pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เกษม สุวรรณกุล ได้รับแต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่สำคัญ อาทิ เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 เป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย 6 สมัย แต่มีครั้งหนึ่งยังมิได้เริ่มปฏิบัติงาน เนื่องจากไม่ได้รับความไว้วางใจจากสภาในการแถลงนโยบาย คือในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช (ครม.35) เขาเป็นรองนายกรัฐมนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2535 ในสมัยรัฐบาลนายอานันท์ ปันยารชุน เป็นเลขาธิการสภากาชาดไทย (พ.ศ. 2532-2534) เป็นประธานกรรมการบริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน) เป็นวุฒิสมาชิก (พ.ศ. 2526-2531) นายกสภามหาวิทยาลัยอีกหลายแห่ง และยังเป็นกรรมการในคณะกรรมการในคณะกรรมการชุดต่างๆ อีกเป็นจำนวนมาก
แม้จะเกษียณอายุราชการแล้ว ศ.ดร.เกษม สุวรรณกุล ยังมีบทบาทสำคัญในหลายตำแหน่ง เช่น เป็นวุฒิสมาชิก ดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยต่าง ๆ 9 มหาวิทยาลัย รวมทั้งเป็นประธานกรรมการ กรรมการและที่ปรึกษาให้แก่หน่วยงานของรัฐ รัฐวิสาหกิจ และองค์กรภาคเอกชนอีกหลายแห่ง อาทิ ประธานกรรมการกฤษฎีกา (คณะที่ 8) (กฎหมายการศึกษา) โดยได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นกรรมการกฤษฎีกา ตั้งแต่ พ.ศ. 2528 ถึงปัจจุบัน ประธาน อ.ก.พ.พัฒนาข้าราชการ กรรมการคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ ประธานกรรมการโครงการคนไทยตัวอย่างของมูลนิธิธารน้ำใจ ประธานคณะกรรมการมูลนิธิ ดร.วิศิษฐ์ ประจวบเหมาะ เป็นต้น
ดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยศิลปากร คนที่ 9 ระหว่าง 29 มกราคม พ.ศ. 2544 - 28 มิถุนายน พ.ศ. 2545
ดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยรังสิต ตั้งแต่วันที่ 16 ตุลาคม 2563 จนถึงปัจจุบัน
เกษม สุวรรณกุล ได้รับการยกย่องให้เป็นบุคคลดีเด่นของชาติ สาขาพัฒนาสังคม (ด้านการศึกษา) จากคณะกรรมการคัดเลือกและเผยแพร่ผลงานดีเด่นของชาติ และได้รับรางวัลศิษย์เก่าดีเด่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เบเลมไนต์
เบเลมไนต์ (หรือเบเลมนอยด์) เป็นกลุ่มของสัตว์ทะเลพวกเซฟาโลพอดที่สูญพันธุ์ไปแล้ว มีลักษณะคล้ายกับหมึกกระดอง (cuttlefish) และหมึกกล้วย (squid) ในปัจจุบันมาก เบเลมไนต์เหมือนกับหมึกทั้งสองคือมีถุงหมึก แต่ไม่เหมือนหมึกกล้วยที่เบเลมไนต์มีแขน 10 แขนที่มีความยาวเกือบเท่ากันทั้งหมดแต่ไม่มีหนวด (tentacle)
เบเลมไนต์พบมากในช่วงยุคจูแรสซิกและยุคครีเทเชียสโดยพบเป็นซากดึกดำบรรพ์ทั้งมหายุคมีโซโซอิกโดยมักพบร่วมกับญาติ ๆ ใกล้ชิดอย่างแอมโมไนต์ เบเลมไนต์ได้สูญพันธุ์ไปเมื่อสิ้นสุดยุคครีเทเชียสไปพร้อมกับแอมโมไนต์ ต้นกำเนิดของเบเลมไนต์อยู่ระหว่างนอติลอยด์อันดับแบคทรีติดาในยุคดีโวเนียน ส่วนของการ์ดของเบเลมไนต์สามารถพบได้ในชั้นหินตั้งแต่ยุคคาร์บอนิเฟอรัสตอนต้นเรื่อยมาจนถึงยุคครีเทเชียสร่วมกับซากดึกดำบรรพ์ของเซฟาโลพอดอื่น ๆ ได้แก่บาคูไลต์, นอติลอยด์ และโกนิเอไทต์
ปกติแล้วซากดึกดำบรรพ์ของเบเลมไนต์จะพบเฉพาะส่วนหลังของเปลือกกระดองที่เรียกกันว่า “การ์ด” หรือ “รอสตรัม” การ์ดนี้มีรูปร่างคล้ายกระสุนยาว มีลักษณะเป็นแท่งทรงกระบอกโดยปลายด้านหนึ่งจะแหลมหรือโค้งมน ที่ด้านหน้าของการ์ดจะเป็นรูกลวงเรียกว่า “อัลวีโอลัส” ซึ่งเป็นส่วนของเปลือกกระดองที่เป็นห้องรูปกรวยเรียกว่า “แฟรกโมโคน” ส่วนของแฟรกโมโคนนี้ปกติจะพบเป็นชิ้นตัวอย่างในสภาพที่ดี ส่วนปลายด้านตรงข้ามกับแฟรกโมโคนจะเป็น “โปร-ออสทราคัม” บาง ๆ
แฟรกโมโคนของเบเลมไนต์ก็เหมือนกับเปลือกกระดองของเซฟาโลพอดทั้งหลายที่ประกอบด้วยแร่อะราโกไนต์ การ์ดของเบเลมไนต์ประกอบขึ้นด้วยแร่แคลไซต์ดังนั้นจึงมีแนวโน้มที่จะกลายเป็นซากดึกดำบรรพ์ในสภาพที่สมบูรณ์ได้ การ์ดที่แตกหักได้แสดงโครงสร้างของเส้นใยแร่แคลไซต์เรียงตัวในแนวรัศมีและอาจแสดงเส้นเติบโตเป็นเส้นวงกลมซ้อนกันหลาย ๆ วง ในเนื้อของการ์ดเป็นสิ่งที่มีลักษณะเฉพาะทางธรณีเคมีไอโซโทป ซึ่งการ์ดของเบเลมไนต์จากหมวดหินปีดียุคครีเทเชียส ทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกานั้นได้ถูกใช้เป็นมาตรฐานโลก (*PDB*) ในการเทียบเคียงกับตัวอย่างที่จะทำการวัดค่าทางธรณีเคมีไอโซโทปทั้งของไอโซโทปของคาร์บอนและไอโซโทปของออกซิเจน
