pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พาร์กินสัน เข้าเรียนที่โรงเรียนศิลปะทางตะวันออกเฉียงเหนือ ในปี 1913 และในปี 1929 เขาเข้าเรียนที่ St. Peter's School และสอบเข้าศึกษาอนุปริญญาทางประวัติศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และสำเร็จการศึกษาในปี 1932 จากนั้นพาร์กินสันหันมาสนใจทางด้านประวัติศาสตร์แห่งราชนาวี และในปี 1934 พาร์กินสันเขียนหนังสือเล่มแรกของเขา คือ Edward Pellew, Viscount Exmouth และเขาก็ลงทะเบียนเข้าศึกษาต่อที่ King's College London โดยทำวิทยานิพนธ์เรื่อง War in the Eastern Seas (1793-1815) ซึ่งได้รับรางวัล Julian Corbett Prize in Naval History ประจำปี 1935
หลังจากสำเร็จการศึกษาในปี 1934 พาร์กินสันเข้ารับราชการที่กองทหารที่ 22 กรมทหารกรุงลอนดอน ในระหว่างปี 1938 – 1945 พาร์กินสันได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ต่างๆ คือ ผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ ประจำ Blundell's School (1938) เป็นผู้สอนวิชานาวี ณ Royal Naval College, Dartmouth (1939) ในปี 1940 พาร์กินสันได้รับแต่งตั้งให้เป็นกัปตันในกองทหารแห่งราชวงศ์ และก้าวสู่ตำแหน่งนายทหารผู้สอน ในปี 1943 พาร์กินสันสมรสกับ Ethelwyn Edith Graves นางพยาบาลประจำโรงพยาบาล Middlesex มีบุตรด้วยกัน 2 คน
ในปี 1945 พาร์กินสันถูกปล่อยตัวจากการรับราชการทหาร จากนั้นเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บรรยายวิชาประวัติศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยลิเวอร์พลู ในระหว่างปี 1946 – 1949 ในปี 1950 พาร์กินสันได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยมาลายา ประเทศสิงคโปร์
กฎ 10 ข้อ ของพาร์กินสัน.
1.กฎของพาร์กินสัน (Parkinson's Law, or The Rising Pyramid)เพื่อให้งานเสร็จสิ้น งานจะขยายออกไปจนเต็มเวลาที่มีอยู่ ข้อเท็จจริงนี้เป็นที่ยอมรับ ดังปรากฏในสุภาษิตว่า “คนที่ยุ่งที่สุดคือคนที่มีเวลาเหลือ” ดังนั้น หญิงชราที่มีเวลาว่างอาจจะใช้เวลาทั้งวันในการเขียนจดหมายถึงหลานสาว เธออาจจะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงค้นหาไปรษณียบัตร หนึ่งชั่วโมงค้นหาแว่นตา ครึ่งชั่วโมงค้นหาที่อยู่ อีกหนึ่งชั่วโมงสิบห้านาทีเป็นเวลาเขียนข้อความ และใช้เวลาอีกยี่สิบนาทีตกลงใจว่าเมื่อออกจากบ้านไปทิ้งจดหมายที่ตู้ไปรษณีย์ที่ถนนถัดไป จะนำร่มไปด้วยหรือไม่ ในความพยายามทั้งหมดนี้ ถ้าเป็นคนที่มีภาระมากเขาอาจจะใช้เวลาเพียง 3 นาทีเท่านั้น
2.ความตั้งใจของประชาชนหรือการประชุมทั่วไปประจำปี (The Will of the People, or Annual General Meeting)
3.การเงินระดับสูงหรือจุดที่ความสนใจหายไป (High Finance, or The Point of Vanishing Interest) การประชุมจะใช้เวลาพิจารณาหัวข้อประชุม แปรผกผันกับจำนวนเงิน จำนวนเงินยิ่งมาก จะยิ่งใช้เวลาน้อยตามไป
4.ผู้อำนวยการและคณะรัฐมนตรี หรือสัมประสิทธิ์ของการไร้ประสิทธิภาพ (Directors and Councils, or Coefficient of Inefficiency)จำนวนของคณะกรรมการที่มีมากเกินไป จะทำให้การประชุมไม่มีประสิทธิภาพ
5.รายชื่อ หรือหลักการคัดเลือก (The Short List, or Principles of Selection)
6.แผนการ หรือแบบอาคารบริหาร (Plans and Plants, or The Administration Block)การบริหารงานให้เกิดผลสูงสุด ไม่ได้อยู่ที่แบบอาคาร หรือขนาดของห้องทำงานผู้บริหาร
7.บุคลิกภาพ หรือ สูตรของค๊อกเทล (Personality Screen, or The Cocktail Formula)บุคคลที่สำคัญที่สุดในงาน ไม่ใช่คนที่มีบุคลิกภาพดีที่สุดเท่านั้น
8.โรค Injelititis หรือ อัมพาตทำให้สิ้นกำลัง (Injelititis, or Palsied Paralysis)เมื่อในที่ทำงานมีคนที่เป็นอัมพาตในการทำงาน นิ่งเฉย เพียงหนึ่งคน จะทำให้องค์กรเกิดอัมพาตในไม่ช้า
9.จากหลังคามุงจากถึงรถยนต์แฟ็คการ์ด หรือสูตรเพื่อความสำเร็จ (Palm Thatch to Packard, or A Formula for Success)บุคคลที่ไม่เปลี่ยนฐานะภายนอก ตามฐานะทางการเงินที่เพิ่มขึ้น จะได้เปรียบกว่า
