pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สิ่งที่เด่นของงานของชีเลอคือความเข้มข้น (intensity) และงานเขียนภาพเหมือนตนเองหลายภาพที่เขียนขึ้น ร่างที่บิดเบือนและเส้นที่แสดงออกทางอารมณ์เป็นลักษณะงานเขียนและงานวาดเส้นของชีเลอ ทำให้เป็นจิตรกรคนแรก ๆ ของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แม้ว่าจะยังคงมีความเกี่ยวข้องกับขบวนการนวศิลป์เป็นอย่างมากก็ตาม
James Abbott McNeill Whistler
กุสตาฟว์ กูร์แบ
ฌ็อง เดซีเร กุสตาฟว์ กูร์แบ (; 10 มิถุนายน ค.ศ. 1819 - 31 ธันวาคม ค.ศ. 1877) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสผู้นำของขบวนการสัจนิยมของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นขบวนการที่เชื่อมระหว่างศิลปะจินตนิยม (ที่พบในภาพเขียนของเตออดอร์ เฌรีโก (Théodore Géricault) และเออแฌน เดอลาครัว) กับ ตระกูลการเขียนบาร์บิซง (Barbizon School) กูร์แบมีบทบาทสำคัญในจิตรกรรมฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในฐานะที่เป็นผู้ริเริ่ม และในฐานะศิลปินผู้เต็มใจที่จะแสดงความคิดทัศนคติเกี่ยวกับสังคมในผลงานที่ทำ
สมาคมฟุตบอลแห่งอังกฤษ
ไฮวีอิกซอลต์ที เรลม์ออฟเดอะฟรี
ไฮวีอิกซอลต์ที เรลม์ออฟเดอะฟรี  เป็นเพลงชาติของประเทศเซียร์ราลีโอน ประพันธ์โดยคลิฟฟอร์ด เนลสัน ไฟล์และเรียบเรียงโดยจอห์น อาการ์ ประกาศใช้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2504 หลังจากที่ประเทศได้รับอิสรภาพจากสหราชอาณาจักร โดยใช้แทนเพลงก็อดเซฟเดอะควีน ในรัฐธรรมนูญแห่งเซียร์ราลีโอน พ.ศ. 2534 กำหนดให้พลเมืองเซียร์ราลีโอนมีหน้าที่ "เคารพต่ออุดมการณ์และสถาบันของชาติ" ซึ่งรวมถึงเพลงชาติด้วย
หอบฝัน
บันทึกการแสดงสดปึ้กกกก...เต๋อ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1004
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1004 (ต่อเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ - ดอยสุเทพ) ช่วงตั้งแต่ประตูเมืองเชียงใหม่ ถึงสวนสัตว์เชียงใหม่เรียกว่า ถนนห้วยแก้ว แต่ช่วงอนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัยถึงดอยสุเทพเรียกว่า ถนนทางขึ้นดอยสุเทพ หรือ ถนนศรีวิชัย ปัจจุบัน ช่วงประตูเมืองเชียงใหม่ถึงสวนรุกขชาติห้วยแก้วเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีเกาะกลาง ช่วงผ่านหน้าสวนสัตว์เชียงใหม่มีขนาด 4 ช่องจราจร ไม่มีเกาะกลาง ขึ้นไปบนภูเขาที่สูงชัน ผ่านดอยสุเทพ จนถึงพระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์ โดยช่วงสวนสัตว์เชียงใหม่ถึงทางขึ้นพระธาตุดอยสุเทพมีขนาด 3 ช่องจราจร และช่วงพระธาตุดอยสุเทพถึงพระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์มีขนาด 2 ช่องจราจร ระยะทางที่อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงเชียงใหม่ที่ 2 สำนักงานทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) รวม 16.277 กิโลเมตร
สำหรับผู้ริเริ่มก่อสร้างถนนทางขึ้นสู่ดอยสุเทพคือ ครูบาศรีวิชัย ได้กำหนดฤกษ์ที่จะลงมือขุดจอบแรกสำหรับการสร้างถนนขึ้นดอยสุเทพในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 โดยมีเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ทรงเป็นผู้ขุดจอบแรกเป็นปฐมฤกษ์ ใช้เวลาก่อสร้าง 5 เดือน 22 วัน กระทั่งวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2478 จึงเปิดถนนให้รถขึ้นดอยสุเทพเป็นครั้งแรก ซึ่งในขณะนั้นเป็นถนนดินลูกรัง มีระยะทาง 11.530 กิโลเมตร
ถนนสายนั้นเมื่อสร้างเสร็จใหม่ ๆ มีชื่อว่า ถนนดอยสุเทพ ครั้นต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นถนนศรีวิชัย เพื่อเป็นเกียรติแก่ครูบาศรีวิชัย โดยวันที่ 9 พฤศจิกายน ของทุกปี จะเป็นวันครบรอบในการทำพิธีลงจอบแรก สร้างถนนศรีวิชัยขึ้นสู่วัดพระธาตุดอยสุเทพ เรียกว่า งานทำบุญจอบแรกครูบาศรีวิชัย นอกจากนี้ในช่วงก่อนวันวิสาขบูชา 1 วันของทุกปี จะมีประเพณีเดินขึ้นดอยสุเทพ ซึ่งถนนสายนี้ในยามค่ำคืนจะใช้ประกอบพิธีประเพณีเดินขึ้นดอยสุเทพเพื่อแสวงบุญ ตั้งแต่ค่ำถึงรุ่งเช้า
โซโลอิสต์
โซโลอิสต์  เป็น สตูดิโออัลบั้ม เดี่ยวชุดแรกของ ว่าน ธนกฤต พานิชวิทย์ วางแผงทั่วประเทศเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2550 มีเพลงยอดนิยมคือ "ระยะปลอดภัย" , "สิ่งที่ยังเหลือ" , "วัยทองรำลึก"
