pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปราสาทใช้ประโยชน์ได้หลายประการ แต่ประโยชน์ที่สำคัญที่สุดคือในทางการทหาร, ในการเป็นสถานที่สำหรับการบริหาร, และในการเป็นที่อยู่อาศัย นอกจากการเป็นสถานที่ใช้ในกันป้องกันจากการโจมตีของข้าศึกแล้ว ในขณะเดียวกันปราสาทก็ใช้เป็นที่มั่นในการบริหารเมื่อตั้งอยู่ในดินแดนของศัตรูด้วย การใช้ปราสาทเป็นเครื่องมือทั้งในการป้องกันและโจมตีข้าศึกจะเห็นได้จากการสร้างปราสาทโดยนอร์มันเมื่อมารุกรานอังกฤษ ในการกำราบประชากรของชนชาติที่ทำการพิชิตจากการก่อความไม่สงบได้ เมื่อสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษทรงเดินทัพคืบหน้าเข้าไปในดินแดนอังกฤษหลังจากที่ทรงพิชิตดินแดนในปี ค.ศ. 1066 ได้แล้ว พระองค์ก็จำเป็นต้องก่อสร้างปราสาทในจุดสำคัญทางยุทธศาสตร์ตามขึ้นไปเป็นระยะ ๆ เพื่อสร้างความมั่นคงในดินแดนที่ทรงยึดมาได้ภายในครอบครอง ระหว่างปี ค.ศ. 1066 ถึง ค.ศ. 1087 พระเจ้าวิลเลียมก็ทรงก่อสร้างปราสาททั้งหมดราว 36 ปราสาทที่รวมทั้งปราสาทวอริคซึ่งเป็นปราสาทที่ก่อสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการป้องกันการก่อความไม่สงบในบริเวณอังกฤษมิดแลนด์ส (English Midlands)
ปราสาทของนอร์มันไม่เหมือนค่าย (Burh) ของแองโกล-แซ็กซอน ที่เป็นชุมชนที่มีสิ่งก่อสร้างรอบที่ใช้ในการป้องกันต้นเอง แต่เป็นปราสาทเป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นของเจ้าของปราสาทเท่านั้นไม่ใช่ของชุมชนที่มาพำนักอาศัยอยู่ภายใน เมื่อมาถึงปลายยุคกลางประโยชน์ของปราสาททางการทหารก็ลดถอยลงไปเป็นลำดับเพราะการวิวัฒนาการของปืนใหญ่ที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้น แต่ความสำคัญในการเป็นที่พำนักอาศัย และ ในการแสดงฐานะของผู้เป็นเจ้าของเพิ่มมากขึ้น
บางครั้งคำว่าปราสาทก็ใช้กันในความหมายที่ไม่ถูกต้องนักกับโครงสร้างเช่นระบบการป้องกันของยุคเหล็ก เช่น ปราสาทเมดเดน, ดอร์เซ็ท ในอังกฤษ ปราสาทอาจจะใช้เป็นที่มั่นหรือที่จำขังนักโทษด้วยเช่นในหอคอยแห่งลอนดอน แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นสถานที่ที่เจ้าของปราสาทใช้ในการเลี้ยงรับรองแขกด้วย การใช้ปราสาทในกิจการต่าง ๆ ดังกล่างทำให้ปราสาทต่างจากป้อมตรงที่ป้อมมักจะใช้ในทางการป้องกันทหารเท่านั้น แม้ว่าความหมายของปราสาทจะเป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป แต่คำว่า “ปราสาท” บางครั้งก็จะหมายถึง “เนินปราสาท” (Citadel) หรือปราสาทสมัยใหม่ที่จงใจสร้างในรูปทรงของปราสาทในยุคกลางด้วยก็ได้เช่นปราสาทนอยชวานชไตน์ในบาวาเรียที่สร้างโดยพระเจ้าลุดวิกที่ 2 แห่งบาวาเรีย ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้น
องค์ประกอบโดยทั่วไปของปราสาท.
เนินดิน.
เนินดิน หรือ “Motte” เป็นเนินดินที่ตอนบนราบที่มักจะเป็นเนินดินที่สร้างขึ้น แต่บางครั้งก็อาจจะใช้ภูมิลักษณ์ธรรมชาติที่มีอยู่แล้วเป็นส่วนประกอบ การสร้างเนินดินทำให้เกิดร่องกว้างลึกรอบเนินซึ่งกลายเป็นระบบป้องกันขึ้นอีกชั้นหนึ่ง น้ำในคูก็อาจจะมาจากการเบี่ยงทิศทางของลำน้ำที่อยู่ใกล้เคียง “Motte” และ “Moat” (คู) ต่างก็แผลงมาจากภาษาฝรั่งเศสเก่าที่แสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบทั้งสองอย่างนี้ขึ้นต่อกันในด้านการก่อสร้าง
คำว่า “Motte” มักจะเกี่ยวกับคำว่า “bailey” ที่หมายถึงลานที่มีกำแพงล้อมรอบ รวมกันแล้วเป็น “motte-and-bailey” หรือ ปราสาทเนิน แต่ก็ไม่เป็นความจริงเสมอไปเพราะบางครั้งปราสาทก็อาจจะมีแต่เนินดินโดยไม่มีลาน “Motte” หมายถึงเนินดินเท่านั้นแต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะมีสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการป้องกันข้าศึกอยู่บนยอดเนินเช่นหอกลาง และบางครั้งอาจจะล้อมรอบด้วยกำแพงระเนียด โดยปกติแล้วทางเข้าปราสาทจะเชื่อมโดยสะพานชัก เช่นตัวอย่างที่ปรากฏในภาพบนผ้าปักบายูของปราสาทดินอง บางครั้งปราสาทเนินก็อาจจะตั้งอยู่เหนือปราสาทเดิม หรือ ห้องโถง ที่กลายมาเป็นห้องเก็บของใต้ดิน หรือเป็นที่จำขัง ในหอกลางที่สร้างขึ้นใหม่บนเนิน
ลานปราสาทและปราสาทชั้นใน.
