pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พ.ศ. 2545 – ปัจจุบัน ธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย ปัจจุบันในปี พ.ศ. 2544  รัฐบาลมีความเห็นชอบให้เพิ่มบทบาทและขยายขอบเขตการดำเนินการของ บอย. โดยการจัดตั้งเป็น “ธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย” (ธพว.) ซึ่งกระทรวงอุตสาหกรรมและกระทรวงการคลังได้ร่วมกันยกร่าง พระราชบัญญัติธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2545 โดยมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2545 จึงถือวันดังกล่าวเป็นวันสถาปนาก่อตั้ง ธพว. พร้อมกันนี้กระทรวงการคลังยังได้เพิ่มทุนอีกจำนวน 11,955 ล้านบาท ในช่วง พ.ศ. 2547-2559 ทำให้ปัจจุบัน ธพว. มีทุนเรือนหุ้นทั้งสิ้น 20,006.63 ล้านบาท โดยมีส่วนต่ำกว่ามูลค่าหุ้นสามัญ 5,251.63 ล้านบาท พ.ศ. 2547 กระทรวงการคลังเพิ่มทุน จำนวน 2,000 ล้านบาท ทำให้ทุนเรือนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น  4,800 ล้านบาท พ.ศ. 2548  กระทรวงการคลังเพิ่มทุน จำนวน 2,500 ล้านบาท ทำให้ทุนเรือนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 7,300 ล้านบาท พ.ศ. 2550  กระทรวงการคลังเพิ่มทุน จำนวน 1,200 ล้านบาท ทำให้ทุนเรือนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น  8,500 ล้านบาท พ.ศ. 2551 กระทรวงการคลังเพิ่มทุน จำนวน 600 ล้านบาท ทำให้ทุนเรือนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 9,100 ล้านบาท พ.ศ. 2552 กระทรวงการคลังเพิ่มทุน จำนวน 2,500 ล้านบาท ทำให้ทุนเรือนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 11,600 ล้านบาท พ.ศ. 2555 กระทรวงการคลังเพิ่มทุน จำนวน 600 ล้านบาท ทำให้ทุนเรือนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 12,200 ล้านบาท พ.ศ. 2556 กระทรวงการคลังเพิ่มทุน จำนวน 555 ล้านบาท ทำให้ทุนเรือนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 12,755 ล้านบาท พ.ศ. 2558 กระทรวงการคลังเพิ่มทุน จำนวน 1,000 ล้านบาท ทำให้ทุนเรือนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 16,380.82 ล้านบาท โดยมีส่วนต่ำกว่ามูลค่าหุ้นสามัญ 2,625.82 ล้านบาท พ.ศ. 2559 กระทรวงการคลังเพิ่มทุน จำนวน 1,000 ล้านบาท ทำให้ทุนเรือนหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 20,006.63 ล้านบาท โดยมีส่วนต่ำกว่ามูลค่าหุ้นสามัญ 5,251.63 ล้านบาท
บริษัท ฟิทช์ เรทติ้งส์   ประกาศอันดับเครดิตภายในประเทศระยะยาวของ ธพว. ให้อยู่อันดับเครดิตที่ “AAA(tha)” แนวโน้มอันดับเครดิตมีเสถียรภาพ ซึ่งนับเป็นอันดับเครดิตสูงที่สุดสำหรับอันดับเครดิตภายในประเทศ  และอันดับเครดิตภายในประเทศระยะสั้นคงอันดับที่ “F1+(tha)” สะท้อนมุมมองของฟิทช์ ว่า ธพว.มีบทบาทสำคัญในเชิงนโยบายต่อรัฐบาลตามที่ได้มีการกำหนดไว้ ในพระราชบัญญัติจัดตั้งธนาคารตามกฎหมายให้เป็นสถาบันการเงินเฉพาะกิจเพื่อการพัฒนาเอสเอ็มอี อีกทั้ง มีความเป็นไปได้สูงที่รัฐบาลไทยจะให้การสนับสนุนแก่ ธพว. ในกรณีที่มีความจำเป็น
โดยมีปัจจัยสนับสนุนมาจากความใกล้ชิดกับรัฐบาล สถานะทางกฎหมายซึ่งเป็นธนาคารรัฐ การที่รัฐบาลเป็นผู้ถือหุ้นเกือบทั้งหมดในธนาคาร และการได้รับความช่วยเหลือทางการเงินจากรัฐบาลอย่างต่อเนื่องตั้งแต่อดีต
อีกทั้ง ธพว. สามารถปรับปรุงการทำงาน จนออกจากแผนฟื้นฟูกิจการสำเร็จแล้ว โดยอัตราส่วนทางการเงินของธนาคารได้ปรับตัวดีขึ้น เช่น คุณภาพสินทรัพย์ สภาพคล่อง และฐานะเงินกองทุน เป็นต้น
การออกจากแผนฟื้นฟูกิจการ.
ประชุมคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ (คนร.) เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2561 เห็นชอบให้ ธพว.ออกจากแผนการแก้ไขปัญหาองค์กรหรือแผนฟื้นฟู เนื่องจากว่าตลอดระยะเวลา 3 ปี ที่ผ่านมาการแก้ปัญหาองค์กรดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในทั้ง 6 ด้าน ได้แก่
พิมพ์ รัตนคุณสาสน์
ดร.พิมพ์ รัตนคุณสาสน์ เป็นกวีอีสาน ที่มีความสามารถในการประพันธ์กลอนลำได้ทุกรูปแบบ จนได้รับยกย่องในนาม พิมพ์กวี ศรีอีสาน และเป็นสามัญชนคนแรกที่ได้รับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวรรณกรรม จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น จนมีคำเรียกติดปากคนทั่วไปว่า ดร.พ่อใหญ่พิมพ์
เกิดที่ อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม บิดาเป็นชาวอุบลราชธานี มารดาเป็นชาวร้อยเอ็ด บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 17 ปี ที่วัดใต้โกสุม พ.ศ. 2476 อุปสมบทเป็นพระภิกษุต่ออีก 2 พรรษา จึงลาสิกขา
พ.ศ. 2477 นายพิมพ์ ย้ายมาเป็นครูที่โรงเรียนบ้านหนองผือ จังหวัดขอนแก่น และได้เรียนกลอนลำ โดยใช้นามปากกาว่า "วอน วรรัตน์" ซึ่งในขณะนั้นมีอายุได้ 23 ปี นับว่าเป็นคนหนุ่มที่ประสบความสำเร็จจากอายุ 23 - 72 ปี เป็นเวลาเกือบครึ่งศตวรรษที่พ่อใหญ่พิมพ์ เป็น "ครู" ของหมอลำหลายต่อหลายคน งานประพันธ์เป็นร้อย ๆ ชิ้น ผลงานประพันธ์หลายชิ้นได้รับรางวัลที่สำคัญ ๆ เช่น
กลอนลำทั้งลำกลอนและลำเรื่องที่เป็นผลงานของพ่อพิมพ์มีนับเป็นร้อย ๆ ชิ้น ชีวิตส่วนใหญ่ของพ่อพิมพ์คลุกคลีอยู่ในวงการหมอลำ จึงเป็นผู้รู้ที่สามารถให้คำตอบเกี่ยวกับพัฒนาการของหมอลำเป็นอย่างดี ท่านยังช่วยสอนวิชาวรรณคดีอีสานที่ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และงานในตำแหน่งที่ปรึกษาด้านวัฒนธรรมและงานปริวรรตวรรณคดีโบราณของศูนย์วัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตลอดจนเป็นหมอสูดขวัญและผูกแขนคู่เสี่ยวในงานเทศกาลไหมและประเพณีผูกเสี่ยว จังหวัดขอนแก่นในช่วงเริ่มแรก
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ได้คัดเลือกให้เป็นศิลปินพื้นบ้านดีเด่น ปี พ.ศ. 2528 และได้เข้ารับพระราชทานโล่เชิดชูเกียรติจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2529
จิตรกรยุคบาโรกของเฟล็มมิช
Flemish Baroque painter
หัวลำโพงริดดิม
หัวลำโพงริดดิม (Hua Lampong Riddim) ค่ายเพลงไทยในแนวดนตรีนอกกระแส ก่อตั้งโดย กอล์ฟ - นครินทร์ ธีระภินันท์ และ วิชญ์ วัฒนศัพท์ สมาชิกจากวงทีโบน ร่วมด้วย ธารินี ทิวารี มีศิลปินในสังกัดที่เป็นที่รู้จัก เช่น ทีโบน ไคโจบราเดอร์ส สกาแล็กซี่ ศรีราชาร็อกเกอร์ นอกจากนั้นยังเป็นค่ายเพลงที่ร่วมทำเพลงประกอบให้หนังไทยมากมาย เช่น พรจากฟ้า คิดถึงวิทยา เมย์ไหน..ไฟแรงเฟร่อ โอเวอร์ไซส์..ทลายพุง และอื่นๆ
เดอะบียอนเซ่เอกซ์พีเรียนส์
เดอะบียอนเซ่เอกซ์พีเรียนส์  คือคอนเสิร์ตทัวร์ครั้งที่2ของนักร้องชาวอเมริกัน บียอนเซ่ โนวส์ เพื่อสนับสนุนอัลบั้มเดี่ยวชุดที่2ของเธอ "บี'เดย์" คอนเสิร์ตทัวร์ของเธอในครั้งนี้ได้มีกำหนดการมาที่ประเทศไทยในวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ที่ อิมแพคอารีน่า เมืองทองธานี โดยผู้จัดคือ บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน)
วงชูก้ามาม่า:
เดอะมาม่าส์ (นักร้องพื้นหลัง):
ดีวีดีของคอนเสิร์ตทัวร์เดอะบียอนเซ่เอกซ์พีเรียนส์ ได้ใช้จากการแสดงเมื่อวันที่ [[2 กันยายน]] [[พ.ศ. 2550]] ที่[[สเตเปิลส์เซ็นเตอร์]] ใน [[ลอสแอนเจลิส]] เพราะเป็นการแสดงก่อนวันเกิดอายุครบ 26 ปีของเธอ 2 วัน ดีวีดีนี้ได้ออกวางจำหน่ายใน[[สหรัฐอเมริกา]]เมื่อวันที่ [[20 พฤศจิกายน]] [[พ.ศ. 2550]] และ [[27 พฤศจิกายน]] [[พ.ศ. 2550]] ใน[[ประเทศสเปน]] ซึ่งได้วางจำหน่ายภาพใต้ชื่อ "[[เดอะบียอนเซ่เอกซ์พีเรียนส์ไลฟ์]]"
[[หมวดหมู่:คอนเสิร์ตทัวร์ของบียอนเซ่ โนวส์|บ]]
The Beyonce Experience
กรีกและโรมัน
เทพเจ้ากรีก
