pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันต่อมาพวกไก่จึงประดิษฐ์เครื่องบินขึ้นมา ระหว่างเครื่องบินกำลังเคลื่อนที่อยู่ ก็ได้พบกับคุณ ทวีตี้ ได้มาขวางทางไว้ เขาเห็นเครื่องบินได้แล้วเขาก็สลบไป และได้จิงเจอร์ได้ช่วยดึงให้สะพานบินขึ้นแต่ได้พบกับคุณนายทวิตตี้ และแล้วร็อคกี้ก็กลับมาอีกครั้ง แล้วทั้งสองก็นั่งเครื่องบินไป และแล้วก็มีอะไรบางอย่างสั่นสะเทือน คุณนายทวิตตี้ที่ติดตามไก่มา ที่จะทางกำจัดคุณนายทวิตตี้ และร็อคกี้ก็ยิงไข่ของหนูมายิงหน้าทวิตตี้ ยิงไปจนหมดกระสุนไข่ พอคุณนายทวิตตี้จะตัดหัวจิงเจอร์ จิงเจอร์ก็ได้หาวิธิที่จะตัดเชือกนี่ให้ขาด จนร็อคกี้นึกว่าจิงเจอร์ ถูกตัดหัวไปแล้ว แต่เธอยังไม่ตาย คุณนายทวิตตี้ร่วงไปในเครื่องที่ประดิษฐ์พายไก่จนพัง และแล้วพวกไก่ก็หนีจากฟาร์มได้อย่างอิสรภาพ
วิ่งสูกระต๊ากสนั่นโลก
อพาร์ทเมนต์คุณป้า
อพาร์ทเม้นต์คุณป้า
อพาร์ตเม้นต์คุณป้า
ยอดกุ๊กแดนมังกร
ยอดกุ๊กแดนมังกร หรือในชื่อภาษาญี่ปุ่น ชูกะอิจิบัง!  เป็นมังงะในประเทศญี่ปุ่น เขียนโดย เอ็ตสึซิ โอกาวะ ตีพิมพ์ลงนิตยาสารรายสัปดาห์โชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์จากสำนักพิมพ์โคดันฉะ เมื่อปี ค.ศ. 1995 แต่ได้ย้ายตีพิมพ์ลงนิตยสาร แม็กกาซีน SPECIAL ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น ยอดกุ๊กแดนมังกร ภาค 2 หรือ ชิน ชูกะอิจิบัง!  และได้กลับมาตีพิมพ์ลงนิตยสารรายสัปดาห์โชเน็นแม็กกาซีนอีกครั้ง จนถึงปี ค.ศ. 1999 และได้มีภาคต่อในชื่อ ยอดกุ๊กแดนมังกร ภาคพิชิตฉงชิ่ง หรือ ชูกะอิจิบัง! คิวามิ  เผยแพร่ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 2017 ทางแอปพลิเคชันการ์ตูนฟรีของนิตยสารรายสัปดาห์โชเน็นแม็กกาซีน แม็กกาซีนพ็อกเก็ต นอกจากนี้ยังถูกทำในรูปแบบสื่ออื่นทั้งอนิเมะและละครโทรทัศน์
ยอดกุ๊กแดนมังกร.
ยอดกุ๊กแดนมังกรได้ถูกนำมาทำในรูปแบบอนิเมะทางโทรทัศน์ ผลิตโดยนิปปงแอนิเมชันและสตูดิโอปิเอโร ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2540 จนถึงวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2541 ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 19:30 - 20:00 ทางสถานีโทรทัศน์ฟูจิเทเลวิชันในประเทศญี่ปุ่น มีจำนวนตอนทั้งหมด 52 ตอน ทั้งนี้เนื้อหาฉบับอนิเมะได้มีการดัดแปลงเนื้อหามังงะบางส่วนตั้งแต่มังงะครึ่งแรกจนถึงครึ่งหลัง
ในส่วนประเทศไทย เคยออกอากาศทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ในรายการโมเดิร์นไนน์การ์ตูน เมื่อช่วงปี พ.ศ. 2547 ออกอากาศทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์เวลา 08.30 - 09.00 น. นอกจากนี้ได้มีการผลิตและจำหน่ายรูปแบบวีซีดีในแบบลิขสิทธิ์โดยบริษัท อะมิโก้สตูดิโอ จำกัด อย่างไรก็ตามเมื่อปี พ.ศ. 2557 ได้มีการกลับมาออกอากาศอีกครั้งทางสถานีโทรทัศน์ดิจิทัลเวิร์คพอยท์ทีวี ออกอากาศทุกวันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 16.00 - 16.30 น.
ยอดกุ๊กแดนมังกร ภาคใหม่.
