pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ซิหลง มีชื่อรองว่า กงหมิง  เป็นชาวตำบลหยางจวิ้น เมืองเหอตง มณฑลซานซี เกิดในปี ค.ศ.168 เป็นแม่ทัพคนสำคัญของโจโฉ ใช้ขวานใหญ่เป็นอาวุธ เดิมอยู่รับใช้เอียวฮอง เมื่อโจโฉปะทะกับเอียวฮองและหันเซียม ได้ให้เคาทูออกไปรบ เอียวฮองสั่งให้ซิหลงไปสู้ โจโฉเห็นพลังของซิหลง จึงอยากได้มาเป็นขุนพล ต่อมาถูกหมันทองเกลี้ยกล่อมให้อยู่ด้วยโจโฉ โจโฉตั้งให้เป็นนายพัน ซิหลงออกศึกสำคัญให้โจโฉหลายครั้ง ครั้งใหญ่สุดคือการรบกับกวนอูที่เมืองอ้วนเซีย สู้กันถึง 80 เพลง จนกวนอูต้องล่าถอย ชัยชนะครั้งนั้นทำให้ได้เลื่อนขึ้นเป็นนายพล
ส่วนเรื่องการตายของเขา ในนิยายสามก๊กกล่าวไว้ว่า ซิหลงยกทัพพร้อมกับ สุมาอี้ ไปปราบเบ้งตัด ซิหลงถูกเบ้งตัดยิงเกาทัณฑ์โดนหน้าผากเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 227 ขณะอายุได้ 59 ปี ส่วนในประวัติศาสตร์ ซิหลง ป่วยหนักจนเสียชีวิต
อาวุธของซิหลง.
ในหนังสือสามก๊กแต่ละเล่มบอกว่าอาวุธประจำตัวของซิหลงคือขวานใหญ่และด้ามยาว
ออร์บิทัล (วงดนตรี)
ออร์บิทัล  เป็นดูโอจากอังกฤษ ในแนวเทคโน ประกอบด้วยสมาชิก สองพี่น้อง ฟิล ฮาร์ตนอลล์ และ พอล ฮาร์ตนอลล์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1989 ถึง 2004 และกลับมาอีกครั้งในปี 2009 โดยชื่อของวงนั้นได้มาจาก ลอนดอนออร์บิทัล (London Orbital) ซึ่งเป็นชื่อถนนมอเตอร์เวย์ในเกรตเตอร์ลอนดอน
แจ็ก สแปร์โรว์
กัปตัน แจ็ก สแปร์โรว์  เป็นตัวละครเอกในภาพยนตร์ชุด ไพเรทส์ ออฟ เดอะ แคริบเบียน รับบทโดย จอห์นนี เดปป์
แจ็ก สแปร์โรว์ เป็นเจ้าโจรสลัดแห่งทะเลแคริบเบีย(ที่หวังจะฮุบทั่วทั้ง7คาบสมุทรของโลก) พูดกลับกลอกเพื่อเล่นคำและโยกย้ายเรื่องพูดต่างๆ สามารถเอาตัวรอดได้หลายครั้งด้วยไหวพริบและการเจรจามากกว่าการใช้อาวุธและกำลัง แจ๊กจะต่อสู้ถ้าเลี่ยงไม่ได้เท่านั้น ส่วนมากเขาจะพยายามหลบหนีเมื่อตกในสถานการณ์คับขัน
คำนิยาม :หยิบฉวยมันลูกเดียว ไม่ต้องให้อะไรใคร
แจ็ค สแปร์โรว์
เวดดิ้งพีช
ฮอนด้า พรีลูด
ฮอนด้า พรีลูด (Honda Prelude) เป็นรถสปอร์ตขนาดเล็ก (Sport Compact) ของฮอนด้า ผลิตในช่วง พ.ศ. 2521 - พ.ศ. 2544 มีตัวถังรูปแบบเดียว คือแบบคูเป้ 2 ประตู แต่ตอนยุคหลังๆ ได้ปรับขนาดให้ใหญ่ขึ้นมาเป็นรถสปอร์ตขนาดกลาง และทดแทนรถสปอร์ตขนาดเล็กด้วยฮอนด้า อินทีกรา และฮอนด้า ซีอาร์เอกซ์ รถรุ่นที่ถือได้ว่าเป็นคู่แข่งทางการตลาด หรือใกล้เคียงกับฮอนด้า พรีลูด ได้แก่ โตโยต้า เซลิก้า, ฟอร์ด มัสแตง, นิสสัน ซิลเวีย, มิตซูบิชิ เอคลิปส์, นิสสัน 200 เอสเอ็กซ์, โอเปิล คาลิบรา ฯลฯ
ฮอนด้า พรีลูด แบ่งออกเป็น 5 Generation(โฉม) ตามช่วงเวลา ได้ดังนี้
Generation ที่ 1 (SN; รุ่นปี พ.ศ. 2521 - 2526).
รุ่นแรก มีการออกแบบผสมผสานระหว่าง ฮอนด้า ซีวิค และ ฮอนด้า แอคคอร์ด เข้าไปเล็กน้อย รุ่นนี้ เป็นรุ่นที่ขายดีที่สุดในเครื่องยนต์แบบ SOHC และ CVCC 1751 ซีซี I4 ซึ่งจะให้กำลังที่แตกต่างกันไป
ในรุ่นปีแรก (1978) จะเป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด ให้แรง 72 แรงม้า แรงบิด 127 นิวตันเมตร
ในรุ่นปี 2522 พรีลูดมีการผลิตเกียร์อัตโนมัติ ซึ่งในรุ่นนี้ จะมีเพียง 2 สปีด (Hondamatic) และให้แรง 68 แรงม้า เกียร์อัตโนมัติ 2 สปีดนี้ ถูกใช้เพียงรุ่นปีเดียว และในรุ่นปี พ.ศ. 2523 เป็นต้นไป พรีลูดเกียร์อัตโนมัติได้เปลี่ยนไปใช้ระบบเกียร์แบบ 4 สปีด
แต่ในออสเตรเลีย และ สหราชอาณาจักร เครื่องยนต์ส่วนใหญ่ที่ขายได้จะเป็นเครื่องแบบ EL 1602 ซีซี ต่างจากในแถบญี่ปุ่น
และนอกจากนี้ พรีลูดยังมีมูนรูฟ (หน้าต่างบนหลังคารถ) ด้วย
Generation ที่ 2 (AB, BA1/2/3/6, BB; รุ่นปี พ.ศ. 2526 – 2531).
