pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ฝรั่งเศสมีความล้าหลังกว่าเยอรมนีเป็นอย่างมาก เช่นเดียวกับสหราชอาณาจักร ที่ยังตามหลังในเรื่องการพัฒนารัฐสวัสดิการที่มีการสาธารณสุข การประกันภัยคุ้มครองการว่างงาน และแผนบำเหน็จบำนาญแห่งชาติ มีการประกาศใช้กฎหมายประกันอุบัติเหตุสำหรับกรรมกร ในปี ค.ศ. 1898 และในปี ค.ศ. 1910 ฝรั่งเศสได้ก่อตั้งโครงการแผนบำเหน็จบำนาญแห่งชาติ ต่างจากเยอรมนีหรือบริเตนที่ดำเนินโครงการนี้เล็กกว่ามาก ยกตัวอย่างเช่น แผนเงินบำนาญโดยความสมัครใจ เป็นต้น นักประวัติศาสตร์ ทิโมธี สมิธ พบว่าความหวาดกลัวของชาวฝรั่งเศสที่มีต่อโครงการความช่วยเหลือสาธารณะแห่งชาตินั้น มีสาเหตุมาจากการดูหมิ่นเหยียดหยามคนจนตามกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ การแพร่ระบาดของวัณโรค ซึ่งเป็นโรคที่น่ากลัวที่สุดในยุคนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนหนุ่มสาวอายุ 20 ปี ทำให้เยอรมนีกำหนดมาตรการด้านสุขอนามัยสาธารณะและสถานพยาบาลสาธารณะอย่างเข้มงวด ต่างจากฝรั่งเศสที่ปล่อยให้แพทย์เอกชนจัดการปัญหากันเอง วิชาชีพแพทย์ของฝรั่งเศสจึงมีเพื่ออภิสิทธิ์ชนเท่านั้น และนักปฏิรูปสาธารณสุขไม่ได้รับการจัดระเบียบหรือมีอิทธิพลอย่างในเยอรมนี บริเตน หรือสหรัฐอเมริกา ยกตัวอย่างเช่น เมื่อช่วงทศวรรษที่ 1880 มีการต่อสู้กันอย่างยาวนาน เพื่อให้มีการออกกฎหมายว่าด้วยเรื่องสาธารณสุข รณรงค์ให้มีการจัดระเบียบบริการสุขภาพของประเทศใหม่ กำหนดให้มีการขึ้นทะเบียนโรคติดเชื้อ กำหนดให้มีการกักกัน และปรับปรุงกฎหมายด้านสุขภาพและการเคหะของปี ค.ศ. 1850
อย่างไรก็ตาม นักปฏิรูปต้องเผชิญกับการต่อต้านจากเหล่าข้าราชการ นักการเมือง และแพทย์ เนื่องจากเป็นการคุกคามต่อผลประโยชน์ของพวกเขาอย่างมากมาย ข้อเสนอดังกล่าวได้รับการถกเถียงและล่าช้าเป็นเวลากว่า 20 ปี ก่อนที่จะมีการออกกฎหมายซึ่งมีผลบังคับใช้ในปี ค.ศ. 1902 เพราะรัฐบาลตระหนักว่าโรคติดต่อมีผลกระทบต่อความมั่นคงของชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทำให้กำลังทหารของประเทศอ่อนแอลงอย่างมาก และอัตราการเติบโตของจำนวนประชากรชาวฝรั่งเศสต่ำกว่า เมื่อเทียบกับเยอรมนี แต่อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่า ที่อัตราการเติบโตของประชากรฝรั่งเศสต่ำกว่าเยอรมนีนั้น มีสาเหตุมาจากอัตราการเกิดของจำนวนประชากรฝรั่งเศสที่ต่ำ อันเป็นผลมาจากข้อกำหนดภายใต้กฎหมายปฏิวัติฝรั่งเศสว่าด้วยเรื่องที่ดินจะต้องแบ่งระหว่างบุตรชายทั้งหมด (หรือการแบ่งมรดกจำนวนมาก) จากข้อกำหนดนี้ ทำให้ชาวนาไม่ต้องการมีลูกชายมากกว่าหนึ่งคน และไม่มีหลักฐานบ่งชี้ว่าชาวฝรั่งเศสมีอายุขัยมากกว่าชาวเยอรมัน
เหตุการณ์แดรฟุส.
