pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในทางปฐพีวิทยา (ซึ่งอ้างอิงการแบ่งตามกระทรวงเกษตรสหรัฐ (USDA)) แบ่งดินออกตามสัดส่วนการกระจายตัวของอนุภาคของดินเป็น 12 ชนิด คือ
อนุภาคของดิน.
อนุภาคของดินแบ่งออกเป็น 3 ชนิดโดยกว้างแล้ว ในการแบ่งอนุภาคขนาดทรายยังสามารถแบ่งย่อยเป็นอีก 4 ชนิดคือ ทรายละเอียดมาก, ทรายละเอียด, ทรายละเอียดปานกลาง ทรายหยาบ และทรายหยาบมาก ซึ่งแต่ละประเทศมีการจำแนกขนาดอนุภาคของตนเองที่ไม่เท่ากัน
ดินทางด้านวิศวกรรม.
ดิน เป็นวัสดุก่อสร้างพื้นฐานในงานวิศวกรรมโยธา ใช้เป็นวัสดุถมในงานก่อสร้างต่าง ๆ เช่นงานถมเพื่อยกระดับบริเวณอาคาร ถนน เขื่อน และใช้เป็นวัสดุผสมสำหรับทำอิฐหรือ ในบางกรณีอาจเพิ่มวัสดุอื่น เช่นปูนขาว เพื่อช่วยในการปรับปรุงคุณภาพดินให้มีคุณสมบัติในการรับกำลังได้มากขึ้นเพื่อผลทางด้านวิศวกรรม บางวัฒนธรรมนำดินมาปั้นเป็นตัวบ้านที่อยู่อาศัยโดยตรง
TIS-820
มอก. 820
มอก. 820 (TIS 820) เป็นการกำหนดตำแหน่งอักขระไทยบนแผงแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ ที่จัดวางไว้บนแผงแป้นพิมพ์ให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน ซึ่งมีอักขระไทยครบทุกตัวอักษร ที่ผู้ใช้จำเป็นต้องใช้ในการป้อนเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ มาตรฐานนี้ถูกพัฒนามาจากแป้นพิมพ์เกษมณี โดยสำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (สมอ.) กระทรวงอุตสาหกรรม
มอก. 820 ถูกปรับปรุงล่าสุดเป็น มอก. 820 - 2538 เมื่อปี พ.ศ. 2538
มอก. 820 เป็นการกำหนดตำแหน่งอักขระไทยบนแผงแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ ซึ่งกำหนดโดย สำนักงานมาตรฐานอุตสาหกรรม (สมอ.) สำหรับมาตรฐานในปัจจุบับคือ มอก. 820 - 2538
มอก. 820 ตัวแรกคือ มอก. 820 - 2531 ซึ่งมีรูปแบบเหมือนพิมพ์ดีดภาษาไทย คือ แป้นพิมพ์เกษมณี ต่อมา มีการกำหนดมาตรฐาน การใช้งานและรับข้อมูลภาษาไทย โดย Thai API Consortium (TAPIC) คือ "วทท." ซึ่งมีการกำหนดเพิ่มเติมให้กับ มอก. 820 - 2531 เพื่อให้ปุ่มกดบางปุ่ม ใช้งานร่วมกับภาษาละตินได้ ซึ่งรวมใน มอก. 820 - 2536 ด้วย
ในปี พ.ศ. 2538 มีการปรับปรุง มอก. 820 ใหม่เป็น มอก. 820 - 2538 ซึ่งย้ายตัวอักษรบางตัวด้วย และ เพิ่มให้สามารถพิมพ์ตัวอักษรพิเศษบางตัว และมีการกำหนดมาตรฐานบางอย่างให้รองรับ "วทท 2.0"
การละเล่นภาคใต้
สะพานมาร์โลว์
สะพานมาร์โลว์ เป็นสะพานที่ใช้เฉพาะการสัญจรท้องถิ่น เป็นทางข้ามแม่น้ำเทมส์ระหว่างเมืองมาร์โลว์ในมณฑลบัคกิงแฮมเชอร์ และหมู่บ้านบิชัม มณฑลบาร์คเชอร์ มีสะพานอยู่บริเวณนี้ตั้งแต่สมัยราชกาลสมเด็จพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร สะพานมาร์โลว์ในปัจจุบันนี้เป็นสะพานแขวน ซึ่ง สถาปนาโดยคุณวิลเลียม เทียร์นีย์ คลาร์ค และสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2372 ถึงปี พ.ศ. 2375 และเป็นต้นแบบสำหรับสะพานเชื่อมเซเชนียในกรุงบูดาเปสต์อีกดัวย
ปัตตะโชติ
วงฟองน้ำ
นิยม มารยาท
นิยม มารยาท เป็นนักร้องลูกทุ่งเสียงดี และเป็นนักแต่งเพลงมีฝีมือ เคยแต่งเพลงให้กับนักร้องลูกทุ่งชื่อดังมากมายหลายคน ในส่วนของการร้องเพลงนั้น นิยม มารยาท โด่งดังจากเพลง “ บ้านนาสัญญารัก”
นิยม มารยาท เป็นชื่อจริงนามสกุลจริง เป็นบุตรนายสมใจ นางกุหลาบ มารยาท เกิดที่อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์ แต่พ่อแม่เป็นชาว จังหวัดเพชรบุรี เนื่องจากมีอาชีพรับเหมาก่อสร้าง จึงต้องย้ายที่อยู่ไปเรื่อยๆ ทำให้เขาไปคลอดที่นครสวรรค์ ต่อมาครอบครัวย้ายมาที่ประจวบคีรีขันธ์ นิยม มารยาท เข้ารับการศึกษาต่อที่นี่จนจบชั้น ม.4 จากนั้นครอบครัวได้ย้ายเข้ากรุงเทพฯ ช่วงนั้น นิยม มารยาท ก็ช่วยพ่อแม่ทำงานก่อสร้างประเภทผูกเหล็กเทปูน แต่การที่บ้านพักของเขาอยู่ใกล้กับบ้านของคำรณ สัมบุณณานนท์​ และมีการติดต่อไปมาหาสู่กันเป็นประจำ และได้ลองแต่งเพลง “คนบ้าจี้ “ ให้คำรณร้อง จากนั้นก็ได้ติดตามคำรณไปทำการแสดงประจำ และถ้าว่างจากการร้องเพลงกับคำรณ เขาก็จะไปร้องกับวง จำรัส วิภาตะรัตน์ เขาทำเช่นนี้จนคำรณ เสียชีวิต
