pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี พ.ศ. 2456 รัชกาลที่ 6 ทรงมีพระราชดำรัสว่า นามอำเภอในมณฑลอุบลซึ่งเรียกใช้ในราชการอยู่เวลานี้ ยังไม่เหมาะสมกับท้องที่ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนนามอำเภอเหล่านี้ใหม่ จึงมีการเปลี่ยนชื่ออำเภออุไทยยโสธร เป็นอำเภอคำเขื่อนแก้ว (ซึ่งนำชื่อของเมืองคำเขื่อนแก้วเดิม อยู่ในฐานะการปกครองของเมืองเขมราฐมาตั้งเป็นนามอำเภอ)
อำเภอคำเขื่อนแก้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 114 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอคำเขื่อนแก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
ค้อวัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร โดยเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทิศใต้สุดของจังหวัด
อำเภอค้อวังตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
เดิมพื้นที่ตั้งของตัวอำเภอค้อวัง คือ "บ้านโนนค้อ" อยู่ในเขตตำบลฟ้าห่วน อำเภอมหาชนะชัย ต่อมามีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ "วัง" เดินทางมาจากอำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ ได้มาบำเพ็ญพรตอยู่ที่บ้านโนนค้อ พระภิกษุรูปนี้เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของประชาชนในหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงเป็นอย่างยิ่ง ราษฏรจึงอพยพมาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านโนนค้อ เป็นกลุ่มเป็นก้อนและใช้ชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า "บ้านค้อวัง" จนกระทั่งปัจจุบัน
ต่อมาท้องที่อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร มีอาณาเขตกว้างขวาง แบ่งการปกครองออกเป็น 11 ตำบล 108 หมู่บ้าน การปกครองไม่ทั่วถึง โดยเฉพาะท้องที่ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส และตำบลน้ำอ้อม อีกทั้ง 3 ตำบลนี้ระยะทางห่างไกลจากที่ตั้งอำเภอ การคมนาคมติดต่อกับอำเภอไม่สะดวกและลำบาก มีโจรผู้ร้ายชุกชุม เพื่อแบ่งภาระการปกครองและเป็นการพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญยิ่งขึ้น เพื่อคุ้มครองสวัสดิภาพและอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน จึงได้ขอแยกจากอำเภอมหาชนะชัยตั้งเป็นกิ่งอำเภอค้อวัง เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พุทธศักราช 2518 แบ่งการปกครองออกเป็น 3 ตำบล คือ ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส ตำบลน้ำอ้อม รวมทั้งสิ้น 30 หมู่บ้าน ต่อมาได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พุทธศักราช 2522 และได้แบ่งเขตการปกครองในขณะนั้นออกเป็น 4 ตำบล คือ ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส ตำบลน้ำอ้อม และตำบลค้อวัง
อำเภอค้อวังแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 45 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอค้อวังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
ป่าติ้ว เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดยโสธร มีชื่อเสียงในการผลิตภัณฑ์หมอนขวานผ้าขิดที่สวยงามปราณีต และส่งออกไปทั่วโลก จนเป็นส่วนหนึ่งของคำขวัญจังหวัดยโสธร
เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2432 ภายหลังที่ไทยได้เสียดินแดนฝั่งขวาแม่น้ำโขงให้แก่ฝรั่งเศสแล้ว มีคนลาวอพยพมาทางภาคอีสานเป็นจำนวนมาก และคนภายในก็อพยพเลือกถิ่นฐานที่อยู่ใหม่ โดยอพยพมาจากบ้านถิ่น (อาฮาม) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของที่ตั้งที่ว่าการอำเภอป่าติ้ว ปัจจุบันห่างไปประมาณ 3 กิโลเมตร มาตั้งบ้านใหม่ชื่อว่า บ้านป่าติ้ว มีคนอพยพมาเพิ่มอีก
ต่อมาในราว ปี พ.ศ. 2476 (หลังจากตั้งหมู่บ้านมาได้ประมาณ 40 ปี) กรมทางหลวงแผ่นดินได้ตัดถนนอรุณประเสริฐเชื่อมระหว่างอำเภอยะโสธร-อำเภออำนาจเจริญ-อำเภอเขมราฐ ผ่านหมู่บ้านป่าติ้ว พระอุปัชฌาย์บุญมา เจ้าอาวาสวัดบ้านป่าติ้วเก่า ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของหมู่บ้านใหม่ พิจารณาเห็นว่า หมู่บ้านนี้เป็นที่อับไม่มีถนนหนทางที่จะเจริญขึ้นได้ จึงชักชวนราษฏรบ้านป่าติ้วเก่าอพยพมาอยู่สมทบและได้สร้างวัดขึ้นใหม่ชื่อว่า วัดโพธาบัลลังค์ (วัดป่าสุริยาลัย) ตั้งแต่นั้นมาหมู่บ้านนี้ก็ขยายใหญ่ขึ้น เนื่องจากหมู่บ้านนี้เป็นจุดศูนย์กลางของหมู่บ้านอื่นๆ และการคมนาคมก็สะดวก จึงเกิดศูนย์กลางการค้ารายย่อย ๆ จนเป็นที่รู้จักทั่วไป และเมื่อมีความเจริญขึ้นเรื่อยๆ ทางราชการจึงจัดตั้งเป็นหมู่บ้าน หมู่ที่ 4 ตำบลโพธิ์ไทร อยู่ในความปกครองของอำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 30 กิโลเมตร การไปติดต่อกับอำเภอต้องเดินด้วยเท้าหรือเกวียน หรือถ้าจะโดยสารรถยนต์ก็ต้องเดินทางไปอำเภอยะโสธรก่อน และจึงต่อรถไปยังอำเภอคำเขื่อนแก้ว ทำให้ราษฎรได้รับความลำบากเป็นอย่างยิ่ง
