pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สถาบันสุขภาพแห่งชาติ (สหรัฐ) (NIH) ซึ่งได้ให้เงินสนับสนุนงานวิจัยของทับ ได้ระงับเงินทุนอุดหนุนการวิจัยจำนวน 115,000 เหรียญสหรัฐของเขา สถาบันได้ริเริ่มการสืบสวนด้วยตัวเอง และส่งสำนักงานการป้องกันความเสี่ยงงานวิจัย (Office for the Protection from Research Risks - OPRR) เพื่อไปประเมินห้องทดลองของทับ โดย OPRR พบว่าการดูแลสัตว์ของห้องทดลองไม่ผ่านเกณฑ์ และสรุปว่าห้องทดลองไม่ถูกสุขอนามัยอย่างมาก การสืบสวนโดย OPRR ทำให้ NIH ได้ตัดสินใจถอนเงินสนับสนุนที่เหลือสำหรับการทดลอง จำนวนกว่า 200,000 เหรียญสหรัฐ เพราะมีการละเมิดข้อบังคับในการดูแลสัตว์ วิลเลียม รับ และ โจ ฮีลด์ ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่จาก NIH เขียนใน"จดหมายข่าว ประสาทวิทยาศาสตร์ "ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2526 ว่าลิงซึ่งถูกตัดเส้นประสาทรับความรู้สึกตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2524 และเคยผ่านการผ่าตัดแบบเดียวกันมาก่อน ไม่ได้มีแผลอย่างลิงทั้งห้าตัวในห้องทดลองของทับ "บนฐานของข้อสังเกตเหล่านี้" พวกเขาเขียนว่า "ดูเหมือนว่ากระดูกที่หัก บาดแผลที่ฉีกขาด บาดแผลที่ถูกเจาะ การช้ำ และรอยขีดข่วน รวมไปถึงการติดเชื้อ อาการอักเสบทั้งแบบฉับพลันและแบบเรื้อรัง และการตายเฉพาะส่วน นั้นไม่ใช่ผลที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของการตัดเส้นประสาทรับความรู้สึก" หลังการอุทธรณ์ เมื่อพ.ศ. 2550 ดอยดจ์เขียนว่า สมาคมผู้เชี่ยวชาญจำนวน 67 สมาคมได้แสดงตัวในนามของทับ และ NIH ได้กลับผลตัดสินที่จะไม่สนับสนุนงานวิจัยของเขา
การพิจารณาคดีและการอุทธรณ์ในศาล.
การพิจารณาคดีครั้งแรก (ตุลาคม พ.ศ. 2524).
อ้างอิงจากปีเตอร์ คาร์ลสัน ในการพิจารณาคดีครั้งแรกเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2524 ทุกแง่มุมของคดีถูกพิพาทโดยผู้เชี่ยวชาญจากทั้งสองฝ่าย ฝ่ายผู้ยื่นฟ้องบอกว่าห้องทดลองของทับนั้นสกปรกและไม่ถูกสุขอนามัย โดยได้รับการสนับสนุนจากรายงานการตรวจตราของรัฐและพยาน ทางฝ่ายทับผู้เป็นจำเลยกล่าวว่าห้องทดลองไม่ได้สกปรกไปกว่าห้องทดลองอื่น ๆ โดยมีรายงานการตรวจตราจากรัฐและพยานสนับสนุนเช่นกัน สัตวแพทย์จากฝ่ายผู้ยื่นฟ้องกล่าวว่าการที่ทับไม่ยอมพันแผลให้เหล่าลิงนั้นเป็นอันตรายต่อสุขภาพของพวกมัน ขณะที่สัตวแพทย์จากฝ่ายจำเลย ซึ่งในจำนวนนี้มีสองคนที่เคยทำงานกับลิงที่ถูกตัดเส้นประสาทมาก่อนกล่าวว่าการใช้ผ้าพันแผลจะทำให้ลิงโจมตีแขนหรือขานั้น คาร์ลสันเขียนว่าฝ่ายผู้ยื่นฟ้องได้แสดงภาพถ่ายจำนวน 70 ภาพของสภาพที่สกปรกและลิงที่บาดเจ็บ ในขณะที่นักวิจัยซึ่งเคยทำงานในห้องทดลองยืนยันว่าพวกเขาไม่เคยเห็นห้องทดลองในสภาพนั้นมาก่อน ผู้พิพากษาตัดสินว่าทับมีความผิดใน 6 ข้อหาเกี่ยวกับการทารุณกรรมสัตว์และการเพิกเฉยต่อการรักษาสัตว์ต่อลิงจำนวนหกตัว  และตัดสินให้พ้นโทษจากอีก 11 ข้อหา เขาถูกปรับเงินเป็นจำนวน 3,000 เหรียญสหรัฐ ในขณะที่ผู้ช่วยในห้องทดลอง จอห์น คันซ์ นั้นพ้นโทษทั้ง 17 ข้อหา
การพิจารณาคดีครั้งที่สองและการอุทธรณ์ (พ.ศ. 2525 และ พ.ศ. 2526).
ทับได้เข้ารับการพิจารณาคดีครั้งที่สองในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2525 หลังผ่านไปสามสัปดาห์ คณะลูกขุนตัดสินให้เค้าพ้นจากห้าข้อขา และถอนฟ้องข้อหาที่หกเกี่ยวกับการที่ลิงตัวหนึ่งต้องถูกตัดแขนที่ถูกตัดเส้นประสาทเนื่องจากแผลที่ลุกลาม ทับถูกปรับเป็นจำนวนเงิน 500 เหรียญสหรัฐ โดยข้อกล่าวหาที่หกนั้นถูกยกฟ้องเมื่อศาลเห็นว่ากฎหมายเกี่ยวกับการทารุณกรรมสัตว์ของรัฐแมรีแลนด์นั้นไม่สามารถนำไปใช้กับห้องทดลองซึ่งได้รับทุนจากรัฐบาลกลางได้
การต่อสู้เพื่ออำนาจปกครอง.
