pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตามพินัยกรรมที่ระบุไว้ ฟูรุดาเทะจะสามารถเปิดพินัยกรรมตระกูลได้ต่อเมื่อ อินุงามิ สุเกะคิโย บุตรชายคนเดียวของมาซุโกะ กลับมาจากสงครามที่พม่าเท่านั้น หรือจะเปิดพินัยกรรมได้ต่อเมื่อถึงวันครบรอบหนึ่งปีการเสียชีวิตของซาเฮ คินดะอิจิ โคสุเกะ นักสืบเอกชนชื่อดัง ได้รับจดหมายปริศนาจาก โทโยอิจิโร วากาบาชิ ถึงเหตุการณ์ร้ายแรงที่อาจจะเกิดขึ้นในบ้านตระกูลอินุงามิ พร้อมกับร้องขอให้ช่วยสืบเหตุการณ์บางอย่าง แต่ไม่ทันที่จะได้พบกับคินดะอิจิ วากาบาชิก็ถูกฆาตกรรมในห้องพักของคินดะอิจิภายในโรงแรม คินดะอิจิ เดินทางไปยังบ้านตระกูลอินุงามิที่ไม่ไกลจากโรงแรมที่พัก และได้มีโอกาสพบกับ โนโนมิยา ทามาโยะ และเจ้าลิง ผู้ติดตามและคุ้มครองทามาโยะโดยบังเอิญ เมื่อกลับถึงโรงแรมที่พักและทราบข่าวการเสียชีวิตของวากาบาชิ ตำรวจชันสูตรศพและค้นหาสาเหตุการเสียชีวิต พบยาพิษถูกผสมในบุหรี่ที่สูบ ภายหลังจากวากาบาชิเสียชีวิต ฟูรุดาเทะเดินทางมาพบคินดะอิจิและแจ้งให้ทราบถึงพินัยกรรมตระกูลอินุงามิ ที่ถูกเก็บรักษาไว้ในตู้เซฟที่สำนักนักสืบ พบร่องรอยการถูกเปิดอ่านข้อความในพินัยกรรม ต่อมาคินดะอิจิได้รับเชิญจาก อินุงามิมาซุโกะ บุตรสาวคนโตของตระกูอินุงามิ ให้ร่วมเป็นสักขีพยานในการเปิดพินัยกรรมของตระกูล
อินุงามิ สุเกะคิโยะ กลับมาจากสงครามด้วยใบหน้าที่สวมหน้ากากยาง มาซุโกะเป็นผู้ทำหน้ากากยางเค้าโครงหน้าเดิมของสุเกะคิโย ให้สวมใส่เพื่อปกปิดร่องรอยบาดแผลจากสงครามหลังจากเดินทางไปรับตัวสุเกะคิโยกลับตระกูลอินุงามิ ภายหลังฟูรุดาเทะอ่านพินัยกรรมจบ ทุกคนในตระกูลต่างตกใจกับพินัยกรรมพิสดารของซาเฮ ที่ระบุยก โยคิ โตโค คิขุ สิ่งประจำตระกูลอินุงามิให้แก่ทามาโยะ พร้อมเงื่อนไขที่ทามาโยะ จะต้องแต่งงานกับสุเกะทาเค สุเกะทาโม หรือ สุเกะคิโย คนใดคนหนึ่ง ถ้าทามาโยะปฏิเสธและไม่เลือกใครในสามคน สิทธิ์ชอบธรรมของทามาโยะในตระกูลอินุงามิจะเป็นโมฆะทันที หลังจากเปิดพินัยกรรมได้ไม่นาน เกิดคดีฆาตกรรมสยองขวัญขึ้นในบ้านตระกูลอินุงามิ สุเกะทาเค ถูกฆาตกรรมเป็นศพแรกในสวนดอกเบญจมาศ ซึ่งภายในสวนมีตุ๊กตาดอกเบญจมาศประดับไว้ ศีรษะของสุเกะทาเคถูกตัดขาดและนำมาสวมแทนกับศีรษะของตุ๊กตาดอกเบญจมาศ ศพท่อนล่างและเรือลำหนึ่งภายในโรงเก็บเรือหายไป ตำรวจพบเข็มกลัดดอกเบญจมาศของทามาโยะ หล่นอยู่ในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรม ทามาโยะถูกสอบสวนเรื่องเข็มกลัดที่หล่นในที่เกิดเหตุ พร้อมกับคำให้การที่นัดแนะสุเกะทาเคมาพบเพื่อบอกสิ่งสำคัญเกี่ยวกับสุเกะคิโย แต่กลับถูกสุเกะทาเคล่วงเกินและได้เจ้าลิงมาช่วยไว้ทัน
สิ่งสำคัญที่ทามาโยะต้องการบอกสุเกะทาเคคือลายนิ้วมือของสุเกะคิโย ที่ปรากฏในฝาด้านในของนาฬิกาขนาดพกพาทำด้วยทองคำ ที่ทามาโยะขอให้สุเกะคิโยช่วยซ่อมให้ เพื่อให้สุเกะทาเคนำไปเปรียบเทียบกับลายพิมพ์นิ้วมือของสุเกะคิโยที่เก็บไว้ที่วัดนาสุ สุเกะคิโยกลายเป็นผู้ต้องสงสัยถึงใบหน้าภายใต้หน้ากาก จึงมีการพิมพ์ลายนิ้วมือเปรียบเทียบขึ้น สุเกะคิโยยืนกรานไม่ยอมพิมพ์ลายนิ้วมือ แต่กลับเปลี่ยนใจยอมพิมพ์ลายนิ้วมือในวันรุ่งขึ้น ผลการตรวจสอบลายนิ้วมือตรงกันกับลายพิมพ์นิ้วมือของสุเกะคิโย ที่ปรากฏในม้วนกระดาษที่เก็บรักษาไว้ที่วัดนาสุ โคคิน มิยาคาวา อาจารย์สอนโตโคจากโตเกียว เดินทางมายังบ้านตระกูลอินุงามิเพื่อสอนโตโคแก่มาซุโกะ หลังจากนั้นไม่นาน สุเกะทาโม ถูกฆาตกรรมเป็นศพที่สองด้วยสายโตโคที่พันรอบคอ ภายในบ้านร้างของหมู่บ้านโทโยฮาตะ หลังจากวางแผนล่วงเกินทามาโยะด้วยการโปะยาสลบและนำตัวไปยังบ้านร้าง แต่สุเกะทาโมทำพลาดและเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ เจ้าลิงเป็นผู้นำตัวทามาโยะกลับมาบ้านตระกูลอินุงามิ พร้อมกับกระดาษแสดงความบริสุทธิ์ของทามาโยะ เจ้าลิงถูกสอบสวนถึงสาเหตุที่รู้สถานที่ที่สุเกะทาโมพาทามาโยะมาซ่อน
