pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เจ้าหม่อมคำลือ (ตาวซินซือ)
อาเรนาดาอามาโซเนีย
อาเรนาดาอามาโซเนีย  เป็นสนามกีฬาแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเมืองมาเนาช์ ประเทศบราซิล มีความจุทั้งหมด 44,300 ที่นั่งถูกสร้างขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 2010 ถึง 2014 โดยเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 และการแข่งขันฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
สนามถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่เดิมของสนามกีฬาริวัลโด ลิมา โดยได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาลของรัฐอามาโซเนีย 25% และ ธนาคารเพื่อการพัฒนาบราซิล 75% สนามได้รับการออกแบบโดย เกอเคิน มาร์ก อุน พาร์สนาส โดยได้แรงบันดาลใจมาจากป่าฝนอเมซอนที่ล้อมรอบเมืองมาเนาช์และโครงสร้างด้านนอกของโลหะถูกออกแบบมาเพื่อทำให้เกิดการสร้างงานการทำตะกร้าฟางซึ่งทำขึ้นในภูมิภาค สนามถูกสร้างขึ้นโดย อังแดร์ กุชแชร์ฮิส บริษัท วิศวกรรมสัญชาติบราซิล
โดยมีความจุประมาณ 44,300 คน, มีร้านอาหารที่หรูหรา, ที่จอดรถใต้ดินและการเข้าถึงสำหรับผู้ที่มีความต้องการพิเศษ นอกจากนี้ยังมีระบบรีไซเคิลน้ำฝนในสถานที่และระบบบำบัดน้ำเสียเพื่อลดการใช้น้ำและถูกออกแบบมาเพื่อใช้ประโยชน์จากการระบายอากาศตามธรรมชาติเพื่อลดการใช้พลังงาน นอกจากนี้วัสดุที่นำมาสร้างสนามมากกว่า 95% มาจากการรื้อถอนสนามกีฬาเก่าที่ได้ถูกนำมารีไซเคิล
สนามได้เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2014 ในการแข่งขันโกปาเวร์จี ระหว่าง นาซิอองนาล พบกับ กลุบบิ ตู เฮโม ซึ่งผลจบลงด้วยคะแนน 2–2 รวมผลสองนัด 3–3 ซึ่งทำให้ กลุบบิ ตู เฮโม ชนะด้วยกฎประตูทีมเยือน
อาเรนาดาอามาโซเนีย เป็น 1 ใน 12 สนามที่ใช้แข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ที่บราซิล เป็นเจ้าภาพ โดยแข่งขันในรอบแบ่งกลุ่มเท่านั้น
สโมสรฟุตบอลกระบี่ในฤดูกาล 2559
สโมสรฟุตบอลจังหวัดกระบี่ในฤดูกาล 2559 เป็นฤดูกาลที่ 4 ของ กระบี่ ในไทยลีกดิวิชั่น 1 ของกระบี่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 ถึง ปัจจุบัน.
เมทาเดตา
สกุลโลโบไคลออส
ปลาทิลอาเพีย
สกุลทิลอาเพีย
วินโดวส์วิสต์เลอร์
มายไลฟ์แอสอะลิโธมัส (วงดนตรี)
รองเท้านารีขาวพังงา
รองเท้านารีขาวพังงา, รองเท้านารีไทยอานัม หรือ รองเท้านารีไทย เป็น กล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี พบทางภาคใต้ของประเทศไทย
ที่มาของชื่อไทย รองเท้านารีขาวพังงา เพื่อบ่งบอกว่า เป็นกล้วยไม้สกุลรองเท้านารี ที่มีดอกพื้นสีขาว และมีแหล่งกำเนิด มาจากจังหวัดพังงา หรือ ชื่อไทย รองเท้านารีไทย เพื่อบอกว่า เป็นกล้วยไม้สกุลรองเท้านารี ที่มีแหล่งกำเนิดจากประเทศไทย รองเท้านารีไทยอานัม เรียกตามชื่อละตินของชื่อชนิด
ที่มาของชื่อชนิด ในชื่อละตินทางวิทยาศาสตร์ "thaianum" เป็นคำคุณศัพท์อเพศ (Neutral gender) ซึ่งผันตามเพศของสกุล "Paphiopedilum" ซึ่งให้ความหมายถึง มีแหล่งกำเนิดจากประเทศไทย
รองเท้านารีขาวพังงา เคยถูกค้นพบและนำมาสู่วงการนักเพาะเลี้ยงกล้วยไม้ มาก่อนปี พ.ศ. 2540 แต่ในช่วงนั้นส่วนใหญ่ นักเพาะเลี้ยง และนักอนุกรมวิธานพืชได้มองว่า กล้วยไม้ชนิดนี้เป็นเพียง พันธุ์ (variety) หรือ สายพันธุ์ (race) หนึ่งของ รองเท้านารีขาวสตูลเท่านั้น
ในเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2548 ประพันธ์ เอี่ยมวิริยะกุล ได้พบกล้วยไม้รองเท้านารีขาวพังงาในที่เลี้ยง และได้เดินทางไปศึกษาและเก็บตัวอย่างบนเทือกเขาหินปูนในจังหวัดพังงา ได้ทำการรวบรวมข้อมูลและบรรยายพร้อมตั้งชื่อวิทยาศาสตร์เป็นชนิดใหม่ของโลกว่า "Paphiopedilum thaianum" ในเดือนกันยายน ปี พ.ศ. 2549 ลงในวราสาร Orchid Review ของราชพฤกษชาติสมาคมแห่งสหราชอาณาจักร ประเทศอังกฤษ
ในราวเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 ศุภลักษณ์ ภูมิคง และคณะ ได้เริ่มทำการสำรวจและวิจัยชีววิทยาของรองเท้านารีขาวพังงา และชนิดพันธุ์ใกล้เคียง
ดอกมีพื้นสีขาว บางดอกมีพื้นสีขาวอมเหลืองหรือเขียวค่อนข้างเจือจาง มีจุดสีม่วงน้ำตาลขนาดเล็ก กระจายอยู่ในบริเวณใกล้โคนกลีบ ใบค่อนข้างหนาและแข็ง รูปลิ้นแคบยาวหรือรูปไข่กลับ ยาว 3.5-9.5 ซม.กว้าง 1-2.4 ซม. ปลายใบมีรอยหยักสามง่ามขนาดเล็กมากและโค้งมนต่อขอบใบ ขอบใบใกล้โคนมีขน ใบด้านบนมีลายสีเขียวแก่สลับสีเขียวอ่อน ใต้ท้องใบสีม่วงคล้ำ ดอกมีขนาดกว้างระหว่าง 3.3-4.2 ซม. รูปลักษณะมองจากด้านหน้าค่อนข้างกลมหรือรี ก้านช่อดอกตั้ง ยาวประมาณ 6-23 ซม. มีดอกที่ปลายช่อดอก อาจมีดอกได้ถึง 1-2 ดอกต่อหนึ่งช่อดอก กลีบกระเป๋าโป่งพอง มีจุดสีม่วงน้ำตาลขนาดใหญ่จำนวนหลายจุด บนกลีบกระเป๋าด้านใน โล่รูปไข่กลับ ทางออกของแมลงผสมเกสร 1.5-1.6 มม. ซึ่งเป็นกลไกคัดเลือกแมลงผสมเกสร
รองเท้านารีขาวพังงา มีลักษณะคล้าย รองเท้านารีขาวสตูล แต่รองเท้านารีขาวพังงามีขนาดดอกและใบเล็กกว่า แต้มกลางโล่สีเขียว และมีจุดสีม่วงน้ำตาลขนาดใหญ่หลายจุดกระจายตัวบนผิวด้านในกลีบกระเป๋า
พบตามธรรมชาติบนพื้นผิวภูเขาหินปูน ขึ้นอยู่ตามซอกหิน ในภาคใต้ของประเทศไทย พบในแถบจังหวัดพังงาเท่านั้น ในระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 350 - 450 ม.
ฤดูออกดอก และระบบสืบพันธุ์.
ออกดอกช่วงเดือนเมษายน ถึง พฤษภาคม
จากการศึกษาวิจัยภาคสนามที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2555 โดย HANS BÄNZIGER, ศุภลักษณ์ ภูมิคง และ กนกอร ศรีม่วง ได้ทำการเก็บข้อมูลในแหล่งที่อยู่ตามธรรมชาติของรองเท้านารีขาวพังงาและรองเท้านารีขาวสตูล พบว่าแมลงผสมเกสรเป็นชันโรง ในสกุล Lasioglossum ซึ่งเป็นชันโรงชนิดใหม่ของโลก และได้บรรยายและตั้งชื่อว่า Lasioglossum orchidodeceptum ซึ่งเป็นคนละชนิดกับแมลงผสมเกสรของรองเท้านารีขาวสตูล ซึ่งเป็นชันโรงคนละสกุลและคนละชนิดกันคือ Tetragonula testaceitarsis จึงเป็นหลักฐานยืนยันกลไกการแยกชนิด (Speciation mechanism) ที่มีระหว่าง ชนิดซ่อนเร้น (Cryptic species) ทั้งสองชนิดได้เป็นอย่างดี
ดิก-ดิก
ดิก-ดิก  เป็นแอนทิโลปขนาดเล็ก ในสกุล "Madoqua" พบในทวีปแอฟริกา แถบภูมิภาคแอฟริกาใต้และตะวันออก
มีน้ำหนักตัวประมาณ 4.5–5 กิโลกรัม ความสูงตั้งแต่ปลายกีบเท้าจนถึงหัวไหล่ 35–40 เซนติเมตร ความยาวลำตัว 56 เซนติเมตร ความยางหาง 5 เซนติเมตร อายุโดยเฉลี่ย 10 ปี
ดิก-ดิก ตัวผู้เท่านั้นที่จะมีเขา ลักษณะเขาแหลมสั้น ความยาวประมาณ 3–7.5 เซนติเมตร เป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นพุ่มไม้ที่เป็นหนามแหลมจำพวกอะเคเซียเชื่อมต่อกับทุ่งหญ้าสะวันนา เพื่อป้องกันตัวเองจากสัตว์นักล่า โดยต้องอยู่ใกล้แหล่งน้ำ
ดิก-ดิก เป็นสัตว์กินพืช โดยอาหารได้แก่ ใบไม้, หน่อไม้, พืชสมุนไพรต่าง ๆ, ดอกไม้, ผลไม้ และเมล็ดพืชต่าง ๆ และตกเป็นอาหารของสัตว์ขนาดใหญ่กว่า เช่น ไฮยีนา, สิงโต, แมวป่า, อินทรีและเหยี่ยวขนาดใหญ่ ตลอดจนงูเหลือม และตะกวด
Madoqua
สตีนบอก
สตีนบอก หรือ สตีนบัก  แอนทิโลปชนิดหนึ่ง จำพวกแอนทิโลปขนาดเล็ก หรือแอนทิโลปแคระ
สตีนบอก มีน้ำหนักตัวประมาณ 11 กิโลกรัม ความสูง 60 เซนติเมตร ความยาว 95 เซนติเมตร–1.1 เมตร อายุโดยเฉลี่ย 10 ปี พบกระจายพันธุ์ในแอฟริกาใต้ และพบได้ยากในแอฟริกาตะวันออก แต่จะพบได้บ่อยในอุทยานแห่งชาติเซเรนเกตี ในแทนซาเนีย และพบได้ที่อุทยานแห่งชาติอีโตซา ในนามิเบีย รวมถึงอุทยานแห่งชาติครูเกอร์ ในแอฟริกาใต้ โดยจะอาศัยอยู่ตามทุ่งหญ้าที่มีพุ่มไม้หนามแหลมเพื่อป้องกันตัว หรือเขตที่ติดต่อกับทะเลทราย เช่น ทะเลทรายคาลาฮารี รวมถึงอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าเปิดโล่งด้วย
