pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1957 ข้อคิดในบทความของอาร์เธอร์ ซี คลาร์ก เริ่มเป็นจริงขึ้นมาเมื่อสหภาพโซเวียตได้ส่งดาวเทียมสปุตนิก ซึ่งเป็นดาวเทียมดวงแรกของโลกขึ้นสู่อวกาศได้สำเร็จ ต่อมาเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1958 สหรัฐอเมริกาได้ส่งดาวเทียมเพื่อการสื่อสารดวงแรกที่ชื่อว่า สกอร์ (SCORE) ขึ้นสู่อวกาศ และได้บันทึกเสียงสัญญาณที่เป็นคำกล่าวอวยพรของดไวต์ ดี. โอเซนฮาวร์ ประธานาธิบดีสหรัฐ เนื่องเทศกาลคริสต์มาสจากสถานีภาคพื้นดินแล้วถ่ายทอดสัญญาณจากดาวเทียมลงมาสู่ชาวโลก นับเป็นการส่งวิทยุกระจายเสียงจากดาวเทียมภาคพื้นโลกได้เป็นครั้งแรก
วันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1964 ประเทศสมาชิกสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) จำนวน 11 ประเทศ ร่วมกันจัดตั้งองค์การโทรคมนาคมทางดาวเทียมระหว่างประเทศ หรือเรียกว่า “อินเทลแซท” ขึ้นที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา โดยให้ประเทศสมาชิกเข้าถือหุ้นดำเนินการใช้ดาวเทียมเพื่อกิจการโทรคมนาคมพานิชย์แห่งโลก INTELSAT ตั้งคณะกรรมการ INTERIM COMMUNICATIONS SATELLITE COMMITTEE (ICSC) จัดการในธุรกิจต่าง ๆ ตามนโยบายของ ICSC เช่นการจัดสร้างดาวเทียมการปล่อยดาวเทียมการกำหนดมาตรฐานสถานีภาคพื้นดิน การกำหนดค่าเช่าใช้ช่องสัญญาณดาวเทียม เป็นต้น
วันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1964 ได้มีการถ่ายทอดโทรทัศน์พิธีเปิดงานกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 18 จากกรุงโตเกียว ผ่านดาวเทียม “SYNCOM III” ไปสหรัฐอเมริกานับได้ว่าเป็นการถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมครั้งแรกของโลก
วันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1965 COMSAT ส่งดาวเทียม “TELSAT 1” หรือในชื่อว่า EARLY BIRD ส่งขึ้นเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก ถือว่าเป็นดาวเทียมเพื่อการสื่อสาร เพื่อการพานิชย์ดวงแรกของโลก ในระยะหลังมี่อินโดนีเซีย
ดาวเทียมไทยคม เป็นโครงการ ดาวเทียมสื่อสาร เพื่อให้บริการสื่อสารผ่านช่องสัญญาณดาวเทียม ซึ่งกระทรวงคมนาคม (ในขณะนั้น) ต้องการจัดหาดาวเทียมเพื่อรองรับการขยายตัวด้านการสื่อสารของประเทศอย่างรวดเร็ว แต่ในเวลานั้นประเทศไทยยังไม่มีดาวเทียมเป็นของตนเอง และต้องทำการเช่าวงจรสื่อสารจากดาวเทียมของประเทศต่างๆ ทำให้ให้เกิดความไม่สะดวกและสูญเสียเงินออกนอกประเทศเป็นจำนวนมาก แต่เนื่องจากการจัดสร้างดาวเทียมต้องใช้เงินลงทุนสูงมากจึงได้มีการเปิดประมูลเพื่อให้สัมปทานแก่บริษัทเอกชนเข้ามาดำเนินการแทนการใช้งบประมาณจากภาครัฐ และ บริษัท ชินวัตร แซทเทลไลท์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ชินแซทเทลไลท์ จำกัด (มหาชน) และ บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ตามลำดับ ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ บริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ได้รับสัมปทานเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นต้นมา เป็นระยะเวลา 30 ปี (ปัจจุบันอำนาจการดูแลสัญญาโอนไปที่กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร) ชื่อ "ไทยคม" (Thaicom) เป็นชื่อพระราชทาน ที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทาน โดยย่อมาจาก Thai Communications ในภาษาอังกฤษ ปัจจุบัน ดาวเทียมสื่อสารภายใต้ชื่อ ดาวเทียมไทยคม มีทั้งสิ้น 7 ดวง ใช้งานได้จริง 4 ดวง ดังนี้
แฟร์ดีนอง เดอ เลสเซป
เจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์)
เจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) หรือ เสด็จเจ้าย่ำขะหม่อมยุติธรรมธร ดำรงพระยศเดิมเป็นที่ เจ้าราชดนัยแห่งนครจำปาศักดิ์ (พ.ศ. 2440 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2489) เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์พระองค์ที่ 12 และผู้ว่าราชการเมืองจำปาศักดิ์ในสมัยที่ลาวตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส
เสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2417 เป็นพระราชโอรสพระองค์โตของเสด็จเจ้าย่ำขะหม่อมยุติธรรมธรนครจำปาศักดิ์รักษาประชาธิบดี (คำสุก ณ จำปาศักดิ์) เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์พระองค์ที่ 11 ได้รับพระราชทานพระยศจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ให้เป็นที่เจ้าราชดนัย ตำแหน่งผู้ช่วยราชการในเจ้านครจำปาศักดิ์เมื่อ พ.ศ. 2440 อนึ่ง ตำแหน่งเจ้าราชดนัยนี้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานแก่พระราชโอรสของเจ้านครประเทศราช ซึ่งรองจากพระยศของเสด็จเจ้าราชบุตรหรือเจ้าราชบุตร แต่มิได้นับเข้าในระบบการปกครองแบบอาญาสี่ซึ่งเป็นระบบการปกครองดั้งเดิมของลาว
