pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เอ็กโซเซต์  เป็นขีปนาวุธต่อต้านเรือ สามารถยิงจากรถบรรทุก, เรือดำน้ำ และอากาศยาน เอ็กโซเซต์ถูกสร้างและพัฒนาโดยบริษัท เอ็มบีดีเอ แผนกย่อยหนึ่งของแอโรสปาติอาล รุ่น เอ็มเอ็ม 38 ถูกยิงจากฐานปล่อยบนเรือ ในปี ค.ศ. 1967
เอ็กโซเซต์ เอ็มเอ็ม 40 เป็นรุ่นล่าสุดที่ได้มีการพัฒนา รัศมีการยิง 180 กิโลเมตรมีระบบนำทางจีพีเอส-ไอเอ็นเอส สามารถโจมตีเป้าหมายที่อยู่ตามแนวชายฝั่งได้
ตำบลนาหว้า อาจหมายถึง
SACD
โทบี้ แมคไกวร์
ไพรมหากาฬ
ไพรมหากาฬ เป็นตอนที่หนึ่งของเพชรพระอุมาจำนวน 4 เล่ม ได้แก่ไพรมหากาฬ เล่ม 1 - 4
ไพรมหากาฬ เล่ม 1.
ในช่วงเวลาประมาณบ่ายโมง รพินทร์ ไพรวัลย์ พรานล่าสัตว์ หัวหน้าหมู่บ้านหนองน้ำแห้งได้นำสัตว์ที่ดักได้มาส่งแก่นายอำพล ผู้อำนวยการบริษัทไทยไวล์ดไลฟ์ ที่สถานีส่งสัตว์ออกขายต่างประเทศ และได้รับการนำแนะจากนายอำพลให้รู้จักกับคณะเดินทางจากพระนคร ที่ต้องการว่าจ้างรพินทร์ ให้เป็นพรานนำทางเพื่อออกติดตามค้นหา หม่อมราชวงศ์อนุชา วราฤทธิ์ หรือพรานชด ซึ่งเป็นน้องของ พันโทหม่อมราชวงศ์เชษฐา วราฤทธิ์ พี่ชายของ หม่อมราชวงศ์ดาริน วราฤทธิ์ และเพื่อนของ พันตรีไชยยันต์ อนันตรัย ผู้ซึ่งหายสาบสูญไปในป่าลึก คณะนายจ้างมีรายละเอียดข้อมูลเพียงคร่าว ๆ ที่พรานชดประชากร ออกเดินทางเข้าป่าเพื่อค้นหา "ขุมทรัพย์เพชรพระอุมา" ที่เป็นตำนานเล่าขาน โดยที่รพินทร์ ไพรวัลย์ ได้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับขุมทรัพย์เพชรพระอุมาที่เคยได้ยินจากหนานไพร ครูพรานของรพินทร์ให้คณะนายจ้างทราบ และข่าวคราวของพรานชด ที่เคยพบที่โป่งกระทิงในขณะที่พรานชดกับหนานอิน พรานคู่ใจกำลังจะออกเดินทางเพื่อค้นหาขุมทรัพย์เพชรพระอุมา
วันรุ่งขึ้นรพินทร์เสนอเงื่อนไขสัญญาจ้างในการเป็นพรานนำทางคือเงินสดจำนวนสองแสนบาท สำหรับดูแลแม่ที่แก่ชราและทรัพย์สมบัติหนึ่งในสามส่วนของขุมทรัพย์เพชรพระอุมาถ้าค้นหาพบ ก่อนออกเดินทางหนึ่งสัปดาห์คณะนายจ้างได้เตรียมสัมภาระในการเดินทาง อีกสองวันต่อมาจึงล่วงหน้ามายังหมู่บ้านหนองน้ำแห้งพร้อมกับสัมภาระ เสบียงที่ทยอยขนมาโดยรถจี๊ปของบริษัทไทยไวล์ดไลฟ์ สำหรับอาวุธปืนชนิดต่าง ๆ และกระสุนจะมาถึงในวันรุ่งขึ้น รพินทร์นำพรานพื้นเมืองสี่คนได้แก่พรานบุญคำ พรานจัน พรานเกิดและพรานเส่ย พรานคู่ใจของเขาไปด้วย แต่เมื่อทั้งหมดพร้อมออกเดินทางเพื่อติดตามค้นหาบุคคลที่สูญหาย ได้มีกะเหรี่ยงพเนจรชื่อแงซาย มาสมัครเป็นคนรับใช้ ขอติดตามร่วมคณะนายจ้างไปโดยที่ไม่ต้องการค่าตอบแทน เชษฐาซักไซ้ไล่เลียงประวัติของแงซายและรับไว้ให้ร่วมคณะเดินทาง รุ่งขึ้นทั้งหมดออกจากหมู่บ้านหนองน้ำแห้งแต่เช้า ถึงเขาโล้นในตอนบ่าย รพินทร์จัดเกมส์เบา ๆ สำหรับทดสอบฝีมือในการยิงปืนให้คณะนายจ้างในการไล่ราวเลียงผา ซึ่งก่อนหน้านั้นในระหว่างการเดินทาง เชษฐายิงกวางได้หนึ่งตัว ไชยยันต์ยิงหมูป่าได้อีกหนึ่งตัวเพื่อใช้สำหรับเป็นเสบียงในการเดินทาง
คืนนั้นคณะนายจ้างถูกเสือโคร่งลายพาดกลอนชื่อไอ้กุด มาป้วนเปี้ยนแถวปางพัก รุ่งขึ้นรพินทร์จัดให้คณะนายจ้างขึ้นห้างยิงสัตว์ ตกดึกของคืนนั้นไอ้กุดมาลากลูกหาบไปเป็นเหยื่อหนึ่งคน ซึ่งเป็นศพลูกหาบศพแรกของการเดินทาง รพินทร์นั่งเฝ้าซากลูกหาบเพื่อล่อให้ไอ้กุดย้อนกลับมากินซาก เชษฐาเป็นคนเหนี่ยวไกปืนยิง 2 นัดซ้อนแต่กระสุนพลาดไม่โดนจุดที่สำคัญทำให้ไอ้กุดรอดไปได้ คณะนายจ้างจึงต้องออกตามล่าตัวไอ้กุดต่อ และรพินทร์เป็นคนเหนี่ยวไกปืนสังหารไอ้กุดได้สำเร็จ และออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังโป่งกระทิง ระหว่างการเดินทาง ไชยยันต์ยิงวัวแดงขนาดใหญ่ได้หนึ่งตัวพร้อมกับการที่เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดจากฝีมือการยิงของตนเอง รพินทร์และคณะนายจ้างปะทะกับโขลงช้างก่อนถึงโป่งกระทิงจนเกิดการต่อสู้ เชษฐายิงช้างใหญ่ล้มไปหนึ่งตัวและเป็นเหตุให้พญาคชสารหรือไอ้แหว่ง ช้างใหญ่เกเรที่ใบหูแหว่งข้างหนึ่งบุกมายังปางพักแรมของคณะนายจ้าง เช้าวันรุ่งขึ้นในขณะที่รพินทร์และคณะนายจ้างตามแกะรอยกระทิงในป่าผาก รพินทร์และดารินช่วยชีวิตแงซายจากเสือที่ซ้อนรอยสะกดตามรอยเท้าของแงซาย
ไพรมหากาฬ เล่ม 2.
