pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เฝิง โหย่วหลาน (ภาษาจีน : 冯友兰  –  4 ธันวาคม ค.ศ.1895 – 26 พฤศจิกายน ค.ศ.1990)   มีอีกชื่อหนึ่งว่า “จือเชิง” (芝生)   เป็นนักปรัชญาจีนและนักประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน   เขาได้รับการขนามนามว่าเป็น “นักปรัชญาขงจื่อสมัยใหม่”
เฝิง โหย่วหลานเกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ.1895 (ตรงกับสมัยราชวงศ์ชิง รัชสมัยฮ่องเต้กวางซวี่ ปีที่ 21) ที่หมู่บ้านฉีอี๋  ตำบลถังเหอ เมืองหนานหยาง  มณฑลเหอหนาน  ตระกูลเฝิงเป็นตระกูลท้องถิ่นที่รวมตัวกันเป็นหมู่บ้าน มีพื้นที่กว่าหนึ่งพันหมู่ (亩) ปู่ของเขาชื่อว่า “เฝิงอวี้เหวิน” (冯玉文) มีอีกชื่อหนึ่งว่า “เชิ่งเจิง” (圣征) พ่อของเขาชื่อว่า “เฝิงไถอี้” (冯台异) มีอีกชื่อหนึ่งว่า “ชู่โห้ว” (树候)    แม่ของเขาชื่อว่า “อู๋ชิงจือ” (吴清芝) แม่เขาเคยทำงานเป็นหัวหน้าคณะกรรมการการศึกษาของสตรีที่ตำบลถังเหอ 。
เฝิง โหย่วหลานเริ่มเรียนหนังสือที่บ้านฟาเหมิงตอนอายุ 6 ขวบ    ในปี ค.ศ.1904  เฝิงไถอี้ทำงานเป็นพนักงานธุรการและบัญชีที่โรงเรียนท้องถิ่นอู่ชาง   เขาจึงย้ายบ้านตามพ่อไปที่ตำบลอู่ชาง    ปี ค.ศ.1907  เฝิงไถอี้ย้ายไปทำงานที่ตำบลฉงหยาง  มณฑลหูเป่ย์  ครอบครัวจึงย้ายตามท่านไปที่นั่น   ในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ.1908 พ่อของเขาได้ล้มป่วยแล้วเสียชีวิตที่ตำบลฉงหยางในขณะที่เขาอายุเพียง 13 ปี    เฝิง โหย่วหลานจึงกลับไปศึกษาที่บ้านเก่าในตำบลถังเหอเช่นเดิม
ปี ค.ศ.1910 ได้เข้าศึกษาระยะสั้นที่โรงเรียนประถมประจำตำบลถังเหอเป็นเวลา 1 ปี   ต่อมาปี ค.ศ.1911  ได้ศึกษาต่อที่โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งในระดับชั้นมัธยมในตำบลจงโจว  เมืองไคเฟิง   ค.ศ.1912 ได้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนจีนอู่ชาง    ช่วงฤดูหนาวในปีเดียวกันได้เข้าศึกษาระยะสั้นที่มหาวิทยาลัยรัฐแห่งเซี่ยงไฮ้  ประเทศจีน    ต่อมาปี ค.ศ.1915  สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง คณะนิติศาสตร์ได้   ในระหว่างที่เข้าศึกษานั้นเขาตัดสินใจเปลี่ยนไปเรียนคณะอักษรศาสตร์ ภาควิชาปรัชญาจีน    และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ.1918   หลังจากนั้นได้สอนหนังสือที่วิทยาลัยเทคนิคไคเฟิง      ต่อมาปี ค.ศ.1919  เขากับเพื่อนได้ร่วมกันตีพิมพ์นิตยสารรายเดือน “เสียงของหัวใจ”《心声》  ในช่วงฤดูหนาวปีเดียวกันเขาสอบชิงทุนรัฐบาลแล้วมีสิทธิ์เรียนต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา
ในเดือนมกราคม ปี ค.ศ.1920  เขาได้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโททางด้านปรัชญาที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  นครนิวยอร์ก  เขาได้เรียนกับจอห์น  ดิวอี้   ในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ.1923  เขาผ่านการสอบวิทยานิพนธ์   ปีต่อมาวิทยานิพนธ์ของเขาได้รับการตีพิมพ์และได้รับใบปริญญาระดับมหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  สาขาปรัชญา
ในช่วงปี 1923 – 1949.
