pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ค.ศ. 1994 ภายหลังสิ้นสุดการถือผิว และ เนลสัน แมนเดลาได้รับเลือกตั้งให้เป็นประธานาธิบดีแอฟริกาใต้ กองทัพแอฟริกาใต้ได้จัดส่วนราชการโดยผนวกกองกำลังติดอาวุธของพรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกา Umkhonto we Sizwe, the Pan Africanist Congress กองทัพปลดปล่อยประชาชนอซาเนีย และ หน่วยป้องกันตนเองของพรรคเสรีภาพอินคาตา ยกสถานะเป็นกองทัพแห่งชาติ เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1994. พร้อมกับการแก้ไขธงแสดงสัญชาติ โดยการเปลี่ยนธงชาติที่มุมบนคันธงจากธงชาติสมัยสหภาพ "ส้ม, ขาว, น้ำเงิน" เป็นธงชาติแบบที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้. ธงแสดงสัญชาติกองทัพสมัยสหภาพใช้มาจนถึง เดือนกรกฎาคมในปีเดียวกัน พร้อมกับประกาศใช้ธงแสดงสัญชาติผืนใหม่ มีการใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกในพิธีสวนสนามที่เมือง โพโลเควน (ปีเตอร์สเบิร์ก) วันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994.
ค.ศ. 2003 ได้มีการแก้ไขแบบธง โดยเปลี่ยนตราราชการแบบเก่าสมัยสหภาพ เป็นแบบตราใหม่มีลักษณะเป็นรูปหอกสีเหลืองสี่เล่ม ใบหอกแต่ละเล่มจะเป็นสีประจำเหล่าทัพของตนรองรับด้วยงาช้างสองเล่ม ประกอบดาบไขว้ บนโล่เก้าแฉกสีเขียวขอบนอกสีทอง
มิคาเอล วิทมาน
ลุดวิก สตูร์มเฟเกอร์
พระราชภาวนาจารย์ (เผด็จ ทตฺตชีโว)
พระราชวังฮอฟบูร์ก
สวินโถ
สวินโถ (, ? — ค.ศ. 274) มีชื่อรองว่า จิงเฉียน เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน หลังจากการล่มสลายของวุยก๊ก เขายังคงรับราชการภายใต้ราชวงศ์จิ้น ซึ่งมาแทนที่วุยก๊กในปี ค.ศ. 266 สวินโถเป็นบุตรชายคนที่ 6 ของซุนฮก
ภูมิหลังของครอบครัวและชีวิตในวัยเด็ก.
บ้านเดิมของสวินโถอยู่ที่เขตบัญชาการหยิ่งชวน (穎川郡; แถว ๆ สวี่ชาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) เขาเกิดในตระกูลซุนผู้มีอิทธิพลในฐานะบุตรชายคนที่หกของซุนฮก รัฐบุรุษผู้มีชื่อเสียงของปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และเป็นที่ปรึกษาของขุนศึก โจโฉ เมื่อตอนที่เขายังเด็ก ตันกุ๋น พี่เขยของเขายกย่องเขาอย่างสูง ก่อนที่เขาจะเข้าสู่วัยรุ่น เขาเป็นที่รู้จักในเรื่องความกตัญญูกตเวทีและความรอบรู้
รับราชการในวุยก๊ก.
เนื่องจากผลงานที่ผ่านมาของพ่อของเขา สวินโถได้รับการแต่งตั้งเป็น จงหลาง (中郎) ในรัฐวุยก๊ก เมื่อสุมาอี้ เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของวุยก๊ก เขารู้สึกว่าสวินโถเป็นคนมีพรสวรรค์ที่หายากและเคยตั้งข้อสังเกตว่า "ลูกชายของนายอำเภอซุนเปรียบได้กับ ยฺเหวียน กัน บุตรชายของเหยาชิง
สวินโถเป็นพระอาจารย์ของจักรพรรดิแห่งวุยก๊กพระองค์ที่สาม พระเจ้าโจฮอง เขายังได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บัญชาการทหารม้า (騎都尉) และได้รับตำแหน่ง กวนเหนยโหว (關內侯) เขาศึกษาอี้จิงกับจงโฮย และมีการอภิปรายเชิงปรัชญากับ Sima Jun เกี่ยวกับค่านิยมขงจื้อ
เมื่อผู้สำเร็จราชการแผ่นดินโจซองอยู่ในอำนาจจาก ค.ศ. 239 ถึง ค.ศ. 249 ขุนนางโฮอั๋นและคนอื่น ๆ ต้องการทำร้ายฟู เจีย แต่สวินโถช่วยเขาไว้ หลังจากที่ผู้สำเร็จราชการสุมาสูปลดพระเจ้าโจฮอง และแทนที่พระองค์ด้วยพระเจ้าโจมอเป็นจักรพรรดิแห่งวุยก๊กในปี ค.ศ. 254 สวินโถแนะนำให้สุมาใช้โอกาสที่จะประกาศจักรพรรดิองค์ใหม่ดูว่าคู่แข่งทางการเมืองของเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ในปีเดียวกัน ขุนพลบู๊ขิวเขียมและบุนขิม ซึ่งต่อต้านการกระทำของสุมาสูในการเปลี่ยนจักรพรรดิ ได้เริ่มก่อกบฏในสิ่วชุ่น (壽春; แถว ๆ อำเภอโช่ว มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) สวินโถช่วยสุมาสูในการปราบกบฏ เขาได้รับพระราชทานยศเป็น ว่านซุยติงโหว (萬歲亭侯) พร้อมกับบ้านเรือน 400 หลังคาเรือนเป็นบำเหน็จความดีความชอบ
ภายหลังการถึงแก่กรรมของสุมาสูในปี ค.ศ. 255 สุมาเจียวน้องชายของเขาได้กลายเป็นผู้สำเร็จราชการคนใหม่ สวินโถ ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นราชเลขา (尚书) ระหว่างปี ค.ศ. 257 ถึง ค.ศ. 258 เมื่อสุมาเจียวออกไปปราบปรามกบฏของจูกัดเอี๋ยน เขาให้สวินโถรักษาเมืองหลวงลั่วหยางในกรณีที่เขาไม่อยู่ ใน ค.ศ. 260 หลังจากที่หลานชายของเขา ต้านท่าย ถึงแก่กรรม