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 สายเทคโนปทุมธานี–เจ้าปลุก เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีระยะทาง 66.246 กิโลเมตร เริ่มต้นที่ปลายทางทิศใต้บนทางแยกกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 ใน อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ จนสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3267 ใน อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 เป็นทางหลวงสายสำคัญที่ช่วยแบ่งเบาการจราจรบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 เพื่อมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือของประเทศไทย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 เริ่มต้นที่ทางแยกบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ปทุมธานี-บางพูน) บริเวณแยกเทคโนปทุมธานี จากนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือตัดกับถนนคลองหลวงที่แยกเชียงรากใหญ่ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ที่ทางแยกต่างระดับเชียงรากน้อย แล้วมาบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่ทางแยกต่างระดับบางปะหัน เรียกถนนช่วงนี้ว่า "ถนนปทุมธานี–บางปะหัน" จากนั้นใช้เขตทางร่วมกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 เป็นระยะสั้น ๆ แล้วแยกออกไปทางทิศตะวันออก ไปตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 ในเขตเทศบาลตำบลบางปะหัน จากนั้นเส้นทางจะขนานคลอง และลัดเลาะไปตามแม่น้ำลพบุรี จนสิ้นสุดทางหลวงบริเวณแยกเจ้าปลุก ซึ่งเป็นจุดตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3267 ใน อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสามารถเดินทางต่อไปยังตัวเมืองลพบุรีได้ โดยตรงไปยังทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 โดยเรียกถนนช่วงนี้ว่า "ถนนบางปะหัน–ลพบุรี"
สภาพถนนตั้งแต่ปทุมธานีถึงถนนเชียงราก เป็นถนนขนาด 10 ช่องจราจร ก่อสร้างขึ้นเพื่อรองรับการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 กระทั่งผ่านลดหลั่นลงเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรมีเกาะกลางจนถึงอำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ก่อนหน้านี้เป็นถนนคอนกรีตขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง ภายหลังมีการขยายเป็น 4 ช่องจราจรเพื่อแบ่งเบาภาระการจราจรบนถนนสายเอเชียมุ่งหน้าสู่ภาคเหนือ มีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 2 แห่ง คือที่ อำเภอบางไทร และอำเภอพระนครศรีอยุธยา สำหรับช่วงตั้งแต่อำเภอบางปะหันถึงสี่แยกเจ้าปลุก อำเภอมหาราช เป็นถนนแอสฟัลต์ขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง
เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2536 มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 สามแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 - บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 311 (ลพบุรี) ตอนอำเภอบางปะอิน - อำเภอบางปะหัน และเพื่อขยายทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 สายบางปะอิน-พยุหะคีรี ตอนบริเวณจุดตัดระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 พ.ศ. 2536 โดยจากแผนที่แนบท้ายจะเห็นว่าแนวเส้นทางเริ่มต้นตั้งแต่ ถนนกาญจนาภิเษก อำเภอบางปะอิน จนถึงถนนสายเอเชีย อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
นอกจากนี้ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 แยกทางหลวงหมายเลข 346 (ปทุมธานี) - บรรจบทางของเทศบาลเมืองลพบุรีควบคุม ตอนบ้านปากอาด-บรรจบทางหลวงพิเศษหมายเลข 37 สายถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ตอนบางบัวทอง-บางปะอิน-บางพลี และทางหลวงพิเศษหมายเลข 37 สายถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ตอนบางบัวทอง-บางปะอิน-บางพลี ที่บ้านคลองเปรม พ.ศ. 2536 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2536
ก่อนหน้านี้ถนนเส้นดังกล่าวเรียกว่า ถนนปทุมธานี-ศูนย์ศิลปาชีพบางไทร สันนิษฐานว่าถนนสายนี้เกิดขึ้นไม่พร้อมกัน โดยก่อนหน้านี้ทางหลวงแผ่นดินเส้นดังกล่าว จากแยกเทคโนปทุมธานี ถึงบริเวณบ้านปากอาด อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ก่อนจะมีทางแยกซ้ายไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3309 ไปยังศูนย์ศิลปาชีพบางไทร
อาณาจักรพัลแฮ
อาณาจักรพัลแฮ  หรือ ปั๋วไห่  เป็นอาณาจักรหลายเชื้อชาติใน แมนจูเรีย คาบสมุทรเกาหลี และ รัสเซียตะวันออกไกล
การล่มสลายของจักรวรรดิพัลแฮ.
การล่มสลายของจักรวรรดิพัลแฮเริ่มต้นขึ้นเมื่อเกิดสงครามครั้งใหญ่ระหว่างราชวงศ์เหลียว หรือพวกชนเผ่าคิตัน เข้าตีดินแดนของจีนสมัยปลายราชวงศ์ถัง ในพุทธศตวรรษที่ 15 อาณาจักรพัลแฮจึงต้องถูกตีไปด้วยเนื่องจากเป็นเขตอิทธิพลที่อยู่ใกล้ชิดติดกันระหว่างเขตดินแดนระหว่างจีนและคิตันในแมนจูเรีย ในพ.ศ. 1545 ราชวงศ์ถัง ถูกราชวงศ์เหลียวตีจนแตกออกเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อย และพวกคิตันก็ทำสงครามต่อเนื่องจนกระทั่งได้ครอบครองดินแดนทางตอนเหนือของจีนส่วนใหญ่ การทำสงครามยึดครองครั้งนี้ จักรวรรดิพัลแฮก็ถูกยึดครองไปด้วยเช่นกัน ราชวงศ์เหลียวเข้าตีพัลแฮจนแตกใน พ.ศ. 1469 นับเป็นการสิ้นสุดจักรวรรดิพัลแฮ แม้ในภายหลังราชวงศ์เหลียวได้ตั้งอาณาจักรใหม่ขึ้นแทน คือ อาณาจักรตงตาน เป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งได้เพียง 10 ปี ในพ.ศ. 1479 ราชวงศ์เหลียวก็ควบคุมอาณาจักรตงตานมาเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์เหลียว และประชาชนชาวพัลแฮรู้ว่าตนเองสืบเชื้อสายจากชาวโคกูรยอ ไม่ใช่ชาวแมนจู จึงได้อพยพลงใต้ไปยังบริเวณอาณาจักรโคกูรยอเก่าแล้วสถาปนาอาณาจักรใหม่ขึ้นมาคืออาณาจักรฮูโกกูรยอหรืออาณาจักรโคกูรยอใหม่
เป๊ก เปรมณัช
สำนักกษาปณ์
สำนักกษาปณ์ หรือ โรงกษาปณ์ เป็นหน่วยงานราชการในสังกัดกรมธนารักษ์ ที่เกิดจากการปรับโครงสร้างการแบ่งส่วนราชการของกรมธนารักษ์เมื่อปี พ.ศ. 2545 โดยสำนักกษาปณ์ มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการผลิต เหรียญกษาปณ์สกุลเงินบาท เหรียญกษาปณ์ที่ระลึก เหรียญที่ระลึก และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทย รวมถึงของสั่งจ้างต่างๆ เช่น โล่ พระเครื่อง เข็มที่ระลึก เป็นต้น
โรงกษาปณ์ในปัจจุบันสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2530 ซึ่งสถานที่ก่อสร้างอยู่ที่บริเวณ โรงงานทอกระสอบเดิม ของกระทรวง การคลัง ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 34-35 ตำบล คลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี บนเนื้อที่ประมาณ 126 ไร่
ซาฟาวิยะห์เปอร์เซีย
เจื๊ยะก่อ
ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์  เป็นทรัพยสิทธิประเภทหนึ่งที่ตัดทอนกรรมสิทธิ์ของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ กล่าวคือ อสังหาริมทรัพย์อาจต้องตกอยู่ในภาระติดพันอันเป็นเหตุให้ผู้รับประโยชน์มีสิทธิได้รับชำระหนี้เป็นคราว ๆ จากอสังหาริมทรัพย์นั้น หรือได้ใช้และถือประโยชน์แห่งอสังหาริมทรัพย์นั้นตามที่ระบุกันไว้ เช่น อนุญาตให้เพื่อนสามารถเข้าอาศัยในบ้านพักตากอากาศชายทะเลได้ในเดือนเมษายนของทุกปีเป็นเวลาสามสิบปี หรืออนุญาตให้เพื่อนได้รับเงินหนึ่งล้านบาทจากค่าเช่าที่ดินที่ตนเก็บมาทุกครั้งเป็นเวลาสามสิบปี เป็นต้น
ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ย่อมชื่อว่าเป็นทรัพยสิทธิเหนืออสังหาริมทรัพย์เท่านั้น หากเหนือสิ่งอื่นก็ไม่เป็นภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ เช่น ยกที่ดินให้เพื่อนโดยตกลงว่าเพื่อนจะมาเฝ้าบ้านให้ในทุก ๆ ครั้งที่ตนไม่อยู่บ้าน เช่นนี้เป็นสิทธิเหนือบุคคลผู้มาเฝ้าบ้านนั้น มิใช่สิทธิเหนืออสังหาริมทรัพย์
คำว่า "ภาระติดพัน"  นั้น หมายความว่า ความผูกพันที่จะต้องกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง โบราณเขียนโดยไม่ประวิสรรชนีย์เป็น "ภารติดพัน"
การได้มาซึ่งภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์.
ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์จะได้มาก็แต่โดยทางนิติกรรมเท่านั้น ไม่อาจได้มาโดยทางอื่น เป็นต้นว่า ทางอายุความเช่นเดียวกับภาระจำยอม
เนื่องจากภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์เป็นทรัพยสิทธิ  ประเภทหนึ่ง นิติกรรมการได้มา เปลี่ยนแปลง ระงับ และกลับคืนมาของภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์จึงอยู่ในบังคับที่จะต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนกับพนักงานเจ้าหน้าที่เช่นเดียวกับทรัพยสิทธิอื่น ๆ มิฉะนั้น ไม่บริบูรณ์เป็นทรัพยสิทธิ จะเป็นแต่บุคคลสิทธิ  เท่านั้น กล่าวคือ จะเป็นแต่สิทธิที่ใช้ยันกันได้เฉพาะคู่กรณีเท่านั้น ไม่อาจใช้ยันต่อบุคคลภายนอกได้ ทั้งนี้ ตาม ป.พ.พ. ม.1299 ม.1300 และ ม.1301
อนึ่ง ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์นั้นจะก่อให้เกิดโดยมีกำหนดเวลาหรือตลอดชีวิตแห่งผู้รับประโยชน์ก็ได้ ถ้าไม่ได้กำหนดเวลากัน กฎหมายให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่ากำหนดเวลานั้นคือชั่วชีวิตผู้รับประโยชน์ แต่ถ้ามีการกำหนดเวลากัน กฎหมายห้ามกำหนดเกินสามสิบปี ถ้ากำหนดไว้นานกว่านั้นให้ลดลงมาเป็นสามสิบปี และจะต่ออายุก็ได้แต่ต้องไม่เกินสามสิบปีนับแต่วันต่ออายุ ทั้งนี้ ตาม ป.พ.พ. ม.1430 และ ม.1403 ว.3
นอกจากนี้ ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์นั้นจะโอนกันไม่ได้แม้โดยทางมรดก เว้นแต่จะกำหนดในนิติกรรมอันก่อให้เกิดภาระติดพันนั้นว่าให้โอนได้ ทั้งนี้ ตาม ป.พ.พ. ม.1431
ผลของภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์.
หน้าที่ของผู้รับประโยชน์ในการปฏิบัติตามเงื่อนไข.
ตามกฎหมายไทยแล้วนั้น เมื่อบุคคลหนึ่งทำนิติกรรมให้อสังหาริมทรัพย์ของตนตกอยู่ในภาระติดพันเพื่อประโยชน์ของอีกบุคคลหนึ่งโดยบริบูรณ์ตามกฎหมายแล้ว บุคคลผู้รับประโยชน์จากภาระติดพันดังกล่าวมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขสำคัญที่กำหนดในนิติกรรมนั้นด้วย หาไม่แล้วคู่กรณีอีกฝ่ายสามารถบอกเลิกนิติกรรมเช่นว่าได้ (ป.พ.พ. ม.1432)
ความรับผิดของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ในการไม่ชำระหนี้.
นอกจากนี้ ในกรณีที่เจ้าของอสังหาริมทรัพย์มีหนี้จะต้องชำระตามภาระติดพัน ถ้าไม่ชำระ ผู้รับประโยชน์อาจขอให้ศาลตั้งผู้รักษาทรัพย์เพื่อจัดการทรัพย์สินของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์และชำระหนี้แทนเจ้าของผู้นั้นด้วย หรืออาจร้องขอให้ศาลสั่งให้เอาทรัพย์สินของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ออกขายทอดตลาด แล้วนำเงินที่ได้จ่ายให้แก่ผู้รับประโยชน์ตามจำนวนที่เขาควรได้ แต่ถ้าเจ้าของอสังหาริมทรัพย์สามารถหาประกันมาให้ได้ ศาลจะไม่ออกคำสั่งเช่นนั้นหรือจะถอนคำสั่งตั้งผู้รักษาทรัพย์ดังกล่าวก็ได้ (ป.พ.พ. ม.1433)
บทอนุโลมแก่ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์.
อนึ่ง ป.พ.พ. ม.1434 ยังกำหนดให้นำบทบัญญัติที่เกี่ยวข้องมาใช้แก่กรณีภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ด้วยโดยอนุโลม คือ บทบัญญัติในเรื่องภาระจำยอมตั้งแต่ ม.1388-1395 และ ม.1397-1400 ส่งผลเกี่ยวกับภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ดังนี้
1. เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพัน ไม่มีสิทธิทำการเปลี่ยนแปลงในอสังหาริมทรัพย์นั้นซึ่งทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ผู้รับประโยชน์ (ป.พ.พ. ม.1388)
2. ถ้าความต้องการของผู้รับประโยชน์เปลี่ยนแปลงไป ความเปลี่ยนแปลงนั้นไม่ให้สิทธิแก่เขาที่จะทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่อสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพัน (ป.พ.พ. ม.1389)
3. เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันจะประกอบกรรมใด ๆ อันจะเป็นเหตุให้ประโยชน์แห่งภาระติดพันลดไปหรือเสื่อมความสะดวกหาได้ไม่ (ป.พ.พ. ม.1390)
4. ผู้รับประโยชน์มีสิทธิทำการทุกอย่างอันจำเป็นเพื่อรักษาและใช้ภาระติดพัน แต่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเอง ในการนี้ เขาจะก่อให้เกิดความเสียหายแก่อสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันได้ก็แต่น้อยที่สุดตามพฤติการณ์ ป.พ.พ. ม.1391 ว.1)
5. ผู้รับประโยชน์ต้องเสียค่าใช้จ่ายของตนเองรักษาซ่อมแซมการที่ได้ทำไปแล้วให้เป็นไปด้วยดี แต่ถ้าเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันได้รับประโยชน์ด้วย เขาก็ต้องออกค่าใช้จ่ายตามส่วนแห่งประโยชน์ที่ได้รับ (ป.พ.พ. ม.1391 ว.2)
6. ถ้าภาระติดพันแตะต้องเพียงส่วนหนึ่งแห่งอสังหาริมทรัพย์ เจ้าของอสังหาริมทรัพย์นั้นอาจเรียกให้ย้ายไปยังส่วนอื่นก็ได้ แต่ต้องแสดงได้ว่าการย้ายนั้นเป็นประโยชน์แก่ตนและรับเสียค่าใช้จ่าย ทั้งนี้ ต้องไม่ทำให้ความสะดวกของผู้รับประโยชน์ลดน้อยลง (ป.พ.พ. ม.1392)
7. ถ้ามิได้กำหนดไว้เป็นอย่างอื่นในนิติกรรมอันก่อให้เกิดภาระติดพัน ภาระติดพันนั้นย่อมติดไปกับอสังหาริมทรัพย์ซึ่งได้จำหน่ายหรือตกไปในบังคับแห่งสิทธิอื่น แต่การจะจำหน่ายหรือทำให้ภาระจำยอมตกไปในบังคับแห่งสิทธิอื่นต่างหากจากของผู้รับประโยชน์ในภาระติดพันไม่ได้ (ป.พ.พ. ม.1393)
8. ถ้ามีการแบ่งแยกอสังหาริมทรัพย์ ภาระติดพันยังคงมีอยู่ทุกส่วนที่แยกออก แต่ถ้าในส่วนใดภาระติดพันนั้นไม่ใช้และใช้ไม่ได้ตามรูปการ เจ้าของอสังหาริมทรัพ์ส่วนนั้นจะเรียกให้อสังหาริมทรัพย์ตนพ้นจากภาระติดพันก็ได้ (ป.พ.พ. ม.1394)
9. ถ้ามีการแบ่งแยกประโยชน์ที่ได้รับจากภาระติดพันนั้น ภาระติดพันยังคงมีอยู่เพื่อประโยชน์แก่ทุกส่วนที่แยกออกนั้น แต่ถ้าภาระติดพันนั้นไม่ใช้และใช้ไม่ได้ตามรูปการเพื่อประโยชน์แก่ส่วนใด เจ้าของอสังหาริมทรัพ์ส่วนนั้นจะเรียกให้อสังหาริมทรัพย์ตนพ้นจากภาระติดพันก็ได้ (ป.พ.พ. ม.1395)
10. ถ้าอสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันหรือประโยชน์ที่ได้รับจากภาระติดพันได้สลายไปทั้งหมด ภาระติดพันสิ้นไป (ป.พ.พ. ม.1397)
11. ถ้าอสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันและประโยชน์ที่ได้รับจากภาระติดพันตกเป็นของคน ๆ เดียวกัน เจ้าของอสังหาริมทรัพย์จะให้เพิกถอนการจดทะเบียนภาระติดพันก็ได้ แต่ถ้ายังมิได้เพิกถอนทะเบียน ภาระติดพันยังคงมีอยู่ในส่วนบุคคลภายนอก (ป.พ.พ. ม.1398)
12. ภาระติดพันนั้น ถ้ามิได้ใช้สิบปี ย่อมสิ้นไป (ป.พ.พ. ม.1399)
13. ถ้าภาระติดพันหมดประโยชน์แก่ผู้รับประโยชน์ ภาระติดพันนั้นสิ้นไป แต่ถ้าเป็นไปได้ที่ภาระติดพันนั้นอาจจะเป็นประโยชน์ขึ้นมาได้อีกภายในสิบปีหลังจากการสิ้นไปดังกล่าว ภาระติดพันก็จะกลับมีขึ้นได้อีกหน (ป.พ.พ. ม.1340 ว.1)
14. ถ้าภาระติดพันยังเป็นประโยชน์แก่ผู้รับประโยชน์อยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับภาระอันตกอยู่แก่อสังหาริมทรัพย์นั้นแล้ว ประโยชน์นั้นน้อยเหลือใจ เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันจะขอให้พ้นจากภาระติดพันทั้งหมดหรือแต่บางส่วนก็ได้ แต่ต้องใช้ค่าทดแทน (ป.พ.พ. ม.1340 ว.2)
การสิ้นสุดลงของภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์.
ตามกฎหมายไทยแล้ว อสังหาริมทรัพย์ย่อมพ้นจากการตกอยู่ภายในบังคับแห่งภาระติดพันในกรณีดังต่อไปนี้
1. หากกำหนดว่าให้มีภาระติดพันถึงเมื่อไร เมื่อครบกำหนดนั้น ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ก็สิ้นสุดลง (ป.พ.พ. ม.1430 ว.3)
2. เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันบอกเลิกนิติกรรมที่ก่อให้เกิดภาระติดพันนั้น เนื่องจากผู้รับประโยชน์ละเลยไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนดในนิติกรรมดังกล่าว (ป.พ.พ. ม.1432)
3. อสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันได้สูญสลายไปทั้งหมด (ป.พ.พ. ม.1434 ประกอบกับ ม.1397)
4. อสังหาริมทรัพย์ที่ตกอยู่ภายในภาระติดพันตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้รับประโยชน์ หรือเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ดังกล่าวได้รับโอนภาระติดพันมายังตน (ป.พ.พ. ม.1434 ประกอบกับ ม.1389)
5. ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ไม่ได้รับการใช้เป็นเวลาสิบปี (ป.พ.พ. ม.1434 ประกอบกับ ม.1399)
6. ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์หมดประโยชน์แก่ผู้รับประโยชน์แล้ว (ป.พ.พ. ม.1434 ประกอบกับ ม.1400)
วาริเซลลา
รูเบลลา
เฮอร์ปีส ซิมเพล็กซ์
เฮอร์ปีส ซอสเตอร์
โรคภูมิคุ้มกันบกพร่องจากไวรัส
โรคเอชไอวี
อวัยวะสืบพันธุ์สตรีภายนอก
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี เป็นโรงเรียนในโครงการเฉลิมพระเกียรติ ในกลุ่มโรงเรียน 9 นวมินทราชินูทิศ และเป็นโรงเรียนในเครือสวนกุหลาบวิทยาลัย แห่งที่ 4 เมื่อวันที่ 12-13 ตุลาคม พ.ศ. 2534 กรมสามัญศึกษาได้พิจารณาดำเนินการรับที่ดินไว้จัดตั้งเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในปี พ.ศ. 2535 กรมสามัญศึกษาได้มอบหมายให้โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เป็นผู้ประสานงานจัดตั้งโรงเรียนในโครงการ 1 ใน 9 โรงเรียน โดยใช้ที่ดินบริจาคของคุณสมหมาย แก้วสวัสดิ์ในโครงการวิคตอเรียปาร์ค จำนวน 20 ไร่ และใช้ชื่อโรงเรียนว่า "โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี" ถือเป็นโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย แห่งแรกของจังหวัดปทุมธานี และเป็นโรงเรียนในเครือสวนกุหลาบวิทยาลัยแห่งที่4ของประเทศไทย
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี ประกาศจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2535 โดยเป็นโรงเรียน 1 ใน 9 โรงเรียนที่กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งเพื่อเฉลิมพระเกียรติในมหามงคลสมัยที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงเจริญพระชนมพรรษา 60 พรรษา ได้รับพระราชทานนามจากสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงว่า "นวมินทราชินูทิศ" และโดยที่กระทรวงศึกษาธิการได้มอบหมายให้อยู่ในความดูแลของโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ในระยะเริ่มแรก กระทรวงศึกษาธิการจึงให้เติมต่อท้ายชื่อ ว่า "โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี" และได้รับมอบหมายให้นายผจง อุบลเลิศ ครูโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ในขณะนั้นเป็นผู้ประสานการจัดตั้งและดูแล โดยต่อมาเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานีคนแรก
ปัจจุบัน โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปทุมธานี เขต 2 กระทรวงศึกษาธิการ มีผู้บริหารสถานศึกษามาแล้ว 12 คน เปิดทำการสอนช่วงชั้นที่ 3 - 4 (ม.1 - 6)
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี เป็น 1 ใน 11 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และ 1 ใน 9 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ ซึ่งสถาปนาขึ้นเนื่องในวโรกาสมหามงคลที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2535 ดังนั้น กระทรวงศึกษาธิการจึงได้สถาปนาโรงเรียนในโครงการเฉลิมพระเกียรติขึ้นจำนวน 9 แห่ง โดยโรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี ได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2535 บนพื้นที่ 20 ไร่ บริเวณโครงการวิคตอเรียปาร์ค ซึ่งได้รับการบริจาคจากคุณสมหมาย แก้วสวัสดิ์ การก่อตั้งโรงเรียนในระยะแรกนั้น กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการได้มอบหมายให้โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เป็นผู้ประสานงานการจัดตั้งโรงเรียน ดังนั้น จึงใช้ชื่อโรงเรียนว่า "โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี" ต่อมา เมื่อได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ใช้ชื่อพระราชทานจากสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงว่า "นวมินทราชินูทิศ" แล้ว จึงเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น ""โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี"
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี ก่อตั้งขึ้นจากการดำริที่จะขยายโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ออกไปตามหัวเมือง เป็นเครือข่าย "สวนกุหลาบ" จากในระยะเริ่มต้นของการก่อตั้งโรงเรียนนั้น กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการได้มอบหมายให้โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เป็นผู้ประสานงานการจัดตั้งโรงเรียน และเป็นหนึ่งในเครือโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จึงใช้ชื่อ "สวนกุหลาบวิทยาลัย" อีกทั้งภายหลังเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในวโรกาสที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2535 พร้อมกันนี้ พระองค์ได้พระราชทานพระราชานุญาตให้ใช้ชื่อโรงเรียนมัธยมศึกษาเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระบรมราชินีนาถ กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ว่า "นวมินทราชินูทิศ" ดังนั้น โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยแห่งนี้ จึงได้มีชื่อ "นวมินทราชินูทิศ" นำหน้าและตามด้วย "สวนกุหลาบวิทยาลัย" ต่อท้ายที่ชื่อ "ปทุมธานี" อันเป็นที่ตั้งของโรงเรียน โดยความหมายของชื่อโรงเรียนนั้น สามารถแยกออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่
ดังนั้นนามโรงเรียน "นวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี" จึงมีความหมายว่า โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ณ จังหวัดปทุมธานี ที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อถวายแด่พระราชินีแห่งพระมหากษัตริย์รัชกาลที่เก้า
เพลงประจำโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ประพันธ์ขึ้นตามพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คำร้องโดย หม่อมราชวงศ์เลื่อน สิงหรา ผู้เรียบเรียงคือ สุวัฒน์ เทียมหงษ์ ทำนองจากเพลงแขกต่อยหม้อ อัตราจังหวะสองชั้น เป็นเพลงไทยเดิมที่ใช้ประกอบการแสดง ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา มีจังหวะการเอื้อนทำนองโดยเฉพาะ โดยเพลงนี้ได้ขับร้องครั้งแรกในงานรื่นเริงประจำปีพ.ศ. 2471 รู้จักกันในชื่อ "บรรดาเรา" และมีเพลงอื่นๆอีกมากมาย
รถไฟฟ้ามาหานะเธอ
รายการอาการในรหัส ICD-10
การจำแนกประเภทของโรคตามสถิติและปัญหาสาธารณสุขสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ICD-10 บท J
ICD-10 บท M
ICD-10 บท S
ICD-10 บท T
ซาวอย
ซาวอย , ซาวัว  หรือ ซาวอยา  คือภูมิภาคในยุโรปที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เกิดขึ้นหลังจากการล่มสลายของราชอาณาจักรเบอร์กันดีของแฟรงค์ ดินแดนในอดีตของซาวอยเป็นของประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลีในปัจจุบัน
ซาวอยก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้ารูดอล์ฟที่ 3 แห่งเบอร์กันดีอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1003 ที่ทำให้ราชวงศ์ซาวอยกลายเป็นราชวงศ์ที่ยังคงดำรงอยู่ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป ราชวงศ์ซาวอยปกครองอาณาจักรเคานต์แห่งซาวอย จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1416 และต่อมาปกครองอาณาจักรดยุคแห่งซาวอย จนระหว่างปี ค.ศ. 1416 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1714 อาณาจักรเคานต์แห่งซาวอยผนวกตูรินและดินแดนต่าง ๆ ในพีดมอนต์ ซึ่งเป็นบริเวณทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลีที่มีพรมแดนติดกับซาวอย เมืองหลวงของอาณาจักรดยุคคือช็องเบรี มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1563 เมื่อย้ายไปยังตูริน ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาณาจักรดยุคแห่งซาวอยก็มีความสัมพันธ์กับราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย เมื่อประมุขของราชวงศ์ซาวอยเป็นที่รู้จักกันในฐานะกษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย ขณะที่ตูรินยังคงเป็นเมืองหลวง ดินแดนเดิมของซาวอยถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ตามข้อตกลงของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 อันเป็นที่มาของการรวมตัวของอิตาลี (Italian unification) แต่ราชวงศ์ซาวอยก็ยังคงเป็นเจ้าของดินแดนในอิตาลีและประมุขกลายมามีฐานะเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี
ในฝรั่งเศสปัจจุบันซาวอยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโรนาลป์ หลังจากการถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ดินแดนของซาวอยก็แบ่งเป็นสองจังหวัด คือ จังหวัดซาวัวและจังหวัดโอต-ซาวัว
วาลเทลลินา
