pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ลัทธิเหมา (毛泽东思想) คือ ทฤษฎีทางการเมืองและการทหารที่พัฒนามาจากแนวคิด และนโยบายของ เหมา เจ๋อตง (1893 - 1976) ซึ่งเป็นผู้นำทางการเมืองและการปฏิวัติของประเทศจีนในช่วงศตวรรษที่ 20 โดยในระยะแรกเริ่มถูกเรียกว่า "ทฤษฎีความคิดของเหมา เจ๋อตง" เดิมมองว่าแนวคิดนี้พัฒนามาจากแนวคิดของลัทธิมาร์กซ์-เลนิน พรรคคอมมิวนิสต์จีนมองว่า ลัทธิเหมาทำให้เกิดการปฏิวัติประชาธิปไตยใหม่ ทำให้ประเทศรบชนะสงครามต่อต้านญี่ปุ่นและสงครามการเมืองภายในประเทศ และเกิดทฤษฎีที่สำคัญที่นำมาใช้สถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
ลัทธิเหมาถูกพัฒนาขึ้นมาระหว่างคริสต์ทศวรรษที่ 1950 - 1970 เนื้อหาหลักของลัทธิเหมา ได้แก่ "ดวงไฟจากหมู่ดารา (กลุ่มประเทศล่าอาณานิคม) จะแผดเผาแผ่นดิน (จีน)", "ผู้ที่ถืออาวุธจะมีอำนาจทางการเมือง", "ชาวนาจะล้อมรอบเมือง", "นโยบายกองโจรล้อมเมือง", "ประชาชนจะเดินขบวนไปตามเส้นทาง", "รัฐบาลคอมมิวนิสต์รวบรวมประชาชนให้สามัคคีกัน", "ศิลปะจะต้องรับใช้การต่อสู้ทางชนชั้นเท่านั้น", "รัฐบาลจะแบ่งสันปันส่วนให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน" และ "ใช้ทฤษฏีของลัทธิเหมาดำเนินการปฏิวัติ" เป็นต้น ประธานเหมากล่าวว่าชาวนาควรเป็นป้อมปราการป้องกันพลังการปฏิวัติซึ่งนำโดยชนชั้นกรรมาชีพในประเทศจีน จนกระทั่งได้รับการปฏิรูปเปิดประเทศจากเติ้ง เสี่ยวผิง พรรคคอมมิวนิสต์จีนถือว่าลัทธิเหมาเป็นการตกผลึกความรู้ที่ทำให้ประชาชนรวมตัวกันโดยผู้นำรุ่นแรกของพรรคคอมมิวนิสต์จีน แต่มิได้เป็นแนวคิดส่วนบุคคลของเหมาเจ๋อตง
นอกจากนี้ "ลัทธิเหมา"(Maoism) ถือว่าเป็นการผสมผสานกันระหว่างลัทธิมาร์กซิสต์กับแนวคิดของจีนดั้งเดิมที่ลงตัวจนตกผลึกเป็นลัทธิเหมาซึ่งแตกต่างจากลัทธิมากซ์ ผู้ที่ยึดถือลัทธิเหมาเรียกได้ว่าเป็นผู้ที่ศรัทธาในลัทธิมาร์กซ์-เลนินและลัทธิเหมา หรือเรียกรวมๆว่า "ลัทธิมาร์กซ์-เลนิน-เหมา" อันเป็นแนวคิดที่ต่อต้านลัทธิปฏิรูป (Anti-Revisionism)
ที่มาและการเปลี่ยนแปลง.
ดร.เบนจามิน ไอ. สวาทซ์ (Benjamin I. Schwartz) นักจีนวิทยาชาวอเมริกันแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ได้เสนอคำว่า "ลัทธิเหมา" (Maoism) ขึ้นมาซึ่งวงการวิชาการระหว่างประเทศได้ยอมรับให้ใช้นามสกุลของประธานเหมาซึ่งเป็นผู้นำประเทศในขณะนั้นมาใช้เรียกแนวคิดของพรรคคอมมิวนิสต์จีนซึ่งได้อิทธิพลมาจากลัทธิมาร์กซ์-เลนิน
"เย่ชิง" (叶青) ผู้ซึ่งเป็นนักทฤษฎีต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์จากพรรคก๊กมินตั๋ง ได้นำนามสกุลของเหมาเจ๋อตงมาใช้เรียกทฤษฎีของลัทธิคอมมิวนิสต์ว่าลัทธิเหมาในช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ.1941 แล้ว "จางหรูซิน" (张如心) นักทฤษฎีชาวเหยียนอาน (延安) ก็ใช้คำศัพท์นี้ในระหว่างช่วงสงครามด้วย ต่อมาก็มีเติ้งทัว (邓拓) กับ อู๋อวี้จาง (吴玉章) ที่ใช้เรียกคำนี้อีกด้วย
แนวคิดของเหมาเจ๋อตงปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในบทความ "เส้นทางการปลดแอกประชาชนชาวจีนและพรรคคอมมิวนิสต์จีน"。 ของหนังสือพิมพ์รายวัน "การปลดแอก" ในปี 1943 ซึ่งเขียนโดย "หวางเจี้ยเสียง" (王稼祥) ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นำระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และปี ค.ศ.1945 ได้ปรากฏเอกสารทางการ "วิพากษ์พรรคการเมือง" (论党) ของหลิวเส้าฉี (刘少奇) ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ผู้นำทั้งเจ็ดของพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้กำหนดให้ลัทธิเหมาเป็นความคิดหลักของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ปี ค.ศ.1956 มีการประชุมของแปดผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ให้ผ่านมติรัฐธรรมนูญ เนื่องจากมีการวิพากษ์วิจารณ์การนับถือลัทธิสตาลินและเสนอให้ยกเลิกลัทธิเหมา ทางพรรคคอมมิวนิสต์จึงมีมติให้บังคับใช้รัฐธรรมนูญฉบับนี้
ปี ค.ศ.1969 เก้าผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ได้ฟื้นฟูระเบียบข้อบังคับเจ็ดข้อซึ่งมีใจความสำคัญว่า "ลัทธิเหมาเกิดขึ้นเพราะลัทธิจักรวรรดินิยมล่มสลาย ถึงเวลาแล้วที่ลัทธิสังคมนิยมสายมาร์กซ์-เลนินจะประกาศชัยชนะทั่วโลก" ซึ่งถือว่าเป็น "การเปลี่ยนผ่านไปสู่ยุคใหม่" ของลัทธิมาร์กซ์-เลนิน หลังจากนั้นลัทธิเหมาก็กลายเป็นความคิดหลักที่บังคับใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารประเทศของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
นิยามลัทธิเหมาของพรรคคอมมิวนิสต์จีน.
