pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2565 การพิจารณาร่างกฏหมายควบคุมการใช้กัญชา ถูกถอนออกจากวาระประชุมสภาผู้แทนราษฎร โดยการลงมติจากสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเสียงข้างมาก โดยมีจำนวนผู้ลงมติ 346 คน, เห็นด้วยให้ถอนร่าง พ.ร.บ.กัญชา กัญชง พ.ศ…. ออกจากวาระประชุม 198 คน, ไม่เห็นด้วย 136 คน งดออกเสียง 12 คน ส่งผลให้การใช้กัญชาในประเทศไทย ยังอยู่ในภาวะสูญญากาศต่อไป
วงสตริงควอเต็ตช่วงปลาย (เบทโฮเฟิน)
ตัวอย่างผลงานการประพันธ์เพลงสำหรับวงเครื่องสายสี่ชิ้นของ เบทโฮเฟิน ในช่วงปลาย
ตัวอย่างผลงานที่กล่าวไปข้างต้น ถือได้ว่าเป็นผลงานหกชิ้นสุดท้าย ที่เบทโฮเฟนแต่งจบบริบูรณ์ ทว่าน่าเสียดายที่ในยุคสมัยเมื่อเบทโฮเฟนยังมีชีวิตอยู่ ผลงานเหล่านี้ของเขาไม่เป็นที่ถูกใจและยอมรับในคนหมู่มากสักเท่าไหร่นัก ผิดกับปัจจุบันที่ผลงานทั้งหกชิ้นนี้ ได้ถูกยกย่องว่าเป็นส่วนหนึ่งของบทประพันธ์ชั้นเยี่ยมตลอดกาลของโลก และมีอิทธิพลต่อลักษณะการประพันธ์เพลงของนักประพันธ์เพลงรุ่นหลัง อีกเป็นจำนวนมาก
เจ้าชาย นิโคไล กัลลิทซีน ([./https://en.wikipedia.org/wiki/Nikolai_Borisovich_Galitzine Nikolai Borisovich Galitzine)] แห่งรัสเซีย ได้ว่าจ้างเบทโฮเฟนให้เขียนผลงานควอเต็ตทั้งสามชุดแรก ได้แก่ ควอเต็ตหมายเลข 12, 13 และ 15 และในจดหมายว่าจ้างที่เขียนขึ้นในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1822 มีการระบุข้อความเกี่ยวกับการเสนอเงินค่าว่าจ้างให้กับเบทโฮเฟน โดยมีเนื้อความว่า "คิดว่าราคาเท่าไหร่จึงจะเหมาะสม" สำหรับงานประพันธ์เพลงสตริงควอเต็ตทั้งสามบทนี้
หลังจากนั้นในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1823 เบทโฮเฟนได้ตอบกลับจดหมายของเจ้าชายโดยระบุว่าเบทโฮเฟนจะคิดราคาเพลงจะ 50 ดูคัส (ค่าเงินในสมัยนั้น) ต่อการประพันธ์ 1 โอปุส เมื่อตกลงเรื่องค่าว่าจ้างกันเสร็จเรียบร้อย เบทโฮเฟนก็เริ่มประพันธ์บทประพันธ์เหล่านี้อย่างเป็นลำดับขั้นตอน โดยเริ่มจาก หมายเลข12, 15, 13, 14 และ16 เป็นบทสุดท้าย
เบทโฮเฟนประพันธ์ควอเต็ตชิ้นสุดท้ายขณะที่เขาประสบกับปัญหาสุขภาพอย่างหนักในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1825 เบทโฮเฟนต้องใช้ชีวิตอยู่บนเตียงผู้ป่วยตลอดเวลาและป่วยหนักเกือบทั้งเดือน เพราะความเจ็บป่วยและความพยายามที่จะฟื้นตัวเพื่อให้หายจากโรคทำให้เบทโฮเฟนเข้าใจถึงความพยายามที่จะลุกขึ้นอย่างแรงกล้า ซึ่งความรู้สึกล้ำลึกเหล่านี้ได้ไปปรากฏอยู่ในบทประพันธ์ควอเต็ต หมายเลข 15 ที่เบทโธเฟนให้ชื่อเรียกว่า "เพลงศักดิ์สิทธ์ของคำขอบคุณ ('Heiliger Dankgesang')"
ผลจากความแน่วแน่และจิตใจที่มั่นคงทำให้เบทโฮเฟนลุกขึ้นมาประพันธ์ผลงานควอเต็ตหมายเลขที่ 13, 14, และ 16 ต่อจนเสร็จสมบูรณ์ ผลงานชื้นสุดท้ายที่เบทโฮเฟนเขียนเสร็จถูกนำไปใส่ในบทประพันธ์ควอเต็ตหมายเลข 13 หรือก็คือแทนที่ท่อน "Große Fuge" นั่นเอง
"ABC" ควอเต็ต.
