pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เอฟ(เอกซ์) เปิดตัวอัลบั้มเต็มชุดแรก "Pinocchio" ในปี ค.ศ. 2011 และอีกสองมินิอัลบั้ม "Nu Abo" (2010) และ "Electric Shock" (2012) โดยทั้งสามอัลบั้มประสบความสำเร็จอย่างมากด้วยการติดอันดับหนึ่งบนแกออนอัลบั้มชาร์ตของเกาหลีใต้ อีกทั้งอัลบั้มเต็มชุดที่สอง "Pink Tape" (2013) ยังเป็นอัลบั้มที่ได้รับการยอมรับในด้านคุณภาพของเพลงและรูปลักษณ์ของแพคเกจที่โดดเด่น ซึ่ง "ฟิวส์" สถานีเพลงของสหรัฐอเมริกาได้จัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน "41 อัลบั้มยอดเยี่ยมประจำปี 2013" ซึ่งอัลบั้มนี้เป็นเพียงแค่อัลบั้มเดียวที่เป็นเพลงแนวเคป็อป นอกจากนี้ยังได้รับการจัดอันดับให้เป็น"อัลบั้มเคป๊อปที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งปี 2010" โดย "บิลบอร์ด"
ในเวลาต่อมาเอฟ(เอกซ์) เปิดตัวอัลบั้มเต็มชุดที่สามและสี่ของกลุ่มคือ "Red Light" (2014) และ "4 Walls" (2015) ซึ่งทั้งสองประสบความสำเร็จอย่างมากในด้านยอดขายและได้รับการตอบรับอย่างดีจากนักวิจารณ์ดนตรี โดยหลังจากปล่อยซิงเกิ้ล "All Mine" ซึ่งเป็นโปรเจกต์ของเอสเอ็มสเตชัน ในปี ค.ศ. 2016 วงก็ได้หยุดทำกิจกรรมจนถึงปัจจุบัน ทำให้สมาชิกในวงต่างก็เริ่มกิจกรรมเดี่ยวของตนเอง เช่น การแสดง, นางแบบ, ละครเวที รวมไปถึงเป็นศิลปินเดี่ยว โดยในเดือนสิงหาคม ปีค.ศ. 2019 ที่ผ่านมา เอฟ(เอกซ์) ทั้งสามคนได้รวมตัวกันอย่างเป็นทางการ (ยกเว้นวิกตอเรีย) และขึ้นแสดงในคอนเสิร์ต SM Town Live 2019 ทั้งหมดสามรอบการแสดงที่โตเกียว
แนวเพลงทดลองของวงได้รับการชื่นชมอย่างมาก อีกทั้งเอฟ(เอกซ์) ยังเป็นหนึ่งในศิลปินเคป็อปไม่กี่กลุ่มที่เป็นที่ยอมรับในระดับสากล นอกจากนี้ยังเป็นศิลปินเคป็อปกลุ่มแรกที่ได้เข้าร่วมการแสดงในงานเซาธ์บายเซาธ์เวสต์ (SXSW) คอนเสิร์ตชื่อดังของอเมริกา ในปีค.ศ. 2013 และติดอันดับเจ็ดใน "10 อันดับ เกิร์ลกรุ๊ปเคป๊อปของทศวรรษที่ผ่านมา" โดยบิลบอร์ดในปีค.ศ. 2017
ในปีค.ศ. 2000 คริสตัล หนึ่งในสมาชิกของวงถูกพบและได้รับการทาบทามจากทืมงานของเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ ในขณะไปเที่ยวเกาหลีกับครอบครัวพร้อมกับเจสสิก้า (อดีตสมาชิกวงเกิลส์เจเนอเรชัน) พี่สาวของเธอ หลังจากนั้นคริสตัลเธอก็ได้มีผลงานในมิวสิกวิดีโอของชินฮวาในเพลง "Wedding March" ("너의곁에서 2")
ซ็อลลีเป็นนักแสดงตั้งแต่เด็ก โดยมีผลงานการแสดงเรื่องแรกในปีค.ศ. 2005 กับละคร "ซอดองโยสายใยรักสองแผ่นดิน" รับบทเป็น องค์หญิงซันวา ธิดาแห่งกษัตริย์ซิลลา , ลูนา ได้รับคัดเลือกจากบริษัทจากการไปออกรายการเรียลลิตี้ชื่อ " Truth Game " ในปีค.ศ. 2006 , วิกตอเรีย ได้รับการติดต่อจากต้นสังกัดผ่านการแข่งขันเต้น Beijing dance ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2007 หลังจากประกวดได้รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง และในปีค.ศ. 2008 แอมเบอร์ ผ่านการออดิชั่นของเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ที่จัดขึ้นที่เมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย
2011–2012: "พินอคคิโอ", "ฮ็อตซัมเมอร์", และ "อิเล็คทริคช็อค".
