pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แหล่งข้อมูลบางฉบับกล่าวว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ไม่ได้มีใจรักเอลิซาเบธ พระองค์นับถือพระนางที่เป็นคนอ่อนโยน, มีจิตใจเอื้อเฟื้อ และเป็นบุคคลแสนวิเศษผู้เป็นที่นิยมในหมู่ประชาชน เอลิซาเบธวางตัวอยู่ห่างจากการเมืองแต่ก็ให้การสนับสนุนพระสวามีอยู่เบื้องหลัง แม้ว่าผู้ภักดีต่อราชวงศ์ยอร์กส่วนหนึ่งจะยังคงมองว่าพระนางคือทายาทโดยชอบธรรมในบัลลังก์ก็ตาม เอลิซาเบธใช้เวลามากมายไปกับการเดินทาง บางครั้งก็มีพระสวามีร่วมเดินทางด้วย แต่โดยส่วนมากพระองค์มักเดินทางเพียงลำพังไปในดินแดนซึ่งอยู่ห่างไกลของราชอาณาจักร หลังสมรสไม่นานพระองค์ได้ตั้งครรภ์และในเดือนกันยายน ค.ศ. 1486 พระองค์ได้ให้กำเนิดพระโอรสชื่ออาร์เธอร์ที่ต่อมาได้รับการสวมมงกุฎเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์
วันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1487 เอลิซาเบธได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีแห่งอังกฤษ การสมรสของพระองค์กับพระเจ้าเฮนรีที่ 7 เป็นจุดเริ่มต้นในราชบัลลังก์บริเตนของราชวงศ์ทิวดอร์
เอลิซาเบธแห่งยอร์กมีชีวิตสมรสที่สงบสุข พระองค์กับพระเจ้าเฮนรีมีพระโอรสธิดาด้วยกันแปดคน คือ
ปี ค.ศ. 1501 อาร์เธอร์ เจ้าชายแห่งเวลส์ พระโอรสคนโตของทั้งคู่สมรสกับกาตาลินาแห่งอารากอน ลูกพี่ลูกน้องชั้นที่สามของทั้งพระเจ้าเฮนรีที่ 7 และเอลิซาเบธแห่งยอร์ก หลังจากนั้นไม่นานกาตาลินากับอาร์เธอร์ล้มป่วยด้วยโรคเหงื่อออกซึ่งทำให้อาร์เธอร์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1502 สร้างความเจ็บปวดอย่างมากให้แก่สองสามีภรรยา
พระเจ้าเฮนรีรักพระโอรสของพระองค์มากกว่าสิ่งใดในโลก ความรักของพระองค์พังลงเมื่อพระโอรสสิ้นพระชนม์ บันทึกหลายฉบับกล่าวว่าพระองค์เศร้าเสียใจอย่างรุนแรง และเมื่อเอลิซาเบธ พระมเหสีเข้ามาปลอบโยนพระองค์ ความรักของทั้งคู่ก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พระนางได้บอกแก่พระองค์ว่าทั้งตนและพระองค์ยังอายุน้อย สามารถมีพระโอรสธิดาได้อีกหลายคนเท่าที่ต้องการ คำพูดดังกล่าวปลอบใจกษัตริย์ได้เป็นอย่างดี
สันนิษฐานกันว่าเอลิซาเบธได้ตั้งครรภ์อีกครั้งหลังพยายามจะมีทายาทชายในบัลลังก์อีกคนหลังอาร์เธอร์สิ้นพระชนม์ เผื่อกรณีที่เฮนรี พระโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่อีกคนเกิดสิ้นพระชนม์ การตั้งครรภ์ทายาทเป็นหนึ่งในหน้าที่สำคัญที่สุดของพระราชินีคู่สมรส โดยเฉพาะสำหรับราชวงศ์ใหม่อย่างทิวดอร์ แต่ระบบภูมิคุ้มกันที่เสื่อมลงทำให้ร่างกายของพระองค์อ่อนแออย่างมากจนเกิดภาวะติดเชื้อหลังคลอดในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1503
วันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1503 เอลิซาเบธแห่งยอร์กวัย 43 พรรษาได้สวรรคตในหอคอยแห่งลอนดอนด้วยภาวะแทรกซ้อนจากการคลอดพระโอรสธิดาคนที่แปดซึ่งเป็นพระธิดานามว่าแคทเธอรีนที่สิ้นพระชนม์หลังการคลอดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ในตอนที่สวรรคตพระองค์เหลือพระโอรสธิดาอยู่เพียงสามคน คือ มาร์กาเร็ต, เฮนรี และแมรี ร่างของเอลิซาเบธแห่งยอร์กถูกฝังที่โบสถ์น้อยของพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ในวิหารเวสต์มินสเตอร์
หลักฐานทางเอกสารเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 7 กับเอลิซาเบธแห่งยอร์กมีอยู่ไม่มาก แต่เอกสารที่หลงเหลืออยู่หลายฉบับกล่าวว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่เป็นความรักที่นุ่มนวลอ่อนโยน ตลอดชีวิตสมรส กษัตริย์ไม่เคยมีสนมลับ พระองค์อยู่กับพระมเหสีและมีสายสัมพันธ์รักใกล้ชิดร่วมกัน ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่ดีนักในสายตาของที่ปรึกษาผู้จงรักภักดีที่มองว่ากษัตริย์ไม่ควรมีความรู้สึกต่อคู่สมรสมากเกินไป แต่พระเจ้าเฮนรีที่ 7 หาได้สนใจ พระองค์ยังคงรักและใส่ใจพระมเหสีจนถึงวันสุดท้ายของพระนาง
นักประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่งอ้างว่าหลังการสวรรคตของเอลิซาเบธ พระเจ้าเฮนรีปลีกวิเวกเพียงลำพังและสั่งห้ามไม่ให้ใครมารบกวนการไว้อาลัยให้แก่การจากไปของพระมเหสีของพระองค์ พระองค์เริ่มล้มป่วยและไม่สามารถดึงตัวเองออกมาจากความเศร้าโศกได้ สมาชิกหลายคนในราชสำนักของพระองค์เริ่มมองพระองค์เป็นผู้ปกครองและคนที่ไร้ความสามารถ พระองค์เอาแต่สะอื้นและกลายเป็นคนไม่พูดไม่จา สมาชิกราชสำนักแนะนำให้พระองค์สมรสใหม่และมีข้อเสนอสมรสถูกยื่นเข้ามามากมาย แต่พระองค์ก็ยังครองตนเป็นม่ายและสวรรคตในปี ค.ศ. 1509 ร่างของพระองค์ถูกฝังเคียงข้างกับเอลิซาเบธ พระมเหสีผู้ล่วงลับของพระองค์ในโบสถ์น้อยของพระองค์เอง
เอลิซาเบธแห่งยอร์ค
เอลิซาเบธแห่งยอร์ค พระราชินีแห่งอังกฤษ
ค.ศ. 1638
ค.ศ. 1705
ค.ศ. 1685
ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง
ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง หรือ ตะพาบเซี่ยงไฮ้ (จีน: 斑鳖, พินอิน: Bān Bīe; ตรึงเวียด: Rùa mai mềm Thượng Hải) ตะพาบขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่ใกล้จะสูญพันธุ์มากชนิดหนึ่งของโลก มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Rafetus swinhoei" (มีชื่อวิทยาศาสตร์อีกชื่อหนึ่งเป็นชื่อพ้อง โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวเวียดนามตั้งให้ว่า "Rafetus leloii" เพื่อเป็นเกียรติแด่จักรพรรดิเลเลย) พบในแม่น้ำแยงซีเกียงและมณฑลยูนนานในประเทศจีน นอกจากนี้ยังพบได้ที่แม่น้ำแดงในประเทศเวียดนามด้วย
เป็นตะพาบที่มีขนาดใหญ่มาก และเป็นหนึ่งในเต่าน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีส่วนหัว ที่มีจมูกและปากคล้ายหมู ขนาดโตเต็มที่สามารถมีน้ำหนักมากถึง 136 กิโลกรัม ถึง 200 กิโลกรัม ยาวถึง 0.9144 เมตร และมีชีวิตอยู่ได้นานกว่า 100 ปี สถานะในธรรมชาติใกล้สูญพันธุ์มาก ๆ แล้ว ในสถานที่เลี้ยงปัจจุบันมีเพียง 5 ตัวใน 2 ที่เท่านั้น คือที่สวนสัตว์ในประเทศจีน 4 ตัว และที่ทะเลสาบคืนดาบที่เมืองฮานอย 1 ตัว
ปัจจุบันตะพาบน้ำแยงซีเกียงในทะเลสาบคืนดาบยังมีชีวิตอยู่ แต่น้ำในทะเลสาบกลับมีสภาพที่ย่ำแย่ ทั้งยังมีการปล่อยสิ่งปฏิกูลรวมไปถึงเต่าชนิดอื่นเข้าไปทำลายระบบนิเวศของทะเลสาบ ทำให้ตะพาบเกิดบาดแผลที่หัวและขาของมัน
คู่ผสมพันธุ์ตัวเมียตัวสุดท้ายที่สวนสัตว์ซูโจวตายลงในเดือนเมษายน 2019 ส่งผลให้มีแนวโน้มที่ตะพาบยักษ์แยงซีเกียงจะสูญพันธุ์ในอีกไม่ช้า
ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง เป็นสัตว์ในตำนานพื้นบ้านของเวียดนามเกี่ยวกับการสร้างชาติ ในศตวรรษที่ 15 จักรพรรดิเลเลย ได้ใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์ในการขับไล่ชาวจีนราชวงศ์หมิงที่รุกราน ให้ออกไปจากเวียดนาม จากนั้นในขณะที่พระองค์อยู่บนเรือก็มีตะพาบตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำและบอกให้พระองค์ส่งดาบนั้นกลับคืนแด่จ้าวมังกร ดาบนั้นก็ได้พุ่งออกจากฝักดาบเข้าไปในปากของตะพาบก่อนที่จะหายกลับลงไปสู่ใต้ผิวน้ำ
จากนั้นมาทะเลสาบแห่งดังกล่าวที่เคยถูกเรียกว่า ทะเลสาบลึกถวี๋ หรือ ทะเลสาบน้ำเขียว ต่อมาจึงได้กลายมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ทะเลสาบคืนดาบ หรือ ทะเลสาบหว่านเกี๋ยม ซึ่งตั้งอยู่ที่ทิศตะวันตกของเมืองฮานอย และที่ทะเลสาบแห่งนี้ก็ได้มีรูปถ่ายและตัวอย่างสตั๊ฟฟ์ของตะพาบชนิดนี้ตั้งแสดงอยู่ด้วย
การนมัสการของโหราจารย์
การนมัสการของโหราจารย์  เป็นชื่อที่ใช้ในหัวข้อการวาดภาพหนึ่งในชุดการประสูติของพระเยซู ซึ่งเป็นภาพของโหราจารย์สามคนเดินทางตามดาวแห่งเบธเลเฮม (star of Bethlehem) จนกระทั่งพบพระกุมารเยซู เมื่อพบแล้วก็มอบของขวัญที่เป็นทองคำ กำยาน และมดยอบ (myrrh) และถวายการสักการะ ในปฏิทินศาสนาเหตุการณ์นี้ฉลองกันทางตะวันตกในวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ ซึ่งเป็นวันฉลองการที่พระวจนะทรงรับเป็นมนุษย์คือพระเยซู ทุกวันที่ 6 มกราคม ทางนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ฉลองวันเดียวกับวันประสูติของพระเยซูในวันที่ 25 ธันวาคม การขยายความจากคำบรรยายเพียงสั้น ๆ เกี่ยวกับแมไจในพระวรสารนักบุญมัทธิว บทที่ 2 ข้อที่ 1-11 เป็นการแสดงว่าการประสูติของพระเยซูเป็นที่ยอมรับตั้งแต่ประสูติในฐานะกษัตริย์แห่งโลก
วิวัฒนาการของศิลปะ.
