pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บุสแบ็กมีอาชีพรับราชการเช่นเดียวกับบิดาและปู่ โดยเริ่มในราชสำนักของจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 1 เมื่อราวปี ค.ศ. 1552 ในปี ค.ศ. 1554 บุสแบ็กก็ถูกส่งตัวไปอังกฤษในฐานะผู้แทนในพระองค์ในโอกาสพระราชพิธีเสกสมรสระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ กับพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปนที่วินเชสเตอร์ ไม่นานหลังจากนั้นบุสแบ็กก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชทูตประจำราชสำนักของจักรวรรดิออตโตมันของสุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมัน โดยมีหน้าที่เป็นผู้เจรจาต่อรองเกี่ยวกับปัญหาข้อพิพาทเรื่องเขตแดนในทรานซิลเวเนียระหว่างสองจักรวรรดิ แต่ก็ไม่ได้รับความสำเร็จเท่าใดนักในสมัยที่รึสเตม ปาชา เป็นอัครมหาเสนาบดี จนกระทั่งเซมิซ อาลี ปาชา ขึ้นเป็นเป็นอัครมหาเสนาบดีต่อมา บุสแบ็กจึงได้รับความสำเร็จ
Jai Telangana Party
Ogier Ghiselin de Busbecq
Ogier de Busbecq
OO.o
ว็อล์ฟกัง เพเทอร์เซิน
ว็อล์ฟกัง เพเทอร์เซิน (; 14 มีนาคม ค.ศ. 1941 – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2022) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเยอรมัน มีผลงานกำกับภาพยนตร์ที่เป็นที่รู้จักอย่างเช่น "แผนสังหารนรกทีละขั้น" และ "ผ่านาทีวิกฤติกู้โลก" เขายังเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม สำหรับภาพยนตร์สงครามเรื่อง "Das Boot" และเคยได้รับรางวัลในปี ค.ศ. 1981 จากบาวาเรียนฟิล์มอะวอดส์ ในสาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม
วูล์ฟกัง ปีเตอร์สัน
มาร์ติน สกอร์เซซี่
เนเธอร์แลนด์เกียนา
คิวบา กูดิง จูเนียร์
คิวบา กูดิง จูเนียร์  เกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1968 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในการแสดงบทบาทเป็นร็อด ทิดเวลล์ ในผลงานการแสดงในเรื่อง "Jerry Maguire" (1996) ของแคเมรอน โครว์ เขาได้รับรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงชายสมทบยอดเยี่ยม และมีคำพูดติดปากในเรื่องคือ "Show Me The Money" ที่เกิดจากตัวละครที่เขาแสดง เขายังได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีในผลงานการแสดงในการกำกับของจอห์น ซิงเกิลตัน เรื่อง "Boyz n the Hood" (1991)
บิล วีสลีย์
คณะเกษตรศาสตร์ ม.ขอนแก่น
คำสำคัญ "ซีซีทีวี" หรือ "CCTV" เป็นอักษรย่อ ซึ่งสามารถหมายถึง
คณะเกษตร ม.เกษตรศาสตร์
วิทยาลัยปิโตรเลียมและปิโตรเคมี จุฬาฯ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาฯ
กิลเดอร์ดัตช์
กิลเดอร์ดัตช์  หรือ คึลเดิน  ใช้สัญลักษณ์ ƒ หรือ fl. เป็นสกุลเงินที่ใช้กันในประเทศเนเธอร์แลนด์มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 2002 เมื่อมาแทนที่ด้วยยูโร ระหว่างปี ค.ศ. 1999 ถึงปี ค.ศ. 2002 กิลเดอร์เป็น "หน่วยย่อยของชาติ" (national subunit) ของเงินยูโร แต่การจ่ายเงินจริงยังต้องทำกันเป็นกิลเดอร์เพราะเงินและเหรียญยูโรยังไม่มีในขณะนั้น แต่เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสยังคงใช้เงินตราดัตช์กิลเดอร์แอนทิลลีสอยู่ ในปี ค.ศ. 2004 กิลเดอร์ซูรินาม (เนเธอร์แลนด์เกียนา) ก็ถูกแทนที่ด้วยเงินสกุลดอลลาร์ซูรินาม
"คึลเดิน" เป็นคำคุณศัพท์ของภาษาดัตช์กลางที่แปลว่า "ที่เป็นทอง" ซึ่งเป็นชื่อที่บ่งถึงโลหะที่เดิมใช้ในการตีเงิน แต่สัญลักษณ์ ƒ หรือ fl. ที่ใช้แทนคำว่าคึลเดินมิได้ส่วนเกี่ยวข้องกับคำนี้แต่อย่างใด แต่มาจากอักษรย่อของสกุลเงินเดิมที่เรียกว่าโฟลไรน์
Dutch guilder
Dutch gulden
ดัตช์กิลเดอร์
โอลิมปิกฤดูหนาว 1924
กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1924  หรือชื่อที่เป็นทางการ กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 1  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 1 จัดขึ้น ณ เมืองชามอนี ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 25 มกราคม - 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1924
One athlete from had entered the speed skating competition but did not compete.
ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนี้ นายกาสตอง ไวดัล รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการแห่งชาติฝรั่งเศส เป็นประธานในพิธี พร้อมด้วย อ็องรี เดอ บาแย-ลาตูร์ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเป็นต้น
ไชนาเซ็นทรัลเทเลวิชั่น
สถานทีโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน
สถานีรถไฟแหลมฉบัง
โนริกาซุ คาวานะ
โนริกาซุ คาวานะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 14 มกราคม พ.ศ. 2505 ที่โตเกียว สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 7 (น็อค 3) เสมอ 1 แพ้ 9
นาธาน โอร์มาน (15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 – 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2563) เป็นนักร้อง นักแสดง และนักเขียนชาวไทย มีผลงานอัลบั้มเพลงกับค่ายอาร์เอส 2 ชุดคือ "Nathan" และ "สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ"
ชื่อบางครั้งเขียน "นาธาน โอมาน"
ชื่อจริงว่า "สุธัญ โอมานันท์" เคยใช้ชื่อจริงว่า "นธัญ โอมานันท์" และชื่อแต่กำเนิดว่า "ธัญญวัฒน์ หยุ่นตระกูล"
นาธานเป็นบุตรของนายธัญญา และนางอุทัยวรรณ นาธานมีน้องสาวร่วมบิดามารดา 1 คน ชื่อเล่น น็อต สำเร็จชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนดรุณศึกษา จังหวัดนครศรีธรรมราช และเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนทุ่งสง ซึ่งอยู่ในจังหวัดเดียวกัน เมื่อสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 นาธานก็ได้หนีไปใช้ชีวิตในกรุงเทพมหานคร โดยศึกษาที่วิทยาลัยเพาะช่าง 2 ปี แล้วต่อปริญญาตรีศิลปศาสตร์ คณะครุศาสตร์ (เอกศิลปะ) มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
บิดาและมารดาของนาธานเป็นคนเชื้อชาติไทย บิดาเกิดที่อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ส่วนมารดาเกิดที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี บิดาและมารดาของนาธานไม่ได้แต่งงานกัน แต่อยู่กินด้วยกันสมัยเรียน และกลับมาตั้งหลักปักฐานที่บ้านเกิดของฝ่ายชาย ทั้งสองได้แยกทางกันตั้งแต่นาธานและน้องสาวยังเล็ก ๆ ทำให้นาธานต้องไปอาศัยอยู่กับป้าและย่า โดยมีบิดาเป็นผู้ส่งเสียเลี้ยงดู หลังจากนั้นบิดาของนาธานได้แต่งงานกับหญิงสาวที่จังหวัดเชียงใหม่ และทำงานเป็นช่างไฟฟ้า ส่วนมารดาของนาธานแต่งงานใหม่กับตำรวจ มีบุตรด้วยกัน 3 คน (ผู้หญิง 2 คน ผู้ชาย 1 คน)
นาธานเข้าสู่วงการบันเทิง ด้วยการถ่ายแฟชั่นนิตยสารอย่างอิมเมจ ลิปส์ ป๊อบทีน จากนั้นก้าวมาเป็นศิลปินนักร้องค่ายอาร์เอส มีอัลบั้มแรกในสไตล์ป็อปร็อกที่ชื่อ "Nathan" ต่อมาเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นทั้งจากหนังสือพิมพ์และทางโทรทัศน์ที่เชิญไปสัมภาษณ์เหตุการณ์รอดชีวิตจากภัยพิบัติคลื่นยักษ์สึนามิ หลังจากนั้น 2 ปีออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 คือ "สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ" ที่มีแนวดนตรีได้กลิ่นอายของเนปาล รวมถึงในมิวสิกวิดีโอด้วยเช่นกัน จากนั้นได้เปิดบริษัททำทัวร์ไปเที่ยวประเทศเนปาล และออกผลงานเขียนหนังสือเรื่อง "ผมมันเด็กหลังเขา (หิมาลัย)" และ "โลกนี้ไม่เหงาแล้ว (Not A Lonely Planet)"
นาธานเริ่มสนใจด้านการเมือง โดยสมัครเข้าสังกัดพรรคพลังเครือข่ายประชาชน
นาธานเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 เวลา 09.35 น. ที่โรงพยาบาลสมุทรสาคร หลังเข้ารับการรักษาตัวเนื่องจากอาการป่วยด้วยโรคโลหิตจาง สาเหตุของการเสียชีวิตคือภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด
การแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูด.
