pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กวี ที.เอส. เอเลียต นำ A Choice of Kipling's Verse (1941) มาตีพิมพ์พร้อมความเรียงที่เขาเขียนขึ้นเป็นบทนำ เอเลียตรับรู้ถึงข้อครหาที่ต่อต้านคิปลิงและเขาปฏิเสธทีละข้อ: ข้อครหาที่มีมาคือคิปลิงเป็น “พวกอนุรักษ์นิยม” โดยใช้บทกวีของเขาเพื่อถ่ายทอดมุมมองทางการเมืองของฝ่ายขวา หรือเป็น “นักข่าว” ที่มุ่งแต่เพ้อเจ้อไปตามกระแสนิยม; ข้อโต้แย้งของเอเลียตคือ: “ฉันไม่พบเหตุผลใดสำหรับข้อกล่าวหาที่เขามีหลักคำสอนเรื่องความเหนือกว่าทางเชื้อชาติ” และแทนที่จะพบสิ่งใดที่สนับสนุนข้อครหาดังกล่าว สิ่งที่เอเลียตค้นพบจากผลงานของคิปลิงคือ:
พรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ในการใช้คำ ความอยากรู้อยากเห็นและพลังของการสังเกตที่น่าอัศจรรย์ที่เกิดจากความคิดและประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขา หน้ากากของผู้ให้ความบันเทิง และยิ่งกว่านั้นคือพรสวรรค์แปลกๆที่เห็นหนทางที่สอง ในการส่งข้อความมาจากที่อื่น พรสวรรค์ที่ชวนระแวงที่เมื่อเราถูกเตือนให้ตระหนักว่าจะมีข้อความเช่นนั้นส่งมา แล้วนับจากนั้นเราจะไม่สามารถแน่ใจได้เลยว่าเมื่อไรข้อความเช่นนั้นจะไม่ถูกส่งมาอีก: ทั้งหมดนี้ทำให้คิปลิงเป็นนักเขียนที่เป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะเข้าใจได้ทั้งหมดและแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะมาดูถูกได้
— ที.เอส. เอเลียต
จากบทกวีของคิปลิง เช่น Barrack-Room Ballads เอเลียตเขียนว่า “ในบรรดากวีที่เขียนบทกวีได้ยอดเยี่ยม มีเพียง... น้อยรายยิ่งนักที่ฉันควรเรียกว่ากวีผู้ยิ่งใหญ่ และเว้นแต่ฉันจะเข้าใจผิด ตำแหน่งของคิปลิงในกลุ่มนี้ไม่เพียงแต่อยู่ในระดับสูงเยี่ยมเท่านั้น แต่ยังมีลักษณะพิเศษไม่เหมือนใครอีกด้วย”
เพื่อสนับสนุนเอเลียต จอร์จ ออร์เวลล์ ได้เขียนจากการพิจารณางานของคิปลิงมาเป็นเวลานานลงในนิตยสารฮอไรซอนในปี 1942 ให้ข้อสังเกตว่าแม้คิปลิงจะเป็น “จักรพรรดินิยมผู้รักชาติสุดโต่ง” ที่ “ไร้ศีลธรรมและน่าขยะแขยง” แต่ผลงานที่มีคุณภาพมากมายของเขายืนยันว่าในขณะที่ “เหล่าผู้รู้แจ้ง” พากันดูถูกเขา... เก้าในสิบของผู้รู้แจ้งเหล่านั้นกลับถูกลืมเลือนและคิปลิงที่เรารับรู้ได้โดยประสาทสัมผัสบางอย่างยังอยู่ตรงนั้น”:
Iในปี 1939 กวี ดับเบิลยู.เอช. ออเดน ได้เฉลิมฉลองให้กับคิปลิงโดยใช้การเขียนในลักษณะที่คลุมเครือในทำนองเดียวกันกับคิปลิงในบทกวีไว้อาลัยแด่ วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ ออเดนลบส่วนนี้ออกจากบทกวีนี้ฉบับพิมพ์ใหม่กว่าของเขา
เวลาอัน เที่ยงธรรม ไม่อดทน
ต่อวีรชน หาญสู้ ผู้บริสุทธิ์
หนึ่งอึดใจ ใต้ตม ที่จมมุด
เพื่อโผล่ผุด เป็นบุปผา มาลาตี
เสียงชื่นชู บูชา ราวห่าฝน
ตกท่วมท้น ธรณิน ทุกถิ่นที่
คำมุสา ปรามาส อาจเคยมี
หากวันนี้ จมแนบ ลงแทบเท้า
เมื่อเวลา อันเที่ยงธรรม ดำเนินกิจ
คิปลิงผู้ ถูกป้ายผิด มาแผดเผา
คลอเดลผู้ ถูกใคร ใครดูเบา
โปรดรับเอา คำขอโทษ ที่เขียนดี
กวี อลิสัน แบรกเคนบิวรี เขียนว่า “คิปลิงเป็นกวีนิพนธ์ของดิกเกนส์ คนนอกและนักข่าวที่มีหูที่ยอดเยี่ยมสำหรับเสียงและคำพูด”
นักร้องลูกทุ่งชาวอังกฤษ ปีเตอร์ เบลลามี เป็นคนรักกวีนิพนธ์ของคิปลิง ซึ่งส่วนใหญ่เขาเชื่อว่าได้รับอิทธิพลจากรูปแบบพื้นบ้านดั้งเดิมของอังกฤษ เขาบันทึกเสียงบทเพลงที่ประพันธ์จากบทกวีของคิปลิงหลายชุดในทำนองเพลงดั้งเดิมหรือเพลงที่แต่งขึ้นเองในสไตล์ดั้งเดิม อย่างไรก็ตาม ในกรณีของเพลงลูกทุ่งลามก “The Bastard King of England” ซึ่งมักอ้างว่ามาจากบทประพันธ์ของคิปลิง เชื่อกันว่าเป็นการอ้างมั่วๆ
คิปลิงมักถูกอ้างถึงในการอภิปรายประเด็นทางการเมืองและสังคมร่วมสมัยของอังกฤษในปัจจุบัน ในปี 1911 คิปลิงเขียนบทกวี “The Reeds of Runnymede” ที่เฉลิมฉลองกฎบัตร Magna Carta และเรียกหาวิสัยทัศน์ของ “อังกฤษที่ดื้อรั้น” เพื่อปกป้องสิทธิของพวกเขา ในปี 1966 อดีตนายกรัฐมนตรีมาร์กาเร็ต แทตเชอร์ ได้ยกบทกวีด้านล่างเพื่อกล่าวเตือนถึงการรุกล้ำอธิปไตยของชาติจากสหภาพยุโรป:
&lt;poem&gt;ที่รันนีมีด ที่รันนีมีด
ยินอ้อ อออีด
ว่าสิทธิ เสรี เสรีชน!
