pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สีเขียว หมายถึง ทรัพยากรธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์. (ป่าไม้ และ เกษตรกรรม อันเป็นทรัพยากรหลักที่สร้างรายได้ให้ประเทศ) as well as its "extensive forested area" that the Gabonese people are economically dependent on in the form of lumber. สีเหลือง หมายถึง เส้นศูนย์สูตรที่พาดผ่านดินแดนกาบอง – และ การนิยามความหมายที่ต่างออกไปอีกแบบหนึ่ง ซึ่งสื่อถึง พระอาทิตย์. สีฟ้า หมายถึง ท้องทะเล (ดินแดนชายฝั่งของกาบองติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ ที่เรียกว่า "extensive coast") แต่ Whitney Smith ใน"สารานุกรมบริตานิกา" และ Dorling Kindersley's "Complete Flags of the World" ได้อธบายเฉดสีของแถบสีเหลืองที่กลางธง "The World Factbook" อาจใช้สีเหลือง หรือ สีทอง.
สัดส่วนธง.
สัดส่วนธงของธงชาติกาบองมีขนาด 3:4. ตามกฎหมายกาบอง, is shared by the flags of only three other countries – สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ส่วนใหญ่ทุกประเทศใช้สัดส่วนธง 2:3), ปาปัวนิวกินี และ ซานมาริโน. หลายประเทศในทวีปแอฟริกา ส่วนใหญ่ใช้ธงสีเขียว-เหลือง-แดง สีเหล่านี้มีที่มาจากสีพันธมิตรแอฟริกา. เช่นเดียวกับประเทศที่เคยเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส.
โรงเรียนบาลีเตรียม
ธงชาติสาธารณรัฐคองโก
ธงชาติสาธารณรัฐคองโก เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในมีแถบสีเหลือง พาดเป็นแนวทแยงมุมจากมุมธงบนด้านปลายธงมายังมุมธงล่างด้านคันธง แบ่งพื้นธงที่เหลือออกเป็น 2 ส่วน ด้านที่ติดคันธงเป็นพื้นสีเขียว ด้านปลายธงพื้นสีแดง สีเหล่านี้มีที่มาจากสีพันธมิตรแอฟริกา เช่น ธงชาติเบนิน ธงชาติเอธิโอเปีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2502 ต่อมาถูกห้ามใช้ในปี พ.ศ. 2513 เนื่องจากประเทศเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ในชื่อสาธารณรัฐประชาชนคองโก จนกระทั่งถึงวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2534 ธงนี้ก็ได้กลับมาใช้เป็นธงชาติคองโกอีกครั้ง หลังสิ้นสุดการปกครองของสาธารณรัฐประชาชนคองโก
สนูป ด็อกกี้ ด็อก
ธงชาติเซาตูแมอีปริงซีป
ธงชาติเซาตูแมอีปริงซีป มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นแถบแนวนอน 2 แถบ มีแถบสีเหลืองอยู่กลาง ขนาบด้วยแถบสีเขียวที่ตอนบนและล่าง โดยแถบสีเหลืองนี้กว้างกว่าแถบสีเขียวเล็กน้อย และภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีดำ 2 ดวง ที่ด้านคันธงนั้นมีรูปสามเหลี่ยมสีแดง แบบของธงนี้มาจากธงของขบวนการปลดปล่อยเซาตูแมอีปริงซีป และได้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการในฐานะธงชาติเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 อันเป็นวันประกาศเอกราชจากโปรตุเกส
สามเหลี่ยมสีแดงหมายถึงการต่อสู้อย่างหนักเพื่อให้ได้มาซึ่งเอกราช ดาว 2 ดวงหมายถึงเกาะหลักของประเทศทั้งสองเกาะ ส่วนสีเขียว สีเหลือง และสีดำ เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา แสดงถึงความเป็นส่วนหนึ่งของทวีปแอฟริกา
ชาร์ลตัน เฮสตัน
ชาร์ลตัน เฮสตัน มีชื่อจริงว่า จอห์น ชาร์ลส คาร์เตอร์ (4 ตุลาคม ค.ศ. 1923 - 5 เมษายน ค.ศ. 2008) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงจากบทบาทวีรบุรุษในภาพยนตร์มหากาพย์หลายเรื่องในช่วงทศวรรษ 1950 เคยรับบท มาร์ค แอนโทนี รวมสามครั้ง ใน "Julius Caesar" (1950 ,1970) และ "Antony &amp; Cleopatra" (1972) ,เป็นโมเสส ใน "The Ten Commandments" (ชื่อไทย บัญญัติสิบประการ ปี 1956) ,เป็น เบน-เฮอร์ ใน "Ben-Hur" ( 1959) และเป็น เอลซิด ใน "El Cid" (1961)
ชาร์ลตัน เฮสตัน จบการศึกษาด้านการแสดงจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น และเล่นละครเวทีก่อนจะเข้าวงการภาพยนตร์ เคยเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชนร่วมกับมาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ และมาร์ลอน แบรนโด ใน "March on Washington for Jobs and Freedom" เมื่อปี ค.ศ. 1963