สตีนบอก มีเขาเฉพาะตัวผู้ เขายาวเพียง 10–17.5 เซนติเมตร แต่มีความแหลมคม ตัวเมียไม่มีเขา แต่มีขนาดตัวใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย กินอาหารได้แก่ ใบไม้แทบทุกชนิด, ผลไม้จำพวกเบอร์รีต่าง ๆ ตลอดจนหญ้าสั้นที่เบ่งบานในช่วงฤดูฝน
สตีนบอก ตกเป็นอาหารของสัตว์นักล่าขนาดใหญ่ เช่น เสือดาว, เสือชีตาห์, หมาป่า, แมวป่า, อินทรีหรือเหยี่ยวขนาดใหญ่, ลิงบาบูน และงูเหลือม
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย ได้แก่:
Raphicerus campestris
สตีนบัก
สตีนบอค
สตีนบัค
Steenbok
Steinbok
Steinbuck
แอนทิโลปแคระ
แอนทิโลปแคระ  เป็นแอนทิโลปขนาดเล็ก ที่อยู่ในเผ่า Neotragini ในวงศ์ย่อย Antilopinae หรือแอนทิโลปแท้ โดยจำแนกออกมาจากวงศ์ย่อย Neotraginae พบกระจายพันธุ์เฉพาะในทวีปแอฟริกา
Neotragini
Dwarf antelopes
Dwarf antelope
คลิปสปริงเงอร์
คลิปสปริงเงอร์  เป็นแอนทิโลปขนาดเล็ก ในกลุ่มแอนทิโลปแคระ หรือแอนทิโลปเล็ก
คลิปสปริงเงอร์จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล " Oreotragus" โดยได้รับการอนุกรมวิธานครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1783 โดยเอเบอร์ฮาร์ด เอากุสท์ วิลเฮล์ม ฟอน ซิมเมอร์มันน์ นักสัตววิทยาชาวเยอรมัน ชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "กลิปสปริงเงอร์"  มาจากการประสมกันของคำในภาษาแอฟริคานส์ว่า ("หิน") กับ ("ผู้กระโดด", "ผู้ผาดโผน") รวมความแล้วแปลว่า "นักกระโดดหน้าผา" และมีอีกชื่อหนึ่งคือ "กลิปโบก"
และอาจเรียกชื่อสามัญในภาษาไทยได้ว่า "กวางผา" แต่เป็นสัตว์ต่างประเภทกับกวางผาที่พบในทวีปเอเชีย แม้จะอยู่ในวงศ์เดียวกันก็ตาม
ตัวผู้มีน้ำหนักตัวประมาณ 10 กิโลกรัม ตัวเมีย 13 กิโลกรัม ความสูง 50–55 เซนติเมตร จากกีบเท้าถึงไหล่ ความยาวลำตัว 80 เซนติเมตร–1 เมตร ความยาวหาง 8 เซนติเมตร อายุโดยเฉลี่ย 10–12 ปี มีเขาเฉพาะตัวผู้เท่านั้น ขนาดความยาว 20–25 เซนติเมตร มีความเรียวแหลม ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย ไม่มีเขา มีขนสีต่าง ๆ ออกไป เช่น เหลือง, น้ำตาลแดง, เทา แตกต่างออกไปตามภูมิประเทศเพื่ออำพรางตัว โดยมีจุดอ่อนคือสีขาว
คลิปสปริงเงอร์ เป็นแอนทิโลปที่มีความปราดเปรียวว่องไวมาก สามารถกระโดดไปมาตามโขดหินได้อย่างคล่องแคล่ว เนื่องจากกีบเท้ามีลักษณะพิเศษทำให้เกาะติดบนพื้นหินได้อย่างมั่นคง ส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่เป็นคู่ เมื่อมีลูกจะซ่อนลูกไว้ประมาณ 1 เดือน เพื่อความปลอดภัย โดยเป็นสัตว์ที่มีความสามารถกระโดดได้สูงมากเป็นพิเศษ โดยกระโดดได้สูงคิดเป็น 15 เท่าของความสูงของตัว หรือประมาณ 7 เมตร ซึ่งเมื่อเทียบกับมนุษย์แล้วจะเท่ากับว่ากระโดดจากไหล่ของเทพีเสรีภาพข้ามคบเพลิงซึ่งเป็นจุดสูงสุดได้เลย
อาศัยอยู่ตามภูมิประเทศที่เป็นโขดหินหรือภูเขาหินที่มีต้นไม้ขึ้นประปราย อาศัยอยู่ได้ทั้งในพื้นที่แห้งแล้งและพื้นที่ชุ่มชื้น อาหารหลักได้แก่ ใบไม้อ่อน ๆ, รากไม้, ดอกไม้, ผลไม้ และหญ้าที่ขึ้นใหม่ในช่วงฤดูฝน เป็นสัตว์ที่จะไม่ดื่มน้ำโดยตรง แต่จะอาศัยความชื้นจากพืชพรรณต่าง ๆ ที่กินขึ้นไปแทนหล่อเลี้ยงร่างกาย ทำให้สามารถอดน้ำได้เป็นระยะเวลานาน ๆ
เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน โดยเฉพาะในช่วงกลางดึกและจะกระฉับกระเฉงมากเป็นพิเศษในคืนเดือนหงายหรือคืนวันเพ็ญ จะเริ่มหลับนอนพักผ่อนเมื่อใกล้สาง ในเวลากลางวันมักนอนอาบแดดเพื่ออบอุ่นร่างกาย
จากการศึกษาทางด้านวงศ์วานวิวัฒนาการ พบว่าคลิปสปริงเงอร์มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเคิร์กดิก-ดิก ("Madoqua kirkii") และซูนี ("Neotragus moschatus") ซึ่งเป็นแอนทิโลปขนาดเล็กเหมือนกัน โดยวิวัฒนาการมาแล้วเกือบ 14 ล้านปี โดยมีลำดับตามตางรางดังนี้:
การกระจายพันธุ์และความหลากหลาย.
