pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เขาสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีต่อหน้ากนกสปาปติ ศรีปวัน (Kanagasabapathy Sripavan) ประธานศาลสูงสุด ณ จัตุรัสเอกราช เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2558 เวลา 18:20 นาฬิกา (เวลาท้องถิ่น) สาบานตนเสร็จแล้วเขาก็ตั้งวิกรมสิงหะเป็นนายกรัฐมนตรีทันที ทั้งแถลงว่า จะอยู่ในตำแหน่งประธานาธิบดีเพียงวาระเดียว เขายังประกาศโอนอำนาจที่สำคัญของประธานาธิบดีไปให้รัฐสภาโดยสมัครใจในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2558
เขาเป็นที่กล่าวขวัญเพราะสร้างความประหลาดใจหลายประการให้ชาวศรีลังกา เช่น ออกกิจจานุเบกษา (gazette) ทุกวันศุกร์มาตั้งแต่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2561 และในปีเดียวกันนั้น เขายังถอดวิกรมสิงหะออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทั้งที่วิกรมสิงหะเป็นผู้สนับสนุนหลักให้เขาขึ้นเป็นประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2558 แล้วเขาตั้งมหินทะ ราชปักษะ (Mahinda Rajapaksa) อดีตประธานาธิบดีซึ่งเคยเป็นคู่แข่งของเขา ให้เป็นนายกรัฐมนตรีแทน นอกจากนี้ เขายังสั่งปิดประชุมรัฐสภา ทั้งหมดทั้งมวลนี้ขัดต่อรัฐธรรมนูญศรีลังกา จึงนำไปสู่วิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญ
ไมตรีปาละ สิริเสนา
โคปาอเมริกา 2011
โคปาอเมริกา 2015
โคปาอเมริกา 2011 รอบชิงชนะเลิศ
โคปาอเมริกา 2015 รอบชิงชนะเลิศ
โคปาอเมริกา เซนเตนาริโอ รอบชิงชนะเลิศ
อีริก โลแมกซ์
อีริก ซูเทอร์แลนด์ โลแมกซ์ (30 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 – 8 ตุลาคม ค.ศ. 2012) เป็นเจ้าหน้าที่นายทหารแห่งกองทัพบกบริติช ที่ถูกส่งไปยังค่ายเชลยศึกสงครามของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1942 เขาได้เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดสำหรับหนังสือของเขา, "The Railway Man" เกี่ยวกับประสบการณ์ของเขาในช่วงก่อน, ระหว่าง และหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งได้ชนะเลิศในการรับรางวัล NCR Book และ PEN/Ackerley Prize
โลแมกซ์ เกิดในเอดินบะระ เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 เขาได้ลาออกจากรอยัลไฮสคูล, เอดินบะระ ตอนอายุ 16 ปี ภายหลังจากการเข้าร่วมชิงงานบริการพลเรือนและได้รับการว่าจ้างงานในที่ทำการไปรษณีย์ เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1936 เขาได้กลายเป็นสเมียนการเรียงลำดับข้อมูลและเจ้าหน้าที่การสื่อสาร(telegraphist)ในเอดินบะระ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1937 เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นระดับชั้นธุรการ
รับใช้ในกองทัพ.
ในปี ค.ศ. 1939 ตอนอายุ 19 ปี โลแมกซ์ได้เข้าร่วมเหล่าทหารสื่อสาร (Royal Corps of Signals) ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สองที่กำลังร้อนระอุขึ้น ในเวลาต่อมาก็ได้เข้าไปฝึกอบรมเจ้าหน้าที่นายร้อยทหารที่ 152 เขาได้รับหน้าที่เป็นร้อยตรี เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1940 เขาได้รับหมายเลขบริการ 165340 เขาได้เป็นเจ้าหน้าที่นายทหารการสื่อสารวิทยุที่จะเข้าไปประจำการในกรมทหารภาคสนามที่ห้า, กองปืนใหญ่
ในฐานะที่เป็นร้อยตรี เขาได้ถูกจับกุมโดยทหารญี่ปุ่นภายหลังจากการยอมจำนนที่สิงคโปร์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 เขาพร้อมกับเชลยศึกแห่งตะวันออกไกล (Far East Prisoners Of War-FEPOW) คนอื่น ๆ ได้ถูกบีบบังคับให้เดินขบวนทางเท้าไปยังเรือนจำจางี จากนั้นเขาได้ถูกพาตัวไปที่จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย และถูกบังคับให้สร้างเส้นทางรถไฟสายพม่า ในปี ค.ศ. 1943 เขาและเชลยคนอื่นๆอีกห้าคนได้ถูกทรมานโดยพวกสารวัตรทหารญี่ปุ่นคือ เค็นเปย์ไท และตั้งข้อกล่าวหาว่า "ทำการเคลื่อนไหวในการต่อต้านญี่ปุ่น" ภายหลังจากวิทยุที่ซ่อนเอาไว้ในค่ายถูกพบเข้า เขาได้ถูกย้ายไปยังเรือนจำถนนออแทรมในสิงคโปร์สำหรับส่วนที่เหลือของสงคราม
เมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1946 หนังสือราชกิจจานุเบกษาได้กล่าวประกาศถึงเขาในฐานะผู้ที่ได้รับการสดุดี"ในการยอมรับถึงความกล้าหาญและปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมในขณะที่ตกเป็นเชลยศึกสงคราม" เขาได้รับเครื่องราชอิสรภรณ์ Efficiency Medal (ทหารอาสาสมัคร) ในปี ค.ศ. 1949 และได้รับยศตำแหน่งกิตติมศักดิ์ในตำแหน่งยศกัปตัน เขาได้ออกจากกองทัพในปี ค.ศ. 1949
ชีวิตต่อมาและเสียชีวิต.
