pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1598 ทำให้เกิดการแย่งชิงอำนาจระหว่างอิชิดะ มิตสึนาริ และโทกูงาวะ อิเอยาซุ ฝ่ายที่สนับสนุนอิชิดะ มิตสึนาริเรียกว่า ฝ่ายกองทัพตะวันตก ส่วนฝ่ายที่สนับสนุนโทกูงาวะ อิเอยาซุเรียกว่า ฝ่ายกองทัพตะวันออก ดาเตะ มาซามูเนะเข้าร่วมกับกองทัพฝ่ายตะวันออกให้การสนับสนุนแก่โทกูงาวะ อิเอยาซุ แม้ว่ามาซามูเนะจะไม่ได้เข้าร่วมในยุทธการเซกิงาฮาระแต่ก็มีบทบาทในการสู้รบกับอูเอซูงิ คาเงคัตสึ  ไดเมียวแห่งไอซุซึ่งให้การสนับสนุนแก่กองทัพฝ่ายตะวันตก ดาเตะ มาซามูเนะ ร่วมกับโมงามิ โยชิอากิ ซึ่งเป็นลุงในการทำสงครามกับตระกูลอูเอซูงิ นาโอเอะ คาเนตสึงุ  ขุนพลเอกของตระกูลอูเอซูงิ นำทัพเข้าล้อมปราสาทฮาเซโด  ของตระกูลดาเตะแต่ไม่สำเร็จ มาซามูเนะและโยชิอากิตอบโต้ด้วยการนำทัพเข้ายึดปราสาทฟูกูชิมะของอูเอซูงิ การที่มาซามูเนะคอยป้องกันภูมิภาคโทโฮกุให้แก่อิเอยาซุ ทำให้อิเอยาซุสามารถต่อกรกับอิชิดะ มิตสึนาริในภาคตะวันตกได้อย่างเต็มที่
ก่อตั้งเมืองเซ็นได.
หลังจากสงครามเซกิงาฮาระ โทกูงาวะ อิเอยาซุ อนุญาตให้ดาเตะ มาซามูเนะ ย้ายฐานที่มั่นมาอยู่ที่เซนไดซึ่งเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์ที่สำคัญในภูมิภาคโทโฮกุเนื่องจากเป็นที่ราบลุ่มเหมาะแก่การเกษตรและอยู่ติดกับทะเล มาซามูเนะสร้างปราสาทขึ้นใหม่ที่เขาอาโอบะ  ที่เซ็นไดในค.ศ. 1600 จากนั้นจึงเกิดชุมชนขึ้นรอบปราสาท เมืองเซนไดจึงถือกำเนิดขึ้นจากเดิมที่เป็นเพียงหมู่บ้านของชาวประมง ในค.ศ. 1604 ดาเตะ มาซามูเนะย้ายจากประสาทอิมาเดงาวะมาอยู่ที่ปราสาทอาโอบะ หรือ ปราสาทเซนได  เป็นการถาวร รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะตั้งผลผลิตจากแคว้นเซนไดไว้สูงถึงหนึ่งล้าน"โกกุ" แต่ผลผลิตที่ได้จริงมีเพียงแค่ 640,000 "โกกุ" อย่างไรก็ตามในสมัยเอโดะแคว้นเซนไดเป็นหนึ่งในแคว้นขนาดใหญ่ของประเทศญี่ปุ่น ตระกูลดาเตะปกครองแคว้นเซนไดอันยิ่งใหญ่ไปตลอดสมัยเอโดะเป็นเวลาประมาณสองร้อยห้าสิบปี
ในค.ศ. 1614 ทั้งดาเตะ มาซามูเนะ และบุตรชายทั้งสองคือฮิเดมูเนะและทาดามูเนะ ต่างเข้าร่วมกับกองทัพของ"โอโงโช"อิเอยาซุในการล้อมปราสาทโอซากะ แม้ว่าฮิเดมูเนะจะเป็นบุตรชายคนโตของซามูเนะแต่เป็นบุตรที่เกิดจากภรรยาน้อย ทำให้มีสิทธิ์ในการสืบทอดแคว้นเซนไดน้อยกว่าทาดามูเนะ ซึ่งแม้ว่าจะเป็นบุตรชายคนรองแต่เป็นบุตรที่เกิดจากภรรยาเอก หลังจากสงครามเสร็จสิ้นในค.ศ. 1615 อิเอยาซุได้มอบรางวัลให้แก่ตระกูลดาเตะด้วยการแต่งตั้งให้ดาเตะ ฮิเดมูเนะ บุตรชายคนโตของมาซามูเนะ เป็นไดเมียวแห่งแคว้นอูวาจิมะ ( ปัจจุบันอยู๋ในจังหวัดเอฮิเมะ) บนเกาะชิโกกุ ทำให้ฮิเดมูเนะแม้ว่าจะไม่ได้สืบทอดแคว้นเซนไดแต่สามารถขึ้นเป็นไดเมียวในแคว้นของตนเองและจัดตั้งสาขาของตระกูลดาเตะขึ้นที่แคว้นอูวาจิมะบนเกาะชิโกกุ
การทูตปีเคโจ.