ซายาโกะ บุตรสาวของทาเคโกะ ช็อกกับการเสียชีวิตของสุเกะทาโมซึ่งเป็นคนรัก พร้อมกับเปิดเผยเรื่องการตั้งครรภ์ของซายาโกะ คินดะอิจิพบร่องรอยของเชือกที่ใช้มัดตามลำตัวของสุเกะทาโม และเริ่มมองเห็นการฆาตกรรมต่อเนื่อง สุเกะทาเค และ สุเกะทาโม ถูกฆ่าตายตามสิ่งประจำตระกูลอินุงามิ โดย คิขุ หรือดอกเบญจมาศถูกนำมาใช้กับสุเกะทาเค ส่วน โตโค ถูกนำมาใช้กับสุเกะทาโม และสิ่งที่เหลือคือ โยคิ และผู้ที่เป็นตัวเลือกคนสุดท้ายของทามาโยะ คือ สุเกะคิโย และสิ่งที่คินดะอิจิคาดการณ์ไว้ก็เกิดขึ้น เมื่อสุเกะคิโยถูกฆาตกรรมเป็นศพที่สาม โดยศีรษะปักทิ่มลงไปในผิวน้ำแข็ง ขาทั้งสองข้างกางเป็นรูปตัววี ทามาโยะร้องขอให้เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ พิมพ์ลายนิ้วมือของสุเกะคิโยที่เสียชีวิต เพื่อนำมาเปรียบเทียบกับลายพิมพ์นิ้วมือที่เก็บรักษาไว้ที่วัดนาสุ แต่เหตุการณ์กลับกลายเป็นลายนิ้วมือของสุเกะคิโยไม่ตรงกับลายพิมพ์นิ้วมือในม้วนกระดาษ คินดะอิจิมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของฆาตกรที่ก่อคดีฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิทั้งสามศพ รวมทั้งแรงจูงใจของฆาตกรที่ทำให้ก่อเหตุลงมือฆาตกรรม พร้อมกับรับรู้เรื่องราวเหนือความคาดหมายของซาเฮจากเจ้าอาวาสวัดนาสุ ที่เปิดเผยชาติกำเนิดของทามาโยะ
โนโนมิยา ทามาโยะ ไม่ใช่หลานบุญธรรมของผู้มีพระคุณต่อซาเฮ แต่เป็นหลานแท้ ๆ ที่เกิดจากโนริโกะ บุตรสาวของซาเฮกับฮารุโยะ ภรรยาของไดนิ ที่รับรู้เรื่องราวของภรรยาที่แอบลักลอบมีความสัมพันธ์กับซาเฮด้วยความเต็มใจ และช่วยเหลือให้ทั้งสองได้มีโอกาสพบกัน เรื่องคำสาปแช่งของ โยคิ โตโค คิขุ ของอาโอนูมา คิขุโนะ จากมาซุโกะ รวมทั้งเรื่องราวของโคคิน มิยาคาวา ที่แท้จริงคือคิขุโนะ หญิงสาวคนรักที่ซาเฮรักสุดหัวใจ และบุตรชายเพียงคนเดียวของซาเฮและคิขุโนะคือ อาโอนูมา ชิซุมา พร้อมกับปริศนาของคดีฆาตกรรม ที่มีความสัมพันธ์กับคำสาปของ โยคิ โตโค คิขุ สิ่งประจำตระกูลอินุงามิ
แผนผังตัวละคร.
ตระกูลอินุงามิ
คดีฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ เป็นฆาตกรรมสยองขวัญแก่ผู้พบเห็นโดยเฉพาะศพของผู้ที่ถูกฆาตกรรม อินุงามิ สุเกะทาเค เป็นศพแรกที่ฆาตกรรม ถูกพบศพโดยเจ้าลิงภายในสวนดอกเบญจมาศ ที่ประดับด้วยตุ๊กตาดอกเบญจมาศซึ่งจัดเป็นฉากหนึ่งของละครบาบูกิ สุเกะทาเคถูกตัดศีรษะและนำมาประดับแทนศีรษะของตุ๊กตาดอกเบญจมาศ แต่ท่อนล่างของศพหายไปและถูกพบในแม่น้ำในวันต่อมา ศพที่สองเป็น อินุงามิ สุเกะโทโม ที่ถูกพบศพโดยเจ้าลิงเช่นเคย สุเกะโทโมถูกพบศพภายในบ้านร้างของหมู่บ้านโทโยฮาตะ ภายหลังจากลักพาตัว โนโนมิยา ทามาโยะ มายังบ้านร้างเพื่อหวังล่วงเกิน
สภาพศพของสุเกะทาโมถูกสายโตโคพันรอบคอ สายโตโคถูกกดลงไปในเนื้อบริเวณลำคอเป็นแผลลึก บริเวณลำตัวมีร่องรอยของการถูกมัดและดิ้นหลุดจากเชือก เมื่อพบศพสุเกะโทโมที่บ้านร้าง คินดะอิจิพบร่องรอยของศพ ที่เชือกสำหรับใช้มัดศพมัดแน่นผิดปกติ ศพที่สามเป็นบุคคลปริศนาภายใต้หน้ากากในชื่อ อินุงามิ สุเกะคิโย ถูกพบศพโดยเจ้าลิงอีกครั้ง สุเกะคิโยถูกฆาตกรรมด้วยการทิ้งศพลงมาจากหอชมวิวโดยที่ศีรษะของศพแช่อยู่ภายในน้ำแข็ง ขาทั้งสองข้างชีฟ้าและกางออกเป็นรูปตัววี จากสภาพของศพและชุดที่สวมใส่ รวมทั้งบุคคลที่หายไปทำให้ทุกคนเข้าใจว่าผู้ที่ถูกฆาตกรรมคือ อินุงามิ สุเกะคิโย
แรงจูงใจของฆาตกรในการก่อเหตุคดีฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ คือผู้หวังในถ้อยคำของพินัยกรรมของตระกูล ที่ระบุยกมรดกทั้งหมดของตระกูลอินุงามิแก่ โนโนมิยา ทามาโยะ แต่ทามาโยะจะมีสิทธิ์ในมรดกได้ก็ต่อเมื่อต้องแต่งงานกับหนึ่งในชายสามคนของตระกูลอินุงามิ คือ
และถ้าทามาโยะปฏิเสธในการเลือกคู่ครอง และเสียชีวิตลงก่อนที่ทนายฟูรุดาเทะจะทำการเปิดพินัยกรรม หรือชายสามคนในตระกูลคนใดคนหนึ่งเสียชีวิต มรดกทั้งหมดจะตกเป็นของ อาโอนูมา ชิซุมา แต่เพียงผู้เดียว
