pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตัวแทนของเจสซี สเปนเซอร์ นักแสดงชาวออสเตรเลีย เสนอให้เขาออดิชันบท นพ. โรเบิร์ต เชส สเปนเซอร์เชื่อว่ารายการจะมีลีลาคล้ายกับ "เจเนอรัลฮอสปิทัล" แต่เปลี่ยนใจหลังเขาได้อ่านบท หลังเขาได้รับคัดตัว เขาชักจูงผู้ผลิตให้เปลี่ยนตัวละครให้เป็นชาวออสเตรเลีย แพทริก เดมป์เซย์ก็ออดิชันในบทเชสเช่นกัน ต่อมาเขาได้ชื่อในการแสดงเป็น นพ. เดเร็ก เชพเพิร์ตในเรื่อง "แพทย์มือใหม่ หัวใจเกินร้อย" ("Grey's Anatomy") โอมาร์ เอพส์ ซึ่งรับบท นพ. อีริก ฟอร์แมน ได้รับแรงบันดาลใจจากการแสดงในบทก่อนหน้านี้ กับบทแพทย์จบใหม่ที่ตกอยู่ในปัญหา ในละครแพทย์ช่องเอ็นบีซี "อีอาร์" เจนนิเฟอร์ มอร์ริสสันรู้สึกว่าออดิชันของเธอในบท พญ. แอลิสัน แคมเมอรอนพังพินาศโดยสิ้นเชิง ทว่า ก่อนเธอออดิชัน ซิงเกอร์ดูการแสดงของเธอมาบ้างแล้ว รวมทั้ง "ดอว์สันส์ครีก" และต้องการคัดตัวเธอรับบท มอร์ริสสันออกจากรายการเมื่อตัวละครเธอถูกตัดออกกลางฤดูกาลที่ 6
เมื่อจบฤดูกาลที่ 3 เฮาส์ปลดเชส ส่วนฟอร์แมนและแคเมอรอนลาออก หลังตอนที่เขา "ยืม" ภารโรงซึ่งเขาเรียก "นพ. บัฟเฟอร์" เพื่อช่วยวินิจฉัย จากนั้นเขาต้องรับสมัครทีมวินิจฉัยใหม่ ซึ่งเขาระบุตัวผู้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายเจ็ดคน ผู้ผลิตเดิมวางแผนนักแสดงเต็มเวลาใหม่สองคน โดยมีฟอร์แมนซึ่งกลับมาในตอนที่ 5 ของฤดูกาลที่ 4 ทำให้ทีมกลับมามีสมาชิกสามคนอีกครั้ง สุดท้ายมีการตัดสินใจเพิ่มสมาชิกนักแสดงประจำใหม่สามคน (เช่นเดียวกับเอพส์ นักแสดงมอร์ริสสันและสเปนเซอร์ยังอยู่ในชื่อนักแสดง เพราะตัวละครเปลี่ยนไปอยู่ในตำแหน่งใหม่) ระหว่างการผลิต ผู้เขียนของรายการปลดผู้สมัครคนหนึ่งต่อตอน ผลคือ เจคอบส์ว่า ไม่มีผู้ใดทั้งผู้ผลิตและนักแสดงทราบว่าใครจะได้รับจ้างจนนาทีสุดท้าย ในตอนที่ 9 ของฤดูกาลนั้น มีการเปิดเผยทีมใหม่ของเฮาส์ แพทย์ลอว์เรนซ์ คัตเนอร์ (คัล เพนน์) คริสต์ เทาบ์ (ปีเตอร์ จาคอบสัน) และเรมี "เธอร์ทีน" แฮดลีย์ (โอลิเวีย ไวลด์) เข้าร่วมฟอร์แมน ผู้สมัครที่เฮาส์ปฏิเสธไม่ได้กลับมารายการอีก โดยยกเว้นผู้ถูกคัดออกคนสุดท้าย แอมเบอร์ โวลาคิส (แอน ดูเด็ก) ซึ่งปรากฏในส่วนที่เหลือของฤดูกาลที่ 4 เป็นแฟนสาวของวิลสัน และในฤดูกาลที่ 5 และ 8 โดยเป็นภาพหลอนของเฮาส์ แม้เพนน์และไวลด์มีประวัติงานที่ดีกว่านักแสดงที่รับบทผู้เข้ารอบสุดท้ายคนอื่น เจคอบส์กล่าวว่าพวกเขาผ่านกระบวนการออดิชันเดียวกันและยังอยู่ในรายการโดยยึดตามความสนใจของผู้เขียนในตัวละครของพวกเขา คัตเนอร์ถูกตัดออกจากซีรีส์ในตอนที่ 20 ของฤดูกาลที่ 5 หลังเพนน์รับตำแหน่งในสำนักงานประชาสัมพันธ์และกิจการระหว่างรัฐบาลของทำเนียบขาวสมัยโอบามา
สัญญาของเอเดลไสตน์ เอพพ์และเลียวนาร์ดหมดอายุเมื่อสิ้นฤดูกาลที่ 7 นักแสดงทั้งสามได้รับคำขอให้ยอมรับค่าจ้างลดลงเพื่อเป็นมาตรการตัดราคา เอพส์และเลียวนาร์ดตกลงกับผู้ผลิตได้ แต่เอเดลสตีนตกลงไม่ได้ และในเดือนพฤษภาคม 2554 มีประกาศว่าเอเดลสตีนจะไม่กลับมาในฤดูลที่ 8 ของรายการ
ลีลาและสถานที่ถ่ายทำ.
