pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ออสตราโคเดิร์ม (Ostracoderm) เป็นปลาโบราณที่สูญพันธุ์ไปแล้ว เป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังที่เกิดขึ้นเป็นกลุ่มแรก ๆ พบเป็นซากฟอสซิลอายุระหว่างยุคออร์โดวิเชียนจนถึงยุคดีโวเนียน ในทวีปอเมริกาเหนือและยุโรป ถือเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังที่เกิดก่อนสัตว์กลุ่มอื่น ๆ ความยาวไม่เกิน 30 ซม..
ไม่มีขากรรไกร มีตาด้านข้าง 1 คู่ แพนหางแบบสองแฉก แต่ละแฉกไม่เท่ากัน ส่วนหัวมีแผ่นกระดูกปกคลุม กระดูกสันหลังยาวจนเกือบถึงปลายหาง มีจมูก 1-2 รู ช่องเหงือกเปิดที่ผิวลำตัว ไม่เชื่อมต่อกับคอหอย มี 7-10 คู่
อินทูเดอะเวสต์
อินทูเดอะเวสต์  เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง ขับร้องโดย แอนนี่ เลนนิกซ์ นักร้องชาวสก็อต นอกจากนี้เพลง Into the west ยังได้รับรางวัลออสการ์สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในปี พ.ศ. 2546 อีกด้วย
Into the west
มูฟโคลเซอร์ทูยัวร์เวิลด์
มูฟโครเซอร์ทูยัวร์เวิลด์ (อังกฤษ:Move Closer to Your World) เป็นเพลงป๊อปยอดนิยมในยุค 70s ทำนองโดย อัล ฮัม ภายใต้แบรนด์ "มาโยฮัมมิวสิค" ซึ่แงต่งให้กับสถานีโทรทัศน์ WNAC ในเมืองบอสตัน ซึ่งต่อมาก็มีสถานีโทรทัศน์ในสหรัฐอมริกาหลายช่องรับเพลงประกอบนี้ไปใช้ด้วย
มูฟโครเซอร์ทูยัวร์เวิลด์ในฐานะเพลงรายการข่าว.
สถานีโทรทัศน์ WPVI ช่อง 6 เครือข่ายลูกของเอบีซี ได้นำเพลงป๊อปยอดนิยมนี้มาใช้เป็นเพลงรายการข่าวของสถานี และไตเติ้ลก็เป็นภาพวิถีชีวิตของชาวฟิลาเดเฟีย
ซึ่งใช้มานานจนปี 1996 ได้นำเวอร์ชันใหม่ เป็นแบบอลังการ ช่วงหลังจึงกลับมาใช้เพลงเดิม และใช้จนถึงปัจจุบัน
ในปัจจุบันมีสถานีโทรทัศน์ในสหรัฐอมริกา 3 ช่องที่ยังคงใช้เพลงประกอบนี้ในรายการข่าว นอกจาก WPVi แล้วยังมี WKBW ในเมืองบัฟฟาโล ในรัฐนิวยอร์ก กับ WNEP ในเมืองสแครนตัน ในรัฐเพนซิลวาเนียซึ่งใช้เพลงประกอบในรูปแบบที่เป็นเวอร์ชันแดนซ์
ด้านนักแต่งเพลงหล่ายท่านได้รับอิทธิพลเพลงนี้มาทำเป็นเพลงข่าว เช่น บริษัทเพลง 615 Music ซึ่งนำไปทำเป็นเพลงที่มีชื่อว่า "This Just In" นายคลิฟ สว๊าซ ซึ่งแต่งเวอร์ชันแดนซ์ขึ้นมา สำหรับใช้ในสถานี WNEP ช่อง 16
กอบศักดิ์ ภูตระกูล
กอบศักดิ์ ภูตระกูล กรรมการบริษัท ธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) นักเศรษฐศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาประเทศ การเงิน และตลาดทุน อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญ สมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ และสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ
กอบศักดิ์ ภูตระกูล สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก จาก Massachusetts Institute of Technology ด้านเศรษฐศาสตร์มหภาค และเศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศ เมื่อปี 2540 หลังจากสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีด้าน คณิตศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ ที่ Williams College ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2534 สำหรับมัธยมศึกษาตอนปลาย จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาในปี 2529 และมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ในปี 2526
หลังสำเร็จการศึกษา ได้กลับมาปฏิบัติงานที่ธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) เป็นเวลา 14 ปี โดยมีประสบการณ์ทำงานด้านนโยบายเศรษฐกิจมหภาค ระบบการเงิน ในงานด้านต่างๆ ทั้งส่วนของนโยบายการเงิน นโยบายสถาบันการเงิน นโยบายเงินทุนเคลื่อนย้ายระหว่างประเทศ และได้ถูกยืมตัวไปทำงานที่ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (ตลท.) ในตำแหน่งผู้บริหารสถาบันวิจัยเพื่อตลาดทุน ดูแลด้านงานวิจัย และผู้ช่วยผู้จัดการตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ดูแลฝ่ายพัฒนากลยุทธ์ ในระหว่างปี 2550-2551 ต่อมากลับมาทำงานที่ ธปท. ในตำแหน่งผู้บริหารส่วนกลยุทธ์นโยบายการเงิน สายนโยบายการเงิน ธนาคารแห่งประเทศไทย รับผิดชอบงานที่เกี่ยวกับการดำเนินนโยบายการเงินและประเด็นต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง หลังจากนั้นเมื่อปี 2553 ได้ตัดสินใจลาออกเพื่อหาประสบการณ์ในภาคเอกชน โดยทำงานที่ธนาคารกรุงเทพ ตำแหน่งผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ กิจการธนาคารต่างประเทศ เป็นเวลา 5 ปี
เริ่มทำงานในภาคการเมืองเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2559 โดยได้รับแต่งตั้งเป็น ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี เพื่อช่วยในการแก้ไขปัญหาและปฏิรูปเปลี่ยนแปลงเศรษฐกิจไทยในด้านต่างๆ ต่อมาในวันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กำกับดูแลสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม สภาวิจัยแห่งชาติ กรมประชาสัมพันธ์ และ อสมท.