นิยม มารยาท ได้บันทึกแผ่นเสียงเพลงแรกคือ รอยแก่งรัก แต่มาดังในอีก 2 เพลงถัดมาคือ “ บ้านนาสัญญารัก “ และ “แหวนรัก “ จากนั้นก็ได้ตั้งวงเป็นของตนเอง และผลิตผลงานออกมามากขึ้น ต่อมา เพลิน พรมแดน เพื่อนซึ่งอยู่ในวงจำรัสออกมาตั้งวงเอง นิยม มารยาทจึงยุบวง และมาอยู่กับเพลิน พรหมแดน จากนั้นก็ย้ายมาอยู่กับวงไวพจน์ เพชรสุพรรณ ก่อนจะออกไปอยู่กับเพลิน พรมแดน สลับกันไปมาแบบนี้หลายรอบ เพราะต้องแต่งเพลงให้ทั้งสองร้อง
จากการทำงานหนัก หลังจากกลับจากร้องเพลง ยังต้องมานั่งแต่งเพลงอีก ทำให้เมื่อ 24 ต.ค.2524 นิยม มารยาทป่วยด้วยอาการเส้นโลหิตฝอยในสมองแตก ร่างกายเป็นอัมพฤกษ์
นิยม มารยาท ได้เสียชีวิตแล้ว เมื่อ พ.ศ. 2544 โดยเหลือเพียง นางเดือนเพ็ญ มารยาท ผู้เป็นภรรยาเอาไว้เบื้องหลัง
ก้าน แก้วสุพรรณ
ก้าน แก้วสุพรรณ (Gann Karlsupun) อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เป็นนักร้องลูกทุ่งชายเสียงดี มีน้ำเสียงหวานไพเราะ และได้ชื่อว่าเป็นนักร้องผู้เปิดตำนานนักร้องจากแดนสุพรรณ เมืองที่ผลิตนักร้องลูกทุ่งระดับตำนานประดับวงการเพลงลูกทุ่งมากมาย ก้าน แก้วสุพรรณ มีผลงานเพลงดังมากมาย แต่ที่สร้างชื่อเสียงอย่างมากให้กับเขาก็คือเพลง “น้ำตาลก้นแก้ว”
ก้าน แก้วสุพรรณ มีชื่อเล่นว่า แดง เป็นชาว อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ครอบครัวมีฐานะยากจนจึงถูกนำมาฝากเลี้ยงและต่อมาก็ได้เป็นบุตรบุญธรรมของพระครูสุนทรานุกิจ (หลวงพ่อวัดสามชุก) เพื่อให้มีโอกาสได้ศึกษาเล่าเรียนหลังจบการศึกษาชั้น ป.4 หลวงพ่อต้องการส่ง ก้าน แก้วสุพรรณ มาศึกษาต่อที่ กรุงเทพฯ โดยให้มาอยู่ที่วัดปรินายก ย่านสะพานผ่านฟ้า แต่การที่จะมาอยู่ที่นี่ได้เขาจะต้องบวชเป็นสามเณรเสียก่อนเพียงในวัย 10 ปี ก้าน แก้วสุพรรณ จึงได้บวชเป็นสามเณรและศึกษาพระธรรมจนจบนักธรรมตรีเมื่ออายุ 17 ปี จากนั้นก็ถูกส่งมาสอบนักธรรมโทที่ กรุงเทพฯ โดยมาอยู่ที่วัดปรินายก หลังบวชอยู่ได้ไม่นาน ก้าน แก้วสุพรรณ ต้องการออกหางานทำ เพื่อหารายได้จุนเจือครอบครัว จึงสึกออกมาและมาทำงานเป็นกระเป๋ารถเมล์บริษัท รสพ. ประจำอยู่ที่อู่ศรีนครแต่ก็ทำได้ไม่นานเพราะทนกับการถูกรังแกของอันธพาลไม่ไหวจึงตัดสินใจกลับบ้านที่สุพรรณบุรี แต่หลังจากที่อยู่บ้านไม่นานเขาก็ตัดสินใจกลับเข้ากรุงเทพฯอีกครั้งโดยคราวนี้เข้ามาทำงานเป็นนักมวยตระเวนชกตามงานต่าง ๆ ในยุคนั้นใกล้ๆกับสังเวียนมวยที่เขาไปตระเวนขึ้นชกมักมีเวทีให้ประชันน้ำเสียงด้วยหลังชกมวยเสร็จ ก้าน แก้วสุพรรณ และเพื่อนก็มักมาเที่ยวตามเวทีประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง และเขาก็มักถูกเพื่อนๆผลักดันให้ขึ้นประกวดแบบจำใจเมื่อเพื่อนๆแอบมาลงชื่อสมัครไว้ก่อนแล้วเมื่อถูกโฆษกเรียกก็ต้องขึ้นไปแต่เขาก็สามารถคว้าชัยชนะและรางวัลมาครองได้หลายเวทีคและเมื่อเห็นว่าการร้องเพลงดีกว่าการชกมวยที่ไม่ต้องเหนื่อยและเจ็บตัว ก้าน แก้วสุพรรณ ก็จึงตระเวนประกวดร้องเพลงไปเรื่อย ๆ จนถูกกรรมการขอร้องไม่ให้เข้าประกวดเขาจึงถูกแมวมองมาทาบทามให้ไปเป็นนักร้องบันทึกแผ่นแต่หลังจากที่ถูกพาไปพบกับ บังเละ วงค์อาบู และ คำรณ สัมบุญนานนท์ และถูกปฏิเสธกลับมา ก้าน แก้วสุพรรณ
