pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เซอร์ไวเวอร์ ไมโครนีเซีย - แฟนปะทะทีมโปรด  เป็นฤดูกาลที่ 16 ของรายการ เซอร์ไวเวอร์ โดยการนำทีมผู้เข้าแข่งขันทีมโปรด ต่อสู้กับทีมผู้เข้าแข่งขันใหม่ที่ได้มาจากการคัดเลือกแล้ว โดยผู้เข้าแข่งขันเก่าก็จะใช้เกณฑ์ในการเลือกโดยดูจากความโด่ดเด่นในฤดูกาลที่ผ่านๆ มาทั้งหมด 10 คนและผู้เข้าแข่งขันหน้าใหม่ที่เป็นแฟนตัวยงของรายการนี้ที่ได้รับการคัดเลือกแล้วอีกจำนวน 10 คน ครั้งแรกที่มาถึงเกาะ เจฟ พรอบส์ จะทำพิธีต้อนรับผู้เข้าแข่งขันใหม่และเปิดตัวผู้เข้าแข่งขันทีมโปรด จากนั้นจึงจัดให้อยู่ในกลุ่มสีส้มและสีม่วง (ทีมแฟนและทีมโปรด) โดยให้อยู่บนเกาะไมโครนีเซียซึ่งบนนั้นมีสิทธิคุ้มกันส่วนตัว 2 ตัวถูกซ่อนเอาไว้และสามารถใช้ได้เฉพาะการเข้าสภาเผ่าครั้งแรกของแต่ละเผ่าเท่านั้น
การออกอากาศตอนแรกสำหรับในประเทศไทยสามารถรับชมได้ทาง True Visions ซึ่งจะฉายหลังจากที่ทางซีบีเอสฉายจบแต่ละตอนไปแล้วเป็นเวลา 7 ชั่วโมงซึ่งตรงกับวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เวลา 14:00 น. ตามเวลาประเทศไทย
อแมนด้าใช้เครื่องรางภูมิคุ้มกันที่ซ่อนเอาไว้ทำให้ผลโหวตที่มีชื่อ อแมนด้า จะไม่ถูกนับ &lt;br&gt;
เชนลองกันดั้ม
XXXG-01S เฉินหลงกันดั้ม หรือ เฉียนหลงกันดั้ม  เป็นโมบิลสูทที่มีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อนิเมะ บันทึกการยุทธ์บทใหม่ กันดั้มวิง ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
เฉินหลงกันดั้มมเป็นหนึ่งในกันดั้มทั้งห้าเครื่องซึ่งมีต้นแบบมาจาก XXXG-00W0 วิงกันดั้มซีโร่ที่นักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าได้ร่วมกันพัฒนาเพื่อใช้ต่อสู้กับองค์กรลับ OZ (Organization of Zodiac) แต่เนื่องจากพลังในการต่อสู้ของวิงกันดั้มซีโร่นั้นสูงเกินไปจนเป็นอันตราย นักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าจึงได้ยกเลิกแผนการสร้างวิงกันดั้มซีโร่และได้แยกย้ายกันไปสร้างกันดั้มของตัวเอง เชนลองกันดั้มได้รับการพัฒนาโดย"อาจารย์ O"
เฉินหลงกันดั้มเป็นโมบิลสูทที่เน้นการต่อสู้ในระยะประชิดตัว แขนขวาของเชนลองกันดั้มมีกลไกให้สามารถยืดออกไปโจมตีศัตรูในระยะไกลได้ แขนข้างนี้ยังติดตั้งดราก้อนแฟงก์ซึ่งคล้ายหัวมังกรสำหรับสวมที่หมัดและมีปืนไฟติดอยู่ด้วย ซึ่งลักษณะนี้จะคล้ายกับดราก้อนกันดั้มในภาคจีกันดั้ม นอกจากดราก้อนแฟงก์แล้วเชนลองกันดั้มจะใช้ง้าวบีมเป็นอาวุธหลัก โล่ของเชนลองกันดั้มสามารถใช้เป็นอาวุธขว้างได้ด้วย นักบินของเชนลองกันดั้มก็คือ จาง อู๋เฟย รหัสที่ OZ ใช้เรียกเชนลองกันดั้มก็คือกันดั้ม 05
เนื้อเรื่องของภาคกันดั้มวิง เอนด์เลสวอลซ์ได้เปิดเผยว่าเดิมทีนั้นกลุ่มตระกูลบาร์ตันได้เตรียมใช้กันดั้มทั้งห้าใน"ปฏิบัติการเมเทโอ"โดยใช้กันดั้มในการกวาดล้างกำลังของศัตรูที่ยังเหลืออยู่หลังจากทิ้งโคโลนีลงไปบนโลก แต่นักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าไม่เห็นด้วยกับแผนการนี้จึงส่งกันดั้มไปยังโลกเพื่อต่อสู้กับ OZ ด้วยสงครามกองโจร ในมังงะ "เอพิโซด ซีโร่" ซึ่งเป็นเนื้อเรื่องก่อนหน้าภาคอนิเมะนั้น หลง เหมยหลันหรือนาทาคุ (ในภาษาจีนคือ เทพนาจา) ซึ่งเป็นภรรยาของอู๋เฟยได้รับเลือกเป็นนักบินของเฉินหลงกันดั้ม แต่ได้เสียชีวิตขณะใช้โมบิลสูททอลกีสต่อสู้กับกองกำลังของ OZ เพื่อปกป้องเชนลองกันดั้มที่ยังไม่สมบูรณ์ อู๋เฟยจึงเรียกเชนลองกันดั้มว่านาทาคุเพื่อเป็นที่ระลึกถึงเหมยหลันเสมอ
เชนลองกันดั้มได้รับความเสียหายอย่างหนักและถูกจับได้ในการต่อสู้กับ OZ เพียงคนเดียวในอวกาศ เชนลองกันดั้มถูกนักวิทยาศาสตร์ทั้งห้านำไปปรับปรุงใหม่เป็น XXXG-01S2 อัลทรอนกันดั้ม
หลังจากที่ภาคเอนด์เลสวอลซ์ออกฉาย ฮาจิเมะ คาโทกิก็ได้ออกแบบเชนลองกันดั้มใหม่อีกครั้งและเรียกว่า"รุ่นแรกเริ่ม" (early type)ให้มีรูปร่างที่ใกล้เคียงกับอัลทรอนกันดั้มในภาคเอนด์เลสวอลซ์มากกว่าเดิม โดยเปลี่ยนโครงสร้างให้เพรียวกว่าเดิมและใช้กลไกของดราก้อนแฟงก์แบบเดียวกับอัลทรอนกันดั้มในภาคเอนด์เลสวอลซ์ รวมถึงเปลี่ยนง้าวบีมเป็นสามง่ามบีม
อัลทรอนกันดั้ม.