นอกจากนี้ ดร. กอบศักดิ์ยังเคยเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง (รองนายกรัฐมนตรีสมคิด จาตุศรีพิทักษ์) กรรมการและเลขานุการในคณะกรรมการรัฐมนตรีฝ่ายเศรษฐกิจ ประธานกรรมการในคณะกรรมการขับเคลื่อนมาตรการบริหารเศรษฐกิจ ประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนการปฏิรูป กรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านเศรษฐกิจ กรรมการในคณะกรรมการจัดทำยุทธศาสตร์ชาติด้านการสร้างความสามารถในการแข่งขัน กรรมการในคณะกรรมการดำเนินการปฏิรูปกฎหมายระยะเร่งด่วน รองประธานกรรมการในคณะกรรมการบริหารโครงการจัดตั้งสถาบันไทยโคเซ็น รวมทั้งยังเคยดำรงตำแหน่ง กรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญ สมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิด้านเศรษฐกิจ การเงิน การคลัง ธุรกิจ และการบริการในคณะกรรมการสภาการศึกษา และกรรมการในคณะกรรมการนโยบายพลังงานแห่งชาติ
ในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2565 เขาได้รับเลือกเป็น ประธานกรรมการสภาธุรกิจตลาดทุนไทย และกรรมการในคณะกรรมการร่วมภาครัฐและเอกชนเพื่อแก้ไขปัญหาทางเศรษฐกิจตามคำสั่งคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ 67/2557
ในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2565 มติคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 62 แต่งตั้งให้เป็นกรรมการในคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม
ในด้านวิชาการ ดร.กอบศักดิ์ ได้ผลิตผลงานการศึกษาด้านต่างๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้ วันที่ 9 มีนาคม 2552 ได้รับรางวัล ป๋วย อึ๊งภากรณ์ สำหรับนักเศรษฐศาสตร์รุ่นใหม่ที่มีผลงานดีเด่น ประจำปี 2552 จากสถาบันป๋วย อึ๊งภากรณ์ สถาบันทางวิชาการเศรษฐศาสตร์ 7 สถาบัน และกองทุนป๋วย อึ๊งภากรณ์ มูลนิธิ 50 ปี ธนาคารแห่งประเทศไทย โดย คำประกาศเกียรติคุณของคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ กลั่นกรองผลงานวิชาการในการมอบรางวัล เขียนไว้ว่า
ดร.กอบศักดิ์ ภูตระกูล เป็นนักเศรษฐศาสตร์รุ่นใหม่ซึ่งมีความแม่นยำและความลุ่มลึกในทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ มีความรัดกุมในวิธีวิทยา ตลอดจนมีความสามารถในการประยุกต์ใช้วิธีการทางเทคนิคในการทดสอบแนวคิดทางทฤษฎีต่างๆ ได้อย่างเหมาะสมไม่ฟุ่มเฟื่อย และมีความโดดเด่นที่สามารถตีความข้อมูลเชิงประจักษ์ที่คุ้นเคยให้เกิดมุมมองใหม่ที่น่าสนใจและเข้าใจได้ง่าย งานวิชาการของ ดร. กอบศักดิ์ หลายชิ้นสามารถก่อให้เกิดการถกเถียงและเปิดประเด็นให้เกิดการศึกษาวิจัยสื่บเนื่องอย่างกว้างขวาง&lt;br&gt;
ผลงานวิชาการคุณภาพสูงจำนวนมากของ ดร. กอบศักดิ์ ได้แสดงให้เห็นถึงฉันทะทางวิชาการและความสนใจในการศึกษาวิจัยในเรื่องต่างๆ ที่หลากหลาย ครอบคลุมปริมณฑลทางวิชาการอย่างกว้างขวาง ทั้งเรื่องนโยบายการเงิน การออม สินเชื่อ ทุนมนุษย์ การประกันสังคม และการค้าระหว่างประเทศ โดยทุกเรื่องล้วนมีนัยทางนโยบายต่อการพัฒนาประเทศไทย...
