pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เซรู เอเพนิซา คาโคบาอู หัวหน้าชนเผ่าแห่งเกาะเกาะบาอู ได้ใช้ปืนใหญ่และปืนคาบศิลาของตะวันตกสร้างกองทัพควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของฟีจี พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎในฐานะพระมหากษัตริย์ฟิจิที่เป็นชาติอธิปไตยจากพ่อค้าและผู้อยู่อาศัยชาวยุโรป ซึ่งต้องการรัฐบาลที่มั่นคงในฟีจีเพื่อให้ช่วยปกป้องการลงทุนในธุรกิจของตน คาโคบาอูประกอบพิธีราชาภิเษกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1867 ในฐานะกษัตริย์แห่งบาอู และได้รับการยอมรับในฐานะพระมหากษัตริย์ฟีจี ในปี ค.ศ. 1871 พระองค์ทรงจัดตั้งระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่ทั้งสถานิติบัญญัติและคณะรัฐมนตรีล้วนเป็นชาวต่างชาติ หลังจากนั้นอำนาจอธิปไตยของฟีจีถูกเปลี่ยนผ่านไปยังราชาธิปไตยแห่งสหราชอาณาจักร เนื่องจากพระองค์ทรงยอมถวายตำแหน่งกษัตริย์และหัวหน้าเผ่าสูงสุดแก่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย จนกระทั่งฟีจีได้รับเอกราชในปีค.ศ. 1970 ปัจจุบันฟีจีปกครองด้วยระบอบสาธารณรัฐ แม้ว่าจะยอมรับสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรในฐานะหัวหน้าเผ่าสูงสุด
ฮาวาย.
ราชอาณาจักรฮาวาย ได้ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกแก่พระเจ้าคาลาคาอัวและสมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิ ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1883 ซึ่งพิธีจัดขึ้นหลังจากทรงครองราชย์มาแล้ว 9 ปี โดยทรงครองราชย์สืบต่อจากพระเจ้าลูนาลิโล ในปีค.ศ. 1874 เหตุที่ไม่มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกโดยเร็วนั้นเนื่องจากสถานการณ์ทางการเมืองกำลังวุ่นวาย โดยพระเจ้าคาลาคาอัวกำลังทรงมีความขัดแย้งทางการเมืองอย่างรุนแรงกับกลุ่มพรรคพระราชินีเอ็มมา ซึ่งเป็นกลุ่มที่สนับสนุนสมเด็จพระพันปีหลวงเอ็มมา พระราชินีในรัชกาลก่อนหน้าสองรัชกาล คือ พระมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวาย โดยกลุ่มพรรคพระราชินีเอ็มมาพยายามสนับสนุนความทะเยอทะยานของสมเด็จพระพันปีหลวงในการขึ้นครองราชบัลลังก์ พระนางพยายามก่อการรัฐประหารโดยการสนับสนุนจากฝรั่งเศสเพื่อล้มบัลลังก์ของพระเจ้าคาลาคาอัวในการเลือกตั้งพระมหากษัตริย์ปีค.ศ. 1874 แต่แผนการล้มเหลวด้วยกองทัพอเมริกันและอังกฤษเข้ามาปราบปรามการจลาจล
หลังจากการจลาจลจบลง ก็ได้มีการประกอบพิธีราชาภิเษกในอีก 9 ปีถัดมา พระราชพิธีราชาภิเษกและงานเลี้ยงเฉลิมฉลองถูกจัดขึ้นอย่างแพร่หลายเป็นระยะเวลาสองสัปดาห์ พระเจ้าคาลาคาอัวทรงปฏิญาณตนอย่างรวดเร็วในฐานะพระมหากษัตริย์ที่ตึกคินาอูฮาเล ซึ่งเป็นตึกส่วนกรมวังถัดจากพระราชวังอิโอลานี โดยพระมหากษัตริย์สามพระองค์ก่อนหน้า ทรงประกอบพิธีสถาปนาที่โบสถ์คาวาอิอาฮาโอ ที่ซึ่งพระมหากษัตริย์ต้องทรงสวมผ้าคลุมขนนกของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย ปฐมกษัตริย์ ไว้ที่พระอังสา ซึ่งสังเกตได้ชัดว่ามีการปรับเปลี่ยนพระราชพิธีที่มีมาตั้งแต่ดั้งเดิม
มงกุฎทองคำถูกผลิตขึ้นในประเทศอังกฤษเพื่อใช้ในพิธีสวมมงกุฎของพระเจ้าคาลาคาอัว และมีการตั้งพลับพลาปะรำพิธีขนาดใหญ่ด้านหน้าพระราชวังอิโอลานีที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ที่ซึ่งเหล่าพระราชวงศ์เสด็จมาพร้อมทรงถือ "คาฮีลี (Kahili)" อันเป็นสัญลักษณ์โบราณประจำราชวงศ์ฮาวาย พระเจ้าคาลาคาอัวทรงได้รับการถวายมงกุฎจากเรเวอเรนด์ แม็กคินทอร์ช จากนั้นทรงสวมมงกุฎลงบนศีรษะด้วยพระองค์เอง เนื่องจากไม่มีผู้ใดทรงศักดิ์สิทธิ์ไปกว่าองค์อาลีอิ (Aliʻi; พระประมุขในภาษาฮาวาย) จากนั้นพระองค์ทรงสวมมงกุฎแก่สมเด็จพระราชินี แต่มงกุฎไม่สามารถวางลงบนพระเกศาของสมเด็จพระราชินีที่มีการทำอย่างประณีตได้ พระองค์จึงต้องทรงกดมงกุฎลงไปจนแน่น ทำให้สมเด็จพระราชินีทรงมีน้ำพระเนตรไหลด้วยความเจ็บ เจ้าหญิงลีลีโอกาลานี พระขนิษฐาในพระเจ้าคาลาคาอัว ทรงบรรยายถึงเหตุการณ์ในช่วงสวมมงกุฎว่า ดวงอาทิตย์ถูกบดบังด้วยก้อนเมฆซึ่งเป็นการเปิดทางให้กับดาวเจิดจรัสแสงเพียงดวงเดียวเท่านั้น เนื่องจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในเวลากลางวัน ดังนั้นมันจึงเป็นความรู้สึกของพยานในเหตุการณ์ที่ได้ร่วมจดจำเอาไว้ พระราชพิธีจบลงด้วยการร้องเพลงสรรเสริญของคณะประสานเสียง และมีการสวดภาวนา ปัจจุบันพลับพลาปะรำพิธีของพระเจ้าคาลาคาอัวถูกใช้เป็นเวทีสำหรับวงดุริยางค์หลวงฮาวายใช้สำหรับจัดแสดง
นีวเว.
