pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จะทำให้เสียงของโคลงสะบัดไหว มีจังหวะหนัก-เบา เกิดความไพเราะแปลกหู กวีผู้ชอบแต่งโคลงลักษณะนี้ ได้แก่ สมเด็จพระนารายณ์มหาราช สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ สุนทรภู่ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ และ น.ม.ส. ตัวอย่าง
พัฒนาการด้านการใช้สัมผัสใน.
การใช้สัมผัสอักษร.
โคลงที่แต่งโดยใช้สัมผัสอักษรจะให้น้ำเสียงหนักแน่นชัดเจนกว่าโคลงที่ใช้สัมผัสสระ และไพเราะกว่าโคลงที่ไม่ใช้สัมผัสเลย
พระยาตรังคภูมิบาล และกรมสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส เป็นผู้นำแบบแผนการใส่สัมผัสอักษรในคำที่ 5 กับ 6 ทุกบาท
การใช้สัมผัสสระ.
นิยมใช้เฉพาะในโคลงสี่สุภาพเพราะช่วยทำให้เสียงของโคลงอ่อนหวานขึ้น สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงพระราชนิพนธ์โคลงสี่สุภาพ โดยกำหนดสัมผัสสระอย่างเป็นระบบในคำที่ 2 - 3 หรือ 3 - 4 ของทุกบาท ลักษณะเช่นนี้ปรากฏในงานของพระศรีมโหสถ และพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ด้วย ตัวอย่าง
สุนทรภู่ รับอิทธิพลการแต่งโคลงแบบมีสัมผัสสระเช่นนี้มาใช้ใน"โคลงนิราศสุพรรณ" แล้วเพิ่มสัมผัสสระอีกแห่งในคำที่ 7 -8 ของบาทที่สาม และคำที่ 8 - 9 ของบาทสุดท้าย รวมทั้งเพิ่มสัมผัสอักษรในคำที่ 5 - 6 และสัมผัสในอื่น ๆ ตามอัตลักษณ์อีกด้วย ตัวอย่าง
พัฒนาการด้านฉันทลักษณ์.
จิตร ภูมิศักดิ์ ได้เสนอฉันทลักษณ์โคลงห้าพัฒนา โดยปรับปรุงจากฉันทลักษณ์โคลงห้าในโองการแช่งน้ำ โดยกำหนดให้หนึ่งบทมีสี่บาท หนึ่งบาทมีห้าคำ แบ่งเป็นสองวรรค วรรหน้าสามคำ วรรคหลังสองคำ บังคับเอก 4 โท 4 สัมผัสเหมือนโคลงสี่สุภาพ สร้อยเหมือนสร้อยโคลงดั้น เอกโทวรรคแรกอาจสลับที่กันได้ และโทคู่วรรคที่สี่อาจอยู่แยกกันได้ ดังตัวอย่าง
ศักดิ์สิริ มีสมสืบ กวีรางวัลซีไรต์ ได้บิดฉันทลักษณ์ เพิ่มสัมผัสใหม่ให้กับโคลงสี่ โดยเพิ่มสัมผัสคำที่ ๗ กับคำที่ ๕ ของบาทถัดไป อย่างสม่ำเสมอ (คล้ายกับร่าย) ตัวอย่างโคลงจากหนังสือรวมบทกวี "มือนั้นสีขาว"
ข้อมูลเกี่ยวกับโคลงที่นำเสนอมานี้ จะช่วยผู้ศึกษากวีนิพนธ์ของไทยเข้าใจฉันทลักษณ์ของโคลงชนิดต่าง ๆ และลักษณะพิเศษของโคลงในแต่ละสมัยที่พัฒนามาเป็นขนบการแต่งโคลงที่ถือว่าไพเราะในปัจจุบันได้ดียิ่งขึ้น รวมทั้งเข้าใจว่ากวีทุกสมัยได้ใช้เสรีภาพในการสร้างสรรค์กวีนิพนธ์ในกรอบของฉันทลักษณ์แต่ละประเภทตลอดมา
ชิงกันเซ็ง 0 ซีรีส์
ชิงกันเซ็ง ซีรีส์ 0 เป็นรถไฟฟ้าความเร็วสูงรุ่นแรกที่สร้างขึ้นวิ่งบนรางสำหรับรถไฟความเร็วสูงของญี่ปุ่น ซีรีส์ 0 จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของชิงกันเซ็งในสายตาของชาวต่างประเทศ ด้วยการประชาสัมพันธ์อย่างกว้างขวางนับแต่ชิงกันเซ็งสายแรกเริ่มให้บริการในปี ค.ศ.1964
ในระยะแรกไม่ได้มีการจัดรถไฟฟ้าความเร็วสูงรุ่นนี้เป็นซีรีส์ 0 เนื่องจากขณะนั้นรถไฟฟ้าความเร็วสูงยังมีเพียงรุ่นเดียว ไม่จำเป็นต้องจำแนกหรือตั้งชื่อเป็นซีรีส์ ชิงกันเซ็ง ซีรีส์ 0 เปิดให้บริการบนสายโทไกโด ชิงกันเซ็ง ในปี ค.ศ. 1964 (1 ตุลาตม ค.ศ.1964) รถไฟฟ้าความเร็วสูงรุ่นนี้จะมีแถบสีน้ำเงินคาดตั้งแต่คันรถหัวขบวนผ่านหน้าต่างและส่วนล่างไปตลอดขบวนรถ
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตกประกาศเมื่อเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 2007 ว่าปัจจุบันมีหัวขบวนรถไฟฟ้าชิงกันเซ็ง ซีรีส์ 0 อยู่เพียง 6 คันเท่านั้น และจะให้บริการเที่ยวสุดท้ายในวันที่ 14 ธันวาคม 2008 จึงปลดระวางรถรุ่นนี้ทั้งหมด
สควาโมซัล ซูเจอร์
สควาโมซัล ซูเจอร์ (squamosal suture) เป็นซูเจอร์ที่โค้งอยู่ด้านหลังบริเวณทัดดอกไม้ (pterion) เชื่อมระหว่างสความา เทมพอราลิส (Squama temporalis) และขอบล่างของกระดูกข้างขม่อม (parietal bone) ซูเจอร์นี้มีลักษณะสั้น วางตัวในแนวราบ และต่อเนื่องมาจากพาไรโทมาสตอยด์ ซูเจอร์ (parietomastoid suture) ซึ่งเป็นซูเจอร์ที่เชื่อมปุ่มกกหู (mastoid process) ของกระดูกขมับและบริเวณมุมกกหูของกระดูกข้างขม่อม (mastoid angle of the parietal)
Squamosal suture
โหนกท้ายทอย
โหนกท้ายทอย  เป็นส่วนยื่นนูนเด่นของกระดูกท้ายทอย (occipital bone) ซึ่งอยู่ที่ส่วนหลังด้านล่างของกะโหลกศีรษะ จุดนี้เป็นจุดเกาะของเอ็นหลังคอ (nuchal ligament) และกล้ามเนื้อทราพีเซียส (trapezius muscle)
ในบางครั้งเราอาจใช้คำว่า ปุ่มนอกของท้ายทอย (external occipital protuberance) และโหนกท้ายทอยมีความหมายเดียวกัน แต่จริงๆ แล้วโหนกท้ายทอยเป็นจุดยอดสุดของปุ่มนอกของท้ายทอย
รากศัพท์ของคำว่า "inion" เป็นภาษากรีก แปลว่า กระดูกท้ายทอย (occipital bone)
"Anatolian bump".