ต่อมาเมื่อเสด็จเจ้ายุติธรรมธร (คำสุก ณ จำปาศักดิ์) พิราลัยด้วยพระโรคชราในปี พ.ศ. 2444 ทางราชการสยามได้ให้เสด็จเจ้าอุปราช (เจ้าคำพันธ์) เป็นผู้รักษาราชการเมืองนครจำปาศักดิ์ไปพลาง เนื่องจากยังไม่ทันได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์พระองค์ใหม่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2446 ดินแดนของนครจำปาศักดิ์ได้ตกอยู่ในความปกครองของฝรั่งเศสตามสนธิสัญญาฉบับลงวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 122 ฝ่ายฝรั่งเศสจึงได้เกลี้ยกล่อมให้เจ้าราชดนัย (หยุย) เป็นเจ้าผู้ครองเมืองนครจำปาศักดิ์สืบต่อจากพระราชบิดา พระองค์จึงได้มีหนังสือลับไปทูลปรึกษาสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ (ขณะมีพระอิสริยยศเป็นพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นฯ) เสนาบดีกระทรวงมหาดไทยในเวลานั้น ซึ่งกรมพระยาดำรงฯ ได้ทรงตอบไปว่า "ให้รับตำแหน่งทำการให้ฝรั่งเศสเสีย มิฉะนั้นถ้าฝรั่งเศสเอาพวกอื่นมาตั้งวงศ์ตระกูลเจ้ายุติธรรมจะได้รับความเดือดร้อน" เจ้าราชดนัย (หยุย) จึงตกลงรับเป็นเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์นับแต่นั้น โดยฝ่ายฝรั่งเศสได้ตั้งให้เจ้าราชดนัย (หยุย) ขึ้นเป็นเจ้ายุติธรรมธรเช่นเดียวกับเจ้านครจำปาศักดิ์พระองค์ก่อน ๆ และนับเป็นเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ที่ได้รับพระราชทานนามยศประจำที่เจ้ายุติธรรมธรเป็นลำดับที่ 3 ของราชวงศ์จำปาศักดิ์ด้วย
ต่อมารัฐบาลอินโดจีนฝรั่งเศส ได้ยกเลิกฐานะความเป็นเจ้าผู้ครองนครลงเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2447 เสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย) จึงมีฐานะเป็นผู้ว่าราชการเมืองจำปาศักดิ์แทนแต่ก็ยังทรงดำรงฐานันดรศักดิ์แห่งราชวงศ์จำปาศักดิ์อยู่ จนถึง พ.ศ. 2484 เมื่อประเทศสยามได้ยึดดินแดนนครจำปาศักดิ์กลับคืนมาอีกครั้ง และจัดตั้งขึ้นเป็นจังหวัดนครจัมปาศักดิ์แล้ว ทางราชการไทยก็ได้คงพระเกียรติยศของเสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย) ในฐานะเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ไว้ตามเดิม กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ให้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดที่ตั้งขึ้นมาใหม่นั้นเอง พระองค์ได้ทรงอยู่ในตำแหน่งและฐานันดรศักดิ์นี้จนถึงแก่พิราลัยในตำแหน่งเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2489 ก่อนหน้าที่ดินแดนจำปาศักดิ์จะกลับไปเป็นของฝรั่งเศสอีกครั้งไม่นานนัก
ผู้สืบสกุล.
เสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) ทรงมีราชโอรสพระราชธิดาที่ประสูติแต่พระชายาและหม่อมห้าม 5 พระองค์ ดังนี้
เจ้าราชดนัย (หยุย)
แถบเมอบิอุส
แถบเมอบิอุส  หรือ แถบโมเบียส (, หรือ ) คือพื้นผิวชนิดหนึ่ง ซึ่งมีด้านเพียงด้านเดียวและมีขอบเพียงข้างเดียว สิ่งที่น่าสนใจทางคณิตศาสตร์ก็คือ ไม่ว่าเราจะเลือกสองจุดใดๆ บนแถบ เราสามารถที่จะลากเส้นเชื่อมต่อสองจุดนั้นได้โดยที่ไม่ต้องยกปากกาหรือว่าลากเส้นผ่านขอบ แถบเมอบิอุสค้นพบโดย เอากุสท์ แฟร์ดินันด์ เมอบิอุส และ โยฮันน์ เบเนดิคท์ ลิสทิง เมื่อ พ.ศ. 2401 (ค.ศ. 1858) ทั้งคู่เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน โดยต่างคนต่างพบ
การสร้างแถบเมอบิอุสอย่างง่าย เริ่มจากตัดกระดาษเป็นแถบยาว บิดปลายข้างหนึ่งครึ่งรอบ แล้วเชื่อมต่อกับปลายอีกข้างหนึ่ง จะได้แถบเมอบิอุสเสร็จสมบูรณ์ ในปริภูมิแบบยุคลิด แถบเมอบิอุสแบ่งได้เป็นสองชนิดขึ้นอยู่กับทิศทางในการบิดแถบนั้น ได้แก่แบบตามเข็มนาฬิกาหรือทวนเข็มนาฬิกา
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 สายอินทร์บุรี–เชียงใหม่ เป็นทางหลวงแผ่นดินสายประธานแนวเหนือ–ใต้ เชื่อมการคมนาคมระหว่างจังหวัดในภาคกลางกับจังหวัดในภาคเหนือของประเทศไทย มีระยะทาง 562.673 กิโลเมตร ปลายทางทิศใต้ของทางหลวงสายนี้อยู่ที่ทางแยกต่างระดับอินทร์บุรี ที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ในอำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ส่วนปลายทางทิศเหนืออยู่ที่ถนนสุเทพ ในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
อินทร์บุรี–วังทอง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 เริ่มต้นจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่ทางแยกต่างระดับอินทร์บุรี ตำบลท่างาม อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี มีเส้นทางไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีระยะทางในจังหวัดสิงห์บุรีเพียง 7 กิโลเมตรเท่านั้น ก็เข้าสู่จังหวัดนครสวรรค์ จากนั้นข้ามคลองอนุศาสนนันท์ (ส่วนสะพานข้ามคลองยังมีขนาด 2 ช่องจราจร) ข้ามทางรถไฟสายเหนือ จนถึงกิโลเมตรที่ 28 จากนั้นถนนจะลดเหลือ 2 ช่องจราจร แล้วตัดกับถนนพหลโยธิน (ครั้งที่ 1) ที่ตำบลสุขสำราญ อำเภอตากฟ้า จังหวัดนครสวรรค์ และเป็นเส้นทางตรงขึ้นไปทางทิศเหนือ ผ่านอำเภอท่าตะโก อำเภอไพศาลี อำเภอหนองบัว แล้วเข้าสู่เขตจังหวัดพิจิตร ผ่านอำเภอดงเจริญ แล้วตัดกับทางหลวงหมายเลข 113 (พิจิตร-บ้านวังชมภู) ที่ตำบลเขาทราย อำเภอทับคล้อ แล้วขึ้นไปอำเภอวังทรายพูน อำเภอสากเหล็ก เมื่อพ้นแยกสากเล็กถนนจะขยายเป็น 4 ช่องจราจร และเข้าสู่เขตจังหวัดพิษณุโลก ผ่านอำเภอบางกระทุ่มเป็นระยะทางประมาณ 9 กิโลเมตร และไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 ที่แยกวังทอง ตำบลวังทอง อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก
พิษณุโลก–ลำปาง.
