pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หมอซาโต้ชื่นชอบการดื่มสาเกมากและเป็นคนมีอารมณ์สุนทรีย์ ญาติเพียงหนึ่งเดียวของเขาก็คือแมวชื่อ มีจัง การที่เขาได้ขึ้นมาประจำการบนยามาโตะทำให้เขาได้มีโอกาสเป็นศึกษามนุษย์ต่างดาวเป็นคนแรกของโลก
อานาไลเซอร์.
อานาไลเซอร์เป็นหุ่นยนต์ผู้ช่วยของยูกิประจำโรงพยาบาลแห่งกองบัญชาการกลาง มีนิสัยชอบลวนลามยูกิขณะที่เธอกำลังทำงานอยู่บ่อยๆ สามารถแยกร่างได้ 3 ส่วน ขออนุญาตกัปตันโอคิตะขึ้นมาทำงานบนยามาโตะเนื่องจากมองว่าตัวเองสามารถแสดงความสามารถที่แท้จริงได้มากกว่าการทำงานในโรงพยาบาล อานาไลเซอร์มีความสามารถในการวิเคราะห์หาส่วนประกอบของอากาศ , ความสามารถในการสำรวจและตรวจจับ สามารถแปลภาษาต่างดาว
อานาไลเซอร์มีพละกำลังมหาศาล มากกว่ามนุษย์ปกติ 10,000เท่าสามารถยกรถถังอวกาศได้ แต่อย่างไรก็ตามความสามารถที่พิเศษสุดของอานาไลเซอร์ที่เหนือหุ่นยนต์ทั่วไปก็คือการมีความสามารถในการเมาสุราได้ อานาไลเซอร์เชื่อว่าตัวเองเป็นมนุษย์ และคิดที่จะแต่งงานกับยูกิด้วย เขาขอยูกิแต่งงานระหว่างที่ทั้งคู่ได้รับคำสั่งให้สำรวจดาวบีเมรา (Bemera Planet) จนเป็นเหตุให้ยูกิตกใจและเสียการควบคุมการบินจนเครื่องบินตกหัวทิ่มดิน อย่างไรก็ตาม อานาไลเซอร์ก็ตัดใจจากยูกิเมื่อเขาพบว่ายูกิแอบชอบโคไดอยู่
ซะบุโร คาโต.
ซะบุโร คาโต้ หัวหน้าฝูงบิน "แบล็ค ไทเกอร์"ภายใต้การบังคับบัญชาของโคได
นัมบุ ยะซุโอะ.
นัมบุ ยะซุโอะ ผู้ช่วยโคไดด้านอาวุธยิง
โยชิคะสุ ไอฮะระ.
โยชิคะสุ ไอฮะระ นายทหารสื่อสาร ภายใต้การบังคับบัญชาของโคได ในระหว่างการเดินทางไอฮะระแอบใช้เครื่องมือสื่อสารซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของเขาติดต่อกับโลกจึงซึ่งเป็นเหตุให้ฝ่าย
กามิลัสส่งสัญญาณปลอมหลอกเขาว่าสถานการณ์ในโลกนั้นสิ้นหวังเพื่อทำลายขวัญของยายะโตะ สุดท้ายไอฮะระเสียสติหนีออกจากยามาโตะตัวเปล่าและค้นพบดาวเทียมส่งสัญญาณเทียมโดยบังเอิญเขาจึงได้สติคืนมา
เคนจิโร โอตะ.
เคนจิโร โอตะ เป็นเจ้าหน้าที่สนับสนุนนักบิน
ชิโร ซะนะดะ.
ชิโร ซะนะดะ เป็นหัวหน้าฝ่ายสนับสนุนและพัฒนาทางวิศวกรรม เขาเป็นวิศวกรที่มีความสามารถสูง สร้างอุปกรณ์หลายๆอย่างเพื่อใช้งานบนยามาดตะหลายชิ้น
ซะนะดะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของมาโมรุ โคได พี่ชายของสุสุมุ โคไดในโรงเรียนทหารและเป็นเพื่อนรักกัน แต่หลังจบการศึกษาทั้งคู่ต้องแยกการทำงาน ซะนะดะพบมาโมรุครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะออกไปรบบริเวณดาวพลูโต โดยซะนะดะเป็นผู้รับผิดชอบการซ่อมแซมยานรบของมาโมรุซึ่งเสียหายอย่างหนัก ซึ่งเป็นเที่ยวบินสุดท้ายของมาโมรุก่อนที่เขาจะสูญหายในการรบ ซึ่งนั่นทำให้เขาโทษตัวเองว่าซ่อมแซมยานของมาโมรุไม่ดีพอ
ซะนะดะในวัยเด็กฝันอยากจะเป็นจิตกร และเคยมีพี่สาวอยู่คนหนึ่งซึ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุบนเครื่องเล่นในสวนสนุกบนดวงจันทร์ระหว่างที่เขายังเป็นนักเรียนประถม ส่วนเขาก็เสียแขนขาทั้งสองข้าง แต่ต่อมาเขาประดิษฐ์แขนขาเทียมให้ตัวเองโดยแขนขาเทียบของเขาติดตั้งระเบิดเอาไว้ เนื่องจากการเสียพี่สาว เขาจึงเปลี่ยนความตั้งใจมาเป็นนักวิทยาศาสตร์เพื่อที่จะให้วิทยาศาตร์รับใช้มนุษยชาติ
ฮิโกซะเอะมอน โทกุกะวะ.
ฮิโกซะเอะมอน โทกุกะวะ เป็นต้นกลประจำยามาโตะ เขาเป็นทหารช่างที่ติดตามกัปตันโอคิตะมีอายุมากแล้ว ครั้งหนึ่งเขาเคยถูกพ่อแม่ของยูกิเข้าใจผิดว่ายูกิเลือกที่จะคบเขา แต่แท้จริงแล้วเขามีลูกแล้ว และเขาก็รักหลานที่ชื่อ ไอโกะ มากด้วย
ฝ่ายชาวกามิลัส.
ชาวกามิลัสนั้น ถึงแม้จะเป็นมนุษย์ต่างดาวแต่แท้จริงแล้ว มีลักษณะทางกายภาพเหมือนมนุษย์โลกทุกประการยกเว้นสีผิวที่เป็นสีน้ำเงิน
ลอร์ด เดสเลอร์.