ด้วยการที่ไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับชีวิตพลเรือนได้ โลแมกซ์ได้เข้าร่วมราชการอาณานิคมและส่งจดหมายไปยังโกลด์โคสต์(ปัจจุบันคือกานา) จนกระทั่งปี ค.ศ. 1955 ภายหลังจากได้เรียนด้านการจัดการ เขาได้ทำงานให้กับคณะกรรม Scottish Gas และมหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์ เขาได้ลาออกในปี ค.ศ. 1982
โลแมกซ์ได้เป็นผู้ป่วยรายแรกของมูลนิธิการแพทย์เพื่อการดูแลผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของการทรมาณ ชีวิตในภายหลังของเขาได้รวมถึงการคืนดีกับหนึ่งในอดีตผู้ที่ทรมานเขา ล่ามแปลภาษา ทาคาชิ นากาเซะ ซึ่งมาจากเมืองคูราชิกิ, ประเทศญี่ปุ่น ทาคาชิได้เขียนหนังสือเล่มหนึ่งเกี่ยวกับประสบการณ์ของตัวเขาเองในช่วงระหว่างและหลังสงครามที่มีชื่อเรื่องว่า Crosses and Tigers และบริจาคเงินให้แก่วัดพุทธที่อยู่ใกล้สะพานแห่งนั้นเพื่อชดใช้ในสิ่งที่ได้กระทำลงไปในช่วงสงคราม การพบกันระหว่างทั้งสองคนได้ถูกถ่ายทำเป็นสารคดีที่ชื่อว่า ศัตรู, เพื่อนของฉัน(Enemy, My Friend? (1995)) ที่ถูกกำกับโดย Mike Finlason ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลมากมาย
โลแมกซ์ได้เสียชีวิต​ลงเมื่อมีอายุได้เพียง 93 ปี ได้ถูกประกาศโดยสำนักข่าวบีบีซี เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2012 เขาได้เสียชีวิตลงที่เบริก-อะพอน-ทวีดในนอร์ทัมเบอร์แลนด์
เขาเป็นสมาชิกสภาแห่ง Freedom Association
ภาษาปูนิก
สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
สมเด็จพระราชินีนาถมากาเร็ตที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
อารยะ ศุภฤกษ์
อารยะ ศุภฤกษ์ ชื่อเล่น โกโก้ (เกิดวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2537) เป็นนางงาม และนักแสดงชาวไทยเชื้อสายออสเตรีย ผู้ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์นครพนม 2019 และมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2019 โดยเธอเป็นมิสแกรนด์ไทยแลนด์ คนที่ 7 ของประเทศไทย และได้เป็นเป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2019 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศเวเนซุเอลา ซึ่งเธอได้รับตำแหน่งรองอันดับ 2 ในการประกวดและเป็นผู้จัดการกองประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์
อารยะเกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2537
บิดาเป็นชาวออสเตรียและมารดาเป็นชาวไทย มารดาผลักดันให้โกโก้เข้าวงการประกวดนางงาม โดยเวทีแรกคือ มิสไทยแลนด์เวิลด์ ปี 2011 (พ.ศ. 2554) จนคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 1 ต่อมาเป็นตัวแทนประเทศไทย ประกวด ซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล ปี 2011 (พ.ศ. 2554) และคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 1 และได้พักวงการนางงามไประยะหนึ่ง โกโก้ได้เข้าสู่วงการโทรทัศน์ โดยประกวดในรายการเรียลลิตี้เพื่อค้นหาสุดยอดนางแบบ เดอะเฟซไทยแลนด์ ซีซั่น 2 (พ.ศ. 2558) ซึ่งได้ผู้ฝึกสอน หรือ เมนเทอร์ คือ ลูกเกด เมทินี หลังจากจบรายการ โกโก้ก็ได้เข้าวงการนางงามอีกครั้ง โดยประกวดเวที มิสแกรนด์ไทยแลนด์ ซึ่งเป็นตัวแทนจากมิสแกรนด์นครพนม ปี 2019 (พ.ศ. 2562) และได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ปี 2019 (พ.ศ. 2562) ต่อมาได้ไปประกวดเวทีระดับโลกคือ มิสแกรนด์อินเตอร์เนชั่นแนล ปี 2019 (พ.ศ. 2562) จนได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 2
โรงเรียนเทศบาลท่าโขลง1 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
อารยะได้เข้าร่วมการประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2011 และได้รับตำแหน่งรองอันดับ 1
ซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล 2011.
อารยะได้เข้าร่วมการประกวดซูเปอร์โมเดลออฟเอเชียแปซิฟิก 2011 และได้รับตำแหน่งรองอันดับ 1
ในปี พ.ศ. 2559 อารยะได้ผ่านเข้ารอบ 15 คน ในรายการเดอะเฟซไทยแลนด์ ซีซัน 2 และเป็นลูกทีมของเมนเทอร์ลูกเกด เมทินี กิ่งโพยม
มิสแกรนด์นครพนม 2019.
