pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาคารสถานที่ ได้แก่ อาคารเรียนถาวร 3 หลัง อาคารโรงฝึกงานจำนวน 1 หลัง อาคารหอประชุมและโรงอาหารจำนวน 1 หลัง อาคารบ้านพักครู นักเรียน นักการภารโรง มีรวมทั้งสิ้น 13 หลัง นอกจากนี้ยังมีสนามฟุตบอลใหญ่ 1 สนาม (เดิมชื่อสนาม) สนามเล็ก 2 สนาม สนามบาสเก็ตบอล 2 สนาม และสนามอเนกประสงค์ สวนกาญจนาภิเษก สวนสมุนไพร สวนพรรณไม้ในวรรณคดี สวนเศรษฐกิจพอเพียง บ้านดำรงไทย ตลอดจนอาคารขนาดกลางและขนาดเล็กอื่นๆ
คนโกงไพ่ (คาราวัจโจ)
คนโกงไพ่ (ภาษาอังกฤษ: Cardsharps) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะคิมเบลล์, ฟอร์ทเวิร์ธในสหรัฐอเมริกา
ภาพ “คนโกงไพ่” เขียนราวปี ค.ศ. 1594 เป็นภาพที่เป็นก้าวสำคัญของคาราวัจโจที่เขียนเมื่อพยายามตั้งตัวไปเป็นช่างเขียนอิสระหลังจากที่ทำงานอยู่กับจุยเซ็ปปิ เซซาริที่ได้เขียนแต่ “ผักกับผลไม้” อยู่ระยะหนึ่ง คาราวัจโจออกจากห้องเขียนภาพของจุยเซ็ปปิ เซซาริในเดือนมกราคม ค.ศ. 1594 และเริ่มขายงานเขียนผ่านนักค้าศิลปะคอนแสตนติโนโดยมีโพรสเปโร ออร์ซิจิตรกรแมนเนอริสม์เป็นผู้ช่วย ออร์ซิแนะนำคาราวัจโจในแวดวงคนที่รู้จักทั้งผู้สะสมศิลปะและผู้อุปถัมภ์
ภาพเขียนแสดงเด็กหนุ่มที่แต่งตัวอย่างหรูหราแต่เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ยังไม่ประสีประสากับโลกที่กำลังเล่นไพ่กับเด็กชายอีกคนหนึ่ง เด็กคนที่สองคนที่โกงไพ่มีไพ่อีกใบหนึ่งเหน็บไว้ที่เข็มขัดข้างหลังเอว ซ่อนจากเด็กชายอีกคนหนึ่งแต่ไม่ได้ซ่อนจากผู้ชมภาพ และชายหนุ่มใหญ่ที่แอบมองจากหลังผู้ที่โดนโกงและส่งสัญญาณให้คู่ร่วมมือ นอกจากนั้นเด็กคนที่สองก็ยังมีมีดเหน็บอยู่ที่เอวสำหรับใช้ในโอกาสที่สถานะการณ์อาจจะเปลี่ยนแปลง
ภาพนี้เป็นภาพที่สองในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันที่คาราวัจโจเขียน ภาพแรก “หมอดู” เป็นภาพที่ทำให้เริ่มมีผู้สนใจและเริ่มเป็นที่รู้จัก ทั้ง “หมอดู” และ “การโกงไพ่” เป็นหัวข้อการเขียนภาพที่ใหม่ในขณะนั้น ที่ใช้ฉากความเป็นจริงของชีวิตตามถนนในการเขียนภาพ โดยเฉพาะการเขียนรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นปลายนิ้วถุงมือที่เป็นรูของชายที่มีอายุมากกว่า หรือสายตาของเด็กคนที่สองที่มองไปยังหนุ่มใหญ่อย่างพะวักพะวน รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ที่เป็นการแสดงความเข้าใจอย่างลึกซึ้งทางจิตวิทยา - บุคคลสามคนที่อยู่ในเหตุการณ์เดียวกันแต่แต่ละคนต่างก็มีบทบาทของตนเองภาพในเหตุการณ์ที่ร่วมกัน - เด็กหนุ่มที่ยังไม่มีประสบการณ์ที่ถูกหลอก, เด็กอีกคนหนึ่งที่อายุไล่ๆ กันที่เป็นเด็กที่ถูกทำให้เสียคนโดยหนุ่มใหญ่
“คนโกงไพ่” เป็นภาพที่วาดแบบที่แสดงความเป็นจริงของความทารุณของชีวิตคนชั้นต่ำ แต่ขณะเดียวกันก็ใช้สีเรืองอย่างการวาดภาพของเวนิส “คนโกงไพ่” กลายมาเป็นภาพที่เป็นที่นิยมกันมาก ออร์ซิถึงกับ “ไปเที่ยวเป่าประกาศถึงการวาดแบบใหม่ของคาราวัจโจและทำให้เพิ่มชื่อเสียงในการเป็นจิตรกรมากขึ้น” ภาพนี้มีด้วยกันถึง 50 ก็อปปีและจากจิตรกรคนอื่นๆ เช่นภาพ “คนโกงไพ่กับเอโพดำ” โดยชอร์ช เดอ ลา ตูร์ที่ใช้หัวข้อเดียวกัน
ไม่ว่าจะโดยคอนแสตนติโนหรือออร์ซิ คาราวัจโจก็ได้รับความสนใจจากคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้ซื้อภาพและกลายมาเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญคนแรก โดยให้ที่พำนักในวังมาดามาหลังจตุรัสนาวาร์โร จากนั้นภาพก็ตกไปเป็นของคาร์ดินัลอันโตนิโอ บาร์แบรินิผู้เป็นหลานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ที่ต่อมาคาราวัจโจเขียนภาพเหมือนให้(“ภาพเหมือนของมาฟเฟโอ บาร์เบอรินิ”) ในปี ค.ศ. 1598 ต่อมาเปลี่ยนมือไปเป็นของตระกูลโคโลนนา-สเคียร์รา และในที่สุดก็หายไปในคริสต์ทศวรรษ 1890 และมาพบอีกครั้งในปี ค.ศ. 1987 ในงานสะสมส่วนบุคคลในยุโรป
นักสะสมและนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษเซอร์เด็นนิส แมน (Denis Mahon) พบภาพ “คนโกงไพ่” ภาพหนึ่งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 ที่เดิมเชื่อกันว่าเป็นงานของจิตรกรคนอื่นแต่อันที่จริงแล้วเป็นงานของคาราวัจโจเอง เพราะการที่รายละเอียดของใบหน้าของผู้ที่โกงคนหนึ่งถูกร่างแม้ว่าจากถูกเขียนทับซึ่งทำให้เป็นไปได้ยากที่จะเป็นงานก็อปปี
มาร
มาร (; = 'slanderer' หรือ 'accuser') เป็นเทวดาใจบาปที่คอยขัดขวางการทำดี และเป็นบุคลาธิษฐานของความชั่วร้าย ในศาสนาอับราฮัมถือว่ามารคือซาตาน โดยเฉพาะศาสนาคริสต์ถือว่ามารเป็นบุคคลแรก ๆ ที่เป็นปฏิปักข์กับพระเป็นเจ้า
ในศาสนาพุทธเชื่อว่าท้าววสวัตตี คือเทพบุตรมารผู้เป็นจอมเทพในสวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี
ศาสนาคริสต์เชื่อว่ามารคือหัวหน้าของพวกเทวดาตกสวรรค์ เขามีอำนาจเหนือโลกและอยู่เบื้องหลังการทำบาปต่าง ๆ เช่น เป็นงูที่ล่อลวงอาดัมกับเอวาให้กินผลไม้ต้องห้าม แต่ในการพิพากษาครั้งสุดท้าย มารจะถูกโยนลงไปในบึงไฟแล้วทุกข์ทรมานในนั้นตลอดไป
ศาสนาอิสลามเรียกซาตานว่าชัยฏอน
สาวใส่ต่างหูมุก
สาวใส่ต่างหูมุก  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ จิตรกรชาวดัตช์ในสมัยบาโรก เคยมีชื่อเรียกหลายแบบมาหลายศตวรรษ โดยชื่อปัจจุบันมีมาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตามต่างหูที่ผู้หญิงในภาพสวมใส่ ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานศิลปะเมาริตส์เฮยส์ (Mauritshuis) ในเดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์
เฟอร์เมร์เขียนภาพ "สาวใส่ต่างหูมุก" เสร็จใน ค.ศ. 1665 ที่บางครั้งเรียกว่า "โมนาลิซาแห่งทางเหนือ" หรือ "โมนาลิซาของชาวดัตช์"
โดยทั่วไปแล้วเกือบจะไม่มีอะไรที่ทราบเกี่ยวกับผู้เขียนภาพและงานที่เขียน ภาพนี้ลงชื่อ "IVMeer" แต่ไม่ลงวันที่และไม่ทราบแน่ชัดว่างานนี้เป็นงานที่รับจ้างเขียนหรือไม่ และถ้าใช่แล้วใครเป็นผู้จ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ภาพนี้มิได้จงใจจะให้เป็นภาพเหมือนธรรมดา
วรรณกรรมที่เกี่ยวกับเฟอร์เมร์เมื่อไม่นานมานี้ชี้ให้เห็นว่าเป็นงาน "tronie" ที่เป็นงานเขียนของเนเธอร์แลนด์ที่เป็นส่วนศีรษะที่มิได้จงใจจะให้เป็นภาพเหมือนที่เจาะจงว่าเป็นใคร หลังจากการบูรณะครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 1994 สายตาที่มองจากภาพมายังผู้ดูได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่าเดิมมาก
ด้วยคำแนะนำของฟิกตอร์ เดอ สตูเอิร์ส (Victor de Stuers) ผู้ที่รณรงค์เป็นปี ๆ ในการป้องกันการขายภาพของเฟอร์เมร์ให้กับผู้ซื้อนอกเนเธอร์แลนด์ อาร์โนลดึส อันดรีส เด ตงบ์ (Arnoldus Andries des Tombe) ได้ซื้องานชิ้นนี้จากงานประมูลที่เดอะเฮกในปี ค.ศ. 1881 ในราคาเพียงสองกิลเดอร์สามสิบเซนต์ เพราะภาพเขียนอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนัก เด ตงบ์ไม่มีผู้สืบตระกูลที่จะรับภาพเขียนต่อจึงได้อุทิศภาพเขียนในความเป็นเจ้าของรวมทั้งภาพนี้ให้แก่เมาริตส์เฮยส์ในปี ค.ศ. 1902
ในปี ค.ศ. 1937 ภาพเขียนที่คล้ายคลึงกัน "สาวยิ้ม" (Smiling Girl) ที่ขณะนั้นเชื่อกันว่าเขียนโดยเฟอร์เมร์ของนักสะสมอเมริกันแอนดรูว์ ดับเบิลยู. เมลลอน (Andrew W. Mellon) ได้รับการอุทิศให้แก่หอศิลป์แห่งชาติ ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. แต่ปัจจุบันเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นภาพปลอม ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับงานเขียนของเฟอร์เมร์ อาร์เทอร์ วีล็อก (Arthur Wheelock) อ้างในการศึกษาในปี ค.ศ. 1995 ว่าเป็นงานเขียนของเตโอ ฟัน ไวน์คาร์เดิน (Theo van Wijngaarden) ผู้เป็นจิตรกรเขียนภาพปลอมของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพื่อนของจิตรกรฮัน ฟัน เมเคอเริน (Han van Meegeren)
"สาวใส่ต่างหูมุก" ในวรรณกรรม.
