pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ระเบียงฉันนบถทางด้านเหนือของอาสนวิหารเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ ซึ่งเป็นสมัยปลายกอทิกที่เน้นเส้นดิ่ง รอบระเบียงเป็นซุ้มโค้งสลักด้วยหินอย่างวิจิตรตลอดทั้งสี่ด้าน ตัวระเบียงล้อมรอบลานสี่เหลี่ยม เพดานเป็นแบบเพดานพัด ซึ่งเป็นลักษณะเอกลักษณ์ของอังกฤษ ทางด้านเหนือของระเบียงเป็นหอประชุมนักบวช ซึ่งเป็นที่ประชุมอ่านพระคัมภีร์ประจำวันเป็นบทบท ในสมัยโบราณ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อห้อง ทางด้านนี้เคยเป็นทางเข้าหอที่พระพำนักอยู่แต่มาถูกทำลายในสมัย พระเจ้าเฮนรีที่ 8 พร้อมกับโรงฉันของพระ ทางด้านเหนือของระเบียงเป็นซุ้มแคบยาวเกือบตลอดแนวภายในมีรางตลอดซึ่งใช้เป็นบริเวณซักล้าง ทางด้านใต้มีคูหาเล็ก ๆ ตลอดแนวใช้เป็นที่ที่นักบวชทำกิจกรรมต่าง ๆ
สิ่งที่เด่นที่สุดของอาสนวิหารกลอสเตอร์คือหน้าต่างประดับกระจกสีแบบเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ซึ่งมีรอบอาสนวิหาร แต่ที่สำคัญคือบานใหญ่มหึมา 5 บาน และหน้าต่างโดย ทอมัส เด็นนี (Thomas Denny)
ออร์แกนถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1666 โดยโธมัส แฮร์ริส และเป็นออร์แกนของโบสถ์สมัยศตวรรษที่ 17 ที่สมบูรณ์เพียงหลังเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในสหราชอาณาจักร ท่อลมที่ปรากฏที่ด้านหน้าของเครื่องยังคงใช้งานได้ ออร์แกนได้รับการขยายขนาดและแก้ไขโดยผู้สร้างออร์แกนเกือบทุกรายในสหราชอาณาจักร รวมทั้งเฮนรี "ฟาเธอร์" วิลลิส ที่บำรุงรักษาออร์แกนในปี ค.ศ. 1847 และทำการสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1888–89 ออร์แกนถูกสร้างใหม่อีกครั้งในปี ค.ศ. 1920 โดย แฮร์ริสัน &amp; แฮร์ริสัน
ในปี ค.ศ. 1971 ฮิลล์, นอร์แมนและเบียร์ด ได้ทำการออกแบบใหม่ทั้งหมด ภายใต้การดูแลของจอห์น แซนเดอร์ส นักออร์แกนของอาสนวิหารและที่ปรึกษาราล์ฟ ดาวเนส ในปี ค.ศ. 1999 นิโคลสัน &amp; โค ได้ทำการซ่อมแซมใหญ่ออร์แกน โดยมีการซ่อมแซมซาวด์บอร์ด ระบบท่อ และการจ่ายลม และปรับปรุงระบบคอมพิวเตอร์ ในปี ค.ศ. 2010 นิโคลสันยังได้เพิ่ม Trompette Harmonique solo reed
ออร์แกนประกอบด้วยสี่แป้นคีย์บอร์ดและสี่คันเหยียบ ได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อเล่นจากตำแหน่งฉากกางเขน ให้สามารถรับฟังไปจนถึงฝั่งตะวันออกและตะวันตกของอาสนวิหาร ส่วนขยายเสียง (Swell) ตั้งอยู่ที่กึ่งกลางของเครื่องที่ระดับคอนโซลและควบคุมโดยแป้นเหยียบสองอัน อันหนึ่งสำหรับแต่ละด้านของเครื่อง ตรงเหนือ Swell คือส่วนประกอบขนาดใหญ่ของออร์แกนซึ่งแบ่งออกเป็นส่วนตะวันออกและตะวันตก ประกอบด้วยส่วนประสานเสียงสองส่วนหลักที่แยกจากกัน คีย์บอร์ดแป้นที่สี่คือออร์แกนขนาดเล็กสำหรับด้านตะวันตก (West Positive) มีการทำงานเช่นเดียวกับของออร์แกนประสานเสียงสำหรับฝั่งตะวันตกของอาสนวิหาร
ที่ฝังศพและอนุสรณ์.
ที่ฝังพระศพของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2.
อนุสรณ์ที่ฝังศพที่สวยงามที่สุดภายในวัดนี้คือซุ้มที่ฝังพระศพของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ที่สร้างโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 พระราชโอรสเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระราชบิดาผู้ถูกปลงพระชนม์อย่างทารุณที่ปราสาทบาร์คลี (Berkeley Castle) อาสนวิหารนี้มั่งคั่งขึ้นมาด้วยรายได้จากผู้แสวงบุญที่มาสักการะที่ฝังพระศพนี้
ที่ฝังพระศพของโรเบิร์ต เคอธอส.
โรเบิร์ต เคอธอส (Robert Curthose) เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แต่มิได้ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษต่อจากพระราชบิดา ได้เป็นเพียงดยุกแห่งนอร์ม็องดีที่เป็นตำแหน่งเดิมของพระราชบิดา เมื่อ โรเบิร์ต เคอธอสมีชีวิตอยู่ก็มีความประสงค์อยากจะฝังร่างของท่านเองเมื่อตายไปที่อาสนวิหารกลอสเตอร์ อนุสรณ์ของโรเบิร์ต เคอธอสทำจากไม้บอกโอค ทาสีอย่างสวยงามตั้งอยู่ทางด้านเหนือนอกบริเวณพิธีติดกับฉากแท่นบูชาเอก แต่ว่าร่างของโรเบิร์ตเองว่ากันว่าถูกฝังไว้ภายในหอประชุมสงฆ์ภายในระเบียง
ที่ฝังพระศพของพระเจ้าออสริคแห่งเมอร์เซีย.
