pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โบอิง 757 รุ่นนี้มีประตูห้องเก็บสัมภาระหลักขนาดใหญ่ที่เปิดขึ้นด้านบนลำตัวด้านข้างของพอร์ตข้างหน้า ถัดจากประตูขนส่งสินค้าขนาดใหญ่นี้เป็นประตูทางออกที่นักบินใช้ ทางออกฉุกเฉินอื่น ๆ ทั้งหมดจะถูกละเว้นและหน้าต่างห้องโดยสารและสิ่งอำนวยความสะดวกผู้โดยสารจะไม่สามารถใช้ได้ เมื่อมีการติดตั้งอุปกรณ์สำหรับการดำเนินงานข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระยะไกลเพิ่มขึ้น 757-200PF ของยูพีเอสแอร์ไลน์มีหน่วยพลังงานเสริมที่ได้รับการอัพเกรดอุปกรณ์ดับเพลิงภายในพื้นที่สินค้าเพิ่มเติม โบอิง 757-200PF มีการผลิตรวม 80 ลำ
โบอิง 757-200M.
757-200M หรือรู้จักกันในนาม 757-200 คอมบิ (757-200 Combi) เป็นรุ่นดัดแปลงของ 757-200 ที่สามารถบรรทุกสินค้าและผู้โดยสารบนห้องโดยสารหลัก โดยเริ่มให้บริการกับรอยัลเนปาลแอร์ไลน์ ในปีค.ศ. 1988 รุ่นนี้ยังคงมีการใช้หน้าต่างและประตูห้องโดยสารของ 757-200 ในขณะที่เพิ่มประตูสินค้าด้านข้างของพอร์ตไปข้างหน้าในลักษณะของ 757-200PF รอยัลเนปาลแอร์ไลน์ซึ่งมีฐานในกาฐมาณฑุ ได้สั่งซื้อ 757-200M รวมกับ 757-200 อีกหนึ่งลำในปีค.ศ. 1986
เนปาลแอร์ไลน์ได้สั่งซื้อ 757-200M เพื่อตอบสนองความต้องการสำหรับเครื่องบินที่สามารถบรรทุกผู้โดยสารและการขนส่งสินค้าได้และดำเนินการออกจากท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน ที่ความสูง 4,400 ฟุต (1,300 ม.) 757-200m สามารถบรรทุกพาเลทสินค้าได้สองถึงสี่พาเลทบนห้องโดยสารหลักพร้อมกับผู้โดยสาร 123 ถึง 148 คนในพื้นที่ห้องโดยสารที่เหลือ 757-200M ใช้เครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535E4 และมีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่เพิ่มขึ้น 240,000 ปอนด์ (110,000 กิโลกรัม) และเป็นตัวอย่างการผลิตเพียงอย่างเดียวที่สั่ง
ในปี 2561 สายการบินเนปาลได้ปลดประจำการโบอิง 757-200M ลำนี้ โดยพวกเขาพยายามขายในราคา 7 ล้านดอลลาร์จากนั้น 5.4 ล้านดอลลาร์จากนั้น 4.2 ล้านดอลลาร์ ข้อตกลงดังกล่าวลดลงและสายการบินเนปาลวางแผนที่จะให้บริการเพื่อรักษามูลค่า
โบอิง 757-200 SF/PCF.
757-200SF เป็นรุ่นดัดแปลงของ 757-200 ที่ได้เปลี่ยนจากการขนส่งผู้โดยสารเป็นการขนส่งสินค้า ตามคำสั่งซื้อ 34 ลำพร้อมกับ 10 ตัวเลือกของดีเอชแอล โดยเปิดตัวกับดีเอชแอลในปีค.ศ. 2001 ด้วยเครื่องบินของบริติชแอร์เวย์ในอดีต เครื่องบินถูกดัดแปลงที่ศูนย์วิชิต้าของโบอิง และยังมีการดัดแปลงกับ Israel Aerospace Industries และ ST Aerospace Services
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรสประกาศแผน 2.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อซื้อเครื่องบินกว่า 80 ลำ เพื่อนำมาทดแทนโบอิง 727 ที่เก่ากว่าโดยอ้างว่า คำสั่งซื้อนี้จะเป็นการลดค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน 25% พร้อมกับผลประโยชน์ทางเสียง
757-200PCF เป็นรุ่นดัดแปลงจากรุ่นขนส่งผู้โดยสารเป็นรุ่นขนส่งสินค้าที่พัฒนาโดยพรีซิชั่นคอนเวนชั่น ซึ่งได้รับการรับรองในปีค.ศ. 2005 รายงานในปีค.ศ. 2019 มีค่าใช้จ่าย $ 5 ล้านต่อเครื่องบิน และคล้ายกับ SF ที่สามารถจุพาเลทได้ 15 แผง ความแตกต่างจากภายนอกรวมถึงการถอดประตูสไตล์ผู้โดยสารไปข้างหน้าและแทนที่ด้วยประตูลูกเรือขนาดเล็ก -200PF ภายในประตูสินค้าหลักไม่ได้รวมเข้ากับระบบไฮดรอลิกและระบบเตือนภัยเครื่องบินและทำงานแทนจากระบบไฮดรอลิกที่มีอยู่ในตัวเองแม้ว่าจะขับเคลื่อนโดยเครื่องบินไฟฟ้า ภายในต้นปีค.ศ. 2020 รุ่น -200PCF มีการส่งมอบทั้งหมด 120 ลำ
โบอิง 757-300.