โฉมที่ 2 นี้ เครื่องยนต์ในช่วงแรกของโฉมจะเป็นเครื่องแบบ A18 1.8 ลิตร 12 วาล์ว เครื่องยนต์แบบ ทวิน คาร์บูเรเตอร์ 100 แรงม้า
แต่ในรุ่นปี พ.ศ. 2528 ฮอนด้าได้เริ่มผลิตเครื่องยนต์แบบหัวฉีดมาใช้แทนคาร์บูเรเตอร์ โดยรถยนต์เครื่องหัวฉีดยุคแรกของพรีลูด จะใช้ชื่อเรียกว่ารุ่น Si ซึ่งถือเป็นสิ่งที่ทันสมัยในยุคนั้น
เครื่องยนต์หัวฉีดรุ่นแรกๆ จะเป็นเครื่องยนต์ 2 ลิตร DOHC 16 วาล์ว PGM-FI 110 แรงม้า แต่ต่อมาก็มีเครื่องยนต์แบบ EDM 137 แรงม้า และ JDM-B20A 160 แรงม้าเข้ามาขาย ซึ่งระบบหัวฉีดก็เข้าขายในยุโรปใน พ.ศ. 2529
โฉมนี้ เป็นโฉมแรก ที่พรีลูด ใช้ไฟหน้าแบบ Pop-Up (ซ่อนไฟหน้าได้) ซึ่งโฉมนี้มีจุดเด่นที่ความแรง เพราะในโฉมที่ 2 นี้ น้ำหนักของรถมีเพียง 1,025 กิโลกรัม ในขณะที่เครื่องยนต์สามารถให้แรงได้เพิ่มขึ้นจากโฉมแรก ทำให้รถมีความแรงและทำความเร็วได้มากกว่า
Generation ที่ 3 (BA3/4/5/7; รุ่นปี พ.ศ. 2531 - 2535).
โฉมที่ 3 นี้ มีความคล้ายคลึงกับโฉมที่ 2 มาก แต่ก็มีการผลิตเครื่องยนต์ระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ เข้ามาเป็นความแตกต่าง
โฉมนี้ ยังมีการผลิตเครื่องยนต์แบบคาร์บูเรเตอร์อยู่ แต่ส่วนใหญ่มีการผลิตเครื่องหัวฉีดควบคู่ไปด้วย ในช่วงแรก เครื่องคาร์บูเรเตอร์ 1958 ซีซี ให้แรง 104 แรงม้า และให้ทอร์ก 150 นิวตันเมตร ส่วนเครื่องหัวฉีดช่วงแรกของโฉม ให้แรง 135 แรงม้า ทอร์ก 172 นิวตันเมตร
พอถึงรุ่นปี พ.ศ. 2533 ได้มีการใช้เทคโนโลยี PGM-FI ในเครื่องยนต์ของพรีลูด ทำให้แรงม้าในเครื่องพรีลูด เพิ่มไปตามระบบเครื่องยนต์ซึ่งมีหลายแบบ ซึ่งเครื่องที่ให้แรงสูงที่สุดของพรีลูดโฉมนี้ คือ 1958 ซีซี DOHC PGM-FI B20A7 ซึ่งให้แรงสูงสุด 150 แรงม้า
Generation ที่ 4 (BA8/9, BB1-BB4; รุ่นปี พ.ศ. 2535 - 2540).
โฉมที่ 4 เริ่มมีการใช้เครื่องยนต์แบบ VTEC ในพรีลูด ซึ่งจะช่วยเพิ่มความแรง และความคุ้มค่าในการใช้เชื้อเพลิง
แต่ในขณะเดียวกัน เครื่องระบบคาร์บูเรเตอร์ก็ยังผลิตอยู่ เครื่องยนต์แบ่งออกเป็น 4 แบบ คือ
เครื่องวางขวางขับเคลื่อนล้อหน้าแบ่งเป็นสี่ตัว คือ เครื่องหัวฉีดธรรมดา 2.0 ลิตร 133 แรงม้า , เครื่องคาร์บูเรเตอร์ 2.2 ลิตร 135 แรงม้า , เครื่องยนต์หัวฉีดธรรมดา 2.3 ลิตร 160 แรงม้า และเครื่องยนต์หัวฉีด VTEC 2.2(H22A) ลิตร 200 แรงม้า หรือที่เรียกว่า VTi-R หรือ Si-VTEC
โฉมนี้ ยกเลิกการใช้ไฟหน้าแบบ Pop-Up และได้ออกแบบใหม่ให้ดูล้ำยุคมากขึ้น ซึ่งอาจถือได้ว่าเป็นผู้นำในขณะนั้นที่กล้าลบกระแสไฟป็อบอัพในรถสปอร์ต อีกทั้งยังนำเอาระบบขับเคลื่อนล้อหน้ามาใช้กับรถสปอร์ตอีกด้วย และได้เพิ่มอุปกรณ์ต่างๆ ลงไปอีกให้ทันยุคสมัยมากขึ้น ด้วยการมีซันรูฟ, ครูซคอนโทรล (ล็อกความเร็วอัตโนมัติ), ระบบเบรกเอบีเอส, ระบบเลี้ยวสี่ล้อในรุ่นวีเทค(VTEC), หน้าปัดออกแบบเป็นระบบดิจิตอล ฯลฯ รถรุ่นนี้ประสบความสำเร็จในด้านการตลาดอย่างมากในระดับรถสปอร์ตขนาดกลาง เนื่องจากมีเทคโนโลยีต่างๆ ในตัวรถอยู่พอสมควรทีเดียว แต่อาจจะมีข้อด้อยกว่ารถยนต์คู่แข่งในด้านการขับขี่ เนื่องจากเป็นรถขับเคลื่อนล้อหน้า และในประเทศไทย บริษัท ฮอนด้า ออโตโมบิล (ประเทศไทย) จำกัด เคยสั่งนำเข้าฮอนด้า พรีลูดมาจากญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2535 ในยุคที่กระแสของรถนำเข้าโด่งดังจากการลดภาษีนำเข้ารถยนต์ของ ฯพณฯ อานันท์ ปันยารชุน คู่แข่งในระดับเดียวกันในสมัยนั้นเช่น โตโยต้า เซลิก้า ,โตโยต้า พาซิโอ ,นิสสัน NX ,โอเปิล คาลิบรา ก็เป็นรถนำเข้่าเช่นเดียวกัน ยกเว้น Nissan NX Coupe
Generation ที่ 5 (BB5-9; รุ่นปี พ.ศ. 2540 - 2544).