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2494 พระครูอุปัชฌาย์บุญมา เปสโร เจ้าอาวาสวัดบ้านป่าติ้ว ซึ่งตอนนั้นได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูโพธาภินันท์ มีตำแหน่งเป็นเจ้าคณะตำบลโพธิ์ไทร และเป็นรองเจ้าคณะอำเภอคำเขื่อนแก้ว ได้ติดต่อขอตั้งเป็นกิ่งอำเภอที่บ้านป่าติ้ว แยกเอาตำบลโพธิ์ไทร ตำบลกระจาย และตำบลโคกนาโก รวม 3 ตำบล เป็นเขตปกครองก อยู่ประมาณ 15 ปี กระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศตั้งเป็นกิ่งอำเภอป่าติ้ว จังหวัดอุบลราชธานี ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 17 สิงหาคม 2509 และยกฐานะเป็นอำเภอป่าติ้ว จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อปี พ.ศ. 2512
ต่อมาทางราชการได้ประกาศจัดตั้งจังหวัดยโสธร เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2515 โดยให้แยกอำเภอยโสธร อำเภอคำเขื่อนแก้ว อำเภอมหาชนะชัย อำเภอกุดชุม อำเภอเลิงนกทา และอำเภอป่าติ้ว รวม 6 อำเภอ จากจังหวัดอุบลราชธานี อำเภอป่าติ้ว จึงอยู่ในเขตพื้นที่การปกครองของจังหวัดยโสธร นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
อำเภอป่าติ้วตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอป่าติ้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 56 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอป่าติ้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
สิงห์ม่วง
เรลิก
เรลิก  คือชิ้นส่วนร่างกายของนักบุญหรือบุคคลที่เป็นที่นับถือ หรือศาสนวัตถุโบราณอื่น ๆ ที่มีการเก็บรักษาไว้ให้ศาสนิกชนได้บูชา หรือเป็นเครื่องระลึกถึง ความเชื่อเกี่ยวกับเรลิกมีความสำคัญในหลายศาสนา เช่น ศาสนาพุทธ ศาสนาคริสต์ ศาสนาฮินดู ลัทธิเชมัน ฯลฯ
คำว่า relic มาจาก ภาษาละติน “reliquiae” แปลว่าสิ่งที่หลงเหลืออยู่ และคำว่า “reliquary” หมายถึงที่เก็บรักษาเรลิกซึ่งอาจเป็นหีบหรือตู้ หรือศาสนสถานสถานที่เช่นมหาวิหารหรือวัด
เรลิกในพุทธศาสนา.
พุทธศาสนิกชนเรียกเรลิกของพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า และพระอรหันต์ ว่าพระธาตุ หากเป็นพระธาตุของพระพุทธเจ้าจะเรียกว่าพระบรมสารีริกธาตุ (หรือพระบรมธาตุ) ของพระอรหันตสาวกเรียกว่าพระธาตุ
การบูชาพระธาตุปรากฏมาแต่ครั้งพุทธกาล ดังปรากฏพระพุทธวจนะตรัสว่าบุคคลที่ควรสร้างสถูปเพื่อเก็บอัฐิไว้เคารพบูชามี 4 จำพวกเรียกว่าถูปารหบุคคล ได้แก่
นอกจากนี้เมื่อพระพุทธเจ้าปรินิพพานและถวายพระเพลิงพระสรีระแล้ว ก็มีการแบ่งพระบรมสารีริกธาตุให้เจ้าผู้ครองรัฐต่าง ๆ นำไปประดิษฐานยังเมืองของตน แสดงถึงความสำคัญของพระธาตุที่มีมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล
ประวัติเรลิกในคริสต์ศาสนา.
หลักฐานแรกที่กล่าวถึงเรลิกปรากฏใน “คัมภีร์ไบเบิลฉบับคิงเจมส์”  กล่าวถึงเรลิกและปาฏิหาริย์ว่า
เอกสารอีกฉบับหนึ่งที่เขียนไว้ใน “การเป็นมรณสักขีของโพลิคาร์ป” (Martyrdom of Polycarp) เมื่อระหว่างปี ค.ศ. 150 ถึงปี ค.ศ. 160 กล่าวถึงเรลิกของนักบุญโพลิคาร์ป (Polycarp) ตามเอกสาร กิจการของอัครทูต 19:11-12 กล่าวถึงผ้าเช็ดหน้าของนักบุญโพลิคาร์พว่า ได้รับอำนาจจากพระเยโฮวาห์ทำให้สามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้
ตำนานปาฏิหาริย์เกื่ยวกับเรลิกเริ่มมีกันมาตั้งแต่เริ่มมีมาตั้งแต่ยุคต้นของคริสต์ศาสนา แล้วนิยมแพร่หลายกันมากในยุคกลาง มีการรวบรวมเป็นหนังสือแบบที่เรียกว่า “วิทยานักบุญ” เช่น “ตำนานทอง” หรืองานเขียนโดยซีซาร์แห่งไฮสเตอร์บาค (Caesar of Heisterbach) หนังสีอเหล่านี้เป็นที่นิยมและเสาะหากันมากในสมัยยุคกลาง
เรลิกของพระเยซูมีหลายอย่าง โดยชิ้นที่มีชื่อเสียงรู้จักกันแพร่หลายมาก เช่น
ความหมายของเรลิกในวัฒนธรรมโรมาโนคริสเตียน.