757-300 เป็นรุ่นขยายของ 757-200 โดยเริ่มให้บริการกับสายการบินคอนดอร์ในปีค.ศ. 1999 ด้วยความยาว 178.7 ฟุต (54.5 ม.) รุ่น 757-300 เป็นอากาศยานลำตัวแคบที่ยาวที่สุด ในขณะที่สั้นกว่าดักลาส ดีซี-8-61/63 ประมาณ 57.1 เมตร (187 ฟุต) โดยออกแบบมาเพื่อให้บริการตลาดสายการบินเช่าเหมาลำและเป็นเครื่องบินทดแทนการทดแทนต้นทุนต่ำสำหรับโบอิง 767-200, ในรุ่น 757-300 มีการใช้การออกแบบขั้นพื้นฐานของ 757 ดั้งเดิม แต่มีการขยายลำตัวไปข้างหน้าและท้ายของปีก มีการระบุน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่สูงขึ้นถึง 272,500 ปอนด์ (123,600 กิโลกรัม) ในขณะที่ความจุเชื้อเพลิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เป็นผลให้พิสัยการบินเพิ่มขึ้น 3,395 ไมล์ทะเล (6,288 กม.) 757-300 .ช้เครื่องยนต์ RB211-535E4B จาก Rolls-Royce และ PW2043 จาก Pratt &amp; Whitney เนื่องจากความยาวที่มากขึ้น 757-300 จึงมี เทลสกิดแบบพับเก็บได้บนลำตัวท้ายเรือเพื่อป้องกันไม่ให้หางเครื่องบินชนเข้ากับพื้นทางวิ่ง
รุ่นอื่น.
นอกจากนี้แล้ว โบอิง 757 ยังมีรุ่นย่อยสำหรับการทหาร, การทดสอบ, และการบินส่วนตัว
ผู้ให้บริการโบอิง 757 รายใหญ่ที่สุดคือ เดลตาแอร์ไลน์, เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส และ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์; เดลตาแอร์ไลน์เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดโดยมีฝูงบิน 757 ลำจากเครื่องบิน 127 ลำในปีค.ศ. 2018
ตลอดระยะเวลาของโครงการ มีการสร้างโบอิง 757 จำนวน 1,050 ลำ โดยมีการส่งมอบเครื่องบิน 1,049 ลำ ต้นแบบ 757 ยังคงอยู่กับผู้ผลิตเพื่อวัตถุประสงค์ในการทดสอบ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. /020 เครื่องบินโบอิ้ง 757 จำนวน 642 ลำจากทุกรุ่นให้บริการในเชิงพาณิชย์กับสายการบินเดลตาแอร์ไลน์ (127) เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส (107) ยูพีเอสแอร์ไลน์ (75) ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (72)และ ไอซ์แลนด์แอร์ (27) และ อื่น ๆ ที่มีเครื่องบินประเภทนี้น้อยกว่า
สภากรรมการองคมนตรี
สภากรรมการองคมนตรี เป็นคณะที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงแต่งตั้งองคมนตรี จำนวน 40 คน ตั้งเป็น สภากรรมการองคมนตรี ทำหน้าที่พิจารณาร่างกฎหมาย ต่อมาได้โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งองคมนตรี ขึ้นใหม่ทุกปีในวันที่ 4 เมษายน เนื่องในพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา ในขณะที่กฎหมายกำหนดให้องคมนตรี ดำรงตำแหน่งจนถึงสิ้นรัชกาล และมีกำหนดหลังจากนั้นอีก 6 เดือน เมื่อสิ้นรัชกาลจึงมีองคมนตรีมากถึง 233 คน
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงแต่งตั้งคณะที่ปรึกษาขึ้นสามคณะ ประกอบด้วย อภิรัฐมนตรีสภา เสนาบดีสภา และ สภากรรมการองคมนตรี โดยอาศัยอำนาจตาม พระราชบัญญัติองคมนตรี พุทธศักราช ๒๔๗๐ ซึ่งทรงตราขึ้นมาใช้บังคับแทน พระราชบัญญัติปรีวีเคาน์ซิล พุทธศักราช ๒๔๑๗ ประกอบด้วยกรรมการองคมนตรีจำนวน 40 คน ซึ่งจะทรงตั้งจากองคมนตรี มีหน้าที่ประชุมปรึกษาหารือ ถวายความเห็นเกี่ยวกับสวัสดิภาพแห่งบ้านเมืองและประชาชน โดยกำหนดให้กรรมการองคมนตรี อยู่ในตำแหน่งได้ครั้งละ 3 ปี หลังจากนั้นอาจจะทรงแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งซ้ำอีกก็ได้
สภากรรมการองคมนตรี ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีทั้งสิ้น 2 ชุด คือ ชุดที่หนึ่ง ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 2 กันยายน 2470 - 31 มีนาคม 2474 และชุดที่สอง ตั้งแต่ 1 เมษายน 2474 - 31 มีนาคม 2476 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 คณะราษฎรได้มีประกาศยกเลิกพระราชบัญญัติองคมนตรี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
รายนามกรรมการองคมนตรี ในรัชกาลที่ 7.
