pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เพลง บากีมูเนอเกอรี ถูกนำไปใช้เป็นเพลงปิดสถานีในบางช่อง เช่น CNBC Indonesia, Jawa Pos TV, INews TV, Bekasi TV, Wadi FM, Elshinta TV, ANTV, Megaswara TV, MPM Cemerlang Radio, Kis FM Jakarta, Radio El Gangga Bekasi และ Megaswara FM
เออีดับเบิลยู ดับเบิลออร์น็อตธิง
เออีดับเบิลยู ดับเบิลออร์น็อตธิง (AEW Double or Nothing) เป็นรายการมวยปล้ำอาชีพที่จัดโดยออลอีลิตเรสต์ลิง (AEW) โดยจัดครั้งแรกในปี ค.ศ. 2019
Double or Nothing (2019)
รายูวันปูเลาเกอลาปา
รายูวันปูเลาเกอลาปา  เป็นเพลงสรรเสริญอินโดนีเซีย ประพันธ์โดยอิซมาอิล มาร์ซูกี (ค.ศ. 1914-1958) ผู้แต่งเพลง เป็นเพลงยอดนิยมหลายเพลงในช่วงยุคหลังเอกราชของประเทศ เนื้อเพลงยกย่องความงามตามธรรมชาติของอินโดนีเซีย เช่น พืชพรรณบนเกาะ ชายหาด และยอมรับความรักอมตะของประเทศ.
เพลงนี้เป็นเพลงโปรดในหมู่ชาวชาวอินโดนีเซียโดยเฉพาะผู้ที่เดินทางออกนอกประเทศ ในสมัยอาณานิคมประเทศเนเธอร์แลนด์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 และ 1950 หลังจากได้รับอิสรภาพ ในยุคก่อนระบอบประชาธิปไตยภายใต้ประธานาธิบดีซูฮาร์โต ในเครือข่ายโทรทัศน์แห่งชาติ TVRI จะเล่นเพลงเมื่อเพลงดังกล่าวปิดสถานีทุกคืน ใน ค.ศ. 2014 สถานีใช้เพลงนี้อีกครั้งในตอนปิดสถานี (แทนที่บากีมูเนอเกอรีโดยกุซบีนี) นอกจากนี้ยังใช้ในการปิดสถานี เช่น Trans7 และ Rajawali Televisi
การบันทึกเพลงโดย Gordon Tobing กำลังได้รับความนิยมในสหภาพโซเวียตในคริสต์ทศวรรษ 1950 เพลงนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่ชาวรัสเซีย จัดโดยนักแต่งเพลงโซเวียต Vitaly Geviksman และผู้ประพันธ์ในรัสเซียโดยนักร้อง Maya Golovnya (ข้อความภาษารัสเซียโดย V. Korchagin) The song was extremely popular among Russians, was arranged by the Soviet Composer Vitaly Geviksman and performed in Russian by the singer Maya Golovnya (Russian text by V. Korchagin).
รายวน ปูเลา เกอราปา
มัสยิดใหญ่แห่งเจนเน
มัสยิดใหญ่แห่งเจนเน  เป็นสิ่งก่อสร้างที่ถูกวิเคราะห์โดยสถาปนิกหลายคนว่าเป็นหนึ่งในความสำเร็จของสถาปัตยกรรมซูดาน-ซาเฮล ตั้งอยู่ในเมืองเจนเน ประเทศมาลี บนที่ราบน้ำท่วมถึงของแม่น้ำบานี มัสยิดแรกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 แต่สิ่งก่อสร้างปัจจุบันถูกสร้างใน ค.ศ.1907 มัสยิดนี้ถูกรวมกับ "เมืองเก่าแห่งเจนเน" ในแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 1988
มัสยิดหลังแรก.
วันที่มัสยิดหลังแรกถูกสร้างนั้น ยังไม่ทราบที่แน่ชัด แต่สันนิษฐานว่ามันถูกสร้างในระหว่างช่วงต้น ค.ศ. 1200 ถึงปลาย ค.ศ. 1330 หลักฐานที่กล่าวถึงมัสยิดหลังแรกอยู่ใน "ตาริค อัสซูดาน" ของอับดุซซาดี ซึ่งถูกบันทึกในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้กล่าวว่าสุลต่านคุนบูรูเข้ารีตกลายเป็นมุสลิมและรื้อพระราชวังของพระองค์พร้อมกับสร้างเป็นมัสยิด แล้วค่อยสร้างพระราชวังใหม่ใกล้มัสยิดอยู่ทางด้านตะวันออก หลังจากนั้นผู้สืบทอดได้สร้างหอคอยของมัสยิดในขณะที่สุลต่านองค์ต่อไปได้สร้างกำแพงล้อมรอบ
ไม่มีหลักฐานอื่นเกี่ยวกับมัสยิดนี้ที่ถูกบันทึกอีกเลย จนกระทั่งเรอเน กาเย (René Caillié) นักสำรวจชาวฝรั่งเศสได้มาเยี่ยมเมืองเจนเนใน ค.ศ.1828 และเขียนว่า "ที่เจนเนมีมัสยิดที่สร้างด้วยดิน โดยมันมีหอที่ไม่ค่อยสูงอยู่สองอัน มันถูกปล่อยร้างจนมีนกนางแอ่นมาทำรังกว่าพันตัว ทำให้มีโอกาสเกิดกลิ่นที่ไม่พรึงประสงค์ได้ จึงทำให้ผู้คนต้องละหมาดข้างนอก"
มัสยิดของเซกู อามาดู.