"เฮาส์" มักถ่ายทำโดยใช้เทคนิคการถ่ายภาพยนตร์ "เดินคุย" ซึ่งได้รับความนิยมทางโทรทัศน์จากเรื่อง "เซนต์เอลส์แวร์", "อีอาร์", "สปอตส์ไนต์", และ"เดอะเวสต์วิง" เทคนิคดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการใช้ภาพถ่ายติดตาม แสดงตัวละครตั้งแต่สองตัวขึ้นไปเดินจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งขณะพูดไปด้วย ผู้ผลิตบริหาร เคที เจคอบส์กล่าวว่าบ่อยครั้งรายการใช้เทคนิคนี้เพราะ "เมื่อคุณนำฉากให้เคลื่อนที่ มันเป็น ... การสร้างความเร่งด่วนและความเข้มข้นอย่างหนึ่ง" เธอยังสังเกตความสำคัญของ "ข้อเท็จจริงว่าฮิว ลอรีสูง 6 ฟุต 2 นิ้ว และสูงกว่าคนอื่นทุกคนเพราะมันทำให้การเดินคุยเหล่านี้เป็นที่นิยมแน่นอน" แนนซี แฟรงกลินจาก"เดอะนิวยอร์กเกอร์" อธิบาย "เอ็ฟเฟ็กซ์พิเศษของอวัยวะภายในผู้ป่วยเหมือน"แฟนแทสติกวอยัจ" ที่เจ๋ง" ของรายการ "ฉันพนันว่าคุณไม่รู้ว่าเมื่อไตคุณหยุดทำงาน เสียงจะเหมือนกับหีบห่อฟองแตก" นักวิจารณ์อีกคนหนึ่งสังเกตว่า "กล้องและเอ็ฟเฟ็กต์พิเศษไม่เพียงเดินทางลงคอเท่านั้น แต่ยังขึ้นจมูกและเข้าไปในสมองและขาด้วย" แทนที่จะยึดภาพที่สร้างจากคอมพิวเตอร์เป็นหลัก แต่ภาพถ่ายร่างกายภายในมักเกี่ยวข้องกับผลจุลจิตรกรรม (miniature effect) และภาพถ่ายการควบคุมการเคลื่อนที่ ฉากจำนวนมากตกแต่งโดยอุปกรณ์ประกอบแบบไม่มีในบทซึ่งให้ลอรีสามารถด้นสดได้ ซึ่งเปิดเผยแง่มุมของตัวละครเขาและเรื่องราวด้วย
ตอนนำร่องถ่ายทำในแวนคูเวอร์ การถ่ายทำส่วนใหญ่ในตอนต่อ ๆ มา ทุกตอน ถ่ายทำในพื้นที่ของฟ็อกซ์ในเซ็นจูรีซิตี ลอสแอนเจลิส ไบรอัน ซิงเกอร์เลือกโรงพยาบาลใกล้เมืองเกิดของเขา เวสต์วินเซอร์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นฉากท้องเรื่องแต่งของรายการ ศูนย์วิทยาเขตฟริสต์ของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันเป็นที่มาของมุมมองทางอากาศของโรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโรที่เห็นในซีรีส์ การถ่ายทำบางส่วนเกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย อย่างตอน "ฮาล์ฟวิต" ในฤดูกาลที่ 3 ซึ่งมีเดฟ แม็ตธิวส์และเคิร์ตวูด สมิธเป็นนักแสดงรับเชิญ ฤดูกาลที่ 6 ของ"เฮาส์"บางส่วนถ่ายทำ ณ โรงพยาบาลจิตเวชเกรย์สโตนพาร์ก ในพาร์ซิปพานี-ทรอยฮิลส์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นโรงพยาบาลจิตเวชเมย์ฟีลด์ซึ่งไม่มีอยู่จริง
ลำดับเปิดเริ่มด้วยภาพเอ็มอาร์ไอศีรษะและภาพพยัญชนะ "เอช" (H) ในกล่องสี่เหลี่ยมจากตราสัญลักษณ์ของเรื่อง (สัญลักษณ์ระหว่างประเทศสำหรับโรงพยาบาล) ในพื้นหน้า จากนั้นภาพดังกล่าวซ้อนทับด้วยภาพหน้าของ นพ. เฮาส์ที่ถ่ายจากตอนนำร่องพร้อมกับชื่อเรื่องเต็มของรายการปรากฏบนหน้าเขา จากนั้นศีรษะของเฮาส์จางไปและมีการขีดเส้นใต้ชื่อเรื่องของรายการและมี "เอ็ม.ดี." ปรากฏถัดจากนั้น เกิดเป็นตราสัญลักษณ์ทั้งหมดของรายการ นี่เป็นขอบเขตทั้งหมดของลำดับเรื่องในตอนนำร่อง ตอนถัดมาทั้งหมดมีลำดับนานกว่านั้นซึ่งรวมชื่อของสมาชิกนักแสดงคัดสรรหกคนและผู้สร้าง เดวิด ชอร์ ชื่อลอรีปรากฏเป็นลำดับแรก ตามด้วยชื่อของสมาชิกนักแสดงคัดสรรอีกห้าคนตามลำดับพยัญชนะ (เอเดลสตีน เอพส์ เลียวนาร์ด มอร์ริสสันและสเปนเซอร์) แล้วจึงเป็นชอร์
หลังชื่อเรื่องของรายการจางไป มุมมองทางอากาศของ PPTH (ซึ่งที่จริงเป็นบรรดาอาคารต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน และศูนย์วิทยาเขตฟริสต์เป็นหลัก) ตามด้วยชุดภาพที่มีชื่อสมาชิกแต่ละคน ซึ่งส่วนใหญ่แสดงถัดจากหรือซ้อนทับภาพกายวิภาคของมนุษย์ ชื่อของลอรีปรากฏถัดจากแบบจำลองศีรษะมนุษย์ที่เปิดให้เห็นสมอง ชื่อของเอเดลสตีนปรากฏถัดจากกราฟิกส์ที่ผลิตจากวิชวลเอ็ฟเฟ็กต์ของภาพรังสีหลอดเลือดของหัวใจ ชื่อของเอพส์ซ้อนทับบนภาพถ่ายรังสีเอ็กซ์ของกรงซี่โครง ชื่อของเลียวนาร์ดปรากฏบนภาพวดสมองสองซีก ผู้ผลิตเดิมต้องการใส่ภาพไม้ท้าและภาพขวดไวโคดิน แต่ฟ็อกซ์คัดค้าน การ์ดชื่อเรื่องของมอร์ริสสันจึงไม่มีภาพดังกล่าว