pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เบื้องต้นการ์ตูนเรื่องนี้ได้ถูกตีพิมพ์ในนิตยสารวีคลี่ โชเน็น จั๊มป์ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ โดยมียอดจำหน่ายมากกว่า 16 ล้านเล่มในประเทศญี่ปุ่น และเมื่อแอนิเมชันเรื่องนี้ได้ฉายไปทำให้เกิดกระแสเด็กมัธยมในประเทศญี่ปุ่นหันมาเล่นกีฬาอเมริกันฟุตบอลมากขึ้นเท่าตัว โดยในประเทศไทยได้ถูกตีพิมพ์ในนิตยสารบูมของบริษัทเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ในเครือเนชั่น
แอนิเมชันเรื่องนี้ได้เริ่มแพร่ภาพช่องทีวีโตเกียวตั้งแต่วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2548 จนถึงวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2551 มีจำนวนตอนทั้งหมด 145 ตอน โดยมีผู้สนับสนุนหลักของภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องนี้คือเอ็นเอฟแอล เจแปนของประเทศญี่ปุ่น ในส่วนประเทศไทยได้แพร่ภาพทางช่องทรูสปาร์คของทรูวิชั่นส์ โดยฉายจบแค่ปี 1 เท่านั้น ภายหลังการ์ตูนคลับเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์
เนื้อเรื่องของการ์ตูนเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของ โคบายาคาวา เซนะ เด็กนักเรียนมัธยมปลายปีหนึ่งของโรงเรียนเดมอน มีนิสัยขี้แหย อ่อนแอ ไม่กล้าขัดใจคนอื่น ความทรงจำตั้งแต่เด็กคือการเป็นลูกน้องของเด็กๆในวัยเดียวกันมาตลอด ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา เซนะถูกใช้ให้ไปซื้อของ ใช้ให้ถือของไปส่ง จนกลายเป็นว่าเขาได้พัฒนาการวิ่งของตนเองจนเข้าขั้นนักวิ่งแข้งทองโดยที่แม้แต่ตนเองก็ยังไม่รู้ มีเพียง ฮิรุม่า โยอิจิ ประธานชมรมอเมริกันฟุตบอลผู้ชั่วร้ายได้ไปเจอเข้าและจัดการลักพาตัวเซนะมาแต่งองค์ทรงเครื่องซะใหม่ในชุดเบอร์ 21 และสวมอายชิลด์ (กระบังตา) ปลอมตัวให้เสร็จสรรพ และตั้งชื่อ "อายชิลด์ 21" เด็กนักเรียนสุดอ่อนแอจึงได้กลายเป็นฮีโร่ของอเมริกันฟุตบอลในเวลาต่อมาในตำแหน่งรันนิ่งแบ็ค
ในช่วงแรกเซนะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนในทีมในฐานะผู้ดูแลทีมอเมริกันฟุตบอลโรงเรียนเดมอนสลับกับการเป็นนักกีฬาอเมริกันฟุตบอล โดยเริ่มแข่งครั้งแรกในการแข่งขันในฤดูใบไม้ผลิโดยหวังว่าจะเป็นอาวุธลับของทีม แต่สุดท้ายก็มาเจอทีมแกร่งอย่างโอโจไวท์ไนท์ที่พ้นยุคทองของทีมไปแล้ว แต่ก็ยังมีการพัฒนาฝีมืออย่างไม่หยุดนิ่ง และนั่นเป็นครั้งแรกที่เซนะได้พบกับไลน์แบ็คเกอร์ที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์อย่าง ชิน เซย์จูโร่ โดยผลการแข่งขันทีมโรงเรียนเดมอนพ่ายแพ้ไปในที่สุด
หลังจากพ่ายแพ้ไปในการแข่งขันฤดูใบไม้ผลิไปแล้ว ทีมโรงเรียนเดมอนได้เตรียมตัวเพื่อแข่งขันในฤดูใบไม้ร่วงซึ่งเป็นการแข่งขันที่สำคัญที่สุดเพราะทีมที่ชนะจะได้ไปแข่งขันในศึก "คริสต์มาสโบว์ล" กับทีมที่ชนะในเขตคันไซ ฮิรุม่า คุริตะ และเซนะได้ค่อยๆสร้างทีมเดมอนทีละเล็กละน้อย โดยมีรีซีฟเวอร์อย่าง ไรมอน ทาโร่ หรือมอนตะ อดีตนักกีฬาเบสบอลที่ถนัดแค่การรับลูกเพียงอย่างเดียว คิกเกอร์ที่ก่อตั้งมากับพวกฮิรุม่าอย่าง ทาเคคุระ เก็น หรือ มุซาชิ ไลน์อย่างสามพี่น้อง หา หาประกอบด้วย จูมอนจิ คาซึกิ, คุโรกิ โคจิ และโทงาโน่ โชโซ กับ โคมุซึบิ ไดคิจิ ที่มาฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของคุริตะ ยูคิมิสึ มานาบุ ที่ไม่เก่งกีฬาแต่ถนัดเรื่องการวางแผนและการมองแผนการเล่นของฝ่ายตรงข้าม ทาคิ นัตสึฮิโกะ ที่เป็นตัวไทเอนด์ พร้อมกับน้องสาวอย่าง ทาคิ สึซึนะ ที่เป็นกัปตันเชียร์ลีดเดอร์ของทีม รวมทั้งอิชิมารุ เท็ตสึโอะที่ควบสองชมรม และนอกจากนี้ยังมีตัวช่วยจากชมรมบาสที่ถูกฮิรุม่าข่มขู่มาอย่าง