ยอดกุ๊กแดนมังกรได้ถูกนำกลับมาทำในรูปแบบอนิเมะอีกครั้งในชื่อว่า ชิน ชูกะอิจิบัง!  ผลิตโดย นิฮงแอดซิสเต็ม และสตูดิโอ Production I.G. ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีบีเอส โดยถูกออกอากาศเป็น 2 ช่วง ช่วงแรกฉายเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ถึงวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2019 ช่วงที่ 2 ฉายเมื่อวันที่ 12 มกราคม ถึงวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2021 มีจำนวนตอนทั้งหมด 24 ตอน
ทั้งนี้เนื้อหาของได้อ้างอิงจากมังงะช่วงครึ่งหลัง โดยข้ามส่วนช่วงบททดสอบสุดยอดกุ๊กจากช่วงครึ่งแรก นอกจากนี้ดีไซน์ตัวละครได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปโดยเฉพาะเชลและโชอัน
สวนสัตว์รากูนัน
สวนสัตว์รากูน่า ตั้งอยู่ที่ Pasar Minggu, จาการ์ตาตอนใต้, ประเทศอินโดนีเซีย. สวนสัตว์นี้เริ่มเป็นที่ยอมรับเมื่อปี 1864 มีสัตว์ป่าและสัตว์ปีกมากมายหลายอย่าง
ถนนป่าโทน
ถนนป่าโทน หรือถนนเดชาวุธ อยู่ในเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา เป็นชื่อถนนที่มีมาแต่โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งตามชื่อย่านค้าขาย คำว่า "ป่า" หมายถึงตลาด
ถนนป่าโทนจึงหมายถึงถนนช่วงที่ผ่านย่านตลาดขายโทนและเครื่องดนตรีไทย
ต่อมาในราวสมัยรัชกาลที่ 5 ถนนป่าโทนได้ถูกตั้งชื่อใหม่ว่า “ถนนเดชาวุธ” ซึ่งเป็นชื่อของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอัษฎางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา พระโอรสพระองค์ที่ 62 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 และเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 7 ในสมเด็จพระศรีพัชรินทรา บรมราชินีนาถ ได้ประทานชื่อถนนสายนี้ ครั้นดำรงตำแหน่งเป็น ผู้บัญชาการกองพลทหารบกที่ 3 ได้ขออนุญาตสร้างทางขึ้นบนถนนป่าโทน เพื่อใช้เป็นเส้นทางลำเลียงพล จากกรมทหารตำบลหัวแหลมซึ่งด้านตะวันตกของเกาะเมือง มุ่งตัดตรงผ่ากลางเมืองไปสู่ท่าเรือข้ามฟากใต้สถานีรถไฟที่ด้านตะวันออกของเกาะเมือง เพื่อสำเลียงทหารและยุทธสัมภาระจากกองพลทหารบกที่ 3 ไปยังสถานีรถไฟกรุงเก่า ซึ่งอยู่ฝากตรงข้ามแม่น้ำป่าสัก หน้าและพอมีการสร้าง สาขาของที่ทำการไปรษณีย์บนถนนสายนี้ จึงตั้งชื่อสาขาว่าเดชาวุธ และเป็นดูเหมือนจะเป็นสถานที่เดียวในปัจจุบันที่ยืนยันว่าถนนสายนี้เคยชื่อว่า ถนนเดชาวุธมาก่อน
เทวรูปซูสที่โอลิมเปีย
เทวรูปซูสที่โอลิมเปีย  เป็นเทวรูปของซูส ซึ่งเป็นประธานเทวสภาโอลิมปัส สร้างจากไม้ ประดับด้วยทองคำและงาช้าง ลักษณะประทับนั่ง อยู่บนฐานกว้าง 10 เมตรครึ่ง ตัวเทวรูปสูงประมาณ 12 เมตร (43 ฟุต) พระหัตถ์ซ้ายถือคทา พระหัตถ์ขวารองรับไนกี้ เทพีแห่งชัยชนะ มีเครื่องประดับด้วยทองคำล้วน ออกแบบก่อสร้างในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช โดย ฟิดิแอส ประติมากรชาวเอเธนส์ เทวรูปนี้ประดิษฐานอยู่ในวิหารซูส ที่โอลิมเปีย ประเทศกรีซ
เทวรูปซูสที่โอลิมเปีย จัดเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ถือเป็นเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ เช่นเดียวกับ ประภาคารฟาโรส หรือวิหารอาร์เทอมีส และถือเป็นสิ่งร่วมสมัยกับวิหารพาร์เธนอน
เทวรูปนี้ถูกทำลายลงเพราะอัคคีภัยในปี ค.ศ. 475 ปัจจุบันนี้ไม่เหลือซากชิ้นส่วนใด ๆ หลงเหลืออยู่เลย
แฮนค็อด ฮีโร่ขวางนรก
ดารณี ชาญเชิงศิลปกุล
ดารณี ชาญเชิงศิลปกุล (ฉายา: ดา ตอร์ปิโด; เกิด 23 กันยายน พ.ศ. 2501 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2563) อดีตผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์พิมพ์ไทย และสถานีโทรทัศน์เคเบิลไทยสกายทีวี อดีตแกนนำกลุ่มสภาประชาชน และแนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ (นปก.) นางสาวดารณี เป็นบุตรของ นายลิ่ม และนางกิมลุ้ย เม่งคิม เกิดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2501 ที่เขตบางแค กรุงเทพมหานคร
ดา ตอร์ปิโด เสียชีวิตอย่างสงบ ระหว่างเข้ารับการรักษาตัวจากโรคมะเร็งเต้านมที่โรงพยาบาลศิริราช เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2563 สิริอายุได้ 62 ปี
คดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ.
อัยการได้ยื่นฟ้องนางสาวดารณี ในข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 สืบเนื่องมาจากวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2551 เวลากลางคืน นางสาวดารณี ได้ขึ้นกล่าวปราศรัย บนเวทีเสียงประชาชน ท้องสนามหลวง ท่ามกลางประชาชนหลายคน อัยการตั้งข้อกล่าวหาว่า นางสาวดารณี จาบจ้วงล้วงเกินสถาบันเบื้องสูง โดยในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ศาลอาญาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าจำเลยมีความผิดจริงโดยหลักฐาน พิพากษาลงโทษ จำคุก 3 กระทง กระทงละ 6 ปี รวมจำคุก 18 ปี ไม่รอลงอาญา
ดา ตอร์ปิโด
สามเหลี่ยมปีศาจ
สหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก
สหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (; ชื่อย่อ: OPBF) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 และเข้าเป็นสมาชิกของสภามวยโลก (WBC) ใน พ.ศ. 2506 สมาชิกของ OPBF ได้แก่ ออสเตรเลีย ฟิจิ กวม ฮาวาย ฮ่องกง อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ มองโกเลีย นิวซีแลนด์ ฟิลิปปินส์ กลุ่มประเทศสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต​ ไต้หวัน ซามัว ไทย และตองงา สำนักงานใหญ่อยู่ที่ญี่ปุ่น
ในระยะเริ่มแรกของมวยสากลในทวีปเอเชียยังไม่มีการชิงแชมป์ระดับภูมิภาคที่เป็นทางการ มีบันทึกของสภามวยโลกระบุว่ามีการแข่งขันชิงแชมป์มวยสากลภาคตะวันออกเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2495 โดยกาเบรียล อิลอร์เด ชนะ ฮิโรชิ โอริงูจิ ได้ครองแชมป์รุ่นไลท์เวท ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกันลาร์รี่ บาตาน (ฟิลิปปินส์) ชนะ อากิโยชิ อากาซาวะ (ญี่ปุ่น) ได้ครองแชมป์รุ่นเฟเธอร์เวท
อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการรับรองตำแหน่งแชมป์อย่างเป็นทางการจนกระทั่งมีการจัดตั้งสถาบันมวยแห่งแรกในเอเชียเมื่อ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2497 ในชื่อสหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกล (OBF) ที่โตเกียวจากการประชุมของตัวแทนจากญี่ปุ่น (ยาชิโยะ มานาเบะ) ฟิลิปปินส์ (อัลเฟรโด กิโดเต) และไทย (พร พาณิชภักดี) ประธานของ OBF คนแรกคือมานูเอล นีโตจากฟิลิปปินส์ ผลจากการประชุมครั้งนี้ได้จัดให้มีการชกเป็นมหกรรมของแชมป์ภาคตะวันออกที่มะนิลาเมื่อ 3 และ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ผู้ได้ครองแชมป์ในครั้งนั้นได้แก่
การประชุมของ OBF ครั้งแรกจัดขึ้นเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2500 โดยมีตัวแทนจากไทย ญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์และสมาชิกใหม่คือเกาหลีใต้เข้าร่วม จำนวนสมาชิกได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จน พ.ศ. 2520 ออสเตรเลียเข้าเป็นสมาชิกและเปลี่ยนชื่อเป็น OPBF เพื่อรวมภูมิภาคแปซิฟิกตอนใต้เข้ามาด้วย จนมีสมาชิก 16 ประเทศในปัจจุบัน
ที.เค.โอ.
