pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ขณะที่เรียนหนังสือดีนทำกิจกรรมมากมาย ทั้งการโต้วาที เล่นบาสเกตบอลและเบสบอล แต่ที่เจมส์ให้ความสนใจมากที่สุดคือการแสดงละครเวที และนี่เองเป็นจุดเริ่มต้นให้เขาสนใจจะเป็นนักแสดง จนกระทั่งปี 1949 เมื่อเจมส์ ดีนจบมัธยม อายุได้ 18 ปี ก็ได้ย้ายกลับไปอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงที่แคลิฟอร์เนีย เพื่อเตรียมเข้าศึกษาวิชากฎหมายที่ Santa Monica College และได้ย้ายไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเพื่อเรียนการแสดงเป็นเวลาหนึ่งเทอมและภายหลังเปลี่ยนมาเรียนการแสดงที่เขาชื่นชอบแทน ซึ่งให้เขาทะเลาะกับพ่อและถูกไล่ออกจากบ้าน ระหว่างที่เรียนที UCLA ดีนถูกคัดเลือกจากนักแสดง 350 คนให้เล่นบท มัลค่อม ในละครเชคสเปียร์เรื่อง แม็คเบ็ธ และช่วงเวลานั้นเองที่เขาได้เข้าทำงานกับ James Whitmore นักแสดงอเมริกันที่มีชื่อเสียงในยุคสมัยนั้น ไม่นานหลังจากนั้นเขาลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาเป็นนักแสดงเต็มตัว
หลังจากลาออกจากมหาวิทยาลัยและต้องหาเลี้ยงชีพด้วยตัวเองโดยทำงานรับจ้างหลายอย่าง ดีนได้มีโอกาสปรากฏตัวครั้งแรกในโฆษณาของโคคา-โคล่า และแสดงอย่างมีบทพูดครั้งแรกในบทนักบุญยอห์น ในรายการทีวีตอนพิเศษเรื่อง "Resurrection of Jesus" เขาได้ทำงานรับจ้างและแสดงในโรงถ่ายหนังไอเวอร์สัน และได้เป็นตัวประกอบในรายการเกมโชว์อยู่บ้าง แต่เมื่อเขาเห็นว่าไม่ก้าวหน้า เจมส์ ดีนจึงทำงานเป็นเด็กรับรถที่โรงถ่ายของสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ในขณะนั้นเองที่เขาได้รู้จักกับ Rogers Brackett ผู้จัดการวิทยุและการโฆษณาผู้ซึ่งให้คำแนะนำและเปิดโอกาสให้กับเขาได้แสดงละครบรอดเวย์ เรื่อง "See the Jaguar" และ  ' ในเดือนตุลาคมปี 1951 แรงสนับสนุนจากเพื่อนนักแสดง James Whitmore และคำแนะนำจาก Roger Brackett ดีนย้ายไปนิวยอร์ก ที่นั่นเขาได้แสดงเป็นสตันท์ในรายการเกมโชว์ ' แต่ก็ถูกไล่ออกเพราะเขาเล่นเกมได้เร็วเกินไป และยังได้ปรากฏตัวในรายการของทาง สถานีโทรทัศน์ซีบีเอส เช่น "The Web, Studio One" และ "Lux Video Theatre"
ภายหลัง ดีนได้สมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนสอนการแสดงของลี สตราสเบิร์ก ครูสอนการแสดงที่มีชื่อเสียงในยุคนั้น ซึ่ง เจมส์ ดีนได้กล่าวถึงโรงเรียนสอนการแสดงแห่งนี้ในจดหมายที่เขียนถึงครอบครัวว่า เป็นโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มีนักแสดงชื่อดังมากมายที่เคยเรียนที่นี่ ทั้ง มาร์ลอน แบรนโด ซึ่งเป็นนักแสดงที่ดีนชื่นชอบ Julie Harris, Arthur Kennedy, Mildred Dunnock, Eli Wallach มันเป็นที่สิ่งดีที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตนักแสดง และที่นั่นเองที่เขาได้
สนิทสนมกับ Carroll Baker นักแสดงผู้ซึ่งภายหลังได้มาร่วมแสดงกับเขาในเรื่อง Giant (1956) ในยุคช่วงต้นทศวรรษที่ 50 ดีนก็ได้เริ่มมีผลงานการแสดงทางโทรทัศน์เล็กๆ น้อยๆ มากมาย เช่น รายการ "Kraft Television Theater", "Studio One", "Lux Video Theatre" และ "Robert Montgomery Presents" เป็นต้น
"East of Eden".
