pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
rayograph เป็นผลงานที่ได้รับการสร้างสรรค์จาก photogram โดย แมน เรย์ เป็นวิธีการสำคัญอย่างหนึ่งในการถ่ายภาพ สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมาจากการทดลองของเขาจากการใช้วัสดุหลากหลายชนิดและวิธีการอันหลากหลาย เขาได้ทดลองเกี่ยวกับภาพถ่ายจนทำให้สามารถพัฒนารูปแบบการถ่ายภาพโดยที่ไม่ต้องใช้กล้องถ่ายรูป เทคนิควิธีดังกล่าวได้ถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางโดยนักถ่ายภาพในช่วงศตวรรษที่ 20 ซึ่ง รูปแบบของเขานั้นได้รวมเอาการใช้ประโยชน์จากความแน่นอนตายตัวและผลที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจของภาพเนกาตีฟ การนำเอาภาพหรือสิ่งของมาเรียงต่อ ๆ กันอย่างไม่เป็นระเบียบและไม่เน้นสิ่งใดเป็นพิเศษ เป็นการนำเอาความหลากหลายของสิ่งที่มีความแตกต่างมาไว้ร่วมกันในภาพ ๆ เดียว และเปลี่ยนแปลงให้สิ่งของต่าง ๆ นั้นได้แสดงภาพของมันออกมา เพื่อให้ผู้พบเห็นได้รู้สึกแปลกตาไปกับมันภาพที่ได้นั้นจะเป็นภาพในแบบเนกาทีฟ และมีผลคล้ายคลึงกับที่เราเห็นในฟิล์มเอ็กซเรย์ทั่วไป ซึ่งวิธีการนี้เองได้ทำให้ชื่อเสียงของ แมน เรย์และวิธีการ rayographs ของเขานั้นโด่งดังเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย ซึ่งบุคคลอื่น ๆ ที่ได้นำเอาเทคนิควิธีการนี้มาใช้ก็มีอาทิเช่น ลาร์สโล่ โมโฮลี่-นากี้ คริสเตียน ช๊าด(ซึ่งเรียกงานประเภทนี้ว่าเป็น”ช๊าดโดกราฟซี่(Schadographs) ” ไอมอจ คันนิ่งแฮม หรือแม้แต่ ปาโบล ปิกาสโซ่ ศิลปินผู้โด่งดังชาวสแปนิชก็ได้เคยทำงานศิลปะประเภทนี้มาแล้ว งานศิลปะของเรย์นั้นจะเน้นไปที่เรื่องของความรู้สึกที่เกินจริง ซึ่งมันก็เป็นเหมือนกับแนวความคิดและจินตนาการของตัวเขาเองด้วย การแสดงออกถึงสิ่งที่ใฝ่ฝัน ความมีอิสระแห่งการระลึกรู้ถึงตนเองและการควบคุมของเหตุผลและข้อตกลงต่าง ๆ แนวคิดดังกล่าวนั้นเป็นเสมือนกับการอุปมาอุปมัยเรื่องราวที่เพ้อฝันว่าเป็นเสมือนเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตจริง แต่เขาได้เน้นย้ำว่าจริง ๆ แล้วงานของเขาเกิดจากข้อผิดพลาดเกี่ยวกับกระบวนการซึ่งมันเกิดมาจากอุบัติเหตุที่เขาได้เปลี่ยนเอากรวยแก้วขนาดเล็กและเครื่องมือวัดอุณหภูมิมาใช้แทนวัตถุอื่น ๆ สำหรับการวางบนกระดาษ ผลที่ได้นั้นเป็นสิ่งบังเอิญที่เกิดขึ้น และเมื่อเขาลองใช้แสงส่องลงไปยังกระดาษอัดภาพนั้น ผลที่ปรากฏออกมาก็คือภาพของวัตถุที่นำมาวางไว้บนกระดาษดังกล่าวได้ปรากฏขึ้นมา ซึ่งภาพที่บิดเบือนออกมานั้นเกิดจากการหายไปของสารที่ฉาบอยู่บนกระดาษนั้น เขาได้เริ่มทำการทดลองกับวัตถุอื่น ๆ เพิ่มเติมซ้ำไปซ้ำมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งผลที่ได้รับนั้นก็เป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง อันเป็นที่มาของ rayographs
พอลิเมอไรเซชั่น
ดาร์ธ เครยท์
ดาร์ธไครต์
ลุค สกายวอร์คเกอร
การกวาดล้างเจไดครั้งใหญ
ลูมิย่า
เจเซน โซโล
โอเวน ลาร์ส
คณะวิทยาศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
คณะวิทยาศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เดิมสังกัดอยู่ในคณะครุศาสตร์อุตสาหกรรมและวิทยาศาสตร์ โดยเปิดสอนแก่วิชาวิทยาศาสตร์พื้นฐานให้แก่นักศึกษาคณะต่าง ๆ ของสถาบันมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 หลังจากนั้น ในปี พ.ศ. 2525 ได้เปิดสอนนักศึกษาเพื่อผลิตบัณฑิตระดับปริญญาตรีเป็นรุ่นแรกในหลักสูตรวิทยาศาสตร์บัณฑิตสาขาเคมีอุตสาหกรรม ฟิสิกส์ประยุกต์ และสถิติประยุกต์ ต่อมาในปีการศึกษา 2527 และปีการศึกษา 2528 ได้เปิดสอนนักศึกษาเพื่อผลิตบัณฑิตสาขาคณิตศาสตร์ประยุกต์และสาขาเทคโนโลยีชีวภาพ จาการขยายภาระหน้าที่ความรับผิดชอบ จึงได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์ขึ้นเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2531 ปัจจุบัน คณะเปิดสอนในระดับปริญญาตรี 13 สาขาวิชา ปริญญาโท 11 สาขาวิชา และปริญญาเอก 3 สาขาวิชา
คณะวิทยาศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบังก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2520 โดยเป็นส่วนหนึ่งของคณะครุศาสตร์
อุตสาหกรรมและวิทยาศาสตร์ ต่อมาในปีการศึกษา พ.ศ. 2525 ได้เปิดสอนนักศึกษาระดับปริญญาตรีเป็นรุ่นแรกในหลักสูตรวิทยาศาสตร์บัณฑิตสาขาเคมีอุตสาหกรรม, ฟิสิกส์ประยุกต์ และ สถิติประยุกต์ ในปีพ.ศ. 2527 ถึงปีพ.ศ. 2528 ได้เปิดสอนสาขาคณิตศาสตร์ประยุกต์และสาขาเทคโนโลยีชีวภาพเพิ่มขึ้นตามลำดับ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2531 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์ขึ้น และได้เปิดสอนระดับปริญญาโทเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2532 ในสาขาวิชาฟิสิกส์ประยุกต์ สว่นปริญญาเอกได้เปิดสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2543 ปัจจุบันทำการเปิดสอนทั้งหมด 6 ภาควิชา เป็นระดับปริญญาตรี 9 สาขาวิชา ระดับปริญญาโท 9 สาขาวิชา และปริญญาเอก 5 สาขาวิชา
ปัจจุบัน แบ่งเป็น 6 ภาควิชา
คณาจารย์ที่มีชื่อเสียง.
คณะวิทยาศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง มีคณาจารย์ได้รับรางวัลในระดับชาติ ได้แก่
เจ้าพระยาปราบหงสา
เจ้าพระยาไชยานุภาพ
อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน ราชสีห์ แม่มด กับตู้พิศวง
อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน ราชสีห์ แม่มด กับตู้พิศวง  ภาพยนตร์ในชุดของ ตำนานแห่งนาร์เนีย จากหนังสือเรื่อง "ตู้พิศวง"
ภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 78
พี่น้องชายหญิงทั้งสี่แห่งตระกูลพรีเวนซีอพยพภัยสงครามจากกรุงลอนดอนไปอยู่ชนบท อาศัยบ้านหลังโตของศาสตราจารย์ชรา นาม ดิกอรี่ เคิร์ก(จิม บอร์ดเบรนด์)และแม่บ้านเจ้าระเบียบชื่อ คุณแม็คเควดี้ พวกเขาอยากเปลี่ยนบรรยากาศที่เงียบเหงาว้าเหว่เพราะจากมารดามาไกลจึงเล่นซ่อนหากัน ลูซี่(จอร์จี เฮนลีย์) น้องสาวคนสุดท้องแอบอยู่ในห้องว่างที่มีตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ตั้งอยู่ เมื่อเปิดประตูตู้ก็พบดินแดนสู่โลกใหม่อันหนาวเหน็บ ไม่ว่าจะมองไปแห่งหนใดล้วนถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน มีเสาไฟตะเกียงโบราณบอกพรมแดน เธอบังเอิญพบฟอนทัมนัส(เจมส์ แม็กเอวอย) สิ่งมีชีวิตครึ่งคนครึ่งแพะผู้ใจดี เธอจึงทราบว่าโลกใบใหม่นี้คือนาร์เนีย เต็มไปด้วยสัตว์ในนิทานปรัมปรา พอกลับสู่โลกมนุษย์ลูซี่รู้สึกดีใจมากครั้นเล่าเรื่องนี้ให้พี่ๆฟังก็ไม่มีใครเชื่อ นอกจากศาสตราจารย์ดิกอรี เคิร์ก
เอ็ดมันด์(สแกนดาร์ คีย์เนส) พี่ชายลูซีย่องตามน้องสาวเข้าไปในตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง เขาไม่เพียงสัมผัสอากาศของฤดูหนาวหฤโหดเท่านั้นแต่ยังพบพระราชินีจาดิส(ทิลด้า สวินตั้น) และคนแคระชื่อ ดิกาบาเร สารถีขับเลื่อนเทียมกวางขาว พระองค์หลอกล่อเอ๊ดมันด์ด้วยขนมหวานTurkish Delightราวยาเสพติดให้กลับไปนำพี่น้องทั้งหมดมาที่ปราสาท แล้วจะยกตำแหน่งราชาให้เขาปกครองดินแดนแห่งนี้ หารู้ไม่ว่าแท้ที่จริงพระองค์คือนางแม่มดขาวผู้บันดาลให้นาร์เนียเป็นฤดูหนาวตลอดกาล ปราศจากเทศกาลเฉลิมฉลองคริสต์มาสร่วมศตวรรษ อำนาจของนางจะเสื่อมเมื่อบุตรแห่งอดัม และ ธิดาแห่งอีฟขึ้นครองบัลลังก์ทั้งสี่แห่ง แคร์ พาราเวล จึงหาทางกำจัดทิ้งเสีย
เอ็ดมันด์นำพี่ชาย ปีเตอร์(วิลเลียม มอสลีย์)กับ พี่สาว ซูซาน|(แอนนา ป็อปเปิลเวลล์) มาสู่นาร์เนียตามแผนการ เมื่อเห็นบ้านทัมนัสในถ้ำถูกรื้อค้นทำลายข้าวของ และประกาศจับตัวผู้ทรยศทำให้พี่น้องตระกูลเพเวนซี่หวาดหวั่นว่าจะไปช่วยทัมนัสดีหรือไม่ พอดีนกโรบิ้นนำทางพวกเด็กๆไปกระท่อมตายายบีเว่อร์ ทุกคนจึงรู้แจ้งถึงอาถรรพ์คำสาปนางแม่มดผู้ชั่วร้าย และคำทำนายถึงผู้ที่จะลบล้างเวทมนตร์ พร้อมการปรากฏตัวของอัสลาน สิงโตเจ้าป่า โอรสของมหาจักรพรรดิจากดินแดนโพ้นทะเล เอ็ดมันด์ทนความโหยหิวขนมหวานไม่ไหวจึงหลบไปหานางแม่มดตามลำพังถึงในปราสาท แล้วถูกจับตัวขังคุกร่วมกับฟอนทัมนัส บีเว่อร์แนะนำหนทางเดียวที่จะช่วยเอ็ดมันด์ (ผู้ทรยศหักหลังพี่น้องเพราะความตะกละ-กินไม่รู้จักอิ่ม) ได้คือพวกเด็กๆ ต้องไปขอความช่วยเหลือจากอัสลานซึ่งตั้งค่ายอยู่ใกล้แท่นศิลา
ได้มีการแต่งเติมฉากตื่นเต้นในภาพยนตร์ให้ระทึกใจนอกเหนือนิยายต้นฉบับ เช่น ตอนพี่น้องเพเวนซี่หลบหนีการตามล่าของฝูงหมาป่าข้ามธารน้ำแข็งซึ่งหน้าผาเป็นน้ำตกและกำลังละลาย จิ้งจอกแวร์ลูซึ่งลวงมอกริม สุนัขป่าหัวหน้าตำรวจลับพระราชินีให้หลงทางแล้วตัวเองถูกสาปเป็นหิน สี่พี่น้องฝึกวิชาสู้รบเบื้องต้นก่อนนำทัพอัสลานต่อสู้กับเหล่าอสูรกายราชินีจาดิส การต่อสู้ระหว่างราชาปีเตอร์และราชินีจาดิส
สเตเดียมออฟไลต์
สเตเดียมออฟไลต์  เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะอังกฤษ
แผนการสร้างสนาม.
