pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เพราะพบว่า ทั้งบุคลิกวิปลาสและความจริงวิปลาส
เป็นอาการชุกในโรคดิสโซสิเอทีฟอื่น ๆ รวมทั้ง dissociative identity disorder (ที่สภาพบุคลิกภาพแตกออกคล้ายเป็นคนหลายคน)
แม้อาการนี้และอาการความจริงวิปลาสสามารถเกิดกับใครก็ได้ที่วิตกกังวลหรือเครียด แต่บุคลิกวิปลาสเรื้อรังมักจะสัมพันธ์กับบุคคลผู้ได้รับความบาดเจ็บทางกายใจที่รุนแรง หรือมีความวิตกกังวล/ความเครียดเป็นเวลานาน
บุคลิกวิปลาสและความจริงวิปลาสเป็นอาการสำคัญที่สุดในสเป็กตรัมของโรคดิสโซสิเอทีฟ เริ่มจาก dissociative identity disorder (DID) ไปจนถึง dissociative disorder not otherwise specified (DD-NOS)
และยังเป็นอาการเด่นในโรคที่มิใช่โรคดิสโซสิเอทีฟอื่น ๆ รวมทั้งโรควิตกกังวล, โรคซึมเศร้า, โรคอารมณ์สองขั้ว, โรคจิตเภท,
schizoid personality disorder, ภาวะขาดไทรอยด์ หรือโรคระบบต่อมไร้ท่อต่าง ๆ,
schizotypal personality disorder, ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง, โรคย้ำคิดย้ำทำ, โรคไมเกรน และภาวะขาดนอน (sleep deprivation)
และยังเป็นอาการอย่างหนึ่งสำหรับโรคชักเหตุประสาทบางอย่าง
ในสาขาจิตวิทยาสังคม โดยเฉพาะในทฤษฎี self-categorization theory (ทฤษฎีการจัดตัวเองเข้าในกลุ่มต่าง ๆ) คำภาษาอังกฤษนี้ว่า depersonalization มีความหมายต่างหากอีกอย่างโดยหมายความว่า "การรับรู้เป็นแบบที่เกี่ยวกับตัวเองโดยเป็นตัวอย่างตัวหนึ่งสำหรับหมวดหมู่ทางสังคมที่จำกัดขอบเขต"
ในภาษาไทยยังมีการเรียกภาวะนี้อย่างไม่เป็นทางการว่า “บุคลิกภาพแตกแยก” “สองบุคลิกภาพ” และ “บุคลิกภาพผิดปกติ” หรือ “บุคลิกภาพผิดปรกติ” อีกด้วย
บุคคลที่ประสบกับภาวะนี้จะรู้สึกเหมือนถูกตัดขาดไปจากตนเองโดยสิ้นเชิง ประหนึ่งว่ากายสัมผัส อารมณ์ ความรู้สึก และพฤติกรรมของตนไม่ใช่ของตนเองหรือของบุคคลคนเดียวกันอีกต่อไป ๆ
บุคคลผู้นั้นจึงประหนึ่งเหมือนกับเพียงแต่เฝ้าสังเกตการกระทำ ความรู้สึกของตน
บุคคลที่ประสบกับภาวะมักบอกว่า อะไร ๆ ก็ดูจะไม่จริงและเลือนลาง
โดยการรู้จำ/การรู้จักตนเองก็เสียไปด้วย
ซึ่งอาจทำให้วิตกกังวลอย่างรุนแรง และยิ่งเพิ่มความรู้สึกเนื่องกับภาวะ
บุคลิกวิปลาสเป็นประสบการณ์แบบอัตวิสัยที่รู้สึกว่าตนเอง (ภายใน) ไม่เป็นจริง เทียบกับความจริงวิปลาสที่รู้สึกว่าโลกภายนอกไม่จริง
แม้ปัจจุบันนักวิชาการโดยมากจะมองว่าบุคลิกวิปลาสและความจริงวิปลาสเป็นเรื่องที่ต่างกัน แต่หลายคนก็ไม่ต้องการแยกแนวคิดสองอย่างนี้ออกจากกัน
บุคลิกวิปลาสเป็นอาการทางจิตเวชที่สามัญเป็นอันดับ 3 ต่อจากความวิตกกังวลและความซึมเศร้า
เป็นอาการของโรควิตกกังวลต่าง ๆ เช่น โรคตื่นตระหนก
มันยังอาจเกิดเมื่อขาดนอน มักเกิดกับคนที่อ่อนเพลียเพราะเดินทางในเครื่องบินเป็นเวลานาน (อาการเมาเวลาเหตุการบิน) เกิดกับไมเกรน, กับโรคลมชัก (โดยเฉพาะโรคลมชักที่มีเหตุจากสมองกลีบขมับ,
และ complex-partial seizure ทั้งช่วงที่เป็นอาการบอกเหตุคือ aura และในช่วงชัก),
กับโรคย้ำคิดย้ำทำ, กับความเครียดมากหรือการบาดเจ็บทางกายใจ, กับความวิตกกังวล, กับการใช้ยาเสพติด
โดยเฉพาะกัญชา, สารก่อประสาทหลอน, ketamine และ MDMA (ectasy), กับการทำสมาธิบางอย่าง, กับการสะกดจิดแบบลึก, กับการเพ่งลูกแก้ว (เพื่อทำนายทายทัก), กับการขาดความรู้สึกทางประสาท (sensory deprivation) และกับการได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะระดับเบาจนถึงปานกลางโดยไม่หมดสติหรือหมดสติน้อย (มีโอกาสน้อยกว่าถ้าหมดสติเกินกว่า 30 นาที)