เดือนเมษายน ค.ศ. 2011 เอฟ(เอกซ์) เปิดตัวอัลบั้มเต็มชุดแรก "พินอคคิโอ" (Pinocchio) ด้วยเพลงหลักอย่าง "พินอคคิโอ(แดนเจอร์)" (Pinocchio(Danger)) โดยเพลงดังกล่าวได้อันดับหนึ่งบนแกออนดิจิทัลชาร์ต และได้ถ้วยรางวัลในรายการเพลงทั้งหมด 8 ถ้วย ต่อมาในวันที่ 14 มิถุนายน ได้ปล่อยผลงานอัลบั้มรีแพ็กเกจที่มีเพลงหลักอย่าง "ฮ็อตซัมเมอร์" (Hot Summer) (เป็นเพลงรีเมคจากของวง "มอนโรส" (Monrose) ที่ผลิตโดย Thomas Troelsen และ Remee) โดยในอัลบั้มดังกล่าวมีการเพิ่มดิจิตอลซิงเกิ้ลที่ปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ 3 เพลง ได้แก่ "ลาชาทา" (La Cha Ta), "ชูว์" (Chu ~ ♡) และ "อีส อิท โอเค?" (Is It Ok?) โดยซิงเกิ้ลหลัก "ฮ็อตซัมเมอร์" (Hot Summer) ขึ้นสู่อันดับสองบนแกออนดิจิทัลชาร์ตและถูกดาวน์โหลดมากกว่า 375,000 ครั้งในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย ทำให้เพลงนี้ได้กลายเป็นหนึ่งในซิงเกิ้ลที่ประสบความสำเร็จที่สุดในปีค.ศ. 2011 อีกทั้งสามารถจำหน่ายได้ถึง 2,909,384 ชุด ภายในช่วงสิ้นปีในเกาหลีใต้ หลังจากนั้นในเดือนสิงหาคม เอฟ(เอกซ์)ได้ปล่อยเพลงชื่อ "การากาบานา" (Garagabana) เพลงโปรโมตสำหรับเกม Bust-a-Move และในเดือนธันวาคม ได้ปล่อยเพลงภาษาอังกฤษชื่อ "1, 2, 3" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอัลบั้ม "2011 เอสเอ็มทาว์น วอร์มเมสกิฟท์" (2011 SMTown Winter: The Warmest Gift)
เอฟ(เอกซ์) เปิดตัวมินิอัลบั้มชุดที่สอง "อิเล็คทริคช็อค" (Electric Shock) ในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2012 โดยอัลบั้มดังกล่าวประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกและได้ถ้วยรางวัลในรายการเพลงทั้งหมด 9 ถ้วย และในเดือนพฤศจิกายนได้รับรางวัล "การแสดงประเภทเต้นหญิงยอดเยี่ยม - กลุ่ม" (Best Dance Performance - Female Group) ในงาน "2012 เอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์" (2012 Mnet Asian Music Awards) ที่ฮ่องกง และในเดือนมกราคม ปีค.ศ. 2013 สองเพลงจากมินิอัลบั้มชุดที่สอง อย่างเพลง "อิเล็คทริคช็อค" (Electric Shock) และ "เจ็ท" (Jet) ได้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล "เพลงเต้นแนวอิเล็กทรอนิกส์ยอดเยี่ยม" (Best Dance and Electronic Song) ในงาน "โคเรียน มิวสิก อะวอดส์ ครั้งที่ 10" (2010 Korean Music Awards) โดยเพลงได้รับรางวัลคือเพลง "อิเล็คทริคช็อค" (Electric Shock)
2015–2016: ซ็อลลีออกจากวง, "โฟว์วอลส์", คอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งแรก, การพักกิจกรรมของวง, และ กรณีพิพาทจีน-เกาหลี.
วันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 เอฟ(เอกซ์) ปล่อยซิงเกิ้ลอัลบั้มภาษาญี่ปุ่นครั้งแรกในชื่อ "ซัมเมอร์สเปเชียล พินอคคิโอ / ฮ็อตซัมเมอร์" (Summer Special Pinocchio / Hot Summer) ซึ่งเปิดตัวด้วยอันดับที่ 23 บนชาร์ตประจำสัปดาห์บนออริคอน และในเดือนสิงหาคม ซ็อลลี ได้ออกจากวงอย่างเป็นทางการเพื่อเน้นกิจกรรมด้านการแสดง หลังจากนั้นสมาชิกที่เหลือได้ดำเนินกิจกรรมในฐานะเอฟ(เอกซ์)ต่อด้วยการปล่อยอัลบั้มเต็มชุดที่สี่ "โฟว์วอลส์" ในเดือนตุลาคม ด้วยยอดขายกว่า 66,000 อัลบั้มในการเปิดขายสัปดาห์แรก พร้อมทั้งมีรายการเรียลลิตี้ชื่อ "เอฟ(เอกซ์) = 1เซนติเมตร" (f(x)=1cm) ต่อมาได้ปล่อยซิงเกิ้ลเพลง "12:25 (วิชลิสท์)" (12:25 (Wish List)) ซึ่งเป็นหนึ่งในเพลงของอัลบั้ม "เอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ คริสต์มาสโปรเจกต์ - วินเทอร์การ์เด้น" (S.M Entertainment's Christmas project - Winter Garden) ในเดือนธันวาคม และช่วงท้ายปีเอฟ(เอกซ์)ได้ร่วมแสดงเพลงร่วมกับวงเพตชอปบอยส์ พร้อมทั้งได้รับรางวัล "โกลบอลแฟนช้อยส์" (Global Fans Choice) จากงานประกาศรางวัล "2015 เอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์" (2015 Mnet Asian Music Awards)
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2016 ได้รางวัล "ดิสก์บนซัง" จากงาน "2016 โกลเด้นดิสก์อวอร์ด" (2016 Golden Disk Awards) และจัดคอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งแรกในชื่อ "ไดเมนชั่น 4 - ด็อคกิ้งสเตชัน" (Dimension 4 – Docking Station) ซึ่งเริ่มในกรุงโซลต่อด้วยอีก 6 รอบการแสดงในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งวงเอฟ(เอกซ์)ได้ประกาศชื่อแฟนคลับอย่างเป็นทางการในวันที่ 31 มกราคม ว่า "มียู" (MeU) ต่อมาได้ปล่อยซิงเกิ้ลเพลงในโปรเจกต์เอสเอ็มสเตชันชื่อ "ออลมาย" (All Mine) ในเดือนกรกฎาคม โดยเพลงดังกล่าวได้แอมเบอร์เป็นผู้กำกับและตัดต่อวิดีโอเพลง หลังจากนั้นวงได้ปล่อยซิงเกิ้ลอัลบั้มภาษาญี่ปุ่นชุดที่ 2 "โฟว์วอลส์ / คาวบอย" (4 Walls / Cowboy) ซึ่งเป็นเพลงเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่น พร้อมทั้งมีเพลงหลักอย่าง "คาวบอย" (Cowboy) ซึ่งเป็นหนึ่งในเพลงที่ได้แสดงในคอนเสิร์ตของวงที่เมืองโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น และในวันที่ 16 ตุลาคม มิวสิควิดีโอเพลง "อิเล็คทริคช็อค" (Electric Shock) มียอดเข้าชมบนยูทูบเกิน 100 ล้านวิว ส่งผลให้เอฟ(เอกซ์) กลายเป็นที่สามของวงเกิร์ลกรุปหญิงเกาหลีใต้และที่ 6 ของวงการศิลปินเคป๊อบ ที่ทำยอดเข้าชมบนยูทูบเกิน 100 ล้านวิว
หลังจากปีค.ศ. 2016 เกาหลีใต้ได้ประสบปัญหาทางการเมืองระหว่างประเทศกับจีน เกิดกรณีพิพาทอันเนื่องมาจากการติดตั้งระบบต่อต้านมิสไซล์เพดานบินสูง (Terminal High Altitude Area Defense) หรือ "THAAD" ในประเทศเกาหลีใต้ ทำให้ทางประเทศจีนออกนโยบายต่อต้านเกาหลีใต้จนถึงปัจจุบัน ทำให้ส่งผลต่อสมาชิกชาวจีนต่างๆที่ทำงานในวงการเพลงเคป๊อบ รวมถึงวิกตอเรีย ทำให้หลังจากนั้นสมาชิกต่างๆในวงเอฟ(เอกซ์)ได้แยกย้ายไปทำกิจกรรมเดี่ยว
2019: การรวมตัวอีกครั้ง, ครบรอบ10ปี, และ การไม่ต่อสัญญาของสมาชิก.
วันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2018 คริสตัลให้สัมภาษณ์กับนิตยสารรายหนึ่งเกี่ยวกับการรวมตัวกันของวงว่า "สมาชิกพูดคุยกันบ่อยครั้งเกี่ยวกับการคัมแบ็ค แต่เพราะตารางงานของแต่ละคนไม่ตรงกัน เลยไม่มีแผนสำหรับกิจกรรมวง"
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 เอฟ(เอกซ์)ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งอย่างเป็นทางการ(ยกเว้นวิกตอเรีย) ในคอนเสิร์ต SM Town Live 2019 ทั้งหมดสามรอบการแสดงที่โตเกียว
วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2019 แอมเบอร์ หนึ่งในสมาชิกของวงได้ประกาศผ่านโซเชียลมีเดียของเธอว่าสัญญากับทางค่ายได้สิ้นสุดลงและตัดสินใจไม่ต่อสัญญากับเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เช่นเดียวกันกับลูนาและวิกตอเรีย ที่ออกมาประกาศผ่านโซเชียลมีเดียในวันที่ 5 กันยายน ว่าไม่ต่อสัญญากับต้นสังกัด แต่เอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์รายงานว่าอยู่ในระหว่างการหารือสัญญากับวิกตอเรีย และจากรายงานของค่ายพบว่าปัจจุบันวิกตอเรียยังคงมีสัญญากับต้นสังกัดเดิม
จากการให้สัมภาษณ์ของแอมเบอร์เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เธอระบุว่า เอฟ(เอกซ์)ไม่มีแผนที่จะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง และเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2020 มีรายงานว่า คริสตัล ตัดสินใจจะออกจากเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ อย่างไรก็ตามทางต้นสังกัดได้ออกมาเปิดเผยว่าสัญญาของเธอกับทางค่ายจะหมดลงในสิ้นเดือนสิงหาคม ปี 2020 และอยู่ระหว่างการหารือเกี่ยวกับการต่อสัญญา หลังจากนั้นในเดือนตุลาคมได้มีประกาศว่าคริสตัลได้ออกจากค่ายอย่างเป็นทางการ และเซ็นสัญญาใหม่กับค่ายเอช แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 สัญญาระหว่างวิกตอเรียกับเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ได้หมดลงอย่างเป็นทางการ ทำให้ในปัจจุบันสมาชิกวงเอฟ(เอกซ์)ไม่ต่อสัญญาภายใต้เอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ทั้งหมด
ไมเคิล แรดฟอร์ด
ไมเคิล แรดฟอร์ด  เกิดที่นิวเดลี ประเทศอินเดีย ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946 บิดาเป็นชาวอังกฤษ ส่วนมารดาเป็นชาวออสเตรียเชื้อสายยิว เป็นที่รู้จักกันในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์และนักเขียนบทชาวอังกฤษ
แรดฟอร์ด ได้รับการศึกษาชั้นต้นจากโรงเรียน Bedford School ก่อนจะสอบเข้าเรียนต่อที่ Worcester College, Oxford หลังจากนั้นก็ย้ายไปเข้าเรียนที่ National Film and Television School ในปีแรกที่เปิดทำการ
ระหว่างปี 1976 - 1982 แรดฟอร์ดทำงานเป็นผู้ผลิตสารคดีให้แก่ BBC สารคดีซึ่งเป็นที่รู้จักกันได้แก่เรื่องเกี่ยวกับชาวสก็อตแลนด์บนเกาะLewis ผู้ยึดมั่นในความจริงจากคัมภีร์ไบเบิลใน 'The Last Stronghold of the Pure Gospel', นักร้องโซปราโนนาม Isobel Buchanan ใน 'La Belle Isobel', นักร้องและนักแต่งเพลง Van Morrison ใน ‘Van Morrison in Ireland’และเรื่องเกี่ยวกับการถ่ายทำสารคดีอีกเรื่องคือ 'The Making of The Pirates of Penzance' ซึ่งในการถ่ายทำสารคดีสองเรื่องหลัง แรดฟอร์ด ได้ทำงานร่วมกับนักถ่ายทำภาพยนตร์ชื่อดัง Roger Deakins ผู้ได้ร่วมถ่ายทำภาพยนตร์กับแรดฟอร์ด 2 เรื่อง คือ 1984 และ White Mischief โดยงานที่น่าสนใจในยุคแรกของเขาคือ 'Another time, another place' (1982) ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในบรรยากาศของสก็อตแลนด์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เกี่ยวกับเรื่องของความรักของหญิงชาวบ้านกับเชลยศึกชาวอิตาเลียน
แรดฟอร์ด เริ่มเป็นที่จับตามองจากภาพยนตร์เรื่อง 1984 ซึ่งเขาได้แรงบันดาลในจากนวนิยายของจอร์จ ออร์เวลล์ เรื่อง Nineteen Eighty-Four ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดย จอห์น เฮิร์ท ในบทของ Winston Smith รวมถึงยังเป็นการแสดงภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของ ริชาร์ด เบอร์ตัน อีกด้วย ตัวภาพยนตร์ถูกถ่ายทำในลอนดอนระหว่างเดือนเมษายน - มิถุนายน 1984 ตามฉากในหนังสือที่ระบุไว้
