pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เนื่องจากมีผู้โดยสารมาใช้บริการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดความแออัด กระทรวงคมนาคมจึงได้อนุมัติงบประมาณในการปรับปรุงท่าอากาศยานขอนแก่น วงเงิน 2,200 ล้านบาท ได้รับการอนุมัติเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2560 โดยแยกเป็น การก่อสร้างอาคารจอดรถหลังใหม่ 7 ชั้น และปรับปรุงอาคารจอดรถหลังเดิมให้สามารถรองรับรถยนต์ได้มากกว่า 1,200 คัน และอาคารผู้โดยสารเป็นอาคารเดิมแต่จะปรับปรุง และขยายขนาดตัวอาคารเก่าออกไป เป็น 45,500 ตารางเมตร โดยมีบันไดเลื่อนในปัจจุบันเป็นจุดกึ่งกลางของอาคารผู้โดยสารใหม่ เป็นอาคาร 3 ชั้น แบ่งเป็น
ซึ่งได้เริ่มก่อสร้างในวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2561 โดยอาคารผู้โดยสารใหม่นี้จะสามารถรองรับให้บริการผู้โดยสารได้มากกว่า 5.5 ล้านคนต่อปี โดยจะแล้วเสร็จในปี 2564 ซึ่งจะเพิ่มความสามารถในการให้บริการเที่ยวบินพาณิชย์ รองรับเครื่องบินขนาดใหญ่ Airbus A330 , Boeing 777 รวมไปถึงเครื่องบินขนาดกลาง อย่าง Airbus A320 และ Boeing 737 สำหรับการบินต่างประเทศ ซึ่งเมื่อแล้วเสร็จจะทำให้ท่าอากาศยานขอนแก่น มีสะพานเทียบเครื่องบินถึง 4 สะพาน กลายเป็นท่าอากาศยานขนาดใหญ่ และทันสมัยที่สุดของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
นอกจากนี้ กรมท่าอากาศยานยังได้ขอรับงบประมาณปี 2563 ในการขยายลานจอดอากาศยานและแท็กซี่เวย์ เพื่อให้สามารถรองรับอากาศยานเพิ่มขึ้นจาก 5 ลำ เป็น 11 ลำ ในเวลาเดียวกัน ซึ่งเริ่มก่อสร้างเมื่อต้นปีพ.ศ. 2565
ท่าอากาศยานขอนแก่นตั้งอยู่ห่างจากทางหลวงแผ่นดินสาย 12 (ขอนแก่น – เลย) 2 กิโลเมตร ซึ่งห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันตกประมาณ 8 กิโลเมตร มีอาคารจอดรถหลังที่ 1 ซึ่งสูง 5 ชั้น สามารถจอดรถยนต์ได้ 480 คัน และบริเวณชั้น 2 และ 3 ได้จัดให้เป็นที่จอดรถจักรยานยนต์
ที่ท่าอากาศยานมีบริการรถเช่าอยู่หน้าทางออกจากบริเวณสายพานรับกระเป๋า และบริการแท็กซี่ของท่าอากาศยานซึ่งอยู่บริเวณทางออกไปยังอาคารจอดรถหลังที่ 1
เกาะอีสเตอร์
เกาะอีสเตอร์ ; เกาะราปานูอี  หรือ เกาะปัสกัว  ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ในการปกครองของประเทศชิลี ตัวเกาะห่างจากฝั่งประเทศชิลีไปทางทิศตะวันตกกว่า 3,600 กิโลเมตร เกาะที่ใกล้เกาะอีสเตอร์มากที่สุดอยู่ห่างฝั่งจากถึง 2,000 กิโลเมตร จึงได้ชื่อว่าเป็นสถานที่อันโดดเดี่ยวแห่งหนึ่งของโลก ลักษณะของเกาะมีขนาดเล็ก มีพื้นที่เพียง 160 ตารางกิโลเมตร มีความยาว 25 กิโลเมตร
ปี ค.ศ. 1680 เป็นช่วงที่ชาวเผ่าสองเผ่าที่อยู่บนเกาะ ซึ่งมีชนเผ่าหูสั้น (คาดว่าเป็นพวกที่มาจากเกาะแถบโปลีนีเซีย) กับเผ่าหูยาว (คาดว่ามาจากอเมริกาใต้) ซึ่งอยู่อย่างสงบมาช้านานได้ทะเลาะกันและทำสงครามกัน ทำให้ป่าเริ่มหมด สภาพดินเริ่มเสื่อมลง เผ่าหูสั้นซึ่งมีประชากรน้อยกว่ากลับชนะเผ่าหูยาว และช่วงที่ทำการรบอยู่นั้น พวกชาวเผ่าหูสั้นก็ได้ทำลายรูปปั้นหินและโคนรูปเกาะสลักเป็นจำนวนมาก หลังจากนั้นได้มีสงครามและความอดอยากเกิดขึ้นบ่อยครั้ง
ในปี ค.ศ. 1722 นักเดินเรือชาวดัตช์นำโดย ยาโกบ โรคเคเฟน (Jacob Roggeveen) เป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่เข้ามาถึงได้เดินทางมาพบเกาะนี้ในวันอาทิตย์อีสเตอร์ และได้ค้นพบว่าบนเกาะมีชนเผ่าอาศัยอยู่สองเผ่า และได้ตั้งชื่อเกาะให้ตรงกับวันที่ได้พบคือวันอีสเตอร์
