pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สถานที่ตั้งของโรงเรียนสตรีหาดใหญ่สมบูรณ์กุลกันยา ส่วนหนึ่งนั้นใช้เป็นบ้านพักครูโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย และอีกส่วนหนึ่งสร้างเป็นอาคารศูนย์ศิลปวัฒนธรรมโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ต่อมากระทรวงศึกษาธิการ มีนโยบายที่จะขยายโอกาสทางการศึกษาให้แก่ประชาชน เพื่อยกระดับการศึกษาของประชาชน กอปรกับอำเภอหาดใหญ่ เป็นอำเภอที่ประชาชนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากและมีการตื่นตัวทางการศึกษา ทำให้โรงเรียนมัธยมที่มีอยู่ไม่สามารถรองรับจำนวนนักเรียนเข้าใหม่ได้ ส่งผลให้ผู้ปกครองเดือดร้อนเรื่องโรงเรียนของบุตร
กระทรวงศึกษาธิการจึงประกาศจัดตั้งโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยสมบูรณ์กุลกันยา ขึ้น และให้ใช้บริเวณพื้นที่ของ
โรงเรียนสตรีหาดใหญ่สมบูรณ์กุลกันยาเป็นสถานที่ก่อตั้ง กรมสามัญศึกษาจึงแต่งตั้ง นายวิรัช บุญนำ
ผู้อำนวยการโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยสมัยนั้น ไปรักษาการในตำแหน่งครูใหญ่คนแรก
โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยสมบูรณ์กุลกันยาเริ่มรับนักเรียนรุ่นแรก 4 ห้องเรียน เป็นจำนวนทั้งสิ้น 200 คน
โดยได้จักการเรียนการสอนร่วมกับโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย
ต่อมาวันที่ 20 มิถุนายน 2534 กรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งนายสงบ มณีพรหม
อาจารย์ใหญ่ระดับ 7 โรงเรียนสทิงพระชนูปถัมภ์ มารักษาการแทนครูใหญ่โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยสมบูรณ์กุลกันยา
โดยจัดสรรอัตากำลังให้ 6 อัตรา มีครูมาช่วยราชการ 10 อัตรา รวมทั้งสิ้น 16 อัตรา โดยที่การเรียนการสอนยังจัดร่วมกับโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย
ในปีการศึกษา 2535 โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยสมบูรณ์กุลกันยา ได้แยกการบริหารงบประมาณอาคารสถานที่ และบุคลากร ออกจากโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย
โดยที่งานวิชาการ ยังจัดร่วมกับโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย และได้แยกงานบริหารทุกด้านในปีการศึกษา 2539
ปัจจุบัน นายเสรี อินทร์คง ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการคนปัจจุบัน โดยมีครู 180 คน โดยประมาณ และนักเรียน 3,200 คน
ประกอบด้วยนักเรียนชั้นมัยมศึกษาตอนต้นและนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
มีอาคารเรียนประกอบด้วย 5 อาคาร ได้แก่
อาคารกุลกันยาผดุงเกียรติ เป็นอาคารเรียนแบบพิเศษ 6 ชั้น โดยจัดสรรพื้นที่เป็นสำนักงานและห้องประชุม 2 ชั้น และห้องเรียน 4 ชั้น
อาคารปิ่นเกรียงไกร เป็นอาคารเรียนแบบพิเศษ 6 ชั้น โดยจัดสรรพื้นที่ชั้นล่างเป็นโรงอาหาร และห้องเรียน 5 ชั้น
อาคารฉลองชัยกาญจนาภิเษก เป็นอาคารอเนกประสงค์ 4 ชั้น โดยจัดสรรพื้นที่เป็นห้องสมุด ห้องเรียนอุตสาหกรรม ห้องโสตทัศนูปกรณ์ และโรงยิมเนเซียม
อาคารศูนย์ศิลป์ฯ เป็นอาคารอเนกประสงค์ 2 ชั้น โดยจัดสรรพื้นที่เป็นห้องเรียนหมวดศิลปะ และหอประชุม
อาคารพยาบาล เป็นอาคารอเนกประสงค์ 3 ชั้น โดยมีโครงการจัดสรรพื้นที่เป็นห้องพยาบาล และห้องสื่ออิเล็กทรอนิกส์
อาคารกุลกันยาผดุงเกียรติ.
อาคารกุลกันยาผดุงเกียรติ เป็นอาคารเรียนแบบพิเศษ 6 ชั้น มีการจัดสรรพื้นที่ ดังนี้
อาคารปิ่นเกรียงไกร.
อาคารปิ่นเกรียงไกร เป็นอาคารเรียนแบบพิเศษ 6 ชั้น มีการจัดสรรพื้นที่ ดังนี้
อาคารฉลองชัยกาญจนาภิเษก.
อาคารฉลองชัยกาญจนาภิเษก เป็นอาคารอเนกประสงค์ 4 ชั้น โดยจัดสรรพื้นที่ ดังนี้
อาคารศูนย์ศิลป์ฯ.
อาคารศูนย์ศิลป์ฯ เป็นอาคารอเนกประสงค์ 2 ชั้น โดยจัดสรรพื้นที่ ดังนี้
อาคารลานไทรเกื้อกูล.