Anatolian bump เป็นปุ่มกระดูกที่อยู่ด้านหลังของกะโหลกศีรษะซึ่งเชื่อว่าเกี่ยวข้องกับบรรพบุรุษของชาวเอเชียในบางบริเวณ ซึ่งมีปุ่มนอกของท้ายทอยขนาดใหญ่กว่าปกติ
Inion
ปุ่มนอกของท้ายทอย
ปุ่มนอกของท้ายทอย  เป็นปุ่มกระดูกที่อยู่ใกล้กับตรงกลางของกระดูกท้ายทอยส่วนสความา ออกซิปิทาลิส (occipital squama) ด้านข้างของปุ่มนี้ 2 ข้างเป็นเส้นหลังคอเส้นบน (superior nuchal line) และเหนือต่อสันนี้เป็นเส้นบางๆ เรียกว่า เส้นหลังคอเส้นบนสุด (highest nuchal line)
โหนกท้ายทอย (inion) เป็นยอดบนสุดของปุ่มนอกของท้ายทอย
External occipital protuberance
ทราพีเซียส
Sternocleidomastoid muscle
Sternocleidomastoid
เส้นหลังคอ
เส้นหลังคอ (nuchal lines) เป็นเส้นโค้ง 4 เส้นที่อยู่บนพื้นผิวด้านนอกของกระดูกท้ายทอย (occipital bone) ได้แก่
Nuchal line
Nuchal lines
ไพโรจน์ ใจสิงห์ (15 กันยายน พ.ศ. 2486 – 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564) เป็นนักแสดงอาวุโส เข้าสู่วงการตั้งแต่ พ.ศ. 2514 และมีชื่อเสียงเป็นนักแสดงนำในช่วงปี พ.ศ. 2514–2516 แล้วจึงหันมารับบทตัวละครที่หลากหลาย ทั้งพระเอก ผู้ร้าย บทพ่อ และบทตลก
ไพโรจน์ ใจสิงห์ เกิดเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2486 ที่อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์ จบการศึกษาจากโรงเรียนฝึกหัดครูพลานามัย (มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ในปัจจุบัน) เคยเป็นครูที่โรงเรียนสารวิทยา​ และโรงเรียนอำนวยศิลป์พระนครมาหลายปี ระหว่างสอนหนังสือก็ได้หารายได้พิเศษเล่นดนตรีตอนกลางคืน เข้าสู่วงการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2514 โดยรับบทพระเอกจากเรื่อง "ดวง" ของ เปี๊ยก โปสเตอร์ คู่กับวนิดา อมาตยกุล และสังข์ทอง สีใสเป็นตัวประกอบ
ตามด้วยการทำงานกับผู้กำกับมืออาชีพอีกหลายคน ได้แก่ "คนสู้คน" ของ วิจารณ์ ภักดีวิจิตร คู่กับอรัญญา นามวงศ์ และชุมพร เทพพิทักษ์, "เพชรตาแมว" (จากละครวิทยุโด่งดังในอดีตโดยคณะกันตนา) ของประดิษฐ์ กัลย์จาฤก คู่กับนัยนา ชีวานันท์, "ลูกชู้" ของมารุต คู่กับสุทิศา พัฒนุช และ "สาวขบเผาะ" ของเนรมิต คู่กับผึ้ง สุวรรณแพทย์ ในปี พ.ศ. 2515
ไพโรจน์เป็นนักแสดงคู่ขวัญกับวันดี ศรีตรัง มีผลงานแสดงนำร่วมกันหลายเรื่อง ช่วงปี พ.ศ. 2516 ได้แก่ "ยอดสงสาร รัญจวนจิต สวรรค์เวียงพิงค์ เหลือแต่รัก น้ำตานาง" ในช่วงที่ชีวิตการแสดงรุ่งเรือง จัดเป็นนักแสดงชั้นนำอันดับต้น ๆ ร่วมกับ สมบัติ เมทะนี, ยอดชาย เมฆสุวรรณ, กรุง ศรีวิไล, นาท ภูวนัย ช่วงหลังปี พ.ศ. 2517 รับบทรองคู่กับกรุง ศรีวิไล และอุเทน บุญยงค์
ระยะหลังรับงานแสดงเป็นครั้งคราว กลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งจากการเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับภาพยนตร์โฆษณา เปิดตัวเบียร์ลีโอของบริษัทบุญรอดบริวเวอรี เมื่อ พ.ศ. 2542 โดยผู้บริหารเจาะจงเลือกไพโรจน์ ใจสิงห์ให้แสดงโฆษณานี้ เพราะมีนามสกุลพ้องกับชื่อผลิตภัณฑ์เบียร์สิงห์ของบริษัท ภาพยนตร์โฆษณานี้เป็นแนวตลกขบขัน ไพโรจน์รับบทผู้ใหญ่บ้านจัดงานฉลองแต่งงานให้กับลูกสาว โดยเชิญผู้ว่าฯ มาเป็นประธาน เมื่อผู้ว่าฯ ได้ทดลองดื่มเบียร์ลีโอก็ติดใจในรสชาติ นั่งดื่มเบียร์จนถึงเช้า โฆษณาชุดนี้ถูกประท้วงจากกลุ่มผู้ว่าราชการจังหวัดว่าทำให้ภาพลักษณ์ของวิชาชีพเสียหาย
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับนางโซติรส ใจสิงห์ (นก) มีบุตรทั้งหมด 9 คน หนึ่งในนั้นคือ กฤษฎา ใจสิงห์ ศิลปินเพลงแนวอินดี้
เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2556 ไพโรจน์ได้ป่วยเป็นโรคอัมพฤกษ์ซีกซ้าย โดยเป็นหลายโรครุมเร้า เช่น ความดันโลหิตสูง เส้นเลือดในสมองตีบ กล้ามเนื้ออ่อนแรง หัวใจและต่อมลูกหมากโต ได้ถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลทหารผ่านศึกจนอาการดีขึ้น ต่อมาเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2556 ได้มีอาการทรุดลงอีกครั้งโดยมีอาการไข้ขึ้นสูง และเบื่ออาหาร จึงถูกส่งตัวเข้ารักษาที่โรงพยาบาลราชวิถีอีกครั้ง จนกระทั่งเช้ามืดวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ไพโรจน์ได้เสียชีวิตลงอย่างสงบด้วยวัย 78 ปี หลังต้องเข้ารับการรักษาอาการป่วยจากโรครุมเร้า
วันที่ 28 กุมภาพันธ์​ พ.ศ. 2564 ได้มีพิธีฌาปนกิจ​ศพ ณ วัดลาดพร้าว​ เวลา 17.00 น.
