pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศาสตร์ในการประเมินระยะห่างของกระจุกดาวเปิดมีความสำคัญอย่างยิ่งในการปรับแต่งค่าโดยละเอียดของความสัมพันธ์ระหว่างช่วงเวลากับความส่องสว่างสำหรับดาวแปรแสง เช่นดาวแปรแสงชนิดเซเฟอิดและชนิดอาร์อาร์ไลรา ซึ่งจะทำให้สามารถใช้ดาวเหล่านี้เป็นเทียนมาตรฐานได้ เราสามารถมองเห็นดาวส่องสว่างเหล่านี้จากระยะที่ไกลมาก ๆ และสามารถใช้เพื่อตรวจสอบวัตถุที่อยู่ไกลออกไปอีกในดาราจักรอื่นซึ่งอยู่ในกลุ่มท้องถิ่นของเราได้
ท่าอากาศยานแพร่
ท่าอากาศยานแพร่ หรือ สนามบินแพร่  ตั้งอยู่ที่ 72 หมู่ที่ 5 ถนนช่อแฮ ตำบลนาจักร อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 3 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม
ท่าอากาศยานแพร่ เป็นท่าอากาศยานที่สร้างขึ้นในสมัยช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งพื้นผิวทางวิ่งในช่วงแรกเป็นพื้นดินลูกรัง ภายหลังจากที่สงครามสงบลง จึงมอบหมายให้กองทัพอากาศดูแลและใช้ประโยชน์ ต่อมา สำนักงานการบินพลเรือน (กรมท่าอากาศยานในปัจจุบัน) กระทรวงคมนาคม ได้ดำเนินการพัฒนาเป็นท่าอากาศยานขนส่งผู้โดยสารและพัสดุในปี พ.ศ. 2495 โดยได้ดำเนินการปรับปรุงพื้นผิวทางวิ่งให้มีขนาด 30 x 1,200 เมตร และสร้างอาคารท่าอากาศยานเพื่อใช้ในกิจการการบินพลเรือน
ในปี พ.ศ. 2514 - 2516 กรมการบินพาณิชย์ (กรมท่าอากาศยานในปัจจุบัน) ได้ปรับปรุงผิวทางวิ่ง ทางขับและ ลานจอดเป็นพื้นผิวแอสฟัลท์ติคคอนกรีต (asphaltic-concrete) ทำให้ทางวิ่งมีขนาดกว้าง 30 เมตร และยาว 1,500 เมตร และ พ.ศ. 2517 - 2518 ได้สร้างอาคารท่าอากาศยานแพร่ในพื้นที่ปัจจุบัน จากนั้นในปี พ.ศ. 2524 - 2525 ได้ต่อเติมอาคารท่าอากาศยานให้มีขนาด 250 ตารางเมตร และในปี พ.ศ. 2533 กรมการบินพาณิชย์ได้ปรับปรุงต่อเติมอาคารผู้โดยสารพร้อมเครื่องปรับอากาศ พื้นที่ 432 ตารางเมตร และในปี พ.ศ. 2539 ได้สร้างหอบังคับการบินใหม่แยกออกจากอาคารผู้โดยสาร มีความสูง 7 ชั้น
อาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานแพร่เป็นอาคาร 3 ชั้น ใช้งานจริง 1 ชั้น มีพื้นที่ประมาณ 1,400 ตารางเมตร สามารถรองรับผู้โดยสารได้สูงสุด 374 คน/ชั่วโมง โดยแต่ละชั้นมีรายละเอียดดังนี้
ลานจอดเครื่องบิน มีขนาดกว้าง 60 เมตร ยาว 180 เมตร สามารถจอดเครื่องบินขนาด เอทีอาร์ 72 ได้จำนวน 3 ลำ และมีหลุมจอดเฮลิคอปเตอร์ทั้งหมด 6 หลุม
ท่าอากาศยานแพร่มีทางวิ่ง 1 ทางวิ่ง พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต (asphaltic-concrete) ขนาดกว้าง 30 เมตร ยาว 1,500 เมตร พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 45 เมตร และความยาวข้างละ 75 เมตร ซึ่งเป็นขนาดที่ไม่เหมาะสมต่อเครื่องบินขนาดใหญ่ กรมท่าอากาศยานจึงได้มีแผนที่จะขยายทางวิ่งให้มีความกว้าง 45 เมตร ยาว 2,100 เมตร ซึ่งจะช่วยให้มีสายการบินเปิดเส้นทางบินมายังแพร่เพิ่มมากขึ้น เนื่องจากเป็นขนาดทางวิ่งที่สามารถรองรับเครื่องบินขนาด โบอิง 737 และ แอร์บัส เอ320 ที่สายการบินหลายสายในประเทศไทยนิยมใช้
ทางขับมีทั้งหมด 1 ทางขับ พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต (asphaltic-concrete) ขนาดกว้าง 15 เมตร ยาว 145 เมตร
ท่าอากาศยานแพร่ตั้งอยู่ห่างจากทางหลวงแผ่นดิน 1022 เข้าไปประมาณ 330 เมตร โดยมีลานจอดรถยนต์กลางแจ้งหน้าอาคารผู้โดยสาร ซึ่งมีความจุ 60 คัน และที่ท่าอากาศยานมีบริการรถสาธารณะเข้าเมือง และบริการรถเช่า
ท่าอากาศยานตาก
ท่าอากาศยานตาก หรือ สนามบินตาก ตั้งอยู่ที่ ตำบลน้ำรึม อำเภอเมือง จังหวัดตาก ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันออกประมาณ 14 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม โดยปัจจุบันใช้งานเฉพาะราชการทหาร ไม่เปิดให้บริการเชิงพาณิชย์
