pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
"คุเกียว" (公卿) เกี่ยวข้องกันกับพวกอำนาจน้อยจนถึงราชสำนักของจักรพรรดิญี่ปุ่นในช่วงก่อนยุคเมจิระหว่างที่มีความเสมอภาคกันระหว่างของอำนาจราชสำนักซึ่งมีอยู่อย่างจำกัดนอกกำแพงวังกับพวกที่ยึดติดกับการปกครองแบบศักดินา
โดยปกติแล้วกลุ่มที่ได้รับการเลือกสรรประกอบด้วยคน3-4คนในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น ส่วนมากเป็นข้าราชสำนักที่มาจากตระกูลใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังคงจะยกให้พวกเขาไปสู่จุดสุดยอดของชีวิตการทำงาน ในรัชกาลของพระองค์ ตำแหน่งสูงสุดของ"ไดโจ-คัน ประกอบด้วย
ชื่อปีในรัชกาล.
ชื่อปีในรัชกาลสมเด็จพระจักรพรรดิโกะ-มุระกะมิมีดังนี้
โอ๊ย..โอ๊ย
จักรพรรดิโกะมุระคะมิ
โปรแกรมบริหารงานบุคคล
โปรแกรมบริหารงานบุคคล หรือชื่อเรียกภาษาอังกฤษว่า HRMS  หรือ HRIS  เป็นโปรแกรมที่ออกแบบมาเพื่อช่วยงานของฝ่ายบุคคลในองค์กรต่างๆ ในเรื่องทะเบียนประวัติพนักงาน การมาปฏิบัติงานของพนักงาน เงินเดือน ฝึกอบรม สวัสดิการ การวางโครงสร้างองค์กร การสรรหาพนักงานใหม่ การประเมินผลพนักงาน การให้บริการข้อมูลพนักงานด้วยตนเอง เป็นต้น
สาธิตราม
La dolce vita (ภาษาอิตาลี แปลว่า "ชีวิตอันแสนหวาน" ) เป็นภาพยนตร์อิตาลีที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2503 กำกับและเขียนบทโดยเฟเดอริโก เฟลลินี ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ และแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์โดย นิโน โรตา มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักหนังสือพิมพ์หนุ่มเจ้าสำราญที่ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์อยู่ในกรุงโรม วุ่นวายไปการทำงาน และใช้ชีวิตพัวพันไปกับสาวสวยหลายคน เพื่อค้นหาความรักและความสุขในชีวิต
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการอ้างถึงว่า เป็นจุดเปลี่ยนของผลงานของเฟลลินี จากผลงานยุคแรกในแนว neo-realism ไปสู่แนว surrealism ในยุคหลัง ภาพยนตร์ได้รับรางวัลปาล์มทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1960 เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 4 รางวัล และได้รับรางวัลการออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม (ภาพยนตร์ขาวดำ) และได้รับการโหวตให้ติดอันดับ 6 จาก 100 อันดับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม โดยนิตยสาร Entertainment Weekly
ฉากเด่นในภาพยนตร์ ที่ถูกนำมาอ้างอิงถึงบ่อยครั้ง คือฉากที่ มาร์เชลโล (มาร์เชลโล มาสโตรอิอานนี) และ ซิลเวีย (แอนนิตา เอกเบิร์ก) ลงไปเล่นน้ำในน้ำพุเทรวี และฉากเปิดเรื่อง ที่มีเฮลิคอปเตอร์บรรทุกรูปปั้นพระเยซูเพื่อนำไปส่งที่กรุงวาติกัน ฉากเหล่านี้ถูกนำมาอ้างอิงถึงในภาพยนตร์ของสตีฟ มาร์ติน ("L.A. Story" ปี 1991), วูล์ฟกัง เบกเกอร์ ("Good Bye, Lenin!" ปี 2003), วูดดี อัลเลน ("Celebrity" ปี 1998) หรือแม้แต่หนังโป๊เกย์ของไมเคิล ลูคัส ("Michael Lucas' La Dolce Vita" ปี 2007)
ตัวละครช่างภาพที่ทำงานร่วมกับมาร์เชลโล ชื่อ ปาปาราซโซ  ก็เป็นที่มาของชื่อ "ปาปารัซซี" ที่ใช้เรียกช่างภาพอาชีพที่คอยติดตามเรื่องราวชีวิตส่วนตัวของดาราที่มีชื่อเสียง
La dolce vita
Psycho (1960 film)
กระสวยอวกาศเอ็นเตอร์ไพรซ์
กระสวยอวกาศเอ็นเทอร์ไพรซ์
กระสวยอวกาศเอนเตอร์ไพรซ์
เตียงบันโบ๋
คณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา
ซาวน่า
ซาวน่า เป็นห้องหรืออาคารเล็ก ๆ ที่ออกแบบมาให้เป็นที่ที่รับความร้อนแห้งหรือเปียกชั่วระยะเวลาหนึ่ง
การทดสอบระบบเสียง
การทดสอบระบบเสียง หรือ ซาวด์เช็ก  เป็นการดำเนินการที่เกิดขึ้นก่อนคอนเสิร์ต การกล่าวปราศรัย หรือการแสดงในทำนองเดียวกัน เมื่อผู้แสดงและทีมงานเสียงซ้อมก่อนงานจริงเพื่อความมั่นใจว่าเสียงในงาน ระบบเสียงบนเวทีมีความเหมาะสมทั้งความดัง ความถี่ของเสียง การทดสอบระบบเสียงมีความจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการแสดงดนตรีเพลงยอดนิยมและแนวดนตรีอื่นที่ใช้ระบบติดตั้งเครื่องกระจายเสียงอย่างหนัก การทำให้เสียงอยู่ในระดับพอดีเป็นสิ่งที่ยากมากในการทำให้สำเร็จในแต่ละงาน การทดสอบระบบเสียงถือเป็นศิลปะอย่างหนึ่งที่ไม่ได้ใช้วิทยาศาสตร์ทั้งหมดด้วย เพราะการสะท้อนเสียงของแต่ละงานมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และมีการเปลี่ยนแปลงเมื่องานนั้นเต็มไปด้วยผู้คนเช่นกัน
การทดสอบระบบเสียงจะมีการจัดการก่อนที่คนดูจะเข้างาน โดยอาจเริ่มที่การทดสองส่วนจังหวะ แล้วจึงมาใสส่วนเมโลดี้และจึงเป็นเสียงร้อง
หลังจากมีการปรับเปลี่ยนทางเทคนิคแล้วโดยทีมงานเสียง ผู้แสดงจะเข้ามาหลังเวทีและผู้ชมจะได้รับอนุญาตให้เข้างานได้ หรือในบางกรณี การทดสอบเสียงอาจเกิดขึ้นต่อหน้าคนดูก็ได้ แล้วจึงตามมาด้วยการแสดง และหากมีการแสดงมากกว่า 1 ศิลปินแล้ว การทดสอบระบบเสียงก็มีความสลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้นด้วย
ซาวด์เช็ก
เทเลอร์ เลาต์เนอร์
คณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย
คณะธรรมยุติกนิกาย
ทิววัฒน์ ภัทรกุลวณิชย์
ทิววัฒน์ ภัทรกุลวณิชย์ เจ้าของนามปากกา หมอ นักวาดการ์ตูนไทย มีผลงานปรากฏในหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ คอมลัมน์ห้าร้อยจำพวก+1 และหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ผลงานของ หมอได้รับการยอมรับจากนานาชาติ หมอเคยได้รับรางวัล The Aydin Dogan Foundation's Cartoon Competition Award 2007 ประเภท "Success Award"
ทิววัฒน์เป็นชาวกรุงเทพมหานคร เกิดวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2511 นับถือศาสนาพุทธ มีนิสัยช่างสงสัยตั้งแต่วัยเด็ก หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล จึงย้ายไปศึกษาต่อระดับมัธยมปลายที่วิทยาลัยช่างศิลป์ และศึกษาต่อระดับปริญญาที่มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อสำเร็จการศึกษา หมอทำงานหลายอย่าง เป็นอาจารย์ประจำที่ มหาวิทยาลัยรังสิต อาจารย์พิเศษ และวิทยากรพิเศษตามสถาบันการศึกษา ต่อมา ได้รับการชักชวนจาก ชัย ราชวัตร ให้เขียนการ์ตูนใน หนังสือพิมพ์คู่แข่งรายสัปดาห์ จากนั้น หมอเป็นนักเขียนการ์ตูนการเมืองเต็มตัวที่ หนังสือพิมพ์สยามโพสต์ หนังสือพิมพ์สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ เป็นต้น และเป็นทีมงานเขียนภาพประกอบในพระราชนิพนธ์เรื่อง ทองแดง ฉบับการ์ตูน หมอมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักมากขึ้นเมื่อเขาได้รับรางวัลที่ 3 จากการประกวดการ์ตูนนานาชาติในวาระครบรอบ 50 ปี ESCAP หมอเป็นนักเขียนการ์ตูนอารมณ์ดี ซึ่งจะเห็นได้จากผลงานทั้งหมดของเขา หมอยึดมั่นในการใช้ อารยะ ขบขัน แก้ไขทุกปัญหาที่เกิดขึ้น หมอไม่เคยหยุดตั้งคำถามกับตัวเอง และสิ่งที่เขาพบเห็นรอบๆตัว
ระดับนานาชาติ ผลงานด้านการ์ตูน.