บาราคูดัส
บาราคูดัส เป็นวงดนตรีของไทยในแนวสตริง ระหว่างช่วง พ.ศ. 2523 - 2528 มีผลงานบันทึกเสียงออกมาหนึ่งชุดในปี พ.ศ. 2527 ชื่อชุด "วันอาทิตย์"
สมาชิกในวงมีอยู่ 7 คน ประกอบด้วย
ทางวงรวมตัวกันเล่นดนตรีตั้งแต่ พ.ศ. 2522 หัวหน้าวงคนแรกคือ สมชาย ศักดิกุล ต่อมาสมชายลาออกจากวงไปทำดนตรีร่วมกับศรายุทธ สุปัญโญ กริช ทอมมัส จึงเป็นหัวหน้าวงแทน เคยมีนักร้องนำหญิงอยู่ช่วงสั้นๆ คือ อัญชลี จงคดีกิจ เคยร่วมวงหลังจากเดินทางกลับจากเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาใหม่ ๆ
ผลงานอัลบั้ม"วันอาทิตย์"ที่ออกมาในปี พ.ศ. 2527 อำนวยการผลิตโดย เรวัติ พุทธินันทน์ และ ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม แต่งทำนองโดย กริช ทอมมัส แต่งคำร้องโดย เรวัติ พุทธินันทน์, นิติพงษ์ ห่อนาค และปรัชญ์ สุวรรณศร เป็นผลงานชิ้นแรกๆ ของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
หลังจากออกอัลบั้มแรก บาราคูดัส ออกตระเวนเล่นคอนเสิร์ต และเล่นดนตรีแบคอัพให้กับวง สาว สาว สาว บาราคูดัสกำลังเตรียมบันทึกเสียงผลงานอัลบั้มที่สอง ก็เกิดแตกวงเสียก่อน สมาชิกในวงจึงแยกย้ายจากกัน กริช ทอมมัส ไปเป็นนักแต่งเพลงให้กับแกรมมี่ (ปัจจุบัน เป็นกรรมการผู้จัดการ บริษัท แกรมมี่ โกลด์ ในเครือแกรมมี่) มาโนช โรจน์เสรี (เสียชีวิตแล้ว)ไปเป็นครูสอนหนังสือโรงเรียนมัธยม สิรินทร กีรติบุตร ไปทำงานที่กรมกิจการพลเรือนทหารเรือ กองทัพเรือ และเป็นนักจัดรายการวิทยุ ศิริศักดิ์ ศิริโชตินันท์ ไปร่วมวงกับ คาไลโดสโคป และร็อคเคสตร้า เป็นที่รู้จักในชื่อ หมู คาไลโดสโคป ณัฐ บุญญะเวช ไปรวมตัวกับ วงอินโดจีน เป็นที่รู้จักในชื่อ นกเขา อินโดจีน
วงบาราคูดัส กลับมารวมตัวเล่นดนตรีเป็นกรณีพิเศษ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ในคอนเสิร์ต "โลกดนตรี เพื่อนช่วยเพื่อนแด่ เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์" ที่ศูนย์การค้าเสรีเซ็นเตอร์ เพื่อหารายได้ช่วยเหลือครอบครัวของเสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์
บาราคูดัส "ชุด วันอาทิตย์
รายชื่อตอนในเบ็น เท็น
วันเลวร้าย
Change Of Face
Back with Vengeance
Ghostfreaked เป็นตัวละครที่เก่งกาจและชั่วร้ายมาก
เอเรบอร์
เอเรบอร์ (Erebor) เป็นอาณาจักรของพวกคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อ เอเรบอร์ เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งเป็นชื่อเรียกภูเขาโลนลี่ เทือกเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของดินแดนโรห์วานิออน และยังเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำรันนิ่ง หรือแม่น้ำเคลดูอิน
อาณาจักรเอเรบอร์ก่อตั้งโดยกษัตริย์ ธราอิน ที่ 1 ซึ่งนำพาชาวคนแคระจำนวนหนึ่งอพยพออกจากคาซัดดูมมาตั้งถิ่นฐานใหม่ พระองค์ยังเป็นผู้ค้นพบเพชรอาร์เคนสโตน ซึ่งกลายเป็นสมบัติตกทอดต่อมาในวงศ์กษัตริย์คนแคระ โอรสของธราอินคือ ธอรินที่ 1 ทรงนำคนแคระจำนวนหนึ่งไปบุกเบิกตั้งอาณาจักรอยู่แถบเทือกเขาสีเทา (Grey Mountain) แต่ภายหลังดินแดนนั้นถูกพวกมังกรเข้าโจมตี ธรอร์ โอรสของธอริน จึงนำพลเมืองหนีกลับมายังเอเรบอร์
ในยุคสมัยของธรอร์ เอเรบอร์เป็นอาณาจักรคนแคระที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มีคนแคระเข้ามาอยู่ด้วยเป็นจำนวนมาก และมีชื่อเสียงเลื่องลือในการสร้างเครื่องเกราะและอาวุธ สันนิษฐานว่า เสื้อเกราะมิธริล ที่โฟรโด ได้รับจากบิลโบ ในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ก็สร้างขึ้นโดยเหล่าคนแคระแห่งเอเรบอร์นี้เอง อาณาจักรเอเรบอร์ร่ำรวยมาก นอกจากนี้ แหวนวงหนึ่งของคนแคระ ก็เชื่อว่าตกอยู่ในความครอบครองของธรอร์ด้วย และแหวนวงนี้เองที่ดึงดูดให้เหล่ามังกร สมุนของมอร์กอธ ติดตามมารังควาน
เอเรบอร์ในเรื่อง เดอะฮอบบิท.