ในปี ค.ศ. 1770 นักเดินเรือชาวสเปนที่เดินทางมาจากเปรูได้ค้นพบเกาะนี้อีกครั้ง ซึ่งขณะนั้นบนเกาะมีซึ่งมีชาวพื้นเมืองอาศัยอยู่ มีประชากรราว 3,000 คน แต่สี่ปีให้หลังจากนั้น กับต้นเจมส์ คุกที่เดินทางสำรวจแถบแปซิฟิกครั้งที่สอง ก็ได้พบเกาะอีสเตอร์ ซึ่งขณะนั้นประชากรบนเกาะเหลืออยู่เพียง 600-700 คน และมีผู้หญิงอยู่เพียง 30 คนเท่านั้น (มีการเล่าต่อกันมาว่าอาจเกิดจากการที่ผู้หญิงและเด็กถูกจับกิน จึงทำให้เด็กกับผู้หญิงลดน้อยลง) ตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 จำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย
ในปี ค.ศ. 1862 รัฐบาลเปรูได้กวาดต้อนชาวพื้นเมืองชายประมาณ 1,000 คนไปเป็นทาสบนแผ่นดินใหญ่ แต่ไม่กี่เดือนให้หลัง หลังจากทาส 15 คนที่ได้รับการปล่อยตัวเพื่อกลับมาที่เกาะ ก็ได้นำเชื้อไข้ทรพิษกลับเข้ามาด้วย ทำให้ชาวเกาะซึ่งไม่มีภูมิคุ้มกันได้ติดโรคร้ายไปด้วย ทำให้ประชากรลดลงไปมาก
จากการที่ชาวพื้นเมืองไม่ได้บันทึกอะไรไว้เลย สิ่งที่ถ่ายทอดไปสู่คนรุ่นหลังคือเล่าจากปากต่อปาก ต้นตอของสิ่งต่าง ๆ จึงได้ตายหายไปพร้อมกับชาวพื้นเมืองที่ลดจำนวนลงไปด้วย แม้จะมีข้อความสัญลักษณ์ แต่ก็ไม่สามารถถอดความได้ และยังหาคำอธิบายไม่ได้ว่าชาวเกาะอีสเตอร์ได้อพยพมาจากที่ใด
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ประเทศชิลีก็ได้ผนวกเกาะอีสเตอร์เข้าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศในปี ค.ศ. 1888 หลังจากนั้นประชากรบนเกาะก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง
รูปสลักหินขนาดยักษ์.
ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ที่มาของชาวพื้นเมืองบนเกาะ แต่ชาวพื้นเมืองก็ได้สร้างรูปสลักยักษ์ขึ้น ซึ่งสร้างจากหินและกากแร่ภูเขาไฟหรือหินบะซอลต์ ซึ่งรูปสลักในยุกแรกจะเป็นรูปสลักคนนั่งคุกเข่าในช่วงประมาณ ค.ศ. 380 ในยุคถัดมาเริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1100 จะสลักเป็นรูปที่เรียกว่า โมไอ ซึ่งเป็นที่โดดเด่นทั่วไปบนเกาะ
วิจิตร คุณาวุฒิ
วิจิตร คุณาวุฒิ หรือ คุณาวุฒิ (23 มกราคม พ.ศ. 2465 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2540) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ภาพยนตร์และละคร) ประจำปี พ.ศ. 2530 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ไทยคนเดียวที่ได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ติดต่อกัน 4 ปีซ้อน ระหว่างปี พ.ศ. 2505-2508 จนได้รับฉายาว่า เศรษฐีตุ๊กตาทอง
วิจิตร คุณาวุฒิ เป็นศิษย์เก่าวชิราวุธวิทยาลัย สมรสกับ นางทองปอนด์ คุณาวุฒิ (โกมลภิส) มีบุตรชายคือ คณิต คุณาวุฒิ
วิจิตรเป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ร่วมสมัยกับ ส. อาสนจินดา อิศรา อมันตกุล และประมูล อุณหธูป เคยมีผลงานเขียนเรื่องสั้นที่มีชื่อเสียง เรื่อง "น้ำตาจำอวด" และ "โสเภณีร้องไห้" เริ่มมีชื่อเสียงจากในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์จากผลงานกำกับเรื่อง "มรสุมสวาท" จากบทประพันธ์ของอิศรา อมันตกุล นำแสดงโดย ชนะ ศรีอุบล ขิ่นเลส่วย นางเอกชาวพม่า
ส่วนมาก วิจิตร คุณาวุฒิ มักจะนำนวนิยายชื่อดังมาสร้างเป็นภาพยนตร์ เช่น นวนิยายของ กฤษณา อโศกสิน ได้แก่ "ดวงตาสวรรค์", "น้ำเซาะทราย", "ป่ากามเทพ" และ "เมียหลวง"
วิจิตร คุณาวุฒิ ได้รับรางวัลกินรีเกียรติยศ "Lifetime Achievement Award" เพื่อเป็นการยกย่องเชิดชูเกียรติ ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพ 2548 (2005 Bangkok International Film Festival) เมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2548
รางวัลผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
รางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
รางวัลลำดับภาพยอดเยี่ยม
คุณาวุฒิ
ราชวงศ์ตองอู
