pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทรานสไก ( หมายถึง "พื้นที่นอกเหนือ แม่น้ำเกรตไค"), มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐทรานสไก (โคซา : iRiphabliki yeTranskei) เป็นบันตูสถาน (อาณาเขตที่ตั้งขึ้นเพื่อแยกประชากรผิวดำ) ในประเทศแอฟริกาใต้ มีเมืองหลวงชื่อเมือง อึมทาทา ,ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น เอ็มทาทา ในปี 2004
ทรานสไก เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญอย่างหนึ่งในประวัติศาสตร์ของแอฟริกาใต้ในเรื่องของการแบ่งแยกสีผิวและชนชั้นเพราะทรานสไกเป็นประเทศแรกสุดใน 4 ประเทศ ที่แยกตัวเป็นอิสระจากแอฟริกาใต้ก่อนที่จะกลับมารวมกันอีกครั้งในปี พ.ศ. 2537 และเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอีสเทิร์นเคปในปัจจุบัน
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2018 รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2018 รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ จัดตั้งแต่วันที่ 16 ถึง 30 มกราคม ค.ศ. 2018 โดยมีทั้งหมด 22 ทีมเข้าร่วมการแข่งขันในการคัดเลือกเพลย์ออฟที่จะตัดสินหาแปดทีมจาก 32 ทีมในรอบแบ่งกลุ่มของ เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2018
22 ทีมต่อไปนี้ (8 จากโซนตะวันตกและ 13 จากโซนตะวันออก) จะได้ผ่านเข้าสู่รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ ซึ่งประกอบไปด้วยสามรอบ (รอบคัดเลือกรอบ 1, รอบคัดเลือกรอบ 2 และ รอบเพลย์ออฟ):
ในรอบคัดเลือกเพลย์ออฟ แต่ละคู่จะลงเล่นแบบนัดเดียว ในกรณีจำเป็น (มีการเสมอกัน) จะต่อเวลาพิเศษและดวลลูกโทษเพื่อตัดสินหาทีมผู้ชนะ ผู้ชนะของแต่ละคู่ในรอบเพลย์ออฟจะได้ผ่านเข้าสู่รอบแบ่งกลุ่มโดยอัตโนมัติ ผู้แพ้ทั้งหมดในแต่ละรอบที่มาจากสมาคมกับช่องทางการเพลย์ออฟเท่านั้นจะได้ผ่านเข้าสู่เอเอฟซีคัพ 2018 รอบแบ่งกลุ่ม&lt;section end=Format /&gt;
ตารางการแข่งขันของแต่ละรอบมีดังต่อไปนี้.
สายการแข่งขันของรอบคัดเลือกเพลย์ออฟสำหรับแต่ละโซนเป็นการกำหนดขึ้นโดยเอเอฟซีซึ่งขึ้นอยู่กับอันดับสมาคมของแต่ละทีม โดยทีมที่มาจากสมาคมที่มีอันดับสูงกว่าจะได้เป็นเจ้าภาพสำหรับนัดนั้น แต่ละทีมที่มาจากสมาคมเดียวกันจะไม่สามารถจัดวางอยู่ในรอบเพลย์ออฟคู่เดียวกันได้&lt;section end=Bracket /&gt;
ทั้งหมด 4 ทีมที่ลงเล่นในรอบคัดเลือกรอบ 1
ทั้งหมด 8 ทีมที่ลงเล่นในรอบคัดเลือกรอบ 2: 6 ทีมที่เข้าสู่ในรอบนี้ และ 2 ทีมผู้ชนะของรอบคัดเลือกรอบ 1
ทั้งหมด 16 ทีมที่ลงเล่นในรอบเพลย์ออฟ: 12 ทีมที่เข้าสู่ในรอบนี้ และ 4 ทีมผู้ชนะของรอบคัดเลือกรอบ 2
ตละแม่ศรี
วัดป่าสุนทราราม
วัดป่าสุนทราราม หรือ วัดบ้านกุดแห่ เป็นวัดป่าอรัญวาสี สังกัดนิกายเถรวาท คณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2471 โดยพระอาจารย์ดี ฉนฺโน ลูกศิษย์องค์สำคัญของ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล และ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต โดยมี พระอธิการอินทร์ สุนฺทโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490 ตั้งอยู่ที่ บ้านกุดแห่ ตำบลกุดแห่ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร
ปี พ.ศ. 2448 ทางราชการเห็นว่า บ้านกุดแห่ มีประชากรหนาแน่นมากขึ้น มีบ้านเรือนเกือบร้อยหลังคา จึงตั้งเป็นหมู่บ้านขึ้นชื่อว่า "บ้านกุดแห่" ตำบลหนองสิม อำเภอบุ่ง จังหวัดอุบลราชธานี ในขณะนั้น และได้มีการสร้างวัดขึ้นโดยการนำของพระสงฆ์คือ "ญาคูตาบ" ได้พาญาติโยมตั้งวัดขึ้นทางทิศตะออกเฉียงใต้ของบ้านกุดแห่ ชาวบ้านเรียกชื่อวัดว่า "วัดศรีบุญเรืองท่าแขก" สังกัดคณะสงฆ์มณฑลอุบลราชธานี มีเจ้าอาวาสในกาลต่อมาตามลำดับดังนี้
ปี พ.ศ. 2457 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย โดยมี "พระธรรมบาล" วัดบ้านกุดมะฮง เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากอุปสมบทแล้ว ได้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดศรีบุญเรืองท่าแขก บ้านกุดแห่ ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ชาวบ้านเรียกว่า "ญาคูดี วงศ์เสนา" ท่านได้พัฒนาวัดวาอารามจนเจริญรุ่งเรืองมีชื่อเสียงมากในยุคนั้น ท่านเป็นพระนักเทศนาโวหาร มีม้าเป็นพาหนะ ขี่ม้าไปเทศน์ตามบ้านต่างๆ เป็นพระนักพัฒนา มีความรู้ความชำนาญในด้านช่างไม้ ช่างก่อสร้าง งานแกะสลัก จึงได้ก่อสร้างเสนาสนะ ศาลาโรงธรรม หอธรรมาสน์อันมีลวดลายวิจิตร หอไตรรูปทรงสวยงามสำหรับเก็บหนังสือพระธรรมใบลาน อีกทั้งยังเก่งวิชาคาถาอาคมและมีความรู้ด้านยาสมุนไพรจึงมีลูกศิษย์มากมาย
