pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
"ชิ้นส่วนพนักบัลลังก์ศิลา" เป็นชิ้นส่วนของปลายพนักบัลลังก์ของพระพุทธรูปศิลา ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระปฐมเจดีย์ มีลักษณะเป็นแผ่นหินรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ปลายด้านขวาหักหายไป ปลายด้านซ้ายจำหลักเป็นรูปมกรกำลังคายรูปสิงห์มีเขาคล้ายเขาโคออกจากปาก สิงห์ยกเท้าหน้าทั้งคู่ขึ้นระดับไหล่ เท้าด้านซ้ายก้าวมาข้างหน้า เท้าหลังด้านขวาก้าวตามแผ่นหินที่เป็นส่วนลำตัวของมกร ตกแต่งด้วยการจำหลักลายนูนต่ำ ด้านล่างสุดเป็นลายคล้ายก้านขดซ้อนกันสองชั้น ถัดขึ้นมาเป็นแถบลายดอกไม้รูปรี มีลายก้านขดและลายกระหนกประกอบ สลับด้วยลายประจำยาม แถบลายดังกล่าวขนาบด้วยแถบลายลูกประคำ ตอนบนของพนักพิงตรงกลางยกเป็นแท่นสูง ตกแต่งด้วยแถบลายกลีบสี่เหลี่ยมสองกลีบคว่ำและหงายหันปลายกลีบชนกัน ขนาบด้วยแถบลายลูกประคำ สลับด้วยลายคล้ายหม้อปูรณฆฏะคู่
ชิ้นส่วนพนักบัลลังก์นี้ขุดพบที่วัดพระเมรุ จังหวัดนครปฐม สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ มีพระอธิบายว่า เป็นชิ้นส่วนศิลาทับหลังเรือนแก้วของพระพุทธรูปนั่งห้อยพระบาทศิลาเขียวซึ่งปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในวิหารน้อย วัดหน้าพระเมรุ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยชิ้นส่วนนี้มีความสำคัญมากเนื่องจากทำให้ทราบว่าเดิมพระพุทธรูปศิลาเขียวเคยประดิษฐานที่วัดพระเมรุ จังหวัดนครปฐมมาก่อน
จากการเปรียบการสลักพนักบัลลังก์เป็นรูปมกรคายบุคคลออกมาจากปาก หรือมกรคายสิงห์มีเขาคล้ายโคนั้น มีลักษณะคล้ายกับรูปมกรคายท่อนพวงมาลัยในทับหลังแบบสมโบร์ไพรกุก (พ.ศ. 1143-1193) ในศิลปะเขมร ส่วนลายดอกไม้รูปวงรีมีกลีบคล้ายดอกบัวนั้นคล้ายกับลายบัวรูปวงรีในทับหลังแบบไพรกเม็ง (พ.ศ. 1178-1243) ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่า พนักบัลลังก์ชิ้นนี้มีอายุราวครึ่งแรกพุทธศตวรรษที่ 13
อายุเวลาของพระพุทธรูปศิลาจากวัดพระเมรุ.
การกำหนดอายุเวลานั้นเนื่องจากพระพุทธรูปทั้ง 4 องค์นั้นไม่มีลวดลายใดๆหรือสิ่งบ่งชี้ทางอายุเวลา จึงไม่อาจกำหนดอายุเวลาพระศิลาขาวทั้งสี่องค์ได้ได้อย่างแน่ชัด แต่ในขณะที่พระพุทธรูปศิลาเขียวนั้นกลับพบว่ามีการแกะสลักลวดลายต่างๆประกอบเข้าไปซึ่งสามารถทำให้กำหนดอายุเวลาได้ง่ายขึ้น ทั้งนี้เพราะลวดลายต่างๆเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่สามารถบ่งชี้อายุเวลาได้ ด้วยเป็นสิ่งที่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาตามความนิยมในแต่ละยุค จากที่ได้กล่าวถึงลวดลายต่างๆที่ปรากฏบนพระพุทธรูปศิลาเขียวนี้ อาจสรุปได้ดังนี้
ลวดลายบนพนักบัลลังก์ เป็นรูปมกรคายสิงห์มีเขาคล้ายโค ซึ่งการเป็นรูปมกรคายนี้คล้ายกับทับหลังแบบสมโบร์ไพรกุก ซึ่งอยู่ในราวครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 12 แต่กลับพบว่าลายดอกไม้ที่พบในชิ้นเดียวกันนั้น มีลักษณะคล้ายกับลายดอกไม้บนทับหลังแบบไพรกเม็ง คือลายดอกไม้รูปวงรีมีก้านต่อดอก ซึ่งมีอายุราวครึ่งแรกพุทธศตวรรษที่ 13 นอกจากนี้ลายที่พบบนศิรจักรของพระพุทธรูปนั้น ยังคล้ายกับลวดลายแบบไพรกเม็งเช่นเดียวกัน ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าพระพุทธรูปองค์นี้ถูกสร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 13 ซึ่งเป็นช่วงที่พระพุทธศาสนา นิกายเถรวาท ได้รับความนิยมอย่างสูงในดินแดนแถบเอเชียอาคเนย์
จากการทราบถึงอายุเวลาของพระพุทธรูปศิลาเขียวนี้ก็ทำให้สามารถทราบอายุเวลาของพระพุทธรูปศิลาขาวได้ด้วย ทั้งนี้เป็นเพราะพระพุทธรูปทั้ง 5 องค์นี้เป็นการสร้างในชุดเดียวกัน แม้จะสังเกตว่าพระพุทธรูปศิลาเขียวมีลักษณะต่างไป ทั้งในแง่ของวัสดุที่ใช้และลักษณะของพระองค์ ก็อาจเป็นไปได้ว่าพระพุทธรูปศิลาเขียวถูกสร้างขึ้นภายหลังพระพุทธรูปศิลาขาว แต่การสร้างขึ้นนั้นก็ไม่ควรเป็นเวลานานเกินเวลา 50 ปีอย่างแน่นอน ดังนั้นพระพุทธรูปศิลาขาวทั้ง 4 องค์นี้อาจมีอายุเวลามากกว่าประมาณ 50 ปี ซึ่งจะอยู่ในช่วงราวครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 12 – ครึ่งแรกพุทธศตวรรษที่ 13 อย่างแน่นอน
พระพิมพ์จากวัดพระเมรุ.
