pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทว่า ไม่นานนัก ที่ญี่ปุ่นก็เกิดสงคราม มิโนรุผู้มีนิสัยเกลียดการทะเลาะวิวาท จึงได้ย้ายไปอาศัยอยู่ในเมืองอันสุขสงบอย่างเกียวโต จากนั้นในปี ค.ศ. 1921 เขาก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยเกียวโตเตโกคุ มิโนรุตั้งใจที่จะศึกษาเกี่ยวกับเชื้อ จุลินทรีย์ ที่ก่อให้เกิดโรคภัยหลายชนิด โดยเฉพาะโรคบิด และโรคท้องร่วงในเด็ก โดยมีศาสตราจารย์เค็นจิ คิโยโนะ คอยดูแลและติดตามการค้นคว้าวิจัยของเขาอยู่ห่าง ๆ
เริ่มต้นยาคูลท์.
ฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1925 มิโนรุสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัย แต่เขาก็ยังคงทำการค้นคว้าต่อในห้องทดลองจุลชีววิทยา ตามคำแนะนำของศาสตราจารย์คิโยโนะ
และจากอิทธิพลของการวิจัยเกี่ยวกับ probiotic ของนักวิทยาศาสตร์รัสเซียชั้นนำระดับรางวัลโนเบลอย่าง Ilya Ilyich Mechnikov เป็นแรงบันดาลใจให้มิโนรุตั้งใจที่จะค้นคว้าเกี่ยวกับจุลินทรีย์กรดนม ซึ่ง Mechnikov ได้ค้นพบว่าเป็นจุลินทรีย์ที่ช่วยต่อสู้และทำลายจุลินทรีย์ที่ไม่ดีในลำไส้ของมนุษย์ โดยมิโนรุได้ทำการการคัดเลือกสายพันธุ์ที่เชื่อว่าดีเลิศ และนำเอาจุลินทรีย์ที่ว่านั้นออกมาเพาะเลี้ยงให้แข็งแรง และผลิตเป็นเครื่องดื่มให้ผู้คนดื่มมันกลับไปสู่ลำไส้ เพื่อเป็นการรักษาสุขภาพให้สมบูรณ์แข็งแรง
ปี ค.ศ. 1929 มิโนรุได้แต่งงานกับหญิงสาวชื่อ โยชิเอะ ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันที่ตำบลคามิเกียว จังหวัดเกียวโต ถึงแม้จะแต่งงานแล้ว มิโนรุก็ยังคงทำการทดลองอย่างขะมักเขม้นตลอดเวลา หลังจากนั้นไม่นาน ความพยายามของเขาก็ได้รับผลตอบแทน เมื่อเขาได้รับปริญญาเอกสาขาแพทยศาสตร์ และสามารถเพาะเลี้ยงจุลินทรีย์กรดนมสายพันธุ์พิเศษให้แข็งแรงได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1930 ศาสตราจารย์คิโยโนะรู้สึกปลาบปลื้มใจกับความสำเร็จลูกศิษย์เป็นอย่างมาก เขาได้ตั้งชื่อให้กับจุลินทรีย์นี้ว่า "แลกโตบาซิลลัส คาเซ สายพันธุ์ชิโรตะ" (Lactobacillus casei strain shirota) ตามชื่อสกุลของมิโนรุ
ปี ค.ศ. 1933 มิโนรุดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยเกียวโต แต่เขาก็ยังไม่หยุดการค้นคว้าเกี่ยวกับแลกโตบาซิลลัสตัวนี้ จนกระทั่งในที่สุด เขาก็สามารถผลิตเครื่องดื่มที่ทำให้สุขภาพแข็งแรงและมีรสชาติอร่อยได้สำเร็จ มิโนรุตั้งชื่อให้กับเครื่องดื่มชนิดนี้ว่า "ยาคูลท์" ซึ่งเป็นชื่อที่มาจากภาษาเอสเปรันโต ที่มีความหมายเหมือนกับคำว่า โยเกิร์ต จากนั้นในปี ค.ศ. 1935 มิโนรุก็ได้ก่อตั้ง "สถาบันชิโรตะ" ขึ้นที่ตำบลโรนิน จังหวัดฟูกูโอกะ เพื่อเริ่มต้นผลิตและจำหน่ายยาคูลท์ ยามนั้นเป็นช่วงเวลาที่มิโนรุกับครอบครัวได้ใช้ชีวิตกันอย่างสุขสงบและมีความสุขที่สุด แต่ทว่าไม่นานนัก มิโนรุก็ได้รับหมายเกณฑ์จากทางราชการให้ไปเป็นแพทย์ประจำกองทัพ
ปี ค.ศ. 1938 หลังออกรบได้ไม่นาน มิโนรุก็ได้กลับมาบ้าน แต่เขาก็ต้องถูกส่งตัวไปประเทศจีนแทน เพื่อไปเป็นศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์หานปิง ทว่าในช่วงนั้น ทหารญี่ปุ่นได้เข้ารุกรานประเทศจีน ส่งผลให้สงครามทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ มิโนรุจึงไม่อาจทนอยู่ที่หานปิงต่อไปได้ เขาลาออกจากมหาวิทยาลัย และกลับญี่ปุ่นอย่างเงียบ ๆ
ปี ค.ศ. 1939 มิโนรุได้ก่อตั้ง "สถาบันชิโรตะ" ขึ้นอีกครั้ง เพื่อสร้างศูนย์การขายและแพร่ขยายยาคูลท์ไปตามเมืองต่างๆ ในภาคตะวันตกของญี่ปุ่น แต่ในขณะนั้นญี่ปุ่นกำลังอยู่ระหว่างการพร้อมรบ งบประมาณของประเทศถูกนำไปใช้จ่ายในการสร้างอาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆ มากกว่าอาหาร ทำให้ประชาชนขาดแคลนอาหารอย่างหนัก มิโนรุจึงได้ผลิตยาคูลท์ออกจำหน่ายในราคาถูกโดยไม่เกรงกลัวต่อภาวะขาดทุน เพื่อที่ประชาชนจะได้มีสุขภาพที่แข็งแรง
ปี ค.ศ. 1945 เมื่อสงครามสงบลง มิโนรุและเหล่าเพื่อน ๆ จึงต้องพยายามอย่างหนักในการเพาะเลี้ยงเชื้อจุลินทรีย์กรดนม เพื่อเริ่มต้นทำยาคูลท์ใหม่อีกครั้งหนึ่ง และแล้วยาคูลท์ก็ได้เริ่มออกจำหน่ายอีกครั้งในปี ค.ศ. 1950