ชุดที่หนึ่ง พ.ศ. 2470 - 2474.
(2 กันยายน 2470 - 31 มีนาคม 2474)
ชุดที่สอง พ.ศ. 2474 - 2475.
(1 เมษายน 2474 - 31 มีนาคม 2476) สิ้นสุดลงเมื่อคณะราษฎรได้มีประกาศยกเลิกพระราชบัญญัติองคมนตรี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
กรรมการองคมนตรี
ฮุสตัน
ปรเมศวร์ มินศิริ
ปรเมศวร์ มินศิริ (28 มกราคม พ.ศ. 2512 − ปัจจุบัน) เป็นนักธุรกิจอินเทอร์เน็ตชาวไทย และเป็นผู้ก่อตั้งกิจการอินเทอร์เน็ตหลายแห่ง เช่น เว็บท่าสนุกดอตคอมและกระปุกดอตคอม เว็บไซต์สื่อการเรียนรู้ทีวีฟอร์คิดส์ และบริการจัดหานางแบบพริตตี้แก๊ง.คอม
นอกจากนี้ยังเคยเป็นนายกและอุปนายกสมาคมผู้ดูแลเว็บไทย ขณะดำรงตำแหน่งได้ร่วมกับกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารพัฒนาโปรแกรมปลาวาฬเบราว์เซอร์ เว็บไซต์สารานุกรมคลังปัญญาไทย และดำเนินโครงการอินเทอร์เน็ตสีขาวเพื่อเยาวชน ปรเมศวร์ได้ลาออกจากตำแหน่งดังกล่าวเมื่อปรากฏว่าเว็บไซต์กระปุกดอตคอมที่บริษัทของตนดูแลอยู่มีเขตย่อยซึ่งมีเนื้อหาล่อแหลมทางเพศ
ปรเมศวร์ มินศิริ เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2512 สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยนนทบุรี การศึกษานอกโรงเรียนซึ่งเทียบเท่าระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย และปริญญาวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิศวกรรมอุตสาหการ จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตามลำดับ
ต่อมาทำงานเป็นวิศวกรระบบที่โรงแรมเอเชีย กรุงเทพ เป็นวิศวกรซอฟต์แวร์ให้แก่บริษัทฟิเดลิโอ และเป็นกรรมการผู้จัดการบริษัท เวฟพอยท์ จำกัด ตามลำดับ ระหว่างนั้นยังได้เขียนหนังสือสอนการใช้งานอินเทอร์เน็ตหลายเล่มด้วย
ใน พ.ศ. 2540 ปรเมศวร์ได้ก่อตั้งเว็บไซต์สนุก.คอมขึ้น มีลักษณะเป็นเว็บท่าซึ่งคล้ายคลึงกับเว็บยาฮูของสหรัฐอเมริกา และจำหน่ายกิจการเว็บไซต์ดังกล่าวให้แก่เอ็มเว็บบริษัทโทรคมนาคมของประเทศแอฟริกาใต้ในสองปีถัดมา
วันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ได้เปิดเว็บไซต์ในลักษณะเดียวกันชื่อ "กระปุก.คอม" ซึ่งปัจจุบันติดอันดับเว็บยอดนิยมเว็บหนึ่งของไทย เว็บไซต์กระปุกดอตคอมมีบริษัทบัณฑิตเซ็นเตอร์เป็นผู้บริหารงานทั่วไป และปรเมศวร์ก็ดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการคนปัจจุบันของบริษัทดังกล่าว
นอกจากผลงานข้างต้นแล้ว ปรเมศวร์ยังมีเว็บไซต์อีกหลายแห่ง เช่น เว็บไซต์ทีวีฟอร์คิดส์สำหรับเผยแพร่สื่อความรู้ของรัฐสู่เยาวชน ได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานกองทุนการสร้างเสริมสุขภาพ และเว็บไซต์พริตตี้แก๊ง.คอมสำหรับจัดหาและให้บริการนางแบบโฆษณา นอกจากนี้ สมัยที่เป็นนายกสมาคมผู้ดูแลเว็บไทย ยังได้ร่วมมือกับกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารพัฒนาโปรแกรมค้นดูเว็บของไทย ชื่อ "ปลาวาฬเบราว์เซอร์" และเว็บไซต์สารานุกรม "คลังปัญญาไทย" ตลอดจนโครงการอินเทอร์เน็ตสีขาว ปรเมศวร์ยังได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการสรรหาคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติอีกด้วย
วันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ปรเมศวร์ได้แถลงข่าวการร่วมทุนจำนวนยี่สิบล้านบาทกับบริษัทร่วมทุน เค-เอสเอ็มอี จำกัด ที่บริหารงานโดยบริษัทหลักทรัพย์จัดการเงินร่วมลงทุน (บลท.) ข้าวกล้า จำกัด
ด้านชีวิตครอบครัว ปรเมศวร์ มินศิริ สมรสแล้ว และมีบุตรหนึ่งคน
กรณีซับโดเมนของเว็บไซต์กระปุกดอตคอม.
