pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เนื่องจากเปลือกโลกภาคพื้นทวีปทอดตัวเหนือระดับน้ำทะเล ทำให้สิ่งมีชีวิตบนบกวิวัฒนาการมาจากสิ่งมีชีวิตในทะเล การมีอยู่ของพื้นดินทำให้เกิดทะเลภายในและไหล่ทวีป ส่งผลให้สิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนเกิดขึ้นเป็นจำนวนมากในเหตุการ์ณแคมเบรียน เอ็กโพลชั่นช่วงมหายุคพาลีโอโซอิก
เปลือกโลกทั้งหมดเกิดจากการแข็งตัวของหินหลอมละลายในเนื้อโลกที่ผ่านการตกผลึกลำดับส่วนของหินบะซอลต์ กับการหลอมและขึ้นรูปใหม่ของเปลือกโลกที่มีอยู่เดิม การสร้างเปลือกโลก 2 กระบวนการนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่คาดกันว่าการตกผลึกลำดับส่วนน่าจะเป็นปัจจัยสำคัญ กระบวนการเหล่านี้มักเกินในบริเวณภูเขาไฟรูปโค้งที่เป็นเขตมุดตัวของเปลือกโลก
20% ของเปลือกโลกปัจจุบันก่อตัวขึ้นเมื่อ 3.0 พันล้านปีก่อน หลักฐานตัวอย่างของเปลือกโลกที่มีอายุมากกว่า 3.5 พันล้านปีมีน้อยมาก ช่วง 3.0 ถึง 2.5 พันล้านปีที่แล้วมีการก่อตัวอย่างรวดเร็วของหินฐานทวีป ทำให้ช่วงเวลานี้เกิดการก่อตัวเปลือกโลกเป็นปริมาตรประมาณ 60% ของปัจจุบัน ส่วนอีก 20% ก่อตัวขึ้นในช่วง 2.5 พันล้านปีที่แล้ว
พระที่นั่งพิมานปฐม
จอร์โจ วาซารี
จอร์โจ วาซารี  (30 กรกฎาคม ค.ศ. 1511 - 27 มิถุนายน ค.ศ. 1574) เป็นสถาปนิกและจิตรกรชาวอิตาลี ผลงานที่ทำให้เขามีชื่อเสียงมากที่สุดคืองานบันทึก ประวัติชีวิตและงานของศิลปินอิตาลีก่อนหน้าและร่วมสมัยในชื่อ “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น” (หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า “ชีวิตศิลปิน” (The Vite)) ซึ่งเป็นงานที่ยังมีการอ้างอิงกันในการเขียนประวัติชีวิตศิลปินหรือการวิจัยจิตรกรรมและประติมากรรมกันอยู่จนทุกวันนี้
วาซารีเกิดที่เมืองอาเรซโซในแคว้นตอสคานา ในวัยเด็กได้เล่าเรียนกับจิตรกรเลื่องชื่อผู้มีความสามารถในการเขียนภาพลงบนกระจก (stained glass) นามว่า กูลเยลโม ดา มาร์ซีลยา (Guglielmo da Marsiglia) เมื่ออายุได้สิบหกปี พระคาร์ดินัลซิลวีโอ ปาสเซอรินีได้ส่งจอร์โจไปเล่าเรียนที่ฟลอเรนซ์ โดยได้มีโอกาสเล่าเรียนกับอันเดรอา เดล ซาร์โต รอสโซ ฟีออเรนตีโน (Rosso Fiorentino) และจาโคโป ปอนตอร์โม ในอีกด้านเขาก็ได้ พบกับมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี (Michelangelo) ผู้ซึ่งกลายมาเป็นผู้ที่มีอิทธิพลอย่างมากต่องานของวาซารี
ในปี ค.ศ. 1529 เขาได้มีโอกาสไปเที่ยวโรม ได้มีโอกาสเรียนรู้เกี่ยวกับงานของราฟาเอล และงานประเภทเรอเนซองซ์ยุคทองแบบโรมัน (Roman High Renaissance) วาซารีได้รับงานจากสมาชิกตระกูลเมดิชิ อย่างต่อเนื่อง ทั้งกลุ่มที่พำนักอยู่ในกรุงโรมและฟลอเรนซ์ นอกจากนี้เขายังได้มีโอกาสทำงานในเมืองเนเปิลส์ (Naples) อาเรซโซ (Arezzo) และอีกหลาย ๆ แห่ง ภาพเขียนหลายภาพของเขายังคงอยู่ โดยงานชิ้นที่สำคัญที่สุด คือ อยู่ที่พระราชวังเวกกีโอ ("Palazzo Vecchio") ในเมืองฟลอเรนซ์ ซึ่งเป็นที่ที่เขาและลูกศิษย์ได้ใช้เวลาทำงานอยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1555 เขายังได้มีโอกาสช่วยตกแต่งภายในให้กับห้องพักของฟรานเชสโกที่ 1 (Studiolo of Francesco I) พระราชวังแห่งนี้ ซึ่งปัจจุบันได้ถูกฟื้นฟูให้กลับไปอยุ่ในสภาพเก่าแล้ว นอกจากวาซารีจะเป็นศิลปินและสถาปนิกที่มีความสามารถแล้ว ยังได้รับการยกย่องในฐานะผู้จัดการงานศิลปะขนาดใหญ่ที่มีประสิทธิภาพ (director of artistic productions)
ในฐานะสถาปนิก วาซารีประสบความสำเร็จมากกว่าในฐานะจิตรกรทางเดิน (loggia) ระหว่างวังอุฟฟีซี (Palazzo degli Uffizi) มีการนำสายตาของผู้เดินไปสู่ปราสาทอีกด้าน เป็นงานออกแบบเมือง (urban design) ที่สำคัญมากของยุคนั้น ในฟลอเรนซ์ วาซารีได้ออกแบบทางเดินเชื่อมปราสาทอุฟฟีซีกับวังปิตตี (Pitti Palace) ปัจจุบันส่วนนี้เรียกกว่า "โถงวาซารี" (Vasari Corridor) เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา นอกจากนี้เขายังได้ทำงานอนุรักษ์ฟื้นฟู (renovation) โบสถ์จากยุคกลางห้าแห่ง