สุดท้ายตกลงกันได้ว่าจะใช้ภาพถ่ายของนักพายเรือ ณ ทะเลสาบคาร์เนกีของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันประกอบชื่อเธอ ชื่อของสเปนเซอร์ปรากฏถัดจากภาพกายวิภาคสมัยเก่าของกระดูกสันหลัง ระหว่างการเสนอชื่อสเปนเซอร์และชอร์เป็นฉากเฮาส์และสมาชิกทีมดั้งเดิมสามคนของเขาเดินตามโถงของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เจคอบส์กล่าวว่าพื้นหลังส่วนใหญ่ไม่มีความหมายพิเศษ อย่างไรก็ตาม ภาพสุดท้ายซึ่งเป็นข้อความ "สร้างโดย เดวิด ชอร์" ซ้อนทับบนคอมนุษย์ ส่อความว่าชอร์เป็น "มันสมองของรายการ" ลำดับดังกล่าวได้รับเสนอชื่อรับรางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สำหรับการออกแบบชื่อเรื่องหลักในปี 2548 ลำดับเรื่องยังให้ความชอบแก่สเปนเซอร์และมอร์ริสสันแม้ตัวละครของทั้งสองถูกลดลงเป็นบทพื้นหลังระหว่างฤดูกาลที่ 4 และ 5 และแม้กระทั่งตัวละครของมอร์ริสสันถูกตัดออกไปแล้ว มีการใช้ลำดับเปิดใหม่ในฤดูกาลที่ 7 เพื่อปรับให้เหมาะสมกับการเปลี่ยนตัวนัดแสดง โดยถอดชื่อมอร์ริสสันและใส่ชื่อจาคอบสันและไวลด์ มีการปรับในฤดูกาลที่ 8 เพื่อถอดชื่อเอเดลสตีนและใส่ชื่อแอนนาเบิลและยี
ดนตรีเปิดเดิมของซีรีส์ดังที่เปิดในสหรัฐ ประกอบด้วยส่วนไม่มีคำร้องของ "เทียร์ดรอป" โดยแมสซีฟแอตแทก เหตุผลบางส่วนที่ใช้เพลงนี้เพราะจังหวะเฉพาะตัวซึ่งคล้ายเสียงหัวใจมนุษย์เต้น ฉบับอะคูสติกของ "เทียร์ดรอป" ที่โฮเซ กอนซาเลสให้เสียงร้องและเล่นกีตาร์ ได้ยินเป็นดนตรีพื้นหลังระหว่างตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 4
เกรกอรี เฮาส์ พ.บ. ผู้ซึ่งมักได้รับบอกเล่าว่าเป็นอัจฉริยะการแพทย์ผู้ชังมนุษย์ หัวหน้าทีมแพทย์ผู้วินิจฉัยที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน-เพลนส์โบโรในรัฐนิวเจอร์ซีย์ ตอนส่วนใหญ่มุ่งไปการวินิจฉัยผู้ป่วยหลักและการเริ่มฉากก่อนเครดิต (precredits scene) ซึ่งมีฉากท้องเรื่องนอกโรงพยาบาล แสดงเหตุการณ์ซึ่งจบด้วยการเริ่มต้นอาการของผู้ป่วย ตอนหนึ่ง ๆ ติดตามทีมในความพยายามวินิจฉัยการรักษาการเจ็บป่วยของผู้ป่วย ซึ่งมักล้มเหลวจนผู้ป่วยเข้าขั้นวิกฤต พวกเขามักรักษาเฉพาะผู้ป่วยที่แพทย์คนอื่นยังไม่วินิจฉัยอย่างแม่นยำ และเฮาส์จะปฏิเสธผู้ป่วยที่เขาไม่เห็นว่าน่าสนใจเป็นประจำ เค้าโครงมีแนวโน้มมุ่งสนใจทฤษฎีการแพทย์และเวชปฏิบัติที่ไม่ธรรมดาของเขา และปฏิกิริยาของตัวละครอื่นต่อความคิดของเฮาส์ มากกว่ารายละเอียดการรักษา
ทีมใช้วิธีการวินิจฉัยแยกโรค โดยแสดงรายการสมุฏฐาน (สาเหตุ) ที่เป็นไปได้บนกระดาน แล้วตัดสมุฏฐานส่วนใหญ่ออก ซึ่งโดยปกติเป็นเพราะสมาชิกคนหนึ่งของทีม (เป็นเฮาส์มากที่สุด) ให้เหตุผลเชิงตรรกะในการตัดสมุฏฐานนั้น ผู้ป่วยมักได้รับวินิจฉัยผิดอย่างน้อยหนึ่งครั้งและได้รับการรักษาตามนั้นซึ่งอย่างดีก็ไม่มีประโยชน์ แต่โดยปกติทำให้มีภาวะแทรกซ้อนเพิ่มมากขึ้น แต่ด้วยธรรมชาติของภาวะแทรกซ้อนมักให้หลักฐานใหม่อันทรงคุณค่า สุดท้ายภาวะแทรกซ้อนเหล่านี้ช่วยให้ทีมวินิจฉัยผู้ป่วยได้ถูกต้อง เฮาส์มักวินิจฉัยผู้ป่วยได้ถูกต้องเมื่อโดยมิได้คาดหมาย ซึ่งมักได้บันดาลใจจากข้อคิดเห็นที่ผ่านมาของตัวละครอื่น การวินิจฉัยมีตั้งแต่โรคที่ค่อนข้างทั่วไปจนถึงโรคหายากมาก
ทีมประสบความยากลำบากในการวินิจฉัยมากมายตั้งแต่การปกปิดอาการของผู้ป่วย พฤติการณ์ หรือประวัติส่วนบุคคล ฉะนั้นเฮาส์จึงมักประกาศระหว่างการใคร่ครวญของทีมว่า "ผู้ป่วยกำลังโกหก" หรือพึมพำว่า "ทุกคนโกหก" สมมุติฐานดังกล่าวชี้นำการตัดสินใจและการวินิจฉัยของเฮาส์ และตอบโต้ด้วยการเข้าไปในบ้านของผู้ป่วยจนเป็นกิจวัตร เนื่องจากข้อสันนิษฐานของเขาอยู่บนการนึก (epiphany) หรือวิจารณญาณที่เป็นข้อโต้เถียง ทำให้เขามักมีปัญหาในการได้คำอนุญาตสำหรับหัตถการทางการแพทย์ที่เขาถือว่าจำเป็นจากผู้บังคับบัญชาของเขา ซึ่งในทุกฤดูกาลยกเว้นฤดูกาลสุดท้าย คือ ผู้อำนวยการโรงพยาบาล พญ. ลีซา คัดดี โดยเฉพะกรณีที่หัตถการที่เสนอนั้นมีความเสี่ยงสูงหรือมีความไม่แน่นอนทางจริยธรรม เกิดความไม่ลงรอยบ่อยครั้งระหว่างเฮาส์และทีมของเขา โดยเฉพาะ พญ. แอลลิสัน แคเมอรอน ซึ่งมาตรฐานจริยธรรมการแพทย์ของเธอเป็นแบบอนุรักษนิยมมากกว่ามาตรฐานของตัวละครอื่น