ปี 1923   เขาได้กลับประเทศจีนแล้วเริ่มต้นสอนหนังสือในตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านปรัชญา  ควบตำแหน่งคณบดีคณะอักษรศาสตร์และหัวหน้าภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยจงโจว (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเหอหนาน)    ในฤดูใบไม้ร่วงของปี 1925  ได้รับหน้าที่เป็นศาสตราจารย์และหัวหน้าภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็นเมืองกว่างโจว   ปลายปีเขาได้ย้ายไปสอนหนังสือที่ภาคเหนือของประเทศจีน    ปี ค.ศ.1926  เป็นศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยเยียนจิง   ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ปี ค.ศ.1928  ได้รับหน้าที่เป็นศาสตราจารย์สอนปรัชญาและหัวหน้าภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยชิงหัว  และปีถัดไปได้รับตำแหน่งเป็นคณบดีคณะอักษรศาสตร์ควบไปด้วย
หนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน” 《中国哲学史》ของเฝิง โหย่วหลานมีสองเล่ม เล่มแรกได้ตีพิมพ์เมื่อปี 1931  ส่วนเล่มสองตีพิมพ์เมื่อปี 1934   ปรัชญาสำนักขงจื่อได้รับการยกย่องทางด้านการปกครองในประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน
ปี ค.ศ.1934  เฝิง โหย่วหลานได้รับเชิญให้ไปเยือนที่ประเทศสาธารณรัฐเช็กและสหภาพโซเวียต     หลังจากที่กลับจากโซเวียตได้กล่าวสุนทรพจน์เกี่ยวกับความรู้เกี่ยวสหภาพโซเวียตและวัตถุนิยมเชิงประวัติศาสตร์     ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ฝ่ายพรรคก๊กมินตั๋งไม่พอใจและได้จับกุมตัวเขามาดำเนินคดี   แต่สุดท้ายก็ได้รับการปล่อยตัว    จากนั้นเขาก็เข้าหาฝ่ายก๊กมินตั๋งและเข้าร่วมพรรคก๊กมินตั๋งในที่สุด     และปี ค.ศ.1935  เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นตัวแทนของสภาพรรคก๊กมินตั๋งในการประชุมครั้งที่ 5 ที่ประเทศจีน
ในปี ค.ศ.1937   สงครามจีน – ญี่ปุ่นได้ปะทุขึ้น   เฝิง โหย่วหลานได้ย้ายตามมหาวิทยาลัยชิงหัวไปยังเมืองฉางชา  และย้ายไปที่เมืองคุนหมิงในภายหลัง    และได้รับหน้าที่เป็นศาสตราจารย์ด้านปรัชญาและคณบดีคณะอักษรศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยรวมซีหนาน      ต่อมาได้เกิดความแตกแยกกันของสมาชิกพรรคก๊กมินตั๋ง   เฝิง โหย่วหลานจึงเข้าร่วมพรรคก๊กมินตั๋งอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ.1939     ในระหว่างที่ได้พำนักที่เมืองคุนหมิง   เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ “ซินหลี่เสว”《新理学》ในปี 1939,  “ซินชื่อลุ่น”《新事论》ในปี 1940,  “ซินชื่อซวิ่น”《新事训》ในปี 1940,  “ซินหยวนเหริน”《新原人》ในปี 1943,  “ซินหยวนเต้า”《新厡道》ในปี 1944,  “ซินจือเหยียน”《新知言》ในปี 1946   รวมทั้งหมด 6 เล่ม  เรียกหนังสือทั้งหมดนี้ว่า “หนังสือชุดเจินหยวน 6 เล่ม” (贞元六书)   เขาได้ยกย่องลัทธิขงจื่อดั้งเดิมต่อไป  และได้รวบรวมแนวคิดของลัทธิขงจื่อ    แล้วได้เข้าร่วมขบวนการการเคลื่อนไหวชีวิตใหม่กับพรรคก๊กมินตั๋ง    ในช่วงเวลาที่สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยรวมซีหนาน  เฝิง โหย่วหลานมีความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับขุนพลระดับสูงของพรรคก๊กมินตั๋ง    ปี ค.ศ.1942  เขาไปสอนหนังสือให้สมาชิกพรรคก๊กมินตั๋งที่ฉงชิ่ง    ปี 1943  เขามีชื่อเสียงโด่งดังจากมหาวิทยาลัยซีหนาน   เขาได้ส่งจดหมาย “ครองใจประชาชน” ไปให้เจียงไคเช็กอ่าน   เจียงอ่านว่า “เคลื่อนไหวเพื่อประชาชน หลั่งน้ำตาเพื่อประชาชน (为之动容，为之泪下)”     ปี ค.ศ. 1945  เฝิง โหย่วหลานได้รับเลือกให้เป็นประธานการประชุมสภาผู้แทนประชาชนแห่งชาติของพรรคก๊กมินตั๋ง ครั้งที่ 6
ในปี ค.ศ.1946  จีนประกาศชัยชนะสงครามต่อต้านญี่ปุ่น  มหาวิทยาลัยรวมซีหนานได้แยกตัวออกมา  แล้วมหาวิทยาลัยชิงหัวได้กลับไปตั้งอยู่ที่นครเป่ย์ผิง(ปักกิ่งในปัจจุบัน)    เฝิง โหย่วหลานได้รับเชิญจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย  ประเทศสหรัฐอเมริกา   ให้ไปเป็นศาสตราจารย์พิเศษเป็นระยะเวลา 1 ปี     เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนฉบับสังเขป” ซึ่งได้มาจากการรวบรวมการบรรยายในแต่ละครั้ง    ปี ค.ศ.1948  เขาเดินทางกลับประเทศจีนแล้วไปสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยชิงหัวโดยทำหน้าที่เป็นศาสตราจารย์ด้านปรัชญา คณบดีคณะอักษรศาสตร์และหัวหน้าภาควิชาปรัชญาเช่นเดิม    ต่อมาได้รับเลือกให้เป็นนักวิชาการประจำสถาบันวิจัยแห่งชาติเป็นคนแรก (ในสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) และเป็นนักวิจารณ์ในการประชุมพิจารณ์ที่สถาบันวิจัยแห่งชาติ ครั้งที่ 3
ในช่วงปี 1949 – 1976.
วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1949  ได้สถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน   และวันที่ 5 ตุลาคม เฝิง โหย่วหลานได้เขียนจดหมายเรียกร้องถึงเหมาเจ๋อตงว่า “สมัยก่อนการเรียนปรัชญาเพื่อส่งเสริมระบบศักดินาจะเสริมสร้างความมั่นคงให้แก่พรรคก๊กมินตั๋ง  ตอนนี้ข้าพเจ้าได้เปลี่ยนความคิดแล้วว่าเรียนลัทธิมาร์กซิสต์ดีกว่า”   เหมาเจ๋อตงตอบจดหมายกลับมาว่า “ในอดีตเคยทำผิดพลาดมาก่อน”  แล้วเตือนว่า “จงใช้ความซื่อสัตย์อย่างเหมาะสม”  เฝิง โหย่วหลานตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งคณบดีคณะอักษรศาสตร์และหัวหน้าภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยชิงหัว     และภายในปี 1950  เขาถูกส่งตัวไปเข้าร่วมขบวนการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงสังคมที่เขตชนบท     ปี 1952  เขาถูกย้ายไปทำงานที่ภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง     หลังจากที่สร้างชาติเฝิง โหย่วหลานก็ได้ทบทวนปัญหาทางประวัติศาสตร์ด้วยตนเองอยู่หลายครั้ง   โดยประกาศต่อสาธารณชนทั้งในและนอกประเทศว่า “ลัทธิขงจื่อใหม่เป็นศัตรูของลัทธิมาร์กซ์ – เลนิน และลัทธิเหมา... เป็นศัตรูของประชาชน... เป็นการสนับสนุนสังคมกึ่งศักดินากึ่งอาณานิคมของจีนในยุคนั้นและเป็นการสยบต่ออำนาจของรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋ง...    ผลงานที่ผ่านมาของข้าพเจ้าล้วนไม่มีคุณค่าใดๆ ทั้งนั้น... ข้าพเจ้าได้สำนึกผิดต่อตำราที่ได้เขียนขึ้นทั้งหมดในช่วงยุค 1940’s ”   เขาได้แสดงท่าทีร่วมมือกับรัฐบาลคอมมิวนิสต์   เขาได้หาคำพูดของลัทธิมาร์กซิสต์มาใช้ในการแสดงความคิดเห็น   และได้เขียนหนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่”  ออกมา 2 เล่ม    ปี 1955  เขาได้เข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองและร่วมอภิปรายกับหูชื่อและเหลียงชู่หมิง    ปี 1962  มีการจัดประชุมขึ้นเป็นครั้งที่ 2 โดยสภากรรมการที่ปรึกษาแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน  หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมเฝิง โหย่วหลานได้เขียนบทกลอนให้แก่ท่านประธานเหมาว่า “คฤหาสน์หวยเหรินกำเนิดบุหงาบานสะพรั่ง สายลมแห่งวสันตฤดูส่งกลิ่นหวนหอม (怀仁堂后百花香，浩荡春风感众芳)”
เมื่อเริ่มปฏิวัติวัฒนธรรมในปี 1966   ผลงานเฝิง โหย่วหลานถูกคัดลอกไว้ในนิตยสาร “คอกวัว” (牛棚)  จนกระทั่งปี 1968 จึงยกเลิกการคัดลอก   ปี 1973  ได้เกิดขบวนการวิพากษ์วิจารณ์แนวคิดขงจื่อและหลินเปียวอย่างรุนแรง   เฝิง โหย่วหลานได้รับหน้าที่เป็นผู้ให้คำปรึกษาของทีมงานที่เขียนผลงาน “เหลียงเซี่ยว” (粱效) เพื่อให้แก๊งสี่สหายเข้าใจว่า “จงออกมาจากกรอบความคิดโบราณแล้วทำลายลัทธิขงจื่อซะ”     แล้วตีพิมพ์บทความ “วิจารณ์ความคิดลัทธิขงจื่อที่ข้าพเจ้าเคยสนับสนุน” และ “การต่อสู้ระหว่างแนวคิดโบราณกับแนวคิดสมัยใหม่” ในหนังสือพิมพ์รายวันกวางหมิง《光明日报》  ต่อมาก็ได้ผลิตผลงาน “บทวิจารณ์ขงจื่อ” เพื่อสนับสนุนแก๊งสี่สหายของเจียงชิง    ในหนังสือเหล่านี้ เฝิง โหย่วหลานได้กล่าวว่า “ลัทธิขงจื่อในช่วงก่อนปี 1949 เสริมสร้างให้คนมีอำนาจและมีฐานะร่ำรวย  โดยเฉพาะอย่างยิ่งใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองของพรรคก๊กมินตั๋ง...   หลังจากปี 1949  ลัทธิขงจื่อถูกใช้เป็นเครื่องมือในการต่อต้านการปฏิวัติของหลินเส้าฉีและหลินเปียว”   ผู้ที่สามารถเข้าร่วมขบวนการวิจารณ์ขงจื่อนับว่าเป็นความสุขที่แท้จริง มีนักปรัชญาขงจื่อรุ่นหนึ่งกล่าวว่า “ถึงเวลาที่ต้องส่งเสียงวิจารณ์ขงจื่อ” เฝิง โหย่วหลานได้ทำงานใกล้ชิดกับเจียงชิง  จนกระทั่งปี 1976  แก๊งสี่สหายของเจียงชิงสูญเสียอำนาจ  ทีมงานที่ผลิตผลงาน “เหลียงเซี่ยว” ถูกเซ้ง  ส่วนเฝิง โหย่วหลานก็ถูกดำเนินคดีแล้วติดคุกเป็นเวลานาน
ตั้งแต่ปี 1980  มีคำสั่งจากทางการให้เฝิง โหย่วหลานเขียนหนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่” ขึ้นมาอีกครั้ง  โดยให้ลูกศิษย์เขียนตามคำพุดของเขา เงื่อนไขคือ “ให้เขียนประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนโดยมีลัทธิมาร์กซิสต์ที่มีอิทธิพลในตอนนี้อยู่รวมไปด้วย   รวมไปถึงความเข้าใจและประสบการณ์ทางวัฒนธรรม”   จนกระทั่งเขียนเสร็จสมบูรณ์ในปี 1989   ลัทธิมาร์กซิสต์และแนวคิดการต่อสู้ทางชนชั้นก็ได้รวมอยู่ในหนังสือทั้งเล่ม
วันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ.1990  เฝิง โหย่วหลานล้มป่วยและเสียชีวิตที่โรงพยาบาลมิตรภาพปักกิ่ง  ด้วยอายุ 95 ปี
เฝิง โหย่วหลานกับหูชื่อมีมุมมองทางวิชาการและจุดยืนทางการเมืองที่แตกต่างกันมาก    หูชื่อเคยพูดต่อหน้าเฉียนมู่ (钱穆) ว่า “ใต้หล้ามีแต่คนโง่เขลาเท่านั้นที่ไม่เลือกเส้นทางที่ถูกต้อง” เหอปิ่งตี้ได้จดจำผลงาน “อิทธิพลของแนวคิดหูชื่อที่มีต่อวัฒนธรรมจีนในช่วงก่อนปี 1927” ซึ่งเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาโทจากวิทยาลัยสมิทซ์ของเฝิง โหย่วหลาน  ผลงานนี้ได้กล่าวถึงสวี่ย่าเฟินภรรยาของหยางเส้าเจิ้นด้วย    เฝิง โหย่วหลานได้ยินเข้าก็กล่าวว่า “ผล...  ผล...  ผลงานชิ้นนี้ยอด...  ยอด... ยอดเยี่ยมไปเลย   เพราะหลังปี 1927   เขาก็ไม่...  ไม่... ไม่มีอิทธิพลแล้วล่ะ”
เฝิง โหย่วหลานได้ผลิตผลงานรวมกันหลายชิ้นเรียกว่า “หนังสือประวัติศาสตร์ 3 ชุด  หนังสือชุดเจินหยวน 6 เล่ม”   อันเป็นการรวบรวมผลงานที่น่าภาคภูมิใจ    หนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนมีทั้งหมด 3 ชุด  ได้แก่  “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน”   “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับสังเขป”   “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่”    หนังสือชุดเจินหยวนเป็นหนังสือปรัชญาที่รวบรวมขึ้นมาเป็นชุด มีทั้งหมด 6 เล่ม อันได้แก่  “ซินหลี่เสว”,  “ซินชื่อซวิ่น”,  “ซินชื่อลุ่น”,  “ซินหยวนเหริน”,  “ซินหยวนเต้า” และ “ซินจือเหยียน”
《中国哲学史上下册》หนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน มีสองเล่ม  เล่มแรกตีพิมพ์เมื่อปี 1931  เล่มสองตีพิมพ์เมื่อปี 1934   หนังสือชุดนี้เป็นผลงานประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนชุดแรกที่เขียนผ่านมุมมองของปรัชญาตะวันตก     มีหลายแนวคิดที่ได้ข้อสรุปออกมาอย่างชัดเจนซึ่งได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิชาการรุ่นหลัง    เรียกได้ว่าเป็น “ผลงานที่เป็นรากฐานสำคัญของประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน”
《中国哲学简史》 หนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับสังเขป  รวบรวมจากตำราเรียนที่เขาจัดทำขึ้นตอนที่เป็นอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย  ประเทศสหรัฐอเมริกา   ผลงานชิ้นนี้ได้รับการแปลจาก 10 กว่าประเทศทั่วโลก   และขายได้หลายล้านเล่ม     เป็นตำราเรียนสำคัญที่ต้องใช้ในรายวิชาประวัติปรัชญาจีนของมหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศแถบตะวันตก  และเป็นการบุกเบิกวงการปรัชญาจีนให้ตื่นตัวในโลกตะวันตกและทำให้ชาวตะวันตกเข้าใจแนวคิดของคนจีนอีกด้วย
《中国哲学史新编七册》หนังสือชุดประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่ มีทั้งหมด 7 เล่ม  เป็นผลงานปรัชญาชิ้นสำคัญที่เฝิง โหย่วหลานให้ลูกศิษย์เขียนขึ้นตามคำพูดของเขา    เนื่องจากช่วงนั้นเขากลายเป็นคนหูหนวกตาบอด    เขาจึงให้ลูกศิษย์เขียนผลงานชุดนี้ตั้งแต่ตอนที่เขาอายุ  84 – 95 ปี  รวมเป็น 11  ปี  และเขียนเสร็จเมื่อปี 1990   เขาต้องเข้านอนโรงพยาบาลทุกปี  แล้วลูกศิษย์ของเขาก็ได้จดบันทึกหนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนเอาไว้ตามคำพูดของเขา
《贞元六书》หนังสือชุดเจินหยวนเป็นชุดหนังสือปรัชญาที่มีทั้งหมด  6  เล่ม     แบ่งออกเป็น “ซินหลี่เสว”,  “ซินชื่อซวิ่น”.  “ซินชื่อลุ่น”, “ซินหยวนเหริน”,  “ซินหยวนเต้า”  และ “ซินจือเหยียน”   5 เล่มหลัง ได้แบ่งออกเป็นบทต่างๆ  ส่วนมากกล่าวถึงปรัชญาบริสุทธิ์   《新世训》“ซินชื่อซวิ่น” เป็นผลงานที่วิเคราะห์ปัญหาทางสังคมผ่านมุมมองของลัทธิขงจื่อใหม่   《新事论》“ซินชื่อลุ่น” เป็นผลงานที่กล่าวถึงหลักการใช้ชีวิตและการปลูกฝังคุณธรรม    《新原人》  เป็นปรัชญาชีวิตที่ได้กล่าวว่าชีวิตคนแบ่งออกเป็น 4 ช่วงอายุ  《新原道》“ซินหยวนเต้า”  เป็นการวิเคราะห์พัฒนาการของปรัชญาจีนโดยผ่านมุมมองของประวัติศาสตร์ปรัชญา 《新知言》“ซินจือเหยียน”  เป็นประวัติศาสตร์ปรัชญาตะวันตกฉบับย่อที่สรุปออกมาโดยใช้ระเบียบวิธีการวิทยาทางปรัชญา
《三松堂全集》 เป็นผลงานชีวประวัติของเฝิง โหย่วหลาน  มีทั้งหมด 15 เล่ม
