pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โดยมีงานวิจัยบางงานพบมากถึง 4.99 มิลลิลิตร และบางงานพบน้อยถึง 2.3 มิลลิลิตร
ในงานวิจัยในคนสวีเดนและคนเดนมาร์ก
ความมีระยะที่ห่างระหว่างการหลั่งน้ำอสุจิทำให้ตัวอสุจิมีจำนวนสูงขึ้น
แต่ไม่ได้ทำปริมาณน้ำอสุจิให้เพิ่มขึ้น
การเพิ่มปริมาณน้ำอสุจิ.
มีบริษัทบางบริษัทที่โฆษณาอาหารเสริมที่เพิ่มปริมาณน้ำอสุจิ
แต่ก็เหมือนกับอาหารเสริมประเภทอื่น ๆ
อาหารเสริมพวกนี้ไม่ได้มีการอนุมัติหรือการควบคุมดูแลจากองค์กรควบคุมยาและอาหาร (เหมือนกับยาแผนปัจจุบันมี)
และคำโฆษณาเหล่านั้นก็ไม่ได้มีการยืนยันโดยวิธีการทางวิทยาศาสตร์
มีคำโฆษณาคล้าย ๆ กันอย่างนี้เกี่ยวกับพวกอาหารเสริมที่เป็นยาเร้าความกำหนัดอีกด้วย ซึ่งก็ขาดการยืนยันทางวิทยาศาสตร์เช่นเดียวกัน
การเก็บน้ำอสุจิ.
น้ำอสุจิสามารถเก็บไว้ได้ในสารละลายบางอย่างเช่น "Illini Variable Temperature" (ตัวย่อ IVT)
ซึ่งประกอบด้วยเกลือหลายชนิด น้ำตาลหลายชนิด ยาฆ่าเชื้อโรค และอัดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์
และมีรายงานว่าสามารถรักษาคุณภาพของน้ำอสุจิโดยวิธีนี้เป็นเวลาถึง 7 วัน
สำหรับการเก็บระษาไว้ในระยะยาว สามารถใช้วิธีแช่แข็ง (Semen cryopreservation)
สำหรับอสุจิมนุษย์ รายงานระยะการเก็บรักษาที่ยาวที่สุดที่ใช้การได้ด้วยวิธีนี้ก็คือ 21 ปี
นอกจากหน้าที่ทางการผสมพันธุ์แล้ว
งานวิจัยบางงานอ้างว่า น้ำอสุจิมีผลดีอื่น ๆ ต่อสุขภาพอีกด้วย คือ
แต่มีงานวิจัยอื่นที่แสดงผลเสีย
การเป็นสื่อของโรค.
น้ำอสุจิเป็นสื่อของโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์มากมายหลายอย่างรวมทั้งเอชไอวี ซึ่งเป็นเชื้อไวรัสที่ทำให้เกิดโรคเอดส์
มีงานวิจัยอื่น
ที่แสดงว่ามีการสร้างแอนติบอดีที่ไม่เคยมีมาก่อนเพื่อตอบสนองต่อน้ำอสุจิ
และแอนติบอดีเหล่านี้จะระบุเซลล์เม็ดเลือดขาวแบบ T ที่มีอยู่ในร่างกายว่าเป็นสิ่งแปลกปลอม
ดังนั้นเซลล์ T ก็จะถูกทำลายโดยเซลล์เม็ดเลือดขาวอีกแบบหนึ่งคือแบบ B
น้ำอสุจิมีโปรตีนหลายชนิดที่มีฤทธิ์ฆ่าเชื้อโรค เชื้อรา และเชื้อไวรัส
แต่กลับไม่มีผลต่อเชื้อโกโนเรีย
ซึ่งเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ที่สามัญ
เลือดในน้ำอสุจิ (hematospermia).
เลือดในน้ำอสุจิหรือภาวะ hematospermia อาจจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า (คือต้องดูด้วยกล้องจุลทรรศน์)
หรืออาจจะมองเห็นได้
ซึ่งอาจเกิดขึ้นเพราะการอักเสบ การติดเชื้อ การอุดตัน
หรือความบาดเจ็บในระบบอวัยวะสืบพันธุ์
หรือมีปัญหาในท่อปัสสาวะ อัณฑะ หลอดเก็บตัวอสุจิ หรือต่อมลูกหมาก
เป็นภาวะที่หายเองโดยไม่ต้องทำอะไร หรือสามารถบำบัดได้โดยยาปฏิชีวนะ
แต่ถ้าไม่หายเอง อาจจะต้องตรวจโดยการวิเคราะห์น้ำอสุจิ หรือทำการตรวจอวัยวะเพศและทางเดินปัสสาวะ เพื่อหาสาเหตุ
ภูมิแพ้ต่อน้ำอสุจิ.
ในกรณีที่มีน้อย บางคนอาจจะแพ้น้ำอสุจิ
(ที่เรียกว่า human seminal plasma hypersensitivity)
อาการอาจจะจำกัดเป็นที่ ๆ หรืออาจเกิดขึ้นทั้งตัว
อาการอาจเกิดขึ้นที่ช่องคลอดเช่นคัน แดงผิดปกติ บวม หรือเกิดการพองภายใน 30 นาทีที่กระทบสัมผัส
หรืออาจจะเกิดอาการคันทั้งตัว ลมพิษ และแม้แต่การหายใจลำบาก
วิธีพิสูจน์ก็คือให้ใช้ถุงยางอนามัยขณะมีเพศสัมพันธ์
ถ้าอาการลดลง แสดงว่าอาจจะแพ้น้ำอสุจิ
กรณีที่มีอาการเบา สามารถบำบัดให้หายได้โดยให้ถูกกับน้ำอสุจิซ้ำ ๆ กัน
แต่ถ้ามีอาการรุนแรง ควรจะปรึกษาหมอ
โดยเฉพาะถ้ากำลังพยายามเพื่อตั้งครรภ์ ซึ่งอาจจะทำได้โดยใช้วิธีผสมเทียม
นักวิทยาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยยูเทรกต์ในเมืองยูเทรกต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ กำลังทำการศึกษาเกี่ยวกับภาวะอย่างหนึ่ง
ที่ชายบางคน "เกิดอาการคล้ายหวัดเช่น ตัวร้อน น้ำมูกไหล
ล้าจัด และคันตาทันทีหลังจากหลั่งน้ำอสุจิ
และอาการสามารถดำเนินต่อไปเป็นอาทิตย์"
ภาวะนี้เรียกว่า Postorgasmic illness syndrome (แปลว่ากลุ่มอาการเจ็บป่วยหลังการถึงจุดสุดยอด)
นักวิจัยพบว่า เกิดจากการแพ้น้ำอสุจิของตนเอง
และสามารถรักษาได้โดยวิธีที่ใช้รักษาภูมิแพ้ (allergen immunotherapy)
มุมมองทางจิตใจ.