นอกจากนี้ ยังได้รับเชิญจาก The Japan Foundation, Bangkok ให้นำผลงานร่วมแสดงระดับนานาชาติ 2 ครั้ง:
ทิววัฒน์ ภัทรกุลวณิชย์ (หมอ)
มุขข้างโบสถ์
มุขข้างโบสถ์ หรือ แขนกางเขน  คือเป็นบริเวณทางขวางที่ตัดกับทางเดินกลางของสิ่งก่อสร้างที่มีผังทรงกางเขนในคริสต์ศาสนสถานที่เป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์และกอธิค มุขข้างโบสถ์แยกทางเดินกลางจากบริเวณศักดิ์สิทธิ์ที่รวมทั้งมุขตะวันออก บริเวณร้องเพลงสวด ชาเปลดาวกระจาย และบริเวณสงฆ์ มุขข้างโบสถ์ตัดกับทางเดินกลางตรงจุดตัด ที่อาจจะเป็นที่ตั้งของหอสูงเช่นที่มหาวิหารซอลส์บรีหรือโดม
Transept
โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี รัชมังคลาภิเษก
โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี รัชมังคลาภิเษก เดิมเป็นหน่วยห้องเรียนเคลื่อนที่ของโรงเรียนเชียงกลาง (ประชาพัฒนา) เปิดทำการการสอนเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 sต่อมาในปีการศึกษา 2530 ได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษาให้เข้าโครงการ “โรงเรียนในโครงการขยายโอกาสทางการศึกษา” เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 จนกระทั่งในปีการศึกษา 2531 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบลนาไร่หลวง โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี ต่อมาในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2531 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี รัชมังคลาภิเษก เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก มีพื้นที่ให้บริการ 3 ตำบล คือ ตำบลนาไร่หลวง ตำบลชนแดน และตำบลยอด อำเภอเชียงกลาง
ในปี พ.ศ. 2535 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศรวมพื้นที่สามตำบลดังกล่าวจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอสองแคว โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี รัชมังคลาภิเษก จึงมีฐานะเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำกิ่งอำเภอ และในปี พ.ศ. 2540 กิ่งอำเภอสองแควได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอสองแคว โรงเรียนจึงได้ยกฐานะอีกครั้งเป็นโรงเรียนประจำอำเภอสองแควจนถึงปัจจุบัน
โรงเรียนมัธยมป่ากลาง
โรงเรียนมัธยมป่ากลาง เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 37 ตั้งอยู่ที่ตำบลป่ากลาง อำเภอปัว จังหวัดน่าน
โรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก
โรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก เป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 37 ตั้งอยู่ในตำบลน้ำมวบ อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน
สภาตำบลน้ำมวบ ได้ยกที่ดินสาธารณประโยชน์ของตำบลให้เป็นที่ของโรงเรียน รวมพื้นที่ 83ไร่ 1 งาน 65 ตารางวา โรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก เดิมเป็นหน่วยเคลื่อนที่ของโรงเรียนสา ซึ่งจัดตั้งในปีการศึกษา 2528 โดยใช้หอประชุมโรงเรียน บ้านน้ำมวบ เป็นห้องเรียน ปีพุทธศักราช 2529 เจ้าคณะตำบลน้ำมวบ พระครูไพโรจน์สาธุกิจ ได้นำประชาชนทั้งสองตำบล จัดสร้างอาคารเรียนชั่วคราวมุงหญ้าคาให้ 1 หลัง และ ดร.เอกวิทย์ ณ ถลาง อธิบดีกรมสามัญศึกษา ได้ยกโรงเรียนเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนสา
เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2531 นายมารุต บุญนาค รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และนายพนอม แก้วกำเนิด อธิบดีกรมสามัญศึกษาได้ประกาศจัดตั้งโรงเรียนเอกเทศ และให้ชื่อว่า โรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ โดยให้โรงเรียนเข้าร่วมอยู่ในโครงการขยายโอกาสทางการศึกษา ของกรมสามัญศึกษา (ค.อ.มต.สศ.) โดยมี นายประพันธ์ พันธุปาล ผู้อำนวยการโรงเรียนสา อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ปฏิบัติหน้าที่ผู้บริหารคนแรก ต่อมาวันที่ 23 มิถุนายน 2531 กรมสามัญศึกษา ได้แต่งตั้ง นายจรูญ วรรณวิไลย อาจารย์ 2 โรงเรียนปัว อำเภอปัว จังหวัดน่าน ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้บริหารโรงเรียน และแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งครูใหญ่
