pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บริษัทฯ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2522 ด้วยทุนจดทะเบียนเริ่มแรก 12 ล้านบาท โดยกลุ่มตระกูล "ทรัพย์สาคร" เพื่อดำเนินธุรกิจผลิตและจำหน่ายยางแอสฟัลต์อิมัลชั่น (Asphalt Emulsion) หรือเรียกว่า "ยางมะตอยน้ำ" สำหรับใช้สร้างทางและซ่อมบำรุงผิวทางหลวงและผิวจราจรด้วยกำลังการผลิตเริ่มต้น 60,000 ตันต่อปี ภายใต้ชื่อ "บริษัท ทิปโก้ จำกัด" ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "บริษัท ทิปโก้อิมัลชั่น จำกัด" และ "บริษัท ทิปโก้แอสฟัลท์ จำกัด" ตามลำดับ โดยบริษัทฯ เป็นผู้ผลิตยางมะตอยน้ำรายแรกของประเทศไทยที่ได้รับการรับรองคุณภาพ ISO 9001 และผลิตภัณฑ์แอสฟัลท์ทุกชนิดได้รับอนุญาตให้แสดงเครื่องหมายมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมจากสำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม
บริษัทฯ แปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2535 ทะเบียนเลขที่ 0107535000044 (เดิม บมจ.37) โดยเพิ่มทุนจดทะเบียนเป็น 500 ล้านบาท และเปลี่ยนชื่อเป็น "บริษัท ทิปโก้แอสฟัลท์ จำกัด (มหาชน)"
ในปี พ.ศ. 2543 บริษัท โคลาส เอสเอ ซึ่งเป็นผู้ประกอบธุรกิจก่อสร้างและบำรุงถนนในประเทศฝรั่งเศส เข้ามาร่วมถือหุ้นในสัดส่วนปัจจุบันร้อยละ 31.599 ทำให้บริษัทฯ มีผู้ถือหุ้นหลัก 2 กลุ่ม คือ บริษัท โคลาส เอสเอ และ บริษัท ทิปโก้ฟูดส์ จำกัด (มหาชน) ปัจจุบันบริษัทฯ มีการประกอบธุรกิจในกลุ่มผลิตภัณฑ์ยางมะตอย กลุ่มธุรกิจเรือ และกลุ่มธุรกิจโรงกลั่น
ทิปโก้แอสฟัลท์ได้ดำเนินการร่วมทุนกับบริษัท Kemaman Oil Corporation Sdn. Bhd. และ Kemaman Bituman Company Sdn. Bhd. ภายใต้สัญญาร่วมทุนบริษัทดังกล่าวเป็นกิจการที่ควบคุมร่วมกันระหว่างบริษัทและบริษัทย่อยโดยถือหุ้นผ่านทั้งบริษัทและบริษัทย่อยปัจจุบันบริษัทถือหุ้นบริษัท Kemaman Bituman Company Sdn Bhd ร้อยละ 100 และ Kemaman Oil Corporation Sdn Bhd ร้อยละ 100
ทิปโก้แอสฟัลท์ยังมีบริษัทย่อยในต่างประเทศเช่นในเขตปกครองพิเศษฮ่องกงและในประเทศกัมพูชาได้แก่บริษัท TASCO International (Hong Kong) Ltd.และบริษัท Tipco Asphalt(Combodia) Co., Ltd.โดยถือหุ้นผ่านบริษัทร่วมกับบริษัทในอัตรา 100% และในประเทศจีน 3 บริษัทได้แก่บริษัท Langfang Tongfai Road Material Co., Ltd. บริษัทZhenjiang Tipco Asphalt Co., Ltd.และบริษัท Tipco Asphalt (Xinhui) Co., Ltd.ในประเทศสิงคโปร์ 1 บริษัทได้แก่บริษัทHighway Resources Trading Pte. Ltd.
ในวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2561 บริษัทได้จัดตั้ง บริษัทย่อย Tipco Asphalt Lao Co., Ltd.
บริษัทที่เกี่ยวโยงกัน.
บริษัทที่เกี่ยวโยงกันเป็นบริษัทในเครือทิปโก้และทำรายได้ให้กับบริษัททิปโก้แอสฟัลท์มีดังต่อไปนี้ในปีพ.ศ. 2556 บริษัทที่เกี่ยวโยงกัน ได้แก่ บริษัท เอกชัยคอนเทนเนอร์ จำกัด และ บริษัท สยามคอนเทนเนอร์ แอนด์ เทอร์มินอล จำกัด ได้ควบรวมกิจการส่งผลให้เหลือแต่บริษัท สยามคอนเทนเนอร์ แอนด์ เทอร์มินอล จำกัด เพียงบริษัทเดียว 2 บริษัทดังกล่าวสร้างรายจ่ายแก่บริษัท ทิปโก้แอสฟัลท์ ใน ปี พ.ศ. 2556 โดย บริษัท เอกชัยคอนเทนเนอร์ จำกัด สร้างรายจ่าย 2 ล้านบาท และ บริษัท สยามคอนเทนเนอร์ แอนด์ เทอร์มินอล จำกัด 3 ล้านบาทก่อนครบรวมกิจการ ต่อมา ในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ทิปโก้แอสฟัลท์ ก่อกำเนิด บริษัท ทิปโก้ ทาวเวอร์ จำกัด โดยแยกจำนวนพนักงานในกลุ่ม บริษัท ถนอมวงศ์บริการ จำกัด ในกลุ่มบริหารอาคาร วิศวกรรม และกิจการสถานที่ออกกำลังกายภายในอาคารทิปโก้ ในปี พ.ศ. 2560 บริษัทมีรายได้รวมจากทุกกลุ่มบริษัท 2928 ล้านบาท และมีค่าใช้จ่ายให้กับทุกกุล่มบริษัท 125 ล้านบาท
ธุรกิจเรือขนส่ง.