ในปี 1953 ผู้กำกับ Elia Kazen กำลังมองหานักแสดงนำเพื่อเล่นบท Cal Trask เด็กหนุ่มที่มีความสับสนทางอารมณ์ มีทั้งความแข็งแกร่งและความอ่อนแอ เขียนบทโดย Paul Osborn ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากวรรณกรรมคลาสสิคปี 1952 เขียนโดย John Steinbeck วรรณกรรมคลาสสิกอเมริกา เนื้อเรื่องสะท้อนปัญหาสังคม นำเสนอฉากชีวิตแห่งสองตระกูลในห้วงเวลาระหว่างสงครามสองครั้ง อันพัวพันกัน ที่หุบเขาสลีนัส แวลลีย์ และมีชายสองพี่น้องเป็นตัวละครหลัก
ก่อนที่เจมส์ ดีนจะเข้ามาแสดงบท Cal เดิมทีผู้กำกับต้องการให้ Marlon Brando มารับบทบาทหากแต่เจมส์ ดีนผู้ที่ในตอนนั้นยังเป็นนักแสดงหนุ่มไม่มีประสบการณ์นักกลับเข้าสายตาผู้เขียนบท หลังจากนั้น ดีนได้พบกับ สไตน์เบ็ก นักเขียนรางวัลโนเบลไพรซ์ ซึ่งไม่พอใจในอารมณ์แปรปรวนของเขา แต่กลับเชื่อว่าเจมส์ ดีนจะเข้าถึงและแสดงตัวตนของ Cal ออกมาได้ดี ดีนออกจากนิวยอร์กหลังจากได้รับบท Cal ในวันที่ 8 เมษายน 1954 และกลับไปที่ลอสแอนเจลิสเพื่อเริ่มการถ่ายทำ
ผลงานการแสดงส่วนมากนั้นไม่มีการเตรียมบทพูดก่อน หากแต่เป็นการแสดงสดของดีน และฉากที่เป็นที่พูดถึงมากที่สุดนั้นคือฉากที่พ่อของคาลปฏิเสธเงินที่คาลหามาให้จากการเก็งกำไรในช่วงสงครามโลก คาลผู้ที่ควรจะวิ่งหนีจากพ่อของเขาตามที่บทได้เขียนไว้ ดีนกลับพุ่งเข้าใส่และกอดพ่อของเขาอย่างเต็มอ้อมแขน ร้องไห้อย่างเต็มไปด้วยความรู้สึก ผู้กำกับเก็บฉากดังกล่าวไว้และกลายเป็นฉากหนึ่งที่น่าจดจำเมื่อภาพยนตร์ออกฉายในปี 1954 ผลงานการแสดงของดีนในเรื่อง "East of Eden" สะท้อนไปถึงบทบาทต่อไปของเขาอย่าง Jim Stark ในเรื่อง "Rebel without a cause" หรือเข้าฉายในประเทศไทยในชื่อ วัยอันตราย ทั้งสองบทบาทเป็นบทบาทของเด็กหนุ่มที่ไม่ถูกยอมรับในสังคม เต็มไปด้วยปัญหา ปรารถนาที่จะเป็นที่ยอมรับของผู้เป็นพ่อ
จากการแสดงที่น่าจดจำของดีนใน "East of Eden" เขาได้เข้าชิงรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมและเป็นนักแสดงคนแรกของประวัติศาสตร์ออสการ์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหลังจากที่เสียชีวิตแล้ว นอกจากนี้ "East of Eden" ยังเป็นภาพยนตร์เรื่องเดียวที่เขานำแสดงและเขาได้ดูเมื่อยังมีชีวิตอยู่
นักเขียนบท William Bast หนึ่งในเพื่อนสนิทของเขา Bast ทั้งคู่เป็นรูมเมทในช่วงศึกษาอยู่ที่ UCLA และนิวยอร์ก Bast และเจมส์ ดีนยังสนิทสนมกันเป็นเวลากว่าห้าปีก่อนที่ดีนจะเสียชีวิต
ช่วงศึกษาที่ UCLA ดีนคบหากับ Beverly Wills นักแสดงของสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส และคบหากับเพื่อนในชั้นเรียนการแสดง Jeanette Lewis Bast เริ่มเขียนชีวประวัติเป็นคนแรกและกว่าวว่าเขาและเจมส์ ดีนยังมีความสัมพันธ์ทางเพศกันในระยะสั้นๆที่โรงแรม Borrego Springs เมืองซานดิเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
ในช่วงที่อยู่ที่นิวยอร์ก ดีนได้รู้จักกับ Barbara Glenn ทั้งคู่เลิกลากันหลังจากคบหากันเป็นเวลาสองปีโดยที่จดหมายรักของทั้งคู่ถูกประมูลขายเป็นเงินประมาณหนึ่งล้านบาท
หนึ่งในความสัมพันธ์ที่โด่งดังมากที่สุดของเจมส์ ดีนนั่นคือช่วงที่เขาคบกับนักแสดงชาวอิตาเลียน Pier Angeli ทั้งสองพบกันในตอนที่ Angeli ถ่ายหนังเรื่อง "The Silver Chalice" (1954) เธอให้สัมภาษณ์ในวัยสิบสี่ปีหลังจากสิ้นสุดความสัมพันธ์ ทั้งคู่ใช้เวลาด้วยกันอยู่ที่ชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย ในกระท่อมที่ห่างไกลจากผู้คน ทั้งคู่พูดคุยกันถึงเรื่องราวและปัญหาต่างๆในวงการหนัง ชีวิตและชีวิตหลังความตาย เธอกล่าวว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นดังโรมิโอ กับ จูเลียต
ภายหลังทั้งคู่ก็ยุติความสัมพันธ์ลงสามเหตุเนื่องจากแรงกดดันจากฝ่ายแม่ของเธอที่ไม่ยอมรับในการแต่งตัว และพฤติกรรมต่างๆเช่น การแต่งตัว ไม่ตรงต่อเวลา แข่งรถ ดื่มแอลกอฮอล์ และที่ดีนเองไม่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายคาทอลิก แม่ของเธอกล่าวว่าพฤติกรรมเหล่านี้เป็นสิ่งรับไม่ได้ในอิตาลี มากไปกว่านั้นบริษัท Warner Bros ที่ดีนทำงานเป็นนักแสดงอยู่นั้นพยายามเกลี้ยกล่อมไม่ให้เขาแต่งงาน และดีนเองยังบอกกับ Pier Angeli ว่าเขาเองไม่อยากแต่งงาน ต่อมาเพื่อนนักแสดงที่ร่วมงานกับเขาในเรื่อง East of Eden กล่าวว่าจริงๆแล้วดีนต้องการจะแต่งงานกับเธอและพร้อมที่จะเลี้ยงลูกของเขาให้เติบโตในแบบอย่างคาทอลิก