ในค.ศ. 1612 โชกุนโทกูงาวะ ฮิเดทาดะ ออกประกาศกฎหมายห้ามมิชชันนารีชาวตะวันตกเผยแพร่ศาสนาคริสต์ ในค.ศ. 1613 บาทหลวงหลุยส์ โซเทโล (Luis Sotelo) ซึ่งเป็นบาทหลวงนิกายฟรังซิสกันชาวสเปน ถูกทางการของรัฐบาลโชกุนจับกุมขัง ไดเมียวดาเตะ มาซามูเนะ ช่วยเหลือบาทหลวงหลุยส์โซเทโลไม่ให้ถูกประหารชีวิตดังเช่นบาทหลวงคนอื่นๆ เนื่องจากบาทหลวงโซเทโลเคยช่วยรักษาภรรยาน้อยคนหนึ่งของมาซามูเนะให้หายจากความเจ็บป่วย บาทหลวงโซเทโลเข้ามาลี้ภัยยังเมืองเซนไดและเสนอโครงการให้ดาเตะ มาซามูเนะ ส่งตัวแทนไปเจริญสัมพันธไมตรีกับสเปน ในปีเดียวกันนั้นมาซามูเนะส่งฮาเซกูระ สึเนนางะ  เป็นตัวแทนของมาซามูเนะในการเข้าเฝ้ากษัตริย์แห่งสเปนและพระสันตะปาปา เรียกว่า คณะทูตปีเคโจ  เป็นคณะทูตคณะที่สองในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่เดินทางไปเจริญสัมพันธ์ไมตรีกับประเทศในยุโรป บาทหลวงโซเทโลบันทึกเหตุการณ์นี้ไว้ว่า "ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายให้เป็นทูตของอิดาเตะ มาซามูเนะ (Idate Masamune) ผู้มีอำนาจปกครองเหนืออาณาจักรแห่งโอซู (Kingdom of Oxu) ผู้ซึ่งแม้ว่าจะยังไม่ได้ผ่านพิธีรับศีลจุ่ม แต่ก็มีความปรารถนาให้มีการเผยแพร่ศรัทธาของคริสตจักรในอาณาจักรของเขา..."
ฮาเซกูระ ซึเนนางะ นำคณะทูตเดินทางถึงนครเม็กซิโกซิตี้ (Mexico City) ซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองอาณานิคมนิวสเปน (New Spain) ในค.ศ. 1614 เดินทางไปเข้าเฝ้าพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน (Philip II of Spain) ที่เมืองมาดริดในค.ศ. 1615 และเดินทางไปเข้าไปพระสันตะปาปาปอลที่ 5 (Paul V) ที่กรุงโรม ฮาเซกูระ ซึเนนากะ เดินทางกลับไปยังสเปนในค.ศ. 1616 แต่พระเจ้าฟิลิปทรงปฏิเสธที่จะทำสนธิสัญญาทางการค้า เนื่องจากทรงเห็นว่าคณะทูตนี้เป็นเพียงตัวแทนของแคว้นหนึ่งในญี่ปุ่น ไม่ใช่ตัวแทนของผู้ปกครองประเทศญี่ปุ่นที่แท้จริง ฮาเซกูระ ซึเนนางะ เดินทางกลับถึงเมืองเซนไดในค.ศ. 1620 ค้นพบว่ารัฐบาลโชกุนมีนโยบายต่อต้านอิทธิพลของศาสนาคริสต์และชาวตะวันตกอย่างมาก จนนำไปสู่การปิดประเทศในที่สุด
แม้ว่าคณะทูตปีเคโจจะไม่ประสบความสำเร็จในการสร้างสัมพันธ์กับประเทศในยุโรป แต่แสดงให้เห็นถึงอำนาจของไดเมียวดาเตะ มาซามูเนะ ซึ่งถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงไดเมียวแต่มีนโยบายการต่างประเทศเป็นของตนเองสามารถแต่งคณะทูตไปเจริญสัมพันธไมตรีกับประเทศในยุโรปได้
ดาเตะ มาซามูเนะ ปกครองแคว้นเซนไดเป็นเวลาทั้งหมดสามสิบห้าปี และถึงแก่กรรมในค.ศ. 1636 ดาเตะ ทาดามูเนะ บุตรชายคนรองขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นไดเมียวแห่งเซนไดคนต่อมา
ซิมฟาร์ม
ซิมฟาร์ม เป็นเกมจำลองการเกษตร วางจำหน่ายเมื่อ ค.ศ. 1993 ซึ่งพัฒนาโดย แม็กซิส
ผจญภัยครอบครัวจอมเพี้ยน ฝ่าโลกอนาคต
ผจญภัยครอบครัวจอมเพี้ยน ฝ่าโลกอนาคต  ออกฉายวันที่ 23 นาคม พ.ศ. 2550 กำกับโดย สตีฟ แอนเดอร์สัน.
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นด้วย ลูอิส เด็กชายอัจฉริยะ ผู้รักในเครื่องยนต์กลไกและมีความหวังที่จะตามหาครอบครัวที่เขาไม่เคยพบหน้าอย่างไม่เสื่อมคลาย แต่การเดินทางของลูอิสกำลังจะพาเขาไปสู่สถานที่ที่แม้แต่ตัวเขาเองยังคาดไม่ถึง สถานที่ที่ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้ นั่นคืออนาคต.
เมื่อลูอิสได้พบกับคนแปลกหน้าชื่อวิลเบอร์ โรบินสัน เขาก็ต้องร่วมผจญภัยข้ามเวลาและได้ไปเจอกับครอบครัวที่ไม่เหมือนครอบครัวไหนๆ ครอบครัวโรบินสันสุดหรรษาแห่งโลกอนาคต ผู้จะช่วยเขาค้นหาความลับที่น่าอัศจรรย์ใจและสะเทือนอารมณ์เกี่ยวกับศักยภาพที่ไร้ขีดจำกัดของตัวเอง.
แต่การเดินทางอันเหลือเชื่อของเขายังทำให้เขาปะทะกับตัวร้ายที่แม้พวกเหล่าร้ายด้วยกันยังไม่อยากข้องเกี่ยวด้วย โบว์ลเลอร์ แฮท กาย ผู้ขโมยสิ่งเดียวที่ทำให้ลูอิสได้พบบ้านไป.