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในเอธิโอเปีย, เคนยา, แทนซาเนีย, นามิเบีย และแอฟริกาใต้ และสูญพันธุ์ไปแล้วที่บุรุนดี โดยจำแนกออกได้เป็น 11 ชนิดย่อย ดังนี้:
Oreotragus oreotragus
Oreotragus
Klipspringer
มินะโมะโตะ
นครหลวงเฮอัง
รีดบัก
รีดบัก  เป็นแอนทิโลปขนาดกลาง ในวงศ์ย่อย Reduncinae หรือแอนทิโลปบึง
มีความสูงประมาณ 60 ถึง 90 เซนติเมตร สีขนน้ำตาลแดง พบในแอฟริกาตะวันออก เช่น โมซักบิก, บอตสวานา, โซมาเลีย และบางส่วนของแทนซาเนีย
รีดบัก มีลักษณะเด่น คือ มีต่อมกลิ่นที่แผ่นหนังสีดำใต้ใบหูทั้งสองข้างเห็นได้ชัดเจน ตัวผู้มีเขาที่โง้งไปด้านหน้า ตัวเมีนไม่มีเขา อาศัยอยู่ตามบริเวณที่เป็นดงกก หรือดงอ้อ รวมถึงพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ เช่น หนอง, บึง และแม่น้ำที่อยู่ติดกับทุ่งหญ้า เป็นสัตว์ที่ดื่มน้ำโดยการสะสมความชื้นที่ได้จากพืชที่กินเข้าไปก็จะสามารถอดน้ำได้เป็นเวลานาน
Redunca
Reedbuck
รีดบัค
รีดบักโบฮอร์
รีดบักโบฮอร์  เป็นแอนทิโลปขนาดกลาง ที่พบได้ในแอฟริกากลาง
ตัวผู้มีน้ำหนักตัวประมาณ 45–60 กิโลกรัม ตัวเมีย 35–45 กิโลกรัม ความสูงตั้งแต่กีบเท้าจนถึงหัวไหล่ 75–85 เซนติเมตร ความยาวลำตัว 1.2–1.4 เมตร อายุโดยเฉลี่ย 10 ปี
มีเขาเฉพาะตัวผู้ที่โง้งงุ้มไปทางด้านหน้าของส่วนหัว ตัวเมียไม่มีเขา มีจุดเด่น คือ มีต่อมกลิ่นเป็นแผ่นหนังสีดำที่ใต้หูทั้งสองข้างเห็นได้ชัดเจน อาศัยอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ เช่น ดงกก, ดงอ้อ, ริมหนองหรือบึง หรือแม่น้ำที่ติดกับทุ่งหญ้า กินใบไม้, หญ้า รวมถึงดอกไม้ตูมในฤดูแล้ง เมื่อสะสมความชื้นจากพืชที่กินเข้าไปแล้วก็จะสามารถอดน้ำได้เป็นเวลานาน
รีดบักโบฮอร์ ที่โตเต็มวัยแล้วมักตกเป็นเหยื่อของสิงโตและฝูงไฮยีนา ส่วนในวัยที่ยังไม่โตเต็มที่ก็จะถูกเสือดาว, เสือชีตาห์, ไฮยีนา, แมวป่า, อินทรีขนาดใหญ่ และงูเหลือมล่าเป็นอาหาร
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าแอฟริกาตอนกลางจนถึงแอฟริกาตะวันออกไปจนถึงตะวันตก แบ่งออกเป็นชนิดย่อยได้ 5 ชนิด ได้แก่
Redunca redunca
Bohor reedbuck
รีดบัคโบฮอร์
โบฮอร์รีดบัก
โบฮอร์รีดบัค
บุศรา ศรีรุ่งเรือง (ชื่อเล่น: กิ๊ฟ) เกิดเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2528 เป็นนักร้องแนวเพลงลูกทุ่ง เข้าสู่วงการด้วยการชนะเลิศการประกวดเวที มิสทีนไทยแลนด์ Miss Teen Thailand ปี 2001 พ.ศ. 2544 หลังจากนั้นได้เข้ามาเป็นนักร้องในสังกัดยู ทู เรคคอร์ด มีเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอเป็นอย่างมากคือเพลง "ขนแขนสแตนอัพ"
ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับ นายปานเทพ กุลพนาภินันท์ (ชื่อเล่น: แบงค์) โดยจัดพิธีฉลองมงคลสมรสเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2557 ที่วีวิลล่า หัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ปัจจุบันมีบุตร 2 คน เป็นชาย 1 คน และล่าสุดเพิ่งคลอดหญิง 1 คน
มีธุรกิจ ได้แก่ ร้านเพชร ร้านทำเล็บเจล และจำหน่ายผลิตภัณ์บำรุงผิวหน้า
เพราะเธอคือรัก
True Love Story เพราะเธอคือรัก เป็นละครชุดมินิซีรีส์กึ่งภาพยนตร์โทรทัศน์ของทางช่องทรูโฟร์ยู ช่อง 24 เค้าโครงเรื่องที่สร้างมาจาก 5 เรื่องราวความรักผ่าน 5 บทเพลงรักในความทรงจำ ซึ่งมีทั้งหมด 5 เพลงจาก 5 ตอนที่นำมาทำเป็นมินิซีรีส์ ได้แก่ รักคุณเข้าอีกแล้ว , กาลครั้งหนึ่ง , คนที่คุณก็รู้ว่าใคร , หัวใจผูกกัน , คำไม่กี่คำ , รักที่แตกต่าง
อัสทรีด ฟรางค์
อัสทรีด ฟรางค์ (เกิด 8 สิงหาคม ค.ศ. 1945) เป็นนักแสดงโทรทัศน์และภาพยนตร์ชาวเยอรมัน
คาริน บาล์
คาริน บาล์ (เกิด 19 กันยายน ค.ศ. 1940) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ชาวเยอรมัน โดยแสดงภาพยนตร์มากถึง 90 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956
บัลดุอิน บาส์
บัลดุอิน บาส์ (9 มิถุนายน ค.ศ. 1922 – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2006) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวเยอรมัน เขาแสดงภาพยนตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956 ถึง ค.ศ. 2002
ปล่องภูเขาไฟโงรงโกโร
ชาวมาไซ
คาร์ล บัลเฮาส์