ภาพยนตร์เรื่องต่อมาของ แรดฟอร์ด ที่ออกฉายในปี 1987 ก็คือ White Mischief ภาพยนตร์ดราม่าที่ใช้ฉากในประเทศเคนยาช่วงปี 1940s เป็นอีกครั้งที่ แรดฟอร์ด เขียนบทโดยได้แรงบันดาลใจมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันของนักเขียน เจมส์ ฟ็อกซ์
ไมเคิล แรดฟอร์ด กลายเป็นที่รู้จักในวงกว้างในฐานะผู้กำกับและนักเขียนบทภาพยนตร์จากภาพยนตร์เรื่อง Il Postino ในปี 1994 ซึ่งเขาได้แรงบันดาลใจจากนิยายเรื่อง Ardiente Paciencia ของ Antonio Skármeta ความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ของภาพยนตร์ (ในรอบหลายปีสำหรับภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศทั้งหมดที่เคยมีการสร้าง) นำมาสู่เสียงยกย่องในระดับนานาชาติสำหรับ แรดฟอร์ด และดารานำในภาพยนตร์ Massimo Troisi แต่น่าเศร้าที่ Troisi เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 41 ปี เพียงวันเดียวหลังจากภาพยนตร์ Il Postino เสร็จสมบูรณ์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลในระดับนานาชาติหลายรางวัล ได้แก่ รางวัลBAFTA สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมสำหรับ แรดฟอร์ด ผู้ซึ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและรางวัลออสการ์ สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
ในปี 2000 ภาพยนตร์เรื่อง Dancing at the Blue Iguana ได้ถูกนำออกฉาย ซึ่งแตกต่างจากภาพยนตร์เรื่องอื่นๆของเขาที่เป็นการดัดแปลงมาจากนวนิยายหรือบทละคร โดยที่ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการเขียนบทร่วมกันระหว่าง แรดฟอร์ด และ David Linter
ในปี 2004 แรดฟอร์ด ได้กำกับภาพยนตร์เรื่อง The Merchant of Venice เขาได้ดัดแปลงเนื้อเรื่องมาจากบทละครชวนหัวของเชกสเปียร์ ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดย อัล ปาชิโน รับบท Shylock, เจเรมี่ ไอรอนส์ รับบท Antonio
ในปี 2007 เขาได้ให้ เดมี่ มัวร์ และ ไมเคิล เคน ผู้ซึ่งเคยแสดงผลงานร่วมกันในภาพยนตร์เรื่องBlame it on Rio ได้ร่วมงานกันอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง Flawless ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับการปล้นอัญมณีในบรรยากาศของปี 1960
แรดฟอร์ด ยังได้กำกับละครเวทีครั้งแรกในปี 2000 ที่โรงละคร West End ในเรื่อง The Seven Year Itch ซึ่งดัดแปลงมาจากภาพยนตร์ของ Billy Wilder ในปี 1955 เรื่อง The Seven Year Itch ที่นำแสดงโดย มาริลิน มอนโร
กิน ทามะ
แอร์เอเชีย เอกซ์
แอร์เอเชีย เอกซ์ เป็นสายการบินต้นทุนต่ำ ซึ่งดำเนินการโดยบริษัท แอร์เอเชีย เอกซ์ จำกัด โดยเริ่มมีการให้บริการครั้งแรกในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 จากท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ซึ่งได้ใช้เป็นฐานการบินไปยังโกลด์โคสต์ ประเทศออสเตรเลีย โดยใช้เว็บไซต์การจองตั๋วออนไลน์ เครื่องแบบ และรูปแบบการบริหารจัดการเหมือนกับแอร์เอเชีย สายการบินต้นทุนต่ำที่ใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย
วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 สายการบินแอร์เอเชีย เอกซ์ เริ่มเปิดเส้นทางการบินจากอาคารผู้โดยสารสายการบินต้นทุนต่ำ ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ไปยังโกลด์โคสต์ ประเทศออสเตรเลีย โดยให้บริการสัปดาห์ละ 4 เที่ยวบิน โดยเที่ยวบินปฐมฤกษ์มีแขกประมาณ 300 คน และมีการขยายเส้นทางบินเพิ่มอีกมากาย
สายการบิน AirAsia X (มาเลเซีย) ได้ร่วมมือกับสายการบิน Thai AirAsia เพื่อจัดตั้งสายการบินระยะไกล Thai AirAsia X โดยมีฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานดอนเมือง เพื่อให้บริการในเที่ยวบินต้นทุนต่ำในเส้นทางระยะไกล จากกรุงเทพฯไปยังเกาหลีใต้และญี่ปุ่น โดยในช่วงแรกสายการบินได้ให้บริการแบบเช่าเหมาลำ ต่อมาจึงเริ่มทำการบินแบบเที่ยวบินมีตารางเวลาประจำเหมือนแอร์เอเชียปกติ
ฝูงบินของสายการบินแอร์เอเชีย เอกซ์ วันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2557