โฉมสุดท้ายนี้ ฮอนด้าออกแบบตัวถังพรีลูดให้ผสมผสานลักษณะของตัวถังรถในยุคปลายทศวรรษ 1990 โดยออกแบบบั้นท้ายของรถให้เรียวขึ้น และออกแบบไฟด้านหน้าใหม่ และเครื่องยนต์จะเน้นทันสมัยและประหยัด พรีลูดยกเลิกการผลิตเครื่องระบบหัวฉีดธรรมดา เครื่องยนต์ของพรีลูดในโฉมนี้ จะเป็นเครื่องระบบหัวฉีด VTEC DOHC (ดับเบิ้ลโอเวอร์เฮดแคมชาร์ฟ) ซึ่งสามารถสร้างแรงบิดและแรงม้าได้มากเมื่อเทียบกับรถที่มีขนาดเครื่องยนต์ (ซีซี) เท่ากัน
พรีลูดที่ฮอนด้าขายนั้น ในช่วงรุ่นปี พ.ศ. 2540-2541 จะเป็นเครื่องยนต์หัวฉีด VTEC 2.2 ลิตร H22A 195 แรงม้า แต่พอถึงรุ่นปี 2542 ได้พัฒนาเครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์หัวฉีดแบบ VTEC 2.2 ลิตร H22A 200 แรงม้า ที่ 7000 รอบ/นาที
แต่เฉพาะในญี่ปุ่น มีการผลิตฮอนด้า พรีลูด Type R ซึ่งเป็นเครื่องที่แรงเป็นพิเศษ กล่าวคือ เป็นแบบ หัวฉีด VTEC DOHC ฝาแดง ความจุ 2.2 ลิตร H22A 223.1 แรงม้า ที่ 7200 รอบ/นาที และให้ทอร์ก 221 นิวตันเมตร ที่ 6500 รอบ/นาที ถือเป็นแรงที่มากสำหรับเครื่องที่มีความจุเท่ากัน โดยที่ไม่ได้ใช้ระบบอัดอากาศ (เทอร์โบ) แต่อย่างใด และไม่มีขายในประเทศไทย
ฮอนด้า พรีลูด รุ่นปีสุดท้าย คือ รุ่นปี พ.ศ. 2544 และฮอนด้า พรีลูด คันสุดท้าย ผลิตใน พ.ศ. 2545 แล้วเลิกผลิตไป เนื่องจากไม่ได้รับการตอบรับจากลูกค้าเท่าที่ควร เพราะในช่วงนั้นถือเป็นยุคสิ้นความนิยมในรถสปอร์ตคูเป้แล้ว ทำให้ผู้ผลิตรายต่างๆ เช่นโตโยต้า นิสสัน มิตซูบิชิ รวมถึงฮอนด้าต้องเลิกผลิตรถสปอร์ตคูเป้ไป ถือเป็นการปิดตำนานรถสปอร์ตขนาดเล็กของฮอนด้าไปตั้งแต่บัดนั้น
พื้นที่อนุรักษ์อึงโกรองโกโร
พื้นที่อนุรักษ์อึงโกรองโกโร  คือพื้นที่แถบหนึ่งในประเทศแทนซาเนีย ทวีปแอฟริกา มีสภาพเป็นปล่องภูเขาไฟ จัดเป็นปล่องภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพื้นที่ ๆ ด้านก้นปล่องกว้าง 260 ตารางกิโลเมตร จากขอบปล่องถึงก้นปล่องลึก 610 เมตร เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าจำนวนมากที่บริเวณพื้นราบก้นปล่องประมาณ 25,000 ตัว รวมทั้งสัตว์ขนาดใหญ่อย่าง สิงโต, แรด, ควายป่า, เสือดาว รวมถึงมีทะเลสาบน้ำเค็มบริเวณก้นปล่องที่เป็นแหล่งรวมตัวของนกฟลามิงโกฝูงใหญ่รวมถึงนกน้ำชนิดอื่น ๆ แต่ไม่ปรากฎพบสัตว์กินพืชอย่างอิมพาลา, โทปิ หรือยีราฟ ในส่วนของชนพื้นเมืองมีชาวมาไซอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่
ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติเมื่อปี ค.ศ. 1979
โคดามะ (ขบวนรถไฟ)
โคดามะ  เป็นขบวนรถไฟที่ให้บริการในเส้นทางโทไกโดชิงกันเซ็งและซันโยชิงกันเซ็ง ขบวนโคดามะจะจอดทุกสถานีที่รถไฟวิ่งผ่าน ส่งผลให้ขบวนโคดามะเป็นขบวนรถไฟที่วิ่งช้าที่สุดในบรรดาบริการรถไฟชิงกันเซ็งทั้งหมดที่ผ่านเมืองใหญ่ๆ ได้แก่ โตเกียว และโอซากะ ปกติแล้วนักเดินทางจะนิยมใช้ขบวนโคดามะในการเดินทางระหว่างเมืองเล็กๆอย่างเช่นอะตะมิเท่านั้น ส่วนผู้เดินทางก็ระหว่างเมืองใหญ่ๆก็จะใช้บริการขบวน "โนโซมิ" หรือ"ฮิการิ"แทน ซึ่งจะจอดระหว่างสถานีน้อยครั้งกว่า
คำว่า โคดามะ มีความหมายในภาษาญี่ปุ่นว่า "เสียงสะท้อน" แต่เดิมนั้นเป็นชื่อของรถไฟด่วนที่ให้บริการบนเส้นทางหลักโทไกโด ที่ต่อมาคำว่า "โทไกโด"ก็ได้นำมาใช้เป็นชื่อของรถไฟชิงกันเซ็งในปี 1964 คำว่า"โคดามะ"จึงนำมาตั้งเป็นชื่อของรถไฟที่ให้บริการบนเส้นทางนี้ด้วย
โคดามะชิงกันเซ็ง.