วันแรงงาน  เป็นวันหยุดประจำปีที่เฉลิมฉลองไปทั่วโลก ซึ่งเป็นผลมาจากการเคลื่อนไหวของสหภาพแรงงาน เพื่อที่จะฉลองผลงานทางการเศรษฐกิจและสังคมของผู้ใช้แรงงาน วันแรงงานมีจุดกำเนิดจากการเคลื่อนไหวของสหภาพแรงงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเคลื่อนไหวแปดชั่วโมงต่อวัน ที่สนับสนุนให้ใน 1 วัน ทำงาน 8 ชั่วโมง สันทนาการ 8 ชั่วโมง และพักผ่อน 8 ชั่วโมง
วันแรงงานรอบโลก.
ประเทศส่วนใหญ่ฉลองวันแรงงานในวันที่ 1 พฤษภาคม หรือที่เรียกกัน "May Day"
อนิเมะไซโมเอะทัวร์นาเมนต์
อนิเมะไซโมเอะทัวร์นาเมนต์  หรือ ไซโมเอะ เป็นการแข่งขันโหวตตัวละครการ์ตูนในอนิเมะที่มีความโมเอะมากที่สุด โดยเป็นการโหวตแบบออนไลน์ จัดโดยเว็บบอร์ด 2channel จัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2545
อนิเมะไซโมเอะทัวร์นาเมนต์เป็นการแข่งขันแบบแพ้คัดออกเพื่อค้นหาตัวละครที่โมเอะที่สุดในจำนวนผู้เข้าแข่งขันหลายพันตัวละครจากอนิเมะที่ออกฉายในช่วงรอบปีที่ผ่านมา กฎและกติกาในแต่ละปีจะคล้ายคลึงกัน แต่กติกาย่อยจะปรับเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ในแต่ละปี สำหรับการแข่งขันประจำปี พ.ศ. 2551 ซึ่งเริ่มเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน และจะไปจบในวันที่ 2 พฤศจิกายนนั้น จะดำเนินการไปดังต่อไปนี้
ในกรณีที่เสมอกัน ทุกตัวละครที่ได้ผลเสมอกันในตำแหน่งที่ผ่านเข้ารอบจะได้เข้ารอบไปทั้งหมด จึงอาจจะมีตัวละครที่เข้ารอบแพ้คัดออกมากกว่าที่กำหนดไว้ได้ ในบางกลุ่มในรอบแรกจึงอาจจะเป็นการแข่งขันแบบสี่เส้า (ใน 4 ตัวละครจะมีเพียงตัวละครเดียวที่จะได้เข้ารอบ) เพื่อรองรับตัวละครที่ถูกเพิ่มขึ้นมาเป็นพิเศษนี้
แม้ว่ากระบวนการลงคะแนนจะเป็นกระบวนการหลักของไซโมเอะ แต่ว่าทางผู้จัดการแข่งขันพยายามที่จะให้ผู้ลงคะแนนให้อะไรมากกว่าการลงคะแนนเสียง เช่นการพยายามบรรยายความรู้สึกโมเอะของตัวเองต่อตัวละครที่ลงคะแนนไปด้วยการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นหรือภาพ วิดีโอ นิยาย หรือสื่ออื่น ๆ ที่ช่วยบรรยายความโมเอะออกมาได้
วันแรงงานแห่งชาติ
เส้นเมริเดียนแรก
ปฐมเมริเดียน หรือ เส้นเมริเดียนปฐม หรือ เส้นเมริเดียนแรก  เป็นเส้นเมริเดียน (เส้นของลองติจูด) ที่ถูกกำหนดให้เป็น 0°
การประชุมสากลทั่วโลกกำหนดให้เส้นเมริเดียนแรกในปัจจุบันลากผ่านเมืองกรีนิช ลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นที่รู้จักกันว่า เส้นเมริเดียนสากล หรือ เส้นเมริเดียนกรีนิช ในเมืองกรีนิชมีการตีเส้นถาวรที่ 0° เป็นแนวโลหะยาวตลอดทั้งเมือง ส่วนในอดีตเส้นเมริเดียนแรกเคยถูกกำหนดในตำแหน่งอื่น ๆ นอกจากกรีนิชมาแล้วไม่ต่ำกว่า 20 แห่ง
เส้นเมริเดียนแรกเริ่มต้นจากขั้วโลกเหนือมุ่งหน้าไปทางใต้ ผ่านสหราชอาณาจักรที่เมืองกรีนิช ไปยังประเทศฝรั่งเศส ประเทศสเปน ประเทศแอลจีเรีย ประเทศมาลี ประเทศโตโก ประเทศกานา และผ่านอีกหลายจุดจนถึงขั้วโลกใต้เป็นเส้นตรงเดียวกัน
โทโก
เสนาหอย
มายูโกะ ฟูกูดะ
มายูโกะ ฟูกูดะ (; เกิดวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1994 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวญี่ปุ่นที่เธอเปิดตัวในปีพ.ศ. 2541 เธอเซ็นสัญญากับค่าย FLaMme
พ่อของเธอ, เค็นจิ ฟุกุดะ เป็นมือกลองวงดนตรี Kasutera
ความสนใจของมะยุโกะรวมถึงการอ่านและฝีมือด้วยแล้ว และเธอยังเล่นเปียโนได้อีกด้วย ศิลปินที่ชื่นชอบของเธอรวมถึง อะยุมิ ฮะมะซะกิ, โพโน กราฟฟิตตี และ ริงโงะ ชีนะ
เดวิลเมย์คราย