กลุ่มแอร์เอเชีย เป็นกลุ่มสายการบินต้นทุนต่ำรายใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียที่ดำเนินการโดยฝูงบินแอร์บัสทั้งหมด โดยสายการบินยังเป็นลูกค้าเครื่องบินตระกูล เอ320 รายใหญ่ที่สุดด้วยคำสั่งซื้อเครื่องบินทั้งหมด 475 ลำ แบ่งออกเป็น เอ320 นีโอ จำนวน 264 ลำ และเอ320 ซีโอ จำนวน 211 ลำ แอร์เอเชียเอ็กซ์ สั่งซื้อเครื่องบินลำตัวกว้าง เอ330-300 จำนวน 26 ลำ และ เอ350 เอ็กซ์ดับเบิลยูบีอีกจำนวน 10 ลำ ปัจจุบันเครื่องบินแอร์บัสทั้งสิ้น 141 ลำกำลังให้บริการจาก 16 ฐานการบินของกลุ่มแอร์เอเชีย ( ไทยแอร์เอเชีย FD, แอร์เอเชียมาเลเซีย AK, อินโดนีเซียแอร์เอเชีย QZ, แอร์เอเชียเจแปน JW, แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ PQ, แอร์เอเชียเซสต์ Z2, แอร์เอเชีย เอกซ์ D7, ไทยแอร์เอเชียเอกซ์ XJ )
ราชวงศ์ชาลุคยา
จี-20
รายชื่อตอนในกินทามะ
รายชื่อตอนในกินทามะ อาจหมายถึง
ลั้ล...ลา (อัลบั้ม)
ซารุโทบิ อายาเมะ
ซารุโทบิ อายาเมะ  หรือ ซัทจัง เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
ซารุโทบิ อายาเมะ มีชื่อเล่นว่า"ซัทจัง" เป็นอดีตนินจาหญิงนักกวาดล้างจากกลุ่มโอนิวะบังซู เคยเรียนกับพ่อของฮัตโทริ เซ็นโซซึ่งเป็นเพื่อนร่วมสำนัก ปัจจุบันทำงานเป็นมือสังหาร มักจะทำงานลอบสังหารให้กับรุฐบาลบาคุฟุ ซัทจังมีสายตาที่สั้นผิดปกติ เวลาไม่มีแว่นตาก็จะมองอะไรผิดไปหมด แล้วเธอก็มักทำแว่นตาตกเป็นประจำ จนทำให้คนรอบข้างเดือดร้อนกับอาการสายตาสั้นของเธอ
ในการลอบสังหารครั้งหนึ่ง ซัทจังได้รับมอบหมายให้ไปลอบสังหารพ่อค้าชาวสวรรค์แต่ทำงานผิดพลาดจึงหนีไปตามหลังคาบ้านแล้วจึงตกทะลุหลังคาของร้านรับจ้างสารพัดไปอยู่ในห้องนอนของกินโทกิ เธอจึงหลอกใช้กินโทกิเพื่อประโยชน์ในการปฏิบัติภารกิจลอบสังหาร โดยหลอกกินโทกิว่าเธอกับเขาเป็นสามีภรรยากันเป็นที่เรียบร้อยแล้วให้กินโทกิไปร่วมจัดการกับพ่อค้าชาวสวรรค์ที่ได้รับมอบหมายให้สังหาร แม้ว่าภายหลังกินโทกิจะรู้จากปากซัทจังว่าเธอหลอกใช้เขา กินโทกิก็ไม่ถือโทษ
ในเวลาต่อมา ซัทจังได้ตกหลุกรักกินโทกิหัวปักหัวปำ และพยายามเอาอกเอาใจขอ แต่กินโทกิกลับไม่เล่นด้วย พร้อมตวาดและใช้กำลังเพื่อให้เธอห่างจากเขา แต่ซัทจังกลับมีความสุขเวลาโดนกินโทกิตวาดหรือใช้กำลัง เนื่องจากเธอเป็นคนที่นิยมความเจ็บปวดและความรุนแรงหรือมาโซคิสม์
ซัทจังมีอาวุธประจำตัวคือถั่วหมัก(นัตโตะ) ซึ่งมักใช้ในการสาดใส่คนอื่นเพื่อทำให้ผู้นั้นเสียทีด้วยความเหม็นของถั่วหมัก
ชื่อของซัทจัง.
ชื่อ "ซารุโทบิ อายาเมะ" มีที่มาจากชื่อของ ซารุโทบิ ซาสึเกะ นินจาในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ซารุโทบิใช้ชื่อเล่นว่า ซัทจัง ซึ่งย่อมาจากซารุโทบิ สาเหตุที่เธอไม่ชอบให้คนอื่นเรียกตนด้วยนามสกุลจริง เพราะนามสกุลจะสามารถพูดย่อได้ว่า ซารุ ที่แปลว่าลิง
ซัทจังปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 11 และได้ปรากฏตัวอีกครั้งบนปกหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ คิวเบ ซัทจัง และซึคุโยะ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 12
ทากาสุงิ ชินสุเกะ
ทากาสุงิ ชินสุเกะ เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เป็นตัวละครร้ายตัวหลักของเรื่อง
ทากาสุงิ ชินสุเกะ เป็นอดีตเด็กสำนักเรียนของ "โยชิดะ โชโย" ร่วมกับซากาตะ กินโทกิและคาซึระ โคทาโร่ ทั้งสามคนได้ร่วมต่อสู้ด้วยกันในสงครามขับไล่ชาวสวรรค์ โดยทากาสุงิเป็นหัวหน้าของกลุ่มขับไล่ต่างแดนที่มีชื่อว่า กองทหารอสุรา  หลังจากการขับไล่ชาวสรรค์ไม่ประสบความสำเร็จ ทากาสุงิยังคงซ่องสุมกำลังเพื่อการกอบกู้ญี่ปุ่นอีกครั้ง
ทากาสุงิเป็นนักรบขับไล่ต่างแดนที่หัวรุนแรงที่สุด เป็นคนที่ชินเซ็นงุมิต้องการตัวมากที่สุดเช่นกัน เขาเคยสังหารข้าราชการบาคุฟุมาแล้วนับสิบรายในงานเลี้ยง แล้ววิธีการในการกอบกู้ญี่ปุ่นของเขาคือการทำลายเอโดะให้ย่อยยับไป แล้วจึงสร้างประเทศขึ้นใหม่ ซึ่งแม้แต่คาซึระที่เป็นหัวหน้ากลุ่มขับไล่ต่างแดนอีกกลุ่มก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีของทากาสุงิ เพราะวิธีการของคาซึระจะเน้นความสันติมากกว่า
ทากาสุงิมีบุคลิกคือมีผ้าพันปิดไว้ที่ตาข้างซ้าย ใส่กิโมโนลายผีเสื้อ มีสายตาที่น่ากลัว และมีสีหน้าเจ้าเล่ห์แบบฉลาดแกมโกงอยู่เสมอ ชอบสูบยาด้วยกล้องยาสูบอันยาว ในกองทหารอสุราของทากาสุงิมีบุคลากรสำคัญได้แก่ คาวาคามิ บันไซ นักดาบมือหนึ่งที่ชอบฟังเพลง, โอคาดะ นิโช นักดาบตาบอด, คิจิมะ มาทาโกะ สาวแม่นปืน และทาเคจิ เฮนเพตะ เสนาธิการนักวางแผน ในบางครั้ง เขาเรียกกินโทกิว่า"ชิโร่ยาฉะ(ปีศาจสีขาว)"ตามฉายาเก่าของกินโทกิ และแอบเรียกคาซึระด้วยชื่อ"ซึระ(วิกผม)"อยู่เนืองๆ
เขาเคยเข้าไป"ทักทาย"กินโทกิในงานเทศกาลที่ทากาสุงิวางแผนให้ช่างหุ่นยนต์สังหารโชกุนที่มาเข้าร่วมงาน แต่ก็เจอกับกินโทกิที่เหนือกว่าในเชิงการข่มขวัญ จึงล่าถอยกลับไปสักพัก และกลับมาอีกครั้งในภาคเบนิซากุระ ซึ่งเป็นตอนในเล่ม11-12 ที่ทากาสุงิเริ่มดำเนินแผนล้างเอโดะเต็มรูปแบบ แต่ก็ถูกกลุ่มร้านสารพัดรับจ้าง ชินเซ็นงุมิ และกลุ่มของคาซึระมาขัดขวางไว้ได้ จากนั้นเขาจึงหายตัวไป ตอนที่ 310 ทากาสุงิพบกับคามุอิ พี่ชายคางุระบนยานสลัดอวกาศฮารุซาเมะโดยบังเอิญ ตอนหลังก็ได้ร่วมมือกันกำจัดพลเอกของฮารุซาเมะในที่สุด
ทากาสุงินั้นเลื่อมใสในตัวของ "โยชิดะ โชโย" ผู้เป็นอาจารย์ของตนมากเพราะเป็นคนที่สอนวิถีซามูไรที่แท้จริงและจุดหมายการมีชีวิตให้กับเขา หลังจากที่อาจารย์ถูกทางรัฐบาลที่ร่วมมือกับเท็นโดชูจับกุมตัวไป เขาก็ได้เข้าร่วมสงครามขับไล่ต่างแดนพร้อมกับกินโทกิและคาสึระ โดยมีจุดประสงค์หลักคือทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยโชโยอาจารย์ของพวกเขาออกจากพวก "นาราคุ" อีการับใช้ของเท็นโดชู แต่วันหนึ่งพวกเขาเกิดพลาดท่าเสียทีโดนเหล่านาราคุจับตัวได้ และบังคับให้กินโทกิสังหารโชโยอาจารย์ของตัวเองแลกกับชีวิตของพวกเขาทั้งสามคน ซึ่งกินโทกิได้เลือกที่จะสังหารอาจารย์ตัวเองเพื่อช่วยเหล่าเพื่อนพ้องตามที่เขาได้ให้สัญญากับอาจารย์ไว้ในอดีต แต่นั้นกลับสร้างความเคียดแค้นให้กับทากาสุงิและกลายเป็นชนวนเหตุให้มิตรภาพระหว่างพวกเขาทั้งสองต้องขาดสะบั้นลงนับแต่นั้น และกลายเป็นศัตรูที่เคียดแค้นที่กินกันไม่ลงจนถึงทุกวันนี้
ชื่อของทากาสุงิ.
ชื่อ "ทากาสุงิ ชินสุเกะ" มีที่มาจากชื่อของ ทากาสุงิ ชินซากุ ผู้ก่อตั้งกองทหารอสุราในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ตัวละครส่วนใหญ่ในเรื่องเรียกทากาสุงิด้วยชื่อสกุล ส่วนคาวาคามิ บันไซและคิจิมะ มาทาโกะ เรียกทากาสุงิด้วยชื่อจริง
ทากาสุงิปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 12 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 13
ซัทจัง
มาอิ คูรากิ
มาอิ คูรากิ  หรือชื่อจริง มาอิ อาโอโนะ (; เกิด 28 ตุลาคม พ.ศ. 2525) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงแนวป็อป อาร์แอนด์บีร่วมสมัย และโปรดิวเซอร์ ชาวญี่ปุ่น จากเมืองฟูนาบาชิ จังหวัดชิบะ มาอิเปิดตัวครั้งแรกใน พ.ศ. 2542 ด้วยซิงเกิล "เลิฟเดย์แอฟเทอร์ทูมอร์โรว์" (Love, Day After Tomorrow) ในปีต่อมาเธอออกอัลบั้ม "ดิลิเชิสเวย์" (Delicious Way) ที่เปิดตัวเป็นอันดับหนึ่งบนชาร์ตโอริคอนและทำยอดขายได้มากถึง 2,210,000 ชุดในสัปดาห์แรกที่ออกวางจำหน่าย และอัลบั้มต่อ มาของเธอก็ทำผลงานได้ดีเช่นเดียวกัน ทำให้เธอเป็นหนึ่งในนักร้องหญิงคนหนึ่งที่มีอัลบั้ม 4 อัลบั้มแรกติดชาร์ตโอริคอนเป็นอันดับหนึ่งอีกทั้งเธอยังเป็นนักร้องหญิงที่มียอดขายของซิงเกิลสัปดาห์แรกติด 10 อันดับแรกตั้งแต่เดบิว มากที่สุด
หลังจากความนิยมของเธอลดลงอยู่ช่วงหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2552 ความนิยมของเธอจึงเริ่มกลับมาอีกครั้ง โดยอัลบั้ม "ทัชมี!" (Touch Me!) ได้ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในชาร์ตโอริคอน ทำให้อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มอันดับหนึ่งครั้งแรกในรอบ 5 ปีตั้งแต่ พ.ศ. 2547 นอกจากนี้ เธอยังทำสถิติเป็นนักร้องหญิงคนเดียวที่มีซิงเกิลอยู่ใน 10 อันดับแรกของชาร์ตตั้งแต่ออกซิงเกิลแรก โดยในปัจจุบันนี้มาอิมีสตูดิโออัลบั้ม 10 อัลบั้ม อัลบั้มเพลงฮิต 2 อัลบั้ม และซิงเกิลอีก 42 ซิงเกิล (รวมดีวีดีซิงเกิล สตรองฮาร์ตและเวคมีอัป) ซึ่งในจำนวนนี้เป็นอัลบั้มอันดับหนึ่ง 6 อัลบั้ม และซิงเกิลอันดับหนึ่ง 2 ซิงเกิล สำหรับผลงานล่าสุดของเธอคือซิงเกิล "มูเตกินะฮาร์ท/สแตนด์บายยู" (Muteki na heart/STAND BY YOU)
ชีวิตช่วงต้นและอาชีพนักร้อง.