นีวเว ไม่เหมือนเกาะอื่นๆในพอลินีเชีย เนื่องจากนีวเวไม่มีรัฐบาลของชาติปกครองประเทศหรือไม่มีหัวหน้าเผ่าคนหนึ่งคนใดที่ปกครองเกาะแต่เพียงผู้เดียวจนล่วงมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนหน้านั้นเหล่าหัวหน้าเผ่าและหัวหน้าของหลายๆครอบครัวได้มีการใช้อำนาจปกครองผู้คนภายใต้อาณัติของตนเองอย่างแตกต่างกัน ในช่วงประมาณค.ศ. 1700 แนวคิดเกี่ยวกับราชาธิปไตยเพิ่งเริ่มเกิดขึ้นจากการรับวัฒนธรรมโดยติดต่อคบค้าสมาคมกับซามัวและตองงา และทำให้หลังจากนั้นมีองค์ปาตูอิกิ (Patu-iki) หรือกษัตริย์ปกครองเกาะ กษัตริย์พระองค์แรกคือปูนิมาตาซึ่งทำพิธีสรงน้ำในปาปาเตอา ใกล้กับเขตฮาคูปูของเกาะนีวเว เกาะแห่งนี้ถูกผนวกเข้ากับราชบัลลังก์อังกฤษโดยปาตูอิกิพระองค์ที่ 8 คือ พระเจ้าโตกีอาปูลูโตอากีทรงยินยอมมอบเกาะให้กับอังกฤษในปีค.ศ. 1900
ระบอบกษัตริย์ของนีวเวไม่ใช่ระบบสืบราชสันตติวงศ์ทางสายเลือด แต่เหล่าประมุขจะถูกเลือกโดยประชาชนที่มาจากกลุ่มครอบครัวที่มีอิทธิพล หลังจากมีการเลือกตั้งกษัตริย์แล้ว กษัตริย์ทุกพระองค์จะได้รับการเจิมตามประเพณีศักดิ์สิทธิ์แบบโบราณ มากกว่าพิธีแบบยุโรป กษัตริย์พระองค์ใหม่จะต้องสรงน้ำหรือทำพิธีทำความสะอาดร่างกายตามพิธีการโดยชำระล้างด้วยน้ำมันหอมระเหย (มาโนกี; manogi) หัวหน้าเผ่าที่อาวุโสสูงสุดจะทำการเจิมให้แก่ (ฟาคาอูคู; fakauku) กษัตริย์องค์ใหม่ โดยการจุ่มใบลาอูมามาลู (lau-mamālu; เป็นใบเฟิร์นที่พบโดยทั่วไปในเกาะนีวเว) ลงในถ้วยน้ำมันมะพร้าว จากนั้นสลัดใบไปยังพระเศียรของกษัตริย์สามครั้ง หลังพิธีเจิม บทเพลง (โลโลโก; lologo) ได้ถูกบรรเลงและร้องขึ้นในงานเฉลิมฉลอง (คาโตอากา; katoaga) ซึ่งจัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่กษัตริย์ พิธีเหล่านี้ยังคงมีอยู่ในปัจจุบันแต่เป็นลักษณะการกล่าวขานเล่ากันปากต่อปากในสังคมชาวพื้นเมืองนีวเว
แต่ละหมู่บ้านจะส่งตัวแทนมาเข้าร่วมพิธี คนอื่นๆจะมีหน้าที่ของตนเองที่หลากหลาย เช่น การจัดเตรียมก้อนหินให้กษัตริย์ประทับนั่งระหว่างพิธีเจิม ซึ่งถูกเรียกว่า เปเป (pepe) ก้อนหินสองก้อนอยู่ในอาโลฟี ซึ่งเป็นก้อนหินที่พระเจ้าตูอิโตกา กษัตริย์องค์ที่ 6 และพระเจ้าฟาตาอาอิกี กษัตริย์องค์ที่ 7 ประทับนั่งในระหว่างพิธีเจิม หินทั้งสองเป็นหินปะการังลักษณะแบนหยาบ สูงประมาณ 4 ฟุตและกว้าง 2 ฟุต หินอื่นๆที่มีลักษณะเหมือนเสาตั้งนอนอยู่ที่หมู่บ้านตูอาปา มีความสูง 12 ฟุต ความยาว 60 ฟุต และความกว้าง 50 ฟุต แต่ก็ไม่ได้มีการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่ากษัตริย์พระองค์ใดทรงใช้หินก้อนนี้ทำพิธีเจิม พื้นที่ 70 หรือ 80 หลาถูกใช้เป็นที่วางหินที่นั่งสำหรับเหล่าสภาหัวหน้าเผ่า มีเพียงกษัตริย์สามพระองค์สุดท้ายของนีวเวเท่านั้นที่พิธีเจิมถูกบันทึกโดยชาวตะวันตก ได้แก่ พระเจ้าตูอิโตกา พระมหากษัตริย์ชาวคริสต์พระองค์แรก ทรงประกอบพิธีเจิมในวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1875, พระเจ้าฟาตาอาอิกีทรงประกอบพิธีเจิมในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1888 และพระเจ้าโตกีอาปูลูโตอากี ทรงประกอบพิธีเจิมในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1898
ราโรตองกา.
