pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แดแนสนัตมาแกดอนียา
แดแนสนัตมาแกดอนียา (, แปลว่า "วันนี้เหนือมาซิโดเนีย") เป็นชื่อของเพลงชาตินอร์ทมาซิโดเนีย ประพันธ์ขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1943 ทำนองโดยตอดอร์ สกาลอฟสกี เนื้อร้องโดยวลาดอ มาแลสกี เดิมเพลงนี้ใช้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมมาซิโดเนีย (ภายใต้การปกครองของยูโกสลาเวีย) มาตั้งแต่ในช่วงการสถาปนาประเทศหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ต่อมาเมื่อมาซิโดเนียประกาศเอกราชในปี ค.ศ. 1991 เพลงนี้ก็ได้รับเลือกให้ใช้เป็นเพลงชาติของมาซิโดเนียและนอร์ทมาซิโดเนียมาจนถึงปัจจุบัน
วันนี้เหนือแผ่นดินมาซีโดเนีย ได้ถือกำเนิดแล้ว
ดวงตะวันดวงใหม่แห่งเสรีภาพ
ชาวมาซิโดเนียสู้
เพื่อสิทธิของตน !
ครั้งนี้ธงได้โบกสะบัดอีกครั้ง
(ธงแห่ง) สาธารณรัฐกรูแชวอ (Krushevo Republic)
กอตแซ แดลแชฟ (Gotse Delchev), ปีตู กูลี (Pitu Guli)
ดาแม กรูแอฟ (Dame Gruev), ซันดันสกี (Yane Sandanski) !
กอตแซ แดลแชฟ, ปีตู กูลี
ดาแม กรูแอฟ, ซันดันสกี !
ป่าไม้มาซิโดเนียขับขาน
ทั้งบทเพลงใหม่และข่าวใหม่
มาซิโดเนียเป็นไทแล้ว
ความเสรีจงเจริญ !
Denes Nad Makedonija
เพลงชาติมาซิโดเนีย
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ฉัตรทิพย์ นาถสุภา (เกิด 5 กันยายน พ.ศ. 2484) ผู้ร่วมริเริ่มแนวคิดเศรษฐศาสตร์การเมือง อดีตคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติสาขาเศรษฐศาสตร์ เมธีวิจัยอาวุโส สกว. นักวิจัยดีเด่นของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา นักประวัติศาสตร์อาวุโสดีเด่นแห่งชาติ และผู้แต่งตำราและบทความด้านเศรษฐศาสตร์ทั้งทั่วไปและเศรษฐศาสตร์การเมืองแพร่หลายในจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานว่าด้วยชนชาติไท ถือว่าเป็นนักวิชาการคนแรก ที่ศึกษาเกี่ยวกับชนชาติไท ทั้งกว้างและลึกซึ้งอย่างต่อเนื่องกว่า 30 ปี
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ฉัตรทิพย์ นาถสุภา หรือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภา เกิดที่จังหวัดพระนคร ประเทศไทย เป็นบุตรชายคนเดียวของพลอากาศตรี นายแพทย์ ทิพย์ นาถสุภาและนางฉลวย (อิศรางกูร ณ อยุธยา) เข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนมาแตร์เดอีและจบมัธยมศึกษาชั้น ม. 6 ที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียลเมื่อ พ.ศ. 2500 จากนั้นได้เข้าเรียนระดับเตรียมอุดมศึกษาชั้น ม. 7 สายวิทยาศาสตร์ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาและสมัครสอบเทียบได้ชั้นมัธยม 8 ในปีนั้นและสอบเข้าคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ โดยเลือกเรียนรัฐศาสตร์สาขาการต่างประเทศและการทูตได้รับพระราชทานปริญญาเมื่อ พ.ศ. 2505 และต่อด้วยปริญญาโทสาขารัฐศาสตร์สาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจากสถาบันเดียวกันเมื่อ พ.ศ. 2507 อาจารย์ ดร.ฉัตรทิพย์ได้เข้าเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยทันที่ที่จบการศึกษาปริญญาตรีเมื่อ พ.ศ. 2505
จากนั้น ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภา ได้รับทุนไปศึกษาต่อที่ ที่มหาวิทยาลัยทัฟท์ สหรัฐอเมริกา ได้รับปริญญาโท (M.A.) เมื่อ พ.ศ. 2508 ตามด้วยปริญญาโทสาขากฎหมายและการทูต (M.L.A.D.) พ.ศ. 2509 และด้วยความสนใจด้านเศรษฐศาสตร์ ศาสตราจารย์ ดร.ฉัตรทิพย์จึงสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัยนอร์ทอีสเทิร์นในบอสตันขนานกันไปด้วยและได้รับปริญญา (M.A Econ.) ในปี พ.ศ. 2510 การมุ่งศึกษาระดับปริญญาโทหลายสาขาในเวลาใกล้ๆ กันก็เพื่อมุ่งหาความรู้มาเป็นพื้นฐานในการศึกษาเรื่องที่ท่านสนใจเป็นอย่างมากเกี่ยวกับความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันระหว่างเศรษฐศาตร์และการเมือง จากการค้นคว้าศึกษาที่ลงลึกและกว้างขวางทำให้ศาสตราจารย์ ดร.ฉัตรทิพย์ประสบความสำเร็จที่เห็นได้จากหัวเรื่องวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกเรื่อง "Foreign Trade, Foreign Finance and the Economic Development Of Thailand, 1956-1965" ของมหาวิทยาลัยทัฟท์เมื่อ พ.ศ. 2511
