pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การโยกย้ายที่เกิดขึ้นเป็นช่วงๆ หลายครั้งระหว่างสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรปก็เป็นเพียงตัวเดียวของการพลัดที่เกิดขึ้นหลายครั้งในประวัติศาสตร์ ช่วงการโยกย้ายครั้งแรกเกิดขึ้นราวระหว่าง ค.ศ. 300 ถึง ค.ศ. 500 รวมการโยกย้ายของชาวกอธ (ออสโตรกอธ และ ชาววิซิกอธ), แวนดัล, แฟรงค์, กลุ่มชนเจอร์มานิคต่างๆ (ชาวเบอร์กันดี, ลอมบาร์ด, แองเกิลส์, แซ็กซอน, จูท, ซูบิ, อลามานนิ, วารันเจียน และ นอร์มัน), อลัน และชนสลาฟกลุ่มต่างๆ การโยกย้ายครั้งแรกเกิดขึ้นราวระหว่าง ค.ศ. 500 ถึง ค.ศ. 900 เป็นการโยกย้ายของสลาฟ, เตอร์กิค และชนเผ่าต่างๆ ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในยุโรปตะวันออกและทำให้บริเวณนี้กลายเป็นบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานหลักของชนสลาฟ ที่มีผลต่ออนาโตเลียและคอเคซัสเมื่อชนเตอร์กิคกลุ่มแรก (อวาร์, บัลการ์, ฮั่น, คาร์ซาร์, เพเชเน็ก และอาจจะรวมทั้ง มาจยาร์) มาถึง การโยกย้ายครั้งสุดท้ายของสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรปเป็นสมัยที่ชาวมาจยาร์และไวกิงขยายตัวออกจากบริเวณสแกนดิเนเวียเข้ามาในยุโรปและหมู่เกาะบริติช ที่รวมทั้งการตั้งถิ่นฐานในกรีนแลนด์และไอซ์แลนด์
การไปยึดครองดินแดนและตั้งถิ่นฐานอาจจะไม่ถือว่าเป็นการพลัดถิ่นได้เสมอไป หลังจากการตั้งถิ่นฐานแล้วในที่สุดผู้ที่เข้าไปตั้งถิ่นฐานก็กลืนตัวเข้ากับผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่แต่เดิม และถิ่นฐานที่ไปตั้งอยู่ใหม่ก็กลายเป็นบ้านเกิดเมืองนอนใหม่ เช่นในกรณีของประชาชนฮังการีสมัยใหม่ผู้ที่ไม่มีความรู้สึกว่าเป็นผู้มีความสัมพันธ์แต่อย่างใดกับไซบีเรียตะวันตกซึ่งเป็นดินแดนบ้านเกิดเดิมของชนมาจยาร์ที่ทิ้งมาพันสองร้อยปีก่อนหน้านั้น เช่นเดียวกับชาวอังกฤษผู้สืบเชื้อสายมาจากแองเกิลส์, แซ็กซอน และ จูทที่ไม่มีความประสงค์ที่จะกลับไปตั้งถิ่นฐานบนที่ราบทางตอนเหนือของเยอรมนี
ในปี ค.ศ. 1492 กลุ่มนักสำรวจสเปนที่นำโดยคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสเดินทางไปถึงทวีปอเมริกา ซึ่งเป็นการเริ่มต้นการล่าอาณานิคมของยุโรปที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาวยุโรปอาจจะราวถึง 240,000 ก็เดินทางไปยังทวีปอเมริกา การเดินทางไปตั้งถิ่นฐานทั้งในทวีปอเมริกาเหนือและใต้ก็ยังคงดำเนินต่อมาเป็นเวลานาน เพียงในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชาวยุโรปกว่า 50 ล้านคนก็เดินทางจากยุโรปไปตั้งถิ่นฐานในทวีปอเมริกา
ตัวอย่างของการพลัดถิ่นที่ชัดเจนที่เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 คือการพลัดถิ่นของชาวไอริชที่เริ่มขึ้นเมื่อกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มีสาเหตุมาจากนโยบายอันทารุณของบริติชและเหตุการณ์ที่เรียกว่า “An Gorta Mór” หรือ ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ (Great Famine) ประมาณกันว่าในช่วงนั้นประชากรไอร์แลนด์ประมาณระหว่าง 45% ถึง 85% อพยพออกจากประเทศไปตั้งถิ่นฐานในประเทศต่างๆ ที่รวมทั้งบริเตนใหญ่, สหรัฐอเมริกา แคนาดา อาร์เจนตินา ออสเตรเลีย และ นิวซีแลนด์ จำนวนผู้พลัดถิ่นอันมหาศาลของไอร์แลนด์เห็นได้จากจำนวนประชากรทั่วโลกที่อ้างว่ามีเชื้อสายไอริชในบางแหล่งข้อมูลว่ามีถึง 80 ถึง 100 ล้านคน
การพลัดถิ่นของชาวแอฟริกัน.
การพลัดถิ่นครั้งใหญ่ที่สุดก่อนยุคใหม่คือการพลัดถิ่นแอฟริกาที่เริ่มขึ้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในระหว่างสมัยการค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติค (Atlantic Slave Trade) ชาวแอฟริกันยี่สิบล้านคนจากแอฟริกาตะวันตก ตะวันตกกลาง และตะวันออกเฉียงใต้ถูกขนย้ายไปเป็นทาสยังซีกโลกตะวันตก ซึ่งทำให้ประชากรและผู้สืบเชื้อสายมาจากผู้ที่ถูกขนย้ายมีบทบาทสำคัญต่อวัฒนธรรมของอาณานิคมของอังกฤษ ฝรั่งเศส โปรตุเกส และสเปนในโลกใหม่
การค้าทาสของอาหรับ (Arab slave trade) ก็ขนย้ายชาวแอฟริกันจากทวีปแอฟริกาเช่นกันแต่ผลของการพลัดถิ่นไปยังตะวันออกเป็นเพียงจำนวนน้อย
การพลัดถิ่นของชาวเอเชีย.