บางครั้ง บทประพันธ์โอปุส หมายเลข 132, 130 และ 131 จะเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ABC" ควอเต็ต ถามว่าทำไมถึงถูกเรียกว่าอย่างนั้น เพราะว่า "ABC" ควอเต็ตมีที่มามาจากระบบเสียงแบบโทนาลิตี้ที่มีความต่อเนื่อกัน (successive tonalities) โดยเริ่มจากผลงานประพันธ์ในบันไดเสียง A ไมเนอร์, Bb เมเจอร์ และ C ไมเนอร์ ตามลำดับ จะสังเกตได้ว่าบันได้เสียงทั้งสามนี้เชื่อมโยงกันด้วยโน้ตทั้งสี่ตัวของของเททราคอร์ดที่สอง (second tetrachord) ในบันไดเสียงฮาร์โมนิคไมเนอร์ อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดที่กล่าวมานี้ A. David Hogarth เป็นผู้เขียนอธิบายลงบนโน้ตที่ตัวเขาใช้อัดเสียงผลงานควอเต็ตทั้ง6ชิ้นของเบทโฮเฟนกับวง Quartetto Italiano
"เห็นได้ชัดว่าเบทโฮเฟนให้ความสนใจในเรื่องของระยะห่างระหว่างขั้นคู่เสียงมาก ถือได้ว่าเป็นแนวคิดหลักที่เป็นเอกลักษณ์สำคัญอย่างหนึ่งของเบทโฮเฟนเลยก็ว่าได้ สังเกตได้จากขั้นคู่เสียงที่กว้างหนึ่งเสียงเต็มและไปครึ่งเสียงในโน้ตตัวที่ 2 และ 3 (จากตัวอย่าง A ในภาพข้างต้น) การจัดวางขั้นคู่เสียงที่แตกต่างกันตามลำดับทำให้เราเห็นว่า โน้ตทั้งสี่ตัวในบันไดเสียงนั้นมีบทบาทสำคัญมากในผลงานการประพันธ์ควอเต็ตช่วงปลายของเบทโฮเฟน"
"เราสามารถพบเห็นหลักการประพันธ์นี้ในผลงานชิ้นอื่นๆ อีก ตัวอย่างเช่น ท่อนเปิดของ โอปุสลำดับที่ 132 ถูกนำกลับมาใช้เป็นไอเดียในท่อนสุดท้าย (Finale) ของโอปุสลำดับที่ 131 ซึ่งประกอบไปด้วยโน้ตทั้งสี่ตัวที่อยู่ในห้องแรกสุด (ดูได้ที่ตัวอย่าง B)"
ประโยคเพลงหลักของผลงานการประพันธ์ท่อนสุดท้าย (Finale) อย่าง "Grosse Fuge" ในบันไดเสียง Bb เมเจอร์ โอปุสลำดับที่ 130 มีลักษณการวางรูปแบบไอเดียในทางเดียวกันคือ ยกโน้ตลำดับที่หกระหว่างโน้ตตัวที่ 1 และ 3 ในคีย์ขึ้นเพื่อเปลี่ยนรูปแบบแนวทำนองจากบันไดเสียงไมเนอร์ให้เป็นโน้ตในบันได้เสียงเมเจอร์แทน (ดูได้จากตัวอย่าง C)
ผลงานโอปุสลำดับที่ 131 (ผลงานที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาควอเต็ตทั้งสาม) เริ่มต้นเพลงด้วย Fugue ส่วนประโยคหลักตอนต้นเพลง (ย้ายไปอีกคีย์ หรือที่รู้จักกันว่า Transpose) คือตัวอย่าง D (อย่างไรก็ตาม ตัวอย่าง D นี้ก็ปรากฏอยู่ใน ทรีโอ ของ โอปุสลำดับที่ 132 ในท่อนที่สองเช่นกัน) ส่วนโน้ตในบันไดเสียงจากตัวอย่างในท่อน D นี้ก็ได้กลายไปเป็นรูปแบบบันได้เสียงแรกเริ่มที่ปรากฏอยู่ในท่อนสุดท้าย (Finale) ของบทประพันธ์ในโอปุสลำดับที่ 131
ผลงานการประพันธ์ที่อยู่ในสมุดร่างผลงานของเบทโฮเฟนเป็นข้อพิสูจน์ได้อย่างชัดเจนเลยว่า การเรียงและสับเปลี่ยนโน้ตต่างๆให้เป็นรูปแบบเดียวกันโดยอิงขั้นคู่เสียงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าจะมีเหตุบังเอิญอื่นๆ มาใช้ในการอธิบายหลักการนี้ได้ ตัวอย่างกรณีเรื่องลำดับบันไดเสียงแบบ ABC และความจริงที่ว่าผลงานควอเต็ตของเบทโฮเฟนมีการเล่นอย่างต่อเนื่องติดต่อกันตั้งแต่ห้าท่อนจนถึงเจ็ดท่อนได้
อย่างไรก็ตาม เหล่านี้สามารถกลายมาเป็นข้อถกเถียงได้ว่าเราจะนับท่อนเพลงควอเต็ตของเบทโฮเฟนอย่างไร ตัวอย่างจากผลงานประพันธ์ โอปุสลำดับที่ 131 ที่แม้ว่าจะมีถึงหกท่อน แต่ท่อนที่สามกลับมีความยาวเพียง 10 ห้องและอยู่ในบันได้เสียง A เมเจอร์ ที่เป็นบันได้เสียงเดิมที่เคยปรากฏขึ้นมาในบทเพลงแล้ว นักวิจารณ์บางคนที่เป็นที่รู้จักกันในวงกว้างอย่าง Vincent d'Indy เสนอว่าท่อนนี้เป็นเพียงแค่ท่อนนำเสนอ (Introduction) สั้นๆ แต่ทว่าลักษณะการวางรูปแบบของระบบเสียงแบบมีตัวโทนิค (Tonality) ของทั้ง 10 ห้องนั้นไม่ได้อยู่ในบันไดเสียง A เมเจอร์ แต่หากอยู่ในบันไดเสียง B ไมเนอร์แทน และเมื่อเราสังเกตโน้ตตัวหลักในบันไดเสียง (Tonal Center) ของทั้งสี่ท่อนแรกในโอปุสลำดับที่ 131 จะเห็นเลยว่ามันคล้ายคลึงกับรูปแบบบทประพันธ์ในโอปุสลำดับที่ 132 และท่อน "Grosse Fugue" มาก (ดูได้ที่ตัวอย่าง E) ส่วนบันไดเสียงในท่อนที่เหลือก็เคลื่อนไหวในรูปแบบของวงจรเสียงสมมาตรแบบวงกลม (Cyclic Progression) กลับไปที่บันไดเสียง C ไมเนอร์
A. David Hogarth กล่าวว่า "เบทโฮเฟน ณ ตอนนั้นหมกมุ่นกับโน้ต4ตัวบนในบันได้เสียงฮาร์โมนิคไมเนอร์มาก ถ้าสังเกตดีๆ เราจะค้นพบวิธีการเขียนอย่างที่กล่าวไปในงานประพันธ์ประเภทอื่นๆ ของเบทโฮเฟนอีกมากมายเช่นกัน เช่น ในทอนแรกของ ทรีโอสำหรับเครื่องสาย โอปุสที่ 9 หมายเลข 3 ในบันไดเสียง C ไมเนอร์"
การประเมินคุณค่า.