บั้นปลายชีวิต ชาร์ลตัน เฮสตัน ป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ และเสียชีวิตจากอาการติดเชื้อที่ปอด เมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2008 อายุ 84 ปี
ออกซ์ฟอร์ด
ชาเด
ชาเด อาดู หรือเรียกสั้นๆ ว่า ชาเด  (16 มกราคม ค.ศ. 1959 - ) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอังกฤษสาวลูกครึ่งไนจีเรีย-อังกฤษ ที่มีชื่อเสียงจากเพลง "Smooth Operator" (ใช้ทำนองเดียวกับเพลง "ไม่สายเกินไป" ของเรวัต พุทธินันทน์)
ชาเด อาดู มีชื่อจริงว่า เฮเลน ฟอลาชาเด อาดู เกิดที่ประเทศไนจีเรีย จากบิดาชาวไนจีเรีย และมารดาชาวอังกฤษ เมื่ออายุ 4 ขวบ มารดาแยกทางกับบิดา และเดินทางกลับอังกฤษพร้อมกับชาเดและพี่ชาย
ชาเดเริ่มร้องเพลงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 โดยร่วมกับเพื่อนอีก 4 คน ตั้งวงดนตรีชื่อ "ชาเด" มีผลงานทั้งสิ้น 5 อัลบั้ม มีเพลงดัง 2 เพลง คือ "Smooth Operator" และ "The Sweetest Taboo" เธอเคยแสดงภาพยนตร์ ในปี พ.ศ. 2528
เมืองฮะโกะดะเตะ
สหรัฐไทยเดิม
สหรัฐไทยเดิม เดิมชื่อ แคว้นสหรัฐไทยใหญ่ คือดินแดนทางภาคเหนือของประเทศไทย มีอาณาเขตรวมดินแดนของรัฐฉาน, รัฐกะยาจนไปถึงครึ่งใต้ของเมืองมัณฑะเลย์ในประเทศพม่า เคยเป็นอดีตเขตการปกครองเสมือนจังหวัด ของประเทศไทยช่วงปี พ.ศ. 2485 ก่อนที่จะคืนดินแดนดังกล่าวแก่สหประชาชาติในปี พ.ศ. 2489 หลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง
ในการรับรู้ของรัฐบาลไทยสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม สหรัฐไทยเดิมหรือแคว้นสหรัฐไทยใหญ่คือดินแดนที่มีชนชาติไทอาศัยอยู่ และในอดีตอาณาจักรล้านนาเคยแผ่อิทธิพลไปครอบครอง ก่อนหน้านี้ช่วงต้นรัตนโกสินทร์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเคยพยายามขยายอำนาจเข้าเมืองเชียงตุงถึงสามครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ ก่อนที่เชียงตุงจะตกเป็นของพม่า และเป็นส่วนหนึ่งของอังกฤษตั้งแต่ พ.ศ. 2433
การเข้ายึดและรวมเข้ากับไทย.
กระทั่งสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นขอให้รัฐบาลไทยสมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม ยกกำลังทหารขึ้นไปยึดดินแดนส่วนนี้จากทหารจีนก๊กมินตั๋ง ของจอมพลเจียงไคเช็กและกองทัพอังกฤษ เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2485
ต่อมาวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2486 กองบัญชาการทหารสูงสุดได้เปลี่ยนชื่อ "แคว้นสหรัฐไทยใหญ่" เป็น "สหรัฐไทยเดิม" อย่างเป็นทางการ และวันที่ 18 พฤษภาคมจึงได้ประกาศยกเลิกกำหนดในทางอรรถคดีที่กองทัพทำสงครามทั่วราชอาณาจักรยกเว้นจังหวัดเชียงรายและสหรัฐไทยเดิม วันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 พลเอกฮิเดกิ โทโจ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ได้มาพบจอมพล ป. พิบูลสงคราม เพื่อมอบพื้นที่จำนวน 12 เมือง ไทยจึงผนวกดินแดนแคว้นสหรัฐไทยใหญ่และรัฐเมืองพาน (เมืองปั่น) เป็นส่วนหนึ่งของประเทศไทย ทั้งนี้ได้ประกาศจัดตั้งเป็นอำเภอ 12 อำเภอ เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 มีการสถาปนาเจ้าฟ้าสิริสุวรรณราช ยสสรพรหมลือ เป็นเจ้าผู้ครองนครเชียงตุง และจัดการปกครองสหรัฐไทยเดิมเสมือนจังหวัดหนึ่ง
ไทยได้มีการทำสนธิสัญญากับญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2486 หลังการประกาศมอบดินแดนทั้งหมดให้แก่ประเทศไทยเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ราชกิจจานุเบกษาระบุว่า "ฉะนั้น กลันตัน ตรังกานู ไซบุรี ปะลิส และบันดาเกาะที่ขึ้นหยู่ กับทั้งเชียงตุงและเมืองพาน จึงเปนอันรวมเข้าไนราชอานาจักรไทยตั้งแต่วันที่ 18 สิงหาคม พุทธสักราช 2486 เปนต้นไป"
สิ้นสุดการครอบครองของไทย.
