pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โดยธรรมเนียมปฏิบัติแล้ว ธงชาติสหรัฐอาจมีการตกแต่งด้วยชายครุยสีทองตามขอบธงได้ตลอด ตราบเท่าที่ไมการประดับตกแต่งใด ๆ ลงบนพื้นธงโดยตรง การใช้หรือแสดงธงในพิธีการ เช่น ในการเดินขบวนพาเหรด หรือภายในอาคาร โดยมากมักใช้ธงซึ่งแต่งด้วยชายครุยดังกล่าวเพื่อให้ธงมีความสวยงามมากขึ้น บันทึกที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ปรากฏขึ้นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1835 และกองทัพบกสหรัฐได้เริ่มใช้ธงลักษณะดังกล่าวอย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1895 ทั้งนี้ ไม่มีกฎหมายหรือข้อบังคับใด ๆ ที่ระบุถึงการตกแต่งธงด้วยชายครุยโดยตรง แต่ใน ค.ศ. 1925 ได้มีความเห็นจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม (United States Attorney General) กล่าวถึงการใช้ชายครุย (และจำนวนดาวในธง) ว่า "...ขึ้นอยู่กับการพิจารณาของผู้บัญการทหารบกและผู้บัญชาการทหารเรือ..." ("...is at the discretion of the Commander in Chief of the Army and Navy...") อย่างไรก็ตาม สถาบันวิชาออกแบบตราสัญลักษณ์ของกองทัพบกสหรัฐ (Army Institute of Heraldry) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลเรื่องแบบธงและกำหนดหรือเปลี่ยนแปลงข้อบังคับเรื่องดังกล่าว ระบุว่าการตกแต่งธงด้วยชายครุยดังกล่าวไม่มีนัยความหมายพิเศษอื่น ๆ แต่อย่างใด ซึ่งศาลของรัฐต่าง ๆ ส่วนมากก็สนับสนุนในข้อสรุปนี้
ธงชาติสหรัฐมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบธงมาแล้ว 26 ครั้ง นับตั้งแต่มีธงแบบแรกสุดซึ่งได้รับการยอมรับจากรัฐก่อตั้งประเทศทั้ง 13 รัฐ ธงชาติสหรัฐฯ แบบ 48 ดาว ซึ่งใช้มาถึง 47 ปี จนถึงวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 (วันแรกที่รัฐอลาสกาได้เข้าร่วมเป็นรัฐที่ 49 ของประเทศ) นับเป็นสถิติของการใช้ธงชาติสหรัฐที่ยาวนานที่สุด สถิตดังกล่าวถูกทำลายลงด้วยธงชาติสหรัฐในปัจจุบันที่มีดาว 50 ดาว เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 อันเป็นวันครบรอบ 47 ปีของธงดังกล่าวนั้น
ธงชาติธงแรก.
เมื่อมีการลงนามในคำประกาศเอกราชสหรัฐในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 ประเทศสหรัฐยังไม่มีธงชาติอย่างเป็นทางการของตนเองใช้ ในประวัติศาสตร์นั้นมักจะอ้างถึงธงที่มีชื่อว่า "แกรนด์ยูเนียนแฟลก" ว่าเป็น "ธงชาติธงแรก" สหรัฐ แม้ในความจริงแล้วธงนี้จะไม่เคยมีสถานะเป็นธงชาติอย่างเป็นทางการเลย ธงแกรนด์ยูเนียนแฟลกนั้นเป็นธงที่มีการใช้เป็นสัญลักษณ์ในช่วงสงครามการปฏิวัติอเมริกา โดยนายพลจอร์จ วอชิงตัน และลักษณะของธงดังกล่าวนั้นได้กลายเป็นต้นแบบของธงชาติสหรัฐอย่างเป็นทางการในช่วงต่อมา ที่มาของแบบธงนั้นไม่สามารถสืบได้แน่ชัด แต่ลักษณะของธงนี้คล้ายคลึงกับธงของบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษในยุคเดียวกันมาก เซอร์ ชาร์ลส ฟอว์เซตต์ ได้แสดงทัศนะไว้ในไป ค.ศ. 1937 ว่า ธงแกรนด์ยูเนียนแฟลกได้รับแรงบันดาลใจมาจากแบบธงบริษัทอินเดียตะวันออกอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ธงของบริษัทดังกล่าวอาจมีแถบริ้วธงได้ตั้งแต่ 9 - 13 ริ้ว และธงนี้ห้ามใช้ในพื้นที่นอกมหาสมุทรอินเดีย การทำธงทั้งสองผืนนั้นสามารถทำได้โดยง่ายโดยการเพิ่มแถบริ้วสีขาวลงบนธงเรดเอนไซน์ (Red Ensign) ซึ่งเป็นธงของสหราชอาณาจักรที่ปรากฏอยู่ทั่วไปในอาณานิคมต่าง ๆ
มีอีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่า แถบริ้วสีขาวแดงของธงอาจมาจากตราอาร์มประจำตระกูลวอชิงตันของ จอร์จ วอชิงตัน ซึ่งเป็นรูปโล่พื้นสีขาว มีแถบสีแดงคาดกลางตราตามแนวนอน 2 แถบ ที่ส่วนบนสุดของตราเป็นรูปดาวห้าแฉกสีแดง 3 ดวง อย่างไรก็ตาม แนวคิดดังกล่าวยังไม่มีการพิสูจน์และทฤษฎีนี้ก็ไม่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป เพราะจอร์จ วอชิงตันไม่ได้มีส่วนร่วมในคณะกรรมาธิการเกี่ยวกับการออกแบบธงในปี ค.ศ. 1777 และในแง่วิชาการออกแบบตราสัญลักษณ์ (heraldry) ตราและธงดังกล่าวนั้นมีความเกี่ยวข้องซึ่งกันและกันน้อยมาก ยิ่งกว่านั้น ลำดับพัฒนาการของธงชาติสหรัฐยังถูกทำให้เข้าใจผิดว่ามาจากตรานั้นด้วย เป็นไปได้มากกว่าว่าธงสหรัฐฯ นั้นอาจมีที่มาจากธงของสมาคมลับ "ซันส์ออฟลิเบอร์ตี" (Sons of Liberty) ซึ่งเป็นธงริ้วขาวแดง 13 ริ้วเรียงสลับกันในแนวตั้ง
มติเรื่องธง ค.ศ. 1777.
ในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1777 คณะกรรมาธิการทหารเรือแห่งสภาคองเกรสภาคพื้นทวีปครั้งที่ 2 (Marine Committee of the Second Continental Congress) ได้ผ่านมติเรื่องธง (Flag Resolution of 1777) ซึ่งระบุว่า "อนุมัติให้ธงสหรัฐมีริ้ว 13 ริ้วสีแดงสลับขาว และที่มุมธงบนด้านคันธง (ในประกาศนี้ภาษาอังกฤษใช้คำว่า "union") ใช้รูปดาวสีขาวบนพื้นน้ำเงิน เป็นเครื่องหมายแห่งการรวมกลุ่ม (ก่อตั้งประเทศ) ขึ้นใหม่ ("Resolved, That the flag of the United States be thirteen stripes, alternate red and white; that the union be thirteen stars, white in a blue field, representing a new Constellation.") สหรัฐจึงได้ถือเอาวันที่ 14 มิถุนายนของทุกปีเป็นวันธงชาตินับแต่นั้นมา
มติเรื่องธงในปี ค.ศ. 1777 นั้น อาจหมายถึงการบัญญัติธงนาวี (naval ensign) มากกว่าที่จะเป็นการบัญญัติธงชาติ (national flag) ขึ้นใช้ โดยปรากฏหลักฐานในมติอื่น ๆ ของคณะกรรมาธิการทหารเรือข้างต้น เช่น ริชาร์ด ปีเตอร์ จูเนียร์ เลขาธิการคณะกรรมการกิจการสงคราม (Secretary of the Board of War) ได้แสดงความคิดเห็นไว้ในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1779 ว่า "ยังไม่มีการตัดสินใจว่าธงอย่างใดจะเป็นธงประจำชาติสหรัฐ" ("it is not yet settled what is the Standard of the United States.")
รัฐบัญญัติเรื่องธงในยุคต่อมา.
ในปี ค.ศ. 1795 จำนวนดาวและริ้วธงเพิ่มขึ้นจาก 13 ดวง/ริ้ว เพิ่มขึ้นเป็น 15 ดวง/ริ้ว เนื่องจากมีการรับเอารัฐเวอร์มอนต์และรัฐเคนทักกีเข้าเป็นรัฐสมาชิกสหรัฐ ทำให้ธงชาติสหรัฐไม่มีการเปลี่ยนแปลงลักษณะอยู่ชุ่วระยะหนึ่งเมื่อมีการรับเอารัฐอื่น ๆ เข้าเป็นรัฐสมาชิกในสหภาพ ซึ่งเป็นไปได้ว่าการเพิ่มริ้วและดาวในธงตามลักษณะดังกล่าวอาจทำให้ลักษณะของธงดูสับสนไม่งดงามนัก ธง 15 ดาว 15 ริ้ว แบบนี้เอง ที่ได้กลายเป็นแรงบันดาลใจให้ฟรานซิส สก็อตต์ คีย์ แต่งบทกวีชื่อ "เดอะสตาร์สแปงเกิลด์แบนเนอร์" ("The Star-Spangled Banner") ขึ้น และบทกวีนี้ก็คือบทร้องของเพลงชาติสหรัฐในปัจจุบัน
วันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1818 สภาคองเกรสได้อนุมัติแบบแผนของธงชาติตามคำแนะนำของนาวาเอก แซมมวล ซี เรด (Samuel C. Reid) แห่งกองทัพเรือสหรัฐในการเพิ่มจำนวนดาวในธงชาติตามจำนวนรัฐสมาชิกที่เพิ่มขึ้น (ในเวลานั้นสหรัฐมีรัฐสมาชิกเพิ่มขึ้นจาก 15 รัฐ เป็น 20 รัฐ) แต่จำนวนริ้วธงนั้นให้ลดลงมาเหลือเพียง 13 ริ้ว เพื่อเป็นเกียรติแก่อาณานิคมทั้ง 13 แห่ง ซึ่งร่วมกันก่อตั้งประเทศ ทั้งนี้ ในรัฐบัญญติดังกล่าวยังระบุด้วยว่า แบบธงชาติที่คิดขึ้นใหม่นั้นจะเริ่มใช้อย่างเป็นทางการในวันชาติ (วันที่ 4 กรกฎาคม) ซึ่งเป็นวันชาติวันแรกหลังการรับรองรัฐสมาชิกใหม่ที่เข้าร่วมกับประเทศสหรัฐ ข้อความดังกล่าวถือเป็นข้อปฏิบัติสำคัญในการแก้ไขเปลี่ยนแปลงแบบธงชาติสหรัฐทุกครั้งจนถึงธงแบบที่ใช้ในปัจจุบันซึ่งมีดาวในธงทั้งหมด 50 ดวง โดยธงนี้เริ่มใช้เมื่อ ค.ศ. 1960 หลังมีการรับรัฐฮาวายเข้าเป็นรัฐสมาชิกลำดับที่ 50 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1959 และนับตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 เป็นต้นมา ธงนี้ก็ได้กลายเป็นธงชาติสหรัฐที่มีอายุการใช้งานยาวนานที่สุด
