pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เป็นเทคโนโลยี การนำเสนอข้อมูลการซื้อขายตลาดหลักทรัพย์ ในรูปแบบอักษรวิ่ง (ภายหลังพัฒนาเป็นการใช้อักษรเลื่อนขึ้นร่วมด้วย) โดยในปี พ.ศ. 2533 ไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. นับเป็นสถานีโทรทัศน์ ที่เริ่มใช้แถบรายงานดังกล่าว เป็นครั้งแรกของประเทศไทย (ก่อนหน้านั้นคือสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 แต่เป็นรูปแบบตัวเลื่อนขึ้นบน) ต่อมา ตั้งแต่วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2547 ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ปรับปรุงรูปแบบการนำเสนอข่าวเศรษฐกิจ โดยมีรายการเศรษฐกิจ ในช่วงเวลาประมาณ 08.30 - 16.30 น. พร้อมทั้งใช้กราฟิก ประกอบรายงานข่าวเศรษฐกิจ โดยใช้ชื่อว่า "สถานีหุ้น โมเดิร์นไนน์ทีวี" ซึ่งในสมัยนั้นมี 2 ชั้น
นับจากวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2556 แถบข้อมูลหุ้นได้ลดลงเหลือเพียงชั้นเดียว และเปลี่ยนสีเป็นสีม่วง ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินซึ่งเป็นสีเมื่อแรกใช้ในสมัยที่แถบวิ่งมี 2 ชั้น เมื่อวันที่ 21 มกราคม ปีเดียวกัน
นับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2557 โมเดิร์นไนน์ทีวีได้เริ่มออกอากาศคู่ขนานผ่านระบบโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลภาพคมชัดสูง ในนาม MCOT HD (ปัจจุบันเป็น ช่อง 9 MCOT HD 30) โดยระยะแรกอาจมีการปรากฏแถบข้อมูลหุ้นในบางครั้ง จนกระทั่งเมื่อรายการทั้งหมดพร้อมออกอากาศในระบบภาพคมชัดสูง ก็ไม่มีการปรากฏของแถบข้อมูลหุ้น ส่งผลให้ผู้ที่รับชมเอ็มคอตเอชดีผ่านโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ช่อง 30 และผ่านดาวเทียมและโทรทัศน์เคเบิล Must Carry ช่อง 40 ในขณะนั้น ไม่สามารถรับชมแถบข้อมูลหุ้นได้พร้อมกับผู้ชมในระบบแอนะล็อก วีเอชเอฟ ช่อง 9 และผ่านดาวเทียมไทยคม 5 ระบบซี-แบนด์ ทำให้ต่อมาในช่วงประมาณเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 มีการปรับปรุงแถบข้อมูลหุ้นเพื่อให้ผู้ชมในระบบแอนะล็อกและดิจิทัลสามารถรับชมได้พร้อมกัน โดยเพิ่มแถบแยกประเภทหลักทรัพย์ในช่วงที่มีการแสดงข้อมูลหลักทรัพย์รายตัว(แถบสีเหลือง)โดยให้ตัววิ่งหายไปเมื่อวิ่งเข้าสู่แถบนี้แล้วจะเลื่อนขึ้นเมื่อเข้าสู่หมวดธุรกิจ (Sector) ถัดไป และปรับขนาดให้ยาวขึ้น รองรับอัตราส่วนภาพ 16:9
ช่วงปลายเดือน พฤษภาคม - มิถุนายน พ.ศ. 2560 มีการทดลองระบบแถบข้อมูลตลาดหุ้นแบบใหม่ล่าสุด ซึ่งพบว่าส่วนที่แสดงดัชนีที่เป็นอักษรเลื่อนขึ้น เกิดความไม่ต่อเนื่องกัน คือหลังจากแสดงดัชนีใหม่แล้ว มีการปล่อยแถบดัชนีว่างประมาณ 2 วินาที และขึ้นดัชนีใหม่ ส่งผลให้ต้องกลับไปใช้แถบข้อมูลตลาดหุ้นแบบเดิม (ในระหว่างปรับปรุงระบบแถบข้อมูลหุ้นแถบใหม่) หลังจากนั้นไม่นาน กลับมาใช้แถบข้อมูลนี้อีกครั้ง
ส่วนระยะเวลาการแสดงข้อมูลนั้น จะแสดงเฉพาะทุกวันจันทร์ถึงวันศุกร์ซึ่งเป็นวันทำการตลาดหลักทรัพย์ฯ ยกเว้นวันหยุดทำการ เริ่มแสดงเวลา 10.00 น. จบการแสดงเวลา 16.50 น.
อนึ่ง เมื่อมีการไว้ทุกข์ถวายพระราชวงศ์ที่สิ้นพระชนม์ลงแล้ว โดยเฉพาะสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์เมื่อปี พ.ศ. 2551 และ สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายกเมื่อปี พ.ศ. 2556 และล่าสุด พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พ.ศ. 2559 ก็จะเปลี่ยนสีเป็นสีเทาเพื่อแสดงความไว้อาลัย
และก่อนช่วงปี พ.ศ. 2550 โมเดิร์นไนน์ทีวี ได้แสดงตัววิ่งรายงานข่าวเศรษฐกิจหรือข้อมูลการเงินต่างประเทศ ประกบแถบข้อมูลตลาดหุ้นอีกด้วย ซึ่งจะขึ้นต้นคำว่า "สำนักข่าวไทย-เศรษฐกิจ" เป็นหัวหลัก (โดยเฉพาะรายการสดเกี่ยวกับข่าวเศรษฐกิจ เช่น จับเงินชนทอง และรายการวิเคราะห์หุ้น เช่น สดจากห้องค้า , วิพากษ์หุ้น) ถ้ามีการถ่ายทอดสดหรือประกาศต่าง ๆ จากโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย ในช่วงที่มีการแสดงแถบข้อมูลหุ้น ทางสถานีจะทำการปิดการแสดงแถบข้อมูลหุ้นไว้ชั่วคราว และจะเปิดการแสดงแถบข้อมูลหุ้นอีกครั้งหลังจากการถ่ายทอดสดหรือประกาศนั้น ๆ จบลง
แถบข้อความทวิตเตอร์.
