pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เนื้อร้องของเพลงคิมิงาโยะนั้น เดิมเป็นบทกลอนยุคเฮอังที่ไม่ทราบว่าผู้ใดแต่งไว้ ปรากฏอยู่ในหนังสือโคกินวากาชู หรือ "ประชุมบทร้อยกรองแบบวากะ" ในความเป็นจริงอาจกล่าวได้ว่า ผู้แต่งกวีบทนี้อาจเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในเวลานั้น แต่ชื่อของเขาไม่ได้รับการบรรจุไว้ในหนังสือดังกล่าว เพราะกวีผู้นั้นอาจมีฐานะทางสังคมที่ต่ำก็ได้ เพราะกวีในยุคนั้นมักจะไม่ใช่ชนชั้นสามัญชน บทกวีคิมิงาโยะนี้ปรากฏอยู่ในประชุมบทร้อยกรองหลายฉบับ และใช้ในยุคต่อ ๆ มาในลักษณะของเพลงเฉลิมฉลองของผู้คนในสังคมชั้นสูง ทั้งนี้ ตอนต้นของบทกวีดังกล่าวมีเนื้อหาต่างจากที่ใช้เป็นเพลงชาติในปัจจุบัน โดยฉบับเดิมจะขึ้นต้นว่า "วา งา คิมิ วา" ("Wa ga Kimi wa", "ท่านผู้เป็นนายแห่งข้า") เนื้อร้องของเพลงนี้ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงไปในช่วงยุคคามากูระ (ค.ศ. 1185 – 1333) เป็น "คิมิ งา โยะ" (แปลตามตัวคือ "สมัยแห่งท่าน") ดังที่รู้จักกันทุกวันนี้
ในปี ค.ศ. 1869 ในช่วงต้นของยุคเมจิ จอห์น วิลเลียม เฟนตัน (John William Fenton) ผู้นำวงโยธวาทิตชาวไอริช ซึ่งได้เดินทางมาเยือนญี่ปุ่น ได้ตระหนักว่าประเทศญี่ปุ่นยังไม่มีเพลงชาติของตนเอง จึงได้แนะนำให้อิวาโอะ โอยามะ ข้าราชการชาวญี่ปุ่นแห่งแคว้นซัตสึมะ แต่งเพลงชาติขึ้น ซึ่งโอยามะก็เห็นด้วยและได้เลือกเอาบทกวีคิมิงาโยะมาใช้เป็นบทร้องของเพลงชาติ เป็นไปได้ว่าที่มีการเลือกเอาบทกวีคิมิงาโยะมาใช้ เพราะเนื้อหาของเพลงคล้ายคลึงกับเพลงก็อดเซฟเดอะควีนของอังกฤษ โดยได้รับอิทธิพลทางความคิดจากเฟนตัน หลังจากที่ได้เนื้อร้องแล้ว โอยามะจึงร้องขอให้เฟนตันช่วยประพันธ์ทำนองเพลง เขาจึงใช้เวลาในการแต่งทำนองเพลง 3 สัปดาห์ และใช้เวลาในการซ้อมนักดนตรีในเวลาไม่กี่วัน ก่อนจะบรรเลงเพลงนี้ต่อเบื้องพระพักตร์ของพระจักรพรรดิในปี ค.ศ. 1870 ทำนองเพลงดังกล่าวนี้คือทำนองฉบับแรกของเพลงคิมิงาโยะ ซึ่งต่อมาได้เลิกใช้ด้วยเหตุผลว่า ทำนองนี้ "ยังขาดความเคร่งขรึม" อย่างไรก็ตาม เพลงคิมิงาโยะทำนองนี้ปัจจุบันยังคงมีการบรรเลงปีละครั้ง ที่ศาลเจ้าเมียวโคจิ เมืองโยโกฮามะ ซึ่งเป็นศาลเจ้าที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแต่เฟนตัน ผู้ได้รับหน้าที่เป็นผู้นำวงโยธาวาทิตของญี่ปุ่นประจำเมืองนี้
ในปี ค.ศ. 1880 สำนักพระราชวังของญี่ปุ่นได้เลือกทำนองเพลงคิมิงาโยะใหม่ ซึ่งประพันธ์โดย โยชิอิซะ โอกุ และอากิโมริ ฮายาชิ ผู้ประพันธ์เพลงอีกคนหนึ่งที่มักได้รับการกล่าวถึงรวมอยู่ในกลุ่มผู้แต่งทำนองนี้ด้วย คือ ฮิโรโมริ ฮายาชิ ซึ่งเป็นผู้ดูแลงานของทั้งสองคน และยังเป็นพ่อของ อากิโมริ ฮายาชิ อีกด้วย ทั้งนี้ ตัวอากิโมริเองก็เป็นลูกศิษย์คนหนึ่งของเฟนตันด้วย แม้ทำนองใหม่นี้จะมีพื้นฐานจากทำนองเพลงของราชสำนักโบราณก็ตาม แต่ก็มีการผสานเข้ากับดนตรีประเภทเพลงสรรเสริญ (hymn) ของชาติตะวันตก และใช้บางส่วนที่เฟนตันได้เรียบเรียงไว้แต่เดิมด้วย โดยฟรันซ์ เอ็คเคิร์ต (Franz Eckert) นักดนตรีชาวเยอรมัน ได้ปรับปรุงทำนองเพลงนี้ให้มีความกลมกลืนแบบตะวันตกมากยิ่งขึ้น นับได้ว่าเป็นการแต่งเพลงคิมิงาโยะฉบับที่ 2 และเป็นฉบับที่ใช้ในปัจจุบัน และนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1893 เป็นต้นมา เพลงคิมิงาโยะบรรจุให้ใช้ในพิธีการของโรงเรียนรัฐบาลด้วยการผลักดันของทางกระทรวงศึกษาธิการญี่ปุ่น เพลงนี้บรรเลงด้วยบันไดเสียง ซี เมเจอร์
เนื้อร้องปัจจุบัน
ความหมายของ "คิมิ" และ "คิมิงาโยะ".