สนามบินตาก (เก่า) ก่อสร้างขึ้นก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ณ ตำบลระแหง อำเภอเมืองจังหวัดตาก ซึ่งกระทรวงคมนาคมได้ประกาศเป็นสนามบินอนุญาตตามประกาศกระทรวงคมนาคมที่ 2/2497 ลงวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2497 บริษัทเดินอากาศไทย จำกัด ได้ใช้เครื่องบินดักลาส ดีซี-3 ทำการบินให้บริการผู้โดยสารแบบประจำแต่ได้เลิกทำการบินประมาณ พ.ศ. 2513 หลังจากนั้นกระทรวงคมนาคมได้ประกาศยกเลิกเป็นสนามบินอนุญาต เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2526
ใน พ.ศ. 2516 ช่วงเวลาที่ยังใช้สนามบินเดิมอยู่นั้น รัฐบาลของจอมพลถนอม กิตติขจร พิจารณาให้กรมการบินพาณิชย์ (กรมท่าอากาศยานในปัจจุบัน) จัดหาที่เพื่อสร้างท่าอากาศยานแห่งใหม่ เนื่องจากที่เดิมมีภูมิประเทศไม่เหมาะสม มีราษฎรทำการบุกรุกที่ดิน มีสายไฟฟ้าแรงสูงพาดผ่านและยังมีคลองน้ำไหลผ่านบริเวณท่าอากาศยานรวมทั้งอยู่ใกล้ตัวเมืองมากเกินไป กรมการบินพาณิชย์ได้ขอความอนุเคราะห์กรมป่าไม้จัดหาพื้นที่บริเวณป่าสงวนจำนวน 1,300 ไร่ ซึ่งอยู่ในตำบลน้ำรึม อำเภอเมือง เป็นที่ก่อสร้างท่าอากาศยานตากแห่งใหม่และได้ดำเนินการก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2518 และกระทรวงคมนาคมประกาศให้ท่าอากาศยานตากเป็นสนามบินอนุญาต เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2520
ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2533 การบินไทย ได้ใช้เครื่องบินแบบเอทีอาร์ 72 ทำการบินรับ-ส่ง เส้นทางกรุงเทพฯ-ตาก-แม่สอด-เชียงใหม่ ไป-กลับ จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2537 จึงขอหยุดทำการบิน เนื่องจากผู้โดยสารน้อยไม่คุ้มค่าต่อการทำการบิน โดยในปัจจุบันยังมีเครื่องบินที่ใช้ในราชการพลเรือน ทหาร ตำรวจและเครื่องบินส่วนบุคคล ทำการบินเป็นครั้งคราว และเป็นฐานในการทำฝนหลวง โดยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2563 กรมฝนหลวงและการบินเกษตรได้เข้าใช้พื้นที่ของท่าอากาศยานตากในการจัดตั้งศูนย์ปฏิบัติการฝนหลวงภาคเหนือจังหวัดตาก คาดว่าจะก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2566 โดยมีแผนที่จะจัดตั้งขึ้นมาแทนศูนย์ปฏิบัติการฝนหลวงแห่งเดิมที่จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเริ่มจะมีข้อจำกัดด้านสถานที่และทางวิ่ง (รันเวย์) จากการที่ท่าอากาศยานเชียงใหม่มีจำนวนเที่ยวบินและจำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากทำให้ต้องมีแผนการพัฒนาและปรับปรุงท่าอากาศยาน
แผนการอนุญาตให้ บมจ. ท่าอากาศยานไทย เข้าบริหารท่าอากาศยาน.
เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 กรมท่าอากาศยานได้ประกาศแผนการมอบสิทธิ์การบริหารท่าอากาศยานตากให้ บมจ. ท่าอากาศยานไทย เช่นเดียวกับท่าอากาศยานอุดรธานี (ภายหลังได้เพิ่มท่าอากาศยานชุมพรและท่าอากาศยานสกลนครเข้ามาด้วย) โดยจะนำเสนอให้กระทรวงคมนาคมพิจารณาเห็นชอบ แต่กระทรวงคมนาคมยังไม่อนุมัติในทันที โดยให้สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) รวบรวมข้อมูลจากทั้งของกรมท่าอากาศยาน, บมจ. ท่าอากาศยานไทย และสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย ไปศึกษาวิเคราะห์ถึงผลดีและผลเสียก่อน
ในวันที่ 25 เมษายน 2561 ที่ประชุมคณะกรรมการ (บอร์ด) บมจ. ท่าอากาศยานไทย มีมติเห็นชอบรับโอนท่าอากาศยานตากและท่าอากาศยานอีกสามแห่งดังกล่าวจากกรมท่าอากาศยานมาบริหาร และกรมท่าอากาศยานได้รวบรวมข้อมูลและเสนอเรื่องไปยังรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมแล้วในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน เพื่อที่จะได้เสนอต่อไปยังคณะรัฐมนตรีต่อไป คาดว่าจะดำเนินการได้เรียบร้อยและ ทอท. เข้าบริหารสนามบินทั้งสี่ได้อย่างเต็มรูปแบบภายในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562