ในปีที่ 2770 ของยุคที่สาม กษัตริย์คนแคระ ธอริน โอเคนชิลด์ (เวลานั้นเขายังเป็นเพียงหนุ่มน้อย) ออกไปเที่ยวล่าสัตว์ข้างนอก มังกรสม็อก (ซึ่งเวลานั้นยังมีอายุไม่มาก) ได้เดินทางมาจากเทือกเขาสีเทา เข้ายึดเอาทรัพย์สมบัติของพวกเขาไว้ และโจมตี (จับกิน) คนแคระชาวเอเรบอร์ รวมถึงมนุษย์ที่เมืองเดล กษัตริย์ธรอร์ และธราอิน พระโอรส ได้หนีรอดจากการบุกทำลายล้างครั้งนั้น แต่ก็สิ้นพระชนม์ไปหลังจากนั้นไม่นาน ธอริน โอเคนชิลด์ จึงได้กลายเป็นกษัตริย์ของคนแคระ แต่ต้องทรงซ่อนตัวลี้ภัยอยู่ในแถบเทือกเขาสีน้ำเงิน ไม่สามารถหวนกลับอาณาจักรได้ จนกระทั่งวันหนึ่ง พระองค์ได้พบกับแกนดัล์ฟ พ่อมดเทา จึงร่วมมือกันวางแผนทวงเอาเอเรบอร์คืนจากมังกร แกนดัล์ฟยืนยันให้ธอรินพาตัว บิลโบ ชาวฮอบบิท ร่วมคณะไปด้วย ภารกิจทวงคืนอาณาจักรเอเรบอร์นี้เอง คือเรื่องราวที่ปรากฏอยู่ในหนังสือเรื่อง เดอะฮอบบิท
ในท้ายที่สุดพวกคนแคระสามารถยึดเมืองของพวกเขาคืนมาได้ โดยได้รับความช่วยเหลือจากพวกมนุษย์และเอลฟ์ สงครามครั้งนั้นเรียกว่า 'สงครามห้าทัพ' ธอรินได้รับบาดเจ็บสาหัสในการศึก และสิ้นพระชนม์หลังจากนั้นไม่นาน ตำแหน่งกษัตริย์แห่งคนแคระจึงตกทอดต่อมายัง ดาอิน
เอเรบอร์ในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์.
เอเรบอร์ได้กลับคืนเป็นอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ของคนแคระอีกครั้ง เมื่อถึงยุคสงครามแหวน เอเรบอร์ได้ส่งคณะทูตมายังที่ประชุมของเอลรอนด์ ซึ่งมีโกลอิน และกิมลี ร่วมคณะมาด้วย กิมลีได้รับเลือกให้เข้าร่วมคณะพันธมิตรแห่งแหวน และเป็นกำลังสำคัญในการสงครามในยุคนั้น
เซารอนได้ส่งทัพออร์คบุกโจมตีเอเรบอร์ในระหว่างสงครามแหวนด้วย กษัตริย์ดาอิน สิ้นพระชนม์ในการศึกคราวนี้ ราชบัลลังก์คนแคระสืบทอดต่อไปยัง ธอรินที่สาม
อาณาจักรอื่นๆ ของคนแคระ
สปิโนซา
สไปโนซา
สไปโนซ่า
โนกร็อด
โนกร็อด (Nogrod) เป็นชื่ออาณาจักรของคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน ชื่อ โนกร็อด เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งในภาษาเวสทรอนจะเรียกว่า ฮอลโลว์โบลด์ สำหรับชื่อเรียกในภาษาคุซดุลของเหล่าคนแคระ เรียกชื่อนครของตัวเองว่า ทูมุนซาฮาร์ กษัตริย์คนแคระผู้ก่อตั้งนครนี้คือ หนึ่งในเจ็ดบรรพชนของคนแคระ เป็นต้นตระกูลคนแคระในสายวงศ์ "ไฟร์เบียร์ด (Firebeard)" ซึ่งเดินทางมาทางตะวันตกนับตั้งแต่ยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา
โนกร็อดตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของภูโดลเมด บนเทือกเขาเอเร็ดลูอิน เป็นนครคู่กันกับ เบเลกอสต์ ซึ่งเป็นอาณาจักรของคนแคระด้านทิศเหนือ อาณาจักรคนแคระทั้งสองแห่งนี้เป็นคู่ค้าสำคัญกับเหล่าเอลฟ์แห่งเบเลริอันด์
โนกร็อดมีชื่อเสียงด้านการช่างและการฝีมือมาก ด้วยเป็นที่พำนักของครูช่างคนสำคัญของเหล่าคนแคระ คือ "เทลฅาร์ (Telchar)" จนแม้ เอโอล เอลฟ์มืด ก็นิยมมาสมาคมกับเหล่าคนแคระแห่งโนกร็อดเสมอ เทลฅาร์ได้สร้างอาวุธและสิ่งมีค่าหลายประการ เช่น ดาบนาร์ซิล มีดอังกริสต์ หมวกเกราะมังกรแห่งดอร์-โลมิน และ สร้อยพระศอเนากลามีร์ ซึ่งได้ถวายเป็นของขวัญแด่กษัตริย์ฟินร็อด เฟลากุนด์ ในโอกาสเถลิงนครนาร์โกธรอนด์ สร้อยพระศอชิ้นนี้ในภายหลังได้ตกทอดมาถึงมือกษัตริย์ธิงโกลแห่งโดริอัธ พระองค์โปรดให้เหล่าคนแคระแห่งโนกร็อด (ซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือด้านงานฝีมือ) แก้ไขปรับแต่งสร้อยพระศอเสียใหม่ โดยนำเอาดวงมณีซิลมาริล ที่เบเรนและลูธิเอนชิงคืนมาจากมงกุฎของมอร์กอธได้ดวงหนึ่ง เข้าประดับลงในสร้อยพระศอนั้นด้วย
เมื่อเหล่าคนแคระทำงานสำเร็จ อำนาจแห่งดวงมณีก็บันดาลให้พวกเขาบังเกิดความโลภ คิดจะครองซิลมาริลไว้เอง จึงแสร้งอ้างสิทธิ์ในสร้อยพระศอเนากลามีร์ ที่พวกตนทำถวายแด่ฟินร็อด และว่าธิงโกลไม่มีสิทธิ์ในสร้อยนั้น ฝ่ายธิงโกลไม่ยินยอม และบันดาลโทสะด่าว่าเหล่าช่างของคนแคระ พวกคนแคระจึงสังหารพระองค์ แล้วชิงสร้อยพระศอพร้อมดวงมณีหนีกลับแผ่นดินของตน