ในปี พ.ศ. 2562 อารยะได้สมัครเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์นครพนม 2019 และชนะการประกวด ได้เป็นตัวแทนจังหวัดนครพนมเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2019
หลังจากได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์นครพนม 2019 อารยะได้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2019 และได้รับตำแหน่ง "มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2019" เป็นมิสแกรนด์ไทยแลนด์คนที่ 7 ของประเทศไทย และได้เป็นตัวแทนประเทศเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2019 ที่ประเทศเวเนซุเอลา ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2562
รายนามหัวหน้ารัฐบาลสตรีจากการเลือกตั้งหรือแต่งตั้ง
โครงการระบบขนส่งมวลชนทางรางในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
ทากาชิ นากาเซะ
ทากาชิ นากาเซะ (永瀬 隆 "Nagase Takashi", 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 2011) เป็นนักล่ามแปลภาษาชาวญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเกิดในปี ค.ศ. 1918 ในเมืองคูราชิกิ จังหวัดโอกายามะ ประเทศญี่ปุ่น และเรียนภาษาอังกฤษจากบาทหลวงนิกายเมทอดิสต์ชาวอเมริกันในวิทยาลัยในกรุงโตเกียว เขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่นายทหารในความรับผิดชอบของการก่อสร้าง"เส้นทางรถไฟสายมรณะ"ซึ่งจะวิ่งไปมาระหว่างไทยและพม่า และรวมถึงสะพานเหนือแม่น้ำแควที่มีชื่อเสียง และเป็นที่รู้จักกันสำหรับการใช้แรงงานบังคับต่อเชลยศึกสงครามฝ่ายสัมพันธมิตร แม้ว่าแรงงานส่วนใหญ่ (และผลลัพธ์ของการเสียชีวิต) จะเกิดขึ้นโดย "โรมูฉะ" หรือพลเรือนท้องถิ่นที่เกณฑ์บังคับแรงงาน
นากาเซะได้แนะนำตัวเป็นครั้งแรกแก่สาธารณชนชาวบริติซในสารคดีที่ถูกทำขึ้นโดยอดีตเชลยศึกที่ชื่อ John Coast เกี่ยวกับความจริงของชีวิตบนเส้นทางรถไฟสายพม่า-ไทย ซึ่งออกอากาศครั้งแรกในสหราชอาณาจักรบนช่องบีบีซี2 เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1969 มันได้ถูกแทนที่บนช่องบีบีซี 1 เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1969 และอีกครั้งในวันเปิดกล่องของขวัญ ปี ค.ศ. 1974 สารคดีนี้ได้ออกอากาศเป็นครั้งแรกและเป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ One Pair of Eyes "Return to the River Kwai" ได้สัมภาษณ์พิเศษกับนากาเซะและทหารญี่ปุ่นอีกสองนายที่ทำงานในการควบคุมเชลยศึกบนเส้นทางรถไฟ นากาเซะได้ทำหน้าที่เป็นทั้งล่ามแปลภาษาแก่ทหารอื่นอีกสองนายและเป็นผู้ให้สัมภาษณ์ บันทึกของสารคดีนี้และคำตอบของนากาเซะต่อคำถามของ Coast เกี่ยวกับการปฏิบัติต่อเชลยศึก และบางส่วนของชาวญี่ปุ่นที่ถูกกล่าวหาว่าก่ออาชญากรรมสงครามในช่วงหลังสงคราม (รวมทั้งบางคำตอบของนากาเซะที่ไม่ได้รับการแก้ไขเป็นครั้งที่สุดท้ายของสารคดี) สามารถพบได้ในหนังสือเล่มใหม่ของ Coast ที่ถูกตีพิมพ์ฉบับในปี ค.ศ. 2014 "Railroad of Death" ได้เผยแพร่เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1946
นากาเซะยังได้รับการกล่าวถึงการปรับความเข้าใจกับอดีตเจ้าหน้าที่นายทหารแห่งกองทัพบกบริติซ อีริก โลแมกซ์ ซึ่งเขาได้ถูกสอบปากคำและทรมานที่ค่ายเชลยศึกสงครามของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1942 โลแมกซ์ก็ได้ไปหารือเรื่องการปรับความเข้าใจและเป็นเพื่อนสนิทกับนากาเซะในที่สุดในอัตชีวประวัติของเขา "The Railway Man" หนังสือเล่มนี้ได้ถูกรวบรวมด้วยประสบการณ์ของเขาทั้งก่อน ระหว่าง และหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้รับชนะเลิศจากรางวัล NCR Book ปี ค.ศ. 1996 และ J. R. Ackerley Prize for Autobiography
นากาเซะยังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับประสบการณ์ของเขาในช่วงระหว่างหว่างและหลังสงครามที่มีชื่อเรื่องว่า "Crosses and Tigers" และบริจาคเงินให้แก่วัดพุทธที่อยู่ใกล้สะพานแห่งนั้นเพื่อชดใช้ในสิ่งที่ได้กระทำลงไปในช่วงสงคราม การปรับความเข้าใจระหว่างชายทั้งสองคนได้ถูกถ่ายทำเป็นสารคดีที่ชื่อว่า ศัตรู, เพื่อนของฉัน (Enemy, My Friend? (1995)) ที่ได้รับการกำกับโดย Mike Finlason
เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2011
ทาคาฮิโระ โองิฮาระ
เรียวอิชิ มะเอะดะ
ยูเฮ โทะคุนะกะ
โคสุเกะ โอตะ
อะยุมิ ฮะมะซะกิ
ทะคุจิ โยะเนะโมะโตะ
ยูอิชิ มะรุยะมะ
ทะดะนะริ ลี
โยะอิชิโระ คะคิทะนิ
โชโกะ ทะนิกุชิ
ยุ โคบะยะชิ (นักฟุตบอล)
มานาบุ ซาอิโตะ
ชินโซะ โกโระกิ
ยุสุเกะ มินะกะวะ
เรียวตะ นะกะคิ
โชะมะ โดะอิ
ชุโตะ ยะมะโมะโตะ
เคนโตะ มิซะโอะ
ยูกิ มุโตะ
เคนยู สุกิโมโตะ
คาซุกิ นากาซาวะ
แอลวีทีพี-5
แอลวีทีพี-5 (ยานพาหนะยกพลขึ้นบก, สายพาน, ลำเลียงพล)  เป็นตระกูลยานรบหุ้มเกราะสะเทินน้ำสะเทินบกที่ใช้โดยเหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์ และก่อนหน้านี้โดยเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ มันได้รับการออกแบบโดยบริษัทบอร์กวอร์เนอร์ และสร้างโดยเอฟเอ็มซี (ฟูดแมชชีนเนอรีคอร์ปอเรชัน) พร้อมกับบริษัทอื่นอีกไม่กี่บริษัท มันได้รับการยอมรับครั้งแรกในการใช้งานเมื่อปี ค.ศ. 1956 มีการผลิตรุ่นพื้นฐาน 1,124 คัน รวมถึงรุ่นพิเศษ และเห็นได้ในสงครามเวียดนามเป็นจำนวนมาก
ต่อมา แอลวีทีพี-5 ได้รับการแทนที่ในการใช้งานโดยตระกูลแอลวีที-7
ประเภทที่พบมากที่สุดคือแอลวีทีพี-5 ซึ่งเป็นทั้งรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ, กวาดทุ่นระเบิด, บัญชาการ, กู้ซ่อม และยิงสนับสนุน โดยด้านหลังติดตั้งฮาวอิตเซอร์ขนาด 105 มม. ส่วนรุ่นต่อต้านอากาศยานได้รับการสร้างต้นแบบ แต่ก็ไม่เคยเห็นว่ามีการใช้งาน
ราวกลางคริสต์ทศวรรษ 2010 มีผู้ใช้ที่เหลือแต่เพียงผู้เดียวของแอลวีทีเอช-6 คือฟิลิปปินส์ ซึ่งใช้ 4 คันดังกล่าวสำหรับกำลังพลทหารเรือของพวกเขา ส่วนในปี ค.ศ. 2013 แอลวีทีเอช-6 ของฟิลิปปินส์ได้มาในรูปแบบลายพราง "ดิจิตอล"
อุบัติการณ์คีวโจ
อุบัติการณ์คีวโจ (; โดยศัพท์แปลว่า อุบัติการณ์พระราชวังหลวง) เป็นความพยายามก่อรัฐประหารของทหารในจักรวรรดิญี่ปุ่นเมื่อใกล้จะสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างคืนวันที่ 14–15 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ไม่นานก่อนญี่ปุ่นยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร ผู้ก่อรัฐประหาร คือ คณะนายทหารสัญญาบัตรในสำนักเสนาธิการ (Staff Office) ของกระทรวงยุทธนาธิการ (Ministry of War) และทหารรักษาพระองค์ (Imperial Guard) มีวัตถุประสงค์เพื่อยับยั้งการออกอากาศพระราชดำรัสประกาศยุติสงคราม (ซึ่งหมายถึงการยอมจำนนของญี่ปุ่นต่อฝ่ายสัมพันธมิตร) ของจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ
คณะรัฐประหารได้สังหารพลโททาเกชิ โมริ จากกองพลรักษาพระองค์ที่ 1 (First Imperial Guards Division) และพยายามปลอมแปลงคำสั่ง จนมีผลให้สามารถยึดพระราชวังหลวงไว้ได้ จากนั้น พยายามกักขังจักรพรรดิฮิโรฮิโตะไว้ในพระตำหนักโดยอาศัยกำลังจากกองพลน้อยทหารราบรักษาพระองค์ที่ 2 (Second Brigade Imperial Guard Infantry) แต่ชวนให้กองทัพภาคบูรพาและผู้บัญชาการระดับสูงในกองทัพบกมาร่วมด้วยไม่สำเร็จ และเมื่อชวนให้ทหารฝ่ายอื่น ๆ มาร่วมขับราชวงศ์ออกจากอำนาจไม่สำเร็จอีก คณะรัฐประหารจึงจบบทบาทลงด้วยการคว้านท้องฆ่าตัวตาย และการออกอากาศพระราชดำรัสประกาศยุติสงครามก็ดำเนินต่อไปตามกำหนด
Thomas, Gordon and Witts, Max Morgan (1977), "Enola Gay", 1978 reprint, New York: Pocket Books, .
ชนัญชิดา รุ่งเพชรรัตน์
ร็อกเก็ตพันช์
ร็อกเก็ตพันช์ เป็นเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ สังกัดอุลลิมเอนเตอร์เทนเมนต์ มีสมาชิกหกคน คือ จูริ, ย็อนฮี, ซูยุน, ยุนคย็อง, โซฮี และดาฮย็อน เปิดตัวเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2019 ด้วยอีพี "พิงก์พันช์"