ปี ค.ศ.1981 คณะกรรมการกลางประจำพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้จัดประชุมครั้งที่ 6 ในสมัยประชุมครั้งที่ 11 ในหัวข้อการประชุม "การเจรจาหารือเกี่ยวกับบัญหาทางประวัติศาสตร์หลังสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน "ซึ่งนำโดยเติ้งเสี่ยวผิง ในการประชุมครั้งนี้มีมติให้บังคับใช้โดยนำจุดยืน แนวคิดและวิธีการที่ผ่านการจัดระบบความคิดของเหมาเจ๋อตงให้กลายเป็นจิตวิญญาณของลัทธิเหมาที่ประชาชนชาวจีนเคารพและนับถือ ซึ่งมีแนวคิด 6 ด้าน และหลักการพื้นฐาน 3 ประการ
แนวคิด 6 ด้าน ได้แก่
1. แนวคิดเกี่ยวกับการปฏิวัติประชาธิปไตยใหม่
2. แนวคิดการปฏิวัติและสร้างชาติแบบสังคมนิยม
3. แนวคิดการสร้างกองทัพปฏิวัติและยุทธศาสตร์ทางการทหาร
4. แนวคิดเกี่ยวกับนโยบายและกลยุทธ์ในการปกครอง
5. แนวคิดการทำงานทางการเมืองและวัฒนธรรม
6. แนวคิดการก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีน
หลักการพื้นฐาน 3 ประการ ได้แก่
1. การแสวงหาความจริงจากข้อเท็จจริง (实事求是) เป็นการนำทฤษฎีลัทธิเหมามาใช้ในการปลดแอกประชาชนโดยนำการปฏิบัติที่เป็นรูปธรรมมาใช้ในการตรวจสอบความจริง
2. เส้นทางของมวลชน (群众路线) เป็นระบบการเมืองที่ทำเพื่อประชาชน พึ่งพาประชาชน โดยประชาชนและต้องเข้าถึงประชาชนทั้งหมด
3. ความเป็นอิสระและการพึ่งพาตนเอง (独立自主、自力更生) จะต้องใช้นโยบายซึ่งวางอยู่บนพื้นฐานของการสร้างชาติและอำนาจของประชาชนในชาติ โดยหาวิธีการพัฒนาให้เหมาะสมกับสถานการณ์ของประเทศชาติ
หลังจากนั้นได้กำหนดให้ "การปฏิวัติวัฒนธรรม" (文化大革命) และ "การปฏิวัติระบบเผด็จการชนชั้นกรรมาชีพ" (无产阶级专政下继续革命) กลายเป็น "แนวคิดที่ผิดพลาดในยุคเหมาเจ๋อตงตอนปลาย" โดยรัฐบาลจีนได้มีมติให้แนวคิดที่ผิดพลาดนี้ไม่เป็นส่วนหนึ่งของลัทธิเหมาอีกต่อไป
ในวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ.2002 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้จัดการประชุมผู้แทนระดับชาติ ครั้งที่ 16 ในระหว่างการประชุมมีมติให้แก้ไขรัฐธรรมนูญบางส่วนโดยกำหนดนิยามของลัทธิเหมาใหม่ว่า "สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่เป็นตัวแทนสำคัญและเคยเป็นสหายของเหมาเจ๋อตงได้นำแนวคิดหลักพื้นฐานของลัทธิมาร์กซ์-เลนินมาผสมผสานกับขบวนการการปฏิวัติสาธารณรัฐประชาชนจีนจนตกผลึกเป็นลัทธิเหมา ลัทธิเหมาได้รับการพัฒนามาจากลัทธิมาร์กซ์-เลนินและใช้ในการบริหารประเทศ และเกิดข้อสรุปจากทฤษฎีและประสบการณ์ที่ถูกต้องในการสร้างชาติและปฏิวัติสาธารณรัฐประชาชนจีน จนตกผลึกเป็นภูมิปัญญาในการรวมตัวของพรรคคอมมิวนิสต์จีน"
พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้นำลัทธิเหมามาใช้เป็นหลักการสำคัญในการบริหารประเทศ แต่สื่อสิ่งพิมพ์ภาษาอังกฤษใช้คำว่า "ลัทธิเหมา" (毛主义) ในเชิงดูถูกเหยียดหยาม ในขณะเดียวกันองค์กรระหว่างประเทศมักใช้คำว่า "ลัทธิมาร์กซ์-เลนิน" แทนที่จะใช้ "ลัทธิเหมา" เพื่อแสดงให้เห็นว่าแนวคิดของลัทธิเหมาเป็นเพียงการพัฒนาขึ้นมาจากลัทธิมาร์กซิสต์ แต่ยังมิได้เปลี่ยนแปลงแก้ไข
อย่างไรก็ตาม พรรคคอมมิวนิสต์ต่างประเทศ (อย่างเช่นพรรคคอมมิวนิสต์ปฏิวัติอเมริกา) เห็นว่า ทฤษฎีของเหมาเจ๋อตงมีการเสริมแนวคิดจากทฤษฎีพื้นฐานของลัทธิมาร์กซิสต์ให้เป็นรูปธรรมขึ้น ฉะนั้น ตั้งแต่ปี ค.ศ.1980 เป็นต้นมา จึงมีการใช้คำว่า "ลัทธิมาร์กซ์-เลนิน-เหมา" เพื่อใช้ในวาระทางการเมือง
