pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ตำรวจได้จับกุมตัวนายสุรชัย ตามหมายจับของศาลอาญาที่ 27/2554 ในข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ (กฎหมายอาญามาตรา 112 ในประเทศไทย) หลังจากการปราศรัยบริเวณใกล้ท้องสนามหลวง ต่อมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ศาลอาญา มีคำพิพากษา ให้จำคุก 7 ปี 6 เดือน จากคดีดังกล่าว ต่อมาในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เขาจึงได้รับพระราชทานอภัยโทษ และได้รับการปล่อยตัวออกมาในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2556
นายสุรชัย ได้จัดทำรายการ "ปฏิวัติประเทศไทย" แพร่ภาพผ่านยูทูปโดยนำเสนอข่าวสารและสาระเกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์ เหตุการณ์ล่าสุด 29 มกราคม 2558 นายเรืองไกร ลีกิจวัฒนะ คณะทำงานฝ่ายกฎหมายพรรคเพื่อไทย ได้แจ้งเรื่องนี้ให้ ครม.จัดการ ข้อหากบฏต่อแผ่นดิน
เขาเป็นผู้ฝ่าฝืน คำสั่ง คณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ 57/2557 จนกระทั่งศาลทหารออกหมายจับ
ตำนานนักสู้ สุรชัย แซด่าน เล่มที่ 1 และ 2 (ชื่อเดิม นักโทษประหารคนที่ 310) อัตชีวประวัติของสุรชัย ตั้งแต่สมัยที่ยังต่อสู้เคลื่อนไหวในพื้นที่ภาคใต้ การเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยและชีวิตในเรือนจำโดยสุรชัยใช้เวลาที่ถูกจำคุกในการเขียนหนังสือเล่มนี้
การปราศรัย.
วิธีปราศรัยของสุรชัยเป็นสิ่งที่สุรชัยเรียกว่าการพูดแบบเฉียดฉิว นั่นคือการที่สุรชัยใช้วาทกรรมเปรียบเปรยสังคมไทยเป็นปริศนาที่ทำให้ผู้ฟังต้องนำไปตีความ สุรชัยบอกในการปราศรัยเสมอว่าปัญหาของประเทศไทยนั้นมาจากชนชั้นสูง ดังนั้นการแก้ปัญหาของประเทศต้องใช้แนวทางปฏิวัติเพื่อเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของประเทศใหม่ สุรชัยเน้นในการปราศรัยว่าการปฏิวัตินั้นเป็นสิ่งที่ดีทำให้ประเทศมีความเจริญขึ้น แตกต่างจากรัฐประหารที่ทำให้ประเทศตกต่ำลง โดยการปฏิวัติประเทศไทยเคยเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวคือการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475
แฟชั่นหมวกดาวแดง.
สุรชัยมักจะปรากฏตัวด้วยแฟชั่น หมวกเขียว-ดาวแดง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของการต่อสู้ของกลุ่มคอมมิวนิสต์ ซึ่งนายเทพไท เสนพงศ์ได้ออกมาวิพากษ์วิจารณ์ว่า "เหิมเกริม ท้าทายอำนาจรัฐ" หมวกดาวแดงของสุรชัยรุ่นล่าสุด มีการพิมพ์คำว่า "แดงสยาม" ที่หน้าหมวก
สุรชัยหายตัวไปในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2561 นายสุรชัย พร้อมด้วยผู้ติดตามสองคน คือสหายภูชนะ และสหายกาสะลอง ได้หายตัวไปในเขตประเทศลาว ไม่แน่ชัดว่าสุรชัยไปอยู่ที่ใดหรือเสียชีวิต
ในวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2562 มีการเผยผลพิสูจน์ DNA 1 ใน 2 ศพการฆาตกรรมผ่าท้องยัดเสาปูนถ่วงน้ำ แม่น้ำโขง จังหวัด นครพนม ว่าตรงกันกับศพของนายภูชนะ วันต่อมา ผลตรวจ DNA ออกมาตรงกับศพของสหายกาสะลอง หรือนายไกรเดช ลือเลิศ อายุ 47 ปี เป็นคน อ. แม่จัน จ. เชียงราย
กลุ่มบุคคลที่เชื่อว่านายสุรชัยเสียชีวิต นำโดยนายอานนท์ นำภา ได้จัดกิจกรรมรำลึกถึงสุรชัยและผู้ติดตามอีกสองคน เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 ณ แยกราชประสงค์
สุรชัย แซ่ด่าน
พระยาแสนภู
พญาผายู
พญาผายู  เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านนา ปกครองในปี พ.ศ. 1879 - 1898 รวมการครองราชย์ 19 ปี ทรงเป็นพระราชโอรสในพญาคำฟู พระนามว่า "เจ้าผายู" ทรงสืบราชบัลลังจากพญาคำฟูซึ่งเป็นพระราชบิดา ภายหลังพญาคำฟูเสด็จสวรรคตจากการถูกเงือกหรือจระเข้กัด
ตามตำนานสิบห้าราชวงศ์ได้กล่าวถึงการขึ้นครองราชของพญาผายูไว้ว่า "เมื่อนั้นเจ้าพ่อท้าวผายูอายุได้ 28 ปี เสนาอามาตรย์ทังหลาย ก็หื้ออภิเษกหื้อเป็นพระญาในเมืองเชียงใหม่ ในปีดับเล้า ศักราชได้ 707 ตัว " เมื่อทรงครองราชย์แล้ว พระองค์ทรงย้ายราชธานีจากนครเชียงแสนที่พระราชบิดาย้ายไป กลับมายังนครเชียงใหม่อีกครั้ง