บริษัททิปโก้แอสฟัลท์ได้ดำเนินธุรกิจเรือเพื่อใช้ขนส่งยางมะตอยโดยมีบริษัทย่อยทั้งหมด 5 บริษัทได้แก่
โดยปัจจุบันมี Mr.Louis -Frederic Sachs เป็นผู้อำนวยการกลุ่มธุรกิจเรือ
โดยในปี พ.ศ. 2558 เมื่อหักรายการระหว่างกัน จำนวน 1222.97 ล้านบาทแล้ว กลุ่มธุรกิจเรือนำรายได้ให้แก่บริษัท 65.79 ล้านบาท คิดเป็น 0.18%
ธุรกิจยางมะตอย.
กลุ่มธุรกิจยางมะตอยเป็นกลุ่มที่ทำรายได้ให้บริษัทมากที่สุดโดยทิปโก้แอสฟัลท์ มีบริษัทย่อยในจีนทั้งหมด 3 บริษัท บริษัทย่อยในประเทศสิงค์โปร์ 1 บริษัท และบริษัทในประเทศกัมพูชา 1 บริษัท บริษัทในประเทศมาเลเซีย 2 บริษัท เป็นประเภทธุรกิจยางมะตอย 1 บริษัท และประเภทกิจการลงทุน 1 บริษัท
การทำผิดกฎหมายแพ่ง.
วันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ สั่งลงโทษปรับ นายสิทธิลาภ ทรัพย์สาคร และ นางสาวภนิดา เกิดธูป (ภรรยา) เป็นเงินจำนวน 12,993,120 ล้านบาทการกระทำของนายสิทธิลาภ ทรัพย์สาคร เป็นความผิดฐานขายหุ้น ทิปโก้แอสฟัลท์ โดยอาศัยข้อมูลภายในตามมาตรา 242(1) ซึ่งมีบทกำหนดโทษตามมาตรา 296 และมาตรา 296/2 แห่งพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 ส่วนการกระทำของนางสาวภนิดาผู้เป็นภรรยา เป็นความผิดฐานยินยอมให้นายสิทธิลาภใช้บัญชีซื้อขายหลักทรัพย์เพื่อปกปิดตัวตนของนายสิทธิลาภตามมาตรา 297 วรรคหนึ่ง ซึ่งมีบทกำหนดโทษตามมาตรา 317/5(2) แห่งพระราชบัญญัติหลักทรัพย์
รางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์
ไนน์เอ็นเตอร์เทนอวอร์ดส 2009
ภาพเอ็มอาร์
อัลเทอพีนาโคเทค
อัลเทอพีนาโคเทค (, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะเก่า") เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่คุนสท์อาเรอาล เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี "อัลเทอพีนาโคเทค" ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1836
พิพิธภัณฑ์เดิมเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าที่สุดแห่งหนึ่งในโลกที่เป็นหนึ่งในสามพิพิธภัณฑ์ของกลุ่มพีนาโคเทค (Pinakothek) ได้แก่ "น็อยเออพีนาโคเทค" (Neue Pinakothek, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะใหม่") ที่แสดงงานสะสมงานที่สร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และ "พีนาโคเทคเดอร์โมแดร์เนอ" (Pinakothek der Moderne, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่") ที่แสดงงานสะสมศิลปะสมัยใหม่ ทั้งสามพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของ "คุนสท์อาเรอาล" (Kunstareal) หรือบริเวณพิพิธภัณฑ์ของมิวนิก
พระเจ้าลุดวิกที่ 1 แห่งบาวาเรีย มีพระราชโองการให้เลโอ ฟ็อน เคล็นเซอ (Leo von Klenze) สร้างสิ่งก่อสร้างใหม่สำหรับเป็นที่เก็บงานสะสมศิลปะของราชวงศ์วิทเทิลส์บัค (Wittelsbach) ในปี ค.ศ. 1826 พิพิธภัณฑ์ออกแบบเพื่อที่จะแสดงงาน "การตัดสินครั้งสุดท้าย" โดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ ซึ่งเป็นงานเขียนบนผืนผ้าใบที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเขียนกันมา สิ่งก่อสร้างถือกันว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่สมัยใหม่ในเวลานั้นและเป็นตัวอย่างของการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ในเยอรมนีต่อมาหลังจากที่เปิดในปี ค.ศ. 1836 และเป็นแบบอย่างแก่หอศิลป์ใหม่ ๆ ในกรุงโรม, เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, บรัสเซลส์ และคัสเซิล
พิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายอย่างหนักในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ได้รับการก่อสร้างใหม่และเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้อีกครั้งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 แต่การตกแต่งภายในอย่างหรูหรามิได้รับการสร้างใหม่
Alte Pinakothek
แอสฟัลท์
พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน
พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน  เป็นกลุ่มพิพิธภัณฑ์ศิลปะและโบราณคดีที่ตั้งอยู่ที่เนเปิลส์ในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน” ตั้งอยู่ในพาลัซโซสามพาลัซโซรอบจตุรัสที่ผังที่ออกแบบโดยไมเคิล แอนเจโล ในปี ค.ศ. 1536 และสร้างต่อมาอีก 400 ปี ประวัติของพิพิธภัณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 อุทิศงานสะสมบรอนซ์ให้แก่ประชาชนชาวโรมและตั้งอยู่บนเนินคาปิโตลิเน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมางานสะสมก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ที่รวมทั้งประติมากรรมโรมันโบราณ, ศิลปะจากยุคกลางและยุคเรอเนซองต์, งานสะสมอัญมณี, เหรียญ และอื่นๆ ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เป็นของและบริหารโดยรัฐบาลโรม
Musei Capitolini
พระวรกัญญาปทาน พระองค์เจ้าวัลลภาเทวี
Giovanni Bellori
อนาสตาเชีย
ภาพที่ระบุว่าเขียนโดยการาวัจโจ
ภาพที่ระบุว่าเขียนโดยการาวัจโจ เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เคยได้รับการระบุว่าเขียนโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลี ภาพเหล่านี้เขียนระหว่าง ค.ศ. 1571 - 1610 การาวัจโจเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงมากระหว่างที่มีชีวิตอยู่แต่ถูกละเลยทันทีที่เสียชีวิตซึ่งทำให้เป็นการยากที่จะแยกงานเขียนที่การาวัจโจเขียนเองกับงานเขียนที่เลียนแบบโดยผู้ติดตามผู้มีฝีมือ
“คนถอนฟัน”.