ต่อมา ในวันที่ 7 กรกฎาคม 2553 ได้รับทุนพระองค์เจ้าวิวัฒนไชย จากมูลนิธิ 50 ปี ธปท. เพื่อทำการศึกษาวิจัยเรื่อง "ปัญหาการกระจายรายได้ในไทยและทางออก" ซึ่งบทวิจัยนี้ได้เป็นพื้นฐานเชิงวิชาการสำคัญ ในการกำหนดนโยบายของภาครัฐ เพื่อช่วยลดความเหลื่อมล้ำ และแก้ไขปัญหาความยากจนของประเทศ
ราชวงศ์จิน (1115-1234)
สโมสรฟุตบอลราชนาวีสโมสร
ทอมแอนด์เจอร์รี
มาเรียม จง
เลดีมาเรียม จง อับดุลละห์ (Lady Meriam Chong Abdullah) หรือ จง อาเหมย (Chong Ah Mei) หรือที่รู้จักกันในชื่อมาเรียม อับดุลละห์ (Mariam Abdullah) ภรรยาคนแรกของตนกู อับดุล ระห์มัน นายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศมาเลเซีย
เลดีมาเรียมเป็นลูกสาวเจ้าของเหมืองชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีอิทธิพลในฝั่งไทย ชื่อ จง อาหยง (Chong Ah Yong) เธอมีเชื้อสายไทย แต่เธอเปลี่ยนมานับศาสนาอิสลาม เมื่อแต่งงานกับตนกู อับดุล ระห์มัน เมื่อ ค.ศ. 1933
เลดีมาเรียมได้รับการคัดเลือกจากหม่อมเนื่อง นนทนาคร (Che Menjalara) มารดาของตนกู อับดุล ระห์มันให้เป็นเจ้าสาว ซึ่งมารดาของตนกู อับดุล ระห์มันมีเชื้อสายไทย ตามรายงานที่ปรากฏกล่าวว่า คุณเนื่อง นนทนาครบังคับให้แต่งงานกับตนกู ซึ่งตนกูปฏิเสธมาโดยตลอด อย่างไรก็ตามพวกเขาได้แต่งงานตามประเพณีหลวงที่วังหลวงของเกอดะฮ์
หลังจากที่แต่งงานกัน ก็ได้ให้กำเนิดบุตร 2 คน ได้แก่ ตนกู คอดิยะห์ และตนกู อะห์มัด-นรัง โชคร้ายในปี ค.ศ. 1935 30 วันหลังจากที่ให้กำเนิดบุตรคนที่สอง ตนกู อะห์มัด-นรัง มาเรียมก็เสียชีวิตด้วยโรคมาลาเรีย
ทอม &amp; เจอรี่
ทอม กับ เจอรี่
สเตอริออปซิส
สเตอริออปซิส มาจากคำว่า สเตอริโอ (Stereo) และ ออปซิส มาจากคำว่าวิชัน (vision) หมายถึงความสามารถในการมองเห็นวัตถุ โดยเกิดจากกระบวนการหาค่าความลึกหรือตำแหน่งจริงของวัตถุใน 3 มิติจากภาพ 2 มิติตั้งแต่ 2 ภาพขึ้นไปในหลาย ๆ มุม ซึ่งภาพ 2 มิติจะต้องมีมุมมองไปยังวัตถุที่สนใจนั้น ๆ แตกต่างกัน ทำให้ภาพที่ได้มีตำแหน่งของวัตถุในภาพไม่เหมือน กันการคำนวณหาตำแหน่งจริงของวัตถุเกิดจากการนำตำแหน่งของวัตถุในภาพกับตำแหน่งและมุมมองของกล้องที่ใช้ในการมองวัตถุนั้นมาคำนวณหาค่าความลึกของวัตถุ
แฮร์รี่อะฮิสตอรี่
แฮร์รี่อะฮิสตอรี่  เป็นหนังสือสารคดีของเมลิซ่า เอนิลเว็บมาสเตอร์แฟนไซต์แฮร์รี่ พอตเตอร์ชื่อดัง The Leaky Cauldronที่ได้รวบรวมประวัติความเป็นมาของหนังสือแฮร์รี่ พอตเตอร์ตั้งแต่เจ. เค. โรว์ลิ่งผู้เขียนเริ่มเขียนไปจนถึงแฮร์รี่ พอตเตอร์เล่มสุดท้ายวางจำหน่าย เมลิซ่าได้เขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นในปี พ.ศ. 2551ซึ่งหนังสือเล่มนี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับหนังสือสารคดีและหนังสือจดหมายเหตุ แฮร์รี่อะฮิสตอรี่วางจำหน่ายในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551นอกจากนั้นยังติดอยู่ในอันดับที่18หนังสือขายดีของนิวยอร์กไทม์อีกด้วย
วิชาญ มีนชัยนันท์
นายวิชาญ มีนชัยนันท์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข 2 สมัย รองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย และ ประธานสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร (สส.กทม.) พรรคเพื่อไทย
นายวิชาญ มีนชัยนันท์  เกิดวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 ที่เขตมีนบุรี (อำเภอมีนบุรีของจังหวัดพระนครในขณะนั้น) เป็นบุตรของนายไพฑูรย์-นางสุพัตรา มีนชัยนันท์ และหลานของ ดร.สุธี มีนชัยนันท์ มหาเศรษฐีที่ดินมูลค่าหลายหมื่นล้านบาทของประเทศไทย ผู้นำชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีน คหบดีเมืองมีนบุรี ประธานมูลนิธิกู้ภัยร่มไทร และ ประธานกิตติมศักดิ์ผู้ทรงเกียรติถาวรหอการค้าไทย-จีน
เข้าสู่งานการเมือง.