จากนั้นไม่นาน เขาได้ทราบข่าวว่า ครู ป. ชื่นประโยชน์ เปิดโรงเรียนสอนดนตรีและขับร้องเพลง เขาจึงไปลองสมัครดูงานนี้ผู้ที่มาสมัครต้องมีการเทสต์เสียงด้วยถ้าคนไหนเสียงเข้าขั้นก็จะถูกเรียกตัวมาในภายหลังงานนี้ ก้าน แก้วสุพรรณ ไม่ผิดหวังเมื่อถูกเรียกตัวและเมื่อมาเป็นนักเรียนร้องเพลงเขาก็สร้างความประทับใจให้กับครูด้วยการอาสาช่วยงานสารพัดทั้งเก็บกวาดปัดถูจนครู ป. เห็นใจ และได้เป็นศิษย์เอกและบุตรบุญธรรมตอนมีงานแสดงก็มักถูกเรียกตัวไปร่วมในวงด้วยเมื่ออยู่ที่นี่ ก้าน แก้วสุพรรณ หัดสีไวโอลินและแซ็กโซโฟน แต่ครูเห็นว่าเขาน่าจะเอาดีได้ทางกลอง จึงให้ฝึกกลอง แต่ครูก็สอนโน้ตดนตรีและการขับร้องเพลงให้ในที่สุดก็แต่งเพลงให้เพลงหนึ่งชื่อ “ คนชาวนา “ พร้อมกับพาไปบันทึกเสียงและเปลี่ยนชื่อเป็น ก้าน แก้วสุพรรณ จากนั้นก็ได้บันทึกเสียงอีก 2 เพลง แต่ก็ยังไม่เป็นที่รู้จักในหมู่แฟนเพลงเขามาเป็นที่รู้จักของแฟนเพลงจากเพลง “ หลงกรุง ” ซึ่งแต่งโดย ต่อชัย ภู่ชมภู แต่เสียชีวิตก่อนที่จะแต่งเสร็จ ครู ป. จึงนำมาแต่งต่อ เขาจึงได้เข้ามาเป็นนักร้องแนวหน้าของวงร่วมกับ สุรพล สมบัติเจริญ , ผ่องศรี วรนุช ก่อนที่จะตอกย้ำความดังด้วยเพลง แก่งคอย ขณะที่ ก้าน แก้วสุพรรณ กำลังดัง ครู .ได้หยุดวง ก้าน แก้วสุพรรณ และเพื่อนในวงได้ขอเข้ามาทำวงต่อและเปลี่ยนชื่อวงเป็นวงเป็นชื่อว่าวงดนตรี “ ประกายดาว “ โดยได้รวบรวมเอานักร้องดังในยุคนั้นมาอยู่ในวงมากมายทั้ง สุรพล สมบัติเจริญ , ผ่องศรี วรนุช , ทูล ทองใจ , และคำรณ สัมบุณนานนท์ วงของเขาจึงมีงานเข้ามาไม่ขาดสายและรับไม่ไหวเขาจึงส่งเสริมให้ สุรพล สมบัติเจริญ แยกไปตั้งวงเพื่อแบ่งงานไปบ้างต่อมาวง “ ประกายดาว “ เปลี่ยนชื่อมาเป็นวง “ ก้าน แก้วสุพรรณ “ และทั้งวงของเขาและของ สุรพล สมบัติเจริญ มามากมายหลังเลิกราจากวงการลูกทุ่ง ก้าน แก้วสุพรรณ หันมาจับกิจการด้านร้านอาหาร จัดสรรที่ดินและปลูกบ้านจัดสรรแต่ก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จจึงเลิกราไปนอกจากนั้นเขาก็ยังปลุกปั้นนักร้องลูกทุ่งประดับวงการด้วยหลายคน
ในช่วงกลาง จนถึงช่วงปลายของชีวิต นักร้องชั้นบรมครู ก้าน แก้วสุพรรณ ยังคงมีความสุขกับการพบปะแฟนเพลงทั้งงานการกุศลและงานรับเชิญ รวมถึงมุ่งมั่นส่งเสริมการอุปสมบท จนได้ขนานนาม ว่าเป็น พ่อครูแห่งโหราศาสตร์แห่งการทำขวัญนาค
ก้าน แก้วสุพรรณ เสียชีวิตจากโรคมะเร็งลำไส้ ด้วยอายุ 74 ปี เมื่อเวลา 06.50 น. วันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ที่โรงพยาบาลวัดไร่ขิง เมตตาประชารักษ์ จังหวัดนครปฐม
โดยตั้งสวดพระอภิธรรม และพระราชทานเพลิงศพ (เป็นกรณีพิเศษ) ณ วัดไร่ขิง พระอารามหลวง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม โดยมีครอบครัวผู้ใกล้ชิด และเหล่าลูกศิษย์ รวมไปถึงมิตรรักแฟนเพลง ต่างเดินทางมาจากทั้งสารทิศ เพื่อทำความเคารพ และไว้อาลัยอย่างมืดฟ้ามัวดิน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ช้างเผือก
ราดยาง
เอล ซัลวาดอร์
ซาน ซัลวาดอร์
Pattajoti
Ketmanee
One night genius
การประกวดเพลงยูโรวิชัน
การประกวดเพลงชิงชนะเลิศแห่งยุโรป หรือเรียกโดยทั่วไปว่า การประกวดเพลงยูโรวิชัน  คือการประกวดเพลงประจำปี ในกลุ่มประเทศที่เป็นสมาชิก สหภาพการแพร่สัญญาณวิทยุและโทรทัศน์แห่งยุโรป (European Broadcasting Union: EBU)
ประเทศที่ร่วมเข้าแข่งขันจะเลือกเพลงและนักร้อง ประเทศละหนึ่งชุดโดยใช้ผู้แสดงไม่เกินหกคน ที่จะแสดงสดทางโทรทัศน์ เพลงที่เข้าประกวดต้องเป็นเพลงที่แต่งขึ้นมาใหม่ทั้งเนื้อร้องและทำนอง โดยประเภทของเพลงในการแข่งขันมีความหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น อาหรับ, ดนตรีเคลติก, แดนซ์, โฟล์ก, ละติน, นอร์ดิก, ป็อป-แร็ป, ร็อก และอื่น ๆ