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 เป็นที่อื้อฉาวว่าเว็บไซต์กระปุกดอตคอมมีซับโดเมนชื่อ "xxx.kapook.com" มีเนื้อหาเกี่ยวกับการรวบรวมเรื่องทางเพศไว้มากจนล่อแหลมเกินขอบเขต สามารถใช้คำสำคัญเกี่ยวกับเพศค้นหาได้ในโปรแกรมค้นหาเพื่อให้เป็นที่สนใจเข้าชมมาก
ต่อมา ปรเมศวร์ มินศิริ ผู้กำกับดูแลเว็บไซต์กระปุกดอตคอมแถลงว่า ซับโดเมนดังกล่าวมีอยู่จริง และถือเป็นความผิดพลาดของหน่วยงานเอง ไม่ใช่ของนักศึกษาฝึกงานตามที่ปรากฏในข่าว โดยอธิบายว่า ตั้งใจให้เป็นที่รวมข่าวคราวของหมวด "เอ็กซ์ไฟล์" ซึ่งมีเนื้อหาในแนวลึกลับ แปลก หรือขำขัน ไม่เจตนาให้มีเนื้อหาในทางเรตเอ็กซ์ แต่มีการตรวจพบว่ามีการซ่อนลิงก์เพื่อจงใจให้หน้าxxxติดอันดับผลการค้นหา ด้วยคำลามกจากหน้าแรกของเว็บด้วยวิธีการซ่อนในcssไฟล์เป็นเจตนาที่ชัดเจนแต่ยังพยายามกลบเกลื่อน จนถูกแฉในหลายเว็บบอร์ดและbloggerหลายคนช่วยกันหาหลักฐานจับผิดคำโกหก ส่งผลให้นายปรเมศวร์ชิงประกาศลาออกจากจากตำแหน่งอุปนายกสมาคมผู้ดูแลเว็บไทย
โออิชิ
บริษัท โออิชิ กรุ๊ป จำกัด (มหาชน)
แซนแอนโทนีโอสเปอส์
แซนแอนโทนีโอสเปอส์  เป็นทีมบาสเกตบอลอาชีพในลีกเอ็นบีเอของสหรัฐอเมริกา อยู่เมืองแซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) เดิมอยู่ลีกเอ็นบีเอ สเปอส์เป็นทีมเดียวที่มาจากเอ็นบีเอที่เคยได้แชมป์เอ็นบีเอ โดยได้แชมป์ทั้งหมด 5 สมัย และเมื่อนับสถิติการเล่นจากอดีตจนถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2559
สมัยเริ่มแรกในลีกเอบีเอ.
แซนแอนโทนีโอสเปอส์ เดิมคือทีม แดลลัส ชาพาร์ราลส์ (ชาพาร์ราล เป็นนกชนิดหนึ่ง มีอีกชื่อว่า โรดรันเนอร์, Roadrunner) หนึ่งใน 11 ทีมก่อตั้งลีกเอบีเอ (American Basketball Association, ABA) เมื่อปี พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) ในยุคแรกนำทีมโดย คลิฟฟ์ ฮาแกน (Cliff Hagan) ซึ่งเป็นทั้งผู้เล่นและโค้ช ฤดูกาลที่สอง ทีมมีผลงานที่น่าผิดหวัง ทำสถิติได้อันดับ 4 ของลีกด้วยสถิติ 41-37 และตกรอบเพลย์ออฟโดยแพ้ทีม นิว ออร์ลีนส์ บัคคาเนียร์ส มีผู้ชมในสนามน้อยและไม่ได้รับความสนใจเท่าไรในแดลลัส ในฤดูกาล 1970-71 ทีมเปลี่ยนมาใช้ชื่อ เท็กซัส ชาพาร์ราลส์ เพื่อพยายามผลักดันให้เป็นทีมประจำภูมิภาคแทน โดยเล่นทั้งในเมือง ฟอร์ตเวิร์ต เท็กซัส ที่สนาม ทาร์แรนต์ เคาน์ตี โคลีเซียม (Tarrant County Coliseum) และเมือง ลับบ็อค เท็กซัส ที่สนาม ลับบ็อค มิวนิซิพาล โคลีเซียม (Lubbock Municipal Coliseum) แต่ก็ล้มเหลวและกลับไปเล่นในแดลลัสอย่างเต็มตัวเหมือนเดิมในฤดูกาลถัดมา โดยแยกเล่นที่สนาม มูดี โคลีเซียม (Moody Coliseum) และ แดลลัส คอนเวนชัน เซ็นเตอร์ อารีนา (Dallas Convention Center Arena)
เดินทางมาแซนแอนโทนีโอ.