ในคำนำประวัติของนักบุญเกรกอรีแห่งตูร์ (Gregory of Tours) เออร์เนส เบรอโอท (Ernest Brehaut) วิจัยมโนทัศน์ของโรมาโน-คริสเตียน (Romano-Christian) ซึ่งเน้นความสำคัญของเรลิก เบรอโอทวิจัยคำสองคำที่นักบูญเกรกอรีใช้เสมอ คือคำว่า “sanctus” และ “virtus” คำแรกหมายถึง “ศักดิ์สิทธิ์” และคำที่สองให้คำธิบายว่าเป็น
“กระแสที่กำจายออกมาจากบุคคลหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คำสองคำนี้ไม่มีความหมายทางจริยธรรมในตัวเองและไม่มีผลในชีวิตใด ๆ ทั้งสิ้น [แต่]คำสองคำนี้มีความหมายทางศาสนาและเนื้อหาเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติ ในทางปฏิบัติคำที่สอง [virtus] เป็นคำที่สำคัญกว่า คำนี้บรรยายอำนาจลึกลับที่กำจายออกมาจากสิ่งที่เหนือธรรมชาติและมีผลต่อสิ่งธรรมชาติ การกระจายของพลังนี้อาจเทียบได้กับความสัมผัสระหว่างสิ่งธรรมชาติและสิ่งที่เหนือธรรมชาติโดยที่ธรรมชาติซึ่งเป็นสิ่งที่ด้อยกว่าต้องแพ้ จุดสัมผัสและการยอมแพ้นี้คือปาฏิหาริย์ที่เราได้ยินกันบ่อย ๆ คุณค่าของความศักดิ์สิทธิ์และความลึกลับเป็นของจิตวิญญาณ และบางส่วนของผู้มีความศรัทธา และวัตถุ สิ่งเหล่านี้มีจิตวิญญาณที่มาจากผู้มีความศรัทธาและถ่ายทอดสู่วัตถุ”
ตรงกันข้ามกับคำว่า "virtus" คืออำนาจลึกลับที่มาจาก “สิ่งชั่วร้าย” (daemons) ที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งถือกันว่าเป็นสิ่งที่เป็นปฏิปักษ์โดยตรงต่อ “virtus” สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้สามารถถูกทำลายได้โดย “virtus” ได้ คำว่า “virtue” นี้นักบูญเกรกอรีและนักเขียนคนอื่นกล่าวว่ามีความเกี่ยวข้องกับ ผึ ปีศาจ นักมายากล และผู้นอกศาสนา “virtus” ที่ผิดนั้นเห็นได้จากรูป หรือรูปปั้นของสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นที่นับถือของชนนอกศาสนาคริสต์ บางครั้งเราจึงเห็นรูปปั้นเหล่านี้ถูกทำลายโดยคริสต์ศาสนิกชนในบางสมัย
เนื่องจากความเชื่อกันว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้มีอำนาจในการป้องกันสิ่งชั่วร้าย เรลิกจึงยังมีความนิยมและความสำคัญทางคริสต์ศาสนา ความศักดิ์สิทธิ์อันนี้อาจครอบคลุมไปถึงบริเวณที่มีวัตถุมงคลตั้งอยู่เช่นตัวเมือง เมื่อนักบุญมาร์ตินแห่งทัวร์เสียชีวิตเมื่อ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 397 หมู่บ้านระหว่างเมืองทัวร์ไปจนถึงปัวตีเย ต่างหวังได้ร่างของท่านมาเป็นสมบัติแต่เมืองทัวร์เป็นผู้ได้ไป บางครั้งความที่อยากเป็นเจ้าของทำให้มีการโขมยกันเช่นร่างของนักบุญนิโคลัสแห่งไมรา (St Nicholas of Myra) ตำนานหนึ่งว่ากะลาสีจากอิตาลีไปเอามาจากบาทหลวงออร์ทอดอกซ์ที่อาร์มีเนียหลังศึกแมนซิเคิท (Battle of Manzikert) เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 11 อีกตำนานหนึ่งกล่าวว่าวัตถุมงคลของท่านเกือบทั้งหมดถูกนำไปไว้ที่เมืองเวนิส หรือความชื่อที่ว่าเรลิกที่เรียกว่า “รูปเอเดสสา” (Image of Edessa) ซึ่งเป็นผืนผ้าที่มีรูปพระพักตร์ของพระเยซู สามารถปกป้องเมืองไม่ให้ศัตรูเข้าเมืองได้
การจัดระดับและการประกาศห้ามมีวัตถุมงคลในนิกายโรมันคาทอลิก.
คริสต์ศาสนิกชนคาทอลิกชาวไทยเรียกเรลิกว่าพระธาตุ (ทั้งที่เรลิกนั้นเป็นของนักบุญไม่ใช่พระอรหันต์) และแบ่งเรลิกเป็นสามชั้น
ตามธรรมดาแล้ววัตถุมงคลจากนักบุญที่พลีชีพมีค่ากว่านักบุญที่มิได้พลีชีพ และส่วนของร่างกายแต่ละส่วนมีค่ามากน้อยต่างกัน เช่น แขนขวาของนักบุญสตีเฟนแห่งฮังการี (King St. Stephen of Hungary) มีความสำคัญมากกว่าส่วนอื่นของร่างกายเพราะเป็นสัญลักษณ์ของฐานะการปกครองของพระองค์ หัวของนักศาสนวิทยามีค่ามากที่สุดในบรรดาร่างกายส่วนอื่น เช่น หัวของนักบูญทอมัสอควินาถูกแยกจากร่างโดยพระที่สำนักสงฆ์ที่ฟอสซาโนวาเมื่อท่านสิ้นชีวิต หรือถ้านักบุญเดินทางบ่อยกระดูกเท้าอาจสำคัญ (ตามกฎสถาบันคาทอลิกในปัจจุบันห้ามแบ่งวัตถุมงคลที่ใช้ในคริสต์ศาสนพิธีจนไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นส่วนใดของร่างกาย)
อย่างไรก็ตาม มีประกาศห้ามซื้อขายหรือเคลื่อนย้ายตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักรระบุไว้ว่า
§1190 §1 - ห้ามการซื้อขายเรลิกศักดิ์สิทธิ์โดยเด็ดขาด
§1190 §2 - ห้ามย้ายเรลิกที่มีความสำคัญและวัตถุมงคลอื่น ๆ ที่เป็นที่สักการะโดยมิได้มีการอนุญาตจากเขตมิสซัง
ความสำคัญของเรลิกในคริสต์ศาสนายุคกลาง.