มินา เกรกอริ สนับสนุนว่าเป็นงานของการาวัจโจในปี ค.ศ. 1992 และจอห์น แกชถกเถียงกรณีนี้ใน “Melita Historica” ในปี ค.ศ. 1998 ฝ่ายผู้สนับสนุนกล่าวว่าทุกคนในภาพเป็นบุคคลเดียวกับบุคคลในภาพอื่นที่เชื่อกันว่าเขียนโดยการาวัจโจ และยากจะเป็นไปได้ว่าผู้ที่วาดเลียนแบบจะหาแบบที่เหมือนกับแบบของการาวัจโจเอง นอกจากนั้นก็ยังเป็นลักษณะการเขียนของการาวัจโจ โดยเฉพาะเมื่อพำนักอยู่ที่มอลตาระหว่างปี ค.ศ. 1607 - 1608 และเป็นภาพประเภทเดียวกับเมื่อเริ่มงานเขียนภาพที่โรม
ฝ่ายที่ค้านว่าไม่ใช่งานของการาวัจโจกล่าวว่าการาวัจโจไม่ได้เขียนงานเขียนชีวิตประจำวันหลังจากราว ค.ศ. 1600 และไม่มีหลักฐานใดๆ ที่บ่งถึงภาพเขียนภาพนี้ หรือภาพเขียนชีวิตประจำวันสมัยหลังในแหล่งข้อมูลเช่นจิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริ ผู้ที่เที่ยวเสาะหาภาพเขียนของการาวัจโจ
“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์”.
“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” จากบาเซิลมีลักษณะหลายอย่างที่คล้ายงานของการาวัจโจ - การใช้แสงเงาที่มืดลึก, รูปโดดของนักบุญ - แต่เป็นภาพที่ไม่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเขียนโดยการาวัจโจ การเปรียบเทียบกับภาพเขียนของคาร์โล เซลลิตโต (Carlo Sellitto) แสดงให้เห็นว่าผู้ที่ได้รับอิทธิพลของการาวัจโจที่มีพรสวรรค์สามารถที่จะเขียนภาพที่ไม่แต่เพียงเหมือนภาพที่การาวัจโจเขียนแต่ยังสามารถถ่ายทอดความรู้สึกในการสื่อความหมายของภาพได้ด้วย และดีจนกระทั่งยากที่แยกออกได้ว่าเป็นงานเขียนเลียนแบบ
“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” จากบาเซิลเป็นภาพที่มีคุณภาพดีในทางจิตรกรรมแต่เป็นภาพที่เป็นรูปสัญลักษณ์ที่เขียนกันทั่วไปในสมัยการปฏิวัติซ้อนของโรมันคาทอลิก ที่นักบุญจอห์นถือช่อกุหลาบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูต่อหน้าลูกแกะที่เป็นสัญลักษณ์ของความเสียสละของพระเยซูที่จะมาถึง แต่ไม่มีความหมายลึกซึ้งและความสับสนที่ปนเประหว่างความมีเสนห์ทางเพศและความศรัทธาที่การาวัจโจเขียนในภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” อื่นๆ อีกหลายภาพ
“ภาพนิ่งของดอกไม้และผลไม้”.
ตามที่เชื่อกันการาวัจโจเขียนภาพดอกไม้และผลไม้เมื่อมาถึงโรมใหม่ๆ ดอกไม้และผลไม้แต่ละชิ้นในภาพ “ภาพนิ่งของดอกไม้และผลไม้” เขียนอย่างละเอียดและด้วยฝีมืที่ดีมากที่ทำให้นึกถึงงาน “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” ของการาวัจโจและความเห็นที่ว่าการเขียนภาพดอกไม้ก็ใช้เวลาพอกับการเขียนคน แต่อย่างไรก็ตามเมื่อดูโดยทั่วไปแล้วการวางภาพดูเก้งก้างเกินกว่าที่จะยอมรับได้ว่าเป็นงานของการาวัจโจ ภาพเขียนได้รับการบ่งว่าเป็นงานเขียนของจิตรกรแห่งภาพนิ่งแวดสเวิร์ธ เอเธนเนียมตามงานเขียนที่พิพิธภัณฑ์แวดสเวิร์ธ เอเธนเนียม (Wadsworth Athenaeum) ที่ฮาร์ทฟอร์ด รัฐคอนเนตทิคัต
Paintings attributed to Caravaggio
โอทิส เอเลเวเตอร์ คอมพานี
เด็กชายกับตะกร้าผลไม้ (การาวัจโจ)
เด็กชายกับตะกร้าผลไม้  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์บอร์เกเซ, โรมในประเทศอิตาลี
ภาพ “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” เขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1593 เป็นภาพที่เขียนเมื่อคาราวัจโจเพิ่งมาถึงโรมจากมิลานและพยายามสร้างชื่อเสียงในวงการศิลปะในกรุงโรม นายแบบเป็นเพื่อนศิลปินด้วยกันจากซิซิลีมาริโอ มินนิติผู้ขณะนั้นมีอายุราว 16 ปี ภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจุยเซ็ปปิ เซซาริ ที่ถูกยึกโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) ในปี ค.ศ. 1607 ซึ่งอาจจะทำให้วันวาดอาจจะเป็นเวลาที่คาราวัจโจยังทำงานให้กับห้องเขียนภาพของเซซาริ ที่คาราวัจโจได้เขียนแต่ “ผักและผลไม้” แต่อาจเป็นได้ว่าเขียนหลังจากที่คาราวัจโจและมินนิติออกจากการเขียนภาพให้กับเซซาริในเดือนมกราคม ค.