pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปี ค.ศ. 1808 มีบันทึกว่าเจค็อบได้เป็นบรรณารักษ์ในราชสำนักของกษัตริย์แห่ง Westphalia ปี ค.ศ. 1812 พี่น้องกริมม์ได้ตีพิมพ์ผลงานรวบรวมเทพนิยายของพวกเขาเป็นครั้งแรก ชื่อว่า "Tales of Children and the Home" ซึ่งพวกเขารวบรวมเรื่องราวมาจากชาวบ้านชนบท เรื่องบางส่วนก็ขัดแย้งกับที่มาของเรื่องอื่น ๆ ที่ตีพิมพ์ในวัฒนธรรมอื่นและภาษาอื่น (เช่นงานของ ชาร์ลส์ แปร์โรลต์) พี่น้องกริมม์แบ่งงานกันทำ เจค็อบเน้นที่งานวิจัย ส่วนวิลเฮล์มทำหน้าที่ปะติดปะต่อเรื่องราว นำมาประพันธ์ใหม่ในรูปแบบวรรณกรรมและเขียนบรรยายในลักษณะของนิทานเด็ก พี่น้องทั้งสองยังให้ความสนใจกับนิทานพื้นบ้านและประวัติศาสตร์กำเนิดของวรรณกรรม ปี ค.ศ. 1816 เจค็อบได้เป็นบรรณารักษ์ใน Kassel ส่วนวิลเฮล์มก็ได้งานที่นั่นเช่นกัน ระหว่าง ค.ศ. 1816 - 1818 ทั้งสองได้ตีพิมพ์ตำนานเยอรมันสองชุด และประวัติวรรณกรรมยุคต้นอีกหนึ่งชุด
ขณะที่พี่น้องกริมม์เริ่มสนใจในภาษาเก่าแก่และความสัมพันธ์ของภาษาเหล่านั้นกับภาษาเยอรมัน เจค็อบเริ่มศึกษาประวัติศาสตร์และโครงสร้างของภาษาเยอรมันอย่างละเอียด ในเวลาต่อมา พวกเขาได้สรุปความสัมพันธ์ระหว่างคำต่าง ๆ และเรียกชื่อว่าเป็น กฎของกริมม์ โดยได้รวบรวมข้อมูลดิบไว้เป็นจำนวนมาก ปี ค.ศ. 1830 ทั้งสองได้ซื้อบ้านหลังหนึ่งใน Göttingen หลังจากมีหน้าที่การงานมั่นคงในเมืองนั้น เจค็อบได้เป็นศาสตราจารย์ และเป็นหัวหน้าบรรณารักษ์ในปี ค.ศ. 1830 ส่วนวิลเฮล์มได้เป็นศาสตราจารย์ในปี ค.ศ. 1835
ปี ค.ศ. 1837 พี่น้องกริมม์ร่วมกับศาสตราจารย์ที่เป็นเพื่อนร่วมงานในมหาวิทยาลัย Göttingen อีก 5 คน ร่วมกันคัดค้านการเพิกถอนรัฐธรรมนูญแห่งรัฐฮันโนเฟอร์ของกษัตริย์ เออร์เนสต์ ออกัสตัส ที่หนึ่ง กลุ่มผู้คัดค้านนี้เป็นที่รู้จักต่อมาในชื่อ "Die Göttinger Sieben" (The Göttingen Seven) ทั้งหมดถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัย และมี 3 คนที่ถูกเนรเทศ รวมถึงเจค็อบด้วย เจค็อบหนีไปอาศัยอยู่ใน Kassel ซึ่งอยู่นอกอาณาเขตของกษัตริย์เออร์เนสต์ วิลเฮล์มติดตามไปสมทบภายหลัง โดยพำนักอยู่กับลุดวิจ น้องชายของพวกเขา ในปีต่อมาทั้งสองได้รับเชิญจากษัตริย์แห่งปรัสเซีย เชิญให้ไปพำนักอยู่ในเบอร์ลิน และทั้งสองก็ได้ย้ายไปยังเบอร์ลินนับแต่นั้น
ช่วงปลายชีวิตของพวกเขาอุทิศให้กับการจัดทำพจนานุกรมภาษาเยอรมัน ตีพิมพ์ชุดแรกออกมาเมื่อปี ค.ศ. 1854 และเป็นต้นแบบในการพัฒนาปรับปรุงเวอร์ชันต่าง ๆ ต่อมา เจค็อบครองตัวเป็นโสดตลอดชีวิตของเขา ส่วนวิลเฮล์มได้แต่งงานกับ เฮนเรียตเต โดโรเธีย ไวลด์ (Henriette Dorothea Wild หรือบางแห่งเรียกว่า Dortchen) เมื่อปี 1825 เธอเป็นบุตรีของเภสัชกรซึ่งเป็นเพื่อนกับครอบครัวกริมม์มาตั้งแต่เด็ก ที่ซึ่งพี่น้องกริมม์ได้ฟังนิทานเรื่อง หนูน้อยหมวกแดง เป็นครั้งแรก วิลเฮล์มมีบุตร 4 คนโดยเสียชีวิตตั้งแต่เด็กไป 1 คน แต่พี่น้องทั้งสองก็ยังสนิทกันมากแม้หลังจากที่วิลเฮล์มแต่งงานแล้วก็ตาม