เดอะเวเนเชียน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 351
บียอนเซ่ดิอัลติเมทเพอร์ฟอร์เมอร์
บียอนเซ่ดิอัลติเมทเพอร์ฟอร์เมอร์  คืออัลบั้มวิดีทัศน์ของบียอนเซ่ โนวส์ นักร้องสาวเพลงอาร์แอนด์บีชาวอเมริกัน จัดจำหน่ายโดย บีอีที และ โคลัมเบีย ในสหรัฐอเมริกา วันที่24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
อัญญาโกณฑัญญะ
ชาติชาย ปุยเปีย
ชาติชาย ปุยเปีย (เกิด 29 มีนาคม พ.ศ. 2507 ที่จังหวัดมหาสารคาม ) จิตรกรชาวไทย มีผลงานจิตรกรรมในลักษณะวิพากษ์วิจารณ์สังคม โดยสอดแทรกประเด็นต่างๆ ในเชิงการตั้งคำถาม การประชดประชัน ใช้สัญลักษณ์แทนความหมายสิ่งต่างๆ เกี่ยวกับสภาพสังคมไทยปัจจุบัน ได้รับการเชิดชูเกียรติรางวัลศิลปาธร สาขาทัศนศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2549
ชาติชาย ปุยเปีย จบการศึกษาจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และคณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร สาขาจิตรกรรม
ดิออล-อเมริกันรีเจกส์
ดิออล-อเมริกันรีเจกส์  เป็นวงอเมริกันร็อก 4 ชิ้นจากสติลวอเตอร์ รัฐโอคลาโฮมา ก่อตั้งวงในปี 2001 ประกอบด้วยสมาชิกคือ ไทสัน ริตเตอร์ (ร้องนำและกีตาร์เบส) นิก วีลเลอร์ (กีตาร์) ไมค์ เคนเนอร์ตี (กีตาร์) และคริส เกย์เลอร์ (กลอง)
ผลงานสตูดิโออัลบั้มเปิดตัวชุด "The All-American Rejects" ออกจำหน่ายครั้งแรกในปี 2002 มีซิงเกิลดังอย่าง "Swing, Swing" อัลบั้มขายมากกว่า 1ล้านชุดในสหรัฐอเมริกาและได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวจากสถาบัน RIAA
อัลบั้มชุดที่ 2 ของวงชุด "Move Along" (2005) ทำให้วงประสบความสำเร็จในกระแสนิยม มีซิงเกิลฮิต 3 ซิงเกิลคือ "It Ends Tonight", "Dirty Little Secret" และ "Move Along" ซึ่งทั้ง "Dirty Little Secret" และ "It Ends Tonight" ก็สามารถติดท็อป 10 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ส่วน "Move Along" ขึ้นชาร์ตสูงสุดอันดับ 15 โดย "Dirty Little Secret" และ "Move Along" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวคู่กับยอดการขายในระบบดิจิตอลถึง 2 ล้าน ในสหรัฐอเมริกา ส่วนอัลบั้ม "Move Along" เองมียอดขายในระดับแผ่นเสียงทองคำขาวคู่ในสหรัฐอเมริกา โดยสถาบัน RIAA
อัลบั้มชุดที่ 3 "When the World Comes Down" ออกวางขายเมื่อ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2008 มีซิงเกิลแรกคือ "Gives You Hell" เป็นที่นิยมในระดับนานาชาติ เพลงนี้ขึ้นชาร์ตสูงสุดอันดับ 4 บนบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับ 2 บนชาร์ตป็อป 100 เช่นเดียวกับในสหราชอาณาจักรบนยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต ที่ติดท็อป 20 และอันดับ 3 บน Australian ARIA Singles chart
อัลบั้มชุดที่ 4 "Kids in the Street" ออกจำหน่ายวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 2012 มีซิงเกิลคือ "Someday's Gone" และ "Beekeeper's Daughter" โดยเป็นแนว Alternative Rock ที่มีกลิ่นอาย Pop
ออล อเมริกัน รีเจกส์
All American Rejects
ดิออลอเมริกันรีเจกส์
ยูเคซิงเกิ้ลส์ชาร์ต
พระราชบัญญัติจัดการป้องกันรักษารัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2476
พระราชบัญญัติจัดการป้องกันรักษารัฐธรรมนูญ พ.ศ. ๒๔๗๖
ปรีซ์เดอโรม
ปรีซ์เดอโรม หรือ กรองด์ปรีซ์เดอโรม  คือทุนการศึกษาสำหรับนักเรียนศิลปะ ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1663 ในฝรั่งเศสในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ที่เป็นทุนเงินประจำปีที่มอบให้แก่นักศึกษาศิลปะแขนงต่าง ๆ ที่รวมทั้งจิตรกร ประติมากร และ สถาปนิก ผู้แสดงพรสวรรค์โดยการผ่านการแข่งกันอันยากในการกำจัดผู้ไม่มีฝีมืออก (elimination contest) รางวัลจัดโดยราชสถาบันแห่งจิตรกรรมและประติมากรรม (Académie de peinture et de sculpture) ที่เปิดให้แก่นักศึกษาของสถาบัน ผู้ได้รับรางวัลก็จะได้เดินทางไปศึกษาและพำนักที่พาลัซโซมันชินิในกรุงโรมโดยค่าใช้จ่ายที่เบิกจากพระคลังของกษัตริย์ฝรั่งเศส การพำนักอยู่ที่โรมสามารถยืดเวลาได้ถ้าผู้อำนวยการของสถาบันเห็นว่าเป็นการเหมาะสม