วันที่ 31 สิงหาคม 2531 พลเอกมานะ รัตนโกเศศ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศเปลี่ยนชื่อโรงเรียน เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติ ในวโรกาสพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 เป็น "โรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก"
วันที่ 1 ตุลาคม 2535 กรมสามัญศึกษา ได้แต่งตั้งนายรังสรรค์ จันทร์เจนจบ ตำแหน่งครูใหญ่ โรงเรียนเมืองลีประชาสามัคคี อำเภอนาหมื่น จังหวัดน่าน มารักษาการ ในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก และได้แต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน สาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก ในปี 2542
วันที่ 7 ธันวาคม 2543 กรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้ นายปัญญา บุญมาก ตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเมืองลีประชาสามัคคี อำเภอนาหมื่น จังหวัดน่าน มารักษาการในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก
วันที่ 17 ธันวาคม 2544 กรมสามัญศึกษา ได้แต่งตั้งให้นายวิเชียร บรรลือ ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนสูงเม่นชนูปถัมภ์ อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ มาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่
วันที่ 8 ธันวาคม 2546 สำนักคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้แต่งตั้งให้ นายสมพร วัลลิยะเมธี ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนน้ำปาดชนูปถัมภ์ อำเภอน้ำปาด จังหวัดอุตรดิตถ์ มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถานศึกษา โรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์รัชมังคลาภิเษก จนถึงวันที่ 9 มกราคม 2549
วันที่ 22 มิถุนายน 2549 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้แต่งตั้งให้ นายสมบูรณ์ สุนทร ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านฝั่งหมิ่น อำเภอเวียงสา จ.น่าน มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก
วันที่ กุมภาพันธ์ 2552 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาน่าน เขต 1 ได้แต่งตั้งให้ นายศิลป์ชัย ทัศณีวรรณ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านน้ำปาย อำเภอแม่จริม จ.น่าน มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาน่าน เขต 2 ได้แต่งตั้ง นางสิริกร สุกิน ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านน้ำช้างพัฒนา อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จ.น่าน มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก
วันที่ 4 มิถุนายน 2558 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 37 (แพร่-น่าน) ได้แต่งตั้ง นางรัชนีวรรณ บุญทวี รองผู้อำนวยการโรงเรียนสองพิทยาคม อำเภอสอง จังหวัดแพร่ มาดำรงตำแหน่ง อำนวยการโรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก
วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 37 (แพร่-น่าน) ได้แต่งตั้ง นายวสันต์ กิวัฒนา รองผู้อำนวยการโรงเรียนศรีสวัสดิ์วิทยาคารจังหวัดน่าน มาดำรงตำแหน่ง อำนวยการโรงเรียนสาธุกิจประชาสรรค์ รัชมังคลาภิเษก จนถึงปัจจุบัน
โรงเรียนนาน้อย
โรงเรียนนาน้อย ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2510 ในสมัยนั้นมีนายดิลก นิยมกุล เป็นศึกษาธิการอำเภอนาน้อย ร่วมกับข้าราชการทุกฝ่าย พ่อค้าประชาชนคหบดีในอำเภอนาน้อยและผู้ปกครองนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ในปีการศึกษา 2507 ได้บริจาคทุนสร้างอาคารชั้นเดียว 4 ห้องเรียน กว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร มุงหลังคาด้วยสังกะสี พื้นไม้ ฝาไม้ รวมค่าอุปกรณ์และแรงงาน 32,000 บาท สร้างเสร็จ เมื่อปี 2509 เรียบร้อยสมบูรณ์ใช้เป็นอาคารชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เมื่อปี พ.ศ. 2509 จำนวนหนึ่งห้องเรียน มีนักเรียน 34 คน นายประพันธ์ พันธุปาล เป็นครูใหญ่ นายภูชิชย์ อาจองค์ เป็นครูประจำชั้นทางโรงเรียนประชาบาลส่งครูมาช่วยอีก 1 คน คือนายเกียรติพงษ์ อะทะวัน