จงฮิว
จงฮิว (; ค.ศ. 151 — ค.ศ. 230) มีชื่อรองว่า ยฺเหวียนฉาง (元常) เป็นขุนนางในสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ซึ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็น ราชครูแห่งวุยก๊ก ในช่วง ยุคสามก๊ก
จงฮิวเกิดเมื่อ ค.ศ. 151 ที่ตำบลฉางเส้อ เมืองอิ๋งชวน มณฑลเหอหนานเมื่อ พระเจ้าโจผี ปฐมจักรพรรดิแห่งวุยก๊กเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 226 พระราชโอรสคือ พระเจ้าโจยอย ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาและได้แต่งตั้งจงฮิวเป็นราชครูแห่งวุยก๊ก
จงฮิวมีบุตรชาย 2 คนที่สำคัญคือ จงโฮย บุตรชายคนเล็กซึ่งได้เป็นแม่ทัพใหญ่ในการนำกองทัพวุยก๊กบุกไปพิชิตจ๊กก๊กเมื่อ ค.ศ. 263
จงฮิวถึงแก่กรรมด้วยโรคชราเมื่อ ค.ศ. 230 ในปีที่ 4 แห่งรัชสมัยพระเจ้าโจยอยขณะอายุได้ 79 ปี
เจ้าหญิงมาร์ครีตแห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงมาร์ครีตแห่งเนเธอร์แลนด์  เป็นพระมาตุจฉาของพระราชโอรสทั้ง 3 ในสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ คือสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ พระประมุขพระองค์ปัจจุบันแห่งราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เจ้าชายฟริโซแห่งออเรนจ์-นัสเซา เจ้าชายคอนสตันตินแห่งเนเธอร์แลนด์ โดยเป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 3 ในสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ กับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ มีพระเชษฐภคินี 2 พระองค์คือ สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ และเจ้าหญิงไอรีนแห่งเนเธอร์แลนด์มีพระขนิษฐา 1 พระองค์คือ เจ้าหญิงคริสตีนาแห่งเนเธอร์แลนด์
พระเชษฐภคินี พระขนิษฐา.
เจ้าหญิงคริสตีนาทรงมีพระเชษฐภคินีจำนวน 2 พระองค์และพระขนิษฐา 1 พระองค์ ดังนี้
เจ้าหญิงมาร์ครีต ทรงปฏิบัติพระกรณียากิจในด้านต่างๆ ดังนี้
เจ้าหญิงคริสตีนาแห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงคริสตีนาแห่งเนเธอร์แลนด์  เป็นหนึ่งในพระราชธิดาทั้ง 4 พระองค์ โดยเป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ กับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ ยังเป็นพระมาตุจฉาในพระราชโอรสทั้ง 3 ของสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ คือ สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าชายฟริโซแห่งออเรนจ์-นัสเซา เจ้าชายคอนสตันตินแห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงครีสตินาประสูติเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กใน สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ และ เจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ พระองค์ได้รับการบัพติศมาเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ปีเดียวกัน โดยทรงมีพระบิดามารดาทูลหัวดังนี้
ในระหว่างที่พระราชมารดาทรงพระครรภ์พระองค์นั้น พระราชมารดาได้ประชวรด้วยโรคหัดเยอรมัน ทำให้พระองค์ประสูติมาด้วยพระเนตรเกือบบอด แต่ต่อมาความก้าวหน้าของแพทย์ที่มีประสิทธิภาพ พระองค์ได้เข้ารับการรักษาจนพระเนตรสามารถกลับมาใช้งานได้ แต่คณะแพทย์ได้ถวายคำแนะนำให้พระองค์ต้องทรงฉลองพระเนตร (แว่นตา) ที่คณะแพทย์จัดทำถวาย และต้องเสวยพระกระยาหารที่มีประโยชน์สม่ำเสมอ ซึ่งต่อมาพระองค์สามารถเข้าศึกษาได้ตามปกติ
พระกรณียากิจของพระองต์นั้น เน้นไปทางบทเพลง และทรงอุปถัมภ์องค์กรเกี่ยวกับเพลงแห่งเนเธอร์แลนด์ ซึ่งทรงร้องเพลงโดยพระสุรเสียงบันทึกกในแผ่นซีดี วีซีดี เพื่อแจกจ่ายและเข้าองค์กรการกุศล ในงานพระบรมศพของพระราชมารดาและพระราชบิดานั้น พระองค์ก็ทรงร้องเพลงด้วยพระองค์เอง ต่อมาในอีก 3 เดือนหลังจากการสวรรคตของ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชมารดานั้น พระองค์ได้จัดคอนเสิร์ต เพื่อรำลึกถึงพระราชมารดา
พระเชษฐภคินี.
