pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและการสิ้นสุดของจักรวรรดิ.
การสูญเสียที่ดินขนาดมหึมาอย่างกะทันหันเหล่านี้ ซึ่งเคยเป็นดินแดนออตโตมันมานานหลายศตวรรษและถูกมอบให้แก่ฝ่ายตรงข้ามภายในระยะเวลาเพียงสองปี สร้างความตกตะลึงอย่างสุดซึ้งต่อพวกออตโตมัน และส่งผลให้เกิดการโต้กลับอย่างมหาศาลต่อรัฐบาล ส่งผลให้ รัฐประหารของออตโตมัน ค.ศ. 1913 แม้ว่าเขาจะชอบให้ประเทศอยู่ให้พ้นจากความขัดแย้งต่อไป การกระทำทางการเมืองที่สำคัญที่สุดของเมห์เหม็ดที่ 5 คือการประกาศญิฮาดอย่างเป็นทางการเพื่อต่อต้านพลังอำนาจ Entente (พันธมิตรของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง) เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 หลังจากการตัดสินใจของรัฐบาลออตโตมันในการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทางด้านฝ่ายมหาอำนาจกลาง แท้จริงแล้วเขาถูกมองว่าดูหมิ่นนโยบายของ Enver Pasha ที่สนับสนุนเยอรมนีแต่ก็ทำได้เพียงเล็กน้อยในการป้องกันสงครามอันเนื่องมาจากอิทธิพลที่ลดลงของสุลต่านตั้งแต่การโค่นล้มสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2ในปี 1909 นี่เป็นการประกาศญิฮาดที่แท้จริงครั้งสุดท้ายในประวัติศาสตร์โดยกาหลิบ ขณะที่หัวหน้าศาสนาอิสลามถูกยกเลิกในปี 1924อันเป็นผลโดยตรงจากการประกาศสงคราม สหราชอาณาจักรปได้ผนวกไซปรัสและอียิปต์โดยสิ้นเชิง จังหวัดเหล่านี้อย่างน้อยก็อยู่ภายใต้การปกครองของออตโตมันในนาม ถ้อยแถลงนี้ไม่มีผลกระทบที่เห็นได้ชัดเจนต่อสงคราม แม้ว่าจะมีชาวมุสลิมจำนวนมากอาศัยอยู่ในดินแดนออตโตมันก็ตาม ในที่สุดชาวอาหรับบางคนก็เข้าร่วมกองกำลังอังกฤษเพื่อต่อต้านพวกออตโตมานด้วยการประท้วงอาหรับในปี 1916เมห์เหม็ดที่ 5 ทรงเป็นเจ้าภาพให้จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี ซึ่งเป็นพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในกรุงอิสตันบูลเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ.1917 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายพลเฟลด์มาร์แชลล์แห่งราชอาณาจักรปรัสเซียเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ.1916 และจักรวรรดิเยอรมันเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1916เขาเป็น ยังสร้างนายพลเฟลด์มาร์แชลล์แห่งออสเตรีย-ฮังการีเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ.1918
เมห์เหม็ดที่ 5 สวรรคตที่พระราชวังยึลดิซเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 ตอนพระชนมายุ 73 พรรษา เพียงสี่เดือนก่อนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งดังนั้นเขาจึงไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อดูการล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมัน เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตของเขาที่พระราชวัง Dolmabahçe และพระราชวังYıldızในอิสตันบูล หลุมฝังศพของเขาอยู่ในเขตEyüpของอิสตันบูลสมัยใหม่
ต่อมาอนุชา สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 ได้ขึ้นเป็นสุลต่านต่อจกาพระองค์และเป็นสุลต่านองค์สุดท้ายของจักรวรรดิ
เดอะดอกเตอร์
เดอะดอกเตอร์  เป็นตัวละครหลักและตัวละครสำคัญของภาพยนตร์ชุดสืบเนื่องแนววิทยาศาสตร์ของบีบีซีเรื่อง "ดอกเตอร์ฮู" แล้วยังมีส่วนร่วมในภาพยนตร์ชุดสืบเนื่องภาคแยก, นวนิยายภาคแยกอีกมากมาย, ละครวิทยุ และหนังสือการ์ตูนที่เชื่อมโยงกับภาพยนตร์ชุดเรื่องนี้
ในภาพยนตร์ชุดสืบเนื่องเรื่องนี้ "เดอะดอกเตอร์" คือนามแฝงของมนุษย์ต่างดาวอายุนับร้อยปี(ปัจจุบันนับอายุตามคำของด็อกเตอร์ที่ 12 คือ อายุราวๆ 2100+ และในอีกแง่ที่นับตามเวลาที่ติดในเดอะแมทริตช์แห่งการสำนึกบาป คือ อายุราว 1200+ ล้าน)ผู้ที่สามารถไปที่ไหนก็ได้ในกาลเวลาและอวกาศโดยทาร์ดิส  กับคู่หูของเขา
