pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันต่อมาในเวลารุ่งเช้า เจย์ มานูเอล มาปรากฏบนหน้าจอทีวีในบ้านเพื่อบอกสาวๆว่า พวกเธอจะต้องเดินทางไปถ่ายภาพกันที่ ลาส เวกัส เมื่อมาถึงสาวๆได้ถูกพาตัวไปยังโรงละครสุดอลังการ โดยมีการแสดงชุดใหญ่รอต้อนรับพวกเธออยู่ หลังการแสดงจบลง เจย์จึงบอกถึงการถ่ายแบบในครั้งนี้นั้นคือ การถ่ายภาพกับการแสดงโชว์สุดอลังการ และจะถ่ายภาพออกมาเป็นกลุ่มดังนี้
ในการถ่ายภาพ เจย์ได้ติ เจนนิเฟอร์, นิโคล, แอชลีย์ และ คาร่า ว่าทำได้ไม่ดี แต่ ซันเด, ลอร่า และ บริททานี่ทำออกมาได้ดีที่สุด
ในห้องตัดสิน ไทร่าได้ประเมินระดับของสาวๆในแต่ละกลุ่ม ซึ่งผลของแต่ละกลุ่มออกมาดังนี้ เรย์, ลอร่า และ ซันเด ทำได้ดีที่สุด บริททานี่, คาร่า และ เอริน ทำได้ค่อนข้างดี และ เจนนิเฟอร์, แอชลีย์ และ นิโคล ทำได้แย่ที่สุดในกลุ่ม ในช่วงที่กรรมการกำลังหารือกัน ไนเจลและคนอื่นๆเห็นว่าภาพของเรย์ดีที่สุด และสมควรแก่การได้ถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกแต่ถ้ามองกลับไปที่บุคลิก เรย์ดูไม่ค่อยมีความเป็นนางแบบมากนัก ถึงจะดูโดดเด่นมากในกลุ่มแต่เธอก็ได้ตำแหน่งที่สองของกลุ่มไปเพราะบุคลิกของเธอ ในสัปดาห์นี้ไทร่าได้เรียกชื่อผู้ที่ทำได้ดีอันดับที่ 1 ออกมารับรูปเป็นกลุ่มๆนั้นคือ บริททานี่, เรย์ และ เจนนิเฟอร์ ซึ่งภาพของ บริทนี่ย์และเรย์ได้ช่วย เจนนิเฟอร์ไว้ ซึ่งสองคนสุดท้ายในสัปดาห์นี้คือ แอชลีย์ และ คาร่า แต่คนที่ถูกส่งกลับบ้านคือ แอชลีย์ ผู้ที่เป็นแดนซ์เซอร์แต่กลับไม่มีการเคลื่อนไหวร่างกายที่น่าสนใจที่มากเพียงพอ จึงต้องกลับบ้านไป
Petite Ninja Warriors.
"ออกอากาศ : 14 ตุลาคม 2552"
เริ่มการแข่งขันในสัปดาห์นี้ สาวๆพูดคุยกันเรื่องภาพถ่ายในสัปดาห์ที่ผ่านมา ซึ่งนิโคลค่อนข้างเป็นกังวลกับภาพถ่ายของเธอมาก สำหรับการแข่งขันของรางวัลประจำสัปดาห์นี้ สาวๆต้องออกไปพบเหล่าดีไซเนอร์เพื่อหางานให้กับตนเอง โดยมีการออกไปพบดีไซเนอร์เป็นคู่ เมื่อหมดเวลาคู่ของ ซันเด และ เรย์ กลับมาไม่ทันจึงถูกตัดสิทธิ์ออกจากการได้รับของรางวัล และผลสรุปจากดีไซเนอร์ออกมาดังนี้ เจนนิเฟอร์ ดูเป็นสาวหวาน การเดินออกมาดี, ลอร่า ดูน่ารักและอ่อนโยน แต่การถ่ายโฆษณาออกมาแย่, บริททานี่ ทำได้ดี, คาร่า มีการเดินที่ดูแข็งแรง แต่ดูเป็นคนมี 2 บุคลิก, เอริน เดินได้ดีมาก, นิโคล มีใบหน้าที่ดี แต่ไม่มีพลังเมื่ออยู่ต่อหน้ากล้อง แต่ผู้ชนะของรางวัลก็คือ นิโคล ที่จะได้รับเสื้อผ้าจากดีไซเนอร์ที่ไปพบวันนี้ทั้งหมด
มาถึงการถ่ายภาพครั้งสาวๆจะได้ถ่ายภาพเป็นนินจาสาวกับอาวุธป้องกันตัว โดยโพสท์ท่าบนเชือกผูกตัวโหน นิโคล, ลอร่า บริททานี่ และ เอริน ทำออกมาได้ดีในสายตามิสเตอร์เจย์ แมนูเอล คาร่า และ ซันเด ทำออกมาได้แย่ มาถึงห้องตัดสิน เรย์, ลอร่า และ ซันเด มีปัญหากับการแต่งตัวเล็กน้อย สำหรับภาพถ่าย บริททานี่, นิโคล, เอริน และ ลอร่า ทำออกมาดูโดดเด่นในสายตากรรมการ แต่คาร่า และ ซันเด ทำออกมาได้แย่ที่สุด พวกเธอจึงเป็นสองคนสุดท้าย แต่เป็นคาร่า ที่ต้องถูกส่งกลับบ้านไปอีกคนด้วยเหตุผล เพราะการแสดงออกทางสีหน้ายังออกมาไม่แรงพอเหมือนภาพถ่ายครั้งแรกของเธอเอง
Interview 101.