ในช่วงระยะเวลา 140 ปีที่กองทุนนี้ก่อตั้งขึ้นทุนก็ได้ขยายออกไปเป็นห้าสาขาจากสามสาขาที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1663 ที่รวมทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม, และ สถาปัตยกรรม, ในปี ค.ศ. 1803 ก็ได้มีการเพิ่มสาขาคีตกรรม และในปี ค.ศ. 1804 ก็ได้มีการเพิ่มสาขาภาพพิมพ์ลายแกะ (engraving) ขึ้น ผู้ได้รับ “กรองด์ปรีซ์อันดับหนึ่ง” (First Grand Prize) หรือที่เรียกว่า “agréé” จะได้รับการส่งตัวไปศึกษายังสถาบันแห่งฝรั่งเศสแห่งกรุงโรม (Académie de France à Rome) ที่ก่อตั้งโดยฌอง-แบ๊ปติสต์ โคลแบร์ต (Jean-Baptiste Colbert) ในปี ค.ศ. 1666
พระเจ้าอชาตศัตรู
พระเจ้าอชาตศัตรู (; บาลี: Ajātasattu; 492 ถึง 460 ปีก่อนคริสต์ศักราช หรือต้นศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช) เป็นพระราชาองค์ที่ 3 แห่งแคว้นมคธ ปกครองทางตอนเหนือของอินเดีย เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าพิมพิสารและพระนางเวเทหิ พระธิดาของพระเจ้ามหาโกศลแห่งแคว้นโกศลและพระภคินีของพระเจ้าปเสนทิโกศล พระเจ้าอชาตศัตรูเป็นอุบาสก และผู้อุปถัมภ์สังคายนาครั้งที่หนึ่งในศาสนาพุทธ
เมื่อเทียบวันที่ด้วยวันใน"มหาวงศ์"และบทสรุปที่ว่าพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพานใน 483 ปีก่อนคริสต์ศักราช A. L. Basham จึงกำหนดวันขึ้นครองราชย์ของอชาตศัตรูที่ 491 ปีก่อนคริสต์ศักราช เขาประมาณการว่าการทัพครั้งแรกเกิดขึ้นใน 485 ปีก่อนคริสต์ศักราช และการทัพครั้งที่สองต่อวัชชีเกิดขึ้นใน 481–480 ปีก่อนคริสต์ศักราช "Samannaphala Sutta" บันทึกว่า ช่วงที่พระเจ้าอชาตศัตรูเสด็จไปเยี่ยมพระอาจารย์ทั้งหกเพื่อฟังคำสอนและไปเยี่ยมพระพุทธเจ้า Basham คาดการว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นใน 491 ปีก่อนคริสต์ศักราช
เมื่อครั้งที่ยังอยู่ในพระครรภ์ พระนางเวเทหิของพระเจ้าพิมพิสาร พระนางประชวรพระครรภ์ อยากเสวยพระโลหิตของพระสวามี ด้วยความรักพระมเหสีและบุตรในครรภ์ พระองค์จึงรองพระโลหิตของพระองค์ไปให้พระมเหสีเสวย ทางด้านโหราจารย์ทำนายว่าราชกุมารในครรภ์จะเป็นทำปิตุฆาต (ฆ่าพ่อ) พระนางเวเทหิจึงพยายามทำแท้งหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ พระเจ้าพิมพิสารเมื่อทรงทราบก็ทรงห้าม พอประสูติมีพระนามว่า “อชาตศัตรู” (แปลว่า ศัตรูผู้ที่ยังมาไม่ถึง,ศัตรูผู้ยังไม่มาเกิด)
ในวัยเยาว์ ทรงเลี้ยงดูพระโอรสเป็นอย่างดี และทรงสถาปนาเป็นรัชทายาท เมื่อเข้าวัยรุ่นทรงมีสติปัญญาเฉียบแหลม แต่ก็ได้รู้จักกับพระเทวทัตที่กำลังจะแสวงหาผู้ที่จะมาช่วยตนปลงพระชนม์ พระโคตมพุทธเจ้า ซึ่งต้องการได้รับความสนับสนุนจากผู้มีอำนาจทางบ้านเมือง และด้วยที่พระเจ้าอชาตศัตรูขาดประสบการณ์ สามารถชักจูงได้ง่าย ทำให้พระเจ้าอชาตศัตรูเกิดความศรัทธาในพระเทวทัต ถูกเสี้ยมสอนว่า ชีวิตคนเรานั้นไม่เที่ยงไม่แน่ว่าจะได้ครองราชย์สมบัติ จึงควรปลงพระชนม์พระเจ้าพิมพิสารเสีย แล้วขึ้นครองราชย์แทน ส่วนพระเทวทัตจะปลงพระชนม์พระศาสดาและทำหน้าที่ปกครองสงฆ์
พระเจ้าอชาตศัตรูก็หลงเชื่อ พระองค์ก็ได้นำพระกริชมาแนบกับพระชงฆ์ (แข้งขา) และห่มผ้าบดบังไว้ แล้วไปเข้าเฝ้าพระราชบิดาที่ตำหนักเพื่อลอบปลงพระชนม์ แต่องครักษ์ก็ได้เห็นสังเกตความผิดปกติที่ขาของราชกุมารจึงขอตรวจค้นพระองค์ แต่อชาตศัตรูราชกุมารก็เกิดความร้อนพระทัย จึงหันหลังกลับออกจากตำหนัก องค์รักษ์จึงสั่งให้ทหารจับกุมและทำการตรวจค้นพระองค์จนพระกริชที่ซ่อนไว้ที่พระชงฆ์ จึงแน่ใจว่าอชาตศัตรูราชกุมารกำลังจะลอบปลงพระชนม์พระเจ้าพิมพิสาร จึงได้นำตัวพระราชกุมารไปให้เหล่าเสนาอำมาตย์ตัดสินลงโทษ เหล่าเสนาอำมาตย์ก็ได้ไต่สวนกับพระราชกุมารจนพระองค์ยอมรับและตรัสว่าถูกพระเทวทัตยุยง ทำให้เหล่าเสนาอำมาตย์เกิดแตกแยกเป็น 3 พวก 3 ความเห็น พวกเสนาอำมาตย์แรกมีความเห็นว่าให้ควรประหารพระเทวทัต พระราชกุมาร และพร้อมด้วยภิกษุสาวกของพระเทวทัตเสีย พวกเสนาอำมาตย์ที่สองมีความเห็นว่าให้ควรประหารพระเทวทัตและพระราชกุมารเท่านั้น ส่วนพวกเสนาอำมาตย์ที่สามซึ่งนำโดยวัสสการพราหมณ์อำมาตย์มีความเห็นว่าไม่ประควรประหารพระเทวทัต พระราชกุมาร และพร้อมด้วยภิกษุสาวกของพระเทวทัตใด ๆ และออกความเห็นว่าให้นำพระราชกุมารไปให้พระเจ้าพิมพิสารทรงตัดสิน