ภาพเหตุการณ์ การนมัสการของโหราจารย์ ภาพแรกสุด เป็นภาพของโหราจารย์ที่แต่งกายด้วยกางเกงแบบเปอร์เซียและหมวกแบบฟรีเจียน (Phrygian) เดินเรียงกันยื่นของขวัญไปข้างหน้า เป็นภาพที่มีลักษณะคล้ายภาพเขียนในสมัยโบราณที่ผู้แทนจากประเทศอาณานิคมนำของขวัญมาถวายแสดงความสวามิภักดิ์ต่อผู้มีอำนาจ โดยเฉพาะภาพจากวัฒนธรรมของเมดิเตอร์เรเนียน ภาพเขียนลักษณะนี้พบเป็นครั้งแรกในภาพเขียนภายในสุสานใต้ดินและภาพแกะนูนบนโลงหินจากคริสต์ศตวรรษที่ 4 โหราจารย์มาเริ่มสวมมงกุฏเป็นครั้งแรกราวคริสต์ศตวรรษที่ 10 ในศิลปะตะวันตกเป็นส่วนใหญ่ เครื่องแต่งตัวที่ออกไปทางตะวันออกก็เปลี่ยนมาเป็นตะวันตก ต่อมาในสมัยไบแซนไทน์ โหราจารย์สวมหมวกแบบ pill-box ความสำคัญของหมวกก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ สมัยก่อนหน้านั้น โหราจารย์ทั้งสามคนมักจะมีอายุไล่ ๆ กัน แต่พอมาถึงสมัยหลังการวาดเป็นชายสามวัยก็เริ่มเป็นที่นิยมกัน ตัวอย่างที่งดงามจะเห็นได้ที่ด้านหน้ามหาวิหารออร์วีเอโตในประเทศอิตาลี
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 ก็เริ่มการใช้โหราจารย์เป็นสัญลักษณ์ของผู้มาจากสามทิศของโลกที่รู้จักกันในสมัยนั้น บัลทาซาร์ (Balthasar) จะเป็นชนชั้นทั่วไปของแอฟริกาหรือมัวร์ และกัสปาร์ (Caspar) จะเป็นภาพของมีลักษณะของผู้ที่มาจากตะวันออกหรือแต่งตัวอย่างผู้ที่มาจากทางตะวันออก
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมาโหราจารย์ก็มีผู้ติดตามเป็นขบวน ของขวัญก็มักจะเป็นเครื่องทองฝีมือดี และเครื่องแต่งตัวก็หรูหราขึ้น พอมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก็กลายมาเป็นงานที่เป็นการแสดงฝีมือของผู้สร้างงานศิลปะเพราะเป็นฉากที่มีองค์ประกอบที่ค่อนข้างซับซ้อนทั้งวัสดุและส่วนประกอบ ที่ประกอบด้วยกลุ่มชนที่รวมทั้งม้าและอูฐ และสิ่งต่าง ๆ เช่นไหม ขนสัตว์ เครื่องประดับ และทอง ของกษัตริย์ ที่ตัดกับฉากหลังเป็นป่า หรือโรงนา, พระเยซูนอนบนฟาง, และ เสื้อผ้าที่หยาบของนักบุญโยเซฟและเด็กเลี้ยงแกะ
ในฉากการนมัสการของโหราจารย์ มักจะมีสัตว์หลายชนิด: วัว และ ลา จากฉากประสูติ และม้า อูฐ สุนัข และเหยี่ยวของแมไจและผู้ติดตาม และบางที่ก็มีสัตว์อื่นเช่น นกเกาะอยู่บนโรงนา จากคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ฉากการนมัสการของโหราจารย์มักจะรวมกับฉากฉากการนมัสการของคนเลี้ยงแกะ จากพระวรสารนักบุญลูกา 2:8-20 ทำให้มีคนและสัตว์เพิ่มขึ้น ในการวางองค์ประกอบของภาพเช่นบานพับภาพ จิตรกรอาจจะแยกฉากการนมัสการของโหราจารย์และการนมัสการของคนเลี้ยงแกะจากกัน โดยมีฉากการประสูติของพระเยซูเชื่อมตรงกลาง
งานการนมัสการของโหราจารย์โดยศิลปินบางคน.