XXXG-01S2 อัลทรอนกันดั้ม  เป็นโมบิลสูทซึ่งเป็นรุ่นปรับปรุงของเชนลองกันดั้มในช่วงหลังของบันทึกการยุทธ์บทใหม่ กันดั้มวิง ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
อัลทรอนกันดั้มเป็นเชนลองกันดั้มที่ได้รับการปรับปรุงอย่างลับ ๆ โดยนักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าซึ่งถูก OZควบคุมตัวไว้ โดยติดตั้งดราก้อนแฟงก์ไว้ที่แขนทั้งสองข้างและเปลี่ยนง้าวบีมเป็นสามง่ามบีมสองปลายเพื่อเพิ่มพลังในการต่อสู้ขึ้นอีก และยังเพิ่มบีมแคนน่อนสองลำกล้องที่ดัดแปลงมาจากบีมแคนน่อนของโมบิลสูท OZ-13MSX1 ไวย์เอตซึ่งติดกับแขนกลที่อยู่ด้านหลังของอัลทรอนกันดั้ม ทำให้สามารถต่อสู้กับศัตรูในระยะไกลได้ดีกว่าเดิม
อู๋เฟยได้รับอัลทรอนกันดั้มหลังจากที่กองกำลังของเลดี้ อันโจมตีฐานบนดวงจันทร์ของทูบารอฟทำให้สามารถหนีจากการกักขังมาได้และเป็นโมบิลสูทประจำตัวของอู๋เฟยจนจบเรื่อง
อัลทรอนกันดั้มได้รับการออกแบบใหม่อีกครั้งใน OVA กันดั้มวิง เอนด์เลสวอลซ์โดยฮาจิเมะ คาโทกิ ในมังงะภาคเสริมจะใช้อัลทรอนกันดั้มที่ออกแบบใหม่นี้แทนแบบของภาคโทรทัศน์ ในวิดีโอเกมและโมเดลคิทมักเรียกอัลทรอนกันดั้มที่ออกแบบใหม่นี้ว่าอัลทรอนกันดั้มคัสตอมหรือกันดั้มนาทาคุเพื่อไม่ให้สับสนกับแบบของภาคโทรทัศน์
อัลทรอนกันดั้มที่ออกแบบใหม่นี้เปลี่ยนดราก้อนแฟงก์ให้มีขนาดใหญ่ขึ้นและเปลี่ยนรูปแบบของกลไกให้ยืดได้ยาวขึ้น แต่ไม่มีปืนไฟติดไว้ บีมแคนน่อนสองลำกล้องและโล่ถูกตัดออกไป รูปร่างของอัลทรอนกันดั้มยังได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เพรียวและดูคล่องตัวกว่าเดิมและมีโทนสีเป็นสีเขียว
เทียนหลงกันดั้ม.
ปรากฏตัวในภาคเสริม "ความมุ่งมั่นของทิเอล" (新機動戦記ガンダムW ～ティエルの衝動～) เทียนหลงกันดั้มเป็นโมบิลสูทรุ่นต้นแบบที่พวก OZ ที่รอดจากสงครามแอบพัฒนาขึ้นโดยใช้ข้อมูลของอัลทรอนกันดั้ม เทียนหลงกันดั้มไม่มีสามง่ามบีม แต่ติดแผงสะท้อนบีมและเซลสุริยะไว้ทั่วตัวเพื่อให้สามารถต่อสู้ได้เป็นเวลานาน ทั้งยังมีซีโร่ซิสเต็มติดตั้งไว้เพื่อให้สามารถควบคุมโมบิลดอลได้ กรุง พรละมัย เพื่อนของทิเอลได้ขโมยเทียนหลงกันดั้มไปเพื่อช่วยทิเอลตามหาพี่ แต่กรุงได้ทรยศทิเอลที่สุสานนักรบเพื่อเอาเทียนหลงกันดั้มไปเข้าร่วมกับกองกำลังมารีเมียร์ แต่สุดท้ายก็ถูกสังหารเมื่อระบบซีโร่ซิสเต็ม 2.5 ของวิงกันดั้มเซราฟิมทำงานเพื่อป้องกันตัวเอง
วังสวนมังคุด
วังสวนมังคุด เป็นวังที่ประทับของ สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ ปัจจุบันเหลือแต่เพียงแนวกำแพง
วังสวนมังคุด เป็นวังที่ประทับของ สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ พระโอรสลำดับที่ 3 ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยาเทพสุดาวดี กับหม่อมเสม ประสูติในสมัยกรุงศรีอยุธยา อยู่ในบริเวณใกล้กับวัดระฆัง ซึ่งพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชพระราชทานให้
ปัจจุบันยังคงเหลือแนวกำแพงอิฐเก่า อยู่ในบริเวณชุมชนวัดระฆัง
ซีเอ๋ง
ซีเอ๋ง (Xu Rong) เป็นนายทหารของตั๋งโต๊ะ มีบทบาทในช่วงสั้นๆ ในตอนที่ตั๋งโต๊ะย้ายเมืองหลวง
โจโฉได้รวบรวมกองทัพพันธมิตรขึ้นมา เพื่อโค่นอำนาจตั๋งโต๊ะ ตั๋งโต๊ะกลัวจึงย้ายเมืองหลวงจากลกเอี๋ยงไปอยู่ที่เตียงฮัน แต่ลิยูได้คาดการณ์ไว้แล้วว่า กองทัพพันธมิตรต้องตีท้ายทัพ จึงให้ซีเอ๋งนำกองกำลังส่วนหนึ้งไปซุ่มที่ซิงหยาง แล้วก็เป็นดังที่ลิยูคาด โจโฉตีท้ายทัพของตั๋งโต๊ะ ลิโป้จึงยกทัพมาสกัดไว้ ด้วยกำลังที่น้อยกว่าทำให้โจโฉต้องถอยทัพกลับ ระหว่างที่เดินทัพมาถึงซิงหยาง ซีเอ๋งที่ซุ่มอยู่จึงเข้าโจมตีกองทัพของโจโฉทันที โจโฉหนีหัวซุกหัวซุน ซีเอ๋งยิงเกาทัณฑ์ถูกไหล่ของโจโฉ ส่วนม้าก็ถูกทหารของซีเอ๋งใช้หอกแทงล้มลง โจโฉเกือบถูกทหารจับได้ ยังดีที่โจหองมาช่วยไว้ แล้วพาโจโฉหนีไป กองทัพซีเอ๋งจึงยกทัพตามโจโฉและโจหองไปจนเกือบใกล้ถึงตัวทั้งสองแล้ว แต่แฮหัวตุ้นและแฮหัวเอี๋ยนได้นำทัพมาช่วยโจโฉ ซีเอ๋งเข้าประลองทวนกับแฮหัวตุ้น ในที่สุดก็ตายด้วยน้ำมือแฮหัวตุ้น