คาร์ล บัลเฮาส์ (4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905 – 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1968) เป็นนักแสดงละครเวทีและนักแสดงภาพยนตร์ชาวเยอรมัน ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 คาร์ลได้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ในประเทศเยอรมนีตะวันออก
ชาร์ลึม เบอร์เกอร์
อูร์ซูลา เฮอร์คิง
อูร์ซูลา เฮอร์คิง (28 มกราคม ค.ศ. 1912 – 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน โดยอูร์ซูลาแสดงภาพยนตร์มากกว่า 130 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1933 ถึง ค.ศ. 1972
อัลฟ์ มาร์โฮล์ม
อัลฟ์ มาร์โฮล์ม (31 พฤษภาคม ค.ศ. 1918 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน
ลีเซิล คาร์ลชตัท
ลีเซิล คาร์ลชตัท (; 12 ธันวาคม ค.ศ. 1892 – 27 มิถุนายน ค.ศ. 1960) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน เธอแสดงภาพยนตร์มากกว่า 75 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1913 ถึง ค.ศ. 1960
คาร์ล ฮินริชส์
คาร์ล ฮินริชส์ (18 กันยายน ค.ศ. 1907 – 7 ธันวาคม ค.ศ. 1967) เป็นนักแสดงละครเวทีและภาพยนตร์ชาวเยอรมัน
คาร์ล พลาเทิน
คาร์ล พลาเทิน (6 มีนาคม ค.ศ. 1877 – 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1952) เป็นนักแสดงชาวเยอรมัน
โทมัส ยาน
โทมัส ยาน (; เกิด 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และผู้กำกับละครโทรทัศน์ชาวเยอรมัน
มาเรีย เพาด์เลอร์
มาเรีย เพาด์เลอร์ (20 มิถุนายน ค.ศ. 1903 – 17 สิงหาคม ค.ศ. 1990) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน
อาร์มิน โรเด
อาร์มิน โรเด (เกิด 4 เมษายน ค.ศ. 1955) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน
โรแบร์ท ช็อลทซ์
โรแบร์ท ช็อลทซ์ (; 23 เมษายน ค.ศ. 1886 – 10 ตุลาคม ค.ศ. 1927) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวเยอรมัน เขาแสดงภาพยนตร์มากถึง 76 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1919 ถึง ค.ศ. 1928
โรแบร์ทเกิดที่ประเทศเยอรมนี และเสียชีวิตที่กรุงเบอร์ลิน
อ็อทซ์ ท็อลเลิน
อ็อทซ์ ท็อลเลิน (; 9 เมษายน ค.ศ. 1882 – 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักแสดงชายและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเยอรมัน
ฮันส์ ชแตร์นแบร์ค
ฮันส์ ชแตร์นแบร์ค (; 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1878 – 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1948) เป็นนักแสดงละครเวทีและนักแสดงภาพยนตร์ชายชาวเยอรมัน
คาร์ล เวอรึ
คาร์ล เวอรึ (เกิดที่อัปเปอร์บาวาเรีย, 7 สิงหาคม ค.ศ. 1894 – มิวนิก, 14 มีนาคม ค.ศ. 1975, อายุ 80 ปี) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน
บ็อบบี ทอดด์
บ็อบบี ทอดด์ (; 22 มิถุนายน ค.ศ. 1904 – 7 กันยายน ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน เขาแสดงภาพยนตร์มากกว่า 34 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1926 ถึง ค.ศ. 1961
โรแบร์ท เทาเบอ
โรแบร์ท เทาเบอ (15 มีนาคม ค.ศ. 1880 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1961) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และนักแสดงละครเวทีชาวเยอรมัน
เมทแอมเฟตามีน
เมแทมเฟตามีน (Methamphetamine) หรือชื่อในระบบ IUPAC คือ เอ็น-เมทิลแอมฟีตะมีน เป็นสารกระตุ้นหนักระบบประสาทส่วนกลาง ส่วนมากถูกใช้เป็นสารเสพติดและถูกใช้บ้างในการรักษาโรคซนสมาธิสั้นและโรคอ้วน เมแทมเฟตามีนถูกค้นพบโดยนักเคมีชาวญี่ปุ่น นาไง นางาโยชิ (長井 長義) ในปี ค.ศ. 1893 และมีอยู่สองอีแนนซิโอเมอร์ ประกอบด้วย: เดกซ์โตรเมแทมเฟตามีน ("dextromethamphetamine") ซึ่งมีฤทธิ์รุนแรงกว่าและ เลโวเมแทมเฟตามีน ("levomethamphetamine") อย่างไรก็ตามเมแทมเฟตามีนมีพิษต่อระบบประสาทของมนุษย์และสามารถถูกใช้เป็นสารเสพติดประเภทกระตุ้นความต้องการทางเพศและมัวเมา ขณะเดียวกันก็มียาชนิดอื่นที่ปลอดภัยกว่าและมีประสิทธิผลทัดเทียมกัน การสั่งจ่ายเมแทมเฟตามีนโดยแพทย์จึงพบได้ยากในปัจจุบัน