ทางด้านเหนือนอกบริเวณพิธีติดกับฉากแท่นบูชาเอกเป็นอนุสรณ์พระเจ้าออสริกแห่งเมอร์เซีย (Prince Osric of Mercia) ผู้เป็นผู้สร้างอาสนวิหาร เป็นรูปพระเจ้าออสริคนอนราบอุ้มอาสนวิหารในมือซ้าย รูปคล้ายกันนี้อีกรูปหนึ่งอยู่ด้านขวาของทางเข้าอาสนวิหารด้านใต้คู่กับบาทหลวงเซอร์โลทางด้านซ้ายผู้เป็ผู้มีบทบาทสำคัญในการบูรณะอาสนวิหาร
อาสนวิหารกลอสเตอร์ใช้เป็นฉากถ่ายภาพยนตร์เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ตอนที่หนึ่ง สอง และหก เมื่อปี ค.ศ. 2000
แบรดลีย์ โจเซฟ
แบรดลีย์ โจเซฟ  (เกิดปี พ.ศ. 2508 ,วิลล์มาร์,มินเนโซตา) เป็นนักประพันธ์เพลงชาวสหรัฐอเมริกา,นักเปียโน/คีย์บอร์ด,นักเรียบเรียงดนตรี และศิลปินดนตรี มีผลงานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 เขาเล่นเครื่องดนตรีได้หลากหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นกับวงร็อก จนกระทั่งยานนีจ้างเขาเล่นเปียโนในคอนเสิร์ต เขาได้เล่นทัวร์กับยานนีอยู่ 6 ครั้ง และได้ปรากฏในอัลบั้มดังของยานนีในอัลบั้ม "Yanni Live at the Acropolis" ในปี พ.ศ. 2536 เขายังมีโอกาสได้ร่วมงานกับชีน่า อีสตัน ในส่วนของนักคีย์บอร์ดและผู้ช่วยผู้กำกับดนตรี รวมถึงการแสดงในรายการโทรทัศน์ Tonight Show with Jay Leno ในปี พ.ศ. 2538
ในปี พ.ศ. 2537 โจเซฟออกผลงานเดี่ยวในชื่อ Hear the Masses ซึ่งได้ร่วมงานกับทีมงานของยานนีด้วย ตามมาด้วยอัลบั้ม Rapture ที่บันทึกเสียงด้วยเครื่องดนตรีวงออร์เคสตรา 50 ชิ้น ในสังกัดนาราดา และเขาได้มีผลงานอีก 8 อัลบั้มและมีค่ายเพลงเป็นของตัวเองในนาม Robbins Island Music และในปี พ.ศ. 2546 โจเซฟกลับมาร่วมงานกับยานนีอีกครั้งในทัวร์ Ethnicity และได้มีผลงานในปี 2004 ที่แต่งขึ้นระหว่างการซาวด์เชคดนตรีครั้งนี้ในอัลบั้ม "Ten Outstanding Young Minnesotans".
Bradley Joseph
ศิลปกรรมโรมาเนสก์
วัฒนธรรมระดับสูง
วัฒนธรรมระดับสูง (High culture) เป็นคำที่ใช้มากทางวิชาการหลายด้าน แต่ความหมายทั่วไปที่แพร่หลาย หมายถึงชุดของผลิตภัณฑ์ทางวัฒนธรรมซึ่งส่วนใหญ่เป็นศิลปะที่ถือว่าอยู่ในระดับสูงสุดของวัฒนธรรมหนึ่ง หรือหมายรวมถึงวัฒนธรรมของสังคมชนชั้นปกครอง
แม้ว่าวัฒนธรรมระดับสูงจะมีประวัติมายาวนานแล้วในแผ่นดินใหญ่ยุโรปก็ตาม แต่คำนี้มีการใช้เป็นครั้งแรกในการตีพิมพ์หนังสือชื่อ "วัฒนธรรมและอนาธิปไตย" (Culture and Anarchy) ของ"แมททิว อาร์โนลด์" แม้เขาจะหมายถึงคำ "วัฒนธรรมสูง" นี้ว่าเป็นเพียง "วัฒนธรรม" ทั่วๆ ไป แต่อาร์โนลด์ก็ได้นิยามว่าวัฒนธรรมหมายถึง "การไม่เกี่ยวไม่ข้องของมนุษย์ในความดีเลิศหลังความมานะบากบั่น" และข้อเขียนในบทนำที่มีชื่อเสียงมากที่กล่าวว่าวัฒนธรรมหมายถึง "การรู้อย่างดีที่สุดในสิ่งมีการพูดและการคิดในโลก" เป็นความหมายเฉพาะทางบรรณโลกที่รวมไปถึงปรัชญาซึ่งปัจจุบันมักไม่ถือกันว่าเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมระดับสูงอย่างน้อยก็ในวัฒนธรรมของชนชาติที่ใช้ภาษาอังกฤษ อาร์โนลด์มองว่าวัฒนธรรมระดับสูงเป็นแรงผลักดันทางศีลธรรมและความดีงามทางการเมือง และในหลายๆ รูปที่มุมมองนี้ยังคงแพร่กระจายอยู่ แม้จะยังห่างไกลจากการเป็นเรื่องที่น่ายกขึ้นมาถกเถียงก็ตาม คำ "วัฒนธรรมระดับสูง" มีความเปรียบต่างกับ "วัฒนธรรมประชานิยม" (Popular culture) หรือ "วัฒนธรรมมวลชน" (Mass culture)และรวมทั้งกับวัฒนธรรมประเพณีต่างๆ แต่ก็ไม่ได้เป็นปรปักษ์ต่อวัฒนธรรมเหล่านี้แต่ประการใด
หนังสือชื่อ "หมายเหตุว่าด้วยนิยามของวัฒนธรรม" (พ.ศ. 2491) โดย "ที เอส เอเลียต" นับเป็นงานที่มีอิทธิพลที่แสดงให้เห็นว่าวัฒนธรรมระดับสูงและวัฒนธรรมประชานิยมเป็นส่วนที่จำเป็นในการส้รางความสมบูรณ์ของความเป็นวัฒนธรรม ในหนังสือชื่อ "การใช้อักษรศาสตร์" (the Uses of Literacy) ของริชาร์ด ฮอกการ์ด (พ.ศ. 2500)ก็นับเป็นงานที่มีอิทธิพลไปในแนวทางนี้เช่นเดียวกัน โดยมีเนื้อหาในด้านประสบการณ์ทางวัฒนธรรมของกลุ่มบุคคลเช่นตัวเขาเองซึ่งมาจากชนชั้นทำงานก่อนที่จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ในอเมริกา "ฮาโรลด์ บลูม" ก็มีงานมากชิ้นที่สามารถรวมอยู่ในแนวนี้ เช่นเดียวกับ "เอฟ อาร์ ลีวิส" ก่อนหน้านั้น คล้ายอาร์โนลด์ที่เน้นเกี่ยวกับวรรณคดี และไม่กลัวที่จะส่งเสียงขรมไว้ในงานวรรณคดีเรื่อง "" ของเขา
ศิลปะระดับสูง.