ราชวงศ์ตองอู (; , [tàuɴŋù kʰɪʔ] "เต่าง์หงู่คิ") ราชวงศ์ที่ 2 ในประวัติศาสตร์พม่า ภายหลังจากราชวงศ์พุกาม ราชวงศ์แรกล่มสลายลงจากการรุกรานของชาวมองโกลโดยกุบไลข่าน
พระเจ้าเมงจีโย ได้รวบรวมชาวพม่าที่หลงเหลืออยู่อย่างกระจัดกระจาย โดยสถาปนาเมืองตองอูขึ้นเป็นราชธานี เพราะเป็นเมืองที่อยู่ในขุนเขาซึ่งเป็นปราการที่เข้มแข็ง ตองอูเข้มแข็งขึ้นมารัชสมัยของ พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ พระโอรสของพระองค์ที่ขึ้นครองราชย์ต่อมา โดยได้แผ่อาณาเขตของอาณาจักรขยายไปรอบด้าน เช่น แปร, พะสิม อังวะ, ยะไข่ และที่สำคัญที่สุดคือ หงสาวดี อันเป็นอาณาจักรเดิมของมอญ ซึ่งเป็นศัตรูที่สำคัญของพม่า
ยุคสมัยของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ได้ครอบคลุมอาณาจักรพม่าทั้งตอนบนและตอนล่างลุ่มน้ำอิระวดี อีกทั้งได้บุคลากรที่สำคัญ เช่น มหาอุปราชาบุเรงนอง, เมงเยสีหตู ร่วมกันสร้างอาณาจักรให้ยิ่งใหญ่ เข้มแข็ง และได้ย้ายเมืองหลวงจากตองอูมายังหงสาวดี
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ เมืองต่าง ๆ ที่เคยขึ้นต่ออาณาจักร ก็แข็งเมืองไม่ยอมขึ้นตรงต่อไป มีกบฏเกิดขึ้นมากมาย มหาอุปราชาบุเรงนองต้องใช้เวลาปราบปรามอยู่ราวอีก 2-3 ปี จึงจะได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์
ในรัชสมัยของพระเจ้าบุเรงนอง ได้แผ่อาณาเขตของอาณาจักรตองอู ให้กว้างขวางยิ่งขึ้นโดยครอบคลุมตั้งแต่ลุ่มน้ำอิระวดี ลุ่มน้ำเจ้าพระยา ไปจรดถึงลุ่มน้ำโขงในลาว มีเมืองเป็นประเทศราชต่าง ๆ มากมาย เช่น เชียงใหม่, ฉาน, อยุธยา, ล้านช้าง, กัมพุช เป็นต้น จนได้การขนานพระนามว่าเป็น "พระเจ้าชนะสิบทิศ"
แต่ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าบุเรงนอง ศูนย์กลางอำนาจของอาณาจักรถูกสั่นคลอน เนื่องจากการปกครองอย่างแข็งกร้าว ไร้ไมตรีของพระเจ้านันทบุเรง พระราชโอรสของพระองค์ เมืองที่เคยขึ้นเป็นประเทศราชต่าง ๆ ต่างแข็งเมืองและได้ประกาศอิสรภาพ ทำสงครามรบพุ่งกันตลอดมา เช่น แปร, อังวะ, อยุธยา เป็นต้น ในที่สุดเมืองทั้งหลายเหล่านี้ก็แตกแยกกระจัดกระจายออกไป
และภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้านันทบุเรง ราชวงศ์ตองอูก็ยังได้สืบราชสมบัติต่อมา แต่ไม่มีกษัตริย์พระองค์ใดที่เข้มแข็งพอที่จะก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำกอบกู้อาณาจักรขึ้นมา แม้นจะมีความพยายามจากพระเจ้าอโนเพตลุน ราชนัดดาของพระเจ้าบุเรงนอง ซึ่งเรียกกันว่า "ยุคนยองยาน" (Nyaungyan Dynasty) แต่ก็สำเร็จเพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ หลังจากยุคนี้แล้ว มอญสามารถตั้งตัวได้และขึ้นมาเป็นใหญ่แทน ก่อนที่ทางพม่าจะสถาปนาศูนย์กลางอำนาจขึ้นมาอีกครั้งในสมัยพระเจ้าอลองพญา
ในทางวิชาการ นักประวัติศาสตร์ได้แบ่งราชวงศ์ตองอูไว้เป็น 2 ยุค คือ ราชวงศ์ตองอูตอนต้น กินระยะเวลาตั้งแต่ พ.ศ. 2029 - พ.ศ. 2142 คือตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าเมงจีโยจนถึงพระเจ้านันทบุเรง และราชวงศ์ตองอูตอนปลายหรือยุคหลัง ตั้งแต่ พ.ศ. 2140 - พ.ศ. 2295 ตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้านยองยานจนถึงการสถาปนาอำนาจขึ้นมาของพระเจ้าอลองพญา
จักรพรรดิคังซี
จักรพรรดิคังซี  หรือพระนามเต็ม อ้ายซินเจฺว๋หลัวเสฺวียนเย่ (愛新覺羅玄燁 Àixīn-Juéluó Xuányè) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์ชิง และเป็นจักรพรรดิราชวงศ์ชิงองค์ที่ 2 ที่ปกครองเหนือแผ่นดินจีน