วาซารีได้ทำงานมากมายและกลายเป็นผู้ที่มีทรัพย์สินเป็นจำนวนมาก ในปี ค.ศ. 1547 เขาได้สร้างบ้านในเมือง อาเรซโซ (ปัจจุบันกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับวาซารี) ในช่วงบั้นปลายของชีวิตเขาได้เข้าไปสู่การเมือง ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาบริหารเมือง (municipal council) และได้รับตำแหน่งปกครองระดับสูงในเวลาต่อมา (supreme office)
ในปี ค.ศ. 1563 วาซารีได้ร่วมก่อตั้งสถาบันการออกแบบ ("Accademia del Disegno") ในเมืองฟลอเรนซ์ [ปัจจุบันคือ สถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฟลอเรนซ์ ("Accademia di Belle Arti Firenze")] โดยมีผู้ร่วมก่อตั้งคือ มกุฎราชกุมารและมีเกลันเจโล มีสมาชิกที่เป็นศิลปิน 36
วาซารีเสียชีวิตในเมืองฟลอเรนซ์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ปี ค.ศ. 1574
พระที่นั่งสามัคคีมุขมาตย์
กลุ่มภาษาบะห์นาริก
กลุ่มภาษาบะห์นาริก  เป็นภาษาในกลุ่มมอญ-เขมร ตระกูลออสโตรเอเชียติก แบ่งเป็น 5 กลุ่มย่อย คือ
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง  เป็นสาขาของภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในหมู่เกาะซุนดาน้อยและหมู่เกาะโมลุกกะในทะเลบันดา ใกล้เคียงกับจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก จังหวัดมาลูกู ประเทศอินโดนีเซีย และประเทศติมอร์-เลสเต (ยกเว้นกลุ่มภาษาปาปัวของติมอร์และเกาะใกล้เคียง) โดยมีกลุ่มภาษาบีมาที่แพร่กระจายในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตกและภาคตะวันออกของเกาะซุมบาวา และกลุ่มภาษาซูลาทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดมาลูกูตอนเหนือ เกาะหลัก ๆ ของบริเวณนี้ได้แก่ เกาะซุมบาวา เกาะซุมบา เกาะโฟลเร็ซ เกาะติมอร์ เกาะบูรู และเกาะเซรัม ภาษาที่สำคัญได้แก่ ภาษามัวฆาไรของเกาะโฟลเร็ซตะวันตกและภาษาเตตุนที่เป็นภาษาประจำชาติของติมอร์-เลสเต
การจัดแบ่งกลุ่มภาษานี้มีหลักฐานอ่อน โดยเฉพาะข้อด้อยที่ไม่มีลักษณะร่วมของภาษาในเขตภูมิศาสตร์เดียวกัน นักภาษาศาสตร์บางคนจัดให้กลุ่มนี้เป็นกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง–ตะวันออกที่ต่างจากกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียตะวันออก (Grimes, 1991) ภาษาจำนวนมากทางทางตะวันออกของเกาะโฟลเร็ซและเกาะใกล้เคียงโดยเฉพาะเกาะซาวู มีศัพท์พื้นฐานที่ไม่อยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียนมาก และอาจจะต้องพิสูจน์ต่อไปว่าเป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียนแน่นอนหรือไม่ (Würm, 1975)
กลุ่มของภาษา.
ภาษาที่จัดอยู่ในกลุ่มนี้ได้แก่
ภาษาโภชปุระ
ภาษาโภชปุระ  เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยันที่มีผู้พูดส่วนใหญ่ในโภชปุระ-PurvanchalในประเทศอินเดียและภูมิภาคTeraiในประเทศเนปาล โดยมีผู้พูดหลักในรัฐพิหารตะวันตก, รัฐอุตตรประเทศตะวันออก และรัฐฌาร์ขันท์ตะวันตกเฉียงเหนือ ในทางภาษาศาสตร์ ภาษาโภชปุระเคยเป็นหนึ่งในสำเนียงฮินดีเนื่องจากความเอนเอียงทางการเมือง ถึงแม้ว่าภาษานี้จะมีคำศัพท์จำนวนมาก ไวยากรณ์ และสำเนียงบางส่วนเป็นของตนเอง ซึ่งคล้ายกับภาษาฮินดี ภาษานี้ถือเป็นภาษาชนกลุ่นน้อยในประเทศฟีจี, กายอานา, มอริเชียส, แอฟริกาใต้, ซูรินาม และตรินิแดดและโตเบโก
ภาษาฮินดีฟีจี ภาษาทางการของประเทศฟีจี เป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาอวัธและโภชปุระ ส่วนภาษาฮินดูสตานีแคริบเบียน อีกสำเนียงหนึ่งของภาษาอวัธและโภชปุระ มีผู้พูดเป็นชาวอินโด-แคริบเบียน ภาษาในบริเวณนี้มีอิทธิพลทางภาษาจากภาษาอังกฤษแคริบเบียนในตรินิแดดและโตเบโกและกายอานา ในซูรินาม ภาษานี้ได้รับอิทธิพลทางภาษาจากSranan Tongo Creole, ภาษาดัตช์ซูรินามและอังกฤษ แต่มีผู้ใช้ภาษานี้น้อยลง มีผู้พูดภาษานี้ประมาณร้อยละ 5 ของประชากรประเทศ
แคว้นที่มีผู้พูดภาษาโภชปุระกินพื้นที่ 73,000 ตารางกิโลเมตรในอินเดียและเนปาล ในประเทศเนปาล ภาษาโภชปุระเป็นภาษาหลัก
