pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ที่จะเปิดมหาวิทยาลัยรามคำแหงขึ้นที่จังหวัดลพบุรี ในหลักสูตร ระดับปริญญาตรี และ ปริญญาโท โดยมุ่งหวังที่จะให้เป็นประโยชน์โดยตรงต่อ่ประชาชนในท้องถิ่นที่ห่างไกลจะได้มีโอกาสในการศึกษาเทียบเท่ากับผู้ที่อยู่ในเมืองหลวง และไม่ต้องเข้าไปศึกษาเล่าเรียนในเมืองหลวงสำหรับการก่อตั้งมหาวิทยาลัยรามคำแหงที่จังหวัดลพบุรีในครั้งนี้จะเรียกชื่อว่า มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการ เฉลิมพระเกียรติ จังหวัดลพบุรี ตั้งอยู่ ณ บ้านห้วยเปี่ยมตำบลป่าตาล อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี พื้นที่ประมาณ 26 ไร่ 1 งาน 1 ตารางวา
สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดลพบุรี มุ่งเน้นการพัฒนาในด้านต่าง ๆ ดังนี้
เจ้าจอมมารดาเจ้าทิพเกษร
อากาเดมีเดโบซาร์
อากาเดมีเดโบซาร์ หรือ สถาบันวิจิตรศิลป์  หมายถึงองค์การปราชญ์ (learned society) ที่เป็นหนึ่งในห้าสถาบันแห่งฝรั่งเศส (Institut de France)
อากาเดมีเดโบซาร์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1795 โดยการรวมสถาบันสามสถาบันเข้าด้วยกัน
ในปัจจุบันอากาเดมีเดโบซาร์จัดรางวัลทางด้านศิลปะขึ้นหลายรางวัล รวมทั้งรางวัลสำคัญหกรางวัล
École des Beaux-Arts
Ecole des Beaux-Arts
Ecole des Beaux Arts
ฟัมเกอ ยันส์เซิน
ฟัมเกอ เบอเมอร์ ยันส์เซิน  เป็นนักแสดงชาวดัตช์ มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากบทสาวบอนด์ในภาพยนตร์ "พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก" (GoldenEye) และบท ดร.จีน เกรย์ คนรักของวูล์ฟเวอรีน ในภาพยนตร์ชุด "เอ็กซ์เมน" ทั้งสามภาค
ฟัมเกอ ยันส์เซิน เกิดที่เนเธอร์แลนด์ เคยเข้าศึกษาคณะเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยอัมสเตอร์ดัม แต่เลิกเรียนก่อนจบการศึกษา และย้ายไปสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 โดยเริ่มงานเป็นนางแบบแฟชั่นในสังกัดอีลีตมอเดล เคยเป็นนางแบบให้กับอีฟว์ แซ็ง โลร็อง, โกโก ชาแนล และชุดชั้นในวิกตอเรียส์ซีเคร็ต
ยันส์เซินเริ่มงานแสดงครั้งแรกจากบทตัวประกอบในภาพยนตร์ชุด "สตาร์ เทรค " ตอน "The Perfect Mate" ในปี ค.ศ. 1992 และตัวประกอบในซีรีส์ "เมลโรสเพลส" ในปี ค.ศ. 1994 เธอเริ่มมีชื่อเสียงจากบทนักฆ่าคู่ปรับของเจมส์ บอนด์ (ที่รับบทโดยเพียร์ซ บรอสแนน) ตอน "รหัสลับทลายโลก" ในปี ค.ศ. 1995
ยันส์เซินได้รับรางวัลแซทเทิร์น สาขานักแสดงประกอบหญิง จากบทจีน เกรย์ ใน "X-Men: The Last Stand"
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอชอบเลี้ยงสุนัขพันธุ์บอสตันเทร์เรียร์ เป็นนักรณรงค์เพื่อสิทธิสัตว์ โดยเป็นโฆษกของกลุ่มประชาชนเพื่อการปฏิบัติต่อสัตว์อย่างมีจริยธรรม (พีตา) และได้รับคัดเลือกเป็นทูตสันติภาพของสหประชาชาติเพื่อรณรงค์ต่อต้านการทุจริต
L'Ecole des Beaux Arts
École des Beaux Arts
เอกอลเดโบซาร์
เอกอลเดโบซาร์ หรือ โรงเรียนวิจิตรศิลป์  หมายถึงโรงเรียนศิลปะต่าง ๆ ที่มีอิทธิพลในประเทศฝรั่งเศส ที่สำคัญที่สุดคือ "โรงเรียนวิจิตรศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ" (École Nationale Supérieure des Beaux-Arts) ที่ตั้งอยู่บนฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำแซนจากพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ประวัติของสถาบันยืนยาวมากว่า 350 ปี ฝึกศิลปินผู้ไปมีชื่อเสียงในยุโรปเป็นจำนวนมาก ลักษณะของวิจิตรศิลป์จำลองมาจากศิลปะคลาสสิกที่พยายามอนุรักษ์รูปทรงแบบอุดมคติเพื่อถ่ายทอดลักษณะที่ว่านี้ให้แก่ศิลปินรุ่นต่อไป
ประวัติของโรงเรียนย้อนหลังไปถึงปี ค.ศ. 1648 เมื่อฌูล พระคาร์ดินัลมาซาแร็ง ก่อตั้ง สถาบันวิจิตรศิลป์ (Académie des Beaux-Arts) ขึ้นเพื่อให้การศึกษาแก่นักเรียนผู้มีพรสวรรค์ในการวาดลายเส้น เขียนภาพ แกะสลัก แกะพิมพ์ สร้างสถาปัตยกรรม และมีเดียอื่น ๆ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ได้ชื่อว่าทรงเลือกนักศึกษาที่จบจากสถาบันไปตกแต่งห้องที่ประทับที่พระราชวังแวร์ซาย ในปี ค.ศ. 1863 จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 พระราชทานอิสระจากรัฐบาลให้แก่สถาบัน และเปลี่ยนชื่อสถาบันเป็น "École des Beaux-Arts" สถาบันเริ่มรับนักศึกษาสตรีในปี ค.ศ. 1897