"ออกอากาศ : 21 ตุลาคม 2552"
เริ่มต้นด้วยการพาสาวๆไปเรียนรู้ถึงการสัมภาษณ์เหล่าบรรดาคนดังต่างๆ และเมื่อการฝึกเสร็จสิ้นสาวๆก็ได้เริ่มแข่งขันเพื่อของรางวัลประจำสัปดาห์กัน โดยสาวๆจะได้ไปสัมภาษณ์ เจสสิก้า โลวน์เดส ตัวต่อตัว โดยมี แอน โชเค็ทคอยให้คะแนนสาวๆอยู่ข้างหลัง ซึ่งผลการสัมภาษณ์ออกมาเป็นว่า เอริน เป็นผู้ชนะของรางวัล และ สำหรับของรางวัลนั้นคือ การได้ถ่ายภาพลงในนิตยสาร เซเว่นทีน ซึ่งเอรินได้เลือก เจนนิเฟอร์ และ เรย์ ไปร่วมถ่ายแบบด้วย
และในเย็นวันหนึ่งมีเสียงกดกริ่งดังขึ้นสาวๆรีบไปดูที่หน้าบ้าน แต่ไม่พบกันใครเลยนอกจากกล่องสีน้ำเงินจำนวนมากซ้อนกันอยู่หลายกอง ในกล่องนั้นมีทั้งเครื่องสำอาง บทที่ต้องท่องจำ เพราะสาวๆจะได้ถ่ายโฆษณาให้กับ คัฟเวอร์ เกิร์ล แทนการถ่ายภาพในสัปดาห์นี้ ซึ่งสาวๆยังต้องคิดบทในการถ่ายโฆษณาของตนเองด้วย เมื่อมาถึงวันถ่ายโฆษณาสาวๆต้องประหลายใจเมื่อช่างภาพที่จะมาถ่ายโฆษณาให้พวกเธอคือ ไนเจล บาร์กเกอร์ เมื่อการถ่ายโฆษณาเริ่มต้นขึ้นผลที่ออกมาคือ เจนนิเฟอร์, นิโคล และ บริทนี่ ทำออกมาได้ดี แต่ในขณะที่ ลอร่า และ เอรินทำออกมาได้ติดขัดเล็กน้อย
เมื่อมาถึงห้องตัดสินสาวๆถูกเรียกชื่อออกมาดูโฆษณาที่เสร็จสมบูรณ์แล้วที่ละคน ซึ่งในห้องตัดสินนี้ เจนนิเฟอร์ และ นิโคลเป็นดาวเด่นในการถ่ายโฆษณา ส่วน เอริน, ซันเด และ ลอร่า ค่อนข้างมีปัญหา ซันเดการถ่ายออกมาที่จงใจให้ดูว่าดูขำดูตลกเล็กน้อยทำให้เธอรอดตัวไปนั้นจึง นั่นส่งผลให้ เอริน และ เรย์เป็นสองคนสุดท้าย แต่เรย์ถ่ายโฆษณาออกมายังไม่มีเสน่ห์เพียงพอเธอจึงต้องถูกส่งกลับบ้านในสัปดาห์นี้
Let's Go Surfing.
"ออกอากาศ : 28 ตุลาคม 2552"
เมื่อสาวๆ กลับมาบ้านก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าบ้านได้กลายเป็นสถานกักกันไปซะแล้ว จากนั้นไทร่าก็ได้มาแจ้งให้สาวๆ รู้ว่าพวกเธอจะต้องบินไปแข่งกันต่อที่ฮาวาย หลังจากที่ย้ายเข้าบ้านใหม่ที่ฮาวายแล้ว สาวๆ ต้องแข่งกันโพสท่าบนกระดานโต้คลื่น เอริน บริททานี่ และนิโคลต่างก็ทำได้อย่างคล่องแคล่ว ในขณะที่ซันเด และลอร่ากลับไม่เป็นท่า เอรินเป็นผู้ชนะการแข่งขันอีกครั้งและรางวัลของเธอก็คือได้นั่งเฮลิคอปเตอร์เที่ยวชมรอบๆ เกาะโดยเธอเลือกให้นิโคล กับบริททานี่ได้ไปกับเธอด้วย
ในการถ่ายรูปครั้งนี้ สาวๆ จะต้องเป็นลูกครึ่งเชื้อชาติต่างๆ ในฮาวายดังต่อไปนี้
ในการถ่าย สาวๆ ส่วนใหญ่ต่างก็ทำได้ดี แต่ลอร่ารู้สึกกังวลเพราะเธอถูกแดดเผาจนเป็นรอยและกลัวว่าจะเป็นผลเสียในการถ่ายรูป ในห้องตัดสินกรรมการทุกคนรักภาพของนิโคลและเจนนิเฟอร์ บริททานี่และเอรินกลายเป็นสองคนสุดท้ายทั้งๆ ที่ได้ภาพถ่ายที่วิเศษมาโดยตลอด และสุดท้ายบริททานี่ต้องตกรอบเพราะกรรมการรู้สึกว่าเธอยังคงอยู่แต่ในกรอบของตัวเองและขาดแรงบันดาลใจในการถ่ายรูป
Dive Deeper.
"ออกอากาศ : 4 พฤศจิกายน 2552"
ในสัปดาห์นี้ สาวๆ ได้มาริซ่า มิลเลอร์ สุดยอดนางแบบร่างเตี้ยมาสอนวิธีโพสท์ท่าให้ดูสวย และตัวสูงยาวขึ้นในชุดว่ายน้ำด้วยท่า บาร์บี้โท คือการเขย่งปลายนิ้วเท้าลงกับพื้นซึ่งจะทำให้ขาดูยาวและเรียวสวย จากนั้นสาวๆ จะต้องแข่งกันโพสท์ท่าขณะกระโดดลงน้ำ โดยพวกเธอจะมีโอกาสกันเพียงแค่คนละหนึ่งครั้งเท่านั้น นิโคลเป็นผู้ชนะการแข่ง รางวัลของเธอก็คือเครื่องประดับมูลค่า 6,500 ดอลล่าห์และเพิ่มภาพถ่ายพิเศษ โดยเธอเลือกให้ซันย์ได้ภาพเพิ่มกับเธอด้วย และซันเดมีสิทธิ์เลือกเพื่อนอีกหนึ่งคนซึ่งก็คือลอร่า และลอร่าเลือกเพื่อนคนสุดท้ายคือเจนนิเฟอร์ซึ่งทำให้เอรินไม่ได้ภาพถ่ายเพิ่มเลยซักใบเดียว และในคืนนั้นสาวๆ ก็ช่วยกันจัดปาร์ตี้วันเกิดให้กับลอร่าอีกด้วย
การถ่ายรูปในครั้งนี้ สาวๆ จะต้องถ่ายรูปกันใต้น้ำ นิโคล เจนนิเฟอร์ ต่างก็ทำออกมาได้ดี ในขณะที่ซันเด และเอรินตะเกียกตะกายในน้ำจนไม่สามารถโพสท่าอะไรได้เท่าไหร่นัก ในห้องตัดสินภาพของนิโคลกับเจนนิเฟอร์ได้รับคำชื่นชมจากกรรมการเป็นอย่างมาก ภาพของซันเดออกมาแย่และเธอยังมีข้ออ้างแก้ตัวตลอดเวลา ซึ่งทำให้กลายเป็นสองคนสุดท้ายกับเอริน ที่เริ่มต้นด้วยดีแต่ค่อยๆ แย่ลงอย่างต่อเนื่อง และสุดท้ายคนที่ต้องตกรอบก็คือซันเด
Hawaiian Hip Hop.