ราชอาณาจักรราโรตองงาเป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ในหมู่เกาะคุก ราโรตองกามีองค์อารีกี (Ariki) หรือ กษัตริย์หลายพระองค์ปกครองพร้อมๆกัน องค์อารีกีแห่งราโรตองกาจะได้รับการเจิมตามโบราณราชประเพณีโดยประทับนั่งบนแท่นศิลา ในลักษณะที่คล้ายคลึงกับพิธีของกษัตริย์นีวเว แต่พิธีของราโรตองกาจะมีความเก่าแก่กว่านีวเว ในเขตอาราอีเตตองงา (Arai Te Tonga) จะถูกเรียกว่าเขตมาราเอ (Marae) ซึ่งเป็นเขตศักดิ์สิทธิ์ศูนย์กลางทางจิตวิญญาณของเกาะ แท่งหินถูกเรียกว่าตาอูมาเควา (Tau-Makeva) ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีการประกอบพิธีเจิมให้กษัตริย์หลายพระองค์ในประวัติศาสตร์
ซามัว.
หัวหน้าเผ่าต่างๆในหมู่เกาะซามัวจะได้รับการเจิมตามแบบพิธีโบราณดั้งเดิม มาลีเอตัว ตาลาโวอู โตนูมาอีเปอา ทรงเข้าพิธีเจิมที่หมู่บ้านมูลีนูอู บนอาสนะพระที่นั่ง ในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1879 มาลีเอตัว เลาเปปาทรงได้รับการเจิมในวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1880 ตามประเพณีซามัวที่หมู่บ้านมูลีนูอู ในช่วงการครองราชย์ของมาลีเอตัว เลาเปปา เกิดสงครามกลางเมืองซามัวครั้งที่หนึ่ง ช่วงค.ศ. 1886 ถึงค.ศ. 1894 มาตาอาฟา อีโอเซโฟ หนึ่งในหัวหน้าเผ่าสูงสุดของซามัวไม่ยอมรับการขึ้นครองราชย์ของมาลีเอตัว เลาเปปา พระองค์จึงประกาศตนเป็นศัตรูกับกษัตริย์ซามัวด้วยการสนับสนุนของกองทัพสหรัฐอเมริกาที่หวังจะตั้งมาตาอาฟา อีโอเซโฟขึ้นเป็นมาลีเอตัว เพื่อขยายอิทธิพลเหนือเกาะซามัว ส่วนมาลีเอตัว เลาเปปาทรงมีฝ่ายสนับสนุนเป็นกองทัพเยอรมันจึงกลายเป็นการสู้รบกันขนานใหญ่ แต่ในระหว่างการสู้รับนั้นมาลีเอตัว เลาเปปาทรงถูกช่วงชิงราชบัลลังก์ภายในรัฐบาลโดยตาปัว ตามาเซเซ ตีติมาเอีย หนึ่งในสี่หัวหน้าเผ่าที่ทรงอิทธิพลของซามัว เลาเปปาทรงลี้ภัยในวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1887 จักรวรรดิเยอรมันหันมาสนับสนุนตามาเซเซโดยประกาศให้พระองค์เป็นกษัตริย์แห่งซามัวในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1888
มาตาอาฟา อีโอเซโฟไม่ยอมรับตามาเซเซ เช่นเดียวกับไม่ยอมรับมาลีเอตัว เลาเปปา เกิดการปะทะกันของทหารทั้งสองฝ่าย และการปะทะกันระหว่างกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาและกองทัพเรือของจักรวรรดิเยอรมัน กองทัพของมาตาอาฟา อีโอเซโฟสามารถโจมตีกองทัพของตามาเซเซให้ถอยร่นไปได้ มาตาอาฟา อีโอเซโฟจึงเข้าพิธีเจิมเป็นมาลีเอตัวแห่งซามัวในวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1888 ที่หมู่บ้านฟาเลอูลา บนเกาะอูโปลู มาตาอาฟาทรงตอบโต้การรุกรานของเยอรมันด้วยการเข้าทำลายไร่เพาะปลูกของชาวเยอรมัน จึงทำให้เกิดความไม่พอใจต่อรัฐบาลเยอรมัน ในที่สุดชาติมหาอำนาจทั้งสามได้แก่สหรัฐอเมริกา อังกฤษ และเยอรมนีได้ตกลงกันเพื่อแก้ปัญหาวิกฤตการณ์ซามัว มาตาอาฟาทรงถูกสหรัฐอเมริกาทอดทิ้ง เช่นเดียวกับตามาเซเซที่เยอรมนีเลิกสนับสนุน ผลสรุปก็คือ มาลีเอตัว เลาเปปาทรงกลับคืนสู่ราชบัลลังก์ดังเดิมในฐานะมาลีเอตัวอีกครั้ง ดังนั้นตำแหน่ง "มาลีเอตัว" จึงได้รับการยอมรับจากชาวยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในฐานะ "พระมหากษัตริย์แห่งซามัว" แม้ว่าตำแหน่ง "มาลีเอตัว" จะไม่ใช่หัวหน้าเผ่าที่มีแต่เพียงผู้เดียวในซามัวก็ตาม
มาลีเอตัว เลาเปปาสวรรคตในปีค.ศ. 1898 เป็นชนวนให้เกิดสงครามกลางเมืองซามัวครั้งที่สอง ช่วงปีค.ศ. 1898 ถึง 1899 มาตาอาฟา อีโอเซโฟไม่ทรงยอมรับมาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1 พระโอรสในมาลีเอตัว เลาเปปาในฐานะมาลีเอตัว พระองค์จึงเตรียมก่อสงครามอีกครั้ง แม้ว่ามาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1 จะได้รับการประกาศเป็นพระมหากษัตริย์ซามัวในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1898 แล้วก็ตาม ช่วงสงครามกลางเมืองครั้งที่สองนี้เกิดขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในครั้งนี้เกิดการเปลี่ยนขั้วทางการเมืองในซามัว เนื่องจากสหรัฐอเมริกา อังกฤษและฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งเคยสนับสนุนมาตาอาฟามาก่อนกลับไปสนับสนุนมาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1 ในฐานะประมุขที่มีความชอบธรรม พระองค์จึงหันไปขอความช่วยเหลือจากเยอรมันในการช่วงชิงราชบัลลังก์ สงครามกินเวลานานหลายเดือน แม้ว่ามาตาอาฟาจะทรงได้รับชนะหลายครั้ง แต่สงครามก็ทำให้พระองค์ต้องสูญเสียค่าใช้จ่ายจำนวนมาก และต่อมาทรงพ่ายแพ้ให้กับฝูงบินเรือรบของอังกฤษและอเมริกา ซึ่งเป็นสิ่งที่กองทหารชาวซามัวไม่สามารถเอาชนะได้ ในที่สุดทางมหาอำนาจจึงได้มีการประนีประนอมและแบ่งซามัว ในปีค.