การ์ด แฟรกโมโคน และโปร-ออสทราคัม เป็นสิ่งที่อยู่ภายในของตัวเบเลมไนต์ที่มีชีวิตเหมือนดังเป็นโครงกระดูกที่ถูกห่อหุ้มด้วยกล้ามเนื้อโดยรอบทั้งหมด ตัวมีชีวิตจริง ๆ จึงมีขนาดใหญ่กว่าเปลือกกระดองที่กลายเป็นซากดึกดำบรรพ์และมีรูปร่างยาวที่ลู่ไปตามน้ำพร้อมด้วยดวงตาที่โดดเด่น การ์ดจะอยู่ต่อจากส่วนท้ายของตัวเบเลมไนต์โดยมีแฟรกโมโคนอยู่ด้านหลังของส่วนหัวที่ชี้ปลายไปทางด้านหลัง
การ์ดของเบเลมไนต์ “เมกะทิวธิส จิแจนตี” ที่พบในยุโรปและเอเชียวัดความยาวได้ถึง 46 เซนติเมตร ทำให้ประมาณได้ว่าตัวเบเลมไนต์มีชีวิตจะมีความยาวของลำตัวได้ถึง 3 เมตร
พบชิ้นตัวอย่างจำนวนมากของเบเลมไนต์ที่มีส่วนเนื้อเยื่ออ่อนของสัตว์ที่กลายเป็นซากดึกดำบรรพ์ บางที่มีการพบส่วนของการ์ดรูปร่างคล้ายกระสุนสะสมตัวกันอย่างหนาแน่นซึ่งเรียกกันอย่างกึ่งทางการว่า “สมรภูมิเบเลมไนต์ (belemnite battlefield)” (ที่ประกอบไปด้วยพวกออร์โธเซอแรส) การสะสมตัวกันดังกล่าวนี้ยังคงไม่เป็นที่แน่ชัดว่าจะหมายถึงเหตุการณ์ตายหมู่ครั้งใหญ่ที่กองทับถมกันเป็นแผ่นหนาซึ่งก็พบได้ในเซฟาโลพอดในปัจจุบันและรวมถึงพวกเซเมลพาเรียสอื่น ๆ
เบเลมไนต์บางชนิด (อย่างเช่นสกุล “เบเลมไนต์”) ที่เป็นซากดึกดำบรรพ์ดัชนีโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมวดหินชอร์กยุคครีเทเชียสของยุโรปที่ช่วยให้นักธรณีวิทยาทราบอายุของชั้นหินได้
เบเลมไนต์มีลักษณะที่เหมือนกับหมึกกล้วยในปัจจุบัน คือแขนของมันจะมีชุดของตะขอเล็ก ๆ สำหรับใช้จับเหยื่อ เบเลมไนต์นั้นถือเป็นสัตว์กินเนื้อนักล่า โดยจับเหยื่อพวกปลาและสัตว์ทะเลอื่น ๆ ด้วยหนวดของมันและกินเหยื่อด้วยขากรรไกรที่เหมือนจะงอย ในทางกลับกันเบเลมไนต์เองก็ตกเป็นอาหารของสัตว์เลื้อยคลานทะเลอย่างเช่นอิกทิโอซอร์ที่มีการพบกระเพาะอาหารกลายเป็นซากดึกดำบรรพ์ที่มีตะขอของแร่ฟอสเฟตที่มาจากแขนของเซฟาโลพอดพวกนี้
นากเล็กเล็บสั้น  เป็นนากขนาดเล็กที่สุดในโลก ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย ขนตามลำตัวมีสีเทาเข้มหรือสีน้ำตาล แต่สีขนบริเวณท้องจะอ่อนกว่า แต่สามารถเปลี่ยนสีขนได้ตามฤดูกาล ลักษณะเด่นคือ พังผืดบริเวณนิ้วตีนจะมีขนาดเล็กลง ช่วยให้นิ้วเคลื่อนไหวได้คล่องตัวมากขึ้น ใต้คอมีสีขาว มีจมูกที่สั้นมากกว่านากชนิดอื่น ๆ ตัวที่ยังไม่โตเต็มวัยจะมีจมูกยาว และโค้งกว่า เมื่ออายุได้ 5 สัปดาห์จมูกก็จะหดสั้นลง
มีความยาวลำตัวและหางประมาณ 45-55 เซนติเมตร ความยาวหาง 25-35 เซนติเมตร น้ำหนัก 1-3 กิโลกรัม
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางทั้งในทวีปแอฟริกาและในทวีปเอเชีย ในทวีปเอเชียพบตั้งแต่ภาคเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย, เนปาล, บังกลาเทศ, ภาคใต้ของจีน, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียวและเกาะชวา (แบ่งเป็น 3 ชนิดย่อย ดูในตาราง)
นากเล็กเล็บสั้นมีความสามารถปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี ในธรรมชาติจะอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ เช่น ลำธารขนาดเล็ก, ป่าชายเลน, ริมทะเลสาบ, ห้วย, หนอง, คลอง, บึง หรือแม้แต่ในพื้นที่ชุ่มน้ำที่เป็นเขตเกษตรกรรมของมนุษย์ เช่น ตามท้องร่องสวนต่าง ๆ อาหารหลักได้แก่ สัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ แต่ชอบกินปูมากที่สุด มักอาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ นากเล็กเล็บสั้นไม่ได้ใช้หนวดเป็นประสาทสัมผัสในการรับรู้เหมือนนากชนิดอื่น ๆ เพราะมีประสาทสัมผัสอยู่ที่ขาหน้า ออกลูกตามโพรงไม้หรือโพรงหินที่มีอยู่แล้ว เพราะขาหน้าไม่แข็งแรงพอจะขุดโพรงริมตลิ่งได้เหมือนนากชนิดอื่น ๆ ออกหากินในเวลากลางคืน บางครั้งอาจพบได้ตั้งแต่ช่วงพลบค่ำจนถึงรุ่งเช้า
