pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง มีการจัดองค์ประกอบการดำเนินงานอย่างครบวงจร มีการจัดพื้นที่ดำเนินงานประกอบด้วย ส่วนสำรวจและวิจัย ส่วนอนุรักษ์และทำเทียมชิ้นส่วนตัวอย่างซากดึกดำบรรพ์ ส่วนคลังตัวอย่าง ห้องสมุด ส่วนนิทรรศการถาวร ส่วนบริหารจัดการ และพื้นที่บริการได้แก่ โรงอาหาร ร้านขนมขบเคี้ยวและเครื่องดื่ม ร้านขายของที่ระลึก และลานจอดรถ รวมถึงห้องประชุมขนาด 140 ที่นั่ง พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียงเป็นแหล่งเรียนรู้ด้านธรณีวิทยามีการจัดกิจกรรมร่วมกับสถานศึกษาต่างๆ และรวมถึงหน่วยงานอื่นๆ เช่น มูลนิธิด้านการส่งเสริมการเรียนรู้ของเด็กและเยาวชน และการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียงมีโอกาสต้อนรับคณะนักท่องเที่ยวที่หลากหลายทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ
เส้นทางเข้าถึง.
คำว่า ภูเวียง ในชื่อพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง สืบเนื่องจากพื้นที่พิพิธภัณฑ์เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอภูเวียง มีหน่วยงานราชการในอำเภอเวียงเก่า 3 หน่วยงานหลักที่ยังคงมีคำว่าภูเวียง คือ อุทยานแห่งชาติภูเวียง โรงเรียนภูเวียงวิทยายน และพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ยังไม่รู้ว่ามีการแยกอำเภอเวียงเก่าออกจากอำเภอภูเวียง จึงขออย่าได้สับสน การเข้าถึงพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง หากเริ่มต้นที่เมืองขอนแก่น (ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 444 กม.) ให้เดินทางไปตามเส้นทางสาย 12 (ถนนมะลิวัลย์) ผ่านอำเภอบ้านฝาง อำเภอหนองเรือ เลยอำเภอหนองเรือไป 3 กม. ให้เลี้ยวขวาไปอำเภอภูเวียง ถึงอำเภอภูเวียงให้ตรงไปเข้าหุบเขาภูเวียง จนถึงพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง ด้วยระยะทางประมาณ 80 กม.
สาวิณี ปะการะนัง หรือ เอ๋ อดีตนางสาวไทยคนที่ 22 ประจำปี พ.ศ. 2527 เป็นนางสาวไทยคนแรกในรอบ 11 ปี หลังจากงดเว้นการประกวดภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 ถึง พ.ศ. 2526
สาวิณี ปะการะนัง เข้าร่วมประกวดนางสาวไทยซึ่งกลับมาจัดหลังจากงดจัดมา 12 ปีเธอได้รับตำแหน่งนางสาวไทยประจำปี พ.ศ. 2527 จากการประกวดที่เวทีกลางแจ้ง โรงแรมแกรนด์พาเลซ เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี และได้เป็นตัวแทนสาวไทยเข้าประกวดนางงามจักรวาล 1984 ที่ไมแอมี รัฐฟลอริดา สหรัฐ โดยเข้ารอบ 10 คนสุดท้าย และได้อันดับที่ 6
สาวิณี สมรสกับกัณฑ์เอนก ปัจฉิมสวัสดิ์ พี่ชายของกุลนัดดา ปัจฉิมสวัสดิ์ อดีตผู้ประกาศข่าวภาคภาษาอังกฤษ ของสถานีโทรทัศน์เนชั่นแชนแนล และพิธีกรรายการผู้หญิงถึงผู้หญิง ทางช่อง 3 และได้เป็นตัวแทนประเทศไทย เข้าประกวดมิสซิสเวิลด์ ประจำปี 1989 ได้รางวัลชุดประจำชาติยอดเยี่ยม และ รองอันดับ 1
สาวิณี มีบุตรกับนายกัณฑ์เอนก ปัจฉิมสวัสดิ์ จำนวน 3 คน หนึ่งในนั้นเป็นบุตรชาย คือ กัณฑ์พิทักษ์ ปัจฉิมสวัสดิ์ หรือ "หมูแฮม" ที่ขับรถยนต์พุ่งเข้าชนป้ายรถเมล์ จนมีผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิต เมื่อปี พ.ศ. 2550 และจำคุกในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2558 เป็นเวลา 2 ปี 1 เดือนตามคำสั่งศาลฎีกา อีกหนึ่งคนคือ สิรินโสพิศ ปัจฉิมสวัสดิ์ 8 คนสุดท้าย เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 9 ปัจจุบันหย่าขาดกันแล้ว
เจตนา
เจตนา /เจดตะนา/ หมายถึง ความตั้งใจ ความจงใจ หรือความมุ่งหมาย หรือหมายถึงกิริยาเช่นนั้นก็ได้ ในทางวิชาการมีรายละเอียดตามแต่สาขา โปรดดูตามนั้น
อองมัง
โทเอฟูชิงิคอมเมดีซีรีส์
โทเอฟูชิงิคอมเมดีซีรีส์  เป็นชื่อกลุ่มละครชุดโทกูซัตสึที่ผลิตโดยโทเอ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ฟุจิเทเลวิชัน โดยเนื้อหาหลักๆ นั้นจะเกี่ยวข้องกับสิ่งลึกลับต่างๆ ผลงานทั้งหมดเป็นประพันธ์โดย โชทาโร่ อิชิโนะโมะริ ออกอากาศตั้งแต่ ค.ศ. 1981 จนถึง ค.ศ. 1993
ผลงานภาพยนตร์ชุดนี้ทั้งหมดเป็นประพันธ์โดย โชทาโร่ อิชิโนะโมะริ โดยมีโทรุ ฮิรายามะ เป็นโปรดิวเซอร์หลัก และฝ่ายการแสดงแอคชั่นทำหน้าที่โดยกลุ่มโอโนะเคนยูได
ช่วงเวลาออกอากาศในขณะนั้นคือทุกเช้าวันอาทิตย์เวลา 9:00 น. - 9:30 น. ในอดีตชื่อซีรีส์เดิมมีชื่อว่า โฮมคอเมดี้วาคุ (ホームコメディー枠) จนกระทั่งซีรีส์ สาวน้อยมหัศจรรย์แห่งไนล์ โทโทเมส ได้ถูกเปลี่ยนชื่อว่า โตเอะฟุชิกิโทคุซัทสึซีรีส์ (東映不思議特撮シリーズ)
แรกเริ่มรูปแบบซ๊รีส์จะเกี่ยวกับหุ่นยนต์, สัตว์ประหลาด, สิ่งลึกลับจากอวกาศ เป็นหลัก แต่ในซีรีส์ที่ 7 - 8 เป็นซีรีส์เกี่ยวกับกลุ่มนักสืบเยวชน จนกระทั่งซีรีส์ที่ 9 ได้นำนักแสดงสาวไอดอลมาเป็นนักแสดงหลักจนสิ้นสุดผลงาน
ด้านเนื้อหาของซีรีส์นี้ จะทำในรูปแบบภาคเดียวไม่มีการต่อเนื่องถึงแม้ว่าจะเป็นซีรีส์ชุดเดียวกันก็ตามและไม่มีการเชื่อมโยงกับผลงานเรื่องอื่นๆ ยกเว้นไปไป และ อิปะเนมะที่มีเนื้อหาความเกี่ยวข้องเหมือนกัน
คิริตสึโบะ
"คิริตสึโบะ" (; "ตำหนักคิริ") เป็นบทแรกของ ตำนานเก็นจิผลงานของ มุราซากิ ชิคิบุ ที่มีทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท คิริตสึโบะ.