เทรซี เชวาเลียร์ (Tracy Chevalier) เขียนนวนิยายประวัติศาสตร์ชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1999 โดยสร้างตัวละคร สิ่งแวดล้อม และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่นำมาสู่ภาพวาดของเฟอร์เมร์ ในนวนิยายเฟอร์เมร์มีความใกล้ชิดกับครีต สาวใช้ที่เฟอร์เมร์จ้างให้เป็นผู้ช่วยและให้นั่งเป็นแบบให้ ขณะที่ใส่ต่างหูข้างหนึ่งของภรรยา นวนิยายได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 2003 และต่อมาเป็นละครในปี ค.ศ. 2008
ไกวัล กุลวัฒโนทัย
Kaiwan Kulavadhanothai ไกวัล กุลวัฒโนทัย ศิลปินศิลปาธร สาขาดนตรีปี 2563 จากกระทรวงวัฒนธรรม
เริ่มศึกษาวิชาดนตรีเมื่ออายุ 10 ปี ที่วิทยาลัยนาฏศิลป กรมศิลปากร กับอาจารย์ Motoko Funakoshi ในวิชาเอกขับร้อง ในปี พ.ศ. 2525 ได้เข้าร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียงเยาวชนไทย ขับร้องแสดง ณ โรงละครแห่งชาติ ในโอกาสฉลอง 200 ปี กรุงรัตนโกสินทร์ และได้ร่วมขับร้องเพลงในหลายปีต่อมา ในปี 2529 ได้รับทุนด้านดนตรีและการขับร้องจาก Bangkok Music Society เนื่องด้วยมีความสนใจในวิชาร้องเพลงและประพันธ์เพลงมาตั้งแต่ยังเป็นนักเรียน จึงศึกษาด้วยตนเองเรื่อยมา ในปี 2528 และ 2529 ได้มีผลงานประพันธ์เพลง ชนะการประกวด Thailand Popular Song Festival ได้รับรางวัล Best Song Award 2 ปีติดต่อกัน หลังจากนั้นได้เข้าศึกษาดนตรี ณ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในวิชาเอกขับร้อง ในช่วงเวลานั้นเองที่ได้พบกับ อ. บรูซ แกสตัน และ ได้เข้าร่วมกับ วงดนตรีฟองน้ำ เดินทางไปแสดงดนตรีที่งาน World Expositon ’86 ที่ประเทศแคนาดา และได้เดินทางไปแสดงดนตรีไทยร่วมสมัยในอีกหลายประเทศในปีต่อๆ มา เช่น อังกฤษ ญี่ปุ่น ฮ่องกง ออสเตรเลีย และอเมริกา อีกทั้งยังได้มีโอกาสศึกษาการประพันธ์เพลงกับ อ. บรูซ แกสตัน ทั้งประเภท ดนตรีคลาสสิก ดนตรีไทย ดนตรีไทยประยุกต์ ดนตรีร่วมสมัย ดนตรีป๊อป ดนตรีแจ๊ส ดนตรี Electronic และ Computer เป็นต้น ในช่วงเวลา 16 ปี ที่ได้ร่วมงานกับวงดนตรีฟองน้ำ และมีความใกล้ชิดกับปรมาจารย์ดนตรีไทยอย่าง ครูบุญยงค์ เกตุคง ครูจำเนียร ศรีไทยพันธ์ และครูดนตรีไทยท่านอื่นๆ มีอิทธิพลต่อแนวคิดการสร้างสรรค์ผลงานการประพันธ์ดนตรีของไกวัลในลำดับต่อๆ มา
นอกจากผลงานดนตรีกับ วงดนตรีฟองน้ำ ไกวัล กุลวัฒโนทัย ได้สร้างผลงานด้านดนตรีไว้หลายประเภทดังนี้
ผลงานด้านดนตรีขับร้องประสานเสียง.