นากเล็กเล็บสั้นหากนำมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก จะเชื่องและสามารถทำตามคำสั่งของมนุษย์ได้ จึงมีการนำมาแสดงโชว์ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ เช่น ซาฟารีเวิลด์ เป็นต้น สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค แม้แต่กระทั่งพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยพบในพื้นที่แถบคลองบางมด เขตทุ่งครุ
ฝั่งธนบุรี เป็นนากเล็กเล็บสั้นที่อาศัยอยู่รวมเป็นฝูง มีพฤติกรรมขโมยกินปลาของเกษตรกรในพื้นที่ตามท้องร่องสวนในเวลากลางคืน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1263
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1263 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (ขุนยวม)-บรรจบทางหลวงหมายเลข 1088 (แม่นาจร)] เป็นทางหลวงแผ่นดินเชื่อมระหว่างอำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน กับอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ระยะทาง 66.725 กิโลเมตร ปัจจุบันใช้เป็นเส้นทางลัดสำหรับผู้ที่เดินทางระหว่างจังหวัดเชียงใหม่และแม่ฮ่องสอนตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (ถนนเชียงใหม่-ฮอด) จากอำเภอฮอด แยกเข้าสู่อำเภอแม่แจ่ม ไปยังอำเภอขุนยวมและเมืองแม่ฮ่องสอนโดยไม่ผ่านอำเภอแม่สะเรียงและแม่ลาน้อย หรือใช้เส้นทางผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192 จากอำเภอจอมทอง ผ่านอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เข้าสู่อำเภอแม่แจ่มและขุนยวมโดยไม่ผ่านอำเภอฮอด เส้นทางนี้สามารถเชื่อมโยงจังหวัดเชียงใหม่เข้าสู่แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดแม่ฮ่องสอน คือน้ำตกแม่สุรินทร์ และทุ่งดอกบัวตอง ดอยแม่อูคอ ทั้งยังสามารถร่นระยะทางระหว่างเชียงใหม่และแม่ฮ่องสอนได้กว่า 80 กิโลเมตร
เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ผิวทางลาดยาง เส้นทางส่วนใหญ่เป็นทางคดเคี้ยวขึ้นลงเขา แต่ไม่สูงชันมากนัก อยู่ในความดูแลของสำนักงานทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง แบ่งการดูแลออกเป็น 2 ช่วง
ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง.
เดิมเส้นทางนี้ระหว่างกิโลเมตรที่ 0 ถึง 10.800 เป็นทางลำลอง กว้าง 3-4 เมตร เป็นทางดินตลอด ใช้ได้เฉพาะฤดูแล้ง ต่อมาหน่วยทหารช่างก่อสร้างที่ 4 ได้ก่อสร้างและขยายเป็นทางมาตรฐาน พร้อมกับก่อสร้างและบุกเบิกเส้นทางส่วนที่เหลือช่วงกิโลเมตรที่ 10.800-20.517 จากนั้นได้มอบสายทางนี้ให้กับกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2523
ปาเต๊ะ (บริษัท)
บริษัทปาเต๊ะ (, อ่านตามเสียงคือ "ปาเต" ส่วนชื่อ "ปาเต๊ะ" เป็นชื่อที่ใช้ในประเทศไทย) เป็นชื่อบริษัทจัดจำหน่ายแผ่นเสียงฝรั่งเศสซึ่งมีกิจการอยู่ทั่วโลก ก่อตั้งโดยสองพี่น้อง ชาร์ลส และเอมิลี ปาเต เมื่อ ค.ศ. 1896 (พ.ศ. 2439) ภายหลังบริษัทโคลัมเบียกราโมโฟนคอมเพนีได้ควบรวมกิจการในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1928 (พ.ศ. 2471) ปัจจุบันชื่อยี่ห้อ Pathé และ Pathé-Marconi ยังคงมีอยู่ ภายใต้การดูแลของบริษัทอีเอ็มไอ
สัญลักษณ์ของแผ่นเสียงยี่ห้อปาเต๊ะที่เป็นที่รู้จักคือตรา Discobolus (รูปเทพเจ้ากรีกขว้างจานเสียง) และตราไก่ (Crowing Cock) แต่แผ่นเสียงที่จำหน่ายในประเทศไทยสมัยรัชกาลที่ 5 ใช้รูปช้างเผือกเหยียบลูกโลกเป็นสัญลักษณ์
อีสต์มิดแลนส์
ภาคมิดแลนส์ตะวันออกของอังกฤษ หรือ ภาคอีสต์มิดแลนส์ของอังกฤษ  เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ครอบคลุมอาณาบริเวณตอนกลางทางตะวันออกที่เรียกกันว่า “มิดแลนส์” ที่ประกอบด้วย 6 มณฑล ได้แก่ ดาร์บิเชอร์, เลสเตอร์เชอร์, รัทแลนด์, นอร์แทมป์ตันเชอร์, นอตทิงแฮมเชอร์ และส่วนใหญ่ของลิงคอล์นเชอร์ โดยเขตแดนของดาร์บิเชอร์, เลสเตอร์เชอร์ และนอตทิงแฮมเชอร์ มักจะรู้จักรวมกันว่า “เทรนต์ล็อก” (Trentlock) ภาคมิดแลนส์ตะวันออกมีเนื้อที่ 15,627 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2001 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 4,172,179 คนโดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 267 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
จุดที่สูงที่สุดคือ คินเดอร์ สเคาท์ (Kinder Scout]) ในดาร์บิเชอร์ในอุทยานแห่งชาติพีกดิสตริก ที่สูง 636 เมตร
