pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รายชื่อนักพากย์ในอาโอนิ โปร.
รายชื่อนักพากย์ในสังกัดที่มีข้อมูลในวิกิพีเดีย:
นักพากย์อื่นๆ
ฮิโรมิ สึรุ
ยูมิ โทมะ
จุนโกะ โนดะ
คุมิโกะ นิชิฮาระ
ฮิเดโอะ อิชิคาวะ
เรียวทาโร่ โอคิอายุ
ฮิเดยูกิ ทานากะ
ริกะ โคมัตสึ
มามิ คินเงทสึ
มาริโกะ โคดะ
บิน ชิมาดะ
ไทกิ มัตสึโนะ
ยูริโกะ ยามาโมโตะ
คาซึเอะ อิคุระ
มิคิโอะ อิโนอุเอะ
จิคาโอะ โอซึกะ
ไดสุเกะ โกริ
ทาเคชิ อาโอโนะ
ยาสุฮิโระ ทาคาโตะ
ยูโกะ มินางุจิ
ยูโกะ นางาชิมะ
คาซึโกะ สุงิยามะ
จิโยโกะ คาวาชิมะ
เมงุมิ อุราวะ
ยูกิมาสะ คิชิโนะ
บันโจ กินงะ
ยาสุโนริ มาสุทานิ
รูมิ คาซาฮาระ
เรียว ฮิโรฮาชิ
ซากุระ อายาเนะ
พ.ศ. 2456
พุทธศักราช 2456 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1913 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ค.ศ. 1913
พิกุล
พิกุล  เป็นไม้ยืนต้น มีดอกหอม สีขาว มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ แก้ว (เชียงใหม่) ซางดง (ลำปาง) ตันหยง (นราธิวาส)
ต้นพิกุลเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดลพบุรี และเป็นต้นไม้ประจำเขตมีนบุรี ในกรุงเทพมหานคร ส่วนดอกพิกุลเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดกำแพงเพชร จังหวัดยะลา และจังหวัดลพบุรี และเป็นดอกไม้ประจำโรงเรียนราชินี โรงเรียนราชินีบน โรงเรียนสตรีวิทยา 2 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สตรีวิทยา๒ โรงเรียนวัดราชโอรส โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล โรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา 3 โรงเรียนบางบ่อวิทยาคม และ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
พิกุลเป็นไม้ยืนต้น ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับ รูปรี รูปไข่กว้าง 2-6 เซนติเมตร ยาว 7-15 เซนติเมตร ปลายใบแหลมเป็นติ่งขอบใบเป็นคลื่น ดอกเดี่ยว อยู่รวมกันเป็นกระจุกที่ปลายกิ่งหรือที่ซอกใบ กลีบเลี้ยง 8 กลีบ เรียงซ้อนกัน 2 ชั้น กลีบดอกประมาณ 24 กลีบ เรียงซ้อนกันโคนกลีบดอกเชื่อมติดกันเล็กน้อย ดอกสีขาว เมื่อใกล้โรยสีเหลืองอมน้ำตาล ดอกบานวันเดียวแล้วร่วง มีกลิ่นหอม ออกดอกตลอดปี ผลสีเหลือง รสหวานอมฝาด
ปลูกได้ในดินทุกชนิด กลางแจ้ง ต้องการน้ำและความชื้นปานกลาง เจริญได้ดีในดินทุกชนิด ชอบแดดจัด ทนต่อสภาพต่าง ๆ ได้ดี ขึ้นประปรายในป่าดิบทางภาคใต้ ภาคกลาง และภาคตะวันออก ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด ปัจจุบันมีการเพาะปลูกจำหน่ายเป็นจำนวนมาก
อัญชัน
อัญชัน  เป็นไม้เลื้อย ลำต้นมีขนนุ่ม มีถิ่นกำเนิดในอเมริกาใต้ ปลูกได้ทั่วไปในเขตร้อน มีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกคือแดงชัน (เชียงใหม่), เอื้องชัน, เองชัญ เมื่อคั้นเอาน้ำออกมาแล้วจะได้เป็นสีม่วง น้ำเงิน
อัญชันเป็นไม้เลื้อยเนื้ออ่อน อายุสั้น ใช้ยอดเลื้อยพัน ลำต้นมีขนปกคลุม ใบประกอบแบบขนนก เรียงตรงข้ามยาว 6-12 เซนติเมตร มีใบย่อยรูปไข่ 5-7 ใบ กว้าง 2-3 เซนติเมตร ยาว 3-5 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบมน ผิวใบด้านล่างมีขนหนาปกคลุม
ดอกสีขาว ฟ้า และม่วง ดอกออกเดี่ยว ๆ รูปทรงคล้ายฝาหอยเชลล์ออกเป็นคู่ตามซอกใบ กลีบดอก 5 กลีบ ดอกบานเต็มที่ยาว 2.5-3.5 เซนติเมตรกลีบคลุมรูปกลม ปลายเว้าเป็นแอ่ง ตรงกลางมีสีเหลือง มีทั้งดอกซ้อนและดอกลา ดอกชั้นเดียวกลีบขั้นนอกมีขนาดใหญ่กลางกลีบสีเหลือง ส่วนกลีบชั้นในขนาดเล็กแต่ดอกซ้อนกลีบดอกมีขนาดเท่ากัน ซ้อนเวียนเป็นเกลียว ออกดอกเกือบตลอดปี ผลแห้งแตก เป็นฝักแบน กว้าง 1-1.5 เซนติเมตร ยาว 5-8 เซนติเมตร เมล็ดรูปไต สีดำ มี 5-10 เมล็ด
อัญชันมีถิ่นกำเนิดในแถบเอเชียเขตร้อน และพบใน ไทย ลาว คาบสมุทรมาเลเซีย เวียดนาม อินโดนีเซีย รวมทั้งในเอเชียใต้ ก่อนจะถูกนำไปแพร่พันธุ์ในแอฟริกา ออสเตรเลีย และอเมริกา
อัญชันในวรรณคดี.
ในสมัยก่อนหญิงสาวมักนำอัญชันมาเขียนคิ้วให้ดำขลับ
อัญชันกับอาหาร.
