pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ขุดหลุม กว้าง ยาว และลึก 50-100 ซม. แยกดินชั้นบนและดินชั้นล่าง ทิ้งไว้ 1-2 เดือน เพื่อฆ่าเชื้อโรค เอาส่วนที่เป็นหน้าดินผสมปุ๋ยคอก
หรือปุ๋ยหมัก หรือบางส่วนของดินชั้นล่างแล้วกลบลงไปในหลุมให้เต็ม ใส่ปุ๋ยหมัก 1 กก./ต้น โดยผสมคลุกเคล้าให้เข้ากับปูนในอัตรา 15 กก./หลุม
ดูแลปราบวัชพืช โรค แมลง และให้น้ำตามปกติ สำหรับการใช้ปุ๋ยบำรุงดินขึ้นกับความต้องการและชนิดของพืชที่จะปลูก
พรรคริพับลิกัน (สหรัฐ)
พรรคริพับลิกัน  หรือ มีชื่อเล่นว่า แกรนด์โอลด์ปาร์ตี (Grand Old Party, อักษรย่อ: GOP) เป็นพรรคการเมืองอนุรักษนิยม ซึ่งเป็นหนึ่งในสองพรรคของสหรัฐที่มีขนาดใหญ่ที่สุด (อีกพรรคหนึ่งคือ พรรคเดโมแครต) พรรคริพับลิกันถูกตั้งชื่อเพื่อสะท้อนคตินิยมทางการเมืองแบบสาธารณรัฐนิยม (republicanism) ซึ่งเป็นคตินิยมที่สำคัญในสมัยสงครามปฏิวัติอเมริกา พรรคนี้ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1854 โดยแนวร่วมผสมระหว่าง นักเคลื่อนไหวเพื่อต่อต้านสถาบันทาส, นักปฏิรูปเศรษฐกิจ, สมาชิกเก่าของพรรคเนชันแนลริพับลิกัน, สมาชิกเก่าของพรรคแผ่นดินเสรี, และพรรควิก
พรรคริพับลิกันในยุคเริ่มแรก ยึดถือคตินิยมทางการเมืองแบบเสรีนิยมคลาสสิค โดยมีจุดยืนที่ปฏิเสธสถาบันทาส และสนับสนุนการปฏิรูปทางเศรษฐกิจ ภายใต้การนำของอับราฮัม ลินคอล์นและรัฐสภาพรรครีพับลิกัน พรรคสามารถนำประเทศทำลายสมาพันธรัฐอเมริการะหว่างสงครามกลางเมือง รักษาสหภาพและเลิกทาสได้สำเร็จ หลังจากนั้นพรรครีพับลิกันเป็นพรรคใหญ่สุดในการเมืองระดับชาติจนกระทั่ง ค.ศ. 1932 โดยหลังจาก ค.ศ. 1912 อดีตประธานาธิบดีธีโอดอร์ รูสเวลต์และผู้สนับสนุนแยกตัวออกไปตั้งพรรคก้าวหน้า ทำให้อุดมการณ์พรรครีพับลิกันเปลี่ยนเป็นฝ่ายขวา พรรครีพับลิกันเสียเสียงข้างมากในรัฐสภาในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (ค.ศ. 1929–1940) ซึ่งโครงการสัญญาใหม่ที่ได้รับความนิยมสูงทำให้พรรคเดโมแครตชนะการเลือกตั้งเป็นส่วนใหญ่ในช่วงสามทศวรรษถัดมา หลังรัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1964 และรัฐบัญญัติสิทธิออกเสียง ค.ศ. 1965 ฐานเสียงหลักของพรรคก็เปลี่ยนไป โดยรัฐภาคใต้มักออกเสียงเลือกประธานาธิบดีจากพรรครีพับลิกัน และหลังคำวินิจฉัยของศาลสูงสุดในคดีระหว่างโรกับเวด ค.ศ. 1973 พรรครีพับลิกันเพิ่มการคัดค้านการทำแท้งในแนวนโยบายของพรรคและทำให้ได้เสียงสนับสนุนจากพวกอีแวนเจลิคัล พรรคยังสนับสนุนรัฐบาลขนาดเล็ก การผ่อนปรนระเบียบควบคุม ลดภาษี สิทธิปืน การจำกัดคนเข้าเมืองและคนเข้าเมืองผิดกฎหมาย การจำกัดการทำแท้ง การจำกัดสหภาพแรงงาน และการเพิ่มงบรายจ่ายทางทหาร รวมทั้งยังสนับสนุนการค้าเสรีเพิ่มขึ้นนับแต่คริสต์ศตวรรษที่ 20
ในสมัยใหม่ ฐานประชากรศาสตร์ของพรรคเปลี่ยนไปยังชนชั้นแรงงาน ผู้ที่อาศัยอยู่ในชนบท เพศชาย ชาวภาคใต้และอเมริกันผิวขาวมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งคริสเตียนอีแวนเจลิคัลผิวขาว ในปีหลัง ๆ พรรครีพับลิกันมีสมาชิกเป็นชนชั้นแรงงานผิวขาว ฺฮิสแปนิกและยิวออร์โธด็อกซ์มากขึ้น ขณะที่เสียการสนับสนุนจากผิวขาวชนชั้นสูงและจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย ผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีคนล่าสุด