หลังจากที่ทีมพลาดรอบเพลย์ออฟเป็นครั้งแรกในฤดูกาล 1972-73 (พ.ศ. 2515-16) เจ้าของสเปอส์ก็ขายทีม นักธุรกิจจากแซนแอนโทนีโอ 36 คน นำโดย แองเจโล ดรอสสอส (Angelo Drossos) และ เรด แม็คคอมบ์ส (Red McCombs) มารับช่วงต่อโดยเช่าทีมจากเจ้าของกลุ่มเดิม แล้วย้ายทีมไปยังเมือง แซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น กันสลิงเกอส์ (Gunslingers) แต่เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น สเปอส์ (เป็นเหล็กที่ติดกับรองเท้าบู๊ทสำหรับควบคุมม้าของคาวบอย) ก่อนที่จะเริ่มเล่นเกมแรกด้วยซ้ำ สีประจำทีมก็เปลี่ยนจาก แดง ขาว และน้ำเงิน มาเป็นสีเงินและดำที่คุ้นเคยในปัจจุบัน
สเปอส์ในยุคแรกขึ้นชื่อในเรื่องเกมตั้งรับ ทีมนำโดยผู้เล่นหน้าเก่า เจมส์ ไซลาส (James Silas) และเทรดเอา สเวน เนเทอร์ (Swen Nater) ซึ่งได้รับรางวัลผู้เล่นหน้าใหม่แห่งปี และ จอร์จ เกอร์วิน (George Gervin) ผู้เล่นทั้งสองได้จากการเทรดจากทีม เวอร์จิเนีย สควาร์ยส์ สเปอรส์เล่นในสนาม เฮมิสแฟร์ อารีนา (HemisFair Arena) และจบฤดูกาลด้วยสถิติ 45-39 อยู่อันดับสามของดิวิชันตะวันตก และแพ้ทีมอินเดียนา เพเซอร์สใน 7 เกมในรอบรอบเพลย์ออฟ
ฤดูกาลถัดมากลุ่มนักธุรกิจก็ตัดสินใจซื้อทีมมาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ ทำให้เป็นที่แน่นอนว่าทีมจะอยู่ที่แซนแอนโทนีโออย่างถาวร กลุ่มเจ้าของทีมเบื่อสไตล์การเล่นที่เน้นเกมรับ จึงเปลี่ยนโค้ชจาก ทอม นิสซาลกี (Tom Nissalke) เป็น บ็อบ แบส (Bob Bass) ซึ่งใช้สไตล์การเล่นแบบฟาสต์เบรก เน้นทำคะแนนอย่างรวดเร็ว ฤดูกาลนี้สเปอรส์ได้สถิติ 51-33 อยู่อันดับสองของตะวันตก ส่วนเพลย์ออฟยังคงแพ้ทีมเพเซอร์สใน 6 เกม
สเปอส์กลายเป็นทีมอันดับต้น ๆ ในเอบีเอ ต่อมาในปี ค.ศ. 1976 (พ.ศ. 2519) ลีกเอบีเอก็เลิกไป เอ็นบีเอตัดสินใจรับทีมเอบีเอ 4 ทีมเข้ามาอยู่ในลีก ได้แก่ สเปอส์ เดนเวอร์ นักเก็ตส์ อินเดียนา เพเซอร์ส และ นิวยอร์ก เนตส์
ทั้งสี่ทีมตกลงที่จะจ่ายเงินให้กับทีมที่ห้าที่ถูกยุบไป คือ สปิริตส์ออฟเซนต์หลุยส์ 1/7 ของกำไรจากการแพร่ภาพทางโทรทัศน์ทุกปี และข้อตกลงนี้สร้างแรงกดดันด้านการเงินให้ทีมทั้งสี่เทียบกับทีมอื่นในเอ็นบีเอ
ฤดูกาลแรก ๆ ในเอ็นบีเอ ปีของจอร์จ เกอร์วิน (1976-85).
ถึงแม้ว่าจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับระดับความเก่งและโอกาสที่จะประสบความสำเร็จของทีมจากเอบีเอ สเปอส์ ก็พิสูจน์ให้เห็นจากผลงานฤดูกาล 1976-77 ที่ทำสถิตินะ 44 แพ้ 38 เสมอกับทีมอื่นที่อันดับสี่ของคอนเฟรนซ์ตะวันออก แม้ว่าจะมีการกำหนดข้อจำกัดจากเอ็นบีเอในการเข้าลีกปีแรก ๆ โดยการจำกัดจำนวนการดราฟต์และรายได้ทางโทรทัศน์
