pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นางสีดาไปอาศัยอยู่กับฤๅษีวัชมฤคจนกระทั่งประสูติพระโอรสของพระรามนามว่า พระมงกุฎ จากนั้นต่อมาพระฤๅษีก็ได้ชุบกุมารมาเป็นเพื่อนเล่นพระมงกุฎนามว่า พระลบ ทั้งสองกุมารเก่งกล้ามากจนสะเทือนไปถึงอโยธยา จนเกิดการต่อสู้กันระหว่างพ่อลูกทว่าไม่รู้ผลแพ้ชนะ ในที่สุดจึงได้รู้ว่าผู้ที่ต่อสู้อยู่ด้วยนี้ คือพระโอรสองค์เดียวที่เกิดแต่มเหสีนางสีดานั่นเอง พระรามง้องอนขอคืนดีกับนางสีดา แต่นางสีดาเข็ดขยาดในความฉุนเฉียวของพระราม นางจึงแทรกตัวลงไปเมืองบาดาลหนีพระราม พระรามจึงต้องออกผจญภัยอีกครั้งเป็นเวลา 1 ปี จนท้ายที่สุดพระอิศวรได้รับนางสีดาขึ้นมาและปรับความเข้าใจกับทั้งสอง จนในที่สุดพระราม และนางสีดา จึงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดมา
สีนวลจันทร์หรือสีขาวผ่อง 1 หน้า 2 มือ มงกุฏนาง สวยมาก
พิศพักตร์ผ่องพักตร์ดังจันทร พิศขนงก่งงอนดังคันศิลป&lt;br&gt;
พิศเนตรดังเนตรมฤคิน พิศทนต์ดังนิลอันเรียบราย&lt;br&gt;
พิศโอษฐ์ดังหนึ่งจะแย้มสรวล พิศนวลดังสีมณีฉาย&lt;br&gt;
พิศปรางดังปรางทองพราย พิศกรรณคล้ายกลีบบุษบง&lt;br&gt;
พิศจุไรดังหนึ่งแกล้งวาด พิศศอวิลาสดังคอหงส์&lt;br&gt;
พิศกรดังงวงคชาพงศ์ พิศทรงดังเทพกินรา&lt;br&gt;
พิศถันดังปทุมเกษร พิศเอวเอวอ่อนดังเลขา&lt;br&gt;
พิศผิวผิวผ่องดังทองทา พิศจริตกิริยาจับใจ
นางสีดามีโอรส ๑ องค์ คือ พระมงกุฏ และมีบุตรเลี้ยง ๑ องค์ คือ พระลบ ซึ่งพระวัชมฤคฤษีชุบขึ้นมาให้เป็นพระอนุชาของพระมงกุฏ
เบ้งเฮ็ก
เมิ่ง ฮั่ว ตามสำเนียงกลาง หรือ เบ้งเฮ็ก ตามสำเนียงฮกเกี้ยน  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นผู้นำประเทศอิสระบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของจ๊กก๊ก ซึ่งปัจจุบันคือ เขตปกครองตนเองชนชาติไทและจิงผ่อ เต๋อหง มณฑลยูนนาน
เบ้งเฮ็กได้รับการสนับสนุนจากสุมาอี้ สมุหนายกของวุยก๊ก ทำให้สามารถผนึกกำลังกับ ยงคี เจ้าแคว้นเกียวเหล็ง จูโพ เจ้าแคว้นอวดจุ้น และชนเผ่าอื่นๆ เข้าตีเมืองเองเฉียง (ปัจจุบันคือ เขตเป่าซาน มณฑลยูนนาน) จึงทำให้ขงเบ้งต้องยกทัพมาปราบด้วยตัวเองแล้ววางแผนจับเบ้งเฮ็กถึง 6 ครั้ง แล้วก็ปล่อยไปทุกครั้ง เมื่อครั้งที่เจ็ดก็จับตัวเบ้งเฮ็กได้ก็เชิญไปรับประทานอาหาร เบ้งเฮ็กคิดว่าครั้งนี้ขงเบ้งคงไม่ปล่อยเราเป็นแน่ นี่คงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของเรา แล้วขงเบ้งก็เอ่ยว่า เจ้าจงกลับไปตั้งทัพแล้วกลับมาสู้กับเราใหม่เถิด เมื่อได้ยินขงเบ้งพูดอย่างนั้นเบ้งเฮ็กถึงกับน้ำตาไหล เบ้งเฮ็กสำนึกในพระคุณของขงเบ้ง จึงยอมแพ้ ขงเบ้งให้อยู่ครองเมืองต่อโดยไม่ทิ้งทหารประจำการ
สาเหตุที่ขงเบ้งจับเบ้งเฮ็กแล้วปล่อยไปแล้วถึงเจ็ดครั้ง เพราะเบ้งเฮ็กเป็นผู้นำเผ่าภาคใต้ คนชนเผ่าให้ความเคารพนับถือมาก ถ้าประหารเบ้งเฮ็กเสียก็จะทำให้ชนเผ่าแข็งข้อและจะก่อความวุ่นวายให้กับจ๊กก๊กในภายหลังได้ ดังนั้นขงเบ้งก็ได้ใช้แผนการจับเบ้งเฮ็กและปล่อยไปเพื่อเป็นการเอาใจเบ้งเฮ็กจนทำให้ยอมจำนนอย่างเต็มใจ และไม่คิดก่อกบฏอีกเลย
คึกฤทธิ์ ปราโมช สันนิษฐานว่าเบ้งเฮ็กเป็นผู้นำชนชาติ ไต-ไท
หากในประวัติศาสตร์ทางการ เบ้งเฮ็กที่จริงแล้วเป็นพลเมืองของจักรวรรดิฮั่น แต่คนมักคิดว่าเบ้งเฮ้กเป็นผู้นำชนเผ่าป่าเถื่อนทางใต้เนื่องจากภาพที่บรรยายในนิยายสามก๊ก
อาวเอี๊ยงโคก
อาวเอี๊ยงโคก บางตำราใช้ ชื่อ อ้าวเอียงกงจื้อ หรือ "อาวเอี๊ยงเคี๊ยง" เป็นหนุ่มใหญ่เจ้าสำราญ มักมากในกามารมณ์ มีวิทยายุทธสูงส่ง พยายามจะล่วงเกินอึ้งย้งหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เมื่อครั้งได้ไปประลองกับก๊วยเจ๋ง ที่เกาะดอกท้อ ได้รับความพ่ายแพ้จากการประลอง แต่อึ้งเอี๊ยะซือกลับพอใจในตัวอ้าวเอียงโคกมากกว่าเนื่องจากเป็นผู้มีสติปัญญากว่าก๊วยเจ๋ง ซึ่งถูกอึ๊งเอี๊ยซือมองว่าเป็นคนหนุ่มที่โง่เขลามีดีแต่กำลัง จึงได้มอบแผนที่เกาะดอกท้อไป
ภายหลังเมื่อไปติดเกาะร้างกับอึ้งย้ง และอั้งฉิกกง(ยาจกอุดร) ได้พยายามจะล่วงเกินอึ้งย้งหลายครั้ง แต่ยังเกรงกลัวอั้งฉิกกง และอึ้งย้งเองก็สวมใส่เกราะอ่อนขนเม่น จึงทำอันตรายมิได้ ต่อมาถูกอึ้งย้งหลอกให้เข้าไปติดกับดัก ทำให้อ้าวเอียงโคกเสียขาไป แต่ความมักมากในกามยังไม่สิ้นสุด แม้จะเสียขา และต้องเดินด้วยมือต่างเท้า