งานวิจัยเร็ว ๆ นี้งานหนึ่งบอกเป็นนัยว่า น้ำอสุจิมีฤทธิ์เป็นยาต้านความซึมเศร้าสำหรับผู้หญิง
คือ หญิงที่ได้รับน้ำอสุจิผ่านช่องคลอดมีโอกาสเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้าที่น้อยกว่า
สันนิษฐานกันว่า ผลทางใจอย่างนี้เป็นเพราะองค์ประกอบซับซ้อนทางเคมีของน้ำอสุจิ
รวมทั้งฮอร์โมนที่เปลี่ยนอารมณ์ความรู้สึก
คือ ในงานสำรวจทางวิทยาศาสตร์ในนักศึกษามหาวิทยาลัยหญิง 293 คน พบว่า ผู้ที่มีเพศสัมพันธ์โดยไม่ได้ใช้ถุงยางอนามัย
มีโอกาสมากขึ้นที่จะเป็นผู้เริ่มเพศสัมพันธ์ และหาคู่ขาใหม่เมื่อแยกจากคนเดิม
ซึ่งบอกเป็นนัยว่า เกิดภาวะพึ่งพิงองค์ประกอบเคมี (chemical dependency) ของน้ำอสุจิ
แต่ว่า ผลของน้ำอสุจิต่อคู่ขาที่เป็นชายยังไม่ปรากฏ
มุมมองทางวัฒนธรรมและปรัชญา.
สำหรับพระภิกษุของพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาท การจงใจทำน้ำอสุจิให้เคลื่อนเป็นอาบัติหนักคืออาบัติสังฆาทิเสส ซึ่งในพระพุทธพจน์ทรงเจาะจงไว้ว่าเป็น การ "ทำให้เคลื่อน" ซึ่งอธิบายเพิ่มขึ้นว่าเป็น "กิริยาที่ทำให้เคลื่อนจาก"ฐาน"" ส่วนในคัมภีร์ชั้นอรรถกถาสรุปว่า "กายทั้งสิ้น" เป็น ""ฐาน" (คือเป็นที่อยู่ของน้ำอสุจิ) แล้วอ้างว่า
ดังนั้น คัมภีร์พุทธศาสนาเถรวาทชั้นอรรถกถาจึงบอกเป็นนัยว่า น้ำอสุจิอาจจะไหลออกจากส่วนใดของร่างกายก็ได้ เพราะกายทั้งสิ้นเป็น "ฐาน"" ของน้ำอสุจิ
นอกจากนั้นแล้ว ในพระพุทธพจน์ยังกำหนดสีของน้ำอสุจิไว้อีกด้วยว่า
ชี่กง.
ชี่กงและแพทย์แผนจีนเน้นพลังอย่างหนึ่งที่เรียกว่า
精 (ภาษาจีน: jīng, หยิน ซึ่งหมายถึง "แก่นสาร" หรือ "วิญญาณ")
ซึ่งบุคคลหนึ่งต้องพยายามสะสม
หยิน เป็นพลังทางเพศ
ที่ถือว่า ถูกปล่อยออกไปเมื่อมีการหลั่งน้ำอสุจิ ดังนั้น การช่วยตัวเองจึงถือว่า เป็นการทำลายพลังสำหรับคนที่ฝึกวิชานี้
ทฤษฎีชี่กงบอกว่า พลังลมปราณจะส่งไปทางอวัยวะเพศเมื่อเกิดอารมณ์ทางเพศ
สุภาษิตจีนว่า 一滴精，十滴血 (ภาษาจีน: yì dī jīng, shí dī xuè, แปลโดยบทว่า: น้ำอสุจิหยดหนึ่งมีค่าเท่ากับเลือดสิบหยด) แสดงให้เห็นถึงความคิดแนวนี้
คำวิทยาศาสตร์จีนของน้ำอสุจิก็คือ 精液 (ภาษาจีน: jīng yè, แปลโดยบทว่า: หยดแก่นสาร/หยดหยิน)
และคำของตัวอสุจิก็คือ 精子 (ภาษาจีน: jīng zǐ, แปลโดยบทว่า: ธาตุของแก่นสาร/ธาตุของหยิน)
ซึ่งเป็นคำศัพท์ปัจจุบันที่มีการเท้าความเดิม
ในสมัยกรีกโบราณ อาริสโตเติลได้ให้ความสำคัญของน้ำอสุจิ นักเขียนคนหนึ่งได้กล่าวไว้ว่า
"สำหรับอาริสโตเติลแล้ว น้ำอสุจิเป็นสิ่งที่มาจากอาหาร
มาจากเลือด และมีการปรุงให้เป็นสารที่ยอดเยี่ยม อยู่ที่อุณหภูมิที่ยอดเยี่ยม
ซึ่งผู้ชายเท่านั้นหลั่งออกได้
เป็นผลจากธรรมชาติของผู้ชาย ที่มีระดับไฟธาตุที่ขาดไม่ได้ในการเปลี่ยนเลือดให้เป็นน้ำอสุจิ"
อาริสโตเติลคิดว่า มีความสัมพันธ์กันโดยตรงระหว่างอาหารและน้ำอสุจิ คือ
"น้ำอสุจิเป็นการขับสารอาหารออก หรือจะพูดให้ชัดกว่านี้ก็คือ
เป็นการขับส่วนที่สมบูรณ์ที่สุดของอาหารออก"
ความสัมพันธ์ของอาหารเพื่อให้เกิดการเจริญเติบโตของร่างกายในทางหนึ่ง
และความสัมพันธ์ของอาหารกับน้ำอสุจิในอีกทิศทางหนึ่ง
ทำให้อาริสโตเติลเตือนไม่ให้
"มีกิจกรรมทางเพศเมื่ออายุน้อย...