หลังเหล่าลิงถูกส่งกลับไปอยู่ใต้การปกครองของทับ พวกมันได้ถูกย้ายไปอยู่ในสถานที่ของ NIH จากนั้นได้ถูกย้ายไปที่ ศูนย์วิจัยไพรเมตท้องถิ่นทูเลนในเมืองโควิงตัน รัฐลุยเซียนา ซึ่งยังคงอยู่ภายใต้ความดูแลของ NIH สถานที่คุ้มภัยไพรเมตสองที่ได้เสนอรับดูแลเหล่าลิง ทว่า NIH ได้ปฏิเสธที่จะปล่อยตัวพวกมัน
ต่อมาพวกมันถูกย้ายโดย NIH ไปยัง สถาบันเดลต้าไพรเมต ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2529 โดยนักเคลื่อนไหวด้านสิทธิสัตว์ที่เคยเข้าเยี่ยมและเล่นกับเหล่าลิงบอกว่าพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าเยี่ยมพวกมันได้อีกต่อไป  ในพ.ศ. 2530 ผู้คุมลิงทั้ง 14 ตัวที่เหลือแนะนำว่าให้ทำการการุณยฆาตลิง 8 ตัวจากจำนวนนั้น เพราะว่าพวกมันไม่มีหวังที่จะถูกขัดเกลาทางสังคมได้อีกครั้ง ทว่าคดีความจากการฟ้องร้องโดยพีตาและกลุ่มอื่น ๆ ได้เข้าขัดการการุณยฆาต หลังศาลปฏิเสธที่จะมอบอำนาจการปกครองต่อเหล่าลิงให้กับพีตา ลิงสองตัวถูก NIH เก็บไว้ ณ สถาบันไพรเมตของมหาวิทยาลัยทูเลน และถูกการุณยฆาตในเวลาต่อมา
การทดลองครั้งสุดท้ายและการุณยฆาต.
สถาบันสุขภาพแห่งชาติกล่าวไว้ในพ.ศ. 2530 ว่าเหล่าลิงจะไม่ถูกใช้ในการทดลองเชิงรุกรานอีกต่อไป ทว่าความจริงแล้วพวกมันยังถูกทดลองต่อในพ.ศ. 2543 NIH ได้เปิดเผยการทดลองขณะสู้ในคดีความเพื่ออำนาจการดูแลสัตว์ในพ.ศ. 2532 โดยเสนอว่าจะวางยาสลบในทุกขั้นตอน และปิดท้ายด้วยการการุณยฆาต หลังจากนั้นเนื้อเยื่อจะถูกนำมาศึกษาต่อ ศาลอนุญาตให้กลุ่มนักวิจัยจาก NIH ทำการทดลองครั้งสุดท้ายในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2533 โดยใช้หนึ่งในลิงซึ่งมีอาการป่วย ภายใต้ฤทธิ์ยาสลบอิเล็กโทรดถูกนำไปวางในสมองเพื่อบันทึกค่าจำนวนนับร้อย "จดหมายข่าว ประสาทวิทยาศาสตร์" กล่าวว่าการวัดครั้งนี้แสดงถึง "การเรียงตัวใหม่ของคอร์เทกซ์รับความรู้สึกในแบบที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน พื้นที่ขนาด 8-10 มม ซึ่งปกติทำหน้าที่รับข้อมูลจากมือนั้นถูกพบว่าเต็มไปด้วยข้อมูลจากใบหน้า" เหล่าลิงที่เหลือถูกทำการวิจัยการวาดแผนที่สมองเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 ซึ่งคือสามวันหลังคำร้องขออำนาจปกครองของปีพีตาถูกปฏิเสธ ต่อมาเหล่าลิงจึงถูกการุณยฆาต
พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2
เอเลอฟันท์
พันท์เซอร์เยเกอร์ ทีเกอร์" (เพ)  หรือที่เรียกว่า เอเลอฟันท์" ( ความหมาย "เจ้าช้าง") เป็นรถถังพิฆาตหนักถูกใช้งานโดยกองทัพเวร์มัคท์แห่งเยอรมนีในฐานะ "พันท์เซอร์เยเกอร์" ("Panzerjäger") หรือปืนต่อสู้รถถังแบบเคลื่อนที่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
หนังสือเดินทางชนิดอ่านด้วยเครื่องได้
หนังสือเดินทางชนิดอ่านด้วยเครื่องได้  เป็นหนังสือเดินทางที่มีการพิมพ์แถบข้อมูลสรุปเกี่ยวกับตัวผู้ถือ เลขที่เอกสาร วันที่หมดอายุ สัญชาติ วันเกิด และรายละเอียดอื่นตามที่รัฐผู้ออกจะกำหนดไว้ มาตรฐานของหนังสือเดินทาง วิธีการพิมพ์ คุณสมบัติความปลอดภัยภาคบังคับ ตลอดจนข้อบังคับอื่นระบุไว้ในเอกสารหมายเลข 9303 ขององค์กรการบินพลเรือนระหว่างประเทศ ตอนที่ 3 และ 4 รวมถึงมาตรฐาน ISO/IEC 7501-1:2008 ทั้งนี้ เพื่อให้การนำเข้าข้่อมูลเกี่ยวกับผู้เดินทางทำได้สะดวกรวดเร็วขึ้น ตรวจสอบบุคคลห้ามเข้าเมืองและบุคคลผู้มีหมายจับหรือหมายเรียกได้สะดวก การอ่านแถบข้อมูลกระทำได้ด้วยตาเปล่าหรือจะใช้เครื่องอ่านได้ทั้งสองวิธี ในประเทศไทย หนังสือเดินทางชนิดนี้เริ่มใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2536 โดยให้โรงพิมพ์จันวาณิชย์เป็นผู้ดำเนินการมาจนถึงปัจจุบัน โดยก่อนปี พ.ศ. 2545 หนังสือเดินทางยังเป็นแบบธรรมดาแต่มีแถบสรุปข้อมูลสำหรับอ่านด้วยตาและเครื่อง แต่หลังจากนั้นมีการฝังชิปบันทึกข้อมูลลายนิ้วมือและข้อมูลพื้นฐานไว้ท้ายเล่ม
นอกเหนือจากหนังสือเดินทางแล้ว มาตรฐานนี้ยังใช้ได้กับเอกสารเดินทางอย่างอื่น อาทิ ตรวจลงตรา (หรือใบอนุญาตเข้าเมือง) ใบสำคัญถิ่นที่อยู่ (หรือใบอนุญาตให้พำนัก) บัตรเดินทาง ตามที่รัฐผู้ออกเห็นสมควรและทำเป็นระเบียบไว้ ข้อเสียของหนังสือเดินทางชนิดอ่านด้วยเครื่องได้คือ ไม่สามารถบรรจุข้อมูลได้มากเท่าบาร์โค้ดชนิดพิเศษ เช่น คิวอาร์โค้ด PDF417 ชื่อบุคคลที่ยาวเกินกำหนดจะต้องถูกตัด ย่อ หรือแสดงเฉพาะชื่อตัว เลขประจำตัวประชาชนที่ยาวเกินสัดส่วน (เช่น เลขประจำตัวประชาชนจีน ซึ่งมี 18 หลัก) มักจะไม่แสดงในแถบนี้
หนังสือเดินทาง.