โดย บมจ. ท่าอากาศยานไทยเปิดเผยว่าได้วางแผนให้ท่าอากาศยานตากเป็นสนามบินสำหรับขนส่งสินค้าทางอากาศ ไม่เน้นการรับส่งผู้โดยสาร โดยอ้างว่าเพื่อที่จะไม่แข่งขันกับท่าอากาศยานแม่สอดของกรมท่าอากาศยาน อย่างไรก็ตามในเดือนเมษายน 2561 หอการค้าจังหวัดตาก, กำแพงเพชร และสุโขทัย ได้ร่วมกันเสนอให้สายการบินนกแอร์ (ซึ่งมีเครื่องบินขนาดเล็กจึงสามารถใช้งานรันเวย์ปัจจุบันของท่าอากาศยานตากที่มีความยาวเพียง 1,500 เมตรได้) พิจารณาเปิดเส้นทางเที่ยวบินโดยสารระหว่างท่าอากาศยานดอนเมืองกับท่าอากาศยานตาก แต่ในเดือนกรกฎาคมปีเดียวกัน บมจ.ท่าอากาศยานไทยได้แจ้งว่าจะไม่พัฒนาท่าอากาศยานตากในด้านการขนส่งผู้โดยสาร โดยอ้างว่ามีอุปสงค์ไม่ถึงหนึ่งล้านคนต่อปี (ถือเป็นจำนวนที่สูงมาก เนื่องจากในปี พ.ศ. 2560 ท่าอากาศยานในพื้นที่อื่นโดยรอบ ได้แก่ ท่าอากาศยานพิษณุโลก มีผู้โดยสารขาเข้าและขาออกรวมประมาณ 6 แสนคนต่อปี และท่าอากาศยานแม่สอดมีประมาณ 2 แสนคนต่อปี) และจะมุ่งเน้นพัฒนาในด้านการรองรับขนส่งอากาศยานโดยเฉพาะ ด้านกระทรวงคมนาคมได้ปฏิเสธแผนการดังกล่าว เนื่องจากรัฐบาลมีนโยบายให้สนามบินทั้ง 4 แห่งที่จะโอนให้ ทอท. นั้นรองรับด้านการท่องเที่ยวด้วย และให้ ทอท. ทำแผนการดำเนินการรับโอนและบริหารท่าอากาศยานตากใหม่ ต่อมาเดือนกันยายน 2561 นายสมชัย กิจเจริญรุ่งโรจน์ รองผู้ว่าราชการจังหวัดตากกล่าวว่าคณะรัฐมนตรีได้อนุมัติเห็นชอบให้ดำเนินการโอนสนามบินให้ ทอท. แล้ว โดยที่ ทอท. จะเข้าพัฒนาท่าอากาศยานตากทั้งในด้านการขนส่งและการรองรับนักท่องเที่ยว
อย่างไรก็ตามภายหลังจากที่มีรัฐบาลชุดใหม่ในปี พ.ศ. 2562 กรมท่าอากาศยาน และกระทรวงคมนาคมซึ่งมีนายศักดิ์สยาม ชิดชอบ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงฯ ได้เปลี่ยนแปลงแผนการ โดยจะให้ บมจ. ท่าอากาศยานไทย เข้าบริหารท่าอากาศยานตาก, ท่าอากาศยานอุดรธานี และท่าอากาศยานบุรีรัมย์ ในลักษณะการบริหารสัญญาร่วม หรือการจ้าง บมจ. ท่าอากาศยานไทย บริหารจัดการ โดยไม่ต้องมีการประมูล และกรมท่าอากาศยานยังคงเป็นเจ้าของสนามบินทั้งสามแห่งดังกล่าว แต่หลังจากนั้นข่าวคราวก็ได้เงียบหายไป ไม่มีความคืบหน้าใดอีก นอกจากนี้ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 นายถาวร เสนเนียม รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ยังได้เสนอแนวคิดอื่น เช่นพัฒนาท่าอากาศยานตากให้เป็นสถานที่สำหรับซ่อมและจอดเครื่องบิน รวมถึงขยายรันเวย์ให้กว้างขึ้นและยาวขึ้นเพื่อรองรับเครื่องบินขนาดใหญ่ แต่จะต้องมีบริษัทเอกชนเข้ามาร่วมลงทุน จนกระทั่งในเดือนมีนาคม 2565 นายศักดิ์สยาม ชิดชอบ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ได้เปิดเผยว่ากระทรวงคมนาคมจะเสนอต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาให้ความเห็นชอบ ให้บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) เข้าดูแลและบริหารจัดการท่าอากาศยานอุดรธานี ท่าอากาศยานบุรีรัมย์ และท่าอากาศยานกระบี่ แทนกรมท่าอากาศยาน โดยที่ไม่มีท่าอากาศยานตากรวมอยู่ด้วยอีกต่อไป จึงนับว่ากรมท่าอากาศยานและกระทรวงคมนาคมได้ยุติแผนการถ่ายโอนการบริหารท่าอากาศยานตากไปโดยปริยาย
ท่าอากาศยานตากมีอาคารผู้โดยสารขนาดเล็ก 1 หลัง และมีลานจอดอากาศยานขนาดกว้าง 60 เมตร ยาว 177 เมตร สามารถรองรับอากาศยานประเภท เอทีอาร์ 72 ได้
ท่าอากาศยานตากมีทางวิ่งขนาดกว้าง 30 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.5 เมตร และยาว 1,500 เมตร พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 45 เมตร และความยาวข้างละ 75 เมตร และมีทางขับขนาดกว้าง 16 เมตร และยาว 135 เมตร จำนวน 2 เส้น
ปัจจุบันไม่มีสายการบินให้บริการ โดยในปัจจุบันยังมีเครื่องบินที่ใช้ในราชการพลเรือน ทหาร ตำรวจและเครื่องบินส่วนบุคคล ทำการบินเป็นครั้งคราว และเป็นฐานการบินฝนหลวง
ท่าอากาศยานตากตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 (เขตแดนไทย/พม่า–มุกดาหาร) ในบริเวณ อำเภอเมือง จังหวัดตาก
ควน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน
จอมพล ป.