นายวิชาญเริ่มเข้าสู่การเมืองในระดับท้องถิ่น โดยรับตำแหน่งสมาชิกสภาเขตมีนบุรี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ระหว่างปี พ.ศ. 2528 - 2532 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2537 ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) เขตมีนบุรี 2 สมัยซ้อน (คะแนนสูงสุดในกรุงเทพฯ) และได้ดำรงตำแหน่งรองประธานสภากรุงเทพมหานคร คนที่ 1 ในปี พ.ศ. 2541 ภายหลังได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขตมีนบุรีถึง 4 สมัย
พ.ศ. 2544 นายวิชาญลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร เขต 26 (เขตมีนบุรี-เขตคลองสามวา) ในนามพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกให้เป็น ส.ส.กทม. สมัยแรก
พ.ศ. 2548 ได้รับเลือกให้เป็น ส.ส.กทม. เขต มีนบุรี สมัยที่ 2 และได้ทำหน้าที่ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
พ.ศ. 2550 นายวิชาญได้รับเลือกเป็น ส.ส.กทม. เขต มีนบุรี สมัยที่ 3 และได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในสมัยของนายสมัคร สุนทรเวช และ นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ พรรคพลังประชาชน
พ.ศ. 2554 นายวิชาญได้รับเลือกให้เป็น ส.ส.กทม. เขต มีนบุรี สมัยที่ 4 พรรคเพื่อไทย
นายวิชาญ มีนชัยนันท์ ดำรงตำแหน่งประธานสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร พรรคเพื่อไทย และเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2553 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรค
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) กรุงเทพมหานคร เขตมีนบุรี 4 สมัย (2544, 2548, 2550, 2554).
รองประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่าง พระราชบัญญัติ งบประมาณรายจ่าย ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. ๒๕๕๕
ไซมอน โคเวลล์
ไซมอน ฟิลลิป โคเวลล์  เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2502 เป็นฝ่ายดูแลศิลปินและธุรกรรมดนตรี (หรือ เอ แอนด์ อาร์) พิธีกร และโปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ และเป็นนายทุน เขามีชื่อเสียงจากการเป็นคณะกรรมการรายการโทรทัศน์ อย่าง ป็อปไอดอล, อเมริกันไอดอล, ดิเอกซ์แฟกเตอร์ บริเทนส์ก็อตทาเลนต์ และ อเมริกาก็อตทาเลนต์ เขายังเป็นเจ้าของบริษัทโปรดักชั่นทีวี และบริษัทเพลง Syco
โคเวลล์มีชื่อเสียงจากการเป็นกรรมการในการพูดจาตรงๆ แรงๆ และมักวิจารณ์อย่างขัดแย้ง ประชดประชันและเล่นลิ้น เกี่ยวกับผู้เข้าแข่งขัน และความสามารถในการร้อง โคเวลล์มักถูกนำไปล้อเลียนในวัฒนธรรมสมัยนิยมโดยเสมอ เขามักรวมกิจกรรมทางโทรทัศน์ และด้านดนตรี เข้าอย่างกลมกลืนในการประชาสัมพันธ์ซิงเกิล และผลงานของศิลปินต่างๆ รวมถึงในการเป็นพิธีกรโทรทัศน์
ไซมอน คาวเวลล์
ไซมอน โคเวล
เอไลจาห์ วูด
เอไลจาห์ จอร์แดน วูด  เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1981 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานภาพยนตร์ครั้งแรกในบทเล็ก ๆ ในเรื่อง "เจาะเวลาหาอดีต 2" (1989) จากนั้นเขาก็ได้รับบทบาทที่ใหญ่ขึ้นและก็ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีกับบทบาทนักแสดงเด็กตั้งแต่อายุ 13
เขามีผลงานแสดงที่สร้างชื่อเสียงอย่างมากในบท โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ ในภาพยนตร์ไตรภาคเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ กำกับโดยปีเตอร์ แจ็กสัน หลังจากนั้นเขาพยายามเลือกบทที่หลากหลายขึ้น อย่างเช่นแสดงในภาพยนตร์อย่าง "Bobby", "Eternal Sunshine of the Spotless Mind", "Sin City", "Green Street" และ "Everything Is Illuminated" ในปี 2005 เขาเริ่มค่ายเพลงของตัวเอง ที่ชื่อ "Simian Records" และเขามีผลงานต่อมาในภาพยนตร์ชีวประวัติ ของอิกกี้ ป็อป เรื่อง "The Passenger"
เอไลจาห์ วู้ด
บิวตีฟูลบอย
ฟิลิป ซีมัวร์ ฮ็อฟแมน
ครอน
ครอน (cron ย่อจาก chronograph) เป็นชื่อโปรแกรมในระบบปฏิบัติการแบบยูนิกซ์สำหรับทำงานตามคำสั่งที่ถูกกำหนดเวลาไว้ล่วงหน้า ครอนเริ่มต้นเป็นที่รู้จักในปี 2542 โดยถูกใช้งานกับเครื่องยูนิกซ์ ในการประมวลผลคำสั่งหรือสคริปต์อัตโนมัติที่ถูกกำหนดเวลาและวันที่ไว้ล่วงนี้ ครอนมักถูกใช้ส่วนใหญ่ในงานของผู้ดูแลระบบ เช่น คำสั่งให้ทำการแบ็กอัปอัตโนมัติ หรือการให้ทำการตรวจสอบระบบประจำวัน
เปนเน
เปนเน  หรือบางครั้งสะกดว่า เพนเน่ เป็นพาสตาชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นท่อนขนาดกลาง ปลายตัดเฉียงทั้งสองด้าน ในประเทศอิตาลีมีการผลิตเปนเนเป็น 2 ชนิด คือ แบบเกลี้ยงและแบบมีร่อง