ช่องดิสนีย์
เวิลด์ไวด์เทเลสโคป
เวิลด์ไวด์เทเลสโคป  หรือ ดับเบิลยูดับเบิลยูที เป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์สร้างโดยไมโครซอฟท์ ซึ่งอนุญาตให้ผู้ใช้ดูภาพอวกาศ มันถูกประกาศเปิดตัวในงานประชุม TED Conference ที่ Monterey รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2551 ผู้ใช้สามารถหันกล้องไปรอบอวกาศและซูมขยายพื้นที่ที่ต้องการไปได้ไกลเท่าที่มีข้อมูลบันทึกอยู่ ภาพต่าง ๆ นั้นนำมาจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลและกล้องโทรทรรศน์อื่นบนโลกอีกประมาณ 10 ตัว มันสามารถดูท้องฟ้าได้ในความยาวคลื่นหลาย ๆ แบบ ซอฟต์แวร์ดังกล่าวทำงานโดยใช้เทคโนโลยี Visual Experience Engine ของไมโครซอฟท์
WorldWide Telescope มีประเภทของวัตถุที่มองดูได้สี่ประเภท คือ ท้องฟ้า (Sky), โลก (Earth), ดาวเคราะห์ (Planets), และภาพมุมกว้างพานอรามา (Panoramas)
ซอฟต์แวร์ที่ใกล้เคียงกับ WWT เช่น Aladin Sky Atlas, เซเลสเทีย, Google Sky, KStars, SKY-MAP.ORG และ Stellarium
สามก๊ก ตอน โจโฉแตกทัพเรือ
ภาษามลายูเกอดะฮ์
ภาษามลายูเกอดะฮ์, ภาษามลายูไทรบุรี หรือ ภาษามลายูสตูล  เป็นสำเนียงหนึ่งของภาษามลายู ใช้พูดในทางภาคตะวันตกของมาเลเซีย ได้แก่ รัฐเกอดะฮ์ (ไทรบุรี) รัฐปีนัง รัฐปะลิส และทางตอนเหนือของรัฐเปรัก ในประเทศไทยมีผู้พูดในจังหวัดสตูล บางส่วนของจังหวัดตรังและระนอง ข้ามไปยังเขตเขตเกาะสองของประเทศพม่า และยังพบว่ามีการพูดบางพื้นที่ทางตอนบนของเกาะสุมาตรา ของประเทศอินโดนีเซียด้วย
ภาษามลายูเกอดะฮ์ในไทย.
ผู้ใช้ภาษามลายูเกอดะฮ์ในไทยสามารถใช้พูดภาษาไทยได้ มีความแตกต่างจากภาษามลายู และภาษามลายูปัตตานีไม่มากนัก แต่ในช่วงระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งร้อยปีชาวสตูลก็ลืมภาษามลายูถิ่นของตน เยาวชนที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปีไม่มีใครพูดภาษามลายูถิ่นได้ ด้วยเหตุผลทางภูมิศาสตร์ที่ทำให้สตูลต้องติดต่อกับสงขลามากกว่าไทรบุรี ปัจจุบันในสตูลมีผู้ใช้ภาษานี้ไม่มาก (ประมาณ 6,800 คน) เพราะนิยมใช้ภาษาไทยในชีวิตประจำวันมากกว่าในอดีต
ชาวสตูลที่ใช้ภาษามลายูถิ่นนี้เป็นชาวไทยมุสลิมเชื้อสายมลายูที่อยู่ในบางหมู่บ้าน บางตำบลของสตูลเท่านั้น เช่น ตำบลเจ๊ะบิลัง, ตำบลตำมะลัง, ตำบลปูยู และตำบลฉลุง แต่ปัจจุบันเหลือเพียง 3 ตำบล คือ ตำบลเจ๊ะบิลัง, ตำบลตำมะลัง และตำบลบ้านควนเท่านั้นที่ยังใช้ในการอ่านคุตบะห์บรรยายธรรมในมัสยิด แม้ผู้ใช้ภาษาจะมีน้อยลง แต่อิทธิพลของภาษามลายูถิ่นนี้ยังมีปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน เช่น บ้านกุบังปะโหลด (แปลว่า บ้านหนองปลาไหล), บ้านภูเก็ตยามู (แปลว่า บ้านเขาที่มีต้นฝรั่ง), คลองบันนังปุเลา (แปลว่า เกาะที่มีการทำนา), หนองน้ำทุ่งปาดังกลิงค์ (แปลว่า บริเวณที่แขกกลิงคราษฎร์ตั้งถิ่นฐานอยู่) และเขาปูยู (แปลว่า เขาที่กั้นลมพายุ) เป็นต้น
ยังมีจำนวนหนึ่งใช้พูดในจังหวัดตรัง แต่ได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยค่อนข้างมาก ในปี พ.ศ. 2544 มีเพียงผู้สูงอายุตั้งแต่ 55 ปีขึ้นไป ที่สามารถใช้ภาษามลายูถิ่นได้ พบได้ในตำบลเกาะ (แปลว่า ต้นหลาวชะโอน) และในตำบลบ่อน้ำร้อน เช่น บ้านสิเหร่ (แปลว่า พลู) และท่าปาบในอำเภอกันตัง ซึ่งบรรพบุรุษของพวกเขาอพยพมาจากเกาะหมาก (ปีนัง) ในมาเลเซีย นอกจากสำเนียงเกอดะฮ์แล้ว ก็ยังพบผู้ใช้ภาษามลายูสำเนียงชวา ซึ่งมีผู้ใช้บนเกาะมุก อำเภอกันตัง