ฝ่ายเอลฟ์แจ้งข่าวไปยังเบเรน และดิออร์ บุตรของเขา ทั้งสองนำทัพเอลฟ์ไล่ติดตามเหล่าช่างของคนแคระไปจนถึงซาร์นอาธรัด เกิดการรบย่อยๆ ขึ้นที่นั่น โดยมีเหล่าเอนท์เข้าให้ความช่วยเหลือฝ่ายเอลฟ์ด้วย เหล่าคนแคระแห่งโนกร็อดถูกสังหารจนเกือบหมด ที่เหลือรอดนำข่าวกลับไปแจ้งยังนครของตนว่า กษัตริย์ธิงโกลผิดสัญญาไม่ยอมจ่ายค่าจ้าง และยังสังหารเหล่าช่างเกือบหมด ทัพโนกร็อดจึงยกมาหมายล้างแค้น แม้ทางเบเลกอสต์จะห้ามปราม ด้านโนกร็อดก็ไม่ฟัง เกิดเป็นสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์เอลฟ์และคนแคระ ซึ่งสร้างรอยร้าวฉานอยู่ในความสัมพันธ์ของสองเผ่าพันธุ์มาตลอดจนถึงยุคที่สาม
อาณาจักรโนกร็อดกลายเป็นเมืองร้างไปหลังจากเหตุการณ์วินาศในตอนปลายยุคที่หนึ่ง ในสงครามแห่งความโกรธา ซึ่งทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่มหาสมุทร เหล่าคนแคระพากันอพยพกลับไปยังคาซัดดูม
สูตรกำลังสอง
เบเลกอสต์
เบเลกอสต์ (Belegost) เป็นชื่ออาณาจักรของคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน ชื่อ เบเลกอสต์ เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งในภาษาเวสทรอนจะเรียกว่า มิคเคิลเบิร์ก หมายถึง 'ปราการอันยิ่งใหญ่' สำหรับชื่อเรียกในภาษาคุซดุลของเหล่าคนแคระ เรียกชื่อนครของตัวเองว่า กาบิลกาโธล กษัตริย์คนแคระผู้ก่อตั้งนครนี้คือ หนึ่งในเจ็ดบรรพชนของคนแคระ เป็นต้นตระกูลคนแคระในสายวงศ์ "บรอดบีม (Broadbeam)" ซึ่งเดินทางมาทางตะวันตกนับตั้งแต่ยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา
เบเลกอสต์ตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือของภูโดลเมด บนเทือกเขาเอเร็ดลูอิน เป็นนครคู่กันกับ โนกร็อด ซึ่งเป็นอาณาจักรของคนแคระด้านทิศใต้ อาณาจักรคนแคระทั้งสองแห่งนี้เป็นคู่ค้าสำคัญกับเหล่าเอลฟ์แห่งเบเลริอันด์
กษัตริย์แห่งเบเลกอสต์ที่ปรากฏชื่อในนิยาย คือ "อซากาล (Azaghâl)" ทรงนำทัพคนแคระเข้าร่วมในทัพพันธมิตรแห่งมายดรอส ร่วมในการรบกับมอร์กอธ ซึ่งในที่สุดกลายเป็นสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด ทัพคนแคระของอซากาลได้รับการขับขานอยู่ในบทลำนำการรบครั้งนี้ ด้วยเป็นทัพอันแข็งแกร่งที่สามารถต่อรบกับเกลารุง เจ้ามังกร บริวารของมอร์กอธ ได้อย่างแข็งขัน เพราะเหล่าคนแคระมักสวมหน้ากากในเวลาต่อสู้ ประกอบกับความทรหดอดทนของเผ่าพันธุ์คนแคระเอง จึงต้านทานเพลิงมังกรของเกลารุงได้ อซากาลยังสามารถใช้มีดจ้วงแทงเข้าที่ท้องของมังกร ทำให้เกลารุงได้รับบาดเจ็บจนหนีกลับไปอังก์บันด์ พาให้กองทัพของเกลารุงแตกตื่นหนีกลับไปด้วย เป็นวีรกรรมอันสำคัญยิ่งจนทำให้ ทูริน ทูรัมบาร์ คิดหาญสู้กับเกลารุงอีกครั้ง
สำหรับความขัดแย้งระหว่างอาณาจักรโนกร็อดกับอาณาจักรโดริอัธ แม้ทางโนกร็อดจะแจ้งขอทัพเสริมจากเบเลกอสต์ด้วย แต่เบเลกอสต์ก็ไม่ได้ให้ความร่วมมือ ทั้งยังห้ามปรามทัพโนกร็อดด้วย แต่ไม่สำเร็จ
อาณาจักรเบเลกอสต์กลายเป็นเมืองร้างไปหลังจากเหตุการณ์วินาศในตอนปลายยุคที่หนึ่ง ในสงครามแห่งความโกรธา ซึ่งทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่มหาสมุทร เหล่าคนแคระพากันอพยพกลับไปยังคาซัดดูม ในจำนวนนี้ปรากฏภายหลังว่า ไบเฟอร์ โบเฟอร์ และบอมเบอร์ สามคนแคระผู้เข้าร่วมในภารกิจเอเรบอร์ (เรื่องราวใน เดอะฮอบบิท) ก็เป็นคนแคระผู้สืบเชื้อสายแห่งบรอดบีมด้วย
อาณาจักรของคนแคระ
ไตรนามกำลังสองสมบูรณ์
กำลังสองสมบูรณ์
รายนามประธานาธิบดีฝรั่งเศส
เพอร์เซฟะนี
ในเทพปกรณัมกรีก เพอร์เซโฟเน่ ( /pərˈsɛfəniː/; ) หรือเรียก คอรี ( /ˈkɔəriː/; "หญิงโสด") เป็นพระธิดาของซูส และเทพเจ้าแห่งการเก็บเกี่ยว ดีมิเทอร์ และราชินีแห่งโลกหลังความตาย โฮเมอร์อธิบายว่าพระองค์เป็นราชินีแห่งโลกหลังความตายผู้น่าเกรงขามและน่าเคารพนับถือ ผู้บันดาลให้คำสาปของมนุษย์บังเกิดผลต่อวิญญาณของผู้วายชนม์ เพอร์เซฟะนีถูกเฮดีส ราชาแห่งโลกบาดาล ลักพาตัว ตำนานการลักพาของพระองค์เป็นการแสดงว่าหน้าที่ของพระองค์เป็นบุคคลวัตของพืชพรรณซึ่งงอกในฤดูใบไม้ผลิและถอนคืนสู่พิภพหลังเก็บเกี่ยว ฉะนั้นพระองค์จึงยังสัมพันธ์กับฤดูใบไม้ผลิและความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณ
อ.เมืองสงขลา
อ.สทิงพระ
อ.สะเดา
อ.รัตภูมิ
อ.จะนะ
อ.ควนเนียง
อ.บ้านไร่
อ.หนองขาหย่าง
อ.หนองฉาง
อ.เมืองลพบุรี
ยวน แมกเกรเกอร์
แลมป์
แลมป์ (LAMP) เป็นอักษรย่อของชุดซอฟต์แวร์เสรีสำหรับการทำเว็บไซต์ โดยตัวย่อต้นฉบับนั้นย่อมาจาก
ถึงแม้เทคโนโลยีแต่ละอย่างในแลมป์ จะไม่ถูกออกแบบให้ทำงานร่วมกันได้ตั้งแต่แรก แต่ LAMP ก็เป็นที่นิยมในวงกว้างเนื่องจากค่าใช้จ่ายของตัวซอฟต์แวร์มีราคาต่ำมาก (เนื่องจากเป็นซอฟต์แวร์เสรี) และชุดแลมป์สามารถหาได้ง่าย (มากับลินุกซ์ดิสทริบิวชันแทบทุกยี่ห้อ)
คนที่คิดคำว่า แลมป์ เป็นครั้งแรกคือ Michael Kunze ซึ่งเขียนลงในนิตยสารคอมพิวเตอร์ภาษาเยอรมันตั้งแต่ ค.ศ. 1998 โดยบทความนั้นแสดงการใช้งานซอฟต์แวร์เสรีร่วมกัน เพื่อทดแทนซอฟต์แวร์เชิงพาณิชย์ราคาแพง
ชุดดัดแปลง.
แวมป์.
แวมป์ (WAMP) คือ ชุดของ software ที่ประกอบด้วย Windows, Apache, MySQL และ PHP(หรือจะเป็น Perl, Python) อาจจะเรียกว่า WAMP stack หรือ WAMP Suite เป็น software ที่ช่วยในการลง Apache, MySQL และ PHP บนระบบปฏิบัติการ Windows
อรอนงค์ คล้ายนก
นางอรอนงค์ คล้ายนก (ชื่อเล่น: แจง; เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512) จบการศึกษาระดับอาชีวศึกษาจากวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ระดับปริญญาตรีบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโทบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
มีประสบการณ์ทำงานเป็นพนักงานของการไฟฟ้านครหลวง และเป็นผู้ช่วยของนายสุพิน คล้ายนก สมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) เขตบางแค ผู้เป็นสามี และมีกิจการของตัวเองเกี่ยวกับพลาสติกและบริษัทโฆษณา
ปัจจุบัน ได้สมัครเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 นางอรอนงค์ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในเขต 11 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วย เขตภาษีเจริญ เขตบางแค และ เขตหนองแขม คู่กับ นายโกวิทย์ ธารณา และ นายวัชระ เพชรทอง ซึ่งนางอรอนงค์และนายโกวิทย์ได้รับเลือกตั้ง
และในการเลือกตั้งในกลางปี พ.ศ. 2554 นางอรอนงค์ได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง โดยเป็นฝ่ายชนะ ร.ท.หญิง สุณิสา เลิศภควัต จากพรรคเพื่อไทยไป 48,362 คะแนน ต่อ 43,420 คะแนน
มนูญ ลีเชวงวงศ์
นายแพทย์มนูญ ลีเชวงวงศ์ (เกิด พ.ศ. 2492) ประธานทุนง่วงอย่าขับ ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ มูลนิธิรามาธิบดี
ประธานทุนวิจัยวัณโรคดื้อยา ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ศิริราชมูลนิธิ
น.พ.มนูญ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2492 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนที่ยากจน ในกรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ก่อนจะเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยมหิดล ในสาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ จากนั้นเข้ารับการศึกษาต่อคณะแพทย์ศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี จนสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2515 ก่อนไปศึกษาต่อยังประเทศสหรัฐอเมริกา แผนกวิชาอายุรกรรม โรคทางเดินหายใจ โรคผู้ป่วยหนัก ที่ Mount Sinai School of Medicine มหานครนิวยอร์ก กระทั่งสำเร็จการศึกษา และได้รับการติดต่อให้เป็นอาจารย์ผู้สอน Assistant clinical professor ณ สถาบันแห่งนี้ในปี พ.ศ. 2523