พรานบุญคำเดินทางกลับมาจากบริษัทไวล์ดไลฟ์ของนายอำพล ภายหลังจากที่นำหนังไอ้กุดไปมอบให้ในเวลาประมาณสี่โมงเย็น พร้อมกับเล่าเหตุการณ์ที่ถูกโขลงของไอ้แหว่งถล่มปางพักที่พุบอนเมื่อสามชั่วโมงที่ผ่านมา ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโป่งกระทิง พรานบุญคำเอาชีวิตรอดมาได้ด้วยการหลบเข้าไปในกอไผ่ แต่อินลูกหาบที่ติดตามไปด้วยเสียชีวิตคาที่ ในวันรุ่งขึ้นรพินทร์และคณะนายจ้างย้อนกลับไปยังตำแหน่งที่พรานบุญคำและอินถูกโขลงช้างถล่ม โดยมีพรานบุญคำเป็นผู้นำทาง พบเจอกับซากของอินที่เละจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ปืนของพรานบุญคำหล่นอยู่บริเวณกอไผ่ ในระหว่างเดินทางกลับพบกับโขลงของไอ้แหว่ง รพินทร์พาเชษฐาไปดูช้างใหญ่ด้วยวิธีการคลานคืบแบบชนิดประชิดตัวกลางโขลงช้าง ซึ่งสร้างความตื่นตกใจระคนทึ่งในตัวของรพินทร์เป็นอย่างมาก แต่โขลงช้างได้กลิ่นมนุษย์ที่อยู่เหนือลม ทำให้เกิดการปะทะกันระหว่างโขลงของไอ้แหว่ง รพินทร์และคณะนายจ้างซึ่งยิงช้างใหญ่ล้มถึง 8 ตัว
ในวันรุ่งขึ้นของการเดินทาง รพินทร์นำคณะนายจ้างไปนั่งห้างที่เตรียมไว้โดยแบ่งเป็นคู่ ๆ คือคู่ที่หนึ่งรพินทร์และดาริน คู่ที่สองเชษฐากับพรานบุญคำและคู่ที่สามไชยยันต์กับเกิด ขณะนั่งห้างดารินแสดงฝีมือในการยิงปืนด้วยการยิงกระทิงโทนขนาดใหญ่ในตอนดึก แต่กลับถูกอาถรรพณ์ของป่าเล่นงานทั้งคืนจนต้องทำพิธีขอขมาเจ้าป่าเจ้าเขา เชษฐาที่นั่งห้างคู่กับพรานบุญคำโชคไม่ดีที่สัตว์ไม่เข้าทางปืนทำให้ไม่ได้อะไรติดมือกับปางพัก แต่สำหรับไชยยันต์เกิดไปยิงลูกกระทิงตายแต่แม่กระทิงกลายเป็นกระทิงลำบาก ถ้าปล่อยไว้จะเป็นอันตรายทำให้ไชยยันต์ต้องออกตามล่าแม่กระทิงที่ยิงไว้เมื่อคืนกับรพินทร์ แต่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น รพินทร์ถูกกระทิงเหยียบได้รับบาดเจ็บในขณะที่ไชยยันต์ยิงกระทิงลำบากซึ่งถูกเสือสามตัวรุมล้อมเล่นงานอยู่ได้สำเร็จ
คณะนายจ้างหยุดพักแรมหนึ่งคืนก่อนออกเดินทางต่อ รพินทร์ได้รับทราบข่าวของพรานชดจากแงซาย ที่เคยติดตามพรานชดจากห้วยเสือร้องไปยังหมู่บ้านหล่มช้าง แต่แงซายคลาดกับพรานชดเป็นระยะเวลา 5 วัน และเข้าเขตแดนดงมรณะอยู่ประมาณ 2 วัน ซึ่งแงซายโชคร้ายถูกงูพิษกัด แต่ได้พระธุดงค์มาช่วยชีวิตเอาไว้พร้อมกับเล่าเรื่องราวของเมืองมรกตนคร ซึ่งเป็นถิ่นฐานบ้านเกิดของแงซายให้คณะนายจ้างฟัง รุ่งขึ้นพรานพื้นเมืองของรพินทร์ นำเกวียนไปเอาเนื้อกระทิงและหนังเสือสามตัวที่ถูกไชยยันต์ยิงทิ้งไว้ตั้งแต่เช้ามืด รพินทร์แจ้งข่าวกะเหรี่ยงที่ผาเยิงโดนโขลงของไอ้แหว่งถล่มปางพักเสียราบเป็นหน้ากลอง ฝรั่งนักสำรวจชาวอเมริกัน จำนวน 3 คน นายแพทย์ที่มาสำรวจพืชพรรณเกี่ยวกับสมุนไพร นายทหารที่ร่วมเดินทางมาด้วยและกะเหรี่ยงนำทาง ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตจากการบุกถล่มของโขลงไอ้แหว่งแม้แต่คนเดียว
ตอนบ่ายของวันเดียวกัน รพินทร์พาเชษฐาไปดักยิงเสือ ขากลับได้งาช้างกำจัดซึ่งเป็นของหายากที่เกิดจากการที่ช้างเอางามาถูกับต้นไทรและหักคาลำต้นมาอันหนึ่ง รพินทร์เปิดใจเล่าเรื่องราวชีวิตของตนเองให้เชษฐาฟังเกี่ยวกับพ่อที่เป็นพรานล่าสัตว์แต่เสียชีวิตด้วยโรคไข้มาลาเรียขึ้นสมอง และพาเชษฐาไปแอบดูช้างที่กำลังตกมันและเสือสองตัวต่อสู้เพื่อแย่งชิงเหยื่อที่ล่ามาได้โดยมองดูเฉย ๆ และไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับวงจรห่วงโซ่อาหารของสัตว์ภายในป่า แต่ในช่วงเวลาประมาณหัวค่ำ ช้างป่าที่กำลังตกมันในตอนบ่ายซึ่งเป็นตัวเดียวกับที่รพินทร์พาเชษฐาไปแอบดู บุกเข้ามาถล่มปางพักของคณะนายจ้างและถูกแงซายยิงที่เนินน้ำเต้าล้มลงคาที่ คณะนายจ้างพักแรมที่โป่งกระทิงอีกเพียงคืนเดียวก็จะออกเดินทางต่อ ช่วงหัวค่ำเชษฐาเรียกให้แงซายมาพบและให้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับดงมรณะให้ทุกคนฟัง แงซายเล่าถึงสัตว์และพืชที่มีขนาดใหญ่ที่พบเจอมาให้คณะนายจ้างฟัง ซึ่งเห็นเป็นเรื่องขบขันและไม่มีใครเชื่อตามคำบอกเล่าของแงซาย