บทประพันธ์สำหรับควอเต็ตเหล่านี้ มีความทันสมัยและก้าวไกลเกินกว่าที่นักดนตรีและผู้รับชมการแสดงในยุคนั้นจะสามารถทำความเข้าใจได้ ถึงขนาดว่ามีนักดนตรีคนหนึ่งแสดงความเห็นต่อเพลงของเบทโฮเฟนออกมาว่า "พวกเรารู้ว่ามันมีอะไรบางอย่าง แต่พวกเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร" Louis Spohr นักประพันธ์เพลงชื่อดังเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "ความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่สามารถเข้าใจได้" (indecipherable, uncorrected horrors)
อย่างไรก็ตามมุมมองและความคิดเห็นต่องานประพันธ์ของเบทโฮเฟนก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ผลงานควอเต็ตทั้งหกชิ้นนี้ (รวม "Große Fuge ด้วย)" ประกอบผลงานอื่นๆในช่วงบั้นปลายชีวิตของเบทโฮเฟน ถูกยกย่องอย่างกว้างขวางว่า เป็นสุดยอดงานประพันธ์เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล Theodor Adorno นักปรัชญาจาก โรงเรียนแฟรงค์เฟิร์ต ยกย่องผลงานเหล่านี้ของเบทโฮเฟนมาก รวมไปถึง อิกอร์สตราวินสกี ยังได้ให้คำอธิบายงานประพันธ์ท่อน "Große Fuge" ว่า "นี่คือผลงานประพันธ์เพลงร่วมสมัยอย่างแท้จริง และผลงานชิ้นนี้จะยังคงร่วมสมัยตลอดไป" รูปแบบการประพันธ์รวมไปถึงแนวความคิดของเบทโฮเฟนกลายเป็นแรงบันดาลใจให้นักประพันธ์เพลงรุ่นหลัง จากรุ่นสู่รุ่น เช่น ริชชาร์ท วากเนอร์ และ เบ-ลอ บอร์โตก (เบ-ลอ บอร์โตก)
วากเนอร์พูดถึงผลงานการประพันธ์ของเบทโธเฟนใน โอปุสที่ 131 ท่อนแรก ว่าเป็นท่อนที่แสดงออกถึงความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก เต็มไปด้วยความรู้สึกมากที่สุดในผลงานดนตรี" นอกจากนี้ ผลงานการประพันธ์โอปุสที่ 131 นี้ยังเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่ ฟรันทซ์ ชูเบิร์ต ปรารถนาที่จะฟังเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะเสียชีวิตลงภายในห้าวันหลังจากนั้น หลังจากที่ ชูเบิร์ต ได้ฟังการแสดงก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "หลังจากนี้ไป จะมีอะไรเหลือให้เราประพันธ์กันอีก"
ในบรรดาควอเต็ตยุคปลายทั้งหมดที่กล่าวมา เบทโฮเฟนชอบที่สุดกลับเป็น ควอเต็ตลำดับที่ 14 โอปุส 131 ในบันไดเสียง C ไมเนอร์ ที่ตัวเขาเองได้ตีค่าผลงานชิ้นนี้ว่าเป็นผลงานที่ครบถ้วน ถูกต้อง และสมบูรณ์แบบที่สุดในบรรดางานทั้งหมดของเขา
การบันทึกในรูปแบบอื่น.
Arturo Toscanini และ Felix Weingartner เป็นคนบันทึกและเรียบเรียงบทประพันธ์ วงสตริงควอเต็ตสำหรับการบรรเลงวงเครื่องสายออเคสตร้าออกมาบางส่วน
ชาติอิสลาม
เนชั่นออฟอิสลาม  หรือ NOI เป็นกลุ่มเคลื่อนไหวทางศาสนา และทางการเมืองของชาวแอฟริกันอเมริกัน ถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1930 ที่เมืองดีทรอยต์ มลรัฐมิชิแกน โดยนาย วอลเลส ดี. ฟาร์ด มูฮัมมัด โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อสนับสนุนการพัฒนาในด้านจิตวิญญาณ จิตใจ สถานะทางเศรษฐกิจและสังคม ของชาวอเมริกันผิวดำในสหรัฐอเมริกา และของมนุษยชาติ. กลุ่มเนชั่นออฟอิสลามได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่า เป็นกลุ่มที่มีลัทธิความสูงสุดของคนดำ (black supremacy) และเกลียดกลัวยิว และถูกจับตามองในฐานะกลุ่มเกลียดชัง (hate group) โดยศูนย์กฎหมายความยากจนภาคใต้ (Southern Poverty Law Center) และ Anti-Defamation League ซึ่งเป็นกลุ่มล็อบบี้ทางการเมืองของยิวในสหรัฐอเมริกา. ปัจจุบันกลุ่มเนชั่นออฟอิสลามมีสมาชิกอยู่ระหว่าง 20,000 ถึง 50,000 คน
เนชั่นออฟอิสลาม
พระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งอารากอน