วิลเฮล์มเสียชีวิตในกรุงเบอร์ลินเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1859 เจค็อบยังคงทำงานรวบรวมพจนานุกรมและโครงการอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องต่อไปจนกระทั่งเสียชีวิตในเบอร์ลินเช่นกัน เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1863 ร่างของทั้งสองฝังไว้ที่สุสาน St. Matthäus Kirchhof ใน Schöneberg ในเบอร์ลิน พี่น้องตระกูลกริมม์ได้เผยแพร่แนวคิดเกี่ยวกับประชาธิปไตยให้แพร่หลายกว้างขวางในเยอรมนี และได้รับความเคารพยกย่องเป็นหนึ่งในผู้มีอิทธิพลในการเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยในเยอรมนี ซึ่งต่อมาราชอาณาจักรปรัสเซียได้ก่อการปฏิวัติในช่วงปี 1848-1849 และเริ่มต้นระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญขึ้น
อินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์
อินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์  ตั้งอยู่ที่เขตสปีดเวย์ เมืองอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา สหรัฐอเมริกา เป็นสนามแข่งรถที่จัดการแข่งขันอินเดียแนโพลิส 500 ที่มีชื่อเสียงมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2454 (ค.ศ. 1911) มีที่นั่งถาวรรองรับผู้ชมได้มากกว่า 257,000 คน และติดตั้งที่นั่งชมภายนอกเพิ่มเติม สามารถรองรับผู้ชมได้ 400,000 คน นับเป็นสนามแข่งขันที่จุผู้ชมได้มากที่สุดในโลก
สนามแข่งขันดั้งเดิม เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า สร้างเพื่อจัดแข่งขันในเดือนสิงหาคม 1909 โดยใช้หินบดราดยางมะตอย แต่เกิดอุบัติเหตุจนต้องยกเลิกการแข่งขัน ได้มีการสร้างสนามขึ้นใหม่ในปี 1911 โดยใช้อิฐปูถนนจำนวน 3.2 ล้านก้อน เรียงหนา 3 ฟุต ราดทับผิวหน้าด้วยยางมะตอย ทำให้สนามแห่งนี้มีชื่อเรียกว่า "บริกยาร์ด" (brickyard)
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 สนามแห่งนี้ได้มีการปรับปรุง สร้างเส้นทางเพิ่มเพื่อรองรับการแข่งขันรถฟอร์มูลาวัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000
ฟูมะ โคะตะโร
ฟูมะ โคะตะโร  เป็นนินจา ที่เลื่องชื่อในยุคเซงโงกุ และคอยรับใช้ตระกูลโฮโจ
โคะตะโรนั้นถูกรับเลี้ยงมาโดยหัวหน้าของตระกูลฟูมะ ตระกูลนี้ถือว่าเป็นตระกูลนินจาระดับชั้นเลิศของยุค และยังเลื่องชื่ออยู่จนทุกวันนี้ เมื่อก่อนนั้นนามสกุลของตระกูลเขียนว่า "風間" แต่ภายหลังได้เปลี่ยนเป็น "風魔" โคะตะโรนั้นเป็นรุ่นที่ 5 ของตระกูล และรับใช้ โฮโจ อุจิมะซะ และ โฮโจ อุจินะโอะ
ศึกที่กระฉ่อนไปทั่วสำหรับตระกูลฟูมะนั้นก็คือ ศึกใน พ.ศ. 2124 เมื่อทัพของทะเคะดะตั้งค่ายอยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำโอะเสะงะวะ กับพื้นที่ของโฮโจ ตระกูลฟูมะได้ข้ามแม่น้ำกับหลายครั้งหลายครา และสร้างความปั่นป่วนไปทั่วค่าย
เรื่องที่เป็นตำนาน.
ตำนานของโคะตะโรได้เกิดขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2139 นินจาชื่อกระฉ่อน ฮัตโตริ ฮันโซ ภายใต้สังกัดของ โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ ได้ไล่ตามโคะตะโร แต่โคะตะโรได้ล่อฮันโซเข้าไปติดกับดักจนถึงแก่ความตาย
สิ้นสุดของตระกูล.
ใน พ.ศ. 2146 หลังจากตระกูลโฮโจได้แตกสลายมาได้ 13 ปี ในช่วง 13 ปีนั้นตระกูลฟูมะได้ไปเป็นโจรป่า และถูกอิเอะยะซุจับในปีนี้ และถูกประหารทั้งตระกูล
ขอแก้ไขบางส่วน
เรื่องถูกประหารทั้งตระกูลนั้น มีผู้รอดและหลบหนีก่อนที่จะถูกจับและประหารทั้งคนตระกูลมาได้2คน ได้อยู่แบบหลบๆซ่อนๆโดยไดเมียวบางคนให้ความช่วยเหลือและสร้างตระกูลขึ้นมาใหม่ แม้ไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนเมื่อครั้งอดีตและไม่ได้มีการสืบทอดวิชาของตระกูลดั้งเดิมแต่อย่างใด
ความนิยมในปัจจุบัน.
