pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภาษาปีเยมอนเต  มีผู้พูดประมาณ 700,000 คนซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในแคว้นปีเยมอนเตทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลี ในทางภาษาศาสตร์ ภาษานี้รวมอยู่ในกลุ่มภาษาแกลโล-อิตาลิกทางภาคเหนือของอิตาลี (ร่วมกับภาษาลอมบาร์ด, ภาษาเอมีเลีย-โรมัญญา และภาษาลีกูเรีย) ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของกลุ่มภาษาโรมานซ์ตะวันตกซึ่งรวมภาษาฝรั่งเศส ภาษาอุตซิตา และภาษากาตาลาไว้ด้วย มีผู้พูดภาษาปีเยมอนเตในแคว้นปีเยมอนเต (ยกเว้นพื้นที่ที่อยู่ถัดจากแม่น้ำเซเซียไปทางทิศตะวันออก) แคว้นลีกูเรีย (พื้นที่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ใกล้เมืองซาโวนา) และแคว้นลอมบาร์เดีย (ในเทศบาลบางแห่งทางด้านตะวันตกสุดของเขตโลเมลลีนาในจังหวัดปาวีอา)
แม้ว่านักภาษาศาสตร์หลายคนจะถือว่าภาษาปีเยมอนเตเป็นภาษาเอกเทศและรัฐบาลแคว้นปีเยมอนเตให้การสนับสนุนบางประการแก่ภาษานี้ แต่รัฐบาลกลางของอิตาลีมองว่าภาษานี้เป็นภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอิตาลี ผู้ย้ายถิ่นออกจากปีเยมอนเตไปยังประเทศต่าง ๆ เช่น ฝรั่งเศส บราซิล สหรัฐ อาร์เจนตินา อุรุกวัย ในช่วง ค.ศ. 1850–1950 หลายคนใช้ภาษาปีเยมอนเตเป็นภาษาแม่
อักษรออกฮัม
อำเภอนาด้วง
นาด้วง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
อำเภอนาด้วงมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่อำเภอนาด้วง เดิมเป็นหมู่บ้านหนึ่งของตำบลนากลาง อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี ในปี พ.ศ. 2480 ทางราชการได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดอุดรธานีกับจังหวัดเลย โดยโอนพื้นที่หมู่ 6 และ 12 ของตำบลนากลาง อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี มาขึ้นกับท้องที่ตำบลทุ่งโพธิ์ อำเภอกุดป่อง จังหวัดเลย ในปี พ.ศ. 2488 พื้นที่บ้านนาด้วงได้ย้ายมาขึ้นกับตำบลน้ำสวย อำเภอเมืองเลย พื้นที่ฝั่งตะวันออกของอำเภอเมืองเลย ของตำบลน้ำสวยมีบริเวณกว้างขวางและห่างไกลจากพื้นที่ราชการจึงมีการแยกหมู่ 5–6,10–12 (ในขณะนั้น) ตำบลน้ำสวย ตั้งขึ้นเป็นตำบลนาด้วง ในปี พ.ศ. 2510 และในปี พ.ศ. 2518 กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และราษฎรในตำบลนาด้วง ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต จึงได้ตั้งตำบลเพิ่ม 3 ตำบลเพื่อเตรียมจัดตั้งกิ่งอำเภอ โดยแยกพื้นที่หมู่ 3,6,8 (ในขณะนั้น) ตำบลนาด้วง กับหมู่ 4 (ในขณะนั้น) ตำบลน้ำสวย ตั้งเป็นตำบลนาดอกคำ แยกพื้นที่หมู่ 1–2,7 (ในขณะนั้น) ตำบลนาด้วง ตั้งเป็นตำบลท่าสะอาด และแยกพื้นที่หมู่ 6,8 ของตำบลนาดินดำ ตั้งเป็นตำบลท่าสวรรค์
ก่อนที่ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ได้ผ่านความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และกระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศเขตท้องที่ ตำบลนาด้วง ตำบลนาดอกคำ ตำบลท่าสะอาด และตำบลท่าสวรรค์ อำเภอเมืองเลย รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาด้วง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 มกราคม ปีเดียวกัน โดยชื่อ "นาด้วง" ตั้งตามทุ่งนาที่นายพรานด้วงอพยพมาตั้งถิ่นฐานเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2424 จนกระทั่งเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2534 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาด้วง จนถึงปัจจุบัน
อำเภอนาด้วง แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาด้วงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอเชียงคาน
เชียงคาน เป็นอำเภอหนึ่งที่อยู่ทางเหนือของจังหวัดเลย
ประวัติความเป็นมาเมืองเชียงคานเดิมตั้งอยู่ที่เมืองชะนะคาม ประเทศลาว ซึ่งสร้างโดยขุนคาน โอรสของขุนคัวแห่งอาณาจักรล้านช้าง เมื่อประมาณ พ.ศ. 1400 ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2250 อาณาจักรล้านช้างแยกออกเป็นสองอาณาจักรคือ อาณาจักรหลวงพระบาง ซึ่งมีพระเจ้ากีสราชเป็นกษัตริย์ และอาณาจักรเวียงจันทน์ ซึ่งมีพระเจ้าไชยองค์เว้เป็นกษัตริย์ โดยกำหนดอาณาเขตให้ดินแดนเหนือแม่น้ำเหืองขึ้นไปเป็นอาณาเขตหลวงพระบาง และใต้แม่น้ำเหืองลงมาเป็นอาณาเขตเวียงจันทน์ ต่อมาทางหลวงพระบางได้สร้างเมืองปากเหืองซึ่งอยู่ฝั่งขวาของแม่น้ำโขงเป็นเมืองหน้าด่านและทางเวียงจันทน์ได้ตั้งเมืองเชียงคาน