วัฒนธรรมระดับสูงส่วนใหญ่ประกอบด้วยการซาบซึ้งในสิ่งที่เรียกว่า "ศิลปะระดับสูง" คำนี้มีความหมายค่อนข้างกว้างกว่านิยามของอาร์โนลด์ และนอกจากวรรณคดีแล้ว ยังรวมถึงดนตรี ทัศนศิลป์ โดยเฉพาะจิตรกรรม และรูปแบบอย่างเป็นประเพณีของศิลปะการแสดงซึ่งปัจจุบันรวมภาพยนตร์ด้วย โดยทั่วไปไม่นับมัณฑนศิลป์เป็นศิลปะระดับสูง
โรมาเนสค์
โรมาเนสก์
ชนิดย่อย
ชนิดย่อย หรือ สปีชีส์ย่อย (, ย่อ: subsp. หรือ ssp.) ในการจำแนกทางชีววิทยาหมายถึง กลุ่มประชากรหนึ่งในสองกลุ่มหรือมากกว่าของสิ่งมีชีวิตชนิด (species) เดียวกัน ที่อาศัยอยู่ในเขตย่อยที่แตกต่างกัน (ภายในเขตกระจายพันธุ์ของชนิดนั้น) และมีความแตกต่างกันของลักษณะทางสัณฐานวิทยาปลีกย่อยต่างกัน ซึ่งไม่สามารถจำแนกชนิดย่อยเดี่ยวออกเป็นชนิดใหม่ได้อย่างอิสระ ความแตกต่างของชนิดย่อยมักอยู่ที่ลวดลาย สีสัน หรือขนาดลำตัว อันเนื่องจากสภาพภูมิประเทศที่อยู่ที่แตกต่างกัน ตามระเบียบสากลของระบบการตั้งชื่อชนิดย่อยของสัตว์ใช้"ชื่อตรีนาม" ในทางพฤกษศาสตร์ กิณวิทยา และวิทยาแบคทีเรีย ใช้คำย่อ "subsp." หรือ "ssp." ตามด้วยชื่อชนิดย่อย
สิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งอาจได้รับการระบุว่าไม่มีชนิดย่อยเลย หรือมีอย่างน้อยสองชนิดย่อยซึ่งรวมทั้งที่สูญพันธุ์แล้ว
ในการจำแนกชนิดย่อย นักอนุกรมวิธานตัดสินใจจากเกณฑ์อย่างง่ายในการจำแนกกลุ่มประชากรที่แตกต่างกันสองกลุ่มให้เป็นชนิดย่อยหรือชนิด คือความสามารถในการผสมข้ามพันธุ์ (หากผสมข้ามกันได้แม้ว่าทายาทตัวผู้บางตัวอาจเป็นหมัน อาจนับเป็นชนิดย่อย) ในธรรมชาติชนิดย่อยจะไม่ผสมข้ามพันธุ์กันเนื่องจากความโดดเดี่ยวทางภูมิศาสตร์หรือการเลือกทางเพศ ความแตกต่างระหว่างชนิดย่อยมักจะแตกต่างกันน้อยกว่าความแตกต่างระหว่างชนิด
ชื่อวิทยาศาสตร์ในลำดับขั้น"ชนิด" (สปีชีส์) ใช้การตั้งชื่อแบบทวินาม (binomial nomenclature) ซึ่งชื่อทวินามประกอบด้วยคำภาษาละตินสองคำ โดยคำแรกแสดงถึงชื่อสกุลและคำที่สองคือชื่อเฉพาะแสดงลักษณะเด่นของชนิด
ในทางสัตววิทยา ภายใต้ระเบียบสากลของระบบการตั้งชื่อทางสัตววิทยา (International Code of Zoological Nomenclature (ICZN)) การตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ของ"ชนิดย่อย"ในแบบ "ชื่อตรีนาม" (trinomen) ประกอบด้วยคำละตินสามคำคือ สองคำแรกจากชื่อทวินาม (binomen) ตามด้วยคำที่สามที่เป็นชื่อของชนิดย่อย ตัวอย่างเช่น เสือดาว ทวินามคือ "Panthera pardus" และตรีนาม ได้แก่ "Panthera pardus delacouri" คือ เสือดาวอินโดจีน, "Panthera pardus fusca" คือ เสือดาวอินเดีย เป็นต้น ชื่อตรีนามเขียนด้วยตัวเอียงทั้งสามส่วน
ในทางพฤกษศาสตร์และกิณวิทยา ตามระเบียบสากลของระบบการตั้งชื่อทางพฤกษศาสตร์ (ICBN) "ชนิดย่อย"เป็นหนึ่งในลำดับขั้นที่ต่ำกว่าชนิด ซึ่งได้แก่ ชนิดย่อย (subspecies), พันธุ์ (variety), พันธุ์ย่อย (subvariety), รูป (form) และรูปย่อย (subform) ตามลำดับ ในการระบุชื่อเฉพาะชนิดย่อยต้องนำหน้าด้วย "subspecies" (ซึ่งสามารถย่อมาจาก "subsp." หรือ "ssp.") ตัวอย่างเช่น "Schoenoplectus californicus" subsp. "tatora"
ในวิทยาแบคทีเรีย ลำดับขั้นเดียวที่ต่ำกว่าชนิดภายใต้ระบบชื่ออนุกรมวิธานคือ "ชนิดย่อย"เท่านั้น การระบุลำดับชั้นที่ย่อยลงมาจากชนิด (infrasubspecific taxon) มีความสำคัญอย่างยิ่งในวิทยาแบคทีเรียแต่ยังไม่มีระบบที่ชัดเจน ในภาคผนวกที่ 10 ของระเบียบสากลของระบบการตั้งชื่อโพรแคริโอตได้ระบุคำแนะนำให้ชื่อที่ตีพิมพ์ก่อนปี ค.ศ. 1992 ในลำดับของพันธุ์ (variety) ให้ถือเป็นชื่อของชนิดย่อย และให้ใช้โครงสร้างของชื่อตามแบบชื่อชนิดย่อยในทางพฤกษศาสตร์ คือ มีคำย่อ "subsp." ตัวอย่างเช่น "Bacillus subtilis" subsp. "spizizenii"
ชนิดย่อยต้นแบบ.