นักวิจารณ์บางคนเช่น William Bast และ Paul Alexander เชื่อว่าความสัมพันธ์ดังกล่าวอาจจะเป็นเพียงการโปรโมต ในชีวประวัติของ Elia Kazen ผู้กำกับ East of Eden ไม่เชื่อว่าดีนจะประสบความสำเร็จในการคบหาดูใจกับใคร ถึงแม้เขาเองจะรับรู้ความสัมพันธ์ของเจมส์ ดีน และ Pier Angeli ในกองถ่ายก็ตาม
Pier Angeli เคยกล่าวในบทสัมภาษณ์อธิบายความสัมพันธ์อันเพ้อฝันของทั้งคู่อย่างชัดเจนเกี่ยวกับการพบเจอที่ทะเล ซึ่งภายหลัง John Hewlett ผู้เขียนอัตชีวประวัติของดีนกล่าวว่าเป็นเพียงความปรารถนาของนักแสดงหญิงอย่างที่ Bast เคยกล่าวไว้ก่อนหน้า
หลังจากการถ่ายทำ East of Edem สิ้นสุดลงในปี 1954 ดีนกลับไปที่นิวยอร์ก ในระหว่างนั้น Angeli ประกาศหมั้นกับนักร้อง-นักแสดงชาวอิตาลี Vic Damone อย่างปุบปับ สื่อต่างตกตะลึง ดีนเองในระหว่างนั้นยังแสดงท่าทีไม่พอใจกับการประกาศนั้น Angeli และ Damone แต่งงานกันภายหลังไม่กี่เดือน
ต่อมาดีนก็คบหากับนักแสดงชาวสวิสเซอร์แลนด์ Ursula Andress เธอถูกพบเห็นกับเจมส์ ดีนในรถสปอร์ตและอยู่กับเขาในวันที่เขาซื้อรถ ซึ่งเป็นรถที่เขาขับในอุบัติเหตุรถยนต์
30 กันยายน ค.ศ. 1955 เจมส์ ดีน และช่างยนต์ของเขา รอล์ฟ วูเทอริช ได้ขับรถ Porsche 550 Spyder สีเงินเปิดประทุนคู่ใจของเขา ออกจากเมืองลอสแอนเจลิส เพื่อไปเข้าร่วมงานแข่งรถที่เมืองซาลีน่าส์ แคลิฟอร์เนีย ขณะที่เขาขับรถอยู่บนทางหลวงสาย 466 ช่วงเมืองโชเลม แคลิฟอร์เนีย รถจากเลนฝั่งตรงข้ามซึ่งขับโดยนักศึกษาวัย 23 ปี นาย Donald Turnupseed ซึ่งไม่ได้สังเกตเห็นรถของดีน ได้เลี้ยวตัดหน้าเลนของเขา เพื่อจะเข้าสู่ทางหลวงสาย 41 ทำให้รถทั้งสองคันประสานงากันอย่างจัง
ผลจากอุบัติเหตุจากรายงานของตำรวจที่ประสบเหตุ พบว่านาย Donald เพียงจมูกฟกช้ำและได้รับบาดแผลที่ศีรษะด้านหน้าเล็กน้อย รอล์ฟ วูเทอริช ช่างยนต์ กระเด็นตกจากรถขากรรไกรหัก และได้รับบาดเจ็บตามร่างกายเล็กน้อย ในขณะที่เจมส์ ดีน ได้รับบาดเจ็บอาการสาหัส ตำรวจจึงรีบนำส่งโรงพยาบาลทันที เขาทนพิษบาดแผลไม่ไหวสิ้นใจเมื่อเวลา 17.59 น. ของวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1955 ซึ่งขณะนั้น เจมส์ ดีน มีอายุได้เพียง 24 ปี
ธงชาติหมู่เกาะเคย์แมน
ธงชาติหมู่เกาะเคย์แมน เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นสีน้ำเงิน ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นรูปธงชาติสหราชอาณาจักร ที่พื้นสีน้ำเงินนั้นมีภาพตราแผ่นดินของหมู่เกาะเคย์แมน ซึ่งเป็นรูปโล่พื้นแดงมีลายคดสีขาวสลับฟ้าที่ส่วนท้องโล่ ตอนบนที่พื้นสีแดงเป็นรูปสิงโตอังกฤษสีทอง ตอนล่างที่ลายคดสองสีมีรูปดาวห้าแฉกสีขาวขอบทองรวม 3 ดวง เบื้องบนของโล่มีรูปเต่าทะเลสีเขียวยืนบนขดเชือกสีขาวสลับฟ้าและช่อสับปะรดสีเหลือง ตอนล่างมีแพรแถบสีเหลืองจารึกคำขวัญประจำชาติว่า "He hath founded it upon the seas"
แบบธงที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้เริ่มใช้มาตั้งแต่วันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2542 ถ้าใช้เป็นธงเรือพลเรือนจะเปลียนพื้นธงเป็นสีแดง ส่วนธงชาติในสมัยก่อนหน้านั้นรูปตราแผ่นดินที่พื้นธงจะบรรจุอยู่ในวงกลมสีขาวอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งใช้อยู่ในช่วง พ.ศ. 2501 - 2542
สำหรับธงผู้ว่าการหมู่เกาะเคย์แมนก็เป็นเช่นเดียวกับธงของผู้ว่าการดินแดนต่างๆ ของดินแดนอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร กล่าวคือ ใช้ธงชาติสหราชอาณาจักรประดับภาพตราแผ่นดินในวงกลมล้อมด้วยช่อใบไม้ที่กลางธง
เซ็นทรัลพลาซ่า อุดรธานี
漢語拼音
汉语拼音
Pin Yin
อำเภอสิงหนคร
สิงหนคร เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา เป็นชุมชนเมืองโบราณ เคยเป็นที่ตั้งและเป็นชื่อเมืองสงขลา ในอดีตก่อนที่จะย้ายตัวเมืองสงขลามาอยู่ด้านตะวันออกของปากอ่าวทะเสสาบสงขลา
อำเภอสิงหนครมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