เตียวหยิม
เตียวหยิม (เสียชีวิต ค.ศ. 214) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง เริ่น  เป็นขุนพลชาวจีนผู้รับใช้ขุนศึกเล่าเจี้ยงในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน
เตียวหยิมเป็นชาวเมืองจ๊ก (蜀郡 "ฉู่จวิ้น") มณฑลเอ๊กจิ๋ว ซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน เกิดในครอบครัวที่ต่ำต้อย มีชื่อเสียงในเรื่องความกล้าหาญและความจงรักภักดีตั้งแต่อยู่ในวัยเยาว์ เข้ารับราชการในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย (從事 "ฉงชื่อ") ในที่ว่าการมณฑลเอ๊กจิ๋วภายใต้เล่าเจี้ยงเจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว
ในปี ค.ศ. 212 ขุนศึกเล่าปี่เริ่มการศึกเพื่อยึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยง เล่าเจี้ยงมีคำสั่งให้เล่ากุ๋ย (劉璝 "หลิว กุย") เหลงเปา (冷苞 "เหลิ่ง เปา") เตียวหยิม เตงเหียน (鄧賢 "เติ้ง เสียน") และคนอื่น ๆ นำกองกำลังไปยังอำเภอโปยเสีย (涪縣 "ฝูเซี่ยน"; ปัจจุบันคือเมืองเหมียนหยาง มณฑลเสฉวน) เพื่อต้านเล่าปี่ แต่ทั้งหมดถูกพ่ายแพ้ในการรบ จำต้องถอยไปกิมก๊ก (緜竹 "เหมียนจู๋")
เตียวหยิมและเล่าชุนบุตรชายของเล่าเจี้ยงเคลื่อนทัพไปตั้งมั่นที่อำเภอลกเสีย (雒縣 "ลั่วเซี่ยน"; ปัจจุบันอยู่ทางเหนือของเมืองกวั่งฮั่น มณฑลเสฉวน) เมื่อทัพเล่าปี่มาถึง เตียวหยิมนำกองกำลังเข้ารบกับข้าศึกที่สะพานงันเกียว (鴈橋 "เยี่ยนเฉียว") แต่พ่ายแพ้และถูกจับเป็น เล่าปี่ได้ยินชื่อเสียงเรื่องความกล้าหาญและความจงรักภักดีของเตียวหยิมจึงเกลี้ยกล่อมให้เตียวหยิมยอมจำนน แต่เตียวหยิมตอบอว่า "ข้าจะไม่รับใช้สองเจ้า" เตียวหยิมจึงถูกประหารชีวิต เล่าปี่รู้สึกเสียดายต่อการตายของเตียวหยิม
สุสานเตียวหยิม.
สุสานเตียวหยิมตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเหวย์กัน (桅杆村) เขตเป่ย์ไว่ (北外鄉) เมืองกวั่งฮั่น มณฑลเสฉวน ในรัชสมัยจักรพรรดิเจียชิ่งแห่งราชวงศ์ชิง ราชการบริหารส่วนท้องถิ่นได้ให้สร้างป้ายสุสานสำหรับสุสานที่มีจารึกว่า "สุสานของขุนพลราชวงศ์ฮั่น เตียวหยิม" (漢將軍張公任之墓) ในปี ค.ศ. 1954 มีการค้นพบก้อนอิฐบริเวณสุสานที่จารึกว่า "สร้างในเดือน 8 ของรัชศกยฺเหวียนคังปีที่ 6" ก้อนอิฐกลายเป็นหลักฐานที่บ่งบอกว่าสุสานแห่งนี้ถูกสร้างในช่วงต้นปี ค.ศ. 296 ในช่วงรัชศกยฺเหวียนคัง (ค.ศ. 291–300) ในรัชสมัยจักรพรรดิจิ้นฮุ่ยแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1990 สุสานเตียวหยิมได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับความคุ้มครองในระดับชาติ ภายใต้การบริหารของเมืองกวั่งฮั่น