ลัทธิเหมาเป็นแนวคิดของรัฐบาลจีนเพียงส่วนหนึ่ง ตั้งแต่เติ้งเสี่ยวผิงได้ดำเนินการปฏิรูปเปิดประเทศเมื่อปี ค.ศ.1978 ลัทธิสังคมนิยมอัตลักษณ์จีนเป็นแนวคิดที่ใช้เป็นหลักในทางการเมืองจีน รัฐบาลคอมมิวนิสต์จีนได้ดำเนินการปฏิรูปเศรษฐกิจและแก้ไขนิยามของลัทธิเหมาให้ประชาชนเกิดความตระหนักรู้ ในขณะเดียวกันก็ได้ลดสถานะของลัทธิเหมาให้มีขอบเขตที่น้อยลง ถึงแม้ลัทธิเหมาจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความคิดที่ใช้ในการบริหารประเทศของพรรคคอมมิวนิสต์จีน แต่ว่า "ระบบทฤษฎีสังคมนิยมอัตลักษณ์จีน"ของประธานเติ้งมิได้รวมลัทธิเหมาอยู่ด้วย
พรรคคอมมิวนิสต์ปฏิวัติอเมริกาได้แสดงข้อเรียกร้องว่า "อำนาจของลัทธิแก้ในจีนหลังปี ค.ศ.1976 ไม่เพียงแต่เป็นสัญลักษณ์ของผู้ที่ฝักใฝ่ในลัทธิคอมมิวนิสต์ แต่ยังเป็นของผู้สืบทอดอันเป็นมรดกตกทอดมาจากเส้นทางการปฏิวัติของเหมาเจ๋อตง"
บ็อบ อวาเกียน (Bob Avakian) ผู้ซึ่งเป็นประธานพรรคคอมมิวนิสต์ปฏิวัติอเมริกาได้สันนิษฐานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในประเทศจีนทั้งหมดโดยใช้การวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์อย่างมีเหตุผล โดยอธิบายสาเหตุของการฟื้นฟูลัทธิปฏิรูป (修正主义 ) และระบบทุนนิยมของประเทศจีน เพื่อที่จะต้องการฟังเสียงสะท้อนต่อการปฏิวัติที่ยิ่งใหญ่และปฏิเสธเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในประเทศจีน
เนื้อหาที่สำคัญ.
ลัทธิเหมาเป็นแนวคิดที่ได้รับมรดกตกทอดมาจากลัทธิมาร์ก - เลนิน ซึ่งมีรากฐานมาจากแนวคิดวัตถุนิยมและการต่อสู้ทางชนชั้นที่กำหนดแนวคิดเทววิทยาและมนุษยนิยม เน้นการจัดลำดับชั้นและการต่อสู้ทางชนชั้น มีวัตถุประสงค์เพื่อปฏิวัติระบบสังคมที่ดำรงอยู่ให้กลายเป็นสังคมคอมมิวนิสต์ที่ปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์ในระดับสากล
ความแตกต่างด้านปฏิบัติการระหว่างลัทธิเหมากับลัทธิมาร์กซ์ - เลนิน คือ การปฏิวัติของพรรคคอมมิวนิสต์จีนนั้นถอดบทเรียนมาจากความพ่ายแพ้ของการจราจลในสหภาพโซเวียต มีการโฆษณาชวนเชื่อปลุกเร้าให้กลุ่มชาวนาที่ยากจนที่สุดออกมาปฏิบัติการต่อสู้ทางชนชั้น โดยสร้างฐานที่มั่นไว้ที่เขตชนบท เพื่อที่จะใช้กองกำลังติดอาวุธยึดเมือง เรียกว่า "กลยุทธ์ป่าล้อมเมือง"
วิธีการที่เป็นรูปธรรม คือ "เน้นย้ำการใช้อำนาจการปกครองด้วยปลายกระบอกปืน" โดยก่อตั้งสังกัดย่อยของพรรค ปฏิบัติการภายใต้การบังคับบัญชาตามคำสั่งของพรรค รวมความคิดเป็นหนึ่งเดียวกัน กวาดล้างผู้เห็นต่าง สร้างวาทกรรมให้กองทัพมีความจงรักภักดีต่อรัฐบาลกลาง อีกประการหนึ่ง คือ ดำเนินการปฏิวัติที่ดิน โดยนำที่ดินมาแบ่งส่วนให้ประชากรที่อาศัยในเขตชนบทอย่างเท่าเทียมกัน ทำให้เกิดการต่อสู้ทางชนชั้นกันระหว่างชาวนาที่เป็นประชากรส่วนใหญ่กับชนชั้นนายทุนที่มีฐานะร่ำรวย โดย "ยึดทรัพย์สินของชนชั้นนายทุนด้วยวิธีการที่รุนแรง แล้วแบ่งที่ดินทำกินให้ผู้ที่เข้าร่วมปฏิบัติการต่อสู้ทางชนชั้น" โดยนำที่ดินและทรัพย์สินของชนชั้นนายทุนแบ่งส่วนให้กับชาวบ้านที่ไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง และถ่ายโอนให้กับคนยากจนให้มีรายได้มากขึ้น ในขณะเดียวกัน ก็มีการยึดทรัพย์สินเงินทองของคนรวยเพื่อให้กองทัพคอมมิวนิสต์ได้นำไปใช้เป็นเสบียงและเงินทุนในการทำสงคราม
แนวคิดด้านปรัชญา.
เหมาเจ๋อตงได้อนุมัติการอภิปรายกฎหมายทั้งหมด 3 หมวดหมู่ ได้แก่ "คุณภาพมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ, การปฏิเสธสิ่งที่ถูกปฏิเสธ, สรรพสิ่งล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน" โดยสนับสนุนกฎสรรพสิ่งล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน。 "กฎสรรพสิ่งล้วนเป็นหนึ่งเดียวกันเป็นหลักการพื้นฐานของจักรวาล ซึ่งพบได้ทั่วไปในโลกธรรมชาติ สังคมมนุษย์ และความคิดของมนุษย์"
เหมาเจ๋อตงสนับสนุนทฤษฎีวัตถุนิยมวิภาษวิธี โดยมองว่า "สิ่งภายนอกเป็นเพียงเงื่อนไขของการเปลี่ยนแปลง แต่สิ่งภายในเป็นรากฐานของการเปลี่ยนแปลง สิ่งภายนอกกำเนิดมาจากสิ่งภายใน"
แนวคิดด้านการเมือง.