ฉากการนมัสการของโหราจารย์เป็นฉากที่นิยมวาดกันมากซึ่งจะเห็นได้จากงานเขียนของ:
เมืองพระบาง
ศักดิชัย บำรุงพงศ์
ศักดิชัย บำรุงพงศ์ (12 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 — 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557) นักการทูต นักเขียน นักหนังสือพิมพ์ เจ้าของนามปากกา เสนีย์ เสาวพงศ์ ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2533
ศักดิชัย บำรุงพงศ์ เดิมชื่อ "บุญส่ง" เกิดที่หมู่บ้านเล็กๆ ในอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นบุตรคนสุดท้องของนายพงษ์และนางแพ บำรุงพงศ์ มีอาชีพทำนา และเป็นผู้ใหญ่บ้าน ศึกษาชั้นต้นที่โรงเรียนวัดจักรวรรดิราชาวาส ชั้นมัธยมที่โรงเรียนบพิตรภิมุข สอบเข้าศึกษาต่อคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ต้องลาออกเมื่อบิดาเสียชีวิต หันไปทำงานหนังสือพิมพ์ และเรียนกฎหมายนอกเวลาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จบการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2484 และเปลี่ยนชื่อตัวเป็น "ศักดิชัย" ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ที่มีระเบียบบังคับให้ตั้งชื่อบุคคลให้แบ่งแยกเพศชัดเจน
ตั้งแต่เด็ก ศักดิชัย บำรุงพงศ์ สมัครเป็นลูกศิษย์หัดเรียนวาดรูปกับ เหม เวชกร และได้พบกับนักเขียนชื่อดังที่ไปพบปะกันที่บ้านครูเหม เช่น เสาว์ บุญเสนอ มนัส จรรยงค์ จึงเริ่มเขียนเรื่องสั้น ได้ตีพิมพ์ใน "ศรีกรุงวันอาทิตย์" "กรุงเทพวารศัพท์" เมื่อจบมัธยม 8 บิดาเสียชีวิตไม่มีเงินเรียนต่อ จึงไปทำงานที่หนังสือพิมพ์ "ศรีกรุง" และ "สยามราษฎร์" แผนกข่าวต่างประเทศ แต่ได้ลาออกพร้อมกับกองบรรณาธิการทั้งหมดในปี พ.ศ. 2482 เมื่อบรรณาธิการคือ อบ ไชยวสุ ถูกบีบบังคับให้ลาออก
ศักดิชัย บำรุงพงศ์ เริ่มรับราชการแผนกพานิชนโยบายต่างประเทศ กระทรวงเศรษฐการ และสอบได้ทุนไปศึกษาต่อที่ประเทศเยอรมนี แต่เมื่อเดินทางไป กลับไม่ได้เข้าเยอรมนีเพราะเริ่มเกิดสงครามในยุโรปตะวันออกแล้ว จึงเดินทางกลับไทย ทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ "สุวรรณภูมิ" ร่วมงานกับทองเติม เสมรสุต อิศรา อมันตกุล เริ่มเขียนเรื่องสั้นโดยใช้นามปากกา "สุจริต พรหมจรรยา" เริ่มมีชื่อเสียงจากเรื่องสั้นชื่อ "อาเคเชียปลายฤดูร้อน" ซึ่งใช้นามปากกา "เสนีย์ เสาวพงศ์" เป็นครั้งแรก ประสบความสำเร็จอย่างสูงจนได้รับการแปลเป็นภาษาจีน ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ตงง้วน รายสัปดาห์ และใช้นามปากกานี้เป็นหลักในเวลาต่อมา
เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ศักดิชัยกลับเข้ารับราชการกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อปลายปี พ.ศ. 2485 และร่วมงานกับเสรีไทยสายอังกฤษ ในช่วงท้ายของสงคราม พร้อมกับเขียนบทความใน "นิกรวันอาทิตย์" "สุภาพบุรุษ-ประชามิตร" "อโยธยา" "รุ่งอรุณ"
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2490 ศักดิชัย บำรุงพงศ์ เริ่มเป็นนักการทูตในต่างประเทศ ใช้ชีวิตอยู่ในรัสเซีย (2490-2497) อาร์เจนตินา (2498-2503) อินเดีย (2505-2508) ออสเตรีย (2511-2515) อังกฤษ (2516-2518) ได้เป็นเอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศเอธิโอเปีย เมื่อ พ.ศ. 2518 และเกษียณอายุราชการในตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศเมียนมาร์ เมื่อ พ.ศ. 2521
หลังเกษียณอายุ ศักดิชัย บำรุงพงศ์ รับตำแหน่งประธานที่ปรึกษาในเครือมติชน และมีงานเขียนนวนิยาย "คนดีศรีอยุธยา" (2524) "ใต้ดาวมฤตยู" (2526) และเขียนบทความประจำในหนังสือพิมพ์และนิตยสาร ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลศรีบูรพาคนแรก ในปี พ.ศ. 2531 รางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2533 และรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2541
เป็นที่รู้จักมากกับงานเขียนนิยายเรื่อง ปีศาจ โดยเฉพาะคำพูดเรื่อง ‘ปีศาจแห่งกาลเวลา’ ที่สะท้อนการเปลี่ยนแปลงของสังคมกับการพยามเหนี่ยวรั้งการเปลี่ยนแปลงของสังคมนำไปสู่สิ่งที่ สาย สีมา ตัวเอกของเรื่องเรียกว่า ‘ความละเมอหวาดกลัว’ โดย สาย สีมา กล่าวต่อหน้าสมาคมของชนชั้นสูงว่า
"...สำหรับท่านที่อยู่ในปราสาทนั้นไม่จำเป็นจะต้องแตะต้อง เพราะอย่างไรก็จะต้องเสื่อมสลายไปตามเวลา ท่านไม่สามารถจะยับยั้งความเปลี่ยนแปลงแห่งกาลเวลาได้ดอก เมื่อคืนวันเวลาล่วงไป ของเก่าทั้งหลายก็นับวันจะเข้าไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ยิ่งขึ้น