ลานปราสาท หรือ “bailey” หรือ “ward” เป็นบริเวณลานภายในปราสาทที่มีระบบป้องกันล้อมรอบและเป็นองค์ประกอบที่พบเสมอในการสร้างปราสาทที่อย่างน้อยก็จะมีอยู่หนึ่งบริเวณ หอกลางที่ตั้งอยู่บนเนินดินเป็นที่อยู่อาศัยของประมุขผู้ครองปราสาทและเป็นระบบป้องกันด่านสุดท้ายของปราสาท ขณะที่ลานรอบตัวปราสาทจะเป็นที่ตั้งของบ้านเรือนของผู้มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับปราสาท และ เป็นบริเวณที่ได้รัการคุ้มครองจากอันตรายภายนอก ค่ายสำหรับทหาร, โรงม้า, โรงช่าง และ โรงเก็บเสบียงก็มักจะตั้งอยู่ในบริเวณนี้ น้ำใช้ก็จะมาจากบ่อหรือแหล่งเก็บน้ำใต้ดิน เมื่อเวลาผ่านไปความสำคัญของปราสาทก็ย้ายหอกลางมาเป็นบริเวณรอบตัวปราสาท ที่ทำให้เกิดการสร้างลานปราสาทขึ้นอีกชั้นหนึ่งที่มีระดับสูงกว่าสำหรับเป็นที่พักและชาเปลสำหรับลอร์ดแห่งปราสาท ที่ต่างจากสิ่งก่อสร้างอื่นเช่นค่ายทหาร หรือ โรงช่าง ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ขุนนางก็เริ่มย้ายออกจากบ้านเรือนหรือที่พักอาศัยขนาดย่อมในบริเวณลานปราสาทไปตั้งที่อยู่ใหม่นอกตัวปราสาท ที่เป็นที่อยู่อาศัยที่มีระบบป้องกันของตนเอง (fortified house) ไกลออกไปในชนบท แม้ว่าลานปราสาทมักจะเกี่ยวข้องกับเนินและปราสาท แต่บริเวณรอบตัวปราสาทก็อาจจะเป็นบริเวณอิสระที่มีระบบป้องกันเป็นของตนเอง ระบบป้อมปราการแบบง่าย ๆ ที่ว่านี้เรียกว่า “เนินวงแหวน” (Ringwork) ปราสาทชั้นในเป็นระบบการป้องกันอันสำคัญของปราสาท ปราสาทหนึ่งอาจจะมี บริเวณภายในปราสาทหลายบริเวณ แต่อาจจะมีบริเวณรอบตัวหอกลางเพียงบริเวณเดียว แต่ปราสาทที่ไม่มีหอกลางที่ต้องพึ่งระบบป้องกันจากภายนอกบางครั้งก็จะเรียกว่า “enceinte castles” ซึ่งเป็นลักษณะของการก่อสร้างปราสาทในสมัยแรก การสร้างหอกลางมาเริ่มกันในคริสต์ศตวรรษที่ 10
หอกลาง.
คือหอใหญ่ที่มักจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่ได้รับการป้องกันอย่างดีที่สุดของปราสาทก่อนที่จะมีการใช้ระบบการป้องกันแบบกำแพงวงซ้อน (concentric defence) “keep” หรือหอกลางมิใช่คำที่ใช้กันในยุคกลาง แต่มาเริ่มใช้กันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นต้นมา ก่อนหน้านั้นหอกลางมักจะเรียกว่า “donjon” หรือ “turris” ในภาษาละติน ในปราสาทแบบเนินดิน-และ-ลานปราสาท (motte-and-bailey castle) หอกลางจะตั้งอยู่บนเนิน “Dungeon” ในภาษาอังกฤษเป็นคำที่แผลงมาจากคำว่า “donjon” ที่แปลว่าคุกที่มืดสกปรก แม้ว่าหอกลางจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่แข็งแรงที่สุดของตัวปราสาท และเป็นที่หลบภัยที่สุดท้ายเมื่อข้าศึกสามารถทลายกำแพงชั้นนอกเข้ามาได้ แต่หอกลางก็มิได้ถูกทิ้งไว้แต่จะใช้เป็นที่อยู่อาศัยของเจ้าของปราสาท หรือ แขก หรือ ผู้สำเร็จราชการ เดิมหอกลางมักจะใช้กันเฉพาะในอังกฤษ หลังจากการพิชิตอังกฤษโดยนอร์มันในปี ค.ศ. 1066 ผู้พิชิตต้อง “ดำรงชีวิตอยู่ด้วยความหวั่นกลัวต่อภัยของการรุกรานอยู่เป็นเวลานาน” ในภูมิภาคอื่นภรรยาของเจ้าของปราสาทอาจจะมีที่อยู่อาศัยต่างหากที่ไม่ไกลจากหอกลาง และ “donjon” ใช้เป็นค่ายทหารและศูนย์กลางของการบริหารปราสาท ในเวลาต่อมาการใช้สอยทั้งสองอย่างก็กลายมาทำด้วยกันในสิ่งก่อสร้างเดียวกัน และชั้นบนสุดอาจจะมีหน้าต่างกว้าง ซึ่งทำให้การบรรยายการใช้สอยของส่วนต่าง ๆ ยากที่จะบรรยาย ในปัจจุบันหอกลางที่เห็นกันว่าเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ อันที่จริงแล้วซอยเป็นห้องย่อย ๆ โดยการใช้ฉากเช่นเดียวกับห้องโถงทำงานสมัยใหม่ แม้แต่ปราสาทใหญ่ ๆ บางแห่ง “โถงเอก” (great hall) ของปราสาทก็อาจจะแยกจากห้องนอนและห้องทำงานของเจ้าของปราสาทเพียงการใช้ฉากกั้น
กำแพงม่าน.