หนังสือเดินทางเป็นเอกสารที่รัฐหรือองค์กรผู้ออกจัดทำขึ้นไว้เป็นสำคัญประจำตัวผู้เดินทางเข้ารัฐอื่น ตามเอกสารหมายเลข 9303 ตอนที่ 3 กำหนดไว้ว่า หนังสือเดินทางมีขนาดยาว 125 มิลลิเมตร และกว้าง 88 มิลลิเมตร รัศมีมุมขอบ 3.18 ± 0.30 มิลลิเมตร ประกอบด้วยหน้าข้อมูลผู้ถือ ตอนล่างดว้าง 23.2 มิลลิเมตร เป็นแถบสรุปข้อมูลผู้ถือ ประกอบด้วยข้อความสองแถว แถวละ 44 ตัวอักษร ดังนี้
แถวล่าง.
ตอนบน ประกอบด้วยข้อมูลตามความจำเป็น ได้แก่
ในการนี้รัฐผู้ออกอาจเพิ่มรายละเอียดเกินกว่าที่ระบุไว้นี้ได้ เช่น เลขประจำตัวประชาชน ส่วนสูง สีดวงตา ที่อยู่ สถานที่เกิด ฯลฯ แต่ไม่จำเป็น
อักษรย่อองค์กรหรือรัฐนอกมาตรฐาน.
นอกเหนือจากที่กำหนดใน ISO 3166-1 แล้ว ผู้ออกหนังสือเดินทางอาจจะเลือกใช้อักษรย่ออื่นแทนตนได้ตามความเหมาะสม เช่น
นอกจากนี้ยังมีอักษรย่อที่ยังไม่เป็นที่ยอมรับแพร่หลายในนานาประเทศ ดังนี้
ตรวจลงตราหรือใบอนุญาตเข้าเมือง.
มาตรฐานตามเอกสารหมายเลข 9303 ยังครอบคลุมถึงตรวจลงตราหรือใบอนุญาตเข้าเมืองอีกด้วย โดยแผ่นปะหรือสติ๊กเกอร์ตรวจลงตราตามนัยแห่งเอกสารนี้ มี 2 ประเภท คือขนาดใหญ่ และขนาดย่อม
แผ่นปะตรวจลงตราขนาดใหญ่มีขนาดกว้างได้ตั้งแต่ 79 - 81 มิลลิเมตร และยาวได้ตั้งแต่ 119 - 121 มิลลิเมตร ส่วนแผ่นปะตรวจลงตราขนาดย่อมมีขนาดกว้างได้ตั้งแต่ 73 - 75 มิลลิเมตร และยาวได้ตั้งแต่ 104 - 106 มิลลิเมตร ประเทศส่วนใหญ่นิยมใช้แผ่นปะขนาดย่อมเนื่องจากสามารถประทับตราและลงนามผู้รับผิดชอบกำกับได้
ตอนบนของแผ่นปะ ต้องประกอบด้วย ชื่อประเทศผู้ออก ประเภท วันเริ่มใช้ วันหมดอายุ จำนวนการเข้าประเทศ สถานที่ออก รูปถ่ายของผู้ถือ (ถ้าไม่มีรูปให้พิมพ์ตราทดแทน) และอาจจัดให้มีลายมือชื่อผู้มีอำนาจลงนาม และ/หรือตราประทับกำกับ
ตอนล่างของแผ่นปะตรวจลงตราขนาดใหญ่มีแถบอักขระ 44 ตัว จำนวน 2 แถว เช่นเดียวกับหนังสือเดินทาง ส่วนแผ่นปะขนาดย่อมลดจำนวนอักขระเหลือ 36 ตัว คำอธิบายอักขระแต่ละตัวในแต่ละแถวสำหรับแผ่นปะตรวจลงตรามีดังนี้
แถวบน เช่นเดียวกับหนังสือเดินทาง แต่เปลี่ยนอักษรตัวแรกจาก 'P' เป็น 'V' (visa) ตามด้วยอักษรอีกหนึ่งตัวระบุชนิดของตรวจลงตรา ตามด้วยอักษรย่อประเทศผู้ออกเอกสาร และตามด้วยชื่อแบบเดียวกับหนังสือเดินทาง ถ้าเกินกว่า 44 หรือ 36 ตัวอักษรแล้วแต่ขนาด ให้ตัดส่วนที่เกินออก ถ้าไม่ถึงให้เติม '&lt;' จนครบ
แถวล่าง เปลี่ยนอักขระตัวที่ 1 - 9 เป็นเลขที่ตรวจลงตรา และเปลี่ยนอักขระตัวที่ 29 - 44 เป็นเลขที่อื่นใดตามที่รัฐผู้ออกเห็นสมควร หรือ คงอักขระเลขที่ 1 - 9 เป็นเลขที่หนังสือเดินทางเช่นเดียวกับหนังสือเดินทาง และย้ายเลขที่ตรวจลงตราหรือเลขที่กำกับอื่นใดไปยังอักขระตัวที่ 29 - 44 แทน แต่ส่วนมากจะใช้อย่างแรก
วิธีคำนวณรหัสตรวจสอบ.