เมื่อครั้งได้ติดตามอ้าวเอียงฮงไปยังหมู่บ้านงู้แกชุน ได้ไปพบกับเที้ยเอียงเกียผู้เป็นศิษย์ของซุนปุดยี่แห่งช้วนจินก่า จึงใช้วิทยายุทธที่เหนือกว่าเล็กควงเอ็งผู้เป็นสามีของนาง บังคับใหเที้ยเอียงเกียเปลื้องผ้า .. แต่เคราะห์ดีที่ ม่อเนียมชื่อ เข้ามาขัดจังหวะโดยบังเอิญ โดยที่ลากโลงศพมา2ใบ ก็คือ โลงของ เอี้ยทิซิม ผู้เป็นพ่อบุญธรรม กับ เปาเซี๊ยเยี๊ยก ครั้นได้เห็นความงามของม่อเนียมชื่อ ก็พยายามจะข่มเหงนาง แต่ในที่สุดเสียทีให้กับเอี้ยคัง เพราะความหึงหวงของเอี้ยคังที่มีต่อม่อเนียมชื่อ จึงได้หลอกให้อ้าวเอียงโคกไม่ทัน ระวังตัว จ้วงแทงด้วยทวนของเอี้ยทิซิม เข้าที่ท้องจนถึงแก่ความตาย
อ้าวเอียงโคก เป็นบุตรของอาวเอี๊ยงฮง กับ พี่สะใภ้ของตน จึงเป็นสายเลือดของอาวเอี๊ยงฮง ต่อมาเมื่อสิ้นชีวิตลง อาวเอี๊ยงฮงเข้าใจไปว่าตายเพราะน้ำมือของก๊วยเจ๋ง จึงเป็นปมเหตุให้ต่อมาอาวเอี๊ยงฮงตามฆ่าอาจารย์ทั้งหกแห่งกังหนำ โดยถูกเอี้ยคัง และ ก๊วยเชยยิ่ม ร่วมปั่นหัวมาโดยตลอด
เค็กซา
เค็กซา หรือ โกวซ่า (แปลว่า "นังโง่") เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่องมังกรหยก
เค็กซาเป็นธิดาของเค็กเล้งฮวงซึ่งเป็นศิษย์ของอึ๊งเอียซือ ซึ่งถูกเนรเทศไปจากเกาะดอกท้อ พร้อมทั้งถูกอึ้งเอียซือตัดเอ็นร้อยหวายเนื่องจากตอนนั้นอึ้งเอียซือ โมโหโกรธาที่ศิษย์ 2 คนคือ ศพทองแดง และศพเหล็กได้ลักขโมยคัมภีร์เก้าอิมท่อนหนึ่งไป
เธอเกิดมาก็มีสติไม่สมประกอบ อย่างไรก็ตามโกวซาได้ฝึกวิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ กับบิดาตนเองพอมีกำลังฝีมือบ้าง ต่อมาได้พบกับก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งที่หมู่บ้านงูเกชุนซึ่งเป็นบ้านเดิมของม่อเนียมชื่อนั่นเอง ในภาคจอมยุทธอินทรียังเป็นผู้เผลอบอกเอี้ยก๊วยไปว่า ผู้ที่ทำให้เอี้ยคังตายคืออึ้งย้ง อันทำให้เอี้ยก๊วยเข้าใจในตัวก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งมาโดยตลอด ต่อมาเมื่อได้พบกับอึ้งเอียซือจึงได้รับนางเป็นศิษย์ถูกอึ้งย้งหลอกให้เรียกว่า โกว โกว (แปลว่า อา) ซึ่งก็หมายความว่า อึ้งเอียซือได้รับนางเป็นศิษย์แห่งสำนักดอกท้อ และอึ้งเอียซือสอนวิชาประตูกลห้าประการ และวิชาหมัดมวย แก่นาง
ธีระวัฒน์ เหมะจุฑา
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ ธีระวัฒน์ เหมะจุฑา ศาสตราจารย์สาขาประสาทวิทยา ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผู้อำนวยการศูนย์ปฏิบัติการโรคทางสมอง โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ หัวหน้าศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพโรคอุบัติใหม่ คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย
หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านสาธารณสุข ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ธีระวัฒน์ เหมะจุฑา เกิดวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2497 ที่ กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายแพทย์จิตต์ และนางไพโรจน์ เหมะจุฑา
คู่สมรส ผู้ช่วยศาสตราจารย์ เภสัชกรหญิง อภิฤดี โปษะกฤษณะ บุตรสาว นางสาวรมณ เหมะจุฑา บุตรชาย นายภาสิน เหมะจุฑา
เข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524
นอกจากภาระหน้าที่อาจารย์ประจำภาควิชาอายุรศาสตร์แล้ว ยังได้ปฏิบัติหน้าที่อื่นๆ เช่น
ผลงานวิจัยที่เป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ คือ จากองค์การอนามัยโลก ได้แก่ การพัฒนารูปแบบการป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าหลังสัมผัสโรค การสนับสนุนให้ยุติการใช้วัคซีนจากสมองสัตว์และเสนอวิธีทดแทนด้วยการใช้วัคซีนที่ปลอดภัย โดยการฉีดแบบประหยัด ซึ่งมีผลงานมากมาย รวมถึงงานทางด้านการวินิจฉัย พยาธิกำเนิดของโรค ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารแพทย์ชั้นนำของโลก เช่น New England Journal of Medicine, Lancet, Lancet Neurology, Lancet Infectious Diseases, Neurology, Journal of Infectious Diseases, Annals of Neurology, Clinical Infectious Diseases และอื่นๆ อีกมากมาย
นอกจากนี้ยังได้รับเชิญให้เขียนบทความในตำราต่างประเทศหลายเล่ม จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ McGraw-Hill, Butterworth-Heinemann, Raven Press, Lippincott Williams and Wilkins และวารสาร Lancet Neurology และ Lancet Infectious Diseases เป็นต้น อีกทั้งยังได้รับเชิญเข้าร่วมประชุมในการประชุมโรคติดเชื้อ และโรคสมองที่สหรัฐอเมริกา และอังกฤษ เป็นต้น พร้อมทั้งวารสาร Lancet ของอังกฤษเคยลงสัมภาษณ์ประวัติส่วนตัว