พระพิมพ์ดินเผา พบทั้งหมด 88 องค์ โดยพบอยู่ด้านนอกของตัวฐานระเบียงที่
สร้างขึ้นล้อมรอบพระพุทธรูปศิลาทั้ง 4 องค์ โดยเชื่อว่าแต่เดิมนั้นภายนอกคดมีการฉาบปูนและทำเป็นช่องๆสำหรับบรรจุพระพิมพ์ เพราะเท่าที่ขุดพบพระพิมพ์ ได้พบบริเวณฐานสถูปเป็นจำนวนมาก ส่วนต่อจากนี้กลับไม่พบพระพิมพ์เลย ซึ่งเป็นลักษณะเดียวกันกับการนำเอาพระพิมพ์ไปติดผนังด้านนอกวิหารหมายเลข 1515 ในพุกามดังที่ได้กล่าวมาแล้ว มีด้วยกันทั้งสิ้น 3 ชนิด ดังนี้
แบบที่ 1 พระพิมพ์ยมกปาฏิหาริย์ แสดงภาพพระพุทธเจ้าประดับด้วยแส้จามรีทั้งซ้ายขวา พระหัตถ์ขวาแสดงปางแสดงธรรม ที่ด้านขวามีสถูปและพระอินทร์ ทางด้านซ้ายมีธรรมจักรและพระพรหม ตอนล่างของสถูปและธรรมจักร มีพระโมคคัลลานะและพระอุตปลวรรณา เบื้องหน้าเป็นถาดใส่เครื่องบูชา ข้างถาดทั้งสองด้านมีนาคชื่อ นันทะกับอุปนันทะนั่งคุกเข่าอยู่ ข้างพญานาคคือพระเจ้าปเสนทิโกศลและพระเจ้าปุราณกัสสปะ ตอนบนของภาพมีพระพุทธเจ้า 5 องค์ ประทับนั่งสามองค์ ส่วนอีกสององค์ยืนข้างพระอาทิตย์และพระจันทร์ ตอนล่างภาพมีคาถา “เย ธมฺมา...” ภาษาบาลี พระพิมพ์ลักษณะนี้ยังพบที่วัดพระประโทนอีกด้วย โดยน่าจะสร้างขึ้นในช่วงพุทธศตวรรษที่ 14
แบบที่ 2 พระพิมพ์ทำเป็นรูปพระพุทธรูปประทับสมาธิราบปางสมาธิ โดยประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์รูปหกเหลี่ยม พระหัตถ์แสดงปางสมาธิและมีรัศมีล้อมรอบพระเศียร เคียงข้างด้วยธรรมจักรคู่หนึ่งซึ่งเป็นภาพธรรมจักรที่มองจากด้านหน้าและแส้จามรีคู่หนึ่ง นักวิชาการบางท่านเคยตีความว่า พระพิมพ์นี้เป็นหนึ่งตอนจากชุดพระพิมพ์เล่าเรื่องพุทธประวัติ ซึ่งจับความในระหว่างพุทธเจ้าก่อนตรัสรู้ หลังตรัสรู้และแสดงการเกิดของพุทธบริษัท พระพิมพ์ชนิดนี้พบในหลายแห่งของประเทศไทย เช่น วัดนครโกษา จังหวัดลพบุรี เมืองฟ้าแดดสูงยาง จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นต้น จึงน่าจะสร้างขึ้นในนิกายเถรวาทเช่นเดียวกัน กำหนดอายุเวลาประมาณพุทธศตวรรษที่ 14-15
แบบที่ 3 พระพิมพ์รูปพระพุทธเจ้าสามองค์ในปราสาท มีลักษณะเป็นพระพุทธเจ้าประทับนั่งปางมารวิชัยบนปัทมาสน์ภายในปราสาทแต่ละหลัง ที่ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่ รองรับด้วยสิงห์พ่าห์ เบื้องหลังเป็นศิขรสามชั้นสอบเข้า ส่วนยอดเป็นตรีศูล พื้นหลังเป็นกิ่งโพธิ์และใบโพธิ์ เคียงข้างพระพุทธเจ้าองค์อื่นอีกด้านละองค์ ซึ่งประทับสมาธิราบปางสมาธิ ทรงอุณหิส กรองศอ และพาหุรัด ประทับบนฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่ ที่ด้านหลังเป็นซุ้มฝักเพกา พระพิมพ์แบบนี้น่าจะสร้างขึ้นในนิกายเถรวาทบริเวณภาคกลางของประเทศไทยที่ฟื้นฟูขึ้นใหม่ในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่18-ต้นพุทธศตวรรษที่19 และจากการกำหนดอายุเวลาจากรูปแบบของสถาปัตยกรรมที่เป็นปราสาทแบบเขมร ควรอยู่ในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 18
โบราณวัตถุอื่น ๆ ที่ค้นพบ.