โดยทั่วไปแล้ว ขบวนโคดามะจะวิ่งในระยะทางที่สั้นกว่า"โนโซมิ"และ"ฮิกะริ" ปกติโคดามะจะวิ่งในเส้นทางเหล่านี้คือ โตเกียว-นะโงยะ, โตเกียว-ชินโอซากะ, ชิซุโอะกะ-ชินโอซากะ, ชินโอซากะ-โอะกะยะมะ, ชินโอซากะ-ฮิโระชิมะ, โอะกะยะมะ-ฮะกะตะ และฮิโระชิมะ-ฮะกะตะ เช่นเดียวกับรถไฟเที่ยวดึกขบวนอื่น
โคดามะใช้รถไฟชิงกันเซ็ง 300 ซีรีส์และ700 ซีรีส์ เช่นเดียวกับที่"ฮิกะริ"และ"โนโซมิ"ใช้ ส่วนรุ่นที่เก่ากว่านั้นคือ 0และ100 ซีรีส์ก็มีใช้ในโคดามะเช่นกันในเส้นทางซันโย ชิงกันเซ็ง
ขบวนโคดามะส่วนใหญ่จะมีทั้งโบกี้ที่อนุญาตให้สำรองที่นั่งและไม่อนุญาตให้สำรองที่นั่งล่วงหน้า อย่างไรก็ตาม ในตอนเช้าของบางวันนั้น โคดามะจะวิ่งจาก โคะกุระและฮะกะตะบนเกาะคีวชู โบกี้ชั้นมาตรฐานทุกโบกี้จะไม่อนุญาตให้สำรองที่นั่งล่วงหน้า และไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่บนรถไฟเว้นแต่บริเวณที่จัดไว้ให้เท่านั้น
โคดามะมักจะจอดตามสถานีต่างๆเพื่อให้รถไฟขบวนที่เร็วกว่า เช่น "โนโซมิ", "ฮิการิ" และ "ฮิการิเรลสตาร์" ผ่านไปก่อน แล้วจึงเดินทางต่อ
การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น
การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น  หรือที่รู้จักกันดีว่า JNR เคยเป็นผู้ให้บริการเครือข่ายรถไฟทั่วประเทศญี่ปุ่น ระหว่างปี พ.ศ. 2492 ถึง พ.ศ. 2530
เริ่มแรก คำว่า "โคกูยูเท็ตสึโด" หรือ การรถไฟแห่งชาติ ใช้เป็นชื่อของเครือข่ายเส้นทางรถไฟที่ดำเนินการโดยบริษัทแห่งชาติภายใต้การควบคุมของสถาบันรถไฟภายหลังการโอนกิจการรถไฟให้เป็นกิจการของชาติใน พ.ศ. 2449 - พ.ศ. 2450 ต่อมา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงรถไฟและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมและการสื่อการก็ได้เข้าถือครองกิจการรถไฟและเป็นผู้ควบคุมการทำงานทั้งหมด โดยให้ประกาศให้ใช้ชื่อ การรถไฟแห่งรัฐบาลญี่ปุ่น (JGR) แทนชื่อเดิม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลญี่ปุ่นต้องรื้อถอนรางรถไฟของการรถไฟแห่งรัฐบาลญี่ปุ่นไปใช้ประโยชน์เนื่องจากภาวะสงครามทำให้เหล็กกล้าขาดแคลนมาก
เมื่อปี พ.ศ. 2492 การรถไฟแห่งรัฐบาลญี่ปุ่นได้แปรรูปเป็นบริษัทมหาชน ตามคำสั่งของผู้นำทางทหารของสหรัฐอเมริกาที่เข้ามารักษาความสงบในกรุงโตเกียว บริษัทใหม่แห่งนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก จนนำมาสู่การสร้างรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งในปี พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) ได้ในที่สุด อย่างไรก็ตาม การที่บริษัทพยายามต่อขยายเครือข่ายรถไฟด่วน บริษัทก็ตกเป็นหนี้มากขึ้นเนื่องจากบริษัทต้องกู้เงินจำนวนมหาศาลมาใช้สำหรับโครงการใหม่นี้
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2530 การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่นก็ตกเป็นหนี้จำนวนมหาศาลถึง 25 ล้านล้านเยน (ประมาณ 2 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปีต่อมา เครือข่ายรถไฟนี้จึงถูกระงับโดยรัฐสภาญี่ปุ่น แล้วจึงแบ่งการรถไฟญี่ปุ่นออกเป็นบริษัทย่อยๆหลายบริษัทที่มีชื่อเรียกว่า กลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น (JR Group)
JR (รถไฟญี่ปุ่น)
หลิว อี้เฟย์
(; เกิด 25 สิงหาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักแสดงหญิงชาวจีนสัญชาติอเมริกัน มีชื่อเดิมว่า อัน เฟิง (安风) เมื่อบิดามารดาแยกทางกันจึงเปลี่ยนชื่อเป็น หลิว ซีเหมย์จื่อ (刘茜美子) และชื่อเล่นว่า ซีซี (茜茜) และมีชื่อภาษาอังกฤษว่า คริสตัล (Crystal)
เกิดวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1987 ที่เมืองอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน เมื่ออายุ 8 ปี ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดนางแบบรุ่นจิ๋ว พออายุ 10 ปีต้องตามพ่อแม่ไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา และเพิ่งเดินทางกลับประเทศจีนเมื่อช่วงต้นปี พ.ศ. 2545 ในวัย 15 ปี เธอสอบเข้าเรียนที่สถาบันภาพยนตร์ปักกิ่งซึ่งเป็นโรงเรียนสอนการแสดงชื่อดังของจีนและจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2552 ความสามารถพิเศษของเธอคือเต้นรำ บัลเลต์ และเล่นเปียโน