งานวิจัยของ ศ.นพ.ธีระวัฒน์ เกี่ยวข้องกับการศึกษาโรคสมองอักเสบทั้งที่เกิดจากการติดเชื้อไวรัสโดยเฉพาะจากพิษสุนัขบ้า และสมองอักเสบจากภาวะแปรปรวนทางระบบภูมิคุ้มกัน โดยเป็นการศึกษาแบบครบวงจร ตั้งแต่ลักษณะอาการและอาการแสดงของผู้ป่วย การวินิจฉัยโรคด้วยวิธีใหม่ การเก็บส่งตัวอย่างเพื่อวินิจฉัยโดยไม่ต้องใช้ตู้เย็น ลักษณะพิเศษของเชื้อ กลไกการเกิดโรคและความเปลี่ยนแปลงที่เกิดในสมอง
อีกทั้งการศึกษาสายพันธุ์ของไวรัสพิษสุนัขบ้าทั่วประเทศ และการแบ่งกลุ่มของไวรัสที่มีความจำเพาะกับพื้นที่ รูปแบบการกระจายและทิศทางการแพร่ของเชื้อโรค เพื่อนำไปสู่การป้องกันและรักษา โดยศึกษาวางระบบแบบแผนการปฏิบัติเมื่อสัมผัสโรคพิษสุนัขบ้า ศึกษาผลแทรกซ้อนของวัคซีนโรคพิษสุนัขบ้าที่ทำจากสมองสัตว์ซึ่งควรยกเลิกและทดแทนด้วยวัคซีนอื่น และการฉีดวัคซีนเข้าชั้นผิวหนังซึ่งทำให้ประหยัดค่าใช้จ่ายถึง 80% โดยได้ผลักดันผลงานด้านการป้องกันและรักษาทั้งหมด จนกระทั่งได้รับการยอมรับจากองค์การอนามัยโลกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 จนถึงปัจจุบัน
การศึกษาพาหะนำโรคที่สำคัญอีกชนิด คือ ค้างคาว ขณะนี้ได้มีการสำรวจค้างคาวใน 8 จังหวัด และมีเป้าหมายที่จะสำรวจให้ครอบคลุมทั้งประเทศไทย เพื่อศึกษาสภาวะการติดเชื้อ และความสามารถของค้างคาวที่จะนำและแพร่เชื้อไวรัสในตระกูลพิษสุนัขบ้า และไวรัสนิปาห์ซึ่งเคยเกิดระบาดครั้งใหญ่ในประเทศมาเลเซียและออสเตรเลียมาแล้ว
นอกจากนี้ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องการนำกัญชาและกัญชงมาใช้ประโยชน์ทางการแพทย์ในประเทศไทยอีกด้วย
คอลัมนิสต์
รายชื่อกระดูกในร่างกายมนุษย์
โครงกระดูกของผู้ใหญ่ โดยทั่วไปประกอบด้วยกระดูก 206-350 ชิ้น ขึ้นกับอายุ จำนวนของกระดูกของแต่ละคนอาจแตกต่างกันขึ้นกับความหลากหลายทางกายวิภาค (anatomical variation) เช่น ประชากรมนุษย์จำนวนหนึ่งที่มีกระดูกซี่โครงต้นคอ (cervical rib) หรืออาจมีจำนวนกระดูกสันหลังส่วนบั้นเอวเกินมา
เดอะแคลช
เดอะแคลช  เป็นวงพังก์ร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1976 ซึ่งถือเป็นหนึ่งในวงพังก์รุ่นบุกเบิกของสหราชอาณาจักร นอกจากนี้พวกเขายังนำแนวดนตรีอื่นมาผสมกับพังก์ อาทิเช่น เรกเก้, ดั๊บ, ฟังก์, สกา และร็อกอะบิลลี ตลอดช่วงเวลาสิบปีที่วงได้โลดแล่นอยู่ในวงการดนตรี มีสมาชิกหลักได้แก่ โจ สทรูมเมอร์ (Joe Strummer) ร้องนำและมือริทึมกีตาร์ มิก โจนส์ (Mick Jones) มือกีตาร์เอกและร้องประสานเสียง พอล ไซโมนอน (Paul Simonon) มือกีตาร์เบสและเสียงร้อง และนิกกี "ท็อปเพอร์" ฮีดอน (Nicky "Topper" Headon) มือกลอง จนในปี ค.ศ. 1982 ฮีดอนได้ออกจากวง ตามมาด้วยโจนส์ในปีต่อมา วงก็หาสมาชิกอื่นเข้ามาร่วมเพิ่มเติม จนกระทั่งวงได้ยุติลงในปี ค.ศ.1985
เดอะแคลชประสบความสำเร็จในสหราชอาณาจักรกับผลงานอัลบั้มเปิดตัวตามชื่อวง "The Clash" ในปี ค.ศ. 1977 อัลบั้มที่สามของพวกเขา "London Calling" ออกจำหน่ายในสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1979 ซึ่งได้ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดี และผลักดันให้วงได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกาในอีกสามเดือนถัดมาอีกด้วย นิตยสาร "โรลลิงสโตน" กล่าวว่าอัลบั้มนี้ เป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในปี ค.ศ. 1982 วงก็ได้ออกอัลบั้มที่ห้า "Combat Rock" ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูง โดยมีเพลงฮิตอย่าง "Rock the Casbah" ที่ติดท็อป 10 บนชาร์ตสหรัฐอเมริกา ช่วยให้อัลบั้มได้รับยอดการยืนยันระดับ 2× ทองคำขาวในเวลาต่อมา โดยสตูดิโออัลบั้มสุดท้ายของวง คือ "Cut the Crap" ซึ่งเปิดตัวในปี ค.ศ. 1985
เซ็กซ์พิสทอลส์
เซ็กซ์พิสทอลส์  เป็นวงแนวพังค์ร็อกจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งขึ้นในลอนดอน ในปี ค.ศ. 1975 พวกเขาเป็นพวกริเริ่มการเคลื่อนไหวพังค์เข้ามาในสหราชอาณาจักร และเป็นแรงบันดาลใจให้แก่พังค์และนักร้องแนวเพลงอัลเทอร์เนทีฟ ถึงแม้ว่าวงเซ็กซ์พิสทอลส์จะทำงานได้แค่ 2 ปีครึ่ง และออกจัดจำหน่ายเพลงออกมาได้สี่ซิงเกิ้ลและ หนึ่งสตูดิโออัลบั้ม "Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols" พวกเขายังได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ที่มีอิทธิพลมากในประวัติศาสตร์ของเพลงสมัยนิยม.