เป็นอาคารเอนกประสงค์ จำนวน 6 ชั้น เป็นห้องเรียนทั้งหมด สร้างขึ้นโดยมีการเชื่อมต่อจากอาคารกุลกันยาผดุงเกียรติ
เป็นอาคารส่วนต่อขยายของอาคารกุลกันยาผดุงเกียรติ สร้างขึ้นเพื่อรองรับการขยายเพิ่มของจำนวนนักเรียน ซึ่งจำเป็นต้องมีการเพิ่มห้องเรียนให้สอดรับกับจำนวนนักเรียน และชั้นเรียนที่เพิ่มขึ้น โดยอาคารลานไทรเกื้อกูลเป็นอาคารที่ได้รับการจัดสรรงบประมาณแผ่นดินส่วนหนึ่ง และได้รับการสนับสนุนจากการสรรหารายได้จากการจัดการแข่งขันวิ่ง มาเป็นรายได็ในการก่อสร้าง จึงเป็นที่มาของการใช้ชื่อตึก ลานไทรเกื้อกูล เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการเกื้อกูลของทุกภาคส่วน ที่ทำให้การก่อสร้างอาคารนี้สำเร็จลุล่วงด้วยดี
อาคารเรือนพยาบาล.
อาคารพยาบาลเป็นอาคารอเนกประสงค์ 3 ชั้น โดยจัดสรรพื้นที่ดังนี้
Flyff (FLY FOR FUN)
หมีหมา หรือ หมีคน (; อีสาน: เหมือย)
หมีหมาเป็นหมีที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก ลำตัวยาวประมาณ 1 เมตร ขนตามตัวสั้นสีดำปนสีน้ำตาล ขนบริเวณอกโค้งเป็นรูปตัว U สีขาวนวล บริเวณหน้าตั้งแต่ตาไปถึงปลายจมูกสีค่อนข้างขาว หรือน้ำตาลอ่อน
ปกติหมีหมาหากินกลางคืน บางครั้งก็ออกหากินกลางวัน มักหากินเป็นคู่ อยู่ในป่าทึบ ไม่ชอบอยู่ตามเขา ดุร้ายและขึ้นต้นไม้เก่งกว่าหมีควาย ("U. thibetanus") มีอุปนิสัยโมโหง่าย ชอบนอนบนต้นไม้หรือตามโพรงไม้สูง ๆ ไม่ชอบนอนพื้นดิน บางครั้งร้องคล้ายเสียงสุนัขเห่ากระโชก จึงเรียกว่า หมีหมา เมื่อยืน 2 ขา จะยืนตัวตรง จึงเรียกอีกชื่อว่า หมีคน
หมีหมา พบในพม่า, อินโดจีน, ไทย, มาเลเซีย, สุมาตรา, บอร์เนียว, ภาคใต้ของจีน ในประเทศไทยพบมากทางภาคใต้
หมีหมา ชอบกินลูกไม้ ใบไม้อ่อน สัตว์เล็ก ๆ แมลงรวมทั้งไส้เดือน ที่ชอบมาก คือน้ำผึ้ง นอกจากนี้ยังชอบกินเนื้ออ่อนของมะพร้าว
หมีหมา มีการผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี ตั้งท้องประมาณ 95–96 วัน ปกติออกลูกครั้งละ 1–2 ตัว อายุยืนถึง 20 ปี
สัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวน และคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
โอท็อป
Anastasius Bibliothecarius
Anastasius Bibliothecarius เป็นบรรณารักษ์ และผู้ที่ได้ชื่อว่าพระสันตะปาปาปลอม (antipope) ในมุมมองของนิกายโรมันคาทอลิก
วีดีทัศน์
บาร์บารา บุช
บาร์บารา เพียซ บุช (; 8 มิถุนายน พ.ศ. 2468 – 17 เมษายน พ.ศ. 2561) เป็นภรรยาของประธานาธิบดีคนที่ 41 แห่งสหรัฐอเมริกา คือ จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช เมื่อปีกลายได้เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ พ.ศ. 2524 ถึง พ.ศ. 2533 เธอเป็นมารดาของประธานาธิบดีของอเมริกา คือ จอร์จ ดับเบิลยู บุช และอดีตผู้ว่าการรัฐฟลอริดาคือ เจ็บ บุช
บาร์บารา เพียซ เป็นบุตรีคนที่ 3 ของนางพอลีน โรบินสันก่อนหน้านี้ พอลีน กับ สามีของเธอ มาร์วิน เพียซผู้ซึ่งภายหลังเป็นประธานบริษัทแม็คคอล คอเปอเรชั่น ผู้ผลิตนิตยสารสตรี บาร์บาราเกิดที่นิวยอร์กและได้ไปอยู่ที่ชานเมือง บาร์บาราได้เข้าเรียนที่โรงเรียนรายน์ ครันทรี เดย์ จากนั้นเข้าเรียนที่ แอชลีย์ ฮอลล์ ในเมืองชาล์สตัน เซาท์แคโรไรนา
บาร์บาราเป็นนักกีฬาในวัยสาว และชอบ ว่ายน้ำ เล่นเทนนิส และขี่จักรยาน ช่วงแรกเธอมีความสนใจในการอ่าน
บรรพบุรุษของเธอ คือ โธมัส เพียซ แต่ก่อนเป็นผู้ไปอาศัยในอาณานิคมอังกฤษ และบรรพบุรุษของเธอ แฟรงคลิน เพียซเป็นประธานาธิบดีคนที่ 14 แห่งสหรัฐอเมริกา เธอเป็นลูกหลานของเจมส์ เพียซ จูเนียร์ผู้ซึ่งเป็นหลานคนที่ 4 ของแฟรงคลิน เพียซ แม่ของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2492
ทุ่งพกบ๋อง
สมจริง ศรีสุภาพ
สมจริง ศรีสุภาพ (เกิด 8 มิถุนายน พ.ศ. 2506) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ และผู้จัดละครชาวไทย มีผลงานกำกับภาพยนตร์กับค่ายไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ อย่าง "รักแรกอุ้ม" (2531),"พริกขี้หนูกับหมูแฮม" (2532), "กลิ้งไว้ก่อน พ่อสอนไว้" (2534), "ปีหนึ่งเพื่อนกันและวันอัศจรรย์ของผม" (2536), "303 กลัว/กล้า/อาฆาต" (2541) และ "แม่เบี้ย" (2544) ผลงานกำกับละคร "ปฐพีเล่ห์รัก" (2553)