เพราะจะมีผลต่อการเจริญเติบโตของร่างกาย
คือ อาหารที่ใช้ในการเจริญเติบโตของร่างกาย จะถูกนำไปใช้เพื่อการผลิตน้ำอสุจิ...
อาริสโตเติลกล่าวว่า นี้หมายถึงช่วงที่ร่างกายกำลังเจริญเติบโต
ดังนั้น ช่วงอายุที่ดีที่สุดเพื่อเริ่มกิจกรรมทางเพศก็คือเมื่อไม่มีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วแล้ว
เพราะว่า เมื่อร่างกายเติบโตถึงระดับที่สูงที่สุดแล้ว
การเปลี่ยนสารอาหารไปเป็นน้ำอสุจิไม่ได้ทำให้ร่างกายขาดวัสดุที่ใช้เพื่อการเติบโต"
นอกจากนั้นแล้ว "อาริสโตเติลยังบอกเราว่า เขตรอบ ๆ ตา
เป็นเขตที่อุดมสูงสุดของ 'พืช' ในศีรษะ
เป็นทฤษฎีที่อธิบายผลที่เกิดขึ้นต่อตาเมื่อมีเพศสัมพันธ์มากเกินไป
และระบุถึงความคิดที่บอกว่า ตัวอสุจิมาจากน้ำที่อยู่รอบ ๆ ตา"
นี่อาจจะอธิบายความคิดลัทธิของพิทาโกรัสว่า "น้ำอสุจิเป็นหยดหนึ่งของสมอง (τὸ δε σπέρμα εἶναι σταγόνα ἐγκέφαλου)."
เชื่อกันว่า ผู้หญิงก็มีน้ำอสุจิแบบของตนเองเช่นกัน
ซึ่งมีอยู่ในมดลูกและเกิดการปล่อยเมื่อถึงจุดสุดยอด
การมีน้ำอสุจิค้าง (คือไม่มีการปล่อย) เชื่อว่าเป็นเหตุของโรคฮิสทีเรียในหญิง (female hysteria)
น้ำอสุจิศักดิ์สิทธิ์.
ในสังคมก่อนอุตสาหกรรมบางสังคม มีการถือว่าน้ำอสุจิและน้ำของร่างกายอย่างอื่น ๆ เป็นของศักดิ์สิทธิ์ (หรือขลัง)
โลหิตก็เป็นส่วนหนึ่งของความเชื่อนั้น
และก็มีความเชื่อว่า น้ำอสุจิเกิดขึ้นจากสิ่งเหนือธรรมชาติ
และดังนั้น จึงเป็นของศักดิ์สิทธิ์
น้ำค้างครั้งหนึ่งเชื่อกันว่า เป็นฝนประเภทที่ทำให้โลกอุดมสมบูรณ์
และจึงกลายมาเป็นตัวอุปมาของน้ำอสุจิ
มีการเชื่อกันอย่างกว้างขวางในยุคโบราณว่า
แก้วมณีเป็นหยดน้ำอสุจิจากสวรรค์ซึ่งเกิดการแข็งตัวหลังจากทำให้เกิดความอุดมสมบูรณ์แก่โลกแล้ว
มีความเชื่อโบราณของคนจีนว่า หยกเป็นน้ำอสุจิของมังกรสวรรค์ที่แห้งแล้ว
ในตำนานเก่า ๆ รอบโลก
น้ำอสุจิมักจะเปรียบเหมือนกับนมแม่
ในวัฒนธรรมของคนบาหลีบางเผ่า
การให้น้ำอสุจิเป็นเป็นการทดแทนนมแม่โดยเป็นอุปมาเกี่ยวเนื่องกับอาหาร คือ
ภรรยาทำอาหารให้กับสามี ผู้ทำการทดแทนโดยให้น้ำอสุจิ ซึ่งเป็น "น้ำนมแห่งความเมตตา"
ในปรัชญาทางการแพทย์บางอย่าง เช่นการแพทย์แผนโบราณของคนรัสเซีย
น้ำอสุจิเชื่อกันว่าเป็นผลจากปฏิกิริยาทางกายที่ซับซ้อนระหว่างหญิงชาย
ไม่ใช่เป็นเพียงแค่ผลิตภัณฑ์ของระบบสืบพันธุ์ในชาย
น้ำอสุจิในงานจารกรรม.
เมื่อหน่วยจารกรรม SIS ของประเทศอังกฤษพบว่า น้ำอสุจิสามารถใช้เป็นหมึกที่มองไม่เห็นอย่างดี
ผู้อำนวยการคนแรกของหน่วย SIS จึงได้ให้ข้อสังเกตเกี่ยวกับจารบุรุษของเขาว่า "ทุกคนเป็นปากกาของตนเอง"
การกินน้ำอสุจิ.
เหตุผลของการกินน้ำอสุจิของมนุษย์หรือของสัตว์อื่น ก็เพื่อความพึงพอใจทางเพศ และเพื่อประโยชน์ทางร่างกายและจิตใจอื่น ๆ
ไม่มีความเสี่ยงต่อการกินน้ำอสุจิของชายที่มีสุขภาพดี
คือ การกลืนน้ำอสุจิไม่ทำให้มีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นอีกจากการมีออรัลเซ็กซ์
ซึ่งปกติก็เสี่ยงต่อโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์เช่นเอชไอวีหรือเริมอยู่แล้ว
โดยเฉพาะในบุคคลที่มีเลือดออกที่เหงือก มีโรคเหงือกอักเสบ หรือมีแผลที่ยังเปิดอยู่ในปาก
แม้ว่า น้ำอสุจิอาจจะเย็นหมดแล้วก่อนที่จะกินเข้าไป
แต่เชื้อไวรัสก็สามารถรอดอยู่ได้เป็นระยะเวลานานแม้ว่าจะออกมานอกร่างกายแล้ว
งานวิจัยยังบอกเป็นนัยด้วยว่า การมีออรัลเซ็กส์โดยไม่มีการป้องกันกับบุคคลที่มีเชื้อ human papillomavirus (HPV) อาจจะเพิ่มความเสี่ยงต่อมะเร็งปากหรือมะเร็งคอ
งานวิจัยพบว่า 36% ของคนไข้มะเร็งปากและคอมีเชื้อ HPV เทียบกับกลุ่มควบคุม
เชื่อกันว่า มะเร็งของคนไข้เหล่านั้นเป็นผลของการติดเชื้อ HPV
เพราะว่า เชื้อไวรัสนี้เป็นเหตุของมะเร็งปากมดลูกโดยมาก
ประโยชน์ทางกาย.
