pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กลม เรียนจบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย เคยเข้ารับการศึกษาในระดับอุดมศึกษาสาขาเทคนิคคอมพิวเตอร์ ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา วิทยาเขตภาคพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ (เคยได้รับรางวัลจากการประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2541) และสำเร็จการศึกษาปริญญาตรี สาขาการโฆษณาและประชาสัมพันธ์จากมหาวิทยาลัยเกริก มีผลงานการแสดงละครเรื่องแรกคือเรื่องแม่คุณเอ๊ยและมีผลงานละครที่เป็นที่รู้จักในบทบาทของ "เจ้าพี่สายบดี" จากละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 เรื่อง "ศิลามณี" ในปี พ.ศ. 2551
นพพล พิทักษ์โล่พานิช จบชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2537 ต่อมาได้เข้าเรียนต่อในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ที่สาขาวิชาเทคนิคคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ภาคพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ ต่อจากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ สาขาการโฆษณาและประชาสัมพันธ์ ที่มหาวิทยาลัยเกริก
ฟังก์ชันบ่งชี้
ฟังก์ชันบ่งชี้  หรือบางครั้งเรียกว่า ฟังก์ชันลักษณะเฉพาะ  คือฟังก์ชันที่นิยามบนเซต "X" ซึ่งบ่งชี้ว่าสมาชิกตัวใดตัวหนึ่งจะเป็นสมาชิกของเซตย่อย "A" ใน "X" หรือไม่ โดยให้ค่าเป็น 1 ถ้าสมาชิกตัวนั้นอยู่ในเซต "A" หรือให้ค่าเป็น 0 ถ้าสมาชิกตัวนั้นไม่อยู่ในเซต "A" แต่ยังคงอยู่ในเซต "X"
ฟังก์ชันบ่งชี้ของเซตย่อย "A" ของเซต "X" คือฟังก์ชัน
นิยามโดย
สัญกรณ์ที่ใช้อาจพบเป็นอย่างอื่นเช่น
ถ้า "A" และ "B" ต่างก็เป็นเซตย่อยของ "X" จะได้ว่า (จุด · หมายถึงการคูณ)
ฟังก์ชันลักษณะเฉพาะในทฤษฎีเซตวิภัชนัย.
ตามคณิตศาสตร์แบบฉบับ ฟังก์ชันลักษณะเฉพาะของเซตให้ค่าเป็น 1 (เป็นสมาชิก) หรือ 0 (ไม่เป็นสมาชิก) เพียงเท่านั้น แต่ในทฤษฎีเซตวิภัชนัย ฟังก์ชันลักษณะเฉพาะจะถูกทำให้เป็นการวางนัยทั่วไป โดยให้ค่าเป็นจำนวนจริงที่อยู่ในช่วง [0, 1] หรือยิ่งไปกว่านั้นในพีชคณิตหรือโครงสร้างบางชนิด ฟังก์ชันเช่นนี้มักจะเรียกว่า ฟังก์ชันภาวะสมาชิก (membership function) ซึ่งเกี่ยวข้องกับเซตวิภัชนัย (fuzzy set) เซตวิภัชนัยเป็นการจำลองการเปลี่ยนแปลงเป็นระดับชั้นของดีกรีความเป็นสมาชิกในภาคแสดงซึ่งพบเห็นได้ในชีวิตจริงเช่น สูง-กลาง-ต่ำ ร้อน-อุ่น-เย็น-หนาว เป็นต้น
Indicator function
Fuzzy set
เซตคลุมเครือ
พลตำรวจเอกเภา สารสิน
พระองค์เจ้าวิมลฉัตร
วัดเสาธงหิน (นนทบุรี)
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา เป็นสำนักเลขานุการของคุรุสภา มีฐานะเป็นนิติบุคคลในการกำกับกระทรวงศึกษาธิการ มีเลขาธิการคุรุสภาเป็นผู้บังคับบัญชา สำนักงานตั้งอยู่ที่ 128/1 ถนนนครราชสีมา แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา แบ่งส่วนงานออกเป็น 7 สำนัก 1 สถาบัน 1 กลุ่ม 1 หน่วย ดังนี้
กรมพลศึกษา
กรมพลศึกษา  เป็นส่วนราชการระดับกรม สังกัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 เป็นการโอนภารกิจบางส่วนมาจากกระทรวงศึกษาธิการ มีหน้าที่เกี่ยวกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตเยาวชนและประชาชนด้วยการส่งเสริมและพัฒนาการกีฬา นันทนาการ การออกกำลังกาย เล่นกีฬา สร้างความเข้มแข็งให้แก่ชุมชน การส่งเสริมให้นักเรียน นักศึกษา เยาวชน และประชาชน มีคุณภาพคู่คุณธรรมห่างไกลอบายมุขและสิ่งเสพติดให้โทษ โดยการใช้กีฬา นันทนาการ และวิทยาศาสตร์การกีฬาเป็นเครื่องมือในการพัฒนาคน สังคม และประเทศชาติ
ยุคก่อตั้งกรมพลศึกษา.