ตั้งแต่เริ่มแรกเรลิกใช้เป็นสิ่งเพิ่มความใกล้ชิดระหว่างผู้มีความศรัทธาและความสำคัญกับพระเจ้า คริสต์ศาสนิกชนในยุคกลางมักเดินทางไปแสวงบุญตามสถานที่ที่เป็นของนักบวชศักดิ์สิทธิ์ ทำให้เรลิกกลายเป็นธุรกิจใหญ่ นักแสวงบุญแสวงหาเรลิกเพื่อนำกลับไปไว้ที่บ้านเพื่อการสักการะ เพราะในสมัยนั้นการอยู่ใกล้ชิดสิ่งที่เกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญทางศาสนาเป็นสิ่งสำคัญ (Brown, 89) ตามที่บรรยายไว้โดย อันเดร วอเชส์ (Andre Vauchez) ปลายสมัยยุคกลางว่า “ชนสามัญชอบมีนักบุญใกล้ชิดกับตัวเองตลอดเวลา” (Vauchez, 139) เมื่อซื้อหามาแล้วนักแสวงบุญสามารถสักการบูชาได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องเดินทางไกลหรือเบียดกับใคร
แนวคิดต่อเรลิกในคริสต์ศาสนา.
แนวคิดแนวปฏิบัติเกี่ยวกับเรลิกไม่ใช่รูปเคารพ วัตถุมงคล หรือเครื่องราง ซึ่งต่างจากแนวคิดในศาสนาอื่น
ชาวคริสต์ ไม่สร้างวัตถุมงคลขึ้นบูชาเอง (ไม่นับการทำเลียนแบบเพื่อหลอกลวง) และการกระทำต่อวัตถุมงคลที่หามาได้ ไม่บูชาสักการะ ไม่ทำพิธี และไม่ทำความเคารพ ต่อวัตถุมงคล บางยุคสมัยที่ผู้คนแสวงหาเป็นเครื่องรางอย่างกว้างขวาง และบางสมัยถูกห้ามอย่างจริงจัง
ประเด็นการห้ามสร้างหรือเคารพรูปเคารพปรากฏหลายครั้งในคัมภีร์ไบเบิล ทั้งจากพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ เช่น
" บรรดาผู้ที่เคารพก็เป็นศูนย์ และสิ่งที่เขาปีติยินดีนั้นก็ไม่เป็นประโยชน์ พยานของเขานั้นทั้งไม่เห็นและไม่รู้ เพื่อเขาจะต้องอับอาย ใครเล่าแต่งพระหรือหล่อรูปเคารพซึ่งไม่เป็นประโยชน์เลย
ดูเถิด เพื่อนทั้งสิ้นของเขาจะต้องอับอาย และช่างฝีมือนั้นก็เป็นแต่มนุษย์ ให้เขาชุมนุมกันทั้งหมด ให้เขายืนขึ้น เขาจะสยดสยอง เขาจะรับความอับอายด้วยกัน
ช่างเหล็กก็ทำงาน อยู่เหนือก้อนถ่านใช้เครื่องมือของเขา และทุบมันด้วยแขนแข็งแรงของเขาเอง เออ เขาหิวและกำลังของเขาอ่อนลง เขาไม่ได้ดื่มน้ำและอ่อนเปลี้ย
ช่างไม้ขึงเชือกวัด เขาเอาดินสอขีดไว้ เขาแต่งมันด้วยกบและขีดด้วยวงเวียน เขาแต่งรูปนั้นให้เป็นรูปคน ตามความงามของคนให้อยู่ในเรือน
เขาตัดต้นสนซีดาร์ลง หรือเขาเลือกต้นสนฉัตรหรือต้นก่อและปล่อยให้มันงอกขึ้นอย่างแข็งแรงท่ามกลางต้นไม้ในป่า เขาปลูกต้นเทพทาโร และฝนก็เลี้ยงมัน
และมันก็กลายเป็นพืชของคน เขาเอามันมาส่วนหนึ่งและให้อบอุ่นตัวเขา เออ เขาก่อไฟและปิ้งขนมปัง แล้วเขาเอามาทำพระองค์หนึ่งและนมัสการมันด้วย เออ เขาทำเป็นรูปแกะสลักและกราบรูปนั้น
เขาเผาในกองไฟครึ่งหนึ่ง บนครึ่งนี้เขาได้กินเนื้อ เขาย่างเนื้อ กินอิ่ม และเขาอบอุ่นตัวของเขาด้วย แล้วว่า 'เอ้อเฮอ ข้าอุ่นจัง ข้าได้ไฟแล้ว'
และที่เหลือนั้นเขาทำเป็นพระองค์หนึ่ง เป็นรูปเคารพของเขา และกราบลงนมัสการรูปนั้น และอธิษฐานต่อรูปนั้น และว่า 'ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าของข้าพระองค์'
เขาทั้งหลายไม่รู้ หรือเขาทั้งหลายไม่เข้าใจ เพราะตาของเขาถูกปิดหรือ เขาจึงเห็นอะไรไม่ได้ และจิตใจของเขาเล่าก็ถูกปิดหรือ เขาจึงเข้าใจไม่ได้
ไม่มีใครตรึกตรองเลย และไม่มีความรู้หรือมีการพินิจพิเคราะห์เลย ที่จะว่า ข้าเผามันเสียครึ่งหนึ่งในกองไฟ และข้าก็เอาถ่านมาปิ้งขนมปัง ข้าย่างเนื้อกินแล้ว
และควรที่ข้าจะเอาส่วนที่เหลือให้เป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชังหรือ ควรข้าจะกราบลงต่อท่อนไม้ท่อนหนึ่งไหม
เขากินขี้เถ้า ใจที่หลอกหลอนนำเขาให้เจิ่น เขาช่วยกู้ตัวเขาเอง หรือพูดว่า 'ไม่มีความมุสาอยู่ในมือขวาของข้า' ก็ไม่ได้ "
แต่นักบุญเจอโรมค้านว่า
“เราไม่บูชา, เราไม่ชื่นชม เพราะเรากลัวว่าต้องน้อมตัวต่อสิ่งอื่นที่ไม่ใช้พระผู้สร้าง แต่เราบูชาเรลิกจากผู้พลีชีพเพื่อศาสนาเพื่อให้เราชี่นชมในตัวท่านที่เสียสละ”
ค็อสมัส ดามีอาน อาซัม