เตียวเปา
เตียวเปา  เป็นบุตรชายคนโตของเตียวหุย อายุมากกว่ากวนหิน (บุตรชายกวนอู ) 1 ปี เตียวเปาเป็นนักรบที่มีฝีมือไม่แพ้พ่อ ออกศึกกับพระเจ้าเล่าปี่ครั้งแรกที่ศึกอิเหลง (ออกศึกพร้อมกับกวนหิน) เพื่อแก้แค้นซุนกวนให้กวนอูและเตียวหุยที่ถูกฆ่าตาย เตียวเปาแสดงฝีมือให้เป็นที่ประจักษ์หลายครั้ง แต่ศึกครั้งนี้ พระเจ้าเล่าปี่ต้องพ่ายให้กับสติปัญญาของลกซุน จนต้องถอยทัพไปที่เป๊กเสีย และตรอมพระทัยสวรรคต
หลังพระเจ้าเล่าปี่สวรรคต เตียวเปาก็คอยช่วยเหลือขงเบ้งในศึกต่าง ๆ หลายครั้ง โดยมักจะได้รับคำสั่งให้ทำงานพร้อมกับกวนหิน ต่อมา เตียวเปาป่วยหนัก ในขณะที่ขงเบ้งไปตีวุยกก๊ก ในระหว่างที่กำลังได้ชัยสุมาอี้ ขงเบ้งกลับได้รับข่าวร้ายว่าเตียวเปาเสียชีวิตแล้ว ขงเบ้งเสียใจมากจนล้มป่วยต้องถอยทัพกลับไป
อองเป๋ง
อองเป๋ง (;?-248) เป็นขุนพลแห่งรัฐ จ๊กก๊ก ใน สมัยสามก๊ก ของจีน เดิมเป็นนายทหารรับใช้ภายใต้ขุนศึก โจโฉ ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในปี ค.ศ. 218 เขาได้แปรพักตร์ไปเข้ากับคู่แข่งของโจโฉ เล่าปี่ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นจักรพรรดิผู้ก่อตั้ง จ๊กก๊ก ระหว่าง ยุทธการที่ฮันต๋ง แม้ว่าเขาจะเป็นนักพูดที่ยอดเยี่ยมแต่อองเป๋งไม่เคยเรียนรู้ที่จะอ่านเพราะเขาเข้าร่วมกองทัพตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เขาไม่ปล่อยให้ความพิการของเขามาหยุดเขาและให้เสมียนช่วยเขาทำรายงาน ขึ้นชื่อว่าเป็นคนเคร่งครัด เลื่อนยศกลายเป็นแม่ทัพอาวุโส ในอาชีพของเขา เขาเอาชนะ เตียวคับ และเป็นผู้บัญชาการกองทัพจ๊กก๊กระหว่าง ยุทธการที่ซิงฉี ตำแหน่งสูงสุดที่เขาไปถึงคือแม่ทัพอาวุโสผู้พิทักษ์แดนเหนือ (鎮北大將軍)
อองลอง
อองลอง  มีชื่อรองว่า จิ่งซิง เป็นผู้คงแก่เรียน รับราชการมาตั้งแต่พระเจ้าเหี้ยนเต้ ราชวงศ์ฮั่น ถึงรัชสมัยพระเจ้าโจยอยแห่งวุยก๊ก
เมื่อขงเบ้งบุกวุยก๊กครั้งที่ 1 เมื่อแฮหัวหลิมแตกพ่ายไป โจจิ๋นได้รับการตั้งให้เป็นแม่ทัพไปรบกับขงเบ้ง อองลองได้ติดตามไปด้วยในตำแหน่งกุนซือ อองลองอาสาจะพูดกับขงเบ้งให้ขงเบ้งยกทัพกลับ วันต่อมา ทัพโจจิ๋นกับขงเบ้งมาประจันหน้ากัน อองลองได้พูดเกลี้ยกล่อมให้ขงเบ้งยกทัพกลับไป แต่ขงเบ้งกลับด่าอองลองถึงความอกตัญญูของอองลองต่อราชวงศ์ฮั่น จนอองลองเจ็บใจตกม้าตาย ขณะอายุได้ 76 ปี แต่ในประวัติศาสตร์มิได้มีการบันทึกถึงการตายของอองลองด้วยคำด่าของขงเบ้งดังกล่าว คาดว่าเป็นเพียงเรื่องแต่ง
เขาฮิว
เขาฮิว  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก
เขาฮิว เป็นชาวเมืองหนานหยัง มณฑลเหอหนาน เป็นที่ปรึกษาของอ้วนเสี้ยว เป็นผู้เสนอและให้อ้วนเสียวยกทัพไปตีโจโฉ อ้วนเสี้ยวก็ทำตาม เป็นเพื่อนรักของโจโฉมาตั้งแต่วัยรุ่น แต่ถือหน้าที่เป็นสำคัญ จึงไม่เห็นแก่หน้าใคร แต่อ้วนเสี้ยวอดระแวงสงสัยมิได้หยุด เขาฮิวเสียใจ ถึงกับจะเชือดคอตาย ในที่สุดเลยตัดสินใจไปหนีไปเข้ากับโจโฉ แนะนำโจโฉให้ลอบยกกำลังไปเผาเสบียงอ้วนเสี้ยวที่ตำบลอัวเจ๋า โจโฉเห็นชอบด้วย เมื่อเผาเสบียงสำเร็จแล้ว ก็ตีทัพอ้วนเสี้ยวแตกพ่ายไปจากกัวต๋อ ยุทธภูมิใหญ่ อ้วนเสี้ยวเสียใจถึงแก่กรรม โจโฉก็รุกไล่ต่อไป จนกระทั่งยึดแคว้นกิจิ๋วของอ้วนเสี้ยว ได้ทั้งหมด เมื่อยึดกิจิ๋วได้นั้น เขาฮิวมีปากเสียงกับเคาทู นายทหารเอกของโจโฉ เขาฮิวว่าตนเป็นต้นคิด เคาทูว่าตนเป็นคนรบชนะ เขาฮิวโต้ว่า “ตัวมึงมีฝีมือก็จริง แต่กูคิดอ่านให้มึงจึงได้ทำตาม อุปมาเหมือนกูเป็นนายได้ใช้มึง” เคาทูได้ฟังก็โกรธ ชักกระบี่ออกตัดศีรษะเขาฮิวเสีย ณ ที่นั้น
สวนสัตว์ธากา
สวนสัตว์ธากา  สวนสัตว์แห่งนี้ตั้งอยู่ที่เขตมีรปุระของกรุงธากา ประเทศบังกลาเทศ มีสัตว์ป่า สัตว์ปีก เป็นต้น
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเสรฐวงศ์วราวัตร กรมหมื่นอนุพงศ์จักรพรรดิ
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงศ์
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอ๊อศคาร์นุทิศ กรมหมื่นอนุวัตรจาตุรนต์
ศักดิ์ชาย ดีนาน