ห้ามขาย ถ่วงขัด ปัดพ้น
ย้ำความ หัวแข็ง อย่างคน
อังกฤษ ฤทธิกล
ผู้ปลุกตน ตื่นที่ รันนีมีด!
ตราบเสียงประชา หรือราชันย์ ยังมั่นสถิตย์
หากวิถี อย่างอังกฤษ ถูกกลั่นแกล้ง
เสียงกระซิบ และการสั่น จะพลันแสดง
ถ้วนทุกกอ อ้อแห่ง แหล่งพยาน
เทมส์ที่รู้ อารมณ์ ของราชา
และมหา ชนและพระ ผู้อาจหาญ
จะม้วนคลื่น ครืนบ่า มาประทาน
เสียงขับขาน เตือนคำมั่น จากรันนีมีด!
นักร้อง-นักแต่งเพลงการเมือง บิลลี แบร็กก์ ผู้ซึ่งพยายามสร้างชาตินิยมอังกฤษฝ่ายซ้ายซึ่งตรงกันข้ามกับลัทธิชาตินิยมอังกฤษฝ่ายขวา ได้พยายามที่จะ “เรียกเอา” คิปลิงกลับคืนมาเพื่อให้เกิดสำนึกร่วมของความเป็นอังกฤษ ความเกี่ยวข้องที่ยั่งยืนของคิปลิงได้ถูกกล่าวถึงในสหรัฐอเมริกา เนื่องจากประเทศนั้นได้เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องในอัฟกานิสถานและพื้นที่อื่นๆที่คิปลิงเคยเขียนถึงเอาไว้
เชื่อมต่อกับการสร้างค่ายและกิจกรรมลูกเสือ.
ในปี 1903 คิปลิงอนุญาตให้ เอลิซาเบท ฟอร์ด โฮลต์ ยืมเค้าโครงจากหนังสือ Jungle Book ไปสร้างค่ายเมาคลี ค่ายฤดูร้อนสำหรับเด็กชายบนชายฝั่งทะเลสาบนิวฟาวนด์ในรัฐนิวแฮมป์เชียร์ ตลอดชีวิตที่เหลือของพวกเขา คิปลิงและแครีภรรยาของเขายังคงให้ความสนใจในค่ายเมาคลี ซึ่งยังคงสานต่อประเพณีที่คิปลิงเป็นแรงบันดาลใจ อาคารที่ค่ายเมาคลีตั้งชื่อตามตัวละคร เช่น อากีลา ทูไม บาลู และเสือดำ ชาวค่ายถูกเรียกว่าฝูงหมาป่า “เดอะแพ็ก” และมีสมาชิกตั้งแต่ลูกหมาป่า “คับ” ไปจนถึงผู้อาวุโสสูงสุดในถ้ำหมาป่า “เดน”
การเชื่อมโยงของคิปลิงกับกิจกรรมลูกเสือก็แข็งแกร่งเช่นกัน โรเบิร์ต บาเดน-พาวเวลล์ ผู้ก่อตั้งองค์กรลูกเสือใช้เค้าโครงมากมายจากเรื่อง Jungle Book และ Kim ในการจัดตั้งองค์กรลูกเสือสำรอง ความผูกพันเหล่านี้ยังคงมีอยู่ เช่น ความนิยมใน “เกมของคิม” การเคลื่อนไหวนี้ได้รับการตั้งชื่อตามครอบครัวบุญธรรมของเมาคลี และผู้ช่วยที่เป็นผู้ใหญ่ของฝูงลูกหมาป่าที่ใช้ชื่อจาก Jungle Book โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวหน้าผู้ใหญ่ที่ใช้ชื่ออากีลา เหมือนชื่อจ่าฝูงของฝูงหมาป่าแห่งเทือกเขาซีโอนี
บ้านที่เบอร์วอชของคิปลิง.
หลังจากการเสียชีวิตของภรรยาของคิปลิงในปี 1939 บ้านเบตแมนส์ในเบอร์วอช ซัสเซ็กซ์ตะวันออก ซึ่งคิปลิงอาศัยอยู่ตั้งแต่ปี 1902 ถึง 1936 ถูกยกให้เนชั่นแนลทรัสต์ ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์สาธารณะที่อุทิศให้แก่ผู้เขียนผู้นี้ เอลซี แบมบริดจ์ ลูกสาวคนเดียวของเขาที่มีชีวิตอยู่จนเป็นผู้ใหญ่ เสียชีวิตโดยไม่มีบุตรในปี 1976 และมอบมรดกลิขสิทธิ์ของเธอให้กับเนชั่นแนลทรัสต์ ซึ่งต่อมาได้บริจาคให้กับมหาวิทยาลัยซัสเซ็กส์เพื่อให้ประชาชนเข้าถึงได้มากขึ้น
นักประพันธ์และกวี เซอร์ คิงสลีย์ อามิส เขียนบทกวี “Kipling at Bateman's” หลังจากเยี่ยมชมเบอร์วอช (ที่ซึ่งพ่อของอามิสอาศัยอยู่ช่วงสั้นๆในทศวรรษ 1960) โดยเป็นส่วนหนึ่งของสารคดีชุดทางโทรทัศน์ของบีบีซีเกี่ยวกับนักเขียนและบ้านของพวกเขา
ในปี 2003 นักแสดงชื่อ ราล์ฟ ฟียองเนส อ่านข้อความที่ตัดตอนมาจาก “ผลงานของคิปลิงจากการศึกษาในบ้านเบตแมนส์” รวมถึง The Jungle Book, Something of Myself, Kim และ The Just So Stories และบทกวีรวมถึง “If ...” และ “My Boy Jack” บันทึกเป็นแผ่นซีดีที่จัดทำโดยเนชั่นแนลทรัสต์
ชื่อเสียงในอินเดีย.