โคะตะโรนั้นได้ถูกนำเอาไปใช้ในหลายแบบ เช่น ฟูมะ โคะตะโร จากเกม "เวิร์ลด์ ฮีโร่" รวมไปจนถึงเกม "Sengoku Basara 2" หรือ "Samurai Warrior 2" ด้วยเช่นกัน นอกจากนั้น โคะตะโรยังได้ถูกเอาไปใช้เป็นตัวละครการ์ตูนบางเรื่องเช่น เคียวตายักษ์ ที่โคะตะโรเป็นเพื่อนสนิทกับ ซะรุโทะบิ ซะซึเกะ อีกต่างหากด้วย
ซูซูกะเซอร์กิต
สนามแข่งรถนานาชาติซูซูกะ หรือ ซูซูกะเซอร์กิต เป็นสนามแข่งรถที่เก่าแก่ และมีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เมืองซูซูกะ จังหวัดมิเอะ
ซูซูกะเซอร์กิต ออกแบบโดย John Hugenholtz ชาวเนเธอร์แลนด์ สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2505 เพื่อเป็นสนามทดสอบของบริษัท ฮอนด้ามอเตอร์ มีเอกลักษณ์คือ เส้นทางไขว้ตัดกันเป็นรูปเลข 8 และเป็นสนามแข่งขันแห่งหนึ่งที่ขับยาก และท้าทายที่สุดในโลก
ซูซูกะเซอร์กิต มีที่นั่งจุผู้ชมในสนามได้ 155,000 คน เป็นสนามกีฬาที่จุผู้ชมได้มากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ของญี่ปุ่น และอันดับที่ 8 ของโลก
เซอร์กิตเดอโมนาโก
เซอร์กิตเดอโมนาโก (Circuit de Monaco) เป็นชื่อเรียกการแข่งรถที่จัดบนถนนในเมืองมอนเตการ์โล และลา กอนดาไมน์ บริเวณท่าเรือของประเทศโมนาโก เป็นที่รู้จักในชื่อ "มอนเตการ์โล" เพราะพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมืองนี้
การแข่งขันรถ รายการเซอร์กิตเดอโมนาโก ฟอร์มูลาวัน จัดขึ้นในช่วงสุดสัปดาห์ของเดือนพฤษภาคมของทุกปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2472 (ค.ศ. 1929) โดยใช้เวลาก่อสร้าง 6 สัปดาห์ และรื้อถอนอุปกรณ์อีก 3 สัปดาห์หลังการแข่งขัน
เซอร์กิตเดอโมนาโก ได้ชื่อว่าเป็นสนามที่ขับยาก และอันตรายที่สุดแห่งหนึ่งในโลก
โรงเรียนจุฬาภรณ์ราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช
นีซ (แก้ความกำกวม)
นีซ อาจหมายถึง
ซูซูก้าเซอร์กิต
149 Medusa
เขตพื้นที่การศึกษา
เขตพื้นที่การศึกษา (Educational Service Area) เป็นระบบการจัดแบ่งเขตพื้นที่การศึกษาการปกครองที่จัดแบ่งโดยสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เพื่อจัดระบบและกระจายอำนาจการจัดการศึกษาในประเทศไทยให้ครอบคลุมมากขึ้น เดิมมีสำนักงานประจำแต่ละเขตพื้นที่การศึกษา ใช้ชื่อว่า "สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ..." (สพท.) และต่อมาได้มีการแบ่งเขตพื้นที่การศึกษาออกเป็น 2 ระดับ คือ เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา และเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา โดยจัดแบ่งเขตพื้นที่การศึกษา ดังนี้
ศึกษาธิการเขต (พ.ศ. 2516–2520) และเขตการศึกษา (พ.ศ. 2520–2546).
รัฐบาลได้ประกาศพระราชกฤษฎีกาแบ่งท้องที่ของกระทรวงศึกษาธิการออกเป็นเขต พ.ศ. 2516 ในรัฐบาลของจอมพลถนอม กิตติขจร เพื่อแบ่งเขตพื้นที่ในการบริหารการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการออกเป็น 12 เขต เรียกว่า "ศึกษาธิการเขต" ตั้งแต่เขต 1 ถึงเขต 12 ในอีกสี่ปีถัดมา รัฐบาลของธานินทร์ กรัยวิเชียรได้แยกกรุงเทพมหานครออกจากศึกษาธิการเขต 1 เนื่องจากมีโรงเรียนเป็นจำนวนมาก และเปลี่ยนชื่อเรียกจาก "ศึกษาธิการเขต" เป็น "เขตการศึกษา" ทำให้มีเขตการศึกษาเพิ่มเป็น 13 เขต โดยแต่ละเขตมีพื้นที่บริหารราชการดังนี้ (ชื่อจังหวัดที่แสดงเป็นตัวเอนหมายถึงจังหวัดที่จัดตั้งขึ้นภายหลังจากพระราชกฤษฎีกามีผลบังคับใช้)
หลังจัดตั้งสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2546–ปัจจุบัน).
ในรัฐบาลของทักษิณ ชินวัตร ได้มีการปรับปรุงรูปแบบการบริหารราชการในกระทรวงศึกษาธิการเพื่อลดความซ้ำซ้อน โดยออกพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2546 ซึ่งเนื้อหาส่วนหนึ่งของพระราชบัญญัติฉบับนี้กำหนดให้จัดตั้งสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) เพื่อรับผิดชอบอำนาจหน้าที่เดิมของสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ กรมสามัญศึกษา กรมวิชาการ สำนักงานศึกษาธิการจังหวัด และสำนักงานศึกษาธิการอำเภอ และกระทรวงศึกษาธิการได้อาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวออกประกาศแบ่งเขตพื้นที่การศึกษาจำนวน 175 เขต และมีสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา (สพท.) บริหารงานในแต่ละเขต ซึ่งในเวลาต่อมาได้มีประกาศกระทรวงศึกษาธิการอีก 2 ฉบับกำหนดเขตพื้นที่การศึกษาเพิ่มเติมใน 10 จังหวัด จังหวัดละ 1 เขตได้แก่นราธิวาส ปัตตานี ยะลา กาญจนบุรี เชียงใหม่ ปราจีนบุรี พัทลุง เลย มหาสารคาม และอุทัยธานี จำนวนเขตพื้นที่การศึกษาจึงเพิ่มขึ้นเป็น 185 เขต
ต่อมาใน พ.ศ. 2553 รัฐบาลของอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะได้แก้ไขพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวโดยให้แยกการบริหารงานสถานศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาออกจากกัน กระทรวงศึกษาธิการได้ออกประกาศเปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่การศึกษาเป็นเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ยุบรวมเขตพื้นที่การศึกษาของกรุงเทพมหานครทั้ง 3 เขตรวมกันเป็นเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร และจัดตั้งเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาขึ้น 42 เขต โดยแยกโรงเรียนที่สอนเฉพาะระดับมัธยมศึกษาไปสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ส่วนโรงเรียนอื่นที่เหลือให้สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา การบริหารสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาเปลี่ยนแปลงอีกครั้งใน พ.ศ. 2564 ในสมัยที่ณัฏฐพล ทีปสุวรรณดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ โดยเพิ่มจำนวนเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจากเดิม 42 เขตเป็น 62 เขต
การเปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่การศึกษาในกรุงเทพมหานคร.
