pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เทศบาลตำบลบางม่วงตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดนนทบุรีไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 15.5 กิโลเมตร และห่างจากตัวอำเภอบางใหญ่ประมาณ 8.5 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 1.67 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางม่วง (เฉพาะหมู่ที่ 2 ทั้งหมู่, บางส่วนของหมู่ที่ 12 และบางส่วนของหมู่ที่ 14), ตำบลบางเลน (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 4, บางส่วนของหมู่ที่ 5, และบางส่วนของหมู่ที่ 11) และตำบลเสาธงหิน (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1, บางส่วนของหมู่ที่ 2 และบางส่วนของหมู่ที่ 3) โดยมีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
เมื่อสิ้นปี พ.ศ. 2563 ในเขตเทศบาลตำบลบางม่วงมีประชากรทั้งสิ้น 6,101 คน แยกเป็นชาย 2,994 คน หญิง 3,107 คน มีความหนาแน่นเฉลี่ย 3,653.29 คนต่อตารางกิโลเมตร
ขณะนี้เทศบาลตำบลบางม่วงได้ส่งเสริมการท่องเที่ยวและส่งเสริมเศรษฐกิจในชุมชน โดยเริ่มจากการจัดพื้นที่ให้พ่อค้าแม่ค้าได้จำหน่ายอาหารริมน้ำ ณ แพริมน้ำข้างสำนักงานเทศบาล จึงขอเชิญนักท่องเที่ยวและท่านผู้สนใจชิมอาหารนานาชนิด พร้อมชมบรรยากาศริมน้ำได้ทุกวัน สอบถาม โทร. 0 2924 9480-3
เทศบาลตำบลบางใหญ่
เทศบาลตำบลบางใหญ่ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบเทศบาลในเขตอำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี และเป็นเทศบาลหนึ่งในหกแห่งของอำเภอ ตั้งอยู่บริเวณสองฝั่งคลองบางใหญ่ ทางทิศตะวันตกของจังหวัด สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่ยังเป็นชนบทอยู่ หลายคนเข้าใจผิดคิดว่าเขตเทศบาลตำบลบางใหญ่คือบริเวณบางใหญ่ซิตี้ (ชุมชนเมืองรอยต่อระหว่างอำเภอบางใหญ่กับอำเภอบางบัวทอง) แต่ที่จริงแล้วบริเวณนั้นเป็นพื้นที่ของเทศบาลตำบลเสาธงหินและเทศบาลเมืองบางรักพัฒนา
เมื่อปี พ.ศ. 2516 สภาพท้องถิ่นย่านบางคูลัดมีสภาพชุมชนที่หนาแน่นพอสมควร ในวันที่ 29 มิถุนายน ของปีนั้น กระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศจัดตั้ง สุขาภิบาลบางคูลัด ขึ้นครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางแม่นางและตำบลบางใหญ่บริเวณสองฝั่งคลองบางใหญ่ เพื่อประโยชน์ในการทะนุบำรุงท้องถิ่นให้เจริญก้าวหน้า แต่ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 สุขาภิบาลแห่งนี้ก็ถูกยุบลงเนื่องจากไม่สามารถบริหารกิจการต่าง ๆ ของตนเองได้
จนกระทั่งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2532 ประชาชนในเขต 3 ตำบล คือ ตำบลบางแม่นาง ตำบลบางใหญ่ และตำบลบ้านใหม่ ได้เข้าชื่อร้องขอให้ทางราชการดำเนินการจัดตั้งสุขาภิบาลขึ้นอีกครั้งในย่านบางคูลัด โดยใช้ชื่อว่า สุขาภิบาลบางใหญ่ ซึ่งกระทรวงมหาดไทยก็ได้ประกาศจัดตั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 20 ธันวาคม ของปีนั้น
ในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชบัญญัติยกเลิกการปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบสุขาภิบาล และให้ยกฐานะสุขาภิบาลที่มีอยู่ทั่วประเทศในขณะนั้นเป็นเทศบาลตำบลทั้งหมด เนื่องจากโครงสร้างการปกครองในรูปแบบนี้ไม่สอดคล้องกับบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญและไม่เหมาะสมที่จะรองรับการกระจายอำนาจได้อย่างมีประสิทธิภาพ จากพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าว จึงทำให้สุขาภิบาลบางใหญ่ได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เทศบาลตำบลบางใหญ่ โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม ปีเดียวกัน
เขตเทศบาลตำบลบางใหญ่มีพื้นที่ทั้งหมด 7.23 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางแม่นาง (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 3, 5–8), ตำบลบางใหญ่ (เฉพาะหมู่ที่ 2 ทั้งหมู่ และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3–6) และตำบลบ้านใหม่ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 4) โดยมีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
เมื่อสิ้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 ในเขตเทศบาลตำบลบางใหญ่มีประชากรทั้งสิ้น 12,083 คน แยกเป็นชาย 5,824 คน หญิง 6,259 คน มีความหนาแน่นประชากรเฉลี่ย 1,671.23 คนต่อตารางกิโลเมตร
เทศบาลตำบลปลายบาง
เทศบาลตำบลปลายบาง เป็นเทศบาลตำบลที่อยู่ในอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เทศบาลนี้มีอาณาเขตติดต่อกับกรุงเทพมหานคร แต่ยังคงรักษาความเป็นท้องถิ่นไว้ได้ดี เทศบาลนี้เป็นเทศบาลขนาดกลาง มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง รองรับประชากรจากกรุงเทพมหานครที่จะย้ายเข้ามาอยู่อาศัยย่านชานเมือง
เทศบาลตำบลปลายบางตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดนนทบุรีไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 21 กิโลเมตร และห่างจากตัวอำเภอบางกรวยประมาณ 7 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 15.68 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางคูเวียง 7 หมู่บ้าน, ตำบลปลายบาง 5 หมู่บ้าน และตำบลมหาสวัสดิ์ 5 หมู่บ้าน (เฉพาะหมู่ 1, 2, 6, 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 5) โดยมีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
เมื่อสิ้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 เทศบาลตำบลปลายบางมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 46,355 คน เป็นชาย 21,338 คน เป็นหญิง 25,017 คน
พระธรรมเมธาภรณ์ (ระแบบ ฐิตญาโณ)
พระธรรมเมธาภรณ์ (ระแบบ ฐิตญาโณ) อดีตผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ผู้เขียนหนังสือศาสนาพุทธชื่อดังจำนวนมาก เช่น นักศึกษาสงสัย ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา พุทธทัศน์พัฒนา เป็นต้น
พระธรรมเมธาภรณ์ นามเดิม ระแบบ พรหมพันธุ์ เกิดเมื่อวันพุธที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2477 ณ ตำบลเกาะทวด อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายชวน-นางกวั้ง พรหมพันธุ์ และเป็นพี่ชายต่างมารดาของนายจตุพร พรหมพันธุ์
พระธรรมเมธาภรณ์ ได้บรรพชาเป็นสามเณรในปี พ.ศ. 2492 ณ วัดมหิสสราราม โดยมีพระครูบริหารสังฆกิจ (เต้ง) เป็นพระอุปัชฌาย์ อยู่ศึกษาพระปริยัติธรรมจนสอบได้นักธรรมชั้นโทแล้วลาสิกขา ต่อมาได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในปี พ.ศ. 2498 ณ วัดเกาะจาก อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยมีพระครูโพธาภิรามุนี วัดสวนป่าน อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาทางธรรมว่า "ตาโณ"
ต่อมาได้เป็นศิษย์ของพระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ) วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดนครศรีธรรมราช
ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์ ดังนี้
พระธรรมเมธาภรณ์ ถึงแก่มรณภาพ ณ โรงพยาบาลวิชัยยุทธ เมื่อวันจันทร์ที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 เวลา 03:20 น. สิริอายุ มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร
พระราชธรรมนิเทศ (ระแบบ ฐิตญาโณ)
ตำบลศาลากลาง
ศาลากลาง เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี พื้นที่ของตำบลนี้มีอาณาเขตติดต่อกับกรุงเทพมหานคร แต่ยังคงอนุรักษ์ความเป็นท้องถิ่นอย่างเห็นได้ชัด
ได้มีผู้เล่าสืบต่อกันมาว่า แต่ก่อนบริเวณนี้ไม่มีผู้คนอาศัยมากนัก มีแต่ที่นาและลำคลองสายต่าง ๆ ผ่าน การเดินทางใช้เรือเป็นหลัก ระยะเวลาเดินทางก็นานมาก ผู้ที่เดินทางผ่านบริเวณนี้เป็นประจำจึงช่วยกันสร้างศาลาสำหรับพักเหนื่อยระหว่างการเดินทางซึ่งอยู่ตรงกลางพื้นที่นี้ เมื่อชุมชนขยายจำนวนมากขึ้นจนตั้งเป็นตำบลได้ ก็เรียกตำบลที่ตั้งขึ้นมาใหม่นี้ว่า ตำบลศาลากลาง
ปัจจุบันองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดูแลตำบลศาลากลางเต็มพื้นที่นั้นมีฐานะเป็น เทศบาลตำบลศาลากลาง โดยได้รับการจัดตั้งจากองค์การบริหารส่วนตำบลศาลากลางมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551
ตำบลศาลากลางตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของอำเภอบางกรวย ห่างจากที่ว่าการอำเภอบางกรวยประมาณ 24 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 14.78 ตารางกิโลเมตรหรือประมาณ 9,240 ไร่ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังต่อไปนี้
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลตำบลศาลากลางส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มอ่างกระทะ พื้นที่ทำการเกษตร ปลูกผัก ผลไม้ นาข้าว
ตำบลศาลากลางมีเขตการปกครองย่อยทั้งหมดจำนวน 6 หมู่บ้าน ได้แก่
เมื่อสิ้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 ในเขตตำบลศาลากลางมีประชากรทั้งสิ้น 20,057 คน แยกเป็นชาย 9,276 คน หญิง 10,781 คน มีความหนาแน่นประชากรเฉลี่ย 1,357.04 คนต่อตารางกิโลเมตร
ประชากรส่วนใหญ่สามารถอ่านออกเขียนได้ จบการศึกษาภาคบังคับ ร้อยละ 62 และกำลังศึกษาต่อในระดับต่าง ๆ อีกร้อยละ 23
มีวัด 2 แห่ง ได้แก่ วัดใหม่ผดุงเขต หมู่ที่ 3 วัดป่ามณีกาญจณ์ หมู่ที่ 3
นอกจากนี้ยังมีวัดจีน (ศาลเจ้า) อีก 1 แห่ง
สถานีอนามัย 1 แห่ง ได้แก่ สถานีอนามัยตำบลศาลากลาง
โทรศัพท์เข้าถึงทั้ง 6 หมู่บ้าน
ไฟฟ้าเข้าถึงทั้ง 6 หมู่บ้าน
มีคลองทั้งหมด 8 สาย
บ่อน้ำประปาและบ่อน้ำบาดาลรวม 8 แห่ง