จักรพรรดิคังซีครองสิริราชสมบัติทั้งสิ้น 61 ปี (จากปี ค.ศ. 1661 ถึงปี ค.ศ. 1722) ทำให้พระองค์เป็นจักรพรรดิที่ครองสิริราชสมบัติยาวนานที่สุดใน ประวัติศาสตร์จีน (แม้ว่าพระราชนัดดาของพระองค์ จักรพรรดิเฉียนหลง จะมีพระราชอำนาจ โดยพฤตินัย ในช่วงสมัยที่ยาวนาน) และเป็นหนึ่งใน พระมหากษัตริย์ที่ครองสิริราชสมบัติยาวนานที่สุดในโลก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพระองค์เสด็จขึ้นครองบัลลังก์เมื่อพระชนมายุได้ 7 พรรษา อำนาจที่แท้จริงตลอดหกปีอยู่ที่ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ สี่คนและพระอัยยิกาของพระองค์ จักรพรรดินีเซี่ยวจฺวัง พระพันปีหลวง
จักรพรรดิคังซีถือเป็นหนึ่งในจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจีน พระองค์ปราบ กบฏสามเจ้าศักดินา โจมตี อาณาจักรทุงหนิง ใน ไต้หวัน และกบฏมองโกลจำนวนมากในภาคเหนือและภาคตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อให้ยอมจำนนต่อการปกครองของต้าชิง และปิดกั้น อาณาจักรซาร์รัสเซีย ใน แม่น้ำอามูร์ และปกป้อง และ
รัชสมัยของจักรพรรดิคังซีนำมาซึ่งเสถียรภาพอันยาวนานและความมั่งคั่งสัมพัทธ์หลังจากหลายปีของสงครามและความวุ่นวาย พระองค์เริ่มสมัยที่เรียกว่า ยุครุ่งเรืองของคังซีและเฉียนหลง ซึ่งคงอยู่ต่อไปหลายชั่วอายุคนหลังจากที่พระองค์สวรรคต ราชสำนักของพระองค์ยังประสบความสำเร็จในด้านวรรณกรรมเช่นการรวบรวม พจนานุกรมคังซี
ต้นรัชสมัย.
จักรพรรดิคังซีประสูติเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1654 เป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิชุ่นจื้อ และ จักรพรรดินีเซี่ยวคังจาง ที่ พระตำหนักจิ่งเหริน พระราชวังต้องห้าม กรุงปักกิ่ง จักรพรรดิคังซีมีพระนามเดิมว่า เสฺวียนเย่  พระองค์ขึ้นครองสิริราชสมบัติเมื่อพระชนมายุได้ 7 พรรษา (หรือ 8 ตามการคำนวณอายุแบบเอเชียตะวันออก) เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1661 ศักราช คังซี ของพระองค์เพิ่งจะเริ่มใช้เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1662 วันแรกของปีจันทรคติถัดมา
เฮอร์เบิร์ต ไจลส์ นักวิชาการจีนศึกษาพรรณนาถึงจักรพรรดิคังซีโดยอาศัยแหล่งข้อมูลร่วมสมัยว่า "ค่อนข้างสูงและสมส่วน พระองค์ชอบการออกกำลังกายแบบลูกผู้ชาย และอุทิศเวลาสามเดือนต่อปีในการออกล่า ดวงพระเนตรขนาดใหญ่เป็นประกายบนพระพักตร์ของพระองค์ ซึ่งมีไข้ทรพิษเป็นรูพรุน"
ก่อนที่จักรพรรดิคังซีจะเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติ จักรพรรดินีเซี่ยวจฺวัง พระพันปีหลวง (ในพระนามของ จักรพรรดิชุ่นจื้อ) ได้แต่งตั้งบุคคลผู้ทรงอำนาจคือ สั่วหนี เอ๋าไป้ ซูเค่อซาฮา และ เออปี้หลุน เป็น ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ สั่วหนีถึงแก่กรรมหลังจากที่หลานสาวของเขากลายเป็น จักรพรรดินีเซี่ยวเฉิงเหริน ทิ้งให้ซูเค่อซาฮากับเอ๋าไป้อยู่ในการเมือง ในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจอันดุเดือด เอ๋าไป้ประหารชีวิตซูเค่อซาฮาและยึดอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพียงผู้เดียว
ในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1662 ผู้สำเร็จราชการมีคำสั่งให้กวาดล้างครั้งใหญ่ในภาคใต้ของจีนโดยการอพยพประชากรออกจากชายทะเลเพื่อตอบโต้ขบวนการต่อต้านที่เริ่มต้นโดยผู้ภักดีต่อราชวงศ์หมิงภายใต้การนำของขุนพลหมิงในไต้หวัน เจิ้ง เฉิงกง หรือ โคซิงกา
ในปี ค.ศ. 1669 จักรพรรดิคังซีได้จับกุมเอ๋าไป้ด้วยความช่วยเหลือจากพระอัยยิกาของพระองค์ จักรพรรดินีเซี่ยวจฺวัง พระพันปีหลวง ที่ได้เลี้ยงดูพระองค์ และเริ่มต้นปกครองจักรวรรดิด้วยพระองค์เอง พระองค์ระบุประเด็นที่น่ากังวลสามประเด็น การควบคุมอุทกภัยของ แม่น้ำหวง ซ่อมแซม คลองใหญ่ ปราบ กบฏสามเจ้าศักดินา ในจีนทางตอนใต้ พระอัยยิกามีอิทธิพลต่อพระองค์อย่างมากและพระองค์ดูแลพระนางด้วยพระองค์เองจนกระทั่งพระนางสวรรคตในปี ค.ศ. 1688
ความสำเร็จทางทหาร.