ออกอัลบั้มเพลงกับค่าย Sony BMG ของญี่ปุ่น
แคเธอรีน ซีตา-โจนส์
แคเธอรีน ซีตา-โจนส์  นักแสดง​ชาวเวลส์ ​เกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1969 ที่สวอนซี​ ประเทศเวลส์ โดยเธอมีผลงานการแสดงตั้งแต่วัยเด็กเริ่มจากการแสดงละครเพลงในโรงละคร​ จนเริ่มมีชื่อเสียงในปี ค.ศ. 1987 จากการแสดงละครเพลงเรื่อง "42nd Street" ที่โรงละครดรูรีเลนในลอนดอน ประเทศอังกฤษ​ จากนั้นได้มีผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกในปี ค.ศ. 1990 โดยเป็นภาพยนตร์ของประเทศฝรั่งเศสเรื่อง "1001 Nights" ซึ่งไม่ประสบความสำเร็จ ทำให้เธอหันไปเล่นละครโทรทัศน์ของสถานีไอทีวี​ เรื่อง "The Darling Buds of May" (ออกอากาศ ค.ศ. 1991–1993) และประสบความสำเร็จจนเป็นที่จดจำของผู้ชมในสหราชอาณาจักร ​จากนั้นเธอได้ย้าย​ไปใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองลอสแอนเจลิส, ​สหรัฐอเมริกา​ และเล่นละครโทรทัศน์ทางช่องซีบีเอส​
แคเธอรีน ซีตา-โจนส์ เริ่มโด่งดังในภาพยนตร์ฮอลลีวูด​จากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง "The Mask of Zorro -​ หน้ากากโซโร" ในปี ค.ศ.1998 และเรื่อง "Entrapment -​ กับดักพยัคฆ์เหนือเมฆ" ที่แสดงร่วมกับเซอร์ ฌอน คอนเนอรี​ ในปี ค.ศ.1999 โดยเธอได้รับคำชื่นชมอย่างกว้างขวางจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์จากการแสดงเรื่อง Traffic - คนไม่สะอาด อำนาจ อิทธิพล​ ในปี ค.ศ. 2000 ​และประสบความสำเร็จอย่างมากกับภาพยนตร์เรื่อง "ชิคาโก" ที่เธอรับบทบาทเป็นนักแสดงที่ถูกจับในข้อหาฆาตกรรมโดยภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์​และรางวัลแบฟตา​ ประเภทนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ชื่อของเธอเกิดจากการ นำชื่อของยาย (แคทเธอรีน) มาบวกกับชื่อย่า (ซีตา) เธอมีน้องชายอีก 2 คนนั่นคือ เดวิด โจนส์ และ ลินดอน โจนส์ พออายุได้ 10 ปี เธอได้รับเลือกให้เข้าร่วมในคณะละครของโบสถ์คาทอลิกแถวบ้าน ซึ่งเปิดโอกาสให้เธอได้ร่วมงานในละครเวทีอย่าง Annie, Bugsy Malone และ The Pajama Game ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่ลอนดอน และพออายุ 15 ปีมีผลงานแสดงนำเรื่อง 42nd Street หลังจากแสดงละครจบเธอได้ไปท่องเที่ยวที่ฝรั่งเศสและได้พบกับ ฟิลิปเป เดอ โบรคา ผู้กำกับชาวฝรั่งเศส ได้เสนอบทนำในหนังเรื่อง Scheherazade ของเขา
เมื่อเธอกลับมาอังกฤษในปี 1991 และได้รับบทนำในหนังชุดทางทีวีเรื่อง The Darling Buds of May ซึ่งประสบความสำเร็จดี เธอมีข่าวตามหนังสือพิมพ์แท็บลอยด์ ที่ยืนยันว่าเธอมีชื่อเสียงโด่งดัง แต่มันก็ทำให้เธออึดอัด จนเธอต้องบินหนีไปที่อเมริกา ซึ่งเธอก็ได้รับบทนำใน มินิซีรีส์เรื่อง Return of the Native และ Catherine the Great หลังจากนั้นเธอได้แสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "The Mask of Zorro" โดยแสดงร่วมกับ แอนโตนิโอ แบนเดอรัสซี่งเป็นผลงานการกำกับของ Martin Campbell และจากนั้นเธอก็มีผลงานภาพยนตร์ตามมาอีกไม่ว่าจะเป็น "Entrapment" และ "The Haunting" เป็นต้น และยังมี Traffic ของ สตีเวน โซเดนเบิร์ก สลับกับการโชว์สวยตามถนัดในหนังอย่าง "America's Sweethearts" ในปี 2001 จนในปี 2002 เธอในรับบทบาทเป็น เวลมา เคลลี ในหนังเพลงเรื่อง "ชิคาโก" ซึ่งเธอก็รับรับรางวัลออสการ์ สาขาดาราสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ทางด้านชีวิตส่วนตัว เธอแต่งงานกับไมเคิล ดักลาส ตั้งแต่เดือน พฤศจิกายน 2000 ทั้งคู่มีลูกด้วยกันสองคนคือ ดีแลน ไมเคิล ดัสลาส (เกิดเมื่อปี 2001) และ คาริส ซีตา ดัสลาส (เกิดเมื่อปี 2003) นอกจากนี้เธอมีลูกเลี้ยงที่เกิดจากสามีแต่งกับภรรยาคนแรกคือ คาเมรอน มอร์เรล ดัสลาส (เกิดเมื่อปี 1978)
แคเธอรีน ซีต้า-โจนส์
แคทเธอรีน ซีต้าโจนส์
เขื่อนราศีไศล
แซนดรา บุลล็อก
แซนดรา แอนเน็ต บุลล็อก  เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1964 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานดังอย่าง "Speed", "While You Were Sleeping", "Miss Congeniality", "Crash", "The Proposal" ซึ่งเป็นผลงานที่ทำเงินมากที่สุดของเธอและ "The Blind Side" ที่ทำให้เธอคว้ารางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประจำปี2009