คิริ (桐 - kiri ) นั้น มากจากชื่อต้นไม้ยืนต้นชนิดหนึ่งในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า ต้นคิริ ( 桐 kiri) ในภาษาไทยเรียกว่า ต้นทัง ภาษาอังกฤษเรียกว่า เพาโลว์เนีย ( Paulownia )
ไม้สกุลเพาโลว์เนียเป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ลำต้นสีเทาน้ำตาลหรือดำ เปลือกต้นเรียบเมื่อยังอ่อน แต่จะแตกเป็นร่องตามยาวเมื่อต้นแก่และเป็นโพรงภายใน
ใบ จะรวมอยู่เป็นพุ่มตรงปลายยอดคล้ายร่ม ใบส่วนใหญ่แตกแบบตรงกันข้ามเป็นคู่ๆ (opposite leaf let) กิ่งก้านแตกแบบ Pseudo-dichotomous ใบของต้นอ่อนจะมีขนาดใหญ่ ลักษณะใบกว้างรูปร่างคล้ายหัวใจ ปลายใบแหลม รูป elongale deltiod ovate หรือ cordate ovate ใบมีความยาวประมาณ 24 เซนติเมตร กว้าง 20 เซนติเมตร ก้านใบยาวมีขนอ่อนๆ เต็มไปหมด หูใบยาว ขอบใบหยักแบบฟันปลา ต้นแก่จะมีใบขนาดเล็กกว่าและขอบใบจะเรียบหรือเกือบเรียบมีขนปกคลุม ใบที่เกิดจากหน่อที่แข็งแรงจะมีขนน้อยกว่าใบที่เกิดจากกิ่งแขนงที่เจริญเต็มที่แล้ว และใบที่เกิดตามข้อต่ำๆ ของกิ่ง จะมีขนน้อยกว่าข้อที่อยู่สูงขึ้นไป ใบที่อยู่ใกล้ดอกจะมีขนมากที่สุด
ดอก เป็นช่อแบบ pedunculate หรือ subsessile ประกอบด้วยดอกเล็กๆ จำนวน 3-5 ดอก ช่อดอกอยู่ระหว่างกิ่งกับก้านใบ ดอกมีสีม่วงอ่อน เหลืองอ่อนและขาว ลักษณะเป็นกะเปาะตรงโคนยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ดอกบานตรงปลายคล้ายรูปแตรมี 5 กลีบ เป็นรูปคลื่น เกสรตัวผู้มี 4 อัน อันใหญ่ 2 และเล็ก 2 อัน เส้นใยของดอกไม่เรียบยาวและกลม มีขน มีก้านเกสรยาว ดอกจะบานจากโคนไปปลายช่อ ดอกจะออกเมื่อมีอายุประมาณ 8-10 ปี ในถิ่นกำเนิดออกดอกในเดือนสิงหาคม ส่วนที่ปลูกในไทยปรากฏว่า ออกดอกราวเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนธันวาคม และบานในราวเดือนมีนาคมถึงเมษายน
สึโบะ (壺 - tsubo) นั้น หมายถึง บริเวณสวนเล็กๆระหว่างหมู่ตึกในพระราชวัง
ดังนั้น" คิริสึโบะ" ชื่อบทที่ 1 ในตำนานเก็นจินั้น หมายถึง
1. บริเวณสวนที่มีต้นทังปลูกอยู่ ณ. ที่นี้เป็นชื่อเรียกตำหนักแห่งหนึ่ง ภายในพระราชวัง เฮอันเคียว
2. ชื่อเรียกแทนชื่อจริงของตัวละครที่ปรากฏอยู่ในเรื่อง และอาศัยอยู่ในตำหนักคิริ เช่น คิริสึโบะ โนะ โคอิ - นางกำนัลตำหนักคิริ ( kiritsubo no koi ) มารดาของเก็นจิ และ จักรพรรดิคิริสึโบะ พระราชบิดาของเก็นจิ
ในรัชสมัยของจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง ยังมีนางกำนัลฐานันดรต่ำต้อยผู้เป็นที่สนิทเสน่หาขององค์จักรพรรดิเหนือผู้ใด พระชายาพระสนมศักดิ์สูงต่างคิดว่านางใฝ่สูงเกินศักดิ์ ด้านนางในที่มีฐานันดรต่ำกว่า ต่างพากันริษยานาง ทุกสิ่งที่นางกำนัลตำหนักคิริทำดูเหมือนจะไปทำให้ผู้คนต่างๆไม่พอใจนางเสมอ จนนางเครียดและล้มป่วย ใช้เวลาอยู่ที่บ้านเดิมมากว่าในราชสำนัก และโชคชะตาก็บันดาลให้นางคลอดพระโอรสที่งดงามเกินพรรณนาหนึ่งพระองค์ พระจักรพรรดิแทบอดพระทัยไม่ไหวที่จะรับโอรสน้อยเข้าวังตั้งแต่แรกเกิด ยามเมื่อพระองค์นำทารกน้อยเข้าวังนั้น ดอกคิริพากันบานสะพรั่งเต็มสวน นางกำนัลตำหนักคิริถูกกลั่นแกล้งอย่างโหดร้ายจนกระทั่งตายไปในที่สุด
พระโอรสองค์โตของจักรพรรดิคิริสึโบะนั้นเป็นหลานของอุไดจินผู้เรืองอำนาจ ด้วยอำนาจสนับสนุนอันยิ่งใหญ่นี้ ทุกคนต่างพากันคิดว่า เขาต้องได้เป็นรัชทายาทแน่นอน แม้ว่า พระโอรสที่เกิดกับนางกำนัลตำหนักคิริจะเป็นเด็กชายที่งดงามเหนือกว่าเพียงใดก็ตาม
ลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดพาให้ยามเย็นค่ำหนาวจับใจ องค์จักรพรรดิจมอยู่ในความโศกเศร้า พระองค์ส่งนางใน นาม ยูเงย์โนะเมียวบุ ส่งพระราชสาส์นไปให้ยายของเก็นจิ ในค่ำคืนจันทร์สาดแสงงดงาม