ปี ค.ศ. 1955 มิโนรุได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปอยู่ที่โตเกียว และตั้งชื่อบริษัทว่า "ยาคูลท์" ซึ่งเป็นการยกระดับสินค้าให้แพร่หลายไปทั่วประเทศ หลังจากนั้นมิโนรุก็ยังทำการค้นคว้าต่อไป ทั้งจุลินทรีย์กรดนมและคลอเรลล่า เขามีโอกาสได้เข้าร่วมประชุมเกี่ยวกับจุลินทรีย์วิทยาระหว่างประเทศที่ประเทศรัสเซีย และได้ไปเยี่ยมเยียนสถาบันวิจัยทางการแพทย์ร็อคกี้เฟลเลอร์ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ยังได้แลกเปลี่ยนผลงานการค้นคว้ากับประเทศต่างๆ อีกด้วย
ด้วยความมานะอุตสาหะของมิโนรุ ทำให้เขาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ชั้นที่ 4 ในปี ค.ศ. 1969 จากนั้นมิโนรุก็ยังคงดูแลและติดตามการเจริญเติบโตของบริษัทมาตลอดจวบจนกระทั่งวันสิ้นลม ในปี ค.ศ. 1982
ชิโระตะ มิโนะรุ
ชิโรตะ มิโนรุ
นครธม
นครธม  เป็นเมืองหลวงแห่งสุดท้ายและเป็นเมืองที่เข้มแข็งที่สุดของอาณาจักรขะแมร์ ปัจจุบันตั้งอยู่ในจังหวัดเสียมราฐ ประเทศกัมพูชา สถาปนาขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ 9 ตารางกิโลเมตร อยู่ทางทิศเหนือของ นครวัด ภายในนครมีสิ่งก่อสร้างมากมายนับแต่สมัยแรก ๆ และที่สร้างขึ้นต่อโดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และรัชทายาท ใจกลางพระนครเป็นปราสาทหลักที่สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าชัยวรมัน เรียกว่า "ปราสาทบายน" ซึ่งยังประกอบด้วยกลุ่มปราสาทและลานกลางแจ้งขนาดใหญ่โดยรอบ
สัญลักษณ์สำคัญที่โดดเด่นสำหรับนครธม คือ พระพักต์สี่หน้าของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 หรือตามแหล่งข้อมูลอื่นเชื่อว่าเป็น พระพักต์ของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ซึ่งปรากฏพบตามปราสาทบายน หรือ ตามประตูเมืองทั้งสี่ด้าน นอกจากนี้ ประตูเมืองฝั่งเข้าสู่นคร จะพบถนนหลักที่ทั้งสองฝั่งเป็นแถวของยักษ์ (อสูร) ในทางด้านขวา และเทวดาทางด้านซ้าย เรียงรายแบกพญานาคอยู่สองข้างสะพาน โดยบริเวณประตูด้านใต้นี้ได้รับการอนุรักษ์ฟื้นฟูไว้ได้ดีกว่าบริเวณอื่น ๆ
นครธม  หรือตามชื่อภาษาอังกฤษเรียกว่า อังกอร์ธม  โดยคำว่า นคร  มาจากภาษาสันสกฤตที่แปลว่า "นคร" ส่วนคำว่า "ธม"  นั้นมาจากศัพท์ของเขมร แปลว่า "ใหญ่, ยิ่งใหญ่"
นครธม สร้างขึ้นเพื่อเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และยังเป็นศูนย์กลางของการก่อสร้างปราสาทขนาดใหญ่ต่าง ๆ มากมาย ดั่งจารึกหนึ่งได้กล่าวว่าเปรียบเปรย พระเจ้าชัยวรมันว่าเป็นเสมือนเจ้าบ่าว ส่วนเมืองนั้นเปรียบเป็นเจ้าสาวของพระองค์
นครธม อาจไม่ได้กล่าวว่าเป็นเมืองหลวงแห่งแรกในบริเวณที่ตั้งแห่งนี้ แต่ถึงอย่างไรก็ดี ยโศธรปุระ ในช่วงสามศตวรรษก่อนหน้านี้ เคยเป็นเมืองหลวงของเมืองพระนคร ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งได้ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครธมในเวลาต่อมา ศาสนสถานที่สำคัญที่ตั้งก่อนเป็นเมืองหลวงใหม่ภายในเมืองได้แก่ ปราสาทบาปวน และ ปราสาทพิมานอากาศ ซึ่งได้ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังหลวง การเรียกชื่อเมืองหลวงของชาวเขมรนั้น ไม่ได้แบ่งแยกอย่างชัดเจนระหว่างนครธม หรือ ยโศธรปุระ จะเห็นได้จากในช่วงศตวรรษที่ 14 จารึกก็ยังคงใช้คำว่า ยโศธรปุระ อยู่แม้ว่าจะสิ้นสุดยุคยโศธรปุระ ไปแล้วก็ตาม โดยคำว่า นครธม ในปัจจุบันนั้นถูกนำมาใช้ในช่วงศตวรรษที่ 16 เป็นต้นมา
ศาสนสถานแห่งสุดท้ายที่ก่อสร้างขึ้นในนครธม คือ ปราสาทมังคลารัถถะ ในราวปี ค.ศ. 1295 โดยศาสนสถานอื่น ๆ ในยุคหลังจากนั้นมักจะเป็นการปรับปรุง พัฒนาต่อจากปราสาทเดิม แต่วัสดุที่ใช้ในช่วงหลังนั้น มักเป็นวัสดุที่เปลื่อยสลายง่าย ทำให้ไม่ปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน
ในรัชสมัย สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 แห่งอาณาจักรอยุธยา ได้ขับไล่ชาวเขมรในสมัยพระบรมราชา ออกจากนครธม แล้วได้ย้ายเมืองหลวงแห่งใหม่ไปตั้งที่กรุงพนมเปญ
นครธม ได้ถูกทิ้งร้างในบางช่วงเวลา จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1609 เมื่อชาวตะวันตกช่วงแรก ๆ ได้เดินทางเข้ามาแล้วพบกับเมืองร้างแห่งนี้ และได้เขียนบรรยายเปรียบเทียบกับ ตำนานนครแอตแลนติสของเพลโต ซึ่งเชื่อว่าอาจมีประชากรอาศัยได้มากถึง 80,000–150,000 คน