อุดมเดช รัตนเสถียร
นายอุดมเดช รัตนเสถียร เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในรัฐบาลสมชาย วงศ์สวัสดิ์ และอดีตประธานคณะกรรมการประสานงานพรรคร่วมรัฐบาล (วิปรัฐบาล) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนนทบุรี 7 สมัย
อุดมเดช รัตนเสถียร เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2502 ที่อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เป็นบุตรของร้อยเอก ชโลม รัตนเสถียร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนนทบุรี กับ นางพรรณี รัตนเสถียร ชีวิตครอบครัวสมรส กับ นางพัชรา รัตนเสถียร (สกุลเดิม: กลิ่นสุคนธ์) มีบุตรชาย 2 คน คือ
อุดมเดช รัตนเสถียร สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม และระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ นอกจากนั้นยังได้ผ่านการอบรมหลักสูตรการเมืองการปกครองระดับสูงจากสถาบันพระปกเกล้า รุ่น 1
นายอุดมเดช ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2535/1 สังกัดพรรคพลังธรรม ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้ย้ายมาสมัครในสังกัดพรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน พรรคเพื่อไทย และพรรคไทยสร้างไทย ตามลำดับ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2535/1, 2535/2, 2538, 2544, 2548, 2550, 2554
อุดมเดช รัตนเสถียร เป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม 16 นอกจากนี้ยังเคยดำรงตำแหน่งทางการเมืองหลายตำแหน่ง อาทิ
ในรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมการประสานงานพรรคร่วมรัฐบาล (วิปรัฐบาล) และได้ลาออกในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2556
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 25
ในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 สภานิติบัญญัติแห่งชาติลงมติถอดถอนเขาออกจากตำแหน่งส่งผลให้เขา ถูกห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมืองและทางราชการ เป็นเวลา 5 ปี
อุดมเดช รัตนเสถียร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 7 สมัย คือ
โปรแกรมหน้า...วิญญาณอาฆาต
ว้อ...หมาบ้ามหาสนุก
วิชัย ตันศิริ
วิชัย ตันศิริ เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาประธานรัฐสภา (กิตติมศักดิ์)
วิชัย ตันศิริ หรือ ดร.วิชัย ตันศิริ เกิดเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 ที่อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี เป็นบุตรของนายเจียง กับนางสำเภา ตันศิริ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และปริญญาโทสาขาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเบอร์มิ่งแฮม ประเทศอังกฤษ ระดับปริญญาเอก (Political Science) จากมหาวิทยาลัยอินเดียนา สหรัฐอเมริกา
วิชัย ตันศิริ สมรสกับรองศาสตราจารย์ พยงค์ ตันศิริ
ดร.วิชัย ตันศิริ เคยเป็นอาจารย์คณะมนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ วิทยาลัยวิชาการศึกษา (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ) เคยดำรงตำแหน่งสำคัญในวงการประวัติศาสตร์ และวงการการศึกษา อาทิ รองผู้แทนถาวรประจำองค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) และตำแหน่งทางราชการในกระทรวงศึกษาธิการ อาทิ รองอธิบดีกรมวิชาการ รองอธิบดีกรมการศึกษานอกโรงเรียน เลขาธิการ ก.ค. และเลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ
วิชัย ตันศิริ เป็นนักการศึกษาที่มีผลงานแต่งหนังสือจำนวนมาก อาทิ หนังสือการพัฒนาการเมืองที่ยั่งยืน หนังสือวิวัฒนาการของระบอบประชาธิปไตย หนังสือเส้นทางเกียรติยศ จากราชการสู่ถนนการเมือง
ดร.วิชัย เข้าสู่งานการเมืองโดยการเข้าร่วมงานกับพรรคประชาธิปัตย์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย (2) ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 37 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง หลังจากนั้น ดร.วิชัย ก็ไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีก แต่ยังคงรับหน้าที่เป็นกรรมการที่ปรึกษาของพรรคประชาธิปัตย์
ราม นารายัณ
