pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ช่วงสงครามโบเออร์ครั้งที่สองเป็นช่วงที่ท้าทายต่อสถานภาพของเดอเบียร์ส คิมเบอร์ลีย์ถูกล้อมทันที่สงครามปะทุขึ้น ซึ่งเป็นอันตรายต่อเหมืองอันมีค่าของบริษัท โรดส์เองย้ายออกจากคิมเบอร์ลีย์ไปอยู่ในเมืองตั้งแต่เริ่มการล้อมเพื่อไปสร้างความกดดันทางการเมืองต่อรัฐบาลบริติชให้แบ่งกองทหารมาช่วยยุติการล้อมที่คิมเบอร์ลีย์แทนที่จะสนองตามนโยบายทางยุทธวิธีทางการทหาร แม้ว่าจะไม่ตรงกับนโยบายการปฏิบัติของฝ่ายทหาร โรดส์ใช้เงินทุนของบริษัทในสร้างเสริมระบบการป้องกันของตนเอง โดยการผลิตระเบิด สร้างระบบการป้องกัน สร้างรถไฟเกราะ และ ปืนชื่อ "ปืนยาวเซซิล" ในเวิร์คช็อพของบริษัท
ในปี ค.ศ. 1902 ก็มีการพบเหมืองคัลลินัน (Premier Mine) ซึ่งเป็นเหมืองคู่แข่ง เจ้าของเหมืองคัลลินันไม่ยอมเข้าร่วมในเครือการค้าร่วมเดอเบียร์ส แต่หันไปขายให้กับผู้แทนการค้าเพชรอิสระสองคนชื่อเบอร์นาร์ดและเออร์เนสท์ อ็อพเพ็นไฮเมอร์ ที่เป็นผลทำให้เครือการค้าร่วมเดอเบียร์สอ่อนตัวลง ในที่สุดผลผลิตก็มีปริมาณเท่าเทียมกับผลผลิตของเครือการค้าร่วมเดอเบียร์สรวมกัน และยังพบเพชรเม็ดใหญ่ที่สุดตั้งแต่พบมา—เพชรคัลลินัน อ็อพเพ็นไฮเมอร์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แทนท้องถิ่นสำหรับผู้ค้าผู้มีอำนาจในลอนดอน และในที่สุดก็ได้เป็นนายกเทศมนตรีของคิมเบอร์ลีย์ภายในเวลาเพียง 10 ปี อ็อพเพ็นไฮเมอร์เข้าใจถึงกุญแจพื้นฐานของความสำเร็จของเดอเบียร์ส และได้กล่าวในปี ค.ศ. 1910 ว่า:
แต่ในที่สุดในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเหมืองคัลลินันก็ถูกกลืนเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเดอเบียร์ส
เมื่อโรดส์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1902 เดอเบียร์สก็ควบคุมการผลิตเพชร 90% ของโลก เออร์เนสท์ อ็อพเพ็นไฮเมอร์กลายรับตำแหน่งเป็นประธานบริษัทต่อมาในปี ค.ศ. 1927 หลังจากที่ซื้อที่นั่งในคณะกรรมการบริหารในปีก่อนหน้านั้น
อ็อพเพ็นไฮเมอร์มีความกังวลต่อการพบเพชรในปี ค.ศ. 1908 ในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมัน ว่าจะทำให้เกิดการเพิ่มผลผลิตที่ท่วมตลาดที่จะทำให้ราคาลดลง
การสิ้นสุดการผูกขาด.
เดอเบียร์สมีชื่อเสียงในด้านการการผูกขาดตลาด (monopolistic practices) มาตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยการใช้ความมีอิทธิพลในการบงการตลาดสากล เดอเบียร์สใช้กลวิธีหลายอย่างในการควบคุมตลาด: ประการแรกคือการหว่านล้อมให้ผู้ผลิตอิสระเข้าร่วมในระบบการค้าผูกขาดโดยผู้ขายผู้เดียว ถ้าไม่ยอมร่วมมือเดอเบียร์สก็จะปล่อยเพชรชนิดเดียวกับที่ผลิตโดยบริษัทที่ไม่ยอมเข้าร่วมให้ท่วมตลาด และประการสุดท้ายเดอเบียร์สจะซื้อและกักตุนเพชรที่ผลิตโดยบริษัทอื่น ๆ เพื่อที่จะควบคุมราคาตลาดโดยการควบคุมอุปทาน หลังจากการเปลี่ยนแปลงของบริษัทระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 มาจนถึงปัจจุบันทำให้วิธีการดำเนินการค้าของเดอเบียร์สเป็นที่ทราบกันอย่างแพร่หลายมากขึ้น
ในปี ค.ศ. 2000 ปัจจัยหลายอย่างที่เกิดขึ้นทำให้เดอเบียร์สต้องเปลี่ยนแปลงวิธีการดำเนินธุรกิจ ในคริสต์ทศวรรษ 1990 ก็เป็นที่เห็นได้ชัดว่าวิธีการดำเนินธุรกิจของเดอเบียร์สดังเช่นที่เคยทำมาเป็นวิธีที่ไม่อาจจะใช้ดำเนินการต่อไปได้ เดอเบียร์สไม่อาจจะทำธุรกิจในภูมิภาคหลายภูมิภาคที่มีความต้องการได้ นอกจากนั้นก็มีผู้ผลิตเพิ่มขึ้นในภูมิภาคต่าง ๆ เช่นในรัสเซีย, แคนาดา และออสเตรเลีย ที่ดำเนินการค้าอิสระจากกลุ่มเดอเบียร์ส ซึ่งก็เท่ากับเป็นการยุติระบบการผูกขาดของเดอเบียร์สไปโดยปริยาย นอกจากนั้นแล้วตลาดเพชรก็ยังมีแนวโน้มที่ต่ำลงเมื่อเทียบกับสินค้าฟุ่มเฟือยอื่น ๆ พฤติกรรมของผู้บริโภคเปลี่ยนแปรไปในขณะที่อุตาหกรรมการค้าเพชรล่าต่อการตอบสนองความเปลี่ยนแปลงของตลาด เพื่อการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นต่อวงการอุตสาหกรรมเดอเบียร์สก็ดำเนินการตรวจสอบยุทธวิธการค้ากับเบนส์และบริษัท ที่เป็นผลให้เดอเบียร์สต้องเปลี่ยนโครงสร้างทางธุรกิจ (business model) จากนโยบายควบคุมอุปทานของตลาด มาเป็นนโยบายการตอบสนองอุปสงค์ของตลาด ผลของความเปลี่ยนแปลงนโยบายทำให้เดอเบียร์สได้รับผลกำไรมากขึ้น และควบคุม 40% ของตลาด และเป็นกำไรที่สูงกว่าเมื่อคุม 80% ของตลาด