กำแพงม่านเป็นกำแพงป้องกันที่ล้อมรอบลานปราสาทภายใน กำแพงต้องมีความสูงพอที่ไม่ให้ข้าศึกปีขึ้นด้วยบันไดทำได้ง่าย และต้องมีความหนาพอที่จะทนทานแรงระเบิดของเครื่องมือกลไกต่าง ๆ ที่ใช้ในการทำลายกำแพงได้ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมาอาวุธที่ใช้ก็รวมทั้งระเบิด โดยทั่วไปแล้วกำแพงก็จะหนาราว 3 เมตร และสูงราว 12 เมตร แต่ก็ต่างกันไปมากแล้วแต่ที่ตั้ง กำลังทรัพย์ และความสำคัญของปราสาท
การป้องกันจากการพยามระเบิดกำแพงจากภายใต้ของข้าศึก กำแพงม่านก็อาจจะเสริมด้วยฐานที่บานออกไปคล้าย “กระโปรง” ทางเดินบนกำแพงทำให้ผู้ป้องกันปราสาทสามารถใช้ในการป้องกันข้าศึกได้ด้วยการยิงด้วยศรลงมายังข้าศึกที่พยายามปีนขึ้นมา นอกนั้นตอนบนก็อาจจะสร้างเป็นเชิงเทินที่มีลักษณะเป็นใบสอ และมีป้อมเป็นระยะ ๆ ที่ใช้ในการระดมยิงข้าศึกตามแนวกำแพงได้สะดวก ช่องธนูมิได้มีขึ้นจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 13 เพราะความกลัวที่ว่าอาจจะทำให้กำแพงไม่แข็งแรงเท่าที่ควร
คูปราสาท.
คือร่องน้ำกว้างและลึกที่อาจจะเป็นคูแห้งหรือที่มีน้ำขังที่ขุดขึ้นรอบปราสาทก็ได้ ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นระบบการป้องกันจากการโจมตีจากบุคคลภายนอก การมีคูทำให้ยากต่อการเข้าโจมตีกำแพง หรือการใช้อาวุธที่ช่วยในการปีนกำแพงเช่นหอล้อมเมืองเคลื่อนที่ (siege tower) หรือ ไม้กระทุ้งกำแพง (Battering ram) ซึ่งเป็นอาวุธที่ต้องนำมาจ่อที่กำแพงจึงจะใช้ได้ นอกจากนั้นคูที่เป็นน้ำยังทำให้ยากต่อการพยายามขุดอุโมงค์ภายใต้กำแพงเพื่อทำการระเบิดทลายกำแพงได่อย่างมีประสิทธิภาพ
คูน้ำมักจะพบในบริเวณที่เป็นที่ลุ่มและมักจะเชื่อมกับแผ่นดินด้วยสะพานชัก ที่ต่อมามักจะสร้างแทนด้วยสะพานหิน นอกจากการสร้างคูแล้ว ปราสาทอาจจะตั้งอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ที่มีน้ำล้อมรอบที่ก็ใช้เป็นระบบการป้องกันเช่นกัน ต่อมาการสร้างคูน้ำก็ยิ่งวิวัฒนาการขึ้นอย่างสลับซับซ้อนเช่นระบบป้องกันของปราสาทแคร์ฟิลลีในเวลส์ หรือที่ปราสาทเคนิลเวิร์ธอันมีระบบคูน้ำป้องกันที่ใช้เขื่อนควบคุมการไหลเวียนของน้ำ
ปราสาทที่มีคูหรือล้อมรอบด้วยทะเลสาบเทียมเป็นสิ่งที่นิยมสร้างกันในอังกฤษ, สกอตแลนด์ และ เวลส์, กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ, เยอรมนี, ออสเตรีย และเดนมาร์ก
ปราสาทโบเดียม
ปราสาทโบเดียม  เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่โรเบิร์ตสบริดจ์ อีสต์ซัสเซกซ์ในสหราชอาณาจักร กล่าวกันว่าปราสาทโบเดียมเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดตัวอย่างหนึ่งของการสร้างปราสาทแบบมีคูล้อมรอบของสมัยปลายยุคกลาง แม้ว่าโบเดียมเป็นปราสาทขนาดเล็กที่ไม่ใหญ่พอที่จะเป็นที่พักของทหารเป็นจำนวนมากแต่ก็เหมาะสมกับการป้องกันตัวเองได้จากก่อความไม่สงบในท้องถิ่นหลังจากการปฏิวัติชาวนาในอังกฤษ หรือการรับรองพ่อค้าหรือบุคคลสำคัญจากต่างประเทศ
ปราสาทโบเดียมก่อสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1385สำหรับเซอร์เอ็ดเวิร์ด ดาลิงริกก์ (Sir Edward Dalyngrigge) อดีตอัศวินในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ ที่กล่าวกันว่าสร้างตามพระบรมราชโองการของสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ที่ทรงขอให้สร้างเพื่อเป็นการป้องกันบริเวณนั้นจากการรุกรานของฝรั่งเศส ภายในปี ค.ศ. 1434 หลานของริชาร์ดหลานของดาลิงริกก์ก็มาพำนักอยู่ที่ปราสาท จากการศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ก็พบว่าการสร้างปราสาทเป็นการสร้างเพื่อเป็นการแสดงความมีหน้ามีตามากกว่าที่จะเป็นสิ่งก่อสร้างสำหรับการป้องกันการรุกรานจากศัตรูอย่างมีประสิทธิภาพตามที่เคยเชื่อกัน ข้อเสนอนี้มีหลักฐานประกอบเพราะกำแพงปราสาทโบเดียมมีความหนาเพียงสองสามฟุตซึ่งถือว่าบางเกินกว่าที่จะใช้ในการป้องกันอันตรายที่จริงจังได้
วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ
Intel International Science and Engineering Fair
แชมป์โลก WWE
ไอเซฟ
ISEF
ปราสาทวอริก