น้ำอสุจิที่หลั่งออกโดยเฉลี่ย (3.4 มิลลิลิตร) จะมีสารอาหารเช่นธาตุสังกะสี แคลเซียม และโพแทสเซียม และวิตามินบี 12 อยู่เล็กน้อย
งานวิจัยที่มีตัวอย่างน้อยส่วนหนึ่งพบประโยชน์ต่อสุขภาพในการกินน้ำอสุจิ
ความเป็นหมันของหญิงบางชนิด โรคพิษแห่งครรภ์ระยะก่อนชัก และการแท้ง
สามารถเกิดจากแอนติบอดีที่เข้าไปทำลายโปรตีนหรือแอนติเจนในน้ำอสุจิของผู้ชาย
แต่เมื่อทำออรัลเซ็กซ์แล้วกลืนน้ำอสุจิของคู่ขาเข้าไป
อาจทำการมีครรภ์ให้ปลอดภัยยิ่งขึ้น ประสบผลสำเร็จยิ่งขึ้น
ยังไม่มีงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่เช็คดูว่าการกลืนน้ำอสุจิมีผลต้านความซึมเศร้าหรือไม่ (แต่มีจากการดูดซึมผ่านช่องคลอด)
แต่ว่า น้ำอสุจิมีสารประกอบที่สามารถเปลี่ยนอารมณ์ความรู้สึกได้เช่น
เอ็นดอร์ฟิน, estrone, prolactin, oxytocin, thyrotropin-releasing hormone, และเซโรโทนิน
ประโยชน์ที่พบที่เกิดจากสารประกอบเหล่านี้ พบแต่ในงานวิจัยเกี่ยวกับการดูดซึมผ่านช่องคลอดเท่านั้น
พฤติกรรมในวัฒนธรรมต่าง ๆ.
ในบางวัฒนธรรม น้ำอสุจิมีคุณสมบัติบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับความเป็นชาย
เช่น คนหลายเผ่าจากปาปัวนิวกินีรวมทั้งคนแซมเบียและคน Etoro
เชื่อว่า น้ำอสุจิช่วยบูรณาการความเป็นชายให้สมบูรณ์ในเยาวชนชาย
คือ น้ำอสุจิของผู้อาวุโสของเผ่า มีธรรมชาติของความเป็นชาย
และเพื่อที่จะสืบช่วงต่อจากผู้อาวุโสเหล่านั้น
ชายที่อายุน้อยกว่าซึ่งเป็นคนรุ่นต่อไปต้องให้ออรัลเซ็กซ์กับผู้อาวุโสและกินน้ำอสุจิ
เยาวชนทั้งก่อนวัยรุ่นและหลังวัยรุ่นต้องผ่านพิธีการเช่นนี้
ประเพณีเช่นนี้สัมพันธ์กับความนิยมในความรักร่วมเพศที่พบในคนเผ่าเหล่านี้และอื่น ๆ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นหน่วยงานระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยเป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับ 10 ของมหาวิทยาลัย และเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับ 9 ในมหาวิทยาลัยของรัฐในประเทศไทย คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เป็นที่แรกที่มีการเริ่มใช้หลักสูตรนานาชาติ/หลักสูตร Double Degree/หลักสูตรตรีควบโท ในประเทศไทย มีชื่อเสียงในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตร์ (นานาชาติ) และผลิตงานวิจัยอย่างต่อเนื่อง
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้มีดำริที่จะจัดการเรียนการสอนทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2511 ดังมีหลักฐานปรากฏในข้อเสนอแผนดำเนินการโครงการพัฒนามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีนาคม พ.ศ. 2521 ความว่า "25 ธันวาคม 2511 สภาการศึกษามีหนังสือ ที่ สร.0411 (1) แจ้งว่าได้ส่งเรื่องไปยังมูลนิธิฟอร์ดเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ขอความช่วยเหลือในการจัดสอนทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปริญญาตรี และช่วยในการวางแผนก่อสร้างมหาวิทยาลัยที่รังสิตและวังหน้า" หลังจากปี พ.ศ. 2511 ก็ได้มีการพัฒนาที่ดินมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ที่รังสิตมาโดยลำดับ และได้มีการจัดส่งอาจารย์ไปศึกษาต่อต่างประเทศทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ แต่ในช่วง 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 และ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 มหาวิทยาลัยประสบภาวะวิกฤตการณ์ทางด้านการเมือง จึงทำให้โครงการต่าง ๆ ต้องชงักงันไป
ในปี พ.ศ. 2531 สมัยศาสตราจารย์เกริกเกียรติ พิพัฒน์เสรีธรรม เป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้เสนอโครงการจัดตั้ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ ในช่วงการปรับแผนพัฒนาการศึกษา ระยะที่ 6 โดยผ่านความเห็นชอบของที่ประชุมสภามหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2531 และจัดส่งให้ทบวงมหาวิทยาลัยพิจารณา เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2531 ขณะเดียวกันได้มีการประชุมคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2531 พิจารณาเรื่องการจัดตั้งมหาวิทยาลัยในภูมิภาค ที่ประชุมคณะรัฐมนตรีได้มีมติอนุมัติให้ยกฐานะวิทยาลัยในหลายจังหวัดขึ้นมาเป็นมหาวิทยาลัยและได้มีมติ "ให้ทบวงมหาวิทยาลัยรับไปพิจารณาเสนอจัดตั้ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ และคณะแพทยศาสตร์ ขึ้นในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เสนอให้คณะรัฐมนตรีพิจารณาโดยด่วน"