ในอินเดียยุคใหม่ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแหล่งวัตถุดิบส่วนใหญ่ของเขา ชื่อเสียงของคิปลิงยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ชาตินิยมสมัยใหม่และนักวิจารณ์หลังยุคอาณานิคมบางคน รัดยาร์ด คิปลิง ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้สนับสนุนคนสำคัญของพันเอก เรจินาลด์ ไดเยอร์ ซึ่งรับผิดชอบเหตุการณ์สังหารหมู่ จัลเลียนวาลา แบกห์ ในเมือง อัมริตสาร์ (ในจังหวัดปัญจาบ) และเป็นผู้ที่เรียกไดเยอร์ว่า “ชายผู้ช่วยอินเดีย” และเป็นผู้ริเริ่มการสะสมของรางวัลเพื่อการกลับบ้านให้แก่ไดเยอร์ คิม วากเนอร์ อาจารย์อาวุโสด้านประวัติศาสตร์จักรวรรดิอังกฤษที่มหาวิทยาลัยควีนแมรีแห่งกรุงลอนดอน กล่าวว่าในขณะที่คิปลิงบริจาคเงิน 10 ปอนด์ เขาไม่ได้แสดงเจตนาทำนองนั้น ในทำนองเดียวกัน ในบทความ BRITISH REACTION TO THE AMRITSAR MASSACRE 1919-1920 ผู้เขียนบทความคือ ดีเรก เซเยอร์ ระบุว่าไดเยอร์ “ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นผู้กอบกู้เมืองปัญจาบ” และกล่าวว่าคิปลิงไม่มีส่วนในการจัดตั้งกองทุนเดอะมอร์นิงโพสต์ และกล่าวว่าคิปลิงส่งเงินเพียง 10 ปอนด์ไปให้ และให้ข้อสังเกตสั้นๆแค่ว่า “เขาทำหน้าที่ของเขา ไปตามสิ่งที่เขาเห็น” สุพัช โชปรา เขียนไว้ในหนังสือของเขาที่ชื่อ Kipling Sahib – the Raj Patriot ด้วยว่ากองทุนนี้ก่อตั้งโดยหนังสือพิมพ์เดอะมอร์นิงโพสต์ ไม่ใช่โดยคิปลิง หนังสือพิมพ์เดอะอีโคโนมิกไทม์ก็ตีพิมพ์วลี “ชายผู้ช่วยชีวิตอินเดีย” พร้อมกับระบุว่ากองทุนสนับสนุนไดเยอร์มาจากเดอะมอร์นิงโพสต์เช่นกัน
ปัญญาชนชาวอินเดียร่วมสมัยหลายคนเช่น อาชิส แนนดี มีมุมมองที่เหมาะสมยิ่งกว่าเกี่ยวกับมรดกตกทอดของคิปลิง ชวาหราล เนห์รู นายกรัฐมนตรีคนแรกของอินเดียอิสระ มักกล่าวถึงนวนิยายของคิปลิงว่า Kim เป็นหนังสือเล่มโปรดเล่มหนึ่งของเขา
จี.วี. เดอซานี นักเขียนนวนิยายชาวอินเดียมีความคิดเห็นเชิงลบต่อคิปลิงมากกว่า เขาพาดพิงถึงคิปลิงในนวนิยายเรื่อง All About H. Hatterr:
คุชวันต์ ซิงห์ นักเขียนชาวอินเดียเขียนในปี 2001 ว่าเขาคิดว่า “If—” ของคิปลิงเป็น “แก่นแท้ของข้อความในพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ในภาษาอังกฤษ” ซึ่งเขาหมายถึงภควัทคีตา ซึ่งเป็นคัมภีร์อินเดียโบราณ อาร์.เค. นารายัน นักเขียนชาวอินเดียกล่าวว่า “คิปลิง นักเขียนผู้เชี่ยวชาญเรื่องอินเดีย แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจในจิตใจของสัตว์ในป่าดีกว่าผู้คนในบ้านหรือในตลาดของอินเดีย” ซาชิ ทารูร์ นักการเมืองและนักเขียนชาวอินเดียให้ความเห็นว่า “คิปลิง เสียงที่โอดครวญของจักรวรรดินิยมวิกตอเรีย จะเปล่งวาทศิลป์ในหน้าที่อันสูงส่งที่จะนำกฎหมายมาสู่ผู้ที่ไม่มีกฎหมาย”
ในเดือนพฤศจิกายน 2007 มีการประกาศว่าบ้านเกิดของคิปลิงในวิทยาเขตของโรงเรียนศิลปะเจ.เจ.ในมุมไบจะกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อเฉลิมฉลองให้กับผู้เขียนและผลงานของเขา
แม้ว่าจะเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะนักเขียน แต่คิปลิงก็เป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จเช่นกัน คิปลิงผู้ได้รับอิทธิพลจากภาพเขียนด้วยหมึกดำของ ออแบรย์ เบียรดส์ลีย์ ได้สร้างภาพประกอบมากมายสำหรับเรื่องราวของเขา เช่นใน Just So Stories ฉบับที่พิมพ์ในปี 1919
พระราชวังพระนารายณ์ราชนิเวศน์
French Renaissance
ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของฝรั่งเศส
นารายณ์ราชนิเวศน์
ยุคเรอเนซองส์ฝรั่งเศส
ยุคเรอเนซองส์ในฝรั่งเศส
งานแต่งงานของชาวนา (เบรอเคิลผู้พ่อ)
งานแต่งงานของชาวนา  เป็นงานจิตรกรรมที่เขียนโดยปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) (ค.ศ. 1525-1569) จิตรกรชาวเฟลมิชคนสำคัญของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช เขียนขึ้นเมื่อราวปี ค.ศ. 1567 ถึงปี ค.ศ. 1568 ภาพ "งานแต่งงานของชาวนา" ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศออสเตรีย
ภาพ "งานแต่งงานของชาวนา" เป็นงานจิตรกรรมหนึ่งในหลายชิ้นของเบรอเคิลที่บรรยายชีวิตของชาวไร่ชาวนา เจ้าสาวนั่งอยู่หน้าพิดานสีเขียวกลางห้อง แต่เจ้าบ่าวไม่ทราบว่าเป็นผู้ใด ซึ่งอาจจะเป็นชายแต่งดำที่นั่งถือเหยือกเบียร์ทางซ้ายสุดของภาพ ทางด้านขวาเป็นกลุ่มนักดนตรี ด้านหน้ามีเด็กนั่งเลียชาม
งานเลี้ยงจัดในโรงนาที่มีมัดฟางสองมัดและคราดห้อยอยู่อยู่บนผนังทางขวาของพิดานเพื่อเป็นเครื่องเตือนถึงฤดูเก็บเกี่ยวและความรับผิดชอบของเกษตรกร ด้านหน้าของภาพทางขวาเป็นชายสองคนแบกอาหารที่ตั้งบนแคร่ที่ทำด้วยประตูที่ถอดมา อาหารหลักที่เห็นก็มีขนมปัง ข้าวต้มจากธัญพืช (porridge) และซุป
The Peasant Wedding
การตรึงกางเขนมอนด์ (ราฟาเอล)
พระเยซูตรึงกางเขนมอนด์ หรือ พระเยซูตรึงกางเขนกาวารี  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน
ราฟาเอลเขียนภาพ “พระเยซูตรึงกางเขน” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1503 ทั้ง “มอนด์” และ “กาวารี” ท้ายชื่อต่างก็เป็นชื่อของเจ้าของเดิมของภาพเขียน งานเขียนชิ้นนี้เป็นงานเขียนชิ้นแรก ๆ ของราฟาเองที่ยังแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของเปียโตร เปรูจิโน เดิมเป็นฉากแท่นบูชาในวัดซานโดเมนนิโคที่ซิตตาดิคาสเตลโล ใกล้กับเมืองเกิดของราฟาเอลเองที่เออร์บิโน
ภาพ “พระเยซูตรึงกางเขน” เป็นภาพของพระเยซูบนกางเขนที่ดูสงบสำรวมแม้ว่าจะใกล้ตาย สองข้างกางเขนเป็นภาพเทวดารองพระโลหิตจากพระอุระและพระหัตถ์ลงในถ้วย ทางขงเป็นภาพของแมรี แม็กดาเลนคุกเข่า โดยมีนักบุญจอห์นอีแวนเจลิสยืนอยู่ข้างหลัง ทางด้านซ้ายพระแม่มารียืนอยู่ข้างหลังนักบุญเจอโรม ที่เป็นนักบุญที่ฉากแท่นบูชาอุทิศให้ ที่ฐานกางเขนมีคำจารึก “” (“ราฟาเอลแห่งเออร์บิโนเขียนภาพนี้”) สีเงิน
ลุดวิก มอนด์นักเคมีและนักอุตสาหกรรมชาวอังกฤษผู้เป็นเจ้าของภาพส่วนบุคคลคนสุดท้ายอุทิศงานเขียนให้แก่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน
Mond Crucifixion
ภาพเหมือนของหญิงสาว (ลา ฟอร์นารินา)
ภาพเหมือนของหญิงสาว หรือ ลา ฟอร์นารินา  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โบราณแห่งชาติ, โรมในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลเขียนภาพ “ภาพเหมือนของหญิงสาว (ลา ฟอร์นารินา) ” ระหว่างปี ค.ศ. 1518 ถึงปี ค.ศ. 1519 ภาพเขียนนี้อาจจะอยู่ในห้องเขียนภาพของราฟาเอลเมื่อราฟาเอลเสียชีวิต และอาจจะได้รับการแต่งเติมก่อนจะขายโดยผู้ช่วยจูลีโอ โรมาโน ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ภาพเขียนอยู่ที่บ้านของเคานเตสแห่งซานตาฟิโอราขุนนางสตรีชาวโรมัน ต่อมาตกไปเป็นของดยุคแห่งบอนคอมพายีและต่อมาหอศิลป์โบราณแห่งชาติที่เป็นที่ตั้งปัจจุบัน
สตรีในภาพกล่าวกันว่าเป็น “คนอบขนม” (fornarina) มาร์เกอริตา ลูติลือกันว่าเป็นคนรักของราฟาเอล แต่ความหมายของภาพยังไม่เป็นที่ตกลงกันฉะนั้นความหมายที่แท้จริงก็ยังคงสรุปไม่ได้ สตรีในภาพโพกผมอย่างตะวันออกและเปลือยหน้าอกแต่ใช้มือปิดหน้าอกซ้ายหรืออาจจะเพียงยกมือขึ้นเฉยๆ และมีแสงที่ไม่ใช่แสงธรรมชาติที่ส่องร่างมาจากทางซ้ายของภาพ แขนซ้ายคาดด้วยแถบเล็กๆ ที่มีชื่อลายเซ็นของราฟาเอล “” (“ราฟาเอลแห่งเออร์บิโน”) นักประวัติศาสตร์ศิลปะและนักวิชาการถกเถียงกันว่ามือขวาบนหน้าอกซ้ายทำให้เห็นเนื้องอกที่หน้าอกซ่อนอยู่ในการนั่งวางท่าอย่างคลาสสิกของการแสดงความรัก สายตาที่เพ่งมายังผู้ดูก็ยิ่งเป็นการเน้นถึงความไม่เป็นธรรมชาติขององค์ประกอบของภาพทั้งหมด
การศึกษาด้วยเอ็กซ-เรย์พบว่าฉากหลังเดิมเป็นภูมิทัศน์แทนที่จะเป็นพุ่มเมอร์เติล (myrtle) ซึ่งเป็นพุ่มไม้ศักดิ์สิทธิ์ของวีนัสเทพแห่งความรักและความใคร่
La fornarina
ซาราห์ ไบรท์แมน
ซาราห์ ไบรท์แมน เป็นนักร้องเสียงโซปราโน นักแสดง นักแต่งเพลง และนักเต้นชาวอังกฤษ มีความสามารถในการร้องเพลงหลายภาษา ทั้งภาษาอังกฤษ สเปน ฝรั่งเศส ละติน เยอรมัน อิตาลี รัสเซีย ฮินดี และแมนดาริน เป็นนักร้องเสียงโซปราโนที่มียอดขายผลงานมากที่สุด ถึง 30 ล้านอัลบัม และ2 ล้านแผ่นดีวีดี