การย้ายถิ่นฐานของชาวจีน (Chinese emigration หรือที่เรียกว่าการพลัดถิ่นของชาวจีน) เกิดขึ้นครั้งแรกเป็นเวลาหลายพันปีมาแล้ว การย้ายถิ่นฐานที่เกิดขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึง ค.ศ. 1949 มีสาเหตุหลักมาจากสงคราม และ ความอดอยากบนแผ่นดินใหญ่จีน และรวมทั้งการฉ้อโกงทางการเมือง ผู้อพยพส่วนใหญ่เป็นผู้ขาดการศึกษาหรือเกษตรกรผู้มีการศึกษาขั้นต่ำ และชนชั้นแรงงาน (苦力) ผู้อพยพไปยังประเทศที่กำลังพัฒนาที่มีความต้องการแรงงานสูงเช่นในทวีปอเมริกา, ออสเตรเลีย, แอฟริกาใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, คาบสมุทรมลายู และอื่นๆ
การพลัดถิ่นของชาวเอเชียที่ใหญ่ที่สุดคือการพลัดถิ่นของชาวอินเดีย เชื่อกันว่าชาวอินเดียโพ้นทะเลมมีด้วยกันทั้งสิ้นกว่า 25 ล้านคนที่ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณต่างๆ ทุกทวีปทั่วโลก ชาวอินเดียโพ้นทะเลเป็นกลุ่มมีมาจากบริเวณต่างๆ ของอินเดีย พูดภาษา และมีวัฒนธรรมและความเชื่อทางศาสนาต่างๆ กัน สิ่งที่เป็นสายผสานร่วมกันของชนกลุ่มนี้คือปรัชญาของความเป็นอินเดียและคุณค่าอันแท้จริงของความเป็นชาวอินเดีย
ชาวโรมานีเป็นกลุ่มชนที่พลัดถิ่นไปในบริเวณที่กว้างใหญ่ที่สุดที่ส่วนใหญ่อยู่ในยุโรป ภาษาพูดและหลักฐานทางพันธุศาสตร์บ่งว่าเป็นชาติพันธุ์ที่เดิมมาจากอนุทวีปอินเดียที่อพยพออกจากอินเดียไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่เกินก่อนหน้าคริสต์ศตวรรษที่ 11
การพลัดถิ่นของชาวเนปาลเกิดขึ้นอย่างน้อยก็สามครั้งๆ แรกที่สุดเกิดขึ้นหลายร้อยปีมาแล้ว ที่มีสาเหตมาจากการแต่งงานกันตั้งแต่อายุยังน้อยที่ทำให้อัตราการเกิดสูง และเป็นผลให้เกิดแรงผลักดันให้มีการอพยพไปตั้งถิ่นฐานทางตะวันออกของเนปาลต่อมาในรัฐสิกขิมและภูฏาน จำนวนประชากรเชื้อชาติภูฐานเพิ่มมากขึ้นทุกขณะจนในที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ภูฏานก็ดำเนินนโยบายกดดันที่เป็นผลให้ชาวเนปาลกว่า 107,000 คนถูกขับออกจากภูฏานกลับเข้าไปในเนปาลสหรัฐอเมริกาสหรัฐอเมริกาจึงพยายามดำเนินการหาที่ตั้งหลักแหล่งให้แก่ชาวเนปาลจากภูฏานในสหรัฐอเมริกาในฐานะโครงการประเทศที่สาม
การพลัดถิ่นครั้งที่สองของชาวเนปาลเกิดขึ้นเมื่ออังกฤษเริ่มรวมพลเป็นกองทหารรับจ้างที่เริ่มราวปี ค.ศ. 1815 และย้ายให้ไปตั้งหลักแหล่งในเกาะอังกฤษและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลังจากปลดระวาง การพลัดถิ่นครั้งที่เริ่มราวคริสต์ทศวรรษ 1970 เมื่อเกิดปัญหาขาดแคลนที่ดินทำมาหากินและผู้มีการศึกษามีจำนวนมากกว่าตำแหน่งงานที่มี การโยกย้ายเพื่อไปหางานใหม่ก็มักจะไปตั้งหลักแหล่งกันในอินเดียทำให้เกิดเป็นชุมชนชาวเนปาลขึ้นที่นั่น และในประเทศที่มั่งคั่งในตะวันออกกลาง ยุโรป และอเมริกาเหนือ ประมาณกันว่าจำนวนผู้พลัดถิ่นของเนปาลมีจำนวนเป็นหลักล้าน
คริสต์ศตวรรษที่ 20 และอนาคต.
คริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นศตวรรษของการพลัดถิ่นครั้งใหญ่หลายครั้ง ในบางกรณีเกิดจากการที่รัฐบาลตัดสินใจโยกย้ายกลุ่มผู้คนด้วยเหตุผลต่างๆ เช่นเมื่อสตาลินดำเนินการขนย้ายประชากรเป็นจำนวนหลายล้านคนไปยังทางตะวันออกของรัสเซีย, เอเชียกลาง และ ไซบีเรีย ทั้งเพื่อเป็นการลงโทษและเพื่อเป็นการกระตุ้นความเจริญในบริเวณชายแดน การโยกย้ายถิ่นฐานบางครั้งก็เกิดขึ้นเพื่อเลี่ยงความขัดแย้งในการสงคราม หรือมีสาเหตุมาจากนโยบายการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเช่นหลังจากการยุติการเป็นอาณานิคมเป็นต้น
สงครามโลกครั้งที่สองและการสิ้นสุดของการเป็นอาณานิคม.