ในปี พ.ศ. 2512 ได้ที่ว่างเปล่าจากป่าช้าบ้านนาราบอีก 17 ไร่ 2 งาน ของปศุสัตว์อำเภอนาน้อยอีก 2 งาน รวมเป็น 18 ไร่ ต่อมาปี พ.ศ. 2515 ได้ที่ป่าช้าบ้านนาราบ เพิ่มอีก 29 ไร่ รวมเป็นเนื้อที่ทั้งสิ้น 47 ไร่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2516 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคาร 1 หลัง จำนวน 8 ห้องเรียน ต่อมาในปี พ.ศ. 2517 โรงเรียนได้รับคัดเลือกเข้าโครงการ คมช. รุ่น 11 และได้รับงบประมาณสร้างอาคารเกษตร 1 หลัง อาคารอุตสาหกรรม 1 หลัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารแบบ 216 จำนวน 8 ห้องเรียน จำนวน 7,427,000 บาท ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารแบบ 216 เพิ่มอีก 10 ห้อง และในปีถัดมา ได้รับงบประมาณสร้างอาคารอเนกประสงค์ จำนวน 400,000 บาท บ้านพักครู 1 หลัง บ้านพักนักการภารโรง 1 หลัง
ในปี พ.ศ. 2521 ได้รับงบประมาณสร้างอาคารชั่วคราว 7 ห้องเรียน โรงฝึกงานคหกรรม-อุตสาหกรรม 1 หลัง ส้วม 18 ที่นั่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2522 ( ปีงบประมาณ 2523 ) โรงเรียนได้เข้าโครงการโรงเรียนมัธยมเพื่อพัฒนาชนบท (มพ.ช.) ของสำนักโครงการพิเศษ (สศศ) กรมสามัญศึกษารุ่นที่ 2 สิ้นสุดโครงการ ปี พ.ศ 2527 ต่อมาในปี พ.ศ. 2523 โรงเรียนได้รับพระราชทานโรงเรียนมัธยมศึกษา (ขนาดกลาง) ดีเด่นของประเทศ และในปีถัดมา ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคาร แบบ cs 213 B 1 หลัง จำนวน 500,000 บาท
ในปี พ.ศ. 2535 โรงเรียนได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนแบบ 216 ล ปรับปรุง 29 (พิเศษ) 1 หลัง จำนวน 7,236,660 บาท ต่อมาในปี พ.ศ. 2536 ได้รับอนุมัติให้ เปิดการสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ต่อมาในปี พ.ศ. 2538 โรงเรียนสร้างถนนคอนกรีตเสริมเหล็ก (ค.ส.ล)กว้าง 4 เมตร ยาว 50 เมตร โดยใช้งบประมาณจากกรม ฯ รวม 80,000 บาท ( แปดหมื่นบาทถ้วน ) ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 โรงเรียนได้รับงบประมาณสร้างหอประปา ขนาดจุน้ำได้ 300 ลูกบาศก์เมตร ความสูง 10 เมตร กว้าง 4 เมตร และในวันที่ 20 ตุลาคม ปีเดียวกัน สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมโรงเรียนนาน้อย และพระราชทานวัสดุ ครุภัณฑ์ ทางการศึกษาให้แก่โรงเรียนนาน้อย ทรงเยี่ยมราษฎรอำเภอนาน้อย,นาหมื่นและทรงปลูกต้นดอกเสี้ยวขาวเป็นที่ระลึก (ต้นไม้ประจำจังหวัดน่าน)
ในปี พ.ศ. 2541 โรงเรียนนาน้อยได้เข้าร่วมโครงการสวนพฤกษศาสตร์โรงเรียน โครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืช อันเนื่องมาจากพระราชดำริ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี โดย รองผู้อำนวยการส่วนพระองค์ สวนจิตรลดา (คุณพรชัย จุฑามาศ) ได้มาประสานการเข้าร่วมโครงการฯ โดยตรง (20 ก.พ. 2541) และในปีถัดมา ผู้อำนวยการหรินทร์ สุขสันต์ศิริกุล ปฏิบัติราชการที่โรงเรียนนาน้อย ต่อมาในวันที่ 16 พฤษภาคม 2544 วันพืชมงคล โรงเรียนนาน้อยได้รับคัดเลือกจากสำนักงานโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืช อันเนื่องในพระราชดำริ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ให้เข้าร่วมจัดแสดงนิทรรศการงานสวนพฤกษศาสตร์โรงเรียน ณ สวนจิตรลดา กรุงเทพมหานคร เป็นโรงเรียน 1 ใน 3 โรงเรียน สังกัดกรมสามัญศึกษา ที่ได้เข้าร่วมแสดงนิทรรศการครั้งนี้
ในปี พ.ศ 2546 โรงเรียนได้รับคัดเลือกเข้าโครงการหนึ่งอำเภอ หนึ่งโรงเรียนในฝัน ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ได้ปรับปรุงอาคารฝึกงานเก่าเป็นอาคารประชุมเสี้ยวดอกขาว เพื่อให้การบริการชุมชน และโรงเรียนได้รับพระราชทานรางวัลโรงเรียนส่งเสริมพุทธศาสนาดีเด่น ต่อมาในวันที่ 18 ตุลาคม 2548 โรงเรียนนาน้อยได้รับคัดเลือกจากสำนักงานโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืช อันเนื่องจากพระราชดำริ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ให้เข้าร่วมจัดแสดงนิทรรศการงานสวนพฤกษศาสตร์โรงเรียน และเข้ารับป้ายพระราชทาน ณ โรงเรียนคลองไผ่ จังหวัดนครราชสีมา และในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2549 โรงเรียนผ่านการประเมินโรงเรียนต้นแบบโรงเรียนในโครงการหนึ่งอำเภอ หนึ่งโรงเรียนในฝัน