"ออกอากาศ : 11 พฤศจิกายน 2552"
ในครั้งนี้สาวๆ ต้องไปเรียนการเต้นระบำฮูล่าของฮาวายโดยจะผสมผสานฮิป-ฮอปเข้าไปด้วย โดยพวกเธอจะต้องบอกเล่าเรื่องราวออกมาในท่าเต้น เอรินใช้ทักษะการเป็นเชียร์ลีดเดอร์ของเธอเข้าช่วย ในขณะที่สาวๆ ส่วนใหญ่ทำออกมาได้ดี แต่นิโคลกับมีปัญหาในการเต้น ลอร่าเป็นผู้ชนะการแข่งและรางวัลของเธอก็คือการได้ท่องเที่ยวทริปฮาวาย 5 วันหลังรายการจบลง และเธอเลือกเจนนิเฟอร์ให้ไปกับเธอด้วย
การถ่ายรูปในสัปดาห์นี้ สาวๆ จะต้องเป็นเทพีแห่งดินแดนภูเขาไฟเปเล่ และในการคัดออกครั้งนี้จะต้องมีสาวที่ต้องกลับบ้านถึงสองคน ในระหว่างถ่าย นิโคลกับเอรินต่างก็ทำออกมาได้ดี ในขณะที่ลอร่ากับเจนนิเฟอร์ติดขัดและทำออกมาได้ไม่ดีนัก
ในห้องตัดสินภาพของลอร่าและนิโคลต่างก็ได้รับคำชมจากกรรมการ ในขณะที่ภาพเจนนิเฟอร์กลับออกมาเลวร้าย และเอรินถึงจะทำได้ดีในการถ่ายรูป แต่ภาพที่ได้ก็กลับมีมาตรฐานเดียว และเจนนิเฟอร์ เอริน และลอร่าต้องกลายเป็นสามคนสุดท้าย และจากผลงานที่ผ่านๆ มาของลอร่า สุดท้ายแล้วสองสาวที่ต้องกลับบ้านก็คือเจนนิเฟอร์และเอริน
"ออกอากาศ : 18 พฤศจิกายน 2552"
สองสาวได้มาถ่ายโฆษณาผลิตภัณฑ์ลาสท์บลาส ให้กับคัฟเวอร์เกิร์ล โดยได้ ทีโยน่า แอนเดอร์สัน ผู้ชนะจากฤดูกาลก่อนมาให้คำแนะนำ ภาพของนิโคลออกมาสวยและเป็นแฟชั่นชั้นสูง แต่โฆษณากลับออกมาดูติดขัดและหงุดหงิด ในขณะที่ลอร่าดูสดใสในโฆษณา แต่กลับดูสับสนตลอดเวลาในการถ่ายภาพ จากนั้นแอนน์ โชเค็ต ได้พาพวกเธอไปถ่ายรูปขึ้นปกเซเว่นทีนสำหรับผู้ชนะ
ในวันต่อมาไทร่าได้มาคุยกับพวกเธอตัวต่อตัวและถามเหตุผลที่อยากเป็นนางแบบ จากนั้นก็พาเธอไปเดินแบบให้กับจูเลีย แคลนซี่ โดยมีเพื่อนๆ ที่ตกรอบไปแล้วอย่าง บริททานี่ ซันเด เอริน และเจนนิเฟอร์ร่วมเดินกับพวกเธอด้วย
ในการตัดสินครั้งสุดท้าย สองสาวต่างทำให้กรรมการต้องลำบากใจในการตัดสินเพราะต่างก็มีคุณสมบัติและความสามารถทั้งคู่ ในการเดินแบบที่ผ่านมานิโคลดูด้อยกว่าลอร่าที่สามารถครองเวทีได้ แต่ทางด้านผลงาน นิโคลมีความเป็นแฟชั่นชั้นสูง ในขณะที่ลอร่ามีบุคลิกร่าเริงสดใส และหลังจากที่พิจารณากันอย่างถี่ถ้วนแล้ว คณะกรรมการก็ตัดสินใจและประกาศว่า ผู้ชนะของฤดูกาลที่ 13 ก็คือ นิโคล ฟ็อกซ์
Cycle 13: REVEALED.