จูริ เป็นสมาชิกของเอเคบีโฟร์ตีเอต รุ่นที่ 12 จากการออดิชันในปี 2011 ต่อมาเธอได้เปิดตัวต่อสาธารณชนในฐานะสมาชิกทีมโฟร์ เมื่อเดือนมีนาคม 2018 เธอปรากฏตัวครั้งแรกในเกาหลีจากการเข้าแข่งขันรายการเรียลลิตี "พรอดิวซ์โฟร์ตีเอต" ซูยุนและโซฮีเป็นตัวแทนของอุลลิมเอนเตอร์เทนเมนต์ เข้าแข่งขัน "พรอดิวซ์โฟร์ตีเอต" เช่นเดียวกัน ในเดือนมีนาคม 2019 ได้รับการยืนยันว่า จูริเซ็นสัญญากับอุลลิมเอนเตอร์เมนต์เพื่อเริ่มต้นงานในเกาหลีใต้และเตรียมเป็นสมาชิกของเกิร์ลกรุปกลุ่มใหม่ สองเดือนต่อมาจูริประกาศจบการศึกษาจากเอเคบีโฟร์ตีเอต เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม อุลลิมเอนเตอร์เมนต์เปิดตัวโลโก้ร็อกเก็ตพันช์ซึ่งมีการคาดเดาว่าจะเป็นเกิร์ลกรุปกลุ่มใหม่ จากนั้นก็ได้รับการยืนยันจากอุลลิมเอนเตอร์เมนต์ด้วยคอนเซปต์วิดีโอที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พร้อมกับสมาชิกทั้งหกคน ร็อกเก็ตพันช์เป็นเกิร์ลกรุปกลุ่มที่สองต่อจากเลิฟลิซในปี 2014
ร็อกเก็ตพันช์เปิดตัวด้วยอีพี "พิงก์พันช์" ซึ่งออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2019 โดยมีเพลง "บิมบัมบุม" เป็นเพลงนำ งานเปิดตัวจัดขึ้นในโซล เกาหลีใต้ พร้อมกับวันจำหน่ายอีพีของพวกเขา
รธน60
แชมป์ 24/7
รายนามบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกของฟอบส์
ร็อกสตาร์ สปัด
เอะโระเก
ทาเกชิ โมริ (ผู้บัญชาการ)
พลโท ทาเกชิ โมริ(森 赳 "Mori Takeshi", 25 เมษายน ค.ศ. 1894 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945) เป็นผู้บัญชาการแห่งกองพลทหารอารักขาองค์จักรพรรดิที่หนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นในขณะที่สงครามโลกครั้งที่สองใกล้จะสิ้นสุดลง เขาได้ถูกสังหารโดยพันตรี เคนจิ ฮาตะนะกะ ในช่วงอุบัติการณ์คิวโจ
ทาเคชิ โมริ
เค็นจิ ฮาตานากะ
พันตรี เค็นจิ ฮาตานากะ(畑中 健二 Hatanaka Kenji) (28 มีนาคม ค.ศ. 1912 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945) เป็นเจ้าหน้าที่นายทหารชาวญี่ปุ่นและหนึ่งในผู้นำกลุ่มสมคบคิดในอุบัติการณ์คีวโจ ด้วยการคิดแผนอุบายในการเข้ายึดพระราชวังหลวงและเพื่อขัดขวางการออกอากาศพระสุรเสียงของพระราชดำรัสการยอมจำนนของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะเพื่อทำให้สงครามโลกครั้งที่สองยุติลง ด้วยความล้มเหลวในการโน้มน้าวใจกองทัพที่เหลืออยู่เพื่อขับไล่ราชวงศ์ญี่ปุ่นออกไปและจะทำสงครามกับฝ่ายสัมพันธมิตรต่อไป เขาจึงฆ่าตัวตายด้วยการยิงตัวเองที่ลานหน้าพระราชวังหลวง ในกระเป๋าของฮาตานากะได้พบโคลงบทก่อนตายของเขาที่เขียนว่า
จิโร ชีซากิ
บุคคลหลักในการก่อรัฐประหาร คือ พันตรี เค็นจิ ฮาตานากะ มีบุคคลจำนวนหนึ่งเข้าร่วมแผนการด้วยในแต่ละขั้นตอน ตัวชีซากิเองเป็นหนึ่งในกลุ่มที่มีส่วนร่วมช่วงสำคัญ ด้วยความช่วยเหลือของกองพลทหารรักษาพระองค์ที่ 1 คณะรัฐประหารสามารถยึดพระราชวังหลวงและควบคุมจักรพรรดิไว้ในพระตำหนัก แล้วพยายามทำลายบันทึกพระสุรเสียงในการประกาศจำนน
ช่วงเวลาราวเจ็ดโมงเช้าวันที่ 15 สิงหาคม แผนเริ่มแตก พลเอก ชิซูอิจิ ทานากะ ผู้บัญชาการโทบูกุง (กองทัพภาคบูรพา) มาถึงพระราชวังหลวง ด่าทอคณะรัฐประหารที่ผิดหน้าที่ต่อประเทศชาติ และเรียกให้คณะรัฐประหารคว้านท้องฆ่าตัวตายล้างอายที่เป็นกบฏ ชีซากิและคนอื่น ๆ ฆ่าตัวตาย ณ เช้าวันนั้นในเขตพระราชฐานนั้นเอง
Jirō Shiizaki
ชิซูอิจิ ทานากะ
ชิซูอิจิ ทานากะ (田中 静壱 Tanaka Shizuichi, 1 ตุลาคม ค.ศ. 1887 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 1945)เป็นนายทหารชาวญี่ปุ่นในระดับยศนายพลในกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ซึ่งในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการแห่งกองทัพเขตตะวันออกซึ่งครอบคลุมพื้นที่โตเกียว-โยโกฮามะ ชิซูอิจิ ทานากะได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษในอุบัติการณ์ 15 สิงหาคม ซึ่งเขาได้เข้าขัดขวางกลุ่มทหารก่อกบฏที่ก่อการต่อสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรอิโตะเพื่อขัดขวางการประกาศยอมจำนนของญี่ปุ่นต่อฝ่ายสัมพันธมิตร ในเวลาต่อมา เขาจึงตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยการยิงปืนทะลุหัวใจที่อาคาร Dai-ichi Life ที่เป็นสำนักงานของเขา(ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสำนักงานใหญ่ของผู้บัญชาการทหารสูงสุดสำหรับฝ่ายสัมพันธมิตร) เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1945