เดิมเป็นเมืองหน้าด่านเช่นกัน ต่อมา พ.ศ. 2320 พระเจ้ากรุงธนบุรี โปรดให้เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกกับพระสุรสีห์ ยกทัพไปตีกรุงเวียงจันทน์ ตีเวียงจันทน์ได้จึงได้อัญเชิญพระแก้วมรกต กลับมายังกรุงธนบุรี แล้วได้รวมอาณาจักรล้านช้างเข้าด้วยกันและให้เป็นประเทศราชของไทย และได้กวาดต้อนผู้คนพลเมืองมาอยู่เมืองปากเหืองมากขึ้น แล้วโปรดเกล้าฯ ให้เมืองปากเหืองไปขึ้นกับเมืองพิชัย ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 เจ้าอนุวงศ์ เจ้าเมืองเวียงจันทน์ คิดกอบกู้เอกราชเพื่อแยกเป็นอิสระจากไทยโดยยกกำลังจากเวียงจันทน์มายึดเมืองนครราชสีมา แต่ในที่สุดเจ้าอนุวงค์ถูกจับขังจนสิ้นชีวิต กองทัพไทยที่ยกมาปราบเจ้าอนุวงศ์ที่นครราชสีมาได้ยกทัพไปกวาดต้อนผู้คนจากฝั่งซ้ายของลำน้ำโขงมายังเมืองปากเหืองมากขึ้น และโปรดเกล้าฯ ให้พระอนุพินาศ (กิ่ง ต้นสกุลเครือทองศรี) เป็นเจ้าเมืองปากเหืองคนแรก แล้วพระราชทานชื่อเมืองใหม่ว่าเมืองเชียงคาน ครั้งถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พวกจีนฮ่อได้ยกทัพมาตีเมืองเวียงจันทน์ เมืองหลวงพระบางและได้เข้าปล้นสะดมเมืองเชียงคานเดิมที่อยู่ทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง ชาวเชียงคานเดิมจึงอพยพผู้คนไปอยู่เมืองเชียงคานใหม่ (เมืองปากเหือง) เป็นจำนวนมาก
ครั้งต่อมา เห็นว่าชัยภูมิเมืองเชียงคานใหม่ (เมืองปากเหือง) ไม่เหมาะสม ผู้คนส่วนใหญ่จึงอพยพไปอยู่ที่บ้านท่านาจันทร์ซึ่งใกล้กับที่ตั้งของอำเภอเชียงคานปัจจุบัน แล้วตั้งชื่อใหม่ว่า เมืองใหม่เชียงคาน ต่อมาไทยได้เสียดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงให้กับฝรั่งเศส ทำให้เมืองปากเหืองตกเป็นของฝรั่งเศส คนไทยที่อยู่เมืองปากเหืองจึงอพยพมาอยู่เมืองใหม่เชียงคานหรืออำเภอเชียงคานปัจจุบันโดยสิ้นเชิง แล้วได้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นเมืองเชียงคานใหม่ ได้ตั้งที่ทำการอยู่บริเวณวัดธาตุ เรียกว่าศาลาเมืองเชียงคาน ต่อมาได้ย้ายไปอยู่บริเวณวัดโพนชัย จนกระทั่งปี พ.ศ. 2452 เมืองเชียงคานซึ่งมีพระยาศรีอรรคฮาด (ทองดี ศรีประเสริฐ) ได้รับตำแหน่งนายอำเภอเชียงคานคนแรก ต่อมาปี พ.ศ. 2484 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอเชียงคานมาอยู่ ณ ที่อยู่ปัจจุบันตราบเท่าทุกวันนี้
ปัจจุบัน เชียงคานเป็นที่รู้จักกันในฐานะที่เป็นเมืองท่องเที่ยวในเชิงวัฒนธรรม และความสงบของวิถีชีวิตผู้ที่อาศัยในท้องถิ่น กอรปกับความงดงามของทัศนียภาพที่อยู่ติดกับแม่น้ำโขง มีเกสเฮาส์หลายแห่งให้บริการ มีถนนคนเดินให้นักท่องเที่ยวได้มาเที่ยวอีกด้วย
อำเภอเชียงคานตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเชียงคานแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 78 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเชียงคานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
กบ (แก้ความกำกวม)
กบ สามารถหมายถึง
โรงไฟฟ้าบางปะกง
โรงไฟฟ้าบางปะกง  เป็นโรงไฟฟ้าพลังความร้อนและพลังความร้อนร่วมของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย จัดเป็นโรงไฟฟ้าที่ใช้ก๊าซธรรมชาติจากอ่าวไทยแห่งแรก ประกอบด้วยโรงไฟฟ้าพลังความร้อน จำนวน 4 เครื่อง " (Thermal) " และโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วม " (Combine) " จำนวน 4 เครื่อง รวมกำลังผลิตทั้งหมด 3,680,000 กิโลวัตต์ เป็นแหล่งผลิตกระแสไฟฟ้าขนาดใหญ่ของประเทศไทย
โรงไฟฟ้าบางปะกง ตั้งอยู่บริเวณริมฝั่งทางด้านซ้ายของแม่น้ำบางปะกงในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นโรงไฟฟ้าขนาดใหญ่บนเนื้อที่ 1,050 ไร่ ตัวโรงไฟฟ้าอยู่ห่างจากบริเวณปากแม่น้ำบางปะกง ย้อนขึ้นมาตามลำน้ำด้วยระยะทางประมาณ 11 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 69 กิโลเมตร
โรงไฟฟ้าบางปะกงระยะทางห่างจากกรุงเทพฯ 69 กิโลเมตร สามารถใช้เส้นทางจากกรุงเทพฯ ไป บางนา-ตราด ได้ และเมื่อถึงจังหวัดฉะเชิงเทรา จะพบสะพานเทพหัสดินทร์ อีกประมาณ 1 กิโลเมตร จะพบป้ายชื่อโรงไฟฟ้าบางปะกง ให้เลี้ยวซ้าย ประมาณ 2.5 กิโลเมตร ก็จะถึงโรงไฟฟ้าบางปะกง
โรงไฟฟ้าบางปะกง เริ่มดำเนินการก่อสร้างภายในปี พ.ศ. 2520 ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นการตอบรับและสนองนโยบายของรัฐบาลในขณะนั้น ที่ต้องการพัฒนาแหล่งทรัพยากรธรรมชาติภายในประเทศ ให้เกิดประโยชน์สูงสุด แบ่งเป็นโรงไฟฟ้าพลังความร้อนและโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วม ดำเนินการก่อสร้าง 2 ระยะ คือระยะเวลาช่วงที่ 1 ในปี พ.ศ. 2520 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นการก่อสร้างโรงไฟฟ้าบางปะกงและระยะเวลาช่วงที่ 2 ในปี พ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2531
กำลังผลิต.