คือ ดอนัลด์ ทรัมป์ ซึ่งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 45 ระหว่างปี 2017 ถึง 2021 จนถึงปัจจุบันมีประธานาธิบดีจากพรรครีพับลิกันแล้ว 19 คนซึ่งมากกว่าพรรคการเมืองพรรคใดในสหรัฐ ในปี 2022 พรรครีพับลิกันมีผู้ว่าการรัฐ 28 คน ครองสภานิติบัญญัติระดับรัฐ 30 แห่ง และครองทั้งสภาสูง สภาล่างและผู้ว่าการรัฐ (trifecta) ใน 23 รัฐ ผู้พิพากษาศาลสูงสุด 6 คนจาก 9 คนมาจากการแต่งตั้งของประธานาธิบดีพรรครีพับลิกัน
พรรครีพับบลีกันตั้งขึ้นภายใต้การนำของประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์น เมื่อค.ศ. 1854 เป็นแยกตัวของนักการเมืองผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับระบอบทาส ออกมาจากพรรควิก (Whig Party) ชื่อพรรครีพับบลีกันเป็นการตั้งชื่อเลียนแบบพรรครีพับบลีกันเก่าดั้งเดิมของสหรัฐซึ่งก่อตั้งโดยประธานาธิบดีโธมัส เจฟเฟอร์สัน การเลือกตั้งประธานาธิบดีในปีค.ศ. 1860 พรรครีพับบลีกันภายใต้การนำของอับราฮัม ลินคอล์น ได้รับชัยชนะท่วมท้นในมลรัฐทางภาคเหนือและได้เป็นประธานาธิบดี เป็นเหตุให้รัฐทางใต้ซึ่งไม่พอใจนโยบายเลิกทาสของลินคอล์นจึงแยกตัวออกไป นำไปสู่สงครามกลางเมืองอเมริกา (American Civil War) สงครามสิ้นสุดลงฝ่ายเหนือได้รับชัยชนะ ทำให้พรรครีพับบลิกันซึ่งชูนโยบายเลิกทาสประสบความสำเร็จและมีชัยชนะในการเลือกตั้งอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาประมาณเจ็ดสิบปี ตั้งแต่ค.ศ. 1860 ถึง ค.ศ. 1933 (ยกเว้นในสมัยของประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสัน) ครองเสียงข้างมากทั้งในสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภามาเกือบจะโดยตลอด เป็นแหล่งที่มาของประธานาธิบดีสหรัฐในสมัยแห่งการฟื้นฟู (Reconstruction) และสมัยแห่งความก้าวหน้า (Progressive Era) ที่สำคัญได้แก่ ยูลิสซิส เอส. แกรนต์ และธีโอดอร์ โรสเวลต์
ในช่วงแรกนั้นนโยบายของพรรครีพับบลีกันมีความเป็นเสรีนิยม ส่งเสริมความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยี การขยายอาณานิคม และการส่งเสริมสิทธิของชาวแอฟริกันอเมริกัน จนกระทั่งค.ศ. 1933 นายแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ แห่งพรรคเดโมแครต ชูนโยบายสังคมเสรีนิยมทำให้พรรครีพับลีกันมีความนิยมที่เสื่อมลงและต้องสูญเสียอำนาจในการบริหารประเทศ รวมทั้งสูญเสียเสียงข้างมากทั้งในสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาให้แก่พรรคเดโมแครต ทำให้พรรครีพับบลีกันเป็นพรรคการเมืองฝ่ายค้านเสียส่วนใหญ่ในช่วงเวลาประมาณเจ็ดสิบปี ตั้งแต่ค.ศ. 1933 ถึง ค.ศ. 1994
ในค.ศ. 1994 ในสมัยของประธานาธิบดีบิล คลินตัน พรรครีพับบลีกันได้เสียงข้างมากกลับคืนมาทั้งในสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาเป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดสิบปี ค.ศ. 2000 ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุชจากพรรครีพับบลีกันชนะการเลือกตั้ง
พรรคริพับลิเชื่อว่าบุคคลควรรับผิดชอบต่อสถานการณ์ของตนเอง พวกเขายังเชื่อว่าภาคเอกชนมีประสิทธิภาพในการช่วยเหลือคนยากจนด้วยการกุศลมากกว่าที่รัฐบาลทำผ่านโครงการสวัสดิการ และโครงการช่วยเหลือทางสังคมมักทำให้รัฐบาลต้องพึ่งพาอาศัยกัน
ค่าจ้างขั้นต่ำ.