ค็อสมัส ดามีอาน อาซัม  เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1686 ที่เมืองเบ็นเนอดิคท์บ็อยเอิร์น (Benediktbeuern) ประเทศเยอรมนี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1739 ค็อสมัส ดามีอาน อาซัมเป็นสถาปนิกและจิตรกรปลายสมัยบาโรก เมื่อปีค.ศ. 1711 ค็อสมัสย้ายไปโรมเพื่อศึกษากับคาร์โล มารัตตา ที่อักกาเดเมียดีซันลูกา และได้รับรางวัลที่หนึ่งจากสถาบันจากภาพเขียนชื่อ "ปาฏิหาริย์ของนักบุญปิโอ" (Miracle of Saint Pio) ค็อสมัสทำงานร่วมกับพี่ชายชี่อ เอกีท ควีรีน อาซัม (Egid Quirin Asam) งานที่สองคนร่วมกันทำจะเรียกว่า "Asam Brothers" เช่นวัดอาซัม (Asam Church) ที่มิวนิก และอาสนวิหารซังคท์ยาค็อพ (Cathedral of St. Jakob) ที่อินสบรุค ประเทศออสเตรีย
Cosmas Damian Asam
สว่าน
สว่าน คือเครื่องมือชนิดหนึ่ง ใช้สำหรับเจาะรูบนวัสดุหลายประเภท เป็นเครื่องมือที่ใช้บ่อยในงานไม้และงานโลหะ
สว่านในยุคแรกเริ่มคือ บิดหล่า ซึ่งเป็นอุปกรณ์เดียวกับอุปกรณ์สำหรับจุดไฟ โดยอยู่ในยุคของชาวฮารัปปาและชาวอียิปต์โบราณ ในยุคต่อมาสว่านไฟฟ้าได้ถูกประดิษฐ์ขึ้นโดย อาร์เทอร์ เจมส์ อาร์นอต เมื่อปี ค.ศ. 1889 ที่เมืองเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย หลังจากนั้นจึงมีการประดิษฐ์สว่านไฟฟ้าแบบพกพาในปี ค.ศ. 1895 โดย วิลเฮล์ม ไฟน์ ที่เมืองชตุทท์การ์ท ประเทศเยอรมนี และในปี ค.ศ. 1917 แบล็กแอนด์เด็กเกอร์ ผู้ผลิตและจำหน่ายเครื่องทุ่นแรงและเครื่องใช้ในบ้าน ได้จดทะเบียนสิทธิบัตรสวิตช์แบบกดเปิดและปิดในปุ่มเดียว ที่ติดอยู่กับด้ามถือของสว่านไฟฟ้า
สว่านในปัจจุบันมีหลายประเภท เช่น
การทำงานของสว่านนั้น จะใช้ส่วนของดอกสว่าน ยึดอยู่กับเดือยด้านหนึ่งของสว่าน และกดลงไปบนวัสดุที่ต้องการ หลังจากนั้นจึงถูกทำให้หมุน ปลายดอกสว่านจะทำงานเป็นตัวตัดเจาะวัสดุ และกำจัดเศษวัสดุระหว่างการเจาะ เช่น ขี้เลื่อย หรือทำงานเป็นตัวสูบอนุภาคเล็ก ๆ เช่นการเจาะน้ำมัน
ปลาเขือคางยื่น
โนริยูกิ โคมัตสึ
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2522 ที่เมืองเนยางาวะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น เสียชีวิตเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2552 ด้วยอุบัติเหตุจมน้ำ รวมอายุได้ 30 ปี สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 10) เสมอ 6 แพ้ 6
ปลาบู่เขือคางยื่น
ปลาบู่เขือคางยื่น  ปลาน้ำเค็มชนิดหนึ่งที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยได้ ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) มี
รูปร่างยาวคล้ายงู หัวเหมือนปลาบู่ทั่วไป แต่หน้าหัก คางยื่นออกมาเล็กน้อย ปากกว้าง มีฟันเป็นซี่แหลมขนาดเล็กในปาก ใต้ปากล่างมีติ่งเนื้อยื่นออกมาโดยรอบ ตามีขนาดเล็กมาก ครีบอกมีขนาดใหญ่ ครีบหลัง ครีบก้นไม่ต่อเนื่องกับครีบก้น ลำตัวลื่นมาก มีเกล็ดขนาดเล็กละเอียด พื้นสีลำตัวเป็นสีชมพูหรือเหลืองเหลือบทองในบางตัว ยาวเต็มที่ประมาณ 30 นิ้ว
อาศัยอยู่ในป่าชายเลนหรือป่าจากปากแม่น้ำ โดยขุดรูอยู่ในดินโคลน ออกหากินในเวลากลางคืน และอาศัยอยู่ในที่ ๆ ไม่ต้องใช้แสงสว่าง ตาจึงปรับสภาพให้มีขนาดเล็ก กินอาหารได้หลากหลาย ตั้งแต่ สัตว์น้ำขนาดเล็กรวมถึงซากพืช ซากสัตว์
พบกระจายอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ชายฝั่งทะเลแอฟริกาตะวันออก, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จรดโอเชียเนียและเอเชียตะวันออก
ไม่จัดเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่สามารถนำมาบริโภคได้ โดยไม่มีพิษหรืออันตรายใด ๆ เช่น ทอดกระเทียม
ด้วยรูปร่างประหลาดแลดูคล้ายงูหรือมังกรนี้ จึงมักถูกจับมาขายในตลาดปลาสวยงามบ่อย ๆ โดยมีชื่อเรียกเฉพาะว่า "มังกรแยงซีเกียง" หรือ "มังกรเงิน มังกรทอง" หรือ "ดราก้อนบอล" หรือสุดแต่ผู้ขายจะตั้งชื่อ ซึ่งผู้ขายมักจะบอกว่า เป็นปลาหายากจากแดนไกล สามารถเลี้ยงในน้ำจืดได้ แต่การนำมาเลี้ยงจริง ๆ มักไม่รอดเพราะปลาไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาวะในสถานที่เลี้ยงได้