พระเจ้าชัยวรมันที่ 7  เป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร พระองค์เป็นพระราชโอรสของ พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 2 และพระนาง ศรี ชัยราชจุฑามณี พระองค์เป็นกษัตริย์องค์แรกที่นับถือพระพุทธศาสนา จึงโปรดให้สร้าง บายน ถวายเป็นพุทธบูชา พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 โดยทั่วไปถือว่าพระองค์เป็นกษัตริย์เขมรที่มีพระราชอำนาจมากที่สุดโดยนักประวัติศาสตร์ พระองค์มีโครงการมากมาย ทั้งโรงพยาบาล ทางหลวง ที่พักและวัด โดยมีพระพุทธศาสนาเป็นแรงผลักดัน พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ได้รับการยกย่องในการสร้างรัฐสวัสดิการที่ตอบสนองความต้องการของชาวเขมร
พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 2 ประสูติเมื่อประมาณ พ.ศ. 1663 หรือ พ.ศ. 1668 พระนามเดิมคือเจ้าชายวรมัน ทรงเสกสมรสตั้งแต่ทรงพระเยาว์กับเจ้าหญิงชัยราชเทวี สตรีที่มีบทบาทและอิทธิพลสำคัญที่สุดเหนือพระองค์ รวมทั้งโน้มนำให้พระองค์หันมานับถือศาสนาพุทธนิกายมหายาน
ราว พ.ศ. 1720 – 1721 พระเจ้าชัยอินทรวรมันแห่งอาณาจักรจามปา ทรงนำทัพจามบุกเข้าโจมตียโศธรปุระ กองทัพเรือจามบุกเข้าถึงโตนเลสาบ เผาเมือง และปล้นสะดมสมบัติกลับไปเป็นจำนวนมาก รวมทั้งจับพระเจ้าตรีภูวนาทิตวรมันประหารชีวิต เชื่อกันว่า การรุกรานเมืองยโศธรปุระครั้งนั้น เจ้าชายวรมันได้วางเฉยยอมให้เมืองแตก จากนั้นพระองค์จึงกู้แผ่นดินขึ้นมาใหม่ โดยนำทัพสู้กับพวกจามนานถึง 4 ปี จนสามารถพิชิตกองเรือจามผู้เชี่ยวชาญการเดินเรือได้อย่างราบคาบ ในยุทธการทางเรือที่โตนเลสาบ
พ.ศ. 1724 ยโศธปุระกลับสู่ความสงบ พระองค์ทรงปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์ ทรงพระนามว่า พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 พร้อมกับบูรณปฏิสังขรณ์ราชธานีขึ้นมาใหม่ รู้จักกันในชื่อ “เมืองพระนคร” หรือ “นครธม” หรือ “นครใหญ่” และย้ายศูนย์กลางของราชธานีจากปราสาทปาปวนในลัทธิไศวนิกาย มายังปราสาทบายนที่สร้างขึ้นใหม่ ให้เป็นศาสนสถานในลัทธิมหายานแทน จากนั้นมา ศูนย์กลางแห่งอาณาจักรเขมรโบราณก็คือ ปราสาทบายน หรือนครธม
พระองค์ทรงสถาปนาคติ “พระพุทธเจ้าที่ยังมีชีวิต” หรือ พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรขึ้นมา ซึ่งหมายถึงตัวพระองค์เอง คือพระโพธิสัตว์ที่เกิดมาเพื่อปัดเป่าทุกข์ภัยให้แก่ราษฎร ภาพสลักรูปใบหน้าที่ปรากฏตามปรางค์ในหลายปราสาทที่ทรงสร้างขึ้น เชื่อว่าคือใบหน้าของพระองค์ในภาคพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรนั่นเอง
หลังจากสถาปนาศูนย์กลางอาณาจักรแล้ว พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 จึงทรงแก้แค้นศัตรูเก่าคืออาณาจักรจามปา ใน พ.ศ. 1733 กองทัพของพระองค์ก็สามารถยึดเมืองวิชัยยะ เมืองหลวงของจามปาได้ นอกเหนือจากการสงครามแล้ว พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ได้สร้างพุทธสถานไว้มากมาย เช่น ปราสาทบันทายคดี ปราสาทตาพรม ที่สร้างถวายพระมารดา ปราสาทพระขรรค์ สร้างถวายพระบิดา ปราสาทตาโสม ปราสาทนาคพัน ปราสาทบันทายฉมาร์ ในเขตประเทศไทยปัจจุบัน พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เป็นผู้บูรณะปราสาทหินพิมายซึ่งสันนิษฐานเป็นเมืองเกิดของพระมารดา และปราสาทเขาพนมรุ้ง ให้เป็นศาสนสถานในพุทธศาสนาลัทธิมหายาน และยังมีอาณาจักรละโว้ เมืองศรีเทพ อีกด้วย
นอกจากนี้ พระองค์ยังโปรดให้สร้าง “บ้านมีไฟ” หรือที่พักคนเดินทาง ซึ่งก่อด้วยศิลา และจุดไฟไว้ตลอด ศาสตราจารย์ หลุยส์ ฟิโนต์ ผู้อำนวยการคนแรกของสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบูรพาทิศ เรียกอาคารแบบนี้ว่า “ธรรมศาลา”
จารึกที่ปราสาทพระขรรค์ กล่าวถึงที่พักคนเดินทางว่ามีจำนวน 121 แห่ง อยู่ตามทางเดินทั่วราชอาณาจักร และตามทางเดินไปเมืองต่าง ๆ ในจำนวนนั้น มี 17 แห่งอยู่ระหว่างการเดินจากเมืองพระนครไปยังเมืองพิมาย ซึ่งศาสตรจารย์ ม.จ. สุภัทรดิศ ดิศกุล พบว่าที่พักคนเดินทางเท่าที่ค้นพบแล้วมี 7 แห่ง แต่ละแห่งห่างกันประมาณ 12 – 15 กิโลเมตร จารึกปราสาทพระขรรค์ระบุอีกว่า มีการสร้างโรงพยาบาล หรือที่จารึกเรียกว่า “อโรคยาศาลา” จำนวน 102 แห่ง กระจายอยู่ทั่วราชอาณาจักร ซึ่งมีส่วนหนึ่งอยู่ในเขตประเทศไทย
พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เสด็จสวรรคตประมาณปี พ.ศ. 1758 หรือ พ.ศ. 1762 เชื่อกันว่ามีพระชนมพรรษายืนยาวถึง 94 ปี ด้วยฉลองพระนามหลังสวรรคตว่า “มหาบรมสุคตะ” หมายความว่า พระพุทธเจ้าผู้ยิ่งใหญ่
นครธม  เป็นเมืองหลวงแห่งสุดท้ายและเมืองที่เข้มแข็งที่สุดของอาณาจักรขะแมร์ สถาปนาขึ้นในปลายคริสต์ศวรรษที่ 12 โดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ 9 ตารางกิโลเมตร อยู่ทางทิศเหนือของ นครวัด ภายในเมืองมีสิ่งก่อสร้างมากมายนับแต่สมัยแรก ๆ และที่สร้างโดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และรัชทายาท ใจกลางพระนครเป็นปราสาทหลักของพระเจ้าชัยวรมัน เรียกว่า ปราสาทบายน และมีพื้นที่สำคัญอื่น ๆ รายล้อมพื้นที่ชัยภูมิถัดไปทางเหนือ
จุดเด่นที่สุดคือทางเข้าด้านใต้ ที่มีลักษณะเป็นหน้า 4 หน้า ก่อนจะเข้าสู่บริเวณนี้ จะเป็นแถวของยักษ์ (อสูร) ทางด้านขวา และเทวดาทางด้านซ้าย เรียงรายแบกพญานาคอยู่สองข้างสะพาน เมื่อเข้าสู่ใจกลางนครธมจะพบสิ่งก่อสร้างต่างๆ บริเวณประตูด้านใต้นี้ได้รับการอนุรักษ์ฟื้นฟูไว้ได้ดีกว่าบริเวณอื่น ๆ อีก 3 ด้าน
ระบบชนิดข้อมูล
ระบบชนิดตัวแปร ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ กำหนดว่าในภาษาโปรแกรมแบ่งค่าและตัวแปรออกเป็นชนิดอย่างไร ภาษาโปรแกรมจัดการกับตัวแปรและค่าชนิดต่างๆ อย่างไร และตัวแปรและค่าแต่ละชนิดสัมพันธ์กันอย่างไร ชนิดบ่งบอกกลุ่มของค่าที่มีชนิดเหมือนกันและมีจุดประสงค์ในการนำไปใช้เหมือนกัน
ซามูเอล จอห์นสัน
ซามูเอล จอห์นสัน รู้จักกันในชื่อ ดร. จอห์นสัน (; 18 กันยายน ค.ศ. 1709  – 13 ธันวาคม ค.ศ. 1784) เป็นนักพจนานุกรม นักวิจารณ์และกวี เกิดที่เมืองลิชฟิลด์ สแตฟฟอร์ดไชร์ ตอนกลางของประเทศอังกฤษ เป็นบุตรชายของเจ้าของร้านขายหนังสือ นับถือนิกายแองกลิคันโดยเข้ารับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยลิชฟิลด์และออกซฟอร์ดแต่ลาออกก่อนได้รับปริญญาเพื่อมาเป็นครู ในปี พ.ศ. 2280 จอห์นสันย้ายไปอยู่ที่กรุงลอนดอนทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ หลังจากปี พ.ศ. 2290 ไปอีก 8 ปี จอห์นสันได้เขียนงานพจนานุกรม "“พจนานุกรมภาษาอังกฤษ”" (Dictionary of English Language) ซึ่งมีนิยามคำศัพท์มากถึง 40,000 คำโดยมีตัวอย่างประกอบการใช้คำด้วยพร้อมข้อความอ้างอิงต่างๆ มากกว่า 100,000 รายการ พจนานุกรมของจอห์นสันกลายเป็นพจนานุกรมภาษาอังกฤษมาตรฐานที่ใช้กันยาวนานจนกระทั่งมีการตีพิมพ์พจนานุกรมใหม่ คือ Oxford English Dictionary ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2427
ในปี พ.ศ. 2302 จอห์นสันได้ออกวารสารเชิงจริยธรรมที่โด่งดังชื่อ "“เดอะแรมเบลอร์”" (The Rambler) และในปี พ.ศ. 2311 เขียนงานร้อยแก้วเกี่ยวกับอบิสซิเนียเรื่อง "“ราสเซลลาส์”" (Rassellas)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2314 จอห์นสันได้รับเบี้ยยังชีพจากราชสำนักทำให้เขาสามารถเข้าสู่แวดวงของสมาคมบรรณโลกและกลายเป็นบุคคลสำคัญในสังคม โดยเฉพาะสมาคมนักอักษรศาสตร์ที่เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2307 ในปีถัดมา จอห์นสันเริ่มตีพิมพ์งานชุดเช็คสเปียร์ ปี พ.ศ. 2315 ได้เริ่มงานออกหนังสือเล่มเล็กเกี่ยวกับการเมือง พ.ศ. 2315 ได้ออกเดินทางกับ"เจมส์ บอสเวลล์"ไปทัศนาจรสก็อตแลนด์และกลับมาเริ่มเขียนหนังสือเรื่อง "“ชีวิตของกวี”" (Lives of the Poets) ระหว่าง พ.ศ. 2322-24)
ชื่อเสียงของจอนห์สันในด้านความเป็นนักสนทนาในยุคนั้นได้บดบังชื่อเสียงในความสามารถด้านอักษรศาสตร์ของเขาเองเกือบหมดสิ้น หากไม่มี เจมส์ บอสเวลล์ นักเขียนชาวสก็อตผู้เป็นเพื่อนสนิทเป็นผู้เปิดเผยผลงานในสมาคมนักอักษรศาสตร์ของเขาในหนังสือชีวประวัติ "Life of Samuel Johnson" ซึ่งตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2324 ก็คงไม่มีใครทราบถึงความสามารถที่แท้จริงของเขา