ท่านเข้าใจผิดที่คิดว่าผมจะลอกคราบตัวเองขึ้นเป็นผู้ดี เพราะนับเป็นการถอยหลังกลับ เวลาได้ล่วงไปมากแล้วระหว่างโลกของท่านกับโลกของผมมันก็ห่างกันมากมายออกไปทุกที ผมเป็นปีศาจที่กาลเวลาได้สร้างขึ้นมาหลอกหลอนคนที่อยู่ในโลกเก่า ความคิดเก่า ทำให้เกิดความละเมอหวาดกลัว
และไม่มีอะไรที่จะเป็นเครื่องปลอบใจท่านเหล่านี้เท่ากับไม่มีอะไรหยุดยั้งความรุดหน้าของกาลเวลาที่จะสร้างปีศาจเหล่านี้ให้มากขึ้นทุกที ท่านคิดจะทำลายปีศาจตัวนี้ในคืนวันนี้ต่อหน้าสมาคมชั้นสูงเช่นนี้แต่ไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ เพราะเขาอยู่ยงคงกะพันยิ่งกว่าอคิลลิสหรือซิกฟรีด เพราะเขาอยู่ในเกราะกำบังแห่งกาลเวลา"
ศักดิชัย บำรุงพงศ์ สมรสกับนางเครือพันธ์ ปทุมรส เมื่อ พ.ศ. 2496 มีบุตรธิดา 4 คน
ศักดิชัย ได้ถึงแก่อนิจกรรมลงเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 เมื่อเวลาประมาณ 12.00 น. ณ โรงพยาบาลกรุงเทพฯ โดยเข้ารับการรักษาอาการป่วยมาระยะหนึ่งแล้ว มีพิธีรดน้ำศพ ในวันที่ 30 พฤศจิกายน เวลา 17.00 น. ณ ศาลา5 วัดธาตุทอง กรุงเทพมหานคร
ศักดิ์ชัย บำรุงพงศ์
เสนีย์ เสาวพงศ์
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ เป็นส่วนราชการไทยประเภทกรม สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี มีหน้าที่ริเริ่ม ผลักดัน และเสนอแนะนโยบายต่อคณะรัฐมนตรีในเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อการปฏิบัติราชการ และการพัฒนาระบบราชการ ผ่านกลไกต่าง ๆ (ก.พ.ร. อ.ก.พ.ร. คตป.) เพื่อให้เกิด การบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี (Good Governance) เพื่อประโยชน์สุขของประชาชน ตามมาตรา 3/1 ของพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 เป็นหน่วยงานทั้งของรัฐและรัฐวิสาหกิจ
การปฏิรูประบบราชการเมื่อปี พ.ศ. 2545 ส่งผลให้มีการปรับเปลี่ยนกระบวนการบริหารงานและการปรับปรุงโครงสร้างส่วนราชการในทุกกระทรวง ทบวง กรม ครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นผลมาจากพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 และ พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ที่มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 โดยมาตรา 3/1 แห่งพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 ได้มุ่งเน้นให้การบริหารราชการแผ่นดินต้องเป็นไปเพื่อประโยชน์สุขของประชาชนและเกิดผลสัมฤทธิ์ต่อภารกิจของรัฐ และกำหนดให้มี คณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.) เป็นกลไกขับเคลื่อนให้เกิดผลสัมฤทธิ์ดังกล่าว โดยมี สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (สำนักงาน ก.พ.ร.) เป็นหน่วยงานหลักในการพัฒนาระบบราชการ ทำหน้าที่สนับสนุนการทำงานของคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ ในการเสนอแนะและให้คำปรึกษาแก่คณะรัฐมนตรีเกี่ยวกับการพัฒนาระบบราชการและงานของรัฐอย่างอื่น ซึ่งรวมถึงโครงสร้างระบบราชการ ระบบงบประมาณ ระบบบุคลากร มาตรฐานทางคุณธรรมและจริยธรรม ค่าตอบแทน และวิธีปฏิบัติราชการอื่น ให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 และพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546
จึงนับได้ว่าสำนักงาน ก.พ.ร. ถือกำเนิดขึ้นเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม 2545 โดยในครั้งนั้นได้กำหนดให้สำนักงาน ก.พ.ร. มีลักษณะเป็นส่วนราชการในสำนักนายกรัฐมนตรีที่ไม่มีฐานะเป็นกรม ขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี
ต่อมา พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2550 ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 15 กันยายน 2550 ได้กำหนดให้สำนักงาน ก.พ.ร. เป็นส่วนราชการในสำนักนายกรัฐมนตรี ทำหน้าที่รับผิดชอบงานธุรการของ ก.พ.ร. และหน้าที่อื่นตามที่กฎหมายหรือ ก.พ.ร. กำหนด โดยมีเลขาธิการ ก.พ.ร. ซึ่งเป็นข้าราชการพลเรือนสามัญ เป็นผู้บังคับบัญชาข้าราชการและลูกจ้างของสำนักงาน ก.พ.ร. และรับผิดชอบการปฏิบัติราชการขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี ดังนั้น สำนักงาน ก.พ.ร. จึงถือเอาวันที่ 15 กันยายนของทุกปี เป็นวันคล้ายวันสถาปนาสำนักงาน ก.พ.ร.
คณะรัฐมนตรีไทย มีมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 แต่งตั้ง คณะกรรมการพัฒนาระบบราชการดังรายนามต่อไปนี้
การพัฒนาระบบบราชการ
สำนักงาน ก.พ.ร.