พญาผายูทรงเป็นกษัตริย์ที่ทรงอยู่ในทศพิธราชธรรม บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุข พุทธศาสนารุ่งเรือง จนเสด็จสวรรคต พ.ศ. 1898 เมื่อพระชนมายุได้ 57 พรรษา เสนาอำมาตย์จึงพร้อมใจกันไปอัญเชิญเอาท้าวกือนา พระราชโอรสซึ่งไปครองเมืองเชียงแสนมาเป็นกษัตริย์สืบสันติวงศ์สืบต่อ
พญาแสนเมืองมา
พญาแสนเมืองมา  กษัตริย์ของราชวงศ์มังราย แห่งอาณาจักรล้านนา ครองราชย์ในปี พ.ศ. 1928 จนถึง 1944 รวมการครองสิริราชสมบัติได้ 16 ปี ในสมัยรัชกาลของพระองค์นี้ได้เกิดสงครามแย่งชิงราชสมบัติอยู่บ่อยครั้งอีกครั้ง โดยเจ้าท้าวมหาพรหม ซึ่งเป็นพระเจ้าอาของพระองค์ ซึ่งครองอยู่ที่เมืองเชียงราย พยายามแย่งครองราชบัลลังก์ แต่เจ้าแสนเมืองมาก็สามารถปกป้องราชบัลลังก์ได้สำเร็จ
พญาแสนเมืองมาเป็นโอรสของพญากือนา ขณะที่มีพระชนมมายุ 39 ปี พระองค์โปรดให้สร้างพระเจดีย์หลวงกลางเมืองเชียงใหม่ แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จดีก็สวรรคต
จิรันดร ยูวะนิยม
จิรันดร ยูวะนิยม (14 ธันวาคม 2511 - ) เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สาขาชีวเคมี ประจำปี พ.ศ. 2546 มีความสนใจและได้ทำวิจัยเกี่ยวกับโครงสร้างสามมิติของโปรตีน การศึกษาเทคนิคการหาโครงสร้างสามมิติโดยอาศัยการหักเหรังสีเอกซ์ของผลึกตัวอย่าง (X-ray crystallography) การประยุกต์ความรู้ทางโครงสร้างของโปรตีนเพื่อใช้ประโยชน์ในด้านต่างๆ เป็นบุตรคนแรกในจำนวนสามคน ของนายกรุงศรี และนางภาคินี ยูวะนิยม สมรสกับนางฉันธนา (ลาภศิริวงศ์) ยูวะนิยม มีบุตรหนึ่งคนคือ นายวริทธิ์ ยูวะนิยม
จิรันดร ยูวะนิยม หรือที่รู้จักกันในนาม ดร.จิรันดร ยูวะนิยม สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนประถมและมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (ประสานมิตร) ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย ระดับปริญญาตรีสาขาเคมี (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) จากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และระดับปริญญาเอก สาขาชีวเคมี จากมหาวิทยาลัยมิชิแกน (Ann arbor) ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยได้รับทุนโครงการพัฒนาและส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (พสวท.) ศึกษาต่อเนื่องตั้งแต่ระดับมัธยมปลาย จนจบการศึกษาระดับปริญญาเอก เมื่อปี พ.ศ. 2540
ระหว่างการศึกษา ได้รับรางวัลเรียนดีและกิจกรรมดีเด่นต่างๆ มาโดยตลอด ได้รับคัดเลือกไปร่วมกิจกรรม Research Science Institute ในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 ณ รัฐ New York ได้รับรางวัล ศ.ดร. แถบ นีละนิธิ และ Horace H. Rackham Graduate School Predoctoral Fellowship รวมถึง Dominic D. Dziewiatkowski Outstanding Ph.D. Dissertation Award
เข้ารับราชการในตำแหน่งอาจารย์ ที่ภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 ได้รับตำแหน่งรองศาสตราจารย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 จนถึงปัจจุบัน เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งและนักวิจัยประจำหน่วยวิจัยเพื่อความเป็นเลิศโครงสร้างและการทำงานของโปรตีน (ปัจจุบันคือหน่วยวิจัยเทคโนโลยีโปรตีนและเอนไซม์) คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าหน่วยวิจัยดังกล่าวตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 จนถึงปัจจุบัน
ดร.จิรันดร ยูวะนิยม มีความสนใจและได้ทำวิจัยเกี่ยวกับโครงสร้างสามมิติของโปรตีนตลอดมา โดยได้ทุนจาก Horace H. Rackham Graduate School ไปศึกษาเทคนิคการหาโครงสร้างสามมิติ โดยอาศัยการหักเหรังสีเอกซ์ของผลึกตัวอย่าง (X-ray crystallography) ณ Cold Spring Harbor Laboratory รัฐ New York และเป็นผู้หาโครงสร้างสามมิติแรกของเอนไซม์ dual-specificity phosphatase ซึ่งมีความสำคัญในการควบคุมการเจริญเติบโตของเซลล์ และเป็นผลงานสำหรับวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร Science (เล่มที่ 272 หน้า 1328) ได้รับทุน WHO/TDR Training Grant จากองค์การอนามัยโลก ไปทำวิจัยที่บริษัทยา F. Hoffmann-La Roche ณ เมือง Basel ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ในช่วงปี พ.ศ. 2542-2543 โดยได้ศึกษาโครงสร้างของเอนไซม์พลาสเมปซิน (plasmepsins I and II) ซึ่งเป็นเป้าหมายหนึ่งในการพัฒนายารักษาโรคมาเลเรีย และได้รับทุนวิจัย Target Research Unit Network จาก Thailand-Tropical Diseases Research Programme (TARUN/T-2) เพื่อศึกษาเอนไซม์ในกลุ่มพลาสเมปซินนี้ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