ท้องที่บริหารการศึกษาในกรุงเทพมหานครตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2546 แบ่งออกเป็น 3 เขต โดยเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1 ครอบคลุมเขต 17 เขตในฝั่งพระนครได้แก่ และ เขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 ครอบคลุมอีก 18 เขตที่เหลือในฝั่งพระนคร ในขณะที่ 15 เขตในฝั่งธนบุรีอยู่ในเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 3 อย่างไรก็ตาม หลังจากแก้ไขพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวใน พ.ศ. 2553 เขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานครทั้ง 3 เขตถูกยุบรวมกันเป็นสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา (สพป.) กรุงเทพมหานคร มีอำนาจครอบคลุมทั้ง 50 เขต ในขณะที่โรงเรียนมัธยมศึกษาในกรุงเทพมหานครถูกโอนไปสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา (สพม.) โดยพื้นที่กรุงเทพมหานครถูกแบ่งออกเป็น 2 เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ได้แก่ สพม.1 และ สพม.2 พื้นที่ของ สพม.1 ประกอบด้วยเขตทุกเขตในฝั่งธนบุรีรวมกับอีก 8 เขตในฝั่งพระนครได้แก่ และ ส่วนอีก 27 เขตในฝั่งพระนครอยู่ในพื้นที่ของ สพม.2 ก่อนที่ใน พ.ศ. 2564 เมื่อมีการจัดแบ่งเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาใหม่จาก 42 เป็น 62 เขต สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานครทั้งสองแห่งได้ใช้ชื่อสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1 และสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2
การเปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่การศึกษาในจังหวัดหนองคายและจังหวัดบึงกาฬ.
จังหวัดบึงกาฬจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2554 แยกตัวออกจากจังหวัดหนองคาย ซึ่งก่อนที่จะมีการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬนั้น จังหวัดหนองคายมีสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา 3 แห่ง ได้แก่ สพป.หนองคาย เขต 1 สพป.หนองคาย เขต 2 และ สพป.หนองคาย เขต 3 ซึ่งพื้นที่จังหวัดบึงกาฬที่จัดตั้งขึ้นใหม่นั้นครอบคลุมพื้นที่ 6 อำเภอของ สพป.หนองคาย เขต 3 เดิมและอีก 2 อำเภอในพื้นที่ของ สพป.หนองคาย เขต 2 ได้แก่อำเภอโซ่พิสัยและอำเภอปากคาด หลังจากจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬแล้ว กระทรวงศึกษาธิการจึงมีประกาศให้ทุกอำเภอในจังหวัดบึงกาฬอยู่ในพื้นที่ของ สพป.บึงกาฬ ยกเลิก สพป.หนองคาย เขต 3 และให้ สพป.หนองคาย เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุมสามอำเภอเดิมที่เหลือได้แก่อำเภอโพนพิสัย อำเภอเฝ้าไร่ และอำเภอรัตนวาปี ส่วนเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานั้น ให้ สพม.21 ซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมจังหวัดหนองคายเดิมมีอำนาจครอบคลุมจังหวัดบึงกาฬด้วย จนกระทั่ง พ.ศ. 2564 เมื่อกระทรวงศึกษาธิการออกประกาศแบ่งเขตพื้นที่การศึกษาใหม่ พื้นที่ สพม.21 เดิมได้แยกออกเป็นสองเขตพื้นที่ตามเขตจังหวัด ได้แก่ สพม.หนองคายและ สพม.บึงกาฬ
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา.
อำเภอที่เป็นที่ตั้งสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจะแสดงด้วยตัวหนา ในขณะที่จังหวัดที่มีเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเขตเดียวครอบคลุมทั้งจังหวัด ได้แก่จังหวัดกระบี่ ชัยนาท ตราด นครนายก บึงกาฬ พังงา ภูเก็ต มุกดาหาร ยโสธร ระนอง สตูล สมุทรสงคราม สมุทรสาคร สิงห์บุรี อ่างทอง และอำนาจเจริญ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจะตั้งอยู่ในอำเภอเมืองของจังหวัดนั้น ๆ ส่วนสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานครตั้งอยู่ที่เขตราชเทวี
เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา.
เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกระทรวงศึกษาธิการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2553 โดยในระยะแรกมีจำนวน 42 เขต ต่อมาได้มีการปรับปรุงโดยเพิ่มจำนวนเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจาก 42 เป็น 62 เขต
42 เขต (พ.ศ. 2553–2564).
หมายเลขเขตในส่วนนี้ถือตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการลงวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2553 โดยจังหวัดที่เป็นที่ตั้งสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาที่ครอบคลุมมากกว่า 1 จังหวัด และเขตที่เป็นที่ตั้งสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1 และ 2 จะแสดงเป็นตัวหนา
62 เขต (ตั้งแต่ พ.ศ. 2564).
ตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการลงวันที่ 28 มกราคม 2564 เขตพื้นที่การศึกษาเพิ่มจำนวนจาก 42 เป็น 62 เขต และชื่อของเขตพื้นที่เปลี่ยนจากเดิมที่ใช้หมายเลข 1 ถึง 42 เป็นชื่อจังหวัดที่พื้นที่ของเขตนั้น ๆ ครอบคลุม ในกรณีที่เขตพื้นที่การศึกษาครอบคลุมมากกว่า 1 จังหวัด ชื่อเขตจะขึ้นต้นด้วยชื่อจังหวัดที่ตั้งสำนักงานเขต สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาที่จัดตั้งขึ้นใหม่โดยส่วนใหญ่จะตั้งอยู่ในอำเภอเมืองของจังหวัดที่ตั้งสำนักงาน (รวมทั้ง สพม.พระนครศรีอยุธยาซึ่งตั้งอยู่ในอำเภอพระนครศรีอยุธยา) ยกเว้น สพม.นครปฐม (อำเภอนครชัยศรี) สพม.น่าน (อำเภอภูเพียง) และ สพม.พัทลุง (อำเภอควนขนุน) โดยในประกาศฉบับ พ.ศ. 2564 เปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจากเดิมดังนี้
ฮอนด้ามอเตอร์
สมเด็จพระนโรดมพรหมบริรักษ์
สมเด็จพระหริรักษ์รามาธิบดี
พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สุรามฤต
การชุมนุมที่เนือร์นแบร์ค
การชุมนุมที่เนือร์นแบร์ค (หรือ "Reichsparteitag" ซึ่งเป็นคำที่ทางการเยอรมนีใช้ หมายความว่า "การประชุมของพรรคชาตินิยม") ซึ่งเป็นการชุมนุมประจำปีของพรรคนาซี ระหว่างปี 1923-1938 โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากฮิตเลอร์ก้าวขึ้นสู่อำนาจในปี 1933 แล้ว ในการชุมนุมจะเป็นการโฆษณาชวนเชื่อขนานใหญ่ Reichsparteitage นั้นถูกจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีที่ ลานชุมนุมของพรรคนาซีในเมืองเนือร์นแบร์ค ตั้งแต่ปี 1933 เป็นต้นมา
ประวัติและจุดประสงค์.
การชุมนุมครั้งแรกของพรรคนาซีได้ถูกจัดขึ้นครั้งแรกในปี 1923 ที่เมืองมิวนิก และในปี 1926 ที่เมืองไวมาร์ แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมา พรรคนาซีได้ย้ายไปจัดที่เมืองเนือร์นแบร์ค การที่พรรคนาซีได้เลือกเมืองแห่งนี้ก็เพราะว่า มันต้องอยู่ใจกลางเยอรมนีและก็มีผู้ร่วมสนับสนุนอีกด้วย หลังจากปี 1933 การชุมนุมได้ถูกจัดขึ้นในตอนต้นของเดือนกันยายนภายใต้สัญลักษณ์ของ "Reichsparteitage des deutschen Volkes" ("พรรคชาตินิยมแห่งชาติของปวงชนชาวเยอรมัน") ซึ่งเป็นเครื่องหมายของความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันระหว่างชาวเยอรมันกับพรรคนาซี ซึ่งได้ทำให้ผู้สนับสนุนพรรคนาซีได้เพิ่มขึ้นกว่าห้าแสนคนจากพรรค กองทัพและรัฐ
ระเบียบการประชุม.
หลักเกณฑ์พื้นฐานของการชุมนุมแห่งเนือร์นแบร์คก็คือการเพิ่มเติมอำนาจบารมีของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งได้พรรณนาถึงฮิตเลอร์ในลักษณะของผู้ที่จะนำพาเยอรมนีไปสู่ความยิ่งใหญ่ ซึ่งถูกรับเลือกจากองค์พระผู้เป็นเจ้า ฝูงชนที่เข้ามาชุมนุมนั้นก็ได้ฟังคำปราศรัยของท่านผู้นำ สาบานจะมอบความจงรักภักดีแก่เขาและเดินสวนสนามต่อหน้าเขา โดยโฆษณาว่าเป็น "คนของมวลชน" การชุมนุมยังได้ถูกจัดขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งของประชาชนชาวเยอรมัน ผู้ที่เข้าร่วมการชุมนุมนั้นจะกลายเป็นผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาและระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด ซึ่งพรรคนาซีเปรียบไว้ว่า เหมือนจะเกิดเป็นคนใหม่
อีกส่วนประกอบหนึ่งซึ่งมีความสำคัญต่อการชุมนุมแห่งเนือร์นแบร์คนั้นก็คือกชลุ่มคนและขบวนพาเหรดของสมาชิกแห่งพรรนาซี (เช่น หน่วยเอสเอส ฮิตเลอร์เยาว์ เป็นต้น) การชุมนุมนั้นก็ยังเป็นหลักสำคัญของพรรคนาซีที่ได้ประกาศเอาไว้
การแสดงอำนาจนั้นไม่ได้จำกัดเพียงเฉพาะลานชุมนุมเท่านั้น แต่ยังคงมีการจัดกลุ่มผู้ชุมนุมไปถึงตัวเมืองเนือร์นแบร์คเดิมอีกด้วย ที่ซึ่งมีการจัดการเดินสวนสนามขึ้น ฝูงชนนั้นได้เดินสวนสนามผ่านเมืองประวัติศาสตร์ที่ประดับประดาด้วยธงนาซี
ภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อ.