อินสติงก์
เทศบาลตำบลไทรน้อย
เทศบาลตำบลไทรน้อย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบเทศบาลในเขตอำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และเป็นเทศบาลตำบลหนึ่งในสิบเอ็ดแห่งของจังหวัดนนทบุรีในปัจจุบัน
เมื่อถึงปี พ.ศ. 2499 ท้องถิ่นอันเป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอไทรน้อยมีสภาพชุมชนที่หนาแน่นพอสมควร ในวันที่ 30 สิงหาคม ของปีนั้น กระทรวงมหาดไทยจึงประกาศจัดตั้ง สุขาภิบาลราษฎร์นิยม ขึ้นครอบคลุมพื้นที่ชุมชนในบริเวณดังกล่าวทั้งสองฝั่งคลองพระพิมล เพื่อประโยชน์ในการทะนุบำรุงท้องถิ่นให้เจริญก้าวหน้า สุขาภิบาลแห่งนี้มีพื้นที่คาบเกี่ยวระหว่างเขตตำบลไทรน้อยกับตำบลราษฎร์นิยมตามกฎหมายลักษณะการปกครองท้องที่
ต่อมาในปี พ.ศ. 2522 ทางราชการได้แยกบางหมู่บ้านของตำบลราษฎร์นิยมออกมาตั้งเป็นตำบลคลองขวาง การเปลี่ยนแปลงเขตการปกครองในครั้งนี้ทำให้ตำบลราษฎร์นิยมเหลือพื้นที่เฉพาะทางตอนเหนือสุดของจังหวัดนนทบุรี ส่วนพื้นที่ทางตอนใต้ของตำบลราษฎร์นิยม (เดิม) ซึ่งมีบางส่วนอยู่ในเขตสุขาภิบาลราษฎร์นิยมด้วยนั้นกลายเป็นท้องที่ปกครองของตำบลคลองขวางที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่
จนกระทั่งวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชบัญญัติยกฐานะสุขาภิบาลที่มีอยู่ทั่วประเทศในขณะนั้นเป็นเทศบาลตำบลทั้งหมด เนื่องจากโครงสร้างการปกครองแบบสุขาภิบาลไม่สอดคล้องกับบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญและไม่เหมาะสมที่จะรองรับการกระจายอำนาจได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ปีเดียวกัน (ในช่วงก่อนที่พระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวจะมีผลบังคับ) กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเปลี่ยนชื่อสุขาภิบาลราษฎร์นิยมเป็น สุขาภิบาลไทรน้อย เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อตำบลที่ตั้ง (ท้องที่ตำบลราษฎร์นิยมไม่เกี่ยวข้องกับท้องที่ของสุขาภิบาลแห่งนี้แล้ว) และเมื่อพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลเป็นเทศบาลมีผลบังคับใช้ในวันที่ 25 พฤษภาคม ปีเดียวกัน สุขาภิบาลไทรน้อยจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เทศบาลตำบลไทรน้อย
ในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2556 กระทรวงมหาดไทยได้ออกประกาศเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลไทรน้อยเพื่อประโยชน์ในการจัดบริการสาธารณะ โดยขยายเขตด้านเหนือขึ้นไปจรดทางหลวงท้องถิ่นสายบ้านไทรน้อย-บ้านคลองนาหมอนและถนนบางกรวย-ไทรน้อย และขยายเขตด้านใต้ลงไปจรดคลองไทรน้อยพัฒนา (คลองแอน) พื้นที่ที่ขยายเพิ่มออกไปนี้ได้แก่ ท้องที่บางส่วนของหมู่ที่ 1 (บ้านคลองพระพิมลราชา) ตำบลคลองขวาง และบางส่วนของหมู่ที่ 5 (บ้านคลองพระพิมลราชา) ตำบลไทรน้อย ได้รับโอนมาจากจากองค์การบริหารส่วนตำบลคลองขวางและองค์การบริหารส่วนตำบลไทรน้อยตามลำดับ
เทศบาลตำบลไทรน้อยตั้งอยู่บริเวณที่ราบลุ่มทางทิศตะวันตกของตำบลไทรน้อย มีคลองพระพิมล คลองทวีวัฒนา และคลองห้าร้อยไหลผ่าน มีพื้นที่ 2.3 ตารางกิโลเมตรหรือประมาณ 1,437.5 ไร่ ครอบคลุมพื้นที่ 2 ตำบล 2 หมู่บ้าน ได้แก่ บางส่วนของหมู่ที่ 1 ตำบลคลองขวาง และบางส่วนของหมู่ที่ 5 ตำบลไทรน้อย โดยมีเขตเทศบาลติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังนี้
เทศบาลตำบลไทรน้อยมีพื้นที่ส่วนหนึ่งเป็นที่ราบภาคกลางตอนล่างในเขตลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา พื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 1–2 เมตร ความต่างระดับมีน้อยประมาณ 1–5 เมตร
ลักษณะภูมิอากาศโดยทั่วไปของเทศบาลตำบลไทรน้อยคล้ายคลึงกับกรุงเทพมหานคร คือ เป็นแบบร้อนชื้นเขตมรสุมตะวันออกเฉียงใต้ อุณหภูมิสูงตลอดปี มีฤดูฝนสลับฤดูแล้งชัดเจน อยู่ภายใต้อิทธิพลของลมมรสุม มีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างฤดูร้อนและฤดูหนาวไม่มากนัก อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ย 32.5 องศาเซลเซียส อุณหภูมิต่ำสุด 24.2 องศาเซลเซียส ความชื้นสัมพัทธ์โดยเฉลี่ยร้อยละ 76.3 และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยประมาณ 1,795.5 มิลลิเมตร
สมรรถนะดิน.
สมรรถนะของดินโดยทั่วไปเป็นดินชุดบางเขน ซึ่งเป็นดินที่มีลักษณะดีมากเหมาะกับการทำนา แต่น้ำท่วมได้ง่ายและเป็นดินเหลวที่ใช้สำหรับเพาะปลูกพืชไร่ เหมาะสำหรับทำนา เพราะน้ำไหลระบายได้ช้า
เทศบาลตำบลไทรน้อย มีลำน้ำที่สำคัญที่ใช้เป็นแหล่งน้ำอุปโภคและบริโภคและเส้นทางคมนาคม คือ
เมื่อสิ้นปี พ.ศ. 2563 เขตเทศบาลตำบลไทรน้อยมีประชากร
มีความหนาแน่นของประชากรต่อพื้นที่ประมาณ 1,091.74 คนต่อตารางกิโลเมตร
การคาดประมาณจำนวนประชากรในอนาคต.