กรมพลศึกษา ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2477 ในชื่อ กรมพลศึกษา เป็นส่วนราชการระดับกรม สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ มีหน้าที่หลักในการผลิตบุคลากรทางการศึกษาด้านพลศึกษา กิจการลูกเสือ และกิจการสารวัตรนักเรียน โดยมีหน่วยงานหลักในการดำเนินการ คือ วิทยาลัยพลศึกษา
ในปี พ.ศ. 2485 กรมพลศึกษา ได้แบ่งส่วนราชการ 6 กอง คือ สำนักงานเลขานุการกรม กองกายบริหาร กองกีฬา กองกรีฑาสถานแห่งชาติ กองการลูกเสือ และกองอนุสภากาชาด และมีการปรับปรุงโครงสร้างเรื่อยมา กระทั่งในปี พ.ศ. 2536 ได้มีการปรับปรุงโครงสร้างกรมพลศึกษาอีกครั้ง โดยกำหนดภารกิจให้กรมพลศึกษา มีหน้าที่เกี่ยวกับการส่งเสริมและพัฒนาการพลศึกษา สุขภาพ นันทนาการ การกีฬา วิทยาศาสตร์การกีฬา วิทยาศาสตร์สุขภาพ ลูกเสือ ยุวกาชาด และสารวัตรนักเรียนและนักศึกษา ตลอดจนการจัดการศึกษาด้านพลศึกษา สุขศึกษา นันทนาการ วิทยาศาสตร์การกีฬา วิทยาศาสตร์ทางจิตและประสาท และวิทยาศาสตร์สุขภาพ
ยุคสำนักงานพัฒนาการกีฬาและนันทนาการ.
ในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการปรับปรุงโครงสร้างกระทรวง ทบวง กรม และถ่ายโอนภารกิจของกรมพลศึกษา แยกออกไปสังกัดกับหน่วยงานต่างๆ เช่น งานสารวัตรนักเรียน ไปขึ้นกับสำนักพัฒนานักเรียนนักศึกษาและกิจการพิเศษ งานลูกเสือ ไปขึ้นกับสำนักกิจการลูกเสือ ยุวกาชาด และกิจการนักเรียน สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ส่วนกิจการด้านการผลิตบุคลากรทางการศึกษา ไปขึ้นกับสถาบันการพลศึกษา และภารกิจด้านการส่งเสริมและพัฒนาการพลศึกษา สุขภาพ นันทนาการ เป็นสำนักงานพัฒนาการกีฬาและนันทนาการ (Office of Sport and Recretion Development) กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ยุคกรมพลศึกษา พ.ศ. 2553.
คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ให้เปลี่ยนชื่อสำนักงานพัฒนาการกีฬาและนันทนาการ กลับไปเป็น กรมพลศึกษาเช่นเดิม ทั้งนี้มีผลตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนชื่อสำนักงานพัฒนาการกีฬาและนันทนาการ เป็นกรมพลศึกษา พ.ศ. 2553 มีผลบังคับใช้ คือ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2553
ที่ทำการของกรมพลศึกษา ตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกับกรีฑาสถานแห่งชาติ ถนนพระรามที่ 1 แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
วันสวีตเดย์
"วันสวีตเดย์"  เป็นเพลงของนักร้องอเมริกัน มารายห์ แครีและวง 4 คน บอยซ์ทูเมน และเขียนโดยแครี, วอลเตอร์ อฟานาซีฟและบอยซ์ทูเมน และโปรดิวซ์โดยแครีและอฟานาซีฟ อยู่ในอัลบั้มชุดที่ 6 ของแครีที่ชื่อ "Daydream" เป็นซิงเกิลที่ 2 จากอัลบั้มนี้ ออกในปี 1995
ซิงเกิลติดอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 ยาวนานที่สุด 16 สัปดาห์ เพลงนี้ติดอันดับ 29 ของการจัดอันดับของนิตยสารบิลบอร์ดในหัวข้อ ฮอต 100 ออลไทม์ ท็อปซองส์
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน ตั้งเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2520 มีเนื้อที่ประมาณ 643,750 ไร่ หรือ 1,030 ตารางกิโลเมตร อยู่รอยต่อของ 5 จังหวัดได้แก่ อำเภอท่าตะเกียบ อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา, อำเภอวังน้ำเย็น อำเภอวังสมบูรณ์ จังหวัดสระแก้ว, อำเภอเขาชะเมา จังหวัดระยอง, อำเภอแก่งหางแมว จังหวัดจันทบุรี และ อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน พื้นที่ตอนบนและตอนกลางส่วนใหญ่เป็นที่ราบลูกฟูก มีความลาดชันปานกลาง ส่วนพื้นที่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และทิศตะวันออกเฉียงใต้เป็นภูเขาสูง ความสูงของพื้นที่จากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 30 - 802 เมตร ยอดเขาสูงสุดอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเขตฯ คือ เขาสิบห้าชั้น มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 802 เมตร พื้นที่ทางตอนใต้เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาบรรทัด และเทือกเขาจันทบุรี ประกอบด้วยภูเขาที่มีความลาดชันต่อเนื่องกัน