แซนดรา บุลล็อกเกิดที่ วอชิงตัน ดี.ซี. เธอเริ่มต้นอาชีพนักแสดงโดยการย้ายไปอยู่ที่นิวยอร์กและเข้าเรียนการแสดงที่ เนเบอร์ฮูด เพลย์เฮาส์ หลังจากได้แสดงละครเวทีบ้าง เธอได้รับคำชมจาก ละครออฟบรอดเวย์เรื่อง "No Time Flat" และหลังจากนั้นในปี 1992 ได้เล่นภาพยนตร์เรื่อง "Love Potion No. 9" และ "The Thing Called Love" แต่ไม่ประสบความสำเร็จ แต่เธอก็ยังถูกเรียกตัวให้มารับบทแฟนสาวของ คีเฟอร์ ซุเทอร์แลนด์ ที่ถูกลักพาตัวไป ในเรื่อง "The Vanishing" (1993) ต่อมาเธอได้แสดงในผลงานชิ้นสำคัญของเธอคือ หนังแแอกชันของ ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน เรื่อง "Demolition Man" และต่อมาในปี 1994 เธอได้รับคัดเลือกเป็นนางเอกประกบคู่กับ คีนู รีฟส์ ในเรื่อง "Speed" ถือเป็นหนังแอ๊คชั่นที่ถือได้ว่าประสบความสำเร็จสูงสุดเรื่องหนึ่ง
ต่อมาเธอได้แสดงในบทเบา ๆ อย่าง "While You Were Sleeping" (1995) ที่ประสบความสำเร็จทั้งในด้านรายได้และเสียงตอบรับจากนักวิจารณ์ จากนั้นแสดงเรื่อง "A Time to Kill" (1996) ของผู้กำกับ จอห์น กริชแฮม และหนังเรื่องต่อมาก็ไม่ประสบความสำเร็จมากนักอย่าง "In Love and War" (1996) และ "Two If By Sea" (1996) หรือ" Speed 2: Cruise Control" (1997) ที่ไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่ใคร ๆ คาดหวัง
บุลล็อกเปิดบริษัทสร้างหนังชื่อว่า ฟอร์ตินฟิมส์ และแสดงนำให้ผลงานเรื่องแรกของบริษัท ในเรื่อง "Hope Floats" (1998) ที่ประสบความสำเร็จพอสมควร ต่อมาแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Practical Magic" (1998) ประกบกับ นิโคล คิดแมน และแสดงใน "Forces of Nature" (1999) ร่วมกับ เบน แอฟเฟล็ค ต่อมาในปี 2000 เธอสวมบทคอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์ ในเรื่อง "28 Days" และ ในเรื่อง "Miss Congeniality" แสดงเป็นตำรวจหญิง และต่อมาคือเรื่อง "Murder By Numbers" (2002) และในปีเดียวกันนี้ เรายังจะได้เห็นเธอในหนังรักเบาสมอง เรื่อง "Two Weeks Notice" แสดงร่วมกับ ฮิวจ์ แกรนท์
ในปี 2009 ถือเป็นปีแห่งความสำเร็จของบุลล็อกก็ว่าได้เพราะเธอมีผลงานภาพยนตร์ทำเงิน 2 เรื่องคือ The Proposal และ The Blind Side ซึ่ง The Proposal ทำเงินไปกว่า 314 ล้านเหรียญทั่วโลก ส่วน The Blind Side ทำเงินไป ล้านเหรียญ นอกจากนั้นบุลล็อกยังคว้ารางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประจำปี 2009 รางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประเภทดราม่าและรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากเรื่อง The Blind Side มาครองอีกด้วย อย่างไรก็ตามบุลล็อกคว้ารางวัลราซเบอร์รี่เน่าสาขานักแสดงนำหญิงยอดแย่จากเรื่อง อลเวงนัก กรี๊ดรักนายสตีฟ ทำให้บุลล็อกเป็นนักแสดงคนแรกที่คว้าทั้งรางวัลยอดเยี่ยมและยอดแย่มาครองในปีเดียวกัน
อสุรกายดงดิบ
อสุรกายดงดิบ  หรือ ปริศนาป่ามรณะ เป็นซีรีส์อเมริกันแนวดราม่า ที่มีเนื้อหากล่าวถึงผู้รอดชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตก บนเกาะลึกลับ บนเส้นทางบินสักแห่งระหว่างซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย กับลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา ตกในแปซิฟิกใต้ ในแต่ละตอนจะมีเนื้อหาหลักเป็นเรื่องบนเกาะ เนื้อหารองเป็นเรื่องชีวิตของตัวละครแต่ละคน รายการสร้างสรรค์โดยเดมอน ลินเดลอฟ, เจ. เจ. แอบรัมส์ และเจฟฟรีย์ ลีเบอร์ สถานที่ถ่ายทำหลักที่เกาะโอวาฮู รัฐฮาวาย ตอนแรกที่ออกฉายชื่อ "The pilot" เมื่อ 22 กันยายน ค.ศ. 2004 หลังจากนั้นออกอากาศจนฤดูกาลที่ 4 รายการผลิตโดย เอบีซีสตูดิโอส์, แบดโรบอตโปรดักชันส์และกราสส์สเกิร์ตโปรดักชัน ออกอากาศทางช่องเอบีซีในสหรัฐอเมริกา สำหรับในประเทศไทยออกอากาศทางช่องเอเอ็กซ์เอ็น 17 มีนาคม ค.ศ. 2005 เพลงประกอบภาพยนตร์ประพันธ์โดยไมเคิล จิแอชชิโน ผู้อำนวยการสร้างปัจจุบันคือ แอบรัมส์, ลินเดลอฟ, ไบรอัน เบิร์ก, แจ็ก เบนเดอร์ และคาร์ตัน คิวส์ และเนื่องจากมีตัวละครจำนวนมากและค่าถ่ายทำที่ฮาวาย ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้เป็นซีรีส์ที่ลงทุนในการผลิตมากที่สุดในรายการโทรทัศน์