ฤดูกาล 1977-78 จอร์จ เกอร์วิน และ เดวิด ทอมพ์สัน (David Thompson) ของเดนเวอร์ นักเก็ตส์ ต่างต่อสู้กันเพื่อให้ได้ตำแหน่งผู้เล่นทำคะแนนสูงสุดในเอ็นบีเอ ในวันสุดท้ายของฤดูกาล ทอมพ์สัน ขึ้นนำโดยทำคะแนนได้ 73 แต้มในการแข่งกับดีทรอยต์ พิสตันส์ในเกมตอนบ่าย คืนนั้น เกอร์วิน รู้ว่าเขาต้องทำให้ถึง 58 แต้มในการเล่นกับแจ๊สที่นิว ออร์ลีนส์ เกอร์วินเริ่มต้นได้ดี ทำได้ 20 แต้มในควอเตอร์แรก ควอเตอร์ที่สอง ทำสถิติควอเตอร์ที่ 33 แต้ม และทำได้ถึง 58 แต้มกลางควอเตอร์ที่สาม จบเกมได้ 63 แต้มและเป็นแชมป์ผู้เล่นทำคะแนนสูงสุดในฤดูกาลนั้น เกอร์วินและสเปอส์ชนะดิวิชันเซ็นทรัลด้วยสถิติชนะ 52 แพ้ 30 แต่ตกรอบเพลย์ออฟใน 6 เกมเมื่อพบกับ วอชิงตัน บูลเล็ตส์ แม้ว่าเกอร์วินจะเล่นได้เด่นมาก เฉลี่ยตลอดซีรีส์ 33.2 คะแนน
สเปอส์ได้สถิติดีสุดในดิวิชันมากถึง 5 ครั้งใน 7 ปีแรกที่เข้าเอ็นบีเอ และได้เข้าเล่นเพลย์ออฟเป็นประจำ แต่ในเพลย์ออฟ สเปอส์ยังไม่พบความสำเร็จ โดยแพ้ให้ทีมเช่น วอชิงตัน บูลเล็ตส์, บอสตัน เซลติกส์, ฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ และ ลอสแอนเจลิสเลเกอส์
เมื่อเข้าสู่ทศวรรษที่ 1980 สเปอส์ก็พบกับผลงานที่มีทั้งขึ้นและลง สามฤดูกาลแรกของทศวรรษ สเปอส์ยังคงความสำเร็จจากทศวรรษก่อน ด้วยสถิติ 52-30 ในฤดูกาล 1980-81, 48-34 ในฤดูกาล 1981-82 และ 53-29 ในฤดูกาล 1982-83 แม้ว่าฤดูกาลปกติจะมีผลงานที่ดี สเปอส์ยังไม่สามารถคว้าแชมป์เอ็นบีเอได้ ตกรอบเพลย์ออฟแพ้ ฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ ในปี 1981 และ ลอสแอนเจลิสเลเกอส์ ในปี 1982 และ 1983
หลังฤดูกาล 1984-85 เกอร์วิน ซึ่งถือได้ว่าเป็นซูเปอร์สตาร์ที่สำคัญที่สุดของทีม ก็ถูกเทรดไป ชิคาโก บูลส์ ถือเป็นการสิ้นสุดยุคแรกของสเปอส์ที่เริ่มต้นเมื่อย้ายทีมไปเมืองแซนแอนโทนีโอ
ช่วงที่ความตกต่ำ (1985-1989).
ฤดูกาลถัดไปสี่ฤดูกาล ถือเป็นช่วงตกต่ำของทีม ทำสถิติรวมชนะ 115 เกม แพ้ 215 เกมระหว่างฤดูกาล 1985-86 จนถึง 1988-89 ช่วงนี้จำนวนผู้ชมลดน้อยลง ทำให้ถูกมองว่าเป็นทีมหนึ่งที่จะย้ายไปอยู่เมืองอื่น จุดดีเพียงจุดเดียวในช่วงนี้ คือ สเปอส์ได้รับสิทธิ์การดราฟต์อันดับที่หนึ่งในปี 1987 และเลือก เดวิด รอบินสัน (David Robinson) จากโรงเรียนนายเรือสหรัฐ (United States Naval Academy) หลังจากการดราฟต์ สเปอส์ ต้องรอจนกระทั่งฤดูกาล 1989-90 ถึงจะได้รอบินสันมาเล่นให้ เนื่องจากข้อผูกพันกับกองทัพเรือสองปี รอบินสันถูกคาดเดาว่าจะไม่เซ็นสัญญากับสเปอส์และเลือกที่จะเป็นฟรีเอเจนต์เมื่อหมดข้อผูกพันกับกองทัพ รอบินสัน ตัดสินใจเล่นให้แซนแอนโทนีโอในที่สุด
ถึงแม้ว่าผลงานของฤดูกาล 1988-89 จะแย่เป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์ของสเปอส์ (ชนะ 21 แพ้ 61) แต่ก็สำคัญในหลายแง่ หนึ่งคือเป็นฤดูกาลแรกที่ เรด แม็คคอมส์ (Red McCombs) เป็นเจ้าของแบบเต็มตัว อีกอย่างหนึ่งคือ เป็นฤดูกาลแรกของโค้ช แลร์รี บราวน์ ซึ่งเพิ่มก้าวมาจากการเป็นแชมป์ระดับเอ็นซีเอเอกับมหาวิทยาลัยแคนซัสมาเป็นโค้ชให้สเปอส์
ยุคของรอบินสัน (1989-1997).