เลยขึ้นไปพบผู้ใช้สำเนียงถิ่นนี้บนเกาะสินไห จังหวัดระนอง และพบผู้ใช้จำนวนหนึ่งในบ้านคลองดิน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ และกำลังลดจำนวนผู้พูดอย่างรวดเร็วเนื่องจากวัยรุ่นหันมาใช้ภาษาไทยถิ่นใต้ นอกจากนี้ยังเคยมีการใช้ภาษามลายูถิ่นนี้ในแถบจังหวัดภูเก็ต แต่ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อคราวเสด็จประพาสก็พบว่าชาวภูเก็ตพูดภาษามลายูไม่ได้แล้ว
จิตวิญญาณแห่งกาลเวลา
ไซท์ไกสท์
ไซท์ไกสท์  หมายถึงบรรยากาศทางภูมิปัญญาหรือทางวัฒนธรรมของยุคสมัย คำว่าไซท์ไกสท์เป็นคำภาษาเยอรมัน แปลตามตัวคือ "เวลา" (Zeit) และ "จิตวิญญาณ" (Geist)
ในภาษาไทยอาจแปลได้ว่า "จิตวิญญาณแห่งยุคสมัย" หรือ "จิตวิญญาณแห่งกาลเวลา" คำนี้ถูกใช้ในภาษาเยอรมันครั้งแรกใน ค.ศ. 1769 โดย โยฮันน์ แฮร์เดอร์ กวีและนักปรัชญาชาวเยอรมัน ในงานประพันธ์ของเขาที่มีชื่อว่า Kritische Wälder oder Betrachtungen, die Wissenschaft และ Kunst des Schänen betreffend, nach Maßgabe neuerer Schriften ในฐานะคำแปลของ "genius seculi" (ละติน: "genius" - "วิญญาณผู้พิทักษ์" และ "saeculi" - "แห่งศตวรรษ")
การใช้อย่างแพร่พลายของคำว่า "Geist der Zeiten" และ "Zeitgeist" จะถูกนำมาใช้ในช่วงหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส และ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง Vormarz
นอกจากนี้ โยฮันน์ วอล์ฟกัง ฟอน เกอเทอ ยังได้ใช้คำว่า "Geist den Zeiten" ในบทละครเรื่อง Faust (งานประพันธ์ในลักษณะ Sturm und Drang)
"Was ihr den Geist der Zeiten heisst,
Das ist im Grund der Herrn eigner Geist,
In dem die Zeiten sich bespiegeln" เป็นตัน
ในภาษาเยอรมันคำ ๆ นี้มีชั้นของความหมายมากกว่าที่แปลไปเป็นภาษาอื่น (เช่นในภาษาอังกฤษ) ซึ่งรวมถึงข้อเท็จจริงที่ว่า ไซท์ไกสท์นั้นจะพิจารณาได้จากเหตุการณ์ในอดีตเท่านั้น
เจตนารมรณ์ทางสังคมของยุค
จิตวิญญาณแห่งยุคสมัย
มหานคร
มหานคร หรือ เมโทรโพลิส  เป็นนครขนาดใหญ่หรือเขตเมืองขยาย ที่เป็นศูนย์กลางสำคัญทางเศรษฐกิจ การเมือง และวัฒนธรรมของประเทศหรือภูมิภาค และเป็นศูนย์กลางที่สำคัญด้านการเชื่อมต่อ การค้า และการสื่อสารในระดับภูมิภาคหรือระหว่างประเทศ คำว่า เมโทโพลิส เป็นภาษากรีกโบราณ  มีความหมายคือ "เมืองแม่" ของอาณานิคม (ในความหมายสมัยโบราณ) ซึ่งเป็นเมืองที่ส่งคนไปตั้งถิ่นฐานในอาณานิคม ในเวลาต่อมาเมืองแม่นี้นับว่าเป็นเมืองใหญ่ที่สำคัญของประเทศ หรือเป็นศูนย์กลางของกิจกรรมหนึ่ง ๆ ที่เฉพาะเจาะจงในเมืองนั้น
เมืองใหญ่ที่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มการรวมกันของเขตเมือง (urban agglomeration) ที่ใหญ่กว่า แต่ไม่ได้เป็นแกนกลางของกลุ่มนั้น โดยทั่วไปจะไม่นับว่าเป็นมหานคร แต่เป็นส่วนหนึ่งของมหานคร
สำหรับศูนย์กลางเขตเมืองนอกเขตมหานครที่สร้างแรงดึงดูดที่คล้ายกันในระดับที่เล็กลงในแต่ละภูมิภาคของตนนั้น ได้มีการริเริ่มแนวคิดเรื่องรีจิโอโพลิส (regiopolis หรือย่อสั้น ๆ ว่า regio) โดยนักวิจัยการวางผังเมืองและภูมิภาคในเยอรมนีในปี 2006
ในโลกสมัยโบราณ "มหานคร" คือ นครหรือรัฐต้นกำเนิดของอาณานิคม
นิรุกติศาสตร์และการใช้คำในสมัยใหม่.