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มขึ้นนาซีเยอรมนีก็เนรเทศและฆ่าชาวยิวและชนกลุ่มน้อยอื่นๆ เป็นจำนวนเป็นล้านคน ชาวยิวบางคนก็สามารถหนีการไล่ทำร้ายและสังหารไปยังยุโรปตะวันตกและทวีปอเมริกาก่อนที่พรมแดนจะปิดลงได้ ในเวลาต่อมาชายยุโรปตะวันออกก็เดินทางหนีไปยังยุโรปตะวันตกเพื่อเลี่ยงจากการถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต และรัฐบาลม่านเหล็กในประเทศต่างๆ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังสงครามโลกครั้งที่สองสหภาพโซเวียตและประเทศภายใต้ระบบพรรคคอมมิวนิสต์ที่รวมทั้งโปแลนด์ ฮังการี และ ยูโกสลาเวียก็เนรเทศผู้มีเชื้อสายเยอรมันผู้ที่ไปตั้งหลักแหล่งในประเทศเหล่านั้นมาเป็นเวลาเกือบสองร้อยปีออกจากประเทศเพื่อเป็นการแก้แค้นในการที่นาซีเยอรมนีเข้ารุกรานและพยายามผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนี ผู้คนส่วนใหญ่ที่ถูกเนรเทศก็โยกย้ายกันไปทางตะวันตกแต่ก็มีจำนวนเป็นหมื่นที่โยกย้ายไปตั้งหลักแหล่งอยู่ในสหรัฐอเมริกา
เมื่อมีการก่อตั้งอิสราเอลขึ้นเป็นรัฐหลังสงครามโลกครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1948 ชาวยิวก็กลับไปตั้งถิ่นฐานในประเทศที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นผลให้เกิดชาวปาเลสไตน์จำนวน 750,000 คนกลายเป็นผู้พลัดถิ่น ปัญหานี้ยิ่งขยายตัวใหญ่ขึ้นหลังจากสงครามหกวันที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1967 ในปัจจุบันผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์เป็นกลุ่มผู้ลี้ภัยที่ยังคงอยู่ในสภาพที่พลัดบ้านพลัดเมืองนานที่สุดในโลก
ในสมัยรัฐบาลเผด็จการของฟรันซิสโก ฟรังโก ระหว่าง ค.ศ. 1936 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1975 พลเมืองในแคว้นกาลิเซียที่ได้รับความกดดันทางตอนเหนือของสเปนก็โยกย้ายถิ่นฐานออกจากสเปนกันไปเป็นจำนวนมาก
การแบ่งแยกอินเดีย ในเดือนสิงหาคมปี ค.ศ. 1947 ที่ทำให้ปากีสถานแยกออกเป็นประเทศใหม่ เป็นผลให้เกิดการโยกย้ายของประชากรระหว่างอินเดียและปากีสถานที่มีผลกระทบกระเทือนต่อประชากรทั้งสิน 12.5 คน ที่รวมทั้งการเสียชีวิตจากความขัดแย้งที่ประมาณกันว่าอาจจะเป็นจำนวนแสนถึงหนึ่งล้านคน ประชากรที่เดิมเป็นข้าแผ่นดินของบริติชราชก็โยกย้ายไปตั้งหลักแหล่งอยู่ในสหราชอาณาจักร
ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เกาหลีกลายเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่น ชาวจีนจำนวนเป็นล้านก็หนีไปยังจังหวัดทางตะวันตกที่ไม่ได้ถูกยึดครองโดยญี่ปุ่น (โดยเฉพาะในมณฑลเสฉวนและมณฑลยูนนานทางตะวันตกเฉียงใต้ และมณฑลส่านซีและมณฑลกานซูทางตะวันตกเฉียงเหนือ) และไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชาวเกาหลีกว่า 100,000 อพยพข้ามแม่น้ำอาเมอร์เข้าไปยังรัสเซียตะวันออกเพื่อหนีจากการปกครองของญี่ปุ่น
หลังจากปี ค.ศ. 1959 กองทัพปลดปล่อยของสาธารณรัฐประชาชนจีนก็เข้ารุกรานและยึดครองทิเบตที่เป็นผลให้ทะไลลามะ องค์ที่สิบสี่และรัฐบาลต้องลี้ภัยไปตั้งอยู่ในประเทศอินเดีย หลังจากนั้นก็เกิดการอพยพของชาวทิเบตครั้งใหญ่ลงไปทางใต้โดยไม่มีเอกสารติดตัวข้ามเทือกเขาหิมาลัยจนกระทั่งถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 และยังคงมีอยู่บ้างอย่างประปรายจนกระทั่งปัจจุบันนี้ ประมาณกันว่าผู้พลัดถิ่นทิเบตที่ไปพำนักในประเทศต่างๆ มีด้วยกันราว 200,000 คนในจำนวนนั้นครึ่งหนึ่งพำนักอยู่ในอินเดีย, เนปาล และ ภูฏาน
สงครามเย็นและการก่อตั้งรัฐอิสระหลังการเป็นประเทศบริวาร.