กองทัพหลักของจักรวรรดิต้าชิง กองทัพ แปดกองธง เสื่อมถอยลงภายใต้จักรพรรดิคังซี โดยมีขนาดเล็กกว่าที่เคยอยู่ในจุดสูงสุดภายใต้จักรพรรดิ หฺวัง ไถจี๋ และช่วงต้นรัชสมัยของ จักรพรรดิชุ่นจื้อ อย่างไรก็ตามยังมีขนาดใหญ่กว่าในรัชสมัยของ จักรพรรดิยงเจิ้ง และ จักรพรรดิเฉียนหลง นอกจากนี้ กองธงเขียวยังคงทรงพลังด้วยขุนพลเช่น ตูไห่ เฟย์ หยางกู จาง หย่ง โจว เพ่ย์กง ชื่อ หลัง มู่ จาน ชุน ชื่อเก๋อ และ หวัง จิงเป่า
สาเหตุหลักของการเสื่อมถอยนี้คือการเปลี่ยนแปลงระบบระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิคังซีและจักรพรรดิเฉียนหลง จักรพรรดิคังซียังคงใช้ระบบทหารตามอย่างรัชกาลก่อน ซึ่งมีประสิทธิภาพและเข้มงวด ตามระบบ แม่ทัพที่กลับมาจากการสู้รบเพียงลำพัง (คนของเขาตายหมด) จะถูกประหารชีวิต เช่นเดียวกันสำหรับทหารราบ สิ่งนี้มีขึ้นเพื่อกระตุ้นทั้งแม่ทัพและทหารต้องต่อสู้อย่างกล้าหาญในสงครามเพราะไม่มีประโยชน์สำหรับผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวในการต่อสู้
โดยรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง ผู้บัญชาการทหารหละหลวม และการฝึกของกองทัพก็ถือว่ามีความสำคัญน้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับช่วงจักรพรรดิรัชกาลก่อน
กบฏสามเจ้าศักดินา.
หลังจากต้าชิงเข้ายึดครองประเทศจีนในปี ค.ศ. 1644 พื้นที่ส่วนใหญ่ทางทิศใต้และทิศตะวันตกมอบให้เป็นศักดินาแก่ 3 ขุนพลหมิงที่ได้ช่วยเหลือราชวงศ์ชิง ในปี ค.ศ. 1673 ระบบศักดินาทั้งสามถูกควบคุมโดย อู๋ซานกุ้ย, เกิงจิ้งจง และ ซ่างจื่อซิน จักรพรรดิคังซีปฏิเสธคำแนะนำของที่ปรึกษาส่วนใหญ่ของพระองค์ จักรพรรดิคังซีพยายามบังคับเจ้าศักดินาให้สละที่ดินและเกษียณอายุใน แมนจูเรีย ก่อให้เกิดการกบฏที่กินเวลานานแปดปี หลายปีหลังจากนั้น จักรพรรดิคังซี ครุ่นคิดเกี่ยวกับความผิดพลาดของพระองค์และโทษตัวของพระองค์เองว่ามีส่วนทำให้มีการเสียชีวิตระหว่างการจลาจล
Yo (Ё, ё) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก และเป็นอักษรตัวที่ 7 ของภาษารัสเซีย อักษรนี้ประดิษฐ์ขึ้นใน พ.ศ. 2340 (ค.ศ. 1797) โดยนักเขียนและนักประวัติศาสตร์ชาวรัสเซีย นิโคไล มิไฮโลวิช คารามซิน (Nikolai Mikhailovich Karamzin) เพื่อลดความสับสนระหว่างการใช้ Е กับ О สำหรับแทนเสียงสระ // ที่ตามหลังพยัญชนะซึ่งถูกอ่านโดยเลื่อนขึ้นไปทางเพดานแข็ง อักษรนี้ใช้ในภาษารัสเซียและภาษาเบลารุส และใช้น้อยครั้งในกลุ่มภาษาสลาวิกอื่นๆ
โดยปกติแล้วอักษร Ё จะออกเสียงเป็น // (โย) แต่เมื่อตามหลังพยัญชนะเสียงเสียดแทรก ฐานปุ่มเหงือก ได้แก่ Ж, Ч, Ш, และ Щ จะออกเสียงเป็น // (โอ) ธรรมดา นอกจากนั้นพยางค์ที่มีอักษรนี้อยู่จะเป็นเสียงเน้นหนักเสมอ (stress)
ลักษณะของ Yo นั้นสามารถระบุได้ว่าเอามาจาก Ye ซึ่งเหมือนอักษรละติน E เว้นแต่ด้านบนจะมีเครื่องหมายเสริมอักษรเป็นจุดสองจุดเรียกว่า umlaut หรือ diaeresis ซึ่งไม่มีที่ใช้ทั่วไปในอักษรอื่นของภาษารัสเซีย เครื่องหมายนี้ถูกใช้เพื่อให้เกิดความแตกต่างกับ Ye เท่านั้น อักษร Ё ได้นำไปใช้ในงานเขียนครั้งแรกเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่ก็ไม่ได้ใช้ให้เป็นมาตรฐานจนถึง พ.ศ. 2483-2492 (ค.ศ. 1940-1949) และยังมีคำทับศัพท์มากมายที่ใช้ ЙО แทนอักษร Ё
แม้ว่าหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง อักษร Yo ที่ใช้กันอย่างทั่วไปในงานพิมพ์ ก็ถูกเปลี่ยนไปใช้อักษร Ye เพื่อให้ตัวหนังสือกลมกลืนไปด้วยกัน และปริบทจะเป็นตัวบ่งบอกให้ผู้อ่านเองว่าควรจะออกเสียงอย่างไร แต่การใช้อักษรนี้ยังต้องจำเป็นต้องใช้ในการจัดทำพจนานุกรม หนังสือเรียน หรือตำราสำหรับชาวต่างประเทศ นักประพันธ์และนักวารสารศาสตร์บางท่าน อย่างเช่น อะเลคซันเดอร์ ซอลเจนิซืยน (Aleksandr Solzhenitsyn) หรือ ลีเตราตูร์นายากาเซตา (Literaturnaya Gazeta) ได้จัดพิมพ์หนังสือต่างๆ ด้วยอักษร Yo เสมอ
และความเป็นจริงในการแทนอักษร Yo ด้วยอักษร Ye นั้น มักจะทำให้เกิดความสับสนให้กับผู้ที่ไม่ใช่ชาวรัสเซีย ซึ่งจะเกิดความยุ่งยากในการถ่ายทอดอักษรจากภาษารัสเซีย ปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างหนึ่งคือนามสกุลของชาวรัสเซียที่มักจะลงท้ายด้วย -ев (-ev) และ -ёв (-ov) อย่างผู้นำสองท่านที่ชื่อว่า ฮรูชอฟ (Khrushchev) กับ กอร์บาชอฟ (Gorbachev) ซึ่งนามสกุลของท่านนั้นลงท้ายด้วย -ёв และควรจะถ่ายอักษรด้วย -ov
สำหรับภาษาเบลารุส ชาวเบลารุสเห็นว่าการแทนอักษร Yo ด้วยอักษร Ye นั้นไม่เหมาะสม จึงยังคงใช้อักษรนี้เป็นปรกติ
การใช้ในภาษาอื่น.
