เคานต์แฟร์ดีนันด์ ฟอน เซพเพอลิง (Ferdinand von Zeppelin) ซึ่งมีความยาวถึง 128 เมตร ขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์ 14.2 แรงม้าสองตัว มีความเร็วเป็นเท่าตัวของลาฟร็องซ์ ได้ขึ้นบินเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1900 แต่จากสภาพอากาศและตัวรักษาสมดุลเสียหายทำให้เรือเหาะตกลงในทะเลสาบโบเดิน
ท่านเคานต์ต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าจะระดมทุนสร้างเรือเหาะลำใหม่ขึ้นมาได้ บริษัทของเซพเพลิงกลายเป็นผู้ผลิตเรือเหาะรายใหญ่ที่สุด เยอรมนีกลายเป็นชาติที่มีเทคโนโลยีเรือเหาะล้ำหน้าที่สุดเหนือชาติต้นตำหรับอย่างฝรั่งเศส เรือเหาะได้ถูกใช้งานทั้งในด้านพลเรือนและทหารไปอีกราว 3 ทศวรรษ มีการเปิดเส้นทางบินมากมาย โดยเส้นทางที่ได้รับความนิยมที่สุดคือเส้นทางระหว่างยุโรปกับสหรัฐอเมริกา โดยการเดินทางโดยเรือเหาะถือเป็นการเดินทางระดับหรูหรา บรรจุผู้โดยสารได้ 40 - 75 คนต่อเที่ยว จนกระทั่งเมื่อเกิดโศกนาฎกรรมเรือเหาะฮินเดินบวร์คของเยอรมันระเบิดขณะลงจอดในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1937 อุตสาหกรรมเรือเหาะก็ถึงคราวเสื่อมถอย
หลังพี่น้องไรต์ได้ออกแบบและสร้างเครื่องบินที่สามารถทะยานขึ้นเองได้สำเร็จในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็เริ่มเข้าสู่ยุคบุกเบิก (Pioneer Era) ซึ่งเริ่มมองเห็นลู่ทางที่จะใช้เครื่องบินและเรือเหาะในการขนส่งผู้คนและใช้งานทางทหาร
แม้ว่าแบบเครื่องบินของพี่น้องไรต์จะถูกตีพิมพ์ต่อสาธารณะเมื่อปี ค.ศ. 1906 แต่แบบของพี่น้องไรต์ก็ยังไม่ได้รับการยอมรับมากพอ พวกยุโรปต้องการเครื่องบินที่เชื่อถือและมีเสถียรภาพมากกว่านี้ วิศวกรจำนวนมากในยุโรปพยายามออกแบบและพัฒนาเครื่องบินของตนเองขึ้น ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยากเหมือนแต่ก่อนเนื่องจากเทคโนโลยีเครื่องยนต์ที่มีพละกำลังสูงขึ้น ในปี ค.ศ. 1909 หลุยส์ แบลริโอ (Louis Bleriot) ชาวฝรั่งเศส ได้ขับเครื่องบินที่เขาประดิษฐ์ข้ามช่องแคบอังกฤษ ทำให้อังกฤษเริ่มตระหนักได้ถึงความมั่นคงที่ไม่ปลอดภัยและเริ่มหันมาพัฒนาเครื่องบินของตนอย่างจริงจัง ในปี ค.ศ. 1914 ก่อนเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โรมาเนียเป็นชาติแรกที่สามารถสร้างเครื่องบินซึ่งทำด้วยเหล็ก ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง การบินพลเรือนได้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยส่วนใหญ่ดัดแปลงมาจากเครื่องบินทหารเดิมเพื่อใช้ขนส่งผู้โดยสารและสินค้า นอกจากนี้เทคโนโลยีต่างๆซึ่งเดิมถูกคิดค้นมาเพื่อการทหาร อาทิ เรดาร์ ก็ได้ถูกนำมาใช้ในการบินพลเรือน
จากระยะเวลาการเดินทางทางอากาศที่สั้นทำให้เรือเดินสมุทรถูกลดบทบาทในการขนส่งผู้คนลง ในยุคแรกของการเดินอากาศ การขนส่งสินค้าทางอากาศยังไม่แพร่หลายมากนักเนื่องจากต้นทุนที่สูง ประกอบกับสนามบินพาณิชย์และเส้นทางการบินยังมีไม่มากพอ การขนส่งสินค้าระหว่างประเทศส่วนใหญ่ยังคงใช้การขนส่งทางเรือเป็นหลัก สินค้าที่ขนส่งทางอากาศมักเป็นสินค้าที่มีมูลค่าสูงและสินค้าน้ำหนักเบาจำพวกไปรษณียภัณฑ์ขนาดไม่ใหญ่มาก ซึ่งเป็นสินค้าที่ต้องการความรวดเร็วในการส่ง ในปี ค.ศ. 1912 สหรัฐอเมริกาได้ทดลองการส่งไปรษณียภัณฑ์ทางอากาศเป็นครั้งแรกและประสบผลสำเร็จ
การพัฒนาเครื่องบินให้มีขนาดใหญ่ขึ้นและบรรทุกได้มากขึ้น เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้การบินพลเรือนสามารถขยายตัวได้อย่างรวดเร็ว ปัจจุบันมีผู้ผลิตอากาศยานรายใหญ่ของโลกอยู่ 5 ราย อันได้แก่
และจากข้อมูลของธนาคารโลกพบว่าในปี ค.ศ. 2015 มีผู้โดยสารทางอากาศกว่า 3,440 ล้านเที่ยวคนทั่วโลก ซึ่งเพิ่มขึ้นอย่างมากจากปี ค.ศ. 1970 ที่ขณะนั้นมีเพียง 310 ล้านเที่ยวคน และจากการสำรวจโดยสมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ พบว่าผู้โดยสารกว่า 49% ในปี ค.ศ. 2015 มีอายุระหว่าง 25 - 44 ปี
จากการแข่งขันด้านการเดินอากาศที่เข้มข้น ทำให้ 5 สายการบินชั้นนำร่วมกันจัดตั้งพันธมิตรสายการบินที่ชื่อว่า "สตาร์อัลไลแอนซ์" ขึ้นในปี ค.ศ. 1997 ซึ่งปัจจุบันเป็นพันธมิตรสายการบินที่ใหญ่ที่สุดของโลก และตามมาด้วยการจัดตั้งพันธมิตร "สกายทีม" ในปี ค.ศ. 2000 บรรดาสายการบินร่วมพันธมิตรจะสามารถทำเส้นทางบินแบบเที่ยวบินร่วม (code-share) ได้ ซึ่งผู้โดยสารจะซื้อและออกตั๋ว ณ ต้นทางครั้งเดียว การต่อเที่ยวบินไปยังสายการบินอื่น ๆ ที่ร่วมพันธมิตรนั้น ไม่จำเป็นต้องออกตั๋ว รับ/โหลดสัมภาระซ้ำ ช่วยให้การเดินทางเป็นไปโดยสะดวกยิ่งขึ้น
ปัจจุบัน การบินพลเรือนของแต่ละประเทศอยู่ภายใต้กฎและมาตรฐานของสถาบันหลักสองแห่งคือ สำนักงานบริหารการบินแห่งชาติ (FAA) และ องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) การบินพลเรือนของประเทศใดที่มีมาตรฐานต่ำอาจทำให้ประเทศนั้นเผชิญกับมาตรการกีดกันทางการบิน และผู้ที่คอยออกกฎและมาตรฐานของสายการบินทั่วโลกคือ สมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ (IATA)