ศ. 1899 เยอรมนีได้หมู่เกาะทางตะวันตก ก่อตั้งเยอรมันซามัว ส่วนสหรัฐอเมริกาได้หมู่เกาะทางตะวันออก ก่อตั้งอเมริกันซามัว อังกฤษยกเลิกการอ้างสิทธิเพื่อแลกกับหมู่เกาะโซโลมอน มาตาอาฟาไปประทับที่เยอรมันซามัวภายใต้การดูแลของเยอรมนี มหาอำนาจยอมรับตามานุฟิลิที่ 1 อีกครั้งในฐานะกษัตริย์วันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1899 มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1 จึงได้เป็นประมุขดังเดิม พระองค์ประกอบพิธีราชาภิเษกในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1899 พระองค์และอุปราช (Vice-king) หรือตำแหน่ง "ตามาเซเซ" (คนละพระองค์กับตามาเซเซผู้ช่วงชิงบัลลังก์ของมาลีเอตัว เลาเปปา) ทรงฉลองพระองค์แบบทหารตะวันตก ห้อมล้อมไปด้วยข้าราชสำนักและทหารในชุดพื้นเมืองในวันราชาภิเษก
แม้ว่าจะมีระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญในปีค.ศ. 1962 ถึง ค.ศ. 2007 เหล่าหัวหน้าเผ่าสูงสุดของซามัวทั้งหลายก็ไม่มีการประกอบพิธีเจิมหรือราชาภิเษกในช่วงนี้ แม้แต่มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 2 กษัตริย์พระองค์สุดท้ายก็ไม่ปรากฏว่าทรงประกอบพิธีราชาภิเษก
ตาฮีตี.
ตาฮีตีปกครองโดยพระมหากษัตริย์ชาวพื้นเมือง (มีสมเด็จพระราชินีนาถหนึ่งพระองค์) แห่งราชวงศ์โปมาเร ตั้งแต่ค.ศ. 1788 ถึงค.ศ. 1880 เมื่อพระเจ้าโปมาเรที่ 5 แห่งตาฮีตี กษัตริย์พระองค์สุดท้าย ทรงยินยอมยกประเทศให้ฝรั่งเศส ได้มีการบันทึกรายละเอียดพระราชพิธีราชาภิเษกอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าโปมาเรที่ 2 แห่งตาฮีตี กษัตริย์พระองค์ที่สอง ที่ประกอบพิธีในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1791 พิธีนี้มีศูนย์กลางอยู่ที่มาโร อูรา (maro ura) คือเข็มขัด หรือ ปั้นเหน่งศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงสถานะและอำนาจของราชวงศ์โปมาเร ซึ่งทำจากขนนกสีเหลืองและแดง มีความยาวถึง 5 หลา และความกว้าง 15 นิ้ว ขนนกสีดำประดับล้อมรอบด้านบนและด้านล่างของฉลองพระองค์ ฉลองพระองค์คลุมนี้ยังประกอบด้วยเส้นผมสีแดงของริชาร์ด สกินเนอร์ หนึ่งในผู้ก่อการกำเริบของเรือเอช.เอ็ม.เอส เบาวน์ตี้ ซึ่งเลือกที่จะอยู่อาศัยในตาฮีตี เมื่อเฟล็ทเชอร์ คริสเตียนออกเดินทางไปยังหมู่เกาะพิตแคร์น ด้วยสกินเนอร์เป็นช่างตัดผมประจำเรือ เขาจึงได้รับเกียรติจากหมู่ชาวตาฮีตีอย่างเป็นพิเศษ โดยชาวตาฮีตีมองว่าเส้นผมสีแดงของเขาเป็นสิ่งล้ำค่าและได้ขอเส้นผมส่วนหนึ่งมาสานประดับมาโร อูรา ชายธงสีแดงของอังกฤษยังถูกประดับรวมในเข็มขัดนี้ด้วย ซึ่งซามูเอล วอลลิสแห่งเรือเอช.เอ็ม.เอส ดอลฟิน ได้เคยยกธงนี้เหนือตาฮีตี เมื่อเขาได้ประกาศครอบครองเกาะนี้ในฐานะส่วนหนึ่งของพระมหากษัตริย์อังกฤษในปี ค.ศ. 1767 ซึ่งเป็นเวลา 20 กว่าปีก่อน ชาวตาฮีตีชักธงนี้ลงมา และถักทอลงในฉลองพระองค์คลุมขององค์กษัตริย์เพื่อแสดงถึงสัญลักษณ์อำนาจอธิปไตยของตนเองที่มีเหนือเกาะ
ในการรับฉลองพระองค์คลุมนี้ พระเจ้าโปมาเรจะต้องเสด็จไปที่สถานมาราเออันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ กษัตริย์จะทรงสวมฉลองพระองค์คลุมนี้ จากนั้นจะทรงควักลูกตาข้างซ้ายของเหล่าเหยื่อผู้ยอมพลีชีพในการบูชายัญ และจากนั้นทรงทำราวกับว่าจะเสวยดวงตาเหล่านั้น นอกจากนี้พระองค์จะทรงฟังเสียงร้องของนกศักดิ์สิทธิ์ และมีการให้กองพลปืนคาบศิลาระดมยิงไปในท้องฟ้าเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ก่อการกำเริบเรือเบาวน์ตี้ซึ่งมาร่วมพระราชพิธีด้วย ต่อจากนี้ กษัตริย์พระองค์ใหม่จะทรงเต้นรำ ด้วยกันกับบุรุษชาวตาฮีติทั้งหลาย ที่จะเข้ามาทำท่าปกคลุมพระองค์ด้วยอุจจาระและน้ำอสุจิของพวกเขาซึ่งถือเป็นเกียรติยศอย่างสูง