ประมวลเหตุการณ์ที่ผ่านมาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนสุดท้ายและภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในฤดูกาลสาวเตี้ย กับการเดินแบบคู่ควีนวอลค์ของไทร่ากับบีอันก้าในรอบคัดเลือก นิโคลตั้งชื่อเล่นให้เพื่อนทุกคนเพราะเธอจำชื่อใครไม่ได้เลย การแข่งขันกินลูกกวาดระหว่างเอริน คาร่า และลิซ่า การทำความสะอาดบ้านของเจนนิเฟอร์ อารมณ์ศิลป์ของนิโคล งานอดิเรกของเรย์ เกมของคาร่า และโรเจอร์ แมวตัวโปรดของซันเดที่ฮาวาย
วัลลี บุญเส็ง
วัลลี บุญเส็ง เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อของ เด็กหญิงวัลลี หรือ เด็กหญิงวัลลียอดกตัญญู (ตามชื่อภาพยนตร์อัตชีวประวัติ) เป็นชาวสมุทรสงครามโดยกำเนิด วัลลีเป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์ความกตัญญูในวัยเด็กของเธอที่เลี้ยงดูมารดาที่ป่วย และยายตาบอดเพียงลำพังขณะที่ยังอยู่เพียงชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยไม่มีใครสนใจ
จนในปี พ.ศ. 2524 หลังจากคณะครูโรงเรียนทราบถึงเหตุการณ์ดังกล่าวจึงได้พยายามช่วยเหลือ และเรื่องความกตัญญูของเธอได้แพร่ไปจนหนังสือพิมพ์ไทยรัฐนำไปลงพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ วัลลีจึงกลายเป็นที่รู้จักของคนทั่วประเทศ และมีผู้นำเรื่องราวของเธอไปทำหนังสือและสร้างภาพยนตร์ที่ทำให้มีผู้กล่าวขวัญถึงเธอมาอยู่จนปัจจุบัน
วัลลี ณรงค์เวทย์
เด็กหญิงวัลลี ณรงค์เวทย์
ด.ญ.วัลลี ณรงค์เวทย์
วัลลียอดกตัญญู
เด็กหญิงวัลลียอดกตัญญู
พ่อครัวรุ่นจิ๋ว
พ่อครัวรุ่นจิ๋ว เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น วาดโดย ไดสึเกะ เทราซาว่า ลงตีพิมพ์ในนิตสารโชเน็นแม็กกาซีนคอมิกส์ โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ต่อมาได้มีการนำมาสร้างเป็นอนิเมะโดยบริษัทซันไรส์ และ ทีวีโตเกียว
ในประเทศไทย พ่อครัวรุ่นจิ๋ว ออกอากาศทางฟรีทีวี ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ในช่วงโมเดิร์นไนน์การ์ตูน โดยเริ่มออกอากาศ ในช่วงปี พ.ศ. 2542
Mister Ajikko
โมคคัลลานเถระ
โมคคัลลานะ
โกลิตะ
อุปติสสมาณพ
ดัชต์กิลเดอร์
ออกัสตัส พิวจิน
ออกัสตัส พิวจิน  (1 มีนาคม ค.ศ. 1812 - 14 กันยายน ค.ศ. 1852) เป็นสถาปนิกฟื้นฟูกอธิค นักออกแบบ และนักทฤษฎีคนสำคัญชาวอังกฤษของในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ ppp งานชิ้นสำคัญของออกัสตัส พิวจินคือพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ และงานสร้างคริสต์ศาสนสถาน พิวจินเป็นพ่อของอี. ดับเบิลยู. พิวจินและปีเตอร์ พิวจินผู้ดำเนินกิจการบริษัทสถาปนิก พิวจินและพิวจินต่อมา
พิวจินเกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1812 เป็นลูกของออกัสตัส ชาร์ลส์ พิวจิน และ แคทเธอริน เวลบี ออกัสตัส ชาร์ลส์เป็นนักร่างแบบชาวฝรั่งเศสผู้ฝึกให้พิวจินวาดภาพสิ่งก่อสร้างกอธิคสำหรับใช้ประกอบหนังสือของตนเอง ระหว่าง ค.ศ. 1821 จนถึง ค.ศ. 1838 พิวจินก็พิมพ์หนังสือชุดภาพเขียนสถาปัตยกรรม ประเทศอังกฤษหลายชุด สองเล่มแรกชื่อ "แบบอย่างของสถาปัตยกรรมกอธิค" (Specimens of Gothic Architecture) และอีกสามเล่มชื่อ "ตัวอย่างของสถาปัตยกรรมกอธิค" (Examples of Gothic Architecture) ที่เป็นตัวอย่างของงานอ้างอิงทางสถาปัตยกรรมกอธิคที่ได้รับการพิมพ์อีกหลายครั้งในอย่างน้อยก็อีกหนึ่งร้อยปีต่อมา
Augustus Welby Northmore Pugin
Augustus Pugin
จังหวัดโมราซัน
โมราซัน  เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 1,447 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 250,000 คน
จังหวัดซานมิเกล (ประเทศเอลซัลวาดอร์)
ซานมิเกล  เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 2,077 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 450,000 คน
เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต
เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต  หรือเรียกอีกอย่างว่า แจ็กเกตการบินเอ็มเอ-1 ถูกพัฒนาครั้งแรกในช่วงกลางปี ค.ศ. 1950 เอ็มเอ-1 จะมาก่อนบี-15 แจ็กเกตการบิน ความต้องการเป็นที่รู้จักในเครื่องบินไอพ่น สร้างความต้องการใหม่ให้ผู้ที่ปฏิบัติงานในด้านการบิน มีความปลอดภัยและความสบาย