เจ้าหญิงคริสตีนาทรงมีพระเชษฐภคินีจำนวน 3 พระองค์ดังนี้
พระองค์เสกสมรสและหย่ากับฮอร์เฮ กิเยร์โม มีพระบุตร 3 คน ดังนี้
พระบุตรของพระองค์มิได้รับการสถาปนาเป็น "เจ้า" ดังเช่นพระบุตรในเจ้าหญิงมาร์ครีตแห่งเนเธอร์แลนด์ พระเชษฐภคินี และไม่ได้เป็นสมาชิกพระราชวงศ์ดัตช์ แต่สามารถพำนักในพระราชวังหลวงได้ และมีสิทธิในการได้รับเงินจากพระราชวังตามสิทธิในฐานะสมาชิกราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา
สำนักพระราชวังแห่งเนเธอร์แลนด์ ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่า เจ้าหญิงคริสตินา สิ้นพระชนม์ด้วยพระอาการมะเร็งทางพระอัฐิ (มะเร็งกระดูก) ในช่วงเช้าวันศุกร์ของวันที่ 16 สิงหาคม 2562 สิริพระชันษา 72 ปี ณ พระราชวังนอร์ดไอน์เดอ กรุงเฮก พระองค์ยังเป็นพระราชธิดาพระองค์แรกของสมเด็จพระบรมราชชนนีนาถและพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์
สนธิสัญญาอังกฤษ–สยาม พ.ศ. 2452
สนธิสัญญาอังกฤษ–สยาม พ.ศ. 2452  หรือ สัญญากรุงเทพฯ  เป็นสนธิสัญญาระหว่างอังกฤษกับสยาม ซึ่งได้มีการลงนามสนธิสัญญาฉบับนี้ที่กรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2452 และรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรได้ให้สัตยาบันเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 สนธิสัญญาฉบับนี้มีทั้งสิ้น 8 ข้อโดยมีสาระสำคัญคือ:
สนธิสัญญาฉบับนี้เกิดขึ้นจากการที่ ที่ปรึกษาชาวอเมริกันของรัฐบาลสยาม ได้ทูลถวายความเห็นต่อรัชกาลที่ 5 เมื่อเสด็จกลับจากการประพาสยุโรปในปี พ.ศ. 2450 ว่ารัฐบาลสยามไม่สามารถไว้ใจสุลต่านเมืองเหล่านี้ได้ และวันใดก็วันหนึ่งไม่ช้าหรือเร็ว อังกฤษจะต้องหาทางเอาดินแดนส่วนนี้ไปได้แน่ หากปล่อยไว้สยามอาจเสียดินแดนเหล่านี้โดยไม่ได้รับอะไรตอบแทนเลย
แม้สยามจะต้องสูญเสียดินแดนกว่า 38,000 ตารางกิโลเมตร แต่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยมีพระราชดำริต่อดินแดนส่วนนี้ว่า "เราไม่มีผลประโยชน์เป็นพิเศษแต่อย่างใดในบรรดาหัวเมืองเหล่านี้…หากเราต้องสูญเสียหัวเมืองเหล่านี้ให้แก่อังกฤษ เราจะขาดแต่เพียงดอกไม้เงินดอกไม้ทอง นอกเหนือไปจากเครื่องราชบรรณาการนี้แล้ว ก็ไม่มีการสูญเสียทางด้านวัตถุอื่นใดอีก..." อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาฉบับนี้ทำให้สุลต่านไทรบุรีโกรธเคืองมาก โดยตรัสว่า "ประเทศของฉัน ประชาชนของฉัน ถูกขายไปเหมือนกับการขายลูกวัว ฉันให้อภัยคนซื้อซึ่งไม่มีพันธะกับฉันได้ แต่ฉันให้อภัยคนขายไม่ได้"
รัฐบาลสยามไม่มีท่าทีที่แสดงความลังเลหรือต้องการเมืองประเทศราชเหล่านี้ไว้ โดยพิจารณาตามเอกสารประชุมเสนาบดีรัชกาลที่ 5 เกี่ยวกับเรื่องเขตแดนในแหลมมลายูก่อน ลงนามสนธิสัญญากับอังกฤษปี พ.ศ. 2452 “...ในเวลานี้เรายังมีของที่มีราคาอยู่ จึงควรถือเอาราคาอันนี้แลกเปลี่ยนกับสิ่งอื่น...” ตามความหมายของข้อความดังกล่าว คือ การใช้หัวเมืองมลายูเหล่านี้เป็นสิ่งแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่จะได้รับจากอังกฤษ บ่งชี้ได้ว่ารัฐบาลสยามพร้อมที่จะผลักเอาพันธะของเมืองเหล่านี้ในระบบการปกครองแบบจารีตออกไป เพราะเหตุผลจากข้อความข้างต้นที่ได้ยกมาสื่อความถึงสยามจะไม่ได้ประโยชน์จากเมืองเหล่านี้ และไม่สามารถเข้าไปมีบทบาทในการพัฒนาประเทศราชได้อย่างเต็มกำลังสามารถ รวมถึงในอนาคตหัวเมืองมลายูจะเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาประเทศของสยาม เนื่องจากพื้นที่หัวเมืองมลายูโดยเฉพาะเมืองกลันตัน และตรังกานู ในประวัติศาสตร์ของสยามเมืองเหล่านี้ห่างไกลจากการรับรู้และเป็นหัวเมืองประเทศราชอย่างแท้จริง เหตุการณ์ยกเมืองไทรบุรีให้แก่อังกฤษ มีการอัญเชิญจดหมายพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงดำรงราชานุภาพในฐานะรัฐบาลสยาม แสดงความขอบใจในความภักดีของสุลต่านที่มีต่อพระมหากษัตริย์สยามตั้งแต่อดีตเรื่อยมา