ฤดูกาล 1989-90 ถือเป็นการกำเนิดอีกครั้งของสเปอส์ เดวิน รอบินสัน เข้ามาเล่นให้สเปอส์ พร้อมทั้ง เทอร์รี คัมมิงส์ (Terry Cummings) และผู้เล่นจากการดราฟต์ปี 1989 ชอน เอลเลียต (Sean Elliott) จากการเพิ่มผู้เล่นนี้ สเปอส์ ผลงานปรับปรุงดีที่สุดในประวัติศาสตร์เอ็นบีเอ มาอยู่ที่ ชนะ 56 แพ้ 26 สเปอส์แพ้เกม 7 ในรอบเซมิไฟนอลคอนเฟรนซ์ตะวันตกให้แก่ พอร์ตแลนด์ เทรลเบลเซอร์ส รอบินสัน สร้างผลงานผู้เล่นปีแรกของเซ็นเตอร์ได้ดีด้วยคะแนนเฉลี่ย 24.3 แต้ม 12.0 รีบาวด์ และได้รางวัลผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยมแห่งปี (Rookie of the Year)
ทีมกลับเข้ารอบเพลย์ออฟเป็นประจำอีกครั้ง ปลายฤดูกาล 1991-92 แม็คคอมส์ไล่โค้ช บราวน์ ออกและให้ บอบ แบส (Bob Bass) เป็นหัวหน้าโค้ชชั่วคราว รอบินสันบาดเจ็บและสเปอส์ตกรอบแรกในเพลย์ออฟ แม็คคอมส์จ้างอดีตโค้ชมหาวิทยาลัยลาส เวกัส เจอร์รี ทาร์เคเนียน (Jerry Tarkanian) การทดลองกับทาร์เคเนียนล้มเหลวและถูกให้ออกหลังผ่านฤดูกาล 1992-93 ไป 20 เกม และสเปอส์มีสถิติ ชนะ 9 แพ้ 11 เร็กซ์ ฮิวส์ (Rex Hughes) มารับหน้าที่โค้ชหนึ่งเกม จากนั้น จอห์น ลูคัส (John Lucas) ก็ถูกตั้งให้เป็นโค้ชคนใหม่ ถือเป็นหน้าที่โค้ชครั้งแรกของลูคัส ถึงแม้ว่าเขาจะเคยประสบความสำเร็จในเอ็นบีเอในการบำบัดผู้เล่นเอ็นบีเอจากการใช้ยา
ยุคของลูคัสเริ่มต้นได้ดี พาทีมชนะ 39 แพ้ 22 จบฤดูกาลปกติ เข้ารอบก่อนรองสุดท้ายของคอนเฟรนซ์ตะวันตกและแพ้ฟีนิกส์ ซันส์ ฤดูกาล 1992-93 สเปอรส์ย้ายไปเล่นที่สนาม เฮมิแฟร์ อารีนา ปี ค.ศ. 1993 นักธุรกิจ ปีเตอร์ เอ็ม. โฮลท์ (Peter M. Holt) พร้อมทั้งนักลงทุน 22 คนซื้อทีมสเปอส์จาก เรด แม็คคอมส์ ด้วยราคา 75 ล้านเหรียญ
ฤดูกาลถัดมาเป็นปีแรกที่สเปอส์ย้ายไปสนามแห่งใหม่ คือ อลาโมโดม (Alamodome) ที่เพิ่งสร้างเสร็จ ก่อนเริ่มฤดูกาลสเปอรส์ได้เทรดเอา เอลเลียต ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของแฟน ๆ ไปยังดีทรอยต์ พิสตันส์เพื่อแลกกับ เดนนิส ร็อดแมน นักบาสผู้มีชื่อเรื่องการรีบาวน์ ลูคัส พาทีมชนะ 55 แพ้ 27 แต่ตกรอบแรกให้กับแจ๊ส ลูคัสถูกปลดออกจากการเป็นหัวหน้าโค้ชทันที และแทนที่ด้วยโค้ช บ็อบ ฮิลล์ (Bob Hill) อดีตโค้ชของเพเซอร์สในฤดูกาล 1994-95 ซึ่งถือว่าเป็นฤดูกาลที่ประสบความสำเร็จฤดูกาลหนึ่ง เอลเลียต ก็ยังกลับมาร่วมทีมหลังเล่นให้พิสตันส์ฤดูกาลหนึ่งซึ่งไม่โดดเด่นเท่าที่ควร จบฤดูกาลทีมได้สถิติดีที่สุดของเอ็นบีเอโดยชนะถึง 62 เกมและแพ้เพียง 20 เกม รอบินสันยังได้รับเลือกเป็นผู้เล่นทรงคุณค่า รอบเพลย์ออฟ สเปอส์ เข้าถึงรอบสุดท้ายของสายตะวันตกและแพ้ให้กับทีม ฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ ซึ่งได้แชมป์เอ็นบีเอในปีนั้น ตลอดฤดูกาลโดยเฉพาะรอบเพลย์ออฟ ดูว่ามีความไม่ลงรอยกันระหว่าง ร็อดแมน กับเพื่อนร่วมทีมหลายคน โดยเฉพาะรอบินสัน หลังจบฤดูกาล ร็อดแมน ก็ถูกเทรดไปทีมชิคาโก บูลส์
สเปอส์จบฤดูกาลถัดไป (1995-96) ด้วยสถิติ 59-23 และแพ้ในรอบก่อนรองสุดท้ายของคอนเฟรนซ์ตะวันตกให้กับแจ๊ส น้อยคนนักที่จะคาดเดาว่าสเปอส์จะตกต่ำมากในฤดูกาล 1996-97 รอบินสัน บาดเจ็บและเล่นเพียง 6 เกมตลอดฤดูกาล เอลเลียต ก็ไม่ได้ลงเล่นเกินครึ่งเนื่องจากปัญหาบาดเจ็บเช่นกัน สเปอส์ จบฤดูกาลที่สถิติ 20-62 แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์ทีม ฮิลล์ ได้อยู่เป็นโค้ชแค่ 18 เกมก่อนที่จะถูกปลดและแทนที่ด้วยผู้จัดการทั่วไป เกรก พอโพวิช (Gregg Popovich) ซึ่งเคยเป็นผู้ช่วยโค้ชสมัยที่บราวน์เป็นหัวหน้า
ฤดูกาล 1996-97 สเปอส์จะประสบความล้มเหลวในสนาม แต่ช่วงจบฤดูกาลกลับตรงกันข้าม สเปอส์มีสถิติแย่เป็นอันดับสามของลีก จากการสุ่มล็อตเตอรี สเปอส์ได้สิทธิ์การดราฟต์เป็นคนแรกของปี 1997 และเลือกนักบาสเกตบอลผู้ซึ่งถูกคัดเลือกให้เป็น ออล-อเมริกัน (All-American) จากมหาวิทยาลัยเวคฟอเรสต์ ทิม ดังแคน
ยุคทวิน ทาวเวอร์ส (1997-2003).
