pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สื่อสิ่งพิมพ์เริ่มต้นตั้งแต่มีนาคม 2548 ในรูปแบบของนิตยสาร Centerpoint นิตยสารรายสองเดือนฉบับแรกในเครือเซ็นเตอร์พ้อยท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ มีเนื้อหาแฟชั่น บทสัมภาษณ์นักร้อง ดารา ที่เป็นที่นิยม โดยมีคำขวัญว่า More Than U Can See (มอร์ แดน ยู แคน ซี) นอกจากนั้นยังมีการจัดทำพ็อกเก็ตบุ๊คอย่างเช่น งกแต่ร่วยช่วยไม่ได้ (โดย เจมิกซ์-เจริญ แซ่จู ดี.เจ.จาก True Music Radio), เม้าท์ไป เรียนไปในอะโอะโมะริ (โดยแพท จีว่า) และ เวลา...อารมณ์ (โดย นพจงกล)
สื่อออนไลน์.
นอกจากนี้เซ็นเตอร์พ้อยท์ ยังมีการจัดทำเว็บไซต์ www.centerpoint108.com เป็นเนื้อหาวาไรตี้และมีสถานีวิทยุออนไลน์ S.O.S RADIO และเว็บไซต์ www.centerpoint.co.th นำเสนอข่าวสารองค์กรและกิจกรรมที่เซ็นเตอร์พ้อยท์
เซ็นเตอร์พ้อยต์
เซ็นเตอร์พอยต์
ชาโดว์กาแล็กติก้า
ชาโดว์กาแล็กติก้า  เป็นกลุ่มตัวละครฝ่ายร้ายในเรื่อง เซเลอร์มูน เซเลอร์สตาร์
ศุภวัฒน์ ชุติวงศ์
ศาสตราจารย์กิตติคุณ นายแพทย์ ศุภวัฒน์ ชุติวงศ์ ประธานคณะกรรมการบริหารการศึกษาต่อเนื่องของแพทย์ แพทยสภา อดีตคณบดี คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์
Certifited Obstetrician and Gynecologist of The American Board of Obstetricians and Gynecologists
ทัวร์นาเมนต์เอ็นซีดับเบิลเอ
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 1988
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2531 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 เมษายน และ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2531
ในปี พ.ศ. 2524 หัวหน้าพรรคสังคมนิยม ฟรองซัวส์ มิแตรรองด์ ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส ฝ่ายซ้ายก็ชนะการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกด้วย อย่างไรก็ตามในปี พ.ศ. 2529 ฝ่ายขวาก็ได้กลับมาครองเสียงข้างมากในสภา ประธานาธิบดีฟรองซัวส์ มิแตรรองด์จึงถูกบีบบังคับให้มีการบริหารร่วมกันกับรัฐบาลอนุรักษนิยม นำโดยฌากส์ ชีรัก ซึ่งชีรักก็ได้ออกนโยบายเกี่ยวกับการอยู่อาศัย ขณะที่มิแตรรองด์ ดูแลทางด้านเศรษฐกิจ การต่างประเทศและการทหาร ทั้งนี้นักการเมืองหลายคนต่างพากันต่อต้านการบริหารร่วมของหัวหน้าฝ่ายบริหารทั้งสอง
คณะรัฐมนตรีของฌากส์ ชีรักนั้นใช้นโยบายเสรีอนุรักษนิยม ในการล้มล้างภาษีคนรวยและยังได้ขายกิจการบริษัทที่ขึ้นกับรัฐบาล เป็นการเผชิญหน้ากันกับการเคลื่อนไหวของพวกสังคมนิยม ซึ่งประธานาธิบดีมิแตรรองด์สนับสนุนอย่างลับๆ
ขณะเดียวกันการเป็นหัวหน้าฝ่ายขวาของชีรักนั้น ได้ถูกท้าทายโดยอดีตนายกรัฐมนตรี สมาชิกพรรคสหภาพเพื่อประชาธิปไตยฝรั่งเศส (UDF) เรย์มงด์ บาร์ ซึ่งเขาได้รับความนิยมจากการประณามหลักของ "การบริหารร่วมกัน" โดยกล่าวว่ามันเป็นการขัดแย้งกันกับ "จิตวิญญาณของสาธารณรัฐที่ 5" เมื่อเป็นเช่นนั้น บาร์จึงกลายเป็นอีกทางเลือกหนึ่งของประชาชนนอกเหนือจากสองผู้บริหาร ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2531 เมื่อเขาได้ประกาศลงสมัครเลือกตั้งนั้น ชีรักได้คะแนนเสียง 19.5% ในการเลือกตั้งรอบแรกตามการสำรวจของสถาบัน SOFRES ส่วนบาร์ได้คะแนน 23% แต่ทว่า ตั้งแต่ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ชีรักกลับได้ผลประโยชน์จากความแตกแยกภายในของพรรคสหภาพเพื่อประชาธิปไตยฝรั่งเศส (UDF) ทำให้เขากลายเป็นผู้นำในขั้วการเมืองขวาโดยปริยาย
สำหรับฝ่ายซ้าย ผู้สมัครรับเลือกตั้งจากพรรคสังคมนิยมยังไม่เป็นที่แน่นอนว่าจะเป็นใคร ประธานาธิบดีมิแตรรองด์กล่าวว่าเขาเองยังไม่แน่ใจว่าจะลงเลือกตั้งหรือไม่ ขณะเดียวกันการต่อสู้กับ มิแชล โรการ์ด คู่แข่งของเขาภายในพรรคก็ได้เริ่มต้น และในฐานะที่ได้ความนิยมสูงสุดตามการสำรวจ ประธานาธิบดีมิแตรรองด์ก็ได้ประกาศลงสมัครในปลายเดือนมีนาคม เขาได้ส่งจดหมายต่างๆ ไปยังชาวฝรั่งเศส โดยเสนอ "แผนโครงการพอประมาณ" ที่ไม่ใช่ทั้งการโอนมาเป็นของรัฐ (Nationalization) และการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชน (Privatization) และโฆษณาชวนเชื่อ "เอกภาพฝรั่งเศส" เพื่อเป็นการสู้กับ "การจัดสรรเงินของรัฐโดยวงศ์ตระกูล" ตั้งเป้าไปที่พรรค RPR