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภาสมรสกับคุณจรรยา (สิริวาร) มีบุตรคนเดียวเป็นนายแพทย์หญิง 1 คน (คุณช่อทิพย์) ปัจจุบันท่านอาจารย์เกษียณอายุราชการแล้วและพักอยู่ที่บ้านเก่าแก่และร่มรื่นที่ถนนเศรษฐศิริ เขตพญาไท ท่านอาจารย์ยังคงแข็งขันในงานเขียนและงานให้วิทยาทานและมีความสุขกับหนังสือในห้องสมุดส่วนตัวในบ้านที่มีหนังสือที่มีคุณค่ามากมายและหลากหลายรวมทั้งความสุขจากการแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนจากมิตรสนิทและลูกศิษย์จำนวนมาก
ศาสตราจารย์ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภาเข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยตั้งแต่ พ.ศ. 2505 คือตั้งแต่จบการศึกษาปริญญาตรี และเมื่อมีการก่อตั้งคณะเศรษฐศาสตร์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2513 อาจารย์ฉัตรทิพย์ได้ย้ายมาประจำที่คณะนี้และร่วมบุกเบิกช่วยวางรากฐานสร้างความแข็งแกร่งแก่วงการวิชาการด้านเศรษฐศาสตร์ของประเทศไทยและในนานาประเทศอย่างแข็งขันจนเกษียณอายุราชการเมื่อ พ.ศ. 2544 รวมเวลาราชการได้เกือบ 40 ปี
อาจารย์ฉัตรทิพย์เริ่มจากการเป็นอาจารย์ประจำในคณะฯ เลื่อนเป็นหัวหน้าภาควิชาเศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศเมื่อ พ.ศ. 2517 และเป็นคณบดีเมื่อ พ.ศ. 2522 ต่อจาก ดร.วารินทร์ วงศ์หาญเชาว์ ด้านตำแหน่งทางวิชาการ อาจารย์ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์เมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นรองศาสตราจารย์ พ.ศ. 2519 และได้รับการโปรดเกล้าแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ในสาขาวิชาประวัติศาสตร์เศรษฐกิจในปี พ.ศ. 2538 ตลอดเวลารับราชการ อาจารย์ฉัตรทิพย์ได้มีบทบาททางวิชาการอย่างสูงและเข้มข้นมาก โดยนอกจากด้านการสอนและการวิจัยในประเทศแล้ว ท่านอาจารย์ยังได้รับการเชิญจากมหาวิทยาลัยในต่างประเทศหลายแห่งให้ไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์อาคันตุกะ (Visiting professor) บ้าง เมธีอาคันตุกะ (Visiting Guest Scholar) บ้าง รวมทั้งเมธีวิจัย (Visiting research fellow) ในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในต่างประเทศเป็นระยะๆ นับตั้งแต่ พ.ศ. 2515 เรื่อยมาจนเกษียณอายุ อาทิ ประเทศฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น เนเธอร์แลนด์ รวมทั้งสหรัฐฯ โดยเฉพาะประเทศญี่ปุ่นบ่อยถึง 6 วาระด้วยกัน ระหว่าง พ.ศ. 2522 -2547
ได้ศึกษา หาสาเหตุการพัฒนาของประเทศไทยที่ล้าหลัง มีทิศทางตามประเทศอื่นๆอยู่เสมอ การศึกษาของ ศาสตราจารย์ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภา ประกอบด้วย ประวัติศาสตร์ เศรษฐกิจ การเมือง และสังคม โดยการเปรียบเทียบกับประเทศอื่นๆที่พัฒนาแล้ว การศึกษาเปรียบเทียบนี้ได้แสดงให้เห็นภาพการพัฒนาของประเทศไทยได้อย่างดี
งานของ ศาสตราจารย์ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภา ทำให้เข้าใจสภาพความเป็นอยู่ วิถีการดำรงชีวิต ลักษณะเศรษฐกิจสังคมของคนไทยในอดีต ตั้งแต่ก่อนเกิดขึ้นของรัฐ(สยาม) จนกระทั่งเป็นรัฐ ไทย โดยกระบวนการขูดรีดของรัฐไทยต่อชุมชนอย่างต่อเนื่องเป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญที่ทำให้ ชุมชนอ่อนแอ และยังยากจน และตอบคำถามว่าเหตุใดผู้คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในประเทศที่อุดมสมบรูณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในโลกยังต้องเผชิญกับความขัดสน ยากจน ขัดแย้ง สิ้นหวัง มีช่องว่างระหว่างความรวยกับความจนมากขึ้น และเหตุใดระบบเศรษฐกิจไทยก็ยังต้องตามประเทศพัฒนาอื่นๆ อยู่จนถึงทุกวันนี้
จากความพยายามดังกล่าว ศาสตราจารย์ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภา ได้เสนอแนวคิดสำคัญเพื่อเป็นทางเลือกในการปลดแอกจากการตามขั้นตอนการพัฒนาที่เป็นแนวคิดจากภายนอกสังคมของเรา ก็คือ เราทุกคนควรมีพันธะและภาระที่ต้องร่วมทำให้ชุมชนของเราเข้มแข็ง ฟื้นจิตสำนึกที่ดีงามของเราขึ้นมา เพื่อร่วมกันใช้และรักษาทรัพยากรธรรมชาติร่วมกัน กล่าวคือ ชุมชนต้องเข็มแข็งเพียงพอที่จะต่อรองกับกลุ่มทุนและรัฐ ที่แปรเปลี่ยนตามกระแสโลก ในขณะเดียวกัน ก็ต้องร่วมมือกับรัฐ เพื่อพัฒนาประเทศไทยร่วมกัน