พระเจ้ารามิโรที่ 2 (; ; ค.ศ. 1075 – 16 สิงหาคม ค.ศ. 1157) หรือ รามิโรผู้เป็นพระ  เป็นพระโอรสคนที่สามของพระเจ้าซันโช รามิเรซ พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 ผู้ประจัญบาน พระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาทและได้ยกราชอาณาจักรให้แก่คณะทหาร ทำให้รามิโรที่บวชเป็นพระและได้รับเลือกเป็นบิชอปแห่งบาร์บัสโตรต้องออกจากศีลบวชมาสมรสและสืบทอดราชบัลลังก์ ต่อมาเปโตรนิยา พระธิดาของพระองค์ถูกจับหมั้นหมายกับราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา พระเจ้ารามิโรสละราชสมบัติให้แก่พระธิดาและพระชามาดาในปี ค.ศ. 1137 และในปี ค.ศ. 1164 ราชบัลลังก์อารากอนถูกรวมเข้ากับอาณาจักรเคานต์บาร์เซโลนาในรัชสมัยของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน พระโอรสของทั้งคู่
พระองค์อุทิศชีวิตให้แก่ศาสนจักรตั้งแต่ยังเด็กมาก ทรงเริ่มต้นด้วยการบวชเป็นพระในอารามคณะเบเนดิกต์แซ็ง-ปงส์-เดอ-ตอเมียร์ในอาณาจักรไวเคานต์เบซีเย จากนั้นทรงขึ้นเป็นอธิการแห่งซานเปโดรเอลบิเอโฆในอูเอสกา ต่อมา เพื่อจำกัดอำนาจของรามิโร พระเจ้าอัลฟอนโซผู้ประจัญบาน พระเชษฐาของพระองค์ได้สกัดกั้นไม่ให้พระองค์ได้รับเลือกเป็นมุขนายกแห่งบูร์โกสและมุขนายกแห่งปัมโปลนา สุดท้ายพระองค์ได้รับเลือกเป็นมุขนายกแห่งบาร์บัสโตร-โรดา
ค.ศ. 1134 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 แห่งอารากอน พระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท พระองค์ได้ยกราชอาณาจักรให้คณะทหาร ได้แก่ กลุ่มอัศวินเทมพลาร์, กลุ่มอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ และกลุ่มอัศวินสุสานศักดิ์สิทธิ์แห่งเยรูซาเลม แต่ไม่มีใครประสงค์จะทำตามดำรินี้ รามิโรกลายเป็นหนึ่งในผู้มีสิทธิ์สืบทอดบัลลังก์ร่วมกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยาซึ่งไม่ค่อยได้รับการสนับสนุนเนื่องจากเป็นกษัตริย์ต่างแดน ขณะที่ขุนนางอีกกลุ่มหนึ่งให้การสนับสนุนเปโดรแห่งอาตาเรส หลานชายของซันโช รามิเรซ เคานต์แห่งริบากอร์ซา บุตรชายนอกสมรสของพระเจ้ารามิโรที่ 1 แห่งอารากอน กลุ่มขุนนางได้ประชุมกันที่บอร์ฆาเพื่อแก้ไขปัญหาเรื่องการสืบทอดบัลลังก์และได้ตกลงเลือกรามิโรเป็นกษัตริย์ ขณะเดียวกันขุนนางนาวาร์ได้เลือกการ์ซิอาผู้กอบกู้เป็นกษัตริย์ของพวกตน ทำให้ราชอาณาจักรทั้งสองถูกแยกออกจากกัน โดยในตอนที่ทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของเชษฐา รามิโรซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นมุขนายกแห่งบาร์บัสโตร-โรดากำลังฉลองวันแม่พระบังเกิดอยู่ในติเอร์รันโตนา พิธีราชาภิเษกของพระองค์ได้รับการจัดขึ้นในซาราโกซาในวันที่ 29 กันยาน ค.ศ. 1134
ระหว่างครองราชย์.
พระเจ้ารามิโรที่ 2 ดำรงตำแหน่งเป็นกษัตริย์แห่งอารากอน, โซบราร์เบ และริบากอร์ซา รัชสมัยของพระองค์เป็นช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย ในช่วงแรกของการครองราชย์ทรงมีปัญหากับกลุ่มขุนนางที่คิดว่าพระองค์จะหัวอ่อนและชักจูงได้ง่าย แต่พระองค์กลับเด็ดขาดไม่ประนีประนอม วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1135 ที่อาสนวิหารฆากา พระเจ้ารามิโรที่ 2 อภิเษกสมรสกับอาแญ็สแห่งอากีแตน ธิดาของกีโยมที่ 9 ดยุคแห่งอากีแตนที่ตกพุ่มม่ายและมีบุตรธิดามากมายจากการสมรสครั้งแรก โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตทายาท ทั้งคู่มีพระธิดาด้วยกัน คือ เปโตรนิยาซึ่งเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1136 กษัตริย์และพระมเหสีได้แยกทางกันในปลายปีนั้น อาแญ็สเกษียณตัวเข้าสู่อารามแม่พระแห่งฟงเตอวโร ทรงสิ้นพระชนม์ที่อารามดังกล่าวในราวปี ค.ศ. 1159
ราชอาณาจักรเลออนได้กดดันให้พระเจ้ารามิโรที่ 2 ยกพระธิดาให้สมรสกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนหรือไม่ก็ซันโชผู้เป็นที่ปรารถนา พระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 เพื่อรวมราชบัลลังก์เลออนและอารากอนเข้าด้วยกันแต่ไม่สำเร็จ พระเจ้ารามิโรที่ 2 ได้จับพระธิดาวัย 1 พรรษาหมั้นหมายกับราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา สัญญาหมั้นหมายได้รับการลงนามที่บาร์บัสโตรในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1137 โดยมีเงื่อนไขว่าหากเปโตรนิยาซึ่งเป็นทายาทในบัลลังก์อารากอนสิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท บัลลังก์จะตกเป็นของราโมน บารังเก และทายาทที่เกิดจากภรรยาคนใดก็ได้ ทั้งคู่สมรสกันในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1150 ที่แยย์ดา เมื่อเปโตรนิยามีพระชนมายุครบ 14 พรรษาตามที่ศาสนจักรอนุญาตให้การสมรสสมบูรณ์ได้