แต่เดิมทีมซันเดอร์แลน์ใช้สนามโรเกอร์พาร์ค (Roker Park) แต่ในช่วงปี 1997 ก็ได้ทำการย้าย และสร้างสนาม Stadium of Light ขึ้นมาใหม่ แทนสนามเดิม (Roker Park)
ในปี 1996 บริษัท Ballast Wiltsher จำกัด (มหาชน) (บริษัทที่สร้างสนามอัมสเตอร์ดัมอาเรนา) ได้วางแผนสร้างสนามแห่งใหม่ด้วยราคาประมาณ 15 ล้านปอนด์ โดยมีความจะที่ 40,000 คน และต่อมาปี 1997 บริษัทฯ ได้ออกแบบให้สามารถรองรับคนได้ถึง 42,000 คน และการออกแบบที่ดูเรียบง่ายแบบนี้ ทำให้สามารถเพิ่มขนาดอัฒจันทร์ให้มีความจุได้สูงถึง 64,000 คนเลยที่เดียว
ในระหว่างการก่อสร้าง สนามแห่งนี้ยังไม่ได้มีการกำหนดชื่อไว้ก่อน แต่ได้มีการเรียกกันในหมู่ว่า Wearmouth หรือ Monkwearmounth Stadium แต่ในที่สุดประธานสโมสรก็ได้ตัดสินใจเลือกใช้ชื่อที่เขาได้แรงบันดาลใจจากสนามของ Benfica ที่ชื่อ Estadio da Lus ในเมือง Lisbon (ที่แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า Stadium of Light) ชื่อนี้อ้างถึงตะเกียงส่องไฟของคนทำเหมือง และที่ตั้งของสนามแห่งนี้ยังสร้างอยู่บนอดีตเหมืองถ่านหิน และแฟนๆ ของทีมซันเดอร์แลนด์กว่าหลายพันคนก็มีอาชีพทำเหมืองอีกด้วย และเป็นการสะท้อนถึงชื่อของสนาม ซึ่ง แสงสว่าง(Light) เป็นสิ่งที่มีคุณค่าทางจิตใจสำหรับคนงานที่ต้องลงไปทำงานขุดเจาะเหมืองอันมืดมิด และรอคอยที่จะได้กลับออกมาพบกับแสงสว่างในแต่ละวัน
เมื่อเปิดใช้งาน.
สนามสเตเดียมออฟไลต์ ได้เปิดอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 30 มิถุนายน 1997 โดยเจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก และในคราวนั้นได้มีการแข่งขันนัดพิเศษกับทีมอายักซ์อัมสเตอร์ดัม
ในฤดูกาลแรกที่เปิดใช้ ในช่วงนั้นทีมซันเดอร์แลนด์เล่นอยู่ในระดับ ดิวิชั้น 1 (ใหม่) มีผู้เข้าชมในสนามประมาณ 30,000 และในบางครั้งก็ถึง 40,000 จนเมื่อปี 1999 ซันเดอร์แลนด์สามารถทำอันดับคะแนนสูงจนสามารถเลื่อนชั้นมาเล่นในระดับพรีเมียร์ลีก ทำให้มีผู้เข้าชมเกมอยู่ในระดับถึง 40,000 คน ฤดูกาล 1999-2000 ซันเดอร์แลนด์มีสนามที่ใช้แข่งขนาดใหญ่เป็นอันดับสาม รองจากสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และ สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด เท่านั้น ต่อมาสโมสรได้ทุ่มงบประมาณอีก 7 ล้านปอนด์ เพื่อขยายอัฒจันทร์ด้านทิศเหนืออีก โดยทั้งหมดเสร็จสิ้นในปี 2000 และทำให้สนามแห่งนี้ สามารถจุผู้ชมได้ถึง 49,000 คนเลยทีเดียว
สนามแห่งนี้เคยถูกใช้เป็นที่แข่งขันฟุตบอลระดับชาติครั้งแรกเมื่อปี 1999 เป็นการแข่งขันกระชับมิตร ระหว่างฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ กับฟุตบอลทีมชาติเบลเยียม และในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกฟุตบอลยูโร 2004 ระหว่างทีมชาติอังกฤษ กับฟุตบอลทีมชาติตุรกี
มหาวิทยาลัยซันเดอร์แลนด์.