สมจริง ศรีสุภาพ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แผนกภาพยนตร์และภาพนิ่ง ปี พ.ศ. 2527 เคยทำงานในกองบรรณาธิการ นิตยสาร "เรา" จากนั้นเป็นผู้ช่วยผู้กำกับ ยุทธนา มุกดาสนิท เรื่อง ผีเสื้อและดอกไม้ เป็นผู้ช่วยผู้กำกับเรื่อง ปลื้ม โปรดทราบคิดถึงมาก ดีแตก มีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกในปี พ.ศ. 2531 เรื่อง "รักแรกอุ้ม" และได้กำกับภาพยนตร์อีกหลายเรื่องในสังกัด ไท เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ต่อมาจึงหันมาเป็นผู้กำกับละครโทรทัศน์ โดยก่อตั้งบริษัทผู้ผลิตละครชื่อ ทูอินวัน ร่วมกับ อรพรรณ วัชรพล ปัจจุบันเปิดบริษัทกู๊ดฟีลลิ่งจำกัด ผลิตละครให้กับช่อง 3
สงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย
สงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย  เป็นสงครามมหาอำนาจสุดท้ายของราชวงศ์บูร์บง-ฮาพส์บวร์ค โดยเกิดขึ้นจาก ค.ศ. 1740 ถึง 1748 และถือเป็นจุดที่ราชอาณาจักรปรัสเซียเริ่มกลายเป็นมหาอำนาจ
สงครามเริ่มจากการที่เมื่อจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เสด็จสวรรคตในค.ศ. 1740 พระนางมาเรีย เทเรซา ผู้เป็นพระราชบุตรเพียงองค์เดียวจึงได้สืบบัลลังก์ของฮังการี, โครเอเชีย, โบฮีเมีย, ออสเตรีย และปาร์มา ต่อจากพระราชบิดา ซึ่งขัดกับกฎหมายแซลิกที่ห้ามสตรีครองแว่นแคว้น นอกจากนี้ ด้วยความที่พระนางซึ่งเป็นสตรีไม่สามารถสืบตำแหน่งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้ จึงผลักดันให้พระสวามีคือฟรันซ์ สเตฟัน ดยุกแห่งลอแรน ขึ้นเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แทน
การที่สตรีได้ครองแผ่นดินซึ่งขัดกับกฎหมาย ทำให้บรรดามหาอำนาจออกมาเรียกร้องสิทธิในบัลลังก์จักรวรรดิให้แก่เจ้านครที่เป็นบุรุษและเหมาะสมกว่า ประเทศปรัสเซียและประเทศฝรั่งเศสมีความต้องการบั่นทอนอำนาจของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คแห่งออสเตรียเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ในขณะที่ประเทศคู่อริของทั้งปรัสเซียและฝรั่งเศสอย่างบริเตนใหญ่และสาธารณรัฐดัตช์ก็คอยสนับสนุนฮาพส์บวร์ค สเปนซึ่งกำลังทำสงครามกับบริเตนใหญ่มาตั้งแต่ปี 1739 จึงถือโอกาสนี้เข้าข้างฝ่ายปรัสเซียและฝรั่งเศสเพื่อหมายจะขจัดอิทธิพลของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเหนือคาบสมุทรสเปนในคราวเดียว เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
การรบส่วนใหญ่เกิดขึ้นในภาคพื้นดิน ในขณะที่ชาติอื่นๆยังคงใช้ทหารรับจ้างมาทำการรบ ประเทศปรัสเซียผ่านการปฏิรูปกองทัพเป็นระบบทหารประจำการแล้ว จึงมีแสนยานุภาพที่เหนือกว่า ประเทศปรัสเซียสามารถมีชัยเหนือราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในสงครามไซลีเซียครั้งที่หนึ่งในปี 1742 ซึ่งทำให้ปรัสเซียได้เข้าครอบครองดินแดนไซลีเซีย ปรัสเซียได้รับชัยชนะอีกครั้งในสงครามไซลีเซียครั้งที่สองในปี 1744 ในขณะที่ฝรั่งเศสก็ทำการโจมตีอาณานิคมต่างๆของบริเตนใหญ่ในทวีปอเมริกาเหนือเป็นสงครามที่เรียกว่าสงครามพระเจ้าจอร์จ
สงครามครั้งนี้จบลงด้วยสนธิสัญญาแอกซ์-ลา-ชาแปลในปี 1748 พระนางมาเรีย เทราซา สูญเสียดินแดนไซลีเซียให้แก่ปรัสเซีย และเสียแคว้นปาร์มาและปีอาเชนซาให้แก่สเปน แลกกับการยอมรับพระนางเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรียและกษัตริย์แห่งโบฮีเมีย ส่วนฝรั่งเศสไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันมากนัก ความสงบสุขอยู่ได้ไม่นานนัก ความอยากได้ดินแดนไซลีเซียคืนมาของออสเตรียทำให้เกิดการเปลี่ยนดุลอำนาจครั้งใหญ่ในยุโรปเมื่อปี 1756 ซึ่งนำไปสู่สงครามครั้งใหญ่กว่าอย่างสงครามเจ็ดปี
สงครามสืบราชสมบัติก์ออสเตรีย
วิรัช ลิ้มวิชัย
นายวิรัช ลิ้มวิชัย (13 ตุลาคม พ.ศ. 2490 - ) อดีตประธานศาลฎีกาและประธานศาลรัฐธรรมนูญ (ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาอาวุโส)
นายวิรัชสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเนติบัณฑิตไทย (สอบได้อันดับที่ 3 ของรุ่นที่ 24) เมื่อปี พ.ศ. 2516 เริ่มรับราชการสอบได้เป็นผู้ช่วยผู้พิพากษา จากนั้น ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้พิพากษาประจำกระทรวง และผู้พิพากษาศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช และศาลจังหวัดเพชรบุรี