เตียวหยิมปรากฏบทบาทในนิยายอิงประวัติศาสตร์ "สามก๊ก" ในตอนที่ 60-64 เตียวหยิมรับใช้เล่าเจี้ยงและมีชื่อเสียงในเรื่องความจงรักภักดีต่อนายเป็นอย่างสูงเช่นเดียวกับเตียวหยิมในประวัติศาสตร์ เมื่อเล่าเริ่มเข้าสู่มณฑลเอ๊กจิ๋ว อ้างว่าเพื่อช่วยเล่าเจี้ยงในการต้านเตียวฬ่อขุนศึกศัตรู เตียวหยิมและคนอื่น ๆ เตือนเล่าเจี้ยงให้ระวังเล่าปี่และเตรียมมาตรการป้องกันไว้ล่วงหน้า แต่เล่าเจี้ยงไม่ฟัง เมื่อเล่าเจี้ยงจัดงานเลี้ยงตอนรับเล่าปี่ บังทองที่ปรึกษาของเล่าปี่สั่งให้อุยเอี๋ยนแสร้งทำเป็นรำดาบและหาโอกาสลอบสังหารเล่าเจี้ยง เตียวหยิมรู้สึกถึงอันตรายจึงชักดาบและทำเป็นเข้าร่วมรำดาบขณะเดียวกันก็ที่ปกป้องเล่าเจี้ยงจากการเข้าใกล้ของอุยเอี๋ยน เมื่อเล่าปี่เริ่มรบกับเล่าเจี้ยง เตียมหยิมนำกำลังมาดักซุ่มที่ลกห้องโหหรือเนินหงส์ร่วง ที่นั่นทหารมือเกาทัณฑ์ของเตียวหยิมได้ยิงสังหารบังทอง ภายหลังเตียวหยิมถูกจับเป็น เล่าปี่เกลี้ยกล่อมให้เตียวหยิมยอมสวามิภักดิ์ แต่เตียวหยิมปฏิเสธอย่างหนักแน่นจึงถูกประหารชีวิต เล่าปี่รู้สึกเสียดายเตียวหยิมจึงให้ฝังศพอย่างสมเกียรติ
โกซุ่น
โกซุ่น หรือ กอสุ้น  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เป็นขุนพลของลิโป้ เป็นขุนพลกองหน้าให้ลิโป้หลายครั้ง ครั้งหนึ่ง ลิโป้ได้ให้โกซุ่นกับเตียวเลี้ยวล้อมเมืองเสียวพ่ายของเล่าปี่ไว้ โจโฉจึงส่งแฮหัวตุ้น แฮหัวเอี๋ยน ลิเตียน ลิยอยไปช่วยเล่าปี่ โกซุ่นได้รบกับแฮหัวตุ้น และแกล้งแพ้ ให้โจเสงทหารคนสนิทยิงเกาทัณฑ์ถูกลูกตาของแฮหัวตุ้น แฮหัวตุ้นดึงเกาทัณฑ์ออกมาลูกตาได้ติดเกาทัณฑ์มาด้วยจึงกินลูกตานั้นไป และเข้าสังหารโจเสงทำให้ทหารโกซุ่นเสียขวัญ แต่โกซุ่นทำศึกชนะแฮหัวตุ้นได้ จนต้องยกทัพกลับ เมื่อโจโฉยึดเมืองแห้ฝือจับตัวลิโป้ได้ โกซุ่นได้ถูกนำตัวมาไต่สวนด้วย และถูกตัดสินให้ถูกประหาร
ฮันต๋ง
ฮันต๋ง  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก ขุนพลแห่งง่อก๊ก รับใช้ตระกูลซุนตั้งแต่รุ่นซุนเกี๋ยน ซุนเซ็ก ถึงซุนกวน เข้ารับราชการกับซุนเกี๋ยนในเวลาไล่เลี่ยกับเทียเภาและอุยกาย มีความสามารถในการรบ ทำศึกมีความชอบหลายครั้ง รวมถึงการมีบทบาทในศึกผาแดงอีกด้วย
บิต๊ก
บิต๊ก (Mi Zhu) เป็นเสนาบดีคนสำคัญแห่งจ๊กก๊ก เป็นทั้งที่ปรึกษาและพี่ภรรยาของเล่าปี่ เป็นพี่ชายของบิฮองซึ่งต่อมาเป็นผู้มีส่วนร่วมในการเสียชีวิตของกวนอู เดิมเป็นขุนนางของโตเกี๋ยม เจ้าเมืองชีจิ๋ว เมื่อโตเกี๋ยมตายจึงอยู่รับใช้เล่าปี่ต่อไป
พื้นฐานของบิต๊กนั้น เป็นครอบครัวร่ำรวยในเมืองชีจิ๋ว เป็นคนดีมีคุณธรรม ต่อมามีเทพธิดาแห่งไฟนางหนึงรับบัญชาจากสวรรค์ให้ลงมาเผาบ้านของบิต๊ก นางลงมาที่ชีจิ๋วแล้วแปลงกายเป็นหญิงสาวรูปงาม เมื่อเห็นบิต๊กนั่งเสลี่ยงกำลังกลับบ้าน หญิงจำแลงขอนั่งเสลี่ยงไปด้วย บิต๊กก็อนุญาต เมื่อหญิงจำแลงนั่งเสลี่ยง ก็เห็นว่า บิต๊กเป็นคนดีไม่ลวนลามผู้หญิง เมื่อถึงบ้าน หญิงจำแลงได้คืนร่างกลับมาเป็นเทพธิดา แล้วบอกบิต๊กว่า "ข้าได้รับบัญชาจากสวรรค์ให้มาเผาบ้านเจ้า คืนนี้เจ้างจงรีบเก็บข้าวของและครอบครัวให้ออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" บิต๊กได้ยินเช่นนั้นจึงทำตาม
ยุทธการปราบลิโป้.
ค.ศ. 194 โตเกี๋ยม เจ้าเมืองชีจิ๋วตายไปแล้ว เล่าปี่ได้ครองเมืองแทน ช่วงนั้นลิโป้เกิดการรบกับโจโฉที่กุนจิ๋ว ซึ่งโจโฉได้ชัยชนะ ลิโป้หนีตายและรีบขอความช่วยเหลือจากอ้วนเสี้ยว แต่อ้วนเสี้ยวส่งทหารช่วยโจโฉตีทางด้านหลัง ลิโป้เลยหนีไปพึ่งใบบุญเล่าปี่ บิต๊กกล่าวกับเล่าปี่ว่า “น้ำใจลิโป้นั้นหยาบช้าร้ายกาจดังเสือ บัดนี้ตกถังอยู่ แลท่านจะไปรับขึ้นมาไว้นั้น นานไปมีกำลังขึ้นก็จะทำอันตรายแก่คนทั้งปวง” แต่เล่าปี่ยังรับลิโป้เข้ามา สุดท้ายต้องเสียเมืองให้ลิโป้ตามที่บิต๊กคาดการณ์ไว้ ต่อมาบิต๊กได้ร่วมมือกับสองพ่อลูกตันกุ๋ย ตันเต๋ง ทำอุบายโดยให้ลิโป้กับตันก๋งรบกันเองที่ด่านเสียวกวน ให้บิต๊กกับบิดายึดเมือง ส่วนเสียวพ่ายตันเต๋งจะยึดไว้เอง เมื่อลิโป้หลงกลและจนตรอกอยู่ที่แห้ฝือ สุดท้าย ลิโป้ถูกจับประหารชีวิต ใน ค.ศ. 198
ศึกเซ็กเพ็ก.