โรงไฟฟ้าบางปะกง มีการผลิตกระแสไฟฟ้าที่ประกอบไปด้วยโรงไฟฟ้าพลังความร้อน จำนวน 2 เครื่อง กำลังผลิตกระแสไฟฟ้าชุดละ 550,000 กิโลวัตต์ และโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วม จำนวน 2 ชุด กำลังผลิตกระแสไฟฟ้าชุดละ 370,000 กิโลวัตต์ กำลังผลิตของโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมในแต่ละชุด ประกอบไปด้วยเครื่องแก๊สเทอร์ไบน์สำหรับผลิตกระแสไฟฟ้า กำลังผลิตขนาด 60,000 กิโลวัตต์ จำนวน 4 เครื่อง ซึ่งสามารถใช้เชื้อเพลิงก๊าซธรรมชาติและน้ำมันดีเซลในการผลิตกระแสไฟฟ้า และเครื่องผลิตไฟฟ้ากังหันไอน้ำ กำลังผลิต 130,000 กิโลวัตต์ จำนวน 1 เครื่อง
โรงไฟฟ้าบางปะกงระยะเวลาช่วงที่ 1 ทำการก่อสร้างแล้วเสร็จในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2527 รวมกำลังผลิตกระแสไฟฟ้าในระยะแรกของการก่อสร้างทั้งสิ้น 1,890,000 กิโลวัตต์ ทำพิธีเปิดโรงไฟฟ้าบางปะกงอย่างเป็นทางการโดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2528 และดำเนินการก่อสร้างโรงไฟฟ้าบางปะกงระยะเวลาช่วงที่ 2 ในปี พ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2531 ซึ่งในขณะนั้นภาวะทางเศรษฐกิจของประเทศไทย ได้มีการขยายตัวอย่างสูง ทำให้ปริมาณการใช้กระแสไฟฟ้าเพิ่มจำนวนมากขึ้นกว่าที่ทางการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ได้คาดการณ์การก่อสร้างในช่วงระยะเวลาที่ 2 เอาไว้
การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย จึงเร่งวางแผนในการพัฒนาและเพิ่มแหล่งผลิตกระแสไฟฟ้า เพื่อตอบสนองต่อความต้องการของประเทศชาติ ในด้านความต้องการในการใช้กระแสไฟฟ้า รวมทั้งเป็นการเพิ่มความมั่นคงให้แก่ระบบการผลิตกระแสไฟฟ้าในประเทศไทย โรงไฟฟ้าบางปะกงในช่วงระยะเวลาที่ 2 โดยได้รับการอนุมัติโครงการการก่อสร้างจากคณะรัฐมนตรี และคณะกรรมการพัฒนาการทางเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ดำเนินการก่อสร้างในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 และเริ่มดำเนินการก่อสร้างในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2531 เป็นต้นไป
โรงไฟฟ้าบางปะกงระยะเวลาช่วงที่ 2 ประกอบด้วยโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วม เครื่องที่ 3 - 4 กำลังผลิตขนาด 600,000 กิโลวัตต์
โรงไฟฟ้าบางปะกงมีกำลังผลิตไฟฟ้าสูงถึง 3,680,000 กิโลวัตต์ เป็นหลักที่ช่วยเสริมความมั่นคงให้กับโรงไฟฟ้าส่วนรวมของประเทศ อีกทั้งยังใช้ก๊าซธรรมชาติเป็นเชื้อเพลิงเพื่อสนับสนุนการใช้ทรัพยากรในประเทศ โดยไม่ต้องไปซื้อน้ำมันจากต่างประเทศ ซึ่งสามารถประหยัดเงินได้ปีละหลายล้านบาทอีกด้วย
การดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อม.