เมื่อพระเจ้าพิมพิสารทรงทราบและสดับความเห็นของเหล่าเสนาอำมาตย์ทั้งสามพวก พระเจ้าพิมพิสารก็ได้ตรัสบอกว่าพระพุทธเจ้าได้ให้สงฆ์ทำปกาสนียกรรมว่า การกระทำของพระเทวทัตไม่ว่าจะเป็นทางกาย วาจา ใจ มิได้เกี่ยวข้องพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ เป็นการกระทำของพระเทวทัตแต่เพียงผู้เดียวมิใช่รึ พระเจ้าพิมพิสารทรงได้ปลดตำแหน่งแก่พวกเสนาอำมาตย์พวกแรก ลดตำแหน่งแก่พวกเสนาอำมาตย์ที่สอง และให้เลื่อนตำแหน่งแก่วัสกาพราหมณ์อำมาตย์และพวกเสนาอำมาตย์ที่สาม หลังจากนั้นพระเจ้าพิมพิสารทรงตรัสถามพระราชโอรสว่าทำอย่างนี้ทำไม พระราชโอรสได้ตรัสตอบว่าต้องการราชสมบัติ พระเจ้าพิมพิสารทรงตัดสินพระทัยสละราชสมบัติมอบให้แก่อชาตศัตรูราชกุมาร เมื่ออชาตศัตรูราชกุมารได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าอชาตศัตรูแล้ว แต่พระเทวทัตก็ยังยุยงพระเจ้าอชาตศัตรูอีกว่าแม้พระเจ้าพิมพิสารจะทรงสละราชสมบัติมอบให้แก่พระองค์ พระเจ้าพิมพิสารอาจจะมาแย่งชิงตำแหน่งคืนก็เป็นไปได้ ทำให้พระองค์หลงเชื่อจึงมีรับสั่งให้จับพระเจ้าพิมพิสารไปจองจำขังในคุกและทรมานโดยวิธีการต่าง ๆ จนพระบิดาสิ้นพระชนม์ แต่หลังพระบิดาสิ้นพระชนม์ก็สำนึกได้ว่าได้ทำกรรมอันหนักยิ่ง จึงทรงบำเพ็ญกุศลต่าง ๆ เพื่อลบล้างความผิดให้เจือจางลงไปบ้าง และทรงปฏิญาณตนเป็นอุบาสกบริษัท ตั้งมั่นในคำสอนของพระพุทธองค์
ทรงปกครองการเมืองโดยตั้งอยู่ในทศพิธราชธรรมและราชสังควัตถุ ทำให้ประชาราษฎร์อยู่อย่างเป็นสุข และยังมีแสนยานุภาพเป็นที่เกรงขามของแคว้นอื่น แต่ก็ไม่สามารถอุปสมบท หรือบรรลุธรรมขั้นสูง เพราะการกระทำหนักคือปิตุฆาต พระองค์ทำนุบำรุงศาสนาพุทธด้วยดีโดยตลอด
ผลกรรมจากการปิตุฆาต.
คัมภีร์สุมังคลวิลาสินี อาสวักขยญาณกถาวัณณนา ระบุว่าพระเจ้าอชาตศัตรูถูกพระเจ้าอุทัยภัทร พระราชโอรสกระทำปิตุฆาต จากนั้นพระองค์ได้ไปเกิดในโลหกุมภีนรก ใช้เวลาสามหมื่นปีจึงจะจมลงถึงพื้นล่างของโลหกุมภี และใช้เวลาอีกสามหมื่นปีจึงจะโผล่ขึ้นมาถึงปากโลหกุมภี รวมระยะเวลาชดใช้กรรมถึงหกหมื่นปี แต่ในอนาคตพระองค์จะได้ตรัสรู้เป็นพระปัจเจกพุทธเจ้าพระนามว่าชีวิตวิเสส
กรองด์ปรีซ์เดอโรม
Grand Prix de Rome
กรังด์ปรีซ์เดอโรม
จิตรกรประวัติศาสตร์
ชะมด (แก้ความกำกวม)
ชะมด อาจหมายถึง
ทั้งชะมดเช็ดและชะมดต้นในทางสมุนไพรไทยมีสรรพคุณเป็นสารกันเสีย ใช้เป็นองค์ประกอบของยา
พระเจ้าพิมพิสารราชา
พิมพิสาร
การคว่ำบาตร (ศาสนาพุทธ)
การคว่ำบาตรของพระสงฆ์ในพระวินัยปิฎกด้วย (บาลี: นิกฺกุชฺชยกมฺม) มีที่มาจากศัพท์ในจุลวรรค พระวินัยปิฎก ที่กล่าวถึงการที่พระพุทธเจ้าทรงอนุญาตให้พระสงฆ์สามารถมีมติลงโทษคว่ำบาตรอุบาสกอุบาสิกาได้เพื่อให้มีสติสำนึกผิดในความผิดที่กระทำต่อพระพุทธศาสนา การคว่ำบาตรในทางพระวินัยจึงถือเป็นการตักเตือนด้วยความปรารถนาดี โดยพระสงฆ์สามารถทำการคว่ำบาตรได้เฉพาะกับชาวพุทธเท่านั้นตามข้อกำหนดในพระวินัยปิฎกและตามสภาพที่เป็นจริงในทางปฏิบัติ
คำว่า "คว่ำบาตร" นั้น มีที่มาจากการที่พระสงฆ์ลงโทษบุคคลผู้มีปรารถนาร้ายต่อพระรัตนตรัยอย่างร้ายแรง ซึ่งมีความผิดอยู่ 8 ประการ คือ
ฆราวาสผู้ใดมีพฤติกรรมดังกล่าว พระสงฆ์จะประชุมกันแล้วประกาศไม่ให้ภิกษุทั้งหลายคบค้าสมาคมด้วย การคว่ำบาตรในทางพระวินัยไม่ได้หมายถึงการคว่ำบาตรลง แต่หมายถึงการไม่รับบิณฑบาต ไม่รับนิมนต์ ไม่รับเครื่องใช้ อาหารหวานคาวที่บุคคลผู้นั้นนำมาถวาย แต่หากต่อมาคนผู้นั้นสำนึกรู้สึกตน กลับมาประพฤติดี คณะสงฆ์ก็จะประกาศเลิก “คว่ำบาตร” ยอมให้ภิกษุทั้งหลายคบค้าสมาคมรับบิณฑบาต รับนิมนต์ รับเครื่องถวายไทยธรรมได้ เรียกว่า “หงายบาตร” เป็นสำนวนคู่กัน
