pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาได้แยกออกมาตั้งเป็น สำนักวิชาเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2547 และตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยนเรศวร ในคราวประชุมครั้งที่ 114 (4/2547) เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2547 ให้ปรับสำนักวิชาเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ขึ้นเป็น สำนักวิชาเกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ
ต่อมา เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ในคราวประชุมครั้งที่ 13 (4/2550) สภามหาวิทยาลัยนเรศวร ได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อ "มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา" เป็น "มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา" และได้มีการตราพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 และประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 จึงถือได้ว่ามหาวิทยาลัยพะเยาได้แยกออกจากมหาวิทยาลัยนเรศวร และเป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศอย่างเต็มรูปแบบ ดังนั้นสำนักวิชาสำนักวิชาเกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติจึงได้เป็นองค์กรที่เทียบเท่าคณะและได้เปลี่ยนเป็นคณะเกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ ตามประกาศมหาวิทยาลัยพะเยา เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานวิชาการของมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เป็นต้นมา
คณะเกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยพะเยา มี 6 สาขาวิชา​ ​ดังนี้​
วารันเจียน
วารันเจียน (; ; ภาษากรีกยุคกลาง: Βάραγγοι, Βαριάγοι; ) คือชนไวกิง และชาวนอร์สที่เดินทางไปทางตะวันออกและทางใต้ไปยังบริเวณที่ในปัจจุบันคือรัสเซีย, เบลารุส และยูเครน ส่วนใหญ่ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึง 10 แต่นักวิทยาศาสตร์บางคนกล่าวว่าคำว่า "วารันเจียน" หมายถึงชนชาติพันธุ์ก็ได้ที่เป็นนักเดินทะเล พ่อค้า หรือโจรสลัด คำนี้ใช้ในบริบทที่เกี่ยวข้องกับไวกิงและกองทหารสลาฟที่เดินทางระหว่างเมืองสำคัญทางการค้าและมักจะเข้าทำสงครามเมื่อมีโอกาส คำที่คล้ายคลึงกันในภาษารัสเซีย "เนเม็ต" (немец) ใช้สำหรับชาวต่างประเทศจากประเทศในยุโรปแต่ส่วนใหญ่หมายถึงเยอรมัน ในภาษารัสเซียสมัยใหม่คำนี้หมายถึงคนเยอรมัน
ตามหลักฐานบันทึกพงศาวดารของรุสเคียฟที่รวบรวมราว ค.ศ. 1113 กล่าวถึงกลุ่มวารันเจียนที่รวมทั้งชนสวีด, ชนรุส, ชนนอร์มัน, ชนแองเกิล และ ชนกอตแลนเดอร์ ชนวารันเจียนส่วนใหญ่ที่ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตะวันออกของบอลติก รัสเซีย และดินแดนทางตอนใต้มาจากบริเวณที่เป็นสวีเดนปัจจุบัน
ชนวารันเจียนทำการค้าขาย โจรสลัด และทหารรับจ้าง และมักจะเดินทางทางน้ำ ไปจนถึงทะเลแคสเปียน และ คอนสแตนติโนเปิล
ชนวารันเจียน
ชาววารันเจียน
ค่าประสบการณ์
ค่าประสบการณ์ ( มักย่อเป็น EXP และ XP) เป็นหน่วยวัดที่ใช้ในเกมสวมบทบาท (อาร์พีจี) จำนวนมากเพื่อบอกปริมาณความก้าวหน้าของตัวละครผู้เล่นตลอดเกม โดยทั่วไป ค่าประสบการณ์ได้จากการทำภารกิจ (เควส) เสร็จสิ้น การเอาชนะอุปสรรคและศัตรู และการเล่นสวมบทบาทที่สำเร็จ
ในอาร์พีจีหลายเกม ตัวละครเริ่มค่อนข้างอ่อนแอและไม่ได้ฝึก เมื่อได้ปริมาณประสบการณ์เพียงพอแล้ว ตัวละคร "เลเวลอัพ" คือ บรรลุการพัฒนาตัวละครขั้นต่อไป เหตุการณ์ดังกล่าวโดยทั่วไปเพิ่มสถิติของตัวละคร เช่น พลังชีวิตและความแข็งแกร่ง และอาจให้ตัวละครได้ความสามารถใหม่หรือปรับปรุงความสามารถที่มีอยู่แล้ว
Experience point
พวงแสด
พวงแสด  เป็นพืชในวงศ์ Bignoniaceae มีชื่อสามัญอื่น ๆ คือ Orange trumpet, Flame flower, Fire-cracker vine พวงแสด พวงแสดเครือ มีถิ่นกำเนิดในบราซิล แต่ปัจจุบันเป็นที่นิยมในสวนต้นไม้ทั่วโลก
ไม้เถาเลื้อย เนื้ออ่อน อายุหลายปี ใช้มือพันเลื้อยพัน กิ่งก้านเป็นเหลี่ยม ใบเป็นใบประกอบ เรียงสลับ มีใบย่อย 9 ใบ ในใบย่อยบางชุดใบกลางจะเปลี่ยนเป็นมือพัน ใบย่อย