ไบรท์แมนมีชื่อเสียงจากบทบาท "คริสทีน" จากละครเพลง "เดอะแฟนธ่อมออฟดิโอเปร่า" ฉบับปี 1984 ของแอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ ที่เขาเขียนบทบาทนี้เป็นพิเศษสำหรับเธอ เวบเบอร์ถึงกับปฏิเสธไม่ยินยอมให้ละครเพลงเรื่องนี้ไปจัดแสดงที่โรงละครบรอดเวย์ หากไบร์ทแมนไม่ได้รับบทคริสทีน
ไบร์ทแมนพบกับแอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ในปี ค.ศ. 1981 ระหว่างการคัดเลือกนักแสดงในละครเพลง "แคตส์" ทั้งคู่แต่งงานกันในปี 1984 โดยเธอได้แสดงนำในละครเพลงหลายเรื่องที่เวบเบอร์เป็นผู้แต่ง ทั้ง "Cats", "Song and Dance", "Requiem", "Aspects of Love" ต่อมาทั้งคู่หย่าขาดกันในปี 1990
ภาพเหมือนของอันเดรอา นาวาเจโร และอากอสติโน เบอัซซาโน (ราฟาเอล)
ภาพเหมือนของอันเดรอา นาวาเจโร และอากอสติโน เบอัซซาโน  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ดอเรีย แปมฟิลจ์ในกรุงโรมในประเทศอิตาลี “ภาพเหมือนของอันเดรอา นาวาเจโร และอากอสติโน เบอัซซาโน” เขียนในปี ค.ศ. 1516
Portrait of Andrea Navagero and Agostino Beazzano (Raphael)
ภาพเหมือนของอันเดรอา นาวาเจโร และอากอสติโน เบอัซซาโน
Vision of a Knight (Raphael)
St. George and the Dragon (Raphael)
นักบุญจอร์จ (ราฟาเอล)
นักบุญจอร์จ  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส ภาพ “นักบุญจอร์จ” เขียนในปี ค.ศ. 1504 ต่อมาระหว่าง ค.ศ. 1504 ถึง ค.ศ. 1506 ราฟาเอลเขียนภาพในหัวข้อเดียวกัน “นักบุญจอร์จและมังกร” (หอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.)
St. George (Raphael)
สตรีมีครรภ์ (ราฟาเอล)
สตรีมีครรภ์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่วังพิตติในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลเขียนภาพ “สตรีมีครรภ์” ระหว่างปี ค.ศ. 1505 ถึงปี ค.ศ. 1506 ระหว่างที่พักอยู่ในฟลอเรนซ์ เป็นภาพของสตรีนั่งมีครรภ์ โดยมือซ้ายวางอยู่บนท้อง ภาพวาดของสตรีมีครรภ์เป็นหัวข้อที่ไม่ค่อยเขียนกันในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
La donna gravida
พี่น้องตระกลูไรต์
พี่น้องตระกูลไรท์
แม่พระแห่งโลเรโต (ราฟาเอล)
แม่พระแห่งโลเรโต  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรชาวอิตาลีสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญ ปัจจุบันภาพนี้ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์คองเด, ชองทิลลีในประเทศฝรั่งเศส
ภาพ “แม่พระแห่งโลเรโต” ที่เขียนโดยราฟาเอลระหว่างปี ค.ศ. 1509 ถึงปี ค.ศ. 1510 เป็นภาพที่สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ประทานแก่ซันตามาเรียเดลโปโปโลในกรุงโรม ภาพ “แม่พระแห่งโลเรโต” เป็นภาพที่ระบุกันว่าเขียนโดยโจวัน ฟรันเชสโก เปนนีมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1979 เมื่อเปลี่ยนไประบุอย่างแน่นอนว่าเป็นงานเขียนของราฟาเอล งานชิ้นนี้เป็นงานที่ได้รับการก็อปปีมาที่สุดชิ้นหนึ่งของราฟาเอล ที่มีจำนวนทั้งหมดด้วยกันราว 120 ภาพ ชื่อขอภาพมาจากภาพเขียนที่สูญหายไปแล้วที่เป็นงานก็อปปีของงานเขียนที่บาซิลิกาซานตาคาซาดิลอเรโตในกรุงโรม ภาพนี้เชื่อกันเป็นเวลานานว่าเป็นภาพต้นฉบับที่เขียนโดยราฟาเอล เนื้อหาของภาพเป็นภาพของพระนางมารีย์พรหมจารีทรงโบกผ้าบางเล่นกับพระกุมารเยซู โดยมีนักบุญโยเซฟยืนชื่นชมอยู่ข้าง ๆ
Madonna of Loreto (Raphael)
Surachan Chawla
วิทยาเขต  เป็นสถานที่ที่มหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัยจัดตั้งขึ้นเพื่อจัดการศึกษา ซึ่งอาจจะประกอบด้วยห้องสมุด หอพัก อาคารต่าง ๆ ในรูปแบบเช่นเดียวกันกับมหาวิทยาลัย