ภาคมิดแลนด์สตะวันออก
ภาคอีสต์มิดแลนด์ส
ภาคมิดแลนด์ตะวันออกของอังกฤษ
ภาคอีสต์มิดแลนด์
แผ่นเสียงปาเต๊ะ
บริษัทปาเต๊ะ
邓小平
महात्मा गांधी
สโนไวท์
นิวคาสเซิลอัปพอนไทน์
ออกซฟอร์ด
เมืองออกซฟอร์ด  เป็นนครและเมืองหลวงของมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์ของภาคตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ ที่มีประชาชนราว 151,000 คน แม่น้ำเชอร์เวลล์และแม่น้ำเทมส์บรรจบกันทางใต้ของตัวเมือง บริเวณที่เป็นระยะทางราว 10 กิโลเมตรในบริเวณตัวเมืองอ๊อกซฟอร์ดริมฝั่งแม่น้ำเทมส์รู้จักกันว่า “ดิไอซิส” (The Isis)
ไฟลั่มแบรคิโอโพด้า
สโนว์ไวท์
ดิสนี่ย์ ปริ๊นเซส
ดิสนี่ย์ ปริ๊นเซส  เป็นสาขาหนึ่งที่แบ่งย่อยออกมาจาก บริษัท วอลท์ ดิสนี่ย์ ที่รวบรวมเอาตัวการ์ตูนเจ้าหญิงที่โด่งดังเอาไว้ ได้แก่ สโนว์ไวท์, ซินเดอเรลล่า, ออโรร่า, แอเรียล, เบลล์, จัสมิน, โพคาฮอนทัส, มู่หลาน, เทียน่า, ราพันเซล, เมริด้า,และโมอาน่า
เมื่อปี ค.ศ. 2000 แอนดี้ มูนนี่ได้รับการว่าจ้างโดยบริษัทผลิตภัณฑ์เพื่อการบริโภคของดิสนี่ย์ ให้ช่วยดูแลการขายที่ถดถอยลง แล้วความคิดเกี่ยวกับ ดิสนี่ย์ ปริ๊นเซสก็เกิดขึ้น เมื่อหลังจากที่ร่วมงานกับดิสนี่ย์ไม่นานเขาได้ร่วมกับ ดิสนี่ย์ ออน ไอซ์ และมีเด็กหญิงตัวล็ก ๆ ที่สวมชุดเจ้าหญิงมารุมล้อม เขาเสนอเรื่องนี้และความต้องการซื้อสินค้าของตลาดก็เพิ่มสูงขึ้น
ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก ดิสนี่ย์ ปริ๊นเซส ธุรกิจสาขานี้โด่งดังในเวลาอันรวดเร็วและเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ การขายสินค้าพุ่งขึ้นจาก 300 ล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2001 เป็น 3 พันล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2006 และปัจจุบันนี้มีสินค้ากว่า 25,000 ชิ้นแล้ว
ดิสนี่ย์ ปริ๊นเซส รวบรวมเอาเหล่าเจ้าหญิงจากภาพยนตร์การ์ตูนคลาสสิกของดิสนี่ย์เอาไว้ โดยเลือกจากตัวการ์ตูนที่เกี่ยวพันกับราชวงศ์ทั้งที่เกี่ยวพันทางสายเลือดและจากการแต่งงาน และเพื่อให้เข้าถึงเด็ก ๆ ได้ง่ายขึ้นดิสนี่ย์ได้เพิ่มตำแหน่ง “เจ้าหญิงแห่งเทพนิยาย” และเลือก มู่หลานให้รับตำแหน่งนี้ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไม มู่หลานผู้ไม่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์ ได้อยู่ใน ดิสนี่ย์ ปริ๊นเซส ด้วย นอกจากนี้ดิสนี่ย์ยังเคยคิดจัดให้ ทิงเกอเบลล์  เป็นเจ้าหญิงด้วยแต่เนื่องจากคุณสมบัติไม่ตรงตามที่กำหนดจึงถอนออกจาก ดิสนี่ย์ ปริ๊นเซส และจัดตั้งสาขาใหม่ ใช้ชื่อว่า ดิสนี่ย์ แฟรี่
ปังยา
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 สายแม่สอด–แม่สะเรียง เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรในช่วงอำเภอแม่สอดถึงอำเภอแม่ระมาด และ 2 ช่องจราจรในช่วงอำเภอแม่ระมาดถึงอำเภอแม่สะเรียง มีระยะทาง 230.497 กิโลเมตร มีเส้นทางเริ่มต้นที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก และสิ้นสุดที่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เส้นทางจะขึ้นเขาสูงชันระหว่าง ตำบลท่าสองยาง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก กับอำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน แนวเส้นทางส่วนใหญ่จะเลียบแม่น้ำเมย ซึ่งเป็นแนวชายแดนไทย-พม่า ซึ่งเกิดความไม่สงบบ่อยครั้งรวมทั้งโจร กะเหรี่ยง จึงทำให้ในอดีตเส้นทางนี้ไม่ค่อยได้ความนิยมมากนัก
ทางหลวงแผ่นดินสายนี้ แต่เดิมเป็นทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1085 (แม่สอด–ท่าสองยาง) และกรมทางหลวง ได้ก่อสร้างทางเพิ่มเติมผ่านอำเภอสบเมย ไปสิ้นสุดที่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ต่อมาได้ยกระดับขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 (ตาก–แม่สะเรียง) เพื่อเปิดเส้นทางเข้าสู่จังหวัดแม่ฮ่องสอนด้านทิศใต้เพิ่มขึ้นอีกเส้นทางหนึ่ง
ภายหลังกรมทางหลวง ได้เปลี่ยนแปลงหมายเลขทางหลวงแผ่นดิน ช่วงตาก–แม่สอด–สะพานมิตรภาพไทย-พม่า เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 เพื่อให้รับโครงการถนนสายเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 จึงมีระยะทางเท่าที่เหลืออยู่ในปัจจุบันคือ 230.497 กิโลเมตร