เมื่อมาถึงแยกวังทอง บริเวณกิโลเมตรที่ 211+841 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 จะใช้เส้นทางนับเลขกิโลเมตรร่วมกันกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 เป็นระยะทาง 11.894 กิโลเมตร จนถึงสี่แยกอินโดจีน ตำบลสมอแข อำเภอเมืองพิษณุโลก จึงได้เริ่มต้นเส้นทางใหม่ บริเวณกิโลเมตรที่ 223+735 ขึ้นไปทางทิศเหนือ ตัดกับถนนวงแหวนรอบเมืองพิษณุโลกด้านทิศเหนือ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 126) ที่แยกดงประโดก ผ่านอำเภอวัดโบสถ์ ผ่านตำบลทับยายเชียง อำเภอพรหมพิรามเพียง 11 กิโลเมตร แล้วเข้าอำเภอวัดโบสถ์อีกครั้ง ก่อนที่จะเข้าเขตจังหวัดอุตรดิตถ์ ผ่านตำบลนาอิน ตำบลนายาง อำเภอพิชัย ตำบลน้ำอ่าง อำเภอตรอน ตำบลวังกะพี้ ตำบลป่าเซ่า ตำบลคุ้งตะเภา ตำบลงิ้วงาม อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ ขึ้นเขาพลึงเข้าเขตจังหวัดแพร่ โดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ที่ตำบลเด่นชัย อำเภอเด่นชัย โดยเส้นทางตั้งแต่พิษณุโลกถึงอำเภอเด่นชัย เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 13 จากนั้นใช้เส้นทางร่วมกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 มาทางทิศตะวันตกเป็นระยะทาง 11.513 กิโลเมตร แล้วแยกทางจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ที่ตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย ไปทางทิศตะวันตก และผ่านอำเภอลองเป็นอำเภอสุดท้าย
ลำปาง–เชียงใหม่.
เมื่อเข้าเขตจังหวัดลำปาง เส้นทางจะผ่านอำเภอแม่ทะ แล้วเข้าสู่อำเภอเมืองลำปาง โดยทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 ในช่วงนี้มีชื่อถนนว่า "ถนนวชิราวุธดำเนิน" ตัดกับทางเลี่ยงเมืองลำปาง (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 127) ที่แยกดอยพระบาท (1) ตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง แล้วมาสิ้นสุดที่ถนนพหลโยธิน (ครั้งที่ 2) ที่แยกดอยพระบาท (2) บริเวณกิโลเมตร 457+066 จากนั้นนับเลขกิโลเมตรร่วมกันกับถนนพหลโยธินไปทางทิศใต้ เป็นระยะทาง 5.548 กิโลเมตร จนถึงสี่แยกภาคเหนือ จึงแยกออกไปทางทิศตะวันตก เริ่มต้นที่กิโลเมตรที่ 462+614 ข้ามแม่น้ำวัง ผ่านอำเภอห้างฉัตรเป็นอำเภอสุดท้าย จากนั้นขึ้นเขาขุนตาล เข้าสู่เขตจังหวัดลำพูน ผ่านอำเภอแม่ทา อำเภอเมืองลำพูน มักเรียกถนนในช่วงนี้ว่า "ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ลำปาง–เชียงใหม่" และเข้าสู่เขตจังหวัดเชียงใหม่ ผ่านอำเภอสารภี อำเภอเมืองเชียงใหม่ โดยเป็นถนนอ้อมเมืองเชียงใหม่หรือหากนับเป็นถนนวงแหวน ถนนสายนี้ถือเป็นถนนวงแหวนรอบในของเมืองเชียงใหม่ ไปสิ้นสุดเส้นทางโดยบรรจบกับถนนนิมมานเหมินทร์
เนื่องจากทางหลวงแผ่นดินสายนี้ ก่อสร้างในระยะเวลาแตกต่างกันเป็นช่วง ๆ ทำให้มีเส้นทางไม่ติดต่อกัน โดยกรมทางหลวง ได้ก่อสร้างเส้นทางช่วงลำปาง-เชียงใหม่ เป็นลำดับแรกในช่วงปี พ.ศ. 2512 ต่อมาได้ก่อสร้างเส้นทางช่วงพิษณุโลก-เด่นชัย โดยบางส่วนทับแนวทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1121 (พิษณุโลก (แยกร้องโพธิ์-วัดโบสถ์) ) บางส่วน ที่สร้างไว้เดิม ในช่วงปี พ.ศ. 2524 ยกระดับทางหลวงหมายเลข 112 (วังทอง-บ้านเขาทราย) พร้อมกับก่อสร้างเส้นทางช่วงอินทร์บุรี-เขาทรายในช่วงเวลาเดียวกัน และก่อสร้างเส้นทางช่วงเด่นชัย-ลำปางเป็นลำดับสุดท้าย จึงแล้วเสร็จตามโครงการตลอดสาย
ในช่วงปี พ.ศ. 2549-2550 ได้ก่อสร้างเส้นทางช่วงเลี่ยงเมืองลำปาง จากสามแยกโยนก (หน้าศูนย์ราชการจังหวัดลำปาง) ตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง ไปบรรจบกับเส้นทางช่วงลำปาง-เชียงใหม่ ที่สี่แยกภาคเหนือ ทำให้เส้นทางสายนี้เชื่อมต่อกันตั้งแต่อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ จนถึงอำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่