นับตั้งแต่ภาพยนตร์ชุดเรื่องนี้ออกอากาศในปี ค.ศ.1963 ตัวละครนี้ก็ถูกนำแสดงโดยนักแสดงถึงสิบสองคน การเปลี่ยนนักแสดงได้รับการอธิบายในภาพยนตร์ชุดเกี่ยวกับ "การเจริญทดแทน" โดยเผ่าพันธุ์ของเขามีความสามารถในการเปลี่ยนและฟื้นฟูเซลล์ที่เสียหายหลังจากได้รับบาดเจ็บสาหัส
ดอกเตอร์รุ่นล่าสุดในตอนนี้นั่นก็คือ ดอกเตอร์รุ่นที่สิบสอง นำแสดงโดยปีเตอร์ คะแพลดี ผู้ที่มารับบทต่อจากแมตต์ สมิท จากตอน "เดอะไทม์ออฟเดอะดอกเตอร์" ซึ่งเป็นตอนพิเศษช่วงคริสต์มาสในปี ค.ศ. 2013 นักแสดงนำคนอื่น ๆ ก็ล้วนแต่มีประสบการณ์ในการแสดงละครเวทีและละครเสียง รวมถึงภาพยนตร์และละครโทรทัศน์อีกด้วย
ตัวละครนี้เป็นที่รู้จักกันดีในสาธารณะเนื่องจากการได้รับคะแนนเสียงจากประชาชนใน "Britain's favourite alien"
ภายในเรื่อง เดอะดอกเตอร์คือจ้าวแห่งกาลเวลาจากดาวแกลลิเฟรย์ ที่ท่องไปใน กาลเวลาและอวกาศ ในเครื่องข้ามมิติที่ "ข้างในใหญ่กว่าข้างนอก" ทาร์ดิส (ย่อมาจาก : เวลาและมิติสัมพันธภาพในอวกาศ) ซึ่งภายนอกจะเป็นป้อมตำรวจในรูปแบบของตู้โทรศัพท์จากปี ค.ศ.1963 และยังคงสภาพแบบนั้นตลอดทั้งภาพยนตร์ชุด เผ่าพันธุ์ของเขาอุทิศตนให้กับการดูแลควบคุมทั้งเรื่องการเดินทางท่องเวลาและอวกาศให้ปราศจากภัยคุกคามต่างๆ ดอกเตอร์เลือกที่จะทิ้งบ้านของเขาโดยขโมยยานทาร์ดิสที่เสื่อมสภาพแล้วจากที่ได้เผยมาในปี ค.ศ.1969 ตอน The War Games และยังปรากฏในตอน "The Name of the Doctor" กับพาหนะของเขา ดอกเตอร์มักจะท่องจักรวารไปพร้อมกับ คู่หูชาวมนุษ์ที่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของผู้ชมซึ่งจะเป็นคนคอยถามคำถามที่สงสัยและดอกเตอร์ก็จะเป็นคนตอบคำถามนั้นๆ
"ดอกเตอร์" คือชื่อเรียกแทนตัวเองที่เขาได้เลือกไว้ โดยภายในช่วงหลังของซีรีส์ชุดใหม่โดยเฉพาะในช่วงของผู้ดำเนินรายการอย่างสตีเว่น มอฟแฟตจะดำเนินเรื่องเกี่ยวกับผลกระทบอันร้ายแรงที่เกิดขึ้นถ้าหากมีคนได้เอ่ยชื่อจริงของดอกเตอร์ ซึ่งก็ได้ดำเนินเรื่องอยู่ภายในตอน "The Time of the Doctor"
สื่อต่างๆ ได้เสนอคำอธิบายเอาไว้ว่าชื่อจริงของเขานั้นไม่สามารถออกเสียงได้โดยมนุษย์ ในตอน "The Name of the Doctor" ดอกเตอร์รุ่นที่สิบเอ็ดได้บอกกับคู่หูของเขา คลาร่า ออสวอลด์ ว่าชื่อ "ดอกเตอร์" เป็นคำมั่นสัญญาที่เขาสร้างขึ้น และเผยอยู่ในตอน "The Day of the Doctor" : "ไม่กระทำโหดร้ายหรือขลาดตาขาว ไม่ยอมแพ้แม้คราวสิ้นหวัง"
งานของเดอะด็อคเตอร์ในปัจจุบันได้แก่ ภารโรง(ในโลก) และ ประธานาธิบดีสูงสุดแห่งสภาจ้าวเวลาสูงสุดและดาวกัลลิเฟรย์ภายหลังการปฏิวัติขับไล่ประธานาธิบดีคนก่อนและคนแรกแห่งกัลลิเฟรย์ ราซิลอน (ด็อกเตอร์เคยดำรงตำแหน่งนี้ในร่างอวตารที่ 4และ5 ในช่วงสั้นๆ) และเคยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีโลก(ชั่วคราว)ในเหตุการณ์ไซเบอร์แมนโดยการนำของเดอะมาสเตอร์ในร่างผู้หญิงและเหตุการณ์สนธิสัญญาไซกอน
ช่วงชีวิตของดอกเตอร์ในวัยเด็กสมัยยังอยู่กัลลิเฟรย์ได้ถูกเอ่ยถึงน้อยมาก ภาพยนตร์ชุดสมัยดั้งเดิมได้กล่าวถึงช่วงเวลาที่เขายังเรียนอยู่ในสถานศึกษาและวีรกรรมอันโด่งที่เคยก่อไว้กับไพโดเนี่ยนนักศึกษาของจ้าวแห่งกาลเวลา
ในตอน "The Sound of Drums" ดอกเตอร์ได้กล่าวถึงการทำพิธีรับเข้าเป็นนักศึกษาของโรงเรียนว่า ตอนอายุครบแปดปี เหล่าจ้าวแห่งกาลเวลาในวัยเด็ก จะต้องมองเข้าไปในช่องว่างระหว่างกาลเวลาและอวกาศเพื่อที่จะดูไทม์วอร์เท็กซ์ บ้างก็ได้รับแรงบัลดาลใจ บ้างก็เสียสติ (ซึ่งก็ได้เกิดขึ้นกับศัตรูของเขา เดอะ มาสเตอร์) และบ้างก็วิ่งหนีไป เมื่อลองถามว่าเขาอยู่กลุ่มไหน ดอกเตอร์ตอบกลับมาว่า "อ๋อ ก็กลุ่มที่วิ่งหนีจากมันนั่นแหละ และผมก็ไม่เคยหยุดเลยด้วย!"