จากการศึกษาระบบชุมชนและความสำคัญของชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อยในระดับปริมณฑลของกองผังภาค พบว่าเทศบาลตำบลไทรน้อยเป็นชุมชนที่มีความสำคัญในระดับอำเภอและเป็นศูนย์กลางของอำเภอและชุมชนชนบท ทำหน้าที่ให้บริการแก่ชุมชนโดยรอบ เป็นตลาดกลางสินค้าและผลผลิตทางการเกษตร ชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อยมีอัตราการขยายตัวของประชากรชั้นกลาง ซึ่งมีอัตราหลักการขยายตัวของประชากรโดยเฉลี่ยร้อยละ 6.4 คน
ลักษณะของชุมชน.
ลักษณะของการตั้งถิ่นฐานของชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อย เป็นการตั้งถิ่นฐานตามเส้นทางของการคมนาคม คือคลองพระพิมลและคลองทวีวัฒนา ในปัจจุบันการคมนาคมทางน้ำมีบทบาทลดลง และการตั้งถิ่นฐานของชุมชนจึงเริ่มขยายตัวออกไปตามเส้นทางของการคมนาคมทางบกที่สำคัญ คือ ถนนบางกรวย-ไทรน้อย ถนนเทศบาล 3 และถนนเทศบาล 6
เทศบาลตำบลไทรน้อยแบ่งชุมชนออกเป็น 5 ชุมชน ดังนี้
การคมนาคมขนส่งที่สามารถติดต่อกับเทศบาลตำบลไทรน้อยได้สะดวก คือ การคมนาคมทางบกและการคมนาคมทางน้ำ โดยมีรายละเดียดดังนี้
สภาพเศรษฐกิจโดยทั่วไปในเขตของเทศบาลตำบลไทรน้อยยังคงพึ่งพาการเกษตรกรรมเป็นหลักเช่นเดียวกับอำเภอไทรน้อย ทั้งนี้เนื่องจากลักษณะทางกายภาพของพื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่มมีความอุดมสมบูรณ์ของดินและมีแหล่งน้ำเพื่อการเกษตรที่สมบูรณ์ จึงเหมาะแก่การเกษตรกรรม ทำให้ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพการเกษตรและใช้พื้นที่เพื่อการเกษตรกรรมเกินกว่าร้อยละ 80 ของพื้นที่ทั้งหมด อาชีพเกษตรกรรมที่สำคัญ ได้แก่ การทำนา รองลงมาเป็นการทำสวนผลไม้ สวนผัก และมีการเลี้ยงสัตว์บ้างเล็กน้อย อาชีพนอกภาคเกษตรกรรมที่สำคัญ ได้แก่ การค้าขายและการรับจ้าง
การใช้ที่ดินในปัจจุบัน.
ลักษณะในการใช้ที่ดินของชุมชนในเขตเทศบาลตำบลไทรน้อยแบ่งเป็นประเภทได้ดังนี้
การค้าและการบริการ.
บริเวณย่านการค้าในเขตของชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อย คือบริเวณย่านการค้าของชุมชนซึ่งอยู่ใกล้กับที่ว่าการอำเภอไทรน้อย ลักษณะการค้าส่วนใหญ่เป็นอาคารพาณิชย์ ซึ่งเป็นทั้งร้านค้าและที่พักอาศัย ลักษณะของการค้าขายในเขตของชุมชน เทศบาลตำบลไทรน้อยเป็นการค้าขายสินค้าอุปโภคและบริโภคที่จำเป็นในชุมชนชนบท นอกจากสถิติปี พ.ศ. 2545 พบว่าร้านค้าภายในชุมชนมีทั้งหมด 29 ร้าน โดยแยกเป็นประเภทได้ดังนี้
เนื่องจากในเขตชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อยเป็นชุมชนเกษตรกรรม ดังนั้นกิจการอุตสาหกรรมของเทศบาลตำบลไทรน้อยจึงมีไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นโรงงานที่เกี่ยวเนื่องกับผลผลิตทางด้านเกษตรกรรม ได้แก่ โรงสี บริษัทผลิตภัณฑ์ประเภทไม้อัดเฟอร์นิเจอร์ จำนวน 1 โรงงานภายในเขตชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อย
การบริการสังคมในเขตเทศบาลตำบลไทรน้อย ได้แก่ การให้บริการในด้านสาธารณูปโภคและสาธารณูปการ การศึกษา การบริการสาธารณสุข เป็นต้น ซึ่งการให้บริการแก่สังคมในชุมชนปัจจุบันมีดังนี้
การไฟฟ้าในเขตของชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อยดำเนินการโดยการไฟฟ้านครหลวง ซึ่งให้การบริการกระแสไฟฟ้าแก่ชุมชนในเขตเทศบาลและนอกเขตเทศบาล ในปัจจุบันการให้บริการไฟฟ้ามีครบทุกหมู่บ้าน นอกจากนี้ยังมีการให้บริการไฟฟ้าแสงสว่างสาธารณะในเขตเทศบาลตำบลไทรน้อย
การให้บริการด้านการประปาดำเนินการโดยการประปานครหลวงซึ่งมีที่ทำการตั้งอยู่บริเวณถนนเทศบาล 1 มีความสามารถในการกักเก็บน้ำได้ 120 ลูกบาศก์เมตร และปริมาณน้ำประปาที่บริการ 150 ลูกบาศก์เมตรต่อวันโดยใช้แหล่งน้ำดิบจากน้ำบาดาล จำนวน 150 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมงโดยใช้แหล่งน้ำดิบจากบาดาล
การบริการสาธารณสุข.