ในปัจจุบันธุรกิจการขายเพชรแตกต่างจากเมื่อสิบปีก่อนเป็นอันมาก และเป็นธุรกิจที่ซับซ้อนและพัฒนาเปลี่ยนไปตามภูมิศาสตร์การเมืองของโลก ผู้มีบทบาทในการผลิตสำคัญในปัจจุบันคือประเทศต่าง ๆ ในแอฟริกา
รางวัลพริทซ์เกอร์
โรเบิร์ต เวนชูรี
กึนเทอร์ กรัส
กึนเทอร์ วิลเฮ็ล์ม กรัส (; 16 ตุลาคม ค.ศ. 1927 – 13 เมษายน ค.ศ. 2015) เป็นนักเขียนและนักเขียนบทละครคนสำคัญชาวเยอรมัน ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1999 กรัสเกิดที่เสรีนครดันท์ซิช (ปัจจุบันคือกดัญสก์ ประเทศโปแลนด์) ใน ค.ศ. 1945 กรัสเดินทางมายังเยอรมนีตะวันตกในฐานะผู้ลี้ภัย แต่ในนวนิยายที่เขียนกรัสมักจะกลับไปเขียนถึงดันท์ซิชในวัยเด็ก
งานชิ้นที่มีชื่อเสียงคือ "The Tin Drum" ซึ่งเป็นนวนิยายประเภทที่เรียกว่าสัจนิยมแนวมายา ซึ่งเป็นเรื่องแรกในนวนิยายสามเล่มจากดันท์ซิช (Danzig Trilogy) งานของกึนเทอร์มักจะมีมุมมองทางการเมืองสังคมนิยมประชาธิปไตยฝ่ายซ้าย และเขาเป็นผู้สนับสนุนผู้มีบทบาทของพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยแห่งเยอรมนี
Gunther Grass
Guenter Grass
เดอะไทม์ส
ไทมส์ออนไลน์
วลาดีมีร์ นาโบคอฟ
วลาดีมีร์ นาโบคอฟ (, "Vladimir Vladimirovich Nabokov") (22 เมษายน ค.ศ. 1899 – 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1977) วลาดีมีร์ นาโบคอฟเป็นนักประพันธ์ชาวรัสเซีย เป็นนักเขียนนวนิยายและนักเขียนเรื่องสั้นชาวรัสเซีย
“"โลลิตา"” (ค.ศ. 1955) ถือกันว่าเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของนาโบคอฟที่แสดงความสามารถในการเล่นคำและรายละเอียดที่เป็นลักษณะการเขียนที่มีชื่อเสียงของนาโบคอฟ Modern Library ลำดับโลลิตาเป็นอันดับสี่ของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) และบันทึกความทรงจำชื่อ “"Speak, Memory"” อยู่ในอันดับที่แปดของประเภทงานเขียนทั่วไปโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library nonfiction list)
ซานตา โมนิก้า
จุฬารัตน์ (วงดนตรี)
จุฬารัตน์ เป็นวงดนตรีลูกทุ่งที่ประสบความสำเร็จมากวงหนึ่งในช่วงปี พ.ศ. 2500-2516 ก่อตั้งวงโดยครู มงคล อมาตยกุล ซึ่งท่านได้ตั้งขึ้นแทนวงดนตรีรำวงของครูมงคลที่ได้ยุบวงไป โดยในวงจุฬารัตน์นั้น ประกอบด้วย นักแต่งเพลง นักดนตรี และนักร้องมากมาย เช่น พร ภิรมย์, ปอง ปรีดา, ชาย เมืองสิงห์ และพนม นพพร เป็นต้น โดยมีนักร้องดัง 4 คนซึ่งมีฉายาว่า 4 ทหารเสือ วงจุฬารัตน ได้แก่ ปอง ปรีดา, กุง กาดิน (นคร ถนอมทรัพย์), พร ภิรมย์ และทูล ทองใจ เมื่อทางวงออกเดินสายเปิดการแสดงตามต่างจังหวัดก็ได้รับการตอบรับที่ดีจากแฟนเพลงอย่างดี ต่อมา เมื่อนักร้องที่มีชื่อเสียงของวงได้ลาออกไปเปิดวงดนตรีของตนเอง เช่น ชาย เมืองสิงห์ ครูมงคลก็อนุญาตและได้ตั้งชื่อวงดนตรีของศิษย์เอกว่า "จุฬาทิพย์" และกระแสความนิยมของทางวงจุฬารัตน์ก็เริ่มแผ่วเบาลง ในที่สุดครูมงคลก็ประกาศยุบวงจุฬารัตน์เป็นอันปิดตำนานวงดนตรีลูกทุ่งที่ประสบความสำเร็จมายาวนานกว่า 16 ปี
ก่อนหน้าที่จะตั้งวงดนตรีจุฬารัตน์นั้นเพลงไหนซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลและเรียบเรียงเพลงของ ครูมงคล อมาตยกุล นักร้องท่านใดที่อยู่ภายใต้การดูแลเรียบเรียงของครูมงคล ครูมักจะใช้นามวงดนตรีชมพูฟ้าและวงดนตรีมงคล อมาตยกุลหรือวงดนตรีของผู้แต่งเพลง