สำนักข่าวไทย ได้นำแถบข้อความทวิตเตอร์ ในลักษณะแถบยาว เช่นเดียวกับแถบอักษรข่าววิ่ง (แตกต่างจากเนชั่นทีวี ซึ่งจะปรากฏในลักษณะแถบขนาดใหญ่ ทีละข้อความจากผู้ติดต่อ และไม่มีการเลื่อนตัวอักษรไปทางแนวนอน) มาปรากฏบนหน้าจอโทรทัศน์ เฉพาะรายการคุยโขมงข่าวเช้า , คุยโขมงบ่าย 3 โมง, และคลุกวงข่าว (ปัจจุบันคือรายการคับข่าวครบประเด็น) โดยปรากฏครั้งแรกตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2555 ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี ซึ่งติดต่อได้ทาง Twitter ที่@tnamcot ชึ่งจะมีการเปิดโอกาสให้ผู้ติดต่อสามารถติดแท็ก (#:tags) พร้อมคำศัพท์ ตามที่รายการฯได้เสนอคำศัพท์ไว้ด้วย (ปัจจุบันยกเลิกการเผยแพร่แถบข้อความแบบนี้แล้ว)
รายการข่าวที่ใช้คือ 9ข่าวเที่ยง และ คู่ข่าวเสาร์-อาทิตย์ ล่ามช่อง 9 จะใช้ตอนเที่ยง
ปุจฉา-วิสัชนา.
ช่วง ปุจฉา-วิสัชน ออกอากาศคั่นระหว่างข่าวภาคค่ำทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. กับภาพยนตร์โฆษณาทางโทรทัศน์, วันละสองชุดคำถามและคำตอบ, โดยแบ่งเป็นสองช่วง เริ่มแพร่ภาพเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2536 จนถึงราวปี พ.ศ. 2539
ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 มีการเผยแพร่ข้อมูลในลักษณะเดียวกัน ผ่านทางอสมท เอฟเอ็ม 95.0 เมกะเฮิร์ตซ์ "ลูกทุ่งมหานคร" ก่อนและหลังเวลา เข้าสู่ข่าวต้นชั่วโมง หรือหลังจากบรรเลงเพลงประจำสถานีฯ
ความร่วมมือกับสำนักข่าวต่างประเทศ.
สำนักข่าวไทย ขยายความร่วมมือกับสำนักข่าว และสื่อต่างประเทศสำคัญ ๆ ของโลก เป็นจำนวนมาก ได้แก่
สถานีโทรทัศน์ ได้แก่
สถานีวิทยุ ได้แก่
กลุ่มองค์กรความร่วมมือ ได้แก่
พ.ศ. 2520 - พ.ศ. 2545.
ตราสัญลักษณ์แรก เป็นภาพกลุ่มวงกลมสีชมพูเข้ม ซ้อนกันเป็นรูปคลื่นกระจายสัญญาณ มีรูปสามเหลี่ยมคล้ายลำโพงอยู่ทางซ้าย
พ.ศ. 2546 - 30 มิถุนายน พ.ศ. 2557.
ตราสัญลักษณ์ที่สอง ใช้ตราจากช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี เป็นสัญลักษณ์ประจำหน่วยงาน พร้อมกันกับ บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน)
ตราสัญลักษณ์สำหรับการออกอากาศภาพคมชัดสูง 1 เมษายน พ.ศ. 2557 -30 มิถุนายน พ.ศ. 2557.
ตราสัญลักษณ์ที่ใช้กับการออกอากาศข่าว ในระบบดิจิทัลภาพคมชัดสูง ทางช่องเอ็มคอตเอชดี เป็นภาพตัวอักษร "TNA NEWS HD สำนักข่าวไทย" มีลูกโลกสีส้มใต้ตัวอักษร "T"
1 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 - ปัจจุบัน.
ตราสัญลักษณ์ที่สาม จะมี 2 แบบ คือ แบบภาษาอังกฤษ จะมีคำว่า "Thai News Agency" โดยคำว่า Thai จะเป็นสีแดง และคำว่า News Agency เป็นสีขาว อยู่ในวงกลมสีน้ำเงิน และด้านล่างวงกลมสีน้ำเงินนั้น มีคำว่า "สำนักข่าวไทย" กำกับอยู่ด้วย ซึ่งเริ่มใช้ในวันที่ 1 กรกฎาคม 2557 (ปัจจุบันยังมีให้เห็นในเว็บไซต์สำนักข่าวไทยและบนยานพาหนะที่ใช้ทำข่าวนอกสถานที่) และแบบภาษาไทย จะมีคำว่า "สำนักข่าวไทย" โดยคำว่า สำนัก จะเป็นสีแดง และคำว่า ข่าวไทย เป็นสีขาว อยู่ในวงกลมสีน้ำเงิน และด้านล่างวงกลมสีน้ำเงินนั้น มีคำว่า "Thai News Agency" กำกับอยู่ด้วย ซึ่งแบบภาษาไทย เริ่มใช้ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2557
ตราสัญลักษณ์ที่มิได้ใช้จริง.
ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2555 บมจ.อสมท แถลงข่าวว่าจะเปลี่ยนแปลงตราสัญลักษณ์ ที่ใช้กับการนำเสนอข่าวทางโทรทัศน์ของสำนักข่าวไทย โดยเริ่มตั้งแต่วันที่ 25 เมษายน เป็นต้นไป ภายใต้แนวคิดดังนี้
อนึ่ง สำนักข่าวไทยมิได้นำตราสัญลักษณ์นี้มาใช้จริง เนื่องจากมีกระแสโจมตีโดยฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองและประชาชนบางกลุ่ม
เครือรัฐโดมินิกา
พระนางจิระประภามหาเทวี
พญาเมืองเกษเกล้า
โยนกเชียงแสน
เมืองเชียงแสน
ภาษาจิ่งเผาะ
ภาษาจิ่งเผาะ (ภาษาจิ่งผ่อ ภาษาจิ่งเปา ภาษาฉิ่งโป / ဈိာင်ေဖါစ်) หรือ ภาษากะชีน  ใช้พูดในรัฐกะชีน ประเทศพม่า และในจีน จนบางครั้งมีผู้เรียกว่าภาษากะชีน เนื่องจากเป็นภาษาของชนชาติจิ่งเผาะ ซึ่งเป็นชนชาติหลักของกลุ่มชนชาติกะชีน นอกจากนี้มีผู้พูดในจีนอีกราว 40.000 คน เมื่อ พ.ศ. 2542 โดยเฉพาะที่เขตเต๋อหง รวมมีผู้พูดทั้งหมดราว 900,000 คน
ภาษาจิ่งเผาะเป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขาจิ่งเผาะ-โบโด-โกนยัก เป็นภาษามีวรรณยุกต์ ชาวไทตุรงในรัฐอัสสัมพูดภาษาจิ่งเผาะสำเนียงที่ผสมกับภาษาไทซึ่งเรียกว่าภาษาสิ่งเผาะ ระบบกริยาในภาษาจิ่งเผาะมีการแสดงเครื่องหมายของประธานและกรรมตรง
ภาษาซัมบัล
ภาษาซัมบัล  เป็นภาษากลุ่มซัมบัล มีผ้พูดราว 70,000 คน ใน พ.ศ. 2543 ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองซันตาครุซ, คันเดลารียา, มาซินโลก, ปาลาวิก และอีบาในจังหวัดซัมบาเลส ประเทศฟิลิปปินส์ มีผู้พูดบางส่วนอยู่ในเมืองเคโซนของจังหวัดปาลาวันด้วย
ภาษากะฉิ่น
ทรงสี่หน้าปลายตัด
ทรงสี่หน้าปลายตัด  เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron)
ทรงสี่หน้าปลายตัด ประกอบด้วยหน้ารูปหกเหลี่ยมปรกติ 4 หน้า และหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 4 หน้า รวม 8 หน้า มี 12 จุดยอด 18 ขอบ และเป็นหนึ่งในทรงตันอาร์คิมิดีส (Archimedean solid) รูปทรงนี้เกิดจากการนำทรงสี่หน้าปรกติ (regular tetrahedron) มาตัดปลายที่จุดยอดทั้ง 4 จุด ให้หน้ารูปสามเหลี่ยมกลายเป็นรูปหกเหลี่ยม และหน้าที่ตัดนั้นก็จะเป็นรูปสามเหลี่ยมแทน
พื้นที่ผิว "A" และปริมาตร "V" ของทรงสี่หน้าปลายตัด ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ a สามารถคำนวณได้ดังนี้
พิกัดคาร์ทีเซียนของจุดยอดของทรงสี่หน้าปลายตัด สามารถกำหนดพิกัดได้ดังนี้
จะได้ทรงสี่หน้าปลายตัดที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ √8 หน่วย
ทรงสี่หน้าตัดมุม
Truncated tetrahedra
ทรงสี่หน้าทรันเคต
ทรันเคตเททราฮีดรอน
บาคุริว ไดโนเสาร์วิวัฒนาการแห่งอาบะเรนเจอร์
พระสมเด็จนางพญา สก.
พระสมเด็จนางพญา สก..
คณะกรรมาธิการการศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม สภาผู้แทนราษฎร ร่วมกับคณะกรรมการจัดงานนิทรรศการการบินนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ ได้สร้าง พระพุทธรัชมงคลประชานาถ สมเด็จนางพญา ส.ก. พระกริ่งจักรตรี 72 พรรษาประชาภักดี ประกอบพิธีพุทธาภิเษกมวลสาร และโลหะ ณ อุโบสถ วัดห้วยมงคล ตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
พระสมเด็จนางพญา สก. (สก. หมายถึง พระนามาภิไธยย่อของสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ)วัดถ้ำสิงห์โตทอง หลวงปู่โต๊ะสร้างขึ้นเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ (พระชนมายุ 60 พรรษา) สมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ
พระสมเด็จนางพญา สก. มี 2 ชนิด ได้แก่
พระสมเด็จนางพญา สก. ผงพระพิมพ์ มี 7 สี ได้แก่ สีเหลือง สีดำ สีแดง สีอิฐ สีเทา สีขาว สีเขียว ทำพิธีพุทธาภิเษก 7 เสาร์ 7 อังคาร 15 วัด รวมพุทธาภิเษก 16 ครั้ง
พระสมเด็จนางพญา สก.โลหะ ทองคำ น้ำหนัก 1 บาท และน้ำหนัก 2 สลึง
พิธีมหาพุทธาภิเษก.