ปี พ.ศ. 2465 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ออกธุดงค์เที่ยวหาเรียนวิชาอาคม หาของขลังและหาความรู้เพิ่มเติม ท่านได้เดินทางขึ้นไปทางสกลนคร นครพนม จึงได้พบกับ พระครูวินัยธรมั่น ภูริทตฺโต ที่บ้านสามผง อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม เมื่อได้ฟังธรรมกับ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต แล้วก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธาเชื่อว่าเป็นผู้มีญาณวิเศษสำเร็จแล้ว เพราะได้ทักท้วงท่านเหมือนตาเห็นเป็นอัศจรรย์ จึงกราบขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์กับ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ใช้ช่วยชี้แนะแนวทางประพฤติปฏิบัติให้ถูกต้องตามพระธรรมวินัย และได้จำพรรษาในเขตจังหวัดนครพนมและจังหวัดสกลนคร
ปี พ.ศ. 2470 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ทำการ "ทัฬหิกรรม" ญัตติบวชใหม่เป็นพระภิกษุสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ณ พระอุโบสถวัดสร่างโศก อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี ในขณะนั้น ซึ่งปัจจุบันคือ วัดศรีธรรมาราม (พระอารามหลวง) อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร โดยมี "พระครูจิตตวิโสธนาจารย์ (ทองพูน โสภโณ) " เป็นพระอุปัชฌาย์ ในการนี้ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต และพระอาจารย์ที่ติดตามอีกหลายรูปร่วมนั่งหัตถบาตร
ปี พ.ศ. 2471 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ธุดงค์กลับมาบ้านกุดแห่ ไปพักปักกลดที่ "ดอนคอกวัว" เพื่อโปรดศรัทธาญาติโยมชาวบ้านกุดแห่ พ่อเฒ่าฝ่ายหน้า บุรารัตน์ เจ้าของที่ดินแปลงนี้จึงถวายที่ดินเพื่อให้สร้างวัด พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงสั่งให้ญาติโยมรื้อศาลากุฏิจากวัดศรีบุญเรืองท่าแขกทั้งหมด เพื่อนำไปปลูกสร้างวัดใหม่
ในปีนี้ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงได้สร้างวัดใหม่ให้เป็นวัดป่าปฏิบัติกัมมัฏฐานสายพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต และเห็นว่า "พระอาจารย์อินทร์ วงศ์เสนา (สุนฺทโร) " ซึ่งเป็นบิดาของท่าน ได้อุปสมบทมาหลายพรรษาแล้ว จึงนำเรื่องเสนอพระเถระแต่งตั้ง พระอธิการอินทร์ สุนฺทโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก และตั้งชื่อวัดให้คล้ายฉายาของเจ้าอาวาสรูปแรกซึ่งเป็นรูปปฐมฤกษ์ว่า วัดป่าสุนทราราม และพื้นที่วัดศรีบุญเรืองท่าแขกเดิมกลายเป็นธรณีสงฆ์ของวัดป่าสุนทรารามในปัจจุบัน
หลังจาก พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ก่อตั้งวัดป่าสุนทรารามแล้ว ท่านก็ได้ออกธุดงค์ปลีกวิเวกไปโปรดญาติโยมตามท้องที่ต่างๆและได้สร้างวัดอีกหลายวัด ในช่วงปัจฉิมวัยท่านจึงได้กลับมาจำพรรษาและเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าสุนทราราม ในปี พ.ศ. 2498 ถึง พ.ศ. 2502
ปี พ.ศ. 2480 ทางราชการได้ตั้งกิ่งอำเภอเลิงนกทาขึ้น วัดป่าสุนทราราม บ้านกุดแห่ จึงขึ้นกับท้องที่ ตำบลกุดเชียงหมี กิ่งอำเภอเลิงนกทา จังหวัดอุบลราชธานี ในขณะนั้น ต่อมากิ่งอำเภอเลิงนกทาได้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเลิงนกทา ในปี พ.ศ. 2490
ปี พ.ศ. 2490 วัดป่าสุนทราราม ได้รับพระราชทาน "วิสุงคามสีมา" เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490 โดยมีเขตวิสุคามสีมา กว้าง 50 เมตร ยาว 80 เมตร เป็นที่ประกอบสังฆกรรมของคณะสงฆ์
ปี พ.ศ. 2502 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้มอบให้ "พระอาจารย์สิงห์ทอง ปภากโร (ประมูลอรรถ)" ลูกศิษย์องค์สำคัญ เป็นเจ้าอาวาสแทน ซึ่งต่อมาก็คือ พระครูสุนทรศีลขันธ์ (สิงห์ทอง ปภากโร) เจ้าอาวาสวัดป่าสุนทราราม ซึ่งเป็นผู้มีศีลาจารวัตรอันงดงาม เคร่งครัดในพระธรรมวินัย รักษาระเบียบธุดงควัตรสายพระกัมมัฏฐาน รักษาข้อวัตรปฎิบัติสืบต่อมา