หลังจากลงนามในสนธิสัญญาสยามกับอังกฤษปี พ.ศ. 2452 ผลตอบแทนที่สยามได้รับประโยชน์แบ่งได้เป็น 2 ส่วน คือ 1. ส่วนกฎหมาย เช่น การยกเลิกสิทธิสภาพนอก อาณาเขต รวมถึงยกเลิกสนธิสัญญาลับปี พ.ศ. 2440 ซึ่งสยามลงนามกับอังกฤษมีใจความ ห้ามสยามโอนหรือให้สิทธิพิเศษแก่ชาติอื่นในการพื้นที่ตั้งแต่เมืองบางตะพานลงมา เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอังกฤษ 2. ส่วนความช่วยเหลือ ได้แก่ การสร้างเส้นทางรถไฟสายใต้ โดยความช่วยเหลือทางด้านการเงิน อังกฤษให้สยามกู้เงินโดยคิดดอกเบี้ยร้อยละสี่ รวมถึงความช่วยเหลือทางด้านทรัพยาการบุคคล เช่น วิศวกร นายช่าง รวมทั้งการให้ยืมข้าราชการจากอาณานิคมมาทำงานในหน่วยงานของรัฐบาลสยาม ฯลฯ
เอินส์ท แอนด์ ยัง
บิกโฟร์ (บริษัทตรวจสอบบัญชี)
บิกโฟร์  คือเครือข่ายบริษัทให้บริการด้านวิชาชีพที่ใหญ่ที่สุดสี่แห่งของโลก ประกอบธุรกิจด้านการตรวจสอบบัญชี บริการให้ความเชื่อมั่น ภาษีอากร การบริหารจัดการ ที่ปรึกษาทางธุรกิจ คณิตศาสตร์ประกันภัย บริการด้านการเงิน และบริการด้านกฎหมาย ซึ่งกลุ่มบริษัททั้งสี่แห่งนี้เป็นผู้ให้บริการตรวจสอบบัญชีแก่บริษัทมหาชนจำกัด (บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์) และบริษัทจำกัดจำนวนมากมาย และมีรายงานว่าเป็นผู้ให้บริการตรวจสอบบัญชีกว่าร้อยละ 99 ของบริษัทที่อยู่ในดัชนีฟุตซี 100 (FTSE 100) และร้อยละ 96 ของบริษัทที่อยู่ในดัชนีฟุตซี 250 (FTSE 250) อันเป็นดัชนีที่รวบรวมบริษัทมหาชนจำกัดขนาดกลางชั้นนำ
ข้อมูลที่เผยแพร่แก่สาธารณชนล่าสุดของบิกโฟร์มีดังต่อไปนี้
ในอดีตกลุ่มบริษัทเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันในนาม "บิกเอกท์" (Big Eight) ก่อนจะลดลำดับลงมาเป็น "บิกซิกซ์" (Big Six) และ "บิกไฟว์" (Big Five) จากการควบรวมกิจการตามลำดับ ต่อมาในปี ค.ศ. 2002 กลุ่มบิกไฟว์ก็ถูกลดลำดับลงมาเหลือเป็นบิกโฟร์ภายหลังการล่มสลายของอาเธอร์แอนเดอร์เซิน (Arthur Andersen) จากการที่บริษัทเข้าไปมีส่วนพัวพันในเรื่องอื้อฉาวเอ็นรอน
ตัวอย่างเครือข่ายบริษัทให้บริการด้านวิชาชีพรายใหญ่แห่งอื่น ๆ ได้แก่ บีดีโอ, อาร์เอสเอ็ม, มาซาร์ส, แกรนต์ ธอร์นตัน, โครว์ ฮอร์วาร์ท, เอชแอลบี และคลิฟตัน ลาร์สัน อัลเลน เป็นต้น
โครงสร้างทางกฎหมาย.
บริษัทบิกโฟร์ทั้งสี่แห่งล้วนแล้วแต่มีสถานะเป็นเครือข่ายบริษัทให้บริการด้านวิชาชีพ ไม่มีบริษัทใดที่มีสถานะเป็นบริษัทเดี่ยว เป็นเครือข่ายของบริษัทหลากหลายแห่งที่บริหารงานและมีเจ้าของแยกเป็นอิสระจากกัน แต่ตกลงกับบริษัทสมาชิกแห่งอื่น ๆ ในเครือข่ายในการใช้ชื่อบริษัท เครื่องหมายการค้า และมาตรฐานด้านคุณภาพร่วมกัน ซึ่งในแต่ละเครือข่ายได้มีการจัดตั้งนิติบุคคลขึ้นมาประสานงานกิจกรรมระหว่างบริษัทสมาชิกโดยเฉพาะ เช่นในกรณีของเคพีเอ็มจีที่ได้จัดตั้งนิติบุคคลกลางสำหรับการประสานงานในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนเครือข่ายบริษัทบิกโฟร์อีกสามแห่งที่เหลือล้วนแล้วแต่จัดตั้งนิติบุคคลดังกล่าวในสหราชอาณาจักร มีสถานะเป็นบริษัทจำกัดตามกฎหมายสหราชอาณาจักร โดยนิติบุคคลเหล่านี้ไม่ได้ดำเนินงานเพื่อให้บริการด้านวิชาชีพแก่บุคคลภายนอก และไม่มีอำนาจควบคุมบริษัทสมาชิกของตนแต่อย่างใด เป็นการบริหารงานในลักษณะเดียวกับเครือข่ายบริษัทที่พบเห็นได้ทั่วไปในวิชาชีพด้านกฎหมาย
ในหลาย ๆ กรณี บริษัทสมาชิกแต่ละแห่งจะดำเนินงานในประเทศใดประเทศหนึ่งเท่านั้น และจะจัดโครงสร้างให้สอดรับกับสภาพกฏเกณฑ์หรือกฎหมายของประเทศนั้น ๆ แต่อาจมีกรณีเฉพาะบ้างในบางประเทศ เช่น ในปี ค.ศ. 2007 เคพีเอ็มจีได้รวมบริษัทสมาชิก 4 แห่งเข้าเป็นบริษัทเดียวกัน เป็นต้น
ในกรณีของอีวาย บริษัทได้รวมนิติบุคคลทางกฎหมายแต่ละแห่งเข้าเป็นหน่วยบริหารจัดการ 3 กลุ่ม จากหน่วยการดำเนินงานตามภูมิศาสตร์ 4 กลุ่ม คือ กลุ่มอเมริกา กลุ่มเอเมีย (EMEIA; ยุโรป ตะวันออกกลาง อินเดีย และแอฟริกา) และกลุ่มเอเชียแปซิฟิก ซึ่งหน่วยบริหารจัดการเหล่านี้ดำเนินงานโดยบริษัทท้องถิ่นของภูมิภาคแต่ละแห่ง แต่ไม่ได้เป็นผู้ให้บริการด้านวิชาชีพโดยตรง และไม่ได้เป็นเจ้าของในบริษัทสมาชิกท้องถิ่นของเครือข่ายแต่อย่างใด