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงประกอบพิธีมหาพุทธาภิเษก ณ อุโบสถวัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ) อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี พระสมเด็จนางพญา สก. เนื้อทองคำ น้ำหนักสองสลึง และพระพุทธสิริกิตติพิพัฒน์จำลองในวันที่ 28 สิงหาคมพ.ศ. 2535
สร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ไม้สักทอง วัดเทวราชกุญชร กรุงเทพฯ
สร้างตึก สก. โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พ.ศ. 2535
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้ทรงพระมหากรุณาเสด็จพระราชดำเนินในพิธีพุทธาภิเษก และพระสมเด็จพระนางพญา สก. ณ พระอุโบสถวัดถ้ำสิงโตทอง อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี
พระสมเด็จพระนางพญา สก.วัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ)สร้างด้วยทองคำหนัก 1 บาท จำนวน 7,500 องค์
พระสมเด็จพระนางพญา สก. สร้างด้วยทองคำหนักสองสลึง จำนวน 17,500 องค์ สมเด็จพระนางพญา สก. ผู้มีจิตศรัทธาร่วมทำบุญ 20,000 บาท รับพระสมเด็จนางพญา สก. ทองคำ 1 องค์
สร้างปี พ.ศ. 2519 พิมพ์เล็ก ขนาด 2.3 x 1.7 x 2.3 เซนติเมตร
สภาการศึกษามหากุฏราชวิทยาลัยได้จัดสร้างพระสมเด็จนางพญา สก. โดยใช้กระเบื้องเก่าที่มุงหลังคาพระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหาร เนื่องจากเป็นของเก่า และสมเด็จพระสังฆราชเคยประทับอยู่วัดนี้ถึง 3 พระองค์ เป็นมวลสาร ผงศักดิ์สิทธิ์พระราชทาน และผงวิเศษ 199 ชนิด เช่น ผงดอกไม้พระราชทาน ผงธูปพระราชทาน ผงพระ และทองที่เข้าพิธี ปี13 วัดเทพศิรินทร์(ปลุกเสกโดยท่านเจ้าคุณนรฯ) ผงพระสมเด็จโต วัดระฆัง ผงพระสมเด็จบางขุนพรหม ผงพระสมเด็จสังฆราชสุก(ไก่เถื่อน) วัดราชสิทธาราม ผงพระหลวงปู่โต๊ะ ผงพระวัดสามปลื้ม
พิธีพุทธาภิเษก ตั้งแต่วันที่ 5-11 ก.ค.2519 ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหารถึง 7 วันเต็ม
สิทธารถะ
""สิทธารถะ" เป็นคำในภาษาสันสกฤตสำหรับ "สิทธัตถะ" สำหรับศาสดาองค์ปัจจุบันของพุทธศาสนา ดู "พระโคตมพุทธเจ้า"
สิทธารถะ  เป็นวรรณกรรมภาษาเยอรมันที่ประพันธ์โดยแฮร์มัน เฮ็สเซอ ขณะเดินทางมาที่ประเทศอินเดีย โดยเป็นที่รู้จักกันดีว่าเขาเป็นผู้ที่ลุ่มหลงและแตกฉานในหลักคิดแนวปรัชญาตะวันออก นวนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหามุ่งไปสู่การค้นหาสัจธรรมของการเวียนว่ายตายเกิด หรือนั่นหมายถึงความเพียรที่จะใฝ่รู้ว่า "อัตตา" คือสิ่งใด ชีวิตมนุษย์เกิดขึ้นมาทำไมและเพื่ออะไร และนิพพานคืออะไร โดยในเรื่องนี้สื่อภาพของสังคมของอินเดียในยุคสมัยที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่และเสด็จออกเผยแผ่ศาสนาพุทธไปทั่วชมพูทวีป
เนื้อเรื่องมีขนาดความยาวแบ่งออกเป็น 2 ภาค 12 บท โดยมี สิทธารถะ เป็นชื่อของตัวละครหลักในท้องเรื่อง เขาเป็นบุตรแห่งพราหมณ์ที่ใช้ชีวิตในวัยหนุ่มเคียงข้างกับเพื่อนรักที่เป็นประหนึ่งเงาตามตัวกันและกันชื่อ โควินท์ ทั้งคู่ได้ดั้นด้นออก "แสวงหา" สัจจะในชีวิตว่าคือสิ่งใด รอนแรมไปกับกลุ่มนักพรต บำเพ็ญเพียรนานาประการ จนในที่สุดมาพบเข้ากับ พระผู้มีพระภาคเจ้า ณ วัดพระเชตวันมหาวิหาร ในเมืองสาวัตถี หลังสดับธรรมเทศนาจากพระพุทธองค์แล้ว โควินท์ สหายรักของสิทธารถะ เลือกที่จะขอบวช ขณะที่สิทธารถะกลับเลือกที่จะเดินต่อไปเพื่อแสวงหาสิ่งที่ตัวเองยังค้นไม่พบ นวนิยายที่เหลือจากนั้นว่า ด้วยการแสวงหาสัจจะของสิทธารถะ ตั้งแต่พบหญิงคนรัก การกำเนิดบุตร เช้าค่ำวันเดือนที่ล่วงไป หากแต่สัจจะที่ต้องการค้นหากลับยิ่งอยู่ห่างออกไปเรื่อยๆ จนเมื่อความตายมาพรากสิ่งอันเป็นที่รักของสิทธารถะไป ทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย เมื่อวาสุเทพ ชายแจวเรือจ้างปรากฏขึ้นมาในท้องเรื่อง คำตอบที่สิทธารถะวิ่งไล่กวดมาทั้งชีวิตก็อุบัติขึ้นพร้อมกับ การกลับมาของเพื่อนรัก พระโควินท์ ณ กลางแม่น้ำ เป็นอันว่ามรรคาแห่งวิมุตติสุข ได้บังเกิดขึ้น
บทต่าง ๆ ในหนังสือ.
เนื้อเรื่องทั้ง 12 บทมีดังนี้
"สิทธารถะ" ฉบับภาษาไทยมี 3 สำนวน ได้แก่ ฉบับของฉุน ประภาวิวัฒน์ ฉบับของสดใส และฉบับของสีมน (ฉบับของสีมนแปลโดยตรงจากภาษาเยอรมัน)
ภูมิภาคจูบุ
อำเภอของประเทศญี่ปุ่น
อำเภอ หรือที่เรียกว่า กุง  เป็นเขตการปกครองในประเทศญี่ปุ่นมีลักษณะคล้ายคลึงกับเคาน์ตีในสหรัฐอเมริกา โดยกุงเป็นส่วนย่อยของจังหวัดแต่ใหญ่กว่าเมือง หรือหมู่บ้าน
เทศบาลของประเทศญี่ปุ่น
เทศบาลของประเทศญี่ปุ่น เป็นระดับเขตการปกครองรองจากระดับจังหวัด ประเทศญี่ปุ่นแบ่งออกเป็น 47 จังหวัด แต่ละจังหวัดประกอบด้วยเทศบาลจำนวนมาก ทั้งประเทศมีเทศบาลรวม 1,719 แห่ง (ข้อมูลเดือนมกราคม ค.ศ. 2013) เทศบาลมีอยู่ด้วยกัน 4 ประเภท ได้แก่ นคร เมือง หมู่บ้าน และเขตพิเศษของโตเกียว ในภาษาญี่ปุ่น เรียกระบบนี้ว่า "ชิกุโจซง"  โดยที่คันจิแต่ละตัวแทนเทศบาลแต่ละประเภท นครจัดตั้งบางแห่งมีเขตการปกครองย่อยลงไปอีก เรียกว่า เขต แต่ไม่เหมือนกับเขตพิเศษของโตเกียว เนื่องจากเขตเหล่านั้นไม่ใช่เทศบาล
สถานะของเทศบาล ถ้าเป็นหมู่บ้าน เมือง หรือนคร จะได้รับการจัดตั้งโดยจังหวัด โดยทั่วไป หมู่บ้านหรือเมืองสามารถเลื่อนสถานะเป็นนครได้เมื่อมีประชากรมากกว่าห้าหมื่นคน และนครก็สามารถลดสถานะเป็นเมืองหรือหมู่บ้านได้เมื่อมีประชากรลดลงน้อยกว่าห้าหมื่นคน (แต่ไม่จำเป็น) นครที่มีประชากรน้อยที่สุด คือ อูตาชิไน จังหวัดฮกไกโด มีประชากรเพียงสามพันกว่าคน ในขณะที่เมืองที่อยู่ในจังหวัดเดียวกันอย่าง โอโตฟูเกะ มีประชากรกว่าสี่หมื่นคน และหมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ คือ โยมิตัน มีประชากร 40,517 คน
โตเกียว เมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น ไม่ได้มีสถานะเป็นนคร มหานครโตเกียวประกอบด้วย 23 เขตพิเศษ นอกจากเขตพิเศษแล้ว ยังมีนคร เมือง และหมู่บ้านอื่น ๆ ทั้งในแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะห่างไกล โดยนิตินัยแล้ว เขตพิเศษของโตเกียวแต่ละเขตมีสถานะเทียบเท่านคร แม้ว่าบางครั้งเขตพิเศษทั้ง 23 แห่งจะถือว่าเป็นนครเดียวกันในทางพฤตินัยก็ตาม
ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของนครในประเทศญี่ปุ่น
ตุ๊กกาย
ตุ๊กกาย หรือ ตุ๊กแกป่า  สัตว์เลื้อยคลานจำพวกหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายตุ๊กแก แต่มีขนาดเล็กกว่า อยู่ในวงศ์ Gekkonidae เช่นเดียวกับตุ๊กแกและจิ้งจก โดยอยู่ในสกุล "Cyrtodactylus"
ตุ๊กกายมีลักษณะสำคัญ คือ มีนิ้วเท้าและเล็บที่แหลมยาว ไม่มีปุ่มดูดจึงไม่สามารถดูดติดเกาะผนังได้เหมือนจิ้งจกและตุ๊กแก ใช้ได้เพียงแค่ปีนป่ายเหมือนกิ้งก่าเท่านั้น อาศัยอยู่ในถ้ำและป่าของทวีปเอเชีย ไม่พบในเมือง ในปี 2020 นักวิจัยเผยว่าพบสายพันธุ์ตุ๊กกายบนโลกแล้วไม่ต่ำกว่า 300 ชนิด และพบในประเทศไทยไม่ต่ำกว่า 30 ชนิด หลายชนิดเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นไม่พบที่ใดในโลก เช่น ตุ๊กกายอุ้มผาง, ตุ๊กกายปล้องทอง, ตุ๊กกายถ้ำสระบุรี เป็นต้น
สถานะปัจจุบันของตุ๊กกายเป็นสัตว์หายากชนิดหนึ่ง เคยเป็นสัตว์ที่ถูกบรรจุชื่อไว้ในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 แต่เมื่อมีการปรับปรุงใหม่ในปี พ.ศ. 2546 ถูกถอดชื่อออกไป โดยคำว่า "ตุ๊กกาย" ผู้ที่บัญญัติชื่อนี้ขึ้นมาคือนายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล อดีตนักอนุรักษ์ธรรมชาติที่มีชื่อเสียงของไทย
คนมักเข้าใจตุ๊กกายผิดว่าเป็นจิ้งจกหรือตุ๊กแกบ้าน เนื่องจากมีผู้ศึกษาสัตว์กลุ่มนี้น้อยจึงยังขาดข้อมูลในการจำแนกชนิดและนิเวศวิทยา ตุ๊กกายมีลักษณะคล้ายจิ้งจกและตุ๊กแกบ้าน บางครั้งถูกเรียกว่า ตุ๊กแกป่า ซึ่งอนุมานได้ว่าเป็นตุ๊กกาย แต่มีส่วนสำคัญที่แตกต่างกันคือ ตุ๊กกายมีนิ้วเท้าและเล็บที่แหลมยาว ใช้ในการปีนป่ายคล้ายกับกิ้งก่า และไม่มีแผ่นดูด (Synthetic setae) เหมือนตุ๊กแกบ้านหรือจิ้งจก จึงไม่สามารถดูดติดเกาะผนังได้ ลำตัวมีสีสันและลวดลายสวยงามแตกต่างกันไป มีตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงขนาดใหญ่ประมาณ 30 เซนติเมตร เช่นตุ๊กกายมลายู สามารถพบทางภาคใต้ของประเทศไทย กินแมลงเป็นอาหาร พบเห็นได้ในเฉพาะในเวลากลางคืน และแต่ละชนิดมีที่อยู่อาศัยที่แตกต่างกันไป บางชนิดพบได้บริเวณต้นไม้ใกล้ ๆ กับแหล่งน้ำ เช่น ตุ๊กกายตะวันออก บางชนิดพบในถ้ำ หรือใต้ก้อนหินซอกหินต่าง ๆ บางชนิดพบได้เฉพาะภูเขาสูงเท่านั้น เช่น ตุ๊กกายอยสุเทพ บางชนิดที่ปรับตัวได้ดีสามารถอาศัยในพื้นที่เกษตรกรรม ในสวนยางพาราที่มีความชื้นสูงได้ เช่น ตุ๊กกายตุ่มใหญ่ บางชนิดอาศัยอยู่บริเวณภูเขาหินปูน เช่น ตุ๊กกายกันยา เป็นต้น
รายชื่อตุ๊กกายที่อาจพบได้ในประเทศไทย.
รอรายงานอย่างเป็นทางการ
งูเขียวปากจิ้งจก
งูเห่าพ่นพิษสีทอง
งูเห่าพ่นพิษสีทอง  เป็นงูเห่าชนิดหนึ่ง ไม่มีดอกจันที่แม่เบี้ย ไม่มีลวดลายตามลำตัว สีพื้นลำตัวเป็นสีเหลืองหรือสีทองสวยงาม ท้องมีสีขาว พบมากทางภาคใต้ของประเทศไทย และพบไปจนถึงมาเลเซียและสิงคโปร์ ซึ่งงูที่พบในมาเลเซียและสิงคโปร์นั้นจะมีลำตัวสีดำ ความยาวเต็มที่ 1.6 เมตร
งูเห่าพ่นพิษสยาม
งูเห่าพ่นพิษสยาม  เป็นงูเห่าจำพวกงูเห่าพ่นพิษ กล่าวคือ เป็นงูเห่าที่สามารถพ่นพิษได้ โดยสามารถพ่นพิษได้ไกล 1-2 เมตร เมื่อพ่นน้ำพิษหมดแล้ว สามารถผลิตน้ำพิษได้ในเวลา 10 นาที ก็สามารถพ่นน้ำพิษใหม่ได้ ขณะชูคอแผ่แม่เบี้ยขู่ ก็จะอ้าปากเพื่อเตรียมพ่นพิษใส่ศัตรู จะมีรูของเขี้ยวพิษ อยู่ทางด้านหน้า เพื่อสะดวกในการฉีดพ่นพิษออกไป และถ้าพิษเข้าตา จะไม่ทำให้ตาบอดในทันที
ยกเว้นเพียงแต่เราขยี้ตา ถ้าถูกพิษทางผิวหนังที่มีแผล ก็จะทำให้เกิดการอักเสบ แต่ไม่อันตรายมาก เพราะได้รับปริมาณพิษน้อย
ลักษณะรูปร่างทั่วไปจะคล้ายคลึงกับงูเห่าไทย ("N. kaouthia") แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า โดยจะยาวเฉลี่ย2 ถึง - 3เมตร มีความว่องไว นิสัยดุร้าย ดอกจันมักเป็นรูปตัว U หรือเลือนลางในบางตัว สีลำตัวบางตัวอาจมีลายดอกด่างขาว จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "งูเห่าพ่นพิษด่าง" หรือ "งูเห่าพ่นพิษขี้เรื้อน" เป็นต้น
งูเห่าชนิดนี้มีการแพร่กระจายพันธ์ในประเทศกัมพูชา, ลาว, ไทย และเวียดนาม
สำหรับในประเทศไทยสามารถพบได้ทุกภาค ยกเว้นภาคใต้เท่านั้น
เชียงทอง
เมืองเชียงทอง
งูหลามปากเป็ด
งูหลามปากเป็ด  เป็นงูไม่มีพิษ มีลำตัวที่อ้วน หนา กว่างูหลามและงูเหลือม แต่มีหางที่สั้นแลดูไม่สมส่วน และมีลวดลายที่แปลกออกไป มีหลายหลากสี ทั้งน้ำตาล, แดง, เหลือง, ส้ม หรือ เขียว โดยงูแต่ละตัวจะมีสีสันและลวดลายต่างกันออกไป ขนาดโตเต็มที่ได้ประมาณ 1.50 เมตร จัดเป็นงูที่มีขนาดเล็กที่สุดในสกุลนี้
พบในประเทศไทยตั้งแต่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ลงไป ตลอดจนมาเลเซีย, สิงคโปร์จนถึงอินโดนีเซีย โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกอยู่ที่เกาะสุมาตรา เป็นงูที่ไม่ค่อยขึ้นต้นไม้ มักจะซุ่มรออาหารตามพื้นดินที่เฉอะแฉะใกล้แหล่งน้ำ ที่โดยมากเป็นสัตว์เลือดอุ่นขนาดเล็ก งูหลามปากเป็ดวางไข่ครั้งละประมาณ 30–50 ฟอง
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย คือ "P. c. curtus" เป็นชนิดทั่วไป, "P. c. breitensteini" พบในบอร์เนียว และ "P. c. brongersmai" พบในแหลมมลายูของมาเลเซียและสิงคโปร์ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้ที่นิยมสัตว์เลื้อยคลานเพราะมีความสวยงาม ในบางข้อมูลจะให้ชนิดย่อยทั้ง 3 ชนิดนี้เป็นชนิดแยกกันไปเลย
ภาษากูย
ภาษากูย  หรือ ภาษากวย  เป็นตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร มีผู้พูดทั้งหมด 366,675 คน พบในไทย 300,000 คน (พ.ศ. 2535) ในจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์ ศรีสะเกษ อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด มหาสารคาม นครราชสีมา ส่วนใหญ่พูดภาษาลาว ภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาไทยหรือภาษาเขมรเหนือได้ด้วย พบในกัมพูชา 15,495 คน (พ.ศ. 2532) ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือในจังหวัดพระวิหาร เสียมราฐ กำปงธม สตึงแตรง ส่วนใหญ่พูดภาษาเขมรได้ด้วย พบในลาว 51,180 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงสุวรรณเขต ส่วนใหญ่อยู่ตามริมแม่น้ำโขงในลาวภาคใต้
ภาษากูยเป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์ ใช้ระบบน้ำเสียงแทน ในประเทศไทยมี 3 สำเนียงคือ
ภาษากูย หรือ ภาษากวย มีอยู่ที่จังหวัดสุรินทร์ มีภาษาที่ใช้สนทนามี 2 สำเนียงคือ
ภาษากวย
ภาษาส่วย
ภาษาขมุ
ภาษาขมุ หรือ ภาษากำมุ เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร กลุ่มย่อยขมุ มีผู้พูดทั้งหมด 479,739 คน พบในลาว 389,694 คน (พ.ศ. 2528) กระจายอยู่ทางเหนือของหลวงพระบาง หัวพัน พงสาลี เวียงจันทน์ ไชยบุรี น้ำทา ปากแบ่ง และห้วยทราย สำเนียงในแต่ละท้องถิ่นจะต่างกัน พบในจีน 1,600 คน (พ.ศ. 2533) ในสิบสองปันนา ในประเทศไทย 31,403 คน (พ.ศ. 2543) มีผู้พูดที่จังหวัดเชียงราย น่าน และพะเยา และกระจายตัวอยู่ในจังหวัดอื่น ๆ ในภาคตะวันตก ภาคกลาง และภาคอีสาน พบในเวียดนาม 56,542 คน (พ.ศ. 2542) และอาจจะมีในพม่า