ปราสาทวอริก  เป็นปราสาทสมัยกลางที่ตั้งอยู่ที่เมืองวอริกในเทศมณฑลวอริกเชอร์ สหราชอาณาจักร ตัวปราสาทตั้งอยู่บนเนินบนโค้งแม่น้ำเอวอน สร้างโดยสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1068 ที่ตั้งอยู่ภายในหรือติดกับบะระห์แองโกล-แซ็กซอนแห่งวอริก จุดประสงค์ของสิ่งก่อสร้างก็เพื่อใช้เป็นป้อมปราการในการป้องกันการโจมตีมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อฟุล์ค เกรวิลล์ บารอนบรุคที่ 1 (Fulke Greville, 1st Baron Brooke) เปลี่ยนไปเป็นคฤหาสน์ชนบท (country house) ปราสาทวอริกเป็นของตระกูลเกรวิลล์ผู้มีบรรดาศักดิ์เป็นเอิร์ลแห่งวอริกระหว่างปี ค.ศ. 1759 จนถึงปีค.ศ. 1978
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1088 ปราสาทวอริกเป็นของเอิร์ลแห่งวอริกและเป็นการแสดงถึงสัญลักษณ์ของความมีอำนาจ ปราสาทถูกยึดในปี ค.ศ. 1153 โดยเฮนรีแห่งอ็องฌูผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ ปราสาทเคยใช้เป็นที่จำขังนักโทษรวมทั้งนักโทษจากยุทธการที่ปัวตีเย (Battle of Poitiers) ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลที่ 16 แห่งวอริก  - หรือที่รู้จักกันว่า “วอริกผู้สร้างกษัตริย์”  - มาเป็นเจ้าของในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ปราสาทวอริกก็กลายเป็นที่จำขังพระมหากษัตริย์อังกฤษ  - สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 ปราสาทวอริกได้รับการเปรียบเทียบกับปราสาทวินด์เซอร์ในด้านขนาด, ค่าก่อสร้าง และฐานะ
ตั้งแต่ก่อสร้างมาในคริสต์ศตวรรษที่ 11 โครงสร้างของปราสาทก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยการเพิ่มหอและออกแบบบริเวณที่อยู่อาศัยใหม่ เดิมปราสาทสร้างด้วยไม้แบบปราสาทเนิน แต่ต่อมาสร้างใหม่ด้วยหินในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ระหว่างสงครามร้อยปี ด้านหน้าที่ตรงกันข้ามกับเมืองก็ได้รับการเสริมสร้างให้แข็งแรงขึ้นซึ่งทำให้กลายเป็นตัวอย่างที่เป็นที่รู้จักกันดีของสถาปัตยกรรมทางการทหารในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ลานปราสาทก็เปลี่ยนไปเป็นสวน ในปี ค.ศ. 1978 เดอะทูโซส์กรูป (The Tussauds Group) ก็ซื้อปราสาทและเปลี่ยนเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ปราสาทอยู่ภายใต้การคุ้มครองของสิ่งก่อสร้างโบราณภายใต้การพิทักษ์ (Scheduled monument) และเป็นสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ ระดับ 1
มันเฟรท ฟ็อน ริชท์โฮเฟิน
ร้อยเอก มันเฟรท อัลเบร็ชท์ ไฟรแฮร์ ฟ็อน ริชท์โฮเฟิน  เป็นนักบินเครื่องบินรบของจักรวรรดิเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เจ้าของสมญานาม "บารอนแดง" (Red Baron) เขาถูกบันทึกสถิติทางการว่าสามารถยิงเครื่องบินฝ่ายตรงข้ามตกถึง 80 ลำ โดยมีข้อมูลที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าอาจจะถึง 100 ลำ เขามีพี่ชายที่เป็นเสืออากาศเช่นกัน ชื่อ โลทาร์ ฟ็อน ริชท์โฮเฟิน
มันเฟรท "ไฟรแฮร์" ฟ็อน ริชท์โฮเฟิน เกิดที่เมืองไคลน์บวร์ค ใกล้เบร็สเลา (ปัจจุบันอยู่ในโปแลนด์) จักรวรรดิเยอรมัน เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1892 เป็นบุตรคนที่สองของครอบครัวขุนนางปรัสเซียระดับสูง บิดาของเขาคือพันตรี อัลเบร็ชท์ ฟิลลิพ คาร์ล ยูลีอุส "ไฟรแฮร์" ฟ็อน ริชท์โฮเฟิน  มารดาคือ ท่านหญิงคูนีกุนเดอ ฟ็อน ชิคฟุส อุนท์ น็อยดอร์ฟ  ทายาทชายทุกคนที่เกิดในตระกูลนี้จะมีบรรดาศักดิ์ขุนนางตั้งแต่เกิดเป็น "ไฟรแฮร์"  ซึ่งรวมถึงมันเฟรท บรรดาศักดิ์นี้เทียบเท่าบรรดาศักดิ์บารอนของหมู่เกาะอังกฤษ มันเฟรทขับเครื่องบินสีแดง ฝ่ายอังกฤษจึงตั้งฉายาให้ว่า "บารอนแดง"
เครื่องบินของเขาถูกยิงตกเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1918 เวลา 11 นาฬิกา ขณะบินเหนือสันมอร์ล็องกูร์ใกล้แม่น้ำซอม อำเภอโว-ซูร์-ซอม ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส เขาได้รับบาดเจ็บจากกระสุนที่หัวใจและปอด และเสียชีวิตในท่าขับเครื่องบินปกติ ศพของริชท์โฮเฟินได้รับการทำพิธีฝังอย่างสมเกียรติโดยทหารไตรภาคีเมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1918 ในครั้งแรกหลุมศพของเขาอยู่ที่หมู่บ้านแบร์ต็องกล์ ใกล้เมืองอาเมียง ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ต่อมาจึงมีการเคลื่อนย้ายศพไปฝังในเยอรมนี