ศักดิ์ชาย ดีนาน ชื่อเล่น โป๋ย เกิดที่จังหวัดสุรินทร์ เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบทภาพยนตร์ชาวไทย เข้าสู่วงการภาพยนตร์ด้วยการเป็นพนักงานประจำตำแหน่งนักเขียนบทภาพยนตร์ให้กับอาร์เอสฟิล์มส์ ร่วมงานกับ อดิเรก วัฏลีลา หรือ “อังเคิล” เมื่อปี พ.ศ. 2539 ขณะอยู่ที่อาร์เอสฟิล์มส์ได้เข้าไปมีส่วนกับการเขียนบทภาพยนตร์หลายเรื่อง มีส่วนร่วมในการเขียนบทภาพยนตร์อย่าง "ฝันติดไฟหัวใจติดดิน" (2541), "ปาฏิหาริย์โอม-สมหวัง" (2541), "โคลนนิ่ง คนก๊อปปี้คน" (2542)
หลังจากนั้น ช่วงต้นปี พ.ศ. 2542 ลาออกจากอาร์เอสฟิล์ม เพื่อมาเป็นนักทำหนังอิสระ และกลับมาร่วมงานกับอังเคิลอีกครั้ง ที่ฟิล์มบางกอกในช่วงปี พ.ศ. 2543 ในฐานะครีเอทีฟและที่ปรึกษาด้านบทภาพยนตร์ อาทิ "บางระจัน" (2543), "โกลคลับ เกมล้มโต๊ะ" (2544) และ "พรางชมพู" (2545) ปัจจุบันมาเป็นคนทำหนังอิสระอีกครั้งหนึ่ง ในปี 2551 มีผลงานกำกับภาพยนตร์ร่วมกับผู้กำกับชาวลาว อนุสอน สิริสักดา ในภาพยนตร์เรื่อง "สะบายดี หลวงพะบาง" และภาคต่อ "สะบายดี 2 ไม่มีคำตอบจาก..ปากเซ"
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ (Faculty of Fine and Applied Arts, Thaksin University) ตั้งอยู่ที่ วิทยาเขตสงขลา เลขที่ 140 หมู่ที่ 4 ตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา
ในปี 2522 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตสงขลา ได้เปิดสอนวิชาพื้นฐาน รายวิชาศิลปะและวัฒนธรรม เป็นวิชาเลือกบังคับ เลือกเสรี ในฐานะภาควิชาศิลปะและวัฒนธรรม และเปิดวิชาเลือกเสรีรายวิชาพื้นฐานทางด้านดุริยางคศาสตร์ในฐานะภาควิชาดุริยางคศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ ต่อมาในปีการศึกษา 2535 ได้เปิดเป็นวิชาโท สาขาวิชาดุริยางคศาสตร์ ในปีการศึกษา 2537 ภาควิชาศิลปะและวัฒนธรรมเปลี่ยนเป็นภาควิชาศิลปกรรมโดยเปิดสอนเป็นวิชาเอกทัศนศิลป์หลักสูตร 4 ปี ในปีการศึกษา 2538 ภาควิชาดุริยางคศาสตร์ ได้เปิดสอนวิชาเอกดุริยางคศาสตร์(สากล)
ในปี พ.ศ. 2539 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒภาคใต้ ได้รับการสถาปนาเป็นมหาวิทยาลัยทักษิณ จึงได้มีการปรับสภาพสาขาวิชาเอกทัศนศิลป์และสาขาวิชาดุริยางคศาสตร์ เป็นภาควิชาเดียวกัน คือ ภาควิชาศิลปกรรม คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
14 สิงหาคม 2546 คณะศิลปกรรมศาสตร์ ได้รับความเห็นชอบจากสภามหาวิทยาลัยทักษิณ ให้จัดตั้งเป็นหน่วยงานราชการภายในมหาวิทยาลัยทักษิณ โดยแบ่งโครงสร้างองค์กรออกเป็น 4 หน่วยงานหลัก ได้แก่ สำนักงานเลขานุการคณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาวิชาทัศนศิลป์ สาขาวิชา ดุริยางคศาสตร์ไทย และสาขาวิชาดนตรีนานาชาติ (ดุริยางคศาสตร์สากล)
7 กุมภาพันธ์ 2548 คณะกรรมการบริหารข้าราชการมหาวิทยาลัยทักษิณ ในการประชุม ครั้งที่1/2548 มีมติให้คณะใหม่ดำเนินการโดยมีสำนักงานเลขานุการคณะเป็นหน่วยงานกลางในการดำเนินการสนับสนุนการจัดการเรียนการสอน การบริหารงบประมาณ และมีประธานบริหารหลักสูตรทำหน้าที่บริหารจัดการด้านวิชาการของหลักสูตรต่างๆ สังกัดคณะฯ ทั้งนี้ให้ยกเลิกตำแหน่งหัวหน้าสาขาวิชา
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ ทำการเรียนการสอน ณ 2 วิทยาเขต คือ
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ ในสังคมปัจจุบัน กฎหมายมีความจำเป็นที่เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปฏิบัติราชการ การดำเนินธุรกิจทุกสาขาอาชีพ ตลอดจนชีวิตประจำวันของทุกคน ประกอบจากการรวบรวมข้อมูลการศึกษาในหลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต ในสถาบันการศึกษาภาครัฐส่วนกลาง (กรุงเทพมหานคร) พบว่านิสิต นักศึกษา ส่วนใหญ่มีภูมิลำเนาในจังหวัดทางภาคใต้ คิดเป็นอัตราส่วนที่ค่อนข้างสูง จึงทำให้เห็นว่า กฎหมายเป็นที่นิยมของคนภาคใต้ ทั้งนี้นับตั้งแต่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มีผลบังคับใช้และผลจากการปฏิรูประบบราชการในกระบวนการยุติธรรม ทำให้มีการจัดตั้งหน่วยงานราชการ และองค์กรอิสระด้านกฎหมายเพิ่มขึ้น ส่งผลให้เกิดความต้องการบุคลากรทางด้านกฎหมายสูงขึ้นตามไปด้วย ยกตัวอย่างเช่น ศาลรัฐธรรมนูญ ศาลปกครอง ศาลยุติธรรม คณะกรรมการการเลือกตั้ง คณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน ผู้ตรวจการแผ่นดินรัฐสภา กรมสอบสวนคดีพิเศษ คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ สถาบันนิติวิทยาศาสตร์ เป็นต้น รวมถึงบุคลากรสายอาจารย์ทางด้านกฎหมาย ซึ่งสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาอีกหลายสถาบันได้เล็งเห็นความสำคัญ และริเริ่มจัดตั้งคณะนิติศาสตร์ ประกอบกับอัตราค่าตอบแทนทางวิชาชีพที่ค่อนข้างสูง เช่น ผู้พิพากษา ตุลาการ อัยการ พนักงานสอบสวนคดีพิเศษ จึงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้บุคลากรในภาครัฐและเอกชนสนใจและมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนสายงานไปสู่วิชาชีพดังกล่าว และเมื่อพิจารณาแหล่งที่ตั้งของมหาวิทยาลัยทักษิณ จังหวัดสงขลา แล้ว ยังพบว่า เป็นศูนย์รวมของหน่วยงานราชการในกระบวนการยุติธรรมหลายแห่ง อันได้แก่ ศาลจังหวัดสงขลา ศาลปกครองสงขลา สำนักงานอัยการจังหวัดสงขลา เป็นต้น อีกทั้งยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานอธิบดีผู้พิพากษาภาค 9 สำนักงานอธิบดีอัยการเขต 9 สำนักงานตำรวจภูธรภาค 9 ซึ่งนับว่าเป็นแหล่งเรียนรู้ที่สามารถส่งเสริมกระบวนการจัดการเรียนการสอนในภาคปฏิบัติให้แก่นิสิต โดยการศึกษาดูงานและฝึกงานในหน่วยงานดังกล่าวข้างต้นได้อีกด้วย
ดังนั้นมหาวิทยาลัยทักษิณ ในฐานะสถาบันการศึกษาของรัฐ ซึ่งมีหน้าที่ให้การบริการด้านการศึกษาและบริการด้านสังคม ได้ตระหนักถึงภารกิจนี้ รองศาสตราจารย์ ดร.สมบูรณ์ ชิตพงศ์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยทักษิณ จึงได้แต่งตั้งคณะกรรมการบริหารโครงการจัดตั้งคณะนิติศาสตร์ ตามคำสั่งที่ 772/2547 ลงวันที่ 3 มิถุนายน 2547 ดังรายชื่อต่อไปนี้
ซึ่งคณะกรรมการดังกล่าวมีหน้าที่จัดทำหลักสูตรและจัดตั้งคณะนิติศาสตร์ โดยได้จัดทำหลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์ (หลักสูตร 4 ปี) สำหรับผู้สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่า ซึ่งคาดว่าจะดำเนินการรับสมัครและเปิดสอนในภาคเรียนต้น ปีการศึกษา 2548 และได้จัดทำหลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์ (หลักสูตร 3 ปี) สำหรับ ผู้ที่สำเร็จปริญญาตรีทุกสาขา (ปริญญาตรีใบที่สอง) ซึ่งจะรับสมัครและเปิดทำการสอนในภาคเรียนปลาย ปีการศึกษา 2547 โดยทำการสอนนอกเวลาราชการ ในวันศุกร์ เวลา 17.00 - 20.00 น. และวันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 08.00 - 17.00 น.
ต่อมา สภามหาวิทยาลัย ได้มีมติเห็นชอบให้จัดตั้งคณะนิติศาสตร์ เป็นหน่วยงานภายใน เมื่อวันที่ 25 กันยายน 2547 ในการประชุมสมัยสามัญครั้งที่ 5/2547 คณะนิติศาสตร์ จึงถือว่าวันที่ 25 กันยายน 2547 เป็นวันสถาปนาคณะนิติศาสตร์ โดยมี ศาสตราจารย์ ดร.สมคิด เลิศไพฑูรย์ เป็นผู้รักษาการคณบดีคณะนิติศาสตร์
การบริหารงานคณะนิติศาสตร์ ปฏิบัติงานตามภารกิจหลัก 4 ด้าน คือ
ซึ่งคณบดีรองคณบดี และผู้ช่วยคณบดี ทำหน้าที่กำกับดูแลการบริหารงานภายในคณะตามนโยบาย ภารกิจ และแผนงาน มีเจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุน อันได้แก่ เจ้าหน้าที่บริหารงานทั่วไป เจ้าหน้าที่วิเคราะห์นโยบายและแผน นักวิชาการศึกษา นักวิชาการเงินและบัญชี และนักวิชาการพัสดุ คอยให้การสนับสนุนและประสานการดำเนินงานของคณะทั้งหน่วยงานภายในและหน่วยงานภายนอก
เพลงประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ.
นิติศาสตร์ เป็นเลิศแห่งทักษิณ&lt;/br&gt;
นำชีวินสู่สังคมใหม่&lt;/br&gt;
ยุติธรรม คุณธรรม เทิดทูนไว้&lt;/br&gt;
ในหัวใจผองเราทุกคน&lt;/br&gt;
เลือดของเราสีขาวชาวนิติศาสตร์&lt;/br&gt;
ล้วนองอาจ มุ่งมั่น ชี้ทางชน&lt;/br&gt;
ซื่อสัตย์ สุจริต และอดทน&lt;/br&gt;
ปัญญาชน เบิกทางสร้างวันใหม่&lt;/br&gt;
ลูกหลานพระองค์เจ้ารพี&lt;/br&gt;
พร้อมยอมพลี ชีพวาย ทั้งกายใจ&lt;/br&gt;
เพื่อชาติศาสน์ กษัตริย์ ประเทศไทย&lt;/br&gt;
ดำรงไว้บนความยุติธรรม&lt;/br&gt;
ทั่วธานินทร์ ถิ่นเทา เราชี้นำ&lt;/br&gt;
อีกปรัชญา มหาวิทยาลัยจงจำไว้&lt;/br&gt;
นี่คือคำปฏิญาณ ลูกนิติศาสตร์&lt;/br&gt;
งานบอลประเพณีลูกรพีสัมพันธ์.