เคนจิ ฮาตะนะกะ
จิโร่ ชิอิซากิ
ชิสึอิจิ ทานากะ
ทาเคชิ โมริ (ผู้บัญชาการ)
ทาคาชิ นากาเซะ
จิโร ชิอิซากิ
เกียวกุอง โฮโซ
อู้กะลา
อู้กะลา  เป็นนักประวัติศาสตร์และอาลักษณ์ชาวพม่า เป็นที่รู้จักอย่างดีจากการเรียบเรียง "มหาราชวงศ์" พงศาวดารฉบับแรกของพม่า อู้กะลาเป็นผู้ริเริ่มบันทึกประวัติศาสตร์พม่าโดยอิสระปราศจากการอุปถัมภ์ของราชสำนัก ถือเป็นฆราวาสคนแรกที่ทำการบันทึกประวัติศาสตร์ด้วยตนเอง
อู้กะลาเกิดในครอบครัวที่มั่งคั่งทั้งฝ่ายบิดาและมารดา บิดาชื่อเทวเศรษฐะ เป็นมหาเศรษฐีชาวบ้านซินไกง์ ทางทิศใต้ของเมืองอังวะ เขาสืบเชื้อสายมาจากเจ้าเมืองหรือผู้กินเมือง  ในแถบนั้น ส่วนมารดาชื่อเจ้ามณีโอฆะ เป็นสตรีที่สืบเชื้อสายไทใหญ่และพม่า มีบรรพชนเป็นขุนนางระดับสูงที่คอยรับใช้ราชวงศ์ตองอูมาตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 มิคกี้ ฮาร์ท นักวิชาการชาวพม่า ให้ข้อมูลว่า เจ้ามณีโอฆะ มารดาของอู้กะลาเป็นเหลนของพระสุพรรณกัลยา
อู้กะลาสามารถเข้าถึงข้อมูลสำคัญจากราชสำนักตองอู เช่น พระราชหัตถเลขา ปะระไบ เอกสารของราชสำนักที่บันทึกโดยโหรและอาลักษณ์ บันทึกด้านการทหาร และลำดับพงศาวลีของพระราชวงศ์ เพื่อใช้ในการรวบรวมข้อมูลเพื่อเขียน "มหาราชวงศ์" และเสริมด้วยข้อมูลจากเอกสารในท้องถิ่น จารึก อัตชีวประวัติ และประวัติศาสตร์ศาสนา ที่ถูกบันทึกและจัดเก็บไว้ตามวัดหรือหอพระสมุดหลวงในเขตราชธานี
เคนจิ ฮาตานากะ
เคนยู ซูกิโมโตะ
อุบัติการณ์คิวโจ
สหภาพสากลว่าด้วยการอนุรักษ์
ฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนล
ฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนล (Philip Morris International; ย่อ: PMI) เป็นบริษัทข้ามชาติ ผลิตบุหรี่และยาสูบ สัญชาติอเมริกัน ผลิตภัณฑ์มียอดขายมากกว่า 180 ประเทศนอกเหนือจากสหรัฐ ผลิตภัณฑ์ที่เป็นที่รู้จักและมียอดจำหน่ายดีที่สุดของบริษัทคือ มาร์ลโบโร
เดิมทีบริษัทบริหารโดยแอลเทรีย หลังจากนั้นบริษัทฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนล แยกออกมาเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 แอลเทรียอธิบายว่าจะทำให้ฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนลมีอิสระมากขึ้นจากข้อจำกัดความเป็นเจ้าของบรรษัทในสหรัฐในแง่คดีความที่อาจเกิดขึ้นได้ และข้อบังคับทางกฎหมายที่ "ไล่ตามอัตราการเติบโตของยอดขายในตลาดเกิดใหม่" ขณะที่แอลเทรียดูแลตลาดในสหรัฐ ผู้ถือหุ้นของแอลเทรียในตอนนั้นได้รับหุ้นในฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนล ซึ่งมีรายชื่ออยู่ในตลาดหลักทรัพย์ลอนดอนและตลาดหลักทรัพย์อื่น ๆ
สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ที่นครนิวยอร์ก แต่ไม่ได้ดำเนินงานในสหรัฐ ขณะที่ฟิลลิป มอร์ริส ยูเอสเอ บริษัทย่อยของแอลเทรียเป็นเจ้าของแบรนด์ฟิลลิป มอร์ริสในสหรัฐ
ยังโอม
รัธพงศ์ ภูรีสิทธิ์ (เกิด 24 ตุลาคม พ.ศ. 2541) (ชื่อเล่น : โอม) มีชื่อในวงการเพลงว่า ยังโอม  เป็นแร็ปเปอร์ชาวไทย มีเพลงดังคือ "เฉยเมย" ที่ได้รางวัลเพลงฮิปฮอปแห่งปี งานจูกซ์ไทยแลนด์มิวสิกอะวอดส์ (JOOX Thailand Music Awards) และเพลง "ธารารัตน์" มียอดเข้าฟังสูงถึง 1,000,000 ครั้ง ในเวลาเพียง 15 ชั่วโมง ของแอปพลิเคชันจูกซ์
ยังโอมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง แต่ไม่ได้ศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัย ได้เข้าไปเรียนครึ่งวันก็ลาออก ในขณะที่เรียนอยู่ระดับมัธยมต้น เริ่มฟังเพลงฮิปฮอปและแต่งเพลงแร็ปเอง จนชั้นมัธยมปลายเริ่มเข้าห้องอัดเสียง และโพสต์คลิปเพลงทางโซเชียลเน็ตเวิร์ก ที่มาของชื่อ ยังโอม มาจากชื่อศิลปินของเหล่าแร็ปเปอร์ต่างประเทศ ที่มักจะใช้คำว่า Young นำหน้าชื่อ จึงนำมาใช้นำชื่อเล่นของตน ยังโอมร่วมกับเพื่อน ๆ เข้าแข่งขันในรายการ "Rap is Now" ฤดูกาลที่ 2 ซึ่งเป็นรายการค้นหาแร็ปเปอร์ สามารถเข้าถึงรอบ 32 คน และในปี 2559 ในฤดูกาลที่ 3 ของ "Rap is Now" ยังโอมกลับมาร่วมแข่งขันอีกครั้งสามารถเข้ารอบ 8 คนสุดท้าย แต่ก็ยังไม่ชนะ แต่ทำให้เป็นที่รู้จักในวงการแร็ปเปอร์มากขึ้น