สิบปีก่อนที่เรอเนจะมาเยี่ยมที่นี่ เซกู อามาดู (Seku Amadu) ผู้นำชาวฟูลา ได้ทำการญิฮาดและครอบครองเมืองนี้ พระองค์ไม่พอพระทัยกับมัสยิดหลังเก่าและปล่อยให้มันผุพัง และพระองค์ทรงสั่งให้ปิดมัสยิดเล็กที่อยู่โดยรอบให้หมด ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1834 ถึง ค.ศ. 1836 พระองค์ได้สั่งสร้างมัสยิดใหม่อยู่ทางตะวันออกของพระราชวังเก่า
กองทัพฝรั่งเศสที่นำทัพโดยหลุยส์ อาร์ชีนาร์ (Louis Archinard) ได้ยึดเมืองเจนเนในเดือนเมษายน ค.ศ. 1893 จากนั้น เฟลิกซ์ ดูว์บัว (Félix Dubois) ได้มาที่เมืองนี้แล้วอธิบายถึงมัสยิดหลังเก่า ในช่วงที่เขามา ด้านในของมัสยิดที่พังแล้วถูกใช้เป็นสุสาน และในหนังสือ "Tombouctou la Mystérieuse" ("ทิมบักตูที่ลึกลับ") ของเขาใน ค.ศ.1897 เขาได้วาดภาพจำลองว่ามัสยิดเป็นอย่างไรก่อนที่มันจะถูกทิ้งร้าง
มัสยิดหลังปัจจุบัน.
ดูว์บัวได้มาที่เจนเนอีกรอบใน ค.ศ. 1910 และรู้สึกตะลึงกับอาคารใหม่ เขาเชื่อว่าพวกฝรั่งเศสได้ออกแบบและทำให้มัสยิดดูเหมือนกับการผสมกันระหว่างเม่นกับออร์แกนในโบลถ์ เขาคิดว่าตรงกรวยทำให้สิ่งก่อสร้างดูเหมือนกับวิหารบาโรก แต่ฌ็อง-หลุยส์ บูร์ฌัว (Jean-Louis Bourgeois) ได้โต้แย้งว่าพวกฝรั่งเศสไม่ค่อยรู้ถึงรายละเอียด ยกเว้นตรงบริเวณโค้งที่ยังคง "เป็นแบบแอฟริกา"
มีแชล แลริส (Michel Leiris) นักชาติพันธุ์วิทยาชาวฝรั่งเศส ได้เดินทางมาที่มาลีใน ค.ศ. 1931 ได้กล่าวว่ามัสยิดใหม่นี้เป็นผลงานของชาวยุโรป และกล่าวด้วยว่าชาวบ้านรู้สึกไม่มีความสุุขกับมัสยิดใหม่ และไม่ยอมทำความสะอาด เว้นเสียว่าพวกเขาจะใช้นักโทษทำความสะอาดเท่านั้น
ที่ระเบียงด้านหน้าทางฝั่งกำแพงตะวันออกมีสุสานสองที่ สุสานอันใหญ่คือที่ฝังของอัลมานี อิสไมลา (Almany Ismaïla) "อิหม่าม" คนสำคัญในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในช่วงต้นของสมัยอาณานิคมฝรั่งเศส บ่อน้ำที่ตั้งทางฝั่งตะวันออกของมัสยิดถูกถมเพื่อสร้างพื้นที่ว่าง และในปัจจุบันมันได้กลายเป็นตลาดที่ขายทุกสัปดาห์
ใน ค.ศ. 1996 ทางนิตยสาร "โว้ก" ได้จัดงานแฟชันโชว์ในมัสยิด ซึ่งทำให้ชาวบ้านในท้องถิ่นโมโห และทำให้คนที่ไม่ใช่มุสลิมถูกสั่งห้ามเข้ามัสยิดนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป ตัวมัสยิดได้ปรากฏในภาพยนตร์ "พิชิตขุมทรัพย์หมื่นฟาเรนไฮต์"
โดมินุส อิลลูมินาติโอ มีอา
โดมินุส อิลลูมินาติโอ มีอา  เป็นคำขวัญของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและเป็นบทนำของสดุดี 27 ซึ่งหมายถึง "องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นความสว่าง...ของข้า" มันถูกใช้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 และปรากฏบนตราอาร์มของมหาวิทยาลัย.
ในบทความโดยอีวาน อิลลิช (Ivan Illich) อาจช่วยอธิบายถึงคำขวัญของมหาวิทยาลัยนี้ โดยในช่วงเวลานั้น นักวิทยาศาสตร์ได้ใช้มุมมองของลูกศิษย์ในรูปแบบของแสงสะท้อน:
อายิโนโมโตะ
จักรพรรดิบิดะสึ
จักรพรรดิโจะเม
จักรพรรดิซุโตะกุ
จักรพรรดิมนโตะกุ
จักรพรรดิซุซะกุ
จักรพรรดิโฮะริกะวะ
จักรพรรดิโคะโนะเอะ
จักรพรรดิโระกุโจ
จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ
จักรพรรดิโกะ-คะเมะยะมะ
จักรพรรดิฮะนะโซะโนะ
จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึ
จักรพรรดิโกะ-คะชิวะบะระ
จักรพรรดิบุเระสึ
จักรพรรดิโกะ-ฮะนะโซะโนะ
จักรพรรดิโกะ-สึชิมิกะโดะ
จักรพรรดิโกะ-นะระ
จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ
จักรพรรดิซะกุระมะชิ
จักรพรรดิโมะโมะโซะโนะ
จักรพรรดินะกะมิกะโดะ
จักรพรรดินีโกะ-ซะกุระมะชิ
จักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะ
สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย (; อักษรย่อ: "คปภ." "OIC") เป็นหน่วยงานของรัฐที่ไม่เป็นส่วนราชการและไม่เป็นรัฐวิสาหกิจ มีฐานะเป็นนิติบุคคลทำหน้าที่ดำเนินงานตามนโยบายที่กำหนด โดยคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย มีหน้าที่กำกับและพัฒนาธุรกิจประกันภัย และคุ้มครองสิทธิประโยชน์ของประชาชนด้านการประกันภัย
พ.ศ. 2472 มีการจัดตั้งกองควบคุมบริษัทประกันภัย ภายใต้กรมทะเบียนการค้า กระทรวงพาณิชย์และคมนาคม ได้เปลี่ยนชื่อเป็น แผนกควบคุมประกันภัย กองหุ้นส่วนบริษัท กรมทะเบียนการค้า กระทรวงเศรษฐการ เมื่อปี พ.ศ. 2484 และได้ยกฐานะขึ้นเป็น กองประกันภัย กรมทะเบียนการค้า กระทรวงเศรษฐการ เมื่อปี พ.ศ. 2495 จากนั้นย้ายมาสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงเศรษฐการ ในปี พ.ศ. 2511 และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น สำนักงานประกันภัย สำนักงานปลัดกระทรวงพาณิชย์ ต่อมายกฐานะเทียบเท่ากรมหนึ่งในกระทรวงพาณิชย์ เมื่อปี พ.ศ. 2522 และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น กรมการประกันภัย กระทรวงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2533 จนเปลี่ยนสถานะเป็นองค์กรอิสระ ภายใต้ชื่อปัจจุบัน เมื่อปี พ.ศ. 2550
รถล้อหุ้มเกราะเบาอิรัก