อัญชันเป็นดอกไม้อีกหนึ่งประเภทที่นิยมนำไปทำอาหาร โดยปกติจะใช้สีจากการต้มและคั้นน้ำของดอกเพื่อมาผสมกับแป้งต่าง ๆ ทำเป็น ขนมชั้น ทับทิมกรอบ บัวลอย ฯลฯ นอกจากนั้นดอกก็สามารถนำมาชุบแป้งทอด ใส่สลัดต่าง ๆ เพื่อตกแต่งจาน หรือทำไข่เจียวหรือชาอัญชันก็ได้ ในมาเลเซียนำไปหุงกับข้าวให้สีฟ้า ใช้ในอาหารที่ลักษณะคล้ายข้าวยำของไทย
สายน้ำผึ้ง (พรรณไม้)
สายน้ำผึ้ง (; ; ; อ่าน Suikazura) เป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกตั้งแต่ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี เป็นไม้เลื้อย ดอกสีขาว ผลแบบเบอร์รีสีดำ มีเมล็ดไม่มาก เกสรเป็นสีเหลืองอ่อน มีขนเล็กๆอยู่ด้านบน ดอกตูมและเกสรดอกใช้ทำยา มีฤทธิ์ขับร้อน ขับพิษ ใช้เป็นยาจีนเรียก จินหยินฮวา (ภาษาจีนกลาง) หรือกิมหงึ่งฮวย (ภาษาจีนแต้จิ๋ว)
พุดจีบ
พุดจีบ  เป็นพืชที่มีสีเขียวตลอดปี อยู่ในวงศ์ Apocynaceae
มีดอกพุดจีบสองชนิดในบังกลาเทศและอินเดีย คือชนิดที่มีดอกเดี่ยวกับอีกชนิดที่เป็นดอกกลุ่ม
รากกับหัวมีรสขม ในทางอายุรเวทของอินเดีย ใช้รักษาหิด พยาธิไส้เดือน
ภาษาผู้ไทย
ซิกวิน
ซิกวิน (Cygwin - อ่านเหมือน sig-win) เป็นชุดเครื่องมือซอฟต์แวร์เสรี ที่ริ่เริ่มพัฒนาโดย Cygnus Solutions เพื่อทำให้ระบบปฏิบัติการไมโครซอฟท์วินโดวส์สามารถปฏิบัติงานได้คล้ายระบบยูนิกซ์ จุดประสงค์หลักของชุดเครื่องมือนี้คือ เพื่อพอร์ตหรือโอนย้ายซอฟต์แวร์ที่ใช้งานบนระบบ POSIX (เช่น ลีนุกซ์ บีเอสดี และยูนิกซ์) ให้มาใช้งานบนวินโดวส์ได้โดยง่าย เช่น อาจจะแค่คอมไพล์ใหม่ หรือแก้ไขเพียงเล็กน้อย โปรแกรมที่พอร์ตโดย Cygwin นี้ ทำงานได้ดีที่สุดบนวินโดวส์เอ็นที, วินโดวส์ 2000 วินโดวส์เอกซ์พี, และวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 แต่บางตัวก็ใช้ได้บน วินโดวส์ 95 และ วินโดวส์ 98. ปัจจุบัน Cygwin ดูแลโดยพนักงานของเรดแฮทและนักพัฒนาอื่น ๆ
ในการพัฒนาการใช้งาน Cygwin นั้นยังมีข้อจำกัดอยู่ในการ make native หรือ การ เรียกการใช้งานในระดับ native os ได้เนื่องจาก Cygwin เป็นโปรแกรมจำลอง UNIX มาใช้งานเท่านั้น
เคลวิน
เคลวิน (, สัญลักษณ์: K) เป็นหน่วยวัดอุณหภูมิหนึ่ง และเป็นหน่วยพื้นฐานหนึ่งในเจ็ดของระบบเอสไอ นิยามให้เท่ากับ 1/273.16 เท่าของอุณหภูมิเทอร์โมไดนามิกของจุดสามสถานะของน้ำ เคลวินตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแต่นักฟิสิกส์และวิศวกรชาวอังกฤษ วิลเลียม ทอมสัน บารอนที่หนึ่งแห่ง เคลวิน (William Thomson, 1st Baron Kelvin) ซึ่งชื่อบรรดาศักดิ์นี้ตั้งตามชื่อ แม่น้ำเคลวิน อีกทีหนึ่ง แม่น้ำสายนี้ตัดผ่านมหาวิทยาลัยกลาสโกว์ สกอตแลนด์
เคลวิน เป็นหน่วยของหน่วยวัดอุณหภูมิหนึ่ง ที่ลอร์เควิน ได้พัฒนาคิดสเกลขึ้นใหม่ โดยหาความสัมพันธ์ระหว่างอุณหภูมิและความเร็วของอิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่รอบนิวเคลียส โดยสังเกตว่าถ้าให้ความร้อนกับสสารมากขึ้น อิเล็กตรอนจะมีพลังงานมากขึ้น ทำให้เคลื่อนที่มีความเร็วมากขึ้น ในทางกลับกันถ้าลดความร้อนให้กับสสาร อิเล็กตรอนก็จะมีพลังงานน้อยลง ทำให้การเคลื่อนที่ลดลง และถ้าสามารถลดอุณหภูมิลงจนถึงจุดที่อิเล็กตรอนหยุดการเคลื่อนที่ ณ จุดนั้น จะไม่มีอุณหภูมิหรือพลังงานในสสารเลย และจะไม่มีการแผ่รังสีความร้อนจากวัตถุ จึงเรียกอุณหภูมิ ณ จุดนี้ว่า ศูนย์สัมบูรณ์ (0 K)
อุณหภูมิของสี.