การคำนวณรหัสตรวจสอบ ทำได้โดยพิจารณาข้อมูลที่จะแปลง ค่าใดที่เป็นตัวอักษร (ยกเว้นเพศและสัญชาติ) ให้แปลงเป็นตัวเลขทั้งหมดดังนี้
อีกวิธีหนึ่งคือ ตรวจสอบว่าค่านั้นเป็นตัวอักษรหรือไม่ ถ้าค่านั้นเป็นตัวอักษร ให้ใช้ค่าแอสกีของตัวมันลบด้วย 55 จะได้เป็นค่าประจำเหมือนกับในตาราง ถ้าไม่เป็นตัวอักษรให้คงเป็นตัวเลขตามเดิมไว้ จากนั้นนับจากซ้ายไปขวา นำเลข 7 คูณหลักแรก 3 คูณหลักที่สอง หลักที่สามคงไว้ตามเดิม จากนั้นจึงทำซ้ำเช่นนี้กับหลักที่สี่วนไปจนครบถ้วน แล้วนำผลลัพธ์ของทุกหลักบวกเข้าด้วยกัน เอา 10 มาหาร เหลือเศษเท่าใด (ค่าเท่ากับเลขหลักหน่วยของผลรวม) เป็นรหัสตรวจสอบ
ตัวอย่างต่อไปนี้แสดงให้เห็นถึงการจัดทำและตรวจสอบแถบข้อมูลอ่านด้วยเครื่องได้ในหนังสือเดินทาง ชื่อบุคคลและข้อมูลทั้งหมดถือเป็นการสมมติขึ้นให้เกิดความเข้าใจเท่านั้น
ตัวอย่างอย่างง่าย.
นางขยัน ประหยัดทรัพย์ (KHAYAN PRAYADSAP) ใช้ชื่อปกติไม่ยาวเกินไปและไม่มีอักษรพิเศษ จะมีข้อความระบุในแถวแรกดังนี้
นางสาวขาวใสเสถียร เพียรมั่นการงาน บริการเป็นเลิศ (KHAOSAISATHIAN PIANMANKANNGAN BORIKANPENLERT) ใช้ชื่อที่ยาวกว่าปกติ จะมีข้อความระบุในแถวแรกดังนี้
เนื่องจากชื่อกลางถูกตัด บ่อยครั้งผู้ออกอาจพิจารณาย่อชื่อกลางลงเสียเหลืออักษรตัวต้น (middle initials)
ด้วยเหตุนี้ บรรดาคนชาติที่มีชื่อยาว เช่นซาอุดีอาระเบีย มักจะมีบาร์โค้ดสองมิติพิมพ์ไว้ในหน้าข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อรองรับชื่อที่ยาวด้วย
ตัวอย่างซับซ้อน.
นายรักเรียน รักชาติไทย (RAK-RIAN RAKCHARTTHAI) สัญชาติไทย เกิดวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 หรือ ค.ศ. 1979 ขอหนังสือเดินทางไทยประเภทธรรมดา 'P&lt;' สมมติว่ามีเลขที่ AYZ12345 เลขประจำตัวประชาชน 2195001215124 หมดอายุวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2570 (ค.ศ. 2027) ในหนังสือเดินทางของเขาด้านล่างของหน้าข้อมูล แถวแรกจะระบุดังนี้
เครื่องหมายยัติภังค์สำหรับแยกคำ หรือช่องว่าง จะเปลี่ยนเป็นวงเล็บแหลมชี้ซ้าย และถ้ารวมประเภทเอกสารและรหัสประเทศผู้ออกเข้าด้วยกันแล้ว เกิน 44 ตัวอักษร ให้ตัดอักษรข้างท้ายออก แต่ในกรณีนี้ไม่ถึง จึงต้องเติม '&lt;' ต่อท้ายจนครบ
เลขที่หนังสือเดินทาง AYZ12345 คำนวณเลขตรวจสอบได้ดังนี้
สรุปได้ว่า แถวที่ 2 เริ่มจากเขียนเลขที่หนังสือเดินทาง AYZ12345&lt;6
วันเกิดและวันหมดอายุ เขียนตามแบบที่กำหนดได้เป็น 790228 และ 270227 ตามลำดับ คำนวณเลขตรวจสอบได้ดังนี้
สรุปได้ว่า ต่อจากเลขที่หนังสือเดินทาง เขียนสัญชาติ THA ต่อด้วยวันเกิด 7902284 ต่อด้วยเพศ M ต่อด้วยวันหมดอายุ 2702272
เลขประจำตัวประชาชน ระบุได้สูงสุด 14 หลัก แต่ของไทยมี 13 หลัก จึงสามารถเขียนลงในแถบอ่านด้วยเครื่องได้ และต้องคำนวณรหัสตรวจสอบด้วย ดังนี้
ดังนั้น เลขตรวจสอบคือ 3 เขียนเลขประจำตัวประชาชนได้เป็น 2195001215124&lt;3
สุดท้าย นำเลขที่หนังสือเดินทาง วันเกิด วันหมดอายุ เลขประจำตัวประชาชน พร้อมเลขตรวจสอบของข้อมูลแต่ละส่วนมาต่อเข้าด้วยกัน (มีจำนวน 40 หลัก) ก่อนคำนวณเลขตรวจสอบรวบยอด ดังนี้
ดังนั้น นำข้อมูลมาเรียงกันตามแบบที่กำหนดจะได้แถวที่ 2 เป็น
Pyramid of Neferefre
บัตรประจำตัวประชาชนจีน
บัตรประจำตัวประชาชน (, , คำอ่าน: จฺวีหมินเซินเพิ่นเจิ้ง แปลตรงตัวว่าบัตรประจำตัวผู้พักอาศัย) ของสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นเอกสารที่ออกให้แก่ประชาชนชาวจีนอายุ 16 ปีขึ้นไป โดยกระทรวงตำรวจ (ที่สถานีตำรวจ) สำหรับถือติดตัวแสดงว่าเป็นคนจีน เริ่มใช้เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2527 ตามนัยแห่งรัฐกำหนดว่าด้วยบัตรประจำตัวประชาชนแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน (中华人民共和国居民身份证试行条例) ในปีต่อมา รัฐกำหนดดังกล่าวยกฐานะเป็น ซึ่งบังคับใช้สืบมาจนถึงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2546 จึงได้ปรับปรุงกฎหมายให้เจ้าพนักงานตำรวจ เจ้าพนักงานทหาร และบุคคลอายุต่ำกว่า 16 ปี มีสิทธิ์ทำบัตรได้