ในกลางปี พ.ศ. 2551 นาธานเริ่มให้สัมภาษณ์ว่า ได้แสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง "The Prince Of Red Shoe" ของบริษัทบิกบลู ในเครือค่ายทเวนตี้ เซ็นจูรี ฟอกซ์ ซึ่งมี วูล์ฟกัง ปีเตอร์เซน และ มูฮำหมัดซูอัต เป็นผู้กำกับ โดยแสดงร่วมกับดาราดังอย่าง บรูซ วิลลิส และ คริสติน่า ริชชี่ ถ่ายทำในหลายที่ เช่น ประเทศจอร์แดน, อิหร่าน, โอมาน และหลาย ๆ เมืองในแถบตะวันออกกลาง ก่อนที่จะให้สัมภาษณ์เพิ่มเติมอีกครั้งในอีกราวหนึ่งปีต่อมาจนกลายเป็นข่าวโด่งดัง แต่เมื่อมีการสืบค้นข้อมูล ทั้งจากเว็บไซต์ IMDb ทวิตเตอร์ของนักแสดงที่นาธานอ้างถึง ตลอดจนหลักฐานอื่น ๆ กลับไม่มีสิ่งยืนยันว่านาธานแสดงภาพยนตร์ตามที่กล่าวอ้าง จึงได้กลายเป็นหัวข้อถกเถียงในอินเทอร์เน็ตว่านาธานพูดโกหกหรือไม่ และยังรวมถึงประวัติของนาธานที่เขาเคยให้สัมภาษณ์ไว้ด้วย หลังจากนั้นนาธานกับผู้จัดการส่วนตัวได้ออกมายืนยันว่าไปถ่ายหนังของฮอลลีวูดในหลายประเทศแถบตะวันออกกลางจริง แต่เมื่อนักข่าวขอดูพาสปอร์ตกลับบ่ายเบี่ยงอ้างว่าไม่ได้เป็นนักโทษทำไมต้องให้ดู อีกทั้งยังไม่ตอบคำถามเรื่องโกงอายุและเรื่องหลอกนักข่าวปลอมตัวเป็นอรัญ น้องชายของตัวเอง
วันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เปี๊ยก โมเดลลิ่ง ผู้ที่ถ่ายภาพของนาธานที่ได้รับการเสนอว่าเป็นภาพถ่ายจากภาพยนตร์ "The Prince Of Red Shoe" ออกมาให้สัมภาษณ์ในรายการ "เจาะข่าวเด่น" ว่าภาพเหล่านั้นไม่ใช่ภาพจากกองถ่ายที่โอมาน แต่เป็นภาพที่เจ้าตัวเป็นผู้ถ่ายเองและกล่าวว่าถูกหลอกให้แต่งหน้าและถ่ายรูปที่ออกแบบโดยนาธาน จึงออกมาให้สัมภาษณ์เพื่อความบริสุทธิ์ใจ
ต่อมา 2 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ในการบันทึกเทปสัมภาษณ์กับรายการ "วู้ดดี้เกิดมาคุย" เขายอมรับว่าเขากุเรื่องในการแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูดรวมถึงเรื่องราวทั้งหมดของตน โดยอ้างว่าที่ทำไปทั้งหมดนั้น ก็เพราะผู้สนับสนุนตนในวงการบันเทิง ต้องการสร้างตัวตนของตนให้เป็นแบบนั้น ให้มีชีวิตที่น่าทึ่ง เป็นเด็กอัจฉริยะสามารถพูดได้หลายภาษา เป็นต้น
กรณีฉ้อโกงเงิน.
ปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 จามจุรี จูลี่ แคสเชอร์ (เจเจ) ดีเจคลื่นอีซี เวอร์จิ้นเรดิโอ หุ้นส่วนร้าน Jamaree Yak Cafe Gallery เข้าแจ้งความดำเนินคดีกับนาธานในข้อหาฉ้อโกงเงินหุ้นส่วนร้านอาหาร และยังออกพูดถึงพฤติกรรมไม่ชอบมาพากล หลังถูกข้อกล่าวหาทั้ง 2 กรณีจึงออกมาแถลงข่าวว่า ได้จ่ายเงินไปแล้วพร้อมนำสลิปบัตรเครดิตมาโชว์เป็นหลักฐาน และกล่าวว่าจะฟ้องกลับ
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552 อดีตแม่บ้านของนาธาน พร้อมด้วยอาทิตย์ กุลฝ้าย ลูกชาย ได้เข้าแจ้งความอดีตนักร้องหนุ่มในข้อหาฉ้อโกงเงินกว่า 3 แสนบาท ทั้งยังนำตรายาง ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, การท่องเที่ยวเนปาล โรงแรมชื่อดัง รวมถึงบริษัท ทเวนตี้ เซ็นจูรี่ ฟ็อกซ์ ที่เป็นของนาธานเพื่อตรวจสอบและใช้เป็นหลักฐาน ต่อมา "แหม่ม พิศมัย” แม่บุญธรรม ออกมาปฏิเสธถึงข้อกล่าวหาดังกล่าวผ่านทางรายการ "เรื่องเด่นเย็นนี้" ทั้งนี้ทางรายการยังได้ต่อสายโทรศัพท์ถึงนาธานเพื่อชี้แจงเรื่องต่าง ๆ นาธานปฏิเสธในทุกเรื่อง โดยระบุว่า รู้จักพี่เลี้ยงคนดังกล่าวเพียง 2 ปี ไม่ใช่ 10 ปี ส่วนเรื่องตรายางไม่ใช่ของตน มีเพียงบริษัททัวร์ของนาธานอันเดียว หลังจากนั้นทางฝ่ายอดีตแม่บ้านนาธานเข้าแจ้งความ และทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ ได้ออกหมายเรียกนายนาธานแต่ไม่สามารถติดต่อได้ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ทราบว่านาธานหลบหนีมาพักอาศัยอยู่ที่อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย จึงเข้าจับกุมนายนาธาน แต่นาธานได้รับประกันตัวออกไปในวันรุ่งขึ้น
นางฉลอง จันทร์นาค ยายของ น.ส. เสาวนีย์ ฤทธิโชติ อายุ 27 ปี หรือน้องอ้อม ผู้ป่วยเป็นโรคผิวหนังแห้งตกสะเก็ด หรือ “เด็กดักแด้” ซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 ออกมาเปิดเผยว่านาธาน โอร์มานยืมเงินไปรวมกว่าแสนบาททั้งจากยายและน้องอ้อม พร้อมกล่าวสาเหตุการขอยืมเงินว่า "ถูกเพื่อนที่ร่วมทำกิจกรรมบริจาคช่วยเหลือผู้ที่ประสบภัยสึนามิโกงเงิน" และยังต่อว่าเรื่องที่นาธานไม่ยอมมาร่วมงานศพน้องอ้อมโดยอ้างว่าร่วมงานไม่ได้เพราะอยู่ต่างประเทศ ต่อมาสราวุธ มาตรทองออกมาชี้แจงหลังจากถูกพาดพิงว่า เงินทุกบาทที่รับบริจาคช่วยเหลือชาวมอแกนจากเหตุการณ์สึนามินั้นได้นำไปให้ชาวมอแกนหมดแล้ว ทั้งเงิน และเรือ
