pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คุจิกิ เบียคุยะ เป็นหัวหน้าตระกูล "คุจิกิ" 1 ใน 4 ตระกูลขุนนางชั้นสูงสุด และว่ากันว่าเบียคุยะนั้นมีฝีมือเก่งกาจที่สุดในประวัติศาสตร์ตระกูลคุจิกิอันยาวนาน เขาเป็นพี่ชายบุญธรรมของลูเคีย และเป็นหัวหน้าหน่วย 6 ของ "13 หน่วยพิทักษ์" ซึ่งเขาได้รับลูเคียมาเป็นน้องสาวบุญธรรม เนื่องจากคำสัญญาของเขากับ "ฮิซานะ" ซึ่งเป็นพี่สาวที่แท้จริงของลูเคียและเป็นภรรยาของเขาซึ่งขอให้น้องสาวของตนเรียกเบียคุยะว่าพี่ ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาต้องแหกกฎของตระกูล เขาจึงสาบานต่อหน้าสุสานของพ่อแม่ว่าจะไม่ทำผิดกฎอีกเป็นครั้งที่สอง และปิดเรื่องนี้เป็นความลับตลอดมา
สัญลักษณ์ของหน่วยคือ ดอกสึบากิหรือดอกคาเมลเลีย ความหมายคือ อุดมคติอันสูงส่ง
ซึ่งความหมายนี้ อธิบายลักษณะนิสัยของทั้งหัวหน้าและรองหัวหน้าหน่วยได้อย่างชัดเจนยิ่ง
เป็นหน่วยที่มีระเบียบวินัยและถือเป็นหน่วยที่แข็งแกร่งมากหน่วยหนึ่ง แต่ในอีกด้านหนึ่ง ก็เป็นหน่วยที่สงบเรียบร้อยและเยือกเย็นตามนิสัยของหัวหน้า เพราะเบียคุยะชื่นชอบกิจกรรมที่ทำให้ใจสงบสุขุม ไม่เว้นแม้แต่การเดินชมจันทร์
เขาปรากฏตัวครั้งแรกพร้อมกับรองหัวหน้าหน่วย 6 "อาบาราอิ เร็นจิ"จากคำสั่งปลอมของ "วังกลาง 46 ห้อง" ให้ไปจับตัวลูเคียกลับมาจากโลกมนุษย์ และเบียคุยะนั้นยังเป็นผู้ตัด"โซ่กรรม"ของอิจิโกะ จนอิจิโกะสูญเสียพลังของยมทูตที่ได้มาจากลูเคียไป
หลังจากนั้นเบียคุยะก็ไม่ได้สนใจที่จะช่วยเหลือลูเคีย นั่นเพราะเขาเองได้สาบานแล้วว่าจะไม่แหกกฎอีก ทำให้อยู่ในฐานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และเขาก็ได้ต่อสู้กับเร็นจิที่ต้องการช่วยลูเคียและเอาชนะได้
ในตอนท้ายของภาคโซลโซไซตี้ เขาได้เข้าต่อสู้กับอิจิโกะและได้ใช้พลังและความสามารถทั้งหมดเท่าที่มีในการต่อสู้ จนในที่สุดเขาก็ยอมและจากไปทั้งที่ยังไม่รู้ผล แต่ในตอนที่ลูเคียกำลังจะโดน"อิจิมารุ งิน"จัดการ เขาก็เอาตัวเองมารับการโจมตีแทน และหลังจากนั้นเขาก็บอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับพี่สาวของลูเคีย เขาได้พักรักษาตัวเองอยู่ที่โซลโซไซตี้
เบียคุยะได้ประจำอยู่ที่โซลโซไซตี้ และเมื่อเหล่าเบาท์ได้บุกมาถึงเซย์เรย์เทย์ เขาก็ได้เข้าต่อสู้กับคาริยะ จินหัวหน้าของเหล่าเบาท์ จนถึงขั้นที่เบียคุยะต้องปลดปล่อยสวัสดิกะ แต่อิจิโกะก็เข้ามาช่วยด้วยเสียก่อน ทำให้การต่อสู้จบลงโดยไม่รู้ผลแพ้ชนะ และในช่วงสุดท้ายของภาค เบียคุยะได้เข้าขัดขวางการส่งพลังเพื่อจุดระเบิดพลังวิญญาณ ของคาริยะในระหว่างการต่อสู้กับอิจิโกะร่วมกับโยรุอิจิ และเฝ้ามองการต่อสู้ของทั้งคู่อยู่จนจบ
เบียคุยะไม่ค่อยมีบทมานัก นอกจากการปรากฏตัวในการประชุมในช่วงแรกและการมารับเหล่ายมทูตกลับไปยังโซลโซไซตี้ในช่วงหลัง
เบียคุยะได้ช่วยเหลือเร็นจิกับลูเคียให้เข้ามาในฮูเอโก้มุนโด้ เพื่อช่วยเหลือพวกอิจิโกะในการต่อสู้เพื่อช่วยเหลือโอริฮิเมะ
นอกจากนั้นยังมาช่วยเหลือลูเคียจากการกวาดล้างของเอสปาด้า หมายเลข 7 ที่ชื่อว่า "โซมารี เลอรูซ์" เบียคุยะใช้เซ็มบ้งซากุระจัดการกับโซมาลีได้เป็นผลสำเร็จ และตามซาราคิ เคมปาจิไปหาอิจิโกะหลังจากที่อิจิโกะสู้กับอุลคิโอร่าเสร็จแล้วและกำลังปะทะกับเอสปาด้าลำดับ10(หรือ0)ยามี่ ริยัลโก้ หลังจากปล่อยให้ซาราคิสู้กับยามี่ ก็พูดเตือนสติอิจิโกะให้รีบกลับไปยังโลกมนุษย์ด้วยความช่วยเหลือของคุโรซึจิ มายูริที่วิเคราะห์และเปิดการ์กันต้าที่ฮูเอโก้มุนโด้สำเร็จ จากนั้นเบียคุยะกับเคมปาจิก็ทะเลาะกันเองโดยที่ยามี่กลายเป็นตัวรับลูกหลงไป
หลังจากนั้น เบียคุยะ เคมปาจิ และเคียวราคุ ก็เข้าไปรับการเอ็ดตะโรชุดใหญ่จากหัวหน้าใหญ่ฐานที่ทำเสื้อคลุมหัวหน้าหน่วยหายโดยที่เบียคุยะได้บอกว่า"ของโหลๆแบบนี้เดี๋ยวผมซื้อมาใหม่ให้" หลังจากนั้นจึงโดนเอ็ดตะโรซ้ำอีกรอบ
เบียคุยะได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับการแต่งกายใหม่หลังจากที่อิจิโกะได้พลังยมทูตคืนมาและต่อสู้กับซึคิชิม่า แต่ว่าก็ถูก"บุ๊ค ออฟ ดิเอนด์"ของซึคิชิม่าฟันเอาทำให้ซึคิชิม่าที่แทรกเข้าไปในอดีตของเบียคุยะสามารถอ่านการโจมตีออกทุกรูปแบบ เบียคุยะที่เข้าตาจนจึงได้ตัดสินใจปล่อยตัวเองไปตามความบ้าคลั่งในการต่อสู้เป็นครั้งแรกและสามารถสังหารซึคิชิม่าลงได้
ภาคสงครามเลือดพันปี.