ก่อนที่การประดิษฐ์เครื่องบินไอพ่นออกมาหนึ่งลำ เสื้อแจ็กเกตหนังฟอกขนแกะประกาศแจกจ่ายให้เจ้าหน้าที่การบิน อย่างไรก็ตาม เครื่องบินไอพ่นลำใหม่สามารถเข้าไปโจมตีระยะทางที่สูงกว่า และมีอุณหภูมีที่เย็นกว่า มากกว่าเครื่องบินใบพัด เสื้อแจ็กเกตหนังฟอกตัวใหญ่อาจเปียกชื้นเนื่องมาจากฝนที่ตกอย่างหนัก (ในขณะที่เดินทางบนเครื่องบิน) หรือเหงื่ออกมา น้ำจะทำให้เย็นจนแข็งในระยะทางที่สูงการทำให้ความอบอุ่นของเสื้อแจ็กเกตไม่สะดวกสบายอีกด้วย เครื่องบนไอพ่นลำใหม่เป็นการออกแบบที่เพรียวลมมากกว่า ห้องคนขับเครื่องบินนั้นอาจเป็นตะคริว ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์และห้องเครื่องที่คับแคบอย่างรวดเร็ว สิ่งกีดขวาง ทางเข้าและทางออกจากห้องคนขับเครื่องบินถึงแม้มีความอันตรายมากกว่าความปลอดภัย เสื้อแจ๊คเก็ทหนังฟอกค่อนข้างดี ลื่น เบา เสื้อแจ็กเกตยังเก็บความอบอุ่นความต้องการเทคโนโลยีเครื่องบินไอพ่นลำใหม่
ความต้องการเหล่านี้ ได้ถูกพัฒนาเสื้อแจ็กเกตการบินที่คงอยู่ บี-15 เสื้อแจ็กเกตส่งที่ผลิดในขั้นต้นทำมาจากฝ้าย ต่อมาการผลิตในแบบเดียวกันแต่ไนลอนมีคุณภาพสูง บี-15 มีปลอกคอ ขนปุยจำนวนมาก (เหมือนหนังขนสัตว์ที่ละเอียดนิ่มและหนาเล็กน้อย) ล่าสุดได้ส่งเสื้อบี-15เ ป็นจำนวนมากสิ่งนั้นได้พบอุปสรรคไปเกี่ยวข้องในทางปฏิบัติ สายหนังไนลอนถูกค้นพบก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่ไม่ใชเครื่องแต่งกายการบินจนกระทั่งหลังสงครามสงบ อาจเป็นไปได้ว่าคาวมต้องการไนลอนเช่นนี้เดียวกับ ร่มชูชีพที่ใช้ประโยชน์ได้ จัดหาให้ในช่วงระหว่างสงคราม
แจ็กเกต เอ็มเอ-1 ได้ออกวางจำหน่ายเป็นครั้งแรกเมื่อประมาณ ค.ศ. 1949 หรือ ค.ศ. 1950 ต่อกองทัพสหรัฐอเมริกา ข้าราชการกองทัพเรือ และข้าราชการนักบินอากาศเป็นตัวเลขบางส่วนที่ได้จำหน่ายให้กับเจ้าหน้าที่การบินอีกด้วย เสื้อแจ็กเกต เอ็มเอ-1 ปรากฏครั้งแรกในทวีปยุโรปจำนวนเล็กมาก ให้สายตำแหน่งกลาง ค.ศ. 1950 มีความเป็นไปได้มากจะอยู่ตลาดมืด และเกี่ยวข้องกับการขายให้กับรัฐบาลส่วนเกิน ในล่าสุดตำแหน่งกลางในปี ค.ศ. 1960 เสื้อแจ็กเกตเอ็มเอ-1 ที่ปรากฏในทวีปยุโรป บริษัท อัลฟ่า อินดัสตรีย์ จำกัด เริ่มส่งออกเสื้อแจ็กเกตและเครื่องแต่งกายของทหารอื่น ๆ ให้กับกองทัพอากาศและลูกค้าชาวยุโรป
เสื้อแจ็กเกต เอ็มเอ-1 ออกแบบโดยกองทัพอากาศที่ใช้สำหรับเสื้อแจ็กเกตการบินที่มีน้ำหนักนำไปใช้ตลอดปี โรงงานได้ผลิดเสื้อแจ็กเกตเอ็มเอ-1 ทำจาก ไนลอนที่มีคุณภาพสูง และ พอลิเมอร์ ซับใน เป็นผลสำเร็จ การออกแบบไนลอนนำหนักที่เบา เป็นที่ยอมรับของนักบินจะสวมเสื้อแจ็กเกตที่อบอุ่นและสบายเมื่อเข้าไปในเครื่องบิน สามารถรูดซิปปิดเสื้อแจ็กเกต เอ็มเอ-1 ได้เพื่อป้องกันสภาพอากาศที่เย็นในขณะบินอยู่
เสื้อแจ็กเกต เอ็มเอ-1 ในอดีตที่ผ่านมามักจะประสบปัญหาและแก้ไขในการออกแบบ แต่มีคุณภาพสูง การออกแบบโดยพื้นฐานทำงานได้ดีเหมือนกัน เป็นการออกแบบที่สร้างสรรค์ถูกบรรจุอยู่ในสหรัฐอเมริกา รัฐบาลทางทหารมีลักษณะเฉพาะ " MIL -J-." การเปลี่ยนแปลงหมายเลข 8279 อยู่ที่หลังเสื้อ แจ็กเกต เอ็มเอ-1 ทำขั้นให้กับกองทัพอากาศทำเป็นระยะๆ สิ่งที่เกิดขึ้นเนื่องมาจากการนำสิ่งทอเข้ามาใหม่ เทคนิคในการเย็บแบบใหม่ หรือห้องคนขับเครื่องบินแบบใหม่สิ่งที่มีการเปลี่ยนแปลงการออกแบบเสื้อแจ็กเกตเพื่อสวมใส่ ทหารมีข้อจำกัดในการแก้ไขถูกต้องในการเปลี่ยนแปลง สิ่งที่ถูกเป็นสัญลักษณ์โดยเพิ่มตัวอักษรคือ Mil Spec. เช่น เอ็มเอ-1 มีลักษณะเฉพาะเป็นลำดับเป็นตัวเลขจากต้นฉบับ Mil -J-8279 ถึง J-8279A, J-8279B, J-8279C ฯลฯ การปรับปรุงแก้ไขโดยส่วนมากคือJ-8279F ล่าสุดถูกประกาศเมื่อปี ค.ศ. 1980
เอ็มเอ-1 ถูกผลิดทั้ง 2 สี เช่น สีเขียวแก่ สีน้ำเข้ม สีน้ำเงินเข้มคือสีใหม่ที่ใช้เกี่ยวกับทหาร แต่แม้สีเขียวถูกแทนที่ในไม่ช้า ในช่วงสงครามเกาหลี (1950 - 1953) การผสมเครื่องแต่งกายการบินจะมีระยะเวลาหลายครั้ง และเป็นสีที่ไม่ธรรมดา เป็นไปได้ที่สีเขียวถูกนำไปใช้ในที่สุด เพราะว่าอย่างน้อยมีส่วนผสมมากกว่า และสภาะแวดล้อมนักบินควรต้อง การป้องกัน การพลางตัวจากพื้นฐาน เอ็มเอ-1 เป็นแฟชั่นสมัยใหม่ที่ความหลายของสี รวมไปถึงเอ็มเอ-1 แบบดั้งเดิมสมัยใหม่ เช่น สีดำ สีแดง สีนำเงิน สีเงิน สีเทา และสีเหลือง