10.จุดบำนาญหรืออายุที่เกษียณ (Pension Point, or The Age of Retirement)จุดที่เป็นจุดแปรผันของคนทำงาน คือ 47 ปี
บ่อพลอย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี
อำเภอบ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี มีการขุดพลอยในเขตอำเภอเริ่มตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 กล่าวว่าในสมัยโบราณ หมู่บ้านบ่อพลอยได้พบนิลและหินสีต่าง ๆ อยู่เกลื่อนกลาดตามลำห้วยและตามลาดเนินผา โดยนักล่าสัตว์และนักล่าของป่ารวมทั้งชาวบ้านที่เดินทางไปพบเห็นจนเป็นที่ทราบแน่ชัดว่าหินสีนั้นคือ พลอย ซึ่งชนพื้นเมืองดั้งเดิมจะเป็นชาติพันธ์ุละว้า ต่อมาได้มีชนต่างถิ่น ได้แก่ กุหล่า พม่า มอญ กะเหรี่ยง จีน และไทยทรงดำ ทราบกิตติศัพท์การพบพลอยจึงได้พากันอพยพมาขุดพลอยกันมากมาย ความทราบถึงกรมการเมืองกาญจนบุรี จึงแต่งตั้งชาวกะเหรี่ยงเป็นหัวหน้าปกครอง ทำหน้าที่เก็บพลอยจากการขุดพลอยส่งไปยังกาญจนบุรี และจัดส่งไปยังกรุงเทพมหานคร เรียกว่า “ส่งส่วยพลอย”
อำเภอบ่อพลอยมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอบ่อพลอยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 80 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบ่อพลอยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
สถานีสุไหงโก-ลก
พนมทวน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี
อำเภอพนมทวนมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอพนมทวนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 103 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพนมทวนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
พระบรมราชานุสาวรีย์ รัชกาลที่ ๕
พระบรมราชานุสาวรีย์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ ๕ ประดิษฐานอยู่ ณ พระแท่นกลางสวนหลวงภูมินทร์ ในเขตเทศบาลเมืองสุไหงโก-ลก อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาสเป็นพระบรมรูปหล่อสำริด สีดำ จัดสร้างโดยกรมศิลปากรเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2510 หันพระพักต์ไปทางประเทศมาเลเซีย แสดงถึงพระบารมีเมตตาเหนือประชาชนชาวสยามที่จะทรงปกป้องแผ่นดินไทยตลอดไปถึงแม้สมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงจะเสด็จสวรรคตไปกว่าร้อยปีแล้ว แต่พระบารมีเมตตายังทรงคุ้มครองประชาชนชาวไทยอยู่ ปัจจุบันเป็นที่เคารพสักการะของชาวเมืองสุไหงโก-ลก และนักท่องเที่ยวทั่วไปทั้งไทยและต่างประเทศ
ซึ่งในวันปิยมหาราช 23 ตุลาคมของทุกปี ผู้ว่าราชการจังหวัดนราธิวาส พร้อมด้วยหัวหน้าส่วนราชการ ทหาร ตำรวจ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กำนัน ผู้ใหญ่บ้านและกลุ่มพลังมวลชน ประชาชน ทุกหมู่เหล่าจะมีการวางพวงมาลาถวายราชสดุดีหน้าพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมหาราช รัชกาลที่ 5 โดยในพิธีดังกล่าวยังได้มีการประกวดพวงมาลาของนักเรียน นักศึกษาอีกด้วย
ภาษาปักกิ่ง
โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง
โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง เป็นโรงเรียนรัฐในจังหวัดตรัง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 13 กระทรวงศึกษาธิการ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย รับนักเรียนแบบสหศึกษาทั้งชายและหญิง ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น มี 12 ห้อง ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย มี 13 ห้อง
ในปี พ.ศ. 2444 วโรกาสที่สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโดยเสด็จจังหวัดตรัง ทรงกรุณาโปรดเกล้าฯพระราชทานทุนทรัพย์เป็นเงิน 4,000 บาท สำหรับจัดสร้างโรงเรียนวิเชียรมาตุ เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดชาย ณ ถนนพัทลุง ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง ประชาชนได้ส่งบุตรหลานเข้าเรียนเป็นจำนวนมาก ทำให้อาคารเรียนคับแคบ ดังนั้นใน พ.ศ. 2459 สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานทุนทรัพย์อีก เป็นจำนวนเงิน 6,000 บาท เพื่อก่อสร้างโรงเรียนเรียนเพิ่มเติม เพื่อรองรับนักเรียนที่มีจำนวนมากขึ้นทุก ๆ ปี พร้อมทั้งพระราชทานนามอาคารหลังใหม่ ว่าอาคาร "สภาราชินี"