ไพรมหากาฬ เล่ม 3.
รพินทร์เล่าถึงเนวิน ผู้ที่มอบลายแทงขุมทรัพย์เพชรพระอุมาของมังมหานรธาให้แก่ตัวเอง ซึ่งออกเดินทางจากห้วยเสือร้องจำนวน 4 คน พร้อมด้วยอาวุธครบมือขาดแต่เครื่องเวชภัณฑ์และหายสาบสูญไป คืนนั้นในตอนดึก รพินทร์เป็นไข้จากบาดแผลที่ถูกวัวกระทิงเหยียบ ดารินช่วยปฐมพยาบาลและให้ยานอนหลับทำให้รพินทร์หลับสนิทจนไม่รับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปางพัก กลิ่นดอกลำเจียกตลบอบอวลทั่วทั่งปางพักพร้อมกับชีวิตของเลินลูกหาบ ที่เสียชีวิตปริศนาด้วยสภาพที่ถูกสูบเลือดออกจากตัวจนเกือบหมด เช้าวันรุ่งขึ้นรพินทร์และคณะนายจ้างจึงได้รู้ว่ามีลูกหาบภายในขณะเดินทางเสียชีวิต เมื่อทำการฝังศพเลินเสร็จเรียบร้อยก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เขตป่าหวาย แต่กลับเผชิญหน้ากับฝูงกองทัพลิงกังที่ดุร้ายจำนวนมาก รพินทร์ พรานพื้นเมืองคู่ใจทั้งสี่และคณะนายจ้างเปิดฉากต่อสู้กับกองทัพลิง ยิงลิงกังตายร่วมร้อยและสอยจากยอดไม้อีก 27ตัว ระหว่างออกเดินทางต่อพบรอยของไอ้แหว่งซึ่งล่วงหน้ามาก่อนประมาณ 2 วัน รพินทร์กับบุญคำแยกทางจากคณะนายจ้างเพื่อไปสำรวจร่องรอยของไอ้แหว่ง และนัดพบกันที่โป่งน้ำร้อนในตอนค่ำ และกลับมาพร้อมข่าวไอ้แหว่ง มีมหิงสาขนาดใหญ่ตัวหนึ่งเดินตามรอยของมัน
ในขณะพักแรมที่ปางพัก เกิดฝนตกหนักทำให้มีหมอกลงหนาทึบไปทั่วบริเวณ รพินทร์และคณะนายจ้างรอให้หมอกบางก่อนจึงจะออกเดินทางในเวลาเก้าโมงเช้า บ่ายหน้าไปยังหุบชมดโดยตั้งใจจะไปถึงในเวลาประมาณเที่ยง ระหว่างทางในการเดินทาง มีเสือดำซุ่มอยู่บนต้นไม้แต่ดารินส่องมองด้วยกล้องส่องทางไกลไม่เห็น รพินทร์เข้าช่วยเหลือด้วยการยิงจากปืน.270 ของดารินที่ติดกล้องขยายสี่เท่า เมื่อถึงหุบชมดขบวนเกวียนทั้งหมดก็แยกทางกันโดยให้ขบวนเกวียนไปรอที่ห้วยยายทอง มีบุญคำเป็นผู้ควบคุมขบวนเกวียนไปยังป่าหวาย รพินทร์นำคณะนายจ้าง เกิดและแงซายที่ติดตามไปด้วยมุ่งหน้าออกเดินทางต่อไป ในช่วงหัวค่ำคณะนายจ้างได้มีโอกาสเห็นภาพงูเหลือมวิดน้ำหาปลา ในช่วงเวลาตอนใกล้รุ่งโขมดดงเข้ามายังปางพัก แงซายรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพบและเกิดการยิงปะทะกันขึ้น โขมดดงถูกยิงได้รับบาดเจ็บหลบหนีไป รุ่งเช้ารพินทร์นำคณะนายจ้างและออกตามล่าโขมดดง แต่กลับพบแหล่งอัญมณีน้ำงามและบ่อพลอย และปราบโขมดดงได้สำเร็จและได้ทับทิมเม็ดงามจากท้องของโขมดดง รพินทร์มอบทับทิมให้เชษฐาเป็นผู้เก็บไว้แทน
ช่วงบ่ายรพินทร์นำคณะนายจ้างออกเดินทางต่อ ระหว่างทางได้เห็นภาพเสือดาวถูกงูเหลือมรัดจนตาย ช่วงเวลาก่อนพลบค่ำ รพินทร์พบรอยมหิงสาพร้อมรอยเลือดในปลักโคลน ซึ่งเกิดจากการที่เชษฐายิงโดนขาหลังซ้ายและบาดเจ็บหนีไป และหยุดพักในตอนค่ำที่ลำธารในเขตห้วยยายทอง สถานที่ที่ขึ้นชื่อว่าเสือชุมที่สุดแห่งหนึ่ง เช้าวันรุ่งขึ้นรพินทร์และคณะนายจ้างได้ออกติดตามมหิงสาที่ลำบากด้วยฝีมือของเชษฐาที่ต้องมาจบชีวิตลงด้วยฝีมือการยิงของดาริน ด้วยปืน .470 แต่ในคืนนั้นในระหว่างพักแรมที่ปางพักซึ่งรพินทร์ตั้งใจจะนำคณะนายจ้างไปสมทบกับบุญคำที่ป่าหวาย แต่เกิดเหตุน้ำป่าไหลเข้าพังปางพัก พัดทุกคนกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง
ไพรมหากาฬ เล่ม 4.