ดังนั้นการคว่ำและหงายบาตรจึงถือเป็นการลงโทษทางจารีตแบบหนึ่ง ที่พระสงฆ์ได้นิยมถือปฏิบัติสืบมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล เพื่อประโยชน์ในการตักเตือนและความอยู่โดยปกติสุขระหว่างพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน
คว่ำบาตร (พุทธศาสนา)
ไซคี
ไซคี อาจจะหมายถึง
ดุริยางคศาสตร์ไทย
Psyche (disambiguation)
Psyche (mortal)
โรงเรียนป่าตาลบ้านธิพิทยา
โรงเรียนป่าตาลบ้านธิพิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอบ้านธิ ตั้งอยู่เลขที่ 147 หมู่ที่ 4 บ้านป่าตาล ตำบลบ้านธิ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูนตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยความร่วมมือของทางราชการและประชาชนตำบลบ้านธิ ได้สละกำลังทรัพย์ เพื่อซื้อที่ดิน ตั้งโรงเรียนขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาการศึกษาของเยาวชนในเขตพื้นที่บริการผู้ที่เป็นกำลังสำคัญ ในการจัด ตั้งโรงเรียนป่าตาลบ้านธิพิทยานี้ คือ
สภาพปัจจุบันและที่ตั้งของโรงเรียน.
โรงเรียนป่าตาลบ้านธิพิทยา ตั้งอยู่ในพิกัดภูมิศาสตร์ที่ละติจูต 12 องศา อยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองลำพูน และอยู่ตำบลบ้านธิ
ฟร็องซัว บูเช
ฟร็องซัว บูเช (; 29 กันยายน ค.ศ. 1703 - 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1770) เป็นจิตรกรสมัยโรโคโคคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีชื่อเสียงในงานเขียนที่เป็นอุดมคติและอวบอิ่ม (voluptuous) ของภาพประเภทคลาสสิก อุปมานิทัศน์ และท้องทุ่ง (pastoral) นอกจากนั้นบูเชก็ยังเขียนภาพเหมือนหลายภาพของมาดาม เดอ ปงปาดูร์
ฟร็องซัว บูเชเกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1703 ที่กรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส เป็นบุตรของนีกอลา บูเช ช่างออกแบบลูกไม้ บูเชอาจจะเป็นจิตรกรตกแต่งผู้มีชื่อเสียงที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 18 จากงานเขียนที่เรียกว่ามีลักษณะแบบโรโคโค เมื่อมีอายุได้ 17 ปีบูเชก็ไปฝึกงานกับฟร็องซัว เลอมวน (François Lemoyne) แต่เพียงสามเดือนบูเชก็ไปทำงานกับช่างพิมพ์ (engraver) ฌ็อง-ฟร็องซัว การ์ ภายในสามปีเท่านั้นบูเชก็ได้รับรางวัลอันมีเกียรติกรองด์ปรีซ์เดอโรมจากราชสถาบันแห่งจิตรกรรมและประติมากรรม (Académie de peinture et de sculpture) แต่ก็ไม่ได้ถือโอกาสรับรางวัลในการเดินทางไปศึกษายังสถาบันแห่งฝรั่งเศสแห่งกรุงโรม (Académie de France à Rome) จนกระทั่งอีกสี่ปีต่อมา เมื่อกลับจากอิตาลีในปี ค.ศ. 1731 บูเชก็ได้รับเข้าเป็นสมาชิกของราชสถาบันแห่งจิตรกรรมและประติมากรรมในฐานะจิตรกรประวัติศาสตร์ และในปี ค.ศ. 1734 ก็ได้เป็นสมาชิกของคณะวิชาการของสถาบัน
จากนั้นงานอาชีพของบูเชก็เริ่มรุ่งเรืองขึ้นเมื่อได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นจากการเป็นศาสตราจารย์เป็นอธิการของสถาบัน, เป็นผู้อำนวยการโรงงานทอพรมแขวนผนังกอเบอแล็ง ในปี ค.ศ. 1755 และ เป็นจิตรกรเอกประจำราชสำนักฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1765 ถึงปี ค.ศ. 1770
อิทธิพลของอ็องตวน วาโต และปีเตอร์ พอล รูเบนส์ เห็นได้ในงานเขียนในสมัยแรกของบูเชที่เป็นงานเขียนที่แสดงความสงบและความเป็นอุดมคติ ที่เห็นได้จากธรรมชาติและภูมิทัศน์ที่เขียน แต่งานเขียนของบูเชต่างจากงานเขียนประเภทเดียวกันที่ทำกันมาก่อนหน้านั้นที่มิได้แสดงความบริสุทธิ์ของธรรมชาติแต่เป็นการเขียนที่มีลักษณะเฉพาะตัวและแฝงความเร้าใจทางเพศ (eroticism) เข้าไปในภาพด้วย นอกจากนั้นงานเขียนที่เกี่ยวกับตำนานเทพก็เป็นงานเขียนที่เต็มไปด้วยพลังและความรู้สึกอันใกล้ชิดแทนที่จะเป็นงานเขียนที่แสดงความมีอานุภาพของเทพตามธรรมเนียมการเขียน มาดาม เดอ ปงปาดูร์ (พระสนมในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15) เป็นผู้หนึ่งที่ชื่นชมงานเขียนของบูเช โดยเฉพาะในงานเขียนภาพเหมือนของเธอเองที่บูเชส่งเสริมความงามของตัวแบบ