โตโฮะกุ
เอ็มทีวีภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก
เอ็มทีวีภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก (MTV Networks Asia Pacific) มีผู้ชมกว่า 300 ล้านครัวเรือน ประกอบด้วย 3 ช่องสถานี คือเอ็มทีวี (MTV) เป็นเครือข่ายสถานีโทรทัศน์เน้นทางดนตรี และไลฟ์สไตล์ของวัยรุ่น ,ช่อง นิคเคลโลเดียน (Nickelodeon) เป็นช่องสถานีเพื่อการบันเทิงสำหรับเด็กโดยเฉพาะ และ วีเอชวัน (VH1) ช่องเพลงสากล นักแสดง
ในเอเชีย ธุรกิจของเอ็มทีวี และ นิคเคลโลเดียน นั้นรวมไปถึง การใช้แบรนด์ในสินค้าต่างๆ, การขายลิขสิทธิ์รายการ, และการทำสื่อดิจิตอล ที่มีรวมกัน 13 เว็บไซต์ และ ระบบรองรับของโทรศัพท์มือถือ เครือข่าย เอ็มทีวีภาคพื้นเอเชียแปซิฟิกมีรวมกันทั้งหมด 19 ช่องสถานีรับชมได้ตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งมีการวางผังรายการในช่วงเวลาต่างๆกัน
MTV Networks Asia Pacific
ธงชาติตูนิเซีย
ธงชาติตูนิเซีย  มีลักษณะเด่นคือ เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดง มีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวสีแดงในวงกลมสีขาวที่กลางธง เจ้าอัลฮุสเซนที่ 2 อิบน์ มาห์มุต (Al-Husayn II ibn Mahmud) เจ้าผู้ครองนครตูนิส ทรงตัดสินพระทัยกำหนดแบบธงนี้ขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2370 หลังสิ้นศึกแห่งนาวาริโน (Battle of Navarino) และต่อมาได้กำหนดเป็นธงชาติในช่วงปี พ.ศ. 2374 หรือ พ.ศ. 2378 แม้ในสมัยที่ตูนิเซียตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสก็ตาม แต่ธงนี้ก็ยังธงชาติอย่างเป็นทางการของประเทศนี้มาโดยตลอด และได้รับการยืนยันว่าเป็นธงชาติสาธารณรัฐตูนิเซีย เมื่อมีการลงนามในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2502 อย่างไรก็ตาม ขนาดและสัดส่วนธงนั้นก็ไม่ได้มีแบบที่เป็นมาตรฐาน จนกระทั่งในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2542 จึงได้มีการระบุข้อมูลเหล่านี้ไว้ในกฎหมายอย่างชัดเจน
รูปจันทร์เสี้ยวและดาวนั้นเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลามตามธรรมเนียมในศาสนานั้น และถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคลาภด้วย นอกจากนี้ยังเป็นสิ่งที่ทำให้นึกถึงธงจักรวรรดิออตโตมัน และเป็นเครื่องหมายทางประวัติศาสตร์เตือนให้รู้ว่า ในอตีตตูนิเซียเคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน
ประเภทของภาพยนตร์
ธงชาติแกมเบีย
ธงชาติแกมเบีย เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในประกอบด้วยแถบสีแดง สีน้ำเงิน และสีเขียว เรียงลำดับจากบนลงล่าง โดยที่แถบสีน้ำเงินนั้นมีแถบสีขาวขนาดเล็ก ขนาบที่ตอนบนและตอนล่างของแถบนั้น เริ่มใช้หลังประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ ออกแบบโดย ปา หลุยส์ โทมาซี
แถบสีแดง หมายถึงดวงอาทิตย์และทุ่งหญ้าสะวันนา สีน้ำเงินหมายถึงแม่น้ำแกมเบียซึ่งไหลผ่านกลางประเทศ กั้นกลางระหว่างป่าไม้และทุ่งหญ้าสะวันนา สีเขียวหมายถึงผืนแผ่นดินและป่าไม้ สีขาวหมายถึงสันติภาพ จะเห็นได้ชัดว่า ธงชาติแกมเบียไม่มีสัญลักษณ์ในที่สื่อถึงความคิดทางการเมืองเลย
ธงชาติบอตสวานา
ธงชาติบอตสวานา เป็นธงพื้นสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นสีฟ้า กลางธงมีแถบสีดำขนาบด้วยขอบสีขาวขนาดเล็กพาดผ่านตามแนวนอน สัดส่วนความกว้างของแต่ละแถบนั้นคือ 9:1:4:1:9 (วัดตามแนวตั้ง) เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2509 อันเป็นวันที่ประเทศนี้ประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร
พื้นธงสีฟ้าหมายถึงน้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือน้ำฝน ซึ่งมาจากคำขวัญประจำชาติในตราแผ่นดินที่ว่า "Pula" อันเป็นคำในภาษาเซตสวานา แปลตามตัวว่า "ฝน" หากแปลเอาความหมายจะหมายถึง "ขอให้ฝนจงตกลงมา" แถบสีดำขอบขาวหมายถึงความกลมกลืนทางเชื้อชาติระหว่างคนผิวดำกับคนผิวขาว และหมายถึงม้าลายซึ่งเป็นสัตว์ประจำชาติ
บรูนี
ซิกาเนร์-อัลเบนิซ
ถนนปู่เจ้าสมิงพราย