วงดนตรีชมภูฟ้า (ชมพูฟ้า) และ วงดนตรีมงคล อมาตยกุลจึงใช้ เป็นนามวงดนตรีใช้บรรจุลงบนแผ่นเสียง ก่อนปี พ.ศ. 2500 ก่อนที่จะมาเป็นวงดนตรีจุฬารัตน์ อย่างเต็มตัวเมื่อปี พ.ศ. 2500
ต่อมาเมื่อก่อตั้งวงดนตรีจุฬารัตน์ ก็จะมีชื่อวงดนตรีหลังเขา และ วงดนตรีลิงแดง เป็นนามวงดนตรีที่ถูกบรรจุลงในแผ่นเสียงอยู่หลายเพลงและหลายตราของแผ่นเสียง ซึ่งนามเหล่านี้เป็นการลงทุนทำเพลงของนักร้องในวงดนตรีจุฬารัตน์ นั่นคือ คุณชาย เมืองสิงห์ แต่ยังอยู่ภายใต้การดูแลเรียบเรียงเพลงจาก ครูมงคล อมาตยกุล เป็นบางเพลง และส่วนมากจะเป็นผลงานการแต่งเพลงของ สมเศียร พานทอง คือชื่อนามสกุลจริงของชาย เมืองสิงห์นั่นเอง
http://poccom19.wixsite.com/poccomtuktuk/about1-cm96
เวนิส (แก้ความกำกวม)
เวนิส  เป็นเมืองหลวงของแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี ในความหมายทางประวัติศาสตร์ อาจหมายถึง สาธารณรัฐเวนิส
เวนิส ยังสามารถหมายถึง
นาฬิกาปลุก คือ นาฬิกาที่ถูกออกแบบมาเพื่อสร้างเสียงที่ดังเป็นพิเศษในเวลาที่กำหนด โดยมีจุดประสงค์เพื่อปลุกผู้ที่นอนหลับหรืองีบหลับเป็นเวลาสั้น ๆ ให้ตื่นขึ้น หรืออาจใช้ในการเตือนความจำก็ได้เช่นกัน สำหรับการปิดเสียงของนาฬิกาปลุก จะต้องกดปุ่มหรือด้ามบนตัวนาฬิกา รวมไปถึงนาฬิกาที่สามารถปิดเสียงเองได้เมื่อเวลาผ่านไป นาฬิกาปลุกแบบอนาล็อกอาจมีเข็มนาฬิกาพิเศษที่สามารถใช้กำหนดเวลาปลุกได้
นาฬิกาปลุกในสมัยโบราณใช้เสียงกระดิ่ง และในยุคดิจิตอล นาฬิกาสามารถใช้เสียงอื่นแทนได้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเสียงบี๊บ นอกจากนั้นเป็นเสียงหัวเราะ เสียงดนตรี เสียงไก่ขัน นาฬิกาปลุกสมัยใหม่อาจมีให้เลือกมากกว่า 1 เสียง นาฬิกาปลุกอีกประเภทใช้เสียงจากวิทยุ ซึ่งจะเริ่มเล่นเมื่อถึงเวลาที่กำหนด
เวเนซีอา
คูลแอนด์เดอะแก๊ง
คูลแอนด์เดอะแก๊ง  เป็นวงดนตรีอเมริกันแนวอาร์แอนด์บี โซล ฟังก์และดิสโก้ ก่อตั้งวงในเจอร์ซีย์ซิตี รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1964 วงมียอดขายผลงานอัลบั้มมากกว่า 120 ล้านชุด
สมาชิกของวงประกอบด้วย คริส แกร์ชาวอังกฤษ, พี่น้อง โรเบิร์ต เบลล์ (หรือ "Kool") ตำแหน่งเบสและโรนัลด์ เบลล์ ตำแหน่งเทเนอร์แซกโซโฟน, จอร์จ บราวน์ ตำแหน่งกลอง, โรเบิร์ต มิกเคนส์ ตำแหน่งทรัมเปต, เดนนิส โทมัส ตำแหน่งอัลโตแซกโซโฟน, เคลย์เดส ชาร์ล สมิธ ตำแหน่งกีตาร์ และริก เวสต์ฟลิด์ ตำแหน่งคีย์บอร์ด
ในปี ค.ศ. 1964 โรเบิร์ตก่อตั้งวงดนตรีที่ชื่อ Jazziacs ร่วมกับเพื่อน ๆ ในสมัยไฮสคูล พวกเขาเปลี่ยนชื่อมาเป็น Kool &amp; the Gang และได้เซ็นสัญญากับจีน เรดด์ กับสังกัดใหม่ของเขาที่ชื่อ เรดโคชเรเคิดส์ ในปี ค.ศ. 1969 มีเพลงฮิตติดชาร์ตป็อปในผลงานอัลบั้มแรก
กับอัลบั้มในปี ค.ศ. 1973 ชุด Wild and Peaceful มีเพลงดังอย่าง "Jungle Boogie" และ "Hollywood Swinging" ต่อจากนั้นได้รับกระแสตอบรับที่ดีจากอัลบั้ม "Light of Worlds" ในปี 1974 และชุด "Spirit of the Boogie" ในปี 1975 ที่ถือเป็นอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จที่สุดของวง กับซิงเกิ้ลในปี 1975 ที่ชื่อ "Summer Madness" ทำให้วงเป็นที่จับตามอง หลังจากออกอัลบั้มนี้แล้ววงได้เปลี่ยนแนวเพลงจากฟังก์มาเป็นป็อปฟังก์แทน
ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 ได้เปลี่ยนนักร้องนำคนใหม่เป็น เจมส์ "เจที" เทย์เลอร์ กับผลงานอัลบั้มในปี ค.ศ. 1979 ชุด "Ladies' Night" และในอัลบั้มในปี ค.ศ. 1980 ชุด "Celebrate!" ที่มีเพลงฮิตอันดับ 1 อย่างเพลง "Celebration" ได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ ยูเมียร์ ดีโอดาโต และยังมีเพลงดังในระดับนานาชาติเพลงอื่นในต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 อย่างเช่น "Big Fun," "Get Down on It" และ "Joanna" ในอัลบั้มปี 1984 พวกเขายังมีเพลงฮิตอื่นอย่าง "Fresh" และ "Cherish"
Kool &amp; the Gang