"เมืองสิงหนคร" เมืองโบราณอันเก่าแก่ของสงขลา เล่ากันว่าเมื่อครั้งเจ้าพระยากรุงทองสร้างเมืองสทิงพระ ได้มีเมืองสิงหนครเป็นเมืองจัตวา มีนามว่า "เมืองคชราชา" เมื่อพูดถึงตำนานที่มาของชื่อเมืองก็มีเรื่องเล่าอยู่ว่า เมื่อครั้งเจ้าพระยากรุงทองได้เดินล่องป่าไปยังทิศใต้ ได้พบกับช้างลักษณะดี ตรงตามลักษณะพราหมณ์ จึงนำช้างเชือกนั้นมาผูกเป็นช้างประจำเมือง ต่อมามีการตั้งชื่อเมืองตามช้างเชือกนั้นว่า "คชราชา" ซึ่งแปลว่า "ช้างของพระราชา" ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1899 ในสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 ไม่ปรากฏชื่อของเจ้าเมืองในยุคแรกเริ่ม แต่ปรากฏครั้งแรกในปี พ.ศ. 2146 นั่นคือ ต่วนกูดะโต๊ะ โมกอลล์ (ดาโต๊ะ โมกอล) ที่ปกครองเมืองสิงขระนครในช่วงระหว่างปี พ.ศ.2146 - 2163 ตามที่ได้มีการบันทึกในประวัติศาสตร์ของสยามและชาวต่างชาติ โดยมีการพูดถึงเจ้าเมืองสงขลาหัวเขาแดงว่าเป็นชาวมุสลิมจากดินแดนชวา
ในระยะแรกเจ้าเมืองสิงขระนครยอมเป็นเมืองขึ้นกับอยุธยา โดยทำกิจการแลกเปลี่ยนสินค้าระดับนานาชาติทำการค้าขายกับประเทศมหาอำนาจอย่าง อังกฤษ โปรตุเกส ฝรั่งเศส จีน อินเดีย และฮอลันดา บันทึกประวัติศาสตร์ของหลายๆประเทศ ได้มีการกล่าวถึงเมืองสิงขระนครเอาไว้ เรียกได้ว่าเป็นยุคที่ดินแดนแห่งนี้รุ่งเรืองถึงขีดสุด นานาประเทศหวังที่จะเข้ามาเป็นคู่ค้าแบบผูกขาดกับเมืองสิงขระนคร เมืองสิงขระนครได้มีการปรับเปลี่ยนและพัฒนาเดินหน้าอย่างรวดเร็ว และเพื่อสร้างความปลอดภัยและความมั่นใจต่อผู้ค้านานาประเทศ เมืองสิงขระนครได้สร้างป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดขึ้น มีการสร้างกำแพงเมือง ป้อมปืนใหญ่ และประตูเมือง จนทำให้สิงขระนครได้ชื่อว่า เมืองท่าที่มีป้อมปราการแข็งแรงที่สุดในภาคใต้
ภายหลังจากความรุ่งเรือง ประกอบกับกรุงศรีอยุธยาเปลี่ยนแผ่นดิน สุลต่านสุไลมานจึงประกาศอิสรภาพจากกรุงศรีอยุธยาและสถาปนาตนเองเป็น "สุลต่าน" เป็นรามาธิบดีแห่งสิงขระนคร ในช่วงสมัยของพระเจ้าปราสาททอง โดยพระองค์ได้ส่งทัพมาตีเมืองสิงขระนครหลายครั้งหลายครา แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เนื่องจากเมืองแห่งนี้มีป้อมปราการที่แข็งแรง และตั้งอยู่ชัยภูมิที่เหนือกว่า ดังหลักฐานจากข้อเขียนของ วัน วลิต (Van Vliet) ผู้แทนบริษัท Dutch East India Co., Ltd. ประจำกรุงศรีอยุธยา ซึ่งเคยเดินทางมาเยือนเมืองสิงขระนคร เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2185 ได้เขียนรายงานไว้ว่า “พระเจ้าปราสาททองได้เคยส่งกองเรือจากกรุงศรีอยุธยามาร่วมกับกองทัพเมืองนครศรีธรรมราช (ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของสิงขระนคร) ทำการโจมตีสิงขระนครถึงสองครั้งในช่วงเวลาเพียงสองปี แต่ต้องประสบความพ่ายแพ้ไปทั้งสองครั้ง” แต่ในที่สุดเมืองแห่งนี้ก็ถูกตีแตกโดยกองทัพของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยมีพระบรมราชโองการยุบเมืองสุลต่าน ณ หัวเขาแดง กวาดต้อนกองกำลังและชาวบ้านลงเรืออพยพไป สิ้นสุดความรุ่งเรืองเมืองสิงขระนครในที่สุด ก่อนที่จะย้ายตัวเมืองสงขลามาอยู่ด้านตะวันออกของปากอ่าวทะเสสาบสงขลาซึ่งเป็นที่ตั้งของเทศบาลนครสงขลาในปัจจุบัน
เมื่อปี พ.ศ. 2530 นายบัญญัติ จันทน์เสนะ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ครั้งดำรงตำแหน่งนายอำเภอเมืองสงขลา ร่วมกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และราษฎรฝั่งเขาแดง รวม 11 ตำบล ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต และความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และกระทรวงมหาดไทย จึงได้ประกาศเขตท้องที่อำเภอเมืองสงขลาแยกพื้นที่ตำบลหัวเขา ตำบลสทิงหม้อ ตำบลชิงโค ตำบลทำนบ ตำบลป่าขาด ตำบลปากรอ ตำบลชะแล้ ตำบลรำแดง ตำบลบางเขียด ตำบลวัดขนุน และตำบลม่วงงาม ของอำเภอเมืองสงขลา ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอสิงหนคร ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2531 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 5 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน เป็นกิ่งอำเภอที่แยกโดยมีตำบลมากที่สุดถึง 11 ตำบล