แรงบันดาลใจของคูรากิในสมัยเด็กที่จะเป็นนักร้องนั้น เกิดขึ้นมาจากการร้องเพลงของ วิทนีย์ ฮูสตัน และการเต้นของไมเคิล แจ็กสัน ด้วยเหตุนี้เมื่อเธออยู่ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 เธอจึงส่งเดโมเทปไปยังค่ายเพลง กิซะสตูดิโอ ซึ่งทางค่ายเพลงได้ตอบรับและเซ็นสัญญากับเธอ เธอได้รับการส่งตัวไปยังสตูดิโอไซเบอร์ซาวน์เพื่อเปิดตัวในสหรัฐอเมริกา ภายใต้สังกัดกิซ่า ยูเอสเอ โดยเธอได้ออกซิงเกิลแรก เบบี้ไอไลค์  ในชื่อ มาอิ-เค  อย่างไรก็ดีเพลงนี้ทำอันดับบนชาร์ดบิลบอร์ด ได้ไม่ดีนัก แต่เนื่องจากสตาฟที่ทำงานกับเธอรู้สึกทึ่งในความสามารถในการร้องเพลงของเธอ สตาฟเหล่านั้นจึงชวนเธอให้กลับมาทำงานที่ประเทศญี่ปุ่นภายใต้ค่ายแม่ "กิซ่า สตูดิโอ" แทน และชื่อเรียกว่ามาอิ-เค ก็กลายเป็นชื่อเล่นของเธอนับแต่นั้นมา
2543-2544: เปิดตัวในญี่ปุ่น.
คูรากิออกซิงเกิลแรกของเธอ เลิฟเดย์แอฟเทอร์ทูมอร์โรว์  เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ซิงเกิลนี้ติดอันดับชาร์ตโอริคอนในอันดับที่ 18ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543 หลังจากซิงเกิลเลิฟเดย์แอฟเทอร์ทูมอร์โรว์ ไต่อันดับขึ้นมาอย่างช้า ๆ จนหยุดที่อันดับ 2 ซึ่งเป็นอันดับสูงสุดของซิงเกิลนั้น ยอดขายของซิงเกิลนี้ พุ่งทะลุหลักล้าน เธอได้ออกซิงเกิลที่ 2 สเตย์บายมายไซต์  และซิงเกิลที่ 3 ซีเคร็ตออฟมายฮาร์ท  ซึ่งสองซิงเกิลนี้เป็นเครื่องพิสูจน์ความสำเร็จของเธอร่วมกับซิงเกิลเลิฟเดย์แอฟเทอร์ทูมอร์โรว์ โดยซิงเกิล "สเตย์บายมายไซต์" ที่วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2543 และเปิดตัวที่อันดับหนึ่งในชาร์ตโอริคอน ส่วนซิงเกิลซีเคร็ตออฟมายฮาร์ทที่ออกตามมาเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2543 เปิดตัวในอันดับ 2 นอกจากนี้ซิงเกิลซีเคร็ตออฟมายฮาร์ตได้รับการรับรองยอดขายเกิน 1 ล้านก๊อปปี้โดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของญี่ปุ่น และยังได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำแห่งญี่ปุ่นในสาขา "เพลงแห่งปี" อีกด้วย
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2543 มาอิออกซิงเกิลที่สี่ เนเวอร์กอนนากิฟยูอัพ  ซึ่งเปิดตัวในอันดับสองบนชาร์ต นอกจากนี้เธอยังออกอัลบั้มแรก ดิลิเชิสเวย์  ซึ่งเปิดตัวเป็นอันดับหนึ่งบนชาร์ดด้วยยอดขายกว่า 2,210,000 ก๊อปปี้ในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย เมื่อรวมยอดขายในยอดปีนั้นแล้ว อัลยั้มดิลิเชิสเวย์สามารถทำยอดขายไปได้กว่า 3 ล้านก๊อปปี้ โดยได้รับการรับรองยอดขาย รวมถึงได้รับเลือกให้เป็น อัลบั้มร็อกประจำปีในงานแผ่นเสียงทองคำประจำปีครั้งที่ 16 อีกด้วย และเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดประจำปี 2543 นอกจากนี้ยังเป็นอัลบั้มที่ยอดขายเปิดตัวอัลบั้มแรกสูงที่สุดของญี่ปุ่น ที่ 2,218,640 ชุด