ซามูเอล จอนห์สัน มีชีวิตอยู่ระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระสมัยกรุงศรีอยุธยาและรัชสมัยของพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น
จำเพาะ
ไอวีลีก
ไอวีลีก (Ivy League) เป็นชื่อของกลุ่มการแข่งขันกีฬาของมหาวิทยาลัยเอกชนเก่าแก่ 8 แห่งที่ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐฯ ซึ่งได้เริ่มรวมตัวกันเป็นกลุ่ม"ไอวี"มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2478 ไอวีคือเถาไม้เลื้อยที่นิยมปลูกเกาะคลุมผนังด้านนอกของตึกเรียนเก่าแก่ของมหาวิทยาลัย มีสีแดงในฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งเป็นที่มาของชื่อกลุ่ม
มหาวิทยาลัยที่รวมตัวกันเป็นไอวีลีกนี้ยังมีลักษณะร่วมที่คล้ายคลึงกันคือ มีความเป็นมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง มีผู้เลือกเข้าเรียนมากที่สุดในสหรัฐฯ และในโลก เป็นมหาวิทยาลัยที่อยู่ในลำดับต้นๆ ของการจัดอันดับทั้งในสหรัฐฯ และระดับโลก มีเงินกองทุนขนาดใหญ่มาก มีจำนวนนักศึกษาระดับปริญญาตรีที่จำกัด เกือบทั้งหมดก่อตั้งก่อนการประกาศอิสรภาพของประเทศ (วันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2319) มหาวิทยาลัยในกลุ่มไอวีลีกมี 8 มหาวิทยาลัยเรียงตามลำดับอายุได้ดังนี้
โรลเพลย์อิงเกม
รางวัลศรีบูรพา
รางวัลศรีบูรพา เป็นรางวัลที่มอบสำหรับศิลปิน นักคิดนักเขียน และนักหนังสือพิมพ์ ผู้มีผลงานอันทรงคุณค่ามีชีวิตที่เป็นแบบอย่าง เป็นกิจกรรมหนึ่งของ "กองทุนศรีบูรพา" ที่ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อรำลึกและเผยแพร่เกียรติประวัติของ กุหลาบ สายประดิษฐ์ หรือ ศรีบูรพา (31 มีนาคม พ.ศ. 2448 - 16 มิถุนายน พ.ศ. 2517) นักประชาธิปไตย นักเขียน นักหนังสือพิมพ์คนสำคัญของไทยและของโลก มีงานเขียนหลากหลายทั้งในรูปแบบนวนิยาย เรื่องสั้น สารคดี บทความ กวี นิพนธ์และเรื่องแปล ที่องค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือยูเนสโก (UNESCO) ยกย่องให้เป็นบุคคลสำคัญของโลก
พิธีมอบรางวัลศรีบูรพา จะมีขึ้นในวันที่ 5 พฤษภาคมของทุกปี ซึ่งตรงกับวันที่ จิตร ภูมิศักดิ์ เสียชีวิต ในงานวันนักเขียนซึ่งจัดโดยสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย
ภาคการศึกษา
ภาคการศึกษา, ภาคเรียน หรือ เทอม ( เป็นช่วงหนึ่งของปีการศึกษาซึ่งสถานศึกษาจัดให้มีการเรียนการสอน ระบบปฏิทินการศึกษามีแตกต่างกันไปดังนี้
ใน ประเทศไทย มักแบ่งการศึกษาออกเป็น 2 ภาคเรียน โดยในระดับโรงเรียนตั้งแต่อนุบาลถึงมัธยมศึกษามักจะแบ่งเป็น
ในระดับอุดมศึกษามักจะแบ่งเป็น
ใน สหรัฐอเมริกา ตัวอย่างเช่น ในระบบ 2 ภาคเรียน จะแบ่งเป็น
ทั้งนี้อาจมีการเปิดเรียนในช่วงฤดูร้อน เป็นภาคเรียนฤดูร้อนเพิ่มเติมอีกด้วย
ฟลัวร์
ฟลัวร์ (Flure) เป็นวงดนตรีแนวร็อก สังกัดค่ายเบเกอรี่มิวสิก ในเครือโซนี่มิวสิก ประเทศไทย
ธีรดล ธีโอดอร์ แกสตัน (เท็ดดี้), วรรัตน์ พัวไพโรจน์ (วิ) และอัศม์เดช ลิมตระการ (เอิร์ธ) เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันที่โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ต่อมาเมื่อเติบโตขึ้นก็ได้ร่วมก่อตั้งวงดนตรีด้วยกัน โดยส่วนมากจะเล่นเพลงที่แต่งขึ้นเองมากกว่าที่จะเล่นเพลงที่ดังอยู่แล้ว ในยุคเริ่มต้น เท็ดดี้ ยังไม่ได้เล่นกีตาร์เช่นทุกวันนี้ ณ ขณะนั้นเขารับหน้าที่มือเบสในวง โดยมี วิ เล่นกีตาร์ และ เอิร์ธ ตีกลอง ส่วนนักร้องนำเป็นคนฝรั่งเศสซึ่งเป็นเพื่อนของเท็ดดี้ พวกเขาได้ทำเพลงเป็นภาษาอังกฤษ และได้นำเดโมเพลงที่ทำเองนั้นไปเสนอสุกี้ (กมล สุโกศล แคลปป์)ผู้บริหารค่ายเบเกอรี่มิวสิกในขณะนั้น แต่ในครั้งแรกพวกเขาได้รับการปฏิเสธ ทำให้พวกเขากลับมาทำเพลงกันใหม่อีกครั้ง โดยตั้งใจจะทำเพลงที่มีเนื้อร้องเป็นภาษาไทย จึงได้ชักชวนรัฐพล ตรีรัตน์ (อ้น) ซึ่งเป็นเพื่อนพี่ชายของเอิร์ธเข้ามาเล่นเบส โดยเท็ดดี้ได้เปลี่ยนไปเล่นกีตาร์และทำหน้าที่ร้องนำ แต่ในภายหลังทางสุกี้ได้แนะนำให้ทางวงหานักร้องใหม่ ซึ่งทางวงก็ได้ทำการค้นหาและออดิชั่นนักร้องจำนวนหนึ่ง และในที่สุดทางวงก็ได้สุวีระ บุญรอด (คิว) ซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อนเอิร์ธ มารับหน้าที่ร้องนำ
ความหมายของชื่อวง.