ซีซีทีวี 22
ซีซีทีวี 22  เป็นช่องใน สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน ที่ออกอากาศด้วยระบบ HD โดยออกอากาศครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2551 นำเสนอรายการสารคดี ละครโทรทัศน์ และได้ทำการถ่ายทอดรายการสำคัญ ๆ ได้แก่ โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 พาราลิมปิกเกมส์ 2008 กีฬาแห่งชาติครั้งที่ 11 ที่ซานตง เอเชียนเกมส์ 2010 และ เอเชียนพาราเกมส์ 2010 ปัจจุบันได้ยุติการออกอากาศแล้ว โดยมีช่องซีซีทีวี 5+ มาแทนที่ เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2556
วิทยาลัยดุสิตธานี
วิทยาลัยดุสิตธานี เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน เริ่มแรกนั้นได้รับการก่อตั้งในชื่อ "โรงเรียนการโรงแรมดุสิตธานี" เมื่อปี พ.ศ. 2536 โดย ท่านผู้หญิงชนัตถ์ ปิยะอุย ผู้ก่อตั้งและอดีตประธานกรรมการบริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) และอดีตสมาชิกวุฒิสภา ได้เปิดสอนหลักสูตรการพัฒนาธุรกิจโรงแรมและการประกอบอาหาร ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 นั้นโรงเรียนการโรงแรมดุสิตธานีได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้มีฐานะเป็นวิทยาลัยเปิดสอนระดับปริญญาตรี
ปัจจุบันเปิดการเรียนการสอนระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และหลักสูตรอบรมระยะสั้น ใน 1 วิทยาเขตและ 1 ศูนย์การศึกษา คือวิทยาเขตกรุงเทพมหานคร และศูนย์การศึกษาเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี โดยมีคุณหญิงกษมา วรวรรณ ณ อยุธยา เป็นนายกสภาวิทยาลัย
เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ได้มีการจัดตั้ง "โรงเรียนการโรงแรมดุสิตธานี" จากปณิธานของท่านผู้หญิงชนัตถ์ ปิยะอุย ผู้ก่อตั้งและอดีตประธานกรรมการ บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) และอดีตสมาชิกวุฒิสภา โดยผลสืบเนื่องมาจาก
จากสภาพการณ์โดยสรุปข้างต้นโรงเรียนการโรงแรมดุสิตธานีจึงได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อผลิตบุคลากรที่มีความรู้ความเข้าใจในวิชาชีพเฉพาะเพื่อเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาธุรกิจโรงแรมให้รุดหน้าทัดเทียมนานาประเทศซึ่งจะมีผลดีต่อประเทศชาติโดยรวมซึ่งในระยะแรกได้เปิดสอนหลักสูตรเต็มเวลา ใช้เวลาในการศึกษาเล่าเรียนหลักสูตร 2 ปี
นับตั้งแต่เริ่มเปิดดำเนินการสอนเป็นต้นมาโรงเรียนการโรงแรมดุสิตธานีได้มุ่งเน้นความเป็นเลิศทางวิชาการและการจัดการเรียนการสอนอย่างมีคุณภาพทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติในด้านอุตสาหกรรมบริการและการท่องเที่ยว และเป็นสถาบันอุดมศึกษาที่ก่อตั้งโดยบริษัทเอกชน (Corporate University) แห่งแรกในประเทศไทยที่ได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้มีฐานะเป็นวิทยาลัยเปิดสอนระดับปริญญาตรีโดยเริ่มในปีการศึกษา 2539
ต่อมาในปี 2554 จึงได้มีการขยายศูนย์การศึกษา ไปยังวิทยาลัยดุสิตธานี ศูนย์การศึกษาเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี
ปัจจุบันวิทยาลัยดุสิตธานี มี 1 วิทยาเขต และ 1 ศูนย์การศึกษา คือวิทยาเขตกรุงเทพมหานคร และศูนย์การศึกษาเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี มีหลักสูตรระดับปริญญาที่เปิดดำเนินการรวม 9 หลักสูตร ซึ่งมุ่งเน้นเฉพาะเกี่ยวกับธุรกิจบริการ การโรงแรม ศิลปะการประกอบอาหาร การท่องเที่ยว โดยแบ่งเป็นในระดับปริญญาตรีจำนวน 7 หลักสูตร และระดับปริญญาโท 2 หลักสูตร
หลักสูตรระดับปริญญาตรี (ภาคปกติ) จำนวน 3 สาขา วิชา ได้แก่
หลักสูตรระดับปริญญาตรี (เทียบโอนประสบการณ์) จำนวน 2 สาขาวิชา ได้แก่
หลักสูตรระดับปริญญาตรี (หลักสูตรนานาชาติ) จำนวน 2 สาขาวิชา ได้แก่
หลักสูตรระดับปริญญาโท 2 กลุ่มวิชา คือ
เครื่องหมายของวิทยาลัย.