แนวคิดทางการเมืองที่สำคัญของเหมาเจ๋อตง ได้แก่ ทฤษฎีประชาธิปไตยใหม่ ทฤษฎีเผด็จการประชาธิปไตยโดยประชาชน และทฤษฎีการปฏิวัติเผด็จการชนชั้นกรรมาชีพ เหมาเจ๋อตงเห็นว่า "การต่อสู้โดยการปฏิวัติทั้งหมดบนโลกเป็นไปเพื่อยึดอำนาจทางการเมือง และความมั่นคงทางการเมือง"
เหมาเจ๋อตงได้เสนอว่า "ในสังคมแบบสังคมนิยม ความขัดแย้งพื้นฐานเป็นความขัดแย้งระหว่างความสัมพันธ์ในการผลิต และเป็นความขัดแย้งระหว่างพื้นฐานทางเศรษฐกิจกับโครงสร้างชั้นบน"
การต่อสู้ทางชนชั้นดำรงอยู่ในประวัติศาสตร์ของสังคมแบบสังคมนิยมทุกยุคสมัย เมื่อชนชั้นกรรมาชีพได้สถาปนาอำนาจทางการเมืองแล้ว ชนชั้นนายทุนยังมีความพยายามฟื้นตัวขึ้นมา ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จึงมีแนวโน้มเป็น "ผู้มีอำนาจตามแนวทางระบบทุนนิยม"
แนวคิดด้านกฎหมาย.
การรวมตัวกันปราบปราม : เหมาเจ๋อตงมีความเห็นต่อกลุ่มต่อต้านการปฏิวัติว่า "จะต้องมีนโยบายการดำเนินการรวมตัวกันปราบปรามอันผ่อนผันต่อผู้ที่ชั่วร้าย และขู่ให้ปฏิบัติตามโดยที่ไม่ต้องตั้งคำถาม มีการให้รางวัลแก่ผู้ที่สร้างผลงาน ไม่ใช่แค่กำจัดอย่างเดียว"
การปรับปรุงตัวของอาชญากร : "ภายใต้เงื่อนไขของระบอบเผด็จการชนชั้นกรรมาชีพนั้น สามารถนำตัวนักโทษมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงให้ดีขึ้นได้ มีเพียงคนนอกเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้"
ระบอบเผด็จการโดยมวลชน : ระบอบเผด็จการจะต้องอาศัยมวลมหาประชาชน
เหมาเจ๋อตงผลักดันการบัญญัติกฎหมายอาญา "การผ่อนผันโทษประหารชีวิต" ซึ่งเป็นอัตลักษณ์ของประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
แนวคิดด้านการทหาร.
เหมาเจ๋อตงได้ปฏิบัติการสำรวจท่ามกลางสงครามต่อต้านญี่ปุ่นและสงครามภายในอย่างต่อเนื่อง จนสามารถสร้างทฤษฎีทางการทหารที่สมบูรณ์ได้ทีละขั้นตอน ซึ่งรวมไปถึงยุทธศาสตร์และหลักการพื้นฐานทางการทหาร รูปแบบของการต่อสู้ทางชนชั้นของกองกำลังติดอาวุธ ยุทธวิธีป่าล้อมเมือง สงครามประชาชน สงครามกองโจร สงครามการเคลื่อนไหว ทฤษฎีสงครามประชาชนเป็นส่วนประกอบสำคัญของลัทธิเหมา ส่วนทฤษฎียุทธศาสตร์ทางการทหาร อย่างเช่น สงครามกองโจร และสงครามการเคลื่อนไหวถูกมองว่าเป็นแนวคิดและโลกทัศน์ของกลยุทธ์ทางการทหารจีนโบราณและลัทธิเต๋า
แนวคิดด้านการทูต.
เหมาเจ๋อตงเป็นผู้บุกเบิกการทูตของสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาได้เสนอแนวคิดการทูตโดย "นำลัทธิชาตินิยมและสากลนิยมมาผสมผสานกัน" มีการสนับสนุนนโยบายทางการทูตที่มมีความเป็นอิสระ ในด้านความสัมพันธ์ภายในประเทศ เหมาเจ๋อตงมองว่าไม่ว่าจะเป็นประเทศขนาดเล็กหรือใหญ่ ควรมีความเท่าเทียมกันหมด โจวเอินหลายก็ยังเสนอนโยบายหลักการ 5 ข้อที่เน้นย้ำการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ยุคเหมาเจ๋อตงตอนปลายมีการเสนอให้แบ่งโลกออกเป็น 3 ส่วน จึงถูกมองว่าเป็นพัฒนาการและการสืบทอดแนวคิดการทูตทางการเมืองของจีนโบราณ
เหมาเจ๋อตงมองว่า "ประเทศชาติเป็นเรื่องของคนในชาติ พรรคการเมืองเป็นเรื่องของคนในพรรค" พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้สนับสนุนพรรคคอมมิวนิสต์ในแต่ละประเทศ แต่รัฐบาลจีนจะไม่เข้าไปแทรกแซงพรรคการเมืองบางประเทศที่พยายามปราบปรามพรรคคอมมิวนิสต์
อิทธิพลที่มีต่อศิลปะและวรรณกรรม.
"คำปราศรัยในการประชุมศิลปะวรรณกรรม ณ เมืองเหยียนอาน" ได้รับการยกย่องให้เป็นรูปแบบหลักในการผลิตผลงานทางด้านศิลปะและวรรณกรรม
ในคำปราศรัยได้กล่าวเอาไว้ว่า "ศิลปะวรรณกรรมของเราจะต้องรับใช้ประชาชนเป็นจำนวนมาก" โดยเน้นย้ำในเรื่องของ "การใช้ศิลปะวรรณกรรมที่มีคุณภาพเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องมือที่นำไปใช้ในการปฏิวัติ...
ศิลปะวรรณกรรมเป็น 'เกียร์และสกรู' ที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการปฏิวัติ...
ศิลปะวรรณกรรมจะต้องรับใช้การเมือง..."