ปัจจุบันสนามสเตเดียมออฟไลท์ เป็นสถานที่ประกอบพิธีมอบปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยซันเดอร์แลนด์ (University of Sunderland) ให้แก่ผู้สำเร็จการศึกษาของมหาวิทยาลัย โดยเริ่มตั้งแต่ปี 2004 อีกด้วย และได้รับรางวัลชนะเลิศ"การใช้งานเชิงสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมของสนามกีฬา" จากนิตยสารอาร์เอสวีพี(RSVP) ในปีค.ศ. 2007
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008 สโมสรได้ประกาศแผนงานการใช้สนามสเตเดียมออฟไลท์ในการจัดคอนเสิร์ต เพื่อวางตำแหน่งของสนามด้านยุทธศาสตร์การตลาด ให้เป็นหนึ่งในสถานที่ตัวเลือกจัดคอนเสิร์ตชั้นนำแห่งหนึ่งของสหราชอาณาจักร และสร้างรายได้จากทางอื่นให้แก่สโมสร และมีการใช้สนามจัดงานคอนเสิร์ตทุกปีนับแต่ปีค.ศ. 2009 เป็นต้นมา โดยมีรายชื่อศิลปินชั้นนำเรียงตามปีดังนี้
โอกุสต์ ปาวี
โอกุสต์ ปาวี มีชื่อเต็มว่า ฌ็อง มารี โอกุสต์ ปาวี (; 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1847 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1925) นักสำรวจชาวฝรั่งเศส ผู้สำรวจดินแดนบริเวณฝั่งแม่น้ำโขง เคยเป็นกงสุลฝรั่งเศสประจำกรุงเทพมหานครเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1892
ปาวีเป็นผู้ยื่นคำขาดต่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในกรณีวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 ให้สยามยกดินแดนฝั่งขวาของแม่น้ำโขงที่กำลังมีเรื่องพิพาทให้ฝรั่งเศสทั้งหมด แต่เมื่อสยามให้คำตอบไม่เป็นที่พอใจ ปาวีจึงเดินทางออกจากราชอาณาจักรสยามทันที ถือเป็นการตัดความสัมพันธ์ทางการทูต จากนั้นกองทัพเรือฝรั่งเศสได้ยกเรือรบ ประกอบด้วยเรือแอ็งกงสต็อง เรือกอแม็ต และเรือฌ็อง บาติสต์ แซ เข้ามาปิดอ่าวไทย ทำให้สยามยอมปฏิบัติตามข้อเรียกร้องและยกดินแดนลาวทั้งหมดให้แก่ฝรั่งเศส เป็นพื้นที่ประมาณ 143,800 ตารางกิโลเมตร
ต่อมา เขาดำรงตำแหน่งข้าหลวงใหญ่ของดินแดนใหม่ ทางฝรั่งเศสได้สร้างอนุสาวรีย์ของปาวีกำลังได้รับการกราบไหว้จากชาย-หญิงลาว ตั้งอยู่ในกรุงเวียงจันทน์ ซึ่งหลังจากประเทศลาวได้รับเอกราช อนุสาวรีย์ของปาวีได้ถูกแยกชิ้นส่วนนำไปทิ้งแม่น้ำโขง ต่อมาสถานทูตฝรั่งเศสประจำกรุงเวียงจันทน์ได้กู้นำไปเก็บรักษาไว้ที่สถานทูต ส่วนรูปหล่อชาย-หญิงลาว นำไปเก็บรักษาที่สนามหน้าหอพระแก้ว กรุงเวียงจันทน์
August Pavie
โรเกอร์พาร์ก
สนามโรเกอร์พาร์ก (Roker Park) เคยถูกใช้เป็นหนึ่งในสนามที่ใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลกในปี 1966 ที่ประเทศอังกฤษเป็นเจ้าภาพ ซันเดอร์แลนด์เคยใช้สนามแห่งนี้เป็นสนามเหย้า ในการแข่งขันฟุตบอลตั่งแต่ปี ค.ศ. 1898 จนถึงปี ค.ศ. 1997 และได้มีการสร้างสนามสเตเดียมออฟไลท์ (Stadium of Light) ขึ้นมาใช้แทน
สถิติความจุของผู้ชมที่สนาม โรเกอร์พาร์ก เคยทำไว้เมื่อปี 1933 เป็นการแข่งขันเอฟเอคัพ รอบที่ 6 กับทีมดาร์บีเคาน์ตี ผู้ชม 75,118 คน (ความจุเต็มที่ตามที่ออกแบบไว้ 60,000 คน)
และในปี 1997 ก็ได้มีการรือถอนสนามเพื่อนำพื้นที่ไปจัดสรรทำเป็นพื้นที่เพื่อที่อยู่อาศัย
สโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์
สโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์  ตั้งอยู่ในเมืองซันเดอร์แลนด์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอังกฤษ ปัจจุบันแข่งขันในแชมเปียนชิป
สโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์ก่อตั้งขึ้นในปี 1879 ภายใต้ชื่อเดิม Sunderland &amp; District Teachers Association ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น Sunderland Association Football Club และเข้าร่วมฟุตบอลลีกอาชีพในปี 1890 โดยในช่วงแรกระหว่างปี 1886-1898 ซันเดอร์แลนด์ได้ใช้สนาม Newcastle Road ร่วมกับ สโมสรนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ซึ่งถือเป็นคู่แข่งสำคัญ ต่อมาในปี 1898 ซันเดอร์แลนด์จึงได้ย้ายมาใช้สนามโรเกอร์พาร์ก เป็นสนามเหย้าแห่งใหม่แทน ผลงานในอดีตที่ผ่านมาซันเดอร์แลนด์เคยเป็นแชมป์ลีกสูงสุดของประเทศอังกฤษ 6 ครั้ง ในปี 1892, 1893, 1895, 1902, 1913 และ 1936 และเป็นแชมป์เอฟเอคัพ 2 ครั้ง ในปี 1937 และ 1973 ตามลำดับ