แต่เดิม ถนนสายนี้ทั้งหมดเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจร วิ่งสวนกัน แล้วในปี พ.ศ. 2544 ถนนได้รับการขยายเป็นถนนขนาด 4 ช่องทางจราจร โดยแบ่งเป็นถนนขาไป และขากลับ ฝั่งละ 2 ช่องทางจราจร โดยถนนช่วงลำปาง-เชียงใหม่ ได้รับการขยายเป็น 4 ช่องทางจราจรเป็นช่วงแรก ซึ่งเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2544 แล้วต่อมา เมื่อปี พ.ศ. 2547 ช่วงพิษณุโลก - อุตรดิตถ์ก็ได้รับการขยายให้เป็นถนน 4 ช่องทางจราจรแบบดังกล่าวเสร็จสมบูรณ์ ในขณะที่ช่วงอุตรดิตถ์ - เด่นชัย ก็ได้รับการขยายเป็น 4 ช่องทางจราจรแล้วเสร็จสมบูรณ์ทั้งช่วงแล้ว เมื่อปี พ.ศ. 2555 ส่วนถนนช่วง อำเภอเด่นชัย - ลำปาง ช่วงลำปาง - อำเภอแม่ทะ ก็ได้รับการขยายเป็นถนน 4 ช่องทางจราจรแล้ว และแนวถนนจากอำเภอแม่ทะ - อำเภอเด่นชัย รวมทั้งทางหลวงหมายเลข 101 ในช่วงอำเภอเด่นชัย ปัจจุบันยังคงเป็นถนน 2 ช่องทางจราจร วิ่งสวนกัน ซึ่งอยู่ระหว่างการศึกษาแนวเส้นทาง เพื่อที่จะดำเนินการขยายให้เป็นถนน 4 ช่องทางจราจร ไป-กลับ ตลอดแนว ส่วนช่วงวังทอง-สากเหล็ก ก็ได้รับการขยายเป็นถนน 4 ช่องทางจราจรแล้ว ส่วนที่เหลือ ตั้งแต่สากเหล็ก - อินทร์บุรี ก็ยังคงเป็นถนน 2 ช่องทางจราจร วิ่งสวนกัน
ปัจจุบันกรมทางหลวงโดยสำนักก่อสร้างทางที่ 1 ได้มีโครงการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 ตอนอินทร์บุรี - สากเหล็ก ตอนแยกต่างระดับอินทร์บุรี - บ.หนองบัวทอง ระยะทางประมาณ 28 กิโลเมตร โดยขยายทางหลวงจากเดิม 2 ช่องจราจรเป็น 4 ช่องจราจร เพื่อพัฒนาระบบขนส่งทางถนน ตามมติที่ประชุมคณะรัฐมนตรีสัญจรเมื่อวันที่ 10-11 มิถุนายน พ.ศ. 2561 ที่จังหวัดนครสวรรค์
ต่อมาในปีงบประมาณ 2563 ได้มีการขยายทางหลวงหมายเลข 11 เพิ่มเติมช่วงอำเภอทับคล้อ - อำเภอสากเหล็ก เป็นระยะทาง 30.9 กิโลเมตร นอกจากนี้ในปีงบประมาณ 2564 ได้มีโครงการขยายทางหลวงหมายเลข 11 ช่วงไดตาล - เขาทรายอีกด้วย โดยการก่อสร้างแบ่งออกเป็น 3 ตอน คือ
ซึ่งปัจจุบันนี้ ในปี 2564 ทางหลวงหมายเลข 11 มีส่วนที่ได้รับการขยายเพิ่มเติม 2 ช่วง ที่อยู่ในตอนอินทร์บุรี - สากเหล็ก คือ
เจ้ายุติธรรมธร
เจ้ายุติธรรมธร เป็นตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ในอดีต อาจหมายถึง
ไทยโพสต์
ไทยโพสต์ เป็นหนังสือพิมพ์ในประเทศไทย นำเสนอข่าวทั่วไป เน้นข่าวการเมือง มีคำขวัญว่า “อิสรภาพแห่งความคิด” ออกฉบับปฐมฤกษ์ในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2539 โดยมี โรจน์ งามแม้น (นามปากกา: เปลว สีเงิน) เป็นผู้บริหาร และบรรณาธิการบริหาร ที่ยกทีมกองบรรณาธิการชุดเดิม มาจากหนังสือพิมพ์สยามโพสต์ เนื่องจากเกิดความขัดแย้งกับเครือบางกอกโพสต์ ที่เป็นเจ้าของสยามโพสต์ ร่วมด้วย ทวีสิน สถิตย์รัตนชีวิน (นามปากกา: อ้วน อรชร) ผู้บริหาร และบรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา
ในช่วงวิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2550 ไทยโพสต์ถูกกดดันให้ขายได้โดยตรงกับสมาชิกเท่านั้น แต่ปัจจุบัน สามารถกลับมาวางแผงขายได้ตามปกติ
ไทยโพสต์จะมีฉบับพิเศษ ขนาดแทบลอยด์ แทรกอยู่ในฉบับ เสนอข่าวสีสัน แต่เป็นประโยชน์ต่อผู้อ่าน ใช้ชื่อ “เอ็กซ์-ไซท์ ไทยโพสต์” (X-Cite Thaipost) หน้าปก เอ็กซ์-ไซท์ ไทยโพสต์ ในฉบับวันจันทร์-วันเสาร์ และฉบับวันอาทิตย์ใช้ชื่อ “ไทยโพสต์ แทบลอยด์” (Thaipost Tabloid) เปลว สีเงินในรูปแบบนิตยสารรายสัปดาห์
พีซออฟมี
"พีซออฟมี"  เป็นซิงเกิลลำดับที่สองของบริทนี่ย์ สเปียร์ส จากอัลบั้มแบล็กเอาต์
อำนวยการผลิตโดย Bloodshy &amp; Avant เพลง "พีซออฟมี" ขึ้นชาร์ต"บิลบอร์ด" ฮอต 100 และแคนาดาฮอตครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
ออกจำหน่าย.
ในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ไจฟฟ์เรคอร์ดสประกาศในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการว่าเพลง "พีซออฟมี" คือซิงเกิลลำดับที่ 2 ของอัลบั้ม "แบล็กเอาต์" เพลง "พีซออฟมี" ได้เผยแพร่ทางสถานีวิทยุในสหรัฐอเมริกาแล้ว
เมื่อวันจันทร์ที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2551 เพลง "พีซออฟมี" ออกจำหน่ายในรูปแผ่นซิงเกิลในสหราชอาณาจักร ทำให้เพลง "พีซออฟมี" ขึ้นชาร์ตจากอันดับ 19 สู่อันดับที่ 2 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร เมื่อวันอาทิตย์ที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2551
มิวสิกวิดีโอเพลง "พิซออฟมี" ปฐมทัศน์ในรายการ "โททอลรีเควสต์ไลฟ์" ในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และได้จำหน่ายในรูปแบบดิจิตอลดาวน์โหลดทางไอทูนส์ในประเทศสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร ในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550
ภาพปกอัลบั้ม.
ปกซีดีซิงเกิลที่ประกอบไปด้วยรูปแฟนเพลงของบริทนีย์ที่คัดเลือกมาจากคนทั่วโลกมากถึง 13 ล้านรูป ซิงเกิลฉบับภาพปกนี้ได้ออกจำหน่ายในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2551 เฉพาะที่สหราชอาณาจักรเท่านั้น
ซิงเกิลแม็กซียุโรป / ออสเตรเลีย (5 เพลง)
ซิงเกิลซีดีญี่ปุ่น, สหราชอาณาจักร และไอร์แลนด์ (2 เพลง)
พีซออฟมี ดิจิตอลอีพี
&amp; (อายูมิ ฮามาซากิ)
โนเกีย เอ็น95
โนเกีย เอ็น95  เป็นโทรศัพท์มือถือยี่ห้อโนเกีย ตระกูลรุ่น เอ็นซีรีส์ (Nseries) ใช้ระบบปฏิบัติการ Symbian OS v9.1 รองรับเครือข่าย HSDPA ลักษณะภายนอก เป็นโทรศัพท์ชนิดฝาสไลด์ เลื่อนออกได้สองข้าง คือถ้าเลื่อนขึ้นจะเห็นแผงกดตัวเลข และถ้าเลื่อนลงจะเห็นปุ่มกดควบคุมการเล่นเพลง สำหรับตัวเครื่องมีความกว้าง 53 มม. สูง 99 มม. และหนัก 120 กรัม หน้าจอ QVGA ขนาด 2.6 นิ้ว ความละเอียด 240 x 320 พิกเซล 16 ล้านสี
โนเกีย เอ็น95 มีคุณสมบัติอื่นที่นอกจากรับสายโทรเข้า-ออกแล้ว ยังมีเครื่องมืออื่น ๆ อีก เช่น กล้องถ่ายภาพดิจิตอลความละเอียด 5 ล้านพิกเซล ซึ่งสามารถถ่ายวิดีโอได้ เลนส์ของกล้องใช้เลนส์คาร์ล ไซซ์ (Carl Zeiss), มีตัวรับสัญญาณ GPS ในตัวเครื่อง , ใช้อินเทอร์เน็ต เข้าเว็บไซต์ รับ-ส่งอีเมลพร้อมไฟล์แนบได้
มีกล้องหลัก กล้องรอง และมีลำโพงสองตัวซ้าย-ขวา
ภาษาฮานูโนโอ
ภาษาฮานูโนโอ เป็นภาษาที่พูดโดยชาวมังยัน ในจังหวัดมินโดโร ฟิลิปปินส์ เขียนด้วยอักษรฮานูโนโอ
ภาษาฮีบรูมิซราฮี
ภาษาฮีบรูมิซราฮี หรือภาษาฮีบรูตะวันออก ใช้อ้างถึงระบบการออกเสียงภาษาฮีบรูในคัมภีร์ไบเบิลที่ใช้ในทางศาสนาของชาวยิวมิซราฮีซึ่งอาศัยอยู่ในประเทศอาหรับหรือทางตะวันออก และโดยมากจะพูดภาษาอาหรับ ภาษาเปอร์เซีย ภาษาฮินดี ภาษาตุรกี หรือภาษาอื่นๆในตะวันออกกลางและเอเชีย คำนี้ใช้ครอบคลุมภาษาฮีบรูหลายสำเนียง แต่ไม่รวมชาวยิวเซฟาร์ดีที่อยู่ในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ ชาวยิวเซฟาร์ดีนี้เป็นชาวยิวที่เคยอยู่ในสเปนแล้วถูกขับออกมา
ภาษาฮีบรูตะวันออก
N95
ภาษาฮัน
ภาษาฮัน เป็นภาษาที่ตายแล้วของชาวฮัน ความสัมพันธ์กับภาษาอื่น ๆ ยังไม่ชัดเจน โดยทั่วไปจัดให้อยู่ในตระกูลภาษาตระกูลภาษาอัลไตอิก ใกล้เคียงกับภาษาชูวาส ซึ่งเป็นตระกูลภาษาอัลไตอิกที่ได้รับอิทธิพลจากตระกูลภาษาฟินโน-ยูราลลิก (เช่นภาษาฮังการี) โดยทั้งสองภาษานี้เป็นลูกหลานของกลุ่มภาษาเตอร์กิกชนิด r และ l เหมือนกัน ในขณะที่ ภาษากลุ่มเตอร์กิกอื่นๆจัดอยู่ในชนิด z และ s
ภาษาฮาซารากี