กลางเดือนพฤศจิกายน ปุ๊กกี้ ปริศนา พรายแสง อดีตนักร้องสังกัดอาร์เอส ออกมาเปิดโปงว่านาธานหลอกลวงเงินนางนันทพร พรายแสง น้าแท้ ๆ ของตนไปร่วมสามแสนบาท ซึ่งนาธานก็บอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ซึ่งไม่นานนางดำ จารุวรรณ พรายแสง แม่ของปุ๊กกี้ก็ออกมาเปิดเผยหลายเรื่องที่นาธานโกหก และสาเหตุที่น้องสาวแท้ ๆ เชื่อ เพราะนาธานอ้างว่าถ้าได้เงินจากการแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูดจะซื้อบ้านราคา 10 ล้าน และรถเบนซ์ให้
วันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2553 ที่ศาลจังหวัดอำนาจเจริญ นางสมาน สุขเสริม อดีตแม่บ้านนาธาน โอมาน กล่าวว่า การไกล่เกลี่ยคดีฉ้อโกงที่นาธานได้นำโฉนดที่ดินของตนไปจำนองได้สิ้นสุดลงแล้ว โดยนาธานได้ชำระหนี้ก้อนแรกเป็นเช็คจำนวน 3.4 แสนบาท ส่วนที่เหลือนาธานได้เจรจาขอลดหย่อน ซึ่งนางสมานยอมลดหนี้จาก 7.4 แสนเหลือแค่ 5.4 แสนบาท แต่นาธานขอต่อรองลดหย่อนอีก จนนางสมานยอมลดให้เหลือ 4.4 แสนบาท โดยที่เหลืออีก 1 แสนยินดีให้เวลานาธาน 1 ปีหามาชดใช้
วันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 รายการเรื่องเล่าเสาร์อาทิตย์ ได้นำเสนอกรณีนายนาธาน โอร์มาน ในขณะที่ พิศมัย ศรีกระบุตร หรือ ครูแหม่ม ทำการช่วยเหลือรับอุปการะนาธาน โอร์มาน ว่า นายนาธาน ได้ใช้ความสนิทสนมกับ นางสิทธิพร โคตรอุดมพร หรือ น้ามด ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้าสะใภ้ของครูแหม่ม ให้นำที่ดินของน้ามด ไปจำนอง เพื่อให้ได้เงินมาใช้ในการซื้อรถ "เชฟโรเลต แคปติวา" โดยที่นาธานได้อ้างว่าเพื่อซื้อมาขับให้ชินมือ เพราะตนได้รับการคัดเลือกให้เป็นพรีเซนเตอร์ของรถยี่ห้อดังกล่าวด้วยค่าตัวจำนวน 9 แสนบาท และเมื่อได้เงินค่าตัวแล้วจะนำเงินมาใช้คืนให้
นอกจากนี้ นาธาน ยังได้เอาเงินจำนวน 3 หมื่นบาท จากแม่ของครูแหม่ม ด้วยคำอ้างที่ว่าจะใช้เป็นค่าเสื้อผ้าในการเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับงานหนึ่ง โดยให้แม่ของครูแหม่ม นำวัวที่มีทั้งหมดไปขาย แต่ภายหลังทางผู้จัดได้โทรมายกเลิก เนื่องจากเหตุการณ์บ้านเมืองไม่สงบ
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ศาลจังหวัดเลยได้พิจารณาคดีที่นางสิทธิพร โคตรอุดมพร หรือ น้ามด แจ้งความดำเนินคดีกับนาธาน โดยพนักงานอัยการเป็นโจทย์บรรยายคำฟ้องสรุปว่า จำเลยได้หลอกลวงผู้เสียหาย แต่จำเลยได้ปฏิเสธและจะหาทนายเอง ซึ่งศาลได้กำหนดนัดพร้อม ในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2554 เวลา 08.00 นาฬิกา ต่อมาจำเลยได้ยื่นคำร้องขอปล่อยตัวชั่วคราวโดยไม่มีหลักประกัน ศาลจังหวัดเลยยกคำร้อง เนื่องจากเห็นว่ามูลค่าความเสียหายที่จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายไป ป็นเงินจำนวนกว่า 7 แสนบาท หากจำเลยประสงค์จะยื่นคำร้องขอปล่อยตัวชั่วคราว ให้หาหลักประกันมายื่นต่อศาลต่อไป จากนั้นศาลได้นำตัวนาธานจำเลยกับนางสิทธิพรผู้เสียหาย เข้าห้องไกล่เกลี่ยคดี โดยมีผู้พิพากษาศาลหัวหน้าศาลจังหวัดเลยทำหน้าที่ผู้ไกล่เกลี่ย เบื้องต้นจำเลยประสงค์จะต่อสู้คดี ไม่ประสงค์จะไกล่เกลี่ยกับผู้เสียหาย ศาลเลยนำตัวจำเลยไปควบคุมเพื่อรอการยื่นขอประกันตัว หลังจากนาธานไม่ยอมไกล่เกลี่ยกับน้ามด และพยายามติดต่อกับคนรู้จัก เพื่อให้มาประกันตัว แต่ไม่สามารถติดต่อหรือหาใครมาประกันตัวได้ จนหมดเวลาทำการของศาล เจ้าหน้าที่เลยคุมตัวนาธานขึ้นรถ ไปควบคุมที่เรือนจำจังหวัดเลยต่อไป ศาลจังหวัดเลยได้ตัดสินให้นาธาน จำคุกเป็นเวลา 2 ปี แต่เจ้าตัวรับสารภาพ จึงลดโทษให้ครึ่งหนึ่ง เป็นจำคุก 1 ปี พร้อมทั้งให้ชดใช้เงินน้ามดทั้งหมด ต่อมาได้รับพระราชทานอภัยโทษ เนื่องในวโรกาสพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงเจริญพระชนมพรรษา 7 รอบ จึงพ้นโทษเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2554
ข้อสงสัยเรื่องชาติกำเนิด.