เช่นเดียวกับแพทย์ทุกคนของโรงพยาบาล เฮาส์ต้องรักษาผู้ป่วยในคลินิกแบบเดินเข้าของโรงพยาบาลด้วย การปฏิบัติหน้าที่นี้อย่างเสียไม่ได้หรือวิธีอันสร้างสรรค์ในการเลี่ยงหน้าที่นี้เป็นโครงเรื่องย่อยซ้ำ ซึ่งมักเป็นบทตลกคลายเครียดของละครชุดนี้ ระหว่างหน้าที่คลินิก เฮาส์ทำให้ผู้ป่วยสับสนด้วยการสังเกตชีวิตส่วนตัวของพวกเขาอย่างไม่ต้อนรับ การสั่งยาที่แปลกประหลาดและการรักษาที่นอกคอก ทว่า หลังดูไม่สนใจอาการของพวกเขาแล้ว ปกติเขาทำให้ผู้ป่วยประทับใจด้วยการวินิจฉัยที่รวดเร็วและแม่นยำ แนวเทียบกับผู้ป่วยง่าย ๆ บางคนในคลินิกบางครั้งจุดประกายวิจารณญาณซึ่งช่วยไขปัญหาผู้ป่วยของทีม
ส่วนโครงเรื่องที่สำคัญหนึ่ง คือ การใช้ไวโคดินของเฮาส์เพื่อจัดการความปวดอันเกิดจากเนื้อตายเหตุขาดเลือดในกล้ามเนื้อควอดริเซ็บของเขาห้าปีก่อนฤดูกาลแรกของเรื่อง ซึ่งบังคับให้เขาต้องใช้ไม้เท้า ในฤดูกาลแรก ตอนที่ 11 "ดีทอกซ์" เฮาส์ยอมรับว่าเขาติดไวโคดิน แต่ว่าเขาไม่มีปัญหาเพราะยา "ทำให้ฉันทำงานของฉันได้ และพวกมันทำให้ฉันไม่ปวด" การติดของเขาทำให้เพื่อนร่วมงานของเขา คัดดีและนพ. เจมส์ วิลสัน กระตุ้นให้เขาไปฟื้นสมรรถภาพยาหลายครั้ง เมื่อเขาหาไวโคดินไม่ได้หรือประสบความปวดรุนแรงผิดปกติ บางครั้งเขาให้ยาแก้ปวดเสพติดอื่นแกตัวเอง เช่น มอร์ฟีน ออกซิโคโดน และเมทาโดน เฮาส์ยังดื่มสุราบ่อยครั้งเมื่อเขาไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่แพทย์ และถือว่าตน "คอทองแดง" ใกล้ปลายฤดูกาลที่ 5 เฮาส์เริ่มประสาทหลอน หลังกำจัดการวินิจฉัยอื่นที่เป็นไปได้แล้ว วิลสันและเขาตัดสินว่าการติดไวโคดินของเขาน่าจะเป็นสาเหตุมากที่สุด เฮาส์ปฏิเสธเรื่องนี้ช่วงสั้น ๆ แต่เมื่อใกล้ตอนสุดท้ายของฤดูกาล เขาผูกมัดตนต่อโรงพยาบาลจิตเวชเมย์ฟีลด์ ในตอนเปิดของฤดูกาลถัดมา เฮาส์ออกจากเมย์ฟีลด์โดยควบคุมการติดของเขาได้ ทว่า ประมาณหนึ่งปีครึ่งต่อมา ในตอนที่ 15 ของฤดูกาลที่ 7 "บอมบ์เชลส์" เฮาส์สนองต่อข่าวที่ว่าคัดดีอาจมีมะเร็งไตโดยการกินไวโคดิน และการติดของเขากลับเป็นซ้ำ
ตลอดระยะเวลาการฉาย"เฮาส์" นักแสดงหลักหกคนได้รับเครดิตแสดง (star billing) ทั้งหมดแสดงเป็นแพทย์ผู้ทำงานที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโร (Princeton-Plainsboro Teaching Hospital) ที่แต่งขึ้นในรัฐนิวเจอร์ซีย์ นพ. เกรกอรี เฮาส์ (ฮิว ลอรี) ตัวละครชื่อเรื่อง เป็นหัวหน้าแผนกเวชศาสตร์วินิจฉัย เฮาส์อธิบายตนเองว่า "ผู้เชี่ยวชาญการวินิจฉัยโรคที่มีใบวุฒิบัตรของการเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะสาขาในสาขาเฉพาะทางสองสาขาโรคติดเชื้อและวักกวิทยา" นพ. เจมส์ วิลสัน (โรเบิร์ต ฌอน เลียวนาร์ด) เพื่อนแท้หนึ่งเดียวของเฮาส์ เป็นหัวหน้าแผนกวิทยามะเร็ง พญ. ลีซา คัดดี (ลีซา เอเดลสตีน) เป็นนักวิทยาต่อมไร้ท่อ เป็นหัวหน้าของเฮาส์ โดยเป็นคณบดีแพทยศาสตร์และผู้บริหารหลักของโรงพยาบาล เฮาส์มีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับคัดดี โดยอันตรกิริยาระหว่างทั้งสองมักมีคำหมิ่นประมาทและความเครียดทางเพศระดับสูง ในตอนที่ 6 ของฤดูกาลที่ 5 "จอย" ทั้งสองจุมพิตกันครั้งแรก ความสัมพันธ์ทางกายของทั้งสองไม่คืบหน้าอีกระหว่างฤดูกาลที่ 5 ในตอนสดท้ายเฮาส์เชื่อว่าเขาและคัดดีร่วมเพศกัน แต่เป็นประสาทหลอนที่เกิดจากการติดไวโคดินของเฮาส์ ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 6 คัดดีบอกเฮาส์ว่ารักเขา ทั้งสองจุมพิตและตกลงลองเป็นคู่รักกัน ตลอดฤดูกาลที่ 7 เฮาส์และคัดดีพยายามประคองความสัมพันธ์ของพวกตน