มีพยัญชนะ 17 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 15 เสียง สระมี 22 เสียง เป็นสระเดี่ยว 19 เสียง สระประสม 3 เสียง มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นและสระเสียงยาว ไม่มีเสียงวรรณยุกต์แต่มีลักษณะน้ำเสียง 2 แบบ คือ เสียงทุ้มใหญ่กับเสียงเบาแหลม
เป็นภาษาที่มีแนวโน้มเป็นภาษาที่มีพยางค์เดียวมากขึ้นเช่นเดียวกับภาษาเวียดนาม คำกริยาไม่ผันตามกาล โดยทั่วไปไม่มการเปลี่ยนรูปคำเพื่อแสดงเพศหรือพหูพจน์ ยกเว้นคำสรรพนาม มีการลงอุปสรรค(หน้าคำ) และอาคม(กลางคำ) บ้างแต่จัดเป็นระบบไม่ได้ชัดเจนนัก การเรียงประโยคเป็นแบบ ประธาน-กริยา-กรรม
คำสรรพนามแทนบุคคลมีรูปเป็นเอกพจน์ ทวิพจน์ และพหูพจน์ดังนี้
คำสรรพนามที่ใช้เชื่อมประโยค ซึ่งตรงกับคำว่า อันที่ คนที่ ตัวที่ ในภาษาไทย ภาษาขมุจะใช้ว่ากัมหรือนัม มีการใช้คำสันธานน้อย โดยมากใช้ประโยคเรียงต่อกับเฉยๆ คำบุพบทมีไม่กี่คำ ที่ใช้มากคือ ตา หมายถึง ด้าน ที่ จาก ข้างใน และคำว่า ลอง ที่หมายถึง แถว บริเวณ
ภาษากำมุ
ภาษาซองคา
ภาษาซองคา เป็นภาษาประจำชาติของภูฏาน อยู่ในตระกูลจีน-ทิเบต สาขาทิเบต-พม่า ใกล้เคียงกับภาษาสิกขิมและภาษาอื่น ๆ ของชาวภูฏาน ระบบเสียงใกล้เคียงกับภาษาทิเบตสมัยใหม่ เทียบได้กับความแตกต่างระหว่างภาษาสเปนกับภาษาอิตาลี พระในทิเบตและภูฏาน เรียนภาษาทิเบตโบราณเพื่อการอ่านคัมภีร์พุทธศาสนา คำว่าซองคาหมายถึง ภาษา (คา) ที่พูดในวัดที่มีลักษณะเป็นป้อมปราการ (ซอง) ภาษานี้แพร่เข้ามาในภูฏานเมื่อราว พ.ศ. 2200 โดย ชับดรุง งาวัง นัมกเยล
ภาษาซองคาและภาษาถิ่นอื่น ๆ เป็นภาษาแม่ของภูฏานตะวันตก มีผู้พูดภาษานี้ในเมืองกาลิมปงของอินเดียที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของภูฏาน แต่ปัจจุบันอยู่ในรัฐเบงกอลตะวันตก ภาษาซองคาเป็นภาษาที่ใช้ในโรงเรียน เป็นภาษากลางในภูฏานตอนใต้และตะวันออกที่ไม่ได้ใช้ภาษานี้เป็นภาษาแม่ เขียนด้วยอักษรทิเบต หนังสือพิมพ์ด้วยอักษรทิเบตแบบอูคันซึ่งเป็นแบบเดียวที่ใช้พิมพ์ภาษาทิเบต
นี่คือตัวอย่างประโยคในข้อที่ 1 ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน:
ภาษาซองคาในอักษรทิเบต
ทับศัพท์ด้วยอักษรโรมัน
พระเจ้าชีเตซงแจ็น
พระเจ้าชีเตซงแจ็น  เป็นพระโอรสของพระเจ้าชีซงเตแจ็นและเป็นน้องชายของพระเจ้ามุนีสันโป ทรงทำนุบำรุงพุทธศาสนาด้วยดีตลอดรัชกาล มีพระโอรส 3 พระองค์ องค์แรกสละสิทธิในราชบัลลังก์ออกบวชเป็นพระภิกษุ ราชสมบัติจึงเป็นของพระเจ้ารัลปาแจ็น ราชโอรสองค์ที่ 2 และพระเจ้าลังทาร์มา พระโอรสองค์ที่ 3 ตามลำดับ
ค.ศ. 1516
ลีโอนาร์โด ดาวินชี
พระนางตารา
พระนางตารา พระโพธิสัตว์ตารา หรือ พระแม่ตารา เป็นพระโพธิสัตว์ฝ่ายหญิงในพระพุทธศาสนา โดยมีสายการปฏิบัติสืบทอดอย่างต่อเนื่องในวัชรยาน คำว่าตารามาจากภาษาสันสกฤตหมายถึงข้าม การบูชาพระนางเริ่มเมื่อพุทธศตวรรษที่ 8 - 11 ในอินเดียเหนือและแพร่หลายที่สุดในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 - 17 โดยถือว่าเป็นชายาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ปัจจุบันมีนับถือในอินเดีย เนปาล และ ทิเบต ส่วนชาวพุทธในจีนจะนับถือเจ้าแม่กวนอิมที่เป็นภาคหญิงของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์แทน
ประวัติการนับถือ.
คาดว่าแนวคิดการนับถือพระนางตาราเริ่มเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 8 และกลายเป็นพระโพธิสัตว์ที่มีผู้นับถือแพร่หลายในพุทธศตวรรษที่ 13-17 มีผู้นับถือมากในเนปาล ทิเบต และมองโกเลีย เชื่อกันว่าแนวคิดการบูชาพระนางตาราเริ่มขึ้นในอินเดียเพื่อต่อต้านพิธีกรรมสตี
พระนางตาราได้รับการยกย่องว่าเป็นมารดาของพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ทั้งหลายในด้านของกรุณา ภาพลักษณ์ของพระนางส่วนหนึ่งจินตนาการมาจากพระนางสิริมหามายา มารดาของพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน
กำเนิดและรูปลักษณ์.