เรียก "ชนิดย่อยต้นแบบ" (nominotypical subspecies) ทางสัตววิทยา และ เรียก "ชนิดย่อยอัตนาม" (subspecies autonyms) ในทางพฤกษศาสตร์
ในระบบการตั้งชื่อทางสัตววิทยา เมื่อชนิดถูกแบ่งออกเป็นชนิดย่อยประชากรที่ระบุชนิดไว้ครั้งแรกจะได้รับการระบุเป็น "ชนิดย่อยต้นแบบ" (nominotypical subspecies) หรือ "ชนิดย่อยที่ถูกเสนอชื่อ (ครั้งแรก)" ซึ่งใช้คำที่สามเป็นชื่อเดียวกันกับชื่อชนิด ตัวอย่างเช่น "Lonchura punctulata punctulata" (มักเรียกย่อว่า "L.p. punctulata") เป็นชนิดย่อยต้นแบบของนกกระติ๊ดขี้หมู ("Lonchura punctulata")
ในระบบการตั้งชื่อทางพฤกษศาสตร์ ชื่อของชนิดย่อยถูกสร้างขึ้นโดยใช้ซ้ำชื่อชนิดนั้น ซึ่งเรียก "อัตนาม" (autonym) และอนุกรมวิธานต่ำกว่าชนิดเป็น "ชนิดย่อยที่ชื่อถูกสร้างขึ้นโดยอัตโนมัติ" (autonymous subspecies)
กรณีที่กำกวม.
เมื่อนักสัตววิทยาไม่เห็นด้วยกับการระบุชนิดของประชากรบางกลุ่มให้เป็น"ชนิด"หรือ"ชนิดย่อย" ส่วนของชื่อชนิดอาจเขียนในวงเล็บ ตัวอย่างเช่น "Larus (argentatus) smithsonianus" (นกนางนวลแฮร์ริ่งอเมริกัน) ชื่อชนิดในวงเล็บหมายความถึง นักสัตววิทยาบางคนคิดว่าประชากรนกกลุ่มนี้เป็นชนิดย่อยของนกนางนวลแฮร์ริ่ง ("Larus argentatus") จึงเรียกนกนางนวลแฮร์ริ่งอเมริกันว่า "Larus argentatus smithsonianus" ในขณะที่นักสัตววิทยาคนอื่นมองว่านกนางนวลแฮร์ริ่งอเมริกันเป็นชนิดที่แยกต่างหาก จึงเรียก "Larus smithsonianus"
ชนิดโมโนไทป์และโพลีไทป์.
ชนิดโมโนไทป์ (monotypic species) คือชนิดที่มีเพียงชนิดย่อยเดียว และชนิดโพลีไทป์ (polytypic species) คือชนิดที่มีตั้งแต่สองชนิดย่อยหรือมากกว่า
ในแง่ชีววิทยา การตั้งชื่อชนิดย่อยเป็นไปตามความต่างกันทางพันธุกรรมและฟีโนไทป์ของสองกลุ่มประชากรหรือมากกว่านั้น กลุ่มประชากรที่แตกต่างกันเหล่านี้ไม่อาจผสมข้ามพันธุ์ได้ตามธรรมชาติเนื่องจากแยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิงด้วยภูมิศาสตร์ แต่ยังคงความสามารถในการผสมข้ามพันธุ์และมีลูกหลานที่เจริญพันธุ์ได้ (เมื่อนำมาเพาะเลี้ยงในที่กักขัง หรือมีการเปลี่ยนแปลงทางภูมิประเทศและภูมิอากาศทำให้เกิดพื้นที่รอยต่อระหว่างกลุ่มประชากร) ชนิดย่อย พันธุ์ หรือกลุ่มประชากรเหล่านี้ มักถูกอธิบายและตั้งชื่อโดยนักสัตววิทยา นักพฤกษศาสตร์ และนักจุลชีววิทยา
ในชนิดโมโนไทป์ ประชากรทั้งหมดมีลักษณะทางพันธุกรรมและฟีโนไทป์เหมือนกัน ชนิดโมโนไทป์สามารถเกิดขึ้นได้หลายวิธีได้แก่
ฟีม
พันธุ์ย่อย
สปีชีส์ย่อย
Optimystique เป็นอัลบั้มแรกของยานนี ในแนวดนตรีนิวเอจ เปิดตัวในปี พ.ศ. 2523 อย่างอิสระ ได้รับการวางจำหน่ายอีกครั้งในปี พ.ศ. 2527 โดย "Varèse Sarabande" และในปี พ.ศ. 2532 โดย "Private Music"
Optimystique เป็นการนำเสนอผลงานเพลงสไตล์ยานนี ผสมผสานระหว่างเครื่องดนตรีหลากหลายประเภท เช่นวงเครื่องสายซิมโฟนี ซึ่งเป็นวงดนตรีหลักของยานนี "Optimystique" ถือเป็นอัลบั้มแรกและเป็นอัลบั้มพิเศษที่ออกวางจำหน่าย พร้อมกับเปิดตัวยานนีให้เป็นที่รู้จักของนักฟังเพลงแนวนิวเอจ และดนตรีสไตล์ฟังสบาย ๆ
ยานนีกล่าวในบันทึกแทรกว่า อัลบั้มถูกบันทึกในปี พ.ศ. 2523 และเปิดตัวเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2527 เขาคิดจะบันทึกเสียงใหม่หรือทำเนื้อหาใหม่ก่อนที่จะเผยแพร่อีกครั้ง แต่อัลบั้มนี้ให้เสียงที่พิเศษมากในห้วงเวลาหนึ่งของช่วงต้นอาชีพ จึงตัดสินใจที่จะรักษาไว้ สำหรับเขาแล้วงานชิ้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของประวัติผลงานที่น่าจดจำ
ตัวอย่างบทเพลง.