การตีความแบบดั้งเดิม.
นับตั้งแต่สมัยเฮอังหรือในสมัยก่อนหน้า คำว่า "คิมิ" ใช้ในลักษณะดังต่อไปนี้
การตีความในปัจจุบัน.
ตามรัฐธรรมนูญของญี่ปุ่น ซึ่งได้ตราไว้เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นไม่ทรงมีฐานะเป็นองค์อธิปัตย์ แต่ทรงเป็นสัญลักษณ์แห่งรัฐและความสามัคคีของชนในรัฐ
ในปี ค.ศ. 1999 ระหว่างการพิจารณากฎหมายว่าด้วยธงชาติและเพลงชาติของญี่ปุ่น มีการตั้งคำถามเกี่ยวกับความหมายอย่างเป็นทางการของคำว่า "คิมิ" และ "คิมิงาโยะ" อยู่หลายครั้ง ในวันที่ 29 มิถุนายนของปีนั้น นายกรัฐมนตรีเคโซ โอบูจิ จึงได้เอ่ยถึงนิยามของทั้งสองคำไว้ดังนี้
"คิมิ" หมายถึงองค์สมเด็จพระจักรพรรดิ ผู้ทรงเป็นสัญลักษณ์แห่งรัฐและความสามัคคีของชนในรัฐ และพระราชสถานะของพระองค์นั้นได้มาจากฉันทามติของมหาชนชาวญี่ปุ่นผู้ทรงไว้ซึ่งอำนาจอธิปไตย และวลี "คิมิงาโยะ" หมายถึงรัฐของเรา ซึ่งก็คือประเทศญี่ปุ่น ซึ่งสมเด็จพระจักรพรรดิได้ทรงขึ้นครองราชย์ในฐานะสัญลักษณ์แห่งรัฐและความสามัคคีของชนในรัฐ โดยฉันทามติของมหาชนชาวญี่ปุ่น นี่จึงเป็นเรื่องที่มีเหตุผลในการใช้บทร้อง "คิมิงาโยะ" เพื่อแสดงความหมายถึงความปรารถนาให้ชาติของเราดำรงไว้ซึ่งความเจริญรุ่งเรืองและสันติสุขชั่วกาลนาน
ไอคิโด้
Maria Skłodowska-Curie
ขุนหลวงพะงั่ว
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุเชลียงราชวรวิหาร
ภาษามือ  เป็นอวัจนภาษาอย่างหนึ่ง ที่ประกอบด้วย การสื่อสารด้วยมือ, การสื่อสารด้วยร่างกาย และการใช้ริมฝีปากในการสื่อความหมายแทนการใช้เสียงพูด การสื่อสารจะใช้ลักษณะของมือที่ทำเป็นสัญลักษณ์ การเคลื่อนไหวมือ แขนและร่างกาย และการแสดงความรู้สึกทางใบหน้าเพื่อช่วยในการสื่อสารความคิดของผู้สื่อ ภาษาสัญลักษณ์ส่วนใหญ่มักใช้ในกลุ่มผู้พิการทางหู ซึ่งรวมทั้งผู้พิการทางหูเอง ผู้ตีความหมาย (interpreter) ผู้ร่วมงาน เพื่อน และครอบครัวของผู้พิการทางหูซึ่งอาจจะพอได้ยินบ้างหรือไม่ได้ยินเลย
ว.ข.
ว.ข. หรือ วข. อาจหมายถึง
วัดไร่ขิงวิทยา
นารายณ์
นารายณ์ อาจหมายถึง
โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง
โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2542 เป็นโรงเบียร์ขนาดเล็ก (microbrewery) ลักษณะเป็นร้านอาหารที่มีโรงเบียร์ของตัวเอง ก่อตั้งโดย สุพจน์ ธีระวัฒนชัย มีหุ้นส่วนสำคัญคือ เสถียร เศรษฐสิทธิ์ และ ณัฐชไม ถนอมบูรณ์เจริญ ภายหลังทั้ง 2 ได้ร่วมหุ้น กับ ยืนยง โอภากุล เปิดบริษัทผลิตเครื่องดื่มชูกำลัง ในเครื่องหมายการค้า คาราบาวแดงในปี พ.ศ. 2545
โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง เปิดบริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2542 โดยเปิดสาขาแรกบน ถนนพระราม 3 เขตยานนาวา ก่อนจะใช้เวลา 6 ปีขยายไปยังสาขาเลียบทางด่วนรามอินทรา และสาขาแจ้งวัฒนะ ระยะ 10 ปีต่อมา
จำลอง สารพัดนึก
ศาสตราจารย์พิเศษ ดร.จำลอง สารพัดนึก เกิดเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2475 ในครอบครัวชาวนาเชื้อสายมอญ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นบุตรของนายทวน และนางลิ้นจี่ สารพัดนึก เป็นนักวิชาการด้านภาษาตะวันออกและภาษาโบราณ ได้แก่ ภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต ภาษาฮินดี ภาษามอญ และศาสนาพุทธ เคยดำรงตำแหน่งคณบดีคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อเกษียณอายุราชการได้เป็นอาจารย์พิเศษรับเชิญของหลายสถาบัน มีผลงานปรากฏเป็นหนังสือและตำราเรียนกว่าร้อยเล่ม
ดร.จำลอง สารพัดนึก เป็นชาว ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เกิดเมื่อ พ.ศ. 2475 ในครอบครัวซึ่งประกอบอาชีพทำนา และมีฐานะยากจนมากครอบครัวหนึ่งในละแวกนั้น ภายหลังเนื่องจากการทำนาได้รายได้น้อยไม่พอจุนเจือครอบครัว บิดาของท่านจึงเปลี่ยนมาขายข้าวสาร โดยซื้อข้าวใส่เรือแจวล่องมาขายที่กรุงเทพมหานคร ในย่านคลองผดุงกรุงเกษม แต่เมื่อบวกกับภาระหนี้สินแล้วฐานะของครอบครัวก็ไม่ได้ดีขึ้นแต่อย่างใด