ทว่าหลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นแพ้สงคราม ไทยจำต้องส่งมอบรัฐเชียงตุง รัฐกะยาและรัฐเมืองพาน ให้กับกองพลอินเดียที่ 7 เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2488 รัฐบาลไทยสมัยควง อภัยวงศ์ ได้คืนดินแดนส่วนนี้ให้กับสหประชาชาติ และวันเดียวกันนั้นได้มีการประกาศจากกรมบัญชาการทัพใหญ่ ว่ามีการเปลี่ยนชื่อ "สหรัฐไทยเดิม" เปลี่ยนกลับเป็น "แคว้นสหรัฐไทยใหญ่" ตามเดิม โดยให้เหตุผลว่าประกาศเก่านั้นไร้ผลและยกเลิกเสีย จนวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2489 ไทยได้ตกลงทำสัญญาที่เรียกว่า สัญญาความตกลงสมบูรณ์แบบเพื่อเลิกสถานะสงคราม ระหว่างไทยกับสัมพันธมิตร ประกอบด้วยสัญญา 24 ข้อ เป็นอันสิ้นสุดการครอบครองดินแดนสหรัฐไทยเดิม เจ้าฟ้าสิริสุวรรณราช ยสสรพรหมลือ และครอบครัวได้ติดตามกองทัพไทยเข้ามาพำนักในเชียงใหม่ จนกระทั่งพิราลัยในปี พ.ศ. 2498 ซึ่งหลังจากนี้อังกฤษได้เข้ามามีบทบาทในการผนวกดินแดนนี้เข้ากับประเทศพม่าในเวลาต่อมา
เมื่อกองทัพพายัพปกครองสหรัฐไทยเดิม ได้จัดการปกครองเป็นแบบทหารเสมือนจังหวัด การนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาเจ้าฟ้าสิริสุวรรณราช ยสสรพรหมลือ เป็นเจ้าผู้ครองนครเชียงตุง โดยมีพลตรีผิน ชุณหะวัณ รองแม่ทัพกองทัพพายัพ เป็นข้าหลวงทหารประจำรัฐไทยใหญ่เพียงคนเดียว โดยมีสำนักงานอยู่ที่เมืองเชียงตุง จัดการปกครองสหรัฐไทยเดิมเสมือนเป็นจังหวัดหนึ่ง ให้นายตำรวจซึ่งเป็นหัวหน้าสถานีตำรวจทำหน้าที่เป็นนายอำเภอ และมีการตั้งศาลากลางสหรัฐไทยเดิมขึ้นที่เมืองเชียงตุง แบ่งท้องที่การปกครองออกเป็น 12 อำเภอ คือ
ส่วนรัฐเมืองพาน (เมืองปั่น) ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำสาละวิน ถูกจัดการปกครองแบบทหารเช่นเดียวกับท้องที่สหรัฐไทยเดิม กำหนดให้รัฐเมืองพานเป็นอำเภอหนึ่งชื่อ อำเภอเมืองพาน โดยให้หัวหน้าสถานีตำรวจเป็นนายอำเภออยู่ในบังคับบัญชาของตำรวจสนามเชียงใหม่และทัพพายัพ
การศาล.
ทั้งนี้รัฐบาลไทยได้ตั้งศาลขึ้น 3 แห่ง ที่เมืองเชียงตุง เมืองสาด และเมืองหาง โดยมีตราประจำศาลสหรัฐไทยเดิม ทั้ง 3 ศาล โดยใช้ตราประจำชาด คือดวงตรารูปวงกลม ศูนย์กลางกว้าง 5 เซนติเมตร ลายกลางเป็นตราแผ่นดิน เบื่องล่างมีอักษรชื่อศาลตามชื่อเมือง ดังนี้ สาลเมืองเชียงตุง สาลเมืองสาต และสาลเมืองหาง ส่วนทางอรรถคดีของอำเภอเมืองพานให้ขึ้นกับศาลเมืองหางของสหรัฐไทยเดิมตั้งแต่วันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2486 โดยมีการส่งอัยการเข้าไปปฏิบัติหน้าที่ เป็นต้น
การเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมภายใต้การปกครองของไทย.
หลังจากที่ไทยเข้าครอบครองดินแดนของพม่าตามที่ได้วางเป้าหมายไว้แล้วก็ได้มีการจัดตั้งโรงเรียนสอนภาษาไทยขึ้นทุกอำเภอ รัฐบาลถือว่าการผนวกดินแดนสหรัฐไทยเดิมและรัฐเมืองพานอยู่ภายใต้นโยบายรวมชนเผ่าไทยเพื่อสร้างชาติไทยให้ยิ่งใหญ่เป็นมหาอำนาจในแหลมทอง และรัฐบาลถือว่าราษฏรในดินแดนที่ผนวกมานั้นต้องได้รับการคุ้มครองดูแลเช่นเดียวกับราษฎรในประเทศไทย มีการห้ามข้าราชการทั้งทหารและพลเรือนใช้อำนาจสร้างความเดือดร้อนแก่ราษฎร
หลังอยู่ภายใต้การปกครองของไทย ได้มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในสังคมของกลุ่มชนพื้นเมืองของพม่ามีการเรียนการสอนภาษาไทยและหลายคนถึงขั้นอ่านออกเขียนได้ ยกเลิกวัฒนธรรมดั้งเดิมทั้งหมดและให้ปฏิบัติตามรัฐนิยม ซึ่งการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมนี้มีผลกระทบอย่างมากซึ่งยังได้ส่งผลมาถึงปัจจุบันอีกด้วย
เรณู จีนเจริญ
เรณู จีนเจริญ (ณู - Mrs. Renu Cheencharoen) เกิดวันพุธที่ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2557 สิริอายุ 75 ปี 10 เดือน เป็นศิลปินกรมศิลปากร มีผลงานการแสดงที่สำคัญหลายอย่าง อาทิเช่น นางวาทิน ในละครเรื่องสามัคคีเภท นางจันทร์สุดา ในละครดึกดำบรรพ์ เรื่องหลวิชัย คาวี นางจันท์ ในละครเรื่องสังข์ทอง เป็นต้น
นางเรณู จีนเจริญ เป็นบุตรของนายพิษณุ แช่มบางและนางบุญยืน แช่มบาง (พุกกะมาน)สมรสกับ นายจารุวัฒน์ จีนเจริญ มีบุตร-ธิดาด้วยกัน 3 คน คือ นางเครือมาศ โพธิ์ทอง น.ส. บุษบรรณ จีนเจริญ และนายณัฐวุฒิ จีนเจริญ
นางเรณู จีนเจริญ จบจาก วิทยาลัยนาฏศิลปเมื่อปีพ.ศ. 2504 วิชาเอก นาฏศิลปละคร (นาง)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดที่ได้รับคือ ทช. ทม.
จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล
จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล  หรือในอดีต จัตุรัสแห่งดวงดาว  เป็นจัตุรัสในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยมีถนน 12 สายมาบรรจบกันทำให้มีลักษณะเหมือนดวงดาว ตรงกลางของจัตุรัสเป็นที่ตั้งของประตูชัยฝรั่งเศสอีกด้วย จัตุรัสชาร์ล เดอ โกลเป็นส่วนหนึ่งของแกนกลางอันเก่าแก่ ("Axe historique") อันเลื่องชื่อ
ชื่อเดิมของสถานที่แห่งนี้คือ เนินชาโย ("Butte de Chaillot") ซึ่งต่อมามาริญีก็มีโครงการปรับแนวดินให้เสมอกัน (บริเวณชาโย) และกำลังปรับปรุงชองป์-เซลิเซ่อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งโครงการนี้ได้เร็จลุล่วงในปี พ.ศ. 2320
ชื่อ "ดวงดาว" ("l'Étoile") เป็นชื่อเดิมของสถานที่แห่งนี้ สืบเนื่องมาจากถนนหลายสายที่มาบรรจบกันทำให้มีลักษณะเหมือนดวงดาว จึงเป็นที่มาของชื่อ "จัตุรัสแห่งดวงดาว" ("Place de l'Étoile") ซึ่งในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 นั้น สถานที่แห่งนี้เป็นเพียงทางแยกล่าสัตว์เท่านั้น
การก่อสร้างประตูชัยฝรั่งเศสกลางจัตุรัสได้เสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2379 ในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปป์ที่ 1
จัตุรัสแห่งดวงดาว ("Place de l'Étoile") ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล ("Place Charles de Gaulle") หลังจากการอสัญกรรมของประธานาธิบดีชาร์ล เดอ โกล ในปี พ.ศ. 2513 เพื่อเป็นการรำลึก แต่ถึงกระนั้นชื่อจัตุรัสแห่งดวงดาว ("Place de l'Étoile") ก็ยังเป็นที่นิยมเรียกในปัจจุบัน
ถนน 12 สายมาบรรจบกัน ณ จัตุรัสแห่งนี้ทำให้มีรูปร่างเป็นดวงดาว ถนนทั้ง 12 สาย (ตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ) มีดังนี้ :
จัตุรัสมีสัดส่วนรับกันทำให้เกิดแกนขึ้นมา 6 แกนดังนี้ :
จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล (และประตูชัยฝรั่งเศส) เป็นส่วนหนึ่งของเขตที่ 8 เขตที่ 16 และเขตที่ 17 :
จัตุรัสชาร์ล เดอ โกลถูกล้อมรอบด้วยถนน 2 สายทำให้เกิดรูปร่างวงกลมขึ้นมา: ถนนแพร็สบูร์ ("Rue de Presbourg") และถนนตีลซิต ("Rue de Tilsitt") ซึ่งถูกตั้งชื่อในปี พ.ศ. 2407 เมื่อการทูตในรัชสมัยนโปเลียนลุล่วง
"La Place de l'Étoile" เป็นชื่อหนังสือนวนิยาย ประพันธ์โดยปาทริค โมดียาโนในปี พ.ศ. 2511 ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนชื่อสถานที่แห่งนี้
นีกีตา ครุชชอฟ
นีกีตา เซียร์เกเยวิช ครุชชอฟ ( – 11 กันยายน ค.ศ. 1971) เป็นเลขาธิการลำดับที่หนึ่งของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตตั้งแต่ ค.ศ. 1953 ถึง ค.ศ. 1964 และเป็นประธานคณะรัฐมนตรีของประเทศตั้งแต่ ค.ศ. 1958 ถึง ค.ศ. 1964 ในสมัยการปกครองของเขา ครุชชอฟทำให้โลกคอมมิวนิสต์ตกตะลึงด้วยการประณามการก่ออาชญากรรมของโจเซฟ สตาลิน และเริ่มดำเนินนโยบายกรล้มล้างอิทธิพลของสตาลินกับอะนัสตัส มีโคยัน พันธมิตรคนสำคัญของเขา เขาสนับสนุนโครงการอวกาศของสหภาพโซเวียตในช่วงต้นและการตรากฎหมายของการปฏิรูปที่ค่อนข้างเสรีในนโยบายภายในประเทศ หลังจากการเริ่มต้นที่ผิดพลาดและหลีกเลี่ยงสงครามนิวเคลียร์เหมือคิวบาอย่างหวุดหวิด เขาทำการเจรจากับสหรัฐอย่างประสบความสำเร็จเพื่อลดความตึงเครียดในสงครามเย็น ใน ค.ศ. 1964 ครุชชอฟถูกปลดจากความเป็นผู้นำเครมลิน ตำแหน่งของเขาถูกแทนที่โดยเลโอนิด เบรจเนฟเป็นเลขาธิการลำดับที่หนึ่งและอะเลคเซย์ โคซีกินเป็นประธานคณะรัฐมนตรี