ในช่วงที่รัฐบาลไต้หวันประกาศกฎอัยการศึก (วันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ.1949 – 14 กรกฎาคม ค.ศ.1987)  ผลงานของเฝิง โหย่วหลานเคยเป็นหนังสือต้องห้ามในไต้หวัน
Musical Instrument Digital Interface
แมรีแห่งโบฮุน
ปิยะวัฒน์ อินทรพิมพ์
ปิยะวัฒน์ อินทรพิมพ์ เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับสุพรรณบุรี ก่อนหน้านี้เขาเคยเล่นให้กับ ไทยยูเนียน สมุทรสาคร ,ศรีสะเกษ และ ขอนแก่น ในไทยลีก 2 รวมทั้งภูเก็ต
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2050
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2050 สายอุบลราชธานี–เขมราฐ เริ่มจากเขตเทศบาลนครอุบลราชธานี​ อำเภอเมืองอุบลราชธานี​ จังหวัดอุบลราชธานี จากนั้นผ่านอำเภอเหล่าเสือโก้ก อำเภอดอนมดแดง​ อำเภอตระการพืชผล​ อำเภอกุดข้าวปุ้น สุดท้ายผ่านอำเภอเขมราฐ แล้วไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข​ 202 ตำบลเขมราฐ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี
โจแอนนาแห่งนาวาร์
ฟิลิปปาแห่งอังกฤษ
ฟิลิปปาแห่งอังกฤษ  หรือ ฟิลิปปาแห่งแลงคัสเตอร์  (4 มิถุนายน ค.ศ. 1394 – 5 มกราคม ค.ศ. 1430) เป็นพระราชนีแห่งเดนมาร์ก สวีเดน และนอร์เวย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1406 ถึง ค.ศ. 1430 จากการสมรสกับอีริคแห่งพอเมอเรเนีย หรือ พระเจ้าอีริคที่ 7 แห่งเดนมาร์ก
ฟิลิปปาแห่งอังกฤษเป็นพระราชธิดาคนที่สองและพระราชบุตรคนที่หกหรือคนสุดท้ายของเฮนรี บอลิงบรูก (ต่อมาคือพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ) กับแมรี เดอ โบฮัน พระมเหสีคนแรกที่ไม่ได้ขึ้นเป็นพระราชินีเนื่องจากถึงแก่กรรมก่อนที่พระสวามีจะได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ โดยเธอถึงแก่กรรมหลังจากให้กำเนิดฟิลิปปาที่ปราสาทปีเตอร์โบโรในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1394 ฟิลิปปามีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 5 คน (พระเชษฐาคนโตสิ้นพระชนม์หลังคลอดได้ไม่กี่วัน) หนึ่งในนั้นคือพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ เมื่อฟิลิปปามีพระชนมายุได้ 5 พรรษา พระราชบิดาของพระองค์ได้ถอดพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ ลูกพี่ลูกน้องของตนออกจากบัลลังก์และขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 4 ข้อมูลในวัยเด็กของฟิลิปปามีไม่มาก ที่รู้คือพระองค์ได้เข้าร่วมพิธีอภิเษกสมรสครั้งที่สองของพระราชบิดากับพระนางฆัวนาแห่งนาวาร์ในปี ค.ศ. 1403 ในปีเดียวกันพระองค์ได้เดินทางไปแสวงบุญที่แคนเทอร์บรี พระองค์ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่ปราสาทเบิร์กแคมสเตดและปราสาทวินด์เซอร์
เมื่อขึ้นครองราชย์พระเจ้าเฮนรีที่ 4 ได้จับพระราชธิดาทั้งสองสมรสเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง บลานช์ พระราชธิดาคนแรกถูกจับสมรสกับลุดวิจที่ 3 เคานต์พาลาไทน์แห่งไรน์ พระองค์พยายามเจรจาเพื่อสานสันติภาพระหว่างอังกฤษกับสหภาพคาลมาร์อันประกอบด้วยเดนมาร์ก สวีเดน และนอร์เวย์ที่รวมกันเป็นราชอาณาจักรเดียวโดยมีสมเด็จพระราชินีนาถมาร์กาเร็ตที่ 1 แห่งเดนมาร์ก สวีเดน และนอร์เวย์เป็นผู้ปกครอง พระเจ้าเฮนรีต้องการให้พระราชบุตรสองคน คือ เฮนรี พระราชโอรสคนโตและทายาท (ต่อมาคือพระเจ้าเฮนรีที่ 5) กับฟิลิปปา สมรสกับแคทเธอรีนแห่งพอเมอเรเนียและเอริกแห่งพอเมอเรเนีย หลานชายและหลานสาวของพระเชษฐภคินีของพระราชินีนาถมาร์กาเร็ต ในปี ค.ศ. 1405 ฟิลิปปาถูกจับสมรสกับพระเจ้าเอริกแห่งพอเมอราเนียซึ่งเป็นทายาทในบัลลังก์ของพระขนิษฐาของผู้เป็นยาย ฟิลิปปาวัย 11 พรรษาเข้าพิธีสมรสผ่านผู้แทนกับพระเจ้าเอริกวัย 24 พรรษาในวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1405 ที่วิหารเวสต์มินสเตอร์ในกรุงลอนดอน และในวันที่ 8 ธันวาคมของปีเดียวกันพระองค์ได้รับการประกาศเป็นพระราชนีแห่งเดนมาร์ก สวีเดน และนอร์เวย์อย่างเป็นทางการต่อหน้าราชทูตเดนมาร์ก สวีเดน และนอร์เวย์