การให้บริการด้านสาธารณสุขในชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อย มีสาธารณสุขอำเภอ 1 แห่ง ขอบข่ายของการให้บริการครอบคลุมอำเภอไทรน้อยและพื้นที่ใกล้เคียง การศึกษา การให้บริการด้านการศึกษาในเขตของชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อย มีการให้บริการด้านการศึกษาทั้งในระดับประถมศึกษาคือโรงเรียนวัดไทรใหญ่ และระดับมัธยมศึกษาคือโรงเรียนไทรน้อย
การไปรษณีย์โทรเลข.
การบริการด้านการสื่อสารในเขตของชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อย มีที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขระดับอำเภออยู่บริเวณถนนเทศบาล 1 ให้บริการจดหมาย โทรเลข พัสดุ ตั๋วแลกเงิน และธนาณัติ การให้บริการครอบคลุมทั้งอำเภอไทรน้อยทั้งทางบกและทางเรือ นอกจากนี้ยังมีชุมสายโทรศัพท์ไทรน้อยจำนวน 500 เลขหมาย แต่ยังไม่เปิดดำเนินการ ปัจจุบันมีโทรศัพท์สาธารณะ 6 แห่งให้บริการวิทยุสื่อสาร
การกำจัดขยะมูลฝอย.
การให้บริการในด้านการกำจัดขยะมูลฝอยในเขตของชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อย มีรถลากเข็นเก็บขยะ 3 คัน รถอัดขยะ 2 คัน และถังรองรับขยะมูลฝอย 150 ถัง ซึ่งวางไว้ตามจุดต่าง ๆ ในชุมชน ประมาณขยะมูลฝอยประมาณ 650 ลูกบาศก์เมตรต่อปี เนื่องจากปริมาณขยะในชุมชนมีน้อย ในการกำจัดขยะมูลฝอยทางเทศบาลตำบลไทรน้อยได้นำไปทิ้งในที่ทิ้งขยะขององค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี
สถานีดับเพลิง.
การให้บริการทางด้านการดับเพลิงในเขตของชุมชนเทศบาลตำบลไทรน้อย ในปัจจุบัน เทศบาลมีเครื่องมือเครื่องใช้ในการดับเพลิง ดังนี้
กองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม.
จัดทำเทศบัญญัติสาธารณสุขเทศบาลตำบลไทรน้อย พุทธศักราช 2543
บางบัวทอง (แก้ความกำกวม)
บางบัวทอง อาจหมายถึง:
บางใหญ่ (แก้ความกำกวม)
บางใหญ่ อาจหมายถึง:
บางกรวย (แก้ความกำกวม)
บางกรวย อาจหมายถึง:
สถานีรถไฟศรีสะเกษ
สถานีรถไฟศรีสะเกษ เป็นสถานี ระดับสถานีชั้น 1 ในทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ทำการสถานีตั้งอยู่ที่ตำบลเมืองเหนือ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นสถานีรถไฟที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง การคมนาคมสะดวก ระยะทางจากกรุงเทพถึงสถานีศรีสะเกษ คือ 515 กิโลเมตร ปัจจุบัน การรถไฟแห่งประเทศไทย ได้ให้บริการรถไฟทั้งขบวนรถด่วนพิเศษ รถด่วน รถเร็ว จากสถานีกรุงเทพ อีกทั้งยังมีรถท้องถิ่นเดินระหว่างสถานีนครราชสีมา และสถานีลำชี จังหวัดสุรินทร์ รวมทั้งสิ้น 24 ขบวนต่อวัน จากสถานีกรุงเทพใช้เวลาเดินทางประมาณ 7 - 11 ชั่วโมง ตามแต่ประเภทขบวนรถ
ปากเกร็ด (แก้ความกำกวม)
ปากเกร็ด อาจหมายถึง:
ชายแดนมาเลเซีย–ไทย
พรมแดนมาเลเซีย–ไทย มีทั้งชายแดนระหว่างประเทศทั้งบนบกผ่านคาบสมุทรมลายู และทางน้ำทางช่องแคบมะละกา รวมไปถึง อ่าวไทย/ทะเลจีนใต้ มาเลเซียทอดตัวอยู่ทางตอนใต้ของ ประเทศไทย มีแม่น้ำโก-ลกเป็นพรมแดนระหว่างประเทศ ที่มีความยาวประมาณ 95 กิโลเมตรกั้นประเทศไทยและมาเลเซีย โดยประเทศไทยอยู่ทางเหนือ และประเทศมาเลเซียอยู่ทางใต้
พรมแดนระหว่างประเทศนี้ได้ใช้ร่วมกันมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2452 ระหว่างไทย (ซึ่งในตอนนั้นมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่าสยาม) กับอังกฤษซึ่งเริ่มเข้ามามีบทบาทในตอนเหนือของมาเลเซีย ซึ่งก็คือ เกอดะฮ์ (ไทรบุรี) กลันตัน ปะลิส และตรังกานูในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในสมัยก่อนทั้งสี่รัฐนี้เคยอยู่ภายใต้การปกครองของสยามมาก่อน และเป็นรัฐพรมแดนระหว่างประเทศของมาเลเซีย ซึ่งได้แก่ (เรียงจากตะวันตกไปตะวันออก) ปะลิส เกอดะฮ์ เประ และกลันตัน กับ 4 จังหวัดพรมแดนระหว่างประเทศของไทย (เรียงจากตะวันตกไปตะวันออก) คือ จังหวัดสตูล จังหวัดสงขลา จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส
จากทิศตะวันตกไปจนถึงทิศตะวันออก ชายแดนระหว่างประเทศมาเลเซียกับประเทศไทยมีความยาวประมาณ 647 กิโลเมตร โดยมีจุดเริ่มต้นที่แม่น้ำปะลิส
พรมแดนทางทะเล.