เบียคุยะกับสมาชิกหน่วยหกได้เข้ารับการบุกของจักรวรรดิวินเดนไรห์และปะทะเข้ากับนักรบดวงดารา F"Fear"แอส นอดด์และถูกขโมยปลดปล่อยสวัสดิกะไป หลังจากนั้นเบียคุยะก็ถูกปลดปล่อยสวัสดิกะของตนเองโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส แต่ตอนนี้พ้นความตายแล้ว และถูกหน่วย 0 ( ราชันย์ ) นำตัวไปยังวังของราชาแห่งโลกวิญญาณ และได้ฝึกฝนจนและเข้าใจถึงแก่นแท้ของพลัง และได้กลับไปร่วมต่อสู้อีกครั้งพร้อมกับพลังบังไคแบบใหม่ (เป็นภาคที่โหดที่สุดเจอ 5 รุม1 แต่ชิวๆ)
ขั้นปลดปล่อยสวัสดิกะ (บังไค).
หมายเหตุ เบียคุยะมีวิถีมารขั้นสูงที่ถนัดที่สุดคือ วิธีผนึกที่ 81 ดันคู(สะบั้นมิติ)
อ้างอิงจาก หนังสือbleachเทพมรณะเล่ม34 หน้า141
จำนวนฟิโบนักชี
ฟิโบนักชี
ศาสนาฮินดู
ศาสนาฮินดู หรือในเอกสารภาษาไทยนิยมใช้คำว่า ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เป็นศาสนาหนึ่งในกลุ่มศาสนาอินเดีย และเป็นธรรมะหรือแนวทางการใช้ชีวิตของผู้คน ที่เป็นที่นับถืออย่างแพร่หลายในอนุทวีปอินเดียและบางส่วนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะบนเกาะบาหลี เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าเป็นศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ศาสนิกชนและนักวิชาการบางกลุ่มเรียกศาสนาฮินดูว่าเป็น "สนาตนธรรม" หรือหนทางนิรันดร์ชั่วประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ นักวิชาการมักมองศาสนาฮินดูว่าเป็นการผสมผสานของ หรือสังเคราะห์มาจาก วัฒนธรรม จารีต และประเพณีอันหลากหลายในอนุทวีปอินเดีย ที่มีรากฐานหลากหลาย และไม่มีศาสดาหรือผู้ริเริ่มตั้งศาสนา แต่ผู้เผยแผ่คำภีร์พระเวท ยุคแรกเริ่มคือ ฤๅษีวยาส ท่านเปรียบเสมือนเป็นศาสดาคนหนึ่ง "การสังเคราะห์ศาสนาฮินดู" (Hindu synthesis) นี้เริ่มมีขึ้นระหว่างราว 500 ปีก่อนคริสตกาล ถึงคริสต์ศักราช 300 ภายหลังการสิ้นสุดลงของยุคพระเวท (1500 ถึง 500 ก่อนคริสตกาล), และเจริญรุ่งเรืองในอินเดียสมัยกลางไปพร้อมกับการเสื่อมของศาสนาพุทธในอนุทวีปอินเดีย
ถึงแม้ว่าศาสนาฮินดูจะเต็มไปด้วยปรัชญาหลายแขนง แต่ก็สามารถเชื่อมโยงถึงกันผ่านแนวคิดที่มีร่วมกัน, พิธีกรรมที่คล้ายคลึงกัน, จักรวาลวิทยาฮินดู, คัมภีร์ฮินดู และ สถานที่แสวงบุญ ส่วนคัมภีร์ของศาสนาฮินดูนั้นจำแนกออกเป็น ศรุติ (จากการฟัง) และ สมรติ (จากการจำ) คัมภีร์เหล่านี้มีทั้งปรัชญาฮินดู, ประมวลเรื่องปรัมปราฮินดู, พระเวท, โยคะ, พิธีกรรม, อาคม และการสร้างโบสถ์พราหมณ์ เป็นต้น คัมภีร์เล่มสำคัญได้แก่ พระเวท, อุปนิษัท, ภควัทคีตา, รามายณะ และ อาคม ที่มา ผู้ประพันธ์ และความจริงนิรันดร์ในคัมภีร์เหล่านี้ล้วนมีบทบาทสำคัญ แต่ศาสนาฮินดูก็มีแนวคิดหลักสำคัญที่สนับสนุนการตั้งคำถามต่อที่มาและเนื้อความของคัมภีร์เพื่อให้เข้าใจสัจธรรมต่าง ๆ ได้อย่างลึกซึ้ง และสร้างประเพณีหรือแนวคิดต่อยอดในอนาคต
สาระสำคัญในศาสนาฮินดูคือ "ปุรุษารถะ" ทั้งสี่ อันเป็นจุดมุ่งหมายอันสมควรในชีวิตของมุนษย์ ได้แก่ ธรรมะ (หน้าที่/จริยธรรม), อรรถะ (การเจริญเติบโต/หน้าที่การงาน), กามะ (ประสงค์/แรงจูงใจ) และ โมกษะ (การหลุดพ้น/การเป็นอิสระจากการเวียนว่ายตายเกิด) นอกจากนี้ แนวคิดสำคัญอื่น ๆ ที่พบในศาสนาฮินดูยังรวมถึง กรรม (การกระทำ/ผลของการกระทำ), สังสารวัฏ (วงจรเวียนว่ายตายเกิด) และ การปฏิบัติโยคะ (หนทางสู่โมกษะ) ที่มีอยู่หลากหลายปรัชญา การปฏิบัติในศาสนาฮินดู