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอสิงหนคร ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2534 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 19 มิถุนายน ปีเดียวกัน
อำเภอสิงหนครแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 77 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสิงหนครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
โคลิน ฟาร์เรล
โคลิน เจมส์ ฟาร์เรล  เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 เป็นนักแสดงชาวไอริช ที่มีผลงานภาพยนตร์ฮอลลีวูดอย่างเรื่อง Daredevil, Miami Vice, Minority Report, Phone Booth และ S.W.A.T
ฟาร์เรลเคยได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในห้าสิบหนุ่มหล่อของนิตยสารพีเพิลเมื่อปี 2546 ในปีเดียวกันนั้น เขายังได้รับการยกย่องให้เป็นผู้ชายที่เซ็กซี่ที่สุดในโลกเป็นอันดับที่ 6 ของนิตยสารคอมปานี และรับค่าตัวสูงถึง 8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากการรับบทนำใน S.W.A.T. ของปี 2546 รวมทั้งคว้ารางวัลนำแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมแห่งปีของอังกฤษจากเรื่อง Tigerland ของสมาคมวิจารณ์ภาพยนตร์ลอนดอน ตลอดจนรางวัล เอ็มทีวี มูวี่ อวอร์ดส ในฐานะนักแสดงที่ประสบความสำเร็จจากเรื่อง Phone Booth
โคลิน ฟาร์เรล เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ที่แคสเซิลน็อค กรุงดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ตอนเด็ก ฟาร์เรล ใฝ่ฝันเป็นนักฟุตบอลอย่างพ่อและลุงของเขา ที่เป็นนักฟุตบอลสโมสร ไอริชฟุตบอลคลับ ซึ่งทั้งคู่เล่นให้กับแชมร็อค โรเวอร์ในทศวรรษที่ 60 แต่ความสนใจของเขาก็เปลี่ยนเป็นการแสดง ฟาร์เรล เข้าโรงเรียน Gaiety School of Drama ในกรุงดับลิน ก่อนที่จะเรียนจบ
ฟาร์เรล แสดงบทนำในมินิซีรีส์ของไดร์เดร เพอร์เซล เรื่อง "Falling For a Dancer" ต่อมาเขาแสดงนำในซีรีส์ของบีบีซีเรื่อง Ballykissangel และในเรื่องแรกของผู้กำกับฯ ทิม รอท ในเรื่อง "The War Zone" นอกจากนั้นเขายังรับบทเล็กๆ ในภาพยนตร์แก๊งค์สเตอร์ดับลินของทัดเดส โอซัลลิแวน เรื่อง "Ordinary Decent Criminal" แสดงร่วมกับเควิน สเปซี่
ฟาร์เรล แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "A Home at the End of the World" ซึ่งนำเค้าโครงเรื่องมาจากนิยายของไมเคิล คันนิงแฮม ("The Hours") และภาพยนตร์อเมริกันเรื่องแรกคือ Tigerland และเรื่องต่อมาของฟาร์เรลก็คือ "American OutLaws" ในบทเจสซี่ เจมส์ ส่วนภาพยนตร์อื่นๆ "Hart’s War" คู่กับบรูซ วิลลิส รวมทั้งแสดงคู่กับทอม ครูซ ในเรื่อง "Minority Report" ของสตีเฟ่น สปีลเบิร์ก ตลอดจนคู่กับเบน อัฟเฟล็ค ในเรื่อง "Daredevil" และประกบอัล ปาชิโน ในเรื่อง "The Recruit" และซามูเอล แอล แจ๊คสัน ในเรื่อง "S.W.A.T."
นอกจากนี้ ฟาร์เรล ยังกลับมาร่วมงานกับโจเอล ชูมัคเกอร์ ในเรื่อง "Phone Booth" และหลังจากจบบทบาทของเขาใน "Alexander" ฟาร์เรลเดินทางไปยังแอฟริกาใต้เพื่อสวมบทนำใน "Ask the Dust" กับบทร้อยเอกจอห์น สมิธ ในเรื่อง "The New World" ที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเผชิญหน้าครั้งแรกระหว่างวัฒนธรรมชาวยุโรปกับอินเดียนแดง
ในปี พ.ศ. 2549 ได้แสดงภาพยนตร์กำกับโดย ไมเคิล มานน์ เรื่อง "Miami Vice" ที่สร้างจากทีวีซีรีส์ในทศวรรษที่ 80 เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นอาชญากรรม แสดงร่วมกับเจมี่ ฟ็อกซ์
โคลิน ฟาร์เรลล์
ยานคากุยะ
รัฐอลาสก้า
กวินเนธ แพลโทรว์
รัสเซล โครว์
รัสเซล ไอรา โครว์  เกิดเมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1964 นักแสดงชาวนิวซีแลนด์-ออสเตรเลีย เจ้าของรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำฝ่ายชายยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง Gladiator ในปี 2000