อาจใช้ก่อภาวะบุคลิกวิปลาสได้
ในกลุ่มประชากรทั่วไป ประสบการณ์บุคลิกวิปลาสและความจริงปลาสเป็นเรื่องสามัญ โดยมีความชุกชั่วชีวิตที่ระหว่าง
การสำรวจชุมชนโดยเลือกผู้ใหญ่ที่เข้าร่วม ในชนบทสหรัฐโดยสุ่มพบความชุกการเกิดบุคลิกวิปลาสตลอด ที่
งานศึกษาหลายงาน แต่ไม่ทุกงาน พบอายุว่าเป็นปัจจัยสำคัญ วัยรุ่นและผู้ใหญ่วัยต้นในกลุ่มประชากรปกติมีอัตราการเกิดสูงสุด
ในงานศึกษาหนึ่ง นักศึกษามหาวิทยาลัย 46% รายงานการเกิดเหตุการณ์บุคลิกวิปลาสในระดับสำคัญอย่างน้อยหนึ่งครั้งในปีที่ผ่านมา
ในงานศึกษาอีกงานหนึ่ง คนไข้ 20% ผู้บาดเจ็บที่ศีรษะในระดับเบา ๆ ประสบกับอาการบุคลิกวิปลาสและความจริงวิปลาสในระดับสำคัญ
งานศึกษาหลายงานพบว่า บุคคล 66% ที่ประสบอุบัติเหตุอันเสี่ยงชีวิตรายงานอาการบุคลิกวิปลาสอย่างน้อยก็ชั่วคราวไม่ว่าจะในระหว่างหรือหลังจากอุบัติเหตุ
บุคลิกวิปลาสเกิดในหญิงในอัตรา ของชาย
แนวคิดที่คล้ายกันและคาบเกี่ยวกันเรียกว่า self-disorder/ipseity disturbance
อาจเป็นกลไก/กระบวนการหลักในสเปกตรัมโรคจิตเภท
แต่ความพิเศษของสเปกตรัมโรคจิตเภทก็คือ ""การแยกออก"ของทัศนคติบุคคลที่หนึ่งโดยที่ตนเองกับคนอื่น หรือตนเองกับโลกดูเหมือนจะแยกกันไม่ออก หรือที่ตนเองหรือขอบเขตการรับรู้ของตนเองกลายเป็นไม่สำคัญเทียบกับโลกที่เป็นปรวิสัย" (ตัวเน้นคล้ายจุดที่บทความอ้างอิงเน้น)
การประเมินภาวะบุคลิกวิปลาสสามารถทำได้ด้วยแบบวัดชนิดต่าง ๆ
งานศึกษากับนักศึกษาระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยพบว่า ผู้ที่มีคะแนนสูงในด้านบุคลิกวิปลาส/ความจริงวิปลาส (depersonalization/derealization subscale) ที่วัดด้วยแบบวัด Dissociative Experiences Scale ตอบสนองโดยหลั่งฮอร์โมนเครียดคือคอร์ติโซล (cortisol) มากกว่า
ส่วนคนที่มีคะแนนสูงในด้านสมาธิ (absorption) ซึ่งวัดการมีสมาธิจนไม่รู้เหตุการณ์อื่น ๆ ตอบสนองโดยหลั่งฮอร์โมนเครียดคือคอร์ติโซลน้อยกว่า
ในทหารราบและหน่วยรบพิเศษ ค่าวัดบุคลิกวิปลาสและความจริงวิปลาสจะเพิ่มขึ้นอย่างสำคัญหลังจากรับการฝึกที่ได้ประสบความเครียดที่ตนควบคุมไม่ได้ อดอาหาร นอนไม่พอ และไม่สามารถควบคุมดูแลความสะอาดร่างกาย หรือไปไหนมาไหนตามประสงค์ สื่อสาร หรือมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นตามต้องการได้
เหตุทางเภสัชวิทยาและทางสถานการณ์.
มีคนที่จัดบุคลิกวิปลาสว่าเป็นภาวะที่น่าชอบใจ โดยเฉพาะบุคคลที่ประสบกับมันโดยใช้ยาที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท
มันเป็นฤทธิ์ของยากลุ่มดิสโซสิเอทีฟและสารก่ออาการโรคจิต (psychedelic) และอาจเป็นผลข้างเคียงของกาเฟอีน แอลกอฮอล์ แอมเฟตามีน และกัญชา
มันเป็นอาการขาดยาคลาสสิกที่เกิดกับยาหลายอย่าง
การติดยาเบ็นโซไดอาเซพีน ซึ่งอาจเกิดเมื่อกินเป็นระยะยาว อาจก่อภาวะบุคลิกวิปลาสและปัญหาทางการรับรู้ที่เรื้อรังในบุคคลบางพวก แม้ในคนที่กินยาขนาดเดียวกันเป็นประจำทุกวัน และยังอาจเป็นส่วนของอาการขาดยาเมื่อหยุดกินยาอีกด้วย
มีนักเขียนจิตวิทยาผู้เป็นทหารเก่า (Dave Grossman) ที่เขียนในหนังสือของเขา ("On Killing") ไว้ว่า การฝึกทหารเท่ากับเป็นการสร้างภาวะบุคลิกวิปลาสในทหาร เพื่อระงับความเห็นอกเห็นใจและทำให้ฆ่าเพื่อนมนุษย์ได้ง่ายขึ้น
ส่วนนักจิตวิทยาชาวแคนาดาอีกท่าน (Graham Reed) อ้างในปี 1974 ว่า บุคลิกวิปลาสเกิดในประสบการณ์การตกหลุมรัก
โดยเป็นกลไกของจิต-ชีวภาพ.
