pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โจว เหวินฟะ ยังได้รับยกย่องให้เป็น นักแสดงชั้นบรมครู หรือราชาแห่งนักแสดงของเกาะฮ่องกง เป็นต้นแบบการแสดงและแบบอย่างให้นักแสดงชื่อก้องโลกระดับตำนานอย่าง หลิว เต๋อหัว และโจว ซิงฉือ ซึ่งทั้งสองคนล้วนให้ความเคารพรักในตัวโจว เหวินฟะ ประดุจอาจารย์ผู้มีคุณ โดยเฉพาะบท "โคตรเซียนเกาจิ้ง(高進/賭神)" โจว ซิงฉือนำไปล้อเลียนจนเขาโด่งดังเป็นพลุแตกในเรื่อง คนตัดเซียน (All for the winner ,1990) มาแล้ว ในปี 1994 โจว เหวินฟะได้หวนกลับมารับบท "โคตรเซียนเกาจิ้ง" อีกครั้งหนึ่ง ในภาพยนตร์เรื่อง คนตัดคน ภาคพิเศษ ตอน เกาจิ้งตัดเอง (God of Gamblers Returns ,1994) ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายเช่นเคย ในเกาะฮ่องกงลบสถิติ คนตัดคน ภาค 1 (God of Gambler ,1989) ที่เขาเคยทำไว้อย่างขาดลอย ต่อมาในปี 2014 โจว เหวินฟะได้กลับมารับบทเซียนพนันอีกครั้ง ในภาพยนตร์เรื่อง โคตรเซียนมาเก๊า เขย่าเวกัส (From Vegas to Macau ,2014) ได้รับความนิยมอย่างมหาศาลในจีนแผ่นดินใหญ่ จนมีภาคต่อตามมาคือ โคตรเซียนมาเก๊า เขย่าเวกัส ภาค 2 (From Vegas to Macau 2 ,2015) ในภาคนี้ มีหลิว เต๋อหัว มารับเชิญในบท "โคตรเซียนน้อย อาเต๋า" ศิษย์เอกโคตรเซียนเกาจิ้งในตอนเครดิตท้ายเรื่อง(ent credit) เป็นกระแสฮือฮาอย่างมากส่งให้ยอดรายได้บนตาราง box office ในจีนแผ่นดินใหญ่สูงถล่มทลายในปีนั้น และทำให้หนังเรื่องนี้เชื่อมโยงสู่จักรวาล God of Gambler หรือ คนตัดคน และมีบทบาทในภาคถัดมาคือ โคตรเซียนมาเก๊า เขย่าเวกัส ภาค 3 (From Vegas to Macau 3 ,2016) ในภาคนี้ แม้จะประสบความสำเร็จทางรายได้อย่างมหาศ่าลกว่าทุกภาค แต่ถูกแฟนๆภาพยนตร์ถล่มอย่างยับเยินแสนสาหัส กลายเป็นหนังยอดแย่ที่สุด แห่งปี 2016 และปิดตำนานภาพยนตร์ซีรีส์ชุดโคตรเซียนมาเก๊า เขย่าเวกัส โดยปริยาย
โจว เหวินฟะ เป็นนักแสดงที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงสุดคนหนึ่งของวงการละครซีรีส์ วงการภาพยนตร์จีน วงการภาพยนตร์เอเชีย วงการภาพยนตร์โลก โดดเด่นที่สุดในยุคทศวรรษที่ 80s ยาวนานถึงปัจจุบัน เป็นนักแสดงที่โด่งดังและทรงอิทธิพลเพียงคนเดียวที่ไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับกระบวนการสร้างภาพยนตร์ ยึดอาชีพนักแสดงเพียงอย่างเดียว จนได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากสถาบันศิลปะการแสดงแห่งชาติฮ่องกง เชิดชูเกียรติว่าเป็น "นักแสดงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในอาชีพนักแสดง" เหนือกว่านักแสดงทุกคนในเกาะฮ่องกง ได้รับมอบสมญาว่า เทพเจ้าแห่งการแสดง (God of Actor) ปัจจุบัน โจว เหวินฟะแสดงหนังให้กับวงการภาพยนตร์จีนฮ่องกง วงการภาพยนตร์จีนแผ่นดินใหญ่ ได้รับความนิยมจากแฟนๆ อย่างมหาศาลเช่นเดิม ในช่วงปลายปี 2018 มีข่าวใหญ่ตามสื่อมวลชนว่า เตรียมบริจาคทรัพย์สินกว่า 23,000 ล้านบาท ให้แก่สาธารณกุศล เนื่องจากตัวเขาเองและภรรยาไม่มีทายาทสืบสกุล
งานอดิเรกที่โจว เหวินฟะโปรดปราน คือ การถ่ายภาพ
ภาพยนตร์ไทย.
โจว เหวินฟะ ยังเคยแสดงภาพยนตร์ไทยเมื่อปี พ.ศ. 2526 ในภาพยนตร์เรื่อง "กตัญญูประกาศิต" ร่วมแสดงกับนักแสดงชาวไทย เกรียงไกร อุณหะนันทน์ , ฉัตรชัย เปล่งพานิช , เพ็ญพักตร์ ศิริกุล และอโนเชาว์ ยอดบุตร กำกับการแสดงโดย แจ๊สสยาม
อำเภอสอยดาว
สอยดาว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดจันทบุรี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโป่งน้ำร้อน อยู่ห่างจากตัวเมืองจันทบุรี 73.23 กิโลเมตร
อำเภอสอยดาวตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอสอยดาวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 70 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสอยดาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว.