ถนนปู่เจ้าสมิงพราย  หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3113 สายสำโรง - สะพานภูมิพล เป็นถนนในเขตจังหวัดสมุทรปราการ เดิมมีชื่อว่า "ถนนสายสำโรง-ท่าอิฐ" มีระยะทางทั้งหมดประมาณ 6.3 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มต้นจากถนนสุขุมวิท ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ สิ้นสุดที่ท่าน้ำพระประแดง ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา บริเวณวัดแหลม ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ โดยที่จุดสิ้นสุดของถนนสายนี้เป็นท่าเรือข้ามฟากและแพขนานยนต์ของบริษัท เภตรา จำกัด และบริษัท นาวาสมุทร จำกัด สำหรับข้ามไปฝั่งตัวเมืองพระประแดงต่อไป
ถนนปู่เจ้าสมิงพรายเป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจร แต่ไม่มีเกาะกลางถนน จะมีเกาะกลางเฉพาะปากทางใกล้ถนนสุขุมวิท ถนนวงแหวนอุตสาหกรรม และท่าน้ำพระประแดงเท่านั้น ถนนปู่เจ้าสมิงพรายผ่านถนนสายหลักของจังหวัดสมุทรปราการ 2 สายคือ
ธงชาติแคเมอรูน
ธงชาติแคเมอรูน ที่ใช้ในปัจจุบันมีลักษณะเป็นธงสามสีมีสามแถบแบ่งตามแนวตั้ง แต่ละแถบประกอบด้วยสีเขียว สีแดง และสีเหลือง เรียงลำดับจากด้านคันธงไปด้านปลายธง แต่ละแถบกว้างเท่ากัน กลางแถบสีเขียวนั้นมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 1 ดวง เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่20 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 หลังประเทศแคเมรูนสามารถรวมชาติได้สำเร็จ ก่อนหน้านั้นธงชาติแคเมอรูนก็มีลักษณะที่คล้ายกับธงในปัจจุบัน แต่เริ่มแรกที่มีธงในปี พ.ศ. 2500 นั้นไม่มีรูปดาวในธงชาติ ต่อมาในปี พ.ศ. 2504 จึงได้เพิ่มรูปดาว 2 ดวงลงในแถบสีเขียว ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้แบบปัจจุบัน
แบบธงชาตินแคเมอรูนนี้ดัดแปลงมาจากธงชาติฝรั่งเศส ส่วนสีที่ใช้ในธงชาตินั้นจัดเป็นกลุ่มสีพันธมิตรแอฟริกา โดยแถบสีเหลืองหมายถึงดวงอาทิตย์และทุ่งหญ้าสะวันนาในภาคเหนือของประเทศ สีเขียวหมายถึงป่าไม้ในแถบภาคใต้ของประเทศ แถบกลางสีแดงและดาวสีเหลืองกลางธงหมายถึงเอกภาพ ซึ่งดาวดวงนี้มักเรียกกันด้วยชื่อว่า ดาวแห่งเอกภาพ ("the star of unity")
ธงชาติชาด
ธงชาติสาธารณรัฐชาด มีลักษณะเป็นธงสามสีสามแถบอย่างธงชาติฝรั่งเศส กล่าวคือ แต่ละแถบแบ่งตามแนวตั้งและมีความกว้างเท่ากัน ประกอบด้วยแถบสีน้ำเงิน สีเหลือง และสีแดง เรียงจากด้านคันธงไปยังด้านปลายธง ลักษณะโดยรวมของธงนี้พ้องกับธงชาติโรมาเนียเกือบทุกประการ ธงนี้เริ่มใช้มาตั้งแต่เมื่อชาดเป็นสาธารณรัฐปกครองตนเองและได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2503 และแม้ว่าประเทศจะต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงภายในอีกหลายครั้ง แต่แบบธงชาติชาดก็ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงเลยมาจนถึงทุกวันนี้
เหตุที่ประเทศใช้ธงสามแถบอย่างนี้ ก็เนื่องจากได้รับอิทธิพลการออกแบบธงจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมของชาดมาก่อน ส่วนแถบสีในธงนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกา
ความหมายของสีธงชาติชาดมีดังนี้
ยู อาโออิ
ยู อาโออิ (; เกิด 17 สิงหาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักแสดงหญิงและนางแบบชาวญี่ปุ่น เธอมีผลงานการแสดงครั้งแรกในภาพยนตร์โดย ชุนจิ อิวาอิ เรื่อง"ลิลี่ ชูชู แด่เธอตลอดไป" แสดงเป็น ชิโอริ สึดะ ในปี 2001, แสดงเป็น เท็ตสึโกะ อาริซูงาวะใน"สองหัวใจหนึ่งความทรงจำ" (2004) ที่กำกับโดยอิวาอิเช่นกัน, คิมิโกะ ทานิงาวะ ในภาพยนตร์เกี่ยวกับการเต้นฮูล่า"สาวฮุล่า หัวใจฮีโร่" และแสดงเป็น ฮางูมิ ฮานาโมโตะ ในภาพยนตร์ภาคคนแสดงของซีรีส์มังงะ"หวานใจกับใบโคลเวอร์" (2006)
อาโออิชนะรางวัลหลายรางวัลจากผลงานการแสดงของเธอ รวมถึง รางวัลเจแปนอะคาเดมี และรางวัลคิเนมะจุนโปในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมในปี 2007 สำหรับภาพยนตร์เรื่อง"สาวฮุล่า หัวใจฮีโร่" และในปี 2009 เธอได้รับรางวัลนักแสดงใหม่แห่งปีสำหรับผลงานการแสดงอย่างต่อเนื่องในสาขา"ภาพยนตร์ในสื่อและวิจิตรศิลป์" โดยกระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี
อาโออิเริ่มอาชีพการแสดงด้วยการแสดงในละครบรอดเวย์เรื่อง"Annie" และตามด้วยการปรากฏตัวของเธอในฐานะผู้เข้าร่วมรายการประจำของ"โอฮะชูตะ" ทางทีวีโตเกียวในปี 2000 อาโออิมีผลงานการแสดงครั้งแรกในภาพยนตร์โดย ชุนจิ อิวาอิเรื่อง"ลิลี่ ชูชู แด่เธอตลอดไป" แสดงเป็น ชิโอริ สึดะ พร้อมกับ ฮายาโตะ อิจิฮาระ, ชูโงะ โอชินาริ, มิวาโกะ อิจิกาวะ และ อายูมิ อิโต อาโออิยังร่วมแสดงกับเพื่อนของเธอ อาโออิ มิยาซากิ ในภาพยนตร์เรื่อง"อาโอะโทะชิโระเดะมิซูอิโระ" และ "ไกจู"