ต่อมาข้าหลวงประจำจังหวัด มีความคิดที่จะตั้งโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดบ้าง จึงรวบรวมนักเรียนหญิงได้จำนวนหนึ่ง แต่ขณะนั้นยังไม่มีที่เรียน จึงให้ไปเรียนที่อาคารสภาราชินี พ.ศ. 2474 ได้มีคณะบุคคลผู้มีจิตศรัทธา ประกอบด้วย
โดยการนำของข้าหลวงประจำจังหวัดตรัง จัดหาทุนก่อสร้างโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดตรัง ณ เลขที่ 142 ถนนวิเศษกุล อำเภอเมือง จังหวัดตรัง ในพื้นที่ 8 ไร่ 3 งาน 2 ตารางวา อันเป็นสถานที่ปัจจุบัน
ในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 ย้ายนักเรียนหญิงจากอาคารสภาราชินีมาเรียนที่โรงเรียนใหม่นี้โดยใช้นาม โรงเรียนว่า "โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดตรัง" และนับเอาวันอันเป็นสิริมงคลนี้เป็นวันกำเนิดโรงเรียนสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2494 ได้เสนอต่อกระทรวงศึกษาธิการขออนุญาตเปลี่ยนชื่อโรงเรียนจาก "โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดตรัง" เป็น โรงเรียนสตรีตรัง"สภาราชินี"
และในปี พ.ศ. 2506 โรงเรียนเปิดสอนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแผนกศิลปะรับนักเรียนสหศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จึงขออนุญาตสำนักราชเลขาธิการผ่านทางกระทรวงศึกษาธิการเปลี่ยนชื่อโรงเรียนอีกครั้งหนึ่ง เป็นชื่อ "โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง" และได้ใช้มงคลนามนี้มาตราบจนปัจจุบัน
ในปัจจุบัน โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง มีนักเรียนรวมทั้งสิ้น 2 พันกว่าคน ประกอบด้วยอาคารถาวร 6 หลัง ได้แก่ อาคารเรียน 3 หลัง หอประชุมโรงอาหาร 1 หลัง อาคารอเนกประสงค์ 2 หลัง มีทั้งหมด 79 ห้อง ใช้เป็นห้องเรียน ห้องฝึกปฏิบัติ ห้องบริการและห้องพิเศษอื่นๆ โรงเรียนเคยอยู่ในโครงการ คมช.รุ่นที่ 7
โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง ได้รับคัดเลือกเป็น สถานศึกษารางวัลพระราชทาน ระดับมัธยมศึกษา ขนาดใหญ่ ประจำปีการศึกษา 2524 , ปีการศึกษา 2532 , ปีการศึกษา 2541 , ปีการศึกษา 2554 และปีการศึกษา 2559 ตามลำดับ
เมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2559 วงโยธวาทิตโรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 ประเภทเดินพาเหรด พ.ศ. 2559 ถ้วยเกียรติยศกรมพลศึกษา ในการประกวดวงโยธวาทิตนักเรียน นักศึกษา ชิงถ้วยพระราชทาน ฯ ครั้งที่ 35 และนานาชาติ ประจำปี พ.ศ. 2559 ณ สนามกีฬาแห่งชาติ สนามศุภชลาศัย
และชนะเลิศการประกวดวงโยธวาทิต ชิงแชมป์ภาคใต้ ประจำปี พ.ศ. 2559 ในประเภทการเดินขบวนพาเหรด ระหว่างวันที่ 23 เมษายน - 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 เป็นตัวแทนภาคใต้เข้าร่วมการแข่งขัน ในระดับประเทศ
โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง จัดการศึกษาเป็น 2 ประเภท
มี 4 ชั้น ประกอบด้วย
มี 5 ชั้น ประกอบด้วย
มี 8 ชั้น ประกอบด้วย
อาคารหอประชุมและโรงอาหาร.
มี 2 ชั้น ประกอบด้วย
ทูน หิรัญทรัพย์ (เกิด 24 ตุลาคม พ.ศ. 2497) เป็นนักแสดงชายชาวไทย นักแสดงคู่ขวัญร่วมกับ จารุณี สุขสวัสดิ์
ทูน หิรัญทรัพย์ บิดาเป็นชาวฟิลิปปินส์เชื้อสายสเปนเสียชีวิตตั้งแต่เด็ก ทูนจบการศึกษาจากโรงเรียนนานาชาติร่วมฤดี แล้วเดินทางไปท่องเที่ยวผจญภัยกับบิดาเลี้ยง ที่ประเทศแทนซาเนียนาน 1 ปี ก่อนจะกลับเมืองไทย จบปริญญาตรี ด้านกราฟิกดีไซน์จากมหาวิทยาลัย รัฐวิกตอเรีย ประเทศออสเตรเลีย เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงเมื่อปี พ.ศ. 2523 โดยการถ่ายแบบหลัง จากกลับมาจากต่างประเทศใหม่ๆ แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกในบทสมทบจากเรื่อง "อารมณ์" และเรื่องที่สอง "แก้ว" ของเปี๊ยก โปสเตอร์ คู่กับลินดา ค้าธัญเจริญ โดยชื่อในการแสดง เปี๊ยก โปสเตอร์ เป็นผู้ตั้งให้