ในปีค.ศ. 1824 เมื่อพระโอรสของพระเจ้าโปมาเรที่ 2 ประกอบพิธีราชาภิเษกเป็น พระเจ้าโปมาเรที่ 3 แห่งตาฮีตี พระราชพิธีของชาวตาฮีตีได้ถูกเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยอยู่ภายใต้อิทธิพลของมิชชันนารีของคริสต์ศาสนิกชนต่างชาติ ในเวลานี้พระราชพิธีตามแบบยุโรปได้ถูกประกาศใช้ตามกฎหมาย โดยยุวกษัตริย์พระองค์ใหม่จะเสด็จขบวนไปยังมหาวิหารหลวงแห่งปาเปเอเต เบื้องหลังของขบวนจะมีเหล่าเด็กสาวเดินโปรยดอกไม้ มาพร้อมกัยผู้ว่าราชการ ผู้พิพากษาและข้าราชการคนอื่นๆ หลังจากทรงเข้ารับการเจิมและสวมมงกุฎ พระเจ้าโปมาเรที่ 3 ทรงได้รับคัมภีร์ไบเบิลและประทานการเทศนาแสดงธรรมให้พระองค์ งานเฉลิมฉลองถูกจัดขึ้นพร้อมกับการประกาศอภัยโทษและมีงานเลี้ยงในพิธีราชาภิเษก
พิธีราชาภิเษกที่ดำเนินการโดยมิชชันนารีโปรแตสแตนต์ ไม่ได้มีเพียงแค่ตาฮีตี แต่มีในเกาะอื่นๆของเฟรนช์พอลินีเชียด้วย รวมถึงราชอาณาจักรฮูอาฮีเน ราชอาณาจักรราอีอาเตอา และราชอาณาจักรบอรา บอรา และแม้กระทั่งเกาะออสทรัลแห่งรูรูตูด้วย
พระมหากษัตริย์ยุคโบราณของตองงาจะประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่คานาคูบอลู ใกล้หมู่บ้านฮิฮิโฟ และจะได้รับตำแหน่ง "ตูอิคานาคูบอลู" (Tui Kanakubolu) แต่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์และโบราณของตองงาที่เหล่ากษัตริย์ประทับเพื่อประกอบพิธีได้ถูกฉีกทำลายด้วยพายุในช่วงทศวรรษที่ 1890 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 2 แห่งตองงา ทรงมีพระบัญชาให้นำเศษซากของต้นไม้ที่ถูกทำลายนี้มาเลี่ยมฝังประกอบราชบัลลังก์ตองงา พระเจ้าจอร์จที่ 2 และกษัตริย์องค์ต่อมา คือ สมเด็จพระราชินีนาถซาโลเต ตูโปอูที่ 3 แห่งตองงา ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1893 และ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1918 ตามลำดับ พระราชพิธีตามธรรมเนียมยุโรปได้ถูกเสนอขึ้นโดยมิชชันนารีตะวันตกที่เดินทางมายังเกาะนี้ ซึ่งได้เข้ามาแทนที่พิธีเก่าอันศักดิ์สิทธิ์ของตองงาดั้งเดิมที่สืบทอดมานานนับศตวรรษ โดยกษัตริย์องค์ใหม่จะทรงดื่มคาวา พร้อมกับการรับอาหารปรุงประเภทหมูและอาหารประเภทต่างๆ
ในปีค.ศ. 1967 ตองงามีการประกอบพิธีราชาภิเษกของกษัตริย์เตาฟาอาเฮา ตูโปอูที่ 4 ในขณะที่กษัตริย์จอร์จ ตูโปอูที่ 5 ประกอบพิธีราชาภิเษกในปีค.ศ. 2008 และกษัตริย์ตูโปอูที่ 6 กษัตริย์องค์ปัจจุบันในปีค.ศ. 2015 กษัตริย์ทั้งหลายจะต้องทรงเข้าร่วมพิธีที่ประณีตที่มีทั้งมงกุฎทองคำขนาดใหญ่ คฑาและประทับนั่งราชบัลลังก์ การเป็นกษัตริย์ที่นับถือคริสตศาสนาของสถาันกษัตริย์ตองงาได้ถูกเน้นย้ำอีกครั้งในปี 2008 ซึ่งเป็นการแสดงถึงความสัมพันธ์กับอังกฤษ โดยอาร์กบิชอปนิกายแองกลิคันแห่งพอลินีเซียคือ จาเบซ ไบรซ์ ประกอบพิธีเจิมให้กษัตริย์จอร์จ ตูโปอูที่ 5 ด้วยพิธีศักดิ์สิทธิ์ของคริสต์ ตามรากความเชื่อนิกายอังกฤษ. อย่างไรก็ตาม ตูอิวาอูอาเวา ผู้อำนวยการสำนักพระราชวังตองงา ได้บรรยายว่า พิธีแบบ "คาวา" ถือเป็น "พิธีราชาภิเษกที่แท้จริง" (ต่อต้านพิธีกรรมแบบตะวันตก) ความเชื่อมั่นตามแนวคิดนี้ได้ถูกสะท้อนโดย มาอูคาคาลา โฆษกประจำราชวงศ์
คาราบิเนอร์ 98 k
ไอน์ แรนด์
ไอน์ แรนด์ (; ชื่อเกิด อลิซา ซินอฟเยฟนา โรเซนบอม, ; 2 กุมภาพันธ์ [20 มกราคม ตามปฏิทินจูเลียน] ค.ศ. 1905 – 6 มีนาคม ค.ศ. 1982) เป็นนักประพันธ์นวนิยาย นักปราชญ์ นักเขียนบทละคร และนักเขียนบทภาพยนตร์ชาวอเมริกันเชื้อสายรัสเซีย ผู้เป็นที่รู้จักจากนวนิยายที่ขายดีที่สุดของเธอสองเรื่องคือ "เดอะเฟาน์เทนเฮด" ("The Fountainhead") และ "แอตลัสชรักด์" ("Atlas Shrugged")
ลี-เอ็นฟิลด์
ลี-เอ็นฟิลด์เป็นปืนไรเฟิลแบบลูกเลื่อน,แบบซองกระสุนและยิงซ้ำได้อย่างรวดเร็ว(repeating rifle) มันเป็นอาวุธปืนหลักที่ถูกใช้งานโดยกองทัพจักรวรรดิบริติชและเครือจักรภพในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 มันเป็นปืนไรเฟิลมาตรฐานของกองทัพบริติชจากการใช้อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1895 ถึง 1957.มันได้ถูกเรียกว่า SMLE,ซึ่งย่อคำมาจาก "Short Magazine Lee-Enfield".