ฟลัวร์ (Flure) นั้นแผลงมาจากคำว่า Froid ในภาษาฝรั่งเศสซึ่งหมายความว่า"ความหนาวเย็น" โดยทางวงได้นำมาสะกดใหม่ให้ง่ายขึ้นเป็น Flure ชื่อนี้ วิ มือกีตาร์คนหนึ่งของวง เป็นคนคิดขึ้นโดยการเปิดหาในพจนานุกรมภาษาฝรั่งเศสของน้องสาว อนึ่ง ภายหลัง เท็ดดี้ มือกีตาร์อีกคนของวง ได้พบว่าคำว่า Flure ที่สะกดเช่นนี้ ไปตรงกับคำในภาษาเยอรมันซึ่งแปลว่า "ทางเดิน" ซึ่ง เท็ดดี้ ชอบความหมายในแง่นี้มากกว่า
ฟลัวร์เปิดตัวกับอัลบัมในปี พ.ศ. 2545 กับสังกัดเบเกอรี่มิวสิกมีเพลงเด่น ๆ อย่าง “เปลี่ยน”, “ปล่อยไปตามหัวใจ” และ “เรื่องเดียว”
ตามด้วยอัลบัมพิเศษ “Pop Life” ในปี พ.ศ. 2546 ที่ผลิตและจำหน่ายในวงจำกัด โดยมีเพลงเด่นอย่าง “อะไร”
“Vanilla” (พ.ศ. 2548) อัลบัมที่ 2 ผลงานสร้างชื่อที่มีเพลงฮิตอย่าง “ฤดูที่ฉันเหงา”, “คนที่รออยู่” และ “Honeymoon” ซึ่งถือเป็นผลงานคุณภาพตั้งแต่ปกไปจนถึงบทเพลงในอัลบัม จนคว้ารางวัลจากสื่อมวลชนชั้นนำทางดนตรีมาครองมากมายไม่ว่าจะเป็น
แฟตอวอร์ด คม ชัด ลึก อวอร์ด, มิวสิกเอ็กซ์เพรส อวอร์ด และ รางวัลอื่นในระดับประเทศอีกมากมาย
อัลบัมที่สามของวง “Tales” ฟลัวยังคงแต่ง, เรียบเรียง, บันทึกเสียง และดูแลผลงานทุกขั้นตอนเอง ก่อนที่จะส่งผลงานไปมิกซ์และทำมาสเตอร์ที่สหรัฐอเมริกา
หลังจากอัลบั้มชุดที่สาม หลังจากเสร็จสิ้นการทัวร์คอนเสิร์ตอย่างยาวนาน สมาชิกของวงก็แยกย้ายกันไปทำสิ่งต่างๆ, เท็ดดี้ ทำงานร่วมกับ วง yellow fang ในฐานะ Producer, วิ และ อ้น ทำงานด้านออกแบบ, เอิร์ธ เป็นอาจารย์,
คิว แสดงละครเวที ให้เสียงภาษาไทยเป็นคาแรคเตอร์หนึ่งในภาพยนตร์ดิสนี่ย์ที่ฉายในประเทศไทย เรื่อง frozen, ล่าสุดกลับไปร่วมตัวกับเพื่อนสมาชิก วง บีไฟว์ เพื่อจัดคอนเสิร์ตใหญ่
แต่สมาชิกทั้ง 5 ของฟลัวร์ ยังคงพบปะ นัดซ้อมดนตรีด้วยกันอยู่เสมอ ที่สตูดิโอที่บ้านของเอิร์ธ
ในปี พ.ศ. 2560 พวกเขากลับมาอีกครั้ง ด้วยการทัวร์คอนเสิร์ตตามสถานบันเทิง สถานศึกษา ทั้งในต่างจังหวัดและในกรุงเทพมหานคร ตามมาด้วย ซิงเกิ้ลเพลง "บ่ม" และ "ลอง" สองเพลงใหม่เอี่ยมในรอบเกือบ 10 ปี!