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1406 ฟิลิปปาออกเดินทางจากอังกฤษไปสวีเดนและได้เข้าพิธีอภิเษกสมรสจริงๆ กับพระเจ้าเอริกในวันที่ 26 ตุลาคมของปีนั้นที่อาสนวิหารลุนด์ในสวีเดน บันทึกเล่าว่าในพิธีฟิลิปปาสวมทูนิคทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมสีขาวชายขนกระรอกและขนเออร์มิน พระองค์จึงเป็นเจ้าหญิงคนแรกที่ได้รับการบันทึกว่าสวมชุดแต่งงานสีขาว ในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1406 ฟิลิปปาได้เข้ารับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีแห่งเดนมาร์ก สวีเดน และนอร์เวย์ หลังสมรสทั้งคู่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในสวีเดน
พระเจ้าเอริกขึ้นเป็นกษัตริย์โดยตำแหน่งในเดนมาร์กตั้งแต่ปี ค.ศ. 1386, ในนอร์เวย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1389 และในสวีเดนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1396 แต่อำนาจที่แท้จริงนั้นเป็นของสมเด็จพระราชินีนาถมาร์กาเร็ตซึ่งเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์กและเป็นพระราชินีม่ายของพระเจ้าโฮกุนที่ 4 แห่งนอร์เวย์ พระนางเป็นผู้รวมสหภาพคาลมาร์และปกครองราชอาณาจักรทั้งสามในฐานะพระราชนีผู้สำเร็จราชการแผ่นดินตั้งแต่ปี ค.ศ. 1388 กระทั่งได้รับเลือกเป็น "กษัตริย์หญิงและผู้ปกครอง" จึงได้บริหารบ้านเมืองต่อจนกระทั่งเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1412 การปกครองอันทรงประสิทธิภาพของพระราชินีนาถมาร์กาเร็ตอาจมีส่วนทำให้ฟิลิปปาประสบความสำเร็จในดินแดนสแกนดิเนเวีย เมื่อพระเจ้าเอริกได้ขึ้นเป็นผู้ปกครองเต็มตัวพระองค์ทั้งไว้วางใจและพึ่งพาฟิลิปปา โดยพระองค์ได้พระราชทานที่ดินขนาดใหญ่ในสวีเดนให้พระนางเป็นสินสมรสและได้ตั้งพระนางเป็นผู้แทนพระองค์ประจำสวีเดน ฟิลิปปาใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในสวีเดน โดยเฉพาะที่วิหารวัดส์เตียนา และได้ทำหน้าเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งสหภาพคาลมาร์ในช่วงที่พระเจ้าเอริกออกเดินทางไปแสวงบุญที่เยรูซาเล็มในปี ค.ศ. 1423 ถึง ค.ศ. 1425 จนเมื่อพระเจ้าเอริกกลับมาจากแสวงบุญแล้วฟิลิปปาก็ยังคงมีส่วนร่วมในการบริหารบ้านเมือง ทั้งการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างผู้อยู่ใต้พระบัญชา และการคุ้มกันนครโคเปนเฮเกนจากการจากกลุ่มสันนิบาตฮันเซอในช่วงปี ค.ศ. 1428
หลังสมรสได้ 23 ปี ในปี ค.ศ. 1429 ฟิลิปาได้ให้กำเนิดพระราชบุตรคนแรกและคนเดียวเป็นทารกชายที่สิ้นพระชนม์ตั้งแต่เกิด สุขภาพของพระองค์แย่ลงทันทีหลังคลอดบุตรและในระหว่างการเยือนวิหารวัดส์เตียนาฟิลิปปาได้เสด็จสวรรคตในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1430 ด้วยพระชนมายุ 35 พรรษา การสวรรคตของพระองค์เป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของทั้งพระเจ้าเอริกผู้เป็นพระสวามีและสหภาพคาลมาร์ ร่างของพระองค์ถูกฝังในโบสถ์น้อยอันนาที่พระองค์เป็นผู้สร้างขึ้นมาในวิหารวัดส์เตียนา พระเจ้าเอริกได้มอบเงินก้อนโตให้แก่วิหารดังกล่าวแลกกับการให้นักบวชสิบคนมาสวดมนต์และร้องเพลงสดุดีตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเพื่อไถ่บาปให้แก่ดวงวิญญาณของพระมเหสี
รังสิมันต์ โรม
รังสิมันต์ โรม (เกิด 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น พลู เป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมืองและนักการเมืองชาวไทย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคก้าวไกล โฆษกพรรคก้าวไกล อดีตผู้ช่วยเลขาธิการพรรคอนาคตใหม่ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคอนาคตใหม่ และโฆษกคณะกรรมาธิการการกฎหมาย การยุติธรรม และสิทธิมนุษยชน สภาผู้แทนราษฎร
รังสิมันต์ โรม เกิดวันอาทิตย์ที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ที่จังหวัดภูเก็ต​ แต่ไปเติบโตที่จังหวัดนครศรีธรรมราช​ เป็นบุตรของมาร์ค โรม และ นภาภรณ์ เฮาส์ จบมัธยมศึกษาที่โรงเรียนทวีธาภิเศก จบปริญญาตรีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปัจจุบันกำลังศึกษาระดับปริญญาโทที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
รังสิมันต์ โรม ได้เคลื่อนไหวทางการเมืองกับกลุ่มศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาเพื่อประชาธิปไตยแห่งประเทศไทย โดยเข้าร่วมกิจกรรมการทานแซนวิช เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2557 เนื่องในวาระครบรอบรัฐประหารของคณะรักษาความสงบแห่งชาติ 1 เดือน และเป็นนักเคลื่อนไหวกิจกรรมทางการเมืองในกลุ่มธรรมศาสตร์เสรีประชาธิปไตย โดยมีบทบาทในการส่งเสริมประชาธิปไตยในมหาวิทยาลัยและการเมืองในประเทศ โดยมีเพื่อนนักเคลื่อนเป็นจำนวนมากเข้าร่วมกลุ่ม