ทีมผู้เชี่ยวชาญการวินิจฉัยโรคดั้งเดิมของเฮาส์ประกอบด้วย นพ. เอริก ฟอร์แมน (โอมาร์ เอพส์) ประสาทแพทย์, นพ. โรเบิร์ต เชส (เจสซี สเปนเซอร์) แพทย์เวชบำบัดวิกฤต และ พญ. แอลลิสัน แคเมอรอน (เจนนิเฟอร์ มอร์ริสสัน) นักวิทยาภูมิคุ้มกัน ในตอน "แฟมิลี" ในฤดูกาลที่ 3 ฟอร์แมนประกาศลาออก โดยบอกเฮาส์ว่า "ผมไม่อยากกลายเป็นคุณ" ระหว่างตอนสุดท้ายของฤดูกาล เฮาส์บอกเชสว่าเขาเรียนรู้ทุกอย่างที่สามารถแล้ว หรือไม่เรียนรู้เลย และปลดเขาออกจากทีม แคเมอรอนซึ่งชอบพอกับเชสลาออกจากนั้นไม่นาน ทำให้เฮาส์ไม่เหลือทีมในตอนแรกของฤดูกาลที่ 4
ภายใต้คำสั่งจากคัดดีให้สรรหาทีมใหม่ เฮาส์พิจารณาแพทย์ 40 คน ตอนต้น ๆ ของฤดูกาลที่ 4 เน้นกระบวนการคัดเลือกของเขา ซึ่งมีโครงสร้างเป็นการประกวดคัดออกแบบเรียลลิตีทีวี (เจคอบส์เรียกว่าเป็น "ฉบับหนึ่งของ"เซอร์ไวเวอร์"") เฮาส์กำหนดหมายเลขแก่ผู้สมัครระหว่าง 1 ถึง 40 แล้วคัดออกจนเหลือ 7 คนสุดท้าย เขาประเมินสมรรถนะของพวกเขาในผู้ป่วยวินิจฉัย โดยมีฟอร์แมนช่วย ซึ่งกลับสู่แผนกหลังเขาถูกปลดจากโรงพยาบาลอื่นเนื่องจากพฤติกรรมคล้ายเฮาส์ แม้การกลับคืนของฟอร์แมนหมายความว่ามีที่ว่างอยู่เพียงสองที่ แต่เฮาส์หลอกคัดดีให้อนุญาตให้เขาจ้างผู้ช่วยใหม่สามคน สุดท้ายเขาเลือก นพ. คริส เทาบ์ (ปีเตอร์ จาคอบสัน) อดีตศัลยแพทย์พลาสติก นพ. ลอว์เรนซ์ คัตเนอร์ (คาล เพนน์) ผู้ชำนัญพิเศษเวชศาสตร์การกีฬา และ พญ. เรมี "เธอร์ทีน" แฮดลีย์ (โอลิเวีย ไวลด์) อายุรแพทย์ซึ่งได้ชื่อเล่นตามหมายเลขในการประกวดคัดออก ในตอนสุดท้ายของฤดูกาล เธอร์ทีนพบว่าเธอผู้ป่วยเป็นโรคฮันติงตันซึ่งถ่ายทอดทางพันธุกรรมจากมารดาอย่างที่เธอกลัวมานาน เป็นโรคที่รักษาไม่ได้
ในตอนที่ 11 ของฤดูกาลที่ 5 "จอยทูเดอะเวิลด์" ฟอร์แมนกับเธอร์ทีนจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม ทีแรกเธอร์ทีนไม่เต็มใจเริ่มความสัมพันธ์กับฟอร์แมน แต่สุดท้ายทั้งสองเริ่มเดตและยังคบหากันเมื่อจบฤดูกาล ทั้งสองบอกเลิกในต้นฤดูกาลที่ 6 ในตอนที่ 20 ของฤดูกาลที่ 5 "ซิมเพิลเอ็กซ์เพลเนชัน" คัตเนอร์ถูกพบว่าเสียชีวิตในอพาร์ตเมนต์ของเขาโดยมีแผลถูกกระสุนปืนที่ศีรษะ เนื่องจากคัตเนอร์ไม่ทิ้งจดหมายใดไว้ เฮาส์จึงสงสัยการถูกฆ่า แต่ตัวละครอื่นยอมรับว่าเป็นการฆ่าตัวตาย
ในตอนที่ 7 ของฤดูกาลที่ 2 "ฮันติง" แคเมอรอนและเชสร่วมเพศแบบไม่ผูกมัด กลางฤดูกาลที่ 3 ทั้งสองเริ่มความสัมพันธ์ทางเพศซึ่งแคเมอรอนยืนยันว่าไม่จริงจัง เมื่อเชสประกาศว่าเขา "ต้องการอีก" แคเมอรอนจึงบอกเลิกเรื่องชู้สาวนั้น ทว่า เมื่อจบฤดูกาล แคเมอรอนตระหนักว่าตนมีความรู้สึกโรแมนติกต่อเชสและทั้งสองเริ่มความสัมพันธ์แบบจริงจัง ก่อนออกจากทีมวินิจฉัย ทั้งสองมีบทบาทต่างกันที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโร แคเมอรอนเป็นแพทย์ประจำอาวุโสในห้องฉุกเฉิน และเชสเป็นศัลยแพทย์ ทั้งสองหมั้นในตอน "เซเวียส์" ในฤดูกาลที่ 5 และสมรสกันในตอนสุดท้ายของฤดูกาล เมื่อเชสเข้าร่วมทีมของเฮาส์อีกในฤดูกาลที่ 6 แคเมอรอนละสามีของเธอและโรงพยาบาลในตอน "ทีมเวิร์ก" ตอนที่ 8 ของฤดูกาลนั้น เธอกลับมาเป็นตัวละครรับเชิญในตอน "ล็อกดาวน์" อีกเก้าตอนต่อมา
ต้นฤดูกาลที่ 7 เธอร์ทีนขาดงานโดยไม่อธิบาย คัดดีสั่งให้เฮาส์หาหญิงอื่นมาแทน แต่สุดท้ายเป็นคนเลือกให้เขาเอง คือ มาร์ธา เอ็ม. มาสเตอส์ (แอมเบอร์ แทมบลิน) ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 6 ของฤดูกาล เธอร์ทีนกลับมาใน "เดอะดิก" ตอนที่ 18 ของฤดูกาล ซึ่งเปิดเผยสาเหตุการขาดงานของเธอ คือ เธออยู่ในเรือนจำหกเดือนฐานช่วยการุณยฆาตน้องชายของเธอ ซึ่งป่วยโรคฮันติงตันระยะลุกลาม แม้จาคอบสัน เพนน์และไวลด์รับบทตัวละครสำคัญ แต่ไม่ได้รับเครดิตแสดงจนฤดูกาลที่ 7 กลับได้รับเครดิตเป็น "นักแสดงรับเชิญ" และชื่อของพวกเขาปรากฏหลังลำดับเปิด ในฤดูกาลที่ 7 จาคอบสันและไวลด์ได้รับเครดิตแสดง แต่สมาชิกนักแสดงประจำคนใหม่ แอมเบอร์ แทมบลินไม่ได้รับ