ภาษาฮาซารากี เป็นสำเนียงของภาษาเปอร์เซีย ความแตกต่างหลักเมื่อเทียบกับภาษาเปอร์เซียมาตรฐานที่ใช้พูดในอิหร่านและอัฟกานิสถานคือ มีคำยืมจากภาษามองโกเลียและภาษากลุ่มเตอร์กิกเป็นจำนวนมาก ใช้พูดโดยชาวฮาซาราในอัฟกานิสถานตอนกลาง และบางส่วนของปากีสถาน และผู้อพยพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอิหร่าน คาดว่ามีผู้พูด 2 ล้านคน
Khana ratsadon 6 pillars
โซดาไฟ
โซดาไฟ หรือคอสติกโซดา  "พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542" นิยามว่า คือ "สารประกอบชนิดหนึ่ง ชื่อ โซเดียมไฮดรอกไซด์ (NaOH) เป็นของแข็งสีขาว ดูดความชื้นดีมาก ละลายน้ำได้ดี ใช้ประโยชน์ในอุตสาหกรรมทำสบู่ เส้นใยเรยอน"
โซดาไฟถูกใช้ในการผลิตเป็นผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวัน และยังใช้ประโยชน์ได้อีกมากมาย เช่น ในการผลิตเยื่อและกระดาษ สบู่และผลิตภัณฑ์ซักฟอก เคมีภัณฑ์ การทำความสะอาด โรงกลั่นน้ำมัน การใช้งานทางอุตสาหกรรมโลหะ อุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมเส้นใยเรยอน สิ่งทอ และอื่น ๆ
ประโยชน์ของโซดาไฟ
– เป็นสารตั้งต้นในการผลิตโซดาไฟเหลว
– ใช้สำหรับอุตสาหกรรมผลิตสบู่ ด้วยการทำปฏิกิริยากับไขมันเปลี่ยนเป็นสบู่
– ใช้สำหรับขจัดคราบสกปรก และสิ่งอุดตันในท่อระบายน้ำ ด้วยก้อนหรือละลายน้ำเทราดบริเวณที่มีการอุดตันของท่อ
– ใช้สำหรับปรับสภาพความเป็นกรดของน้ำให้เป็นด่าง โดยเฉพาะในระบบบำบัดน้ำเสียที่ต้องปรับความเป็นกรด-ด่างของน้ำ
– ใช้สำหรับการตกตะกอนของแร่ธาตุหรือโลหะหนักในกระบวนการบำบัดน้ำเสีย
– ใช้ฟื้นสภาพของเรซินของระบบปรับปรุงคุณภาพน้ำ
– ใช้ในกระบวนการฟอกย้อมไหม โดยเฉพาะขั้นตอนการลอกกาวไหมที่ต้องต้มละลายกาวไหมด้วยโซดาไฟ สำหรับการฟอกไหมในระดับครัวเรือน ชาวบ้านเรียกโซดาไฟว่า ผงมัน ซึ่งหาซื้อได้ตามร้านขายเคมีฟอกไหม
ยอดเขาชิชาพังมะ
ยอดเขาชิชาพังมะ (Shishapanma; , "ซึเซี่ยปังหม่า เฟิง") ยอดเขาสูงที่สุดใน ประเทศจีน และสูงเป็นอันดับที่ 13 ของโลก มีความสูง 8,046 เมตร ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของทิเบต ใกล้ชายแดนเนปาล นับเป็นยอดเขาสูงเกิน 8 พันเมตรเพียงแห่งเดียวที่อยู่ในประเทศจีน (ข้อมูลบางแห่งระบุความสูง 8,013 เมตร และบางแห่ง 8,027 เมตร ซึ่งทำให้ Shishapanma สูงเป็นอันดับ 14 ของโลก)
ชื่อ "ชิชาพังมะ" เป็นภาษาทิเบต มีความหมายว่า "ยอดเขาเหนือทุ่งหญ้า" ยอดเขานี้มีชื่อในภาษาสันสกฤตว่า "โกแสนธาน (Gosainthan)" มีความหมายว่า "ดินแดนแห่งพระเจ้า" นอกจากนี้ ชิชาพังมะ ยังอาจแปลความหมายได้ว่า "หญิงชาวเชอร์ปา"
เนื่องจากภูเขานี้อยู่ในเขตประเทศจีน ซึ่งค่อนข้างเข้มงวด ทำให้มีนักปีนเขาจำนวนไม่มากได้ปีนเขาลูกนี้ นักปีนเขากลุ่มแรกที่ขึ้นถึงยอดเขานี้เป็นชาวจีน เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 เป็นยอดเขาความสูงเกิน 8,000 เมตร ที่มีผู้ปีนถึงยอดเป็นลำดับหลังสุด ในจำนวน 14 ยอดเขา
Shishapanma
เหล็งฮู้ชง
คริสตศตวรรษ
กระป๋อง
กระป๋อง คือบรรจุภัณฑ์ชนิดหนึ่ง สร้างจากแผ่นโลหะม้วนเข้าหากันเป็นทรงกระบอก ปิดผนึกด้วยแผ่นโลหะวงกลมทั้งสองด้านโดยไม่ให้สัมผัสอากาศ สิ่งที่ใช้บรรจุภายในมักเป็นอาหาร เพื่อวัตถุประสงค์หลักของการถนอมอาหารให้สามารถเก็บไว้ได้นาน และจำเป็นต้องใช้การตัดหรือการฉีกฝากระป๋องให้เปิดออกด้วยที่เปิดกระป๋อง ปัจจุบันสามารถผลิตกระป๋องซึ่งเปิดได้ง่ายด้วยมือโดยไม่ต้องใช้ที่เปิดแต่อย่างใด
TITV Everest 2007
TITV Everest 2007 มีชื่อเต็มว่า TITV The Everest: The Unlimited Spirit of Thailand 2007 ชื่อไทย “ปฏิบัติการเกียรติยศ สู่ยอดเอเวอเรสต์” เป็นโครงการส่งนักปีนเขาชาวไทย ขึ้นไปปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ ในปี พ.ศ. 2550 ให้การสนับสนุนโดยสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี กรมประชาสัมพันธ์ และกองทัพเรือไทย โดยมีการส่งทีมงานไปถ่ายทำภาพยนตร์เบื้องหลังการปีนเขา และส่งมาตัดต่อเป็นรายการสารคดีเรียลลิตี้โชว์ ฉายทางโทรทัศน์ในประเทศไทย