ภาพเขียนเช่น “อาหารเช้า” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1739 เป็นฉากครอบครัวเป็นภาพที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเขียนภาพชีวิตประจำวันที่บูเชใช้ภรรยาและครอบครัวของตนเองเป็นแบบ แต่ฉากที่แสดงความใกล้ชิดของครอบครัวเช่นนี้เป็นลักษณะที่ต่างจากการเขียนภาพแบบ “ยั่วยวนอารมณ์” (licentious) อย่างสิ้นเชิง เช่นที่เห็นในภาพเหมือนประเภทสตรีในฮาเร็ม “โอดาลิสก์” (Odalisque) ภาพ “โอดาลิสก์” ผมดำภาพหนึ่งถึงกับทำให้นักวิพากษ์ศิลป์เดอนี ดีเดอโร (Denis Diderot) ถึงกับกล่าววิจารณ์บูเชว่า “ขายภรรยาเป็นโสเภณี” และภาพ “โอดาลิสก์ผมทอง” เป็นภาพเหมือนที่แสดงให้เห็นถึงการมีความสัมพันธ์นอกสมรสของพระมหากษัตริย์ บูเชมามีชื่อกับการเขียนภาพให้ลูกค้าส่วนตัวผู้มีฐานะดี แต่หลังจากที่ถูกวิจารณ์โดยดิเดอโรต์แล้วงานของบูเชก็เริ่มถูกโจมตีหนักขึ้นในระหว่างบั้นปลายของความสร้างสรรค์
นอกจากจะเป็นจิตรกรแล้วบูเชก็ยังออกแบบฉากละครและเครื่องแต่งกายของตัวละครด้วย เช่นสำหรับอุปรากรชวนขันโดยชาร์ล ซีมง ฟาวาร์ (Charles Simon Favart) ที่คล้ายกับลักษณะงานจิตรกรรมที่เขียน และออกแบบพรมทอแขวนผนัง เช่นการออกแบบพรมทอแขวนผนังโบแว (Beauvais tapestry) ที่เป็นหัวเรื่อง “เทศกาลอิตาลี” ในปี ค.ศ. 1736 ซึ่งเป็นงานที่มีชื่อเสียงจนมีการทอกันใหม่หลายครั้งต่อมา และต่อมาในชุดที่เป็นเรื่องราวของคิวปิดและไซคี ระหว่างยี่สิบปีที่ยุ่งอยู่กับงานพรมทอแขวนผนังโบแว บูเชก็ออกแบบพรมอีกหกชุด จนเมื่อมาได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงงานทอพรมแขวนผนังกอเบอแล็ง ในปี ค.ศ. 1755 ที่เป็นคู่แข่งกับโบแวเท่านั้นที่ทำให้ต้องหยุดชะงักลง นอกจากนั้นแล้วบูเชก็ยังถูกเรียกตัวไปออกแบบงานฉลองในเทศกาลต่างๆ ของราชสำนักที่จัดโดยแผนกจัดงานมหกรรม (Menus plaisirs du Roi) และสำหรับอุปรากรที่พระราชวังแวร์ซายส์และพระราชวังฟงแตนบโล งานที่ได้รับก็ยิ่งสร้างชื่อเสียงที่มีอยู่แล้วให้มากยิ่งขึ้น ที่ทำให้มีผู้นำไปแกะพิมพ์ หรือเมื่อโรงงานพอร์ซีเลนแว็งแซน (Vincennes porcelain) และ โรงงานแห่งชาติแห่งแซฟวร์ (Manufacture nationale de Sèvres) นำไปเป็นลวดลายในการออกแบบเครื่องเคลือบ
จิตรกรฟื้นฟูคลาสสิกฌัก-หลุยส์ ดาวิดเริ่มศึกษางานเขียนกับฟร็องซัว บูเช
บูเชมีชื่อเสียงจากประโยคที่ว่าธรรมชาติ “trop verte et mal éclairée” ที่แปลว่า “เขียวเกินไปและให้แสงไม่ถูกต้อง”
บูเชเสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1770 ในกรุงปารีส ชื่อของบูเชและมาดาม เดอ ปงปาดูร์เป็นชื่อสองชื่อที่มีความเกี่ยวดองกับศิลปะโรโคโคอย่างขาดไม่ได้ ที่ทำให้พี่น้องกงกูร์บรรยายว่า “บูเชเป็นหนึ่งในบุคคลประเภทที่เป็นผู้แทนของรสนิยมของศตวรรษ ผู้ที่แสดง, เป็นตัวแทน และ เป็นสัญลักษณ์ของยุค”
Francois Boucher
ราชสถาบันจิตรกรรมและประติมากรรม
ราชสถาบันจิตรกรรมและประติมากรรม  เป็นสถาบันการศึกษาที่ตั้งอยู่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1648 ตามแบบสถาบันศิลปะของประเทศอิตาลี เช่นวิทยาสถานนักบุญลูกาในกรุงโรม
Académie royale de peinture et de sculpture
Académie Royale
จิตรกรเอกประจำราชสำนักฝรั่งเศส
จิตรกรเอกประจำราชสำนักฝรั่งเศส  เป็นตำแหน่งภายในแผนกสิ่งก่อสร้างแห่งสำนักพระราชวังฝรั่งเศส (Bâtiments du Roi) ของ สำนักพระราชวังฝรั่งเศส (département de la Maison du Roi) ภายใต้การปกครองระบบโบราณ ที่อยู่ภายใต้ตำแหน่งผู้อำนวยการแผนกศิลปะและการผลิตแห่งฝรั่งเศส ที่เทียบเท่ากับตำแหน่ง สถาปนิกเอกประจำราชสำนักฝรั่งเศส (Premier architecte du Roi) ตำแหน่งนี้ไม่มีในการบังคับบัญชาผู้ใดและบางครั้งก็ไม่มีผู้ถือตำแหน่ง
Premier peintre du Roi
ยิบซีวูแมน (ชีส์โฮมเลส)