สิงห์ปูนปั้น มีทั้งหมด 2 ตัว พบทางด้านหน้าของวัดพระเมรุ คราวเมื่อตัดทางหลวง ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระปฐมเจดีย์ สันนิษฐานว่าเดิมวางขนาบข้างเจดีย์ทิศของวัดพระเมรุในการก่อสร้างวัดพระเมรุสมัยที่ 2
สิงห์ตัวแรก มีลักษณะเป็นประติมากรรมรูปสิงห์นั่ง ส่วนหัวและขาคู่หน้าตั้งฉากกับพื้น ลำตัวทอดยาวลงไปตามพื้นท่อนหลังของลำตัว ตั้งแต่กลางหลังหักหายไป หันหน้าตรงอ้าปากกว้างมากแต่ไม่เห็นลิ้น นัยน์ตากลมโปนโต คิ้วย่น จมูกโตใต้คาง มีแผงคอขูดสลักเป็นลายกระหนกรูปสามเหลี่ยมอยู่ตรงกลาง ถัดออกมาเป็นลายก้านขด ขดหยิกขอดเป็นลอน แบบลายก้านขด จากหัวลงไปถึงต้นคอแต่กะเทาะหลุดเกือบหมด เหลือเพียงบนหัวและด้านหน้าลำตัวและขาเรียบเกลี้ยง
สิงห์ตัวที่ 2 มีลักษณะเป็นสิงห์ยืนบนขาทั้งสี่ ซึ่งหักเหลือเพียงโคนขา ลำตัวทอดยาวไปกับพื้น ส่วนหัวตั้งฉากกับลำตัว หันหน้าตรง อ้าปากกว้างเห็นลิ้นภายในปาก ตากลมโปนโต คิ้วย่น จมูกโตมีใบหูเล็กตั้งตรงอยู่บริเวณหางตาทั้งคู่ แผงคอตกแต่งด้วยการขูดขีดเป็นลายเส้นขนานกัน ขนหยิกขอดเป็นวงก้นหอย บริเวณรอบใบหน้า คอและด้านหลังลงมาเกือบถึงกลางหลัง ขาและลำตัวเรียบไม่มีขน หางเป็นเส้นนูนตลบจากก้นไปจนถึงกลางหัว
สิงห์ทั้งสองตัวนี้ อาจจะสร้างขึ้นเมื่อคราวที่มีการบรูณะวัดพระเมรุสมัยที่ 2 ทั้งนี้ เนื่องจากสันนิษฐานว่าสิงห์ทั้ง 2 ตัวอยู่ในลักษณะขนาบข้างเจดีย์ทิศ ซึ่งทั้งฐานและสร้างเจดีย์ทิศเพิ่มเข้าไปคราวบูรณะวัดสมัยที่ 2 สิงห์ทั้งสองตัวมีลักษณะคล้ายกับสิงห์แบบสมโบร์ไพรกุก (พ.ศ. 1143-1193) ในศิลปะเขมรดังตัวอย่างจากปราสาทตาว ประเทศกัมพูชา โดยลักษณะขนที่แผงคอขดหยิกขอดเป็นลอน แบบลายขมวดขดและที่คางมีลายคล้ายลายก้านต่อดอก การใช้สิงห์ประดับศาสนสถานนี้จะเริ่มเป็นที่นิยมกันมากในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 เป็นต้นไป
เศียรยักษ์ปูนปั้น พบที่วัดพระเมรุ จังหวัดนครปฐม มีลักษณะเป็นชิ้นส่วนใบหน้ารูปร่างกลมแป้น ขมวดคิ้วโก่งเป็นทรงสูง ตากลมโตโปน จมูกแบะ ปากแสยะยิ้มเห็นฟัน ริมฝีปากหน้า ผมมีลักษณะขดเป็นก้นหอย สันนิษฐานว่าแต่เดิมใช้การประดับบันไดศาสนสถาน
อิทธิพลทางด้านศาสนา.
พระพุทธรูปศิลาของวัดพระเมรุนั้น มีด้วยกันทั้งหมด 5 องค์ดังที่ได้กล่าวมาแล้ว ตรงกับความเชื่อในเรื่องพระพุทธเจ้า 5 พระองค์ในภัทรกัปของนิกายเถรวาท ดังเช่นการสร้างพระพุทธเจ้าสี่พระองค์บนผอบบรรจุพระธาตุที่เมืองศรีเกษตร ประเทศพม่า มีจารึกอักษรปยู ภาษาบาลี (พ.ศ. 1050-1550) นอกจากนี้เรื่องพระพุทธเจ้าห้าพระองค์ในภัทรกัปป์ยังปรากฏในพระไตรปิฎก เล่ม ๑๐ ชื่อ ฑีฆนิกาย มหาวัคค์ (สุตตันตปิฎก) อยู่ใน “ มหาปทานสูตร” โดยเป็นพระไตรปิฎกเล่มที่รวมพระสูตรขนาดยาวของนิกายเถรวาท
พระพุทธเจ้า ๕ พระองค์ในภัทรกัปป์เป็นพระอดีตพุทธเจ้า 4 พระองค์ คือพระกกุสันโธ พระโกนาคมนะ พระกัสสปะ และพระสมณโคดมซึ่งตรงกับจำนวนพระพุทธรูปศิลาขาว ส่วนพระอนาคตพุทธเจ้า 1 องค์ คือ พระศรีอาริยเมตไตรย ซึ่งน่าจะได้แก่พระพุทธรูปศิลาเขียว ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับพระเมตไตรยของจีน กล่าวคือ ชายจีวรทบซ้อนกันเหนือพระอังสาซ้าย ชายจีวรล่างถูกดึงขึ้นมาเหนือพระชานุซ้ายและห้อยเฉียงลงไปคลุมพระชงฆ์ขวาคล้ายกับพระเมตไตรยในสมัยราชวงศ์ถัง
ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่า พระพุทธรูปศิลาของวัดพระเมรุที่ถูกสร้างขึ้นจากความเชื่อในนิกายเถรวาท ซึ่งนิกายนี้แพร่หลายทางทิศตะวันออกของอินเดียใต้ที่กาญจีปุระ ลังกา และทางทิศตะวันตกของอินเดีย ในช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 12 – กลาง 13 และนำมาเผยแพร่ทางหมู่เกาะทะเลจีนตอนใต้ในช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 13 โดยอาจเข้ามาในแถบนครปฐมในระยะนั้นเช่นเดียวกัน อาจเป็นไปได้ว่าเมื่อสร้างวัดพระเมรุขึ้นนั้นได้สร้างพระพุทธรูปศิลาขาวทั้ง 4 องค์ขึ้นพร้อมกัน เพื่อให้เป็นพระประธานของวัด คติการสร้างพระพุทธรูป 4 องค์หันพระปฤษฎางค์ (หลัง) ชนกันเป็นที่นิยมอย่างมากในท้องที่ที่มีการนับถือนิกายนี้ ดังจะเห็นได้ที่วิหารอานันทเจดีย์ เมืองพุกาม ประเทศพม่า โดยแต่ละองค์นั้นมีพระนามระบุด้วยได้แก่ องค์แรกพระกกุสันโธประจำทิศเหนือ องค์ที่สองพระโกนาคมนะประจำทิศตะวันออก องค์ที่สามพระกัสสปะประจำทิศใต้ และองค์สุดท้ายพระโคตมะประจำทิศตะวันตก ส่วนในประเทศไทยนั้นคติการสร้างพระพุทธรูปสี่พระองค์ยังคงได้รับการสืบทอดมาจนกระทั่งปัจจุบัน ดังเช่นพระประธานวิหารจัตุรมุขวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน หรือพระประธานวิหารพระเจ้าพันองค์ วัดปงสนุก จังหวัดลำปาง เป็นต้น
