pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อตอนเช้าของวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1931 ปืนใหญ่ได้ถูกติดตั้งไว้ที่ที่พักของนายทหารญี่ปุ่นทำการเปิดฉากระดมยิงใส่ที่ตั้งของทหารจีน เพื่อที่จะตอบโต้ทหารจีนตามข้อกล่าวหาในการรุกรานทางรถไฟ กองกำลังทางอากาศเพียงเล็กน้อยของจีนซึ่งนำโดยจาง เซวเหลียงถูกทำลาย ทหารจีนต้องถอนกำลังออกจากค่าย Beidaying ทหารญี่ปุ่นเพียงห้าร้อยนายโจมตีที่ตั้งของทหารจีนจำนวนเจ็ดพันนาย แต่เนื่องจากทหารจีนส่วนมากเป็นทหารใหม่หรือทหารเกณฑ์ จึงไม่อาจต้านทานทหารญี่ปุ่นซึ่งมีประสบการณ์เหนือกว่าได้เลย เมื่อเวลาผ่านไปถึงตอนเย็น ทหารจีนห้าร้อยนายเสียชีวิต ขณะที่ญี่ปุ่นเสียทหารไปเพียงสองนายเท่านั้น ขณะเดียวกันที่เมืองต้าเหลียน ผู้บัญชาการกองทัพควันตง นายพลชิเงะรุ ฮนโจ รู้สึกใจหายที่การรุกรานเกิดขึ้นโดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากเขา แต่ว่าเขาถูกโน้มน้าวโดยอิชิวะระและให้อนุญาตในภายหลัง เขาได้ย้ายกองบัญชาการใหญ่กองทัพควันตงไปยังมุกเดน และออกคำสั่งให้นายพลเซ็นจูโร ฮะยะชิ แห่งกองทัพที่ถูกเลือกของญี่ปุ่นในเกาหลีส่งกำลังเสริมมายังพื้นที่ เมื่อถึงเวลา 4.00 น. ของวันที่ 19 กันยายน มุกเดนถูกยึด และเครื่องบินของกองทัพที่ถูกเลือกก็สามารถลงจอดที่มุกเดนได้ จาง เซวเหลียง ซึ่งได้รับคำสั่งจากพรรคก๊กมินตั๋งให้ดำเนินนโยบายไม่ต่อต้าน ได้สั่งห้ามไม่ให้ทหารของเขาต่อสู้และวางอาวุธในกรณีที่ทหารญี่ปุ่นบุกเข้ามา ทหารญี่ปุ่นจึงมุ่งหน้าสู่ชางชุน ตานตองและบริเวณรอบข้างอย่างง่ายดาย และแม้จะมีการต่อต้านจากกองกำลังท้องถิ่นในภายหลัง นครสำคัญในมณฑลเหลียวหนิง มณฑลจี๋หลินและมณฑลเฮย์หลงเจียงก็ถูกกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดได้ในเวลาเพียงห้าเดือนหลังจากกรณีมุกเดนเริ่มต้น
ความเห็นของชาวจีนจำนวนมากได้ติเตียนจาง เซวเหลียงที่ล่าถอยโดยไม่ทำการต่อต้าน แม้ว่ารัฐบาลกลางก๊กมินตั๋งมีส่วนรับผิดชอบในทางอ้อมเพราะนโยบายดังกล่าว หลายคนสงสัยว่ากองทัพจีนตั้ง 250,000 นาย กลับไม่สามารถต้านทานกองทัพควันตงเพียง 11,000 นายได้ นอกจากนั้น กองทัพของเขายังมีอาวุธที่ทันสมัยที่สุดในจีน ทั้งกำลังคนและรถถัง เครื่องบินรบ 60 ลำ ปืนกลกว่า 4,000 กระบอก และกองพันปืนใหญ่อีกจำนวนหนึ่งด้วย
แต่ในความเป็นจริงแล้ว ข้อได้เปรียบดังกล่าวขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการ หนึ่งคือ กองทัพญี่ปุ่นสามารถได้รับกำลังเสริมจากเกาหลีทางรถไฟได้ ซึ่งเป็นดินแดนของญี่ปุ่นที่อยู่ประชิดกับแมนจูเรีย สองคือ กองทัพมากกว่าครึ่งหนึ่งของจีนตั้งอย่ทางตอนใต้ของกำแพงเมืองจีน ในมณฑลหูเป่ย ขณะที่กองกำลังทางตอนเหนือวางกำลังอย่างกระจัดกระจายไปทั่วแมนจูเรีย และกองทัพจีนก็ไม่อาจวางกำลังพลได้รวดเร็วพอที่จะหยุดยั้งการบุกของญี่ปุ่นได้ นอกจากนี้ ทหารจีนในพื้นที่ยังเป็นพวกฝึกหัด มีขวัญกำลังใจต่ำ และมีความจงรักภักดีที่คลอนแคลน และที่สำคัญที่สุด คือ สายลับของญี่ปุ่นได้แทรกซึมการบัญชาการของจาง เซวเหลียง เนื่องจากมีประวัติว่าเขามักจะไว้ใจที่ปรึกษาชาวญี่ปุ่น ทำให้ฝ่ายญี่ปุ่นปฏิบัติการได้อย่างง่ายดาย
ทางด้านรัฐบาลจีนต้องประสบกับปัญหาภายในหลายด้าน รวมไปถึงรัฐบาลกว่างโจวที่แยกตัวเป็นเอกราช นำโดยนาย Hu Hanmin แห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน และเหตุการณ์อุทกภัยจากแม่น้ำแยงซี ซึ่งทำให้ประชาชนไม่มีที่อยู่อาศัยหลายหมื่นคน นอกเหนือจากนั้น นายพลจางก็ไม่ได้อยู่ในแมนจูเรียในขณะนั้น แต่ยังอยู่ในโรงพยาบาลในนครปักกิ่ง เพื่อเพิ่มเงินสำหรับช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย อย่างไรก็ตาม เหล่าหนังสือพิมพ์ของจีนต่าง ๆ ก็เยาะเย้ยนายพลจางว่าเป็น "นายพลผู้ให้ศัตรูเข้าบ้าน"
จากปัญหาต่าง ๆ ที่เข้ามารุมเร้า รัฐบาลกลางจึงตัดสินใจพึ่งองค์การเพื่อสันติภาพนานาชาติ โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของจีนได้กล่าวประท้วงรัฐบาลญี่ปุ่นอย่างรุนแรง และต้องการให้ญี่ปุ่นถอนทหารออกไปจากแมนจูเรียทั้งหมด ได้ร้องอุทธรณ์ต่อสันนิบาตชาติ เมื่อวันที่ 19 กันยายน เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม สันนิบาตชาติได้ผ่านมติให้ญี่ปุ่นถอนทหารออกไปจากดินแดนจีนทั้งหมดภายในวันที่ 16 พฤศจิกายน อย่างไรก็ตาม ญี่ปุ่นปฏิเสธที่จะดำเนินการตามมติดังกล่าวและยืนยันที่จะเจรจาโดยตรงต่อรัฐบาลจีนเท่านั้น