ลอร์ด เดสเลอร์ (Lord/ Leader Desler) ผู้นำสูงสุดของดาวกามิลัส แรกสุดเขาประเมินค่ายามาโตะไว้ต่ำ แต่หลังจากยามาโตะสามารถออกนอกระบบสุริยะได้ เขาจึงลงมาวางแผนการรบด้วยตัวเอง
เดสเลอร์เป็นนักยุทธ์ศาสตร์ชั้นยอด เขาวางแผนทำลายยามาโตะหลายต่อหลายครั้ง ถึงแม้จะไม่สำเร็จแต่ก็ทำให้ยามาโตะเกือบจมหลายต่อหลายครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นผู้นำเผด็จการที่ยิ่งใหญ่ แต่เขาก็ไม่ชอบการประจบสอพล ครั้งหนึ่งเขาเคยตำหนิฮิสุที่เสนอความเห็นประจบเขาเกี่ยวกับยามาโตะด้วยการปฏิเสธว่า "ข้าฯไม่ต้องการความเห็นของเจ้า รายงานมาแต่ความจริง" แต่ถึงกระนั้นเขาก็เกลียดการเสียหน้าเป็นที่สุดเช่นกัน เขาตัดสินใจฆ่าคนที่ทำให้เขาเสียหน้าได้อย่างไม่ลังเลเลย
ฮิสุ.
ฮิสุ (Hisu) เป็นรองประธานของฝ่ายกามิลัสและผู้ช่วยของเดสเลอร์
ชลุสส์.
ชลุสส์ (Shlutz) ผู้บัญชาการฐานปฏิบัติการหน้าพลูโต พยายามวางแผนสกัดยามาโตะไม่ให้ออกนอกระบบสุริยะหลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลว สุดท้ายเขาเสียฐานทัพไปเนื่องจากการลอบวางระเบิดของฝ่ายยามาโตะและหลบหนีไป ต่อมาเขาเข้าสู้กับยามาโตะอีกครั้ง ในบริเวณแถบดาวเคราะห์น้อยและเสียชีวิตในการรบด้วยการเอายานพุ่งชนใส่ยามาโตะ
แกนซ์.
แกนซ์ (Gantz) เป็นผู้ช่วยของชลุสส์ และเสียชีวิตพร้อมชลุสส์
โดเมล.
โดเมล (Domel) แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงของกามิลัส และเคยได้รับเหรียญกล้าหาญขากเดสเลอร์ แต่เดิมเขาเป็นผู้บัญชากากองพลแม็คเจนแลน แต่เนื่องจากเขาต้องการจะสู้กับยามาโตะ เขาจึงขอเดสเลอร์ย้ายมาบัญชาการกองพลกาแล็กติก และเดสเลอร์ก็อนุญาตตามคำขอของเขาในฐานะของขวัญวันหยุด กองพลกาแล็กติกมีฐานอยู่ที่ดาวบาลันซึ่งเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างโลกกับดาวอิสแกนดา และเคยเป็นฐานลำเลียงในการรุกรานโลกอีกด้วย เขาเป็นคนหยิ่งผยอง ชอบวางก้าม แต่ก็เป็นแม่ทัพผู้ชาญฉลาด มีความสามารถในการวิเคราะห์ระดับสูง และมีความมุ่งมั่น
โดเมลเขียนไดอารีของตัวเอง และเข้าเขียนถึงการปะทะกับยามาโตะครั้งแรกว่า "ฉันเข้าปะทะกับยามาโตะและไม่ควรเลยที่จะประมาทมัน"
เขาเป็นนายทหารผู้มีความสามารถในการวางแผนสูง แต่เนื่องจากการวางแผนใช้ดวงอาทิตย์เทียมกำจัดยามาโตะโดยมีฐานทัพบูลานเป็นเครื่องสังเวยนั้นทำให้เขาต้องขึ้นศาลทหาร ศาลทหารมีมติให้ประหารเขาแต่เดสเลอร์ปฏิเสธเนื่องจากเห็นคุณค่าในตัวโดเมล และสั่งให้รับหน้าที่กำจัดยามาโตะก่อนที่ยามาโตะเดินทางเข้าสู่เมฆแมเจลแลนใหญ่ให้ได้
โดเมลส่งสารท้ารบไปยังยามาโตะที่จักรวาลสายรุ้ง (Rainbow Galexy) ในยุทธการที่จักรวาลสายรุ้งนี้ เป็นการรบที่สร้างความเสียหายให้แก่ยามาโตะอย่างที่สุดเนื่องด้วยโดเมลวางแผนอย่างรอบคอบและรัดกุม อย่างไรก็ตามโชคเป็นของยามาโตะเมื่อเกิดเหตุการณ์พลิกผันจนกองเรือของกามิลัมจมทั้งหมดยกเว้นเรือธง โดเมลตัดสินใจพลีชีพระเบิดตัวตายพร้อมยามาโตะ ก่อนตายเขาเปิดช่องสัญญาณสนทนากับกับตันโอคิตะ แสดงความชื่นชมในความสามารถของกันและกัน
เกล.
เกล (Gale) เดิมทีเขาเป็นผู้บัญชาการกองพลกาแล๊กติก แต่เพราะการย้ายมาของโดเมลเขาจึงถูกลดขั้นลงเป็นรองผู้บัญชาการแทน ซึ่งเขาไม่พอใจอย่างมาก โดยเฉพาะท่าทางวางอำนาจของโดเมล ที่มาถึงก็ทำลายข้าวของเครื่องประดับของเขาและดูถูกเขาว่ามีรสนิยมแย่ที่สุดในกามิลัส ในยุทธการที่ดาวบูลาน เกลมิอาจทนเห็นโดเมลใช้ลูกน้องและฐานของเขาเป็นเครื่องสังเวยในการปราบยามาโตะได้จึงแอบแจ้งให้เดสเลอร์เข้าระงับโดเมลเสีย อันเป็นผลให้โดเมลถูกส่งขึ้นศาลทหาร แต่ถึงกระทั้นโดเมลก็ยังเลือกเขาเป็นผู้ช่วยในยุทธการที่จักรวาลสายรุ้ง และเสียชีวิตในปฏิบัติการพลีชีพพร้อมกับโดเมล
ฝ่ายชาวอิสแกนดา.
สตาร์ชา.