รถล้อหุ้มเกราะเบาอิรัก  หรือ รถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศ  เป็นยานรบหุ้มเกราะที่มีฐานรากจากคูการ์ และผลิตโดยฟอร์ซโปรเทกชันอินดัสทรีส์, บีเออี ซิสเต็มส์ และเจเนรัลไดนามิกส์
ชื่อเล่นของรถคือแบดเจอร์ รถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศนี้มีรากฐานจากคูการ์ ซึ่งสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้สิบนาย (รุ่นหกล้อสามารถบรรทุกได้สิบหกนาย) รถยนต์คูการ์หรือรถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศนี้ใช้การออกแบบแคปซูลเพื่อปกป้องผู้โดยสารและส่วนประกอบยานพาหนะสำคัญจากทุ่นระเบิดและระเบิดข้างถนน แบดเจอร์มีราคาประมาณ 432,000 ดอลลาร์สหรัฐ เช่นเดียวกับรถเกราะป้องกันทุ่นระเบิดอื่น ๆ แบดเจอร์สามารถติดตั้งด้วยแขนหุ่นยนต์เพื่อวัตถุประสงค์ในการตรวจสอบที่เป็นไปได้ต่อระเบิดแสวงเครื่องและสรรพาวุธที่ยังไม่ระเบิด
กองทัพบกอิรัก.
กองทัพบกอิรักเริ่มจัดให้มีรถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศในปี ค.ศ. 2007 และเป็นผู้ใช้หลักของรถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศ กองพลที่สองกองทัพบกอิรักเป็นหนึ่งในหน่วยแรกที่ได้รับรถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศ สมาชิกของกองพลระบุว่ารถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศจะช่วยให้ผู้จัดหาได้ปรับปรุงการป้องกันสำหรับทหารของกองทัพบกอิรัก ส่วนกองพลที่แปดได้รับรถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศสองคัน และการฝึกจากกองพลน้อยทหารช่างที่ 555 ในปี ค.ศ. 2008 ทหารช่างกองทัพบกอิรักในปัจจุบันกำลังได้รับการฝึก และติดตั้งชุดควบคุมแขนแบบรีโมต
กองทัพบกสหรัฐ.
รถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศได้รับการส่งไปยังฟอร์ตแจ็กสัน รัฐเซาท์แคโรไลนา ในปี ค.ศ. 2009 เพื่อฝึกอบรมในการต่อต้านระเบิดแสวงเครื่อง โดยมีการวางแผนที่จะใช้รถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศในโครงการ "เทรนนิงเดอะเทรนเนอร์" เพื่อช่วยผู้ปฏิบัติการใหม่ในการขับรถเกราะป้องกันทุ่นระเบิด ขณะนี้ กระทรวงกลาโหมจำกัดการใช้งานรถล้อหุ้มเกราะเบาระหว่างประเทศ สำหรับการฝึกอบรมเท่านั้น เนื่องจากเกราะไม่เป็นไปตามข้อกำหนดกระทรวงกลาโหมสหรัฐที่จะนำไปใช้ในภาคสนาม
Iraqi Light Armored Vehicle
โรงพยาบาลหั่วเฉินชาน
โรงพยาบาลหั่วเฉินชาน  หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ โรงพยาบาลโรคปอดอู่ฮั่นหั่วเฉินชานเพื่อผู้ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (武汉火神山新型冠状病毒感染肺炎专科医院) เป็นโรงพยาบาลสนามฉุกเฉินพิเศษที่ก่อสร้างขึ้นระหว่างวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2563 ถึง 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ก่อตั้งขึ้นโดยใช้รูปแบบของโรงพยาบาลรักษาโรคซาร์ส เสี่ยวทังชาน  ในปี พ.ศ. 2546 ในปักกิ่ง โดยที่ไม่มีคลินิกผู้ป่วยนอก และเป็นโรงพยาบาลเฉพาะในการรักษาผู้ป่วยจากการติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) ในการระบาดทั่วของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) สถานที่ตั้งอยู่ใกล้กับทะเลสาบจือยิน (知音湖) ในเขตไช่เตี้ยน ของนครอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน การก่อสร้างได้รับการประกาศจากฝ่ายบริหารของเมืองอู่ฮั่นในวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2563 และเริ่มต้นก่อสร้างในวันที่ 25 มกราคม นำโดยบริษัทสำนักวิศวกรรมการก่อสร้างที่สามแห่งประเทศจีน ซึ่งเป็นวิสาหกิจของรัฐ การก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ และได้ทำการส่งมอบให้กับกองกำลังส่งกำลังบำรุงร่วมของคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลางแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นผู้ดำเนินงานโรงพยาบาลในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ เปิดรับผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสเข้ารักษาเป็นกรณีแรกในเวลา 9:30 น. ของวันที่ 4 กุมภาพันธ์ โดยกองทัพปลดปล่อยประชาชนได้ระดมเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ 1,400 คนมาปฏิบัติภารกิจด้านการแพทย์ในโรงพยาบาล
นอกจากนี้โรงพยาบาลสนามแห่งที่สองคือ เหลย์เฉินชาน  ซึ่งใช้รูปแบบเดียวกันก็ได้เปิดดำเนินงานในวันที่ 8 กุมภาพันธ์
ในตอนเย็นของวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2563 สำนักข่าวซินหัวรายงานว่าโรงพยาบาลที่กำลังจะสร้างในอู่ฮั่น ซึ่งได้แบบอย่างจากโรงพยาบาลรักษาโรคซาร์ส ได้รับการกำหนดชื่ออย่างเป็นทางการว่า "โรงพยาบาลหั่วเฉินชาน" คำว่า "หั่วเฉินชาน" ไม่ใช่ชื่อดั้งเดิมของสถานที่ ตามรายงานของหนังสือพิมพ์ฉางเจียงเดลี ชื่อของโรงพยาบาลมาจากวัฒนธรรมฉู่ หูเป่ย์เคยเป็นดินแดนของรัฐฉู่ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก "火神 ("หั่วเฉิน")" ซึ่งแปลว่าเทพแห่งไฟ นั้นเป็นสมญาของจู้หรง (祝融) บรรพบุรุษในตำนานของคนแคว้นฉู่โบราณ
และ "火 (หั่ว)" หมายถึงไฟ ซึ่งตามทฤษฎีธาตุทั้งห้า (五行学说) ในการแพทย์แผนจีน นั้น ปอดเป็นธาตุโลหะ และธาตุที่สามารถข่ม (克) ธาตุโลหะได้ก็คือธาตุไฟ
การเตรียมและออกแบบ.