เขาเริ่มมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง "แก้วตาพี่" เล่นเป็นชายตาบอด แสดงคู่กับจารุณี สุขสวัสดิ์ กำกับโดย พันคำ กับภาพยนตร์เรื่อง "เขยบ้านนอก" คู่กับ เนาวรัตน์ ยุกตะนันทน์ กำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์ หลังจากนั้นจึงมีผลงานทางจอเงินออกมาหลายเรื่องซึ่งส่วนใหญ่ได้แสดงคู่กับจารุณี อาทิ ลูกสาวกำนัน, ลูกสาวกำนันภาค 2, แม่แตงร่มใบ, อาจารย์โกย, รัตติกาลยอดรัก เป็นต้น จนนับเป็นดาราคู่ขวัญวงการหนังไทยยุคหนึ่ง ทูนมักจะได้รับบทพระเอกหน้าทะเล้นเป็นส่วนมาก แต่ก็รับบทพระรองบ้างเพียงไม่กี่เรื่องอาทิ ดาวพระเสาร์, เพลิงภูหลวง ฯลฯ โดยส่วนใหญ่มักเป็นรองสรพงศ์ ชาตรี ต่อมาทูนได้ผันตัวไปเล่นละครโทรทัศน์โดยรับบทพระเอกในช่วงแรกจนรับบทพ่อในยุคต่อมา ทูนให้สัมภาษณ์ว่าเขาเป็นหนุ่มเจ้าสำราญจึงมีสาวๆเข้ามามากมาย เวลาเล่นหนังเรื่องใดถ้ามีดาวยั่วดวงใหม่ เขาก็มักจะแวะเวียนไปซ้อมบทให้อยู่เสมอตามประสาพี่ชายใจดี เล่นเอาน้องๆถึงกับปลื้มใจ บางครั้งถึงกับน้ำตาเล็ดน้ำตาไหลเนื่องจากต่อบทรุนแรงเกินไป เขาเป็นหนุ่มรักสนุกจึงนิยมเที่ยวราตรีกับเพื่อนๆในวงการ จนได้รับสมญานามว่าพ่อม้า เนื่องจากความพ่วงพีแบบลูกครึ่งผนวกกับความอึด ทูนยังรับแสดงหนังและโชว์ตัวต่างประเทศอีกด้วยเช่นหนังญี่ปุ่นและอื่นๆ
ในปี พ.ศ. 2527 เขาได้ออกอัลบั้มเพลงชุดแรก ชื่อ "ผู้ชายเฉิ่มเฉิ่ม"สังกัดค่ายแกรมมี่ อำนวยการผลิตโดย เรวัต พุทธินันทน์, ปรัชญ์ สุวรรณศร และนิติพงษ์ ห่อนาค และมีอัลบั้มที่สองเมื่อปี พ.ศ. 2535 "ทูน 100%" สังกัดค่าย เอส.พี.ศุภมิตร
ปัจจุบันได้รับงานแสดงน้อยลง หันมาเป็นผู้ผลิตรายการเด็กป้อนสถานีโทรทัศน์ ก่อตั้งบริษัทผลิตงานบันเทิง และฝึกสอนการแสดง ชื่อ "สถาบันศิลปะภาพยนตร์และบันเทิง (Film and Broadcasting Institute ชื่อย่อ FBI)" และทำงานด้านสังคมร่วมกับมูลนิธิเมาไม่ขับ และรณรงค์การปลูกป่า ผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่องล่าสุด คือเรื่อง "พันธุ์ร็อกหน้าย่น" (2546) และ "คำพิพากษาของมหาสมุทร" (2549) กำกับโดย เป็นเอก รัตนเรือง รวมทั้งละครทางช่อง 3 เรื่อง "สามีตีตรา" และ "อย่าลืมฉัน" ซึ่งออกอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2557
ทูน หิรัญทรัพย์ กำลังป่วยเป็นโรคต้อหิน เนื่องจากดวงตารับแสงสว่างจ้าจากดวงไฟที่ใช้ในการถ่ายทำภาพยนตร์ในสมัยก่อน ด้านครอบครัว เคยสมรสกับ เสาวนิตย์ พันธุ์วิวาศอย่างเงียบๆ หลังใช้ชีวิตคู่มานานกว่า 20 ปี มีบุตรสาวด้วยกัน 3 คน แต่ปัจจุบันได้หย่าร้างกันแล้ว
"ชุด ผู้ชายเฉิ่มเฉิ่ม (ปี พ.ศ. 2527) สังกัด แกรมมี่"
"ชุด ทูน 100% (ปี พ.ศ. 2533) สังกัด เอสพี ศุภมิตร"
โรเบอร์ต เซสมีเดส
เลาขวัญ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี
ชื่อชุมชนบ้าน "เลาขวัญ" มาจากราษฎรเชื้อสายลาวที่ได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่บ้านเกาะบ้านเก่า และต่อมาได้มีชาวอำเภอบ่อพลอยได้อพยพเข้ามาอยู่เพิ่มขึ้น เมื่อทางราชการจัดตั้งเป็นหมู่บ้านขึ้นจึงได้ตั้งชื่อว่า บ้านเลาขวัญ อำเภอเลาขวัญนั้นแต่เดิมเป็นเพียงส่วนหนึ่งของอำเภอพนมทวน ต่อมาจึงได้มีการแยก 3 ตำบล (ตำบลเลาขวัญ หนองโสน และหนองประดู่) ออกมาแล้วตั้งเป็น กิ่งอำเภอเลาขวัญ ขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2514
และเมื่อถึงวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2519 จึงได้มีพระราชกฤษฎีกาให้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเลาขวัญ ดังเช่นปัจจุบัน
6 ธันวาคม พ.ศ. 2548 คนร้ายก่อเหตุใช้อาวุธปืน ยิงใส่รถรับส่งนักเรียน โดย ด.ช. กฤษฎา โพธิ์ทอง เสียชีวิต นักเรียนหญิงบาดเจ็บ 5 ราย
เป็นที่ราบลุ่ม ดินมีลักษณะเป็นดินร่วนปนทรายและมีบางพื้นที่เป็นดินเหนียว ดินเป็นกรดและเปรี้ยว