ต่อมาโจโฉพิชิตภาคเหนือได้สำเร็จ ก็เบนดาบชี้เป้าหมายต่อไป ก็คือเล่าเปียวกับซุนกวน ซึงเล่าเปียวตายไปแล้ว เล่าปี่ลี้ภัยอยู่กับเล่ากี๋ที่เมืองกังแฮ ทางด้านซุนกวนตกลงยินดีเป็นมิตรกับเล่าปี่ทำศึกต่อต้านโจโฉ ครั้งหนึ่งจิวยี่ แม่ทัพง่อก๊ก คิดอุบายสังหารขงเบ้ง ซึ่งระหว่างนั้นเล่าปี่ส่งบิต๊กไปดูลาดเลาว่าขงเบ้งเป็นอย่างไรบ้าง ซึ่งจิวยี่เห็นเป็นโอกาสดี จึงให้บิต๊กเข้าค่าย แล้วบอกกับบิต๊กว่า"ข้านั้นอยากเชิญท่านเล่าปี่มาวางแผนกำจัดโจโฉ ขอกรุณาท่านบิต๊กไปแจ้งเรื่องนี้ให้นายของท่านทราบด้วย" บิต๊กไม่รู้เล่ห์ของจิวยี่ จึงกลับไปรายงานเล่าปี่แบบตรงๆ เล่าปี่จึงเดินทางพร้อมกับกวนอู ทหารจิวยี่ที่ดักซุ่มอยู่ก็มิกล้าลงมือ ด้วยว่าง้าวนิลมังกรของกวนอูนั้นสามารถปลิดชีพศัตรูได้ทุกเมื่อ
บิต๊กนั้นได้รับการแต่งตั้งยศเป็น "นายพลผู้ปลอบขวัญชาวฮั่น" จากเล่าปี่ หลังจากที่บิฮอง น้องชายของตนเองมีส่วนทำให้กวนอูต้องตายนั้น บิต๊กเดินทางเพื่อขอรับโทษจากเล่าปี่ แต่เล่าปี่ยกโทษให้ แต่ทำให้บิต๊กรู้สึกละอายใจและตรอมใจตาย ใน ค.ศ. 221
ตังสิด
ตังสิด (Dong Xi) เป็นขุนพลแห่งง่อก๊ก รับราชการมาตั้งแต่สมัยซุนเซ็กถึงซุนกวน เป็นผู้สังหารเงียมแปะฮอ แล้วมาสวามิภักดิ์ต่อซุนเซ็ก
ตังสิดเริ่มรับใช้ง่อก๊กในสมัยของซุนเซ็ก เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งมีทหารมากขึ้นเรื่อย ๆ จากความสำเร็จในการปราบโจรกบฏและช่วยซุนเซ็กยึดครองดินแดนเจียงตง เมื่อครั้งซุนเซ็กเสียชีวิต เขาเป็นอีกคนหนึ่งที่สนับสนุนซุนกวนขึ้นครองอำนาจต่อ ในการศึกกับหองจอ ตังสิดและเล่งทองนำทหารร้อยนายเข้าจัดการแพธนูของหองจอ โดยตังสิดเป็นคนตัดเชือกที่ล่ามแพไว้เอง ในศึกปากแม่น้ำยี่สูกับโจโฉ ตังสิดได้รับมอบหมายให้ดูแลเรือรบห้าชั้น แต่เกิดพายุใหญ่ทำให้เรือพลิกคว่ำ แต่ตังสิดเลือกที่จะไม่ละทิ้งหน้าที่ ทำให้เขาเสียชีวิตจากเรือล่มในครั้งนั้น
เงียมแปะฮอ
เงียมแปะฮอ  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นเจ้าเมืองต๋องง่อ ในยุคสามก๊ก และตั้งตนเป็นอ๋องแห่งต๋องง่อ เมื่อซุนเซ็กทำการรวบรวมกังตั๋ง ได้ทำการตีเงียมแปะฮอที่ต๋องง่อ เงียมแปะฮอสู้ไม่ได้ จึงไปขอร้องอ่องหลองให้มาช่วยรบ แต่อ่องหลองก็แพ้ยับเยิน เงียมแปะฮอจึงหนีไปที่ตำบลอิข้อง ต่อมาได้ถูกตังสิดสังหาร
ตันบู
ตันบู (陳武; ถึงแก่กรรม ค.ศ. 215) ชื่อรอง จื่อเลี่ย เป็นขุนพลรับใช้ภายใต้ขุนศึก ซุนกวน ในช่วงปลายสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ก่อนหน้านี้เขารับใช้ภายใต้ ซุนเซ็ก พี่ชายของซุนกวน
ซุนเสียว
ซุนเสียว (; 731 — 784) บุตรบุญธรรมของซุนเซ็ก พ่อของเขาเป็นพี่ชายของซุนเหอ ซุนเซ็กรักเขามากและรับอุปการะเขาเป็นบุตรบุญธรรม ซุนเสียวรับช่วงอำนาจต่อจากซุนเหอ หลังจากซุนเหอโดนลอบสังหาร ซุนกวน ประทับใจในความสามารถของเขามาก ในศึกที่โจผีบุกมาตีง่อ ซุนเสียวซุ่มโจมตีทัพของโจผี ทำให้ทัพโจผีแตกพ่ายและสูญเสียทหารมากมายรวมทั้งแม่ทัพชั้นยอดอย่างเตียวเลี้ยว
ภาควิชากุมารเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ภาควิชาจักษุ โสต ศอ นาสิกวิทยา คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
จังหวัดมิยากิ
โรงเรียนมารีย์วิทยา
โรงเรียนมารีย์วิทยา (อักษรย่อ: ม.ว. /MV) เป็นสถานศึกษาเอกชนขนาดใหญ่ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ในจังหวัดนครราชสีมา ก่อตั้งเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2499 โดยบาทหลวงมารีอุส หลุยส์ เบรย์ และเซอร์โยเซฟ อันนา (อธิการิณีคนแรกของโรงเรียนมารีย์วิทยา) เริ่มเปิดการเรียนการสอนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499 โดยคณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร เปิดสอนครอบคลุมทุกระดับชั้นตั้งแต่ระดับก่อนประถมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