และ พ.ศ. 2561 ซิงเกิ้ลที่สาม เพลง "ฝัน" งานคัฟเวอร์ วง "TKO" โดย เพลงเพลงนี้ ประพันธ์ โดย พี่พราย (ปฐมพร ปฐมพร) ศิลปินและนักแต่งเพลงรุ่นใหญ่ในวงการ โดย คิว ได้ฟังเพลงต้นฉบับเพลงนี้แล้วชอบมาก
ทางวง จึงมีการติดต่อไปที่พี่พราย เพื่อขอนำเพลงนี้มาคัฟเวอร์ โดยเรียบเรียงดนตรีใหม่ในแบบฉบับของฟลัวร์
ไซโคลน (แก้ความกำกวม)
ไซโคลน สามารถหมายถึง
มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย
มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย (University of Southern California) หรือในชื่อว่า ยูเอสซี (USC) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่เก่าแก่สุดในรัฐแคลิฟอร์เนีย ตั้งอยู่ที่เมืองลอสแอนเจลิส มหาวิทยาลัยก่อตั้งในปี ค.ศ. 1880 โดยเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีนักศึกษาต่างชาติมากที่สุดในสหรัฐอเมริกา โดยในปี ค.ศ. 2016 มีจำนวนนักศึกษาต่างชาติมากกว่า 10,000 คน จากจำนวนนักศึกษาประมาณ 40,000 คน
มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียมีชื่อเสียงในหลายด้าน ได้แก่ ทันตแพทยศาสตร์ แพทยศาสตร์ บริหารธุรกิจ วิศวกรรมศาสตร์ วารสารศาสตร์ สถาปัตยกรรมศาสตร์ และในด้านภาพยนตร์-โทรทัศน์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้าน ภาพยนตร์ และการออกแบบเกมส์ โดยได้รับการจัดอันดับ เป็นที่ 1 ใน สหรัฐอเมริกามาอย่างยาวนาน
ในปี ค.ศ. 2017 มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียได้เปิดตัว University Village ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาที่อยู่อาศัย ห้างสรรพสินค้า และร้านอาหารขนาดใหญ่ที่สุดในเขตลอสแอนเจลิสใต้ ใช้เงินลงทุนมากกว่า 700 ล้านเหรียญสหรัฐ
ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ได้แก่
นีล อาร์มสตรอง นักบินอวกาศคนแรกของโลกที่เหยียบลงบนพื้นผิวดวงจันทร์
ชินโซ อาเบะ อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศญี่ปุ่น
จอร์จ ลูคัส ผู้กำกับภาพยนตร์สตาร์ วอร์ส
รวมถึงศิษย์เก่าที่เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงของไทยในหลายสาขาอาชีพ ได้แก่
กันตธีร์ ศุภมงคล อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร
สารัชถ์ รัตนาวะดี ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท กัลฟ์ เอ็นเนอร์จี ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน)
ณัฏฐวุฒิ ตั้งคารวคุณ กรรมการผู้มีอำนาจลงนาม บริษัท ทีโอเอ เพ้นท์ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)
ชัยวุฒิ ธนาคมานุสรณ์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา
ปานปรีย์ พหิทธานุกร อดีตรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย
เปรมชัย กรรณสูต ประธานบริหารและกรรมการผู้จัดการบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน)
เดบาร่าห์ ซี หรือ เด็บบี้ บาซู นักร้อง นักแสดงหญิงชาวไทย
มหาวิทยาลัยแคนซัสสเตต
มหาวิทยาลัยแคนซัสสเตต  เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองแมนแฮตตัน ในรัฐแคนซัส ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2406 (ค.ศ. 1863) ในปัจจุบัน มีนักศึกษาประมาณ 23,000 คน
มหาวิทยาลัยแคนซัสสเตตได้รับการจัดอันดับในด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ในระดับปริญญาตรีในอันดับที่ 5 ของสหรัฐอเมริกา จากนิตยสารดีไซน์อินเทลลิเจนซ์
DesignIntelligence
ดีไซน์อินเทลลิเจนซ์
ดีไซน์อินเทลลิเจนซ์  เป็นนิตยสารในสหรัฐอเมริกาในด้านสถาปัตยกรรมและการออกแบบ สำนักงานอยู่ที่เมืองนอร์ครอสส์ ในรัฐจอร์เจีย ดีไซน์อินเทลลิเจนซ์เป็นที่รู้จักใน การจัดอันดับมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกาในด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ รวมถึงในสาขาย่อยด้าน มัณฑณศิลป์ และ ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตร์
นิตยสารดีไซน์อินเทลลิเจนซ์
สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย
สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย หรือ แคลเทค ( ย่อว่า CalTech) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองแพซาดีนา ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1891
สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียมีชื่อเสียงในด้านงานวิจัยหลายด้านโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านวิทยาศาสตร์ และวิศวกรรมศาสตร์ โดยเฉพาะในสาขาวิศวกรรมโยธา วิศวกรรมอากาศยาน และวิศวกรรมเครื่องกล ในการจัดอันดับมาตรฐานมหาวิทยาลัยโลกของคอกโครัลลีไซมอนส์ สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียได้รับการจัดอันดับให้อยู่ที่ 5 ของโลก ส่วนในการจัดอันดับมาตรฐานมหาวิทยาลัยโลกของไทมส์ไฮเออร์เอดยูเคชันซัปพลีเมนต์ ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ที่ 2 ของโลก ในปี ค.ศ. 2020 สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียมีจำนวนผู้ได้รับรางวัลโนเบลมากเป็นจำนวนหนึ่ง