ร็อบ แวน แดม
โรเบิร์ต อเลฮันโดร แซทโควสกี (Robert Alejandro Szatkowski) เกิดวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1970 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักกันดีในนาม ร็อบ แวน แดม (Rob Van Dam) หรือเรียกกันย่อๆว่า อาร์วีดี (RVD) ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังในสมาคม ECW, WWE และ TNA ปัจจุบันงานหลักๆ ของเขาคือการทำรายการโทรทัศน์ที่ชื่อว่า อาร์วีดีทีวี ซึ่งเป็นรายการที่บ่งบอกถึงความเป็นตัวของแวน แดม ได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว
ใน ECW ยุคดั้งเดิม เขาเป็นแชมป์แท็กทีม ECW 2 สมัย คู่กับซาบู และเป็นแชมป์ ECW Television ที่ครองเข็มขัดได้ยาวนานที่สุดด้วย ส่วนใน WWE เป็นแชมป์โลก 2 สมัย (แชมป์ WWE และแชมป์ ECW), แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 6 สมัย, แชมป์ฮาร์ดคอร์ WWE 4 สมัย, แชมป์ยุโรป WWE, แชมป์โลกแท็กทีม 2 สมัย คู่กับเคน และบูเกอร์ ทีตามลำดับ และแชมป์แท็กทีม WWE คู่กับเรย์ มิสเตริโอ เขาเป็นแชมป์ ECW คนแรกภายใต้สังกัด ECW ยุคใหม่ในนามของ WWE และเป็นคนแรกและคนเดียวที่ครองแชมป์ WWE และแชมป์ ECW ในเวลาเดียวกัน นอกจากนี้ยังเป็นผู้ชนะ Money In The Bank ประจำปี 2006 อีกด้วย
ร็อบ แวน แดม ได้เข้าร่วมปล้ำมันนีอินเดอะแบงก์แลดเดอร์แมตช์ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 22 และสามารถคว้ากระเป๋ามาครองได้สำเร็จ ต่อมาได้ขอใช้สิทธิ์ของกระเป๋าชิงแชมป์ WWE กับ จอห์น ซีนา ในอีซีดับเบิลยู วันไนท์สแตนด์ (2006) และก็สามารถคว้าแชมป์ WWE มาครองได้สำเร็จ พร้อมกับการเปิดตัวรายการ ECW ในเครือ WWE พอล เฮย์แมน จึงมอบแชมป์ ECW ให้กับแวน แดมไปครองอีก 1 เส้น ทำให้แวน แดมได้ครองทั้งแชมป์ WWE และแชมป์ ECW พร้อมกันทั้ง 2 เส้น แต่ต่อมาก็เสียแชมป์ WWE ให้กับเอดจ์ และเสียแชมป์ ECW ให้กับบิ๊กโชว์ เนื่องจากแวน แดมถูกตำรวจจับกุมข้อหามีกัญชาไว้ในครอบครอง
แวน แดมได้เจอกับแรนดี ออร์ตันในวันไนท์สแตนด์ (2007) และเอาชนะได้ในแมตช์จับใส่เตียงพยาบาล ต่อมาได้หมดสัญญาการปล้ำใน WWE และไม่มีการต่อสัญญาแต่อย่างใด ในรอว์ฉลองครบรอบ 15 ปี ร็อบ แวน แดมได้กลับมาและเอาชนะซานติโน มาเรลลาไปได้ เป็นการกลับมาของแวน แดม แบบชั่วคราว
แวน แดมทำเซอไพรส์ให้กับแฟนๆ โดยการกลับมาปล้ำในรอยัลรัมเบิล (2009) หลังจากที่เลิกปล้ำให้กับ WWE ไปเป็นเวลา 2 ปี โดยปล้ำในแมตช์รอยัลรัมเบิล ซึ่งออกมาปล้ำเป็นลำดับที่ 25 แต่ก็ไม่ชนะในแมตช์นี้ และไม่ได้มีการเซ็นสัญญาเพื่อกลับมาปล้ำให้กับ WWE แต่อย่างใด ต่อมาก็ได้สังกัดอยู่ TNA
ใน TNA Impact! (19 เมษายน 2010) ร็อบ แวน แดมสามารถคว้าแชมป์โลก TNA มาได้สำเร็จจากการเอาชนะเอเจ สไตส์ ในศึก TNA Impact! (10 สิงหาคม 2010) ได้ถูกอาบิสทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ทำให้ต้องหยุดพักการปล้ำเป็นระยะและต้องสละแชมป์ไป
ร็อบ แวน แดม กลับมาในสมาคม WWE อีกครั้ง ในมันนีอินเดอะแบงก์ (2013) ในวันที่ 14 กรกฎาคม 2013 โดยมาเป็นผู้ท้าชิงกระเป๋าสิทธิ์ชิงแชมป์WWE แต่ก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะ ในรอว์ 15 กรกฎาคม 2013 ได้เจอกับ คริส เจอริโค สุดท้ายร็อบ แวน แดมก็เป็นฝ่ายเอาชนะมาได้ ถือว่าเป็นเมนต์แรกในรอบ 6 ปี ของ ร็อบ แวน แดม ที่กลับมา WWE
ในรอว์ 26 สิงหาคม 2013 แบรด แมดด็อกซ์ ประกาศว่าถ้าแวน แดมชนะอัลเบร์โต เดล รีโอ เจ้าของแชมป์โลกเฮฟวี่เวท จะได้สิทธิ์ชิงแชมป์ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2013) สุดท้ายแวน แดมเป็นฝ่ายชนะ และได้สิทธิ์ชิงแชมป์กับเดล รีโอ จากการช่วยเหลือของริคาร์โด โรดรีเกซ โดยขึ้นไปบนโต๊ะผู้บรรยายแล้วทำท่า RVD จนทำให้เดล รีโอ เสียสมาธิ ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ แวน แดมไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้ ในแบทเทิลกราวด์ แวน แดมได้สิทธิ์ชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับเดล รีโอ อีกครั้ง ในแมตช์ฮาร์ดคอร์ สุดท้าย แวน แดมไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้ สัญญาของแวน แดม ที่ทำไว้กับ WWE นั้นมีการจำกัดจำนวนวันที่จะให้เขาทำงานในแต่ละปีเอาไว้ด้วย และ WWE ก็ใช้งาน แวน แดมไปจนเกือบครบจำนวนแล้ว ทำให้จะต้องมีการเขียนบทให้ แวน แดม ต้องหายไปสักระยะ