ปี พ.ศ. 2526 จึงได้ขึ้นเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าศาลประจำกระทรวง ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลภาษีอากรกลาง และผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลอาญาธนบุรี โดยได้เป็นรองอธิบดีผู้พิพากษาศาลอาญาธนบุรี ปี 2537 รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งกรุงเทพใต้ ปี 2539 จากนั้น ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญในศาลสูง ได้เป็นประธานศาลอุทธรณ์ ภาค 8 ปี 2546 และประธานแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวในศาลฎีกา
ในปี พ.ศ. 2548 นายวิรัชดำรงตำแหน่งรองประธานศาลฎีกา และได้รับความไว้วางใจจากนายปัญญา ถนอมรอด ประธานศาลฎีกา แต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริง กรณีร้องเรียนว่ามีข้าราชการพยายามเสนอสินบนตุลาการรัฐธรรมนูญ ในการพิพากษาคดียุบพรรคการเมือง
นายวิรัชดำรงตำแหน่งประธานศาลฎีกาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 สืบต่อจากนายปัญญา ถนอมรอด
มุมแหลม
มุมป้าน
มุมตรง
มุมกลับ
ดุจดั่งอวตาร
ดุจดั่งอวตาร  เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ที่เขียนโดย อาร์เทอร์ ซี. คลาร์ก ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2515 และได้รับรางวัลเนบิวลา ในปี พ.ศ. 2516 และ รางวัลฮิวโกและรางวัลจูปิเตอร์ ในปี พ.ศ. 2517
Rendezvous with Rama กล่าวถึงยานอวกาศลึกลับ รูปทรงกระบอกขนาดความยาว 30 ไมล์ จากอารยธรรมอื่น ที่เดินทางเข้ามาในระบบสุริยะ และถูกสำรวจโดยทีมนักบินอวกาศชาวโลก ซึ่งตั้งชื่อยานลึกลับลำนี้ว่า ราม (RAMA) นวนิยายกล่าวถึงมุมมองของนักสำรวจ ที่พบกับสิ่งที่ไม่เคยพบเห็น และกล่าวถึง "การติดต่อครั้งแรก" (first contact) ระหว่างสองอารยธรรมที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เหตุการณ์ในเรื่อง เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 22 (ค.ศ. 2130)
Rendezvous with Rama เป็นนวนิยายเรื่องแรก จาก 4 เรื่อง ในชุด RAMA ของคลาร์ก ซึ่งประกอบด้วย
ต่อมา เจนทรี ลี ยังได้เขียนนวนิยายภาคต่อมาอีก 2 เรื่อง คือ Bright Messengers (1995) และ Double Full Moon Night (1999)
Rendezvous with Rama ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย ธนพงษ์ สิงห์ประเสริฐ เมื่อ พ.ศ. 2524 ตีพิมพ์โดย ออบิท ใช้ชื่อไทยว่า ดุจดั่งอวตาร ชื่อภาษาไทยตั้งโดย "บรรยงก์" ตีพิมพ์ครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2546
ในปี พ.ศ. 2546 มอร์แกน ฟรีแมน นักแสดงชาวอเมริกัน ได้ประกาศว่าจะสร้างภาพยนตร์จากนวนิยายเรื่องนี้ กำกับโดย เดวิด ฟินเชอร์ ภาพยนตร์มีกำหนดฉายในปี พ.ศ. 2552 ต่อมาเดวิด ฟินเชอร์ได้ประกาศเมื่อปี พ.ศ. 2551 ว่ามีแนวโน้มที่ภาพยนตร์เรื่องนี้จะไม่ได้สร้าง เนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพของฟรีแมน ส่วนหน้า IMDb ของโครงการภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ถูกถอดออกไป
แนวคิดของ "การติดต่อครั้งแรก" ในภาพยนตร์เรื่อง "Alien" (1979) และ "Star Trek: The Motion Picture" (1979) ได้รับอิทธิพลมาจากนวนิยายเรื่องนี้
สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
เวสเทิร์นสะฮารา
เวสเทิร์นสะฮารา (; ; เบอร์เบอร์: ; ) เป็นดินแดนที่มีข้อพิพาทและถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของโมร็อกโกในภูมิภาคมาเกร็บ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา ทิศเหนือติดกับประเทศโมร็อกโก ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับประเทศแอลจีเรีย ทิศตะวันออกและทิศใต้ติดกับประเทศมอริเตเนีย ส่วนทิศตะวันตกจรดมหาสมุทรแอตแลนติก มีพื้นที่ประมาณ 266,000 ตารางกิโลเมตร (103,000 ตารางไมล์) เป็นหนึ่งในดินแดนที่มีประชากรเบาบางที่สุดในโลก เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบทะเลทราย มีประชากรประมาณ 500,000 คน เกือบร้อยละ 40 อาศัยอยู่ที่เอลอาอายุน ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเวสเทิร์นสะฮารา
เวสเทิร์นสะฮาราถูกสเปนปกครองจนถึงปลายคริสตศวรรษที่ 20 หลังจากนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งในรายชื่อดินแดนที่ไม่ได้ปกครองตนเองของสหประชาชาติตั้งแต่ปี 2506 เป็นต้นมา ซึ่งเกิดจากข้อเรียกร้องของโมร็อกโก เป็นดินแดนที่มีประชากรและพื้นที่มากที่สุดที่อยู่ในรายชื่อนี้ ในปี 2508 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้มีมติครั้งแรกเกี่ยวกับเวสเทิร์นสะฮารา ในการขอให้สเปนให้เอกราชแก่ดินแดนนี้ หนึ่งปีต่อมามติใหม่ได้รับการรับรองจากสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติเพื่อขอให้มีการลงประชามติโดยสเปนเกี่ยวกับการตัดสินใจด้วยตนเอง