รูปไข่ กว้าง 2-3 เซนติเมตร ยาว 4-5 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบมน ขอบใบเรียบ ดอกสีส้ม ออกเป็นช่อแบบช่อกระจุกแยกแขนงตามซอกใบใกล้ปลายกิ่ง ช่อละ 10-30 รูปเข็ม โคนกลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดยาว 3-6 เซนติเมตร ปลายแยก 5 กลีบ รูปแถบยาว และม้วนงอไปด้านหลัง มีขนละเอียด ดอกบานเต็มที่กว้าง 1.5-2 เซนติเมตร ออกดอกช่วงเดือนธันวาคมถึงมกราคม ผลแห้งแตก เป็นฝักยาว 15-20 เซนติเมตร เมล็ดกว้างประมาณ 1 เซนติเมตร ยาวประมาณ 3.5 เซนติเมตร
พวงแสดปลูกได้ในดินทั่วไป มีความชื้นปานกลาง แสงแดดเต็มวัน ถ้าอากาศเย็นจะให้ดอกดก
คาบสมุทรคัมชัตคา
คาบสมุทรคัมชัตคา  เป็นคาบสมุทรทางภาคตะวันออกของประเทศรัสเซีย มีพื้นที่ประมาณ 472,300 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิก (ทางทิศตะวันออก) และทะเลโอคอตสค์ (ทางทิศตะวันตก) คาบสมุทรมีความยาว 1,250 กิโลเมตรโดยประมาณ
คาบสมุทรคัมชัตคาเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนคัมชัตคา ซึ่งเป็นเขตการปกครองเขตหนึ่งของรัสเซีย โดยคาบสมุทรกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตการปกครองนั้น
ซูราบายา
ซูราบายา  เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับที่สองของอินโดนีเซีย และเป็นเมืองเอกของจังหวัดชวาตะวันออก ในวันที่ 13-14 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 มีการก่อการร้ายเกิดขึ้นที่เมืองนี้มีผู้เสียชีวิตรวม 25 ราย บาดเจ็บอย่างน้อย 55 ราย
ซามูไรสปิริตส์
ซามูไร สปิริตส์ ( "Samurai Supirittsu") หรือ ซามูไร โชดาวน์  เป็นเกมต่อสู้ (Vs.Fighting) ผลิตโดยบริษัท SNK Playmore จากประเทศญี่ปุ่น โดยที่ตัวละครในเกมจะเป็นพวกซามูไร, นักดาบ, นินจา และจอมยุทธ ซึ่งใช้อาวุธประจำกาย (อย่างเช่น ดาบ, มีดสั้น, ดาบคู่ หรืออาวุธลับต่างๆ) มาต่อสู้กัน โดยแต่ละภาคมักมี "กรรมการ" ในชุดดำถือธงมาคอยตัดสิน
สำหรับตัวละครหลักของเกมนั้น มีหลายราย อาทิ : ฮาโอมารุ, เก็นจูโร่, นาโคลูลู, ริมูลูลู, เอิร์ธเควก, นิโคติน คาเฟอีน, ฮัตโตริ ฮันโซ, กัลฟอร์ด และ ยางิว จูเบย์ เป็นต้น นอกจากนี้ ในภาคต่อมายังมีตัวละครที่มีบุคลิกแปลกใหม่อย่าง คุราเซเกโด้, อิโรฮะ, โอจา-มารุ, ราเซทสุมารุ มาเพิ่มสีสันให้กับเกมด้วยเช่นกัน
ไม้ตัดเรือนยอด
นาโครูรู
นาโครูรู  เป็นตัวละครหญิงจากเกมซามูไรสปิริตส์ โดยเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงที่นักเล่นเกมต่อสู้รู้จักกันมากที่สุด นาโครูรูมีมีดสั้นเป็นอาวุธคู่กาย ซึ่งมีรูปแบบการโจมตีที่เน้นจังหวะเป็นสำคัญ และมีนกเหยี่ยวนามว่า "มามาฮาฮา" เป็นผู้ช่วย และมีสุนัขป่าเป็นผู้ช่วยในเกมภาคต่อมา เธอมีน้องสาวอีกหนึ่งคนนามว่า ริมูรูรู และนาโครูรูยังเคยปรากฏตัวอยู่ในเกมชุด "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ทั้งในภาค "95" (ของระบบ เกมบอย) และภาค "2000" (เป็นสไตร์คเกอร์ ของ "ยูริ ซากาซากิ") และเธอยังเป็นตัวละครลับใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" รูปแบบของเกม "ปาจิงโกะ" นอกจากนี้ นาโครูรู ยังเป็นตัวละครในเกม "Capcom vs. SNK 2" ด้วยเช่นกัน
ครั้งที่นาโครูรูวัย 15 ปีกับริมูรูรูน้องสาวกำลังเล่นกันในป่าใหญ่ นกเหยี่ยวมามาฮาฮาได้บินมายังดาบที่บิดาของเธอครอบครอง เธอเริ่มรู้สึกว่าบิดาของเธอตกอยู่ในอันตราย เธอจึงรีบออกเดินทางไปยังฮิโนวะทันที นาโครูรูได้เตือนสติกาโอซึ่งเป็นผู้นำกบฏแห่งเมืองฮิโนวะ ว่าสงครามของเขาเป็นสิ่งที่ทำลายโลกที่สวยงามใบนี้ แต่กาโอประกาศว่าเขาจะสร้างประเทศใหม่และจะกำจัดทุกคนที่ขวางเขา พลังแห่งธรรมชาติซึ่งมีชื่อว่าคามุอิซึ่งปรากฏขึ้นมาในช่วงก่อนหน้านี้ ได้ขอให้เธอเจริญรอยตามพ่อของเธอที่เสียชีวิตไป นาโครูรูได้ถามว่าอะไรจะเกิดขึ้นหากเธอปฏิเสธและให้เด็กผู้หญิงรายอื่นเป็นผู้สืบทอดแทน แต่เนื่องด้วยไม่อยากให้ริมูรูรูผู้เป็นน้องสาวต้องพบกับความเสี่ยง นาโครูรูจึงตอบรับที่จะเป็นนักรบคามุอิคนใหม่ของคามุอิ โคตัน
นาโครูรูยังคงปฏิบัติหน้าที่ในการปกป้องธรรมชาติมาโดยตลอด และได้ทำการกำจัดเหล่าคนร้ายเคียงคู่กับฮาโอมารุเรื่อยมา ภายหลังจากการปราบมิซูกิ ราโชจินลงได้แล้ว นาโครูรูได้อุทิศตนในการรักษาความสมดุลทางธรรมชาติ และร่วมจิตวิญญาณเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ
เพลงเดี่ยวในทางดนตรีไทยหมายถึงเพลงที่ใช้เพื่อการอวดฝีมือของนักดนตรีโดยเฉพาะ โดยในแต่เพลงนั้นจะมีเครื่องมือสำหรับการเดี่ยวเพลงๆนั้น
เพลงที่ใช้ในการเดี่ยว.
เพลงเดี่ยวมีหลายที่มาดังนี้
ลักษณะทั่วไปของเพลงเดี่ยว.