จากการศึกษาวิชาการขับร้องเพลงตะวันตกมาตั้งแต่ต้น และเคยเป็นสมาชิกของ คณะนักร้องประสานเสียงเยาวชนไทย ไกวัลได้รับคำแนะนำจาก อ. ดุษฎี พนมยงค์ ให้ไปสอนการขับร้องประสานเสียงที่ ชมรมคณะนักร้องประสานเสียง มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ตั้งแต่ในช่วงปี 2529 - 2549 เป็นเวลานานถึง 20 ปี ได้สร้างพื้นฐานวงขับร้องประสานเสียงของมหาวิทยาลัย และเรียบเรียงเพลงให้กับมหาวิทยาลัยหลายเพลง และทดลองเทคนิคที่หลากหลายในการสอนร้องเพลงประสานเสียงให้กับผู้ที่ไม่มีพื้นฐานดนตรีมาก่อน จนได้เทคนิควิธีการในแบบฉบับของตนเอง
ในปี 2531 ได้ประพันธ์เพลง "ม่วงฟ้าสถาบัน" ซึ่งได้กลายเป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์จนถึงปัจจุบัน เนื่องจากชมรมคณะนักร้องมีข้อจำกัดหลายอย่าง ทำให้การพัฒนาวงเป็นไปได้ยาก ในช่วงปี 2549 อ. ดุษฎี พนมยงค์ ได้ชักชวนให้มาเป็นคอนดักเตอร์ของวง "สวนพลูคอรัส" หรือชื่อทางการ "คณะนักร้องประสานเสียงสวนพลู" จึงได้ลาออกจากการสอนชมรมคณะนักร้องประสานเสียงธุรกิจบัณฑิตย์ โดยตั้งใจจะสร้างวงประสานเสียงที่มีเอกลักษณ์ไทย ที่ไม่มีใครทำมาก่อน จึงได้ทดลองสร้างผลงานประสานเสียงเพลงไทย ทั้งเรียบเรียงเพลงเก่า และประพันธ์ขึ้นมาใหม่ และนำบทเพลงเหล่านี้ไปแข่งขันในการขับร้องประสานเสียงระดับนานาชาติอย่าง World Choir Games ปี 2549 ที่เมือง Xiamen สาธารณรัฐประชาชนจีน ในประเภท Folklore A Cappella โดยสวนพลูคอรัส ได้รับรางวัลระดับเหรียญทองแดง แต่สิ่งที่สร้างปรากฏการณ์คือหลังจากการแข่งขัน สวนพลูคอรัส ได้รับเชิญให้ไปออกรายการทีวี "คุณพระช่วย" ของ บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้บันทึกเทปเพลง "พม่าทุงเล"​ และ "รำวงเมดเล่ย์" แบบประสานเสียง หลังจากรายการออกอากาศ ทั้งสองเพลงนี้กลายมาเป็นสัญญลักษณ์และภาพจำของวง สวนพลูคอรัส และไกวัล กุลวัฒโนทัย
ผลงานประพันธ์เพลงที่เด่นที่ทำให้กับ คณะนักร้องประสานเสียงสวนพลู อีกชิ้นคือ "เพลงการละเล่นเด็กไทย" หรือเพลง "งูกินหาง" โดยการนำการละเล่นของเด็กสมัยก่อนเช่น งูกินหาง รีรีข้าวสาร มอญซ่อนผ้า มาแต่งเป็นเพลงและสร้างสรรค์ท่าทางประกอบการแสดงขึ้น นำออกแสดงครั้งแรกในปี 2552 ณ สำนักงานใหญ่องค์การ  UNESCO กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ไกวัล กุลวัฒโนทัย ทำหน้าเป็นคอนดักเตอร์และประพันธ์เพลงให้กับ คณะนักร้องประสานเสียงสวนพลู เดินทางไปแข่งและแสดงหลายประเทศ เช่น เยอรมัน ออสเตรีย จีน ฝรั่งเศส และ สหรัฐอเมริกา จนถึง ปี 2556 หลังจากนั้นจึงได้ออกมาก่อตั้งวงประสานเสียงตามแนวทางของตนเอง ร่วมกับสมาชิกที่มีแนวทางคล้ายคลึงกัน ในชื่อวง "ประสานเสียงไท" ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น "เสียงไทยคอรัส" หรือ Siang Thai Chorus เป็นการทำวงประสานเสียงแบบอาสาสมัครกึ่งอาชีพ ซึ่งต้องใช้ความพยายามผลักดันจนวงเสียงไทยเริ่มเป็นที่รู้จัก โดยใช้เวทีประกวด Thailand's Got Talent ซีซัน 6 ในปี 2559 โดย เสียงไทยคอรัส สามารถผ่านเข้าไปได้ถึงรอบรองชนะเลิศ ผลงานที่เป็นภาพจำของผู้ชมทั่วประเทศคือการแสดงเพลง "ส้มตำ" พระนิพนธ์ของ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในรูปแบบประสานเสียงที่มีการแสดงประกอบ ที่เรียกว่า Show Choir ในการแข่งขันรอบออดิชั่น และเพลง "ตำนานรักขวัญเรียม" ในรอบรองชนะเลิศ ซึ่งเป็นเพลงที่ประพันธ์ขึ้นใหม่ทั้งหมด
ผลงานของไกวัล ที่ทำให้กับ เสียงไทยคอรัส ได้รับการยอมรับและได้ร่วมงานกับรายการคุณพระช่วยหลายครั้ง รวมถึงคอนเสิร์ต คุณพระช่วยสำแดงสด ๖ ปี 2559 คุณพระช่วยสำแดงสด ๘ ปี 2561 และ คุณพระช่วยสำแดงสด ๙ ปี 2562
ผลงานดนตรีด้านละครเพลง.