ลูกหลานของแรงงานผูกมัดจากคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพื่อทำงานในไร่นาของอาณานิคมอังกฤษ พูดภาษาโภชปุระ ผู้พูดเหล่านี้อาศัยอยู่ในมอริเชียส, ตรินิแดดและโตเบโก, กายอานา, ซูรินาม, ฟีจี, จาเมกา, แอฟริกาใต้ และส่วนอื่น ๆ ของแคริบเบียน
การเขียนภาษาโภชปุระมีความแตกต่างไปในแต่ละกลุ่มชน ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24 ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรไกถิและอักษรอาหรับแบบเปอร์เซีย
ภาษาโภชปุระมีวิธีการออกเสียงที่ต่างกัน เช่น मैं कहता हूँ ออกเสียงในภาษาฮินดีเป็น मै कैहता हूँ แต่ในภาษาโภชปุระเป็น मैं कःहःता हूँ คำว่าความสมบูรณ์ทั้งภาษาโภชปุระและฮินดีเขียนว่า बहुत ภาษาฮินดีออกเสียงเป็น बहौत ส่วนโภชปุระเป็น बहुत ในความเห็นของผู้พูดภาษาฮินดีมักมองว่าผู้พูดภาษาโภชปุระออกเสียงผิด ซึ่งเป็นผลมาจากวิวัฒนาการที่ต่างกันของภาษาที่ใกล้เคียงกันเช่น
ในบริเวณที่มีผู้พูดภาษาโภชปุระมีผู้เกี่ยวข้องกับการสร้างชาติอินเดียและได้รับเอกราชอยู่มากเช่นประธานาธิบดีคนแรก ดร. ราเชนทรา ประสาท ตามด้วยนักการเมืองและนักสิทธิมนุษยชน ดร. กฤษณะ เทพ อุปัธยยา
ภาษาโภชปุระเป็นหนึ่งในพื้นฐานของการพัฒนาภาษาราชการของอินเดียหลังได้รับเอกราชคือภาษาฮินดี ในศตวรรษที่ผ่านมา ภารเตนฑุ หริสจันทรา ผู้เป็นบิดาของภาษาฮินดีที่เป็นภาษาเขียนได้รับอิทธิพลจากน้ำเสียงและรูปแบบของภาษาโภชปุระในบริเวณที่เป็นบ้านเกิดของเขา การพัฒนาต่อมาของภาษาฮินดีเกิดขึ้นโดยผู้ที่มีบ้านเกิดในเขตที่มีผู้พูดภาษาโภชปุระอีกหลายคน
วรรณคดีภาษาโภชปุระส่วนใหญ่อยู่ในรูปเพลงและดนตรีพื้นบ้าน และกวีนิพนธ์ วรรณคดีที่เป็นภาษาเขียนเริ่มต้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 17 ในระหว่างที่เป็นอาณานิคมของอังกฤษ ภาษาโภชปุระเป็นที่รู้จักในชื่อภาษาของจังหวัดชายแดนภาคเหนือ หลังจากได้รับเอกราช ภาษาโภชปุระได้มีการปรับเปลี่ยนน้ำเสียงและปรับเปลี่ยนไปตามวิถีชีวิตของชุมชน
ตามข้อมูลจากSwadesh List คำศัพท์ในภาษาโภชปุระเกือบมากกว่าร้อยละ 90 มีความคล้ายกับภาษาฮินดี และมีบางคำ (ไม่รวมคำยิมจากเปอร์เซีย/อาหรับ/เตอร์กิก) ที่แสดงถึงความคล้ายในกลุ่มภาษาอินเดียตะวันตก เช่นภาษาพรัช ภาษาหริยนวี ภาษาปัญจาบ และภาษาเบงกอล ตัวอย่างศัพท์ในภาษานี้ มีดังนี้.
ประโยคทั่วไป.
ไทย। โภชปุระ
1 - หนึ่ง १= ek - एक
2= สอง २= du - दु
3= สาม ३= teen =तीन
4= สี่ ४= char= चार
5= ห้า ५= pan = पान
6= หก ६= chhav= छव
7= เจ็ด। ७= sat= सात
8=แปด ८= aath= आठ
9= เก้า ९= nav = नव
10= สิบ १०= das= दस
100= หนึ่งร้อย १००= ek say = एक सव
500= ห้าร้อย ५००= pan say = पान सव
1000= หนึ่งพัน १०००= ek hajar = एक हजार
ตัวอย่างข้างล่างมาจากปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนข้อที่ 1 ใน 4 ภาษา:
ศาสนาประจำรัฐ หรือ ศาสนาประจำชาติ  บางทีเรียก ศาสนาซึ่งเป็นที่ยอมรับ (established religion) หรือ ศาสนาทางการ (official religion) เป็นคณะหรือลัทธิทางศาสนาที่รัฐอธิปไตยรัฐหนึ่ง ๆ อนุมัติอย่างเป็นทางการ รัฐที่มีศาสนาอย่างเป็นทางการนั้น แม้ไม่ใช่รัฐฆราวาส ก็ไม่จำต้องเป็นรัฐแบบเทวาธิปไตยเสมอไป เช่น รัฐที่ผู้ปกครองควบตำแหน่งทั้งทางโลกและทางสงฆ์ ส่วนศาสนาประจำรัฐนั้น แม้ได้รับอนุมัติจากรัฐ ก็ไม่จำเป็นที่รัฐจะอยู่ในความควบคุมของศาสนา หรือศาสนาจะอยู่ในความควบคุมของรัฐเสมอไป
ศาสนาประจำรัฐนั้นปรากฏโฉมอยู่ทั่วทุกวัฒนธรรมในประวัติศาสตร์ของมวลมนุษย์ ความสัมพันธ์ระหว่างลัทธิศาสนาและรัฐนั้นเป็นที่ถกเถียงกันมาแต่โบราณ เช่น ในงานของแวร์โร (Varro) ที่เรียกศาสนาประจำรัฐว่า ศาสนาของพลเมือง (theologia civilis) สำหรับศาสนาคริสต์นั้น คริสตจักรที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐเป็นแห่งแรก คือ คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย (Armenian Apostolic Church) ซึ่งตั้งขึ้นใน ค.ศ. 301 และยังมีศัพท์ คริสตจักรประจำรัฐ (state church) ที่ใช้เรียกองค์การศาสนาคริสต์ที่รัฐอนุมัติ
ระดับการกำหนดให้พลเมืองต้องถือศาสนาตามรัฐในสังคมปัจจุบันนั้นก็ต่างกันไปในแต่ละท้องที่ เช่น มีระดับสูงในซาอุดีอาระเบีย และมีระดับน้อยถึงไม่มีเลยในกรีก เดนมาร์ก อังกฤษ และไอซ์แลนด์
พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์
พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์ เป็นพระตำหนักที่โดดเด่นที่สุดในหมู่พระตำหนักและพระที่นั่งในพระราชวังสนามจันทร์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของสนามใหญ่ สร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2451 โดยมีหม่อมเจ้าอิทธิเทพสรรค์ กฤดากร เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบ เป็นพระตำหนัก 2 ชั้น หลังคามุงกระเบื้องสีแดง ชั้นบนมีเพียง 2 ห้อง ชั้นล่างมี 2 ห้อง มีระเบียงล้อมรอบ 3 ด้านของตัวพระตำหนักทั้ง 2 ชั้น จุดเด่นของพระตำหนักองค์นี้คือสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะคล้ายกับปราสาทซึ่งเป็นการผสมระหว่างศิลปะเรอแนซ็องส์ของประเทศฝรั่งเศส กับอาคารแบบฮาล์ฟ ทิมเบอร์ของประเทศอังกฤษ แต่ดัดแปลงให้เหมาะสมกับสภาพอากาศในประเทศไทย ผังอาคารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบสมมาตร เป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องบันได อีกด้านหนึ่งเป็นห้องเสวยและห้องส่งเครื่อง ชั้นบนประกอบด้วยทางเดินกลางแบ่งอาคารเป็น 2 ข้าง แต่ละข้างมีห้องใหญ่เป็นห้องบรรทม และห้องเล็กเป็นห้องทรงพระอักษร ล้อมด้วยระเบียงสามด้านยกเว้นด้านหลัง ทางด้านตะวันออกและตะวันตกมีเฉลียงเป็นรูปครึ่งวงกลมประกอบด้วยเสาขนาดใหญ่ หลังคามุงด้วยกระเบื้องสีแดง จุดเด่นของพระตำหนักอยู่ที่ป้อมหรือหอคอยที่มุมอาคาร ยอดหลังคาเป็นกรวยแหลม นอกจากนี้ทางเข้ากลางด้านหน้ายังทำเป็นมุขแบบชนบท ลายซุ้มหน้าบันเหนือระเบียงมีลายแบบยุคกลางของยุโรป ด้านใต้มีประตูเปิดไปสู่ฉนวนซึ่งทอดยาวไปพระตำหนักมารีราชรัตบัลลังก์
ในปี พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามพระตำหนักว่า "พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์" และโปรดเกล้าฯ ให้จัดการพระราชพิธีขึ้นพระตำหนัก เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460
แต่เดิมพระตำหนักหลังนี้ชื่อว่า "พระตำหนักเหล" ซึ่งตั้งตามนามของย่าเหล สุนัขทรงเลี้ยงในรัชกาล
เปอร์เสป๊คทีฟ
จินตนา ภักดีชายแดน
จินตนา ภักดีชายแดน (นามสกุลเดิม ปิ่นเฉลียว) เป็นชื่อจริงของนักเขียนนวนิยายแนวระทึกขวัญที่รู้จักกันดีในนาม จินตวีร์ วิวัธน์ และยังได้ชื่อว่าเป็นกวีหญิงฝีปากกล้าคนหนึ่งของคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือไกลออกไปนอกรั้วอุดมศึกษา ไม่ว่าจะเป็นกลอนวิพากษ์สังคม การเมือง กลอนหวาน หรือแม้แต่กลอนหักมุม
ส่วนบทประพันธ์นวนิยายของจินตนา นอกจากจะเป็นแนวสยองขวัญที่หยิบยกเอาเรื่องผีสาง ความเร้นลับ หรือความเชื่อโบราณ มาผูกเป็นเรื่องราวแล้ว ยังมีอีกหลายเรื่องที่ถือเป็นนวนิยายอันโดดเด่นและฉีกแนวออกไปจากนวนิยายของนักเขียนคนอื่น ๆ ในสมัยเดียวกันเป็นอย่างมาก
จากการนำเรื่องราวของวิทยาศาสตร์ ปรจิตวิทยา หรือแม้แต่พฤกษศาสตร์ เข้ามาผนวกกับความเชื่อและความสยองขวัญอันชวนระทึก จนเกิดเป็นนวนิยายแนวไซ-ไฟระทึกขวัญที่มีความเหนือล้ำกาลเวลา ชนิดไม่ว่าจะผ่านไปกี่สิบปี ความทันสมัยของตัวเนื้อหาในนวนิยายก็ล้วนยังชวนให้น่าทึ่ง ระคนไปกับความระทึกอันเป็นอารมณ์หลักของเรื่อง ซึ่งมีจุดเชื่อมโยงกันได้อย่างลงตัว เช่น กึ่งหล้าบาดาล ศีรษะมาร มนุษย์สังเคราะห์ มฤตยูเขียว เป็นต้น
แม้กระทั่งงานเขียนแนวร่วมสมัยที่นำเอาเรื่องราวต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น อารยธรรมโบราณ เทพปกรณัม อสุรกาย ภูตผี มาผนวกเข้ากับความสยองขวัญจนเกิดเป็นจินตนิยายระทึกขวัญที่ผสมกลมกลืนกับความเป็นไทยได้อย่างกลมกล่อม อาทิ อมฤตาลัย หรือสาบนรสิงห์ เป็นต้น ก็ได้ปรากฏภายใต้การจรดอักษรของจินตนามาแล้วเช่นกัน
ที่สำคัญ บทประพันธ์หลายเรื่องภายใต้นามปากกาต่าง ๆ ของจินตนา ยังได้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์มาแล้วแทบทั้งสิ้น อาทิ