บนเอกสารด้านหลังประกอบด้วยชื่อสกุลตามด้วยชื่อตัว (姓名) เพศ (性别) วันเกิด (出生日期) เชื้อชาติ (民族) ที่อยู่ (住址) ภาพถ่ายผู้ถือ และเลขประจำตัวประชาชน 15 หลัก ส่วนเอกสารด้านหน้าปราะกอบด้วยคำ 中华人民共和国 คือสาธารณรัฐประชาชนจีน บรรทัดรองลงมาประกอบด้วย 居民身份证 ซึ่งหมายถึงบัตรประชาชน ทั้งสองบรรทัดอยู่เบื้องขวาของตราแผ่นดิน ด้านล่างระบุชื่อสถานีตำรวจหรือสำนักงานออกบัตร (签发机关) และระยะเวลาที่ใช้ได้
เลขประจำตัวประชาชนจีน เริ่มใช้เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ประกอบด้วย 18 หลัก ดังนี้ 6 หลักแรก เป็นรหัสสำนักทะเบียน 8 หลักต่อมาเป็นวันเกิดในรูปแบบ ปปปปดดวว 3 หลักถัดมาเป็นลำดับเลขที่ของบุคคล ตามด้วยรหัสตรวจสอบ 1 หลัก (ต่างจากเลขประจำตัวประชาชนไทย ซึ่งประกอบด้วยประเภทบุคคล 1 หลัก รหัสสำนักทะเบียน 4 หลัก รหัสเล่มสูติบัตร 5 หลัก ลำดับที่ 2 หลัก และเลขตรวจสอบ 1 หลัก) การคำนวณรหัสตรวจสอบ ใช้ตามมาตรฐาน ดังนี้คือ
รัฐหอจดหมายเหตุภาพยนตร์ภาพถ่ายและเอกสารรัสเซีย
สมิงสอตุต
สมิงสอตุด (, ; สวรรคตสิงหาคม 1550) เป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ ราชอาณาจักรหงสาวดี และเป็นผู้ลอบสังหารพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ของราชวงศ์ตองอู เดิมเป็นขุนนางชาวมอญที่ได้รับราชการให้ไปปกครองเมืองสะโตงในรัชสมัยของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ผู้ที่พิชิตราชอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญได้ในปี ค.ศ. 1539 เป็นผู้ที่ใกล้ชิดของกษัตริย์ เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1550 สมิงสอตุดและพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้เดินทางเข้าสู่พื้นที่ใกล้กับเมือง บริเวณ เพื่อค้นหาช้างเผือกและได้มีการปลงพระชนม์พระองค์
เมื่อปลงพระชนม์พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้แล้ว สมิงสอตุดได้หนีไปยังเมืองสะโตงพร้อมกับสถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์ ต่อมาขุนนางมอญในเมืองหงสาวดีได้ขับไล่รักษาการเจ้าเมือง เจ้ามังฆ้อง พระอนุชาพระองค์หนึ่งของพระเจ้าบุเรงนอง ซึ่งขณะนั้นพระเจ้าบุเรงนองไม่ได้ประทับอยู่ด้วย เนื่องจากต้องไปตามจับสมิงทอ ราชนิกุลมอญพระองค์หนึ่งซึ่งเป็นผู้ที่มีสิทธิครองราชบัลลังก์หงสาวดี ในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวะดี ขุนนางจึงได้เชิญสมิงสอตุดซึ่งมิใช่เชื้อสายราชนิกุลมอญมาครองราชบัลลังก์เพื่อฟื้นฟูราชวงศ์
สมิงสอตุดปกครองแผ่นดินอย่างเผด็จการ ทำให้ขุนนางและประชาชนเริ่มเสื่อมความนิยม เหล่าขุนนางจึงได้ไปเชิญสมิงทอซึ่งเป็นเชื้อสายราชนิกุลมอญมาครองราชบัลลังก์ สมิงทอได้เดินทางออกจากเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวะดีหลังการติดตามของพระเจ้าบุเรงนอง และเดินทางไปยังเมืองเมาะตะมะไปต่อยังเมืองหงสาวดี ซึ่งขณะนั้นพระเจ้าบุเรงนองได้เลิกติดตามพระองค์ชั่วคราว เพื่อเดินทางกลับไปยังตองอูเมืองเกิดของพระองค์ทางตอนเหนือ สำหรับเตรียมพร้อมการทำสงครามที่จะเกิดในภายภาคหน้า กองทัพของสมิงทอและสมิงสอตุดสู้รบกันภายนอกเมืองหงสาวดี ด้านสมิงทอได้รับชัยชนะ สมิงสอตุดถูกจับและถูกสำเร็จโทษเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1550 หลังจากครองสิริราชสมบัติได้เพียง 1 เดือนเศษ โดยสมิงทอผู้เป็นพระอนุชาของพระเจ้าสการะวุตพีกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรหงสาวดีได้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ต่อมา
ทะเลสาบปุษกร
ทะเลสาบปุษกร ( "ปุษฺกร-สโรวร"; ) ตั้งอยู่ในเมืองปุษกรในเขตอัชเมร์ (Ajmer) ในรัฐราชสถานทางทิศตะวันตกของประเทศอินเดีย ทะเลสาบปุษกรเป็นแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาฮินดู ในพระคัมภีร์ระบุว่าเป็นราชาของสถานที่แสวงบุญทางน้ำและเกี่ยวข้องกับตำนานของพระพรหม ทะเลสาบปุษกรมีการอ้างถึงในเหรียญตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล
ทะเลสาบปุษกรมีฆาฏ (ghat) หรือบันไดสำหรับลงไปอาบน้ำ 52 แห่ง เป็นจุดที่นักแสวงบุญจำนวนมากจะมาอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ โดยเฉพาะช่วงเทศกาล การติกปูรณิมา (ตุลาคม–พฤศจิกายน) โดยจะมีการจัดงานปุษกรขึ้นมา การจุ่มตัวลงทะเลสาบเชื่อกันว่าเป็นการชำระบาปและช่วยรักษาเชื้อโรคทางผิวหนัง มีวัดฮินดูตั้งอยู่มากกว่า 500 แห่ง ริมทะเลสาบ