การประพันธ์เพลงในด้านละครเพลง หรือ Musical เป็นผลงานที่เขามีความถนัดอย่างยิ่งด้านหนึ่ง สไตล์การแต่งเพลงที่สะท้อนออกมาและเทคนิคที่ใช้ เป็นผลมาจากการคลุกคลีกับละครตั้งแต่ช่วงเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งในช่วงปี 2529 ยังเป็นช่วงเวลาที่ อ. บรูซ แกสตัน เป็นอาจารย์ประจำภาควิชาศิลปะการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย และ อ. บรูซ แกสตัน ได้มาสอนดนตรีที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ ที่ ไกวัล เรียนอยู่ด้วย จึงได้ช่วยงานดนตรี เวลาที่ภาควิชาศิลปะการละครจัดทำละคร ซึ่งมีละครหลายเรื่องในช่วงนั้นเช่น แม่ค้าสงคราม ขอรับฉัน หรรษาราตรี เป็นต้น ไกวัล ได้ช่วย อ. บรูซ ประพันธ์ดนตรีในหลายเรื่อง และฝึกฝนเทคนิคของละครเพลงไปพร้อมๆ กัน ซึ่งในช่วงเริ่มต้นนี้ ไกวัล ยังได้ช่วย อ. บรูซ และวงฟองน้ำในละครเด็ก "ฉันจะปลูกต้นไม้" และ "ศรีธนญชัย" อีกด้วย
ผลงานการประพันธ์ละครเพลงที่สำคัญของ ไกวัล เริ่มต้นเมื่อเขาได้ร่วมงานกับ บริษัท แดส เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด (ปัจจุบันได้เปลี่ยนเป็นบริษัท ดรีมบ็อกซ์ จำกัด) ละครเพลงสำคัญเรื่องแรกที่สร้างชื่อเสียงคือ “คู่กรรม เดอะมิวสิคัล” ปี 2546 ซึ่งเป็นละครเพลงเรื่องแรกของประเทศไทยที่อยู่ในรูป แบบตะวันตก คือร้องทั้งเรื่องโดยไม่มีบทสนทนาเลย ด้วยบทเพลงจำนวน 50 คิว ที่ร้อยต่อกัน คู่กรรม เดอะมิวสิคัล ได้สร้างปรากฏการณ์ที่สำคัญหลายอย่างให้เกิดขึ้นในวงการละครเพลง นอกจากการเป็นละครร้องทั้งเรื่องแล้ว ยังเป็นละครที่สร้างดาวเด่นขึ้นมาประดับวงการละครเพลง โดยเป็นผลงานละครเพลงแจ้งเกิดเรื่องแรกของ "น้ำมนต์" ธีรนัย ณ หนองคาย และทำให้เกิดทีมงานและบุคลากรที่เริ่มเข้ามาทำงานในแวดวงละครเพลงอีกมากมาย
ผลงานละครเพลงที่สำคัญถัดมาคือ แม่นาค เดอะมิวสิคัล ในปี 2552 กับบริษัท ดรีมบ็อกซ์ จำกัด ซึ่งเป็น เช่นกัน ประสบความความสำเร็จได้รับความชื่นชมจากสื่อและผู้ชมมากมาย และถือเป็นละครที่คนเรียกร้องให้นำกลับมาแสดงใหม่มากที่สุด จนได้นำกลับมาแสดงใหม่อีกครั้งในปี 2562
งานด้านละครเพลง เป็นโปรดักชันที่ใหญ่ มีเวลาและทรัพยากรที่จำกัดในการทำ ไกวัล ได้ร่วมงานกับนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงอีก 2 ท่าน ที่ได้มาช่วยทั้งคู่กรรม และ แม่นาค เดอะมิวสิคัล คือ สุธี แสงเสรีชน และ พลรักษ์ โอชกะ ประพันธ์เนื้อร้องโดย ดารกา วงศ์ศิริ
ละครเพลงที่สำคัญยังมี นางพญางูขาว เดอะมิวสิคัล ปี 2556 และ น้ำเงินแท้ เดอะมิวสิคัล ปี 2562 ซึ่งเป็นละครเพลง ที่ได้รับการกล่าวขวัญถึงอย่างมาก
นอกจากละครที่ได้กล่าวไปแล้ว ยังละครอีกมากมายหลายเรื่องที่ได้ประพันธ์เพลงให้ เช่น แผ่นดินของเรา เดอะมิวสิคัล (12-28 มิ.ย 2558) พระร่วง เดอะมิวสิคัล (22 ก.พ. - 4 มี.ค. 2560)
ผลงานดนตรีประกอบละครเวทีอื่นๆ เช่น เรื่อง “ผู้มาเยือน” ของคณะละคร 28, “ขอรับฉัน” และ “เฟาสท์” ของคณะละครมรดกใหม่
ผลงานดนตรีประกอบภาพยนตร์.
ผลงานดนตรีประกอบาพยนตร์มีจำนวนหลายเรื่อง ดนตรีที่ได้รับรางวัลคือ ดนตรีประกอบภาพยนตร์แอนิเมชัน “พระพุทธเจ้า” ซึ่งได้รับ รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ "สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประจำปี 2550" และดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง “แปดวัน แปลกคน” ซึ่งได้รับ รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ "สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประจำปี 2551" จากสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งประเทศไทย และ October Sonata รักที่รอคอย ได้รับรางวัล รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 18 และ รางวัล STARPICS THAI FILM AWARDS ครั้งที่ 7
ผลงานดนตรีด้านอื่นๆ.