เดวิลเมย์คราย  เป็นวิดีโอเกมต่อสู้-ผจญภัย, hack and slash, ยิงมุมมองบุคคลที่สาม ชีรีส์เกมพัฒนาโดยแคปคอม และสร้างโดย Hideki Kamiya โดยซีรีส์มุ่งเน้นไปที่เป้าหมายหลักของตัวละครดันเต เพื่อล้างแค้นการฆาตกรรมของแม่โดยการทำลายล้างปีศาจ รูปแบบการเล่นประกอบไปด้วยฉากการต่อสู้ที่หนักหน่วงซึ่งผู้เล่นจะต้องพยายามขยายการโจมตีเป็นเวลานานในขณะที่หลีกเลี่ยงความเสียหายเพื่อแสดงการต่อสู้ที่มีสไตล์ องค์ประกอบนี้พร้อมกับเวลาและจำนวนรายการที่รวบรวมและใช้จะถูกนำมาพิจารณาภายใต้การให้คะแนนประสิทธิภาพของผู้เล่น
ซีรีส์นี้มีพื้นฐานมาจากบทกวีของอิตาลีเรื่อง "ดีวีนากอมเมเดีย" โดยการใช้คำพ้องความหมายรวมถึงตัวเอกของเกมดันเต (ตั้งชื่อตาม ดันเต อาลีกีเอรี) และตัวละครอื่น ๆ เช่นเวอร์จิล (เวอร์จิล), ทริช (เบียทริซ ปอร์ตีนารี), ลูเซีย (นักบุญลูซี่), ทริสมาเจีย (ซาตาน), Furiataurus (มินะทอร์), Geryon, และ Cerberus ศัตรูหลายคนได้รับการตั้งชื่อตามบาป 7 ประการเช่น "Hell Pride" หรือ "Hell Lust"
ซีรีส์นี้ประสบความสำเร็จกับผลงานหลักทั้งหมดที่ขายหลายล้านชุดและได้รับรางวัล "Platinum Title" โดยแคปคอม ความสำเร็จของซีรีส์วิดีโอเกมนำไปสู่การดัดแปลงเป็นหนังสือการ์ตูน, นวนิยาย และแอนิเมชันเป็นต้น ตัวเกมแบบรีมาสเตอร์ที่มีความคมชัดสูงของทั้งสามเกมบนเพลย์สเตชัน 2 ได้เปิดตัวสำหรับ เพลย์สเตชัน 3 และ เอกซ์บอกซ์ 360 ในปี 2012 และอีกครั้งในปี 2018 สำหรับ เพลย์สเตชัน 4, เอกซ์บอกซ์วัน และ พีซี และในงานโตเกียวเกมโชว์ประจำปี 2010 แคปคอมได้เปิดเผยเกมใหม่ชื่อ "" ที่ได้รับการพัฒนาร่วมกันโดย Ninja Theory และ แคปคอม ซึ่งเป็นการรีบูทของซีรีส์ที่สำรวจธีมที่คล้ายกันและยังสร้างธีมสังคมบางธีมอีกด้วย
ในงานอี 3 2018 แคปคอมได้เปิดเผยภาคใหม่ในซีรีส์ต้นฉบับซื่อ "เดวิลเมย์คราย 5" ซึ่งได้วางจำหน่ายในวันที่ 8 มีนาคม 2019
ยุยุตสุ
ยุยุตสุ เป็นน้องชายต่างมารดาที่เกิดจากท้าวธฤตราษฎร์กับนางสนมเสาวาลีคนเดียวของทุรโยธน์ ในเรื่องไม่มีบทบาทมากนัก แต่เมื่อคราวที่ยุธิษฐิระเดินลงจากรถศึกเพื่อไปขอขมาจากท้าวภีษมะ ผู้เป็นปู่ และ โทรณาจารย์ , กฤปาจารย์ ผู้เป็นอาจารย์ , ท้าวศัลยะ ผู้เป็นลุง ยุธิษฐิระได้ถามเป็นครั้งสุดท้ายว่าจะมีผู้ใดที่จะเปลี่ยนฝ่ายมาเป็นฝ่ายปาณฑพหรือไม่ ยุยุตสุก็เกิดเปลี่ยนใจเพราะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของฝ่ายเการพเสมอมา จึงเปลี่ยนมาเข้ากับฝ่ายปาณฑพและช่วยรบอย่างแข็งขัน เมื่อสิ้นสุดสงคราม ได้เป็นมหามนตรีที่ปรึกษาช่วยดูแลราชการงานเมืองของ ยุธิษฐิระ และ เจ้าชายปรีกษิต โอรสของอภิมันยุที่ครองกรุงหัสตินาปุระอีกด้วย
อาคิระ แด่หัวใจที่โลกไม่เคยรู้
อาคิระ แด่หัวใจที่โลกไม่เคยรู้  หรือ Nobody Knows เป็น ภาพยนตร์ญี่ปุ่นแนวดรามา มีเนื้อเรื่องดัดแปลงมาจาก "คดีทอดทิ้งเด็กในสุกาโมะ"​ ในปี 1988 ซึ่งเป็นคดีดังที่เกิดขึ้นที่แขวงโทชิมะ​ โตเกียว ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่มีพี่น้องต่างบิดา 4 คนถูกทิ้งให้อยู่กันเอง โดยที่ไม่มีใครรู้ว่า มารดาของเด็กเหล่านั้นไม่อยู่ด้วย​
ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับการแสดงและเขียนบทภาพยนตร์โดย ฮิโรกาซุ โคเรเอดะ ออกฉายครั้งแรก ในวันที่ 13 พฤษภาคม ปี พ.ศ. 2547 ในงานเทศกาลภาพยนตร์กาน ประเทศฝรั่งเศส ต่อมาได้ถูกฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก ประเทศรัสเซีย ในวันที่ 27 มิถุนายน 2547 และออกฉายที่ โตเกียว ในวันที่ 7 สิงหาคม 2547 ส่วนในประเทศไทย ออกฉายเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2547 ที่"โรงภาพยนตร์ลิโด้" หลังจากที่ภาพยนตร์ออกฉายได้รับคำชื่นชมที่ดีและได้รับหลายรางวัลรวมถึงรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์กาน ปี 2004 ทำให้ ยูยะ อากิระ นักแสดงเจ้าของรางวัลดังกล่าวที่ขณะนั้นอายุเพียง 14 ปี สร้างสถิติเป็นนักแสดงที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลนี้