ในเพลงเดี่ยวนั้นผู้ประดิษฐ์มักจะประดิษฐ์ทางมา 2 ทางคือ "ทางหวาน" หรือ "ทางโอด" กับ "ทางเก็บ" โดยทางหวานหรือทางโอดจะยึดตามเสียงร้องเป็นหลัก ทำให้เพลงเดี่ยวทางนี้มีทำนองที่เยือกเย็น ส่วนทางเก็บนั้นเป็นการแสดงความสามารถอีกอย่างหนึ่ง
การบรรเลงเพลงเดี่ยวนั้นก็ต้องดูความเหมาะสมของเครื่องดนตรีว่าเล่นแล้วไพเราะหรือไม่ เช่น พญาโศก หากนำมาบรรเลงกับซอ ขลุ่ยหรือปี่ก็จะให้ความรู้สึกเศร้าโศกได้ แต่หากนำมาบรรเลงในทางระนาดเอกก็จะได้อารมณ์อีกแบบหนึ่ง
เพลงสุรินทราหู
"เพลง สุรินทราหู" อัตราจังหวะ 2 ชั้นเป็นเพลงเก่าที่มีลีลาไพเราะเย็นๆ หู เพลงหนึ่งในสมัยกรุงศรีอยุธยาใช้บรรเลงรวมอยู่ในเพลงมโหรี ต่อมา สมัยรัตนโกสินทร์จึงนำมาใช้ในการบรรเลงปี่พาทย์ และเรียบเรียงเป็นเพลงเรื่อง เรียกว่า "เรื่องสุรินทราหู" มี " เพลงสุรินทราหู " และ"เพลงจันทราหู"เป็นเพลงช้าแล้วออกสองไม้ " เพลงกระต่ายชมเดือน" และ"แม่วอนลูก" "เพลงลูกวอนแม่" เป็นเพลงเร็ว มาถึงราวๆปลายรัชกาลที่ 3 หรือต้นรัชกาลที่ 4 จึงมีผู้นำเพลงสุรินทราหู 2 ชั้นมามาแต่งทำนองดนตรีขึ้นเป็นอัตราจังหวะ 3 ชั้นสำหรับบรรเลงรับร้อง
ในส่วนทางร้องท่านนักปราชญ์ในทางคีตศิลป์ก็ได้แต่ทำนองประกอบในรุ่นราวคราวเดียวกัน ซึ่งนับว่าเป็นเพลงร้องที่ไพเราะน่าฟังอย่างยิ่งเพลงหนึ่ง แต่ทั้งนี้ผู้แต่งทำนองดนตรีและผู้แต่งทำนองร้องไม่ทราบว่าท่านผู้ใด อันวิธีการแต่งทำนองร้องจะให้ไพเราะเพราะพริ้งนั้น จะต้องแต่งให้บทร้องกับทำนองเพลงกลมกลืนกันอย่างสนิทสนมโดยดัดแปลงแก้ไขทำนองเพลงให้เข้ากับบทร้องหรือแก้ไขบทร้องให้เข้ากับทำนองเพลง แล้วแต่จะเห็นว่าจะเกิดความไพเราะเหมาะสม เพราะฉะนั้นจะเห็นได้ว่าบทร้องต่างๆ จะมีถ้อยคำที่พลิกแพลงแตกต่างไปจากต้นฉบับของเรื่องนั้นๆ โดยเฉพาะบทร้องสุรินทราหูท่านผู้แต่งทำนองร้องได้แก้ไขดัดแปลงบทร้องออกไปจากบทเดิมอย่างมากมาย ซึ่งบทเดิมเป็นบทเสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน ตอนนางศรีมาลารำพันถึงพลายงาม อันเป็นลักษณะกลอนสุภาพแต่ท่านผู้แต่งทำนองร้องได้แก้ไขดัดแปลงให้เข้ากับทำนองร้องจนบทร้องกลายเป็นบทกลอนบ้างกาพย์บ้าง ระคนกันแต่อย่างไรก็ตามบทกับทำนองร้องเพลงสุรินทราหูนี้ไพเราะสนิทสนมกลมกลืนกันเป็นอย่างดี
"เพลงสุรินทราหู" อัตราจังหวะ 2 ชั้นของเก่าสำเนียงมอญประเภทหน้าทับปรบไก่มี 3 ท่อน ท่อนที่ 1 มี 3 จังหวะ ท่อนที่ 2และ 3 มี 4 จังหวะใช้ส่งมโหรีเป็นที่แพร่หลายมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ราวต้นรัตนโกสินทร์ได้มีผู้นำทำนองนี้มาปรับปรุงเรียบเรียงเป็นเพลงเรื่องจัดไว้ในประเภทเพลงช้า เพื่อใช้เป็นเพลงสำหรับวงปี่พาทย์นำออกบรรเลงโดยเฉพาะการนี้
ตามประเพณีนิยมในสมัยการบรรเลงเพลงไทย เมื่อบรรเลงเพลงเรื่องสุรินทราหูแล้วนักดนตรีมักนิยมออก"เพลงกระต่ายชมเดือน" "กระต่ายเต้น" "กระต่ายกินน้ำค้าง" "ลูกวอนแม่" และแม่วอนลูกซึ่งเป็นเพลงหน้าทับสองไม้เป็นเพลงเร็วส่งท้ายอีกชุดหนึ่งเสมอ
ส่วนทำนองสุรินทราหู 3 ชั้น หลวงประดิษฐ์ไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) เคยเล่าว่าครูทัต นักรัองมีชื่อและ ครูดนตรีของวง สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ ( ช่วง บุญนาค )เป็นผู้เรียบเรียงเพลงดังกล่าวขึ้นเพื่อเป็นคุณานุสรณ์แด่สมเด็จเจ้าพระยาท่านนั้น เช่นเดียวกับที่ พระประดิษฐ์ไพเราะ ( มี ดุริยางกูร )เคยเรียบเรียง "เพลงพระอาทิตย์ชิงดวง" เพื่อเป็นคุณานุสรณ์แด่สมเด็จเจ้าพระยาท่านนี้มาครั้งหนึ่งประมาณ พ.