มารีนา คาปูโร
มารีนา สตานิสลาวอฟนา คาปูโร  เป็นนักร้องชาวรัสเซีย
คาปูโร เกิดวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1961 ที่เลนินกราด เธอได้เข้าเรียนที่ Pioneers Palace เมื่อตอนอายุแปดขวบ เธอสำเร็จการศึกษาที่ Saint Petersburg State University of Culture and Arts
เธอได้ร่วมงานกับ Yuri Berendyukov นักแต่งเพลง, ต่อมาเธอได้ก่อตั้งวงดนตรี โฟล์กร็อก Yabloko (apple). เธอได้ร่วมงานกับ Yuri Morozov, Chizh &amp; Co, Nautilus Pompilius และวงดนตรีแนว celtic rock Welladay
ในปี ค.ศ. 1993 เธอได้ร้องเพลง "Sparrow Oratorium" ของ Sergey Kuryokhin ปีต่อมาเธอได้รางวัล Meritorious Artist แห่งรัสเซีย เธอร้องเพลงชาติในงาน กู๊ดวิว เกมส์ 1994 ที่เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ในปี ค.ศ. 2000, เธอประสบความสำเร็จจาก อัลบั้มที่แปด ที่วางจำหน่ายในชื่อ "Небеса" (Nebesa, "The Sky" หรือชื่อภาษาไทย "ท้องฟ้า") และร่วมแต่งเพลงกับนักแต่งเพลงชาวนอร์เวย์ คลอเดีย สก็อต ในปี ค.ศ. 2008 เธอร้องเพลงเดี่ยวใน แอ็บบา จู๊กบ็อกซ์ มิวสิกเคิล ชื่อ "แอ็บบามาเนีย" (สร้างโดย Yuri Berendyukov)
Mind Memory 1.44 พื้นที่รัก
Mind Memory 1.44 พื้นที่รัก เป็นภาพยนตร์ไทย แนวโรแมนติก สร้างโดย บริษัท เฟฮู อินฟินิตี้ จำกัด กำกับโดย สุพจน์ คูณดี,มนัสนันท์ กุดหอม นำแสดงโดย เจมส์ มาร์,ฮัม อึนจอง, พัสกร พลบูรณ์,ณัฐวุฒิ เจนมานะ,จุฑามาศ วิชัย กำหนดออกฉายในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
ภัทร์ (เจมส์ มาร์) โปรแกรมเมอร์อัจฉริยะ ผู้ที่ชอบอยู่ในโลกของตัวเอง ซึ่งมีเพื่อนสนิท พีท (ณัฐวุฒิ เจนมานะ) และแพรว (พัสกร พลบูรณ์) โลกของภัทร์ได้เปลี่ยนไปเมื่อได้เจอกับมินจี (ฮัม อึนจอง) สาวชาวเกาหลี มินจีเป็นผู้หญิงที่เก่งมีความอ่อนโยน ทั้งคู่ได้ร่วมกันพัฒนาโปรแกรมเพื่อช่วยเหลือคนชราและใช้ฐานข้อมูลมาจาก Mind ซึ่งเป็นแอพพิเคชั่นที่ภัทร์รักและหวงมากที่สุด ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆ เริ่มก่อตัวขึ้น ความทรงจำต่าง ๆ ที่ถูกบันทึกด้วยหัวใจของคนสองคน จนกระทั่งได้มีคนทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปลี่ยนไปความรักและความเข้าใจจะช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นเรื่องราวต่าง ๆ ไปได้หรือไม่
การสร้างและการตอบรับ.
เดิมภาพยนตร์จะใช้ชื่อว่า "Micro Love" แต่ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น Mind Memory 1.44 พื้นที่รัก ในที่สุด เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกจากการสร้างของเฟฮู อินฟินิตี้ ของไทยร่วมทุนกับบริษัทสร้างภาพยนตร์ของเกาหลีใต้ โดยมีนักแสดงระดับซูเปอร์สตาร์ของเกาหลีใต้มาร่วมนำแสดง คือ ฮัม อึนจอง นักร้องแห่งวงที-อารา เกิร์ลกรุปชื่อดังของเกาหลีใต้ แต่ได้มีปัญหาในเรื่องของการเข้าฉาย ได้มีการเลื่อนการฉายออกไปจากเดิมที่กำหนดไว้ที่ปี พ.ศ. 2559 เป็นต้นปี พ.ศ. 2560 และได้มีกระแสข่าวว่ามีการถอดนักแสดงคนหนึ่งออก คือ ซอ จียอน และได้เปลี่ยนเป็นจุฑามาศ วิชัย แทน เมื่อเข้าฉายได้เรต น 13+ แต่ทว่าก็มีเสียงวิจารณ์ว่ากระแสตอบรับไม่ดี จนถึงขนาดอาจเรียกได้ว่าเงียบเชียบ แต่นักแสดงนำคือ เจมส์ มาร์ ที่มีผลงานภาพยนตร์เป็นเรื่องแรกในชีวิตก็ไม่สนกระแสวิจารณ์อันนี้
Mind Memory
อีลี เมตช์นิคอฟ
อิลียา อิลยิช เมชนิคอฟ  หรือ อีลี เมตช์นิคอฟ (Élie Metchnikoff, Élie Metchnikoff) (15 พฤษภาคม (แบบเก่า 3 พฤษภาคม) ค.ศ. 1845 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1916) เป็นนักสัตววิทยาชาวรัสเซีย เป็นผู้ค้นพบกระบวนการฟาโกไซโทซิสจากการทดลองกับตัวอ่อนของดาวทะเล ผลงานดังกล่าวทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ร่วมกับเพาล์ เอร์ลิชในปี ค.ศ. 1908 นอกจากนี้เขายังนิยามคำว่า "gerontology" สำหรับการศึกษาด้านอายุขัย