เนื่องจากอำเภอเลาขวัญอยู่ในเขตเงาฝนของเทือกเขาตะนาวศรี จึงทำให้ภูมิอากาศร้อน ลมแรงตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ - เมษายน ส่วนเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม จะมีฝนตกเนื่องจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ภูมิอากาศโดยภาพรวมแล้วคล้ายคลึงภูมิอากาศของทางภาคเหนือและอีสาน
อำเภอเลาขวัญแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 90 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเลาขวัญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
โรงพยาบาลชุมชน
โรเบิร์ต เซสมีเดส
มิธลอร์น
เกรย์เฮเวนส์
ห้วยกระเจา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี
อำเภอห้วยกระเจามีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
แต่เดิมท้องที่อำเภอห้วยกระเจาเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนมทวน ซึ่งต่อมาเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2537 จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น กิ่งอำเภอห้วยกระเจา และเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 26 กันยายน ให้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอห้วยกระเจา
อำเภอห้วยกระเจาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 73 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอห้วยกระเจาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บุคคลในยุคสามก๊ก แสดงรายชื่อของบุคคลในประวัติศาสตร์จีนในยุคสามก๊ก รายชื่อนี้แสดงชื่อไทย อังกฤษ และจีน ของแต่ละคน บุคคลเหล่านี้นำไปสู่วรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์ เรื่องสามก๊ก เนื่องจากสามก๊กภาษาไทย อ่านชื่อคนด้วยสำเนียงฮกเกี้ยน แต่ภาษาอังกฤษอ่านแบบภาษาจีนกลาง การออกเสียงจึงไม่เหมือนกัน
หมายเหตุ: วุยก๊ก จ๊กก๊ก และง่อก๊กถูกสถาปนาอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 220, ค.ศ. 221 และ ค.ศ. 229 ตามลำดับ ฉะนั้นสำหรับบุคคลในรายชื่อที่เสียชีวิตก่อนปีเหล่านี้ ในคอลัมน์ "สังกัด" จะระบุเป็นชื่อของบุคคลที่เป็นนายแทนที่จะเป็นชื่อก๊ก ตัวอย่างเช่นกวนอูเสียชีวิตในปี ค.ศ. 219 ก่อนที่เล่าปี่จะสถาปนาจ๊กก๊กในปี พ.ศ. 220 ดังนั้น "สังกัด" ของกวนอูจึงระบุเป็น "เล่าปี่" แทนที่จะเป็น "จ๊กก๊ก"
เจ้าสุคันธา ณ เชียงใหม่
เจ้าสุคันธา ณ เชียงใหม่ (31 มกราคม พ.ศ. 2453 −15 มกราคม พ.ศ. 2546) เป็นเจ้าธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าผู้ครองนครเชียงตุงที่ 40 เกิดแต่เจ้านางบัวทิพย์หลวง ต่อมาเจ้าสุคันธาสมรสกับเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ พระโอรสของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่คนสุดท้าย ประดุจสะพานเชื่อมสายสัมพันธ์ระหว่างเชียงตุง-เชียงใหม่
เจ้าสุคันธาเป็นเจ้าธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เกิดแต่เจ้านางบัวทิพย์หลวง (หรือ หม่อมทิพย์ใหญ่) ณ หอหลวงเมืองเชียงตุง โดยแม่มีตำแหน่งเป็นบาทบริจาริกา หรือเรียกในราชสำนักเชียงตุงว่า "นางฟ้า" ทั้งเป็นลูกหลานข้าราชการในเชียงตุง และเป็นหลานตาพระยาแขก (ผู้ทำหน้าที่นำเจ้าฟ้าเมืองอื่นมาคำนับเจ้าฟ้าเชียงตุง) เจ้าสุคันธาจะเรียกเจ้าพ่อว่า "ฟ้าหม่อม" มีพี่น้องร่วมมารดาคือ เจ้าแว่นแก้ว, เจ้าแว่นทิพย์, เจ้าสิงห์ไชย และเจ้าแก้วเมืองมา
ขณะอายุได้หกขวบ เจ้าพ่อก็จ้างครูมาสอนพิเศษภาษาไทเขินและไทย และสามารถเลือกเรียนนาฏศิลป์ไทยและพม่าจากครูที่จ้างมาในวังได้ตามใจปรารถนา ต่อมาเมื่ออายุได้เก้าขวบจึงเข้าโรงเรียนประจำของศาสนาคริสต์ในเชียงตุง จึงเรียนรู้ภาษาพม่าและอังกฤษจากที่นั่น และร่ำเรียนจนจบชั้นที่หก หลังสำเร็จการศึกษาก็ทำงานเป็นเลขานุการิณีให้กับเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลงร่วมกับเจ้าบัวสวรรค์และเจ้าทิพเกสรพี่สาวต่างมารดา
เจ้าสุคันธาได้รับการสู่ขอจากเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ พระโอรสของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ โดยที่ทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน หลังจากหมั้นได้แปดเดือนก็สมรสกัน ณ หอคำเชียงตุง โดยมีเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลงและเจ้านางปทุมมาเทวีเป็นเจ้าภาพเมื่อปี พ.ศ. 2476 ทั้งมีข้าหลวงอังกฤษผู้กำกับราชการนครเชียงตุงร่วมเป็นเกียรติในงาน หลังสมรสได้สิบวันได้เดินทางไปจังหวัดเชียงใหม่โดยมีเจ้าฟ้าพรหมลือกับเจ้านางบุญยวง (ภรรยาอีกนางหนึ่งของเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง) มาส่ง โดยเจ้าสุคันธามีลูกกับเจ้าอินทนนท์ 5 คน ได้แก่
29 มีนาคม พ.ศ. 2561 เจ้าวงศ์สักก์ ณ เชียงใหม่ ได้ส่งมอบไม้เท้าหุ้มทองคำ อันเป็นสมบัติประจำกายของเจ้าแก้วนวรัฐ ให้แก่เจ้าวีระยุทธหรือเจ้าน้อย รวมทั้งมอบหมายให้เจ้าวีรยุทธทำหน้าที่เพื่อสานต่อในนามมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ ครั้นเจ้าวีรยุทธถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ทายาทจึงนำไม้เท้าหุ้มทองคำมอบแก่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่ ในฐานะมรดกของชาวเชียงใหม่ และสมบัติของชาติ
เจ้าสุคันธาเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2546 สิริอายุ 93 ปี พระศพตั้งบำเพ็ญกุศลที่วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร, สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง, สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารีพระราชทานพวงมาลา และได้รับพระมหากรุณาธิคุณพระราชทานผ้าไตร 5 ชุด พร้อมพระราชทานเพลิงศพเป็นกรณีพิเศษ ณ ฌาปนกิจสถานสันกู่เหล็กเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2546
แหวนเอก
คนแคระ (มิดเดิลเอิร์ธ)
คนแคระ ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเล็กเตี้ย แต่ล่ำสันแข็งแรง ทรหดอดทน มีหนวดเครายาวเฟิ้ม เป็นชนเผ่าที่ชำนาญในการช่างมากที่สุด พวกเขาเป็นมิตรอย่างมากกับพวกฮอบบิท พวกคนแคระเรียกตัวเองว่า คาซัด อันเป็นชื่อที่เทพอาวเลตั้งให้กับพวกเขา แต่พวกเอลฟ์เรียกพวกเขาว่า เนากริม ซึ่งมีความหมายว่า ชนผู้ไม่เติบโตอีกต่อไป
คนแคระมีบทบาทอยู่ในวรรณกรรมของโทลคีนหลายเรื่อง ได้แก่ เดอะฮอบบิท เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซิลมาริลลิออน ตำนานบุตรแห่งฮูริน รวมถึงงานเขียนอื่น ๆ ของคริสโตเฟอร์ โทลคีนด้วย คือ Unfinished Tales และ ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ
ในจินตนิยายชุดมิดเดิลเอิร์ธของโทลคีน 'คนแคระ' เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่ไม่ได้เกิดจากการสร้างสรรค์ของมหาเทพอิลูวาทาร์ แต่เกิดขึ้นจากการสร้างของวาลา นามว่า อาวเล ผู้เป็นเทพแห่งการช่าง เนื่องจากไม่สามารถอดทนรอการมาถึงของเหล่าบุตรแห่งอิลูวาทาร์ได้ แต่ต่อมามหาเทพอิลูวาทาร์ก็รับเหล่าคนแคระเอาไว้เป็นบุตรบุญธรรม โดยมีข้อแม้ให้พวกเขาต้องนอนหลับอยู่ใต้ภูเขาก่อน จนกว่าบุตรผู้ใหญ่ของพระองค์ คือพวกเอลฟ์ จะตื่นขึ้นมาบนโลก
อาวเลสร้างคนแคระขึ้นในยุคที่เมลคอร์กำลังเรืองอำนาจสร้างความวุ่นวายอยู่บนพิภพ ดังนั้นพระองค์จึงสร้างให้คนแคระมีความทรหดอดทน ไม่ตกอยู่ในอำนาจชั่วร้ายโดยง่าย พวกคนแคระนับถือเทพอาวเลเป็นบิดาของตน และเชื่อกันว่า หลังจากสิ้นชีวิตไปแล้ว พวกเขาจะได้ไปอยู่ในท้องพระโรงของเทพอาวเล เพื่อคอยรับใช้พระองค์และร่วมในการรบครั้งสุดท้ายของอาร์ดา
เหล่าคนแคระที่เทพอาวเลสร้างขึ้นเป็นครั้งแรก มีจำนวนเจ็ดคน เรียกชื่อรวมกันในยุคต่อมาว่า บิดาของคนแคระ ในจำนวนนี้ ดูรินผู้อมตะ (Durin the Deathless) เป็นคนแคระที่มีอาวุโสสูงสุด ดูรินเป็นผู้บุกเบิกก่อตั้งอาณาจักรคนแคระแห่งแรกบนโลก ที่คาซัดดูม มหานครใต้ขุนเขาฮิธายเกลียร์ เขาเป็นต้นตระกูลของคนแคระสายวงศ์ "ลองเบียร์ด (Longbeard) "