เหล่านักเรียนในสถานศึกษา เขาได้ถูกสอนโดยจ้าวแห่งอนาคตโบรูซาและอาซเมลรวมถึงมาสเตอร์เพื่อนในวัยเด็กของดอกเตอร์ที่กลายมาเป็นศัตรูของเขาในภายหลังในช่วงของดอกเตอร์คนที่สามและยังคงเป็นศัตรูของเขาสืบเนื่องมาจนได้มากลับตัวกลับใจในตอน The End of Time ตอนสุดท้ายของดอกเตอร์คนที่สิบ
การกล่าวถึงครอบครัวของดอกเตอร์ในชุดภาพยนตร์มีน้อยมาก ในระหว่างช่วงสองปีแรกเขาได้ท่องเที่ยวไปกับหลานของเขา ซูซาน ฟอร์แมน, แล้วเธอก็ยังได้ปรากฏตัวอีกครั้งในตอน The Five Doctors, ภายในตอน "Smith and Jones" เขาได้กล่างถึงว่าเขามีน้องชาย, ในช่วงชีวิตที่สอง เมื่อเขาถูกถามเกี่ยวกับครอบครัวของเขา เขาตอบกลับมาว่า ความทรงจำของเขานั้นยังมีเรื่องราวของครอบครัวของเขาอยู่ภายในหัว (The Tomb of the Cybermen), ในตอน The Curse of Fenric ดอกเตอร์คนที่เจ็ดกลับตอบมาว่าเขาไม่รู้ ในภาพยนตร์ปี 1996 เขาได้บอกว่าแม่ของเขานั้นเป็นมนุษย์ มีหลายต่อหลายครั้งหลังจากที่เขาโดนถามเกี่ยวกับเรื่องของครอบครัวเขาก็จะเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาใหม่ อย่างเช่นในตอน "Fear Her", "The Beast Below" และ "A Good Man Goes to War" ภายในตอน
"The Empty Child" ดร.คอนสแตนตินได้บอกกับเขาว่า "ก่อนที่สงครามนี้จะเริ่มขึ้น ผมเป็นทั้งคุณพ่อและคุณปู่ ในตอนนี้ผมกลับไม่ใช่ทั้งคู่แต่ว่าผมก็ยังเป็นคุณหมออยู่" ดอกเตอร์คนที่เก้าตอบกลับมาว่า "ผมเข้าใจความรู้สึกนั้น"
ใน "The End of Time" บุคคลลึกลับที่มีชื่อปรากฏในเครดิตท้ายเรื่องเพียงแค่ว่า "ผู้หญิง" ได้ปรากฏตัวต่อ วิลเฟรด มอตต์ ตลอดทั้งสองตอน ต่อมาก็ได้ถูกเผยว่าเธอเป็นจ้าวแห่งการเวลาที่ไม่เห็นด้วย เป็นฝ่ายค้านต่อสภาสูงของจ้าวแห่งการเวลาที่วางแผนหลบหนีในสงครามแห่งกาลเวลา เมื่อเธอเผยใบหน้าของเธอต่อดอกเตอร์ การตอบสนองของดอกเตอร์ระบุได้ว่าเขานั้นรู้จักกับเธอ จูลี่ การ์ดเนอร์ ได้อธิบายไว้ว่าจ้าวแห่งกาลเวลาคนนั้นคือแม่ของดอกเตอร์ แต่ว่าทั้งเธอและรัสเซล ที. เดวีส์ ก็ไม่ปรารถนาที่จะเผยตัวตนของเธอให้แน่ชัด หลังจากนั้นวิลเฟรดก็ได้ถามคำถามกับดอกเตอร์ไปว่าเธอคือใคร ดอกเตอร์กลับหลีกเลี่ยงไม่ยอมตอบคำถามนั้น ทำให้เรื่องทั้งหมดไม่กระจ่าง ในดอกเตอร์ฮู: The Writer's Tale – บทสุดท้าย รัสเซล ที เดวีส์ ก็ได้มาเผยว่าเขาได้สร้างตัวละครนั้นให้เป็นแม่ของดอกเตอร์และนี่คือสิ่งที่นักแสดง แคร์ บลูม ได้กล่าว
สันนิษฐานได้ว่าดอกเตอร์นั้นได้แต่งงานกับคุณย่าของซูซาน รวมถึงช่วงของผู้เขียนบท สตีเว่น มอฟแฟต, ดอกเตอร์ในตอน "The Wedding of River Song" เขาได้แต่งงานกับสหายหรือคนรักของเขาอย่าง ริเวอร์ ซอง ภายในช่วงปีที่เจ็ดอย่างตอน "The Angels Take Manhattan" ทั้งดอกเตอร์และริเวอร์ได้ยืนยันว่าทั้งคู่ได้แต่งงานกันแล้ว ก่อนหน้านั้นในตอน The End of Time ได้เอ่ยถึงเกี่ยวกับดอกเตอร์คนที่สิบซึ่งได้อภิเษกสมรสกับ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ซึ่งก็หมายความได้ว่าทั้งคู่นั้นได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ดอกเตอร์ได้เคยพูดติดตลกเอาไว้ว่า "ชื่อเล่นของเธอ พระราชินีผู้พรหมจรรย์ ไม่มีอีกต่อไปแล้ว" การอภิเษกสมรสของทั้งคู่ได้ปรากฏในตอน "The Day of the Doctor" ระหว่างการตามหา ไซกอนส์ ในปี 2010 ตอนพิเศษวันคริสต์มาส "A Christmas Carol" ดอกเตอร์คนที่สิบเอ็ดก็ได้แต่งงานโดยบังเอิญกับ มาริลิน มอนโร แต่ผู้เขียนบทอย่างสวีเว่น มอฟแฟตกลับไม่นับรวมพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 กับ มาริลิน มอนโรว่าเป็นภรรยาของดอกเตอร์
การเปลี่ยนใบหน้า.