บุคลิกวิปลาสเป็นการตอบสนองแบบคลาสสิกต่อการบาดเจ็บทางกายใจ และอาจเกิดชุกมากในบุคคลที่ประสบกับเหตุการณ์ก่อความบาดเจ็บรวมทั้งอุบัติเหตุรถยนต์ ทารุณกรรมทางอารมณ์หรือทางวาจา และการถูกจองจำ
เหมือนกับการแยกตัว (dissociation) ออกจากเหตุการณ์โดยทั่วไป บุคลิกวิปลาสสามารถมองได้ว่าเป็นกลไกการรับมือกับเหตุการณ์อย่างหนึ่ง
ในกรณีนี้ เป็นการเกิดภาวะอย่างไม่ได้ตั้งใจเพื่อลดความรุนแรงของประสบการณ์ที่เป็นทุกข์ ไม่ว่าจะเป็นความเครียดแบบน้อย ๆ หรืออะไรที่หนักกว่าเช่นความวิตกกังวลอย่างรุนแรงซึ่งเป็นอย่างเรื้อรัง หรือความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ
การลดทั้งความวิตกกังวลและความตื่นตัวทางจิต-ชีวภาพจะช่วยสงวนรักษาพฤติกรรมที่เป็นการปรับตัวและทรัพยากรทางกายใจเมื่ออยู่ในอันตราย
แต่ก็เป็นปฏิกิริยาที่ทั่วไป คือไม่ได้เพียงลดประสบการณ์ที่เป็นทุกข์ แต่ลดปฏิกิริยาต่อประสบการณ์ทั้งหมดหรือเกือบทั้งหมด ทำให้รู้สึกแยกตนออกจากโลกแล้วประสบกับเหตุการณ์อย่างเฉย ๆ
แต่ก็ต้องแยกแยะระหว่างบุคลิกวิปลาสที่เป็นปฏิกิริยาต่อประสบการณ์ที่เป็นทุกข์ ไม่รุนแรง เกิดในระยะสั้น กับบุคลิกวิปลาสที่เรื้อรังซึ่งมีเหตุจากความผิดปกติทางจิตที่รุนแรงเช่น PTSD และ Dissociative Identity Disorder (คือมีบุคลิกภาพหลายบุคลิก)
อาการที่เรื้อรังอาจเป็นความคงยืนของภาวะบุคลิกวิปลาสเกินเหตุการณ์ที่มีอัตราย
การบำบัดรักษาภาวะบุคลิกวิปลาสต้องกระทำโดยพิจารณาไปตามเหตุ ไม่ว่าจะเป็นเหตุทางกายหรือใจ
ถ้าเป็นโรคทางประสาท (neurological disease) การวินิจฉัยและการรักษาโรคนั้น ๆ ก็จะเป็นสิ่งพึงกระทำเป็นอันดับแรก
บุคลิกวิปลาสอาจเป็นอาการทางความคิด/ประชานของโรคต่าง ๆ ที่มีผลต่อสมองรวมทั้งอะไมโอโทรฟิก แลเทอรัล สเกลอโรซิส , โรคอัลไซเมอร์, โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง  และโรคอื่น ๆ
สำหรับบุคคลที่มีภาวะบุคลิกวิปลาสกับไมเกรน แพทย์มักรักษาด้วยยาแก้ซึมเศร้ากลุ่ม tricyclic antidepressant
ถ้ามีเหตุทางจิตเช่นเพราะได้รับบาดเจ็บทางกายใจในวัยเด็ก การรักษาจะขึ้นอยู่กับวินิจฉัยโรค
สำหรับโรค dissociative identity disorder (DID) หรือ DD-NOS ซึ่งความบาดเจ็บทางกายใจที่รุนแรงได้สร้างปัญหาไม่ให้เกิดบุคลิกภาพบุคลิกเดียวที่เชื่อมเป็นอันเดียวกัน การรักษาต้องทำด้วยจิตบำบัด (psychotherapy) ที่เหมาะสม และถ้ามีโรคที่เกิดร่วมอื่น ๆ เช่น ความผิดปกติของการรับประทาน อาจต้องใช้คณะผู้เชี่ยวชาญประคบประหงมผู้ป่วยเป็นราย ๆ ไป
ภาวะยังอาจเป็นอาการของความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง ซึ่งสามารถรักษาในระยะยาวด้วยจิตบำบัดและยารักษาอาการทางจิต
การรักษาภาวะบุคลิกวิปลาสเรื้อรังอาจทำสำหรับบุคคลที่วินิจฉัยว่าเป็นโรคบุคลิกวิปลาส (depersonalization disorder)
งานศึกษาปี 2001 ในรัสเซียแสดงว่า naloxone ซึ่งเป็นยาที่ใช้รักษาพิษของโอปิออยด์ อาจใช้รักษาบุคลิกวิปลาสอย่างมีประสิทธิผล
ตามงานศึกษา "ในคนไข้ จาก บุคลิกวิปลาสหายไปโดยสิ้นเชิ้งโดยคนไข้ ดีขึ้นอย่างสำคัญ
ผลรักษาของ naloxone เป็นหลักฐานว่าระบบโอปิออยด์ของร่างกายมีบทบาทในพยาธิกำเนิดของบุคลิกวิปลาส"
ยาแก้ชัก คือ Lamotrigine มีประสิทธิผลบ้างในการรักษาอาการบุคลิกวิปลาส บ่อยครั้งใช้กับยากลุ่ม selective serotonin re-uptake inhibitor และใช้เป็นยารักษาบุคลิกวิปลาสอันดับแรกในหน่วยวิจัยบุคลิกวิปลาสที่มหาวิทยาลัยคิงส์คอลเลจลอนดอน
บุคลิกภาพแตกแยก
โรคบุคลิกภาพแตกแยก
รายพระนามจักรพรรดิในยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้
รายชื่อตอนในโทราโดร่า!
โทราโดร่า!