เนื่องมาจากเสื้อแจ็กเกตเอ็มเอ-1 ผู้ที่สวมใส่ไม่ใช่แค่ความสบายอย่างมาก ในระหว่างช่วงฤดูหนาวเสื้อแจ็กเกตมีชื่อเสียงมากในทวีปยุโรป และออสเตรเลีย เสื้อแจ็กเกตโดยส่วนมากผู้ที่สวมใส่เป็นผู้คนชาวอเมริกาเหนืออีกด้วย ซึ่งจะรู้จักกันในชื่อเสื้อบอมเมอร์แจ็กเกต โดยเฉพาะพื้นที่มีอากาศเย็น เสื้อแจ็กเกตเหล่านี้รู้จักกันแพร่หลายได้แก่กลุ่มสกินเฮด วัฒนธรรมย่อย (subculture) และดอร์เมน (Doormen) ล่าสุดอยู่ในสหรัฐอเมิรกาในปี 1970 จนถึงทุกวันนี้เริ่มอีกครั้งผู้ที่สวมใส่คือกลุ่มสกินเฮดนิยมแพร่หลายทั่วโลก และปลันชัส (planchas) ในอุรุกวัย
จังหวัดซานซัลวาดอร์
ซานซัลวาดอร์  เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเอลซัลวาดอร์และเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงซานซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก มีประชากรอาศัยอยู่กว่า 2 ล้านคน จึงเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ
แจ๊คเก็ทการบิน
นิโคลัส ฮอคสมอร์
นิโคลัส ฮอคสมอร์ (, ออกเสียง; ราว ค.ศ. 1661 - 25 มีนาคม ค.ศ. 1736) เป็นสถาปนิกของสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอังกฤษของในคริสต์ศตวรรษที่ 18
นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมเฮาเวิร์ด โคลวินบรรยายฮอคสมอร์ว่าเป็นสถาปนิกผู้ "มีความมั่นใจในความรู้ทางคลาสสิกกว่าจอห์น แวนบรูห์ผู้ไม่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการทางสถาปัตยกรรม, มีจินตนาการการเห็นการไกลมากกว่าผู้รอบรู้เช่นคริสโตเฟอร์ เร็น" ระหว่าง ค.ศ. 1684 จนถึงราว ค.ศ. 1700 ฮอคสมอร์ทำงานกับคริสโตเฟอร์ เร็นผู้เป็นครูในโครงการต่างที่รวมทั้งโรงพยาบาลเชลเซีย, มหาวิหารเซนต์พอล, พระราชวังแฮมพ์ตันคอร์ท และ โรงพยาบาลกรีนนิช ความสัมพันธ์กับเร็นทำให้ฮอคสมอร์ได้รับหน้าที่การงานในตำแหน่งที่ดี
จังหวัดซานบิเซนเต
ซานบิเซนเต  เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ มีพื้นที่ประมาณ 1,184 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 230,000 คน
จังหวัดซานตาอานา
ซานตาอานา  เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีพื้นที่ 2,023 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 630,000 คน
จังหวัดซอนโซนาเต
ซอนโซนาเต  เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 1226 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 520,000 คน
จังหวัดอูซูลูตัน
อูซูลูตัน  เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 2,130 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 465,000 คน
ซาลอมง เดอ บร็อส
ซาลอมง เดอ บร็อส (; ค.ศ. 1571 - 9 ธันวาคม ค.ศ. 1626) เป็นสถาปนิกของสมัยบาโรกชาวฝรั่งเศสผู้มีอิทธิพลต่อสถาปัตยกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 17 งานชิ้นสำคัญของซาลอมง เดอ บร็อสก็ได้แก่พระราชวังลุกซ็องบูร์สำหรับสมเด็จพระราชินีนาถมารี เดอ เมดิชิที่ออกแบบตามแบบวังพิตติที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ซาลอมง เดอ บร็อสมาจากครอบครัวที่มีหน้ามีตาของอูกโนเป็นหลานทางแม่ของช่างออกแบบฌักที่ 1 อ็องดรูแอ ดูว์ แซร์โซ (Jacques I Androuet du Cerceau) และลูกของสถาปนิกฌ็อง เดอ บร็อส เดอ บร็อสก่อตั้งสำนักงานสถาปนิกในกรุงปารีสในปี ค.ศ. 1598 และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสถาปนิกประจำราชสำนักฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1608
Salomon de Brosse
โรงเรียนบ้านราษฎร์บำรุง
โรงเรียนบ้านราษฎร์บำรุง ก่อตั้งโดย นายณรงค์ ทาสอนพันธุ์ ตัวแทนกรรมการสถานศึกษา
เปิดเรียนเมื่อ ปี พ.ศ. 2527
ผู้ใหญ่แผ้ว สว่างศรี ได้มอบที่ดิน จำนวน 12 ไร่ 1 งาน 45 ตารางวา
ปัจจุบัน เปิดทำการเรียนการสอน ตั้งแต่ ชั้น อนบาล - ชั้นป.6
วิสัยทัศน์ : โรงเรียนบ้านราษฎร์บำรุง
จัดการศึกษาได้มาตรฐาน
นักเรียนมีความรู้คู่คุณธรรม
เรียนรู้อย่างมีความสุข
มีทักษะกีฬา
และการประกอบอาชีพ
คำขวัญ : วิชาการเยี่ยม เปี่ยมคุณธรรม
เลิศล้ำวินัย น้ำใจนักกีฬา
พันธกิจ : 1. ส่งเสริมสนับสนุนการศึกษาภาคบังคับให้นักเรียนอย่างทั่วถึงและมีคุณภาพตามมาตรฐาน
2. พัฒนาบุคลากร ให้สามารถปฏิบัติงานได้ตามมาตรฐาน
3. พัฒนาระบบบริหารจัดการศึกษาให้ได้มาตรฐาน