ในวัยเด็ก ดร.จำลองได้เริ่มการศึกษาขั้นต้นที่โรงเรียนประชาบาลวัดมะขาม ใกล้กับบ้าน และบิดาก็ได้นำมาฝากเป็นศิษย์วัดไว้กับพระอธิการพลาย ถาวโร เจ้าอาวาสในขณะนั้นซึ่งมีศักดิ์เป็นตาของดร.จำลองด้วย ดังนั้นนอกจากภาระการศึกษาเล่าเรียนแล้ว จึงต้องคอยปรนนิบัติหลวงตาตามกำลังของตน กระนั้นเมื่อเสร็จจากภาระที่โรงเรียนและวัดแล้วก็ยังต้องรีบกลับบ้านเพื่อช่วยเหลือภาระงานทางบ้านอีก ทำให้ชีวิตในวัยเด็กต้องประสบกับความยากลำบาก และไม่ได้เล่นสนุกสนานเช่นเด็กอื่น ๆ
หลังจากจบชั้น ป.4 จึงได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อ พ.ศ. 2487 โดยมีกำหนดการแรกเริ่มจะบวชเพียง 15 วันเท่านั้น แต่ด้วยจิตที่ใฝ่ในทางพระศาสนามาแต่เล็กทำให้มีศรัทธาจะอยู่ในเพศบรรพชิตต่อมา และได้ศึกษาเล่าเรียนนักธรรมด้วยความพากเพียรมาก ถึงจะสอบตกก็หาได้ทำให้ความมุ่งมั่นของสามเณรจำลองลดถอยลงไม่ ในภาวะหลังสงครามโลกขณะนั้นที่วัดมะขามไม่มีไฟฟ้าใช้ ทั้งยังขาดแคลนน้ำมันเชื้อเพลิงจุดตะเกียง ในยามกลางคืนที่อัตคัดบางครั้งพระเณรถึงกับต้องใช้ธูปจุดไฟรวมเป็นกำแล้วเป่าไฟส่องหนังสืออ่านแล้วท่องจำเป็นตอน ๆ ไป ในช่วงที่บวชเป็นสามเณรที่วัดมะขามนั้นท่านได้เริ่มเรียนภาษาอังกฤษโดยขอร้องให้ผู้รู้ช่วยสอนให้ แม้จะเริ่มได้อย่างกระท่อนกระแท่นแต่ก็ได้พยายามฝึกฝนต่อมาอย่างสม่ำเสมอ
พ.ศ. 2491 พระอธิการพลาย ถาวโร ได้นำสามเณรจำลองมาฝากให้ศึกษาต่อที่วัดอนงคารามวรวิหาร ในสมัยที่สมเด็จพระพุฒาจารย์ (นวม พุทฺธสโร) เป็นเจ้าอาวาส ได้ศึกษานักธรรมชั้นเอกและภาษาบาลีในสำนักเรียนวัดอนงคาราม รวมทั้งได้ซื้อตำราภาษาอังกฤษมาศึกษาเพิ่มเติมด้วยตนเอง ขณะเป็นสามเณรเปรียญสอบได้เปรียญธรรม 4 ประโยค ได้สอบเข้าศึกษาต่อที่มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร โดยเป็นนิสิตรุ่นแรก ๆ ของมหาวิทยาลัยนั้นจนอายุครบบวชเมื่อ พ.ศ. 2496 ได้อุปสมบทที่วัดมะขาม จังหวัดปทุมธานี โดยมีพระครูบวรธรรมกิจ (เทียน ปุปฺผธมฺโม) เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาว่า "ภูริปญฺโญ" กระทั่ง พ.ศ. 2498 สอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยค ช่วงที่ศึกษาในมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ได้ศึกษาวิชาความรู้หลายอย่าง แต่มีวิชาหนึ่งที่ชอบและสนใจเป็นพิเศษคือวิชาภาษาสันสกฤต โดยได้รับแรงบันดาลใจจากอาจารย์ผู้ทรงความรู้ได้มีวิธีการสอนที่ดีและให้กำลังใจเป็นอันมาก คือ ท่านอาจารย์กรุณา กุศลาสัย และท่านศาสตราจารย์แสง มนวิทูร รวมถึงได้ศึกษากับอาจารย์ชาวอินเดียคือพราหมณ์สัตยนารายณ์ ตริปาฐิ ส่วนในด้านภาษาบาลีนั้นก็ได้รับคำชมเชยจากอาจารย์ผู้สอนเป็นอย่างดีเช่นกัน
หลังจากจบการศึกษาปริญญาตรีพุทธศาสตรบัณฑิตแล้ว พ.ศ. 2507 ได้รับทุนมูลนิธิเอเชีย (The Asia Foundation) ไปศึกษาต่อด้านภาษาสันสกฤตระดับปริญญาโท ที่ Banaras Hindu University เมืองพาราณสี ประเทศอินเดียได้รับปริญญา M.A. (Sanskrit) เมื่อจบการศึกษาในปี 2509 ได้กลับเข้ามาทำงานในมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ได้ปรับปรุงหลักสูตรและตำราเรียนภาษาสันสกฤตหลายเล่ม จนปี พ.ศ. 2511 ได้ดำรงตำแหน่งรักษาการคณบดีคณะครุศาสตร์ และได้รับนิมนต์ไปช่วยสอนภาษาสันสกฤต ที่คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. 2512 ได้ลาสิกขา หลังจากนั้นศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล ได้รับไว้เป็นอาจารย์พิเศษด้านภาษาสันสกฤต ที่คณะโบราณคดีต่อมา จนได้บรรจุเข้ารับราชการ และศึกษาต่อระดับปริญญาเอกด้านภาษาสันสกฤตที่ มหาวิทยาลัยสัมปูรณานันท สันสกฤต เมืองพาราณสี ประเทศอินเดีย โดยทำวิทยานิพนธ์เรื่อง ฤคเวทียปฺรถมมณฺฑลสฺย สมาโลจนาตฺมกมฺ อธฺยยนมฺ (พ.ศ. 2523-2525) จากนั้นได้กลับมารับราชการต่อที่คณะโบราณคดี จนกระทั่งได้ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2527 และลาออกจากตำแหน่งคณบดี เมื่อ พ.ศ. 2529 ทำหน้าที่เป็นอาจารย์ผู้สอนเพียงอย่างเดียวนับแต่นั้น