ในปี พ.ศ. 2550 ได้ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร เปิดศูนย์การเรียนรู้ในระดับปริญญาตรีในสาขาวิชาสหวิทยาการท้องถิ่น ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 ได้ปรับปรุงอาคารฝึกงานเป็นอาคารบริการศูนย์อินเทอร์เน็ตเพื่อชุมชนขึ้น สร้างโรงรถนักเรียน บริเวณบ้านพักครูเดิมจัดทำป้ายโรงเรียนบริเวณหน้าประตูโรงเรียน จัดสร้างอาคารเพิ่มดำเนินงานสหกรณ์โรงเรียนจำนวน 1 หลัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 ได้งบประมาณสร้างห้องน้ำนักเรียนเพิ่มเติม บริเวณด้านหลังบ้านพักผู้อำนวยการโรงเรียน ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 จัดสร้างทางเดินเชื่อมอาคารเรียนระหว่างอาคาร 2 และอาคาร 4 คู่กับทางเดินเดิมเพื่อกันฝน สร้างเสาธงใหม่ ปรับปรุงสถานที่จอดรถยนต์ ห้องสมุดและบ้านพักผู้อำนวยการ และในปี พ.ศ. 2554 ได้มีการรื้อถอน อาคาร 1 ปรับปรุงใต้ถุนอาคาร 4 ให้เป็นห้องประชุมเพื่อให้บริการแก่นักเรียน โดยเปิดใช้ครั้งแรกในงานวันครูประจำปีการศึกษา 2554 ปรับปรุงด้านล่างอาคาร 3 ให้เป็นห้องปฏิบัติการทางการเรียน เพื่อรองรับกับจำนวนนักเรียนที่เพิ่มขึ้น
ในปี พ.ศ. 2555 ได้มีการสร้างสนามฟุตซอล ปรับปรุงอาคารเกษตร ปรับปรุงอาคาร 2เพื่อใช้เป็นห้องเรียนของนักเรียนที่มีจำนวนเพิ่มขึ้น ปรับปรุงห้องเสี้ยวดอกขาว ปรับปรุงระบบน้ำประปาในโรงเรียน ปรับปรุงระบบไฟฟ้าและขยายอาคารอเนกประสงค์ โรงเรียนได้รับรางวัลสถานศึกษาพอเพียง ต่อมาในปี พ.ศ. 2556 ได้มีการต่อเติมห้องเสี้ยวดอกขาวเป็นธนาคารโรงเรียน สร้างห้องเรียนชั่วคราว (ห้องเกษตร) ต่อเติมโรงจอดรถนักเรียน จัดทำห้องน้ำนักเรียนด้านหลังของอาคารเสี้ยวดอกขาว จำนวน 8 ห้องปรับปรุงอาคารอเนกประสงค์และจัดทำห้องน้ำด้านหลังของอาคารอเนกประสงค์จำนวน 10 ห้อง จัดสร้างอาคารห้องเรียนพิเศษ 1 หลัง จำนวน 4 ห้องเรียน และสร้างอาคารเกษตรแบบชั้นเดียวจำนวน 1 หลัง และในปี พ.ศ. 2557 – 2558 ได้ดำเนินการก่อสร้างโรงกรองน้ำ โดยได้รับการสนับสนุนจากกรมทรัพยากรน้ำบาดาล สร้างอาคารคอมพิวเตอร์ จำนวน 2 หลัง สร้างบ้านพักของนักเรียนทุน AFS จำนวน 1 หลัง สร้างห้องน้ำครูหลังอาคาร 2 จำนวน 1 หลัง สร้างโรงจอดรถของคณะครูจำนวน 2 หลัง ต่อเติมโรงจอดรถของนักเรียน สร้างบ้านพักนักเรียนจำนวน 2 หลัง ปรับปรุงห้องเรียนอาคาร 4 โดยการปูกระเบื้อง และปรับปรุงอาคารเรียนอาคาร 2 โดยการเปลี่ยนหลังคาและทาสี
โรงเรียนบ่อเกลือ
โรงเรียนบ่อเกลือ เป็นโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 37
โรงเรียนบ่อเกลือ ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๒ โดยเป็นสาขาโรงเรียนปัว อำเภอปัว จังหวัดน่าน เดิมตั้งอยู่บ้านบ่อหลวง ตำบลบ่อเกลือใต้ กิ่งอำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน ทำการสอนระดับมัธยมศึกษาปีที่ ๑ มีนักเรียนจำนวน ๓๔ คน มีครูจากโรงเรียนปัวมาดูแล และทำการสอนจำนวน ๑ คน คือ อาจารย์ประสิทธิ์ แข็งข้อ ตำแหน่งอาจารย์ ๑ และนายพงษ์พัฒน์ ธีรประเทืองกุล ผู้อำนวยการโรงเรียนปัว ทำหน้าที่บริหารโรงเรียน ต่อมาในปีเดียวกัน กรมสามัญศึกษาได้อนุมัติให้โรงเรียนบ่อเกลือ สาขาโรงเรียนปัว เปิดเป็นโรงเรียนประจำกิ่งอำเภอบ่อเกลือขึ้น โดยประกาศจัดตั้งเป็น โรงเรียนบ่อเกลือ ตั้งแต่วันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๓๒ เป็นต้นมา โดยมีอาจารย์ ชาติ ก๋าแก้ว ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ ต่อมาได้รับการบรรจุครูมาทำการสอน จำนวน ๖ คน แต่เนื่องจากสถานที่ตั้งโรงเรียนที่บ้านบ่อหลวงนั้นมีพื้นที่คับแคบมาก ไม่สามารถสร้างอาคารเรียนถาวรได้ ในปี พ.ศ. ๒๕๓๓ จึงได้ย้ายไปสร้างอาคารที่บ้านนาขวาง เลขที่ ๗๘ หมู่ ๕ ตำบลบ่อเกลือใต้ อำเภอบ่อเกลือ ในดินสาธารณะประโยชน์ ของหมู่บ้านจำนวน ๕๐ ไร่ ซึ่งต่อมาสภาตำบลบ่อเกลือใต้ ได้อนุมัติมอบที่ดินเพิ่มอีก ๓๐ ไร่ บริเวณป่าหลังโรงเรียนรวมเนื้อที่ปัจจุบัน ๘๐ ไร่
ต่อมาในปี พ.ศ. ๒๕๓๕ กรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งนายประมวล จันทะวัง มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนบ่อเกลือ แทน นายชาติ ก๋าแก้ว และในปี พ.