สตาชาร์คือชาวดาวอิสแกนดา มีตำแหน่งเป็นราชินี และเป็นผู้เสนอความช่วยเหลือมายังโลกโดยให้น้องสาวนั่งยานอวกาศมายังโลก
ซาชาร์.
ซาชาร์คือชาวดาวอิสแกนดาน้องสาวของสตาร์ชาร์ เดินทางมายังโลกเพื่อเสนอความช่วยเหลือแต่ยานอวกาศที่โดยสารมาได้รับความเสียหายและถูกพบเห็นครั้งแรกในยุทธการพลูโต จากนั้นจึงตกลงบนดาวอังคารและถูกพบว่าเสียชีวิต
ยานรบและอาวุธที่ปรากฏในเรื่อง.
ยามาโตะ เดิมทีคือเรือประจัญบานของจักรวรรดินาวีญี่ปุ่นที่ถูกยิงจมที่คิวชู มานานถึง 260 ปีต่อมาได้รับการติดตั้งเครื่องยนต์เวฟโมชัน (Wave Motion Engine) ซึ่งทำงานด้วยการสร้างอนุภาคเท็คฮอย
ยามาโตะมีปืนใหญ่หลักประจำเรือเป็นอาวุธหลัก มีอานุภาพรุนแรงสามารถยิงเรือบรรทุกเครื่องบินของกามิลัสจมได้ด้วยการยิงเพียงครั้งเดียว และมีปืนใหญ่เวฟโมชันเป็นอาวุธสังหารที่มีอานุภาพสูงสุด
ยามาโตะมีเครื่องมือที่สร้างได้ทุกอย่าง (All-purpose manufacturing tool) ภายใต้การดูแลของฝ่ายสนับสนุนและพัฒนาทางวิศวกรรม
บนยามาโตะมีส่วนสันทนาการสำหรับลูกเรือด้วยเช่นห้องนอนเย็น (Cold Sleep Room) ซึ่งมีไว้ลดระดับความเครียดของลูกเรือ ,ห้องรีสอร์ท ซึ่งเป็นห้องที่สามารถจำลองสถานที่เพื่อให้ลูกเรือได้ใช้พักผ่อน
เครื่องบินรบ แบล็ค ไทเกอร์.
แบล็ค ไทเกอร์ (Black Tiger) คือเครื่องบินรบที่ประจำการในยามาโตะ มีโรงเก็บเครื่องบินอยู่ที่ท้ายยาน
ปืนใหญ่เวฟโมชัน.
ปืนใหญ่เวฟโมชัน (Wave Motion Gun) เป็นอาวุธพิฆาตที่มีอานุภาพสูงสุดของยามาโตะ ทำงานด้วยการอาศัยพลังงานจากเครื่องยนต์เวฟโมชันซึ่งมีพลังงานเทียบเท่าดาราจักรขนาดย่อม อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการยิงนี้เป็นการยิงที่ดึงพลังงานมาจากเครื่องยนต์ หลังการยิงแล้ว ยามาโตะจะสูญเสียแรงขับเคลื่อนทั้งหมดไป เพื่อให้มีพลังงานพอในการเริ่มเดินเครื่องใหม่ ก่อนทำการยิงยามาโตะจึงต้องปิดระบบไฟฟ้าทั้งหมดลงและสำรองไว้ ยามาโตะยิงปืนใหญ่เวฟโมชันครั้งแรกบนดาวพฤหัส และส่งผลให้เกาะลอยฟ้าขนาดเท่าทวีปออสเตรเลียหายไปในการยิงเพียงครั้งเดียว แต่ทว่าความร้อนที่เกิดจากการยิงนั้นก็สูงมากจนท่อถ่ายเทความร้อนละลาย ลูกเรือยามาโตะจึงนำ "คอสโมไนท์" (วัสดุสมมติในเรื่อง) จากดวงจันทร์ไททันมาเปลี่ยนเพื่อแก้ปัญหานี้
วงแหวนดาวเคราะห์.
วงแหวนดาวเคราะห์ (Asteroid Ring) เป็นความคิดสร้างสรรค์ของซานาดะ ทำงานด้วยการยิงตัวสร้างแรงดึงดูด (Anti-Gravity Inducer) ให้ไปยึดติดกับหินในแถบดาวเคราะห์น้อยหลายๆก้อน แล้วดึงเข้ามาปกคลุมยามาโตะ นอกจากจะมีประโยชน์ในการอำพรางตัวและการกำบังแล้ว ยังสามารถนำก้อนหินเหล่านี้มาหมุนรอบตัวเองเพื่อใช้เป็นม่านกำบังได้อีกด้วย
ระเบิดอุกกาบาต.
ระเบิดอุกกาบาต (Meteor Bomb) เป็นระเบิดที่มีลักษณะคล้ายดาวหาง ฝ่ายกามิลัสใช้ยิงใส่เป็นระลอกๆตั้งแต่ ค.ศ. 2199 นอกจากจะมีอำนาจทำลายล้างเทียบเท่ากับอุกกาบาตที่ตกสู่พื้นโลกแล้ว ระเบิดอุกกาบาตยังมีกัมมันตภาพรังสีอีกด้วย ฐานยิงระเบิดอุกกาบาตนั้นถูกตั้งอยู่บนดาวพลูโต และไม่ปรากฏในเรื่องอีกเลยหลังจากที่ฐานปฏิบัติการหน้าพลูโตถูกยามาโตะทำลายไป
ปืนใหญ่สะท้อนดาวเทียม.
ปืนใหญ่สะท้อนดาวเทียม (Reflective Satelite Cannon) เป็นอาวุธพิฆาตของฝ่ายกามิลัสและประจำการอยู่ที่ฐานปฏิบัติการหน้าพลูโต มีอำนาจทำลายล้างสูงกว่ายามาโตะแต่ระยะยิงสั้นกว่า ฐานยิงของปืนใหญ่สะท้อนดาวเทียมถูกซ่อนเอาไว้ใต้ทะเลสาบที่มีน้ำแข็งปกคลุม สามารถยิงทะลุโดมกระจกใสโดยไม่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อกระจก นอกจากนี้ ลำแสงปืนใหญ่ยังสามารถสะท้อนกับดาวเทียมและฐานสะท้อนลำแสง ทหใสามารถยิงไปยังเป้าหมายได้ไม่ว่าจะเป้าหมายอยู่ในที่แห่งในภายใต้รัสมียิง อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าปืนใหญ่นี้จะไม่สามารถยิงใส่เป้าหมายใต้น้ำได้ เนื่องจากกามิลัสมิได้ยิงปืนใหญ่สะท้อนดาวเทียมใส่ยามาโตะที่พยายามหลบอยู่ใต้น้ำ แต่ใช้วิธีส่งเครื่องบินทิ้งระเบิดไปบังคับให้ยามาโตะลอยลำขึ้นเหนือน้ำก่อนที่จะยิงใส่แทน
ปืนใหญ่สะท้อนดาวเทียมถูกทำลายจากการลอบเข้าไปวางระเบิดไฮโดรเจนจากภายใน ขณะที่ปืนใหญ่กำลังจะถูกยิง ซึ่งส่งผลให้ฐานปฏิบัติการหน้าพลูโตระเบิดไปพร้อมๆกัน
ทุ่นระเบิด เดสเลอร์.
ทุ่นระเบิด เดสเลอร์ (Deslor Mine) คือแนวทุ่นระเบิดที่ตั้งตามชื่อของเดสเลอร์ ถูกวางไว้ที่แนวรอบนอกสุดของระบบสุริยะ ความพิเศษของทุ่นระเบิดเดสเลอร์คือการที่มันสามารถเคลื่อนไหวติดตามเป้าหมายได้ ซึ่งทำให้เป้าหมายไม่สามารถเคลื่อนที่ไปข้างหน้าหรือไม่สามารถวาร์ปหนีได้เช่นกัน ถ้าเป้าหมายเคลื่อนที่ผ่าเข้ามาตามแนวช่องว่างของทุ่นระเบิด ทุ่นก็จะขยับชิดเข้าหากันเรื่อยๆจนกว่าจะกระทบเป้าหมาย อย่างไรก็ตาม ทุ่นนี้ทำงานได้ด้วยการบังคับของทุ่นส่งสัญญาณ กัปตันโอคิตะจึงสั่งให้ซะนะดะและอานาไลเซอร์ค้นหาและถอดตัวส่งสัญญาณทิ้งและย้ายทุ่นระเบิดให้พ้นทางด้วยมือเปล่า
ถึงแม้แผนการใช้ทุ่นระเบิดเดสเลอร์จะล้มเหลวแต่เดสเลอร์กลับไม่โกรธ อีกทั้งกล่าวว่า
และส่งสารแสดงความยินดีไปยังยามาโตะในนามของตัวเอง
พาราโนดอน.
พาราโนดอน (Paranodon) เป็นสัตว์ท้องถิ่นของดาวบูลาน มีนิสัยอ่อนโยน มีลักษณะคล้ายเต่า ดวงตามีขนาดเล็กมากเนื่องจากอยู่ในสภาวะไร้แสง แต่ถูกเกลนำมาใช้เป็นสัตว์สงคราม ควบคุมพวกมันผ่านเครื่องควบคุมของเขาโดยตรง โดยให้พาราโนดอนหลายๆตัวรวมตัวกันเป็นรูปร่างขนาดใหญ่ตามแต่เขาจะจินตนาการ เกลต้องการใช้พาราโนดอนเข้าขยี้ยามาโตะให้เร็วทีสุดเท่าที่จะทำได้แต่โดเมลไม่เห็นด้วย เพราะโดเมลไม่ต้องการให้ยามาโตะทราบว่ากามิลัสมีฐานทัพบนดาวบูลานแต่เกลขัดคำสั่งนำพาราดอนโนออกไปสู้กับยามาโตะ
รูปแบการโจมตีของพาราโนดอนคือการพุ่งเข้าชน และเนื่องจากว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ประกอบเข้าเป็นรูปร่าง เมื่อถูกยิงด้วยปืนใหญ่มันจึงเพียงแค่กระจายตัวเองแต่ยังสามารถกลับมารวมตัวกันได้ใหม่ แต่อย่างไรก็ตามพาราโนดอนก็ถูกทำลายด้วยปืนใหญ่เวฟโมชั่น
ป้อมอวกาศหมายเลข 13.
ป้อมอวกาศหมายเลข 13 (Space Fortess No. 13) เป็นป้อมอวกาศรูปไข่เรียบ ความยาว 1 กิโลเมตร ความสูง 300 เมตรโดยประมาณ ดูเหมือนขัดผิวขนาดยักษ์ที่ลอยอยู่ในอวกาศ บนผิวมีรูจำนวนมากสำหรับการปล่อยแม็กนิตรอน เวฟ (Magnetron Wave) ซึ่งเป็นอาวุธที่ยิงคลื่นแม่เหล็กเข้าใส่เป้าหมายที่เป็นโลหะจนแยกออกเป็นชิ้นๆ รูแต่ละรูมีประตูปิดเพื่อป้องกันการโจมตีจากภายนอก ทำงานด้วยการจับการสั่นสะเทือน
อย่างไรก็ตาม ซานาดะวางแผนแก้ไขด้วยการสร้างยานอวกาศไร้รอยต่อเข้าใกล้และทำลายจากภายใน โดยมีโคไดเป็นผู้ร่วมปฏิบัติการ ลักษณะภายในของฐานซับซ้อนเหมือนเขาวงกต จัดเรียงเหมือนวงจรคอมพิวเตอร์ และเฝ้าดูแลโดยหุ่นยนต์ ณ ใจกลางของระบบ มีการวางระบบป้องกันสุดท้ายด้วยคลื่นเสียงหลอนประสาทและเส้นใยที่คล้ายหนวดปลาหมึกเพื่อการทำร้ายผู้บุกรุก
ดวงอาทิตย์เทียมแห่งบูลาน.