ศ. 2476 อันเป็นยุคที่นิยมเพลงเถากันแพร่หลาย หลวงประดิษฐ์ไพเราะได้ตัดเพลงสุรินทราหู อัตรา 3 ชั้นของครูทัต ลงเป็นอัตรา 2 ชั้นและชั้นเดียวเพื่อบรรเลงให้ครบเถา เพลงสุรินทราหูแม้จะดำเนินลีลาไปอย่างไม่สู้จะไม่โลดโผนนัก แต่ก็มีหลายช่วงหลายตอนที่อาจใช้ภูมิปัญญาตกแต่งให้ไพเราะได้ ด้วยเหตุนี้เองตั้งแต่หลัง พ.ศ. 2485 เป็นต้นมาจึงได้มีผู้นำสุรินทราหู อัตรา 3 ชั้นมาประดิษฐ์เป็นทางเดี่ยวเพื่อใช้บรรเลงอวดฝีมือมากมายหลายทางด้วยกัน เช่น ทางของหลวงไพเราะเสียงซอ ( อุ่น ดูรยะชีวิน )และทางนายเทวาประสิทธ์ พาทยโกศลราว พ.ศ. 2496 หลวงประดิษฐ์ไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง)ได้ขยายเพลงสุรินทราหู 3 ชั้น อีกเท่าตัวเป็นอัตราจังหวะ 4 ชั้นใช้บรรเลงรับร้องร่วมกับอัตราจังหวะ 2 ชั้นและชั้นเดียวที่มีอยู่แล้วแต่เพลงสุรินทราหูอัตราจังหวะ 4 ชั้นที่ท่านขยายขึ้นในระยะหลังนี้เป็น "“ทางโกลน”" ยังมิได้ตกแต่งให้วิจิตร เพลงสุรินทราหูอัตราจังหวะ 4 ชั้นเป็นผลงานเพลงชิ้นสุดท้ายของหลวงประดิษฐ์ไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) เพราะหลังจากเรียบเรียงเพลงนี้เสร็จแล้วท่านก็มิได้สร้างผลงานใดอีกเลย จนถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2497
ริมูรูรู
ริมูรูรู  เป็นตัวละครหญิงจากเกมซามูไรสปิริตส์ เธอมีมีดสั้นเป็นอาวุธคู่กาย และมีผลึกน้ำแข็งเป็นผู้ช่วย นอกจากนี้ ริมูรูรู ยังมีพี่สาวคนหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า นาโครูรู
ตามตำนานได้มีการกล่าวถึงหญิงสาวนักแสวงบุญชาวไอนุ ซึ่งมีชื่อว่าริมูรูรู เธอชื่นชอบพี่สาวของเธออย่างมาก และมีลักษณะที่คล้่ายกันในด้านความมุ่งมั่นที่จะปกป้องธรรมชาติ แม้ว่าเธอยังคงต้องฝึกฝนอยู่และีมือไม่เก่งเท่าพี่สาวของเธออยู่ก็ตาม แต่เธอก็สามารถไล่สิ่งที่ชั่วร้ายออกจากป่าที่เธอใช้ชีวิตอยู่ได้ เมื่อเธอแยกตัวออกจากริมูรูรูผู้เป็นพี่สาวของเธอแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่านาโครูรูจะตามมาด้วยความหวังที่จะให้ความช่วยเหลือ ในซามูไรสปีริท III ริมูรูรูได้เข้าใจผิดคิดว่าในโลกของปีศาจมีแต่ความชั่วร้ายต้องเป็นฝีมือของอามาคุสะ ชิโร่เป็นแน่แท้ ซึ่งนาโครูรูพยายามห้ามน้องสาวของเธอไม่ให้เข้าไปยุ่งอยู่ก่อนหน้า
ในซามูไรโชดาวน์: วอริเออร์เรจ ริมูรูรูได้ชื่อว่าเป็นหญิงสาวแห่งแสงสว่างเช่นเดียวกับพี่สาวของเธอ ริมูรูรูถูกโอโบโระกักขัง และทำให้ริมูรูรูไม่สามารถช่วยพี่สาวของเธอได้ ซึ่งในภาคนี้ผู้เล่นจะต้องช่วยเหลือริมูรูรูเพื่อพี่สาวของเธอ เมื่อทั้งคู่สามารถอยู่ร่วมกันได้แล้ว พวกเธอก็จะทำการผนึกโอโบโระรวมทั้งอาวุธของเขาภายหลังจากกำจัดลงได้แล้ว
ในซามูไรสปีริท เซน ริมูรูรูไม่สามารถได้ยินเสียงแห่งธรรมชาติได้อีกต่อไป และเนื่องด้วยเธอไม่ต้องการให้พี่สาวของเธอเป็นกังวล เธอจึงออกจากบ้านด้วยความหวังที่จะหาเหตุผลบางอย่างสำหรับเธอเอง
เก็นจูโร่
คิบากามิ เก็นจูโร่  เป็นตัวละครจากเกมซามูไรสปิริตส์ ซึ่งเป็นนักดาบพเนจรชาวญี่ปุ่น มีดาบคาตานะเป็นอาวุธ และมีท่าไม้ตายคือ เพลงดาบที่มีแผ่นภาพลวงตาบังหน้าขณะฟันดาบจู่โจมอย่างเช่น แผ่นภาพของผีเสื้อ, หมูป่า และนกกระเรียน เป็นต้น เก็นจูโร่มีคู่ปรับคนสำคัญคือฮาโอมารุ ซึ่งเป็นตัวเอกของเกมผู้ใช้ดาบคาตานะเป็นอาวุธเช่นเดียวกัน แต่เขาก็มีรูปแบบการโจมตีที่เน้นการโจมตีแบบต่อเนื่อง ในขณะที่ฮาโอมารุจะถนัดการโจมตีแบบหนักหน่วงมากกว่า
