pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อนึ่ง คำว่าทหารของชาตินี้ ยังใช้เป็นคำพูดที่เน้นย้ำถึงความสำคัญของทหารที่มีต่อประเทศอยู่เสมอ
แม่น้ำสะโตง
แม่น้ำสะโตง หรือ แม่น้ำซิตอง  เป็นแม่น้ำในประเทศพม่ามีความยาว 420 กิโลเมตร เป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างภาคพะโคกับรัฐมอญ
แม่น้ำสะโตงเป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่เมื่อถึงฤดูน้ำหลาก ความกว้างจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่งอาจกว้างได้ถึง 3 กิโลเมตร มีความสำคัญในประวัติศาสตร์ไทยเมื่อครั้งที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เสด็จหลบหนีกองทัพพม่าของพระมหาอุปราชมังสามเกียด พระองค์ได้หลบหนีข้ามพ้นมาและได้แสดงวีรกรรมยิงพระแสงปืนข้ามลำน้ำสะโตง คือ ยิงปืนคาบศิลาจากอีกฝั่งของแม่น้ำถูกแม่ทัพพม่า ชื่อ สุรกรรมา เสียชีวิตคาคอช้าง เมื่อปี พ.ศ. 2127 ซึ่งต่อมาพระแสงปืนกระบอกนี้ได้ถูกขนามนามว่า "พระแสงปืนต้นข้ามแม่น้ำสะโตง"
แม่น้ำอิรวดี
แม่น้ำอิรวดี (, , ออกเสียง "เอยาวะดี") เป็นแม่น้ำที่ไหลจากเหนือจรดใต้ผ่านประเทศพม่า เป็นแม่น้ำที่ใหญ่สุดในประเทศและเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญที่สุด ชื่ออิรวดีในพม่ามาจากภาษาบาลี "Irāvatī" "Airavati" "Erāvatī" เป็นชื่อบาลีของช้างเอราวัณพาหนะของพระอินทร์ ช้างมักใช้เป็นสัญลักษณ์สำหรับน้ำ และใช้เป็นชื่อของแม่น้ำอื่น ๆ ในหลายภูมิภาค เช่น แม่น้ำอจิรวดี ในอินเดีย
แม่น้ำอิรวดีมีต้นกำเนิดจากจุดบรรจบกันของแม่น้ำเมลิคะและแม่น้ำเมคะ ที่ไหลลงมาจากธารน้ำแข็งบริเวณเทือกเขาหิมาลัยทางตอนเหนือของปูดาโอในพม่าตอนบน แม่น้ำค่อนข้างไหลเป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดี และไหลลงสู่ทะเลอันดามัน แม่น้ำอิรวดีมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 404,200 ตารางกิโลเมตร (156,026 ตารางไมล์) ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศพม่า หลังจากที่รัดยาร์ด คิปลิง กวีชาวอังกฤษได้กล่าวถึงแม่น้ำอิรวดีในบทกวีของเขา บางครั้งแม่น้ำสายนี้เรียกว่า "ถนนสู่มัณฑะเลย์"
กว่าหกศตวรรษที่มีการใช้แม่น้ำสำหรับการค้าขายและการขนส่ง แม่น้ำมีความสำคัญต่อจักรวรรดิอังกฤษหลังได้พม่าเข้ามาอยู่ในอาณานิคมได้มีการพัฒนาเครือข่ายคลองชลประทาน แม่น้ำยังคงมีความสำคัญในปัจจุบันเนื่องจากเป็นเส้นทางการจราจรและเป็นเส้นทางของสินค้าส่งออกจำนวนมาก ข้าวมีการผลิตในเขตดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดีซึ่งมีการใช้น้ำจากแม่น้ำ
ในปี พ.ศ. 2550 รัฐบาลพม่าได้ลงนามในข้อตกลงกับบริษัทสัญชาติจีนในการก่อสร้างเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำจำนวนเจ็ดเขื่อน ซึ่งมีกำลังผลิตรวม 13,360 เมกะวัตต์ในแม่น้ำเมลิคะและแม่น้ำเมคะ รวมถึงเขื่อน มยิตโซน เขื่อนใหญ่ขนาด 6,000 เมกะวัตต์ บริเวณที่บรรจบกันของแม่น้ำทั้งสองแห่ง กำลังไฟฟ้าที่เกิดจากเขื่อนจะส่งไปยังประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่โดยส่วนใหญ่จะส่งไปยังประเทศจีน และมีเป้าหมายการส่งออกพลังงานไปยังประเทศไทย อินเดีย และบังคลาเทศ องค์กรด้านสิ่งแวดล้อมได้ยกความกังวลเกี่ยวกับผลกระทบต่อระบบนิเวศบนความหลากหลายทางชีวภาพของแม่น้ำ สัตว์ที่อาจได้รับผลกระทบได้แก่ โลมาอิรวดี และปลาฉลามในแม่น้ำอิรวดี ซึ่งเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ ปัจจุบันโครงการเขื่อนมยิโซนถูกระงับไว้เนื่องจากมีการประท้วงและผู้ไม่เห็นด้วยจำนวนมาก
การก่อสร้าง
การก่อสร้าง  คือกิจกรรมหรือการกระทำที่ทำให้เกิด การประกอบหรือการติดตั้ง ให้เกิดเป็นอาคาร โครงสร้าง ระบบสาธารณูปโภค หรือส่วนประกอบของสิ่งที่กล่าวข้างต้น และมักจะหมายถึงงานทางด้านโยธาเป็นส่วนใหญ่
การก่อสร้างเป็นการปฏิบัติวิชาชีพแขนงหนึ่ง ซึ่งประกอบด้วยงานไม้ งานคอนกรีต งานปูนก่อฉาบ งานเหล็ก ช่างซึ่งปฏิบัติงานในงานแขนงนั้นๆ ก็จะเรียกตามประเภทของงานนั้นๆ เช่น ช่างไม้ ช่างปูน ฯลฯ คำที่เรียกโดยรวมก็คือ ช่างก่อสร้าง และผู้ที่มีอาชีพลงทุนรับจ้างทำงานก่อสร้างจะเรียกทั่วๆ ไปว่า ผู้รับเหมา ผู้รับเหมาก่อสร้างที่จดทะเบียนในรูปแบบนิติบุคคล จะมีชื่อเรียกโดยทั่วไปว่า บริษัทรับสร้างบ้าน
ประเภทของโครงการก่อสร้าง.