ในการตัดสินผู้ชนะ ตั้งแต่ปี 2016 เป็นต้นมา คะแนนจะถูกแบ่งเป็นสองส่วน คือจากคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญของแต่ละประเทศ และจากผู้ชมซึ่งเป็นประชากรในประเทศสมาชิก EBU ซึ่งอาจรวมไปถึงประเทศอิสราเอล โมร็อกโกและออสเตรเลีย แต่ไม่รวมลิกเตนสไตน์ โดยแต่ละประเทศจะใช้คะแนนจากคณะกรรมการ (Jury Vote) และจากการโหวตของผู้ชมทางโทรศัพท์/การส่งเอสเอ็มเอส/การโหวตผ่านแอพ (Televote) อย่างละครึ่งหนึ่ง ซึ่งแต่ละประเทศไม่มีสิทธิตัดสินหรือโหวตให้กับประเทศของตัวเอง ทุกประเทศมีโอกาสได้คะแนนเท่ากันโดยไม่คำนึงถึงปัจจัยอื่น ๆ ด้วยเหตุนั้นประเทศรัสเซียจึงมีโอกาสได้คะแนนเท่ากับโมนาโก
ประเทศที่ได้คะแนนมากที่สุดสองอันดับแรกจะได้ 12 และ 10 คะแนน ส่วนอันดับสามถึงสิบจะได้คะแนนตั้งแต่ 8 จนถึง 1 คะแนน โดยในการประกาศผลช่วงท้ายของการถ่ายทอดสดรอบชิงชนะเลิศ จะแบ่งเป็นสองช่วง ได้แก่
ประเทศที่ได้คะแนนจากทั้งสองส่วนข้างต้นรวมกันมากที่สุด จะเป็นผู้ชนะของการประกวดปีนั้น ๆ หากเกิดกรณีที่มีประเทศที่มีคะแนนเท่ากัน จะตัดสินที่คะแนนรวมจากการโหวตของผู้ชม หากยังเท่ากันจะนับจำนวนคะแนนจากการโหวตของผู้ชมที่ได้รับ เรียงจากคะแนนสูงสุดที่ได้รับไปยังคะแนนต่ำสุด หากยังเท่ากันอีก ประเทศที่มีลำดับการแสดงก่อนจะเป็นผู้ชนะ
ประเทศของผู้ชนะจะได้รับถ้วยหรือเหรียญรางวัล และเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดปีต่อไป โดยประเทศเจ้าภาพกับประเทศที่ออกค่าใช้จ่ายให้กับทาง EBU มากที่สุด ได้แก่ สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เยอรมนี สเปน และ อิตาลี (ซึ่งเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า กลุ่มประเทศ "บิ๊กไฟว์") จะสามารถส่งทีมเข้าประกวดในรอบชิงชนะเลิศได้โดยอัตโนมัติ (ในปี 2015 ออสเตรเลียได้รับสิทธิ์เข้ารอบชิงชนะเลิศโดยอัตโนมัติเป็นกรณีพิเศษเพิ่มเติมอีกหนึ่งประเทศ ในโอกาสครบรอบ 60 ปีการประกวด) ส่วนประเทศที่เหลือทั้งหมดต้องเข้าประกวดรอบคัดเลือก ซึ่งมีสองวันและคัดประเทศเข้ารอบชิงชนะเลิศวันละสิบประเทศ ทำให้รอบชิงชนะเลิศมีประเทศเข้าประกวดทั้งหมด 26 ประเทศ ส่วนในปีที่ประเทศในกลุ่มบิ๊กไฟว์เป็นเจ้าภาพ จะมีชาติที่เข้าร่วมประกวดรอบชิงชนะเลิศรวม 25 ประเทศ
สำหรับในการประกวดปี 2023 ยูเครน ประเทศผู้ชนะการประกวดปีก่อนหน้า ไม่สามารถจัดงานได้เนื่องจากยังอยู่ในภาวะสงคราม สหราชอาณาจักรที่ได้ลำดับที่สองในการประกวดคราวเดียวกันนั้น จึงรับหน้าที่จัดประกวดแทน แต่ยูเครนก็ยังได้รับสิทธิ์เข้ารอบชิงชนะเลิศโดยอัตโนมัติตามธรรมเนียมเช่นเดิม ดังนั้นจึงมีชาติที่เข้าร่วมการประกวดในรอบชิงชนะเลิศปีดังกล่าวรวม 26 ประเทศ แม้จะมีหนึ่งในกลุ่มประเทศบิ๊กไฟว์เป็นเจ้าภาพก็ตาม
การประกวดเริ่มมีการออกอากาศทุกปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956 ถือเป็นรายการโทรทัศน์ที่มีต่อเนื่องยาวที่สุดในโลก และมีผู้ชมที่ไม่ใช่การแข่งขันกีฬามากที่สุด โดยมีผู้ชมระหว่าง 100 ล้าน - 600 ล้านคน ออกอากาศทั่วทั้งยุโรป และยังแพร่ภาพใน ออสเตรเลีย แคนาดา อียิปต์ ฮ่องกง อินเดีย จอร์แดน เกาหลี นิวซีแลนด์ แอฟริกาใต้ และ สหรัฐอเมริกา ถึงแม้ประเทศเหล่านี้จะไม่ได้ร่วมแข่งขันก็ตาม
ตั้งแต่ปี 2000 การแข่งขันได้มีการแพร่ภาพทางอินเทอร์เน็ต และในปี 2015 สหภาพฯ ได้เปิดช่องทางการถ่ายทอดสดผ่านยูทูบ
ผู้มีชื่อเสียงจากการประกวด.
ศิลปินดังที่ชนะเลิศจากรายการนี้ เช่น เซลีน ดิออน (สวิสเซอร์แลนด์) ปี 1988, แอ็บบ้า (สวีเดน) ปี 1974, ดานา อินเตอร์เนชันแนล (อิสราเอล) ปี 1998, ลอร์ดิ (ฟินแลนด์) ปี 2006, มาริยา เชริโฟวิช (Marija Šerifović) จากประเทศเซอร์เบีย ปี 2007, ดิมา บิลาน (Dima Bilan) จากรัสเซีย ปี 2008 และ อเล็กซานเดอร์ รืยบัค (Alexander Rybak) จากนอร์เวย์ ปี 2009 และเลนา เมเยอร์-ลันดรุท (Lena Meyer-Landrut) จากเยอรมนี ปี 2010
จำนวนครั้งที่แต่ละประเทศชนะการประกวด.