ในรอว์ 7 เมษายน 2014 ร็อบ แวน แดม ได้กลับมาใน WWE อีกครั้ง โดยเอาชนะ แดเมียน แซนดาว ไปได้ ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2014) แวน แดม ได้เจอกับ ซีซาโร และแจ็ก สแวกเกอร์ ในแมตช์ 3 เส้า แบบคัดออก สุดท้ายซีซาโร เป็นฝ่ายชนะไป ในรอว์ 19 พฤษภาคม ได้มีการจัดการแข่งขันในแมตช์ Beat the Clock Challenge ผู้ที่ชนะจะได้ชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลกับแบด นิวส์ บาร์เร็ตต์ ในคู่แรก บิ๊กอี เอาชนะไรแบ็ก ด้วยเวลา 5:02 ในคู่ที่สอง แวน แดม เอาชนะ อัลเบร์โต เดล รีโอ ด้วยเวลา 4:15 และคู่สุดท้าย ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ เจอกับมาร์ก เฮนรี แต่ทั้งคู่ต่างเอาชนะเวลาที่ แวน แดมทำไว้ไม่สำเร็จ ทำให้ แวน แดม ได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 และขณะที่ แวน แดม กำลังฉลองชัยชนะการแข่งขัน Beat the Clock อยู่นั้น บาร์เร็ตต์ได้ออกมาลอบทำร้าย แวน แดม ก่อนบอกข่าวร้ายกับ แวน แดม ว่าจะไม่มีทางที่จะชนะเขาได้ ในเพย์แบ็ค แวน แดม ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้ ในเดือนสิงหาคม 2014 ร็อบ แวน แดม ได้หมดสัญญากับ WWE และก็ไม่น่าจะมีการต่อสัญญาฉบับใหม่ด้วย โดยแมตช์สุดท้ายได้ปล้ำแพ้ให้กับเซท รอลลินส์ ในสแมคดาวน์ 29 สิงหาคม
ในปี 2021 ร็อบ แวน แดมได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศ WWE Hall of Fame
สายล่อฟ้า เป็นอุปกรณ์ที่คิดประดิษฐ์ขึ้นโดย เบนจามิน แฟรงคลิน เนื่องจากเขาไม่เข้าใจฟ้าผ่า จึงสร้างเครื่องมือที่เรียกว่า “สายล่อฟ้า” เพื่อเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการถ่ายเทประจุไฟฟ้าจากก้อนเมฆ โดยตรงปลายแหลมของสายล่อฟ้าจะมีสนามไฟฟ้าที่ค่อนข้างแรงกว่าที่อื่น สนามไฟฟ้านี้จะเหนี่ยวนำโมเลกุลของอากาศให้เข้ามาใกล้ ๆ แล้วรับประจุไฟฟ้าส่วนเกินไป ทำให้ลดความต่างศักย์ที่เกิดขึ้นระหว่างก้อนเมฆและหลังคาลง โดยการนำผ่านสายเหนี่ยวนำลงสู่พื้นดิน
ทั้งนี้ฟ้าผ่านั้นสร้างความตื่นตระหนกแก่มนุษย์ในช่วงแรก ๆ อย่างมากและผู้คนในปัจจุบันยังคงกลัวฟ้าผ่าอยู่ ซึ่งประกายฟ้าที่เกิดขึ้นสามารถทำลายสิ่งที่มันผ่าได้มากมาย อีกทั้งมันยังสามารถผ่าคนได้ ซึ่งส่วนใหญ่ คนที่ถูกผ่านั้นเสียชีวิต
พระเจ้าดงเมียงยองแห่งโกคูรยอ
ศาลแขวงธนบุรี
พญาเลอไท
หน่วยสงครามสงครามพิเศษทางเรือ
ซีล
ซีล อาจหมายถึง
ห้าแยกพลับพลาไชย
เสาล่อฟ้า
สโมสรฟุตบอลสระบุรี
สโมสรฟุตบอลสระบุรี เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย โดยเป็นทีมจากจังหวัดสระบุรี
เมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2552 ที่ห้องประชุมสนามกอล์ฟสระบุรี ทวีชัย ตลับทอง นายกสมาคมกีฬาจังหวัดสระบุรี พร้อมด้วยนายวีระพล อดิเรกสาร ผู้จัดการทีมฟุตบอลสระบุรี ร่วมกันแถลงข่าว การแข่งขันฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคกลางและภาคตะวันออก ฤดูกาล 2552 ซึ่งจะทำการแข่งขันกันตั้งแต่ปลายเดือนมีนาคมไปจนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2552 รวม 22 นัด
ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 เว็บเพจอย่างเป็นทางการของสโมสรได้ออกมายืนยันว่าทางสโมสรได้รับการสนุนจาก บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน)
ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 การเจรจาระหว่างสระบุรี เอฟซี กับบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) ประสบความล้มเหลวทำให้ วีระพล อดิเรกสาร ประธานสโมสรประกาศถอนทีมจากไทยพรีเมียร์ลีก กลับไปเล่นในลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 ตามเดิม
สถิติต่าง ๆ ของสโมสร.
1ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 รอบแชมเปียนส์ลีก กลุ่ม A
เขริกา โชติวิจิตร
เอมษิกา โชติวิจิตร (ชื่อเดิม: เขริกา โชติวิจิตร, ผุสชา โชติวิจิตร, จินนรี โชติวิจิตร) (เกิด 18 มิถุนายน พ.ศ. 2535) เป็นศิลปินชาวไทยเชื้อสายจีน ค่ายกามิกาเซ่ นักเปียโน และนางแบบนิตยสารวัยรุ่น อดีตสมาชิกเกิร์ลกรุป ชิลลี่ไวท์ช็อค และ สวีต ดี ต่อมาได้เป็นศิลปินเดี่ยวในค่ายกามิกาเซ่ ต่อมาได้เข้าร่วม Project เซเวนเดส์ 2 ปัจจุบันได้ลาออกจากค่ายกามิกาเซ่เป็นที่เรียบร้อย
จินนี่ ได้เข้าสังกัดกามิกาเซ่ตั้งแต่อายุ 14 ปี ในปี พ.ศ. 2550 กามิกาเซ่ได้เปิดตัวโปรเจกต์พิเศษ LIPZ Project ซึ่งประกอบไปด้วย หวาย ซิสก้า และ ชิลลี่ไวท์ช็อค โดยเพลงที่ขับร้องโดย ชิลลี่ไวท์ช็อค ได้แก่เพลง "Chatsanova", "Special Friend", "เปลี่ยนเป็นพี่ชาย"
ในปี พ.ศ. 2552 ได้เกิด project "Seven days" จินนี่ได้เข้าร่วมกับ 6 สาว ได้แก่ พรปวีณ์ นีระสิงห์, พิมประภา ตั้งประภาพร, ชรัฐฐา อิมราพร, ปัญญริสา เธียรประสิทธิ์, พัฑฒิดา วงศ์โฆษวรรณ และจามิล่า พันธ์พินิจ มารวมตัวกัน เปิดตัวซิงเกิลแรก เพลง "ภาวะโลก Luv" ต่อมา Seven days ได้ปล่อยเพลง Single ที่ 2 คือเพลง "จะมีสักวันที่เป็นของฉันไหม" แล้วในอัลบั้ม Seven days ทำให้จินนี่ได้มี Single เดี่ยวในอัลบั้ม ชื่อเพลงว่า คนขี้ลืม Feat. แจม, มิน, เฟย์, มีล่า และได้ไป Feat. เพลงเดี่ยวของอีก 4 สาวได้แก่เพลง รักแปลว่ารักหรือเปล่า ของเฟย์ ยิ่งใกล้กันยิ่งกลั้นใจ ของพิม อย่าเผลอนะ ของหวาย และเพลงคนใหม่ของฉัน ของมิน ในเพลงปิดอัลบั้มทุกคนได้รวมด้วยกันมีชื่อเพลงว่า "ไม่มีวันไหนไม่ใช่ของเธอ"
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 กามิกาเซ่ได้เปิดตัวเกิร์ลกรุ๊ปวงใหม่ที่สุด ในนามว่า สวีต ดี เปิดตัวด้วยเพลง "ห้าม (Stop it)" เพลงหวานๆ ด้วยท่า Lucky โดย"สวีต ดี" เปิดตัวครั้งแรกใน "Kamikaze Wave Concert" ในวันเสาร์ที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ณ อินดอร์สเตเดี้ยม หัวหมาก และในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน ได้ปล่อยซิงเกิลเพลงที่สองตามมา คือเพลง "ฉากเรียกน้ำตา (Sad Scene)" และได้ปล่อยมิวสิกวิดีโอตามมา โดยเพลงนี้เคยขึ้นอันดับ 1 ของชาร์ตวิทยุทั่วประเทศ และต่อมาปลายเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน ได้ปล่อยเพลงซิงเกิลที่ 3 "พลิกล็อกที่หัวใจ (Unexpected)" ตามออกมา และได้ปล่อยมิวสิกวิดีโอในต้นเดือนธันวาคม ต่อมาพิมกับมิน ได้ขอถอนตัวจากการเป็นศิลปิน เพื่อไปเรียนเต็มที่ ทำให้จินนี่เป็นศิลปินเดี่ยวในค่ายกามิกาเซ่
แล้วในปี พ.ศ. 2555 ค่ายกามิกาเซ่ ได้ปล่อยโปรเจกต์พิเศษอีกโปรเจกต์ซึ่งเกิดจากกระแส เซเวนเดส์รุ่นแรกโดยจินนี่ ได้ร่วมกับสมาชิกใหม่อีก 6 คนประกอบไปด้วย มด จาก โฟร์-มด, เนย จาก เนโกะ จัมพ์, โบว์ จาก คิส มี ไฟฟ์, แบม จาก คิส มี ไฟฟ์, ป๊อปปี้ จาก ทรี.ทู.วัน และบูม จาก เอบี ควีน โดยเปิดตัวเพลงแรกชื่อว่า "Angry Boo"
และสุดท้ายในปี พ.ศ. 2556 จินนี่ ได้ตัดสินใจลาออกจากสังกัดกามิกาเซ่เป็นที่เรียบร้อย แต่ก่อนจะตัดสินใจลาออกนั้น ได้กำลังจะปล่อยซิงเกิลเดี่ยวครั้งแรกอย่างเต็มรูปแบบในชื่อเพลง "รักไม่ต้องการคำตอบ" ในอัลบั้มเดี่ยวครั้งแรกของจินนี่คืออัลบั้ม Little love, Little girl แต่ได้ถูกยกเลิกไป
-อย่าคิดมาก เป็นเพลงเดี่ยวของ JINNY ที่หลังจบสวีตดีแต่จินนี่ก็ได้ออกจากค่ายไปก่อน ปัจจุบันตกเป็นของ URBOYTJ
-มี Single เดี่ยวอีกเพลงแต่อัดก่อนมีสวีตดี พอมีสวีตดีก็ไม่ได้ปล่อย
รายชื่อตัวละครในระเบิดเถิดเทิง
นี่คือรายชื่อตัวละครและนักแสดง จากระเบิดเถิดเทิง ซึ่งมีดังนี้
นักแสดงหรือตัวละครเก่าที่ปรากฏตัวจนถึงปัจจุบัน.