เมโทรโพลิส (μητρόπολις) เป็นคำภาษากรีก มาจาก μήτηρ, "mḗtēr" หมายถึง "แม่" และ πόλις, "pólis" หมายถึง "นคร" หรือ "เมือง" ซึ่งเป็นคำที่อาณานิคมของกรีกในสมัยโบราณใช้เรียกเมืองต้นกำเนิดของตน ซึ่งยังคงรักษาความสัมพันธ์ทางศาสนา การเมือง และวัฒนธรรม
เมืองหลวงของอัฟกานิสถาน คาบูล ได้เติบโตขึ้นจนกลายเป็นมหานครเพียงแห่งเดียวของประเทศ และเป็นเมืองเดียวที่มีประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคน
ในสาธารณรัฐประชาชนบังกลาเทศมีเขตมหานคร 11 แห่ง ได้แก่ ธากาเหนือ ธากาใต้ กาซีปูร์ จิตตะกอง ราชชาฮี ขุลนา สิเลฏ บาริซาล และรังปุระ ที่ดินมีราคาสูงและผู้อยู่อาศัยถือว่ามีวิถีชีวิตในเมืองที่ดี มีกรมตำรวจพิเศษซึ่งได้รับจัดสรรให้ดูแลในพื้นที่มหานคร และมีคณะเทศมนตรี โดยนายกเทศมนตรีได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเป็นเวลาห้าปี นครเหล่านี้ส่วนใหญ่มีความหนาแน่นของประชากรตั้งแต่ 35,000 คนต่อตารางไมล์ขึ้นไป ธากาเป็นเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในบรรดาเมืองทั้งหมด และถือเป็นเมกะซิตีเนื่องจากมีประชากรมากกว่า 10 ล้านคน
ประเทศจีนเป็นที่รู้กันดีในเรื่องของการมีมหานครจำนวนมาก โดยมีระดับชั้นที่จำแนกออกเป็นมหานครระดับต่าง ๆ ในจีนแผ่นดินใหญ่ มหานครที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ได้แก่ ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กว่างโจว เชินเจิ้น และฮ่องกง โดยที่สี่แห่งแรกคือ "นครชั้นหนึ่ง" (一线城市) ส่วนนครชั้นสองมีจำนวนมากและประกอบไปด้วยนครศูนย์กลางของภูมิภาค เช่น หนานจิง ฉงชิ่ง เฉิงตู เฉิ่นหยาง เทียนจิน หางโจว อู่ฮั่น ฉางชา ซีอาน จี่หนาน ชิงเต่า ฯลฯ มหานครของจีนหลายแห่งประกอบกันเป็นกลุ่มนคร หรืออภิมหานคร เช่น อภิมหานครสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี และอภิมหานครสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล (หรือเรียกว่าพื้นที่รอบอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า)
คณะกรรมการสำมะโนประชากรแห่งอินเดียได้ให้ความหมายเมกะซิตีว่าเป็น "นครที่มีจำนวนประชากรมากกว่า 10 ล้านคนขึ้นไป" และกล่าวว่าจากสำมะโนประชากรอินเดียปี 2011 มีมหานคร 3 แห่ง ได้แก่ "เกรเทอร์มุมไบ (18.4 ล้านคน), เดลี UA (16.3 ล้านคน) และโกลกาตา UA (14.1 ล้านคน)"
มหานครในอินโดนีเซีย คือ เขตมหานครจาการ์ตา หรือเรียกว่าจาโบเดตาเบ็ก (Jabodetabek; ประกอบด้วย จาการ์ตา โบโกร์ เดปก ตันเกอรัง เบกาซี) ซึ่งเป็นเขตมหานครใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และอันดับ 5 ของโลก (2007) นครอื่น ๆ ได้แก่ ซูราบายา บันดุง เซอมารัง และเมดัน
มหานครในอิหร่าน ได่แก่ เตหะราน และแมชแฮด และนครอื่น ๆ เช่น ชีรอซ คาราจ เอสแฟฮอน แทบรีซ อะห์วาซ และเคอร์มันชาห์
ศัพท์ทางกฎหมายของญี่ปุ่น "โตะ" (都) ถูกบัญญัติให้แปลเป็นคำว่า "มหานคร" "โตะ"มีโครงสร้างเหมือนกับจังหวัด ไม่ได้มีโครงสร้างแบบนครทั่วไป ซึ่งมีแห่งเดียวในญี่ปุ่นคือ โตเกียว และนอกจากนี้ ญี่ปุ่นยังมีนครอื่น ๆ อีก 12 แห่ง ที่มีประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคนในปี 2020
การจัดการทรัพยากรมนุษย์
การจัดการทรัพยากรมนุษย์ หรือ การบริหารทรัพยากรมนุษย์ คือ การใช้กลยุทธ์เชิงรุกที่มีความสัมพันธ์กันอย่างต่อเนื่องในการบริหารจัดการทรัพยากรที่มีคุณค่ามากที่สุดในองค์กร นั่นคือบุคคลที่ทำงานทั้งกรณีที่ทำงานรวมกันและกรณีที่ทำงานคนเดียวเพื่อบรรลุเป้าหมายในการประกอบธุรกิจใดๆ กลยุทธ์ในการจัดการทรัพยากรมนุษย์นั้นจะเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วไปตามเวลาและสถานการณ์ จึงต้องมีการพัฒนาและปรับปรุงตลอดเวลา ด้วยเหตุนี้ในธุรกิจหลากหลายประเภทและขนาดจึงมีแผนกหรือหน่วยงานที่ทำหน้าที่ในการจัดการทรัพยากรมนุษย์โดยเฉพาะ ซึ่งขนาดของแผนกหรือหน่วยงานนั้น จะมากน้อยก็ขึ้นอยู่กับขนาดของธุรกิจเองรวมถึงความสำคัญของทรัพยากรมนุษย์ด้วยว่าสำคัญยิ่งยวดมากน้อยเพียงใด การจัดการทรัพยากรมนุษย์ถือเป็นทั้งทฤษฎีในเชิงวิชาการและแบบปฏิบัติในธุรกิจที่ศึกษาวิธีการบริหารแรงงานทั้งในภาคทฤษฎีและปฏิบัติ