เมื่อข้อเสนอโครงการจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ได้ผ่านการพิจารณาของคณะอนุกรรมการปรับแผนพัฒนาการศึกษา ระยะที่ 6 ของทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2531 และได้ผ่านการพิจารณาของคณะกรรมการทบวงมหาวิทยาลัย ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 แล้ว ทบวงมหาวิทยาลัยได้เสนอร่างพระราชกฤษฎีกา จัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ไปยังสำนักงาน เลขาธิการคณะรัฐมนตรี เพื่อพิจารณาตามขั้นตอนต่าง ๆ โดยต้องให้สำนักงบประมาณ และสำนักงาน ก.พ. พิจารณาเสนอความเห็น เพื่อประกอบการพิจารณาของคณะรัฐมนตรี ซึ่งในที่สุดที่ประชุมคณะรัฐมนตรีได้มีมติรับหลักการเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2532 และได้ส่งร่างพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะฯ ให้สำนักงาน คณะกรรมการกฤษฎีกาตรวจพิจารณา จากนั้นสำนักเลขาธิการ คณะรัฐมนตรีได้ส่งไปยังสำนักราชเลขาธิการเพื่อโปรดเกล้าลงพระปรมาภิไธย ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ ได้ทรงลงพระปรมาภิไธยในพระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ เมื่อวันเสาร์ที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2532 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงถือว่าวันเสาร์ที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2532 เป็นวันจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงได้เริ่มดำเนินการเพื่อพัฒนามหาวิทยาลัยในด้านการจัดการเรียนการสอนทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงการปรับแผนพัฒนาการศึกษา ฉบับที่ 6 พ.ศ. 2533-2534 (2 ปีสุดท้ายของแผน) เพื่อให้มีส่วนในการผลิตวิศวกรสาขาต่าง ๆ ออกไปรับใช้สังคมและประเทศชาติ อันเป็นการตอบสนองนโยบายของรัฐในการผลิตบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถในสาขาวิชาวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ ทรงลงพระปรมาภิไธยในพระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันเสาร์ที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2532
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงกำหนดให้วันนี้เป็นวันสถาปนาคณะวิศวกรรมศาสตร์ โดยเป็น คณะที่ 10 ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งที่ 9 ในมหาวิทยาลัยของรัฐโดยเริ่มมีการจัดการเรียนการสอนตั้งแต่ ปีการศึกษา 2533 เป็นต้นมา
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา ได้ขยายการเรียนการสอน และให้บริการศูนย์ฝึกอบรม สัมมนาในภูมิภาค มีนโยบายที่จะพัฒนาศูนย์การศึกษาภูมิภาคอย่างจริงจัง เพื่อขยายโอกาสทางการศึกษา และนำความเป็นเลิศทางวิชาการ วิธีคิดและวิถีของความเป็นธรรมศาสตร์ไปสู่ชุมชนภาคภาคตะวันออกอย่างมีประสิทธิภาพ ในปี พ.ศ. 2557 คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์พัทยา ได้รับเงินสนับสนุนจาก บริษัท สยามกลการ จำกัด ในการสร้างอาคารปฏิบัติการวิศวกรรมยานยนต์ เป็นจำนวนเงิน 68 ล้านบาท และอาคารสนับสนุนการเรียนการสอน (หอพัก) เป็นจำนวนเงิน 30 ล้านบาท อีกทั้งบริษัทสยามกลการยังได้บริจาคเครื่องมือ อุปกรณ์ที่ต้องใช้ในอาคารปฏิบัติการวิศวกรรมยานยนต์ และทุนการศึกษาให้แก่นักศึกษาหลักสูตรวิศวกรรมยานยนต์ที่มีผลการเรียนดี
ปัจจุบันคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เปิดการเรียนการสอนในหลักสูตรทั้งภาคปกติ และโครงการต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
ลำดับที่ 1 ศาสตราจารย์ ดร.นักสิทธิ์  คูวัฒนาชัย
ดำรงตำแหน่งคณบดี ตั้งแต่ 15 มกราคม พ.ศ. 2553 – 14 มกราคม พ.ศ. 2536
รักษาการในตำแหน่งคณบดี ตั้งแต่ 15 มกราคม พ.ศ. 2536 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
รองศาสตราจารย์ สถาพร  เกตกินทะ
รักษาการในตำแหน่งคณบดี ตั้งแต่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 – 9 มิถุนายน พ.ศ. 2537
ลำดับที่ 2 ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สมนึก  ประภารธนาธร
รักษาราชการในตำแหน่งคณบดี ตั้งแต่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2537 – 18 สิงหาคม พ.ศ. 2537
ดำรงตำแหน่งคณบดี ตั้งแต่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2537 – 18 สิงหาคม พ.ศ. 2540
ลำดับที่ 3 รองศาสตราจารย์ ดร.จิรศิริพงศ์  เจริญภัณฑารักษ์
ดำรงตำแหน่งคณบดี สมัยที่ 1 ตั้งแต่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2540 – 18 สิงหาคม พ.ศ. 2543
ดำรงตำแหน่งคณบดี สมัยที่ 2 ตั้งแต่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 – 19 สิงหาคม พ.ศ. 2545
รักษาการในตำแหน่งคณบดี ตั้งแต่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2545 – 2 กันยายน พ.ศ. 2545
ลำดับที่ 4 รองศาสตราจารย์ ดร.วิโรจน์  บุญญภิญโญ
ดำรงตำแหน่งคณบดี ตั้งแต่ 2 กันยายน พ.ศ. 2545 – 2 กันยายน พ.ศ. 2548
ลำดับที่ 5 รองศาสตราจารย์ ดร.อุรุยา  วีสกุล
ดำรงตำแหน่งคณบดี สมัยที่ 1 ตั้งแต่ 2 กันยายน พ.ศ. 2548 – 2 กันยายน พ.ศ. 2551
รักษาการในตำแหน่งคณบดี ตั้งแต่ 2 กันยายน พ.ศ. 2551 – 29 กันยายน พ.ศ. 2551
ดำรงตำแหน่งคณบดี สมัยที่ 2 ตั้งแต่ 29 กันยายน พ.ศ. 2551 – 29 กันยายน พ.ศ. 2554
ลำดับที่ 6 รองศาสตราจารย์ ดร.ประภัสสร์  วังศกาญจน์
ดำรงตำแหน่งคณบดี สมัยที่ 1 ตั้งแต่ 29 กันยายน พ.ศ. 2554 – 29 กันยายน พ.ศ. 2557
ดำรงตำแหน่งคณบดี สมัยที่ 2 ตั้งแต่ 29 กันยายน พ.ศ. 2557 – 29 กันยายน พ.ศ. 2560
ลำดับที่ 7 รองศาสตราจารย์ ดร.ธีร  เจียศิริพงษ์กุล
รักษาการแทนตำแหน่งคณบดี ตั้งแต่ 29 กันยายน พ.ศ. 2560 – 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
ดำรงตำแหน่งคณบดี สมัยที่ 1 ตั้งแต่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 – ปัจจุบัน
เจ้าหลวงเสือใต้ฟ้า
สุดทิวฟ้า หรือ เจ้าหลวงเสือใต้ฟ้า เป็นพระราชโอรสของสุกาฟ้าและได้ครอบครองอาณาจักรต่อมา และสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. ๑๘๒๔ ทรงครองราชย์ได้ ๑๓ ปี
สงครามกับเมืองกัง.