ในช่วงต้นของอาชีพ ยานนีเน้นหนักในด้านดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
เลื่อนวน
เลอ็อนฮาร์ท ดีนท์เซินโฮเฟอร์
เลอ็อนฮาร์ท ดีนท์เซินโฮเฟอร์  หรือ โยฮัน เลอ็อนฮาร์ท ดีนท์เซินโฮเฟอร์  เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1660 ที่เมืองซังคท์มาร์กาเรเทิน (St. Margarethen) ในบาวาเรีย ตายเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1707 ที่เมืองบัมแบร์ค เลอ็อนฮาร์ทมีเป็นช่างก่อสร้างและสถาปนิกคนหนึ่งของตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์ผู้มีชื่อเสียงทางสถาปัตยกรรม
เลอ็อนฮาร์ทเป็นลูกชายคนที่เจ็ดของเกออร์ค ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Georg Dientzenhofer) และอันนา ทันเนอร์ (Anna Thanner)
ตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์มีความสำคัญในแขนงสถาปัตยกรรมแบบบาโรกทั้งในเยอรมนีและโบฮีเมีย (ปัจจุบันอยู่ในเช็กเกีย) พี่น้องที่เป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียงด้วยกันก็มี:
นอกจากนั้นก็ยังมี:
เลอ็อนฮาร์ทแต่งงานเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1685 กับมารีอา อันนา ฮาเกอร์ (Maria Anna Hager) น้องสาวของภรรยาของเกออร์ค เลอ็อนฮาร์ทกับมารีอามีลูกด้วยกันเจ็ดคน ผู้ชายสามผู้หญิงสี่ หลังจากมารีอาตายได้ไม่นาน เลอ็อนฮาร์ทก็แต่งงานครั้งที่สองเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1699 กับอันนา มาร์กาเรทา ซึนเดอร์ (Anna Margaretha Sünder) ที่บัมแบร์ค มีลูกสาวด้วยกันสองคน
der Barockzeit". Rosenheimer Verlagshaus, 1989, ISBN 3-475-52610-7
Barock". Rosenheim 1976, ISBN 3-475-52149-0
เมทริกซ์ซิลเวสเตอร์
เมทริกซ์ซิลเวสเตอร์ (Sylvester matrix) คือเมทริกซ์ที่เกิดจากการรวมสัมประสิทธิ์ของพหุนามสองพหุนามเข้าด้วยกัน เพื่อคำนวณหาคุณสมบัติบางประการของพหุนามเหล่านั้น "เมทริกซ์ซิลเวสเตอร์" เป็นชื่อที่ตั้งไว้เพื่อเป็นเกียรติให้กับ เจมส์ โจเซฟ ซิลเวสเตอร์ (James Joseph Sylvester) นักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษ ผู้เผยแพร่ทฤษฎีเมทริกซ์
กำหนดให้พหุนาม "p" และ "q" เป็นพหุนามตัวแปรเดียว "z" และมีดีกรีของพหุนามเท่ากับ "m" และ "n" ตามลำดับ
เมทริกซ์ซิลเวสเตอร์ที่เกี่ยวข้องกับพหุนาม "p" กับ "q" คือเมทริกซ์มิติ ("m"+"n")×("m"+"n") ที่มีสมาชิกตามเงื่อนไขต่อไปนี้
ดังนั้นถ้าสมมติให้ "m" = 4 และ "n" = 3 เมทริกซ์ซิลเวสเตอร์ของ "p" กับ "q" จะได้ผลลัพธ์ดังนี้
เมทริกซ์ซิลเวสเตอร์มีที่ใช้ในพีชคณิตแบบสลับที่ (commutative algebra) เช่นเพื่อทดสอบว่าพหุนามสองพหุนามมีตัวประกอบร่วม (ที่ไม่ใช่ค่าคงตัว) หรือไม่ ซึ่งหากมีตัวประกอบร่วม ดีเทอร์มิแนนต์ของเมทริกซ์นี้จะเท่ากับศูนย์ และยังคงเป็นจริงในทางกลับกัน ดีเทอร์มีแนนต์ของเมทริกซ์ซิลเวสเตอร์สามารถเรียกได้ว่าเป็นค่าลัพธ์ (resultant) ของพหุนามเหล่านั้น
นอกจากนั้นค่าลำดับชั้น (rank) ของเมทริกซ์ซิลเวสเตอร์ สามารถพิจารณาได้จากดีกรีของตัวหารร่วมมากระหว่าง "p" กับ "q" นั่นคือ
Sylvester matrix
เล็นนาร์ด ดินเซนฮอฟเฟอร์
สถานีรถไฟชุมทางแก่งคอย
สถานีรถไฟชุมทางแก่งคอย ตั้งอยู่ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี เป็นสถานีรถไฟชั้นหนึ่ง เป็นชุมทางแยกไป 3 เส้นทาง คือเส้นทางผ่านตำบลลำนารายณ์ อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี และ อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ กับเส้นทางผ่าน อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี และ อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ก่อนจะไปบรรจบกันที่ สถานีรถไฟชุมทางบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 125 และอีกเส้นแยกไปชุมทางคลองสิบเก้า
สถานีนครราชสีมา
สถานีรถไฟนครราชสีมา (ชื่อสามัญ หัวรถไฟ หรือ หัวรถฯ) สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) เดิมชื่อสถานีโคราช เป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนครราชสีมาและในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ตั้งอยู่บนถนนมุขมนตรี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทางประมาณ 264 กิโลเมตร
สถานีนครราชสีมาเปิดให้บริการในฐานะสถานีโคราชโดยใช้สต๊อกกลิ้งมาตรฐานเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2443 พิธีเปิดดำเนินการโดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2443 เป็นสถานีปลายทางของสายนครราชสีมาจากกรุงเทพมหานคร