ดวงอาทิตย์เทียม (Artificial Sun) เป็นสิ่งประดิษฐ์ของชาวกามิลัส แต่เดิมถูกใช้เพื่อเป็นแหล่งให้แสงสว่างบนดาวบูลาน แต่ทว่านายพลโดเมลวางแผนจะใช้ดวงอาทิตย์เทียมในการทำลายยามาโตะโดยให้ฐานบนดาวบูลาโจมตีล่อเพื่อดึงความสนใจจากยามาโตะในขณะที่ดวงอาทิตย์เทียมเคลื่อนที่เข้าหายามาโตะจากทางด้านหลัง ถึงแม้ว่าโคไดจะสามารถคาดการณ์ได้ล่วงหน้าถึงความผิดปกติของดวงอาทิตย์เทียมนี้และสั่งให้จับตามองดวงอาทิตย์แต่ก็ยังไม่อาจจะดิ้นหลุดจากกับดักนี้ได้
แผนการนี้ยอดเยี่ยมมากจนกัปตันโอคิตะถึงกับเอ่ยว่า "สุดยอด!" แต่ในวินาทีที่ยามาโตะจนมุมได้แต่รอความตายนั้นเอง เดสเลอร์ที่ได้รับข่าวนี้จากนายกลเกลที่ไม่สามารถทนดูการสังเวยลูกต้องตัวเองได้ เข้ามาสั่งให้โดเมลหยุดแผนของเขาเสีย ยามาโตะจึงทำลายดวงอาทิตย์เทียมด้วยปืนใหญ่เวฟโมชันในที่สุด
เครื่องย้ายมวลสารฉับพลัน.
เครื่องย้ายมวลสารฉับพลัน เป็นเครื่องมือที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์ของโดเมล สามารถใช้เคลื่อนย้ายวัตถุที่อยู่ในพื้นที่ ๆ หนึ่งบริเวณหน้าเครื่องย้ายมวลสารไปยังอีกที่หนึ่งที่อยู่ห่างไกลได้ โดเมลใช้เครื่องย้ายมวลสารฉับพลันนี้เพื่อการโจมตีแบบไม่ให้ข้าศึกตั้งตัว (Surprise Attack) เครื่องย้ายมวลสารฉับพชันนี้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกในยุทธการแห่งจักรวาลสายรุ้ง
การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ (การาวัจโจ)
การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รีจิโอนาเล, เมสสินาในประเทศอิตาลี
ภาพ “การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ” เขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1609 ขณะที่คาราวัจโจพำนักอยู่ที่เมสสินาคาราวัจโจได้รับสัญญาจ้างให้วาดภาพสี่ภาพจากชุดทุกขกิริยาของพระเยซู ถ้าคาราวัจโจได้เขียนตามสัญญาอย่างที่ว่าก็ไม่มีภาพใดที่เหลือให้เห็น ซัสซิโนกล่าวว่าฉากการประสูติของพระเยซูได้รับจ้างจากเซเนทของเมสสินาสำหรับวัดคาปุชินซานตามาเรียเดกลิอันเจลิ
ความเรียบง่ายแบบฟรานซิสกันแสดงให้เห็นได้ในภาพนี้ ภายในโรงนาไม้ที่ประสูติมีลาและวัวยืนอย่างอดทนอยู่ข้างหลังภาพ บนพื้นเป็นฟางมีตะกร้าใส่ขนมปังและ เครื่องมือช่างไม้ของโจเซฟและชิ้นผ้าสองสามชิ้น โจเซฟใส่เสื้อแดงแนะนำคนเลี้ยงแกะที่แต่งสีน้ำตางและเทาต่อแมรี ผู้ใส่เสื้อสีแดงสด พระแม่มารีทรงโอบอุ้มพระบุตรอยู่อย่างทะนุถนอม นอกจากสองรัศมีกับชายที่คุกเข่ากุมมือชื่นชมพระเยซูอยู่เท่านั้นที่ทำให้การพบเด็กเกิดใหม่ดูมีความหมายว่าพระเจ้าเสด็จมาสมภพในร่างของมนุษย์
คาราวัจโจได้รับค่าจ้าง 1000 สคูโดสำหรับงานชิ้นนี้ซึ่งเป็นค่าจ้างที่สูงที่สุดที่ได้รับตั้งแต่เริ่มเขียนภาพมา
Adoration of the Shepherds (Caravaggio)
พักระหว่างหนีไปอียิปต์ (คาราวัจโจ)
พักระหว่างหนีไปอียิปต์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แปมฟิลจ์ในกรุงโรมในประเทศอิตาลี
เนื้อหาของภาพมิได้มีรากฐานมาจากพระคัมภีร์ไบเบิลโดยตรงแต่เป็นเรื่องที่มาขยายความและเพิ่มเติมรายละเอียดกันขึ้นจากพระคัมภีร์ไบเบิลในสมัยต้นยุคกลางที่มีรากฐานมาจากเรื่องการเดินทางของครอบครัวพระเยซูขณะที่เสด็จหนีไปอียิปต์เพื่อลี้ภัยเมื่อได้ข่าวว่าพระเจ้าแฮรอด อันทิพาส์ทรงสั่งให้ฆ่าเด็กเกิดใหม่ในกรุงเยรุซาเล็ม ตามตำนานเมื่อแล้วโจเซฟและพระแม่มารีหยุดพักที่หมู่ไม้ระหว่างการเดินทาง พระทารกก็ทรงสั่งให้กิ่งไม้โน้มลงมาเพื่อให้โจเซฟเก็บผลได้ จากนั้นก็ทรงสั่งให้น้ำพุไหลเป็นสายออกมาเพื่อให้พระบิดา/มารดาได้ดื่มแก้กระหาย รายละเอียดของตำนานก็เพิ่มเติมกันไปต่างๆ ในชั่วเวลาหลายร้อยปีที่แพร่หลาย คาราวัจโจแสดงภาพของพระแม่มารีบรรทมหลับพระศอพับกับพระทารกในพระกร ขณะที่โจเซฟถือโน้ตเพลงให้เทวดาเล่นไวโอลิน ส่วนลาที่เป็นการบอกล่วงหน้าถึงการที่พระเยซูจจะทรงขี่เข้ากรุงเยรุซาเล็มยืนมองอยู่ข้างหลังโจเซฟ