ประเภทของโครงการก่อสร้าง ได้แก่
งานอาคาร ได้แก่
งานถนนและระบบสาธารณูปโภคด้านขนส่ง ได้แก่
งานระบบชลประทาน ได้แก่
งานระบบสาธารณูปโภค อื่น ๆ ได้แก่
- เว็บไซต์รวบรวมข้อมูลผู้ให้บริการเกี่ยวกับการ ก่อสร้าง
พรรคแรงงาน
พรรคแรงงาน อาจหมายถึง
ซีมง เดอ ลา ลูแบร์
ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ (; 21 เมษายน พ.ศ. 2185-26 มีนาคม พ.ศ. 2272) เป็นราชทูตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ได้เดินทางมาประเทศไทยในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับไทย โดยเดินทางมาที่กรุงศรีอยุธยาพร้อมกับเจ้าพระยาโกษาธิบดี (ปาน) และทหารของฝรั่งเศสจำนวนประมาณ 600 คน
เดอ ลา ลูแบร์ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าคณะทูตฝรั่งเศสร่วมกับโกลด เซเบอแร ดูว์ บูแล (Claude Céberet du Boullay) เดินทางมาอยุธยาเพื่อเจรจาเรื่องศาสนาและการค้าของฝรั่งเศสในอาณาจักรอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2230 ในการเจรจานั้นอยุธยาไม่สู้จักยินยอมรับข้อเสนอของฝรั่งเศส ทำให้เสียเวลาในการเจรจาหลายสัปดาห์ ในที่สุดฝ่ายไทยก็ยินยอมรับข้อเสนอตามความประสงค์ของฝรั่งเศสและทั้งสองฝ่ายได้ลงนามในสัญญาการค้าที่เมืองลพบุรีเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม
นอกจากจะเป็นหัวหน้าคณะทูตจากฝรั่งเศสแล้ว เดอ ลา ลูแบร์ ยังได้รับคำสั่งให้สังเกตเรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับอาณาจักรอยุธยาและบันทึกข้อสังเกตทั้งหลายเหล่านั้นกลับไปรายงานให้ราชสำนักของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ได้รับทราบด้วย จดหมายเหตุเหล่านี้ได้กลายเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่มีคุณค่าต่อแวดวงวิชาประวัติศาสตร์ไทยสมัยอยุธยา เพราะกล่าวถึงชีวิตความเป็นอยู่ สังคม ประเพณี ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม หลายสิ่งหลายอย่างของคนในสมัยกรุงศรีอยุธยา จึงนับได้ว่าเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่มีจารึกเป็นลายลักษณ์อักษร
หลวงประดิษฐ์ไพเราะ
ศร ศิลปบรรเลง
ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช
พระวิสุทธิกษัตรีย์
พระวิสุทธิกษัตรีย์ หรือคำให้การชาวกรุงเก่าออกพระนามว่าพระบรมเทวี มีพระนามเดิมว่า สมเด็จพระเจ้าลูกเธอพระสวัสดิราชธิดา เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ประสูติแต่พระสุริโยทัย ภายหลังได้รับการสถาปนาเป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช และเป็นพระราชชนนีในพระสุพรรณกัลยา สมเด็จพระนเรศวรมหาราช และสมเด็จพระเอกาทศรถ
พระวิสุทธิกษัตรีย์ มีพระนามเดิมว่า "สมเด็จพระเจ้าลูกเธอพระสวัสดิราชธิดา" เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ประสูติแต่พระสุริโยทัย มีพระเชษฐาและพระขนิษฐาร่วมพระราชชนกชนนีคือ พระราเมศวร สมเด็จพระมหินทราธิราช พระบรมดิลก และพระเทพกษัตรีย์
"พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)" ระบุว่าหลังสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเสวยราชย์จากความช่วยเหลือจากขุนพิเรนทรเทพ ขุนอินทรเทพ หมื่นราชเสน่หา และหลวงศรียศบ้านลานตากฟ้า จึงทรงปรึกษาพระธรรมนูญหอหลวงเพื่อพระราชทานบำเหน็จรางวัล และมีพระราชดำรัสว่าจะพระราชทานสมเด็จพระเจ้าลูกเธอพระสวัสดิราชธิดาแก่ขุนพิเรนทรเทพ แล้วจึงถวายพระนามให้ใหม่ว่า "วิสุทธิกษัตรีย์" เป็นตำแหน่งพระอัครมเหสีเมืองพิษณุโลก พร้อมพระราชทานเครื่องราชูปโภค ศักดิฝ่ายทหารพลเรือน เรือชัยพื้นดำแดงคู่หนึ่ง และเครื่องราชกกุธภัณฑ์
ขณะที่ "คำให้การชาวกรุงเก่า" ระบุว่าสมเด็จพระมหาธรรมราชามีพระนามาภิไธยเดิมว่าพระไชย เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ประสูติแต่พระมหาเทวี ต่อมาโปรดให้ไปครองเมืองพิษณุโลก มีพระอัครมเหสีชื่อ "พระบรมเทวี" และประสูติกาลพระราชบุตรสามพระองค์คือ พระสุวรรณกัลยา พระนเรศวร และพระเอกาทศรถ
"พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับเยเรเมียส ฟาน ฟลีต" ระบุว่าพระองค์กับพระราชสวามีคือออกญาพิษณุโลก มิใคร่จะลงรอยกัน เคยถูกพระราชสวามีตีพระเศียรจนพระโลหิตไหล พระวิสุทธิกษัตรีย์ทรงใช้ผ้าซับพระพักตร์เช็ดพระโลหิตใส่ถ้วยทองพร้อมหนังสือฟ้องร้องนำส่งจากพิษณุโลกไปยังพระราชบิดาในกรุงศรีอยุธยา เมื่อสมเด็จพระมหาจักรพรรดิทราบความดังนั้นก็ทรงกริ้วมาก มีรับสั่งให้ทหารพร้อมอาวุธขึ้นไปพิษณุโลกหวังประหารพระชามาดา ออกญาพิษณุโลกจึงหนีราชภัยไปหงสาวดี เมื่อพบพระเจ้าหงสาวดีจึงกราบทูลว่าสมเด็จพระมหาจักรพรรดิมีช้างเผือกเจ็ดเชือก หลายตัวเกิดแถบชายแดนหงสาวดี พระเจ้าหงสาวดีจึงมีสิทธิในช้างเผือก จึงก่อให้เกิดสงครามช้างเผือก
"พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)" ระบุว่าหลังการเสวยราชย์ครั้งที่สองของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เวลานั้นพระวิสุทธิกษัตรีย์ยังประทับอยู่ที่เมืองพิษณุโลกร่วมกับสมเด็จพระเอกาทศรถ สมเด็จพระมหินทราธิราชเกรงว่าพระภคินีและพระราชนัดดาจะเป็นอันตราย เพราะทรงพิจารณาแล้วว่าสมเด็จพระมหาธรรมราชาเอาใจออกหากเข้าฝ่ายหงสาวดี สมเด็จพระมหาจักรพรรดิและสมเด็จพระมหินทราธิราชจึงไปชิงตัวพระวิสุทธิกษัตรีย์และสมเด็จพระเอกาทศรถเสด็จลงมา ณ กรุงอโยธยา ครั้นสมเด็จพระมหาธรรมราชาทรงทราบข่าวจึงทูลฟ้องพระเจ้าบุเรงนอง พระเจ้าบุเรงนองจึงยกทัพใหญ่ไปตีกรุงอโยธยา สามารถปิดล้อมกรุงอโยธยาไว้ได้ แต่ตีพระนครแต่ไม่สำเร็จ ระหว่างนั้นสมเด็จพระมหาจักรพรรดิประชวรได้ 25 วันก็เสด็จสวรรคต
พระวิสุทธิกษัตรีย์เป็นตัวละครในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ดังนี้
เจ้าผู้ครองนครลำปาง
กรุงมะนิลา
ปัตตาเวีย
ปัตตาเวีย หรือ บาตาเวีย (Batavia) อาจหมายถึง
รายชื่อประเทศเรียงตามภาวะเศรษฐกิจ
การแปลภาษา
คันทวย
คันทวย หรือ ทวย  คือส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมทำหน้าที่ค้ำยันชายคา ระเบียง หรือ หลังคาของสิ่งก่อสร้าง
คันทวยในสถาปัตยกรรมตะวันออก.
สถาปัตยกรรมไทย.
คันทวย หรือ ทวย คือส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมไทยทำหน้าที่ค้ำยันชายคา มักแกะสลักหรือหล่อเป็นลวดลายสวยงาม คันทวย มีทั้งที่เป็นไม้ และปูนปั้น ตามแต่ประเภทของอาคาร
คันทวย ทางภาคเหนือ จะเรียกทวยหูช้าง มีลักษณะเป็นแผ่นไม้รูปสามเหลี่ยมติดกับเสาหรือผนัง บนแผ่นไม้มีการสลักลายหรือลายฉลุโปร่ง เป็นรูปนาค ลายดอกไม้ หรือลายต่าง ๆ ตามแต่การออกแบบ
สัดส่วนที่สวยงามของคันทวย คือ 4 คูณ 6 หรือ 4 คูณ 7 หรือ 4 คูณ 8 (4 คือส่วนกว้าง 6 7 และ 8 คือส่วนสูง)
สถาปัตยกรรมจีน.
สถาปัตยกรรมของประเทศจีน ตามธรรมเนียมการก่อสร้างของจีนจะเรียกคันทวยว่า “dougong” ซึ่งใช้กันมาตั้งแต่ก่อนคริสตกาล
คันทวยในสถาปัตยกรรมตะวันตก.
คำว่า คันทวย ในสถาปัตยกรรมตะวันตก คือก้อนหินหรือที่ยื่นออกมาจากผนังหรือกำแพงเพื่อรับน้ำหนักของสิ่งก่อสร้างที่ยื่นออกมา ถ้าเป็นทวยไม้ก็จะเรียกว่า “tassel” หรือ “bragger” การใช้คันทวยเริ่มใช้กันตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์แต่มานิยมกันในยุคกลางและสถาปัตยกรรมขุนนางสกอตแลนด์
คำว่า “corbel” มาจากภาษาฝรั่งเศสเก่าซึ่งมาจากภาษาละติน “corbellus” แปลว่ากา (นก) แปลงมาจากคำว่า “corvus” ซึ่งหมายถึงลักษณะจะงอยปากนก ฉะนั้นฝรั่งเศสจึงเรียกคันทวยว่า “corbeau” ซึ่งแปลว่านกกา และ “cul-de-lampe” สำหรับคันทวยที่อยู่ภายนอกอาคารที่ใช้รองรับหลังคา หรือ “modillon” สำหรับคันทวยที่รองรับน้ำหนักภายในสิ่งก่อสร้าง
การใช้คันทวยในการตกแต่ง.
คันทวยของสิ่งก่อสร้างแบบโรมาเนสก์มักจะเรียบแต่จะมีการแกะสลักเป็นรูปหน้าคน หัวสัตว์ หรือสัตว์ในจินตนาการ อย่างที่วัดคิลเพ็ค (Kilpeck) อังกฤษที่ยังมีคันทวยจากสมัยนั้นเหลืออยู่เกือบทั้งหมด--85 คันทวยจากเดิม 91
ในสมัยสถาปัตยกรรมอังกฤษตอนต้นประมาณปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 การแกะสลักคันทวยก็เริ่มหรูหราขึ้นเช่นคันทวยที่มหาวิหารลิงคอล์น บางครั้งคันทวยก็จะดูเหมือนงอกออกมาจากกำแพงรองรับด้วยเทวดาหรือรูปสลักอื่นๆ สมัยต่อมาก็มีการแกะคันทวยเป็นใบไม้หรือรูปตกแต่งอื่น ๆ ซึ่งคล้ายกับการแกะหัวเสา
คันทวยที่รับน้ำหนักระเบียงในประเทศอิตาลี หรือ ประเทศฝรั่งเศส จะค่อนข้างใหญ่กว่าและตกแต่งอย่างวิจิตรกว่าอย่างเช่นคันทวย “Cinquecento” จากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในอังกฤษจะใช้คันทวยในการก่อสร้างบ้านไม้แบบที่เรียกว่า “half-timber” เพื่อรับน้ำหนักชั้นบนที่มักจะยื่นออกมาจากชั้นล่าง
ฐานคันทวย.