ตราผ้าผูกคอลูกเสือประจำจังหวัด
ตราผ้าผูกคอลูกเสือ เป็นตราที่ใช้ในผ้าผูกคอลูกเสือของลูกเสือในแต่ละจังหวัด ซึ่งจะมีความแตกต่างกันในแต่ละจังหวัด ลักษณะของตราแต่ละดวงนั้น เป็นการดัดแปลงจากภาพตราประจำจังหวัดของไทยโดยตรงให้อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมจัตุรัส
ส่วนสีของผ้าผูกคอลูกเสือในไทย ได้ถูกกำหนดตามกฎกระทรวงว่าด้วยเครื่องแบบลูกเสือ พ.ศ. 2510 โดยแบ่งสีของผ้าผูกคอตามเขตของกิจการลูกเสือ ซึ่งเป็นการแบ่งเขตพื้นที่การศึกษาในอดีต เป็น 12 เขต ได้แก่
โพรงกะโหลก
โพรงกะโหลก (cranial cavity or intracranial space) เป็นช่องว่างที่อยู่ภายในกะโหลกศีรษะ เป็นที่อยู่ของสมอง โพรงกะโหลกดาดด้วยเยื่อหุ้มสมอง และมีของเหลวที่ช่วยลดการกระแทก
โพรงกะโหลกเกิดจากกระดูกหุ้มสมอง 8 ชิ้น ได้แก่ กระดูกหน้าผาก (frontal) , กระดูกท้ายทอย (occipital) , กระดูกสฟีนอยด์ (sphenoid) , กระดูกเอทมอยด์ (ethmoid) , กระดูกข้างขม่อม (parietal) 2 ชิ้นและกระดูกขมับ (temporal) 2 ชิ้น (temporal)
ความจุของโพรงกะโหลกของมนุษย์ผู้ใหญ่ประมาณ 1,200-1,700 ลูกบาศก์เซนติเมตร
Cranial cavity
โพรงกะโหลกศีรษะ
Intracranial space
ท่าอากาศยานปัตตานี
ท่าอากาศยานปัตตานี หรือ สนามบินปัตตานี ตั้งอยู่ที่ ตำบลบ่อทอง อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม ปัจจุบันใช้งานเฉพาะราชการทหาร ไม่เปิดให้บริการเชิงพาณิชย์
สนามบินปัตตานี หรือที่เรียกว่า "สนามบินบ่อทอง" ก่อตั้งขึ้นโดยกองทัพอากาศ ซึ่งใช้ในภารกิจสนับสนุนทางทหาร แต่เนื่องจากความต้องการในการขนส่งทางอากาศสูงขึ้น จึงมีการขยายและปรับปรุงท่าอากาศยานให้เหมาะสม และบริษัทเดินอากาศไทย ได้ทำการบินไปยังท่าอากาศยานปัตตานี ใน พ.ศ. 2506 โดยใช้เครื่องบินดักลาส ดีซี-3 ต่อมาได้พัฒนาปรับปรุงทางวิ่งยาว 1,400 เมตร เพื่อรองรับการขึ้น-ลงของเครื่องบินใบพัดแบบBAe Avro-748 และเครื่องบินชอร์ทบราเทอร์แบบ SD 3-30/60 ที่มีใช้ในกิจการพลเรือนขณะนั้น
หลังจากเดินอากาศไทย ได้รวมกิจการกับการบินไทย ต่อมาประสบปัญหาการให้บริการบินในเส้นทางหาดใหญ่-ปัตตานีไปและกลับ โดยได้ให้บริการด้วยเครื่องบินแบบ เอทีอาร์ 72 เนื่องจากมีปริมาณการเดินทางของผู้โดยสารอยู่ในเกณฑ์ต่ำมาก จึงขอหยุดทำการบินในเส้นทางดังกล่าวเป็นการชั่วคราว ซึ่งก็ได้รับอนุมัติจากกระทรวงคมนาคมให้หยุดบินตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2536 จนถึงวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2536 และในที่สุดจึงได้หยุดทำการบินถาวรใน พ.ศ. 2537 ปัจจุบันมีแต่อากาศยานของทางราชการ และอากาศยานเช่าเหมาลำขนาดเล็กใช้บริการที่ท่าอากาศยานแห่งนี้เท่านั้น
ท่าอากาศยานปัตตานีมีอาคารผู้โดยสารขนาดเล็ก 1 หลัง และมีลานจอดอากาศยานขนาดกว้าง 60 เมตร ยาว 155 เมตร สามารถรองรับอากาศยานประเภท เอทีอาร์ 72 ได้
ท่าอากาศยานปัตตานีมีทางวิ่งขนาดกว้าง 40 เมตร โดยไม่มีไหล่ทางวิ่ง และยาว 1,400 เมตร พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 40 เมตร และความยาวข้างละ 227 และ 52 เมตร และมีทางขับขนาดกว้าง 23 เมตร และยาว 120 เมตร จำนวน 2 เส้น
ไม่มีสายการบินพาณิชย์เปิดให้บริการ มีแต่อากาศยานของทางราชการ และอากาศยานเช่าเหมาลำขนาดเล็กใช้บริการที่ท่าอากาศยานแห่งนี้เท่านั้น
ท่าอากาศยานปัตตานีตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 (ถนนเพชรเกษมสายปัตตานี–นราธิวาส)
ท่าอากาศยานสุรินทร์ภักดี
ท่าอากาศยานสุรินทร์ภักดี หรือ สนามบินสุรินทร์ภักดี ตั้งอยู่ที่ หมู่ 7 ถนนคชสาร ตำบลนอกเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ ห่างจากศาลากลางจังหวัดประมาณ 2 กิโลเมตร เดิมเป็นสนามบินของกองทัพบก ต่อมาได้มอบหมายให้องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ เป็นผู้ดำเนินการ แต่เนื่องจากกฎหมายว่าด้วยการกระจายอำนาจไม่ได้อนุญาตให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ดำเนินการเกี่ยวกับกิจการการบิน