Yo เป็นอักษรตัวที่ 7 ของภาษาเบลารุส และอักษรตัวที่ 9 ของภาษารูซิน
ในภาษาเบลารุสและภาษารูซิน Ye และ Yo เป็นอักษรคนละตัวกัน และใช้แทนกันไม่ได้
ไอ อีจิมะ
ไอ อีจิมะ (; 31 ตุลาคม พ.ศ. 2515 — 24 ธันวาคม พ.ศ. 2551) มีชื่อจริงว่า มัตสึเอะ โอกูโบะ  บางแห่งว่า "มิตสึโกะ อิชิอิ" เป็นนักแสดงภาพยนตร์เอวีชาวญี่ปุ่น เกิดที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีชีวิตยากลำบากตั้งแต่วัยเด็ก ถูกข่มขืนตั้งแต่เป็นวัยรุ่น จนต้องทำแท้ง จึงหนีออกจากบ้านไปทำงานในร้านคาราโอเกะ เป็นนักเต้นเปลือย เป็นนางแบบถ่ายรูปในนิตยสาร และแสดงในรายการโทรทัศน์สำหรับผู้ใหญ่
อีจิมะ เริ่มแสดงภาพยนตร์เอวีในปี พ.ศ. 2535 และมีชื่อเสียงอย่างรวดเร็ว มีผลงานประมาณ 100 เรื่อง จนกระทั่งออกจากวงการในปี พ.ศ. 2536
หลังออกจากวงการ อีจิมะมีผลงานร้องเพลง เป็นพิธีกรรายโทรทัศน์อย่างสม่ำเสมอ
ในปี พ.ศ. 2543 ตีพิมพ์หนังสือชื่อ "Platonic Sex" เป็นนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ เกี่ยวกับชีวิตของเด็กสาวคนหนึ่งที่หนีออกจากบ้าน และสุดท้ายต้องมาประกอบอาชีพนางเอกภาพยนตร์เอวี และกลายเป็นหนังสือติดอันดับยอดขายดีถึง 1.7 ล้านเล่ม ได้รับการแปลเป็นภาษาเกาหลี ภาษาจีน ภาษาสเปน ภาษาอิตาลี ภาษาอังกฤษ และภาษาไทย และถูกนำมาสร้างเป็นซีรีส์ความยาว 4 ชั่วโมง และเป็นภาพยนตร์กำกับโดย มาซาโกะ มัตสึอูระ ออกฉายในปี พ.ศ. 2545
ไอ อีจิมา มีปัญหาด้านสุขภาพ ป่วยเป็นโรคไต จนต้องประกาศอำลาวงการโทรทัศน์ไป แต่ยังคงร่วมรณรงค์เกี่ยวกับโรคเอดส์ และเขียนเว็บบล็อกส่วนตัวอย่างสม่ำเสมอ แต่ได้ขาดหายไปในระยะหลัง จนกระทั่งถูกพบศพในห้องพักของเธอ เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2551 โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวว่าเธอเสียชีวิตมาแล้วประมาณ 7 วัน ต่อมาตำรวจได้ประกาศว่าเธอเสียชีวิตเพราะโรคปอดบวม
เจ้าหญิงสเตฟานี่แห่งเบลเยียม
สีชมพูกลีบบัว
ซึนะ โนะ ชุคาคุ
เป็นชื่อสัตว์หางในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไปเพื่อการควบคุม
ชื่อเรียกและฉายา.
ชุคาคุ  หรือ
รูปร่างคล้ายทานุกิ มีลักษณะสีนำตาลคล้ายสีของทราย
ปริมาณจักระและคาถา.
ฉายา
อาศัยอยู่ในทะเลทราย โดยเข้าโจมตีหมู่บ้านของกาอาระ พอของเข้าจึงทำการผลึกไว้ใช้งาน
ร่างสถิต.