แบ่งออกเป็น 2 ช่วง - คือในช่องแคบมะละกา และอ่าวไทย/ทะเลจีนใต้
การข้ามพรมแดนระหว่างประเทศ.
รายชื่อด่านตรวจคนเข้าเมือง ชายแดนระหว่างประเทศไทย–มาเลเซีย
โดยทางรถไฟ.
ชายแดนไทย–มาเลเซีย มีเส้นทางรถไฟระหว่างประเทศ 2 เส้นทาง
รันเตาปันจัง - สุไหโกลก
โดยทางน้ำ.
โดยสารด้วยเรือข้ามฟาก ประกอบไปด้วยเที่ยวเดินเรือ ดังต่อไปนี้ เช่น
โดยทางอากาศ.
โดยเส้นทางระหว่างประเทศ ประกอบไปด้วยเที่ยวบิน ดังต่อไปนี้ เช่น
พระยาทรงสุรเดช (แก้ความกำกวม)
พระยาทรงสุรเดช อาจหมายถึง
พระโสภณคณาภรณ์ (ระแบบ ฐิตญาโณ)
เจ้าชายบ๋าว ทั้ง
เจ้าชายบ๋าว ทั้ง แห่งเวียดนาม (; จื๋อโนม: 保陞; 30 กันยายน พ.ศ. 2486 – 15 มีนาคม พ.ศ. 2560) เป็นพระโอรสองค์สุดท้ายในสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม และสมเด็จพระจักรพรรดินีนาม เฟือง แห่งเวียดนามแห่งราชวงศ์เหงียน ซึ่งเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิ และจักรพรรดินีองค์สุดท้ายแห่งเวียดนามด้วย โดยหลังจากที่มกุฎราชกุมารบ๋าว ล็อง แห่งเวียดนาม ซึ่งเป็นพระเชษฐา (พี่ชาย) ของพระองค์ ได้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 โดยอ้างสิทธิในพระราชบัลลังก์เวียดนามต่อจากพระเชษฐา
พระองค์สิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2560 ที่กรุงปารีส, ประเทศฝรั่งเศส เจ้าชายบ๋าว เอิน พระอนุชาต่างมารดาได้อ้างสิทธิ์ในพระราชบัลลังต่อจากพระองค์
เจ้าชายบ๋าว ทั้ง ทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกูว็องเดซัวโซ  ซึ่งเป็นโรงเรียนคาทอลิกที่ทันสมัย ตั้งอยู่ที่เนอยี-ซูร์-แซน ประเทศฝรั่งเศส และโรงเรียนมัธยมดาดร็อง  ในเมืองด่าหลัต ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองเอกของจังหวัดเลิมด่ง ประเทศเวียดนาม
พระอินทราชา
พระอินทราชา เป็นพระนามของพระมหากษัตริย์และพระราชโอรสของกษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา สามารถหมายถึง
อินดีสตะวันออก
สมเด็จพระนโรดม นรินทรพงษ์
สมเด็จพระนโรดม นรินทรพงษ์ (, พ.ศ. 2497 - 2546) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุกับสมเด็จพระราชินีนโรดม มุนีนาถ สีหนุโดยมีพระเชษฐาคือ พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี กษัตริย์แห่งกัมพูชาองค์ปัจจุบัน
สมเด็จพระนโรดม นรินทรพงษ์ ประสูติเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1954 ที่กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุกับสมเด็จพระราชินีนโรดม มณีนาถ สีหนุ โดยมีพระเชษฐาคือ พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี กษัตริย์แห่งกัมพูชาองค์ปัจจุบัน พระองค์ศึกษาขั้นต้นที่โรงเรียนนโรดม และthe Petit Lycée Descartes ระดับสองที่กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย และระดับมหาวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยมอสโก กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย พระองค์สามารถรับสั่งภาษาฝรั่งเศส และรัสเซียได้ดี
สมเด็จพระนโรดม นรินทรพงษ์ ได้สมรสแล้วกับนางเอก สีนวน มีพระธิดาด้วยกัน 2 พระองค์ ได้แก่
สมเด็จพระนโรดม นรินทรพงษ์ สิ้นพระชนม์ด้วยอาการพระหทัยวาย เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2546 สิริรวมพระชนมายุ 49 พรรษา
มารี อองตัวเนต
แอ๊ด มกจ๊ก
คดีเพชรซาอุ
คดีขโมยเครื่องเพชรราชวงศ์ไฟซาลแห่งซาอุดิอาระเบีย หรือ คดีเพชรซาอุ เป็นคดีการขโมยเครื่องเพชรของราชวงศ์ซาอุดิอาระเบีย โดยลูกจ้างชาวไทยในปี 2532 ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างซาอุดิอาระเบียและไทยเสื่อมลงเป็นเวลามากกว่า 30 ปี