งานบอลประเพณีลูกรพีสัมพันธ์ เป็นการแข่นขันกีฬาฟุตบอลร่วมกันระหว่าง คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ และ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เพื่อสร้างความสามัคคีกันระหว่างคณะนิติศาสตร์ของทั้ง 2 มหาวิทยาลัย โดยจะจัดกันปีละ 1 ครั้งเป็นประจำทุกปี ซึ่งในงานบอลประเพณีลูกรพีสัมพันธ์ดังกล่าวจะมีการแข่งขันฟุตบอลกันระหว่างนิสิตนักศึกษาของทั้ง 2 คณะ การแข่งขันฟุตบอลระหว่างบุคลากรของทั้ง 2 คณะ การประกวดกองเชียร์ ขบวนพาเหรด และผู้นำเชียร์ของทั้ง 2 มหาวิทยาลัย ซึ่งในงานบอลประเพณีลูกรพีสัมพันธ์ดั่งกล่าวจะทำให้นิสิตของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ และ นักศึกษาของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้สร้างความสามัคคีกลมเกลียวกัน และได้ร่วมทำกิจกรรมร่วมกันเพื่อสร้างความแข็งแกร่งกันระหว่างคณะนิติศาสตร์ของทั้ง 2 มหาวิทยาลัย ซึ่งงานบอลประเพณีลูกรพีสัมพันธ์จะมีการสลับผลัดเปลี่ยนกันเป็นเจ้าภาพกันระหว่างกันของทั้ง 2 คณะ ซึ่งงานบอลประเพณีลูกรพีสัมพันธ์ได้มีการจัดครั้งแรกขึ้นที่ มหาวิทยาลัยทักษิณ ซึ่งคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณได้รับเป็นเจ้าภาพในการจัดงานดังกล่าวขึ้นเป็นครั้งแรก ซึ่งหลังจากเสร็จสิ้นการแข่งขันฟุตบอลจะมีการเลี้ยงสังสรรค์ การร้องเพลง การเล่นดนตรี และการแสดงโชว์ต่างๆ เพื่อให้นิสิตและนักศึกษาของทั้ง2มหาวิทยาลัย ได้มีการผ่อนคลายสังสรรค์กันภายหลังจากเสร็จสิ้นงานบอลประเพณีลูกรพีสัมพันธ์
คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ
คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตสงขลา ตั้งอยู่ที่ 140 หมู่ที่ 4 ตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา
คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ
ในปี 2533 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภาคใต้ ได้เปิดสอนหลักสูตรเศรษฐศาสตร์บัณฑิต(ศ.บ.)
ซึ่งเป็นการเปิดสอนวิชาเศรษฐศาสตร์เป็นแห่งแรกในภาคใต้
ส่วนภาควิชาบริหารธุรกิจได้เปิดสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต(บธ.บ) สาขาการบัญชี และสาขาการตลาด ซึ่งเป็นหลักสูตรต่อเนื่อง 2 ปี
การจัดการเรียนการสอนหลักสูตรดังกล่าวอยู่ในความรับผิดชอบของภาควิชาเศรษฐศาสตร์ และภาควิชาบริหารธุรกิจ สังกัดคณะสังคมศาสตร์
และได้รับความร่วมมือจากคณะต่าง ๆ ได้แก่ คณะวิทยาศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ คณะศึกษาศาสตร์ และคณะพลศึกษา
โดยในระยะแรกที่เปิดสอนมีอาจารย์ประจำสาขาเศรษฐศาสตร์ 3 คน และสาขาบริหารธุรกิจ 2 คน
ได้รับการสนับสนุนอาจารย์พิเศษจากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รวมทั้งวิทยากรจากหน่วยงานราชการและเอกชน
ต่อมา ในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2539 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภาคใต้ ได้ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยทักษิณ
ได้รวมภาควิชาเศรษฐศาสตร์และภาควิชาบริหารธุรกิจเข้าด้วยกัน โดยจัดตั้งเป็นภาควิชาเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ สังกัดคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
ต่อมา สภามหาวิทยาลัย ในการประชุมครั้งที่ 5/2546 วันที่ 20 กันยายน 2546 ได้อนุมัติให้จัดตั้งเป็นหน่วยงานราชการภายในมหาวิทยาลัยทักษิณ และแบ่งงานภายในโดยให้มีสำนักงานเลขานุการ
ปัจจุบัน คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ เปิดสอนระดับปริญญาตรี 4 หลักสูตร
ได้แก่ หลักสูตรเศรษฐศาสตรบัณฑิต(ศ.บ.) สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์
หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต(บช.บ.) สาขาวิชาการบัญชี วิชาเอกการบัญชี
หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต(บธ.บ.) สาขาวิชาบริหารธุรกิจ วิชาเอกการตลาด
วิชาเอกการประกอบการและการจัดการ วิชาเอกการจัดการการค้าปลีก
และระดับปริญญาโท 1 หลักสูตร คือ หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต(บธ.ม.) สาขาวิชาการจัดการธุรกิจ
สำหรับบุคลากรประจำคณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มีจำนวนทั้งสิ้น 42 คน โดยเป็นบุคลากรสายวิชาการ จำนวน 30 คน และบุคลากรสายสนับสนุนวิชาการ จำนวน 12 คน
อาเนีย
หม่อมเจ้าทิตยาทรงกลด รพีพัฒน์
สมเด็จจักรพรรดิอะกิฮิโตะ แห่งญี่ปุ่น
โรงเรียนเมืองนครศรีธรรมราช