ทรัมเปต
Al Qaida
Al-Queda
อัลเคด้า
การยุบอาราม
การยุบอาราม  เป็นกระบวนการตามกฎหมายและการปกครองในช่วง ค.ศ. 1538 ถึงปี ค.ศ. 1541 โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษโปรดให้ยุบอาราม ไพรออรี คอนแวนต์ และไฟรอารี ในประเทศอังกฤษ เวลส์ และไอร์แลนด์ ตามอำนาจใน “พระราชบัญญัติอำนาจสูงสุดทางศาสนา” อนุมัติโดยรัฐสภาเมื่อปี ค.ศ. 1534 ซึ่งระบุให้พระเจ้าแผ่นดินอังกฤษเป็น “ประมุขสูงสุดของคริสตจักรในอังกฤษ” (Supreme Head of the Church in England) ซึ่งถือเป็นการแยกตัวออกมาจากคริสตจักรโรมันคาทอลิกอย่างเป็นทางการ และโดย “พระราชบัญญัติปราบปรามฉบับที่ 1 (ค.ศ. 1536)” และ “พระราชบัญญัติปราบปรามฉบับที่ 2 (ค.ศ. 1539)”
การยุบอารามในอังกฤษเป็นเหตุการณ์ทางการเมืองหนึ่งเพื่อต่อต้านคริสตจักรโรมันคาทอลิกซึ่งเริ่มคุกรุ่นอยู่ในทวีปยุโรปขณะนั้น ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์จาก แต่เหตุผลการแยกตัวจากนิกายโรมันคาทอลิกของอังกฤษมิใช่ข้อขัดแย้งทางปรัชญาทางศาสนาดังเช่นในประเทศอื่นๆ เช่น ประเทศเยอรมนี ประเทศฝรั่งเศส หรือ โบฮีเมีย แต่เป็นเหตุผลส่วนพระองค์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 8
การยุบอาราม.
การเปลี่ยนแปลงทางศาสนาบนแผ่นดินใหญ่ยุโรปนอกจากจะมีผลในการทำลายสิ่งก่อสร้างทางศาสนาแล้วก็เกิดจากความไม่พึงพอใจของชนหมู่มากและนักบวชที่มีตำแหน่งต่ำต่ออำนาจและความมั่งคั่งของสถาบันคริสต์ศาสนา ในอังกฤษการปฏิรูปทางศาสนาในระยะแรกมาจากบุคคลผู้มีอำนาจสูงสุดในสังคมและค่อยเผยแพร่ลงมายังหมู่ชนต่างจนกลายเป็นการต่อต้านโดยทั่วไป
การยุบอารามมีผลทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในทางพิธีกรรมทางศาสนาในวัดในอังกฤษ แต่การเปลี่ยนแปลงของคริสต์ทศวรรษ 1530 มีข้อที่คล้ายคลึงกับบทบัญญัติสิบข้อของนักปฏิรูปโปรเตสแตนต์ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1530 โดยทอมัส แครนเมอร์ (Thomas Cranmer) เพียงไม่กี่ข้อและเมื่อเริ่มเกิดขึ้นก็ได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรง บทบัญญัติสิบข้อถูกยุบเลิกไปเมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงพอพระทัยที่จะดำเนินตามระบบอนุรักษนิยมของบทบัญญัติหกข้อของปี ค.ศ. 1539 โดยนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ชาวเยอรมัน ซึ่งเป็นกฎที่ใช้กันต่อมาจนสิ้นรัชสมัยของพระองค์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย
จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 (, ; 17 สิงหาคม ค.ศ. 18871 เมษายน ค.ศ. 1922) ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งออสเตรียและกษัตริย์แห่งฮังการี (ในพระนามกาโรยที่ 4) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1916 ถึง ค.ศ. 1918 หลังจากที่ราชวงศ์ถูกโค่นอำนาจ
จักรพรรดิคาร์ลเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1887 ณ ปราสาทแพร์เซินบวร์ค ประเทศออสเตรีย ในช่วงแรก ทรงพระนามว่าอาร์ชดยุกคาร์ลแห่งออสเตรีย เป็นพระราชโอรสองค์โตใน อาร์ชดยุกอ็อทโท ฟรันทซ์แห่งออสเตรีย และ เจ้าหญิงมาเรีย โยเซฟาแห่งซัคเซิน (ค.ศ. 1867–1944) และเป็นพระภาติยะในอาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์แห่งออสเตรีย เมื่อทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงเข้ารับการศึกษาทางคาทอลิกอย่างเข้มงวด
อาร์ชดยุกคาร์ลทรงได้รับตำแหน่งค์รัชทายาทแห่งออสเตรีย-ฮังการี หลังจากที่อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดินันด์ พระปิตุลาสิ้นพระชนม์จากการลอบปลงพระชนม์ที่เมืองซาราเยโว บอสเนีย เมื่อปี ค.ศ. 1914 ซึ่งเป็นจุดชนวนของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 พระองค์ทรงได้เถลิงวัลย์ราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระเชษฐาของอาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิช พระอัยกาของพระองค์ พระองค์จึงทรงได้เป็นแม่ทัพแห่งกองทัพออสเตรีย-ฮังการีอีกด้วย
ช่วงเวลาแห่งการครองราชย์.
ในวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1916 นอกจากพระองค์จะทรงเป็นแม่ทัพแห่งกองทัพราชนาวีออสเตรีย-ฮังการีแล้ว ยังทรงเป็นผู้บังคับบัญชาการกองทัพราชนาวีทั้งหมดแทนอาร์ชดยุกฟรีดริช พระปิตุลาของพระองค์
ในปี ค.ศ. 1917 พระองค์ทรงมีการติดต่อเจรจาสันติภาพกับประเทศฝรั่งเศสอย่างลับๆ และยังส่งรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศของพระองค์ กราฟ แซร์นิน ไปเจรจาเพื่อเจริญความสัมพันธไมตรีกับประเทศเยอรมนี ส่วนพระองค์ก็ทรงกระชับเจริญสัมพันธไมตรีกับฝรั่งเศส โดยเสด็จไปยังประเทศฝรั่งเศสพร้อมกับเจ้าชายซิคซ์ทุสท์แห่งบูร์บง-ปาร์มา ซึ่งเป็นสมาชิกของกองทัพราชนาวีเบลเยี่ยม และเป็นพระเชษฐาในจักรพรรดินีซีตา พระชายาของพระองค์ด้วย ในขณะที่ทั้งสองพระองค์ทรงอยู่ที่ฝรั่งเศสนั้น ข่าวก็ถูกเผยแพร่เกี่ยวกับการเจรจาเจริญสันติสัมพันธไมตรี เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1918 พระองค์จึงรีบออกมาปฏิเสธว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับการเจรจานี้เลย ทำให้นายกรัฐมนตรีของฝรั่งเศส ฌอร์ฌ เกลม็องโซ ส่งพระราชสาส์นมาถึงพระองค์ และรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศ ทำให้รัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศประกาศลาออกจากตำแหน่ง ที่แสดงให้เห็นว่าพระองค์ทำให้กองทัพราชนาวีของพระองค์เป็นที่พึ่งพาของกองทัพราชนาวีเยอรมัน ซึ่งเป็นเรื่องทีผิดในสายตาของกองทัพอื่นๆ
สิ้นสุดการครองราชย์.
จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ถูกล้มล้างโดยความวุ่นวายภายใน ในช่วงเวลาสุดท้ายของสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งมาพร้อมกับความตึงเครียดของหลายๆ กลุ่ม ซึ่ง ณ จุดนี้ นายวูดโรว์ วิลสัน ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ ได้เรียกร้องให้จักรวรรดิให้ความเป็นเอกราช และตั้งใจแน่วแน่ในการปกครองบ้านเมือง ดังนั้นพระองค์จึงทรงเห็นด้วยที่จะลงประชามติต่อสภาอิมพีเรียล และอนุญาตให้มีการก่อตั้งสมาพันธรัฐของแต่ละกลุ่มในรัฐบาล อย่างไรก็ตาม การปฏิรูปนั้นได้อยู่เหนือการควบคุม และไม่ขึ้นตรงสภากลางในกรุงเวียนนา
เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พระองค์ทรงแจกจ่ายการประกาศอย่างเป็นทางการของออสเตรียให้กับกลุ่มสหพันธ์ทั้งหลาย อย่างไรก็ตาม เลขานุการของรัฐ โรเบิร์ต แลนซิ่ง ตอบกลับมาว่า เช็ก สโลวัก และ สลาฟใต้ จะเข้าร่วมมือ (ที่จริงแล้ว รัฐบาลชั่วคราวของประเทศเชโกสโลวาเกียเข้าร่วมมือในวันที่ 14 ตุลาคม) เพราะฉะนั้น การเป็นเอกราชของแต่ละชาติไม่ค่อยยืนยาวนัก
ด้วยความที่จะรักษาความเป็นจักรวรรดิ การประกาศความเป็นเอกราช ซึ่งพระองค์จะต้องมีบทบาททางการเมืองมากขึ้นอย่างไม่แน่ไม่นอน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ประเทศฮังการีประกาศยุติความสัมพันธ์สหภาพระหว่างออสเตรียและฮังการี ทำให้เกิดจุดจบของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีในที่สุด และพระองค์ทรงไม่ยอมรับโดยสภาเยอรมัน-ออสเตรีย นายกรัฐมนตรีคนสุดท้ายของพระองค์ ไฮน์ริซ ลามัช ได้แนะนำพระองค์ว่า ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ต่อไป
ในวันที่ 11 พฤศจิกายน ซึ่งเป็นวันสิ้นสุดของสงครามโลก พระองค์ทรงประกาศว่าจะทรงยอมรับให้ประกาศเอกราชแก่ประชาชน ซึ่งประชาชนยังคงมีความจงรักภักดี อีก 3 วันต่อมา พระองค์ประกาศเอกราชแก่ฮังการี และทรงหวังที่จะกลับมาครองราชย์ในออสเตรียเพียงประเทศเดียว แต่วันต่อมา ก่อให้เกิดสาธารณรัฐออสเตรียขึ้น พระองค์จึงทรงอพยพไปที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์เพื่อการลี้ภัย ต่อมาในปี ค.ศ. 1919 สภาของออสเตรียล้มเลิกกฎหมาย และเนรเทศราชวงศ์อิมพีเรียลออกนอกประเทศ และล้มล้างราชบัลลังก์ได้ในที่สุด
ประชาชนที่จงรักภักดีต่อพระองค์ในประเทศฮังการี พระองค์ยังคงเป็นกษัตริย์แห่งฮังการี แต่ไม่สามารถกลับไปปกครองได้ เนื่องจากสถานการณ์ไม่อำนวย เพราะเพิ่งสิ้นสุดสงครามโลก พระองค์จึงทรงแต่งตั้งพลเรือเอกมิกโลช ฮอร์ตี เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ซึ่งพลเรือเอกฮอร์ตีมุ่งหวังที่จะสถาปนาราชวงศ์อีกครั้งหนึ่ง แต่ก็ล้มเหลว ดังนั้น พระองค์จึงได้ครองราชย์แต่ในนามตั้งแต่ปี ค.ซ. 1919 เป็นต้นมา
ช่วงเวลาสุดท้ายของพระชนม์ชีพ.