เช่น เขาอ่างฤๅไน เขาใหญ่ เขาชะมูนและเขาชะอม เป็นต้น ป่ารอยต่อ 5 จังหวัด เป็นที่เกิดของลำห้วยและลำธารที่สำคัญหลายสาย ไหลลงสู่แม่น้ำสำคัญๆ คือ แควระบม - สียัด ที่ไหลไปรวมกับแม่น้ำบางปะกง ที่อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา คลองลำพระเพลิงใหญ่ คลองพระสะทึง จากเขาสิบห้าชั้น ไหลไปรวมกับแม่น้ำปราจีนบุรี คลองตะโหนด ไหลลงสู่อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี และคลองประแสร์ที่ต้นน้ำมาจากเทือกเขาใหญ่ ไหลผ่านอำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี ออกสู่ทะเลที่จังหวัดระยอง เป็นต้น
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน เป็นป่ารอยต่อ 5 จังหวัด เป็นพื้นที่ที่มีร่องมรสุมพาดผ่าน ฝนตกค่อนข้างชุกและเนื่องจากมีเทือกเขาบรรทัดและเทือกเขาจันทบุรี ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของพื้นที่ จึงทำให้พื้นที่บริเวณดังกล่าวมีฝนตกมากกว่าทางตอนเหนือ นอกจากอิทธิพลของลมมรสุมที่พัดผ่านแล้วยังได้รับอิทธิพลจากทะเล ลักษณะของภูมิอากาศจึงมีทั้งแบบสะวันนาทางตอนบนของพื้นที่และแบบมรสุมเขตร้อนทางตอนล่างของพื้นที่ ด้วยเหตุของภูมิอากาศที่แตกต่างกันของพื้นที่โดยรอบผืนป่าของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน ดังนั้น จึงเป็นปัจจัยที่ก่อให้เกิดความหลากหลายของสังคมพืชและสังคมสัตว์ในพื้นที่ค่อนข้างมาก โดยเฉพาะสังคมพืชนั้นมีการกระจายของพรรณพืชจาก 2 ภูมิภาคด้วยกัน คือ ภูมิภาคอินโดจีน (Indo-China) และภูมิภาคอินโดมาลายา (Indo-Malaya)
ป่าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของป่าภาคตะวันออกเป็นป่าลุ่มต่ำที่ไม่ผลัดใบ และเป็นป่าพื้นที่รอยเชื่อมต่อ (transition zone) ระหว่างระบบนิเวศภาคกลางกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีความหลากหลายทางชีวภาพ ป่าดงดิบส่วนใหญ่เป็นป่าดงดิบแล้ง มีเพียงเล็กน้อยที่เป็นป่าดงดิบชื้น ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง และทุ่งหญ้า แบ่งเป็นข้อๆ ได้ดังนี้
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน แบ่งเป็นประเภทๆ ได้ดังนี้
แมลงในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน สามารถพบเห็นได้ในทุกๆ ที่ โดยเฉพาะในฤดูฝน แมลงที่พบมีจำนวน 106 ชนิด จาก 76 สกุลใน 12 วงศ์ กลุ่มที่พบเห็นได้บ่อย ได้แก่ ผีเสื้อติ่งฉะอ้อน ผีเสื้อสะพายฟ้า ผีเสื้อหางติ่งแววมยุรา ผีเสื้อช่างร่อน ผีเสื้อหางติ่งนางระเวง ผีเสื้อโยม่า ผีเสื้อโคคิโน ผีเสื้อเจ้าป่า ด้วงกว่างสามเขาจันทร์ เป็นต้น
หม่อมเจ้าดวงทิพย์โชติแจ้งหล้า รพีพัฒน์
อาเล็กซานดาร์ การาจอร์เจวิช
อาเล็กซานดาร์ คาราจอร์เจวิช ทรงเป็นที่รู้จักในนาม เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย (; พระราชสมภพ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2488) เป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์เซอร์เบีย เมื่อครั้งพระราชบิดาของพระองค์คือพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย ทรงทำให้เจ้าชายเป็นมกุฎราชกุมารแห่งยูโกสลาเวียซึ่งเป็นพระองค์สุดท้าย ด้วยการสร้างรัฐบาลคอมมิวนิสต์และการตามมาซึ่งการล่มสลายแห่งยูโกสลาเวีย ทำให้ปัจจุบันทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์เซอร์เบีย โดยมีพระราชอิสริยยศเป็น เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ที่ 2 มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย แต่ปัจจุบันเป็นสาธารณรัฐเซอร์เบีย
เจ้าชายอาเล็กซานดาร์เป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวในสมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวีย พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งยูโกสลาเวีย ราชวงศ์คาราจอร์เจวิช กับสมเด็จพระราชินีอเล็กซันดราแห่งยูโกสลาเวีย พระองค์มีพระราชอิสริยยศเป็น "มกุฎราชกุมารอาเล็กซานดาร์" ซึ่งได้มาตั้งแต่ประสูติและพระราชบิดายังคงเป็นพระมหากษัตริย์อยู่ ซึ่งเป็นการแตกแยกในเซอร์เบียด้วยผู้คนจำนวนมากที่สนับสนุนระบอบกษัตริย์อันส่งผลต่อกับความมั่นคงของประเทศ
สถานภาพแรกพระราชสมภพ.