ส่วนท่าน พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้เดินทางไปพำนักอยู่ที่วัดป่าแสนสำราญ และท่านได้ละสังขารในอิริยาบถท่านั่งสมาธิ พิงหมอนอิงใบใหญ่ มรณภาพด้วยอาการสงบ เมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2502 ณ วัดป่าแสนสำราญ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี สิริอายุ 66 ปี พรรษา 45 ทางราชการ คณะสงฆ์จังหวัดอุบลราชธานี และคณะศิษยานุศิษย์ ลงมติให้จัดพิธีฌาปนกิจในวันที่ 10 - 15 มีนาคม พ.ศ. 2503 เป็นเวลา 5 วัน 5 คืน
ปี พ.ศ. 2515 ทางราชการได้ยกฐานะอำเภอยโสธร ขึ้นเป็น จังหวัดยโสธร ซึงได้รวมอำเภอเลิงนกทาเข้าไปด้วย จึงทำให้ วัดป่าสุนทราราม บ้านกุดแห่ ไปขึ้นกับท้องที่ ตำบลกุดเชียงหมี อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร ในขณะนั้น
ปี พ.ศ. 2524 ทางราชการได้แยก "บ้านกุดแห่" ออกจากตำบลกุดเชียงหมี ตั้งตำบลขึ้นใหม่เป็น "ตำบลกุดแห่" จึงทำให้ วัดป่าสุนทราราม บ้านกุดแห่ ได้ขึ้นกับท้องที่ ตำบลกุดแห่ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร ในปัจจุบัน
ปี พ.ศ. 2529 พระครูสุนทรศีลขันธ์ (สิงห์ทอง ปภากโร) เจ้าอาวาสในขณะนั้น ได้นำคณะศรัทธาญาติโยมสร้าง พระอุโบสถ วัดป่าสุนทราราม ลักษณะทรงไทย กว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร โดยมีพระเดชพระคุณ "พระเทพสุธี" เจ้าอาวาสวัดศรีอุบลรัตนารามและเจ้าคณะภาค 10 ธรรมยุต เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ และคุณสนั่น ชุณหปราณ เป็นประธานฝ่ายฆราวาส
ปี พ.ศ. 2556 เริ่มทำการก่อสร้าง เจดีย์ศรีสุนทรบวรมงคลกุศลไพบูลย์เพิ่มพูนบารมี เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 โดยพระเดชพระคุณ พระครูสุนทรศีลขันธ์ (สิงห์ทอง ปภากโร) เป็นองค์ดำริและประธานการก่อสร้าง โดยมีคุณสุขสันต์ โพธิวัฒน์ พร้อมด้วยคณะศรัทธาญาติโยมและศิษยานุศิษย์ทั่วสารทิศ ร่วมบริจาคทรัพย์เพื่อใช้ในการก่อสร้างในครั้งนี้ ซึ่งทรงเจดีย์มีฐานกว้าง 26 เมตร สูง 39 เมตร แบ่งออกเป็น 4 ชั้น คือ ชั้นที่ 1 เป็นสถานที่ปฎิบัติธรรม ชั้นที่ 2 เป็นสถานที่ประดิษฐานรูปเหมือน พระครูสุนทรศีลขันธ์ (สิงห์ทอง ปภากโร) และอัฐบริขาร ชั้นที่ 3 เป็นสถานที่ประดิษฐานพระประธานและพระอรหันตธาตุ และชั้นที่ 4 เป็นสถานที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ปี พ.ศ. 2559 ได้มีพิธีพุทธาภิเษกและฉลองสมโภช เจดีย์ศรีสุนทรบวรมงคลกุศลไพบูลย์เพิ่มพูนบารมี เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 ณ วัดป่าสุนทราราม บ้านกุดแห่ ตำบลกุดแห่ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร
นับตั้งก่อตั้งวัดป่าสุนทราราม สำนักวิปัสสนากรรมฐานแห่งนี้ มีเจ้าอาวาสดังรายนามต่อไปนี้
แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย
แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย ประสูติ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2496 ณ มาดริด สเปน ทรงเป็นพระธิดาเพียงพระองค์เดียวใน แกรนด์ดยุกวลาดิมีร์ คิเรียลโรวิชแห่งรัสเซีย กับ
เจ้าหญิงโลนิดา บรากาติออน โดยพระองค์เป็นพระธิดาของพระราชปนัดดาใน จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย และยังทรงสืบเชื้อสายมาจากพระราชวงศ์อังกฤษด้วย ผ่านทาง เจ้าหญิงวิคโทรีอา เมอลีทา แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ซึ่งเป็นพระอัยยิกา (ย่า) ของพระองค์ซึ่งเป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาทรงเป็นผู้พิทักษ์ราชบัลลังก์รัสเซียสืบต่อจากพระบิดาตั้งแต่วันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2535 โดยแกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาทรงมีพระบิดาและพระมารดาทูนหัว 2 พระองค์ดังนี้
พระองค์ทรงเสกสมรส กับ เจ้าชายฟรันซ์ วิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย โดยทีงมีศักดิ์เป็นพระญาติชั้นที่ 3 ในพระองค์ เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2519 โดยทรงรับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น เจ้าหญิงแห่งปรัสเซีย พระชายา โดยทรงมีพระโอรสร่วมกันเพียงพระองค์เดียวคือ
ในปี พ.ศ. 2525 พระองค์ทั้ง 2 ทรงแยกกันอยู่ โดยพระองค์และพระบุตรจะเสด็จไปประทับ ณ ฝรั่งเศส และ สเปน อยู่บ่อยครั้ง พระองค์สามารถรับสั่งภาษารัสเซีย ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาสเปน ภาษาเยอรมัน ภาษาอิตาลี และ ภาษาอาหรับ ได้ดี
พระกรณียากิจในฐานะแกรนด์ดัชเชสแห่งรัสเซีย.
แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาทรงปฏิบัติพระกรณียากิจในฐานะตัวแทนพระราชวงศ์ทั้งยังปรากฏพระองค์ต่อหน้าสาธารณชนเป็นจำนวนบ่อยครั้ง นักสิชาการของหลายๆประเทศต่างออกมาให่ความเห็นว่า ในอนาคต รัสเซียอาจจะได้รับการฟื้นฟูระบอบสถาบันพระมหากษัตริย์กลับคืนมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างไรราชวงศ์แห่ง โรมาเนีย ก็มีโอกาสหลับมาได้มากกว่าเนื่องจากประชาชนส่วนมากยังคงมีความจงรักภักดีต่อระบอบกษัตริย์
แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาเคยออกมาประทานสัมภาณ์ว่า
ตละแม่ท้าว
เขตกูจิง
เขตกูจิง  เป็นหนึ่งใน 12 เขตของรัฐซาราวัก, ประเทศมาเลเซีย โดยก่อนหน้านี้ เขตกูจิงใช้ชื่อเรียกว่า เขตที่ 1 เนื่องจากเป็นเขตที่เป็นศูนย์กลางการปกครองและมีความก้าวหน้าทันสมัยมากที่สุดในซาราวัก ปัจจุบันเขตกูจิงมีพื้นที่ประมาณ 4,559.5 ตารางกิโลเมตร มีประชากรทั้งสิ้น 705,546 คน ซึ่งถือเป็นเขตที่มีประชากรมากและหนาแน่นมากที่สุดในรัฐซาราวัก
เขตกูจิง แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 อำเภอ (District) ได้แก่ อำเภอกูจิง อำเภอบาอู และอำเภอลันดู, และระดับตำบล (Sub-district) อีก 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลปาดาวัน และตำบลเซอมาตาน
ประชากรของเขตกูจิงจากการประเมินในปี ค.ศ. 2010 มีประมาณ 705,546 คน ซึ่งถือเป็นเขตที่มีประชากรมากและหนาแน่นที่สุดในรัฐซาราวัก โดยประชากรส่วนมากจะกระจุกตัวอยู่ในอำเภอกูจิง
กลุ่มชาติพันธ์ุ.
เขตกูจิงถือเป็นเขตที่มีประชากรที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์สูง อย่างไรก็ตาม สัดส่วนของกลุ่มชาติพันธ์ุต่าง ๆ ในเขตกูจิงนั้นจะมีความแตกต่างจากเขตอื่นที่เหลือในรัฐซาราวัก โดยชาติพันธุ์มาเลย์และจีนจะถือเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีจำนวนมากที่สุดในเขตนี้ ในขณะที่เขตอื่นในซาราวักนั้นกลุ่มชาติพันธ์ุหลักจะเป็นชาวอีบันและชาวจีน ส่วนชาติพันธ์ุในเขตกูจิงที่มีจำนวนรองลงมาจากสองกลุ่มหลักข้างต้น คือ ชาวบีดายูห์ ทั้งนี้ ชาวจีนส่วนใหญ่ที่อยู่ในเขตกูจิงนั้นเป็นชาวจีนฮากกา และฮกเกี้ยน มีชาวจีนฝูโจวและแต้จิ๋วบ้างเป็นบางส่วน ซึ่งโดยส่วนมากจะตั่งถิ่นฐานอยู่ในเขตนครกูจิงและแถบชานเมือง
เขตกูจิงเป็นเขตที่มีชาวมาเลย์จำนวนมากที่สุดในรัฐซาราวัก โดยชาวซาราวักเชื้อสายมาเลย์เกือบทั้งหมดในรัฐล้วนมีเชื้อสายมาจากชาวมาเลย์ในเขตกูจิงที่อพยพย้ายถิ่นฐานไปยังพื้นที่ส่วนอื่น ๆ ในเขต ยกเว้นในเขตตำบลปาดาวัน นอกจากนี้ เขตกูจิงยังเป็นบ้านของชุมชนชาวบีดายูห์ที่ใหญ่ที่สุดในมาเลเซียตะวันออก เช่นเดียวกันกับชาวซาราวักเชื้อสายมาเลย์ ชาวบีดายูห์ส่วนใหญ่ในรัฐซาราวักล้วนสืบเชื้อสายมาจากชาวบีดายูห์ในเขตกูจิง ทั้งนี้ชาติพันธ์ุบีดายูห์นั้นเป็นชาติพันธุ์หลักในเขตอำเภอบาอูของเขตกูจิง นอกจากนี้ เขตกูจิงยังมีกลุ่มชาติพันธุ์รองอื่นอีก 2 กลุ่ม คือ ชาวอีบัน (Iban) และ ชาวเมลาเนียว (Melanau) ซึ่งส่วนใหญ่มีพื้นเพถิ่นกำเนิดเดิมอยู่นอกเขตกูจิง ทั้งนี้ ชาวอีบันกลุ่มแรก ๆ ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในเขตกูจิงนั้นจะอยู่ในพื้นที่หมู่บ้านซีอลกานดิส (Kampung Siol Kandis), เปตราจายา (Petra Jaya) และเมืองกูจิง ส่วนชาวเมลาเนียวที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานนั้นจะถูกหลอมรวมและกลืนไปกับชาวมาเลย์เนื่องจากนับถือศาสนาอิสลามเช่นเดียวกัน โดยบางส่วนนั้นไม่มีการใช้ภาษาเมลาเนียวในชีวิตประจำวันแล้วเนื่องจากถูกกลืนอัตลักษณ์จนเหมือนกลายเป็นชาวมาเลย์
โรงเรียนสุขฤทัย
มีพี่ไมค์มารวมช่วยด้วย
โรงเรียนสุขฤทัย  เดิมชื่อโรงเรียนอนุบาลสุขฤทัย เป็นสถาบันในเครือไทย-เทค มหาวิทยาลัยศรีปทุม
โรงเรียนสุขฤทัย เดิมชื่อโรงเรียนอนุบาลสุขฤทัย ได้รับอนุญาตจากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนกระทรวงศึกษาธิการ ให้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2532 ณ. เลขที่ 33/1 ถนนรามอินทรา แขวงจระเข้บัว เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ประเภทโรงเรียนสามัญศึกษา ระดับก่อนประถมศึกษา เพื่อเปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลปีที่ 1 ถึง ชั้นอนุบาลปีที่ 3 ประเภทวิชาที่สอน วิชาสามัญ โดยให้รับนักเรียนได้ ไม่เกิน 193 คน จำนวน 6 ห้องเรียน
ต่อมา ในปี 2545 ได้รับอนุญาตเปลี่ยนแปลงชื่อโรงเรียนจาก “โรงเรียนอนุบาลสุขฤทัย” เป็น “โรงเรียนสุขฤทัย” ในปี 2546 ได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนแปลงอายุการรับนักเรียน จากเดิม3-6ปี เป็นรับนักเรียนอายุ 3-12ปี ขยายหลักสูตรระดับประถมศึกษาได้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2546 เป็นต้นไป
หลักสูตรการสอน.