การเจรจาระหว่างทั้งสองประเทศมีขึ้นเป็นพัก ๆ แต่ไม่ได้ข้อสรุปแต่อย่างใด เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน รัฐบาลกลางของจีนได้เปิดการประชุมขึ้น แต่รัฐบาลกว่างโจวได้ออกมาเรียกร้องให้เจียงไคเช็คลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อการเสียดินแดนแมนจูเรีย เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม เจียงไคเช็คได้ลาออกจากตำแหน่งประธานรัฐบาลชาตินิยมและตำแหน่งอัครเสนาบดีแห่งสาธารณรัฐจีน
เมื่อวันที่ 7 มกราคม 1932 เลขานุการแห่งรัฐของสหรัฐอเมริกา เฮนรี่ สติมสัน ได้ประกาศลัทธิสติมสันออกมา โดยบอกว่าสหรัฐอเมริกาจะไม่ให้การรับรองแก่รัฐใหม่ที่ตั้งขึ้นจากผลของการรุกรานแมนจูเรียดังกล่าว เมื่อวันที่ 14 มกราคม ผู้ตรวจการของสันนิบาตชาติ นำโดย Earl of Lytton ชาวอังกฤษ ได้เดินทางมายังเซี่ยงไฮ้เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ ในเดือนมีนาคม ญี่ปุ่นได้จัดตั้งรัฐบาลหุ่นเชิดแมนจูกัวขึ้น โดยยกให้จักรพรรดิผู่อี๋ขึ้นเป็นประมุขแห่งรัฐ เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม รายงานของนาย Lytton ได้รับการตีพิมพ์และปฏิเสธคำแก้ตัวของญี่ปุ่นที่ว่าการกระทำดังกล่าวเป็นเพื่อการป้องกันตัวเอง รายงานฉบับดังกล่าวยังได้รวบรวมข้อมูลว่าแมนจูกัวเป็นผลมาจากความรุนแรงทางด้านการทหารของญี่ปุ่นในจีน ขณะที่ชี้ให้เห็นว่าญี่ปุ่นนั้นจำเป็นต้องยื่นมือเข้ามาเกี่ยวข้องอยู่แล้ว เนื่องจากว่าเป็นแหล่งเศรษฐกิจสำคัญของญี่ปุ่น สันนิบาตชาติปฏิเสธที่จะรับรองให้แมนจูกัวเป็นประเทศเอกราช และส่งผลให้ญี่ปุ่นถอนตัวจากการเป็นสมาชิกของสันนิบาตชาติเมื่อเดือนมีนาคม 1933
พันเอก Doihara ได้ใช้กรณีมุกเดนเพื่อเป็นการปกปิดข้อมูล ตั้งแต่พบว่ากองทัพจีนได้ต้านทานเพียงเล็กน้อยที่เมืองมุกเดน เขาจึงทูลแก่จักรพรรดิผู่อี๋ว่า ประเทศจีนยังคงจงรักภักดีต่อพระองค์อยู่ นอกจากนั้น หน่วยข่าวกรองของญี่ปุ่นยังได้ใส่ร้ายป้ายสีจาง เจาหลินและบุตรชาย จาง เซวเหลียงในฐานะที่แยกแมนจูเรียออกไป และในความเป็นจริงแล้ว แมนจูเรียภายใต้การปกครองของจาง เซวเหลียงก็มีการแพร่ระบาดของยาเสพติดและการคอร์รัปชั่นอย่างหนัก
จนถึงปัจจุบันก็ยังคงมีการโต้เถียงกันถึงผู้ที่ก่อวินาศกรรมรางรถถไฟสายแมนจูเรียดังกล่าว มีหลักฐานยืนยันอย่างหนักแน่นว่าเป็นฝีมือของนายทหารหนุ่มแห่งกองทัพควันตงซึ่งได้มีการสมรู้ร่วมคิดกัน แม้ว่าจะได้รับหรือไม่ได้รับคำสั่งจากโตเกียวก็ตาม ขณะที่ทหารบางนายของกองทัพญี่ปุ่นปฏิเสธที่จะเป็นผู้วางระเบิด พันตรี Tadashi Hanaya ผู้ซึ่งเป็นผู้ช่วยของ Itagaki Seishiro ในขณะนั้นได้สารภาพและยอมรับว่าเป็นผู้วางระเบิดจริง และเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นการจัดฉากของฝ่ายญี่ปุ่น ในช่วงหลังสงครามได้มีการสืบสวนในเรื่องดังกล่าวได้พบว่าระเบิดดั้งเดิมของฝ่ายญี่ปุ่นนั้นไม่ทำงานและจำเป็นต้องวางระเบิดอีกลูกหนึ่ง ซึ่งทำให้เกิดผลที่ตามมา คือ กองทัพควันตงได้ประสบความสำเร็จในการวางระเบิด และรุกรานแมนจูเรีย รวมไปถึงการก่อตั้งแมนจูกัวขึ้นเป็นรัฐบาลหุ่นเชิด
"พิพิธภัณฑ์นิทรรศการเหตุการณ์ 9.18" ที่เมืองเฉิ่นหยาง โดยเป็นของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้บอกว่าฝ่ายญี่ปุ่นเป็นฝ่ายวางระเบิด แต่ว่าที่พิพิธภัณฑ์ Yushukan ของญี่ปุ่น ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับ Yasukuni Shrine ในกรุงโตเกียวได้โทษว่าฝ่ายจีนเป็นฝ่ายวางระเบิด
หนังสือเรื่อง "Japan's Imperial Conspiracy" (1971) ของนายเดวิด เบอร์กามินิได้บรรยายถึงรายละเอียดของทั้งฝ่ายจีนและฝ่ายญี่ปุ่นตลอดช่วงเวลาของกรณีมุกเดน เขาได้สรุปว่าการเข้าใจผิดครั้งใหญ่หลวงว่ากรณีมุกเดนเกิดขึ้นจากแผนการของนายทหารหนุ่มอารมณ์ร้อนแห่งกองทัพญี่ปุ่น โดยไม่ได้รับคำสั่งมาจากกรุงโตเกียว เขาได้บอกว่า จักรพรรดิฮิโรฮิโตเองที่ทรงอนุมัติแผนการดังกล่าวด้วยพระองค์เอง อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์ เจมส์ เวลแลนด์ได้สรุปว่านายทหารอาวุโสได้ปล่อยให้มีการปฏิบัติการภาคสนามได้ด้วยกองกำลังของตนเอง และอนุมัติแผนการดังกล่าวในภายหลัง