ตารางด้านล่างแสดงจำนวนครั้งที่แต่ละประเทศชนะการประกวด เรียงตามจำนวนครั้งและปีที่ชนะล่าสุด ตามลำดับ โดยในการประกวดแต่ละปีจะมีผู้ชนะเพียงประเทศเดียว ยกเว้นปี 1969 ซึ่งแสดงเป็น "ตัวเอียง" ในตาราง ที่มีผู้ชนะ 4 ประเทศ
ยู โรวิชัน
ยูโรวิชั่น
พอยท์การ์ด
ตัวละคร ปริ้นซ์ ออฟ เทนนิส - โรงเรียนฟุโดมิเนะ
ตัวละคร ปริ้นซ์ ออฟ เทนนิส - โรงเรียนเซซุน
ตัวละคร ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส - โรงเรียนเฮียวเท
ตัวละคร ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส - โรงเรียนเซนต์รูดอล์ฟ
ปรินซ์ออฟเทนนิส
การอธิษฐานของศาสนาคริสต์
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าธานีนิวัต
พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย มไหยศูรยพิมาน
ภาษาบาหลี
ภาษาบาหลี เป็นภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียที่มีผู้พูด 3.3 ล้านคน (ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2000) ในเกาะบาหลี รวมทั้งในภาคเหนือของนูซาเปอนีดา ภาคตะวันตกของเกาะลมบก ภาคตะวันออกของเกาะชวา ภาคใต้ของเกาะสุมาตรา และเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย ผู้พูดชาวบาหลีส่วนใหญ่รู้ภาษาอินโดนีเซียด้วย ใน ค.ศ. 2011 สำนักงานวัฒนธรรมบาหลีประมาณจำนวนผู้ที่ยังพูดภาษาบาหลีในชีวิตประจำวันในเกาะบาหลีว่ามีน้อยกว่า 1 ล้านคน "กล็อตโตล็อก" จัดให้ภาษานี้มีสถานะ "ไม่อยู่ในภาวะใกล้สูญ"
ภาษาบาหลีจัดอยู่ในกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซียของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ภายในกลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย ภาษานี้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มย่อยภาษาบาหลี–ซาซัก–ซุมบาวา ภาษาบาหลีมีวิธภาษาเด่น ๆ 3 วิธภาษา ได้แก่ บาหลีที่สูง บาหลีที่ลุ่ม และนูซาเปอนีดา
จากสำมะโนประชากร ค.ศ. 2000 มีผู้พูดภาษาบาหลีในประเทศอินโดนีเซีย 3.3 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในเกาะบาหลีและบริเวณโดยรอบ
ใน ค.ศ. 2011 สำนักงานวัฒนธรรมบาหลีประมาณว่ายังมีผู้คนที่พูดภาษาบาหลีในชีวิตประจำวันในเกาะบาหลีไม่เกิน 1 ล้านคน เพราะในเขตเมือง พ่อแม่ใช้เพียงภาษาอินโดนีเซียหรือแม้แต่ภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างชาติ ในขณะที่บทสนทนาในชีวิตประจำวันหายไปจากสถาบันและสื่อมวลชนแล้ว มีผู้ไม่คุ้นชินกับภาษาเขียนของภาษาบาหลีมากขึ้น และชาวบาหลีส่วนใหญ่ใช้ภาษาบาหลีเฉพาะการสื่อสารด้วยวาจาโดยมีคำจากภาษาอินโดนีเซียปะปนอยู่บ่อยครั้ง แต่ในพื้นที่ที่มีการอพยพข้ามถิ่นนอกเกาะบาหลี กลับมีการใช้ภาษาบาหลีอย่างมากและเชื่อว่ามีบทบาทสำคัญต่อความอยู่รอดของภาษา
การสะกดอย่างเป็นทางการใช้รูป "a" แทนทั้งหน่วยเสียง และ อย่างไรก็ตาม "a" มักออกเสียงเป็น เมื่ออยู่ท้ายคำ และ ยังปรากฏในหน่วยคำเติมหน้า "ma-", "pa-" และ "da-"
คำในภาษาบาหลีจะเน้นเสียงหนักที่พยางค์สุดท้าย
ภาษาบาหลีมีระบบการเขียน 2 ระบบ คือ อักษรบาหลี และอักษรละตินในปัจจุบัน
อักษรบาหลี.
อักษรบาหลี  ซึ่งเรียงลำดับแบบฮานาจารากา  เป็นอักษรสระประกอบที่พัฒนามาจากอักษรพราหมีในอินเดีย จารึกแรกที่สุดเท่าที่รู้จักสืบได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9 ปัจจุบัน มีผู้รู้จักคุ้นเคยกับอักษรบาหลีดั้งเดิมน้อยมาก
ในปัจจุบัน โรงเรียนในเกาะบาหลีสอนภาษาบาหลีโดยใช้อักษรละติน (โรมัน) ซึ่งมีชื่อว่า "ตูลีซันบาลี"
ปูน
ปูน เป็นวัสดุเม็ดละเอียดของหินปูน เปลือกหอย หรือแร่ธาตุอื่น ที่มีลักษณะเป็นผง หรือฝุ่น เมื่อถูกน้ำจะมีลักษณะหนืด เหนียว สามารถปั้นได้ เมื่อแห้งจะแข็งตัวจับเป็นก้อนแข็ง
อิฐ
การผลิตอิฐโดยทั่วไป จะผสม ดินเหนียว แกลบ ทราย และน้ำ นวดให้เข้ากันเป็นเนื้อเดียว กดใส่ลงในแบบพิมพ์ แล้วนำเข้าเตาเผาสำหรับอิฐพิเศษอื่น ๆ จะผสมสารหรือวัสดุเพิ่ม เช่น หินเกร็ด สำหรับอิฐประดับ เป็นต้น นอกจากนี้อิฐพิเศษบางประเภทอาจใช้กรรมวิธีการอัดเข้าแม่พิมพ์ด้วยแรงกดสูงเพื่อเพิ่มความสามารถในด้านการป้องกันความร้อน และทนความชื้นได้สูง
อิฐโปร่ง หรืออิฐกลวง เป็นวัสดุก่อที่มีส่วนผสมในการผลิต เช่นเดียวกับอิฐสามัญ แต่ภายในจะเจาะรู หรือทำช่องภายในให้กลวง เพื่อให้มีน้ำหนักเบา
อิฐ เป็นวัสดุก่อสร้างพื้นฐานสำหรับการก่อสร้างอาคารทั่วไป อิฐแบบธรรมดาผลิตจากส่วนผสมของดินเหนียว ทราย แกลบ และน้ำ สำหรับอิฐพิเศษอื่น ๆ จะผสมสารหรือวัสดุพิเศษเพิ่มเพื่อการใช้งานเฉพาะด้าน
การผลิตอิฐ.