รพินทร์และดารินถูกน้ำป่าพัดมาสลบอยู่ในบริเวณใกล้ ๆ กัน ซึ่งเป็นระยะทางห่างจากปางพักประมาณ 30 กิโลเมตร แต่ถ้าเดินเลาะตามธารตัดป่าจะเป็นระยะทางเพียง 20 กิโลเมตร รพินทร์ยิงไก่เป็นอาหารเช้าให้ดารินและพยายามหาทางกลับยังปางพัก ดารินได้รพินทร์ช่วยชีวิตจากเสือดาวที่แอบซุ่มอยู่และกระโจนเข้าใส่ ตลอดระยะทางที่ระหกระเหินอยู่ภายในป่า รพินทร์พยายามปลอบขวัญดารินให้กลับคืนสู่ปกติด้วยการร้องเพลงนิ้งหน่องและแสดงอาการปกติตลอดระยะเวลาในการเดินทาง ทำให้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรู้สึกดี ๆ ที่ดารินมีต่อรพินทร์
แต่รพินทร์และดารินกลับพบกับกองทัพหมาไนจำนวนมาก และต้องหลบหนีขึ้นต้นไทรใหญ่เพื่อหลบคมเขี้ยวแหลมคม รพินทร์และดารินอยู่บนต้นไทรใหญ่จนกองทัพหมาไนยอมล่าถอยจึงออกเดินทางต่อ จนพบถ้ำของเสือแม่ลูกอ่อนที่ทิ้งลูกเสือจำนวนสามตัวไว้หน้าถ้ำเพื่อหาอาหาร ดารินเห็นความน่ารักของลูกเสือจึงตรงไปจับและลูบคลำด้วยความเอ็นดู แต่ปัญหาใหญ่กลับตามมาเมื่อรพินทร์ให้รีบหนีจากลูกเสือเพราะกลิ่นตัวของดารินไปติดตามขนและลำตัว ถ้าเสือแม่ลูกอ่อนกลับมาและได้กลิ่นแปลกปลอมจากตัวลูกจะออกตามไล่ล่าผู้ที่มีกลิ่นเดียวกับลูกของมัน จึงตัดไฟแต่ต้นลมด้วยการฆ่าลูกเสือทั้งสามทิ้ง เมื่อเสือแม่ลูกอ่อนกลับมาพบลูกตายเกลื่อน ด้วยความโกรธจึงย้อนกลับไปกัดคนตัดไม้ริมชายป่าเสียชีวิต 3 คน และลากมายังต้นตะเคียนที่รพินทร์และดารินหลบซ่อนอยู่
ดารินเห็นชายตัดไม้ที่เสียชีวิตเป็นศพที่สาม ขี่คร่อมอยู่บนหลังเสือพร้อมกับชี้บอกตำแหน่งของดารินบนต้นตะเคียนด้วยอาถรรพณ์ของป่าและความโกรธแค้นของเสือ รพินทร์ปลอบขวัญดารินและยิงเสือแม่ลูกอ่อนในขณะที่กำลังกระโจนเข้าใส่ แล้วมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านคนตัดไม้เพื่อขอความช่วยเหลือ ระหว่างทางดารินถูกงูเหลือมรัด และได้รพินทร์ช่วยเหลือจึงถูกงูเหลือมกัดแทน จนหาทางออกจากป่าได้สำเร็จและพบกับโต๊ะถะ กะเหรี่ยงหัวหน้าหมู่บ้านผาเยิง ซึ่งช่วยออกตามหาเชษฐาและคนอื่นที่หลงเหลืออยู่ แงซายที่ถูกน้ำพัดไปพบกับบุญคำและเกิด จึงพากันเดินเลาะชายป่ามาสบทบกับรพินทร์ที่ผาเยิง ซึ่งเกิดปัญหาใหญ่ในการถูกเสือรบกวน บุกเข้ามาทำร้ายและคาบเอาพวกกะเหรี่ยงผาเยิงที่ออกไปตัดไม้ไปเป็นเหยื่อ รพินทร์รับปากจะช่วยเหลือในการปราบเสือ
คืนนั้นรพินทร์นำคณะนายจ้างออกไปปราบเสือตามสัญญากับกะเหรี่ยงผาเยิง ดารินยิงเสือได้มากกว่าใครและเป็นการยิงในระยะกระชั้นชิดในขณะที่กำลังกระโจนเข้าใส่ รวมจำนวนเสือทั้งหมดที่คณะนายจ้างยิงได้คือ 16 ตัว วันรุ่งขึ้นรพินทร์และคณะนายจ้างออกเดินทางจากห้วยแม่เลิง โดยยึดเอาตำแหน่งสันเขาในการมุ่งหน้าทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือตลอดระยะการเดินทาง ซึ่งเต็มไปด้วยความลำบาก แงซายเข้าช่วยเหลือการเดินทางด้วยการตอกทอยเพื่อตัดหน้าผาสูงชันและช่วยร่นระยะเวลาในการเดินทางได้ 30 กิโลเมตร พักค้างแรกที่บนภูเขาที่มีทะเลสาบหนึ่งคืนก่อนจะลัดเลาะลงขอบหุบหมาหอน ถึงป่าพรุซึ่งมีดงทากจำนวนมาก แต่ดารินยืนกรานกระต่ายขาเดียวด้วยความกลัวจนรพินทร์ต้องช่วยเหลือด้วยการให้น้ำมันกันทากทาจึงยอมผ่านดงทากถึงบึงใหญ่ที่มีจระเข้จำนวนมาก นอนผึ่งแดดและลอยคออยู่ในน้ำ
โทบีย์ แมไกวร์
โทบีย์ แมไกวร์  มีชื่อจริงว่า โทเบียส วินเซนต์ แมไกวร์ (เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1975) ในแซนตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เริ่มอาชีพการแสดงในทศวรรษที่ 90 และเป็นที่รู้จักในบทบาทปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ในเรื่องสไปเดอร์แมน