ในเดือนสิงหาคม 2006 หนังสือพิมพ์ชื่อดังของญี่ปุ่น "Yomiuri Shimbun" ได้ตีพืมพ์ผลงานวิจัยเป็นเวลาหนึ่งปี โดยตั้งคคำถามว่าผู้ใดเป็นผู้รับผิดชอบต่อสงครามโชวะ โดยมีการพาดพึงถึงกรณีมุกเดนอยู่ด้วย ซึ่งเนื้อหาได้กล่าวโจมตีนายทหารของญี่ปุ่นและนักการเมืองในขณะนั้นที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง
เหยื่อจำนวนมากและลูกหลานได้ผลักดันให้รัฐบาลจีนประกาศให้วันที่ 18 กันยายนของทุกปีเป็น "วันเลวทรามแห่งชาติ"  รัฐบาลจีนยังได้เปิด "พิพิธภัณฑ์นิทรรศการเหตุการณ์ 9.18" เมื่อวันที่ 18 กันยายน 1991 โดยบุคคลสำคัญที่ได้มาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ คือ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น Ryutaro Hashimoto ในปี 1997
การโต้แย้งกันยังรวมไปถึงประเด็นการจัดการปัญหาดังกล่าวของสันนิบาตชาติ และรายงานของ Lytton ในภายหลัง นาย เอ.เจ.พี. เทย์เลอร์ ได้เขียนว่า "ในการเผชิญหน้ากับความท้าทายอันตึงเครียดครั้งแรก" สันนิบาตก็โค้งงอและยอมจำนน ถึงแม้ว่าสหราชอาณาจักรจะมีอำนาจอยู่ในภาคพื้นตะวันออกไกลอยู่ก็ตาม แต่ว่าไม่สามารถลงมือตอบโต้อะไรได้มาก เพียงแต่มีการ "ลงโทษตามศีลธรรมจรรยาเท่านั้น"
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 7
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 7 ออกอากาศเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกที่ออกอากาศทางช่อง The CW คำโฆษณาประจำฤดูนี้ก็คือ " Sassier, Fiercer &amp; Making History " และเพลงที่ใช้โปรโมทฤดูกาลนี้ก็คือ "Hot Stuff (I Want You Back)" ของ Pussycat Dolls
ในรอบ 6 คนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ ได้ไปแข่งขันต่อที่ บาร์เซโลนา ประเทศสเปน และผู้ชนะก็คือ แคริดี อิงลิช วัย 21 ปีจาก ฟาร์โก้, นอร์ธดาโกต้า ซึ่งเป็นผู้ชนะที่เป็นสาวผมบลอนด์คนแรกของรายการ และรางวัลของเธอก็คือการได้เซ็นสัญญากับโมเดลลิ่ง เอเจนซี่ ชื่อดัง "อีลีทโมเดลแมเนจเมนท์" ได้ถ่ายแบบ6 หน้าเต็มลงในนิตยสาร เซเว่นทีน และเซ็นสัญญา 100,000 เหรียญ กับเครื่องสำอาง CoverGirl
The Girl Who Marks Her Territory.
"ออกอากาศ : 20 กันยายน พ.ศ. 2549"
เริ่มต้นฤดูกาลกับการคัดตัว ซินเดลบอกว่าเธอทำงานที่คลับระบำเปลื้องผ้าและเธอคิดว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นนางแบบ อันชาลเลือกใส่คอนแทคเลนส์สีฟ้าเพราะชาวอินเดียเชื่อว่าคนสวยต้องมีตาสีฟ้าและผิวขาวเท่านั้น จากนั้นผู้เข้ารอบทั้ง 33 คน ได้ถูกคัดเหลือเพียง 21 คน จากนั้นพวกเธอจะต้องถ่ายภาพเปลือย สาวๆ บางคนก็รับไม่ได้ที่จะต้องถ่ายภาพเปลือย หลังจากนั้นสาวๆ ก็ถูกคัดเหลือ 13 คนเพื่อเข้าสู่การแข่งขันที่แท้จริงต่อไป และแจสลีน กอนซาเลซ ที่ไม่ผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้ายได้บอกกับไทร่าว่าเธอจะไม่ยอมแพ้และจะกลับมาอีก
จากนั้นพวกเธอต้องไปเดินแบบในสไตล์ร็อคแอนด์โรลให้กับดีไซน์เนอร์ เอลเมอร์ เอเวนนิว โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องเลือกเสื้อผ้าจากนายแบบหนุ่มทั้ง 13 คน เมลโรสเป็นผู้ชนะในการแข่งขัน ทำให้เธอได้รับสิทธิให้เป็นสาวชั้นสูงใน 1 วัน ในการถ่ายรูปวันถัดไป
ที่บ้านแห่งแฟชั่นของพวกสาวๆ ผู้เข้าแข่งขันพบว่ามีเตียงเพียง 11 เตียงเท่านั้น โมนิคกับคริสเตียนไม่มีเตียง แต่โมนิคแย่งเตียงของยูจีน่าโดยการเทน้ำราดลงไปเพื่อกันไม่ให้ใครแย่งเตียงคืนไปได้
วันต่อมาไทร่าได้มาหาสาวๆ ในรูปแบบนางแบบขี้วีน เพื่อบอกใบ้ว่าสาวๆ จะต้องถ่ายภาพแสดงถึงลักษณะภาพพจน์เสียๆ ของนางแบบซึ่งมีดังต่อไปนี้
ในห้องตัดสิน คณะกรรมการรักภาพของมิเชลล์, แคริดี้ และเอเจ แต่ไม่ประทับใจภาพของบรูค, คริสเตียน และเมลโรส กรรมการรู้สึกว่าภาพของเมลโรสดูแก่กว่าความเป็นจริง และทัศนคติที่แย่ในการทำงานทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้าย แต่เป็นคริสเตียนที่ต้องกลับบ้านเพราะได้ภาพที่ไร้ชีวิต และกรรมการเชื่อในศักยภาพของเมลโรสมากกว่า
The Girl Who Hates Her Hair.