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภาได้รับการยกย่องเป็นอย่างสูงได้รับรางวัลและเกียรติคุณมากมายโดยได้รับการยกย่องเป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขาเศรษฐศาสตร์ตั้งแต่ พ.ศ. 2528 ได้รับเกียรติเป็นองค์ปาฐกของปฐกถาป๋วย อึ๊งภากรณ์ (พ.ศ. 2523) , องค์ปาฐกของปาฐกถาปรีดี พนมยงค์ (พ.ศ. 2536) เมธีวิจัยอาวุโส สกว. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย ช่วยบ่มเพาะสร้างนักวิจัยที่มีคุณภาพสูงแก่ประเทศ (พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2542) และด้วยความสนใจและการให้ความสำคัญต่อชนบทและท้องถิ่นเป็นอย่างมาก ท่านอาจารย์ฉัตรทิพย์จึงได้รับการยกย่องให้เป็นนักวิจัยดีเด่นของทบวงมหาวิทยาลัย สาขาอาจารย์หรือนักวิชาการในสถาบันอุดมศึกษาที่มีผลงานทางวิชาการที่ก่อประโยชน์ต่อท้องถิ่นอย่างชัดเจนปี พ.ศ. 2540
หลังเกษียณอายุราชการแล้ว ศาสตราจารย์ ดร.ฉัตรทิพย์ยังคงแข็งขันทางด้านวิชาการต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง นอกจากได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์กิตติคุณประจำคณะเศรษฐศาสตร์จุในลงกรณ์มหาวิทยาลัยแล้ว ยังได้รับการแต่งตั้งเป็นปรีดี พนมยงค์ ศาสตราภิชานของมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ในเวลาเดียวกันกับการเป็นกิตติเมธีประจำสาขาเศรษฐศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชด้วย (2548-2550) ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ฉัตรทิพย์ ได้รับพระราชทานปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของประเทศอีก 2 แห่งคือ ปริญญาสังคมศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ แห่งมหาวิทยาลัยมหิดล (พ.ศ. 2548) และปริญญาเศรษฐศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (พ.ศ. 2549) นอกจากนี้ ท่านอาจารย์ยังได้รับเกียรติอย่างสูงอีกครั้งหนึ่งให้เป็นองค์ปาฐกของปาฐกถาชุดสิรินธรครั้งที่ 21 เมื่อปี พ.ศ. 2549
คณะเทคโนโลยีและการพัฒนาชุมชน มหาวิทยาลัยทักษิณ
คณะเทคโนโลยีและการพัฒนาชุมชน มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตพัทลุง ที่ตั้ง 222 หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านพร้าว อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง
เดิมเป็นโครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีการเกษตร ซึ่งได้รับความเห็นชอบให้จัดตั้งขึ้นตามความเห็นชอบของสภามหาวิทยาลัยในการประชุมครั้งที่ 8/2540 เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 และบรรจุอยู่ในแผนแม่บททางวิชาการของมหาวิทยาลัยทักษิณ ปี พ.ศ. 2540 – พ.ศ. 2549 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตบุคลากรในสาขาที่เกี่ยวข้องกับการเกษตรและอุตสาหกรรมเกษตรที่มีคุณภาพและมาตรฐานทางวิชาการที่ตรงตามความต้องการของตลาด และการขยายตัวทางเศรษฐกิจ ซึ่งสอดคล้องกับกรอบวิสัยทัศน์และทิศทางของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 9 ของสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เรื่อง การพัฒนาและส่งเสริมการเกษตรและอุตสาหกรรมการเกษตรในประเทศไทยให้มีความเข้มแข็งและยั่งยืน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 สภามหาวิทยาลัยได้แนะนำให้เปลี่ยนชื่อเป็น “โครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีและการพัฒนาชุมชน” และให้จัดการเรียนการสอนบนปรัชญาที่ว่า “ยึดคนเป็นศูนย์กลาง สาขาวิชาต้องรับใช้คนและสังคม สร้างความเป็นเลิศทางวิชาการระดับสากล บนพื้นฐานของสังคมไทย” โดยในการจัดทำหลักสูตรต่างๆ ให้มีรายวิชาที่ประกอบด้วยความรู้พื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์ เพื่อให้บัณฑิตเป็นผู้ที่มีความรอบรู้และรู้กว้าง และให้มีความรู้ ความชำนาญ และมีทักษะทางเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับสาขาที่ศึกษา รวมทั้งส่งเสริมความรู้ด้านการพัฒนา เพื่อให้คนมีจิตวิญญาณของการนำความรู้ต่างๆ ไปพัฒนา และการประชุมสภามหาวิทยาลัยครั้งที่ 4/2546 เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2546 มีมติให้เปลี่ยนจาก โครงการจัดตั้งฯ เป็น “คณะเทคโนโลยีและการพัฒนาชุมชน” และกำหนดแผนการเปิดหลักสูตรในระดับปริญญาตรีใน 2 กลุ่มสาขา คือ สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตรและสาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอาหาร ซึ่งปีการศึกษา 2545 และปีการศึกษา 2546 คณะฯได้เปิดสอนระดับปริญญาตรี จำนวน 1 หลักสูตร คือ หลักสูตรเทคโนโลยีการผลิตสัตว์ ปีการศึกษา 2547 - ปัจจุบัน
คณะเทคโนโลยีและการพัฒนาชุมชน จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี จำนวน 3 หลักสูตร คือ หลักสูตรเทคโนโลยีการผลิตสัตว์ หลักสูตรเทคโนโลยีการเกษตร และหลักสูตรวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอาหาร
พิพิธภัณฑ์เจ้าสามพระยา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเจ้าสามพระยา
คณะวิทยาการสุขภาพและการกีฬา มหาวิทยาลัยทักษิณ
คณะวิทยาการสุขภาพและการกีฬา มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตพัทลุง ที่ตั้ง 222 หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านพร้าว อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง
คณะวิทยาการสุขภาพและการกีฬา เป็นหน่วยงานที่จัดตั้งขึ้น ตามแผนแม่บทการพัฒนามหาวิทยาลัยทักษิณ สืบเนื่องจาก มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภาคใต้ (สงขลา)ได้รับ การยกฐานะและสถาปนาเป็นมหาวิทยาลัยทักษิณ เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2539 จึงมี การปรับเปลี่ยนโครงสร้างหน่วยงานบางหน่วยงานเพื่อความเหมาะสม และมีนโยบายและแผนงานการจัดตั้งหน่วยงานใหม่ระดับคณะ / สถาบัน / สำนักขึ้น เพื่อเป็นการพัฒนาและการขยายงานไปยังพื้นที่จังหวัดพัทลุง คณะวิทยาการสุขภาพและการกีฬา ได้รับบรรจุเข้าแผนการพัฒนามหาวิทยาลัยทักษิณ เขตพื้นที่จังหวัดพัทลุง
คณะวิทยาการสุขภาพและการกีฬา เริ่มดำเนินการเตรียมการจัดตั้งคณะฯ ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2540 และสามารถเปิดดำเนินการผลิตบัณฑิตหลักสูตรแรก คือ วท.บ. สาธารณสุขศาสตร์ ในปีการศึกษา 2542 ภายใต้ชื่อหน่วยงาน “โครงการจัดตั้งคณะวิทยาการสุขภาพและการกีฬา” โดยเป็นโครงการร่วมผลิตบัณฑิตสาขาสาธารณสุขศาสตร์ ร่วมกับวิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดตรัง หลักสูตรต่อมาที่เปิดสอนคือ วท.บ. สุขศาสตร์อุตสาหกรรมและความปลอดภัย และหลักสูตร วท.บ.วิทยาศาสตร์การกีฬา พท.บ.แพทย์แผนไทย ตามลำดับ รวมทั้งการเตรียมการผลิตบัณฑิตระดับบัณฑิตศึกษา ซึ่งจะสามารถเปิดสอนได้ในปีการศึกษา 2548 เป็นต้นไป
คณะวิทยาการสุขภาพและการกีฬา ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยทักษิณ ให้เป็นหน่วยงานใหม่ระดับคณะฯ ตั้งแต่วันที่ 2 สิงหาคม 2546
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตสงขลา ตั้งอยู่ที่ 140 หมู่ที่ 4 ถนนกาญจนวนิช ตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา
ในช่วงปี พ.ศ. 2512 – 2516 ที่มหาวิทยาลัยทักษิณยังมีฐานะเป็นวิทยาเขตหนึ่งของวิทยาลัยวิชาการศึกษา มีชื่อเรียกว่า “วิทยาลัยวิชาการศึกษา สงขลา” คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในขณะนั้น มีชื่อเรียกว่า “คณะมนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์”มีหลักสูตรที่เปิดสอนคือ กศ.บ.ภาษาอังกฤษ กศ.บ.ภาษาไทย (ร่วมกับคณะศึกษาศาสตร์) และในปี พ.ศ. 2516 ได้เปิดสอนหลักสูตร กศ.บ. สังคมศึกษา (ร่วมกับคณะศึกษาศาสตร์) เพิ่มขึ้นอีก 1 หลักสูตร
วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2517 วิทยาลัยวิชาการศึกษา ซึ่งสังกัดกรมการฝึกหัดครู กระทรวงศึกษาธิการ ได้ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สังกัดทบวงมหาวิทยาลัย และคณะวิชามนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ ถูกแบ่งส่วนราชการออกเป็น 2 คณะ คือคณะมนุษยศาสตร์ กับคณะสังคมศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์เปิดสอนหลักสูตร ศศ.บ. ภาษาไทย ในปี พ.ศ. 2517 ภาษาอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2521 และคณะสังคมศาสตร์ เปิดสอนหลักสูตร ศศ.บ. ประวัติศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2519 กศ.บ. ภูมิศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2528
หลังจากนั้น มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา ได้มีการเปลี่ยนชื่อไปเป็น มหาวิทยาลัยศรีนครินทวิโรฒ ภาคใต้ เพราะมีภารกิจเพิ่มขึ้นทั้งจำนวนหลักสูตรและสถานที่
วันที่ 1 พฤศจิกายน 2539 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภาคใต้ ได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยทักษิณ คณะมนุษยศาสตร์และคณะสังคมศาสตร์จึงถูกรวมภารกิจเข้าด้วยกันอีกครั้งหนึ่ง มีชื่อเรียกว่า “คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์”
ระเบิดลูกปราย
ระเบิดลูกปราย  คือ อาวุธที่สามารถปล่อยระเบิดลูกเล็กๆออกมาเป็นจำนวนมาก ใช้สำหรับสังหารคนและทำลายยานยนต์ของฝ่ายศัตรู การที่มันมีความสามารถในการทำลายพื้นที่เป็นบริเวณกว้างทำให้มันถูกใช้สำหรับทำลายรันเวย์และระบบขนส่งไฟฟ้า ใช้ปล่อยอาวุธชีวภาพ และใช้ทำลายระเบิดที่ฝังอยู่ใต้ดิน
ระเบิดลูกปรายต่างจากสะเก็ดระเบิดตรงที่สะเก็ดระเบิดจะไม่ทำอันตรายใดๆหลังจากที่มันถูกใช้งานแล้ว ขณะที่ระเบิดลูกปรายอาจปล่อยชิ้นส่วนที่ยังไม่ระเบิดออกมาในพื้นที่บริเวณกว้าง ซึ่งอาจสร้างความเสียหายได้ในภายหลังเป็นเวลาหลายเดือนถึงหลายปี การค้นหาและทำลายชิ้นส่วนที่ยังไม่ระเบิดนั้นสิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายมาก ระเบิดลูกปรายอาจสร้างความเสียหายรุนแรงให้กับประชาชนที่อาศัยอยู่ในบริเวณนั้นได้แม้ว่ามันจะถูกปล่อยมาเป็นเวลานานแล้วก็ตาม
วันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ประเทศ 190 ประเทศร่วมลงสัตยาบันในอนุสัญญาว่าด้วยระเบิดลูกปรายที่กรุงดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ซึ่งเป็นอนุสัญญาสากลว่าด้วยการห้ามใช้ มีไว้ครอบครอง ผลิต ขนย้าย และกักตุนซึ่งอาวุธยุทธภัณฑ์ประเภทระเบิดลูกปราย
ขบวนการมุญาฮิดีนกัษมีระ
ขบวนการมุญาฮิดีน  เป็นขบวนการก่อการร้ายในกัษมีระ มีฐานที่มั่นในประเทศปากีสถาน นิยมความรุนแรง ผู้นำคนปัจจุบันคือ ฟารุก คาชมิรี คาห์ลิล ซึ่งมีความสัมพันธ์กับบิน ลาเดน
กลุ่มนี้ใช้ความรุนแรงกับทหารและพลเรือนอินเดียในกัษมีระ ได้ลักพาตัวนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกเมื่อ พ.ศ. 2538 และออกมาประกาศเมื่อ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2539 เพื่อแสดงความรับผิดชอบในการจี้เครื่องบินสายการบินแอร์อินเดีย
มีนักรบราว 1,000 คน อยู่ในอะซัด กัษมีระของปากีสถาน และทางใต้ของกัษมีระในอินเดีย ฐานที่มั่นอยู่ในเมืองมูซาฟฟาราบาดและเมืองราวัลปินดีในปากีสถาน
แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติบาห์เรน
แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติบาห์เรน (National Liberation Front - Bahrain; ภาษาอาหรับ: جبهة التحرير الوطني البحرانية) เป็นพรรคคอมมิวนิสต์ใต้ดินในบาห์เรน ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1954 โดยนักกิจกรรมชาวอิหร่าน
ในช่วง ค.ศ. 1970 แนวร่วมเป็นพรรคการเมืองที่ถูกกดดันมากที่สุดในประเทศ ผู้นำและนักกิจกรรมคนสำคัญของพรรคต้องลี้ภัย จนกระทั่ง ค.ศ. 2000 ผู้นำที่ลี้ภัยหลายคนจึงได้รับอนุญาตให้กลับสู่บาห์เรน และมาทำงานทางการเมือง ใน ค.ศ. 2002 พรรคได้ร่วมมือกับพรรคฝ่ายซ้าย ผู้พิทักษ์ประชาชนประชาธิปไตยก้าวหน้า และในช่วง ค.ศ. 2002 – 2006 พรรคมีตัวแทนในสภา 3 คน หลังการเลือกตั้ง ค.ศ. 2006 พรรคได้สูญเสียที่นั่งในสภาไปทั้งหมด
ฮิซบุลลอฮ์ปฏิวัติชาวเคิร์ด
ฮิซบุลลอฮ์ปฏิวัติชาวเคิร์ด (; เคิร์ด: Hizbullahi Kurdi Shorishger) เป็นสาขาของฮิซบุลลอฮ์ชาวเคิร์ดและเป็นสภาสูงสุดของการปฏิวัติอิสลามในอิรัก ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2531 ในอิรักภาคเหนือ โดยมีอาดัม บาร์เซนี ญาติของมิซซูด บาร์ซานี เป็นผู้นำ
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ เริ่มต้นจากการก่อตั้งวิทยาลัยวิชาการศึกษาที่จังหวัดสงขลาในปี พ.ศ. 2511 และได้มีพัฒนาการโดยลำดับ
อูราโนซอรัส
อูราโนซอรัส  ชื่อของมันมีความหมายว่า กิ้งก่าผู้กล้าหาญ ตรงกลางที่หลังมีกระดูกที่เหมือนกับหนามโผล่ขึ้นมาเรียงเป็นแถวและมีหนังห่อหุ้มอยู่ เหมือนพวกสไปโนซอริดซ์ แต่กลับเป็นพวกอิกัวโนดอน ครีบนี้มีหน้าที่ปรับอุณภูมิของร่างกาย ขนาด 7 เมตร อยู่ในยุคครีเทเชียสตอนต้น เมื่อประมาณ 110 ล้านปีก่อน พบที่ทวีปแอฟริกาเป็นเหยื่อที่ล่าง่ายๆของสไปโนซอรัสที่ยาว 17 เมตร
พระยาสุรินทราชา
พระยาสุรินทรราชา เป็นบรรดาศักดิ์ อาจหมายถึง
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตสงขลา ตั้งที่ 140 หมู่ที่ 4 ตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา
คณะศึกษาศาสตร์เป็นคณะที่ผลิตบัณฑิตและมหาบัณฑิตเป็นคณะแรกของมหาวิทยาลัยทักษิณ ในชื่อเดิมเมื่อแรกก่อตั้งวิทยาลัยวิชาการศึกษา สงขลาคือ "คณะวิชาการศึกษา" โดยเริ่มการก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2511 ณ ตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นคณะศึกษาศาสตร์ พร้อมกับการยกฐานะวิทยาลัยวิชาการศึกษา สงขลา ขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2517 และได้เริ่มเปิดสอน หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต 4 ปี หลังจากนั้นก็ได้ พัฒนาภารกิจด้านต่าง ๆ ขึ้นมาตามลำดับ และเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2535 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา ได้กำหนดชื่อใหม่เป็น มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภาคใต้ ตามภารกิจมหาวิทยาลัยที่ได้ขยายพื้นที่ไปยังพัทลุง จนกระทั่งวันที่ 1 เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ก็ได้รับการจัดตั้งเป็นคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ พร้อมกับการยกฐานะมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภาคใต้ เป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศ ชื่อมหาวิทยาลัยทักษิณ
ซึ่งคุณลักษณะของดอกกล้วยไม้ มีลักษณะและความหมายคล้ายคลึงกับสภาพชีวิตครู กล่าวคือ กว่ากล้วยไม้แต่ละช่อจะผลิดอกออกผลให้ชื่นชมได้ ต้องใช้เวลานานและต้องการดูแลเอาใจใส่ไม่น้อย เช่นเดียวกับครูแต่ละคน กว่าจะสั่งสอนเคี่ยวเข็ญศิษย์คนแล้วคนเล่าให้มีความเจริญงอกงามก้าวหน้าในชีวิตได้ ก็ต้องใช้เวลาอบรมสั่งสอนมิใช่น้อยเช่นกัน นอกจากนี้ กล้วยไม้ยังเป็นพืชที่อยู่ในที่สูงทนต่อสภาพดินฟ้าอากาศ ไม่ร่วงโรยง่าย เปรียบเสมือนครูที่อยู่ทั่วแดนไทยที่ต้องอดทนต่อสู้เพื่ออุดมการณ์และอุทิศตนเพื่อการศึกษาของชาติ
เป็นคณะที่ผลิตบัณฑิตทางการศึกษาชั้นนำที่ได้รับการยอมรับในระดับภูมิภาคอาเซียน
หน่วยงานของคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ ประกอบด้วย หน่วยงานภายใน ดังนี้​
ดาเตะ มาซามูเนะ
ดาเตะ มาซามูเนะ ( 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1567 - 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1636) เป็น"ไดเมียว"ในยุคเซงโงะกุจนถึงยุคเอโดะซึ่งเรืองอำนาจอยู่ในภูมิภาคโทโฮกุ เป็นผู้ก่อตั้งเมืองเซ็นได มีฉายาว่า มังกรตาเดียว  และเป็นผู้ส่งคณะทูตปีเคโจ  ไปถึงสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5ที่ยุโรป
ดาเตะ มาซามูเนะ เกิดในปี ค.ศ. 1567 ที่ปราสาทโยเนซาวะ เมืองโยเนซาวะ จังหวัดยามางาตะในปัจจุบัน เมื่อแรกเกิดมีชื่อว่า บนเทมมารุ  เป็นบุตรชายคนโตของดาเตะ เทรูมูเนะ  ไดเมียวเจ้าครองปราสาทโยเนซาวะในแคว้นมุตสึ  กับนางโยชิฮิเมะ  ซึ่งเป็นบุตรสาวของโมงามิ โยชิโมริ  ไดเมียวแห่งปราสาทยามางาตะ  ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากปราสาทโยเนซาวะ บนเทมมารูมีน้องชายหนึ่งคนชื่อว่า โคจิโร่ ในค.ศ. 1578 เมื่ออายุสิบเอ็ดปีได้ผ่านพิธีเง็มปุกุได้รับชื่อว่า ดาเตะ โทจิโร่ มาซามูเนะ  และในปีเดียวกันได้สมรสกับนางเมโงฮิเมะ  บุตรสาวของทามูระ คิโยอากิ  แต่ทว่ามาซามูเนะเกิดความระแวงว่าตระกูลทามูระจะทำการลอบสังหารตนเอง จึงนำตัวคนรับใช้ของนางเมโงฮิเมะไปสังหาร ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างดาเตะ มาซามูเนะ กับนางเมโงฮิเมะผู้เป็นภรรยาเอกไม่สู้ดีนัก
เมื่ออายุน้อยดาเตะ มาซามูเนะ ป่วยเป็นโรคฝีดาษ ทำให้สูญเสียลูกนัยตาข้างขวา บางตำนานกล่าวว่าดาเตะ มาซามูเนะ ทำการควักลูกตาของตนเองออกมาแล้วกินเข้าไป บางตำนานกล่าวว่ามาซามูเนะให้คนรับใช้คนสนิทคือ คาตากูระ คาเง็ตสึนะ  เป็นผู้ควักลูกตาออกให้ หลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้นางโยชิฮิเมะ มารดาของมาซามูเนะ มีความเห็นว่ามาซามูเนะไม่สมควรที่จะสืบทอดตำแหน่งไดเมียวแห่งโยเนซาวะเนื่องจากเป็นผู้มีลูกตาข้างเดียว และให้การสนับสนุนแก่โคจิโร่ หรือดาเตะ มาซามิจิ  ซึ่งเป็นน้องชายของมาซามูเนะให้เป็นไดเมียวคนต่อไป ในปีค.ศ. 1581 มาซามูเนะออกศึกครั้งแรกในการช่วยเหลือเทรูมูเนะผู้เป็นบิดาในการรบกับตระกูลโซมะ
รวบรวมภูมิภาคโทโฮกุ.
ในค.ศ. 1584 ดาเตะ เทรูมูเนะ ประกาศสละตำแหน่งไดเมียวแห่งโยเนซาวะให้แก่ดาเตะ มาซามูเนะ ซึ่งเป็นบุตรชายคนโต มาซามูเนะจึงขึ้นเป็นไดเมียวตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี เมื่อมาซามูเนะขึ้นดำรงตำแหน่งไดเมียว โออูจิ ซาดัตสึนะ  ไดเมียวแห่งปราสาทโอบามะ ( เมืองนิฮมมัตสึ จังหวัดฟูกูชิมะ) ได้เข้าสวามิภักดิ์ต่อมาซามูเนะและตระกูลดาเตะ แต่ภายในปีเดียวกันโออูจิ ซาดัตสึนะแปรพักตร์ไปเข้ากับตระกูลอาชินะ  แห่งปราสาทคูโรกาวะ ( ต่อมาคือปราสาทไอซุ) ซึ่งเป็นศัตรูกับตระกูลดาเตะ ทำให้มาซามูนะประกาศสงครามกับโออูจิ ซาดัตสึนะและตระกูลอาชินะเป็นการตอบโต้ มาซามูเนะยกทัพเข้ายึดปราสาทโอเตโมริ  อย่างดุดัน สังหารข้าศึกศัตรูจนหมดสิ้น ทำให้โออูจิ ซาดัตสึนะเกิดความเกรงกลัวต่อความโหดร้ายของดาเตะ มาซามูเนะ จึงละทิ้งปราสาทโอบามะแล้วหลบหนีไป มาซามูเนะจึงเข้ายึดปราสาทโอบามะได้โดยไม่เสียเลือดเนื้อ
ฮาตาเกยามะ โยชิตสึงุ  ไดเมียวแห่งปราสาทนิฮมมัตสึ  มีความเกรงกลัวต่อฤทธิอำนาจของดาเตะ มาซามูเนะ จึงเจรจาขอเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับตระกูลดะเตะหลายครั้งแต่มาซามูเนะปฏิเสธทุกครั้ง ฮาตาเกยามะ โยชิตสึงุ จึงหันไปเจรจากับดาเตะ เทรูมูเนะ ผู้เป็นบิดาของมาซามูเนะแทนในค.ศ. 1585 โดยโยชึตสึงุได้เชิญให้เทรูมูเนะมาเข้าร่วมงานเลี้ยง แต่ทว่าในงานเลี้ยงนั้นโยชิตสึงุได้ใช้ดาบจี้เทรูมูเนะเป็นตัวประกัน มาซามูเนะเมื่อรู้เหตุการณ์ที่บิดาของตนถูกตระกูลฮาตาเกยามะจับเป็นตัวประกันจึงประกาศสงครามกับตระกูลฮาตาเกยามะและยกทัพติดตามไปช่วยเหลือบิดาของตน เมื่อพบกับทัพของฮาตาเกยามะที่แม่น้ำอาบูกูมะ  แล้วมาซามูเนะเกิดความลังเลที่จะเข้าโจมทีทัพของศัตรูเนื่องจากเกรงว่าบิดาของตนจะได้รับอันตราย เทรูมูเนะจึงบอกแก่มาซามูเนะบุตรชายของตนว่าให้ทำการสู้รบกับตระกูลฮาตาเกยามะอย่างเต็มทีไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของตน มาซามูเนะจึงยกทัพเจ้าโจมตีฮาตาเกยามะในระหว่างการสู้รบเทรูมูเนะผู้เป็นบิดาถูกสังหารเสียชีวิต ส่วนฮาตาเกยามะ โยชิตสึงุสามารถหลบหนีไปยังปราสาทนิฮมมัตสึอันเป็นฐานที่มั่นได้
เนื่องจากดาเตะ มาซามูเนะ เป็นที่เกรงขามไปทั่วภูมิภาคโทโฮกุ ฮาตาเกยามะ โยชิตสึงุ จึงสามารถเกลี้ยกล่อมไดเมียวต่างๆในภูมิภาคโทโฮกุให้ร่วมกันต่อต้านการขยายอำนาจของตระกูลดาเตะ โดยทั้งตระกูลอาชินะ ตระกูลโซมะ ตระกูลซาตาเกะ และไดเมียวอื่นๆในภูมิภาคต่างส่งทัพเข้าร่วมกับฮาตาเกยามะในการต่อสู้กับมาซามูเนะ กองทัพผสมไดเมียวมีจำนวนมากกว่ากองกำลังของมาซามูเนะถึงสามเท่า เมื่อเสียเปรียบด้านกำลังพลมาซามูเนะจึงเข้าเป็นฝ่ายตั้งรับในปราสาทมิยะโมริ  ทัพผสมไดเมียวเข้าโจมตีทัพของตระกูลดาเตะในการรบที่สะพานฮิโตโตริ  ทัพของดาเตะสูญเสียกำลังพลมากและสูญเสียแม่ทัพคนสำคัญ ทัพของดาเตะไม่สามาถต่อกรกับทัพผสมไดเมียวได้จึงถอยเข้าไปตั้งหลักในปราสาทมิยะโมริ ในขณะที่ทัพผสมกำลังจะเข้าโจมตีปราสาทนั้น ทัพของตระกูลซาตาเกะได้ถอนทัพออกจากสนามรบอย่างกระทันหันเนื่องจากที่ฐานที่มั่นของตนถูกไดเมียวตระกูลอื่นโจมตี ทำให้จำนวนกำลังของทัพผสมลดลงและทัพผสมต่างถอนทัพแยกย้ายสลายตัวไปในที่สุด
ในค.ศ. 1589 ดาเตะ มาซามูเนะ ยกทัพเข้ายึดปราสาทคูโรกาวะ อันเป็นฐานที่มั่นของตระกูลอาชินะได้สำเร็จ และสามารถเอาชนะกองทัพของตระกูลอาชินะในการรบที่ซูริอาเงฮาระ  ทำให้ตระกูลอาชินะถึงกาลอวสาน ในปีเดียวกันนั้น นางโยชิฮิเมะมารดาของมาซามูเนะ หรือคือนางโบชุน-อิง  วางยาพิษลอบสังหารมาซามูเนะบุตรชายของตนเองเพื่อยกตำแหน่งไดเมียวให้แก่น้องชายของมาซามูเนะคือ ดาเตะ มาซามิจิ แต่ไม่สำเร็จ มาซามูเนะจึงมีคำสั่งให้ประหารชีวิตมาซามิจิน้องชายของตน เพื่อกำจัดคู่แข่งทางการเมืองและปิดฉากศึกสายเลือดระหว่างพี่น้อง ส่วนมารดาคือนางโบชุน-อิงหลบหนีกลับไปยังปราสาทยามากาตะบ้านเกิด
ไดเมียวแห่งอิวาเดยามะภายใต้การปกครองของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ.
ในค.ศ. 1590 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ แผ่ขยายอำนาจมาทางภาคตะวันออกของญี่ปุ่น ยกทัพเข้าล้อมปราสาทโอดาวาระของตระกูลโฮโจ โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ออกคำสั่งให้ไดเมียวในภูมิภาคโทโฮกุทั้งหมดเข้าสวามิภักดิ์ต่อตนเองและช่วยเหลือโทโยโตมิในการสู้รบกับตระกูลโฮโจ ดาเตะ มาซามูเนะ มีความลังเลที่จะเข้าสวามิภักดิ์ต่อโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ จนกระทั่งเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าโทโยโตมิจะได้รับชัยชนะในสงครามกับตระกูลโฮโจ คาตากูระ คาเง็ตสึนะ ที่ปรึกษาคนสนิทของดาเตะ มาซามูเนะ จึงแนะนำให้มาซามูเนะเข้าสวามิภักดิ์ต่อโทโยโตมิ ฮิเดโยชิในที่สุด แม้ว่ามาซามูเนะจะมีความลังเลและล่าช้าในการสวามิภักดิ์กับฮิเดโยชิแสดงถึงความไม่จงรักภักดีแต่ฮิเดโยชิยังมีความเมตตาไว้ชีวิตดาเตะ มาซามูเนะ แต่ฮิเดโยชิยึดดินแดนในครอบครองของตระกูลดาเตะทั้งหมด ทั้งปราสาทโยเนซาวะและปราสาทคูโรกาวะ นำไปแจกจ่ายให้แก่ไดเมียวคนอื่นและปลดมาซามูเนะออกจากไดเมียวแห่งโยเนซาวะ โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ มอบหมายให้ดาเตะ มาซามูเนะ ไปเป็นไดเมียวแห่งแคว้นอิวาเดยามะ ( จังหวัดมิยางิในปัจจุบัน) ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าอาณาเขตเดิมที่เคยเป็นของมาซามูเนะ ในค.ศ. 1591 นางชินโซ  ภรรยาน้อยของมาซามูเนะให้กำเนิดบุตรชายคนแรกชื่อว่า เฮโกโร
ในค.ศ. 1594 ดาเตะ มาซามูเนะ และครอบครัวย้ายไปอาศัยยังนครหลวงเกียวโต ดาเตะ มาซามูเนะ จำต้องส่งบุตรชายคนโตของตนคือเฮโกโรไปเป็นตัวประกันให้แก่โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ที่ปราสาทฟูชิมิ (ต่อมาเฮโกโรได้รับชื่อจากฮิเดโยชิว่า ดาเตะ ฮิเดมูเนะ ) ที่เมืองเกียวโตนี่เองซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างมาซามูเนะกับนางเมโงฮิเมะภรรยาเอกดีขึ้น จนนางเมโงฮิเมะให้กำเนิดบุตรสาวคนแรกคือ นางอิโรฮาฮิเมะ  ในค.ศ. 1594 และให้กำเนิดบุตรชายคือโทรากิกูมารุ  ในค.ศ. 1600 ซึ่งต่อมาได้รับชื่อว่าดาเตะ ทาดามูเนะ  มาซามูเนะได้หมั้นหมายอิโรฮาฮิเมะบุตรสาวของตนให้แก่โทกูงาวะ ทาดาเตรุ  ซึ่งเป็นบุตรชายของโทกูงาวะ อิเอยาซุ เพื่อเป็นการเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมือง ในค.ศ. 1595 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ มีคำสั่งให้โทโยโตมิ ฮิเดตสึงุ  ซึ่งเป็นหลานชายของตนกระทำการ"เซปปุกุ"เสียชีวิต และนำภรรยาน้อยและบุตรทั้งหมดของโทโยโตมิ ฮิเดตสึงุ มาประหารชีวิต หนึ่งในภรรยาน้อยของฮิเดตสึงุคือ นางโคมาฮิเมะ  ซึ่งถูกประหารชีวิตไปในครั้งนี้เป็นบุตรสาวของโมงามิ โยชิอากิ  ซึ่งเป็นลุงของมาซามูเนะ ทำให้มาซามูเนะติดร่างแหทางการเมือง แต่ด้วยความช่วยเหลือของโทกูงาวะ อิเอยาซุ ทำให้มาซามูเนะได้รับการลดโทษ โดยถูกเนรเทศไปยังแคว้นอิโยะ  บนเกาะชิโกกุ