อาคิระ แด่หัวใจที่โลกไม่เคยรู้ บอกเล่าเรื่องราวของครอบครัวหนึ่งประกอบไปด้วยแม่และลูกๆของเธออีก 4 คน ที่มาขอเช่าห้องเล็กๆในโตเกียว โดยแจ้งกับเจ้าของอพาร์ทเมนต์เพียงว่าเธอขอเช่าห้องอยู่กับลูกชายคนโตเพียง 2 คน แต่ได้ปิดบังและซ่อนลูกๆอีก 3 คนไว้ในห้อง โดยไม่ให้ออกไปสู่โลกภายนอก และไม่มีใครรู้ถึงการมีอยู่ของเด็กๆอีก 3 คน แม่ทำงานเป็นเสาหลักของครอบครัวเพียงคนเดียว โดยการเงินของเธอฝืดเคืองมาก จึงต้องออกไปหาเงินมาใช้ให้พอกับลูก ๆ ของเธอ ดังนั้นเธอจึงออกไปทำงานตั้งแต่เช้า จนดึกทุกวัน แต่แล้ววันหนึ่ง เธอก็หายไป พร้อมกับวางจดหมาย และเงินไว้ให้ลูก ๆ จนเวลาผ่านไปนานมาก เธอก็ไม่มีวีแววว่าจะกลับมา ภาระที่เหลือจึงตกไปอยู่ที่ลูกชายคนโตทั้งหมดที่ยังอยู่ และต้องดูแลน้อง ๆ ต่อไป
การลอกเลียนวรรณกรรม
การลอกเลียนวรรณกรรม หรือ โจรกรรมทางวรรณกรรม  คือ การยักยอกหรือขโมย "โวหาร ความคิด แนวคิด หรือถ้อยคำ" ของผู้อื่น แล้วนำเสนอหรือเผยแพร่เหมือนเป็นผลงานแท้ ๆ ของตน
การลอกเลียนวรรณกรรมถือเป็นความไม่สุจริตทางวิชาการ เป็นการละเมิดจริยธรรมทางวารสารศาสตร์ และจะถูกมาตรการบังคับ เช่น ด้วยการลงโทษ การพักงาน การไล่ออกจากสถานศึกษา หรือจากที่ทำงาน การปรับเงิน หรือแม้แต่การกักขัง ในยุคปัจจุบัน เกิด "การลอกเลียนวรรณกรรมอย่างสุดขีด" (extreme plagiarism) ในวงวิชาการ แต่แนวคิดสมัยใหม่ที่ถือว่าการลอกเลียนวรรณกรรมเป็นเรื่องผิดศีลธรรม และการยึดถือความดั้งเดิมแท้จริงของวรรณกรรมเป็นอุดมคตินั้น อุบัติขึ้นในยุโรปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 และเมื่อว่าโดยเจาะจงแล้ว อุบัติขึ้นพร้อมกับขบวนการจินตนิยม (Romantic movement)
การลอกเลียนวรรณกรรมมิได้เป็นความผิดทางอาญาโดยสภาพ แต่อาจเกิดเป็นคดีความในโรงศาลได้ เช่น เมื่อมีการปลอมแปลงเอกสาร หรือเกิดการเสื่อมเสียสิทธิอันเนื่องมาจากการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือมีการละเมิดสิทธิทางศีลธรรม หรือก่อให้เกิดการละเมิดทางแพ่ง ส่วนในวงวิชาการและอุตสาหกรรมนั้น การลอกเลียนวรรณกรรมเป็นความผิดร้ายแรงต่อจริยธรรม อย่างไรก็ดี แม้แนวคิดเรื่องการลอกเลียนวรรณกรรมและการละเมิดลิขสิทธิ์อาจเหลื่อมซ้อนกันบ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน และการลอกเลียนวรรณกรรมในบางแง่ก็ไม่เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ตามที่กฎหมายกำหนดและไม่อาจให้ศาลชำระตัดสิน
แนวคิดเรื่องการลอกเลียนวรรณกรรมยังแตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ เช่น อินเดียและโปแลนด์มองว่า การลอกเลียนวรรณกรรมเป็นความผิดอาญา และมีผู้ถูกจำคุกเพราะลอกเลียนวรรณกรรมมาแล้ว แต่บางท้องที่เห็นว่า การลอกเลียนวรรณกรรมกับความไม่สุจริตทางวิชาการเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง และถือว่า ถูกลอกเลียนวรรณกรรมก็เหมือนได้รับการเยินยอ เพราะเหมือนเป็นแรงบันดาลใจให้แก่งานที่ลอกเลียน ด้วยเหตุนี้ จึงมีกรณีที่นักเรียนนักศึกษาซึ่งย้ายเข้าอาศัยในสหรัฐจากท้องที่ที่ไม่จริงจังกับการลอกเลียนวรรณกรรมประสบความยากลำบากในการเปลี่ยนผ่านทางแนวคิด
วิธีการบังคับ.