ความคิดหลักในคำปราศรัยของเหมาเจ๋อตง คือ การนำศิลปะวรรณกรรมมายึดโยงกับกองกำลังของพรรคการเมือง เพื่อรับใช้พรรคการเมือง อันเป็นแผ่นป้ายโฆษณาเพื่อรับใช้ประชาชนส่วนใหญ่ แต่ทว่า "การปฏิวัติ" และ "การทำเพื่อประชาชนส่วนใหญ่" อาจไม่จำเป็นต้องไปด้วยกันก็ได้ สิ่งที่พรรคการเมืองต้องกระทำไม่จำเป็นต้องเป็นตัวแทนของมวลชนส่วนใหญ่ ศิลปะวรรณกรรมกับการเมืองเป็นหมวดหมู่ที่แตกต่างกัน หากศิลปะวรรณกรรมรับใช้การเมืองแล้วก็เท่ากับว่าจะต้องรับใช้พรรคการเมืองด้วย นักเขียนจะต้องถูกบังคับให้ยอมจำนนต่อพรรคการเมืองซึ่งมีท่าทีที่ยอมศิโรราบต่อการตัดสินและทบทวน อีกทั้งยังต้องติดตามโดยไม่จำเป็นต้องแยกแยะถูกผิด
เหมาเจ๋อตงได้นำความตระหนักรู้ต่อ "ชนชั้น" และ "การต่อสู้ทางชนชั้น" มาวิพากษ์วิจารณ์ "ธรรมชาติของมนุษย์" และ "มนุษยธรรมนิยม" ในคำปราศรัยซึ่งกล่าวว่า "กลุ่มปัญญาชนไม่ใสสะอาด... สมองของพวกเขาเต็มไปด้วยการเอารัดเอาเปรียบชนชั้นล่าง พวกเขาไม่รู้ซะด้วยซ้ำว่าแนวคิดของชนชั้นกรรมาชีพคืออะไร ลัทธิคอมมิวนิสต์คืออะไร พรรคการเมืองคืออะไร... ชนชั้นกรรมาชีพมิอาจอำนวยความสะดวกให้แก่พวกคุณได้ หากพวกเราตามใจพวกคุณก็เท่ากับว่าเอาใจพวกชนชั้นนายทุนใหญ่ที่ถือครองที่ดินส่วนมาก ซึ่งนับว่าเป็นอันตรายต่อชาติบ้านเมืองอย่างยิ่ง..." ดังนั้น การทำงานทางด้านศิลปะวรรณกรรมจักต้องเชื่อฟังพรรคการเมือง ปฏิบัติตามคำชี้นำ ถึงจะเผยให้เห็นถึงความใสสะอาด ผลงานทางศิลปะวรรณกรรมของจีนยังขาดการพรรณนาและการแสดงออกอย่างลึกซึ้งในมิติของธรรมชาติของมนุษย์ สรรค์สร้างภาพลักษณ์ของตัวละครบนเส้นทางการเมืองที่ยิ่งใหญ่
เหมาเจ๋อตงได้กล่าวในคำปราศรัยอีกว่า "ยุคสมัยความเรียงของหลู่ซวิ่นได้ผ่านพ้นไปแล้ว" นั่นหมายความว่าไม่อนุญาตให้มีการวิพากษ์วิจารณ์ปัญหาและความผิดพลาดของกลุ่มปฏิวัติ ดังนั้น เมื่อหวางฉือเว่ยเขียนผลงาน "野百合花" ซึ่งมีเนื้อหาพาดพิงถึงปัญหาที่มีอยู่ในสังคมเมืองเหยียนอานในเวลานั้น อย่างเช่น การจัดลำดับชั้น เมื่อเขาได้วิพากษ์วิจารณ์ถึงสิทธิพิเศษของนายทหารชั้นผู้ใหญ่ เขาได้เสียชีวิตจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ จนกระทั่งปี ค.ศ.1957 ผู้ใดกล้ามีปัญหากับรัฐบาลก็จะถูกจัดให้เป็นกลุ่มปัญญาชนขวาจัด
การสนับสนุนทฤษฎีการปฏิวัติ.
ความแตกต่างสำคัญระหว่างลัทธิเหมากับแนวคิดฝ่ายซ้าย คือ ลัทธิเหมาเน้นทฤษฎีการปฏิวัติ โดยการต่อสู้ทางชนชั้นอันยาวนานในการสร้างชาติแบบสังคมนิยม พอชนชั้นกรรมาชีพมีอำนาจทางการเมืองแล้ว ก็ได้พยายามฟื้นฟูชนชั้นนายทุนขึ้นมา ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จึงมีแนวโน้มที่จะกลายเป็น "ผู้เดินตามแนวทางของระบบทุนนิยม"
มีผู้สนับสนุนลัทธิเหมาจำนวนมากเห็นว่า ระบบทุนนิยมเป็นอันตรายต่อการฟื้นฟูประเทศ พลังสำคัญในการฟื้นฟูมาจากพรรคคอมมิวนิสต์ที่มีอำนาจ ด้วยเหตุนี้จึงได้รวมเนื้อหา "การปฏิวัติระบอบเผด็จการชนชั้นกรรมาชีพ" ในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม ตั้งแต่ปี ค.ศ.1978 เป็นต้นมา ทฤษฎีหลักที่ใช้อย่างเป็นทางการในประเทศจีนได้ครอบคลุมขอบเขตของลัทธิเหมา ซึ่งเป็นความคิดก่อนปี ค.ศ.1957 ความคิดหลังจากนั้นถือเป็น "บทเรียนที่ผิดพลาด" อันมหาศาลของลัทธิเหมา
ก่อนที่จะมี "การลงมติปัญหาทางประวัติศาสตร์การสร้างชาติจีนใหม่" ในการประชุมสมาชิกคณะรัฐบาลกลางพรรคคอมมิวนิสต์ ลัทธิเหมาได้รวมเอาแนวคิดการปฏิวัติระบอบเผด็จการชนชั้นกรรมาชีพเข้าไปด้วย ดังนั้น จึงมีคนใช้สโลแกน "ลัทธิเหมาจงเจริญ" จำนวนมากเพื่อใช้ในความหมายนี้
ลัทธิเหมาในจีนยุคปัจจุบัน.