"วิทยาเขต" ถูกใช้เรียกครั้งแรกโดยวิทยาลัยนิวเจอร์ซีย์ (มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ในปัจจุบัน) ในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 18 ต่อมามหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัยต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกา จึงได้นำคำว่า วิทยาเขต มาเรียกชื่อสถานที่จัดการศึกษานอกที่ตั้งของมหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัย โดยระบบการจัดการบริหารแบบวิทยาเขตอาจแบ่งเป็นสองแบบตามความหมายภาษาอังกฤษอันได่แก่ University System (วิทยาเขตแบ่งแยกออกจากกันเปรียบเสมือนคนละมหาวิทยาลัยและใช้ชุดบริหารและทรัพยากรแยกกันเพียงแต่ใช้ชื่อร่วมกันเท่านั้น เช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขต บางเขน กำแพงแสน เป็นต้น) และ Multiple-Campus University (วิทยาเขตแบ่งแยกโดยสถานที่โดยยังอยู่ภายใต้การบริหารงานของ 1 มหาวิทยาลัย - สมาชิกในวิทยาเขตทุกวิทยาใช้ทรัพยากรร่วมกันกับส่วนกลางและมีการแบ่งปันกันภายในมหาวิทยาลัยและไม่แบ่งแยก เพียงแต่สถานที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเท่านั้น เช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ศูนย์รังสิต)
ในประเทศไทย วิทยาเขต บางครั้งอาจหมายถึง หน่วยงานในสังกัดสถาบันอุดมศึกษา หรือสถาบันอื่น ๆ ซึ่งมีพื้นที่แยกออกไปจากต้นสังกัด และมีการจัดการเรียนการสอน การบริหารงานที่ขึ้นตรงกับต้นสังกัด เช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา มหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาเขตหนองคาย มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตสงขลา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ วิทยาเขตปราจีนบุรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตปัจฉิมสวัสดิ์ - สุวรรณนภาศรี (วิทยาเขตบางนา) มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล
ในอีกความหมายหนึ่ง "วิทยาเขต" อาจมีความหมายโดยนัยแค่สถานที่จัดการเรียนการก่อนโดยมิได้กล่าวถึง "การแบ่งแยก" หรือการบริหารอันไม่ขึ้นตรงกับวิทยาเขตแม่แต่อย่างใดเช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หรือ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เป็นต้น แต่ในปัจจุบันมีการตีความวิทยาเขตผิดโดยคิดว่าเป็นการแบ่งแยกวิทยาเขตนั้นออกจากวิทยาเขตหลัก ซึ่งการแบ่งแยกหรือบริหารนั้นต้องพิจารณาเป็นมหาวิทยาลัยไปเช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นต้น
ในบางสถาบันอาจจะมีการใช้คำอื่น ๆ แทนคำว่าวิทยาเขต เช่น ศูนย์การศึกษา เขตการศึกษา ศูนย์ เช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ลำปาง
มหาวิทยาลัยแม่โจ้-ชุมพร
มหาวิทยาลัยแม่โจ้-ชุมพร เป็นหน่วยงานเทียบเท่าคณะ ในสังกัดมหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2547 ตั้งอยู่เลขที่ 99 หมู่ 5 บ้านแหลมสันติ ตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร ในปีการศึกษา 2555 จำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 2,057 คน
ผู้ว่าราชการจังหวัดชุมพร (นายบุญนาค สายสว่าง) ได้ลงนามในคำสั่งจังหวัดชุมพรที่ 18/2523 ลงวันที่ 7 มกราคม 2523 แต่งตั้งคณะกรรมการเตรียมการจัดตั้งสถาบันเทคโนโลยีการเกษตร วิทยาเขตชุมพร และขอให้สถาบันเทคโนโลยีการเกษตร พิจารณาจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษาทางการเกษตรในพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติเขตอำเภอละแม จังหวัดชุมพร
ต่อมาสภาสถาบันเทคโนโลยีการเกษตร ได้พิจารณาในการประชุมเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2523 รับหลักการและแต่งตั้งกรรมการชุดหนึ่งเพื่อกำหนดแผนดำเนินงานกับคณะกรรมการจังหวัดชุมพร อย่างไรก็ดีสภาสถาบันฯ มีความเห็นโดยสรุปว่า การจัดตั้งเป็นวิทยาเขตนั้นคงต้องอาศัยเวลาและงบประมาณสนับสนุน และที่สำคัญจะต้องได้รับความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย ให้บรรจุไว้ในแผนการศึกษาตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ระยะที่ 5 (พ.ศ. 2525-2529) ในระยะแรกของการจัดตั้งให้ดำเนินงานเป็นศูนย์ไร่ฝึกนักศึกษาและการศึกษาต่อเนื่อง เพื่อให้เป็นสถานที่ฝึกงานของนักศึกษาในการฝึกอบรมหลักสูตรระยะสั้น และงานวิจัยทางการเกษตรของท้องถิ่น กระทั่งวันที่ 27 มิถุนายน 2523 นายวิภาต บุญศรี วังซ้าย อธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีการเกษตร ได้มีหนังสือถึงผู้ว่าราชการจังหวัดชุมพร ว่าสภาสถาบันฯ ในขณะนั้นได้มีมติรับหลักการ