ปัจจุบันการบริหารจัดการและบริหารทรัพยากรมนุษย์มีสำคัญเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ต่อองค์กรต่างๆ ทั้งในภาคธุรกิจเอกชน หรือแม้กระทั่งในหน่วยงานภาคราชการเอง เพราะไม่ว่าองค์กรจะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงไปในทางใด ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับตัวบุคคลทั้งสิ้น จึงอาจกล่าวได้ว่า ตัวชี้วัดความสำเร็จอย่างยั่งยืนขององค์กรนั้นอยู่ที่ "คุณภาพของคน" ในองค์กรนั้นๆ
ก่อนที่องค์กรต่างๆ จะเริ่มเห็นความสำคัญของการจัดการทรัพยากรมนุษย์นั้น บุคคลเคยถูกมองเห็นว่าเป็นเพียงแค่ปัจจัยการผลิต หรือให้ความสำคัญเป็นแค่แรงงานหรือกำลังคน แต่ในปัจจุบัน บุคคลได้รับการนิยามใหม่พัฒนาความสำคัญเป็น "ทรัพยากรมนุษย์" ส่วนแผนกหน่วยงานที่รับผิดชอบเกี่ยวกับบุคคลในองค์กรก็กำลังเปลี่ยนบทบาทจาก "งานบริหารบุคคลและธุรการ" ไปเป็น "การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์" ซึ่งเปลี่ยนจากการจัดการเฉพาะหน้า ไปเป็นการใช้กลยุทธ์เข้ารุกอย่างเต็มตัวและต่อเนื่องไปในระยะยาว
ปรากฏการณ์การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนี้ แพร่หลายอย่างมากใน สาขาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ภาคปฏิบัติ (HR Practice) อย่างไรก็ตามเรื่องราวต่างๆ เหล่านี้ย่อมมีฐานความคิดทางวิชาการเกื้อหนุนอยู่เบื้องหลัง การจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้อย่างถ่องแท้ จึงจำเป็นต้องเข้าใจหลักทางความคิดด้วย จากการทบทวนเอกสารทางวิชาที่เกี่ยวข้อง กับการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ในเบื้องต้น พบว่ามีการพัฒนาตัวแบบ เกี่ยวกับเรื่องนี้จากนักคิดนักวิจัยใน 2 กลุ่มประเทศสำคัญ คือ กลุ่มนักคิดในประเทศสหรัฐอเมริกา และกลุ่มนักคิดในสหราชอาณาจักร โดยสามารถจำแนกกลุ่มทางความคิดได้ดังนี้
กลุ่มนักคิดในสหรัฐอเมริกา.
สำหรับกลุ่มนี้มีตัวแบบการจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่สำคัญจาก 2 สำนักคิด คือ
กลุ่มนักคิดในสหราชอาณาจักร.
สำหรับแวดวงวิชาการด้านการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ของสหราชอาณาจักรก็คล้ายๆ กับสำนักคิดของสหรัฐอเมริกา คือ มีการนำเสนอแนวคิดของ 2 กลุ่มความคิดที่มีจุดย้ำเน้นที่แตกต่างกันระหว่าง "กลุ่มอ่อน" กับ "กลุ่มแข็ง" กล่าวคือ
มิติของการจัดการทรัพยากรมนุษย์.
การจัดการทรัพยากรมนุษย์ไม่ว่าจะเป็นกลุ่ม "อ่อน" ที่ใช้ปรัชญาแบบ "มนุษย์นิยมเชิงพัฒนา" หรือกลุ่ม "แข็ง" ที่มีปรัชญาแบบ "บริหารจัดการนิยม" มีผู้สรุปแนวโน้มของการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ไว้ แม้ในทางความคิดจะเป็นแนวคิดที่ต่างกลุ่มต่างสำนัก แต่ในที่สุดแล้วในทางปฏิบัติทั้ง 2 แนวคิดนี้จะต้องถูกบริหารจัดการหรือบูรณาการเข้าด้วยกัน โดยมี 4 มิติมุมมองที่จะช่วยยึดโยงกับการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์มากยิ่งขึ้น ได้แก่
ในแง่จุดประสงค์ของการจัดการทรัพยากรมนุษย์นั้นมีประเด็นที่น่าสนใจว่า การที่จะเข้าใจในจุดประสงค์ของการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ได้ จะต้องเข้าใจถึงเป้าประสงค์ขององค์กรเสียก่อน หากกล่าวในเชิงปรัชญาก็อาจกล่าวได้ว่าการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ไม่ได้เป็นสิ่งที่ "สัมบูรณ์" (absolute) ในตัวมันเอง แต่ทว่าเป็นสิ่งที่จะต้อง "สัมพัทธ์" (relative) ไปกับปัจจัยควบคุมนั่นคือ นโยบายการบริหารจัดการองค์กร กล่าวง่ายๆ ก็คือ เป้าประสงค์ขององค์กรจะเป็นตัวกำหนดเป้าประสงค์ของการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์
ในทางธุรกิจองค์กรเอกชนแบบจารีตดั้งเดิมมักจะมีเป้าหมายใหญ่ๆ สำคัญ 3 ประการ คือ