ต้นตระกูลคนแคระอีกสองคน เดินทางไปตั้งอาณาจักรของตนที่ทางตะวันตกของมิดเดิลเอิร์ธ โดยตั้งนครอยู่ในเทือกเขาเอเร็ดลูอิน พรมแดนตะวันออกของแผ่นดินเบเลริอันด์ ได้แก่ อาณาจักรโนกร็อด และเบเลกอสต์ เป็นต้นตระกูลของคนแคระในสายวงศ์ "ไฟร์เบียร์ด (Firebeard) " และ "บรอดบีม (Broadbeam) " ตามลำดับ ต้นตระกูลคนแคระอีกสี่คนที่เหลือ เดินทางไปตั้งอาณาจักรทางดินแดนตะวันออกไกลของมิดเดิลเอิร์ธ ไกลจนถึงเทือกเขาโอโรคาร์นิ คนแคระทั้งสี่นี้เป็นต้นตระกูลของคนแคระในสายวงศ์ "ไอรอนฟิสต์ (Ironfist"), "สติฟเบียร์ด (Stiffbeard) ", "แบล็คล็อก (Blacklock) " และ "สโตนฟุต (Stonefoot) " พลเมืองในสายวงศ์เหล่านี้ไม่ได้ปรากฏบทบาทในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ
ภาษาของคนแคระคือ คุซดุล (Khuzdul) เป็นภาษาที่พวกเขาใช้เจรจากันเองเป็นการภายใน และไม่ยอมสอนให้กับเผ่าพันธุ์อื่นได้เรียนรู้ โดยพวกเขายอมที่จะไปศึกษาภาษาของพวกเอลฟ์เสียเอง
คนแคระถนัดใช้ขวานเป็นอาวุธมากที่สุด แต่ก็สามารถสร้างอาวุธชั้นดีอื่น ๆ ได้เป็นจำนวนมาก พวกเขานิยมตั้งอาณาจักรอยู่ใต้ภูเขา จึงไม่สามารถทำการเกษตรได้ อาหารของพวกเขาได้มาจากการทำการค้าแลกเปลี่ยนกับพวกเอลฟ์ ในยุคแรกคนแคระมีสัมพันธภาพอันดีกับพวกเอลฟ์ บุกเบิกทำการค้ากับพวกเอลฟ์มาตั้งแต่สมัยยุคที่หนึ่ง ได้สร้างอาวุธชั้นดีให้กับพวกเอลฟ์เป็นจำนวนมาก แต่ภายหลังเกิดเหตุขัดแย้งวิวาทกันด้วยอำนาจของดวงมณีซิลมาริลที่ประดับอยู่บนสร้อยพระศอเนากลาเมียร์ เกิดสงครามแย่งชิงซิลมาริลระหว่างคนแคระกับเอลฟ์แห่งอาณาจักรโดริอัธของกษัตริย์ธิงโกล และกลายเป็นรอยด่างพร้อยระหว่างชาติพันธุ์ทั้งสองมาโดยตลอด
คนแคระแบ่งออกได้เป็นสามตระกูลใหญ่ คือ "ลองเบียร์ด" "ไฟร์เบียร์ด" และ "บรอดบีม" คนแคระในตระกูล"ลองเบียร์ด" บางครั้งเรียกว่า "พลเมืองของดูริน" มีจำนวนมากที่สุดและมีบทบาทอยู่มากในยุคที่สาม คนแคระทั้งสามตระกูลปกครองอาณาจักรต่าง ๆ ในมิดเดิลเอิร์ธดังนี้
นอกจากนี้ยังมีเผ่าพันธุ์เล็ก ๆ ของคนแคระอีกกลุ่มหนึ่ง คือ "คนแคระค่อม" (Petty Dwarves) ภาษาซินดารินเรียกว่า "นอยกิธนิบิน" ปรากฏในงานเขียนเรื่อง ตำนานบุตรแห่งฮูริน ตำนานเล่าว่าพวกเขาถูกเนรเทศออกจากอาณาจักรของคนแคระด้วยความผิดอย่างใดอย่างหนึ่ง ต้องเร่ร่อนไปในดินแดนเบเลริอันด์ นานไปฝีมือช่างก็ด้อยลง ร่างก็เล็กแกร็นลง จนต้องหาเลี้ยงชีพด้วยการขุดของป่าและด้วยการลักขโมย คนแคระค่อมคนสุดท้ายที่ปรากฏในตำนานคือ มีม
เผ่าพันธุ์คนแคระได้ชื่อว่าเป็นกลุ่มที่มีฝีมือช่างดีที่สุดบนมิดเดิลเอิร์ธ เสมอกันกับชาวโนลดอร์ (เนื่องจากเป็นศิษย์ของอาวเล เทพแห่งการช่าง เช่นเดียวกัน) สิ่งประดิษฐ์ที่มีชื่อเสียงของพวกคนแคระในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ได้แก่
กรุงมอนเตวิเดโอ
เพิร์ธ
อะเรซิโบ
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน ครั้งที่ 24
ร.พ.ศิริราช
Tongpan
สาวคอยาว
โรกูโรกูบิ  หรือ สาวคอยาว เป็นเรื่องเล่าที่เกี่ยวกับ มนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่แต่ต้องคำสาปหรืออาถรรพ์ เมื่อตกกลางคืนจะยืดคอออกไปได้ยาวมาก มักจะเป็นเฉพาะในผู้หญิง มีพฤติกรรมที่จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์ สาวคอยาวจะดูดพลังของเหยื่อที่เป็นทั้งคนและสัตว์ และจะใช้ลิ้นเลียเพื่อดับไฟตะเกียง ซึ่งสาวคอยาวนั้นมักจะ เป็นผู้หญิงที่ต้องพบกับรักที่ผิดหวัง เพราะว่าเมื่อสามีมาพบว่าภรรยาตนเป็นสาวคอยาว มักจะหนีไปด้วยความหวาดกลัว
ส่วนมากสาวคอยาวมักจะแฝงตัวอยู่กับคนธรรมดาได้ แต่ต้องทุกข์ทรมาณกับการพยายาม ซ่อนร่างจริงของตัวเอง ถึงแม้ว่าสาวคอยาวพยายามปิดบังร่างจริง แต่ความที่เป็นผีทำให้มีความรู้สึกที่จำเป็นจะต้อง แสดงร่างคอยาวออกมาเสมอ ๆ สาวคอยาวจึงมักจะแสดงร่างจริงออกมาต่อหน้าพวกขี้เมา หรือพวกงี่เง่าเท่านั้น
สาวคอยาวไม่มีนิสัยชอบหลอกคนเหมือนผีร้ายอื่น ๆ เพราะยังมีความเป็นมนุษย์อยู่มาก ทั้งยังคิดว่าตัวเองสามารถใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ปกติได้ บางครั้งอาการคอยาวจึงออกมาตอนหลับเท่านั้น เมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าตัวเองปวดคอ และฝันเห็นสถานที่ต่าง ๆ ในมุมมองที่แปลก ๆ