อิลียา อิลยิช เมชนิคอฟเกิดที่หมู่บ้านอิวานอฟกา ใกล้กับเมืองคาร์กิวในปี ค.ศ. 1845 เป็นบุตรคนเล็กจากทั้งหมด 5 คนของอิลียา อิวาโนวิช เมชนิคอฟและเอมิลียา ลวอฟนา (เนวาโควิช) เมชนิคอฟเรียนที่โรงเรียนในเมืองคาร์กิวและเริ่มสนใจด้านชีววิทยา เขาพยายามจะเรียนต่อด้านชีววิทยาที่มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค แต่เนื่องจากมหาวิทยาลัยยังไม่เปิดภาคเรียนจึงย้ายไปเรียนด้านวิทยาศาสตร์ธรรมชาติที่มหาวิทยาลัยคาร์กิว หลังเรียนจบจากมหาวิทยาลัย เมชนิคอฟเดินทางไปเยอรมนีเพื่อศึกษาสิ่งมีชีวิตบนเกาะเฮ็ลโกลันท์ในทะเลเหนือ เขาได้รับคำแนะนำให้ไปทำงานกับรูดอล์ฟ ลิวคาร์ตที่มหาวิทยาลัยกีเซิน ที่นั่นเมชนิคอฟค้นพบวงจรชีวิตแบบสลับของนีมาโทดาและค้นพบการย่อยระดับเซลล์ของทรีมาโทดา ต่อมาเขาย้ายไปที่เมืองเนเปิลส์เพื่อทำดุษฎีนิพนธ์ แต่ต้องย้ายไปที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงินเนื่องจากเกิดโรคระบาด ในปี ค.ศ. 1867 เมชนิคอฟกลับไปที่รัสเซียเพื่อรับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เขาได้รับการแต่งตั้งให้ทำงานที่มหาวิทยาลัยอิมพีเรียลนอวอรอสซียา (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยออแดซา) แต่ด้วยวัยเพียง 22 ปีทำให้เขามักมีปัญหากับเพื่อนร่วมงานที่มีอายุมากกว่า เมชนิคอฟจึงถูกย้ายไปที่มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก แต่ในปี ค.ศ. 1870 เขาย้ายกลับมาที่ออแดซาเพื่อรับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านสัตววิทยาและกายวิภาคเปรียบเทียบ เมชนิคอฟลาออกในปี ค.ศ. 1882 แล้วตั้งห้องปฏิบัติการของตัวเองแต่ไม่สำเร็จ เขาเดินทางไปที่ปารีสเพื่อขอคำแนะนำจากหลุยส์ ปาสเตอร์ แต่ปาสเตอร์มอบตำแหน่งงานในสถาบันปาสเตอร์ให้เมชนิคอฟ ซึ่งเขาทำงานอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเสียชีวิตด้วยภาวะหัวใจวายในปี ค.ศ. 1916
ด้านชีวิตส่วนตัว เมชนิคอฟแต่งงานครั้งแรกกับลุดมิลา ฟีโอดอโรวิตช์ในปี ค.ศ. 1863 แต่เธอเสียชีวิตด้วยวัณโรคในอีก 10 ปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1875 เขาแต่งงานใหม่กับโอลกา เบลอโกพีโตวา เมชนิคอฟเป็นอเทวนิยม
วอลเลย์บอลยุวชนหญิงชิงแชมป์โลก 2003
"All times are Polish Standard Time ."
แฮหัวหุย
แฮหัวหุย ( ? — ?) มีชื่อรองว่า จี้กวน เป็นขุนศึกแห่ง วุยก๊ก ในช่วง ยุคสามก๊ก
ซีอีวียูโรเปียนแชมเปียนส์คัพ ฤดูกาล 1960–61
ซีอีวีแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1960–61  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับสูงสุดของสโมสรวอลเลย์บอลในทวีปยุโรป และเป็นครั้งที่ 2 ของการแข่งขัน
เจ้าหญิงมาร์เกรียตแห่งเนเธอร์แลนด์
8.8 ซม. ฟลัค 18/36/37/41
8.8 ซม. ฟลัค 18/36/37/41 (โดยทั่วไปเรียกว่าแปดสิบแปด) เป็นปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยาน-ต่อต้านรถถังขนาด 88 มม.ของเยอรมันจากสงครามโลกครั้งที่สอง มันได้ถูกใช้อย่างแพร่หลายโดยเยอรมนีตลอดช่วงสงคราม และเป็นหนึ่งในอาวุธเยอรมันที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดของช่วงความขัดแย้ง การพัฒนารูปแบบดั้งเดิมได้นำไปสู่ความหลากหลายของปืนนี้
ชื่อที่ถูกใช้กับหนึ่งในอาวุธปืน ชื่อแรกที่ถูกเรียกอย่างเป็นทางการว่า 8.8 ซม. ฟลัค 18 มันได้ถูกพัฒนาขึ้นเป็น 8.8 ซม. ฟลัค 36 และต่อมา 8.8. ซม. ฟลัค 37 คำว่า ฟลัด เป็นคำย่อของภาษาเยอรมันว่า "Flugzeugabwehrkanone" ซึ่งหมายถึง "ปืนใหญ่ป้องกัน-อากาศยาน" วัตถุประสงค์เดิมของอาวุธนี้ ในอังกฤษ คำว่า ฟลัด กลายเป็นคำทั่วไปสำหรับการยิงปืนต่อต้านอากาศยาน ในการใช้อย่างวิสาสะ ปืนนี้ได้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายว่า Acht-acht ("แปด-แปด") โดยฝ่ายเยอรมัน และ "แปดสิบแปด" โดยฝ่ายสัมพันธมิตร