รัสเซล โครว์เกิดที่เวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ เป็นบุตรชายของ John Alexander Crowe และ Jocelyn Yvonne ต่อมาเขาได้ย้ายไปอยู่ที่ออสเตรเลียเมื่อเขาอายุได้ 4 ขวบ พ่อของเขามีอาชีพรับจัดเตรียมฉากภาพยนตร์ เขาเริ่มการแสดงเมื่ออายุได้ 6 ขวบ มีผลงานทางโทรทัศน์ในออสเตรเลียอยู่ระยะหนึ่ง จนกระทั่งอายุ 25 ปีจึงได้รับบทนำ บทบาทการแสดงของโครว์ที่โดดเด่นที่สุดงานหนึ่งคือบท ฮานโด้ ใน "Romper Stomper"
ในปี 1997 เขาแสดงในภาพยนตร์ที่เข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมเวทีออสการ์เรื่อง "L.A. Confidential" เป็นผลทำให้ชื่อเสียงของเขาโด่งดังขึ้น จากบท บัด ไวท์ จนถึงในเรื่อง "The Insider" ที่เขารับบท เจฟฟรีย์ วิกันด์ ผู้เปิดโปงความลับของบริษัทแห่งหนึ่ง ที่แสดงร่วมกับนักแสดงรุ่นใหญ่อย่าง อัล ปาชิโน ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยม
ต่อมาในภาพยนตร์เรื่อง "Gladiator" ในปี 2000 ซึ่งโครว์ได้รับบทเป็น แม็กซิมัส เป็นเรื่องแรกของโครว์ที่ได้รับความนิยมอย่างสูง และทำให้เขาสามารถคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากเวทีออสการ์มาครองได้ ต่อมาในปี 2002 ได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "ผู้ชายหลายมิติ" ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมทั้งจากเวทีรางวัลลูกโลกทองคำและรางวัลบาฟต้า
ในปี 2007 เขาได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "American Gangster" โดยผู้กำกับ ริดลี่ย์ สก็อตต์ เขาได้แสดงร่วมกับดารารางวัลออสการ์อย่าง เดนเซล วอชิงตัน
โครว์ยังตกเป็นข่าวซุบซิบว่า มีความสัมพันธ์กับ เม็ก ไรอัน ส่วนกิจกรรมยามว่าง โครว์มีความสุขกับการขับมอเตอร์ไซค์ไปกับเพื่อน ๆ เป็นระยะทางถึง 4000 ไมล์ทั่วออสเตรเลีย นอกจากนี้เขายังมีวงดนตรี ที่ชื่อว่า 30 Odd Foot of Grunts อีกด้วย และเคยได้แสดงโชว์ในงาน เอ็มทีวี ออสเตรเลีย วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดสแล้ว
หม่อมเจ้าวิศิษฎ์สวัสดิรักษ์ สวัสดิวัตน์
พลอากาศจัตวา หม่อมเจ้าวิศิษฎ์สวัสดิรักษ์ สวัสดิวัตน์ (5 เมษายน พ.ศ. 2442 — 26 ธันวาคม พ.ศ. 2531) เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ กับหม่อมหุ่น สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าวิศิษฎ์สวัสดิรักษ์ สวัสดิวัตน์ เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ กับหม่อมหุ่น สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม พิศลยบุตร) ประสูติเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2442 เมื่อเจริญชันษา ทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก
วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2457 เป็นนาคหลวงผนวชเป็นสามเณร ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เป็นพระอุปัชฌาย์ พระวรวงษ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ เป็นพระศีลาจารย์ แล้วไปจำพรรษา ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
ต่อมาในปี พ.ศ. 2462 ได้รับพระกรุณาจากสมเด็จพระเชษฐาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ ให้ไปศึกษาการบิน เพราะยังไม่มีเชื้อพระวงศ์ทรงศึกษาทางนี้เลย ทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียน Royal Air Force ที่เมืองคอร์นวอลล์ ประเทศอังกฤษ ต่อมาในปี พ.ศ. 2467 เสด็จไปทรงศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา ทรงสำเร็จวิชาการบินชั้นสูง จากนั้นเสด็จกลับมารับราชการที่กรมอากาศยาน ในปี พ.ศ. 2470 เมื่อเกิดเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงการปกครอง จึงต้องพ้นจากราชการ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2493 โปรดเกล้าฯ ให้เข้ารับราชการที่กรมเสนาธิการ ทรงดำรงตำแหน่งราชองครักษ์ ประจำพระองค์สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ถึง พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานยศจากนาวาอากาศเอก เป็น พลอากาศจัตวา ทรงดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองวิจัย กรมเสนาธิการกลาโหม
หม่อมเจ้าวิศิษฎ์สวัสดิรักษ์ เสกสมรสกับหม่อมราชวงศ์เครือศรี สวัสดิวัตน์ (ราชสกุลเดิม โศภางค์) มีโอรสธิดา ดังนี้