ต่อมาภายหลังซึ่งอาจเป็นระยะเวลาไล่เลี่ยกันไม่เกิน 50 ปี คงจะได้มีการสร้างพระพุทธรูปศิลาเขียวขึ้น เพื่อให้เป็นพระศรีอาริยเมตไตรย โดยอาจมีการสร้างวิหารแยกออกมาต่างหาก จากตัวโบราณสถานวัดพระเมรุในปัจจุบัน เช่นเดียวกับที่อานันทเจดีย์ ซึ่งจะมีการสร้างวิหารให้แก่พระศรีอาริยเมตไตรยขึ้น แยกออกมาต่างหาก แต่ที่วัดพระเมรุนี้ไม่สามารถเห็นซากฐานวิหารนี้ได้ ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากการที่ได้มีการขุดค้นโบราณสถาน และขนอิฐไปสร้างศาสนาสถานอื่นๆ เช่นในสมัย ร.4 ได้มีการขนอิฐที่วัดพระเมรุนี้ไปใช้สร้างอาคารของวัดพระปฐมเจดีย์
ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าเมื่อแรกสร้างวัดพระเมรุนั้น พระพุทธศาสนา นิกายเถรวาทคงเป็นที่นิยมและแพร่หลายในเมืองแถบนครปฐมนี้มาก จึงปรากฏการสร้างศาสนสถานตามความเชื่อเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าในภัทรกัปป์ขึ้น
อายุเวลาของวัดพระเมรุ.
วัดพระเมรุเป็นโบราณสถานที่มีการซ่อมแซมและบูรณะอยู่หลายสมัยด้วยกัน โดยเฉพาะในส่วนของฐาน ซึ่งสามารถกำหนดอายุเวลาจากการบูรณปฏิสังขรณ์ได้เป็น 3 สมัยดังต่อไปนี้
สมัยที่ 1
สร้างเป็นสถูปขนาดใหญ่ที่มีการวางผังที่ไม่ซับซ้อนมากนัก โดยเป็นสถูปกลมบนฐานสี่เหลี่ยมซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปประทับห้อยพระบาทศิลาขาวทั้ง 4 ด้านของฐานหันพระปฤษฎางค์เข้าหาสถูป อันได้แก่ พระอดีตพุทธะ 4 พระองค์ที่นับถือในนิกายเถรวาท โดยกำหนดอายุเวลาของการก่อสร้างสมัยนี้จากอายุเวลาของพระพุทธรูปศิลาขาวทั้ง 4 องค์ ซึ่งกำหนดอายุเวลาจากการเปรียบเทียบกับพระพุทธรูปประทับห้อยพระบาทศิลาเขียวที่มีอายุราวครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 12 จึงสันนิษฐานว่า วัดพระเมรุน่าจะสร้างขึ้นเมื่อประมาณครึ่งหลังของพุทธศตวรรษที่ 12 ภายใต้คติความเชื่อของพุทธศาสนานิกายเถรวาท
สมัยที่ 2
เป็นการบูรณะครั้งใหญ่โดยเปลี่ยนจากสถูปเป็นวิหารด้วยการสร้างซุ้มจระนำให้กับพระพุทธรูปทั้ง 4 องค์และใช้เป็นซุ้มโคปุระของระเบียงคดซึ่งทั้งหมดเป็นหลังคาเครื่องไม้ล้อมรอบฐานของสถูปประธาน ขยายฐานชั้นล่างให้มีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้นโดยฐานแต่ละด้านมีมุขยื่นออกมาด้านละ 3 มุข มีบันไดทางขึ้นสู่มุขทั้ง 3 และมีการเพิ่มเก็จที่ซับซ้อนในแต่ละมุข นอกจากนี้ยังสร้างสถูปบริวารขึ้นที่มุมทั้ง 4 ของสถูปประธานด้วย การปรับปรุงให้เป็นวิหารในครั้งนี้คงได้รับอิทธิพลทางด้านสถาปัตยกรรมจากวิหารที่สร้างขึ้นในพุทธศาสนาลัทธิวัชรยานของอินเดีย ดังตัวอย่างจากโสมปุรวิหาร ที่เมืองปหรรปุระ ประเทศบังกลาเทศ สร้างขึ้นรัชสมัยพระเจ้าธรรมปาละ (พ.ศ. 1319 - 1351) ที่สร้างเป็นซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ด้าน มีระเบียงคดคลุมเชื่อมถึงกัน รวมทั้งฐานที่ย่อเก็จอย่างซับซ้อนเช่นเดียวกันกับวัดพระเมรุ นอกจากนี้ การสร้างสถูปบริวารที่มุมทั้ง 4 ของสถูปประธานก็คล้ายคลึงกับผังเจดีย์จุลประโทนสมัยที่ 3 เมื่อประมาณปลายพุทธศตวรรษที่ 14 ด้วย ดังนั้น การบูรณปฏิสังขรณ์วัดพระเมรุในครั้งนี้จึงน่าจะอยูในราวปลายพุทธศตวรรษที่ 14 อย่างไรก็ดี ถึงแม้จะรับเอางานพุทธสถาปัตย์ของลัทธิวัชรยานมาใช้ แต่ด้านความเชื่อก็อาจนับถือนิกายเถรวาทเช่นเดิม ทั้งนี้เนื่องมาจากไม่พบรูปเคารพหรือศาสนวัตถุที่สร้างขึ้นในลัทธิวัชรยานเลย
สมัยที่ 3
เป็นการบูรณะเพิ่มเติมเพียงเล็กน้อยโดยนำพระพิมพ์แบบต่างๆ ประดับบนผนังด้านนอกของระเบียงคด ในลักษณะเดียวกับกับการประดับพระพิมพ์บนผนังวิหารหมายเลข 1515 เมืองพุกาม ประเทศพม่า ที่สร้างขึ้นเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 18 โดยพระพิมพ์ที่มีอายุใหม่ที่สุดของวัดพระเมรุ คือ พระพิมพ์รูปพระพุทธเจ้าสามองค์ในปราสาท ซึ่งปางมารวิชัยของพระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ในปราสาทแสดงให้เห็นว่าสร้างขึ้นในนิกายเถรวาท โดยกำหนดอายุเวลาพระพิมพ์แบบนี้ตรงกับประมาณปลายพุทธศตวรรษที่ 18 - ต้นพุทธศตวรรษที่ 19 อันเป็นช่วงระยะเวลาที่นิกายเถรวาทในภาคกลางของประเทศไทยได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ การปรับปรุงวัดพระเมรุในครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะร้างลงในสมัยต่อมา
ชุมชน​  เป็นหน่วยทางสังคม (กลุ่มของสิ่งมีชีวิต) ซึ่งมีสิ่งร่วม (commonality) เช่น แบบแผนสังคม, ศาสนา, ค่านิยม, ประเพณี หรืออัตลักษณ์เป็นจุดร่วมกัน ชุมชนอาจมีสำนึกร่วมแห่งสถานที่อันตั้งอยู่ภายในบริเวณทางภูมิศาสตร์บริเวณหนึ่ง (เช่น ประเทศ หมู่บ้าน เมือง ย่าน) หรือในพื้นที่เสมือนผ่านแพลตฟอร์มในการติดต่อสื่อสาร ความสัมพันธ์ อันยั่งยืนซึ่งได้ขยายออกนอกความสัมพันธ์ทางเครือญาตินั้นสามารถเกิดสำนึกของชุมชน, อัตลักษณ์, การปฏิบัติ และหน้าที่ในองค์กรทางสังคม เช่น ครอบครัว บ้าน ที่ทำงาน รัฐบาล สังคม หรือมนุษยชาติทั้งปวง ชุมชนนั้นยังอาจหมายถึงกลุ่มขนาดใหญ่ เช่น ชุมชนรัฐ, ชุมชนระหว่างประเทศ, and ชุมชนเสมือน