ยิบซีวูแมน (ชีส์โฮมเลส) (Gypsy Woman (She's Homeless) หรืออีกชื่อ ยิบซีวูแมนลาดาดีลาดาด่า (Gypsy Woman (La da dee la da da)) เป็นซิงเกิลฮิตของนักร้องชาวอเมริกา คริสตัล วอเตอร์ส์ เธอได้ ออกจำหน่าย ในปี พ.ศ. 2534 และ บรรจุอยู่ในอัลบั้ม Surprise (1991) ผู้แต่งเพลงนี้โดย เนล คอนเวย์ และ คริสตัล วอเตอร์ส์
แฟร์ดีนันโดที่ 1 เด เมดีชี
เฟอร์ดินันโดที่ 1 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสเคนี  (30 กรกฎาคม ค.ศ. 1549 - (3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1609) เฟอร์ดินันโดเป็นบุตรคนที่ห้าของ โคสิโมที่ 1 เดอ เมดิชิ และ เอเลเนอร์แห่งโทเลโดบุตรีของอุปราชสเปนประจำเนเปิลส์ และได้รับตำแหน่งแกรนด์ดยุคแห่งทัสเคนีต่อจากพี่ชายฟรานเชสโคที่ 1 และเป็นแกรนด์ดยุคระหว่างปี ค.ศ. 1587 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1609 ในปี ค.ศ. 1562 เฟอร์ดินันโดได้รับแต่งตั้งให้เป็นคาร์ดินัลเมื่ออายุได้เพียง 14 ปี และดำรงตำแหน่งจนกระทั่งมาสมรสกับคริสตินาแห่งลอร์แรนในปี ค.ศ. 1589
เฟอร์ดินันโดที่ 1 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสเคนี
Ferdinando I de' Medici
Ferdinand I of Tuscany
ดยุคแห่งมานทัว
วินเชนโซที่ 1 กอนซากา
วินเช็นโซที่ 1 กอนซากา  (21 กันยายน ค.ศ. 1562 - 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1612) วินเช็นโซดำรงตำแหน่งเป็นดยุคแห่งมานทัวระหว่างปี ค.ศ. 1587 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1612 วินเช็นโซเป็นบุตรของกูกลิเอลโมที่ 1 กอนซากาและอาร์คดัชเชสเอเลเนอร์แห่งออสเตรีย
วินเช็นโซเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญทางศิลปะและวิทยาศาสตร์และมีบทบาทในการทำให้มานทัวกลายเป็นศูนย์กลางสำคัญทางวัฒนธรรม และเป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปินสำคัญๆ เช่นคีตกวีคลอดิโอ มอนเตแวร์ดิ (Claudio Monteverdi) และจิตรกรเฟล็มมิชปีเตอร์ พอล รูเบนส์
Vincenzo Gonzaga
วินเช็นโซ กอนซากา
Vincenzo I of Gonzaga
Vincent I, Duke of Mantua
Vincenzo I Gonzaga, Duke of Mantua
วินเช็นโซที่ 1 กอนซากา ดยุคแห่งมานทัว
ดัชชีลุกกา
ดัชชีลุกกา  เป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ตอนกลางคาบสมุทรอิตาลีที่ปกครองโดยดยุกแห่งลุกกา ดัชชีลุกกาก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1815 จากข้อตกลงในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาจากสาธารณรัฐลุกกา และราชรัฐลุกกาที่ปกครองโดยอีไลซา โบนาปาร์ต สาเหตุของการก่อตั้งก็เพื่อเป็นการตอบแทนการสูญเสียดัชชีปาร์มาของราชวงศ์บูร์บง-ปาร์มาที่ถูกยกให้แก่มารี หลุยส์แห่งออสเตรีย
หลังจากการก่อตั้งแล้วในปี ค.ศ. 1817 มาเรีย ลุยซาแห่งสเปนอดีตพระราชินีแห่งอีทรูเรียก็มาปกครองดัชชีลุกกา มาเรีย หลุยซาเป็นพระราชมารดาของชาร์ลส์ หลุยส์ ทายาทของราชวงศ์บูร์บง-ปาร์มาของปาร์มา ซึ่งตรงกับสนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1817) ที่ระบุถึงอำนาจของมาเรีย ลุยซาในการปกครองลุกกา และฐานะของชาร์ลส์ หลุยส์ในการเป็นทายาทของปาร์มาต่อจากมารี หลุยส์ หลังจากมาเรีย ลุยซาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1824 แล้วชาร์ลส์ หลุยส์ก็ครองลุกกา ในฐานะดยุกชาร์ลส์ที่ 1 แห่งลุกกาสืบต่อมาจนกระทั่งชาร์ลส์ หลุยส์ไปเป็นดยุกแห่งปาร์มาหลังจากการเสียชีวิตของมารี หลุยส์ ดัชเชสแห่งปาร์มา ดัชชีลุกกาจึงถูกผนวกเข้ากับแกรนด์ดัชชีตอสคานาในปี ค.ศ. 1847
Duchy of Lucca
Duke of Lucca
ดยุคแห่งลูคคา
ลุกกา
ลุกกา  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในแคว้นตอสคานาทางตอนกลางของประเทศอิตาลี ตัวเมืองตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำแซร์คิโอในบริเวณที่ราบที่ไม่ไกลจากทะเลลีกูเรียน ลุกกาเป็นเมืองหลวงของจังหวัดลุกกา เป็นเมืองที่ยังมีกำแพงเมืองจากยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาล้อมรอบ และลักษณะศูนย์กลางของตัวเมืองยังไม่เปลี่ยนแปลงเท่าใดนักจากยุคกลาง
ลุคคา
ดับเบิลยู. เอช. ออเดน