โรงเรียนมารีย์วิทยาตั้งอยู่ ณ เลขที่ 386 ถนนมุขมนตรี ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา บนพื้นที่ขนาด 31 ไร่ 2 งาน 6.5 ตารางวา ของกรมธนารักษ์
บาทหลวงมารีอุส หลุยส์ เบรย์ เป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนมารีย์วิทยา โดยได้รับใบอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2499 เปิดทำการเรียนการสอนเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 โดยให้คณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร เข้ามาดำเนินงานบริหารงาน เปิดสอนระดับประถมศึกษา มีนักเรียนจำนวน 210 คน ครู 6 คน และเซอร์ 3 คน โดยมีเซอร์โยโซฟอันนา ดำรงตำแหน่งอธิการิณี และเซอร์อัลฟองส์ เดอ แซงปีแอร์ ดำรงตำแหน่งผู้จัดการและครูใหญ่ ปี พ.ศ. 2502 โรงเรียนมารีย์วิทยาได้เปิดการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น มีจำนวนนักเรียนทั้งหมด 1,700 คน และครู 35 คน ในปีนี้โรงเรียนมารีย์วิทยาได้รับการรับรองวิทยฐานะให้เทียบเท่าโรงเรียนรัฐบาล ทางโรงเรียนได้สร้างห้องสมุด ห้องวิทยาศาสตร์ ห้องสังคมศึกษา และสนามกีฬา ในปี พ.ศ. 2506 โรงเรียนได้เปิดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับก่อนประถมศึกษาถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย และในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ได้รับพระกรุณาธิคุณจาก ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เสด็จทรงเปิดศูนย์เพื่อนใจวัยรุ่น (To Be Number One Friend Corner) และทรงเป็นประธานในการแสดงคอนเสิร์ต To Be Number One ด้วย
ตราประจำโรงเรียน รูปพระแม่มารีย์อยู่ในวงกลมรอบ ๆ ด้านข้างภายในวงกลมมีชื่อโรงเรียนอยู่ด้านหน้า และชื่อจังหวัดอยู่ ด้านหลังของรูปพระแมํมารีย์ใช้รูปพระแม่มารีย์เป็นเครื่องหมายโรงเรียน โดยโรงเรียนมารีย์วิทยายึดพระแม่มารีย์เป็น องค์อุปถัมภ์ทุกคนที่เรียนโรงเรียนนี้ ได้ชื่อว่าเป็น “ลูกมารีย์” ลูกมารีย์พึงยึดคุณธรรมของพระแม่มารีย์เป็นบรรทัดฐานในการดำเนินชีวิต
สีประจำโรงเรียน&lt;br&gt; ฟ้า หมายถึง พระแม่มารีย์ผู้เป็นองค์อุปถัมภ์ของโรงเรียน &lt;br&gt; ขาว หมายถึง ความบริสุทธิ์ &lt;br&gt; แดง หมายถึง ความรัก
“ ซื่อสัตย์ เสียสละ ”
เอกลักษณ์ลูกมารีย์.
“ สะอาด มารยาทดี มีวินัย ใจกตัญญู ”
อัตลักษณ์ลูกมารีย์.
“ รัก-เมตตา ซื่อสัตย์ กตัญญู อยู่อย่างพอเพียง ”
Nepenthes sanguinea ( จากภาษาละติน: "sanguineus" = สีแดงเลือด ) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงขนาดใหญ่ ที่พบในคาบสมุทรมลายูขึ้นสูงจากระดับน้ำทะเล 900-1800 เมตร หม้อมีหลายขนาดสูงตั้งแต่ 10-30 เซนติเมตร มีสีเขียวและเหลืองถึงส้มและแดงผนังด้านในหม้อเป็นจุดผสมกันระหว่าง 2 สีหลัก
ในประเทศไทยพบที่ทางภาคใต้ตอนล่างของไทยที่จังหวัดยะลา ขึ้นตามยอดเขาในป่าดิบเขาที่เปิดโล่ง ระดับความสูง 1200-1500 เมตร
"Nepenthes sanguinea" เป็นไม้เลื้อยไต่ ลำต้นเป็นเหลี่ยมมน มีต่อมสีแดงกระจายทั่วไปตามส่วนต่างๆ ใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปใบพาย กว้างตอนปลาย ยาว 20 ซม. ใบตามลำต้นช่วงปลายมีขนาดเล็กกว่า ปลายใบมนหรือแหลม โคนใบแคบ ใบโอบรอบต้น ปลายเส้นกลางใบยื่นยาวเป็นสายดิ่ง สีเขียวมีแต้มสีน้ำตาลแดงทั่วไป มีขนสีน้ำตาลแดง 4-6 แฉก กระจาย
หม้อล่างรูปรีกว้าง ยาว 13-25 ซม. มีปีก 2 ปีกชายครุยด้านหน้า กว้าง 0.2-0.4 ซม. ขอบชายครุย ยาว 0.4-0.6 ซม. หม้อบนรูปทรงกระบอกแคบยาว 13-27 ซม. ปีกเป็นชายครุยน้อยกว่า
ช่อดอกเป็นช่อแบบช่อกระจุกแยกแขนงสั้นๆ ช่อดอกเพศผู้ยาว 35-65 ซม. ก้านช่อยาว 10-25 ซม. ช่อดอกเพศเมียสั้นกว่า และดอกมีขนาดเล็กกว่า แต่ละช่อแขนงมี 2-3 ดอก กลีบรวม 4 กลีบ เรียงซ้อนเหลื่อม รูปรี ยาวประมาณ 0.3 ซม. เกสรเพศผู้ติดกันเป็นหลอด ยาว 0.2-0.3 ซม. รังไข่ 4 ช่อง ผลแบบแคปซูล แตกตามยาว ยาว 2-2.5 ซม. เมล็ดจำนวนมาก รูปเส้นด้าย ยาวประมาณ 1 ซม.