วิทยาลัยดุสิตธานี มีความมุ่งมั่นในการผลิตบัณฑิตทุกคน ให้มีความรู้ความสามารถ และเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมบริการเพื่อคุณประโยชน์ต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมของชาติ พร้อมทั้งส่งเสริมการวิจัยค้นคว้า และการศึกษา เพื่อความรอบรู้ในการศึกษาอย่างมีคุณภาพ และประสิทธิภาพที่เป็นมาตรฐานสากล
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ เป็นรางวัลผลงานดีเด่นทางโทรทัศน์ ซึ่งจัดโดยชมรมส่งเสริมโทรทัศน์ เริ่มครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2529 โดยเป็นรางวัลสำหรับผลงานทางโทรทัศน์ที่มีอายุยาวนานที่สุด และยังมีการมอบรางวัลจวบจนถึงปัจจุบัน
ชมรมส่งเสริมโทรทัศน์ (ชื่อเดิม: ชมรมส่งเสริมกิจการโทรทัศน์ไทย) ได้จัดงานโทรทัศน์ทองคำ เพื่อประกาศเกียรติคุณแก่เจ้าของผลงานที่มีคุณภาพในสาขาต่างๆ และผลงานของทางสถานีโทรทัศน์ จากการตัดสินรางวัลของคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิระดับนักวิชาการและนักสื่อสารมวลชน เพื่อส่งเสริมและเป็นกำลังใจแก่ผู้เกี่ยวข้องในสายงานโทรทัศน์ และส่งเสริมให้มีการผลิตรายการที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมต่อไป โดยทางชมรมได้ร่วมมือกับ หนังสือพิมพ์อินไซด์ทีวี ตั้งแต่ครั้งแรก จนถึง ครั้งที่ 7 หลังจากหนังสือพิมพ์ยุติการดำเนินธุรกิจ ก็ได้เปลี่ยนผู้ร่วมดำเนินงานเป็น สภาสถาบันนักวิชาการสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (ส.ส.ม.ท.) และ มูลนิธิจำนง รังสิกุล ตามลำดับ โดยจะมีพิธีมอบรางวัลต่อเนื่องทุกปี ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์หรือมีนาคม โดยถือเป็นรายการมอบรางวัลทางโทรทัศน์ที่ไม่มีปีใดงดจัด เพียงแต่บางปีต้องเลื่อนกำหนดการมอบรางวัลให้ล่าช้ากว่าเดิม เนื่องด้วยเหตุผลสำคัญ (เช่นในครั้งที่ 22 ประจำปี พ.ศ. 2550 ได้เลื่อนกำหนดเป็นวันที่ 26 กรกฎาคม 2551) สำหรับผู้ตั้งชื่อ "โทรทัศน์ทองคำ" คือ ศ.ดร.สุรพล วิรุฬห์รักษ์
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประกอบด้วยรางวัลประเภทต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับวงการโทรทัศน์ รวมถึงรางวัลมิวสิกวิดีโอดีเด่น ซึ่งถือเป็นรายการแรกที่กำหนดรางวัลประเภทนี้ขึ้นมา โดยเริ่มมาตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงปัจจุบัน โดยในยุคแรกจะทำการตัดสินมอบรางวัลให้แก่ผู้ชนะเลิศและรองชนะเลิศ แต่การตัดสินในยุคต่อมาจะมอบให้แก่ผู้ชนะเลิศเพียงผลงานเดียวเท่านั้น จากผู้เข้ารอบสุดท้าย 5 ผลงาน จนถึงครั้งที่ 24 ได้มีการแบ่งรางวัลมิวสิกวิดีโอดีเด่นเป็นสองรางวัล โดยมอบให้แก่เจ้าของผลงานมิวสิกวิดีโอเพลงไทยสากล และเจ้าของผลงานมิวสิกวิดีโอเพลงไทยลูกทุ่ง ส่วนรางวัลประเภทละครโทรทัศน์ โดยเฉพาะรางวัลสำหรับนักแสดง ทุก ๆ ปีจะมีผู้เข้ารอบสุดท้ายสาขารางวัลละ 5 ราย โดยจะมอบให้แก่ผู้มีฝีมือการแสดงได้ดีเด่นที่สุดเพียงท่านเดียว
ในที่นี้ จะเป็นผลการตัดสินรางวัลโทรทัศน์ทองคำที่สำคัญ ๆ ดังนี้
เพลงประจำงาน.
เพลงประจำงานโทรทัศน์ทองคำที่ใช้กันมาตั้งแต่แรกจนถึงปัจจุบัน มีชื่อเพลงว่า "คนทีวี" ซึ่งแต่งคำร้อง/ทำนอง และดนตรีโดย คุณพีรสันติ จวบสมัย แห่งวงดิ อินโนเซ้นท์ ขับร้องต้นฉบับโดย คุณแคทริน ถ้ำแก้ว
ไอเวอร์ โนเวลโล
เดวิด ไอเวอร์ เดวีส์  (15 มกราคม ค.ศ. 1893 - 6 มีนาคม ค.ศ. 1951) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ไอเวอร์ โนเวลโล  เป็นนักประพันธ์เพลง นักร้องและนักแสดง ชาวเวลส์ เป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งดาราบันเทิงสหราชอาณาจักรที่มีชื่อเสียงในต้นศตวรรษที่ 20
The Raven Chaser
ม้ง
ม้ง  เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในภูเขาของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ชาวม้งอพยพลงมาทางใต้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 เนื่องจากสถานการณ์ที่ไม่สงบทางการเมืองและหาพื้นที่ที่เหมาะสมกับการเพาะปลูก ปัจจุบันมีชาวม้งอาศัยอยู่ในประเทศจีน ไทย เวียดนาม ลาว และสหรัฐอเมริกา โดยชุมชนชาวม้งที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยอยู่ที่ตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์