เคลวินมักใช้เป็นมาตารวัดของอุณหภูมิสีของแหล่งกำเนิดแสง อุณหภูมิของสีอยู่บนหลักการที่ว่าวัตถุดำจะเปล่งแสงที่มีการกระจายความถี่ที่เป็นลักษณะเฉพาะของอุณหภูมิของมัน วัตถุสีดำที่อุณหภูมิต่ำกว่าประมาณ จะมีสีแดงและถ้าสูงกว่า จะออกสีน้ำเงิน สีของอุณหภูมิมีความสำคัญในด้านของการฉายภาพ และ การถ่ายภาพ ซึ่งอุณหภูมิของสีประมาณ จำเป็นสำหรับฟิล์มถ่ายรูปในตอนเช้า ในดาราศาสตร์ การแบ่งแยกดวงดาว ของดาวและสถานที่บน Hertzsprung–Russell diagram ส่วนนึงขึ้นอยู่กับอุณหภมิพื้นผิวของพวกดาว ซึ่งเรียกกันว่า อุณหภูมิยังผล. ยกตัวอย่าง เช่น ชั้นโฟโตสเฟียร์ของ ดวงอาทิตย์ มี อุณหภูมิยังผล ประมาณ .
กล้องดิจิทัล และ โปรแกรมรูปภาพส่วนใหญ่ใช้ อุณหภูมิของสีในหน่วย เคลวิน ใน การแก้ไข(edit) และ เซ็ทอัพเมนู (setup menus) หลักการอย่างง่ายๆคือ ยิ่งสีที่มีอุณหภูมิสูง จะสามารถสร้างรูปภาพที่มีเฉดสีของ สีขาวและสีน้ำเงินสดขึ้น หากอุณหภูมิของสีลดลงจะส่งผลให้รูปภาพมีสีแดงเป็นสีเด่น "สีอุ่น"
รายชื่อสารประกอบอนินทรีย์
สารประกอบอนินทรีย์ (อังกฤษ:inorganic compound) คือสารประกอบที่มีในโลกที่ไม่มีธาตุคาร์บอนและไฮโดรเจน
ความหนาแน่น
ความหนาแน่น  เป็นการวัดมวลต่อหนึ่งหน่วยปริมาตร โดยสัญลักษณ์สำหรับความหนาแน่นมักใช้เป็น "ρ" (อักษรกรีกพิมพ์เล็กของโร) และยังสามารถใช้อักษรละตินพิมพ์ใหญ่ "D" ได้ด้วยเช่นกัน เนื่องจากนิยามของความหนาแน่นคือ มวลหารด้วยปริมาตร ดังนั้นจึงเขียนเป็นสมการออกมาได้เป็น
ความหนาแน่นของสารขึ้นอยู่กับอุณหภูมิและความดัน โดยทั่วไปการเปลี่ยนแปลงปัจจัยเหล่านี้ส่งผลต่อสารที่เป็นสถานะของแข็งและของเหลวเพียงเล็กน้อย แต่มีผลกับสารสถานะแก๊สเป็นอย่างมาก โดยที่การเพิ่มความดันของสารจะทำให้ปริมาตรของสารลดลง แต่จะเพิ่มความหนาแน่นแทน และการเพิ่มอุณหภูมิของสาร (ซึ่งมีข้อยกเว้นเล็กน้อย) จะทำให้ปริมาตรของสารเพิ่มขึ้น แต่จะทำให้ความหนาแน่นลดลง
ซึ่งสารส่วนใหญ่เช่นของเหลวและแก๊ส เมื่อได้รับความร้อนจากด้านล่าง ความร้อนจะถูกส่งผ่านจากด้านล่างไปยังด้านบน อันเนื่องมาจากการลดของความหนาแน่นในของเหลวที่ได้รับความร้อนนั้น ด้วยเหตุนี้จึงทำให้สารที่มีความร้อนต่ำกว่า มีความหนาแน่นสูงกว่า
เครื่องมือวัดความหนาแน่น.
เครื่องมือที่ใช้วัดความหนาแน่นของของเหลวคือ พิคโนมิเตอร์ (pycnometer) เครื่องมือวัดความหนาแน่นของก๊าซคือ แก๊สพิคโนมิเตอร์ (gas pycnometer)
ความหนาแน่นของสสารต่าง ๆ.
สสารที่มีความหนาแน่นสูงสุดที่รู้จักกัน คือสสารที่อยู่ในดาวนิวตรอนที่เรียกว่านิวตรอเนียม) ใจกลางหลุมดำ ตามทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ไม่มีปริมาตร ดังนั้นจึงไม่สามารถหาความหนาแน่นได้
สสารที่หนาแน่นที่สุดที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติบนโลก คือ ธาตุอิริเดียม มีความหนาแน่นประมาณ 22560 kg/m3.
ตารางความหนาแน่นของสสารชนิดต่าง ๆ:
สังเกตว่าอะลูมิเนียมมีความหนาแน่นต่ำเมื่อเทียบกับโลหะชนิดอื่น ๆ เครื่องบินจึงทำจากอะลูมิเนียม นอกจากนี้อากาศก็มีความหนาแน่นถึงแม้ว่าจะมีค่าน้อยก็ตาม แอโรเจล (Aerogel) เป็นของแข็งที่หนาแน่นน้อยที่สุดในโลก
ความหนาแน่น (แก้ความกำกวม)
ความหนาแน่น มีความหมายในหลายมุม
อำเภอละแม
ละแม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชุมพร นับเป็นอำเภอขนาดกลาง ได้รับการยกฐานะจากกิ่งอำเภอเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2514 และมีความเติบโตทั้งด้านเศรษฐกิจ การศึกษา และปริมาณประชากรเพิ่มขึ้นตามลำดับ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำสวนผลไม้ ยางพารา ปาล์มน้ำมัน และทำการประมง
อำเภอละแมตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของของจังหวัด ห่างจากตัวอำเภอเมืองชุมพรประมาณ 90 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอละแมอยู่ในบริเวณที่ราบ พื้นที่ทางตะวันตกเป็นภูเขาและที่สูง ทางด้านตะวันออกเป็นชายฝั่งทะเล มีหาดทรายกว้างและยาว โดยมีสายน้ำที่สำคัญคือ แม่น้ำละแม และคลองบ้านดวด เป็นสายน้ำสั้น ๆ ที่ไหลลงสู่ทะเล ทางด้านตะวันออกมีเนินเขาเล็ก ๆ บ้างเล็กน้อย พื้นที่ลุ่มหลายแห่งเคยเป็นที่นา แต่ปัจจุบันกลายเป็นสวนและที่รกร้าง เนื่องจากการทำนาให้ผลผลิตน้อย ไม่คุ้มกับค่าใช้จ่าย
อำเภอละแมแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 47 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอละแมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
ประชากรในอำเภอละแมมีความหลากหลาย ทั้งชาวไทยและชาวไทยเชื้อสายจีน นอกจากนี้ยังมีชาวยุโรปบางส่วนที่มาตั้งถิ่นฐานทำไร่ ประชากรที่อยู่ในท้องถิ่นเดิมมีอยู่เป็นส่วนน้อย
ในเขตอำเภอละแมมีโรงเรียนประถมศึกษาในบริเวณชุมชนหลัก ๆ ของแต่ละตำบล มีโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา 1 แห่ง คือ โรงเรียนละแมวิทยา และระดับอุดมศึกษาจำนวน 1 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ - ชุมพร ตั้งอยู่ที่ 99 หมู่ 5 ตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร บริเวณใกล้ชายทะเลบ้านแหลมสันติ
สถานพยาบาล.