จักรพรรดิคาร์ลทรงใช้เวลาช่วงสุดท้ายของพระชนม์ชีพที่เกาะมาเดรา ประเทศโปรตุเกส ซึ่งเป็นเกาะที่พระราชวงศ์อิมพีเรียลออสเตรียทรงพักผ่อนกันเป็นประจำ พระองค์ได้ประทับอยู่ที่นั่นเรื่อยมาจนเสด็จสวรรคตด้วยโรคปอดบวม เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1922 ซึ่งเป็นช่วงที่พระองค์และพระราชวงศ์ทรงอพยพและพักผ่อนที่เกาะมาไดรา พระศพของพระองค์ฝังไว้ที่โบสถ์ Igreja Nossa Senhora do Monte ในเกาะมาไดรา พระองค์เป็นพระบรมศานุวงศ์ออสเตรียพระองค์เดียวที่ไม่ได้ทรงฝังพระศพไว้ที่ วิหารฮาพส์บวร์ค อิมพีเรียลคริปต์ ในกรุงเวียนนา ซึ่งเป็นที่ฝังพระศพพระราชวงศ์ออสเตรียทุกพระองค์ รวมไปถึงจักรพรรดินีซีตา พระชายาของพระองค์ด้วย
ก่อนถึงวันที่เสด็จสวรรคตนั้น พระองค์ทรงเป็นครูสอนศาสนา ทรงเผยแพร่ศาสนาให้แก่ประชาชนในเกาะมาเดรา พระองค์จึงได้ชื่อว่าเป็นนักบุญแห่งมาเดราอีกด้วย (St. Karl of Madeira) ส่วนพระราชโอรสและพระราชธิดาของพระองค์ได้ทรงประทับอยู่ร่วมกันบนเกาะจนจักรพรรดิคาร์ลสวรรคต พระบรมวงศานุวงศ์ทั้งหลายจึงเสด็จกลับประเทศสวิตเซอร์แลนด์
จักรพรรดิอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1911 ทั้งสองพระองค์มีพระราชโอรส 5 พระองค์ และพระราชธิดา 3 พระองค์ รวมทั้งสิ้น 8 พระองค์ ดังนี้
By the Grace of God, His Imperial and Royal Apostolic Majesty Karl Franz Josef Ludwig Hubert Georg Maria, Karl the first, Emperor of Austria, Apostolic King of Hungary, of this name the Fourth, King of Bohemia, Dalmatia, Croatia, Slavonia, and Galicia, Lodomeria, and Illyria; King of Jerusalem etc., Archduke of Austria; Grand Duke of Tuscany and Cracow, Duke of Salzburg, of Styria, of Carinthia, of Carniola and of the Bukovina; Grand Prince of Transylvania; Margrave of Moravia; Duke of Upper and Lower Silesia, of Modena, Parma, Piacenza and Guastalla, of Auschwtiz and Zator, of Teschen, Friuli, Ragusa and Zara; Princely Count of Habsburg and Tyrol, of Kyburg, Gorizia and Gradisca; Prince of Trent and Brixen; Margrave of Upper and Lower Lusatia and in Istria; Count of Hohenems, Feldkirch, Bregenz, Sonnenberg, etc.; Lord of Trieste, of Cattaro, and in the Wendish Mark; Grand Voivode (Grand Duke) of the Voivodship (Duchy) of Serbia
โดยพระคุณของพระเจ้า คาร์ล ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ลุดวิก ฮูแบร์ท เกออร์ค มาเรีย, คาร์ลที่ 1, จักรพรรดิแห่งออสเตรีย, และคาร์ลที่ 4, กษัตริย์แห่งฮังการี ซึ่งเปรียบเสมือนเบื้องขวาแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า, กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย, ดาลมาเทีย, โครเอเชีย, สโลเวเนีย, และ กาลิเซีย, โลโดเมเรีย, และ อิลีเรีย, กษัตริย์แห่งเยรูซาเลม, อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย, แกรนด์ดยุก แห่งตอสคานาและคราโคว, ดยุกแห่งซัลทซ์บวร์ค, สตีเรีย, คารินเทีย, คาร์นิโอลา, และ บูกิโนวา, เจ้าชายแห่งทรานซิลเวเนีย, มาร์คกราฟแห่งมอเรเวีย, ดยุกแห่งซีลีเซีย, โมเดนา, ปาร์มา, ปีอาเซนซาและกูแอสตาลลา, เอาช์วิทซ์และเซเตอร์, เทเซิน, ฟรีอูลี รากูซาและซารา, เคานท์แห่งฮาพส์บวร์คและทิโรล, ไคยบวร์ค, โกริเซียและกราดิสกา, เจ้าชายแห่งเทรนต์และไบร์เซิน, มาร์คกราฟแห่งลูซาเทียและอิสเตรีย, เคานท์แห่งโบเฮเนิมส์, เฟลด์เคิร์ช, เบรเกนซ์, ซอนเนอแบร์ค, ลอร์ดแห่งทรีเอสต์, คาททาโร, และ เวนดิช มาร์ค, แกรนด์ดยุกแห่งเซอร์เบีย...