โดยปกติแล้วเปนเนจะปรุงและเสิร์ฟคู่กับซอสเปสโตในรูปแบบสลัด
ดร.อภิรดี ภวภูตานนท์ (สกุลเดิม: ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม; เกิด 23 กันยายน พ.ศ. 2508) ชื่อเล่น แก้ว เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย
อภิรดีมีชื่อเล่นว่า แก้ว เกิดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2508 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของพันตำรวจเอก (พิเศษ) ทศพล และอำไพ ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม เธอมีเชื้อสายมอญอภิรดีเข้ารับการศึกษาระดับปฐมวัยที่โรงเรียนอนุบาลละอออุทิศ, ระดับประถมศึกษาปีที่ 7 จากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากโรงเรียนเขมะสิริอนุสรณ์, ต่อมาได้เข้าศึกษาระดับ ปวช.วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาวิทยาเขตจักรพงษภูวนารถ และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาจาก ปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโท มหาวิทยาลัยเกริก และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีในปี พ.ศ. 2560 หลักสูตรการเสริมสร้างสังคมสันติสุข รุ่นที่ 9 สถาบันพระปกเกล้า
เธอเข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกจากการเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณา และต่อมาเธอก็ได้รับการสนับสนุนจากจีรวรรณ กัมปนาทแสนยากรให้เป็นนักแสดง
อภิรดีสมรสกับโอภาส ทศพร ตั้งแต่ปีประมาณ พ.ศ. 2530 และใช้ชีวิตคู่กันหลายปี มีบุตร-ธิดา 3 คน ได้แก่ ปภณ (บูม), ภัสกร (แบงก์) และเลลาณี (เบลล์) ก่อนจะหย่าเมื่อ พ.ศ. 2549 โดยให้เหตุผลว่าเพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นเนื่องจากหนี้สินในการทำธุรกิจ
ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 เธอรับว่าจดทะเบียนสมรสแล้วกับพันเอกวินธัย สุวารี (ยศในขณะนั้น) หลังจากที่ทั้งคู่ได้คบหากันมาเป็นระยะเวลาประมาณ 8 ปี แต่แยกกันอยู่
พระราชกฤษฎีการะดมไพร่พล
พระราชกฤษฎีการะดมไพร่พล (ภาษาอังกฤษ: Commission of Array หรือ Arrayer) เป็นพระราชเอกสารสิทธิ (Letters patent) ที่พระมหากษัตริย์อังกฤษมอบให้แก่เจ้าหน้าที่หรือผู้นำท้องถิ่นในเขตปกครองในการระดมพลจากผู้พำนักอาศัยในท้องถิ่นที่ว่า
การะดมไพร่พลมีที่มาจากพันธะโบราณของผู้มีเสรีภาพในการป้องกันบ้านเมือง เจ้าหน้าที่รับผิดชอบในการระดม (Commissioner) มักจะเป็นนายทหารที่มีประสบการณ์ที่ได้รับแต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์ในการระดมพลจากท้องถิ่นต่างๆ
แม้ว่ากฎหมายนี้จะเลิกใช้กันภายในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ทรงรื้อฟื้นขึ้นใช้อีกในปี ค.ศ. 1642 (เป็นการโต้ตอบ กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร (Militia Ordinance) ที่ออกในปีเดียวกันที่มอบอำนาจให้รัฐสภาแห่งอังกฤษอำนาจในการระดมกองทหาร) ในการระดมกองทัพฝ่ายกษัตริย์นิยมเมื่อเริ่มสงครามกลางเมืองอังกฤษ
Commission of Array
Arrayer
กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร
กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร  เป็นบทบัญญัติที่ได้รับอนุมัติจากรัฐสภายาวของอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1642 ซึ่งเป็นก้าวสำคัญที่นำไปสู่สงครามกลางเมืองอังกฤษ ระหว่างฝ่ายกษัตริย์นิยมและฝ่ายรัฐสภา ก่อนหน้านั้นพระมหากษัตริย์ทรงมีเอกสิทธิ์ในการแต่งตั้ง “ลอร์ดเลฟเทนแนนท์” (Lord Lieutenant) ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในการเกณฑ์และดูแลทหารอาสาสมัครหรือที่เรียกกันว่า “trained bands” ทหารอาสาสมัครเหล่านี้เป็นทหารราบกลุ่มเดียวที่มีไว้ในยามสงบเพราะอังกฤษขณะนั้นไม่มีทหารประจำการ เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างพระมหากษัตริย์และรัฐสภาเลวลง การควบคุมกองทหารอาสาสมัครเหล่านี้จึงกลายมาเป็นข้อขัดแย้ง หลังจากที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ทรงพยายามจับกุมสมาชิกสภาสามัญในเดือนมกราคม ค.ศ. 1642 รัฐสภาก็ไม่ไว้วางใจพระองค์และพยายามยับยั้งการควบคุมกองทหารเพราะอาจจะทรงใช้ในการต่อต้านรัฐสภาเอง เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1642 ฝ่ายต่อต้านพระมหากษัตริย์ที่เป็นเสียงข้างมากในสภาขุนนางก็ผ่านกฤษฎีกาแต่งตั้ง “เลฟเทนแนนท์” ของรัฐสภาแม้ว่าฝ่ายกษัตริย์นิยมจะประท้วง (“บันทึกของสภาขุนนาง”, 5 มีนาคม ค.ศ. 1642) สภาสามัญชน อนุมัติกฤษฎีกาในวันเดียวกัน (“บันทึกของสภาสามัญชน”, 5 มีนาคม ค.