พ่อของแมไกวร์ วินเซนต์ และแม่ชื่อ เวนดี แยกทางกันตั้งแต่ตอนโทบีย์เกิด และครอบครัวเขาในช่วงเด็กๆ ก็เดินทางระหว่างรัฐแคลิฟอร์เนีย รัฐวอชิงตัน และรัฐออริกอนอยู่บ่อยครั้ง แม่ของแมไกวร์ ซึ่งมีอาชีพเป็นเลขานุการ ก็คอยส่งเสริมให้บุตรชายเรียนการแสดงเรื่อยมา และไม่นานเธอก็ได้มีโอกาสไปเป็นเพื่อนเขาทดสอบการแสดงในฮอลลีวู้ด และแมไกวร์ก็สามารถคว้าบทจากภาพยนตร์ซิทคอมถึง 2 เรื่องมาได้ คือ Roseanne และ Blossom เมื่อแมไกวร์ออกจากโรงเรียนตั้งแต่อายุ 9 ขวบ และเริ่มทุ่มเทให้กับการแสดงอย่างเต็มที่
ในปี 1995 เขาได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง Duke of Groove ภาพยนตร์สั้นที่ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ จากนั้นเขาก็ได้รับบทในเรื่อง Deconstructing Harry ของ วูดดี อัลเลน และได้รับบทสำคัญในผลงานแนวดราม่าเมื่อปี 1997 ของอั้งลี่ เรื่อง The Ice Storm จากบทลูกชายของ เควิน ไคลน์ และ โจอาน อัลเลน ซึ่งก็ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์อย่างมากในเรื่องนี้ ในปี 1998 แมไกวร์มีผลงานเรื่อง Pleasantville แต่ครั้งนี้ เขาได้รับบทนำ
หลังจากที่เขาได้รับบทเล็กๆ จากภาพยนตร์เรื่อง Fear and Loathing in Las Vegas ผลงานของ ฮันเตอร์ ทอมสัน แมไกวร์ก็ได้รับบทในภาพยนตร์แนวสมัยใหม่เรื่อง The Cider House Rules ซึ่งเป็นหนังที่นำมาจากนวนิยายที่ขายดีที่สุดของ จอห์น ไอร์วิง
ในปี 2000 ในเรื่อง Wonder Boys ในปี 2001 แมไกวร์พากย์เสียงเป็น Lou สุนัขพันธุ์บีเกิล เรื่อง Cats and Dogs ที่ช่วยปกป้องโลกจากเหล่าแมวร้ายได้อีกด้วย ต่อมาในปี 2002 เขามีผลงานเรื่องสไปเดอร์แมน ซึ่งด้วยสเปเชี่ยลเอฟเฟล็กต์ต่างๆ ที่ทันสมัย ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ทั้งหมด 114 ล้านเหรียญด้วยกันแค่ในสัปดาห์แรกที่เปิดตัว และต่อมาในปี 2004 และเขาได้เล่นภาคต่อ ในภาค 2 และภาค 3
ปัจจุบันยังมีผลงานทางด้านการแสดงอย่างต่อเนื่อง ผลงานในระยะหลังเช่น รักเธอสุดที่รัก ในบท นิค คาร์เรเวย์ นักเขียนเพื่อนซี้ของ เจย์ แกสต์บี้ ซึ่งรับบทด้วยเพื่อนซี้ของโทบีย์อย่าง ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ &lt;br&gt;และผลงานภาพยนตร์สงครามจิตวิทยาอย่าง เดิมพันชาติรุกฆาตโลก ซึ่งเขารับบทนักหมากรุกอัจฉริยะแชมป์โลก บอบบี ฟิชเชอร์
โทบีย์ แมคไกวร์
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน เป็นวิทยาเขตแห่งหนึ่งที่มีการเรียนการสอนของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ที่มุ่งเน้นให้การศึกษา สร้างสรรค์และพัฒนาความรู้ ให้บริการทางวิชาการ รวมทั้งสืบสานและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับนโยบายการศึกษา การพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมของประเทศ โดยเฉพาะการพัฒนาและเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตทางด้านเกษตร
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน จัดตั้งเป็นวิทยาเขตลำดับที่ 2 ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยการดำริของ หม่อมหลวงชูชาติ กำภู อธิการบดีในขณะนั้นได้พิจารณาเห็นว่าพื้นที่ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ที่บางเขนคับแคบ ไม่สามารถจะขยายงานด้านการศึกษาทางเกษตรให้กว้างขวางเพื่อรับกับภาวะการขยายตัวทางเศรษฐกิจและสังคมของชาติในอนาคตได้ มหาวิทยาลัยจึงจัดทำแผนและโครงการขยายกิจการต่าง ๆ ในด้านสาขาวิชา เกษตรศาสตร์ ไปดำเนินการ ณ สถานที่ที่เหมาะสมแห่งใหม่ ในท้องที่อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม เมื่อ พ.ศ. 2510 และรัฐบาลเห็นชอบในหลักการโครงการพัฒนามหาวิทยาลัย โดยใช้เงินกู้ธนาคารโลกส่วนหนึ่งและเงินงบประมาณของรัฐบาลสมทบอีกส่วนหนึ่ง โดยธนาคารโลกอนุมัติให้รัฐบาลกู้เงินจำนวน 320.3 ล้านบาท สมทบกับเงินงบประมาณจำนวน 269 ล้านบาท ดำเนินโครงการพัฒนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม 2515 ถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2521 และมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสนเริ่มจัดการเรียนการสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2522