นอกจากนั้น ยังได้ร่วมมือกับกลุ่มวิจัยอื่นๆ ในการศึกษาโครงสร้างสามมิติของโปรตีน ที่ทำหน้าที่ตรวจจับและควบคุมการตอบสนองต่อสาร organic peroxide ในเชื้อแบคทีเรีย การศึกษาโครงสร้างสามมิติของเอนไซม์ไดไฮโฟเลทรีดักเทส-ไธมิดิเลทซินเทส (dihydrofolate reductase-thymidylate synthase) จากเชื้อ Plasmodium falciparum ซึ่งเป็นอีกเป้าหมายหนึ่งในการพัฒนายารักษาโรคมาเลเรีย ซึ่งผลงานวิจัยนี้ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารระดับนานาชาติชั้นนำของโลก Nature Structural Biology (เล่มที่ 10 หน้า 357)
นอกจากนั้น ดร.จิรันดร ยังมีความสนใจในการประยุกต์ความรู้ทางโครงสร้างของโปรตีนเพื่อใช้ประโยชน์ในด้านต่างๆ การศึกษาการเปลี่ยนความจำเพาะของเอนไซม์โดยวิธีวิศวกรรมโปรตีน และได้ร่วมกับ รศ.ดร.พิมพ์ใจ ใจเย็น รศ.ดร. พลังพล คงเสรี และ ดร. เปรมวดี วงษ์แสงจันทร์ จัดตั้งกลุ่มวิจัยเพื่อความเป็นเลิศโครงสร้างและการทำงานของโปรตีน ณ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล โดยมี ศ.ดร.ม.ร.ว. ชิษณุสรร สวัสดิวัตน์ เป็นหัวหน้ากลุ่ม ซึ่งปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็นหน่วยวิจัยเทคโนโลยีโปรตีนและเอนไซม์ เพื่อให้สามารถสร้างสรรค์ผลงานวิจัยที่มีคุณภาพในระดับสากล และเป็นประโยชน์กับประเทศไทยสืบต่อไป
ต้าเหลียน
ต้าเหลียน เป็นเมืองศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การค้า การท่องเที่ยว ของมณฑลเหลียวหนิง และยังมีท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน จนได้รับการขนานนามเป็น ฮ่องกงแห่งจีนเหนือ ซึ่งครั้งหนึ่ง เคยถูกยึดครองทั้งจากญี่ปุ่น และรัสเซียในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงศตวรรษที่ 20 จึงยังมีกลิ่นอายของบรรยากาศสถาปัตยกรรมแบบรัสเซียปะปนหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้างภายในตัวเมือง
ปัจจุบันต้าเหลียนมีสถานะเป็นเมืองเศรษฐกิจชายฝั่งทะเลที่สำคัญ และเจริญรุ่งเรืองมากของจีน จึงมีนักลงทุนจากต่างชาติเข้ามาลงทุนมากมาย โดยเฉพาะนักลงทุนชาวญี่ปุ่น
เมืองต้าเหลียนตั้งอยู่ที่ปลายคาบสมุทรเหลียวหนิงล้อมรอบด้วยทะเล สามด้าน และเป็นเมืองตากอากาศที่สำคัญทางภาคเหนือ
ทั้งยังเป็นเมืองที่มีความปลอดภัย และ สภาพแวดล้อมดีเลิศจนได้รับการจัดลำดับจาก สหประชาชาติให้เป็น 1 ใน 500 เมืองทั่วโลกที่มีสภาพแวดล้อมยอดเยี่ยมในปี 2001 และ จากการบริหารพัฒนาเมืองที่มีประสิทธิภาพ ต้าเหลียนจึงถูกยกฐานะเป็นเมืองต้นแบบใน การพัฒนา ให้กับเมืองต่างๆ ของจีน ตัวอย่างเช่น โรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ ซึ่งได้ถูกทยอยย้ายออกไปอยู่นอกเมืองจนปัจจุบัน ต้าเหลียนจัดได้ว่าเป็นเมืองที่สะอาดและ อากาศดีที่สุดในจีนเหนือ
มณฑลไทเป
มณฑลเกาซุง
หมีเซิน
หมีเซิน  เป็นโบราณสถานในจังหวัดกว๋างนาม ภาคกลางของประเทศเวียดนาม สร้างด้วยศิลปะจามโบราณในสมัยศตวรรษที่ 4 เพื่อใช้เป็นศาสนสถานสำหรับบูชาพระศิวะ ตามความเชื่อในศาสนาฮินดู ได้จัดให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก หมีเซินเคยเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสำคัญอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรจามปาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4–15 ด้วยระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 900 ปี ทำให้โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่รวบรวมลักษณะทางด้านศิลปกรรมที่หลากหลาย จัดเป็นกลุ่มโบราณสถานในศาสนาฮินดูที่เก่าแก่และสมบูรณ์ที่สุดในอินโดจีน กลุ่มปราสาทหมีเซินตั้งอยู่บริเวณที่ราบต่ำ มีภูเขาโอบล้อม เนื้อที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยปราสาททั้งหมด 73 หลัง แต่ในช่วงสงครามเวียดนาม ทหารเวียดนามได้ใช้ปราสาทหมีเซินเป็นกองบัญชาการ ฝ่ายอเมริกันจึงได้นำเครื่องบินทิ้งระเบิดบริเวณนี้ โบราณสถานจำนวนมากถูกทำลาย ทำให้ปัจจุบันเหลือปราสาทเพียง 22 หลัง