ศ. ๒๕๓๙ กรมสามัญศึกษา ได้แต่งตั้งให้นายกฤษณเดช วรรณวิไล มาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ แทนนายประมวล จันทะวัง ต่อมาในวันที่ ๑ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๑ นายกฤษเดช วรรณวิไล ได้ลาออกจากราชการ สำนักงานสามัญศึกษาจังหวัดน่าน โดยนาย ยุทธพงษ์ วชิรปัญญาวัฒน์ ผู้อำนวยการสามัญศึกษาจังหวัดน่าน ได้มีคำสั่งแต่งตั้ง นายโกมล สรรคเสรณี ตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเมืองแงง อำเภอปัว จังหวัดน่าน ในขณะนั้น มารักษาการตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนบ่อเกลือ ตั้งแต่วันที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๔๑อีกตำแหน่งหนึ่ง ต่อมากรมสามัญศึกษาจึงมีคำสั่งแต่งตั้งให้นายโกมล สรรคเสรณี มาดำรงตำแหน่ง อาจารย์ใหญ่โรงเรียนบ่อเกลือ ตั้งแต่วันที่ ๒๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๑ ต่อมากรมสามัญศึกษาได้มีคำสั่ง ให้ นายโกมล สรรคเสรณี ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนบ่อเกลือ ตั้งแต่วันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๔๓ จนถึง 1 ตุลาคม 2554 ต่อมาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต ๓๗ มีคำสั่งให้ นายประเทือง ชอบธรม มาดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียน ตั้งแต่วันท่ ๑๙ ธันวาคม ๒๕๕๔ จนถึง ๗ ธันวามคม ๒๕๕๘ ปัจจุบันสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต ๓๗ มีคำสั่งให้นายพรเทพ เสนนันตา มาดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียน ตั้งแต่วันที่ ๘ ธันวาคม ๒๕๕๘ จนถึงปัจจุบัน
โรงเรียนบ่อเกลือ ได้เปิดทำการสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม. ๑ –ม. ๓) เรื่อยจนมาถึงปี พ.ศ. ๒๕๓๙ (ปีการศึกษา ๒๕๔๐) กรมสามัญศึกษา ได้อนุมัติให้โรงเรียนบ่อเกลือ ทำการสอนในระดับชั้น มัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.๔- ม.๖) เพิ่มขึ้นอีกระดับหนึ่ง
ในปี พ.ศ. ๒๕๓๙ กระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศให้กิ่งอำเภอบ่อเกลือ เป็นอำเภอบ่อเกลือ โรงเรียนบ่อเกลือ จึงเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา ประจำอำเภอบ่อเกลือเพียงโรงเรียนเดียว รับนักเรียนที่จบจากชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖ และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ จากโรงเรียนประถมศึกษา ในอำเภอบ่อเกลือ จำนวน ๑๖ โรงเรียน ๓ สาขา โดยเป็นนักเรียนจาก ๔ ตำบล และมีนักเรียนบางส่วนจากอำเภอเฉลิมพระเกียรติ และอำเภอใกล้เคียงมาเรียนต่อ
ปัจจุบันโรงเรียนบ่อเกลือเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก พื้นที่ที่ตั้งโรงเรียนเป็นภูเขา ทางขึ้น โรงเรียนสูงชัน พื้นที่ทั้งหมด ประมาณ ๘๐ ไร่ แต่มีพื้นที่เป็นที่ราบประมาณ ๒๕ ไร่ นอกนั้นจะเป็นที่ลาดชัน บริเวณโดยรอบเป็นป่าเขา ในบริเวณพื้นที่ของโรงเรียนมีห้วยริม ไหลผ่านตลอดทั้งแนว โรงเรียนบ่อเกลือ อยู่ห่างจากตัวจังหวัด ประมาณ ๑๒๐ กิโลเมตร การคมนาคมติดต่อ ใช้การเดินทางโดยรถยนต์ตามถนนที่ลัดเลาะตามไหล่เขา และสันเขา ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ ๑.๓๐ – ๒.๐๐ ชั่วโมง
บริเวณคริสต์ศาสนพิธี
บริเวณคริสต์ศาสนพิธี  คือบริเวณรอบแท่นบูชาเอกในบริเวณมุขตะวันออกของคริสต์ศาสนสถานซึ่งอาจจะเป็นปลายสุดของมุขโค้งด้านสกัด
หลังจากการการประชุมสภาสงฆ์แห่งแลตเตอรันครั้งที่ 4 ในปี ค.ศ. 1215 ก็ได้มีข้อกำหนดออกมาข้อหนึ่งที่ว่านักบวชจะต้องกระทำพิธีศักดิ์สิทธิ์ในบริเวณที่ได้รับพิทักษ์จากการก่อกวนจากบริเวณสำหรับศาสนิกชนผู้เข้าร่วมพิธี ฉะนั้นบริเวณพิธีของนักบวชในสมัยโบราณจึงถูกกันออกจากบริเวณของฆราวาสด้วยฉาก ความแตกต่างของสองบริเวณนี้กำหนดไว้ในคริสต์ศาสนกฎบัตร ที่ว่าการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณพิธีเป็นหน้าที่ของนักบวช และการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณทางเดินกลางและทางเดินข้างเป็นหน้าที่ของสมาชิกผู้เป็นฆราวาสของวัด ฉะนั้นบางครั้งจึงทำให้บริเวณพิธีและบริเวณฆราวาสก็จะแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดในด้านการตกแต่งและสภาพของบริเวณ
นอกไปจากแท่นบูชาแล้วบริเวณพิธีก็มักจะเป็นที่ตั้งของโต๊ะพิธี (credence table) และที่นั่งของนักบวชระดับต่างๆ ของวัดและในวัดอังกลิคันและเมธอดิสต์ก็อาจจะรวมทั้งบริเวณร้องเพลงสวดด้วย ในบางวัดบริเวณนี้ก็อาจจะมีแท่นเทศน์และแท่นอ่าน แต่บางครั้งทั้งสองอย่างนี้ก็อาจจะตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นของฆราวาส
บริเวณพิธีมักจะยกขึ้นสูงกว่าบริเวณที่เป็นของฆราวาส และอาจจะแยกออกไปด้วยฉากกางเขน, ราว หรือบริเวณโล่ง ในวัดบางวัดผู้เข้าร่วมพิธีก็อาจจะนั่งรอบสามด้านของบริเวณพิธีเป็นครึ่งวงกลมก็ได้