ปัจจุบัน การค้าและครอบครองทั้งเมแทมเฟตามีนและเดกซ์โตรเมแทมเฟตามีนเพื่อการเสพถือว่าผิดกฎหมาย การใช้เมแทมเฟตามีนอย่างผิดกฎหมายพบได้มากที่สุดในเอเชีย, โอเชียเนียและในสหรัฐอเมริกา ซึ่งในสหรัฐ ทั้งเมแทมเฟตามีน, เดกซ์โตรเมแทมเฟตามีน และเลโวเมแทมเฟตามีนถูกจัดอยู่ในบัญชีที่สอง ประเภทสารควบคุม โดยเลโวเมแทมเฟตามีนเป็นยาจำหน่ายหน้าเคาน์เตอร์สำหรับใช้เป็นยาลดอาการคัดจมูกในสหรัฐ แต่โดยสากลแล้ว การผลิต จำหน่ายและครอบครองเมแทมเฟตามีนนั้นถูกควบคุมหรือต้องห้ามในประเทศส่วนใหญ่ เนื่องจากเป็นสารที่อยู่ในบัญชีที่สองของอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยสารที่มีผลต่อจิตใจ
การที่ร่างกายได้รับเมแทมเฟตามีนมากเกินไป อาจส่งผลกระทบให้เกิดหลายอาการ การได้รับมากเกินในระดับปานกลางอาจทำให้มีอาการชีพจรผิดปกติ, สับสนงุนงง, ถ่ายปัสสาวะลำบากหรือเจ็บ, ความดันโลหิตสูงหรือต่ำ, อุณหภูมิร่างกายสูง, ตื่นตัวและตอบสนองมากเกิน, ปวดกล้ามเนื้อ, กระสับกระส่าย, หายใจเร็ว, ชะงักหลั่งปัสสาวะ และปัสสาวะปลอดยูรีน การได้รับมากเกินในระดับสูง อาจก่อให้เกิดอาการอื่นเพิ่มเติม คือ อาการกำเริบรุนแรง, ไตวาย, กล้ามเนื้อลายละลาย, เซอโรโทนินซินโดรม และ เคลื่อนไหวซ้ำ ๆ และยังอาจทำลายสมองได้อีกด้วย
เมทแอมฟีตะมีน
หลอดเลือดดำจากปอด
หลอดเลือดดำจากปอด(หลอดเลือดที่ลำเลียงเลือดจากปอดเข้าสู่หัวใจ) หรือ พัลโมนารีเวน  เป็นหลอดเลือกที่ลำเลียงเลือดเข้าสู่หัวใจขนาดใหญ่ซึ่งรับเอาเลือดที่บรรจุออกซิเจนแล้วจากปอดไปยังหัวใจบนซ้าย ซึ่งมีอยู่สี่เส้นด้วยกัน ถือเป็นหนึ่งในหลอดเลือกที่ลำเลียงเลือดเข้าสู่หัวใจเพียงไม่กี่เส้นที่ลำเลียงเลือดมีออกซิเจน
หลอดเลือดดำจากปอดมีจุดเริ่มต้นจากบริเวณขั้วปอดแต่ละข้าง รับเลือดมาจากแต่ละหลอดเลือดบรองเคียลสามเส้นจากสี่เส้น แต่ละเส้นลำเลียงเลือดไปที่หัวใจห้องล่างซ้าย เนื่องจากปอดแต่ละข้างมีทั้งหลอดเลือดดำทั้งบนล่าง ดังนั้นหลอดเลือดดำจากปอดจึงมีอยู่ทั้งหมดสี่เส้นด้วยกัน โดยหลอดเลือดยึดติดอยู่กับเยื่อหุ้มหัวใจ หลอดเลือดดำจากปอดมีทิศทางการลำเลียงควบคู่ไปกับหลอดเลือดแดงสู่ปอด
Pulmonary vein
หลอดเลือดดำพัลโมนารี
รักร้อนออนไลน์ เดอะซีรีส์
รักร้อนออนไลน์ เดอะซีรีส์ เป็นละครโทรทัศน์ของทางช่องพีพีทีวี ช่อง 36 โดยดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกัน "รักร้อนออนไลน์ เดอะซีรีส์" มีทั้งหมด 5 เรื่อง ได้แก่ ตกหลุมหัวใจยัยปีศาจ อกหักมารักกับผม เด็กถ่อยรักจริง พิกัดอันตราย รักกะทันหัน และยังไม่เปิดเผยอีกจำนวน 3 เรื่อง
หุบผาชันแม่น้ำฟิช
หุบผาชันแม่น้ำฟิช  เป็นสถานที่หนึ่งอยู่ทางตอนใต้สุดของประเทศนามิเบียในทวีปแอฟริกา เกิดจากแม่น้ำฟิชซึ่งมีความยาว 650 กิโลเมตร ไหลคดเคี้ยวตัดผ่านสถานที่แห่งนี้ซึ่งเป็นเทือกเขากว่า 500 ล้านปี จึงมีสภาพเป็นหุบผาชันขนาดใหญ่ นับเป็นหุบผาชันที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของโลกรองจากแกรนด์แคนยอนในรัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา โดยหน้าผาแต่และแห่งมีความสูงถึง 500 เมตร จากด้านบนสุดลงสู่แม่น้ำ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติอีกแห่งหนึ่งของนามิเบีย
Fish River Canyon
การลงประชามติในไทย พ.ศ. 2559
ภูเขาโต๊ะ
ภูเขาโต๊ะ  เป็นภูเขาที่มีด้านบนสุดหรือยอดเขาราบเรียบดูแลดูเหมือนโต๊ะ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองเคปทาวน์ ในประเทศแอฟริกาใต้ มีความยาวประมาณ 2 กิโลเมตร สูง 1,086 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติภูเขาโต๊ะ และรวมอยู่ในภูมิภาคเคปฟลอรัล ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติของแอฟริกาใต้เมื่อปี ค.ศ. 2004
ปัจจุบันมีการบริการกระเช้าไฟฟ้าขึ้นสู่ยอดเขา ซึ่งจุผู้โดยสารได้ครั้งละ 65 คน และหมุนรอบแบบ 360 องศา เพื่อให้ผู้โดยสารได้ชมทิวทัศน์ได้อย่างเต็มที่ บนยอดเขามีพรรณพืชนานาชนิด และหลายชนิดเป็นพืชถิ่นเดียวที่ไม่มีในที่อื่นของโลก
ในปี ค.ศ. 2011 ภูเขาโต๊ะได้รับเลือกให้เป็นเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่ร่วมกับป่าแอมะซอน ในหลายประเทศของอเมริกาใต้, เกาะเชจู ของเกาหลีใต้, อ่าวหะล็อง ของเวียดนาม และอุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา ของฟิลิปปินส์ เป็นต้น
โพแทสเซียมไซยาไนด์