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 ผู้ป่วยด้วยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ปรากฏในนครอู่ฮั่น ไวรัสมีการระบาดติดต่ออย่างมากและจำนวนการติดเชื้อเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในเดือนมกราคม เทศบาลนครอู่ฮั่นได้กำหนดให้ โรงพยาบาลอู่ฮั่นจินยินถัน (武汉市金银潭医院), โรงพยาบาลโรคปอดอู่ฮั่น (武汉市肺科医院), โรงพยาบาลอู่ฮั่นฮันโข่ว (武汉市汉口医院) และโรงพยาบาลอื่น ๆ เป็นโรงพยาบาลที่กำหนดไว้สำหรับผู้ป่วย และยังได้จัดตั้งคลินิกเฉพาะอีก 61 แห่งในเมือง เมื่อการแพร่ระบาดของโรคยังคงแพร่กระจายอย่างต่อเนื่อง โรงพยาบาลท้องถิ่นหลายแห่งในอู่ฮั่นมีจำนวนผู้ป่วยที่รอพบแพทย์ในแต่ละวันมากกว่าปกติ 10 เท่า ซึ่งทำให้โรงพยาบาลจัดหาเตียงและแพทย์ได้ยาก และไม่มีการแยกผู้ป่วยรวมถึงการให้ความสำคัญกับผู้ป่วยวิกฤตที่เพียงพอ เพื่อบรรเทาปัญหาการขาดแคลนทรัพยากรทางการแพทย์ ในช่วงบ่ายของวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2563 สำนักก่อสร้างของเมืองและชนบทอู่ฮั่น (武汉市城乡建设局) ได้เรียกร้องอย่างเร่งด่วนต่อ สำนักการก่อสร้างที่สามของรัฐ (中建三局等) และหน่วยงานอื่น ๆ ให้มีการจัดการประชุม เพื่อขอให้สร้างโรงพยาบาลเฉพาะกิจตามแบบของโรงพยาบาลปักกิ่งเสี่ยวทังชาน ซึ่งภายหลังก็คือโรงพยาบาลหั่วเฉินชาน โดยประมาณจำนวนผู้ป่วย 1,000 รายที่เป็นโรคปอดอักเสบจากการติดเชื้อไวรัสโคโรนาจะสามารถเข้ารับการรักษา ตามข้อกำหนดความต้องการในแผนงาน โรงพยาบาลคาดว่าจะมีระยะเวลาก่อสร้างเพียง 6 วันและจะแล้วเสร็จและเปิดใช้งานในวันที่ 3 กุมภาพันธ์
ในคืนวันที่ 23 มกราคม สำนักก่อสร้างของเมืองและชนบทอู่ฮั่นได้ติดต่อสถาบันออกแบบจงกว๋อจงหยวน IPPR 中国中元设计院 (บริษัทย่อยของบริษัทก่อสร้าง SINOMACH 国机集团 ซึ่งเป็นวิสาหกิจของรัฐบาลจีน สถาบันแห่งนี้เป็นผู้ออกแบบโรงพยาบาลสนามสำหรับโรคติดเชื้อเสี่ยวทังชานในปักกิ่ง) อย่างเร่งด่วนเพื่อขอความช่วยเหลือด้านเทคนิค และมอบหมายให้สถาบันออกแบบสถาปัตยกรรม จงซินเช่อจี CITIC 中信设计 (สถาบันการออกแบบซึ่งเป็นวิสาหกิจของรัฐ ตั้งอยู่ในอู่ฮั่น) รับหน้าที่ออกแบบโรงพยาบาล หนึ่งชั่วโมงหลังจากได้รับการร้องขอ สถาบันออกแบบจงกว๋อจงหยวน ได้ส่งแบบร่างที่ปรับปรุงและสมบูรณ์แบบไปยังสำนักก่อสร้างของเมืองและชนบทอู่ฮั่นเพื่อสำรองข้อมูล และสร้างช่องทางการสื่อสารโดยตรงกับสถาบันออกแบบจงซินเช่อจี ของอู่ฮั่นเพื่อให้การสนับสนุนทางเทคนิค ด้วยการทำงานอย่างต่อเนื่องในช่วงวันส่งท้ายปีเก่าตามปฏิทินจีน การออกแบบพิมพ์เขียวที่สมบูรณ์ของโรงพยาบาลหั่วเฉินชานก็เสร็จสมบูรณ์ในที่สุดในตอนเช้าของวันตรุษจีน และการก่อสร้างอาคารหลักของโครงการก็ได้เริ่มขึ้น
วันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2563 อดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลเสี่ยวทังชาน พลตรี จางเยี่ยนหลิง (张雁灵 少将) รีบเดินทางไปที่อู่ฮั่น เพื่อช่วยให้คำปรึกษาแนวทางในการก่อสร้างโรงพยาบาลหั่วเฉินชาน
วันที่ 27 มกราคม นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน หลี่เค่อเฉียง (李克强) เดินทางไปตรวจเยี่ยมสถานที่ก่อสร้างโรงพยาบาลหั่วเฉินชาน ได้กล่าวว่าอุปสรรคและความต้องการด้านวัสดุของโครงการสามารถแก้ไขได้โดยใช้เงื่อนไขพิเศษ และกำชับฝ่ายวิศวกรรมให้สร้างโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้โดยต้องมีทั้งคุณภาพและปริมาณ เพื่อให้โรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยเพื่อลดการแพร่ระบาดของโรค โรงพยาบาลมีพื้นที่ประมาณ 25,000 ตารางเมตร และมีเตียงผู้ป่วย 813 เตียง
เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2563 โรงพยาบาลได้มีการประชุมบุคลากรและอุปกรณ์เพื่อเริ่มการทำงานก่อนที่จะมีการออกประกาศการก่อสร้าง ในตอนเช้าของวันที่ 24 ทีมเฉพาะกิจจากหลายฝ่ายซึ่งประกอบไปด้วย ทีมจากโครงการในท้องถิ่นที่กำลังก่อสร้างในอู่ฮั่นได้ระดมพลและเริ่มทำฐานราก โครงการสร้างโรงพยาบาลเป็นการร่วมมือกันโดยสำนักการก่อสร้างที่สามของจีน, กลุ่มบริษัทวิศวกรรมการก่อสร้างอู่ฮั่น (武汉建工), ฝ่ายบริหารเทศบาลนครอู่ฮั่น และฝ่ายบริหารเทศบาลเมืองฮันยาง ในระหว่างการก่อสร้างโรงพยาบาลหั่วเฉินชาน ระบบการทำงานแบบ "สอง" ถูกนำมาใช้ทั้งกลางวันและกลางคืน โดยจะมีผู้ทำงานก่อสร้าง 1,500 คนและเครื่องจักรและอุปกรณ์ก่อสร้าง 280 ชุด ทีมวิศวกรเตรียมทีมสำรองเพิ่มเติม 2,000 คน ซึ่งพร้อมเมื่อมีความต้องการในการก่อสร้าง
