pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การเขียนหรือสร้างฐานฉากแท่นบูชาจะแตกต่างจากการวาดภาพหลักเพราะเป็นภาพที่ผู้ชมต้องมาจ้องดูใกล้ๆ ศิลปินจะรู้สึกมีอิสระในการสร้างงานมากกว่าภาพหลัก เมื่องานในฉากหลักมีความสำคัญขึ้น ความสำคัญของฐานก็ลดน้อยลงตามลำดับและในที่สุดก็หายไปเลยในสมัยแมนเนอริสม์ และยิ่งหาดูได้ยากหลังจากกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16
ไปรษณีย์ถล่ม
ไปรษณีย์ถล่ม  คือ วัตถุระเบิดที่ส่งผ่านไปรษณียภัณฑ์ด้วยจุดประสงค์เพื่อสร้างความเสียหายหรือสังหารผู้เปิดไปรษณียภัณฑ์นั้น ไปรษณีย์ระเบิดนี้ถูกใช้มากในการก่อการร้าย บางประเทศมีหน่วยงานคอยตรวจสอบและป้องกันไปรษณีย์ถล่มโดยเฉพาะ เช่น สหรัฐอเมริกามีหน่วยพินิจไปรษณียภัณฑ์แห่งสหรัฐอเมริกา  ทั้งนี้ ใช่ว่าไปรษณีย์ถล่มจะเพิ่งถูกใช้ในยุคเทคโนโลยีสารสนเทศของเรานี้ แต่ตามประวัติศาสตร์แล้วพบว่ามีการใช้มานานพอ ๆ กับที่มีบริการไปรษณีย์ทีเดียว
ไปรษณีย์ถล่มมักได้รับการออกแบบให้ระเบิดตัวทันทีที่ถูกเปิด ภายในความมุ่งประสงค์เพื่อสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงหรือฆ่าผู้เปิด ซึ่งผู้เปิดนี้อาจเป็นใครก็ได้ จะเป็นคนที่ไปรษณียภัณฑ์นั้นจ่าหน้า หรือเป็นคนสอดรู้สอดเห็นมาเปิดพัสดุของชาวบ้านเขาก็ได้ทั้งนั้น
ไปรษณีย์ถล่มเป็นที่สนใจมากขึ้นในช่วง พ.ศ. 2544 ที่มีการใส่ผงแป้งหรือสารเคมีบางอย่างอันไม่อาจระบุประเภทได้ไปในซองจดหมาย เมื่อเปิดก็จะฟุ้งกระจายนำพาเชื้อโรคเข้าสู่ผู้เปิดและอาจแพร่กระจายไปรอบข้างได้อีกด้วย เรียกว่าเป็นการโจมตีด้วยอาวุธชีวภาพก็ว่าได้ "(ดู การโจมตีด้วยสารแอนแทรกซ์ พ.ศ. 2544)"
บีอาร์เอ็น-ซี
รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์
รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ (ค.ศ. 661–750; ) เป็นรัฐเคาะลีฟะฮ์ที่สองจาก 4 รัฐเคาะลีฟะฮ์หลักหลังการเสียชีวิตของมุฮัมมัด รัฐเคาะลีฟะฮ์นี้ปกครองโดยราชวงศ์อุมัยยะฮ์ (, "อัลอุมะวียูน" หรือ , "บะนูอุมัยยะฮ์", "บรรดาบุตรแห่งอุมัยยะฮ์") อุษมาน อิบน์ อัฟฟาน (ครองราชย์ ค.ศ. 644–656) เคาะลีฟะฮ์รอชิดีนองค์ที่ 3 ก็เป็นสมาชิกตระกูลนี้ ตระกูลนี้จัดตั้งการปกครองแบบสืบตระกูลตามราชวงศ์ โดยเริ่มต้นที่มุอาวิยะฮ์ อิบน์ อะบีซุฟยาน ผู้ว่าการแห่งอัชชาม (ซีเรีย) กลายเป็นเคาะลีฟะฮ์องค์ที่ 6 หลังสิ้นสุดฟิตนะฮ์ครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 661 หลังมุอาวิยะฮ์สวรรคตใน ค.ศ. 680 ความขัดแย้งในการสืบสันตติวงศ์ทำให้เกิดฟิตนะฮ์ครั้งที่สอง และอำนาจนั้นตกเป็นของมัรวานที่ 1 จากสาขาหนึ่งของตระกูล อัชชามยังคงเป็นฐานอำนาจหลักของอุมัยยะฮ์ โดยมีดามัสกัสเป็นเมืองหลวง
ราชวงศ์อุมัยยะฮ์ดำเนินการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมต่อ โดยผนวกทรานโซเซียนา, แคว้นสินธ์, อัลมัฆริบ และฮิสเปเนีย (อัลอันดะลุส) เข้าในการปกครองของอิสลาม รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ในช่วงสูงสุดมีพื้นที่ ทำให้เป็นหนึ่งในจักรวรรดิที่ใหญ่สุดตามพื้นที่ ราชวงศ์นี้ถูกโค่นล้มจากการกบฏที่นำโดยอับบาซียะฮ์ใน ค.ศ. 750 สมาชิกเชื้อพระวงศ์ที่รอดชีวิตตั้งถิ่นฐานที่กอร์โดบา ซึ่งภายหลังกลายเป็นเอมิเรต จากนั้นจึงเป็นรัฐเคาะลีฟะฮ์ กลายเป็นศูนย์กลางแห่งวิทยาศาสตร์ การแพทย์ ปรัชญา และการประดิษฐ์ของโลกในช่วงยุคทองของอิสลาม
รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ปกครองเหนือดินแดนที่มีประชากรหลากหลายเชื้อชาติและวัฒนธรรม โดยชาวคริสต์ที่ยังคงเป็นประชากรส่วนใหญ่ในรัฐเคาะลีฟะฮ์ และชาวยิวได้รับอนุญาตให้ประกอบศาสนกิจของตนได้ แต่ต้องจ่ายภาษีรายหัว (ญิซยะฮ์) ที่มุสลิมได้รับข้อยกเว้น ส่วนมุสลิมต้องจ่ายภาษีซะกาต ซึ่งจัดสรรสำหรับโครงการสวัสดิการต่าง ๆ ไว้ชัดเจน เป็นผลประโยชน์แก่มุสลิมหรือผู้ที่เข้ารีตอิสลาม ตำแหน่งสำคัญในสมัยเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ตอนต้นยังคงถือครองโดยชาวคริสต์ ซึ่งบางส่วนมาจากตระกูลที่เคยดำรงตำแหน่งในรัฐบาลไบแซนไทน์ การจ้างงานชาวคริสต์เป็นส่วนหนึ่งของนโยบายความปรองดองทางศาสนาที่กว้างขึ้น ซึ่งจำเป็นต่อการมีอยู่ของประชากรชาวคริสต์จำนวนมากในจังหวัดที่ถูกยึดครอง (เช่น ซีเรีย) นโยบายนี้เพิ่มความนิยมของราชวงศ์อุมัยยะฮ์และทำให้ซีเรียเป็นฐานอำนาจของตน สมัยอุมัยยะฮ์มักถือเป็นยุคก่อตั้งของศิลปะอิสลาม
ต้นดำเนิด.