ตำนานทางพุทธศาสนามหายานกล่าวว่าพระนางตาราเกิดจากน้ำตาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ เมื่อมองเห็นว่าสัตว์โลกมีแต่ความทุกข์ เมื่อน้ำตาของพระองค์ไหลลงมาจนกลายเป็นทะเลสาบ จึงเกิดดอกบัวขึ้น และในดอกบัวนั้นมีพระนางตาราสถิตย์อยู่ ตำนานบางฉบับกล่าวว่า พระนางตาราเกิดจากรังสีธรรมของพระอมิตาภะพุทธะ
รูปลักษณ์ดั้งเดิมของพระนางตารามี 2 แบบ คือพระนางตาราเขียวมีผู้นับถือมากในทิเบต และพระนางตาราขาวมีผู้นับถือมากในมองโกเลีย เมื่อแนวคิดเกี่ยวกับการบูชาพระนางตาราพัฒนาขึ้น จึงมีการสร้างภาคโกรธและภาคดุขึ้นมาหลายแบบ เช่น พระนางตาราน้ำเงิน อุครตารา เอกชฎะ ภาคเอกชฎะนี้เป็นภาคดุที่แพร่หลายที่สุด กายสีน้ำเงิน มีตาที่สามบนหน้าผาก ตกแต่งร่างกายด้วยงูและพวงมาลัยศีรษะคน เหยียบอยู่บนร่างของคนตาย นอกจากนี้ยังมีการสร้างพระนางตาราในภาคที่เป็นเทพแห่งความรักหรือเทพแห่งการรักษาโรคอีกด้วย
พระนางตาราปางต่างๆ.
ในทิเบต พระนางตารามีหลายปางคือ
เพย์พาว
จีแปด
G-8
ไอดอลมาสเตอร์ เซโนกลอสเซีย
ไอดอลมาสเตอร์ เซโนกลอสเซีย  เป็นอนิเมะแนวไซไฟ, หุ่นยนต์ เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็กไอมาส (IM@S) ของ บันไดนัมโกะเกมส์ โดยมีพื้นฐานตัวละครเบื้องต้นมาจากเกม ดิ ไอดอลมาสเตอร์ บนเครื่องเอกซ์บอกซ์ 360 จัดสร้างเป็นแอนิเมชั่นโดยซันไรส์ ด้วยคำขวัญที่ว่า "อยากจะเป็นไอดอลของเธอ"
ไอดอลมาสเตอร์ เซโนกลอสเซีย นอกจากจะฉายในโทรทัศน์แล้ว ยังฉายผ่านทางเว็บไซต์ @nifty ในประเทศญี่ปุ่น และยังมีการให้ตัวละครหลักโต้ตอบกับแฟนๆ ผ่านทางบล็อกในเว็บไซต์ Presepe โดยจำเป็นต้องให้คนที่มีสิทธิ์อยู่แล้ว เป็นผู้เชิญเข้าไปเท่านั้น
ใน 107 ปีหลังจากดวงจันทร์ของโลกถูกทำลาย ("ลอสท์อาร์ทีมิส") มนุษย์ต้องประสบกับการรับมืออุกกาบาตที่เหลือจากการพังทลายของดวงจันทร์ ("ดรอป") ด้วยวิธีการต่างๆ หนึ่งในวิธีการนั้นก็คือการใช้หุ่นที่มีชื่อว่า "ไอดอล" บินออกนอกชั้นบรรยากาศออกไปเพื่อทำลายดรอป นี่คือเรื่องราวของเหล่าเด็กผู้หญิงไพลอท ที่มีชื่อเรียกว่า "ไอดอลมาสเตอร์"
อามามิ ฮารุกะ เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง วันหนึ่งได้ตัดสินใจไปออดิชั่นเพื่อที่จะก้าวสู่การเป็นไอดอล เธอที่ไม่รู้ถึงเบื้องหลังการออดิชั่นในครั้งนั้น ก็ได้รับเลือกให้เข้าไปทำงานในโตเกียว และสิ่งที่เธอค้นพบ ไม่ใช่การได้เป็นไอดอลอย่างที่เธอหวัง -- เธอมีทางหน้าที่ ที่จะเป็น "ไอดอลมาสเตอร์" เพื่อช่วยเหลือโลกจากดรอป
มอนเดนคินด์.
ไอดอลทีม.
แผนกซ่อมบำรุง.
"ชื่อของเจ้าหน้าที่ในแผนกซ่อมบำรุง นอกจากริทสึโกะและชิคะโกะ ทั้งหมดนำมาจากเทศกาล Nanakusa no Sekku ของญี่ปุ่น"
ไอดอล (iDOL) คือหุ่นสำหรับการทำลายดรอป โดยเกิดหลังจากการแตกสลายของดวงจันทร์เมื่อ 107 ปีก่อน ในเหตุการณ์ลอสท์อาร์ทีมิส และไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นมา มนุษย์ได้ค้นพบก้อนซีลีโคนตกลงมาบนโลกและได้ทำการค้นคว้าวิจัย จนกลายเป็นคอร์ของไอดอล "โปรเมเทอุส" โดยซิลิกอนเหล่านั้น มีด้วยกันทั้งหมด 5 ก้อน
ในขณะที่ประเทศอื่นใช้จรวดมิสไซล์ในการทำลายดรอป แต่สำหรับประเทศญี่ปุ่นไม่สามารถทำได้ เนื่องจากกฎสามข้อว่าด้วยการไม่ใช้หัวรบนิวเคลียร์ จึงได้รับอนุญาตให้นำไอดอลมาเพื่อใช้ในการทำลาย โดยผู้ที่จะมีสิทธิ์ขับไอดอลได้นั้น ต้องเป็นผู้หญิงและถูกเลือกโดยไอดอลเท่านั้น และพวกเธอเหล่านั้นจะถูกเรียกว่าไอดอลมาสเตอร์
มอนเดนคินด์ญี่ปุ่น.
มอนเดนคินด์ญี่ปุ่น (Mondenkind Japan) คือหน่วยงานของมอนเดนคินด์หน่วยงานเดียวในโลกที่มีไอดอลใช้งาน ในปัจจุบันมีไอดอลในครอบครองทั้งหมด 2 ตัว (และสูญหาย 1) มีไพลอทรวม 3 คน หน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบส่วนของไอดอล จะถูกแยกไปอยู่ในส่วนของไอดอลทีม (Mondenkind Japan IDOL Team) โดยมี โจเซฟ ชินเกทสึ เป็นผู้ดูแล