ภายหลังรังสิมันต์ โรม ได้แยกทำกิจกรรมเคลื่อนไหวทางการเมืองมาภายหลังการจับกุมหน้าหอศิลป์เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ภายใต้ชื่อว่า กลุ่มขบวนการประชาธิปไตยใหม่ (NDM)
รังสิมันต์ โรม ได้สมัครเป็นสมาชิกพรรคอนาคตใหม่พร้อมกับ ปิยะรัฐ จงเทพ เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2561 โดยลงรับสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อพรรคอนาคตใหม่ในลำดับที่ 16 ซึ่งรังสิมันต์ โรม ได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร หลังการเลือกตั้งปี 24 มีนาคม 2562
ต่อมาภายหลังการยุบพรรคอนาคตใหม่ รังสิมันต์ โรม เป็นหนึ่งใน 54 อดีตส.ส.พรรคอนาคตใหม่ ย้ายไปสังกัดพรรคก้าวไกล ร่วมกับ พิธา ลิ้มเจริญรัตน์
ตำแหน่งในทางการเมือง
2565 ปัจจุบัน โฆษกพรรคก้าวไกล
2563 รองเลขาธิการพรรคก้าวไกล
2562-ปัจจุบัน โฆษกกรรมาธิการ การกฎหมาย การยุติธรรม และสิทธิมนุษยชน
2562-ปัจจุบัน ผู้ประสานงาน วิปฝ่ายค้าน
2562 ผู้ช่วยเลขาธิการพรรคอนาคตใหม่ ปิยบุตร แสงกนกกุล
สโมสรฟุตบอลแวนคูเวอร์ไวต์แคปส์
สโมสรฟุตบอลแวนคูเวอร์ไวต์แคปส์  เป็นสโมสรฟุตบอลจากเมืองแวนคูเวอร์ในประเทศแคนาดา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2009 ปัจจุบันเล่นอยู่ในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ ภูมิภาคตะวันตก
ป๊าด 888 แรงทะลุนรก
ป๊าด 888 แรงทะลุนรก คือ ภาพยนตร์ไทยแนวตลก กำกับโดย พจน์ อานนท์ ฉายครั้งแรกเมื่อ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2559 ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ รถโดยสารประจำทางสาย 8 เนื่องจากรถโดยสารประจำทางสายดังกล่าวมีเรื่องร้องเรียนในแง่ลบเกี่ยวกับการให้บริการเกี่ยวกับการขับรถประมาทหวาดเสียว ภาพยนตร์เรื่องนี้ถือเป็นภาพยนตร์ไทยที่ทำรายได้มากเป็นอันดับ 4 ประจำปี 2559 ในประเทศไทย สามารถทำเงินไป 30,291,070 บาท เป็นรอง "หลวงพี่แจ๊ส 4G", "แฟนเดย์..แฟนกันแค่วันเดียว" และ "ขุนพันธ์"
หนังสือการ์ตูนไทย
บริษัท ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่งแอนด์คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน)
คณะรัฐมนตรีคณะที่ 62 ของไทย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2178
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2178 สายวารินชำราบ-เบญจลักษ์ เดิมชื่อ ถนนสายแสนสุข-หนองงูเหลือม ถนนกันทรลักษ์เริ่มจากเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ​​ อำเภอวารินชำราบ​​ จังหวัดอุบลราชธานี จากนั้นผ่านอำเภอสำโรง​ จังหวัดอุบลราชธานี​ อำเภอโนนคูณ จังหวัดศรีสะเกษ​สุดท้ายผ่านอำเภอเบญจลักษ์​ จังหวัดศรีสะเกษ​แล้วไปสิ้นสุดที่​ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข​ 2085 ตำบลหนองงูเหลือม อำเภอเบญจลักษณ์​ จังหวัดศรีสะเกษ มีระยะทางประมาณ 45.579 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ยกเว้นช่วงเทศบาลเมืองวารินชำราบ มีขนาด 2 ช่องจราจร​
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2178 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 1 ตอน ได้แก่
สวิงเอนเตอร์เทนเมนต์
สวิงเอนเตอร์เทนเมนต์  เป็นบริษัทการบันเทิงเกาหลีใต้ ก่อตั้งเมื่อเดือนมิถุนายน 2018 เป็นค่ายเพลงของไอโอไอ,วอนนาวัน,เอ็กซ์วัน ปัจจุบันได้ดูแลคิม แจ-ฮวัน , นัตตี้ และ ไอซ์วัน (ร่วมกับ Off the record entertainment)
ในเดือนมิถุนายน 2018 สโตนมิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์ก่อตั้งค่ายเพลงสวิงเอนเตอร์เทนเมนต์ เพื่อบริหารกลุ่มวอนนาวัน หลังสิ้นสุดสัญญากับวายเอ็มซีเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยมี ชิน ดง-อิล (อดีตผู้จัดการของวายเอ็มซีเอนเตอร์เทนเมนต์) เป็นหัวหน้าใหญ่ของค่ายเพลง
หลังการสิ้นสุดวงของวอนนาวัน คิม แจ-ฮวันเซ็นสัญญากับสวิงเอนเตอร์เทนเมนต์ในปี 2019
หลังจบรายการ "พรอดิวซ์เอ็กซ์ 101" เอ็กซ์วันจะอยู่ในภายใต้สังกัดสวิงเอนเตอร์เทนเมนต์ และเปิดตัวเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2019