สถานีสตรีวรนาถ
สิ่งแวดล้อมสำหรับการพัฒนาแบบบูรณาการ
ธุรกรรมอิเล็กทรอนิกส์
วัดหว่องไท่ซิน (ฮ่องกง)
วัดหว่องไท่ซิน  เป็นวัดในลัทธิเต๋าที่มีชื่อเสียงของฮ่องกง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฝั่งเกาลูน ตั้งชื่อตามนักบวชลัทธิเต๋า หว่อง ชิวปิง (黃初平) ที่มี่ชื่อเสียงแถบตอนใต้ของจีน ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก และได้รับการนับถือเป็นพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งที่มีความสามารถในการรักษาโรค สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1921
วัดหว่องไท่ซิน เป็นสถานที่ยอดนิยมของนักท่องเที่ยว ซึ่งจะเดินทางมาเสี่ยงเซียมซี และให้หมอดูทำนายโชคชะตา และยังเป็นวัดเพียงวัดเดียวในฮ่องกง ที่สามารถจัดพิธีมงคลสมรสในวัดได้
เว็บลิงก์
เอกซิเตอร์
Q (เพลง)
Papua New Guinea (เพลง)
Mint (อัลบั้ม)
เดอะวัน
เดอะวัน (The One) อาจหมายถึง
เดอะ วัน
I.Q. 180
สถานะนครในสหราชอาณาจักร
สถานะนครในสหราชอาณาจักร  เป็นเมืองที่ได้รับพระราชทานฐานะจากพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร (British monarch) ให้แก่ชุมชนที่ทรงเลือก การได้รับพระราชทานฐานะเป็นนครเป็นแต่การได้รับสิทธิที่จะเรียกตนเองเป็น “นคร” โดยไม่มีสิทธิพิเศษใดใดนอกไปจากนั้น แต่กระนั้นก็ยังเป็นสิ่งที่เป็นที่ต้องการกันเป็นอย่างแพร่หลายเพราะเป็นการนำมาซึ่งความมีหน้ามีตาของเมือง นอกจากนั้นการมอบสิทธิก็มิได้มีหลักเกณฑ์มาตรฐานแต่อย่างใด แต่ในอังกฤษและเวลส์ฐานะการเป็น “นคร” มักจะมอบให้แก่เมืองที่เป็นที่ตั้งของมหาวิหาร ประเพณีการตั้งเมืองที่มีมหาวิหารขึ้นเป็น “นคร” เริ่มมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1540 เมื่อสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงก่อตั้งสังฆมลฑล (ซึ่งก็หมายถึงการมีมหาวิหาร) ในเมืองแปดเมืองและพระราชทานฐานะเมืองต่าง ๆ เหล่านั้นให้เป็น “นคร” โดยทรงมอบพระราชเอกสารสิทธิ (letters patent) ให้
การมอบฐานะการเป็นนครให้เมืองในไอร์แลนด์และในเวลส์มีจำนวนน้อยกว่าในอังกฤษมาก ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในบริเวณที่ปัจจุบันเป็นไอร์แลนด์เหนือมีเมืองที่มีฐานะเป็นนครมีเพียงสองเมือง ส่วนในสกอตแลนด์ฐานะนครไม่มีให้กันอย่างเป็นทางการจนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งในเวลานั้นก็เริ่มมีการฟื้นฟูการมอบฐานะการเป็นนครโดยเริ่มในอังกฤษ ที่การมอบฐานะจะตามด้วยการก่อตั้งมหาวิหาร และต่อมาการมอบฐานะก็เกิดขึ้นในสกอตแลนด์
ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 การมอบฐานะการเป็นนครในอังกฤษและเวลส์ก็เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปว่าไม่จำเป็นต้องเป็นเมืองที่มีมหาวิหารและสิทธิที่มอบให้ตั้งแต่นั้นมาก็ขึ้นอยู่กับมาตรฐานหลายอย่างเช่นตามจำนวนประชากรในเมืองที่ได้รับฐานะเป็นต้น
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มีการยุบเลิกรัฐบาลท้องถิ่นบางรัฐบาลที่เป็นผลของการปฏิรูปรัฐบาลท้องถิ่นที่เกิดจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น (ไอร์แลนด์) ค.ศ. 1840 (Municipal Corporations (Ireland) Act 1840) ทำให้เมืองเก่าหลายเมืองถูกยุบฐานะ แต่ก็ได้มีการมอบพระราชเอกสารสิทธิให้แก่เมืองที่ถูกกระทบกระเทือนเพื่อให้เมืองต่าง ๆ เหล่านั้นมีฐานะตามที่เคยเป็นมา ในปัจจุบันโรเชสเตอร์, และเอลกินเป็นเพียงเมืองสามเมืองเท่านั้นในสหราชอาณาจักรที่สูญเสียฐานะในการเป็นนคร
ปัจจุบัน (ตุลาคม 2021) สหราชอาณาจักรมีเมืองฯ ดังกล่าวทั้งสิ้น 69 เมือง ประกอบด้วย 51 เมืองในอังกฤษ, 6 เมืองในเวลส์, 7 เมืองในสกอตแลนด์ และ 5 เมืองในไอร์แลนด์เหนือ
City status (UK)
นครในสหราชอาณาจักร
วัดกู่ผางลาง
วัดกู่ผางลาง ตั้งอยู่ หมู่ที่ 9 ตำบลห้วยข้าวก่ำ อำเภอจุน จังหวัดพะเยา