การเปลี่ยนตัวนักแสดงดอกเตอร์ได้ถูกอธิบายภายในชุดภาพยนตร์ว่าเป็นความสามารถของจ้าวแห่งกาลเวลานั่นก็คือการเจริญทดแทน (รีเจเนอเรชั่น)เพื่อรักษาโรค, บาดแผลสาหัส หรือ การแก่เฒ่า ผลข้างเคียงของมันก็คือการที่เขาจะต้องเปลี่ยนลักษณะใบหน้าและนิสัยของเขาใหม่ ในตอนแรกความสามารถนี้ยังไม่ได้รวมอยู่ในตัวของดอกเตอร์ จนกระทั่งโปรดิวเซอร์ได้หาทางที่จะเปลี่ยนนักแสดงนำจาก วิลเลี่ยม ฮาร์ทเนล เป็น แพทริค ธงตัน ในตอนแรกมันยังไม่ได้มีชื่อว่าการเจริญทดแทน จนกระทั่งในสมัยของ จอน เพิร์ทวี เปลี่ยนเป็น ทอม เบเกอร์ ในตอนจบของ Planet of the Spiders (1974) ในจอแก้วการเปลี่ยนร่างจากฮาร์ทเนลเป็นธงตันได้ถูกเรียกว่า "การเปลี่ยนใหม่" (เรเนวัล) และจากธงตันเป็นเพิร์ทวีก็เปลี่ยนเป็น "การเปลี่ยนใบหน้า"
แนวคิดแรกของการเจริญทดแทนหรือการเปลี่ยนใหม่ของดอกเตอร์ก็คือ รูปลักษณ์ ร่างกายของดอกเตอร์จะต้องเด็กลงและแข็งแรงขึ้น ดอกเตอร์คนที่สองภายในตอนแรกมีจุดประสงค์ที่จะเป็นร่างที่หนุ่มกว่าคนแรกโดยสิ้นเชิง
รายชื่อนักแสดงที่ได้รับบทเป็นดอกเตอร์ในชุดภาพยนตร์รวมถึงวันที่เข้าแสดงครั้งแรกไปจนถึงครั้งสุดท้ายได้แก่ :
พระศรีเสาวภาคย์
พระอาทิตยวงศ์
เดอะ ดอกเตอร์ (ดอกเตอร์ฮู)
เอฟซีดับเบิลยู ฟลอริดา แทกทีม แชมเปี้ยนชิพ
เอฟซีดับเบิลยู ฟลอริดา แทกทีม แชมเปี้ยนชิพ เป็นเข็มขัดแชมป์รุ่นแทกทีม ของค่ายพัฒนาทักษะของ ฟลอริดาแชมเปียนชิปเรสต์ลิง ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 23 กุมภาพันธ์ 2008 และเข็มขัดได้ยุบลงในวันที่ 14 สิงหาคม 2012
FCW Florida Tag Team Championship
Florida Tag Team Championship
TJ Wilson
Enzo and Cass
จักรพรรดิโคเมียว
จักรพรรดิโคเมียว  จักรพรรดิผู้อ้างสิทธิใน ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์ที่ 2 จาก ราชสำนักเหนือ ตามที่ได้บันทึกไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น โดยครองสิริราชสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1336 - ค.ศ. 1348
ก่อนจะขึ้นมาอ้างสิทธิใน ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ จักรพรรดิโคเมียวมีพระนามเดิมว่า เจ้าชายยูตะฮิโตะ ( , ) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 9 ใน จักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิ สืบเชื้อสายจากราชสกุล จิเมียวอิง
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิโคเมียว.
หลังจาก อะชิกะงะ ทะกะอุจิ ก่อกบฏโค่นพระราชอำนาจของ จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ สิ้นสุด ทะกะอุจิก็ได้สถาปนาเจ้าชายยูตะฮิโตะขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา
เจ้าพระยานครราชสีมา
เจ้าพระยานครราชสีมา หรือ เจ้าเมืองนครราชสีมา เป็นขุนนางระดับสูงมีบรรดาศักดิ์เป็น "ออกญากำแหงสงครามรามภักดีพิรียภาหะ" หรือ "เจ้าพระยากำแหงสงคราม รามภักดี อภัยพิริยบรากรมพาหุ" หรือ "พระยากำแหงสงคราม รามภักดี อภัยพิริยบรากรมพาหุ" ตามแต่จะทรงโปรดเกล้าฯ
ลำดับข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลนครราชสีมา.
โกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2016–17
โกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2016–17 จะจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 115 ของโกปาเดลเรย์ ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์ลงแข่งในรอบแบ่งกลุ่มของยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2017–18 เป็นที่แน่นอน บาร์เซโลนาคือแชมป์เก่าที่จะมาป้องกันแชมป์
การจับสลากรอบแรกและรอบสองจัดขึ้นในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 (ค.ศ. 2016) เวลา 13:00 น. ตามเวลาฤดูร้อนยุโรปกลาง ในลาซิวดัดเดฟุตบอลซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปน ลัสโรซัส แคว้นมาดริด.
ในรอบสอง ทีมจาก เซกุนดาดิบิซิออน ได้ลงเล่นพบกันเอง และทีมจากเซนกุดาดิบิซิออน เบ และ เตร์เซรา ต่างได้เล่นแยกกันต่างหาก. กอร์โดบา ได้รับสิทธิ์เข้าสู่รอบสาม.
รอบสามจะลงเล่นในรูปแบบเดียวกับรอบแรกและรอบสอง. อูเอสกา ได้สิทธิ์บายสำหรับรอบ 32 ทีมสุดท้าย.
การจับสลากสำหรับรอบ 32 ทีมสุดท้าย เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 2016, ใน ลา ซีอูดัด เดล ฟุตโบล. ในรอบนี้, ทีม ลาลิกา ทั้งหมดได้ผ่านเข้าสู่การแข่งขัน.
การจับสลากสำหรับรอบรองชนะเลิศและรอบชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2017.
การจับสลากสำหรับรอบชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2017.