ทางวิชาการ.
ในวงวิชาการ โจรกรรมทางวรรณกรรมโดยนักศึกษาถือเป็นการกระทำความผิดขั้นร้ายแรงมากและมีผลให้ได้รับการลงโทษ เช่นปรับตกในงานที่นำส่ง (ระดับต่ำกว่าอุดมศึกษา) หรือปรับให้ตกในรายวิชานั้น ๆ (ระดับอุดมศึกษา) ในกรณีที่กระทำความผิดซ้ำ หรือกระทำโจรกรรมทางวรรณกรรมขั้นร้ายแรง (เช่น นำบทความหรืองานทางวิชาการทั้งหมดของผู้อื่นมาส่งโดยอ้างว่าเป็นของตนเอง) นักศึกษาผู้นั้นอาจถูกพักการศึกษาหรือถูกไล่ออก มีนักศึกษาจำนวนไม่น้อยที่รู้สึกถูกกดดันให้ทำรายงานให้แล้วเสร็จตามเวลาที่จำกัดและต้องมีคุณภาพดีมักใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตลอกหรือทำโจรกรรมทางวรรณกรรมด้วยวิธี “คัดลอก-แปะ” ข้อมูลที่ได้จากแหล่งต่าง ๆ มาเป็นของตนเอง ในกรณีเช่นนี้อาจารย์มักจับได้โดยไม่ยากด้วยเหตุผลหลายประการ
มีหลายมหาวิทยาลัยที่มีบทลงโทษด้วยการถอนหรือเรียกปริญญาคืนหากพบภายหลังจากนักศึกษาประกอบอาชญากรรมทางวิชาการ
ปัจจุบันยังมีงานวิจัยเกี่ยวกับโจรกรรมทางวรรณกรรมในโรงเรียนน้อยมาก ที่มีส่วนมากมักเป็นการวิจัยหลังระดับชั้นมัธยมไปแล้ว ในการฉ้อโกงแบบต่าง ๆ (เช่นการลอกและแอบอ้างงานบางส่วนของผู้อื่น การปลอมข้อมูลขึ้นมาเองและการทุจริตในการสอบ) นักเรียนและนักศึกษายอมรับว่า ที่ทำมากที่สุดคือการลอกและแอบอ้างงานบางส่วนของผู้อื่นมากที่สุด แต่อย่างไรก็ดี เมื่อถามถึงโจรกรรมทางวรรณกรรมขั้นร้ายแรง (ได้แก่การลอกรายงานของผู้อื่นมาทั้งหมด หรือจ้างผู้อื่นทำรายงานทั้งหมดให้ทางเว็บไซต์) ตัวเลขจะลดลงมาก การพัฒนาซอฟต์แวร์เพื่อการตรวจจับการลอกงานผู้อื่นเมื่อเร็ว ๆ นี้ (ดูข้างล่าง) ได้ช่วยทำให้เห็นภาพของลักษณะโจรกรรมทางวรรณกรรมชัดเจนมากขึ้น
สำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัยและนักวิจัย การลงโทษการโจรกรรมทางวิชาการมีหลายรูปแบบ มีตั้งแต่การพักงานไปถึงขั้นไล่ออกหรือเลิกจ้าง ซึ่งผู้กระทำการดังกล่าวยังต้องเสียชื่อเสียงหมดความเชื่อถือ การกล่าวโทษนักศึกษาหรืออาจารย์มักได้ยินมาจากกรรมการสอบวินัยภายในสถาบันที่เป็นที่ยอมรับของนักศึกษาและอาจารย์
การหนังสือพิมพ์.
เนื่องจากหัวใจของวิชาการหนังสือพิมพ์คือการได้รับความเชื่อจากสาธารณชน ดังนั้นการบิดเบือนข่าวหรือแหล่งข่าวของผู้สื่อข่าวจึงมีส่วนทำให้สาธารณชนมองเห็นถึงความไม่สุจริตและลดความเชื่อถือไว้วางใจในหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นหรือโทรทัศน์สถานีนั้นลงได้มาก นักหนังสือพิมพ์ผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้กระทำโจรกรรมทางวรรณกรรมส่วนใหญ่จะถูกพักงานจากงานสื่อข่าวในระหว่างการสอบสวนโดยผู้บริหารหนังสือพิมพ์หรือสถานีโทรทัศน์นั้น ๆ
ความง่ายของในการเรียกข้อมูลด้วยเทคโนโลยีข้อความอีเลกทรอนิก (electronic text) ออนไลน์ ล่อใจให้ผู้ส่อข่าวกระทำโจรกรรมทางวรรณกรรมมากขึ้น มีนักหนังสือพิมพ์จำนวนไม่น้อยที่ถูกจับไว้ว่าทำข่าวหรือบทความด้วยการ “คัดลอก-แปะ” จากเว็บไซต์ต่าง ๆ จำนวนมาก
โจรกรรมทางวรรณกรรมออนไลน์.
เนื่องจากความง่ายในการขโมยเนื้อความจากเว็บด้วยวิธีคัดลอก-แปะดังกล่าว โจรกรรมทางวรรณกรรมออนไลน์จึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ปรากฏการณ์นี้เรียกกันว่า “เนื้อความจากขยะ” (content scraping) ซึ่งมีผลกระทบ โดยเฉพาะกับเว็บไซต์จำนวนมากที่ตั้งตัวแล้ว และบลอก แรงจูงใจให้กระทำการดังกล่าวเกิดจากการดึงเว็บแทรฟฟิกส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดของโปรแกรมค้นหาของเว็บไซต์หรือบลอกนั้นแล้วขโมยหรือโยกย้ายผู้เข้าชมเว็บไซต์/บลอกนั้นไปใช้หาเงินผ่านการโฆษณาออนไลน์
ปัจจุบันมีโปรแกรมเครื่องมือฟรีออนไลน์ที่สามารถนำมาใช้ตรวจกับโจรกรรมทางวรรณกรรมอออนไลน์ได้ทำให้การป้องกันทำได้ง่ายขึ้น และยังมีโปรแกรมเครื่องมือแบบอื่นที่จะช่วยจำกัดการลอกงานออนไลน์ เช่น disabling right clicking ซึ่งใช้วิธีใช้เมาส์เน้นข้อความขอเว็บเพจที่ต้องการตรวจจับแล้วคลิกขวาที่โปรแกรม หากเป็นโจรกรรมก็จะมีป้ายหรือแบนเนอร์ปรากฏขึ้นที่เว็บเพจนั้น และจะมีข้อความตัวอย่างของจริงหร้อมทั้งข้อความประกาศ DMCA ของเจ้าของงานตัวจริงแจ้งให้ผู้ละเมิดหรือ ISP ของเว็บไซต์นั้นลบออก
การกระทำในรูปแบบอื่น.