ภาษาอังกฤษของคำว่าชุมชนคือ "community" นั้นมาจากภาษาฝรั่งเศสเก่าคำว่า "comuneté" (ตรงกับภาษาฝรั่งเศสปัจจุบัน "Communauté") ซึ่งมาจากภาษาละติน "communitas" "ชุมชน", "จิตวิญญาณสาธารณะ" (จากภาษาละติน "communis", "common")
เวรฤทธิ์
แซมมวล ดูรัน
แซมมวล ดูรัน  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2511 ที่ บูกิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 100 ครั้ง ชนะ 71 (น็อค 35) เสมอ 2 แพ้ 27
ดูรันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 24 มกราคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน ลิโต วัลมอรา ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน โลเรเรมอร์ ปอนตีโน จากนั้น เดินทางมาชิงแชมป์เงารุ่นแบนตัมเวท WBC ชนะน็อค สมิง เกียรติเพชร ยก 5 เมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2533 ดูรันได้ไปชกนอกรอบทีญี่ปุ่น แพ้น็อค โจอิชิโร ทัตสุโยชิ ยก 7 และไปเสียแชมป์เงาที่สกอตแลนด์เมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน ดอนนี ฮูด ต่อมา ดูรันได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ชนะน็อค รอนนี โรเมโร ยก 2 แล้วมาชกนอกรอบ ชนะน็อค โอเล่ห์ เกียรติวันเวย์ ยก 6 และป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้ถึง 3 ครั้ง ก่อนจะขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท IBF เมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2535 แพ้คะแนน ออร์ลันโด คานิชาเลส ไม่ได้แชมป์ ดูรันกลับมาชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเดิมไว้ได้อีก 2 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน เจส มาคา และยังมาชกแพ้คะแนน ฉลาม ป.พงษ์สว่างแบบค้านสายตาเมื่อ พ.ศ. 2536 ด้วย ต่อมา ดูรันขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ชนะคะแนน นิก อีเนโร ได้แชมป์มาครอง และป้องกันแชมป์ไว้ได้ถึง 4 ครั้ง
ดูรันขึ้นชิงแชมป์ OPBF เมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ชนะคะแนน ปาร์ก ยองวูน ป้องกันแชมป์ได้แค่ครั้งเดียว ก็เสียแชมป์ไปเมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 แพ้น็อค โคจิ มัตสุโมโตะ ยก 8 ดูรันกลับมาครองแชมป์ OPBF รุ่นเดิมได้อีกเมื่อชิงแชมป์ที่ว่างเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ชนะคะแนน สิงห์หนุ่ม ชูวัฒนะ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ไปอีกเมื่อ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 แพ้คะแนน ทาเกโอะ อิมาโอกะ ดูรันชิงแชมป์คืนอีกเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 แต่ก็แพ้คะแนน อิมาโอกะไปอีก ดูรันได้ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2542 แพ้น็อค ชอย ชุลซู ยก 2 ที่ จีน ใน พ.ศ. 2543 ดูรันมาชกนอกรอบในไทย แพ้คะแนน รุ่งสุรินทร์ ลูกคลองจั่น และชนะคะแนน ดัทช์บอย ดัทช์บอยยิม ดูรันได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทอีกครั้งเมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ชนะน็อค โจบาร์ ดามอสมอก ยก 8 ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน เจฟฟรีย์ โอนาเต ดูรันยังคงชกต่อเนื่องมาเรื่อยๆ และได้ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2547 แพ้น็อค เทอดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 4 หลังจากที่ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทไม่สำเร็จเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 แพ้น็อค จิมเร็กซ์ จาคา ยก 2 แล้ว ดูรันก็แขวนนวมไป
ดิโน โอลิเวตตี้
ดิโน โอลิเวตตี้ (Dino Olivetti) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2517 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 12) แพ้ 13
อาร์เนล พอร์ราส
อาร์เนล พอร์ราส (Arnel Porras) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 ที่ บูกิดนอน ฟิลิปปินส์ สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 5) เสมอ 3 แพ้ 16
แด็กเกอร์ซีรีส์
แด็กเกอร์  เป็นรุ่นของโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ กันดั้มซึ่งใช้ระบบปฏิทิน Cosmic Era บทบาทและลักษณะของแด็กเกอร์ซีรีส์จะคล้ายกับจิมซีรีส์ในภาค Universal Century โดยแด็กเกอร์ซีรีส์เครื่องแรกที่ปรากฏตัวก็คือ GAT-01 สไตรค์แด็กเกอร์ในโมบิลสูทกันดั้มซี้ด แด็กเกอร์ซีรีส์ทั้งหมดได้รับการออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
สไตรค์แด็กเกอร์.