นาธานอ้างว่าตัวเองเป็นลูกครึ่งเนปาลกับไทย โดยมีพ่อเป็นนักธุรกิจค้าขายอัญมณีจำพวกหินสีชาวเนปาล แม่เป็นคนไทยเชื้อสายโอมาน เกิดที่เมืองปาฏัน มีฐานะทางครอบครัวในระดับที่มั่นคง โดยออกจากเนปาลมาใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่อายุ 15 ปี และมีความสามารถพูดได้ถึง 5 ภาษา คือ ภาษาไทย, เนปาล, อาหรับ, ฝรั่งเศส และรัสเซีย อีกทั้งยังเคยใช้ชีวิตมาหลากหลายรูปแบบ ทั้งเคยเป็นลูกเรือประมงที่จังหวัดภูเก็ต หรือเคยเผชิญหน้ากับขบวนการค้ามนุษย์ที่ชายแดนกัมพูชามาแล้ว
ซึ่งรายการโต๊ะข่าวบันเทิง ของช่อง 3 รายงานว่า "นาธานมีเชื้อชาติไทย สัญชาติไทย นับถือศาสนาพุทธ ไม่ใช่อิสลามอย่างที่เคยกล่าว มีชื่อเดิมว่า ธัญวัฒน์ หยุ่นตระกูล เป็นบุตรชายของนายธัญญา หยุ่นตระกูล มีเชื้อชาติไทย สัญชาติไทย ไม่ได้เป็นคนเนปาล อาศัยอยู่ในจังหวัดพิษณุโลก" โดยทางทีมนักข่าวสอบถามกับนายธัญญา ที่เชื่อว่าเป็นบิดา แต่ปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์ บอกแต่เพียงว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาธาน แต่เมื่อผู้สื่อข่าวสอบถามกับเพื่อนบ้าน ทุกคนในหมู่บ้านรู้ดีว่านายธัญญาเป็นพ่อของนาธาน ซึ่งนาธานเคยมาหาพ่อบ้างแต่ไม่บ่อย และต่อมาอดีตแม่บ้านของนาธานนำสำเนาบัตรประชาชนและทะเบียนบ้านของนาธานมาแสดงให้เห็นว่าเขามีสัญชาติไทยแท้ ไม่ใช่ลูกครึ่งเนปาลตามที่กล่าวอ้าง แต่เมื่อพิธีกรพยายามจี้ถามถึงเรื่องของสัญชาติ นาธานก็ได้ตัดสายโทรศัพท์ไปทันที
ในการบันทึกเทปสัมภาษณ์รายการวู้ดดี้เกิดมาคุย เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 นาธานเปิดเผยว่า พูด 5 ภาษาตามที่เคยกล่าวอ้างไม่ได้ และกล่าวว่า ตนเป็นคนโกหกลวงโลกตั้งแต่เข้าวงการมา โดยมีผู้มีพระคุณ 5-6 คน คอยบอกให้เป็นแบบนั้น จัดวางว่าจะต้องเป็นลูกครึ่งที่พูดได้ 5 ภาษา และวิเคราะห์ตนเองว่า ตัวเองเป็น คนที่ต้องการความรัก ต้องการความอบอุ่น กลัวว่าคนจะไม่รัก เลยต้องจำใจโกหกตามที่ผู้มีพระคุณได้วางหมากเอาไว้ และเข้าใจว่า คนทั่วไปชอบเรื่องโกหก เวลาที่พูดความจริงจะไม่เคยเชื่อ แต่พอโกหกทุกคนเชื่อกัน จึงกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตเรื่อยมา
โลกนี้ไม่เหงาแล้ว (Not A Lonely Planet)
"โลกนี้ไม่เหงาแล้ว" (Not A Lonely Planet) เป็นพ็อกเก็ตบุ๊กเล่มที่ 2 ของนาธาน โอร์มาน ซึ่งต่อจาก "ผมมันเด็กหลังเขา (หิมาลัย)" พ็อกเก็ตบุ๊กเล่มนี้เป็นผู้เขียนอ้างว่าเป็นบันทึกเดินทางในประเทศเนปาลของตนเอง ไม่ว่าจะเป็น หมู่บ้านเก่าในนาคากต ร้านขนมในปาตัน และยังมีประสบการณ์เฉียดตายจากการเดินทางไปผจญภัยในดินแดนแคชเมียร์ อียิปต์ ตุรกี เหตุการณ์คลื่นสึนามิพัดถล่มในหมู่เกาะสุรินทร์ นอกจากนี้ยังกล่าวถึง การตกแต่งบ้านสไตล์เนปาล และพลังลึกลับของหิน
นาธานกล่าวอ้างว่า แรงบันดาลใจในการเขียนหนังสือเล่มนี้ เพราะต้องการบอกให้ทุกคนรู้ว่า ตอนนี้เขาไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว เพราะการเดินทางทำให้ได้เจอเพื่อน ๆ มากมายจากทั่วทุกมุมโลก และที่สำคัญนาธานอยากให้แฟนเพลงทุกคนได้รู้จักประเทศเนปาลมากขึ้น อยากให้หลาย ๆ คนได้รับรู้ทุกซอกทุกมุมของเนปาล ซึ่งถือเป็นดินแดนแห่งอารยธรรมแห่งหนึ่งของโลก
จากข้อกรณีพิพาทที่นาธานได้มีดังนั้นจึงสรุปได้ว่าหนังสือ ทั้ง 2 เล่ม คือ ผมมันเด็กหลังเขา (หิมาลัย) และ โลกนี้ไม่เหงาแล้ว (Not A Lonely Planet) นั่นเป็นเรื่องแต่งมาทั้งสิ้น โดยได้แรงบันดาลใจจากผู้ใหญ่ที่รู้จักกันและเคยเล่าประสบการณ์ใช้ชีวิตที่เนปาลให้นาธานฟังนาธานจึงใช้ประสบการณ์ของคนอื่นมาปรุงแต่งเขียนใหม่เป็นหนังสือของตนเอง
โอลิมปิกฤดูหนาว 1928
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 2 ประจำปี ค.ศ. 1928 (พ.ศ. 2471)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 2 จัดขึ้น ณ เมืองซังคท์โมริทซ์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 11-19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471
ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนี้ นายเอ๊ดมันด์ ซัลท์เตส ประธานาธิบดีสวิตเซอร์แลนด์ เป็นประธานในพิธี พร้อมด้วย อ็องรี เดอ บาแย-ลาตูร์ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเป็นต้น
เดอะบีทเทิลส์
ซามูไร สปีริท
ซามูไรสปิริทส์
ซามูไรโชดาวน์
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล เป็นสำนักงานวิทยาเขตในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ตั้งอยู่ที่อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล นับเป็นวิทยาเขตที่ 30 ของสถาบันเทคโนโลยีราชมงคลทั่วประเทศ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 โดยเหตุผลสำคัญของการจัดตั้งวิทยาเขตวังไกลกังวล เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เนื่องในศุภดิถีทรงเจริญพระชนมายุครบ 90 พรรษา และขยายการศึกษาระดับวิชาชีพชั้นสูงในพื้นที่โครงการพัฒนาชายฝั่งทะเลภาคใต้ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดระนอง และจังหวัดชุมพร ตามนโยบายรัฐบาลในขณะนั้น และได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชานุญาตให้ใช้ที่ดินส่วนหนึ่งของโรงเรียนวังไกลกังวล จัดการศึกษา พร้อมทั้งพระราชทานชื่อใหม่ว่า วิทยาเขตวังไกลกังวล