หกฤดูกาลแรกของเฮาส์มีตัวละครเด่นสมทบตั้งแต่หนึ่งตัว ซึ่งปรากฏในอาร์กเรื่องหลายตอน ในฤดูกาลที่ 1 เอ็ดเวิร์ด โวกเลอร์ (ชิ แม็กไบรด์) เศรษฐีพันล้านเจ้าของบริษัทยา ปรากฏในห้าตอน เขาบริจาคเงิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่ PPTH แลกกับเป็นประธานคณะกรรมการ โวกเลอร์เป็นสัญลักษณ์ความพยายามนำเสนอตัวโกง ซึ่งฟ็อกซ์สนับสนุน เมื่อตอนของโวกเลอร์เริ่มออกอากาศ รายการเริ่มฮิตและตัวละครถูกยกเลิกไป ชอร์กล่าวว่า มโนทัศน์เจ้านายตัวโกงนั้นใช้ไม่ได้กับซีรีส์ "มันชื่อเฮาส์ ผู้ชมรู้ว่าเขาไม่มีวันถูกไล่ออก"
สเตซี วาร์เนอร์ (เซลา วาร์ด) อดีตแฟนของเฮาส์ ปรากฏในสองตอนสุดท้ายของฤดูกาลแรก และเจ็ดตอนของฤดูกาลที่ 2 เธอต้องการให้เฮาส์รักษาสามีของเธอ มาร์ก วาร์เนอร์ (เคอร์รี แกรม) ซึ่งเฮาส์วินิจฉัยว่าเป็นพอร์ไฟเรีย (porphyria) เป็น ๆ หาย ๆ เฉียบพลันในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 1 สเตซีและเฮาส์กลับมาใกล้ชิดกับอีก แต่สุดท้ายเฮาส์บอกสเตซีให้กลับไปมามาร์ก ซึ่งทำร้ายจิตใจเธอมาก
ไมเคิล ทริตเตอร์ (เดวิด มอร์ส) นักสืบตำรวจ ปรากฏในหลายตอนของฤดูกาลที่ 3 เขาพยายามให้เฮาส์ขอโทษ ซึ่งทิ้งทริตเตอร์ในห้องตรวจโดยคาเทอร์โมมิเตอร์ไว้ในทวารเขา หลังเฮาส์ปฏิเสธที่จะขอโทษ ทริตเตอร์กล่าวหาเฮาส์ว่าครอบครองยาเสพติดโดยไม่มีใบสั่งยา และบังคับให้เขาเข้าฟื้นฟูสภาพ เมื่อคดีถึงศาล คัดดีเบิกความเท็จสนับสนุนเฮาส์ และศาลจำหน่ายคดี ผู้พิพากษาตำหนิโทษทริตเตอร์ว่าไล่ล่าเฮาส์เกินควร และบอกเฮาส์ว่าเธฮคิดว่าเขา "มีเพื่อนดีกว่าที่เขาสมควร" หมายถึงคำให้การ 11 ชั่วโมงของคัดดีในนามของเขา เฮาส์ถูกพิพากษาลงโทษจำคุกหนึ่งคืนฐานดูหมิ่นศาลและเสร็จสิ้นการฟื้นฟูสภาพของเขาภายใต้อิทธิพลของไวโคดิน
ผู้สมัครทีมวินิจฉัยของเฮาส์เป็นตัวละครสมทบหลักของฤดูกาลที่ 4 นอกเหนือจากสามคนที่ได้รับเลือก อีกสี่คนสุดท้ายได้แก่ เจ็ฟฟรี โคล (อีดี กาเธอิ); ราวิส เบรนนัน (แอนดี โคโม) นักวิทยาการระบาด; เฮนรี ด็อบสัน (คาร์เมน อาร์เจนเซียโน) อดีตเจ้าหน้ารับบุคคลเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนแพทย์; และแอมเบอร์ โวลาคิส (แอน ดูเด็ก) นักรังสีร่วมรักษา ทั้งสี่คนออกจากรายการหลังถูคัดออก ยกเว้นโวลาคิสซึ่งปรากฏตัวตลอดฤดูกาล โดยเริ่มความสัมพันธ์กับวิลสัน ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลซึ่งมีสองส่วน โวลาคิสพยายามพาเฮาส์ที่เมากลับบ้านเมื่อวิลสันไม่อยู่ ทั้งสองประสบอุบัติเหตุรสโดยสารประจำทางถูกชน ซึ่งทำให้เธอเสียชีวิต เธอปรากฏตัวต่อมาในฤดูกาลที่ 5 โดยเป็นอาการประสาทหลอนของเฮาส์
นักสืบเอกชน ลูคัส ดักลาส (ไมเคิล เวสตัน) ตัวละครซึ่งบางส่วนได้แรงบันดาลใจจากความรัก"เดอะร็อกฟอร์ดไฟลส์"ของชอร์ ปรากฏตัวในสามตอนของฤดูกาลที่ 5 ทีแรกเฮาส์จ้างดักลาสให้สอดแนมวิลสัน ซึ่งยุติมิตรภาพกับเขาหลังโวลาคิสเสียชีวิต ต่อมาเฮาส์จ่ายเงินให้ดักลาสดูชีวิตส่วนตัวของสมาชิกทีมของเขาและคัดดี หากผู้ชมยอมรับตัวละครนี้ มีแผนจะให้เขาเป็นตัวละครนำในรายการแยกออกไป ในเดือนกันยายน 2551 ชอร์ให้สัมภาษณ์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี เกี่ยวกับวิสัยทัศน์สำหรับตัวละครนี้ว่า "ผมไม่อยากสร้างรายการแพทย์อีกรายการหนึ่ง สิ่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นในการเขียนคือตัวเลือกที่ประชาชนสร้างและสภาพของความถูกและผิด... และนักสืบเอกชนสามารถเข้าถึงปัญหานั้นได้พร้อมกว่าหมอ" ไม่มีรายการที่มีดักลาสปรากฏในกำหนดการโทรทัศน์เครือข่ายในฤดูใบไม้ร่วงปี 2552 เขากลับสู่เฮาส์ในฤดูกาลที่ 6 เป็นแฟนของคัดดี ทั้งสองหมั้นกันช่วงสั้น ๆ ก่อนคัดดีบอกเลิก โดยตระหนักว่าเธอตกหลุมรักเฮาส์