ศ. 1594 แล้วก็ได้ การที่ออกมาก็เพื่อที่จะไปตั้งตัวและทำงานให้ตนเองโดยการขายงานเขียนผ่านนักค้าศิลปะคอนแสตนติโน แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้ว่าเขียนก่อนปี ค.ศ. 1593 ปีที่มินนิติมถึงกรุงโรม นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าเป็นภาพที่เขียนก่อนภาพที่ซับซ้อนกว่าภาพนี้ที่เขียนในช่วงระยะเวลาเดียวกันที่คาราวัจโจใช้มินนิติเป็นแบบในภาพเช่นภาพ “หมอดู” และภาพ “คนโกงไพ่” ทั้งสองภาพเขียนในปี ค.ศ. 1594 ภาพหลังเป็นภาพที่ทำให้คาราวัจโจได้รับความสนใจจากคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต ผู้ที่กลายมาเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญของคาราวัจโจต่อมา
สิ่งแรกที่ควรพิจารณาคือเป็นภาพชีวิตประจำวันที่แสดงให้เห็นความสามารถของจิตรกรในการเขียนรายละเอียดต่างๆ ที่รวมทั้งผิวตัวแบบไปจนถึงผิวของลูกพีช หรือตั้งแต่รอบพับของเสื้อคลุมไปจนถึงรายละเอียดการสานของตะกร้า นอกจากนั้นก็ยังมีเงาที่ทอดลงไปบนผนังหลัง คาราวัจโจอาจจะวาดเงาของตัวเองและขาหยั่งผ้าใบที่เขียน สิ่งที่เขียนอย่างมีฝีมือที่สุดในภาพคือผลไม้ในตะกร้า ศาสตราจารย์จูลส์ แจนิคจากแผนกสถาปัตยกรรมพืชพรรณและภูมิทัศน์ที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดู ที่รัฐอินเดียนาวิจัยจากมุมมองของผู้เชี่ยวชาญทางพืชสวน บรรยายว่า
ตะกร้า ...มีผลไม้หลายชนิด, ทุกอย่างอยู่ในสภาพที่เกือบสมบูรณ์ที่สุดได้แก่ผลพีช สองสีที่ออกสีแดงก่ำ; องุ่นมีด้วยกันสี่พวง — ดำสอง, แดงหนึ่ง, และ “ขาว” หนึ่ง; ทับทิมสุกที่ปริจนเห็นเมล็ดแดงข้างใน; ผลฟิกสี่ผล, สองผลสุกงอมสีดำ, ทั้งสองผลปริและอีกสองผลสีอ่อนกว่า; ผลเม็ดลาร์สองผล; แอปเปิลสามผล—สองผลสีแดง, อีกผลหนึ่งสีชมพูและอีกสองผลเป็นลาย, และผลสีเหลืองที่มีสีแดงที่ฐานและตำหนิ; กิ่งสองกิ่งที่มีแพร์ผลเล็กๆ, กิ่งหนึ่งมีห้าผลสีเหลืองเล็กๆ ที่มีแต้มสีแดงและอีกผลหนึ่งที่ซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่งเป็นผลไม้สีเหลือง นอกจากนั้นก็มีใบไม้ที่แสดงว่ามีเชื้อโรคบางอย่าง ใบองุ่นที่มีจุดรา และอีกใบหนึ่งมีไข่แมลงสีขาวเป็นแผง และใบพีชที่เป็นจุด
การวิจัยแสดงให้เห็นความสามารถของคาราวัจโจในการเขียนภาพที่เหมือนจริงจนสามารถบอกได้ว่าอะไรเป็นอะไรได้ คาราวัจโจวาดสิ่งที่เป็นจริงในตะกร้าและมิได้วาดอย่างอุดมคติไม่ว่าจะเป็นความสุกของผลไม้หรือการจัดแต่ง แต่กระนั้นภาพที่ออกมาก็เป็นภาพที่ชวนเชิญผู้ดูให้เห็นความงามของสิ่งที่วาด
สิ่งที่สองในการพิจารณาภาพนี้คือความเห็นของผู้ออกความเห็นถึงความมีเสน่ห์ของมินนิติจากการเขียนของคาราวัจโจ ที่เปลือยไหล่ คอยาวและสายตาที่ละห้อย เป็นภาพที่สวยจนผู้ชมภาพบางคนให้ความเห็นว่าเป็นสตรีเป็นเวลาหลายร้อยปี แต่ถ้ามีนัยถึงความรู้สึกของคาราวัจโจต่อมินนิติในภาพ แต่จากมินนิติต่อคาราวัจโจเป็นเพียงแต่การวางท่าให้เพื่อนเขียนภาพ ภาพนี้เป็นภาพแรกที่คาราวัจโจแสดงความซับซ้อนทางจิตวิทยาและทางกายที่กลายมาเป็นสิ่งสำคัญในงานเขียนของคาราวัจโจต่อมา
Boy with a Basket of Fruit
ทะเลสาบอิรี
ทะเลสาบอิรี  เป็นทะเลสาบที่มีพื้นที่ผิวน้ำใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ในหมู่ทะเลสาบของภูมิภาคเกรตเลกส์ และใหญ่เป็นอันดับที่ 10 ของโลก แต่อย่างไรก็ตามทะเลสาบอิรีก็เป็นทะเลสาบที่ตื้นที่สุดและมีปริมาตรน้ำน้อยที่สุดในหมู่ทะเลสาบทั้งห้า
ในทางภูมิศาสตร์เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างแคนาดากับสหรัฐอเมริกา โดยทิศเหนือติดกับรัฐออนแทรีโอของแคนาดา ทิศตะวันตกติดกับรัฐมิชิแกน ทิศใต้และทิศตะวันออกติดกับรัฐโอไฮโอ รัฐเพนซิลเวเนีย และรัฐนิวยอร์กของสหรัฐอเมริกา ชื่อของทะเลสาบมาจากชื่อของชนเผ่าอิรี ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองอาศัยอยู่ชายฝั่งทางตอนใต้ของทะเลสาบ
ชีปีโอเน บอร์เกเซ
สคิปิโอเน บอร์เกเซ (; ค.ศ. 1576 - (2 ตุลาคม ค.ศ. 1633)