ในวันที่ 26 มกราคม โครงการเสร็จสิ้นการปรับระดับพื้นที่โดยการถมด้วยกรวดและขั้นตอนอื่น ๆ และเข้าสู่ขั้นตอนการวางคลุมด้วยวัสดุพอลิเอทิลีนความหนาแน่นสูง (HDPE) ป้องกันการรั่วซึม ขณะเดียวกันหอผู้ป่วยแรกก็แล้วเสร็จสมบูรณ์ ต่อมาวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน (国家发展和改革委员会) ประกาศว่าได้จัดสรรงบประมาณ 300 ล้านหยวนในงบประมาณส่วนกลางเพื่ออุดหนุนการก่อสร้างโรงพยาบาลหั่วเฉินชานและโรงพยาบาลเหลย์เฉินชาน ในวันเดียวกันนั้นบริษัทโครงข่ายไฟฟ้าของรัฐ (国家电网 ซึ่งเป็นวิสาหกิจของรัฐบาลจีน) ประกาศบริจาควัสดุสำหรับการก่อสร้างมูลค่า 60.28 ล้านหยวนให้กับโรงพยาบาลสองแห่ง นอกจากนี้ บริษัทเลอโนโว, บริษัทไมเดีย, บริษัททีซีแอล, พุทธสมาคมผู่ถัวชาน (普陀山佛教协会) และสถาบันอื่น ๆ ยังประกาศการบริจาคให้กับโรงพยาบาลหั่วเฉินชาน
ประมาณ 20:20 น. ของวันที่ 30 มกราคม มีการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นที่สถานที่ก่อสร้างโรงพยาบาลหั่วเฉินชาน เจ้าหน้าที่จากสำนักงานการก่อสร้างเมืองและชนบทอู่ฮั่นรายงานว่า ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ดังกล่าว และพื้นที่ดังกล่าวได้กลับมาก่อสร้างตามปกติแล้ว สาเหตุของความขัดแย้งนั้นเกิดจากความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเวลาขุดถนน ในระหว่างที่ผู้รับเหมาสองรายเร่งรีบในการทำงาน
วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 มีการจัดตั้งสถานีตำรวจประจำโรงพยาบาลอู่ฮั่นหั่วเฉินชาน เป็นสถานีตำรวจภูธรแห่งใหม่ในเขตไช่เตี้ยน สังกัดสำนักรักษาความปลอดภัยสาธารณะของเมืองอู่ฮั่น ประกอบด้วยตำรวจพลเรือน 4 นายและผู้ช่วยตำรวจ 8 คน
เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 โรงพยาบาลอู่ฮั่นหั่วเฉินชานที่เสร็จสมบูรณ์ได้มีการส่งมอบให้กับ กองกำลังส่งกำลังบำรุงร่วมของคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง โดยรองนายกรัฐมนตรีจีน ซุนชุนหลาน (孙春兰) ทำการตรวจรับสิ่งอำนวยความสะดวกและอุปกรณ์ของโรงพยาบาลในวันนั้น บุคลากรทางการแพทย์ทั้งหมด 1,400 คนถูกเรียกตัวมาจากกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนและเริ่มทำงานบริการทางการแพทย์และรักษาพยาบาลผู้ป่วย ที่โรงพยาบาลหั่วเฉินชานในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ในจำนวนนั้น 950 ถูกเลือกโดยโรงพยาบาลของกองกำลังส่งกำลังบำรุงร่วมฯ และ 450 คนได้เดินทางมาถึงล่วงหน้า เช่นจากมหาวิทยาลัยแพทย์กองทัพบก, มหาวิทยาลัยแพทย์กองทัพเรือ และมหาวิทยาลัยแพทย์กองทัพอากาศ ซึ่งได้ถูกรวมเป็นคณะทำงานเดียวกัน นอกจากนี้ผู้เชี่ยวชาญ 15 คนจากจากศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคของกองทัพปลดปล่อยประชาชนและสถาบันวิทยาศาสตร์การแพทย์ทหาร ได้จัดตั้งกลุ่มผู้เชี่ยวชาญร่วมเพื่อเป็นแนวทางในการป้องกันและควบคุมโรคระบาดในโรงพยาบาล เป็นที่ทราบกันว่าเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์หลายคนได้เคยเข้าร่วมในภารกิจของโรงพยาบาลเสี่ยวทังชาน เพื่อต่อสู้กับโรคซาร์ส และช่วยประเทศเซียร์ราลีโอน และไลบีเรีย เพื่อต่อสู้กับโรคระบาดอีโบลา พวกเขามีประสบการณ์อย่างมากในการรักษาโรคติดเชื้อ อดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน พลจัตวา จางซือปิง (张思兵 大校) รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล โดยมีพันเอก เหยียนหวา (原华 上校) เป็นกรรมาธิการการเมืองของหน่วย
วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 วันแรกของการดำเนินงาน โรงพยาบาลหั่วเฉินชานเปิดทำการ 50 เตียงและรับผู้ป่วยเต็ม 50 เตียง
การออกแบบและสิ่งอำนวยความสะดวก.