ซันเดอร์แลนด์ทำผลงานได้ย่ำแย่ทำให้ตกชั้นลงไปแข่งขันในระดับดิวิชัน 3 ของอังกฤษเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ต่อมาภายใต้การทำทีมของ Dennis Smith ทำให้ซันเดอร์แลนด์มีผลงานที่ดีขึ้นเป็นลำดับ โดยสามารถคว้าแชมป์ดิวิชัน 3 ได้สำเร็จในฤดูกาลดังกล่าว
ซันเดอร์แลนด์ภายใต้การนำของผู้จัดการทีมคนใหม่ "ปีเตอร์ รีด" เพียงแค่ฤดูกาลแรกก็สร้างความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ด้วยการพาทีมขึ้นสู่ระดับพรีเมียร์ลีก ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของอังกฤษ หลังจากต้องใช้ความพยายามมาอย่างยาวนาน แต่ในฤดูกาล 1996-1997 ซันเดอร์แลนด์กลับทำผลงานได้ไม่ดีนักทำให้จบฤดูกาลที่อันดับ 18 ต้องตกชั้นกลับไปเล่นในระดับดิวิชัน 1 ตามเดิม และในปีเดียวกันนั้น ซันเดอร์แลนด์ได้ย้ายสนามเหย้าจากสนาม Roker Park ที่เคยใช้งานมากว่า 99 ปี มายังสนามแห่งใหม่คือ สนาม Stadium of Light ที่มีความจุมากที่สุดแห่งหนึ่งในรอบ 70 ปีของสนามกีฬาในอังกฤษ ด้วยจำนวนที่นั่งผู้เข้าชม 42,000 คน (โดยต่อมาได้ขยายความจุเป็น 49,000 คน)
หลังจากใช้ความพยายามร่วม 2 ปี ซันเดอร์แลนด์ก็กลับมาแข่งขันในพรีเมียร์ลีกอีกครั้ง โดยในฤดูกาล 1998-1999 ซันเดอร์แลนด์สามารถทำคะแนนได้สูงถึง 105 คะแนน ซึ่งกลายเป็นสถิติคะแนนสูงสุดในขณะนั้นอีกด้วย สำหรับผลงานในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 1999-2000 และ 2000-2001 ซันเดอร์แลนด์สามารถทำผลงานได้ดีจบฤดูกาลด้วยอันดับ 7 ทั้งสองฤดูกาล แต่ทว่ายังพลาดโอกาสที่จะไปเล่นฟุตบอลสโมสรยุโรป โดยในฤดูกาล 2001-2002 ซันเดอร์แลนด์ทำผลงานได้ไม่ดีนักแต่ก็สามารถหนีรอดการตกชั้นมาได้อย่างเฉียดฉิวด้วยอันดับ 17 แต่ในฤดูกาล 2002-2003 ซันเดอร์แลนด์ก็ยังทำผลงานได้อย่างย่ำแย่ต่อเนื่อง เมื่อชนะเพียง 4 เกม ยิงได้ 21 ประตู เก็บได้เพียง 19 คะแนน จบด้วยอันดับสุดท้ายของตารางจึงต้องตกชั้นไปในที่สุด โดยเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ซันเดอร์แลนด์ตกอยู่ในภาวะหนี้สินท่วมสโมสรมากกว่า 20 ล้านปอนด์ ทำให้จำเป็นต้องขายนักเตะที่ดีที่สุดไปเพื่อชำระหนี้และพยุงสถานการณ์ของสโมสรให้ดีขึ้น
ซันเดอร์แลนด์โดยการทำทีมของ "มิค แมคคาร์ธธี" ใช้ความพยายาม 2 ปีจนได้แชมป์ลีก Coca-Cola Championship และได้กับมาเล่นในระดับพรีเมียร์ชิพอีกครั้ง (ครั้งที่ 3 ในรอบ 10 ปี) อย่างไรก็ตาม หลังจากจบฤดูกาล 2005-2006 ซันเดอร์แลนด์สามารถชนะได้เพียง 3 เกม และเก็บได้เพียง 15 คะแนนเท่านั้น จบด้วยอันดับสุดท้ายของตารางตกชั้นไปตามคาด โดยในครั้งนั้นซันเดอร์แลนด์ได้คะแนนน้อยที่สุดเป็นประวัติการณ์ของสโมสร ส่งผลให้ มิค แมคคาร์ธธี ต้องออกจากการเป็นผู้จัดการทีมในช่วงกลางฤดูกาลในที่สุด
ความหวังของซันเดอร์แลนด์กลับมาเจิดจ้าอีกครั้ง เมื่อ "ไนออล ควินน์" อดีตนักเตะของซันเดอร์แลนด์ ร่วมกับกลุ่ม Irish Drumaville Consortium ได้เข้าซื้อกิจการของซันเดอร์แลนด์โดยทำการซื้อหุ้นจากประธานสโมสรคนก่อน Bob Murray พร้อมกับแต่งตั้งผู้จัดการทีมคนใหม่คือ "รอย คีน" อดีตกัปตันทีมของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เป็นผู้จัดการทีม ซึ่งเป็นอดีตนักเตะทีมชาติไอร์แลนด์ เช่นเดียวกันกับ ไนออล ควินน์ ซึ่งรับตำแหน่งประธานสโมสรในเวลาต่อมา ซึ่งหลังจากการเข้ามาของประธานสโมสรและผู้จัดการทีมคนใหม่ ซันเดอร์แลนด์สร้างสถิติไม่แพ้ใคร 17 นัดติดต่อกัน ในช่วงต้นปี 2007 เก็บคะแนนได้เป็นกอบเป็นกำ ขยับจากตำแหน่งบ๊วยของตารางขึ้นมาเป็นจ่าฝูง และทำให้ซันเดอร์แลนด์เลื่อนชั้นมาเล่นในพรีเมียร์ลีกอย่างรวดเร็วโดยใช้เวลาเพียงปีเดียวในฐานะทีมชนะเลิศ พร้อมกับ เบอร์มิงแฮม ซิตี้ (อันดับ 2) และดาร์บี เคาน์ตี้ (เพลย์ออฟ)