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาเขือ", "ปลาเขือหน้าผี", "ปลาเขือยักษ์", "ปลาเขือแดง" หรือ "ปลาเขือลื่น" เป็นต้น
วิค ดาร์ชิเนียน
วิค ดาร์ชิเนียน (Vic Darchinyan; ) นักมวยสากลชาวออสเตรเลียเชื้อสายอาร์มีเนีย เป็นชาวอาร์มีเนียคนแรกที่ได้ครองแชมป์โลก
วิค ดาร์ชิเนียนเคยชกมวยสากลสมัครเล่นมาก่อน เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2543 และกลายเป็นนักมวยชาวอาร์มีเนียคนแรกที่ได้ครองแชมป์โลก โดยชนะนฌอคไอเรนเน่ ปาเชนโก ยก 11 เมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของสหพันธ์มวยนานาชาติ ก่อนจะเสียแชมป์ให้โนนิโต โดแนร์เมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
หลังจากนั้น ดาร์ชิเนียนขึ้นไปชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายของสหพันธ์มวยนานาชาติ ชนะน็อค ดิมิทรี คีรีรอฟ ยก 5 เมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2551 และได้ชกล้มแชมป์กับคริสเตียน มิฮาเรส แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสมาคมมวยโลกและสภามวยโลก ซึ่งดาร์ชิเนียนเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 9 เมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ต่อมาได้สละแชมป์ขึ้นมาชกในรุ่นแบนตัมเวท แต่ยังไมสามารถคว้าแชมป์โลกในรุ่นนี้มาครองได้
หะดิษ
ชาร์ลส์ ดาร์วิน
ทฤษฎีวิวัฒนาการ
พลอย จินดาโชติ (เกิด 1 ธันวาคม พ.ศ. 2525) ชื่อเล่น พลอย เป็นนักแสดงและพิธีกรหญิงชาวไทย
พลอย จินดาโชติ เกิดที่กรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2525 มีน้องชายเป็นนักแสดงเช่นกัน คือฌอห์ณ จินดาโชติ พลอยย้ายตามครอบครัวกลับไปที่สหรัฐอเมริกา เพราะบิดามารดาเธอเรียนต่อที่นั่นในระดับปริญญาโท พลอยเรียนที่โรงเรียนประถมชไนเดอร์แอนด์ร็อคบริดจ์ (Schnider's and Rockbridge Elementary School) ที่แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย​ ก่อนจะย้ายไปเรียนที่ไมอามี รัฐฟลอริด้า​ และย้ายกลับมาประเทศไทย เมื่ออายุได้ 13 ปี ขณะอยู่ที่สหรัฐฯ พลอยมีความสนใจในด้านศิลปะ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการวาดภาพและเขียนหนังสือ นอกจากนี้เธอชอบแข่งกีฬาอีกด้วย
เมื่อย้ายกลับมาไทย พลอยก็เข้าศึกษาที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและเข้าวงการบันเทิงโดยเริ่มจากการถ่ายโฆษณาและปกนิตยสาร ก่อนจะรับแสดงละครโทรทัศน์ และภาพยนตร์
ปัจจุบัน พลอย จินดาโชติสมรสแล้วกับวิตต์ ก้องธรนินทร์ เมื่อ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 มีบุตรด้วยกัน 2 คนชื่อ น้องเวลาและ น้องธร ก้องธรนินทร์
แบงก์
แบงก์, แบงค์, แบ็งก์, แบ็งค์, แบ๊งก์, แบ๊งค์ เป็นคำทับศัพท์ภาษาอังกฤษ "bank" ซึ่งสามารถหมายถึง
แบงค์
แบ็งก์
แบ็งค์
ตัวการ์ตูนในร็อคแมนเอ็กเซ่
แบ๊งก์
วงแคลช
มัมโบ
มัมโบ  เป็นชื่อจังหวะดนตรีและการเต้นรำของชาวคิวบา มีความหมายว่า "conversation with the gods" มาจากชื่อหมอผีลัทธิวูดูในเฮติ แถบตะวันตกของทวีปแอฟริกา ซึ่งย้ายถิ่นฐานมาอยู่แถบทะเลแคริบเบียนพร้อมกับการค้าทาสตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16
ดนตรีมัมโบสมัยใหม่ เริ่มต้นตั้งแต่ ค.ศ. 1938 พร้อมกับจังหวะการเต้นที่เรียกว่า "มัมโบ" พัฒนามาจากรูปแบบการเต้นแบบพื้นเมืองแอฟริกา แต่งโดยโอเรสเตส โลเปซ และกาชาโอ โลเปซ พี่น้องนักดนตรีชาวคิวบา ผู้ได้รับการยกย่องเป็น ผู้ให้กำเนิดดนตรีมัมโบ โดยผสมผสานดนตรีแอฟริกา-คิวบากับดนตรีจังหวะสวิงของอเมริกัน มีทั้งจังหวะเร็วและจังหวะช้า