นอกจากสถานีอนามัยประจำตำบลจำนวน 6 แห่งแล้ว ในอำเภอละแมยังมีโรงพยาบาลขนาด 30 เตียง คือ โรงพยาบาลละแม ที่ให้บริการประชาชนทั้งอำเภอ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลละแม
อำเภอละแมมีสถานที่ท่องเที่ยวขนาดเล็ก ดังนี้
อำเภอละแมมีเส้นทางคมนาคมหลักดังนี้
การเดินทางไปยังอำเภอใกล้เคียง มีรถโดยสายประจำทางขนาดเล็ก (กระบะสองแถว) ส่วนการเดินทางไปยังจังหวัดอื่น สามารถโดยสารรถไฟ รถตู้ และรถโดยสารประจำทางขนาดใหญ่ที่ท่ารถโดยสารบริเวณแยกทุ่งสวรรค์ (ละแมเมืองใหม่)
รูมิโกะ ทากาฮาชิ
รูมิโกะ ทากาฮาชิ (; เกิด 10 ตุลาคม พ.ศ. 2500) เป็นนักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่นผู้เขียน ลามู ทรามวัยจากต่างดาว, อิกโคคุ บ้านพักหรรษา, วนาแห่งเงือก, รันม่า ½, ฤทธิ์หมัดเสือหิว, อินุยาฉะ, รินเนะ
เธอเป็นนักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงโด่งดังและได้รับความนิยมอย่างมากทั้งจากผู้คนในวัยเด็กวัยผู้ใหญ่ ผลงานสร้างสรรค์ของเธอมีเอกลักษณ์เป็นที่ยอมรับและมีผู้คนติดตามชื่นชอบทั้งในญี่ปุ่นในต่างประเทศ เนื่องจากการ์ตูนของเธอมีลายเส้นน่ารักอ่านง่ายมีความสนุกสนานในตัวเอง
ชีวิตการเรียนของเธอไม่ได้เรียนจบมาในด้านศิลปะ แต่เรียนมาในด้านโบราณคดี และตอนแรกเธอคิดว่า เรียนมาทางไหน ก็ไปทางด้านนั้น ไม่ได้สนใจจะมาทางด้านสายงานวาดเขียนการ์ตูน แต่เมื่อเธอได้เจอกับสมุดบันทึกของเพื่อนที่เต็มไปด้วย การ์ตูน และ การ์ตูน จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เธอหันมาฝึกเขียนการ์ตูน
ผลงานเปิดตัวที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักคือ "Katte na Yatsura (勝手なやつら)" มังงะเรื่องสั้นที่ได้ตีพิมพ์กับโชเน็งซันเดย์และชนะรางวัลนักเขียนหน้าใหม่จากผลงานนี้ใน พ.ศ. 2521 และภายในปีเดียวกัน "ลามู ทรามวัยจากต่างดาว" ได้เริ่มลงตีพิมพ์เผยแพร่ หลังจากนั้นผลงานเรื่องเด่นหลัก ๆ ของเธอในนิตยสารโชเน็งรายสัปดาห์ และรวมเล่มกับสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ทั้ง "ลามู ทรามวัยจากต่างดาว", "อิกโคคุ บ้านพักหรรษา", "รันม่า ½", "อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน" และ "รินเนะ" ก็ได้กลายมาเป็นอนิเมะ
รูมิโกะ ทากาฮาชิ เป็นหนึ่งในนักเขียนการ์ตูนที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งในญี่ปุ่นและเป็นนักเขียนการ์ตูนที่เสียภาษีมากที่สุด
และผลงานเรื่องสั้นอีกมากมายหลากเรื่องหลายแนว ซึ่งตีพิมพ์รวมเล่มภายในชื่อ
รูมิกเวิลด์ (Rumic World)
รูมิกเทียเตอร์ (Rumic Theater)
อีกทั้งยังมีมังงะเรื่องสั้นจบในตอนเรื่องอื่นและผลงานใหม่ที่เขียนขึ้นในภายหลัง ซึ่งยังไม่ได้จัดพิมพ์เป็นรวมเล่ม เช่น
พ.ศ. 2521 Best New Comic Artist Award รางวัลนักเขียนหน้าใหม่ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง จากมังงะเรื่องสั้นเรื่อง 勝手なやつら "คัตเตะนะ ยัตสึระ" (พวกงั่งผู้ตั้งมั่น)
พ.ศ. 2523 Shogakukan Manga Award ในการประกาศรางวัลโชงะกุกังมังงะอวอร์ด ครั้งที่ 26 ในสาขา Shōnen Shōjo จากมังงะเรื่อง うる星やつら "อูรูเซ ยัตสึระ" (ลามู ทรามวัยจากต่างดาว)
พ.ศ. 2530 Seiun Award ในการประกาศรางวัลเซอุงอวอร์ด ครั้งที่ 18 จากมังงะเรื่อง うる星やつら "อูรูเซ ยัตสึระ" (ลามู ทรามวัยจากต่างดาว)
พ.ศ. 2532 Seiun Award ในการประกาศรางวัลเซอุงอวอร์ด ครั้งที่ 20 จากมังงะเรื่อง 人魚の森 "นินเงียวโนะโมริ" (วนาแห่งเงือก) มังงะเล่มหนึ่งในชุด 人魚シリーズ "นินเงียวชิริซุ" (เงือกซีรีส์)
พ.ศ. 2537 Inkpot Award ประกาศรางวัลจาก Comic-Con International: San Diego
พ.ศ. 2544 Shogakukan Manga Award ในการประกาศรางวัลโชงะกุกังมังงะอวอร์ด ครั้งที่ 47 ในสาขา Shōnen จากมังงะเรื่อง 犬夜叉 "อินุยาฉะ" (เทพอสูรจิ้งจอกเงิน)