[[หมวดหมู่:ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ ]]
[[หมวดหมู่:จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย| ]]
[[หมวดหมู่:ไคเซอร์|ค]]
[[หมวดหมู่:บุญราศี]]
[[หมวดหมู่:ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน]]
[[หมวดหมู่:ราชวงศ์ออสเตรีย-เอสเต]]
[[หมวดหมู่:ดยุกแห่งโมเดน่า]]
[[หมวดหมู่:จักรพรรดิออสเตรีย]]
[[หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ฮังการี]]
[[หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์โบฮีเมีย]]
[[หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์โครเอเชีย]]
[[หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์บอสเนีย]]
[[หมวดหมู่:มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการี]]
[[หมวดหมู่:ราชกุมารแห่งฮังการี]]
[[หมวดหมู่:ผู้ได้รับพัวร์เลอเมรีท (ชั้นทหาร)]]
อารามเอ็ททาล
อารามเอ็ททาล  เป็นแอบบีย์คณะเบเนดิกติน ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านชื่อเดียวกันใกล้กับเมืองโอเบอร์อัมแมร์เกา (Oberammergau) และเมืองการ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชินในรัฐไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี
อารามเอ็ททาลก่อตั้งเมื่อขึ้นวันที่ 28 เมษายน ปี ค.ศ. 1330 ตรงกับวันนักบุญวีตาลิสแห่งมิลาน (Vitalis of Milan) โดย จักรพรรดิลูทวิชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์หรือลูทวิชชาวไบเอิร์น (Ludwig the Bavarian) ที่หุบเขากราสแวง (Graswang valley) ตามที่พระองค์ได้ให้คำปฏิญาณไว้หลังจากกลับมาจากประเทศอิตาลี ตรงจุดยุทธศาสตร์สำคัญทางการค้าขายระหว่างประเทศอิตาลีและเมืองเอาคส์บวร์ค ประเทศเยอรมนี ตามตำนานกล่าวว่าม้าของจักรพรรดิลูทวิชผงกหัวสามครั้งตรงที่ที่ต่อมาเป็นที่สร้างอารามเดิม ซึ่งในปัจจุบันเป็นที่ตั้งรูปปั้นพระแม่มารีย์ ที่เรียกกันว่า "Frau Stifterin" หรือ "Ettal Madonna" (เอ็ททาลมาดอนนา) เป็นศิลปะตระกูลปีซาโน (Pisano) ซึ่งเป็นของขวัญที่จักรพรรดิลูทวิชทรงมอบให้แก่อาราม รูปปั้นนี้กลายมาเป็นเรลิกที่ผู้แสวงบุญนิยมกันมาสักการะ อารามนี้อุทิศให้แก่แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์
สถาปัตยกรรมเดิมเป็นแบบศิลปะกอทิก สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1330 ถึงปี ค.ศ. 1370 เป็นสิ่งก่อสร้างที่ไม่ใหญ่นักเมื่อเทียบกับอารามระดับเดียวกันในสมัยกลางในแคว้นไบเอิร์น
อารามได้รับความเสียหายมากจากกองทัพของมอริสแห่งแซกโซนี (Maurice of Saxony) ระหว่างการปฏิรูปศาสนา แต่รอดจากการถูกทำลายระหว่างสงครามสามสิบปี  ระหว่างปี ค.ศ. 1618 ปี ค.ศ. 1648
เมื่อปี ค.ศ. 1709 ภายใต้อธิการปลาซีดุสที่ 2 (Abbot Placidus II Seiz) ถือกันว่าเป็นยุคทองของอารามนี้ท่านก็ได้ก่อตั้ง "Knights' Academy" ("Ritterakademie") ซึ่งกลายมาเป็นสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงและเป็นการเริ่มเป็นแนวทางการศึกษาของอารามแห่งนี้ แต่เมื่อปี ค.ศ. 1744 อารามก็ถูกไฟไหม้จนเกือบไม่เหลือ อารามที่สร้างแทนเป็นอารามที่สร้างอย่างโอฬารแบบศิลปะบารอก มีโดมสองชั้นตามแบบของเอนรีโก ซุกกัลลี (Enrico Zuccalli) สถาปนิกชาวสวิส-อิตาลี ที่ทำงานอยู่ที่มิวนิก ผู้เป็นลูกศิษย์ของจัน โลเรนโซ แบร์นีนี การตกแต่งภายในทำโดยโยเซ็ฟ ชมุทเซอร์ (Josef Schmutzer) ช่างปั้นปูนในสกุลศิลปะเว็สโซบรุนเนอร์ (Wessobrunner School) และโยฮัน บัพทิสท์ ชเตราพ์ (Johann Baptist Straub) ผู้เป็นผู้ตกแต่งแท่นบูชาและบริเวณที่ทำพิธีรอบแท่นบูชา
ความใหญ่โตหรูหราของอารามทำให้อารามเพิ่มความสำคัญขึ้นและกลายมาเป็นอารามที่สำคัญที่สุดในบริเวณเชิงเทือกเขาแอลป์
การปฏิรูปสถาบันคริสต์ศาสนา.
อารามถูกยุบเลิกเมื่อปี ค.ศ. 1803 ระหว่างการ "การปฏิรูปสถาบันคริสต์ศาสนา"  หลังจากนั้นอารามถูกขายให้กับโยเซ็ฟ ฟ็อน เอ็ลบิง (Josef von Elbing) เมื่อปี ค.ศ. 1809 ต่อมาลูกหลานของเขา ก็ขายให้กับเคานต์พัพเพินไฮม์ (Count Pappenheim) ระหว่างศตวรรษที่ 19 มีการบูรณะสิ่งก่อสร้างย่อย ๆ ของอารามโดยเฉพาะด้านหน้าของอารามและหอระฆัง
ฟื้นอาราม.