โดยทั่วไป แม้จะมีการกล่าวถึงโจรกรรมทางวรรณกรรมอย่างหลวม ๆ ว่าเป็นการลักลอบหรือการขโมย แต่ก็ไม่ได้กำหนดไว้ให้เป็นอาชญากรรมในศาลยุติธรรม โจรกรรมทางวรรณกรรมจึงไม่มีสถานะเป็นคดีอาญาในกฎหมายจารีตด้วยเช่นกัน แต่การฟ้องร้องโจรกรรมทางวรรณกรรมสามารถทำได้ทางแพ่ง โดยเจ้าทุกข์สามารถฟ้องศาลเรียกค่าเสียหายจากถูกโจรกรรมทางวรรณกรรมได้ว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือเป็นการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม หรือเป็นการขัดต่อศีลธรรมก็ได้
กรณีปัญหาด้านทรัพย์สินทางปัญญาที่เพิ่มมากขึ้นอันเนื่องมาจากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีดังกล่าวนี้ ทำให้เกิดการถกเถียงกันว่ามากว่าจะนับให้เป็นคดีอาญาได้หรือไม่
โจรกรรมทางวรรณกรรมผลงานของตนเอง.
“โจรกรรมทางวรรณกรรมของตนเอง” หมายถึงการนำเอางานส่วนใหญ่ หรืองานทั้งหมด หรือเกือบทั้งหมดของตนเองมาทำเป็นงานใหม่โดยไม่ได้แจ้งให้ชัดเจน บทความประเภทนี้ส่วนใหญ่มักเป็นบทความตีพิมพ์ซ้ำ (multiple publication) แต่อย่างไรก็ดี บทความประเภทนี้ที่กำลังแพร่หลายและเป็นเรื่องที่อยู่ในความสนใจสาธารณชนไม่นับว่าเข้าข่ายการโจรกรรมผลงานตนเอง แต่ก็ควรระวังเรื่องลิขสิทธิ์หากมี เช่นเป็นบทความที่มีสำนักพิมพ์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เป็นต้น “ข้อเขียนที่อยู่ในความสนใจของสาธารณชน” ส่วนใหญ่เป็นเรื่องทางสังคม วิชาชีพและความเห็นทางวัฒนธรรมซึ่งปกติจะตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารต่าง ๆ
ในสาขาวิชาการ การโจรกรรมผลงานของตนเองจะเป็นปัญหาเมื่อผู้เขียนนำส่วนหนึ่งของงานของตนเองที่ตีพิมพ์และสงวนลิขสิทธิ์ไปแล้วมาตีพิมพ์ซ้ำโดยไม่แจ้งหรือแถลงให้ทราบในงานตีพิมพ์ครั้งใหม่ การที่จะบ่งชี้ให้ชัดเจนว่างานใดเป็นการโจรกรรมผลงานของตนเองเป็นเรื่องลำบากเนื่องจากกฎหมายได้กล่าวถึงประเด็น “การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบธรรม” ไว้ด้วย บางองค์การวิชาชีพ เช่นสมาคมเครื่องคอมพิวเตอร์ (ACM) ได้จัดทำนโยบายของตนเองเกี่ยวกับการโจรกรรมผลงานตนเองขึ้น เมื่อเทียบกับโจรกรรมทางวรรณกรรม นับว่าการโจรกรรมผลงานของตนเองยังไม่มีกฎเกณฑ์ที่ดีพอ บางมหาวิทยาลัยและคณะบรรณาธิการบางคณะเลือกที่จะไม่มีกฎเกณฑ์เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย หลายคนที่คิดว่าผู้กล่าวหาเรื่องการโจรกรรมผลงานตนเองเป็นพวกขัดแย้งในตัวเองเนื่องจากไม่มีใครที่จะกล่าวว่าตนเองลอกงานตนเองได้
สำหรับผู้เขียนที่ประสงค์ที่จะหลีกเลี่ยงประเด็นปัญหานี้เมื่อจะเขียนงานใหม่ ควรอย่างยิ่งที่จะพยายามปฏิบัติตามแนวทางที่ดีที่สุดต่อไปนี้
งานตีพิมพ์ขององค์กร.