พ.ศ. 2560 Science Fiction Hall of Fame สาขา Creator
พ.ศ. 2561 Eisner Award Hall of Fame หอเกียรติยศ รางวัลไอสเนอร์ ประกาศรางวัลจาก Comic-Con International: San Diego
พ.ศ. 2562 Grand Prix de la ville d’Angoulême รางวัลที่อุทิศมอบให้กับความสำเร็จสูงสุดของนักเขียนการ์ตูนระดับนานาชาติ จากการประกาศผลรางวัลในงาน Angoulême International Comics Festival เทศกาลคอมิคนานาชาติอองกูแลม ครั้งที่ 46
พ.ศ. 2563 เหรียญอิสริยาภรณ์  เหรียญเกียรติยศแถบสีม่วง  ซึ่งมอบโดยรัฐบาลญี่ปุ่น
เท็นโด้ อากาเนะ
รันม่า 1/2
Tabernaemontana divaricata
Tabernaemontana เป็นสกุลของพืชมีดอกในวงศ์ตีนเป็ด มี 100-110 สปีชีส์ เป็นพืชที่กระจายตัวในเขตร้อน เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้นขนาดเล็ก ไม่ผลัดใบ ใบเรียงตรงข้าม ยาว 3–25 เซนติเมตร ยางขาวเหมือนน้ำนม จึงมักเรียกพืชในสกุลนี้ว่า "milkwood" ดอกมีกลิ่นหอม สีขาว พุดจีบ ("Tabernaemontana divaricata" cv. 'Plena') ซึ่งมีกลับซ้อนเป็นสายพันธุ์ที่นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ ส่วน "T. coronaria" เป็นพืชที่นิยมใช้ในการจัดสวนอีกชนิดหนึ่ง ชื่อสกุลนี้ตั้งตามชื่อของ "บิดาแห่งพฤกษศาสตร์เยอรมัน" Jacobus Theodorus Tabernaemontanus
Lonicera japonica
เจมส์ เฟนิมอร์ คูเปอร์
เจมส์ เฟนิมอร์ คูเปอร์ (; 15 กันยายน ค.ศ. 1789 – 14 กันยายน ค.ศ. 1851) เป็นนักเขียนอเมริกัน คนสำคัญในยุคก่อนหน้านาธาเนียล ฮอร์ธอร์น (ค.ศ. 1804-64) และเฮอร์มัน เมลวิลล์ (ค.ศ. 1819-91) คูเปอร์เกิดทางตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก ครอบครัวของเขาทำกินอยู่บนที่ดินโดยเลี้ยงลูกถึงสิบสามคน แต่มีชีวิตรอดพ้นวัยเด็กมาได้เพียงเจ็ดคนเท่านั้น ชีวิตในเมืองห่างไกลในยุคเริ่มแรก ได้กลายมาเป็นฉากให้แก่นวนิยายเรื่องโด่งดังที่สุดของคูเปอร์ คือ Leatherstocking Tales ห้าเรื่อง ซึ่งในจำนวนนี้ The Last of the Mohicans (ค.ศ. 1826) มีชื่อมากที่สุด โดยเขาได้สร้างแม่แบบของชายในดินแดนห่างไกลในศตวรรษที่สิบแปด คือ แนตตี บัมพ์โพ พร้อมกับชิงแกชกูค สหายชาวโมฮิแคน
หลังจากเล่นพิเรนทร์ประดามีจนถูกขับไล่จากเยล หนุ่มน้อยคูเปอร์เข้าสู่อ้อมอกทหารเรือ ซึ่งก็นำมาสู่ฉากนวนิยายท้องทะเลอันเป็นที่ฮือฮาที่เขาจะเขียนต่อไป ห้าปีต่อมาคูเปอร์ออกจากทหารและแต่งงาน (กับหญิงสาวในตระกูลเจ้าของที่ดิน) จากนั้นสิบปีเป็นช่วงเวลาที่เขาจับโน่นฉวยนี่ในทางศิลปะ เคราะห์ร้ายในด้านเงินทอง ประกอบกับคำท้าจากภรรยา ส่งให้คูเปอร์เริ่มหันมาเอาดีทางเขียนนวนิยาย ซึ่งได้นำพาชื่อเสียงและความมั่งมีมาเขาภายในไม่ช้า คูเปอร์ไปเป็นกงสุลสหรัฐฯในลียง ประเทศฝรั่งเศส อยู่หกปี ก่อนจะกลับมาสู่การถกเถียงและการฟ้องคดีในนิวยอร์ก แต่กระนั้นก็ได้สร้างงานชั้นเยี่ยมไปจนกระทั่งเสียชีวิตเมื่ออายุ 62
อายสิน จูโล ปูยี
ชอบ คำนี้ให้ด้วยดวงใจบริสุทธิ์
"ชอบ" คำนี้ให้ด้วยดวงใจบริสุทธิ์ ( ; ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนขึ้นโดยนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น แคลมป์ แนวการ์ตูน รักโรแมนติค พิมพ์ครั้งแรกในญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2542 โดยสำนักพิมพ์คาโดกาวะ ในไทยจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บงกช ในปี พ.ศ. 2546
ฮินาตะ เด็กสาวน่ารักผู้อาศัยในบ้านหลังใหญ่เพียงคนเดียวกับตุ๊กตาหมี 2 ตัว ได้มีเพื่อนบ้านคนใหม่เข้ามาอาศัยที่ข้างบ้าน แต่แล้วเขากับเป็นอาจารย์คนใหม่ที่มาสอนชั่วคราวชื่อ "อ. อาโซ" แต่แล้วฮินาตะ ก็เจอกับเรื่องไม่ดีเข้า ทุกครั้ง อ.อาโซ จะเข้ามาช่วย จึงเริ่มรู้สึก "ชอบ" มากขึ้นๆ ทุกๆ ที
ชอบ.