ลัทธิเหมาในจีนถูกมองว่าเป็นแนวคิดและกิจกรรมทางการเมืองที่สนับสนุนเหมาเจ๋อตงตลอดชีพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มีท่าทีสนับสนุนขบวนการการปฏิวัติวัฒนธรรมในสมัยเหมายุคหลัง
โดยทั่วไปมองว่า เครือข่ายสาขาของกองทัพจีนแดงซึ่งเป็นพรรคการเมืองฝ่ายลัทธิเหมาที่นำโดยเหมาเจ๋อตงนั้น มีเติ้งลี่ฉวิน (หัวหน้ากรมการส่งเสริมการปกครอง)ได้รับทุนสนับสนุนให้สร้างสังคมแบบยูโทเปีย(สังคมในอุดมคติ) และหลี่เฉิงตวาน(หัวหน้ากรมสถิติแห่งชาติ)ได้เข้าร่วมการสร้างชาติ เรียกอีกอย่างว่า "ลัทธิเหมาแบบจักรพรรดิ" ซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามกับพรรคสังคมนิยมอัตลักษณ์จีน ตัวแทนกลุ่มกองทัพจีนแดง ได้แก่ อาจารย์จางหงเหลียง หลี่เชิ่นหมิง(รองผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสังคมศาสตร์) แนวคิดพื้นฐานหลัก คือ ต่อตันจักรวรรดินิยม(อเมริกา) ต่อต้านการปฏิรูปของเติ้งเสี่ยวผิง ปฏิรูปและปกปักษ์รักษาพรรคคอมมิวนิสต์จีน และกำจัดกลุ่มต่อต้านลัทธิเหมาภายในประเทศ
เมื่อปี 2014 ซะกะโมะโตะ(戚本)ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญในการปฏิวัติวัฒนธรรมได้ให้สัมภาษณ์สื่อที่ฮ่องกงว่า "สีจิ้นผิงเป็นเหมาเจ๋อตงคนที่สอง การสนับสนุนสีจิ้นผิงเป็นลักษณะเด่นของลัทธิเหมาแบบจักรพรรดิจีน ผู้แทนจากรัฐบาลกลางยังมีเว่ยเวย หลินม่อหาน อู๋เหลิ่งซี อวี้เฉวียนอวี้ สวี่ลี่ฉวิน(รองหัวหน้ากรมการปกครองรุ่นก่อน) และเหมย์สิง(เลขาของโจวเอินหลาย)
รวมไปถึงนิตยสาร "การแสวงหาสัจธรรม"(真理的追求) และ "จงหลิว"(中流) ที่ได้รับการอนุมัติ
มีพรรคต่อต้านการปฏิวัติวัฒนธรรมที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน ความแตกต่างระหว่างพวกเขากับรัฐบาลกลางอยู่ตรงที่พวกเขาพยายามล้มล้างพรรคคอมมิวนิสต์จีนในปัจจุบัน และพยายามฟื้นฟูระบบเจ้าขุนมูลนายที่มีการติดสินบนนายทุน อีกทั้งมีการพยายามฟื้นฟูนโยบายการสร้างกลุ่มต่อสู้ทางชนชั้นแบบในสมัยเหมาเจ๋อตง บุคคลที่เป็นสัญลักษณ์ ได้แก่ หยวนอวี่หวฺ
จุดยืนของกลุ่มต่อต้านการปฏิวัติวัฒนธรรมในปัจจุบัน คือ ฟื้นฟูระบอบจักรพรรดิขึ้นมาและจงรักภักดีต่อพรรคการเมือง(保皇爱党) ผู้ที่ต่อต้านการปฏิวัติมีเป็นส่วนน้อย
กลุ่มมาอูเต
กลุ่มมาอูเต  หรือ รัฐอิสลามลาเนา  เป็นกลุ่มมุสลิมหัวรุนแรงกลุ่มหนึ่งในประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยอดีตนักรบกองโจรจากแนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรและนักรบบางส่วนจากต่างชาติ นำโดยอับดุลลาห์ มาอูเต ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นผู้ก่อตั้ง "เดาละตุลอิสลามียะฮ์" หรือรัฐอิสลามขึ้นในจังหวัดตีโมกลาเนาบนเกาะมินดาเนา
กลุ่มมาอูเตเคยเข้าปะทะกับกองทัพฟิลิปปินส์ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 แต่กองทัพฟิลิปปินส์สามารถยึดฐานที่มั่นของกลุ่มในเมืองบูติกไว้ได้ มีรายงานว่า โอมาร์ไคยัม มาอูเต (น้องชายของอับดุลลาห์) เสียชีวิตระหว่างการปะทะครั้งนั้น แต่ก็มีรายงานอื่นซึ่งระบุในทางตรงข้ามว่า เขาสามารถหนีไปได้ก่อนที่ฐานที่มั่นจะแตก และยังมีชีวิตอยู่ โดยวิดีโอในโทรศัพท์เคลื่อนที่เครื่องหนึ่งซึ่งกองทัพฟิลิปปินส์ยึดไว้ได้จากวิกฤตการณ์มาราวีบ่งชี้ว่ารายงานนี้เป็นจริง นับตั้งแต่เหตุการณ์ดังกล่าว กลุ่มมาอูเต (ซึ่งผู้บัญชาการกองพลน้อยคนหนึ่งในกองทัพฟิลิปปินส์ระบุว่าเป็นกลุ่มผู้ก่อการร้าย) ได้เรียกเก็บค่าคุ้มครองในพื้นที่ชุมชนห่างไกลของเมืองบูติก
อาบูไซยาฟ
การบินไทยเที่ยวบินที่ 679
ดาวคัสตอร์
ดาวพอลลุกซ์
มิมัส (ดาวบริวาร)
Shwemawdaw Pagoda
เจ้าหญิงยะซุโกะ
เจ้าหญิงยะซุโกะ ( ; 10 พฤษภาคม 1619 – 27 สิงหาคม 1639) หรือ อิคูโฮมงอิง  จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยพระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินีเมื่อ พ.ศ. 1614 ในฐานะพระราชมารดาบุญธรรมของ จักรพรรดิโฮะริกะวะ
เจ้าหญิงยะซุโกะสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 1639 ขณะพระชนมายุเพียง 20 พรรษาโดยภายหลังจากสิ้นพระชนม์พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นพระพันปีอิคุโยะชิ
เจ้าหญิงโทกูชิ
เจ้าหญิงโทกูชิ ( ; ค.ศ. 1060–1114) เป็นจักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นจักรพรรดินีหรือ ชูงู ในจักรพรรดิโฮริกาวะ พระองค์เป็นพระราชธิดาองค์ที่ 4 ในจักรพรรดิโกะ-ซังโจ เจ้าหญิงโทกูชิจึงมีศักดิ์เป็นพระขนิษฐา (น้องสาว) ต่างพระมารดาของจักรพรรดิชิรากาวะ และเป็นพระปิตุจฉา (อา) ของจักรพรรดิโฮริกาวะ