ในยุคแรกของเซ็กซ์พิสทอลส์ มีสมาชิกประกอบด้วยจอห์นนี รอตเตน (นักร้อง) สตีฟ โจนส์ (กีตาร์) พอล คุก (ตีกลอง) และแกลน แมตล็อคก์ (มือเบส)
โดยแมตล็อคก์ทำหน้าที่กีตาร์เบสแทนที่ซิด วิเชียสในช่วงปี ค.ศ. 1977 ภายใต้การบริหารของแมลคอล์ม แมคลาเรน ศิลปินทัศน์ศิลป์ นักแสดง ผู้ออกแบบเสื้อผ้าและมีร้านขายเสื้อผ้าเป็นของตัวโดยทางวงยังมีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับการเผยแผร่ต่อสาธารณชนโดยการแสดงคอนเสิร์ตของพวกเขาต้องเผชิญกับความยากลำบากซ้ำแล้วซ้ำเล่าในการจัดคอนเสิร์ตกับผู้จัดและหน่วยงานท้องถิ่นและอีกทั้งการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนมักจะมีการทำร้ายร่างกายกันเสมอ ในผลงานปี ค.ศ. 1977 ของพวกเขา ก็อดเซฟเดอะควีน ออกเผยแผร่ สังคมเกิดความรุนแรงมีการโจมตีและเกิดการลงรอยกันและมีการป้องกันกษัตริย์ เกิดเหตุทันทีทันใดและกลายเป็น การระบาดของความโกลาหลที่ได้ผ่านมาแล้วได้มีความยิ่งใหญ่ที่สุดบนพื้นฐานของศีลธรรม ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1978 หลังจากสิ้นสุดทัวร์อันโกลาหลในสหรัฐอเมริกา รอตเตนออกจากเซ็กซ์พิสทอลส์โดยยืนยันที่จะยุติวงด้วย หลายเดือนต่อมา ได้มีวงดนตรีอื่น ๆ สามวง ทำการบันทึกเพลงสำหรับภาพยนตร์ของแมคลาเรนในเรื่องราวของวงเซ็กซ์พิสทอลส์ ในภาพยนตร์ล้อเลียนวงเซ็กซ์พิสทอลส์ "The Great Rock 'n' Roll Swindle" วีเชียสเสียชีวิตเพราะเสพเฮโรอีนเกินขนาดในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1979 ในปี ค.ศ. 1996 รอตเตน โจนส์ คุก และแมคล็อคก์รวมตัวกันอีกครั้งและจัดคอนเสิร์ตฟิลตี้ลูเครทัวร์ตั้งแต่ ปี ค.ศ. 2002 พวกเขามีงานเวทีที่เพิ่มขึ้นมากขึ้นและคอนเสริ์ตการกลับมารวมตัวกันและทัวร์มากมาย ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 เซ็กซ์พิสทอลส์ สมาชิกสี่คนดั้งเดิมรวมทั้งวีเชียสถูกแต่งตั้งในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล (Rock And Roll Hall of Fame) แต่พวกเขาปฏิเสธที่จะร่วมพิธี และเรียกพิพิธภัณฑ์นี้ว่า "คราบปัสสาวะ"
ก่อกำเนิดและช่วงแรกๆ.
เซ็กซ์พิสทอลส์ก่อตั้งมาจาก Strand บางส่วน
เซ็กซ์พิสทอลส์เป็นวงดนตรีจากลอนดอน ก่อตั้งรากฐานเมื่อปี ค.ศ. 1972 , ในชั่วโมงเรียนขณะที่พวกเขาเป็นวัยรุ่นพวกเขาได้มีความึคิดจะตั้งวงดนตรีขึ้นมาโดยมีสมาชิกคือ Steve Jones (ร้องนำ), Paul Cook (ดรัม) and Wally Nightingale (กลอง). โดย Jones เข้ามาภายหลัง, โดยเขาและ Paul Cook เล่นเครื่องดนตรีที่พวกเขาขโมยมา , พวกเขาจะไปงานแสดงดนตรีและ , เมื่องานคอนเสิร์ตได้จบลง, พวกเขาจะรีบเร่งขึ้นไปบนเวทีและขโมยอุปกรณ์ทางการดนตรีมากพอที่จะถือได้.