ตำบลบ้านไร่ (อำเภอบางกระทุ่ม)
ตำบลบ้านไร่ เป็นตำบลทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอบางกระทุ่ม จังหวัดพิษณุโลก ทั้งพื้นที่ของตำบลบริหารโดยองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไร่
ตำบลบ้านไร่ มาจากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุในตำบลหลาย ๆ คน เล่าว่า เมื่อประมาณหลายร้อยปีมาแล้ว ประชาชนได้ย้ายถิ่นฐานมาจากอำเภอกงไกรลาศ มาจับจองที่ทำกินแหล่งใหม่ ในบริเวณที่ราบลุ่ม ริมฝั่งแม่น้ำน่านทั้ง 2 ฝั่ง ประกอบอาชีพเกษตรกร ทำไร่ ทำนา เป็นอาชีพหลัก จึงเป็นที่มาของตำบลบ้านไร่
ตำบลบ้านไร่อยู่ในเขตอำเภอบางกระทุ่ม จังหวัดพิษณุโลก อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอระยะห่างจาก อำเภอประมาณ 9 กิโลเมตร จำนวนเนื้อที่ประมาณ 32.64 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 20,312 ไร่ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
ลักษณะภูมิประเทศขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไร่ เป็นที่ราบลุ่มลาดเอียงจากทิศเหนือไปทางทิศใต้ โดยมีแม่น้ำน่านไหลผ่านกลางตำบล ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำน่าน มีคลองชลประทานขนาดใหญ่ผ่านตลอดแนวเหนือ – ใต้ของตำบลและมีคลองขุดเชื่อมแม่น้ำน่านกับแม่น้ำยมในเขต หมู่ที่ 6
ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่านมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1063 สายพิษณุโลก – บางกระทุ่มผ่านตลอดแนวมีแหล่งน้ำเพื่อกักเก็บน้ำไว้เพาะปลูก พืชผลทางการเกษตรในฤดูแล้งทั่วทั้งตำบล เช่น บึงนางแลนหนองบอน หนองยาว และหนองอ้ายแก้ว
ตำบลบ้านไร่ประกอบด้วยหมู่บ้านจำนวน 10 หมู่บ้าน ดังนี้
ประชากรในตำบลประกอบอาชีพหลักคือ ทำนา ประมาณ ร้อยละ 85 ของครัวเรือนทั้งหมด บางครัวเรือนทำนาแล้วปลูกพืชอย่างอื่นทดแทน เช่น ข้าวโพด แตงกวา ถั่วฝักยาว เป็นต้น
ในพื้นที่ตำบลบ้านไร่มีโรงเรียนประถมศึกษา จำนวน 5 แห่ง ได้แก่
ประชากรส่วนใหญ่ในตำบลบ้านไร่นับถือศาสนาพุทธ ซึ่งมีวัดจำนวน 4 แห่ง
ในพื้นที่ตำบลบ้านไร่มีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลประจำตำบล มี 2 แห่ง
การคมนาคมติดต่อกับอำเภอ และตำบลข้างเคียงโดยใช้เส้นทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1063 และมีถนนติดต่อภายในตำบล ดังนี้
วิกลจริต
ระบบรางวัล
ระบบรางวัล หรือ ระบบการให้รางวัล
เป็นโครงสร้างทางประสาทที่จำเป็นเพื่ออำนวยผลของการเสริมแรง (reinforcement) พฤติกรรม คือเพิ่มความถี่ของพฤติกรรมนั้น ๆ
ส่วนรางวัล (reward) เป็นสิ่งเร้าที่สร้างความหิวกระหายให้กับมนุษย์หรือสัตว์อื่น ๆ เพื่อให้เปลี่ยนพฤติกรรม
โดยปกติทำงานเป็นตัวเสริมแรง (reinforcer)
ซึ่งเป็นสิ่งที่เมื่อให้หลังจากมีพฤติกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง จะทำให้พฤติกรรมนั้นมีโอกาสการเกิดเพิ่มขึ้น
ให้สังเกตว่า แม้ว่าสิ่งหนึ่ง ๆ อาจจะเรียกว่ารางวัล แต่ไม่จำเป็นที่มันจะเป็นตัวเสริมแรง
เพราะว่ารางวัลจะเป็นตัวเสริมแรงได้ก็ต่อเมื่อถ้าให้แล้วเพิ่มความน่าจะเป็นของพฤติกรรมนั้น ๆ
รางวัลหรือการเสริมแรง เป็นเครื่องวัดที่เป็นกลาง ๆ เพื่อวัดคุณค่าที่บุคคลให้กับวัตถุ กับพฤติกรรม หรือกับสรีรภาพภายในอะไรอย่างหนึ่ง
รางวัลปฐมภูมิ (Primary reward) รวมสิ่งที่จำเป็นต่อการรอดพันธุ์ของสปีชีส์ เช่น การได้อาหารและเพศสัมพันธ์
ส่วนรางวัลทุติยภูมิจะมีค่าสืบจากรางวัลปฐมภูมิ
เงินทองเป็นตัวอย่างที่ดีอย่างหนึ่ง
รางวัลทุติยภูมิสามารถสร้างได้ในการทดลองโดยการจับคู่สิ่งเร้าที่เป็นกลาง (รางวัลทุติยภูมิ) กับรางวัลปฐมภูมิ
บ่อยครั้ง สัมผัสที่เป็นสุขหรือว่าเสียงดนตรีที่ไพเราะจัดว่าเป็นรางวัลทุติยภูมิ แต่นี่อาจจะไม่เป็นอย่างนั้น
เพราะว่า มีหลักฐานจำนวนหนึ่งที่แสดงว่า สัมผัสทางกาย เช่น การโอบกอดหรือการดูแลแต่งกายให้กันและกัน ไม่ใช่รางวัลที่ต้องเรียนรู้ คือเป็นรางวัลปฐมภูมิ
รางวัลโดยทั่วไปมองว่าดีกว่าการทำโทษเพื่อเปลี่ยนพฤติกรรม
ในประสาทวิทยาศาสตร์ ระบบรางวัลเป็นกลุ่มโครงสร้างทางสมองที่มีส่วนควบคุมพฤติกรรมที่สัมพันธ์กับผลที่น่าต้องการหรือเป็นสุข
เป็นวงจรประสาทที่เมื่อทำงาน เสริมแรงพฤติกรรมในเชิงบวก
เป็นวงจรซึ่งรวมเซลล์ประสาทที่ใช้โดพามีนในส่วน ventral tegmental area (ตัวย่อ VTA), nucleus accumbens, และส่วนหนึ่งของ prefrontal cortex คือ ส่วน mesolimbic pathway และ mesocortical pathway
โครงสร้างทางสมองที่เป็นส่วนของระบบรางวัลรวมทั้ง ventral tegmental area (ตัวย่อ VTA), ventral striatum (โดยเฉพาะก็คือ nucleus accumbens), dorsal striatum, prefrontal cortex, anterior cingulate cortex, insular cortex, ฮิปโปแคมปัส, ไฮโปทาลามัส, อะมิกดะลา, และส่วนที่เหลือของ extended amygdala (คือ central nucleus of the amygdala, sublenticular substantia innominata, nucleus accuinbens shell และ stria terminalis)
ศูนย์กลางของระบบรางวัล ก็คือวงจร basal ganglia โดยเฉพาะส่วน mesolimbic pathway (คือ VTA และ nucleus accumbens) แต่ก็ยังมีวงจรและโครงสร้างอื่น ๆ ที่เป็นส่วน เช่น anterior cingulate cortex และ midbrain dopamine pathways
ส่วนวิถีประสาทเคมีที่สำคัญของระบบรางวัล ก็คือ mesocorticolimbic pathway ซึ่งรวมทั้ง mesolimbic pathway และ mesocortical pathway.