สนามบินสุรินทร์ ลงทุน 30 ล้านบาท สร้างโดยองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ แรกเริ่มเปิดสนามบินมีสายการบิน บางกอกแอร์เวย์ มาทำการบินที่สนามบิน 3 เที่ยวต่อสัปดาห์ แต่เกิดปัญหาเนื่องจากขาดทุนจึงยกเลิกเส้นทาง ต่อมาได้มีสายการบิน แอร์อันดามัน มาทำการบิน 3 เที่ยวต่อสัปดาห์ แต่ก็ประสบปัญหาขาดทุนจึงต้องปิดกิจการและยกเลิกเส้นทาง
พ.ศ. 2552 สายการบินพีบีแอร์ ได้เข้ามาเปิดเส้นทางบินสุวรรณภูมิ - สุรินทร์ แต่เนื่องจากบริษัทประสบปัญหาทางการเงินจึงต้องประกาศปิดกิจการและยกเลิกทำการบิน โดยทำการบินได้เพียง 3 วัน
ในปี พ.ศ. 2554 สายการบินไทยรีเจียนัล แอร์ไลน์ได้ทำการเปิดเส้นทางบินสุวรรณภูมิ - สุรินทร์ โดยใช้เครื่องบินขนาดเล็กมาทำการบิน
พ.ศ. 2556 สายการบินนกแอร์ร่วมมือกับองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ และหน่วยงานเอกชนเตรียมเปิดเส้นทางบินดอนเมือง - สุรินทร์ เพื่อรองรับการท่องเที่ยวและการลงทุนโดยจะใช้เครื่องบินแบบ SAAB 340 มาทำการบิน ซึ่งคาดว่าจะสามารถเปิดการบินได้ภายในปลายนี้ 2556 แต่ก็ไม่สามารถดำเนินการได้
พ.ศ. 2557 สายการบิน กานต์แอร์ ขออนุญาตทำการบินในเส้นทาง กรุงเทพ-สุรินทร์ ช่วงเทศกาลงานช้าง แต่ประสบปัญหาด้านความปลอดภัยของสนามบินสุรินทร์ ทำให้ยกเลิกไป
พ.ศ. 2558 สายการบิน กานต์แอร์ ได้รับการอนุมัติจากกรมการบินพลเรือน เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2558 ให้สามารถเปิดทำการบินแบบประจำในเส้นทางสายรองและย่อยภายในประเทศ กรุงเทพ-สุรินทร์ แต่ก็ยังไม่ได้ทำการบิน
พ.ศ. 2559 สายการบิน อาร์แอร์ไลน์ ได้เตรียมการเปิดทำการบินในเส้นทางดังกล่าว และมีแผนจะเปิดทำการบินในเดือนพฤษภาคมของปีดังกล่าว แต่ก็ยังไม่ได้ทำการบิน
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา (จอมทอง)
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ภาคพายัพเชียงใหม่ (จอมทอง) เป็นสถานที่จัดการศึกษาของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา สังกัดเขตพื้นที่ภาคพายัพเชียงใหม่ เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 ตั้งอยู่เลขที่ 199 หมู่ 21 ตำบลบ้านหลวง อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ 50160 มีพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2548 โดย พันตำรวจโท ดร.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี เป็นประธานในพิธี และมี นายสุรพล เกียรติไชยากร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่ รองศาสตราจารย์ ดร.นำยุทธ สงค์ธนาพิทักษ์ อธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล (ตำแหน่งขณะนั้น) ร่วมในพิธีด้วย
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ภาคพายัพเชียงใหม่ จัดการศึกษาวิชาชีพสาขาต่าง ๆ ในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และปริญญาตรี โดยได้ขยายการศึกษาอย่างกว้างขวาง ทั้งในสาขาวิชา และในระดับสูงขึ้นตามลำดับ
เนื่องจากพื้นที่ของวิทยาเขตภาคพายัพ ทั้ง 2 แห่ง คือ วิทยาเขตเจ็ดลิน ถนนห้วยแก้ว จำนวน 115 ไร่ และวิทยาเขตเจ็ดยอด จำนวน 10 ไร่ ไม่เอื้ออำนวยต่อการจัดการเรียนการสอนในปัจจุบัน และไม่สามารถรองรับการขยายการจัดการศึกษา ตามโครงการของ วิทยาเขตฯ ได้
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ได้รับความเห็นชอบ จากองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลวง อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ให้ใช้ประโยชน์จากพื้นที่ บริเวณทางหลวงหมายเลข 1009 ระหว่าง กม. ที่ 3-4 ติดกับ ค่ายลูกเสือแห่งชาติ จำนวนประมาณ 590 ไร่ เป็นสถานที่ก่อสร้าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ภาคพายัพ(จอมทอง) เพื่อรองรับการขยายตัวและขยายโอกาสทางการศึกษา ซึ่งประชาชนในพื้นที่มีความต้องการ และคาดหวังให้มหาวิทยาลัยฯ เปิดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี เพื่อให้นักเรียน นักศึกษา ในเขตพื้นที่อำเภอจอมทอง และเขตพื้นที่การศึกษาใกล้เคียง มีโอกาสได้ศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี ก่อให้เกิดประโยชน์ทางการศึกษาต่อชุมชน และประเทศชาติโดยส่วนรวม
ปี 2559 ได้มีการจัดตั้งสถาบันภาษาภาษาและวัฒนธรรมจีน ขึ้นที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา (จอมทอง)
จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี จำนวน 1 คณะ คือ คณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ สาขาวิชาระบบสารสนเทศทางคอมพิวเตอร์ หลักสูตร 4 ปี เปิดทำการสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550
ในปี พ.ศ. 2554 ได้ทำการเปิดหลักสูตร สาขาวิชาการจัดการ หลักสูตร 4 ปี
ในปี พ.ศ. 2555 ได้ทำการเปิดหลักสูตร สาขาวิชาการบัญชี หลักสูตร 4 ปี
ในปี พ.ศ. 2556 ได้ทำการเปิดหลักสูตร สาขาการท่องเที่ยว หลักสูตร 4 ปี
ทรูมิวสิก
ดอกกล้วยไม้
ธงชาติเอสโตเนีย
ธงชาติเอสโตเนีย เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 7 ส่วน ยาว 11 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นแถบแนวนอน 3 แถบ แต่ละแถบนั้นกว้างเท่ากัน เรียงเป็นแถบสีฟ้า สีดำ และสีขาวจากบนลงล่าง (ธงชาติเอสโตเนียขนาดมาตรฐานนั้นกว้าง 105 เซนติเมตร ยาว 165 เซนติเมตร) ธงนี้มีชื่อเรียกเฉพาะในภาษาเอสโตเนียว่า "sinimustvalge" แปลว่า "ธงฟ้า-ดำ-ขาว" ตามสีที่ปรากฏบนธงชาติ
ธงฟ้า-ดำ-ขาว ซึ่งได้กลายเป็นธงชาติเอสโตเนียในปัจจุบัน เรื่มปรากฏขึ้นครั้งแรกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1880 (พุทธทศวรรษที่ 2423) ในฐานะของธงสมาคมนักศึกษาเอสโตเนียแห่งมหาวิทยาลัยทาร์ทู (ตั้งอยู่ที่เมืองทาร์ทู ประเทศเอสโตเนียในปัจจุบัน) และได้มีการเฉลิมฉลองที่ The Hall of the Pastorate of Otepää ในวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2427 ซึ่งธงสมาคมนักศึกษาเอสโตเนียแห่งมหาวิทยาลัยทาร์ทูที่เป็นของเดิมนี้ ได้มีการเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติของประเทศเอสโตเนีย
ธงดังกล่าวนี้ต่อมาได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการชาตินิยมในเอสโตเนีย และได้กลายมาเป็นธงชาติเอสโตเนียครั้งแรกเมื่อประเทศนี้ประกาศเอกราชจากรัสเซียและเยอรมนีอย่างเป็นทางการในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2461 ต่อมาได้มีการรับรองให้เป็นธงชาติเอสโตเนียอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน และได้ชักขึ้นในฐานะธงชาติอย่างเป็นทางการครั้งแรกที่หอคอยพิกก์เทอร์แมน ในกรุงทาลลินน์ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคมของปีนั้น
ในระยะต่อมาเอสโตเนียได้ตกเป็นเมืองขึ้นของชาติต่างๆ หลายครั้ง ทำให้ธงฟ้า-ดำ-ขาวกลายเป็นธงต้องห้ามของเอสโตเนียภายใต้การปกครองของต่างชาติ ครั้งแรกเมื่อเอสโตเนียถูกกองทัพแดงของสหภาพโซเวียตรุกรานในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2483 ธงชาติเอสโตเนียได้ถูกชักลงจากยอดเสาที่หอคอยพิกก์เทอร์แมนในวันที่ 21 มิถุนายนของปีนั้น และในวันรุ่งขึ้นธงแดงอันเป็นธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเอสโตเนียก็ได้ถูกชักขึ้นแทนที่ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของเอสโตเนียภายใต้การปกครองของลัทธิคอมมิวนิสต์ ต่อมาเมื่อกองทัพนาซีเยอรมนีเข้ายึดครองเอสโตเนียระหว่างปี พ.ศ. 2484 - 2488 กองทัพนาซีเยอรมนีได้อนุญาตให้ชาวเอสโตเนียใช้ธงฟ้า-ดำ-ขาวแทนธงของสหภาพโซเวียต ในฐานะธงของชาวเอสโตเนียแต่ไม่ใช่ในฐานะธงชาติ
กระทั่งเมื่อกองทัพนาซีเยอรมนีล่าถอยไปในเดือนกันยายน พ.ศ. 2488 ชาวเอสโตเนียก็ได้ใช้ธงฟ้า-ดำ-ขาว เป็นธงชาติของตนเองอีกครั้งในระยะสั้นๆ ก่อนจะกลายเป็นธงต้องห้ามอีกครั้งเมื่อกองทัพสหภาพโซเวียตกลับเข้ามายึดครองเอสโตเนียในวันที่ 22 กันยายน ของปีนั้น และธงแดงของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเอสโตเนียก็ได้ถูกนำมาใช้เป็นธงชาติเอสโตเนียอีกครั้งเป็นระยะเวลานานหลายปี
ภายหลังจากการประกาศใช้นโยบายเปเรสตรอยกาและกลาสนอสต์ หรือนโยบายการเปิดกว้างทางการเมืองและการวางแผนโครงสร้างเศรษฐกิจใหม่ของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2528 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ธงฟ้า-ดำ-ขาวก็ได้กลับมามีฐานะเป็นธงชาติเอสโตเนียอีกครั้ง โดยได้มีการชักธงนี้ขึ้นที่หอคอยพิกก์เทอร์แมนเป็นสัญลักษณ์เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 และมีการประกาศยืนยันฐานะความเป็นธงชาติเอสโตเนียอย่างเป็นทางการในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ก่อนหน้าที่เอสโตเนียจะได้รับเอกราชเพียงเล็กน้อย ธงนี้ได้ใช้สืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน
เอสโตเนียตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทวีปยุโรป เป็นประเทศเล็กๆที่บนชายฝั่งทะเลบอลติก มีทะเลสาบและป่าไม้อยู่มากมาย ประกาศตนเป็นเอกราชแยกออกจากสหภาพโซเวียต ในปี ค.ศ.1991
การให้นิยามความหมายของธงชาติเอสโตเนียมีอยู่หลายแบบ หากตีความตามประวัติศาตร์เอสโตเนียนั้น สีฟ้าจะหมายถึงอิสรภาพในอดีตกาล สีดำหมายถึงสมัยที่ประเทศสูญเสียเอกราช และสีขาวหมายคำสัญญาต่ออนาคตอันสดใสของชาติ แต่ถ้าจะกล่าวตามคำนิยามที่ได้รับคำนิยมทั่วไปซึ่งกวีชื่อมาร์ติน ลิปป์ (Martin Lipp) ได้ให้ไว้ จะมีความหมายดังนี้
พิชัยสงครามสามก๊ก
วสันต์
เซเวอร์กันดั้ม
ZGMF-X23S เซเวอร์กันดั้ม (ญี่ปุ่น:セイバーガンダム ;อังกฤษ:Saviour Gundam) เป็นโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
เซเวอร์กันดั้มเป็นหนึ่งในโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจของซาฟท์ เนื่องจากสนธิสัญญายูเนียสได้ห้ามใช้งานนิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์กับโมบิลสูท โมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจจึงใช้วิธีชาร์จพลังงานให้แบตเตอรีด้วย "ระบบส่งพลังงานลำแสงดิวเทเรียม" ของยานมิเนอร์วาแทน เกราะเฟสชิฟท์อาเมอร์ของโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจยังได้รับการปรับปรุงเป็นวาริเอเบิลเฟสชิฟท์อาเมอร์ (Variable Phase Shift Armor - VPS)ที่พัฒนาต่อมาจากข้อมูลของเฟสชิฟท์อาเมอร์เปลี่ยนสีได้ของสไตรค์รูจ ซึ่งสามารถปรับค่าพลังงานที่ใช้และพลังป้องกันได้และจะทำให้สีเปลี่ยนไป ที่แตกต่างกันคือวาริเอเบิลเฟสชิฟท์อาเมอร์สามารถเปลี่ยนสีได้ระหว่างการต่อสู้ แต่สไตรค์รูจต้องทำการปรับแต่งก่อนทำการสู้รบ
เซเวอร์กันดั้มเป็นโมบิลสูทที่ออกแบบให้สามารถแปลงร่างเป็นโมบิลอาเมอร์ซึ่งบินบนโลกด้วยความเร็วสูงได้เหมือนเครื่องบินรบ รวมถึงมีความคล่องแคล่วและพลังทำลายในระดับสูง อาวุธเด่นของเซเวอร์กันดั้มก็คือพลาสม่าบีมแคนน่อนขนาดใหญ่ "แอมฟอร์ทัส" สองกระบอกซึ่งพับไว้ด้านหลัง เมื่อใช้งานในร่างโมบิลสูทนั้นจะพับมาไว้ข้างเอว ส่วนในร่างโมบิลอาเมอร์จะพับไปด้านหน้า พลาสม่าบีมแคนน่อนนี้ยังติดตั้ง"ซูเปอร์ฟอร์ทิส"ซึ่งเป็นบีมกันขนาดเล็กเสริมเอาไว้ด้วย
กิลเบิร์ต ดูแรนดัล ผู้นำของแพลนท์ ได้มอบเซเวอร์กันดั้มให้กับอัสรัน ซาล่าหลังจากที่อัสรันตกลงกลับเข้าร่วมกับซาฟท์อีกครั้งในฐานะสมาชิกของหน่วยเฟท ซึ่งอัสรันได้ประจำการอยู่กับยานมิเนอร์ว่าและร่วมในการต่อสู้ครั้งสำคัญหลายครั้ง จนกระทั่งถูกฟรีด้อมกันดั้มของคิระ ยามาโตะทำลายในการต่อสู้ที่หมู่เกาะครีต
โปรโตเซเวอร์.
รุ่นต้นแบบของเซเวอร์กันดั้มซึ่งปรากฏตัวในฐานะโมบิลสูทตัวร้ายของนิยายภาพและมังงะ "โมบิลสูทกันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์" โปรโตเซเวอร์มีลักษณะคล้ายกับเซเวอร์กันดั้มและมีคุณสมบัติเหมือนกันทุกประการ แต่มีโทนสีเทาดำคาดแถบสีขาวและลักษณะของแอมฟอร์ทัสจะต่างกันเล็กน้อย ซึ่งในเดสทินีแอสเทรย์นั้น โปรโตเซเวอร์อยู่ในการครอบครองของกลุ่มพันธมิตรโลกและได้รหัสใหม่เป็น RGX-04 กลุ่มพันธมิตรโลกได้มอบโปรโตเซเวอร์ให้ทหารรับจ้าง อิลด์ จอรัลใช้เพื่อสังหารนักข่าวเบอนาเดท ลูลู่ และอดีตนักบินของพันธมิตร เอ็ดเวิร์ด ฮาเรลสัน ระหว่างที่ซาฟท์มอบตัวทั้งสองให้กับพันธมิตร แต่ถูกซาคุแฟนธอมของรีกะ เชเดอร์และโมบิลอาเมอร์ เอ็กซัส ของมอร์แกน ชิววาเลียร์ซึ่งมีหน้าที่คุ้มกันขัดขวางไว้ได้
ต่อมาโปรโตเซเวอร์ได้รับการเพิ่มพลังด้วยแบ็คแพ็ค พลัส11 ซึ่งดัดแปลงมาจากแบ็คแพ็คของรีเจเนเรตกันดั้ม พลัส11นี้มีเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์และนิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์ จึงทำให้โปรโตเซเวอร์ปฏิบัติการได้โดยไม่จำกัดเวลาและยังทำให้อาวุธมีอานุภาพสูงขึ้นด้วย
LV-ZGMF-X23S แวนเซเวอร์กันดั้ม.