โดยทางวงได้ไปออกเดินทางไปยังร้านขายเสื้อผ้าสองร้านในถนน Kings Road . ถนนในพื้นที่ใกล้เคียงในนครนิวยอร์ก , เซลซี John Krivine และ Steph Raynor เจ้าของร้านขายเสื้อผ้า Acme Attractions (เมื่อ Don Letts ยังเป็นผู้จัดการ) and Malcolm McLaren และ Malcolm Mclaren และ Vivienne Westwood's เร็วเกินไปที่จะมีชีวิตอยู่ , หนุ่มเกินไปที่ยังจะเสียชิวต
มิติ
มิติ ความหมายโดยทั่วไปหมายถึง สิ่งที่บอกคุณสมบัติของวัตถุ ได้แก่ ความกว้าง ความยาว และ ความสูง ส่วนในทางคณิตศาสตร์ มิติ หมายถึงจำนวนตัวเลขที่ต้องการเพื่อระบุตำแหน่งและคุณสมบัติของวัตถุใด ๆ ในปริภูมิ ในศาสตร์ต่าง ๆ อาจนิยามความหมายของคำว่า มิติ แทนจำนวนพารามิเตอร์ที่เกี่ยวข้อง เช่น ต้นทุน และ ราคา ในทางเศรษฐศาสตร์
ตัวอย่างในทางภูมิศาสตร์เช่น จุดบนพื้นผิวโลก สามารถกำหนดได้โดยตัวเลขค่าละติจูดและลองจิจูด ทำให้แผนที่ดังกล่าวมีสองมิติ (ถึงแม้ว่าโลกจะมีรูปร่างเกือบทรงกลมซึ่งมีสามมิติก็ตาม) ในการกำหนดตำแหน่งเครื่องบินหรืออากาศยานอื่น นอกจากละติจูดและลองจิจูดแล้ว ยังมีอีกตัวแปรหนึ่งคือค่า ความสูงจากพื้นดิน ทำให้พิกัดของเครื่องบิน เป็นสามมิติ
เวลา สามารถใช้เป็นมิติที่สามหรือที่สี่ (เพิ่มจากพื้นที่สองหรือสามมิติเดิม) ในการกำหนดตำแหน่งได้
มิติในทางคณิตศาสตร์และฟิสิกส์.
สกา (แนวดนตรี)
สกา  เป็นแนวเพลงที่เกิดในประเทศจาเมกา ช่วงปลายทศวรรษที่ 50 ซึ่งต่อมามีการพัฒนาเป็นร็อกสเตดดีและเร็กเก
เพลงสกา เป็นการรวมองค์ประกอบเพลงแถบแคริบเบียนอย่างเมนโตและคาลิปโซเข้ากับ แจ๊สและอาร์แอนด์บีจากสหรัฐอเมริกา มีลักษณะพิเศษตรงไลน์เบส สำเนียงกีตาร์ และจังหวะเปียโนที่แตกต่างกัน สิ่งที่โดดเด่นอีกอย่างคือมีการใช้เครื่องเป่าทองเหลือง เช่น แซกโซโฟน ทรัมเป็ต ทรอมโบน เป็นต้น
ในทศวรรษที่ 60 สกามีความหมายถึงแนวดนตรีของ Rudeboy ในสหราชอาณาจักร สกาได้รับความนิยมในกลุ่มม็อดและสกินเฮด มีวงดังอย่าง Symarip, Laurel Aitken, Desmond Dekker และ The Pioneers เป็นต้น
วงสกาในประเทศไทย.
*Ska Chance
ออลเทอร์นาทิฟ
ออลเทอร์นาทิฟ  อาจหมายถึง
ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ออลเทอร์นาทิฟร็อก ( ในบางครั้งอาจเรียกว่า ดนตรีออลเทอร์นาทิฟ (alternative music), ออลต์-ร็อก (alt-rock) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ออลเทอร์นาทิฟ) เป็นแนวเพลงร็อกที่เกิดขึ้นจากเพลงใต้ดินอิสระในคริสต์ทศวรรษ 1980 และเริ่มได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางในคริสต์ทศวรรษ 1990 ทั้งนี้ คำว่า "ออลเทอร์นาทิฟ" นั้นหมายถึง ความแตกต่างด้านแนวเพลงจากดนตรีร็อกกระแสหลัก ความหมายของคำนี้แต่เดิมกว้างกว่านี้ คือหมายถึงยุคของนักดนตรี ไปจนถึงแนวเพลงหรืออาจเป็นแค่ทำงานอิสระ กลุ่มคนที่ทำงานแบบดีไอวายในแนวพังก์ร็อก ซึ่งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 นี้เองได้ปูพื้นฐานให้กับดนตรีออลเทอร์นาทิฟ ในช่วงเวลานี้เอง "ออลเทอร์นาทิฟ" ล้วนอธิบายว่าหมายถึงดนตรีจากศิลปินร็อกใต้ดินที่ได้เป็นที่รู้จักในกระแสหลัก หรือดนตรีประเภทไหนก็ตาม ไม่ว่าจะใช่ร็อกหรือไม่ ที่สืบทอดมาจากดนตรีพังก์ร็อก (ตัวอย่างเช่น พังก์ นิวเวฟ และโพสต์พังก์)
ออลเทอร์นาทิฟร็อก มีความหมายครอบคลุมถึงดนตรีที่แตกต่าง ในแง่ของซาวด์เพลง บริบททางสังคม และรากเหง้าท้องถิ่น เมื่อสิ้นสุดคริสต์ทศวรรษ 1980 นิตยสารและซีน (Zine), สถานีวิทยุในวิทยาลัย และการพูดแบบปากต่อปากนี้เองที่ทำให้แนวนี้โดดเด่นขึ้นมาและถือเป็นจุดเด่นความหลากหลายของออลเทอร์นาทิฟร็อก ยังช่วยให้กำหนดนิยามแนวเพลงที่แตกต่างให้ชัดเจน (กระแสดนตรี) เช่น นอยส์ป็อป, อินดีร็อก, กรันจ์ และชูเกซ แนวเพลงย่อยจำพวกนี้ส่วนใหญ๋แล้วจะประสบความสำเร็จในกระแสหลักได้เพียงเล็กน้อยและมีไม่กี่วง อย่าง ฮุสเกอร์ดุ และ อาร์.อี.เอ็ม. ที่ได้เซ็นสัญญากับค่ายใหญ่ แต่วงออลเทอร์นาทิฟส่วนใหญ่แล้วจะประสบความสำเร็จด้านยอดขายที่ค่อนข้างจำกัดเมื่อเทียบกับแนวร็อกอื่น ๆ และดนตรีป็อปในช่วงนั้น วงส่วนใหญ่จะเซ็นสัญญากับค่ายเพลงอิสระและได้รับความสนใจจากวิทยุที่เปิดเพลงกระแสหลัก โทรทัศน์ หรือหนังสือพิมพ์ เพียงเล็กน้อย และจากการแจ้งเกิดของวงเนอร์วานาและความนิยมในกระแสเพลงกรันจ์และบริตป็อปในคริสต์ทศวรรษ 1990 ออลเทอร์นาทิฟร็อกก็สามารถก้าวสู่ดนตรีกระแสหลัก มีวงออลเทอร์นาทิฟหลายวงประสบความสำเร็จ