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ได้อนุมัติให้สถาบันเทคโนโลยีการเกษตรแม่โจ้เข้าใช้พื้นที่ป่าไม้เคี่ยมในท้องที่ตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร พื้นที่ 1,750 ไร่ ซึ่งเป็นป่าสงวนแห่งชาติ ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 137 (พ.ศ. 2505) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองและสงวนป่า พุทธศักราช 2481 เพื่อจัดตั้งสถาบันเทคโนโลยีการเกษตรแม่โจ้ วิทยาเขตชุมพร ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้มีประกาศแบ่งหน่วยงานของมหาวิทยาลัยแม่โจ้เป็นการภายใน ได้แก่ โครงการจัดตั้งสำนักสหวิชาการละแม ต่อทบวงมหาวิทยาลัยได้อนุมัติให้จัดตั้ง “สำนักสหวิชาการ” เป็นการภายใน และวันที่ 21 มีนาคม 2547 สภามหาวิทยาลัยพิจารณาเห็นให้สำนักสหวิชาการละแม มีฐานะเทียบเท่าส่วนราชการระดับคณะ และให้จัดการเรียนการสอนเป็นแบบวิทยาเขต โดยเห็นชอบให้ใช้ชื่อ “โครงการมหาวิทยาลัยแม่โจ้ – ชุมพร” เป็นหน่วยงานภายในมีฐานะเป็นส่วนราชการระดับคณะ และให้จัดการบริหารงานเป็นแบบวิทยาเขต เพื่อสนองวัตถุประสงค์ของโครงการ อันจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการพัฒนาท้องถิ่นภาคใต้ตอนบน ซึ่งจะมีการดำเนินการให้เป็นไปตามมติดังกล่าวต่อไป มติที่ประชุมกรรมการบริหารมหาวิทยาลัย ครั้งที่ 16/2549 เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2549 ได้มีมติให้ตัดคำว่า “โครงการ” นำหน้าชื่อหน่วยงานออกคือ โครงการมหาวิทยาลัยแม่โจ้-ชุมพร ให้ใช้เป็น “มหาวิทยาลัยแม่โจ้ -ชุมพร”
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยแม่โจ้ – ชุมพร เป็นหน่วยงานที่เทียบเท่าคณะ สังกัดสำนักงานอธิการบดี มีผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยแม่โจ้ – ชุมพร เป็นผู้บริหาร ทั้งนี้มีหน่วยงานประสานงานเป็นหน่วยงานตั้งอยู่ในสำนักงานอธิการบดี โดยมีภารกิจประจำที่พื้นที่ของมหาวิทยาลัยแม่โจ้ จำนวน 2005-3-45 ไร่ ที่อำเภอละแม จังหวัดชุมพร
หลักสูตร 4 ปี เทียบเข้าเรียน (2 ปี)
องค์กรนักศึกษา.
มหาวิทยาลัยแม่โจ้ - ชุมพร ให้ความสำคัญกับกิจกรรมของนักศึกษา ดังนั้นจึงมีองค์กรนักศึกษาอยู่ 2 องค์กร และมีชมรมทั้งหมด 5 ชมรม
เจ้าสามกรม (แก้ความกำกวม)
เจ้าสามกรม อาจหมายถึง
พระเจ้าอยู่หัวเอกทัศน์
จอห์น ดี. ร็อกเกอะเฟลเลอร์
จอห์น ดี. ร็อกเกอะเฟลเลอร์  เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกันเจ้าของกิจการน้ำมันสแตนดาร์ดออยล์และนักให้ทาน ต่อมาได้บริจาคทุนทรัพย์ 500 ล้านเหรียญดอลลาร์สหรัฐเพื่อก่อตั้งมูลนิธิร็อกเกอะเฟลเลอร์ขึ้นสำหรับช่วยเหลือด้านการศึกษาและการสาธารณสุข
จอห์น ดี ร็อกเกอะเฟลเลอร์ ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นชาวอเมริกันผู้ซึ่งร่ำรวยที่สุดตลอดกาล และยังเป็นผู้ซึ่งร่ำรวยที่สุดในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ ร็อกเกอะเฟลเลอร์เกิดในครอบใหญ่ใหญ่แห่งหนึ่งในตอนเหนือของนิวยอร์ก ได้ถูกอบรมสั่งสอนจากพ่อของเขาซึ่งเป็น นักการค้าหัวใสและแม่ซึ่งเป็นผู้นับถือศาสนาคริสต์ แปปติส อย่างเคร่งครัด ครอบครัวของร็อกเกอะเฟลเลอร์ได้เคลื่อนย้ายถิ่นฐานหลายครั้งก่อนที่จะลงหลักปักฐานอย่างถาวรใน เมืองคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ ร็อกเกอะเฟลเลอร์มาเป็นผู้ช่วยพนักงานบัญชีเมื่ออายุได้ราว 16 ปี และได้ร่วมหุ้นกับ มอริช บี. คลาร์คและพี่น้องเมื่ออายุได้ 20 ทำธุรกิจด้านอาหาร หลังจากนั้นร็อกเกอะเฟลเลอร์และพี่ชาย วิลเลียม ร็อกเกอะเฟลเลอร์ได้เล็งเห็นช่องทางว่าราคาของน้ำมันไขปลาวาฬมีราคาสูงมากและราคาน้ำมันขุดจากดินกำลังเป็นที่ต้องการของตลาดทำให้ราคาสูงขึ้น แทนที่จะขุดหาน้ำมัน พวกเขากลับสนใจในการกลั่นน้ำมันแทน จึงได้ก่อตั้งบริษัท ร็อกเกอะเฟลเลอร์แอนดริวส์แอนด์แฟรกซ์เลอร์ขึ้น พวกเขาเริ่มซื้อโรงกลั่นท้องถิ่นในเคฟแลนด์ และทำการกลั่นน้ำมันให้กับบริษัทของตนเอง ในปี ค.ศ. 1870 ร็อกเกอะเฟลเลอร์ได้ก่อตั้งบริษัทน้ำมันอย่างเป็นทางการขึ้น ในนามว่า แสตนดาร์ดออยส์
อาชีพก่อนทำธุรกิจสแตนดาร์ด ออยล์.