เมียวบุนั่งรถเทียมวัวไปถึงหน้าบ้านของยายของเก็นจิ หนทางสู่ตัวบ้านนั้นเต็มไปด้วยหญ้ารกเรื้อ ลมยามฤดูสาร์ทพัดกรรโชกน่ากลัว ท่านยายไม่อาจข่มกลั้นน้ำตา หลังจากนางได้อ่านพระราชสาร์น
ในความนั้น กล่าวว่า พระองค์เศร้าโศกเสียพระทัยอย่างลึกซึ้งต่อการจากไปของนางกำนัลตำหนักคิริและประสงค์จะรับตัวพระโอรสไปอยู่กับพระองค์ในวัง
เมื่อเมียวบุกลับวัง นางยิ่งสะเทือนใจเมื่อพบว่าจักรพรรดิรอคอยการกลับมาของนางอยู่ พระองค์ทรงชมสวนที่ตบแต่งอย่างวิจิตรเบื้องหน้า ใบไม้แดงเต็มที่ในฤดูใบไม้ร่วง ดอกไม้ต่างแข่งกันเบ่งบาน พระองคตรัสกับนางใน 2-3นางอยู่ เรื่องบทกวีประกอบภาพเรื่อง "ลำนำโศกนิรันดร์" ของไป๋จวีอี้ ที่วาดโดยองค์จักรพรรดิอุดะ กวีที่กล่าวถึงองค์จักรพรรดิถังเสวียนจงอาลัยถึงพระชายา หยางกุ้ยเฟย ผู้วายชนม์ นั้นช่างเตือนพระทัยของจักรพรรดิคิริสึโบะให้อาลัยถึงนางกำนัลกำหนักคิริ
พระองค์ยินดีนักที่ได้รับจดหมายตอบจากยายของเก็นจิที่เมียวบุนำมาประทานพระองค์ ใจความว่า ยายของเก็นจินั้นห่วงใยในอนาคตของหลานชาย
เมียวบุนำของที่ระลึกถึงคนตายที่ยายของเก็นจิมอบให้ มาให้พระจักรพรรดิทอดพระเนตร พระองค์ยิ่งพิศ ความทรงจำเกี่ยวกับนางกำนัลเรือนคิริยิ่งย้อนกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่วันแรกพบ
วันเดือนเคลื่อนไป องค์ชายน้อยๆได้เข้ามาประทับในราชวังเมื่ออายุได้ 7 ปี อุปทูตจากเกาหลี ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงด้านดาราศาสตร์และการพยากรณ์เดินทางมาถึง จักรพรรดิทรงเรียกตัวเขาเพื่อปรึกษาหารือ
โดยพระองค์ส่งเก็นจิไปที่หอโคโระ (โคโระคัง) ซึ่งเป็นสถานที่จัดเลี้ยง โดยอ้างว่าเก็นจิเป็นบุตรของอุไดเบ็น โหรชาวเกาหลีโคลงศีรษะด้วยความประหลาดใจ "เด็กคนนี้มีลักษณะที่จะได้ดำรงฐานันดรสูงสุด และอาจจะเป็นถึงบิดาแห่งราชอาณาจักร " เขาพึมพำกับตัวเองต่อว่า "สงสัยข้าจะทำนายผิด ลักษณะของเด็กคนนี้ไม่ใช่ลักษณะของคนที่จะมีตำแหน่งเพียงขุนนางเท่านั้น" อุไดเบ็นสนใจกวีจีนและสนทนากับชาวเกาหลีอย่างถูกคอ เด็กชายแต่งบทกวีจนได้รับคำชมมากมาย
ต่อมาจักรพรรดิรับพระชายาใหม่ที่มีหน้าตาคล้ายนางกำนัลเรือนคิริผู้ล่วงลับเข้าวัง พระองค์ทรงโปรดปรานนางมาก ผู้คนพากันตั้งฉายาพระโอรสน้อยว่า เก็นจิผู้เจิดจรัส และ พระชายาฟุจิทสึโบะว่า พระชายาสุรีย์ฉาย ส่วนตัวพระจักรพรรดิทรงประสงค์ให้ทั้งสองสนิทสนมกลมเกลียวกัน
เมื่อเก็นจิอายุได้ 12 ปี เขาเข้าพิธีเกมปุกุ ( พิธีบรรลุนิติภาวะของเด็กชาย ) ที่จัด ณ ตำหนักเซย์เรียว ( Seiryouden ) ด้วยใบหน้าที่อ่อนเยาว์ และทรงผมแบบเด็กชายเล็กๆ ทำให้องค์จักรพรรดิทรงไม่อาจหักพระทัยที่จะเห็นผมไว้ยาวนั้นถูกตัดออกเป็นทรงผมแบบผู้ใหญ่ เมื่อปอยผมถูกตัดออก จักรพรรดิทรงคิดถึงนางกำนัลที่ล่วงลับอย่างสุดหัวใจ พิธีผ่านพ้นไป เด็กชายเปลี่ยนการแต่งกายเป็นแบบผู้ใหญ่ และออกร่ายรำเพื่อขอบคุณเทพเจ้า ณ ลานพระราชวัง
องค์จักรพรรดิทรงปลาบปลื้มพระทัยใหญ่หลวง ถึงแม้พระองค์จะเคยลืมอดีตขมขื่นไปได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่บัดนี้อดีตนั้นย้อนกลับมา หลังพิธีจบสิ้น เด็กชายกลายเป็นผู้ใหญ่ องค์จักรพรรดิพบว่า พระโอรสในเครื่องแต่งกายและทรงผมแบบผู้ใหญ่กลับรูปงามขึ้นอีกมากจนน่าประหลาดใจ เก็นจิสมรสกับท่านหญิงอาโออิ บุตรีของสะไดจิน ผู้มีอายุแก่กว่า และนางไม่พอใจที่ต้องแต่งงานกับเด็กน้อยอายุ 12 ปี ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่เย็นชาต่อกัน สำหรับเก็นจิแล้ว พระชายาฟุจิทสึโบะคนเดียวเท่านั้นที่งดงามที่สุดในใจของเขา
ลำนำโศกนิรันดร์.