ใน พ.ศ. 2486 รัฐบาลอันมี ฯพณฯจอมพล ป.พิบูลสงคราม ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ได้เล็งเห็นความสำคัญของการศึกษาทางการเกษตรอย่างยิ่ง จึงได้ปรับปรุงและรวมกิจการของวิทยาลัยฯ ที่บางเขนกับโรงเรียนวนศาสตร์ มาเป็นมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์และประกาศใช้พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2486 เมื่อวันที่ 2 ก.พ. 2486 ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 60 ตอนที่ 7 (ดังนั้นมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงถือเอาวันที่ 2 กุมภาพันธ์ เป็นวันสถาปนา) ได้ปรับ
ปรุงขยายงานการศึกษาออกเป็น 4 คณะ คือ คณะเกษตรศาสตร์ คณะสหกรณ์ คณะวนศาสตร์ และคณะประมง โดยจัดการศึกษาเป็นหลักสูตร 5 ปี สำหรับปริญญาตรี และ 3 ปี สำหรับระดับอนุปริญญา การปรับปรุงกิจการครั้งนี้ พลเรือโทสินธุ์ กมลนาวิน ในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการจึงได้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ตั้งอยู่ เลขที่ 1 หมู่ 6 บ้านทุ่งสมบัติ ตำบลกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม รหัสไปรษณีย์ 73140 โดยมีพื้นที่ของวิทยาเขตครอบคลุม ตำบลกำแพงแสน ตำบลทุ่งบัว และตำบลรางพิกุล จำนวน 7,951 ไร่ 3 งาน ในอดีตพื้นที่ตำบลที่วิทยาเขตกำแพงแสนตั้งอยู่คือตำบลทุ่งกระพังโหม ซึ่งภายหลังได้มีการแบ่งแยกตำบล วิทยาเขตกำแพงแสนจึงได้อยู่ในเขตการปกครองส่วนท้องถิ่นของ องค์การบริหารส่วนตำบลกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมและพื้นที่บางส่วนอยู่ในองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งบัว และองค์การบริหารส่วนตำบลรางพิกุล จังหวัดนครปฐม
รายนามรองอธิการบดี วิทยาเขตกำแพงแสน.
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน มีรองอธิการบดีมาแล้ว 17 คน ดังรายนามต่อไปนี้
ต้นไม้ทรงปลูก.
ต้นนนทรี.
สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จทรงปลูกต้นนนทรี เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2523 บริเวณด้านหน้าศูนย์ปฏิบัติการวิจัยและเรือนปลูกพืชทดลอง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน
ต้นกัลปพฤกษ์.
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี เสด็จทรงเปิดศูนย์ส่งเสริมและฝึกอบรมการเกษตรแห่งชาติ และทรงปลูกต้นกัลปพฤกษ์ เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เพื่อเป็นการรำลึกถึงพระกรุณาธิคุณ จึงกำหนดให้วันที่ 16 ธันวาคม เป็นวันสถาปนาศูนย์ส่งเสริมอบรมการเกษตรแห่งชาติ มี ศ.ดร.ไพฑูรย์ อิงคสุวรรณ อธิการบดี และ รศ.พร สุวรรณวาจกกสิกิจ ผู้อำนวยการสำนักส่งเสริมและฝึกอบรม และ ผศ.พุม ขำเกลี้ยง หัวหน้าศูนย์ส่งเสริมและฝึกอบรมการเกษตรแห่งชาติ พร้อมบุคลากรเฝ้ารับเสด็จ
สนามกีฬากลาง 1 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน เป็นสนามฟุตบอลภายในบริเวณมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ส่วนใหญ่จะใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอล และ เป็นสนามเหย้าของ นครปฐม เอฟซี สนามกีฬานี้มีความจุ 4,000 ที่นั่ง
วิทยาเขตกำแพงแสน
สมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2
สมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2  ทรงดำรงตำแหน่งพระสันตะปาปาตั้งแต่ ค.ศ. 999 ถึง ค.ศ. 1003
สถาปนากษัตริย์แห่งฮังการีพระองค์แรก.