การปีนเขามีกำหนด 3 เดือนตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 โดยใช้เวลาฝึกฝนร่างกาย และปรับตัวเป็นเวลา 45 วัน และเริ่มต้นปีนจากแคมป์ฐาน ใช้เวลา 39 วัน จนถึงยอดเขา มีเป้าหมายที่จะนำธงชาติไทย ธงธรรมจักร และธงตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๘๐ พรรษา ๕ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๕๐ ไปปักบนยอดเขา เพื่อเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
โครงการนี้เกิดจากแนวคิดของชิบ จิตนิยม ผู้ประกาศข่าวสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี เมื่อครั้งไปเยิ่ยมชมวัดไทยลุมพินีเมื่อกลางปี 2550 โดยในครั้งแรกจะนำนายทหารหน่วยรบพิเศษของกองทัพเรือ 3 คน กองทัพอากาศ 3 คน และเจ้าหน้าที่ทีไอทีวี 1 คน อุปสมบทที่วัดไทยลุมพินี และเดินเท้านำธงธรรมจักรขึ้นไปประดับบนยอดเขา ต่อมาได้ยกเลิกแนวคิดนี้ไปด้วยข้อจำกัดเกี่ยวกับการดื่มน้ำและรับประทานอาหารของพระภิกษุ
ในปี 2007 มีนักปีนเขาจำนวนมากที่ขึ้นสู่ยอดเขาเอเวอเรสต์ โดยขึ้นจากทางทิศเหนือ จากทิเบต ประเทศจีน และหลีกเลี่ยงการขึ้นจากทางทิศใต้ จากประเทศเนปาลเนื่องจากสถานการณ์ทางการเมืองไม่มั่นคง แต่สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวีเลือกเส้นทางนี้ โดยให้เหตุผลว่าต้องการเดินทางจากประเทศเนปาล ซึ่งเป็นสถานที่ประสูติของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีประมาณการค่าใช้จ่ายทั้งสิ้นประมาณ 450,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 15 ล้านบาท) ใช้เวลาเตรียมการทั้งสิ้น 4 เดือน
นักปีนเขาในทีม ประกอบด้วย คนไทยจำนวน 9 คน ทีมงานสนับสนุนชาวไทย ไกด์นำทางและลูกหาบเชอร์ปา นักปีนเขาทั้ง 9 คน ประกอบด้วย นักปีนเขาที่ผ่านการคัดเลือกจำนวน 9 คน เป็นทหารเรือ 3 คน ทีมงานทีไอทีวี 4 คน เป็นผู้หญิง 1 คน สมทบกับอนุศักดิ์ จงยินดี นักปีนเขาอิสระ ที่มีโครงการจะปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ภายในปี พ.ศ. 2553 แต่ได้รับการสนับสนุนให้ร่วมทีมในปีนี้เป็นกรณีพิเศษอีก 1 คน แทนเจ้าหน้าที่ทีไอทีวีผู้ที่สละสิทธิ์ให้ไปแทน
นักปีนเขาทั้ง 9 คน สามารถขึ้นถึงยอดเขาไอแลนด์พีกในช่วงของการฝึกซ้อม และในการปีนขึ้นเอเวอเรสต์ มี 4 คน ขึ้นไปได้ถึงแคมป์ 3 ที่ความสูง 7,300 เมตร มี 3 คน ขึ้นไปได้ถึงแคมป์ 4 ที่ความสูง 7,900 เมตร ทั้งสามคนนี้เตรียมที่จะขึ้นสู่ยอดเขาในวันที่ 7 พฤศจิกายน 2550 แต่ไม่สำเร็จเนื่องจากสภาพอากาศเลวร้าย นักปีนเขาทั้งหมดเดินทางกลับมาได้อย่างปลอดภัย
นักปีนเขากลุ่มนี้ เป็นคนไทยกลุ่มแรกที่ปีนเอเวอเรสต์ขึ้นไปได้สูงเกิน 8,000 เมตร ก่อนหน้านี้มีคนไทยเคยปีนเอเวอเรสต์ แต่ไม่เคยขึ้นถึงระดับนี้ เช่น กิ่งแก้ว บัวตูม ขึ้นไปได้ถึงระดับ 7,000 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2540 นอกจากนี้ยังมีคนไทยที่พยายามปีนเอเวอเรสต์ในปี พ.ศ. 2549 แต่ต้องล้มเลิกไปเพราะขาดผู้สนับสนุน และยังมีอีกกลุ่มหนึ่งที่วางโครงการจะปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ ภายใน พ.ศ. 2553
ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 หลังสิ้นสุดปฏิบัติการ TITV Everest 2007 ประมาณ 6 เดือน นายวิทิตนันท์ โรจนพานิช ผู้กำกับภาพยนตร์ และนักปีนเขาสมัครเล่นชาวไทย ก็สามารถปีน ยอดเขาเอเวอร์เรสต์ ได้สำเร็จ เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ในฐานะหัวหน้าทีมปีนเขา พร้อมกับทีมนักปีนเขาชาวเวียดนามอีก 3 คน ในภารกิจ Everest 2008 : Vietnam Sprit To The World ซึ่งถ่ายทอดเป็นรายการเรียลริตี้โชว์ Everest Vietnam ทางสถานีโทรทัศน์เอชทีวี ของ ประเทศเวียดนาม และมีนายวิทิตนันท์เป็นผู้อำนวยการผลิตรายการ