โรงเรียนเมืองนครศรีธรรมราช (ม.น.ศ.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ประเภทสหวิทยาสังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการเลขที่ 128 หมู่ 1 ต.นาทราย อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช รหัสไปรษณีย์ 80280
โรงเรียนเมืองนครศรีธรรมราช เปิดสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2499 เป็นหลักสูตรมัธยมศึกษา (ม.1-3) สังกัดกองการศึกษาพิเศษ โดย นายชุ่ม สมพันธ กำนันตำบลนาเคียน เป็นที่ตั้งโรงเรียน ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นหลักสูตรประถมศึกษาตอนปลาย (ป.5-7) สังกัดกรมสามัญศึกษา
ปี 2515 ได้ย้ายมาอยู่ที่วัดจอมล้าน (วัดร้าง) หมู่ที่ 1 ตำบลนาทราย ซึ่งมีเนื้อที่ประมาณ 21 ไร่เศษ ซึ่งเป็นที่ตั้งโรงเรียนจนถึงปัจจุบัน
ปี 2519 กรมสามัญศึกษาได้สั่งยุบโรงเรียนเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งเปิดสอนตามหลักสูตรประถมศึกษาตอนปลาย และตั้งโรงเรียนตามชื่อเดิม แต่เปลี่ยนแปลงหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนต้น สังกัดกองการมัธยมศึกษากรมสามัญศึกษา
ปี 2527 กรมสามัญศึกษาได้อนุมัติให้ขยายชั้นเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย
ผู้อำนวยการโรงเรียนคนปัจจุบัน
ตราประจำโรงเรียน
เป็นรูปพระมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดนครศรีธรรมราช มีรัศมีบริเวณยอดพระธาตุ มีชื่อโรงเรียน
อยู่ในวงกรมด้านบน และคติพจน์ของโรงเรียนอยู่ด้านล่าง
เขียว-ขาว
อาคาร1 ชุ่ม สมพันธ์ เป็นอาคาร2ชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้
อาคาร2 มิ่งเมือง เป็นอาคาร3ชั้น
อาคาร3 ร่มโพธิ์ เป็นอาคาร3ชั้น
Oscar Gutierrez
อนันดา เอเวอริ่งแฮม
SimFarm
โจเจียง
โจเจียง เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของโจโฉอันเกิดจากนางเปียนซี หนวดเคราสีเหลือง มีความสามารถในการรบสูง โจโฉให้โจเจียงเป็นเจ้าเมืองเอียนเหลง เมื่อโจโฉตายแล้ว โจผีได้อำนาจต่อ โจเจียงไม่ขัดขวางการขึ้นมามีอำนาจของโจผี จึงได้ครองเมืองเอียนเหลงต่อไป ภายหลังโจผีได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้และสถาปนาวุยก๊ก โจเจียงจึงได้รับตำแหน่งเริ่นเฉิงอ๋อง (任城王) ไม่นานโจเจียงก็ป่วยหนักและเสียชีวิตลงอย่างกะทันหันในปี ค.ศ. 223 รวมอายุเพียง 34 ปี
แฮหัวป๋า
แฮหัวป๋า (เสียชีวิต ค.ศ. 255–259) ชื่อรอง ชงเฉวียน เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นบุตรชายคนโตของแฮหัวเอี๋ยน ห้าวหาญเหมือนบิดา ชำนาญการยิงเกาทัณฑ์บนหลังม้า เป็นที่รักของทหารในบังคับบัญชาและเป็นแม่ทัพของจ๊กก๊ก
แฮหัวป๋าออกศึกหลายครั้งในบังคับบัญชาของสุมาอี้ ภายหลังร่วมกับโจซองคิดโค่นอำนาจสุมาอี้เพื่อรักษาราชบัลลังก์โจฮอง แต่สุมาอี้ล่วงรู้แผนการจึงทำรัฐประหารยึดอำนาจโจซองและจับโจซองและพรรคพวกประหาร ส่วนแฮหัวป๋าหนีไปสวามิภักดิ์ต่อเกียงอุย
แฮหัวป๋าได้ออกรบในบังคับบัญชาของเกียงอุยหลายครั้ง เกียงอุยขัดข้องสิ่งใดมักจะถามแฮหัวป๋า ในการรบชิงเมืองเตียงเจี๋ยง แฮหัวป๋าตกในอุบายทิ้งเมืองของเตงงาย จึงยกทัพเข้าไปในเมือง ทหารเตงงายได้ยิงเกาทัณฑ์ ทุ่มก้อนหินถูกแม่ทัพแฮหัวป๋าเสียชีวิต
บูชุ
บูชุ  คือ ส่วนประกอบต่าง ๆ ที่คันจิทุกตัวนั้นมี ซึ่งเป็นพื้นฐานที่ใช้จำแนกตัวคันจิ มีทั้งหมด 214 ตัวอักษร หลังจากที่ได้ทำหนังสือที่ชื่อเซ็ตสึมงไกจิ (）ขึ้นมา
ในการจำแนกตัวอักษรนั้น ส่วนของบูชุนั้นถือได้ว่าเป็นอักษรตัวแรกที่เราตั้งเปิดหา เมื่อเปิดตัวบูชุที่คันจิตัวนั้นมาแล้ว ก็จะเจอกับคันจิที่มาประกอบกันตัวบูชุนั้น ซึ่งตัวบูชุเองก็ไม่ได้เปลี่ยนรูปไป
บูชุเรียงตามจำนวนเส้น.
หกเส้น.
* 耒 - らいすき、すきへん
* 耳 - みみ、みみへん
* 聿 - イツ、ふでづくり
* 肉；月 - にく、にくづき
* 臣 - シン
* 自 - ジ、みずから
* 至 - いたる、いたるへん
* 臼 - うす
* 舌 - した、したへん
* 舛 - まいあし
* 舟 - ふね、ふねへん
* 艮 - コン、こんづくり、ねづくり、うしとら
* 色 - いろ
* 艸；艹 - くさ、くさかんむり
* 虍 - とらかんむり、とらがしら
* 虫 - むし、むしへん
* 血 - ち
* 行 - ゆきがまえ、ぎょうがまえ
* 衣；衤 - ころも、ころもへん
* 襾；西；覀 - おおいかんむり、にし
เจ็ดเส้น.
* 見；见(cn) - みる
* 角 - つの、つのへん
* 言；訁；讠(cn) - ことば、ゲン、ごんべん
* 谷 - たに、たにへん
* 豆 - まめ、まめへん
* 豕 - いのこ、いのこへん、ぶた
* 豸 - むじなへん
* 貝；贝(cn) - かい、かいへん、こがい
* 赤 - あか
* 走 - はしる、そうにょう
* 足；𧾷 - あし、あしへん
* 身 - み、みへん
* 車；车(cn) - くるま、くるまへん
* 辛 - シン、からい
* 辰 - しんのたつ
* 辵；辶 - しんにょう、しんにゅう
* 邑；阝 - むら、おおざと
* 酉 - とりへん、ひよみのとり、さけのとり
* 釆 - のごめ、のごめへん
* 里 - さと、さとへん
แปดเส้น.