บางครั้งก็ว่าเป็นการถอดวิญาณในขณะนอนหลับ แต่ว่าเป็นการถอดวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ จึงถอดออกไปได้แค่ศีรษะเท่านั้น ทำให้กลายเป็นผีสาวคอยาวขึ้นมา นอกจากนี้ยังสามารถเป็นได้กับผู้ชายอีกด้วยเรียกว่า ชายคอยาว (โรกูโรเบ)
Rokurokubi
Rokuro-kubi
ปาณรวัฐ กิตติกรเจริญ
ปาณรวัฐ กิตติกรเจริญ (นามเดิม อภิเชษฐ์ กิตติกรเจริญ; เกิด 2 ธันวาคม พ.ศ. 2525 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2550) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย อดีตสมาชิกวงบอยแบนด์ ดีทูบี สังกัดอาร์เอส ซึ่งขณะนั้น บิ๊ก เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 25 ปี
ปาณรวัฐ มีชื่อเดิมว่าอภิเชษฐ์ กิตติกรเจริญ เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2525 บิ๊กเป็นบุตรชายคนเดียวของอุดมกับยุพา กิตติกรเจริญ เข้ารับการศึกษาระดับปฐมวัยจากโรงเรียนอนุบาลเทพารักษ์ ระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเพ็ญสมิทธ์ กรุงเทพมหานคร และเข้าศึกษาระดับอุดมศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ภาควิชาวิทยุโทรทัศน์ สาขาภาพยนตร์ ในชั้นปีที่ 2
บิ๊กเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการประกวดร้องเพลงในโครงการพานาโซนิค สตาร์ ชาเลนจ์ ในปี พ.ศ. 2543 โดยใช้เพลง "งมเข็มในทะเล" ของโดม–ปกรณ์ ลัมในการประกวด เริ่มมีผลงานโฆษณา SWENSEN, PEPSI และถ่ายแบบลงนิตยสารวัยรุ่นอย่าง “เธอกับฉัน” ก่อนจะมาเป็นหนึ่งในสมาชิกวง "ดีทูบี (D2B)" ในปี พ.ศ. 2544 บิ๊กมีความสามารถพิเศษในการควงพลองไฟและกระโดดลอดห่วงไฟ ซึ่งเขาเคยแสดงในรายการ สมาคมชมดาว กับ ตี10 ตามลำดับ
ประสบอุบัติเหตุและการเสียชีวิต.
ขณะที่ดีทูบีกำลังโด่งดังถึงขีดสุด หลังจากได้รับรางวัลศิลปินยอดนิยมจาก "MTV Asia Award 2003" ที่ประเทศสิงคโปร์ มาได้ไม่นาน ก็เกิดเหตุที่ไม่คาดฝันขึ้น ในช่วงเวลา 01.15 น. ของคืนวันอังคารที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 บิ๊กได้ขับรถยนต์บีเอ็มดับเบิลยู รุ่น 318 หมายเลขทะเบียน วพ 4973 กรุงเทพมหานคร ของตนเพื่อกลับบ้านหลังจากแสดงคอนเสิร์ตเสร็จ แต่กลับประสบอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำตกลงไปในคูน้ำที่ถนนศรีนครินทร์ จังหวัดสมุทรปราการ ตำรวจ สภ.เมืองสมุทรปราการ จึงนำส่งโรงพยาบาล
มีน้ำครำท่วมปอดแต่การรักษาเป็นไปได้ด้วยดีเมื่อบิ๊กรู้สึกตัว ก็สามารถทักทายแฟนเพลงได้อีกครั้ง ก่อนกลายเป็นฝันร้ายเมื่อเขาเข้าสู่อาการโคม่าก่อนแพทย์ตรวจพบเชื้อรา Scedosporium ในสมองในวันพุธที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งโอกาสรอดชีวิตมีเพียง 0.01% เท่านั้น หลังจากนั้นทางครอบครัวได้เปลี่ยนชื่อเขาเป็น "ปาณรวัฐ" ซึ่งเป็นชื่อขอพระราชทานจากสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร มีความหมายว่า" "ผู้มีชีวิตอยู่ตามคำขอ"" เพื่อเป็นศิริมงคล ภายหลังการรักษาด้วยวัคซีนเฉพาะโรคและได้รับกำลังใจอย่างมากมาย บิ๊กรอดชีวิตและออกจากห้องไอซียูในเวลาต่อมา แต่กลายเป็นเจ้าชายนิทราซึ่งสร้างความเศร้าโศกแก่แฟนเพลงอย่างแสนสาหัส จึงเกิดปรากฏการณ์พับนกกระดาษส่งกำลังใจให้กันทั่วประเทศ
โดยทางทางต้นสังกัด คือ บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) ได้จัดคอนเสิร์ตพิเศษในชื่อ "ดีทูบี เดอะ เนเวอร์-เอ็นดิ้ง คอนเสิร์ต : ทริบูต ทู บิ๊ก ดีทูบี" ขึ้นในวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2547 ที่หอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ เพื่อเป็นการระลึกถึงบิ๊ก และถือเป็นการยุติวงดีทูบีไปในตัว โดยรายได้จากการจัดคอนเสิร์ตเมื่อหักค่าใช้จ่ายแล้ว ได้มอบให้ครอบครัวของบิ๊ก เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการรักษาด้วย