ในปี พ.ศ. 2548 ได้รวมเข้ากับวิทยาเขตของสถาบันเทคโนโลยีราชมงคลและยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2556 ได้รับจัดตั้งเป็น "สำนักงานวิทยาเขตวังไกลกังวล"
คณะอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
คณะอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ เป็นส่วนราชการระดับคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ เปิดทำการเรียนการสอนในด้านอุตสาหกรรม เทคโนโลยีสื่อสารมวลชน และสารสนเทศ
คณะอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี ก่อตั้งขึ้นตามโครงสร้าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ พุทธศักราช 2548
คณะอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีรับผิดชอบการเรียนการสอน ในสาขาวิชาต่าง ๆ ดังนี้
โอลิมปิกฤดูหนาว 1932
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 3 ประจำปี ค.ศ. 1932 (พ.ศ. 2475)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 3 จัดขึ้น ณ เมืองเลคพลาซิด สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 4-15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475
ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนี้ นายแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ ผู้ว่าการรัฐนิวยอร์ก เป็นประธานในพิธี พร้อมด้วย อ็องรี เดอ บาแย-ลาตูร์ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเป็นต้น
โอลิมปิกฤดูหนาว 1936
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 4 ประจำปี ค.ศ. 1936 (พ.ศ. 2479)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 4 จัดขึ้น ณ เมืองการ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 6-16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479
โอลิมปิกฤดูหนาว 1948
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 5 ประจำปี ค.ศ.1948 (พ.ศ. 2491)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 5 จัดขึ้น ณ เมืองซังคท์โมริทซ์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 30 มกราคม -8 กุมภาพันธ์พ.ศ. 2491
โอลิมปิกฤดูหนาว 1952
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 6 ประจำปี ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 6 จัดขึ้น ณ เมืองออสโล นอร์เวย์ ระหว่างวันที่ 14-25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495
โอลิมปิกฤดูหนาว 1956
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 7 ประจำปี ค.ศ. 1956 (พ.ศ. 2499)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 7 จัดขึ้น ณ เมืองกอร์ตีนาดัมเปซโซ อิตาลี ระหว่างวันที่ 26 มกราคม-5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499
โอลิมปิกฤดูหนาว 1960
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 8 ประจำปี ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 8 จัดขึ้น ณ เมืองสควอว์วัลเลย์ สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 18-28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503
โอลิมปิกฤดูหนาว 1964
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 9 ประจำปี ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 9 จัดขึ้น ณ เมืองอินส์บรุค ออสเตรีย ระหว่างวันที่ 29 มกราคม-9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507
ตราแห่งความอัปยศ
ตราแห่งความอัปยศ หรือ สัญลักษณ์แห่งความอัปยศ  มักจะเป็นสัญลักษณ์ที่มีลักษณะเด่นที่กลุ่มชนใดกลุ่มชนหนึ่งถูกบังคับให้ใช้หรือติดเพื่อให้เป็นการเหยียดหยามในที่สาธารณะ (public humiliation) หรือเป็นการทำร้ายจิตใจ เช่นเมื่อชาวยิวต้องติดตราดาวเหลือง (yellow badge) ในบางส่วนของยุโรประหว่างยุคกลาง และต่อมาในนาซีเยอรมนีและในบริเวณที่ยึดครองโดยเยอรมนี โดยมีจุดประสงค์ให้เป็น “ตราแห่งความอัปยศ” ในการประณามและสร้างความเหยียดหยามว่าเป็นชาติพันธุ์ที่ต่ำกว่าชาติพันธุ์อื่น วลีนี้อาจจะหมายถึงสิ่งที่นำมาซึ่งความอดสู เช่นในคัมภีร์ไบเบิลเรื่อง “เครื่องหมายของเคน” ที่มีความหมายเช่นเดียวกับ “ตราแห่งความอัปยศ” นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นอุปมาโดยเฉพาะในทางเหยียดหยามในการบ่งถึงสิ่งหรือสัญลักษณ์ที่เกี่ยวกับบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่นำมาซึ่งความไม่มีศักดิ์ศรีหรือความน่าละอาย
การถอนขน.