ปี พ.ศ. 2560 ยังโอมเป็นที่รู้จักมากขึ้นกับเพลง "เฉยเมย" เพลงนี้มียอดวิวบนยูทูบร้อยล้านวิว และขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตจูกซ์ ในปีนี้เองได้ร้องเพลงร่วมกับวันเดอร์เฟรมในเพลง "อยู่ดี ๆ ก็" ต่อมาปี พ.ศ. 2561 ยังโอมได้รับรางวัลเพลงฮิปฮอปแห่งปี งานจูกซ์ไทยแลนด์มิวสิกอะวอดส์ (JOOX Thailand Music Awards) จากเพลง "เฉยเมย" ยังได้ร่วมร้องเพลง "รู้ดีว่าไม่ดี" ของเก็ตสึโนวา และ "เสือสิ้นลาย" ของ ฟักกลิ้งฮีโร่, FYMME และ P –Hot
พ.ศ. 2562 ยังโอมออกเพลง "ดูไว้" เพียงแค่ครึ่งเดือนแรกมียอดวิวทะลุ 55 ล้านวิว ต่อมากับเพลง "ธารารัตน์" ซึ่งสร้างสถิติใหม่บนแอปพลิเคชันจูกซ์ โดยยอดเข้าฟังสูงถึง 1,000,000 ครั้ง ในเวลาเพียง 15 ชั่วโมง อีกทั้งยอดเข้าชมบนยูทูบ 23 ล้านวิวในสัปดาห์แรก
เพลงของยังโอม เป็นเรื่องราวของเขาเองราวร้อยละ 95 ทางด้านการแต่งเพลง "เดอะสแตนดาร์ด" วิเคราะห์เพลงของยังโอม ว่า มีเนื้อเพลงที่คมคาย เกรี้ยวกราด หยาบคาย ไม่ได้ใช้คำฟุ่มเฟือย บางครั้งก็มีข้อสรุป บางครั้งก็ไม่มี ซึ่งในหลาย ๆ ที ต้องฟังซ้ำถึงจะเข้าใจ อย่างเพลง "ธารารัตน์" และเพลง "เฉยเมย" มีวิธีการเอื้อนร้องที่แปลก กับประโยคเปิดหัว “ยังไม่ได้นอนเลยจะสิบโมงเช้า” ซึ่งวิธีการร้องนี้เขาได้รับอิทธิพลจาก อิลสลิก ยังโอมใช้อุปกรณ์ออโตจูน ปรับเสียงร้องอีกด้วย
รัธพงศ์ ภูรีสิทธิ์
Iron Chef Thailand
ณัฐวุฒิ ศรีหมอก
เครือข่ายอวกาศห้วงลึก
เครือข่ายอวกาศห้วงลึก หรือ ดีเอสเอ็น  คือเครือข่ายสถานีสื่อสารกับยานอวกาศภาคพื้นดินของสหรัฐอเมริกาที่ตั้งกระจายอยู่ทั่วโลก ได้แก่ สหรัฐอเมริกา (รัฐแคลิฟอร์เนีย), ประเทศสเปน (แคว้นมาดริด) และประเทศออสเตรเลีย (กรุงแคนเบอร์รา) ทำหน้าที่ให้การสนับสนุนภารกิจยานอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ หรือนาซา (NASA) นอกจากนี้ยังดำเนินการด้านดาราศาสตร์วิทยุและดาราศาสตร์เรดาร์ในการทำการสำรวจระบบสุริยะและเอกภพ นอกจากนี้ยังสนับสนุนภารกิจที่โคจรใกล้โลกบางภารกิจ ดีเอสเอ็นถือเป็นหน่วยงานหนึ่งของห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น หรือ เจพีแอล (Jet Propulsion Laboratory, JPL) ซึ่งกำกับดูแลโดยองค์การนาซา ในโครงการการสื่อสารและนำร่องอวกาศ (Space Communications and Navigation หรือ SCaN) คล้ายกับเครือข่ายสื่อสารของประเทศอื่น ๆ เช่น เครือข่ายอวกาศห้วงลึกรัสเซีย (Soviet/Russian Deep Space Network) ดำเนินการโดยองค์การอวกาศสหพันธรัฐรัสเซีย (Roscosmos), เครือข่ายอวกาศห้วงลึกจีน (Chinese Deep Space Network) ดำเนินการโดยองค์การบริหารอวกาศแห่งชาติจีน (CNSA), เครือข่ายอวกาศห้วงลึกอินเดีย (Indian Deep Space Network, IDSN) ดำเนินการโดยองค์การวิจัยอวกาศอินเดีย (ISRO), ศูนย์อวกาศห้วงลึกอุซึดะ (Usuda Deep Space Center, UDSC) ซึ่งดำเนินการโดยองค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น (JAXA) และเครือข่ายระบบติดตามอวกาศยุโรป (ESTRACK) ดำเนินการโดยองค์การอวกาศยุโรป (ESA) เครือข่ายอวกาศห้วงลึกของนาซายังถูกใช้งานโดยหน่วยงานด้านกิจการอวกาศอื่น ๆ ที่ยังไม่มีระบบเสาอากาศเป็นของตัวเอง หรือแม้กระทั่งถูกใช้เป็นเครือข่ายสำรองระหว่างหน่วยงาน
ระบบสื่อสารที่ปัจจุบันพัฒนามาเป็นเครือข่ายอวกาศห้วงลึกได้ถูกสร้างขี้นในช่วงต้นของยุคอวกาศ (space age) หรือปลายทศวรรษ 1960 โดยย้อนไปในช่วงทศวรรษ 1930 ที่ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น หรือเจพีแอล (JPL) ซึ่งขณะนั้นยังเป็นหน่วยวิจัยทางการทหาร สังกัดสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย หรือ แคลเทค ในเมืองแพซาดีนา รัฐแคลิฟอร์เนีย ได้พัฒนาขีดความสามารถทางด้านจรวด และได้พัฒนาขีปนาวุธทิ้งตัว Corporal ให้กับกองทัพ ซึ่งถูกใช้ในสงครามเกาหลี นอกจากนั้นยังทำการพัฒนาขีปนาวุธ Sergeant ในระหว่างนั้นด้วย