ด้วยระบบรถขนที่มีความหลากหลายที่ช่วยให้ฟลัค 8.8 ซม. สามารถยิงในโหมดต่อต้านรถถังที่จำกัด เมื่อยังอยู่บนล้อ มันสามารถตั้งบนพื้นดินได้อย่างสมบูรณ์ในเวลาแค่เพียงสองนาทีครึ่ง มันได้ถูกใช้งานที่ประสบความสำเร็จคือการต่อต้านรถถังอย่างเร่งด่วน จึงนำไปสู่การพัฒนาปืนใหญ่รถถังที่ตามมา: 8.8 ซม. KwK 36 ด้วยคำว่า KwK ย่อมาจาก Kampfwagen-Kanone(แปลว่า "ยานพาหนะปืนใหญ่รบ" หรือ "ยานพาหนะปืนใหญ่ต่อสู้") ด้วยความตั้งใจที่จะนำมาติดตั้งไว้ในป้อมปืนเป็นอาวุธหลักของรถถัง ปืนใหญ่กระบอกนี้ได้ทำหน้าที่เป็นอาวุธหลักของรถถังหนัก ทีเกอร์ 1
นอกเหนือจากการออกแบบของบริษัทครุพแล้ว Rheinmetall ยังได้สร้างปืนต่อต้านอากาศยานที่ทรงพลังกว่าคือ 8.8 มม. ฟลัค. 41 ซึ่งผลิตในจำนวนที่ค่อนข้างน้อย ครุพได้ตอบสนองด้วยรุ่นต้นแบบอื่นของปืนกระบอกลำกล้องยาว 8.8 ซม. ซึ่งได้พัฒนาขึ้นให้กลายเป็นปืนต่อต้านรถถังและรถถังพิฆาต 8.8 ซม. แพค 43 ที่ถูกใช้สำหรับเอเลอฟันท์และยาคท์พันเทอร์ และติดตั้งบนป้อมปืนด้วย 8.8. ซม. เคดับบลิวเค 43 ปืนใหญ่รถถังหนักของทีเกอร์ 2
ค่ายกักกันแบร์เกิน-เบ็ลเซิน
ค่ายกักกันแบร์เกิน-เบ็ลเซิน  หรือ เบ็ลเซิน เป็นค่ายกักกันนาซีที่ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ที่โลเออร์แซ็คโซนี ทางภาคเหนือของเยอรมนี, ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองแบร์เกิน ใกล้กับเมืองเซ็ลเลอ (Celle) แต่เดิมถูกสร้างขึ้นเป็นค่ายเชลยศึก ใน ค.ศ. 1943 บางส่วนของค่ายได้กลายเป็นค่ายกักกัน ช่วงแรกได้กลายเป็น "ค่ายแลกเปลี่ยน" ที่ซึ่งตัวประกันชาวยิวที่ถูกคุมขังไว้เพื่อจะได้แลกเปลี่ยนกับนักโทษเชลยศึกเยอรมันที่ถูกคุมขังในต่างประเทศ ต่อมาค่ายได้รับการขยายเพื่อรองรับชาวยิวจากค่ายกักกันอื่น ๆ
ภายหลังปี ค.ศ. 1945 ชื่อนี้ได้ถูกนำไปใช้กับค่ายผู้ที่ถูกขับไล่ที่จัดตั้งขึ้นในบริเวณใกล้เคียง แต่มันมักจะมีเกี่ยวข้องกับค่ายกักกันเป็นส่วนใหญ่ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941 ถึง 1945 จำนวนเชลยศึกโซเวียตประมาณ 20,000 คน และอีก 50,000 คนได้เสียชีวิตที่นั่น ด้วยความแน่นเบียดแออัดกัน ขาดแคลนอาหารและสภาพสุขาภิบาลที่แย่ทำให้เกิดการระบาดของไข้รากสาดใหญ่ วัณโรค ไข้รากสาดน้อย และโรคบิด นำไปสู่การเสียชีวิตของผู้คนมากกว่า 35,000 คน ในช่วงสองสามเดือนแรกของปี ค.ศ. 1945 ไม่นานก่อนและหลังได้รับการปลดปล่อย
ค่ายแห่งนี้ได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1945 โดยกองพลยานเกราะบริติซที่ 11 ทหารได้พบว่าเชลยภายในค่ายกักกันประมาณ 60,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในสภาพกึ่งอดอยากและป่วยหนัก และอีก 13,000 ศพ รวมทั้งอันเนอ และมาร์กอท ฟรังค์ ที่นอนตายอยู่บริเวณรอบค่ายที่ยังไม่ได้ถูกฝัง ด้วยความน่าสะพรึงกลัวของค่าย แฟ้มเอกสารบนฟิล์มและในรูปถ่ายทำให้ชื่อ"เบ็ลเซิน" กลายเป็นสัญลักษณ์ของการก่ออาชญากรรมของนาซีโดยทั่วไปเพื่อแสดงความคิดเห็นจากสาธารณชนในหลายประเทศในช่วงเวลาหลังปี ค.ศ. 1945 ปัจจุบัน,ได้มีอนุสรณ์สถานที่มีห้องโถงนิทรรศการที่จัดตั้งขึ้นในเมือง
โอรังมาวัซ
โอรังมาวัซ หรือ มาวัซ  หรือในอีกชื่อหนึ่งว่า โอรังดาลัม  เป็นสัตว์ประหลาดขนดกคล้ายเอปผสมมนุษย์ซึ่งมีผู้อ้างว่าพบเห็นในป่าลึกของรัฐยะโฮร์ ประเทศมาเลเซีย คล้ายคลึงกับบิ๊กฟุตหรือแซสแควตช์ในทวีปอเมริกาเหนือ, เยติหรือมนุษย์หิมะในเทือกเขาหิมาลัย หรือโอรัง เปนเดะก์บนเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย ภูมิภาคอาเซียนเช่นเดียวกัน
กล่าวกันว่า โอรังมาวัซมีความสูงถึง 3 เมตร (ประมาณ 10 ฟุต) ตีนมีขนาดใหญ่และมีขนดกสีดำ มีรายงานว่าจับปลาและขโมยผลไม้กินเป็นอาหาร ชาวโอรังอัซลีหรือซาไก (ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของภูมิภาคแถบนี้) เรียกโอรังมาวัซว่า "ฮันตูจารังกีกี" ("hantu jarang gigi") ซึ่งแปลว่า "ผีฟันเขี้ยว" บันทึกของโอรังมาวัซ ย้อนหลังไปไกลถึงปี ค.ศ. 1871 บ้างเชื่อกันว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่จำพวกมนุษย์วานรที่สูญพันธุ์ไปแล้วในยุคก่อนประวัติศาสตร์ คือ ไจแกนโลพิเทคัส ที่ยังหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน ขณะเดียวกันก็มีผู้พบเห็นหลายคน แต่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันเพียงพอ ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเป็นหมีหมาหรือหมีคน นอกจากนั้นแล้วยังมีรายงานของสิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงกันที่ฟิลิปปินส์ด้วย รวมถึงในประเทศไทย ในป่าลึกทางตอนใต้ของประเทศ ก็มีคำบอกเล่าของพรานป่าหรือผู้ที่เดินป่าหลายวันถึงสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่มีขนดกเหมือนลิง แต่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ โดยเรียกว่า บุดนาก
บนเกาะสุมาตรา คำว่า "มาวัซ" (mawas) หรือ "มายัซ" (maias) เป็นชื่อสามัญสำหรับใช้เรียกลิงอุรังอุตัง
รายงานเกี่ยวกับโอรังมาวัซปรากฏถี่ขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1950 จนถึง ค.ศ. 1995 ในรัฐยะโฮร์มีรอยเท้าขนาดใหญ่พร้อมด้วยนิ้วเท้าสี่นิ้ว ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 มีพยานหลายรายที่เป็นคนงานก่อสร้างขณะกำลังล้างบ่อน้ำอยู่ พบเห็นครอบครัวโอรังมาวัซ ประกอบด้วยตัวขนาดโตเต็มที่ 2 ตัว และตัวที่ยังเล็กอยู่ เดินอยู่ใกล้แม่น้ำกินจิน ต่อมาได้พบรอยเท้าขนาดใหญ่มีความยาว 18 นิ้ว (46 เซนติเมตร) รอยเท้ารอยนี้ถูกเรียกว่าเป็นรอยเท้าของมาวัซ และได้ตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ของมาเลเซีย ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 เจ้าหน้าที่ในรัฐยะโฮร์ได้ประกาศถึงการมีอยู่จริงของโอรังมาวัซ และประกาศได้มีการล่าได้ โดยถือว่าเป็นสัตว์ลึกลับ ซึ่งคำประกาศได้ถูกนำเสนอลงในเว็บไซต์เกี่ยวกับสัตว์ประหลาด และมีรายงานว่า โอรังมาวัซถูกจับได้ในวันที่ 19 เมษายน ปีเดียวกัน แต่ต่อมา ทางการของรัฐได้ปฏิเสธเรื่องดังกล่าวทั้งหมด
ในต้นปี ค.ศ. 2017 ภาพยนตร์เรื่อง "Mawas" นำแสดงโดยมิเชล โหย่ว ออกฉาย เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับโอรังมาวัซ และถือเป็นภาพยนตร์สัตว์ประหลาดเรื่องแรกของมาเลเซีย
Orang Mawas
มาวาส
Mawas
บุดนาก
โอรัง ดาลาม
Orang Dalam
ดีเพชเชโมด
จูกัดสง
จูกัดสง  เป็นนายทหารของรัฐ จ๊กก๊ก ใน ยุคสามก๊ก ของจีน เขาเป็นบุตรชายคนโตของขุนพลแห่งจ๊กก๊ก จูกัดเจี๋ยม เป็นหลานปู่ของ จูกัดเหลียง หรือ ขงเบ้ง อัครมหาเสนาบดีคนแรกของจ๊กก๊ก
จูกัดสงเป็นขุนศึกที่มีความรู้ทางการทหารในช่วงก่อน การล่มสลายของจ๊กก๊ก เมื่อ ค.ศ. 263 จูกัดสงในวัย 19 ปีได้ติดตามจูกัดเจี๋ยมผู้เป็นบิดาไปป้องกันด่านกิมก๊กหรือเหมียนจู่ซึ่งเป็นทางลัดเข้าสู่จ๊กก๊กจากองทัพวุยก๊กเมื่อจูกัดเจี๋ยมฆ่าตัวตายเพื่อไม่ให้วุยก๊กจับตัวจูกัดสงแค้นมากจึงขี่ม้าออกไปรบกับพวกวุยก๊กแต่สู้ไม่ไหวจึงถูกฆ่าตาย
มารีย์วิทยา
พระเจ้าพินทุสาร
พระเจ้าพินทุสาร ( อังกฤษ: ) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 2 ของราชวงศ์เมารยะ เป็นราชโอรสในพระเจ้าจันทรคุปต์ และเป็นพระราชบิดาของพระเจ้าอโศกมหาราช
ในข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์ ไม่ปรากฏข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์มากนัก การรวบรวมข้อมูลโดยส่วนใหญ่จึงมาจากจดหมายเหตุในศาสนาเชนที่มีการบันทึกไว้หลังจากพระองค์สวรรคตแล้วประมาณ 100 ปี และการกล่าวถึงจากข้อมูลที่มีการบันทึกในสมัยพระเจ้าจันทรคุปต์และสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช ในทางพระพุทธศาสนา มีตำราบางเล่มที่มีการกล่าวถึงพระเจ้าพินทุสาร เช่น อโศกวัฒนา มหายันศติกะ เป็นต้น นอกจากนี้ ในข้อมูลบันทึกของชาวกรีกมีการกล่าวนามอื่นของพระองค์ไว้ว่า “อมิโตรเชต” (Amitrochates)
เนื่องจากข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์กล่าวว่าธิดาของ ผู้เป็นชายาองค์แรกนั้นไม่มีทายาท หากแต่เมื่ออภิเษกกับ พระองค์ได้ประสูติพระโอรส พระเจ้าพินทุสาร จึงเป็นราชโอรสเพียงพระองค์เดียวในพระเจ้าจันทรคุปต์