สไตรค์แด็กเกอร์เป็นโมบิลสูทรุ่นผลิตจำนวนมากรุ่นแรกของกลุ่มพันธมิตรโลกโดยใช้โครงสร้างพื้นฐานของสไตรค์กันดั้มและมีระบบปฏิบัติการที่จำลองมาจากของสไตรค์กันดั้มซึ่งทำให้คนธรรมดาสามารถควบคุมได้ เนื่องจากต้องลดค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างและเร่งผลิตให้ทันใช้งานเพื่อต่อสู้กับโมบิลสูทของซาฟท์ ระบบสไตรเกอร์แพ็คและเกราะเฟสชิฟท์จึงถูกตัดไป สไตรค์แด็กเกอร์ติดตั้งอาวุธบีมไว้และมีพลังในการต่อสู้สูงกว่าจินน์ของซาฟท์มาก สไตรค์แด็กเกอร์มีครอบแก้วปิดเซนเซอร์ที่ตาและบีมเซเบอร์ด้านหลังเล่มเดียวเหมือนกับ RGM-79 จิมในโมบิลสูทกันดั้ม ใช้เสาอากาศแบบปกติติดข้างหัว
สไตรค์แด็กเกอร์ได้รับการใช้งานครั้งแรกในการรบที่ปานามา ซึ่งสไตรค์แด็กเกอร์รุ่นแรกถูก "กุงนีล" ซึ่งเป็นระบบปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูงของซาฟท์ทำลายระบบทั้งหมด ถึงกระนั้น สไตรค์แด็กเกอร์ก็ได้รับการผลิตต่อมาและเป็นกำลังหลักของกลุ่มพันธมิตรโลกแทนโมบิลอาเมอร์ TS-MA2 โมเบียส จนจบสงครามครั้งแรก
แด็กเกอร์.
แด็กเกอร์เป็นรุ่นที่สมบูรณ์ของสไตรค์แด็กเกอร์ มีอีกชื่อหนึ่งว่า 105แด็กเกอร์ แด็กเกอร์ได้รับการเพิ่มสมรรถนะและสามารถใช้งานสไตรเกอร์แพ็คได้เช่นเดียวกับสไตรค์กันดั้ม ในส่วนที่เป็นจุดสำคัญเช่นห้องควบคุมและเครื่องยนต์ของแด็กเกอร์จะใช้เจลลดความร้อนที่ทำเป็นเกราะลามิเน็ตป้องกันไว้เพื่อให้ทนบีมที่ไม่รุนแรงนักได้ บีมเซเบอร์ของแด็กเกอร์จะติดไว้ที่เอวสองเล่มและมีปืนกลสำหรับยิงทหารราบที่เท้า
ในช่วงแรกเริ่มผลิตนั้นนั้น แด็กเกอร์จะเป็นโมบิลสูทประจำตัวของนักบินระดับจ่าฝูงขึ้นไปโดยเฉพาะ โดยเครื่องที่มีชื่อเสียงที่สุดเป็นของมอร์แกน ชูวาเลียร์ ผู้มีฉายาว่าหมาบ้าแห่งแสงจันทร์ซึ่งได้ใช้กันบาเรลแด็กเกอร์ในการต่อสู้ที่โบอาส มอร์แกนยังได้ต่อสู้กับไฮเปอเรียนกันดั้มของคานาร์ด พาสบนดวงจันทร์ในภาค "กันดั้มซี้ด X แอสเทรย์" และหลังสงครามได้ต่อสู้กับ GAT-333 เรดเดอร์ร่างสมบูรณ์ ของเอ็ดเวิร์ด ฮาเรลสันในภาค "กันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์" ซึ่งในช่วงหลังสงครามนี้แด็กเกอร์ได้เป็นกำลังหลักแทนสไตรค์แด็กเกอร์ก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วย GAT-02L2 แด็กเกอร์ L ในภายหลัง
แด็กเกอร์ปรากฏตัวครั้งแรกในดีไซน์ต้นฉบับ SEED-MSV และได้ปรากฏตัวในอะนิเมะ กันดั้มซี้ดเดสทินี
GAT-01A2R สลอทเทอร์แด็กเกอร์.
ปรากฏตัวในโมบิลสูทกันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์ สลอทเทอร์แด็กเกอร์เป็นรุ่นปรับปรุงเล็กน้อยของแด็กเกอร์และมีเอลสไตรเกอร์เป็นอุปกรณ์มาตรฐาน แต่ยังสามารถเปลี่ยนใช้สไตรเกอร์แพ็คแบบอื่นได้ตามปกติ สลอทเทอร์แด็กเกอร์จะทาสีดำและเป็นโมบิลสูทมาตรฐานประจำหน่วยแฟนท่อมเพนคู่กับ GAT-04 วินดั้ม
บัสเตอร์แด็กเกอร์.