ราม นารายัณ  เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1927 เป็นบัณฑิต นักดนตรีชาวอินเดียที่มีชื่อเสียงจากการเล่นเครื่องดนตรีสารังคี ในฐานะนักดนตรีศิลปินเดี่ยวในคอนเสิร์ต ของดนตรีคลาสสิกฮินดูสถานและเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติผู้แรกในฐานะผู้เล่นเครื่องดนตรีสารังคี
ราม นารายัณเกิดที่เมืองอุทัยปุระ และเรียนการเล่นสารังคีตั้งแต่เล็ก เขาศึกษาการเล่นสารังคีและเป็นนักร้องและทำงานเป็นอาจารย์ด้านดนตรีและเป็นนักดนตรีเดินทางตั้งแต่เป็นวัยรุ่น เขาได้รับการว่าจ้างเป็นผู้ร้องตามให้กับกลุ่มนักร้องในสถานีวิทยุออลอินเดียเรดิโอ เมืองละฮอร์ ในปี ค.ศ. 1944 ต่อมาเขาย้ายไปเดลีหลังการแบ่งแยกอินเดียในปี ค.ศ. 1947 และเริ่มสนใจเรื่องการร้องร่วม หลังจากไม่ประสบความสำเร็จในบทร่วมนี้ เขาย้ายไปมุมไบทำงานด้านอุตสาหกรรมภาพยนตร์อินเดียในปี ค.ศ. 1949
และหลังจากไม่ประสบความสำเร็จในปี 1954 เขาก็เป็นศิลปินเดี่ยวในคอนเสิร์ตในปี 1956 และต่อมาหันหลังให้กับการร้อง เขาเริ่มบันทึกเพลงผลงานเดี่ยวและเริ่มออกทัวร์ในสหรัฐอเมริกาและยุโรปในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เขาสอนให้กับนักเรียนอินเดียและชาวต่างชาติ และแสดงบ่อยครั้งนอกอินเดีย ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 เขายังได้รับรางวัล Padma Vibhushan ในปี 2005
รวี ศังกร
รวี ศังกร ( ;, 7 เมษายน ค.ศ. 1920 - 11 ธันวาคม ค.ศ. 2012) เป็นนักเล่นซีตาร์และนักประพันธ์ชาวอินเดีย หนังสือ "Musik in Geschichte und Gegenwart" กล่าวว่าเขาเป็นนักดนตรีร่วมสมัยชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักที่สุด
รวีเกิดในเมืองพาราณสีและใช้ชีวิตวัยรุ่นในการออกทัวร์ในยุโรปและอินเดียกับกลุ่มเต้นรำของพี่ชาย อุทัย ศังกร เขาหันหลังให้กับการเต้นรำในปี ค.ศ. 1938 เพื่อศึกษาการเล่นซีตาร์ ภายใต้การสอนของนักดนตรี อลูดิน คาห์น หลังจากศึกษาจบในปี ค.ศ. 1944 รวีทำงานในฐานะนักประพันธ์ สร้างสรรค์ดนตรีในภาพยนตร์เรื่อง "The Apu Trilogy" ของสัตยาจิต เรย์ และเป็นผู้กำกับดนตรีให้กับสถานีวิทยุออลอินเดียเรดิโอ ในนิวเดลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง 1956
ในปี ค.ศ. 1956 เขาเริ่มออกทัวร์ในยุโรปและอเมริกา เล่นดนตรีคลาสสิกอินเดียและได้รับความนิยมมากขึ้นที่นี่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เนื่องจากการสอน การแสดงและการร่วมกับนักไวโอลินที่ชื่อ เยฮูดิ เมนูฮิน รวมถึงจอร์จ แฮร์ริสันแห่งวงเดอะบีตเทิลส์ รวีมีส่วนร่วมกับดนตรีตะวันตกโดยการเขียนเพลงคอนเสิร์ตในส่วนซีตาร์และออร์เครสตรา และออกทัวร์ทั่วโลกในคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 ตั้งแต่ปี 1956 ถึง 1992 เขาได้รับการเสนอชื่อในสภาสูงของรัฐสภาอินเดีย เขาได้รับรางวัล Bharat Ratna ในปี 1999 และได้รับ 3 รางวัลแกรมมี่ เขายังคงแสดงต่อในคริสต์ทศวรรษ 2000 โดยร่วมกับลูกสาว อนุชกา เป็นส่วนมาก
ระวี ชังการ์
เยฮูดิ เมนูฮิน
เยฮูดิ เมนูฮิน  (22 เมษายน ค.ศ. 1916-12 มีนาคม ค.ศ. 1999) เป็นนักไวโอลิน คอนดักเตอร์ ที่มีอาชีพการแสดงส่วนใหญ่ในสหราชอาณาจักร เขาเกิดในครอบครัวยิวในสหรัฐอเมริกา แต่ต่อมาได้ถือสัญชาติสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1970 และสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1985 เขาได้รับการยอมรับว่าเป็น 1 ในผู้เชี่ยวชาญไวโอลินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 20
ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์
รองศาสตราจารย์ ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์ (เกิด 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2507) อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต และ อาจารย์ผู้รับผิดชอบหลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต ตั้งแต่ปี 2562 อดีตประธานหลักสูตรรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต เป็นศิษย์เก่าสาขาวิชาการเมืองการปกครอง คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปีการศึกษา 2524-2527 (สิงห์แดง 33) หลังจากนั้นศึกษาต่อปริญญาโทในสาขาวิชาประวัติศาสตร์ ที่คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ปี 2530-2534) และปริญญาเอก สาขาวิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปี 2546-2550)
ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์ มีผลงานวิทยานิพนธ์ด้านประวัติศาสตร์การเมืองที่สำคัญคือเรื่อง รัฐประหาร 20 มิถุนายน พ.ศ. 2476 ซึ่งต่อมาจะจัดพิมพ์ในชื่อ 2475 และ 1 ปีหลังการปฏิวัติ อันสร้างองค์ความรู้ใหม่เกี่ยวกับการปฏิวัติ 2475 และการล้มลงของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ทั้งยังเสนอให้เห็นถึงการต่อสู้ทางการเมืองระหว่างระบอบเก่าและระบอบใหม่ในช่วง 1 ปีหลังการปฏิวัติที่ดำเนินไปอย่างซับซ้อน และยังแสดงให้เห็นว่า การรัฐประหารครั้งแรกในการเมืองไทยภายใต้ระบอบประชาธิปไตย ก็คือ การรัฐประหารโดยพระราชกฤษฎีกาวันที่ 1 เมษายน 2476 โดยนายกรัฐมนตรีพลเรือนคนแรกของไทย พระยามโนปกรณ์นิติธาดา
ผลงานวิชาการต่อๆ มา ยังคงเป็นการศึกษาการเมืองไทย ที่เน้นศึกษาผ่านผู้นำทางการเมืองไทย เช่น จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายปรีดี พนมยงค์ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ จอมพลถนอม กิตติขจร ฯลฯ ซึ่งผู้นำทหารการเมืองคนท้ายสุดนี้ ได้กลายเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกในชื่อ “บทบาททางการเมืองของจอมพลถนอม กิตติขจร พ.ศ. 2506-2516” ที่เน้นศึกษากระบวนการขึ้นสู่อำนาจ การรักษาอำนาจโดยวิธีการต่างๆ และการจบจากอำนาจของผู้นำทหารคนนี้ในเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516
ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์ ในฐานะศิษย์เก่าด้านรัฐศาสตร์และประวัติศาสตร์ ได้รับรางวัลโล่เกียรติยศประเภทผู้ทำคุณประโยชน์ให้กับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ประจำปี 2554 (ครบรอบ 77 ปี) ผลงานของธำรงศักดิ์ยังแสดงความผูกผันทางด้านวิชาการและความทรงจำต่อธรรมศาสตร์ ผ่านงานสำคัญ คือ ธรรมศาสตร์การเมืองไทย: จากปฏิวัติ 2475 ถึง 14 ตุลาคม 2516 – 6 ตุลาคม 2519 และ ธรรมศาสตร์ Guidebook ซึ่งไม่เพียงจะช่วยให้เข้าใจกำเนิดและพัฒนาการของธรรมศาสตร์ได้อย่างกว้างขวางเท่านั้น หากยังช่วยให้เข้าใจสังคมการเมืองไทยได้อย่างกระชับอีกด้วย ทั้งยังมีบทบาทเป็นหนึ่งในคณะของอาจารย์ชาญวิทย์ เกษตรศิริ ที่สร้างและพัฒนา "ธรรมศาสตร์ TU Walking Tour" ให้เป็นเครื่องมือในการเผยแพร่เรื่องราวธรรมศาสตร์กับการเมืองไทยให้กับนักศึกษาและบุคคลทั่วไป ผ่านวิธีการด้านการท่องเที่ยว
ในท่ามกลางวิกฤตทางการเมืองของความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับกัมพูชาในช่วงต้นทศวรรษ 2550 ผลงานของธำรงศักดิ์ที่ได้ศึกษามาอย่างยาวนานราว 2 ทศวรรษ ก็ได้ช่วยกระตุ้นเตือนให้สังคมไทยพิจารณาปัญหานี้ให้ถ่องแท้รอบด้านและรอบคอบมากยิ่งขึ้น จากงานที่รวมพิมพ์เป็นเล่มในปลายปี 2552 ในชื่อ สยามประเทศไทย กับ “ดินแดน” ในกัมพูชาและลาว และหนังสือวิชาการที่ให้เห็นพัฒนาการรัฐชาติไทย เรื่อง "วาทกรรมเสียดินแดน" (2560)
รองศาสตราจารย์ ดร.ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์
อาจารย์ผู้รับผิดชอบหลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต ตั้งแต่ปี 2562 (เป็นที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐศาสตร์หรือการศึกษาค้นคว้าอิสระได้ตามหลักเกณฑ์)
อดีตรองคณบดีฝ่ายวิชาการวิทยาลัยนวัตกรรมสังคม มหาวิทยาลัยรังสิต และผู้อำนวยการหลักสูตรปริญญาโท สาขาผู้นำทางสังคม ธุรกิจ และการเมือง (ระบบออนไลน์) ปี 2553
อดีตประธานหลักสูตรรัฐศาสตร และรองคณบดีฝ่ายวิชาการ วิทยาลัยบริหารรัฐกิจและรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ปี 2554-2560
ด้านสังคมวิชาการ.
กรรมการและผู้ช่วยเลขานุการมูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ปี 2546-2561
กรรมการและเหรัญญิกมูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ปี 2562-2563
คณะรัฐศาสตร์ หลักสูตรปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรังสิต
วิชาการเมืองไทยสมัยใหม่ POL103
วิชาอาเซียนในยุคโลกาภิวัตน์ POL364
วิชาสัมมนาการเมืองการปกครองไทย POL421
วิชาสัมมนาการเมืองการปกครองท้องถิ่นไทย POL441
หลักสูตรปริญญาโทรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
วิชาการวิจัย
วิชาสัมมนาการเมืองการปกครองไทย
วิชารัฐกับการพัฒนา
ผลงานวิชาการและอื่นๆ.
ผลงานวิชาการที่ตีพิมพ์แล้ว.