พลอากาศจัตวา หม่อมเจ้าวิศิษฎ์สวัสดิรักษ์ สวัสดิวัตน์ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2531 สิริชันษา 89 ปี
เวสท์ไลฟ์ (อัลบั้ม)
เวสท์ไลฟ์  เป็นอัลบั้มชุดแรกของ เวสท์ไลฟ์ กลุ่มศิลปินบอยแบนด์จากไอร์แลนด์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ขึ้นชาร์ตอันดับ 2 ของสหราชอาณาจักร และอันดับที่ 129 ของสหรัฐอเมริกา และอันดับที 15 ของออสเตรเลีย เพลงที่ได้รับความนิยมของอัลบั้มนี้ได้แก่ "สะแวอิดอะเกน", "อิฟไอเล็ทยูโก", "ซีซันส์อินเดอะซัน" เป็นต้น
โคสท์ทูโคสท์
โคสต์ทูโคสต์  คือผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ของเวสท์ไลฟ์ จัดจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 บทเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายของอัลบั้มนี้ได้แก่ My Love, Against All Odds และ I Have A Dream โดยอัลบั้มชุดนี้ได้ก้าวขึ้นสู่อันดับที่ 1 ในสหราชอาณาจักรและ อันดับที่ 40 ในออสเตรเลีย
สวีตอิมแพ็กต์
สวีท อิมแพ็ค  เป็นซิงเกิลที่ 22 ของโบอา เป็นแม็กซี่ซิงเกิลที่ประกอบด้วยเพลงหน้าเออย่าง Sweet Impact และเพลงหน้าบีจังหวะสนุกๆอย่าง Bad Drive และเป็นซิงเกิลแรกที่ใช้หน้าปกเวอร์ชันซีดีกับซีดี+ดีวีดีต่างกัน ซิงเกิลนี้วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2550 โดยเปิดตัวในอันดับที่ 5 ของออริกอนชาร์ต และมียอดขายรวม 42,789 แผ่น
เพลง Sweet Impact เป็นเพลงประกอบโฆษณาของเครื่องสำอางฟาซิโอของโคเซ่มาตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2550 ส่วนมิวสิกวิดีโอเพลงนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากมิวสิกวิดีโอของไมเคิล แจ็กสัน
วินเตอร์เลิฟ
วินเทอร์ เลิฟ  เป็นซิงเกิลที่ 21 ของโบอา เป็นแม็กซี่ซิงเกิลที่ประกอบด้วยเพลงบัลลาดหน้าเออย่าง Winter Love และเพลงหน้าบีที่เกี่ยวกับวันคริสต์มาสอย่าง Candle Lights และโบนัสแทร็คอย่าง Last Christmas วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 สามารถขึ้นมาถึงอันดับที่ 1 ของออริกอนเดลี่ชาร์ตได้นานถึง 3 วัน โดยสัปดาห์แรกเปิดตัวในอันดับที่ 2 ของออริกอนชาร์ต และมียอดขายรวมประมาณหนึ่งแสนแผ่น
เพลง Winter Love เป็นเพลงประกอบรายการ "เลิฟคัตสึ" ประจำเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ทางช่องนิปปอนทีวี และนอกจากนี้ยังใช้ประกอบโฆษณาของ music.jp อีกด้วย ส่วนเพลงหน้าบีอย่าง Candle Lights เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เกาหลีเรื่อง "รักสุดท้ายของนายไฮโซ" นำแสดงโดย ฮุนบิน
พอโลเนีย
พอโลเนีย  เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลางสูง 10-20 เมตร ผลัดใบ มีอัตราการเจริญเติบโตเร็วมาก ต้นอ่อนมีเปลือกสีเขียว มีปุ่มหรือรอยแผลใบทั่วลำต้น ต้นแก่ (อายุมากกว่า 5 ปี) เปลือกเป็นสีน้ำตาลเข้ม แตกเป็นร่อง เปลือกบางฉีกขาดง่ายไม่ทนไฟ ทำให้ต้นไม้ตายได้ถ้าถูกไฟไหม้ มีรากแก้วตรงและยาวได้ถึง 40 ฟุต รากแขนงและรากฝอยจะอยู่ต่ำกว่าผิวดินประมาณ 4 ฟุต เป็นพืชใบเดี่ยว ใบมีลักษณะเรียงตรงข้ามสลับตั้งฉาก รูปหัวใจ มีขนนุ่ม สีเขียวอ่อนด้านหลังใบ ก้านท้องใบไม่มีขน มีเส้นกลางใบและเส้นแขนงใบชัดเจน ใบมีขนาดโตเต็มที่กว้างได้ถึง 36 นิ้ว ก้านใบยาว ดอกออกเป็นช่อ ขนาดใหญ่ ที่ปลายกิ่งมีสีม่วง ดอกตูมเป็นกระเปาะสีน้ำตาล เป็นดอกสมบูรณ์เพศ
พอโลเนียเป็นพันธุ์ไม้พื้นเมืองของจีนเป็นส่วนใหญ่มีมากว่า 30 สายพันธุ์ เป็นพันธุ์ไม้ในเขตอากาศอบอุ่น ที่มีปริมาณน้ำฝน 500-2,600 มิลลิเมตร /ปี มีความชื้นในอากาศสูง อุณหภูมิอยู่ระหว่าง -10 - 42 องศา ปัจจุบันมีความนิยมปลูกกันในหลายประเทศ เช่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ญี่ปุ่น แคนนาดา อิตาลี อังกฤษ อินโดนีเซีย ไทย เป็นต้น
การใช้ประโยชน์ทางด้านเนื้อไม้ คุณสมบัติของไม้พอโลเนียมีดังนี้ มีน้ำหนักเบา (14 ปอนด์/ลูกบาศก์ฟุต) ,ทนต่อความร้อนสูงมาก (ติดไฟที่ 425 องศา) ,อบให้แห้งง่ายและมีความเสียหายน้อย ถ้าอบในตู้อบจะแห้งในเวลา 24-48 ชั่วโมง ถ้าอากาศปกติ 30-60 วัน โดยไม่มีปัญหาการร้าว การบิดงอ การปริแตก ,มีความพรุนสูง (75-88%) ,มีความทนทาน ผุพังยากมาก (ในสภาพที่ไม่สัมผัสกับพื้นดิน) ,ง่ายต่อการเลื่อย เจาะรูใส ขัดผิว