อารามตกไปเป็นของบารอนเทโอดอร์ ฟอน คราเมอร์-เคลทท์ (Baron Theodor von Cramer-Klett) ผู้ยกอารามนี้คืนนักพรตคณะเบเนดิกตินที่ไชเยิร์น (Scheyern) เมื่อปี ค.ศ. 1900 ซึ่งได้สถาปนาอารามเอ็ททาลกลับเป็นอารามเบเนดิกตินตามเดิม และได้ขึ้นทะเบียนเป็นอารามในตำแหน่ง Basilica minor (มหาวิหารน้อย) เมื่อปี ค.ศ. 1920
ตามประเพณี ของ "Ritterakademie" เดิม อารามก็สร้างโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำ  เชี่ยวชาญทาง มนุษยศาสตร์ และภาษาสมัยใหม่ (modern languages) นอกจากนั้นทางวัดก็ยังมีโรงงานกลั่นเหล้าและทำเบียร์ ร้านขายหนังสือ โรงพิมพ์ โรงแรม โรงงานทำเนยแข็ง และมีโครงร่วมกับธุรกิจอื่น ๆ ด้วย
เมื่อปี ค.ศ. 1993 อารามเอ็ททาลตั้งอดีตอารามเว็คเซิลบวร์ค (Wechselburg Abbey) ซึ่งเคยเป็นอารามคณะออกัสติเนียน ขึ้นมาเป็นอารามคณะเบเนดิกติน
เมื่อปี ค.ศ. 2005 อารามนี้มีนักพรตด้วยกัน 50 องค์ และอีก 5 องค์อยู่ทีเว็คเซิลบวร์ค อารามเอ็ททาลเป็นอารามเบเนดิกตินที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของนิกายนี้และเป็นที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวปีละมาก ๆ
ไตรมาส
Breakthrough (เบรคธรู)
เลิฟ★กัน
ไฮล์เดียร์อิมซีเกอร์ครันทซ์
ไฮล์เดียร์อิมซีเกอร์ครันทซ์  เป็นชื่อของเพลงชาติของจักรวรรดิเยอรมันอย่างไม่เป็นทางการ นับตั้งแต่ ค.ศ. 1871 ถึง ค.ศ. 1918 รวมระยะเวลา 47 ปี เดิมเพลงนี้เป็นเพลงชาติของราชอาณาจักรปรัสเซีย แต่ท่วงทำนองเพลงนั้นคล้ายคลึงกับเพลงก็อดเซฟเดอะควีน ซึ่งด้วยเหตุผลดังกล่าวทั้ง 2 ข้อนี่เอง ทำให้บทเพลงนี้เป็นที่ได้รับความนิยมในบางมณฑลของเยอรมนี แต่อย่างไรก็ตาม เพลงนี้กลับไม่ได้รับความนิยมในกลุ่มชาตินิยมเยอรมัน และไม่ได้รับการยอมรับจากบรรดารัฐเยอรมันตอนใต้ เช่น รัฐบาวาเรีย รัฐรเวือร์ทเทิมแบร์ค เป็นต้น หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 จักรวรรดิเยอรมันได้ล่มสลายลง และมีการสถาปนาสาธารณรัฐไวมาร์ขึ้นมาแทนที่ จึงได้มีการยกเลิกเพลงชาติเดิม และให้ใช้เพลง "ดาสลีดแดร์ดอยท์เชน" เป็นเพลงชาติใหม่ของเยอรมนีแทน
อนึ่ง เพลง "ดีวัคท์อัมไรน์" (Die Wacht am Rhein) เป็นเพลงสดุดี (hymn) อีกเพลงหนึ่งที่มีการใช้ในจักรวรรดิเยอรมัน ซึ่งควรนับว่าเป็นเพลงชาติเยอรมนีอีกเพลงหนึ่งในยุคนั้นด้วย
เนื้อร้องของเพลงไฮล์เดียร์อิมซีเกอร์ครันทซ์ฉบับดั่งเดิมประพันธ์ขึ้นโดยไฮน์ริช ฮาร์รีส์ (Heinrich Harries) เมื่อ ค.ศ. 1790 เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก ต่อมาได้มีการนำมาแก้ไขเพิ่มเติมเพื่อใช้ในจักรวรรดิเยอรมัน เช่น ในท่อนที่ว่า "ขอองค์จักรพรรดิจงทรงพระเจริญ" (Heil Kaiser, dir!) เดิมเป็นคำว่า "ขอพระเจ้าคริสเตียนทรงพระเจริญ!" (Heil, Christian, dir!) เป็นต้น ส่วนเนื้อร้องที่แสดงไว้ในที่นี้ เป็นบทที่ใช้ในรัชสมัยจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี
รายชื่อธงในประเทศโรดีเชีย
นี้คือรายการภาพธงที่เคยใช้ในเซาเทิร์นโรดีเชีย ระหว่างปี พ.ศ. 2439 - พ.ศ. 2507 และ โรดีเชีย ระหว่าง พ.ศ. 2507 - 2522 ประเทศนี้มีจุดกำเนิดจากการเข้ามาในแอฟริกา ของบริษัทแอฟริกาใต้ของอังกฤษ ซึ่งก่อตั้งโดย เซซิล โรดส์ (Cecil Rhodes) นักล่าอาณานิคมคนสำคัญของอังกฤษในทวีปแอฟริกา และการเข้ายึดครองดินแดนที่กลายเป็นประเทศซิมบับเวในปัจจุบันโดยบริษัทดังกล่าว และได้ชื่อว่าประเทศโรดีเชีย ตามชื่อของเซซิล โรดส์ ต่อมาดินแดนนี้ได้ตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และเป็นประเทศสมาชิกของสหพันธรัฐแอฟริกากลาง ซึ่งในที่สุดก็ได้ประกาศเอกราชจากอังกฤษและมีพัฒนาการต่อมาเป็นประเทศซิมบับเวในปัจจุบัน
สำหรับข้อมูลเกี่ยวกับธงในยุคหลังช่วงเวลาข้างต้น โปรดดูที่บทความ ธงชาติซิมบับเว และ ธงในประเทศซิมบับเว
อึมวาอี กีบากี