เมื่อ พ.ศ. 2509 นายช่างชนะ ดิสถาพร ได้รับคำสั่งแต่งตั้งจากกรมทางหลวงให้ไปปฏิบัติราชการในตำแหน่ง นายช่างโครงการก่อสร้างทางสาย พะเยา-ดอกคำใต้-จุน-เชียงคำ ซึ่งมีสำนักงานและบ้านพักตั้งอยู่ที่อำเภอจุน บริเวณป่าสงวน ซึ่งต่อมาภายหลังได้ย้ายสำนักงานมาตั้งอยู่ในสถานที่ซึ่งปัจจุบันคือ หมวดการทางจุน ในบริเวณหลังสำนักงานป่าสงวนนั้น ด้านหลังสถานที่พักเป็นเนินเขา มี กู่ (สถูป) เก่าแก่ ซึ่งชาวบ้านแถบนั้นเล่ากันว่ามีมาตั้งแต่สมัยเชียงแสน ซึ่งในคืนวันพระขึ้น 15 ค่ำของทุกเดือนในตอนกลางคืน ทุกคนที่พักอาศัยอยู่ที่โครงการจะเห็นดวงแก้วที่มีแสงสว่างเหมือนนีออน ลอยจากกู่ผางลางขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วลอยเข้าไปในป่าไปยังภูเขาอีกลูกหนึ่งที่มีกู่เก่าตั้งอยู่ กู่นั้นชื่อว่า “กู่ไก่” แต่พอตกดึกดวงแก้วก็จะลอยกลับมาที่กู่ผางลาง ชาวบ้านเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า “แก้วแอ่ว”
ในปี พ.ศ. 2510 นายช่างชนะได้ดำเนินการบูรณะกู่ ลักษณะเป็นกู่เก่าสมัยโบราณก่อสร้างด้วยอิฐแผ่นใหญ่ ๆ แบบสมัยโบราณ อิฐเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้างประมาณ 6 นิ้ว ยาวประมาณ 10 นิ้ว กู่มีลักษณะเหมือนกระดึงที่ใช้ผูกคอวัว ซึ่งภาษาเหนือเรียกว่าผางลาง จึงเรียกชื่อกู่นี้ว่ากู่ผางลาง กู่มีลักษณะเป็นโพรงลึก เนื่องจากได้มีการลักลอบขุดหาสิ่งมีค่ามาก่อน คนงานได้ขุดลงไปภายใต้กู่พบพระพุทธรูปสัมฤทธิ์องค์หนึ่ง องค์พระยังสมบูรณ์ดีทั้งองค์ เป็นพระสมัยเชียงแสน มีลักษณะสวยงามมาก หน้าตักกว้างประมาณ 5 นิ้ว และยังมีแท่งแก้วเป็นรูปแปดเหลี่ยมส่องแสงหักเหระยิบระยับตรงกลางแท่งแก้วเป็นโพลง ตัวแท่งแก้วกว้างประมาณครึ่งนิ้ว ยาวประมาณ 12 นิ้ว
ใน พ.ศ. 2511 นายช่างชนะได้นำพระบรมสารีริกธาตุ และพระพุทธรูปที่ขุดพบ คือ หลวงพ่อเชียงแสน และแก้วแปดเหลี่ยม หรือแก้วสาระพัดนึก แผ่นดวง แก้วแหวนเงินทอง พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ตามแต่ผู้มีจิตศรัทธาจะนำมาบรรจุไว้ในกู่ ส่วนยอดพระเจดีย์ได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ โดยได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุมาจากท่านเจ้าคุณที่วัดพระเจ้าตนหลวง อำเภอเมืองพะเยา ซึ่งได้รับความช่วยเหลือเป็นอย่างดีจาก พ่อเลี้ยงคำตั๋น ศรีชัย และ ชาวบ้านทั้งอำเภอจุน และ อำเภอดอกคำใต้ และได้ดำเนินการสร้างสถูปสวบทับครอบองค์พระธาตุกู่ผางลางองค์เดิมไว้อีกชั้นหนึ่ง เพื่อเป็นการอนุรักษ์และป้องกันขโมย ในการนี้ได้จัดงานเฉลิมฉลองพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และ การบูรณะกู่
ในปีเดียวกันนั้น นายช่างชนะยังได้ก่อสร้างทางขึ้นพระธาตุทางด้านหน้า ซึ่งเป็นทางขึ้นตรงจากบ้านพักในโครงการหันหน้าสู่ถนนใหญ่ และอีกสายหนึ่งมาทางกุฏิเจ้าอาวาส และ พระ ดำเนินการสร้างหอระฆัง ศาลาธรรม และอัญเชิญพระพุทธรูปมาประดิษฐานเป็นพระประธาน “หลวงพ่อศิลาแลง” ซึ่งพระพุทธรูปศิลาแลงองค์นี้ได้นำมาจากบ้านแพะ อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดเชียงราย หลวงพ่อศิลาแลง องค์ท่านสมบูรณ์แต่ไม่มีเศียร จึงดำเนินการต่อพระเศียรกับองค์ท่าน ซึ่งองค์พระกับเศียรเป็นคนละองค์กัน เมื่อต่อองค์ท่านเสร็จ ตั้งประดิษฐานเรียบร้อย ปรากฏว่ามีฝนตกลงมาอย่างหนัก และได้ขออนุญาตตั้งชื่อ "สำนักวิปัสนากัมมัฎฐานพระธาตุกู่ผางลาง" หลังจากนั้นจึงได้กราบขออนุญาตเจ้าอาวาสวัดห้วยข้าวก่ำเพื่อขอนิมนต์พระอาจารย์ศรีลัย ภัทรโร หรือ พระครูสิริภัทรธรรมเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก จำพรรษาที่สำนักสงฆ์กู่ผางลาง ปัจจุบันมรณภาพ
โดยจัดให้มีประเพณีสรงน้ำพระธาตุ ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 เหนือ และประเพณีตานก๋วยสลากภัตต์ ในวันแรม 8 ค่ำ เดือน 12 เหนือเป็นประจำทุกปี ในแต่ละปีมีพระภิกษุสามเณรบวชจำพรรษาอยู่เป็นจำนวนมาก เนื่องด้วยพระธาตุมีความศักดิ์สิทธิ์ และ หลวงพ่อมีวัตรปฏิบัติเป็นที่เคารพสักการะของศรัทธาประชาชน
วัดกู่ผางลางได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อ พ.ศ. 2527 บนเนื้อทั้งหมด 15 ไร่ โดยการเช่าเข้าทำประโยชน์จากกรมป่าไม้ เป็นเวลา 30 ปี และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2532
นากใหญ่ธรรมดา