ฐานคันทวย (corbel table) คือบัวแนวคันทวยที่ยื่นออกมาซึ่งมักจะใช้รองรับรางน้ำ แต่บริเวณลอมบาร์ดึทางตอนเหนือของประเทศอิตาลีจะใช้ฐานคันทวยเป็นเครื่องตกแต่งสิ่งก่อสร้างเช่นใช้แบ่งสิ่งก่อสร้างเป็นชั้นๆ หรือตกแต่งกำแพงที่ว่างเปล่า
การใช้ฐานคันทวยในประเทศอิตาลีหรือฝรั่งเศสมักจะทำกันอย่างซับซ้อนบางครั้งก็จะเป็นคันทวยซ้อนกันหลายชั้นเช่นในการทำฐานรับเชิงเทินบนป้อม (machicolation) ของปราสาททั้งในอังกฤษและฝรั่งเศส
ในการก่อสร้างปล่องไฟสมัยใหม่จะใช้ฐานคันทวยในการก่อสร้างปล่องเป็นฐานคอนกรีตรอบภายในปล่องรับด้วยคันทวย คันทวยอาจจะหล่อพร้อมคอนกรีต หรือเป็นคันทวยสำเร็จรูป
ดนตรีไทย
ดนตรีไทย เป็นศิลปะแขนงหนึ่งของไทย ได้รับอิทธิพลมาจากประเทศต่าง ๆ เช่น อินเดีย, จีน, มาเลเซีย และอื่น ๆ เครื่องดนตรีมี 4 ประเภท ดีด สี ตี เป่า
เล่น วรรณคดี "ไตรภูมิพระร่วง" กล่าวถึงเครื่องดนตรี ได้แก่ ฆ้อง กลอง ฉิ่ง ฉาบ บัณเฑาะว์ พิณ ซอ ปี่ไฉน ระฆัง กรับ
สมัยกรุงศรีอยุธยา มีวงปี่พาทย์ที่ยังคงรูปแบบปี่พาทย์เครื่องห้าเหมือนเช่นสมัยกรุงสุโขทัย แต่เพิ่มระนาดเอกเข้าไป นับแต่นั้นวงปี่พาทย์จึงประกอบด้วย ระนาดเอก ปี่ใน ฆ้องวงใหญ่ กลองทัด ตะโพน ฉิ่ง ส่วนวงมโหรีพัฒนาจากวงมโหรีเครื่องสี่ เป็นมโหรีเครื่องหก เพิ่มขลุ่ย และรำมะนา รวมเป็นมี ซอสามสาย กระจับปี่ ทับ (โทน) รำมะนา ขลุ่ย และกรับพวง
ถึงสมัยรัตนโกสินทร์ เริ่มจากรัชกาลที่ 1 เพิ่มกลองทัดเข้าวงปี่พาทย์อีก 1 ลูก รวมเป็น 2 ลูก ตัวผู้เสียงสูง ตัวเมียเสียงต่ำ รัชกาลที่ 2 ทรงพระปรีชาสามารถการดนตรี ทรงซอสามสาย คู่พระหัตถ์คือซอสายฟ้าฟาด และทรงพระราชนิพนธ์เพลงไทย บุหลันลอยเลื่อน รัชสมัยนี้เกิดกลองสองหน้าพัฒนามาจากเปิงมางของมอญ พอในรัชกาลที่ 3 พัฒนาเป็นวงปี่พาทย์เครื่องคู่ มีการประดิษฐ์ระนาดทุ้มคู่กับระนาดเอก และฆ้องวงเล็กให้คู่กับฆ้องวงใหญ่
รัชกาลที่ 4 เกิดวงปี่พาทย์เครื่องใหญ่พร้อมการประดิษฐ์ระนาดเอกเหล็ก และระนาดทุ้มเหล็ก รัชกาลที่ 5 สมเด็จฯ กรมพระยานริศรานุวัติวงศ์ทรงคิดค้นวงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ประกอบการแสดงละครดึกดำบรรพ์ ในรัชกาลที่ 6 นำวงดนตรีของมอญเข้าผสมเรียกวงปี่พาทย์มอญโดยหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) มีการนำอังกะลุงเข้ามาเผยแพร่เป็นครั้งแรก และนำเครื่องดนตรีต่างชาติ เช่น ขิม ออร์แกนของฝรั่งมาผสมเป็นวงเครื่องสายผสม แล้วจึงเป็นดนตรีไทยที่เราได้เห็นจนถึงปัจจุบันนี้ ทั้งความแตกต่างระหว่างวงต่าง ๆ ผู้ประพันธ์ท่าน
เครื่องดนตรีไทย.
เครื่องดนตรีไทยแบ่งตามลักษณะการทำให้เกิดเสียงได้เป็น 4 ประเภท คือ เครื่องดีด เครื่องสี เครื่องตี และเครื่องเป่า
เพลงดนตรีไทย.