มีทั้ง ปูชา (การบูชา), การสวดมนต์และร้องเพลงสวด, ชปะ, การปฏิบัติสมาธิ, สังสการ (พิธีกรรมเปลี่ยนผ่าน), เทศกาลประจำปีและการออกเดินทางแสวงบุญตามโอกาส ศาสนิกชนบางส่วนละทิ้งชีวิตทางโลกและการยึดติดกับวัตถุ เพื่ออกสู่สันยาสะ (ถือพรต/ออกบวช) เพื่อเข้าสู่โมกษะ ศาสนาฮินดูยังเน้นย้ำถึงหน้าที่ตลอดกาล เช่น ความกตัญญู ซื่อสัตย์, ไม่ทำร้ายสัตว์และผู้คน (อหิงสา), การใจเย็น, ความอดทนอดกลั้น, การข่มใจตนเอง และความเมตตา นิกายในศาสนาฮินดูหลักมี 4 นิกาย คือ ลัทธิไวษณพ, ลัทธิไศวะ, ลัทธิศักติ และลัทธิสมารตะ
ศาสนาฮินดูถือเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในโลกเป็นอันดับที่ 3 มีศาสนิกชนซึ่งเรียกว่า ชาวฮินดู อยู่ราว 1.15 พันล้านคน หรือ 15-16% ของประชากรโลก ศาสนาฮินดูมีผู้นับถือมากที่สุดในอินเดีย, เนปาล และ มอริเชียส นอกจากนี้ยังเป็นศาสนาหลักในจังหวัดบาหลี อินโดนีเซียเช่นกัน ชุมชนฮินดูขนาดใหญ่ยังพบได้ในแคริบเบียน, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, อเมริกาเหนือ, ยุโรป, แอฟริกา และประเทศอื่น ๆ
สาระสำคัญในศาสนาฮินดูมันวนเวียนอยู่กับประเด็นของธรรมะ, สังสาระ, โมกษะ และการปฏิบัติโยคะ
ปุรุษารถะ.
ศาสนาฮินดูดั้งเดิมเชื่อว่าจุดมุ่งหมายในชีวิตของมนุษย์มีอยู่สี่ประการ ได้แก่ ธรรมะ, อรรถะ, กามะ และ โมกษะ เป้าหมายทั้งสี่นี่เรียกรวมว่า "ปุรุษารถะ"
ธรรมะ (ทางที่ถูกต้อง/จริยะ).
ธรรมะถือเป็นจุดมุ่งหมายที่ชัดเจนที่สุดในศาสนาฮินดู แนวคิดของธรรมะนั้นรวมถึงพฤติกรรมที่ถือว่าสอดคล้องไปกับรตะ หนทางที่ทำให้ทั้งชีวิตและจักรวาลคงอยู่ได้ และยังรวมถึงหน้าที่, สิทธิ, กฎระเบียบ, สัจธรรม และ "การใช้ชีวิตอย่างถูกทาง" ธรรมะฮินดูประกอบด้วยหน้าที่ทางศาสนา, จริยธรรมและคุณธรรม และหน้าที่ของแต่ละบุคคล รวมถึงการปฏิบัติตนและนิสัยที่นำไปสู่ความเป็นระเบียบเรียบร้อยของสังคม Van Buitenen ได้เคยกล่าวว่า ธรรมะนั้นเป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่มีอยู่จะต้องยอมรับและเคารพเพื่อยังผลให้เกิดการรักษาความสามัคคีและความสงบเรียบร้อยในโลก เป็นการแสวงหาและการดำเนินการตามธรรมชาติและการเรียกหาที่แท้จริง อันมีบทบาทในการปรองดองโดยทั่วกัน ส่วน Brihadaranyaka Upanishad ได้ระบุว่าธรรมะคือ
พระกฤษณะ ในมหาภารตะ ได้ทรงนิยามธรรมว่าเป็น การสนับสนุนความจริงทั้งในโลกนี้และโลกอื่น (Mbh 12.110.11) คำส่า "สนาตนะ" แปลว่า "นิรันดร์" ดังนั้น "สนาตนธรรม" จึงแปลส่า "ความจริงอันเป็นนิรันดร์" ไม่มีจุดเริ่มต้น และไม่มีที่สิ้นสุด
อรรถ.
อรรถะ หรือ อารถะ คือ การแสวงหาความมั่งคั่งอย่างมีเป้าหมายและมีคุณธรรม เพื่อการดำรงชีวิต ภาระผูกพัน และความมั่งคั่งทางทรัพย์สิน อรรถะยังรวมถึงชีวิตทางการเมือง การทูต และการมีความเป็นอยู่ที่ดี แนวคิดนี้รวมถึง "วิถีชีวิตทุกมุมของชีวิต" กิจกรรมและทรัพยากรทั้งหมดที่ช่วยให้คนหนึ่งสามารถมีความมั่งคงทางอาชีพการงานและทางการเงิน การแสวงหาอรรถะอย่างพอเหมาะพอควรถือเป็นเป้าหมายสำคัญของชีวิตมนุษย์ในศาสนาฮินดู
กามะ.
กาม แปลว่า ความปรารถนา, ความรัก, ชอบ, หลงใหล ทั้งมีและปราศจากความคิดเชิงชู้สาวและอารมณ์ทางเพศ และหมายถึงความสุข ความยินดี อันเกิดจากสัมผัสต่าง ๆ ของร่างกาย ในศาสนาฮินดู กามะถือเป็นส่วนจำเป็นที่ช่วยให้ชีวิตคงอยู่ได้อย่างแข็งแรง ทั้งนี้ทั้งนั้นยังต้องอยู่ภายใต้การนำพาของธรรมะ, อรรถะ และโมกษะ
โมกษะ.