โรงเรียนสุขฤทัย จัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรแกนกลางของประเทศ โดยมีจุดประสงค์เพื่อพัฒนาคุณภาพของผู้เรียนให้เป็นคนดี มีปัญญา มีคุณภาพชีวิตที่ดี มีขีดความสามารถในการแข่งขัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเพิ่มศักยภาพของผู้เรียนให้สูงขึ้น สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข บนพื้นฐานของความเป็นไทย ความเป็นสากล และมีพร้อมกับการศึกษาต่อ ดังนั้นเพื่อให้การจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนสุขฤทัย เป็นไปตามแนวนโยบายการจัดการศึกษาของชาติ และความต้องการของสังคม และชุมชน ทางโรงเรียนจึงดำเนินการจัดหลักสูตรการสอนออกเป็น 2 ระดับ คือ
แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดิเมียรอฟน่าแห่งรัสเซีย
แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดิเมียรอฟนาแห่งรัสเซีย
สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
ทะเลสาบซูริก
โรงเรียนสองภาษากรประภาภัทร
โรงเรียนสองภาษากรประภาภัทร  เดิมชื่อโรงเรียนอนุบาลภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นก่อนประถมศึกษา(อนุบาล) ไปจนถึงระดับประถมศึกษา
โรงเรียนสองภาษากรประภาภัทร ตั้งอยู่ที่จังหวัดขอนแก่น ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย การก่อตั้งโรงเรียนขึ้นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2534 นั้น ก็เพื่อให้บริการแก่ชุมชนโดยรอบที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งขณะนั้นโรงเรียนของเรายังอยู่ภายในบริเวณวิทยาลัยเทคโนโลยีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และต่อมาโรงเรียนได้พัฒนาเติบโตขึ้น กระทั่งปี พ.ศ. 2541 จึงได้ดำเนินการก่อสร้างอาคารใหม่และได้ย้ายออกมาตั้งอยู่ที่ถนนบ้านกอก กระทั่งปัจจุบัน
ในปี 2004 ทางโรงเรียนได้จัดให้มีหลักสูตรการเรียนการสอนแบบ โปรแกรมภาษาอังกฤษ (English Program) และต่อจากนั้นจำนวนนักเรียนได้ขเพิ่มจำนวนขึ้น และปัจจุบันเรามีจำนวนนักเรียนกว่า 300 คน และครูจำนวน 30 คน และนับจากนั้น โรงเรียนของเราก็ได้เป็นที่ยอมรับในฐานะเป็นโรงเรียนที่มีคุณภาพ รับประกันคุณภาพการศึกษา โดยได้รับรางวัลพระราชทาน โรงเรียนดีเด่นถึง 3 สมัย ถือเป็นเกียรติประวัติของโรงเรียนดีเด่นในย่านภูมิภาคแห่งนี้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2556 โรงเรียนได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียนสองภาษา เป้าหมายเพื่อให้นักเรียนได้พัฒนาการสื่อสารทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ โดยได้นำบทเรียนวิชาภาษาอังกฤษที่สอนโดยครูต่างชาติ ให้สอนในทุกระดับชั้นในโปรแกรมไทย โดยทางโรงเรียนหวังที่จะให้นักเรียนได้รับการปูพื้นฐานด้านภาษาอังกฤษ เพื่อพัฒนาสู่ระดับที่สูงขึ้นในโลกสังคมสมัยใหม่นี้
อำเภออาซาจายา
อำเภออาซาจายา  เป็นอำเภอหนึ่งในสามอำเภอของเขตซามาราฮัน รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ประชากรโดยส่วนใหญ่เป็นชาวมลายู อีบัน และจีน มีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่เมืองอาซาจายา หรือที่รู้จักกันในชื่อ เปอกันอาซาจายา (Pekan Asajaya) มีพื้นที่ 302.81 ตารางกิโลเมตร ประชากรประมาณ 33,600 คน โดยส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์มลายู
"อาซาจายา" แต่ก่อนเป็นที่รู้จักกันในชื่อ โนโนะก์ (Nonok) เป็นตำบลเล็ก ๆ ที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1970 ซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของฝ่ายบริหารจัดการแห่งรัฐซาราวัก (Sarawak Administrative Officer; SAO) ซึ่งขณะนั้นมีเจ้าหน้าที่ประจำการในพื้นที่ 2 คน สองปีต่อมา ด้วยเหตุที่ได้มีการสร้างอาคารที่ทำการจากคอนกรีตที่คงทนถาวรกว่าเดิมขึ้น ทำให้มีสถานที่รองรับเจ้าหน้าที่ที่มาปฏิบัติการได้มากขึ้น โดยอาคารที่ทำการดังกล่าวนั้นยังคงถูกใช้งานมาจนถึงทุกวันนี้