ส่วน VTA เป็นแหล่งวิถีประสาทโดพามีนมากมายในสมอง ซึ่งเป็นนิวรอนที่ใช้สารสื่อประสาทโดพามีนเพื่อส่งสัญญาณไปยังโครงสร้างอื่น ๆ
โดพามีนเป็นตัวกระตุ้น D1-like receptor และเป็นตัวยับยั้ง D2-like receptor เพื่อการผลิตและหยุดผลิต cyclic amp (cAMP)
ซึ่งเป็น second messenger อย่างหนึ่งที่สำคัญในกระบวนการทางชีวภาพต่าง ๆ มากมาย
ทั้งมนุษย์และสัตว์ดูเหมือนจะมีความรู้สึกเป็นสุขคล้าย ๆ กัน
โดยสมองมนุษย์แปลเหตุการณ์ที่ก่อความสุข และเพิ่มความลึกซึ้งโดยเปลี่ยนการที่มนุษย์ใส่ใจหรือสังเกตเห็นความสุขนั้น
ความรู้สึกเป็นสุขในมนุษย์จะต่างจากสัตว์อื่นก็เพราะวัฒนธรรม เหตุการณ์ในชีวิต ศิลปะ และกระบวนการทางความคิดอื่น ๆ ที่ช่วยขยายความเข้าใจ/ความรู้สึกของเรา
สัตว์เทียบกับมนุษย์.
ตามศาสตราจารย์ประสาทวิทยาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน ดร. เค้นต์ เบอร์ริดจ์ ปฏิกิริยาชอบหรือไม่ชอบรสชาติมีความคล้ายคลึงกันระหว่างทารกมนุษย์ ลิงอุรังอุตัง และหนู
งานศึกษาทางประสาทวิทยาศาสตร์โดยมากจะแสดงว่า การเปลี่ยนระดับโดพามีนจะเปลี่ยนระดับการชอบใจต่อรางวัลหนึ่ง ๆ เป็นผลที่เรียกว่า hedonic impact
ที่สามารถเปลี่ยนได้อีกขึ้นอยู่กับความพยายามเพื่อจะได้รางวัลนั้น
แต่เมื่อ ดร. เบอร์ริดจ์บันทึกปฏิกิริยาโดยสีหน้าว่า ชอบ หรือ ไม่ชอบ เขาพบว่า การยับยั้งระบบโดพามีนโดยตรงกลับไม่เปลี่ยนปฏิกิริยาเชิงบวกต่ออะไรหวาน ๆ
กล่าวอีกอย่างก็คือ hedonic impact เหมือนเดิมแม้มีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้
เชื่อกันมาก่อนว่า โดพามีนเป็นสารสื่อความสุขหลักของสมอง แต่ผลเช่นนี้แสดงว่า อาจจะไม่ใช่
และแม้ว่าจะทำการเปลี่ยนแปลงระบบโดพามีนที่มากยิ่งกว่านี้ ข้อมูลก็ดูเหมือนจะไม่เปลี่ยน
ดร. เบอร์ริดจ์จึงได้ตั้ง "สมมติฐานความเด่นของสิ่งจูงใจ (incentive salience hypothesis)" เพื่ออธิบายว่า ทำไมโดพามีนจึงควบคุมความสุขเป็นบางครั้งเพียงเท่านั้น
สมมติฐานนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับความต้องการรางวัล
นักวิทยาศาสตร์ได้ใช้การศึกษานี้เพื่ออธิบายเหตุผลที่เกิดความต้องการอย่างรุนแรงเมื่อติดยา
คือผู้ติดยาตอบสนองต่อสิ่งเร้าบางอย่าง ที่การเปลี่ยนแปลงทางประสาทเหตุยามีบทบาท
เป็นการตอบสนองของสมองแบบ sensitization (การทำให้ไวต่อตัวกระตุ้น) คล้ายกับต่อโดพามีน เมื่อปฏิกิริยาแบบ "ต้องการ" และแบบ "ชอบ" เกิดขึ้น (ซึ่งทำให้เกิดความสุข)
สมองและพฤติกรรมของทั้งมนุษย์และสัตว์แสดงความเปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกันในระบบรางวัล ก็เพราะว่า ปฏิกิริยาทั้งแบบชอบและไม่ชอบ เป็นเรื่องสำคัญต่อการรอดพันธุ์ของสปีชีส์ และอาจมีหน้าที่เยี่ยงเดียวกันในสัตว์ที่เป็นบรรพบุรุษร่วมกัน