เก็นจูโร่ ได้เคยอ้างว่าได้เคยทำการสังหารครอบครัวของเขามาแล้วครั้งหนึ่ง รวมทั้งคนอื่นๆอีกอย่างน้อยหนึ่งพันราย จากการที่มารดาของเขาเป็นโสเภณี และเนื่องจากอาชีพของเธอทำให้เก็นจูโร่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับบิดาของตน แต่ถึงกระนั้น เขาก็ได้สาบานตนอย่างเงียบๆว่าจะดูแลมารดาของเขา จนกระทั่งบิดาของเขากลับมาที่บ้าน เมื่อเก็นจูโร่อายุได้สิบห้าปี เขาได้สังหารผู้ชายคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในบ้านของพวกเขา เนื่องจากต้องการปกป้องมารดา ในช่วงนั้น เขาดื่มสุราทั้งมีอาการโกรธเกรี้ยว มารดาของเก็นจูโร่เข้าตีพร้อมสาปแช่งและฝากรอยแผลเป็นไว้บนแผ่นหลัง แต่แล้วในที่สุด เขาได้พลั้งมือสังหารมารดาของตน
เก็นจูโร่ได้กลายเป็นเด็กกำพร้า นิโคติน คาเฟอีน ได้รับเขามาเลี้ยงดูและถ่ายทอดวิชาที่บ้านของเขาพร้อมกับฮาโอมารุ ศิษย์ทั้งคู่กลายเป็นเพื่อนสนิทในเวลาต่อมา ทว่าเก็นจูโร่กลับมีความปรารถนาที่จะได้รับพลังเพิ่มยิ่งขึ้น ในการทดสอบศิษย์ของนิโคติน เขาได้ทำการหลกล่อให้ทั้งคู่ทำการช่วงชิงสมบัติ ซึ่งเป็นดาบที่มีชื่อว่าฟุกุโดคุ พวกเขาได้รับการทดสอบให้เผชิญหน้ากับกลุ่มนักสู้อื่น เก็นจูโร่เชื่อว่าคนไร้ค่าไม่สมควรมีชีวิตอยู่ เขาได้ทำการสังหารฝ่ายตรงข้ามในการทดสอบครั้งนี้ เขาต้องออกจากบ้านของนิโคตินเนื่องจากถูกรังเกียจพฤติกรรมชั่วที่ก่อในเหตุการณ์ครั้งนั้น เก็นจูโร่จึงสาบานว่าสักวันจะต้องสังหารทั้งฮาโอมารุและนิโคติน ความมุ่งร้ายของเขาฝังแน่นลงสู่การใช้ดาบ เขาชิงชังฮาโอมารุเป็นพิเศษ เนื่องจาก ฮาโอมารุมีลักษณะที่เหมือนกับพวกผู้ชายที่ชอบมายุ่งกับมารดาของเขา ซึ่งเก็นจูโร่เคยสังหารพวกเขามาก่อน นอกจากนี้ เก็นจูโร่ยังมีความรู้สึกสนใจต่อชิกิ ซึ่งเป็นนักสู้สาวอีกราย เนื่องจากมีลักษณะที่คล้ายกับมารดาของเขาเอง
สกลสังฆปริณายก
มหาสังฆนายก
สังฆปาโมกข์
สังฆวาห
สกุลช้าง
สกุลช้าง ("Rhynchostylis", "Rhy") เป็นพืชในวงศ์กล้วยไม้ (Orchidaceae) มี 6 ชนิด เป็นพืชถิ่นเดียวในประเทศอินเดีย ,ประเทศไทย, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศอินโดนีเซีย และประเทศฟิลิปปินส์
กล้วยไม้สกุลช้างมีลักษณะลำต้นสั้นแข็ง ใบแข็ง หนาอวบน้ำ มีลายเป็นเส้นขนานหลายเส้นตามแนวยาวของใบ ออกดอกเป็นช่อ ช่อดอกตั้งขึ้นหรือโค้งลง กลีบดอกชั้นนอกโตกว่ากลีบชั้นใน ปากไม่มีข้อพับ ปากจะเชื่อมต่อกับฐานเส้าเกสร เดือยดอกชี้ไปข้างหลังแต่ปลายปากชี้ไปข้างหน้า ไม่มีหูหรือมีก็มีขนาดเล็ก เส้าเกสรและ ฐานเส้าเกสรสั้น มีเรณู 2 ก้อน มีกลิ่นหอม
สกุลหวาย
สกุลหวาย  เป็นสกุลของปาล์มในวงศ์ Arecaceae เป็นหนึ่งในหลายสกุลที่จัดว่าเป็นหวาย ในสกุลนี้มีสมาชิกประมาณ 400 สปีชีส์ ทั้งหมดเป็นพืชพื้นถิ่นในพื้นที่เขตร้อนและกึ่งเขตร้อนของเอเชีย, แอฟริกา และออสเตรเลีย ลักษณะเป็นพืชที่ลำต้นผอม ใช้ใบในการปีนป่าย บางชนิดมีมือเกาะ มีหนาม กิ่งก้านอาจจะเติบโตได้ถึง 200 เมตร
"Plants of the World Online" ยอมรับ 415 ชนิด ดังนี้:
สกุลกุหลาบ
สกุลเข็ม
Rhynchostylis
Paphiopedilum
Ascocentrum
Aerides
นักการเมือง, ผู้นำทางการเมืองหรือบุคคลทางการเมือง (อังกฤษ: politician มาจากภาษากรีกโบราณ polis ที่แปลว่า "เมือง") เป็นบุคคลผู้เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลต่อนโยบายสาธารณะและการวินิจฉัยสั่งการ ซึ่งรวมผู้ดำรงตำแหน่งวินิจฉัยสั่งการในรัฐบาล และผู้ที่มุ่งดำรงตำแหน่งเหล่านั้น ไม่ว่าด้วยวิธีการเลือกตั้ง การสืบทอด รัฐประหาร การแต่งตั้ง การพิชิต หรือวิธีอื่น การเมืองไม่ใช่จำกัดอยู่เพียงวิธีการปกครองผ่านตำแหน่งสาธารณะเท่านั้น ตำแหน่งทางการเมืองอาจถืออยู่ในบรรษัทก็ได้
ผู้ที่ถือเป็นนักการเมือง.