คิม ฮย็อน-ซู
คิม ฮย็อน-ซู  เป็นชื่อบุคคลเกาหลี และอาจหมายถึง
นัม ซัง-มี
นัม ซัง-มี (; 3 พฤษภาคม 2527 — ) เป็นนักแสดงและนางแบบสาวชาวเกาหลีใต้เกิด
คู ฮเย-ซ็อน
คู ฮเย-ซ็อน ( เกิด 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984) เป็นนักแสดง นักร้อง-นักแต่งเพลง คีตกวี ผู้กำกับและอดีตนางแบบชาวเกาหลีใต้ เคยเป็นที่รู้จักในฐานะไอดอลที่มีชื่อเสียงบนอินเทอร์เน็ตมาก่อน เธอเคยเป็นศิลปินฝึกหัดกับทางเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ก่อนจะย้ายไปดีเอสพีมีเดียเพื่อเปิดตัวเกิร์ลกรุปหญิงที่ชื่อ Ria แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ไม่ได้เปิดตัว ฮเย-ซ็อนจึงเซ็นสัญญาใหม่กับทางวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ซีอีโอ ยัง ฮย็อน-ซ็อก ได้ให้คำแนะนำกับฮเย-ซ็อนว่าเธอเหมาะกับการแสดงมากกว่าร้องเพลง หลังจากนั้น เธอปรากฏตัวในละครสยองขวัญเรื่อง "Anagram" ก่อนจะได้รับความสนใจจากผู้ชมในละครซิตคอมทางช่องเอ็มบีซีเรื่อง "Nonstop 5" หลังจากนั้น เธอประสบความสำเร็จอย่างสูงในละครเรื่อง "เพียวอินฮาร์ต" (2006), "เดอะคิงแอนด์ไอ" (2007), "รักฉบับใหม่หัวใจ 4 ดวง" (2009), "ขอมองรักด้วยหัวใจ" (2014) และ "เทพบุตรแวมไพร์" (2015)
วิกตอเรียแห่งบาเดิน สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน
เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งบาเดิน (โซเฟีย มาเรีย วิคตอเรีย ; 7 สิงหาคม ค.ศ. 1862 - 4 เมษายน ค.ศ. 1930) ต่อมาเป็น สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน เป็นพระมเหสีในสมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 5 แห่งสวีเดน (ค.ศ. 1858 - ค.ศ. 1950)
เจ้าหญิงวิกตอเรียประสูติเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1862 ในพระราชวังคาร์ลชรู เมืองบาเดิน พระชนกของพระองค์คือเฟรเดอริกที่ 1 แกรนด์ดยุกแห่งบาเดิน (9 กันยายน ค.ศ. 1826 - 28 กันยายน ค.ศ. 1907) พระโอรสองค์ที่สี่ในแกรนด์ดยุคเลโอโพลด์ที่ 1 แห่งบาเดิน (29 สิงหาคม ค.ศ. 1790 - 24 เมษายน ค.ศ. 1852) และ แกรนด์ดัชเชสโซฟีแห่งบาเดิน (21 พฤษภาคม ค.ศ. 1801 - 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1865) พระชนนีของพระองค์คือ เจ้าหญิงลูอีสแห่งปรัสเซีย (3 ธันวาคม ค.ศ. 1838 - 23 เมษายน ค.ศ. 1923) พระราชธิดาองค์ที่สองในสมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี (22 มีนาคม ค.ศ. 1797 - 9 มีนาคม ค.ศ. 1888) และ สมเด็จพระจักรพรรดินีออกัสตาแห่งเยอรมนี เป็นพระราชปนัดดา (ทรงสายพระราชมารดา) ในสมเด็จพระราชาธิบดีกุสตาฟที่ 4 แห่งสวีเดน และ สมเด็จพระราชินีเฟรเดอริกาแห่งสวีเดน
เจ้าหญิงวิกตอเรียอภิเษกสมรสที่เมืองคาร์ลชรู เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1881 กับเจ้าฟ้าชายกุสตาฟ มกุฎราชกุมารแห่งสวีเดนและนอร์เวย์ พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดนและนอร์เวย์ และ สมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสวีเดนและนอร์เวย์ (เจ้าหญิงโซเฟียแห่งนาสซอ)
เจ้าหญิงวิกตอเรียและเจ้าฟ้าชายกุสตาฟมีพระราชโอรส 3 พระองค์ดังนี้
ชีวิตของพระราชินีวิกตอเรีย.
เจ้าหญิงวิกตอเรียเป็นพระราชินีแห่งสวีเดนเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1907 เมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีออสการ์ที่ 2 เสด็จสวรรคต เจ้าฟ้าชายกุสตาฟเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น สมเด็จพระราชาธิบดีกุสตาฟที่ 5 ภายหลังเสด็จขึ้นครองราชย์แล้วเจ้าหญิงวิกตอเรียเป็นสมเด็จพระราชินีวิกตอเรีย
สมเด็จพระราชินีวิกตอเรีย ทรงมีอิทธิพลยิ่งใหญ่เกี่ยวกับการเมืองของพระบรมราชสวามีของพระองค์
กะเหรี่ยง
บีกีนี่
มอริส เลอบล็อง
มอริส มารี เอมีล เลอบล็อง (; 11 ธันวาคม พ.ศ. 2407 - 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484) เป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นชาวฝรั่งเศส ผู้แต่งเรื่อง อาร์แซน ลูแปง
ต้นกรวย
เดโกบาห์