ยามาโอกะ เคนตะ กับ ซาทาเกะ โยเฮ และจากชมรมซูโม่อย่าง โอมาซาดาเกะ ฟูโตชิ และมีเทรนเนอร์ที่เคยเป็นอาจารย์ของพวกฮิรุม่าสมัยมัธยมต้นอย่าง โดบุโรคุ ซาคากิ รวมทั้งผู้จัดการทีม อาเนซาคิ มาโมริ ที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเซนะที่แก่กว่าเซนะหนึ่งปี ในศึกการแข่งขันกับโรงเรียนเทย์โคคุ เดมอนได้รับการฝึกสอนจากทีมออลสตาร์ แมนทูแมน คือเซนะสอนโดยชิน เซจูโร่ คุริตะ= กาโอ มอนตะ = อิ๊กคิว ยูคิมิตสึ = เท็ตสึมา ทาคิ=อาคาบะ อิชิมารุ=ริคุ โคะมุซึบิ=โอทาวาระ จูมอนจิ=คาเคอิ คุโรกิ=มิซึมาจิ โทงาโน่=บัมบ้า แล้วจึงเริ่มการฝึกสุดโหดจากโค้ชแมนทูแมน โดยที่ทุกคนทุ่มเต็มที่กับการฝึก แต่มอนตะซึ่งคิดถึงคุณฮอนโจคนที่ซึ่งเคารพ ต้องมาแข่งกับตัวเองโดยไม่ได้แข่งกับฮอนโจ มาซารุ แต่แข่งกับลูกของเขา ฮอนโจ ทากะ มอนตะจึงได้บอกกับฮิรุม่าโดยส่งอีเมลล์โดยจะขอออกจากทีม เผอิญว่าเซนะรู้เรื่องนี้จึงไปตามมอนตะ แล้วจึงคุยกัน แต่ทว่าระหว่างที่พูดเซนะเผลอไปทำถุงมือที่คุณฮอนโจ มาซารุให้กับมอนตะตกลงไปที่ใต้สะพานแล้วรถบรรทุกก็เหยียบถุงมือนั่นจนยับเยิน มอนตะจึงต่อยเซนะแล้วมอนตะจึงโกรธเซนะไปพักหนึ่ง แต่เซนะเป็นคนรักเพื่อนจึงวิ่งตระเวนหาถุงมือคนที่เคยแข่งกับมอนตะมาทั้งหมดแม้คนนั้นจะอยู่ที่ไหนก็ตาม มอนตะจึงคิดได้แล้วขอบคุณเซนะ แล้วโยนถุงมือที่คุณฮอนโจ มาซารุให้มาลงทะเลเพื่อที่ตัวเองจะได้สู้กับลูกของเขาฮอนโจทากะได้อย่างเต็มที่และก็จะเหนือกว่าเขาให้ได้
ทีมชาติญี่ปุ่นและทีมชาติอเมริกา ได้รับรางวัลชนะเลิศร่วมกัน แต่ทั้งสองทีมได้ดำเนินการแข่งต่อเวลาเองโดยพลการ ผลการแข่งนั้นไม่มีการเปิดเผย และแพนเธอร์จากทีมชาติสหรัฐได้รับเลือกเป็น MVP ของการแข่งในภายหลัง
ฉากในเรื่อง.
ริอิจิโร อินะงะกิได้กล่าวว่าฉากในการ์ตูนเรื่องนี้ได้สร้างจากบริเวณชานเมืองของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นที่ที่ตนเองอาศัยอยู่
ตำแหน่งการเล่นในอเมริกันฟุตบอล.
- เซ็นเตอร์ (C)
- ไรท์การ์ด (RG)
- เลฟท์การ์ด (LG)
- ไรท์แท็กเกิ้ล (RT)
- เลฟท์แท็กเกิ้ล (LT)
ตัวละครในทีมเดมอน เดวิลแบ๊ทส์.
"ดูตัวละครได้ใน ตัวละครในทีมเดมอน เดวิลแบ๊ทส์"
ผู้เล่น MVP ของโตเกียวอัจฉริยะผู้มุมานะ เพอเฟ็คท์เพลเยอร์ ที่ใคร ๆก็ทาบไม่ติด เป็นคนที่ใคร ๆก็ไม่คิดทาบรัศมี ตำแหน่งไลน์แบ็คเกอร์ในทีมโอโจไวท์ไนท์ ตามติดมาด้วยอาวุธสุดแกร่งอย่าง"ไทรเดนต์ แทคเกิ้ล"ที่ใคร ๆก็หวั่นในความรุนแรงของมัน แต่ก็ต้องมาพ่ายแพ้ให้กับ "อายชีลด์ 21" จึงมุฝึกมาตลอดเพื่อคว้าชัยชนะจากศึกรันเนอร์ความเร็วแสงแต่ในทางกลับกันก็เป็นคนที่บื้อเรื่องเทคโนโลยีแบบสุดๆ จับสิ่งไหนที่เป็นเทคโนโลยีก็มีอันต้องวายวอดไปเสียทุกเครื่อง
รีซีฟเวอร์ทีมโอโจ ไวท์ไนท์ ที่มีความสูงเป็นอาวุธ เป็นคนเดียวในทีมที่เอาตัวไปทาบรัศมีกับชิน อัจฉริยะของทีม เป็นดาราที่สาว ๆ ชื่นชอบ และได้รับการยกย่องว่าเป็นมือหนึ่งของทีมเสมอ ทำให้ตัวเขาเองรู้สึกไม่สบายใจ จึงฝึกหนัก พยายามให้ตัวเองได้เป็นมือหนึ่งของทีม
ควอเตอร์แบ็คสิงห์ปืนไวแห่งทีมเซย์บุ ไวลด์กันส์แมน ผู้ไม่ประสงค์จะเอ่ยนาม สถิติความเร็วในการปาลูกเร็วที่สุดในญี่ปุ่น ซึ่งมีความแม่นยำสุดเป็นอย่างมาก และยังไม่เคยมีใครที่บลิตซ์ (รวบตัวก่อนส่งลูก) คิดได้เลยแม้แต่คนเดียว
หัวรถจักรไร้เทียมทานทีมเซย์บุ ไวลด์กันส์แมน รีชีฟเวอร์ที่รักษาเส้นทางพาสรูทของตัวเองได้ยอดเยี่ยม แท็คทีมกับคิด ทำให้เป็นการพาสที่ไร้เทียมทาน จึงถูกยกย่องให้เป็นทีมรุกสุดแกร่งในโตเกียว