ทางพรรคนาซีได้เริ่มผลิตภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อเมื่อปี 1927 ซึ่งพรรคได้ก่อตั้งสถานที่ทำภาพยนตร์ขึ้นมา ภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงที่โด่งดังที่สุด ก็คือ ภาพยนตร์ที่ได้รับการกำกับโดย Leni Riefenstahl ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการชุมนุมระหว่างปี 1933 ถึงปี 1935 เธอได้ตั้งชื่อภาพยนตร์ของเธอว่า "ชัยชนะแห่งศรัทธา" (Der Sieg des Glaubens) แลสะหลังจากนั้นก็ได้มีภาพยนตร์ที่ถูกจัดทำโดยพรรคนาซีเกิดขึ้นเรื่อยๆ
มีหนังสือสองประเภทที่กล่าวถึงการชุมนุมที่เนือร์นแบร์ค คือ หนังสือของทางการและหนังสือของกึ่งทางการ โดยที่"หนังสือปกแดง" จะหมายถึง หนังสือที่ได้รับการตีพิมพ์โดยพรรคนาซีและได้บันทึกถึงการชุมนุมในแต่ละครั้งอย่างละเอียด ส่วน"หนังสือปกน้ำเงิน" นั้นไม่ได้ถูกตีพิมพ์โดยพรรคนาซี แต่ก็มีความแตกต่างจากหนังสือปกแดงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นอกจากนั้นยังมีภาพสะสมของนายเฮนริช ฮอฟแมน ซึ่งได้ตีพิมพ์ขึ้นเพื่อเป็นการระลึกถึงการชุมนุมดังกล่าว นอกจากน้นก็ยังมีรวบรวมคำปราศรัยของฮิตเลอร์เอาไว้ด้วย ต่อมา หนังสือทั้งสองแบบนั้นก็ได้เป้นของสะสมที่ล้ำค่าชิ้นหนึ่งของชาวเยอรมัน
การชุมนุมที่นูแรมเบิร์ก
เซดนา
Nepenthes peltata
Nepenthes peltata (ภาษาละติน: "peltatus" = โล่ขนาดเล็ก หมายถึงสายดิ่งที่ต่อออกมาจากใต้ใบแบบก้นปิด) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวจากเทือกเขาสูงของภูเขาฮามีกีวีตัน (Hamiguitan) เกาะมินดาเนาในประเทศฟิลิปปินส์ มีลักษณะพิเศษคือสายดิ่งต่อจากใบแบบก้นปิดและสิ่งปกคลุมเห็นได้ชัด มีหม้อทรงรูปไข่ สันและต่อมน้ำต้อยใต้ฝา
"Nepenthes peltata" ถูกจัดจำแนกอย่างเป็นทางการโดยไซเกะโอะ คุระตะ  ในปี ค.ศ. 2008 รายละเอียดอยู่ใน "Journal of the Insectivorous Plant Society (Japan)" ตัวอย่าง "Koshikawa 44" ถูกกำหนดให้เป็นตัวอย่างต้นแบบแรก และถูกเก็บรักษาอยู่ที่หอพรรณไม้ของภาควิชาพฤกษศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเกียวโต (KYO) ในเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ตัวอย่างถูกเก็บมาจากเทือกเขาฮามีกีวีตัน (Hamiguitan) และภายหลังถูกนำมาปลูกเลี้ยงไว้ที่สวนพฤกษศาสตร์นันโซะ (Nanso)
"Nepenthes peltata" เป็นไม้เลื้อยไต่ ทั่วไปสูงประมาณ 1 ม.ถึงแม้ว่าลำต้นจะยาวถึง 3 ม.ก็ตาม หม้อข้าวหม้อแกงลิงไม่สร้างลำต้นแบบเลื้อยไต่
แผ่นใบรูปขอบขนาน ยาว 50 ซม.กว้าง 9 ซม. ปลายมล ขณะที่ฐานหดแหลมสู่ก้านใบ มีร่องเล็กตามยาว ยาว 7 ซม.ในพืชที่โตเต็มที่ ต้นไม้เมื่อยังเล็กอาจจะมีใบแบบไร้ก้าน ใต้ใบมีสีแดงเข้มซึ่งตัดกันกับผิวบนที่มีสีเขียวเข้ม ขอบใบอาจโค้งขึ้น สายดิ่งแบบก้นปิด แทรงห่างจากปลายใบประมาณ 27 มม.
หม้อใบกระจุกและหม้อล่างมีหลายรูปแบบ ตั้งแต่ทรงรีถึงรูปโถหรือรูปไข่ มีขนาดใหญ่ สูง 28 ซม.กว้าง 16 ซม. มีปีกคู่ (กว้าง ≤10 มม.) กับตะเข็บยาว 9 มม.ตลอดผิวด้านบนของหม้อ เพอริสโตมเป็นทรงกระบอกกว้าง 2 ซม.มีสัน สูง 1.5 มม.ห่างกัน 2 มม.ต่อสัน หรือเป็นฟันหยักแหลมสูง 1 มม. ฝาเป็นรูปไข่ถึงรูปรี ยาว 8 ซม.กว้าง 6 ซม. บางครั้งมีสันสามเหลี่ยมใต้ฝา มีต่อมน้ำต้อยขนาดใหญ่ กว้าง 3 มม.กระจายอยู่ด้วย มีเดือยเดี่ยว (ยาว ≤12 มม.) ใกล้กับฐานฝา.
หม้อบนของ "N. peltata" ไม่เคยมีใครสังเกตเห็น อาจเป็นเพราะหาดูได้ยากหรือไม่มีเลยก็ได้ คาดว่าหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้จะผลิตหม้อบนเมื่ออยู่ในที่ร่มมากหรือใช้เพื่อเลื้อยไต่ เหมือนกับ "N. deaniana" และ "N. mira"
"Nepenthes peltata" มีช่อดอกแบบกระจะ ยาว 75 ซม.ในช่อดอดเพศผู้หนา 3.5 ซม.ในเพศเมียหนา 6.5 ซม. ก้านช่อดอกยาว 46 ซม.กว้าง 9 มม. ขณะที่แกนกลางยาว 20 ซม. ก้านดอกย่อยส่วนมากมีสองดอก มีใบประดับ (ยาว ≤7 มม.) ส่วนฐานไม่แตกกิ่งยาว 3 มม. ขณะที่ส่วนแตกกิ่งยาว 14 มม. กลีบรวมรูปไข่ยาว 4 มม.ปลายแหลม ผลยาวประมาณ 20 มม. เมล็ดยาวประมาณ 4 มม.
