pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แต่สำหรับ ทากาชิ มูรากามิดูเหมือนเขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับการถูกจัดหมวดหมู่หรือคำนิยามใด ๆ มากนัก เพราะเขาเชื่อว่าวัฒนธรรมญี่ปุ่นเกิดขึ้นจากวัฒนธรรมย่อย ๆ นอกกระแส (sub-culture) ที่หลากหลาย มากกว่าที่จะมีวัฒนธรรมใด ๆ เพียงหนึ่งเดียวเป็นตัวกำหนด
ความไร้แก่นสารและปราศจากความหมาย (The Meaning of the Nonsense of the Meaning) ที่ปรากฏในงานของ ทากาชิ มูรากามิกลายเป็นสาระหนักหน่วงบางประการที่เขาพยายามจะสื่อต่อสาธารณะ
ในปี 1996 นิทรรศการ "Konnichiwa, Mr. DOB" ได้ท้าทายความเป็นไปของสังคมญี่ปุ่นอีกครั้ง เมื่อ ทากาชิ มูรากามินิยามความหมายของ DOB ที่ได้รับการสื่อออกมาในรูปแบบของตัวการ์ตูนว่า "DOB is a self-portrait of the Japanese people... cute but has no meaning and understands nothing of life, sex, or reality." และ "DOB is always confused, and in a daze, like he was drunk or stoned."
DOB กลายเป็นผลงานที่ได้รับการนำเสนอต่อเนื่องในหลายรูปแบบและในโอกาสหลากหลาย (1998 : "More over, DOB raises his hand" และ 1999 : DOB in the strange forest) ซึ่งปรากฏผลงานทั้งในรูปของงาน Installation, ภาพพิมพ์, ภาพวาด และสื่อผสม ขณะเดียวกัน DOB ก็กลายเป็นสภาพเป็นสินค้านานาชนิดที่สะท้อนสภาพ cute emptiness in contemporary Japanese society ได้เป็นอย่างดี
ชื่อเสียงของ ทากาชิ มูรากามิมิได้จำกัดอยู่เฉพาะในบริบทของสังคมญี่ปุ่นเท่านั้น หากแต่สถาบันศิลปะทั้งในยุโรปและสหรัฐอเมริกา ก็ประเมิน ทากาชิ มูรากามิในฐานะศิลปินระดับแนวหน้าของยุคสมัยที่กำลังหล่อหลอมและกำหนดทิศทางใหม่ๆ ให้เกิดขึ้นในแวดวงศิลปวัฒนธรรมของญี่ปุ่น
โดย ทากาชิ มูรากามิได้จัดแสดงผลงานโดยเฉพาะในแบบ solo exhibition ขึ้นที่ Marianne Boesky Gallery, New York (2003) ; Fondation Cartier pour l'art contemporain, Paris (2002) ; Museum of Fine Arts, Boston (2001) ; Galerie Emmanuel Perrotin, Paris (2001) และ Museum of Contemporary Art, Tokyo (2001) รวมถึงการได้รับเชิญไปเป็นผู้สอนและบรรยาย New Genre Course ที่ UCLA และการร่วมในงาน group exhibition ที่ส่วนใหญ่จัดแสดงภายใต้หัวข้อ contemporary art อีกนับครั้งไม่ถ้วน
25 ปีก่อนคริสตกาล
24 ปีก่อนคริสตกาล
23 ปีก่อนคริสตกาล
22 ปีก่อนคริสตกาล
21 ปีก่อนคริสตกาล
18 ปีก่อนคริสตกาล
20 ปีก่อนคริสตกาล
17 ปีก่อนคริสตกาล
16 ปีก่อนคริสตกาล
14 ปีก่อนคริสตกาล
15 ปีก่อนคริสตกาล
13 ปีก่อนคริสตกาล
โรเบอร์โต โมเรโน
โรเบอร์โต โมเรโน  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดที่เมืองดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 2) เสมอ 4 แพ้ 16
รอนนี่ มากราโม
รอนนี่ มากราโม (Ronnie Magramo) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2515 ที่ มินโดโรตะวันออก ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 45 ครั้ง ชนะ 35 (น็อค 22) แพ้ 10
มากราโมขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2532 ชนะน็อค อัลลัน ฮิตซิน ยก 2 แต่ขึ้นชกครั้งต่อมาก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนอลา วิลลามอร์ หลังจากนั้น มากราโมเป็นฝ่ายชกชนะน็อครวดจนถึง พ.ศ. 2535 มีเพียงแพ้คะแนนแซมมี ไทสัน ปากาดวนครั้งเดียวเมื่อ พ.ศ. 2533 แต่อีกปีต่อมาก็ชกแก้มือชนะน็อคปากาดวนได้ มากราโมเดินทางมาชกในประเทศไทยครั้งแรกเมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้แตก พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์ในยกที่ 8 ต่อมา มากราโมขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท แต่ก็แพ้น็อค อลา วิลลามอร์ในยกที่ 8 เมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2535 ไม่ได้แชมป์มาครอง
ในช่วง พ.ศ. 2535 - 2536 หลังจากนั้น มากราโมชกชนะรวดอีก 4 ครั้ง ก็มีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA เมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2536 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชนะ ป.เปาอินทร์อย่างเป็นเอกฉันท์ ไม่ได้แชมป์ มากราโมขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์อีกสองครั้ง แพ้คะแนน ไฮเม่ อาลีควิน ก่อนจะชนะน็อคฮิโรกิ ซากากิบาระ นักมวยจากญี่ปุ่นในยกที่ 2 หลังจากนั้น มากราโมโชคดีได้ชิงแชมป์โลกสองครั้งซ้อน โดยครั้งแรกชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBF แพ้คะแนน รัตนพล ส.วรพินไปอย่างเป็นเอกฉันท์ เมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 ส่วนอีกครั้งหนึ่งนั้น เป็นช่วงที่สถาบันสหพันธ์มวยโลกเข้ามาเผยแพร่ในประเทศไทย และมีการจัดชิงแชมป์โลกของสถาบันนี้ในไทยครั้งแรกเมื่อ 9 ก.ค. พ.ศ. 2537 มากราโมได้ชกชิงแชมป์รุ่นมินิมัมเวท WBF เป็นคู่แรกกับวันวิน จ.เจริญ ซ่งมากราโมเป็นฝ่ายชนะน็อควันวินในยกที่ 2 ได้แชมป์ไปครอง
หลังจากนั้น การชกของมากราโมก็ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขาขึ้ชกแก้มือชนะคะแนนไฮเม อาลีควินได้ และชกป้องกันแชมป์โลกได้สองครั้ง รวมทั้งมาป้องกันแชมป์ ชนะคะแนนหนึ่งเดียว ศักดิ์จารุพรอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ด้วย มากราโมมาเสียแชมป์ให้ฟ้าสั่ง ป.พงษ์สว่าง เมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 แต่ก็ขกแก้มืออีกครั้งที่ฟิลิปปินส์ คราวนี้ มากราโมเป็นฝ่ายชนะน็อคฟ้าสั่งในยกที่ 10 ได้ครองแชมป์โลกเป็นสมัยที่ 2 ฟ้าสั่งขอแก้มืออีกในปีถัดมา ซึ่งคราวนี้มากราโมเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์โลกไป หลังจากเสียแชมป์ มากราโมยังคงขึ้นชกชนะรวดในช่วง พ.ศ. 2540 – 2541 รวมทั้งชนะน็อค อินทนนท์ จ๊อกกี้ยิม ยก 4 และชนะคะแนน ดีเด่น เก่งการุณที่ ฟิลิปปินส์ มากราโมได้โอกาสในการชิงแชมป์โลกอีกครั้ง เมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2542 โดยขึ้นชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นมินิมัมเวท WBA และเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค สงคราม ป.เปาอินทร์ หลังจากนั้น มากราโมก็แขวนนวมไป
สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่น
สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่น  หรือมักเรียกโดยย่อว่าบูโดกัง เป็นสนามกีฬาในร่ม ตั้งอยู่เขตชิโยดะ ใจกลางกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นสนามกีฬาที่สำหรับจัดการแข่งขันกีฬาประเภทศิลปะป้องกันตัวโดยเฉพาะ เช่น คาราเต้ ยูโด มวยสากล เป็นต้น
สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับการแข่งขันยูโด ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 18 ที่ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพ ใช้ทุนสร้างสองพันล้านเยน และใช้เรื่อยมาจนปัจจุบัน โดยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 สนามนี้จะกลับมาใช้แข่งขันยูโดอีกครั้ง
สำหรับในส่วนของมวยสากลอาชีพ ใช้เป็นสถานที่ชกชิงและป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกของนักมวยญี่ปุ่นและนักมวยต่างชาติหลายครั้ง เช่น ยูริ อาร์บาชาค็อฟ–ฉัตรชัย สาสะกุล (ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2538), วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น–โฮซูมิ ฮาเซงาวะ (ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2548), โฮซูมิ ฮาเซงาวะ–เฟร์นันโด มอนติเอล ในปี พ.ศ. 2553 เป็นต้น และใช้เป็นสถานที่แสดงคอนเสิร์ตและกิจกรรมอย่างอื่นด้วย ปัจจุบันมีความจุ 14,471 คน
โฮเซ โบนิยา
โฮเซ โบนิยา  เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ที่เมืองเอลติเกร รัฐอันโซอาเตกี ประเทศเวเนซุเอลา เสียชีวิตด้วยโรคหอบหืดเมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2545 รวมอายุได้ 35 ปี สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 27 (น็อก 14) เสมอ 1 แพ้ 5
โบนิยาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนนอาเลกซิส ดิอัซ ที่เวเนซุเอลา จากนั้นขึ้นชกชนะรวด จนได้ชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวทเมื่อ 20 พฤศจิกายน พงศ. 2535 ซึ่งโบนิยาชนะคะแนนเอดิซอน ตอร์เรส ได้แชมป์มาครอง จากนั้น โบนิยาขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2536 ชนะคะแนนฆูลิโอ กูดิโย ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งไว้ได้สองครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้ทีเคโอ​ เฮซุส โรฮัส ยก 11 เมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 จากนั้น โบนิยาลดรุ่นลงไปชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นสตอร์วเวท ปรากฏว่าแพ้ทีเคโอ​โรเซนโด อัลบาเรซ ยก 11 เมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2537 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวทเมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อกฮิลเบร์โต กอนซาเลซ ยก 4
จากนั้น โบนิยาลดรุ่นไปชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ปรากฏว่าชนะคะแนนการ์โลส อัลเบร์โต โรดริเกซ ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง ก็ได้เดินทางมาชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก รุ่นฟลายเวท เมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ซึ่งเป็นฝ่ายชนะคะแนนแสน ส.เพลินจิต ไปอย่างเป็นเอกฉันท์ จากนั้น ชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้คะแนนอูโก ราฟาเอล โซโต เมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ต่อมา ขึ้นชิงแชมป์เฉพาะกาล สมาคมมวยโลก รุ่นฟลายเว​ท เมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเมาริซิโอ ปัสตรานา ไป โบนิยายังขึ้นชกต่อมาอีกระยะหนึ่ง หลังจากที่ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ชนะคะแนนโฆเซ เด เฆซุส โลเปซ เมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกจนเสียชีวิตใน พ.ศ. 2545 รวมอายุได้ 34 ปี
ต้นไม้ค้นแบบทวิภาค
สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุ
สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุ  เป็นสนามแข่งซูโม่ อยู่ในความดูแลของสมาคมซูโม่ญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่ย่านเรียวโงกุ ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นสนามสำหรับจัดการแข่งขันศิลปะการต่อสู้​โดยเฉพาะ
สนามกีฬา​แห่งชาติ​เรียว​โง​กุ​เปิดใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2449 ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ใน พ.ศ. 2493 ได้มีการสร้าง​สนามกีฬาในพื้นที่ใหม่ว่า "" โดยย้ายพื้นที่สนามไปยังที่ที่แขวงไทโต เป็นการชั่วคราว ต่อมาได้ส่งมอบคืนพื้นที่สนามให้กับมหาวิทยาลัยนิฮงในปี พ.ศ. 2501 จากนั้นจึงได้มีโครงการสร้างสนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุในรูปลักษณ์อาคารแบบใหม่ในปี พ.ศ. 2526 จนแล้วเสร็จในวันที่ 30 พฤศจิกายน​ พ.ศ. 2527 (เป็นปีเดียวกันที่ "สนามกีฬาแห่งชาติคูรามาเอะ" ได้ยุติการใช้เป็นสนามกีฬาประจำสมาคมซูโม่ญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ เพื่อย้ายไปใช้สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุแห่งใหม่ที่สร้างเสร็จ)​ สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุแห่งใหม่เปิดใช้งานเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2528 จนถึงปัจจุบัน
สนามกีฬา​แห่งชาติ​เรียวโงกุนอกจากใช้ในการแข่งซูโม่ อันเป็นกีฬาประจำชาติของญี่ปุ่นแล้ว สนามกีฬาแห่งชาติ​เรียวโงกุ ยังได้จัดการแข่งขันกีฬาประเภทศิลปะป้องกันตัวอีกหลายประเภทและหลายครั้ง เช่น มวยสากล, มวยปล้ำ เป็นต้น ในส่วนของมวยสากลใช้เป็นสถานที่ชกระหว่างนักมวยญี่ปุ่นกับนักมวยต่างชาติหลายครั้ง เช่น ไฟติง ฮาราดะ - โผน กิ่งเพชร (ครั้งแรก) , เคียว โนงูจิ - โผน กิ่งเพชร, มิตสึโนริ เซกิ - โผน กิ่งเพชร, วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น - โทชิอากิ นิชิโอกะ (ครั้งที่ 3) เป็นต้น รวมถึงใช้เป็นสนามจัดการแข่งขันมวยสากลสมัครในกีฬาโอลิมปิก 2020 ที่กรุงโตเกียวเป็นเจ้าภาพอีกด้วย
ทรีพ
ทรีพ  เป็นต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคประเภทหนึ่ง ที่มีการประกันความสูง
เฉลี่ยเป็น O (log n) โดยวิธีการนำแนวคิดเรื่องของฮีป
เข้ามาช่วย โดยคำว่าทรีพ (treap) นั้นเป็นคำที่เกิดจากการประกอบของคำว่า binary search tree รวมกับคำว่า heap เป็น treap นั้นเอง
ประวัติของการคิดค้นทรีพ.
ทรีพถูกคิดค้นโดย Cecilia R. Aragon และ Raimund G. Seidel ในปี 1989 เนื่องจากการสร้างข้อมูลเสริมแบบสุ่ม ทรีพ จึงมีอีกชื่อหนึ่งว่า randomized binary search tree หรือ RBST
ลักษณะของทรีพ.
ปมของต้นไม้ทรีพนอกจากจะมีการเก็บข้อมูลหลักแล้ว จะมีการเก็บข้อมูลเสริม
ซึ่งได้มาจากการสุ่มจำนวนจริงขึ้นมา โดยเมื่อมองจากข้อมูลเสริมของต้นไม้ทรีพ
จะมีลักษณะการเรียงแบบฮีป กล่าวคือปมพ่อจะมีลำดับความสำคัญมากกว่า
ปมลูกทั้งสองข้าง การจัดเรียงแบบนี้จะช่วยประกันได้ว่า ความสูงของต้นไม้จะ
เตี้ยที่สุดเท่าที่ทำได้ หรือเป็น O (log n)
จุดเด่นของทรีพ.
จุดเด่นของทรีพคือการประกันว่าความสูงของต้นไม้จะ
เตี๊ยที่สุดเท่าที่ทำได้ หรือเป็น O (log n)
โดยสมบัตินี้เกิดการสุ่มที่มีการกระจายแบบฮาร์โมนิก คือ การกระจายที่เท่าๆกัน
ส่งผลให้การเรียงเลขที่เกิดจากการสุ่มขึ้นมาเป็นฮีป จะทำให้ต้นไม้อยู่
ในรูปร่างเตี้ยที่สุดได้
จุดมุ่งหมายของทรีพจะเน้นการเข้าถึงข้อมูลอย่างรวดเร็ว เนื่องจากสร้าง
เป็นต้นไม้ที่ประกันความสูงเป็น O (log n)
ประเภทข้อมูลที่ใช้สร้างทรีพ.
ปมของต้นไม้ทรีพแตกต่างจาก ปมของต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาค
ตรงที่เก็บตัวแปรเพิ่มเป็นจำนวนจริงหนึ่งตัว ซึ่งถูกสุ่มค่าขึ้นมาตั้งแต่ตอนสร้างปม ข้อมูลเสริมส่วนนี้จะใช้ในการเปรียบเทียบเพื่อใช้ในการเรียงโครงสร้างของทรีพ เมื่อมองเฉพาะข้อมูลเสริมจะมีความสัมพันธ์แบบฮีป
การสร้างบริการของทรีพ.
ขั้นตอนของการเพิ่มข้อมูล จะเพิ่มโดยเหมือนการเพิ่มต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคทุกประการ แต่หลังจากเพิ่มเสร็จแล้วจะทำการเปรียบเทียบข้อมูลเสริมของปมที่เพิ่มว่ามีมีความสำคัญมากกว่าปมพ่อหรือไม่ ที่มีความสำคัญ
จะทำการหมุนปมพ่อลงมา และหมุนปมพ่อลงไปเรื่อยๆ จนกว่า ปมพ่อของปมที่เพิ่งเพิ่มมาจะมีความ
สำคัญมากกว่า ซึ่งตรงกับนิยามของฮีป การหมุนปมจะทำให้ความสัมพันธ์แบบต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาค
ที่ข้อมูลในต้นไม้ย่อยด้านซ้ายน้อยกว่าราก และข้อมูลในต้นไม้ย่อยด้านขวามากกว่าราก ยังไม่เสียไป
ขั้นตอนการลบสมาชิกนั้นทำได้โดยการหมุนปมที่อยากจะลบให้เป็นใบก่อน แล้วจึงลบใบทิ้ง โดยการทำให้เป็น
การค้นหาสมาชิกทำได้เหมือนต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคทั่วไป
ม้วนหนังสือเดดซี
ม้วนหนังสือเดดซี  เป็นหนังสือม้วนที่พบในถ้ำ 11 แห่ง ระหว่าง พ.ศ. 2490 - 2499 ในเมืองคุมรานทางตะวันตกเฉียงเหนือของทะเลเดดซี มีเอกสาร 800 รายการ ส่วนใหญ่เป็นคัมภีร์เกี่ยวกับศาสนายูดาห์ที่ไม่เคยพบมาก่อน เขียนเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 6 โดยพวกเอสซีนซึ่งอยู่ร่วมสมัยกับพระเยซู
ในต้นปี พ.ศ. 2490 มูฮัมมัด เอดห์-ดิบ เด็กเลี้ยงแกะชาวเบดูอิน ได้ต้อนฝูงแกะไปหาแหล่งน้ำในทะเลทรายยูเดีย ใกล้กับเมืองคุมรานและติดตามแกะที่หายไปจนพบถ้ำ เมื่อไปสำรวจในถ้ำจึงพบม้วนหนังสือห่อด้วยผ้าลินิน พวกเขานำหนังสือนี้ไปขายต่อให้ประเทศอิสราเอล
ต่อจากนั้นได้มีการสำรวจถ้ำอื่น ๆ ในบริเวณใกล้เคียงกัน และพบม้วนหนังสืออีก แต่ไม่สมบูรณ์เท่าชุดแรกที่พบ
หนังสือที่พบทั้งหมดเป็นเอกสารเกี่ยวกับชาวยิวที่เขียนโดยบุคคลร่วมสมัยกับพระเยซู มีอายุประมาณ 2,000 ปี เอกสารสำคัญที่สุดคือคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเก่า หนังสือเอสเธอร์ ส่วนใหญ่เขียนด้วยภาษาฮีบรู บางส่วนเขียนเป็นภาษาแอราเมอิก (ภาษาพูดสมัยนั้น) และภาษากรีก (ภาษาทางการค้าสมัยนั้น) หนังสือบางส่วนกล่าวถึงวิถีชุมชน กฎและข้อลงโทษ ซึ่งแสดงให้เห็นภาพของกลุ่มชาวยิวที่เรียกว่าพวกเอสซีน ซึ่งเชื่อในวันสิ้นโลกอย่างมาก
เป็นการเปิดเผยวิถีชีวิต ความเป็นอยู่และวัฒนธรรมของชาวยิวในยุคก่อนการประสูติของพระเยซู มีทั้งคำสอนทางศาสนา เล่าประวัติความเป็นมาของชาวคุมราน กฎหมาย จารีต ประเพณี สงครามศักดิ์สิทธิ์ ฯลฯ นอกจากนั้นบางจารึกยังเป็นฉบับคัดลอกจากพระคัมภีร์ของศาสนายูดาห์ ซึ่งเมื่อนักประวัติศาสตร์ถอดความพบว่าตรงกับคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิม ซึ่งสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน
ต้นไม้สเปลย์
ต้นไม้สเปลย์  เป็นต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับตัวเอง (self-adjusting tree) ได้คือ สามารถปรับโครงสร้างทุกครั้งที่เรียกใช้บริการ ตั้งแต่การเพิ่ม การลบ หรือแม้กระทั่งการค้นหาเอง โดยจะนำปมต้นไม้ที่ถูกใช้บริการขึ้นมาเป็นรากแทน สำหรับต้นไม้สเปลย์ ถูกคิดค้นขึ้นโดย Daniel Sleator และ Robert Tarjan
ลักษณะของ splay tree.
splay tree เป็นต้นไม้ที่มีลักษณะเด่นที่ปรับโครงสร้างทุกครั้งที่เรียกใช้บริการตั้งแต่การเพิ่ม ลบ หรือแม้แต่ค้นหา โดยนอกจากที่จะนำปมต้นไม้ที่ถูกใช้บริการขึ้นมาเป็นรากแล้ว ตัวโครงสร้างต้นไม้เมื่อถูกใช้บริการมากขึ้นเรื่อยๆ จะค่อยปรับสู่ต้นไม้ที่มีลักษณะเตี้ยและแผ่ขยายออกได้ (splay) จึงเป็นที่มาของชื่อต้นไม้ว่าต้นไม้สเปลย์
จุดเด่นของ splay tree.
จุดเด่นของต้นไม้สเปลย์ที่ชัดเจนคือการปรับให้ปมที่เพิ่งถูกใช้บริการขึ้นมาเป็นราก แม้กระทั่งบริการการค้น ซึ่งทำให้การค้นหาข้อมูลที่เพิ่งค้นไปใหม่ๆ นั้นรวดเร็วขึ้น ซึ่งตั้งสมมติฐานที่ว่า ธรรมชาติของการค้นข้อมูลโดยทั่วไป ข้อมูลที่ถูกค้นไม่ได้มีความถี่การค้นเท่ากันหมด แต่ข้อมูลใดที่ถูกค้นเยอะๆ ก็จะมีโอกาสถูกค้นบ่อยๆด้วย ดังนั้นการทำให้ข้อมูลที่ค้นบ่อยๆไปอยู่ตำแหน่งบนๆ ของ splay tree ก็จะทำให้การค้นในอนาคตรวดเร็วมากขึ้น
ความเร็วที่ใช้ในการทำงานขึ้นอยู่กับว่าข้อมูลที่จะค้นหานั้น ถูกใช้บ่อยหรือไม่ ถ้าถูกใช้บ่อยจะค้นหาได้อย่างรวดเร็ว ถึงอย่างไรก็ดี เนื่องจากต้นไม้ถูกทำให้ค่อนข้างเตี้ย การเข้าถึงข้อมูลโดยถัวเฉลี่ยเมื่อใช้บริการนานๆและข้อมูลหลายๆตัวไม่ซ้ำกัน จะใช้เวลา"โดยถัวเฉลี่ย"เป็น O(log n)
ประเภทข้อมูลที่ใช้สร้างต้นไม้สเปลย์.
ปมของ splay treeนั้นจะไม่แตกต่างจากปมของต้นไม้ค้นหาทวิภาคแบบปกติเลย นี่เป็นจุดเด่นอีกอย่างหนึ่งของ splay tree ซึ่งไม่ต้องใช้การเก็บข้อมูลเสริมในปม ในการจัดการกับการช่วยประกันความเร็วของการบริการ แต่ตัวต้นไม้นอกจากที่จะต้องเก็บรากแล้ว ยังต้องเก็บการจัดเรียงตัวเพื่อใช้ในการหมุนปมด้วย
การสร้างบริการของต้นไม้สเปลย์.
สำหรับการเพิ่มและการลบนั้น splay treeจะสร้างบริการไม่แตกต่างจากต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาค เพียงแต่หลังจากทำบริการต่างๆนั้นแล้วเราจะต้องหมุนปมเพื่อให้ปมที่เพิ่งใช้บริการเสร็จขึ้นไปเป็นราก กระบวนการนี้เราเรียกว่า splay
splay.
การหมุนปมขึ้นไปเป็นรากนั้นทำได้ ต้องเก็บรูปแบบ (pattern) ความสัมพันธ์ของปมต่างๆจากตัวของรากจนถึงปมที่จะเพิ่งใช้บริการโดยรูปแบบ ที่ต้องเก็บไว้มีสามวิธีคือ
ซึ่งการจัดการหมุนปมนั้นจะแตกต่างกันขึ้นอยู่กับรูปแบบการไหลนั้นคือ
ข้อแม้เกี่ยวกับการลบ.
สำหรับการลบนั้นจะแตกต่างจากการลบในต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคทั่วไปสักเล็กน้อย คือต้อง splay ปมที่จะลบขึ้นมาเป็นรากก่อน จำตำแหน่งของต้นไม้ย่อยด้านซ้ายและ
ต้นไม้ย่อยด้านขวาของรากไว้ และทำรากให้เป็น null ต้นไม้จะขาดสองท่อน หลังจากนี้มีวิธีทำสองแบบคือจากต้นไม้ย่อยด้านขวา ให้ค้นหาปมที่น้อยสุด (ซึ่งอยู่ซ้ายสุด) ปมนั้นจะขึ้นมาเป็นรากของต้นไม้ด้านขวาแทนด้วยการ splay เนื่องจากเป็นปมที่น้อยที่สุดจึงไม่มีต้นไม้ย่อยด้านซ้าย ก็นำต้นไม้ย่อยทางด้านซ้ายของรากที่ถูกลบไปแล้วที่เราเก็บตำแหน่งไว้มาต่อแทน หรือจะทำในทางกลับกันคือ
จากต้นไม้ย่อยด้านซ้าย ให้ค้นหาปมที่น้อยสุด (ซึ่งอยู่ขวาสุด) ปมนั้นจะขึ้นมาเป็นรากของต้นไม้ด้านซ้ายแทนด้วยการ splay เนื่องจากเป็นปมที่มากที่สุดจึงไม่มีต้นไม้ย่อยด้านขวาก็นำต้นไม้ย่อยทางด้านขวาของรากที่ถูกลบไปแล้ว ที่เราเก็บตำแหน่งไว้มาต่อแทน ก็จะได้ splay tree ที่ลบสมาชิกตัวนั้นออกนั้นเอง
กลุ่มภาษาเซมิติก
กลุ่มภาษาเซมิติก  เป็นกลุ่มของภาษาที่มีผู้พูดมากกว่า 300 ล้านคนในปริเวณแอฟริกาเหนือ ตะวันออกกลางและจะงอยแอฟริกา เป็นสาขาย่อยในตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก และเป็นสาขาเดียวของตระกูลนี้ที่มีผู้พูดในทวีปเอเชีย กลุ่มภาษาเซมิติกที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษาอาหรับ (ภาษาแม่ 325 ล้านคน) รองลงมาคือภาษาอัมฮารา (27 ล้านคน) ภาษาตึกรึญญา (6.9 ล้านคน) และภาษาฮีบรู (5 ล้านคน)
กลุ่มภาษาเซมิติกเป็นกลุ่มภาษาแรก ๆ ที่มีระบบการเขียน ภาษาอัคคาเดียเริ่มเขียนตั้งแต่ราว 2,000 ปีก่อนพุทธศักราช นอกจากนั้นยังมีอักษรโบราณที่ใช้เขียนกลุ่มภาษาเซมิติกมากมาย เช่น อักษรฟินิเชีย อักษรอาหรับ อักษรแอราเมอิก อักษรซีรีแอก อักษรอาระเบียใต้ และอักษรเอธิโอปิก มีภาษามอลตาเท่านั้นที่เป็นกลุ่มภาษานี้แต่เขียนด้วยอักษรโรมัน ชื่อของกลุ่มภาษานี้มาจาก เซม บุตรชายของโนอาห์ ในไบเบิล
กลุ่มภาษาเซมิติกเป็นสมาชิกของตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก โดยเป็นสาขาเดียวที่อยู่ในทวีปเอเชีย ส่วนสาขาอื่นอยู่ในทวีปแอฟริกา จากเหตุผลนี้จึงเชื่อว่าบรรพบุรุษของผู้พูดภาษาเซมิติกดั้งเดิมเป็นกลุ่มชนที่ออกจากแอฟริกามาสู่ตะวันออกกลาง อาจจะเป็นผู้มาจากทะเลทรายสะฮารา แต่ก็มีทฤษฎีว่าผู้พูดภาษาแอโฟรเอชีแอติกดั้งเดิมอยู่ในตะวันออกกลางและผู้พูดภาษาเซมิติกเป็นกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่
ผู้พูดภาษาเซมิติกดั้งเดิมคาดว่าเป็นผู้ที่มาถึงคาบสมุทรอาระเบียเมื่อราว 3,457 ปีก่อนพุทธศักราช จากนั้นภาษาลูกหลานในกลุ่มเซมิติกได้แพร่กระจายออกไป หลักฐานการเขียนเริ่มพบเมื่อราว 2,957 ปีก่อนพุทธศักราช เมื่อผู้พูดภาษาอัคคาเดียและภาษาอโมไรต์เข้าสู่เมโสโปเตเมียและอาจจะเคยอยู่ในสถานที่ เช่น เอบลาในซีเรีย
1,500 ปีก่อนพุทธศักราช.
เมื่อราว 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช กลุ่มภาษาเซมิติกตะวันออกเริ่มแพร่หลายในเมโสโปเตเมีย ในขณะที่กลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกใช้พูดตั้งแต่บริเวณจากซีเรียถึงเยเมน ภาษาอาระเบียใต้อาจจัดอยู่ในกลุ่มภาษาเซมิติกใต้แต่หลักฐานมีน้อย ภาษาอัคคาเดียกลายเป็นภาษาเขียนสำคัญในดินแดนพระจันทร์เสี้ยวอันอุดมสมบูรณ์โดยใช้อักษรรูปลิ่มที่พัฒนามาจากอักษรที่ใช้เขียนภาษาสุเมเรีย กลุ่มชนที่พูดภาษาเอ็บลาไอต์หายไป โดยมีกลุ่มชนที่พูดภาษาอโมไรต์ขึ้นมาแทน
หลักฐานในช่วงนี้มิไม่มากนัก ที่พอมีบ้างคือตัวอักษร อักษรคานาอันไนต์เป็นอักษรชนิดแรกของกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกที่ใช้เมื่อราว 957 ปีก่อนพุทธศักราช และอักษรยูการิติกที่ใช้ในทางเหนือของซีเรียในอีก 200 ปีต่อมา ส่วนภาษาอัคคาเดียพัฒนาต่อมาเป็นสำเนียงบาบิโลเนียและอัสซีเรีย
500 ปีก่อนพุทธศักราช.
มีอักษรที่ใช้กันแพร่หลายมากขึ้น ทั้งอักษรคานาอันไนต์ อักษรแอราเมอิก อักษรอาระเบียใต้และอักษรกีเอซรุ่นแรก ๆ ระหว่างช่วงนี้ มีการใช้อักษรยูการิติกที่ใช้แทนเสียงพยัญชนะในกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือ ชาวฟินิเชียนำภาษาคานาอันไนต์ไปใช้ทั้งเขตอาณานิคมในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในขณะที่ภาษาฮีบรูกลายเป็นภาษาทางศาสนาของชาวยิว ในสมัยจักรวรรดิอัสซีเรีย ภาษาแอราเมอิกเป็นภาษากลางในตะวันออกกลางในขณะที่ภาษาอัคคาเดีย ภาษาฮีบรู และอื่น ๆ กลายเป็นภาษาตายหรือใช้เป็นภาษาเขียนเท่านั้น ในขณะเดียวกันอักษรกีเอซเริ่มใช้บันทึกกลุ่มภาษาเซมิติกในเอธิโอเปียในช่วงนี้
พุทธศตวรรษที่ 6 เป็นต้นมา.
ภาษาซีรีแอกซึ่งเป็นลูกหลานของภาษาแอราเมอิกใช้ในลิแวนต์ตอนเหนือและเมโสโปเตเมีย กลายเป็นภาษาเขียนของชาวคริสต์ในพุทธศตวรรษที่ 8-10จนถึงยุคสมัยของศาสนาอิสลาม
ในยุคของศาสนาอิสลามราวพุทธศตวรรษที่ 12 ภาษาอาหรับเข้ามาเป็นภาษากลางแทนที่ภาษาแอราเมอิกและแพร่หลายไปถึงสเปนและเอเชียกลาง กลายเป็นภาษาเขียนที่สำคัญในสมัยกาหลิบ และกลายเป็นภาษาสำคัญในตะวันออกกลางและอียิปต์ เมื่ออาณาจักรนูเบียล่มสลาย ภาษาอาหรับได้แพร่หลายไปยังอียิปต์ภาคใต้จนถึงมอริตาเนีย
กลุ่มภาษาเซมิติกยังคงมีความหลากหลายในเอธิโอเปียและเอริเทรีย โดยได้รับอิทธิพลจากกลุ่มภาษาคูชิติกมาก ภาษาสำคัญในบริเวณนี้คือภาษาอัมฮาราและภาษาตึกรึญญา จากการแพร่ขยายของเอธิโอเปียในสมัยราชวงศ์โซโลโมนิก ภาษาอัมฮาราได้แพร่หลายไปทั่วเอธิโอเปียและเข้าไปแทนที่ภาษากีเอซที่ปัจจุบันยังเป็นภาษาทางศาสนาของชาวคริสต์ในบริเวณนี้
ภาษาอาหรับมีผู้ใช้เป็นภาษาแม่เป็นส่วนใหญ่ตั้งแต่มอริตาเนียไปถึงโอมานและจากอิรักไปถึงซูดาน และยังใช้เป็นภาษาทางศาสนาของชาวมุสลิมที่ไม่ได้พูดภาษาอาหรับเป็นภาษาแม่ด้วย ภาษาอาหรับที่เป็นภาษาพูดมีหลากหลายสำเนียงแต่ที่เป็นภาษาเขียนมีแบบเดียว ภาษามอลตาซึ่งเป็นลูกหลานของภาษาอาหรับสำเนียงแอฟริกาเหนือเป็นภาษาเดียวที่เขียนด้วยอักษรโรมัน นอกจากภาษาอาหรับที่เป็นภาษาหลักในตะวันออกกลางแล้ว ยังพบกลุ่มภาษาเซมิติกอื่น ๆ อีก ภาษาฮีบรูเป็นภาษาที่ตายไปเป็นเวลานานและใช้เป็นภาษาทางศาสนาของชาวยิวเท่านั้น กลายมาเป็นภาษาพูดอีกครั้งในพุทธศตวรรษที่ 24 โดยขบวนการไซออนนิสต์เป็นผู้ฟื้นฟูภาษานี้ขึ้นมาใหม่และกลายเป็นภาษาหลักของประเทศอิสราเอล
กลุ่มชนชาติส่วนน้อยขนาดเล็กหลายกลุ่มเช่นชาวคริสต์อัสซีเรียยังคงใช้สำเนียงของภาษาแอราเมอิกโดยเฉพาะภาษาแอราเมอิกใหม่ที่มาจากภาษาซีรีแอก ในเขตภูเขาของอิรักภาคเหนือ ตุรกีตะวันออก และซีเรียตะวันออกเฉียงเหนือ ในขณะที่ภาษาซีรีแอกที่เป็นลูกหลานของภาษาแอราเมอิกโบราณใช้เป็นภาษาทางศาสนาของชาวคริสต์ในซีเรียและอิรัก
ในเยเมนและโอมานซึ่งอยู่ทางใต้ของคาบสมุทรอาระเบียยังมีชนเผ่าพูดภาษาอาระเบียใต้สมัยใหม่เช่นภาษามาห์รีและภาษาโซโกตรีซึ่งแตกต่างจากภาษาอาหรับที่ใช้พูดในบริเวณนั้นอย่างชัดเจน และอาจจะมาจากภาษาที่เขียนในจารึกอักษรอาระเบียใต้หรือลูกหลานของภาษาเหล่านั้น
ในเอธิโอเปียและเอริเทรีย มีผู้พูดกลุ่มภาษาเซมิติกจำนวนหนึ่งคือภาษาอัมฮาราและภาษาตึกรึญญาในเอธิโอเปีย และภาษาติเกรและภาษาตึกรึญญาในเอริเทรีย ทั้งภาษาอัมฮาราและภาษาตึกรึญญาเป็นภาษาราชการของเอธิโอเปียและเอริเทรีย ในขณะที่ภาษาติเกรมีผู้พูดในเอริเทรียเหนือและดินแดนต่ำตอนกลางรวมถึงภาคตะวันออกของซูดาน มีผู้พูดมากกว่า 1 ล้านคน มีผู้พูดภาษากูเรกในเขตภูเขาทางภาคใต้ตอนกลางของเอธิโอเปีย ภาษากีเอซยังคงเป็นภาษาทางศาสนาของชาวคริสต์ในเอธิโอเปียและเอริเทรีย
กลุ่มภาษาเซมิติกมีไวยากรณ์ร่วมกันหลายอย่าง แม้จะมีส่วนที่ผันแปรกันไปบ้าง แม้ในภาษาเดียวกันเอง เช่น ภาษาอาหรับในสมัยพุทธศตวรรษที่ 11 กับภาษาอาหรับในปัจจุบัน
การเรียงลำดับคำในภาษาเซมิติกดั้งเดิมเป็นกริยา-ประธาน-กรรม สิ่งของ-เจ้าของ และนาม-คุณศัพท์ ในภาษาอาหรับคลาสสิกและสมัยใหม่จะใช้การเรียงตำแบบนี้มาก นอกจากนั้นยังพบการเรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม ดังที่พบในภาษาฮีบรูและภาษามอลตา กลุ่มภาษาเซมิติกในเอธิโอเปียสมัยใหม่เรียงประโยคแบบ ประธาน-กรรม-กริยา เจ้าของ-สิ่งของ และคุณศัพท์-นาม ซึ่งอาจจะมาจากอิทธิพลของกลุ่มภาษาคูชิติก กลุ่มภาษาเซมิติกที่เก่าที่สุด เช่น ภาษากีเอซ เป็นแบบกริยา-ประธาน-กรรม สิ่งของ-เจ้าของ และนาม-คุณศัพท์
การกของนามและคุณศัพท์.
ระบบการกสามแบบของภาษาเซมิติกดั้งเดิม (ประธาน กรรมตรงและเจ้าของ) โดยใช้การลงท้ายการกที่ต่างไป ยังคงมีอยู่ในภาษาอาหรับในอัลกุรอ่าน ภาษาอัคคาเดีย และภาษายูการิติก ลักษระนี้หายไปในภาษาเซมิติกสมัยใหม่ ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่คงมีการลงท้ายการกเฉพาะในการเขียนและการออกอากาศ การลงท้ายการกด้วย -n ยังคงไว้ในภาษาเซมิติกในเอธิโอเปีย นามและคุณศัพท์ในกลุ่มภาษาเซมิติกมีการกำหนดเป็นสถานะ สถานะชี้เฉพาะกำหนดโดย nunation
จำนวนของนามและคุณศัพท์.
กลุ่มภาษาเซมิติกส่วนใหญ่มี 3 จำนวนคือเอกพจน์ ทวิพจน์ และพหูพจน์ ทวิพจน์ยังใช้อยู่ในภาษาอาหรับบางสำเนียงเช่นชื่อประเทศบาห์เรน (bahr "ทะเล" + -ayn "สอง") และในภาษาฮีบรู เช่น šana หมายถึง 1 ปี šnatayim หมายถึง 2 ปี และ šanim หมายถึงหลายปี และในภาษามอลตา sena หมายถึง 1 ปี sentejn หมายถึง 2 ปี และ snin หมายถึงหลายปี การทำให้เป็นพหูพจน์โดยการแทรกเสียงสระลงไป เช่น sadd เขื่อน 1 แห่ง sudūd เขื่อนหลายแห่ง พบในภาษาอาหรับและภาษาเอธิโอเปีย รวมทั้งภาษามอลตา จึงน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของภาษาเซมิติกดั้งเดิม
มาลาและกาล.
ระบบมาลาของกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกและตะวันออกต่างกันชัดเจน ภาษาอัคคาเดียรักษาลักษณะซึ่งพบโดยทั่วไปในกลุ่มภาษาแอโฟรเอชีแอติก ภาษาเซมิติกตะวันตกดั้งเดิมมี 2 มาลา คือสมบูรณ์สำหรับการกระทำที่สมบูรณ์และไม่สมบูรณ์ใช้กับการกระทำที่เกิดไม่สมบูรณ์ ในกรณีพิเศษของภาษาแอราเมอิกใหม่มีการรวมคำกริยาซึ่งได้รับอิทธิพลจากกลุ่มภาษาอิหร่าน
รากศัพท์พยัญชนะสามตัว.
กลุ่มภาษาเซมิติกทั้งหมดมีลักษณะพิเศษของรากศัพท์ที่ประกอบด้วยพยัญชนะสามตัว (มีที่มีพยัญชนะ 2 หรือ 4 ตัวด้วย) สำหรับนาม คุณศัพท์ และกริยาซึ่งสร้างศัพท์ได้หลายทาง เช่น โดยแทรกเสียงสระ ซ้ำพยัญชนะ เติมอุปสรรค ปัจจัย หรืออาคม
ตัวอย่างเช่น รากศัพท์ k-t-b, (หมายถึงการเขียน) ในภาษาอาหรับ:
และรากศัพท์เดียวกันในภาษาฮีบรู (k-t-):
ในภาษามอลตา ซึ่งรากศัพท์พยัญชนะจะเรียกว่า "mamma":
ในภาษาตึกรึญญาและภาษาอัมฮารา รากศัพท์นี้ปรากฏเฉพาะคำนาม kitab หมายถึง amulet และกริยา to vaccinate ภาษาที่เป็นลูกหลานในเอธิโอเปียมีรากศัพท์ที่ต่างไปสำหรับการเขียน คำกริยาในภาษาในตระกูลแอฟโฟรเอเชียติกอื่น ๆ ที่ไม่ใช่กลุ่มภาษาเซมิติกมีลักษณะเดียวกันนี้ แต่มักเป็นพยัญชนะ 2 ตัวมากกว่า
คำศัพท์ทั่วไป.
เพราะกลุ่มภาษาเซมิติกมีจุดกำเนิดร่วมกัน จึงมักมีศัพท์และรากศัพท์ที่ใช้ร่วมกัน เช่น
บางครั้ง รากศัพท์มีความหมายต่างไปในภาษาหนึ่งเมื่อเทียบกับกลุ่มภาษาเซมิติกอื่น ๆ ตัวอย่างเช่นรากศัพท์ b-y-ḍ ในภาษาอาหรับหมายถึงขาวและไข่ ในภาษามอลตา bajda หมายถึงขาวและไข่เช่นเดียวกัน แต่ในภาษาฮีบรูหมายถึงขาวเท่านั้น รากศัพท์ l-b-n ในภาษาอาหรับหมายถึงนม แต่ภาษาฮีบรูหมายถึงสีขาว รากศัพท์ l-ḥ-m ภาษาอาหรับหมายถึงเนื้อ แต่หมายถึงขนมปังในภาษาฮีบรู และวัวในกลุ่มภาษาเซมิติกในเอธิโอเปีย ความหมายดั้งเดิมของรากศัพท์นี้อาจหมายถึงอาหาร คำว่า medina (ราก: m-d-n) ภาษาอาหรับหมายถึงเมือง แต่ในภาษาฮีบรูสมัยใหม่หมายถึงรัฐ ในบางครั้งไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างรากศัพท์ เช่น คำว่า ความรู้ ในภาษาฮีบรูใช้รากศัพท์ y-d-ʿ แต่ในภาษาอาหรับใช้ ʿ-r-f และ ʿ-l-m กลุ่มภาษาเซมิติกในเอธิโอเปีย ใช้ ʿ-w-q และ f-l-ṭ
การจัดจำแนกต่อไปนี้เป็นไปตามวิธีของ Robert Hetzron เมื่อ พ.ศ. 2519 และมีการปรับปรุงโดย John Huehnergard และ Rodgers ซึ่งได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางที่สุดในขณะนี้ อย่างไรก็ตาม ยังมีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับการจัดจำแนกอยู่ เช่น อาจจัดภาษาอาหรับอยู่ในกลุ่มเซมิติกใต้ บางส่วนแยกกลุ่มภาษาอาระเบียใต้ออกเป็นสาขาที่สามร่วมกับกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันออกและตะวันตก มากกว่าจะตั้งเป็นกลุ่มภาษาเซมิติกใต้ นอกจากนั้นยังไม่มีเส้นแบ่งที่แน่นอนระหว่างภาษาเอกเทศกับสำเนียง ดังที่พบในภาษาอาหรับ ภาษาแอราเมอิกและภาษากูเรก
การจัดกลุ่มภายในกลุ่มภาษาเซมิติกก่อน พ.ศ. 2513 จัดให้ภาษาอาหรับอยู่ในกลุ่มภาษาเซมิติกใต้ และยังไม่มีการค้นพบภาษาเอ็บลาไอต์ในช่วงนั้น
กลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตก.
ในกรณีของภาษาอาหรับสำเนียงของชาวยิวที่มีคำยืมจากภาษาฮีบรูมาก จะจัดรวมไว้ในภาษาอาหรับคลาสสิกที่เขียนด้วยอักษรฮีบรู โดยใช้ศัพท์ว่าภาษาอาหรับของชาวยิว
กลุ่มภาษาเซมิติกใต้.
ภาษาเมห์รีมีบรรพบุรุษใกล้เคียงกับกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันออก มากกว่ากลุ่มภาษาเซมิติกใต้ ทุกวันนี้ ภาษาเมห์รีถูกจัดให้อยู่ระหว่างกลุ่มภาษาเซมิติกใต้ตะวันออก หรือเป็นกลุ่มอิสระ
ส.อบจ.
สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด
ต้นไม้แดงดำ