โมกษะ หรือ มุขติ ถือเป็นเป้าหมายสูงที่สุดในศาสนาฮินดู โมกษะอาจหมายถึงการหลุดพ้นจากความทุกข์ และจากสังสาระ (การเวียนว่ายตายเกิด) ในนิกายอื่น ๆ ของศาสนาฮินดูเช่น Monistic ถือว่าโมกษะเป็นเป้าหมายที่เข้าถึงได้ในชาติปัจจุบัน เป็นสถานะของความสุขผ่านการรับรู้ตนเอง การเข้าใจธรรมชาติของจิตวิญญาณของเสรีภาพและ "ตระหนักว่าจักรวาลทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของตน"
เป้าหมายสูงสุดของชีวิตเรียกว่า "โมกษะ", "นิรวานะ" หรือ "สมาธิ" เป็นที่เข้าใจกันอยู่หลายแบบ: การเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับพระเป็นเจ้า, การเข้าสู่ความสัมพันธ์นิรันดร์กับพระเจ้า, การเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล, การละทิ้งความเห็นแก่ตัวจนสิ้น, การหลุดพ้นจากสังสาระ ซึ่งคือการไม่เกิดอีก การไม่ทุกข์อีก
แนวคิดเรื่องพระเป็นเจ้า.
ศาสนาฮินดูนั้นมีหลายความเชื่อ มีตั้งแต่ เอกเทวนิยม, พหุเทวนิยม, สรรพันตรเทวนิยม, สรรพเทวนิยม, ไปจนถึง อเทวนิยม
นิกายหลัก.
ศาสนาฮินดูไม่มีหลักคำสอนหลักกลาง ในขณะเดียวกันชาวฮินดูเองจำนวนมากก็ไม่ได้อ้างว่าเป็นของนิกายหรือประเพณีใด ๆ อย่างไรก็ตาม ในงานศึกษาเชิงวิชาการนิยมแบ่งออกเป็น 4 นิกายหลัก ได้แก่ ลัทธิไวษณพ, ลัทธิไศวะ, ลัทธิศักติ และ ลัทธิสมารตะ นิกายต่าง ๆ นี้แตกต่างกันหลัก ๆ ที่เทพเจ้าองค์กลางที่บูชา, ธรรมเนียมและมุมมองต่อการหลุดพ้น Julius J. Lipner ได้ระบุไว้ว่าการแบ่งนิกายของศาสนาฮินดูนั้นแตกต่างจากในศาสนาหลักอื่น ๆ ของโลก เพราะนิกายของศาสนาฮินดูนั้นคลุมเครือกับการฝึกฝนของบุคคลมากกว่า เป็นที่มาของคำว่า "Hindu polycentrism" (หลากหลายนิยมฮินดู, ฮินดูตามท้องถิ่น)
ลัทธิไวษณพ บูชาพระวิษณุ และปางอวตารของพระองค์ โดยเฉพาะ พระกฤษณะ และ พระราม ลักษณะของนิกายนี้โดยทั่วไป ไม่ใช่ลักษณะนักพรตติดอาราม แต่มุ่งเน้นไปที่กิจกรรมชุมชนและการปฏิบัติที่นับถือศรัทธา ความรักสนุกนี้มีที่มาจากการสื่อนัย ๆ ถึงลักษณะอัน "ขี้เล่น ร่าเริง และสนุกสนาน" ของพระกฤษณะรวมถึงอวตารองค์อื่น ๆ พิธีกรรมและการปฏิบัติจึงมักเต็มไปด้วยการระบำในชุมชน, ขับร้องดนตรี ทั้ง กีรตัน (Kirtan) และ ภชัน (Bhajan) โดยเชื่อกันว่าเสียงและดนตรีเหล่านี้จะมีพลังในการช่วยทำสมาธิและมีพลังอำนาจเชิงความเชื่อ การเฉลิมฉลองและพิธีกรรมในศาสนสถานของไวษณพมักมีความประณีต ละเอียดลออ ส่วนรากฐานเชิงศาสนศาสตร์ของไวษณพนั้นมาจากภควัทคีตา, รามายณะ และปุราณะต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับพระวิษณุ
ลัทธิไศวะ มุ่งเน้นที่พระศิวะ ศาสนิกชนไศวะมีแนวโน้มไปทางปัจเจกพรตนิยม (ascetic individualism) และแตกออกเป็นนิกายแยกย่อยได้อีก แนวทางปฏิบัติของไศวะรวมถึงการศรัทธาแบบภักติ แต่ความเชื่อโน้มเอียงมาทางนิกายแบบ nondual, monistic อย่าง Advaita และ ราชโยคะ ไศวะมีทั้งกลุ่มที่นิยมบูชาในศาสนสถาน บางส่วนก็มุ่งเน้นที่การปฏิบัติโยคะ ทั้งหมดเพื่อพยายามเข้าเป็นอันหนึ่งเดียวกันกับพระศิวะทั้งสิ้น ลักษณะขององค์อวตารนั้นไม่ค่อยพบ และไศวะบางกลุ่มมองพระเป็นเจ้าในลักษณะของครึ่งบุรุษ-ครึ่งสตรี (อรธนารีศวร) ไศวะนั้นมีความเกี่ยวพันกับศักติ โดยมักมองว่าองค์ศักติเป็น พระชายาของพระศิวะ การเฉลิมฉลองประกอบด้วยเทศกาลต่าง ๆ และการมีส่วนร่วมในศาสนพิธีและเดินทางไปแสวงบุญยังสถานที่แสวงบุญเช่น Kumbh Mela ร่วมกับไวษณพ ลัทธิไศวะพบได้ทั่วไปในแถบหิมาลัย ตั้งแต่กัศมีร์จนถึงเนปาล และในอินเดียใต้
ลัทธิศักติ บูชาเทวีหรือศักติเป็นพระมารดาของจักรวาล พบมากเปนพิเศษในรัฐทางตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกของอินเดีย เช่น รัฐอัสสัม และเบงกอลตะวันตก เทวีที่บูชานั้นมีรูปลักษณ์ตั้งแต่พระแม่ปราวตี ซึ่งทรงอ่อนโยนไปจนถึงองค์ที่มีพระลักษณะดุดันเช่น พระแม่ทุรคา และ พระแม่กาลี ศาสนิกชนเชื่อว่าศักติเป็นพลังอำนาจที่คอยรองรับความเป็นบุรุษ ระเบียบการปฏิบัติของศักติเกี่ยวข้องกับแนวทางแบบตันตระ การเฉลิมฉลองมีทั้งเทศกาล ซึ่งบางส่วนมีพิธีกรรมที่นำเทวรูปดินเหนียวแช่ลงให้ละลายไปในแม่น้ำ
ลัทธิสมารตะ บูชาเทพเจ้าฮินดูองค์หลัก ๆ ไปพร้อม ๆ กัน ได้แก่ พระศิวะ, พระวิษณุ, องค์ศักติ, พระคเนศ, พระสุริยะ และ พระการติเกยะ ธรรมเนียมแบบสมารตะนั้นเกิดขึ้นราวหลังยุคคาสสิกของฮินดูตอนต้น ราวเริ่มต้นคริสตกาล หลังศาสนาฮินดูเริ่มรวมเข้ากับการปฏิบัติแบบพราหมณ์และความเชื่อพื้นเมือง
คัมภีร์พระเวท เดิมมี 3 คัมภีร์ เรียกว่า "ไตรเวท" คือ
ต่อมาได้เพิ่ม อรรถเวท เป็นคัมภีร์ที่รวบรวมบทประพันธ์ที่ว่าด้วยมนต์หรือคาถาต่าง ๆ
หลักปฏิบัติ.