รันนิ่งแบ็คความเร็วแสงทีมเซย์บุไวลด์กันส์แมนที่มี"โรดิโอ ไดรฟ์"เป็นท่าไม้ตายที่สามารถเร่งสปีดความเร็วแสงได้ในพริบตา ซึ่งเป็นอาจารย์สอนเทคนิควิ่งให้กับ "เซนะ"จนเซนะพัฒนาฝีเท้าตัวเองจากการเป็นเบ๊คนอื่นมาเป็น "อายชิลด์ 21" ในที่สุด
อัจฉริยะในรอบ100ปีแห่งทีมเทพไร้พ่ายชินริวจิ นาคา ผู้ที่ทำให้โอโจยุคทองพ่ายแพ้ย่อยยับใน5นาทีก่อนจบการแข่งขัน มีอิมพัลส์(ประสาทการตอบโต้)ความเร็วแสง เห็นปุ๊บตอบโต้ปั๊บ เป็นจุดที่ทำให้เขาเป็นผู้เล่นที่เก่งกาจอย่างไร้ที่ติ
อัจฉริยะอีกคนในทีมชินริวจิ นาคา เด็กร่างเล็กที่ใช้คุณสมบัติของตัวเองเข้าโควตาของทีมไร้พ่ายอย่างชินริวจิได้ ปีศาจแห่งศึกกลางหาว ที่ไม่ยอมยกเกียรตินี้ให้ใครเด็ดขาด และใช้การประกบพื้นฐานของคอนเนอร์แบ็คอย่างวิ่งถอยหลังได้น่าขนลุกและไร้คำบรรยาย
อดีตผู้เล่น MVP ของโตเกียวทีมบันโดะ สไปเดอร์ จ้าวแห่งลีดบล็อกเกอร์ที่สามารถผลักคุริตะยังกระเด็น ด้วย"สไปเดอร์ พอยชั่น"ท่าไม้ตายสุดแกร่งของอาคาบะ ที่กล้าประกาศว่าคืออายชีล์ด 21 ตัวจริง
คิกเกอร์ทีมบันโดะ สไปเดอร์ ที่เตะ TFP ในสถิติ 100% เตะได้ละเอียดอ่อนและเพอเฟ็กค์สุด ๆ ผู้ประกาศตัวว่าจะเป็น No.1 ของคิกเกอร์ให้ได้(จริงๆเป็นNo.2 No.1คือ ทาเคคุระ เก็น(มุซาชิ)ของเดวิลแบท)
ไลน์แมนทีมฮาคุซู ไดโนซอร์ที่แข็งแกร่งทีสุดในญี่ปุ่นแข่งกับทึมไหนทำเอาควอเตอร์แบ็คทีมนั้นเข้าโรงพยาบาลไปทุกรายที่ถึงกับทำบัมบ้าไลน์แมนสุดแกร่งของทีมไทโยสฟริงค์สลบไปถึงต้องหามออกจากสนามระหว่างแข่งจนทีมไทโยสฟริงค์กลัวกาโอจนสละสิทธิ์การแข่งขัน
เป็นลูกครึ่งที่มีสายเลือดของบิดาอดีตมาเฟียอิตาลีอยู่ มีอำนาจปกครองผู้คนเกินกว่าจะคาดคิด มากซะจนน่าแหยง
คติพจน์ประจำใจคือ "ปลาใหญ่กินปลาเล็ก"
ชายสุดเนี้ยบที่ชื่นชอบสูทอิตาลี และโคล่าขวด
ผู้ชายคู่กับอำนาจ ผู้หญิงคู่กับความรัก
อายชีลด์ 21 ตัวจริงสังกัดโน้ตเตรอะดาม ได้ถูก Mr.ดอน ใส่ร้ายจึงต้องกลับญี่ปุ่น
ผู้ที่ถูกบังคับเข้าชมรมอเมริกันฟุตบอลของเทย์โคคุ ทั้งๆที่ไม่ได้อยากเล่นเลยแม้แต่น้อย
แต่ด้วยฝีมือการปาที่นุ่มนวล จึงทำให้ถูกชักชวนเข้าชมรมโดยทากะ
เคยไปเรียน ม.ต้นที่อเมริกา และได้พบกับอายชีลด์ 21 ตัวจริง
ยุทธการใต้สมุทร
ยุทธการใต้สมุทร   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเกี่ยวกับการต่อสู้โดยเรือดำน้ำนโยบายและแนวคิดทางการเมือง ผลงานของไคจิ คาวางูจิ ความยาว 32 เล่มจบ โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
เรื่องราวของกับตันไคเอเดะ ชิโร่ กับลูกเรือได้ให้หายสาบสูญระหว่างปฏิบัติภารกิจบนเรือดำน้ำนิวเคลียร์ยามาโตะ (ยามาโตะ เป็นชื่อเรียกของประเทศญี่ปุ่นสมัยอดีต) โดยเรือดำน้ำมีชื่อเดิมว่าซีแบท (ที่แปลว่า ค้างคาวทะเล) และต่อมาเรือดำน้ำยามาโตะ ได้ประกาศตนเองเป็นประเทศเอกราชยามาโตะ โดยมีอำนาจและสิทธิการเมืองเทียบเท่ากับประเทศอื่นทั่วโลก ในระหว่างเนื้อเรื่องได้มียุทธการต่อสู้ใต้น้ำโดยเรือดำน้ำและตอร์ปิโด และมีการเน้นไปทางทฤษฎีและแนวคิดทางการเมือง
หนังสือการ์ตูนเรื่องอื่นๆของ Kaiji Kawaguchi ผู้วาด ยุทธการใต้สมุทร
บินสู่ฝัน
บินสู่ฝัน  เป็นนิยายเยาวชนแปลของ ไคลฟ์ วู้ดดอล แปลเป็นภาษาไทยโดย สุชาดา ขันธะชวนะ จัดพิมพ์โดยสำนักสยามอินเตอร์บุคส์
เรื่องราวเกี่ยวกับการกอบกู้อาณาจักรนกจากการครอบครองของนกสาลิกาดำ โดยตัวเอกคือ เคอร์ริค นกกางเขนตัวสุดท้ายที่ต้องทำภารกิจในการกำกับดูแลของนกเค้าเฒ่า โทมาร์
ชื่อเรื่องมาจากโคลงพื้นบ้านของประเทศอังกฤษ ที่เกี่ยวกับนกสาลิกาและเป็นโคลงสอนนับเลขไปในตัว
One for sorrow,
two for joy,
three for a girl,
four for a boy,
five for silver,
six for gold,
seven for a secret,
never to be told,
eight for a wish,
nine for a kiss,
ten for a time
of joyous bliss.