โดยในวันที่ 1 เมษายน 2020 สวิงเอนเตอร์เทนเมนต์ร่วมกับออฟเดอะเรคคอร์ดได้เข้ามาดูแลกิจกรรมของไอซ์วัน
จังหวัดลำปางในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง พ.ศ. 2562 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 4 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2554 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ประกอบไปด้วยอำเภอห้างฉัตร และอำเภอเมืองลำปาง [ยกเว้นตำบลบ้านเสด็จ ตำบลกล้วยแพะ ตำบลปงแสนทอง ตำบลพระบาท (นอกเขตเทศบาลนครลำปาง) ตำบลชมพู (นอกเขตเทศบาลนครลำปาง) และตำบลพิชัย (นอกเขตเทศบาลนครลำปาง)]
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองปาน อำเภอวังเหนือ อำเภอแจ้ห่ม และอำเภองาว
ประกอบไปด้วยอำเภอแม่เมาะ อำเภอแม่ทะ และอำเภอเมืองลำปาง [เฉพาะตำบลบ้านเสด็จ ตำบลกล้วยแพะ ตำบลปงแสนทอง ตำบลพระบาท (นอกเขตเทศบาลนครลำปาง) ตำบลชมพู (นอกเขตเทศบาลนครลำปาง) และตำบลพิชัย (นอกเขตเทศบาลนครลำปาง)]
ประกอบไปด้วยอำเภอเกาะคา อำเภอเสริมงาม อำเภอสบปราบ อำเภอเถิน และอำเภอแม่พริก
ปาตริก ชิก
ปาตริก ชิก (; เกิดวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1996) เป็นนักฟุตบอลชาวเช็ก ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับแอร์เบ ไลพ์ซิช ในบุนเดิสลีกา โดยเป็นยืมตัวจากโรมา และทีมชาติเช็กเกีย
ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2562 – โซนภาคตะวันตก
ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2562 โซนภาคตะวันตก เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันฟุตบอลสมัครเล่นไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ประจำ พ.ศ. 2562 จัดการแข่งขันโดยสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย การแข่งขันจะแบ่งออกเป็น 2 โซนย่อยได้แก่ภาคตะวันตกตอนบน และภาคตะวันตกตอนล่าง สโมสรชนะเลิศและรองชนะเลิศจากแต่ละโซนย่อยจะแข่งขันเพื่อชิงอันดับที่ 1 ถึง 4 ประจำโซนภาคตะวันตกเพื่อคัดเลือกทีมขึ้นสู่ไทยลีก 4 โซนภาคตะวันตก สโมสรที่ชนะเลิศในโซนภาคตะวันตกจะแข่งขันในระดับประเทศกับสโมสรชนะเลิศจากอีก 5 โซนที่เหลือ
การแข่งขันยังคงใช้รูปแบบเดียวกับฤดูกาล 2561 โดยแบ่งออกเป็นสองโซนย่อยได้แก่ภาคตะวันตกตอนบนและภาคตะวันตกตอนล่าง การแข่งขันในแต่ละโซนย่อยจะแบ่งออกเป็นรอบคัดเลือก รอบมินิลีก และรอบชิงชนะเลิศ ในรอบคัดเลือก สโมสรจะแบ่งออกเป็นกลุ่มและแข่งขันกันเพื่อคัดเลือกสโมสร 8 สโมสรเข้าแข่งขันในรอบมินิลีก ซึ่งจะแบ่งออกเป็นกลุ่มละ 4 สโมสร แข่งขันกันแบบพบกันหมด สโมสรที่ชนะเลิศจากแต่ละกลุ่มจะแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศประจำโซนย่อยก่อนจะชิงชนะเลิศและชิงอันดับที่ 3 ประจำโซนภาคตะวันตก
ในฤดูกาล 2562 มีสโมสรเข้าแข่งขันจำนวน 36 สโมสร โดยแบ่งออกเป็นภาคตะวันตกตอนบน 18 สโมสร และภาคตะวันตกตอนล่าง 18 สโมสร
สโมสร 18 สโมสรที่เข้าแข่งขันจะแบ่งออกเป็น 6 กลุ่ม กลุ่มละ 3 สโมสรได้แก่เอ 1 ถึงเอ 3 และบี 1 ถึงบี 3 แต่ละสโมสรจะแข่งขันแบบพบกันหมดในแต่ละกลุ่ม โดยสโมสรที่ชนะเลิศจะผ่านเข้าสู่รอบมินิลีกร่วมกับรองชนะเลิศที่ดีที่สุด (เอ 1 ถึงเอ 3 และบี 1 ถึงบี 3) การจับสลากแบ่งสายมีขึ้นในวันที่ 18 กรกฎาคม 2562 ที่การกีฬาแห่งประเทศไทย
ศาสตรา ศรีปาน
นายศาสตรา ศรีปาน (เกิด 4 มิถุนายน พ.ศ. 2525) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย
ศาสตรา ศรีปาน เกิดเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2525 เป็นบุตรของนายชัยเวทย์ และ นางกัลยา ศรีปาน (นามสกุลเดิม : บุญเลิศ) สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาภาษาอังกฤษธุรกิจ จาก มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ สถานภาพโสด
ศาสตราเป็นนักธุรกิจเจ้าของกิจการ ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ รวมถึงการเป็นผู้บริหารโรงเรียน ทั้งโรงเรียนบุญเลิศนุสรณ์ และ โรงเรียนศรีปัญญานุรักษ์
ศาสตรา ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ โดยสามารถเอาชนะนายภิรพล ลาภาโรจน์กิจ จากพรรคประชาธิปัตย์ ไปได้
ศาสตรา ศรีปาน ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
วอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2021