ปราสาทหมีเซินได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
มาย เฟือง ทวี้
มาย เฟือง ทวี้  เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1988 ที่ฮานอย เธอเป็นนางงามเวียดนามคนที่ 10 ประจำปี 2006 ที่เคยเข้ารอบ 15 คนสุดท้ายในการประกวด Miss World 2006 ที่จัดประกวดในประเทศโปแลนด์
คิงคริมสัน
คิง คริมสัน  เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2512 โดยมือกีตาร์ โรเบิร์ต ฟริปป์ และมือกลอง ไมเคิล ไจล์ส ชื่อวงตั้งขึ้นโดย ปีเตอร์ ซินฟิลด์ มีความหมายว่า "Ba‘al Zebûb" (ภาษาอาหรับ หมายความว่า 'Lord of Zebûb' หรือ 'เจ้าชายปิศาจ')
ดนตรีของคิง คริมสัน จัดเป็นประเภท โปรเกรสซีฟร็อก ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากดนตรีหลายแนว ไม่ว่าจะเป็น แจ๊ส, คลาสสิก, ไซคีเดลิก, เฮฟวีเมทัล หรือ โฟล์ก ดนตรีของคิง คริมสัน เป็นต้นแบบของวงดนตรีร็อกรุ่นหลังหลายวง อาทิ เนอร์วานา, ไนน์ อินช์ เนล
คิง คริมสัน เปิดตัวครั้งแรกในการแสดงสดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2512 ต่อมาได้แสดงฟรีคอนเสิร์ตที่สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ก ลอนดอน ในเดือนกรกฎาคม ต่อหน้าผู้ชม 650,000 คน และวางตลาดอัลบั้มแรก "In the Court of the Crimson King" ในเดือนตุลาคม อัลบั้มนี้ได้รับคำชื่นชมจาก พีท ทาวน์เซนต์ แห่งวงเดอะ ฮู ว่าเป็นผลงานชิ้นเยี่ยม
ภาพหน้าปกอัลบั้ม "In the Court of the Crimson King" ออกแบบโดย Barry Godber (1946–1970) ศิลปินและคอมพิวเตอร์โปรแกรมเมอร์ ซึ่งเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย หลังจากอัลบั้มออกวางจำหน่ายไม่นาน อัลบั้มนี้เป็นที่นิยมของนักสะสม และถูกกล่าวถึงในมังงะของ โอโตโมะ คัทสุฮิโร (ผู้เขียน อะกิระ) เรื่อง "Hair" ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Young Comic ฉบับวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 โดยสำนักพิมพ์ Shonen Goho-Sha
โบอิง 767
โบอิง 767 เป็นอากาศยานขนาดกลางแบบลำตัวกว้าง ใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 181 ถึง 245 คน เมื่อจัดที่นั่งแบบ 3 ชั้นบิน และมีพิสัยบิน 9,400 ถึง 12,200 กิโลเมตร (5,200 ถึง 6,600 ไมล์ทะเล)
ส่วนควบคุมการบินของ 767 มีความคล้ายคลึงกับ 757 ซึ่งเป็นเครื่องบินลำคัวแคบ ที่เริ่มผลิตในช่วงเดียว ทำให้นักบินที่ได้รับใบอนุญาตให้ชับเครื่อง 757 ได้ ก็สามารถขับเครื่อง 767 ได้โดยปริยาย
การสั่งซื้อ.
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 มีอากาศยานใช้งานถึง 742 ลำ: รุ่น 73 -200s, 632 -300 และ 37 -400 โดยรุ่น 65 -300F ยังอยู่ในระยะสั่งซื้อon order ผู้ที่ใช้งานมากที่สุดคือเดลตาแอร์ไลน์ (77), เฟดเอกซ์เอกซ์เพรส (60; ผู้ส่งสินค้ามากที่สุด), ยูพีเอสแอร์ไลน์ (59), ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ , เจแปนแอร์ไลน์ (35), ออล นิปปอน แอร์เวย์ (34)
ผู้ซื้อโบอิง 767 มากที่สุดตามลำดับคือเดลตาแอร์ไลน์ที่ 117 ลำ, เฟดเอกซ์เอกซ์เพรส (148), ออล นิปปอน แอร์เวย์ (96), อเมริกันแอร์ไลน์ (88) และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (82) เฉพาะเดลตาและยูไนเต็ดเท่านั้นที่ซื้อรุ่น -200, -300 และ -400 ทั้งหมด
สั่งซื้อและจัดส่ง.
การสั่งซื้อและจัดส่งโบอิง 767 (สะสม, ต่อปี):
ISO 216 เป็นมาตรฐานสากลว่าด้วยขนาดกระดาษซึ่งประเทศส่วนใหญ่ใช้กันในปัจจุบัน ยกเว้นแต่สหรัฐอเมริกาและแคนาดาเป็นหลัก มาตรฐานนี้กำหนดให้ขนาดของกระดาษเป็นชุด "เอ" และ "บี" รวมทั้งขนาดกระดาษที่สามัญที่สุดคือ เอ4 นอกจากนี้มาตรฐาน ISO 217 และ ISO 269 ได้กำหนดขนาดกระดาษที่สัมพันธ์เพิ่มเติม รวมไปถึงชุด "ซี" ที่แสดงรายการออกมาควบคู่กับสองชุดแรก
ขนาดกระดาษในมาตรฐานทั้งหมดที่กล่าวมา (ยกเว้น "ดีแอล") มีอัตราส่วนลักษณะ 1 : √2 อัตราส่วนนี้มีสมบัติเฉพาะคือ เมื่อตัดหรือพับครึ่งตามแนวกว้าง ขนาดกระดาษจะยังคงมีอัตราส่วนเช่นเดิม ขนาดกระดาษของแต่ละหมายเลขก็มีพื้นที่เป็นครึ่งหนึ่งของหมายเลขก่อนหน้า
รูปแบบกระดาษชนิด A.