ธรรมศาสตร์, 2544, หน้า 256-306
สายธารแห่งอดีต. กรุงเทพฯ: ภาควิชาปรวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณืมหาวิทยาลัย, 2549, หน้า 265-317
สมยศ ทัศนพันธ์
เรือตรี สมยศ ทัศนพันธุ์ (14 มีนาคม พ.ศ. 2458 - 13 ตุลาคม พ.ศ. 2529 ) นักร้อง นักแต่งเพลงไทยสากลที่มีชื่อเสียงของวงการเพลงไทยลูกทุ่ง อีกทั้งยังได้รับแผ่นเสียงทองคำพระราชทานในฐานะนักร้องชายยอดเยี่ยม จากบทเพลง "ช่องทิพย์รวงทอง"และยังมีผลงานเพลงที่โด่งดัง เช่น "มนต์เมืองเหนือ แม่นางนกขมิ้น เซียมซีเสี่ยงรัก นางในดวงใจ และรอยแผลเก่า"
บุตรของ ร.อ.เจริญ ทัศนพันธุ์ ร.น. เกิดที่ย่านบ้านหม้อ ถนนเจริญกรุง ที่ร้านเจริญกิจมาลาของผู้เป็นบิดา มารดาเสียชีวิตตั้งแต่เด็ก จึงอยู่กับบิดาและแม่เลี้ยง เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนวัดสุทัศน์และโรงเรียนวัดราชบพิธและศึกษาต่อด้านวิจิตรศิลป์ ที่โรงเรียนเพาะช่างชื่นชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก
เคยรวมกลุ่มกับเพื่อนเล่นดนตรี และประกวดร้องเพลงตามงานวัดได้รางวัลมากมาย สมัยเรียนเพาะช่างเกิดขัดแย้งกับแม่เลี้ยงซึ่งไม่พอใจการซ้อมร้องเพลงส่งเสียงดังทุกวัน จึงหนีออกจากบ้านไปอยู่กับเพื่อน และเลิกเรียนหนังสือ ไปใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อน ๆ ยึดอาชีพรับจ้างเขียนภาพโพสเตอร์บ้าง วาดรูปบ้าง และร้องเพลง
ประกวดตามงานวัดต่าง ๆ ตามที่ตัวเองชื่นชอบและฝังใจส่วนมากชนะเลิศในการประกวดแทบทุกครั้ง การประกวดร้องเพลงทำให้มีโอกาสรู้จักกับครูเพลงดัง ๆ หลายท่าน แต่ที่ใกล้ชิดที่สุดเห็นจะเป็น“จำรัส สุวคนธ์” ครูจำรัสคอยให้ความช่วยเหลือและแนะนำวิธีการร้องเพลงจนเชี่ยวชาญ
ต่อมาได้ข่าวว่ากองทัพเรือไทยรับสมัครนักร้องและนักแต่งเพลงประจำกองดุริยางค์ทหารเรือ จึงเข้าไปสมัครแข่ง โดยร้องเพลง "บางปู" ของครูล้วน ควันธรรม ได้ที่หนึ่งและบรรจุเข้ารับราชการ รุ่นเดียวกับสุรสิทธิ์ สัตย์วงศ์ เสน่ห์ โกมารชุน สมศักดิ์ เทพานนท์ และปิติ เปลี่ยนสายสืบ
สมยศ ตั้งใจทำงานรับใช้กองดุริยางค์ทหารเรือมาจนถึงปี พ.ศ. 2488 จึงมีโอกาสได้ร้องเพลงบันทึกแผ่นเสียงครั้งแรก ในเพลง “รักครั้งแรก” แต่งเองร้องเอง ดนตรีโดยวง เนียน วิชิตนันทน์ โดยบันทึกบนเส้นลวด ทำให้เพลงนี้ไม่ได้รับการเผยแพร่ แต่ภายหลังได้ถูกนำมาบันทึกลงแผ่นเสียงอีกครั้งหนึ่ง จนถึงปี พ.ศ. 2490 สมยศจึงได้มีโอกาสแต่งและร้องเพลงแรกให้กับกองดุริยางค์ทหารเรือ คือเพลง “ลมทะเล” โดยแต่งร่วมกับ ครูสกนธ์ มิตรานนท์ ร้องคู่กับ เอมอร วิเศษสุต เพลงที่ 2 คือเพลง “วอลท์ซนาวี” แต่งร่วมกับครูสกนธ์เช่นเดียวกัน บุญส่ง สุนทรโรหิต และ อุไรวรรณ คล้ายบรรเลง เป็นผู้ขับร้อง เพลง “หน้าที่ทหารเรือ” ท่านแต่งเนื้อร้อง-ทำนอง และร้องนำหมู่เอง หลังจากนั้นก็ได้บันทึกแผ่นเสียงออกมาเรื่อย ๆ เช่นเพลง “เสียงขลุ่ยนางไพร”
“ผู้ครองใจ” ส่วนมากจะเป็นแผ่นเสียง hit master voice ตราสุนัขสลากเขียว ของบริษัทนำชัย
มาถึงปี พ.ศ. 2492 เพลง “มนต์เมืองเหนือ” ที่ท่านขับร้อง ซึ่งแต่งโดย ครูไพบูลย์ บุตรขัน โด่งดังสุดๆ ทำให้ทั้งคนร้องและคนแต่งกลายเป็นดาวจรัสฟ้าประดับวงการเพลง และนับจากปี พ.ศ. 2492 – พ.ศ. 2499 ผลงานเพลงของท่านได้รับความนิยมมากมาย เช่น “เรือนหอรอรัก” “แม่นางนกขมิ้น” “วิวาห์น้ำตา” ซึ่งเพลงวิวาห์น้ำตา ท่านแต่งให้ “เฉลิม แก้วสมัย” ขับร้องเมื่อปี พ.ศ. 2496 และนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2497 และท่านร้องบันทึกเสียงเองอีกครั้งในปีเดียวกัน นอกจากนี้ยังมีเพลง” “รอยแผลเก่า” “กระท่อมไพรวัลย์” “เซียมซีเสี่ยงรัก” “ช่อทิพย์รวงทอง” “มิตรแห่งความดี” เป็นต้น