ก่อนที่ชื่อ "ออลเทอร์นาทิฟร็อก" จะใช้กันอย่างกว้างขวางราวปี 1990 จำพวกของเพลงที่ถูกอ้างถึงมีความหมายที่หลากหลายกันไป ปี 1979 เทอร์รี ทอลคิน ใช้คำว่า "ดนตรีออลเทอร์นาทิฟ" (Alternative Music) เพื่อบรรยายถึงวงที่เขากำลังเขียนถึงอยู่ ปี 1979 สถานีวิทยุจากดัลลาสคลื่น เคเซดอีดับเบิลยู (KZEW) มีรายการคลื่นลูกใหม่ช่วงดึกที่ชื่อ "ร็อกแอนด์โรลล์ออลเทอร์นาทิฟ" (Rock and Roll Alternative) ส่วนคำว่า "คอลเลจร็อก" ใช้ในสหรัฐเพื่ออธิบายหมายถึงดนตรีในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 เพื่อเชื่อมโยงกับขอบเขตสถานีมหาวิทยาลัยและรสนิยมของนักเรียนระดับมหาวิทยาลัย ในสหราชอาณาจักรค่ายเพลงประเภทดีไอวายมากมายเกิดขึ้นอันเป็นผลมาจากวัฒนธรรมย่อยพังก์ จากข้อมูลของหนึ่งในผู้ก่อตั้งค่ายเชอร์รีเรด กล่าวว่านิตยสาร "เอ็นเอ็มอี" และนิตยสาร "ซาวส์" ได้เผยแพร่ชาร์ตเพลงจากข้อมูลของร้านขายแผ่นเล็ก ๆ เรียกชาร์ตนี้ว่า "ออลเทอร์นาทิฟชาตส์" (Alternative Charts) ส่วนชาร์ตระดับชาติชาร์ตแรกที่ดูจากยอดขายเรียกว่า อินดี้ชาร์ต (Indie Chart) ตีพิมพ์ในเดือนมกราคม 1982 ชาร์ตประสบความสำเร็จทันทีจากการช่วยเหลือของค่ายเพลงเหล่านี้ ณ ตอนนั้นคำว่าอินดี้ใช้เพื่ออธิบายถึงค่ายอิสระ ในปี 1985 อินดี้มีความหมายเจาะจงไปทางแนวเพลง หรือกลุ่มแนวเพลงย่อย มากกว่าแค่สถานะการเผยแพร่เพลง
การใช้คำว่า "ออลเทอร์นาทิฟ" เพื่ออธิบายถึงเพลงร็อกเกิดขึ้นราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ขณะนั้นเป็นคำทั่วไปที่อธิบายถึงเพลงล้ำสมัย เป็น "เพลงแบบใหม่" และดนตรีโพสต์โมเดิร์น ที่เป็นการบ่งบอกถึงความสดใหม่ และพิเศษ ตามลำดับ เพื่อบ่งซาวด์ให้ต่างจากเพลงในอดีต คนที่ทำงานด้านดีเจและโปรโมเตอร์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 อ้างว่าที่มาของคำนี้เกิดขึ้นจากสถานีวิทยุเอฟเอ็มอเมริกันในยุคคริสต์ทศวรรษ 1970 ที่เปิดเพลงรูปแบบทางเลือกใหม่ก้าวหน้าไปจนถึงเพลงรูปแบบท็อป 40 โดยเปิดเพลงยาวขึ้นและให้อิสระแก่ดีเจในการเลือกเพลงมากกว่า จากข้อมูลของหนึ่งในดีเจและโปรโมเตอร์ "บางครั้งคำว่า 'ออลเทอร์นาทิฟ' ถือเป็นการค้นพบใหม่ และยืมมาจากบุคลากรสถานีวิทยุมหาวิทยาลัยในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ที่พวกเขาประยุกต์มาใช้กับเพลงโพสต์พังก์ใหม่, อินดี้ และเพลงใต้ดินอะไรก็ตาม" ในช่วงแรกคำนี้ตั้งใจให้หมายถึง เพลงร็อกนอกกระแส ที่ไม่ได้รับอิทธิพลจาก "เพลงเฮฟวีเมทัลบัลลาด, เพลงนิวเวฟบาง ๆ" และ "เพลงชาติเต้นรำอันทรงพลัง" การใช้คำนี้ก็กว้างมากขึ้นให้รวมถึงเพลงนิวเวฟ, ป็อป, พังก์ร็อก, โพสต์พังก์ และในบางครั้งหมายถึงเพลงคอลเลจ/อินดี้ร็อก ที่พบเห็นได้ในสถานีวิทยุ "ออลเทอร์นาทิฟเพื่อการค้า" ในยุคนั้นอย่างเช่น เคอาร์โอคิว-เอฟเอ็ม (KROQ-FM) ในลอสแอนเจลิส นักข่าว จิม เกอร์ (Jim Gerr) เขียนไว้ว่า ออลเทอร์นาทิฟได้รวบความหลากหลายอย่างเช่น "แร็ป, แทรช, เมทัล และอินดัสเทรียล" ไว้ด้วยกัน ในเดือนธันวาคม 1991 นิตยสาร "สปิน" เขียนว่า "ปีนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เป็นที่โด่งดังแจ่มแจ้งว่า อะไรก่อนหน้าถือว่าเป็น"ออลเทอร์นาทิฟร็อก" ที่เป็นกลุ่มศูนย์กลางการตลาดของเด็กมหาวิทยาลัย ที่ทำกำไรพอควร หากจะตั้งขอบเขตแนวโน้มแล้ว ในความเป็นจริงคือได้ก้าวสู่กระแสหลักเรียบร้อยแล้ว" รายการครั้งแรกของลอลลาพาลูซา เทศกาลของนักท่องเที่ยวในอเมริกาเหนือ ให้นึกถึงหัวหน้าวงเจนส์แอดดิกชัน