การผลิตอิฐโดยทั่วไป จะผสม ดินเหนียว แกลบ และ น้ำ นวดให้เข้ากันเป็นเนื้อเดียว กดใส่ลงในแบบพิมพ์ แล้วนำเข้าเตาเผา สำหรับอิฐพิเศษอื่น ๆ จะผสมสารหรือวัสดุเพิ่ม เช่น หินเกร็ด สำหรับอิฐประดับ เป็นต้น นอกจากนี้อิฐพิเศษบางประเภทอาจใช้กรรมวิธีการอัดเข้าแม่พิมพ์ด้วยแรงกดสูงเพื่อเพิ่มความสามารถในด้านการป้องกันความร้อน และทนทานนานนับร้อยปี
โรงเรียนวารีเชียงใหม่
โรงเรียนวารีเชียงใหม่ เป็นโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ในจังหวัดเชียงใหม่ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2545
พ.ศ. 2519 วารี ภัทราวณิชย์ ได้เริ่มต้นก่อตั้งโรงเรียนอนุบาลวารี ต่อมา พ.ศ. 2545 จึงได้ก่อตั้งโรงเรียนวารีเชียงใหม่ เพื่อเป็นการขยายฐานการศึกษา จากระดับอนุบาล จนถึงระดับมัธยมศึกษา
โรงเรียนวารีเชียงใหม่ตั้งอยู่ที่ ตำบล หนองหอย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ประมาณ 30 ไร่ นักเรียนประมาณ 3000 กว่าคน
โรงเรียนวารีเชียงใหม่ ปัจจุบันได้เปิดสอนตั้งแต่ระดับอนุบาล ประถมศึกษา และ มัธยมศึกษา ใน 3 หลักสูตร คือ หลักสูตรนานาชาติ หลักสูตรภาษาไทย และหลักสูตรภาษาอังกฤษ เป็นโรงเรียนคริสต์ แบบ นิกายโปรแตสแตนท์
เว็บเพจพลวัต
เว็บเพจพลวัต หรือ ไดนามิกเว็บเพจ  คือเว็บเพจที่เนื้อหาเว็บสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ซึ่งขึ้นอยู่กับพารามิเตอร์ที่กำหนดโดยผู้ใช้หรือโปรแกรมคอมพิวเตอร์
สคริปต์ด้านไคลเอนต์.
สคริปต์ด้านไคลเอนต์คือการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของส่วนต่อประสานภายในเว็บเพจเฉพาะหน้า เพื่อตอบสนองต่อการทำงานของเมาส์และแป้นพิมพ์ หรือเหตุการณ์ตามเวลาที่ระบุ พฤติกรรมพลวัตในกรณีนี้จะปรากฏอยู่ภายในการนำเสนอ เนื้อหาด้านไคลเอนต์จะถูกสร้างขึ้นในระบบคอมพิวเตอร์เฉพาะที่ของผู้ใช้
เว็บเพจเช่นนั้นใช้เทคโนโลยีการนำเสนอที่เรียกว่า เพจต่อประสานแบบริช (rich interfaced pages) ภาษาสคริปต์ด้านไคลเอนต์ อย่างจาวาสคริปต์หรือแอ็กชันสคริปต์ อันนำมาใช้เป็นเทคโนโลยีของดีเอชทีเอ็มแอลและแฟลชตามลำดับ บ่อยครั้งที่ใช้เพื่อประสานกับสื่อชนิดต่าง ๆ ของการนำเสนอ (เช่น เสียง ภาพเคลื่อนไหว ข้อความที่เปลี่ยนได้ ฯลฯ) และยังสามารถใช้สคริปต์ระยะไกล (remote scripting) ได้อีกด้วย ซึ่งเป็นกลวิธีที่เว็บเพจดีเอชทีเอ็มแอลร้องขอสารสนเทศเพิ่มเติมจากเซิร์ฟเวอร์ ผ่านทางเฟรมที่ซ่อนอยู่ XMLHttpRequest หรือเว็บเซอร์วิซ
รุ่นของจาวาสคริปต์ที่ "ใช้งานอย่างแพร่หลาย" เป็นครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2539 (มาพร้อมกับเน็ตสเคป 3 และมาตรฐานอีซีเอ็มเอสคริปต์)
สคริปต์ด้านเซิร์ฟเวอร์.
โปรแกรมที่ทำงานบนเว็บเซิร์ฟเวอร์ (สคริปต์ด้านเซิร์ฟเวอร์) ถูกใช้เพื่อสร้างเนื้อหาเว็บในเว็บเพจหลาย ๆ หน้า จัดการช่วงเวลาสื่อสารของผู้ใช้ และควบคุมกระแสงาน การตอบรับจากเซิร์ฟเวอร์อาจกำหนดได้ด้วยเงื่อนไขต่าง ๆ จากข้อมูลในฟอร์มเอชทีเอ็มแอลที่ส่งมา พารามิเตอร์ในยูอาร์แอล ชนิดของเบราว์เซอร์ที่กำลังใช้อยู่ เวลาที่ผ่านไป หรือสถานะของฐานข้อมูลหรือเซิร์ฟเวอร์
เว็บเพจเช่นนั้นมักจะถูกสร้างขึ้นด้วยความช่วยเหลือจากภาษาโปรแกรมต่าง ๆ ด้านเซิร์ฟเวอร์ เช่นเอเอสพี โคลด์ฟิวชัน เพิร์ล พีเอชพี รูบี เว็บดีเอ็นเอ และภาษาอื่น ๆ ภาษาด้านเซิร์ฟเวอร์เหล่านี้มักใช้โปรแกรมต่อประสานร่วมสำหรับเกตเวย์ (ซีจีไอ) เพื่อสร้าง "เว็บเพจพลวัต" ข้อยกเว้นที่สำคัญสองข้อได้แก่ เอเอสพีดอตเน็ตกับเจเอสพี ที่ใช้แนวคิดซีจีไอในส่วนต่อประสานโปรแกรมประยุกต์ (เอพีไอ) ของมันเอง แต่แท้จริงแล้วมันจะส่งจ่ายการร้องขอทางเว็บทั้งหมดไปยังเครื่องเสมือน (virtual machine) ที่ใช้ร่วมกัน
เว็บเพจพลวัตมักจะถูกเก็บลงแคชเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลยตามที่คาดคะเนไว้ และเว็บเพจก็ถูกเตรียมการให้รับการจราจรเว็บปริมาณมาก เซิร์ฟเวอร์จะใช้เวลาโหลดนานถ้ามันจำเป็นต้องสร้างหน้ากลางอากาศสำหรับแต่ละการร้องขอ
วัฒนธรรมต่อต้าน
วัฒนธรรมต่อต้าน เป็นคำศัพท์ทางสังคมวิทยา ที่ใช้อธิบายบรรทัดฐานทางพฤติกรรมและค่านิยมของกลุ่มทางวัฒนธรรม หรือวัฒนธรรมย่อย เพื่อเป็นการแสดงออกหรือต่อต้านวัฒนธรรมที่เป็นกระแสหลักของสังคมในขณะนั้น เป็นวัฒนธรรมที่เทียบได้กับฝ่ายค้านในทางการเมือง.