ตำรวจสามารถจับกุมผู้กระทำผิดได้อย่างรวดเร็ว แต่ทางการซาอุดีอาระเบียแจ้งว่าเพชรบลูไดมอนด์และเครื่องเพชรส่วนใหญ่หายไป ทางการซาอุดีอาระเบียส่งข้าราชการเข้ามาสืบสวนเอง แต่ถูกลักพาตัวไม่ก็ลอบฆ่า เรื่องที่อยู่ของเพชรปัจจุบันและผู้ก่อเหตุฆ่านักการทูตชาวซาอุดีอาระเบียยังเป็นปริศนา ชุดสืบสวนของพลตำรวจโท ชลอ เกิดเทศ ถูกพิพากษาลงโทษในหลายคดี เช่น อุ้มฆ่าภรรยาและลูกของพ่อค้าเพชร และยักยอกของกลาง
คดีดังกล่าวมีจุดเริ่มต้นจากการที่นายเกรียงไกร เตชะโม่ง ซึ่งเป็นแรงงานไทยที่ได้เดินทางไปทำงานยังประเทศซาอุดิอาระเบีย และถูกจัดให้เข้าไปทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดภายในพระราชวังของกษัตริย์ซาอุดิอาระเบีย เขาเริ่มการโจรกรรมในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2532 เมื่อนายเกรียงไกรเมื่อเข้าไปทำงานในพระราชวังจึงได้เห็นช่องทางในการขโมยเครื่องเพชรดังกล่าว เพราะเครื่องเพชรเหล่านั้นมีจำนวนมากและถูกวางไว้อย่างไม่เป็นที่เป็นทาง แม้แต่ตู้เซฟก็ยังถูกเปิดทิ้งเอาไว้
นายเกรียงไกรอาศัยช่วงเวลาที่เจ้าชายไฟซาล บิน ฟาฮัด บิน อับดุล อซิซ (Prince Faisal Bin Fahud Bin Abdul Aziz) แปรพระราชฐานไปพักผ่อนในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในเดือนธันวาคม 2532 ทำการขโมยเครื่องเพชร 91 กิโลกรัม (200 ปอนด์) ซึ่งรวมไปถึงเพชรน้ำเงินกับอัญมณีอื่น ๆ รวม 50 กะรัต โดยแอบนำถุงกระสอบขนาดใหญ่เข้าไปในพระราชวัง ซ่อนตัวอยู่ภายในพระราชวังจนถึงเวลากลางคืน แล้วจึงทำการขโมยเครื่องเพชรใส่ถุงกระสอบแล้วโยนถุงกระสอบลงมาออกนอกกำแพงพระราชวัง เมื่อได้เครื่องเพชรมาแล้ว นายเกรียงไกรใช้วิธีส่งเครื่องเพชรกลับมายังประเทศไทยล่วงหน้า ด้วยบริการขนส่งพัสดุทางอากาศ โดยปะปนกับเสื้อผ้าและเครื่องใช้ส่วนตัว ซึ่งด่านศุลกากรของทั้งสองประเทศไม่สามารถตรวจพบ เมื่อทำการโจรกรรมเรียบร้อยแล้ว เกรียงไกรได้เดินทางกลับประเทศไทยทันที ก่อนที่เจ้าชายไฟซาลจะเสด็จกลับมายังพระราชวัง ทั้งที่เหลือเวลาทำงานตามสัญญาอีก 2 เดือน
โดยเครื่องเพชรดังกล่าวถูกนำมายังจังหวัดลำปาง เนื่องจากเครื่องเพชรเหล่านั้นแยกยาก เขาจึงขายมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย โดยเครื่องเพชรส่วนใหญ่ถูกขายให้กับช่างทำเพชรพลอยชาวกรุงเทพ สันติ ศรีธนะขัณฑ์ หลังจากนั้นไม่นานรัฐบาลซาอุดิอาระเบีย ประสานมายังรัฐบาลไทย ขอให้ติดตามเครื่องเพชรประจำราชวงศ์ส่งคืน
การจับกุมผู้ต้องหา.
อธิบดีกรมตำรวจ พลตำรวจเอกประทิน สันติประภพ มอบหมายให้ผู้รับผิดชอบพื้นที่ในเขตภาคเหนือ พล.ต.ท.ชลอ เกิดเทศ ออกติดตามเครื่องเพชรคืนให้แก่รัฐบาลซาอุดิอาระเบีย หลังจากนั้นเมื่อนายเกรียงไกร ถูกชุดสืบสวนของ พล.ต.ท.ชลอ จับกุมและนำตัวมาสอบสวนจนยอมรับสารภาพ และให้การถึงบุคคลที่รับซื้อเครื่องเพชรไป เนื่องจากเกรงว่าจะถูกจับส่งไปดำเนินคดีที่ซาอุฯ ซึ่งมีโทษเพียงสถานเดียว คือ "แขวนคอ" ทำให้ศาลพิพากษาตัดสินจำคุกนายเกรียงไกร เตชะโม่งในข้อหาลักทรัพย์ 7 ปี จำเลยรับสารภาพลดโทษเหลือ 3 ปี 6 เดือน
ทางการไทยส่งตัวแทนไปคืนเครื่องเพชร แต่ทางการซาอุดีอาระเบียพบว่าเพชรบลูไดมอนด์หายไป และเครื่องเพชรประมาณครึ่งหนึ่งเป็นของปลอม นอกจากนี้ มีข่าวลือในสื่อไทยว่าภาพถ่ายในงานเลี้ยงการกุศลพบว่าภรรยาของข้าราชการหลายคนสวมสร้อยคอเพชรที่คล้ายกับเครื่องเพชรที่ถูกโจรกรรมจากซาอุดีอาระเบีย ทำให้ซาอุดีอาระเบียสงสัยว่าตำรวจไทยยักยอกเครื่องเพชรเอาไว้เอง
การตามหาเครื่องเพชรของจริง และคดีฆ่าชาวซาอุ.