ตามแผนการออกแบบ พื้นที่อาคารของโรงพยาบาลได้ถูกกำหนดให้มีขนาด 33,900 ตารางเมตร และพื้นที่ใช้สอยส่วนใหญ่เป็นหอผู้ป่วยใน, ห้องให้คำปรึกษา, ห้องไอซียู, แผนกเทคโนโลยีทางการแพทย์, ห้องเครือข่ายคอมพิวเตอร์, คลังจัดเก็บวัสดุชั่วคราว, ห้องกำจัดการปนเปื้อนของรถพยาบาล และห้องรอพบแพทย์ การออกแบบของโรงพยาบาล เสี่ยวทังชาน ถูกนำมาใช้ และห้องชั่วคราวถูกสร้างขึ้นด้วยรูปแบบก้างปลา อาคารมีลักษณะของ "การทำให้เป็นมาตรฐาน", "การทำให้เป็นโมดูล" และ"การขยายได้" มันถูกสร้างขึ้นโดยการจัดเรียงของโมดูล "H" หลาย ๆ โมดูลแต่ละโมดูล "H" ประกอบด้วยโมดูลกลางและหน่วยการพยาบาลที่สอดคล้องกัน 4 หน่วย แต่ละแผนกพยาบาลมีหอผู้ป่วยสองแถวและผู้ป่วยจะเข้าไปในหอผู้ป่วยจากรอบนอกของหอผู้ป่วย พื้นที่สำนักงานและทางเดินของบุคลากรทางการแพทย์ตั้งอยู่ตามแนวแกนกลางของอาคาร บุคลากรทางการแพทย์ผ่านขั้นตอนต่าง ๆ เช่นการเปลี่ยนเสื้อผ้าและการเข้าตรวจสอบผู้ป่วยจากส่วนแกนกลางอาคาร การออกแบบดังกล่าวเพื่อควบคุมความสะอาดของอากาศ, เพื่อความมั่นใจในความปลอดภัยของบุคลากรทางการแพทย์และปรับปรุงประสิทธิภาพของการรักษา
การเลือกที่ตั้ง.
โรงพยาบาลหั่วเฉินชานตั้งอยู่ถัดจากสถานบริบาลอู่ฮั่นจื๋อกง ติดกับทะเลสาบโฮ่วกวน (ทะเลสาบจือยิน) ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์ประมาณ 40 นาทีจากสถานีรถไฟฮันโข่ว ใกล้กับสวนสาธารณะทะเลสาบโฮ่วกวน อยู่ห่างจากตัวเมืองและมีสภาพแวดล้อมที่ดี
เมื่อวันที่ 24 มกราคมมีการแพร่กระจายข้อมูลในอินเทอร์เน็ตว่า “ที่ตั้งของโรงพยาบาลอู่ฮั่นหั่วเฉินชานนั้นผิด และต้องได้รับการเลือกพื้นที่ใหม่อีกครั้ง” ทั้งนี้ในความเป็นจริงเนื่องจากประชาชนมีความกังวลว่า สถานที่ก่อสร้างอยู่ใกล้กับพื้นที่ทะเลสาบและอาจก่อให้เกิดมลพิษทางน้ำ สถานที่ก่อสร้างจึงได้รับการขยับให้อยู่ไกลจากบริเวณทะเลสาบมากขึ้น แต่โดยรวมแล้วมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเพียงเล็กน้อย ตามที่ฝ่ายวิศวกรรมอ้างว่าทะเลสาบจือยิน ไม่ใช่แหล่งน้ำสำรองในอู่ฮั่น การก่อสร้างโรงพยาบาลนั้นดำเนินตาม "มาตรฐานการก่อสร้างโรงพยาบาลโรคสำหรับโรคติดเชื้อ" และมีการสร้างสาธารณูปโภคพื้นฐานต่าง ๆ สำหรับน้ำเสียที่ปล่อยออกมา, น้ำฝน และขยะ จะถูกเก็บรวบรวมกำจัดโดยไม่ทำให้ทะเลสาบจือยิน ที่อยู่ใกล้เคียงถูกปนเปื้อน
โครงสร้างพื้นฐานทางการสื่อสาร.
วันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2563 บริษัทไชนาเทเลคอม ได้เปิดสถานีฐาน 5G แห่งแรกในโรงพยาบาลหั่วเฉินชาน โดยไชนาเทเลคอมสร้างสถานีฐาน 5G และ 4G ใหม่ ในวันที่ 25 บริษัทไชนาโมบายล์ ก็ได้เปิดสถานีฐาน 5G แห่งแรกของไชนาโมบายล์ที่โรงพยาบาลเช่นกัน โครงการนี้ขยายเครือข่ายการสื่อสารไร้สาย 3G/4G/5G เพื่อให้ครอบคลุมเครือข่ายจิกะบิต สถานีฐาน 5G แห่งแรกของบริษัทไชนายูนิคอม ได้เปิดดำเนินงานในวันที่ 25 มกราคมด้วยเช่นกัน
โครงสร้างพื้นฐานทางพลังงาน.
วันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2563 อ้างอิงจากบริษัทโครงข่ายไฟฟ้าของรัฐ การก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกทางพลังงานและการก่อสร้างโครงสร้างโรงพยาบาลเริ่มขึ้นในเวลาเดียวกัน และการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางพลังงานวางแผนที่จะเสร็จสมบูรณ์ภายใน 3 วัน
เมื่อเวลา 23:49 น. วันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2563 โรงพยาบาลหั่วเฉินชานได้รับการจ่ายพลังงานอย่างเป็นทางการและมีการใช้แหล่งจ่ายไฟฟ้าแบบคู่ โดยติดตั้งสถานีย่อยชนิดกล่องย่อยขนาด 630 กิโลโวลต์-แอมแปร์ (kVA) จำนวน 20 สถานี, สถานีย่อยชนิดชนิดกล่องย่อยขนาด 500 กิโลโวลต์-แอมแปร์ (kVA) สี่สถานี และเครือข่ายแบบวงแหวนขนาดแรงดัน 10 กิโลโวลต์ (kV) สี่ชุด กำลังการจ่ายไฟฟ้ารวม 14,600 กิโลโวลต์-แอมแปร์ (kVA) โดยใช้สายไฟความยาวกว่า 8 กิโลเมตร
ประเด็นเรื่องสภาพแวดล้อม.
โรงพยาบาลหั่วเฉินชานครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 82,000 ตารางเมตรซึ่งก่อสร้างบริเวณสิ่งแวดล้อมสนับสนุนในพื้นที่เกือบ 40,000 ตารางเมตร พื้นที่สีเขียวส่วนใหญ่มีการกระจายใน 4 บริเวณ ได้แก่ ภูมิทัศน์สีเขียวในบริเวณทางเข้า, พื้นที่สีเขียวเพื่อแบ่งแยกถนน, พื้นที่ลานภูมิทัศน์สีเขียวภายใน, และภูมิทัศน์สีเขียวบริเวณพื้นที่สนับสนุน การออกแบบภูมิทัศน์ของโรงพยาบาลหั่วเฉินชานได้รับการออกแบบในช่วงเย็นของวันที่ 28 และในวันที่ 29 มกราคมโดย สถาบันการวางแผนและออกแบบภูมิสถาปัตยกรรมอู่ฮั่น (武汉市园林建筑规划设计院) เมื่อเปรียบเทียบกับบริเวณที่เป็นพื้นผิวแข็งแล้ว การมีพื้นที่สีเขียวมีความเป็นไปได้ที่ไวรัสจะแทรกซึมเข้าไปในพื้นดินได้โดยตรง ดังนั้นผู้เชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างรวมถึง หลี่ตี๋หฺวา (李迪华) รองคณบดีสถาบันวิจัยการออกแบบภูมิสถาปัตยกรรมของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ได้สอบถามถึงความจำเป็นในการมีพื้นที่สีเขียว
ประเด็นอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง.
การถ่ายทอดสดสถานที่ก่อสร้าง.
โรงพยาบาลหั่วเฉินชาน และโรงพยาบาลเหลย์เฉินชาน ที่สร้างขึ้นในเวลาเดียวกันได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางในจีนแผ่นดินใหญ่ กระบวนการก่อสร้างของโรงพยาบาลทั้งสองแห่งยังมีการถ่ายทอดสดทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (ซีซีทีวี) และบนแพลตฟอร์มออนไลน์ ยางชื่อผิน (央视频) ของทางสถานี จากการได้รับผลกระทบจากการแพร่ระบาดของโรค คนส่วนใหญ่ในประเทศจีนจึงลดการออกนอกบ้านของพวกเขาและเนื่องจากเป็นช่วงวันหยุดในช่วงเทศกาลด้วย บางคนจะติดตามการถ่ายทอดสดการก่อสร้างโรงพยาบาลออนไลน์ เสมือนเป็น "ผู้ตรวจสอบงานบนเครือข่าย (云监工)" ซึ่งกลายเป็นประเด็นร้อนแรงโดยไม่คาดคิด และในไม่ช้าแอปพลิเคชัน 央视频 ได้เปิดตัวฟังก์ชันการจัดอันดับฟรี โดยมีผู้ชมออนไลน์สูงสุดกว่า 70 ล้านคน ผู้ชมยังได้แชทพูดคุยกันในห้องถ่ายทอดสดและให้สมญานาม กับทีมปฏิบัติงานก่อสร้างโรงพยาบาลต่าง ๆ จนกลายเป็น"การสร้างกระแสจัดอันดับออนไลน์ (打榜)" แต่ก็มีความคิดเห็นแย้งว่านี่เป็นสิ่งบันเทิงจากภัยพิบัติ
ความขัดแย้งในพื้นที่ก่อสร้าง.
ประมาณ 8:20 น. ของวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2563 ที่สถานที่ก่อสร้างโรงพยาบาลหั่วเฉินชาน มีความแตกต่างของช่วงเวลาในการขุดถนนสายหลักในสถานที่ก่อสร้าง ส่งผลให้เกิดระหว่างสองทีมก่อสร้างที่เข้าร่วม มีการผลักกัน, การถ่ายภาพคู่กรณีและอัปโหลดไปยังเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ต่อมาสำนักงานการก่อสร้างเมืองและชนบทอู่ฮั่น ออกแถลงการณ์เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงค่ำของวันนั้น ระบุว่า "เนื่องจากความเข้าใจผิดของเวลาการขุดถนนโดยบุคลากรจากสองส่วนงาน เกิดความขัดแย้งและผลักดันกัน บุคลากรโดยรอบได้เข้าห้ามปรามและแยกคู่กรณีออกจากกันอย่างรวดเร็ว ซึ่งไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ" เมื่อโรงพยาบาลหั่วเฉินชานถูกส่งมอบในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ตัวแทนของทั้งสองทีมได้จับมือปรองดองกัน
บัญชีเวย์ปั๋ว.
ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 บัญชีซินล่างเวย์ปั๋ว @火神山医院 เริ่มโพสต์ข้อความซึ่งได้ถูกนำไปโพสต์ต่อโดยสื่อสารมวลชนต่าง ๆ และดึงดูดชาวเน็ตจำนวนมาก โดยมีข้อความมากมายที่คาดหวังว่าโรงพยาบาลจะสิ้นสุดภารกิจโดยเร็วที่สุด แต่ในเวลาเดียวกันชาวเน็ตบางคนพบว่าบัญชีเวย์ปั๋ว ได้รับการลงทะเบียนตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2557 และไม่ได้รับการตรวจสอบอย่างเป็นทางการจากซินล่างเวย์ปั๋วหลังการโพสต์ข้อความ พวกเขาจึงสงสัยว่าบัญชีนี้ไม่ใช่บัญชีที่เป็นทางการ ต่อมาในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ บัญชีดังกล่าวและอีกบัญชีที่อ้างว่าเป็นของโรงพยาบาลเหลย์เฉินชาน @雷神山医院官微 ถูกพบว่าได้ถูกยกเลิก
นิเกอ อาร์ดิลลา
ระเด่น รารา นิเกอ รัตนาดิลลา กุสนาดี  (27 ธันวาคม พ.ศ. 2518 – 19 มีนาคม พ.ศ. 2538) หรือ นิเกอ อาร์ดิลลา  เป็นนักร้อง นักแสดง และนางแบบชาวอินโดนีเซีย
นิเกอ อาร์ดิลลา เกิดเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ที่เมืองบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย นิเกอ เกิดมาในครอบครัวชาวซุนดา เธอมีเชื้อสายดัตช์และเยอรมันอีกด้วย ปู่ของเธอเคยเป็นนักร้องของวงกาเมลัน หรือวงเครื่องฆ้องอินโดนีเซีย โดยเธอเริ่มฉายแววศิลปินเมื่ออายุ 5 ปี ในช่วงวัยเด็กนั้น เธอเข้าร่วมแข่งร้องเพลงหลายรายการและก็ได้คว้ารางวัลมาหลายรายปี เมื่อ 10 ปี จึงได้เริ่มเซ็นสัญญากับสมาคมศิลปินอินโดนีเซีย โดยช่วงเวลานั้น เธอเริ่มต้นอาชีพด้วยการร้องเพลงเปิดให้กับศิลปินรุ่นพี่ และมักร้องเพลงโคฟเวอร์เพลงฝรั่งเป็นส่วนใหญ่ โดยใช้ชื่อว่า นิเกอ อัสตินา ต่อมา นิเกอ ได้ออกซิงเกิ้ลเป็นของตัวเอง "ลูปา ดิริ" (Lupa Diri) ต่อมาได้อัดอัลบั้มเพลง แต่ทว่าไม่ได้จำหน่ายเพราะตัวเธอยังอายุน้อยเกินไป
ต่อมา นิเกอ ได้เล่นหนังเป็นเรื่องแรกชื่อว่า "กาดิส โฟโต้ โมเดล" (Gadis Foto Model) รวมถึงได้ร้องเพลงประกอบหนังด้วยคือ OST Gadis Foto Model ต่อมา นิเกอ ได้เซ็นสัญญากับ Q Records Project โดยได้ออกอัลบั้มชื่อว่า ซะเบอร์กัส ซินาร์ พร้อมทั้งได้เปลี่ยนชื่อการแสดงเป็น นิเกอ อาร์ดิลลา หลังจากนั้นคือช่วงเวลาที่รุ่งเรืองของนิเกอ เธอได้เข้ามาแทนที่ดาราและนักร้องรุ่นพี่ รับงานร้องเพลงถ่ายแบบทั่วประเทศโดยแทบไม่มีวันว่างเลย อัลบั้มทีทำให้เธอโด่งดังสุดขีดก็คือ บินตัง เกอะฮิดุปัน (ดาวแห่งชีวิต) ที่ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2533 ซึ่งทำยอดขายถึง 2 ล้านตลับ นอกจากนี้ เธอยังได้รับเลือกให้เป็นโมเดลคนโปรดของนิตยสาร Gadis ทั้งยังมีผลงานมากมายทั้งในวงการเพลง หนังละคร และถ่ายแบบต่างๆ
ช่วงเช้าของวันที่ 19 มีนาคม 1995 นิเกอประสบอุบัติเหตุรถชนกับคอนกรีตถนน เสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที มีเสียงวิจารณ์แง่ลบถึงสาเหตุของอุบัติเหตุว่าเธอดื่มสุรา อย่างไรก็ตาม มีคนบอกว่าเธอไม่เคยดื่มสุรา และเธอเองก็ดื่มแต่น้ำส้มเพียงเท่านั้น โดยอะตุน ผู้ที่นั่งรถไปกับนิเกอด้วยบอกว่า นิเกอพยายามขับรถแซงรถที่อยู่ข้างหน้า แต่เร็วเกินไปจนทำให้รถเกิดเสียหลักและเกิดอุบัติเหตุดังกล่าว ข่าวการเสียชีวิตของนิเกอ โด่งดังและเกิดความโศกเศร้าไปทั่วประเทศอินโดนีเซีย ศพของเธอถูกฝังภายในวันเดียวกันตามประเพณีของอิสลาม ในภายหลัง มีการนำเอาอัลบั้มของนิเกอมาออกจำหน่ายย้อนหลังจากที่เธอเสียชีวิต