แบ่งได้เป็น 4 ประเภท
Haruhi
วัง (แก้ความกำกวม)
วัง อาจหมายถึง
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติเอเชีย
ข้อต่ออโครมิโอคลาวิคิวลาร์
ข้อต่ออโครมิโอคลาวิคิวลาร์  เป็นหนึ่งในสองข้อต่อในบริเวณส่วนไหล่ที่เชื่อมต่อระหว่างกระดูกไหปลาร้า (clavicle) และปลายอโครเมียนของกระดูกสะบัก (acromion of scapula) และเป็นข้อต่อที่ช่วยในการเคลื่อนไหวของไหล่และต้นแขน
ข้อต่ออโครมิโอคลาวิคิวลาร์จะช่วยเพิ่มระยะการเคลื่อนไหวของข้อต่อกลีโนฮิวเมอรัล (glenohumeral joint) ซึ่งเป็นข้อต่อหลักของไหล่ โดยการช่วยในการเคลื่อนไหวของกระดูกสะบักไปในแนวด้านหน้า-หลัง แนวบน-ล่าง และแนวรอบแกนหมุน จึงทำให้สามารถยกแขนให้สูงขึ้นเหนือศีรษะ หรือเอื้อมหยิบจับวัตถุที่ไกลออกไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ข้อต่ออโครมิโอคลาวิคิวลาร์จะมีเอ็นรอบข้อต่อเพื่อเพิ่มเสถียรภาพอยู่ด้วยกันสามชุด ได้แก่
ปักษ์ใต้
พรรคก้าวหน้า (พ.ศ. 2488)
พรรคก้าวหน้า เป็นพรรคการเมืองแรกของประเทศไทยที่กำเนิดขึ้นมา โดยที่ยังมิได้มีพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมืองแต่อย่างใด จึงมิได้เป็นพรรคการเมืองที่จดทะเบียนอย่างถูกต้องตามกฎหมาย หากแต่มีรัฐธรรมนูญให้การรับรอง มีหัวหน้าพรรค คือ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช และสมาชิกคนสำคัญ เช่น นายสุวิชช พันธเศรษฐ, นายสอ เศรษฐบุตร, พระยาสุรพันธุ์เสนี, ดร.โชติ คุ้มพันธ์, ม.ร.ว.นิมิตรมงคล นวรัตน, พระยาโทณวณิกมนตรี, นายเลียง ไชยกาล, นายบุญเท่ง ทองสวัสดิ์ ซึ่งเป็นกลุ่มบุคคลที่มีความคิดเห็นตรงข้ามกับคณะราษฎรหลายประการ และหลายคนได้เข้าร่วมกับกบฏบวรเดช และถูกจับกุม เมื่อพ้นโทษออกมาจึงได้ร่วมกันก่อตั้งพรรคขึ้น ต่อมาใน ปี พ.ศ. 2489 ได้มีการตั้งพรรคประชาธิปัตย์ขึ้นมา พรรคก้าวหน้าจึงยุบเข้ารวมเป็นพรรคเดียวกัน
พรรคก้าวหน้า
พรรคก้าวหน้า สามารถหมายถึง
อ.ทุ่งสง
โบอิงบิซิเนสเจ็ต
โบอิง บิซิเนส เจ็ต เป็นอากาศยานที่มีการตกแต่งพิเศษเป็นเครื่องบินส่วนตัว ผลิตร่วมกันระหว่างฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง และเจเนรัล อิเลคทริค โดยถือหุ้นส่วน 50/50
แรกเริ่มนั้นได้นำเอาเครื่องรุ่น 737 มาปรับการตกแต่งภายในใหม่ ด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ นั่นคือ ห้องนอนใหญ่ ห้องอาบน้ำ ห้องประชุม/ห้องรับประทานอาหาร และห้องนั่งเล่น สำหรับการตกแต่งแบบมาตรฐาน ต่อมาภายหลังได้มีโครงการที่จะนำเอารุ่น โบอิง 777, โบอิง 787 และโบอิง 747-8 อินเตอร์คอนติเนนตัล มาใช้ด้วย และมีข้อเสนอให้ลูกค้าสามารถปรับเปลี่ยนการตกแต่งได้ตามความต้องการ
เครื่องบินขนาดใหญ่.
โดยลูกค้าจะสั่งผลิตผ่านแผนกโบอิง บิซิเนส เจ็ต ให้มีการตกแต่งเป็นเครื่องบินส่วนตัว
ผู้ใช้สถานะ VIP.
โบอิงบิซิเนสเจ็ตส่วนใหญ่ดำเนินการโดยรัฐบาลสำหรับเครื่องบินขนส่งพิเศษในสหรัฐอเมริกา, ออสเตรเลียและแอฟริกา, รวมถึงโคลัมเบีย, ตุรกีและอินเดีย, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, จอร์แดน, มาเลเซีย, แอฟริกาใต้หรือตูนิเซีย หรือยักษ์ใหญ่น้ำมันในตะวันออกกลางเช่นอาบูดาบี, ดูไบและซาอุดิอาระเบีย
กลุ่มภาษามอญ-เขมร
กลุ่มภาษามอญ-เขมร เป็นกลุ่มของภาษาพื้นเมืองในแถบอินโดจีน อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกเช่นเดียวกับกลุ่มภาษามุนดาในอินเดีย การแบ่งกลุ่มย่อยของภาษาในกลุ่มนี้ ตามการแบ่งของ Diffloth ที่เขียนไว้ใน Encyclopedia Britannica เมื่อ พ.ศ. 2517 แบ่งได้ดังนี้
ภาษาเซบัวโน
ภาษาเซบู (; ; เซบู: ) เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในฟิลิปปินส์ 18 ล้านคน ชื่อในภาษาอังกฤษมาจากชื่อเกาะเซบู รวมกับปัจจัยจากภาษาสเปน -ano หมายถึง ที่เกี่ยวกับเชื้อชาติ
มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ในเกาะเซบู เกาะโบโฮล ทางตะวันออกของเกาะเนโกรส ทางตะวันตกของเกาะเลเตและบีลีรัน ทางใต้ของเกาะมัสบาเต และเกือบตลอดเกาะมินดาเนา มีผู้พูดเป็นบางเมืองในเกาะซามาร์ กระทั่ง พ.ศ. 2518 ภาษานี้เป็นรองภาษาตากาล็อกในด้านจำนวนผู้พูดทั้งหมด แต่ภาษาเซบูมีผู้พูดเป็นภาษาแม่มากกว่า การอพยพจากเซบู โบโฮล และเนโกรสเข้าสู่มินดาเนา ทำให้มีประชากรที่พูดภาษาเซบูมากขึ้น บางสำเนียงของภาษาเซบูเรียกชื่อเป็นภาษาใหม่ ผู้อยู่ในโบโฮลมักเรียกภาษาเซบูว่า โบล-อาโนน ในขณะที่ผู้พูดภาษาเซบูในเลเตเรียกภาษาของตนเองว่ากานา
นอกจากนั้น ภาษานี้ยังใช้โดยชาววาไรในซามาร์และเลเต ชาวโปโรฮาโนนในโปโร ชาวอีลองกอสในเนโกรสโอรีเยนตัล ชาวเอสกายาในโบโฮล และโดยชนกลุ่มน้อยทั้งที่เป็นชนพื้นเมืองและผู้อพยพในมินดาเนา ภาษาเซบูเรียงประโยคแบบกริยา-ประธาน-กรรม ส่วนแรกของประโยคเป็นส่วนที่เน้น คำนามและคำคุณศัพท์เชื่อมเข้าด้วยกันด้วยคำเชื่อม nga
ภาษาเซบูมีพยัญชนะ 17 เสียง p, t, k, ʔ, b, d, g, m, n, ng, s, h, w, l, r, y, และ j มีสระ 4 เสียง คือ : i, e, a, และ u/o u และ o แทนเสียงเดียวกันโดย u มักใช้ต้นพยางค์ ส่วน o ใช้ตอนท้ายของพยางค์ แต่ก็มีข้อยกเว้น เช่น kamatuoran (ความจริง) hangtúd (จนกระทั่ง) e พบในคำบางคำเช่น babaye (เด็กหญิง/ผู้หญิง) parayeg (ความรัก) pangadye (สวดมนต์) ในพยางค์ท้าย e มักเป็น I คำที่มี e มักเป็นคำยืมจากภาษาสเปน
ภาษาเซบูมีคำยืมจากภาษาสเปนมาก เช่น krus มาจาก cruz หมายถึง ตัด ข้าม merkado มาจาก mercado หมายถึงตลาด และมีคำยืมจากภาษาอังกฤษที่เปลี่ยนเสียงไปบ้าง เช่น hayskul มาจาก high school syapin มาจาก shopping และ drayber มาจาก driver ส่วนคำยืมจากภาษาอื่น ๆ ได้แก่ ภาษาอาหรับที่เข้ามาพร้อมศาสนาอิสลาม เช่น imam, sharif, jihad และภาษาสันสกฤต เช่น mahárlika karma เป็นต้น
คำนามในภาษาเซบูผันตามบุคคล จำนวนและการก บุรุษที่หนึ่เอกพจน์ไม่มีการแยกเพศ แต่มีการแยกสรรพนามรวมและไม่วมผู้ฟังสำหรับบุรุษที่หนึ่ง พหูพจน์ มีสี่การกคือสมบูรณ์ ความเป็นเจ้าของ (กำหนดก่อนหรือหลัง) และกรรม
การใช้ asa และ hain.
ทั้งสองคำหมายถึง ที่ไหน แต่ใช้ต่างกันในการเขียนที่เป็นทางการ
ภาษาเซบูที่ใช้ในการพูดปัจจุบัน มักใช้ asa แทนที่ hain จะพบการใช้ hain น้อยมาก และมักเป็นการใช้ของผู้พูดภาษาเซบูเป็นภาษาแม่ที่อายุมาก
การใช้ภาษาตากาล็อกเป็นพื้นฐานของภาษาฟิลิปปินส์สร้างปัญหาให้กับผู้พูดภาษาอื่น ๆ ในฟิลิปปินส์ มีบางกลุ่มออกมาต่อต้าน บางกลุ่มใช้ภาษาเซบูแทนภาษาฟิลิปปินส์เช่นบนเกาะเซบู กลุ่มที่สนับสนุนภาษาเซบูมีเหตุผลดังนี้
ภาษาเลปชา
ภาษาเลปชา(อักษรเลปชา: ; "Róng ríng")เป็นภาษาที่พูดโดยชาวเลปชา ในรัฐสิกขิม อินเดีย รวมทั้งบางส่วนของเนปาลและภูฏาน เขียนด้วยอักษรเลปชา ต้นกำเนิดของอักษรนี้ยังคลุมเครือ เริ่มแรกเขียนในแนวตั้งแบบเดียวกับอักษรจีน จัดเป็นภาษาท้องถิ่นในบริเวณที่ใช้พูด มีผู้พูดราว 50,000 คน
ภาษาเลปชาใช้พูดโดยชนกลุ่มน้อยในรัฐสิกขิม และรัฐเบงกอลตะวันตกรวมทั้งในเนปาลและภูฏาน ภาษานี้จัดเป็นภาษาดั้งเดิมก่อนการมาถึงของภาษาทิเบตและภาษาเนปาลี ผู้พูดภาษาเลปชามีหลายกลุ่ม โดยกลุ่มที่อยู่ในอินเดียมีมากกว่าเนปาลและภูฏาน โดยประมาณ คาดว่าผู้พูดภาษาเลปชามีประมาณ 53,000 คน โดยมีผู้พูดเป็นภาษาแม่ราว 30,000 คน
ภาษาเลปชาเป็นภาษาที่จัดจำแนกได้ยาก Van Driem (2001) เสนอว่าเป็นภาษาใกล้เคียงกับกลุ่มภาษามหากิรันตี ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาหิมาลัย ในอีกด้านหนึ่ง SILได้จัดให้ภาษาเลปชาอยู่ในกลุ่มภาษาหิมาลัย ซึ่งจัดเป็นกลุ่มพี่น้องกับภาษาทิเบต-กานุยรีภาษาเลปชาเป็นภาษาที่หลากหลาย มีรากศัพท์ที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาอื่นๆหลายกลุ่ม โดยเฉพาะภาษาเนปาลและภาษาสิกขิม
ภาษาเลปชาเป็นภาษาในกลุ่มภาษาทิเบต-พม่าที่ไม่มีวรรณยุกต์ แม้จะมีเครื่องหมายกำกับเสียงในอักษรเลปชา รากศัพท์เป็นคำพยางค์เดียว
อักษรและการถอดเป็นอักษรโรมัน.
อักษรเลปชาเป็นการเขียนแบบพยางค์ ที่มีเครื่องหมายและการเชื่อมต่อ ในช่วงแรก อักษรเลปชาเขียนในแนวตั้ง ซึ่งแสดงอิทธิพลจากภาษาจีน ก่อนที่จะมีอักษรเลปชา เคยเขียนด้วยอักษรทิเบต มีการนำอักษรโรมันมาใช้กับภาษานี้ซึ่งมีหลายระบบ ทั้งระบบที่อิงตามภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส หรือภาษาเยอรมัน ซึ่งใช้โดยนักวิชาการชาวตะวันตก
การเรียงคำเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา ลักษณะของภาษาเป็นแบบรูปคำติดต่อทำให้คำในภาษาเลปชามี 1-2 พยางค์ นอกจากนั้นยังมีลักษณะของการกเกี่ยวพันในการบรรยายเหตุการณ์ ภาษาเลปชามีการกสำหรับนาม 2 การก มีคำนำหน้านามชี้เฉพาะ –re และการกกรรม –m เครื่องหมายอื่นๆแสดงด้วยปรบท
โบอิง วาย3
โบอิง วาย1
โบอิง วาย1 เป็นโครงการของฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง เพื่อทดแทนเครื่องบินรุ่น 737-700, 737-800, 737-900 และ757-200 นอกจากนี้ยังอาจจะทดแทนเครื่องบินรุ่น 717 และ737-600 ด้วยเช่นกัน
โบอิง วาย1 หรืออาจจะรู้จักกันในอีกชื่อว่า 737RS (737 Replacement Study) เป็นหนึ่งในโครงการเยลโลสโตน ที่พัฒนาเครื่องบินรุ่นใหม่ขึ้นมาทดแทนเครื่องรุ่นเก่า เช่น การนำเอาวัสดุคอมโพสิตเป็นวัตถุดิบทำลำตัวเครื่องบิน หรือการพัฒนาเครื่องยนต์โทรโบแฟนที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งมี 787 เป็นเครื่องแบบแรกจากโครงการที่เริ่มผลิตออกจำหน่ายในเชิงพาณิชย์
ในด้านของแอร์บัส ก็กำลังพัฒนาเครื่องรุ่นใหม่ แอร์บัส เอ็นเอสอาร์ เพื่อแข่งขันกับ วาย1 เช่นกัน
พระเอกาทศรถ
พระมหาธรรมราชา
พระมหาธรรมราชา เป็นตำแหน่งผู้ครองแคว้นสุโขทัยสามารถหมายถึง
พระมหาจักพรรดิ
ภาพลวงตา
ภาพลวงตา  หมายถึง ภาพที่หลอกตาให้มองเห็นและรับรู้ผิดพลาดไปจากความเป็นจริง ส่วนใหญ่สายตาจะรับรู้ผิดพลาดเกี่ยวกับรูปทรง ขนาด และสี
ในบางครั้งตาของคนเราก็ไม่ได้เห็นสิ่งที่เป็นอยู่จริงเสมอไปและสามารถถูกหลอกได้ง่าย ตาและสมองของคนเราจะทำงานประสานกันอย่างใกล้ชิดมาก โดยตาทำหน้าที่รับภาพเข้ามา ส่วนสมองทำหน้าที่ประมวลผลและวิเคราะห์ว่าภาพที่รับเข้ามาเป็นภาพอะไร มีสีอะไร เป็นภาพเคลื่อนไหวหรือภาพนิ่ง เมื่อแสงจากวัตถุกระทบกับเลนส์ตาจะเกิดการหักเหและเกิดเป็นภาพจริงบริเวณจอตา(retina) และจอตาก็จะดูดซับและแปลงภาพให้เป็นสัญญาณไฟฟ้าส่งต่อไปยังสมอง
สาเหตุของการเกิดภาพลวงตา.
สาเหตุที่คนเราเห็นภาพลวงตานั้นมาจากวิวัฒนาการของสมองด้านการประมวลผลภาพ หากสมองใช้เวลานานมากเกินไปในการประมวลผลภาพอาจจะทำให้เกิดผลเสียขึ้นได้ เช่น ถ้าเราขับรถอยู่และสมองต้องประมวลผลทุกสิ่งทุกอย่างที่เห็นทุก ๆ ครั้ง กว่าจะรับรู้ว่ามันคืออะไรและควรทำอย่างไร ก็คงจะขับรถชนมันไปก่อนแล้ว สมองจึงต้องใช้วิธีลัดทุกวิธีที่จะได้ผลลัพธ์ออกมาให้เร็วที่สุด มันจึงเชื่อมโยงสิ่งที่เห็นเข้ากับสมมติฐานจากประสบการณ์ประกอบเป็นสิ่งที่เรารับรู้
สาเหตุของการเกิดภาพลวงตาสามารถแบ่งออกได้ดังนี้
ศาสนาพุทธในประเทศนิการากัว
พุทธศาสนาในประเทศนิการากัว เริ่มต้นขึ้นในศตวรรษที่ 19 มีการอพยพของชาวจีนโพ้นทะเลมาตั้งถิ่นฐานในประเทศนิการากัว ในปัจจุบันในประเทศนิการากัวมีชาวพุทธประมาณ 0.1% ซึ่งมีจำนวนน้อยมาก และบางส่วนก็ได้หันไปนับถือศาสนาคริสต์
ชาวพุทธกลุ่มแรกเริ่มเข้าสู่ประเทศนิการากัวในศตวรรษที่ 19 โดยชาวจีนโพ้นทะเล เริ่มต้นอพยพมา และส่วนมากชาวจีนโพ้นทะเลกลุ่มนี้อพยพมาจากกวางตุ้ง (广东)
ตึกยาว
The Fourteenth Target (คดีฆาตกรรมไพ่ปริศนา)
วาเนสซา เมย์
วาเนสซ่า เมย์  เกิดวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ที่สิงคโปร์ เป็นนักไวโอลิน ลูกครึ่งไทย-สิงคโปร์
วาเนสซ่า เมย์ มีชื่อจริงว่า วาเนสซ่า วรรณกร นิโคลสัน และชื่อภาษาจีนว่า (陳美; Chén Měi) เกิดเมื่อวันที่ ในประเทศสิงคโปร์ คุณพ่อเป็นคนไทยชื่อ วรพงษ์ วรรณกร ทำงานเป็นผู้จัดการโรงแรมเดอะพลาซ่าที่สิงคโปร์ ส่วนคุณแม่ชื่อ พาเมลล่า ตัน (Pamela Tan) เป็นคนจีนสิงคโปร์ มีอาชีพเป็นทนาย แต่เมื่อเมย์อายุได้ 4 ปี แม่ก็ได้แต่งงานใหม่กับทนายความชาวอังกฤษชื่อ "เกรแฮม นิโคลสัน" เธอจึงย้ายตามไปอยู่ที่ ลอนดอน
วาเนสซ่า เมย์ เริ่มเล่นเปียโน ตั้งแต่อายุ 3 ปี และเริ่มหันมาเล่นไวโอลิน เมื่ออายุได้ 5 ปี และเมื่ออายุ 8 ปี ก็ได้เข้าเรียนไวโอลินที่ Central Conservatoire of China ที่กรุงปักกิ่ง ต่อมาเมื่ออายุ 11 ปี ก็ไปเข้าเรียนที่ราชวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ (Royal College of Music) ในกรุงลอนดอน หลังจบการศึกษา วาเนสซาได้ทำงานเพลงและออกผลงานแรก "The Violin Player" เมื่อปี พ.ศ. 2538 เธอได้เป็นพรีเซ็นเตอร์รถยนต์มิตซูบิชิ แลนเซอร์ ในประเทศไทย และได้เดินทางมาแสดงคอนเสิร์ตโดยการสนับสนุนของบริษัทรถยนต์ดังกล่าว เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์
นอกจากผลงานเพลง วาเนสซายังสนใจในการเล่นสกี โดยเริ่มเล่นสกีตั้งแต่อายุ 4 ปี เธอได้พยายามขอเป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าแข่งขันกีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 แต่ติดปัญหาเรื่องการสละสัญชาติอังกฤษมาใช้สัญชาติไทย เธอได้ซื้อบ้านพักใกล้รีสอร์ทสกีในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เพื่อฝึกซ้อม กระทั่งในปี พ.ศ. 2557 วาเนสซาก็ได้รับสิทธิ์ลงแข่งขันอัลไพน์สกีในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่ประเทศรัสเซีย ในฐานะนักกีฬาทีมชาติไทย โดยใช้ชื่อในการแข่งขันว่า "วาเนสซา วรรณกร"
ศูนย์ส่งดาวเทียมจิ่วเฉฺวียน
ศูนย์ส่งดาวเทียมจิ่วเฉฺวียน  เป็นสถานีปล่อยจรวดขนส่งดาวเทียมของประเทศจีน อยู่ในมณฑลกานซู่ ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ห่างจากกรุงปักกิ่งประมาณ 1,600 กิโลเมตร
ทะเลอาหรับ  เป็นบริเวณทางเหนือของมหาสมุทรอินเดีย โดยทิศเหนือติดกับประเทศปากีสถาน, อิหร่าน และอ่าวโอมาน ทิศตะวันตกติดกับอ่าวเอเดน, ช่องการ์ดาฟูล และคาบสมุทรอาหรับ ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับทะเลแลกคาดิฟ ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับประเทศโซมาเลีย และทิศตะวันออกติดกับประเทศอินเดีย รวมมีพื้นที่ 3,862,000 ตารางกิโลเมตร (1,491,000 ตารางไมล์) และส่วนที่ลึกที่สุดลึก 4,652 เมตร (15,262 ฟุต)
ประเทศที่ติดทะเลนี้.
ประเทศที่ติดทะเลนี้ มีดังนี้:
ซูการ์โน
ซูการ์โน (; 6 มิถุนายน พ.ศ. 2444 - 21 มิถุนายน พ.ศ. 2513) เป็นประธานาธิบดีคนแรกของอินโดนีเซีย เขามีส่วนสำคัญในการประกาศเอกราชของอินโดนีเซียต่อเนเธอร์แลนด์ และดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีระหว่างปี พ.ศ. 2488 - พ.ศ. 2510 ซูการ์โนถูกบีบให้ลงจากอำนาจโดยอดีตลูกน้องของเขาคือนายพลซูฮาร์โต ซึ่งรับตำแหน่งประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2510
ลูกสาวของเขาคือ เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี ได้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 5 ของอินโดนีเซีย
ชื่อ "ซูการ์โน" นั้นถอดสะกดเป็นอักษรโรมันตามระบบใหม่ของอินโดนีเซียว่า "Sukarno" เริ่มใช้ในปี 1947 ก่อนหน้านั้นสะกดว่า "Soekarno" ตามอักขรวิธีของภาษาดัตช์ ชื่อ "ซูการ์โน" เป็นคำยืมจากภาษาสันสกฤตในภาษาชวา "สุกรฺโณ" มีความหมายว่า "กรรณะผู้ประเสริฐ" ชาวอินโดนีเซียจะจดจำเขาในนาม บุงการ์โน (Bung Karno) หรือ ปะก์การ์โน (Pak Karno) เขามีเพียงชื่อเดียวเฉกเช่นชาวชวาทั่วไปที่ไม่ใช้นามสกุล เขามีชื่อทางศาสนาคือ อัคมัด ซูการ์โน
รายนามประธานาธิบดีอินโดนีเซีย
รายนามผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศอินโดนีเซีย ตำแหน่งประธานาธิบดีนี้ได้รับการสถาปนาขึ้นในช่วงของการก่อตั้งประเทศอันเป็นผลมาจากรัฐธรรมนูญฉบับคณะกรรมการสืบสวนเพื่องานเตรียมความพร้อมสำหรับเอกราช (เบเปอูเปกา) ซึ่งเป็นธรรมนูญฉบับร่างเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการประกาศเอกราชของอินโดนีเซีย เคยใช้ในปี พ.ศ. 2488 จากนั้นในวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2488 รัฐธรรมนูญฉบับคณะกรรมการเตรียมความพร้อมสำหรับเอกราชอินโดนีเซีย (เปเปกาอี) อันเป็นฉบับที่ถูกร่างขึ้นในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ก็ได้ถูกนำมาใช้อย่างถาวรแทนที่ฉบับเดิม โดยในรัฐธรรมนูญฉบับดังกล่าวได้เลือกซูการ์โนขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเป็นคนแรกของประเทศ
ประตูหัตถ์พระเจ้า