พระเจ้ารามิโรที่ 2 ต้องรับมือกับการก่อกบฏของขุนนาง ด้วยรู้ตัวว่าไม่มีฝีมือด้านการทำสงคราม ในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1137 พระองค์จึงมอบพระราชอำนาจแก่ราโมน บารังเก พระชามาดา แต่พระองค์ไม่เคยสละสิทธิ์ในการเป็นกษัตริย์อย่างเป็นทางการ และยังคงติดตามกิจการภายในของราชอาณาจักร ทรงถอนตัวจากชีวิตในทางโลกกลับเข้าสู่อารามซานเปโดรในอูเอสกา จนเมื่อสิ้นพระชนม์ในอารามดังกล่าวในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1157 บัลลังก์จึงตกเป็นของเปโตรนิยา พระธิดาของพระองค์อย่างเป็นทางการ
พีรพงศ์ ปัญญานุมาภรณ์
พีรพงศ์ ปัญญานุมาภรณ์ (ชื่อเล่น: ปาย; เกิดวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2539) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เล่นในตำแหน่งกองกลาง ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับสุพรรณบุรี เอฟซี โดยยืมตัวจากเมืองทอง ยูไนเต็ด
สไปเดอร์-แมน ผงาดสู่จักรวาล-แมงมุม
สไปเดอร์-แมน ผงาดสู่จักรวาล-แมงมุม  เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันแนวซูเปอร์ฮีโร่จากประเทศสหรัฐอเมริกา ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2561 ดัดแปลงจากตัวละคร สไปเดอร์-แมน / ไมล์ โมราเลส จากมาร์เวลคอมิกส์ อำนวยการสร้างโดยโคลัมเบียพิคเจอร์สและโซนี่พิคเจอร์สแอนิเมชัน ภายใต้ความร่วมมือกับมาร์เวล จัดจำหน่ายโดยโซนี่พิคเจอร์รีลีสซิ่ง
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม จากงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 91 ซึ่งในเรื่องนี้มีคนไทยหนึ่งคนอยู่ในทีมแอะนิเมเตอร์ ร่วมทำงานกับภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยคือ ธนาวัต ขันธรรม
ความสำเร็จของภาพยนตร์ ทำให้มีภาคต่อของภาพยนตร์อีกสองภาคอย่าง "Spider-Man: Across the Spider-Verse" สไปเดอร์-แมน: ผงาดข้ามจักรวาลแมงมุม และ "Spider-Man: Beyond the Spider-Verse" สไปเดอร์-แมน: ผงาดล้ำจักรวาลแมงมุม เข้าฉาย พ.ศ. 2566 และ พ.ศ. 2567 ตามลำดับ
รายนามผู้บัญชาการทหารสูงสุดของไทย
รายนามผู้บัญชาการทหารเรือไทย
รายนามผู้บัญชาการทหารอากาศไทย
รายนามบุคคลจากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
มารีแห่งมงเปอลีเย
มารีแห่งมงเปอลีเย  เป็นเลดีแห่งมงเปอลีเย ทรงเป็นไวเคาน์เตสแห่งมาร์แซย์, เคานเตสแห่งกงแม็ง และพระราชินีแห่งอารากอนจากการสมรสสามครั้งตามลำดับ
ทายาทแห่งมงเปอลีเย.
มารีแห่งมงเปอลีเยประสูติราวปี ค.ศ. 1182 ทรงเป็นธิดาของกีโยมที่ 8 ลอร์ดแห่งมงเปอลีเยกับเอฟโดเกีย กอมนินี หลานสาว (ลูกของพี่น้อง) ของจักรพรรดิมานูอีลที่ 1 กอมนินอสแห่งจักรวรรดิไบเซนไทน์ ทั้งคู่สมรสกันภายใต้เงื่อนไขว่าบุตรคนแรกของทั้งคู่จะได้สืบทอดตำแหน่งลอร์ดแห่งมงเปอลีเยต่อจากกีโยม ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง มารีซึ่งเป็นบุตรคนโตของทั้งคู่จึงได้เป็นทายาทของบิดา
ทว่าในเดือนเมษายน ค.ศ. 1187 กีโยมที่ 8 บิดาของพระนางได้ทิ้งมารดาไปสมรสใหม่กับหญิงที่มีชื่อว่าอาแญ็สซึ่งมีศักดิ์เป็นญาติของกษัตริย์แห่งอารากอน ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันแปดคนเป็นชายหกคนและหญิงสองคน แม้เอฟโดเกียจะบวชเป็นแม่ชีคณะเบเนดิกต์ แต่การสมรสครั้งที่สองของกีโยมได้ถูกประกาศให้ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ทำให้พี่น้องต่างมารดาทุกคนของมารีกลายเป็นบุตรนอกสมรส มารีจึงยังคงเป็นทายาทแห่งมงเปอลีเยต่อไป
การสมรสทั้งสามครั้ง.