สิ่งปกคลุมเป็นขนสีน้ำตาลยาว ปรากฏในลำต้น สายดิ่ง ก้านใบ ใต้แผ่นใบ ส่วนบนหม้อและผิวบนของใบอาจมีหร็อมแหร็มหรือไม่มี
พีระเซอร์กิต
พีระอินเตอร์เนชั่นแนลเซอร์กิต (พัทยา) หรือ พีระเซอร์กิต (Bira International Circuit) เป็นสนามแข่งรถมาตรฐานแห่งแรกในประเทศไทย ที่ได้รับการรับรองจากสมาพันธ์กีฬาแข่งรถนานาชาติ (F.I.A.) ตั้งอยู่บนพื้นที่ 164 ไร่ ในเขตตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ห่างจากเมืองพัทยา 20 กิโลเมตร
สนามพีระเซอร์กิต เดิมชื่อ พัทยาเซอร์กิต สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2528 ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น พีระเซอร์กิต ตามพระนามของ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช อดีตนักแข่งรถสูตรหนึ่งที่มีชื่อเสียงของไทย ตั้งแต่วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2531 เวลา 9.00 น. ก่อนหน้าการแข่งขันรถประวัติศาสตร์ "กรุงเทพกรังด์ปรีซ์ 2531"
สนามพีระเซอร์กิต บริหารงานโดย บริษัท พีระเซอร์กิต จำกัด ประกอบด้วยสนามแข่งรถ ความยาว 2,410 เมตร และสนามแข่งโกคาร์ท และมีโครงการปรับปรุงสนามหลักให้มีความยาวไม่ต่ำกว่า 3,600 เมตร
Bira International Circuit
Nepenthes xiphioides
Nepenthes xiphioides ( จากภาษากรีก/ภาษาละติน: "xiphos" = ดาบ, "-oides" = คล้าย, เหมือน; หมายถึงฟันที่ผอมยาวในส่วนในขอบปาก(peristome) ) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของประเทศอินโดนีเซีย เกาะสุมาตรา มีความสับสนอย่างมากในการระบุบชนิดของมันกับ "N. gymnamphora" และ "N. pectinata".
Nepenthes × kuchingensis
Nepenthes × kuchingensis (ได้ชื่อตามเมืองกูชิง รัฐซาราวัก) เป็นลูกผสมทางธรรมชาติระหว่าง "N. ampullaria" และ "N. mirabilis" ถึงแม้ว่าจะได้ชื่อตามชื่อเมืองกูชิง แต่หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้กลับกระจายตัวเป็นวงกว้าง พบได้ในเกาะบอร์เนียว, เกาะนิวกินี, มาเลเซียตะวันตก, เกาะสุมาตรา, และประเทศไทย.
Nepenthes × merrilliata
Nepenthes × merrilliata ( เป็นการผสมคำกันระหว่าง "merrilliana" และ "alata") เป็นลูกผสมทางธรรมชาติของ "N. alata" และ "N. merrilliana" มันก็เหมือนกับพ่อและแม่ที่เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของประเทศฟิลิปปินส์ แต่จำกัดการแพร่กระจายตัวในธรรมชาติตามการกระจายตัวของ "N. merrilliana" ในมินดาเนาและส่วนชายฝั่งของเกาะ
เกรตแบริเออร์รีฟ
เกรท แบริเออร์ รีฟ
หนู คลองเตย
หนู คลองเตย หรือ หนู เชิญยิ้ม มีชื่อจริง วันชาติ พึ่งฉ่ำ เป็นนักแสดงตลกชื่อดังโดยเอกลักษณ์เฉพาะตัวคือการเดินแบบนกกระยาง รวมทั้งท่าทางที่ยียวนที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งสร้างตัวตนให้ผู้คนจดจำหนูได้เป็นอย่างดี เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 เป็นลูกของนายทอง เนตรน้อย-นางเกิ่น มีทอง มีพี่น้องทั้งหมด 9 คน เป็นชาย 6 คน หญิง 3 คน โดยนายวันชาติเป็นคนที่ 5 มีศักดิ์เป็นญาติกับจ๊ะเอ๋ เชิญยิ้ม ในอดีตเคยได้ 3 รางวัลซ้อน ได้แก่ รางวัลลูกกตัญญูดีเด่น, รางวัลครอบครัวมหาชนดีเด่น และรางวัลเมฆลาทองคำ เมื่อปี 2538 หนูเสียชีวิตด้วยวัย 41 ปี ที่โรงพยาบาลบำราศนราดูรเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2548 โดยมีอาการท้องเสียรุนแรงหลังจากล้มป่วยมานาน โดยเสียชีวิตจากโรคไวรัสขึ้นสมองและวัณโรค โดยมีผลงานการแสดงภาพยนตร์ก่อนจะเสียชีวิตในปี 2546-2547 อาทิเช่น คนปีมะ, ผีหัวขาด 2, หลบผี ผีไม่หลบ, คนหลบผี, ปล้นก็ปล้นวะ และเคยเป็นอดีต แก็งสามช่า ใน ชิงร้อยชิงล้านคู่กับ เท่ง เถิดเทิง และ หม่ำ จ๊กมก ในปี 2541 อยู่เพียงแค่ 3 เทปเท่านั้น (4-18 มีนาคม 2541) จากปัญหาส่วนตัว เช่น ความไม่ตรงต่อเวลา รวมถึงข่าวยาเสพติดจนถูก โหน่ง ชะชะช่า มาแทนที่ตำแหน่งดังกล่าว และเคยเป็นตัวแสดงหลักในระเบิดเถิดเทิง ในปี 2539-2542 โดยรับบทเป็น คุณนายสะอาด ปัจจุบันมุขหนูยังคงเป็นที่หยิบยกอยู่บ่อยครั้ง อาทิ เช่น โก๊ะตี๋ อารามบอย ได้นำมุขหลวงปู่เค็มซึ่งเค้าโครงมาจากวัดเขาอีโต้​
จากเด็กบ้านนอกเข้าสู่สลัม.
หนูเกิดที่จังหวัดสิงห์บุรี เป็นคนที่ฐานะยากจนมาก อีกทั้งการเรียนจบแค่ ป.1 และได้เดินทางในเมืองกรุงและอยู่ที่สลัมคลองเตย ซึ่งเป็นแหล่งมั่วสุมยาเสพติด และหนูกลายเป็นทาสของยาเสพติดไปในที่สุด งานแรกที่หนูได้ทำคือล้างไส้หมูในโรงเชือดหมูต่อมาเป็นกระเป๋ารถสองแถวและเด็กขัดรองเท้าที่ประตูน้ำ
เข้าวงการตลก.