ปรากฏตัวใน "โมบิลสูทกันดั้มซี้ด วีเอสแอสเทรย์" แวนเซเวอร์กันดั้มเป็นเซเวอร์กันดั้มที่ได้รับการดัดแปลงโดยกองกำลังลึกลับ "ไลบราเรียน" และเป็นโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจเพียงเครื่องเดียวที่ไลบราเรียนสามารถสร้างได้โดยใช้ข้อมูลจากโปรโตเซเวอร์
ลักษณะโดยรวมของแวนเซเวอร์นั้นไม่ต่างจากเซเวอร์กันดั้มแต่ได้ย้ายตำแหน่งของปีกจากเดิมที่ติดไว้กับปืนแอมฟอทัสไปไว้ที่ข้างไหล่ ซึ่งทำให้เกิดแรงยกได้มากกว่าเดิมและทำให้แวนเซเวอร์สามารถต่อสู้กลางอากาศได้ดีกว่าเซเวอร์กันดั้ม แวนเซเวอร์มีระบบสไตรเกอร์แพ็คเพื่อให้สามารถปฏิบัติการได้หลายรูปแบบ แต่ไม่มีสไตรเกอร์แพ็คประจำตัวเหมือนโมบิลสูทรุ่นอื่นๆของไลบราเรียน
ธงชาติเช็กเกีย
ธงชาติเช็กเกีย  มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งครึ่งตามแนวนอน โดยครึ่งบนมีสีขาว ครึ่งล่างมีสีแดง ที่ด้านคันธงมีรูปสามเหลี่ยมหน้าจั่วสีน้ำเงิน โดยฐานของรูปนั้นอยู่ติดกับด้านคันธง ธงนี้เดิมเป็นธงชาติของประเทศเช็กโกสโลวาเกีย แต่เมื่อมีการแยกประเทศเช็กโกสโลวาเกียเป็นสาธารณรัฐเช็ก (เช็กเกีย) และสโลวาเกียในปี พ.ศ. 2536 สาธารณรัฐเช็กก็ได้รับเอาธงชาติเช็กโกสโลวาเกียเดิมเป็นธงชาติของตนสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน แม้ว่าจะเป็นการขัดรัฐธรรมนูญซึ่งห้ามทั้งสองชาติใช้สัญลักษณ์ที่สืบทอดจากประเทศเช็กโกสโลวาเกียเดิมก็ตาม
รอยเลื่อนแซนแอนเดรียส
ธงชาติตุรกี
ธงชาติตุรกี เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีแดง กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ที่กลางธงค่อนไปทางด้านคันธงมีรูปพระจันทร์เสี้ยวและดาวห้าแฉกสีขาว มีชื่อเรียกในภาษาตุรกีว่า "Ay Yıldız" (ธงจันทร์เสี้ยวและดาว) และ "Alsancak" (ธงแดง)
ธงนี้มีประวัติความเป็นมาที่ซับซ้อนด้วยว่าธงนี้เป็นธงที่ปรากฏการใช้มาแต่สมัยโบราณ และภายหลังก็ได้นำมาใช้เป็นธงชาติของจักรวรรดิออตโตมานในรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งรูปแบบของธงจักรวรรดิออตโตมานที่ปรากฏเป็นธงชาติตุรกีในทุกวันได้เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2387 ในช่วงของการปฏิรูปแทนซิมัต (Tanzimat reforms) โดยมีการแก้ไขแบบอยู่หลายครั้งในช่วงต่าง ๆ ที่สุดแล้วจึงได้มีการกำหนดรูปแบบมาตรฐานของธงนี้ขึ้นตามกฎหมายในปี พ.ศ. 2479 ซึ่งเป็นลักษณะของธงที่ใช้ในปัจจุบัน
องค์การนาซา
เทศบาลตำบลขามป้อม
แผ่นดินไหวโลมาพรีตา
ถังรีไซเคิล (วินโดวส์)
ภายในระบบปฏิบัติการ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ รีไซเคิลบิน  เป็นที่เก็บที่สุดท้ายของไฟล์ที่ถูกสั่งลบ ก่อนการลบอย่างถาวรจากอุปกรณ์เก็บข้อมูล
ไมโครซอฟท์ได้เพิ่มรีไซเคิลบินเข้าสู่ระบบปฏิบัติการครั้งแรกในวินโดวส์ 95 จุดประสงค์ของรีไซเคิลบินคือเพื่อใช้เป็นที่เก็บชั่วคราวของไฟล์ที่ถูกสั่งลบ ซึ่งทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ ผู้ใช้สามารถเรียกดูไฟล์ที่เก็บอยู่ในรีไซเคิลบินก่อนตัดสินใจลบอย่างถาวร ซึ่งก่อนหน้านั้น ในวินโดวส์รุ่นก่อนและเอ็มเอสดอส วิธี undelete เป็นหนทางเดียวที่จะสามารถกู้คืนไฟล์ที่ถูกลบโดยไม่ตั้งใจ รีไซเคิลบินไม่เป็นเพียงแค่แหล่งรวบรวมไฟล์ที่ถูกลบ แต่ยังมีข้อมูลของวันเวลาที่ถูกลบ และตำแหน่งดั้งเดิมของไฟล์เหล่านั้นอีกด้วย รีไซเคิลบินสามารถเข้าถึงได้ในวินโดวส์เอกซ์พลอเรอร์เหมือนการเปิดโฟลเดอร์ทั่วไป ไฟล์ต่างๆ ในรีไซเคิลบินจะแสดงคล้ายกับรายการไฟล์ทั่วไป ไฟล์จะถูกเอาออกจากรีไซเคิลบินเมื่อสั่งให้กู้คืน หรือลบทิ้งอย่างถาวร อย่างใดอย่างหนึ่ง
ลักษณะไอคอนของรีไซเคิลบินเป็นตัวบ่งบอกว่ามีรายการไฟล์อยู่ในนั้นหรือไม่ ถ้าหากรีไซเคิลบินว่างเปล่า ไอคอนจะแสดงเป็นรูปถังที่ว่างเปล่า ในทางตรงข้ามหากมีรายการไฟล์ในรีไซเคิลบิน ไอคอนจะแสดงเป็นรูปถังที่เต็มไปด้วยก้อนกระดาษหรือขยะ