อึมวาอี กีบากี  เป็นอดีตประธานาธิบดีของประเทศเคนยา ดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. 2545–2556 และเคยดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2521–2531 จากการเลือกตั้งประธานาธิบดีเคนยาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นายกีบากีได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่ออีกสมัยด้วยคะแนน 4,584,721 เสียง (ร้อยละ 46.64)
รายชื่อธงในประเทศเคนยา
หน้านี้รายชื่อธงต่าง ๆ ที่ใช้ในประเทศเคนยา
อัลกออิดะฮ์
อัลกออิดะฮ์ (, ; ) เป็นองค์กรข้ามชาติของกลุ่มนักรบอิสลามนิกายซุนนี ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางว่า เป็นองค์กรผู้ก่อการร้าย ถูกก่อตั้งในปี ค.ศ. 1988 โดยอุซามะฮ์ บิน ลาดิน, อับดุลลาห์ อัซซัม (Abdullah Azzam) และทหารอาสาสมัครชาวอาหรับอีกหลายคนในช่วงสงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน
รัฐบาลสหรัฐได้ตอบสนองต่อเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายนด้วยการเปิดฉาก "สงครามต่อต้านการก่อการร้าย" ซึ่งได้พยายามที่จะบ่อนทำลายอัลกออิดะฮ์และพันธมิตร การเสียชีวิตของผู้นำคนสำคัญ รวมทั้งอุซามะฮ์ บิน ลาดิน ซึ่งได้นำปฏิบัติการของอัลกออิดะฮ์เพื่อเปลี่ยนจากการจัดระเบียบจากบน-ล่างและวางแผนการโจมตี เพื่อนำไปสู่การวางแผนโจมตีที่ดำเนินดารโดยเครือข่ายที่ดูหละหลวมของกลุ่มที่มีความเกี่ยวข้องและผู้ดำเนินปฏิบัติการอย่างหมาป่าเดียวดาย อัลกออิดะฮ์นั้นมีลักษณะโดยเฉพาะคือการจัดการการโจมตี ซึ่งรวมถึงการโจมตีแบบพลีชีพ และการวางระเบิดหลายเป้าหมายพร้อมกัน อุดมการณ์ของอัลกออิดะฮ์นั้นได้คาดหวังถึงการกำจัดอิทธิพลจากต่างชาติทั้งหมดในประเทศมุสลิม
อัลกออิดะฮ์ได้มีความเชื่อว่า ความเป็นพันธมิตรของชาวคริสเตียน-ชาวยิวกำลังสมคบคิดที่จะทำลายล้างอิสลาม ในฐานะนักรบญิฮาดิสต์ซาลาฟิสต์ สมาชิกของอัลกออิดะฮ์ได้มีความเชื่อว่า การสังหารผู้ที่ไม่ใช่นักรบจะได้รับบทลงโทษทางศาสนา อัลกออิดะฮ์ยังได้คัดค้านสิ่งที่ถือว่าเป็นกฏหมายที่มนุษย์สร้างขึ้น และต้องการแทนที่ด้วยรูปแบบของกฏหมายชะรีอะฮ์ที่เข้มงวด
อัลกออิดะฮ์ได้ดำเนินการโจมตีผู้คนจำนวนมากมายที่ถือว่าเป็นพวกกาฟิร (ผู้ปฏิเสธ) นอกจากนี้ยังเป็นผู้รับผิดชอบในการยุยงปลุกปั่นก่อให้เกิดความรุนแรงการแบ่งแยกท่ามกลางหมู่ชาวมุสลิม อัลกออิดะฮ์ได้ถือว่าชาวมุสลิมที่มีแนวคิดเสรีนิยม นิกายชีอะฮ์ นิกายศูฟี และนิกายอื่น ๆ เป็นพวกนอกรีต และสมาชิกและพวกเห็นพ้องต้องกันได้เข้าโจมตีมัสยิดและการชุมนุมของพวกเขา ตัวอย่างการโจมตีต่อนิกายอื่น ๆ ได้แก่ การสังหารหมู่อาชูรออ์ ค.ศ. 2004 การวางระเบิดในเมืองซาร์ดซิตี้ ค.ศ. 2006 การวางระเบิดที่กรุงแบกแดก เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2007 และการวางระเบิดที่ชุมชนชาวยาซีดิ ค.ศ. 2007
ภายหลังการเสียชีวิตของอุซามะฮ์ บิน ลาดินในปี ค.ศ. 2011 กลุ่มนี้อยู่ภายใต้การนำโดยชาวอียิปต์นามว่า อัยมัน อัซเซาะวาฮิรีจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2022 และในปี ค.ศ. 2021 ได้มีรายงานว่า ได้ประสบปัญหาจากความเสื่อมโทรมของกองบัญชาการส่วนกลางในการปฏิบัติการระดับภูมิภาค
คำว่าอัลกออิดะฮ์เป็นภาษาอาหรับหมายถึงมูลนิธิ ที่มั่น บิน ลาดินให้สัมภาษณ์แก่วารสาร al Jazeera ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 ว่าคำว่าอัลกออิดะฮ์นี้ใช้ตั้งแต่สมัยที่กลุ่มมุญาฮิดีนต่อสู้กับสหภาพโซเวียตโดยเรียกค่ายฝึกว่าอัลกออิดะฮ์ คำว่าอัลกออิดะฮ์นำมาใช้เป็นครั้งแรกโดยกระทรวงยุติธรรมของสหรัฐอเมริกา เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2544 ในการสอบสวนผู้ต้องหาสี่คนที่นิวยอร์กจากคดีการวางระเบิดสถานทูตสหรัฐในแอฟริกาตะวันออกเมื่อ พ.ศ. 2541 ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2545 กลุ่มนี้ปรากฏในชื่อกออิดะฮ์ อัล ญิฮาด (ที่มั่นแห่งญิฮาด)
ญิฮาดในอัฟกานิสถาน.