คำว่า “chancel” มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แผลงมาจากภาษาลาติน “cancelli” ที่แปลว่าฉากโปร่ง (lattice) ที่หมายถึงฉากกางเขน
Chancels
จรมุข
จรมุข  “Ambulatory” มาจากภาษาลาตินกลาง “Ambulatorium” ที่แปลว่าสถานที่สำหรับการเดิน จากคำว่า “ambulare” ที่แปลว่าเดิน คือบริเวณภายในสิ่งก่อสร้างที่คลุมด้วยหลังคาในระเบียงคด หรือบางครั้งก็หมายถึงทางเดินของขบวนนักแสวงบุญรอบมุขตะวันออกของคริสต์ศาสนสถานที่เป็นมหาวิหารหรือวัดขนาดใหญ่ที่อยู่หลังแท่นบูชาเอก
บางครั้งรอบทางเดินครึ่งวงกลมก็อาจจมีมุขโค้งด้านสกัดก็อาจจะมีชาเปลย่อยที่กระจายออกไปจากมุข ซึ่งทำให้ผู้เดินรอบแท่นบูชาเดินได้โดยไม่ต้องรบกวนนักบวชหรือผู้เข้าร่วมพิธีที่ทำพิธีอยู่ในชาเปลย่อย
จรมุขมักจะปรากฏในคริสต์ศาสนสถานขนาดใหญ่โดยเฉพาะที่มีองควัตถุของนักบุญ เพื่อใช้เป็นที่สำหรับนักแสวงบุญจำนวนมากสามารถเดินเวียนมาสักการะวัตถุที่ต้องการได้
โบสถ์โถง
วัดโถง  คือคริสต์ศาสนสถานที่เพดานของทางเดินกลางและทางเดินข้างมีความสูงเท่าๆ กัน ที่มีหลังคาร่วมกันเป็นหลังคาใหญ่หลังคาเดียว คำว่า “Hall church” ใช้เป็นครั้งแรกราวคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักประวัติศาสตร์ศิลป์เยอรมันวิลเฮล์ม ลืบค์ (Wilhelm Lübke)
วัดโถงตรงกันกันข้ามกับลักษณะโดยทั่วไปของคริสต์ศาสนสถานอื่นที่เพดานของทางเดินข้างจะต่ำกว่าเพดานของทางเดินกลาง ซึ่งทำให้สามารถสร้างกำแพงที่สูงกว่าเหนือทางเดินข้าง ที่เปิดเป็นหน้าต่างชั้นบนให้แสงส่องลงมายังทางเดินกลางได้ แสงที่เข้ามาในวัดโถงมาจากหน้าต่างด้านข้างที่มักจะสูงพอๆ กับกำแพง
การสร้างวัดทรงนี้มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ เช่นที่วัดเซนต์บาโทโลมิวที่พาเดอร์บอร์น (Paderborn) ที่สร้างโดยสังฆราชไมน์เวิร์ค ที่ได้รับการสถาปนาราว ค.ศ. 1017) แต่ลักษณะการก่อสร้างวัดโถงมารุ่งเรืองที่สุดในปลายสมัยกอธิคโดยเฉพาะในสถาปัตยกรรมกอธิคพิเศษ (Sondergotik) ในเยอรมนีโดยเฉพาะในบริเวณเวสต์ฟาเลีย และในบริเวดินแดนอองชูทางตะวันตกของฝรั่งเศส เช่นที่สร้างที่มหาวิหารปัวตีเย การใช้ทรงนี้ที่อื่นก็มีที่สร้างในวัดที่มีขนาดย่อมกว่าเช่นในการสร้างชาเปล หรือการสร้างส่วนหลังของวัด (retrochoir) เช่นที่มหาวิหารซอลสบรีในอังกฤษเป็นต้น
คริสต์ศาสนสถานที่เป็นสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิคบางแห่งก็ใช้ผังแบบวัดโถงในการสร้าง โดยเฉพาะในการก่อสร้างแบบสถาปัตยกรรมเยอรมัน ตัวอย่างของคริสต์ศาสนสถานที่ใช้ทรงนี้ก็ได้แก่การสร้างวัดเซนต์ฟรานซิสเดอซาลส์ที่มิสซูรีโดยวิคเตอร์ คลูธโนที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1908
คำว่า “วัดโถง” ที่มามีความหมายต่างไปจากเดิมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 คือในการใช้ในการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างที่มีประโยชน์ใช้สอยหลายอย่าง (multi-purpose building) ที่สามารถย้ายเก้าอี้ออกได้แทนที่จะเป็นม้านั่งที่สร้างอย่างถาวร และบริเวณสงฆ์ที่สามารถกันออกไปได้ด้วยฉาก เพื่อใช้ในการเป็นบริเวณในการทำกิจกรรมของชุมนุมชนได้ระหว่างวันทำงาน ลักษณะนี้เป็นที่นิยมกันโดยเฉพาะในอังกฤษในวัดในเมืองใหญ่ๆ ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา
“วัดโถง” ต่างจาก "โถงวัด" (Church hall) ซึ่งหมายถึงห้องโถงที่อยู่ภายในวัดที่ใช้ในการทำกิจกรรมของชุมนุมชน.
Hallenkirche
กาซีโมโด
กาซีโมโด  เป็นตัวละครในวรรณกรรมเรื่องคนค่อมแห่งน็อทร์-ดามซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อว่า วิกตอร์ อูว์โก ในเนื้อเรื่องได้กล่าวถึงกาซีโมโด เป็นชายหลังค่อม ซึ่งทำหน้าที่เฝ้าอาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส และมีความรักต่อหญิงสาวชาวยิปซีนามว่า เอสเมรัลดา นอกจากนี้ ยังมีการนำตัวละครดังกล่าวไปเป็นตัวละครเอกในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง คนค่อมแห่งนอเทรอดาม ด้วยเช่นกัน
แอททอล
ฮิวแมน
ฮิวแมน  อาจหมายถึง
เบบี้บอย
"เบบี้บอย"  คือ เพลงอาร์แอนด์บี–เรกเก้ โดยนักร้องชาวอเมริกัน บียอนเซ่ โนวส์ร่วมกับนักร้องแนวเร้กเก้ ชาวจาเมกานอย่าง ฌอน พอล เพลงนี้ได้ผลิตโดยโนวส์และ Scott Storch สำหรับอัลบั้มเปิดตัวการเป็นศิลปินเดี่ยวของเธอ เดนเจอรัสลีอินเลิฟ "เบบี้บอย" ได้แต่งขึ้นโดยโนวส์, Storch, Robert Waller, เจย์-ซี, และฌอน พอล