มารีสมรสครั้งแรกตอนพระชนมายุ 10 หรือ 11 พรรษาในปี ค.ศ. 1192 กับไวเคานต์แรมง ฌอแฟรที่ 2 แห่งมาร์แซย์ แต่ก็กลายเป็นม่ายในปลายปีนั้น บิดากับมารดาเลี้ยงจับพระนางสมรสใหม่อีกครั้งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1197 กับเคานต์แบร์นาร์ที่ 4 แห่งกงแม็งและบังคับให้พระนางสละสิทธิ์ในมงเปอลีเยให้กีโยม บุตรชายที่เกิดจากอาแญ็ส มารีกับแบร์นาร์มีบุตรสาวด้วยกันสองคนคือมาทิลดากับเปโตรนิยา ทว่าพระองค์มีชีวิตสมรสแบบหนึ่งสามีหลายภรรยาเนื่องจากแบร์นาร์ยังอยู่กินกับภรรยาอีกคนสอง สุดท้ายการแต่งงานของทั้งคู่ถูกประกาศให้เป็นโมฆะในปี ค.ศ. 1201 ส่งผลให้การสละสิทธิ์ในมงเปอลีเยของพระนางเป็นโมฆะไปด้วย แม้บิดาจะไม่ยอมรับว่าพระนางเป็นทายาทและแสดงออกเหมือนกีโยมเป็นทายาทของตนก็ตาม
เมื่อบิดาถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1202 กีโยมที่ 9 น้องชายต่างมารดาของมารีได้ทำการยึดอำนาจ แม้พระนางจะพยายามแสดงสิทธิ์ของตนแต่ก็ไม่เป็นผล วันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1204 มารีสมรสใหม่อีกครั้งกับพระเจ้าเปโดรที่ 2 แห่งอารากอน ในวันเดียวกันนั้นชาวเมืองมงเปอลีเยได้ก่อปฏิวัติต่อกีโยมที่ 9 ทำให้มารีได้รับการยอมรับเป็นเลดีแห่งมงเปอลีเย ในการสมรสครั้งที่สามพระนางมีบุตรอีกสองคน คือ ซันชา พระธิดาที่สิ้นพระชนม์ด้วยวัยเพียง 1 พรรษา และไชเม พระโอรสที่ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าไชเมที่ 1 ผู้พิชิต พระเจ้าเปโดรที่ 2 เป็นสามีที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อพระนาง พระองค์พยายามที่จะหย่ากับพระนางเพื่อสมรสใหม่กับมารีแห่งมอนแฟร์ราโต พระราชินีแห่งเยรูซาเลม แต่ก็ไม่อยากเสียดินแดนของมารีไปไว้ พระนางจึงต้องต่อสู้กับพระสวามี
แม้จะถูกทรยศครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มารีมีผู้สนับสนุนคนสำคัญที่ไว้ใจได้หนึ่งกลุ่มกับอีกหนึ่งคน คือ กลุ่มอัศวินเทมพลาร์และสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ที่เข้าข้างมารีและไม่ยินยอมให้พระเจ้าเปโดรหย่า หลังเดินทางไปหาสมเด็จพระสันตะปาปาที่โรมมารีล้มป่วยและสิ้นพระชนม์ที่โรมในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1213 เป็นไปได้ว่าพระนางอาจถูกวางยาพิษ ไม่กี่เดือนต่อมาพระเจ้าเปโดรที่ 2 สิ้นพระชนม์ที่สมรภูมิมูว์แรในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1213 ไชเม พระโอรสคนเดียวของทั้งคู่สืบทอดตำแหน่งต่อทั้งในมงเปอลีเยและอารากอน
คตินิยมเชื้อชาติในประเทศอิสราเอล
คตินิยมเชื้อชาติในประเทศอิสราเอล หมายความรวมถึง คตินิยมเชื้อชาติทุกรูปแบบและการแสดงเจตนาที่ประสบในประเทศนั้น โดยไม่ขึ้นกับสีผิวหรือหลักความเชื่อของผู้ลงมือและผู้เสียหาย หรือสถานภาพพลเมือง ผู้อยู่อาศัยหรือผู้มาเยือน
ทว่า ที่เจาะจงกว่าในบริบทอิสราเอล คตินิยมเชื้อชาติในประเทศอิสราเอลหมายถึงคตินิยมเชื้อชาติที่ยิวอิสราเอลมุ่งเป้าต่ออาหรับอิสราเอล คตินิยมเชื้อชาติระหว่างยิวด้วยกันระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์ยิวต่าง ๆ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อยิวเอธิโอเปีย คตินิยมเชื้อชาติในอดีตและปัจจุบันต่อยิวมิซราฮีและยิวผิวสี) และคตินิยมเชื้อชาติของอาหรับอิสราเอลบางส่วนต่อยิวอิสราเอล
คตินิยมเชื้อชาติในส่วนของยิวอิสราเอลต่ออาหรับมุสลิมในประเทศอิสราเอลนั้นปรากฏในนโยบายสถาบัน ทัศนะส่วนบุคคล สื่อ การศึกษา สิทธิการเข้าเมือง การเคหะ ชีวิตสังคมและนโยบายทางกฎหมาย บางคนในประชากรยิวอิสราเอลอัชเคนาซิยังมีการอธิบายว่าถือทัศนะเลือกปฏิบัติต่อยิวด้วยกันที่มีภูมิหลังอื่น ๆ รวมทั้งยิวเอธิโอเปีย ยิวอินเดีย ยิวมิซราฮี ยิวเซฟาร์ดี เป็นต้น แม้การสมรสระหว่างอัชเคนาซิมและเซฟาร์ดิม/มิซราฮิมพบบ่อยมากขึ้นในประเทศ อิสราเอล และบูรณาการทางสังคมเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ความไม่เสมอภาคยังคงมีอยู่ ยิวเอธิโอเปียเผชิญการเลือกปฏิบัติจากยิวที่มิใช่ผิวดำมากเป็นพิเศษ มีการเสนอว่าสถานการณ์ของยิวเอธิโอเปีย "ที่กำลังกลายเป็นขาว" คล้ายกันกับผู้เข้าเมืองชาวยุโรป เช่น ชาวโปแลนด์และอิตาลี ซึ่งเข้าสหรัฐในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