พระคาร์ดินัล สคิปิโอเน บอร์เกเซเป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกและนักสะสมศิลปะของยุคเรอเนสซองซ์และเป็นสมาชิกของตระกูลบอร์เกเซ
สคิปิโอเน บอร์เกเซเดิมชื่อสคิปิโอเน คัฟฟาเรลลิ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1576 ที่โรมในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของฟรานซิสโค คัฟฟาเรลลิและออร์เท็นเซีย บอร์เกเซ บิดาของสคิปิโอเนประสบปัญหาทางการเงินฉะนั้นคามิลโล บอร์เกเซลุงทางมารดาจึงเป็นผู้จ่ายค่าเล่าเรียนให้ เมื่อได้รับเลือกให้เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ในปี ค.ศ. 1605 คามิลโลก็แต่งตั้งสคิปิโอเนให้เป็นคาร์ดินัลและมอบสิทธิให้ใช้สกุลบอร์เกเซพร้อมทั้งตราประจำตัว
และตามธรรมเนียมของคติเห็นแก่ญาติ (nepotism) คาร์ดินัลบอร์เกเซก็ใช้อำนาจในฐานะเลขาธิการของพระสันตะปาปาและในนามของพระสันตะปาปาในการเพิ่มพูนฐานะทางการเงินโดยการเก็บค่าธรรมเนียมและภาษีต่างๆ และสะสมที่ดินเป็นจำนวนมากแก่ตระกูลบอร์เกเซ
The Rape of Proserpina
นิสสัน สกายไลน์
นิสสัน สกายไลน์ (อังกฤษ: Nissan Skyline / ญี่ปุ่น: 日産・スカイライン "Nissan Sukairain") เป็นรุ่นรถยนต์ขนาดกลาง รถสปอร์ต ของบริษัทนิสสัน โดยเริ่มผลิตครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 จากบริษัทพรินซ์มอเตอร์ หลังจากนั้นก็ถูกรวมเข้ากับนิสสันในปี 2509
สกายไลน์นั้นได้ออกแบบและได้วิศวกรรมโดย Shinichiro Sakurai ซึ่งเขาเป็นหัวหน้าแผนกรถรุ่นนี้ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในปี 2554
Generation ที่ 1 (ALSI/BLSI/S21/R21/BLRA-3; พ.ศ. 2500-2506).
สกายไลน์โฉมแรกนี้ เปิดตัวในเดือนเมษายน พ.ศ. 2500 ในช่วงแรกนี้ สกายไลน์ถูกผลิตในยี่ห้อ Prince Skyline ด้วยชื่อโฉม ALSI-1 ใช้เครื่องยนต์ GA-30 ขนาด 1,482 ซีซี ให้กำลัง 60 แรงม้า ที่ 4,400 รอบต่อนาที มีน้ำหนัก 1,300 กิโลกรัม มีตัวถังรถ 2 แบบ คือ ซีดาน 4 ประตู และสเตชันวากอน 5 ประตู ในช่วงแรกๆ นี้ สกายไลน์เป็นที่รู้จักในฐานะรถครอบครัวระดับหรูหรา
ในพ.ศ. 2501 มีการเปลี่ยนแปลงไมเนอร์เชนจ์ (การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยระหว่างโฉม เปลี่ยนแปลงไม่มากพอที่จะนับเป็นโฉมใหม่) ด้วยชื่อว่า ALSI-2 ใช้เครื่องยนต์ GA-4 ขนาด 1,484 ซีซี ให้กำลัง 70 แรงม้า ที่ 4,800 รอบต่อนาที และยังมีสกายไลน์รุ่นสปอร์ต ชื่อว่า BLRA-3 ด้วย
และนอกจากนี้ สกายไลน์ยังมีการผลิตรถกระบะ ซึ่งภายหลังได้แยกตัวไปเป็นรุ่น Prince Miler และรถตู้ ซึ่งก็แยกตัวออกไปเป็นรุ่น Prince Skyway
รวมแล้ว สกายไลน์ Generation ที่ 1 มียอดขายทั้งสิ้น 33,759 คัน (ไม่นับ Miler และ Skyway)
Generation ที่ 2 (S50/S54/S56/S57/V51/W50; พ.ศ. 2506-2511).
สกายไลน์ในช่วงนี้ การผลิตยังอยู่ในยี่ห้อ Prince Skyline ในช่วงแรกของโฉม ใช้ชื่อโฉมว่า S50 ใช้เครื่องยนต์ประเภท G-1 ต่อมาใน พ.ศ. 2507 ได้ออกรุ่นสปอร์ตออกมา ชื่อว่า S54 และได้รับความนิยมในระดับที่ใกล้เคียงกับรถ ปอร์เช่ 904
ในพ.ศ. 2510 ได้มีการเปลี่ยนแปลงไมเนอร์เชนจ์ ด้วยชื่อโฉม S57 ในช่วงนี้ ปรินซ์ได้รวมสายการผลิตเข้ากับนิสสันแล้ว เป็นรุ่นแรกที่ใช้เครื่องยนต์ของนิสสัน และเครื่องยนต์ของ S57 เป็นเครื่องยนต์ขนาด 1,487 ซีซี ที่มีกำลังถึง 88 แรงม้า หนึ่งในเครื่องยนต์ขนาดพันห้าร้อยซีซีที่แรงที่สุดในรถญี่ปุ่น
รวมแล้ว สกายไลน์ Generation ที่ 2 มียอดขายทั้งสิ้น 114,238 คัน
Generation ที่ 3 (C10; พ.ศ. 2511-2515).
โฉมนี้ ใช้ชื่อโฉมว่า C10 หรือ Hakosuka [ Hako คือ กล่องนม ] [ Suka คือ Skyline ] ได้มีการออกรถรุ่น GT-R และ GT-X ออกมาเป็นครั้งแรก ซึ่งใช้เครื่องยนต์ขนาด 1,958 ซีซี เป็นรถยนต์ประเภทสปอร์ต ทำให้สกายไลน์เริ่มกลายเป็นที่รู้จักในฐานะรถสปอร์ตแทนรถครอบครัวระดับหรูหราเหมือนโฉมก่อนๆ แต่แบบสปอร์ตยังไม่เป็นที่รู้จักมากนัก
ในโฉมที่ 3 นี้ มียอดขายรวมทั้งสิ้น 310,447 คัน
Generation ที่ 4 (C110; พ.ศ. 2515-2520).