ในปี 2518 สเปนได้ยกเลิกการบริหารจัดการดินแดนนี้ไปสู่การจัดการบริหารร่วมโดยโมร็อกโก (ซึ่งได้เรียกร้องสิทธิเหนือดินแดนนี้มาตั้งแต่ปี 2500)และมอริเตเนีย สงครามปะทุขึ้นระหว่างประเทศเหล่านี้กับขบวนการชาตินิยมซาห์ราวี แนวร่วมโปลีซารีโอซึ่งได้ประกาศให้ดินแดนนี้กลายเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีมีรัฐบาลพลัดถิ่นอยู่ในทินดูฟ แอลจีเรีย ต่อมา มอริเตเนียได้ถอนการอ้างสิทธิเหนือดินแดนในปี 2522 และในที่สุดโมร็อกโกก็ได้ควบคุมดินแดนส่วนใหญ่รวมทั้งเมืองสำคัญและทรัพยากรธรรมชาติ องค์การสหประชาชาติพิจารณาว่าแนวร่วมโปลีซารีโอเป็นตัวแทนที่ถูกต้องตามกฎหมายของชาวซาห์ราวีและยืนยันว่าชาวซาห์ราวีมีสิทธิในการกำหนดการปกครองด้วยตนเอง
ในปี 2560 ไม่มีรัฐสมาชิกสหประชาชาติใดให้การยอมรับอำนาจอธิปไตยของโมร็อกโกเหนือดินแดนเวสเทิร์นสะฮารา อย่างไรก็ตาม หลายประเทศได้แสดงการสนับสนุนต่อการรับรองในอนาคตเกี่ยวกับการผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของโมร็อกโกในฐานะดินแดนปกครองตนเองของราชอาณาจักร กล่าวโดยสรุป การผนวกดินแดนยังไม่ได้รับความสนใจมากนักในประชาคมนานาชาติเนื่องจากมีกรณีพิพาทเรื่องของการผนวกดินแดนอื่น ๆ อีก (เช่น การผนวกดินแดนของรัสเซียในคาบสมุทรไครเมีย)
ตั้งแต่ที่สหประชาชาติผลักดันให้มีการทำข้อตกลงหยุดยิงในปี 2534 สองในสามของดินแดน(รวมถึงส่วนใหญ่ของชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก) ถูกปกครองโดยรัฐบาลโมร็อกโกซึ่งได้รับการสนับสนุนแบบลับ ๆ จากฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกา ขณะที่ส่วนที่เหลือถูกปกครองโดยสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากแอลจีเรีย ในระดับนานาชาติ ประเทศต่าง ๆ เช่น รัสเซียอยู่ในฐานะที่คลุมเครือและเป็นกลางในการอ้างสิทธิของทั้ง 2 ฝ่าย แต่ก็ได้กดดันให้ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องกันในการแก้ปัญหาอย่างสันติ ทั้งโมร็อกโกและโปลีซาริโอต่างพยายามที่จะเพิ่มแรงสนับสนุนในการรับรองดินแดนอย่างเป็นทางการจากชาติต่าง ๆ โดยเฉพาะชาติจากแอฟริกา เอเชีย และลาตินอเมริกา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นประเทศกำลังพัฒนา แนวร่วมโปลีซาริโอได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการสำหรับการจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีจาก 37 ประเทศ และยังเป็นสมาชิกของสหภาพแอฟริกาต่อไป ขณะที่โมร็อกโกได้รับการยอมรับหรือสนับสนุนจากรัฐบาลประเทศในแอฟริกาหลายแห่ง และส่วนใหญ่จากโลกมุสลิมและสันนิบาตอาหรับ ตลอดสองทศวรรษหลัง การยอมรับที่มีต่อทั้งสองฝ่ายขยายเพิ่มและถดถอยลงตามการเปลี่ยนแปลงของกระแสโลก
เวสเทิร์นสะฮารา ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทวีปแอฟริกาติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือระหว่างมอริเตเนียและโมร็อกโก และยังมีพรมแดนติดกับแอลจีเรียทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
ดินแดนแห่งนี้เป็นดินแดนที่แห้งแล้งและไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัยที่สุดในโลก ทอดตัวยาวเลียบไปตามชายฝั่งมีทะเลทรายที่ราบเรียบและสูงสลับกันไปโดยเฉพาะทางตอนเหนือไปจนถึงเทือกเขาขนาดเล็กที่สูงประมาณ 600 เมตร (2,000 ฟุต) ทางด้านตะวันออก
ในขณะที่บริเวณดังกล่าวอาจประสบกับภาวะน้ำท่วมในช่วงฤดูใบไม้ผลิ แต่ก็ไม่มีลำธารที่ไหลอย่างต่อเนื่อง ในบางครั้งกระแสอากาศนอกชายฝั่งที่เย็นสามารถทำให้เกิดหมอกและน้ำค้างหนาได้ ขณะที่บนฝั่งจะประสบกับความร้อนในฤดูร้อนที่สูงมาก อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดอยู่ที่ - ในเดือนกรกฎาคมและเดือนสิงหาคม ในช่วงฤดูหนาว กลางวันก็ยังคงร้อนถึงร้อนมากอยู่อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ ถึง แต่ทางตอนเหนือของดินแดน เทอร์โมมิเตอร์อาจวัดอุณหภูมิลงไปได้ถึง ในตอนกลางคืนซึ่งภายนอกอาจกลายเป็นน้ำแข็งได้ ในช่วงเดือนธันวาคมถึงเดือนมกราคม แต่ก็เป็นเหตุการณ์ที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น
ประวัติศาสตร์ในยุคแรก.