เป็นนิทานภาพที่อยู่ในเรื่องนี้ โดยมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับหมีดำที่ย้ายเขามาใหม่ในหมู่บ้าน หลังจากที่ย้ายมาก็เกิดเหตุการ์ณร้ายเกิดขึ้น เหล่าหมีในหมู่บ้านทั้งหลายต่างคิดไปว่า "หมีดำ" เป็นคนทำ แต่ "หมีขาว" กลับมาบอกว่าหมีดำไม่ใช่คนร้าย หลังจากนั้นความสำพันธ์ของหมีดำและหมีขาวก็เพิ่มมากขึ้น และคลีคลายความเข้าใจผิดของเหล่าหมีในหมู่บ้านได้
เรื่องนี้แต่งโดยตัวละครในเรื่องที่ชื่อ "โทโมะ" โดยพยายามแต่งให้ฮินะ ซึ่งจะเป็นเรื่องราวที่เหมือนกับเรื่องราวระหว่างฮินะกับอาโซนั้นเอง
""ชอบ" คำนี้ให้ด้วยดวงใจบริสุทธิ์" ฉบับภาษาญี่ปุ่นที่แคลมป์จัดทำขึ้นได้ลงในนิตยสาร "อาซึกะคอมมิค" และจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คาโดกาว่า มีด้วยกัน 3 เล่ม ดังนี้
""ชอบ" คำนี้ให้ด้วยดวงใจบริสุทธิ์" ฉบับภาษาญี่ปุ่นที่แคลมป์จัดทำขึ้นได้แปลเป็นภาษาไทยโดย บงกชคอมมิค มีด้วยกัน 3 เล่ม ดังนี้
จอกหูหนู
จอกหูหนู Roxb. ex Bory เป็นเฟินประเภทเฟินลอยน้ำ ลำต้นเป็นเหง้ากลม แตกกิ่งสาขาทอดขนานไปกับผิวน้ำ มีใบออกเวียนรอบ เป็น 3 แถว โดย 2 แถวบน เป็นส่วนที่เราเห็นเป็นใบลอยน้ำ เนื้อใบหนาและนุ่ม รูปกลม หรือกว้างมากกว่ายาว ขอบใบห่อโค้งขึ้นทำให้ดูคล้ายหูหนู ขอบใบเรียบ ขนาด 1.-1.8 ซ.ม. ตัวใบไม่เปียกน้ำ ผิวใบด้านบนปกคลุมแน่นด้วยตุ่มขน จัดเรียงเป็นแถว รูปร่างแถวไม่เป็นระเบียบ ผิวใบด้านล่างมีขนสีน้ำตาลปกคลุม ส่วนใบอีกแถวเป็นส่วนที่จมน้ำ ที่เรียกว่า ใบราก แตกกิ่งสาขาได้ มีสีขาว ปกคลุมด้วยขนน้ำตาล และเป็นส่วนที่สร้างกระเปาะเก็บสปอร์ ขยายพันธุ์ด้วยการแยกเหง้าแบ่งกอ
จอกหูหนูใช้เป็นไม้ประดับในอ่างเลี้ยงปลา มีการนำจอกหูหนูไปหมักเป็นปุ๋ยอินทรีย์ สำหรับเพิ่มธาตุอาหารให้กับต้นไม้ และยังนำไปใช้เป็นอาหารเสริมในการเพาะเห็ดฟาง จอกหูหนู ยังเป็นตัวบ่งชี้เบื้องต้นในการวัดคุณภาพของแหล่งน้ำได้ด้วย กล่าวคือ จอกหูหนูที่เกิดในแหล่งน้ำที่มีปริมาณออกซิเจนเพียงพอ ใบของจอกหูหนูจะเป็นสีเขียวอมฟ้า แต่หากน้ำมีปริมาณออกซิเจนน้อยแล้ว ใบจะออกเหลือง
แคแสด
แคแสด  เป็นต้นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของแอฟริกา ปัจจุบันกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อน สามารถปลูกในทรายริมทะเลได้ ถ้าปลูกในที่แห้งจะผลัดใบ แต่ไม่พร้อมกันทั้งต้น มีชื่อพื้นเมืองอื่นๆ ดังนี้ : "แคแดง (กรุงเทพฯ) ", "ยามแดง"
แคแสดเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูง 15-20 เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มกลมค่อนข้างทึบ เปลือกลำต้นสีน้ำตาลเข้ม แตกเป็นร่องตามยาว ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกปลายคี่ ยาวประมาณ 30-45 ซม. ใบย่อยมี 4-9 คู่ รูปรีถึงรูปไข่ ขอบใบเป็นริ้วเล็กน้อย ปลายใบแหลมและมักจะงุ้มลง มีขนเล็กน้อย มีขนาดยาว 5-12 ซม. กว้าง 2-5 ซม. ดอกเป็นช่อตั้ง ออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อยมีจำนวนมาก โคนกลีบดอกติดกัน ปลายแผ่เป็นรูปแตร ปลายแยกเป็น 4-5 กลีบ กลีบดอกยับย่น สีส้มแสดถึงสีแดงแสด ดอกทยอยบาน ร่วงง่าย ออกดอกราวเดือน ตุลาคม - กุมภาพันธ์ ผลแบนคล้ายฝัก ปลายแหลม ผลแก่สีน้ำตาลดำ ผลแก่จะแตกเป็นด้านเดียวเมล็ดเล็กแบนมีปีก ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด จะเริ่มให้ดอกเมื่อมีอายุประมาณ 4 - 8 ปี
ชอบที่แจ้ง แดดจัด