ครุชชอฟเกิดใน ค.ศ. 1894 ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งทางตะวันตกของรัสเซีย เขาเคยทำงานเป็นช่างโลหะในวัยหนุ่ม และเขาก็เป็นผู้ตรวจการการเมืองในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย ภายใต้การอุปถัมภ์ของลาซาร์ คากาโนวิช เขาได้ก้าวไปสู่ลำดับชั้นของสหภาพโซเวียต เขาสนับสนุนการกวาดล้างใหญ่ของโจเซฟ สตาลินและอนุมัติการจับกุมหลายพันครั้ง ใน ค.ศ. 1938 สตาลินส่งเขาไปปกครองสาธารณรัฐยูเครน และเขาก็ดำเนินการกวาดล้างที่นั่นต่อไป ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองที่สหภาพโซเวียตรู้จักในชื่อมหาสงครามของผู้รักชาติ ครุชชอฟได้เป็นผู้ตรวจการอีกครั้ง โดยทำหน้าที่เป็นคนกลางระหว่างสตาลินและนายพลของเขา ครุชชอฟอยู่ในการป้องกันอันนองเลือดที่สตาลินกราด ความจริงที่ว่าเขาภาคภูมิใจมากตลอดชีวิตของเขา หลังสงคราม เขากลับมายังยูเครนก่อนที่จะถูกเรียกตัวกลับไปยังกรุงมอสโกในฐานะหนึ่งในที่ปรึกษาที่ใกล้ชิดของสตาลิน
เมื่อสตาลินถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1953 เกิดการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ ซึ่งครุชชอฟได้รับชัยชนะจากการควบรวมอำนาจของเขาในฐานะเลขาธิการลำดับที่หนึ่งคณะกรรมการกลางของพรรค ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1956 ที่การประชุมครั้งที่ 20 ของพรรค เขาได้กล่าว "สุนทรพจน์ลับ" ซึ่งประณามการกวาดล้างของสตาลินและนำไปสู่ยุคที่กดขี่น้อยกว่าในสหภาพโซเวียต นโยบายภายในประเทศของเขาซึ่งมุ่งเป้าไปที่การมีชีวิตที่ดีขึ้นของประชาชนทั่วไปซึ่งไม่ได้ผลโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการเกษตร ครุชชอฟจึงสั่งตัดกองกำลังตามแบบแผนครั้งใหญ่โดยหวังว่าจะใช้ขีปนาวุธในการป้องกันประเทศ แม้จะมีการตัดทอน แต่ช่วงเวลาที่ดำรงตำแหน่งของครุชชอฟก็เห็นช่วงเวลาที่ตึงเครียดที่สุดของสงครามเย็นซึ่งสิ้นสุดในวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา
ครุชชอฟได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งแกร่งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ด้วยชัยชนะที่สำคัญ เช่น วิกฤตการณ์คลองสุเอซ การปล่อยดาวเทียมสปุตนิก 1 วิกฤตการณ์ซีเรียใน ค.ศ. 1957 และอุบัติการณ์ยู-2 ใน ค.ศ. 1960 อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ความนิยมของครุชชอฟถูกกัดกร่อนด้วยข้อบกพร่องในนโยบายของเขา เช่นเดียวกับการจัดการกับวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา สิ่งนี้ได้ส่งเสริมให้คู่ต่อสู้ที่มีศักยภาพของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างเงียบ ๆ และขับเขาออกจากตำแหน่งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1964 อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ประสบกับชะตากรรมที่ร้ายแรงซึ่งได้รับความทุกข์ทรมานจากผู้พ่ายแพ้ในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจของสหภาพโซเวียตครั้งก่อน และได้เงินบำนาญจากอพาร์ตเมนต์ในมอสโกและกระท่อมในชนบท บันทึกความทรงจำอันยาวนานของเขาถูกลักลอบนำเข้ามายังตะวันตกและตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1970 ครุชชอฟเสียชีวิตใน ค.ศ. 1971 ด้วยอาการหัวใจวาย
โจฮวน
พระเจ้าโจฮวน  เป็นฮ่องเต้พระองค์สุดท้ายของวุย ก๊ก ซึ่งถูกสุมาเอี๋ยน (Sima Yan) ขับออกจากราชบังลังก์และสถาปนาราชวงศ์จิ้นขึ้นแทนที่ราชวงศ์วุยและเปลี่ยนชื่อก๊กจากวุยก๊กเป็นไต้จิ้น
โจฮวน ตอนเกิดชื่อ โจฮวง (Cao Huang 曹璜 ) เป็นบุตรของโจฮู (Cao Yu) ซึ่งเป็นบุตรคนที่ 3 ของโจโฉกับนางฮวนฮูหยิน (บุตรคนโตของโจโฉกับนางฮวนฮูหยินคือโจฉอง ซึ่งได้ชื่อว่ามีสติปัญญาคิดวิธีชั่งน้ำหนักช้างได้ แต่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก) ในปี ค.ศ. 258 ขณะโจฮวนทรงมีพระชนมายุได้ 12 พรรษา ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็น ดยุคแห่ง Changdao ( "Duke of Changdao District" (常道鄉公) ) ซึ่งอยู่ในเขตซานตง