ศ. 1642) แต่ตามประเพณีอังกฤษกฤษฎีกาไม่สามารถบังคับใช้เป็นกฎหมายได้จนกว่าจะไดรับพระบรมราชานุมัติ (Royal assent) พระเจ้าชาร์ลส์ไม่ทรงยอมอนุมัติกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1642 รัฐสภาก็ประกาศว่า “ประชาชนทั้งหลายต้องปฏิบัติตามกฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัครแม้ว่ากฤษฎีกาจะยังไม่ได้รับพระบรมราชานุมัติ” (“บันทึกของสภาขุนนาง”, 15 มีนาคม ค.ศ. 1642) นี่เป็นครั้งแรกที่รัฐสภาบังคับใช้กฎหมายโดยมิได้รับพระบรมราชานุมัติ ซึ่งเป็นการกระทำที่เป็นการประกาศอำนาจของรัฐสภาและทำให้การสงครามเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร” และ “พระราชกฤษฎีการะดมไพร่พล” ของพระเจ้าชาร์ลส์เป็นกฎหมายที่เป็นการพิสูจน์ความจงรักภักดีแต่มีผลในการใช้เพียงไม่มากเท่าใดนักในการรวบรวมกองทัพ กำลังทหารส่วนใหญ่ของกองทัพของฝ่ายรัฐสภาภายใต้การบังคับบัญชาของโรเบิร์ต เดเวอโรซ์ เอิร์ลแห่งเอสเซ็กซ์ที่ 3 มาจากกองทหารที่เกณฑ์มาจากอาสาสมัครระหว่างหน้าร้อนปี ค.ศ. 1642 ทหารท้องถิ่นมักจะเป็นฝักฝ่ายในความจงรักภักดีและมักจะไม่ยอมไปสู้รบไกลจากท้องถิ่นที่อยู่ นอกไปจากกองทหารอาสาสมัครลอนดอนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการทหารอาสาสมัครลอนดอนภายใต้กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร
ลอนดอนขณะนั้นเป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดและมีกองทหารอาสาสมัครที่ได้รับการฝึกเป็นอย่างดี กองทหารอาสาสมัครจากลอนดอนเดินทางไปสมทบกับกองทหารของเอิร์ลแห่งเอสเซ็กซ์ที่เทอแนมกรีน (Battle of Turnham Green) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1642 เพื่อขวางกองทหารของฝ่ายกษัตริย์นิยมที่พยายามเดินทัพมายังกรุงลอนดอน ต่อมากองทหารจากลอนดอนก็ใช้ในการสนับสนุนกองทหารของเอิร์ลแห่งเอสเซ็กซ์และเซอร์วิลเลียม วอลเลอร์ และกองทหารที่ฝึกที่จากเอสเซ็กซ์มีส่วนในการล้อมเมืองเรดดิงในบาร์คเชอร์ ในปี ค.ศ. 1643 รัฐสภายาว ยังคงบังคับใช้กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัครโดยมิได้รับพระบรมราชานุมัติตลอดคริสต์ทศวรรษ 1640 แต่กฤษฎีกามาถูกยกเลิกในสมัยฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ แต่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ยังคงเรียกเก็บอากรที่เดิมกฤษฎีกาของรัฐสภาที่เริ่มบังคับใช้ในปี ค.ศ. 1643 ต่อมา (Wheeler, 1999:148)
Militia Ordinance
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
สงครามกลางเมืองอังกฤษ (; ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1651) เป็นสงครามกลางเมืองของอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ที่ต่อเนื่องกันหลายครั้งระหว่างฝ่ายรัฐสภา และฝ่ายกษัตริย์นิยม สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1646; ครั้งที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1648 ถึงปี ค.ศ. 1649 เป็นสงครามของความขัดแย้งระหว่างผู้สนับสนุนพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ฝ่ายหนึ่งและผู้สนับสนุนรัฐสภายาวอีกฝ่ายหนึ่ง ขณะที่ครั้งที่ 3 ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1651 เป็นการต่อสู้ระหว่างผู้สนับสนุนพระเจ้าชาลส์ที่ 2 และผู้สนับสนุนรัฐสภารัมพ์อีกฝ่ายหนึ่ง สงครามกลางเมืองจบลงด้วยชัยชนะของฝ่ายรัฐสภาที่ยุทธการวูสเตอร์เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1651
คำว่า “สงครามกลางเมืองอังกฤษ” ในภาษาอังกฤษมักจะใช้เป็นคำเอกพจน์แม้ว่านักประวัติศาสตร์จะยังโต้แย้งกันว่าเป็นสงครามสองหรือสามสงคราม สงครามนี้เป็นสงครามของอังกฤษแต่ความขัดแย้งตั้งแต่เริ่มแรกก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับทั้งสกอตแลนด์และไอร์แลนด์ (ดู สงครามสามอาณาจักร)
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งนี้ต่างกับสงครามกลางเมืองอังกฤษของอังกฤษอื่นๆ ตรงที่มิใช่เพียงแต่จะเป็นสงครามที่แก่งแย่งระหว่างผู้นำที่แท้จริงของประเทศ แต่ยังเป็นสงครามที่คำนึงถึงการเลือกระบบการปกครองของบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ นักประวัติศาสตร์บางคนจัดสงครามกลางเมืองอังกฤษว่าเป็น “การปฏิวัติอังกฤษ” งานเขียนเช่นสารานุกรมบริตานิกา ฉบับ ค.ศ. 1911 กล่าวถึงสงครามกลางเมืองอังกฤษว่าเป็น “การปฏิวัติครั้งยิ่งใหญ่” นักประวัติศาสตร์ลัทธิมาร์กซเช่นคริสโตเฟอร์ ฮิลล์ (Christopher Hill) มักจะนิยมใช้คำว่า “การปฏิวัติอังกฤษ” (English Revolution) แทนการใช้คำว่า “สงครามกลางเมืองอังกฤษ” ในการกล่าวถึงสงครามครั้งนี้
ปรัชญาการปกครองของพระเจ้าชาลส์.