นากใหญ่ธรรมดา หรือ นากยุโรป  เป็นนากชนิดที่สามารถพบได้กว้างขวางมาก มีลำตัวยาว ขนหนาและหยาบเพื่อป้องกันมิให้น้ำซึมเข้ามา ทำให้ว่ายน้ำได้คล่องแคล่ว และป้องกันอากาศเย็นได้เป็นอย่างดี สีขนตามลำตัวเป็นสีน้ำตาลอ่อน ในบางครั้งอาจเปลี่ยนหรือเห็นเป็นสีเทา บริเวณท้องมีสีขนที่อ่อนกว่า หัวแบนและกว้าง หูกลม หางเรียวยาว ขนสั้น นิ้วเท้ามีพังผืดยึดติดกัน
มีความยาวลำตัวและหัว 55-72 เซนติเมตร ความยาวหาง 37.5-48 เซนติเมตร น้ำหนักสูงสุด 3-5 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวางมากตั้งแต่ทวีปยุโรปจนถึงทวีปเอเชีย พบตั้งแต่ สหราชอาณาจักร, ยุโรปตะวันตก, รัสเซีย, ตุรกี, ซีเรีย, อิหร่าน, เลบานอน, ซาอุดิอาระเบีย, คูเวต, อิรัก, ปากีสถาน, อินเดีย, ศรีลังกา, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย, เกาะสุมาตราและเกาะชวา (มีทั้งสิ้น 11 ชนิดย่อย ดูในตาราง)
มีพฤติกรรมสามารถปรับตัวให้อาศัยในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี เช่น ป่าใกล้ลำธารหรือทะเลสาบ แม่น้ำขนาดใหญ่ สามารถขึ้นไปอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำบนพื้นที่ที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลถึง 1,000 เมตร อาหารหลัก คือ สัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ รวมทั้งเป็ดและไก่และนกน้ำชนิดต่าง ๆ ด้วย สามารถหาอาหารในน้ำที่มืดและขุ่นได้ด้วยการใช้ประสาทสัมผัสจากหนวด ทำหน้าที่รับรู้แรงสั่นสะเทือนจากการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำ ออกหากินตามลำพังหรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ หากินได้ทั้งกลางวันและกลางคืน มีพฤติกรรมในการถูตัวเกลือกกลิ้งกับทรายเพื่อเป็นการทำให้ขนแห้งและช่วยกระชับความสัมพันธ์ในครอบครัว ลูกนากใหญ่ธรรมดาจะเริ่มหัดอาหารกินเองเมื่ออายุได้ 4 เดือน โดยมีนากใหญ่ธรรมดาที่โตเต็มที่คอยช่วยเหลือและแบ่งปันอาหารให้ โดยบางครั้งอาจรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่เพื่อป้องกันอันตรายจากสัตว์นักล่าได้ด้วย
ปฏิสัมพันธุ์กับมนุษย์.
จากคุณสมบัติของขนที่ทั้งหนาและกันหนาวได้เป็นอย่างดี ทำให้ถูกล่าเพื่อเอาขนและหนังทำเป็นเสื้อขนสัตว์ในอดีต ก่อนที่ในปี ค.ศ. 1975 ทางกองทุนสัตว์ป่าโลก ได้เรียกร้องให้รัฐบาลประเทศต่าง ๆ ยกเลิกการค้าหนังนาก ซึ่งก็ได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดีรวมทั้งในประเทศไทยด้วย ซึ่งสถานะของนากใหญ่ธรรมดาในปัจจุบัน จัดอยู่ในบัญชีหมายเลข 1 (Appendix 1) ของอนุสัญญาไซเตส
พินอคคิโอ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2483)
พินอคคิโอ  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันแนวละครเพลงและแฟนตาซี ฉายเมื่อ ค.ศ. 1940 สร้างโดย วอลต์ดิสนีย์โปรดักชันส์ จากนวนิยายเด็กอิตาลีเมื่อ ค.ศ. 1883 เรื่อง "ปิน็อกกีโอ" โดย การ์โล กอลโลดี "พินอคคิโอ" เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่สองที่สร้างโดยดิสนีย์ โดยสร้างหลังจาก "สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด" (1937) ประสบความสำเร็จ
ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ เจปเปตโต ช่างแกะสลักไม้ชาวอิตาลีวัยชรา เขาแกะสลักหุ่นกระบอกไม้แล้วตั้งชื่อว่า พินอคคิโอ หุ่นกระบอกนี้ถูกปลุกให้มีชีวิตโดยนางฟ้าสีน้ำเงิน โดยบอกเขาว่าเขาจะกลายเป็นเด็กจริง ๆ ได้ ถ้าเขาพิสูจน์ตัวเองว่า "กล้าหาญ, จริงใจและไม่เห็นแก่ตัว" ความพยายามของพินอคคิโอในการเป็นเด็กชายตัวจริงนั้นเกี่ยวข้องกับการเผชิญหน้ากับตัวละครที่น่ารังเกียจมากมาย ตัวละครหลัก จิมินี คริกเกต อิงจาก จิ้งหรีดพูดได้ อายุ 100 ปี จากหนังสือต้นฉบับ ผู้ซึ่งเตือนพินอคคิโอถึงความเย่อหยิ่งของเขา จิ้งหรีดพูดได้ถูกพินอคคิโอฆ่า ก่อนที่จะกลับมาเป็นผีหลังจากนั้นไม่นาน
ภาพยนตร์ดัดแปลงโดยศิลปินสตอรีบอร์ดหลายคนจากหนังสือของกอลโลดี การสร้างภาพยนตร์ได้รับการดูแลโดย เบน ชาร์ปสตีนและแฮมิลตัน ลุสค์ และฉากต่าง ๆ ในภาพยนตร์กำกับโดย นอร์แมน เฟอร์กูสัน, ที. ฮี, วิลเฟรด แจ็กสัน, แจ็ก คินนีย์และบิล รอเบิร์ตส์ "พินอคคิโอ" เป็นความสำเร็จที่แปลกใหม่ในด้านแอนิเมชันเอฟเฟกต์ มีการเคลื่อนไหวที่สมจริงของยานพาหนะ, เครื่องจักรและองค์ประกอบทางธรรมชาติ เช่น ฝน, ฟ้าผ่า, ควัน, เงาและน้ำ "พินอคคิโอ" ฉายในโรงภาพยนตร์โดย อาร์เคโอเรดิโอพิกเชอส์ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940