การตั้งถิ่นฐานในยุคแรกของเวสเทิร์นสะฮารา อยู่ในบริเวณแกตูลี (Gaetuli) ตั้งแต่ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษ แหล่งข้อมูลในสมัยโรมันกล่าวถึงดินแดนที่อยู่อาศัยโดยชาวออโตลู แกตูเลี่ยน (Gaetulian Autololes) หรือชาวเผ่าดาราเด แกตูเลี่ยน (Gaetulian Daradae) มรดกของชาวเบอร์เบอร์ยังคงเห็นได้ชัดจากชื่อสถานที่ เช่นเดียวกับชื่อชนเผ่า
การตั้งถิ่นฐานในช่วงแรกของเวสเทิร์นสะฮาราของชนเผ่าอื่น ๆ อาจรวมถึงชาวบาฟูร์ (Bafour) และชาวเซเรอร์ ชาวบาฟูร์ต่อมาถูกแทนที่หรือถูกดูดกลืนโดยกลุ่มคนที่พูดภาษาเบอร์เบอร์ ซึ่งในที่สุดก็รวมเป็นหนึ่งเดียวกับการอพยพของชาวอาหรับเผ่าเบนี ฮัสซัน Beni Ḥassān
การเข้ามาของศาสนาอิสลามในคริสศตวรรษที่ 8 มีบทบาทสำคัญในพัฒนาการของภูมิภาคมาเกร็บ การค้าขายพัฒนาขึ้นและดินแดนนี้เป็นเส้นทางหนึ่งสำหรับคาราวานโดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างเมือง มาร์ราคิช (Marrakesh) และ ภูมิภาคทอมบอคตู (Tombouctou) ในประเทศมาลี
ในคริสศตวรรษที่ 11 ชาวอาหรับมาคิล (the Maqil Arabs) ประมาณ 200 คน ได้เข้ามาตั้งรกรากอยู่ในโมร็อกโก (ส่วนใหญ่ในบริเวณลำห้วยดรา (the Draa River valley), บริเวณแม่น้ำมูลูยา (Moulouya River), บริเวณเมืองทาฟิลาลท์(Tafilalt) และ ทาอูรีท์ Taourirt) ในช่วงยุคสุดท้ายของอาณาจักรอัลโมฮัด กาหลิบ (Almohad Caliphate) ชาว เบนี ฮัสซัน ชนเผ่าย่อยเผ่าหนึ่งของพวกมาคิลถูกขอร้องโดยผู้ปกครองท้องถิ่นชาวซูส์ (Sous) เพื่อให้มาระงับจลาจล พวกเขาเข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณปราสาทซูส์ (Sous Ksours) และปกครองเมืองต่าง ๆ เช่น ทารูแดนท์ (Taroudant) ในช่วงการปกครองของราชวงศ์มารินีด ชาวเบนี ฮัสซันก่อการกบฏขึ้น แต่ก็พ่ายแพ้ให้กับสุลต่านและได้หลบหนีออกไปทางแม่น้ำซากวัย เอล-ฮัมราที่แห้งแล้ง (the Saguia el-Hamra river) หลังจากนั้น ชาวเบนี ฮัสซันก็ต้องทำสงครามกับชาวเบอร์เบอร์เร่ร่อนเผ่าหนึ่งในทะเลทรายสะฮารา ที่ชื่อ เผ่าลัมตูน่า (Lamtuna) อยู่เสมอ ประมาณห้าศตวรรษผ่านไป กระบวนการที่ซับซ้อนของการผสมผสานทางวัฒนธรรมและการผสมผสานในที่ต่าง ๆ ในภูมิภาคมาเกร็บและแอฟริกาเหนือทำให้ชนเผ่าพื้นเมืองเบอร์เบอร์บางเผ่าได้ปะปนไปกับชนเผ่าอาหรับมาคิล ก่อให้เกิดเป็นวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของโมร็อกโกและมอริเตเนีย
จังหวัดของสเปน.
ชาวสเปนเริ่มสนใจในบริเวณสะฮาราเพื่อใช้ในการทำท่าเรือเพื่อการค้าทาส โดยในช่วงทศวรรษที่ 1700 สเปนได้เปลี่ยนกิจกรรมทางเศรษฐกิจบนชายฝั่งทะเลสะฮาราไปสู่การจับปลาเชิงพาณิชย์ หลังจากมีข้อตกลงร่วมกันระหว่างมหาอำนาจอาณานิคมในยุโรปในการประชุมที่เบอร์ลินเมื่อปี 2427 เกี่ยวกับขอบข่ายอาณานิคมในแอฟริกา สเปนได้ยึดอำนาจควบคุมเวสเทิร์นสะฮาราและจัดตั้งเป็นอาณานิคมของสเปน หลังจากปี 2482 และการปะทุขึ้นของสงครามโลกครั้งที่สองทำให้พื้นที่นี้ถูกปกครองโดยโมร็อกโกของสเปน จากผลดังกล่าวทำให้ อาห์เหม็ด เบลบาเชอร์ ฮัสคูรี (Ahmed Belbachir Haskouri) หัวหน้าคณะรัฐมนตรี เลขาธิการรัฐบาลโมร็อกโกของสเปน ได้ร่วมมือกันกับชาวสเปนเพื่อเลือกผู้ว่าการในดินแดนนั้น บรรดาผู้มีอิทธิพลในสะฮาราซึ่งอยู่ในสถานะที่สำคัญ เช่น สมาชิกของตระกูล มา เอล ไอนาอิน (Maa El Ainain family) ได้เสนอรายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าการคนใหม่ เบลบาเชอร์ ได้รับเลือกให้อยู่รายชื่อนี้พร้อมด้วยข้าราชการชั้นสูงของสเปน ในช่วงงานเฉลิมฉลองประจำปีของการประสูติศาสดามุฮัมมัด บรรดาผู้มีอิทธิพลเหล่านี้ก็ได้แสดงความเคารพต่อกาหลิบเพื่อแสดงความซื่อสัตย์ต่อราชวงศ์โมร็อกโก