สงครามกลางเมืองอังกฤษเริ่มขึ้นเพียงสี่สิบปีหลังจากการสวรรคตของพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ในปี ค.ศ. 1603 เมื่อพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1625 อังกฤษและสกอตแลนด์อยู่ในความสงบทั้งทางการภายในและความสัมพันธ์ระหว่างของทั้งสองราชอาณาจักร พระเจ้าชาลส์มีพระราชประสงค์ที่จะรวมราชอาณาจักรอังกฤษ, ราชอาณาจักรสกอตแลนด์ และราชอาณาจักรไอร์แลนด์เข้าเป็นราชอาณาจักรเดียวกันตามพระราชประสงค์ของพระราชบิดาสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ (พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์) แต่ฝ่ายรัฐสภามีความเคลือบแคลงใจถึงพระราชประสงค์ที่ว่านี้ เพราะการก่อตั้งราชอาณาจักรใหม่อาจจะเป็นการทำลายวัฒนธรรมและประเพณีโบราณของอังกฤษที่เคยปฏิบัติกันมา และเป็นสิ่งที่เป็นเครื่องมือในการค้ำจุนรากฐานการปกครองระบอบพระมหากษัตริย์มาจนถึงเวลานั้น นอกจากนั้นเมื่อพระเจ้าชาลส์ทรงครองราชย์ภายใต้ปรัชญาเดียวกันกับพระราชบิดาที่ครั้งหนึ่งตรัสบรรยายตำแหน่งพระมหากษัตริย์ว่าเป็นการเป็น “เทพน้อยๆ บนโลกมนุษย์” (little Gods on Earth) พระเจ้าชาลส์ทรงมีความเชื่อว่าพระองค์เป็นผู้ที่ได้รับเลือกจากพระเจ้าให้ปกครองอาณาจักรภายใต้กฎ “เทวสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์” (Divine Right of Kings) ปรัชญาของพระองค์ก็ยิ่งทำให้รัฐสภาเพิ่มความหวั่นระแวงต่อนโยบายของพระองค์มากยิ่งขึ้น
ในการปกครองพระเจ้าชาลส์ทรงเรียกร้องความจงรักภักดีจากผู้อยู่ใต้การปกครองโดยไม่มีเงื่อนไขเป็นการแลกเปลี่ยนกับ “การปกครองอย่างยุติธรรม” พระองค์ทรงเห็นว่าการขัดแย้งกับพระองค์เป็นการกระทำที่หยามพระองค์ ความขัดแย้งหรือความเคลือบแคลงต่างๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างพระเจ้าชาลส์และรัฐสภาแห่งอังกฤษเป็นผลที่ทำให้ความสัมพันธ์ในที่สุดก็แตกหักลงและนำไปสู่สงครามกลางเมืองในที่สุด
รัฐสภาภายใต้รัฐธรรมนูญอังกฤษ.
ก่อนที่จะเกิดการต่อสู้กันรัฐสภาแห่งอังกฤษมิได้มีบทบาทในระบบการปกครองของอังกฤษเท่าใดนัก รัฐสภาเป็นแต่เพียงคณะผู้ถวายคำแนะนำต่อและเป็นเครื่องมือของพระมหากษัตริย์เท่านั้น—พระมหากษัตริย์ทรงมีสิทธิ์ที่จะเรียกประชุมหรือยุบรัฐสภาเมื่อใดก็ได้ตามแต่พระราชประสงค์ การที่เรียกประชุมส่วนใหญ่ก็เป็นการเรียกเข้ามาเพื่อให้ช่วยหาเงินทุนเข้าพระคลัง เพราะรัฐสภาโดยสมาชิกผู้เป็นผู้นำท้องถิ่น (gentry) มีอำนาจหน้าที่ในการเก็บภาษี พระมหากษัตริย์จึงจำเป็นต้องพึ่งบุคคลเหล่านี้ในการทำให้การเก็บภาษีเป็นการราบรื่นโดยไม่มีปัญหาใดใด ถ้าผู้นำท้องถิ่นปฏิเสธที่จะเก็บภาษีสถาบันพระมหากษัตริย์ก็ไม่มีเครื่องมืออื่นใดในการบังคับการเก็บภาษี แม้ว่ารัฐสภาจะอนุญาตให้ผู้แทนของผู้นำท้องถิ่นประชุมและส่งนโยบายเสนอไปยังพระมหากษัตริย์ในรูปของร่างพระราชบัญญัติ แต่ผู้แทนเหล่านี้ไม่มีอำนาจในการบังคับให้พระมหากษัตริย์ปฏิบัติตามร่างพระราชบัญญัติที่เสนอไป—รัฐสภาอาจจะมีอำนาจในการบังคับพระมหากษัตริย์อยู่บ้างโดยการไม่ยอมร่วมมือในการเก็บภาษีหาเงินให้พระมหากษัตริย์ตามที่ทรงต้องการ แต่ถ้าทำเช่นนั้นพระองค์ก็อาจจะตัดสินใจยุบสภา
รัฐสภากับคำร้องสิทธิ.