ดร.จำลอง สารพัดนึกเป็นผู้มีชื่อเสียงด้านภาษาสันสกฤต มีความชำนาญภาษาสันสกฤตสมัยพระเวท วรรณคดีสันสกฤต ภาษาบาลี ภาษาฮินดี และภาษามอญ เคยเป็นตัวแทนประเทศไทยไปสัมมนาด้านภาษาสันสกฤตพร้อมกับศาสตราจารย์ หม่อมหลวงจิรายุ นพวงศ์ ที่ประเทศอินเดีย และได้ร่วมเป็นผู้พิจารณาร่างหลักสูตรปริญญาโทอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาบาลีและสันสกฤต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จำลอง เมื่อเป็นข้าราชการบำนาญ ก็ทำหน้าที่เป็นอาจารย์พิเศษด้านภาษาสันสกฤตให้กับหลายสถาบัน นอกจากนี้ยังเป็นกรรมการจัดทำพจนานุกรมพระไตรปิฎกของราชบัณฑิตยสถาน และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิโครงการจัดทำพจนานุกรมพุทธศาสนาจีน-สันสกฤต-อังกฤษ-ไทย ฉบับเฉลิมพระเกียรติ ของคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ดร.จำลอง สารพัดนึกได้รับรางวัลเข็มเกียรติคุณ "พระเกี้ยวทอง" จากมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เมื่อพ.ศ. 2531
วันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็น ศาสตราจารย์พิเศษ สาขาภาษาสันสกฤต ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ตั้งแต่วันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2546
ด้านชีวิตครอบครัวได้สมรสกับ อ.สุรีย์ สารพัดนึก มีธิดาหนึ่งคนคือ ดร.จิตตาภา สารพัดนึก ไชยปัญญา อาจารย์คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
ดร.จำลอง สารพัดนึก เป็นนักวิชาการที่มีความพากเพียรมาก มีผลงานวิชาการทั้งที่เป็นตำรา งานแปล และงานวิจัยมากกว่า 100 เรื่อง นับว่าเป็นนักวิชาการด้านภาษาบาลีสันสกฤตที่มีผลงานปรากฏในวงวิชาการมากที่สุดผู้หนึ่งของไทย โครงการสำคัญที่กำลังทำจนวาระสุดท้ายของชีวิต คือ พจนานุกรมสันสกฤต-ไทย
เมืองสวรรคโลก
ในบันทึกพงศาวดารของจีนได้กล่าวถึง เฉิงเหลียง ในพุทธศตวรรษที่ 16
สวรรคโลก ศรีสัชนาลัย เชียงชื่น เชลียง คือ บริเวณเมืองเดียวกันที่เรียกชื่อต่างยุคต่างสมัย เมืองดังกล่าว คือ อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ในปัจจุบัน ตั้งอยู่บริเวณบ้านวังไม้ขอน เทศบาลเมืองสวรรคโลก มีอายุเกือบ 200 ปีมาแล้ว
สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา
วิสุทธ์ บุษยกุล
ศาสตราจารย์วิสุทธิ์ บุษยกุล (เกิด: 8 พฤศจิกายน 2462, จังหวัดอุดรธานี; อนิจกรรม: 21 มกราคม 2554, กรุงเทพมหานคร ) บิดาเป็นชาวจังหวัดอุดรธานี มารดาเป็นชาวสมุทรสงคราม เนื่องจากบิดารับราชการในแผนกคลังจังหวัด เด็กชายวิสุทธิ์จึงต้องติดตามบิดาไปอยู่จังหวัดนครพนมตั้แต่อายุประมาณ 2-3ขวบ และได้เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จึงได้ย้ายไปศึกษาต่อที่ โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล จังหวัดอุดรธานี จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8 ได้เข้ารับราชการเป็นครูประชาบาลเมื่อ พ.ศ. 2478
ขณะเรียนมัธยมมีความสนใจในภาษาอังกฤษและภาษาไทย ต่อมาได้ศึกษาภาษาฝรั่งเศสเพิ่มเติมและสอบได้วิชาครูประถม พ.ศ. 2480 จึงได้เข้าเป็นครูในโรงเรียนประจำจังหวัดสกลนคร ทำให้มีทุนทรัพย์พอจะหาทางศึกษาต่อระดับสูง ขณะนั้น มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง เป็นมหาวิทยาลัยเปิด สามารถสมัครเรียนได้โดยไม่ต้องมาเข้าเรียน อาจารย์วิสุทธิ์จึงได้สมัครเรียนวิชานิติศาสตร์ โดยอ่านตำราด้วยตนเองและลาเข้ามาสอบในกรุงเทพฯ ปีละครั้ง กระทั่งสอบได้ปริญญาธรรมศาสตร์บัณฑิต
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อาจารย์วิสุทธิ์ได้เข้าร่วมกับขบวนการเสรีไทย และถูกส่งตัวไปอินเดียเพื่อฝึกการรับส่งวิทยุโทรเลขที่เมือง Poona ระหว่างอยู่ที่อินเดียได้พบเห็นวัฒนธรรมหลายประการ ทำให้เกิดความสนใจในเรื่องภาษาและศาสนาของชาวอินเดีย ทว่าอยู่ที่อินเดียไม่นานนักสงครามก็ยุติจึงได้กลับประเทศไทย ปี พ.ศ. 2490 ได้เข้ารับราชการในกรมสรรพากรจนถึงปีต่อมาได้ลาอุปสมบท 1 พรรษาที่จังหวัดสกลนคร เมื่อลาสิกขาแล้ว ได้ตัดสินใจสอบแข่งขันชิงทุนการศึกษาไปศึกษาต่อยังต่างประเทศ ปรากฏว่าสอบได้และได้รับทุนกระทรวงศึกษาธิการไปศึกษาต่อยังประเทศสหรัฐอเมริกาใน พ.ศ. 2492
ได้ศึกษาภาษาสันสกฤตที่ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย เมืองฟิลาเดลเฟีย ได้ศึกษาด้านภาษาบาลี สันสกฤต นอกจากนี้ ยังสนใจศึกษาภาษาโบราณอื่น ๆ เช่น ภาษาอิหร่านและเปอร์เซียโบราณ ตลอดจนภาษาโขตานในเอเชียกลาง ระหว่างศึกษาและทำวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเกิดล้มป่วยต้องเข้ารับการรักษาและมีโรคแทรกซ้อน จึงไม่สามารถศึกษาต่อจนจบปริญญาได้และต้องเดินทางกลับประเทศไทยในที่สุด เมื่อกลับมาแล้วได้เป็นอาจารย์ประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ และศาสตราจารย์เกียรติคุณตามลำดับ
นอกจากนี้ศาสตราจารย์วิสุทธิ์ บุษยกุลดำรงตำแหน่งราชบัณฑิต สำนักศิลปกรรม ประเภทวรรณศิลป์ สาขาวิชาตันติภาษา
ศาสตราจารย์วิสุทธิ์ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554 ยังกรุงเทพมหานคร พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรพระราชทานพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรม 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 22-28 มกราคม พ.ศ. 2554 ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร และทรงรับศพอยู่ในพระราชานุเคราะห์โดยตลอด
สมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร)
สมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) เป็นสมเด็จพระราชาคณะ อดีตเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร และอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
สมเด็จพระญาณวโรดม มีนามเดิมว่าประยูร นามสกุล พยุงธรรม (9 มีนาคม พ.ศ. 2459 - 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552) บิดาชื่อ ธูป มารดาชื่อ ทองหยิบ เกิดเมื่อวันศุกร์ เดือน 4 แรม 2 ค่ำ ปีมะโรง ตรงกับวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2459 ที่บ้านท่าเรือ อำเภอประจันตคาม จังหวัดปราจีนบุรี เป็นบุตรคนสุดท้อง มีพี่ 7 คน ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังเล็ก 3 คน เหลือเพียง 4 คน
ได้มาพำนักที่วัดเทพศิรินทราวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2474 และได้บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 โดยมีสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ ณ วัดเทพศิรินทราวาส และได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 โดยสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอุดมศีลคุณ (อินทร อคฺคิทตฺโต) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูวินัยธรเพ็ชร ปภงฺกโร เป็นพระอนุสาวนาจารย์ มีหม่อมเจ้าหญิงกรณิกา จิตรพงศ์ ทรงเป็นเจ้าภาพบวช ณ พัทธสีมา วัดเทพศิรินทราวาส ได้ฉายาว่า "สนฺตงฺกุโร" ซึ่งแปลว่า หน่อหรือเชื้อสายหรือทายาทของผู้สงบ (ฉายานี้ได้มาตั้งแต่เป็นสามเณรพรรษาแรก) และได้อยู่จำพรรษาที่วัดเทพศิรินทราวาสตลอดมา มิได้ไปจำพรรษาที่อื่นเลย
สมเด็จพระญาณวโรดมได้เริ่มศึกษาเมื่ออายุราว 6 ขวบโดยมีบิดาเป็นผู้สอน ต่อมาได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนประชาบาลประจำอำเภอประจันตคาม เมื่อ พ.ศ. 2468 จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เมื่อ พ.ศ. 2472 ครั้งนั้นชั้น ป. 5 เป็นชั้นสูงสุดของการศึกษาในอำเภอนั้น เมื่อบรรพชาอุปสมบทแล้วได้ศึกษาด้านปริยัติศึกษาแผนกธรรม ได้นักธรรมชั้นเอก และแผนกบาลี ได้ ป.ธ. 9 สำหรับภาษาสันสกฤตนั้น เจ้าประคุณสมเด็จฯ ได้เคยศึกษากับนาคะประทีบ ร่วมกับเพื่อนร่วมรุ่นกันคืออาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ และสมเด็จพระวันรัต (นิรันตร์ นิรนฺตโร) จนแตกฉานในวรรณคดีสันสกฤต