โพแทสเซียมไซยาไนด์  มีสูตรเคมีคือ KCN มีลักษณะเป็นของแข็งผลึกสีขาว ละลายน้ำได้ดีมาก มักใช้ในอุตสาหกรรมเหมืองแร่ทอง การสังเคราะห์ทางอินทรีย์และการชุบโลหะด้วยไฟฟ้า โพแทสเซียมไซยาไนด์มีความเป็นพิษสูงมาก มีกลิ่นจาง ๆ คล้ายอัลมอนด์ แต่การได้กลิ่นนี้ขึ้นอยู่กับลักษณะทางพันธุกรรม และมีบันทึกจากผู้ที่ฆ่าตัวตายด้วยสารนี้ว่ามีรสฉุนแสบลิ้น
ก่อนปี ค.ศ. 1900 โพแทสเซียมไซยาไนด์ได้จากการสลายโพแทสเซียมเฟอร์โรไซยาไนด์ ดังสมการ:
K4[Fe(CN)6] → 4 KCN + FeC2 + N2
ต่อมาได้จากการผสมไฮโดรเจนไซยาไนด์กับสารละลายในน้ำ 50% ของโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์ แล้วทำให้ระเหยในสุญญากาศ:
ประมาณการว่ามีการผลิตโพแทสเซียมไซยาไนด์ 50,000 ตันต่อปี
โพแทสเซียมไซยาไนด์เป็นสารยับยั้งการหายใจระดับเซลล์และยับยั้งปฏิกิริยาออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชัน ทำให้ร่างกายไม่สามารถสร้างพลังงานและเกิดภาวะเลือดเป็นกรดแล็กติก ผิวหนังเกิดผื่นแดงเนื่องจากเนื้อเยื่อไม่สามารถใช้ออกซิเจนจากเลือดได้ ต่อมาผู้ป่วยจะหมดสติและอาจมีภาวะชัก และจะเสียชีวิตจากภาวะพร่องออกซิเจน
ขนาดของโพแทสเซียมไซยาไนด์ที่ทำให้เสียชีวิตอยู่ที่ 200–300 มิลลิกรัม ช่วงเวลาของการออกฤทธิ์ขึ้นอยู่กับความเป็นกรดในกระเพาะอาหารที่จะเปลี่ยนโพแทสเซียมไซยาไนด์เป็นไฮโดรเจนไซยาไนด์
โพแทสเซียมไซยาไนด์ใช้ในการกระทำอัตวินิบาตกรรมของบุคคลในประวัติศาสตร์หลายคน เช่น แอร์วิน รอมเมิล, เอฟา เบราน์, โยเซฟ เกิบเบลส์, ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์, แฮร์มันน์ เกอริงและแอลัน ทัวริง
โพแทสเซียมไซยาไนด์สามารถขจัดความเป็นพิษได้ด้วยไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ [H2O2 ] หรือสารละลายโซเดียมไฮโปคลอไรต์ [NaOCl] ดังสมการ:
มอซซาเรลลาควาย
มอซซาเรลลาควาย  คือมอซซาเรลลาที่ผลิตจากน้ำนมของควายบ้านพันธุ์เมดิเตอร์เรเนียนอิตาลี ถือเป็นผลิตภัณฑ์ดั้งเดิมของแคว้นคัมปาเนีย (โดยเฉพาะจังหวัดคาแซร์ตาและซาแลร์โน) ทางภาคใต้ของประเทศอิตาลี
คำว่ามอซซาเรลลาแผลงมาจากคำกริยาหรือกระบวนการที่เรียกว่า "มอซซาเร"  ซึ่งหมายถึง "ตัดด้วยมือ" แยกออกจากลิ่มน้ำนม แล้วเสิร์ฟเป็นชิ้นเล็ก ๆ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือกระบวนการตัดลิ่มน้ำนมแล้วขึ้นรูปเป็นลูกกลมเล็ก มอซซาเรลลาควายเป็นที่ชื่นชอบเนื่องจากเนื้อสัมผัสที่ยืดหยุ่นและความหลากหลายในการนำไปรับประทาน บ่อยครั้งได้รับสมญานามว่าเป็น "ราชินีแห่งตำรับอาหารเมดิเตอร์เรเนียน", "ทองคำสีขาว" หรือ "ไข่มุกบนโต๊ะอาหาร"
มอซซาเรลลาควายที่วางจำหน่ายในชื่อ "มอซซาเรลลาควายคัมปาเนีย"  ได้รับการขึ้นทะเบียนการควบคุมการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิด  และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 ก็ได้รับการคุ้มครองภายใต้แผนการการคุ้มครองการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิด (Protected Designation of Origin) ของสหภาพยุโรป การคุ้มครองเหล่านี้กำหนดให้มอซซาเรลลาควายที่จะใช้ชื่อดังกล่าวต้องผลิตตามสูตรดั้งเดิมในท้องที่เฉพาะแห่งของแคว้นคัมปาเนีย, ลัตซีโย, ปุลยา และโมลีเซเท่านั้น
ข้อถกเถียงเกี่ยวกับความเป็นมาของควายในอิตาลียังไม่เป็นที่ยุติ มีทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่า ชาวกอทเป็นผู้นำควายเอเชียเข้าไปยังอิตาลีระหว่างการอพยพในช่วงยุคกลางตอนต้น อย่างไรก็ตาม กลุ่มธุรกิจสัมพันธ์เพื่อการคุ้มครองเนยแข็งมอซซาเรลลาควายคัมปาเนีย  ระบุว่า "สมมุติฐานที่เป็นไปได้มากที่สุด" คือ ชาวนอร์มันเป็นผู้นำควายจากเกาะซิซิลีเข้าสู่คาบสมุทรอิตาลีในราวปี ค.ศ. 1000 โดยในขณะนั้นชาวอาหรับได้นำควายเข้าไปเลี้ยงในเกาะซิซิลีอยู่ก่อนแล้ว กลุ่มธุรกิจสัมพันธ์ฯ ยังอ้างถึงการค้นพบหลักฐานซากดึกดำบรรพ์ของควายยุโรปยุคก่อนประวัติศาสตร์ชนิด "Bubalus murrensis" โดยเสนอแนะว่า ควายเมดิเตอร์เรเนียนอิตาลีอาจมีวิวัฒนาการชาติพันธุ์ต่างไปจากควายอินเดียและมีต้นกำเนิดในอิตาลีอยู่แล้ว ส่วนทฤษฎีที่สี่กล่าวว่า ชาวอาหรับเป็นผู้นำควายจากเมโสโปเตเมียเข้าสู่ตะวันออกใกล้ จากนั้นบรรดาผู้แสวงบุญและนักรบครูเสดที่เดินทางกลับยุโรปจึงนำควายเข้ามาเลี้ยงด้วย
พื้นที่การผลิต.