หม้อข้าวหม้อแกงลิงที่สูงชนิดนี้สามารถปลูกเลี้ยงตรงบริเวณขอบหน้าต่างหรือบริเวณที่ร่มรำไรในบริเวณนอกอาคาร แต่ให้ดีควรปลูกเลี้ยงด้วยตู้เลี้ยง (Vivarium) แต่มีข้อแม้ว่าต้องมีขนาดให้ใหญ่พอที่จะใส่มัน
สปีด (วงดนตรี)
สปีด  เป็นวงดนตรีแนว เจป็อป จาก จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
สปีด
สปีด สามารถหมายถึง
Nepenthes gracilis (มาจากภาษาละติน: "gracilis" = ผอมบาง, ยาวเรียว) หรือมีอีกชื่อหนึ่งว่า Slender Pitcher-Plant เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงพื้นราบธรรมดาที่กระจายตัวไปทั่วหมู่เกาะซุนดา โดยมีผู้บันทึกพบบนเกาะบอร์เนียว, ประเทศกัมพูชา, มาเลเซียตะวันตก, สิงคโปร์, เกาะซูลาเวซี, เกาะสุมาตรา และประเทศไทย มีหม้อที่ไม่มีอะไรโดดเด่นด้วยเพอริสโตมที่บางมากและรูปร่างที่ไม่มีอะไรพิเศษ แม้จะเป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่มีการกระจายตัวที่กว้าง แต่ลูกผสมทางธรรมชาติระหว่าง "N. gracilis" และหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่นกับหาได้ยาก
"Nepenthes gracilis" ยังมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้: หม้อข้าวหม้อแกงลิง (ใต้,นราธิวาส) , หม้อใบไผ่
"Nepenthes gracilis" มีลำต้นทรงสามเหลี่ยมยาวไม่เกิน 6 มม. หนาไม่เกิน 5 มม. ระยะระหว่างปล้องไม่เกิน 10 ซม. แผ่นใบหนาเหมือนภาพยนตร์ยาวไม่เกิน 12 ซม. กว้างไม่เกิน 2 ซม. ใบเรียวแหลมไม่มีก้านใบ สายดิ่งยาว 15 ซม.
หม้อล่างก้นหม้อเป็นกระเปาะ สูงไม่เกิน 10 ซม. กว้างไม่เกิน 3 ซม. ช่วงบน 2 ใน 3 ส่วนของหม้อเป็นทรงกระบอกแคบ มีปีก 1 คู่ กว้างไม่เกิน 3 มม. ด้านหน้า ปากหม้อกลม เพอริสโตมเล็กมากหนาไม่เกิน 3 มม. ไม่มีฟัน ฝาหม้อกลม เดือยขั้วเดี่ยวหลังฝายาวไม่เกิน 3 มม. บริเวณที่มีต่อมผลิตน้ำย่อยปกคลุมผนังด้านใน 1 ใน 4 ส่วนบริเวณก้นหม้อ หม้อมีสีเขียว ,แดงจนถึงดำ สามารถแตกโคนเป็นหม้อผุดได้ หม้อบนไม่มีปีก
ช่อดอกเป็นแบบช่อกระจะเดี่ยว ก้านช่อยาวไม่เกิน 5 ซม. ช่อดอกยาวไม่เกิน 20 ซม. ก้านดอกยาวไม่เกิน 10 มม. กลีบดอกตัวเมียรูปไข่ ส่วนกลีบดอกตัวผู้รูปปลายหอกยาวไม่เกิน 5 มม.
ในปี ค.ศ. 2001 ชาร์ลส์ คลาร์ก (Charles Clarke) ได้ทำการวิเคราะห์ลำดับชั้นบนพื้นฐานของการวิวัฒนาการชาติพันธุ์ของ "หม้อข้าวหม้อแกงลิง" บนเกาะสุมาตราและเพนนิซูล่า มาเลเซีย โดยใช้รูปร่างลักษณะ 70 ลักษณะของอนุกรมวิธาน ตามส่วนของแผนภาพวิวัฒนาการชาติพันธุ์ที่ได้ แสดงในส่วนของ "เครือบรรพบุรุษที่ 6 (Clade 6)" "N. angasanensis" และ "N. mikei" มีส่วนเหมือนถึง 79%
ลูกผสมทางทางธรรมชาติของ "N. gracilis" ที่ถูกบันทึกไว้มีดังนี้
Nepenthes fusca ( มาจากภาษาละติน: "fuscus" = น้ำตาลเข้ม, มืด ซึ่งมาจากสีของหม้อ) , หมือมีอีกชื่อหนึ่งว่า Dusky Pitcher-Plant เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของบอร์เนียว พบขึ้นสูงจากระดับน้ำทะเล 1200-2500 เมตร และในธรรมชาติมักพบบนต้นไม้ใหญ่คล้ายกับกาฝาก แต่เดิมพบในป่าที่ปกคลุมไปด้วยมอสส์ มันเป็นญาติใกล้ชิดกับ "N. faizaliana" และนักพฤกษศาสตร์บางคนพิจารณาเป็นชนิดเดียวกันกับ "N. zakriana"
"N. fusca" ถูกเก็บได้ครั้งแรกโดย เฟรดเดอร์ริก เอ็นเดอร์ต (Frederik Endert) ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1925 จากภูเขาแคมมูล (Kemul) ในกาลีมันตันตะวันออก ที่ความสูง 1500 ม. มันถูกค้นพบระหว่างการสำรวจใจกลางบอร์เนียวโดยสถาบันวิจัยป่าไม้แห่งโบกอร์ (Bogor) (หรือที่รู้จักกันในชื่อบิตเทนซอร์ก (Buitenzorg)) ซึ่งในการสำรวจครั้งนั้นเอ็นเดอร์ตเก็บ "N. mollis" มาได้ด้วยเหมือนกัน ตัวอย่างของ "N. fusca" ถูกตั้งชื่อว่า "Endert 3955" เป็นเพศผู้และเก็บรักษาที่หอพรรณไม้แห่งโบกอร์ ซึ่งเป็นหอพรรณไม้ของสวนพฤกษศาสตร์โบกอร์ เอ็นเดอร์ตเขียนเกี่ยวกับหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ในบัญชีรายละเอียดปี ค.ศ. 1927 ของคณะสำรวจไว้ ถึงแม้เขาจะระบุบผิดว่าเป็น "N. veitchii"