ปรากฏตัวครั้งแรกในดีไซน์ต้นฉบับ SEED-MSV เดิมทีออกแบบให้เป็นสไตรเกอร์แพ็คของแด็กเกอร์โดยจำลองรูปแบบมาจากบัสเตอร์กันดั้ม แต่ต่อมาได้พัฒนาเป็นโมบิลสูทรุ่นใหม่เพื่อให้มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม บัสเตอร์แด็กเกอร์ใช้โครงสร้างหลักของแด็กเกอร์จึงมีเกราะลามิเน็ตป้องกันบริเวณสำคัญไว้ทั้งยังเสริมเกราะที่ส่วนต่างๆเพื่อปรับโครงสร้างให้รับแรงถีบขณะยิงปืนได้ดีขึ้น อาวุธหลักของบัสเตอร์เป็นปืนที่สามารถประกอบกันได้แบบเดียวกับของบัสเตอร์กันดั้ม แต่จำนวนมิสไซล์ในมิสไซล์พ็อดลดลงเหลือสามลำกล้องและติดตั้งบีมเซเบอร์ไว้เพื่อให้สามารถต่อสู้ในระยะประชิดตัวได้ดีกว่าเดิม
บัสเตอร์แด็กเกอร์ที่มีชื่อเสียงเป็นของเรน่า อิเมเลีย ผู้มีฉายาว่า "ซากุระสะพรั่ง"
แด็กเกอร์L.
ปรากฏตัวในอะนิเมะ กันดั้มซี้ดเดสทินี แด็กเกอร์Lเป็นโมบิลสูทรุ่นผลิตจำนวนมากซึ่งเข้าประจำการเป็นกำลังหลักของกลุ่มพันธมิตรโลกแทนแด็กเกอร์ ลักษณะโดยทั่วไปจะคล้ายกับแด็กเกอร์แต่ไม่มีเกราะลามิเน็ตป้องกันบริเวณสำคัญ แด็กเกอร์Lใช้ปืนบีมคาไบน์หรือปืนใหญ่แรงสะท้อนต่ำเป็นอาวุธปืนหลักแทนบีมไรเฟิลและมีลูกดอกระเบิดซึ่งใช้ซัดเจาะเกราะของศัตรู นอกจากรุ่นปกติแล้ว แด็กเกอร์Lยังมีรุ่นดาร์คแด็กเกอร์Lของหน่วยแฟนธ่อมเพนที่ทาสีดำเพื่อใช้พรางตัว
GAT-01D ลองแด็กเกอร์.
ปรากฏตัวครั้งแรกในดีไซน์ต้นฉบับ SEED-MSV ลองแด็กเกอร์เป็นโมบิลสูทรุ่นสมรรถนะสูงสำหรับให้โคออดิเนเตอร์ใช้งานและมีต้นแบบมาจากดูเอลกันดั้ม มีสมรรถนะสูงกว่าสไตรค์แด็กเกอร์และติดบีมเซเบอร์สองเล่ม เนื่องจากใช้ข้อมูลที่ได้จากการต่อสู้ระหว่างสไตรค์กันดั้มและดูเอลกันดั้มด้วย จึงได้สร้างเกราะ "ฟอร์เทสทรา" ที่จำลองมาจากเกราะแอสซอล์ทชราวด์ของดูเอลกันดั้ม เกราะนี้มีอาวุธเสริมเป็นลิเนียร์แคนน่อน115มม.ติดไหล่ขวาและมิสไซล์พ็อดแปดลำกล้องติดไหล่ซ้าย
ลองแด็กเกอร์ส่วนใหญ่เป็นโมบิลสูทที่ใช้งานโดยคอมแบทโคออดิเนเตอร์ โซเคียสซีรีส์ และมีเครื่องสีขาวของ ฌอน แครี่ ผู้มีฉายา "ดาราจรัสแสง J" ซึ่งได้ต่อสู้กับดูเอลกันดั้มของอิซาค จูลที่ปานามา ลองแด็กเกอร์ของฌอนนั้นหมดสภาพเมื่อถูกคลื่นแม่เหล็กของกุงนีล แต่อิซาคไม่ยอมสังหารฌอน ซึ่งฌอนได้ออกจากกองทัพพันธมิตรโลกไปเข้ากับอาณาจักรอ็อบหลังเหตุการณ์นี้
GAT-01D1 ดูเอลแด็กเกอร์.
ปรากฏตัวครั้งแรกในดีไซน์ต้นฉบับ SEED-MSV เป็นรุ่นผลิตใช้งานของลองแด็กเกอร์ซึ่งมีคุณสมบัติเหมือนกันเกือบทุกประการ แต่ใช้ระบบปฏิบัติการที่ทำให้คนธรรมดาใช้งานได้
GAT-SO2R Nแด็กเกอร์N.
ปรากฏตัวครั้งแรกในดีไซน์ต้นฉบับ SEED DESTINY-MSV เป็นแด็กเกอร์ซีรีส์ที่ใช้พื้นฐานของบลิทซ์กันดั้มและมีลักษณะคล้ายกับนินจา Nแด็กเกอร์Nติดตั้งระบบพรางตัวด้วยอนุภาคมิราจคอลลอยด์ ซึ่งสามารถทำให้เซนเซอร์ทุกชนิดไม่สามารถตรวจจับบลิทซ์กันดั้มได้ รวมถึงไม่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า Nแด็กเกอร์Nยังใช้นิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์ซึ่งทำให้ไม่ได้รับผลจากนิวตรอนแจมเมอร์ จึงใช้เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิชชั่นเป็นแหล่งพลังงานและสามารถใช้งานมิราจคอลลอยด์ได้โดยไม่จำกัดเวลา เนื่องจากสนธิสัญญายูเนียสห้ามใช้งานเทคโนโลยีทั้งสองในการทหาร การพัฒนา Nแด็กเกอร์Nจึงถูกยกเลิกไป แต่แท้จริงแล้วกลุ่มพันธมิตรโลกได้แอบพัฒนาต่อมาอย่างลับๆ
โล่"ชิลด์เกเวอร์"ที่แขนขวามีบีมไรเฟิลติดตั้งไว้และใช้ดาบคาตานะและกงเล็บติดแขน"ฮาเคนฟาวสต์"ซึ่งสามารถยิงออกไปได้เป็นอาวุธระยะประชิด ทั้งยังมีช่องเอนกประสงค์ทั่วร่างซึ่งปกติจะใช้เก็บสายเคเบิลเพื่อใช้เคลื่อนไหวโดยการโหนตัวกับอุกกาบาต จึงไม่ต้องใช้ท่อขับดันให้ศัตรูจับความร้อนได้
GAT-X399/Q ไวลด์แด็กเกอร์.