โฉมนี้ ใช้ชื่อโฉมว่า C110 แต่ในบางประเทศ จะเป็นที่รู้จักในชื่อ ดัตสัน เค-ซีรีส์ (Datsun K-series) และมี GT-R ขายด้วย
สกายไลน์โฉมที่ 4 มียอดขายสูงถึง 670,562 คัน เป็นโฉมที่ขายดีที่สุดของสกายไลน์
Generation ที่ 5 (C210; พ.ศ. 2520-2524).
โฉมนี้ ใช้ชื่อโฉมว่า C210 มีด้านหน้ารถที่ยาวขึ้น เครื่องยนต์ 6 สูบ และยังมีการผลิตรุ่น GT-EX และ GT-EX ก็เป็นรุ่นแรกของสกายไลน์ที่มีการใช้เครื่องยนต์เทอร์โบ แต่ไม่มี GT-R ในโฉมนี้
สกายไลน์โฉมที่ 5 มียอดขายรวม 539,727 คัน
Generation ที่ 6 (R30; พ.ศ. 2524-2528).
โฉมนี้ ใช้ชื่อโฉมว่า R30 เป็นโฉมแรกและโฉมเดียวที่มีการทำรถรุ่นแบบ Hatchback 5 ประตู (ท้ายกุด ไม่มีกระโปรงหลัง คล้ายกับ ฮอนด้า แจ๊ซ และ โตโยต้า ยาริส)
โฉมนี้ ไม่มี GT-R แต่ได้มีการออกรถรุ่นพิเศษ ที่พิเศษกว่าโฉมอื่นๆ นั่นคือ Paul Newman Version ซึ่งเป็นรถที่ออกมาเพื่อเป็นที่ระลึกในความสัมพันธ์ระหว่างนิสสัน กับ พอล นิวแมน ผู้กำกับและนักแสดงชื่อดังในช่วงนั้น เนื่องจากพอล นิวแมน ได้มีส่วนร่วมในการส่งเสริมการขายของนิสสันมานาน โดยรถสกายไลน์รุ่นนิวแมน จะมีลายเซ็นของนิวแมนบนกระโปรงหน้ารถ และยังเป็นที่ต้องการของนักสะสมจากทั่วโลกในปัจจุบัน
สกายไลน์โฉมที่ 6 รวมทุกรุ่นมียอดขายรวมทั้งสิ้น 406,432 คัน
Generation ที่ 7 (R31; พ.ศ. 2528-2532).
โฉมที่ 7 ใช้ชื่อโฉมว่า R31 เป็นโฉมที่มีการนำเทคโนโลยีใหม่ๆ มาลงเป็นจำนวนมาก และมีรูปทรงที่ทันสมัยกว่าโฉมที่ 6 อยู่มาก และเป็นโฉมแรกที่ใช้เครื่องยนต์กลุ่ม RB และเป็นโฉมที่ทำให้สกายไลน์ เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางขึ้นในฐานะรถสปอร์ต แต่โฉมนี้ ก็ยังไม่มี GT-R และนอกจากนี้ R31 ก็ยังเป็นโฉมสุดท้ายที่มีระบบขับเคลื่อนล้อหลังเพียงระบบเดียว หลังจากโฉมนี้ไป จะมีระบบขับเคลื่อน 2 แบบ คือระบบขับเคลื่อนล้อหลัง กับขับเคลื่อนสี่ล้อจนถึงปัจจุบัน
สกายไลน์โฉมที่ 7 มียอดขายรวม 309,716 คัน
Generation ที่ 8 (R32; พ.ศ. 2532-2537).
โฉมที่ 8 ใช้ชื่อโฉมว่า R32 รหัส bnr32 สกายไลน์มี 2 รุ่นที่สำคัญ คือ
และโฉมนี้ กลับมาผลิตสกายไลน์ GT-R อีกครั้ง หลังจากหายไปตั้งแต่โฉมที่ 4 เป็นโฉมที่ทำให้สกายไลน์ GT-R เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางและโด่งดังไปในวงกว้าง จากการที่สกายไลน์ R32 ชนะการแข่งขันรถยนต์ทางเรียบในญี่ปุ่น 29 รางวัล และชนะเลิศซูเปอร์จีที ถึง 2 ปีติดต่อกัน นอกเหนือจากการแข่งขันในประเทศ GT-R ยังได้ชนะการแข่งขันออสเตรเลียนทัวริง 3 ปีติดต่อกันระหว่างปี 2533-2535 (ซึ่งในปี 2536 มีการเปลี่ยนแปลงกติกาซึ่งทำให้ GT-R ไม่สามารถร่วมลงแข่งได้)
ส่วนในแง่ของรถทั่วไป สกายไลน์โฉมที่ 8 เป็นรถรุ่นแรกที่ผลิตในประเทศญี่ปุ่นที่มีการผลิตเกียร์อัตโนมัติ 5 สปีดออกขาย (ปัจจุบัน รถบางรุ่นบางยี่ห้อยังใช้เกียร์อัตโนมัติแบบ 4 สปีด ไม่ใช่ 5 สปีด) ควบคู่กับเกียร์ธรรมดา
สกายไลน์โฉมที่ 8 นี้ มียอดขายรวมทั้งสิ้น 313,491 คัน (ประกอบไปด้วย Standard - 269,554 คัน และ GT-R - 43,937 คัน)
Generation ที่ 9 (R33; พ.ศ. 2536-2541).
โฉมที่ 9 ใช้ชื่อโฉมว่า R33 มีรถ 2 รุ่นที่สำคัญ คือ
ปรับปรุงโฉม (1996).
รุ่นต่างๆ:
สกายไลน์โฉมที่ 9 มียอดขายรวมทั้งสิ้น 217,113 คัน
Generation ที่ 10 (R34; พ.ศ. 2541-2545).