ดนตรีมัมโบได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง เมื่อเปเรซ ปราโด นักเปียโนและนักแต่งเพลงชาวคิวบา นำดนตรีแนวนี้มาเล่นในกาสิโนในฮาวานา เมื่อเปเรซ ปราโด ย้ายไปอยู่ที่เม็กซิโกใน ค.ศ. 1948 เขาเริ่มบันทึกแผ่นเสียงในสังกัด RCA Victor และทำให้ดนตรีมัมโบเป็นที่นิยมในวงกว้าง และข้ามฝั่งไปในสหรัฐในปี ค.ศ. 1951 เปเรซ ปราโด ได้รับฉายาว่าเป็น "ราชาแห่งมัมโบ" (Mambo King)
ลักษณะเด่นของดนตรีมัมโบของเปเรซ ปราโด คือ ใช้แซกโซโฟนให้จังหวะ และใช้เครื่องเป่าทองเหลือง (ทรอมโบนและทรัมเปต)ให้ทำนอง มีเปียโน กลอง และเครื่องเคาะเป็นส่วนประกอบ [ ตอนกลางเพลง ปราโดจะเปล่งเสียงว่า "ugh" เป็นภาษาละตินซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "say it" โดยเพลงที่มีชื่อเสียงของเขา ได้แก่เพลง "Mambo No.5", เพลง "Mambo No.8", เพลง "Patricia" และเพลง "Cherry Pink (and Apple Blossom White)" ซึ่งขึ้นถึงอันดับหนึ่งจากการจัดอันดับของนิตยสารบิลบอร์ด ประเทศอังกฤษ ใน ค.ศ. 1955
ไนน์เอ็นเตอร์เทน
ไนน์เอ็นเตอร์เทน เป็นรายการโทรทัศน์ที่นำเสนอข่าวบันเทิง ผลิตโดย ส่วนผลิตข่าว รายการ และกิจกรรมบันเทิง สำนักฝึกอบรมวิชาชีพ (MCOT Academy; แยกมาจาก กองบรรณาธิการ ข่าวศิลปวัฒนธรรมและบันเทิง สำนักข่าวไทย) บริหารงานโดย บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ออกอากาศเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ตามดำริของมิ่งขวัญ แสงสุวรรณ กรรมการผู้อำนวยการใหญ่คนแรกของ บมจ.อสมท ต่อมาในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2554 บมจ.อสมท เปิดโอกาสขยายธุรกิจของไนน์เอ็นเตอร์เทนให้ครบวงจรมากขึ้น โดยมี 10 โครงการใหญ่ตลอดปี พ.ศ. 2554 เช่น ไนน์เอ็นเตอร์เทนแชนเนล (9 Entertain Channel) ไนน์เอ็นเตอร์เทนเฟสติวัล (9 Entertain Festival) เป็นต้น
เวลาออกอากาศ.
รายการไนน์เอ็นเตอร์เทน ปัจจุบันผลิตรายการ และออกอากาศทางเอ็มคอตเอชดี ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม - 31 ธันวาคม 2554 รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม - 31 ธันวาคม 2555 รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
อนึ่ง เมื่อมีการปรับผังรายการข่าวภาคเช้าเป็น คุยโขมงข่าวเช้า จึงได้เพิ่มช่วงข่าวบันเทิง โดยออกอากาศในเวลา 07.10 - 07.20 น.
ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2556 - 30 มิถุนายน 2556 รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
อนึ่ง ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 ได้มีการเปลี่ยนเวลาออกอากาศในช่วงเช้าวันจันทร์ถึงศุกร์เป็น 07.00 - 07.10 น.
ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 - ปัจจุบัน รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
วันจันทร์ - วันศุกร์
แมมโบ (แก้ความกำกวม)
แมมโบ, มามโบ, มัมโบ (Mambo ออกเสียงแบบอเมริกัน /ˈmɑmboʊ/ แบบบริติช /ˈmæmbəʊ/) อาจหมายถึง
สารอินทรีย์
มณีปุรี
จัมมูและแคชเมียร์
อุตตระประเทศ
เซ็นเตอร์พ้อยท์
เซ็นเตอร์พ้อยท์  ถือเป็นแบรนด์ย่านการค้าและกิจกรรม ที่เดิมอยู่ในสยามสแควร์ บริเวณระหว่างสยามสแควร์ซอย 3 กับซอย 4 ในพื้นที่ 1 ไร่ 41 ตารางวา ภายใต้การบริหารของ บริษัท เซ็นเตอร์พ้อยท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด โครงการเซ็นเตอร์พ้อยท์เกิดขึ้นในปี 2541
เซ็นเตอร์พ้อยท์เป็นแหล่งสำหรับการทำกิจกรรมของกลุ่มวัยรุ่น โดยช่วงแรกจะมีภาพด้านลบด้านการเป็นแหล่งมั่วสุม แต่ก็ค่อยๆ สร้างภาพลักษณ์ด้านบวกขึ้น ด้วยการจัดกิจกรรมและเปิดพื้นที่ให้เอกชนโดยเฉพาะสินค้าต่างๆ เข้ามาจัดงานเปิดตัวของสินค้าใหม่ๆ หลายชนิด ในช่วงที่เปิดทำการที่สยามสแควร์ มีร้านขนาดใหญ่และเล็กประมาณ 30 ห้อง อาทิ วัน-ทู คอลช้อป ร้านนาฬิกาสวอท์ช ร้านแดรี่ควีน ฯลฯ นอกจากนี้ ยังเปิดโอกาสให้นิสิต นักศึกษา เข้ามาเปิดแผงขายของ หรือโครงการที่ใช้ชื่อว่า Indy Intown หรือชุมนุมคนมีไอเดีย