โรงไฟฟ้าบางปะกงคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมและชุมชนรอบโรงไฟฟ้าเป็นส่วนใหญ่ จึงมีมาตราการปฏิบัติ 2 อย่าง ดังนี้
พร้อมทั้งสำรวจทัศนคติประชาชนโดยรอบโรงงานไฟฟ้า เพื่อให้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข
ประโยชน์ของโรงไฟฟ้าบางประกง
รายงานสิ่งแวดล้อมฉบับประชาชน
Bangpakong Powerplant
อ.ภูเรือ
อ.เชียงคาน
อ.ท่าลี่
อ.ปากชม
อ.นาด้วง
รายชื่อรัฐของสหรัฐเรียงตามลำดับการก่อตั้ง
ด้านล่างนี้คือ รายชื่อรัฐในสหรัฐอเมริกา เรียงตามลำดับการก่อตั้ง ซึ่งก็คือวันที่รัฐแต่ละรัฐได้เข้าร่วมในสหภาพ ถึงแม้ว่าอาจจะพิจารณารัฐ 13 รัฐแรกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐอเมริกานับตั้งแต่วันประกาศอิสรภาพในวันที่วันพฤหัสบดีที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 แต่วันที่ที่ยึดถือด้านล่างนี้เป็นวันที่ที่แต่ละรัฐให้สัตยาบันในรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา ส่วนรัฐที่ก่อตั้งภายหลังยึดถือตามวันที่กฎหมายรับรองยกเว้นโอไฮโอซึ่งยึดถือวันก่อตั้งตามวันที่สภาคองเกรสรับรองในปี ค.ศ. 1953
ปัจจุบันนี้ สหรัฐอเมริกามีรัฐทั้งหมด 50 รัฐในประเทศ แต่เมื่อครั้งตั้งเป็นประเทศใหม่ ๆ นั้น ส่วนใหญ่ยังปักหลักกันอยู่ที่บริเวณตะวันออกของสหรัฐอเมริการิมมหาสมุทรแอตแลนติก จนกระทั่งเมื่อประชากรเพิ่มขึ้น และดินแดนส่วนอื่นที่ห่างไปทางตะวันตกก็ยังไม่มีผู้ใดบุกเบิก ดังนั้นชาวอเมริกันจึงเริ่มขยายอาณาเขตไปทางตะวันตก จนกระทั่งเมื่อขยายไปสุดเขตแดนตะวันตก สหรัฐอเมริกามีทั้งสิ้น 48 รัฐ แต่ต่อมาก็ได้ซื้อดินแดนอะแลสกาและฮาวาย และตั้งเป็นรัฐที่ 49 และ 50 ตามลำดับ
นอกจาก 50 รัฐที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ยังมีดินแดนอิสระที่เป็นเขตปกครองตนเอง ชื่อว่า ดิสตริกต์ออฟโคลัมเบีย (District of Columbia) ซึ่งแม้มิได้เป็นรัฐเต็มตัวเหมือนรัฐอื่น ๆ แต่ก็มีฐานะเทียบเท่ารัฐในการออกเสียงต่าง ๆ รวมทั้งการเลือกตั้งประธานาธิบดี ก็ต้องส่งตัวแทนลงเลือกตั้งตามอัตราส่วนที่ได้รับ รวมถึงมีผู้ว่าการเขตปกครองของตนเองเทียบเท่ากับผู้ว่าการของรัฐอื่น ๆ และประธานาธิบดีก็ต้องประจำอยู่ที่นี่ ดิสตริกต์ออฟโคลัมเบียนี้เรียกย่อ ๆ ว่า ดี.ซี. (D.C.) เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงของประเทศ คือ กรุงวอชิงตัน (Washington) เรียกเต็ม ๆ คือ วอชิงตัน ดี.ซี. ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออก ติดกับรัฐนิวยอร์ก ซึ่งกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. นี้เป็นคนละหน่วยกับรัฐวอชิงตันที่อยู่ฝั่งตะวันตก ด้านเหนือพรมแดนติดกับประเทศแคนาดา และมีเมืองหลวงชื่อโอลิมเปีย และมีเมืองท่าสำคัญคือซีแอตเทิล
หมายเหตุและอ้างอิง.
‡ รัฐเดิม 13 รัฐ ทั้งหมดก่อตั้งเป็นรัฐในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 แต่วันที่ในตารางด้านบนยึดถือตามวันที่ให้สัตยาบันในรัฐธรรมนูญ
* สภาคองเกรสยอมรับรัฐโอไฮโอในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1803 แต่มิได้บันทึกวันที่ยอมรับอย่างเป็นทางการไว้ในกฎหมาย ในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1953 สภาคองเกรสผ่านกฎหมายซึ่งมีผลย้อนหลังซึ่งกำหนดให้วันก่อตั้งรัฐโอไฮโอตรงกับวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1803 ซึ่งเป็นวันประชุมสภานิติบัญญัติรัฐโอไฮโอวันแรก
แฮงแมน
แฮงแมน อาจหมายถึง
รัฐบาลโลก (วันพีซ)
โอเอซิส (แก้ความกำกวม)
โอเอซิส อาจหมายถึง
โมนาโค
เขตเวลาออมแสงชาติยุโยปกลาง
เขตเวลาชาติยุโรปกลาง
เขตเวลากรุงมอสโคว์
ประเทศโมนาโค
อำเภอวังสะพุง
วังสะพุง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
อำเภอวังสะพุงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่อำเภอวังสะพุงเดิมแบ่งการปกครองออกเป็น 2 แขวงโดยยึดถือลำน้ำปวนเป็นเส้นแบ่งเขต (มีฐานะเป็นตำบลในปัจจุบัน) ทางฝั่งตะวันตกของลำน้ำปวนขึ้นอยู่กับเมืองหล่มสัก (ปัจจุบันคืออำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์) ของฝั่งตะวันออกของลำน้ำปวนขึ้นอยู่กับเมืองกมุทธาไสย (ปัจจุบันคือจังหวัดหนองบัวลำภู) ต่อมาปรากฏว่าแขวงทั้งสองมีพลเมืองหนาแน่นขึ้นจึงได้ยกฐานะเป็นอำเภอมีชื่อว่า อำเภอวังสะพุง เมื่อปี พ.ศ. 2440 โดยให้อยู่ในความปกครองของเมืองหล่มสัก ต่อมาในปี พ.ศ. 2450 ได้มีการจัดแบ่งเขตการปกครองใหม่ อำเภอวังสะพุง จึงถูกโอนมาขึ้นอยู่ในความปกครองของจังหวัดเลย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2451 จนถึงปัจจุบัน