คำนี้เป็นคำศัพท์ใหม่ใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1969 โดย Theodore Roszak
แม้วัฒนธรรมต่อต้านจะแฝงอยู่อย่างชัดเจนในทุกสังคม แต่ในที่นี้เราใช้คำว่าวัฒนธรรมต่อต้านเรียกปรากฏการณ์ที่มองเห็นได้และมีความหมายมากกว่านั้น ซึ่งมันบรรลุถึงมวลวิกฤตและดำรงคงอยู่เป็นระยะเวลาหนึ่ง.
ดังนั้นการเคลื่อนไหวของวัฒนธรรมต่อต้านจึงแสดงออกถึง ลักษณะพื้นฐานทางด้านสังคมที่มีร่วมกันของกลุ่มคน (ethos) ความทะเยอทะยาน และความฝันของประชากรกลุ่มหนึ่งในระหว่างระยะเวลาช่วงหนึ่ง — เป็นการประกาศเจตนารมณ์ทางสังคมของยุค หรือ "ไซท์ไกสท์"
อเมริกัน ไอดอล
คุโรซึจิ เนมุ
โรแบร์โต้ มุสซี่
ไนน์ตี้เอท ดีกรีส์
อิฏฐ
อิฏฺ
มูลนิธิสายใจไทย
ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารอเนกประสงค์ในงานสถาปัตยกรรมไทย ซึ่งก่อสร้างในเขตสังฆาวาส ในบริเวณวัด เพื่อใช้ประกอบกิจกรรมต่าง ๆ ทางพุทธศาสนา แต่เดิมนั้นใช้เป็นสถานที่เพื่อการเรียนของสงฆ์เท่านั้น (“เปรียญ” มาจากภาษาบาลีว่า “บาเรียน” หมายถึง “พระที่ได้เรียน” หรือ “พระนักเรียน) ศาลาการเปรียญจัดเป็นศาสนสถานที่สำคัญของวัดรองลงมาจากอุโบสถ โบราณว่า "อุโบสถเป็นที่สำหรับพระพุทธ ศาลาการเปรียญเป็นที่สำหรับพระธรรม" คือ เป็นที่เผยแผ่ธรรม
ศาลาการเปรียญมีลักษณะคล้ายเรือนหลังใหญ่ ยกพื้นสูงเสมอศีรษะคนยืน มีเฉลียงโดยรอบ กั้นฝาแต่ละด้านเป็นฝาโปร่ง ๆ ด้านหนึ่งทำยกพื้นเป็นอาสน์สงฆ์ สำหรับพระสงฆ์ขึ้นนั่งเจริญพระพุทธมนต์ ตรงหัวอาสน์สงฆ์ด้านหนึ่ง เป็นที่ตั้งพระพุทธรูป และเครื่องบูชา
ลักกีสตาร์ (มังงะ)
ลักกีสตาร์  เป็นมังงะการ์ตูนสี่ช่อง วาดโดย คางามิ โยชิมิซุ เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสาร "คอมป์ทิก" ของสำนักพิมพ์คาโดกาวะ ตั้งแต่เดือนธันวาคม 2546 นอกจากนี้ยังตีพิมพ์ลงในนิตยสารอื่น ๆ เช่น "โชเน็นเอซ" เป็นต้น การดำเนินเรื่องของ "ลักกีสตาร์" นั้นไม่มีเนื้อเรื่องที่ยาวเป็นตอนต่อเนื่อง แต่จะเน้นไปที่ชีวิตประจำวันของตัวละครในแต่ละตอน
"ลักกีสตาร์" มีดัดแปลงเป็นสื่อต่าง ๆ ได้แก่ ดรามาซีดีวางจำหน่ายในเดือนสิงหาคม 2548, วิดีโอเกมจำนวนสี่เกมวางจำหน่ายระหว่างปี 2548 ถึง 2552, อนิเมะจำนวน 24 ตอน โดยเกียวโตแอนิเมชัน ออกอากาศทางโทรทัศน์ระหว่างวันที่ 8 เมษายน ถึง 16 กันยายน 2550 อนิเมะเรื่องนี้ได้รับลิขสิทธิ์ในอเมริกาเหนือโดยคาโดกาวะพิกเจอร์สและจัดจำหน่ายโดยบันไดเอ็นเทอร์เทนเมนต์ เป็นดีวีดีหกแผ่นวางจำหน่ายระหว่างเดือนพฤษภาคม 2551 ถึงมีนาคม 2552 และออริจินัลวิดีโอแอนิเมชัน (โอวีเอ) วางจำหน่ายที่ญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 26 กันยายน 2551 มาพร้อมกับดรามาซีดี บันไดเอ็นเทอร์เทนเมนต์วางจำหน่ายโอวีเอในรูปแบบคำบรรยายภาษาอังกฤษเท่านั้น เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2552 ปัจจุบันอนิเมะลิขสิทธิ์โดย ฟันนิเมชัน ส่วน วิซมีเดีย ได้รับสิทธิ์ในการตีพิมพ์มังงะแบบดิจิทัลเมื่อปี 2557 ส่วนในประเทศไทย สยามอินเตอร์คอมิกส์ เป็นผู้ถือสิทธิ์ในการตีพิมพ์และแปลมังงะ และ โรสแอนิเมชัน เป็นผู้ถือสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายอนิเมะเมื่อปี 2553
มังงะเรื่องแยก "มิยาคาวะ-เคะ โนะ คูฟูคุ" เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสาร "คอมป์เอชส์" ของสำนักพิมพ์คาโดกาวะ ตั้งแต่เดือนมกราคม 2551 และได้ถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะโดย ออร์เด็ตและเอ็นเคอเรจฟิล์มส เริ่มออกอากาศบน ยูสตรีม ในเดือนเมษายน 2556
เนื้อหาของลักกีสตาร์จะหยิบเอาเรื่องราวที่เกี่ยวกับสิ่งรอบตัวปัจจุบันและโอตาคุ ที่เป็นประจำวันของกลุ่มนักเรียนหญิงในโรงเรียนระดับชั้นมัธยมปลายของญี่ปุ่น ในเมืองคะซุกะเบะ จังหวัดไซตามะ ที่เสียดสีกลุ่มคนการ์ตูนเล็กน้อย ตัวเอกของเรื่องคือ อิซึมิ โคนาตะ นักเรียนหญิงผู้เป็นเลิศทั้งในด้านกีฬาและการเรียน แต่กลับไม่เข้าชมรมสังกัดไหนเลย นั่นก็เป็นเพราะว่าการเข้าชมรมหรือกลุ่มกิจกรรมเหล่านั้น จะทำให้เธออดดูการ์ตูน และเสียเวลาเล่นเกมของเธอไป แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่เกียจคร้านซักแค่ไหน แต่สำหรับเรื่องอนิเมะ หรือวิดีโอเกมที่เธอชอบแล้ว เธอจะทุ่มเวลาและให้ความสนใจกับมันเป็นพิเศษมากว่าสิ่งใด ๆ เสียอีก เนื้อหาที่ตีพิมพ์นั้นจะเริ่มต้นจากการพบกันของตัวละครทั้ง 3 ในปีแรกของการเข้าศีกษาในระดับชั้นมัธยมปลาย คือ อิซึมิ โคนาตะ, ฮิอิรากิ คางามิ, ฮิอิรากิ สึคาสะ และ ทาคาระ มิยูกิ และเมื่อเนื้อเรื่องดำเนินต่อไป พวกเธอก็จะเปลี่ยนระดับชั้นไปด้วย
สื่อรูปแบบต่าง ๆ.