ในช่วงแรกเริ่มของการก่อตั้งนั้น ตำบลโนโนะก์จะขึ้นตรงต่อฝ่ายบริการของอำเภอกูชิง ในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1984 ได้มีการเปลี่ยนชื่อมาเป็นตำบลอาซาจายา ต่อมาในปี ค.ศ. 1993 ตำบลซามาราฮัน ซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของอำเภอกูชิงเช่นเดียวกัน ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอซามาราฮัน ทำให้ตำบลอาซาจายาได้รับการโอนย้ายไปขึ้นกับอำเภอซามาราฮัน จนได้รับการยกฐานะเป็นอำเภออาซาจายาในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1999
ในอำเภออาซาจายามีโรงเรียนระดับประถมศึกษาอยู่ไม่มากนัก อาทิ โรงเรียนประถมศึกษาชุงหัวอาซาจายา (SJK Chung Hua Asajaya), โรงเรียนประถมศึกษาอาซาจายาอูลู (SK Asajaya Ulu), โรงเรียนประถมศึกษาชุงหัวเซอเมอรา (SJK Chung Hua Semera), โรงเรียนประถมศึกษาชุงหัวเจอมูกัน (SJK Chung Hua Jemukan) มีโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา 3 แห่ง คือ โรงเรียนมัธยมศึกษาเปอซันเตร็น (SMK Pesantren) ซึ่งเปิดรับเฉพาะนักเรียนที่เป็นมุสลิมเท่านั้น, โรงเรียนมัธยมศึกษาอาซาจายา (SMK Asajaya) และโรงเรียนมัธยมศึกษาเซอเมอรา (SMK Semera). นักเรียนชั้นประธมศึกษาปีที่ 6 ที่ผ่านการสอบประเมินผลระดับชาติ (Ujian Permeriksaan Sekolah Rendah; UPSR) จะสามารถเลือกโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาที่จะเข้าเรียนต่อได้ ส่วนนักเรียนที่สอบไม่ผ่านเกณฑ์ดังกล่าวต้องเข้าเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนอาซาจายา (SMK Asajaya) ซึ่งเป็นโรงเรียนเดียวในพื้นที่ที่เปิดสอนหลักสูตรเพื่อเตรียมนักเรียนให้พร้อมสำหรับเริ่มเรียนในระดับมัธยมศึกษา (Transition class)
ภาษาที่ใช้ในอำเภออาซาจายาจะขึ้นกับกลุ่มชาติพันธุ์นั้น เช่น ภาษามาเลเซีย ภาษาจีน ภาษาอีบัน ภาษาฮักกา ภาษาจีนแต้จิ๋ว ภาษาจีนฮกเกี้ยน เป็นต้น
อำเภออาซาจายา มีเขตการปกครองย่อยที่ขึ้นตรงกับอำเภออาซาจายา 1 แห่ง คือ ตำบลซาดงจายา (Sadong Jaya Sub-district) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของอำเภอ อำเภออาซาจายามีเมืองใหญ่สุดของอำเภออยู่ 2 เมือง คือ อาซาจายา (Pekan Asajaya) และซาดงจายา (Pekan Sadong Jaya) ส่วนที่เหลือเป็นชุมชนระดับหมู่บ้านจำนวน 54 หมู่บ้าน และหมู่บ้านขนาดเล็ก ๆ อีก 13 หมู่บ้าน หมู่บ้านหลัก ๆ ได้แก่
โกรสมึนส์เทอร์
โกรสมึนส์เทอร์  เป็นโบสถ์สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์นิกายโปรเตสแตนต์ในนครซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ถือเป็นหนึ่งในสี่โบสถ์หลักของซือรืช ตามตำนานแล้ว โบสถ์แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยกษัตริย์ชาร์เลอมาญ หลังจากที่ม้าของพระองค์คุกเข่าหน้าหลุมศพของนักบุญเฟลิกซ์และเรกูลา นักบุญผู้คุ้มครองแห่งซือริช อย่างไรก็ตาม โบสถ์ที่เห็นในปัจจุบันเป็นโบสถ์ที่สร้างขึ้นใหม่ในศตวรรษที่ 12 และแล้วเสร็จในค.ศ. 1220 ต่อมาในปี 1492 ก็ได้มีการสร้างหอสูงสองยอดขึ้นด้วยไม้ แต่ก็ถูกเพลิงไหม้ไปในปี 1763 หอสูงที่เห็นในปัจจุบันสร้างเสร็จในปี 1787
แกรนด์ดยุกจอร์จ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย
แกรนด์ดยุกจอร์จ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย ประสูติ 13 มีนาคม พ.ศ. 2524 ทรงเป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวใน แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย กับ เจ้าชายฟรันซ์ วิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย โดยพระองค์ได้รับการเข้าพิธีจุ่มศีลเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ในปีเดียวกัน โดยทรงมีพระราชบิดาพระราชมารดาทูลหัว ซึ่งทรงเป็นพระมหากษัตริย์และพระบรมราชินีทั้งหมด มีดังนี้
โดยพระองค์ได้รับพระอิสริยยศเป็น แกรนด์ดยุกแห่งรัสเซีย ตามพระมารดาและได้รับพระอิสริยยศ เจ้าชายแห่งปรัสเซีย ตามพระบิดา
ทรงศึกษาและอาชีพ.