พรรคริพับลิกันส่วนใหญ่คัดค้านการขึ้นค่าจ้างขั้นต่ำโดยเชื่อว่าการเพิ่มขึ้นดังกล่าวส่งผลกระทบต่อธุรกิจโดยบังคับให้พวกเขาเลิกจ้างและจ้างงานจากภายนอกในขณะที่ส่งต่อต้นทุนให้กับผู้บริโภค
พรรครีพับลิกัน
แก้มลิง
โครงการแก้มลิง อั้นเป็นคนเขียน เป็นการบริหารจัดการน้ำตามแนวพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เกี่ยวกับพื้นที่หน่วงน้ำ (detention basin) เพื่อแก้ปัญหาน้ำท่วม ปัจจุบันมีพื้นที่แก้มลิงขนาดใหญ่อยู่ทางฝั่งตะวันออกของกรุงเทพมหานคร เหนือท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ โดยกำหนดในผังการใช้ที่ดินเป็นพื้นที่เขียวลาย ไม่เหมาะกับการพัฒนา นอกจากนี้ยังมีแก้มลิงเล็กใหญ่กระจายอยู่ทั่วกรุงเทพมหานครกว่า 20 จุด
โครงการแก้มลิง มีแนวคิดจากการที่ลิงอมกล้วยไว้ในกระพุ้งแก้มไว้ได้คราวละมาก ๆ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้มีพระราชกระแสอธิบายว่า "ลิงโดยทั่วไปถ้าเราส่งกล้วยให้ ลิงจะรีบปอกเปลือก เอาเข้าปากเคี้ยว แล้วนำไปเก็บไว้ที่แก้มก่อนลิงจะทำอย่างนี้จนกล้วยหมดหวีหรือ เต็มกระพุ้งแก้ม จากนั้นจะค่อย ๆ นำออกมาเคี้ยวและกลืนกินภายหลัง"
ในโครงการ มีการวางแผนพื้นที่แก้มลิงอย่างเป็นระบบ โดยหน่วยงานต่าง ๆ เช่น กรุงเทพมหานคร กรมชลประทาน เป็นต้น แก้มลิงมี 3 ขนาด จากใหญ่ กลาง เล็ก มีวัตถุประสงค์เพื่อการชะลอน้ำก่อนที่จะจัดการระบายออกในเวลาต่อมา สามารถเป็นได้ทั้งพื้นที่ของรัฐและเอกชน
ปิออตร์ ชูรอฟสกี
ปิออตร์ อันเดรเยวิช ชูรอฟสกี  เป็นคีตกวี และนักดนตรีชาวรัสเซีย ที่ถูกระบุว่าเป็นผู้ประพันธ์ทำนองเพลงสรรเสริญพระบารมี
ชูรอฟสกี เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1850 (พ.ศ. 2393) ในครอบครัวขุนนาง มีพี่ชายเป็นแพทย์ชื่อดัง และเป็นแพทย์ประจำตัวของอันโตน เชคอฟ นักประพันธ์ชาวรัสเซียผู้มีชื่อเสียง ใช้ชีวิตช่วงแรกอยู่ที่กรุงมอสโก และสนใจดนตรีมาตั้งแต่ยังเด็ก ต่อมาได้เข้าศึกษาที่สถาบันศิลปะแห่งกรุงมอสโกที่โด่งดัง ชูรอฟสกีโดดเด่นมากในเรื่องเปียโน หลังจบการศึกษา เขาเริ่มอาชีพด้วยการเป็นนักเปียโน แต่ก็สนใจเรื่องการเป็นหัวหน้าวงดนตรี ข้อเขียนเชิงวิจารณ์ดนตรีรวมทั้งเริ่มเขียนบทโรมานซ์และโน้ตเพลงสำหรับเปียโน
ค.ศ. 1870 (พ.ศ. 2413) เป็นหัวหน้าวงดนตรีโรงโอเปร่าเมืองคาร์คอฟ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน) ต่อมาได้เป็นหัวหน้าคณะดนตรีโรงละครบอลชอยที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก แต่ก็ลาออกเพื่อเดินทางไปตามหัวเมืองเพื่อไปปาฐกถาเรื่องดนตรีและศิลปะการแสดง ซึ่งเขาก็ทำได้ดี
นอกจากผลงานเพลงแล้ว ชูรอฟสกีก็ยังมีข้อเขียนเกี่ยวกับดนตรีอยู่หลายชิ้น รวมถึงการแปลผลงานเขียนเกี่ยวกับดนตรี เขาได้พิมพ์หนังสือคู่มือเกี่ยวกับดนตรี รวบรวมชีวประวัตินักดนตรีที่มีชื่อเสียง และในปี ค.ศ. 1890 (พ.ศ. 2433) เขาได้รวบรวมเพลงชาติต่างๆ และจัดพิมพ์เป็นหนังสือ ซึ่งในจำนวนนี้ก็รวมถึงเพลงสรรเสริญพระบารมีของไทยรวมอยู่ด้วย
แต่งานประพันธ์เพลงของเขาไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลายเท่ากับงานด้านอื่น ๆ เหตุผลส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะเขาเป็นคนที่สุภาพ ถ่อมตัว และเก็บตัวอย่างมาก ตอนหลังเขากลับมาจับงานประพันธ์เพลงอีก แต่ก็ไม่เคยได้รับการตีพิมพ์ ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ บทละครอุปรากรสำคัญของเขา 2 เรื่อง คือ "บอกดาน คเมลนิตสกี้" และ "สมิธ วาคูล่า" ก็ยังไม่ได้รับการตีพิมพ์
งานของเขาหลายชิ้นชี้ว่า ชูรอฟสกีสนใจประเทศแถบตะวันออก และเขาเคยเดินทางมาท่องเที่ยวแล้วหลายครั้ง แต่ไม่มีหลักฐานที่ระบุว่าเขาเคยเดินทางมายังประเทศไทย
ในส่วนที่เกี่ยวกับการประพันธ์ท่วงทำนองเพลงสรรเสริญพระบารมี มีระบุไว้ว่า เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสดับเสียงดนตรีเป็นครั้งแรก ก็ทรงพอพระทัย จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1892 (พ.ศ. 2435) ได้พระราชทานกล่องยานัตถุ์ทำด้วยเงินสลักพระปรมาภิไธยให้แก่ผู้ประพันธ์