อิทธิพลยุคแรก.
ในยุคก่อนอิสลาม ตระกูลอุมัยยะฮ์ หรือ "บะนูอุมัยยะฮ์" เป็นตระกูลชั้นนำของเผ่ากุร็อยช์แห่งมักกะฮ์ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 6 ตระกูลอุมัยยะฮ์ครอบครองเครือข่ายการค้าของกุร็อยช์กับอัชชาม ที่รุ่งเรืองมากขึ้น และพัฒนาพันธมิตรทางเศรษฐกิจและการทหารกับชนเผ่าอาหรับร่อนเร่ที่ควบคุมทะเลทรายอาหรับตอนเหนือและตอนกลาง ทำให้กลุ่มมีอำนาจทางการเมืองในระดับภูมิภาค ตระกูลอุมัยยะฮ์ภายใต้การนำของอะบูซุฟยาน อิบน์ ฮัรบ์ ผู้นำหลักของมักกะฮ์ที่เป็นฝ่ายต่อต้านศาสดามุฮัมมัด แต่หลังจากการยึดครองมักกะฮ์ใน ค.ศ. 630 อะบูซุฟยานกับเผ่ากุร็อยช์หันมาเข้ารับอิสลาม เพื่อประนีประนอมกับชนเผ่ากุร็อยช์ที่มีอิทธิพล มุฮัมมัดจึงให้อดีตศัตรู (รวมถึงอะบูซุฟยาน) ดำรงตำแหน่งในระบบใหม่ อะบูซุฟยานกับตระกูลของเขาย้ายไปที่มะดีนะฮ์ ศูนย์กลางทางการเมืองของอิสลาม เพื่อรักษาอิทธิพลทางการเมืองที่เพิ่งผ่านการจัดตั้งในชุมชนมุสลิม
การเสียชีวิตของมุฮัมมัดใน ค.ศ. 632 ปล่อยให้มีการสืบทอดความเป็นผู้นำของชุมชนมุสลิม ผู้นำของชาวอันศอร ผู้อาศัยในมะดีนะฮ์ที่ให้ความปลอดภัยแก่มุฮัมมัดหลังการอพยพออกจากมักกะฮ์ใน ค.ศ. 622 ปรึกษาถึงการส่งผู้สมัครของตนเองด้วยความกังวลว่าชาวมุฮาญิรูน ผู้ติดตามช่วงแรกและผู้อพยพจากมักกะฮ์ของมุฮัมมัด จะเป็นพันธมิตรกับชนเผ่าของตนเองจากอดีตชนชั้นนำกุร็อยช์ และควบคุมรัฐมุสลิม ฝ่ายมุฮาญิรูนให้ความจงรักภักดีต่ออะบูบักร์ ผู้ติดตามของมุฮัมมัดยุคแรก และทำให้การพิจารณาของฝ่ายอันศอรสิ้นสุดลง ฝ่ายอันศอรกับชนชั้นนำกุร็อยช์ยอมรับและรับรองเขาเป็นเคาะลีฟะฮ์ (ผู้นำของสังคมมุสลิม) พระองค์ให้การสนับสนุนตระกูลอุมัยยะฮ์ด้วยการให้รางวัลพวกเขาจากการมีบทบาทในการพิชิตลิแวนต์โดยมุสลิม หนึ่งในผู้มีส่วนร่วมคือยะซีด บุตรของอะบูซุฟยาน เป็นผู้ถือครองทรัพย์สินและดูแลเครือข่ายการค้าในอัชชาม
อุมัร  ผู้สืบทอดต่อจากอะบูบักร์ ได้ลดอิทธิพลของชนชั้นนำกุร็อยช์ลง เพื่อให้การสนับสนุนแก่ผู้สนับสนุนก่อนหน้าของมุฮัมมัด ทั้งในการบริหารและการทหาร แต่ถึงกระนั้นก็ยอมให้บุตรชายของอะบูซุฟยานตั้งฐานที่มั่นในอัชชามเพิ่มขึ้น โดยพื้นที่นี้ทั้งหมดถูกพิชิตใน ค.ศ. 638 เมื่ออะบูอุบัยดะฮ์ อิบน์ อัลญัรรอห์ ผู้บังคับการแคว้นโดยรวมของอุมัร เสียชีวิตใน ค.ศ. 639 พระองค์แต่งตั้งให้ยะซีดเป็นผู้ว่าการอำเภอดามัสกัส, ปาเลสไตน์ และจอร์แดนของอัชชาม ไม่นานยะซีดก็เสียชีวิต อุมัรจึงแต่งตั้งให้มุอาวิยะฮ์ดำรงตำแหน่งนี้ต่อ ภายใต้การปกครองของมุอาวิยะฮ์ อัชชามยังคงความสงบเรียบร้อย มีระเบียบ และมีการป้องกันอย่างดีจากอดีตผู้นำไบแซนไทน์
เคาะลีฟะฮ์สี่องค์แรกจัดตั้งการปกครองที่มั่นคงแก่จักรวรรดิ ตามแนวทางปฏิบัติและสถาบันการปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่เคยปกครองในภูมิภาคเดียวกัน ประกอบด้วยฝ่ายของรัฐบาล 4 ฝ่าย คือ: ฝ่ายการเมือง ฝ่ายการทหาร ฝ่ายเก็บภาษี และฝ่ายบริหารศาสนา แต่ละฝ่ายจะมีสาขา สำนักงาน และแผนกต่าง ๆ แยกย่อย
ในทางภูมิศาสตร์ จักรวรรดิแบ่งออกเป็นหลายแคว้น โดยมีการเปลี่ยนเขตชายแดนของแคว้นในสมัยอุมัยยะฮ์หลายครั้ง แต่ละเแคว้นมีผู้ว่าการที่ได้รับการแต่งตั้งจากเคาะลีฟะฮ์ โดยผู้ว่าการเป็นผู้ดูแลฝ่ายศาสนา ผู้นำกองทัพ ตำรวจ และผู้บริหารพลเรือนในแคว้นของตน ค่าใช้จ่ายในท้องถิ่นจ่ายเป็นภาษีที่มาจากแคว้นนั้น โดยส่วนที่เหลือในแต่ละปีจะถูกส่งไปยังรัฐบาลกลางในดามัสกัส
เมื่อรัฐบาลกลางของผู้นำราชวงศ์อุมัยยะฮ์ในยุคหลังเสื่อมถอย ผู้ว่าการบางคนละเลยที่จะส่งรายได้ภาษีเพิ่มเติมไปยังดามัสกัสและสร้างความมั่งคั่งส่วนตัวเป็นอย่างมาก