การท่องเที่ยวและการตัดไม้ทำลายป่าโดยรอบส่งผลด้านลบต่อทะเลสาบอย่างมาก ทั้งคุณภาพของน้ำ ระดับน้ำที่ลดลงและทำลายประชากรของปลา ในส่วนของการอนุรักษ์ รัฐบาลดูแลเรื่องการขุดโคลนเลน กำจัดวัชพืช บำบัดน้ำ ปลูกป่า และการให้ความรู้ในวงกว้าง
Pushkar Lake
กากหมู
กากหมู คือ ส่วนมันแข็งของหมูที่นำมาเจียวเพื่อทำเป็นน้ำมันหมูแล้วแยกส่วนที่เป็นกากออก ในประเทศไทย กากหมูนิยมนำมาใส่ในอาหารต่างๆ เช่น ก๋วยเตื๋ยวเรือ หรือรับประทานกับข้าวสวย หรือนำมาประกอบอาหารอื่น ๆ เช่น ผัดพริกแกง ข้าวผัด น้ำพริก เป็นต้น
พีระมิดเตติ
พีระมิดเตติ เป็นพีระมิดชั้นบันไดแบบเรียบ ตั้งอยู่ภายในบริเวณพื้นที่พีระมิดซักการา เป็นพีระมิดแห่งที่สองที่พบข้อความภายในพีระมิด โดยพีระมิดถูกค้นพบจากการสำรวจภาพถ่ายดาวเทียม โดยพบพีระมิดทั้งหมดสองอัน นอกจากนี้ ยังพบโครงสร้างของสถานที่ประกอบพิธีการ และวิหารบรรจุพระศพ พีระมิดถูกสำรวจโดยกัสตง มาสเปโฮ ในปี ค.ศ. 1882 และการสำรวจค้นคว้าในลักษณะทางกายภาพแบบเชิงลึกในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1907 ถึง ค.ศ. 1965 ชื่อเดิมของพีระมิดถูกเรียกว่า "Teti's Places Are Enduring" (สถานที่อันยั่งยืนแห่งเตติ) สถานะของพีระมิดอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์ แม้จะมีความพยายามบูรณะ ปัจจุบันพีระมิดปรากฏเป็นเนินขนาดย่อม แต่บริเวณภายในของห้องโถงและทางเดินยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่
ส่วนประกอบของพีรามิดเตติค่อนข้างซับซ้อนโครงสร้างคล้ายคลึงกับพีระมิดในอบิวเสีย วิหารในหุบเขาปัจจุบันคาดว่าถูกทำลาย ในปีค.ศ. 1906 ที่ฝังพระศพถูกรู้จักโดยเจมส์ ควิเบลล์ ที่ฝังพระศพ เชื่อมต่อกับวิหารในหุบเขา แผนผังวิหารของฟาโรห์เตติสามารถแยกออกมาได้หลายสถานที่ วิหารของเตติมีแผนผังค่อนข้างพิเศษ
ห้องโถงเปิดออกสู่ลานโล่งล้อมรอบทั้งสี่ด้านโดยเสาหลักที่มีจุดประสงค์หลักคือการประกอบพิธีกรรมประจำวัน จุดศูนย์กลางไปทางทิศตะวันตก องค์ประกอบสุดท้ายคือห้องสำหรับบูชาพระศพของฟาโรห์เตติตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของพีระมิด พีระมิดขนาดเล็กนี้ครอบคลุมแผนใต้ดินซึ่งประกอบด้วยทางลาดสั้นๆ ที่นำไปสู่ห้องใต้ดิน
พระเจ้าธรรมเจดีย์
พระเจ้าธรรมเจดีย์ (, ; c. 1409–1492) กษัตริย์องค์ที่ 16 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ครองสิริราชสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1471 ถึง 1492 เป็นหนึ่งในผู้ปกครองที่มีความรู้ความสามารถมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของพม่าและมอญ โดยกล่าวกันว่าพระองค์เป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดากษัตริย์หงสาวดีทั้งหมด เดิมพระองค์เป็นพระภิกษุมีสมณศักดิ์ว่า "พระมหาปิฎกธร" และเป็นผู้ต้านทานอำนาจของอาณาจักรอังวะ ในวัยเยาว์พระองค์เป็นที่ปรึกษาที่เชื่อถือได้และเป็นพระโอรสบุญธรรมของพระนางเชงสอบู เมื่อพระชนมายุได้ 48 พรรษา พระองค์พร้อมลูกศิษย์ได้แอบไปช่วยพระนางเชงสอบูจากกรุงอังวะกลับมายัง กรุงหงสาวดี แต่เพราะความละอายในการกระทำดังกล่าวซึ่งอาจเข้าข่ายล่วงละเมิดพระธรรมวินัย ทำให้พระองค์ตัดสินพระทัยลาสิกขา พระนางเชงสอบูจึงยกพระธิดาพระองค์หนึ่งให้อภิเษกสมรสพร้อมกับตั้งให้พระองค์เป็นรัชทายาท เนื่องจากราชวงศ์ในขณะนั้นไร้เชื้อพระวงศ์ที่เป็นผู้ชาย เมื่อพระนางเชงสอบูสละราชบัลลังก์ องค์รัชทายาทได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น "พระเจ้าธรรมเจดีย์"
โดยในช่วงรัชสมัยของพระองค์นับได้ว่าราชอาณาจักรหงสาวดีเจริญรุ่งเรืองในทุกด้าน ถือเป็นยุคทองของอาณาจักรมอญ ภายใต้การปกครองที่ชาญฉลาดของพระองค์ ราชอาณาจักรของพระองค์เงียบสงบและได้รับประโยชน์อย่างมากจากการค้าขายกับต่างชาติ ซึ่งแตกต่างจากอาณาจักรคู่ขัดแย้งอย่างอาณาจักรอังวะ รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นช่วงเวลาแห่งสันติสุข ทรงเป็นผู้ปกครองที่อ่อนโยนและมีชื่อเสียงในด้านภูมิปัญญาของพระองค์ ตามพงศาวดารเมื่อครั้งพระองค์ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ อาณาจักรของพระองค์กลายเป็นศูนย์กลางที่มีชื่อเสียงของพุทธศานานิกายเถรวาทและมีสายสัมพันธ์ใกล้ชิดกับศรีลังกา พระองค์ได้ส่งสมณทูตไปยังพุทธคยา พร้อมกับปฏิรูปศาสนาครั้งใหญ่ภายหลังแพร่กระจายไปทั่วประเทศ พระองค์ยังรักษาความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรกับยูนนาน
นักประวัติศาสตร์ กล่าวไว้ว่า "พระองค์เป็นผู้ปกครองชาวพุทธที่ยอดเยี่ยม มีการชำระและปฏิรูปศาสนา ภายใต้การปกครองของพระองค์อาณาจักรมอญมีอารยธรรมที่เจริญรุ่งเรืองและโดดเด่น แตกต่างอย่างมากกับความวุ่นวายและความป่าเถื่อนของอาณาจักรอังวะ"
พระเจ้าธรรมเจดีย์เสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1492 ขณะพระชนมายุถึง 83 พรรษา พระองค์ได้รับการยกย่องเป็นนักบุญและมีการสร้างพระเจดีย์ขึ้นเหนือพระบรมอัฐิของพระองค์ พระโอรสองค์โตของพระองค์สืบสิริราชสมบัติต่อเป็น พญารามที่ 2
พงศาวดารฉบับต่างๆที่บันทึกเหตุการณ์ในช่วงชีวิตของพระองค์
ทะเลสาบปุชการ์
ทะเลสาบบุษกร
นิชิเร็ง
เอเชีย-แปซิฟิก
ซาโดะ
เมืองซาโดะ  หรือ เกาะซาโดะ เป็นเมืองในจังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บนเกาะนอกชายฝั่งทางตะวันตกของจังหวัด ในอดีตเกาะแห่งนี้มีสถานะเป็นจังหวัดชื่อว่า จังหวัดไอกาวะ ก่อนที่ในปี 1876 จะถูกยุบรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนีงาตะ เทศบาลเมืองนี้มีอาณาเขตครอบคลุมทั่วทั้งเกาะ เกาะซาโดะถือเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของญี่ปุ่นรองจาก 4 เกาะหลักและเกาะโอกินาวะ บนเกาะแห่งนี้มีการค้นพบเครื่องปั้นดินเผาในยุคโจมง และตามพงศาวดาร "นิฮนโชกิ" ระบุว่าชาวมิชิฮาเซะมายังเกาะนี้ใน ค.ศ. 544
ในศตวรรษที่ 8 เมื่อการเมืองการปกครองบนเกาะหลักเริ่มเป็นระเบียบและเรียบร้อย เกาะที่ไม่สามารถเข้าถึงได้จึงถูกใช้เป็นดินแดนสำหรับการเนรเทศ การถูกเนรเทศมายังเกาะซาโดะเป็นโทษที่ร้ายแรงมากรองจากโทษประหารชีวิต บุคคลแรก ๆ ที่ถูกเนรเทศมายังเกาะนี้คือ โฮซูมิ โนะ อาโซมิ โอยุ  ซึ่งต้องโทษจากการวิพากษ์วิจารณ์องค์จักรพรรดิ นอกจากนี้ อดีตจักรพรรดิจุนโตกุยังทรงถูกเนรเทศมายังเกาะนี้หลังพ่ายแพ้ในสงครามโจกีวในปีค.ศ. 1221 อดีตจักรพรรดิประทับอยู่บนเกาะนี้ได้ 20 ปีจึงเสด็จสวรรคต
เศรษฐกิจของเกาะซาโดะบูมขึ้นอย่างมากในยุคเอโดะจากการค้นพบแร่ทองคำในปีค.ศ. 1601 ทองคำจากเกาะซาโดะถือเป็นแหล่งรายได้สำคัญของรัฐบาลเอโดะ การขาดแคลนแรงงานเหมืองในศตวรรษที่ 18 ทำให้เกิดคลื่นการอพยพครั้งที่สองมายังเกาะแห่งนี้ และการอพยพครั้งนี้เป็นไปโดยความสมัครใจหาใช่การลงโทษเช่นในอดีต คนที่อพยพมายังเกาะนี้ส่วนใหญ่เป็นคนไร้บ้าน รัฐบาลเอโดะคาดหวังว่าการอพยพครั้งนี้จะเกิดประโยชน์ถึงสามทาง คือทั้งแก้ปัญหาขาดแคลนแรงงานเหมือง แก้ปัญหาคนไร้บ้าน และทำรายได้ให้รัฐบาลมากขึ้น เหมืองซาโดะสามารถผลิตทองคำได้สูงสุดถึงปีละ 400 กิโลกรัม และผลิตเงินในปริมาณพอ ๆ กัน เหมืองซาโดะยุติกิจการในปี ค.ศ. 1989
รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็ก
รถยนต์อนเกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็ก  เป็นประเภทของรถยนต์ที่ใหญ่กว่ารถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็กมากแต่เล็กกว่ารถยนต์อเนกประสงค์สมรรถสูงขนาดกลางโดยมีความยาวระหว่าง
บ็อบ ลัทซ์ ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทรถยนต์สัญชาติอเมริกัน อเมริกัน มอเตอร์ส (American Motors; AMC) ได้คิดค้นประเภทรถยนต์ประเภทใหม่—รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูง โดยเริ่มต้นจากรถยนต์ยี่ห้อจี๊ป รุ่นเชอโรคี รหัส XJ ในรุ่นสองประตูและสี่ประตู
ลิงแห่งซิลเวอร์สปริงส์
โนซิเซ็ปเตอร์
เวซิโอลืยเอเรบยาตา
เวซิโอลืยเอเรบยาตา ( "Vesyolye rebyata") เป็นภาพยนตร์แนวดนตรีของสหภาพโซเวียตปี 1934 กำกับโดย กรีโกรี อะเลคซันดรอฟ และนำแสดงโดย Lyubov Orlova ภรรยาของเขาซึ่งเป็นนักร้องที่มีพรสวรรค์และเป็นที่รู้จักในวงการภาพยนตร์โซเวียต
ริโนะ ซาชิฮาระ
ริโนะ ซาชิฮาระ (; เกิด 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น ซัชชี่ เป็นอดีตสมาชิกและอดีตผู้จัดการของวงไอดอลญี่ปุ่น HKT48 ทีม H และเป็นอดีตสมาชิกวง AKB48, STU48 และ Not Yet สังกัดค่ายอเว็กซ์กรุ๊ป ซึ่งก่อตั้งโดย ยะซุชิ อะกิโมะโตะ ปัจจุบันเป็นโปรดิวเซอร์ของวงไอดอลญี่ปุ่น =Love และ ≠ME
พ.ศ. 2550 - 2555 ในฐานะสมาชิก AKB48.