•บุนพุคุ เป็นสถิตร่างหางเดี่ยวคนแรก เป็นนินจาอาวุโสของซึนะงาคุเระ ถูกให้เป็นร่างสถิตตั้งแต่เกิด ด้วยการที่เขานั้นเป็นพลังสถิตร่างจึงทำให้ต้องถูกขัง เขานั้นเชื่อว่าสักวันจะมีคนยอมรับและเข้าใจชูคาคุ เขาตายด้วยการถูกดึงสัตว์หางออกจากตัว
•ร่างสถิตคนที่ 2 คาเสะคาเงะรุ่นที่3 ร่างสถิตคนที่ 2 ตายด้วยการถูกดึงสัตว์หางออกจากตัว
•กาอาระ ลูกคนที่ 3 ของคาเสะคาเงะรุ่นที่ 4 ราสะกับคารุระ เขามีพี่สาวคนโตชื่อเทมาริ มีพี่ชายคนรองชื่อคันคุโร่ เขาถูกผนึกสัตว์หางตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ทำให้ตอนที่คลอดกาอาระออกมา คารุระเสียจักระ อย่างมาก ทำให้อ่อนเพลียและตายในที่สุด เขานั้นอยู่กับน้าชายชื่อว่ายาชามารุ วันหนึ่งยาชามารุถูกราสะสั่งให้ฆ่ากาอาระเพื่อเป็นการทดสอบคุณสมบัติของการเป็นสถิตร่าง ตอนนั้นยาชามารุเป็นหน่วยลับของซึนะและยังเป็นถึงมือขวาของคาเสะคาเงะรุ่นที่ 4 ทำให้เขาต้องยอมทำเพื่อหมู่บ้าน และพยายามลอบสังหารกาอาระ ยาชามารุพยายามพูดถึงเรื่องคารุระว่าคารุระเกลียดกาอาระแค่ไหน พยายามทำให้กาอาระสับสน ตั้งแต่วันนั้นกาอาระก็กลายเป็นคนที่รักแต่ตัวเอง เขานั้นทำเพื่อตัวเองตลอด จนกระทั่งเขาได้สู้กับอุสึมากิ นารูโตะ เขาจึงได้เริ่มเปลี่ยนไป เขาได้เป็นคาเสะคาเงะตอนอายุ 14 เขาจึงกลายเป็นคาเงะที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์คาเงะ ตอนที่เดอิดาระและซาโซริที่มาจากแสงอุสาพยายามจะจับหางเดี่ยว เดอิดาระได้ต่อสู้กับกาอาระ กาอาระแพ้เดอิดาระเนื่องจากเขาต้องปกป้องหมู่บ้าน เขาถูกดึงสัตว์หางออกจากตัวโดยวิชาผนึก ผนึกเก้าวิถีมังกรมายาของแสงอุสา ทำให้เขาตาย แต่ย่าจิโยะได้เสียสละ ยอมตาย ใช้วิชาย้ายชีวิตช่วยชีวิตกาอาระ]]
สถานะการมีชีวิต.
สัตว์หางถูกนำออกแล้ว กาอาระยังมีชีวิตอยู่
ในตอนที่ 256
เหตุการที่เกิดขึ้นในเรื่อง.
ถูกกลุ่มแสงอุษาดึงเอาตัวหางเดี่ยวออกไปโดยใช้วิชาผนึก ผนึกเก้าวิถีมังกรมายา ทำให้กาอาระเสียชีวิต แต่ได้ย่าโจได้ยอมเสียสละชีวิตตัวเอง ใช้วิชาย้ายชีวิต ช่วยชุบชีวิตของกาอาระ
อิโซนาเดะ
อิโซนาเดะ เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
ลักษณะคล้ายปลาผสมกับสัตว์หลายๆแบบ
ควบคุมกระแสน้ำและคลื่นมักจะจมเรือที่ออกไปในอ่าว
น้ำลึกอ่าวยาวากาว่า
ถูกจับโดยแสงอุษา ใส่ใว้ในรูปปั้น
ผู้ถูกสิงสถิต.
มิซึคาเงะรุ่นที่4 ยางูระ
โซโค
โซโค เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
ไก่ผสมงู (บ้างว่าเป็นตะขาบหรือแมลงพิษ)
ควบคุมการใช้พิษและธาตุต่างๆ
ไม่ทราบท่าในการต่อสู้
ยอดเขามันเดซาโนะโตริ
เจ้าของเป็นชายชราไม่ทราบชื่อปัจจุบัน
กลุ่มแสงอุษาผนึกไปแล้วโดยคิซาเมะ
โฮโก
โฮโก เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
รูปร่างคล้ายกวางผสมโลมา
ควบคุมได้ทั้ง 5 ธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ สายฟ้า
=== ผู้ถูกสิงสถิต =
ฮัน
ไรจู (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)
ไรจู เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
ตัววีเซิล
ควบคุมสายฟ้า มีไฟฟ้าในตัว
นินจาแคว้นสึนะหญิงตนนึง
คาคุ
คาคุ เป็นตัวละครที่เป็นสัตว์ประหลาดจากเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ มีรูปร่างเป็นตัวแบดเจอร์ มีฉายาว่าจ้าวแห่งแผ่นดิน วิชาคาถาอยู่อันดับที่ 7 ปริมาณจักระอยู่ลำดับที่ 3 มีความสามารถควบคุมแผ่นดิน การเคลื่อนไหวของแผ่นดินและหิน คลื่นสะเทือน ครั้งหนึ่งเคยถูกแสงอุษาจับไว้โดยขังใว้ในรูปปั้น
ยามาตะ
ยามาตะ เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
ครึ่งวัวครึ่งปลาหมึก มีหางปลาหมึก8หาง
ควบคุมปีศาจจากโลกหลังความตาย
อยู่กับคิลเลอร์ บี น้องชายของไรคาเงะ
ยังไม่ถูกจับ
คิวบิ โนะ โยโค
คิวบิ โนะ โยโคะ  เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
และในตอนที่ 1 และเรื่อยมา
มีไข่ด้วย
สถานะพิเศษ.