ผลงานด้านประพันธ์เพลงมีมากมาย อาทิ ผลงานร่วมกับวงดนตรีฟองน้ำในหลายอัลบั้ม งานแสง-เสียงหน้าพระที่นั่ง “คนดีศรีอยุธยา” (ปี 2535 และ 2538) เพลงประกอบการแสดงแสง-เสียงของการท่องเที่ยว แห่งประเทศไทย ในชุด “อยุธยายศยิ่งฟ้า” ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ปี 2540) เพลง Original Score งานเสียง-เสียง “สะพานข้ามแม่น้ำแคว” จังหวัดกาญจนบุรี อัลบั้ม “น้ำใจน้องพี่สีชมพู” ของสมาคมนิสิตเก่าจุฬาฯ อัลบั้ม “ตะวันรุ่งทุ่งรังสิต” ของมหาวิทยาลัยรังสิต นอกจากนั้น ยังมีเพลงประจำสถาบันต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัยรังสิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ การปิโตรเลี่ยมแห่งประเทศไทย ฯลฯ และ เพลงสำหรับวง Symphony Orchestra “Jamjuree Fantasia”(ปี 2540) ซึ่งประพันธ์ให้กับวง CU Symphony Orchestra บรรเลงร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียง ในวาระฉลอง 80 ปี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รวมทั้ง, ละครเพลง “คู่กรรม เดอะมิวสิคัล” ของ Dreambox ดนตรีประกอบการแสดงชุด “แม่น้ำของแผ่นดิน” ปีที่ 3 ถึง ปีที่ 5 ของสำนักพระบรมมหาราชวัง ฯลฯ ผลงาน
ปัจจุบันยังคงทำงานสร้างสรรค์ดนตรีอิสระ และเป็นอาจารย์สอนขับร้องเพลงประสานเสียงให้กับ เสียงไทยคอรัส และอาจารย์พิเศษตามมหาวิทยาลัยต่างๆ
เนื้อหาแบบเปิด
ไกวัล ติโลกะวิชัย
หงฉี
หงฉี (, , แปลชื่อตรงตัวหมายถึง "ธงแดง") เป็นยี่ห้อรถยนต์หรู ของบริษัทเอฟเอดับเบิลยู (เฟิร์สออโตโมบิลเวิร์คส์ (First Automobile Works)) ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในเมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน สาธารณรัฐประชาชนจีน เอฟเอดับเบิลยูเริ่มผลิตรถยนต์หงฉีรุ่นแรกเมื่อปี พ.ศ. 2501 คือ หงฉี CA72 เป็นรถเก๋งหรือลีมูซีนที่ใช้แบบโครงสร้างพื้นฐานตัวรถของรถ Chrysler รุ่นปี พ.ศ. 2498 หงฉีในสมัยต่อมาได้รับสิทธิ์ในการใช้รูปทรงหรือแบบโครงสร้างพื้นฐานตัวรถของรถยนต์ยี่ห้ออื่น เช่น เอาดี้, ลิงคอล์น, โตโยต้า เป็นต้น ซึ่งเข้าร่วมลงทุนกิจการร่วมค้ากับเอฟเอดับเบิลยูในขณะนั้น ๆ
ในปี พ.ศ. 2549-2553 เอฟเอดับเบิลยูใช้ยี่ห้อหงฉีกับรถยนต์หรูรุ่น HQ3 ซึ่งได้รับสิทธิ์ในการออกแบบและพัฒนาต่อยอดจากรถยนต์โตโยต้า คราวน์ (ในขณะนั้นโตโยต้าได้ร่วมกิจการร่วมค้ากับเอฟเอดับเบิลยู และบริษัทอื่น ๆ ในจีน) นอกจากนี้ยังได้แสดงรถยนต์ต้นแบบต่าง ๆ ในนามหงฉี เช่น รถลีมูซีนต้นแบบ หงฉี เอชคิวดี ในงานช่างไห่ออโตโชว์ 2005, รถต้นแบบ หงฉี เอชคิวอี และหงฉี เอสยูวี ในงานเป่ย์จิงออโตโชว์ 2008
ปัจจุบันยังคงมีการผลิตรถหงฉีอยู่ โดยในปี พ.ศ. 2557 เว็บไซต์ทางการของหงฉีได้แสดงรถรุ่น L5 และรุ่น H7
FAW HONGQI H9 ที่จะใช้ในการรับ ประธานาธิบดี สี จิ้นผิง ในงานประชุม APEC 2022 ที่ประเทศไทย ว่ามีความสวยงาม หรูหรา และโดดเด่น บริษัท FAW Thailand มีความยินดีอย่างยิ่งและเป็นส่วนหนึ่งของงานประชุมนี้ เราได้เตรียมรถคันนี้มาตั้งแต่ช่วงสงกรานต์ 2565 ดูแลการจัดส่งและ บำรุงรักษารถเป็นอย่างดีอย่างต่อเนื่องเพื่องานนี้โดยเฉพาะ
FAW Hongqi
โจชัว เรย์โนลส์
เซอร์โจชัว เรย์โนลส์ (ภาษาอังกฤษ: Joshua Reynolds, RA FRS FRSA) (16 กรกฎาคม ค.ศ. 1723 - 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษของสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน และภาพเหมือน
โจชัว เรย์โนลส์เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1723 ที่เมืองพลิมตันในเดวอนในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อราววันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792 ที่เมืองลอนดอนในอังกฤษ เรย์โนลด์เป็นผู้สนับสนุนการเขียนที่เรียกว่า “Grand Style” ที่เป็นการเขียนที่สร้างภาพอุดมคติจากสิ่งที่ไม่ถูกต้องสมบูรณ์แบบ เรย์โนลด์เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งและเป็นผู้อำนวยการของราชสถาบันศิลปะ เรย์โนลด์ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเซอร์จากพระเจ้าจอร์จที่ 3
ทอมัส เกนส์เบรอ
ทอมัส เกนส์เบรอ (ภาษาอังกฤษ: Thomas Gainsborough) (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 - 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน และจิตรกรรมภูมิทัศน์
ซัฟโฟล์ค.