น.พ.มนูญ เดินทางกลับสู่ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2534 และเข้าทำงานเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลวิชัยยุทธ จนถึงปัจจุบัน โดยมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าประจำห้องไอซียู เฉพาะทางด้านโรคทางเดินหายใจ ผู้ป่วยหนัก และโรคผู้สูงอายุ
น.พ.มนูญ มีชื่อเสียงมาจากการเป็นหัวหน้าคณะแพทย์ที่รักษาอาการของ บิ๊ก ดีทูบี หรือ นายปาณรวัฐ กิตติกรเจริญ นักร้องวัยรุ่นชื่อดังที่ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำที่คูน้ำข้างถนนศรีนครินทร์ขาออก ในปี พ.ศ. 2546 โดย น.พ.มนูญ ได้ให้การรักษาฝีในสมองตัวยาฆ่าเชื้อราตัวใหม่ชื่อ voriconazole จากประเทศออสเตรเลีย
น.พ.มนูญ เป็นนายกสมาคมโรคเอดส์แห่งประเทศไทยสองสมัย พ.ศ. 2550 - 2554 และปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาสมาคมโรคเอดส์แห่งประเทศไทย เป็นประธานชมรมเชื้อราทางการแพทย์ประเทศไทย พ.ศ. 2558 ถึงปัจจุบัน
กิจกรรมด้านสังคม น.พ.มนูญ เป็นประธานทุนวิจัยวัณโรคดื้อยา ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ศิริราชมูลนิธิ ทำการตรวจเสมหะเพื่อเพาะเชื้อวัณโรคและตรวจหาความไวต่อยาให้ฟรีกับคนไข้จากสถานพยาบาลของรัฐตั้งแต่ พ.ศ. 2544 เพื่อให้ผู้ป่วยได้รับการรักษาด้วยยาที่ถูกต้อง รณรงค์ลดการแพร่เชื้อโรคทางเดินหายใจด้วยการใส่หน้ากากอนามัยและล้างมือ และเริ่มโครงการป้องกันวัณโรคจากคนสู่ช้างร่วมกับสัตวแพทย์
น.พ.มนูญ เป็นประธานทุนง่วงอย่าขับ ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ มูลนิธิรามาธิบดี ซึ่งรณรงค์เรื่องการง่วงแล้วไม่ขับรถ ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 และเริ่มโครงการเด็กไทยรักษ์สมองในปี พ.ศ. 2555 รณรงค์เด็กไทยนอนหลับให้เพียงพอ และเริ่มรณรงค์จุดธูปแล้วรีบดับเพื่อลดโลกร้อนและการป่วยเป็นมะเร็ง
นพ.มนูญ เป็นแพทย์โรงพยาบาลเอกชนคนแรกของประเทศที่ได้รับรางวัลแพทย์ดีเด่นของแพทยสภา พ.ศ. 2561 ด้านผู้ปฏิบัติงานจากการอุทิศตนและเสียสละเวลาทำงานเพื่อส้งคม และมีผลงานเป็นที่ประจักษ์เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ในว้นสถาปนาแพทยสภา 50 ปี
นพ.มนูญ ได้รับรางวัลศิษย์เก่าดีเด่นโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ในงานฉลอง 99 ปีโรงเรียนเซนต์คาเบรียลเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธุ์ พ.ศ. 2562
นพ.มนูญ ได้รับมอบโล่เกียรติยศ รางวัล “บุคคลคุณภาพแห่งปี 2021” ด้านวิทยาศาสตร์ จากมูลนิธิสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย (มสวท.)
นพ.มนูญ ได้รับโล่ประกาศเกียรติคุณเป็น “ค่าของแผ่นดิน” ประเภทบุคคล ที่มีผลงานด้านการส่งเสริมและพัฒนาสาธารณสุข ซึ่งเป็นรางวัลสำหรับผู้ที่ได้ทำคุณประโยชน์ให้แก่ประชาชน สังคม และประเทศชาติ จากคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2565
ภาษาโมโคล
ภาษาโมโคล เป็นภาษากลุ่มมองโกลที่ใช้พูดในอัฟกานิสถาน โดยกลุ่มชนจำนวนน้อยในเฮรัต เมื่อ พ.ศ. 2513 เมื่อนักภาษาศาสตร์ชาวเยอรมัน Michael Weiers ศึกษาภาษานี้ในภาคสนาม พบผู้พูดภาษานี้จำนวนน้อย ส่วนใหญ่อายุมากกว่า 40 ปี เป็นภาษาที่ใกล้จะเลิกใช้พูดแล้ว
เพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์
เพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์ เกิดเมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2529 สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 20
ภาษามัลวี
ภาษามัลวี เป็นภาษาในเขตมัลวา ประเทศอินเดีย มีผู้พูดมากกว่าล้านคน เป็นสำเนียงของภาษาราชสถาน 55% ของผู้พูดภาษานี้สามารถเข้าใจภาษาฮินดีที่เป็นภาษาราชการของรัฐมัธยประเทศได้ อัตราการรู้หนังสือของภาษาฮินดีที่เป็นภาษาที่สองคิดเป็น 40%
ชิการะ ฮาชิโมโตะ
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 ที่จังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 9) แพ้ 4
ภาษาพาเซนด์