สำหรับในประเทศไทยคำว่า "แม้ว" เป็นคำเรียกที่ไม่สุภาพในการเรียกกลุ่มคนม้ง ชาวม้งโดยส่วนใหญ่ไม่ชอบให้เรียกว่าแม้ว โดยถือว่าเป็นการดูถูกเหยียดหยาม
ดร.หลี่ ทิ่ง กุ้ย (Dr.Li Ting Gui) อ้างโดยเลอภสพ (2536) ได้สรุปว่าการอพยพครั้งใหญ่ ๆ ในอดีตของชนชาติม้งตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีอยู่ทั้งสิ้น 4 ครั้งด้วยกันคือ
ครั้งที่ 1 อพยพออกจากบริเวณทางใต้ของสองฝั่งแม่น้ำเหลืองหรือแม่น้ำฮวงโห (Southern Poition of the Yellow River)
ราว ๆ 5,000 กว่าปีที่ผ่านมา ม้งได้อาศัยอยู่ 2 ฝั่งทางตอนใต้ของแม่น้ำเหลือง(黄河 huanghe) ในขณะนั้นม้งมีชื่อเรียกว่า จิ่วหลี (
九 jijiuli iv) ชนก่มจิ่วหลีี่นี้เป็นชนกลุ่มแรกที่รู้จักใช้ทองสัมฤทธิ์ (Brouze) รู้จักปลูกข้าว และการเลี้ยงปลาในนาข้าว ประชากรทุกคนมีความผาสุขภายใต้การปกครองของกษัตริย์ชือโย่วยู”  ) ในขณะเดียวกันได้มีชนกลุ่มหนึ่งคือ “ชาวฮั่(น族 hanzuaj) ได้อพยพมาจากทางทิศตะวันตกเข้ามาอยู่ในบริเวณของชนติจิ่วหลี ่ ผู้นำของชนกลุ่มฮั่นคืเหยียนตี (่า炎naidi) anหรือจักรพรรดิแห่งไ) ทั้งสองกลุ่มนี้อยู่ด้วยกันไม่นานเกิดความขัดแย้งกันจนถึงขั้นสู้รบน กัแต่กลุ่มของเหยียนตี้สู้ไม่ได้ จึงไปผูกมิตรกับกลุ่มฮั่นอีกกลุ่มที่อยู่ทางเหนือคือหวงตี้ (黄帝 huangdi) หรือจักรพรรดิเหลือ น ผลสุดท้ายชนชาต
่วหลีี่พ่ายแพ้แก่ชนชาติฮัทั้ง2่น ทั้งนี้เพราะชนชาติฮัทั้ง2 รว่กันมนมีประชากรเยอะกว่า ในขณะที่ชนชาติ่วหลีส่วนี่เป็นเกษตรกร ชาวไร่ ชาวนา จึงได้ถอยร่นลงมาทางใต้ใกล้กับแม่น้ำแยงซี (Tangrse River)
ครั้งที่ 2 อพยพออกจากบริเวณปกครองม้ง (San Miao)
หลังจากที่ชาวจู่ลี่ได้อพยพลงมาทางตอนใต้ ได้มีการรวมกับชนพื้นเมือง “ซานเมียว” (San Miao) ขึ้น ชาวม้งและชนพื้นเมืองมีความรักใคร่อย่างแน่นแฟ้น ชาวม้งจึงเรียกกลุ่มนี้ว่า “จีน” (Suay) แต่กลุ่มฮั่นยังคงติดตามมารุกรานคอยทำร้ายฆ่าฟันชาวม้งหรือจู่ลี่อยู่เรื่อย ๆ ชาวม้งจึงได้แตกออกเป็น 3 กลุ่ม หนีลงทางใต้ ในปัจจุบันนี้คือ มณฑลกวางสี (Guang – ti) มณฑลกวางโจและมณฑลยูนาน (Yunnan) อีกส่วนหนึ่งหนีร่นลงมาทางตะวันตกมุ่งหน้าไปยังซานเหวย (San Wei) ซึ่งกลับกับประเทศมองโกเลีย และตอนหลังก็ได้อพยพลงมาอยู่ในมณฑลยูนาน (Yunnan)
ครั้งที่ 3 อพยพออกจากการปกครองของกษัตริย์จู (Chou Kingdom/Chou State)
ประมาณ 1,000 ปีก่อนคริสตกาลประชาชนได้แก่กลุ่มชน 7 กลุ่ม ซึ่งแยกตัวเองออกเป็นประเทศปกครองและในจำนวน 1 ใน 7 ประเทศเหล่านั้น มีม้งเป็นประเทศหนึ่ง มีกษัตริย์ชื่อว่า “จู” ซึ่งมีอยู่สองคนในตระกูลซังหรือแซ่โซ้ง คนที่หนึ่งชื่อ “ชงยี่” คนที่สองชื่อ “ซงจี” ปีค.ศ. 221 ได้มีชนกลุ่มชิน (Chin) ได้เข้ามาต่อสู้แย่งชิงประเทศของกษัตริย์จูจนพ่ายแพ้ ชาวม้งได้แตกระส่ำระสายไปตามที่ต่าง ๆ มีกลุ่มหนึ่งลุกขึ้นต่อสู้ อีกกลุ่มหนึ่งถอยร่นลงไปอยู่กับกลุ่มม้งในมณฑลกวางโจ เสฉวน และมณฑลยูนาน ต่อมาในปี ค.ศ. 1640 – 1919 ได้มีชาวม้งกลุ่มหนึ่งอพยพลงมาอยู่ในกลุ่มประเทศอินโดจีน (Indochina) ทางตอนใต้ของจีนซึ่งก็ได้แก่กลุ่มประเทศเวียดนาม ลาว และไทย
ครั้งที่ 4 ค.ศ. 1970 – 1975 การอพยพออกจากประเทศลาว
ระบบการปกครองคอมมิวนิสต์ได้แผ่ขยายสู่กลุ่มประเทศอินโดจีน ทำให้กลุ่มม้งในลาวต้องแตกกระจายไปทั่วโลก การอพยพของชนชาติม้งในครั้งนี้นับได้ว่ามากที่สุดและอพยพไปไกลที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ของชนชาติม้ง ชาวม้งมากมายได้อพยพย้ายไปอาศัยอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย แคนาดา อาร์เจนตินา ฝรั่งเศส และอิตาลี
การอพยพเข้าสู่ประเทศไทย
ชนชาติม้งกลุ่มแรกที่อพยพเข้าสู่ประเทศไทยนั้นไม่มีหลักฐานใด ๆ บ่งชี้ได้ชัดเจนแต่จากเอกสารของสถาบ้นวิจัยชาวเขาคาดว่าเริ่มต้นอพยพเข้ามาทางตอนเหนือของประเทศไทย ในราวปี พ.ศ. 2387 – 2417 จุดที่ชนเผ่าม้งเข้ามามีอยู่ด้วยกัน 3 จุดคือ
1.1 เข้ามาทางห้วยทราย – เชียงของ อำเภอ เชียงของ จังหวัดเชียงราย ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือสุด เป็นจุดที่เข้ามาก่อน และเข้ามามากที่สุด หลังจากนั้นแยกย้ากระจัดกระจายไปตามแนวทองของเส้นเขามุ่งไปทางทิศตะวันตกสู่จังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ตากและสุโขทัย