เซ็นเตอร์พ้อยท์ปิดตัวที่สยามสแควร์ไป โดยมีการจัดงานอำลาในชื่องานว่า "เซ็นเตอร์พ้อยท์ อินฟินีตี้ ปาร์ตี้" เมื่อวันที่ 14-15 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และหลังการปิดตัวที่สยามสแควร์ เซ็นเตอร์พ้อยท์แหล่งใหม่จะเปิดใหม่ที่เซ็นทรัลเวิลด์
เซ็นเตอร์พ้อยท์ เปิดตัวเมื่อเดือน พฤศจิกายน 2541 เดิมแรกเริ่มสำนักงานจัดการทรัพย์สิน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีจุดประสงค์ต้องการพัฒนาพื้นที่นี้ให้เป็นลานกิจกรรมสำหรับวัยรุ่น โดยมีบริษัท พรไพลิน จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เป็นผู้ชนะการประมูลและได้พัฒนาอย่างต่อเนื่อง มีสัญญาเช่าช่วงแรก เป็นเวลา 6 ปี จากปี 2541-2547 และต่อสัญญาอีก 3 ปี จนถึงปี 2550
ในช่วงพฤษภาคม 2547 ได้มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลง ให้มีพื้นที่กิจกรรมมากขึ้น โดยรื้อถอนพื้นที่ร้านค้าตรงกลางจำนวน 12 ยูนิต ทำเป็นพื้นที่กิจกรรม และในส่วนพื้นที่โล่งสร้างหลังคาโปร่งแสงคลุมให้สามารถทำกิจกรรมในช่วงฤดูฝนได้ ส่วนบริเวณน้ำพุ ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของเซ็นเตอร์พ้อยท์ได้ปรับให้มีขนาดเล็กลง และเป็นทรงกลมเพื่อใช้เป็นพื้นที่ในการนั่งชมจอเชคเกอร์สกรีน
เซ็นเตอร์พ้อยท์ปิดตัวที่สยามสแควร์ไป โดยมีการจัดงานอำลาในชื่องานว่า "เซ็นเตอร์พ้อยท์ อินฟินีตี้ ปาร์ตี้" เมื่อวันที่ 14-15 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และหลังการปิดตัวที่สยามสแควร์
และต่อมาเซ็นเตอร์พ้อยท์แหล่งใหม่เปิดตัวแห่งใหม่ที่เซ็นทรัลเวิลด์ เมื่อเดือนมีนาคม 2551 โดยเป็นการร่วมธุรกิจกัน โดย 3 บริษัทคือ บริษัท เซ็นทรัลพัฒนา จำกัด (มหาชน) เจ้าของศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์, บริษัท มาสเตอร์แอด จำกัด (มหาชน) และบริษัท เซ็นเตอร์พ้อยท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด เปิดตัวเซ็นเตอร์พ้อยท์ ภายใต้ชื่อ "เซ็นเตอร์พ้อยท์ แอท เซ็นทรัลเวิลด์" ตั้งอยู่บนชั้น 7-8 ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ ซึ่งเดิมเป็นพื้นที่โรงภาพยนตร์เมเจอร์ซีนีเพล็กซ์ รวมพื้นที่รวมกว่า 1 หมื่นตร.ม. โดย มีพื้นที่หลัก 2 ส่วน คือ โซนเทคโนเทนเม้นท์ เจาะกลุ่มวัยรุ่นชาย เช่น โซนสินค้าดิจิทัล และเกมออนไลน์ แบบอารีน่า ที่มีการแข่งขันเกมผ่านจอขนาดใหญ่ และส่วนที่ 2 คือ โซนเออเบิร์น ไลฟ์สไตล์ แบ่งเป็น 1.เอเชี่ยนไลฟ์สไตล์ เจาะกลุ่มผู้หญิง มี การ์ตูนเวิลด์, ร้านขายสินค้าที่ระลึกจากศิลปินเอเชีย, ร้านซาลอนแนวเกาหลี ญี่ปุ่น และ 2.แอคติ้ง จะมีโรงละคร 750 ที่นั่ง, บูติค คาราโอเกะ, อีเวนท์ ฮอลล์, โซนอาหารแบบ สตรีท ฟู้ด และกำลังเจรจาผู้ดำเนินธุรกิจแบรนด์ดังในญี่ปุ่นและเกาหลี มาเปิดสาขา
เซ็นเตอร์พ้อยท์ เป็นสถานที่จัดงานคอนเสิร์ต จัดงาน และเปิดตัวสินค้ามาแล้วมากมาย เป็นสถานที่ประกวดดนตรี หรือเป็นลานทางความคิด เน้นกลุ่มวัยรุ่น โดยวัตถุประสงค์การจัดอีเว้นท์ เนื่องมาจากทุกวันนี้ผลิตภัณฑ์ต่างๆ เน้นการตลาดแบบ Below the Line มากขึ้น ซึ่งเซ็นเตอร์พอยท์มีลักษณะพิเศษเป็นแหล่งรวมวัยรุ่นกลุ่มพิเศษ และแสดงภาพของวัยรุ่นได้อย่างชัดเจน มีรูปแบบการจัดกิจกรรมที่เน้นเรื่องความทันสมัยโดนใจวัยรุ่น
โดยมีเวทีการจัดงานภายในที่มีหลังคาโปร่งใสคลุมและบริเวณลานน้ำพุ และจากสถิติของผู้สนใจเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมในพื้นที่แห่งนี้ ปีละไม่ต่ำกว่า 7,500,000 คน หรือประมาณ 150,000 คน ต่อวัน รวมถึงสื่อในการรองรับกิจกรรมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสื่อทีวี (Shaker Screen, Strawberry Sunday – TTV2, Under Cut – TTV1, Music Chic Showz – Beyond Channel), วิทยุ (S.O.S Radio), Website (www.centerpoint108.com) และสิ่งพิมพ์ (Centerpoint Magazine)