ปีที่วาดยังไม่สามารถตกลงกันได้ ถ้าว่ากันตามจุยเลียโน มันชินิ (Giulio Mancini) ผู้ร่วมสมัยแล้วภาพเขียนนี้และภาพ “แมรี แม็กดาเลนเศร้า” กับภาพนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ก็เขียนเมื่อคาราวัจโจพักอยู่กับฟันติโน เปตริยานิไม่นานหลังจากออกจากห้องเขียนภาพของจุยเซปเป เซซาริ ราวเดือนมกราคม ค.ศ. 1594 แต่การยอมรับเวลาที่ว่านี้ก็เป็นปัญหา เพราะไม่มีภาพเขียนดังกล่าวอยู่ในรายการสำรวจของเปตริยานิที่ทำกันในปี ค.ศ. 1600 แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าเป็นภาพที่คาราวัจโจเขียนให้ผู้อุปถัมภ์คนอื่นที่ไม่ใช่เปตริยานิ นอกจากนั้นถ้าพิจารณาถึงที่มาของลักษณะการวางองค์ประกอบของภาพแล้วก็จะเห็นว่ามีความสัมพันธ์โดยตรงกับงาน “การตัดสินของเฮอร์คิวลีส” โดยอันนิบาเล คารัคชี ที่เขียนเสร็จเมื่อต้นปี ค.ศ. 1596 ซึ่งเป็นภาพที่มีชื่อเสียงและนิยมกันอย่างกว้างขวาง การวางท่าของเทวดาของคาราวัจโจใกล้เคียงกับการวางที่ของไวซ์ในภาพของคารัคชี ขณะที่จอห์น แกชในปี ค.ศ. 2003 ยอมรับคำอ้างของมันชินิ นักประวัติศาสตร์ศิลปะผู้อื่นที่รวมทั้งรอบบ์และแลงดอนในปี ค.ศ. 1998 ตั้งข้อเสนอว่าเป็นภาพที่เขียนให้คาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้อุปถัมภ์คาราวัจโจไว้ในวังระหว่างปี ค.ศ. 1595 ถึงปี ค.ศ. 1596 นอกจากนั้นแล้วรายละเอียดของภาพก็ยังแสดงให้เห็นถึงความเหมาะสมกับการวาดสำหรับวงการปัญญาชนของเดล มอนเต เช่นชิ้นดนตรีที่โจเซฟถือให้เทวดาเล่นเป็นโมเต็ตที่เป็นงานที่เขียนโดยคีตกวีเฟล็มมิช โนเอล บอลเดเว็ยน (Noel Bauldeweyn) เป็นเนื้อเพลง “Quam pulchra es” (ความงดงามอันหาที่เปรียบมิได้) ที่อุทิศให้พระแม่มารีจาก “เพลงโซโลมอน” (Song of Songs หรือ Song of Solomon) ประการสุดท้ายงานนี้เป็นงานเขียนที่ยากที่จะเป็นงานเขียนที่เขียนเองโดยไม่ได้รับการจ้าง
งานนี้เป็นงานชิ้นใหญ่และการวางองค์ประกอบก็ซับซ้อนกว่าภาพ “นักดนตรี” ที่เขียนก่อนหน้านั้นราวปี ค.ศ. 1595 และยังเป็นภาพที่มีภูมิทัศน์ซึ่งหาดูได้ยากมากในงานของคาราวัจโจ ผู้ดูเหมือนจะชอบเขียนภายในสิ่งก่อสร้างเช่นในห้องหรือในทาเวิร์น หรือตอนกลางคืนที่ไม่ค่อยจะมีฉากหลังให้เห็นเท่าใดนักหรือมิได้ให้ความสำคัญกับฉากหลัง นักวิจารณ์คนหนึ่งค่อนว่าถ้าเอาท้องฟ้าจากภาพ 80 กว่าภาพที่คาราวัจโจเขียนมารวมกันแล้วก็คงจะได้เพียงไม่กี่ตารางเซนติเมตร
ภาพเขียนถูกขายให้แก่หอศิลป์แปมฟิลจ์ในกรุงโรมเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1600 ลักษณะการเขียนของลอมบาร์ดและเวนิสของคาราวัจโจยังคงเห็นได้ในภาพนี้จากการเขียนภูมิทัศน์และในการใช้โทนสีที่เรือง ฉากนี้ก็เช่นเดียวกับภาพเขียนอื่นในหัวเรื่องเดียวกันที่ดูแล้วทำให้เกิดความรู้สึกสงบ ผู้ดูมีความเพลิดเพลินกับรายละเอียดของภูมิทัศน์และสวนภายในภาพโดยมีเทวดาที่เรืองรองมีเสน่ห์ดึงดูดเป็นศูนย์กลางของภาพ ภาพกลุ่มแม่และลูกในภาพหนึ่งที่คาราวัจโจเขียนต่อมาอีกหลายครั้งเป็นลักษณะที่มีฝีมือดี
สิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญในงานเขียนของคาราวัจโจนิยมทำกันคือการพยายามระบุว่านาย/นางแบบในภาพคือใคร แต่ส่วนมากแล้วก็เป็นเพียงการสันนิษฐานเพราะคาราวัจโจมิได้ทิ้งหลักฐานไว้ให้มากนัก พระแม่มารีในภาพนี้ดูเหมือนจะเป็นสตรีคนเดียวกับผู้ปรากฏในภาพ “แมรี แม็กดาเลนเศร้า” ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1597 (หอศิลป์แปมฟิลจ์, กรุงโรม) ส่วนโจเซฟผู้สูงอายุดูคล้ายนักบุญแม็ทธิวในภาพ “แรงบันดาลใจของนักบุญแม็ทธิว” ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1602 และอาจจะในภาพ “นักบุญเจอโรมวิปัสสนา” แต่ไม่ค่อยชัดนักที่เขียนราวปี ค.ศ. 1605 นักวิจารณ์บางคนกล่าวว่าเทวดาหนุ่มในรูปเป็นเด็กหนุ่มที่ถูกหลอกทางซ้ายในภาพ “คนโกงไพ่” ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1594 แต่นักวิจารณ์คนอื่นเห็นว่าน่าจะเป็นคนคนเดียวกับเด็กผู้ชายที่หลอกทางขวา
สงครามหมู่เกาะฟอล์คแลนด์
พระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประเสริฐศักดิ์
พระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประเสริฐศักดิ์ มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าประเสริฐศักดิ์ เป็นพระโอรสใน สมเด็จพระบรมราชมาตามหัยกาเธอ กรมหมื่นมาตยาพิทักษ์ ประสูติในหม่อมน้อย ธิดาพระยาราชมนตรี (ภู่ ต้นสกุล ภมรมนตรี) และเป็นพระอนุชาต่างมารดาในสมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในรัชกาลที่ 5
หม่อมเจ้าประเสริฐศักดิ์ ศิริวงศ์ ประสูติปีใดไม่ทราบ (ระหว่าง พ.ศ. 2382 -2384) ได้ว่าการกรมช่างประดับกระจกแลมหาดเล็กช่าง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้เลื่อนขึ้นเป็น พระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประเสริฐศักดิ์ ในรัชกาลที่ 5 เมื่อปีมะเส็ง พ.ศ. 2412 สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 12 แรม 11 ค่ำ ปีมะเส็ง พ.ศ. 2424 ในระหว่างกาลซึ่งจะโปรดเกล้าฯ ให้เป็นพระองค์เจ้าต่างกรม
ทรงมีชายา คือ หม่อมเจ้าหญิงสนิทถนอม ศิริวงศ์ (ราชสกุล : สนิทวงศ์ ) พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท และทรงมีหม่อมอีกหลายท่าน โดยทรงมีบุตรธิดาที่เกิดจากชายาและหม่อมต่าง ๆ เท่าที่ทราบ คือ
หม่อมเจ้าประเสริฐศักดิ์ ศิริวงศ์
การพิจารณาคดีโดยใช้วิธีทรมาน
การพิจารณาคดีโดยการทรมาน หรือ การพิสูจน์ความบริสุทธิ์  เป็นการตัดสินหรือการพิสูจน์การผิดหรือไม่ผิดโดยการทรมานผู้ถูกกล่าวหา หรือการพิสูจน์ตนเองด้วยว่าถูกหรือผิดโดยการทรมานตนเอง ถ้าผ่านการทรมานโดยไม่มีการบาดเจ็บหรือบาดเจ็บแต่ก็เพียงเล็กน้อยและหายเร็วก็เท่ากับเป็นการพิสูจน์ว่าผู้ถูกกล่าวหาหรือผู้พิสูจน์ตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์
ในยุคกลางของยุโรป “การพิจารณาคดีโดยการทรมาน” ก็เช่นเดียวกับ “การพิจารณาคดีโดยการต่อสู้” ถือว่าเป็น “judicium Dei” คือเป็นปรัชญาที่อยู่บนพื้นฐานที่ว่าพระเจ้าจะเข้ามาช่วยแสดงปาฏิหาริย์ในนามของผู้บริสุทธิ์ แต่การใช้การวิธีพิสูจน์ความถูกผิดโดยการทรมานนี้มีมาก่อนสมัยการนับถือคริสต์ศาสนามานานก่อนหน้านั้น ตั้งแต่สมัยวัฒนธรรมลัทธิพหุเทวนิยม (polytheistic) หรือลัทธิการนับถือพระเจ้าหลายองค์และตั้งแต่กฎบัตรอัวร์-นัมมู (Code of Ur-Nammu) และในวัฒณธรรมชนเผ่าที่มีความเชื่อในลัทธิวิญญาณนิยม (animist) เช่นการพิสูจน์ความบริสุทธิ์โดยการดื่ม “น้ำแดง” (ถั่วคาลาบาร์) ในเซียร์ราลีโอนที่ทำให้เกิดความมหัศจรรย์แต่ไม่ใช่เป็นการพิสูจน์ความยุติธรรม
ในสังคมก่อนหน้าสังคมสมัยใหม่ การพิสูจน์ความบริสุทธิ์มีความสำคัญพอๆ กับการตั้งสัตย์ปฏิญาณและการเป็นพยานที่ทำให้สามารถนำมาซึ่งการตัดสินว่าผิดหรือถูก และอันที่จริงแล้วคำว่า “Ordeal” หรือ ภาษาอังกฤษเก่า “Ordǣl” แปลว่า “การตัดสินหรือคำพิพากษา” ( และ ) ที่มาจากภาษาโปรโต-เจอร์มานิค “*uzdailjam” (ที่นำมาซึ่งการตัดสิน)
ในยุโรปการพิสูจน์ความบริสุทธิ์มักจะให้ผู้ถูกกล่าวหาพิสูจน์ตนเองด้วยไฟหรือน้ำ แต่วิธีการปฏิบัติก็แตกต่างกันไปตามกาลเวลาและสถานที่ ในอังกฤษ, การพิสูจน์ความบริสุทธิ์เป็นเหตุการณ์ที่พบกันตามปกติในสมัยแองโกล-แซ็กซอนและสมัยนอร์มัน การพิสูจน์ด้วยไฟมักจะใช้ทดสอบกับผู้มีบรรดาศักดิ์ ส่วนการพิสูจน์ด้วยน้ำมักจะใช้กับชนชั้นรองลงมาหรือชาวบ้าน
จากการประชุมสภาบาทหลวงแห่งแลตเตอรันครั้งที่ 4ในปี ค.ศ. 1215 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ประกาศห้ามไม่ให้นักบวชเข้ายุ่งเกี่ยวกับการพิจารณาคดีโดยไฟหรือน้ำและแทนที่ด้วย “การสาบานและเสนอพยานสนับสนุน” (compurgation) การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ก็ยิ่งเกิดขึ้นน้อยครั้งลงในปลายยุคกลาง และมักจะแทนที่ด้วยการบังคับให้สารภาพโดยการทรมาน
ในปี ค.ศ. 1456 โยฮันเนส ฮาร์ทลีบ (Johannes Hartlieb) แพทย์ชาวบาวาเรียรายงานความเชื่องมงายที่นิยมกันในการให้ผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมยพิสูจน์ความบริสุทธิ์โดยการกินขนมปังหรือเนยแข็งที่เสก (Corsned) ถ้าเป็นขโมยจริงก็จะมีอันเป็นไปเช่นอาเจียน และเป็นวิธีที่ใช้กันทั่วไปโดยไม่มีการห้ามกันอย่างเป็นทางการ การพิจารณาคดีโดยการทรมานมายุติลงราวคริสต์ศตวรรษที่ 16
การพิสูจน์ด้วยความร้อน.