ใน ค.ศ. 1107 พระองค์ทรงผนวชเป็นภิกษุณี และไม่มีพระโอรสธิดาแม้แต่องค์เดียว
มิสแกรนด์พะเยา
เจ้าหญิงเรชิ (1813–1850)
เจ้าหญิงเรชิ ( ภายหลังมีพระนาม ยูงิมงอิง (遊義門院); 5 ตุลาคม 1813 – 22 สิงหาคม 1850) เป็นจักรพรรดินีญี่ปุ่นที่เสกสมรสกับจักรพรรดิโกอูดะ ลูกพี่ลูกน้องของพระองค์โดยพระองค์เป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิโกะ-อุดะจากราชสกุลจิเมียวอิง
เจ้าหญิงเรชิเป็นพระราชธิดาองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะจากราชสกุลไดกากุจิ
รายชื่อศิลปินจากอาร์ สยาม
ต่อไปนี้คือรายชื่อศิลปินจากค่ายอาร์ สยาม นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 ที่ทางอาร์เอสได้ก่อตั้งบริษัทอาร์สยามอย่างเป็นทางการ และมีโลโก้อาร์สยามบนหน้าปกอัลบั้ม ไม่นับนักร้องลูกทุ่งที่ออกงานกับอาร์เอสในช่วงก่อนปี 2545 แต่ไม่ได้มีผลงานต่อมากับอาร์สยาม (บริษัทอาจนำงานเก่าเหล่านั้นมารวมฮิตจัดจำหน่ายใหม่ภายใต้ค่ายอาร์สยาม)
รายชื่อศิลปินจากค่ายอาร์ สยามที่มีอยู่ในปัจจุบัน มีดังนี้
• หมายถึง เพลงที่ลงเฉพาะในช่องของศิลปินเองและอาร์สยามโปรโมทเพลงให้ตามช่องทางออนไลน์ (ไม่รวมเพลงที่ศิลปินลงเองแต่ค่ายไม่ได้โปรโมท)
ต่อไปนี้เคยเป็นศิลปินจากค่ายอาร์ สยาม ํ หมายถึง เคยใช้นามสกุลอาร์ สยาม ต่อท้ายชื่อ
เพลงประกอบละคร-ซีรีส์.
ต่อไปนี้เป็นชื่อเพลงประกอบละคร-ซีรีส์ที่ผลิตและโปรโมทโดยค่ายอาร์ สยาม
ปลาคาร์ฟ เชิญยิ้ม (บางครั้งก็สะกดว่า ปลาคราฟ) มีชื่อจริงว่า พงษ์ศักดิ์ ชูศรี เป็นนักแสดงตลกชาวไทย และมีพี่ชายอีกหนึ่งคนคือ บรรหาร ศิษย์หอมหวล อดีตพระเอกลิเกดังผู้ล่วงลับ ซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขา
คณะรัฐมนตรีเมย์ ชุดที่หนึ่ง
รัฐบาลเฟล็นส์บวร์ค
รัฐบาลเฟล็นส์บวร์ค , หรือเป็นที่รู้จักกันคือ คณะรัฐมนตรีเฟล็นส์บวร์ค ("Flensburger Kabinett"),รัฐบาลเดอนิทซ์ ("Regierung Dönitz"), หรือ คณะรัฐมนตรีชเวรีน ฟอน โครซิจค์ ("Kabinett Schwerin von Krosigk"),เป็นรัฐบาลที่มีอายุสั้นของนาซีเยอรมนี ในช่วงระยะเวลาสามสัปดาห์ของช่วงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในทวีปยุโรป.รัฐบาลได้ถูกก่อตั้งขึ้นภายหลังจากฟือเรอร์อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้กระทำอัตวินิบาตกรรม เมื่อวันที่ 30 เมษายนในระหว่างยุทธการเบอร์ลิน. อยู่ภายใต้การนำโดยจอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์ซึ่งเป็น Reichspräsident (ประธานาธิบดีแห่งไรซ์) และลุทซ์ กรัฟ ชเวรีน ฟอน โครซิจค์ เป็นผู้นำคณะรัฐมนตรี
จอมพลเรือ เดอนิทซ์ย้ายที่ทำการรัฐบาลจากกรุงเบอร์ลินไปยังเฟล็นส์บวร์ค ใกล้กับชายแดนเยอรมนี-เดนมาร์ก เป้าหมายของรัฐบาลเฟล็นส์บวร์คก็คือ การยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขต่อกองทัพสัมพันธมิตรที่รุกมาทางตะวันตก มิใช่กับกองทัพโซเวียตผู้รุกรานมาทางทิศตะวันออก คณะรัฐบาลเฟล็นส์บวร์คสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 1945 และคณะรัฐมนตรีทั้งหมดถูกจับกุมตัวโดยกองทัพสัมพันธมิตรเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 1945
นาคิน (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2550)
นาคิน  เป็นละครโทรทัศน์อินเดียที่ออกอากาศทางช่อง Zee TV ในอินเดีย ต่อมาสหมงคลฟิล์มได้ซื้อลิขสิทธิ์ แล้วก็นำมาออกอากาศทางช่อง มงคลแชนแนล ในประเทศไทย โดยมีทีมพากย์พันธมิตรให้เสียงพากย์ภาษาไทย นำแสดงโดย ซาชิน ชอร์ฟฟ, ซายันตานี โกช ซึ่งละครเรื่องนี้ออกอากาศต่อจากละครโทรทัศน์เรื่อง ทศกัณฐ์ ที่อวสานลงไป
ละครเรื่องนี้กล่าวถึงเรื่องราวของความรัก ความแค้น และอิทธิฤทธิ์อภินิหาร เมื่อเธอต้องสลัดคราบจากอสรพิษร้ายกลายมาเป็นหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงาม แต่ภายในใจนั้นกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น เธอกลับมาทวงคืน “อัญมณีงู” สุดล้ำค่า ใครที่แย่งมันมาต้องชดใช้คืนด้วย..ชีวิต และแม้ความรัก ก็มิอาจต้านทานชะตาฟ้าลิขิตครั้งนี้ได้เลย
รัฐบาลเฟลนซบูร์ก
อุษา นารายณัน