อาศรม หรือ อาศรม 4 หมายถึง ขั้นตอนการดำเนินชีวิตของชาวฮินดู เฉพาะที่เป็นพราหมณ์วัยต่าง ๆ โดยกำหนดเกณฑ์อายุคนไว้ 100 ปี แบ่งช่วงของการไว้ชีวิตไว้ 4 ตอน ตอนละ 25 ปี ช่วงชีวิตแต่ละช่วงเรียกว่า อาศรม (วัย) อาศรมทั้ง 4 ช่วง มีดังนี้
โมกษะ คือ การหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด เช่นเดียวกับศาสนาพุทธ ถือว่าเป็นหลักความดีสูงสุด ดังคำสอนของศาสนาฮินดูสอนว่า "ผู้ใดรู้แจ้งในอาตมันของตนว่าเป็นหลักอาตมันของโลกพรหมแล้ว ผู้นั้นย่อมพ้นจากสังสาระการเวียนว่าย ตาย เกิด และจะไม่ปฏิสนธิอีก"
สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน
สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ  ทรงเป็นประมุของค์ปัจจุบันแห่งราชอาณาจักรสวีเดน เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2489 เป็นพระโอรสในเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน มกุฎราชกุมารในขณะนั้นและเจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระราชมารดาของพระองค์เป็นพระราชปนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย เสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งสวีเดนเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2516 ทั้งนี้ พระองค์ยังทรงมีศักดิ์เป็นพระญาติชั้นที่ 1 ในสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
เจ้าชายคาร์ล กุสตาฟ ประสูติ ณ พระราชวังพาวิลเลียนในสต็อกโฮล์ม เป็นพระโอรสพระองค์สุดท้องและพระองค์เดียวใน เจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน กับ เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา โดยแรกพระราชสมภพทรงพระอิสริยยศที่ เจ้าชายคาร์ล กุสตาฟ ดยุกแห่งเยมต์ลันด์
เสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติ.
เจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน ผู้เป็นพระราชบิดาได้ทิวงคตก่อนสืบราชสันตติวงศ์ ณ กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ทำให้พระองค์ต้องรับหน้าที่รัชทายาทแห่งสวีเดนแทนพระราชบิดา ต่อมาสมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 6 อดอล์ฟแห่งสวีเดน พระราชอัยยกาได้สวรรคตพระองค์จึงเสด็จครองราชย์เป็น สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งราชอาณาจักรสวีเดน
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ นางสาว ซิลเวีย เรนาทอ แซเมอลัธ (ภายหลัง คือ สมเด็จพระราชินีซิลเวียแห่งสวีเดน) เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2519 ซึ่งสาเหตุที่ต้องเสกสมรสหลังจากขึ้นครองราชย์แล้วนั้น ก็เพื่อมิให้เสียสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์ ปัจจุบันทรงมีพระราชโอรส-ธิดารวม 3 พระองค์
พระองค์และ สมเด็จพระราชินีซิลเวียแห่งสวีเดน ทรงมีพระราชนัดดา รวม 8 พระองค์ ดังนี้
ศาสนาสิกข์
หมายเหตุ การเขียน และการออกเสียงชื่อศาสนาซิกข์นั้น หากเขียนว่า "สิกข์" จะอ่านออกเสียงว่า "สิก" ซึ่งไม่ตรงกับเสียงในภาษาปัญจาบี และจะทำให้ความหมายเปลี่ยนไป เพราะฉะนั้นเพื่อให้อ่านออกเสียง และความหมายถูกต้อง จึงต้องเขียนว่า "ซิกข์" และอ่านออกเสียงว่า "ซิก" อ้างอิง http://www.thaisikh.org/sikhism/whatissikhism_th.php, หรืองานวิ่งการกุศล ไทย-ซิกข์ มาราธอนซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ก็ใช้การเขียนว่า "ซิกข์" (หมายเหตุนี้เขียนโดยผู้ใช้ภาษาปัญจาบี และเป็นผู้นับถือศาสนาซิกข์ โปรดอย่าแก้ไขชื่อศาสนาเพื่อไม่ให้เป็นแบบอย่างที่ไม่ถูกต้อง และถูกนำไปใช้ที่อื่นๆ ซึ่งจะทำให้ความหมาย และการออกเสียงผิดเพี้ยน ขอบคุณ)