เมื่อองค์กรธุรกิจเอกชนมีเป้าประสงค์ 3 ประการข้างต้น ได้แก่ การอยู่รอดด้วยผลกำไรที่เพียงพอ การมีขีดความสามารถในการแข่งขันอย่างยั่งยืน และการมีความชอบธรรมทางสังคม เป้าประสงค์เหล่านี้ย่อมส่งผลต่อเป้าประสงค์ของการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งอาจจะสามารถแปลงเป้าประสงค์ใหญ่ระดับองค์กรมาสู่เป้าประสงค์ย่อยในระดับการจัดการทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งจะสามารถช่วยให้เราเห็นภาพเป้าประสงค์ของการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ได้ดังนี้
การบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์
การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
การพัฒนาทรัยากรมนุษย์
มนุษย์เป็นทรัยากรที่มีค่าที่สุดในทุกองค์กร ทั้ง บริษัท ห้างร้าน กระทรวง ทบวง กรม รวมทั้งประเทศชาติ ดังนั้นในฐานะที่ท่านต้องทำงานกับองค์กรเหล่านั้น จึงสมควรทำความเข้าใจว่าการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ คืออะไร มีขั้นตอน และกระบวนการอย่างไรบ้าง
ผจญภัยเทพนิยายพิลึกโลก ภาค 2
ผจญภัยเทพนิยายพิลึกโลก ภาค 2  เป็นภาพยนตร์การ์ตูนอเมริกาปี 2009 ต่อจากเรื่องผจญภัยเทพนิยายพิลึกโลก กำกับโดย Steven E. Gordon กับ Boyd Kirkland
บุญชู 5 เนื้อหอม
บุญชู 5 เนื้อหอม หรือ บุญชู ภาค 5 เป็นภาพยนตร์ไทย ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2533 กำกับโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล โดยค่ายไฟว์สตาร์โปรดักชั่น นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ จินตหรา สุขพัฒน์ เกรียงไกร อุณหะนันท์ สมรัชนี เกษร สุเทพ ประยูรพิทักษ์ ปรารถนา สัชฌุกร จุรี โอศิริ วัชระ ปานเอี่ยม เกียรติ กิจเจริญ เกรียงไกร อมาตยกุล อรุณ ภาวิไล กฤษณ์ ศุกระมงคล ธงชัย ประสงค์สันติ ชาญณรงค์ ขันทีท้าว ภาณุ น้อยอารีย์ พรทิพย์ ประเสริฐยิ่งสุข นัท กิจดินันท์ สมเกียรติ คุณานิธิพงศ์ กัญญาลักษณ์ บำรุงรักษ์ ส.อาสนจินดา ชาลี อินทรวิจิตร อัญชลี ชัยศิริ โดยที่เรื่องนี้เป็นการนำบุญชู 3 ,บุญชู 4 และ บุญชู 5 รวมกันเป็นภาคเดียว กล่าวคือ บุญชู 3 มีชื่อตอนว่า จำจากแม่, บุญชู 4 มีชื่อตอนว่า ปีหนึ่ง และบุญชู 5 มีชื่อตอนว่า เนื้อหอม ส่วนความยาวของเนื้อหาบุญชู 3 และบุญชู 4 รวมกันไม่เกิน 12 นาที ก่อนจะเข้าสู่บุญชู 5
บุญชู 3 จำจากแม่
ชาวบ้านอำเภอบ้านโค่ง จังหวัดสุพรรณบุรี พากันเฉลิมฉลองให้กับบุญชูซึ่งสอบติดมหาวิทยาลัยเป็นคนแรกของอำเภอ โดยร่วมกันเดินขบวนไปส่งยังท่ารถสองแถว ก่อนจะขึ้นรถแม่ของบุญชูได้ฝากฝังให้ตั้งใจเรียน อย่าออกนอกลู่นอกทาง แต่สั่งสอนนานไปหน่อยจนรถสองแถวออกจากท่าไปแล้ว ทั้งคู่จึงเดินกลับบ้านเพื่อรอรถเที่ยวถัดไป โดยแก้ตัวกับคนที่เจอว่า รถเต็มแล้ว ไปไม่ได้ (บุญชู 3 มีความยาวเพียง4นาทีครึ่ง)
บุญชู 4 ปีหนึ่ง
ไวยกรณ์พาบุญชูเที่ยวชมมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยสอนบุญชูว่าอย่าทำอะไรเปิ่นๆจนเกิดเรื่อง แต่ระหว่างที่จอดจักรยานบริเวณที่จอดนั้น บุญชูเกิดทำจักรยานล้มไปชนจักรยานคันอื่น ทำให้จักรยานล้มต่อกันไปเป็นแถวยาว ไวยกรณ์และบุญชูจึงรีบขี่จักรยานหนีออกมา (บุญชู 4 มีความยาว1นาทีเท่านั้น)
บุญชูเข้าเรียนในคณะเกษตรได้ 3 ปีแล้ว ด้วยความเป็นคนซื่อนิสัยดี เจ้าคารม และสำเนียงเหน่อแบบสุพรรณที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้บุญชูเป็นที่รู้จักของเพื่อนๆทั้งในและนอกคณะ บุญชูได้พบน้องปีหนึ่งชื่อ"อำภาวรรณ" ซึ่งมีปัญหาเรื่องการเงิน เนื่องจากหลักฐานทางฐานะบ่งบอกว่าเป็นคนมีเงิน แต่อันที่จริงทางบ้านมีปัญหาเรื่องทรัพย์สินอยู่ ทำให้อำภาวรรณไม่ได้รับทุนการศึกษาจากบริษัทที่คอยสนับสนุนอยู่ ตรงกันข้าม ทุนกลับไปอยู่ที่"สายัณห์" (ซานโต๊ส กลิ่นสี) ซึ่งนำทุนที่ได้ไปเลี้ยงเหล้าเบียร์เพื่อนๆ เมื่อการเข้าพบอาจารย์ที่รับผิดชอบเรื่องทุนการศึกษาไม่เป็นผลสำเร็จ บุญชูจึงตัดสินใจลงสมัครเลือกตั้งเป็นประธานนิสิต โดยต้องแข่งกับเพื่อนสนิทอีกสองคนคือ"เรวัติ" และ "จันทร์เพ็ญ" (ชาญณรงค์ ขันทีท้าว) โดยมีเพื่อนๆชาวก๊วนคอยช่วยเหลือ