ในจักรวาลของสตาร์วอร์ส เดโกบาห์ได้ถูกกล่าวถึงในเอพพิโซด 5 และ 6 ของภาพยนตร์สตาร์ วอร์ส เป็นดาวที่อาจารย์เจได โยดา ได้ลี้ภัยจากพวกเอ็มพิเรียลเนื่องจากมีคุณสมบัติพิเศษสามารถดูดซับ"พลัง"ไว้ได้เป็นเหตุให้ดาร์ธเวเดอร์และดารธ์ซีเดียส ไม่สามารถพบอาจารย์เจไดโยดาได้เลยตลอดการกวาดล้างเจไดครั้งใหญ่และสงครามกวาดล้างกบฏ
ในเอพพิโซด 5 ลุคสกายวอกเกอร์ได้นำยาน x-wing ลงมาจอดเพื่อค้นหาอาจารย์เจได โยดาตามคำบอกของโอบีวัน และ ในเอพพิโซด 6 ได้เป็นที่เสียชีวิตของอาจารย์เจไดโยดา
ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา
ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา คือ แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในจังหวัดคย็องซังเหนือ สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าคย็องด็อกแห่งราชอาณาจักรชิลลา ราวคริสต์ศตวรรษที่ 7
ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซาได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 19 เมื่อปี พ.ศ. 2528 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
เอดการ์ แอลลัน โพ
เอดการ์ แอลลัน โพ (; 19 มกราคม ค.ศ. 1809 – 7 ตุลาคม ค.ศ. 1849) เป็นนักเขียน กวี บรรณาธิการ และนักวิจารณ์วรรณกรรมชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากงานรหัสคดี และเรื่องสยองขวัญ โพเป็นนักเขียนคนแรก ๆ ที่เขียนเรื่องสั้นและได้รับการนับถือว่าเป็นผู้ริเริ่มเขียนเรื่องแต่งแนวสืบสวนสอบสวน เขายังได้รับการยอมรับว่ามีส่วนสำคัญในการพัฒนาเรื่องแนวนิยายวิทยาศาสตร์ซึ่งเพิ่งถือกำเนิดในช่วงนั้นอีกด้วย เขาเป็นนักเขียนชาวอเมริกันชื่อดังคนแรกที่พยายามหาเลี้ยงชีพด้วยการเขียนหนังสืออย่างเดียวเท่านั้น อันเป็นผลให้ชีวิตและอาชีพการงานของเขาเต็มไปด้วยปัญหาทางการเงิน
เขาเกิดมาในชื่อ เอดการ์ โพ ที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ บิดามารดาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุยังน้อย เขาได้รับการเลี้ยงดูโดยจอห์น (John) และฟรานเซส (Frances) แอลลัน แห่งเมืองริชมอนด์ รัฐเวอร์จิเนีย แต่ทั้งคู่ไม่ได้ทำเรื่องรับอุปการะเขาอย่างเป็นทางการแต่อย่างใด หลังจากใช้เวลาสั้น ๆ ในมหาวิทยาลัยแห่งเวอร์จิเนีย (University of Virginia) และพยายามไต่เต้าอาชีพการงานในกองทัพอยู่ระยะหนึ่ง โพก็แยกตัวจากครอบครัวแอลลัน อาชีพนักเขียนของเขาเริ่มต้นด้วยหนังสือรวมกวีนิพนธ์นิรนาม "Tamerlane and Other Poems" (1827) และใช้เพียงนามปากกาว่า “ชาวบอสตันคนหนึ่ง”
โพหันเหความสนใจของเขาไปยังงานร้อยแก้วและใช้เวลาหลายปีหลังจากนั้นทำงานให้วารสารและนิตยสารวรรณกรรมจนเป็นที่รู้จักจากรูปแบบการวิจารณ์วรรณกรรมของเขาเอง การทำงานของเขาทำให้เขาต้องโยกย้ายไปมาระหว่างหลายเมือง ซึ่งรวมถึงบอลทิมอร์, ฟิลาเดลเฟีย และนครนิวยอร์ก ที่เมืองบอลทิมอร์ ปี ค.ศ. 1835 เขาแต่งงานกับเวอร์จิเนีย เคลมม์ (Virginia Clemm) ลูกพี่ลูกน้องอายุ 13 ปีของเขา ต่อมาในเดือนมกราคม ปี ค.ศ. 1845 โพประสบความสำเร็จจากการตีพิมพ์บทกวี The Raven ภรรยาของเขาเสียชีวิตด้วยวัณโรคในสองปีหลังจากนั้น เขาเริ่มวางแผนผลิตวารสารของตนเอง The Penn (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น The Stylus) แต่เขาก็เสียชีวิตไปก่อนที่จะทำได้สำเร็จ โพเสียชีวิตที่เมืองบอลทิมอร์ด้วยวัย 40 ปีเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1849 ด้วยสาเหตุที่ไม่แน่ชัดและมีการคาดเดาอย่างหลากหลาย เช่น แอลกอฮอล์, เลือดคั่งในสมอง, ยาเสพติด, โรคหัวใจ, โรคพิษสุนัขบ้า, อัตวินิบาตกรรม, วัณโรค เป็นต้น
โพและผลงานของเขาส่งอิทธิพลต่อแวดวงวรรณกรรมทั้งในสหรัฐอเมริกาและที่อื่น ๆ ทั่วโลก รวมถึงแขนงวิชาเฉพาะทางบางอย่าง เช่น จักรวาลวิทยา และวิทยาการเข้ารหัสลับ โพและผลงานของเขาปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมหลากหลายรูปแบบ ทั้งวรรณกรรม ดนตรี ภาพยนตร์ และโทรทัศน์ บ้านของเขาหลายหลังได้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ในปัจจุบัน
เขาเกิดมาในชื่อ เอดการ์ โพ ที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1809 เป็นลูกคนที่สองของนักแสดงสาว เอลิซาเบ็ธ อาร์โนลด์ ฮ็อปกินส์ โพ (Elizabeth Arnold Hopkins Poe) และนักแสดง เดวิด โพ จูเนียร์ (David Poe, Jr.) เขามีพี่ชายชื่อ วิลเลียม เฮนรี่ เลียวนาร์ด โพ (William Henry Leonard Poe) และน้องสาวชื่อ โรซาลี โพ (Rosalie Poe) เป็นไปได้ว่าชื่อ เอดการ์ เป็นการตั้งชื่อตามตัวละครในเรื่อง King Lear ของ วิลเลียม เชคสเปียร์ ที่ทั้งบิดามารดาเคยแสดงในปี ค.ศ. 1809 บิดาของเขาทิ้งครอบครัวไปในปี ค.ศ. 1810 ส่วนมารดาก็เสียชีวิตในปีต่อมาด้วยวัณโรค โพจึงถูกรับเลี้ยงโดยจอห์ แอลลัน พ่อค้าชาวสก็อตผู้ประสบความสำเร็จย่านเมืองริชมอนด์ รัฐเวอร์จิเนีย และข้องเกี่ยวกับธุรกิจหลายประเภท รวมถึงยาสูบ, เสื้อผ้า, ป้ายหลุมศพ และทาส ถึงแม้ตระกูลแอลลันจะเป็นครอบครัวผู้อุปถัมป์และเป็นผู้ตั้งชื่อ “เอดการ์ แอลลัน โพ” ให้ แต่พวกเขาก็ไม่เคยทำเรื่องให้โพเป็นลูกบุญธรรมอย่างเป็นทางการ
ครอบครัวแอลลันให้โพเข้าพิธีล้างบาปของโบสถ์นิกายอิปิสโคปัลในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี ค.ศ. 1812 ทั้งครอบครัว อันได้แก่ จอห์น แอลลัน ภรรยาของเขา ฟรานเซส วาเลนไทน์ แอลลัน (Frances Valentine Allan) และโพได้ล่องเรือไปสู่ประเทศอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1815 โพเข้าศึกษาในโรงเรียนไวยากรณ์ที่เมืองเออร์วิน (Irvine) สก็อตแลนด์ (ซึ่งเป็นที่ ๆ จอห์น แอลลันกำเนิด) เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ในปี ค.ศ. 1815 ก่อนจะกลับไปอยู่กับครอบครัวที่เมืองลอนดอนในปี ค.ศ. 1816 และเข้าศึกษาที่โรงเรียนประจำปห่งหนึ่งในเมืองเชลซีจนถึงฤดูร้อนในปี ค.ศ. 1817 ในเวลาต่อมา เขาจึงถูกรับเข้าโรงเรียนเคหสถานของบาทหลวงจอห์น แบรสบี (Reverend John Brasby’s Manor House School) ที่เมือง สโตคเนวิงตัน (Stoke Newington) ซึ่งอยู่ห่างจากลอนดอนไปทางทิศเหนือ 4 ไมล์ (6 กิโลเมตร)
โพย้ายกลับไปอยู่กับครอบครัวแอลลันที่เมืองริชมอนด์ รัฐเวอร์จิเนียในปี ค.ศ. 1820 ต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1825 วิลเลี่ยม แกลท์ (William Galt) ซึ่งเป็นลุงของจอห์น แอลลัน และเป็นผู้สนับสนุนเงินทุนให้ธุรกิจของเขาด้วย ได้เสียชีวิตลงและทิ้งอสังหาริมทรัพย์หลายเอเคอร์ไว้ให้แก่แอลลัน มรดกที่ได้รับคาดว่าสูงถึง $750,000 เมื่อถึงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1825 จอห์น แอลลันฉลองทรัพย์สมบัติที่เพิ่มพูนขึ้นด้วยการซื้อบ้านก่ออิฐสูงสองชั้นชื่อ มอลโดเวีย (Moldovia) เป็นไปได้ว่าโพได้มีความสัมพันธ์กับซาราห์ เอลมิน่า รอยสเตอร์ (Sarah Elmira Royster) ก่อนที่เขาจะลงทะเบียนที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย (University of Virginia) ซึ่งเพิ่งก่อตั้งได้เพียงหนึ่งปีเพื่อเรียนภาษาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1826 มหาวิทยาลัยนี้ถูกก่อตั้งขึ้นตามอุดมการณ์ของผู้ก่อตั้ง นั่นคือทอมัส เจฟเฟอร์สัน (Thomas Jefferson) ที่นี่มีกฎเกณฑ์ที่สั่งห้ามการพนัน, การแทงม้า, การใช้ปืน, การสูบยา และการดื่มแอลกอฮอล์ แต่โดยทั่วไปแล้ว กฎเหล่านี้กลับถูกเพิกเฉย เจฟเฟอร์สันได้ประกาศวางระบบให้นักเรียนปกครองกันเอง, อนุญาตให้นักเรียนเลือกวิชาที่จะเรียนอย่างอิสระ, ตระเตรียมการเดินทางด้วยตนเอง, และรายงานการกระทำผิดทั้งหมดแก่คณาจารย์ ระบบอันเป็นเอกลักษณ์นี้ยังมีความวุ่นวายอยู่และทำให้มีอัตราการเลิกเรียนสูง ระหว่างที่ศึกษาอยู่ที่นั่น โพก็ขาดการติดต่อกับรอยสเตอร์และมีเรื่องระหองระแหงกับบิดาอุปถัมป์เกี่ยวกับหนี้สินการพนัน โพอ้างว่าแอลลันให้เงินเขาไม่เพียงพอสำหรับการลงทะเบียนเรียน, ซื้อตำราเรียน รวมถึงซื้อและตกแต่งหอพัก แอลลันจึงส่งเงินและเสื้อผ้าเพิ่มไปให้เขา แต่หนี้สินของโพก็ยังเพิ่มพูน โพเลิกเรียนมหาวิทยาลัยหลังจากผ่านไปหนึ่งปี และเนื่องจากเขารู้สึกไม่เป็นที่ต้อนรับที่เมืองริชมอนด์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขารู้ว่ารอยสเตอร์ที่ตนเองหลงรักอยู่ได้แต่งงานกับอเล็กซานเดอร์ เชลตัน (Alexander Shelton) ไปแล้ว เขาจึงเดินทางไปเมืองบอสตันในเดือนเมษายน ค.ศ. 1827 และเลี้ยงชีพตนเองด้วยการทำงานเป็นเสมียนและนักเขียนหนังสือพิมพ์ ในช่วงนี้เองที่โพเริ่มใช้นามปากกา อองรี เลอ เรเนต์ (Henri Le Rennet)
อาชีพการงานในกองทัพ.
เนื่องจากไม่สามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ ในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1827 โพจึงสมัครเข้าเป็นพลทหารในกองทัพบกสหรัฐอเมริกาโดยใช้ชื่อว่า “เอดการ์ เอ. เพอร์รี่” (Edgar A. Perry) และอ้างว่าตนเองอายุ 22 ปีทั้ง ๆ ที่ความจริงเขามีอายุเพียง 18 ปี เขารับใช้กองทัพครั้งแรกที่ป้อมอินดิเพนเดนซ์ (Fort Independence แปลว่า ป้อมอิสรภาพ) ในท่าจอดเรือบอสตัน (Boston Harbor) ด้วยค่าแรง 5 ดอลลาร์ต่อเดือน ในปีเดียวกันนั้นเองที่เขาเขียนหนังสือเล่มแรกออกจำหน่าย "Tamerlane and Other Poems" ซึ่งเป็นรวมกวีนิพนธ์ยาว 40 หน้า โดยลงชื่อผู้เขียนไว้ว่า “โดยชาวบอสตันคนหนึ่ง” ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ 50 เล่มและไม่ได้รับความสนใจในวงกว้างเลย กองทหารที่โพประจำการอยู่ถูกโยกย้ายไปที่ป้อมมอลทรี (Fort Moultrie) ในเมืองชาลส์ตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา และเดินทางไปด้วยเรือใบสองเสา "วอลธัม (Waltham)" ในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1827 โพได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นช่างชำนาญงานในกองทัพที่ทำหน้าที่เตรียมลูกกระสุนปืนใหญ่และได้รับค่าแรงรายเดือนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า หลังจากรับใช้กองทัพได้สองปีและได้รับตำแหน่งจ่าสิบเอกสำหรับปืนใหญ่ (Sergeant Major for Artillery) ซึ่งเป็นยศสูงสุดเท่าที่นายทหารที่ไม่ใช่ชั้นสัญญาบัตรจะได้รับ โพจึงหาทางที่จะปลดประจำการตัวเองก่อนระยะเวลา 5 ปีที่กำหนดไว้ เขาเปิดเผยชื่อจริงและสถานภาพของตนเองให้ร้อยโทฮาเวิร์ด (Lieutenant Howard) ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของตนเองรับรู้ ฮาเวิร์ดจะอนุญาตปลดประจำการโพก็ต่อเมื่อโพไกล่เกลี่ยเรื่องกับจอห์น แอลลันและเขียนจดหมายไปหาแอลลันก่อนแล้วเท่านั้น หลายเดือนผ่านไป แอลลันซึ่งไม่ไยดีไม่ได้ตอบจดหมายโพแต่อย่างใด กระทั่งเรื่องอาการป่วยของแม่อุปถัมป์ของเขาแอลลันก็ดูเหมือนจะไม่แจ้งให้โพทราบ ฟรานเซส แอลลันเสียชีวิตในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1829 โพไปเยี่ยมนางในวันหลังจากที่ทำพิธีฝังศพเรียบร้อยแล้ว อาจเป็นเพราะการเสียชีวิตของภรรยา แอลลันจึงใจอ่อนยอมสนับสนุนคำขอร้องปลดประจำการของโพเพื่อไปรับตำแหน่งที่วิทยาลัยกองทัพสหรัฐฯ ณ ค่ายเวสต์พอยท์ (West Point)
อาร์เธอร์ โคแนน ดอยล์
ตุลาการทมิฬ
ตุลาการทมิฬ  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของยองอินวันและยังกวางอิล ซึ่งเป็นชาวเกาหลี ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร Sunday GENE-X รายเดือน ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ชื่อภาษาอังกฤษของผลงานเรื่องนี้ใช้ชื่อว่า Blade of the Phantom Master และในบางประเทศใช้ชื่อว่า Shin Angyō Onshi ฉบับรวมเล่มทั้งหมดมี 17 เล่มจบ ในปี พ.ศ. 2547 ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์อนิเมะ โดยมี โบอา เป็นผู้ขับร้องเพลงประกอบ
ในประเทศไทย ตุลาการทมิฬ ได้รับลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ทางทิศตะวันออกยังมีอาณาจักรที่ชื่อจูชิน ที่นั่นมีผู้ตรวจการณ์แผ่นดินซึ่งคอยกำจัดความชั่วร้ายเรียกว่า ""อังเงียวอนชิ" (อาเมนโอซ่า) ซึ่งจะได้รับบัญชาจากจักรพรรดิและออกเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ โดยปิดบังฐานะตัวเองเพื่อตรวจสอบดูการทำงานของขุนนางในแต่ละที่ หากพบว่าใครทำผิดก็จะลงโทษเพื่อช่วยเหลือพวกชาวบ้าน เมื่อครั้งหนึ่งที่ประเทศจูชิน อังเงียวอนชิที่รับคำสั่งจากจักรพรรดิจะออกตระเวนช่วยเหลือชาวบ้านที่ได้รับความทุกข์ถือเป็นผู้ตรวจการณ์แผ่นดิน และเมื่อจูชินล่มสลายลง ยังคงมีอังเงียวอนชิผู้หนึ่งได้พเนจรให้ความช่วยเหลือราษฎรและปราบปรามคนชั่วต่อไป โดยมี "หม่าไผ"" ที่สามารถใช้บงการแฟนธ่อมโซลเย่อร์ได้ซึ่งเป็นตราประจำตัวของอังเงียวอนชิ เมื่อถึงเวลาปราบปรามศัตรูก็จะชูหม่าไผ พร้อมกับประกาศก้องว่า "อังเงียวอนชิปรากฏตัวแล้ว" และจะมี ""ซันเตา" ผู้ติดตามคอยทำหน้าที่ช่วยเหลือและคุ้มครองอาเมนโอซ่า (ภาษามองโกล) นอกจากนี้ยังมี "ฝานจวื่อ" คอยติดตามด้วยหน้าที่หลักๆของฝานจวื่อคือรับใช้ หรือเป็นคนคอยรับใช้อาเมนโอซ่านั่นเอง ทั้งสองจะร่วมออกเดินทางกับอาเมนโอซ่าเพื่อคอยช่วยเหลือให้สามารถทำงานได้สำเร็จ และอังเงียวอนชิผู้นี้มีนามว่า "เหวินซิ่ว" เขาเคยเป็นอดีตทหารหาญ ทั้งยังเป็นผู้ที่ได้รับฉายาวีรบุรุษจากการนำ "หยวนซู่" ยอดนักดาบอันดับ 1 ของจูชิน และทหารหาญมากมายเข้าต่อสู้ในสงครามอันยาวนานกับพวกอสูรจนได้รับชัยชนะ เหวินซิ่วออกเดินทางจนได้พบกับ "ชุนเฮียง" หญิงสาวที่สูญเสียคนรัก และคนรักของเธอเคยได้พบกับเหวินซิ่วก่อนหน้านี้ เมื่อรู้ว่าคนรักได้ตายไปจึงตัดสินใจที่จะเป็นซันเตาให้เหวินซิ่ว เพื่อสืบต่อปณิธานของ "ม่งหลง" คนรักที่ตายจากไป และทั้งสองก็ได้ออกเดินทางร่วมกัน และได้ฝานจวื่อผู้ที่สูญเสียเจ้านายเก่าซึ่งเป็นอาเมนโอซ่าคนก่อนมาเป็นพรรคพวกอีกคน หลังจากที่ทั้งสองได้พบกับฝานจวื่อแล้ว การเดินทางไปทั่วโลกเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านของอาเมนโอซ่าและผู้ติดตามทั้งสอง แต่ละที่ที่พวกเขาเดินทางไปถึงนั้นจะได้พบกับอะไรบ้าง และอดีตของเหวินซิ่วที่ผ่านมาเต็มแน่นไปด้วยความแค้นที่มีต่อ "เออจวื้อไท่" เพราะเหวินซิ่วเชื่อว่าที่จูชินต้องล่มสลายนั้นก็เพราะเออจวื้อไท่ เหวินซิ่วจะหาตัวเออจวื้อไท่พบได้เมื่อไร และเพราะอะไรเหวินซิ่วจึงเชื่อว่าเออจวื้อไท่เป็นต้นเหตุของการล่มสลายของประเทศจูชิน แค้นนี้จะลงเอยอย่างไร สงครามครั้งนี้ใครจะต้องจากไป ใครที่จะต้องสูญเสีย โลกจะสั่นสะเทือนแค่ไหนกับสงครามระหว่างมนุษย์และอมนุษย์ และใครกันที่จะเป็นผู้ปลดปล่อยชะตากรรมของโลก
ตุลาการทมิฬ ฉบับพิเศษ.