เพอร์รี ฟาร์เรลล์ ที่กลับมารวมตัวกันใหม่ "โดยมีองค์ประกอบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงของชุมชนออลเทอร์นาทิฟร็อก" ร่วมด้วยเฮนรี โรลลินส์, บัตต์โฮลเซิฟเฟอส์, ไอซ์-ที, ไนน์อินช์เนลส์, ซูซีแอนด์เดอะแบนชีส์ และเจนส์แอดดิกชัน ปีเดียวกันฟาร์เรลล์เป็นคนต้นคิดคำว่า "ออลเทอร์นาทิฟเนชัน" (Alternative Nation) ปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 คำนี้มีนิยามที่เจาะจงอีกครั้ง ปี 1997 นีล สเตราสส์แห่ง "เดอะนิวยอร์กไทมส์" จำกัดความหมายของออลเทอร์นาทิฟร็อกว่า "ร็อกแน่วแน่ที่แยกโดยความเปราะบาง, ท่อนริฟฟ์กีตาร์ที่ได้แรงบันดาลใจจากคริสต์ทศวรรษ 1970 และนักร้องที่เจ็บปวด เต็มไปด้วยปัญหา จนพวกเขานำไปสู่มิติแห่งมหากาพย์"
การนิยามดนตรีออลเทอร์นาทิฟมักเป็นเรื่องยากลำบากเหตุเพราะ มีการประยุกต์ใช้คำที่ขัดแย้งกัน 2 อย่าง ออลเทอร์นาทิฟสามารถอธิบายถึงดนตรีที่ท้าทายดนตรีมีเป็นอยู่ และ "นอกคอกอย่างรุนแรง, ต่อต้านการค้า และต่อต้านกระแสหลัก" แต่คำนี้ก็ยังใช้ในอุตสาหกรรมดนตรีเพื่อแสดงถึง "ทางเลือกของผู้บริโภคจากร้านแผ่นเสียง, วิทยุ, เคเบิลทีวี และอินเทอร์เน็ต" อย่างไรก็ดี ดนตรีออลเทอร์นาทิฟก็เหมือนจะขัดแย้งในตัวเอง เพราะได้กลายมาธุรกิจและสามารถทำเงินได้แบบเพลงร็อกกระแสนิยม โดยค่ายเพลงใช้คำว่า "ออลเทอร์นาทิฟ" เป็นดนตรีการตลาดให้เข้าถึงกลุ่มผู้ฟังในกลุ่มที่เพลงร็อกกระแสนิยมไม่สามารถเข้าถึงได้ การนิยามความหมายที่กว้างขึ้นของแนวเพลงนี้ เดฟ ทอมป์สันได้พูดถึงในหนังสือของเขา "ออลเทอร์นาทิฟร็อก" ว่าการเกิดวงเซ็กซ์พิสทอลส์ หรืออย่างการออกจำหน่ายอัลบัม "ฮอร์ซิส" ของแพตตี สมิท และ "เมทัลแมชชีนมิวสิก" ของลู รีด เป็น 3 ปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดออลเทอร์นาทิฟร็อก จนในช่วงที่ผ่านมา (ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000) เมื่ออินดี้ร็อกกลายเป็นคำทั่วไปในสหรัฐที่อธิบายหมายถึง โมเดิร์นป็อป และร็อก คำว่า "อินดี้ร็อก" และ "ออลเทอร์นาทิฟร็อก"จึงสามารถใช้สลับสับเปลี่ยนกันได้ ขณะที่มุมมองของ 2 แนวเพลงนี้ที่เหมือนกันคือ อินดี้ร็อกเป็นคำที่ใช้จากวงอังกฤษ แต่ออลเทอร์นาทิฟร็อกมักใช้กับวงอเมริกันมากกว่า
คำว่า "ออลเทอร์นาทิฟร็อก" โดยพื้นฐานแล้วอยู่ภายใต้ความหมายของ ดนตรีใต้ดิน ที่เกิดขึ้นมาในช่วงตื่นตัวของพังก์ร็อก ตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาของเพลงออลเทอร์นาทิฟร็อกนั้น ได้นิยามคำจำกัดความส่วนใหญ่โดยผู้ปฏิเสธความสำเร็จทางธุรกิจของวัฒนธรรมกระแสหลัก ถึงแม้ว่าอาจมีข้อถกเถียงเกิดขึ้นตั้งแต่ศิลปินใหญ่แนวออลเทอร์นาทิฟจะประสบความสำเร็จในกระแสหลักหรือได้ทำงานกับค่ายใหญ่ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา (โดยเฉพาะตั้งแต่สหัสวรรษใหม่เป็นต้นมา) วงออลเทอร์นาทิฟร็อกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยมากจะเล่นในคลับเล็ก ๆ บันทึกเสียงกับค่ายอินดี และเผยแพร่ความนิยมแบบปากต่อปาก ดังนั้นเพลงออลเทอร์นาทิฟจึงไม่ได้สร้างขึ้นจากสไตล์ดนตรีโดยทั้งหมด ถึงแม้ว่า "เดอะนิวยอร์กไทมส์" จะอธิบายในปี 1989 ว่าเป็นแนวเพลงที่ "อย่างแรกคือเป็นดนตรีกีตาร์ ด้วยกีตาร์นี้เองที่ระเบิดคอร์ดอันทรงพลัง ทำให้ชัดขึ้นโดยท่อนริฟฟ์ที่ก้องกังวาน เสียงอื้ออึงโดยกีตาร์ฟัซซ์โทนและความแหลมจากเสียงสะท้อนกลับ"
โดยปกติแล้วเพลงร็อกในสไตล์อื่น ตั้งแต่ช่วงเพลงร็อกกระแสหลักในคริสต์ทศวรรษ 1970 เนื้อเพลงแนวออลเทอร์นาทิฟร็อกจะมีแนวโน้มที่จะพูดถึงเนื้อหาเรื่องสังคม อย่างเช่น การใช้ยา ความตกต่ำทางเศรษฐกิจ การฆ่าตัวตาย และสิ่งแวดล้อมนิยม วิถีเนื้อเพลงที่พัฒนาขึ้นเป็นการสะท้อนถึงสังคมและความตึงเครียดทางเศรษฐกิจในสหรัฐและสหราชอาณาจักรในคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990
ยุคก่อนออลเทอร์นาทิฟร็อก (คริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970).