หลังจากพระเจ้าโจมอถูกปลงพระชนม์ พระองค์ได้รับเชิญให้ขึ้นครองราชย์และเปลี่ยนชื่อเป็นโจฮวน เนื่องจากชื่อเดิมของพระองค์เขียนคล้ายกับคำหลายคำที่ใช้กันทั่วไป (เช่น คำว่าเหลือง "yellow" (黃) หรือฮ่องเต้ "emperor" (皇)) โดยทั้งนี้เพื่อป้องกันการใช้ชื่อซ้ำกับพระองค์ (ตามธรรมเนียมจีน ดูที่ ) ในรัชสมัยของพระองค์อำนาจต่าง ๆ ได้ตกอยู่กับตระกูลสุมาทั้งหมดแล้ว ในปี ค.ศ. 263 เมื่อทรงพระชนมายุได้ 17 พรรษาได้ทรงอภิเษกกับ และตั้งเป็นจักรพรรดินี
ในปีแรก ๆ ในรัชสมัยของพระองค์มีการโจมตีจากจ๊กก๊ก  อย่างต่อเนื่องภายใต้การนำของเกียงอุย  แม้โดยส่วนมากทัพเกียงอุยจะถูกตีกลับโดยง่าย แต่ในที่สุดสุมาเจียว  ก็ตัดสินใจโจมตีจ๊กก๊กกลับด้วยกำลังทหาร 180,000 นายภายใต้การนำของจงโฮย  และเต็งงาย ในช่วงท้ายของ ค.ศ. 263 พระเจ้าเล่าเสี้ยน (Liu Shan) แห่งจ๊กก๊กได้ยอมจำนนต่อเต็งงายทำให้จ๊กก๊กล่มสลาย ต่อมาจงโฮยได้กล่าวหาเต็งงายว่าเป็นกบฏ และเข้ายึดอำนาจจากเต็งงาย ในต้นปี 264 จงโฮยได้วางแผนกับเกียงอุยเพื่อฟื้นฟูจ๊กก๊กและได้คิดกำจัดแม่ทัพวุยก๊กที่ไม่เห็นด้วยทั้งหมด แต่แม่ทัพวุยก๊กได้รวมตัวกันต่อต้านและสังหารจงโฮยและเกียงอุยเสีย ทำให้จ๊กก๊ก (ปัจจุบันคือ เสฉวน  ฉงชิง ( ) ยูนนาน  ทางใต้ของส่านซี  และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของ กานซู่ ) ถูกผนวกเข้ากับแคว้นวุยโดยสมบูรณ์
ในปี 263 สุมาเจียวได้บังคับพระเจ้าโจฮวนให้มอบบรรดาศักดิ์เก้าขั้น  (Chinese: 九錫; pinyin: "jǐu xī") แก่เขา ซึ่งเป็นการแสดงว่าขุนนางผู้ได้รับนั้นมีอำนาจบารมีมากและมีความตั้งใจที่จะยึดบัลลังก์ในไม่ช้า ในปี 264 สุมาเจียวได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งจิ้น (Prince of Jin) ซึ่งเป็นขั้นสุดท้ายของการยึดบัลลังก์ สุมาเจียวได้ตายลงเสียก่อนในปี 265 สุมาเอี๋ยน  ได้สืบทอดเจตนารมณ์ของบิดา บังคับพระเจ้าโจฮวนให้สละราชสมบัติ และก่อตั้งราชวงศ์จิ้น  ส่วนโจฮวนได้รับการแต่งตั้งเป็นตันลิวอ๋อง (Prince of Chenliu) ซึ่งพระองค์อยู่ในตำแหน่งนั้นจนสิ้นพระชนม์ในปี 303 เมื่อพระชนม์มายุ 56 พรรษาในรัชกาลของพระเจ้า ( โอรสของพระเจ้าสุมาเอี๋ยน)
ไม่ได้มีบันทึกมากนักเกี่ยวกับพระเจ้าโจฮวนหลังสละราชสมบัติ โดยพระเจ้าสุมาเอี๋ยนได้ทรงอนุญาตให้โจฮวนใช้ธงจักรพรรดิ (imperial banner) และรถพระที่นั่งของจักรพรรดิ์ตามเดิม และอนุญาตให้โจฮวนไม่จำเป็นต้องเรียกตัวเองว่าอยู่ใต้การปกครองของพระเจ้าสุมาเอี๋ยน
เนติ
นิกิต้า ครุสชอฟ
กฎหมายแซลิก
กฎหมายแซลิก  หรือ ประชุมกฎหมายอนารยชน  เป็นกลุ่มกฎหมายเกี่ยวกับชนชาติแฟรงค์แซเลียน (Salian Franks) เมื่อต้นยุคกลางระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าโคลวิสที่ 1 แห่งฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 6 โดยสันนิษฐานกันว่ากฎหมายแซลิกรวบรวมขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 507 ถึงปี ค.ศ. 511 บทที่สำคัญที่สุดของกฎหมายแซลิกคือบทที่ว่าด้วยการสืบมรดก โดยห้ามสตรีสืบมรดก โดยเฉพาะ ห้ามครองประเทศหรือแว่นแคว้น จึงมีผู้ใช้ "กฎหมายแซลิก" เป็นคำพ้องความหมายกับ "กฎหมายมรดก" แต่ตามความเป็นจริงแล้วกฎหมายแซลิกยังครอบคลุมไปถึงกฎหมายอื่น ๆ นอกจากกฎหมายมรดก และเป็นรากฐานของกฎหมายต่าง ๆ ในทวีปยุโรปปัจจุบัน
บัญญัติพระเจ้าชาร์เลอมาญมีพื้นฐานมาจากกฎหมายแซลิกและมีอิทธิพลพอ ๆ กับกฎหมายของกรีซ และ โรม กฎหมายแซลิกจึงเป็นรากฐานของกฎหมายที่มีอิทธิพลมาจนถึงสมัยปัจจุบันในยุโรปตอนกลาง โดยเฉพาะในกฎหมายของประเทศเยอรมนี ประเทศฝรั่งเศส ประเทศเนเธอร์แลนด์ บางส่วนของประเทศอิตาลีและออสเตรีย และบางส่วนของยุโรปตะวันออก
กฎหมายแซลิกครอบคลุมกฎเกี่ยวกับมรดก, กฎหมายอาญา และการฆาตกรรม กฎหมายระบุว่าค่าเสียหายและค่าปรับต้องจ่ายให้กับผู้เสียหายส่วนหนึ่งและอีกส่วนหนึ่งให้แก่ค่าใช้จ่ายของศาล การตีความหมายในการตัดสินทำโดยลูกขุน กฎหมายแซลิกทำให้มองเห็นถึงภาพลักษณ์ของสังคมของชนแฟรงค์ เช่น กฎหมายแซลิกว่า ผู้ใดที่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ผู้นั้นจะได้รับการปกป้องโดยกฎหมาย