โฉมที่ 10 ใช้ชื่อโฉมว่า R34 มีรถ 2 เกรดที่สำคัญคือ
ในโฉมนี้ เกียร์อัตโนมัติแบบ 5 สปีด ถูกยกเลิกชั่วคราว ทำให้สกายไลน์โฉมนี้มี 6 เกียร์ธรรมดา "Magna (Getrag) 233" (GT-R) กับอัตโนมัติแบบ 4 สปีดเท่านั้น แต่ในโฉมนี้ สกายไลน์ได้มีการผลิตเกียร์แบบ Triptonic ออกขาย (เกียร์ Triptonic คือเกียร์ที่สามารถปรับใช้เป็นเกียร์ธรรมดาก็ได้ เกียร์อัตโนมัติก็ได้ ในเกียร์ชุดเดียวกัน) เป็นครั้งแรกของสกายไลน์
ในแบบ GT-S จะมี sunroof
ในแบบ GT-R จะไม่มี sunroof
GT-R (BNR34).
รุ่นต่างๆ: (all ATTESA E-TS Pro AWD)
โฉมที่ 10 มียอดขายรวม 64,623 คัน
Generation ที่ 11 (V35; พ.ศ. 2544-2550).
โฉมที่ 11 ใช้ชื่อโฉมว่า V35 เป็นโฉมที่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของสกายไลน์ เพราะหลังโลดแล่นในวงการรถสปอร์ตมานาน ทางนิสสัน ได้ตัดสินใจให้นิสสัน สกายไลน์ GT-R แยกตัวออกไปเป็นรถรุ่นใหม่ สายการผลิตใหม่ ของนิสสัน (คือ นิสสัน จีที-อาร์) ไม่ขึ้นตรงกับชื่อสกายไลน์อีกต่อไป ทำให้สกายไลน์ โฉมที่ 11 กลับคืนสู่การเป็นรถครอบครัวขนาดใหญ่อีกครั้ง
นอกจากนี้ ในโฉมนี้ ยังมีเกียร์ CVT (Continuously variable transmission เกียร์อัตโนมัติที่ซอยเป็นหลายสปีด เพื่อให้มีความต่างของอัตราทดของแต่ละเกียร์น้อยลง ทำให้การเปลี่ยนเกียร์มีความนุ่มนวลมากกว่าเกียร์อัตโนมัติทั่วไป) เป็นครั้งแรก เฉพาะในญี่ปุ่นเท่านั้น
แต่ถึงกระนั้น มันก็มีคุณภาพที่สูงมาก จนได้รับฉายาว่า "The best Skyline ever." หรือ สกายไลน์ที่ดีที่สุด (ใน 11 โฉมแรก)
ชื่อรุ่น:
Generation ที่ 12 (V36/J50; พ.ศ. 2549-2556).
โฉมที่ 12 ใช้ชื่อโฉมว่า V36 เป็นอีกโฉมหนึ่งของสกายไลน์ที่เป็นรถครอบครัว ตัวถังมีให้เลือกคือ 4 ประตู,2 ประตู คูเป้,2 ประตู เปิดประทุน,5 ประตู SUV (ใช้ชื่อนิสสัน สกายไลน์ ครอสโอเวอร์ J50 ผลิตในปี พ.ศ. 2552) เครื่องยนต์มีให้เลือก คือ 2.5,3.5 และ 3.7 Nissan VQ-Series V6 เกียร์มีให้เลือก 5,7 สปีด ออโตเมติก,ธรรมดา 6 สปีด ความยาวระยะฐานล้อ ยาว 2,850 มม. รุ่นนี้ใช้อีกชื่อในอเมริกา ในแบรนด์ Infiniti G35,G37 ส่วนนิสสัน สกายไลน์ ครอสโอเวอร์ ในอเมริกา จะใช้ชื่อ Infiniti EX
Generation ที่ 13 (V37 (HV37/ZV37/RV37); พ.ศ. 2557-ปัจจุบัน).
มาในชื่อรุ่น HV37 เป็นนิสสัน สกายไลน์ รุ่นล่าสุด ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อปี 2014 เป็น Skyline Hybrid ด้วยให้ความทันสมัยมากยิ่งขึ้น ใช้เครื่องยนต์ 3.5 ลิตร "VQ35HR" คู่กับมอเตอร์ไฟฟ้า "HM34" เกียร์อัตโนมัติ 7 สปีด ให้แรงม้า 359 แรงม้า เป้าหมายการตลาดของ Nissan Skyline Gen 13 นี้ จะแตกต่างออกไปจากรุ่นก่อน คือเน้นไปที่ผู้ใหญ่วัยทำงานอายุ 40 ปีขึ้นไป เป็นสกายไลน์ที่ให้ความหรูหรามากกว่าดูสปอร์ตเหมือนวัยรุ่น ในเจเนอเรชั่น 13 นี้ จะไม่มีตัวถังแบบคูเป้ เพราะ Nissan GT-R ได้แยกไลน์การผลิตไปแล้ว และยังมี นิสสัน 370z ให้เลือกสำหรับคนชอบรถสปอร์ตอีกด้วย ทำให้ Nissan Skyline จะเริ่มดูเป็นรถผู้ใหญ่มากยิ่งขึ้น รุ่นนี้ใช้อีกชื่อในอเมริกา ในแบรนด์ Infiniti Q50
สกายไลน์
สกายไลน์ (Skyline) อาจหมายถึง
Pachara Thammon
ปรมัติ ธรรมมล
คนครุ่นคิด (รอแด็ง)
คนครุ่นคิด  เป็นประติมากรรมที่สร้างโดยโอกุสต์ รอแด็ง ประติมากรชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รอแด็ง กรุงปารีส ในประเทศฝรั่งเศส
"คนครุ่นคิด" เป็นประติมากรรมบรอนซ์และหินอ่อนที่เป็นรูปชายนั่งคิดเหมือนมีความขัดแย้งภายใน รูปปั้นมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ของปรัชญา