วาลเทลลินา (, , , , ) คือหุบเขาในบริเวณลอมบาร์ดีทางตอนเหนือของอิตาลีที่ติดกับสวิตเซอร์แลนด์ ในปัจจุบันมีชื่อเสียงในการเป็นบริเวณที่มีการเล่นสกีหิมะ, บ่อน้ำร้อน, เมืองบำบัดน้ำแร่, เนยแข็ง (โดยเฉพาะ Bitto ที่ตั้งชื่อตามแก่ง) และเหล้าองุ่น เมื่อหลายร้อยปีที่ผ่านมาวาลเทลลินาเป็นช่องเขาทางผ่านอันสำคัญของเทือกเขาแอลป์ระหว่างทางตอนเหนือของอิตาลีและเยอรมนี ฉะนั้นการควบคุมบริเวณนี้จึงเป็นที่เสาะแสวงหาจองทุกฝ่าย โดยเฉพาะในระหว่างสงครามสามสิบปี
Valtellina
หุบเขาวาลเทลลินา
เอฟเอคัพ (ไทย)
วัณโรคระบบหายใจ
ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด
ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด  หรือ ช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์  เป็นช่องเขาทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เก่าแก่ที่สุด ที่มีหลักฐานว่าใช้กันมาตั้งแต่ยุคสำริด และยังมีร่องรอยของถนนโรมันเหลือให้เห็นอยู่บ้าง ในปี ค.ศ. 1800 กองทัพของนโปเลียนก็ใช้เส้นทางนี้ในการเดินทางเข้าอิตาลี ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ฌัก-หลุยส์ ดาวีด พรรณาไว้ในจิตรกรรม "โบนาปาร์ตข้ามช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์" และอีปอลิต เดอลาร็อช ในจิตรกรรม "โบนาปาร์ตข้ามเทือกเขาแอลป์" ในปัจจุบันช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดหมดความสำคัญลงเพราะมีช่องทางอื่นที่สามารถใช้ในการข้ามเทือกเขาที่สะดวกกว่า เช่น อุโมงค์ลอดใต้เขาหรือการเลี่ยงโดยสิ้นเชิงโดยการใช้วิธีคมนาคมอื่นเช่นทางอากาศ ฉะนั้นคุณค่าของช่องเขานี้ในปัจจุบันจึงอยู่ที่ความสำคัญทางประวัติศาสตร์และสถานที่สำหรับการสันทนาการเท่านั้น
แนวช่องเขาแล่นตามทิศตะวันออกเฉียงเหนือ-ตะวันตกเฉียงใต้ผ่านเทือกเขาแอลป์วาเล (Valais Alps) (เดิมเรียกว่าเทือกเขาแอลป์เพนไนน์) โดยมีจุดที่สูงที่สุดสูง 2469 เมตร ถนนหลวง E27 ลาดผ่านทั้งอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์ เชื่อมมาร์ตีญีในรัฐวาเลของสวิตเซอร์แลนด์กับอาออสตาในแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาของอิตาลี จากมาร์ตีญีถนนสาย 9 ดำเนินต่อไปยังโลซาน และจากอาออสตา ถนนสาย A5 ดำเนินต่อไปยังตูริน
Great St Bernard Pass
Great St Bernard
Great Saint Bernard Pass
Grosser Sankt Bernhard
Col du Grand-Saint-Bernard
Great St. Bernard
Great St. Bernard Pass
ICD-10 บท V
ICD-10 บท W
ICD-10 บท X
ICD-10 บท Y
ICD-10 บท R
ICD-10 บท L
ช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด
ช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด , ช่องเขาเปอตี-แซ็ง-แบร์นาร์  หรือ ช่องเขาปิกโกโลซันแบร์นาร์โด  เป็นช่องเขาของเทือกเขาแอลป์ทางด้านพรมแดนฝรั่งเศส-อิตาลี ที่จุดที่สูงที่สุดสูง 2188 เมตรจากระดับน้ำทะเล ช่องเขาเชื่อมระหว่างจังหวัดซาวัวในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ของฝรั่งเศสกับแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาของอิตาลี
บนช่องเขามีวงหินที่แม้จะได้รับความเสียหายจากถนนที่แล่นผ่าน ก็ยังพอเหลือร่องรอยอยู่บ้าง วงหินมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 72 เมตร เดิมมีหินที่ตั้งอยู่กลางวง จากการศึกษาเท่าที่ทราบวงหินสร้างมาตั้งแต่ยุคเหล็กที่สันนิษฐานกันว่าอาจจะเป็นบริเวณศาสนพิธีของอารยธรรมทาเรนไทเซียน (Tarentaisian) (ราว 725 ปี–450 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ต่อมาก็ได้มีการก่อสร้างเทวสถานโรมันที่อุทิศให้แก่เทพจูปิเตอร์ขึ้น และที่พักนักเดินทาง (Mansio) นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าฮันนิบาลใช้ช่องเขานี้
ในบางปีช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ดก็เป็นจุดหนึ่งที่ใช้ในเส้นทางการแข่งขันจักรยานตูร์เดอฟร็องส์ เช่นในปี ค.ศ. 2009 เมื่อใช้เป็นจุดที่ 16 เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม จากมาร์ตีญีในสวิตเซอร์แลนด์ ไปยังบูร์ก-แซ็ง-โมริส ซึ่งเป็นระยะทาง 160 ที่ต้องผ่านช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดระหว่างทางด้วย
Little Saint Bernard Pass
Little St. Bernard Pass
Col du Petit Saint-Bernard
ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์
ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์ หรือ ช่องเขากางเขนเหล็ก  เป็นช่องเขาของเทือกเขาโดฟีนแอลป์ ที่เชื่อมระหว่างเลอบูร์-ดัวซ็อง (Le Bourg-d'Oisans) กับแซ็ง-ฌ็อง-เดอ-มอเรียน (Saint-Jean-de-Maurienne)
ตูร์เดอฟรองซ์ใช้ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์ก็เป็นจุดหนึ่งในเส้นทางการแข่งขันจักรยานสิบห้าครั้งตั้งแต่เริ่มมีการแข่งขันกันมา
มอนแฟร์ราโต
มอนแฟร์ราโต , มอนฟรา  หรือ มงแฟรา  เป็นภูมิภาคที่เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นปีเยมอนเตทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่มีเนื้อที่ในบริเวณที่ในปัจจุบันคือจังหวัดอาเลสซานเดรียและจังหวัดอัสตี