ดิสนีย์ได้ซื้อลิขสิทธิ์บทประพันธ์เพื่อนำไปทำเป็นภาพยนตร์ในราคา 1 ล้านดอลลาห์สหรัฐ และวู้ดดอลเองกำลังเขียนภาคต่อในชื่อว่า Seven for Secret
เดอะมอลล์
เดอะมอลล์  เป็นศูนย์การค้าและห้างสรรพสินค้าในประเทศไทย โดยมีเจ้าของ คือ กลุ่มเดอะมอลล์ หรือบริษัท เดอะมอลล์กรุ๊ป จำกัด มีสาขา ได้แก่ รามคำแหง, ท่าพระ, งามวงศ์วาน, บางแค, บางกะปิ และนครราชสีมา นอกจากนี้บางสาขายังมีสวนน้ำ และสวนสนุกด้วย
เดอะมอลล์สาขาแรก เปิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2524 บริหารงานโดยศุภชัย อัมพุช เจ้าของธุรกิจอาบอบนวดหลายแห่งบนถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ปัจจุบันเดอะมอลล์บริหารงานโดยสุรัตน์ อัมพุช และศุภลักษณ์ อัมพุช บุตรสาวของศุภชัย
นอกจากนี้ เอ็มโพเรียม, เอ็มควอเทียร์, สยามพารากอน และบลูพอร์ต ก็เป็นธุรกิจในเครือเดอะมอลล์ด้วย
ตระกูลอัมพุชที่ทำธุรกิจบันเทิงหลายแห่งย่านถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ซึ่งในขณะนั้นศูนย์การค้าและห้างสรรพสินค้าอื่นยังไม่ตื่นตัว ได้นำเอาศูนย์รวมความบันเทิงมาเป็นจุดขาย หลังจากเปิดสาขาแรกที่เดอะมอลล์ราชดำริ แต่ก็ต้องปิดตัวไปในปี พ.ศ. 2531 เนื่องจากขาดทุน ไม่มีค่าเช่าห้าง ศุภลักษณ์ อัมพุช วิเคราะห์ปัญหาว่า ปัญหาของเดอะมอลล์ ราชดำริ เกิดจาก มีที่จอดรถไม่ดีและสถานที่ห้างเล็กไป บันไดเลื่อนวางไม่ดี ทางเข้าแคบไป แม้ทางเข้าจะมีคนเข้าออกมากมาย มีโฆษณาที่ดี คอนเซปต์ที่ดี ออกแบบร้านที่ดูดี มีสินค้าดี แต่ก็ขาดทุน
จนมาเปิดเดอะมอลล์สาขาหัวหมาก ซึ่งเป็นย่านชานเมือง เพื่อมุ่งให้แตกต่างจากคู่แข่ง เป็นเดอะมอลล์ 2, 3 ซึ่งอยู่ติดกันโดยมีสะพานลอยเชื่อมกัน ส่วนเดอะมอล์ 4 อยู่เยื้องๆกับ เดอะมอลล์ 2,3 มีโรงหนังเมเจอร์ซีนเพล็กซ์ ลานสเก็ตเป็นจุดนำเสนอขาย ต่อมาได้ขยับขยายเปิดห้างสรรพสินค้าย่านฝั่งธนฯ ด้วยเหตุผลที่ว่า ฝั่งธนบุรียังมีพื้นที่สีเขียวว่างอยู่ทางตะวันตก ขณะนั้นบริเวณนั้นก็ยังไม่มีห้างสรรพสินค้าอยู่เลยแม้จะเป็นบริเวณที่มีคนอาศัยกันอยู่หนาแน่น จึงเปิดเดอะมอลล์ 5 ท่าพระ ในปี พ.ศ. 2532 เป็นห้างแบบครบวงจร และมีสวนน้ำลอยฟ้าอยู่ชั้นบนสุดของห้าง แต่ปิดปรับปรุงครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2550 เพราะเจอเสาร้าวและทรุดตัว 5 ต้น และยกเลิกสวนน้ำ มาเป็นโรงหนังและฟิตเนสแทน ต่อด้วยเดอะมอลล์ 6 งามวงศ์วาน ในปี พ.ศ. 2534 และเปิดเดอะมอลล์ 2 สาขาพร้อมกัน คือ เดอะมอลล์ 7 บางแค และ เดอะมอลล์ 8 บางกะปิ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2537 จนมาเปิดสาขาต่างจังหวัดแห่งแรกที่เดอะมอลล์ โคราช จังหวัดนครราชสีมา ในปี พ.ศ. 2543
26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ฉลองเปิดโฉมใหม่อย่างยิ่งใหญ่ เดอะมอลล์ไลฟ์สโตร์ งามวงศ์วาน ภายใต้คอนเซ็ปต์ A HAPPY PLACE TO LIVE LIFE
2 ธันวาคม พ.ศ. 2564 เดอะมอลล์ กรุ๊ป ผู้นำค้าปลีกระดับแนวหน้าของเมืองไทย พลิกโฉม เดอะมอลล์ ท่าพระ สู่ เดอะมอลล์ไลฟ์สโตร์ ท่าพระ” เป็นสาขาที่ 2 ภายใต้แนวคิด “A HAPPY PLACE TO LIVE LIFE : ชีวิตที่มีความสุขทุกครอบครัว” ซึ่งเป็น Success รีเทลโมเดลใหม่ “NEW HYBRID RETAIL FOR URBAN LIVING”
ศูนย์การค้าและห้างสรรพสินค้า.