ประติมากรรม "คนครุ่นคิด" เดิมชื่อ "กวี" เป็นงานที่จ้างโดยพิพิธภัณฑ์มัณฑนศิลป์  ในกรุงปารีสเพื่อเป็นรูปปั้นสำหรับประตูทางเข้าพิพิธภัณฑ์ รอแด็งได้รับแรงบันดาลใจจากไตรภูมิดันเตของดันเต อาลีกีเอรี และตั้งชื่อประตูว่า "ประตูนรก" ประติมากรรมแต่ละชิ้นเป็นตัวแทนของตัวละครจากมหากาพย์ เดิม "คนครุ่นคิด" ตั้งใจจะให้เป็นดันเต อาลีกีเอรี หน้า "ประตูนรก" ครุ่นคิดถึงมหากาพย์ ในประติมากรรมชิ้นสุดท้าย รูปปั้นเล็กนั่งอยู่เหนือประตูคิดถึงชะตาของผู้อยู่ข้างใต้ ประติมากรรมเป็นรูปเปลือยเพราะรอแด็งต้องการสร้างผู้ที่มีลักษณะเป็นวีรบุรุษทำนองเดียวกับมีเกลันเจโล ที่แสดงให้เห็นทั้งด้านสติปัญญาที่เกิดขึ้นจากความยำเกรงในพระเจ้าและความสามารถทางกวีนิพนธ์
รอแด็งสร้างปูนหล่อขนาดเล็กใน ค.ศ. 1880 รูปใหญ่หล่อเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1902 แต่มิได้ตั้งแสดงให้ประชาชนชมจนปี ค.ศ. 1904 ต่อมางานชิ้นนี้ตกไปเป็นของกรุงปารีส และถูกนำไปตั้งอยู่หน้าตึกป็องเตอง (Panthéon) ใน ค.ศ. 1906 และใน ค.ศ. 1922 ก็ถูกย้ายไปหน้าโรงแรมบีรงที่ต่อมาเป็นพิพิธภัณฑ์รอแด็ง
ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดชิ้นหนึ่งของรอแด็ง และมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ที่เกี่ยวกับความมีสติปัญญา และต่อมาก็เป็นหัวเรื่องการเสียดสีที่เกิดขึ้นเมื่อรอแด็งยังมีชีวิตอยู่
หล่อเพิ่ม.
ประติมากรรม "คนครุ่นคิด" ถูกหล่ออีกห้าสิบรูป และนำไปตั้งหน้าพิพิธภัณฑ์ในหลายประเทศ ขนาดรูปก็ต่างกันไป บ้างก็ใหญ่กว่ารูปเดิม บ้างก็เล็กกว่า
ประเทศโดมินิกัน
ดราก้อนบอล (ภาพยนตร์)
รูปหลายเหลี่ยมนูนและเว้า
ในทางเรขาคณิต รูปหลายเหลี่ยมรูปหนึ่งอาจจัดว่าเป็น รูปหลายเหลี่ยมนูน หรือ รูปหลายเหลี่ยมเว้า อย่างใดอย่างหนึ่ง
รูปหลายเหลี่ยมนูน.
รูปหลายเหลี่ยมนูน  คือรูปหลายเหลี่ยมเชิงเดียวที่มีเนื้อที่ภายในเป็นเซตนูน (convex set) สมบัติต่อไปนี้ของรูปหลายเหลี่ยมเชิงเดียว ซึ่งเทียบเท่าได้กับสมบัติของรูปหลายเหลี่ยมนูน
รูปหลายเหลี่ยมเชิงเดียวจะเป็น "รูปหลายเหลี่ยมนูนโดยแท้" (strictly convex) ถ้ามุมภายในทุกมุมน้อยกว่า 180 องศา และส่วนของเส้นตรงทุกเส้นที่เชื่อมระหว่างจุดยอดสองจุด "ที่ไม่อยู่ติดกัน และไม่ใช่จุดเดียวกัน" วางตัวอยู่ภายในขอบเขตของรูปหลายเหลี่ยม
รูปสามเหลี่ยมทุกรูปที่ไม่ได้อยู่ในภาวะลดรูป เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูนโดยแท้
รูปหลายเหลี่ยมเว้า.
รูปที่ไม่ได้เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูนจะเรียกว่าเป็น รูปหลายเหลี่ยมเว้า  หรือ รูปหลายเหลี่ยมวกเข้า  รูปหลายเหลี่ยมเว้าจะมีมุมภายในมุมหนึ่งที่มีขนาดมากกว่า 180 องศาเสมอ
รูปหลายเหลี่ยมเว้าเป็นไปได้ที่จะสามารถตัดแบ่งให้เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูนหลายรูป ขั้นตอนวิธีสำหรับการแยกส่วนเป็นรูปย่อยไม่กี่รูป โดยใช้เวลาคำนวณเชิงพหุนาม สามารถทำได้และได้อธิบายไว้แล้วโดย Chazelle กับ Dobkin
รูปหลายเหลี่ยมนูน
รูปหลายเหลี่ยมเว้า
รูปหลายเหลี่ยมวกกลับ
พระเจ้ายูริ
รูปหลายเหลี่ยมวกเข้า
ทรานเซล
พระเจ้าแดมูซิน
พระราชวังคย็องฮี
คย็องฮีกุง หรือ พระราชวังคย็องฮี เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์โชซ็อนและเกาหลี ปัจจุบันตั้งอยู่ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ สร้างในช่วงราชวงศ์โชซ็อนตอนปลาย และพระราชวังแห่งนี้ได้เป็นพระราชวังแห่งที่ 2 ขององค์พระมหากษัตริย์ โดยพระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของโซลจึงเรียกว่า ซอ-กว็อล (พระราชวังตะวันตก) โดยตั้งแต่รัชกาลพระเจ้าอินโจถึงรัชกาลพระเจ้าชอลจงเป็นเวลา 10 รัชกาลที่ประทับที่นี่
โรงเรียนสุรวิทยาคาร
โรงเรียนสุรวิทยาคาร เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำจังหวัดสุรินทร์ ประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ 372 ถนนหลักเมือง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์