"ลำนำโศกนิรันดร์" ( A Song of Unending Sorrow ) หรือ "ฉางเฮิ่นเกอ" (長恨歌) เป็นกวีนิพนธ์ของ "ไป๋จวีอี้" ((BAI JU YI ค.ศ. 7207-846 ) หนึ่งในรัตนกวีแห่งราชวงศ์ถัง มีความยาว 120 วรรค ขนาดยาว 847 ตัวอักษร ที่ไป๋จวีอี้ได้พรรณนาถึงความรักที่จักรพรรดิถังเสวียนจงมีต่อหยางกุ้ยเฟย นับเป็นบทกวีขึ้นชื่อที่มีขนาดยาวที่สุดในสมัยราชวงศ์ถัง ที่ผู้เขียนได้บรรยายภาพของความรัก และความอาลัยอาวรณ์ของทั้งสองได้อย่างสวยงามและเจ็บปวดที่สุด
長恨歌
白居易
漢王重色思傾國，御宇多年求不得．楊家有女出長成，養在深閨人未識．
天生麗質難自棄，一朝選在君王側．回眸一笑百媚生，六宮粉黛無顏色．
春寒賜浴華清池，溫泉水滑洗凝脂．侍兒扶起嬌無力，於是新承恩澤時．
雲鬢花顏金布搖，芙蓉帳暖度春宵．春宵苦短日高起，從此君王不早朝．
承歡侍宴無閑暇，春從春遊夜專夜．後宮佳麗三千人，三千寵愛在一身．
金屋妝成嬌侍夜，玉樓宴罷醉和春．姊妹弟兄皆列土，可憐光彩生門戶．
遂令天下父母心，不重生男重生女．驪宮高處入青雲，仙樂風飄處處聞．
暖歌慢舞凝絲竹，盡日君王看不足．漁陽瞽鼓動地來，驚破霓裳羽衣曲．
九重城闕煙塵生，千乘萬騎西南行．翠華搖搖行復止，西出都門百餘里．
六軍不發無奈何，宛轉蛾眉馬前死．花鈿委地無人收，翠翹金雀玉搔頭．
君王掩面救不得，回頭血淚相和流．黃埃散漫風蕭索，雪棧縈紆登劍閣．
峨嵋山下少人行，旌旗無光日色薄．蜀江水碧蜀山青，聖主朝朝暮暮情．
行宮見月傷心色，夜雨聞鈴腸斷聲．天旋地轉迴龍馭，到此躊躇不能去．
馬嵬坡下泥土中，不見玉顏空死處．君臣相顧盡沾衣，東望都門信馬歸．
歸來池苑皆依舊，太液芙蓉未央柳．芙蓉如面柳如眉，對此如何不淚垂？
春風桃李花開日，秋雨梧桐葉落時．西宮南內多秋草，落葉滿街紅不掃．
梨園弟子白髮新，椒房阿監青娥老．夕殿螢飛思悄然，孤燈挑盡未成眠．
遲遲鐘鼓初長夜，耿耿星河欲曙天．鴛鴦瓦冷霜華重，翡翠衾寒誰與共．
悠悠生死別經年，魂魄不曾來入夢．臨邛道士鴻都客，能以精誠致魂魄．
為感君王輾轉思，遂教方士殷情覓．排雲馭氣奔如電，升天入地求之偏．
上窮碧落下黃泉，兩處茫茫皆不見．忽聞海上有神仙，山在虛無縹緲間．
樓閣玲瓏五雲起，其中綽約多仙子．中有一人字太真，雲膚花貌參差是．
金闕西廂叩玉扃，轉教小玉報雙成．聞道漢家天子使，九華帳裏夢魂驚．
攬衣推枕起徘徊，珠箔銀瓶迤邐開．雲髻半偏新睡覺，花冠不整下堂來．
風吹仙袂飄飄舉，猶似霓裳羽衣舞．玉容寂寞淚闌干，梨花一支春帶雨．
含情凝睇謝君王，一別音容兩渺茫．朝陽殿裏恩愛絕，蓬萊宮中日月長．
回頭下望人寰處，不見長安見塵霧．惟將舊物表深情，鈿合金釵將寄去．
釵留一股留一扇，釵擘黃金合分鈿．但教心似金鈿堅，天上人間會相見．
臨別殷情重寄調，詞中有誓兩心知．七月七日長生殿，夜半無人私語時．
在天願作比翼鳥，在地願為連理枝，天長地久有時盡，此恨綿綿無絕期．
ลำนำโศกนิรันดร์
ราชาฮั่นกระสันสาวงามล่มชาติ
ดำรงค์ราชย์หลายวัสสาหาบ่ได้
สาวบ้านหยางย่างรุ่นดรุณวัย
เลี้ยงอยู่ในเรือนยุพาลับตาคน
วันสรรฝากเฝ้าใกล้ในเรือนต้น
เพียงชม้ายอายสรวลแสนยวนยล
สาววิมลหกวังในไร้สิรี
วสันต์หนาวท้าวโปรดให้โสรจสนาน
อุณหธารอุทกลื่นชื่นฉวี
กำนัลต้องประคองพระแน่งแรงบ่มี
เริ่มเป็นที่โปรดปรานพระกรุณา
นิลเกศาผกาแก้มก้าวไหวทอง
วิสูตรยองอุ่นนงพรรณวสันต์นิสา
นิสาสั้นตะวันสูงสุดระอา
แต่นั้นมาภูวไนยไม่ออกขุนนาง
วสันต์รามตามประพาสราตรร่วมนิทรา
กัลยาอยู่งานเสวยมิเคยว่าง
วังในมีนรีงามสามพันสะอาง
ปฏิพันธ์เพียงสุภางค์ผกาพรรณ
เสร็จภูษิตเป็นมิตรแรมเรือนสุวรรณ
หลังโภชนันท์สุขมัทน์หอรัตนา
มวลพี่น้องครองที่มียศศักดิ์
พระเสาวลักษณ์เชิดคามงามสง่า
จนพ่อแม่ทั่วไปในใต้ฟ้า
ปราสาทหลีมียอดสอดเมฆิน
เริงรำร่ายร้องซอคลอดนตรี
ภูบดีมิจุมนัสทัศนา
เสียงเภรีหยีหยางห่มพ่างมา
เพลง "อันทรธนูภูษา" สลายไป
เชียงเก้าชั้นชระมุ่นเกิดฝุ่นคลี
มุ่งหรดีพันรัถหมื่ออัศว์ไต่
ราชวัชหย่อยหย่อยค่อยเคลื่อนค่อยไคล
จากเวียงชัยออกมากว่าร้อยลี้
หกทัพไม่เคลื่อนนพหลจนจิตตี
โศภินีต้องม้วยหน้าอาชาพลัน
จุฑารัตน์กลาดกล่นไร้คนครอง
ล้วนเป็นปิ่นหยกทองของจอมขวัญ
พระปิดพักตร์สุดจักช่วยป้องกัน
กันแสงศัลย์เลือดระคนชลนัยน์
ฝุ่นละอองต้องลมชายกระจายว่อน
ขัวไม้ขอนวังก์วนด้นขึ้นไศล
เชิงเอ๋อร์หมีมีน้อยคนคลาไคล
ธงทิวไร้รัศมีสีสูรย์ซม
เสฉวนคีรีขจีงามน้ำซึ้งใส
ทุกคำเช้าพระทรงชัยฝืนใจข่ม
แสงศศีที่พลับพลาโศกอารมณ์
เสียงกระดึงคืนฝนพรมบาดทรวงใน
นภาผันตะวันผวนหวนราชพ่าห์
กลับถึงนี่รีรอช้าหาจากได้
ในดินโคลนที่เชิงโนนเนินม้าไว
มิพบร่างอรทัยแหล่งวายชีวี
ราชอำมาตย์ชลเนตรชุ่มพัสตรา
เชื่อม้าเร็วรุดมุ่งกลับกรุงศรี
กลับมาชมสวนสะพังดังก่อนนี้
กุมุทในวาปีหลิวที่วัง
งามโกมุทรดุจพักตร์หลิวภมู