ศีรษะมาร สาบนรสิงห์ คฤหาสน์ดำ ขุมทรัพย์โสมประภา อมฤตาลัย สุสานภูเตศวร มฤตยูเขียว วังไวกูณฑ์ อาศรมสาง บ้านศิลาทราย มายาลวง มายาพิศวาส นอกจากนี้ก็ยังมี บุปผาเพลิง ที่ได้รับการสร้างเป็นละครวิทยุอีกด้วย
จากการประสบความสำเร็จดังกล่าวข้างต้น จึงถือเป็นเครื่องยืนยันความยอดเยี่ยมในผลงานของจินตนาได้เป็นอย่างดี
ทว่าจะมีสักกี่คนที่รู้ว่าผลงานชวนระทึกขวัญทุกชิ้นดังกล่าวนั้น จะเกิดจากจรดอักษรขึ้นโดยนักเขียนหญิงซึ่งเป็นคนกลัวผีมาก มากเสียจนถูกขนานนามว่าเป็น "ราชินีนิยายสยองขวัญที่กลัวผีมากที่สุด"
จินตนา ปิ่นเฉลียว เป็นบุตรีคนสุดท้องของ นายวิวัธน์และนางพวง ปิ่นเฉลียว มีพี่สาวคนโตชื่อมาลัย ส่วนพี่ชายมีสองคนคือ ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว และ วาทิน ปิ่นเฉลียว (ผู้ให้กำเนิดนิตยสารต่วยตูน)
จินตนาเกิดเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2485 ที่โรงพยาบาลศิริราช และถึงแก่กรรมในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 ด้วยโรคมะเร็งตับ ซึ่งถือเป็นการจากไปอย่างรวดเร็วด้วยวัยเพียง 46 ปี และเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการนิยายสยองขวัญ เพราะนับแต่นั้นเป็นต้นมาก็เรียกได้ว่ายังไม่มีนักเขียนหญิงคนใดสามารถก้าวขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งราชินีนิยายสยองขวัญผู้นี้ได้อีกเลยแม้แต่คนเดียว
ด้านการศึกษา จินตนาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปีการศึกษา 2506 และจบการศึกษาปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาภาษาและวรรณคดีไทย จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตรในปีการศึกษา 2517
ด้านงานเขียน จินตนาเริ่มเขียนกลอนตั้งแต่อายุราว 10 ปี และส่งผลงานไปยังนิตยสารเด็กสม่ำเสมอ กระทั่งช่วงที่อยู่มัธยมฯ 3 ผลงานก็ได้ตีพิมพ์ในนิตยสารชัยพฤกษ์และดรุณสาร ทั้งยังเคยได้รับรางวัลที่ 2 จากการประกวดบทสักวาในนิตยสารชัยพฤกษ์ ส่วนงานร้อยแก้วนั้น จินตนาเริ่มต้นด้วยการเขียนเรื่องสั้นลงพิมพ์ในเสรีคอลัมน์สำหรับเด็กของหนังสือพิมพ์สารเสรี และเคยได้รับรางวัลโบว์สีฟ้าจากการประกวดเรื่องสั้นในโครงการของนิตยสารสยามสมัย
นอกจากงานด้านร้อยแก้วแล้ว จินตนายังถนัดเขียนบทกลอนและมีผลงานแพร่หลายตามนิตยสารอยู่เสมอ โดย พ.ศ. 2505 ได้ชนะการประกวดชุมนุมกลอนชาวบ้านทางโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4 ซึ่งสมัยนั้นจินตนากำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาที่เตรียมอุดมศึกษา, พ.ศ. 2514 และ พ.ศ. 2515 ได้รับรางวัลจากมูลนิธิจอห์น เอฟ. เคนเนดี้ สองปีซ้อนจากผลงานเรื่อง นิราศพระอาราม และเรื่อง อยุธยาวสาน, พ.ศ. 2523 ได้รับรางวัลชมเชยจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือประเภทกวีนิพนธ์จากผลงานเรื่อง เพลงมนุษย์ จากนั้นในปีถัดมาก็ยังได้รับรางวัลชนะเลิศจากการประกวดในรายการเดียวกันจากผลงานเรื่อง ศรีจุฬาลักษณ์
สำหรับนามปากกา จินตวีร์ วิวัธน์ ได้เริ่มใช้เมื่อปี พ.ศ. 2518 ซึ่งตลอดช่วงเวลากว่าสิบปีที่ใช้นามปากกานี้ ได้ทำให้ผลงานของจินตนาเป็นที่ชื่นชอบของผู้อ่านอย่างกว้างขวางจนบรรดานิตยสารชั้นนำต่าง ๆ ต้องการตัวและดึงมาร่วมงาน ไม่ว่าเครือบางกอก-ทานตะวัน หรือสกุลไทย-หญิงไทย ยังผลให้ไม่มีเวลาสร้างสรรค์ผลงานในด้านบทกวี อีกทั้งช่วงเวลาดังกล่าวก็ยังเป็นช่วงเดียวกับที่พี่น้องปิ่นเฉลียวเริ่มจัดทำนิตยสารรายเดือนต่วยตูนพิเศษ จึงมอบให้จินตนาเป็นบรรณาธิการเพื่อนำเสนอเรื่องราวลึกลับอิงไสยศาสตร์และวิทยาศาสตร์ลงในนิตยสารอีกด้วย ซึ่งจินตนาก็ดำรงตำแหน่งบรรณาธิการนี้เรื่อยมาจนกระทั่งถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งตับ หลังจากที่ วินัย ภักดีชายแดน ผู้เป็นสามีสิ้นชีวิตอันเนื่องมาจากอุบัติเหตุได้เพียงสองปีกว่าเท่านั้น ถือเป็นการปิดฉากราชินีสยองขวัญแห่งเมืองไทย
นอกจากนี้ จินตนายังเคยให้สัมภาษณ์ว่าการที่มาเขียนเรื่องลึกลับนั้นก็เพราะพี่ชายคือ วาทิน ปิ่นเฉลียว เป็นผู้ที่ชอบอ่านหนังสือประเภทนี้มากและมักจะแอบซ่อนหนังสือเอาไว้เป็นอย่างดีเพราะกลัวน้องจะหยิบมาอ่านเข้า เนื่องจากวาทินรู้ดีว่าน้องสาวของตนเป็นคนกลัวผีมาก แต่ที่สุดแล้วจินตนาก็พยายามแอบขโมยมาอ่านทุกเรื่องจนได้ ซึ่งก็ถือได้ว่าเป็นข้อดีของนักเขียนที่เฉพาะเจาะจงเขียนเรื่องแนวเร้นลับและผีสาง เพราะสิ่งนั้นทำให้จินตนาสามารถถ่ายทอดความรู้สึกออกมาในบทบรรยายได้ใกล้เคียงกับความรู้สึกกลัวของตัวเอง