เจพีแอลได้รับคัดเลือกจากรัฐบาลสหรัฐในการพัฒนาดาวเทียมเอกซ์พลอเรอร์ 1 (Explorer 1) ดาวเทียมดวงแรกของสหรัฐ ซึ่งถูกส่งขึ้นวงโคจรไปเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 1958 ครั้งนั้นได้มีการสร้างเสาอากาศเคลื่อนที่เพื่อใช้สำหรับติดตามและสื่อสารกับดาวเทียมชื่อว่า Microlock ซึ่งถูกติดตั้งในรัฐฟลอริดา และแคลิฟอร์เนีย และในพื้นที่ของประเทศไนจีเรีย และประเทศสิงคโปร์ โดยเชื่อมต่อเข้ากับศูนย์ควบคุมภารกิจในสำนักงานของเจพีแอลในรัฐแคลิฟอร์เนีย นอกจากนี้เจพีแอลยังได้พัฒนาเครือข่าย TRACE ("Tracking and Communication Extraterrestrial") ซึ่งเป็นเครือข่ายเสาอากาศแบบจำกัดพื้นที่ครอบคลุมเพื่อใช้สำหรับภารกิจสำรวจดาวเคราะห์ภารกิจแรก โดยติดตั้งที่แหลมคะแนเวอรัล (รัฐฟลอริดา), เมืองมายาเกซ (เปอร์โตริโก) และเมืองโกลด์สโตน (รัฐแคลิฟอร์เนีย) โดยสถานที่หลังสุดนี้ถูกเลือกเนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กับสำนักงานของเจพีแอล และมีลักษณะเป็นแอ่งกระทะซึ่งช่วยป้องกันการรบกวนจากสัญญาณวิทยุ ทางศูนย์วิจัยได้ติดตั้งจานสายอากาศแบบพาราโบลา (parabolic antenna) ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 36 เมตร ใหญ่ที่สุดในขณะนั้น เพื่อขยายพื้นที่ครอบคลุมให้กว้างขึ้นสำหรับภารกิจสำรวจดาวเคราะห์ ซึ่งในปี 1958 เจพีแอลได้เสนอให้มีการติดตั้งสถานีสื่อสารแบบที่โกลต์สโตนในประเทศไนจีเรีย และประเทศสิงคโปร์ แต่ถูกระงับโดยตัวแทนจากกระทรวงกลาโหมของสหรัฐ เนื่องจากขณะนั้นอยู่สหรัฐในช่วงสงครามเย็น ท้ายสุดจึงได้ย้ายไปสร้างสถานีสื่อสารในประเทศออสเตรเลีย และประเทศสเปนแทน ภายหลังการผนวกเจพีแอลเข้ากับองค์การนาซาในปี 1958 เจพีแอลเรียกสถานีสื่อสารที่โกลด์สโตนว่า "สถานีห้วงอวกาศที่ 11 (Deep Space Station 11 หรือ DSS 11)" และถูกใช้ในภารกิจสำรวจดาวเคราะห์ครั้งแรกในยานอวกาศไพโอเนียร์ 4 (Pioneer 4)
ในปี 1960 นาซาได้สร้างจานสายอากาศขนาด 26 เมตร ที่สถานีโกลด์สโตนในสหรัฐ และที่สถานีไอแลนด์ลากูน (Island Lagoon) ในประเทศออสเตรเลีย จานสายอากาศแห่งที่สามซึ่งในตอนแรกวางแผนที่จะติดตั้งที่สถานีในสเปน แต่ถูกย้ายไปสร้างไว้ที่สถานีในเมืองโจฮันเนสเบิร์ก ประเทศแอฟริกาใต้ แล้วเสร็จในปี 1961 ด้วยสถานีสื่อสารทั้งหมดนี้ทำให้มีพื้นที่ครอบคลุมเกือบทั่วทั้งโลก และตั้งชื่อหน่วยงานนี้ว่า เครือข่ายอวกาศห้วงลึก หรือ ดีเอสเอ็น ในวันที่ 24 ธันวาคม 1963 ภายใต้การนำของเอเบอร์ฮาร์ท เรชติน (Eberhardt Rechtin) ในช่วงกลางทศวรรษ 1960 เริ่มมีการใช้งานเกินขีดความสามารถของจานสายอากาศทั้งสามแห่ง ทางนาซาจึงได้สร้างสถานีแห่งใหม่ขึ้นอีกสามแห่งคือ กรุงแคนเบอร์รา ประเทศออสเตรเลีย (เปิดใช้งานในเดือนมีนาคม 1965), แคว้นมาดริด ประเทศสเปน (เปิดใช้งานในเดือนกรกฎาคม 1965) และที่เกาะอัสเซนชันในมหาสมุทรแอตแลนติก (เปิดใช้งานในเดือนมิถุนายน 1966) เครือข่ายเหล่านี้ถูกใช้ในภารกิจของโครงการอะพอลโล (Apollo) นอกจากจะมีถูกใช้สำหรับการสื่อสารกับยานอวกาศแล้ว เครือข่ายนี้ยังถูกใช้สำหรับการสื่อสารกับดาวเทียมในระดับความสูงมากกว่า 16,000 กิโลเมตร นอกจากนี้จานสายอากาศขนาด 64 เมตร (DSS 14) ยังถูกสร้างขึ้นที่สถานีในโกลด์สโตนและแล้วเสร็จเมื่อเดือนมีนาคม 1966 ซึ่งจะมีบทบาทสำคัญในภารกิจสำรวจดาวอังคาร ในช่วงปี 1964 นั้น เครือข่ายดีเอสเอ็นยังใช้การสื่อสารข้อมูลผ่านระบบโทรพิมพ์ (teletype) โดยข้อมูลโทรพิมพ์จะถูกป้อนเข้าไปยังคอมพิวเตอร์ของแต่ละสถานีโดยตรง ทำให้ไม่ต้องมีการใช้บัตรเจาะรู (punched card) ต่อมาในช่วงกลางทศวรรษ 1960 ก่อนภารกิจโครงการเซอร์เวเยอร์จะเดินทางไปยังดวงจันทร์ ได้มีการติดตั้งระบบไมโครเวฟเพื่อใช้ส่งผ่านข้อมูลจากโกลด์สโตนมายังเจพีแอลโดยตรง ซึ่งระบบนี้ยังช่วยรองรับการส่งผ่านข้อมูลอันมหาศาลของโครงการเซอร์เวเยอร์ และภารกิจสำรวจอวกาศอื่น ๆ ในอนาคตอีกด้วย