ในส่วนของคำวิจารณ์และความสำเร็จ "อสุรกายดงดิบ" มียอดผู้ชมเฉลี่ย 16 ล้านคนต่อตอนบนช่องเอบีซีตั้งแต่ในปีแรก และได้รับรางวัลมาหลายสาขาไม่ว่าจะเป็นรางวัลเอมมีสาขาดราม่าในปี 2005 รายการอเมริกานำเข้าจากบาฟต้าเทลิวิชันอวอร์ดสในปี 2005 รางวัลลูกโลกทองคำสาขาดราม่าซีรีส์ยอดเยี่ยมในปี 2006 และสกรีนแอกเตอร์สไกด์สำหรับซีรีส์ดราม่ายอดเยี่ยม
ฐานแฟนคลับก็มีมากมาย จนรายการเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมสมัยนิยมในอเมริกา ที่มีการนำเนื้อเรื่อง องค์ประกอบที่คล้าย ๆ กันไปใช้ในรายการโทรทัศน์อื่น โฆษณา หนังสือการ์ตูน การ์ตูนบนเว็บไซต์ นิตยสารขำขัน วิดีโอเกม และเนื้อเพลง นอกจากนี้ยังมีคนแต่งบทประพันธ์ใหม่ เนื้อเรื่องใหม่บนเว็บบอร์ดและวิดีโอเกม และเกมประเภทอัลเทอร์เนทีฟเรียลลิตี้ อย่าง "The Lost Experience" และ "Find 815"
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 มีการประกาศมาว่า "อสุรกายดงดิบ" จะมีการสร้างต่อในฤดูกาลที่ 4,5 และ 6 รวมทั้งสิ้น 121 ตอนตั้งแต่เริ่มผลิตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 ใน 3 ฤดูกาลสุดท้ายนี้จะมี 16 ตอนต่อฤดูกาล ต่อเนื่องกันทุกสัปดาห์โดย อย่างไรก็ตามเนื่องจากมีการประท้วงของนักเขียนในสหรัฐอเมริกา ทำให้ในฤดูกาลที่ 4 จะเหลือ 14 ตอน รวม 3 ชั่วโมงสรุปฤดูกาล ในฤดูกาลที่ 4 ออกฉายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2008 และจบเมื่อ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 นอกจากนี้ทางเอบีซีตัดสินใจขยายใน 2 ฤดูกาลสุดท้ายโดยการเพิ่มตอนที่ 17 ในฤดูกาลที่เหลือ "อสุรกายดงดิบ" จบลงที่ฤดูกาบที่ 6 กับตอนที่ 121 และตอนสุดท้ายออกอากาศวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2010
เริ่มมีการพัฒนาแนวคิด "อสุรกายดงดิบ" ขึ้นเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2004 เมื่อลอยด์ เบราน์ หัวหน้าของเอบีซีขณะนั้น สั่งให้ทางสเปลลิงเทเลวิชันเริ่มเขียนบทโดยยึดแนวความคิดหลาย ๆ เรื่องจากนิยาย "Lord of the Flies" ภาพยนตร์ "Cast Away" ซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "Gilligan's Island" และรายการเรียลลิตี้ยอดนิยม "เซอร์ไวเวอร์" แกดิ พอลแล็กอธิบายว่า "อิทธิพลของ "อสุรกายดงดิบ" มาจากเกม "Myst" เจฟฟรีย์ ลีเบอร์ถูกจ้างให้มาเขียนบทในชื่อ "Nowhere" ให้เป็นฐานในตอนแรกของซีรีส์ แต่ก็ไม่เป็นที่น่าพึงพอใจและถูกนำมาเขียนใหม่ภายหลัง เบราน์ติดต่อเจ. เจ. แอบรัมส์ ที่ร่วมงานกับทัชสโตนเทเลวิชัน (ต่อมาคือ เอบีซีสตูดิโอ) และยังเป็นผู้สร้างซีรีส์โทรทัศน์ "Alias" ให้เขามาเขียนบทตอนแรกใหม่ ถึงแม้ว่าแรกเดิมจะลังเลอยู่ แอบรัมส์ก็เริ่มแนวคิดในเงื่อนไขของซีรีส์ที่จะให้เป็นในมุมเรื่องลึกลับ เขาได้ร่วมงานกับเดมอน ลินเดลอฟในการร่วมคิดแนวทางและตัวละครของเรื่อง ทั้งแอบรัมส์และลินเดลอฟร่วมกันเขียนคู่มือของซีรีส์ขึ้นและคิดและสร้างรายละเอียดหลักของแนวความคิดของเรื่องและประเด็นเนื้อหาของแนวความคิดตลอด 5 ถึง 6 ฤดูกาลของรายการ การพัฒนาถูกบีบด้วยเส้นตายที่เร่งรีบ ที่จะต้องเสร็จปลายปี 2004 ถึงแม้ว่าตารางงานอันสั้นนี้ ทีมสร้างก็ยังคงความยืดหยุ่นและดัดแปลงตัวละครให้เหมาะกับตัวละครที่เขาหวังได้
ตอนเปิดตัวสองตอนของ "อสุรกายดงดิบ" ถือว่าเป็นตอนที่แพงที่สุดของประวัติศาสตร์ มีการรายงานว่าใช้เงินระหว่าง 10-14 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเทียบกับตอนเปิดตัวของซีรีส์ในปี 2005 ที่ตกอยู่ราว 4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซีรีส์เปิดตัวเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2004 ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีและประสบความสำเร็จในแง่ธุรกิจในฤดูกาลโทรทัศน์ของปี 2004 เช่นเดียวกับซีรีส์ใหม่ ๆ อย่าง "Desperate Housewives" และ "Grey's Anatomy" ที่ประสบความสำเร็จไปด้วยกัน "อสุรกายดงดิบ" ยังช่วยต่อโชคให้กับสถานีเอบีซี แต่ก่อนที่จะได้ออกอากาศนั้น ลอยด์ เบราน์ถูกไล่ออกจากตำแหน่งที่บริษัทเครือเอบีซี เพราะทำเรตติ้งต่ำให้กับสถานีและเพราะให้ไฟเขียวกับโครงการนี้ที่แพงและเสี่ยง รอบปฐมทัศน์โลกของตอนเปิดตัวฉายเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 ที่งานคอมิกคออินเตอร์เนชันแนล ในแซนดีเอโก
รูปแบบตอน.