ต่อมาท้องที่บางแห่งในเขตอำเภอวังสะพุงได้แบ่งแยกออกไปเป็นอำเภอดังต่อไปนี้
สำหรับอำเภอภูกระดึงต่อมาได้แบ่งท้องที่บางส่วนเป็นอำเภอผาขาว โดยตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2531 และยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 และแบ่งท้องที่บางส่วนเป็นอำเภอหนองหิน โดยตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 และยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2550 สรุปแล้วอำเภอวังสะพุงเดิมมีท้องที่ครอบคลุมถึง 6 อำเภอของจังหวัดเลยในปัจจุบัน
สภาพโดยทั่วไปเป็นภูเขาและที่ราบสูง โดยเฉพาะด้านทิศตะวันตกมีทิวเขาภูหลวงทอดยาวตลอดแนว เป็นต้น กำเนิดแหล่งน้ำหลายสาย เช่น แม่น้ำเลย แม่น้ำทบ แม่น้ำฮวย ส่วนทิศเหนือ ทิศใต้ และทิศตะวันออก เป็นที่ราบสูงสลับเตี้ย มีแม่น้ำปวนไหลผ่านแล้วไปบรรจบกับแม่น้ำเลย
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาและที่ราบสูง มีพื้นที่ราบลุ่มเพียงเล็กน้อย สูงจากระดับน้ำทะเลเฉลี่ยประมาณ 200-500 เมตร ทำให้ฤดูร้อนอากาศร้อนจัด ฤดูหนาวอากาศหนาวจัด มี 3 ฤดู คือ
อำเภอวังสะพุงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 144 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอวังสะพุงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
อำเภอเมืองเลย
เมืองเลย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
อำเภอเมืองเลยมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอเมืองเลย ก่อตั้งโดยชนเผ่าไทยที่อาณาจักรโยนกเชียงแสน โดยพ่อขุนบางกลางหาวและพ่อขุนผาเมือง ต่อมาในปี พ.ศ. 2396 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ทรงเห็นว่า หมู่บ้านแฮ่ที่อยู่ริมห้วยน้ำหมาน ใกล้แม่น้ำเลย มีผู้คนอพยมมาอยู่มากขึ้น จึงตั้งเป็นเมืองตามชื่อแม่น้ำเลยว่า เมืองเลย ต่อมาในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่ออำเภอเมือง จังหวัดเลย เป็น อำเภอกุดป่อง และเปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อ อำเภอเมืองเลย ในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 เนื่องจากเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดเลย
อำเภอเมืองเลยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 14 ตำบล 131 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเมืองเลยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
หลอดเลือดแดง
หลอดเลือดแดง  เป็นหลอดเลือดที่นำเลือดออกจากหัวใจไปยังทุกส่วนของร่างกาย หลอดเลือดแดงส่วนใหญ่ขนส่งเลือดที่มีออกซิเจน ยกเว้นหลอดเลือดแดงสู่ปอด (pulmonary artery) และหลอดเลือดแดงอัมบิลิคัล (umbilical artery) ที่แม้จะชื่อหลอดเลือดแดง แต่ขนส่งเลือดที่มีออกซิเจนต่ำไปยังอวัยวะที่เติมออกซิเจน
ระบบไหลเวียนโลหิตเป็นระบบที่สำคัญมากในการดำรงชีวิต หน้าที่โดยทั่วไปของระบบนี้คือการขนส่งออกซิเจนและสารอาหารไปยังเซลล์ต่างๆ รวมทั้งขนส่งคาร์บอนไดออกไซด์และของเสียออกจากเนื้อเยื่อ รักษา pH ให้เหมาะกับการดำรงชีวิต รวมถึงการขนส่งสาร โปรตีนอาทิฮีโมโกลบิน และเซลล์ในระบบภูมิคุ้มกัน
ในประเทศที่พัฒนาแล้ว สาเหตุของการเสียชีวิต 2 อันดับแรกคือโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด (myocardial infarction) และโรคหลอดเลือดสมอง (stroke) ซึ่งทั้งคู่ต่างเป็นผลมาจากความผิดปกติของการไหลของเลือดซึ่งเสื่อมสภาพไปตามอายุ (ดูเพิ่มที่ โรคท่อเลือดแดงและหลอดเลือดแดงแข็ง)
หลอดเลือดดำ
ในระบบไหลเวียนโลหิต หลอดเลือดดำ (vein) เป็นหลอดเลือดที่มีผนังสีคล้ำ ทำหน้าที่นำพาเลือดกลับเข้าสู่หัวใจ หน้าที่หลักของหลอดเลือดดำคือการขนส่งเลือดที่มีออกซิเจนต่ำจากเนื้อเยื่อกลับเข้าสู่หัวใจ ยกเว้นหลอดเลือดดำจากปอด (pulmonary vein) และหลอดเลือดดำอัมบิลิคัล (umbilical vein) ที่ขนส่งเลือดที่มีออกซิเจนสูง
ลักษณะของหลอดเลือดดำ.