"N. fusca" ถูกแจกจงรูปแบบในปี ค.ศ. 1928 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวเนเธอร์แลนด์ที่ชื่อ บี.เอช. แดนเซอร์ (B. H. Danser) ในเอกสารสัมนา "The Nepenthaceae of the Netherlands Indies " (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์) "" แดนเซอร์เขียนเกี่ยวกับ "N. fusca" ไว้ว่า:
นักพฤกษศาสตร์ชื่อเจน สเชลาเลอร์ (Jan Schlauer) ได้บันทึกความแตกต่างระหว่างตัวอย่างต้นแบบของ "N. fusca" และต้นไม้จากซาบะฮ์ที่อ้างเป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ ดังต้นไม้ที่แสดงในรูปประกอบในหนังสือ "Nepenthes of Mount Kinabalu (หม้อข้าวหม้อแกงลิงจากภูเขากีนาบาลู) " ของคุระตะนั้นคือ "N. stenophylla" (ต่างจาก "N. fallax" อย่างชัดเจน) ส่วนแมตทิว จิบบ์ (Matthew Jebb) ไม่พิจาณาลักษณะที่แตกต่างเพียงพอที่แยกข้อผิดถูกที่เด่นชัดที่ระดับชนิด เขาแนะว่าตัวอย่างต้นแบบประกอบด้วยหม้อกลางและหม้อบนซึ่งตรงข้ามกับรูปแบบที่แท้จริงทั้งสอง ทำให้มันผิดแบบไป
การจัดลำดับชั้นทางอนุกรมวิธานรูปแบบลำต้นที่ไม่แน่นอนนี้โดยมากมาจากข้อเท็จจริงว่า "N. fusca" นั้นไม่รู้ที่ตั้งแบบฉบับและต้นไม้ที่คล้ายกันนั้นถูกเหมาเอาว่าอยู่ในชนิดนี้ แมตทิว จิบบ์และมาร์ติน ชีก (Martin Cheek) พยายามแก้ปัญหาความสับสนนี้ในเอกสารของพวกเขาในปี ค.ศ. 1997 โดยให้ "N. fusca" นั้นแพร่พันธุ์ไปทั่วและเป็นชนิดที่มีความหลากหลายสูง
ชนิดย่อยสองชนิดของ "N. fusca" ที่ถูกพรรณาไว้: "N. fusca" ชนิดย่อย "apoensis" และ "N. fusca" ชนิดย่อย "kostermansiana" ทั้งสองถูกตั้งชื่อโดยเจ.เอช. อดัม (J. H. Adam) และ ซี.ซี. วิลคัก (C. C. Wilcock) และภายหลังตีพิมพ์ลงในเอกสารของจิบบ์และชีกปี ค.ศ. 1997 ชื่อทั้งสองถูกเผยแพร่ออกไปโดยปราศจากการแจกแจงที่ดีพอ ทำให้มันถูกพิจารณาเป็น"ชื่อตั้งไร้คำบรรยาย" ชนิดย่อย "apoensis" ถูกอธิบายรูปแบบบนพื้นฐาน "Chai 35939" ตัวอย่างถูกเก็บจากภูเขาอโพ (Apo) สเชลาเลอร์พิจารณาว่าเป็นชื่อพ้องกับ "N. fallax" "N. fusca" ชนิดย่อย "kostermansiana" ถูกคิดว่าเป็นตัวกำหนดชนิดที่ถูกต้อง ตัวอย่างของชนิดย่อยนี้ ("Kostermans 21495") ถูกเก็บได้ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1963 จากแม่น้ำคีลไล (Kelai) , ภูเขาอินจาพา (Njapa) , บเรา (Berau) มันเก็บอยู่ที่หอพรรณไม้แห่งชาติประเทศเนเธอร์แลนด์ในไลเดน (Leiden)
Nepenthes maxima.
"N. maxima" หม้อข้าวหม้อแกงลิงพื้นเมืองของซูลาเวซี, นิวกินี, และหมู่เกาะโมลุกกะ เป็นหนึ่งในชนิดที่คิดว่ามีการกระจายตัวทั่วบอร์เนียว ผู้แต่งบางคนเขียนไว้ว่ามันแพร่ไปทั่วบนเกาะ ความสับสนนี้เกิดมาจากความคล้ายคลึงกันของ "N. fusca" และ "N. maxima" และจากการติดป้ายผิดของเมล็ดที่เก็บโดยชาร์ลส์ เคอร์ทีส (Charles Curtis) เนื่องจากเคอร์ทีสไม่ละเอียดละออในการบันทึกสถานที่ตั้งของต้นไม้ ถึงแม้แต่เดิมเชื่อว่าเขาเก็บ "N. curtisii" (ปัจจุบันถูกพิจารณเป็นชื่อพ้องของ "N. maxima") มา ในบอร์เนียวนักพฤกษศาสตร์ที่ชื่อชาร์ลส์ คลาร์ก (Charles Clarke) ชี้ว่าเมื่อเขาไปซูลาเวซีในการเดินทางเดียวกัน และพบ "N. maxima" ที่นั่น
แมตทิว จิบบ์และมาร์ติน ชีกแก้ไขความสับสนนี้ในบทความของพวกเขาในปี ค.ศ. 1997 โดยอ้างถึงหมายเลขของต้นไม้จากบอร์เนียวที่ระบุบว่าเป็น "N. maxima" ที่จริงนั้นเป็น "N. fusca" ด้วยวิธีนั้นสามารถแยกรูปแบบก่อนหน้านี้จากเกาะได้
Nepenthes zakriana.
ปี ค.ศ. 1996, เจ.เอช. อดัม (J. H. Adam) และ ซี.ซี. วิลคัก (C. C. Wilcock) ได้พรรณาถึง "Nepenthes curtisii" ชนิดย่อย "zakriana" สิบปีต่อมาอดัมและฮาฟิซา เอ. เฮมิด (Hafiza A. Hamid) ได้ยกมันขึ้นเป็นชนิดในชื่อ "Nepenthes zakriana" เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของรัฐซาบะฮ์, เกาะบอร์เนียว ขึ้นสูงจากระดับน้ำทะเล 1200 - 1500 เมตร