จุดกำเนิดของกลุ่มเริ่มขึ้นภายในไม่กี่สัปดาห์หลังโซเวียตรุกรานอัฟกานิสถานใน พ.ศ. 2522 โดยการบริหารของชาวอาหรับจากต่างประเทศในชื่อมุญาฮิดีน สนับสนุนทางการเงินโดยบิน ลาดินและการบริจาคของชาวมุสลิม สหรัฐมองว่าการรุกรานอัฟกานิสถานของโซเวียตเป็นส่วนหนึ่งของสงครามเย็น หน่วยสืบราชการลับได้ให้ความช่วยเหลือกลุ่มดังกล่าวผ่านทางปากีสถาน อัลกออิดะฮ์พัฒนาจากกลุ่ม Maktab al-Khadamat ที่เป็นส่วนหนึ่งของมุญาฮิดีน สมาชิกส่วนใหญ่เป็นทหารชาวปาเลสไตน์ และได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐเช่นเดียวกับมุญาฮิดีนกลุ่มอื่น ๆ การสู้รบดำเนินไป 9 ปี จนสหภาพโซเวียตถอนตัวออกจากอัฟกานิสถานใน พ.ศ. 2532 รัฐบาลสังคมนิยมของ โมฮัมเหม็ด นาจิบุลลอห์ ถูกมุญาฮิดีนล้มล้าง แต่เนื่องจากผู้นำกลุ่มมุญาฮิดีนไม่สามารถตกลงกันได้ ความวุ่นวายจากการแย่งชิงอำนาจจึงตามมา
หลังจากสงครามต่อต้านโซเวียตในอัฟกานิสถานสิ้นสุดลงนักรบมุญาฮิดีนบางกลุ่มต้องการขยายการต่อสู้ออกไปทั่วโลกในนามนักรบอิสลามเช่นความขัดแย้งในอิสราเอลและแคชเมียร์ หนึ่งในความพยายามนี้คือการตั้งกลุ่มอัลกออิดะฮ์โดยบิน ลาดินใน พ.ศ. 2531
สงครามอ่าวเปอร์เซียและเริ่มต้นต่อต้านสหรัฐ.
เมื่อสงครามในอัฟกานิสถานสิ้นสุดลง บิน ลาดินเดินทางกลับสู่ซาอุดีอาระเบีย เมื่อเกิดการรุกรานคูเวตของอิรักใน พ.ศ. 2533 บิน ลาดินได้เสนอให้ใช้นักรบมุญาฮิดีนของเขาร่วมมือกับกษัตริย์ฟาฮัด เพื่อปกป้องซาอุดีอาระเบียจากการรุกรานของอิรักที่อาจจะเกิดขึ้น แต่ราชวงศ์ซาอุดีอาระเบียปฏิเสธและหันไปอนุญาตให้สหรัฐเข้ามาตั้งฐานทัพในซาอุดีอาระเบีย ทำให่บิน ลาดินไม่พอใจ เพราะเขาไม่ต้องการให้มีกองทหารต่างชาติในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอิสลาม (คือเมกกะและเมดีนา) การที่เขาออกมาต่อต้านทำให้เขาถูกบีบให้ไปซูดานและถูกถอนสัญชาติซาอุดีอาระเบีย
ในซูดาน.
ใน พ.ศ. 2534 แนวร่วมอิสลามแห่งชาติซูดานขึ้นมามีอำนาจและเชื้อเชิญกลุ่มอัลกออิดะฮ์ให้ย้ายเข้ามาภายในประเทศ อัลกออิดะฮ์เข้าไปประกอบธุรกิจในซูดานเป็นเวลาหลายปี และสนับสนุนเงินในการสร้างทางหลวงจากเมืองหลวงไปยังท่าเรือซูดาน พ.ศ. 2539 บิน ลาดินถูกบีบให้ออกจากซูดานเนื่องจากแรงกดดันของสหรัฐ เขาจึงย้ายกลุ่มอัลกออิดะฮ์ไปตั้งมั่นในเมืองจะลาลาบาด อัฟกานิสถาน
บอสเนีย.
การประกาศเอกราชของบอสเนีย-เฮอร์เซโกวีนาออกจากยูโกสลาเวียในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2534 ทำให้เกิดความขัดแย้งทางเชื้อชาติและศาสนาแห่งใหม่ในยุโรปในบอสเนีย ชนส่วนใหญ่เป็นมุสลิมแต่ก็มีชาวเซิร์บที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายกรีกออร์ทอดอกซ์และชาวโครแอตนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ทำให้เกิดความขัดแย้งที่เป็นสามเส้าขึ้น โดยเซอร์เบียและโครเอเชียหนุนหลังชาวเซิร์บและชาวโครแอตที่มีเชื้อชาติเดียวกันตามลำดับ เหล่านักรบอาหรับในอัฟกานิสถานเห็นว่าสงครามในบอสเนียเป็นโอกาสอันดีที่จะปกป้องศาสนาอิสลาม ทำให้กลุ่มต่าง ๆ เหล่านี้ รวมทั้งอัลกออิดะฮ์เข้าร่วมในสงคราม ตั้งเป็นกลุ่มมุญาฮิดีนบอสเนีย โดยนักรบส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับไม่ใช่ชาวบอสเนีย
การลงนามในข้อตกลงวอชิงตันในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2537 ทำให้สงครามระหว่างบอสเนีย-โครแอตสิ้นสุดลง กลุ่มมุญาฮิดีนยังสู้รบกับชาวเซิร์บต่อไป จนกระทั่งบันทึกสันติภาพเดย์ตันในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ทำให้สงครามสิ้นสุดลง และเหล่านักรบต่างชาติถูกบีบให้ออกนอกประเทศ ส่วนผู้ที่แต่งงานกับชาวบอสเนียหรือไม่มีที่กลับได้รับสัญชาติบอสเนียและอนุญาตให้อยู่ต่อไปได้
ผู้ลี้ภัยในอัฟกานิสถาน.
หลังจากการถอนตัวของสหภาพโซเวียต อัฟกานิสถานอยู่ในสภาพวุ่นวายถึง 7 ปี จากการสู้รบของกลุ่มที่เคยเป็นพันธมิตรกัน ในช่วง พ.ศ. 2533 มีกลุ่มใหม่เกิดขึ้นคือกลุ่มตาลีบันหรือตอลิบาน (แปลตามตัว = นักเรียน) เป็นกลุ่มเยาวชนที่เกิดในอัฟกานิสถานยุคสงครามได้รับการศึกษาในโรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม (มัดรอซะ; madrassas) ในเมืองกันดะฮาร์ หรือค่ายผู้อพยพตามแนวชายแดนปากีสถาน-อัฟกานิสถาน