สถานีนี้เป็นสถานีปลายทางสำหรับภาคตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 20 ปีจนกระทั่งมีการเปิดส่วนท่าช้างของสายอุบลราชธานีเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 ก่อนหน้านี้เคยเปลี่ยนจากมาตรวัดมาตรฐาน (4 ฟุต 8 1⁄2 นิ้ว) ประมาณหนึ่งเมตร (1 ม.) และงานนี้แล้วเสร็จในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2465
เปลี่ยนชื่อสถานีจากสถานีโคราชเป็นสถานีนครราชสีมาในปี พ.ศ. 2477
ด่วนตะวันออกเฉียงเหนือรายสัปดาห์ไปยังอุบลราชธานี (เรียกว่าปลายทางวารินทร์) ได้รับการแนะนำให้รู้จักกับอุบลราชธานีในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2481 พลังงานดีเซลหัวรถจักรไฟฟ้าจาก Frich และ SLM วิ่งจากกรุงเทพไปนครราชสีมาและส่วนที่เหลือของเส้นทาง (สถานีนครราชสีมา - วารินทร์ ) ถูกปกคลุมด้วยรถจักรไอน้ำ Hanomag Pacific มีการเปิดตัวบริการด่วนรายสัปดาห์ไปยังขอนแก่นเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2482 และได้ขยายไปยังอุดรธานีในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2484 ซึ่งเป็นวันเปิดทำการของสถานีอุดรธานี
สถานีถูกทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและปัจจุบันอาคารสถานีแทนที่อาคารไม้ที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2498 พร้อมกับการก่อสร้างสถานีใหม่และศูนย์ซ่อมบำรุง
เรทโทรสเปค
สถานีรถไฟภูเขาลาด
โรงเรียนมัธยมสาธิตวัดพระศรีมหาธาตุ
3D สตูดิโอแม็กซ์
ธรีดีเอสแมกซ์
เมาท์ดูม
Software Validation
Packet switching
โอโรดรูอิน
อี บย็อง-ช็อล
อี บย็อง-ช็อล (; ; 12 กุมภาพันธ์ 2453 — 19 พฤศจิกายน 2530) เป็นผู้ก่อตั้งบริษัทซัมซุงบริษัทยักษ์ใหญ่ในประเทศเกาหลีใต้ อี บย็อง-ช็อล เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 ในเมืองอึย-รย็อง มนฑลคย็องซังนัม
อี ได้ก่อตั้งบริษัทการค้าซัมซุงขึ้นในปี พ.ศ. 2481 ในเมืองแทกู หลังจากนั้นก็ได้ก่อตั้งบรัษัทซัมซุงโปรดักส์ บริษัทสิ่งทอ และ บริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้า ตลอดระยะเวลาที่เค้าได้ทำคุณประโยชน์นานัปการให้กับประเทศเกาหลีใต้ เขาจึงกลายเป็นต้นแบบทีมีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อแวดวงธุรกิจในยุคสมัยนั้น ในปี พ.ศ. 2504 เขาได้รับการเสนอชื่อและได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมนักธุรกิจ ต่อมาในปี พ.ศ. 2508 เขาได้ก่อตั้งมูลนิธิวัฒนธรรมซัมซุงขึ้น ด้วยแนวคิดที่ต้องการจะอนุรักษ์และรับผิดชอบต่อสังคม
ในปี พ.ศ. 2523 เขาได้รับการกล่าวขานในฐานะนักธุรกิจที่นำความเจริญมาสู่ประเทศและดำเนินธุรกิจด้วยความฉลาดรอบคอบนำพาธุรกิจด้วยความสามารถเฉพาะตัวที่มีตั้งความเป็นผู้นำ และแนวคิดก้าวหน้า ตลอดชีวิตของอี เขาอุทิศตัวให้กับการพัฒนาประเทศและเศรษฐกิจ พยายามทำให้พลเมืองเกาหลีมีความสุขขึ้น โดยในวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 เขาได้จากโลกนี้ไปอย่างสงบ ด้วยวัย 78 ปี เมื่ออีได้จากโลกนี้ไป ทางประเทศเกาหลีใต้ก็ได้มอบเครื่องราชฯ ระดับมูกุงฮวา และทางประเทศญี่ปุ่นก็ได้มอบเครื่องราชฯ ระดับฮุนอิลดึงชอ ให้แก่เขาเพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่อี
ควอเตอร์แบ็ก
สงครามแหวน
สงครามแหวน (The War of the Ring) เป็นชื่อเรียกโดยรวมของสงครามทั้งหมดที่ปรากฏในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในชุด มิดเดิลเอิร์ธ ซึ่งเป็นสงครามระหว่าง เซารอน กับเหล่าอิสระชนแห่งมิดเดิลเอิร์ธ ในการชิงเป็นผู้ครอบครอง แหวนเอกธำมรงค์ ซึ่งเป็นแก่นของงานประพันธ์เรื่องนี้
นับแต่เซารอนสูญเสียพลังอำนาจไป เนื่องจากการสูญเสียแหวนเอกในสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย ในคราวสิ้นสุดยุคที่สองของโลกอาร์ดา เขาได้ฟื้นฟูพละกำลังขึ้นใหม่ และซุ่มซ่อนอยู่ในโดลกุลดัวร์ หอไสยเวททางตอนใต้ของป่าเมิร์ควู้ด การสู้รบเริ่มมีขึ้นประปรายระหว่างบริวารของเซารอนกับพวกเอลฟ์ เมื่อเซารอนหวนกลับมาบารัด-ดูร์ และฟื้นฟูอำนาจของตนขึ้นใหม่ที่มอร์ดอร์ รวมทั้งเริ่มต้นการค้นหาแหวนเอก สงครามแหวนก็เริ่มขึ้นนับแต่นั้น ไปจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามเมื่อโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ สามารถทำลายแหวนเอกได้โดยโยนทิ้งไปในโอโรดรูอิน
สรุปสงครามทั้งหมด.