การย้อนรอยตามหาเพชรฯ โดยคณะทำงานของ พล.ต.ท.ชลอ เริ่มต้นที่กลุ่มญาติของ พล.ต.อ.แสวง ธีระสวัสดิ์ อ.ตร. แต่ภายหลังเมื่อมีการตรวจสอบไม่พบว่ามีมูลความจริง นอกจากนี้ นักการเมือง ตลอดจนคุณหญิง คุณนาย และ "คนมีสี" หลายคนก็ถูกกล่าวหาว่ามีการจัด "ปาร์ตี้เพชรซาอุฯ" ในสโมสรแห่งหนึ่ง ระหว่างนั้น นายโมฮัมหมัด ซาอิค โคจา อุปทูตซาอุดีอาระเบียประจำประเทศไทย ได้ว่าจ้าง "ชุดสืบสวนพิเศษ" เพื่อแกะรอยอย่างลับ ๆ ตามหาเครื่องเพชรราชวงศ์แห่งซาอุดิอาระเบีย
Mohammad al-Ruwaili นักธุรกิจชาวซาอุดีอาระเบียที่ใกล้ชิดกับราชวงศ์ซะอูด เดินทางมายังกรุงเทพมหานครเพื่อสืบสวนด้วยตนเอง เขาหายสาบสูญไปในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2533 และสันนิษฐานว่าถูกฆ่า ก่อนเขาหายตัวไป นักการทูตชาวซาอุดีอาระเบียถูกฆ่าในย่านสีลม เขตบางรัก ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 มีนักการทูตชาวซาอุดีอาระเบียเสียชีวิตเพิ่มอีก 3 คนในย่านยานนาวา ซึ่งคดีเหล่านี้ยังไม่ได้ข้อยุติมาจนปัจจุบัน ถึงแม้ไม่มีความเชื่อมโยงว่ารัฐบาลไทยเกี่ยวข้องกับการโจรกรรมเครื่องเพชร แต่ทางการซาอุดีอาระเบียเชื่อว่ารัฐบาลไทยดำเนินการไม่เพียงพอในการไขปริศนาเกี่ยวกับการฆ่านักการทูตซาอุดีอาระเบีย
มีสมมุติฐานหลายประการเกี่ยวกับเหตุการณ์ฆ่าดังกล่าว โมฮัมเหม็ด ซาอิด โคจา (Mohammed Said Khoja) นักการทูตชาวซาอุดีอาระเบีย เชื่อว่ามีนายตำรวจ 18 นายเกี่ยวข้องกับการหายไปของเพชร และเชื่อว่าตำรวจเป็นผู้ลงมือฆ่านักการทูตชาวซาอุดีอาระเบียสามคน ด้านบันทึกการทูตในปี 2553 จากสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐประจำประเทศไทยที่เผยแพร่โดยวิกิลีกส์ระบุว่า การฆ่าดังกล่าว "แทบแน่นอน" ว่าเป็นส่วนหนึ่งของการบาดหมางระหว่างซาอุดีอาระเบียกับกลุ่มติดอาวุธเลบานอนฮิซบุลลอฮ์
บทสัมภาษณ์ในเวลาต่อมา เกรียงไกรไม่สามารถระบุได้ว่าเพชรบลูไดมอนด์ขณะนี้อยู่ที่ใด และว่า "ถ้าเรื่องไม่เกี่ยวข้องกับผู้มีอำนาจในประเทศไทย เรื่องก็จะไม่ใหญ่ขนาดนี้" ในปี 2563 ไพศาล พืชมงคล อดีตกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรี โพสต์เฟซบุ๊กว่า "สร้อยพระศอของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงเป็นบลูแซฟไฟร์ไม่ใช่บลูไดมอนด์เครื่องเพชรราชวงศ์ซาอุ" ทั้งนี้ สร้อยพระศอไพลินสีน้ำเงิน (Blue Sapphire) องค์นี้ประดับโดยเพชรไพลินสีน้ำเงินเม็ด ขนาด 109.57 กะรัต จี้ไพลินสีน้ำเงินองค์นี้เป็นฝีมือการออกแบบและประดิษฐ์จากบริษัท อัญมณี Van Cleef &amp; Arpels จากประเทศฝรั่งเศส เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2506 แต่เหตุการณ์โจรกรรมเครื่องเพชรราชวงศ์ซาอุดีอาระเบียนั้นเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2532
คดีความของชุดสืบสวน.
พลตำรวจโท ชลอ เกิดเทศ กลับมาทำคดีนี้อีกครั้งหนึ่ง โดยใช้ได้ทุกวิถีทางในการนำเพชรที่เหลือกลับคืนมาให้ได้ จากคำให้การของนายเกรียงไกร ที่บอกว่า ได้โจรกรรมเครื่องเพชรของเจ้าชายไฟซาล แล้วนำเข้ามาขายในประเทศไทย โดยขายให้สันติ ศรีธนะขัณฑ์ เสี่ยเจ้าของร้านเพชร แต่เขายืนยันว่าคืนให้หมดแล้ว ในปี 2537 ชุดปฏิบัติงานของตำรวจลักพาตัวภรรยาและลูกของสันติเพื่อบีบให้เขาคืนเพชรให้ จนสุดท้ายฆ่าปิดปากทั้งสองโดยจัดฉากให้ดูเหมือนอุบัติเหตุจราจร
ต่อมา ทีมสอบสวนชุดใหม่กลับสืบพบว่าเป็นการอุ้มฆ่า จึงได้ทำการจับกุมตัว พล.ต.ท.ชลอ และลูกน้องทั้ง 9 คน มาดำเนินการทางกฎหมาย พล.ต.ท. ชลอถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานออกคำสั่งฆ่าสองแม่ลูกในปี พ.ศ. 2538 และในที่สุดศาลอุทธรณ์ก็ได้พิพากษาให้ประหารชีวิต พล.ต.ท.ชลอ และศาลฎีกาก็ได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ยืนตามศาลอุทธรณ์ให้ประหารชีวิต ต่อมาเขาได้รับการลดโทษเหลือจำคุก 50 ปีในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษา 84 พรรษาของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ตำรวจอีกหกนายถูกพิพากษาว่ามีความผิดด้วย และได้รับพระราชทานอภัยโทษในปี 2558 ตำรวจนายหนึ่งในชุดทำงานยังถูกพิพากษาลงโทษฐานยักยอกเงินของกลางในปี 2557