เมื่อจักรวรรดิเติบโตขึ้น จำนวนแรงงานอาหรับที่ผ่านเกณฑ์มีน้อยเกินที่จะรับมือกับการขยายตัวของจักรวรรดิอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น มุอาวิยะฮ์จึงอนุญาตให้พนักงานราชการท้องถิ่นในแคว้นที่ถูกพิชิตยังคงรักษางานของตนต่อไปในรัฐบาลอุมัยยะฮ์ใหม่ ทำให้มีการบันทึกผลงานของรัฐบาลท้องถิ่นส่วนมากในภาษากรีก, คอปติก และเปอร์เซีย จนกระทั่งรัชสมัยอับดุลมะลิกที่เริ่มมีการบันทึกผลงานรัฐบาลในภาษาอาหรับ
ก่อนการพิชิตโดยมุสลิม จักรวรรดิไบแซนไทน์และซาเซเนียนพึ่งพาเงินตราเป็นสื่อกลาง และยังมีการใช้ระบบนั้นในสมัยอุมัยยะฮ์ โดยมีการใช้เหรียญกษาปณ์ไบแซนไทน์จนถึง ค.ศ. 658 และยังคงมีการใช้เหรียญทองไบแซนไทน์จนกระทั่งมีการปฏิรูปทางการเงิน ประมาณ ค.ศ. 700 นอกจากนี้ รัฐบาลอุมัยยะฮ์เริ่มผลิตเหรียญของตนเองในดามัสกัส ซึ่งเดิมมีความคล้ายคลึงกับเหรียญที่มีอยู่ก่อนหน้า แต่พัฒนาไปในทิศทางใหม่ เหรียญเหล่านี้ถือเป็นเหรียญแรกในประวัติศาสตร์ที่รัฐบาลมุสลิมผลิตขึ้นมา โดยเหรียญทองมีชื่อเรียกว่า "ดีนาร" ส่วนเหรียญเงินเรียกว่า "ดิรฮัม"
รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์มีชนชั้นทางสังคม 4 ชั้นหลัก:
ชาวอาหรับมุสลิมอยู่ในระดับสูงสุดของสังคมและมองเป็นหน้าที่ต้องปกครองเหนือพื้นที่ที่ถูกยึดครอง พวกเขาถือตนสูงกว่ามุสลิมที่ไม่ใช่ชาวอาหรับ และโดยทั่วไปมักไม่ปะปนกับมุสลิมกลุ่มอื่น ๆ
เมื่อศาสนาอิสลามขยายออกไป ทำให้มีประชากรมุสลิมที่ไม่ใช่ชาวอาหรับมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่งผลให้สังคมเกิดความไม่สงบ เนื่องจากผู้เข้ารีตใหม่ไม่มีสิทธิเดียวกันกับชาวอาหรับมุสลิม และเมื่อมีผู้เข้ารีตมากขึ้น รายได้ภาษี (ภาษีชาวนา) จากผู้มิใช่มุสลิมลดลงจนอยู่ในระดับอันตราย ปัญหาเหล่านี้มีแต่จะเลวร้ายจนกระทั่งพวกเขาช่วยก่อให้เกิดการปฏิวัติราชวงศ์อับบาซียะฮ์ในคริสต์ทศวรรษ 740
รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์มีความสำคัญทั้งจากการขยายดินแดนและปัญหาด้านการปกครองกับวัฒนธรรมที่มาจากการขยายดินแดน แม้จะมีข้อยกเว้นที่น่าสังเกตอยู่บ้าง ฝ่ายอุมัยยะฮ์มักให้สิทธิแก่ตระกูลอาหรับเก่าแก่หลายตระกูล โดยเฉพาะพวกของตนเอง มากกว่ากลุ่มผู้ที่เข้ารับอิสลามใหม่ ดังนั้น พวกเขายึดมั่นในแนวคิดสากลของอิสลามน้อยกว่าฝ่ายศัตรูหลายกลุ่ม ดังที่ G.R. Hawting เขียนไว้ว่า "แท้จริงแล้วอิสลามถูกมองว่าเป็นทรัพย์สินของชนชั้นสูงผู้พิชิต"
ในสมัยอุมัยยะฮ์ ภาษาอาหรับกลายเป็นภาษาฝ่ายบริหาร และมีการแผลงเป็นอาหรับในลิแวนต์ เมโสโปเตเมีย แอฟริกาเหนือ และไอบีเรีย เอกสารและสกุลเงินของรัฐเขียนด้วยภาษาอาหรับ การเปลี่ยนศาสนาจำนวนมากก่อให้เกิดประชากรมุสลิมในรัฐเคาะลีฟะฮ์เพิ่มขึ้น
รายงานจากมุมมองทั่วไปมุมมองหนึ่ง ราชวงศ์อุมัยยะฮ์เปลี่ยนแปลงรัฐเคาะลีฟะฮ์จากสถาบันศาสนา (ในสมัยรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดีน) ไปเป็นสถาบันราชวงศ์ อย่างไรก็ตาม เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ดูเหมือนจะเข้าใจตนเองเป็นตัวแทนของพระเจ้าบนโลก และมีต้องรับผิดชอบต่อ "ความหมายและรายละเอียดในกฎเกณฑ์ของพระเจ้า หรืออีกนัยหนึ่งคือคำจำกัดความหรือคำอธิบายโดยละเอียดของกฎหมายอิสลาม"
นักประวัติศาสตร์อิสลามยุคหลังตอบรับรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ในเชิงลบอย่างมาก โดยกล่าวหาพวกเขาว่าสนับสนุนความเป็นกษัตริย์ ("มุลก์" เป็นศัพท์ที่มีความหมายแฝงว่า ทรราช) แทนรัฐเคาะลีฟะฮ์ที่แท้จริง ("คิลาฟะฮ์") ในแง่นี้ เป็นที่น่าสังเกตว่าเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์มักไม่เรียกตนเองว่า "เคาะลีฟะฮ์ เราะซูลุลลอฮ์" ("ผู้สืบทอดของศาสนทูตของอัลลอฮ์" ตำแหน่งที่พบในธรรมเนียม) แต่เรียกเป็น "เคาะลีฟะตุลลอฮ์" ("ตัวแทนของพระเจ้า") ความแตกต่างดูเหมือนจะบ่งบอกว่า อุมัยยะฮ์ "ถือตนเองเป็นตัวแทนของพระเจ้าที่ประมุขของชุมชน และเห็นว่าไม่จำเป็นต้องแบ่งปันหรือมอบหมายอำนาจทางศาสนาของพวกตนแก่ชั้นนักวิชาการศาสนาที่กำลังเติบโต"
ชาตินิยมอาหรับสมัยใหม่จัดให้สมันอุมัยยะฮ์เป็นส่วนหนึ่งในยุคทองของชาวอาหรับ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มชาตินิยมซีเรียกับประเทศซีเรียในปัจจุบัน ซึ่งมีจุดศูนย์กลางของอุมัยยะฮ์ที่ดามัสกัส ธงขิงรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์เป็นสีขาว ตามธงของมุอาวิยะฮ์ อิบน์ อะบีซุฟยาน ปัจจุบันเป็นหนึ่งใน 4 สีกลุ่มชนอาหรับที่ปรากฏในธงชาติของชาติอาหรับส่วนใหญ่
ตระกูลอุมัยยะฮ์สร้างมัสยิดใหญ่และพระราชวังทะเลทรายทั่วลิแวนต์, อียิปต์และแอฟริกาเหนือ เช่นเดียวกันกับการสร้างเมืองทหารรักษาการณ์ ("อัมศอร") เพื่อป้องกันชายแดนของตน เช่นที่อัลฟุสฏอฏ, อัลก็อยเราะวาน, กูฟะฮ์, บัสรา และมันศูเราะฮ์ อาคารหลายแห่งมีรูปแบบสถาปัตยกรรมและภาพวาดแบบไบแซนไทน์ เช่น โมเสกโรมันกับเสาแบบคอรินเทียน อาคารที่มีชื่อเสียงที่สุดได้แก่โดมแห่งศิลาที่เยรูซาเลม และมัสยิดอุมัยยะฮ์ที่ดามัสกัส และสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ อย่างพระราชวังของฮิชาม, ก็อศร์อัมเราะฮ์, มัสยิดใหญ่แห่งอัลก็อยเราะวาน และมัสยิดใหญ่แห่งอเลปโป
เดสตรอน
ซาการะ ซาโนสุเกะ
ภาษากวน
ภาษากวน  มีผู้พูด 2,500 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงบอลิคำไซ ประเทศลาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มกัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก
รายชื่อตัวละครในซามูไรพเนจร
คู่ต่อสู้.
ทาเคดะ คันริว.
ทาเคดะ คันริว (武田観柳, Takeda Kanryū) เบื้องหน้าเป็นนักธุรกิจ เบื้องหลังทำการค้าฝิ่น จึงร่ำรวยมหาศาลมีกองทหารส่วนตัว
อุโด้ จินเอ (คุโรงาสะ).
อุโด้ จินเอ (鵜堂刃衛, Udō Jin'e) นักดาบมือหนึ่ง ฉายา"คุโรงาสะ" ในอดีตเคยเป็นมือสังหารคู่ปรับของคณะปฏิวัติ ปัจจุบันผ่านมา 10 ปีเขาอาละวาดไปทั่ว เขาลงมือสังหารเฉพาะคนของคณะปฏิวัติ จินเอเป็นคนที่สนุกกับการฆ่า เหมือนปีศาจกระหายเลือด เหมือนคนคลั่ง พ่ายแพ้แก่เคนชิน และสังหารตัวเองตายไปในที่สุด
อิสึรุงิ ไรจูตะ.
อิสึรุงิ ไรจูตะ (Isurugi Raijūta) เขามีเป้าหมายที่จะก่อตั้ง "สำนักยอดยุทธโบราณ" ขึ้นให้เป็นสำนักดาบเพียงหนึ่งเดียวของญี่ปุ่น เพื่อฟื้นฟูเพลงดาบที่แข็งแกร่งขึ้น เขาคิดว่ารากเหง้าของความอ่อนแอเกิดการใช้ดาบไม้ เขาจึงเดินทางไปทั่วญี่ปุ่นถล่มสำนักดาบต่างๆ
ชิชิโอและเหล่าจุปปงกาตานะ.
ชิชิโอ มาโคโตะ.
ชิชิโอ มาโคโตะ (志々雄 真実, Shishio Makoto) ซามูไรของโจชู ผู้รับหน้าที่มือสังหารต่อจากบัตโตไซ คือผู้สืบทอด ไม่เคยคิดที่จะปกป้องคนอ่อนแอ สนแต่การฆ่าฟันกับกำจัดคนเก่งๆ เท่านั้น หลังจบสงคราม ตนอันตรายเกินไป รัฐบาลโลกสั่งให้ซามูไรไปฆ่าทิ้ง กับจุดไฟเผา แม้รอดตายแต่ก็สาหัสแผลไฟไหม้ทั้งตัว เหงื่อระบายออกไม่ได้ กับใส่ผ้าพันแผลคลุมตัวเป็นมัมมี่ กับถูกจับไปขัง หลายปีต่อมาก็แหกคุกไปซ่อนตัวในบ้านของโซจิโร่พักนึง กับรวมทัพซื้ออาวุธ เพื่อเตรียมก่อสงครามยึดประเทศ แต่ร่างของตนสาหัส ออกกำลังกายได้แค่วันละ 15 นาที ถ้าเกินจะเป้นอันตรายถึงชีวิต
โคมากาตะ ยูมิ.
โคมากาตะ ยูมิ (Komagata Yumi) เคยเป็นเกอิชาผู้มีชื่อเสียง ภายหลังเกิดคดีเกี่ยวกับเรื่องทาสชาวจีน พวกเกอิชาถูกฟ้องว่าเป็นม้าเป็นวัว ทำให้เธอไม่พอใจคณะปฏิวัติที่ฟ้องเธออย่างนั้น จนกระทั่งเธอได้พบและเป็นหญิงคนรักของชิชิโอ อยู่ข้างกายชิชิโอเสมอ แม้ในวินาทีสุดท้ายเธอถูกชิชิโอแทงทะลุร่างไปยังเคนชิน เธอยังรู้สึกดีใจที่ได้ทำประโยชน์ให้กับชิชิโอแม้เพียงน้อยนิดก็ยังดี
เซตะ โซจิโร่.
เซตะ โซจิโร่ (瀬田 宗次郎, Seta Sōjirō) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ ฉายา "ดาบสวรรค์โซจิโร่" เป็นผู้ที่ไร้ใจ ไร้จิตสังหาร มีวิชา "ชูคุจิ" ใช้พลังขาเร่งความเร็วได้ในพริบตา ชีวิตในวัยเด็กถูกครอบครัวบุญธรรมทำร้ายสารพัดตลอดเวลา ตนจึงฝืนยิ้มเพื่อลืมความเจ็บปวดจนติดเป็นนิสัย พอพบชิชิโอ กับพาไปซ่อน ชิชิโอสอนให้รู้ว่าผู้เข้มแข็งคือผู้ที่อยู่รอด วันนึงพอครอบครัวสงสัยเรื่องตนซ่อนชิชิโอ มาไล่ฆ่าตน ตนจึงป้องกันตัวฆ่าครอบครัวบุญธรรมทิ้ง กับติดตามชิชิโอไป นับถือเหมือนพ่อ ภายหลังเมื่อต่อสู้กับเคนชินแล้วก็แยกทางกับชิชิโอ
ซาโดชิมะ โฮจิ.
ซาโดชิมะ โฮจิ (Sadojima Hōji) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ ไม่ได้มีฝีมือในการต่อสู้ แต่เป็นเสนาธิการที่คอยช่วยเหลือชิชิโอในการวางแผนรบ เป็นคนที่จงรักภักดีต่อชิชิโออย่างมาก หลังจากสูญเสียชิชิโอ เขาได้ฆ่าตัวเองตายตามเพื่อลงไปรับใช้ชิชิโอในนรก
อุโอนุมะ อุซุย.
อุโอนุมะ อุซุย (Uonuma Usui) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ ได้รับฉายา "ดาบนิรเนตร" ดวงตาสองข้างของเขาบอดสนิทเพราะถูกชิชิโอฟันสมัยยุคปฏิวัติ อาวุธของเขาคือหอกสั้นอีกด้านของหอกเป็นลูกตุ้มสามารถถอดแยกได้ และกระดองเต่าที่ใช้เป็นโล่ มีท่าไม้ตายคือ "กงล้อดอกดาวกระจายพิฆาต" เขาคือจอมโหดที่ฆ่าคนได้โดยไม่ลังเล อุซุยยอมรับใช้ชิชิโอเพื่อหาโอกาสฆ่าล้างแค้น อุซุยถูกสังหารโดยไซโต้
นักล่าดาบโจ.
นักล่าดาบโจ (Sawagejō Chō) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ เป็นคนรักดาบ อาวุธที่โจใช้คือ "ดาบคู่สังหาร" และ "ดาบเงินอ่อน" สร้างโดยชักคู นักตีดาบชื่อดัง ภายหลังจากสิ้นชิชิโอ เขาทำงานเป็นสายลับให้กับไซโต
ฮันโจ คาทามาริ.
ฮันโจ คาทามาริ (Honjō Kamatari) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ อาวุธที่ใช้คือเคียวยาวและมีโซ่ลูกตุ้มผูกไว้ ทำให้สามารถโจมตีได้เป็นวงกว้าง เห็นหน้าสวยๆ อย่างนี้แต่ความจริงเป็นผู้ชายนะยะ เข้าร่วมกับจุปปงกาตานะเพราะหลงรักในตัวชิชิโอ ภายหลังสู้กับคาโอรุแล้วแพ้ เมื่อชิชิโอตายคาทามาริก็มาทำงานให้กับรัฐบาลโดยเป็นสายลับ
คาริวะ เฮนยะ.
คาริวะ เฮนยะ (Kariwa Henya) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ ถนัดการต่อสู้บนฟากฟ้า บินโฉบไปมาแล้วใช้ระเบิดโจมตี สู้กับยาฮิโกะแล้วแพ้ ภายหลังชิชิโอตายเฮนยะก็ทำงานให้รัฐบาลด้วยการทำงานเป็นหน่วยลาดตระเวนชายฝั่ง
อันจิ.
อันจิ (Yūkyūzan Anji) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ เป็นนักบวช "อลัชชี"(พระที่ประพฤติตัวผิดหลักคำสอน) มีอาวุธคือดาบสั้น มีท่าไม้ตายคือ"สองกระแทก" และ"ท่าดาบอัดกระแทก" อันจิเป็นผู้สอนหมัดสองกระแทกให้กับซางาระ ซาโนสุเกะ และภายหลังต้องพ่ายแพ้ให้กับซางาระ ซาโนสุเกะ
ฟูจิ.
ฟูจิ (Fuji) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ จอมพลังที่มีร่างกายใหญ่โต เชื่อฟังแต่คำสั่งของไซสึจิ ภายหลังพ่ายแพ้ให้กับฮิโกะ เซจูโร่อาจารย์ของเคนชิน เมื่อชิชิโอตายฟูจิไปอยู่บ้านนอกที่ฮอกไกโด
ไซสึจิ โรจิน.
ไซสึจิ โรจิน (Saizuchi Rojin) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ เขาเป็นคนช่วยชีวิตของฟูจิ และนำฟูจิมาใช้งาน ภายหลังที่ชิชิโอตายไปก็ทำงานทางการทูตให้รัฐบาล
อิวังโบ.
อิวังโบ (Iwanbō) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ เหมือนเด็กปัญญาอ่อน แต่มีพลังมหาศาล ร่างกายยืดหยุ่นได้สามารถรับแรงกระแทกจากอาวุธต่างๆ ได้ ความจริงเป็นหุ่นที่ถูกสร้างขึ้นโดยเกอิน
เอนิชิและพรรคพวก.
ยูกิชิโร่ เอนิชิ.
ยูกิชิโร่ เอนิชิ (雪代 縁, Yukishiro Enishi) ผู้มีความแค้นฝังรากลึกต่อ "บัตโตไซ" ต้องการล้างแค้นให้กับพี่สาวที่ถูกเคนชินฆ่า จึงวางแผนรวบรวมคนที่มีวัตถุประสงค์เดียวกัน และการทำ "ทัณฑ์มนุษย์" คือการทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเคนชิน หลังจากสูญเสียพี่สาวเขาได้ไปเติบโตที่เซี่ยงไฮ้ และได้วิชา "เพลงดาบวาโต" มาจากที่นั่น
เกอิน.
เกอิน (Gein) ผู้สืบทอดคนสุดท้ายแห่งตระกูลช่างทำหุ่นกลไก เป็นผู้สร้างอิวังโบขึ้นมา และสร้างหุ่นคาโอรุปลอมหลอกเคนชินว่าคาโอรุถูกเอนิชิฆ่าตายไปแล้ว ไม่ได้มีความแค้นต่อเคนชินแต่ร่วมมือกับเอนิชิเพียงเพื่อสร้างงานศิลป์
คุจิระนามิ เฮียวโง.
คุจิระนามิ เฮียวโง (Kujiranami Hyōgo) เพื่อนร่วมอุดมการณ์ของเอนิชิในการล้างแค้น "บัตโตไซ" ในอดีตยุคปฏิวัติเขาถูกเคนชินตัดแขนขวา ความแค้นที่มีต่อเคนชินสั่งสมมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับปืนอาร์มสตรองจากเอนิชิต่อแทนแขนขวาที่ขาดไป สามารถยิงโจมตีระยะไกลได้แม่นยำมาก
อินุอิ บังชิน.
อินุอิ บังชิน (Inui Banjin) เพื่อนร่วมอุดมการณ์ของเอนิชิในการล้างแค้น "บัตโตไซ" ต้องการล้างแค้นให้อาจารย์ของเขาที่เสียท่าต่อเคนชิน ใช้ปลอกแขนเหล็กเป็นอาวุธในการต่อสู้ มีกำลังแต่ไร้สมองและได้ต่อสู้กับซาโนะสุเกะและพ่ายแพ้ต่อซาโนะสุเกะในที่สุด
โอโตวะ เฮียวโกะ.
โอโตวะ เฮียวโกะ (Otowa Hyōko) เพื่อนร่วมอุดมการณ์ของเอนิชิในการล้างแค้น "บัตโตไซ" ต้องการล้างแค้นให้เพื่อนสนิทของเขาที่ถูกเคนชินฆ่า ได้ฉายาว่า "มนุษย์อาวุธ" มีอาวุธลับซ่อนอยู่ทั่วร่าง ถนัดการต่อสู้แบบลอบกัดและได้เข้าต่อสู้กับยาฮิโกะและแพ้ยาฮิโกะในที่สุด
ยาสึเมะ มุเมียวอิ.
ยาสึเมะ มุเมียวอิ (Yatsume Mumyōi) เพื่อนร่วมอุดมการณ์ของเอนิชิในการล้างแค้น "บัตโตไซ" เป็นหนึ่งในกลุ่มนักรบดำในอดีตที่เคยแพ้แก่เคนชิน ก่อนหน้านั้นทำงานเป็นนักขุดแร่ ร่างกายของเขาเป็นความลับสุดยอดของตระกูลยาสึเมะผู้ที่เห็นร่างนี้ต้องตายทุกคน มีเพียงเคนชินที่ได้เห็นร่างกายของเขาและยังมีชีวิตอยู่ เขาจึงสาบานว่าจะต้องฆ่าเคนชินให้ได้ เขามีแขนซ้ายที่ยาวมากซึ่งเกิดจากวิชาบังคับร่างกายและได้เข้าต่อสู้กับไซโตจนเขาได้พ่ายแพ้ให้แก่ไซโตในที่สุด
ทากานิ เมกุมิ.
ทากานิ เมกุมิ (高荷 恵, Takani Megumi) ตระกูลทากานิของเธอเป็นตระกูลที่สืบทอดการเป็นหมอมาหลายชั่วอายุคน หลังจากสงครามที่ไอซึ ทำให้ตระกูลทากานิล่มสลาย เหลือเธอเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต เมกุมิได้กลายเป็นคนของคันริว เพราะไปเป็นผู้ช่วยหมอคนหนึ่งที่ผลิตฝิ่นให้กับคันริว หลังจากหมอคนนั้นเสียชีวิต เมกุมิจึงเป็นคนเดียวที่รู้กรรมวิธีการผลิต เธอจึงถูกคันริวบังคับให้ผลิตฝิ่น เธออดทนมีชีวิตเพราะมีความหวังที่จะได้พบกับครอบครัวของเธอที่หายสาบสูญไปเมื่อครั้งเกิดสงคราม เมกุมิหาโอกาสหนีจากคันริวจนได้พบกับพวกเคนชิน และได้กลายเป็นผู้ช่วยเหลือคนสำคัญของเคนชิน คอยรักษาบาดแผลของเคนชินและเพื่อนๆ ที่บาดเจ็บจากการต่อสู้ เมกุมิเป็นอีกคนที่หลงรักเคนชิน
โอนิวาบัง.
ชิโนโมริ อาโอชิ.
ชิโนโมริ อาโอชิ (四乃森 蒼紫, Shinomori Aoshi) หัวหน้ากลุ่ม "โอนิวาบัง" ทำงานให้กับคันริว เขามีชีวิตอยู่เพื่อการต่อสู้ หลังจากสูญเสียสหายสนิท 4 คนเพราะช่วยชีวิตเขาให้รอดจากกระสุนปืนของคันริว เขาก็ทิ้งจิตวิญญาณไป และเดินเข้าสู่เส้นทางแห่งอสูร ต้องการฆ่า "บัตโตไซ" เพื่อให้ได้คำว่าสุดยอดมาประดับหลุมศพเพื่อน ต่อมาร่วมเดินทางกับเคนชิน อาวุธที่อาโอชิใช้คือ "ดาบสั้นคู่" ท่าไม้ตาย "ระบำหกดาบผ่านสวรรค์"
มากิมาจิ มิซาโอะ.
มากิมาจิ มิซาโอะ (巻町 操, Makimachi Misao) โอนิวาบังสาวน้อยที่รักและนับถืออาโอชิมาก เป็นเด็กแก่นๆ และร่าเริงมาก ได้พบเคนชินขณะที่เธอกำลังอัดพวกนักเลง พอรู้ว่าเคนชินรู้จักอาโอชิจึงตามตื๊อเพื่อถามเรื่องราวของอาโอชิ จนเคนชินใจอ่อนและยอมให้เดินทางไปด้วย เธออาศัยอยู่ที่โรงเตี๊ยมอาโอยยะศูนย์รวบรวมข่าวสารของโอนิวาบังที่เกียวโต ตอนที่ปู่โอคินะได้รับบาดเจ็บมิซาโอะทำหน้าที่เป็นผู้นำโอนิวาบังในการรักษาเมืองเกียวโตได้อย่างยอดเยี่ยม
โอคินะ คาชิวาซากิ เนนจิ.
คาชิวาซากิ เนนจิ (柏崎念至, Kashiwazaki Nenji) เบื้องหน้าเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมอาโอยยะที่มีชื่อเสียงในเกียวโต เบื้องหลังเป็นโอนิวาบัง มีหน้าที่เป็นสายสืบรวบรวมข่าวสารในเกียวโต เป็นคนแก่ที่ร่าเริง ชอบงานเลี้ยงสังสรรค์
ฮิโกะ เซจูโร่.
ฮิโกะ เซจูโร่ (比古 清十郎 十三代, Hiko Seijūrō Jūsandai) เป็นอาจารย์ของเคนชิน ผู้ถ่ายทอดวิชาดาบล่องนภาให้กับเคนชิน และเป็นผู้เปลี่ยนชื่อให้เคนชิน ไม้ตายที่ถนัดที่สุดคือ "นาคานพเศียร" เป็นการโจมตีจุดตายของศัตรู 9 จุดพร้อมกัน
ไซโต ฮาจิเมะ.
ไซโต ฮาจิเมะ (斎藤 一, Saitō Hajime) อดีตหัวหน้ากลุ่มชินเซ็นกองที่สาม ปัจจุบันใช้ชื่อว่า "ฟูจิตะ โกโร่" มีอาชีพสันติบาล เคยประมือกับ "บัตโตไซ"ในอดีต ท่าไม้ตายที่ชำนาญที่สุดในการต่อสู้คือท่าทะลวงตรง เป็นท่าพิฆาตที่เด็ดขาดสามารถกำจัดได้ต่อสู้ได้ในดาบเดียว เขาทำงานให้กับเสนาบดีมหาดไทยโอคุโบ โทชิมิจิ ผู้ล่วงรู้ถึงแผนการของชิชิโอ ไซโตจึงวางแผนทำร้ายซาโนสุเกะเพื่อทำให้เคนชินกลับเป็น "บัตโตไซ" อีกครั้ง แม้จะเหมือนตัวร้ายแต่ไซโตเป็นคนที่รักความยุติธรรม เขาเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของเคนชินอีกคนในการต่อสู้กับชิชิโอ และเอนิชิ
ยูกิชิโร่ (ฮิมุระ) โทโมเอะ.
ยูกิชิโร่ โทโมเอะ (雪代 巴, Yukishiro Tomoe) พี่สาวของเอนิชิ เป็นภรรยาคนแรกของเคนชิน เธอถูกกลุ่มนักรบดำใช้ให้เข้ามาใกล้ชิดเคนชินและสืบหาจุดอ่อนของเคนชิน แต่เธอก็เต็มใจทำเพราะต้องการฆ่าเคนชินล้างแค้นแทนคู่หมั่น
ของเธอที่ถูกเคนชินฆ่า แต่เธอกลับหลงรักเคนชิน แต่ก็ต้องตายด้วยมือของเคนชิน เพราะโทโมเอะต้องการเข้าช่วยเคนชินในการต่อสู้ ทำให้เคนชินพลั้งมือฆ่าเธอ ซึ่งสร้างความแค้นอย่างใหญ่หลวงให้กับเอนิชิ
ซันโจ สึบาเมะ.
ซันโจ สึบาเมะ (三条 燕, Sanjō Tsubame) เด็กสาวที่มาทำงานที่ร้านอากาเบโกะ เป็นคนของตระกูลนางาโอกะ แต่ถูกมิคิโอลูกชายของหัวหน้าตระกูลใช้ให้ลักขโมยเงินของร้านอากาเบโกะ ได้รับการช่วยเหลือจากยาฮิโกะขับไล่พวกมิคิโอไป จนได้เป็นอิสระและทำงานร้านอากาเบโกะต่อไป
เซกิฮาระ ทาเอะ.
เซกิฮาระ ทาเอะ (関原 妙, Sekihara Tae) เพื่อนของคาโอรุ เป็นบุตรสาวเจ้าของร้านอาหารอากาเบโกะ ชอบสะสมภาพลายพู่กัน
ซึกายามะ ยูทาโร่.
ซึกายามะ ยูทาโร่ เป็นศิษย์คนเดียวของไรจูตะ ยังไม่เคยได้รับการถ่ายทอดวิชาดาบจากไรจูตะเลย ความจริงที่ไรจูตะยอมรับยูทาโร่เป็นศิษย์เพราะหวังเงินทุนของยูซาเอมอนพ่อของยูทาโร่ ยูทาโร่เป็นคู่กัดอันดับหนึ่งของยาฮิโกะ หลังจากรู้ว่าโดนอาจารย์ทรยศจึงหมดอาลัย แต่เพราะยาฮิโกะทำให้เขามีใจสู้อีกครั้ง เขาต้องเดินทางไปเยอรมนีกับพ่อเพื่อรักษาแขน เขาตั้งใจว่าจะกลับมาสู้กับยาฮิโกะอีกครั้ง เก้าอี้ศิษย์หมายเลขสองของสำนักคามิยะ คัตชินริว ตกเป็นของยูทาโร่แล้ว
สึกิโอกะ สึนัน.
สึกิโอกะ สึนัน อดีตเป็นรองหัวหน้ากลุ่มสาส์นแดง หลังจากสาส์นแดงแตกสลายเข้าก็ยังมุ่งมั่นที่จะทำให้ความฝันของไซโซหัวหน้ากลุ่มเป็นจริง ตลอด 10 ปีเขาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเบื้องหน้าเป็นศิลปินนักวาดภาพพู่กัน แต่เบื้องหลังเก็บสะสมระเบิดไว้มากมายเพื่อล้มล้างรัฐบาล
อาไร เซคู.
อาไร เซคู บุตรชายของอาไร ชักคู ซึ่งเป็นผู้ตีดาบสลับคมให้กับเคนชิน
ฮิมุระ เคนจิ.
ฮิมุระ เคนจิ (緋村 剣路, Himura Kenji) ลูกชายของเคนชินกับคาโอรุปรากฏตัวในตอนสุดท้ายของเรื่อง
พาสเทลมู้ด (อัลบั้ม)
พาสเทลมู๊ด (Pastel Mood) คืออัลบั้มเปิดตัวของศิลปินกลุ่ม อาร์มแชร์ (Armchair) วงดนตรีของไทย วางจำหน่ายในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2544 ในสังกัดยูนิเวอร์ซัล มิวสิก (ประเทศไทย) จำกัด โดยเป็นศิลปินไทยกลุ่มแรกในแผนกเพลงไทยสากลของค่าย
หลังจาก จตุตถพงศ์ รุมาคม หรือ ผึ้ง ตำแหน่งมือกีตาร์ในวงอาร์มแชร์ เคยร่วมกับเพื่อนอีก 4 คน ในชื่อ "Shakers" ออกผลงานดนตรีมาแล้วใน อัลบั้ม "Small Room 001" อัลบั้มรวมศิลปินหน้าใหม่ของค่ายสมอลล์รูม ภายหลังเมื่อสมาชิกวง "Shakers" ต่างแยกย้ายกันไป ผึ้ง ได้ชักชวน โย่ง - อนุสรณ์ มณีเทศ (ตำแหน่งนักร้องนำ) และ อ้วน - อธิษว์ ศรสงคราม (ตำแหน่งฟลุ๊ต) และ อ้วน ได้ชักชวน จ้อ - พีระพล ลีละเศรษฐกุล (ตำแหน่งเบสและแซ็กโซโฟน) เข้ามาร่วมวงในนามอาร์มแชร์
มโนคติในการทำอัลบั้มชุดแรกของทั้ง 4 หนุ่ม คือ การถ่ายทอดหลากหลายมุมมองความรักผ่านบทเพลงสบายๆ โดย 4 หนุ่ม เปรียบผลงานเพลงชุดนี้เป็นเหมือนกับสี Pastel (แพส-เทล คือ ดินสอสี ชอล์คสี หรือสีจาง) ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น อ่อนโยน และมีความหลากหลายของเฉดสี ตั้งแต่โทนร้อนไปจนถึงโทนเย็น จึงลงมติเป็นเอกฉันท์ ตั้งชื่ออัลบั้มชุดนี้ว่า Pastel Mood ซึ่งมีความหมายสอดคล้องกับอารมณ์เพลงโดยรวมในอัลบั้ม
อัลบั้มนี้มีเพลงที่เป็นที่นิยมอย่าง "อบเชย" "อยากกลับไปหา" นอกจากนี้เพลง "สิมิลัน" หนึ่งในเพลงในอัลบั้มนี้ได้รับการคัดเลือกให้รวมอยู่ในอัลบั้มรวมเพลงแนว Chill Out ชื่อดังของอังกฤษในชื่ออัลบั้ม Cafe Del Mar Vol.8 ที่ออกวางจำหน่ายทั่วทวีปเอเชีย
อีริค เปเวอร์นากี
อีริค เปเวอร์นากี  (เกิดใน ปี ค.ศ 1939) เป็นจิตกรชาวเบลเยี่ยมที่ได้เคยจัดนิทรรศการในปารีส นิวยอร์ก เบอร์ลิน อัมสเตอร์ดัม ลอนดอน
อีริคเติบโตในกรุงบลัสเซล ซึ่งเป็นเมืองที่มีการผสมผสานกันระหว่างสองวัฒนธรรมได้อย่างลงตัว (ระหว่างละตินกับเยอรมัน) เค้าเป็นทั้งลูกชายและลูกศิษย์ของจิตกรซึ่งนับถือลัทธิเอ็คซพเรฌ-อะนิส ชื่อ หลุย เปเวอร์นากี (มีชีวิต ระหว่าง ค.ศ 1904 – 1970).
หลังจากที่ได้เพิ่มพูนความรู้ในเรื่องชนชาติแองโกรแซ็คซันและทิวทอนิกอันเป็นมรดกทางด้านวัฒนธรรมแล้ว อีริคยังได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโทภาษาศาสตร์ในด้านภาษาทิวทอนิกจาก Free University of Brussels (ค.ศ 1961). อีริคได้เดินทางไปทั่วโลกและคว้าปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และ จึงได้ทำงานเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัย
อีริคได้ร่วมเป็นหนึ่งในพยานสำหรับทศวรรษของเรา เค้าเฝ้ามองดูเหตุการณ์ทั่วทุกมุมโลกแล้วถ่ายทอดเป็นหลักฐานลงบนผืนผ้าใบ เค้าวาดเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นตามที่ได้เห็นทุกๆวันแสดงออกถึงความประทับใจที่เกิดขึ้นจากความทรงจำ และแสดงให้เราเห็นถึงจินตนาการที่วกวนและถ่ายถอดประสบการณ์จากเรื่องราวรอบตัวออกมาเป็นภาพเขียน ซึ่งประสบการณ์เหล่านี้แทนที่จะถูกถ่ายทอดออกมาเป็นภาพเหมือนจริงแต่ อีริคกลับใช้รูปแบบการถ่ายถอดออกมาเป็นลายเส้นตรงและรูปทรงเลขาคณิตเป็นส่วนใหญ่
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผลงานของ เปเวอร์เนกี ได้ถูกร่างออกมาเป็นสิ่งสะท้อนจากความทรงจำรวมหมู่ของพวกเรา สำหรับอีริคแล้ว ศิลปะจะถูกพบเห็นได้จากกิจกรรมทางสังคม และเค้าพบว่างานศิลปะเป็นตัวเชื่อมและติดต่อสื่อสารระหว่างคนในสังคมอีกด้วย ศิลปะเป็นตัวสร้างสรรค์ให้เกิดอารมณ์ และยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นพลังในการส่งเสริมสติปัญญาและจินตนาการได้ด้วย
อีริคกล่าวว่างานศิลปะของเค้าเริ่มจากองค์ประกอบที่เป็นจริงซึ่งพบเห็นจากการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน เค้าได้ถ่ายทอดมันลงในภาพเขียนและได้ให้คำอธิบายที่เฉพาะเจาะจงแต่ในขณะเดียวกันมันกลับมีความหมายสองนัย สำหรับเปเวอร์นากีแล้ว ความเป็นจริงคือจุดเริ่มต้นในงานศิลปะของเค้าแต่ไม่ใช้จุดมุ่งหมาย มันถูกเปลี่ยนเป็นรูปของปริศนา ซึ่งได้ซ่อนการตีความหมายเอาไว้ในผลงานนั้นๆ
อีริค เปเวอร์นากี เป็นที่รู้จักโดยส่วนใหญ่ในเรื่องการผสมผสานกันระหว่างภาพศิลปะที่แสดงเป็นรูปร่างและเป็นแบบไม่มีตัวตนในงานเขียน เริ่มด้วยภาพร่างที่เป็นเลขาคณิตแบบง่ายๆ แล้วสร้างพื้นผิวด้วยวัสดุต่างเช่น ขี้เถ้า ทราย หรือ ชิ้นส่วนของโลหะ (Doyle New York)