"เฮาส์" ได้รับบทปริทัศน์เชิงบวกเป็นส่วนใหญ่เมื่อเปิดเรื่อง ซีรีส์ดังกล่าวถือเป็นจุดสว่างท่ามกลางตารางเวลาของฟ็อกซ์ ซึ่งในขณะนั้นมีเรียลลิตีโชว์เสียมาก ซีซัน 1 ได้คะแนนเมตาคริติก 75 เต็ม 100 คะแนน โดยยึดบทปริทัศน์ 30 บท ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นบทปริทัศน์ "ส่วนใหญ่เห็นชอบ" แมตต์ รูชแห่ง"ทีวีไกด์" กล่าวว่ารายการนี้เป็น "ทางเยียวยาไม่ธรรมดาแก่ละครแพทย์ธรรมดา" นักวิจารณ์ "นิวยอร์กเดลีนิวส์" เดวิด บิอังคูลี (David Bianculli) ปรบมือให้กับ "ความสามารถการแสดงที่ดีและบท" ด้าน "เอ.วี. คลับ" ของ"ดิอันยัน" อธิบายรายการอย่างเห็นชอบว่าเป็นละครตลกร้ายที่ "ลามกที่สุด" ่ของฟ็อกซ์ นับตั้งแต่เรื่อง "พรอฟิต" ที่ออกฉายสั้น ๆ ในปี 2539 จอห์น เลโอนาร์ดจาก"นิวยอร์ก" เรียกซีรีส์ดังกล่าวว่า "ทีวีแพทย์ที่น่าพึงพอใจและเรียบง่ายที่สุด" ขณะที่แมทธิว กิลเบิร์ตจาก"เดอะบอสตันโกลบ"ชื่นชมว่ารายการนี้ไม่ได้พยายามปกปิดข้อบกพร่องของตัวละครเพื่อระงับความกลัวเกี่ยวกับ "โรงงานเอชเอ็มโอ" ของผู้ชม ด้านไบรอัน ลอรีจาก"วาไรตี" รู้สึกประทับใจน้อยกว่า เขียนว่ารายการนี้ยึด "การเล่านิยายแบบตามธรรมเนียม แม้อยู่ในหีบห่อมันวาว" ทีม กูดแมนแห่ง"ซานฟรานซิสโกโครนิเคิล" อธิบายว่ามัน "พื้น ๆ" และไม่แปลกใหม่
การตอบรับเชิงวิจารณ์โดยรวมต่อตัวละครเกรกอรี เฮาส์นั้นเป็นทางบวกเป็นพิเศษ ทอม เชลส์แห่ง"เดอะวอชิงตันโพสต์" เรียกเขาว่าเป็น "ตัวละครหลักใหม่ที่สร้างความตื่นเต้นที่สุดที่เข้าสู่โทรทัศน์ในรอบหลายปี" ร็อบ โอเวนจาก "พิตต์สเบิร์กโพสต์-กาเซต" พบว่าเขา "ไร้ความเห็นใจอย่างน่าทึ่ง" นักวิจารณ์เปรียบเทียบเฮาส์กับนักสืบในนิยาย เนโร วูลฟ์, เฮอร์คิว ปอยรอต และเอเดรียน มังก์ และยังเปรียบเทียบกับตัวละคร เพอร์รี ค็อกซ์ แพทย์เจ้าอารมณ์ในรายการโทรทัศน์ "สครับส์" มีการศึกษาซีรีส์เรื่องนี้ในหนังสือฉบับเต็มเล่ม พบความเกี่ยวดองอย่างมาก ระหว่างเฮาส์กับแพทย์ในละครที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่ง คือ ฮ็อกอาย เพียร์ซจากเรื่อง "M*A*S*H" การแสดงของลอรีในบทดังกล่าวได้รับการชื่นชมอย่างกว้างขวาง กูดแมนจาก "ซานฟรานซิสโกโครนิเคิล" เรียกเขาว่า "ยอดเยี่ยม" และ "น่าจะเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ดู "เฮาส์"" เกเบรียล ดอนเนลลีจาก"เดลีเมล"กล่าวว่าเป็นเพราะบุคลิกภาพซับซ้อนของลอรี เขาเป็น "นักแสดงที่ยอดเยี่ยม" สมควรตั้งเป็นชื่อเรื่อง
นักวิจารณ์ยังมีปฏิกิริยาเชิงบวกต่อนักแสดงสนับสนุนชุดแรกของรายการ ซึ่งเชลส์จากเดอะ"โพสต์" เรียกว่าเป็น "กลุ่มชั้นหนึ่ง" นักวิจารณ์ถือว่าการแสดงเป็น นพ. วิลสันของเลโอนาร์ดคู่ควรต่อรางวัลเอ็มมีที่วิจารณ์โดย"ทีวีไกด์" "เอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี" และ"ยูเอสเอทูเดย์" บิอังคูลีจาก"เดลีนิวส์" มีความสุขที่เห็นเอเดลสตีน "สุดท้ายได้รับบทบาทแสดงนำร่วมสมเนื้อคู่ควร" นักวิจารณ์อิสระ แดเนียล ไฟน์เบิร์กรู้สึกผิดหวังที่เลโอนาร์ดและเอเดลสตีนไม่เป็นที่รู้จักจากการแสดงของพวกเขามากกว่านี้
ปฏิกิริยาต่อการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในฤดูกาลที่ 4 นั้นผสมกันทั้งบวกและลบ ท็อดด์ ดักลาส จูเนียร์จาก"ดีวีดีทอล์ก" เขียนว่า "เมื่อมีนักแสดงใหม่เข้ามา "เฮาส์" รับเอาความรู้สึกกระปรี้ประเปร่ามากขึ้นเล็กน้อย และการปูเนื้อหาสำหรับฤดูกาลที่ห้าค่อนข้างปราดเปรื่อง" แอลัน เซพินวอลล์จาก"เดอะสตาร์เลดเจอร์" เขียนว่า "การคัดเลือกงานที่ขยายและมีขนาดใหญ่ทำให้ผู้เขียนมีโอกาสทำให้รายการกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งและยอมรับอัจฉริยะด้านความตลกของลอรีอย่างสมบูรณ์" ในทางกลับกัน แมรี แม็กนามาราแห่ง"ลอสแอนเจลิสไทมส์" ถือประเด็นจากพัฒนาการนี้ว่า "นักแสดงยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เนื้อเรื่องมีความกระจายมากขึ้นและไม่สม่ำเสมอ จนเมื่อมีกลุ่มนักแสดงที่ยอดเยี่ยมคอยปกป้องไปพร้อมกับลอรีที่แบกรับซีรีส์นี้ไปได้แม้จะพบกับความยากลำบาก" รอเบิร์ต เบียงโกจาก"ยูเอสเอทูเดย์" ชอบตอนสุดท้ายของฤดูกาลมาก "พูดถึงการเก็บส่วนที่ดีที่สุดไว้หลังสุด ด้วยสองชั่วโมงที่เหลือเชื่อและทำให้ใจสลาย ... นักเขียนกู้ฤดูกาลที่ดูเหมือนเจือจาง มีคนมากเกินและบางทีอาจทะเยอทะยานเกินไปจนเป็นผลเสีย"