บุญชู 6 โลกนี้ดีออก สุดสวย น่ารักน่าอยู่ ถ้าหงุ่ย
บุญชู 6 โลกนี้ดีออก สุดสวย น่ารักน่าอยู่ ถ้าหงุ่ย หรือ บุญชู ภาค 6 เป็นภาพยนตร์ไทย ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2534 กำกับโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล โดยค่ายไฟว์สตาร์โปรดักชั่น นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ จินตหรา สุขพัฒน์ จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์ รัญญา ศิยานนท์ สุเทพ ประยูรพิทักษ์ ปรารถนา สัชฌุกร วัชระ ปานเอี่ยม เกียรติ กิจเจริญ กฤษณ์ ศุกระมงคล เกรียงไกร อมาตยกุล อรุณ ภาวิไล จุรี โอศิริ สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต ชาลี อินทรวิจิตร สมเกียรติ คุณานิธิพงศ์ กัญญาลักษณ์ บำรุงรักษ์ พรทิพย์ ประเสริฐยิ่งสุข
ทองดีเป็นลูกพี่ลูกน้องของบุญชู ที่สอบติดคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงมาพักอยู่กับบุญชูที่กรุงเทพฯ ทองดีเป็นคนซื่อๆเช่นเดียวกับบุญชู จึงมักจะก่อเรื่องเปิ่นๆแบบที่บุญชูเคยเป็นมาก่อนอยู่เสมอ
ทางด้านมานี พี่สาวของโมลี ซึ่งเปิดบริษัทเอเจนซี่โฆษณา ต้องการหานายแบบมาถ่ายทำโฆษณาผลิตภัณฑ์กีฬาชุดใหม่ ลลิตา ครีเอทีฟสาวพราวสเน่ห์ประจำบริษัทเสนอนายแบบที่ตนเองรู้จัก แต่ต้องเสียค่าใช้จ่ายค่อนข้างมาก โมลีจึงเสนอให้ใช้บุญชูและเพื่อนๆ เนื่องจากรู้ดีว่าเพื่อนๆมาช่วยกันโดยไม่หวังผลตอบแทนอยู่แล้ว แต่เมื่อเพื่อนๆได้มาพบกับลลิตา ซึ่งมีนิสัยชอบปั่นหัวผู้ชายเล่นก็หลงรักกันทุกคน ยกเว้นบุญชูที่ยังยึดมั่นกับโมลี ลลิตาส่งจดหมายรักในวันวาเลนไทน์ให้กับเพื่อนๆทุกคน บุญชูรู้เข้าจึงนัดเพื่อนๆมาเจอกันและเผยว่าที่แท้เป็นแค่เรื่องเล่นสนุกของลลิตาเท่านั้น ทุกคนจึงไม่เชื่อใจลลิตาอีก ยกเว้นทองดีที่เป็นคนซื่อ และหลงรักลลิตา ก็ได้ทำตามคำไหว้วานของลลิตาที่อยากจะได้ผลประโยชน์จากนายแบบของตนในการเซ็นสัญญากับลูกค้าต่างประเทศ โกหกบุญชูว่าลูกค้าอยากพบ และหลอกให้เซ็นสัญญา เพื่อนๆของบุญชูจึงรวมกันตามไปทวงสัญญาคืน
แก๊สชีวภาพ
บุญชู 7 รักเธอคนเดียวตลอดกาลใครอย่าแตะ
บุญชู 7 รักเธอคนเดียวตลอดกาลใครอย่าแตะ หรือ บุญชู ภาค 7 เป็นภาพยนตร์ไทยออกฉายในปี พ.ศ. 2536 กำกับโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล โดยค่ายไฟว์สตาร์โปรดักชั่น นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ จินตหรา สุขพัฒน์ สมบัติ เมทะนี สมจินต์ ธรรมทัต สุเทพ ประยูรพิทักษ์ ปรารถนา สัชฌุกร วัชระ ปานเอี่ยม โมนิก้า แม็คคลอรี่ย์ เกียรติ กิจเจริญ อรุณ ภาวิไล กฤษณ์ ศุกระมงคล เกรียงไกร อมาตยกุล นฤพนธ์ ไชยยศ สจ๊วต แม็คเฟอร์สัน จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์ ส.อาสนจินดา จุรี โอศิริ ชาลี อินทรวิจิตร สมเกียรติ คุณานิธิพงศ์ กัญญาลักษณ์ บำรุงรักษ์
บุญชูจบมหาวิทยาลัย ไปเป็นพ่อค้าข้าวที่บ้าน จ. สุพรรณบุรี โดยแม่บุญล้อมได้ยกบ้านริมน้ำให้เป็นเรือนหอกับโมลี แต่มานีพี่สาวของโมรีไม่ตกลงโดยยื่นคำขาดให้กำจัดน้ำเสียในคลองที่เน่าเสีย ให้เป็นน้ำสะอาด ซึ่งสาเหตุใหญ่เกิดจากตลาดบกและตลาดน้ำที่มีนักท่องเที่ยวมาซื้อของ พ่อค้าแม่ค้า ก็เทของทิ้งลงแม่น้ำ ทำให้เกิดน้ำเสีย บุญชูและเพื่อนจึงช่วยกันรณรงค์และช่วยกันขอความร่วมมือจากเหล่าพ่อค้าและแม่ค้า การรณรงค์ประสบผลสำเร็จ มานีเห็นใจในความพยายาม จึงตัดสินใจให้โมลีแต่งงานกับบุญชู บ้านริมน้ำหลังนั้นส่วนพี่ช่วยได้เช่าห้องเช่าคูหาหนึ่งจากอาเที่ยง(สมจินต์ ธรรมทัต)แต่ก็ทะเลาะกับเจ้าของตลาดมาเรื่อยๆจนเรื่องราวยุติลงด้วยดี
CLOVER ผลงานของ CLAMP การ์ตูนแนวแฟนตาซีปนรักโรแมนติก 4 เล่มจบ ลิขสิทธิ์ญี่ปุ่นของสำนักพิมพ์ Kodansha Ltd. ส่วนลิขสิทธิ์ภาษาไทยเป็นของสำนักพิมพ์ เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
ณ อาณาจักรซึ่งถูกปกครองโดยซอเซอเรอร์หรือผู้มีพลังจิต เหล่าซอเซอเรอร์ที่ทรงอำนาจที่สุดในอาณาจักรนี้ก็คือ วิซาร์ดทั้งห้า