ในช่วงเช้าวันพุธที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 สมเด็จพระญาณวโรดม มีอาการไอและมีเสมหะ โดยไอเพียง 2 ครั้ง ก็หมดสติ หัวใจหยุดเต้น ศิษยานุศิษย์จึงรีบพาส่งโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ แต่แพทย์ไม่สามารถช่วยเหลือได้ทัน ได้ถึงมรณภาพด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน เวลา 07:17 น. โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์
ศพตั้งบำเพ็ญกุศล ณ ศาลากวีนิรมิต (ศาลากลางน้ำ) วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร และเปิดให้ประชาชนถวายน้ำสรงศพเวลา 13:00 น. โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ รับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์เป็นเวลา 7 วัน และพระราชทานโกศไม้สิบสอง ซึ่งเป็นโกศตามยศสมณศักดิ์สมเด็จพระราชาคณะ และในเวลา 17:43 น.พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์มาพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ
ยึโกะ นากาซาวะ
ค.ศ. 1209
นะกะซะวะ ยุโกะ
Yuko Nakasawa
Nakasawa Yuko
เคมบริดจ์ (รัฐไอโอวา)
เคมบริดจ์ (Cambridge) เมืองขนาดเล็กตั้งอยู่ในรัฐไอโอวา สหรัฐอเมริกา มีประชากร 819 คน (พ.ศ. 2543) ตั้งอยู่ที่พิกัด (41.898735 เหนือ, -93.529662 ตะวันตก) เมืองเคมบริดจ์ มีพื้นที่ประมาณ 2.7 ตร.กม. (1.0 ตารางไมล์) โดยพื้นที่ทั้งหมดเป็นพื้นดินและไม่มีพื้นน้ำในเมืองนี้ ประชากรในเมือง ประกอบด้วย 819 คน 314 ครอบครัว และ 216 ครอบครัวอาศัยอยู่ในเมือง ประชากร 95.60% เป็น คนขาว 0.73% เป็น คนดำ 0.37% เป็น คนอินเดียนแดง 0.73% เป็นคนเอเชีย และชนกลุ่มอื่น 0.61% และ ชนสองกลุ่มผสมกัน 1.95%
รายได้เฉลี่ยของครอบครัวที่อาศัยในเมืองเท่ากับ $42,059 และรายได้เฉลี่ยของครอบครัวเท่ากับ $49,375 รายได้เฉลี่ยของผู้ชายและผู้หญิงต่อคนเท่ากับ $31,638 และ $25,724 ตามลำดับ
เมืองเคมบริดจ์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1856
คาเวนดิช
เคมบริดจ์ (แมสซาชูเซตส์)
แมสซาชูเซตส์
พีเอช
มหาวิทยาลัยเทกซัส เอแอนด์เอ็ม
ไทยคม (บริษัท)
บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) (Thaicom Public Company Limited) เดิมชื่อ บริษัท ชินแซทเทลไลท์ จำกัด (มหาชน) (Shin Satellite Public Company Limited) เป็นบริษัทแรกและบริษัทเดียวของประเทศไทยที่เป็นผู้ให้บริการธุรกิจดาวเทียมเชิงพาณิชย์ ได้รับสัมปทานจากกระทรวงคมนาคม (ปัจจุบันอำนาจการดูแลสัญญาถูกโอนไปยัง กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร) ในปี พ.ศ. 2534 เพื่อดำเนินการจัดส่งดาวเทียมขึ้นสู่วงโคจรและให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียม รวมถึงบริหารงานโครงการดาวเทียมไทยคมภายใต้ข้อตกลงแบบ BTO (Build-Transfer-Operate)
"ไทยคม" (Thaicom) เป็นชื่อที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานให้เป็นชื่อของดาวเทียม ซึ่งมาจากคำว่า "ไทยคมนาคม" และ "Thai Communications" ในภาษาอังกฤษ
ดาวเทียมในจัดการ.
เดิมคือ บริษัท ดีทีวี เซอร์วิส จำกัด
บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ได้จัดตั้งบริษัท บริษัท ดีทีวี เซอร์วิส ขึ้น ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2543 โดยทำหน้าที่ให้บริการด้านการทำธุรกรรมบนอินเทอร์เน็ต ด้วยความพร้อมในด้านศักยภาพ และประสบการณ์ทางด้านสื่อสารผ่านดาวเทียม การให้บริการอินเทอร์เน็ต ตลอดจนการขยายตัวของธุรกิจ นอกจากนี้ DTV ยังเป็นผู้ให้บริการการรับชมโทรทัศน์ผ่านทางอินเทอร์เน็ต (Internet Protocol TV) ภายใต้ชื่อ “iPTV” เป็นรายแรกของประเทศอีกด้วย
Shenington เป็นบริษัทเพื่อการลงทุนที่จดทะเบียนในประเทศสิงคโปร์ เพื่อลงทุนด้านการสื่อสารโทรคมนาคมในระดับนานาชาติ ซึ่ง SATTEL ได้เข้าซื้อกิจการของ Shenington เมื่อวันที่ 27 กันยายน 2542 ในราคา 50 ล้านบาท ซึ่งมีธุรกิจในเครือคือ บริษัท ลาวโทรคมนาคม จำกัด และ บริษัท กัมพูชา ชินวัตร จำกัด
Shenington มีบริษัทในเครือ ได้แก่:
LTC เป็นบริษัทร่วมทุนระหว่าง Shenington กับรัฐบาลลาว ในสัดส่วนการถือหุ้นร้อยละ 49 และ 51 ตามลำดับ เพื่อดำเนินกิจการให้บริการสื่อสารโทรคมนาคมแบบครบวงจรในประเทศลาว โดยมีบริการต่างๆประกอบด้วยบริการโทรศัพท์พื้นฐานระบบ Public Switched Telephone Network (PSTN), บริการโทรศพท์เคลื่อนที่ทั้ง Postpaid และ Prepaid ในระบบ GSM 900, International Direct Dialing (IDD), โทรศัพท์สาธารณะ วิทยุติดตามตัว และบริการอินเทอร์เน็ต
ชินแซท
ชิน (แก้ความกำกวม)
ชิน อาจหมายถึง
แหลมเหนือ
แหลมเหนือ (อังกฤษ: North Cape; นอร์เวย์: Nordkapp) เป็นแหลมที่อยู่ปลายเกาะมาเกโรยา ในภาคเหนือของประเทศนอร์เวย์ ตัวแหลมมีความสูง 307 เมตรจากระดับน้ำทะเลเป็นหน้าผาที่สูงชันตั้งอยู่ ณ ละติจูด 71° 10’ 21” เหนือ และลองจิจูด 25° 47’ 40” ตะวันออก ซึ่งในความเป็นจริงแล้วยังมีแหลมชื่อ “คนิฟสเกลลอดเดน” ที่อยู่ห่างออกไปทางเหนือว่า 1500 เมตรที่อยู่ขึ้นไปทางเหนือมากกว่า
แหลมเหนือได้รับการตั้งชื่อโดยนักสำรวจชาวอังกฤษชื่อ "ริชาร์ด ชานเซลเลอร์" เมื่อ พ.ศ. 2076 ในขณะที่ผ่านจุดนี้ไปเพื่อค้นหาเส้นทางเดินเรือด้านตะวันออกเฉียงเหนือ หลังจากนั้น แหลมนี้ก็ได้มีผู้แวะมาเยือนเป็นครั้งคราวโดยนักสำรวจอื่นๆ ผู้ชอบการผจญภัยปีนป่ายหน้าผาที่ชันเกือบตั้งฉากเพื่อขึ้นไปยังบนที่ราบส่วนบน ผู้มาเยือนที่มีชื่อเสียงได้แก่ "พระเจ้าออสกา ที่ 2 แห่งนอร์เวย์" ทรงเยือนเมื่อ พ.ศ. 2416 และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเยือนเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2450 และในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้มีการบสำคัญที่เรียกชื่อว่า "การสู้รบแห่งแหลมเหนือ" ในมหาสมุทรอาร์กติก ณ บริเวณใกล้กับแหลมเหนือ
ปัจจุบันแหลมเหนือเป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวของนอร์เวย์ที่ผู้คนไปชมพระอาทิตย์เที่ยงคืนในฤดูร้อนกันมาก และที่แหลมแห่งนี้มีพิพิธภัณฑ์แสดงนิทรรศการประวัติของแหลมเหนือซึ่งรวมถึงพระราชประวัติในการเยือนเสด็จของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในครั้งนั้นด้วย
นอร์ทเคป
แฟรงก์เฟิร์ต (แก้ความกำกวม)
แฟรงก์เฟิร์ต หรือ ฟรังค์ฟวร์ท เป็นชื่อของสถานที่หลายแห่ง โดยสะกดจาก Frankfort, Frankfurt หรือ Frankford ในตัวอักษรละติน โดยเมืองในชื่อนี้ที่เป็นที่รู้จักมากสุดคือ แฟรงก์เฟิร์ต ในประเทศเยอรมนี
แฟรงก์เฟิร์ต มลรัฐเคนทักกี
สถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทย
สถานเอกอัครราชทูตสาธารณรัฐฝรั่งเศสประจำราชอาณาจักรไทย  ตั้งอยู่เลขที่ 35 ถนนเจริญกรุง 36 เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ข้างโรงแรมโอเรียนเต็ล แบ่งออกเป็น 3 ส่วน คือ
สถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทย ตั้งอยู่ที่สถานที่ปัจจุบันตั้งแต่ พ.ศ. 2400 เมื่อนายมองตันยี กงสุลฝรั่งเศส ได้เช่าพื้นที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณนี้ ขนาดประมาณ 4 ไร่ ต่อมาในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2418 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานที่ดินผืนนี้ให้แก่รัฐบาลฝรั่งเศส และได้รับเอกสารกรรมสิทธิ์ ในปี พ.ศ. 2468 อาคารสถานทูตก่อสร้างโดยช่างชาวอิตาเลียน เป็นอาคารยกพื้นสูงมาก มีระเบียงด้านหน้า สถาปัตยกรรมได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมอิตาเลียน
การคมนาคมติดต่อกับสถานทูต เดิมใช้ทางแม่น้ำเจ้าพระยา โดยเฉพาะในเหตุการณ์วิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 พ.ศ. 2436 กองทัพฝรั่งเศสใช้เรือรบเดินทางเข้ามาเทียบท่าถึงบริเวณสถานทูต ต่อมาเมื่อมีการตัดถนนเจริญกรุง จึงทำทางเข้าทางถนนอีกทางหนึ่ง
อาคารสถานทูตได้รับการซ่อมแซมระหว่างปี พ.ศ. 2502 – 2511 และได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่น จากสมาคมสถาปนิกสยาม เมื่อ พ.ศ. 2527
ไทยและฝรั่งเศสมีความสัมพันธ์กันมาตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีคณะผู้แทนของรัฐบาลฝรั่งเศสเข้ามาเจริญสัมพันธไมตรี ต่อมามีคณะกงสุลประจำ ต่อมาในปี พ.ศ. 2430 ได้เปลี่ยนสถานภาพเป็นคณะผู้แทนทางการทูตซึ่งไม่มีเอกอัครราชทูตเป็นผู้นำ (légation) มีการแต่งตั้งเอกอัครราชทูต มาประจำประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2492
เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทยคนปัจจุบันคือ นายโลรองต์ โอแบล็ง เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2546
สถานทูตฝรั่งเศส
อสมการของอาดามาร์
ในคณิตศาสตร์ อสมการของอาดามาร์  ให้ขอบเขตบนของปริมาตรของรูปทรงด้านขนานที่มีด้านเป็นเวกเตอร์ formula_1 ในปริภูมิยูคลิเดียน formula_2 มิติ
อสมการของอาดามาร์สามารถตีความได้ในทางเรขาคณิตว่า ปริมาตรของรูปทรงจะมีค่ามากที่สุดเมื่อเซตของเวกเตอร์ทั้ง formula_2 เป็นเซตเชิงตั้งฉาก โดยในกรณีนี้ ปริมาตรของรูปทรงคือผลคูณของความยาวเวกเตอร์ทั้งหมด
ให้ formula_4 เป็นเมทริกซ์ขนาด formula_5 ที่มีเวกเตอร์ formula_6 เป็นคอลัมน์ที่ formula_7 เราสามารถเขียนอสมการของอาดามาร์เป็นประโยคสัญลักษณ์ได้ว่า
เมทริกซ์ formula_4 ที่อสมการข้างบนเป็นอสมการ โดยที่เลขแต่ละตัวในเมทริกซ์มีค่า +1 หรือ −1 เท่านั้น เรียกว่า "เมทริกซ์อาดามาร์"
โซลอาฟเตอร์ซิกซ์
โซลอาฟเตอร์ซิกซ์  เป็นการรวมตัวกันของ 3 หนุ่ม ปึ่ง, ปิงปอง และบิ๊ก ผู้หลงใหลในดนตรีโซล โดยชื่อวงมาจากการนัดซ้อมดนตรีหลังเวลา 6 โมงเย็น ออกผลงานครั้งแรกในสังกัดเบเกอรี่มิวสิก กับอัลบั้ม "Soul After Six" ในปี พ.ศ. 2539 มีเพลงที่โด่งดังอย่าง "ก้อนหินละเมอ" ที่กลายเป็นเพลงฮิตตลอดกาลไปในเวลาต่อมา หลังจากพวกเขาแยกย้ายกันไปหาประสบการณ์เป็นเวลาถึง 6 ปี ก็กลับมาออกอัลบั้มอีกครั้งในปี พ.ศ. 2545 กับอัลบั้มชุด "The Rhythm" ซึ่งได้กระแสตอบรับที่ไม่มากนัก แต่พวกเขาก็มีผลงานตามออกมา ชื่อ "Mellow Moods" ที่เป็นการนำเพลงเก่าในสังกัดมาทำใหม่ และได้รับการตอบรับที่ดีมาก
หลังจากห่างหายไปเกือบ 10 ปี ระหว่างปี พ.ศ. 2555-2556 ทางวงได้ปล่อยเพลงใหม่ออกมา โดยมีชื่อว่า "เวลา", "คนละทางเดียวกัน" และ "กลัว"
เพลงในการบันทึกเสียงยอดเยี่ยม : "อีกทีได้ไหม" ศิลปิน-โซลอาฟเตอร์ซิกซ์, คำร้อง/ทำนอง-วิศรุตเทพ สุพรรณเภสัช, เรียบเรียง-โซลอาฟเตอร์ซิกซ์
ศิลปินกลุ่มยอดเยี่ยม : โซลอาฟเตอร์ซิกซ์ จากอัลบั้ม Soul After Six
ศิลปินคู่หรือกลุ่มยอดเยี่ยม : โซล อาฟเตอร์ ซิกซ์ จากอัลบั้ม The Rhythm
อัลบั้มยอดเยี่ยม : The Rhythm โซล อาฟเตอร์ ซิกซ์
กรู๊ฟไรเดอร์ส
กรู๊ฟไรเดอร์ส  ศิลปินกลุ่มแนวดิสโก้ฟังก์ ที่เกิดจากการรวมตัวของสมาชิกชายสี่คน บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์, ณฐพล ศรีจอมขวัญ (ก้อ), อดิศักดิ์ หัตถกุลโกวิท (กั้ง) และ มาตรชัย มะกรูดทอง (มาตร) โดยมีก้อเป็นแกนนำ มีเพลงดังอย่าง "รักที่เพิ่งผ่านพ้นไป", "เมาไม่ขับ", "ฮอร์โมน", "แค่เธอก็พอ" และ "หยุด" ส่วนอัลบั้มมีสามชุดคือ "Discovery" (พ.ศ. 2544), "Discovery 2" (พ.ศ. 2545) และ "The Lift" (พ.ศ. 2550)
ก้อ - ณฐพล ศรีจอมขวัญ หนึ่งในสมาชิกวง กรู๊ฟไรเดอร์พีโอพี เคยโปรดิวซ์และอยู่เบื้องหลังความสำเร็จของศิลปินมาแล้วหลายคน เป็นผู้รวมตัวและก่อตั้งวง โดยได้ชักชวนเพื่อนสนิท มาตร - มาตรชัย มะกรูดทอง รับตำแหน่งกลอง, กั้ง - อดิศักดิ์ หัตถกุลโกวิท รับตำแหน่งกีต้าร์ และ บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์ รับตำแหน่งร้องนำ ส่วนก้อเอง รับตำแหน่งเบสและหัวหน้าวง โดยบุรินทร์เข้าไปเป็นสมาชิกคนสุดท้ายของวง พวกเขาได้ขึ้นคอนเสิร์ตเปิดตัวครั้งแรกในงาน แฟต เฟสติวัล ครั้งที่ 1 ที่โรงงานยาสูบ
กรู๊ฟไรเดอร์ส ออกอัลบั้มแรกกับสังกัดเบเกอรี่มิวสิก ในปี พ.ศ. 2543 ในชื่อ Discovery ที่มีเพลงที่เป็นที่รู้จักอย่าง "ฮอร์โมน" และ "อย่าให้ฉันรักคนเดียว" หลังจากที่อัลบั้มแรกวางแผง ได้รับผลตอบรับที่ดีจากแฟนเพลง พวกเขาจึงนำอัลบั้มนี้กลับมาออกใหม่อีกครั้งในชื่อ Discovery 2 โดยมีการเพิ่มเพลงใหม่เข้าไปจำนวน 4 เพลง ก่อนจะห่างหายไปนานถึง 6 ปีและกลับมาอีกครั้งกับสังกัดใหม่อย่างสไปซีดิสก์ กับงานอัลบั้มชุดที่ 2 ที่มีชื่อว่า "The Lift"