ตุลาการทมิฬ ฉบับพิเศษ เป็นเรื่องราวที่จะเขียนถึงอดีตของเขาเหล่านี้ที่ยังไม่เคยมีใครรู้มาก่อน ภายในเล่มจะประกอบไปด้วย
สามราชาห้าจักรพรรดิ
สามราชาห้าจักรพรรดิ  เป็นกลุ่มบุคคลหรือเทวดาซึ่งตำนานกล่าวว่า ปกครองภาคเหนือของจีนโบราณ
สามราชามาก่อนห้าจักรพรรดิ และห้าจักรพรรดินั้นมีผู้กำหนดว่า ปกครองอยู่ในราว 2852–2070 ปีก่อนคริสตกาล ปัจจุบัน อาจถือว่า บุคคลเหล่านี้เป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรม (culture hero)
ว่ากันว่า ราชาทั้งสามเป็นเทพหรือกึ่งเทพซึ่งสร้างความเป็นอยู่ที่ดีและอบรบสั่งสอนวิชาความรู้ต่าง ๆ ให้แก่ผู้คน เช่น สอนให้ใช้ไฟ สอนปลูกสร้างบ้านเรือน สอนทำเรือกสวนไร่นา ค้นพบหยูกยา รวมถึงจัดตั้งปฏิทินและอักษรจีน ส่วนมเหสีของราชาบางองค์ก็ว่า เป็นผู้คิดค้นวัฒนธรรมเกี่ยวกับผ้าไหม ส่วนจักรพรรดิทั้งห้าก็ว่า เป็นปราชญ์ตัวอย่างซึ่งมีคุณธรรมล้ำเลิศ มีอายุยืนยาว ปกครองผู้คนให้สงบร่มเย็น เอกสารจีนโบราณยังระบุว่า สามราชาและห้าจักรพรรดิมีลักษณะพิเศษต่าง ๆ กันออกไป
ยุคสมัยของสามราชาห้าจักรพรรดิอาจเป็นตำนานมากกว่าเรื่องจริง แต่เอกสารบางฉบับและการตีความใหม่ในบางแง่เห็นว่า ยุคสามราชาห้าจักรพรรดิมาก่อนยุคราชวงศ์เซี่ย (ซึ่งเป็นยุคก่อนประวัติศาสตร์ ไม่มีตัวอักษร และปรากฏแต่ในบันทึกสมัยหลังมากแล้ว)
คำว่า "หฺวังตี้" (皇帝) ซึ่งปัจจุบันแปลกันว่า "จักรพรรดิ" (emperor) นั้นก็มีที่มาจากคำว่า "หฺวัง" (ราชา) และ "ตี้" (จักรพรรดิ) อันเป็นคำเรียกกลุ่มสามราชาห้าจักรพรรดินี้ ผู้ใช้คำว่า "หฺวังตี้" เป็นบุคคลแรก คือ ฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝; "ปฐมจักรพรรดิฉิน") แห่งรัฐฉิน (秦国)
เอกสารโบราณระบุองค์ประกอบของสามราชาห้าจักรพรรดิไว้ต่างกันไป เอกสารส่วนใหญ่เขียนในสมัยหลังยุคสามราชาห้าจักรพรรดิมากแล้ว บางฉบับก็หลายร้อยปี บางฉบับเป็นพันปี และมักสร้างขึ้นจากความต้องการของผู้ปกครองในสมัยนั้น ๆ ที่ประสงค์จะแสดงว่า ตนสืบสายมาจากวีรบุรุษในตำนาน มากกว่าจะแสดงข้อเท็จจริงทางประวัติ เนื้อหาจึงมักเป็นไปในเชิงนิทานหรือตำนาน
แม้เรียกว่า "สามราชา" แต่บุคคลที่เอกสารต่าง ๆ ระบุว่า เป็นสามราชา มีถึงสิบเอ็ดคน คือ ก้งกง (共工), จักรพรรดิเหลือง (黄帝), จู้หรง (祝融), เฉินหนง (神農), ซุ่ยเหริน (燧人), ตี้หฺวัง (地皇; "เจ้าโลก"), เทียนหฺวัง (天皇; "เจ้าฟ้า"), ไท่หฺวัง (泰皇; "เจ้าใหญ่"), นฺหวี่วา (女媧), ฝูซี (伏羲), และเหรินหฺวัง (人皇; "เจ้าคน")
ส่วนที่เรียกว่า "ห้าจักรพรรดิ" มีแปดคน คือ คู่ (嚳), จักรพรรดิเหลือง (黄帝), จฺวันซฺวี (顓頊), เฉ่าเฮ่า (少昊), ชุ่น (舜), ไท่เฮ่า (太昊), หยาน (炎), และเหยา (堯)
ยุคห้านักปกครอง
รอเบิร์ต วอลโพล