การลงโทษโดยการถอนขน (depilation) ของชายโดยเฉพาะโดยการเผาขนหัวหน่าวเป็นการพยายามสร้างความละอายในวัฒนธรรมโบราณที่ถือว่าการมีขนบนร่างกายเป็นสิ่งมีค่า สตรีที่มีชู้ก็อาจจะถูกบังคับให้สวมสัญลักษณ์หรือป้ายประกาศ หรือถูกโกนผมเพื่อให้เป็นที่ละอายแก่ปวงชนตลอดมาในประวัติศาสตร์ สตรีเป็นจำนวนมากในประเทศที่ถูกยึดครองโดยเยอรมนีที่ไปมีความสัมพันธ์กับทหารเยอรมันก็ถูกจับโกนหัวโดยหมู่ชนที่เต็มไปด้วยโทสะหลังจากที่ประเทศได้รับการปลดปล่อยโดยฝ่ายพันธมิตรระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างสงคราม นาซีก็ใช้การโกนหัวในการลงโทษผู้ที่ต่อต้านหรือไม่ยอมร่วมมือเช่นในกรณีของผู้ต่อต้านที่เรียกว่าขบวนการยุวชนต่อต้านเอเดลไวส (Edelweißpiraten)
ในสมัยโรมันโบราณทั้งชายและหญิงเดิมแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เรียกว่าโทกา (toga) แต่ต่อมาสตรีสูงศักดิ์ก็หันมานิยมแต่งตัวแบบสโตลา (stola) แต่สตรีที่มีอาชีพเป็นโสเภณียังคงแต่งตัวแบบโทกากันอยู่ ต่อมาตามกฎหมายจูเลีย (Lex Julia) สตรีที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นโสเภณีก็ถูกบังคับให้สวม “toga muliebris” เพื่อเป็นการแสดงความอัปยศ
เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ก็ทรงประกาศห้ามคริสเตียนจากการทำร้ายชาวยิว แต่ทรงสนับสนุนการแยกสังคมออกเป็นกลุ่ม ในโอกาสหนึ่งถึงกับทรงเปรียบชาวยิวกับชะตาของคาอินที่บรรยายในพระธรรมปฐมกาลเมื่อทรงสาส์นถึงเคานท์แห่งนาแวร์สว่า:
“พระเป็นเจ้าทรงทำให้เคนเป็นผู้มีความผิดและต้องเที่ยวเร่ร่อนไปทั่วแผ่นดิน และทรงทำเครื่องหมายแก่เคน… ในฐานะที่[ชาวยิว]ยังคงเป็นผู้เร่ร่อนต่อไปในโลก ก็ต้องรับสถานะที่เต็มไปด้วยความอับยศตลอดไป…”
หลังจากที่สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ทรงเป็นประธานในการประชุมสภาสงฆ์แห่งแลตเตอรันครั้งที่ 4 ในปี ค.ศ. 1215 สภาก็อนุมัติตามมาตรา 68 ที่ระบุให้ชาวยิว และ มุสลิมแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่แสดงความแตกต่างกลุ่มชนอื่น เพื่อป้องกันความสัมพันธ์ระหว่างผู้นับถือศาสนาที่ต่างกัน แต่มาตรานี้ก็ไม่มีรัฐบาลฆราวาสปฏิบัติตามมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1269 เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส (ผู้ต่อมาได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ) ทรงได้รับการหว่านล้อมให้ออกพระราชประกาศบังคับให้ชาวยิวในฝรั่งเศสติดตราเหลืองกลมบนหน้าอกและหลัง
หลังจากสงครามครูเสดอัลบิเจ็นเซียนยุติลงในปี ค.ศ. 1229 และการไต่สวนศรัทธา (Papal inquisition) ของสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 ก็ได้มีการออกกฎลงโทษคาธาร์ผู้ถูกกล่าวหาว่านอกรีตให้สวมตราเหลืองคาธาร์
ในสมัยอาณานิคมทั้งสิบสามของนิวอิงแลนด์ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 ศาลก็พิพากษาให้ผู้มีความผิดจริยธรรมทางเพศ (sexual immorality) ให้ติดอักษรบนเสื้อด้วยตัว “A” หรือ “AD” (adultery) สำหรับผู้มีชู้ และอักษร “I” (incest) สำหรับผู้ร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง
เสื้อลายที่นิยมให้นักโทษสวมระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 และถูกยกเลิกไปแล้วในสหรัฐอเมริกาเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพราะถือกันว่าเป็นเครื่องหมายของความอัปยศซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ
สังคมบางสังคมอาจจะลงโทษให้อายโดยการทำเครื่องหมายบนร่างกายที่เรียกกันว่า “ตรีตรา” (branded a criminal) ทั้งนักโทษและทาสต่างก็ได้รับการตีตราตลอดมาในประวัติศาสตร์โดยการการสัก ผู้ทำความผิดทางเพศในนิวอิงแลนด์ก็ถูกลงโทษโดยการ “ตรีตรา” ด้วยเหล็กร้อนให้เผาเป็นรอยบนผิวหนังบนหน้าหรือหน้าผากเพื่อให้เป็นที่เห็นกันโดยทั่วไป
การประทับตราให้เห็นบนใบหน้าเป็นวิธีลงโทษอย่างที่ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 แห่งอังกฤษ ภายใต้ “พระราชบัญญัติคนจรจัด” ในปี ค.ศ. 1547 ที่ระบุการประทับอักษร “S” บนแก้มหรือหน้าผากสำหรับทาสที่หนีจากนาย และอักษร “F” (fraymaker) บนแก้มสำหรับผู้ที่ทะเลาะกันในวัด เจมส์ เนย์เลอร์เควคเคอร์ชาวอังกฤษผู้ถูกกล่าวหาว่าดูหมิ่นศาสนาในปี ค.ศ. 1656 ถูกประทับตราด้วย และอักษร “B” (Blasphemy) บนหน้าผาก
การประทับตราเลิกทำกันในอังกฤษในปี ค.ศ. 1829 แต่ยังคงปฏิบัติกันในสหรัฐอเมริกามาอย่างน้อยก็จนถึงปี ค.ศ. 1864 ในระหว่างสงครามกลางเมืองอเมริกาเมื่อทหารฝ่ายเหนือถูกประจานด้วยการประทับด้วยอักษร “D” (Deserters) ถ้าหนีทหาร
เครื่องสวมหัว.
ในชั้นเรียนในฝรั่งเศสสมัยก่อนเด็กนักเรียนที่ประพฤติไม่ดีจะถูกส่งไปนั่งสวมหมวกที่มีป้าย “Âne” ที่แปลว่าลาอยู่มุมห้อง หรือสวมหมวกตัวตลกที่เป็นหูลา บางครั้งก็จะเป็นหมวกยอดแหลมที่เรียกว่า “หมวกลา” (cap d'âne) ในชั้นเรียนในอังกฤษและสหรัฐอเมริกาหมวกยอดแหลมเรียกว่า “หมวกคนโง่เง่า” (dunce cap) ที่มักจะมีอักษร “D” ซึ่งก็ใช้ในการทำให้เด็กนักเรียนที่ประพฤติไม่ดีมีความอาย ในสมัยปัจจุบันหมวกเหล่านี้ก็เลิกใช้กันไปแล้วแต่ก็ยังมีวิธีการลงโทษอื่นๆ ที่ใช้ในการลงโทษนักเรียน
ค่ายกักกันนาซีใช้เครื่องหมายสามเหลี่ยมสีต่างๆ ในการจัดกลุ่มตามความผิดของนักโทษ แต่ชาวยิวต้องติดเครื่องหมายสามเหลี่ยมซ้อนกันเป็นดาวหกมุมเป็นดาวแห่งเดวิด สัญลักษณ์เหล่านี้มีจุดประสงค์เพื่อที่แสดงความอัปยศให้แก่ผู้สวม แต่มามีผลตรงข้ามหลังสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อได้รับการนำมาใช้สำหรับผู้ถูกสังหารในค่ายกักกันระหว่างสงคราม สามเหลี่ยมชมพูสำหรับนักโทษโฮโมเซ็กชวลกลายมาเป็นสัญลักษณ์แห่งความภูมิใจในความเป็นเกย์ (gay pride)
ดาวแห่งเดวิดของไซออนนิสม์ที่แปลงมาจากดาวเหลืองของนาซิก็กลายมาเป็นสัญลักษณ์เด่นบนธงชาติอิสราเอล
ในทางกลับกันสัญลักษณ์ที่จงใจสร้างความรู้สึกทางบวกก็อาจจะมีผลในทางตรงกันข้ามกับที่ต้องการ หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งกระทรวงการสงครามแห่งสหรัฐอเมริกามอบสามเหลี่ยมคว่ำ (Chevron) ทองให้แก่ทหารผู้ต่อสู้ในสงครามในยุโรป สามเหลี่ยมคว่ำเงินให้แก่ผู้ที่ปฏิบัติหน้าที่ในประเทศในการสนับสนุนการสงครามแต่ไม่ได้ออกรบในสงคราม แต่ผู้ได้รับหลายคนกลับถือว่าการได้รับสามเหลี่ยมคว่ำเงินเป็น “ตราแห่งความอัปยศ”
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 รัฐบาลเชโกสโลวะเกียสั่งให้มีการยึดทรัพย์สิน ยึดสัญชาติ และขับชาวเช็กผู้มีเชื้อสายมาจยาร์หรือผู้พูดภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่ และในเดือนต่อมาชาวเชโกสโลวะเกียผู้พูดภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่ก็ถูกบังคับให้สวมปลอกแขนขาวหรือเหลืองที่มีอักษร “N” (Němec - เยอรมัน) ปลอกแขนสวมมาจนกระทั่งเมื่อเชโกสโลวะเกียขับชาวเยอรมันออกจากประเทศได้ทั้งหมดในปี ค.ศ. 1947