คือ ผู้ที่ปฏิบัติการทางการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเมืองพรรค (party politics) ผู้ดำรงหรือมุ่งดำรงตำแหน่งทางการเมืองไม่ว่ามาจากการเลือกตั้งหรือแต่งตั้ง และไม่ว่าอย่างเป็นอาชีพหรืออย่างอื่น ตำแหน่งมีได้ตั้งแต่ตำแหน่งท้องถิ่นไปจนถึงตำแหน่งฝ่ายบริหาร นิติบัญญัติและตุลาการของรัฐบาลระดับรัฐและชาติ เจ้าพนักงานบังคับใช้กฎหมายบางแห่ง เช่น นายอำเภอ (sheriff) ถือเป็นนักการเมืองด้วย
ชาวมูเซอ
ชาวล่าหู่ หรือ ชาวมูเซอ  เป็นชาวเขาเผ่าหนึ่งในประเทศไทย แบ่งย่อยได้เป็น 23 กลุ่ม เช่น ชาวมูเซอดำ ชาวมูเซอแดง ชาวมูเซอดำเบเล ชาวมูเซอเหลืองบาเกียว ชาวมูเซอลาบา ชาวมูเซอเหลืองบ้านลาน และชาวมูเซอกุเลา เป็นต้น ภาษาที่ใช้พูดคือภาษามูเซอที่แตกต่างไปในแต่ละเผ่าย่อย ชาวมูเซอเรียกตัวเองว่าล่าหู่ หมายถึง ชนเผ่าที่ได้กินเนื้อเสือปิ้งซึ่งเป็นการบอกถึงความกล้าหาญของชาวมูเซอที่ล่าเสือมากินเป็นอาหารได้ส่วนคำว่ามูเซอนั้น ในภาษาไทใหญ่ มูหมายถึงนิดหน่อย ส่วนเซอ หมายถึงสนุกสนาน โดยในประเทศไทยชาวมูเซอส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในจังหวัดเชียงราย จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน และจังหวัดตาก
อัปเปอร์เจอร์เมเนีย
อัปเปอร์เจอร์เมเนีย  หรือ เกร์มานีอาซูเปรีออร์  เป็นหนึ่งในจังหวัดของจักรวรรดิโรมัน ตั้งอยู่ทางเหนือน้ำของโลว์เออร์เจอร์เมเนีย ประกอบด้วยดินแดนทางตะวันตกของสวิตเซอร์แลนด์ บริเวณเทือกเขาฌูว์รา และแคว้นอาลซัสของฝรั่งเศส และทางตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนีในปัจจุบัน เมืองสำคัญได้แก่ เบอซ็องซง (ในสมัยโรมันเรียกว่าเบซอนตีโอ), สทราซบูร์ (อาร์เกนโตราเต) และวีสบาเดิน (อาไกวมัตตีอาไก) โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ไมนทซ์ (โมกุนตีอากุม) อาณาบริเวณของจังหวัดยังครอบคลุมตอนกลางของแม่น้ำไรน์ที่ติดกับพรมแดนเยอรมัน และจังหวัดรีเชียในเทือกเขาแอลป์ทางตะวันออกเฉียงใต้
ราวปี ค.ศ. 300 เมื่อโรมเริ่มสูญเสียอำนาจในบริเวณตอนใต้สุดของจังหวัด ส่วนที่อยู่ทางตอนใต้ (ปัจจุบันอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์) ก็ถูกผนวกเข้ากับจังหวัดมักซีมาเซกวาโนรุม ก่อนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเบอร์กันดีในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5
โลว์เออร์เจอร์เมเนีย
โลว์เออร์เจอร์เมเนีย ( หรือ เกร์มานีอาอินเฟรีออร์  เป็นจังหวัดหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน ตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ ปัจจุบันคือบริเวณประเทศลักเซมเบิร์ก ทางตอนใต้ของเนเธอร์แลนด์ บางส่วนของเบลเยียม และบางส่วนของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในเยอรมนี
บริเวณที่ตั้งถิ่นฐานหลักของจังหวัดนี้ ได้แก่ กัสตราเวเตรา, โกโลเนียอุลเปียไตรยานา (ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ใกล้กับเมืองซันเทินในเยอรมนี), โกรีโอวัลลุม (ปัจจุบันคือเฮร์เลินในเนเธอร์แลนด์), อัลบาเนียนา (อัลเฟินอานเดินเรนในเนเธอร์แลนด์), ลุกดูนุมบาตาโวรุม (คัทเวคในเนเธอร์แลนด์), โฟรุมฮาเดรียนี (โฟร์บูร์กในเนเธอร์แลนด์), อุลเปียโนวีโอมากุสบาตาโวรุม (เนเมเกินในเนเธอร์แลนด์), ไตรเยกตุม (อูเทรคท์ในเนเธอร์แลนด์), อาตูอาตูกาตุงโกรรุม (ทองเกเรินในเบลเยียม), โบนา (บอนน์ในเยอรมนี) รวมทั้งโกโลเนียอากริปปีเนนซิส (โคโลญในเยอรมนี) ซึ่งเป็นเมืองหลวง
กองทัพที่ประจำการอยู่ในโลว์เออร์เจอร์เมเนียมีชื่อย่อซึ่งพบจากจารึกว่า ""  แบ่งออกเป็นหลายกองย่อย ในจำนวนนี้ กองทหารที่ 1 มีเนร์เวีย  และกองทหารที่ 30 อุลเปียวิกตริกซ์  เป็นกองประจำการถาวร ส่วนกองเรือรักษาความปลอดภัยที่มีหน้าที่ลาดตระเวนตามลำน้ำไรน์และชายฝั่งทะเลเหนือมีฐานที่ตั้งอยู่ที่เมืองกัสตราเวเตราและต่อมาย้ายไปที่เมืองอากริปปีเนนซิส
การเผชิญหน้ากันครั้งแรกระหว่างกองทัพโรมันกับผู้คนในแถบโลว์เออร์เจอร์เมเนียเกิดขึ้นในสมัยของจูเลียส ซีซาร์ระหว่างสงครามกอล (Gallic Wars) ซีซาร์เข้ามารุกรานบริเวณนี้ราวปี 57 ก่อนคริสต์ศักราช และต่อมาอีก 3 ปีก็สามารถกำจัดชนเผ่าไปได้หลายกลุ่ม รวมทั้งเอบูโรเนส (Eburones) และเมนาปี (Menapii) ซึ่งจูเลียส ซีซาร์เรียกว่าเป็น "พวก [ชนเผ่า] เยอรมัน" แต่ความจริงพวกเขาอาจมาจากกลุ่มชาติพันธุ์เคลต์หรืออย่างน้อยก็เป็นชนเผ่าเยอรมันที่มีเชื้อสายเคลต์
โลว์เออร์เจอร์เมเนียเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของโรมันมาตั้งแต่ราวปี 50 ก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงแรกเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดแกลเลียเบลจิกา จนกระทั่งได้รับการสถาปนาเป็นจังหวัดโรมันในปี ค.ศ. 90 ต่อมาก็ได้รับการจัดเป็นจังหวัดของจักรพรรดิ (Imperial province) โลว์เออร์เจอร์เมเนียตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอัปเปอร์เจอร์เมเนีย ทั้งคู่รวมเรียกว่าเจอร์เมเนีย (คำว่า "โลว์เออร์" หมายถึงตั้งอยู่ทางท้ายน้ำ ซึ่งเป็นพื้นที่ต่ำกว่า ไม่ใช่ตั้งอยู่ทางทิศใต้)
Lower Germany
Douro
สังคหวัตถุ
อริยสัจ
อิทธิบาท
ฆราวาสธรรม
สัมมัปปธาน
ลูซิเทเนีย
ลูซิเทเนีย  หรือ ลูซีตานีอา  เป็นหนึ่งในจังหวัดของโรมันโบราณ ครอบคลุมอาณาบริเวณทั้งหมดที่เป็นประเทศโปรตุเกสปัจจุบัน (ทางตอนใต้ของแม่น้ำโดรู) รวมไปถึงบางส่วนของประเทศสเปนปัจจุบัน (แคว้นเอซเตรมาดูราและบางส่วนของจังหวัดซาลามังกา)
ลูซิเทเนียมาจากคำว่า "ลูซีตานี" (Lusitani) หรือชาวลูซิเทเนีย (กลุ่มชนในกลุ่มชาติพันธุ์อินโด-ยูโรเปียน) ตามหลักฐานการบันทึกของสตราโบใน “หนังสือภูมิศาสตร์” ว่าเป็นชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำโดรู
เมืองหลวงของจังหวัดลูซิเทเนียอยู่ที่เอเมรีตาเอากุสตา (Emerita Augusta) หรือเมืองเมรีดาในปัจจุบัน เดิมจังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฮิสเปเนียอัลทิเรียร์ (Hispania Ulterior) ของสาธารณรัฐโรมัน ก่อนที่จะแยกออกเป็นจังหวัดเอกเทศของจักรวรรดิโรมัน
บาทหลวงสุรินทร์ ประสมผล
คลั่งทิวลิป
มณฑลของโรมัน
มณฑล (; , พหูพจน์: ) เป็นเขตการปกครองระดับพื้นฐาน ในสมัยโรมันโบราณ มาจนกระทั่งถึงสมัยจตุราธิปไตย (ราว ค.ศ. 296) เมื่อกลายเป็นหน่วยเขตการปกครองระดับสูงสุดของจักรวรรดิโรมันนอกคาบสมุทรอิตาลี คำว่า "province" ในภาษาอังกฤษที่แปลว่ามณฑลมีรากมาจากคำว่า "provincia" ในภาษาละตินที่ชาวโรมันใช้สื่อสาร
มณฑลโดยทั่วไปจะปกครองโดยนักการเมืองระดับสมาชิกวุฒิสภาที่เดิมมักจะเป็นอดีตกงสุลหรืออดีตพรีเตอร์ (Praetor) มีข้อยกเว้นในมณฑลอียิปต์ (จักรพรรดิเอากุสตุสทรงผนวกดินแดนนี้เข้ากับจักรวรรดิหลังจากคลีโอพัตราเสด็จสวรรคต) ที่จะมีข้าหลวงระดับ Equestrian order เป็นผู้ปกครองเท่านั้น ทั้งนี้อาจเป็นเพราะพยายามลดความทะเยอทะยานของกลุ่มสมาชิกวุฒิสภาลง ข้อยกเว้นนี้เป็นกรณีพิเศษที่ไม่ขัดกับกฎหมายโรมัน เพราะตามประเพณีของกษัตริย์เฮเลนนิสติก ถือว่าอียิปต์เป็นอสังหาริมทรัพย์ส่วนพระองค์ของจักรพรรดิเอากุสตุส
เตคีออน
สุขภาวะทางเพศ
สุขภาวะทางเพศ  หมายถึง การมีชีวิตทางเพศที่เป็นสุขและปลอดภัย
ระดับของสุขภาวะทางเพศ.
สุขภาวะทางเพศจึงแบ่งเป็น 2 ระดับ คือ ระดับปัจเจกบุคคลและระดับสังคม
“สุขภาวะทางเพศ” ทั้งสองระดับสะท้อนความเชื่อมโยงซึ่งกันและกันของแนวคิดเพศภาวะ เพศวิถี และสิทธิ (genders, sexualities, rights based approach) ซึ่งมีนัยยะว่า การสร้างเสริมสุขภาวะทางเพศต้องคำนึงถึงความหลากหลายของวิถีทางเพศของคนในสังคม ต้องคำนึงว่าชีวิตทางเพศของคนในสังคมเป็นสิ่งที่ได้รับอิทธิพลจากระบบความเชื่อและคุณค่าหลายระบบ และที่มีอิทธิพลมากคือระบบความเชื่อและคุณค่าที่เกี่ยวข้องกับ ภาวะความเป็นผู้หญิง/ความเป็นผู้ชาย ต้องคำนึงว่าความแตกต่างหลากหลายเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งผิดปกติ และเป็นสิ่งที่สามารถแปรเปลี่ยนตามกาลเวลาและประสบการณ์ในชีวิต และต้องคำนึงว่า “เพศ” เป็นองค์ประกอบพื้นฐานของการใช้ชีวิต การเคารพสิทธิทางเพศของตนเองและผู้อื่นเป็นส่วนหนึ่งของการเคารพศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ และเป็นความจำเป็นสำหรับคนทุกเพศทุกวัยที่จะทำให้สามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและมีสุขภาพดี
แนวคิดที่เกี่ยวข้อง.
สำหรับแนวคิดเพศภาวะ (gender) เพศวิถี (sexuality) และสิทธิ (rights) ที่นำมาใช้เป็นกรอบในการสร้างเสริมสุขภาวะทางเพศระดับบุคคลและสังคมนั้น มีรายละเอียด ดังนี้
เพศภาวะ (Gender).
เพศภาวะ (Gender) หมายถึง ภาวะความเป็นหญิง เป็นชาย ที่ไม่ได้ถูกกำหนดโดยระบบชีววิทยา แต่ถูกกำหนดโดยปัจจัยทางวัฒนธรรม สังคม และอื่นๆ ทำให้สังคมเกิดความคาดหวังต่อความเป็นหญิงและชายในแง่มุมเฉพาะต่างๆ และมีส่วนกำหนดความเชื่อ ทัศนคติ มายาคติ (myth) รวมทั้งประเพณีปฏิบัติต่างๆ ที่ถูกทำให้กลายเป็นบรรทัดฐานของสังคมในเรื่องของความเป็นหญิงเป็นชาย เพศภาวะเป็นสิ่งที่แตกต่างกันไปในแต่ละวัฒนธรรม เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เช่น ผู้หญิงไทยในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้นนิยมแต่งกายโดยนุ่งโจงกระเบนและไว้ผมสั้นเหมือนกับผู้ชาย จนชาวต่างชาติไม่สามารถแยกแยะคนไทยเพศหญิงและชายออกจากกันได้ ปัญหาของการทำความเข้าใจเพศภาวะ คือ ความเข้าใจผิดที่ว่า เพศสรีระเป็นตัวกำหนดเพศภาวะของบุคคล
เพศวิถี (Sexuality).
เพศวิถี (Sexuality) หมายถึง ค่านิยม บรรทัดฐาน และระบบวิธีคิด วิธีปฏิบัติที่เกี่ยวกับความปรารถนาและการแสดงออกทางเพศ ความคิดเกี่ยวกับคู่รัก คู่ชีวิตในอุดมคติ ซึ่งไม่ใช่พฤติกรรมตามธรรมชาติ แต่เป็นการสร้างความหมายทางสังคม เพศวิถีจึงสัมพันธ์กับมิติทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมที่กำหนดและสร้างความหมายให้แก่เรื่องเพศในทุกแง่มุม เช่น “ความปกติ” ของการเป็นคนรักต่างเพศ “ความผิดปกติ” ของคนรักเพศเดียวกัน หรือ “ผู้หญิงดี” คือผู้ที่อ่อนประสบการณ์ หรือเป็นฝ่ายรับในเรื่องเพศ (passive) เพศสัมพันธ์ในรูปแบบต่าง ๆ เช่น การมีเพศสัมพันธ์กับคนเพียงคนเดียว หรือหลายคน การมีเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัย/ไม่ปลอดภัย รักต่างวัย รักนอกสมรส ทั้งหมดนี้เป็นตัวอย่างของเพศวิถี ซึ่งมีความหลากหลาย เพศวิถีเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละวัฒนธรรม ชนชั้น และกาลเวลา เช่น เพศวิถีในสมัยต้นรัตนโกสินทร์มองว่าการที่ผู้หญิงนุ่งผ้าซิ่น ห่มสไบผืนเล็กปกปิดร่างกายส่วนบน ไม่ถือว่าโป๊ หรือเป็นผู้หญิงใจแตก ใจง่ายแต่อย่างใด
สุขภาวะทางเพศและสิทธิต่างๆ.
สิทธิทางเพศ.
สิทธิทางเพศ หรือ sexual rights คือสิทธิของบุคคลที่ถูกระบุไว้แล้วในกฎหมายและข้อตกลงต่างๆทั้งในระดับประเทศและนานาชาติ เป็นสิทธิของคนทุกคนที่ต้องได้รับโดยไม่ถูกเลือกปฏิบัติ ไม่มีการบังคับ และไม่มีความรุนแรงในเรื่องต่อไปนี้คือ
สิทธิอนามัยเจริญพันธุ์.
สิทธิอนามัยเจริญพันธุ์ หรือ reproductive rights คือสิทธิที่ถูกระบุไว้แล้วในกฎหมายและข้อตกลงต่างๆทั้งในระดับประเทศและนานาชาติ เป็นสิทธิพื้นฐานของบุคคลและของคู่สมรส ประกอบด้วยสิทธิมนุษยชน 12 ประการคือ
สิทธิในเสรีภาพและความปลอดภัยของบุคคล
สิทธิในความเสมอภาคและความเป็นอิสระจากการเลือกปฏิบัติในทุกรูปแบบ
สิทธิในความเป็นส่วนตัวสิทธิในเสรีภาพแห่งความคิด สิทธิในการได้รับข้อมูลข่าวสารและการศึกษา
สิทธิในการเลือกว่าจะสมรสหรือไม่และสิทธิในการวางรากฐานและการวางแผนครอบครัว
สิทธิในการตัดสินใจว่าจะมีบุตรหรือไม่และจะมีเมื่อใด
สิทธิในการดูแลและป้องกันสุขภาพ
สิทธิในการได้รับประโยชน์จากความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์
สิทธิในเสรีภาพในการชุมนุมและการมีส่วนร่วมทางการเมือง
สิทธิในการปลอดจากการถูกทารุณกรรมและการปฏิบัติมิชอบ
กติกาสิทธิมนุษยชนสากลที่เกี่ยวข้อง.
กติกาสิทธิมนุษยชนที่ให้ความคุ้มครองสิทธิอนามัยเจริญพันธุ์ ตามที่รัฐบาลไทยได้ลงนามรับรองประกอบด้วย
มติสุขภาวะทางเพศ.