ในปี 2003 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองการก่อตั้งคิทแคทครบรอบ 30 ปีในประเทศญี่ปุ่น ชุนจิ อิวาอิได้ผลิตชุดภาพยนตร์สั้นนำแสดงโดย ยู อาโออิ และแอนน์​ ซูซูกิ ซึ่งภายหลังถูกขยายให้เป็นภาพยนตร์เรื่องยาวชื่อ"สองหัวใจหนึ่งความทรงจำ" และทำให้อาโออิได้รับรางวัลนักแสดงหญิงดีเด่นจากรางวัลภาพยนตร์มืออาชีพญี่ปุ่น
ในปี 2009 กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี เสนอชื่ออาโออิเป็นนักแสดงใหม่แห่งปีในสาขาภาพยนตร์ในสื่อและวิจิตรศิลป์จากผลงานการแสดงตั้งแต่"ลิลี่ ชูชู แด่เธอตลอดไป" จนถึงเรื่อง"สาวหัวใจล้านเปอร์เซ็นต์" หลังจากปีนั้น อาโออิพากย์เสียงของอิเกจังในภาพยนตร์ภาคคนแสดงเรื่อง "อิเกจังโทะโบกุ" จากหนังสือภาพภายใต้ชื่อเดียวกันโดยริเอโกะ ไซบาระ รวมถึงการรับบทบาทสมทบใน"โฮโนกาอะบอย" และภาพยนตร์โดยโยจิ ยามาดะเรื่อง"โอโตโตะ" ปีถัดมา อาโออินำแสดงในภาพยนตร์ปี 2010 โดยรีวอิจิ ฮิโรกิเรื่อง"พฤกษาพราวแสง" หลังจากนั้นจึงปรากฏใน"รักต้องห้ามของแวมไพร์", "เคนชิน ซามูไร เอ็กซ์", และละครโทรทัศน์โดยคิโยชิ คูโรซาวะเรื่อง"บาปบริสุทธิ์".
อาโออิสมรสกับนักแสดงตลก เรียวตะ ยามาซาโตะ ในวันที่ 3 มิถุนายน 2019
รหัสประจำตัวประชาชน
สถาบันส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น)
วิกิพีเดียภาษาทาจิก
วิกิพีเดียภาษาทาจิก เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาทาจิก ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาทาจิกมีบทความมากกว่า 8,900 บทความ (ตุลาคม พ.ศ. 2552)
วิกิพีเดียภาษาเกชัว
วิกิพีเดียภาษาเกชัว เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาเกชัว เริ่มสร้างเมื่อเดิอนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาเกชัวมีบทความมากกว่า 6,000 บทความ (เมษายน 2551)
วิกิพีเดียภาษายิดดิช
วิกิพีเดียภาษายิดดิช เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษายิดดิช เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2004 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษายิดดิชมีบทความ บทความ
วิกิพีเดียภาษาอาฟรีกานส์
วิกิพีเดียภาษาอาฟรีกานส์  เป็นวิกิพีเดียฉบับภาษาอาฟรีกานส์ สร้างขึ้นในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ซึ่งเป็นภาษาลำดับที่ 11 นับจากวันก่อตั้งของวิกิพีเดีย ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 วิกิพีเดียภาษาอาฟรีกานส์มีบทความมากที่สุดในบรรดาภาษาในทวีปแอฟริกา และอยู่ในอันดับที่ 69 จากวิกิพีเดียทุกภาษา
วิกิพีเดียภาษาอูรดู
วิกิพีเดียภาษาอูรดู  เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาอูรดู เริ่มสร้างเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2004 ณ วันที่ ค.ศ. วิกิพีเดียภาษานี้มี ผู้ใช้ที่ลงทะเบียน บัญชี และ ไฟล์
ผู้ใช้และบรรณาธิการ.
วิกิพีเดียภาษาอูรดูมีผู้มีส่วนร่วมประมาณ 320 คนต่อเดือน ส่วนใหญ่มาจากปากีสถาน ถึงแม้ว่าจะมีส่วนหนึ่งมาจากอินเดียด้วย และยังมีผู้ใช้จากซาอุดีอาระเบียด้วย วิกิพีเดียภาษาอูรดูประสบกับการขาดแคลนผู้มีส่วนร่วมด้วยเหตุผลหลายประการ เหมือนกันภาษากลุ่มอินเดียอื่น ๆ Ahmed Nisar ผู้มีส่วนร่วมในวิกิพีเดียภาษาอูรดูจากประเทศอินเดีย อ้างว่าเหตุผลบางประการคือความชอบของผู้คนในสื่อภาษาอังกฤษ ตลอดจนการขาดผู้เชี่ยวชาญที่พูดภาษาอูรดูซึ่งรอบรู้ในด้านต่าง ๆ ของเหตุการณ์ปัจจุบัน
พิทยาสถาพร
วิกิพีเดียภาษาจีนโบราณ
วิกิพีเดียภาษาจีนโบราณ (維基大典) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาจีนโบราณ เริ่มสร้างเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาจีนโบราณมีบทความมากกว่า 8,422 บทความ (26 ตุลาคม พ.ศ. 2561)
วิกิพีเดียภาษาโยรูบา
วิกิพีเดียภาษาโยรูบา เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาโยรูบา เริ่มสร้างเมื่อ ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาโยรูบามีบทความมากกว่า 5,000 บทความ (เมษายน 2551)
สวัสดิ์ หอรุ่งเรือง