เหมือนกับระบอบกษัตริย์ยุโรปหลายประเทศในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สมเด็จพระเจ้าปีเตอร์ที่ 2 ได้เสด็จออกจากประเทศและทรงตั้งคณะรัฐบาลพลัดถิ่น เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ทรงออกจากยูโกสลาเวียในเดือนเมษายน พ.ศ. 2484 และมาถึงที่ลอนดอนในเดือนมิถุนายน ปีเดียวกัน ซึ่งมาจากการยอมจำนนของกองทัพหลวงยูโกสลาฟ
หลังจากการประชุมที่เตหะราน กลุ่มพันธมิตรได้เคลื่อนย้ายการสนับสนุนกลุ่มเช็ทนิกส์ไปยังกลุ่มคอมมิวนิสต์พาร์ทิสัน การแสดงความคิดเห็นในเหตุการณ์และสิ่งบังเกิดขึ้นกับพระบิดาของพระองค์ เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ตรัสว่า "พระบิดาทรงตรงไปตรงมามาก พระองค์ไม่สามารถเชื่อในพันธมิตรของพระองค์ได้ ซึ่งก็คือขั้วอำนาจประชาธิปไตยอเมริกาและพระญาติกับพระสหายในลอนดอนที่สามารถช่วยได้ แต่เกิดขึ้นได้อย่างเที่ยงตรง" ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2488 อิวาน ซิวบาซิก ทูตราชวงศ์ และยอซีป บรอซ ตีโต ผู้นำฝ่ายพาร์ทิสัน ได้ลงนามข้อตกลงที่ซึ่งพยายามรวมกันระหว่างพระราชวงศ์กับรัฐบาลคอมมิวนิสต์
ในวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 กลุ่มเอวีเอ็นโอเจ ซึ่งเป็นกลุ่มพาร์ทิสันได้ประกาศตนเป็นรัฐบาลปกครองยูโกสลาเวีย และประกาศยกเลิกสิทธิอันชอบธรรมของพระราชวงศ์ ในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ไม่กี่เดือนหลังจากการกำเนิดของเจ้าชาย เอ็นวีเอโอเจได้ตังชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ประเทศได้ประกาศเป็นสาธารณรัฐคอมมิวนิสต์และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐประชาชนยูโกสลาเวีย ใน พ.ศ. 2490 พระราชวงศ์ได้ถูกปลดออกจากการเป็นพลเมืองยูโกสลาเวียและตำแหน่งของพระราชวงศ์ได้ถูกปลด
พระราชสมภพและเมื่อทรงพระเยาว์.
เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ มกุฎราชกุมารเสด็จพระราชสมภพที่ห้อง 212 โรมแรมคาริจส์ในถนนบรูก ลอนดอน รัฐบาลอังกฤษให้อำนาจในการปกครองรัฐบาลพลัดถิ่นชั่วคราวบริเวณนั้นดังนั้นพระราชโอรสผู้เป็นมกุฎราชกุมารควรจะพระราชสมภพในดินแดนยูโกสลาฟ
พ่อแม่ทูนหัวของอาเล็กซานดาร์คือ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักรกับเจ้าหญิงเอลิซาเบธซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของสมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวียกับเจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งกรีซ และเป็นพระราชนัดดาเพียงพระองค์เดียวในพระเจ้าอเล็กซานเดอร์แห่งกรีซ กับ อัสปาซียา มาโนส ผ่านทางพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนีพระองค์เป็นพระญาติของดัสเชสอีเลียนา มานอสแห่งชารท์ พระองค์ทรงมีเชื้อสายพระราชวงศ์ในยุคกลางคือราชวงศ์เนมานจิค
พระบิดามารดาของพระองค์ไม่สามารถดูแลพระองค์ได้เต็มที่เนื่องจากปัญหาด้านพลานามัยและการเงิน ดังนั้งพระองค์จึงได้รับการเลี้ยงดูจากเจ้าหญิงแอสปาเซีย พระอัยยิกา พระองค์ทรงเข้าศึกษาที่ Institut Le Rosey วิทยาลัยคัลเวอร์, โรงเรียนกอร์ดอนสตอร์น, โรงเรียนมิลล์ฟิลด์และ Mons Officer Cadet School, Aldershot
ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 ที่วิลลาแมนริค เดอ ลา คอนเดสซา ใกล้เมืองเซบิยา ประเทศสเปน อาเล็กซานดาร์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมาเรีย เดอ กลอเรีย แห่งออร์เลออง บราแกนซา ทั้ง 2 มีพระบุตรร่วมกัน 3 พระองค์ได้แก่
เนื่องจากการอภิเษกสมรสกับชาวโรมันคาทอลิก พระองค์จึงสูญเสียตำแหน่งลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ ที่ซึ่งทรงเป็นเชื้อสายในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียโดยผ่านทางพระโอรสของพระนางคือเจ้าฟ้าชายอัลเฟรด ดยุคแห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา เรื่องนี้ไม่เป็นปัญหาในจุดยืนของพระองค์ที่เป็นพระญาติห่าง ๆ อันไม่สามารถทำให้พระองค์กลายเป็นกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรได้ เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ยังทรงเป็นเชื้อสายของพระธิดาองค์โตในพระนางเจ้าวิกตอเรียคือเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระวรราชกุมารี โดยพระโอรสทั้ง 3 ของพระองค์ทรงอยู่ในลำดับที่ 94, 95 และ 96 ด้วย
เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ทรงหย่ากับเจ้าหญิงมาเรียใน พ.ศ. 2528 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสใหม่กับแคทเทอรีน แคร์รี เบ็ทติส ธิดาในโรเบิร์ต แบ็ทติส และแอนนา ดอสติ ในวันที่ 20 กันยายนปีเดียวกัน และพิธีจัดอย่างเลื่อมใสที่โบสถ์ออร์ทอด็อกซ์เซนต์ซาวา, นอร์ธทิง ฮิลล์ ลอนดอน
เสด็จกลับยูโกสลาเวีย.
เจ้าชายอาเล็กซานดาร์เสด็จมายูโกสลาเวียครั้งแรกใน พ.ศ. 2534 พระองค์ทรงปฏิบัติพระกรณียกิจด้านประชาธิปไตยเพื่อต่อต้านยุคสมัยของจอมเผด็จการสโลโบดัน มิโลเชวิช และทรงย้ายมาพำนักที่ยูโกสลาเวียหลังจากสโลโบดัน มิโลเชวิช ถูกปลดออกจากตำแหน่งใน พ.ศ. 2543 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544 พลเมืองชาวยูโสลาเวียได้ฟื้นฟูพระราชวงศ์โดยรัฐบาลให้สิทธิในทรัพย์สิน รวมทั้งพระราชวังหลวง ปัจจุบันทรงพำนักที่พระราชวังหลวงที่เมืองเดดินเจและเขตพิเศษเบลเกรด
ความเชื่อในระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ.