ในรัชสมัยของพระองค์ ได้เกิดสงครามระหว่างชนเผ่านะรา (ไทใหญ่แห่งเมืองกัง) และชนชาวมานตะรา ชาวนะราพ่ายแพ้และขอความช่วยเหลือจากสุดทิวฟ้า ซึ่งยินดีจะช่วย หากว่าประมุขแห่งนะราจะยกพระราชธิดาแก่พระองค์ แต่ประมุขแห่งนะราไม่ยินยอม สุดทิวฟ้าจึงยกทัพไปโจมตีนะรา แต่กลับเพลี่ยงพล้ำในการรบ และบุรฮา โกฮาอิน ถูกฆ่าตายในสนามรบ บาร์ โกฮาอิน จึงยอมสงบศึกกับข้าศึก และเมื่อเดินทางกลับเข้าเมือง บาร์ โกฮาอินจึงถูกจำคุก แต่ขุนนางอื่นๆได้อ้อนวอนให้สุดทิวฟ้า พระองค์จึงพระราชทานอภัยโทษแก่บาร์ โกฮาอิน
เหตุการณ์อื่น ๆ.
ในรัชสมัยนี้ ชาวกะฉารีกลุ่มหนึ่งได้ละทิ้งเมืองทางตะวันออกของแม่น้ำทิขุมาอยู่กับชาวอาหม
มานตะรา
บุรฮา โกฮาอิน
ไกรเกียรติ คูณธนทรัพย์
ไกรเกียรติ เบียดตะคุ นักฟุตบอลทีมชาติไทย เป็นชาวจังหวัดนครราชสีมา เป็นบัณฑิตคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปัจจุบันเป็นโค้ชเยาวชนรุ่นอายุ 19 ปี ให้กับสโมสรฟุตบอลจังหวัดนครราชสีมา โดยลงสนามในไทยพรีเมียร์ลีกให้บางกอกกล๊าสนัดแรกวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2552 ในเกมส์ชนะเมืองทองฯ ยูไนเต็ด 1-0
ซาปา
ซาปา  เป็นเมืองชายแดนตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ในจังหวัดหล่าวกาย มีจุดเด่นคือมีการทำนาขั้นบันไดมาก ทำให้มีภูมิทัศน์สวยงามแก่การท่องเที่ยว เดิมซาปาเป็นเมืองตากอากาศของเจ้านายชั้นสูงชาวฝรั่งเศสที่มาทำงานในเวียดนาม จึงมีสถาปัตยกรรมอาคารบ้านเรือนและการวางผังเมืองแบบอาณานิคมฝรั่งเศส (French Colonial) มีจุดเด่นที่ตั้งอยู่กลางเมืองคือ โบสถ์คาทอลิก
ลักษณะโดยทั่วไปเชิงภูมิศาสตร์.