รูปแบบกระดาษชนิด A มีอัตราส่วนสัมบูรณ์ 1 : √2 ซึ่งทอนทศนิยมให้ใกล้เคียงที่สุดในหน่วยมิลลิเมตร เริ่มตั้งแต่ A0 กำหนดไว้ว่ามีขนาด 1 ตารางเมตร ซึ่งทำให้เกิดขนาดกระดาษขนาดอื่นตามมา (A1, A2, A3, ฯลฯ) ซึ่งขนาดที่นิยมใช้มากที่สุดคือ A4 (210 × 297 มม.)
A4 (ขนาดกระดาษ)
การทับศัพท์ภาษาฮินดี
การทับศัพท์ภาษาฮินดีนี้เป็นหลักการที่กำหนดตามราชบัณฑิตยสถาน (ปัจจุบันคือสำนักงานราชบัณฑิตยสภา)
1. หลักเกณฑ์นี้ใช้ถ่ายเสียงภาษาฮินดีที่เขียนด้วยอักษรโรมันตามระบบการเทียบคำอักษรโรมันที่นิยมใช้กันมากที่สุดในการเขียนตำราและเอกสารทางวิชาการ ซึ่งมีการใช้เครื่องหมายเสริมสัทอักษร (diacritical mark) กำกับตัวอักษรเพื่อจำแนกความแตกต่างของอักษรแต่ละตัวได้ชัดเจน เป็นหลักในการจัดทำ
2. การเทียบเสียงสระและพยัญชนะตามหลักเกณฑ์นี้ยึดภาษาฮินดีที่มีรากศัพท์มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นหลัก ซึ่งเรียกว่าเป็น "สระและพยัญชนะในระบบ" แต่เนื่องจากภาษาฮินดีซึ่งใช้กันอยู่ในปัจจุบันได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับ เปอร์เซีย และภาษาอื่น ๆ ด้วย หลักเกณฑ์นี้จึงได้เทียบเสียงสระและพยัญชนะที่มาจากภาษาอื่น ๆ นั้นไว้ด้วย และเรียกว่าเป็น "สระหรือพยัญชนะนอกระบบ" แต่เทียบไว้เฉพาะที่พบบ่อยเท่านั้น
3. ภาษาฮินดีที่เขียนด้วยอักษรโรมันมีทั้งที่เขียนตามระบบที่ใช้ตัวอักษรโรมันตามหลักเกณฑ์ข้อ 1. และที่ไม่ใช้เครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับตัวอักษรเนื่องจากไม่สะดวกในการพิมพ์หรือเขียน การทับศัพท์จากอักษรโรมันที่ไม่มีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรจึงอาจคลาดเคลื่อนจากศัพท์ในภาษาฮินดีไปบ้าง
4. คำบางคำในภาษาฮินดีที่เขียนด้วยอักษรโรมันเป็นคำที่เขียนตามการออกเสียงของชาวยุโรปและเป็นคำที่ใช้กันทั่วไป เช่น Delhi, Bangalore, Shillong การทับศัพท์คำเหล่านี้ให้ใช้หลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาอังกฤษแทนหลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาฮินดี
5. การทับศัพท์ภาษาฮินดีตามหลักเกณฑ์นี้ได้แสดงไว้ 3 รูปแบบ คือ
6. การเทียบเสียงสระและพยัญชนะให้ถือตามตารางเทียบเสียงสระภาษาฮินดีและตารางเทียบเสียงพยัญชนะภาษาฮินดี
7. การเรียงสระและพยัญชนะในภาษาฮินดีที่ใช้ในตารางเทียบเสียงตามหลักเกณฑ์นี้ เรียงตามลำดับอักษรโรมัน
8. สระและพยัญชนะภาษาฮินดีที่เขียนด้วยอักษรโรมัน มีดังนี้
9. การใช้เครื่องหมายพินทุ ใช้ในการทับศัพท์แบบคงรูป โดยใส่ไว้ใต้พยัญชนะไทยที่ถอดมาจากพยัญชนะโรมันที่ไม่มีสระกำกับ เช่น
10. การใช้เครื่องหมายทัณฑฆาต ใช้ในการทับศัพท์แบบปรับรูปในคำที่เป็นคำนอกระบบ (ไม่ได้มาจากภาษาบาลีและสันสกฤต) โดยใส่บนพยัญชนะที่ไม่ต้องการให้ออกเสียง เช่น
11. การประวิสรรชนีย์ท้ายคำ ใช้ในการทับศัพท์แบบคงรูปและปรับรูป ดังนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สายนครศรีธรรมราช–กันตัง แบ่งออกเป็น 3 ช่วง ช่วงแรกเริ่มต้นจากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จากนั้นก็วิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ บรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่แยกสวนผัก ช่วงที่ 2 แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 บริเวณแยกบ้านจำปา วิ่งไปทางตะวันตก เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นวิ่งลงใต้ไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419 ช่วงที่ 3 เริ่มต้นจากอำเภอเมืองตรัง ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมระหว่างจังหวัดนครศรีธรรมราชกับจังหวัดตรัง โดยมีเส้นทางช่วงแรกเริ่มจากสี่แยกหัวถนน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4013 ด้วย เส้นทางในช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนนคั่นกลาง วิ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เส้นทางราบเรียบ ผ่านอำเภอพระพรหม อำเภอร่อนพิบูลย์ และสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร
ช่วงที่ 2 เริ่มจากสามแยกบ้านจำปาแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ด้านทิศเหนือ วิ่งไปทางตะวันตกขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ทางช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรเลียบไปตามไหล่เขาเตี้ย ๆ จากนั้นได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นมุ่งลงใต้ ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 เข้าสู่จังหวัดตรัง และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419 ระยะทางประมาณ 79 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 30 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดตรังประมาณ 49 กิโลเมตร
ช่วงที่ 3 เริ่มจากอำเภอเมืองตรัง มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร
เดิมที เส้นทางช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 เป็นเส้นทางเดียวกัน แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ช่วงจังหวัดสุราษฎร์ธานี-อำเภอทุ่งสง-จังหวัดพัทลุง จึงได้ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงแยกสวนผัก ถึงแยกบ้านจำปา ซึ่งเป็นช่วงที่ข้ามภูเขา มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 แทน
ปราสาทศรีขรภูมิ
แม็กซิส
ชุดคล็อธไลบร้า
สนามบินจอห์น เอฟ. เคนเนดี
เซลล์เนื้อเยื่อบุผิว
Epithelial tissue
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา ( , แปลได้เป็นว่า นายจาโกโม บารอซซี จากเมืองวิญญอลา แต่ได้รับการเรียกขานจากคนโดยทั่วไปตามชื่อเมืองเกิดของเขาว่า "วิกโนลา" , 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1507 - 7 กันยายน, ค.ศ. 1573) เป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในยุคศตวรรษที่ 16 ของอิตาลี ในรูปแบบของ แมนเนอริสม์ ผลงานที่สำคัญที่สุดสองชิ้นของเขาได้แก่ วิลล่า ฟาร์เนซ (Villa Farnese) ที่เมือง คาปราโรลา และ วัดเจซู ที่ โรม นักเขียนสามคนที่ได้เผยแพร่เนื้อหาของ อิตาเลียน เรเนซองส์ ไป ทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้แก่ วิญญอลา (Vignola) , เซบาสติอาโน เซอริโอ (Sebastiano Serlio) อันเดรอา ปัลลาดิโอ (Andrea Palladio)
คำนิยมเพชรพระอุมา
คำนิยมเพชรพระอุมา เป็นการแสดงความคิดเห็นของผู้ทรงเกียรติและทรงคุณวุฒิหลายท่าน ที่มีต่อนวนิยายเรื่องเพชรพระอุมาจากสำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม ซึ่งการแสดงความนิยมต่อเพชรพระอุมานี้ เป็นการการันตีถึงผลงานการประพันธ์ของพนมเทียนและความเป็นสุดยอดของวรรณกรรมชิ้นเอกของเมืองไทย ซึ่งผู้ทรงเกียรติและทรงคุณวุฒิที่ได้ให้เกียรติมาให้คำนิยมต่อเพชรพระอุมา มาจากหลายอาชีพและหน้าที่การงาน เช่น ฯพณฯ นายชวน หลีกภัย ฯพณฯ นายมีชัย ฤชุพันธุ์ นายเสนาะ เทียนทอง ดร.พิจิตต รัตตกุล
ในแต่ละตอนของเพชรพระอุมา ต่างมีคำนิยมที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการประพันธ์ของพนมเทียน ความสนุนสนานของการดำเนินเรื่อง ความรู้ในด้านต่าง ๆ ของการเดินป่า การใช้ภาษาในการตัดพ้อหรือพร่ำพรรณา ที่พนมเทียนสามารถท่ายถอดให้แก่ตัวละครทุกตัวในเพชรพระอุมา ให้มีชีวิตชีวาโลดแล่นจนเป็นที่รู้จักและผูกพันกับนักอ่านทุกรุ่นทุกสมัย ซึ่งคำนิยมเพชรพระอุมาจากผู้ทรงเกียรติและทรงคุณวุฒิหลายท่าน ได้แก่
เนื้อเยื่ออีพิทีลีอัล
ชิโฮอิน โยรุอิจิ
พรรคเทพ พรรคมาร
แมคอินทอช (วงดนตรี)