ผนังของหลอดเลือดดำจะมีผนังบางกว่าหลอดเลือดแดง ประกอบด้วยเนื้อเยื่ออิลาสติกและกล้ามเนื้อเรียบน้อยกว่า นอกจากนี้หลอดเลือดดำยังมีความดันโลหิตภายใน ต่ำมากกว่าหลอดเลือดแดง อีกทั้งชั้นลูเมน (lumen) ของหลอดเลือดดำยังมีขนาดใหญ่กว่าหลอดหลอดแดงอีกด้วย
หลอดเลือดดำนำเข้าสู่หัวใจห้องขวา
เส้นเลือดดำ
เส้นเลือดแดง
หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้าย
ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้าย (left gastric artery) เป็นแขนงที่แยกออกมาจากหลอดเลือดแดงใหญ่ซิลิแอค (celiac trunk) วิ่งมาตามส่วนบนของส่วนโค้งเล็ก (lesser curvature) ของกระเพาะอาหาร แขนงของเส้นเลือดนี้เลี้ยงส่วนล่างของหลอดอาหาร หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้ายมีแขนงเชื่อม (anastomoses) กับหลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารขวา (right gastric artery) ซึ่งทำหน้าที่เลี้ยงส่วนล่าง
หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้ายอาจเกี่ยวข้องกับโรคแผลเปื่อยเพปติก (peptic ulcer disease) หากแผลทะลุผ่านชั้นเยื่อเมือก (mucosa) ของกระเพาะอาหารไปถึงแขนงของหลอดเลือดแดง จะทำให้เสียเลือดในกระเพาะอาหาร ซึ่งอาจทำให้เกิดอาการต่างๆ เช่น อาเจียนเป็นเลือด (hematemesis) หรืออุจจาระดำ (melaena)
Left gastric artery
บรรจบ พลอินทร์
บรรจบ พลอินทร์ หรือ จ๊อบ บรรจบ (16 ธันวาคม พ.ศ. 2501 - ) นักร้อง และนักดนตรีแนวเร็กเก้ ชาวไทย มีชื่อในการแสดงว่าวง "Job 2 Do"
บรรจบ พลอินทร์ เกิดที่ตำบลหนองตรุด อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง มีชื่อเล่นว่า จบ ไปใช้ชีวิตเล่นดนตรีตามสวนสาธารณะ และงานเทศกาลต่างๆ ที่เมืองนิวคาสเซิล ประเทศอังกฤษ นานถึง 17 ปี เพื่อนนักดนตรีต่างชาติเรียกว่า จ๊อบ จึงใช้ชื่อนี้ในการเล่นดนตรี เคยได้รับรางวัลศิลปินข้างถนนยอดเยี่ยม จัดประกวดที่รอยัลคอนเสิร์ต ฮอลล์ เมืองกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ เมื่อ พ.ศ. 2538 มีผลงานบันทึกเสียงชุดแรกเมื่อ พ.ศ. 2543 ชื่อชุด "Job 2 Do" กับจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม สีสันอวอร์ด ประจำปี พ.ศ. 2543 เมื่อกลางเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544
บรรจบแต่งงานแล้วกับ Dorothy Lemanczyk พลอินทร์ ภรรยาชาวเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันใช้ชีวิตอยู่แถบทะเลอันดามัน จังหวัดกระบี่ และเล่นดนตรีเพื่อสังคม
ผลงานชุดล่าสุดของบรรจบเริ่มเป็นที่นิยม เนื่องจากเพลง "ลืมไม่ลง" ได้รับเลือกเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ไทยเรื่อง "สวยลากไส้" และเพลง "แด่คนช่างฝัน" ได้รับเลือกเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ "พลอย" ของ เป็นเอก รัตนเรือง
ในปี พ.ศ. 2551 เพลง "ดูเธอทำ" ยังได้เป็นเพลงประกอบโฆษณาทางโทรทัศน์ ของผลิตภัณฑ์รังนกตราสก๊อตต์ และถูกนำมาร้องโดยศรัณยู วงศ์กระจ่าง ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 ทั้งสองคนได้ร้องเพลงนี้ร่วมกันบนเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่สะพานชมัยมรุเชฐ เมื่อคืนวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2551
หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารขวา
หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารขวา (right gastric artery หรือ pyloric artery) ออกมาจากหลอดเลือดแดงตับ เหนือต่อกระเพาะอาหารส่วนไพลอรัส (pylorus) ทอดลงมายังปลายส่วนไพลอรัสของกระเพาะอาหาร และผ่านจากขวาไปซ้ายตามแนวของส่วนโค้งเล็ก (lesser curvature) ของกระเพาะอาหาร และให้แขนงไปเลี้ยงส่วนนั้น หลอดเลือดนี้ยังมีแขนงเชื่อม (anastomoses) กับหลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้าย (left gastric artery)
Right gastric artery
Pyloric artery
อ.เมืองเลย
อ.วังสะพุง
โอเอซิส
ในทาง ภูมิศาสตร์ โอเอซิส หมายถึงอาณาบริเวณส่วนใดของทะเลทราย ที่มีพืชขึ้นอยู่ในลักษณะที่ไม่ใช่สังคมพืชทะเลทราย ซึ่งโดยปกติ จะปรากฏรอบๆตาน้ำ หรือแหล่งน้ำประเภทอื่นๆ โอเอซิสมักเป็นแหล่งพักพิงของสัตว์ต่างๆ และอาจรวมถึงมนุษย์ด้วย หากโอเอซิสนั้นมีพื้นที่มากพอ ตำแหน่งที่ตั้งของโอเอซิสนั้น มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ในการค้า หรือการขนส่งผ่านทะเลทราย กองคาราวานจำเป็นที่จะต้องแวะพักยังโอเอซิสต่างๆ เพื่อสะสมน้ำและอาหาร ในการเดินทางต่อๆไป