"พินอคคิโอ" เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ โดยได้รับรางวัลในสาขาเพลง, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยมและเพลงดั้งเดิมยอดเยี่ยม ด้วยเพลง "เวนยูวิชอะพอนอะสตาร์" ภาพยนตร์ทำเงินได้ไม่ดีเมื่อตอนฉายครั้งแรก เนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ตัดขาดจากตลาดต่างประเทศอย่างยุโรปและเอเชีย แต่สุดท้ายภาพยนตร์ก็ทำกำไรในการฉายซ้ำเมื่อ ค.ศ. 1945 "พินอคคิโอ" ถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์แอนิเมชันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างมา โดยได้รับเรตติง 100% บนเว็บไซต์ รอตเทนโทเมโทส์ ภาพยนตร์และตัวละครยังคงแพร่หลายในวัฒนธรรมประชานิยม โดยยังปรากฏอยู่ในดิสนีย์พาร์กและสื่อความบันเทิงรูปแบบอื่น ๆ "พินอคคิโอ" ได้รับการบรรจุใน หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติ ในฐานะที่ภาพยนตร์ "มีวัฒนธรรม, ประวัติศาสตร์, หรือ มีความสุนทรีย์อย่างมีนัยสำคัญ" เมื่อ ค.ศ. 1994
เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงเป็นคนแสดงเข้าสู่การพัฒนาอย่างเป็นทางการ ภาพยนตร์เริ่มถ่ายเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 กำหนดฉายวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2022 บนดิสนีย์+
นาก (แก้ความกำกวม)
"นาก" อาจหมายถึง:
เบเลมนอยด์
พระเจ้ากุสตาฟที่ 1 แห่งสวีเดน
พระเจ้ากุสตาฟที่ 1 แห่งสวีเดน (12 พฤษภาคม พ.ศ. 2039 - 29 กันยายน พ.ศ. 2103)
เคมบริดจ์ (เคมบริดจ์เชอร์)
เวสต์มินสเตอร์
เวสท์มินส์เตอร์  เป็นย่านในเซนทรอลลอนดอน ส่วนหนึ่งของนครเวสท์มินส์เตอร์ ครอบคุลมพื้นที่ตั้งแต่แม่น้ำเทมส์ ถึงถนนออกซฟอร์ด เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เช่น พระราชวังเวสท์มินส์เตอร์, พระราชวังบัคคิงฮัม, เวสท์มินส์เตอร์แอบบี, อาสนวิหารเวสท์มินส์เตอร์ และพื้นที่ส่วนใหญ่ของย่านค้าขายและบันเทิง เวสท์เอนด์
ชื่อ "เวสท์มินส์เตอร์"  มาจากคำเรียกที่ไม่ทางการของโบสถ์แอบบี และที่ดินในพระองค์ที่เซนต์ปีเตอร์ (ซึ่งคือเวสท์มินส์เตอร์แอบบี) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตก (West) ของนครลอนดอน (จนกระทั่งในสมัยการรีฟอร์ม เคยมีพื้นที่ชื่อ "อีสท์มินส์เตอร์" ใกล้กับหอคอยลอนดอนในด้านอีสท์เอนด์) แอบบีนี้สร้างขึ้นตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 7 ถึง 10 แต่ต่อมาได้กลายมาเป็นสถานที่สำคัญแห่งรัฐภายหลังการบูรณะโดยเอ็ดเวิร์ดผู้พิชิตในศตวรรษที่ 11
สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน
สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน (21 มกราคม ค.ศ. 1829 - 8 ธันวาคม ค.ศ. 1907) เป็นพระมหากษัตริย์ตั้งแต่วันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1872 ทรงสละราชสมบัติจากการเป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1905 และทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสวีเดนเมื่อวันเดียวกันกับการเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์ พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1907 รวมพระชนมพรรษาได้ 78 ปี ทรงดำรงตำแหน่งตามฐานันดรดังนี้
สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งสวีเดนและนอร์เวย์มีพระราชโอรสพระราชธิดาทั้งสิ้น 4 พระองค์ดังต่อไปนี้
จักรพรรดิจินไท่จง
สมเด็จพระจักรพรรดิจินไท่จง (ค.ศ.1075 - 1135) จักรพรรดิองค์ที่2แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อปี ค.ศ.1075 (พ.ศ. 1618) มีพระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยน อู่ฉีไม (Wanyan Wuqimai) (金太宗完颜晟，名 吴乞买)เป็นพระราชอนุชาในจักรพรรดิจินไท่จู่เมื่อพระเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 1123 (พ.ศ. 1666) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าจักรพรรดิจินไท่จง