ปิออตร์ ชูรอฟสกี เสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1908
แม่นากพระโขนง
แม่นากพระโขนง หรือมักเรียกสั้น ๆ ว่า แม่นาก (โดยมากสะกดด้วย ค.ควาย) หรือมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า นางนาก เป็นผีตายทั้งกลมที่เป็นที่รู้จักของไทย มีลักษณะผมยาว ห่มสไบ นุ่งโจงกระเบน ลักษณะที่เห็นเด่นชัดคือนางจะยืนอุ้มลูกอยู่ที่ท่าน้ำ
เชื่อกันว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงในปลายสมัยรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันมีศาลแม่นาคตั้งอยู่ที่วัดมหาบุศย์ ซอยสุขุมวิท 77 (ถนนอ่อนนุช) เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร
มีสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่หนึ่ง อาศัยอยู่ด้วยกันที่ย่านพระโขนง สามีชื่อนายมาก ส่วนภรรยาชื่อนางนาก ทั้งสองใช้ชีวิตคู่ร่วมกันจนนางนากตั้งครรภ์อ่อน ๆ นายมากก็มีหมายเรียกให้ไปเป็นทหารประจำการที่บางกอก นางนากจึงต้องอยู่ตามลำพัง
เวลาผ่านไป ท้องของนางนากก็ยิ่งโตขึ้นเรื่อย ๆ จนครบกำหนดคลอด หมอตำแยก็มาทำคลอดให้ ทว่าลูกของนางนากไม่ยอมกลับหัว จึงไม่สามารถคลอดออกมาตามธรรมชาติ ยังผลให้นางนากเจ็บปวดเป็นยิ่งนัก และในที่สุดนางนากก็ทานความเจ็บปวดไว้ไม่ไหว สิ้นใจไปพร้อมกับลูกในท้อง กลายเป็นผีตายทั้งกลม
หลังจากนั้น ศพของนางนากได้ถูกนำไปฝังไว้ยังป่าช้าท้ายวัดมหาบุศย์ ส่วนนายมากเมื่อปลดประจำการก็กลับจากบางกอกมายังพระโขนงโดยที่ยังไม่ทราบความว่าเมียของตัวได้หาชีวิตไม่แล้ว นายมากกลับมาถึงในเวลาเข้าไต้เข้าไฟพอดี จึงไม่ได้พบชาวบ้านเลย เนื่องจากบริเวณบ้านของนางนาก หลังจากที่นางนากตายไปก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพราะกลัวผีนางนากซึ่งต่างก็เชื่อกันว่าวิญญาณของผีตายทั้งกลมนั้นเฮี้ยน และมีความดุร้ายเป็นยิ่งนัก
ครั้นเมื่อนายมากกลับมาอยู่ที่บ้าน ผีนางนากก็คอยพยายามรั้งนายมากให้อยู่ที่บ้านตลอดเวลา ไม่ให้ออกไปพบใคร เพราะเกรงว่านายมากจะรู้ความจริงจากชาวบ้าน นายมากก็เชื่อเมีย เพราะรักเมีย ไม่ว่าใครที่มาพบเจอนายมากจะบอกนายมากอย่างไร นายมากก็ไม่เชื่อว่าเมียตัวเองตายไปแล้ว จนวันหนึ่งขณะที่นางนากตำน้ำพริกอยู่บนบ้าน นางนากทำมะนาวตกลงไปใต้ถุนบ้าน ด้วยความรีบร้อน นางจึงเอื้อมมือยาวลงมาจากร่องบนพื้นเรือนเพื่อเก็บมะนาวที่อยู่ใต้ถุนบ้าน นายมากขณะนั้น บังเอิญผ่านมาเห็นพอดี จึงปักใจเชื่ออย่างเต็มร้อย ว่าเมียตัวเองเป็นผีตามที่ชาวบ้านว่ากัน
นายมากวางแผนหลบหนีผีนางนาก โดยการแอบเจาะตุ่มใส่น้ำให้รั่วแล้วเอาดินอุดไว้ ตกกลางคืนทำทีเป็นไปปลดทุกข์เบา แล้วแกะดินที่อุดตุ่มไว้ให้น้ำไหลออกเหมือนคนปลดทุกข์เบา จากนั้นจึงแอบหนีไป นางนากเมื่อเห็นผิดสังเกตจึงออกมาดู ทำให้รู้ว่าตัวเองโดนหลอก จึงตามนายมากไปทันที นายมากเมื่อเห็นผีนางนากตามมาจึงหนีเข้าไปหลบอยู่ในดงหนาด นางนากไม่สามารถทำอะไรได้เพราะผีกลัวใบหนาด นายมากหนีไปพึ่งพระที่วัด นางนากไม่ลดละพยายาม ด้วยความที่เจ็บใจชาวบ้านที่คอยยุแยงตะแคงรั่วผัวตัวเองอีกประการหนึ่ง ทำให้นางนากออกอาละวาดหลอกหลอนชาวบ้านจนหวาดกลัวกันไปทั้งบาง ซึ่งความเฮี้ยนของนางนาก ส่วนหนึ่งเกิดจากการที่ถูกฝังไว้ระหว่างต้นตะเคียนคู่นั่นเอง ในที่สุด นางนากก็ถูกหมอผีฝีมือดีจับใส่หม้อถ่วงน้ำ จึงสงบไปได้พักใหญ่
จนกระทั่งตายายคู่หนึ่งที่ไม่รู้เรื่องเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ เก็บหม้อที่ถ่วงนางนากได้ขณะทอดแหจับปลา นางนากจึงถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ถูกสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) สยบลงได้ กะโหลกศีรษะส่วนหน้าผากของนางนากถูกเคาะออกมาทำหัวปั้นเหน่ง เพื่อเป็นการสะกดวิญญาณ และนำนางนากสู่สุคติ หลังจากนั้น ปั้นเหน่งชิ้นนั้นก็ตกทอดไปยังเจ้าของอื่น ๆ อีกหลายมือ ตำนานรักของนางนาก นับเป็นตำนานรักอีกเรื่องหนึ่งที่ประทับใจผู้ฟังอย่างไม่รู้จบ กับความรักที่มั่นคงของนางนากที่มีต่อสามี ที่แม้แต่ความตายก็มิอาจพรากหัวใจรักของนางไปได้
ข้อเท็จจริงในประวัติศาสตร์.
เอนก นาวิกมูลผู้ศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์ไทยได้ค้นคว้าเอกสารร่วมสมัยเกี่ยวกับเรื่องแม่นากพระโขนงนี้ พบว่า จากหนังสือพิมพ์สยามประเภทฉบับวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2442 ของ ก.ศ.ร. กุหลาบ น่าจะมาจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในปลายรัชสมัยรัชกาลที่ 3 ของ อำแดงนาก ลูกสาวกำนันตำบลพระโขนงชื่อ ขุนศรี ที่ตายลงขณะยังตั้งท้อง และทางฝ่ายลูก ๆ ของอำแดงนากก็เกรงว่าบิดาของตน (สามีแม่นาก) จะไปแต่งงานมีภรรยาใหม่ และต้องถูกแบ่งทรัพย์สิน จึงรวมตัวกันแสร้งทำเป็นผีหลอกผู้คนที่ผ่านไปมาด้วยการขว้างหินใส่เรือผู้ที่สัญจรไปมาในเวลากลางคืนบ้าง หรือทำวิธีต่าง ๆ นานา เพื่อให้คนเชื่อว่าผีของมารดาตนเองเฮี้ยน และพบว่าสามีของอำแดงนากไม่ใช่ชื่อมาก แต่มีชื่อว่านายชุ่มทศกัณฐ์ (เพราะเป็นนักแสดงในบททศกัณฐ์) และพบว่าคำว่าแม่นาก เขียนด้วยตัวสะกด ก ไก่ (ไม่ใช่ ค ควาย) แต่การที่สามีแม่นากได้ชื่อเป็น มาก เกิดขึ้นครั้งแรกจากบทประพันธ์เรื่อง "อีนากพระโขนง" ซึ่งเป็นบทละครร้อง ในปี พ.ศ. 2454 โดย พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ และกรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ เคยทรงครอบครองกระดูกหน้าผากของแม่นากนี้ด้วยเช่นกัน โดยไม่ทราบว่าใครเป็นผู้นำมาถวาย
ความเชื่อของคนไทย.
เรื่องราวของแม่นากพระโขนงปรากฏอยู่ทั่วไปตามความเชื่อของคนไทยร่วมสมัยและตราบจนปัจจุบัน เช่น เชื่อว่าชื่อสี่แยกมหานาค ที่เขตดุสิตในปัจจุบัน มาจากการที่แม่นากอาละวาดขยายตัวให้ใหญ่ และล้นเกล้ารัชกาลที่ 4 ก็ยังเคยเสด็จทอดพระเนตรด้วย หรือ เชื่อว่าพระรูปที่มาปราบแม่นากได้นั้นคือสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) เป็นต้น อีกทั้งยังเชื่อว่าท่านเป็นคนเจาะกะโหลกที่หน้าผากของแม่นากทำเป็นปั้นเหน่ง เพื่อสะกดวิญญาณแม่นาก และได้สร้างห้องเพื่อเก็บปั้นเหน่งชิ้นนี้ไว้ต่างหาก หรือหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ก็ยังได้เขียนบันทึกเอาไว้ว่า เมื่อ พ.ศ. 2468 ซึ่งเป็นสมัยที่ท่านยังเป็นเด็ก ท่านเคยเห็นเรือนของแม่นากด้วย เป็นเรือนลักษณะเหมือนเรือนไทยภาคกลางทั่วไปอยู่ติดริมคลองพระโขนง มีเสาเรือนสูง มีห้องครัวอยู่ด้านหลัง ซึ่งปัจจุบันนี้ได้ถูกรื้อถอนไปแล้ว และยังเคยขึ้นไปบนศาลาการเปรียญของวัดมหาบุศย์ด้วย ในขณะนั้นศาลาการเปรียญหลังใหม่ บนฝ้าเพดานมีรอยเท้าเปื้อนโคลนคล้ายรอยเท้าคนเหยียบย่ำไปมาหลายรอย สมภารบอกว่าเป็นรอยเท้าของแม่นาก
ถึงอย่างไรก็ตาม ความเชื่อเรื่องแม่นากพระโขนงยังคงปรากฏอยู่ในความเชื่อของคนไทย ณ วัดมหาบุศย์ ภายในซอยสุขุมวิท 77 (ถนนอ่อนนุช) เขตสวนหลวงในปัจจุบัน มีศาลแม่นากตั้งอยู่ ซึ่งเป็นที่สักการบูชาอย่างมากของบุคคลในและนอกพื้นที่ โดยบุคคลเหล่านี้จะเรียกแม่นากด้วยความเคารพว่า "ย่านาก" บ้างก็เชื่อว่าร่างของแม่นากถูกฝังอยู่ระหว่างต้นตะเคียนคู่ภายในศาล โดยมีผู้มาบนบานขอในสิ่งที่ตนต้องการเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะเรื่องความรัก
พีท ทองเจือนักแสดงชาวไทย อ้างตัวว่าสืบเชื้อสายจากแม่นาก และมีความเชื่อว่าในปัจจุบันปั้นเหน่งที่ทำจากหน้าผากกะโหลกแม่นากถูกครอบครองโดยนักสะสมพระเครื่องผู้หนึ่ง
การแสดงและบทประพันธ์.
เรื่องราวของแม่นากพระโขนงได้กลายเป็นบทประพันธ์ในรูปแบบการแสดงเป็นครั้งแรก เป็นบทละครร้องในปี พ.ศ. 2454 ในชื่อ "อีนากพระโขนง" โดย พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ แสดงที่โรงละครปรีดาลัย (โรงเรียนตะละภัฏศึกษาในปัจจุบัน) ได้รับความนิยมอย่างมากจนต้องเปิดการแสดงติดต่อกันถึง 24 คืน
ในทางบันเทิง เรื่องราวของแม่นากพระโขนงได้ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ละครวิทยุ และภาพยนตร์หลายครั้ง โดยเรื่องราวของแม่นากพระโขนงได้นำมาสร้างภาพยนตร์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2470 โดยหม่อมราชวงศ์อนุศักดิ์ หัสดินทร์ แต่พอสร้างแล้วฉายจนฟิล์มเปื่อย ฟิล์มก็หล่นหายสาบสูญไปอย่างน่าเสียดาย อีกทั้งยังสร้างเป็นละครหรือภาพยนตร์ตลกล้อเลียนก็เคยมาแล้ว เช่น ละครเวทีโอเปร่าอำนวยการแสดงโดย สมเถา สุจริตกุล ในปี พ.ศ. 2545
ผีตานี
ผีกระหัง
ผีกระสือ
โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ เป็นองค์การไม่แสวงผลกำไรในประเทศไทย ก่อตั้งโดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นองค์การที่รวบรวมข้อริเริ่มและงานวิจัยเพื่อการกุศล ความสนใจของมูลนิธิคือการปรับปรุงคุณภาพชีวิตของชาวเขา เป้าหมายตามกันคือลดการปลูกฝิ่นและการฟื้นฟูป่าและทรัพยากรน้ำ มูลนิธิฯ ถือเป็นโครงการที่ประสบความสำเร็จอันดับต้น ๆ ในการกำจัดการปลูกฝิ่น และได้รับรางวัลรามอน แมกไซไซด้านความเข้าใจระหว่างประเทศในปี 2531
จำนวนโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ.
ปัจจุบันมีโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ จำนวน 4,741 โครงการ
การดำเนินงานของโครงการ.
การดำเนินงานของโครงการฯ แบ่งได้เป็น 4 ช่วง ได้แก่ ยุคก่อกำเนิด (พ.ศ. 2494–2500), ยุคการพัฒนาเพื่อความมั่นคง (พ.ศ. 2501–23), ยุคกำเนิดองค์กรประสานงาน (พ.ศ. 2524–30), และยุคกำเนิดองค์กรเอกชน (หลัง พ.ศ. 2530) เป็นกิจกรรมที่ทำให้พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงดำเนินพระราชกรณียกิจเพื่อบำบัดทุกข์บำรุงสุขของประชาชน โดยผ่านแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง "เศรษฐกิจพอเพียง" และการสร้างสายสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มต่าง ๆ ทั้งภาครัฐ เอกชนและองค์การนอกภาครัฐ โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริเกิดขึ้นจากการเดินทางเพื่อรับฟังความทุกข์ยากของพสกนิกร แล้วนำมาริเริ่มหาทางแก้ไขปัญหาตลอดระยะเวลาครองราชซึ่งทำให้เกิดโครงการมากมาย และนำไปสู่การต่อยอดโดยรัฐบาล และเมื่อรัฐบาลตกลงสนองพระราชดำริแล้ว ก็เป็นภาระหน้าที่ของหน่วยงานนั้น ๆ ในการรับผิดชอบต่อโครงการ
การดำเนินโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริมีองค์ประกอบของการพัฒนา และส่งเสริมอุดมการณ์ชาติ เพื่อเสริมจุดอ่อนของระบบราชการที่ขาดการประสานงาน
โครงการแก้มลิง
เทพารักษ์ หมายถึง เทวดาที่ดูแลรักษาที่แห่งใดแห่งหนึ่ง
ตามศาสนาพุทธ ถือว่าเทพารักษ์เป็นเทวดาชั้นจาตุมหาราชิกา บางที่อาจเรียกว่าเป็นเทวดา บางที่อาจเรียกว่าผี หากสิงสถิตอยู่หรือเป็นเจ้าของหรือเป็นใหญ่ในที่ใด ก็จะเรียกเป็น เจ้าที่, เจ้าท่า, เจ้าป่า หรือเจ้าเขา เป็นต้น
เทพารักษ์ถือเป็นเทวดาชั้นต่ำเนื่องจากมิได้อยู่เมืองฟ้า หากเป็นใหญ่ในที่ใดโดยเฉพาะก็เรียกเป็นเทพได้ และเติมคำว่า "อารักษ์" ควบกันเป็น "เทพารักษ์" จัดเป็นผีธรรมชาติ
เทพารักษ์ จะอาศัยอยู่ตามต้นไม้ใหญ่ เรียกว่า รุกขเทวดา ส่วนเทพารักษ์ที่อาศัยอยู่ตามบ้านเรือนจะเรียกว่า "พระภูมิ"
ศิลปศาสตร์
ศิลปศาสตร์  หมายถึง การศึกษาที่มุ่งจะให้ความรู้ทั่วไป และทักษะเชิงปัญญา มิใช่วิชาชีพเฉพาะด้าน หรือความทักษะเชิงช่าง
เดิมนั้น คำว่า "ศิลปศาสตร์" เป็นศัพท์ภาษาสันสกฤต (ศิลฺป + ศาสฺตฺร) หมายถึง วิชาความรู้ทั้งปวง ในภายหลังใช้ในความหมายเดียวกับ Liberal Arts ในภาษาอังกฤษ ดังระบุคำนิยามไว้ข้างต้น
ในประวัติศาสตร์การศึกษาของตะวันตกนั้น ศิลปศาสตร์ 7 อย่าง อาจจำแนกได้เป็น 2 กลุ่ม คือ ไตรศิลปศาสตร์ (trivium) และ จตุรศิลปศาสตร์ (quadrivium)
การศึกษาในกลุ่ม "ไตรศิลปศาสตร์" ประกอบด้วย 3 สาขาวิชา ได้แก่ ไวยากรณ์ ตรรกศาสตร์ และวาทศาสตร์ (rhetoric) ส่วนการศึกษากลุ่ม "จตุรศิลปศาสตร์" ประกอบด้วย 4 สาขาวิชา ได้แก่ เลขคณิต เรขาคณิต ดนตรี และดาราศาสตร์) ศิลปศาสตร์นั้นถือเป็นหลักสูตรแกนของมหาวิทยาลัยสมัยกลาง
คำว่า "liberal" ในคำว่า "liberal arts" นั้น มาจากศัพท์ภาษาละตินว่า "liberalis" หมายถึง "เหมาะแก่เสรีชน" (ชนชั้นสูงด้านสังคมและการเมือง) ซึ่งตรงกันข้ามกันศิลปะการรับใช้หรือบริการ (servile arts) ในเบื้องต้นคำว่าศิลปศาสตร์ในแนวคิดของตะวันตก จึงเป็นตัวแทนของทักษะและความรู้ทั่วไป ที่จำเป็นต้องใช้ในหมู่ชนชั้นสูงในสังคม ขณะที่ศิลปะบริการนั้น เป็นตัวแทนของความรู้และทักษะของพ่อค้าผู้เชี่ยวชาญ ที่จำเป็นต้องรู้ในหมู่ผู้รับใช้ชนชั้นสูง หรือขุนนาง
ศิลปศาสตร์ 18 ประการ.
ในสายวัฒนธรรมตะวันออก มีกล่าวถึงศิลปศาสตร์ 18 ประการ ดังนี้
ปริญญาศิลปศาสตร์.
ผู้เรียนจบปริญญาในสาขาวิชาใดก็ตามในกลุ่มศิลปศาสตร์ จะได้รับปริญญา มีชื่อดังต่อไปนี้
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เป็นหน่วยงานในระดับคณะวิชา ภายใต้สังกัดมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2536 เพื่อตอบสนองต่อความต้องการวิศวกรของประเทศไทยในเวลานั้น โดยทำการเปิดสอนในสาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์เป็นสาขาแรก ซึ่งในภายหลังได้ทำการเปลี่ยนชื่อมาเป็นสาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม โดยหลักสูตรการศึกษาของทางคณะวิชาได้ผ่านการรับรองมาตรฐานการศึกษาจากสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (กพ.), สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.), สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) และสภาวิศวกร
นักศึกษาที่สำเร็จการศึกษาตามหลักสูตรของคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ สามารถประกอบวิชาชีพได้หลากหลายแขนง และสามารถขอใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม ตามพระราชบัญญัติวิศวกร พ.ศ. 2542 เพื่อประกอบวิชาชีพวิศวกรได้
ประวัติคณะวิชา.
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยเป็นคณะวิชาในลำดับที่ 9 ของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ มีจุดประสงค์ในการก่อตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองต่อความเจริญก้าวหน้าของประเทศ โดยตระหนักถึงบทบาทในการผลิตวิศวกรที่มีคุณภาพ มีความรู้ ทักษะ และความสามารถในการประกอบอาชีพอย่างสมบูรณ์ เพียบพร้อมด้วยจริยธรรมและคุณธรรมตลอดจนเป็นผู้ที่มีจรรยาบรรณต่อวิชาชีพของตน เพื่อเป็นกำลังที่มีค่าต่อสังคมและประเทศชาติ โดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้ผ่านการรับรองมาตรฐานการศึกษาจากสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (กพ.), สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.), สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) และสภาวิศวกร โดยเปิดทำการสอนในระดับปริญญาตรี (หลักสูตร 4 ปี) ปริญญาโท (หลักสูตรนานาชาติ) และปริญญาเอก (หลักสูตรนานาชาติ) โดยในปัจจุบันทางมหาวิทยาลัยได้ทำการเปิดการเรียนการสอนแล้วใน 6 สาขาวิชา คือ
ผู้สำเร็จการศึกษาจะไดัรับปริญญา วศ.บ. (วิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม) หรือ B.Eng. (Electronics and Telecommunications Engineering)
ผู้สำเร็จการศึกษาจะไดัรับปริญญา วศ.บ. (วิศวกรรมไฟฟ้า) หรือ B.Eng. (Electrical Engineering)
ผู้สำเร็จการศึกษาจะไดัรับปริญญา วศ.บ. (วิศวกรรมมัลติมีเดียและเอ็นเตอร์เทนเมนต์) หรือ B.Eng. (Multimedia and Entertainment Engineering)
ผู้สำเร็จการศึกษาจะไดัรับปริญญา วศ.บ. (วิศวกรรมปัญญาประดิษฐ์และวิทยาการข้อมูล) หรือ B.Eng. (Artificial Intelligence Engineering and Data Science)
ผู้สำเร็จการศึกษาจะไดัรับปริญญา วศ.บ. (วิศวกรรมคอมพิวเตอร์และหุ่นยนต์) หรือ B.Eng. (Computer and Robotics Engineering)
ผู้สำเร็จการศึกษาจะไดัรับปริญญา Master of Engineering in Electrical &amp; Computer Engineering (ในระดับมหาบัณฑิต) หรือ Doctor of Engineering in Electrical and Computer Engineering (ในระดับดุษฎีบัณฑิต)
แต่เดิมในช่วงเวลาที่เริ่มก่อตั้ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชาเดียว ได้แก่ สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งในภายหลังได้ทำการปรับเปลี่ยนชื่อหลักสูตรให้กลายมาเป็นสาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม และในช่วงเวลาต่อมาจึงได้ทำการปรับเปลี่ยนหลักสูตรต่างๆของทางคณะวิชาให้เข้ากับยุคสมัย เพื่อที่จะทำให้บุคลากรภายในคณะวิศวกรรมศาสตร์ได้สร้างคุณประโยชน์อย่างสูงที่สุดต่อสังคมจนก่อให้เกิดการพัฒนาหลักสูตรภายในคณะวิชามาตลอดจวบจนระยะเวลาปัจจุบัน โดยมหาวิทยาลัยกรุงเทพเป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกภายในประเทศไทยที่ได้ทำการเปิดสอนในสาขาวิชาวิศวกรรมมัลติมีเดียและระบบอินเทอร์เน็ต ซึ่งในภายหลังได้ทำการปรับเปลี่ยนชื่อหลักสูตรมาเป็นสาขาวิชาวิศวกรรมมัลติมีเดียและเอ็นเตอร์เทนเมนต์
ภาควิชาและหน่วยงาน.