แกรนด์ดยุกจอร์จ มิไคโลวิช ทรงจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในมาดริด และทรงเสด็จไปศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และมหาวิทยาลัยเซนต์จอห์นอ๊อกฟอร์ด ซึ่งเป็นเครือของมหาวิทยาลัยอ๊อกฟอร์ด เมื่อทรงศึกษาจบ แกรนด์ดยุกจอร์จ มิไคโลวิชทรงทำงานที่ บรัสเซลส์ โดยทรงทำงานในฐานะสภายุโรป โดยทรงเคยดำรงตำแหน่งอดีตกรรมาธิการยุโรปด้านการขนส่งและพลังงาน หลังจากนั้นก็เสด็จไปประทับ ณ ประเทศลักเซมเบิร์ก โดยทรงทำงานเป็นคณะกรรมาธิการยุโรปคณะกรรมการทั่วไปสำหรับพลังงานปรมาณูและการรักษาความปลอดภัย
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2551 แกรนด์ดยุกจอร์จ มิไคโลวิชทรงได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยอธิบดีของ MMC Norilsk Nickel ซึ่งเป็นบริษัทเหมืองแร่นิกเกิลรายใหญ่ของรัสเซีย
ในปี พ.ศ. 2555 ทรงได้รับการเสนอชื่อเป็นผู้บริหารระดับสูงของ Metal Trade Overseas ซึ่งเป็นศูนย์กลางการขาย Norilsk Nickel ใน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ในปี พ.ศ. 2557 ทรงตั้งบริษัท Romanoff &amp; Partners ใน กรุงบรัสเซลส์
ว่าที่แกรนด์ดยุกแห่งรัสเซีย.
พระองค์ทรงเป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวใน แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย ผู้พิทักษ์ราชบัลลังก์รัสเซียพระองค์ปัจจุบัน นั้นหมายถึงการก้าวไปสู่ตำแหน่ง ผู้พิทักษ์ราชบัลลังก์แห่งรัสเซีย ต่อไปถัดจาพระมารดา พระองค์เคยออกมาประทานพระดำรัสเกี่ยวกับตำแหน่งนี้เมื่อปี 2552
แต่ถึงอย่างไรก็ดี พระองค์ในวัย 38 ปี ยังมิได้เสกสมรส รัฐบาลและประชาชนต่างหวั่นเกรงถึงพระสถานะต่อไปของราชวงศ์ จะมีผู้สืบทอดที่เป็นสายพระโลหิตตรงจากพระองค์หรือไม่นั่น ขึ้นอยู่กับการตัดสินพระทัยชีวิตคู่ของพระองค์ด้วยพระองค์เอง จนกระทั่งพระองค์ ทรงเข้าพิธีเสกสมรสกับ รีเบคกา วิกตอเรีย โรมานอฟนา-เบ็ตตารินี เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2564 จึงทำให้เป็นที่เชื่อมั่นว่า ในอนาคต จะมีผู้สืบตำแหน่ง ผู้พิทักษ์ราชบัลลังก์รัสเซีย และคลายความกังวลของทุกฝ่ายไปได้ เพราะไม่ว่าพระองค์จะทรงมีพระโอรสหรือพระธิดา ก็สามารถสืบทอดตำแหน่งได้
นางมหาจันทเทวี
นางมหาจันทเทวี ( ;) หรือในวรรณคดีเรื่อง ราชาธิราช เรียก นางมุชีพ พระมเหสีใน พระยาอู่ กษัตริย์องค์ที่ 8 แห่ง อาณาจักรเมาะตะมะ-หงสาวดี
พระนางเป็นธิดาคนที่ 3 ของเสนาบดีนาม Than-Bon เสนาบดีผู้ใหญ่ในราชสำนักเมาะตะมะ-หงสาวดีซึ่งพระนางพร้อมพระเชษฐภคินีอีก 2 พระองค์คือ นางจันทะมังคะละที่ 2 หรือ นางมุเอียด และ นางอำเตียว หรือ นางมุกอ ได้เป็นพระมเหสีในพระยาอู่หลังจากที่พระยาอู่ขึ้นสืบราชบัลลังก์ขณะที่พระขนิษฐา พระนางสิริมายาเทวี หรือ นางมุเตียว ได้เป็นพระมเหสีของพระยาอู่ในอีก 5 ปีต่อมา
พระนางได้รับพระอิสริยยศที่ จันทเทวี พระนางมีพระธิดาพระองค์เดียวคือ ตะละแม่ท้าว พระอัครมเหสีองค์แรกใน พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9
บริษัทลูคัสฟิล์ม
เดอะวอลท์ดิสนีย์คัมพานี
Pixar Animation Studios
นิวโตรฟิลในเลือดต่ำ
นิวโตรฟิลในเลือดต่ำ คือภาวะที่มีระดับความเข้มข้นของเม็ดเลือดขาวชนิดนิวโตรฟิลในเลือดต่ำกว่าปกติ นิวโตรฟิลเป็นเม็ดเลือดขาวส่วนใหญ่ที่พบในกระแสเลือด ทำหน้าที่สำคัญในระบบภูมิคุ้มกันโดยเป็นส่วนหนึ่งของด่านแรกของการดักจับและทำลายแบคทีเรีย เศษของแบคทีเรีย และไวรัสที่ถูกจับโดยอิมมูโนกลอบูลิน ซึ่งล่องลอยในเลือด ผู้ป่วยที่มีนิวโตรฟิลในเลือดต่ำจะมีโอกาสติดเชื้อมากกว่าปกติ และหากติดเชื้อแล้วไม่ได้รับการรักษาที่เหมาะสม อาจเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตได้ เช่นที่พบในภาวะไข้จากระดับเม็ดเลือดขาวต่ำ