ระหว่างและหลังสมัยสงครามเย็นประชากรเป็นจำนวนมากอพยพออกจากบริเวณที่มีความขัดแย้งโดยเฉพาะจากประเทศที่กำลังพัฒนาไปยังประเทศต่างๆ
ความระส่ำระสายในตะวันออกกลางและในเอเชียกลางที่มีสาเหตุมาจากความขัดแย้งของสองมหาอำนาจสหรัฐอเมริกา และ สหภาพโซเวียตก่อให้เกิดกลุ่มผู้ลี้ภัยขึ้นเป็นจำนวนมากที่กลายมาเป็นการพลัดถิ่นระดับโลก ในปี ค.ศ. 1979 เมื่อสหภาพโซเวียตเข้ารุกรานอาฟกานิสถานที่ทำให้ผู้คนกว่า 6 ล้านคนกลายเป็นผู้พลัดถิ่นที่ทำให้จำนวนประชากรที่เป็นผู้ลี้ภัยทั่วโลกทวีคูณขึ้นเป็นจำนวนมาก หรือในปี ค.ศ. 1979 เมื่อชาห์มุฮัมมัด เรซา ปาเลวีล่มก็มีผู้ที่เป็นฝ่ายเดียวกับพระเจ้าชาห์หนีออกจากอิหร่านกันเป็นจำนวนมาก
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1970 เมื่อรัฐบาลเวียดนาม กัมพูชา และลาวล่ม ก็ก่อให้เกิดกลุ่มผู้ลี้ภัยจากประเทศเหล่านั้นเป็นจำนวนมากที่บางส่วนก็หนีข้ามพรมแดนเข้ามายังประเทศไทย หรือ ล่องเรือเข้ามาที่เรียกกันว่า “ชนเรือ” (Boat people) ก่อนที่จะถูกส่งต่อไปยังประเทศอื่นๆ ในทวีปอเมริกาและยุโรป
ในแอฟริกาก็มีระลอกการอพยพลี้ภัยเกิดขึ้นหลายครั้งหลังจากสมัยอาณานิคมสิ้นสุดลง เช่นเมื่อยูกันดาขับไล่ชาวอินเดีย 80,000 คนออกจากประเทศในปี ค.ศ. 1972 หรือเมื่อมีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่รวันดา (Rwandan Genocide) ในปี ค.ศ. 1994 ก็ทำให้ผู้คนต้องหลบหนีเข้าไปในประเทศเพื่อนบ้านเป็นจำนวนมาก หรือเมื่อสถานะการณ์ในZimbabweเริ่มเสื่อมทรามลงซิมบับเวก็ทำให้มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากหนีเข้าไปในประเทศแอฟริกาใต้
ในอเมริกาใต้ผู้ลี้ภัยจากชิลีและอุรุกวัยก็พากันหลบนี้ไปตั้งหลักแหล่งในยุโรปกันเป็นจำนวนมากระหว่างสมัยการปกครองของรัฐบาลเผด็จการระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1970 จนถึง 1980 ผู้ลี้ภัยโคลอมเบียหนีออกจากประเทศมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1965 เพื่อหลบหนีความรุนแรงของเหตุการณ์ภายในประเทศและสงครามการเมืองที่เกิดขึ้นอันไม่หยุดยั้ง ในอเมริกากลางผู้ที่กลายเป็นผู้พลัดถิ่นก็มาจากนิการากัว, เอลซัลวาดอร์, กัวเตมาลา, ฮอนดูรัส, คอสตาริกาns and ปานามาผู้หลบหนีเพราะสภาวะทางเศรษฐกิจอันยากไร้
การพลัดถิ่นที่เกิดจากการโยกย้าย: ปัญหาโต้เถียง.
นักวิชาการบางท่านกล่าวว่าการอพยพเพราะเศรษฐกิจ (Immigration) ที่เป็นกลุ่มใหญ่นอกประเทศของตนเองเป็นกลุ่ม “ผู้พลัดถิ่น” ที่มีประสิทธิภาพ เช่นกลุ่มชาวตุรกีในเยอรมนีที่เรียกว่า “แรงงานรับเชิญ” (Gastarbeiter), ชาวเอเชียใต้ในอ่าวเปอร์เชีย, ชาวฟิลิปปินส์ ทั่วโลก หรือชาวจีนในญี่ปุ่น
ชาวฮิสปานิค (Hispanic) หรือ ชาวลาติโน (Latino) ในสหรัฐอเมริกาบางครั้งก็เรียกว่ากลุ่ม “ผู้พลัดถิ่น” ใหม่ กลุ่มต่างๆ เหล่านี้ก็ยังคงพยายามรักษาขนบประเพณีของตนเองไว้เช่นกลุ่มเม็กซิกัน-อเมริกัน, เปอร์โตริโก หรือ ชาวคิบัน-อเมริกันเป็นต้น ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ผู้อพยพชาวเม็กซิโกส่วนใหญ่เป็นผู้อพยพเพราะปัญหาทางเศรษฐกิจ เพื่อเข้ามาหางานที่ดีกว่าทำในสหรัฐอเมริกา บ้างก็ข้ามเขตแดนอย่างผิดกฎหมาย
การอพยพครั้งใหญ่ของสหรัฐก็ได้แก่การอพยพครั้งใหญ่ของชาวแอฟริกันอเมริกันจำนวน 6.5 ล้านคนจากทางใต้ขึ้นไปทางเหนือระหว่าง ค.ศ. 1910 ถึง ค.ศ. 1970 เพื่อไปสนองความต้องการทางแรงงานของเมืองต่างๆ ที่ขยายตัวขึ้น และเพื่อหลบหนีจากบริเวณของประเทศที่ยังถือผิว ยังมีโอกาสที่จะถูกทำร้าย และ จากความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจของรัฐทางภาคใต้
นักประวัติศาสตร์ระบุกลุ่มผู้พลัดถิ่นอีกกลุ่มหนึ่งที่เป็นผลมาจากเหตุการณ์พายุฝุ่น (Dust Bowl) ระหว่าง ค.ศ. 1930 ถึง ค.ศ. 1936 ที่เป็นผลทำให้เกิดความแห้งแล้งอย่างรุนแรงและสร้างความหายนะให้แก่เกษตรกรเป็นจำนวนมาก ผู้อพยพเหล่านี้ส่วนใหญ่ไปตั้งหลักแหล่งในรัฐแคลิฟอร์เนีย
องค์การผู้โยกย้ายถิ่นฐานนานาชาติ (International Organization for Migration) กล่าวว่าในปัจจุบันมีผู้โยกย้ายถิ่นฐานด้วยกันกว่า 200 คนทั่วโลก ยุโรปเป็นจุดหมายใหญ่ที่สุดสำหรับผู้อพยพโดยรับผู้อพยพทั้งสิ้น 70.6 ล้านคนใน ค.ศ. 2005 โดยมีอเมริกาเหนือเป็นอันดับสองรับผู้อพยพทั้งสิ้นกว่า 45.1 ล้านคน ตามด้วยเอเชียเป็นจำนวนเกือบ 25.3 ล้านคน แรงงานนอกถิ่นฐาน (migrant workers) ในปัจจุบันส่วนใหญ่มาจากเอเชีย
ผู้พลัดถิ่น
Diasporic
การเสียดินแดนของไทยในสมัยรัตนโกสินทร์
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (9 กรกฎาคม ค.ศ. 1578 - 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1637) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1619 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1637 พระองค์ครองราชย์ต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิแม็ทไธยัสผู้ทรงเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน
Ferdinand II, Holy Roman Emperor
เฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
Emperor Ferdinand II
จักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 2
เจ้าชายฟิลิปปอส แห่งกรีซและเดนมาร์ก
ฮัมดาน บิน มุฮัมมัด อาล มักตูม
ชัยค์ ฮัมดาน บิน มุฮัมมัด บิน รอชิด อาล มักตูม (; ประสูติวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982) เป็นมกุฎราชกุมารดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ พระองค์เป็นที่รู้จักในพระนามแฝงตอนตีพิมพ์บทกวีว่า ฟัซซาอ์  ซึ่งหมายถึง "ผู้ที่ช่วยเหลือ" ในภาษาอาหรับ ในฐานะนักขี่ม้า มักตูมทรงชนะรางวัลชิงแชมป์โลกในรายการการแข่งขันขี่ม้าระดับโลกไปหลายรายการ
พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นมกุฎราชกุมารแห่งดูไบตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ปี 2008
รายชื่อวันสำคัญของไทย
วันหยุดราชการในประเทศไทยมักกำหนดโดยรัฐบาลไทย และส่วนใหญ่สังเกตการณ์ทั้งฝ่ายสาธารณะและส่วนบุคคล โดยทั่วไป มีวันหยุดราชการ 19 วัน แต่อาจมีเพิ่มเติมตามประกาศคณะรัฐมนตรีไทย ส่วนการสังเกตการณ์อื่น ทั้งทางการและไม่ทางการ ท้องที่และสากล มักสังเกตการณ์ตามแบบของตนทั่วประเทศ
วันหยุดราชการทั้งหมดจัดโดยหน่วยงานของรัฐ ในขณะที่ธนาคารแห่งประเทศไทยมีวันหยุดธนาคาร ซึ่งค่อนข้างแตกต่างจากของรัฐบาล ธุรกิจภาคเอกชนต้องมีวันหยุดอย่างน้อย 13 วันตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน ซึ่งรวมไปถึงวันแรงงานแห่งชาติ แต่สามารถเลือกที่จะตามแบบใดก็ได้ ถ้าวันหยุดอยู่ในช่วงสุดสัปดาห์ จะมีการหยุดเพิ่มในวันทำงานอีกหนึ่งวัน
ณ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2562 มีวันหยุดราชการอยู่ 19 วันที่จัดโดยคณะรัฐมนตรี:
ก่อนปี 2559 เคยมีวันหยุดราชการแค่ 16 วัน หลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรสวรรคต มีการปรับปรุงรายชื่อวันหยุดโดยคณะรัฐมนตรีในเดือนเมษายน พ.ศ. 2560
ตรุษจีน, อีดิลฟิฏร์ และอีดิลอัฎฮา เป็นวันหยุดในจังหวัดนราธิวาส, ปัตตานี, ยะลา และสตูล (ดูที่ ). เจ้าหน้าที่รัฐบาลภายใต้กระทรวงกลาโหมและกระทรวงศึกษาธิการอาจหยุดในวันกองทัพไทย (18 มกราคม) และวันครู (16 มกราคม) เช่นกัน (ดู )
วันหยุดธนาคาร.
วันหยุดของสถาบันการเงินจัดตั้งโดยธนาคารแห่งประเทศไทย ซึ่งค่อนข้างแตกต่างจากวันหยุดของรัฐบาล ตรงที่ทางธนาคารไม่หยุดในวันพืชมงคลและวันเข้าพรรษา แต่ยังคงหยุดในวันแรงงานแห่งชาติ (1 พฤษภาคม; ดูที่ ) ก่อน พ.ศ. 2559 มีวันหยุดกลางปีของธนาคารในวันที่ 1 กรกฎาคม (ถ้าวันนั้นไม่ตรงกับช่วงสุดสัปดาห์) (ก่อน พ.ศ. 2550 วันเข้าพรรษายังคงเป็นวันหยุด) วันตรุษจีน, อีดิลฟิฏร์ และอีดิลอัฎฮา เป็นวันหยุดของสถาบันการเงินในจังหวัดนราธิวาส, ปัตตานี, ยะลา และสตูล ถ้าวันนั้นไม่ตกอยู่ในช่วงสุดสัปดาห์หรือวันหยุด
วันที่สังเกตการณ์ของชาติ.
วันเหล่านี้ ถูกกำหนดโดยรัฐบาล แต่ไม่ถือเป็นวันหยุด และบางเทศกาลจะจัดแค่ภาคเฉพาะ
จักรพรรดิมัททีอัสแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิมัททีอัสแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1557 - 20 มีนาคม ค.ศ. 1619) ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1612 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1619 พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และมาเรียแห่งสเปน
Matthias, Holy Roman Emperor
จักรพรรดิแม็ทไธยัสแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
แม็ทไธยัสแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
Mathias, Holy Roman Emperor
Emperor Matthias
วอเดฟิตเกซเกชิ, วิดด์อินนาตอิทโยปิยา
จักรพรรดิแม็ทไธยัส
สมเด็จพระจักรพรรดิแม็ทไธยัสแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์ก
เจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์ก (; 26 เมษายน พ.ศ. 2529) เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในสมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2 กับสมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ แห่งราชวงศ์กลึคส์บวร์ค
เจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์กทรงได้รับการจัดอยู่ในราชนิกุลรุ่นเยาว์ที่เซ็กซีมากสุดในโลกของเว็บไซต์ฟอร์บส์ดอตคอม โดยทรงอยู่ในลำดับที่ 19 ของโลก
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (13 กรกฎาคม ค.ศ. 1608 - 2 เมษายน ค.ศ. 1657) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1637 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1657 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในสมเด็จพระจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และพระอัครมเหสีองค์แรกมาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย
Ferdinand III, Holy Roman Emperor
จักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เฟอร์ดินานด์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
Emperor Ferdinand III
จักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 3
ทะเลสาบซางามิ
ทะเลสาบซางามิ  เป็นทะเลสาบเทียมในเมืองซางามิฮาระ จังหวัดคานางาวะ ในภูมิภาคคันโตของญี่ปุ่น สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2490 โดยสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำซางามิ เพื่อผลิตไฟฟ้ากำลังน้ำและเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ เคยใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันพายเรือแคนูและพายเรือกรรเชียงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่จัดขึ้นที่โตเกียว ซึ่งอยู่ห่างจากทะเลสาบ
การรักษาน้ำ.
ใน พ.ศ. 2527 รอบทะเลสาบซางามิมีโรงงานบำบัดน้ำเสีย 174 แห่ง
House of Luxembourg,
ตระกูลลักเซมเบิร์ก
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ
โรมีโอและจูเลียต (พ.ศ. 2511)
โรมีโอและจูเลียต เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2511 กำกับและเขียนบทโดยฟรังโก เซฟฟริเรลลี ผู้กำกับชาวอิตาลี โดยดัดแปลงจากบทละครโศกนาฏกรรมโรเมโอและจูเลียต ของวิลเลียม เชกสเปียร์ นำแสดงโดย เลนนาร์ด ไวท์ทิง และโอลิเวีย ฮัซซีย์ และให้เสียงบรรยายโดย ลอเรนซ์ โอลิเวียร์ เหตุการณ์ในเรื่องเกิดขึ้นในอิตาลี ราวศตวรรษที่ 15 ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา โดยภาพยนตร์ถ่ายทำที่โบราณสถานต่าง ๆ ในอิตาลีตลอดทั้งเรื่อง
ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 4 รางวัลออสการ์ รวมทั้งสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และผู้กำกับยอดเยี่ยม ได้รับ 2 รางวัลในสาขาการกำกับภาพยอดเยี่ยม และการออกแบบเครื่องแต่งกาย ส่วนเลนนาร์ด ไวท์ทิง และโอลิเวีย ฮัซซีย์ ซึ่งมีผลงานแสดงเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ได้รับรางวัลนักแสดงนำหน้าใหม่ชาย และหญิงที่น่าจับตามอง รางวัลลูกโลกทองคำ
ดนตรีประกอบภาพยนตร์ แต่งโดย นิโน โรตา เพลงธีมของเรื่อง ขื่อเพลง "Love Theme from Romeo and Juliet" กลายเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก ถูกนำไปบรรเลงโดยวงออเคสตราของเฮนรี แมนซินี ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกาในปี 1969 และนำไปใส่คำร้องทั้งในภาษาอังกฤษและอิตาลี