แมคอินทอช (McIntosh) เป็นวงสตริงขวัญใจวัยรุ่นในยุค 80 ประสบความสำเร็จทั้งจากผลงานเพลงและงานภาพยนตร์ ได้รับการโหวตจากนิตยสารโดเรมีให้เป็นวงดนตรียอดนิยมอันดับ 2 ในปี 2526 รองจาก แกรนด์เอ็กซ์
แมคอินทอช ฟอร์มวงในปี 2520 โดยเหมียวเป็นหัวหน้าวง ในขณะนั้นสมาชิกในวงยังเป็นนักเรียน ไม่ได้เล่นประจำที่ใดและมี เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ พิธีกรจากรายการ โลกดนตรี ที่กำลังโด่งดังอยู่ในขณะนั้นเป็นผู้ให้การสนับสนุนในการหางานแสดงในช่วงแรก ต่อมาทางวงได้เล่นดนตรีประจำไนท์คลับ
ต่อมาในปี 2524 ทางวงได้เปลี่ยนแปลงสมาชิก และมีผลงานชุด ผมอยากดัง โดยมีเพลง ช้ำ ขับร้องโดยอู๋ และ
เพลง อยากบอกสักคำ ขับร้องโดยต้น ได้รับความนิยมระดับหนึ่ง
วงแมคอินทอชเริ่มจุดกระแสความนิยมในตัววงได้จากอัลบั้มชุด ใจสยิว ซึ่งออกในปี 2525
ด้วยภาพลักษณ์ของต้นและอู๋ ประกอบกับความสามารถทางด้านการเล่นดนตรีของวง และได้เพลง POP
ที่มีสัดส่วนดนตรีที่ดี ทำให้เข้าถึงผู้ฟังกลุ่มวัยรุ่นในวงกว้างได้มากขึ้น จนอิ๊ด ศุภักษร ได้นำเพลง ห่างไกลมาใส่เป็นเพลงเปิดของละคร เธอกับฉัน ที่เขากำกับเอง
จน อิ๊ด - ศุภักษร ผู้กำกับหนังและ ผู้เขียนนิยายแนวนิยายรักนักศึกษา มองเห็นความนิยมที่วัยรุ่นมีให้ต่อแมคอินทอชจึงเป็นที่มาของภาพยนตร์เรื่อง วันวานยังหวานอยู่ โดยที่ทางวงร่วมแสดงนำกับ อรพรรณ พานทอง นางเอกวัยรุ่นยอดนิยม
รวมทั้งมีผลงานอัลบั้มเพลงประกอบตัวหนังด้วย ผลปรากฏว่าพวกเขาดังเป็นพลุแตกจากภาพยนตร์เรื่องนี้
อัลบั้ม วันวานยังหวานอยู่ ที่ออกมาพร้อมภาพยนตร์ ส่งผลให้พวกเขาประสบความสำเร็จ
โดยมีเพลง วันวานยังหวานอยู่ ที่ทำให้ทุกคนรู้จัก ต้น แมคอินทอช เป็นอย่างมากนอกจากนี้ยังมีเพลงที่ได้รับความนิยมรองลงมาได้แก่ เพื่อนร่วมทาง และ ต้นไม้แห่งความรัก ซึ่งขับร้องโดย อู๋ โดยที่เพลง ต้นไม้แห่งความรัก ได้ทำออกมา 2 เวอร์ชันได้แก่ แบบเพลงช้า และ แบบเพลงเร็ว
หลังจากประสบความสำเร็จจากอัลบั้มก่อน ต่อมา วันนี้ยังมีเธอ เป็นผลงานอัลบั้มชุดที่ 4 ที่ออกมาช่วงกลางปีพร้อมกับภาพยนตร์ วันนี้ยังมีเธอ ทำให้อัลบั้มและภาพยนตร์ของพวกเขาประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากโดยมีเพลง ลมหายใจแห่งความคิดถึง ที่ประสบความสำเร็จกว่าผลงานเพลงอื่น ๆ ของแมคอินทอช
หนังและเพลงที่รีบออกมาเก็บเกี่ยวความสำเร็จจากกระแสที่พวกเขาสร้างเอาไว้ ในช่วงปี 26-28 วงแมคอินทอชเป็นวงที่มีคิวแสดงโชว์และ คิวถ่ายทำหนังเต็มเหยียด ทำให้สมาชิกบางคนเริ่มล้า และใจมีความรักในการที่จะพัฒนางานด้านดนตรีมากกว่างานแสดง อัลบั้ม ซึ่งกันและกันจึงเป็นผลงานเพลงปิดท้ายของทางวง ที่ออกมาคู่กับภาพยนตร์เรื่อง สยามสแควร์ โดยอัลบั้มชุดนี้เป็นชุดที่ดีที่สุดของพวกเขาด้วยหลังจากนั้นภาพยนตร์ ตะวันยิ้มแฉ่ง ออกฉายโดยเป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของพวกเขา
ภายหลัง ต้น หมู และ ปริ๊นซ์ ได้ไปตั้งวงตาวัน ส่วนอู๋ออกอัลบั้ม 18 กะรัต กับทางค่ายนิธิทัศน์ ก่อนจะไปเรียนต่อ MBA ที่สหรัฐอเมริกา
แล้วกลับมาออกอัลบั้มเดี่ยว จนมีเพลงดังในอัลบั้มเดี่ยวของเขา อย่าง อดีต ส่วนเหมียวไปได้ดีกับวงการภาพยนตร์ จนกลายเป็นนักแสดงรุ่นใหญ่
และ ได้นำวงแมคอินทอชกับสมาชิกใหม่และที่เหลืออยู่ไปอีกระยะหนึ่งก่อนสลายวง
ในโอกาสที่วงมีอายุครบ 30 ปี แมคอินทอชได้จัดคอนเสิร์ตขึ้นอีกครั้ง โดยใช้ชื่อว่า 30 ปี แมคอินทอช วันวานแห่งความคิดถึง
กำหนดแสดงในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 ณ โรงภาพยนตร์สยามภาวลัย พารากอนซีนีเพล็กซ์ ณ.ศูนย์การค้าสยามพารากอน
แต่ในการแสดงครั้งนั้น อู๋ อรรถพล ไม่ได้เข้าร่วมแสดงคอนเสิร์ตด้วย เนื่องจากให้เหตุผลว่าไม่พร้อม