เหตุการณ์แรกที่ทำให้รัฐสภาเป็นเริ่มเป็นกังวลคือการเสกสมรสระหว่างพระเจ้าชาลส์ที่ 1 กับเจ้าหญิงเฮนเรียตตา มาเรียแห่งบูร์บองผู้เป็นเจ้าหญิงโรมันคาทอลิกจากฝรั่งเศส การเสกสมรสเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1625 ไม่นานหลังจากที่พระเจ้าชาลส์เสด็จขึ้นครองราชย์ การเสกสมรสของพระองค์ทำให้อาจจะเกิดปัญหาในเรื่องพระราชโอรสที่จะเป็นรัชทายาทที่อาจจะได้รับการเลี้ยงดูอย่างโรมันคาทอลิก ซึ่งทำให้เป็นที่หวั่นกลัวของชาวอังกฤษผู้เป็นโปรเตสแตนต์
นอกจากนั้นพระเจ้าชาลส์ยังมีพระราชประสงค์ที่จะเข้าเกี่ยวข้องในความขัดแย้งในยุโรปที่ขณะนั้นอยู่ภายใต้ความยุ่งเหยิงของสงครามสามสิบปี (ค.ศ. 1618-ค.ศ. 1648) การเข้าร่วมการสงครามหมายถึงการใช้ทุนทรัพย์เป็นจำนวนมหาศาล วิธีที่พระเจ้าชาลส์จะทรงสามารถหาทุนในการทำสงครามได้ก็โดยการขึ้นภาษีที่ต้องได้รับอนุมัติจากรัฐสภา แต่แทนที่รัฐสภากลับจำกัดสิทธิในการเก็บภาษีตันภาษีปอนด์ที่แต่เดิมเป็นสิทธิส่วนพระองค์ที่ทรงเรียกเก็บได้ตลอดพระชนม์ชีพ รัฐสภาจำกัดให้ทรงเก็บได้เพียงปีเดียว ถ้าจะเก็บในปีต่อไปพระองค์ก็ต้องมาต่อรองขออนุมัติจากรัฐสภาเป็นปีๆ ไป ซึ่งเป็นผลทำให้พระองค์ทรงมีปัญหาทางการเงินหนักยิ่งขึ้น
แต่ปัญหาการขาดทุนทรัพย์ก็มิได้ทำให้พระเจ้าชาลส์หยุดยั้งการเข้าเกี่ยวข้องในการสงคราม ทรงตัดสินพระทัยส่งกองกำลังไปช่วยอูว์เกอโนที่ถูกล้อมอยู่ที่ลารอแชล โดยมีจอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1ข้าราชสำนักคนโปรดไปเป็นแม่ทัพ แต่ก็เป็นการทัพที่ล้มเหลว รัฐสภาที่เป็นปรปักษ์ต่อดยุคแห่งบัคคิงแฮมอยู่แล้วเรียกร้องให้ปลดดยุคแห่งบัคคิงแฮมออกจากตำแหน่ง พระเจ้าชาลส์ไม่ทรงยอมและทรงโต้ตอบด้วยการยุบรัฐสภา การกระทำครั้งนี้แม้ว่าจะเป็นการช่วยดยุคแห่งบัคคิงแฮมแต่ก็เป็นการสร้างความไม่พอใจให้กับรัฐสภามากยิ่งขึ้น
หลังจากที่ทรงยุบรัฐสภาแล้ว และไม่ทรงสามารถหาเงินโดยไม่มีรัฐสภาช่วยแล้วพระเจ้าชาลส์ก็ทรงตั้งรัฐสภาใหม่ในปี ค.ศ. 1628 ที่รวมทั้งโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ แต่รัฐสภาใหม่ยื่นคำร้องขอสิทธิฟ้องร้องรัฐ ซึ่งในที่สุดพระองค์ก็ทรงยอมรับเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับการได้ทุนทรัพย์จากการที่รัฐสภาช่วยเก็บภาษีให้พระองค์
สมัยการปกครองส่วนพระองค์ของพระเจ้าชาลส์.
หลังจากนั้นพระเจ้าชาลส์ก็ทรงเลี่ยงการเรียกประชุมรัฐสภาเป็นเวลากว่าสิบปีซึ่งเป็นสมัยที่เรียกว่า “สิบเอ็ดปีแห่งความกดขี่” (Eleven Years' Tyranny) ในช่วงเวลานี้พระเจ้าชาลส์ไม่ทรงสามารถหาเงินได้ง่ายๆ โดยปราศจากรัฐสภา แต่ก็ทรงหันไปหาวิธีอื่นในการหาเงินเข้าท้องพระคลัง เช่นการนำกฎหมายโบราณออกมารื้อฟื้นใช้ในการเรียกค่าปรับจากขุนนางผู้มิได้เข้าร่วมในพิธีราชาภิเษกของพระองค์ก่อนหน้านั้น นอกจากนั้นก็ยังทรงพยายามโดยการเก็บภาษีเรือที่เรียกร้องเก็บภาษีจากแคว้นต่างๆ ที่ไม่อยู่ติดทะเลสำหรับราชนาวีอังกฤษ บางคนก็ต่อต้านไม่ยอมจ่ายภาษีที่ว่าเพราะถือว่าเป็นภาษีที่ผิดกฎหมายแต่ก็ไปแพ้ในศาลซึ่งก็เป็นอีกข้อหนึ่งที่ทำให้ประชาชนเพิ่มความไม่พอใจในวิธีการปกครองของพระองค์มากยิ่งขึ้น