"ออกอากาศ : 27 กันยายน พ.ศ. 2549"
ไทร่าทำเซอร์ไพรส์สาวๆ ด้วยการแปลงโฉม ในขณะที่เมกก์ และยูจีน่าถูกใจในลุคส์ใหม่ของตัวเอง แต่เอเจ, เมลโรส, โมนิค และเจด้าต่างไม่พอใจในลุคส์ใหม่ และแสดงท่าทางในด้านลบออกมาอย่างชัดเจนจนทำให้ เจย์ มานูเอล ระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความไม่พอใจในท่าทีและทัศนคติของพวกเธอ
ในการแข่งขันประจำสัปดาห์ สาวๆ จะต้องแข่งกันแต่งหน้า แต่งตัว ในเวลาที่จำกัด โดยที่พวกเธอจะต้องขึ้นลิฟท์ไปผ่านทุกชั้นในตึกไปจนถึงชั้นบนสุด และในแต่ละชั้นพวกเธอจะมีเวลาเพียงเล็กน้อยในการแต่งหน้า แต่งตัว เลือกเครื่องประดับ เมกก์กับโมนิคขึ้นลิฟท์ไม่ทันและถูกคัดออกจากการแข่งขัน ที่ชั้นบนสุด ควีนลาติฟาห์ ได้รอสาวๆ อยู่และเธอได้ตัดสินให้ยูจีน่าเป็นผู้ชนะการแข่งขันซึ่งรางวัลของเธอก็คือได้ถ่ายภาพขึ้นเว็บไซต์ของคัฟเวอร์เกิร์ล โดยเธอได้เลือกให้แคริดีและเจด้าได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย
เมื่อกลับมาถึงบ้าน โมนิครู้สึกไม่พอใจที่เธอแพ้ในการแข่งขัน จึงเริ่มก่อกวนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นด้วยการใช้โทรศัพท์ยาวนานกว่าสามชั่วโมง และในที่สุดอันชาลกับมิเชลล์ก็หมดความอดทนและพยายามวางสายโทรศัพท์ของโมนิคซึ่งทำให้สามสาวเกิดการปะทะคารมกันอย่างรุนแรง
ในการถ่ายรูปประจำสัปดาห์ สาวๆ จะต้องใส่วิกแฟนตาซีขนาดใหญ่ เมลโรสทำได้ดีที่สุดในครั้งนี้ ในขณะที่มิเชลล์, อแมนด้า, อันชาล และแคริดีต่างก็ทำได้ดีเช่นกัน ความไม่พอใจของเจด้าสื่อออกมาในรูปและทำให้เธอกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับเมแกน ที่ได้ภาพออกมาแย่ สุดท้ายเมแกนเป็นผู้ที่ต้องถูกคัดออก เพราะกรรมการยังคงเชื่อในศักยภาพที่มีมากกว่าของเจด้า
The Girl Who Goes To Texas.
"ออกอากาศ : 4 ตุลาคม พ.ศ. 2549"
ในสัปดาห์นี้ มิสเจ.อเล็กแซนเดอร์ผู้ชำนาญการเดินบนรันเวย์ได้ให้สาวๆ ฝึกเดินบนสะพานเชือกเส้นเล็ก เมื่อกลับมาถึงบ้าน สงครามระหว่างเมลโรสกับโมนิคก็เริ่มขึ้น เมื่อขณะที่เมลโรสกำลังโทรศัพท์ โมนิคเดินมาเปิดประตูห้องและแกล้งส่งเสียงดังตะโกนรบกวนจนเมลโรสปิดประตูใส่ คืนนั้นโมนิคได้เอาคืนโดยการเอากางเกงในใช้แล้วของเธอไปป้ายที่นอนของเมลโรส
วันต่อมาสาวๆ ต้องมาแข่งขันเดินแบบกันโดยมี บรี สคัลลาร์ค จากฤดูกาลที่ 5 มาเป็นแขกรับเชิญ สาวๆ จะต้องเดินบนทางหินขรุขระโดยที่ต้องใส่ส้นสูงและหน้ากากปิดตาด้วย เอเจเป็นผู้ชนะการแข่งขันและรางวัลของเธอก็คือการได้บินไปเดินแฟชั่นวีคการกุศลให้กับ เดนนิส เควด ที่ออสติน เท็กซัส โดยเธอได้เลือกให้ แคริดีกับเมกก์ ให้ไปกับเธอด้วย
การถ่ายรูปในครั้งนี้สาวๆ ต้องเดินบนแคทวอล์คที่ลอยอยู่กลางน้ำ โมนิครู้สึกไม่สบายและเธอตัดสินใจที่จะกลับไปนอนพักโดยไม่ยอมถ่ายภาพครั้งนี้ ในห้องตัดสินโมนิคถูกนำมาเปรียบเทียบกับแดเนียลล์ในฤดูกาลที่ 6 ที่ป่วยจนเข้าโรงพยาบาลแต่ก็ยังอดทนพยายามมาถ่ายแบบ และนั่นทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับยูจีน่า ที่ไม่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ลงบนภาพได้ และโมนิคต้องตกรอบเพราะไม่มีภาพถ่ายในห้องตัดสินและผลงานที่ผ่านมาก็ไม่แข็งแรงพอที่จะพาเธอสู่รอบต่อไปได้
The Girl Who Joined the Circus.