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เป็นหน่วยงานในระดับคณะวิชา จึงทำให้มีการจัดการภายในเสมือนเป็นระบบองค์กรหนึ่ง ซึ่งแยกย่อยออกมาจากทางมหาวิทยาลัยกรุงเทพ (หน่วยงานในกำกับของมหาวิทยาลัย) ส่งผลให้มีสาขาวิชา, หลักสูตร, รวมไปถึงหน่วยงาน และสถานที่ทำการ เป็นของตนเอง โดยมีขอบเขตหน้าที่ในการรับผิดชอบส่วนต่างๆภายในคณะวิชาด้วยบุคลากรภายในองค์กรเอง แต่ยังคงได้รับความช่วยเหลือทั้งในด้านงบประมาณ, การจัดการเรียนการสอน, บุคลากรทางการศึกษา รวมไปถึงสถานที่ในการปฏิบัติกิจกรรมต่างๆภายในคณะวิชาเพิ่มเติม โดยขอบเขตหน้าที่ในความรับผิดชอบของทางคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ สามารถแบ่งออกแยกย่อยได้ดังนี้
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ มีสาขาวิชาในสังกัด 6 สาขาวิชา ได้แก่
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ มีหน่วยงานในสังกัด 5 หน่วยงาน ได้แก่
ผู้ที่ทำการสมัครเข้ารับการศึกษาต่อจำเป็นจะต้องเป็นผู้ที่สำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย สายสามัญ หรือสายอาชีพ หรือเทียบเท่าจากสถาบันการศึกษาที่กระทรวงศึกษาธิการรองรับวิทยฐานะ หรือ เป็นผู้สำเร็จการศึกษาจากหลักสูตรอนุปริญญา (ปวส. หรือ อ.ศศ. หรือเทียบเท่า) จากสถาบันการศึกษาที่กระทรวงศึกษาธิการรับรอง และต้องสำเร็จการศึกษาที่ตรงกับสาขาวิชาที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพเปิดสอน หรือ เป็นผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอื่น หรือสถาบันการศึกษาชั้นสูงอื่นในประเทศหรือต่างประเทศซึ่งสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษารับรอง และต้องการศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขาอื่นที่มหาวิทยาลัยเปิดสอน โดยจะต้องมีเกรดเฉลี่ย (GPAX) มากกว่า 2.00 หากต่ำกว่าเกณฑ์ที่ถูกกำหนดไว้ในข้างต้น ผู้ทำการสมัครเข้ารับการศึกษาต่อจำเป็นจะต้องเข้ารับการสอบสัมภาษณ์ เพื่อให้ทางมหาวิทยาลัยทำการดำเนินการในขั้นตอนถัดไป อีกทั้งยังจำเป็นจะต้องเป็นผู้ที่ไม่มีโรคติดต่อร้ายแรง หรือขัดขวางต่อการศึกษา และไม่เป็นผู้ที่มีความประพฤติเสื่อมเสียอย่างร้ายแรง หรือถูกไล่ออกจากสถาบันการศึกษาอื่นๆเพราะสืบเนื่องมาจากเหตุผลในแง่ของความความประพฤติ
ในการสมัครเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ จะมี 3 รูปแบบหลัก ซึ่งได้แก่ รูปแบบระบบแอดมิสชันส์, รูปแบบการสมัครด้วยตนเองที่มหาวิทยาลัย และรูปแบบการสมัครผ่านระบบอินเทอร์เน็ต (Online) โดยรูปแบบการสมัครด้วยตนเองที่มหาวิทยาลัย และรูปแบบการสมัครผ่านระบบอินเทอร์เน็ต (Online) จะมีเงื่อนไขในการเข้ารับการศึกษาต่อ ซึ่งได้แก่ กรอกใบสมัครสอบคัดเลือกเข้าเป็นนักศึกษา ยื่นเอกสารการสมัคร สอบข้อเขียน สอบสัมภาษณ์ โดยสามารถใช้คะแนนแอดมิชชั่นในการยื่นเข้ารับการศึกษาต่อได้ ซึ่งทางมหาวิทยาลัยจะทำการพิจารณา และสามารถตรวจสอบผลการคัดเลือกได้ในทันที และในส่วนรูปแบบระบบแอดมิสชันส์ จะมีเงื่อนไขในการพิจารณาเข้ารับการศึกษาต่อเป็นไปตามระเบียบของทางมหาวิทยาลัย และที่ประชุมอธิการบดีแห่งประเทศไทย (ทปอ.) เป็นผู้กำหนดเกณฑ์การคัดเลือก
และในการสมัครเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ จะมี 7 รูปแบบรอง ซึ่งได้แก่ "รูปแบบทุนBU CREATIVE", "รูปแบบทุนประกายเพชร", "รูปแบบทุนNEW GEN ARTIST", "รูปแบบทุนDigital Gen Z", "รูปแบบทุนBUCA TALENT" และ"รูปแบบทุนGLOBAL BRIGHT SCHOLARSHIP" โดยเงื่อนไขในการรับเข้าศึกษาของแต่ละรูปแบบทุนการศึกษาก็จะมีเงื่อนไขที่แตกต่างกันออกไป