"สมยศ ทัศนพันธุ์" เป็นผู้แต่งทำนองเพลงให้กับกองดุริยางค์ทหารเรือ ร่วมกับ ครูสกนธ์ มิตรานนท์ ผู้แต่งคำร้อง เช่น "ลมทะเล" "วอลท์ซนาวี" "หน้าที่ทหารเรือ" และเพลงดัง เช่น "เซียมซีเสี่ยงรัก" "รอยแผลเก่า" "น้ำตาผู้ชาย" "ดาวร่วง" "รักครั้งแรก" "ขวัญอ่อน" "เกล็ดแก้ว" และเป็นผู้สนับสนุนให้ครูพยงค์ มุกดาเข้ามาอยู่ในกองดุริยางค์ทหารเรือด้วย
หลังจากรับราชการอยู่เป็นเวลา 16 ปีจนกระทั่งมียศเป็นเรือตรี ในปี พ.ศ. 2499 จึงลาออก เพราะเห็นว่าชีวิตการเป็นนักร้องกับการรับราชการจะเจริญก้าวหน้าไปพร้อม ๆ กันไม่ได้ ต้องเลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง และตั้งวงดนตรีในปี พ.ศ. 2502 ออกเดินสายรับใช้แฟนเพลงทั่วประเทศ ซึ่งนับว่าวงดนตรี “สมยศ ทัศนพันธุ์” เป็นวงดนตรีวงแรกที่ออกเดินสายต่างจังหวัด
ปี พ.ศ. 2508 ท่านประสบความสำเร็จสูงสุดในชีวิตการเป็นนักร้องอีกครั้งหนึ่ง โดยได้รับแผ่นเสียงทองคำพระราชทานในฐานะนักร้องชายยอดเยี่ยม ประเภทลูกทุ่ง จากเพลง “ช่อทิพย์รวงทอง” ผลงานของพยงค์ มุกดา บันทึกเสียงเมื่อ พ.ศ. 2498 ในงานประกวดแผ่นเสียงทองคำพระราชทานครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2508 ซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันเสาร์ที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 โดย ป.วรานนท์ นับเป็นนักร้องลูกทุ่งคนแรกที่ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน
ปี พ.ศ. 2528 ท่านได้รับรางวัล “ส่งเสริมเยาวชนดีเด่น” จากสำนักนายกรัฐมนตรีในเพลง “มิตรแห่งความดี” ขับร้องโดย กรองทอง ทัศนพันธุ์ บุตรสาวคนที่ 4 นับเป็นรางวัลเกียรติยศครั้งที่ 2 ที่ได้รับ
วงดนตรี"สมยศ ทัศนพันธุ์" อยู่รับใช้แฟนเพลงมาจนถึงปี พ.ศ. 2515 ก็เลิกวง เนื่องจากอายุมากขึ้น และหันมาร้องเพลงประจำตามห้องอาหารไนท์คลับ จนถึงปี พ.ศ. 2520 จึงเลิกร้องเนื่องจากเริ่มป่วยเป็นโรคหัวใจ แต่ยังรับเชิญไปร้องอยู่บ้างเฉพาะที่เป็นงานสำคัญ
นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 – พ.ศ. 2529 โรคภัยไข้เจ็บได้รุมเร้าแทรกซ้อนเข้ามาหลายโรค เช่น นิ่วในไต, ปอดอักเสบ จนต้องเข้าออกโรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็นวชิรพยาบาล, โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าและโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ครั้งสุดท้ายได้เข้าโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2529 และเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2529 เวลา 04.39 น.ด้วยโรคหัวใจ รวมอายุได้ 71 ปี
สมยศ ทัศนพันธุ์ สมรสครั้งแรกกับคุณบัญญัติ (ปิ่นคล้าย) ทัศนพันธุ์ มีบุตรด้วยกัน 8 คน ชาย 2 คน หญิง 6 คน ดังนี้
1. กรองแก้ว ทัศนพันธุ์
2. พรชัย ทัศนพันธุ์
3. พันธ์ชาติ ทัศนพันธุ์
4. กรองทอง ทัศนพันธุ์
5. กรองทิพย์ ทัศนพันธุ์
6. กรองเพชร ทัศนพันธุ์
7. กรองทับทิม ทัศนพันธุ์
8. มาริสา ทัศนพันธุ์
สมรสครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2518 กับนางนงเยาว์ (ต่ายเนาว์คง) ทัศนพันธุ์ ไม่มีบุตรด้วยกัน
เมื่ออายุ 22 ปี โชว์เต้นแท๊ปท้ายเพลง "ฉันหาหวานใจ" คู่กับ สวัสดิ์ วิธีเทศ ในภาพยนตร์ เพลงหวานใจ ของ ภาพยนตร์เสียงศรีกรุง พ.ศ. 2480
โรงเรียนลาซาล บางนา
สัญชัยสารถี
สัญชัยสารถี เป็นตัวละครที่ปรากฏในมหาภารตะ เป็นสารถีคนสนิทของท้าวธฤตราษฎร์ ที่ไว้วางใจได้ ไม่มีบทบาทอะไรในการดำเนินเรื่องมาก แต่ตอนสุดท้าย ระหว่างการรบในสงครามทุ่งกุรุเกษตร สัญชัยสารถีก็ได้พรจากฤๅษีวยาสผู้เป็นปู่ของทั้งฝ่ายเการพและปาณฑพว่าให้มองเห็นทุกซอกทุกมุมของการรบนั้น และนำมาเล่าให้ท้าวธฤตราษฎร์ฟังถึงความเลวร้ายที่เกิดขึ้น เพราะท้าวธฤตราษฎร์ไม่ยอมห้ามทุรโยธน์ไว้ตั้งแต่แรก ทำให้สงครามบนทุ่งกุรุเกษตรได้บังเกิดขึ้น
สมยศ ทัศนพันธุ์
ระดับน้ำทะเล