1.2 เข้ามาทางไชยบุรี ปัว และทุ่งช้าง เขตอำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่าน แล้วบางกลุ่มได้อพยพลงสู่ทางใต้และทางตะวันตกเข้าสู่จังหวัดแพร่ พิษณุโลก เพชรบูรณ์ กำแพงเพชร และจังหวัดตาก
1.3 เข้าทางภูคา – นาแห้ว และด่านซ้าย อำเภอนาแห้ว และอำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย แล้วบางกลุ่มได้เข้ามาสู่จังหวัดเพชรบูรณ์ในที่สุด (สุนทรี, 2524 : อ้างโดยประสิทธิ์, 2531)
นอกจากทั้งสามจุดนี้แล้ว จุดหนึ่งที่ชาวม้งได้อพยพผ่านมาแต่ไม่มีใครกล่าวถึงคือ เข้ามาทางอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ โดยผ่านมาทางประเทศพม่า ช่องดอยอ่างขาง ซึ่งเป็นที่กล่าวขันกันว่า ม้งกลุ่มนี้คือกลุ่มที่หลงทางจากการอพยพจากจุดที่ 1
ด.ญ.นัดตะวัน ศักดิ์ศิริ
คัชฑาเทพ เอี่ยมศิริ
Ssiquoya
เซโควยา
จอร์จ กิสต์
George Gist
วงดนตรีจุฬารัตน์
วงจุฬารัตน์
โกคุเดระ ฮายาโตะ
โกคุเดระ ฮายาโตะ  เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น! พากย์เสียงภาษาญี่ปุ่นโดย ฮิเดคาซุ อิจิโนเสะ
โกคุเทระ ฮายาโตะเป็นลูกชายของหัวหน้าแก็งมาเฟียยักษ์ใหญ่ของอิตาลี มีฉายาว่า "สโมคกิ้ง บอมบ์ ฮายาโตะ"  โดยเก็บระเบิดจำนวนมากไว้ทั่วร่างกาย เป็นชายที่เคารพวองโกเล่รุ่นที่สิบ(สึนะ)อย่างสุดใจยอมทำตามคำสั่งทุกอย่างแม้จะแลกด้วยชีวิตก็ตาม แพ้เบี้ยงกี้เป็นอย่างมากเวลาเจอหน้ากันทีไรมักจะปวดท้องจนสลบไปทุกที เนื่องจากในวัยเด็กได้ไปกินคุกกี้พิษที่เบี้ยงกี้ทำไว้เป็นประจำ แม่ของโกคุเดระเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นและเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียง เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์โดยมีเบื้องหลังว่าถูกฆ่าโดยคนในแก๊งค์มาเฟียของพ่อโกคุเดระค้างไว้ถึงตรงนี้ ซึ่งเมื่อโกคุเดระได้รู้ความจริงเรื่องนี้จึงได้หนีออกนอกปราสาทตอนอายุ 8 ขวบ แต่ในความเป็นจริงแม่โกคุเดระป่วยเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่หาย เธอได้พยายามปลีกตัวออกห่างจากครอบครัวของโกคุเดระเพราะไม่อยากเป็นภาระให้กับพ่อของโกคุเดระ แต่พ่อโกคุเดระก็ยังเขียนจดหมายติดต่อกับแม่โกคุเดระตลอดเวลาด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้อยู่พร้อมหน้ากันสามคนพ่อแม่ลูก
หมายเหตุ นามสกุลของโกคุเทระ ตามต้นฉบับที่ถูกต้องต้องอ่านว่า"โกคุเดระ" แต่เมื่อได้รับการนำมาตีพิมพ์ในภาษาไทยได้มีการคลาดเคลื่อนไปจากต้นฉบับ อนึ่ง ในฉบับอนิเมะของภาษาไทยก็ยังคงเรียกว่า"โกคุเดระ"ตามต้นฉบับ
เทคนิคและอาวุธที่ใช้.
1.การที่จะสามารถเปิดกล่อง sistema C.A.I. นั้นจำเป็นจะต้องมีไฟทั้งหมด 5ธาตุ คือ วายุ อรุณ อัศนี เมฆา พิรุณ ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย
2.sistema C.A.I. นั้น ถ้าไม่เปิดทั้งหมด อาวุธจะใช้การไม่ได้ (ค่อยๆเปิดใช้ไล่ไปก็ได้ แต่ถ้าไม่เปิดต่อไปเรื่อยๆก็จะไม่สามารถใช้ได้)
3.sistema C.A.I. เป็นระบบ ที่สามารถ สัปเปลี่ยนอาวุธ โดยอาศัยการเปิดกล่องธาตุต่างๆ
4.เวลา ยิง สามารถใช้ไฟธาตุ ต่างๆ มาผสมกับธาตุวายุ เพื่อให้ได้เปรียบในสถานการณ์ต่างๆ เช่นเพื่อที่จะทำลายเกราะอัศนี จำเป็นต้องใช้ การระงับของพิรุณ+การแตกตัวของวายุ
5.มีโล่ป้องกันอัตโนมัติ ไว้ใช้ ป้องกัน โดย ใช้วายุผสมธาตุต่างๆเช่นกัน เพื่อให้ได้เปรียบอีกฝ่าย
ยูลิสซีส
ยูลิสซีส  เป็นนวนิยายที่เขียนโดยเจมส์ จอยซ์ ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเป็นตอน ๆ ในนิตยสารอเมริกัน “"The Little Review"” ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 จนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1920 ต่อมาพิมพ์ทั้งเล่มโดยซิลเวีย บีชเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1922 ที่ปารีส “"ยูลิสซีส"” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่สุดของวรรณกรรมสมัยใหม่นิยม (Modernist literature) ที่ได้รับการบรรยายว่าเป็นนวนิยายที่ “สรุปสะท้อนให้เห็นถึงสถานภาพของขบวนการทั้งสมัยทั้งหมด”