ภาษาพาเซนด์  เป็นภาษาที่พัฒนามาจากภาษาเปอร์เซียกลาง โดยตัดคำยืมจากภาษากลุ่มเซมิติกเช่น ภาษาอราเมอิกออกไป เริ่มแรกพบในข้อความศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาโซโรอัสเตอร์ ภาษานี้เป็นภาษาเขียนหลังจากสิ้นสุดยุคซัสซาเนียน และลดความสำคัญลงเมื่อศาสนาอิสลามแพร่เข้ามาถึง จนกลายเป็นภาษาตายในที่สุด
ก้าวหน้า คล่องผจญ
ก้าวหน้า คล่องผจญ หรือนายทวีโชค โสสีทา เกิดเมื่อ 24 มกราคม พ.ศ. 2527 สถิติการชก ชนะ 30 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 15
พระราชพิธีทวีธาภิเศก ในรัชกาลที่ 5
ภาษาพาครี
ภาษาพาครี เป็นสำเนียงของภาษาราชสถาน มีผู้พูดราว 5 ล้านคนในรัฐราชสถาน รัฐหรยณะ รัฐปัญจาบของอินเดีย และบางส่วนของจังหวัดปัญจาบในปากีสถาน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา มีเสียงวรรณยุกต์ 3 เสียง
พระฌานิพุทธะ
กรมพระบำราบปรปักษ์
พระธาตุ
พระธาตุ อาจหมายถึง
มัม ลาโคนิคส์
มัม ลาโคนิคส์ (Mum Laconics) เป็นนักร้องสาวประเภทสอง ที่มีชื่อเสียงจากการร้องเพลงประจำ ตามโรงแรมชั้นหนึ่งในกรุงเทพ มีวงดนตรีแบคอัพชื่อวง "ลาโคนิคส์" มัมมีเอกลักษณ์เฉพาะคือ สวมสูทเรียบร้อย แต่แต่งหน้าเป็นหญิง มีผลงานสร้างชื่อคือ เพลงเติมใจให้กัน และ ความลับ
มัม ลาโคนิคส์ มีชื่อจริงว่า วัลลภ มณีคุ้ม เกิดเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นคนกลางจากจำนวนพี่น้องสามคน คุณพ่อและคุณแม่เป็นนักร้องนักดนตรีอาชีพ ตอนเรียนชั้นประถมเคยเป็นตัวแทนของโรงเรียนไปร้องเพลงออกรายการทางโทรทัศน์ จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ และครุศาสตร์บัณฑิต เอกภาษาอังกฤษ โทภาษาไทย จากวิทยาลัยครูจันทรเกษม (มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม ในปัจจุบัน)
เริ่มร้องเพลงกับเพื่อนหญิงคนหนึ่งโดยเล่นแนวโฟล์กซองใช้ชื่อวงว่า "Abnormal" เล่นประจำที่ ฟรีเวย์ เอเชียไอค์ ศาลาไอศกรีม ดรายฟลาย สยามสแควร์ เพื่อนหญิงของมัมทำหน้าที่เล่นกีต้าร์ ส่วนมัมทำหน้าที่ร้องนำ ซึ่งชื่อมัมตั้งโดยเพื่อนหญิงคนนั้นซึ่งเป็นทอม ส่วนชื่อวงต้องการสื่อถึงบุคลิก​ของทั้งสองคน
ต่อมา เพื่อนนักดนตรีอีกสองคนซึ่งเล่นประจำที่ ไฮไลท์ และ บิสกิต คาเฟ่ ได้ชวนมัมทำวง "ลาโคนิคส์" โดยเล่นประจำที่ Ocean Club และ Your Place Entertainment Complex จนกระทั่ง วิโรจน์ ควันธรรม ดีเจแห่งไนท์สปอต ได้ผลักดันและประสานงานให้ลาโคนิคส์ออกเทปกับสังกัดไนท์สปอตเป็นผลสำเร็จ
สมาชิกของลาโคนิคส์ในช่วงปี 2527-2529 คือ มัม (ร้องนำ), วิชัย ไตรวินิจศรีสุข (กีต้าร์), วิจัย รัศมีจันทร์ (กีต้าร์), บุญเรือง ฤกษ์พัฒนกิจ (เบส), สุวุฑฒ์ แสงระยับ (คีย์บอร์ด), นพพร อิ่มทรัพย์ (กลอง) และ สมบัติ พรหมมา โดยได้รับอิทธิพลจากวง Culture Club ของประเทศอังกฤษซึ่งนำโดย Boy George ที่มีตัวตนเป็น "หนุ่มสวย"
ผลงานในยุคลาโคนิคส์.
มัม และลาโคนิคส์ มีผลงานชุดแรกคือชุด "เจ็บ" ในปี2527 ซึ่งมีเพลง เจ็บ,เธอคนใจดำ อยู่ในอัลบั้มนั้น ต่อมามีผลงานบันทึกแผ่นเสียงกับ ไนท์สปอต 2 ชุด ในปี พ.ศ. 2528 และ พ.ศ. 2529 คือ
งานชุด "ขอเพียงเข้าใจ" และ "เหนื่อยรึยัง" ทำการบันทึกเสียงที่ประเทศอังกฤษทั้งสองชุด ชุดแรกอัดที่ Woodbine Streets Studios, Leamington Spa ชุดที่สองอัดที่ Village Recorders, Dagenham ทั้งสองชุดโปรดิวซ์โดย Simon Tittley ใช้นักดนตรีมือปืนรับจ้างประจำสตูดิโอเป็นผู้เล่น วงลาโคนิคส์ไม่ได้มีส่วนร่วมในการไปบันทึกเสียงเพียงแต่ร่วมเล่นตอนออกแสดงสดเท่านั้น โดยมี นุภาพ สวันตรัจฉ์ และ อัสนี โชติกุล แต่งเพลงในชุด ขอเพียงเข้าใจ (ยกเว้นเพลง วณิพก เป็นของ ยืนยง โอภากุล) ส่วนชุด เหนื่อยรึยัง เป็นงานของ ประชา พงศ์สุพัฒน์ (ผู้แต่งเพลงจำนวนมากให้กับ เอ็กซ์ วาย แซด)
คุณภาพงานของทั้งสองชุดอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน ดนตรีอยู่ในเทรนด์ของนิวมิวสิกซึ่งเข้มข้นไปด้วยเสียงซินธีไซเซอร์และดรัมแมชชีน ซาวนด์ออกจะใหม่และไม่เป็นที่คุ้นหูกับแมสคนไทยขณะนั้น ยกเว้นผู้ที่ฟังเพลงสากลเป็นประจำอยู่แล้ว