การพิสูจน์วิธีนี้ผู้ถูกกล่าวหาจะต้องเดินช่วงระยะทางหนึ่งซึ่งมักจะราว 9 ฟุตโดยการเดินบนคันไถที่ร้อนเป็นไฟหรือเดินถือเหล็กร้อนเดิน การตัดสินว่าความบริสุทธิ์ก็จากการที่ผู้พิสูจน์ไม่มีอาการบาดเจ็บจากการทรมาน แต่ตามปกติแล้วผู้ถูกกล่าวหาก็จะได้รับการพันแผลและตรวจโดยนักบวชสามวันต่อมา นักบวชก็จะผู้ที่จะประกาศว่าพระเจ้ามาเป็นผู้ช่วยรักษาให้หาย แต่ถ้าแผลเป็นหนองขึ้นมาผู้ถูกกล่าวหาก็อาจจะถูกเนรเทศหรือประหารชีวิตตามแต่จะตัดสิน
กรณีที่เป็นที่รู้จักกันคือการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพระราชินีเอ็มมา ผู้ทรงถูกกล่าวหาว่าโดยพระราชโอรส พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ ว่าทรงมีชู้กับบาทหลวงแห่งวินเชสเตอร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถ้าบันทึกของวัดเป็นที่เชื่อได้พระราชินีเอ็มมาก็ทรงแสดงพระองค์ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์อย่างไม่มีที่สงสัย เมื่อทรงดำเนินบนมีดไปแล้วก็ทรงหันมามีพระโองการให้เริ่มการพิสูจน์เริ่มขึ้น
วิธีพิสูจน์อีกวิธีหนึ่งคือให้ผู้ถูกกล่าวหาล้วงก้อนหินจากหม้อน้ำ, น้ำมัน หรือตะกั่วที่เดือด การตัดสินว่าบริสุทธิ์หรือไม่ก็เช่นเดียวกับข้างบน นักบุญเกรกอรีแห่งทัวร์บรรยายการพิจารณาคดีโดยไม่มีระบบศาลในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ของการพิสูจน์ตนเองของนักบุญไฮยาซินธ์ โดยการล้วงลงไปหยิบหินในหม้อน้ำเดือดซึ่งใช้เวลาราวชั่วโมงหนึ่งจึงเสร็จ และเมื่อให้ผู้นอกรีตทำเช่นเดียวกันน้ำก็ลวกมือมาจนถึงข้อศอก
จิโอวานนิ ดา ปาน เดล คาร์ปิเนบรรยายว่าเมื่อเดินทางไปเฝ้าบาทูข่าน ประมุขชาวมองโกลก็ถูกบังคับให้เดินผ่านกองไฟสองข้าง เพื่อกำจัดสิ่งชั่วร้ายหรือพิษที่ติดตัวมา
การพิสูจน์ด้วยน้ำ.
ในพระราชบัญญัติแคลเร็นดอน (Assize of Clarendon), ที่ประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1166 ซึ่งเป็นกฎหมายสำคัญฉบับแรกของรัชสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ที่ระบุว่า: “ผู้ใดที่ถูกกล่าวหาโดยคำสาบานของลูกขุนว่าเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นโจร หรือฆาตกร ...จะถูกนำตัวไปพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำ”
การพิสูจน์ด้วยน้ำร้อน.
การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำร้อนกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ใน “กฎบัตรซาลลิค” วิธีนี้ผู้ถูกกล่าวหาต้องจุ่มมือลงไปในกาน้ำเดือด ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 สถาบันโรมันคาทอลิกจะให้ผู้ถูกกล่าวหาเอามือจ้วงลงไปในน้ำร้อน ถ้าภายในสามวันพระเจ้ายังรักษาแผลไม่หายก็แปลว่าเป็นผู้ทำผิดจริงตามที่ถูกกล่าวหา
การพิสูจน์ด้วยน้ำเย็น.
การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำเย็นมาจากประมวลกฎหมายฮัมมูราบีเมื่อผู้ถูกกล่าวหาว่าใช้เวทมนตร์ (sorcery) จะถูกจับให้ดำน้ำถ้ารอดก็แปลว่าบริสุทธิ์ กฎหมายนี้ใช้กันในหมู่ชนแฟรงค์ แต่ถูกยุบเลิกโดยพระเจ้าหลุยส์ผู้ศรัทธา (Louis the Pious) ในปี ค.ศ. 829 และกลับมาใช้กันอีกครั้งในปลายยุคกลาง ใน “Dreieicher Wildbann” ในปี ค.ศ. 1338 กล่าวว่าถ้าถูกกล่าวหาว่าลักลอบล่าสัตว์ ก็จะถูกกดลงไปในถังน้ำสามครั้งและถ้าจมลงไปถึงก้นถังก็แปลว่าผิด
นักบุญเกรกอรีแห่งทัวร์กล่าวถึงการผูกโม่หินรอบคอผู้ถูกกล่าวหาถ้าจมก็แปลว่าไม่บริสุทธิ์ และกล่าวถึง “ผู้นอกศาสนาที่เอาหินโม่หินผูกคอควิรินัส บาทหลวงแห่งซิสเซ็คและโยนลงไปในน้ำ แต่ควิรินัสก็ลอยตัวอยู่ได้ด้วยความช่วยเหลือจากพระเจ้า และแม้น้ำก็ไม่ได้ดึงตัวควิรินัสลงไปเพราะน้ำหนักของความผิดไม่ได้กดตัวท่าน”
การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำมาเกี่ยวข้องกับการล่าแม่มด (Witch-hunt) ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 17 แต่สถานะการณ์และผลตรงกันข้ามกับตัวอย่างที่กล่าวข้างบน: ถ้าผู้ถูกกล่าวหาจม (และในที่สุดก็จมน้ำตาย) ผู้นั้นก็เป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ถ้าลอยก็ถือว่าเป็นผู้มีเวทมนตร์และถูกนำไปลงโทษ ผู้ศึกษาเกี่ยวกับมารวิทยา (Demonology) ต่างก็ตั้งข้อสันนิษฐานกันไปต่างๆ ว่าการลอยตัวเกิดขึ้นได้อย่างไร บ้างก็ว่าที่พ่อมดหรือแม่มดลอยได้ก็เพราะเป็นผู้สละการรับศีลจุ่มเมื่อเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแวดวงปีศาจหรือมาร เจคอป ริคเคียสอ้างว่าพ่อมดหรือแม่มดมีความเบากว่ามนุษย์ธรรมดาและเสนอวิธีอื่นแทนที่จะถ่วงน้ำ สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ทรงอ้างในหนังสือ “Daemonologie” ว่าน้ำเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์ที่สามารถกำจัดผู้มีความผิดได้
การพิสูจน์ด้วยกางเขน.