เดอะมอลล์มีจำนวนสาขาทั้งหมด 9 สาขา ต่อมา 8 สาขา ปัจจุบันได้เปิดให้บริการทั้งหมด 7 สาขา ได้แก่
เอ็มโพเรียม
ศูนย์การค้าเอ็มโพเรียม  เป็นศูนย์การค้าหลักในกลุ่มดิ เอ็มดิสทริค เปิดให้บริการเมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 ในช่วงวิกฤตต้มยำกุ้ง ซึ่งประกอบไปด้วยศูนย์การค้า ห้างสรรพสินค้า โรงภาพยนตร์ อาคารสำนักงาน และโรงแรม บริหารงานโดยกลุ่มเดอะมอลล์ เช่นเดียวกับเดอะมอลล์และสยามพารากอน ตั้งอยู่ริมถนนสุขุมวิท ติดกับสวนเบญจสิริ เน้นความสำคัญกับตลาดลูกค้าชาวต่างชาติและลูกค้าระดับสูง โดยตัวศูนย์การค้า บริษัท J+H Boiffils เป็นผู้ออกแบบ
ปัจจุบัน เอ็มโพเรียมมีอาคารใช้สอย 2 ส่วน ได้แก่
โดยมีทางเชื่อมไปยังศูนย์การค้าเอ็มควอเทียร์ และสถานีพร้อมพงษ์ ที่ชั้นเอ็ม และชั้น 1
กลุ่มเซ็นทรัล
บริษัท กลุ่มเซ็นทรัล จำกัด (Central Group) เป็นกลุ่มด้านธุรกิจค้าปลีกและบริการทั้งในประเทศไทย และต่างประเทศ ดำเนินธุรกิจหลากหลายแขนง อาทิ ธุรกิจห้างสรรพสินค้า, ธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์, ธุรกิจบริหารและการตลาดสินค้าแฟชั่น, ธุรกิจโรงแรมและ รีสอร์ท, ธุรกิจร้านอาหาร รวมไปถึงธุรกิจดิจิทัลไลฟ์สไตล์
บริษัทเซ็นทรัลเทรดดิ้ง หรือชื่อการค้า ห้างเซ็นทรัล ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2490 โดย เตียง จิราธิวัฒน์ (นี่เตียง แซ่เจ็ง) และ สัมฤทธิ์ จิราธิวัฒน์ (ฮกเส่ง แซ่เจ็ง) บุตรชายคนโต เป็นร้านค้าตึกแถวครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้นขนาด 1 คูหา ปากตรอกกัปตันบุช (ปัจจุบันคือซอยเจริญกรุง 30) ย่านสี่พระยา จำหน่ายหนังสือ รวมทั้งเสื้อผ้าสำเร็จรูป รองเท้า และเครื่องสำอาง ทั้งสินค้าในประเทศและสินค้านำเข้าจากต่างประเทศเป็นหลัก โดยเซ็นทรัลเป็นกิจการใหม่ที่สานต่อจากกิจการร้านชำ เข่งเซ่งหลี ย่านบางขุนเทียน ของเตียง
5 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 บริษัทเซ็นทรัลเทรดดิ้ง ย้ายที่ตั้งไปยังตึกแถว 3 คูหา ย่านสุริวงษ์ ปากตรอกชาร์เตอร์แบงก์ ในปี พ.ศ. 2500 เตียง ได้ร่วมทุนกับบุตรชายทั้งสามคน อันได้แก่ สัมฤทธิ์, วันชัย และ สุทธิพร เปิดทำการห้างสรรพสินค้าเต็มรูปแบบที่ย่านวังบูรพา โดยใช้ชื่อว่า เซ็นทรัล วังบูรพา ต่อมาจึงขยายสาขาสู่ย่านเยาวราช แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ จึงเปิดสาขาใหม่ที่ย่านราชประสงค์ในปีพ.ศ. 2507 สาขาสีลมในปี พ.ศ. 2511 และ พ.ศ. 2516 เปิดห้างสรรพสินค้าแบบจุดเดียวเสร็จสรรพ (one stop) ที่ชิดลม ต่อมา พ.ศ. 2524 จึงขยายกิจการตั้งสาขาลาดหญ้า ในฝั่งธนบุรี และเปิดสาขาลาดพร้าว ในปี พ.ศ. 2526 ซึ่งสมบูรณ์และใหญ่ที่สุดในบรรดาห้างสรรพสินค้าไทยในสมัยนั้น ในปี พ.ศ. 2535 ได้ขยายสาขาไปต่างจังหวัด ที่อุทยานการค้ากาดสวนแก้ว เชียงใหม่ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ห้างสรรพสินค้าในกรุงเทพฯ ขยายสาขาไปสู่ต่างจังหวัด
ปัจจุบันในปี พ.ศ. 2565 กลุ่มเซ็นทรัล แบ่งประเภทธุรกิจออกเป็น 6 ธุรกิจหลัก ได้แก่ ธุรกิจค้าปลีก และแบรนด์สินค้า, ศูนย์การค้า และอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์, โรงแรมและร้านอาหาร, ธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ท, บริการด้านการเงินและฟินเทค, เดอะ วัน, ธุรกิจใหม่ในยุคดิจิทัล
ศูนย์การค้า และอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ (Malls &amp; Commercial Properties).
รับผิดชอบในการบริหารอาคารอสังหาริมทรัพย์ ศูนย์การค้า และส่วนงานอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง โดยปัจจุบันเซ็นทรัลพัฒนามีการแบ่งธุรกิจภายในดังนี้
ค้าปลีก และแบรนด์สินค้า (Retail &amp; Brands).
ธุรกิจค้าปลีก และแบรนด์สินค้า เป็นสายธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มเซ็นทรัล ครอบคลุมทั้งในเอเชีย และยุโรป โดยมีจุดแข็งอยู่ที่การมีแบรนด์ชื่อดังหลากหลายแบรนด์ ระบบการดำเนินงานที่ทันสมัย และบุคลากรที่มีประสบการณ์ และความสามารถ สามารถแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มหลัก ได้แก่ กลุ่มฟู้ด, กลุ่มแฟชั่น, กลุ่มฮาร์ดไลน์ และ กลุ่มพร็อพเพอร์ตี้
กลุ่มแฟชั่น (Fashion Group).
ในกลุ่มแฟชั่น จะประกอบไปด้วย 3 หมวดธุรกิจดังนี้
กลุ่มฟู้ด (Food Group).