ในช่วงเดือนกันยายน พ.ศ. 2543 ถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2544 เธอออกซิงเกิลตามมาอีก 5 ซิงเกิล ได้แก่ ซิมพลีวันเดอร์ฟูล , รีชฟอร์เดอะสกาย  (พ.ศ. 2543), สึเมไตอูมิ/สตาร์ทอินมายไลฟ์  , สแตนด์อัพ  และ ออลเวยส์  (พ.ศ. 2544) ซึ่งซิงเกิลทั้งหมดนี้เปิดตัวใน 3 อันดับแรกบนชาร์ต หลังจากออกซิงเกิลติดต่อกันมานาน มาอิออกอัลบั้มที่สอง เพอร์เฟกต์ไครม์  ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2544 โดยอัลบั้มนี้ประกอบไปด้วยซิงเกิลทั้งหมดที่ออกหลังจากอัลบั้มดิลิเชิสเวย์ ยกเว้นเพลงซิมพลีวันเดอร์ฟูล (ซิงเกิลนี้มีอยู่ในอัลบั้มแค่เพลงหน้าบี) อัลบั้มเพอร์เฟกต์ไคร์มนี้ทำยอดขายขึ้นถึงอันดับหนึ่งในชาร์ตและกลายเป็นอัลบั้มที่มียอดขายกว่า 1 ล้านชุดอีกอัลบั้มหนึ่งของเธอ อัลบั้มได้รับการรับรองยอดขายโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของญี่ปุ่น และได้รับรางวัลอัลบั้มร็อกประจำปีเช่นเดียวกับอัลบั้มแรกของเธอหลังจากอัลบั้มเพอร์เฟกต์ไครม์ออกจำหน่ายได้หนึ่งเดือน มาอิออกซิงเกิล แคนท์ฟอร์กอตยัวร์เลิฟ/เพอร์เฟกต์ไครม์: ซิงเกิลอีดิท  ซึ่งเป็นซิงเกิลสุดท้ายของเธอใน พ.ศ. 2544 โดยซิงเกิลนี้เปิดตัวเป็นอันดับ 2 ในชาร์ต
2545-2551: ช่วงขาลง.
มาอิออกซิงเกิลที่ 11 ของเธอที่ชื่อว่า วินเทอร์เบลล์ส  ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเปิดตัวในอันดับหนึ่งบนชาร์ต รวมถึงเพลงนี้ได้นำไปใช้เป็นเพลงเปิดที่ 10 ของอนิเมะเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน รวมถึงได้ลองทำตลาดเพลงในสหรัฐอเมริกาอีกครั้งหลังจากไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรในซิงเกิลภาษาอังกฤษ "เบบี้ไอไลค์" โดยในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2545 เธอได้ออกอัลบั้มภาษาอังกฤษอัลบั้มแรกในชื่อ ซีเคร็ตออฟมายฮาร์ท ( เป็นชื่อเดียวกับซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลำดับ ที่ 3) โดยนำเพลงในช่วงซิงเกิลแรก ๆ อัลบั้มดิลิเชิสเวย์ซึ่งเป็นอัลบั้มภาษาญี่ปุ่นอัลบั้มแรก และซิงเกิลเบบี้ไอไลค์ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกในสหรัฐอเมริกาของเธอ ไม่ว่าจะเป็นเพลงซีเคร็ตออฟมายฮาร์ท เลิฟเดย์แอฟเทอร์ทูมอร์โรว์ และสเตย์บายมายไซต์ มาร้องเป็นภาษาอังกฤษ อย่างไรก็ดี อัลบั้มนี้ก็ทำผลงานได้ไม่ดีเท่าที่ควรในชาร์ตบิลบอร์ด เช่นเดียวกับซิงเกิลเบบี้ไอไลค์ของเธอ หลังจากออกอัลบั้มภาษาอังกฤษเธอได้ออกซิงเกิลต่อมาอีก 2 ซิงเกิลซึ่งติดอยู่ใน 2 อันดับแรกของชาร์ตทั้งคู่ คือ ฟีลไฟน์!  ในเดือนเมษายน และซิงเกิล ไลค์อะสตาร์อินเดอะไนท์  ในเดือนกันยายน ก่อนที่จะออกอัลบั้มที่ 3 ชื่อ แฟรีเทล  ในเดือนตุลาคม และเช่นเดียวกับสองอัลบั้มแรก อัลบั้มแฟรีเทลเปิดตัวเป็นอันดับหนึ่งบนชาร์ต รวมถึงได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำแห่งญี่ปุ่นในสาขา "อัลบั้มร็อกแอนด์ป็อปประจำปี" อีกด้วย เธอปิดท้ายปี 2545 ด้วยซิงเกิล เมคมายเดย์  เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม โดยซิงเกิลนี้ขึ้นไปสูงสุดในอันดับ 2 ของชาร์ต
ในปี พ.ศ. 2546 มาอิเปิดตัวด้วยซิงเกิล ไทม์อาฟเตอร์ไทม์: ฮานามาอูมาจิเดะ  (5 มีนาคม), คิส  (30 เมษายน) และ คาเซโนลาลาลา  (28 พฤษภาคม) ตามลำดับ ซึ่งซิงเกิลทั้งหมดนี้สามารถทำอันดับสูงสุดอยู่ใน 3 อันดับแรกบนชาร์ต หลังจากออกซิงเกิลได้ 3 ซิงเกิลแล้ว เธอออกอัลบั้มที่ 4 อิฟไอบีลีฟ  ในวันที่ 9 กรกฎาคม ซึ่งก็เช่นเดียวกับทุกอัลบั้มที่ผ่านมา อัลบั้มนี้ก็ยังสามารถทำอันดับหนึ่งได้ และได้รับการรับรอง 2x Platinum อีกด้วยปิดท้ายปี 2546 ด้วยผลงานร่วมกับ ทัค มัสสึโมโตะ กับซิงเกิล อิมิเทชันโกลด์ (ญี่ปุ่น: イミテイション・ゴールド Imitation Gold ?)