ทอมัส เกนส์เบรอเกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 ที่เมืองซัดบรีในซัฟโฟล์คในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788 บิดาของเกนส์เบรอเป็นช่างทอผ้าที่มีธุรกิจเกี่ยวกับขนแกะ เมื่ออายุได้สิบสามปีเกนส์เบรอก็เขียนภาพวาดเส้นด้วยดินสอที่ทำให้บิดาประทับใจจนส่งไปเรียนศิลปะที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1740 เกนส์เบรอเริ่มการฝึกกับช่างแกะภาพพิมพ์ฮิวเบิร์ต เกรฟล็อต (Hubert Gravelot) แต่ต่อมามีส่วนเกี่ยวข้องกับวิลเลียม โฮการ์ธ (William Hogarth) และโรงเรียนของโฮการ์ธ ผู้ที่เกนส์เบรอนับถือคนหนึ่งคือฟรานซิส เฮย์แมน (Francis Hayman) ในช่วงนั้นเกนส์เบรอช่วยตกแต่งมูลนิธิโรงเลี้ยงเด็กทอมัส โครัม (Thomas Coram Foundation for Children) และกล่องอาหารค่ำที่ สวนว็อกซฮอลล์ (Vauxhall Gardens)
ในคริสต์ทศวรรษ 1740 เกนส์เบรอแต่งงานกับมาร์กาเร็ต เบอรร์ ลูกสาวนอกสมรสของเฮนรี สคูดามอร์ ดยุคแห่งโบฟอร์ตที่ 3 (Henry Scudamore, 3rd Duke of Beaufort) ผู้ให้ค่าใช้จ่ายแก่คู่สมรส £200 ต่อปี งานของเกนส์เบรอช่วงนั้นส่วนใหญ่เป็นจิตรกรรมภูมิทัศน์ยังขายไม่ค่อยได้ เกนส์เบรอกลับไปซัดบรีในปี ค.ศ. 1748-ค.ศ. 1749 และเริ่มตั้งใจเขียนภาพเหมือน
ในปี ค.ศ. 1752 เกนส์เบรอและครอบครัวซึ่งขณะนั้นมีลูกสาวสองคนย้ายไปอิพสวิค เกนส์เบรอเริ่มได้รับสัญญาจ้างวาดภาพเหมือนแต่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าและผู้ดีท้องถิ่น เกนส์เบรอต้องขอยืมเงินใช้
สุลต่านเฒ่า
สุลต่านเฒ่า  คือเทพนิยายเยอรมันเรื่องหนึ่งรวบรวมโดยพี่น้องตระกูลกริมม์ นิทานเบอร์ 48
สุนัขของชาวนาตัวหนึ่ง มีนามว่าสุลต่าน ได้แก่เฒ่า และวันหนึ่ง ชาวนาบอกภรรยาเขาว่า เขาจะยิงสุลต่านทิ้งเสีย สุลต่านได้ยิน หมาป่าบอกสุนัขตัวนี้ว่า ชาวนาและภรรยาจะให้ลูกของพวกเขามาเปลี่ยนหญ้าวันต่อไป และหมาป่าวางแผนว่าจะลักพาตัวเด็กไป สุลต่านต้องวางมาดว่าจะไล่จับหมาป่า และนำเด็กกลับมา ชาวนาและภรรยาจึงจะไม่ฆ่าสุลต่านซะ
แผนการของหมาป่าประสบความสำเร็จ และชาวนาปลื้มมากที่เขาให้ภรรยาทำซุปขนมปังให้สุลต่าน เพราะสุนัขนี้ไม่มีฟันเคี้ยวไม่ได้
หมาป่าบอกให้สุลต่านให้มองข้ามการขโมยแกะของหมาป่า สุลต่านไม่ยอม เมื่อหมาป่าลองขโมยอีก สุลต่านเห่าส่งเสียง หมาป่าท้าทายสุนัขนี้ และกลับมากับหมูป่าสำหรับครั้งที่สอง สุลต่านก็หาได้แค่แมวสามขาตัวหนึ่งเท่านั้น แต่หมาป่าและหมูป่าเข้าใจผิดคิดว่าแมวน่ากลัว เลยพวกเขาไปแอบซ่อนตัว พวกเขาทั้งสองอับอายที่โดนค้นพบด้วยความกลัว จึงตกลงเป็นมิตรสหาย
Old Sultan
พระเยซูเหลือง (โกแก็ง)
"ดูบทความหลักที่ การตรึงกางเขนของพระเยซู"
พระเยซูเหลือง  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยปอล โกแก็ง จิตรกรชาวฝรั่งเศสในลัทธิประทับใจยุคหลัง ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ออลไบรต์-นอกซ์
ปอล โกแก็งเขียนภาพ "พระเยซูเหลือง" ระหว่างฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1889 พร้อมกับภาพ "พระเยซูเขียว" ที่ปงตาแวน ซึ่งถือกันว่าเป็นงานสำคัญของการเขียนของคตินิยมเส้นกั้นสี
โกแก็งไปเที่ยวปงตาแวนครั้งแรกในปี ค.ศ. 1886 และกลับมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1888 และพักอยู่จนเดือนตุลาคมเมื่อกลับไปพบกับฟินเซนต์ ฟัน โคค ที่อาร์ลเป็นเวลาเพียงสองเดือน เมื่อต้นปี ค.ศ. 1889 โกแก็งก็กลับไปปงตาแวนอีกครั้งและพักอยู่ที่นั่นจนฤดูใบไม้ผลิปีต่อมา ระหว่างนั้นโกแก็งก็เขียนภาพ "พระเยซูเหลือง"
"พระเยซูเหลือง" เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทางเหนือของฝรั่งเศสเมื่อสตรีเบรตองมาพบและสวดมนต์ด้วยกัน ความศรัทธาร่วมกันทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบนกางเขน โกแก็งตัดเส้นหนักบนร่างของพระเยซูและไม่ใช้แสงเงามากเท่าบนตัวผู้หญิงที่ล้อมรอบอยู่ข้างล่างภาพ สีเหลือง แดง และเขียวของภูมิทัศน์ทำให้สีเหลืองของพระเยซูยิ่งเด่นขึ้น การใช้ขอบคันที่หนักและเน้นความแบนราบเป็นลักษณะการเขียนของคตินิยมเส้นกั้นสี
The Yellow Christ
เลด เซพเพลิน
เลด เซพเพลิน  เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511 โดยจิมมี เพจ (กีตาร์), โรเบิร์ต แพลนต์ (ร้องนำ), จอห์น พอล โจนส (เบส, คีย์บอร์ด) และจอห์น บอนแฮม (กลอง) ได้รับการยอมรับว่าเป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลวงแรกๆ เช่นเดียวกับ ดีพ เพอร์เพิล และแบล็ก แซบบาธ