มันได้รับการออกแบบมาจาก ลี-เม็ทฟอร์ด(Lee–Metford ซึ่งถูกใช้งานโดยกองทัพบริติชในปี ค.ศ. 1888),ลี-เอ็นฟิลด์ได้เข้ามาแทนที่ปืนไรเฟิลรุ่นก่อนอย่าง มาร์ตินี่-เฮนรี่(Martini–Henry), มาร์ตินี่-เอ็นฟิลด์(Martini–Enfield)และลี-เม็ทฟอร์ด.มันเป็นแบบกล่องตลับกระสุนแบบสิบนัดซึ่งบรรจุด้วยตลับกระสุนบริติซ.303ด้วยมือจากด้านบน,แต่ละรอบหนึ่งในเวลาหรือวิธีจากชาร์จแบบห้านัด.ลี-เอ็นฟิลด์เป็นอาวุธรุ่นมาตรฐานจากบริษัทผลิตไรเฟิลให้กับกองทัพบริติซและประเทศเครือจักรภพอื่นๆทั้งในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง.(กลุ่มประเทศเครือจักรภพเหล่านี้ได้แก่ ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์, แคนนาดา อินเดีย และแอฟริกาใต้และอื่นๆ).แม้ว่าจะถูกแทนที่อย่างเป็นทางการในสหราชอาณาจักรด้วยปืนไรเฟิล L1A1 SLR ในปี ค.ศ. 1957.มันยังคงถูกใช้งานในอังกฤษตั้งแต่ต้น/กลาง-ปี 1960 และกระสุนขนาด 7.62 มิลเมตรของไรเฟิลซุ่มยิงแบบ 42 (L42)ยังคงถูกใช้งานจนถึงปี ค.ศ. 1990.ในฐานะที่เป็นปืนไรเฟิลทหารราบรุ่นมาตรฐาน,ยังคงพบในการใช้งานในกองทัพของบางประเทศในเครือจักรภพ,ที่น่าสนใจจากตำรวจจากบังกลาเทศ,ซึ่งได้ถูกใช้งานเป็นปืนไรเฟิลแบบลูกเลือนทางทหารที่ยาวนานที่สุดครั้งที่สองในการใช้งานอย่างเป็นทางการ ต่อมาภายหลังเป็นโมซิน-นากองท์.หน่วยสำรองเรนเจอร์แคนนาดายังคงใช้ปืนไรเฟิลเอ็นฟิลด์,ด้วยแผนที่จะมีการเปลี่ยนอาวุธใหม่ในช่วงปี ค.ศ. 2017-2018 ด้วยปืนใหม่จากบริษัทผลิตอาวุธของซาโก้(SAKO)รุ่น โคลท์ ซี-19.การผลิตของลี-เอ็นฟิลด์ทั้งหมดอยู่ที่ประมาณกว่า 17 ล้านกระบอกไรเฟิล.
ลี-เอ็นฟิลด์ได้ใช้ชื่อจากผู้ออกแบบระบบไรเฟิลแบบลูกเลื่อน-เจมส์ ปารีส ลีและโรงงานซึ่งได้รับการออกแบบให้เป็นโรงงานหลวงผลิตอาวุธขนาดเล็ก(Royal Small Arms Factory)ในเมืองเอ็นฟิลด์,ในออสเตรเลีย, แคนนาดา, นิวซีแลนด์, แอฟริกาใต้ และอินเดีย ปืนไรเฟิลได้กลายเป็นที่รู้จักกันในตัวอย่างจาก""สาม-โอ-สาม"หรือ"สาม-ศูนย์-สาม".