ครูเท่ง (2564) ใน "เถิดเทิงม่วนคักฮักหลาย"
เท่ง (2539-2555 / 2561-2564) ใน "ระเบิดเถิดเทิง, ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3, ระเบิดเถิดเทิง ลั่นทุ่ง, ระเบิด​เที่ยง​แถว​ตรง​, ระเบิดเถิดเทิง ซอยข้าใครอย่าแตะ"
นักเลงคุมซอยเถิดเทิง มีนิสัยที่เจ้าชู้ มีอาชีพทำกรอบพระ เป็นคนไม่เอาไหน แต่เดิมเท่งเป็นเพียงแค่ลูกน้องนักเลงของทุ้ยและทึ้ง แต่หลังจากทุ้ยและทึ้งได้ไปอาศัยที่ต่างประเทศ ทำให้เท่งได้เป็นหัวหน้านักเลงคุมซอยเถิดเทิงแทน ต่อมาเท่งได้แต่งงานกับตุ่ม และมีลูกด้วยกันหนึ่งคนคือ ลูกเกลี้ยง เท่งกับตุ่มครองรักกันมานานต่อมาด้วยความไม่เอาไหนของเท่ง ทำให้เป็นที่ครหาของชาวซอยว่าเท่งเกาะเมียกิน ทำให้เท่งและตุ่มระหองระแหงและหย่ากันในที่สุด ต่อมาเท่งได้คบกับ หลิว ลูกสาวของเฮียซ้ง เท่งเคยพยายามจะเอาดีเพื่อแต่งงานกับหลิวตามเงื่อนไขของเฮียซ้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้หมั้น และเคยเอาชนะใจครูนุจรีแต่ไม่สำเร็จ
เท่ง เป็นลูกกำพร้าพ่อแม่ โดยเท่งนั้นถูกทิ้งอยู่ในที่ทิ้งขยะในซอยเถิดเทิงขณะที่ยังเป็นทารก และพ่อมหาได้พบเข้า จึงเก็บมาเลี้ยงและตั้งชื่อว่า เท่ง โดยชื่อเท่งนั้นมาจากตัวหนังตะลุงที่อยู่ข้าง ๆ พ่อมหาจึงกลายเป็นพ่อบุญธรรมของเท่งตั้งแต่บัดนั้น
ในระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3 เท่งได้เดินทางไปทำงานที่ซาอุดีอาระเบียเป็นเวลา 5 ปี ไปนั่งเครื่องบิน พร้อมความหวังที่จะหอบเงินกลับมา ขากลับก็ยังกลับมาพร้อมความผิดหวังเหมือนเดิม แถมยังนั่งเรือหางยาวกลับมาอีก ภายหลังได้ออกจากซอยเถิดเทิงไปอยู่ที่บ้านลั่นทุ่ง เพื่อหนีหนี้ที่ทำเช็ค 5 ล้านบาทหายไป
เมื่อไปถึงหมู่บ้านลั่นทุ่ง เท่งยังคงเป็นนักเลงคุมซอยอยู่จึงได้ล่วงรู้ว่ามีทองคำที่ซ่อนอยู่ในวัดจึงพยายามแฝงตัวเข้ามาเพื่อที่จะนำทองคำไปใช้หนี้ แต่ในระหว่างที่เท่งพบทองคำที่ซ่อนอยู่ในพระพุทธรูป จึงช่วยขุนทำหน้าที่นายอำเภอที่สถานีรถไฟ เท่งกลับต้องเจอสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่าเมื่อเพชรและหลวงตาคืออดีตโจรที่คอยช่วยเหลือชาวบ้านและเป็นผู้หลอมทองคำไว้ในพระพุทธรูป ทำให้ชีวิตของเท่งที่หวังว่าจะมีชีวิตที่สงบสุขกลับต้องพังทลายและต้องกุมความลับของทองคำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ต่อมาเท่งได้กลับไปใช้ชีวิตกับลูกเกลี้ยงที่ซอยเถิดเทิงตามที่ลูกเกลี้ยงได้ส่งจดหมายร้องขอไว้
ในระเบิดเถิดเทิงซอยข้าใครอย่าแตะ เท่งได้กลับมายังซอยเถิดเทิงมาพร้อมโหน่ง และพบความเปลี่ยนแปลงมากมายในซอย เท่งได้ไปยังบ้านของพ่อมหาแต่เขาได้เจอกับบัว เจ้าของบ้านคนปัจจุบัน โดยบัวได้บอกเท่งว่าพ่อมหาได้ไปแสวงบุญที่อินเดีย และก่อนที่พ่อมหาจะไปได้สั่งบัวว่าเมื่อเท่งกลับมาให้เรียกทนายความมาเพื่ออ่านสัญญาเกี่ยวกับบ้านของมหา โดยเท่งต้องการที่จะขายบ้านหลังนี้ให้กับเสี่ยหมี เจ้าของพลาซ่าในซอยเถิดเทิง แต่บัวไม่ยอมขายบ้านให้ ซึ่งเมื่อทนายความได้อ่านสัญญาของพ่อมหาว่าเท่งและบัว ได้เป็นเจ้าของบ้านร่วมกัน และต้องให้บัวเซ็นยินยอมเท่านั้น ถึงจะได้ขายบ้าน แต่บัวไม่ยอมเซ็นจึงไม่ได้ขายบ้าน ต่อมาเท่งได้พบกับแคท บอดี้การ์ดสาวของเสี่ยหมีและสปอยส์จนตกหลุมรัก ในช่วงแรกที่เท่งเข้าไปจีบแคทแต่แคทไม่ชอบเท่ง พอหลังจากจีบแคทมาเรื่อย ๆ จนในที่สุดแคทยอมตกลงเป็นแฟนกับเท่ง แต่หลังจากคบกับแคททำให้รู้ว่าสไตล์การใช้ชีวิตระหว่างเท่งกับแคทไม่เหมือนกันและไปด้วยกันไม่ได้จนเลิกกันในที่สุด
จ.ส.อ.เท่ง (จ่าเท่ง) (2555-2558) ใน "ระเบิดเที่ยงแถวตรง"
เป็นครูฝึกที่ดูแลหน่วยรบพิเศษของค่ายนี้ ที่ผ่านมาเท่งเคยเป็นหัวหน้าหมู่นำทัพทหารไปรบหลายสงคราม แต่ไม่รู้ว่าด้วยความเก่ง หรือความซวยกันแน่ เพราะในการรบทุกครั้ง ลูกน้องของเท่งต้องตายทั้งหมด มีเพียงเท่งคนเดียวที่รอด ตอนนี้จ่าเท่งลาออกจากการเป็นทหารตามแผนการลับของท่าน ผบ. เพื่อทำภารกิจลับโดยการเป็นลูกน้องของเสี่ยเจ๋ง ตอนนี้จ่าเท่งกลับมาเป็นทหารเรียบร้อยแล้ว แต่จ่าเท่งโดน ผบ. สั่งให้เป็นพ่อครัวในโรงครัวแทน
อาเท่ง (2558-2559) ใน "ระเบิดเถิดเทิงสิงโตทอง"
ชายพเนจรที่มาขออาศัยอยู่ในศาลเจ้าพ่อสิงโต และโกหกว่าเชิดสิงโตเก่ง ปัจจุบันได้กลายเป็นอาจารย์ฝึกสอนในคณะสิงโตทอง
เพชร ทรนง (2558-2560) ใน "ระเบิดเถิดเทิงแดนเซอร์ทะลวงไส้"