ยามพิศดูสุดจะทนชลเนตรหลั่ง
วสันต์เพราเถาหลีคลี่มาลย์มลัง
ฝนศารทหลั่งอู๋ถงทอดใบระนาว
ทั้งวังใต้ตำหนักตกรกตฤนศารท
ร้างการกวาดบันไดใบหล่นศยาว
ลูกศิษย์สวนสาลี่เกศีสกาว
กำนัลสาวชาวแม่แก่ตามกาล
มณเทียรค่ำหิ่งห้อยบินจินดาเปลี่ยว
ตะเกียงเดี่ยวเขี่ยหมดไส้ไป่ศยาน
กลองระฆังดังเฉื่อยช้านิสาจะนาน
ชุติธารสนัดไสวใกล้รุ่งสาง
กระเบื้องแฝดเยือกเย็นหยาดเหมยหนัก
นวมห่มหนาวใครจักร่วมอุ่นบ้าง
ตายจากนานแรมปีที่อ้างว้าง
วิญญาณนางบ่เข้าฝันรันทดใจ
เต้าสือถิ่นหลินฉงหงตูเขต
มีไสยเวทเรียกเจตภูตได้
สงสารท้าวเฝ้าคะนึงถึงอรไท
นักสิทธิ์จึงเพียรไปเสาะนงคราญ
เหินเวหาด้นเมฆเฉกวิชุดา
ระเห็จฟ้าแทรกดินทุกถิ่นผ่าน
เบื้องบนสุดนภางค์ล่างยมธาร
ล้วนไพศาลไม่ประสบพบยุพิน
บัดดลยินกลางชลธีมีภูธร
อยู่หว่างตอนสุญตะทูระถิร
ทั้งหอห้องเรืองรองเบญจเมฆิน
มีอัปสรโศภินอยู่มากครัน
และนางหนึ่งซึ่งชื่อไท่เจินนั้น
ผุดผ่องพรรณเพราพริ้มประพิมประพาย
หน้าห้องทิมริมทวารเคาะดาลดำรู
วานเสี่ยวยู่สู่ซวงเฉิงเชิญโฉมฉาย
ได้ยินว่าทูตราชาเยี่ยมกราย
ตะลึงฉงายในวิสูตรอลงกรณ์
ผลักเขนยรวบภูษิตจิตรอรี
ฉากมณีมู่ลราพลอยค่อยเผยผ่อน
เมาลีเฉียงเอียงเกิ่งเพิ่งตื่นนอน
มาลาอรคลอนเคลื่อนลงเรือนมา
พลิ้วพระพายชายพัดทิพอาภรณ์
ยังเหมือนฟ้อน "อินทรธนูภูษา"
พักตร์นงเยาว์เศร้าหมองนองชลนา
ช่อผกาสาลี่พิรุณปราย
เปี่ยวอารมณ์คมเนตรนบราชา
แต่จากมาพระโฉมศัพท์ลับห่างหาย
การุณย์ที่จาวหยาวร้างมลาย
วันคืนในเผิงหลานแสนนานช้า
ผินพักตร์มองลงมายังแดนนรานต์
มองไม่เห็นฉางอานเห็นฝุ่นฝ้า
ใช้ของเก่าแสดงซึ่งหทยา
ฝากปิ่นทองกล่องมัณฑนาพากลับไป
ปิ่นเหลือไว้หนึ่งข้างกล่องบางกัณฑ์
ปิ่นหักทองกล่องปันบางส่วนให้
ขอจิต ธ ขะแข้นแม้นปิ่นไร
แดนชนาสุราลัยได้พบน้อง
ประโยคสุดท้ายดัดแปลง คำว่า "แค้นนี้" จากต้นฉบับเปลี่ยนเป็น "เจ็บช้ำ" เพื่อความเข้าใจที่ง่ายขึ้น
[[หมวดหมู่:วรรณกรรมญี่ปุ่น]]
[[หมวดหมู่:รายชื่อบทในตำนานเก็นจิ]]
เทเลเท็กซ์
เทเลเท็กซ์  คือหนังสือพิมพ์ที่ออกอากาศบนโทรทัศน์ในยุค 80 ซึ่งออกอากาศในหลายประเทศ (ส่วนใหญ่ในยุโรป) เทเลเท็กซ์มักจะมาก่อนหรือหลังภาพทดสอบออกอากาศ เทเลเท็กซ์ ประกอบไปด้วย ตารางออกอากาศ ข่าวสารและอื่น ๆ เทเลเท็กซ์ ออกอากาศในระบบสี แต่ไม่ละเอียดมาก
เทเลเท็กซ์หรือหนังสือพิมพ์ทางโทรทัศน์เป็นการส่งข้อมูลและข่าวสารแบบหนึ่ง ซึ่งเกิดขึ้นก่อนวิวัฒนาการของอินเทอร์เน็ตจะพัฒนาขึ้น ประมาณปี ค.ศ.1970 ในประเทศอังกฤษ ซึ่งการส่งข้อมูลเทเลเท็กซ์จะส่งออกไปพร้อมกับการส่งคลื่นสัญญาณโทรทัศน์ ดังนั้นผู้รับชมโทรทัศน์สามารถรับชมได้ด้วยเครื่องรับที่มีวงจรถอดรหัสสัญญาณเทเลเท็กซ์หรืออาจจะใช้อุปกรณ์ถอดรหัสภายนอก ได้แก่ ชุดควบคุมอุปกรณ์ (SET-TOP BOX) ข้อมูลเทเลเท็กซ์มีหลายประเภทเช่น ข้อมูลตลาดหลักทรัพย์ พยากรณ์อากาศ ตารางเวลาการเดินรถไฟสายต่างๆ ตารางเวลาเครื่องบินโดยสาร ข่าวสารต่างประเทศ เป็นต้น ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะมีอยู่ในหนังสือพิมพ์ทั่วไปแต่การรับข้อมูลจากระบบเทเลเท็กซ์จะสะดวกรวดเร็วและข้อมูลมีการปรับปรุงอยู่ตลอดเวลาโดยผู้รับชมสามารถเข้าถึงได้ทุกที่ ที่สามารถรับสัญญาณโทรทัศน์ได้แต่ระบบนี้ ได้รับความนิยมลดน้อยลง เมื่อมีระบบเครือข่ายสื่อสารอื่นๆ เข้ามาใช้งาน เช่น ข้อความสั้น (SMS) ผ่านโทรศัพท์เคลื่อนที่และอินเทอร์เน็ต เป็นต้น