ลีโอนาโด ฟิโบนักชี
อาเมเดโอ อาโวกาโดร
เคานต์ โลเรนโซ โรมาโน อาเมเดโอ การ์โล อาโวกาโดร ดี กวาเรญญา เอ แชร์เรโต (; 9 สิงหาคม พ.ศ. 2319 – 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2399) นักวิทยาศาสตร์สาขาเคมีชาวอิตาลี เกิดที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สร้างทฤษฎี “โมลาริตี” ที่ว่าด้วยน้ำหนักโมเลกุล "เลขอาโวกาโดร" และ "กฎอาโวกาโดร" ที่ปรากฏในวิชาเคมีตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
ในปี พ.ศ. 2354 อาโวกาโดรได้สร้างสมมุติฐานที่เรียกในเวลาต่อมาว่า “"กฎอาโวกาโดร"” ดังกล่าว ที่ว่าบริมาตรของแก๊สจะมีจำนวนโมเลกุลเท่ากันถ้าอยู่ภายใต้ความดันที่เท่ากันและมีอุณหภูมิเท่ากัน สมมุติฐานนี้ไม่ได้รับการยอมรับจนกระทั่งเมื่อ “"แคนนิซซาโร"” พิสูจน์ได้เมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2394- พ.ศ. 2402
อาโวกาโดรดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์สาขาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยตูรินระหว่าง พ.ศ. 2377- พ.ศ. 2402
เลขอาโวกาโดร
เลขอาโวกาโดร  หรือ ค่าคงตัวอาโวกาโดร  คือ จำนวนของอะตอมของธาตุคาร์บอนในไอโซโทปคาร์บอน-12 จำนวน 12 กรัมเท่ากับ (6.022140857±0.000000074) ×1023 มวลสัมพัทธ์อะตอมของธาตุใด ๆ ก็ตามที่มีหน่วยใด ๆ ก็ตามจะมีจำนวนอะตอมเท่านี้
เลขอาโวกาโดรเป็นชื่อที่ตั้งตามชื่อของอาเมเดโอ อาโวกาโดร นักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาลี ซึ่งได้ตั้งสมมุติฐานไว้เมื่อ พ.ศ. 2354
ฮิซาเนะ
อักษรฮันกุล
ฮันกึล
เทวสถานโบสถ์พราหมณ์
เทวสถานโบสถ์พราหมณ์ หรือ สำนักพราหมณ์พระราชครูในสำนักพระราชวัง เป็นโบสถ์พราหมณ์แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่แขวงเสาชิงช้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ใกล้เสาชิงช้า และศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเทวสถานโบสถ์พราหมณ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2327 แล้วโปรดให้นำพราหมณ์จากภาคใต้ขึ้นมาประจำราชสำนัก ทำหน้าที่ประกอบพระราชพิธีสำหรับพระองค์และราชอาณาจักร ภายในเทวสถานมีโบสถ์ทั้งหมด 3 หลัง เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนชั้นเดียว มีกำแพงล้อมรอบ ปัจจุบันมีอายุได้ ปี
เทวสถานได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ ประกาศไว้ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 66 ตอนที่ 64 วันที่ 2 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2492 หน้าที่ 5281 ลำดับที่ 11 ประกาศ ณ วันที่ 18 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2492
เมื่อเดินเข้ามาจากประตูทางเข้า จะมีเทวาลัยขนาดเล็ก เป็นที่ประดิษฐานเทวรูปพระพรหม (พระผู้สร้าง) ซึ่งตั้งอยู่กลางบ่อน้ำ สร้างขึ้นเมื่อ พุทธศักราช 2515 ภายในเทวสถาน จะมีโบสถ์อยู่ 3 หลัง คือ
นอกจากนี้ยังมี หอเวทวิทยาคม อยู่ภายในโบสถ์พราหมณ์อีกด้วย ซึ่งจัดเป็นห้องสมุดเฉพาะกิจ เก็บรวบรวมสรรพวิชาการต่างๆ เกี่ยวกับวรรณคดี พิธีกรรม ประวัติศาสตร์ทางศาสนาพราหมณ์ โหราศาสตร์ วัฒนธรรมประเพณี และยังเป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา บำเพ็ญกุศล แสดงพระธรรมเทศนา ปาฐกถา อภิปรายสนทนา และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันและกันตามโอกาสอันควร หอเวทวิทยาคมแห่งนี้เป็นศูนย์ศึกษา ค้นคว้า วิจัย และรวบรวมสรรพวิทยาการด้านประเพณีและพิธีกรรมแห่งหนึ่งในประเทศไทย เปิดให้ประชาชนเข้าไปค้นคว้าเพื่อศึกษาหาข้อมูลเกี่ยวกับศาสนาฮินดู