อุษา นารายณัน (; พ.ศ. 2465 – 24 มกราคม พ.ศ. 2551) หรือนามเดิมว่า ทินต์ ทินต์  เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศอินเดียช่วงปี พ.ศ. 2540–2545 เป็นภริยาของโกจเจรีล รามัน นารายณัน ประธานาธิบดีอินเดียคนที่ 10 หลังสามีขึ้นดำรงตำแหน่งดังกล่าว อุษาจึงเป็นสตรีต่างชาติที่ดำรงตำแหน่งสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งคนที่สองของประเทศ ทั้งนี้เธอมีบทบาทสำคัญในการเป็นนักสังคมสงเคราะห์หญิงจากการริเริ่มโดยสามี
อุษามีนามเดิมว่า ทินต์ ทินต์ เกิดที่ประเทศพม่า สำเร็จการศึกษาศิลปศาสตร์บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยร่างกุ้ง หลังจากนั้นจึงประกอบกิจเป็นอาจารย์พิเศษในภาควิชาภาษาพม่าและวรรณคดี ก่อนรับทุนไปศึกษาต่อ ณ โรงเรียนสังคมสงเคราะห์เดลี (Delhi School of Social Work) และรับปริญญาโทในสาขาที่เชี่ยวชาญเฉพาะด้านเกี่ยวกับการกระทำผิดในเด็กและเยาวชน
เธอพบกับโกจเจรีล รามัน นารายณันตั้งแต่ยังทำงานอยู่ในประเทศพม่า ทั้งนี้เธอเคยทำงานอยู่ในสมาคมเยาวนารี (World Young Women's Christian Association) เมื่อเธอได้ยินว่านารายณันเป็นนักศึกษาของแลสกี (Laski) เธอจึงเริ่มมีปฏิสันถารด้วย โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับเสรีภาพทางการเมือง หลังจากนั้นทั้งสองจึงสมรสกันเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2494 ในเดลี การสมรสของทั้งสองได้รับการยกเว้นเป็นพิเศษจากความช่วยเหลือของชวาหระลาล เนห์รูเพราะเธอถือสัญชาติพม่า หลังสมรสเธอจึงรับสัญชาติอินเดียและเปลี่ยนชื่อเป็น "อุษา" ทั้งสองมีบุตรสาวด้วยกันสองคน คนแรกชื่อจิตรา เป็นเอกอัครราชทูตประจำสวิตเซอร์แลนด์และสันตะสำนัก และบุตรสาวอีกคนชื่อ อมฤตา
หลังสามีขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศอินเดีย อุษาจึงเป็นสตรีต่างชาติที่ดำรงตำแหน่งสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งคนที่สองของประเทศ ซึ่งคนแรกคือชานกี เวนกทรมัณ (Janaki Venkataraman) ภริยาชาวพม่าเชื้อสายอินเดียของรามสวามี เวนกทรมัณ ประธานาธิบดีคนก่อนหน้านี้
หลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากโรงเรียนสังคมสงเคราะห์เดลี เธอจึงมีบทบาทยิ่งด้านการเป็นนักสังคมสงเคราะห์สำหรับสตรีและเด็กในอินเดีย นอกจากนี้เธอยังมีงานแปลและตีพิมพ์เรื่องสั้นภาษาพม่าหลายเล่ม เป็นต้นว่า รวมเรื่องชื่อ "Sweet and Sour" ที่แปลจากผลงานของเตน เพ มยิน (Thein Pe Myint) ตีพิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2541
อุษา นารายณันถึงแก่อสัญกรรมเมื่อเวลา 17.30 น. ของวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2551 ณ โรงพยาบาลเซอร์คังคาราม เดลี ประเทศอินเดีย สิริอายุ 86 ปี
การล้อมพระตำหนักชิระกะวะ
การล้อมพระตำหนักชิระกะวะ (白河殿夜討) การต่อสู้ครั้งสำคัญในช่วง กบฏปีโฮเง็ง ราวเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 1699 อันสืบเนื่องมาจากความขัดแย้งในการสืบราชบัลลังก์ภายหลังจากการสวรรคตของอดีตจักรพรรดิโทะบะระหว่างอดีตจักรพรรดิซุโตะกุและจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ
เป็นการต่อสู้กันระหว่างกองทัพที่สนับสนุนอดีตจักรพรรดิซุโตะกุที่นำโดย มินะโมะโตะ โนะ ทะเมะโยะชิ และกองทัพที่สนับสนุนจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะภายใต้การนำของไทระ โนะ คิโยะโมะริ และ มินะโมะโตะ โนะ โยะชิโตะโมะ
มิสแกรนด์ชัยภูมิ
มงคลแชนแนล
สถานีโทรทัศน์ช่อง มงคล แชนแนล (; เป็นสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมซึ่งอยู่ในการดูแลของบริษัท สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด เริ่มแพร่ภาพเป็นปฐมฤกษ์ เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ทางช่อง 187 โดยมี สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ เป็นประธานกรรมการบริษัท บริษัท สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ควบคุมดูแลอยู่
ช่องนี้จะออกอากาศรายการทั้งหมดที่ผลิตในเครือสหมงคลฟิล์ม รวมทั้งออกอากาศภาพยนตร์ในเครือบริษัท สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล, มงคลภาพยนตร์, มงคลเมเจอร์ รวมถึงซีรีส์จากประเทศอินเดีย ที่ออกอากาศทางช่อง Zee TV ช่องยักษ์ใหญ่ในอินเดีย ก็ถูกสหมงคลฟิล์มซื้อลิขสิทธิ์นำมาออกอากาศในไทยทั้งสิ้น เช่น พระศิวะ, ทศกัณฐ์, นาคิน เป็นต้น ยกเว้นเพียงเรื่อง พระพุทธเจ้า มหาศาสดาโลก เท่านั้นที่ไม่ได้ออกอากาศช่องนี้ แต่ย้ายไปออกอากาศใน ช่องเวิร์คพอยท์ แทน