ดร. เจมส์ โอลด์ส และ ดร. ปีเตอร์ มิลเนอร์ เป็นนักวิจัยคู่ที่ค้นพบระบบรางวัลในปี พ.ศ. 2497
คือเมื่อเขากำลังสอนหนูให้แก้ปัญหาและวิ่งในเขาวงกต การกระตุ้นบางส่วนของสมองดูเหมือนจะให้ความสุขแก่หนูซึ่งช่วยในการเรียนรู้
เมื่อพวกเขาได้ทดลองอย่างเดียวกันในมนุษย์ก็พบผลเช่นกัน
และเมื่อทดลองหนูในกล่องทดลองของ ดร. สกินเนอร์ (ดูรูป) ที่หนูสามารถกระตุ้นระบบรางวัลของตนด้วยการกดคันโยก หนูจะกดคันโยกนั้นเป็นชั่วโมง ๆ
งานวิจัยในอีก 2 ทศวรรษต่อมาแสดงว่า โดพามีนเป็นสารเคมีหลักอย่างหนึ่งที่ช่วยในการส่งสัญญาณประสาทในเขตสมองเหล่านี้ และดังนั้น จึงมีการเสนอว่า โดพามีนเป็นสารเคมีแห่งความสุขของสมอง
ดร. อีวาน ปัฟลอฟเป็นนักจิตวิทยาที่ใช้ระบบรางวัลเพื่อศึกษาเรื่องการวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิม (classical conditioning)
โดยให้รางวัลสุนัขเป็นอาหารหลังจากที่ได้ยินเสียงระฆังหรือได้ประสบกับสิ่งเร้าอย่างอื่น
เพื่อที่จะให้สุนัขสัมพันธ์อาหารซึ่งเป็นรางวัล กับเสียงระฆังซึ่งเป็นสิ่งเร้า
ส่วน ดร. เอ็ดวาร์ด ทอร์นไดก์ ใช้ระบบรางวัลเพื่อศึกษาเรื่องเงื่อนไขจากตัวดำเนินการ (operant conditioning)
โดยเริ่มใส่แมวลงในกล่องปริศนา แล้ววางอาหารไว้ข้างนอกเพื่อกระตุ้นให้แมวหนีไปเอาอาหาร
และแม้ว่าจะไม่วางอาหารไว้ข้างนอก แมวก็พยายามจะหนีอยู่ดี
ดังนั้น ดร. ทอร์นไดก์ได้ใช้อาหารและอิสรภาพเพื่อกระตุ้นระบบรางวัลของแมว
เพื่อที่จะดูว่าแมวเรียนรู้หนีออกจากกล่องได้อย่างไร
การเสริมแรงและการลงโทษ.
การเสริมแรง (reinforcement) และการลงโทษ (punishment) มีผลก็เพราะระบบรางวัลในสมอง
คือ ตัวเสริมแรง (reinforcer) เป็นตัวกระตุ้นให้บุคคลมีโอกาสสูงขึ้นที่จะทำสิ่งที่ให้ได้ตัวเสริมแรง
และระบบรางวัลก็จัดกลุ่มตัวเสริมแรงเช่น เงิน อาหาร และน้ำ โดยเป็นรางวัล
คือทำให้เกิดความรู้สึกเชิงบวกที่ทำให้บุคคลต้องการทำสิ่งที่สัมพันธ์กับตัวเสริมแรง
ส่วนการลงโทษเป็นเรื่องตรงกันข้ามกับการเสริมแรง
คือ เป็นตัวกระตุ้นเพื่อไม่ให้ทำ
และระบบรางวัลจัดการลงโทษว่าเป็นการสูญเสียรางวัล และทำให้บุคคลไม่ต้องการทำสิ่งที่ทำให้รางวัลถูกพรากออกไป
ความผิดปกติทางจิตคือโรคซึมเศร้า มีเหตุส่วนหนึ่งมาจากระบบรางวัล
คือ บุคคลที่มีโรคจะมีระบบรางวัลที่มีปฏิกิริยาต่ำกว่า
ทำให้ไม่สามารถมีปฏิกิริยาต่อรางวัลเชิงบวกที่ได้
แล้วจึงไม่รู้สึกดีกับอะไรสักอย่าง
ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้คนเศร้าซึมมีปัญหากับชีวิตและสิ่งที่ตนมี
และไม่พิจารณารางวัลต่าง ๆ เช่น ชีวิต งาน เงิน หรือครอบครัวว่าเป็นรางวัล
โดยสรุปก็คือ ระบบรางวัลที่ไม่มีปฏิกิริยาทำให้ไม่เกิดความรู้สึกดีในชีวิต ซึ่งนำไปสู่การคิดถึงการฆ่าตัวตายเพื่อจะหนีจากชีวิตเช่นนั้น
การติดสารหรือพฤติกรรม.