"Lucky☆Star" ในรูปแบบ[[มังงะ]] นั้นได้เริ่มตีพิมพ์ครั้งแรกลงในนิตยสาร "[[คอมทิค]]" ของประเทศญี่ปุ่นในเดือนมกราคม ปี 2004 มาจนถึงปัจจุบัน และมีฉบับรวมเล่มตีพิมพ์ออกมาแล้ว 10 เล่ม ภายใต้ลิขสิทธิ์ของ [[คาโดคาว่า โชเท็น]] เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ [[8 มกราคม]] [[พ.ศ. 2547]] เล่มสองวางจำหน่าย [[10 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2547]] เล่มสามวางจำหน่าย [[10 กรกฎาคม]] [[พ.ศ. 2548]] เล่มสี่ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ [[10 เมษายน]] [[พ.ศ. 2550]] และเล่มห้า วางจำหน่ายเมื่อวันที่ [[10 กันยายน]] [[พ.ศ. 2550]] ส่วนในประเทศไทยทาง[[สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์]]ได้ลิขสิทธิ์เรื่องนี้ โดยเล่มหนึ่งได้มีกำหนดการวางจำหน่ายแล้วในวันที่ [[13 กันยายน]] [[พ.ศ. 2550]] เล่มสองได้วางจำหน่ายในวันที่ [[2 พฤศจิกายน]] [[พ.ศ. 2550]] เล่มสามวางจำหน่ายในวันที่ [[15 กุมภาพันธ์]] [[พ.ศ. 2551]] เล่มสี่วางจำหน่ายในวันที่ [[25 กรกฎาคม]] [[พ.ศ. 2551]] และเล่มห้าวางจำหน่ายในวันที่ [[26 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2551]]
นอกจากนิตยสาร "คอมทิค" แล้ว มังงะของเรื่องนี้ยังปรากฏในนิตยสารอื่นๆ ในเครือของคาโดคาว่าอีกด้วย เช่น "[[โชเน็น เอซ]]","[[นิวไทป์ (นิตยสาร)|นิวไทป์]]", "[[คอมพเอซ]]", "[[เก็กคัง ดรากอน แมกกาซีน|ดรากอน แมกกาซีน]]", "[[โมบาย นิวไทป์]]" และ "[[คาโดคาว่า ฮอตไลน์]]" ให้เห็นกันอยู่เรื่อยๆ
นินเทนโด ดีเอส.
ในเวอร์ชันวิดีโอเกม จะใช้ชื่อว่า "Lucky☆Star โมเอะ ดริล"  ซึ่งวางจำหน่ายไปในวันที่ [[1 ธันวาคม]] [[พ.ศ. 2547]] ในเครื่อง [[นินเทนโด ดีเอส]] ซึ่งจะมีแบบจำนวนจำกัดอยู่ด้วย ซึ่งในรูปแบบจำนวนจำกัดนั้นมีส่วนพิเศษเพิ่มมามากมาย ซึ่งจะวางจำหน่ายปะปนไปกับแบบธรรมดา และแบบจำนวนจำกัดนี้จะถูกเรียกว่า "DX Pack" และต่อมาก็ได้มีการวางแผนที่จะจำหน่ายเกมใหม่ ภายใต้ชื่อว่า "ชิน Lucky☆Star โมเอะ ดริล ~ทาบิดาจิ~"  สำหรับเครื่อง นินเทนโด ดีเอส ในวันที่ [[24 พฤษภาคม]] [[พ.ศ. 2550]]
เกมแรกจะเป็นประเภทเกมฝึกสมอง โดยที่ตัวเกมจะทดสอบผู้เล่นในทักษะต่างๆ และในด้านความจำ โดยที่ตัวละครจะต้องไล่ตอบคำถามของตัวละครตัวอื่นๆ ไปเรื่อยๆ รวมไปถึงใน "Drama ☆ Mode" ซึ่งผู้เล่นจะได้เล่นในรูปแบบ[[เกมผจญภัย]]ขนาดย่อม โดยเป้าหมายคือการพาตัวละครไปที่ [[อากิฮาบาระ]] โดยการตอบคำถามและเล่นมินิเกม (ทั้งหมด 5 เกม) ที่จะโผล่ออกมาให้เล่นตลอดเกม
เพลย์สเตชัน 2.
[[คาโดคาว่า โชเท็น]] ได้พัฒนาเกม [[วิชช่วล โนเวล]] สำหรับเครื่องเล่น [[เพลย์สเตชัน 2]] ชื่อว่า "Lucky☆Star: เรียวโอ กาคุเอ็น โอโตไซ"  ซึ่งออกวางจำหน่ายในวันที่ [[24 มกราคม]] [[พ.ศ. 2551|2008]]
เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล.
สำหรับเครื่องเล่น [[เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล]] ในชื่อว่า "Lucky☆Star: เน็ต ไอดอล เมอิสเตอร์"  ซึ่งออกวางจำหน่ายในวันที่ [[24 ธันวาคม]] [[พ.ศ. 2552|2009]] โดย [[คาโดคาว่า โชเท็น]]