สำหรับประเทศไทยนั้น พ.ศ. 2550 ยังไม่มีการกำหนดมาตรฐานการส่งเทเลเท็กซ์ในประเทศไทย แต่หากจะให้ระบบเทเลเท็กซ์สามารถแสดงตัวอักษรภาษาไทยได้ต้องมีการกำหนดมาตรฐานขึ้นมาใหม่เนื่องจากภาษาไทยมีลักษณะพิเศษไม่เหมือนภาษาอังกฤษเนื่องจากมีรายละเอียดหลายประการ ที่ต้องพิจารณาเช่น แต่ละจอจะให้มีกี่บรรทัด โดยการแปลงจากสามบรรทัดภาษาอังกฤษ ให้เป็นหนึ่งบรรทัดภาษาไทย เป็นต้น แต่ในประเทศไทยเคยออกอากาศเทเลเท็กซ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 ถึงปี พ.ศ. 2551 ทางช่อง 3 และ 9 โดยในช่อง 3 ใช้ชื่อว่า "Infonet" และช่อง 9 ใช้ชื่อว่า "ข่าวเขียน" หรือ "ข่าวสารอิเล็กทรอนิกส์" โดยช่อง 3 ออกอากาศในช่วงระหว่างปี 2528-2551 และช่อง 9 ในปี 2535-2543.
ระบบเทเลเท็กซ์มีลักษณะเสมือนหนังสือพิมพ์ที่ส่งผ่านสัญญาณโทรทัศน์ โดยข้อมูลทั้งหมดสามารถส่งทางเทเลเท็กซ์ได้ยกเว้นภาพที่มีความละเอียดสูง แต่มีข้อดีกว่าหนังสือพิมพ์คือ สามารถเปลี่ยนแปลงปรับปรุงให้ทันสมัยได้รวดเร็วจึงเหมาะสำหรับข่าวสารที่มีการเปลี่ยนแปลงรวดเร็วและจำเป็นต้องใช้ในการตัดสินใจด้านต่างๆ ทั้งในทางธุรกิจและชีวิตประจำวัน ตัวอย่างของข่าวสารที่ควรจะส่งทางเทเลเท็กซ์เช่น ข่าวสดการพยากรณ์อากาศ ข้อมูลตลาดหุ้น ข้อมูลอัตราแลกเปลี่ยนเงินสกุลต่างๆ ราคาสินค้า เวลาขึ้นลงของเที่ยวบิน ข้อมูลที่พักตามโรงแรม ประกาศที่สำคัญของทางราชการ ผลการเลือกตั้ง ประกาศผลสอบสถาบันการศึกษา ทดสอบความรู้ทั่วไป ข้อมูลสถิติที่น่าสนใจ เป็นต้น บริการเทเลเท็กซ์ได้รับความนิยมน้อยลงเมื่อมีระบบสื่อสารอื่นๆ ที่รวดเร็วและตอบสนองได้มากกว่าเข้ามา เช่น การส่งข่าวสารผ่านข้อความสั้น (SMS) ของโทรศัพท์เคลื่อนที่และเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่สามารถให้บริการข้อมูลและภาพในลักษณะสื่อผสม (Multimedia) ได้รวดเร็ว
โรงเรียนมารีวิทย์ สัตหีบ
โรงเรียนมารีวิทย์สัตหีบ เป็นโรงเรียนคาทอลิก ประเภทสหศึกษา เขตพื้นที่การศึกษาชลบุรีเขต3 และกลุ่มโรงเรียนคาทอลิก สังกัดสังฆมณฑลจันทบุรี โรงเรียนมีพื้นที่ 22 ไร่ 3 งาน 33 ตารางวา
เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2538 ผอ.ชวน กิติเกียรติศักดิ์ ได้ซื้อกิจการโรงเรียนดวงใจการศึกษา จากนางหัทยา สิริธีรสาสตร์ และเข้ามาดำเนินการโดยมีบาทหลวงบุญยงค์ วรศิลป์ เป็นผู้จัดการ และนายสุรพล อนนตพันธ์เป็นครูใหญ่ เปิดทำการสอนตั้งแต่ก่อนประถมศึกษาถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งขณะนั้นมีนักเรียนชายหญิงจำนวนทั้งสิ้น 178 คนมีครู 11 คน หลังจากที่ได้รับโอน
กิจการโรงเรียนแล้วเริ่มมีการปรับปรุงอาคารเรียนจากไม้ชั้นเดียวเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียวประกอบด้วย ห้องธุรการ 1 ห้อง และห้องเรียนขนาด 6 เมตร คูณ 8 เมตร จำนวน 9 ห้อง พื้นห้องปูกระเบื้อง นอกจากนั้นยังมีการปลูกต้นไม้รอบบริเวณโรงเรียน
ในปี พ.ศ. 2539 ผอ.ชวน กิติเกียรติศักดิ์ ได้เล็งเห็นว่าผู้ปกครองในพื้นที่อำเภอสัตหีบ ให้ความสนใจในด้านระบบการเรียนการสอนของโรงเรียน และนำบุตรหลานมาเรียนเพิ่มมากขึ้น คณะผู้บริหารโรงเรียนมีความเห็นว่าต้องขยายห้องเรียนให้เพียงพอกับจำนวนนักเรียน จึงจึงจำเป็นต้องซื้อที่ดินเพิ่มอีกจำนวน 1 ไร่ 1 งาน เพื่อที่จะสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2539 ได้ลงมืก่สร้างอาคาร
เรียนคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ชั้นบนเป็นห้องเรียนจำนวน 5 ห้อง ชั้นล่างเป็นโรงอาหาร ห้องครัว ห้องขายของ และห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ 1 ห้อง มีเครื่องคอมพิวเตอร์ 1 ห้อง