ชาลส์ ดิกคินส์
ชาร์ลสฺ จอห์น ฮัฟแฟม ดิ๊กเก็นสฺ (; 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1812 – 9 มิถุนายน ค.ศ. 1870) นักประพันธ์ชาวอังกฤษ และมีนามปากกาว่า “โบซ” (Boz) เกิดที่เมืองแลนด์พอร์ท แฮมเชียร์ อังกฤษใต้ สหราชอาณาจักร เป็นบุตรเสมียนฝ่ายเงินเดือนกองทัพเรือ ในปี พ.ศ. 2357 ดิ๊กเก็นสฺได้ย้ายมาอยู่ในลอนดอนแล้วย้ายไปอยู่ที่เมืองแชทแธม และที่นี่เขามีโอกาสได้เข้าโรงเรียน และได้ทำงานเป็นเด็กรับใช้ในสำนักงานทนายความชั้นสอง แล้วจึงเริ่มทำงานด้านหนังสือพิมพ์และได้เป็นผู้สื่อข่าวและเข้าทำงานกับหนังสือพิมพ์แห่งหนึ่งในลอนดอนในเวลาต่อมา
ดิ๊กเก็นสฺได้ตีพิมพ์บทความเป็นจำนวนมากใน "วารสารรายเดือน" ตามด้วยเรื่องย่อยและบทความลงในหนังสือพิมพ์กรอบบ่าย "อีฟนิงครอนิเกิล" ในปี ค.ศ. 1836 เขาได้ตีพิมพ์ เรื่องย่อยโดยโบซ (Sketches by Boz) และพิควิคเปเปอร์ (Pickwick Papers) และในปีเดียวกันได้แต่งงานกับแคเธอรีนบุตรสาวของเพื่อนชื่อ "จอร์จ โฮการ์ท" และมีบุตรด้วยกันถึง 10 คน แต่ก็ได้หย่าขาดจากกันเมื่อ ค.ศ. 1858
ชาร์ลสฺ ดิ๊กเก็นสฺเป็นคนทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ ผลิตงานวรรณกรรมรวมทั้งงานเขียนเพื่อณรงค์ต่อต้านความชั่วร้ายในสังคมสมัยนั้นออกมาอย่างสม่ำเสมอเป็นจำนวนมาก และไม่เคยส่งเรื่องช้ากว่ากำหนดเลย ดิ๊กเก็นสฺเริ่มงานวรรณกรรมด้วยการเขียนลงหนังสือพิมพ์รายเดือนโดยเริ่มด้วยเรื่อง "โอลิเวอร์ ทวิสต์", "นิโคลาส นิคเกิลบี", และเรื่อง "ดิโอลเคียวริโอซิตีชอพ" หลังจากนี้ ดิกคินส์ได้ไปใช้ชีวิตส่วนใหญ่ของเขาในต่างประเทศ งานในระยะหลังของเขาได้แก่ "เดวิด คอบเปอร์ฟิลด์", "บลีกเฮาส์", "เรื่องของสองนคร", "ความคาดหวังอันยิ่งใหญ๋" (Great Expectation) และงานเขียนที่ยังไม่จบเรื่อง "ความลึกลับของเอดวิน ดรูด" (The Mystery of Edwin Drood)
เล็กซัส
เล็กซัส  เป็นชื่อบริษัทผลิตรถยนต์ของญี่ปุ่น อยู่ในเครือโตโยต้า ผลิตรถประเภทพรีเมี่ยม เล็กซัส เป็นรถระดับพรีเมี่ยมที่ขายดีที่สุด เป็นอันดับ 4 ใน สหรัฐอเมริกา
เล็กซัส ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2532 รถยนต์รุ่นแรกคือ แอลเอส 400 และ อีเอส 250 โดยใช้นำรถยนต์โตโยต้ารุ่นเซลซิเออร์ (Celsior) และรุ่นวินด้อม (Windom) เข้าไปขายในแบรนด์เล็กซัส ซึ่งใช้เครื่องยนต์ขนาด 4000 ซีซี V8 รหัส 1UZ-FE สำหรับแอลเอส 400 และ ขนาด 2500 ซีซี V6 รหัส 2VZ-FE สำหรับอีเอส 250
เล็กซัส เริ่มทำการตลาดครั้งแรกที่สหรัฐอเมริกาเป็นที่แรก ต่อมาก็ได้ทำการตลาดที่อังกฤษ แคนาดา ออสเตรเลีย และประเทศอื่นๆ รวมถึงประเทศไทย
จากที่เคยนำรถโตโยต้าระดับพรีเมี่ยม ไปขายในแบรนด์เล็กซัส แต่ในปี พ.ศ. 2549 ซึ่งโตโยต้าได้เริ่มเปิดตลาดเล็กซัสในประเทศญี่ปุ่น
โตโยต้าได้เปลี่ยนรถรุ่นต่างๆ เหล่านั้น มารวมเป็นแบรนด์เล็กซัส ซึ่งรุ่นแรกที่โตโยต้าพัฒนาโดยเฉพาะสำหรับเล็กซัส
และเป็นรุ่นแรกที่เล็กซัสนำมาเปิดตลาดในประเทศญี่ปุ่นคือ เล็กซัส จีเอส350 ซึ่งก่อนหน้านี้ คือรุ่นเดียวกับ โตโยต้า อริสโต้ (ARISTO)
ฮันเตอร์คอมมิวนิเคชัน ผู้ออกแบบสัญลักษณ์ของเล็กซัสได้อธิบายถึงโลโก้ของเล็กซัสว่า เป็นรูปตัวอักษร L ตัวเอียง อยู่ในกรอบวงกลม โดยคำว่า เล็กซัส (Lexus) ย่อมาจาก "Luxury Edition for the United States"
รถในระดับเดียวกับเล็กซัสได้แก่ ออดี้ บีเอ็มดับเบิลยู เมอร์ซิเดส-เบนซ์ และอื่นๆ
โรงงาน.