เนื่อง ปริมาณจักระของนารูโต๊ะไม่เพียงพอโดยยังมีการผสมกับของจิงจอกเก้าหางด้วย ทำให้สัตว์หางสามารถควบคุมทั้งร่างกายและจิตใจได้มีการจัดลำดับดังนี้
1หาง ตอนปะทะกับซาสึเกะในร่างอักขระสำหรับนารูโตะยังพอควบคุมได้
2หาง ตอนแค้นเดอิดาระที่ฆ่ากาอาระ ร่างแยกจะร้อนจนหายไป ควบคุมตัวเองไม่ได้, คาดว่ายังกลายร่างไม่เสร็จ
3หาง ควบคุมตัวเองแทบไม่ได้ มีพลังที่น่ากลัว
4หาง เสียสติ ร่างกายครอบคลุมไปด้วยเลือด มีพลังที่น่ากลัว เพราะแค้นโอโรจิมารุที่เอาตัวซาสึเกะไป
5หาง ?
6หาง เกิดจากแค้นที่เพนทำร้ายฮินาตะรูปร่างคล้ายตอน 4 หางแต่มีกระดูกครอบคลุมร่างกายด้วย และมี 6 หาง และสามารถทำลายผนึกสะกด (สร้อยคอของซึนาเดะ)ได้
7หาง ?
8หาง ร่างที่ใกล้เคียงกับจิ้งจอกเก้าหางที่สุด เริ่มมีกล้ามเนื้อ และเมื่อถึงหางนี้ รุ่นที่ 4 จะโผล่มาในตัวนารูโตะ
9หาง ตอนนั้นนารูโตะได้เข้าสู่หางที่ 9 แต่รุ่นที่ 4 ก็มาผนึกให้ใหม่ในจิตใต้สำนึกของนารูโตะ (คาดว่าจะกลายเป็นจิ้งจอกเก้าหาง)
แบรอนิสแมรี เว็ตเซรา
แบรอนิสแมรี เว็ตเซรา  (ชื่อเต็ม: แมรี อเล็กซานดรีน ฟรีอินน์ วอน เว็ตเซรา, Mary Alexandrine Freiin von Vetsera) เป็นนางสนม หรือชายาลับในอาร์คดยุครูดอล์ฟ มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งเป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวในสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟที่ 1 และสมเด็จพระจักรพรรดินีเอลิซาเบธแห่งออสเตรีย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ นำไปสู่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่คฤหาสน์ล่าสัตว์มาเยอร์ลิง
แบรอนิสแมรี เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2414 เป็นธิดาในบารอนอัลบิน เว็ตเซรา ทูตประจำกระทรวงการต่างประเทศของออสเตรีย และเฮเลน บัลทัสซี
แบรอนิสแมรี ได้สมัครงานเข้าไปทำงานถวายรับใช้มกุฎราชกุมารรูดอล์ฟ ณ พระตำหนักมาเยอร์ลิงที่ทรงซื้อไว้สำหรับสถานที่แปรพระราชฐานในฤดูกาลล่าสัตว์ ณ รัฐอัปเปอร์ออสเตรีย ประเทศออสเตรีย และในระหว่างการทำงานถวายรับใช้นั้น แมรีและมกุฎราชกุมารรูดอล์ฟแอบมีใจให้กัน จนในที่สุด ทั้ง 2 แอบมีความสัมพันธ์กัน จนทำให้แมรีกลายเป็นนางสนม เป็นภรรยาลับของอาร์คดยุครูดอล์ฟตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
การตายอย่างลึกลับที่มาเยอร์ลิง.
เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2432 แบรอนิสแมรี วัย 17 ปี และองค์มกุฎราชกุมารรูดอล์ฟ พระชันษา 30 ชันษา ได้ถูกพบว่าเสียชีวิตอย่างลึกลับภายในห้องพระบรรทมส่วนพระองค์ในคฤหาสน์มาเยอร์ลิง ซึ่งเป็นพระตำหนักส่วนพระองค์สำหรับฤดูล่าสัตว์ ในรัฐอัปเปอร์ออสเตรีย ประเทศออสเตรีย มีการสอบสวนหาข้อเท็จจริงของการสิ้นพระชนม์ของมกุฎราชกุมารรูดอร์ฟ และสาเหตุการตายของแมรี ทำให้มีการยุ่งเหยิงและวุ่นวายเป็นเวลานับปี ผลพิสูจน์ปรากฏว่า มี 5 ข้อสันนิษฐานด้วยกันคือ
พระศพของมกุฎราชกุมารรูดอร์ฟ ถูกนำไปฝังไว้ที่วิหารฮับส์บูร์ก กรุงเวียนนา ส่วนศพของแมรีนั้น สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟมีพระบัญชาให้นำไปฝังอย่างลับ ๆ ที่ วิหารใกล้พระตำหนัก เวลาต่อมามีพระบัญชาให้สร้างเป็นหลุมศพ เพื่อเป็นการให้เกียรติ