ในปี พ.ศ. 2540 ผู้ปกครองในเขตพื้นที่อำเภอสัตหีบ ได้นำบุตรหลานมาเรียนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ อาคารเรียนและสถานที่ไม่เพียงพอกับปริมาณนักเรียน คณะผู้บริหารจึงตัดสินใจซื้อที่ดินเพิ่มขึ้นอีก 2 ไร่ 3 งาน 37 ตารางวา และสร้างอาคารเรียนอนุบาลหลังใหม่
ในปี พ.ศ. 2541 ทางโรงเรียนได้ปรับปรุงห้องคอมพิวเตอร์ให้ทันสมัยมากขึ้น และในปีนี้ก็เหมือนกับว่าเป็นปีแห่งการนำเทคโนโลยีเข้ามา
ภายในโรงเรียน
ในปี พ.ศ. 2543 โครงการซื้อที่ดินเพื่อสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ได้ประสบความสำเร็จโดย นาวาเอกเฉลิมเกียรติ รามสูตร เจ้าของที่ดิน
ได้เห็นความสำคัญของการศึกษาจึงตกลงขายที่ดินจำนวน 3 ไร่ 2 งาน 45 ตารางวา ให้กับโรงเรียน หลังจากนั้นผู้อำนวยการโรงเรียนจึง
ดำเนินการให้วิศวกร และสถาปนิกเขียนแบบ และออกแบบอาคารเรียนหลังใหม่ให้เสร็จโดยไวซึ่งเป็นอาคารเรียน 4 ชั้น มีห้องเรียนทั้งหมด
36 ห้อง มีห้องคอมพิวเตอร์ 2 ห้อง ห้องธุรการ 1 ห้อง ห้องพยาบาล 1 ห้อง ห้องวิชาการ ซึ่งปีนี้มีนักเรียนเพิมขึ้นเป็น 1,102 คน ครู 44 คน
ในปี พ.ศ. 2544 ทางโรงเรียนได้เป็นโรงเรียนนำร่องในการประเมินคุณภาพภายนอก จากผลการประเมินปรากฏว่าโรงเรียนมรมาตารฐานทาง
ผู้เรียน ด้านครูผู้สอน และด้านผู้บรหารมีคุณภาพอยู่ในระดับดี
ในปี พ.ศ. 2547 ครูใหญ่ สุรพล อนนตพันธ์ ได้ลาออกเพื่อไปประกอบธุรกิจส่วนตัวจึงแต่งตั้งให้ นางหงษ์ทอง มณีขำเป็นครูใหญ่แทน และ
ในปีนี้ได้มีการก่อสร้างอาคารเรียนมัธยมเพิ่มอีก 1 หลังเพื่อแยกอาคารมัธยมออกจากประถม มีห้องเรียนทั้งหมด 16 ห้องเรียนซึ่งดำเนินเปิด
ใช้การแล้วในปี พ.ศ. 2548 จนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2548 ทางโรงเรียนได้นำเนินการก่อสร้างตึกกิจกรรม และสระว่ายน้ำโอลิมปิก 1 สระ ซึ่งภายในตึกกิจกรรมประกอบด้วย
ซึ่งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาโรงเรียนได้พัฒนาอยู่ตลอดเวลา ในเรื่องทุกๆด้าน ทั้งด้านบุคลากรและอาคารสถานที่ ปรับปรุงสื่อต่างๆให้ทันสมัย
ส่งเสริมด้านคุณธรรม เพื่อให้นักเรียนได้มีระเบียบวินัยมีมารยาทตามวิสัยของวัฒนธรรมไทย ส่งเสริมด้านคุณธรรม จริยธรรม โดยทุกๆ 1 ปี จะมี
การจัดเด็กเข้าค่ายจริยธรรม เพื่อให้เด็กมีคุณธรรม มีวินัย มีความรับผิดชอบต่อตนเองและสังคม จนเป็นที่ประจักษ์แก่สังคม ซึ่งตอนนี้ทางโรงเรียน
มารีวิทย์สัตหีบ มีนักเรียนทั้งสิ้น 2,000 คน ครู 100 คน
ในปี พ.ศ. 2552 ได้มีการเรียนภาษาจีน มีครูจีน ทั้งหมด 5 คน
ในปี พ.ศ. 2553 ได้มีการเปิดเรียน ม.4 เป็นปีแรก
ตราสัญลักษณ์ชื่อภาษาอังกฤษของโรงเรียนมารีวิทย์สัตหีบ.
ตรา นี้เป็นเครื่องหมายแสดงเอกลักษณ์ ความสามัคคีเป็นหนึ่งเดียวของพวกเรา ชาวมารีวิทย์ โดยยึดเอาพระแม่มารีย์เป็นองค์อุปถัมภ์ของโรงเรียน
ความหมายตราสัญลักษณ์นี้มีความหมายทั้งคติธรรม และแนวทางที่นำทุกคนไปสู่จุดหมายสูงสุดของการศึกษาในเครือมารีวิทย์ โดยมีองค์ประกอบคือ
โล่ หรือ Coat of Arms ที่อยู่ใจกลางของตราสัญลักษณ์นี้เป็นเครื่องหมายแสดงถึงเกียรติยศ การยึดมั่นและการดำรงไว้ซึ่งคุณภาพแห่ง
วิชาชีพ และศีลธรรม จรรยาตามแบบพระแม่มารีย์ ภายในโล่ยังแบ่งออกเป็น 5 ส่วน คือ
สีขาว-เขียว
"ต้นอโศก" เป็นต้นไม้ยืนต้นที่มีการเจริญเติบโตในแนวตั้งตรง ไม่แตกกิ่งก้านสาขา มีใบเรียวแหลมเรียงตัวขึ้นไปแบบเป็น
ระเบียบจนถึงส่วนยอดที่แหลม เปรียบเสมือนกับการเรียนรู้ที่ควบคู่กับคุณธรรม เป็นรากฐานที่มั่นคงไม่มีที่สิ้นสุด
ฮาฮากิงิ
ฮาฮากิงิ (; พฤกษาฮาฮากิงิ) เป็นบทที่ 2 ของ ตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุราซากิ ชิคิบุ ที่มีทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท ฮาฮากิงิ.