เมื่อเวลาผ่านไป การปกครองอาณานิคมของสเปนเริ่มคลี่คลายลงด้วยกระแสทั่วไปของการมอบเอกราชหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ดินแดนหรือรัฐในอารักขาในแอฟริกาเหนือและในบริเวณตอนล่างของทะเลทรายสะฮาราเริ่มจะได้รับเอกราชจากมหาอำนาจในทวีปยุโรป การให้เอกราชของสเปนเป็นไปอย่างเชื่องช้า แต่แรงกดดันทางด้านการเมืองและสังคมภายในของสเปนนั้นเกิดขึ้นในช่วงท้ายของการปกครองของฟรันซิสโก ฟรังโก มันเป็นแนวความคิดที่นิยมไปทั่วโลกที่มีต่อการให้เอกราช สเปนจึงเริ่มที่จะปลดตัวเองออกจากดินแดนอาณานิคมที่เหลืออยู่ ในปี 2517-2518 รัฐบาลได้ออกคำมั่นสัญญาว่าจะลงประชามติเกี่ยวกับการให้เอกราชในเวสเทิร์นสะฮารา
ในเวลาเดียวกัน โมร็อกโกและมอริเตเนียซึ่งมีข้อเรียกร้องทางประวัติศาสตร์และแข่งกันอ้างถึงอธิปไตยเหนือดินแดน โต้แย้งว่าดินแดนดังกล่าวถูกแบ่งแยกออกโดยมหาอำนาจอาณานิคมของยุโรป แอลจีเรียซึ่งมีพรมแดนติดกับดินแดนนี้ ยังคงมองข้อเรียกร้องเหล่านั้นโดยมีข้อกังขาเนื่องจากเป็นคู่แข่งกับโมร็อกโกมาอย่างยาวนาน หลังจากการพิจารณาในเรื่องกระบวนการปลดปล่อยอาณานิคมโดยสหประชาชาติ รัฐบาลแอลจีเรียภายใต้การนำของ อูอารี บูเมเดียน (Houari Boumédiènne) ในปี 2518 ก็ได้ให้ความช่วยเหลือแก่กลุ่มแนวร่วมโปลีซารีโอ (Polisario Front) ซึ่งคัดค้านการเรียกร้องสิทธิของโมร็อกโกและมอริเตเนียและเรียกร้องอิสรภาพให้แก่เวสเทิร์นสะฮารา
สหประชาชาติพยายามที่จะระงับข้อพิพาทเหล่านี้ผ่านภารกิจในการไปเยือนเมื่อปลายปี 2518 รวมทั้งคำตัดสินจากศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (ICJ) อาจยอมรับได้ว่าเวสเทิร์นสะฮารามีความเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์กับโมร็อกโกและมอริเตเนีย แต่ประชากรในดินแดนนี้ก็มีสิทธิในการตัดสินใจการกำหนดการปกครองด้วยตนเอง เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 โมร็อกโกได้เริ่มปฏิบัติการกรีนมาร์ช (the Green March) ในเวสเทิร์นสะฮารา ชาวโมร็อกโกที่ปลอดอาวุธจำนวน 350,000 คน มารวมกันที่เมือง ทาร์ฟายา (Tarfaya) ในโมร็อกโกตอนใต้และรอสัญญาณจากสมเด็จพระราชาธิบดีฮะซันที่ 2 แห่งโมร็อกโกเพื่อข้ามพรมแดนในการเดินขบวนอย่างสันติ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ในวันที่ 31 ตุลาคมกองกำลังโมร็อกโกได้บุกเวสเทิร์นสะฮาราทางตอนเหนือไปแล้ว
ในช่วงปลายสมัยการปกครองของนายพลฟรังโก และหลังจากปฏิบัติการกรีนมาร์ช รัฐบาลสเปนได้ลงนามในข้อตกลงไตรภาคีร่วมกับโมร็อกโกและมอริเตเนียในการเคลื่อนไหวเกี่ยวกับการถ่ายโอนดินแดนเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2518 ข้อตกลงนี้จะแบ่งการปกครองออกเป็นสองฝ่าย ทั้งโมร็อกโกและมอริเตเนียจะแบ่งกันครอบครองดินแดน โมร็อกโกจะครอบครองดินแดนทางตอนเหนือประมาณ 2 ใน 3 ของพื้นที่ในฐานะจังหวัดทางใต้ของโมร็อกโก และมอริเตเนียจะครอบครองดินแดนในส่วนที่สามในฐานะจังหวัด Tiris al-Gharbiyya สเปนจะยุติบทบาทของตัวเองในสะฮาราของสเปนใน 3 เดือน และจะส่งคนของตัวเองที่ยังเหลืออยู่กลับประเทศ
การผนวกดินแดนของโมร็อกโกและมอริเตเนียถูกต่อต้านโดยกลุ่มแนวร่วมโปลีซาริโอ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากแอลจีเรีย ในปี 2522 เริ่มเกิดสงครามกองโจรขึ้น มอริเตเนียถอนตัวออกจากแรงกดดันของกลุ่มโปลีซาริโอนี้ซึ่งรวมไปถึงการวางระเบิดในเมืองหลวงและเป้าหมายทางเศรษฐกิจอื่น ๆ โมร็อกโกจึงได้ขยายการครอบครองไปยังดินแดนที่เหลือแทน จากนั้น โมร็อกโกจึงเริ่มจะสะสมกองโจรมากขึ้นโดยการตั้งค่ายขึ้นมากลางทะเลทรายอย่างกว้างใหญ่ (หรือที่เรียกกันว่า กำแพงพรมแดนหรือกำแพงโมร็อกโก) เพื่อป้องกันนักรบกองโจร ความเป็นศัตรูกันยุติลงในข้อตกลงหยุดยิงเมื่อปี 2534 ซึ่งได้รับการควบคุมโดยภารกิจรักษาสันติภาพ (MINURSO) ภายใต้ข้อกำหนด Settlement Plan ของสหประชาชาติ