Australia continent
ทะเลทรายซะฮารา
โครงการยกระดับมาตรฐานอุตสาหกรรม
Bangpakong Power Plant
โครงการจับคู่ธุรกิจ
เซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส
เซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส  เป็นเซนต์เซย์ย่าในรูปแบบหนังสือการ์ตูนอย่างเป็นทางการอีกภาคหนึ่ง แต่งเนื้อเรื่องโดย มาซามิ คุรุมาดะ วาดภาพโดย ชิโอริ เทชิโรงิ เนื้อเรื่องกล่าวถึงสงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งก่อน เช่นเดียวกับภาค Next Dimension ซึ่งทั้ง 2 ภาคนี้มีเนื้อเรื่องที่ขนานกัน แต่มีความสัมพันธ์กันเพียงแค่บางส่วน ปัจจุบันภาคนี้ในญี่ปุ่นตีพิมพ์ออกมาแล้ว 114 ตอน ส่วนฉบับรวมเล่มออกมาถึงเล่ม 13 และได้รับการสร้างเป็นโอวีเอโดย TMS ในปี 2552
ในประเทศไทย เซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร VIVA Friday โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ส่วนฉบับรวมเล่มออกมาถึงเล่ม 15
เนื้อเรื่องได้กล่าวถึงเรื่องราวก่อนสงครามศักดิ์สิทธิ์ในภาคปัจจุบัน ประมาณ 243 ปี ในช่วงสงครามศักดิ์สิทธิ์ระหว่างอาธีน่าและเจ้านรกฮาเดสเมื่อครั้งก่อน แก่นของเรื่องพูดถึงความสัมพันธ์และคำสัญญาระหว่างกลุ่มเด็กกำพร้ากลุ่มหนึ่ง ประกอบด้วย เซนต์เพกาซัสชาติก่อนของเซย์ย่าที่ชื่อ "เท็มมะ" ซึ่งเป็นเพื่อนรักกับ "อาโรน" ผู้ที่ถูกเลือกเป็นร่างทรงของเจ้านรกฮาเดส และเป็นพี่ชายของ "ซาชา" เทพีอาธีน่าในภาคนี้ โดยภาคนี้จะจบลงด้วยการมีชีวิตรอดของ 2 เซนต์ คือ ไลบร้า โดโก และ เอเรียส ชิออน ซึ่งได้เป็นเคียวโกคนใหม่ในเวลาต่อมา ตามเนื้อเรื่องของเซนต์ เซย์ย่า ภาคแรก
รายชื่อตอนทั้งหมด.
เล่มที่ 1.
ออกวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2550
เล่มที่ 2.
ออกวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2550
เล่มที่ 3.
ออกวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
เล่มที่ 4.
ออกวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2551
เล่มที่ 5.
ออกวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2551
เล่มที่ 6.
ออกวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2551
เล่มที่ 7.
ออกวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2551
เล่มที่ 10.
ตัวละครบนหน้าปก.
เล่มที่ 11
ตัวละครบนหน้าปก
ตอนที่ยังไม่ได้รวมเป็นรูปเล่ม (ในประเทศไทย).
เล่ม 13
ตัวละครหน้าปก
อควาเรียส เดเจล
ยูนิตี้
เล่ม 17
ไลบร้า โดโก
ภาคตำนานเจ้านรก The Lost Canvas
โครงการกองทุนฟื้นฟูสภาพเครื่องจักร
เซนต์เซย่า ภาคตำนานเจ้านรก
หลอดเลือดแดงท้อง
หลอดเลือดแดงท้อง หรือ หลอดเลือดแดงซีลิแอก  เป็นแขนงใหญ่แขนงแรกของเอออร์ตาส่วนท้อง (abdominal aorta) มีความยาว 1.25 เซนติเมตร แตกแขนงมาจากเอออร์ตาตรงกับตำแหน่งกระดูกสันหลังส่วนอกชิ้นที่ 12 (T12) ในมนุษย์ และเป็นหนึ่งในสามแขนงของเอออร์ตาส่วนท้องที่ออกมาทางด้านหน้าในแนวกลางลำตัว ซึ่งอีก 2 แขนง ได้แก่ หลอดเลือดแดงเยื่อแขวนลำไส้ด้านบน และด้านล่าง (superior and inferior mesenteric arteries)
หลอดเลือดแดงซีลิแอกแตกออกเป็น 3 แขนงใหญ่
หลอดเลือดแดงซีลิแอกอาจให้แขนงหลอดเลือดแดงกะบังลมล่าง (inferior phrenic arteries)
บริเวณที่เลี้ยง.
หลอดเลือดแดงซีลิแอกให้เลือดที่มีออกซิเจนสูงไปเลี้ยงตับ, กระเพาะอาหาร, หลอดอาหารส่วนท้อง, ม้าม และครึ่งบนของลำไส้เล็กส่วนต้นและตับอ่อน โครงสร้างทั้งหมดดังกล่าวในระยะเอ็มบริโอคือ foregut (เช่นเดียวกัน หลอดเลือดแดงซุพีเรียร์มีเซนเทอริคและหลอดเลือดแดงอินฟีเรียมีเซนเทอริคให้เลือดไปเลี้ยงโครงสร้างที่เจริญมาจาก midgut และ hindgut ในระยะเอ็มบริโอตามลำดับ สังเกตว่าทั้งสามแขนงที่แตกออกทางด้านหน้าจากหลอดเลือดแดงเอออร์ตาส่วนท้องนี้แตกต่างกันและทดแทนกันไม่ได้ แม้ว่าจะมีแขนงปลายเชื่อมต่อกันก็ตาม)
หลอดเลือดแดงซีลิแอกเป็นแหล่งให้เลือดที่สำคัญ เพราะว่าแขนงที่เชื่อมต่อกันระหว่างหลอดเลือดใหญ่ที่เลี้ยงทางเดินอาหารทั้งสามนั้นไม่เพียงพอที่จะให้เลือดมาทดแทนกันได้ ดังนั้นหลอดเลือดนี้ไม่สามารถถูกอุดกั้นได้ การอุดตันของหลอดเลือดแดงซีลิแอกจะทำให้โครงสร้างที่เลือดเลี้ยงไม่พอตายได้
การระบาย.