ฮาฮากิงิ เป็นพืชชนิดหนึ่ง มีชื่อเรียกในภาษาญี่ปุ่นอย่างอื่นได้ว่า โฮกิงุสะ (Houkigusa) หรือ โฮกิงิ ( houkigi )หรือชื่อภาษาอังกกฤษว่า โคเชีย ( Kochia )เป็นไม้พุ่ม มีต้นกำเนิดในยุโรปตอนใต้ แล้วแพร่พันธุ์สู่ประเทศจีน ต่อมาถึงญี่ปุ่น ( มีประวัติการแพร่พันธุ์ย้อนหลังไปได้กว่า 1000 ปี )เมล็ดเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า ทงบุริ (tonburi)ใช้เป็นสมุนไพรประกอบอาหาร บางชนิดสามารถใช้เป็นอาหารสัตว์ เมื่อแห้งแล้วสามารถทำเป็นไม้กวาดได้
ฮะฮะกิงิ ในบทกวีของญี่ปุ่นนั้น จะมีความหมายว่า "สามารถเห็นได้ในระยะไกล แต่ครั้นเข้าใกล้กลับหายไปจากสายตาไม่อาจมองเห็นได้"โดยเป็นความหมายเปรียบเทียบจากบทกวีของ สะคะโนะอุเอะ โนะ โคะเระโนะริ(坂上是則) ใน ประชุมร้อยกรอง โคะคินวะกะชู (古今和歌集)ความว่า
園原や伏屋に生ふる帚木のありとてゆけど逢はぬ君かな
Sono-hara ya fuseya ni ofuru hahakigi no aritote yukedo ahanu kimi kana
ชื่อบท "ฮะฮะกิงิ" ในตำนานเก็นจินั้น มาจากบทกวีที่โต้ตอบกันระหว่างเก็นจิกับอุสึเซะมิ หญิงสาวที่เก็นจิไม่สามารถครอบครองได้
เก็นจิ
「帚木の心を知らで園原の
道にあやなく惑ひぬるかな
聞こえむ方こそなけれ」
Hahakigi no kokoro wo shira de Sono-hara no
michi ni ayanaku madohi nuru kana
Kikoemu kata koso nakere
「数ならぬ伏屋に生ふる名の憂さに
あるにもあらず消ゆる帚木」
Kazu nara nu fuse-ya ni ofuru na no usa ni
aru ni mo ara zu kiyuru Hahakigi
ตัวละครหลักในบทฮะฮะกิงิ.
ยศ จูโจ (Chuujou พลโทราชองครักษ์ )อายุ 17
สหายและพี่ภรรยาของเก็นจิ
สหายของเก็นจิ
พ่อตาของเก็นจิ
ภรรยาของเก็นจิ
นางในผู้รับใช้สะไดจิน
เจ้าเมืองคิอิ ขึ้นตรงกับสะไดจิน
รองเจ้าเมืองอิโยะ สามีของอุทสึเซมิ และ บิดาของคิอิโนะคามิ
บุตรีของชิคิบุเคียวโนะมิยะ
แม่เลี้ยงของคิอิโนะคามิ
น้องชายของอุสึเซะมิ อายุ 12-13 ปี
หญิงรับใช้ของอุสึเซะมิ
บทนี้เป็นเรื่องราวตอน เก็นจิ อายุราว 17 ปี เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อาศัยในวัง ไม่ค่อยจะไปหาภรรยาที่บ้านของสะไดจินบ่อยนัก ด้วยเป็นสามีภรรยาทีค่อนข้างมีความสัมพันธ์ที่ชืดชา แต่เขาสนิทกับพี่ชายของภรรยา ที่เรียกกันว่า โทโนะจูโจ มาก
ในวันหนึ่งของฤดูร้อน ฝนตกลงมาทั้งวัน เก็นจิพักผ่อนในตำหนักคิริ โดยมี โทโนะจูโจ อยู่ด้วย ขณะที่เก็นจิกำลังอ่านหนังสือ โทโนะจูโจ เหลือบเห็นกระดาษที่มีสีสันต่างๆ มากมายหลายแผ่น วางในลิ้นชัก เขาสนอกสนใจกระดาษพวกนั้นมาก เพราะมันอาจจะเป็น สาส์นรักหรือเพลงยาว แต่มันคงเป็นสาส์นรักที่ไม่สลักสำคัญ เพราะเก็นจิวางมันไว้อย่างไม่ใส่ใจ สาส์นที่เกนจิเห็นว่าสลักสำคัญนั้น เขาต้องเก็บไว้ให้พ้นสายตาผู้คนอย่างแน่นอน
โทโนะจูโจ หยิบสาส์นฉบับแล้วฉบับเล่า อ่านพลางเดาว่า คงมาจะท่านหญิงท่านั้นท่านนี้ เขาเดาผิดบ้างถูกบ้างไปตามเรื่อง ระหว่างนั้น มีขุนนาง 2 คนเข้ามาร่วมวงสนทนา เขาคือ สะมะโนะคามิ และ โทชิคิบุโนะโจ ช่วงนี้เอง พวกเค้าร่วมกันคุยเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงในลักษณะและคุณสมบัติต่างๆ ที่เหมาะและไม่เหมาะจะเลือกเป็นคู่ครอง หญิงชั้นสูงที่มีคำล่ำลือว่ามีคุณสมบัติดี ความจริงแล้วอาจจะเป็นเพียงการล่ำลือถึงเพียงคุณสมบัติที่ดี ส่วนด้านที่ด้อยก็ปกปิดไว้ อีกทั้ง สตรีชั้นสูงพ่อแม่ของนางย่อมสรรหาผู้ติดตามอันมีคุณสมบัติดีมาขัดเกลาห้อมล้อมนางเท่าไรก็ย่อมได้ หญิงที่ชั้นต่ำเกินไปไม่ต้องรสนิยม หญิงชั้นกลางนี่สิน่าปรารถนา ทั้งอ่อนโยนเอาใจนุ่มนวล คุยกันได้ออกรสชาติ ถ้าจะให้ดี หากุลสตรีผู้ไร้เดียงสา เฝ้าถนอมขัดเกลาให้กลายเป็นหญิงในอุดมคติสิดียิ่งนัก
สะมะโนะคามิ เล่าประสบการณ์รักๆใคร่ๆในอดีตของเขาว่า ครั้งนึง เขาเคยคบหากับหญิงสาวที่รักเขามาก และดูแลเขาอย่างดีทุกอย่าง แต่ก็ หึงเขามากเช่นกัน วันนึง เขาพูดกับนางว่า หากนางยังหึงหวงคอยจับผิดหวาดระแวงเขาเรื่อยๆแบบนี้ เขาจะไม่มาหานางอีก
นางฟังดังนั้นแล้ว คว้านิ้วของเขามากัดด้วยความแค้นจนเป็นแผลก่อนทั้งสองจะเลิกรายุติความสัมพันธ์กันไป สะมะโนะคามิ โกรธและเสียหน้ามาก เขาเลิกร้างไม่ไปหานางเป็นเวลานาน จนวันหนึ่ง ยามค่ำที่มีลูกเห็บตกหนัก เค้าคิดถึงนางและอยากจะไปพบนาง เมือ่ไปถึงบ้านของนาง เขาก็ได้รับทราบว่า นางนั้นได้ตายจากไปเสียแล้วด้วยความเจ็บช้ำ