“"ยูลิสซีส"” บรรยายเรื่องราวชีวิตของตัวละครเลโอโพลด์ บลูมในดับลินในวัน ๆ เดียววันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1904 ชื่อนวนิยายพ้องและเป็นนัยถึงโอดิสเซียส (ภาษาละตินของคำว่า “ยูลิสซีส”) ผู้เป็นตัวเอกในมหากาพย์ “"โอดิสเซียส"” โดยโฮเมอร์ (ตัวอย่าง, การติดต่อระหว่างเลโอโพลด์ บลูมกับโอดิสเซียส, มอลลี บลูม (ภรรยา) และ เพเนโลพี และ สตีเฟน เดดาลัส และ เทเลมาคัส) ในปัจจุบันผู้นิยมงานเขียนของจอยซ์ ฉลองวันที่ 16 มิถุนายนเป็น “วันบลูม” (Bloomsday)
หนังสือ “"ยูลิสซีส"” ที่มีทั้งหมด 265,000 คำจากศัพท์ 30,030 คำ (รวมทั้งชื่อ, พหูพจน์ และคำกิริยาในรูปต่าง ๆ) แบ่งเป็น 18 ตอน ตั้งแต่ได้รับการพิมพ์เป็นต้นมา “"ยูลิสซีส"” ก็เป็นต้นตอของความโต้เถียงกันอย่างรุนแรง (controversy), การวิจัยอย่างละเอียดตั้งแต่การดำเนินคดีของเนื้อหาที่ถูกกล่าวหาว่าหยาบโลน ไปจนถึงความขัดแย้งระหว่างผู้มีความเห็นแตกแยกกันที่ดำเนินต่อมา ลักษณะการเขียนที่เรียกว่าการเขียนตามกระแสสำนึก (Stream of consciousness) ของ “"ยูลิสซีส"” ที่วางโครงร่างอย่างระมัดระวัง และการเขียนเนื้อหาแบบทดลอง—ที่เต็มไปด้วยการเล่นคำ, วรรณกรรมล้อ และ นัย รวมทั้งการสร้างตัวละครที่เต็มเป็นด้วยสาระ และอารมณ์ขัน ทำให้หนังสือได้รับสรรเสริญว่าเป็นงานชิ้นเอกของงานเขียนของวรรณกรรมสมัยใหม่นิยม ในปี ค.ศ. 1999 Modern Library จัด “"ยูลิสซีส"” ให้เป็นลำดับแรกของบรรดานวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ของคริสต์ศตวรรษที่ 20
จอยซ์ได้รับแรงบันดาลใจในการเขียน “"ยูลิสซีส"” เป็นครั้งแรกจากงานเขียน “"การผจญภัยของยูลิสซีส"” โดยชาร์ลส์ แลมบ์ ซึ่งเป็นงานแปลงโอดิสเซียสสำหรับเด็ก ซึ่งทำให้จอยซ์ได้ความคิดในการใช้ชื่อภาษาโรมันของยูลิสซีส เมื่อยังเป็นนักเรียนจอยซ์เขียนบทความเกี่ยวกับโอดิสเซียสในฐานะที่เป็นวีรบุรุษผู้เป็นที่นิยมที่สุดของตนเอง จอยซ์กล่าวกับจิตรกรชาวอังกฤษแฟรงค์ บัดเจนว่ามีความเห็นว่ายูลิสซีสเป็นตัวละครสมบูรณ์แบบทุกด้านตัวเดียวในวรรณกรรมทั้งหลาย จอยซ์ถึงกับคิดว่าจะตั้งชื่อ “"Dubliners"” (ชาวดับลิน) ว่า “"ยูลิสซีสในดับลิน"” แต่ความคิดในการเขียน “"Dubliners"” ในปี ค.ศ. 1906 เปลี่ยนจาก 'หนังสือขนาดสั้น' ในปี ค.ศ. 1907 มาเป็นหนังสือขนาดเต็มตัวที่จอยซ์เริ่มเขียนในปี ค.ศ. 1914
เรื่อง ยูลิสซีส ถูกแบ่งโครงสร้างงานเขียนเป็น 3 เล่ม ทั้งหมด 18 บท แต่ละบทไม่มีชื่อหัวข้อหรือพาดหัวเรื่อง ลักษณะโครงสร้างของภาษาในเรื่องถูกวิจารณ์ว่าเป็นแบบ ไร้โครงสร้างแบบแผน เต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน จอยซ์กล่าวถึงประเด็นนี้ว่าเป็นความตั้งใจของเขาที่จะทำให้เหล่านักวิจารณ์วุ่นวายไปกับเรื่องนี้ นับว่าเป็นอีกหนึ่งต้นแบบของงานวรรณกรรมทดลองชิ้นสำคัญของโลก
เทศบาลเมืองท่าโขลง
เทศบาลเมืองท่าโขลง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคลองหนึ่งและตำบลคลองสอง เฉพาะฟากเหนือของถนนคลองหลวง (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3214)
เทศบาลเมืองท่าโขลงได้รับการจัดตั้งตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลท่าโขลงเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 ประกอบด้วย 31 ชุมชน สภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม เดิมนั้นอาชีพของประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม แต่ในปัจจุบันพื้นที่เดิมที่เคยเป็นการเกษตรค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงเป็นพื้นที่อยู่อาศัยของประชาชนและโรงงานอุตสาหกรรม สภาพส่วนใหญ่เป็นชุมชนที่มีประชากรอาศัยอยู่ค่อนข้างหนาแน่น มีการขยายตัวอย่างรวดเร็วทั้งทางด้านสังคมและเศรษฐกิจ ต่อมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลเมืองท่าโขลง
เทศบาลเมืองท่าโขลงตั้งอยู่ในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอคลองหลวงประมาณ 5 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดปทุมธานีประมาณ 16 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 63.00 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 2 ตำบล ได้แก่