นักปีนเขา ประกอบด้วย
ไกด์นำทาง และลูกหาบชาวเชอร์ปา จำนวน 170 คน นำโดย ตาชิ เทนซิง (Tashi Tenzing) ซึ่งเป็นหลานชายของเทนซิง นอร์เก ผู้ขึ้นถึงยอดเขาเอเวอเรสต์เป็นคนแรกพร้อมกับเอดมันด์ ฮิลลารี เมื่อ พ.ศ. 2496
ทีมงานสนับสนุน ประกอบด้วย
เครก เดวิด
เครก แอชลีย์ เดวิด  เป็นนักร้องแนวอาร์แอนด์บีชาวอังกฤษ มียอดขายอัลบั้มกว่า 13 ล้านชุด จาก 3 อัลบั้มที่ออกมา ได้แก่ "Born To Do It" (2000), "Slicker Than Your Average" (2002), "The Story Goes" (2005) กับเพลงดัง อาทิ 7 Days, Walking Away, World Filled With Love, และ Don’t Love You No More (I’m Sorry)
เครก เดวิด เกิดที่เซาธ์แฮมตัน แฮมไชร์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 มีผลงานครั้งแรกโดยโดยร่วมทำงานเบื้องหลังในบี-ไซด์ของกลุ่มศิลปินอาร์แอนด์บีจากอังกฤษ วงดาเมจ ในเพลง "Wonderful Tonight" เพลงเก่าของอีริค แคลปตัน ต่อจากนั้นจึงได้มีผลงานการร้องครั้งแรกในเพลง Re-rewind ของดีเจแนวยูเคการาจ Artful Dodger ซึ่งเพลงนี้ขึ้นสูงสุดในอันดับ 2 ในอังกฤษ และในปี 2007 กลับมากับอัลบั้มที่ 4 Trust Me มีซิงเกิ้ลแรกชื่อ Hot Stuff (Let’s Dance) เพลงสนุก ๆ ในสไตล์ฟังก์ ที่นำท่อนฮุคจากเพลง Let’s Dance ของ เดวิด โบวี
ด้านสังคม ในปี 2010 ได้รับการแต่งตั้งเป็นทูตสันถวไมตรีของสหประชาชาติรณรงค์เรื่องวัณโรค
ฟิฟทีน ซีนเนอรี่
ฟิฟทีน ซีนเนอรี่  เป็นวงดนตรีของไทยที่เกิดจากการรวมตัวของกลุ่มนักศึกษาจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สาขาวิชานิเทศศิลป์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง รุ่นที่ 15 ที่มีชื่อรุ่นว่า ฉาก ซึ่งพวกเขาได้นำมาตั้งเป็นชื่อวงว่า ฟิฟทีน ซีนเนอรี่ (15th Scenery) เพื่อเป็นการจดจำถึงตำนานและวีรกรรมในสมัยเรียน ซึ่งพวกเขาพักอยู่หอพักเดียวกัน และด้วยความหลงใหลในดนตรีเหมือนกัน พวกเขาจึงรวมตัวกันเล่นดนตรีกันแทบจะทุกวัน จนเลยเถิดถึงขั้นติด F ติดโปรกันไปบ้าง แต่สุดท้ายพวกเขาก็เอาตัวรอด เรียนจบกันมาได้ พร้อมกับมีรางวัลรองชนะเลิศการประกวดวงดนตรี ของมหาวิทยาลัยติดมือมาด้วย
พวกเขาเล่นดนตรีมาหลายแนว เริ่มจากแนวหนัก ๆ แบบฮาร์ดคอร์ พอโตขึ้นมาเรื่อย ๆ จึงมาลงตัวที่แนวที่ฟังสบาย ๆ แบบอิเลคโทรป็อป ที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากดนตรีป็อปทางฝั่งสแกนดิเนเวียน บวกกับจังหวะสนุกๆของดนตรีเต้นรำในยุค 80’s , 90’s อาทิพวก disco, baggy, synth pop แล้วเติมสีสันให้เมโลดี้ด้วยเสียงซินธิไซเซอร์ผสมกับเสียงร้องบางเบาสดใสฟังสบาย ๆ และจากตอนแรกที่นักร้องนำเป็นผู้ชาย ก็ลองเปลี่ยนแนวเป็นนักร้องผู้หญิง โดยพวกเขาได้ไปชักชวน เพ่ย เพื่อนร่วมรุ่น มาเป็นนักร้องนำ และก็มีงานเล่นคอนเสิร์ตตามงานคณะต่าง ๆ บ้างแต่ก็ไม่จริงจังเท่าไหร่
จวบจนเมื่อปี พ.ศ. 2546 พวกเขาได้มารู้จักกับค่ายเพลง สมอลล์รูม จากการแวะมาช่วย อาร์มแชร์ (Armchair) ในสมัยที่ยังใช้ชื่อวงว่า เชคเกอร์(Shaker) ทำเพลงในอัลบั้ม SR 001 พวกเขาจึงเริ่มต้นทำงานเพลงกันอย่างเต็มความสามารถ แล้วหมั่นส่งผลงานเข้ามาให้ค่ายเพลง สมอลล์รูม พิจารณาอยู่ไม่ขาด จนมาได้รับการตอบรับกับเดโมเพลงที่ 4 ซึ่งมีสไตล์ตรงกันกับอัลบั้ม SR 003 พอดี ซึ่งทำให้พวกเขาได้มีผลงานของตัวเองชิ้นแรกคือเพลง ดอกไม้กับนายกระจอก หรือ butterfly day ที่ถูกรวบรวมอยู่ในอัลบั้ม smallroom 003 : the new colour
นักร้องคนใหม่.