ฤดูกาลที่ 5 ของ"เฮาส์" ได้รับการตอบรับเชิงบวกมากกว่าฤดูกาลก่อน ๆ โดยได้คะแนนเมตาคริติก 77 เต็ม 100 คะแนน ซึ่งมาจากบทปริทัศน์สิบบท หมายความว่าเป็น "บทปริทัศน์เห็นชอบโดยทั่วไป" นอกจากนี้ยังได้อัตราเห็นชอบ 100% จากคะแนนสะสมจากเว็บไซต์ปริทัศน์ ร็อตเทนโทเมโทส์ โดยมีคะแนนเฉลี่ย 8.1 คะแนนโดยยึดตามบทปริทัศน์ที่รวบรวมมาเก้าบท "ยูเอสเอทูเดย์" ยกย่องการแสดงของลอรีและผลสะท้อนจากตอนจบของฤดูกาลที่ 4 โดยว่า "เป็นการสานต่อจากตอนจบที่ปราดเปรื่องของฤดูกาลที่แล้ว เฮาส์อยู่ในแถวหน้าอย่างเหนียวแน่น และเมื่อคุณมีนักแสดงในระดับ ความลึกและบารมีอย่างฮิว ลอรี การวางเขาไว้กลางเวทีนั้นสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณเขียนนิยายให้ค้นหาตัวละครและความสัมพันธ์หลักในทางที่ดูเหมือนเป็นส่วนสำคัญของซีรีส์" "นิวยอร์กเดลีนิวส์" หมายเหตุว่า "รายการให้ความสนใจมากขึ้นกับความสัมพันธ์ที่เราใส่ใจ บอกใบ้ความสัมพันธ์ใหม่ที่ชอบด้วยเหตุผลจำนวนหนึ่งที่รายการให้สัญญา ด้วยเหตุนี้จึงไม่อาศัยปริศนาการแพทย์ที่คลุมเครือให้แบกภาระละครทั้งหมด" และหมายเหตุว่า "พยากรณ์โรคในฤดูกาลนี้อาจดีกว่าที่ฤดูกาลก่อน" แมรี แม็กนามาราแห่ง"ลอสแอนเจลิสไทมส์" เน้นย้ำการแสดงของนักแสดง โดยเฉพาะอย่างยิ่งไมเคิล เวสตันที่รับบทนักสืบลูคัส ดักลาส โดยเรียกเขาว่าเป็น "การเพิ่มเติมที่น่ายินดี" เธอสรุปว่า "รอบปฐมทัศน์แตกต่างมากที่เฮาส์ผู้เฉลียวฉลาดและผู้ชม (ฟ็อกซ์) อาจคาดหมายการเปิดเผยว่าทั้งหมดเป็นเพียงฝันเพ้อไข้ แต่นี่ดูไม่เหมือนอย่างนั้น และบุคคลสันนิษฐานว่าลอรีและนักเขียนอาจนำตัวละครที่ปัจจุบันเป็นตัวละครที่โดดเด่น กลับมาในฉบับที่ต่าง กลับมายังพรินซ์ตัน แน่นอนว่าไม่ได้ต่างจากเดิมมากเกินไป แต่ก็แตกต่างพอ" ในทางกลับกัน เมารีน ไรอันจาก"ชิคาโกทริบูน" ไม่ชอบตัวละครของเวสตัน โดยเรียกว่า "เป็นสิ่งรบกวนที่ไม่น่าต้อนรับ ... คนเล็กคนน้อยที่น่ารำคาญ" เธอยังกล่าวต่อไปว่า ""เฮาส์"เคยเป็นรายการยอดเยี่ยมรายการหนึ่งทางทีวี แต่มันตกรางอย่างจริงจังแล้ว" "เดอะซันเดย์ไทมส์"รู้สึกว่ารายการ "ทำอารมณ์ขันหาย" การเน้นเธอร์ทีนและความสัมพันธ์กับฟอร์แมนในที่สุดก็ตกเป็นข้อวิจารณ์เป็นพิเศษด้วย
เมื่อรายการจบ สตีเวน ทองจาก"เอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี" เขียนว่า "ในฤดูกาลท้าย ๆ "เฮาส์"กลายเป็นรายการค่อนข้างเร้าอารมณ์" ในบล็อก "วัลเชอร์" ของ"นิวยอร์กแม็กกาซีน" มาร์กาเร็ต ลีออนส์เขียนว่า "มากกว่าเป็นละครโรงพยาบาลหรือตัวละครหรือสิ่งอื่นใด เฮาส์เป็นการไตร่ตรองเรื่องความทุกข์ที่ซับซ้อน" แต่ลีออนส์ยังว่าต่อไปว่า มีเส้นแบ่งระหว่าง "คติหยามโลกทรงปัญญา" (enlightened cynicism) และ "ความทุกข์-ความขาดระเบียบแบบแผน" (misery-entropy) และ "เมื่อรายการดำเนินไป ไฟนาฏกรรมของมันหรี่ลงส่วนไฟความเจ็บปวดรวดร้าวของมันลุกไหม้สว่างยิ่งขึ้น" แอลัน เซพินวอลเขียนว่า "ฤดูกาลตรงกลางที่ซ้ำ ๆ และโสมม สุดท้ายทำลายความเชื่อมโยงทางอารมณ์ใด ๆ ที่ผมได้มีปัญหากับเฮาส์มาก่อน"
รายการดังกล่าวอยู่ในอันดับที่ 62 ของรายการ "คลาสสิกทีวีใหม่" ของ"เอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี" ไอเอ็มดีบีดอตคอมโปรประกาศให้รายการเป็นรายการคะแนนสูงสุดอันดับสองในสิบปีแรกของเว็บไซต์ (2545–2555)
รายการสิบอันดับแรกของนักวิจารณ์.
หลังห้าฤดูกาลแรก เฮาส์ อยู่ในรายการสิบอันดับแรกของนักวิจารณ์หลายแห่ง ซึ่งแสดงรายการด้านล่างนี้เรียงตามอันดับ
เรตติงโทรทัศน์สหรัฐ.
ในฤดูกาลแรก "เฮาส์"อยู่ในอันดับที่ 24 ในหมู่ซีรีส์โทรทัศน์ และรายการไพรม์ไทม์ยอดนิยมอันดับที่ 9 ในหมู่สตรี ส่วนหนึ่งมีการโฆษณาสั้นในรายการ "อเมริกันไอดอล" ที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง อีกสามฤดูกาลต่อมาล้วนติดหนึ่งในสิบยอดผู้ชมสูงสุด เฮาส์มีเรตติงเนลสันสูงสุดในฤดูกาลที่ 3 โดยมีผู้ชมเฉลี่ย 19.4 ล้านคนต่อตอน จาคอบส์ว่า ทีมผู้ผลิตรู้สึกประหลาดใจที่รายการมีผู้ชมถึงเพียงนั้น ในฤดูกาลที่ 5 รายการมีผู้ชม 12.0 ล้านคนต่อตอนและหล่นไปอยู่อันดับรวมที่ 19 รายการยังคงเป็นรายการยอดนิยมของฟ็อกซ์นอกจาก"อเมริกันไอดอล"