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960 ก่อนการเกิดของออลเทอร์นาทิฟร็อก อยู่ในช่วงกระแสโพรโตพังก์ ต้นกำเนิดของออลเทอร์นาทิฟร็อก สามารถย้อนกลับไปได้ถึงอัลบัม "เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์แอนด์นีโก" (1967) ของ เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้แก่วงนออลเทอร์นาทิฟร็อกหลายวงในยุคหลัง อัลบัม "วีร์ออนลีอินอิตฟอร์เดอะมันนี" (We're Only In It For The Money) ของ เดอะมาเทอส์ออฟอินเวนชัน (1968) ได้ถูกยอมรับว่าเป็นอัลบัมเพลงออลเทอร์นาทิฟร็อกยุคแรก ศิลปินเช่น ซิด บาร์เร็ตต์ (Syd Barrett) มีอิทธิพลต่อออลเทอร์นาทิฟร็อกโดยทั่ว ๆ ไป รวมทั้งวงคาบาเรต์วอลแทร์ (Cabaret Voltaire) เดอะโมโนโครมเซ็ต (The Monochrome Set) สเวลแม็ปส์ (Swell Maps) พอปกรุป (Pop Group) และพีไอแอล (PIL) เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกในคริสต์ทศวรรษที่ 1970
ช่วงปี 1984 วงดนตรีโดยมากมักจะเซ็นสัญญากับค่ายเพลงอิสระที่มีเพลงร็อกหลากหลายรูปแบบและได้รับอิทธิพลเพลงร็อกในคริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นบางส่วน
ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1980 ออลเทอร์นาทิฟร็อกยังคงถือว่าเป็นปรากฏการณ์ใต้ดิน ขณะที่มีบางเพลงที่ได้รับความนิยมจนกลายเป็นเพลงฮิตหรืออัลบัมฮิต จนได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมจากสิ่งพิมพ์กระแสหลักอย่าง "โรลลิงสโตน" ออลเทอร์นาทิฟร็อกในคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยมากจะอยู่กับค่ายเพลงอิสระ ตีพิมพ์ในแฟนซีน หรือเล่นในสถานีวิทยุของวิทยาลัย วงออลเทอร์นาทิฟได้สร้างกลุ่มคนฟังใต้ดินโดยการออกทัวร์อย่างคงเส้นคงวา และออกอัลบัมต้นทุนต่ำอยู่เป็นประจำ อย่างในสหรัฐ วงใหม่ ๆ จะเจริญรอยตามแบบวงที่มาก่อน นี่ทำให้ขยายขอบเขตของเพลงใต้ดินในอเมริกา เพิ่มเติมเข้ากับแวดวงต่าง ๆ ในหลาย ๆ แห่งของสหรัฐ แม้ศิลปินออลเทอร์นาทิฟอเมริกันในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 จะไม่เคยมียอดขายอัลบัมที่ดี การลงทุนลงแรงของพวกเขาก็ถือได้ว่ามีอิทธิพลให้กับนักดนตรีออลเทอร์นาทิฟในยุคต่อมา และได้ปูพื้นฐานความสำเร็จให้แก่พวกเขาเอง เมื่อวันที่ 10 กันยายน 1988 เกิดชาร์ตเพลงออลเทอร์นาทิฟขึ้นบนนิตยสาร "บิลบอร์ด" เป็น 40 อันดับเพลงที่ถูกเล่นบ่อยที่สุดบนสถานีวิทยุออลเทอร์นาทิฟและโมเดิร์นร็อกในสหรัฐ เพลงอันดับ 1 เพลงแรกคือเพลง "พีก-อะ-บู" ของซูซีแอนด์เดอะแบนชีส์ ในปี 1989 แนวเพลงนี้ได้รับความนิยมมากเพียงพอจนเกิดทัวร์รวมศิลปินอย่าง นิวออร์เดอร์, พับลิกอิมเมจลิมิเตด และ เดอะชูการ์คิวส์ ออกทัวร์กันในสหรัฐ
อีกฟากหนึ่ง ออลเทอร์นาทิฟร็อกอังกฤษเริ่มมีความโดดเด่นขึ้นมาในช่วงที่สหรัฐอยู่ในช่วงแรก โดยเริ่มใส่ความเป็นป็อปมากกว่า (ดูได้จากอัลบัมและซิงเกิลที่โดดเด่น เช่นเดียวกับการเปิดกว้างที่มักใส่องค์ประกอบเพลงเต้นรำและวัฒนธรรมในคลับเข้ามาด้วย) และเนื้อเพลงให้ความสำคัญกับความเป็นชาวอังกฤษ ผลก็คือ วงออลเทอร์นาทิฟร็อกจำนวนหนึ่งประสบความสำเร็จด้านยอดขายในสหรัฐด้วย ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมาเพลงออลเทอร์นาทิฟร็อกได้รับการเปิดออกอากาศอย่างแพร่หลายบนวิทยุในสหราชอาณาจักร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดีเจหลายคน อาทิ จอห์น พีล (ทำงานสถานีวิทยุออลเทอร์นาทิฟบน บีบีซีเรดิโอวัน), ริชาร์ด สกินเนอร์ และแอนนี ไนติงเกล นอกจากนี้ศิลปินยังมีกลุ่มผู้ติดตามอย่างเหนียวแน่ทั้งในสหรัฐ โดยผ่านสถานีวิทยุแห่งชาติอังกฤษและสื่อดนตรีรายสัปดาห์ และยังมีวงออลเทอร์นาทิฟหลายวงประสบความสำเร็จที่ชาร์ตในสหรัฐนี้ด้วย
เพลงใต้ดินในสหรัฐ ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980.