มกุฎราชกุมารอาเล็กซานดาร์ทรงสนับสนุนการฟื้นฟูระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญในเซอร์เบียและจะทรงเป็นกษัตริย์โดยถูกต้อง พระองค์เชื่อว่าระบอบกษัตริย์มีส่วนช่วยให้เซอร์เบียมี "ความมั่นคง, ความต่อเนื่องกันและความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน"
สมาชิกในหลายๆพรรคการเมืองสนับสนุนระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ คริสตจักรออร์ทอด็อกซ์เซอร์เบียสนับสนุนในการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ นายกรัฐมนตรีซอราน ดินดิคได้มีนโยบายฟื้นฟูระบอบกษัตริย์แต่ได้ถูกลอบสังหารเสียก่อน โดยพรรคเดโมแครตของเขาไม่เห็นด้วยกับการฟื้นฟูพระราชวงศ์
มกุฎราชกุมารทรงสาบานว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองและจะบรรลุปณิธานที่ตั้งไว้ พระองค์และมกุฎราชกุมารีแคทเทอรีนทรงประกอบพระราชกรณียกิจอันเป็นประโยชน์มากมายแก่ชาวเซอร์เบียได้แก่ สิทธิมนุษยชน เป็นต้น ในพระดำรัสครั้งทรงกล่าวในการที่เซอร์เบียเป็นสมาชิกในสหภาพยุโรปว่า
ด้วยประเทศมอนเตเนโกรได้ลงนามประกาศอิสรภาพอย่างสมบูรณ์ในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 การฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ได้พบในการโต้วาทีทางการเมืองประจำวัน ผู้นิยมกษัตริย์ได้ยื่นข้อเสนอเพื่อรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ เอกสารนี้ได้รับการอนุมัติในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน โดยเกี่ยวกับสาธารณรัฐ ชาวเซอร์เบียไม่ได้เลือกการเปลี่ยนระบบรัฐบาล
มกุฎราชกุมารมีพระราชดำรัสเมื่อ 3 วัน หลังลงนาม ว่า
การกลับมาของพระบรมศพของสมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ที่ 2.
ในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2550 เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ทรงประกาศแผนการอัญเชิญพระบรมศพของพระราชบิดาคือสมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวียกลับสู่มาตภูมิคือเซอร์เบียและฝังพระบรมศพที่สุสานหลวงพระราชวงศ์โอเปนัก ที่ซึ่งพระราชวงศ์การาจอร์เจวิชทุกพระองค์ได้ฝังที่นี้ และพระองค์ยังทรงปรารถนาให้อัญเชิญพระบรมศพของพระราชอัยยิกาคือมาเรียแห่งโรมาเนีย สมเด็จพระราชินีแห่งยูโกสลาเวียมาผังเคียงข้างพระราชอัยกาคือสมเด็จพระราชาธิบดีอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งยูโกสลาเวีย
อีแลม
ไหมขัดฟัน
ไหมขัดฟัน เป็นอุปกรณ์ทำความสะอาดฟัน ลักษณะคล้ายเส้นด้าย ปัจจุบันทำด้วย โพลีเอธิลีน สามารถแทรกเข้าไปในซอกระหว่างฟันเพื่อกำจัดเศษอาหารได้
ผู้คิดค้นคือ ทันตแพทย์ชาวนิวออร์ลีนส์ ชื่อว่า เลวี่ สเปียร์ พาร์มมี่ (Levi Spear Parmly)เมื่อปี พ.ศ. 2358 โดยแนะนำคนไข้ให้ใช้ไหมทำความสะอาดฟัน แต่ไม่ได้วางจำหน่าย จนกระทั่งปี พ.ศ. 2425 บริษัท คอดแมนแอนด์ เชิร์ตเลฟต์ (Codman and Shutleft Company)ได้ผลิตจำหน่าย แต่บริษัทจอห์นสัน แอน จอห์นสัน เป็นผู้จดสิทธิบัตร
แพนดอรา
คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์  เป็นมังงะและอนิเมะแนวโชโจะผลงานของ Peach-Pit จากผู้แต่งเรื่อง เดียร์ส อลวนรักจากฟากฟ้า (Dears) , ZOMBIE-LOAN ,โรเซ่น ไมเด้น (Rozen Maiden) โดยลงในนิตยสารการ์ตูนผู้หญิง Nakayoshi ของเครือ Kodansha คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์ ฉบับอนิเมะในปัจจุบันมีทั้งหมด 3 ภาค แต่ละภาคจะนับจำนวนตอนต่อกัน รวมทั้งสิ้น 127 ตอน โดยออกอากาศในประเทศญี่ปุ่น ทาง TV Tokyo ผลิตโดย Satelight Studio ในประเทศไทย ผู้ที่ได้รับลิขสิทธิ์ ให้ฉายและเผยแพร่อนิเมะเรื่องนี้ คือ โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ และ ในส่วนของมังงะคือ บงกชคอมมิค
= เนื้อเรื่องและตัวละคร =