ΔFosB (delta FosB) ซึ่งเป็น gene transcription factor เป็นปัจจัยสามัญสำหรับการติดเกือบทุกชนิด ซึ่งเมื่อปรากฏในเซลล์ประสาท D1-type medium spiny neuron ในส่วนสมอง nucleus accumbens มากเกินไป ก็จะก่อภาวะติดและปรับสภาพในสมองทั้งโดยพฤติกรรมทั้งโดยโครงสร้างในรูปแบบที่มีเมื่อติด
ตัวอย่างการเปลี่ยนพฤติกรรมที่ ΔFosB ควบคุมรวมทั้งการให้ยาตนเอง (drug self-administration), กระบวนการ reward sensitization, และ reward cross-sensitization
ตัวอย่างของความปรับเปลี่ยนระบบประสาท (neuroplasticity) ที่ควบคุมโดย ΔFosB คือ ความหนาแน่นขึ้นของ NMDA receptor, AMPA receptor, และ dopamine receptor ในเขตสมอง striatum และ nucleus accumbens
ดังนั้นทั้งสารเสพติดและพฤติกรรมที่ติด จะทำให้เกิดความสุข (rewarding) และเป็นการเสริมแรง (reinforcing) คือ ทำให้ติด เนื่องจากผลของสิ่งเหล่านั้นต่อวิถีประสาท dopamine reward pathway
Reward system
ระบบการให้รางวัล
Unipolar disorder
Recurrent depression
ลูว์เซียง โบนาปาร์ต
ลูว์เซียง โบนาปาร์ต  หรือชื่อเกิดคือ ลูเซียโน บูโอนาปาร์ต  เป็นรัฐบุรุษแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 เป็นบุตรชายคนที่สามที่มีชีวิตของคาร์โล บูโอนาปาร์ต จึงมีศักดิ์เป็นน้องชายของนโปเลียน โบนาปาร์ต (ซึ่งภายหลังขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส) แม้จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกกับนโปเลียนมากนัก แต่เขาก็มีส่วนสำคัญที่ทำให้รัฐประหารเดือนบรูว์แมร์ของนโปเลียนประสบผลสำเร็จและนโปเลียนได้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในฝรั่งเศส
หลังนโปเลียนขึ้นเป็นกงสุลเอกแห่งสาธารณรัฐ ในปี ค.ศ. 1802 เขาก็ทะเลาะกับนโปเลียนเนื่องจากไม่เห็นด้วยกับความคิดที่จะเปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นระบอบจักรพรรดิ โดยเฉพาะความคิดที่นโปเลียนจะสมรสกับเจ้าหญิงสเปนจากราชวงศ์บูร์บง ลูว์เซียงจึงเนรเทศตัวเองออกจากฝรั่งเศสและไปอาศัยอยู่ที่โรม จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1809 นโปเลียนกดดันให้เขาหย่ากับภรรยาและกลับฝรั่งเศส แม้กระทั่งมารดาเองก็เขียนจดหมายมากดดันให้แยกทางกับเธอและกลับฝรั่งเศส ลูว์เซียงไม่ยอมจึงถูกกุมตัวอยู่ในอิตาลี (ซึ่งถูกปกครองโดยฝรั่งเศส) เขาและครอบครัวพยายามหลบหนีทางเรือไปยังสหรัฐอเมริกาแต่ก็ถูกจับกุมโดยราชนาวีอังกฤษ เขาถูกพาไปขึ้นฝั่งยังแผ่นดินอังกฤษ ซึ่งได้รับการต้อนรับและสดุดีเป็นอย่างดีจากการที่เขาต่อต้านนโปเลียน
รัฐบาลอังกฤษอนุญาตให้เขาพำนักอยู่ในอังกฤษโดยสะดวกในเวิร์สเตอร์เชอร์ เขาทำงานเป็นนักกวีนิพนธ์เกี่ยวกับชาร์เลอมาญ ฝั่งนโปเลียนก็เชื่อว่าลูว์เซียงได้ไตร่ตรองอย่างดีแล้วที่ไปอังกฤษ และถือว่าลูว์เซียงเป็นผู้ทรยศฝรั่งเศส ลูว์เซียงถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์ทั้งหมดในราชวงศ์โบนาปาร์ต เมื่อนโปเลียนสิ้นอำนาจในเดือนเมษายน ค.ศ. 1814 และถูกเนรเทศไปอยู่เกาะ ลูว์เซียงก็เดินทางกลับฝรั่งเศสทันทีและเดินทางต่อไปยังกรุงโรม ซึ่งพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7 ทรงมอบยศให้เขาเป็น "เจ้าชายแห่งคาร์นิโน, เคานต์แห่งอะปอลลิโน" และ "ลอร์ดแห่งเนโรมี" และต่อมาพระสันตะปาปาลีโอที่ 12ก็มอบยศให้เขาเป็น "เจ้าชายแห่งมูซิกนาโน"
ในสมัยร้อยวันที่นโปเลียนหนีจากเกาะเอลบามาได้ นโปเลียนประกาศกลับคืนสู่ตำแหน่งจักรพรรดิพร้อมกับประกาศสถาปนาลูว์เซียงเป็นสมาชิกในพระราชวงศ์อีกครั้ง โดยสถาปนาลูว์เซียงและทายาทของเขาเป็นเจ้าฝรั่งเศส แต่ราชวงศ์บูร์บงซึ่งปกครองฝรั่งเศสภายหลังนโปเลียนสิ้นอำนาจไม่ยอมรับคำประกาศนี้ ลูว์เซียงเสียชีวิตที่เมืองวีเตอร์โบในเขตแดนของรัฐสันตะปาปา เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1840 จากโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร ซึ่งเป็นสาเหตุการตายเดียวกับของบิดา, เปาลีนผู้เป็นน้องสาว และนโปเลียนผู้เป็นพี่ชาย
Lucien Bonaparte
ลูเซียง โบนาปาร์ต
จักรพรรดิโกะ-โคเมียว
จักรพรรดิโกะ-โคเมียว  เป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นองค์ที่ 110 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์
รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวกินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1643 ถึง ค.ศ. 1654
จักรพรรดิในคริสต์ศตวรรษที่ 17 พระองค์นี้ได้รับการตั้งพระนามตามจักรพรรดิโคเมียวในยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และคำว่า โกะ- (後) แปลว่าภายหลัง ดังนั้นจึงสามารถเรียกพระองค์ว่า "จักรพรรดิโคเมียวยุคหลัง" ได้ ในภาษาญี่ปุ่นคำว่า โกะ- ยังแปลให้หมายถึง ที่ 2 ในบางแหล่งข้อมูล จักรพรรดิพระองค์นี้ถูกระบุพระนามว่าเป็น "จักรพรรดิโคเมียวที่ 2"
ก่อนที่จักรพรรดิโกะ-โคเมียวจะเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามว่า สึงุฮิโตะ (紹仁) และพระราชทินนามก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ของพระองค์คือ ซูงะ-โนะ-มิยะ (素鵞宮)
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิโกะ-มิซุโน พระราชมารดาของพระองค์คือ ฟูจิวาระ โนะ มิตสึโกะ; แต่พระองค์ถูกเลี้ยงดูมาราวกับว่าพระองค์เป็นโอรสของโทฟูกุ-มอนอิงหรือโทกูงาวะ มาซาโกะ ซึ่งเป็นจักรพรรดินีของจักรพรรดิโกะ-มิซุโน
พระราชวงศ์ของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวประทับอยู่กับพระองค์ในไดริหรือบริเวณเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังหลวงเฮอัง พระราชวงศ์ของพระองค์มีพระราชธิดาเพียงองค์เดียวและไม่มีพระราชโอรส
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโกะ-โคเมียว.