เมืองซาปาตั้งอยู่ในจังหวัดหล่าวกาย บริเวณภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ซึ่งห่างจากชายแดนประเทศจีนประมาณ 380 กิโลเมตรมีภูมิประเทศแบบเทือกเขา โดยเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาฮวงเหลียนเซิน (The Hoàng Liên Son) ซึ่งอยู่ทางตะวันออกสุดของเทือกเขาหิมาลัย เทือกเขาแห่งนี้เป็นที่ตั้งของยอดเขาฟานซีปัง ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเวียดนามที่ระดับความสูง 3,143 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
สำหรับชุมชนเมืองซาปานั้น ตั้งอยู่ที่ระดับความสูงโดยเฉลี่ย 1,500 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล มีลักษณะภูมิอากาศตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิปเปน (Köppen climate classification) แบบ Cwb มีลักษณะโดยทั่วไปคืออบอุ่นชื้นและมีฝนตกในฤดูร้อน (เดือนพฤษภาคม - สิงหาคม) อบอุ่นและแห้งในฤดูหนาว โดยเมืองซาปาบางปีนั้นจะมีหิมะตกได้ในบางวัน
เมืองซาปาเป็นชุมชนชาวเขาขนาดเล็กและเป็นบ้านเกิดของชนกลุ่มน้อยหลายเผ่าพันธุ์ มีประชากรทั้งหมด 36,000 คน ประกอบไปด้วย กลุ่ม Kinh (Viet) ร้อยละ 15 และกลุ่มชาติพันธุ์หลักอีก 5 กลุ่มด้วยกัน ประกอบด้วยกลุ่ม Hmong ร้อยละ 52 กลุ่ม Dao ร้อยละ 25 กลุ่ม Tay ร้อยละ 5 กลุ่ม Giay ร้อยละ 2 และกลุ่ม Xa Pho จำนวนเล็กน้อย โดยประมาณ 7,000 คนอาศัยอยู่ในตัวเมือง ส่วนประชากรกลุ่มที่เหลือกระจายไปอาศัยอยู่ตามชุมชนย่อยในเขตชนบท
ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพโดยอาศัยภูมิประเทศที่ลาดชันคล้ายขั้นบันได โดยมีผลผลิตทางเกษตรกรรมหลักคือข้าวและข้าวโพด
สามเจ้าผู้พรอง
สามเจ้าผู้พรอง ("พรอง" แปลว่า "ปกครอง") เป็นตำแหน่งขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของอาณาจักรอาหม มีทั้งหมดสามตำแหน่งจึงเรียกกันว่า "สามเจ้าผู้พรอง" เรียงตามลำดับดังนี้
สามเจ้าผู้พรองจะผูกขาดอยู่แต่ในบุคคลตระกูลเดียวกันตามปกติตำแหน่งนี้สืบจากบิดาจนถึงบุตร แต่กษัตริย์ก็ทรงมีสิทธิที่จะเลือกสมาชิกคนหนึ่งคนใดในตระกูลนั้นแทนก็ได้หรืออาจจะปลดขุนนางออกก็ทรงทำได้ แต่เดิมเมื่อก่อตั้งอาณาจักรอาหมเจ้าหลวงเสือก่าฟ้าทรงสถาปนาตำแหน่งนายทหารชั้นผู้ใหญ่สองตำแหน่ง คือ "เถ้าเมืองหลวง" และ"เจ้าพรองเมือง" แต่ในรัชสมัยของเจ้าฟ้าเสือห่มเมือง ได้แต่งตั้งตำแหน่ง "เจ้าสึงหลวง" ขึ้นอีกหนึ่งตำแหน่ง ซึ่งผู้ที่ได้รับตำแหน่งคนแรกก็คืออนุชาต่างชนนีของพระองค์เอง แต่ภายหลังตำแหน่งดังกล่าวตกไปอยู่กับบุคคลที่มิใช่ชาวอาหม
สามเจ้าผู้พรองแต่ละคนได้รับมอบชาวอาหมหลายครัวเรือนในอยู่ในการครอบครอง คนเหล่านี้ขึ้นตรงต่อเจ้าผู้พรองผู้เป็นนาย ขุนนางอื่นจะพิจารณาพิพากษาลงโทษไม่ได้ ตามคำบอกเล่าของ เดวิด สกอต เจ้าผู้พรองทั้งสามใช้จ่ายเงินสำหรับไพร่ (paiks) 10,000 คน เป็นจำนวนเงิน 90,000 รูปีต่อหนึ่งปี
อนึ่งชื่อตำแหน่ง เถ้าเมืองหลวง นั้น ใกล้เคียงกับตำแหน่ง "เถ้าหลวง" หรือ "เถ้าเมือง" ซึ่งเป็นตำแหน่งข้าราชการของอาณาจักรล้านนาในอดีต
บาร์ โกฮาอิน
ภาษามาลากาซี
ภาษามาลากาซี  เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนที่เป็นภาษาประจำชาติของประเทศมาดากัสการ์ ภาษามาลากาซีเป็นภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียทางตะวันตกสุด ซึ่งมีที่มาจากชาวออสโตรนีเซียที่อาศัยอยู่ที่หมู่เกาะซุนดาช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ภาษานี้มีคำยืมจำนวนมากจากภาษามลายูและภาษาชวา ซึ่งมีมาตั้งแต่การตั้งถิ่นฐานของชาวออสโตรนีเซียช่วงแรกและการค้าระหว่างมาดากัสการ์กับหมู่เกาะซุนดา หลังประมาณ ค.ศ. 1000 ภาษามาลากาซียืมคำจากกลุ่มภาษาบันตูและภาษาอาหรับจากผู้ตั้งถิ่นฐานและผู้ค้าจำนวนมากมาใช้
ในอดีต ภาษามาลากาซีเคยเขียนด้วยอักษรซูราเบซึ่งเป็นอักษรที่พัฒนาจากอักษรอาหรับ หลังจากนั้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 มิชชันนารีจากตะวันตกนำอักษรละตินมาใช้งาน
คุณสมบัติทางไวยากรณ์.
มาลากาซีมีวากยสัมพันธ์ดังนี้ กริยา-กรรม-ประธาน
การเน้นเสียงจะเน้นที่พยางค์รองสุดท้าย ยกเว้นในคำที่ลงท้ายด้วย "ka", "tra" หรือ "na" ซึ่งจะเน้นที่พยางค์ก่อนรองสุดท้าย พยางค์ที่ไม่เน้นมักจะถูกลด (elision) ฉะนั้น "fanorona" (ฟาโนโรนา การละเล่นพื้นเมืองของสาดากัสการ์) จะอ่านว่า [fa'nurn] ("ฟะนูร์น") และ "Malagasy" จะอ่านว่า "มาลกาช" ซึ่งตรงกับชื่อภาษาฝรั่งเศสของภาษามาลากาซี คือ "Malgache"
เรือมด
เรือมด หรือ เรือใบมด เป็นเรือใบที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงออกแบบและทรงต่อขึ้นมาด้วยพระองค์เอง และได้จดลิขสิทธิ์เป็นสากล ประเภท International Moth Class ที่ประเทศอังกฤษ และพระราชทานชื่อ เรือใบมดแปลงมาจากเรือใบ "ม็อธ" ซึ่งที่มาของชื่อทรงมีรับสั่งว่า "ที่ชื่อมดนั้น เพราะมันกัดเจ็บ ๆ คัน ๆ ดี" ต่อมาทรงพัฒนาเรือแบบต่อๆมาอีกโดยได้พระราชทาน ชื่อว่าเรือใบซูเปอร์มด และเรือใบไมโครมด
เรือใบมด.
เรือใบมด มีความยาว 11 ฟุต กว้าง 4 ฟุต 11 นิ้ว เนื้อที่ใบเรือ 72 ตารางฟุต พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงเรือใบมด เข้าทดลองแข่งขันที่ประเทศอังกฤษและได้อันดับที่หนึ่งในบรรดาเรือขนาดเดียวกัน
เรือใบซูเปอร์มด.