ตั้งอยู่ตำบลทรายขาว มีพื้นที่ 465,637.5 ไร่ ห่างจากตัวจังหวัดจันทบุรีประมาณ 70 กิโลเมตร จากจังหวัดจันทบุรีเดินทางตามทางหลวงหมายเลข 317 ที่มุ่งสู่จังหวัดสระแก้ว ป่าเขาสอยดาวมีสภาพภูมิประเทศเป็นภูเขาสลับซับซ้อน ประกอบด้วยภูเขาน้อยใหญ่จำนวนมากมาย เช่น ยอดเขาสอยดาวมี 2 ยอด ยอดเขาสอยดาวใต้สูงประมาณ 1,675 เมตร นอกจากนี้ยังมีเขาสิบห้าชั้น เขาตะพง เขางู และเขาทรายขาว ภูเขาเหล่านี้เป็นแหล่งกำเนิดของน้ำตกและห้วยน้ำลำธารหลายสาย นอกจากนี้ยังทำให้เกิดทิวทัศน์ที่สวยงามอีกด้วย
อยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว การเดินทางมาสู่น้ำตกสามารถเดินทางมาได้ 2 ทาง คือ
และจากหมู่บ้านปะตงเข้าไปสู่ที่ทำการเขตอุทยานอีก 5 กิโลเมตร ทิวทัศน์ในระหว่างการเดินทางไปเขาสอยดาวจะเป็นสวนผลไม้นานาชนิดเขียวทึบไปตลอดทาง
จ.หนองบัวลำภู
จ.สุรินทร์
จ.สกลนคร
จ.ร้อยเอ็ด
จ.ยโสธร
จ.มุกดาหาร
จ.มหาสารคาม
จ.บุรีรัมย์
จ.นครราชสีมา
จ.นครพนม
จ.ชัยภูมิ
บรูซ วิลลิส
วอลเตอร์ บรูซ วิลลิส (, เกิด 19 มีนาคม ค.ศ. 1955) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันที่เกษียณแล้ว เขาเริ่มมีชื่อเสียงจากการรับบทนำในรายการ "มูนไลต์นิง" (1985–1989) และปรากฏในภาพยนตร์กว่าร้อยเรื่อง และได้รับสถานะแอคชันฮีโร (action hero) หลังรับบทเป็นจอห์น แมคเคลนในแฟรนไชส์ "ดาย ฮาร์ด" (1988–2013) กับบทบาทอื่น ๆ
ผลงานอื่น ๆ ของวิลลิส ได้แก่ "อึดทะลุเพดานบ้า" (1991), "อมตะเจ้าค่ะ ขอค้ำฟ้าด้วยคน" (1992), "เขย่าชีพจรเกินเดือด" (1994), "12 มังกี้ส์ 12 ลิงมฤตยูล้างโลก" (1995), "รหัส 5 คนอึดทะลุโลก" (1997), "อาร์มาเก็ดดอน วันโลกาวินาศ" (1998), "ซิกซ์เซ้นส์...สัมผัสสยอง" (1999), "เฉียดชะตา...สยอง" (2000), "เมืองคนตายยาก" (2005), "คู่กิ๊กซ่าส์ สารพัดแสบ" (2012) และ "ทะลุเวลา อึดล่าอึด" (2012) ในช่วงหลังเขาเริ่มทำภาพยนตร์หนังแผ่นต้นทุนต่ำ ซึ่งได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ไม่ค่อยดี ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2022 ครอบครัววิลลิสประกาศว่าเขาเกษียณหลังพบว่าเป็นภาวะเสียการสื่อความ ซึ่งส่งผลกระทบต่อการรับรู้ภาษา
วอลเตอร์ บรูซ วิลลิสเกิดที่อีดาร์-โอเบอร์ชไตน์ ประเทศเยอรมนีตะวันตก ในวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1955 จากแม่ชาวเยอรมันชื่อ Marlene จากคัสเซิล กับเดวิด วิลลิส พ่อผู้เป็นทหารชาวอเมริกัน วิลลิสมีน้องสาวชื่อฟลอเรนซ์ และน้องชายสองคนชื่อ รอเบิร์ต (เสียชีวิต) กับ เดวิด หลังปลดออกจากการเป็นทหารใน ค.ศ. 1957 พ่อของเขาจึงพาครอบครัวไปที่คาร์นีย์พอยต์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ โดยแม่ของเขาทำงานในธนาคาร ส่วนพ่อทำงานเป็นช่างเชื่อม ช่างกล และคนงานในโรงงาน
วิลลิสผู้พูดติดอ่างเข้าเรียนที่ไฮสกูลเพนน์กรูฟ โดยเพื่อนในห้องตั้งชื่อเล่นว่า "Buck-Buck" เขาเข้าชมรมการแสดง แล้วพบว่าการแสดงบนเวทีทำให้อาการติดอ่างของเขาลดลง และภายหลังได้รับเลือกเป็นประธานสภานักเรียน
หลังจบการศึกษาจากไฮสกูลใน ค.ศ. 1973 วิลลิสจึงทำงานเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ซาเลม หลังทำงานเป็นนักสืบเอกชน (บทบาทที่ภายหลังแสดงในรายการ "มูนไลต์นิง" และภาพยนตร์แอกชัน-คอเมดี "อึดทะลุเพดานบ้า") เขาหันไปทำงานในด้านการแสดง เขาเข้าเรียนสาขาละครที่มหาวิทยาลัยมอนต์แคลร์ แต่ลาออกใน ค.ศ. 1977 และย้ายไปที่นครนิวยอร์ก ทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ใน Kamikazethe อาร์ตบาร์ (art bar) ที่แมนฮัตตันในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยอาศัยอยู่ในย่านเฮลส์คิตเชน
ทศวรรษ 2020: ความตกต่ำ ปัญหาสุขภาพ และการเกษียณ.
ในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2022 ครอบครัววิลลิสแจ้งว่าเขาเลิกอาชีพนักแสดง หลังพบอาการป่วยเป็นภาวะเสียการสื่อความ ทาง Golden Raspberry Awards จึงถอนรางวัลขงวิลลิส โดยระบุว่า เป็นเรื่องไม่เหมาะสมที่จะให้รางวัล Golden Raspberry แก่บุคคลที่การแสดงได้รับผลกระทบจากเงื่อนไขทางการแพทย์ ในขณะนั้นวิลลิสมีผลงานที่ถ่ายทำเสร็จสิ้นรอการเผยแพร่ในปี 2022 และ 2023 จำนวน 8 เรื่อง
นักแสดงที่เป็นแบบของวิลลิสคือแกรี คูเปอร์, Robert De Niro, สตีฟ แม็กควีน และจอห์น เวย์น เขาถนัดมือซ้าย ปัจจุบันอาศัยอยู่ในย่านเบรนต์วูด ลอสแอนเจลิสกับครอบครัวของเขา
ความสัมพันธ์และลูก.
ตอนเปิดตัวภาพยนตร์ "Stakeout" วิลลิสพบกับเดมี มัวร์ นักแสดงสาว ทั้งคู่แต่งงานในวันที่ 21 พฤษจิกายน ค.ศ. 1987 และมีลูกสาว 3 คน ซึ่งรวมรูเมอร์ที่เกิดในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1988 วิลลิสกับมัวร์ประกาศแยกทางกันในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1998. และจดทะเบียนหย่าในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2000 และการหย่ามีผลในวันถัดมา ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับมัวร์และแอชตัน คุชเชอร์ นักแสดงผู้เป็นสามีใหม่ของเธอ และเข้าร่วมงานแต่งงานของเธอด้วย
วิลลิสหมั้นกับBrooke Burns นักแสดงสาว ก่อนเลิกกันใน ค.ศ. 2004 หลังคบหาดูกันเป็นเวลา 10 เดือน เขาแต่งงานกับเอ็มมา เฮมิงที่หมู่เกาะเติกส์และเคคอสในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2009 แขกผู้เข้างานนี้รวมลูกสาวของเขาสามคน โดยมัวร์และคุชเชอร์ก็เข้าร่วมงานด้วย พิธีนี้ไม่ได้มีผลผูกพันทางกฎหมาย ดังนั้นทั้งคู่จึงแต่งงานกันอีกครั้งในพิธีที่เบเวอร์ลีฮิลส์ 6 วันต่อมา ทั้งคู่มีลูกสาวสองคน คนหนึ่งเกิดใน ค.ศ. 2012 และอีกคนเกิดใน ค.ศ. 2014.
หนังตะลุง
หนังตะลุง คือ ศิลปะการแสดงประจำท้องถิ่นอย่างหนึ่งของภาคใต้ เป็นการเล่าเรื่องราวที่ผูกร้อยเป็นนิยาย ดำเนินเรื่องด้วยบทร้อยกรองที่ขับร้องเป็นสำเนียงท้องถิ่น หรือที่เรียกกันว่าการ "ว่าบท" มีบทสนทนาแทรกเป็นระยะ และใช้การแสดงเงาบนจอผ้าเป็นสิ่งดึงดูดสายตาของผู้ชม ซึ่งการว่าบท การสนทนา และการแสดงเงานี้ นายหนังตะลุงเป็นคนแสดงเองทั้งหมดนั่นเอง
หนังตะลุงเป็นมหรสพที่นิยมแพร่หลายอย่างยิ่งมาเป็นเวลานาน โดยเฉพาะในยุคสมัยก่อนที่จะมีไฟฟ้าใช้กันทั่วถึงทุกหมู่บ้านอย่างในปัจจุบัน หนังตะลุงแสดงได้ทั้งในงานบุญและงานศพ ดังนั้นงานวัด งานศพ หรืองานเฉลิมฉลองที่สำคัญจึงมักมีหนังตะลุงมาแสดงให้ชมด้วยเสมอ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป หนังตะลุงกลับกลายเป็นความบันเทิงที่ต้องจัดหามาในราคาที่ "แพงและยุ่งยากกว่า" เมื่อเทียบกับภาพยนตร์ เพราะการจ้างหนังตะลุงมาแสดง เจ้าภาพต้องจัดทำโรงหนังเตรียมไว้ให้ และเพราะหนังตะลุงต้องใช้แรงงานคน (และฝีมือ) มากกว่าการฉายภาพยนตร์ ค่าจ้างต่อคืนจึงแพงกว่า ยุคที่การฉายภาพยนตร์เฟื่องฟู หนังตะลุงและการแสดงท้องถิ่นอื่น ๆ เช่น มโนราห์ รองแง็ง ฯลฯ ก็ซบเซาลง ยิ่งเมื่อเข้าสู่ยุคที่ทุกบ้านมีโทรทัศน์ดู ละครโทรทัศน์จึงเป็นความบันเทิงราคาถูกและสะดวกสบาย ที่มาแย่งความสนใจไปจากศิลปะพื้นบ้านเสียเกือบหมด
ปัจจุบัน โครงการศิลปินแห่งชาติ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ได้ส่งเสริมให้มีการอนุรักษ์และสืบทอดศิลปะการแสดงหนังตะลุงให้แก่อนุชนรุ่นหลัง เพื่อรักษามรดกทางวัฒนธรรมอันทรงคุณค่านี้ให้คงอยู่สืบไป
นักวิชาการหลายท่านเชื่อว่า มหรสพการแสดงเงาจำพวกหนังตะลุงนี้ เป็นวัฒนธรรมเก่าแก่ของมนุษยชาติ เคยปรากฏแพร่หลายมาทั้งในแถบประเทศยุโรป และเอเชีย โดยอ้างว่า มีหลักฐานปรากฏอยู่ว่า เมื่อครั้งพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชมีชัยชนะเหนืออียิปต์ ได้จัดให้มีการแสดงหนัง (หรือการละเล่นที่คล้ายกัน) เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะและประกาศเกียรติคุณของพระองค์ และเชื่อว่า มหรสพการแสดงเงานี้มีแพร่หลายในประเทศอียิปต์มาแต่ก่อนพุทธกาล ในประเทศอินเดีย พวกพราหมณ์แสดงหนังที่เรียกกันว่า ฉายานาฏกะ เรื่องมหากาพย์รามายณะ เพื่อบูชาเทพเจ้าและสดุดีวีรบุรุษ ส่วนในประเทศจีน มีการแสดงหนังสดุดีคุณธรรมความดีของสนมเอกแห่งจักรพรรดิ์ยวนตี่ (พ.ศ. 411 - 495) เมื่อพระนางวายชนม์
ในสมัยต่อมา การแสดงหนังได้แพร่หลายเข้าสู่ในเอเชียอาคเนย์ เขมร พม่า ชวา มาเลเซีย และประเทศไทย คาดกันว่า หนังใหญ่คงเกิดขึ้นก่อนหนังตะลุง และประเทศแถบนี้คงจะได้แบบมาจากอินเดีย เพราะยังมีอิทธิพลของพราหมณ์หลงเหลืออยู่มาก เรายังเคารพนับถือฤๅษี พระอิศวร พระนารายณ์ และพระพรหม ยิ่งเรื่องรามเกียรติ์ ยิ่งถือว่าเป็นเรื่องขลังและศักดิ์สิทธิ์ หนังใหญ่จึงแสดงเฉพาะเรื่องรามเกียรติ์ เริ่มแรกคงไม่มีจอ คนเชิดหนังใหญ่จึงแสดงท่าทางประกอบการเชิดไปด้วย
เชื่อกันว่าหนังใหญ่มีอยู่ก่อนสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เพราะมีหลักฐานอ้างอิงว่า มีนักปราชญ์ผู้หนึ่งเป็นชาวเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นผู้เชี่ยวชาญทางโหราศาสตร์และทางกวี สมเด็จพระเจ้าปราสาททองทรงเรียกตัวเข้ากรุงศรีอยุธยา ต่อมาได้เป็นพระอาจารย์ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระมหาราชครูหรือพระโหราธิบดี และมีรับสั่งให้พระมหาราชครูฟื้นฟูการเล่นหนัง (หนังใหญ่) อันเป็นของเก่าแก่ขึ้นใหม่ ดังปรากฏในสมุทรโฆษคำฉันท์ว่า
หนังใหญ่ แต่เดิมเรียกว่า "หนัง" นิยมเล่นกันแพร่หลายในแถบภาคกลาง ส่วนหนังตะลุง แต่เดิมคนในท้องถิ่นภาคใต้ก็เรียกสั้น ๆ ว่า "หนัง" เช่นกัน ดังคำกล่าวที่ได้ยินกันบ่อยว่า "ไปแลหนังโนรา" จึงสันนิษฐานว่า คำว่า "หนังตะลุง" คงจะเริ่มใช้เมื่อมีการนำหนังจากภาคใต้ไปแสดงให้เป็นที่รู้จักในภาคกลาง จึงได้เกิดคำ "หนังตะลุง" และ "หนังใหญ่" ขึ้นมาเพื่อไม่ให้ซ้ำซ้อนกัน หนังจากภาคใต้เข้าไปเล่นในกรุงเทพฯ ครั้งแรกสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระยาพัทลุง (เผือก) นำไปเล่นที่แถวนางเลิ้ง หนังที่เข้าไปครั้งนั้นเป็นนายหนังจากจังหวัดพัทลุง คนกรุงเทพฯจึงเรียก "หนังพัทลุง" ต่อมาเสียงเพี้ยนเป็น "หนังตะลุง"
เชื่อกันว่า หนังตะลุงเลียนแบบมาจากหนังใหญ่ โดยย่อรูปหนังให้เล็กลง ในยุคแรก ๆ คงแสดงเรื่องรามเกียรติ์เหมือนกัน แต่เปลี่ยนบทพากย์มาเป็นภาษาท้องถิ่น เปลี่ยนเครื่องดนตรีจาก พิณพาทย์ ตะโพน มาเป็น ทับ กลอง ฉิ่ง โหม่ง ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีที่มีอยู่เดิมในภาคใต้ หลักฐานที่บอกว่าหนังตะลุงคงเลียนแบบมาจากหนังใหญ่ คือ แม้หนังตะลุงจะไม่ได้ใช้ พิณพาทย์ ตะโพน แต่ในโองการร่ายมนต์พระอิศวร (บทบูชาพระอิศวร) ก็ยังมีบทที่ว่า
ต่อมา หนังภาคใต้หรือหนังตะลุง รับอิทธิพลของหนังชวาเข้ามาผสมผสาน จึงทำให้เกิดวิวัฒนาการใน "รูปหนัง" ขึ้นมา รูปหนังใหญ่จะเป็นแผ่นเดียวกันทั้งตัว เคลื่อนไหวอวัยวะไม่ได้ แต่รูปหนังชวาเคลื่อนไหวมือและปากได้ ส่วนใหญ่รูปหนังจะเคลื่อนไหวมือได้เพียงข้างเดียว ยกเว้นรูปกาก หรือตัวตลก และรูปนางบางตัว ที่สามารถขยับมือได้ทั้งสองข้าง รูปหนังชวามีใบหน้าที่ผิดไปจากคนจริง และหนังตะลุงก็รับแนวคิดนี้มาปรับใช้กับรูปตัวตลก เช่น แกะรูปหนูนุ้ยให้หน้าคล้ายวัว เท่งหน้าคล้ายนกกระฮัง เป็นต้น นี่ก็อาจจะเป็นอีกความเชื่อหนึ่งที่ทำให้ถูกเรียกว่าหนังตะลุง เนื่องจาก คำว่า ตลุง หรือ dalang ในภาษาชวาและมาเลย์ หมายถึงคนที่เชิดรูปหุ่นของวาหยัง กุลิท และนอกจากนั้นตัวละครที่เป็นตัวตลก เช่นยอดทอง พูน หนูนุ้ย ก็มีความคล้ายคลึงกับ วาหยัง กุลิท
หนังตะลุงเกิดขึ้นเมื่อใดนั้น ยังไม่มีหลักฐานยืนยันแน่ชัด นักวิชาการสันนิษฐานว่าคงเป็นช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เพราะกลอนหนังตะลุงนิยมแต่งเป็นกลอนแปด ซึ่งในสมัยอยุธยากลอนแปดไม่ได้เป็นที่นิยมแพร่หลาย ยิ่งในภาคใต้ วรรณกรรมพื้นบ้านรุ่นเก่าแก่ล้วนแต่งเป็นกาพย์ทั้งสิ้น กลอนแปดเพิ่งมาเป็นที่นิยมกันอย่างกว้างขวางก็เมื่อหลังสุนทรภู่แต่งเรื่องพระอภัยมณีออกเผยแพร่แล้วนี่เอง
หนังตะลุงเกิดขึ้นในภาคใต้ครั้งแรกที่จังหวัดใด ก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยันแน่ชัด
ดนตรีหนังตะลุง.
เครื่องดนตรีหนังตะลุงในอดีต มีความเรียบง่าย ชาวบ้านในท้องถิ่นประดิษฐ์ขึ้นได้เอง มี ทับ กลอง โหม่ง ฉิ่ง เป็นสำคัญ ส่วน ปี่ ซอ นั้นเกิดขึ้นภายหลัง แต่ก็ยังเป็นเครื่องดนตรีที่ชาวบ้านประดิษฐ์ได้เองอยู่ดี จนเมื่อมีวัฒนธรรมภายนอกเข้ามา โดยเฉพาะดนตรีไทยสากล หนังตะลุงบางคณะจึงนำเครื่องดนตรีใหม่ ๆ เข้ามาเสริม เช่น กลองชุด กีตาร์ ไวโอลิน ออร์แกน เมื่อเครื่องดนตรีมากขึ้น จำนวนคนในคณะก็มากขึ้น ต้นทุนจึงสูงขึ้น ทำให้ต้องเรียกค่าราด (ค่าจ้างแสดง) แพงขึ้น ประจวบกับการฉายภาพยนตร์แพร่หลายขึ้น จึงทำให้มีคนรับหนังตะลุงไปเล่นน้อยลง การนำเครื่องดนตรีสมัยใหม่เข้ามาเสริมนี้ บางท่านเห็นว่าเป็นการพัฒนาให้เข้ากับสมัยนิยม แต่หลายท่านก็เป็นห่วงว่าเป็นการทำลายเอกลักษณ์ของหนังตะลุงไปอย่างน่าเสียดาย
เครื่องดนตรีสำคัญของหนังตะลุงคือทับ ทับของหนังตะลุงเป็นเครื่องกำกับจังหวะและท่วงทำนองที่สำคัญที่สุด ผู้บรรเลงดนตรีชิ้นอื่น ๆ ต้องคอยฟังและยักย้ายจังหวะตามเพลงทับ เพลงที่นิยมเล่นมีถึง 12 เพลง คือ เพลงเดิน เพลงถอยหลังเข้าคลอง เพลิงเดินยักษ์ เพลงสามหมู่ เพลงนาดกรายออกจากวัง เพลงนางเดินป่า เพลงสรงน้ำ เพลงเจ้าเมืองออกสั่งการ เพลงชุมพล เพลงยกพล เพลงยักษ์ และเพลงกลับวัง นักดนตรีที่สามารถตีทับได้ครบทั้ง 12 เพลง เรียกกันว่า "มือทับ" เป็นคำยกย่องว่าเป็นคนเล่นทับมือฉมัง
ทับหนังตะลุงมี 2 ใบ ใบหนึ่งเสียงเล็กแหลม เรียกว่า "หน่วยฉับ" อีกใบหนึ่งเสียงทุ้ม เรียกว่า "หน่วยเทิง" ทับหน่วยฉับเป็นตัวยืน ทับหน่วยเทิงเป็นตัวเสริม หนังตะลุงในสมัยโบราณมีมือทับ 2 คน ต่อมา เมื่อประมาณ 60 ปีมาแล้ว หนังตะลุงใช้มือทับเพียงคนเดียว โดยใช้ผ้าผูกทับไขว้กัน เวลาเล่นบางคนวางทับไว้บนขา บางคนก็พาดขากดทับเอาไว้ไม่ให้เคลื่อนที่
โดยทั่วไป ตัวทับ หรือที่เรียกกันว่า "หุ่น" นิยมทำจากแก่นไม้ขนุน เนื่องจากตบแต่งและกลึงได้ง่าย บางครั้งก็ทำจากไม้กระท้อน โดยตัดไม้ออกเป็นท่อน ๆ ยาวท่อนละประมาณ 60 เซนติเมตร ใช้ขวานถากเกลาให้เป็นรูปคล้ายกลองยาว จากนั้นนำมาเจาะภายในและกลึงให้ได้รูปทรงตามต้องการ ลงน้ำมันชักเงาด้านนอก ทับเป็นเครื่องดนตรีที่ขึงหนังหน้าเดียว ขึ้นหน้าด้วยหนังบาง ๆ ส่วนใหญ่จะใช้หนังค่าง ตรงแก้มทับใช้เชือกหรือหวายผูกตรึงกับหุ่นให้แน่น มีสายโยงเร่งเสียงโดยใช้หนังเรียดโยงจากขอบหนังถึงคอทับ ก่อนใช้ทุกครั้ง ต้องชุบน้ำที่หนังหุ้ม ใช้ผ้าขนาดนิ้วก้อยอัดที่แก้มทับด้านใน เพื่อให้หนังตึงมีเสียงไพเราะกังวาน
ทับ มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า โทนชาตรี
ตัวตลกหนังตะลุง.
ตัวตลกหนังตะลุง เป็นตัวละครที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง และเป็นตัวละครที่ "ขาดไม่ได้" สำหรับการแสดงหนังตะลุง บทตลกคือเสน่ห์ หรือสีสัน ที่นายหนังจะสร้างความประทับใจให้กับคนดู เมื่อการแสดงจบลง สิ่งที่ผู้ชมจำได้ และยังเก็บไปเล่าต่อก็คือบทตลก นายหนังตะลุงคนใดที่สามารถสร้างตัวตลกได้มีชีวิตชีวาและน่าประทับใจ สามารถทำให้ผู้ชมนำบทตลกนั้นไปเล่าขานต่อได้ไม่รู้จบ ก็ถือว่าเป็นนายหนังที่ประสบความสำเร็จในอาชีพโดยแท้จริง
ในการแสดงประเภทอื่น ๆ ตัวละครที่โดดเด่นและติดตาตรึงใจผู้ชมที่สุด มักจะเป็นพระเอก นางเอก แต่สำหรับหนังตะลุง ตัวละครที่จะอยู่ในความทรงจำของคนดูได้นานที่สุดก็คือตัวตลก มีเหตุผลหลายประการ ที่ทำให้บทตลกของหนังตะลุงติดตรึงใจผู้ชมได้มากกว่าบทพระเอกหรือนางเอก ดังต่อไปนี้
เหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่ง ที่ทำให้คนดูหนังตะลุงรู้สึกผูกพันกับตัวตลกมากกว่าตัวละครอื่น ๆ ในเรื่อง คือ ตัวตลกหนังตะลุงเหล่านี้เป็นตัวละคร "ยืน" หมายถึง ตัวตลกตัวหนึ่งเล่นได้หลายเรื่อง โดยใช้ชื่อเดิม บุคลิกเดิม นอกจากนั้น ตัวตลกหนังตะลุงยังเป็นพับลิกโดเมนอีกด้วย นายหนังทุกคณะสามารถหยิบตัวตลกตัวใดไปเล่นก็ได้ เราจึงเห็น อ้ายเท่ง อ้ายหนูนุ้ย มีอยู่ในเกือบทุกเรื่อง ของหนังตะลุงเกือบทุกคณะ
รูปตัวตลก.
รูปตัวตลกหนังตะลุง หรือที่เรียกว่า รูปกาก ส่วนใหญ่จะไม่ใส่เสื้อ บางตัวนุ่งโสร่งสั้นแค่เข่า บางตัวนุ่งกางเกง และส่วนใหญ่จะมีอาวุธประจำตัว ตัวตลกทุกตัวสามารถขยับมือขยับปากได้ หนังแต่ละคณะจะมีรูปตัวตลกไม่น้อยกว่าสิบตัว แต่โดยปกติจะใช้แสดงในแต่ละเรื่องแค่ไม่เกินหกตัวเท่านั้น
ตัวตลกเอก.
ตัวตลกเอก หมายถึง ตัวตลกที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักทั่วไป นายหนังคณะต่าง ๆ หลายคณะนิยมนำไปแสดง มีดังต่อไปนี้
บรมครูอิ่ม จันทร์ชุม ผู้แกะหนังตะลุง ให้ข้อมูลว่า นายหนูนุ้ย บ้านอยู่ที่บ้านพรวน ต.ท่าหิน อ.สทิงพระ จ.สงขลา ได้เขียนบันทึกไว้ที่รูปปั้นหน้าอาคารทำการที่บางแก้ว พัทลุง (ครูอิ่ม จันทร์ชุม เกียรติคุณ
ปี พ.ศ. ๒๕๒๖ ผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรมของภาคใต้
ปี พ.ศ. ๒๕๓๑ รับโล่ผู้สาธิตสินค้าหัตถกรรมดีเด่น
ปี พ.ศ. ๒๕๔๕ ครูภูมิปัญญาไทย รุ่นที่ ๒ ด้านศิลปกรรม (การแกะหนังตะลุง) จากนำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี)
โดยปกติตัวตลกหนังตะลุงจะต้องมีคู่หู เพื่อเอาไว้รับส่งมุกตลกโต้ตอบกัน ในแต่ละเรื่องจะมีตัวตลกเอกอย่างน้อยสองคู่ คือ เป็นพี่เลี้ยงพระเอกคู่หนึ่ง และเป็นพี่เลี้ยงนางเอกคู่หนึ่ง นอกจากที่ยกตัวอย่างมา ยังมีตัวตลกประกอบอีกจำนวนมาก
โรงหนังตะลุง
ขั้นตอนการแสดง.
หนังตะลุงทุกคณะมีลำดับขั้นตอนในการแสดงเหมือนกันจนถือเป็นธรรมเนียมนิยม ดังนี้
ฮารุโนะ ซากุระ
ฮารุโนะ ซากุระ  ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ซากุระเป็นนินจาที่ฉลาด หลังจากที่ซากุระได้เดินทางร่วมทุกข์ร่วมสุขกันกับกลุ่ม 7 (ประกอบด้วย ซากุระ นารูโตะ ซาสึเกะ) มานาน เธอตกหลุมรักซาสึเกะอย่างมาก แต่รู้สึกชอบนารูโตะในฐานะเพื่อน ในตอนท้าย ซาสึเกะ เป็นนินจาถอนตัวไปแล้ว นารูโตะ ก็บาดเจ็บจากการต่อสู้ เธอรู้สึก เสียใจมากที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย เธอจึงไปขอเป็นลูกศิษย์ของซึนาเดะ ซึ่งเป็นนินจาแพทย์ที่เก่งที่สุดในเรื่องใช้วิชารักษาคน แล้วซากุระก็เป็นนินจาที่มีพลังคล้ายๆกับอาจารย์ของเธอ ซึ่งซากุระนั้นมีพลังทำลายล้างสูงเหมือนซึนาเดะ แค่เธอต่อยลงพื้นที่เดียวแผ่นดินก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ แถมยังถนัดวิชาภาพลวงตาอีก
แล้วยังเป็นนินจาที่แข็งแกร่งมากในด้านพลัง มีจักระมหาศาล ทำลายกำแพงหรือทำดินให้แตกเป็นหลุมหรือแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยการอัด ต่อย หรือฟาดเท้าเพียงครั้งเดียว แต่ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่4นั้น การต่อสู้กับ 10 หางร่วมกับทุกคนในทีม 7 อีกครั้งทำให้ซากุระ สามารถใช้ คาถาต้องห้ามได้ นั่นก็คือคาถาเบียคุโก เป็นวิชารักษาขั้นสูงสุดของนินจาแพทย์แบบซึนาเดะอาจารย์ของเธอและสามารถอัญเชิญคัตสึยุมารักษาทุกคนที่บาดเจ็บได้อีกด้วยทั้งๆที่ พึ่งใช้เบียคุโกได้แต่สามารถใช้คาถารักษาระยะไกลของคัตสึยุได้ ภายหลังจากจบสงครามนินจาครั้งที่ 4 ซากุระได้แต่งงานกับซาซึเกะและเปลี่ยนเป็นใช้นามสกุลของสามีอีกด้วยเป็น​"อุจิวะ​ ​ซากุระ" และมีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน ชื่อว่า อุจิวะ ซาราดะ
ชื่อของตัวละคร.
ชื่อ"ซากุระ" มาจากชื่อดอกซากุระ ดอกไม้ประจำชาติญี่ปุ่น และนามสกุล "ฮารุโนะ" มาจากคำว่า ฮะรุ (春) แปลว่า ฤดูใบไม้ผลิ และ โนะ (野) แปลว่า ทุ่ง ซึ่งรวมความหมายถึง ทุ่งของดอกไม้ผลิใบ โดยในเนื้อเรื่องจะมีอยู่หลายครั้งที่ อิโนะ คุยกับซากุระว่า ซากุระยังเป็นเด็กเปรียบเหมือน ดอกไม้ที่ยังไม่ผลิใบ เมื่อโตขึ้นจะต้องสวยงาม
อุซึมากิ นารูโตะ
อุซึมากิ นารูโตะ  เป็นตัวละครการ์ตูนจากเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ มีบทบาทเป็นตัวเอกของเรื่อง ซึ่งชื่อ"นารูโตะ"นี้ ก็ได้นำมาเป็นชื่อของการ์ตูนอีกด้วย (ในภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ)
ชื่อของตัวละคร:อุซึมากิ นารูโตะ.
นารูโตะ มีความหมายได้สองอย่างคือ น้ำวน หรือ คะมะโบะโกะ (ลูกชิ้นปลาชนิดหนึ่งที่มีสีขาวและชมพูโดยมีลวดลายเป็นวงตรงกลาง) นิยมใส่ในราเม็ง ซึ่งเป็นอาหารโปรดของนารูโตะ ที่มาของชื่อนารูโตะและนารูโตะอายุ 12 ปีได้มาจากการที่พ่อของนารูโตะ (มินาโตะหรือท่านรุ่นที่ 4) ได้อ่านนิยายของจิไรยะ (เซียนลามก) ซึ่งนิยายในเรื่องมีตัวละครเอกที่มีความกล้าหาญอดทนที่ชื่อนารูโตะ ดังนั้นพ่อของนารูโตะจึงได้ตั้งชื่อลูกตนเองตามตัวละครนั่นเอง ซึ่งจิไรยะเองก็ได้ชื่อ "นารูโตะ" ในนิยายมาจากการกินราเมง
แม่คืออุซึมากิ คุชินะ (พลังสถิตย์ร่าง 9 หางคนที่ 2) คุโนอิจิ แคว้นอุซึชิโอะ (แคว้นสายน้ำวน-เก่งวิชาผนึกมาก) ถูกส่งมาอยู่ที่โคโนฮะตั้งแต่เด็ก ตระกูล อุซึมากิ มีความสัมพันธ์ คือญาติห่างๆของตระกูลเซ็นจู ส่วนพ่อของเขาคือ โฮคาเงะรุ่นที่ 4 หรือ นามิคาเสะ มินาโตะในวันที่เขาเกิด โทบิ(อุวจิวะ โอบิโตะ)จับตนเป็นตัวประกัน เพื่อลักพาตัวคุชินะ ปล่อย 9 หางบุกหมู่บ้าน แต่พ่อแม่สละชีวิตตัวเองผนึก 9 หาง ไปในตัวเขา โฮคาเงะ รุ่นที่ 3 กับนินจาระดับสูง ทั้งคนที่เกี่ยวข้องกับพวกมินาโตะ ปกปิดฐานะของตน เกรงว่าจะมีภัย ทำให้โตมาถูกคนในหมู่บ้านรังเกียจ กับเข้าเรียนนินจา เล่นพิเรนสารพัด สอบตกนับไม่ถ้วน อิรุกะ ครูประจำชั้น เอ็นดูเหมือนน้องชาย
ตอนอายุ 12 ปี ก่อเรื่องวาดเขียนบนรูปสลัก กับสอบเกะนินตก ก็ถูกมิซึกิล่อให้ปล้นคัมภีร์นินจาลับของรุ่นที่ 1 ในบ้านรุ่นที่ 3 กับคือแพะรับบาป ตนแอบอ่านฝึกคาถาแรกจนสำเร็จ บอกอิรุกะเรื่องมิซึกิ พอได้ฟังเรื่องตนคือพลังสถิตร่างของ 9 หาง ก็ถูกอิรุกะเตือนสติ ตนจึงใช้คาถาแยกเงาพันร่างจัดการมิซึกิลงง่ายๆ อิรุกะเห็นว่าใช้คาถาได้ จึงให้สอบผ่าน
ซึ่งได้ร่วมทีม กับซาสึเกะ,ซากุระ อยู่ทีม 7 คาคาชิคือครูหัวหน้าทีม ร่วมทำภารกิจด้วยกัน คุ้มครองคนสร้างสะพาน สู้กับนินจาถอนตัวจากคิริ คือซาบุสะ 1 ใน 7 กับฮาคุ พอทั้ง 2 หนีไป ทีม 7 จึงฝึกเดินไต่กำแพงต้นไม้ ซึ่งฝึกเพื่อควบคุมจักระ ซากุระซึ่งควบคุมจักระได้ดีที่สุดจึงทำได้เป็นคนแรก พอฝึกเสร็จไปสู้กับทั้งคู่อีกทีชนะ กับเตือนสติทั้งคู่ พอภารกิจสำเร็จ กับไล่พวกกาโต้ไป
เข้าร่วมสอบจูนิน สอบรอบแรก คือสอบข้อเขียน ตนพูดเตือนสติผู้เข้าสอบ กับส่งกระดาษเปล่าไป จนสอบผ่าน รอบสอง เข้าโซนอันตรายชิงคัมภีร์คู่แข่ง กับเอาชีวิตรอด ใน 5 วัน เข้าสนามสอบ ถูกโอโรจิมารุที่แฝงตัวมาผนึกเพิ่ม จึงใช้จักระ 9 หางไม่ได้ รอบ 3 สู้ชนะคิบะ ช่วงพักก่อนรอบตัดสิน คาคาชิให้เอบิสึช่วยฝึกเดินบนน้ำ แต่เอบิสึถูกจิไรยะทำร้าย ตนขอร้องให้จิไรยะมาฝึกแทน กับฝึกใช้จักระ 9 หางเรียกสัตว์อัญเชิญ แต่ไม่คืบหน้า จึงถูกจิไรยะผักตกเหวจนใช้จักระ 9 หาง อัญเชิญกามะบุนตะจ้าวแห่งกบมาได้ บุนตะที่ตอนแรกไม่เชื่อ พอเห็นชื่อในคัมภีร์ทำสัญญา จึงพาไปส่งโรงพยาบาล ในรอบตัดสิน สู้ชนะเนจิ แต่การสอบต้องยุติลง เพราะนินจาซึนะบุกมา จึงร่วมทีมกับซากุระ ชิกามารุพาตัวซาสึเกะที่ไล่ตามกาอาระกลับมา ชิกามารุเป็นนกต่อล่อนินจาโอโตะตนเข้าใจความรูสึกของกาอาระจึงสู้กันจนชนะ กับบอกลา
จากนั้นร่วมเดินทางกับจิไรยะตามหาซึนาเดะ ถูกแสงอุษาที่มีอิทาจิพี่ชายของซาสึเกะไล่ล่า ซาสึเกะตามมา สู้แพ้ง่ายๆ จิไรยะกลับมาช่วย จนอิทาจิกับคิซาเมะหนีไป ตนรับฝึกกระสุนวงจักร กับตามหาซึนาเดะจนพบ แต่ซึนาเดะไม่ยอมกลับ จึงสู้โอโรจิมารุกับคาบูโตะ จิไรยะเรียกบุนตะไม่ได้ เพราะถูกยาของซึนาเดะ ตนก็หมดแรง จึงสู้กับคาบูโตะจนใช้กระสุนวงจักรสำเร็จแต่สลบไป 3 นินจาในตำนานสู้กันผลคือโอโรจิมารุแพ้กับหนีไป พอตนหายดีก็กลับโคโนฮะ ซึนาเดะเป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 5 กับรักษาทุกคน ทางซาสึเกะที่เจ็บใจจึงสู้กับนารูโตะจนคาคาชิห้ามไว้ทัน วันต่อมาซาสึเกะกับนินจาโอโตะเดินทางไปหมู่บ้านโอโตะ ตน เนจิ คิบะ โจจิทั้ง 4 เข้าทีมของชิกามารุเพื่อพาซาซึเกะกลับมา โดยลีตามไป กับนินจาซึนะที่ตามมาช่วย ตนจึงสู้กับซาสึเกะที่หุบผาสิ้นสุดจนแพ้ ซาสึเกะก็ไปต่อ
พอฟื้นจิไรยะบอกว่าอีก 3 ปี แสงอุษาจะกลับมา ตนจึงออกจากหมู่บ้านไปฝึกฝน
เวลาผ่านไป 2 ปีครึ่ง ตอนกลับมา รับภารกิจไปหมู่บ้านซึนะ ช่วยกาอาระ(คาเสะคาเงะ รุ่นที่ 5) จากแสงอุษา แต่กาอาระก็ตาย ย่าโจสละชีวิตตัวเองย้ายชีวิตคืนชีพกาอาระ แต่คาคาชิเจ็บหนักจึงพักฟื้น ตนกับซากุระ ร่วมทีมซาอิกับยามาโตะ ไปหาสปายของซาโซริเพื่อหาเบาะแสซาสึเกะ กัดกับซาอิตลอด แต่ก็เตือนสติ กับพบซาสึกเกะที่ปฏิเสธกับจากไป
ตนรับฝึกวิชาแปลงคุณสมบัติธาตุกับเพิ่งรู้วิธีใช้คาถาแยกเงาลดเวลาฝึก จึงรวมทีม 7 กับ ทีม 10 ทำภารกิจจัดการแสงอุษา ฮิดันกับคาคุสึจนสำเร็จ แต่ตนบาดเจ็บจนแขกหัก เพราะคาถาอันตรายเกินไปจึงพักฟื้น
พอหายดีได้รับรายงานว่าซาสึเกะฆ่าโอโรจิมารุสร้างทีมฆ่าอิทาจิ ทีม 7 กับ 8 ออกตามหาซาสึเกะ พบกับอิทาจิที่มาเตือนเกี่ยวกับซาสึเกะกับมอบของบางอย่างให้ พวกตนถูกโทบิถ่วงเวลา พอรู้ว่าซาสึเกะฆ่าอิทาจิ ก็ยุติภารกิจกลับหมู่บ้าน
พอได้รับรายงานว่าจิไรยะตาย ก็เสียใจ จึงไปฝึกวิชาเซียนที่หุบเขาเบียโบคุ พอเพนหัวหน้าแสงอุษามาบุกโคโนฮะ ตนกลับมาสู้ เพน 6 คน ชนะ 5 คน จนเผลอใช้พลังของ 9 หางจนคลุ้มคลั่ง จึงได้คุยกับโฮคาเงะรุ่นที่ 4 จนได้รู้ว่าเป็นพ่อลูกกัน กับได้รู้ความจริงว่าโทบิคือตัวการ ถูกซ่อมผนึก จึงสู้ชนะเพน จากนั้นไปหาตัวจริงจึงได้คุยกัน ตนได้ฟังอดีตนางาโตะที่ดันโซคือต้นเหตุ ตนจึงเตือนสติ จนนางาโตะคืนชีพนินจาโคโนฮะทุกคน ตนคือวีรบุรุษของโคโนฮะ กับเรื่องตนคือลูกของโฮคาเงะรุ่นที่ 4 ถูกเปิดเผยต่อสื่อ
ช่วงใกล้งานประชุม 5 คาเงะ ตน คาคาชิ ยามาโตะ ทั้ง 3 ไปหาไรคาเงะขอร้องไม่ให้ฆ่าซาสึเกะแต่ล้มเหลว ช่วงก่อนกลับหมู่บ้าน โทบิมาแฉอิทาจิ กับบอกเรื่องมรดกของเซียน 6 วิถี ก่อนจากไป ซากุระ พา คิบะ ซาอิ ลี มาหาเพื่อบอกชอบตน ตนไม่เชื่อ ซาอิจึงส่งร่างแยกมาบอกว่าทำภารกิจฆ่าซาสึเกะ ตนจึงแกล้งสลบ แอบตามคาคาชิที่คิดไปห้ามซากุระ พอทีม 7 รวมตัว จึงคุยกันกับเตือนสติ แต่ซาสึเกะไม่สน จึงกลับหมู่บ้านพาคารินไปสอบปากคำ
ตนถูกพาตัวไปนอกหมู่บ้านเพื่อฝึกกับคิลเลอร์บีเพื่อควบคุม 9 หาง ตอนแรกชนะด้านชั่วร้ายของตัวเอง กับสู้ 9 หางในตัว ชิงจักระมาจนถูกคุชินะเตือนสติ จนรู้ว่าเป็นแม่ จึงคุยกันเรื่องอดีตการพบเจอของพ่อแม่ กับอดีตตอนเกิดของตน จึงบอกลา ตนลองใช้จักระครั้งแรกก็สัมผัสได้ว่าคิซาเมะอยู่ในนี้ คิซาเมะคิดหนีก็ถูกไกจัดการ คิซาเมะฆ่าตัวตายเพื่อปกปิดข้อมูลแสงอุษา กับนำข้อมูลพันธมิตรไปให้โทบิสำเร็จ
ตนฝึกควบคุมสมดุลได้ กับแปลงร่างเป็นสัตว์หางกับใช้กระสุนพลังสัตว์หาง แต่ไม่คืบหน้า แต่ก็ประยุกษ์ท่าต่างๆ ได้ฟังถึงความเสี่ยงของโหมดสัตว์หาง
พอสงครามผ่านไป 1 วัน ตนก็สงสัยข้างนอก จนรู้เรื่องสงคราม ตนกับบีจึงเข้าร่วมสงคราม ซึนาเดะกับเอ(ไรคาเงะ) มาลองใจกับยอมให้ทั้ง 2 ไป ตนส่งร่างแยกเงาไปทุกสนามรบเพื่อจัดการกองทัพเซ็ตสึสีขาวที่แฝงตัวเป็นนินจา กับสู้เหล่าศพนินจา โดยตัวจริงร่วมมือกับบีสู้กับอิทาจิกับนางาโตะถามเรื่องอิทาจิกับบอกเรื่องซาสึเกะ อิทาจิยืนยันความจริง โดยอิทาจิคลายการควบคุมเพราะใส่เนตรชิซุยไว้ในอีกากับซ่อนไว้กับตน ทั้ง 3 ร่วมมือจัดการกับผนึกนางาโตะลงได้ ตนถูกอิทาจิเตือนสติถึงการเป็นโฮคาเงะกับบอกลา เพื่อขอตัวไปหาคาบูโตะให้คลายคาถา เพราะอิทาจิเหมาะกับหน้าที่นี้มากที่สุด