ภาวะนี้อาจเกิดได้ทั้งแบบเฉียบพลันและแบบเรื้อรัง บางครั้งอาจใช้สลับกันกับคำว่า "เม็ดเลือดขาวต่ำ" ได้
Neutropenia
พระนางปิยราชเทวี
พระนางปิยราชเทวี (, ; ประมาณ 1360 – ประมาณ เมษายน 1392) พระนามเดิม เม้ยมะนิก (; Mwei Maneit "เมฺว มะนิ" แปลว่า "แม่มณี") เป็นพระอัครมเหสีองค์ที่ 2 ใน พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ระหว่าง ค.ศ. 1384 ถึง 1392 ได้รับการสถาปนาเป็นพระอัครมเหสีเมื่อ ค.ศ. 1390 ภายหลัง ตะละแม่ท้าว พระอัครมเหสีพระองค์แรกปลงพระชนม์ชีพพระองค์เองด้วยความน้อยพระทัย
พระนางรัตนาเทวีแห่งตองอู
พระนางรัตนาเทวีแห่งตองอู (, ; ) เป็นหนึ่งในห้าพระมเหสีของพระเจ้าเมงจีโย ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ตองอู และเป็นพระมารดาของพระนางอตุลสิริมหาราชเทวี พระอัครมเหสีในพระเจ้าบุเรงนอง มีพระนามเมื่อแรกประสูติตามพงศาวดารมาตรฐานว่า ขิ่นเว  หรือตามพงศาวดาร"มหาราชวงศ์ตองอู"ว่า ขิ่นนีนเว
สอพินยา
สอพินยา (, ; สิ้นพระชนม์ 1541) อุปราชเจ้าเมือง เมาะตะมะ ระหว่างประมาณคริสต์ทศวรรษ 1510 ถึง 1541 และตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรหงสาวดี ระหว่าง ค.ศ. 1539 ถึง 1541 เดิมพระองค์ได้รับการแต่งตั้งครั้งแรกให้เป็นอุปราชแห่งเมืองเมาะตะมะ หนึ่งในสามเมืองสำคัญของอาณาจักรหงสาวดี โดย พญารามที่ 2 ซึ่งเมืองเมาะตะมะในสมัยการปกครองของพระองค์กลายเป็นเมืองท่าที่สำคัญและร่ำรวยจากการค้าขาย นอกจากนี้พระองค์ยังสร้างกองกำลังส่วนพระองค์ที่เข้มแข็งผสมกับกองทหารรับจ้างชาวโปรตุเกส ภายหลังพระองค์จึงปฏิเสธที่จะร่วมรบกับ พระเจ้าสการะวุตพี กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรหงสาวดีซึ่งมีศักดิ์เป็นพระเชษฐาพระมเหสีของพระองค์ ระหว่างการพิชิตอาณาจักรหงสาวดีของ อาณาจักรตองอู ช่วง ค.ศ. 1534 – 1541 หลังอาณาจักรตองอูยึดหงสาวดีได้และไม่ไว้พระทัยพระองค์ อาณาจักรตองอูจึงยกทัพมารบกับพระองค์จนถูกจับสำเร็จโทษเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1541
นางอำเตียว
นางอำเตียว  หรือในวรรณคดีเรื่อง ราชาธิราช เรียก นางมุกอ พระมเหสีใน พระยาอู่ กษัตริย์องค์ที่ 8 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ซึ่งพระนางได้เป็นพระอัครมเหสีองค์ที่ 2 ของพระยาอู่
พระนางได้รับพระอิสริยยศที่ นางอำเตียว โดยพระนางมีพระธิดาพระองค์เดียวคือ ตะละแม่ศรี พระมเหสีใน พญากือนา แห่ง อาณาจักรล้านนา
นางอำเตียวขึ้นสืบตำแหน่งพระอัครมเหสีหลังจาก นางจันทะมังคะละที่ 2 หรือ นางมุเอียด พระเชษฐภคินีซึ่งเป็นพระอัครมเหสีองค์แรกของพระยาอู่สิ้นพระชนม์ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1360
ประชากรศาสตร์อิหร่าน
ประชากรในประเทศอิหร่านเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยใน ค.ศ. 2016 มีจำนวนประชากรถึงประมาณ 80 ล้านคน
ใน ค.ศ. 2021 ประชากรประเทศมีอยู่ประมาณ 85 ล้านคน
อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา อัตราการเกิดของอิหร่านลดลงอย่างมีนัยยะ งานวิจัยทำนายว่าอัตราการเติบโตของประชากรในประเทศอิหร่านจะยังคงช้าลงจนกระทั่งคงที่ในจำนวนประมาณมากกว่า 100 ล้านคนใน ค.ศ. 2050 ใน ค.ศ. 2012 ครึ่งหนึ่งของประชากรประเทศมีอายุน้อยกว่า 35 ปี
ใน ค.ศ. 2009 จำนวนผู้อาศัยในครัวเรือนมี 15.3 ล้าน (4.8 คนต่อครัวเรือน) ครอบครัวหนึ่งได้รายได้โดยเฉลี่ยที่ 11.8 ล้านเรียล (ประมาณ 960 ดอลลาร์สหรัฐ) ต่อเดือน (ค.ศ. 2012)
รายงานจากสำมะโนประชากร ค.ศ. 2016 ประชากรในประเทศอิหร่านมี 79.9 ล้านคน
สุจินดา ดั่งวัน
สุจินดา ดั่งวัน ( , เกิด 20 ตุลาคม 2534) หรือรู้จักกันในชื่อ บิลลี่  นักฟุตบอลอาชีพลูกครึ่งไทย-อเมริกันในตำแหน่ง กองกลาง ปัจจุบันลงเล่นให้กับ โปลิศ เทโร ใน ไทยลีก
ราชาธิปไตยที่ถูกล้มล้าง
พระเจ้าตะโดมินพญา