ในภาพยนตร์มีฉากเปลือยกายของโอลิเวีย ฮัซซีย์ ซึ่งมีอายุเพียง 15 ปีในขณะแสดง ทำให้ภาพยนตร์ได้รับการเรทภาพยนตร์ในอเมริกาเป็น G ต่อมาได้รับการจัดใหม่เป็น PG
Romeo and Juliet (1968 film)
ไฮน์ริคที่ 5 ดยุคแห่งบาวาเรีย
ไฮนริคที่ 5 ดยุกแห่งบาวาเรีย  (? - ค.ศ. 1026) เฮนรีแห่งตระกูลลักเซมเบิร์กมีบรรดาศักดิ์เป็นเคานท์แห่งลักเซมเบิร์ก (ในชื่อ เฮนรีที่ 1) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 998 เป็นดยุกแห่งบาวาเรีย(ในชื่อ ไฮนริคที่ 5) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1004 เฮนรีเป็นบุตรของซีกฟรีดแห่งลักเซมเบิร์กและเฮดวิจแห่งนอร์ดเกา
ในการประชุมสงฆ์ที่ราทิสบอนในปี ค.ศ. 1004 เฮนรีได้รับบาวาเรียจากพี่เขยสมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ผู้เดิมเป็นดยุกแห่งบาวาเรีย ในปี ค.ศ. 1009 เมื่อเฮนรีไปมีปากมีเสียงกับสมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริค พระองค์ก็ทรงยึดตำแหน่งดยุกคืนแต่กลับมาคืนให้ในปี ค.ศ. 1017 เฮนรีไม่ได้สมรสเมื่อเสียชีวิตอาณาจักรเคานท์ก็ตกไปเป็นของหลานไฮนริคที่ 7 บาวาเรียคืนไปเป็นของพระจักพรรดิที่ขณะนั้นคือสมเด็จพระจักรพรรดิคอนราดที่ 2 ผู้หันไปยกให้แก่พระราชโอรสผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 3
ไฮนริคที่ 5 ดยุคแห่งบาวาเรีย
Henry V of Bavaria
Henry V, Duke of Bavaria
เฮนรีที่ 5 ดยุคแห่งบาวาเรีย
วิตเตลส์บาค
มัคซีมีลีอานที่ 1 ผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย
มัคซีมีลีอานที่ 1 ผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย (; 17 เมษายน ค.ศ. 1573 – 27 กันยายน ค.ศ. 1651) เป็นประมุขของดัชชีแห่งบาวาเรียแห่งตระกูลวิทเทลส์บัค และเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ สมัยการปกครองของดยุกมัคซีมีลีอานเป็นสมัยของสงครามสามสิบปี
มัคซีมีลีอานเกิดที่มิวนิกเป็นบุตรคนโตของวิลเฮล์มที่ 5 ดยุกแห่งบาวาเรียและเรอนาตาแห่งลอร์แรน ได้รับการศึกษากับเยซูอิด มัคซีมีลีอานก็เริ่มเข้ารับราชการในปี ค.ศ. 1591 ในปี ค.ศ. 1595 ก็สมรสกับลูกพี่ลูกน้องกันเอลิซาเบธ เรอนาตาบุตรีของชาร์ลส์ที่ 3 ดยุกแห่งลอร์แรน ในปี ค.ศ. 1597 มัคซีมีลีอานก็ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดยุกแห่งบาวาเรีย เมื่อวิลเฮล์มที่ 5 สละตำแหน่ง สองสามเดือนหลังจากการเสียชีวิตของเอลิซาเบธในปี ค.ศ. 1635 มัคซีมีลีอานก็สมรสกับหลานสาวอายุ 25 ปี มาเรีย อันนาแห่งออสเตรียพระราชธิดาในสมเด็จพระจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์กับน้องสาวของมัคซีมีลีอานมาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย
Maximilian I, Duke of Bavaria
แม็กซิมิเลียนที่ 1 ดยุคแห่งบาวาเรีย
Duke Maximilian of Bavaria
ตระกูลวิตเตลส์บาค
สมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าวลองแห่งเวียดนาม
แม็กซิมิเลียนที่ 1 อีเล็คเตอร์แห่งบาวาเรีย
ครอกโคไดล์
ครอกโคไดล์ (ในภาษาอังกฤษเรียกว่า crocodile ซึ่งแปลว่า จระเข้) อาจหมายถึง
จักรวรรดิอาณานิคมอิตาลี
Italian Colonial Empire
จักรวรรดิอิตาลี
จักรวรรดิอิตาลี  ก่อตั้งขึ้นโดยราชอาณาจักรอิตาลี (อิตาลีสมัยใหม่ที่เกิดขึ้นจากการรวมชาติอิตาลี (Italian unification) ที่เพิ่งเริ่มก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1861) โดยอิตาลีได้ร่วมมือกับมหาอำนาจอื่นๆ ในยุโรปใน “การล่าอาณานิคมในแอฟริกา” ในช่วงนี้จักรวรรดิโปรตุเกส, สเปน, เนเธอร์แลนด์, อังกฤษ และ ฝรั่งเศส ต่างก็เป็นเจ้าของอาณานิคมกันมาเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว ดินแดนสุดท้ายที่ยังคงเหลือสำหรับยึดเป็นอาณานิคมคือทวีปแอฟริกาเท่านั้น
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองอิตาลีได้เข้าข้างฝ่ายนาซีเยอรมนี แต่ในที่สุดกองกำลังฝ่ายพันธมิตรก็ยึดดินแดนโพ้นทะเลของอิตาลีได้ และเมื่ออิตาลีถูกรุกรานในปี ค.ศ. 1943 จักรวรรดิอาณานิคมอิตาลีก็สลายตัวลงไปจนหมดสิ้น
New Roman Empire
Italian Empire
จักรวรรดิโรมันใหม่
จักรวรรดิอะคีเมนิด
จักรวรรดิอะคีเมนียะห์ หรือ จักรวรรดิเปอร์เชียอะคีเมนียะห์ (, ; ประมาณ 550 – 330 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นหนึ่งในจักรวรรดิแรกของจักรวรรดิเปอร์เชียที่ปกครองอาณาบริเวณส่วนใหญ่ของเกรตเตอร์อิหร่านที่ตามมาจากจักรวรรดิมีเดีย ในยุคที่รุ่งเรืองที่สุด จักรวรรดิอะคีเมนียะห์มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 7.5 ล้านตารางกิโลเมตร ทำให้เป็นจักรวรรดิที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในยุคโบราณ และเป็นจักรวรรดิที่วางรากฐานของระบบการปกครองจากศูนย์กลาง
จักรวรรดิอะคีเมนียะห์ที่ก่อตั้งขึ้นโดยจักรพรรดิไซรัสมหาราช ครอบคลุมอาณาบริเวณสามทวีปที่รวมทั้งดินแดนในอัฟกานิสถาน และ ปากีสถาน บางส่วนของเอเชียกลาง อานาโตเลีย เธรซ บริเวณริมฝั่งทะเลดำส่วนใหญ่ อิรัก ตอนเหนือของซาอุดีอาระเบีย จอร์แดน ปาเลสไตน์ เลบานอน ซีเรีย และอียิปต์ไปจนถึงลิเบีย จักรวรรดิอะคีเมนียะห์เป็นศัตรูของนครรัฐกรีกในสงครามกรีก-เปอร์เซีย เพราะไปปล่อยชาวยิวจากบาบิโลเนีย และในการก่อตั้งให้ภาษาแอราเมอิกเป็นภาษาราชการ และพ่ายแพ้ต่ออเล็กซานเดอร์มหาราชในปี 330 ก่อนคริสต์ศักราช
ความสำคัญทางประวัติศาสตร์โลกของจักรวรรดิอะคีเมนียะห์ที่ก่อตั้งโดยจักรพรรดิไซรัสมหาราช ก็คือการวางรากฐานที่ได้รับความสำเร็จของระบบการบริหารการปกครองจากศูนย์กลาง และของรัฐบาลที่มีปรัชญาในการสร้างประโยชน์ให้แก่มวลชน
เทค แบ็ค
วิลาวัลณ์ อภิญญาพงษ์
Achaemenid dynasty
Achaemenid
Achaemenids
Achaemenian
Achaemenid Persia
จักรวรรดิอคีเมนียะห์เปอร์เชีย
ราชวงศ์อคีเมนียะห์
จักรวรรดิอคีเมนิด
อคีเมนียะห์
อคีเมนิด
ทรัสยัวร์เลิฟ
ราชวงศ์อคีเมนิด
คัลเลอร์ ออฟ โซล
โซ อินทู ยู
แอฟเฟคชัน
เบสต์ ~เฟิสต์ธิงส์~
เลิฟ อะครอส เดอะ โอเชี่ยน
Grow into one
BEST~first things~
ประวัติศาสตร์ฮิตไทต์
ฮิตไทต์  ฮิตไทต์เป็นชนโบราณที่พูดภาษาตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนและก่อตั้งอาณาจักรที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ฮัตทูซา (Hattusa) ทางตอนเหนือของตุรกีตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 ก่อนคริสต์ศักราช ในศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช “ราชอาณาจักรฮิตไทต์” ก็รุ่งเรืองถึงจุดสูงสุดโดยอาณาบริเวณที่ครอบคลุมตอนกลางของอานาโตเลีย ด้านตะวันตกเฉียงเหนือของซีเรียไปจนจรดอูการิต (Ugarit) และตอนเหนือของเมโสโปเตเมีย หลังจากปี 1180 ก่อนคริสต์ศักราชท่ามกลางความวุ่นวายต่าง ๆ ในเลแวนต์ที่เกิดจากการรุกรานของชนทะเล (Sea Peoples) จักรวรรดิฮิตไทต์ก็สลายตัวลงเป็นนครรัฐไซโรฮิตไทต์ (Syro-Hittite states) หลายนครที่เป็นอิสระต่อกัน บางนครก็รุ่งเรืองต่อมาจนถึงศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราช ประวัติศาสตร์ของวัฒนธรรมชนฮิตไทต์ทราบได้จากบันทึกอักษรรูปลิ่มที่พบในบริเวณที่เคยเป็นอาณาจักร และจากการติดต่อทางการค้าขายและการทูตที่พบในสถานที่เก็บหลักฐานโบราณของอียิปต์และตะวันออกกลาง
ฮัตเทียน และ ฮิตไทต์.
โดยทั่วไปแล้วก็สรุปกันว่าชาวฮิตไทต์เข้ามาในอานาโตเลียราว 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ขณะที่ภูมิภาคเดิมของฮิตไทต์ยังคงเป็นเรื่องที่โต้แย้งกันอยู่ แต่ก็มีหลักฐานที่แน่นหนาราวร้อยปีมาแล้วว่าเป็นดินแดนอินโด-ยูโรเปียนในศตวรรษที่ 4 และ 3 ก่อนคริสต์ศักราชที่ในปัจจุบันคือบัลแกเรียและยูเครน ฮิตไทต์และชนอื่น ๆ ในกลุ่มอานาโตเลียมาจากทางตอนเหนือที่อาจจะเป็นบริเวณทะเลแคสเปียน การโยกย้ายเข้าไปในบริเวณอานาโตเลียอาจจะเป็นการเริ่มการโยกย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่ในตะวันออกกลางเมื่อ 1900 ปีก่อนคริสต์ศักราช (1900 BCE Near East mass migration) ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่เดิมกลุ่มหลักในอานาโตเลียขณะนั้นคือฮัตเทียน นอกจากนั้นก็ยังมีอาณานิคมอัสซีเรียอยู่ด้วย ซึ่งเป็นกลุ่มที่ฮิตไทต์รับอักษรรูปลิ่มมาใช้ ฮิตไทต์ใช้เวลานานกว่าที่จะก่อตั้งตนเองเป็นหลักเป็นฐานในอานาโตเลีย ชั่วระยะเวลาหนึ่งฮิตไทต์ก็ตั้งตัวเป็นกลุ่ม ๆ ตามเมืองต่าง ๆ อิสระจากชนกลุ่มอื่น ๆ แต่เมื่อมีประมุขผู้เข้มแข็งที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ Boğazköy ก็สามารถรวมตัวกันได้ และพิชิตดินแดนส่วนใหญ่ในอานาโตเลียที่ก่อตั้งขึ้นเป็นราชอาณาจักรฮิตไทต์