Gewehr 43
ชนกันต์ อาพรสุทธินันท์ ชื่อเล่น กันต์ หรือ กันสมาย เป็นนักแสดงชาวไทย
ผลงานเรื่องแรกคือ เลิฟซิคเดอะซีรีส์ รักวุ่น วัยรุ่นแสบ ซีซั่น 1 และ 2 จากนั้นจึงเข้าเป็นนักแสดงในสังกัด จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีผลงานเด่น ที่เป็นที่รู้จักในบท พี่เปรม พี่ว้ากตัวโหด จากเรื่อง SOTUS The Series พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง โดยแสดงคู่กับ ธีรภัทร โลหนันทน์ ซึ่งรับบทเป็น วาด ผลงานเด่นเรื่องที่สองคือ My Dear Loser รักไม่เอาถ่าน ตอน Monster Romance รับบทเป็นเต้ และเป็นการรับบทร้ายเต็มตัวครั้งแรก จากนั้นกลับมารับบท พี่เปรม อีกครั้งใน SOTUS S The Series
และรับบทเป็น "บอส" ในซีรีส์ together the series เพราะเราคู่กัน ร่วมถึงเพราะเรายังคู่กัน ซึ่งเป็นภาคต่ออีกด้วย
กันสมายยังมีโอกาสร่วมงาน LIVE Concert ในประเทศ และ Fan Meeting ต่างประเทศ ภายใต้สังกัด GMMTV และในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 กันสมายได้ร่วมโชว์ในงาน Oishi Green Tea Present SOTUS The Memories Live on Stage เป็นความทรงจำครั้งสุดท้ายของเหล่านักแสดง SOTUS The Series ซึ่งในครั้งนี้ กันสมายได้กลับมาร่วมเวทีเดียวกับ ฟลุค ธีรภัทร โลหนันทน์ (วาด) ทั้งคู่ได้ถ่ายทอดความรู้สึกผ่านบทเพลง "เล่าสู่กันฟัง" จนทำให้แฟน ๆ ประทับใจและยินดีกับการได้กับมาร่วมงานกันอีกครั้ง
กันสมาย สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีที่ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ภาควิชาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ ด้วยเกียรตินิยมอันดับสอง
นอกจากผลงานในวงการบันเทิงแล้ว กันสมายยังเป็นผู้ที่มีความสนใจด้านแฟชั่น เสื้อผ้าและเครื่องประดับเป็นอย่างมาก จึงทำให้เจ้าตัวเปิดธุรกิจขายเสื้อผ้าและเครื่องประดับทั้งหมด 2 แบรนด์ด้วยกันคือ XWHYSEE และ VERLENCHOR ซึ่งเน้นเสื้อผ้าแนวสตรีทแฟชั่นเป็นหลัก และเปิดธุรกิจร้านอาหาร 3 มีนา coffee &amp; restaurants อีกด้วย
เอ็ม1903 สปริงฟิลด์
เอ็ม1903 สปริงฟิลด์,ชื่ออย่างเป็นทางการว่า ปืนไรเฟิลสหรัฐ,คาลิเบอร์.30-06, โมเดล 1903 เป็นปืนเล็กยาวหรือไรเฟิลสัญชาติอเมริกัน แบบลูกเลื่อน, คลิปกระสุน 5 นัดและแบบยิงซ้ำ(repeating rifle),ซึ่งได้ใช้ในช่วงครึ่งแรกในศตวรรษที่ 20
มันได้ถูกใช้งานอย่างเป็นทางการในฐานะปืนไรเฟิลแบบลูกเลื่อนในกองทัพสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1903 และถูกใช้งานในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.มันได้ถูกแทนที่อย่างเป็นทางการโดยปืนไรเฟิลมาตรฐานแบบกึ่งอัตโนมัติบรรจุ 8 นัดอย่าง เอ็ม1 กาแรนด์ ในปี ค.ศ. 1936 อย่างไรก็ตาม เอ็ม1903 สปริงฟิลด์ ยังคงถูกใช้งานอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง,เนื่องจากสหรัฐอเมริกาไม่มีปืนกึ่งอัติโนมัติเอ็ม 1 เพียงพอต่อการใช้งานในช่วงเริ่มต้นของสงคราม.นอกจากนี้ยังคงถูกใช้งานเป็นปืนซุ่มยิงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง,สงครามเกาหลีและแม้แต่ช่วงแรกในสงครามเวียดนาม.มันยังเป็นที่นิยมที่เป็นอาวุธปืนสำหรับพลเรือน, นักสะสมของเก่าทางประวัติศาสตร์และปืนไรเฟิลสำหรับการฝึกทางทหาร
อะริซะกะ
ปืนอะริซะกะ (有坂銃 "อะริซะกะ-จู") เป็นชื่อตระกูลปืนไรเฟิลประจำกายแบบลูกเลื่อนในทางทหารของญี่ปุ่น,ในการผลิตและการใช้งานตั้งแต่ประมาณปี ค.ศ. 1897,เมื่อได้แทนที่ด้วยปืนไรเฟิลตระกูลมูราตะ (村田銃 "Murata-jū") จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1945.ตัวอย่างที่ได้พบเห็นมากที่สุด ได้แก่ รุ่นไทป์ 38 สำหรับซองกระสุนปืนขนาด 6.5×50มม.SR และรุ่นไทป์ 99 ที่บรรจุด้วยซองกระสุนของ ไทป์ 99 ขนาด 7.7×58mm.ซึ่งมีประสิทธิภาพเท่ากับกระสุนสมัยใหม่อย่าง .308.จำนวนหลายพันกระบอกของไทป์ 99 และปืนไรเฟิลอะริซะกะรุ่นอื่นๆที่ได้ผ่านศึกได้ถูกนำไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาโดยทหารที่เป็นของรางวัลสงครามในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง.