เลด เซพเพลินได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูง สามารถขายอัลบั้มได้ถึง 300 ล้านแผ่นทั่วโลก และ 111.5 ล้านแผ่น เฉพาะในสหรัฐอเมริกา ได้รับการจัดอันดับจาก VH1 ให้เป็นวงดนตรีร็อกยอดเยี่ยมอันดับ 1 และได้รับการยกย่องจากนิตยสารโรลลิงสโตน ให้เป็น "วงดนตรีที่ "เฮฟวี่" ที่สุดตลอดกาล" และ "วงดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใน ทศวรรษ 1970"
เลด เซพเพลิน ได้ยุบวงลงในปี พ.ศ. 2523 หลังจากมือกลองคือ จอห์น บอนแฮม เสียชีวิตจากอาการสำลักเนื่องจากดื่มเหล้าหนัก แต่สมาชิกที่เหลือของวงยังกลับร่วมแสดงอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2550 สมาชิกสามคนที่เหลือ ได้แสดงคอนเสิร์ตร่วมกันที่กรุงลอนดอน โดยมี เจสัน บอนแฮม บุตรชายของจอห์น บอนแฮม เล่นในตำแหน่งมือกลอง
เลด เซพเพลิน มีบทเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างสูง ได้แก่ Communication Breakdown ,Whole Lotta Love ,Black Dog ,Rock and Roll, Stairway to Heaven เป็นต้น
โดยบทเพลง "Stairway to Heaven" ถูกจัดอันดับเป็นอันดับ 1 จาก VH1 ให้เป็นเพลงร็อคที่ดีที่สุดตลอดกาล
เล็ด เซ็พพลิน
เล็ด เซ็พเพลิน
เปเนโลเป กรุซ
เปเนโลเป กรุซ ซันเชซ  เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงชาวสเปน เธอได้รับเสียงวิจารณ์ทางบวกเมื่อครั้งยังเป็นนักแสดงวัยรุ่นจากผลงานแสดงเรื่อง "Jamón, Jamón"," La Niña de tus ojos" และ "Belle époque" เธอแสดงในหนังอเมริกันหลายเรื่องอย่างเช่น "Blow", "Vanilla Sky", และ "Bandidas"
ครูซเคยได้รับรางวัลโกยา 3 รางวัล, รางวัลยูโรเปียนฟิล์ม 2 รางวัล, รางวัลปาล์มทองคำสาขานักแสดงยอดเยี่ยม และรางวัลแบฟตาใน ค.ศ. 2009 เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยมในภาพยนตร์ของวูดดี อัลเลน เรื่อง "Vicky Cristina Barcelona" ซึ่งเธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมมาแล้วใน ค.ศ. 2006 และเธอได้รับรางวัลแบฟตาสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสกับนักแสดงฆาบิเอร์ บาร์เดม ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 ที่บาฮามาส และมีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ เลโอ เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 มกราคม 2011) และลูนา เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 กรกฎาคม 2013)
เลด เซพพลิน
พระเจ้าชังซูแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าชังซู (ค.ศ. 394-491) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 20 แห่งอาณาจักรโกคูรยอ เหนือสุดของ สามราชอาณาจักรเกาหลี พระองค์ประสูติในปี ค.ศ. 394 เป็นโอรสองค์โตของ พระเจ้าควังแกโทมหาราช พระองค์เป็นเจ้าชายรัชทายาทในปี ค.ศ. 408 และเมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 413 พระองค์ขึ้นครองสิริราชสมบัติเมื่อพระชนมายุ 19 พรรษา
พระเจ้าควางจง
Scw
Scwy
สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ
สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ  เป็นภาพยนตร์อังกฤษในปี 2008 กำกับโดย แดนนี บอยล์ กำกับร่วมโดยเลิฟลีน แทนแดน และเขียนบทโดยไซมอน โบฟอย ดัดแปลงจากวรรณกรรม "Q &amp; A" (2005) ของนักเขียนอินเดีย Vikas Swarup ภาพยนตร์ถ่ายทำที่อินเดีย เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มในสลัมเมืองมุมไบ ที่แข่งขันในฮูวอนส์ทูบีอะมิลเลียนแนร์?ของอินเดีย
วรรณกรรม Q &amp; A ต้นฉบับ ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย สุทัศน์ นิ่มสกุลรัตน์ ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2549 ในชื่อ "เกมชีวิตพิชิต 1,000 ล้าน"
สลัมด็อก มิลเลียนแนร์
อาจู
อาจู(阿朱) เป็นตัวละครในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง โดยตัวละครดังกล่าวมีลักษณะที่งามทั้งน้ำใจและใบหน้า มีอายุประมาณสิบแปดปี เป็นสาวใช้อยู่กับคุณชายมู่หยงฟู่ สนิทสนมกับหวังอวี่เยียนและอาเพ่ก ชอบการปลอมแปลงโฉม อีกทั้งยังปลอมแปลงได้แนบเนียนจนไม่สามารถดูออกได้เลยทีเดียว เป็นเด็กกำพร้า เนื่องจากบิดาและมารดาฝากให้ผู้อื่นรับอุปการะเลี้ยงดูแทน
อาจูเป็นบุตรสาวของต้วนเจิ้นฉุน มีน้องสาวอีกคนชื่ออาจื่อ ได้พบกับเฉียวฟงครั้งแรกที่ป่าเหง ประทับใจเฉียวฟงในความเป็นคนมีน้ำใจไม่ถือตัว และเห็นใจเฉียวฟงเมื่อรู้ว่าเฉียวฟงก็เป็นเด็กกำพร้าเช่นเดียวกับตน หลังจากนั้นยังได้รับการช่วยเหลือจากเฉียวฟงอีก ที่สุดของความประทับใจที่มีต่อเฉียวฟงคือการที่เฉียวฟงพาอาจูไปหมู่ตึกผู้กล้า เพื่อพาไปรักษากับหมอเทวดา ถึงกับเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก ตัดขาดความสัมพันธ์กับชาวยุทธที่เคยคบหาทั่วแผ่นดิน ดังนั้นอาจูจึงมอบความรัก ความเคารพ ให้กับเฉียวฟงอย่างสุดหัวใจ