ฮินะโมริ อามุ เด็กนักเรียนหญิงชั้นประถมปีที่ 5 โรงเรียนเซโย ซึ่งมีบุคลิกไม่ตรงกับตัวเอง ทำให้คนอื่นมองภายนอกแสนจะ เยือกเย็น และ เผ็ดร้อน แถมยังแต่งตัวได้นำสมัยอีกต่างหาก แต่ตัวตนที่แท้จริงที่แสนอ่อนหวานของเธอนั้นกลับถูกเก็บซ่อนไว้มาตลอด อามุขี้อายมากจึงแสดงออกไปแข็งๆ อามุรู้สึกอึดอัดมากเลยอธิษฐานขอความกล้าเพื่อจะได้เกิดใหม่เป็นตัวของตัวเอง และเมื่อตื่นขึ้นมาเธอกลับพบไข่ออกมา 3 ฟอง อยู่บนเตียง ที่เรียกว่า " คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์ " ชีวิตของอามุก็เปลี่ยนไป เธอได้เป็นการ์เดี้ยนแห่งโรงเรียนเซโย ในตำแหน่งโจ๊กเกอร์ (Joker) ที่ประกอบไปด้วย โฮโทริ ทาดะเซะ , ฟูจิซากิ นาเดชิโกะ , โซมะ คุไค และ ยูกิ ยายะ ได้มีชีวิตใหม่ที่สนุกสนานแต่ก็ต้องต่อสู้กับอีสเตอร์ซึ่งเป็นศัตรูของการ์เดี้ยน โดยที่อีสเตอร์กับการ์เดี้ยนมีเป้าหมายเดียวกัน คือตามล่าหาไข่เอ็มบริโอที่สามารถขออะไรก็ได้ อามุเป็นเจ้าของ "ฮัมตี้ล็อก" ซึ่งคิงของกลุ่มการ์เดี้ยนมอบให้เธอครอบครอง ตามคำบอกของคิงผู้ที่ก่อตั้งกลุ่มการ์เดี้ยน ว่าผู้ที่มีไข่ผู้พิทักษ์สามฟองจะได้ครอบครองฮัมตี้ล็อก เธอเป็นผู้เดียวในกลุ่มการ์เดี้ยนที่สามารถเปลี่ยนไข่กากบาท และไข่ปริศนา ให้เป็นไข่ตามเดิมได้ นั่นคือหน้าที่ในการเป็นการ์เดี้ยนของเธอ
เดือนธันวาคม พ.ศ. 2548 Peach-Pit ได้เขียนการ์ตูนแนวโชโจะชื่อ Shugo Chara! ตอนแรกตีพิมพ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ในนิตยสารการ์ตูน Nakayoshi ฉบับรวมเล่ม เล่มแรก ตีพิมพ์เมื่อ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 โดย Nakayoshi พิมพ์โดย Kodansha ซึ่งมี 12 เล่มจบ แต่เล่ม 12 ใช้ชื่อว่า shugo chara encore ผู้ถือลิขสิทธิ์ในประเทศไทยมาคือ "บงกชคอมมิค" ซึ่งปัจจุบันตีพิมพ์ออกมาแล้ว 12 เล่ม โดยใช้ชื่อว่า "Shugo Chara! คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์"
คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์ ได้เป็นอนิเมะที่ออกฉายทางโทรทัศน์ โดยใช้ชื่อเดียวกันกับต้นฉบับ ผลิตโดย Satelight ภายใต้การควบคุมของผู้กำกับ "เคนจิ ยาสุดะ" และออกฉายครั้งแรกในเครือข่ายโทรทัศน์ญี่ปุ่น TV-Tokyo ตอนแรกก็คือ ออกฉายเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2550
= รายชื่อตอน =
Season 3 (Shugo Chara! Party).
เพลงที่ปรากฏในอนิเมะนั้น มีรายชื่อเพลงดังต่อไปนี้
มหาวชิรมงกุฏไทย
เหรียญพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ60ปี
เหรียญกาญจนาภิเษก
ห้องอำพัน
ห้องอำพัน (, , , ) ตั้งอยู่ภายในพระราชวังแคทเธอรีนที่หมู่บ้านซาร์สโคเยอเซโลไม่ไกลจากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เป็นห้องที่ผนังที่ทำด้วยอำพันทั้งห้องตกแต่งด้วยทองคำเปลวและกระจก ความงามของห้องนี้ทำให้บางครั้งได้รับสมญาว่าเป็น “สิ่งมหัศจรรย์ที่แปดของโลก”
ห้องอำพันเดิมเป็นความร่วมมือระหว่างช่างฝีมือชาวเยอรมันและชาวรัสเซีย การก่อสร้างห้องเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1701 ถึงปี ค.ศ. 1709 ในปรัสเซีย ตัวห้องออกแบบโดยประติมากรบาโรกชาวเยอรมันอันเดรียส์ ชลือเตอร์และสร้างโดยช่างอำพันชาวเดนมาร์คก็อตต์ฟรีด วูลแฟรม และตั้งอยู่ในพระราชวังชาร์ลอตเตนบวร์กมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1716 เมื่อพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียถวายให้แก่ซาร์ปีเตอร์มหาราชแห่งจักรวรรดิรัสเซีย ห้องที่ได้รับการขยายและบูรณปฏิสังขรณ์หลายครั้งเมื่อไปอยู่ในรัสเซียแล้วมีขนาดกว่า 55 ตารางเมตรและใช้อำพันทั้งสิ้น 6 ตัน ห้องนี้ถูกรื้อเป็นชิ้นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองโดยนาซีเยอรมนีเพื่อจะทำการส่งไปยังเคอนิชส์แบร์ค แต่หลังจากนั้นห้องอำพันก็สูญหายไประหว่างความยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นในบั้นปลายของสงคราม ชะตาของห้องยังคงเป็นเรื่องลึกลับและยังคงเป็นสิ่งที่สืบหากันอยู่
ในปี ค.ศ. 1979 ก็ได้มีการพยายามสร้างห้องอำพันกันขึ้นมาใหม่ที่ซาร์สโคเยอเซโล ในปี ค.ศ. 2003 หลังจากดำเนินการสร้างและตกแต่งอยู่เป็นเวลาหลายสิบปี ห้องอำพันที่สร้างขึ้นโดยช่างฝีมือชาวรัสเซียก็เปิดขึ้นอีกครั้งในพระราชวังแคทเธอรีนในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในรัสเซีย
ห้องอำพันเริ่มสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1701 เพื่อจะติดตั้งในพระราชวังชาร์ลอตเตนบูร์กในเบอร์ลินซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 ผู้ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของปรัสเซียโดยการถวายคำแนะนำโดยพระอัครมเหสีองค์ที่สองโซเฟีย ชาร์ลอตแห่งฮันโนเฟอร์ ความคิดและการออกแบบเป็นของอันเดรียส์ ชลือเตอร์ และมาสร้างโดยก็อตต์ฟรีด วูลแฟรม ผู้เป็นช่างประจำราชสำนักของสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 4 แห่งเดนมาร์ก ด้วยความช่วยเหลือของช่าอำพันเอิร์นสท์ ชาคท์ และก็อตตฟรีด ทูเราจากกดานสค์
แต่เมื่อสร้างเสร็จห้องนี้ก็ไม่ได้อยู่ในพระราชวังชาร์ลอตเตนบวร์กนานเท่าใดนัก ก่อนที่ซาร์ปีเตอร์แห่งรัสเซียจะทรงชื่นชมเมื่อเสด็จมาเป็นพระราชอาคันตุกะในปี ค.ศ. 1716 พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มจึงถวายให้กับซาร์ปีเตอร์ ซึ่งเท่ากับเป็นการสมานสัมพันธไมตรีระหว่างสองอาณาจักรในการต่อต้านสวีเดน
ในปี ค.ศ. 1755 สมเด็จพระจักรพรรดินีเอลิซาเบธแห่งรัสเซียมีพระบรมราชโองการให้ย้ายห้องอำพันไปยังพระราชวังฤดูหนาว และต่อมาพระราชวังแคทเธอรีน จากเบอร์ลินสมเด็จพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย ก็ทรงส่งอำพันจากบอลติคไปให้สมเด็จพระจักรพรรดินีนาถเอลิซาเบธอีก เพื่อไปตกแต่งเพิ่มเติมตามแบบที่ออกใหม่โดยสถาปนิกประจำราชสำนักของรัสเซียบาร์โทโลเมโอ ราสเทรลลิ
การโยกย้ายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง.
ไม่นานหลังจากการรุกรานของเยอรมนีในสหภาพโซเวียตระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง (ปฏิบัติการบาร์บารอสซา) ภัณฑ์รักษ์ผู้มีความรับผิดชอบต่อการขนย้ายศิลปะมีค่าของเลนินกราดไปซ่อนระหว่างสงคราม พยายามที่จะถอดและย้ายห้องอำพัน อำพันในห้องถูกอากาศมาเป็นเวลานานก็จะแห้งและเปราะ เมื่อพยายามจะถอดอำพันก็เริ่มกลายเป็นผง ห้องอำพันจึงได้รับการพรางไว้ด้วยกระดาษปิดฝาผนังที่ดูเรียบ ๆ เพื่อป้องกันจากการถูกยึดโดยนาซี แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ
เมื่อพบห้องอำพันทหารเยอรมันถอดห้องเพียงภายใน 36 ชั่วโมงภายใต้การควบคุมของผู้เชี่ยวชาญ เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1941 ริตต์ไมส์เตอร์ กราฟ โซลม-เลาบาคก็ทำการควบคุมการขนย้ายหีบไม้ 27 หีบไปยังเคอนิชส์แบร์คในปรัสเซียตะวันออกเพื่อไปเก็บรักษา และแสดงให้ประชาชนดูที่ปราสาทของเมือง เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941 หนังสือพิมพ์ "เคอนิกสแบร์เกอ อัลล์เกอไมเนอ ไซทุง" (Königsberger Allgemeine Zeitung) รายงานการแสดงบางส่วนของห้องอำพันในปราสาทเคอนิชส์แบร์ค
ช่วงสุดท้ายในเคอนิชส์แบร์ค.
เมื่อวันที่ 21 มกราคม และ 24 มกราคม ค.ศ. 1945 ฮิตเลอร์ก็อนุญาตให้มีการขนย้ายสมบัติออกจากปราสาท ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไปหน่วยบริหารของอัลเบิร์ต ชเปียร์ก็มีสิทธิที่จะขนย้ายสมบัติทางวัฒนธรรมที่มีความสำคัญลำดับ “I (o) ” เอริค ค็อคเป็นผู้รับผิดชอบเกี่ยวกับขนย้ายที่เคอนิชส์แบร์ค ผู้เห็นเหตุการณ์อ้างว่าได้เห็นลังที่ใส่ชิ้นส่วนของห้องอำพันที่สถานีรถไฟ ซึ่งอาจจะได้รับการบรรทุกขึ้นเรือวิลเฮล์ม กุสต์ลอฟฟ์ที่ออกจากกดิเนีย (Gdynia) เมื่อวันที่ 30 มกราคม และถูกล่มโดยเรือดำน้ำรัสเซียก็เป็นได้
ในตอนปลายสงครามเคอนิชส์แบร์คถูกระเบิดอย่างหนักโดยกองทัพอากาศอังกฤษ และได้รับความเสียหายอย่างหนักจากน้ำมือของทหารโซเวียตที่รุกเข้ามาก่อนที่จะเสียเมืองเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1945 ไปตกอยู่ในความปกครองของโซเวียตและมาได้รับชื่อใหม่ว่า “คาลินนินกราด” ตัวปราสาทที่เหลือถูกทำลายโดยกองทัพแดงระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1960
การสูญหายและความลึกลับ.
ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีผู้ใดเห็นห้องอำพันอีก นอกจากว่าจะมีข่าวมาบ้างว่าบางส่วนของห้องรอดมาจากสงคราม และอันที่จริงแล้วก็มีการพบบางส่วนของห้องที่ใช้เป็นเครื่องตกแต่งแต่ไม่ใช่ส่วนที่เป็นอำพันเอง
ข่าวที่ออกมาเป็นระยะ ๆ หรือข้อสันนิษฐานต่าง ๆ ก็มีความขัดแย้งกัน ข้อสันนิษฐานรวมทั้งห้องอำพันถูกทำลายไประหว่างการถูกลูกระเบิด, , ถูกซ่อนไว้ใต้ดินภายใต้เคอนิชส์แบร์ค, ถูกฝังไว้ในเหมือง หรือถูกขนย้ายไปกับเรือที่ถูกล่มโดยเรือดำน้ำโซเวียตในทะเลบอลติก
กลุ่มผู้ที่พยายามค้นหาก็รวมทั้งเอกชนคนเดียว และ กลุ่มรวมทั้งองค์การของรัฐบาลที่ได้ดำเนินการค้นหาอย่างเป็นจริงเป็นจังมาตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สองแต่ก็ไม่มีผู้ใดประสบความสำเร็จ ในปี ค.ศ. 1998 ก็ได้มีคณะผู้ค้นหาสองคณะที่ประกาศว่าพบห้องอำพัน คณะแรกอ้างว่าพบในเหมืองเงิน และอีกคณะหนึ่งอ้างว่าพบว่าถูกฝังอยู่ใต้ลากูน แต่ทั้งสองคณะก็มิได้แสดงห้องอำพันให้ดู
แต่ในปี ค.ศ. 1997 โมเซอิคหินอิตาลีที่เป็นหนึ่งในสี่ชิ้นของโมเสอิคที่ใช้ในการตกแต่งห้องปรากฏขึ้นทางตะวันตกของเยอรมนีในครอบครัวของทหารผู้ที่มีส่วนในการบรรจุชิ้นส่วนของห้องเพื่อการขนย้าย
ทฤษฎีเกี่ยวกับการถูกทำลาย.
เมื่อไม่นานมานี้นักหนังสือพิมพ์เชิงสอบสวนสองคนแคทเธอรีน สกอตต์-คลาร์ค และเอเดรียน เลวีทำการค้นคว้าเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง รวมทั้งจากเอกสารของการค้นคว้าที่ทำในรัสเซีย และในปี ค.ศ. 2004 ก็ได้พิมพ์เป็นหนังสือชื่อ “ห้องแอมเบอร์: ชะตาของสมบัติอันมีค่าที่สุดของโลก” ที่สรุปว่าห้องอำพันน่าจะถูกทำลายเมื่อเพลิงไหม้ปราสาทเคอนิชส์แบร์ค ไม่นานหลังจากที่เมืองเคอนิชส์แบร์คยอมแพ้ต่อผู้ยึดครองรัสเซีย
เอกสารจากหอเอกสารแสดงบทสรุปโดยอเล็กซานเดอร์ บรูซอฟผู้นำคณะสืบสวนที่ส่งมาโดยรัฐบาลโซเวียตผู้สรุปในปี ค.ศ. 1945 ว่า “เมื่อสรุปจากข้อมูลต่าง ๆ แล้ว เราอาจจะกล่าวได้ว่าห้องอำพันถูกทำลายระหว่างวันที่ 9 ถึง 11 เมษายน ค.ศ. 1945” หลายปีต่อมาบรูซอฟให้ความเห็นตรงกันกันข้ามกับที่กล่าว ผู้ประพันธ์จึงกล่าวเป็นนัยยะว่าความคิดเห็นใหม่อาจจะมาจากความกดดันต่อบรูซอฟโดยเจ้าหน้าที่โซเวียต ผู้ไม่ต้องการที่จะทำให้ดูเหมือนกับว่าเป็นผู้รับผิดชอบต่อการสูญเสียห้องอำพัน
ในบรรดาข้อมูลต่าง ๆ จากหอเอกสาร ก็คือการพบโมเซอิคหินอิตาลีที่เหลือในกซากเพลิงไหม้ที่ปราสาท เหตุผลของผู้ประพันธ์ถึงสาเหตุที่โซเวียตทำการสืบสวนหาห้องอำพันกันอย่างใหญ่โตในปีต่อ ๆ มาหลังสงครามโลกครั้งที่สองแม้ว่าผู้เชี่ยวชาญของตนเองจะสรุปแล้วว่าถูกทำลายไป อาจจะมาจากเหตุผลจากแรงกระตุ้นหลายอย่าง บ้างก็เพื่อที่จะพรางความเป็นจริงที่ว่าทหารโซเวียตอาจจะเป็นผู้รับผิดชอบในการทำลาย หรือ บ้างก็อาจจะเห็นว่าการโจรกรรมห้องอำพันเป็นเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่ออันมีประโยชน์ของสงครามเย็น หรือบ้างก็อาจจะพยายามกระจายความรับผิดชอบต่อการถูกทำลาย เพราะความที่ไม่สามารถที่จะโยกย้ายห้องอำพันไปอยู่ในที่ปลอดภัยเมื่อสงครามเริ่มขึ้น