กฏซาลลิค
สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ
สมเด็จพระจักรพรรดิ  พระนามจริงว่า นารูฮิโตะ (, พระราชสมภพ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1960) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นพระองค์ที่ 126 และพระองค์ปัจจุบัน ทรงขึ้นครองราชสมบัติต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ทรงสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยกะคุชูอินและมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ทรงสนพระทัยในเรื่องของประวัติศาสตร์และดนตรี และยังโปรดปรานการสีวิโอลาอีกด้วย พระองค์ทรงอภิเษกกับมาซาโกะ โอวาดะ ที่จบการศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และทางด้านการทูตที่กระทรวงการต่างประเทศ
จักรพรรดินารูฮิโตะมีพระอิสริยยศเดิมว่า ฮิโระโนะมิยะ  พระราชสมภพเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 เวลา 16:15 น. ณ โรงพยาบาลสำนักพระราชวังหลวง ในพระราชวังหลวงโตเกียว และดำรงพระราชอิสริยยศนั้นมาจนถึงปี พ.ศ. 2534 จึงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นมกุฎราชกุมาร เป็นเวลาสองปีหลังจักรพรรดิโชวะพระราชอัยกาของพระองค์เสด็จสวรรคตปี พ.ศ. 2532
ทรงสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยกะกุชุอิง ในสาขาประวัติศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2525 และ พ.ศ. 2531 ตามลำดับ แต่ในปี พ.ศ. 2526-2528 ทรงไปศึกษาต่อที่วิทยาลัยเมอร์ตันแห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด สหราชอาณาจักร
พระองค์โปรดการเล่นวิโอลา รวมไปถึงการวิ่งจ๊อกกิ้ง การไต่เขา และการปีนเขาในยามว่าง นอกจากนี้พระองด้ยังมีพระราชนิพนธ์หนังสือ "The Thames and I: A Memoir of Two Years at Oxford" ซึ่งเป็นบันทึกประจำวันขณะที่พระองค์ประทับศึกษาอยู่ในออกซฟอร์ด
เจ้าชายนารูฮิโตะอภิเษกสมรสกับสตรีวัย 29 ปี ชาวญี่ปุ่น นามว่ามะซะโกะ โอะวะดะ นักการทูตในกระทรวงการต่างประเทศ ที่เดียวกับที่ทำงานของบิดาเธอคือฮิซะชิ โอะวะดะ ที่ปัจจุบันเป็นตุลาการศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ และเป็นอดีตรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ รวมถึงอดีตทูตญี่ปุ่นประจำสหประชาชาติ โดยที่สำนักพระราชวังหลวง ได้ประกาศถึงการหมั้นหมายของทั้งสองพระองค์ เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2536
พระราชพิธีอภิเษกสมรส ถูกจัดขึ้นในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ที่หอชินโตของพระราชวังหลวงโตเกียว มีแขกผู้ได้รับเชิญราว 800 คน ซึ่งรวมถึงพระราชวงศ์จากราชวงศ์ในยุโรปจำนวนมาก และมีการถ่ายทอดสดไปยังผู้ชมราว 500 ล้านคนทั่วโลก ทั้งสองได้เลือกพำนักที่วังโทงู ในเขตมินะโตะ โตเกียว
ทั้งสองมีพระราชธิดา 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงไอโกะ โทชิโนมิยะ (; ประสูติ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2544)
ข้อโต้แย้งต่อพระชายา.
ในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 มกุฎราชกุมารนารูฮิโตะทรงพยายามให้สาธารณชนเข้าใจถึงเจ้าหญิงมาซาโกะพระชายาของพระองค์ ที่กำลังทรงประสบกับภาวะความเครียดและซึมเศร้า ซึ่งถูกวินิจฉัยว่าทรงเป็นภาวะการปรับตัวผิดปกติ เจ้าชายนารูฮิโตะ ทรงตรัสว่า "ข้าพเจ้าอยากจะให้ทุกคนเข้าใจว่า มาซาโกะจะยังคงดำเนินตามความพยายามสูงสุดของเธอต่อไปด้วยกำลังใจจากผู้คนรอบข้าง โปรดเฝ้ามองเธอต่อไปด้วยความเห็นใจ" ทั้งนี้การประชวรของจักรพรรดินีมาซาโกะ ถูกมองว่าอาจมาจากการทรงถูกกดดันให้ประสูติกาลพระราชโอรสเป็นว่าที่องค์รัชทายาท เพราะตามโบราณราชประเพณีและกฎมณเฑียรบาลแล้วสตรีไม่สามารถขึ้นครองราชย์ได้
สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น.
เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2560 สำนักพระราชวังหลวง ได้ประกาศว่าจักรพรรดิอากิฮิโตะ จะสละราชสมบัติในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2562 เนื่องจากทรงเห็นว่าทรงอยู่ในวัยพระชราภาพ อีกทั้งพระพลานามัยที่อ่อนล้าลง ทำให้ปฏิบัติพระราชกรณียกิจได้ยากลำบากขึ้น และจะเปิดทางให้ เจ้าชายนารูฮิโตะ มกุฎราชกุมาร ขึ้นครองราชสมบัติแทน
เป็นครั้งแรกในรอบ 200 กว่าปี ที่จักรพรรดิญี่ปุ่นประกาศสละราชสมบัติ หลังจากที่จักรพรรดิโคกะกุได้สละราชสมบัติให้กับจักรพรรดินินโก พระราชโอรส พระองค์ล่าสุด เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2360 (วันที่ 22 เดือน 3 ปี บุงกะ ที่ 14) ซื่งสภาสำนักพระราชวังหลวง ซึ่งประกอบด้วย นายกรัฐมนตรี ชินโซ อะเบะ พร้อมด้วยประธานสภาผู้แทนราษฎร คณะองคมนตรี และผู้แทนสมาชิกราชวงศ์ญี่ปุ่น เจ้าชายมาซาฮิโตะ ฮิตาจิโนมิยะ เสด็จฯ ออกพร้อมด้วย เจ้าหญิงฮานาโกะ พระชายาฯ ได้มีการประชุมร่วมกันเมื่อวันศุกร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2560 เพื่อกำหนดวันที่เหมาะสมในการสละราชบัลลังก์ของจักรพรรดิอากิฮิโตะ ต่อมา ชินโซ อะเบะ นายกรัฐมนตรีได้แถลงต่อนักข่าวสั้น ๆ ว่า "สภาสำนักพระราชวังหลวง กำหนดวันสละราชบัลลังก์ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2562"
จักรพรรดิอากิฮิโตะขณะนี้มีพระชนมพรรษา 84 พรรษา พระองค์ได้เคยผ่านการผ่าตัดพระหทัยและการรักษามะเร็งต่อมลูกหมากมาแล้ว เมื่อปี พ.ศ. 2559 ที่ผ่านมา พระองค์เคยตรัสว่า
วันจันทร์ที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2562 เลขาธิการคณะรัฐมนตรีได้ประกาศนามของรัชศกใหม่ที่นำมาใช้แทนรัชศกเฮเซ ที่จะสิ้นสุดลงคือ เรวะ ซึ่งจะเริ่มต้นใช้ในวันพุธที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 เมื่อการสละราชสมบัติของพระราชบิดามีผลในเที่ยงคืนวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2562 มกุฎราชกุมารนารูฮิโตะทรงขึ้นสืบราชสมบัติต่อในทันที
พระราชพิธีขึ้นครองราชย์จัดขึ้นเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ต่อมาอีกสองปี ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะเสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 (เลื่อนมาจากกำหนดการเดิมในปี พ.ศ. 2563 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19) ซึ่งกรุงโตเกียวเป็นเจ้าภาพ ณ สนามกีฬาแห่งชาติใหม่ โดยทรงตามรอยสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ พระบรมอัยกาธิราช ซึ่งทรงเปิดการแข่งขันโอลิมปิกในปี พ.ศ. 2507 ณ สนามกีฬาแห่งชาติเดิม
Salic Law
Code of the Barbaric Laws
เจ้าชายอะกิฮิโตะ
เจ้าชายนะรุฮิโตะ
เจ้าชายนารุฮิโตะ
มกุฎราชกุมารนารุฮิโตะ
อิซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส
อิซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส (ภาษาอังกฤษ: Isabella of France; ค.ศ.1295 - 22 สิงหาคม ค.ศ.1358) บางครั้งถูกบรรยายไว้ว่าเป็น นางหมาป่าแห่งฝรั่งเศส เป็นพระราชินีแห่งอังกฤษในฐานะพระมเหสีของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ.1326 จนถึง ค.ศ.1330 พระองค์เป็นพระราชบุตรที่รอดชีวิตคนสุดท้องและพระธิดาคนเดียวของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศสกับพระราชินีโจแอนแห่งนาวาร์ พระราชินีอิซาเบลลาเป็นที่เลื่องลือในตอนนั้นในเรื่องของความงาม, ทักษะการทูต และความเฉลียวฉลาด
พระราชินีอิซาเบลลาเสด็จถึงอังกฤษเมื่อพระชนมายุได้ 12 พรรษา ในช่วงยุคแห่งความขัดแย้งที่เติบโตขึ้นระหว่างกษัตริย์กับกลุ่มของบารอนที่มีอำนาจ พระสวามีคนใหม่ของพระองค์มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในเรื่องของการอุปถัมภ์ค้ำชูคนโปรดของพระองค์ เพียซ กาเวสตัน จนมากเกินควร แต่พระราชินีสนับสนุนพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดในช่วงปีแรกๆ ทรงสร้างความสัมพันธ์ที่เป็นไปด้วยดีกับเพียซและใช้ความสัมพันธ์กับระบอบกษัตริย์ฝรั่งเศสของพระองค์ค้ำจุนพลังและอำนาจของตนเอง ทว่าหลังการตายด้วยน้ำมือของพวกบารอนของเพียซ กาเวสตันใน ค.ศ.1312 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดหันไปหาคนโปรดคนใหม่ ฮิวจ์ เดสเปนเซอร์ ผู้ลูก และพยายามเอาคืนพวกบารอน ผลที่ได้คือสงครามเดสเปนเซอร์และยุคแห่งความเก็บกดภายในประเทศทั่วทั้งอังกฤษ อิซาเบลลาไม่สามารถทนกับฮิวจ์ เดสเปนเซอร์ได้และใน ค.ศ.1325 ชีวิตแต่งงานกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดของพระองค์ก็มาถึงจุดแตกหัก
ทรงเดินทางไปฝรั่งเศสภายใต้การอำพรางว่าเป็นภารกิจทางการทูต ราชินีอิซาเบลลาเริ่มต้นความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวกับโรเจอร์ มอร์ติเมอร์ และทั้งสองตกลงใจที่จะปลดพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดลงจากตำแหน่งและขับไล่ตระกูลเดสเปนเซอร์ออกไป พระราชินีกลับมาอังกฤษพร้อมกับกองทัพทหารรับจ้างกลุ่มเล็กๆ ใน ค.ศ.1326 รีบเคลื่อนตัวไปทั่วอังกฤษอย่างรวดเร็ว กองทัพของกษัตริย์ทอดทิ้งพระองค์ พระราชนีอิซาเบลลาปลดพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดลงจากตำแหน่ง ทรงกลายเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในนามของพระโอรส พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 หลายคนเชื่อว่าหลังจากนั้นพระราชินีอิซาเบลลาจัดการฆาตกรรมพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 รัชสมัยของพระราชินีอิซาเบลลากับมอร์ติเมอร์เริ่มแตกเป็นเสี่ยงๆ ส่วนหนึ่งเพราะการใช้จ่ายที่สุรุ่ยสุร่ายของพระองค์ แต่ก็เป็นเพราะการแก้ไขปัญหาระยะยาวที่สำเร็จแต่ไม่เป็นที่นิยมของพระราชินี เช่น สงครามกับสกอตแลนด์ ด้วย