โจรกรรมทางวรรณกรรมไม่เป็นประเด็นปัญหาเมื่อองค์กรตีพิมพ์ผลงานร่วมหลายคนที่ไม่มีการใส่ชื่อผู้เขียนว่าเป็นเจ้าของงานแก่ผู้ใดผู้หนึ่ง ตัวอย่างเช่น “ประกาศว่าด้วยมาตรฐานจรรยาบรรณวิชาชีพ” (พ.ศ. 2548) ของสมาคมประวัติศาสตร์อเมริกันว่าด้วยหนังสือตำราและหนังสืออ้างอิงว่าไม่เป็นโจรกรรมทางวรรณกรรม เนื่องจากตำราหรือสารานุกรมเป็นเพียงการสรุปเนื้อหาสาระมาจากผลงานวิชาการของผู้อื่น ไม่ได้ลอกต้นฉบับงานวิจัยดั้งเดิมมาใช้ทั้งหมดจึงไม่ตกอยู่ในสถานะเดียวกันกับมาตรฐานที่บ่งชี้ว่าเป็นโจรกรรมทางวรรณกรรม แต่อย่างไรก็ตาม งานตีพิมพ์นั้นจะต้องไม่นำข้อความ คำ หรือย่อหน้าจากหนังสืออื่นมาใช้โดยชัดเจนหรือทำรูปแบบการจัดเล่มเหมือนหนังสืออื่นมากเกินไป
ภายขององค์กรเอง แม้มาตรฐานงานจะหลวมกว่างานทางวิจัยหรือวิชาการ แต่ก็ยังคงต้องมีมาตรฐานเกี่ยวกับโจรกรรมทางวรรณกรรมอยู่ หากมีผู้ช่วยด้านการเขียนรายงาน ผู้นั้นควรได้รับเครดิต (ข้อความให้เกียรติเจ้าของงาน) และหากบทย่อหน้าได้มาจากรายงานทางกฎหมายก็จะต้องจะต้องมีการประกาศกิตติคุณให้เสมอ หนังสือคู่มือทางเทคนิคจำนวนมากที่คัดลอกข้อเท็จจริงที่เป็นข้อความหรือตัวเลขมาโดยไม่ลอกรูปแบบจากหนังสืออื่นถือเป็นปกติ เนื่องจากผู้ผลิตงานมีจิตวิญญาณความมุ่งมั่นทางวิทยาศาสตร์ร่วมกัน (จะเห็นได้จากงานในโครงการต่าง ๆ เช่น “ฟรีซอฟต์แวร์” และ “ซอฟต์แวร์เสรี”) ซึ่งนักวิทยาศาสตร์มีความเต็มใจที่แบ่งปันงานซึ่งกันและกัน
หนังสือ “คู่มือสไตล์ว่าด้วยการตีพิมพ์งานเทคนิคของไมโครซอฟท์” ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 (พ.ศ. 2546) โดยไมโครซอฟท์ไม่การกล่าวถึงการสงวนลิขสิทธิ์หรือโจรกรรมทางวรรณกรรมไว้แต่อย่างใด รวมทั้งหนังสือ “การเขียนงานทางวิทยาศาสตร์และงานเทคนิค: คู่มือว่าด้วยรูปแบบการเขียน” ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2543) โดย"ฟิลิปส์ รูเบนส์" ก็เช่นกัน เส้นแบ่งระหว่างจรรยาของโจรกรรมทางวรรณกรรมว่าด้วยการยอมให้ได้กับการยอมให้ไม่ได้ทางวรรณกรรมนั้นค่อนข้างบาง เช่นเดียวกับที่สาขาทางเทคนิคอื่น ๆ เช่นการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ได้ใช้ประโยชน์จากความรู้ทั่วไปที่คนอื่นคิดค้นขึ้น
นับเป็นเรื่องปกติที่นักวิจัยตามมหาวิทยาลัยที่จะอ้างงานของตนเองหรือนำงานตนเองมาพิมพ์ซ้ำ หรือดัดแปลงปรับปรุงเพื่อใช้ในบทความเพื่อลงในวารสารวิชาการหรือในหนังสือพิมพ์ เพื่อเผยแพร่งานของตนที่เกี่ยวกับความรู้ที่สาธารณชนกำลังให้ความสนใจได้ แต่นักวิจัยเหล่านี้จะต้องระลึกอยู่เสมอว่ามีขีดจำกัด ถ้าเมื่อใดเนื้อหาของบทความชื่อใหม่ที่มากกว่ากึ่งหนึ่งยังเหมือนบทความเดิมที่ตีพิมพ์ไปแล้วมักได้รับการปฏิเสธ ซึ่งกลไกหนึ่งในกระบวนการที่เรียกว่า “การทบทวนโดยผู้รู้เสมอกัน” (peer-review) ที่ใช้ในวงการวิชาการเพื่อการรักษาคุณภาพและเพื่อป้องกันการเสนอบทความประเภท “แปรใช้ใหม่” หรือ recycle ดังกล่าว
นักการเมืองหรือบุคคลสาธารณะมักใช้ผู้เขียนสุนทรพจน์ที่ไม่เปิดเผยนาม ถ้ามีโจรกรรมทางวรรณกรรมเกิดขึ้น ผู้ได้รับผลเสียย่อมเป็นตัวบุคคลสาธารณะนั้น ๆ เองไม่ใช่ผู้เขียนจริง ดังเช่นกรณีของ"โจ ไบเดน" วุฒิสมาชิกจากรัฐเดลาแวร์ของสหรัฐที่ถูกบังคับให้ถอนตัวจากการแข่งขันชิงตำแหน่งประธานาธิบดี เมื่อ พ.ศ. 2531 (แต่ยังคงอยู่ในตำแหน่งวุฒิสมาชิกต่อไปได้) ที่หลายส่วนของสุนทรพจน์ลอกมาจากสุนทรพจน์ของ "นีล คินนอก" หัวหน้าพรรคแรงงานอังกฤษ และจากสุนทรพจน์ของโรเบิร์ต เคเนดี
ตัวอย่างงานที่เป็นหรืออาจเป็นโจรกรรมทางวรรณกรรม.
ในวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2550 วารสาร Financial Times ได้ตีพิมพ์บทความในหน้า 1 ชื่อ "'Pipeliners All!’ Shell’s memo to Sakhalin"
บทความอ้างถึงการรั่วอย่างจงใจของบันทึกช่วยจำในรูปอีเมลจากเดวิด เกรียร์ รองประธานบริหารของบริษัทพลังงานสักขาลิน (Sakhalin Energy) แจกจ่ายแก่พนักงานบริษัท มีบางคนที่ตาแหลมคมได้สังเกตว่าข้อความให้ความบันดาลหลายข้อความในนั้นเอามาจากสุนทรพจน์อันมีชื่อเสียงของนายพลอเมริกันผู้มีตำนานโด่งดังคือนายพลจอร์จ เอส. แพตตัน (George S. Patton) ที่แสดงไว้เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ก่อนวันดีเดย์ (D-Day) หนึ่งวัน ในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2550 หนังสือพิมพ์ไฟแนนเชียลไทม์และเว็บไซต์ FT.com ก็ได้มีตีพิมพ์สุนทรพจน์ดังกล่าวของเกรียร์ ใต้พาดหัวว่า “บันทึกช่วยจำสักขาลินลอกจากสุนทรพจน์เกือบทั้งหมดของแพตตัน”