ในอิตาลี เนยแข็งชนิดนี้ได้รับการผลิตทั่วประเทศโดยใช้น้ำนมควายบ้านพันธุ์เมดิเตอร์เรเนียนอิตาลี ส่วน "มอซซาเรลลาควายคัมปาเนีย" มีพื้นที่การผลิตไล่ตั้งแต่กรุงโรมในแคว้นลัตซีโยไปจนถึงแขวงเปสตุมใกล้เมืองซาแลร์โนในแคว้นคัมปาเนีย รวมถึงในจังหวัดฟอจจาของแคว้นปุลยาและเขตเทศบาลเมืองเวนาโฟรของแคว้นโมลีเซ อุตสาหกรรมมอซซาเรลลาควายทำรายได้ประมาณ 300 ล้านยูโรต่อปี ได้ผลผลิต 33,000 ตันต่อปี ร้อยละ 16 ในจำนวนนี้ส่งออกไปยังต่างประเทศ (ส่วนใหญ่คือประเทศในสหภาพยุโรป) โดยฝรั่งเศสและเยอรมนีเป็นผู้นำเข้ารายใหญ่ แต่การส่งไปจำหน่ายยังรัสเซียและญี่ปุ่นก็กำลังขยายตัว
นอกเหนือจากอิตาลีซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดแล้ว ยังมีผู้ผลิตมอซซาเรลลาควายในอีกหลายประเทศทั่วโลก เช่น สวิตเซอร์แลนด์, สหรัฐอเมริกา, ออสเตรเลีย, เม็กซิโก, บราซิล, แคนาดา, จีน, ญี่ปุ่น, เวเนซุเอลา, อาร์เจนตินา, สหราชอาณาจักร, ไอร์แลนด์, สเปน, โคลอมเบีย, ไทย, อิสราเอล, อียิปต์, อินเดีย, แอฟริกาใต้ โดยมีการใช้น้ำนมจากควายบ้านพันธุ์อื่น ๆ ในการผลิตด้วย
โดยทั่วไปนิยมรับประทานมอซซาเรลลาควายกับคัลโซเน, ผัก, สลัดมะเขือเทศและใบโหระพา, ขนมปังปิ้งและแอนโชวี หรือรับประทานเปล่า ๆ กับน้ำมันมะกอก
หลอดเลือดแดงสารอาหาร
หลอดเลือดแดงสารอาหาร  โดยปกติมักจะยึดโยงไปกับหลอดเลือดดำหนึ่งหรือสองเส้น ทำหน้าที่ลำเลียงสารอาหารและธาตุจำเป็นต่อกระดูก แตกสาขาตามเยื่อกระดูกไปตลอดแนวยาวของไขกระดูก หลอดเลือดแดงสารอาหารเป็นหลอดเลือดที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดของกระดูก
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่  เป็นสถานที่เจ็ดแห่งทางธรรมชาติของโลก ที่ได้รับการเลือกด้วยการลงคะแนน ให้เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกทางธรรมชาติยุคใหม่เจ็ดแห่ง โดยมูลนิธิเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกทางธรรมชาติ ประกาศผลทางเว็บไซต์ของมูลนิธิในเวลามาตรฐานสากล 11:00 น. ของวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011
โดยคัดเลือกมาจากสถานที่ 440 แห่งทั่วโลกใน 220 ประเทศ แล้วคัดเลือกให้เหลือ 77 แห่ง 28 แห่ง และสุดท้ายคัดเลือกให้เหลือเจ็ดแห่ง โดยมีหลายแห่งที่ได้รับการเสนอชื่อมาแต่ไม่ได้รับการเลือก เช่น เกรตแบร์ริเออร์รีฟ ทางชายฝั่งตะวันออกของออสเตรเลีย, ยอดเขาคิลิมันจาโร ในแทนซาเนีย, ทะเลเดดซี ในอิสราเอล และแกรนด์แคนยอน ในสหรัฐอเมริกา เป็นต้น
7 สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่
น้ำใต้ดิน
อันชาร์ทิด 4
แคนต์สต็อปเดอะฟิลลิ่ง!
ดรีมเวิร์กสแอนิเมชัน
ดรีมเวิร์กส
ดรีมเวิกส์แอนิเมชันเอสเคจี
คานต์สต็อปเดอะฟิลิง
เอดวินด์ อาโนลด์
พระแสงของ้าวเจ้าพระยาแสนพลพ่าย
พระแสงของ้าวเจ้าพระยาแสนพลพ่าย หรือ พระแสงของ้าวแสนพลพ่าย เป็นหนึ่งในพระแสง (อาวุธ) ซึ่งเป็นตัวแทนแห่งอำนาจขององค์พระมหากษัตริย์ และทุกคนต่างทราบว่าเมื่อกษัตริย์ได้พระราชทานแก่ใครคนหนึ่ง นั่นย่อมหมายความว่า บุคคลนั้นได้รับพระราชทานอำนาจส่วนหนึ่งในการควบคุมอาณาเขตของเขาด้วยศาสตรา ในฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ซึ่งผ่านการพิสูจน์แล้ว
พระแสงของ้าวนี้เป็นอาวุธที่รู้จักกันดี โดยได้มีการนำมาใช้ในยุทธการที่หนองสาหร่าย