หลอดเลือดแดงซีลิแอกเป็นหลอดเลือดแดงหลักเดียวที่เลี้ยงอวัยวะในระบบทางเดินอาหารส่วนท้องและไม่มีหลอดเลือดดำชื่อเดียวกัน
เลือดส่วนใหญ่ที่กลับออกมาจากอวัยวะในระบบทางเดินอาหาร (รวมทั้งจากบริเวณที่หลอดเลือดแดงซีลิแอกให้แขนง) จะกลับออกไปที่ตับโดยผ่านระบบหลอดเลือดดำพอร์ทัล
ในทางตรงข้ามการลำเลียงเลือดจาก midgut และ hindgut จะผ่านมาทางหลอดเลือดดำซุพีเรียร์มีเซนเทอริค (superior mesenteric vein) และหลอดเลือดดำอินฟีเรียมีเซนเทอริค (inferior mesenteric vein) ตามลำดับ เลือดดำไหลกลับจากหลอดเลือดแดงซีลิแอกอาจผ่านมาทางหลอดเลือดดำม้าม (splenic vein) ไปยังหลอดเลือดดำพอร์ทัล (hepatic portal vein) หรือผ่านทางสาขาเล็ก ๆ ของระบบหลอดเลือดดำพอร์ทัล
หลอดเลือดดำม้าม (splenic vein) ขนส่งบิลิรูบิน (bilirubin) ซึ่งเป็นของเสียจากกระบวนการเมตาบอลิซึมของฮีโมโกลบิน ไปยังตับเพื่อขับถ่ายออกทางท่อน้ำดี
Celiac artery
Celiac trunk
หลอดเลือดแดงแขน
หลอดเลือดแดงแขน  เป็นหลอดเลือดหลักของต้นแขน ต่อเนื่องมาจากหลอดเลือดแดงรักแร้ (axillary artery) และเริ่มจากขอบล่างของกล้ามเนื้อเทเรส เมเจอร์ (teres major muscle) ต่อเนื่องลงมาตามแขน จนกระทั่งถึงแอ่งแขนพับ (cubital fossa) บริเวณข้อศอก จนกระทั่งสิ้นสุดเมื่อหลอดเลือดนี้แยกออกเป็นหลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery) และหลอดเลือดแดงอัลนา (ulnar artery) ที่ทอดลงมาตามปลายแขน (forearm) ในบางคน ตำแหน่งแยกนี้อาจแยกก่อนถึงแอ่งแขนพับ ทำให้พบหลอดเลือดแดงเรเดียลและอัลนาในต้นแขน
เราสามารถคลำชีพจรได้จากหลอดเลือดแดงแขนทางด้านหน้าของข้อศอกและอาจใช้เครื่องฟังตรวจ (stethoscope) และมาตรความดันเลือด (sphygmomanometer) เพื่อวัดความดันโลหิต
ลักษณะที่ brachial artery มี brachial vein สองเส้นทอดขนาบ เราเรียกลักษณะเช่นนี้ว่า venae commitant
หลอดเลือดแดงแขนมีแขนงต่างๆ แยกออกตามเส้นทางที่หลอดเลือดผ่าน แขนงเหล่านี้เลี้ยงกล้ามเนื้อของต้นแขน เช่น กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ, กล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรกิไอ และให้แขนงเชื่อมต่อในข้อศอกและ (เหมือนในหลอดเลือดแดงรักแร้) ไหล่
เมทินี กิ่งพโยม
โรงเรียนชลประทานวิทยา
โรงเรียนชลประทานวิทยา เป็นโรงเรียนเอกชนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจังหวัดนนทบุรี โดยมีกรมชลประทานเป็นเจ้าของ ตั้งอยู่เลขที่ 201 หมู่ 1 ถนนติวานนท์ ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120 สังกัดสำนักบริหารงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน สังกัดเขตพื้นที่การศึกษานนทบุรี เขต 2
โรงเรียนชลประทานวิทยา มีเนื้อที่ประมาณ 56 ไร่ มีอาคารเรียน 10 หลังและอาคารเรียนประกอบล้อมรอบสนามฟุตบอล และสนามกรีฑา ผังของโรงเรียนท่านอาจารย์ประหยัด ไพทีกุล นำแบบอย่างมาจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันโรงเรียนชลประทานวิทยามีนักเรียน 6,482 คน ชาย 3,378 คน หญิง 3,104 คน มีครู 305 คน มีห้องเรียนทั้งหมด 138 ห้องในปีการศึกษา 2551 และเพิ่มขึ้นเป็น 141 ในปีการศึกษา 2557 โดยโรงเรียนชลประทานวิทยาทำการสอนนักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายเปิดสอน 4 แผนการเรียนคือ
ปีการศึกษา 2561 นายเลอศักดิ์ ริ้วตระกูลไพบูลย์ เป็นผู้จัดการ และดร.นิตยา เทพอรุณรัตน์ เป็นผู้อำนวยการ