ผู้ช่วยพนักงานบัญชี.
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1855 เมื่อร็อกเกอะเฟลเลอร์อายุได้สิบหกปี เขาได้ทำงานแรกด้วยการเป็นผู้ช่วยพนักงานบัญชีโดยทำงานให้กับบริษัทนายหน้าขนาดเล็กชื่อเฮวิตต์แอนด์ทัตเทิล เขาทำงานเป็นเวลานานหลายชั่วโมงด้วยความพึงพอใจ ในขณะที่เขาเล่าภายหลังใน"วิธีการทั้งหมดและระบบของสำนักงาน" โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาได้เป็นผู้เชี่ยวชาญในการคำนวณค่าใช้จ่ายการขนส่ง ซึ่งส่งผลดีให้แก่อาชีพของเขาในเวลาต่อมา
สแตนดาร์ดออยล์.
ร็อกเกอะเฟลเลอร์ ได้ร่วมมือกับนักเคมีชาวยิวที่เกิดในอังกฤษผู้ได้รับฉายาว่าเป็นอัจฉริยะทางเคมี ชื่อ ซามูเอล แอนดรูว์ ทำการจัดตั้งบริษัทขุดเจาะน้ำมันชื่อว่าสแตนดาร์ด ออยล์ ที่เมืองคลีฟแลนด์ จนกลายเป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงในระดับยักษ์ใหญ่ในวงการธุรกิจน้ำมันของสหรัฐอเมริกามาตั้งแต่นั้น และในช่วงปี ค.ศ. 1822 หลังจากที่เกิดการรวมประเทศอิตาลีซึ่งมีผลทำให้ธุรกิจธนาคารในเครือข่ายของตระกูลรอทไชลด์ ในอิตาลีต้องปิดตัวลง รอทไชลด์ก็ได้ย้ายฐานการลงทุนจากอิตาลีไปยังอเมริกาด้วยการร่วมลงทุนในอุตสาหกรรมน้ำมันกับจอห์น ดี. ร็อกเกอะเฟลเลอร์ในเวลาต่อมา
ซ.ต.พ. (อัลบั้มเพลง)
รีเพล์ยเจ
รายพระนามเจ้าผู้ครองนครลำพูน
ในปี พ.ศ. 2324 ภายหลังจากที่พระเจ้ากาวิละ ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้านครเชียงใหม่ ขณะนั้นนครลำพูนยังคงเป็นเมืองร้าง ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ ความทราบถึงพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 ในปี พ.ศ. 2357 จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระยาราชวงษ์ (คำฟั่น) พระอนุชาในพระเจ้ากาวิละไปสร้างนครลำพูนขึ้นใหม่ และครองราชย์เป็นพระยานครลำพูนไชย เป็นพระยานครลำพูนองค์แรก นับแต่ พ.ศ. 2357 จนถึง พ.ศ. 2475 (การเปลี่ยนแปลงการปกครอง) นครลำพูนมีเจ้าหลวงครองนคร จำนวน 10 พระองค์ ได้แก่
เจ้าผู้ครองนครลำพูน
ศูนย์หนังสือ
แมรี ฮอปกิน
แมรี ฮอปกิน  เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 เป็นนักร้องโฟล์กชาวเวลส์ เป็นที่รู้จักในฐานะนักดนตรีคนแรกที่ได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงแอปเปิลของวงเดอะบีตเทิลส์ มีซิงเกิ้ลฮิตในปี ค.ศ. 1968 ที่ชื่อ "Those Were The Days" ติดท็อป 10 ในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา
อาพาร์ไทด์
อ่าวกวานาบารา
อ่าวกวานาบารา  ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบราซิล ใกล้กับเมืองรีโอเดจาเนโร เป็นอ่าวที่มีขนาดใหญ่สุดเป็นอันดับสองของบราซิล
คำว่า "goanã-pará" มาจากภาษากวารานี "gwa" แปลว่า "อ่าว", nã แปลว่า "ใกล้เคียงกับ" และ "ba'ra" แปลว่า "ทะเล" ชื่ออ่าวนี้จึงมีความหมายว่า "the bosom of sea" (ก้นทะเล)
อ่าวกวานาบาราถูกล้อมรอบไปด้วยป่าธรรมชาติ แต่เนื่องจากมีการโค่นต้นไม้ และน้ำท่วม จึงทำให้ป่าทรุดโทรมมาก
อ่าวกวานาบาราถูกค้นพบเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1502 โดย Gaspar de Lemos นักสำรวจชาวโปรตุเกส จึงตั้งชื่อว่า "แม่น้ำแห่งเดือนมกราคม" (Rio de Janeiro) โดยเข้าใจผิดว่าเป็นแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ไหลลงสู่ทะเล หลังจากการค้นพบก็ไม่มีชาวยุโรปมาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณนี้ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1955 ทหารฝรั่งเศสในบังคับบัญชาของนายพล Nicolas Durand de Villegaignon เข้ามาตั้งอาณานิคมเฟรนช์แอนตาร์กติกที่บริเวณเกาะลาเจส และย้ายไปอยู่ที่เกาะเซอร์ลิไจซ์ ใกล้ชายฝั่ง และก่อสร้างป้อมปืนชื่อ Fort Coligny ต่อมาทหารฝรั่งเศสถูกทหารโปรตุเกสขับไล่ออกไปในปี ค.ศ. 1963 ทหารโปรตุเกสได้สร้างป้อมปืนหลายแห่งที่ Santa Cruz, São João, Lajes และ Villegaignon
2012 (ภาพยนตร์)
อ่าวรีกา