ตอนส่วนใหญ่ของเรื่องจะมีโครงสร้างที่ชัดเจน เริ่มจากภาพสรุปเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องของตอนที่จะเล่าเรื่อง โดยมากแต่ละตอนมักจะถ่ายเข้าไปที่ตาของตัวละคร พอถึงจุดหัวเลี้ยวหัวต่อของการสรุปจะตัดไปที่พื้นสีดำที่มีตัวหนังสือ "Lost" เขียน เป็นภาพเบลอนอกโฟกัส เลื่อนเข้าผ่านคนดู คลอไปด้วยเสียงในลักษณะลางร้าย แปร่งหู เริ่มต้นกับรายชื่อผู้มีส่วนร่วมงานโดยเรียงตามอักษรของนามสกุลขณะดำเนินเรื่อง (รายชื่อจะวิ่งก่อนจะเข้าไตเติล) ขณะที่เรื่องราวดำเนินต่อไป แต่ละตอนจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นอกเกาะที่มีภาพย้อนหลังและเหตุการณ์อนาคต โดยมุ่งเน้นไปที่แต่ละตัวละคร ตอนแต่ละตอนส่วนใหญ่จะจบลบด้วยปมปริศนาที่ค้างคาใจ เผยในวินาทีสำคัญก่อนที่จะตัดจบลบไปด้วยไตเติลกราฟิกรายการ นอกจากนี้ในส่วนอื่น การแก้ปัญหาเรื่องเนื้อเรื่อง จะจบฉากนั้นด้วยการค่อย ๆ เป็นสีดำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฉากเศร้าสลด เสียงดนตรีดังไปพร้อมกับไตเติลกราฟิกรายการจะเงียบลง เพิ่มรายละเอียดให้เหตุการณ์มากขึ้น
ดนตรีออร์เคสตราประกอบของ "อสุรกายดงดิบ" คือวงฮอลลีวูสตูดิโอซิมโฟนีออร์เคสตราและประพันธ์โดยไมเคิล จิแอชชิโน ในหลากหลายธีมของเนื้อเรื่อง เหตุการณ์ สถานที่และตัวละคร จิแอชชิโนอธิบายว่าเสียงของเพลงประกอบใช้เครื่องดนตรีที่แปลกแตกต่างไปอย่างเช่น เสียงปะทะของชิ้นส่วนลำตัวเครื่องบิน ในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2006 ค่ายเพลง Varèse Sarabande ออกอัลบั้มเพลงประกอบซีรีส์โทรทัศน์ "อสุรกายดงดิบ" ของฤดูกาลแรก อัลบั้มเพลงประกอบยังมีเพลงธีมในรูปแบบเต็ม ที่เป็นไตเติลรายการหลัก แต่งโดยผู้สร้างซีรีส์ เจ. เจ. แอบรัมส์ Varèse Sarabande ยังออกอัลบั้มเพลงประกอบในฤดูกาลที่ 2 เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 2006 อัลบั้มเพลงประกอบฤดูกาลที่ 3 ออกวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 และฤดูกาลที่ 4 ออกเมื่อ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2009
ซีรีส์เรื่องนี้มีการใช้เพลงวัฒนธรรมป็อปมาใช้บ้าง แต่โดยมากใช้ดนตรีบรรเลงแบบออร์เคสตรา เมื่อมีการใช้เพลงป็อป จะใช้ในลักษณะมาจากกล่องดนตรี ตัวอย่างเช่นหลายเพลงที่เล่นบนเครื่องเล่นซีดีพกพาของเฮอร์เลย์ จะเล่นในฤดูกาลแรก (จนเมื่อแบตเตอรีหมดในตอนที่ชื่อ"...In Translation") ที่มีเพลงอย่าง "Wash Away" ของโจ เพอร์ดี หรือมีการใช้เครื่องเล่นแผ่นเสียงในฤดูกาลที่ 2 ที่มีเพลง "Make Your Own Kind of Music" ของแคส เอลเลียต และเพลง "Downtown" ของเพทูลา คลาร์ก เล่นในตอนแรกของฤดูกาลที่ 2 และ 3 ตามลำดับ มีสองตอนที่ชาร์ลีแสดงบนหัวมุมถนนโดยเล่นกีตาร์และร้องเพลงของวงโอเอซิสเพลง "Wonderwall" ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 3 แจ็กขับรถบนถนนกำลังฟังเพลง "Scentless Apprentice" ของเนอร์วาน่า และในตอนสุดท้ายในฤดูกาลที่ 4 แจ็กมาถึงก็ฟังเพลง "Gouge Away" ของวงพิกซีส์ ในฤดูกาลที่ 3 ยังเล่นเพลง "Shambala" ของทรีด็อกไนต์ถึง 2 ครั้งในรถแวน และมีเพลงป็อปเพียง 2 เพลงที่เล่นโดยไม่ได้มาจากวิทยุ (ไม่มีแหล่งที่มา) คือเพลง "Slowly" ของแอน-มาร์เกรต ในตอนที่ชื่อ "I Do" และ "I Shall Not Walk Alone" เขียนโดยเบน ฮาร์เปอร์ นำมาทำใหม่โดยวงเดอะไบลนด์บอยส์ออฟอะแลบามา ในตอน "Confidence Man" ส่วนเพลงอื่นที่ใช้ในการออกอากาศนานาชาติ เช่นในญี่ปุ่น ธีมเพลงในแต่ละฤดูกาลใช้เพลงที่แตกต่างกันเพลงเช่น ในฤดูกาลแรกใช้เพลง "Here I Am" ของวงเคมิสทรี ฤดูกาลที่ 2 ใช้เพลง "Losin'" ของยูนะ อิโตะ และฤดูกาลที่ 3 ใช้เพลง "Fire Walk With Me" ของ Fantômas