นามปากกาในบทประพันธ์นวนิยาย
นามปากกาในงานเขียนอื่น ๆ
อำเภอมัญจาคีรี
มัญจาคีรี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น ตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลกุดเค้า
อำเภอมัญจาคีรีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอมัญจาคีรี เดิมตั้งที่ว่าการอำเภออยู่ที่บ้านหัวหน้า ตำบลจระเข้ อำเภอเมืองขอนแก่น โดย ณ ที่นั้นมีภูเขาชื่อ "เม็ง" ซึ่งราชบัณฑิตยสถานสันนิษฐานว่าเพี้ยนมาจากคำ "มญฺจ" ในภาษาบาลี อันแปลว่า "เตียง" หรือ "แท่น" อำเภอนั้นจึงได้ชื่อว่า "มัญจาคีรี" หมายความตามตัวอักษรว่า "ภูเขามัญจา" หรือ "ภูเขาเม็ง" แปลได้อีกว่า อำเภอที่ตั้งอยู่ใกล้เขาอันมีรูปดั่งเตียงหรือแท่น
พ.ศ. 2419 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งที่บ้านสวนหม่อน ตำบลสวนหม่อน
พ.ศ. 2430 ไปที่ตำบลกุดเค้า แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "อำเภอกุดเค้า" ตามตำบลที่ตั้ง
พ.ศ. 2481 กลับมาใช้ชื่อ "มัญจาคีรี" ดังเดิม
เมืองมัญจาคีรีหรืออำเภอมัญจาคีรี ปรากฏอยู่ในทำเนียบมณฑลอุดร กล่าวว่า เมื่อ พ.ศ. 2433 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าให้ตั้งเมืองขึ้น ชื่อ เมืองมัญจาคีรี โดยมี จางวางเอกพระยาพฤติคุณธนเขม (สน สนธิสัมพันธ์)เป็นเจ้าเมืองคนแรก ของเมืองมัญจาคีรี หรือ อำเภอมัญจาคีรี เมื่อ พ.ศ. 2433-2439 เจ้าเมืองคนที่ 2 คือ พระเกษตรวัฒนา (โส สนธิสัมพันธ์)เมื่อ พ.ศ. 2439-2443 และมีปรากฏประวัติเมืองมัญจาคีรี ในหนังสือประวัติจังหวัดในประเทศไทย ในห้องสมุดของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า - กรุงเทพฯ)
อำเภอมัญจาคีรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 118 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอมัญจาคีรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 9 แห่ง ได้แก่
อำเภอมัญจาคีรีมีแม่น้ำชีไหลผ่าน และมี "บึงกุดเค้า" เป็นบึงขนาดใหญ่ในตัวอำเภอ โดยเป็นแหล่งน้ำดิบสำหรับทำน้ำประปา
เจนนิเฟอร์ ฮอว์กกินส์
การละมาด
ลัคกี้ ☆ สตาร์
ทัศนมิติ
ทัศนมิติ  หรือทับศัพท์ว่าเพอร์สเปกทีฟ คือการเขียนภาพให้ปรากฏออกมาในลักษณะที่เหมือนการมองเห็นจริง โดยปรกติมักจะใช้เพื่อการนำเสนอภาพจำลองของแนวความคิดในการออกแบบผลงาน เช่นภาพงานอาคารในงานสถาปัตยกรรม ภาพการตกแต่งภายในสำหรับงานมัณฑนศิลป เป็นต้น
พิธีสารมอนทรีออล
พิธีสารมอนทรีออลว่าด้วยสารทำลายชั้นบรรยากาศโอโซน  คือสนธิสัญญาสากลที่กำหนดขึ้นเพื่อควบคุม, ยับยั้ง และรณรงค์ให้ลดการผลิตและการใช้สารทำลายชั้นบรรยากาศโอโซน เพื่อรักษาชั้นบรรยากาศโอโซนที่เริ่มจะสูญสลายไปเนื่องจากสารเหล่านี้ โดยพิธีสารได้เปิดให้ประเทศต่างๆ ลงนามเป็นประเทศภาคีสมาชิกในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2530 (1987) และเริ่มใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2532 (1989) เป็นต้นมา ตั้งแต่นั้นมา ได้มีการแก้ไขปรับปรุงพิธีสาร 5 ครั้งด้วยกัน ครั้งแรก ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เมื่อ พ.ศ. 2533 (1990), ครั้งที่สอง ณ กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก เมื่อ พ.ศ. 2535 (1992), ครั้งที่สาม ณ กรุงเวียนนา สาธารณรัฐออสเตรีย เมื่อ พ.ศ. 2538 (1995), ครั้งที่สี่ ณ เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2540 (1997) และครั้งที่ห้า ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน เมื่อ พ.ศ. 2542 (1999) เนื่องจากมีการนำไปใช้อย่างกว้างขวาง ทั้งได้รับเสียงสนับสนุนและชื่นชมจากนานาประเทศและหลาย ๆ องค์กร พิธีสารมอนทรีออลจึงได้รับการยกย่องให้เป็นตัวอย่างการร่วมมือกันระหว่างประเทศในการแก้ไขปัญหาในระดับนานาชาติ
ข้อสัญญาและจุดประสงค์.