ประเทศอิสราเอลมีกฎหมายต่อต้านการเลือกปฏิบัติอย่างกว้างขวางซึ่งห้ามการเลือกปฏิบัติของทั้งภาครัฐและเอกชนบนพื้นฐานของเชื้อชาติ ศาสนา และลัทธิการเมือง และห้ามการยุยงให้นิยมเชื้อชาติ รัฐบาลอิสราเอลและหลายกลุ่มในประเทศดำเนินความพยายามเพื่อต่อสู้กับคตินิยมเชื้อชาติ ประเทศอิสราเอลเป็นรัฐภาคีของอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติในทุกรูปแบบ และเป็นผู้ลงนามอนุสัญญาต่อต้านการเลือกปฏิบัติในการศึกษา
ข้อวิจารณ์รัฐบาลอิสราเอล
ข้อวิจารณ์รัฐบาลอิสราเอล หรือมักเรียกสั้น ๆ ว่าข้อวิจารณ์อิสราเอล เป็นหัวข้อคำวิจารณ์และการวิจัยทางวารสารศาสตร์และวิชาการภายในขอบเขตของทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และแสดงออกในทางรัฐศาสตร์ที่กำลังดำเนินอยู่ ประเทศอิสราเอลเผชิญกับข้อวิจารณ์ระหว่างประเทศนับแต่ประกาศเอกราชในปี 1948 โดยเกี่ยวข้องกับหลายหัวข้อภายในขอบเขตของความปรารถนาให้เกิดประชาชาติทั่วโลก
รัฐบาลอิสราเอลถูกวิจารณ์จากปัญหาเกี่ยวข้องกับนิคมอิสราเอลในดินแดนปาเลสไตน์ การปฏิบัติต่ออาหรับปาเลสไตน์ ความประพฤติของกำลังป้องกันอิสราเอลระหว่างความขัดแย้งและการปิดล้อมฉนวนกาซาของดินแดนปาเลสไตน์ ปัญหาในอดีตอื่นซึ่งมีผลกระทบต่อเนื่องมาถึงปัจจุบันก็ถูกวิจารณ์ด้วย ได้แก่ การปฏิเสธให้ผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์หลังสงครามกลับบ้านเกิด และการยึดครองดินแดนที่ได้มาในสงครามอย่างยืดเยื้อและการก่อสร้างนิคมในดินแดนยึดครองนั้น
มีการตั้งคำถามเกี่ยวกับสถานภาพประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนของประเทศอิสราเอลด้วยเนื่องจากผู้อยู่อาศัยในดินแดนยึดครองชาวอิสราเอลได้รับอนุญาตให้ออกเสียงเลือกตั้งในการเลือกตั้งของประเทศอิสราเอล แต่ผู้อยู่อาศัยชาวปาเลสไตน์ไม่ได้รับอนุญาต แหล่งข้อวิจารณ์อีกแหล่งหนึ่งคือความเสียดทานที่เกิดจากปัญหาการเข้ารีตระหว่างรับบีเนตของอิสราเอลและยิวส่วนที่ไม่นับถือทรรศนะดั้งเดิม ณ ปลายสุดของสเปกตรัมหนึ่งเป็นความพยายามบ่อนทำลายสิทธิการมีอยู่ของอิสราเอล นำไปสู่การโต้เถียงในปัจจุบันเกี่ยวกับว่าการวิจารณ์อิสราเอล ณ จุดใดล้ำเส้นเป็นการต่อต้านยิว ผลกระทบของการวิจารณ์จากนานประเทศมีผลกระทบต่อจิตวิทยาสังคมของสาธารณชนยิวอิสราเอล ในการสำรวจหนึ่งพบว่า อิสราเอลกว่าครึ่งเชื่อว่า "โลกทั้งใบอยู่ตรงข้ามกับเรา" และอิสราเอลสามในสี่เชื่อว่า "ไม่ว่าอิสราเอลทำสิ่งใดหรือไม่ว่าอิสราเอลพยายามระงับความขัดแย้งกับปาเลสไตน์มากเพียงใด โลกก็ยังจะวิจารณ์อิสราเอลอยู่นั่นเอง"
ข้อวิจารณ์นโยบายของอิสราเอลมาจากหลายกลุ่ม โดยมาจากนักเคลื่อนไหวทั้งในอิสราเอลและทั่วโลกเป็นหลัก สหประชาชาติและองค์การนอกภาครัฐอื่นรวมทั้งคริสตจักรยุโรปและสื่อมวลชน ฝ่ายอภิปรายตั้งสองฝ่ายต่างอ้างความลำเอียงของสื่อ นับแต่ปี 2003 สหประชาชาติออกข้อมติ 232 ข้อที่เกี่ยวข้องกับประเทศอิสราเอล คิดเป็นร้อยละ 40 ของข้อมติทั้งหมดที่สหประชาชาติออกในช่วงเวลานั้น และมากกว่าประเทศซูดานหกเท่าซึ่งเป็นเป้าหมายของข้อมติยูเอ็นมากเป็นอันดับสอง
แนวเทียบ.
การกล่าวหาว่าถือผิว.
มีการเปรียบเทียบระหว่างประเทศแอฟริกาใต้สมัยการถือผิวกับอิสราเอลเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
สมาคมเพื่อสิทธิพลเมืองในอิสราเอล กลุ่มในประเทศอิสราเอลซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐสหภาพยุโรปหลายรัฐ ประเมินในปี 2008 ว่า เครือข่ายถนนแยกกันในเวสต์แบงก์สำหรับชาวอิสราเอลและปาเลสไตน์ การขยายนิคมยิว การจำกัดการเติบโตของเมืองปาเลสไตน์และการให้บริการ งบประมาณและการเข้าถึงทรัพยากรธรรมชาติโดยเลือกปฏิบัติเป็น "การละเมิดหลักการความเสมอภาคอย่างชัดแจ้ง และในหลายทางคล้ายกับระบอบการถือผิวในแอฟริกาใต้"
การเปรียบเทียบกับนาซีเยอรมนี.