ธงชาติฝรั่งเศส
ธงชาติฝรั่งเศส  เป็นธงไตรรงค์ที่มีริ้วธงสีน้ำเงิน ขาว และแดง เรียงกันตามแนวตั้ง โดยเริ่มใช้งานหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ธงไตรรงค์แรก แต่เป็นหนึ่งในธงที่ส่งอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ ธงนี้เป็นธงต้นแบบที่หลาย ๆ ประเทศนำมาดัดแปลงใช้เป็นธงชาติของตนเอง รวมทั้งธงชาติไทยด้วย
รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส มาตราที่ 2 ใน ค.ศ. 1958 ระบุว่า "ธงชาติเป็นธงไตรรงค์ ปะกอบด้วนสีน้ำเงิน, ขาว, แดง" โดยไม่มีการระบุเฉพาะว่าเป็นสีเฉดไหน
แถบสีน้ำเงินมักเป็นสีกรมท่าเข้ม มีการเปิดตัวธงแบบสีฟ้าอ่อน (และสีแดงค่อนข้างอ่อน) ใน ค.ศ. 1974 โดยประธานาธิบดี วาเลรี ฌิสการ์ แด็สแต็ง นับแต่นั้มาก็มีการใช้ธงทั้งสองแบบ โดยศาลากลาง อาคารสาธารณะ และค่ายทหาร มักชูธงแบบสีเข้ม แต่ในบางครั้งก็มีการใช้ธงแบบสีอ่อนด้วย
ปัจจุบัน ธงนี้มีความกว้างมากกว่าความสูงที่หนึ่งครึ่งเท่า (เช่น ในสัดส่วน 2:3) และมีความกว้างของแถบเท่ากัน (ยกเว้นในกองทัพเรือฝรั่งเศส) เดิมทีแถบบนธงมีความยกว้างไม่เท่ากัน โดยมีอัตราส่วนที่ 30 (น้ำเงิน), 33 (ขาว) และ 37 (แดง) ต่อมาในสมัยนโปเลียนที่ 1 มีการเปลี่ยนรูปแบบให้แถบเท่ากัน แต่มีการเปลี่ยนระเบียบข้อบังคับอีกครั้งในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1853 เมื่อกองทัพเรือหันมาใช้แบบอัตราส่วน 30:33:37 อีกครั้งจนถึงปัจจุบัน
แต่เดิมธงนี้มีที่มาจากธงสีแดงและน้ำเงินซึ่งเป็นสีธงประจำกรุงปารีส และธงสีขาว ซึ่งใช้เป็นธงประจำสภาสามัญชน มีความหมายถึงความบริสุทธิ์ และยังหมายถึงประเทศฝรั่งเศสด้วย เมื่อเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส ใน พ.ศ. 2332 ธงสามสี แดง-ขาว-น้ำเงิน ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของการปฏิวัติที่นิยมแพร่หลายโดยทั่วไป เพื่อแสดงให้เห็นถึงการล้มล้างชนชั้นสูงซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากในการเมืองการปกครอง แต่รัฐบาลปฏิวัติฝรั่งเศสได้รับรองธงนี้ให้ใช้เป็นธงชาติจริงเมื่อ พ.ศ. 2337
ธงชาติเดนมาร์ก
ธงชาติเดนมาร์ก หรือ "ธงแดนเนอบรอก"  เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดง มีรูปกางเขนแบบสแกนดิเนเวียสีขาวปลายจดขอบธง โดยที่ส่วนหัวของกางเขนนั้นอยู่ชิดกับทางด้านคันธง รูปกางเขนบนผืนธงดังกล่าว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนศาสนาคริสต์ ได้มีการนำไปปรับใช้ในธงของกลุ่มประเทศนอร์ดิก อันได้แก่ สวีเดน นอร์เวย์ ฟินแลนด์ ไอซ์แลนด์ หมู่เกาะโอลันด์ และหมู่เกาะแฟโร เช่นเดียวกับธงของกลุ่มเกาะเชตแลนด์และออร์คนีย์ของสกอตแลนด์ ในระหว่างที่ประเทศเดนมาร์กและนอร์เวย์รวมตัวเป็นสหภาพเดียวกันนั้น ธงแดนเนอบรอกยังได้ใช้เป็นธงชาติสำหรับนอร์เวย์ และยังคงมีการใช้ต่อมาโดยมีการดัดแปลงเล็กน้อย ตราบจนกระทั่งนอร์เวย์ได้เริ่มใช้แบบธงปัจจุบันในปี ค.ศ. 1821
ธงแดนเนอบรอกนับเป็นธงประจำรัฐชาติที่เก่าแก่ที่สุดในโลกซึ่งยังคงใช้อยู่โดยรัฐชาติที่เป็นอิสระ
กำเนิดตามตำนาน.
ตามตำนานกล่าวว่ากำเนิดของธงแดนเนอบรอกเกิดขึ้นในยุทธการลินดันนิสเซ (Battle of Lyndanisse) หรือที่รู้จักกันในชื่อยุทธการวัลเดอมาร์  ณ บริเวณใกล้เมืองลินดันนิสเซ (ปัจจุบันคือเมืองทาลลินน์) ในประเทศเอสโตเนีย เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1219
สถานการณ์การรบในวันนั้นเป็นไปอย่างเลวร้าย และความพ่ายแพ้ของชาวเดนมาร์กก็ดูจะชัดเจน อย่างไรก็ตามได้มีบาทหลวงชาวเดนมาร์กคนหนึ่งยืนดูการสู้รบอยู่บนเนินเขาเพื่อภาวนาต่อพระเจ้า ซึ่งนั่นหมายถึงว่ายิ่งบาทหลวงภาวนามากเท่าไร ชาวเดนมาร์กก็ยิ่งเข้าใกล้ชัยชนะมากขึ้นเท่านั้น ชั่วขณะหนึ่งนั้นเองเขาเกิดเมื่อยล้าและวางแขนของตนลง ชาวเดนมาร์กจึงเกิดความเสียเปรียบแล้วเข้าใกล้กับความพ่ายแพ้ทุกที บาทหลวงจึงจำเป็นต้องให้ทหาร 2 คนช่วยยกแขนของเขาขึ้นในการภาวนา และเมื่อชาวเดนมาร์กจวนจะได้ชัยชนะ ธงแดนเนอบรอกก็ได้ปลิวลงมาจากฟ้า และกษัตริย์เดนมาร์กได้รับผืนธงนั้นไว้พร้อมทั้งชูผืนธงให้กองทหารทั้งหมดได้เห็น กองทัพเดนมาร์กจึงเกิดขวัญกำลังใจขึ้นมาและสามารถเอาชัยจากการต่อสู้ครั้งนั้นได้ในที่สุด
ตำนานยังได้กล่าวอ้างว่า ธงแดนเนอบรอกเป็นสิ่งที่พระเป็นเจ้าได้ประทานแก่ชาวเดนมาร์ก และนับจากวันนั้นเป็นต้นมา ธงนี้จึงได้กลายเป็นธงประจำชาติและธงของกษัตริย์แห่งเดนมาร์กมาโดยตลอด
ไม่มีบันทึกทางประวัติศาสตร์ใดๆ ที่สนับสนุนตำนานดังกล่าว บันทึกตำนานฉบับแรกมีอายุย้อนหลังไปราว 300 ปี หลังจากยุทธการครั้งนั้น และบันทึกได้เชื่อมโยงกับตำนานไปยังการรบขนาดเล็กกว่าที่สมรภูมิเฟลลิน (ในภาษาเอสโตเนียเรียกว่า Viljandi) ในปี ค.ศ. 1208 ถึงแม้ว่าสถานที่เกิดเหตุจะยังคงอยู่ในเอสโตเนียก็ตาม แม้เรื่องราวของธงในการรบที่เฟลลินจะไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์สนับสนุนเช่นกัน แต่ก็เข้าใจได้ไม่ยากว่าเหตุใดสถานที่เล็กและไม่เป็นที่รู้จักอย่างเฟลลิน จึงถูกแทนที่ด้วยการรบขนาดใหญ่กว่าที่เรวาล (ทาลลินน์) จากการทำสงครามในเอสโตเนียของพระเจ้าวัลเดอมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก (ครองราชย์ ค.ศ. 1202 – 1241)
เรื่องราวดังกล่าวนี้มีที่มาจากงานเขียนสองชิ้นในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 16
งานเขียนชื้นแรกพบในเอกสาร "Danske Krønike" (พงศาวดารเดนมาร์ก) ของคริสเตียน เปเดอร์สัน (Christiern Pedersen) ซึ่งเป็นงานเขียนต่อยอดจากเอกสาร "Gesta Danorum" ของซักโซ กรัมมาติคุส (Saxo Grammaticus) เขียนขึ้นในช่วง ค.ศ. 1520 – 1523 เอกสารดังกล่าวไม่ได้กล่าวถึงความเกี่ยวข้องกับการรบในเอสโตเนียของพระเจ้าวัลเดอมาร์ที่ 2 แต่มีความเกี่ยวข้องกับการรบครั้งหนึ่งในรัสเซียแทน เปเดอร์สันยังกล่าวว่าธงนี้ซึ่งร่วงลงมาจากฟ้าระหว่างการรบในรัสเซียของพระเจ้าวัลเดอมาร์ที่ 2 น่าจะเป็นธงผืนเดียวกับที่พระเจ้าเอริคแห่งพอเมเรเนียได้นำติดพระองค์ได้ด้วย เมื่อเสด็จออกจากประเทศของพระองค์เองหลังจากถูกถอดจากราชสมบัติในปี ค.ศ. 1440
งานเขียนชื้นที่สองเป็นบันทึกของนักบวชคณะฟรันซิสกันชื่อ เปตรุส โอไล (Petrus Olai) หรือเปเดอร์ โอลเซ็น (Peder Olsen) แห่งรอสกิลเด (Roskilde) เขียนขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1527 บันทึกดังกล่าวบรรยายถึงการรบในปี ค.ศ. 1208 ซึ่งเกิดขึ้นใกล้บริเวณที่เรียกว่า "เฟลิน" ("Felin") ระหว่างการทำสงครามในเอสโตเนียของพระเจ้าวัลเดอมาร์ที่ 2 ชาวเดนมาร์กในเวลานั้นพ่ายแพ้แล้ว แต่เมื่อมีผืนธงทำด้วยหนังลูกแกะซึ่งแสดงภาพกางเขนสีขาวปลิวลงมาในสนามรบ สิ่งนั้นก็ได้นำชัยชนะมาสู่ชาวเดนมาร์กอย่างปาฏิหาริย์ งานเขียนอีกชิ้นหนึ่งของเปตรุส โอไลที่มีชื่อว่า "Danmarks Tolv Herligheder" (ความวิเศษสิบสองประการของเดนมาร์ก) ในหัวข้อความวิเศษประการที่เก้า ได้เล่าเรื่องเดียวกันซ้ำอีกครั้งแทบจะเรียกได้ว่าคำต่อคำ อย่างไรก็ตาม มีอยู่ย่อหน้าหนึ่งได้แทรกเข้ามาโดยใส่เลขปีที่เกิดเหตุการณ์นั้นเป็น 1219
ไม่ว่าบันทึกเหล่านี้จะบอกเล่าเรื่องจริงจากมุขปาฐะในสมัยนั้น หรือเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก็ตาม สิ่งเหล่านี้ก็ยังไม่อาจหาข้อสรุปได้ในปัจจุบัน
อนึ่ง เชื่อกันว่าชื่อเมืองทาลลินน์ เมืองหลวงของประเทศเอสโตเนียในปัจจุบัน ปรากฏขึ้นหลังจากการยุทธครั้งนั้นผ่านพ้นไปแล้ว เพราะชื่อดังกล่าวกลายมาจากคำว่า "Taani linn" ในภาษาเอสโตเนีย หมายถึงเมืองของชาวเดนมาร์ก
ฟิฟตีเซนต์
ฟิฟตีเซนต์  มีชื่อจริงว่า เคอร์ติส เจมส์ แจ็กสัน ที่ 3  เกิดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1975 เป็นแร็ปเปอร์ ที่ได้รับรางวัลใหญ่ไปครองถึง 6 รางวัล รวมทั้ง ศิลปินยอดเยี่ยม และ อัลบั้มยอดเยี่ยม ประจำปี ในงาน Bilboard Music Awards 2005 จากงานเพลงชุด The Massacre
แม่ของเขาเป็นผู้ค้ายาเสพติด รายเล็กและถูกฆาตกรรม เมื่อเขา อายุได้ 8 ปี ฟิฟตีเซนต์พูดถึงแม่ อดีตเกี่ยวกับยาเสพติด และทุก ๆ เรื่องในชีวิตของเขา อย่างตรงไปตรงมาในรูปแบบ ของบันทึกส่วนตัว จากชีวิตของเขาใน จาไมกา เมืองควีนส์ ไปสู่จุดสูงสุดบนบิลบอร์ดชาร์ท ฟิฟตีเซนต์นึกย้อนไป ถึงสมัยก่อนว่าแถวบ้านเขา พ่อค้ายาคือกลุ่มคนที่มีเงินเพียง กลุ่มเดียว เท่านั้น เขาได้เข้าสู่ในวงการเพลง เมื่อมีโอกาสได้เจอ Jam Master Jay (แห่งวง Run-DMC) โดยบังเอิญ
ปี 2000 ช่วงนั้นฟิฟตีเซนต์กำลังจะมีผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดแรก ก่อนจะปล่อยผลงานออกมาก็โดนยิงเข้า 9 นัดรวด แต่ไม่ตาย
และเขาได้มาตั้ง แก๊ง G Unit กับ ลอยด์ แบงก์ และโทนี ยาโย ทำเพลงล้อเลียนเพื่อนร่วมวงการออกมาชุดนึงมีเพลงอย่าง "Be Here" และ "Ya'll Be Warned" เป็นเพลงเด่น ส่วนเพลงที่เหลือๆ จะเน้นจิกกัดคู่แข่งตัวร้ายอย่าง Ja Rule
จากนั้น เอ็มมิเน็ม ก็ดึงไปเข้าค่าย Shady/Aftermath เขาได้ปล่อยผลงานเปิดตัว "Get Rich or Die Tryin"' มีเอ็มมิเน็ม และ Dr.Dre ช่วยกัน
โดยมี "In Da Club" เป็นซิงเกิลแรกสุดฮิตที่ติดชาร์ทบิลบอร์ดอันดับหนึ่งหลายสัปดาห์
ต่อจากนั้น Dr.Dre และ เอ็มมิเน็มก็ได้ร่วมงานกับฟิฟตีเซนต์ ไปร่วมร้องในซาวด์แทร็กประกอบ "8 Mile"
ระหว่างที่กำลังดัง ฟิฟตีเซนต์ก็ยังสร้างวีรกรรมไม่หยุดหย่อนที่ดังสุดๆ ก็คือคดียิง Jam Master Jay ในเดือนตุลาคมปี 2002
ต่อด้วยคดีมีปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตในปีเดียวกัน สื่อต่างๆ ก็ประโคมข่าวว่า ฟิฟตีเซนต์เป็นชีวิตที่เปื้อนเลือดของจริง แต่กลายเป็นว่ายิ่งดังเข้าไปอีก ยอดขายถึง 872,000 ก๊อปปี้ ขณะที่จะดึงพวกพ้องมาออกอัลบั้มใหม่โดยมี "How We Do" เป็นซิงเกิลร่วมร้องกับเดอะ เกม
แต่อยู่ดีๆ ก็ไปประกาศออกรายการวิทยุว่า เดอะ เกม ลาออกจากจี-ยูนิต แล้วทั้งสองฝ่ายก็เลยยกพวกยิงกันหน้าสถานีวิทยุอุตลุดวุ่นวาย
ปี 2005 เขากลับมากับอัลบั้ม "The Massacre" ที่มีเพลงรั่วออกมาทางอินเทอร์เน็ต ทาง Interscope ต้นสังกัดก้เลยต้องร่นเวลาการออกจำหน่ายให้เร็วขึ้น
อัลบั้ม "The Massacre" ก็ประสบความสำเร็จโดยมีซิงเกิลแรกสุดฮิต "Candy Shop" ได้โอลิเวียมาร่วมร้อง ขึ้นอันดับ 1 ในบิลบอร์ด
และ "Disco Inferno" ที่รั่วออกมาทางอินเทอร์เน็ตจนดังไปทุกคลับ
ต่อมาในปี 2007 ฟิฟตีเซนต์ได้ออกอัลบัมใหม่ที่ชื่อว่า "Curtis" แล้วได้ลงอัลบัมแข่งดีเบทกับ คอนยี เวสต์ ซึ่ง 50 ได้กล่าวกับนิตยสาร Rolling Stone ไว้ว่าถ้า คอนยี เวสต์ขายอัลบัมได้มากกว่าเขา เขาจะวางมือจากวงการ แต่ในที่สุด 50 ก็ได้ถอนคำคืนเนื่องจากอัลบัมของเขาได้เปิดตัวขายได้ที่ 2 รองจากอัลบัม "Graduate" ของ คอนยี เวสต์ ในอัลบัมใหม่นี้เขาได้ร่วมทำงานกับ จัสติน ทิมเบอร์เลก และทิมบาแลนด์ และมีเพลงฮิตติดชาร์ตอย่าง "Ayo Technology" หรือ "Still Kill" ที่ร่วมร้องกับ เอค่อน
ในปี 2008 ฟิฟตีเซนต์ได้ออกอัลบัมกับวง G-Unit ที่มีชื่อว่า "Terminate on Sight"
50 cent
50cent
50เซ็นต์
ฟิฟตี้เซ็นต์
ฟิฟตี้ เซ็นต์
ฟิฟตี เซ็นต์
ฟิฟตีเซ็นต์
บัต / ไอโช
บัท / ไอโช  เป็นซิงเกิลที่ 35 ของคุมิ โคดะ เป็นดับเบิ้ล เอ ไซด์ซิงเกิล วางจำหน่ายในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2550 เป็นซิงเกิลที่จำกัดขายในเฉพาะช่วงเดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2550 เท่านั้น สามารถเปิดตัวยอดขายในวันแรกที่อันดับ 1 ของออริกอนชาร์ต แต่ก็ครองที่ 1 ได้นาน 3 วันก่อนที่ซิงเกิล flavor of life ของอุทาดะ ฮิคารุจะสามารถขึ้นเป็นที่ 1 ได้ในที่สุด โดยเปิดตัวสัปดาห์แรกในอันดับที่ 2 ของออริกอนชาร์ตด้วยยอดขาย 63,692 แผ่น และมียอดขายรวมประมาณ 128,736 แผ่น
เพลง BUT เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องสเต็ปโดนใจ หัวใจโดนเธอที่เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ส่วนเพลง 愛証(ไอโช) เป็นเพลงประกอบละครทีวีเรื่อง "ไอโนะรุเคอิชิ" ทางช่องนิปปอนทีวี
รีแอนนา
รอบิน รีแอนนา เฟนตี (; เกิด 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988) หรือชื่อในการแสดงว่า รีแอนนา เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดง และนักธุรกิจชาวบาร์เบโดส รีแอนนาย้ายไปที่สหรัฐอเมริกาตอนอายุ 16 ปีเพื่อทำงานเพลงภายใต้คำแนะนำของโปรดิวเซอร์ที่ชื่อ อีแวน รอเจอส์ ต่อมาเธอได้เซ็นสัญญากับเดฟแจมเรเคิดดิงส์ ปัจจุบันเธออาศัยอยู่ที่แซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
อัลบั้มชุดแรก Music of the Sun ออกวางขายในเดือนสิงหาคม 2005 มีเพลงดังอย่าง "Pon de Replay" (อันดับ 2 อเมริกา) เธอได้ถ่ายภาพขึ้นปกนิตยสารในลอสแอนเจลิสและแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในเรื่อง "Bring It On Yet Again"
และในปี 2006 ได้ออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 A Girl like Me มีเพลงดัง "SOS" ที่ใช้ดนตรีแนวอีเล็กโทร-ฟังก์จากเพลง "Tainted Love" แห่งยุค 80 ของวง Soft Cell" เพลงนี้ถือว่าเป็นเพลงอันดับ 1 ในอเมริกาของเธอเพลงแรก เพลงนี้ใช้ประกอบโฆษณาไนกี้ ส่วนซิงเกิ้ลที่ 2 "Unfaithful" เธอได้ร่วมงานนักร้องอาร์แอนด์บี นี-โย เพลงนี้สามารถขึ้นถึง 6 บนชาร์ทในอเมริกา
อัลบั้มชุดที่ 3 Good Girl Gone Bad ในปี 2007 กับซิงเกิ้ลแรก "Umbrella" (ร่วมร้องโดย เจย์-ซี) ขึ้นอันดับ 1 ในอเมริกาและอีกหลายประเทศ รวมทั้งในสหราชอาณาจักรที่อยู่บนอันดับ 1 นานถึง 10 สัปดาห์
เดือนกันยายน 2007 เธอคว้ารางวัล วิดีโอแห่งปี (Video of the Year) จากเพลง "Umbrella" ในงานเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดส ไปได้ซึ่งถือว่าเป็นรางวัลใหญ่ที่สุดรางวัลหนึ่งของปี รวมถึงยังได้รับรางวัล ซิงเกิลสุดเฉียบขาดแห่งปี (Monster Single of the Year) ไปได้ และยังมี good girl gone bad remix อีกด้วย อัลบั้มนี้มีเพลงฮิตมากมายเช่น Shut up and drive, hate that I love you ที่ได้ร่วมงานกับ Ne-yo,Take a bow, Disturbia และ Rehab ที่ได้ร่วมงานกับ Justin Timberlake และ Timbaland
รีแอนนา ได้อยู่สังกัด Roc Nation ของ เจย์-ซี (ตั้งแต่ 2009-ปัจจุบัน)
พฤษภาคม 2014 รีแอนนา ได้ออกจาก Def Jam Recordings อย่างเป็นทางการ และอยู่สังกัด Roc Nation อย่างเต็มตัว
มกราคม 2015 รีแอนนา ได้ก่อตั้งบริษัทของตัวเองในชื่อ Westbury Road Entertainment และออกซิงเกิ้ลร่วมกับ Paul McCartney และ Kanye West ในเพลง FourFiveSeconds
ในปี ค.ศ. 2005 รีแอนนาออกสตูดิโออัลบั้มชุดแรกที่ชื่อ "Music of the Sun" ที่ติด 10 อันดับแรกของชาร์ตบิลบอร์ด 200 และมีเพลงที่ติด 5 อันดับชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 อย่าง Pon de Replay ในเวลาไม่ถึงปี เธอได้ออกสตูดิโออัลบั้มชุดที่สองที่ชื่อ "A Girl Like Me" ที่ติด 5 อันดับบนสุดในสหรัฐอเมริกา และเพลง SOS ซึ่งเป็นเพลงแรกของเธอที่ติดอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 สตูดิโออัลบั้มชุดที่สาม "Good Girl Gone Bad" ออกจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 มีเพลงที่ได้รับความนิยมมากมายเช่นเพลง Umbrella, Don't Stop the Music, Take a Bow และ Disturbia อัลบั้มได้รับการเสนอเข้าชิง 9 รางวัลจากรางวัลแกรมมี ซึ่งเพลง Umbrella สามารถชนะรางวัลสาขา Best Rap/Sung Collaboration ในปี ค.ศ. 2009 สตูดิโออัลบั้มชุดที่สี่ "Rated R" มีซิงเกิลที่ติด 10 อันดับบนสุดอย่าง Russian Roulette, Hard และ Rude Boy ซึ่งต่อมาได้ติดอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ในปีต่อมา อัลบั้มชุดที่ห้า "Loud" มีซิงเกิลที่ติดอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดมากมาย เช่น Only Girl (In the World), What's My Name? และ S&amp;M และสตูดิโออัลบั้มชุดที่หก "Talk That Talk" ในปีต่อมา มีเพลง We Found Love ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มและประสบความสำเร็จที่ติดอันดับ 1 บนชาร์ตกว่า 20 ประเทศ
ริฮานนา
สไปเดอร์แมน (ละครชุดทางโทรทัศน์ญี่ปุ่น)
สไปเดอร์แมน  เป็นละครชุดโทกูซัตสึฮีโรจากประเทศญี่ปุ่น เป็นผลงานที่ผลิตโดยบริษัทโตเอะ โดยนำตัวละครจากสไปเดอร์-แมน จากมาร์เวลคอมิกส์ และทางโตเอะซื้อลิขสิทธิ์สร้างผลงาน โดยสร้างเนื้อหาใหม่ในรูปแบบละครโทรทัศน์ ออกอากาศเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ถึงวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2522 ออกอากาศทุกวันพุธเวลา 19:30 น. - 20:00 น. ทางสถานีโทรทัศน์โตเกียว 12 แชนแนล (ทีวีโตเกียวในปัจจุบัน) มีจำนวนตอนทั้งหมด 41 ตอน
สไปเดอร์แมน.
มาเวเลอร์.
มาเวเลอร์ (マーベラー) คือยานอวกาศที่กาเรียขับมาจากอวกาศ ความยาวของยานคือ 48 เมตร น้ำหนัก 25000 ตัน
เลโอพัลดอน.
เลโอพัลดอน (レオパルドン) เป็นหุ่นรบที่แปลงร่างมาจากยานมาเวเลอร์
สไปเดอร์แมน (ญี่ปุ่น)
วัดเบียวโดอิน
เยกาเจรีนามหาราชินี
จักรพรรดินีนาถเยกาเจรีนาที่ 2 หรือ ซึ่งทรงได้รับการถวายพระราชสมัญญาว่า เยกาเจรีนามหาราชินี หรือพระนามเดิมคือ โซฟี เอากุสเทอ ฟรีเดอรีเคอ แห่งอัลฮัลท์-แซบสท์ (; 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1729 – 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1796) ทรงเป็นเจ้าหญิงชาวเยอรมันโดยกำเนิด และต่อมาได้อภิเษกเข้าสู่ราชวงศ์รัสเซีย ต่อมาได้ขึ้นครองราชสมบัติรัสเซียต่อจากพระสวามี พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดินีนาถมีชื่อเสียงและครองราชย์ยาวนานที่สุดของรัสเซีย ทรงขึ้นครองราชย์หลังจากการรัฐประหารและการปลงพระชนม์จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 3 พระราชสวามีของพระองค์เอง (ไม่นานหลังจากการสิ้นสุดของสงครามเจ็ดปี) จนกระทั่งเสด็จสวรรคต การปกครองของพระองค์เป็นการอธิบายถึงการเป็น "ผู้ใช้อำนาจเด็ดขาดที่ทรงเรืองปัญญา" (enlightened despot) ทั้งยังทรงฟื้นฟูจักรวรรดิรัสเซียให้แข็งแกร่งและมีอาณาเขตกว้างกว่าเดิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนรัสเซียกลายมาเป็นชาติมหาอำนาจที่สำคัญมากที่สุดชาติหนึ่งในยุโรปในยุคนั้น
ในการเข้าถึงขุมอำนาจและปกครองจักรวรรดิของพระองค์ พระนางเยกาเจรีนา มักจะทรงพึ่งพาอำนาจจากเหล่าขุนนางที่ทรงโปรดปราน และผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดเช่นกริกอรี ออโลฟ และกริกอรี โปเตมคิน หรือเหล่านายพลผู้มีอำนาจบารมีสูงเช่น ปิออตร์ รูเมียนเซฟ และอะเลคซันดร์ ซูโวรอฟ หรือแม้แต่พลเรือเอกเช่น ฟิโอดอร์ อูชาคอฟ พระนางปกครองรัสเซียในช่วงเวลาที่จักรวรรดิได้ทำการแผ่ขยายอาณาเขตของตนโดยทั้งการศึกสงครามและการทูต ทางทิศใต้, อาณาจักรข่านแห่งไครเมียร์ถูกบดขยี้และตามมาด้วยชัยชนะเหนือจักรวรรดิออตโตมันในสงครามรัสเซีย-ตุรกี ต่อมารัสเซียได้ทำการเข้ายึดครองดินแดนอันว่างเปล่าแห่งโนโวรอสซิยาตลอดจนชายฝั่งทะเลดำและทะเลอะซอฟ ทางทิศตะวันตก, เครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียซึ่งถูกปกครองโดยอดีตคนรักของพระนาง พระเจ้าสตาญิสวัฟที่ 2 เอากุสตุส ปอญาตอฟสกี ในที่สุดก็ถูกแบ่งแยกออกจากกันโดยรัสเซียได้ส่วนแบ่งของดินแดนมากที่สุด ทางทิศตะวันออก, รัสเซียเริ่มเข้ายึดครองอะแลสกาในรูปแบบของอาณานิคมจนนำไปสู่การก่อตั้งอเมริกาของรัสเซีย
พระองค์ทรงทำการปฏิรูประบบราชการภายในของเขตกูเบอร์นิยา รวมไปถึงมีรับสั่งให้สถาปนาเมืองและหมู่บ้านขึ้นมากมาย และในฐานะที่ทรงเป็นผู้นิยมชมชอบพระราชกรณียกิจของจักรพรรดิปีเตอร์มหาราช พระองค์จึงได้ดำเนินพระราโชบายตามแนวทางของจักรพรรดิปีเตอร์มหาราชโดยการปฏิรูปรัสเซียให้เข้าสู่ความทันสมัยตามแบบฉบับชาติยุโรปตะวันตก อย่างไรก็ตามการเข้ารับราชการในกองทัพและระบบเศรษฐกิจของประเทศยังคงต้องพึ่งพาระบบทาสอยู่ต่อไป ในขณะที่ความต้องการใช้แรงงานของประเทศและของเหล่าผู้ครอบครองที่ดินเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้การใช้แรงงานทาสดำเนินไปถึงขั้นกดขี่แรงงานทาส และระบบทาสดังกล่าวก็เป็นหนึ่งในเหตุผลประการสำคัญของการก่อกบฏหลายต่อหลายครั้ง ดังเช่นกบฏปูกาเชฟที่มีกองทหารม้าและชาวนาจำนวนมากมายเข้าร่วมการกบฏ
ตลอดระยะเวลาในการครองราชย์หรือ "สมัยเยกาเจรีนา" ถูกพิจารณาว่าเป็นยุคทองของจักรวรรดิรัสเซียและของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในรัสเซีย แถลงการณ์ว่าด้วยเสรีภาพของขุนนางซึ่งเป็นที่โต้แย้งกันในรัชสมัยของจักรพรรดิปีเตอร์ที่ 3 ก็ได้รับการยินยอมในช่วงรัชสมัยของพระนางเยกาเจรีนา โดยแถลงการณ์ฉบับนี้ได้ให้อิสรภาพแก่บรรดาขุนนางไม่ต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของกองทัพหรือการรับราชการสนองคุณประเทศ ให้อิสรภาพในการครอบครองที่อยู่อาศัย เช่น แมนชันรูปแบบคลาสสิก โดยรูปแบบสถาปัตยกรรมดังกล่าวเป็นที่นิยมและได้รับการสนับสนุนโดยพระนางเจ้าเยกาเจรีนาอย่างมาก ก่อให้เกิดตึกรามบ้านช่องอันหรูหราขึ้นจำนวนมาก ซึ่งตลอดช่วงการครองราชย์ของพระองค์ได้ทรงทำให้โฉมหน้าของประเทศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จึงกล่าวได้ว่ารัชสมัยของพระนางคือยุคเรืองปัญญาของรัสเซียก็ว่าได้
พระบิดาของพระนางแคทเธอรีนมีพระนามว่า คริสทีอัน เอากุสท์ เจ้าชายแห่งอันฮัลท์-แซบสท์ ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ที่ปกครองอันฮัลท์ แต่รับราชการในปรัสเซียเพียงแค่ผู้ว่าราชการแห่งชเตทติน (ปัจจุบัน: ชเกซช์ชิน, สาธารณรัฐโปแลนด์) ประสูติในพระนาม "โซฟี เอากุสเทอ ฟรีเดอรีเคอ" มีพระนามเล่นว่า "ไฟจ์เคิน" ที่เมืองชเตทติน มณฑลพอเมอราเนีย พระญาติองค์ใหญ่สองพระองค์แรกของเจ้าหญิงโซฟีได้ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสวีเดน: พระเจ้ากุสตาฟที่ 3และพระเจ้าคาร์ลที่ 13 สอดคล้องกับช่วงเวลาเดียวที่ราชวงศ์ของพระนางก้าวขึ้นเป็นราชวงศ์ปกครองเยอรมนี พระนางทรงได้รับการศึกษาส่วนมากจากข้าราชสำนักหญิงชาวฝรั่งเศสและจากอาจารย์ผู้สอนพิเศษ พระชนม์ชีพในวัยเยาว์ไม่ทรงประสบกับเหตุการณ์สำคัญใดดังเช่นที่ครั้งหนึ่งทรงเคยเขียนถึงผู้เขียนข่าวส่วนพระองค์นามว่าบารอนกริมม์ ว่า "เราไม่เห็นสิ่งใดอันเป็นที่น่าสนใจเลย" ซึ่งแม้ว่าพระนางจะประสูติในฐานะเจ้าหญิง แต่ราชตระกูลของพระนางกลับมีทรัพย์สินและบริวารน้อย และการที่พระนางก้าวขึ้นสู่อำนาจต่างๆ ก็ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างพระมารดากับเหล่าสมาชิกในพระบรมวงศานุวงศ์ผู้มั่งคั่ง
การสมรสขึ้นเป็นชายาของพระญาติลำดับที่สองอย่าง เจ้าชายเพเทอร์ ดยุกแห่งฮ็อลชไตน์-ก็อททอร์พ ผู้ซึ่งต่อมาขึ้นเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิ เป็นผลมาจากการจัดการด้านการทูตที่ซึ่ง ฌ็อง อาร์ม็อง เดอ เลสตอคก์, แห่งรัสเซีย พระมาตุจฉาของเจ้าชายเพเทอร์ และพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 มีส่วนเกี่ยวข้อง เลสตอคก์และพระเจ้าฟรีดริชมีประสงค์ร่วมกันในการเสริมสร้างสัมพันธไมตรีระหว่างปรัสเซียและรัสเซีย และขัดขวางอิทธิพลของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คออสเตรียและการบ่อนทำลายมุขมนตรีคนสนิทของจักรพรรดินีนาถเยลีซาเวตา ในงานทรงพระอักษรของเจ้าหญิงโซฟีอ้างว่าการพบกันครั้งแรกของพระนางและเจ้าชายเพเทอร์เกิดขึ้นเมื่อพระนางมีพระชันษาสิบพรรษา ระหว่างทรงพบปะกัน พระนางกล่าวว่าปีเตอร์เป็นที่น่ารังเกียจและน่าชิงชัง ทรงไม่โปรดผิวพรรณอันซีดเผือกและความชื่นชอบในเครื่องดื่มมึนเมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ของปีเตอร์