ในเดือนตุลาคม 2550 ริโนะ ซาชิฮาระ เข้าร่วมออดิชันและได้รับเลือกให้เป็นเคงคิวเซย์ (เด็กฝึกหัด) สำหรับสมาชิกรุ่นที่ 5 ของ AKB48 และได้เลื่อนขั้นเป็นสมาชิกตัวจริงในทีม B เมื่อเดือนสิงหาคม 2551 ต่อมาในเดือนตุลาคมในปีเดียวกัน เธอได้มีส่วนร่วมในซิงเกิลครั้งแรกคือ "Oogoe Diamond" และได้รับตำแหน่งอันดับที่ 27 ในงานเลือกตั้งประจำปี 2552 กับฐานะ "อันเดอร์เกิร์ล" ซึ่งมีหน้าที่แสดงในหน้าบีของซิงเกิล เธอดำรงตำแหน่งนี้จนถึงปีถัดไปและจนถึงงานเลือกตั้งประจำปี 2553 ซึ่งเธอได้รับตำแหน่งอันดับที่ 19 และมีโอกาสเข้าร่วมในซิงเกิลกับสมาชิกหลักที่ร้องเพลงหลักของซิงเกิล เมื่อเดือนสิงหาคม 2552 AKB48 ได้ประกาศว่าเธอจะย้ายไปทีม A ซึ่งการย้ายนี้เกิดขึ้นในเดือนกรกฎาคมในปีถัดมา
เมื่อเดือนมกราคม 2554 ซะชิฮะระปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์ระยะเวลาครึ่งชั่วโมงในชื่อ Sashiko no Kuseni (Kono Bangumi wa AKB to wa Mattaku Kankei Arimasen) (さしこのくせに〜この番組はAKBとは全く関係ありません〜) ออกอากาศโดยทีบีเอสทีวี ซึ่งได้อธิบายตัวตนของเธอว่า "เฮะตาเระ"  ซึ่งเป็นรายการโทรทัศน์ตั้งมาสำหรับเธอโดยเฉพาะ
ซะชิฮะระได้เป็นตัวแสดงนำในละครดรามา "Muse no Kagami" ออกอากาศโดยสถานีโทรทัศน์นิปปอน ตั้งแต่วันที่ 14 มกราคม 2555 และมีผลงานซิงเกิลเดี่ยวเป็นของตัวเองครั้งแรกในชื่อ "Soredemo Suki Da yo" จากค่าย Avex Trax
เมื่อเดือนเมษายน 2555 มีการประกาศว่าซะชิฮะระจะก่อตั้งงานเทศกาลสำหรับไอดอล ในชื่อ "Yubi Matsuri" จัดขึ้นที่สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่น ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มไอดอลญี่ปุ่น อาทิเช่น โมะโมะอิโระโคลเวอร์ Z, ไอดอลลิ่ง!!!, ชิริสึ เอะบิสึ ชุงากุ, Super Girls, Tokyo Girls' Style, Passpo, และ วะตะริโรกะฮะชิริไต
พ.ศ. 2555 - ปัจจุบัน เรื่องอื้อฉาวทางเพศ และ การถูกย้ายไป HKT48.
เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2555 ซะชิฮะระได้ถูกลดตำแหน่งและถูกย้ายไปวง HKT48 หลังจากที่สำนักข่าว "ชุคัง บุนชุน" ได้ตีพิมพ์บทความว่าเธอแอบไปเดทและหลับนอนกับแฟนคลับของเธอ โดยที่ฝ่ายชายได้สารภาพว่าเขาได้หลับนอนกับเธอจริง ในขณะที่ซะชิฮะระปฏิเสธและบอกว่าเขาเป็น "เพียงแค่เพื่อน" เท่านั้น และได้กล่าวอีกว่าเรื่องที่สำนักข่าวตีพิมพ์ไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด อย่างไรก็ตามทาง ยะซุชิ อะกิโมะโตะ กล่าวว่าการให้เธอไปอยู่วง HKT48 นั้นถือว่าเป็นการ "เริ่มต้นใหม่" มากกว่าที่จะเป็นการ "ลงโทษ" ในวันที่ 20 มิถุนายน ซะชิฮะระเกิดอาการชักเกร็งขณะกำลังแสดงบนเวที
ซะชิฮะระเปิดตัวครั้งแรกในฐานะสมาชิก HKT48 ที่เธียเตอร์ของวงดังกล่าวเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2555 งานเลี้ยงอำลาของเธอจากวง AKB48 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 23 ในเดือนเดียวกัน และมีสมาชิกวง AKB48 ทีม A เข้าร่วม รวมทั้งมีสมาชิกบางคนจาก HKT48 ทีม H เป็นแขกรับเชิญ
ซะชิฮะระปล่อยซิงเกิลเดี่ยวครั้งที่ 2 ในชื่อ "Ikujinashi Masquerade" เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2555 ซิงเกิลนี้ได้รับตำแหน่งอันดับที่ 1 บนชาร์ตออริคอนรายสัปดาห์ และเป็นซิงเกิลเดี่ยวลำดับที่ 3 ของสมาชิวง AKB48 ที่ได้รับอันดับนี้
เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2556 มีการประกาศที่คอนเสิร์ต บุโดคัง อารีนา ว่าซะชิฮะระจะดำรงตำแหน่งผู้จัดการของ HKT48 และเธียเตอร์ของ HKT48 ร่วมกับคนเก่า และยังคงเป็นสมาชิกวง HKT48 ทีม H อยู่เหมือนเดิม ซึ่งการเลื่อนขึ้นนี้มีการอภิปรายจากบางคนว่าเป็นความหวังของ ยะซุชิ อะกิโมะโตะ ที่อยากให้บทบาทกับซะชิฮะระในการจัดการและดูแลสมาชิกในวง อันเนื่องมากจากว่าเธอมีทักษะในการควบคุม เป็นบางสิ่งที่อะกิโมะโตะพูดเป็นนัยตั้งแต่ปี 2553