"ออกอากาศ : 11 ตุลาคม พ.ศ. 2549"
ผู้เข้าแข่งขันได้ถูกพาไปฝึกการโพสท่าแบบยืดหยุ่นกับสเตซี่ย์ แมคเคนซี่ จากนั้นพวกเธอต้องแข่งกันโพสท่าในชุดของ บาว แทรนซ์ชี่ และ เครื่องประดับของ เอริก้า คอร์ทนีย์ แบบสุดขั้วแต่ต้องดูเป็นแฟชั่นชั้นสูงด้วย ยูจีน่าเป็นผู้ชนะการแข่งขัน และรางวัลของเธอก็คือเครื่องประดับทั้งหมดที่ใช้ในการแข่งครั้งนี้รวมมูลค่าทั้งหมด 32,000 ดอลล่าห์
ในการถ่ายรูปครั้งนี้สาวๆ ต้องถ่ายรูปในหัวข้อตัวประหลาด ในโรงละครสัตว์ ซึ่งพวกเธอต้องรับบทต่างๆ ดังนี้
ที่ห้องตัดสิน คณะกรรมการชื่นชมภาพของ เอเจและแคริดี ในขณะที่เจด้าและเมกก์ได้ภาพที่ออกมาเลวร้ายและต้องกลายเป็นสองคนสุดท้าย และเมกก์ต้องถูกส่งกลับบ้านเพราะกรรมการรู้สึกว่าเธอไม่สามารถที่จะถ่ายทอดบุคลิกที่สดใสของเธอลงในภาพถ่ายได้เลยแม้แต่น้อย
The Girl Who Punk'd Ashton.
"ออกอากาศ : 18 ตุลาคม พ.ศ. 2549"
การแข่งขันในสัปดาห์นี้ สาวๆ ต้องพยายามรับมือและสร้างความประทับใจให้กับ เจนิส ดิคคินสัน อดีตกรรมการอารมณ์ร้อน สาวๆ ส่วนใหญ่ทำได้ไม่ค่อยดีในขณะที่เมลโรสสามารถคุมสติและกลายเป็นผู้ชนะการแข่งขัน ซึ่งรางวัลของเธอก็คือเป็นพิธีกรพิเศษในรายการ เอนเตอร์เทนเมนท์ ทูไนท์
ที่บ้านพัก มิเชลล์ ได้เปิดเผยว่าเธอเป็นเลสเบี้ยน ซึ่งทำให้อแมนด้ารู้สึกประหลาดใจและช็อคมากที่เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน แต่หลังจากที่คุยกับไทร่า อแมนด้าได้บอกให้คู่แฝดของเธอบอกเรื่องนี้ให้แม่ของพวกเธอได้รับรู้ไว้
การถ่ายภาพในครั้งนี้ สาวๆ จะต้องรับบทเป็นเหล่าบรรดาคู่รักคนดังที่มีชื่อเสียงดังต่อไปนี้
ในห้องตัดสิน สาวๆ ได้ดูวิดีโอของพวกเธอขณะอยู่บนพรมแดง บรูคดูโดดเด่นที่สุดในบรรดาผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ในขณะที่เอเจกลับไม่มีความตั้งใจเลยแม้แต่น้อย ภาพถ่ายของบรูคทำออกมาได้ประทับใจกรรมการที่สุดซึ่งทำให้เธอถูกเรียกชื่อเป็นคนแรก และ แคริดีกับเมลโรส ต่างก็สร้างความประทับใจให้กับกรรมการด้วยเช่นกัน
เอเจและเจด้ากลายเป็นสองคนสุดท้าย เพราะกรรมการรู้สึกว่าเธอทั้งคู่เริ่มที่จะไม่ค่อยสนใจและไม่กระตือรือล้นในการแข่งขันเท่าที่ควร และสุดท้ายเอเจต้องถูกคัดออกเพราะกรรมการรู้สึกว่าเธอได้หมดไฟในการแข่งขันนี้แล้วและเป็นอีกครั้งที่เจด้าได้รับโอกาสให้อยู่ในการแข่งขันต่อไป
The Girl Who Graduates.
"ออกอากาศ : 25 ตุลาคม พ.ศ. 2549"
สาวๆ เริ่มต้นสัปดาห์ด้วยการถ่ายรูปขาว-ดำกับไทร่า โดยพวกเธอต้องใส่คอนแทคเลนส์และโพสท่าให้ดูดุดัน น่ากลัว และน่าขนลุก จากนั้นพวกเธอต้องฝึกการทำท่าเซ็กซี่กับ ดีต้า วอน ทีส และแข่งขันกันเดินแบบเซ็กซี่บนโต๊ะอาหารในงานเลี้ยงมื้อค่ำของ เคธี่ โกลด์ ผู้อำนวยการของอีลีทโมเดล เมลโรสเป็นผู้ชนะและรางวัลของเธอคือได้ถ่ายรูปลงโฆษณาหน้าแรกของนิตยสารเซเว่นทีน ซึ่งเธอเลือกอแมนด้า มิเชลล์ และบรูคให้ไปถ่ายรูปกับเธอด้วย
ในการถ่ายรูปครั้งนี้ ผู้เข้าแข่งขันจะต้องถ่ายรูปขึ้นปกนิยายรักกับนายแบบฟาบิโอ้โดยต้องให้รูปภาพออกมาดูเซ็กซี่แต่ไม่อนาจาร โดยพวกเธอต้องรับบทต่างๆ ดังนี้
ในห้องตัดสิน ภาพของ อแมนด้า, เมลโรส, แคริดี และอันชาล สร้างความประทับใจให้กับกรรมการเป็นอย่างมาก และถึงแม้ว่า เจด้า กับ มิเชลล์ จะทำได้แย่ในตอนถ่ายภาพกับ ฟาบิโอ้ แต่กลายเป็นยูจีน่าและบรูคที่ต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย กรรมการต่างชื่นชอบในบุคลิกของบรูค แต่ก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเธอมีศักยภาพในการเป็นนางแบบเพียงพอหรือไม่ ในขณะที่ยูจีน่ามีศักยภาพเหลือล้นแต่การกระทำของเธอในห้องตัดสินคืนนี้ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าเธอไม่มีความอ่อนน้อมถ่อมตนและความเคารพเลย และ บรูคต้องเป็นผู้ที่ถูกคัดออกในคืนวันจบการศึกษาของเธอเอง ซึ่งไทร่าก็ได้ให้กำลังใจเธอว่ายังมีสาวๆ อีกจำนวนมากที่อยากจะมายืนอยู่ในจุดเดียวกับเธอตรงนี้ และขณะนี้เธอก็ได้จบการศึกษาเรียบร้อยแล้ว
The Girls Who Made It This Far.
"ออกอากาศ : 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549"
ประมวลเหตุการณ์ทั้งหมดทั้งแต่ต้นจนถึงปัจจุบัน และภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน กับเหตุการณ์เมื่อสาวๆ ย้ายเข้าบ้านวันแรกเมื่อพวกเธอต้องพบกับด่านตรวจกระเป๋าเสื้อผ้า และของชิ้นไหนถ้าไม่เข้าตาก็ต้องถูกโยนลง “ถังขยะแฟชั่น” แต่หลังจากนั้นพวกเธอก็ได้ถูกพาไปซื้อเสื้อผ้าที่ร้านสกายล่า เป็นการทดแทน
การปะทะกันระหว่าง อแมนด้า และ โมนิค เมื่ออแมนด้าไปกินมันฝรั่งโทริโทสของโมนิคเข้า เธอจึงเอาคืนด้วยการเอาอาหารที่มีทั้งหมดในบ้านมาละเลงกับพื้นและทิ้งลงขยะและเหตุการณ์ขณะที่สาวๆ กำลังเลียนแบบไทร่าในห้องตัดสินนั้นเอง แคริดีก็ได้ผายลมออกมาซึ่งสร้างความขบขันให้กับสาวๆ คนอื่น
The Girl Who Wrecks the Car.
"ออกอากาศ : 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549"
สาวๆ มาพบกับ แกเบรียล รีช นางแบบและนักกีฬามืออาชีพที่ชายหาด และต้องฝึกถ่ายรูปแอ็คชั่นโดยพวกเธอต้องฝึกโพสท่าขณะที่กำลังเล่นวอลเล่ย์บอล
วันต่อมาสาวๆ ต้องถ่ายรูปกับนักแข่งรถสแตนทัน แบเรท ในแบบแอ็คชั่นโดยพวกเธอจะต้องกดรีโมทควบคุมกล้องด้วยตัวเอง มิเชลล์เป็นผู้ชนะการแข่งขัน และเธอเลือกอแมนด้า, แคริดี และเมลโรส ให้ได้รางวัลร่วมกับเธอซึ่งก็คือการได้ช็อปปิ้งในมูลค่า 10,000 ดอลล่าห์ แต่พวกเธอจะต้องช็อปปิ้งแข่งกันเองโดยคนที่หยิบของมาได้เยอะที่สุดในเวลา 30 วินาที และเมลโรสเป็นผู้ที่ชนะซึ่งทำให้เธอได้ของทั้งหมดไปคนเดียว
ความตึงเครียดระหว่างเมลโรสและอันชาลยิ่งระอุขึ้นเมื่อทั้งคู่ปะทะกันหลังจากกลับมาจากการแข่งขัน และเมลโรสได้บอกว่าอันชาลชอบทำตัวเป็นเด็กและไม่เคารพคนอื่น ซึ่งทำให้อันชาลโมโหเป็นอย่างมาก
การถ่ายรูปในครั้งนี้ สาวๆ ต้องถ่ายโฆษณาให้กับรองพื้น ทรูเบลนด์ของคัฟเวอร์เกิร์ล โดยพวกเธอต้องถ่ายรูปกลางอากาศในสถานที่ฝึกดิ่งพสุธาในร่มเหนือพัดลมยักษ์
ในห้องตัดสินสาวๆ ต้องทำท่าทางและใส่อารมณ์ตามคำสั่งแบบสุ่มดังนี้
ในห้องตัดสิน ภาพของแคริดี, เมลโรส และยูจีน่าสร้างความประทับใจให้กรรมการเป็นอย่างมาก ในขณะที่คนอื่นไม่สามารถสร้างความประทับใจได้เลย และถึงแม้ว่าจะมีบางรูปที่แย่มากจากยูจีน่าและเจด้า แต่มิเชลล์กับอันชาลกลายเป็นสองคนสุดท้าย เพราะกรรมการคิดว่าพวกเธอดูยังไม่เต็มที่กับการแข่งขันมากพอ สุดท้ายเนื่องจากกรรมการคิดว่า ภาพรวมของผลงานที่ผ่านมาของมิเชลล์ แข็งแรงกว่าอันชาล ในที่สุดอันชาลต้องเป็นผู้ที่ถูกคัดออก และถึงแม้อันชาลจะต้องตกรอบแต่ไทร่าก็ยังบอกว่าเธอเป็นคนที่สวยมากที่สุดคนนึงและให้เธอจงมีความมั่นใจในตัวเองต่อไป
The Girl Who Breaks Down.
"ออกอากาศ : 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549"
สัปดาห์นี้สาวๆ ได้ไปเรียนการแสดงกับ ทาช่า สมิธ ที่โรงละครแอลเอ พวกเธอต้องระเบิดอารมณ์ทั้งหมดออกมา แคริดี เผยว่าเธอเคยคิดจะฆ่าตัวตายทำให้สาวๆ คนอื่นพากันตกตะลึงกับสิ่งที่ได้รู้ จากนั้นพวกเธอจะต้องเล่นหนังเงียบ ซึ่งคนที่ชนะจะได้เป็นดารารับเชิญในซีรีส์ “One Tree Hill” และ แคริดี เป็นผู้ชนะในการแข่งครั้งนี้ ซึ่งในขณะที่สาวๆ กำลังดูหนังเงียบของแคริดีนั้นเอง ไทร่าก็บอกสาวๆ ให้พวกเธอเก็บกระเป๋าเพื่อเดินทางไปแข่งกันต่อที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน
เมื่อสาวๆ เดินทางมาถึงบาร์เซโลนา พวกเธอก็ได้พบกับนายแบบหนุ่มทั้งหกคนที่จะมาถ่ายโฆษณากับเธอในวันถัดไป แต่แล้วความตึงเครียดก็เกิดขึ้นระหว่างเจด้ากับนายแบบที่ต้องถ่ายโฆษณากับเธอเมื่อเขาได้บอกว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงผิวดำ
ในวันต่อมาสาวๆ ต้องถ่ายโฆษณาโรลออน ซีเคร็ทด้วยภาษาคาทาลัน ซึ่งในตอนท้ายของโฆษณาพวกเธอจะต้องจูบกับนายแบบหนุ่มซึ่งทำให้สาวๆ หลายคนรู้สึกเขินอายกันเป็นอย่างมาก
ในห้องตัดสิน เมลโรสได้รับคำชมจากคณะกรรมการ ว่าทำโฆษณา ออกมาได้ดีที่สุด และกรรมการส่วนใหญ่ไม่ชอบโฆษณาของยูจีน่า ส่วนมิเชลล์ จูบได้แย่ และแม้ว่าแคริดี ที่เคยเป็นที่ชื่นชอบของคณะกรรมการ แต่เธอทำโฆษณาในครั้งนี้ได้เลวร้ายที่สุด
แคริดีเป็นสองคนสุดท้ายร่วมกับเจด้า ซึ่งกรรมการคิดว่าทำโฆษณาได้แย่ที่สุดในบรรดาสาวๆทั้งหมด ถึงแม้ว่ากรรมการจะให้โอกาสเธอแล้วหลายครั้ง แต่เธอได้เสียกำลังใจและหมดไฟไปกับการถ่ายโฆษณาครั้งนี้แล้ว และนั่นทำให้เจด้าต้องถูกคัดออก
The Girl Who Sticks Her Foot In Her Mouth.
"ออกอากาศ : 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549"
จากการที่แคริดีกลายเป็นสองคนสุดท้ายในครั้งก่อนทำให้เธอเครียดมาก ดังนั้นเพื่อผ่อนคลายสาวๆ จึงชวนนายแบบที่ถ่ายโฆษณาด้วยครั้งก่อนมาทานอาหารเย็นด้วยกัน ในวันต่อมาไทร่าได้มาหาสาวๆ ที่บ้านและได้เล่าถึงชีวิตในวงการนางแบบให้ฟังและหวังว่าหลังจากออกจากรายการนี้ไปแล้ว พวกเธอคงจะสามารถยืนหยัดอยู่ในวงการนี้ได้อย่างเข้มแข็ง จากนั้นสาวๆ ได้ไปพบกับ พันโช ซาวล่า ผู้อำนวยการของอีลีท ก่อนที่จะออกไปโชว์ตัวกับดีไซน์เนอร์ทั้ง 10 คน ในบาร์เซโลนา ในขณะที่แคริดีจับคู่กับยูจีน่า และอแมนด้าไปกับมิเชลล์ แต่เมลโรสเลือกที่จะไปหาดีไซน์เนอร์ตามลำพัง ซึ่งทำให้เธอได้พบดีไซน์เนอร์มากที่สุดและเป็นผู้ชนะในการแข่งขันครั้งนี้ และเธอเลือกให้แคริดีได้รับรางวัลร่วมกับเธอซึ่งก็คืออาหารค่ำสุดหรูแบบสุดยอดนางแบบที่อพาร์ทเม้นท์
การถ่ายภาพในครั้งนี้ สาวๆ ต้องถ่ายรูปเป็นนักสู้วัวกระทิงโดยมีไนเจล บาร์คเกอร์เป็นช่างภาพ ระหว่างถ่ายภาพแคริดี้ด้เล่นมุขตลกกับไนเจลซึ่งทำให้เขาโมโหและไม่อยากทำงานร่วมกับเธอ ซึ่งหลังจากที่เจย์ แมนูเอลมาตักเตือนก็ทำให้เธอรู้สึกผิด
ในห้องตัดสินคณะกรรมการให้สาวๆ บอกว่าใครมีศักยภาพมากและน้อยที่สุด มิเชลล์คิดว่าเธอมีศักยภาพน้อยกว่าคนอื่นๆ ซึ่งนั่นทำให้กรรมการสงสัยว่าเธอคิดอยากจะเป็นนางแบบและต้องการมันจริงๆหรือเปล่า และแคริดีเขียนจดหมายมาขอโทษไนเจลซึ่งเธอรู้สึกว่าตอนนี้เธอได้บทเรียนแล้ว
ในระหว่างการปรึกษาหารือ กรรมการคิดว่าภาพของอแมนด้าและแคริดีขาดความมีชีวิตชีวา ส่วนมิเชลล์นั้นได้ภาพที่ดี แต่เธอกลับคิดว่าตัวเองไม่มีศักยภาพเพียงพอ ในที่สุดอแมนด้ากับมิเชลล์กลายเป็นสองคนสุดท้าย ไทร่ากล่าวว่า อแมนด้าเป็นคนที่มีความสามารถ แต่ภาพของเธอในครั้งนี้กลับไม่สื่อถึงอะไรเลย และมิเชลล์เป็นคนที่มีพรสวรรค์มาก แต่ขาดความมั่นใจ และถึงแม้มิเชลล์จะได้ภาพที่สวยและทรงพลังมาตลอด แต่กรรมการรู้สึกว่าคนที่ต้องการมันมากกว่าคือ อแมนด้า และนั่นทำให้มิเชลล์ต้องกลับบ้านและคู่แฝดของเธอได้อยู่ต่อไป
The Girl Who Grates.
"ออกอากาศ : 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549"
สาวๆ ได้ไปเรียนการเต้นฟลามิงโก้ซึ่งเป็นระบำพื้นเมืองของสเปนกับ นักเต้น นาโช บลังโช ยูจีน่าเต้นได้อย่างลื่นไหลในขณะที่อแมนด้าดูเก้งก้างติดขัดไปหมด ตอนกลางคืนหลังจากผู้เข้าแข่งขันได้มาทานอาหารเย็นกับมิสเจแล้ว ก็กลับไปซ้อมเต้นกันต่อ แคริดีกับยูจีน่าแสดงความเป็นศัตรูกับเมลโรสออกมาอย่างเปิดเผย วันต่อมาสาวๆ ได้มาแข่งเต้นฟลามิงโก้ เมลโรสที่มีความมั่นใจเต็มร้อยกลับทำพลาดซึ่งทำให้เธอเสียใจมากจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ นาโชชื่นชมความพยายามของอแมนด้า แต่ผู้ชนะคือยูจีน่าและรางวัลของเธอก็คือชุดคอลเลคชั่นฤดูใบไม้ร่วงของคัสโต บาร์เซโลนาในปี 2006 ซึ่งเธอเลือกให้อแมนด้าได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย
ในการถ่ายรูปสาวๆ จะต้องถ่ายรูปเป็นภูติพรายที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ ซึ่งเจย์ แมนูเอล ได้จับคู่ให้สาวๆ ถ่ายรูปคู่กัน โดยยูจีน่าจับคู่กับเมลโรส และอแมนด้าคู่กับแคริดี ระหว่างถ่าย แคริดีเกิดอาการตัวเกร็งด้วยความหนาวเย็นของน้ำเลยทำให้อแมนด้าต้องถ่ายภาพที่เหลือคนเดียว
ในห้องตัดสินกรรมการเตือนเรื่องการแสดงออกทางสีหน้าให้ดูอ่อนโยนของยูจีน่า และการโพสของอแมนด้านั้นดูอึดอัด และดูแข็ง แต่กรรมการชอบที่เธอไม่แสดงออกให้เห็นถึงความหนาวออกมาในภาพ แคริดีและอแมนด้ากลายเป็นสองคนสุดท้าย กรรมการคิดว่า อแมนด้ามีลุคส์ที่ดูเป็นแฟชั่นชั้นสูง แต่ดูเก้งก้างและอ่อนโยนเกินไป ในขณะที่ แคริดีเธอมีลุคส์ที่ดูสวยคลาสสิก แต่อาจจะไม่ตอบสนองความสามารถทางกายภาพของการเป็นนางแบบได้ ในที่สุด ไทร่าได้ยื่นภาพให้แคริดี แล้วบอกให้เธอ จัดการจุดบกพร่องของเธอ และอแมนด้า ต้องเป็นฝ่ายเก็บของกลับบ้าน
"ออกอากาศ : 6 ธันวาคม พ.ศ. 2549"
ผู้เข้าแข่งขันสามคนที่เหลือได้มาหาเจย์ แมนูเอล เพื่อถ่ายโฆษณาลิปสติก เอาท์ลาสต์ ดับเบิ้ล ลิปไชน์ ให้กับคัฟเวอร์เกิร์ล โดยมีแดเนียลล์ อีวานส์ ผู้ชนะจากฤดูกาลที่ 6 มาคอยให้คำแนะนำ ในการถ่ายโฆษณา ความกระตือรือล้นของแคริดีทำให้เธอผ่านไปได้อย่างงดงาม
ในห้องตัดสินกรรมการเห็นว่าภาพของแคริดีให้ความรู้สึกสดใส ดูมีความสุข ยูจีน่าก็ได้ภาพที่งดงามในขณะที่ภาพของเมลโรสกลับดูแก่เกินกว่าความเป็นจริง และถึงแม้ว่าโฆษณาของเมลโรสจะออกมาน่าผิดหวังแต่เธอก็ผ่านเข้าสู่รอบต่อไปซึ่งทำให้ยูจีน่าต้องตกรอบ
ในการเดินแบบรอบไฟนอลรันเวย์ สองสาวจะต้องเดินแบบในชุด “เจ้าสาวผีดิบ” ซึ่งออกแบบโดย วิคทอริโอ และ ลุคชิโน โดยเวทีจะถูกจัดอยู่ที่ แอนโทนี่การ์ด ใน สวนปาร์คจิวล์ ในระหว่างการเดินแบบ แคริดีได้เหยียบกระโปรงของเมลโรสขาดในขณะที่เดินสวนกัน และในรอบสุดท้ายสองสาวต้องใส่ชุดแต่งงานสีดำและวิ่งด้วยท่าทางหวาดกลัวอย่างสุดขีดในอุโมงค์ยาว ซึ่งหลังจากนั้นการเดินแบบในรอบไฟนอลรันเวย์ก็สิ้นสุดลง
ในห้องตัดสินกรรมการทุกคนต่างมีความเห็นว่าเมลโรสเหนือกว่าแคริดีทุกด้านไม่ว่าจะเป็นผลงาน การเดิน และความรู้เรื่องแฟชั่น แต่กรรมการรู้สึกว่าเมลโรสดูต้องการที่จะเอาชนะและเคร่งเครียดเอาจริงเอาจังมากเกินไป ในขณะที่แคริดีมีบุคลิกภาพที่มากกว่าในบางครั้ง และหลังจากที่พิจารณากันอย่างถี่ถ้วนแล้ว คณะกรรมการก็ตัดสินใจและประกาศว่า ผู้ชนะในฤดูกาลที่ 7 ก็คือ แคริดี อิงลิช ซึ่งเป็นผู้ชนะสาวผมบลอนด์คนแรกของรายการ
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 6
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 6 ออกอากาศเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นฤดูกาลสุดท้ายที่ออกอากาศทางช่อง UPN ก่อนที่จะรวมช่องกับ The WB และเปลี่ยนชื่อเป็น The CW คำโฆษณาประจำฤดูนี้ก็คือ " Fairy Tales Come True "
ในรอบ 6 คนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ ได้ไปแข่งขันต่อที่ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย และผู้ชนะก็คือ แดเนียลล์ อีวานส์ วัย 20 ปีจาก ลิตเติ้ลร็อค, อาร์คันซอ และรางวัลของเธอก็คือการได้เซ็นสัญญากับบริษัทโมเดลลิ่งชั้นนำ Ford Models ได้ถ่ายแบบกับนิตยสาร ELLE และเซ็นสัญญา 100,000 เหรียญ กับเครื่องสำอาง CoverGirl
The Girl Who Learns How to Dance.
"ออกอากาศ : 8 มีนาคม พ.ศ. 2549"
การคัดตัวเริ่มต้นขึ้น สาวๆ ทั้ง 32 คนต้องเข้าสัมภาษณ์กับไทร่า มิสเตอร์และมิสเจ เวนดี้เปิดเผยว่าเธอต้องพลัดพรากกับครอบครัวเพราะพายุเฮอริเคนแคทริน่า โจนนี่เล่าว่าเธอเป็นลูกสาวนักเทศน์และเคยแอบไปเป็นนักเต้นระบำเปลื้องผ้าสมัครเล่นมาก่อน เจดทำให้กรรมการรู้สึกว่าเธอดูค่อนข้างอวดดีและหลงตัวเองไปหน่อย และสาวแอฟริกันอเมริกันที่ชื่ออีวอนเป็นแพทย์ห้องฉุกเฉิน ทำให้มิสเตอร์เจย์ประทับใจในท่าเดินของเธอ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ผ่านการถ่ายภาพโคลสอัพใบหน้าของตัวเองในรอบสุดท้าย
หลังจากถ่ายภาพโคลสอัพแล้ว ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 13 คนก็ถูกคัดเลือกเข้าบ้าน ในฤดูกาลนี้ถือเป็นฤดูกาลที่รวมสาวๆ ที่อายุมากไว้เยอะที่สุด
The Girls Go Bald.