ระดับทะเลปานกลาง  หรือ ร.ท.ก. หรือ MSL เป็นค่าการวัด ระดับน้ำทะเลขึ้นสูงสุด (High Tide : HT) และลงต่ำสุด (Low Tide : LT) ของแต่ละวันในช่วงระยะเวลาที่กำหนด แล้วนำค่ามาเฉลี่ยเป็นระดับน้ำทะเลปานกลาง สำหรับระยะเวลาที่ทำการรังวัดโดยทั่วไปจะต้องวัดเป็นเวลา 19 ปี ตามวัฏจักรของน้ำ ระดับน้ำทะเลปานกลางของแต่ละบริเวณทั่วโลกอาจจะมีความสูงไม่เท่ากัน
ในประเทศไทย กรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ สร้างสถานีตรวจวัดระดับน้ำแห่งแรกขึ้นที่เกาะหลัก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ใน พ.ศ. 2453 จากนั้นทำการวัดอย่างต่อเนื่องใช้เวลาในการวัด 5 ปี แล้วนำมาหาค่าเฉลี่ย
เพื่อใช้เป็นค่าระดับน้ำทะเลปานกลาง ให้มีค่า 0.000 เมตร ที่ ทำการถ่ายโยงมายังหมุด BMA (ซึ่งถือว่าเป็นหมุดหลักฐานหมุดแรกของประเทศไทย) ที่ ซึ่งมีค่าระดับน้ำทะเลปานกลาง 1.4477 เมตร ต่อมากรมแผนที่ทหาร ได้ทำการถ่ายระดับจากหมุดระดับของสถานีวัดระดับน้ำเกาะหลัก ไปตามโครงข่ายหมุดหลักฐานจนครอบคลุมทั้งประเทศ
การวัดระดับน้ำทะเลปานกลางสามารถนำไปใช้ประโยชน์ ในมาตรฐานการเปรียบเทียบระดับความสูงต่ำของภูมิประเทศ (พิกัดอ้างอิงทางดิ่ง) หรือสิ่งก่อสร้างในงานสำรวจฯ งานก่อสร้างฯ และงานทั่วไป
ระดับน้ำทะเลปานกลาง
มิตซูบิชิ ปาเจโร
มิตซูบิชิ ปาเจโร (Mitsubishi Pajero) เป็นรถยนต์ SUV ขนาดใหญ่หรือ Full-Size SUV ซึ่งผลิตโดยมิตซูบิชิ มอเตอร์ส เมื่อปี พ.ศ. 2525 เปิดตัวรถจี๊ปในนาม “ปาเจโร่” ครั้งแรกของโลก ในงานโตเกียว มอเตอร์โชว์ ปี 1973 มิตซูบิชิ ปาเจโร เปิดตัวในประเทศไทยเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2534 จนมีการยุติการผลิต Mitsubishi Pajero SUV ขนาดใหญ่รุ่นสร้างเกียรติประวัติโด่งดังภายในปี พ.ศ. 2564 นับว่าเป็นการปิดตัวเกือบ 40 ปีของ Mitsubishi
มิตซูบิชิ ปาเจโร เป็นรถ SUV ขนาดใหญ่ที่ยังมีการผลิตอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งในปัจจุบัน ปาเจโรแบ่งออกเป็น 4 เจเนอเรชั่น (โฉม) ตามช่วงเวลาได้ดังนี้
โฉมที่ 1 (พ.ศ. 2525-2534).
โฉมแรกนี้ เป็นรถจิ๊ปปาเจโรโฉมแรกที่ผลิตเป็นปาเจโรอย่างชัดเจน
โฉมนี้ ปาเจโร มีระบบเกียร์ 2 แบบ คือ อัตโนมัติ 4 สปีด กับธรรมดา 5 สปีด มี 2 ชนิดใหญ่ๆ คือ LWB และ SWB โดย SWB จะเป็นรถที่เล็กกว่า เตี้ยกว่า บอดี้สั้นกว่า ล้อเล็กกว่า ถังน้ำมันจุได้น้อยกว่า แล้วแต่ลักษณะการใช้งาน
เริ่มมีการผลิตรถปาเจโรขับเคลื่อนสี่ล้อ เครื่องยนต์เทอร์โบดีเซลแบบมีอินเตอร์คูลเลอร์ เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2531 และต่อมา ปาเจโรก็เน้นผลิตรถขับเคลื่อนสี่ล้อเป็นหลักในที่สุด
พ.ศ. 2534 มิตซูบิชิ ส่งปาเจโร โฉมใหม่ เข้าสู่ตลาดแทนโฉมนี้ และในปีเดียวกันนั้นเอง บริษัท Hyundai Precision Products (ปัจจุบันคือ Hyundai Mobis) ในเครือฮุนได ได้รับสิทธิ์ในการผลิตรถโดยใช้โครงสร้างหลักของปาเจโรโฉมแรกนี้ และมีการผลิตเพื่อจำหน่ายในช่วงปี พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2546 โดยใช้ชื่อ Hyundai Galloper และแม้ว่าจะใช้โครงสร้างหลักของโฉมแรก แต่ก็มีการปรับปรุงรูปลักษณ์ภายนอกให้มีความใกล้เคียงกับปาเจโรโฉมที่สอง
ในประเทศไทย ปาเจโรโฉมที่หนึ่ง ถูกนำเข้ามาขายในปี พ.ศ. 2534 โดยบริษัท มิตซูบิชิ มอเตอร์ส (ประเทศไทย) จำกัด (เอ็มเอ็มซี สิทธิผลในยุคนั้น) ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ประเทศญี่ปุ่นเปิดตัวปาเจโรโฉมที่สองแล้ว จนถึงปี พ.ศ. 2537 มีเครื่องยนต์เบนซินและดีเซล 2.5 ลิตร ถึงแม้ว่าจะถูกมองว่าเป็นการนำรถเก่ามาโละก็ยังได้รับความนิยม เนื่องจากในขณะนั้นรถ SUV ในตลาดมีไม่มากนัก ภาพลักษณ์ของปาเจโรรุ่นนี้ในประเทศไทยคือรถกึ่งลุยกึ่งหรู
โฉมที่ 2 (พ.ศ. 2534-2542).