ในปี ค.ศ. 1001 สมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2 ได้สนับสนุนให้ สตีเฟนขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์แรกของฮังการี โดนพระองค์ทรงประทานพระมหามงกุฏและสมัญญานาม "กษัตริย์สาวกของพระเป็นเจ้า"
ซูเซิน ซาแรนดอน
ซูเซิน ซาแรนดอน  เกิดเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1946 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ผลงานที่ทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์และรางวัล SAG Awards จากบทบาทแม่ชี เฮเลน ที่เคยให้คำปรึกษากับนักโทษประหาร อย่าง "Dead Man Walking" รวมไปถึงเธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์จากเรื่อง "Thelma &amp; Louise, Lorenzo’s Oil", "The Client" และ "Atlantic City"
ซาแรนดอนแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในปี 1970 กับภาพยนตร์ "Joe" และภาพยนตร์ในช่วงแรกของเธอก็ยังมี "The Great Waldo Pepper", "Lovin' Molly", "The Front Page" และผลงานในปี 1975 "The Rocky Horror Picture Show "
ในปี 1978 เธอรับบทเป็นแม่ของบรุก ชีลส์ ในภาพยนตร์เรื่องอื้อฉาวของหลุยส์ มัลเล่ ในเรื่อง "Pretty Baby" ซึ่งจากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งแรก
ในปี 1991 เธอได้ถูกเสนอชื่อรางวัลออสการ์นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง "Thelma &amp; Louise" และในปีถัดมากับรางวัลเดียวกันในเรื่อง "Lorenzo's Oil" และยังถูกเสนอชื่ออีกครั้งในปี 1994 กับภาพยนตร์เรื่อง "The Client" และมาได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเรื่อง "Dead Man Walking" ในปี 1995
ซาแรนดอนยังร่วมแสดงนำกับพอล นิวแมนและจีน แฮกแมน ใน "Twilight" ร่วมกับจูเลีย โรเบิตส์ ใน "Stepmom", "Anywhere But Here" ของเวย์น หวัง และ "Joe Gould’s Secret" ของสแตนลี่ย์ ตุชชี่ นอกจากนี้ เธอยังเคยพากย์เสียงให้กับการ์ตูนเรื่อง "Rugrats in Paris" และยังเป็นผู้บรรยายให้กับภาพยนตร์สารคดีเรื่อง "900 Women" และยังเคยแสดงนำในภาพยนตร์ที่ดัดแปลงขึ้นมาจากนิยายของแอนน์ เทย์เลอร์ ในเรื่อง "Eathly Possessions" ของช่องเอชบีโอ
เธอเคยมีผลงานการแสดงด้านละครบรอดเวย์ ซาแรนดอนยังเคยร่วมแสดงใน "An Evening With Richard Nixon" และได้มีผลงานออฟ-บรอดเวย์อย่าง "A Couple White Chicks Sitting Around Talkin" และผลงานแนวทริลเลอร์อย่าง "Extremities" และผลงานออฟ บรอดเวย์อย่าง "The Guys"
ทรงตันเพลโต
ทรงตันเพลโต (Platonic solid) หมายถึงทรงหลายหน้าปรกติ (regular polyhedron) ที่เป็นทรงนูน (convex) โดยจุดยอดจุดหนึ่งจะประกอบด้วยหน้ารูปหลายเหลี่ยมปรกติ (regular polygon) ชนิดเดียวกันทุกจุด โดยได้ตั้งชื่อตามชื่อของเพลโต นักปรัชญาชาวกรีก ทรงตันเพลโตมีทั้งหมด 5 ชนิด ได้แก่
ทรงเพลโตนิก
ทรงหลายหน้าปรกติ
ทรงหลายหน้าปรกติ  คือทรงหลายหน้าที่ทุกหน้าเป็นรูปชนิดเดียวกัน มีจำนวนหน้าที่ล้อมรอบจุดยอดเท่ากันทุกจุด และมีความยาวของขอบเท่ากันทุกขอบ
ประเภทของทรงหลายหน้าปรกติ.
ทรงหลายหน้าปรกติมีทั้งหมด 9 ชนิด แบ่งเป็นทรงนูน กับไม่เป็นทรงนูน
ทรงหลายหน้าปรกติที่เป็นทรงนูน คือ ทรงตันเพลโต (Platonic solid) มีทั้งหมด 5 ชนิด ได้แก่
ทรงหลายหน้าปรกติที่ไม่เป็นทรงนูน คือ ทรงหลายหน้าเคปเลอร์-ปัวโซ (Kepler-Poinsot polyhedron) มีทั้งหมด 4 ชนิด ได้แก่
ทรงหลายหน้าปกติ
ทรงสี่หน้า
ทรงสี่หน้า (, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 4 หน้า ทรงสี่หน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้
ทรงสี่หน้าปรกติ (regular tetrahedron) เป็นทรงหลายหน้าที่ประกอบด้วยหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 4 หน้า มี 4 จุดยอด 6 ขอบ ทรงสี่หน้าปรกติ เป็นหนึ่งในทรงตันเพลโต (Platonic solid) หรืออาจเรียกได้ว่าเป็น "พีระมิดสามเหลี่ยม (triangular pyramid) "
พื้นที่ผิว "A" และปริมาตร "V" ของทรงสี่หน้าปรกติ ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ a คำนวณได้ด้วยสูตร
พิกัดคาร์ทีเซียนของทรงสี่หน้าปรกติ สามารถกำหนดพิกัดได้ดังนี้
ทรงสี่หน้าปรกติ
Tetrahedra
เททราฮีดรอน
Regular tetrahedron
Regular tetrahedra
ทรงหกหน้าปรกติ
Regular hexahedron
อิมป์