รัฐคอนเนตติคัต
กรรไกร
กรรไกร  เป็นเครื่องมือที่ใช้สำหรับตัดวัสดุบาง ๆ โดยใช้แรงกดเล็กน้อย โดยใช้ตัดวัสดุเช่น กระดาษ กระดาษแข็ง แผ่นโลหะบาง พลาสติกบาง อาหารบางอย่าง ผ้า เชือก และสายไฟ เป็นต้น นอกจากนี้ยังใช้เพื่อตัดผมก็ได้ ส่วนกรรไกรขนาดใหญ่อาจใช้ตัดใบไม้และกิ่งไม้ ซึ่งมีความแข็งแรงเป็นพิเศษ
กรรไกรนั้นต่างจากมีด เพราะมีใบมีด 2 อัน ประกบกันโดยมีจุดหมุนร่วมกัน กรรไกรส่วนใหญ่จะไม่มีความคมมากนัก แต่อาศัยแรงฉีกระหว่างใบมีดสองด้าน กรรไกรของเด็กนั้นจะมีความคมน้อยมาก และมักมีพลาสติกหุ้มเอาไว้
ในภาษาไทย เรียก "กรรไกร", "กรรไตร" หรือ "ตะไกร" ส่วนในภาษาอังกฤษ โดยทั่วไปเรียกว่า "scissors" แต่ในอุตสาหกรรม เรียกกรรไกรที่มีความยาวมากกว่า 15 เซนติเมตร ว่า "shears" แต่ที่นิยมเรียกในประเทศไทยคือ กรรไกร
ในทางกลศาสตร์ ถือว่ากรรไกรเป็นคานคู่ชั้น 1 (First-Class Lever) ซึ่งมีหมุดกลางทำหน้าที่เป็นจุดหมุน ส่วนการตัดวัสดุหนาหรือแข็งนั้น จะให้วัสดุอยู่ใกล้จุดหมุน เพื่อเพิ่มแรงกดให้มากที่สุด ตัวอย่างเช่นหากแรงที่ใช้ (นั่นคือ มือ) ห่างจากจุดหมุนเป็นสองเท่าของตำแหน่งที่ตัด (นั่นคือ ตำแหน่งกระดาษ) แรงที่กดบนขากรรไกรก็จะเป็นสองเท่าด้วย
กรรไกรพิเศษ เช่น กรรไกรตัดเหล็ก (bolt cutters) สำหรับงานกู้ภัย จะมีปากสั้น และด้ามยาว เพื่อให้วัสดุที่ตัดอยู่ใกล้จุดหมุนมากที่สุดนั่นเอง กรรไกรตัดเหล็กเส้นก่อสร้าง (bar cutters) สำหรับงานก่อสร้าง โดยเฉพาะไซต์งานที่ไม่มีไฟฟ้าใช้ ทำงานโดยใช้แรงกล มีด้ามยาวสำหรับโยกหมุนเฟืองเพื่อดันใบมีดเข้าหากันเพื่อตัดเหล็ก เหมาะกับการใช้ตัดชิ้นงานหยาบ ไม่สามารถใช้กับงานที่ละเอียดได้ นอกจากนี้ยังมีกรรไกรตัดเหล็กที่ใช้สำหรับตัดเหล็กแผ่น เหล็กแบน เหล็กกลม (shearing machines) ซึ่งใช้กลวิธีการทำงานคือ โยกด้ามยาวที่ติดกับตัวขับที่เป็นฟันเหล็ก และเฟืองซึ่งทำจากเหล็กขึ้นรูปร้อน โดยตัวขับจะเป็นตัวส่งกำลังไปยังตัวเลื่อน เพื่อดันใบมีดตัวบนเข้ามาใบมีดตัวล่าง และมีสปริงค้ำคันโยก ซึ่งจะช่วยป้องกันคันมือโยกไม่ให้หล่นลงมา และยังเป็นตัวทำให้เกิดความสมดุลของน้ำหนักของตัวคันมือโยกอีกด้วย
กรรไกรประดิษฐ์ขึ้นราว 1,500 ก่อนคริศตกาลในยุคอียิปต์โบราณ มีรูปร่างยาวโดยมีจุดเชื่อมที่ด้านท้าย ส่วนกรรไกรด้ามตัดไขว้แบบปัจจุบันคิดค้นในราว พ.ศ. 643
คาน อาจหมายถึง
คาน (กลศาสตร์)
คาน ในทางฟิสิกส์ หมายถึง วัตถุแข็งเกร็งที่ใช้โดยมีจุดหมุน เพื่อทวีคูณแรงเชิงกล ที่กระทำต่อวัตถุอื่น และนับเป็นตัวอย่างหนึ่งของหลักโมเมนต์ หลักของคานนั้นยังใช้จากการใช้กฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน และสถิตยศาสตร์สมัยใหม่
การศึกษาสมัยแรกๆ.
มีงานเขียนที่ยังคงหลงเหลือที่เก่าที่สุด ซึ่งกล่าวถึงเรื่องคานนั้น เป็นผลงานของอาร์คิมิดีสตั้งแต่ 3 ศตวรรษก่อนคริสตกาล โดยเขากล่าวว่า "ขอที่ให้ฉันยืนเถิด แล้วฉันจะเคลื่อนโลกให้" (Give me the place to stand, and I shall move the earth) นี่คือคำพูดของอาร์คิมิดีส ผู้ระบุไว้อย่างเป็นหลักการ ถึงหลักทางคณิตศาสตร์ที่ถูกต้องของคาน (อ้างจาก Pappus of Alexandria)
ในอียิปต์โบราณนั้น ผู้สร้างอาคารหรือพีระมิด จะใช้คานเพื่อย้ายและยกซึ่งมีน้ำหนักกว่า 100 ตัน ได้
แรงและคาน.
แรงที่กระทำจะเป็นสัดส่วนตามอัตราส่วนของความยาวของแขนคาน ซึ่งวัดระหว่างจุดหมุน และจุดที่มีแรงมากระทำ ที่ปลายแต่ละด้านของคาน
คาน 3 ระดับ.
มีการจำแนกคานไว้ 3 ระดับด้วยกัน ตามตำแหน่งของจุดหมุน และแรงที่กระทำและแรงที่ได้
คานอันดับที่ 1.
คานระดับที่ 1 เป็นคานที่มีจุดหมุนระหว่างแรงกดและแรงยก และกระทำโดยออกแรงกดหรือผลักไปบนส่วนหนึ่งของคานนั้น และทำให้คานหมุน และเอาชนะแรงต้านได้
คานอันดับที่ 2.
คานระดับที่ 2 เป็นคานที่มีแรงต้านอยู่ระหว่างจุดหมุนและแรงกระทำ โดยจะต้องออกแรงยกตรงปลายเพื่อเอาชนะแรงต้าน ซึ่งคานประเภทนี้จะช่วยผ่อนแรง
คานอันดับที่ 3.
คานระดับที่ 3 เป็นคานที่มีแรงกระทำอยู่ระหว่างจุดหมุนกับแรงต้าน โดยจะต้องออกแรงยกตรงกลางของคานเพื่อเอาชนะแรงต้าน ซึ่งคานประเภทนี้จะไม่ช่วยผ่อนแรง
โมเมนต์ของคาน.
โมเมนต์ของคานคือระยะทางจากวัตถุถึงจุดหมุนคูณด้วยน้ำหนักของวัตถุ มีหน่วยเป็นนิวตันเมตรหรือจูล(Nm,J) โดยโมเมนต์ของคานแบ่งเป็น 2 ประเภท
คานสมดุล.
คานจะอยู่ในสภาวะสมดุล ก็ต่อเมื่อ โมเมนต์ทวนเข็มนาฬิกา = โมเมนต์ตามเข็มนาฬิกา