โฉมนี้ ปาเจโรยังมี 2 ชนิด คือ LWB และ SWB ตามเดิม
โฉมนี้ มีการผลิตบอดี้รถใหญ่ขึ้น เริ่มมีรถรุ่น 4 ประตู
มีเครื่องยนต์ 5 ประเภท 4D56 2.5 TD , 4M40 2.8L TD , 4G64 2.4L I4 , 6G72 3.0L V6 และ 6G74 3.5 V6
ระบบเกียร์ 2 แบบ คือ อัตโนมัติ 4 สปีด และ ธรรมดา 5 สปีด
และโฉมนี้ เป็นโฉมที่สองที่ปาเจโร มีชื่อเสียงในเมืองไทยในฐานะรถ SUV ขนาดกลาง (คล้ายๆ รถ จี๊ป) โดยเปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2537 ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก และในปี พ.ศ. 2539 ได้มีการเพิ่มรุ่น V6-3000 แม้ออพชันจะน้อยกว่ารุ่น V6-3500 ก็ตาม จนกระทั่งปี พ.ศ. 2542 มิตซูบิชิจึงได้ส่งปาเจโร โฉมใหม่ เข้าสู่ตลาดแทนโฉมนี้
นอกจากนี้ ในบางประเทศ จำเป็นต้องใช้ชื่อ Montero รวมถึงญี่ปุ่นในรุ่น 3 ประตูด้วย เนื่องจากคำว่า Pajero นั้น ในภาษาสเปนแปลว่า การสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง มิฉะนั้นชะตากรรมจะเหมือนกับ Chevrolet Nova ซึ่งขายไม่ออก เนื่องจากคำว่า "no va" ในภาษาสเปนแปลว่า ไม่วิ่ง
โฉมที่ 3 (พ.ศ. 2542-2549).
ยุคนี้ ปาเจโร ยังมี 2 ชนิด คือ LWB และ SWB ตามเดิม มีการใส่เทคโนโลยีลงไปเพื่อให้ขับได้ง่ายขึ้น ประหยัดขึ้น ปลอดภัยขึ้น หรูหราขึ้น ขีดจำกัดในการขับดีขึ้น และมีรูปทรงที่โค้งมนขึ้น
เครื่องยนต์มี 6 ประเภท ได้แก่ 4D56 2.5 TD , 4M41 3.2 Di-D , 6G72 3.0 V6 , 6G74 3.5 V6 , 6G74 3.5 V6 GDI และ 6G75 3.8 V6
ระบบเกียร์ 3 แบบ คือ อัตโนมัติ 4 กับ 5 สปีด และธรรมดา 5 สปีด
โฉมที่ 3 นี้ มีการปรับโฉม (Minorchange) ในช่วง พ.ศ. 2546 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2549 มิตซูบิชิ ส่งปาเจโร โฉมล่าสุด เข้าสู่ตลาดแทนโฉมนี้ โฉมที่ 3 จึงเลิกผลิตไป
ในประเทศไทย มีการเปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2543 ยังคงได้รับความนิยมเช่นเดิมแต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของ Pajero เนื่องจากราคาค่าตัวขยับไปมากเลยทีเดียว ประกอบกับการปรับเปลี่ยนโครงสร้างองค์กรของมิตซูบิชิ มอเตอร์ส (ประเทศไทย) ในปี พ.ศ. 2546 หลายๆ อย่างเลยสะดุดไปบ้าง
โฉมที่ 4 (พ.ศ. 2549-2564).
โฉมที่ 4 นี้ เป็นโฉมล่าสุดของปาเจโร และการแบ่งเกรด LWB , SWB ยังคงมีอยู่ แต่ความจุน้ำมัน กับความกว้างของทั้ง 2 เกรด เท่ากัน (โฉมก่อนๆ ทั้งความกว้าง ยาว สูง ความจุน้ำมัน ขนาดล้อ จะแตกต่างกัน) ส่วนความยาว ความสูง และขนาดล้อ ยังต่างกันอยู่ แต่ Pajero รุ่นนี้กลับถูกมองว่าเป็นการ Minochange มาจากรุ่นเดิม เนื่องจากบริษัท Mitsubishi Motors ประสบภาวะการเงินมาหลายปีแล้ว จึงไม่ค่อยมีเงินพัฒนารถรุ่นใหม่ๆ นัก และต้องลากขายรถบางรุ่นมาเกือบ 10 ปีด้วยซ้ำ
เครื่องยนต์ 3 ประเภท คือ 4M41 3.2 Di-D , 6G72 3.0 V6 และ 6G75 3.8 V6
เครื่องของปาเจโรสมัยใหม่ มีความปลอดภัยและให้แรงอย่างมีประสิทธิภาพคุ้มค่าน้ำมัน
ในประเทศไทย ทางมิตซูบิชิประเทศไทยได้นำเข้าปาเจโรมาจำหน่ายเช่นเดียวกับ 3 โฉมก่อนหน้านี้ โดยได้เริ่มจำหน่ายในปี พ.ศ. 2551 ปัจจุบัน
เลิกจำหน่ายแล้ว และยังมีมิตซูบิชิ ปาเจโร สปอร์ต โดยใช้ส่วนหน้าและโครงสร้าง กับ มิตซูบิชิ ไทรทัน ยอดจำหน่ายนั้นดีกว่า มิตซูบิชิ ปาเจโร อีก สาเหตุที่ปาเจโรรุ่นนี้ขายไม่ค่อยดี เนื่องจากราคาที่แพงและการใช้น้ำมันเชื้อเพลิงที่สิ้นเปลือง สวนทางกับราคาน้ำมันที่สูงขึ้น รวมถึงภาพลักษณ์ด้านศูนย์บริการดีๆ ซึ่งหาได้น้อย ทำให้ยอดขายไม่ดีและเป็นรถหายากในทุกวันนี้ แม้จะเป็นรถใหม่ก็ตาม แต่อย่างไรก็ตาม มิตซูบิชิ ปาเจโร เตรียมเปลี่ยนโฉมในปี พ.ศ. 2558