4. ส่งเสริมการฝึกทักษะอาชีพ และการกีฬา
5. จัดการเรียนการสอนโดยยึดเด็กเป็นสำคัญโดยใช้เทคโนโลยีเป็นสื่อแสวงหาความรู้
โรเบิร์ต อาดัม
โรเบิร์ต อาดัม  (3 กรกฎาคม ค.ศ. 1728 - 3 มีนาคม ค.ศ. 1792) เป็นนักออกแบบตกแต่งภายใน นักออกแบบเฟอร์นิเจอร์ และสถาปนิกของสมัยฟื้นฟูคลาสสิกคนสำคัญชาวสกอตของในคริสต์ศตวรรษที่ 18 งานชิ้นสำคัญของชาญโรเบิร์ต อาดัมก็ได้แก่คฤหาสน์ไซออน (Syon House), ปราสาทคัลแอนน (Culzean Castle), คฤหาสน์เคดเลสตัน (Kedleston Hall) และ สะพานพัลเทนีย์ (Pulteney Bridge)
โรเบิร์ตเป็นลูกของสถาปนิกวิลเลียม อาดัม (ค.ศ. 1689–ค.ศ. 1748) ผู้เป็นสถาปนิกคนสำคัญของสกอตแลนด์ในยุคนั้น และโรเบิร์ตก็ได้รับการศึกษาและฝึกฝนโดยบิดาพร้อมกับพี่ชายจอห์น หลังจากบิดาเสียชีวิตโรเบิร์ตก็ดำเนินธุรกิจของครอบครัวต่อที่รวมทั้งกิจการที่ทำเงินดีกับ Board of Ordnance
ในปี ค.ศ. 1754 โรเบิร์ตก็เดินทางไปยังกรุงโรมและไปใช้เวลาเกือบห้าปีอยู่ที่นั่นภายใต้ชาร์ลส์-หลุยส์ เคลริสโซ (Charles-Louis Clérisseau) และ จิโอวานนิ บัตติสตา ปิราเนซิ (Giovanni Battista Piranesi) เมื่อกลับมายังอังกฤษโรเบิร์ตก็ไปเปิดกิจกาจในลอนดอนร่วมกับน้องชายเจมส์ และวิวัฒนาการลักษณะสถาปัตยกรรมที่เรียกว่า “สถาปัตยกรรมลักษณะอาดัม” (Adam Style) และทฤษฎีเกี่ยวกับ “ความเคลื่อนไหว” ในสถาปัตยกรรมที่มีพื้นฐานมาจากการศึกษาสถาปัตยกรรมกรีกโรมัน โรเบิร์ตกลายเป็นสถาปนิกผู้ประสบความสำเร็จและเป็นที่นิยมที่สุดคนหนึ่งของประเทศ
โรเบิร์ตเป็นสถาปนิกผู้นำระลอกแรกของสมัยฟื้นฟูคลาสสิกในอังกฤษและสกอตแลนด์ตั้งแต่ราวปี ค.ศ. 1760 จนกระทั่งเสียชีวิต และเป็นผู้มิอิทธิพลต่อสถาปัตยกรรมตะวันตกทั้งในยุโรปและอเมริกาเหนือ โรเบิร์ตไม่แต่เพียงจะออกแบบที่พักอาศัยให้แก่ลูกค้าแต่ยังออกแบบสิ่งตกแต่งและสิ่งต่างๆ ที่ประกอบสิ่งก่อสร้างที่ออกแบบด้วย
Robert Adam
เดเมียน ดัฟฟ์
เดเมียน ดัฟฟ์  เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสาธารณรัฐไอร์แลนด์ ปัจจุบันเป็นผู้จัดการสโมสรฟุตบอลเชลบอร์นในลีกของไอร์แลนด์พรีเมียร์ดิวิชัน เกิดเมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1979 เล่นตำแหน่งกองกลาง เคยค้าแข้งในระดับพรีเมียร์ลีกกับสโมสรแบล็กเบิร์นโรเวิร์ส, เชลซี , นิวคาสเซิลยูไนเต็ด และฟูแลม โดยประสบความสำเร็จด้วยการคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก 2 สมัยกับเชลซี
"As of 30 April 2011"
390||56||37||5||29||7||54||5||510||73
บัวเขียว รังคสิริ
คุณหญิงบัวเขียว รังคสิริ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแพร่ 2 สมัย
คุณหญิงบัวเขียว รังคสิริ เกิดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 ที่อำเภอลอง จังหวัดแพร่ เป็นธิดาของรองอำมาตย์ตรีเผือก (พ่อเจ้าเผือก ไชยประวัติ) และเจ้าแม่สุคันธา ไชยประวัติ (สกุลเดิม แสนศิริพันธุ์ ธิดาพระวิไชยราชา (เจ้าขัติ แสนศิริพันธุ์) พระวิไชยราชานครแพร่) เป็นหลานลุงของเจ้าวงศ์ แสนศิริพันธุ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแพร่คนแรก สมรสกับนายสถิตย์ รังคสิริ มีบุตรชาย 2 คน คือ นายแพทย์สุขุม รังคสิริ และ นายดุสิต รังคสิริ
คุณหญิงบัวเขียวจบการศึกษาชั้นมัธยมปีที่ 8 จากโรงเรียนฝึกหัดครูเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2475 และสอบได้วิชาครูมัธยม (ป.ม.) เมื่อ พ.ศ. 2478 ต่อมา ได้รับปริญญาศึกษาศาสตร์บัณฑิต กิตติมศักดิ์ สาขาวิชาการบริหารการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
คุณหญิงบัวเขียว เริ่มรับราชการครู ในตำแหน่งครูจัตวาโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดแพร่ เมื่อ พ.ศ. 2476 ต่อมาได้เป็นผู้ช่วยครูใหญ่โท โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี จังหวัดพิษณุโลก จนกระทั่งได้เป็นครูใหญ่หรือผู้อำนวยการโรงเรียนนารีรัตน์จังหวัดแพร่ จนกระทั่งเกษียณอายุราชการ เมื่อ พ.ศ. 2517
คุณหญิงบัวเขียว ลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคสังคมชาตินิยม และได้รับเลือกติดต่อกันรวม 2 ครั้ง ต่อมาได้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ใน พ.ศ. 2520
คุณหญิงบัวเขียว รังคสิริ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
คุณหญิงถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2531 รวมอายุ 75 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2532 ณ สุสานประตูมาร ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
ไอแม็กซ์
ประวัติศาสตร์เภสัชกรรม
ประวัติศาสตร์เภสัชกรรม มีวิวัฒนาการไปพร้อมกับประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ เนื่องจากยาเป็นหนึ่งในปัจจัยสี่ และเภสัชกรรมเป็นส่วนหนึ่งของวิวัฒนาการทางการแพทย์ ทั้งแผนตะวันตกและตะวันออกมาช้านาน โดย "การแพทย์" สามารถแบ่งออกเป็นหลายสาขา ได้แก่ เวชกรรม เภสัชกรรม พยาบาล ทันตกรรม เป็นต้น โดยในระยะเริ่มแรก การแพทย์ของทั้งฝั่งตะวันตกและตะวันออกจะอยู่ในรูปองค์รวม โดยมี "แพทย์" เป็นผู้รับผิดชอบทั้งการรักษา การปรุงยา การดูแล จนกระทั่งเมื่อวิทยาการทางการแพทย์มีความก้าวหน้า ได้มีการจำแนกวิชาชีพออกตามความชำนาญมากขึ้น เพื่อฝึกหัดให้เกิดความชำนาญเฉพาะด้านแต่ละสาขา
ระบบการแพทย์ในสมัยโบราณมักผูกพันกับอำนาจลี้ลับ เทพเจ้าและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผสมผสานกับการสังเกต ทดลอง วิเคราะห์ และหาความเชื่อมโยง รวมถึงการสังเกตพฤติกรรมสัตว์ในการบริบาลตนเองเมื่อเจ็บป่วย และได้นำมาดัดแปลงตามความเหมาะสม เกิดแนวคิดและถ่ายทอดสู่รุ่นลูกหลาน และพัฒนาขึ้นเป็นระบบ และเป็นเอกลักษณ์ที่โดดเด่นในแต่ละภูมิภาค
ในสมัยโบราณ การจัดทำเภสัชตำรับขึ้นครั้งแรกเกิดขึ้นในดินแดนเมโสโปเตเมีย ซึ่งมีการบันทึกโดยใช้อักษรคูนิฟอร์ม นับเป็นเภสัชตำรับฉบับแรกของโลก และเริ่มมีการแบ่งสายวิชาชีพเภสัชกรรมออกจากวิชาชีพเวชกรรมในสมัยพระเจ้าฮัมมูราบี ส่วนในจีน การแพทย์มักมีความผูกพันกับธรรมชาติ และใช้ปรัชญาของจีนร่วมในการรักษา ในอียิปต์เริ่มมีการจดบันทึกเภสัชตำรับเมื่อประมาณ 1500 ปีก่อนคริสต์ศักราช หรือที่รู้จักกันในชื่อว่า "ปาปิรุสอีเบอร์" ตลอดจนบูชาเทพเจ้าในการบำบัดโรคกว่า 10 องค์
ในสมัยกรีกโบราณ ชาวกรีกได้บูชาเทพแอสคลีปิอุส ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเทพแห่งการแพทย์ เช่นเดียวกับพระธิดา คือ เทพีไฮเจีย เทพีแห่งสุขอนามัย โดยพระองค์จะถือถ้วยยาและงูไว้ งูเป็นสัญลักษณ์ในการดูดพิษของชาวกรีกโบราณ จนกระทั่งเป็นสัญลักษณ์ของวิชาชีพเภสัชกรรมในปัจจุบัน กรีกมีนักปราชญ์มากมาย จึงใช้ปรัชญาและทฤษฎีในการบำบัดรักษาโรคทั่วไป ส่วนในยุคโรมัน ซึ่งได้รับวิทยาการถ่ายทอดจากกรีก ได้ใช้ปรัชญาจากนักปราชญ์ในการบริบาลผู้ป่วยสืบต่อมา สมัยจักรวรรดิโรมัน กาเลนนับเป็นบุคคลสำคัญในการบริบาลผู้ป่วย โดยกาเลนจะปรุงยาด้วยตนเองเสมอจนถือว่ากาเลนเป็น "บิดาแห่งเภสัชกรรม"
ในสมัยกลาง เมื่อโรมันเสื่อมอำนาจลง วิทยาการด้านการแพทย์เสื่อมถอยลง แต่วิทยาการทางการแพทย์ตะวันตกยังคงได้รับการถ่ายทอดจากชาวอาหรับที่มาค้าขายด้วย ในสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ทรงประกาศกฎหมายเกี่ยวกับวิชาชีพเภสัชกรรม (Magna Charta of the Profession of Pharmacy) เมื่อ ค.ศ. 1240 ห้ามมิให้ดำเนินการตั้งร้านยาหรือธุรกิจเกี่ยวกับการขายยา ยกเว้นแต่ได้รับใบอนุญาตจากรัฐ และให้แยกวิชาชีพเภสัชกรรมออกจากวิชาชีพเวชกรรมอย่างเด็ดขาดเป็นครั้งแรก
เมื่อโคลัมบัสค้นพบทวีปอเมริกา วิทยาการทางการแพทย์ได้เกิดขึ้นอย่างมากมายในดินแดนทวีปแห่งนี้ ประกอบกับเป็นช่วงที่มีการปฏิวัติอุตสาหกรรม ทำให้มีการค้นพบตัวยาใหม่ ๆ และการนำยาเข้าสู่ระบบอุตสาหกรรม เกิดการเปลี่ยนแปลงบทบาทและหน้าที่ของเภสัชกร จากเดิมคือผู้ปรุงยา แต่ปัจจุบันเป็นผู้บริหารและควบคุมระบบยา พร้อมกันนั้นยังมีหน้าที่ให้ความรู้แก่ประชาชนในการใช้ยา ตลอดจนคุ้มครองสิทธิผู้ป่วย
สำหรับประเทศไทย เภสัชกรรมเป็นส่วนหนึ่งของระบบการแพทย์แผนไทยมาโดยตลอด อาทิ การใช้สมุนไพรและเภสัชวัตถุต่าง ๆ เข้าร่วมการรักษา การศึกษาทางด้านเภสัชศาสตร์ได้สถาปนาขึ้นอย่างเป็นทางการโดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร ในฐานะโรงเรียนแพทย์ปรุงยา (ปัจจุบันคือ คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายหลังการก่อตั้งกองโอสถศาลาขึ้น ต่อมาได้มีการจัดตั้งโรงงานเภสัชกรรมโดย เภสัชกร ดร. ตั้ว ลพานุกรม ซึ่งภายหลังได้รวมกับกองโอสถศาลาจัดตั้งเป็นองค์การเภสัชกรรม
นิรุกติศาสตร์และความหมายของคำ.