อิมป์ เป็นตัวละครในเทพนิยาย พบได้เฉพาะในอังกฤษและไอร์แลนด์ บางครั้งอาจจำสับสนกับตัวพิกซีได้ ทั้งคู่มีส่วนสูงใกล้เคียงกัน (ประมาณหกถึงแปดนิ้ว) แม้ว่าอิมป์จะบินไม่ได้อย่างพิกซี และสีสันไม่จัดจ้านเท่า (อิมป์มักจะมีสีน้ำตาลเข้มถึงดำ) แต่อิมป์ก็มีอารมณ์ขันแบบทำลายข้าวของคล้ายคลึงกับพิกซี่ อิมป์ชอบอยู่ตามที่ที่เปียกชื้นหรือเป็นหนองบึง มักจะพบอิมป์กินแมลงตัวเล็กๆ เป็นอาหาร ลักษณะการขยายพันธุ์เหมือนกับแฟรี่ ต่างกันเพียงอิมป์ไม่มีช่วงที่ต้องเป็นดักแด้ ไข่ของอิมป์จะฟักตัวเป็นตัวอ่อนที่สมบูรณ์เลยและมีส่วนสูงประมาณหนึ่งนิ้ว
มาร์กาเร็ต เท็ตเชอร์
รางวัลลูกโลกทองคำ
รางวัลลูกโลกทองคำ  เป็นรายการแจกรางวัลประจำปีที่มอบให้กับภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์เริ่มมาต้งแต่ปี 1944 จัดโดย Hollywood Foreign Press Association (HFPA)
รางวัลลูกโลกทองคำถูกจัดอันดับว่ามีผู้ชมมากที่สุดอันดับ 3 สำหรับรายการแจกรางวัล ตามหลังรางวัลออสการ์และรางวัลแกรมมี่
การจัดจะจัดช่วงต้นปี โดยยึดผลจากการโหวดจากนักข่าวและสื่อมวลชนในสหรัฐอเมริกา
ผู้มีสิทธิเข้าชิงจะคัดเลือกในช่วงหลังวันที่ 1 ตุลาคม ซึ่งแตกต่างจากรางวัลออสการ์ที่ใช้เกณฑ์วันที่ 1 มกราคม
และที่แตกต่างคือ เป็นรางวัลที่ไม่มีพิธีกรหลักแต่จะมีผู้เสนอรางวัล และผู้แนะนำรางวัลต่าง ๆ
พิธีแจกรางวัลลูกโลกทองคำเริ่มครั้งแรกใน ค.ศ. 1944 ที่สตูดิโอของฟ็อกซ์ (20th Century Fox) หลังจากนั้นก็มีพิธีทุก ๆ ปีในสถานที่ต่าง ๆ กันไปตลอดศตวรรษถัดมา เช่น ที่โรงแรมเบเวอร์ลีฮิลส์ (Beverly Hills Hotel, Hollywood Knickerbocker Club และโรงแรมฮอลลีวู้ดรูสเวลท์ (Hollywodd Roosevelt Hotel)
ในช่วงต้น ๆ ของศตวรรษที่ 1950 HFPA ได้ตัดสินใจตั้งรางวัลพิเศษให้กับผู้ที่มีผลงานโดดเด่นในวงการบันเทิง และเพื่อให้ความสำคัญและตระหนักถึงคุณค่าในฐานะบุคคลในระดับนานาชาติในวงการบันเทิง จึงได้มอบรางวัลให้กับ เซซิล บี. เดอมิลล์ (Cecil B. DeMille) ในปี 1952 และชื่อของผู้ได้รับรางวัลก็ได้กลายมาเป็นชื่ออย่างเป็นทางการของรางวัลนี้ นั่นก็คือรางวัลเซซิล บี. เดอมิลล์ (Cecil B. DeMille Award) ซึ่งผู้ที่ได้รับรางวัลนี้เป็นคนแรกคือ วอลท์ ดิสนีย์ ในปีถัดมา
โกลเด้น โกลบ อวอร์ด
เหมันต์ เชตมี
เหมันต์ เชตมี ชื่อเล่น พุ ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย จบการศึกษา คณะครุศาสตร์ ภาควิชาศิลปวิชาเอกประติมากรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผ่านงาน ผู้กำกับศิลป์ รายการโทรทัศน์, หัวหน้าฝ่ายรายการโทรทัศน์, ผู้กำกับมิวสิกวีดีโอ , ผู้กำกับภาพยนตร์ไทย
กายวิภาคศาสตร์มนุษย์
กายวิภาคศาสตร์มนุษย์  เป็นสาขาหนึ่งของวิทยาศาสตร์การแพทย์ ที่เน้นทางด้านการศึกษาโครงสร้างต่างๆที่ประกอบกันเป็นร่างกายของมนุษย์ และเป็นหนึ่งในศาสตร์ที่มีประวัติความเป็นมาที่ยาวนาน การศึกษากายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์สามารถแบ่งออกได้เป็นสี่สาขาหลัก ได้แก่ มหกายวิภาคศาสตร์ (Gross anatomy) จุลกายวิภาคศาสตร์ (Histology) ประสาทกายวิภาคศาสตร์ (Neuroanatomy) และกายวิภาคศาสตร์การเจริญเติบโต (Developmental anatomy) ในปัจจุบันการศึกษากายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์จะเน้นไปในด้านการประยุกต์ใช้ และการนำเอาเทคโนโลยีทางด้านอณูชีววิทยามาใช้ในการศึกษากายวิภาคศาสตร์ในระดับเซลล์และเนื้อเยื่อ
ประวัติของการศึกษากายวิภาคศาสตร์มนุษย์.
การศึกษากายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์เริ่มขึ้นตั้งแต่ในสมัยอารยธรรมโบราณ โดยอาศัยการผ่าตัดซากศพของมนุษย์ จนกระทั่งได้มีวิวัฒนาการของการใช้น้ำยารักษาสภาพของศพเพื่อการศึกษา ทำให้มีการศึกษากายวิภาคของมนุษย์ที่เป็นแบบแผนมากขึ้น จนกระทั่งปัจจุบันที่มีการนำเอาเทคโนโลยีใหม่ๆมาใช้ในการรักษาและการศึกษากายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์
อารยธรรมที่มีการค้นพบว่ามีการศึกษากายวิภาคของมนุษย์อย่างเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอารยธรรมแรก คืออารยธรรมอียิปต์โบราณ จากการค้นพบบันทึกในกระดาษปาปิรุส (papyrus) ที่มีการกล่าวถึงอวัยวะภายในของมนุษย์ อาทิ หัวใจ หลอดเลือด ตับ ไต ม้าม มดลูก และกระเพาะปัสสาวะ นอกจากนี้ ชาวอียิปต์โบราณยังมีความเชื่อว่าหัวใจเป็นศูนย์กลางของร่างกาย และเป็นแหล่งรวมของของเหลวทุกชนิดในร่างกาย