ปรากฏตัวครั้งแรกในดีไซน์ต้นฉบับ SEED DESTINY-MSV เป็นแด็กเกอร์ซีรีส์ที่ใช้พื้นฐานของไกอากันดั้มจึงสามารถแปลงร่างเป็นแบบสัตว์สี่เท้าได้ ไวลด์แด็กเกอร์ใช้อาวุธแบบเดียวกับแด็กเกอร์L แต่มีปืนกลแก็ตลิ่งและปืนใหญ่ 175 มม.อยู่ด้านหลังสำหรับใช้งานในร่างสัตว์สี่เท้า ซึ่งในร่างนี้บีมเซเบอร์จะหันออกไปด้านข้างเพื่อให้ใช้โจมตีศัตรูขณะวิ่งอยู่ได้ ไวลด์แด็กเกอร์เป็นโมบิลสูทรุ่นต้นแบบแต่ก็มีการผลิตมาถึง 72 เครื่อง
หยางมี่
ตำบลวิชิต
วิชิต เป็นหนึ่งในแปดตำบลของอำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเทศบาลนครภูเก็ต ตำบลวิชิตมีเนื้อที่ประมาณ 56 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 35,000 ไร่ พื้นที่ทั้งหมดของตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลวิชิต
สำนักงานเทศบาลตำบลวิชิตตั้งอยู่บนถนนเจ้าฟ้าตะวันออก (บริเวณวัดเทพนิมิตร) เลขที่ 54/1 หมู่ที่ 1 ตำบลวิชิต อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองภูเก็ตประมาณ 4 กิโลเมตร อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดภูเก็ตประมาณ 5 กิโลเมตร
เดิมชื่อ "ตำบลระแงง" มีการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลวิชิต ตามพระราชบัญญัติ สภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 และได้จัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลวิชิต ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2550
พื้นที่ส่วนใหญ่ เป็นที่ราบลุ่ม ตั้งอยู่ระหว่าง ทะเลกับภูเขา โดยมีพื้นที่ที่ติดกับทะเล ใช้ทำการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ พื้นที่เนินเขา ใช้ทำการเกษตร พื้นที่ราบ ใช้เป็นที่อยู่อาศัย
ตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน แต่อากาศไม่ร้อนจัด เนื่องจากอิทธิพลของทะเล มี 2 ฤดู คือ ฤดูฝน และฤดูร้อน
ตำบลวิชิตแบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
เพียงพอน
เพียงพอน  คือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในสกุล "Mustela" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวงศ์ Mustelidae มีถิ่นกำเนิดกว้างขวางทั้งในทวีปเอเชีย, แอฟริกาเหนือ, ยุโรป, อเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้
เพียงพอนมีรูปร่างโดยรวมเป็นสัตว์ขนาดเล็ก มีความยาวตั้งแต่ 15–55 เซนติเมตร น้ำหนักตั้งแต่ 30–40 กรัม ไปจนถึง 1.4–3.2 กิโลกรัม เป็นสัตว์กินเนื้อเป็นอาหาร มีรูปร่างเพรียวยาว ส่วนขาทั้งสี่ข้างสั้น มีนิ้วเท้า 5 นิ้ว เล็บมีความแหลมคม แต่พับเก็บเล็บไม่ได้ ปากแหลม ภายในปากมีฟันแหลมคมจำนวน 34 ซี่ ทุกชนิดจะมีต่อมกลิ่นที่ก้น ซึ่งจะผลิตสารเคมีสีเหลืองคล้ายน้ำมันที่มีกลิ่นเหม็นรุนแรง ใช้ในประกาศอาณาเขต เป็นสัตว์มีความปราดเปรียวว่องไว หากินได้ทั้งกลางวันและกลางคืน โดยจะล่าสัตว์ขนาดเล็ก เช่น หนู, หนูผี, ตุ่น, แมลง, สัตว์เลื้อยคลาน หรือสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำเป็นอาหาร รวมทั้งอาจล่ากระต่ายได้ด้วย รวมทั้งล่าเป็ด, ไก่, นกกระทา ในพื้นที่เกษตรกรรมของมนุษย์ได้ด้วย ซึ่งจะใช้ลำตัวที่เพียวยาวนั้นมุดเข้าไปล่าถึงในโพรงดิน
นอกจากนี้แล้ว เพียงพอนเป็นสัตว์ที่เมื่อผสมพันธุ์กันแล้ว ตัวผู้จะผสมกับตัวเมียหลายตัว แต่จะอยู่กับตัวเมียเพียงตัวเดียว ในบางชนิด ไข่เมื่อได้รับการปฏิสนธิแล้ว จะยังไม่ฝังตัวในผนังมดลูก แต่จะลอยอยู่อย่างนั้น ซึ่งอาจกินเวลานับ 10 เดือน จะฝังตัวเฉพาะเมื่อถึงฤดูกาลที่อาหารอุดมสมบูรณ์เท่านั้น มีระยะเวลาการตั้งท้องนานประมาณ 35–45 วัน ออกลูกครั้งละ 4–10 ตัว และอาจมากได้ถึง 13 ตัว ซึ่งจะออกลูกในโพรงของสัตว์ที่ล่าได้ ลูกที่เกิดใหม่ตาจะยังไม่ลืม จะมีขนบาง ๆ ปกคลุมลำตัวเท่านั้น จะลืมตาเมื่ออายุได้ 3–4 สัปดาห์ หรืออาจจะ 5–6 สัปดาห์ มีระยะเวลาการกินนมแม่ 5–10 สัปดาห์ และจะอาศัยอยู่กับแม่จนอายุได้ 1 ปี
ในอดีต เพียงพอนมักถูกมนุษย์ล่า เพื่อนำขนและหนังไปทำเป็นเสื้อขนสัตว์ที่เรียกว่า "เสื้อขนมิงก์" ในปัจจุบัน ในบางชนิดนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง
แบ่งออกได้เป็น 18 ชนิด (ดูในตาราง)