บางครั้งมีการเปรียบเทียบบางแง่มุมสำคัญของสังคมอิสราเอลกับนาซีเยอรมนีไม่ว่าโดยตรงหรือโดยการอ้างถึง ตัวอย่างเช่น การเปรียบฉนวนกาซากับค่ายกักกันในยุโรปที่นาซียึดครอง และการเปรียบความคิดยิวผู้ถูกเลือกกับความคิดเชื้อชาติปกครองของนาซี
ฟอรัมว่าด้วยการต่อต้านยิวยุโรป (European Forum on Anti-Semitism) แถลงว่า "การเปรียบเทียบนโยบายอิสราเอลร่วมสมัยกับนโยบายนาซี" ถือเป็นการต่อต้านยิว ในปี 2006 กลุ่มรัฐสภาทุกพรรคคัดค้านการต่อต้านยิวของบริเตน (British All-Party Parliamentary Group against Antisemitism) แนะนำให้รัฐบาลสหราชอาณาจักรมีจุดยืนอย่างเดียวกัน นักสังคมวิทยา เดวิด เฮิร์ชกล่าวหานักต่อต้านลัทธิไซออนิสต์ว่ามีสองมาตรฐานในการวิจารณ์อิสราเอล และสังเกตว่ารัฐอื่นดำเนินการนโยบายคล้ายกับอิสราเอลโดยไม่ถูกเรียกว่า "นาซี" เขาเสนอว่าการบรรยายว่าอิสราเอลข้องแวะใน "การล้างชาติ" เป็นการกล่าวหาโดยไม่พูดเปรียบเทียบกับฮอโลคอสต์ และการเปรียบลัทธิไซออนิสต์เท่ากับลัทธินาซี ผู้ประพันธ์ชาวบริติช ฮาววาร์ด เจคอบสันเสนอว่าการเปรียบเทียบระหว่างภาวะที่ชาวปาเลสไตน์เผชิญและที่ผู้อยู่อาศัยในวอร์ซอเกตโตเผชิญนั้นเจตนา "สร้างรอยแผลแก่ยิวในประวัติศาสตร์ล่าสุดและเจ็บปวดที่สุดของพวกเขา และเพื่อลงโทษเขาด้วยความทุกข์ของเขาเอง" และเป็นการปฏิเสธฮอโลคอสต์รูปแบบหนึ่งซึ่งยอมรับว่ายิวทุกข์ทรมานจริง แต่กล่าวหายิวว่า "พยายามหากำไรจากความทุกข์นั้น" เขาว่า "ราวกับว่าโดยการกลับกฎของเหตุและผลตามปกติ การปฏิบัติของยิวในวันนี้พิสูจน์ว่ายิวสมควรได้รับแล้วในวันวาน"
ภาษากัสติยา
เทย์เลอร์สวิฟต์เรพิวเทชันสเตเดียมทัวร์
เพลมูน
เพลมูน เป็นเว็บบราวเซอร์โอเพ่นซอร์สที่มุ่งเน้นการปรับแต่ง มีคำขวัญว่า "Your browser, Your way" มีบิลด์อย่างเป็นทางการสำหรับวินโดวส์และลินุกซ์ บิลด์อย่างไม่เป็นทางการสำหรับแมคโอเอส เพลมูน มีต้นกําเนิดมาจากการพัฒนาซอฟต์แวร์ของมอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ ความแตกต่างที่สําคัญคืออินเทอร์เฟสผู้ใช้และการสนับสนุนส่วนเสริม เพลมูนยังคงใช้อินเทอร์เฟสของมอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ เวอร์ชัน 4-28 อีกทั้งส่วนเสริมและปลั๊กอินบางประเภทในเพลมูนไม่ได้รับการสนับสนุนจาก มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์
ส่วนแบ่งตลาด.
StatCounter ประมาณการว่าเพลมูนมีส่วนแบ่งการตลาด 0.02% สำหรับเบราวเซอร์สำหรับเดสก์ทอปในเดือนพฤษจิกายน 2561
รัฐอารักขา
ราชอาณาจักรซาร์ดีเนีย
เอเลนาแห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี
เอเลนาแห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี (พระนามาภิไธยเดิม:เจ้าหญิงเอลเนาแห่งมอนเตเนโกร)  เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 8 มกราคม 2414 ณ เซติเญ ประเทศมอนเตเนโกร เป็นพระราชบุตรลำดับที่ 5 และพระราชธิดาลำดับที่ 6 ใน พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร และ สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมเนเตเนโกร เมื่อพระองค์ทรงมีพระชนมายุ 10 พรรษา เสด็จพระราชดำเนินไปศึกษาต่อ ณ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย ทรงมีพระปรีชาสามารถในเรื่องสถาปัตยกรรมและจิตรกรรม โดยทรงออกแบบพระบรมราชอนุเสาวรีย์ พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร พระราชบิดา
เจ้าหญิงเอเลนาแห่งมอนเตเนโกร ทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับ พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2439 พระองค์ต้องเปลี่ยนมานับถือนิกายโรมันคาทอลิก ตามพระราชสวามี จากนิกายออร์โธด็อกซ์ จึงทำให้พระองค์มีสิทธิได้รับพระราชอิสริยยศตามพระราชสวามี คือ สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งเอธิโอเปีย สมเด็จพระราชินีแห่งแอลเบเนีย ต่อมาพระอิสริยยศสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งเอธิโอเปียและสมเด็จพระราชินีแห่งแอลเบเนีย ถูกยกเลิกในปี 2486 ตามพระราชสวามี พระองค์และพระราชสวามี มีพระราชบุตรดังนี้
มารีแห่งมงต์เปลลิเยร์ สมเด็จพระราชินีแห่งอารากอน
มอริส ราแวล
โฌแซ็ฟ มอริส ราแวล (; 7 มีนาคม ค.ศ. 1875 – 28 ธันวาคม ค.ศ. 1937) เป็นนักแต่งเพลง นักเปียโน และวาทยกรชาวฝรั่งเศส ได้รับการยกย่องไปทั่วโลกว่าเป็นนักแต่งเพลงที่ดีที่สุดของฝรั่งเศส
ราแวลเกิดที่เมืองซีบูร์ ประเทศฝรั่งเศส ใกล้กับบียาริตส์ ทางตอนใต้ของฝรั่งเศสซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนสเปนประมาณ 18 กิโลเมตร บิดาคือปีแยร์-โฌแซ็ฟ ราแวล ซึ่งเป็นวิศวกร นักประดิษฐ์ และนักผลิตที่ประสบความสำเร็จ และเกิดที่แวร์ซัวใกล้กับชายแดนฝรั่งเศส-สวิส ส่วนมารดาคือมารี เดอลัวร์ ซี่งเป็นชาวบาสก์แต่เติบโตที่มาดริด ทั้งบิดาและมารดานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก