pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โฟม  เป็นคอลลอยด์ประเภทหนึ่ง ซึ่งเกิดจากการเติมอนุภาคก๊าซหรือฟองก๊าซ ลงไปในของเหลวหรือของแข็งหลอมเหลวลงไป เพื่อให้มีรูพรุน กระจายเป็นอนุภาคกระจาย (dispered phase) ในสารเนื้อเดียว (continuous phase) นั้น โดยปกติแล้วสารบริสุทธิ์จะไม่เกิดเป็นโฟมถ้าเราไม่เติมสาร สเตบิไลเซอร์ (Stabilizer) ในไอศกรีมหรือสารอาหารบางประเภท เรามักใส่สารเติมแต่งเพื่อทำให้เกิดโฟม
นอกจากนี้โฟมยังนำมาใช้ประโยชน์ในการดับเพลิง เนื่องจากมันสามารถป้องกันมิให้อากาศผ่านเข้าไปยังวัตถุที่กำลังไหม้อยู่ และป้องกันไม่ให้ไอที่ลุกติดไฟหนีออกมาได้
กระบี่ กระบอง
ยิ้มกลางสายฝน ได้ถูกนำกลับมาทำดนตรีใหม่และขับร้องใหม่อีกหลายครั้ง เช่น พงษ์สิทธิ์ คำภีร์, โฮป, ศุ บุญเลี้ยง, แจ้ ดนุพล
เย็น...ฝนพรำพร่างพรูสู่พฤกษา
พรมไม้ป่า สดใสในวสันต์
หัวใจเรา ฉ่ำชื่นเช่นดังคืนวัน
ฝันและใฝ่โลกใหม่ต้องเป็นของเรา
ยามฝนหลั่ง เมฆบังบดทิวเขา
ยามเห็นเจ้า เปียกปอนตอนใกล้สาง
พบคนจริง ยิ่งยงคู่คงเส้นทาง
เห็นผู้สร้าง ความทรงจำ มิเลือนจากใจ
ยืนหยัดทะนง คู่คงเส้นทางยืดเยื้อ
ยิ้ม...เพื่อความฝันใกล้บรรลุชัย
ยามเห็นหน้า ต้องตาสื่อความหมาย
จับมือทักทาย ส่งยิ้มกลางสายฝน
พบความจริง ยิ่งหมายมั่นในกมล
หนทางสู้...สู่ชัยมิไกลจากเรา
อสุจ๊าก
อสุจ๊าก  เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 เป็นภาพยนตร์แนวขบขัน และไซไฟ เขียนบทและกำกับโดย ทวีวัฒน์ วันทา นำแสดงโดย พุฒิพงศ์ ศรีวัฒน์ (ลีโอ พุฒ) และ พิมพาภรณ์ ลีนุตพงษ์ (ผิง)
เป็นเรื่องราวของชายคนหนึ่ง ชื่อสุทิน (ลีโอ พุฒ) เป็นคนที่ แลมมี่ (ผิง) นักร้องชื่อดังมาเข้าฝันอยู่บ่อยๆ และมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น คือ ผู้หญิงทุกคนตั้งท้องโดยไม่ได้นัดหมายอะไรไว้เลย สุทินถูกตั้งข้อสงสัยว่า เป็นพ่อของเด็กหรือไม่ และก็เจอเหตุร้ายขึ้น มีคนตัวใหญ่ เหมือนตัวเขาทุกอย่าง แล้วทีนี้คนอื่นๆและสุทินจะทำอย่างไร?
สิงห์สนามหลวง
มอสเฟต
มอสเฟต  เป็นทรานซิสเตอร์ ที่ใช้อิทธิพลสนามไฟฟ้าในการควบคุมสัญญาณไฟฟ้า โดยใช้ออกไซด์ของโลหะในการทำส่วน "GATE" นิยมใช้ในวงจรดิจิตอล โดยนำไปสร้างลอจิกเกตต่างๆเพราะมีขนาดเล็ก
โครงสร้างของ MOSFET.
MOSFET ประกอบด้วยสามส่วน คือ
สัญลักษณ์แทน MOSFET.
สัญลักษณ์ในทางดิจิตอล.
MOSFET ในทางดิจิตอลถูกมองว่าเป็นสวิตซ์ โดย nMOS จะเป็นสวิตซ์ที่เมื่อสัญญาณเข้าเป็น "1" สวิตซ์ก็จะปิด ถ้าไม่สวิตซ์ก็ยังเปิดอยู่ (normal opened switch) ส่วน pMOS จะเป็นสวิตซ์ที่เมื่อสัญญาณเข้าเป็น "1" สวิตซ์ก็จะเปิด ถ้าไม่สวิตซ์ก็จะปิดอยู่ (normal closed switch) และสัญลักษณ์ทั่วไปจะมีสามขา ขากลางเป็น gate ส่วนอีกสองขาคือ sorce และ drain โดยใช้ใน nMOS เป็นหลักเพื่อสื่อสัญลักษณ์เดียวกับทรานซิสเตอร์ทั่วไปคือ ไฟขา base ไหล ขา Collector จะต่อกับ Emittor ส่วน pMOS ก็จะใส่ bubble ที่ขา gate
เหมา เจ๋อ ตุง
ฤทัย ใจจงรัก
รองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2478 เป็นสถาปนิกชาวไทย ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะสถาปัตยกรรม ประจำปีพุทธศักราช 2543
รองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก เกิดที่ ตำบลมหานาค อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย สำเร็จการศึกษาปริญญาศิลปบัณฑิต (สถาปัตยกรรมไทย) เกียรตินิยม มหาวิทยาลัยศิลปากร ประกาศนียบัตรชั้นสูงสถาปัตยกรรมไทย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร หลังจากที่สำเร็จการศึกษาแล้วก็ได้เริ่มปฏิบัติงานด้านสถาปัตยกรรมในปี พ.ศ. 2507 โดยทดลองปฏิบัติราชการในตำแหน่งอาจารย์โท คณะสถาปัตยกรรมไทย มหาวิทยาลัยศิลปากร และได้ปฏิบัติราชการมาตลอดจนได้รับตำแหน่งรองศาสตราจารย์ ระดับ 9 ภาควิชาศิลปะสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ผลงานทางวิชาการของรองศาสตราจารย์ ฤทัย ที่ทำมาตลอด มีทั้งงานด้านการวิจัย งานเรียบเรียงเอกสารทางวิชาการ งานเขียนบทความทางวิชาการ ฯลฯ ส่วนผลงานทางด้านสถาปัตยกรรมนั้น รองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก ได้ออกบแบบงานทางสถาปัตยกรรม ที่มีเอกลักษณ์แห่งความเป็นไทยอันสมบูรณ์ทั้งด้านความงามและประโยชน์ใช้สอย ได้แก่ ออกแบบและควบคุมการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นต้น
นอกจากนั้นรองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก ยังได้รับเกียรติเป็นวิทยากรเป็นอนุกรรมการเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล ได้รับการยกย่องเป็นผู้มีผลงานดีเด่นในด้านการสร้างสรรค์สถาปัตยกรรมไทยประเภทกิจกรรมและโครงการดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2539 และประเภทบุคคลดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2540 วันอนุรักษ์มรดกไทย นับเป็นผู้หนึ่งที่สร้างคุณประโยชน์ต่อการศึกษาศิลปะสถาปัตยกรรม
และยังได้รับรางวัลอนุรักษ์ดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2540 รางวัลบุคคลตัวอย่างการส่งเสริมการอนุรักษ์ศิลปะสถาปัตยกรรมโดยสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ ผลงานสถาปัตยกรรมที่ได้สร้างสรรค์นั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตน มีการออกแบบผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมไทยเดิมและสถาปัตยกรรมสมัยใหม่
รองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก จึงได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะสถาปัตยกรรม ประจำปีพุทธศักราช 2543
อ.หนองไผ่
สเกตบอร์ด
สเกตบอร์ด คืออุปกรณ์ 4 ล้อ ที่มีแผ่นกระดานให้ยืนได้และมีลูกล้อที่แข็งแรงรองรับอยู่ สเกตบอร์ดเป็นอุปกรณ์ลื่นไหล สำหรับการเล่นกีฬาสเกตบอร์ด เคลื่อนที่ได้โดยการผลักด้วยเท้าขณะที่เท้าอีกข้างควบคุมบอร์ดไว้ หรือการดีดขึ้นบนราว หรือทางครึ่งวงกลม หรือสามารถนั่งบนสเกตบอร์ดได้ขณะเคลื่อนที่บนทางลาดให้แรงโน้มถ่วงขับเคลื่อนบอร์ดไป
ที่มาของสเกตบอร์ดไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้คิดค้น แต่น่าจะเกิดในคริสต์ทศวรรษ 1940–1950 โดยสันนิษฐานว่าเป็นการประยุกต์จากรถ soapbox และอีกข้อสันนิษฐานนึงคิดว่าประยุกต์มาจากโรลเลอร์สเกต สเกตบอร์ดพัฒนาจนมีการผลิตโมเดลขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1960 โดยสเกตบอร์ดในสมัยก่อนจะมีรูปร่างแบบเซิร์ฟบอร์ด ไม่ค่อยมีส่วนเว้ามากและทำจากไม้ทึบ พลาสติก หรือ แม้แต่โลหะ ส่วนล้อมักทำจากส่วนประกอบจากดินหรือเหล็ก ใน ค.ศ. 1973 ได้มีการใช้วงล้อยูรีเทนในการกีฬา ซึ่งทำให้มีความปลอดภัยและคล่องตัวกว่า สเกตบอร์ดมีขนาดกว้างมากขึ้น จากระยะ 16 เซนติเมตร เป็นกว่า 23 เซนติเมตร เพื่อให้ความมั่นคงที่ดีกว่า ในการเล่น Vert
ส่วนประกอบของสเกตบอร์ดประกอบด้วย Deck,Truck,ล้อ,ball bearings และอื่น ๆ
สเก็ตบอร์ด
สเกตบอร์ด (กีฬา)
สเกตบอร์ด  เป็นกีฬาประเภทเอ็กซ์เกมประเภทหนึ่ง ในช่วงทศวรรษที่ 80 กีฬาสเกตบอร์ดได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย
เริ่มจากแถบแคลิฟอร์เนีย นักเล่นเซิร์ฟได้ลองใช้ถนนที่เป็นลอน แทนคลื่นในทะเลในยามไม่มีคลื่น ตั้งแต่ 1950 กีฬาชนิดนี้เป็นกีฬาแท้ๆ ที่นิยมกันมากของชาวอเมริกา แต่เมื่ออินไลน์สเกตและ BMX เป็นที่นิยมในช่วงสั้น ๆ ช่วงปลายทศวรรษที่ 50 ดนตรีและภาพยนตร์เกี่ยวกับสเกตบอร์ดเป็นตัวปลุกกระแสการออกแบบเครื่องเล่นให้เหมือนเซิร์ฟบอร์ดและมีการผลิตเพื่อการค้าครั้งแรกโดยโรลเลอร์ เดอร์บี้ จำหน่ายตามห้างสรรพสินค้าในปี 1959
ว่ากันว่ากีฬาที่เกิดจากอุบัติเหตุเมื่อคันบังคับของรถสกูตเตอร์หักและเหลือแค่เพียงพื้นติดล้อเท่านั้น ในช่วง 10 ปี ของ ค.ศ. 1960 การเล่นสเกตบอร์ดถูกห้ามเล่นในหลายๆแห่ง จนกลายเป็นกีฬาใต้ดิน
ปี 1960 ได้มีการตีพิมพ์นิตยสารเกี่ยวกับการเล่นสเก็ตฉบับแรกขึ้น รวมทั้งมีการผลิตสเก็ตบอร์ดขึ้นมา ต่อมาในปี 1963 ผู้ผลิตสเกตบอร์ดมากาฮาได้จัดตั้งทีมสเก็ตบอร์ดเพื่อส่งเสริมผลิตภัณฑ์ของตน และได้จัดการแข่งขันสเกตบอร์ดอย่างเป็นทางการครั้งแรกได้รับความอุปถัมภ์จากมากาฮาในแคลิฟอร์เนีย
ในปี 1973 ได้มีการใช้วงล้อยูรีเทนในการกีฬา ซึ่งทำให้มีความปลอดภัยและคล่องตัวกว่า สเก็ตบอร์ดมีขนาดกว้างมากขึ้น จาก ระยะ 16 ซม.เป็นกว่า 23 ซม.เพื่อให้ความมั่นคงที่ดีกว่า ในการเล่น Vert
การเล่นสเกตบอร์ดสมัยใหม่เกิดขึ้นโดยมีการเล่นแบบต่างๆ เช่น Slalom,ดาวน์ฮิลล์,ฟรีสไตล์ วัฒนธรรมการเล่นสเก็ตบอร์ดเริ่มรวมตัวเข้ากับพวกพังค์ และดนตรีแบบใหม่ อาร์ตเวิร์คและกราฟิกเริ่มมีบทบาทมากในวัฒนธรรมการเล่นสเกตบอร์ด
จนช่วงปลายปี 1970 ลานสเกตบางแห่งหายไปอันเนื่องจากธุรกิจตกต่ำ การเล่นสเก็ตบอร์ดก็เริ่มตกต่ำอีกเป็นครั้งที่สอง จนการเล่นสเกตบอร์ดก็หายจากวงการ การขี่จักรยานBMX เข้ามาเป็นที่นิยมและนักสเกตส่วนมากก็หยุดเล่นสเก็ตลานสเก็ตก็สูญหายไปแต่มีการสร้างฮาฟว์ไปป์ และแรมป์ยังคงพัฒนาต่อไปอย่างเงียบๆ ด้วยนักขี่จักรยาน BMX
มีการฟื้นฟูการเล่นสเกตบอร์ดโดยใช้แรมป์ที่เป็นไม้อัด ในปี 1980 และการเล่นตามท้องถนนจึงก่อให้เกิดความพยายามในการเล่นด้วยตนเอง นักสเกตเริ่มที่จะสร้างแรมป์สำหรับสเกตที่ทำด้วยไม้เอง บริษัทที่เป็นของนักสเกตเริ่มสร้างอุปกรณ์ต่างๆ ให้มีมาตรฐานกว่าเดิม เพื่อใช้เล่นท่าให้ได้ดีขึ้น มีนักสเกตเป็นที่รู้จักอย่างโทนี ฮอว์คและสตีฟ แคบเบลเลอโร มีการจัดการแข่งขันโดย The National Skateboarding Association การเล่นสเกตบอร์ด ยังมีอิทธิพลอย่างมากต่อวัฒนธรรมระหว่างประเทศเริ่มจากดนตรีพังก์ร็อก
สเกตบอร์ด แบบ New School กำเนิดขึ้นโดยเน้นไปที่การเล่นท่าพื้นฐาน ออลลี่ และเน้นเล่นท่าทริคต่างๆ ต่อมาการเล่นโรลเลอร์เบรดก็เป็นที่นิยม ต่อมาในปี 1995 ESPN ได้บรรจุกีฬาประเภทนี้ในงานแข่ง Extreme Games (ปัจจุบันคือ X Games) Skateboard เป็นหนึ่งในกีฬาหลักที่ต้องจัดในงาน X Games ประจำปีทุกครั้ง
ปัจจุบัน มีอุตสาหกรรมเกี่ยวกับกีฬาสเกตบอร์ดมากมายเช่น นิตยสาร สำนักงานออกแบบสนาม ภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับสเกต เป็นต้น อุปกรณ์ต่างๆ มีขนาดต่างๆ ก็มีขนาดเพิ่ม-ลดต่างออกไป
ท่าในสเกตบอร์ด.
ด้วยการพัฒนาของลานสเกตและทางลาด ตัวสเกตบอร์ดก็เริ่มจะมีการเปลี่ยนแปลง ในช่วงแรกท่าในการเล่นจะมีลักษณะเป็นสองมิติอย่างการแล่นด้วยสองล้อ การดีดขึ้นในช่วงสองล้อหลัง เรียกว่า "พิว็อต" การกระโดดข้ามราวและลงมาที่บอร์ดอีกครั้ง การกระโดดในระยะยาว (เช่นถังน้ำ) หรือสลาลม
ในปี 1976 การเล่นสเกตบอร์ดเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงโดยมีการคิดค้น "ออลลี่" โดย อลัน ออลลี่ เกลแฟนด์ ซึ่งเป็นท่าที่ได้รับความนิยมในฟลอริดาในช่วงปี 1978 หลังจากที่เขาไปแคลิฟอร์เนียก่อนหน้านั้น ท่าของเกลแฟนด์เริ่มเป็นที่นิยมในกลุ่มนักเล่นสเกตในแถบเวสต์โคสต์ของอเมริกา และมีสื่อมวลชนได้กระจาย เผยแพร่ไปอีกจนได้รับความนิยมทั่วโลก
ออลลี่ ได้ถูกดัดแปลงท่าในการลงพื้นโดย ร็อดนีย์ มัลเลน ในปี 1982 โดยมัลเลนได้คิดท่า "คิกฟลิป" โดยในช่วงนั้นมีชื่อว่า "แมจิกฟลิป" และจากการคิดค้นท่านี้เองทำให้นักสเกตบอร์ดสามารถเล่นสเกตได้โดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์อื่นนอกเหนือจากตัวสเกตบอร์ดอย่างเดียว และได้พัฒนาสู่ท่าการเล่นอื่นตามมา
โทนี ฮอว์ค
กีฬาสเกตบอร์ด
การเล่นสเกตบอร์ด
ซอยปรีดี พนมยงค์
อ.กุยบุรี
อ.บางสะพาน
อ.ทับสะแก
อ.เมืองประจวบคีรีขันธ์
อ.แกลง
อ.เมืองระยอง
อ.จัตุรัส
อ.คอนสวรรค์
อ.เกษตรสมบูรณ์
อ.หนองบัวแดง
อ.หว้านใหญ่
อ.บ้านใหม่ไชยพจน์
อ.ละหานทราย
อ.ประโคนชัย
อ.ปะทิว
อ.ท่าแซะ
อ.เมืองชุมพร
อ.คำชะอี
อ.หนองสูง
อ.ป่าบอน
อ.ศรีบรรพต
อ.ปากพะยูน
ดวงตาวัฏสงสาร
ดวงตาวัฏสงสาร (ดวงตาแห่งการเวียนว่ายตายเกิด) เป็นความสามารถของโรคุโด มุคุโร ตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ครูพิเศษจอมป่วน REBORN!รีบอร์น
ดวงตาวัฏสงสารของมุคุโร มีความสามารถ 6 ความสามารถแตกต่างกัน ซึ่งแยกเป็น 6 พิภพ ได้แก่
มุคุโรได้ดวงตานี้มาตอนที่เขายังเป็นเด็ก เขาถูกจับไปทดลองเกี่ยวกับดวงตาวัฏสงสารนี้ แต่พวกนักทดลองก็ไม่สามารถควบคุมพลังของมุคุโรได้ มุคุโร่สามารถใช้ดวงตาวัฏสงสารได้อย่างรวดเร็วหลังจากเสร็จจากการผ่าตัดดวงตา เขาฆ่านักทดลองทุกคนที่อยู่ที่นั่น หลังจากนั้นไม่นาน มุคุโรก็ได้พบกับ เคน และ จิงุสะ เด็กที่ถูกจับมาทดลองเช่นกัน จากนั้น 2 คนนี้ก็ติดตามมุคุโรไปตลอดจนถึงเนื้อเรื่องภาค "โกคุโย"
เมื่อมุคุโรได้พ่ายแพ้ให้กับสึนะ มุคุโร เคน และ จิกุสะ ก็ถูกผู้คุมคุกวีดีเช่จับตัวไป มุคุโรได้ใช้ตนเองเป็นตัวล่อ เพื่อให้เคนและจิกุสะหนีไป หลังจากนั้นจึงทำให้มุคุโรถูกจับตัวไปขังไว้ในคุกวีดีเช่ แต่มุคุโรยังคงสามารถใช้พลังของดวงตาวัฏสงสารได้อยู่ ระหว่างที่เขากำลังเดินเล่นในภาพลวงตา เขาก็ได้เจอกับ นางิ เด็กสาวที่ประสบอุบัติเหตุ ทำให้เธอเสียตาข้างขวา และ อวัยวะที่ท้องบางส่วนไป เมื่อนางิกำลังจะตายนั้น มุคุโรก็ได้ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าเธอ และให้ข้อเสนอกับเธอว่า เขาจะช่วยชีวิตของเธอด้วยพลังของดวงตาวัฏสงสาร โดยที่เธอจะต้องให้เขาใช้ร่าง
ต่อมา นางิ ผู้ที่มุคุโรได้ช่วยชีวิตไว้ ได้ใช้ชื่อว่า โคลม โดคุโร เข้ามาเป็นตัวแทน "ผู้พิทักษ์แห่งหมอก" ให้กับมุคุโร ในภาค "ศึกชิงแหวน" โดยเธอสามารถใช้พลังของ "ดวงตาวัฏสงสาร" ได้เพียง 2 พิภพ คือ พิภพนรก และ พิภพเดรัจฉาน ทุกครั้งที่สามง่ามของโคลมถูกทำลาย อาการของโคลมจะกำเริบ คือ ไม่มีตาขวาและไม่มีอวัยวะภายในบางส่วนที่ท้อง เหมือนในศึกชิงแหวนที่มาม่อนทำลายสามง่ามของโคลม ทำให้โคลมเสียการทรงตัว เมื่อโคลมล้มลง มุคุโร่ได้มาช่วยโคลมจนสามารถชนะมาม่อนได้ สร้างความประหลาดใจให้กับพวกสึนะมาก ในภาคอนาคต หลังจากที่มุคุโร่สู้กับเบียคุรัน สามง่ามได้ถูกทำลาย ทำให้โคลมอาการกำเริบ แต่ฮิบาริ เคียวยะ บอกให้โคลมใช้พลังของแหวนแห่งหมอกจนทำให้อาการของโคลมทุเลาลงเล็กน้อย
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 12
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 12 ประจำปี พ.ศ. 2546 พิธีมอบรางวัลจัดขึ้นที่ โรงแรม เดอะแกรนด์ ถนนรัชดาภิเษก เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547
ชาติไทย
ชาติไทย อาจหมายถึง
ภาษาควาเรสเมียร์
ภาษาปาชายี
ภาษาปาชายี หรือ ปาไช (زبان پشه‌ای) เป็นกลุ่มภาษาที่พูดโดยชาวปาชายี ซึ่งอยู่ในสาขาดาร์ดิกในกลุ่มภาษาอินโด-อารยัน ก่อน ค.ศ. 2003 ภาษานี้ไม่มีรูปเขียนเป็นของตนเอง มีสี่สำเนียงที่ไม่สามารถเข้าใจกันได้ ซึ่งมีความคล้ายกันของศัพท์เพียงร้อยละประมาณ 30
ไวยากรณ์ภาษานี้ถูกเขียนเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกใน ค.ศ. 2014
ภาษาปาไซ
ภาษาโตเบโล
ภาษาโตเบโล  เป็นภาษากลุ่มปาปัวตะวันตกภาษาหนึ่ง ใช้พูดกันในเกาะฮัลมาเฮราและเกาะข้างเคียงทางภาคตะวันออกของอินโดนีเซีย บริเวณที่มีผู้พูดภาษาโตเบโลอยู่ในตำบลโตเบโล ทางชายฝั่งตะวันตกของอ่าวกาโอ
ภาษาถิ่นของภาษาโตเบโลที่เป็นที่รับรู้กันทั่วไปมี 6 ภาษา (Voorhoeve 1988):
เสียงพยัญชนะในวงเล็บพบเฉพาะในคำยืมหรือในภาษาถิ่นอื่น ๆ ของภาษาโตเบโล
สระระดับกลาง หน้า มีการแปรอยู่ระหว่าง กับ
ภาษาดาเมลี
ภาษาดาเมลี เป็นภาษาที่มีผู้พูดราว 5,000 คนในหุบเขาโคเมลในตำบลชิตรัล แคว้นไคเบอร์ปัคตูนควา ประเทศปากีสถาน หุบเขานี้มีระยะทางสิบไมล์จากทางใต้ของโดรสไปจนถึงด้านตะวันตกของแม่น้ำชิตรัล ภาษาดาเมลีเป็นภาษาสำคัญในบริเวณนั้น ผู้ชายส่วนใหญ่พูดภาษาปาทานเป็นภาษาที่สองและมีบางส่วนพูดภาษาโควาร์หรือภาษาอูรดู
ภาษาบันติก
ภาษาบันติก เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน ใช้พูดในทางเหนือของเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย เป็นภาษาของชาวบันติก ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนไปใช้ภาษามลายูสำเนียงมานาโดแทน ทำให้ภาษาบันติกเหลือผู้พูดน้อย เป็นภาษาที่ใช้พูดในหมู่ผู้ชายโดยที่ผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า 30 ปีมีน้อยมาที่รู้ภาษานี้ เป็นภาษารูปคำติดต่อ เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม และกริยา-กรรม-ประธาน
ภาษาวาฟซิ
ภาษาวาฟซิ (ภาษาเปอร์เซีย: وفسی)(ภาษาวาฟซิ: ووسی) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านใช้พูดในจังหวัดมาร์กาซิในอิหร่าน ไม่มีสถานะเป็นภาษาราชการในประเทศอิหร่าน ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซียมาก
ภาษาวาฟซิมีสระเสียงสั้นหกเสียง สระเสียงยาวห้าเสียงและมีสระนาสิกสองเสียง เสียงพยัญชนะเหมือนกับภาษาเปอร์เซีย คำนามผันตามเพศ จำนวนและการก มีสรรพนามชี้เฉพาะสองคำสำหรับสิ่งที่อยู่ใกล้และอยู่ไกล การผันคำกริยาแบ่งเป็นสองส่วนคือ รากศัพท์ปัจจุบันและอดีต มีการบ่งชี้จำนวนและบุรุษ
ภาษาวาฟซิเป็นภาษากึ่งสัมพันธการก โดยกาลอดีตแสดงลักษณะเป็นสัมพันธการก ส่วนกาลปัจจุบันเป็นแบบการกล่าวอ้าง การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยาเช่นเดียวกับภาษากลุ่มอิหร่านอื่นๆ
กลุ่มภาษาบีซาโคล
กลุ่มภาษาบีซาโคล  เป็นกลุ่มของภาษาพื้นเมืองในกลุ่มภาษาฟิลิปปินส์กลาง เกิดจากการผสมระหว่างกลุ่มภาษาวิซายันกับกลุ่มภาษาบีโคล โดยมากจัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาวิซายันโดยถือวาเป็นภาษาที่ได้รับอิทธิพลจากกลุ่มภาษาบีโคลมาก ใช้พูดในบริเวณบีโคล ใกล้เคียงกับภาษาวาไร
ภาษาฮาชอง
ภาษาฮาชอง เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยันที่มีอิทธิพลมาจากตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า พูดโดยชาวฮาชอง 19,000 คน ในรัฐอัสสัม รัฐเมฆาลัย รัฐอรุณาจัลประเทศ และรัฐเบงกอลตะวันตกในอินเดีย และตำบลไมมันสิงห์ในบังกลาเทศ เขียนด้วยอักษรเบงกอลแบบอัสสัม เป็นภาษาที่กำลังจะถูกแทนที่ด้วยภาษาอัสสัม เดิมภาษานี้เป็นภาษาตระกูลทิเบต-พม่า แต่ได้ผสมลักษณะทางภาษาศาสตร์จากภาษาเบงกอลและภาษาอัสสัม
ข่าวลวงเรื่องไดไฮโดรเจนมอนอกไซด์
ไดไฮโดรเจนมอนอกไซด์  เป็นชื่อวิทยาศาสตร์หนึ่งของน้ำ ใช้ในการหลอกลวงหรือล้อเลียนทางวิทยาศาสตร์ เพื่อแสดงว่าข้อมูลที่ไม่สมบูรณ์หรือเพียงด้านเดียวสามารถสร้างความกลัวอย่างผิดๆได้อย่างไร การหลอกลวงนี้เริ่มต้นโดย Eric Lechner, Lars Norpchen และ Matthew Kaufman ในปี พ.ศ. 2532 ปรับปรุงโดย Craig Jackson ในปี พ.ศ. 2537 และเป็นที่กล่าวถึงในปี พ.ศ. 2540 จากการที่ Nathan Zohner วัย 14 ปีสามารถรวบรวมรายชื่อของนักเรียนมัธยมที่ต้องการแบนสารนี้ และสรุปลงในโครงงานที่ชื่อว่า "How Gullible Are We?" ("เราโดนหลอกง่ายแค่ไหน?")
การหลอกลวงนี้กล่าวถึงผลกระทบด้านลบของน้ำ เช่นการจมน้ำ และ การกัดกร่อน ไดไฮโดรเจนมอนอกไซด์มีความหมายถึงสารที่มีไฮโดรเจนสองอะตอมและออกซิเจนหนึ่งอะตอม (H2O)
ชื่อทางเคมีอื่น ๆ ที่ถูกใช้เป็นข่าวลวงเช่น กรดไฮดรอกซิล (hydroxyl acid) และ ไฮโดรเจนออกไซด์ (hydrogen oxide) ก็หมายถึงน้ำเช่นกัน
ตำบลยม
ยม เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของตัวอำเภอ
ประวัติการก่อตั้งเมือง.
ตำบลยม หรือ เมืองยมในสมัยพญาภูคาคือพื้นที่บริเวณเมืองย่างหรือเมืองล่าง (ปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่ ตำบลยม , ตำบลจอมพระ อำเภอท่าวังผา และตำบลศิลาเพชร , ตำบลอวน อำเภอปัว) โดยพบบริเวณชุมชนโบราณเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำย่างและลำน้ำบั่ว
ตามประวัติการก่อตั้งกล่าวว่าเมื่อปี พ.ศ. 1820 พญาภูคา พร้อมด้วยราชเทวีคือ พระนางจำปาชายา (นางแก้วฟ้า) และราษฎรประมาณ 220 คน ได้เดินทางมาจากเมืองเงินยาง มาพักอยู่ที่บริเวณบ้านเฮี้ย (ตำบลศิลาแลง) จากนั้นได้ออกสำรวจหาพื้นที่สำหรับที่จะตั้งบ้านเมือง จนได้พบเมืองร้างลุ่มแม่น้ำย่างที่ตั้งอยู่บริเวณเชิงดอยภูคา ซึ่งเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ มีชื่อว่า "บ้านกำปุง" หรือ "บ่อตอง" (ปัจจุบันคือ บ้านป่าตอง ตำบลศิลาเพชร อำเภอปัว) ราษฎรที่อาศัยเดิมอยู่นั่นเป็นชาวลัวะ บริเวณชุมชนมีวัดร้างอยู่วัดหนึ่งชื่อ "วัดมณี" อยู่ทางด้านทิศตะวันออกของหมู่บ้านกำปุง
พญาภูคาเห็นว่าบริเวณที่ได้สำรวจนี้เหมาะสมที่จะตั้งเมือง จึงได้พาราษฎรอพยพจากบ้านเฮี้ยมาสร้างบ้านเรือนอยู่ติดกับบ้านกำปุงทางทิศเหนือ และเนื่องด้วยพญาภูคาเป็นผู้มีความเมตตาโอบอ้อมอารี ราษฎรจึงได้ยกย่องขึ้นเป็นเจ้าเมืองล่าง เมื่อเดือน 3 เหนือ ขึ้น 2 ค่ำ พ.ศ. 1840 นับว่าท่านได้เป็นต้นกำเนิดของราชวงศ์ภูคา
เมื่อชาวเมืองเชียงแสนและเมืองใกล้เคียงได้ทราบข่าวว่าพญาภูคาได้ตั้งและได้ปกครองเมืองล่าง ก็พากันอพยพถิ่นฐานมาอยู่ด้วยเป็นจำนวนมาก ตลอดจนชาวไทยลื้อสิบสองปันนาก็ได้อพยพมาอยู่เพิ่มขึ้นอีก จึงทำให้เกิดการตั้งชุมชนขนาดใหญ่ขึ้นบริเวณลุ่มน้ำย่างและน้ำบั่ว ครอบคลุมบริเวณตำบลศิลาเพชร ตำบลยม ตำบลจอมพระ ตำบลอวนในปัจจุบัน
พญาภูคามีราชบุตรกับนางจำปา 2 องค์ องค์โตชื่อ ขุนนุ่น องค์เล็กชื่อ ขุนฟอง เมื่อขุนนุ่นอายุได้ประมาณ 18 ปี พญาภูคาจึงให้ขุนนุ่นพาราษฎรจำนวนหนึ่งไปหาที่ตั้งเมืองใหม่ ขุนนุ่นจึงไปหาพญาเถรแตงที่ดอยติ้ว ดอยวาว (เขตติดต่อระหว่างอำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน กับอำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยาปัจจุบัน)
พญาเถรแตงจึงได้พาขุนนุ่นข้ามแม่น้ำโขงไปทางฝั่งตะวันออกไปสร้างเมืองหลวงพระบางและปกครองอยู่ที่นั่น ส่วนขุนฟองผู้น้องให้ไปสร้างเมืองอีกเมืองหนึ่งชื่อว่า "วรนคร" อยู่ทางทิศเหนือของเมืองล่าง (ปัจจุบันคือตำบลวรนคร) ขุนฟองท่านมีราชบุตร 1 องค์ชื่อ เจ้าเก้าเกื่อน พญาภูคาปกครองเมืองล่างได้ 40 ปี ก็ถึงอนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 1890
เจ้าเก้าเกื่อนซึ่งมีศักด์เป็นหลานได้ปกครองเมืองล่างสืบแทน ในสมัยนั้นพญางำเมือง เจ้าเมืองพะเยา ได้ยกทัพมาตีเมืองวรนคร เจ้าเก้าเกื่อนได้ช่วยพ่อคือขุนฟองปราบข้าศึกจนพ่ายแพ้ไป ในครั้งนั้นได้รับสนับสนุนกองกำลังจากกรุงสุโขทัย ก่อนที่จะชิงเมืองคืนนั้นได้จัดทำสนามไว้สำหรับชุมชนช้างม้าที่เป็นพาหนะออกทำศึกในที่ดอนแห่งหนึ่ง (ปัจจุบันอยู่ในเขตบ้านดอนไชย) มีการสร้างคูเมืองและป้อมปราการเมืองเพื่อป้องกันข้าศึกมากมาย บริเวณข้างพระธาตุจอมพริกและบนสันดอยม่อนหลวง (บ้านลอมกลางปัจจุบัน)
เมื่อได้รับชัยชนะต่อพญางำเมืองแล้ว เจ้าเก้าเกื่อนปกครองเมืองล่างอยู่นั้น ท่านได้พาราษฎรสร้างเจดีย์ขึ้นที่ม่อนพักหรือม่อนป่าสัก (ปัจจุบันอยู่ในเขตบ้านดอนมูล) และได้สร้างองค์พระธาตุจอมพริกบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับมอบจากกรุงสุโขทัยคราวไปขอกำลังเพื่อชิงเมืองจากพญางำเมือง เพื่อเป็นอนุสรณ์ที่รบชนะพญางำเมือง และเจ้าเก้าเกื่อนได้นำต้นโพธิ์ที่ได้รับมาจากสุโขทัย มาปลูกไว้ใกล้กับบ้านบ่อตองทางทิศตะวันตก พร้อมทั้งสร้างเจดีย์องค์เล็ก ๆ 1 องค์ใกล้กับต้นโพธิ์ นำเอาเพชรนิลจินดาแก้วแหวนเงินทองของมีค่าต่าง ๆ บรรจุไว้ในเจดีย์ ปัจจุบันไม่ปรากฏเจดีย์ให้เห็น เนื่องจากต้นโพธิ์โตขึ้นครอบเจดีย์องค์เล็กจมหายลงไปในดินนานนับหลายร้อยปีแล้ว คงเหลือแต่ต้นโพธิ์ใหญ่ที่สุดในตำบลศิลาเพชร
พ.ศ. 1921 ต่อจากนั้นเมืองล่างจึงไปขึ้นกับเมืองวรนคร อยู่ในความปกครองของพญาผานองซึ่งเป็นราชวงค์ภูคาด้วยกัน พญาผานองได้เปลี่ยนชื่อเมืองล่าง เป็น "เมืองย่าง" โดยเรียกตามลำน้ำย่างที่ไหลผ่าน แล้วได้แต่งตั้งเจ้าผาฮ่องขึ้นปกครองเมืองย่างซึ่งปกครองได้ไม่นานก็สุรคต
ต่อมาพญากานเมือง กษัตริย์วรนครองค์ที่ 5 แห่งราชวงค์ภูคาได้ย้ายเมืองวรนครไปตั้งที่เมืองภูเพียงแช่แห้ง เมื่อ พ.ศ. 1902 ราษฎรเมืองย่างบางส่วนได้อพยพตามพญากานเมืองไปอยู่ที่ภูเพียงแช่แห้งด้วย เมืองย่างจึงอยู่ในความปกครองของกษัตริย์เมืองน่าน
ปี พ.ศ. 2246 สมัยพระเมืองราชาได้มีการฟื้นม่าน (ต่อต้านพม่า) แต่สุดท้ายพ่ายแพ้แก่กองทัพพม่า เมืองน่านทั้งเมืองถูกเผา และเมืองย่างก็เช่นกัน ถูกพม่าทำลายจนย่อยยับ ราษฏรถูกพม่าจับกุมและนำไปคุมขังไว้ที่ห้วยต้อและห้วยมัดเป็นจำนวนมาก (ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ตำบลอวน) ในครั้งนั้นเจ้าเมืองเล็นถูกพม่ายกทัพมาตีเมือง เจ้าเมืองเล็นทราบข่าวจึงพาชาวเมืองหลบหนีมาอยู่ที่เมืองล่างที่บ้านหัวทุ่ง ปัจจุบันคือบ้านนาคำ ตำบลศิลาเพชร และเจ้าเมืองเล็นได้เป็นเจ้าเมืองปกครองเมืองล่างนับแต่นั้นมา
ในสมัยนั้นเมืองย่างมีความเจริญรุ่งเรืองมาก มีการสร้างวัดวาอาราม และศาสนสถานต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก อีกทั้งสร้างเหมืองฝายต่าง ๆ บริเวณน้ำบั่ว เมื่อเจ้าเมืองเล็นได้ถึงแก่กรรม เจ้าเมืองน่านแต่งตั้งแสนปั๋นขึ้นปกครองเมืองย่าง สมัยนั้นเมืองน่านสงบสุข แสนปั๋นกับชาวเมืองได้สร้างเหมืองฝาย สร้างนาเหล่าหม่อนเปรต (หม่อนเผด บ้านดอนมูล) บูรณะองค์พระธาตุจอมพริก บริเวณบนดอยสันจ้าง บนวัดทุ่งฆ้อง (ปัจจุบันพระธาตุจอมพริกอยู่ในเขตบ้านเสี้ยว)
ครั้นถึงสมัยที่มีการฟื้นม่านเมื่อราวปี พ.ศ. 2330 เกิดนโยบายเก็บผักใส่ซ้าเก็บข้าใส่เมืองของเจ้ากาวิละ กองทัพเจ้าเจ็ดตน กองทัพเมืองน่านโดยเจ้าอัตถวรปัญโญ เจ้าเมืองแพร่ เจ้าเมืองลำปาง สยาม และหลวงพระบาง เจ้าจอมหงแห่งเชียงตุง ได้นำกองทัพขึ้นไปโจมตีหัวเมืองไทลื้อแถบสิบสองปันนา ทำให้หัวเมืองลื้อทั้งหมดพ่ายแพ้แก่กองทัพล้านนาและสยาม จึงเป็นเหตุให้มีการอพยพชาวไทลื้อ เมืองยอง เมืองยู้ เมืองเชียงลาบ จำนวนมากมาอยู่ในจังหวัดน่าน
ปี พ.ศ. 2345 แสนปั๋น เจ้าเมืองย่างถึงแก่กรรม เมืองย่างเกิดน้ำท่วมครั้งยิ่งใหญ่ โดยครั้งนั้นพญาอัตถวรปัญโญ เจ้าผู้ครองนครน่านได้มาตรวจสภาพพื้นที่เมืองย่าง เห็นว่ามีพื้นดินอุดมสมบูรณ์ดี มีพื้นที่ราบกว้างขวาง ประกอบกับในบริเวณเมืองย่างนั้นมีชาวไทลื้อที่เจ้าเมืองเล็นอพยพผู้คนมาตั้งบ้านเรือนบางส่วน อีกทั้งมีชาวไทลื้อที่อพยพมาในสมัยพญาภูคามาตั้งบ้านเรือนอยู่แล้วนั้น เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในการปกครอง จึงพิจารณาเห็นสมควรโปรดให้ชาวไทลื้อที่ได้อพยพมาจากเมืองยอง เมืองยู้ เมืองเชียงลาบ ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมฝั่งริมสองฟากฝั่งแม่น้ำย่าง โดยโปรดให้นำช่างปั้นหม้อชาวไทลื้อให้ตั้งบ้านเรือนที่บ้านดอนไชย (ปัจจุบันขึ้นกับตำบลศิลาเพชร) เมืองเชียงลาบให้ตั้งบ้านเรือนที่บริเวณลุ่มน้ำย่างใกล้พระธาตุจอมพริก ลื้อเมืองยองให้ตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้พระธาตุจอมนาง และลื้อเมืองยู้ให้ตั้งบ้านเรือนที่ท้ายแม่น้ำย่าง