รถยนต์ส่วนใหญ่ของเล็กซัส มักจะประกอบที่โรงงานในเมือง ทะฮะระ ประเทศญี่ปุ่น
ไซออน (รถยนต์)
ไซออน  เป็นชื่อยี่ห้อรถในเครือโตโยต้า ซึ่งทำการตลาดที่สหรัฐอเมริกาเท่านั้น ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2546 โตโยต้าก่อตั้งรถยนต์ยี่ห้อขึ้นมาเพื่อเจาะตลาดกลุ่มวัยรุ่น
รถของไซออนที่ขายจะเป็นแบบเดียวกับรถโตโยต้าบางรุ่นในญี่ปุ่น เช่น
สำหรับรุ่นล่าสุดคือ ไซออน tC นั้น ทางไซออนพัฒนาขึ้นเอง โดยจะไม่เป็นรถที่ดูคล้ายกับรถยนต์โตโยต้ารุ่นใดๆ อย่างไรก็ตามรถรุ่นนี้ใช้แชสซีส์แบบเดียวกันกับโตโยต้า อเวนซิส
ฮีโน่
บริษัท ฮีโน่มอเตอร์ จำกัด (日野自動車株式会社, "Hino Jidōsha") เป็นบริษัทที่ผลิตรถบรรทุกและรถโดยสาร ในเครือโตโยต้า มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ เมืองฮิโนะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ในปี พ.ศ. 2485 ฮีโน่ ได้แยกตัวออกมาจาก บริษัท ดีเซลมอเตอร์ อินดัสทรี จำกัด ในนาม บริษัทฮีโน่ เฮฟวี่ อินดัสทรี และหลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 บริษัทได้มีการยกเลิกการผลิตเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ที่มีการใช้งานทางทะเลและได้ลงนามในสนธิสัญญา ยกเลิกคำว่า "เฮฟวี่" ออกจากชื่อบริษัท เพื่อมุ่งเน้นผลิต รถยนต์นั่ง, รถโดยสาร, รถบรรทุก และเครื่องยนต์ดีเซล
ไดฮัทสุ
ไดฮัทสุ ​ เป็นยี่ห้อรถยนต์ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นำการผลิตรถยนต์ขนาดเล็ก (Keicar)
อะเทลอ็อฟเดอะทูซิตีส์
อะเทลอ็อฟเดอะทูซิตีส์  เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของชาลส์ ดิกคินส์ พิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1859 เนื้อเรื่องเกิดในลอนดอนกับปารีสก่อนและช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส ว่าด้วยมาแน็ต นายแพทย์ชาวฝรั่งเศสซึ่งถูกจำคุก 18 ปีที่บัสตีย์ ปารีส และเมื่อพ้นการจองจำแล้ว ไปอาศัยอยู่ที่ลอนดอนกับลูซี บุตรสาวที่เขาไม่เคยพบหน้ามาก่อน ถือกันว่า เป็นบันเทิงคดีอิงประวัติศาสตร์ที่โด่งดังที่สุดของดิกคินส์ และมักได้รับการอ้างถึงว่า เป็นนวนิยายขายดีตลอดกาล นอกจากนี้ ใน ค.ศ. 2003 นวนิยายนี้ยังติดอันดับที่ 63 ในผลสำรวจความคิดเห็น เดอะบิกรีด ของบีบีบีซี นวนิยายได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ ละครเวที ละครวิทยุ และยังคงมีอิทธิพลในวัฒนธรรมประชานิยม
กรมหลวงทิพยรัตนกิริฎกุลินี
ชาลส์ ดิกเก็นส์
โซฟา (วงดนตรี)
โซฟา เกิดจากการรวมตัวของ 2 สมาชิก คือ จักรธร ขจรไชยกูล และ ไบรอันเทพ วัยโทวิช ที่เคยออกอัลบั้มร่วมกับเพื่อนอีก 2 คน ในนามวง "พิกซิล" ด้วยเหตุผลที่ต้องการทำดนตรีร็อกในลักษณะที่นุ่มนวลกว่า และเพื่อนๆ มีภารกิจอื่นๆ ทำให้ออกผลงานในนามวงพิกซิลไม่ได้ในช่วงนั้น โซฟา ออกอัลบั้มแรกกับสังกัด อันเดอร์โทน เรคคอร์ดส ก่อนจะย้ายเข้ามาอยู่ในสังกัด จีนี่ เรคคอร์ดส ในเครือ "จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่" มีเพลงดังอย่าง "ได้โปรด", "เรื่องมหัศจรรย์" และ "จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้"
Perspective 1.
สังกัด แฟตเรดิโอ
Replay 1.
สังกัด จีนี่ เรคคอร์ดส
Replay 2.
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย เป็นอุทยานประวัติศาสตร์ของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย มีโบราณสถานทั้งหมด 283 แห่ง สำรวจค้นพบแล้ว 204 แห่ง รวมทั้งสุสานวัดชมชื่นและเตาสังคโลกโบราณ
ในปัจจุบันจากการประเมินของกรมศิลปากร นับว่ามีการต่อเติมโบราณสถานจากสภาพเดิมน้อยกว่าที่ใด ยังคงรักษาภูมิทัศน์ของเมืองประวัติศาสตร์ไว้ได้ครบถ้วน
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2534 อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย พร้อมด้วยอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัยและอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร ได้รับเกียรติให้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกจากยูเนสโกภายใต้ชื่อว่า "เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร"
เลิฟอีส
เลิฟอีส  เป็นสังกัดค่ายเพลงที่พัฒนามาจากเบเกอรี่มิวสิค ก่อตั้งโดย บอย โกสิยพงษ์ และ กมล สุโกศล แคลปป์ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548 ดำเนินธุรกิจเพลงในรูปแบบ "สหกรณ์ดนตรี" ที่ศิลปินเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ แต่มอบลิขสิทธิ์ให้เลิฟอิสดูแลเป็นเวลา 10 ปี และมีการแบ่งกำไรทุกช่องทางคนละครึ่ง มีผลงานแรก คือ อัลบั้ม "Love Is Vol.1" รวมผลงานอัลบั้มของศิลปินหน้าเก่าและใหม่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 กมลได้ลาออกเนื่องจากถึงจุดอิ่มตัวในวงการดนตรี และเกิดการเปลี่ยนแปลงภายในบริษัทขึ้น
เมื่อปี พ.ศ. 2563 บอย โกสิยพงษ์ ได้ลาออกรวมถึงถอนหุ้นจากค่ายเลิฟอีสเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และได้ให้ เทพอาจ กวินอนันต์ มาเป็นผู้บริหารและถือหุ้นให้กับค่ายแทน และปัจจุบันเลิฟอีสลดสถานภาพตัวเองไปเป็นโปรดักชั่นเฮ้าส์และให้ เทโร มิวสิค เป็นผู้จัดจำหน่ายผลงานทั้งหมดแทน โดยในปีเดียวกัน เลิฟอิสได้เปิดค่ายน้องใหม่คือ marr โดยมีศิลปินเบอร์แรกของค่ายคือ อนุวัฒน์ แซ่โจว (เฟิร์ส) เจ้าของเพลงดังข้ามปี "ถ้าเขาจะรัก (ยืนเฉยๆเขาก็รัก)" เบอร์สองคือ กมลรวี กอสัมพันธ์ (เอ๋ยเอ้ย) เจ้าของเพลงดัง "ขอจองได้ไหม" และเบอร์สามคือ ศุภฤกษ์ บุณยานันต์ (นินิว) เจ้าของเพลงดัง "ไม่พูดดีกว่า" และศิลปินอื่น ๆ อีกมากมาย
เมื่อปี พ.ศ. 2564 ได้เปิดตัวค่ายน้องใหม่อีก 4 ค่ายคือ