พีพีชา-41
พีพีชา-41 ("pistolet-pulemyot Shpagina"; ; "Shpagin machine pistol") ;เป็นปืนกลมือของโซเวียตที่ออกแบบโดย Georgy Shpagin ที่มีราคาถูก, มีความน่าเชื่อถือและใช้งานง่ายกว่าปืนกลมือพีพีดี-40.ชื่อเล่นทั่วไปเป็น "พี-พี-ช่า" จากคำนำหน้าสามตัวและคำว่า "พาพาช่า" ซึ่งหมายถึง "พ่อ หรือ บิดา"
พีพีชา-41 เป็นปืนกลมือประจำกายแบบซองกระสุนที่ใช้งานแบบเปิดลูกเลื่อนและทำให้ปืนสะท้อนถอยหลัง (Blowback) ส่วนใหญ่มันทำมาจากการปั๊มเหล็กกล้า สามารถบรรจุกระสุนได้ด้วยกล่องหรือแม็กกาซีนตลับหอยโข่ง (drum magazine) และยิงด้วยกระสุน 7.62×25มม. โทกาเรฟแบบการยิงปืนพกสั้นหนึ่งนัด
พีพีชา-41 ได้พบเห็นอย่างแพร่หลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและสงครามเกาหลี เป็นหนึ่งในอาวุธยุโธปกรณ์หลักของกองทัพโซเวียตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้ยังมีการผลิตปืนจำนวนประมาณหกล้านกระบอก ในรูปแบบของจีนอย่าง ไทป์ 50 (ซึ่งได้รับอนุญาตในการเลียนแบบ) และยังถูกใช้งานโดยเวียดกงในช่วงปลายปี ค.ศ. 1970
พีทีอาร์ดี
พีทีอาร์ดี (ย่อมาจาก, "ProtivoTankovoye Ruzhyo Degtyaryova";"Противотанковое однозарядное ружьё системы Дегтярёва образца 1941 года";"ปืนไรเฟิลต่อต้านรถถังเดกเตียริออฟ") เป็นปืนไรเฟิลต่อต้านรถถัง โดยผลิตและใช้งานโดยกองทัพแดงของโซเวียตในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นอาวุธแบบยิงนัดเดียวด้วยกระสุนขนาด 14.5×114 มม. ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถทะลุเกราะด้านหน้าของรถถังเยอรมันได้ แต่สามารถเจาะเกราะด้านข้างที่บางกว่าของรถถังเยอรมันได้ในช่วงต้นของสงคราม
พีพีดี-40
พีพีดี (ย่อมาจาก"Pistolet-Pulemyot Degtyaryova", Russian: "Пистолет-пулемёт Дегтярёва", ปืนกลมือเดกเตียริออฟ) เป็น ปืนกลที่ออกแบบในปี 1934 โดย วาซิลี เดกเตียริออฟ ต่อมาถูกปรับปรุงเป็นปืนพีพีเอชเฮช-41
พีพีเอส-43
พีพีเอส (รัสเซีย: ППС - "Пистолет-пулемёт Судаева" or "Pistolet-pulemyot Sudayeva", in English: "Sudayev's submachine-gun") เป็นตระกูลปืนกลของสหภาพโซเวียต ใช้กระสุนขนาด7.62×25mm Tokarev, ออกแบบโดย Alexei Sudayev พีพีเอส และ แบบอื่น ถูกใช้งานโดย กองทัพแดง ในช่วง สงครามโลกครั้งที่สอง และถูกใช้งานในกลุ่มประเทศในอดีต สนธิสัญญาวอร์ซอ และพันธมิตรใน แอฟริกา และ เอเชีย
ตูอี มะลิลา
ตูอี มะลิลา (; ค.ศ. 1777 — 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1965) เป็นเต่าบกที่กัปตันเจมส์ คุก กล่าวว่าได้นำมาถวายแก่พระราชวงศ์ของประเทศตองงาตามจารีตประเพณี โดยเป็นเต่ารัศมีดาราเพศเมีย ("Geochelone radiata") จากประเทศมาดากัสการ์ และเป็นเต่าบกที่มีอายุยืนยาวที่สุดที่อายุได้รับการยืนยันแล้ว
ชื่อของมันหมายถึง"กษัตริย์มะลิลา"ในภาษาตองงา ซึ่งตูอี มะลิลา ฟักออกจากไข่เมื่อประมาณปี ค.ศ. 1777 และจากนั้น กัปตันคุกได้ถวายแก่พระราชวงศ์ตองกาเมื่อครั้งที่เยือนตองงาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1777 ตามแหล่งข้อมูลอื่น ๆ พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 แห่งตองงา ทรงได้รับมาจากเรือที่เกาะฮาอะไป ในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19
ตูอี มะลิลา ยังคงอยู่ในความดูแลของพวกเขาจนถึงวันตายเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1965 เนื่องจากสาเหตุตามธรรมชาติ เต่าบกตัวนี้จึงมีอายุร่วมประมาณ 188 ปี ในช่วงสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรเสด็จประพาสประเทศตองงาในปี ค.ศ. 1953 ตูอี มะลิลา ได้เป็นหนึ่งในสัตว์ตัวแรกที่ได้รับการแสดงเฉพาะพระพักตร์กษัตริย์เมื่อครั้งที่พระองค์เสด็จเยือนเกาะอย่างเป็นทางการ
อนึ่ง ร่างของเต่าบกตัวนี้ได้รับการเก็บไว้ ณ พระราชวังหลวงแห่งประเทศตองงา
ดั่งไฟใต้น้ำ
ดั่งไฟใต้น้ำ เป็นละครโทรทัศน์แนวดราม่า บทประพันธ์ของ กิ่งฉัตร ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ถึง 2 ครั้ง
ครั้งที่ 1 ปี พ.ศ. 2542 ผลิตโดย บริษัท อัครเอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด โดยผู้จัด เขียนบทโทรทัศน์โดย เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์ กำกับการแสดงโดย มานพ อุดมเดช ออกอากาศทุกวันจันทร์–อังคาร เวลา 20.20 - 22.20 น. ทาง นำแสดงโดย ยุรนันท์ ภมรมนตรี, กัญญารัตน์ จิรรัชชกิจ เริ่มตอนแรกวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2542–15 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ออกอากาศทางช่อง7
การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 00 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ พ.ศ. 25 – พ.ศ. 25) Nielsen ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่ 0.0
ระบบธนาคารกลางสหรัฐ
ระบบธนาคารกลางสหรัฐ  ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 1913 ด้วยการตรารัฐบัญญัติธนาคารกลาง หลังเกิดวิกฤตการเงินขึ้นหลายครั้ง (โดยเฉพาะวิกฤตการเงินปี 1907) นำให้มีความต้องการควบคุมกลางซึ่งระบบการเงินเพื่อบรรเทาวิกฤตการเงิน เหตุการณ์ในเวลาต่อมาอย่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในคริสต์ทศวรรษ 1930 และภาวะเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่ในคริสต์ทศวรรษ 2000 นำสู่การขยายบทบาทและความรับผิดชอบของระบบธนาคารกลาง