รับผิดชอบในการบริหารส่วนร้านค้าสินค้าอุปโภค บริโภค ภายใต้การบริหารของ เซ็นทรัล ฟู้ด รีเทล
กลุ่มฮาร์ดไลน์ (Hardline Group).
รับผิดชอบในการบริหารส่วนร้านค้าสินค้าใหญ่ที่ไม่ใช่สินค้าเพื่อการอุปโภคและบริโภค
โรงแรมและร้านอาหาร (Hospitality).
กลุ่มเซ็นทรัลเป็นเจ้าของ และบริหารงานโรงแรม และอสังหาริมทรัพย์ในเมืองสำคัญต่างๆ ทั้งในประเทศไทย และต่างประเทศ ครอบคลุมตั้งแต่โรงแรมหรูระดับพรีเมียม ไปจนถึงโรงแรมราคาย่อมเยา ภายใต้แบรนด์เซ็นทารา แกรนด์, เซ็นทารา, เซ็นทรา และโคซี่ ตลอดจนแบรนด์โรงแรมต่างชาติอย่าง พาร์ค ไฮแอท กรุงเทพฯ และฮิลตัน พัทยา นอกจากนี้กลุ่มเซ็นทรัลยังได้ร่วมลงทุนโรงแรมในเครือเฟลิซกรุ๊ป ซึ่งเป็นเจ้าของโรงแรมจำนวนมากในประเทศญี่ปุ่น ได้แก่ โรงแรมฮิลลารีส์, โรงแรมรีลีฟ, โรงแรมไอซีไอ และโรงแรมสต็อก
นอกจากนี้ กลุ่มเซ็นทรัลยังเป็นผู้นำด้านเชนร้านอาหารในประเทศไทยที่ประสบความสำเร็จ เป็นผู้บริหารจัดการแบรนด์ร้านอาหารมากมายที่มีชื่อเสียงทั้งในระดับท้องถิ่น ภูมิภาค และสากล อาทิ มิสเตอร์โดนัท, เคเอฟซี, อานตี้ แอนส์, เปปเปอร์ ลันช์, ชาบูตง, เดอะ เทอเรส, โยชิโนยะ, โอโตยะ, เทนยะ, คัดสึยะ, เฟซท์, สลัด แฟคทอรี่ และบราวน์
สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7
สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ทรงมีชื่อเดิมว่า จูลิโอ ดิ จูเลียโน เดอ เมดิชี  ประสูติในปี ค.ศ. 1478 และสิ้นพระชนม์ในวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1534 พระองค์ทรงเป็นบุตรนอกสมรสของจูเลียโน เดอ เมดิชี (Giuliano de' Medici) ซึ่งถูกลอบสังหารโดยฝ่ายตรงข้ามกับตระกูลเมดิชีคือตระกูลปัซซี. พระองค์ยังทรงเป็นหลานของ โลเรนโซ เดอ เมดิชี และทรงเป็นลูกพี่ลูกน้องของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10. เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ได้รับตำแหน่งสมเด็จพระสันตะปาปา สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 (ขณะนั้นเป็นพระคาร์ดินัลเมดิชี) ก็ได้รับความไว้วางใจให้เป็นที่ปรึกษาคนสำคัญ. พระองค์ได้ทำหน้าที่พิทักษ์ผลประโยชน์ของตระกูลเมดิชีในเมืองฟลอเรนซ์. เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 สิ้นพระชนม์ลง พระคาร์ดินัลเมดิชี ไม่ได้รับเลือกตั้งให้ดำรงตำแหน่ง, เช่นเดียวกับเพื่อนของเขา คือ อเลสซานโดร ฟาร์เนส, แต่ทั้งสองคนก็ได้มีส่วนร่วมในการเลือกสมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 ขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทน. เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 สิ้นพระชนม์ลง พระคาร์ดินัลเมดิชีก็ได้ดำรงตำแหน่งสืบต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1523
สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ทรงเห็นแก่เรื่องทางโลกมากเกินไป จึงทำให้พระองค์ไม่สามารถเข้าใจความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ภายในองค์กรศาสนาได้ แต่ด้วยนิสัยโลเลของพระองค์ ก็ทำให้พระองค์ไม่สามารถจัดการเรื่องทางโลกได้ดีเช่นกัน.
ในช่วงแรก พระองค์ได้ใส่ใจต่อกิจการทางโลกที่มีต่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์มีความตื่นตระหนกต่ออำนาจของจักรพรรด์ชาร์ลส์ที่ 5 ผู้ได้รับชัยชนะครั้งสำคัญในการรบที่ปาเวีย. ความตื่นตระหนกนี้ ผลักดันให้พระองค์เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสและเจ้าชายอิตาลีหลายพระองค์ เพื่อต่อต้านจักรพรรดิ. เนื่องจากพระองค์มีนิสัยโลเล ไม่นานพระองค์ก็เปลี่ยนใจ แต่อะไร ๆ ก็สายเกินแก้เสียแล้ว.
ในที่สุด กรุงโรมก็ถูกกองทัพของจักรพรรดิปล้นสะดมในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1527 พระองค์จำต้องยอมแพ้หลังจากที่ถูกล้อมในปราสาท Sant' Angelo หลังจากนั้นพระองค์ก็ถูกคุมขังเป็นเวลา 6 เดือน. หลังจากที่พระองค์ถูกปล่อยจากที่คุมขัง พระองค์ก็ยังต้องตกอยู่ใต้อิทธิพลของจักรพรรดิ. ระหว่างนั้นพระองค์ได้ทำตามคำขอของจักรพรรดิ โดยการจัดการกับพวกโปรเตสแตนต์อย่างเข้มงวด. ขณะที่อำนาจของสมเด็จพระสันตะปาปากำลังตกต่ำ ชาวเมืองฟลอเรนซ์ก็ได้ก่อกบฏ และขับไล่ตระกูลเมดิชีออกจากเมือง.