เหตุการณ์แดรฟุสเป็นวิกฤตการณ์ทางการเมืองครั้งสำคัญที่สั่นสะเทือนไปทั่วฝรั่งเศส ซึ่งเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1894 จนกระทั่งการตัดสินของศาลอุทธรณ์ในปี ค.ศ. 1906 ทำให้เหตุการณ์นี้เป็นที่พูดถึงกันอย่างยาวนานหลายทศวรรษ การดำเนินเหตุการณ์ได้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความอยุติธรรมสมัยใหม่ โดยยังคงเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุดของกระบวนการยุติธรรมที่ผิดพลาดซับซ้อน ซึ่งแสดงถึงบทบาทสำคัญของแรงกดดันและความคิดเห็นของสาธารณชน และแสดงถึงการต่อต้านชาวยิวอย่างโจ่งแจ้งภายในกองทัพฝรั่งเศส ที่ได้รับการปกป้องโดยกลุ่มอนุรักษนิยมและนักอนุรักษนิยมคาทอลิกที่ต่อต้านฝ่ายฆราวาสกลาง-ซ้าย, ฝ่ายซ้าย และกองกำลังสาธารณรัฐ รวมทั้งชาวยิวส่วนใหญ่ด้วย ในท้ายที่สุด ฝ่ายสาธารณรัฐก็ได้รับชัยชนะในเหตุการณ์นี้
โดยเหตุการณ์นี้เริ่มต้นขึ้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1894 เมื่อศาลทหารทำการพิพากษาลงโทษต่อข้อหาขายชาติของร้อยเอก อาลแฟรด แดรฟุส นายทหารประจำกรมเสนาธิการชาวฝรั่งเศสเชื้อสายยิวซึ่งอพยพมาจากแคว้นอาลซัส เขาถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิตในข้อหาทรยศต่อชาติ เพราะขายความลับทางการทหารให้แก่ผู้ช่วยทูตทหารบกเยอรมันประจำกรุงปารีส และถูกเนรเทศไปอยู่ที่เกาะเดวิลส์ในแคว้นเฟรนช์เกียนา (หรือที่รู้จักกันในนาม "la guillotine sèche" หรือเกาะกิโยตีนแห้ง) ซึ่งเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานกว่าห้าปี
สองปีต่อมา ได้มีการค้นพบหลักฐานชิ้นใหม่ที่ระบุว่าพันตรี แฟร์ดีน็อง วาลแซ็ง แอ็สแตราซี เป็นผู้ขายความรับที่แท้จริง แต่ภายหลังจากที่นายทหารระดับสูงของกองทัพพยายามระงับหลักฐานชิ้นใหม่นี้ ศาลทหารจึงมีมติเป็นเอกฉันท์ว่าแอ็สแตราซีไม่มีความผิด ในการไต่สวน ทางกองทัพได้เพิ่มข้อกล่าวหาเพิ่มเติมต่อแดรฟุส โดยอิงจากเอกสารเท็จที่พวกเขาได้สร้างขึ้น คำวินิจฉัยของศาลทหารที่พยายามใส่ร้ายแดรฟุสเริ่มแพร่กระจายไปทั่ว โดยส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการโต้เถียง "J'accuse" ซึ่งเป็นจดหมายเปิดผนึกถึงประธานาธิบดีด้วยความแค้นเคืองที่ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ลอรอร์ของกรุงปารีสในเดือนมกราคม ค.ศ. 1898 โดยนักเขียนนวนิยายชื่อดัง เอมีล ซอลา ซึ่งได้เคลื่อนไหวกดดันรัฐบาลให้มีการพิจารณาคดีใหม่อีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 1899 แดรฟุสถูกส่งตัวกลับประเทศฝรั่งเศสเพื่อพิจารณาคดีใหม่อีกครั้ง เหตุการณ์ทางการเมืองและตุลาการเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น ซึ่งทำให้เกิดการแบ่งฝ่ายกันภายในสังคมฝรั่งเศส ระหว่างบรรดาผู้สนับสนุนแดรฟุส ("Dreyfusards") อาทิ อานาตอล ฟร็องส์, อ็องรี ปวงกาเร และฌอร์ฌ เกลม็องโซ และบรรดาผู้ที่ต่อต้านเขา (anti-Dreyfusards) อาทิ เอดัวร์ ดรูมงท์ ผู้อำนวยการและบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ต่อต้านชาวยิว "La Libre Parole" การพิจารณาคดีครั้งใหม่นี้ส่งผลให้เกิดการพิพากษาอีกครั้งหนึ่ง และถูกตัดสินให้จำคุก 10 ปี แต่แดรฟุสได้รับการอภัยโทษและปล่อยตัวให้เป็นอิสระ ในท้ายที่สุด ข้อกล่าวหาทั้งหมดของเขาได้รับการพิสูจน์ว่าไม่มีมูลความจริงเลยแม้แต่น้อย และในปี ค.ศ. 1906 แดรฟุสได้กลับเข้ารับตำแหน่งในกองทัพฝรั่งเศสและได้เลื่อนยศเป็นนายพันเอก
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1894 จนถึง ค.ศ. 1906 วิกฤตการณ์ได้แบ่งฝ่ายสังคมภายในฝรั่งเศสเป็นสองฝ่าย: ฝ่ายสนับสนุนกองทัพ (anti-Dreyfusards) ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มอนุรักษนิยม, นักอนุรักษนิยมคาทอลิก และฝ่ายสนับสนุนกษัตริย์ ซึ่งพ่ายแพ้ต่อฝ่ายต่อต้านนักบวช, ฝ่ายสนับสนุนสาธารณรัฐ ("Dreyfusards") ที่ได้รับการสนับสนุนอย่างมั่นคงจากเหล่าปัญญาชนและครูบาอาจารย์ นอกจากนี้ยังทำให้การเมืองภายในฝรั่งเศสขมขื่นและยังช่วยเสริมอิทธิพลของกลุ่มนักการเมืองหัวรุนแรงอย่างทวีคูณ
ประวัติศาสตร์สังคม.