สนธิสัญญานี้มุ่งไปที่การจำกัดการใช้กลุ่มสารประกอบประเภทไฮโดรคาร์บอน-ฮาโลเจนซึ่งพบว่ามีส่วนสำคัญในการทำลายชั้นบรรยากาศโอโซน โดยสารทำลายชั้นโอโซนทั้งหมดนี้มีส่วนผสมของคลอรีนหรือโบรมีนประกอบอยู่ด้วย (ในขณะที่สารที่ประกอบด้วยฟลูออรีนเท่านั้นจะไม่ทำลายชั้นโอโซน) สนธิสัญญาได้จำแนกสารทำลายชั้นโอโซนออกเป็นกลุ่มๆ โดยแบ่งเป็นตารางเวลาที่ระบุถึงจำนวนปีที่การผลิตสารเหล่านี้จะต้องยุติลงและหมดสิ้นลงไปในที่สุด
จุดประสงค์ของสนธิสัญญานี้ได้ระบุไว้ในข้อสัญญาพิธีสาร โดยบรรดาประเทศที่ลงนามในพิธีสารได้แถลงว่า
บรรดาประเทศที่ลงนามในสัญญายังยินยอมที่จะดำเนินการจำกัดการผลิตและการใช้ผลิตภัณฑ์ที่มีสารคลอโรฟลูโอโรคาร์บอน (CFC) ประกอบอยู่ด้วยรวมไปถึง
ส่วนในสารชนิดอื่นๆ ที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มสารประเภทที่ 1 ของ Annex A (เช่น สารฮาลอน 1211, 1301, 2402; สาร CFC 13, 111, 112 ฯลฯ) และสารเคมีบางชนิดที่ต้องการมาตรการเฉพาะในการจำกัดการใช้และการผลิต (เช่น คาร์บอนเตตระคลอไรด์) นั้นจะถึงกำหนดยุติการใช้และผลิตช้ากว่ากลุ่มสารข้างต้น โดยคาดว่าจะสามารถยุติการใช้ได้ภายใน พ.ศ. 2553 ในขณะที่การยุติการใช้สาร HCFC ที่มีผลต่อสภาพแวดล้อมน้อยกว่าเพิ่งเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยคาดว่าจะสามารถหยุดการใช้และการผลิตสารนี้ได้อย่างสมบูรณ์ภายใน พ.ศ. 2573
มีข้อยกเว้นให้กับการใช้สารเหล่านี้ในกรณีที่เป็น "การใช้ที่สำคัญยิ่งยวด" และยังไม่สามารถหาตัวทดแทนได้ เช่นยาแบบพ่นเพื่อรักษาอาการหอบหืดและความผิดปกติอื่นๆ ของระบบทางเดินหายใจ เป็นต้น
สารประกอบที่อยู่ในกลุ่มสารประเภทที่ 1 ของ Annex A ได้แก่
หลังจากการยอมรับอนุสัญญาเวียนนาเพียง 2 เดือน ได้มีการตีพิมพ์บทความรายงานการสำรวจทวีปแอนตาร์คติคของคณะสำรวจชาว
อังกฤษที่มี ดร.โจ ฟาร์แมน เป็นหัวหน้าคณะ ในรายงานได้เปิดเผยถึงปริมาณโอโซนที่ลดลงอย่างน่าวิตกในฤดูใบไม้ผลิ จนเกิดลักษณะ
ที่เรียกว่า “หลุมโอโซน” (Ozone Hole) ขึ้นเหนือทวีปแอนตาร์คติคซึ่งลักษณะการเกิดหลุมโอโซนดังกล่าวนี้ได้ถูกตรวจพบ
โดยดาวเทียมสำรวจของประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2523 แต่มิได้มีการนำข้อมูลมาพิจารณาเนื่องจากความเข้าใจผิดว่า
ข้อมูลที่พบโดยบังเอิญนั้นเกิดจากความผิดพลาดของเครื่องมือและอุปกรณ์ แม้ในขณะนั้นสาเหตุของการเกิดหลุมโอโซนยังไม่เป็นที่แน่ชัด
แต่ก็ได้มีการตั้งข้อสงสัยว่าสาร CFC อาจเป็นต้นเหตุของการเกิดหลุมโอโซน
ออกุสตุส ซีซาร์ อ็อกตาเวียน
อ้าวเอี๊ยงฮง
ความเป็นมาของตัวละครในเพชรพระอุมา
ความเป็นมาของตัวละครในเพชรพระอุมา เป็นการรวบรวมตัวละครในเพชรพระอุมา ซึ่งเป็นนวนิยายแนวผจญภัยที่พนมเทียนใช้ระยะเวลาในการประพันธ์ยาวนานกว่า 25 ปี มีตัวละครในการดำเนินเนื้อเรื่องในแต่ละภาคเป็นจำนวนมาก พนมเทียนได้กำหนดลักษณะนิสัยของตัวละครให้โลดแล่นมีชีวิตชีวา สร้างความสนุกสนานให้แก่นักอ่านจำนวนมาก ที่ต่างมีความผูกพันกับตัวละครต่าง ๆ ในเพชรพระอุมา
ตัวละครในภาคแรกและภาคสมบูรณ์ ต่างมีต้นแบบที่พนมเทียนจำลองเอาลักษณะนิสัยเฉพาะตัว อากัปกิริยา กิริยามารยาทมาจากบุคคลต่าง ๆ ที่มีตัวตนอยู่จริง ทั้งที่เป็นเพื่อนสนิท พรานคู่ใจหรือแม้แต่คนรู้จัก นำมาถ่ายทอดให้แก่ตัวละครในแต่ละภาคและสร้างฝันจากจินตนาการของตนเองอีกส่วนหนึ่ง ได้แก่
ตัวละครภาคแรก.