สงครามแหวนเกิดขึ้นในยุคที่สามของอาร์ดา สรุปสงครามทั้งหมดแยกตามอาณาจักรต่างๆ ประกอบด้วย
รพินทร์ ไพรวัลย์
แอบบอตต์ แลบอราตอรีส์
แพลตตินั่ม
สตอร์วเวท
ตูโปเลฟ ตู-154
ตูโปเลฟ ตู-154 (Tupolev Tu-154) ตู-154 เป็นเครื่องบินโดยสารที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดลำหนึ่งของสหภาพโซเวียต ตู-154 เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1968 ส่งมอบให้สายการบินแอโรฟลอต เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1970 และเริ่มรับผู้โดยสารเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1972 ตู-154 มีขนาดและรูปร่างใกล้เคียงกับ โบอิง 727 ของสหรัฐฯ
บิกเบน
หอเอลิซาเบธ  (ก่อนหน้านี้เรียกว่า หอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ) หรือรู้จักดีในชื่อ บิกเบน  เป็นหอนาฬิกาประจำพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งในปัจจุบันใช้เป็นรัฐสภาอังกฤษ ตั้งอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของพระราชวัง หอนาฬิกานี้ถูกสร้างหลังจากไฟไหม้พระราชวังเวสต์มินสเตอร์เดิม เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ.1834 (พ.ศ.2377) โดยชาลส์ แบร์รี เป็นผู้ออกแบบ หอนาฬิกามีความสูง 96.3 เมตร โดยที่ตัวนาฬิกาอยู่สูงจากพื้น 55 เมตร ตัวอาคารสร้างด้วยสถาปัตยกรรมสมัยสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย (victorian gothic) ชื่อหอเอลิซาเบธตั้งขึ้นเพื่อฉลองพระราชพิธีพัชราภิเษก หรือพระราชพิธีมหามงคลฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สอง
หลายคนเข้าใจว่าบิ๊กเบนเป็นชื่อหอนาฬิกาประจำรัฐสภาอังกฤษ แต่แท้ที่จริงแล้ว บิ๊กเบนเป็นชื่อเล่นของระฆังใบใหญ่ที่สุด หนักถึง 13,760 กิโลกรัม ซึ่งแขวนไว้บริเวณช่องลมเหนือหน้าปัดนาฬิกา ทั้งนี้มีระฆังรวมทั้งสิ้น 5 ใบ โดย 4 ใบจะถูกตีเป็นทำนอง ส่วนบิ๊กเบนจะถูกตีบอกชั่วโมงตามตัวเลขที่เข็มสั้นชี้บนหน้าปัดนาฬิกา ทว่าคนส่วนใหญ่กลับใช้ชื่อบิ๊กเบนเรียกตัวหอทั้งหมด
บางทีมักเรียกหอนาฬิกานี้ว่า หอเซนต์สตีเฟน (St Stephen's Tower) หรือหอบิกเบน (Tower of Big Ben) ซึ่งที่จริงแล้วชื่อหอเซนต์สตีเฟนคือชื่อของหอในพระราชวังอีกหอหนึ่ง ซึ่งใช้เป็นทางเข้าไปอภิปรายในสภา ในเวลาต่อมา รัฐสภาอังกฤษได้มีมติให้ตั้งชื่อหอนาฬิกานี้ว่า หอเอลิซาเบธ เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2555
ปัจจุบันภายในหอนาฬิกาไม่เปิดให้สาธารณชนเข้าชม เว้นแต่สำหรับผู้ที่อาศัยในประเทศอังกฤษ จะต้องทำเรื่องขอเข้าชมผ่านสมาชิกรัฐสภาอังกฤษประจำท้องถิ่นของตน ถ้าเป็นเด็กต้องมีอายุเกิน 11 ปี จึงจะเข้าชมหอได้ สำหรับชาวต่างประเทศนั้นไม่อนุญาตให้ขึ้นไป ทั้งนี้ผู้ชมต้องเดินบันได 334 ขั้นขึ้นไปเพราะไม่มีลิฟต์
หอเอลิซาเบธมีความสูงทั้งหมด 96.3 เมตร โดยในช่วง 61 เมตรแรก เป็นอาคารก่อด้วยอิฐ บุด้วยหิน ส่วนที่สูงจากนั้นเป็นยอดแหลมทำด้วยเหล็กหล่อ ตัวหอตั้งอยู่บนฐานกว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร หนา 3 เมตร อยู่ใต้ดินลึก 7 เมตร ตัวหอทั้งหมดหนักโดยประมาณ 8,667 ตัน หน้าปัดนาฬิกาทั้งสี่ด้านอยู่สูงจากพื้น 55 เมตร
เดิมทีหอเอลิซาเบธเอนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 220 มิลลิเมตร แต่ปัจจุบันหอเอลิซาเบธเอนมากขึ้นเนื่องจากการขุดอุโมงค์รถไฟฟ้าใต้ดินใกล้ย่านเวสต์มินสเตอร์ โดยสังเกตได้ว่าเอียงปีหนึ่งประมาณ 0.9 มิลลิเมตร จนเห็นได้ชัดเจน
หน้าปัดนาฬิกา.
ครั้งหนึ่ง หน้าปัดนาฬิกาของหอมีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก แต่ปัจจุบันถูกทำลายสถิติโดยหอนาฬิกาอัลเลน-แบรดเลย์ (Allen-Bradley Clock Tower) ที่รัฐวิสคอนซิน สหรัฐอเมริกา ทว่าผู้สร้างหอนาฬิกาอัลเลน-แบร็ดเลย์มิได้จัดให้มีการตีระฆังหรือสายลวดบอกเวลา จึงทำให้หอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ยังคงเป็น "นาฬิกาสี่หน้าปัดที่มีการตีบอกเวลาที่ใหญ่ที่สุดในโลก" กลไกนาฬิกาภายในหอสร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2397 แต่ตัวหอเสร็จในเวลา 4 ปีต่อมา
หน้าปัดนาฬิกาถูกออกแบบโดยออกุสตุส พิวจิน (Augustus Pugin) ตัวหน้าปัดทำด้วยโครงเหล็กกว้างและยาว 7 เมตร ประดับด้วยกระจก 576 ชิ้น เข็มสั้นมีความยาว 2.7 เมตร เข็มยาวมีความยาว 4.3 เมตร รอบ ๆ หน้าปัดประดับด้วยลายทองอย่างวิจิตร ใต้หน้าปัดสลักดุนเป็นข้อความภาษาละตินว่า "DOMINE SALVAM FAC REGINAM NOSTRAM VICTORIAM PRIMAM" ซึ่งแปลว่า "โอ้ พระเจ้าข้า จงประทานความปลอดภัยให้พระนางวิกตอเรียด้วยเถิด"
นาฬิกาเริ่มเดินครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2402 ต่อมาในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพเยอรมันได้ทิ้งระเบิดทำลายรัฐสภาอังกฤษ และทำความเสียหายให้กับหน้าปัดด้านทิศตะวันตกเป็นอย่างมาก
ระฆัง "บิกเบน".
ระฆังที่แขวนไว้ในหอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่ามหาระฆัง (The Great Bell) โดยทำการหล่อครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2399 โดยจอห์น วอร์เนอร์ และบุตร (John Warner &amp; Sons) ซึ่งตั้งอยู่ที่อำเภอสต็อกตันออนทีส์ (Stockton-on-Tees) จังหวัดเดอแรม (County Durham) ระฆังที่หล่อในวาระแรกนั้นหนัก 16.3 ตัน ที่ตัวระฆังมีชื่อของเบนจามิน ฮอลล์ (Benjamin Hall) บารอนแห่งลาโนเวอร์จารึกอยู่ ทำให้บางคนคิดว่าชื่อเล่นของเขากลายมาเป็นชื่อระฆังในเวลาต่อมา ถึงกระนั้น บางแห่งกล่าวว่า ชื่อระฆังนี้ตั้งจากชื่อนักมวยรุ่นเฮฟวี่เวตชื่อเบนจามิน เคานต์ (Benjamin Caunt) บางแห่งก็กล่าวว่าระฆังนี้ควรใช้ชื่อว่าวิกตอเรีย แต่ก็หาได้มีข้อยุติที่แน่นอนไม่ เพราะไม่ได้มีการบันทึกไว้ในรายงานการประชุมสภา หรือแฮนซาร์ด (Hansard)
ขณะที่หอนาฬิกายังสร้างไม่เสร็จ มหาระฆังถูกชะลอโดยเลื่อนลากด้วยม้า มาไว้ที่ลานพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ อย่างไรก็ดีครั้นถูกค้อนที่หนักเกินกว่ากำลังระฆังจะทนได้ ระฆังจึงแตกเกินกว่าจะซ่อม จึงให้หล่อใหม่ที่บริษัทระฆังไวต์แชพเพล (Whitechapel Bell Foundry) ทางตะวันออกของกรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2401 ระฆังใบใหม่นี้หนัก 13.76 ตัน สูง 2.2 เมตร และกว้าง 2.6 เมตร ถูกชักขึ้นแขวนในห้องระฆังบริเวณช่องลมของตัวหอ เมื่อปี พ.ศ. 2402 พร้อมด้วยระฆังเล็ก ใช้เวลาทั้งสิ้น 18 ชั่วโมง จึงสำเร็จ ต่อมาในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน มหาระฆังก็ร้าว แต่ก็แก้ไขโดยการหมุนระฆังมิให้ส่วนที่ร้าวถูกตี โดยไม่ได้ซ่อมแซมมาจนถึงปัจจุบัน
นอกเหนือจากมหาระฆังแล้ว ยังมีระฆังบริวารอีก 4 ใบ ทั้งหมดหล่อที่บริษัทไวต์แชพเพลเมื่อ พ.ศ. 2400 - 2401 ตัวมหาระฆังเองเมื่อถูกตีจะให้เสียงโน้ตมี ส่วนระฆังบริวารจะให้เสียงโน้ตซอลชาร์ป ฟาชาร์ป มี และที ซึ่งทุก ๆ 15 นาที ระฆังบริวารทั้งหมดจะถูกตีเป็นทำนองระฆังแบบเวสต์มินสเตอร์ (หรือเคมบริดจ์) ทำนองระฆังดังกล่าวนี้เป็นที่จับใจและนิยมใช้สำหรับนาฬิกาตั้งในบ้านหรือหอนาฬิกา เสียงของมหาระฆังถูกนำออกอากาศทุกวันผ่านทางสถานีวิทยุบีบีซีช่อง 4 ก่อนข่าวภาคค่ำ (เวลา 18 นาฬิกา) และข่าวเที่ยงคืน ตามเวลาท้องถิ่นประเทศอังกฤษ
หอนาฬิกาที่ได้แรงบันดาลใจจากหอเอลิซาเบธ.