โครงสร้างทางการเมืองที่เป็นระบอบประชาธิปไตยได้รับการสนับสนุนจากการแพร่ขยายของหนังสือพิมพ์การเมือง โดยมีการตีพิมพ์หนังสือพิมพ์รายวันในกรุงปารีสจาก 1 ล้านฉบับในปี ค.ศ. 1870 เป็น 5 ล้านฉบับในปี ค.ศ. 1910 ต่อมาได้มีการตีพิมพ์ไปถึง 6 ล้านฉบับในปี ค.ศ. 1939 การเติบโตอย่างรวดเร็วของกิจการโฆษณาทำให้พื้นฐานทางการเงินของกิจการการพิมพ์มีความมั่นคงเป็นอย่างมาก แต่รายได้ที่ได้จากกิจการโฆษณาไม่สามารถครอบคลุมค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดได้ ดังนั้นทางสำนักพิมพ์จึงต้องเสริมเงินอุดหนุนลับที่ได้รับจากผลประโยชน์เชิงพาณิชย์เพื่อต้องการความนิยมจากการรายงานข่าว กฎหมายเสรีภาพสื่อฉบับใหม่ ค.ศ. 1881 ได้ยกเลิกข้อจำกัดที่เข้มงวดของสื่อที่มีมานานกว่าหลายทศวรรษ แท่นพิมพ์ความเร็วสูงเริ่มเป็นที่รู้จักในทศวรรษที่ 1860 ซึ่งสามารถย่นระยะเวลาและลดต้นทุนในการตีพิมพ์ได้อย่างดีเยี่ยม หนังสือพิมพ์รูปแบบใหม่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะหนังสือพิมพ์รายวัน "เลอ เปอติต ฌูร์นาล" ที่สามารถดึงดูดผู้ที่สนใจในด้านความบันเทิงและคอลัมน์ซุบซิบมากกว่าข่าวสถานการณ์บ้านเมือง โดยยึดครองตลาดที่ปารีสได้ถึงหนึ่งในสี่และสามารถบังคับให้หนังสือพิมพ์รายอื่น ๆ ลดราคาลงได้ด้วย หนังสือพิมพ์รายใหญ่ได้จ้างนักข่าวของตนเองเพื่อชิงความได้เปรียบในการนำเสนอข่าว หนังสือพิมพ์ทุกฉบับต้องอาศัย “Agence Havas” (ปัจจุบันคือ สำนักงานสื่อมวลชนแห่งฝรั่งเศส) ซึ่งเป็นหน่วยงานบริการข่าวทางโทรเลขที่มีเครือข่ายนักข่าวและได้มีการทำสัญญากับรอยเตอร์สเพื่อให้บริการไปทั่วโลก กิจการหนังสือพิมพ์รายเก่ายังคงสามารถรักษาลูกค้าของตนได้อยู่ โดยการมุ่งความสนใจไปที่ประเด็นทางการเมืองอย่างจริงจัง ตามเอกสารต่าง ๆ จะมีการให้ข้อมูลจำนวนการตีพิมพ์ที่ผิดพลาดอยู่บ่อยครั้ง ในปี ค.ศ. 1913 หนังสือพิมพ์รายวัน "เลอ ปาติต โพรว็องซาน" มีการตีพิมพ์ถึงประมาณ 100,000 ฉบับ และหนังสือพิมพ์รายวัน "เลอ ปาติต เมริดียงนาล" มีการตีพิมพ์จำนวน 70,000 ฉบับ โดยมีโฆษณาอยู่ในสัดส่วนเพียง 20% ของหน้าหนังสือพิมพ์ทั้งหมดเท่านั้น
กลุ่มโรมันคาทอลิกลัทธิอัสสัมชัญพยายามกดดันให้สื่อมวลชนของตนปฏิรูป โดยผ่านหนังสือพิมพ์ระดับชาติอย่าง "ลา ครัว" ซึ่งเป็นสื่อหลักของนิกายโรมันคาทอลิก ในขณะเดียวกันปรับเปลี่ยนสิ่งใหม่ ๆ ด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดในช่วงนั้น และปรับเปลี่ยนให้เข้ากับรสนิยมของแต่ละภูมิภาคด้วย กลุ่มนักฆราวาสและนักสาธารณรัฐนิยมมองว่าหนังสือพิมพ์เป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อหนังสือพิมพ์ได้เป็นสื่อกลางที่สำคัญในการโจมตีแดรฟุสผู้ทรยศและยุยงให้เกิดการต่อต้านชาวยิว ภายหลังจากที่แดรฟุสได้รับการอภัยโทษ รัฐบาลหัวรุนแรงได้สั่งระงับกลุ่มลัทธิอัสสัมชัญและหนังสือพิมพ์ทั้งหมดในปี ค.ศ. 1900
ธนาคารหลายแห่งได้มีการจ่ายเงินอย่างลับ ๆ กับหนังสือพิมพ์บางฉบับ เพื่อส่งเสริมผลประโยชน์ทางการเงินโดยเฉพาะและเพื่อปกปิดการประพฤติโดยมิชอบ พวกเขายังได้รับค่าตอบแทนจากโฆษณาที่โดดเด่นของบทความข่าวหนังสือพิมพ์ที่เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ทางการค้า หนังสือพิมพ์บางแห่งมีการขู่ว่าจะเปิดโปงความลับทางธุรกิจโดยการบังคับให้บริษัทโฆษณาเผยแพร่ข้อมูลอันไม่พึงประสงค์ลงในหนังสือพิมพ์ของพวกเขา รัฐบาลต่างประเทศหลายชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งรัสเซียและตุรกี ได้จ่ายเงินอย่างลับ ๆ ต่อสื่อมวลชนของฝรั่งเศสหลายแสนฟรังก์ต่อปี เพื่อรับประกันในการรายงานข่าวที่ดีเกี่ยวกับการขายพันธบัตรในกรุงปารีส เมื่อรัสเซียประสบกับสถานการณ์เลวร้าย อาทิ การปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1905 หรือระหว่างการทำสงครามกับญี่ปุ่น รัฐบาลรัสเซียได้จ่ายเงินให้สื่อมวลชนและหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสมากถึงหนึ่งล้านฟรังก์ เพื่อชำระล้างข่าวร้ายต่าง ๆ ในรัสเซีย ในช่วงระหว่างสงครามโลก หนังสือพิมพ์กลายเป็นตัวแทนโฆษณาชวนเชื่อในนามของการส่งเสริมคุณธรรมของกองทัพฝรั่งเศสและการหลีกเลี่ยงการวิพากษ์วิจารณ์ พวกเขาไม่ค่อยรายงานข่าวเกี่ยวกับความสำเร็จของฝ่ายสัมพันธมิตร แต่มักจะเป็นข่าวที่ดีเกี่ยวกับกองทัพเสียมากกว่า โดยสรุปแล้ว หนังสือพิมพ์ไม่ได้เป็นตัวแทนของความเป็นจริง แต่เป็นการโฆษณาที่ได้รับการจ่ายเงินโดยกิจการธนาคาร
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้ยุติยุคทองของสื่อมวลชนลง พนักงานหนุ่มสาวต่าง ๆ ได้ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร และแทบไม่มีผู้ชายมารับช่วงงานแทนเลย (นักข่าวผู้หญิงมักถูกมองว่าไม่เหมาะสมในช่วงเวลานั้น) การขนส่งกระดาษและหมึกลดลงเป็นอย่างมาก เนื่องจากทางรัฐบาลได้แบ่งส่วนระบบการคมนาคมทางรางให้กับทางการทหาร ทำให้การส่งออกสื่อสิ่งพิมพ์น้อยลง อัตราเงินเฟ้อทำให้ราคาหนังสือพิมพ์ ราคาหน้าปกเพิ่มขึ้น ยอดจำหน่ายลดลง และหนังสือพิมพ์รายวันจำนวน 242 ฉบับที่ตีพิมพ์นอกกรุงปารีสได้ปิดตัวลง รัฐบาลได้จัดตั้งคณะกรรมการสื่อมวลชนกลางเดื่อกำกับดูแลสื่อมวลชนอย่างใกล้ชิด หน่วยงานอิสระต่าง ๆ ได้มีการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ส่งผลให้การรายงานข่าวหรือบทบรรณาธิการถูกห้ามเว้นว่างไว้ หนังสือพิมพ์รายวันบางฉบับถูกจำกัดให้เหลือเพียงสองหน้าแทนที่จะเป็นสี่หน้าตามปกติ
หนังสือพิมพ์ระดับภูมิภาคเฟื่องฟูมากภายหลังยุค 1900 อย่างไรก็ตาม หนังสือพิมพ์ในปารีสส่วนใหญ่กลับไม่เฟื่องฟูเลยภายหลังสงคราม หนังสือพิมพ์ในยุคภายหลังสงครามที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือ "ปารีส ซัวร์" ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ที่ปราศจากความเกี่ยวข้องทางการเมืองและมุ่งมั่นรายงานข่าวที่น่าตื่นเต้นเพื่อช่วยให้เกิดการแพร่หลายของสื่อมากขึ้น และยังรวมถึงการสร้างบทความอย่างจริงจรังเพื่อสร้างเกียรติภูมิ โดยในปี ค.ศ. 1939 หนังสือพิมพ์ ปารีส ซัวร์ มียอดจำหน่ายมากกว่า 1.7 ล้านฉบับ โดยเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าของหนังสือพิมพ์คู่แข่งอย่าง "เลอ เปอติต ปาริเซียง" นอกจากหนังสือพิมพ์รายวันแล้ว "ปารีส ซัวร์" ยังสนับสนุนนิตยสารสำหรับผู้หญิงอย่าง "มารี-แคลร์" ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง รวมทั้งนิตยสาร "มัตช์" ซึ่งเป็นต้นแบบในการถ่ายภาพวารสารศาสตร์ของนิตยสาร "ไลฟ์" ของอเมริกา
ความทันสมัยของชนบท.