การใช้ประโยชน์ทางด้านนิเวศน์ รากของพอโลเนียช่วยปรับสภาพดินและเก็บความชื้นในดินได้ โดยสามารถปรับสภาพดินภูเขา ดินปนทราย หรือดินที่มีค่าความเป็นด่างสูง แต่ไม่สามารถปรับปรุงดินเหนียวหรือดินปนหิน และดินที่เป็นกรดจัดที่มีค่า pH 3.5 ใบของพอโลเนียมีขนาดใหญ่ และธาตุไนโตรเจนสูงช่วยเพิ่มความสมบูรณ์ให้กับดิน และปกคลุมหน้าดิน ช่วยชลอการชะล้างผิวหน้าดิน ดอกพอโลเนียให้น้ำหวานแก่ผึ้งได้เป็นอย่างดี สามารถปลูกเพื่อเลี้ยง ผึ้งได้ ใบของพอโลเนียยังมีโปรตีนสูง สัตว์ต่าง ๆ ชอบกัดกิน เช่น กวาง กระต่าย วัว เป็นต้น
การใช้ประโยชน์ทางด้านภูมิสถาปัตย์ ปลูกเป็นไม้ประดับเพื่อชมดอกสีม่วง ซึ่งมีขนาดใหญ่และดก ดูสวยงาม
สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม
เดมี มัวร์
เดมิเทรีย "เดมี" จีน มัวร์ (, นามสกุลเดิม กายเนส ;เกิด 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962) เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ชาวอเมริกัน เคยได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม 2 ครั้ง จากผลงานในเรื่อง "วิญญาณ ความรัก ความรู้สึก" (ค.ศ. 1990) และ "อิฟดีสวอลส์คูล์ดทอล์ก" (ค.ศ. 1996)
เดมี มัวร์ เริ่มต้นอาชีพนักแสดงด้วยการเป็นตัวประกอบในละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ จนเริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงในภาพยนตร์วัยรุ่นที่กำกับโดยโจเอล ชูมาเกอร์เรื่อง "7 วัยคะนอง" (ค.ศ. 1985) ก่อนจะได้รับบทเด่นโดยเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง เช่น "อะเบาต์ ลาสต์ ไนท์ รักนี้...ยากจะบอกเธอ" (ค.ศ. 1986), "วัน เครซี ซัมเมอร์ ร้อนนักต้องรักสุดเหวี่ยง" (ค.ศ. 1986), "สัญญาณอาถรรพ์" (ค.ศ. 1988) และ "ก็เราไม่ใช่เทวดานี่ครับ" (ค.ศ. 1989)
เดมี มัวร์ มีชื่อเต็มว่า ดิมิเทรีย ซีน กายเนส พ่อของเธอทอดทิ้งแม่ไปขณะท้องเธอ จากนั้นแม่ก็มีพ่อเลี้ยง ซึ่งต้อย้ายที่อยู่บ่อยๆ เนื่องจากที่ทำงาน พ่อเลี้ยงตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อหนีปัญหาชีวิต หลังติดเหล้าอย่างหนัก ตอนอายุ 16 ปี เดมี ออกจากโรงเรียน เพื่อมาทำงานในสนามโบว์ลิ่ง จากนั้นโอกาสเข้าสู่วงการแสดง เมื่อได้เล่นหนังหลายหลายเรื่อง อาทิ Young Doctors in Love (ปี 1982), Parasite (ปี 1982), Choices (ปี 1982), Blame It on Rio (ปี1984), No Small Affair (ปี 1984) ก่อนเป็นที่รู้จักมากขึ้นในหนัง St. Elmo"s Fire (1985) หนังดราม่าของเพื่อนรัก 7 คน ของผู้กำกับฯ โจล ชูมักเกอร์
จากนั้นมีผลงานหนังอีกหลายเรื่องอย่าง About Last Night (ปี 1986), One Crazy Summer (ปี 1986), Wisdom (ปี 1987), The Seventh Sign (ปี 1988), We"re No Angels (ปี 1989) ในปี 1990 ได้เล่นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่าง Ghost โดยเธอประกบพระเอก แพทริก สเวซี่ เรื่องนี้ทำให้เธอได้เป็นที่รู้จัก ไม่นาน เธอได้เปลือยกายขึ้นปกนิตยสารวานิตี้แฟร์ ตอนปี 1991 ขณะตั้งท้องลูกคนที่สองได้ 8 เดือน ปีถัดมาเธอยังแก้ผ้าหมด และแต่งตัวเป็นผู้ชายขึ้นปกนิตยสารอีกครั้ง
ตอนนั้นเธอโดนวิจารณ์เรื่องความใจกล้าและสร้างภาพลักษณ์เซ็กซี่ เธอก็ได้เล่นภาพยนตร์เรื่อง A Few Good Men ปี 1992 ของผู้กำกับฯร็อบ ไรเนอร์ เรื่องนี้ เดมีปะทะฝีมือกับรุ่นใหญ่ แจ๊ค นิโคลสัน และรุ่นเดียวกัน ทอม ครูซ
ปี 1993 เธอมีหนังดราม่าเซ็กซี่ กับเรื่อง Indecent Proposal ที่ได้ประกบอีก 2 พระเอก โรเบิร์ต เรดฟอร์ด และ วู้ดดี้ ฮาร์เรนสัน ปี 1994 เธอตอกย้ำภาพลักษณ์สาวเซ็กซี่กับหนังดราม่า เขย่าขวัญ Disclosure ประกบพระเอกร้อน ไมเคิล ดักลาส ของผู้กำกับฯ แบร์รี่ เลวินสัน
ในปี 1995 ได้เล่นหนังเรื่อง The Scarlet Letter และ The Juror ไม่ประสบความสำเร็จ และเรื่อง Striptease ที่เธอได้ค่าตัวถึง 12.5 ล้านดอลลาร์ ซึ่งนับว่าสูงสุดของดาราหญิงตอนนั้น แต่หนังก็ไม่ทำเงินอย่างที่คิด ต่อจากนั้นเธอได้ลงทุนโกนหัวเป็นโล้นซ่าในเรื่อง G.I. Jane ปี 1997 ของผู้กำกับฯ ริดลี่ย์ สก๊อต แต่หนังก็ไม่ประสบความสำเร็จเช่นเดิม