ในครั้งนั้นเจ้าอัตถวรปัญโญได้แต่งตั้งให้แสนจิณปกครองเมืองย่างสืบต่อจากแสนปั๋น
"แต่ภายหลังเมื่อมีการจัดระเบียบหัวเมืองการปกครองนครน่านใหม่ในสมัยของพระเจ้าสุริยพงษ์ผลิตเดชฯ จึงแยกเมืองยมออกจากเมืองย่าง โดยให้ท้าวเมืองยมเป็นเจ้าเมืองปกครองเมืองยม และจัดระเบียบเมืองยมขึ้นอยู่กับแขวงน้ำปัว ซึ่งประกอบด้วยหัวเมืองต่าง ๆ ได้แก่ เมืองปัว เมืองริม เมืองอวน เมืองยม เมืองย่าง (ภายหลังเมืองย่างเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลศิลาเพชร) เมืองแงง เมืองบ่อ ให้มีที่ว่าการแขวงตั้งที่เมืองปัว"
พ.ศ. 2486 ทางการได้มีประกาศยุบเลิกตำบลศิลาเพชรให้ไปขึ้นอยู่กับการปกครองของตำบลยม อำเภอปัวในขณะนั้น ซึ่งมีนายอิทธิ อิ่นอ้าย เป็นกำนัน และให้ตำบลศิลาเพชร เป็นตำบลยม 2 อำเภอปัว
พ.ศ. 2490 จึงมีประกาศจากทางราชการให้กลับมาเป็นตำบลศิลาเพชรเหมือนเดิม
ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2505 ทางราชการประกาศจัดตั้งกิ่งอำเภอท่าวังผา โดยแยกตำบลยม อำเภอปัว ให้มาขึ้นกับกิ่งอำเภอท่าวังผา
ในวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2524 ได้ประกาศแยกตำบลยมออกเป็นอีกหนึ่งตำบล คือ ตำบลจอมพระ
ปัจจุบันตำบลยมแบ่งการปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ดังนี้
สภาพภูมิศาสตร์มีภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่มระหว่างหุบเขา แม่น้ำย่าง และลำน้ำบั่ว ลำน้ำหมู ลำน้าฮาว ลำน้ำไคร้ และภูเขาสูง คือดอยภูคา มีการประกอบอาชีพด้านการเกษตรเป็นส่วนใหญ่
จำนวนประชากรในเขตองค์การบริหารส่วนตำบล 4,545 คน และจำนวนหลังคาเรือน 1,558 หลังคาเรือน
ประชากรในเขตพื้นที่ตำบลยม สามารถแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มชาติพันธุ์ ดังนี้
อาชีพหลัก ทำนา ทำสวน/ ทำไร่
สถานที่สำคัญที่ตั้งอยู่ภายในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลยม มีดังนี้
ตำบลยม มีศาสนสถานที่สำคัญ ประกอบด้วยวัด 9 แห่ง และโบสถ์คริสตจักร 1 แห่ง ดังนี้
สถานศึกษาในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลยม มีดังนี้
ไฮ5
รีบอร์น
รีบอร์น (Reborn) อาจหมายถึง:
ราชวงศ์จิ้นตะวันตก
ราว ๆ ช่วง พ.ศ. 808-1131 สุมาเอี๋ยนสถาปนาตนเองเป็นจิ้นอู่ตี้ ก่อตั้งราชวงค์จิ้นตะวันตกใน ปีคริสต์ศักราช 265 แทนที่ราชวงศ์วุยของเฉาเชาหรือโจโฉ เมื่อถึงปี 280 จิ้นตะวันตกปราบง่อก๊กลงได้ สภาพการแบ่งแยกอำนาจของสามก๊กก็สลายตัวไป ทั้งแผ่นดินจีนรวมเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง เกิดความสันติสุขขึ้นในช่วงเวลาหนึ่ง
ราชวงศ์จิ้นเป็นยุคสมัยที่กลุ่มตระกูลใหญ่ก้าวเข้ามาเป็นผู้มีอิทธิพลทางการเมืองอย่างสูง เนื่องจากนโยบายการปกครองของสุมาเอี๋ยนหรือจิ้นอู่ตี้ โน้มเอียงไปในทางเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มตระกูลชนชั้นสูง อีกทั้งกฎหมายยังให้สิทธิพิเศษต่อขุนนางเจ้าที่ดิน ในการจัดสรรการถือครองที่ดินและผลประโยชน์อื่น ๆ โดยอ้างอิงจากระดับชั้นตำแหน่งขุนนาง ระเบียบเหล่านี้ได้กลายเป็นเครื่องมือการเพาะสร้างอำนาจแบบเบ็ดเสร็จให้กับกลุ่มตระกูลใหญ่เหล่านี้ ทำให้เกิดการแบ่งแยกทางชนชั้นในสังคมครั้งใหญ่ เพราะเพื่อรักษาสิทธิพิเศษนี้ ถึงกับตั้งข้อรังเกียจไม่ยอมนั่งร่วมโต๊ะหรือแต่งงานข้ามสายเลือดกับตระกูลที่ไม่ได้รับสิทธิพิเศษ ทำให้ผู้อยู่นอกวงถึงแม้จะได้เข้ารับราชการก็จะยังคงถูกมองอย่างแปลกแยกและกีดกันไม่ให้ได้รับการเลื่อนขั้นในตำแหน่งสูงขึ้น