หนูเริ่มเข้าสู่วงการแสดงด้วยการเข้าร่วมคณะลิเก ในฐานะเด็กตีกลอง ขณะเล่นลิเกใช้ชื่อว่าหนูแดง, ดอกโศก, ลูกกอล์ฟ และย้ายมาคณะลิเก "อิสระ เดือนเพ็ญ" ขณะนั้นใช้ชื่อว่าหนู เดือนเพ็ญภายหลังถูกขมิ้น เชิญยิ้มพบเข้าที่ห้างสรรพสินค้าและชักจูงมาเป็นสมาชิกคณะตลกของ เป็ด เชิญยิ้ม และได้สร้างเอกลักษณ์คือ เดินท่านกกระยาง โดยในช่วงแรกที่เล่นคณะเป็ดเชิญยิ้ม หนูมักจะได้รับบทบาทเป็นเพศที่สามทำให้ได้รับความนิยมและมีชื่อเสียง อีกทั้งมีผลงานทางด้านพิธีกรรายการเกมโชว์ต่าง ๆ และได้รับรางวัลลูกกตัญญูอีกด้วย รวมถึงเคยคบหานางแบบนู้ดชื่อดังมีชื่อว่า มรกต มณีฉาย อีกทั้งยังเคยคบหากับ นักร้อง พาเมล่า เบาว์เด้นท์ แต่คบหาเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ และเคยได้รับรางวัลลูกยอดกตัญญูเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2537
หลังจากความนิยมของหนู เชิญยิ้มแพร่หลายในทั่วประเทศ แต่เกิดเรื่องอื้อฉาวคือ หนูติดหนี้การพนันบอลถึง 10 ล้านบาท จนทำให้บ้านส่วนตัวถูกยึดทั้งหมด และหนูได้ลาออกจากรายการที่หนูอยู่ทั้งหมด รวมไปถึงเลิกคบหามรกตอีกต่อไป และลาออกจากคณะเป็ด เชิญยิ้ม เพราะไม่อยากทำให้เกิดเรื่องเสียชื่อเสียงของคณะเชิญยิ้ม หลังมีข่าวอื้อฉาวถึงพนันจนทำให้ห่างหายจากวงการ หนูไดัออกรายการเจาะใจเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2541 ยอมรับกับรายการว่าตนเคยติดหนี้พนันบอลถึง 13 ล้าน และยาเสพติด และตนเลิกทั้งสองอย่างแล้ว นับได้ว่าเป็นการเปิดใจในรอบสองเดือนของหนูจากข่าวอื้อฉาวพนันบอล เมื่อสถานการณ์ดีขึ้น หนูตั้งคณะเดี่ยวอิสระ ชื่อว่า “หนู คลองเตย” เพื่อลบคำสมประมาทและไม่ให้เชิญยิ้มเกิดข้อกังขา ล้อต๊อก ดาราตลกผู้ล่วงลับเป็นผู้แนะนำสกุลดังกล่าว “เขาไม่ให้ใช้เชิญยิ้ม เราก็ใช้คลองเตย ถ้ามีปัญหาก็บอกต๊อก คลองตันตั้งให้”
กลับมาอีกครั้ง.
หลังจากหนู เชิญยิ้มได้ออกรายการเจาะใจ และได้สัมภาษณ์ในรายการ ทำให้หนูกลับมาแสดงตลกอีกครั้ง และคราวนี้ใช้ชื่อว่า หนู คลองเตย โดยสาเหตุที่ใช้เนื่องจากตนไม่ใช้ชื่อเชิญยิ้ม เพราะเกิดเสียชื่อเสียงต่อคณะเชิญยิ้ม รวมทั้งได้เข้าร่วมแก๊งสามช่าจากรายการชิงร้อยชิงล้าน แต่ก็ถูกออกไปจากแก๊งสามช่าเนื่องจากมีเรื่องอื้อฉาวว่าหนูมีอาการวิกลจริตจนไปเข้าสงบสติอารมณ์โดยยึดธรรมะเข้าข่มอยู่วัดซอยสามัคคี (ธรรมสุขใจ) ซึ่งเป็นวัดที่ผู้เป็นแม่เคยบวชชี และหลังแม่เสียชีวิตก็ได้นำอัฐิมาเก็บไว้ที่วัดแห่งนี้ ขณะสงบจิตใจ ข่าวคราวของหนู คลองเตย ก็เงียบหายไป ในเวลาต่อมา คณะหนู คลองเตย นั้นหนูเป็นหัวหน้าคณะ และนำอดีตทีมตลกบางคนของคณะต่าง เช่น หม่อมเหยิน และ แป๋ว บ้านโป่ง และตลกคนใหม่เช่น ไมเคิล เชิญยิ้ม เอ เชิญยิ้ม
หลังจากหายไปเกือบ 3 ปี จากกรณีที่มีภาพข่าวว่าเจ้าตัวเป็นคนวิกลจริต หนูได้กลับมาแสดงอีกครั้งโดยประกาศว่าตนจะไม่เสพยา พนันบอลตลอดไป โดยหนูได้มีผลงานภาพยนตร์เรื่องฅนปีมะ ซึ่งได้รับความนิยมอยู่มาก ทำให้หนูมีผลงานการแสดงละครและภาพยนตร์ต่าง ๆ แต่ว่าหนูมีโรคประจำตัวคือวัณโรค และไวรัสติดเชื้อเข้าสมอง ทำให้หนูต้องเข้าโรงพยาบาลตลอด จนกระทั่งอาการทรุดหนัก แพทย์ต้องห้ามญาติและผู้อื่นเข้าเยี่ยมอาการ จนกระทั่งหนูเสียชีวิตด้วยอายุเพียง 41 ปี เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2548
ผลงานละคร
เทียนฉาย กีระนันท์
ตระกูลภาษาอินโด-อารยัน