* 金；釒；钅(cn) - かね、かねへん
* 長；长(cn) - ながい
* 門；门(cn) - モン、もんがまえ、かどがまえ
* 阜；阝 - おか、こざとへん
* 隶 - れいづくり
* 隹 - ふるとり
* 雨 - あめ、あめかんむり
* 靑；青(jp/cn) - あお
* 非 - あらず
เก้าเส้น.
* 面 - メン
* 革 - かわへん、つくりがわ
* 韋；韦(cn) - なめしがわ
* 韭 - にら
* 音 - おと、おとへん
* 頁；页(cn) - おおがい
* 風；风(cn) - かぜ
* 飛；飞(cn) - とぶ
* 食；飠；饣(cn) - ショク、しょくへん
* 首 - くび
* 香 - かおり
สิบเส้น.
* 馬；马(cn) - うま、うまへん
* 骨 - ほね、ほねへん
* 高 - たかい
* 髟 - かみかんむり、かみがしら
* 鬥 - とうがまえ、たたかいがまえ
* 鬯 - チョウ、においざけ
* 鬲 - かなえ
* 鬼 - おに、きにょう
สิบเอ็ดเส้น.
* 魚；鱼(cn) - うお、さかな、うおへん
* 鳥；鸟(cn) - とり、とりへん
* 鹵 - しお
* 鹿 - しか
* 麥；麦(jp/cn) - むぎ、ばくにょう
* 麻 - あさ、あさかんむり
สิบสองเส้น.
* 黃；黄(jp/cn) - き
* 黍 - きび
* 黑；黒(jp) - くろ
* 黹 - ぬいとり、ふつへん、チ
สิบสามเส้น.
* 黽 - べんあし、かえる、ベン
* 鼎 - かなえ、テイ
* 鼓 - つづみ
* 鼠 - ねずみ、ねずみへん
สิบสี่เส้น.
* 鼻 - はな、はなへん
* 齊；斉(jp)；齐(cn) - セイ
สิบห้าเส้น.
* 齒；歯(jp)；齿(cn) - は、はへん
สิบหกเส้น.
* 龍；竜(jp)；龙(cn) - リュウ
* 龜；亀(jp)；龟(cn) - かめ
สิบเจ็ดเส้น.
* 龠 - ヤク、ふえ
พระยาหงสาวปังเสวกี
ํ
บลิทซ์ครีค
บลิทซ์ครีค  แปลว่า สงครามสายฟ้าแลบ เป็นปฏิบัติการร่วมทางยุทธวิธีของกองทัพเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง โดยรวมแสนยานุภาพทั้งทางภาคพื้นดินและในอากาศเข้าด้วยกัน คำว่า "บลิทซ์ครีค" เป็นอธิบายการโจมตีอย่างรวดเร็ว ประกอบด้วยการทิ้งระเบิดโดยเครื่องบินรบก่อนที่จะใช้ยานเกราะบุกเข้าโจมตีตามอย่างรวดเร็ว และสร้างความประหลาดใจให้กับฝ่ายข้าศึก ทำให้ฝ่ายตั้งรับไม่มีเวลาที่จะเตรียมการป้องกันใด ๆ เลย แนวคิด "บลิทซ์ครีค" นั้นได้รับการพัฒนาโดยชาติต่าง ๆ ระหว่างศตวรรษที่ 20 และถูกนำออกมาใช้หลายปีหลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยเยอรมนีมากที่สุด เพื่อเป็นการป้องกันการทำศึกยืดเยื้อ "บลิทซ์ครีค" ที่โดดเด่นในประวัติศาสตร์การทหาร คือ ช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งคิดค้นต้นโดยพลเอกอาวุโส ไฮนทซ์ กูเดรีอัน
"บลิทซ์ครีค" ของฝ่ายเยอรมนีนั้นมีประสิทธิภาพมากในแนวรบด้านตะวันตกและในแนวรบด้านตะวันออกช่วงแรก ๆ ทำให้กองทัพส่วนใหญ่ไม่ทันระวังตัว และขาดการป้องกันซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการรบของฝ่ายเยอรมนี
รูปแบบโดยทั่วไปของ "บลิทซ์ครีค" ก็คือ การใช้ความรวดเร็วมากกว่าใช้ประสิทธิภาพที่เหนือกว่า และยังเป็นการใช้รูปแบบการรบแบบผสม หรือก็คือ การใช้ยานเกราะเคลื่อนที่เร็วร่วมกับทหารราบ ปืนใหญ่และกำลังสนับสนุนทางอากาศ ยุทธวิธีดังกล่าวจำเป็นต้องอาศัยความเร็วในการโจมตี ประสิทธิภาพของยานเกราะ การพัฒนาของการติดต่อสื่อสารรวมไปถึงการบัญชาการอย่างมีประสิทธิภาพ หัวใจหลักของ "บลิทซ์ครีค" คือการรักษาความเร็วของรถถังหุ้มเกราะซึ่งสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว กองทัพเยอรมันพยายามหลีกเลี่ยงการรบซึ่งหน้าเพื่อที่จะทำลายขวัญกำลังใจ การติดต่อสื่อสารและประสิทธิภาพการตัดสินใจของข้าศึก
การใช้ความสามารถในการโจมตีที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพผสมกับความไม่ทันระวังของศัตรูทำให้ศูนย์บัญชาการของศัตรูปั่นป่วน การโจมตีครั้งในโปแลนด์สามารถทำให้ยึดเมืองได้รวดเร็วมาก หัวใจหลักสำคัญของกลยุทธ์นี้คือ กองกำลังรถถังและความสามารถด้านทัพอากาศ ทว่า หากศัตรูได้ระวังตัวก่อนทำให้ "บลิทซ์ครีค" ล้มเหลวเหมือนสงครามในสหภาพโซเวียตซึ่งได้ระมัดระวังโดยการป้องกันจุดสำคัญในเมืองต่าง ๆ ทำให้เกิดสงครามแห่งสตาลินกราดซึ่งยืดเยื้ออย่างมาก