2 ปีต่อมา หลังจากที่พระองค์ได้เจรจาสันติภาพกับจักรพรรดิเรียบร้อยแล้ว พระองค์ก็ยกทัพบุกเมืองฟลอเรนซ์โดยมีจักรพรรดิช่วยเหลือ หลังจากที่ล้อมเมืองไว้ 11 เดือน เมืองฟลอเรนซ์ก็ยอมแพ้. พระองค์ได้แต่งตั้งบุตรนอกสมรสของพระองค์ชื่อ อเลสซานโดร ให้เป็นผู้ปกครองของเมืองฟลอเรนซ์.
เหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่ง ในสมณสมัยของพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ก็คือ การที่พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 กษัตริย์แห่งอังกฤษ ทรงประกาศให้คริสตจักรในอังกฤษไม่ขึ้นต่อสันตสำนักในปี ค.ศ. 1533 แต่ให้มาขึ้นตรงต่อพระองค์ (เฮนรี่ที่ 8) แทน. สาเหตุมาจากพระมเหสีของพระองค์ คือพระนางคัทเธอรีนแห่งอรากอน ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายแก่พระองค์ได้ (ทรงให้กำเนิตบุตรสาวคนเดียว) พระองค์จึงขอให้สมเด็จพระสันตะปาปาหย่าให้ แต่หลักของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกนั้นห้ามการหย่า, อีกทั้งพระนางคัทเธอรีนนั้นมีศักดิ์เป็นน้าของจักรพรรดิอีกด้วย, พระเจ้าเฮนรี่จึงไม่พอใจและได้ประกาศแยกตัวออกมา
พระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1534 เนื่องจากเสวยเห็ดพิษชนิดที่มีพิษรุนแรงที่สุดเข้าไป
สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6
สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 (2 มีนาคม ค.ศ. 1459 - 14 กันยายน ค.ศ. 1523) มีพระนามเดิมว่า Adrian Florisz Boeyens ทรงดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1522 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์. พระองค์ประสูติที่ยูเทรกท์ ในดินแดนที่เป็นประเทศเนเธอร์แลนด์ในปัจจุบัน (สมัยนั้น ประชาชนแถบเมืองอูเทร็คท์พูดภาษาเยอรมันและเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) บรรพบุรุษของพระองค์ก็อพยพมาจากเยอรมนี ดังนั้นในปัจจุบันจึงถือกันว่าพระองค์เป็นทั้งชาวดัชท์และชาวเยอรมัน โดยพระองค์เป็นสมเด็จพระสันตปาปาองค์สุดท้ายที่ไม่ได้มาจากอิตาลี ถ้าไม่นับสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 (ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1978-2005) นอกจากนี้ พระองค์ยังเป็นพระสันตะปาปาเพียงพระองค์เดียวที่มาจากเนเธอร์แลนด์ และองค์สุดท้ายที่เป็นชาวเยอรมัน (ก่อนหน้าสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 อีกด้วย) พระองค์เป็นที่รู้จักจากการที่พระองค์พยายามต่อต้านนิกายโปรเตสแตนต์ โดยการปรับปรุงนิกายโรมันคาทอลิกให้เคร่งครัดน่าเลื่อมใสยิ่งขึ้น.
พระองค์ประสูติในเมืองยูเทรกท์ พระนามเดิมของพระองค์นั้นเขียนได้ต่าง ๆ กันไป เช่น Adriaan Florisz, A. Florisz Boeyens, A. Florens หรืออื่น ๆ คำว่า 'Florens' หรือ 'Florisz' หมายถึง บุตรของ Floris
พระองค์ศึกษาวิชาเทววิทยา ปรัชญา และกฎหมายศาสนจักร ณ มหาวิทยาลัย Leuven โดยได้รับการสนับสนุนด้วยเงินทุนจากมาร์กาเรตแห่งเบอร์กันดี และสำเร็จการศึกษาขั้นปริญญาเอกสาขาเทววิทยา ในปี ค.ศ. 1491. ได้ดำรงตำแหน่งเป็นคณบดีแห่งวิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์ และรองอธิการบดีของมหาวิทยาลัย Leuven
ในปี ค.ศ. 1507 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระอาจารย์ของคาร์ล (ขณะนั้นอายุ 7 ปี) พระนัดดาในจักรพรรดิมักซีมีเลียนแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งคาร์ลผู้นี้จะได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์. ต่อมาในปี ค.ศ. 1515 พระองค์ถูกส่งไปปฏิบัติภารกิจการทูตในสเปน เมื่อมาถึงเมืองโตเลโดในสเปน พระองค์ก็ได้ปกครองมุขมณฑลตอร์โตซา ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1516 พระองค์ก็ได้เป็นหัวหน้าผู้สอบสวนทางศาสนาแห่งอรากอน ปีต่อมสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10ได้แต่งตั้งพระองค์เป็นพระคาร์ดินัล.