โซลิดสเตตไดรฟ์
โซลิดสเตตไดรฟ์  หรือ เอสเอสดี คือ อุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลชนิดหนึ่ง ซึ่งใช้ชิปวงจรรวมที่ประกอบรวมเป็น หน่วยความจำ เพื่อจัดเก็บข้อมูลแบบถาวรเหมือนฮาร์ดดิสก์ เทคโนโลยีของโซลิดสเตตไดรฟ์ถูกสร้างมาเพื่อทดแทนฮาร์ดดิสก์จึงทำให้มีอินเทอร์เฟส อินพุต/เอ้าพุต เหมือนกันและสามารถใช้งานแทนกันได้ และเนื่องจากโซลิดสเตตไดรฟ์ถูกสร้างด้วยวงจรอิเล็กทรอนิกส์จึงไม่มีชิ้นส่วนจักรกลใดๆที่มีการเคลื่อนที่ " (หลักการของ ฮาร์ดดิสก์ และ ฟรอปปี้ดิสก์ คือใช้จานแม่เหล็กหมุน) " ส่งผลให้ความเสียหายจากแรงกระแทกของโซลิดสเตตไดรฟ์นั้นน้อยกว่าฮาร์ดดิสก์ (หรือทนต่อการแรงสั่นสะเทือนได้ดี) โดยการเปรียบเทียบจากการที่โซลิดสเตตไดรฟ์ไม่ต้องหมุนจานแม่เหล็กในการอ่านข้อมูลทำให้อุปกรณ์กินไฟน้อยกว่า และใช้เวลาในการเข้าถึงข้อมูล (access time) และเวลาในการหน่วงข้อมูล (latency) น้อยกว่าเนื่องจากสามารถเข้าถึงข้อมูลในตำแหน่งต่างๆ ได้รวดเร็วและทันทีโดยไม่ต้องรอการหมุนจานแม่เหล็กให้ถึงตำแหน่งของข้อมูล
คำว่าโซลิดสเตตไดรฟ์เป็นคำกว้างๆ ที่อธิบายถึงอุปกรณ์เก็บข้อมูลลักษณะเดียวกับฮาร์ดดิสก์แต่ใช้หน่วยความจำในการเก็บข้อมูลทดแทนการใช้จานแม่เหล็ก โซลิดสเตตไดรฟ์จึงมีหลายชนิดซึ่งแตกต่างกันตามชนิดหน่วยความจำที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ปัจจุบันหน่วยความจำที่นิยมนำมาใช้ในโซลิดสเตตไดรฟ์คือ หน่วยความจำแฟลช ซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปและเป็นที่นิยมที่สุดแต่มีข้อเสียที่จำกัดจำนวนครั้งในการเขียนข้อมูลทับ และอีกชนิดคือ เอสเอสดีจาก DDR SDRAM หรือแรมที่ใช้เป็นหน่วยความจำหลักในคอมพิวเตอร์ที่เรารู้จักดี ซึ่งเร็วกว่าหน่วยความจำแฟลชมากและเขียนทับได้ไม่จำกัด แต่เพราะว่า DDR SDRAM เป็นหน่วยความจำชั่วคราวดังนั้นการที่จะให้ทำงานเป็นหน่วยความจำถาวรก็ต้องมีแหล่งไฟฟ้าที่ถาวรเลี้ยงเพื่อไม่ให้ลืมข้อมูล ด้วยข้อจำกัดนี้ทำให้ไม่เป็นที่นิยมในการใช้ทั่วไปตามบ้านเรือนแต่นิยมในอุตสาหกรรมที่ต้องการแหล่งเก็บข้อมูลที่มีประสิทธิภาพสูง
ประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่
ประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่  คือประเทศฝรั่งเศสที่ตั้งอยู่บนทวีปยุโรป รวมทั้งคอร์ซิกา ซึ่งจะตรงกันข้ามกับประเทศฝรั่งเศสโพ้นทะเล ("DOM - TOM") ที่ประกอบด้วยจังหวัดโพ้นทะเล ("Départements d'outre-mer : DOM"), ดินแดนโพ้นทะเล ("Territoires d'outre-mer : TOM") และอาณานิคมโพ้นทะเล ("Collectivitiés d'outre-mer : COM")
ประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่และประเทศฝรั่งเศสโพ้นทะเลรวมกันเป็น สาธารณรัฐฝรั่งเศส ซึ่งแผ่นดินใหญ่นั้นมีพื้นที่ 81.8% และประชากร 96% ของสาธารณรัฐฝรั่งเศส
จังหวัดโพ้นทะเลทั้งห้าแห่งได้แก่ มาร์ตีนิก กัวเดอลุป เรอูว์นียง เฟรนช์เกียนา และมายอต มีสถานะทางการเมืองเท่ากับจังหวัดในแผ่นดินใหญ่ เมื่อแผ่นดินใหญ่กับจังหวัดโพ้นทะเลทั้งห้ารวมกันมักจะถูกเรียกว่า "ประเทศฝรั่งเศสทั้งหมด" ("France entière") โดยหน่วยงานบริหารของประเทศฝรั่งเศส โดยเฉพาะสถาบันอินซี ("INSEE") แม้ว่า "ประเทศฝรั่งเศสทั้งหมด" ("France entière") จะไม่รวมอาณานิคมโพ้นทะเลและดินแดนโพ้นทะเล ซึ่งมีอำนาจในการปกครองตนเองมากกว่าจังหวัดโพ้นทะเล
ในประเทศฝรั่งเศสโพ้นทะเล ชาวฝรั่งเศสที่มาจากประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่มักจะถูกเรียกว่า "เมโทร" ("Métro") ซึ่งเป็นคำย่อของคำว่า "เมทรอปอลีแต็ง" ("Métropolitain")