ประเทศฝรั่งเศสในช่วงเวลานั้นเป็นประเทศเกษตรกรรม และเกษตรกรเป็นเอกลักษณ์แห่งพลเมืองฝรั่งเศส ตามหนังสือ "Peasants into Frenchmen" (1976) นักประวัติศาสตร์ ยูจีน เวเบอร์ ได้กล่าวถึงความทันสมัยของชนบทในฝรั่งเศสและได้ใหเหตุผลไว้ว่า พื้นที่ชนบทของฝรั่งเศสได้เปลี่ยนจากความล้าหลังและโดดเดี่ยวไปสู่ความทันสมัยด้วยความรู้สึกถึงเอกลักษณ์ประจำชาติในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 เขาเน้นย้ำถึงบทบาทของระบบทางรถไฟ, โรงเรียนของรัฐบาลสาธารณรัฐ, และระบบการเกณฑ์ทหารสากล ตามการค้นพบของเขาที่มาจากบันทึกของโรงเรียน, รูปแบบการย้ายถิ่นฐาน, เอกสารการรับราชการทหารและแนวโน้มทางเศรษฐกิจ เวเบอร์แย้งว่าจนถึงราวปี ค.ศ. 1900 ความตระหนังถึงความเป็นชาติฝรั่งเศสเริ่มอ่อนแอลงในต่างจังหวัด จากนั้นเวเบอร์ได้ศึกษาต่อไปว่านโยบายของสาธารณรัฐที่สามสามารถสร้างความตระหนักถึงความเป็นชาติฝรั่งเศสในพื้นที่ชนบทได้อย่างไร การศึกษาของเวเบอร์ได้รับการยกย่องเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ยังถูกวิพากษ์วิจารณ์จากบางคนที่โต้แย้งว่า ความตระหนักถึงความเป็นชาติฝรั่งเศสยังคงมีอยู่ในต่างจังหวัดก่อนถึงปี ค.ศ. 1870
อ.ศรีมหาโพธิ
อ.ประจันตคาม
อ.บ้านสร้าง
อ.เมืองสุพรรณบุรี
อ.เมืองระนอง
อ.เดิมบางนางบวช
SMEs Projects
อำเภอเขาย้อย
เขาย้อย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบุรี และเป็นอำเภอที่อยู่เหนือสุดของจังหวัด เขาย้อยนับเป็น 1 ใน 5 อำเภอของจังหวัดที่มีทางรถไฟผ่าน โดยจะเป็นอำเภอแรกเมื่อนั่งรถไฟลงไปภาคใต้
อำเภอเขาย้อยตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2440 โดยมีหลวงพรหมสารเป็นนายอำเภอคนแรก เดิมที่ว่าการอำเภอตั่งอยู่ที่ตำบลห้วยท่าช้าง จึงได้ชื่ออำเภอว่า อำเภอห้วยท่าช้าง ต่อมาได้ทำการย้ายที่ว่าการอำเภอห้วยท่าช้างไปตั้งอยู่ ณ ตำบลหัวสะพาน จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอหัวสะพาน ต่อมาได้ย้ายที่ว่าการอำเภอมาตั่งอยู่ ณ หมู่บ้านน้อย จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอบ้านน้อย และ อำเภอตวันตก(อำเภอตะวันตก)
ใน พ.ศ. 2444 กระทรวงมหาดไทย ได้จัดระเบียบกรมการอำเภอเมืองเพชรบุรีใหม่ โดยการย้ายอำเภอตวันตก (อำเภอตะวันตก) ไปตั้ง ณ บ้านเขาย้อย ตำบลเขาย้อย เรียกชื่อว่า "อำเภอห้วยหลวง"
ใน พ.ศ. 2446 ได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภอห้วยหลวง แขวงเมืองเพชรบุรี เป็น อำเภอเขาย้อย แขวงเมืองเพชรบุรี
อำเภอเขาย้อยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 57 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเขาย้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
ไพโรจน์ ธีระประภา
ไพโรจน์ ธีระประภา หรือที่รู้จักกันในวงการกราฟิกว่า โรจ สยามรวย จบการศึกษาจาก คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นผู้ออกแบบชุดตัวอักษร (Font) ตระกูล SR เช่น ฟอนต์ใช้ในใบปิดภาพยนตร์ ฟ้าทะลายโจร และ หมานคร โรจ สยามรวย เริ่มออกแบบชุดตัวอักษรมาจากการทำฟอนต์ใช้เอง ในการผลิตงานโฆษณา และงานส่วนตัว
ปัจจุบัน ไพโรจน์ ธีระประภา มีธุรกิจเล็กๆ ของตัวเองในนาม สยามรวยดีไซน์
อ. เขาย้อย
อ. แก่งกระจาน
เดือนเต็มดวง ณ เชียงใหม่
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ร้อยเอกหญิง เดือนเต็มดวง ณ เชียงใหม่ อดีตอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อดีตที่ปรึกษาผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร อดีตนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ และอดีตคณะทำงานของพรรคประชาธิปัตย์ เป็นบุตรสาวของเจ้าธวัชวงศ์ ณ เชียงใหม่ และเป็นหลานสาวของเจ้าไชยสุริวงศ์ ณ เชียงใหม่
เดือนเต็มดวง ณ เชียงใหม่ เกิดเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ที่อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรสาวของ เจ้าธวัชวงศ์ ณ เชียงใหม่ และ กิ่งกาญจน์ ณ เชียงใหม่ (สกุลเดิม โกไศยกานนท์) เป็นหลานของ เจ้าไชยสุริวงศ์ ณ เชียงใหม่ คหบดีเจ้าของธุรกิจโรงภาพยนตร์แห่งแรกในเชียงใหม่ และมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับ ทักษิณ ชินวัตรและยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
เดือนเต็มดวงมีชื่อเล่นว่า "แป้ง" จึงถูกเรียกจนติดปากว่า "ดร.แป้ง" มีประสบการณ์การเมืองกับพรรคความหวังใหม่ ตามบิดาและมารดามาก่อน ต่อมาจึงได้ย้ายมาสังกัดพรรคประชาธิปัตย์และได้ย้ายมาสังกัดพรรคพลังประชารัฐตามมารดา
เดือนเต็มดวงเคยสมรสครั้งแรกกับ ปิยะพงษ์ ธัญญศรีสังข์ อดีตผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคเพื่อแผ่นดิน ต่อมาจึงได้ทำการสมรสอีกครั้งกับ พันเอกจิตนาถ ปุณโณทก รองเลขานุการสำนักปลัดกระทรวงกลาโหม และ รองโฆษกกระทรวงกลาโหม
ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง สำเร็จการศึกษามัธยมศึกษาตอนต้น จาก โรงเรียนเรยีนาเชลีวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จาก โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ระดับปริญญาตรีจาก คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทและปริญญาเอกทางด้านเศรษฐศาสตร์ สาขาการค้าระหว่างประเทศ จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เออร์ไวน์ สหรัฐอเมริกา
ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง เริ่มทำงานเป็นอาจารย์กองวิชาการกฎหมายและสังคมศาสตร์ สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า และเป็นอาจารย์พิเศษและอาจารย์ที่ปรึกษางานวิจัยหลักสูตรปริญญาโททางทหารส่วนบัณฑิตศึกษา โรงเรียนเสนาธิการทหารบก และได้รับแต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่ผู้ช่วยโฆษกกองทัพบก
ต่อมาเป็นอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำคณะบริหารธุรกิจ ภาควิชาเศรษฐศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง เริ่มเข้าสู่งานการเมือง โดยสมัครรับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2544 เขตเลือกตั้งที่ 3 จังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคความหวังใหม่ ตามบิดาและมารดา แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ได้เพียงอันดับที่ 3 ด้วยคะแนน 14,920 คะแนน แพ้ให้กับนายบุญทรง เตริยาภิรมย์ (พรรคไทยรักไทย) และนางบุศรา โพธิสุข (พรรคประชาธิปัตย์) ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 จึงได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย พร้อมกับบิดา-มารดา แต่เมื่อปี พ.ศ. 2547 จึงได้แยกเส้นทางการเมืองกับบิดา-มารดา ไปสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ด้านนางกิ่งกาญจน์ (มารดา) ย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน
ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ได้ลงสมัคร ส.ส. ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในพื้นที่อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ โดยต้องพบกับคู่แข่งขันจากพรรคไทยรักไทยคือ ปกรณ์ บูรณุปกรณ์ แม้จะไม่ได้รับการเลือกตั้ง แต่หลังจากนั้น ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นรองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งนายกเทศมนตรีเทศบาลนครเชียงใหม่.
ในปี พ.ศ. 2550 ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ได้ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ ซึ่งก่อนการเลือกตั้ง ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ถูกคู่แข่งคือ นายบุญเลิศ บูรณุปกรณ์ ซึ่งเป็นอดีตนายกเทศมนตรี ร้องคัดค้านว่าขาดคุณสมบัติ
คณะกรรมการการเลือกตั้งจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งแต่งตั้งมาตั้งแต่คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ได้มีมติตัดสิทธิในการลงสมัครรับเลือกตั้งตามคำร้องคัดค้าน และคู่แข่งขันซึ่งยังมีอำนาจอยู่ในเทศบาลนครเชียงใหม่ถึงกับจะส่งเจ้าหน้าที่เทศกิจออกรื้อถอนป้ายรณรงค์หาเสียงของ ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ที่ติดตั้งอยู่ในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ทั้งหมด
ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ร้องคัดค้านความเห็นของ กกต. จังหวัดมายัง กกต. กลาง ที่กรุงเทพมหานคร จนก่อนวันเลือกตั้งเมื่อวันอาทิตย์ที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2550 เพียงไม่กี่วัน กกต.เชื่อตามพยานหลักฐานและยืนตามความเห็นของคณะกรรมการการเลือกตั้งจังหวัดเชียงใหม่
ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ฟ้องคดีนี้ต่อศาลปกครองจังหวัดเชียงใหม่ พร้อมยื่นคำร้องขอให้ศาลปกครองไต่สวนคำร้องโดยเหตุฉุกเฉิน เพื่อคุ้มครองชั่วคราวให้คงชื่อและหมายเลขผู้สมัครของตัวเองเพื่อรับการเลือกตั้ง
ศาลปกครองจังหวัดเชียงใหม่มีคำสั่งให้ไต่สวนคำร้องฉุกเฉิน แล้วมีคำสั่งให้จัดการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีเทศบาลนครเชียงใหม่ โดยคงสิทธิ ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง เป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งเพื่อให้ชาวเทศบาลนครเชียงใหม่พิจารณาลงบัตรเลือกตั้ง ผลการนับคะแนน ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง สามารถชนะคู่แข่งขันสำคัญคือ อดีตนายกเทศมนตรีในตระกูลบูรณุปกรณ์ไปในที่สุดด้วยคะแนนที่ค่อนข้างทิ้งห่าง
การพ้นจากตำแหน่ง.
เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2552 ศาลปกครองจังหวัดเชียงใหม่ ได้มีคำพิพากษายกคำฟ้องเรื่องขาดคุณสมบัติ ทำให้ ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ต้องพ้นจากตำแหน่งนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ทันที แต่ ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ได้ยื่นต่อศาลปกครองสูงสุด ให้วินิจฉัยขาดคุณสมบัติ โดยยังคงปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งรักษาการ
ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ประกาศลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2552 หลังศาลปกครองสูงสุด ได้มีคำวินิจฉัยเรื่องการขาดคุณสมบัติ และคณะกรรมการกฤษฎีกาชี้ว่า พ้นจากตำแหน่งนับตั้งแต่วันที่ได้รับเลือกตั้ง แต่ให้มีผลตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน 2552
การเลือกตั้งนายกเทศมนตรีเทศบาลนครเชียงใหม่ สมัยที่ 2.
ในการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีเทศบาลนครเชียงใหม่ วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง สมัครรับเลือกตั้งได้รับหมายเลข 1 และจัดทำเว็บไซต์ส่วนตัวเพื่อประชาสัมพันธ์ข่าวสารไว้ที่ www.drpang.org แต่ได้รับคะแนนเป็นลำดับที่ 3 ต่อมาจึงเข้ารับตำแหน่งโฆษกและที่ปรึกษาของกรุงเทพมหานคร
การเลือกตั้ง ส.ส. 2554.
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ลงสมัครรับเลือกตั้งในเขตเลือกตั้งที่ 7 จังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แข่งขันกับนายบุญทรง เตริยาภิรมย์ จากพรรคเพื่อไทย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
หลังจากนั้นเธอได้รับหน้าที่เป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ดาวเทียม ช่องบลูสกายแชนแนล
ที่ปรึกษาผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร.
ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง ได้รับแต่งตั้งเป็นคณะทำงานที่ปรึกษาผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร) เป็นวาระที่ 2 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่ง ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2559 จากนั้นเมื่อนางกิ่งกาญจน์ได้ย้ายมาสังกัดพรรคพลังประชารัฐ ร.อ.หญิง ดร.เดือนเต็มดวง จึงย้ายมาสังกัดพลังประชารัฐตามผู้เป็นมารดา
เดือนเต็มดวง ณ เชียงใหม่ ลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ภายหลังการเลือกตั้งจึงได้หันไปทำงานเป็นอาจารย์ประจำสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
ต่อมาในปี 2565 เธอได้เข้าร่วมกิจกรรมกับพรรคกล้า นำโดย กรณ์ จาติกวณิช โดยได้รับหน้าที่เป็นคณะกรรมการเศรษฐกิจของพรรค ดูแลด้านเศรษฐกิจท่องเที่ยว
พระราชสันตติวงศ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจักรีบรมนาถฯ พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (พ.ศ. ๒๒๗๙ - พ.ศ. ๒๓๕๒ ครองราชย์ พ.ศ. ๒๓๒๕ - พ.ศ. ๒๓๕๒) รัชกาลที่ ๑ แห่งราชจักรีวงศ์ พระราชสมภพเมื่อวันพุธ เดือน 10 แรม ๕ ค่ำ ปีมะโรงอัฐศก เวลา ๓ ยาม ตรงกับวันที่ ๓๐ มีนาคม พุทธศักราช ๒๒๗๙ ในรัชกาลของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เป็นบุตรคนที่ ๔ ของสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก (พระนามเดิม "ทองดี") และพระอัครชายา (พระนามเดิม "หยก" หรือ ดาวเรือง) พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ปราบดาภิเษกขึ้นครองราชย์ เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อวันที่ ๖ เมษายน พุทธศักราช ๒๓๒๕ (ตรงกับ วันเสาร์ เดือน ๕ แรม ๙ ค่ำ ปีขาล จัตราศก จุลศักราช ๑๑๔๔) ขณะมีพระชนมพรรษาได้ ๔๕ พรรษา
สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าหญิง (ไม่ปรากฏพระนาม).
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าหญิง (ไม่ปรากฏพระนาม)
สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าชาย (ไม่ปรากฏพระนาม).
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าชาย (ไม่ปรากฏพระนาม)
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าฉิมใหญ่.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าฉิมใหญ่ (สิ้นพระชนม์เมื่อปีกุน เอกศก จุลศักราช ๑๑๔๑ ตรงกับ พ.ศ. ๒๓๒๒)
สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าชายฉิม.
พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (พ.ศ. ๒๓๑๐-พ.ศ. ๒๓๖๗ ครองราชย์ พ.ศ. ๒๓๕๒ - พ.ศ. ๒๓๖๗) รัชกาลที่ ๒ แห่งราชจักรีวงศ์
พระราชโอรส พระราชธิดา.
"ดูรายละเอียดที่ พระมเหสี เจ้าจอม พระราชโอรส และ พระราชธิดา ในรัชกาลที่ ๒"
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าแจ่ม.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงศรีสุนทรเทพ (พ.ศ. ๒๓๑๓-๗ สิงหาคม พ.ศ. ๒๓๕๑)
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าหญิง (ไม่ปรากฏพระนาม).
สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าชายจุ้ย.
"ดูรายละเอียดที่ สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์"
สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ หรือ สมเด็จพระบวรราชเจ้า กรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ (พ.ศ. ๒๓๑๖ - ๒๓๖๐) เป็นพระราชโอรสลำดับที่ ๗ ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ดูรายละเอียดที่ พระโอรส-ธิดาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าหญิง(ไม่ปรากฏพระนาม).
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าหญิงเอี้ยง.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงเทพยวดี (๑๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๓๒๐-๒๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๓๖๖)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงจันทบุรี.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี ( พ.ศ. ๒๓๔๑-๑๖ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๓๘๑)
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าชายกล้าย.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทักษ์เทวา (พ.ศ. ๒๓๒๑-สมัยรัชกาลที่ ๑)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงนุ่ม.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิงนุ่ม (พ.ศ. ๒๓๒๖-สมัยรัชกาลที่ ๓)
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าชายทับทิม.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอินทรพิพิธ (พ.ศ. ๒๓๒๖-๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๓๖๓)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิง (ไม่ปรากฏพระนาม).
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิง (พ.ศ. 2327-สมัยรัชกาลที่ 1)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงผะอบ.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าผะอบ (พ.ศ. 2327-สมัยรัชกาลที่ 1)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงพลับ.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพลับ (พ.ศ. 2328-พ.ศ. 2409)
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าชายอภัยทัต.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงเทพพลภักดิ์ (23 สิงหาคม พ.ศ. 2328 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2380)
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าชายอรุโณทัย.
สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ (21 ตุลาคม พ.ศ. 2328 - 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2375)
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าชายทับ.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นจิตรภักดี (16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2329 - 12 เมษายน พ.ศ. 2368)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงธิดา.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าธิดา (พ.ศ. 2330 - พ.ศ. 2381)
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าชายคันธรส.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นศรีสุเรนทร์ (14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2330 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2359)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงจงกลณี.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจงกลณี (พ.ศ. 2331 - รัชสมัยรัชกาลที่ 2)
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าชายสุริยา.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระรามอิศเรศร (3 พฤศจิกายนพ.ศ. 2332 - 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2397)
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าหญิงเกสร.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร (พ.ศ. 2332 - รัชสมัยรัชกาลที่ 2)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงมณฑา.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามณฑา (พ.ศ. 2333 - 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2404)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงมณี.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามณี (พ.ศ. 2333 - รัชสมัยรัชกาลที่ 4)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงดวงสุดา.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงสุดา (พ.ศ. 2333 - รัชสมัยรัชกาลที่ 4)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงจักรจั่น.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรจั่น (พ.ศ. 2333 - รัชสมัยรัชกาลที่ 2)
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าชายวาสุกรี.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส (11 ธันวาคม พ.ศ. 2333-9 ธันวาคมพ.ศ. 2396)
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช มีพระราชโอรส 15 พระองค์ และพระราชธิดา 2 พระองค์ที่ได้ทรงกรม จากพระราชโอรสและพระราชธิดารวมทั้งสิ้น 42 พระองค์
การตั้งกรมพระราชโอรสและพระราชธิดาในรัชกาลที่ 1.
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชมีพระราชโอรสและพระราชธิดารวมทั้งสิ้น 42 พระองค์ แต่พระราชโอรสและพระราชธิดาในพระองค์ที่ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าต่างกรมทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายในมีจำนวนทั้งสิ้น 17 พระองค์ ในจำนวนนี้เป็นพระราชโอรส 15 พระองค์ และพระราชธิดา 2 พระองค์ โดยพระราชโอรสพระองค์แรกที่ทรงสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าต่างกรม ได้แก่ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ส่วนพระราชธิดาพระองค์แรกที่ทรงสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าต่างกรม ได้แก่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงเทพยวดี และพระราชบุตรพระองค์สุดท้ายที่ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าต่างกรม ได้แก่ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นไกรสรวิชิต ซึ่งได้รับการสถาปนาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระราชโอรสและพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชที่ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าต่างกรม มีพระนามกรมดังต่อไปนี้
อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
อำเภอบ้านลาด
บ้านลาด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบุรี ในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองเพชรบุรี ภายหลังได้แยกท้องที่ตั่งเป็นอำเภอ ชื่อ อำเภอท่าช้าง ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอบ้านลาด
24 กันยายน พ.ศ. 2459 ได้มีประกาศ ตั้งอำเภอท่าช้าง จังหวัดเพชรบุรี โดยแยกท้องที่อำเภอจังหวัดเพชรบุรี แบ่งเป็น 2 อำเภอ โดยอำเภอที่ตั้งใหม่คือ อำเภอท่าช้าง อำเภอเดิมแลเปลี่ยนชื่อจากอำเภอจังหวัดเพชรบุรี เป็น อำเภอคลองกระแชง มีผลเมื่อ วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2459 ต่อมาได้มีการเปลี่ยนนามเป็นอำเภอบ้านลาด ใน พ.ศ. 2482
อำเภอบ้านลาดมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้