เมื่อจัจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ยังทรงพระเยาว์ พระองค์ได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ร่วมกับพระคาร์ดินัล Jimenez. หลังจากที่พระคาร์ดินัล Jimenez ถึงแก่กรรมลง พระองค์ก็ได้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าผู้สอบสวนทางศาสนาแห่งกาสตีลและอารากอนในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1518 (พระองค์ดำรงตำแหน่งนี้ไปจนถึงเมื่อพระองค์ได้รับเลือกเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาในปี ค.ศ. 1522) ในปี ค.ศ. 1520 จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 เสด็จไปยังเนเธอร์แลนด์ พระองค์ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่สเปน พระองค์ต้องรับมือกับการกบฏที่ใหญ่มากในครั้งนั้น
เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 สิ้นพระชนม์ลง เหล่าพระคาร์ดินัลก็จัดการเลือกตั้งขึ้น ตัวเก็งในครั้งนั้นคือ พระคาร์ดินัลจูลิโอ เดอ เมดีชี (ภายหลังได้ขึ้นเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7) การเลือกตั้งยืดเยื้อมาก แต่ในที่สุด ผู้ทีได้รับเลือกก็คือ สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 ผู้มีอายุ 63 ปีและไม่ได้ไปเข้าร่วมการเลือกตั้ง พระองค์ทำพิธีสวมมงกุฎในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1522 ในมหาวิหารนักบุญเปโตร ขณะนั้น พระองค์ก็ได้ตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะปฏิรูปศาสนา แต่ปรากฏว่าพระองค์ต้องทำการนั้นเพียงลำพัง
สิ่งที่พระองค์ตั้งใจทำมีอยู่หลายอย่าง อย่างหนึ่งที่สำคัญคือการพยายามยกเลิกการขายใบยกโทษบาป แต่พระองค์ก็ไม่สามารถทำสำเร็จได้เนื่องจากสันตะสำนักมีหนี้สินจำนวนมาก เนื่องจากการใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10
พระองค์มีความเคร่งศาสนามาก ไม่โปรดความฟุ่มเฟือยและสิ่งสนุกสนาน ทำให้ศิลปินและนักดนตรีในกรุงโรมไม่ได้รับการส่งเสริมอย่างที่เคยเป็นมา นักดนตรีและศิลปินต่างพากันย้ายออกจากกรุงโรม ส่งผลให้มาตรฐานการดนตรีและศิลปะของสันตสำนักตกต่ำลงอย่างรวดเร็วในสมณสมัยของพระองค์
พระองค์เป็นผู้ที่ปรารถนาสันติภาพคนหนึ่ง แต่พระองค์ก็ล้มเหลวในการทำให้เกิดสันติภาพในยุโรป ในปี ค.ศ. 1523 พระองค์จำต้องร่วมเป็นพันธมิตรกับอังกฤษ จักรวรรดิฯ และเมืองเวนิซในการสู้รบต่อต้านฝรั่งเศส ก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1522 สุลต่านสุไลมานที่ 1 แห่งจักรวรรดิออตโตมัน ก็เข้ายึดครองเกาะโรดส์
สำหรับเรื่องปัญหาพวกโปรแตสแตนต์ในเยอรมนี พระองค์ก็เหมือนจะไม่ทราบถึงความหนักหน่วงที่แท้จริงของปัญหา โดย ณ การประชุมที่จัดจึ้นที่นูเรมเบิร์ก พระองค์ได้ส่ง Francesco Chiericati ไปเข้าร่วมแทน ความคิดของพระองค์คือควรจะเริ่มปรับปรุงหน่วยงาน Roman Curia และปรับปรุงให้ศาสนามีความเคร่งครัด น่าเลื่อมใสมากขึ้น แต่ไม่มีใครเห็นด้วย ความเห็นส่วนมากของผู้ที่เข้าร่วมประชุมก็คือ ให้นำตัว มาร์ติน ลูเทอร์ มาลงโทษในฐานะพวกนอกรีต และไม่เห็นด้วยกับการปรับปรุงวัตรปฏิบัติต่าง ๆ
งานชิ้นหนึ่งที่สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 ทรงนิพนธ์ขึ้น มีเนื้อหาตอนหนึ่งว่า แม้สมเด็จพระสันตะปาปาก็สามารถทำผิดพลาดในด้านความเชื่อได้ (haeresim per suam determinationem aut Decretalem assurondo) แต่ชาวคาทอลิกถือว่า งานชิ้นนั้นเป็นเพียงความเห็นส่วนพระองค์ ไม่ใช่คำประกาศอย่างเป็นทางการ ดังนั้นจึงไม่ขัดกับหลักการที่สำคัญ ที่ว่าสมเด็จพระสันตะปาปาทรงไม่ผิดพลาดในประการใด ๆ
สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 สิ้นพระชนม์ในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1523 สมณสมัยของพระองค์ดำรงอยู่เพียงปีเศษ ๆ จึงทำให้พระองค์ไม่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญอะไรได้
ผลงานของพระองค์จำนวนมากสูญหายไปหลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์
ประเทศชาด
ชาด (; , "Tshād") เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแอฟริกากลาง มีอาณาเขตทางเหนือจดประเทศลิเบีย ทางตะวันออกจดประเทศซูดาน ทางใต้จดสาธารณรัฐแอฟริกากลาง ทางตะวันตกเฉียงใต้จดประเทศแคเมอรูนและประเทศไนจีเรีย และทางตะวันตกจดประเทศไนเจอร์ เนื่องจากมีระยะไกลจากทะเลและมีภูมิอากาศเป็นแบบทะเลทรายเป็นส่วนใหญ่ ประเทศจึงได้ชื่อว่าเป็น "หัวใจตายของแอฟริกา" (dead heart of Africa) ทางเหนือมีทิวเขาทิเบสตี (Tibesti Mountains) ซึ่งเป็นเทือกเขาที่ใหญ่ที่สุดในทะเลทรายสะฮารา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐเฟรนช์อิเควทอเรียลแอฟริกา (Federation of French Equatorial Africa) มีชื่อตามทะเลสาบชาด (Lake Chad)
ชาดเป็นดินแดนที่เคยเป็นที่ตั้งของอาณาจักรโบราณที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของพ่อค้าชาวอาหรับ ฝรั่งเศสเข้ามาปกครองชาดเมื่อ พ.ศ. 2443 จนได้รับเอกราชเมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2503
ใน พ.ศ. 2509 กลุ่มมุสลิมทางภาคเหนือก่อกบฏต่อต้านรัฐบาลในภาคใต้ที่เป็นชาวคริสต์ รัฐบาลชาดเปิดให้กองทหารลิเบียเข้ามาในประเทศเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2523 และแสดงเจตนารมณ์จะรวมเข้ากับลิเบียเมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2524 แต่ถูกฝรั่งเศสและหลายชาติในแอฟริกาคัดค้าน กองทหารลิเบียจึงถอนตัวออกไปเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2524 กบฏมุสลิมนำโดยฮาเบอร์เข้ายึดเมืองหลวงได้ใน พ.ศ. 2526 แต่ยังต้องต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามที่มีลิเบียหนุนหลัง ฝรั่งเศสเข้ามาสนับสนุนฮาเบอร์ ต่อมาฝรั่งเศสกับลิเบียตกลงจะถอนทหารออกจากชาดพร้อมกันภายในเดือนกันยายน พ.ศ. 2527 แต่ลิเบียยังคงทหารไว้ทางเหนือของชาดจนถูกทหารชาดขับออกไปในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2530