เปลือกรักษาแผล โรคผิวหนัง แผลเรื้อรัง แก้บิด ใบและดอก ใช้พอกแผล ดอก ใช้รักษาแผลเรื้อรัง ใช้ปลูกเป็นไม้ประดับและยังสามารถปลูกเพื่อให้ร่มเงาได้ นอกจากนี้ยังสามารถนำดอกมาประกอบอาหารได้เหมือนแคบ้าน
Salvinia cucullata
Spathodea campanulata
บัวสวรรค์
บัวสวรรค์ หรือ กัตตาเวีย เป็นพืชดอกในวงศ์จิก ตามธรรมชาติพบได้ในประเทศโคลอมเบียเท่านั้น แต่มีการเพาะพันธุ์และสามารถปลูกในประเทศไทยได้
เป็นไม้ต้น สูงได้ถึง 15 ม. ใบเรียงเวียนหนาแน่นที่ปลายกิ่ง รูปใบหอกแกมรูปไข่กลับ อาจยาวได้ถึง 1 ม. ขอบจักฟันเลื่อย ก้านใบยาวได้ถึง 11 ซม. ช่อดอกแบบช่อเชิงหลั่นสั้น ๆ ออกตามซอกใบ ก้านดอกยาวได้ถึง 8 ซม. กลีบเลี้ยงรูปถ้วยแบนขอบเรียบ กว้างประมาณ 2.5 ซม. กลีบดอกสีขาวอมม่วงอ่อน มี 6-8 กลีบ รูปใบพาย ยาวไม่เท่ากัน ยาวได้ถึง 7 ซม. เกสรเพศผู้จำนวนมาก โคนเชื่อมติดกันประมาณหนึ่งในสาม โค้งเข้า ยาวประมาณ 4 ซม. รังไข่ใต้วงกลีบ ก้านเกสรเพศเมียสั้น ผลแห้งแตกแบบมีฝาปิด (pyxidia) กลม ปลายแบน กว้าง 7-10 ซม. ยาวได้ถึง 8 ซม. ผิวมีช่องอากาศกระจาย เมล็ดรูปร่างไม่แน่นอน ยาวประมาณ 6 ซม.
เป็นพันธุ์ไม้หอมที่ดูแลง่าย ทนต่อสภาพแวดล้อม ชอบแสงแดดจัดและน้ำปานกลางถึงมาก ใบไม่ค่อยร่วง ชอบแดดรำไรถึงแดดจัด หมั่นรดน้ำพรวนดินบ้าง ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด, การตอนกิ่ง (เปอร์เซ็นต์การออกรากค่อนข้างต่ำ ประมาณ 30%) และการปักชำ ตามธรรมชาติเมล็ดของบัวสวรรค์มีขนาดใหญ่และหนัก จึงไม่สามารถกระจายออกไปไกลจากโคนต้นได้มากนัก เมื่อผลเน่าเสีย เมล็ดจะถูกฝังลงดินและงอกเป็นต้นอ่อนขึ้นมา ต้นจากการเพาะเมล็ดจะใช้เวลาในการออกดอกถึงห้าปี ช้ากว่าต้นจากการปักชำ หรือตอนกิ่ง
ใช้เป็นไม้ประดับ มีใบเขียวตลอดปี เยื่อไม้ใช้ทำด้าย น้ำจากก้านดอกอ่อนหมักแล้วกลั่นรับประทาน บำรุงโลหิต และบำรุงธาตุ ลำต้นสามารถใช้ได้ดีในการก่อสร้าง ในสมัยโบราณ ชาวอินเดียนแดงใช้ใบต้มทำยาแก้พิษจากการถูกธนูพิษยิง และแก้พิษไข้ แก้หวัด ออกดอกสวยงาม โดยจะบานในเวลากลางคืน
บา
บา บัวบา หรือ ตับเต่าใหญ่  เป็นไม้ลอยน้ำขนาดเล็ก มีดอกสีขาวหรือสีเหลือง รากยึดกับดินใต้น้ำ ลำต้นเลื้อยและแตกไหลได้ ใบรูปกลมดูคล้ายบัวฝรั่ง ขนาด 8–10 เซนติเมตร ใบหนาสีเขียวเป็นมัน ใบอ่อนขอบใบขลิบสีแดงใต้ใบสีม่วงเรื่อ ก้านใบเล็กสีม่วงแดง ออกดอกเป็นช่อตรงข้อก้านใบมี 1–4 ดอก ขนาด 1.5–2 เซนติเมตร มีกลีบดอกเป็นครุย 7–8 กลีบ ออกดอกตลอดปี ชอบดินเหนียวที่มีอินทรียวัตถุ เจริญได้ดีที่ระดับน้ำ 15–30 เซนติเมตร มีแสงเต็มวัน นิยมปลูกในภาชนะหรืออ่างเลี้ยงปลาเพราะมีขนาดเล็ก ขยายพันธุ์ด้วยการปักชำไหล
บานชื่น
บานชื่น ( Cav.) เป็นไม้ล้มลุก มักมีขนสาก ระคายทั่วไป ใบเดี่ยวออกตรงข้าม แต่ละคู่ตั้งฉากกัน รูปไข่หรือรี ปลายมนหรือค่อนข้างแหลม ออกเป็นช่อที่ปลายยอด ริ้วประดับมีหลายวง ดอกมีสีแดง ชมพู ส้ม ม่วง หรืออื่นๆ ชอบอยู่กลางแจ้ง ดูแลรักษาง่าย ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดหรือปักชำก็ได้ ปลูกเป็นไม้ประดับเป็นแปลงใหญ่เพื่อความสวยงามหรือส่งขาย
บานชื่นสามารถเจริญเติบโตได้ดีในที่โล่งแจ้ง เป็นพืชที่ชอบแสง สามารถปลูกได้ตลอดฤดู และทนต่อทุกสภาพได้ดี แต่ทั่วไปชอบดินร่วนปนทราย ดินมีอินทรีย์วัตถุสูง ดินมีความชื้น ไม่ชอบสภาพดินแฉะ มีน้ำขัง
เอสเพรสโซ่
เนชั่นกรุ๊ป
นักพากย์
นักพากย์ คือผู้ที่ให้เสียงสำหรับภาพยนตร์เอนิเมะชัน ภาพยนตร์ต่างประเทศ การ์ตูน ละครทีวี หรือวิทยุ นักพากย์การ์ตูน นักพากย์เสียงอาจจะใช้นามแฝง ของตัวเองในการพากย์เพื่อให้ ผู้ฟังหรือผู้ชมจดจำได้ง่าย เช่น น้าต๋อยเซมเบ้ หลายครั้งที่นักพากย์เสียงไม่เป็นที่รู้จักของประชาชน เนื่องจากไม่ได้ปรากฏตัวให้ผู้อื่นจำหน้าได้ บางครั้งอาจให้นักแสดงที่มีชื่อเสียงมาเป็นนักพากย์ เพื่อให้ผู้ชมจำเสียงได้
ลิพิด
ลิพิด  คือสารชีวโมเลกุลที่ไม่ละลายในน้ำ (water-insoluble) มีหลายชนิด หรือ สารประกอบ ไม่มีขั้ว (non-polar) ละลายน้ำน้อยตลอดจนละลายน้ำมาก พวกที่ละลายน้ำได้มากจะเป็นสารประกอบจำพวก มีขั้ว (polar)
ลิพิดบางตัวมีโมเลกุลเป็นเส้นตรง อะลิฟาติก (aliphatic) บางตัวมีวงแหวนเรียก อะโรมาติก (aromatic) บางตัวยืดหยุ่นบางตัวเปราะบาง โมเลกุลของลิพิดมีสองส่วนทั้งที่มีขั้วและไม่มีขั้ว จึงทำให้ลิพิดสามารถละลายได้ทั้งในตัวทำละลายมีขั้วเช่นน้ำ และไม่มีขั้วเช่นน้ำมัน โมเลกุลเหล่านี้เรียกว่า แอมฟิฟิลิก (amphiphilic) คือใน โมเลกุล เดียวกันมีทั้งส่วนที่ชอบน้ำ ไฮโดรฟิลิก (hydrophilic) และส่วนที่กลัวน้ำ ไฮโดรโฟบิก (hydrophobic) ตัวอย่างเช่น คอเลสเตอรอลส่วนที่มีขั้วคือ -OH (ไฮดรอกซิล หรือ แอลกอฮอล์)
กรดไขมัน.
กรดไขมันเป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนที่เป็นองค์ประกอบพื้นฐานของไขมันทุกชนิด มีคาร์บอนตั้งแต่ 4 – 36 ตัว ไม่แตกกิ่ง พันธะระหว่างคาร์บอนอาจเป็นพันธะเดี่ยวทั้งหมด ซึ่งเรียกว่ากรดไขมันอิ่มตัว หรือมีพันธะคู่ปนกับพันธะเดี่ยว ซึ่งเรียกว่ากรดไขมันไม่อิ่มตัว จำนวนของคาร์บอนในกรดไขมันส่วนใหญ่มักเป็นเลขคู่ จุดหลอมเหลวของกรดไขมันขึ้นกับจำนวนคาร์บอนและจำนวนพันธะคู่ เช่นที่อุณหภูมิห้อง กรดไขมันอิ่มตัวที่มีคาร์บอน 12 – 24 ตัวอยู่ในสภาพเป็นไข ในขณะที่กรดไขมันไม่อิ่มตัวที่มีคาร์บอนเท่ากันยังเป็นน้ำมันอยู่ เป็นต้น
ไตรกลีเซอไรด์.
ไตรกลีเซอไรด์ (Triglyceride) เป็นไขมันที่ประกอบด้วยกรดไขมันสามโมเลกุลรวมตัวกับกลีเซอรอล หนึ่งโมเลกุล เป็นโมเลกุลที่ไม่ละลายน้ำ เป็นพลังงานสะสมในสัตว์ และใช้สะสมใต้ผิวหนังเพื่อรักษาอุณหภูมิของร่างกาย
ฟอสโฟลิพิด.
ฟอสโฟลิพิด หรือ กลีเซอโรฟอสโฟลิพิด เป็นไขมันที่เป็นองค์ประกอบหลักของเยื่อหุ้มต่างๆในสิ่งมีชีวิต โครงสร้างคล้ายไตรกลีเซอไรด์ แต่มีกรดไขมันเพียงสองโมเลกุล โดยอีกตำแหน่งหนึ่งจะมีหมู่ฟอสเฟตมาเกาะและจะมีสารอื่นมาเกาะที่หมู่ฟอสเฟตอีกต่อหนึ่งซึ่งเป็นการกำหนดชนิดของฟอสโฟลิพิด เช่น โคลีน (choline) หรือ เซอรีน (serine) ถูกสร้างบนแกนกลางที่เป็น กลีเซอรอล (glycerol) ซึ่งเชื่อมต่อกับหางสองเส้นที่เป็นอนุพันธ์ของกรดไขมันโดยรูปแบบการเชื่อมต่อที่เป็นเอสเตอร์ (ester) และหนึ่งหัวที่มีรูปแบบการเชื่อมต่อเป็นฟอสเฟตเอสเตอร์
ไขมันอื่นๆที่มีบทบาทในสิ่งมีชีวิต.
นอกจากไตรกลีเซอไรด์และฟอสโฟลิพิดแล้ว ในสิ่งมีชีวิตยังมีสารกลุ่มไขมันที่มีบทบาทสำคัญอีกหลายชนิด เช่น
ลำดวน (แก้ความกำกวม)
ลำดวน สามารถหมายถึง
นาหว้า เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครพนม ซึ่งมีชาวไทญ้ออาศัยเป็นจำนวนมาก เช่นที่ ตำบลนาหว้า เป็นต้น สถานที่สำคัญ คือ วัดธาตุประสิทธิ์ และลำน้ำอูน ในอดีตมีการกล่าวว่าอำเภอนี้มีความทุรกันดาร และเนื่องจากในบริเวณอำเภอนาหว้า มีต้นหว้าจำนวนมาก ชาวบ้านจึงนำชื่อต้นหว้า มาตั้งเป็นชื่อ "อำเภอนาหว้า"
อำเภอนาหว้าตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอนาหว้าแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 6 ตำบล 63 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาหว้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
Nymphoides indica
Zinnia violacea
Gustavia gracillima
Gardenia angusta
มาดอนนา