รพินทร์ ไพรวัลย์.
รพินทร์ ไพรวัลย์ เป็นตัวละครในเพชรพระอุมาที่มีต้นแบบมาจากบุคคลที่มีตัวตนจริงคือ ฉัตร พงษ์สุชาติ หรือเรียกชื่อง่าย ๆ ว่าเชิด วรชาติ พนมเทียนสร้างพรานป่าผู้มีความชำนาญในการเดินป่าที่มีฝีมือในการยิงปืนที่เฉียบขาด มีจิตใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมและโอบอ้อมอารี โดยการจำลองและนำเอาลักษณะนิสัยทั้งหมดของเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งมาถ่ายทอดลงในตัวละครหลักของเพชรพระอุมา
เชิด วรชาติ เป็นเพื่อนรุ่นพี่ของพนมเทียน มีอายุมากกว่าประมาณ 5 ปี และร่วมออกล่าสัตว์ในป่าด้วยกันหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน มีฝีมือในการล่าสัตว์ที่ยอดเยี่ยม สงบเยือกเย็น พูดน้อย เงียบขรึมและหน้าตายอยู่ตลอดเวลา มีความอดทนในการล่าสัตว์สูง ลักษณะของเชิด วรชาติ จะแตกต่างกับพนมเทียนโดยสิ้นเชิงซึ่งมักจะเป็นคนที่ใจร้อน มือไวใจเร็วในการยิงปืนอยู่เสมอ ทำให้พนมเทียนสังเกตอากัปกิริยาต่าง ๆ เฉพาะตัวในการล่าสัตว์และนำมาใส่ไว้ในตัวของรพินทร์ และจินตนาการสร้างลักษณะนิสัย ความรู้สึกต่าง ๆ ขึ้นมาเพื่อให้เป็นไปตามเค้าโครงเรื่องที่วางเอาไว้
หม่อมราชวงค์ดาริน วราฤทธิ์.
หม่อมราชวงศ์ดาริน วราฤทธิ์ เป็นตัวละครในเพชรพระอุมาที่ไม่มีต้นแบบมาจากบุคคลที่มีตัวตนจริง เกิดจากจินตนาการสร้างสรรค์ของพนมเทียน สาวสวยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอุปนิสัยใจคอที่เข้มแข็ง เอาแต่ใจตัวเองแต่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยว มั่นคงในเรื่องของความรัก มีฝีมือในการยิงปืนและเก่งกล้าสามารถ เป็นตัวละครที่พนมเทียนสร้างขึ้นมาจากจินตนาการทั้งหมด ไม่มีการจำลองเอาลักษณะนิสัยเฉพาะมาจากบุคคลที่มีตัวตนอยู่จริง เพียงแต่นำเอาบุคลิกภาพและลักษณะบางประการของดาริน มาจากสุภาพสตรีท่านหนึ่งที่พนมเทียนคบหาในฐานะเพื่อน
ลักษณะนิสัยของดารินมาจากสุภาพสตรีหลาย ๆ คนด้วยกัน ที่มีความรู้ความสามารถในด้านต่าง ๆ นำมาผสมผสานรวมกันไว้ในตัวของหม่อมราชวงศ์สาว ทำให้ดารินกลายเป็นตัวละครที่ไม่มีตัวตนอยู่จริงเช่นรพินทร์ ไพรวัลย์ แต่เป็นตัวละครที่มาจากความฝันของพนมเทียน
แงซาย.
แงซาย เป็นตัวละครในเพชรพระอุมาที่ไม่มีต้นแบบมาจากบุคคลที่มีตัวตนจริง เกิดจากจินตนาการสร้างสรรค์ของพนมเทียนทั้งหมด ไม่มีต้นแบบจำลองมาจากลักษณะเฉพาะตัวของผู้ใด ที่สามารถจำลองเอามาใส่ในตัวของแงซายได้ โดยที่พนมเทียนนั้นเลือกเอาลักษณะต้นแบบของแงซาย มาจากภาพปั้นของเทพบุตรของกรีกที่ชื่อนาซิสซัส แล้วสร้างสรรค์เสริมแต่งให้แงซายมีชีวิตโลดแล่นในเพชรพระอุมา ที่ถือว่าเป็นพระเอกอีกคนหนึ่งของนวนิยายเรื่องนี้ มีสติปัญญาไหวพริบปฏิภาณเป็นเลิศ เจ้าเล่ห์ ขี้เล่น อีกทั้งยังเป็นคู่อริและคู่ปรับ คู่รักคู่แค้นของรพินทร์ ไพรวัลย์
พันโทหม่อมราชวงค์เชษฐา วราฤทธิ์.
พันโทหม่อมราชวงศ์เชษฐา วราฤทธิ์ เป็นตัวละครในเพชรพระอุมาที่มีต้นแบบมาจากบุคคลที่มีตัวตนจริงคือ อุดม จุลเสวก พนมเทียนสร้างหม่อมราชวงศ์เชษฐา วราฤทธิ์ ให้มีลักษณะนิสัยรักและชอบในการเดินป่า แต่ไม่ชอบการล่าสัตว์ เป็นการเดินป่าแบบหาความสุขให้แก่ตนเองกับเพื่อนฝูง มากกว่าเข้าป่าเพื่อล่าสัตว์เพียงอย่างเดียว โดยการจำลองเอาลักษณะนิสัยใจคอมาจากเพื่อนรุ่นพี่ของพนมเทียน ซึ่งเป็นอดีตนายด่านศุลกากรมาใส่ไว้ในตัวของเชษฐามากกว่าครึ่ง และเสริมสร้างจากจินตราการให้เป็นพี่ชายที่มีความรักน้อง มองโลกในแง่ดี ยิ้มง่ายและเป็นกันเองกับทุกคนภายในคณะเดินทาง รวมทั้งความคิดความอ่านที่สุขุมรอบคอบ
หม่อมราชวงศ์อนุชา วราฤทธิ์.