ฤดูกาล 2007-2008 และ 2009-2010 ซันเดอร์แลนด์ ทำผลงานได้ไม่ดีนักภายใต้การคุมทีมของ รอย คีน และ ริคกี้ สบราเกีย จนต้องหนีการตกชั้นเกือบทั้งฤดูกาล และจบฤดูกาลด้วยอันดับ 15 และ 16 ตามลำดับ ทั้งที่มีนักเตะอย่าง ฌิบริล ซิสเซ่ อดีตหัวหอกลิเวอร์พูล, เคนวิน โจนส์ หัวหอกดาวซัลโวสโมสรฤดูกาล 2007-2008 รวมถึง คีแรน ริชาร์ดสัน อดีตนักเตะของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วย หลังจาก ริคกี้ สบราเกีย ลาออกจากตำแหน่ง "สตีฟ บรูซ" อดีตผู้จัดการทีมวีแกนก็เข้ามารับตำแหน่งแทน และได้ดึงนักเตะอย่าง ดาร์เรน เบนท์ กองหน้าจากสเปอร์ส, เฟรเซอร์ แคมป์เบลล์ หัวหอกดาวรุ่งจากแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด รวมถึง เปาโล ดาซิลวา ปราการหลังทีมชาติปารากวัย เข้ามาร่วมทีม การเสริมทัพครั้งนั้นนับว่าน่าสนใจและทำให้ซันเดอร์แลนด์ดูมีอนาคตที่ดีขึ้น โดยในช่วงต้นฤดูกาล 2009-2010 นี้เองในเกมส์ที่พบกับลิเวอร์พูลเกิดเหตุการ์ณที่สร้างความฮือฮาไปทั่ววงการเมื่อดาร์เรน เบนท์ กองหน้าซันเดอร์แลนด์ยิงไปโดนลูกบอลชายหาดที่แฟนบอลลิเวอร์พูลขว้างลงมาในสนาม ทำให้บอลเปลี่ยนทางเข้าประตูไปส่งผลให้ซันเดอร์แลนด์ชนะไป 1-0 และยังสามารถเอาชนะอาร์เซนอลด้วยสกอร์ 1-0 ก่อนที่ช่วงท้ายฤดูกาลซันเดอร์แลนด์จะฟอร์มตกจนหมดโอกาสที่จะลุ้นไปเล่นฟุตบอลยุโรปทั้งที่กองหน้าอย่างดาร์เรน เบนท์ โชว์ฟอร์มได้ยอดเยี่ยมด้วยการยิงไปถึง 24 ประตู
ซันเดอร์แลนด์มีการเปลี่ยนแปลงทีมอีกครั้งหนึ่ง เมื่อสโมสรได้ตัดสินใจขายลอริค ซานา และเคนวิน โจนส์ และได้ซื้อ อซาโมอาห์ ฌิยาน กองหน้าชาวกาน่าที่โชว์ฟอร์มได้อย่างยอดเยี่ยมจากศึกฟุตบอลโลก 2010 เข้ามาร่วมทีมด้วยค่าตัวที่เป็นสถิติใหม่ของสโมสรในราคาราว 13 ล้านปอนด์ ครึ่งแรกของฤดูกาลซันเดอร์แลนด์ทำผลงานได้ดี โดยอยู่ตำแหน่งที่สามารถลุ้นไปแข่งขันรายการสโมสรยุโรปได้ อย่างไรก็ดี ในช่วงเปิดตลาดซื้อขายนักเตะช่วงเดือนมกราคม ดาร์เรน เบนท์ ได้ยื่นขอขึ้นบัญชีย้ายทีม และได้ย้ายไปร่วมทีมแอสตันวิลลา ด้วยค่าตัว 18 ล้านปอนด์ โดยทางซันเดอร์แลนด์ได้ซื้อ สเตฟาน เซสเซยง เพลย์เมคเกอร์ ทีมชาติเบนินมาจาก ปารีส แซงแชร์กแมง มาทดแทน และ ยืมตัวซุลลี มุนตารี่ มาจากอินเตอร์มิลาน มาเสริมทีม โดยในช่วงครึ่งหลังของฤดูกาล แม้จะมีปัญหาการขาดหายไปของผู้เล่นชุดใหญ่หลายคนจากอาการบาดเจ็บ โดยเฉพาะกองหน้า แต่สโมสรก็ยังสามารถจบฤดูกาลในครึ่งบนของตารางพรีเมียร์ลีกได้โดยอยู่ในอันดับที่ 10 ตามเป้าที่วางไว้
ฤดูกาล 2011-2012 ซันเดอร์แลนด์มีการปรับทัพนักเตะครั้งใหญ่ โดย สตีฟ บรูซ ได้เสริมทัพนักเตะเพิ่มอีก 10 คน โดยมี GK คีแรน เวสท์วูด, DF เวส บราวน์, จอห์น โอ’เชีย, MF เซบาสเตียน ลาร์สสัน, เจมส์ แมคคลีน, เดวิด วอห์น, เคร็ก การ์ดเนอร์, FW คอนเนอร์ วิคแฮม, จี ดง วอน, นิคลาส เบนท์เนอร์ (ยืมตัวมาจากอาร์เซนอล) แต่ก็ทำผลงานไม่ดีนัก ลงเตะ 13 นัด มีเพียง 11 คะแนน (จากการชนะ 2 นัด และเสมอ 5 นัด) พร้อมกับมีเสียงเรียกร้องให้ลาออกจากแฟนบอล โดยหลังจากที่สตีฟ บรูซ ทำทีมแพ้ วีแกน (ทีมอันดับ 20 ขณะนั้น) ในบ้านตัวเองด้วยสกอร์ 1-2 ความอดทนก็สิ้นสุดลง สตีฟ บรูซจึงถูกปลดในวันที่ 30 พฤศจิกายน 2011 โดย เอลลิส ชอร์ท ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งประธานสโมสรต่อจาก ไนออล ควินน์ และเจ้าของสโมสร
หลังจากนั้นไม่นานในวันที่ 3 ตุลาคม 2011 ซันเดอร์แลนด์ประกาศแต่งตั้ง "มาร์ติน โอนีล" เป็นผู้จัดการทีม และได้เข้าคุมทีมอย่างเป็นทางการนัดแรกในวันที่ 11 ธันวาคม 2554 โดยซันเดอร์แลนด์สามารถคว้าชัยชนะเหนือ แบล็คเบินร์โรเวอร์ ได้ด้วยสกอร์ 2-1 หลังจากนั้นภายใต้การคุมทีมของ มาร์ติน โอนีล ก็ทำให้ซันเดอร์แลนด์มีผลงานที่ดีขึ้นเป็นลำดับและสามารถเก็บแต้มได้อย่างต่อเนื่อง จนได้รับรางวัลผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือนธันวาคม 2012 และเป็นที่ชื่นชอบของแฟนบอลได้ในเวลาอันรวดเร็ว นอกจากนี้ หลังจากทำแต้มในลีกห่างจากโซนตกชั้นได้แล้ว ยังทำผลงานได้ดี ในรายการฟุตบอลถ้วยเอฟเอคัพ ซึ่งสามารถผ่านเข้ารอบได้ถึงรอบ 8 ทีมสุดท้าย ก่อนที่จะพ่ายให้กับสโมสรเอฟเวอร์ตัน และผลงานในลีกช่วงปลายฤดูกาลเริ่มแผ่วลง ก่อนที่จะจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 13
ฤดูกาล 2015-2016 ซันเดอร์แลนด์จบฤดูกาลด้วยการได้อันดับที่ 17 อันเป็นอันดับสุดท้ายที่จะอยู่ในระดับพรีเมียร์ลีกในฤดูกาลหน้า
ฤดูกาล 2016-2017 ซันเดอร์แลนด์ภายใต้การควบคุมสโมสรโดย เดวิด มอยส์ กลายเป็นสโมสรแรกที่ตกชั้นในเล่นในระดับเดอะแชมเปียนชิป ด้วยการอยู่อันดับที่ 20 อันดับสุดท้ายในตารางคะแนน ทั้งที่ยังไม่สิ้นสุดฤดูกาล โดยในนัดที่ 34 แพ้ต่อเบิร์นลีย์ ที่สนามสเตเดียมออฟไลฟ์ของตนเองไป 0-1 มีเพียง 21 คะแนน เท่ากับว่าในนัดที่เหลือไม่สามารถทำคะแนนไล่ตามสโมสรอื่นได้ทันแล้ว
ในช่วงแรกของการก่อตั้งสโมสร (ระหว่างปี 1886-1898) ซันเดอร์แลนด์ได้ใช้สนาม Newcastle Road ร่วมกับ Newcastle Unted ทีมคู่ปรับร่วมเมืองทำให้ทั้งสองสโมสรกลายเป็นทีมคู่แข่งกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จากนั้นในปี 1898 ซันเดอร์แลนด์จึงได้ย้ายมาใช้สนาม Roker Park เป็นสนามเหย้าแทน และได้ใช้สนามแห่งนี้เป็นสนามเหย้ามาเป็นเวลาถึง 99 ปี ก่อนที่จะสร้างสนามแห่งใหม่คือสนาม Stadium of Light เพื่อใช้แข่งขันแทนสนามเดิมในปี 1997 และหลังจากนั้นซันเดอร์แลนด์ก็ใช้สนามดังกล่าวเป็นสนามเหย้ามาจนถึงปัจจุบัน
ปี 1996 สโมสรได้ว่าจ้างให้ บริษัท Ballast Wiltsher จำกัด (มหาชน) (บริษัทผู้สร้างสนาม Amsterdam Arena) เป็นผู้สร้างสนามแห่งใหม่ของสโมสรด้วยงบประมาณ 15 ล้านปอนด์ โดยสามารถรองรับผู้เข้าชมได้ถึง 42,000 คน และยังออกแบบให้สามารถเพิ่มขนาดของอัฒจันทร์ให้มีความจุได้สูงถึง 66,000 คนในอนาคต ในระหว่างการก่อสร้างสนามแห่งใหม่นี้สโมสรยังไม่ได้มีการกำหนดชื่อไว้ก่อน แต่ได้มีการเรียกกันในหมู่แฟนบอลว่า Wearmouth หรือ Monkwearmounth Stadium จนในที่สุดประธานสโมสรก็ได้ตัดสินใจเลือกใช้ชื่อ Stadium of Light อันเป็นชื่อที่เขาได้รับแรงบันดาลใจมาจากสนามของ Benfica ในเมือง Lisbon ที่ชื่อ Estadio da Lus (แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า Stadium of Light) โดยชื่อนี้มีที่มาจากตะเกียงส่องไฟของคนทำเหมือง ซึ่งสอดคล้องกับที่ตั้งของสนามแห่งนี้ที่ตั้งอยู่บนเหมืองถ่านหินเก่า และแฟนบอลของซันเดอร์แลนด์หลายพันคนก็มีอาชีพทำเหมืองด้วยเช่นกัน จึงเป็นชื่อที่มีความเหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง
สนาม Stadium of Light ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 1997 โดยมีเจ้าชาย Andrew, Duke of York เป็นประธานในพิธี ซึ่งในครั้งนั้นได้มีการแข่งขันนัดพิเศษระหว่างซันเดอร์แลนด์กับ Ajax Amsterdam (ทีมจากลีกเนอเธอร์แลนด์) เป็นนัดเปิดสนามอีกด้วย หลังจากนั้นสโมสรก็ใช้สนามแห่งนี้เป็นสนามเหย้าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ในฤดูกาลแรกที่เปิดใช้สนาม ขณะนั้นซันเดอร์แลนด์แข่งขันอยู่ในลีกระดับดิวิชัน 1 (ใหม่) มีผู้เข้าชมเกมการแข่งขันในสนามเฉลี่ยนัดละประมาณ 30,000 คน และในเกมสำคัญบางเกมสูงสุดถึง 40,000 คน แต่ในฤดูกาลถัดมา (1998-1999) ซันเดอร์แลนด์สามารถทำผลงานได้อย่างดีเยี่ยมจนสามารถเลื่อนชั้นมาเล่นในระดับพรีเมียร์ลีกได้ จึงทำให้มีผู้เข้าชมเกมการแข่งขันเฉลี่ยสูงถึง 40,000 คน โดยในฤดูกาล 1999-2000 สนามเหย้าของซันเดอร์แลนด์จัดเป็นสนามแข่งขันที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของสโมสรอังกฤษรองจาก Manchester United และ Newcastle Unted เท่านั้น ต่อมาในปี 2000 สโมสรได้ทุ่มงบประมาณอีก 7 ล้านปอนด์เพื่อขยายอัฒจันทร์ด้านทิศเหนือ ทำให้ปัจจุบันสนาม Stadium of Light สามารถจุผู้เข้าชมได้สูงถึง 49,000 คนเลยทีเดียว
ปัจจุบันสนาม Stadium of Light ยังเป็นสนามฟุตบอลอย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยซันเดอร์แลนด์ (University of Sunderland) ตั้งแต่ปี 2004 เป็นต้นมา นอกจากนี้ สนามแห่งนี้ยังเคยถูกใช้เป็นสนามแข่งขันฟุตบอลระดับชาติครั้งแรกเมื่อปี 1999 ซึ่งเป็นการแข่งขันนัดกระชับมิตรระหว่างทีมชาติอังกฤษกับทีมชาติเบลเยียม และในการแข่งขันฟุตบอล Euro 2004 รอบคัดเลือกระหว่างทีมชาติอังกฤษกับทีมชาติตุรกี
ในอดีตซันเดอร์แลนด์ใช้ชุดแข่งขันทีมเหย้าเป็นสีน้ำเงินล้วนโดยมีสีแดงเพียงเล็กน้อยบนบ่าเท่านั้น ต่อมาซันเดอร์แลนด์จึงได้เปลี่ยนชุดแข่งขันทีมเหย้ามาเป็นสีแดงสลับขาวตั้งแต่ปี 1887 เป็นต้นมา ทำให้สีแดงสลับขาวกลายเป็นสีประจำสโมสรตั้งแต่นั้นมาจนถึงฤดูกาลปัจจุบัน (ฤดูกาล 2011-2012)
ในอดีตที่ผ่านมาซันเดอร์แลนด์เคยมีชื่อเล่นที่เรียกกันหลายชื่อ เช่น Rokerites และ Rokermen เป็นต้น แต่หลังจากที่ซันเดอร์แลนด์ย้ายสนามเหย้าจาก Roker Park มาเป็น Stadium of Light ตั้งแต่ปี 1997 เป็นต้นมา ชื่อเล่นดังกล่าวจึงไม่มีความสัมพันธ์กับสโมสรอีกต่อไป ดังนั้น ซันเดอร์แลนด์จึงเปิดโอกาสให้แฟนบอลของสโมสรมีส่วนร่วมในการตั้งชื่อเล่นใหม่ให้กับสโมสร โดยในครั้งนั้นมีแฟนบอลเข้ามาร่วมตั้งชื่อเล่นให้กับสโมสรอย่างมากมาย ซึ่งสโมสรได้คัดเลือกชื่อที่มีความเหมาะสมและเป็นที่นิยมออกมาจำนวน 5 ชื่อ อันได้แก่ the Black Cats, the Light Brigade, the Miners, the Sols and the Mackems เพื่อให้แฟนบอลได้โหวตลงคะแนนเพื่อเลือกชื่อเล่นให้กับซันเดอร์แลนด์ในรอบสุดท้ายผ่านทางเว็บไซด์ของสโมสร ผลปรากฏว่าชื่อ the Black Cats หรือ แมวดำ ได้รับคะแนนโหวตอย่างท่วมท้นจากแฟนบอล (ราว 11,000 คะแนน) หรือคิดเป็นคะแนนโหวตถึงครึ่งหนึ่งจากทั้งหมดเลยทีเดียว ดังนั้น The Black Cats หรือ แมวดำ จึงกลายเป็นชื่อเล่นอย่างเป็นทางการของซันเดอร์แลนด์ตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมา
ระยะเวลา 117 ปี (76 ปีในลีกสูงสุด) ซันเดอร์แลนด์เล่นไปแล้วกว่า 4,700 นัด โดยเฉลี่ยชนะ 41% เสมอ 24% และแพ้ 35% ซึ่งรวมทั้งหมดแล้วประตูได้เสีย รวมแล้วได้มากกว่าเสียประมาณ 600 ประตู
เฮนรี อาลบาสเตอร์
เฮนรี อัลบาสเตอร์
เฮนรี อลาบาศเตอร์
Henry Alabaster
ทักษาเวียงเชียงใหม่
ในการสร้างเวียงเชียงใหม่นั้น พญามังรายได้ทรงให้เหล่าโหราจารย์ ราชบัณฑิต คิดหาฤกษ์ยามในการสถาปนาเมืองตามแนวคิดและความเชื่อของคนโบราณที่ว่า เมืองนั้นก็มีชีวิตเช่นเดียวกับคน เมื่อมีการสร้างเมืองขึ้นมาก็เหมือนกับการให้ชีวิตเมืองด้วย เมืองนั้นมีส่วนต่าง ๆ เหมือนคน มีหัว มีสะดือ มีส่วนต่าง ๆ อยู่ตามทิศต่าง ๆ และมีดวงเหมือนเหมือนคน เมืองแต่ละเมืองก็จะมีทิศของดวงต่าง ๆ ไม่เหมือนกัน เมื่อใดเกิดสิ่งไม่ดีขึ้นกับเมือง หรือเกิดภัยพิบัติจะต้องมีการสืบชะตาเมืองเหมือนกับคนด้วย โดยความเชื่อเกี่ยวกับทิศของดาวเมืองนี้เป็นสิ่งที่บันทึกไว้ในคัมภีร์มหาทักษา หรือ ภูมิพยากรณ์ ของศาสนาพราหมณ์ โดยทักษา หมายถึง ชื่อเรียกกลุ่มดาวอัฐเคราะห์ หรือดาวทั้งแปด คือ อาทิตย์ จันทร์ อังคาร พุธ เสาร์ พฤหัสบดี ราหู ศุกร์ ที่จัดเข้าระเบียบเป็น บริวาร อายุ เดช ศรี มูล อุตสาหะ มนตรี และกาลกิณี เวียนขวา (ทักษิณาวรรต) ไปตามทิศทั้ง 8 คือ บูรพา อาคเนย์ ทักษิณ หรดี ประจิม พายัพ และอุดร
ทักษาเวียงเชียงใหม่นั้นกำหนดตามทิศต่าง ๆ ดังนี้