เรือใบขนาดเล็กที่ทรงออกแบบมาให้เหมาะกับคนไทย ตัวเรือยาว 11 ฟุต กว้าง 4 ฟุต 11 นิ้ว เสาเดี่ยว เนื้อที่ใบ 72 ตารางฟุต ท้องแบนน้ำหนักเบาประมาณ 34 กิโลกรัม ซุปเปอร์มดเคยเข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 เมื่อปี พ.ศ. 2541
เรือใบไมโครมด.
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงเรือใบ "ไมโครมด" ในการแข่งขันกีฬาแหลมทอง ครั้งที่ 4 มีความยาว 7 ฟุต 9 นิ้ว กว้าง 3 ฟุต 4 นิ้ว
มวลสารวัตถุ เช่น สี ชัน จากเรือใบไมโครมดใช้ทำพระสมเด็จจิตรลดา
เรือใบซูเปอร์มด
เรือใบไมโครมด
เรือใบมด
เลโก้
เลโก้ ( ; ในรูปแบบ LEGO) เป็นของเล่นในรูปแบบตัวต่อพลาสติก ซึ่งเริ่มผลิตครั้งแรกที่เมืองบิลลุนด์ (Billund) ประเทศเดนมาร์ก โดยช่วงแรกผลิตจากไม้ เลโก้มีลักษณะเป็นชิ้นพลาสติก หลายสีและลักษณะเหมือนก้อนอิฐมีขนาดต่าง ๆ กันที่มีปุ่มและร่องเพื่อการประกอบ โดยไม่ต้องใช้กาว เพื่อให้ผู้เล่นนำไปสร้างสรรค์ต่อเป็นรูปร่างต่าง ๆ ปัจจุบันมีมากกว่า 6,000 ชุด
ประวัติของเลโก้.
ในราวปี ค.ศ. 1932 โอเล เคิร์ก คริสเตียนเสน ชาวเดนมาร์ก เริ่มผลิตและจำหน่ายของเล่นซึ่งทำจากไม้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1949 ก็เปลี่ยนรูปแบบสินค้า เป็นของเล่นประเภทตัวต่อ พร้อมทั้งเปลี่ยนวัสดุการผลิตเป็นพลาสติก เรียกว่า ออโตเมติก ไบน์ดิง บริกส์ (Automatic Binding Bricks) และเมื่อปี ค.ศ. 1954 เปลี่ยนชื่อสินค้ามาเป็นเลโก้ ดังเช่นทุกวันนี้ ต่อมา เลโก้เปลี่ยนมาใช้วัสดุพลาสติกแบบ อะคริโลไนไตรล์ บิวทาไดอีน สไตรีน (ABS) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 จนถึงปัจจุบัน
ธีมและหมวด.
ตัวต่อเลโก้ มีธีมหลักที่มากมายและมีหลากหลายขนาด โดยแบ่งเป็นหมวดตามอายุของผู้เล่น และในแต่ละหมวด ยังมีธีมย่อยแตกต่างมากน้อยไม่เท่ากัน ตามรูปแบบที่นำเสนอในแต่ละปี ตัวอย่างหมวดเช่น เลโก้ ซิสเต็ม, เลโก้ ดูโป, เลโก้ เทคนิค, เลโก้ ดักตา (DACTA), เลโก้ เบบี (ตั้งแต่แรกเกิด-6 เดือน) เป็นต้นถึงตอนนี้ธีมเลโก้ทะลุ50ธีมเเล้ว
เลโก้แลนด์.
เลโก้แลนด์ เป็นสวนสนุกที่บริษัทเดอะเลโก้กรุ๊ปจัดสร้างขึ้น เพื่อรองรับการเติบโตของธุรกิจของเล่น และเพื่อสร้างความสนุกสนานแก่ลูกค้าและผู้ชื่นชอบของเล่นตัวต่อ โดยจุดเด่นของเลโก้แลนด์ จะนำเสนอประติมากรรมจากการประกอบตัวต่อเลโก้นานาชนิด ซึ่งเลโก้แลนด์แห่งแรก เปิดขึ้นที่เมืองบิลลุนด์ เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2511 บนพื้นที่ 3 เอเคอร์ และจำนวนตัวต่อทั้งหมด 18 ล้านชิ้น โดยอีก20ปีต่อมา จึงมีการขยายพื้นที่สวนสนุกแห่งนี้ออกไป
ปัจจุบัน เลโก้แลนด์เปิดเพิ่มขึ้นอีก 5 แห่งคือ "เลโก้แลนด์ วินเซอร์" ในสหราชอาณาจักร เมื่อปี พ.ศ. 2539, "เลโก้แลนด์ แคลิฟอร์เนีย" ในสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2542 "เลโก้แลนด์ ด็อยช์ลันด์" ในเยอรมนี ต่อมาเปิดที่ "ฟลอริดา"ในสหรัฐอเมริกาล่าสุดเปิดที่ "นุสาจายา"ในมาเลเซีย
ชินจัง
รหัสมอร์ส
รหัสมอร์ส  เป็นวิธีการส่งข้อความเป็นชุดสัญญาณเสียง, ไฟ หรือเสียงเคาะ และจะมีลักษณะเป็นขีด และจุด เป็นภาษาที่ใช้กันได้ทั่วโลก สามารถเทียบเคียงเสียงอักษรได้ เริ่มแรกรหัสนี้เริ่มต้นขึ้นในราวกลาง ค.ศ. 1830 โดย ซามูเอล เอฟ. บี. มอร์ส (Samuel F. B. Morse) และ อัลเฟรต เวล (Alfred Vail) ได้คิดค้นเครื่องส่งโทรเลขโดยใช้กระแสไฟฟ้าควบคุมสนามแม่เหล็กของเครื่องรับปลายทางผ่านทางสายส่งสัญญาณ แต่ไม่ค่อยนิยม เนื่องจากมีโอกาสผิดพลาดสูง
รหัสมอร์สในปัจจุบัน.