เมื่อวันที่ 31 ก.ค. 2558 อู๋ อรรถพล ประเสริฐยิ่ง เสียชีวิตด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตกที่ โรงพยาบาลสมิติเวช ขณะอายุได้ 55 ปี
แป้ง
ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์
ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์ เรนเจอร์ ชื่อภาษาอังกฤษ (Mighty Morphin Power Rangers) เป็นซีรีส์แรกของพาวเวอร์เรนเจอร์โดยการเอาลิขสิทธิ์ขบวนการนักสู้มาจากเรื่องจูเรนเจอร์ เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1993 ถึง วันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996
ส่วนซีซั่น2นั้น ได้ซื้อลิขสิทธิ์มาจากเรื่องไดเรนเจอร์ได้ซื้อชุดของไดเรนเจอร์เพียงชุดเดียวคือ คิบะเรนเจอร์ และหุ่นยนต์ นอกนั้นจะใช้ชุดไดโนเสาร์แบบเดิม ส่วนพาวเวอร์ เรนเจอร์ ซีซั่น3นั้น ได้ซื้อลิขสิทธิ์มาจาก ขบวนการนินจา คาคุเรนเจอร์ โดยแบ่งเป็นพาวเวอร์เรนเจอร์ และ Mighty Morphin เอเลี่ยนเรนเจอร์
อย่างไรก้ตามไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์ได้กลับมาทำใหม่อีกครั้งในรูปแบบโทรทัศน์ความละเอียดสูงและเริ่มออกอากาศในช่วงปี ค.ศ. 2010
ในประเทศไทยเคยฉายทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ใน ค.ศ. 1995 โดยใช้ชื่อว่า"ขบวนการ พาวเวอร์เรนเจอร์" แต่ฉายไม่จบ ส่วนลิขสิทธิ์วิดีโอเป็นของบริษัท วิดีโอสแควร์ส่วนซีชัน2เป็นของบริษัท ไรท์พิคเจอร์ และซีชั่น3เป็นของบริษัท พีจีเอ็ม
ชายหนุ่มที่แอบชอบ Kimberry และเป็นสมาชิกอีกคนหนึ่งของ Ranger ปัจจุบันเขากลายเป็น White Ranger ด้วย และเขายังเป็นรองหัวหน้าทีม Ranger อีกด้วย
เซียวเหล่งนึ่ง
เซียวเหล่งนึ่ง  บ้างสะกดเป็น เซียวเล่งนึ่ง หรือ เซียวเล้งนึ่ง เป็นสตรีงามที่สุดในนิยายกำลังภายใน
ไม่ทราบบิดามารดา เซียวเหล่งนึ่งถูกทิ้งไว้นอกตำหนักเต้งเอี้ยงของสำนักช้วนจินก่าตั้งแต่ยังเป็นทารก แต่ตำหนักเต้งเอี้ยงเป็นสถาบันพรต ย่อมไม่สะดวกกับการเลี้ยงดูเด็กทารก บังเอิญสาวใช้ของลิ้มเซียวเอ็งผ่านมาเห็น ด้วยความเวทนาจึงได้รับอุปการะไว้ นำกลับไปเลี้ยงดูที่สุสานโบราณและรับเป็นศิษย์ถ่ายทอดวิชาให้ สตรีแซ่เล้งมีนามว่ากระไร บุคคลภายนอกย่อมไม่อาจทราบได้ จึงเรียกขานนางเป็น เซียวเหล่งนึ่ง ซึ่งแปลว่า ธิดามังกรน้อย เซียวเหล่งนึ่งปรากฏตัวครั้งแรกให้ผู้อ่านได้ยลโฉม ด้วยฉากในสุสานโบราณ ตอนที่ยายซุนสาวใช้ของนาง นำเอี้ยก้วยมารักษาอาการพิษจากผึ้งหยก โดยกิมย้งท่านได้บรรยายไว้ว่า นางอยู่ในชุดสีขาวราวแพรเบาบางห่อหุ้มคลุมกาย คล้ายกับเรือนร่างอยู่ท่ามกลางหมอกควัน นอกจากผมเผ้าที่ดำขลับ ตลอดทั้งร่างขาวผ่องราวหิมะ วงหน้างามพิลาสล้ำเหนือหญิงใดในโลกหล้า เมื่อเอี้ยก้วยได้เห็นถึงกับรู้สึกว่าสตรีนางนี้สดใสสะคราญ จนไม่อาจจับจ้องมองตรง ๆ
ความงามของเซียวเหล่งนึ่ง.
เซียวเหล่งนึ่งนั้นมีใบหน้าดูสงบเยือกเย็น บริสุทธิ์ดังหิมะ และเย็นชาราวน้ำแข็ง เอี้ยก้วยเองยังเคยครุ่นคิดว่าสตรีนางนี้ สร้างจากแก้วผลึก หรือว่าเป็นมนุษย์หิมะหรืออย่างไร ที่แท้เป็นคนหรือภูตผี หรือว่าเป็นเทพธิดาสวรรค์กันแน่ มิใช่เพียงแต่เฉพาะกับเอี้ยก้วยเท่านั้น ไม่ว่ากับผู้ใดทุกครั้งที่นางปรากฏกาย ล้วนตรึงสายตาผู้คนให้จับจ้อง กิมย้งได้บรรยายถึงความงามของนางไว้ในหลายฉากหลายตอน ดังเช่นเมื่อครั้งที่เซียวเหล่งนึ่งปรากฏตัวที่งานชุมนุมชาวยุทธ ได้หยุดสายตาของเหล่าชาวยุทธที่มาร่วมงานให้จับจ้องไปที่นาง
กิมย้งได้บรรยายในตอนนี้ว่า
ชนชาวโลกมักใช้คำ งดงามปานเทพธิดา เปรียบเปรยความงามของอิสตรี แต่ที่แท้เทพธิดางามสะคราญปานใด ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่ทราบ แต่พอได้เห็นเซียวเหล่งนึง ในใจผู้คนล้วนประหวัดนึกถึงคำงดงามปานเทพธิดา ซึ่งมีผิวขาวผ่อง รอบกายคล้ายปกคลุมด้วยหมอกบางเบา คล้ายจริงคล้ายมายา หาใช่คนในโลกีย์วิสัยไม่ (เล่ม 2 หน้า 113)