ดังแคน เริ่มฤดูกาลแรก (1997-98) ก็สร้างผลงานดีได้ตำแหน่งผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยม เล่นได้เฉลี่ย 21.1 แต้ม 11.9 รีบาวด์ต่อเกม ทีมจบฤดูกาลปกติที่สถิติ 56-26 ตกรอบเพลย์ออฟรอบรองสุดท้ายของคอนเฟอเรนซ์ตะวันตกโดยแพ้ให้แจ๊ส ดังแคน ซึ่งเล่นในตำแหน่งเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดเล่นประสานงานใต้แป้นกับรอบินสันได้ดี ทำให้ทั้งคู่เป็นที่รู้จักในฉายาร่วมกันว่า ทวิน ทาวเวอร์ส (Twin Towers) สเปอส์ให้ความหวังกับฤดูกาลต่อมาคือฤดูกาล 1998-99 แต่ก่อนที่จะเริ่มฤดูกาล เจ้าของทีมในเอ็นบีเอนำโดยคอมมิชชันเนอร์ เดวิด สเตอร์น (David Stern) พักการเล่นเพื่อทำข้อตกลงกับสมาคมผู้เล่นเอ็นบีเอ (NBA Players Association, NBAPA) ใหม่ กว่าจะได้ข้อตกลงเรียบร้อยก็เดือนมกราคม ค.ศ. 1999
ในฤดูกาลที่หดเหลือ 50 เกมนี้ สเปอส์เล่นได้สถิติ 37-13 และผ่านรอบต่าง ๆ ในเพลย์ออฟอย่างง่ายดายโดยชนะ 11 และแพ้เพียง 1 เกม ในรอบไฟสุดท้ายก็ชนะทีมนิวยอร์ก นิกส์ใน 5 เกม ที่สนาม เมดิสัน สแควร์ การ์เดนของนิกส์ด้วยคะแนน 78 ต่อ 77 คว้าแชมป์เอ็นบีเอสมัยแรกของทีม ในขณะที่ ทิม ดังแคน ได้เป็นผู้เล่นทรงคุณค่ารอบสุดท้าย ชัยชนะของทีมถือเป็นครั้งแรกของทีมจากลีกเอบีเอ ซึ่งก่อนหน้านี้ทีมจากเอบีเอยังไม่เคยเข้ารอบสุดท้ายเลยสักครั้ง สเปอส์ยังสร้างสถิติผู้ชมในสนามมากที่สุดในเอ็นบีเอสุดท้าย คือ 39,554 คนในเกมที่ 2 และทำลายสถิติที่เพิ่งสร้างก่อนหน้านั้นสองวันคือ 39,514 คนในเกมที่ 1
สเปอส์ไม่สามารถผ่านรอบแรกของเพลย์ออฟฤดูกาลถัดมาได้ แพ้ทีมซันส์ เนื่องจาก ดังแคน บาดเจ็บ ไม่สามารถลงเล่นได้เลยตลอดการแข่งในรอบแรก แต่อนาคตของทีมในเมืองแซนแอนโทนีโอก็ชัดเจนเมื่อมีการลงคะแนนอนุมัติการเก็บภาษีรถเช่าและโรงแรมเพื่อนำเงินมาสร้างสนามกีฬาแห่งใหม่ ฤดูกาล 2000-01 และ 2001-02 สเปอส์เล่นได้ 58-24 ทั้งสองฤดูกาล แต่ตกรอบเพลย์ออฟให้กับทีมเลเกอร์สซึ่งคว้าแชมป์เอ็นบีเอทั้งสองฤดูกาลนี้
ฤดูกาล 2002-03 เป็นฤดูกาลที่ เดวิด รอบินสัน จะเล่นเอ็นบีเอเป็นฤดูกาลสุดท้าย อีกทั้งเป็นช่วงที่สเปอส์ย้ายไปเล่นในสนามแห่งใหม่ ซึ่งตั้งชื่อว่า เอสบีซี เซ็นเตอร์ (SBC Center ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น AT&amp;T Center หลังจากบริษัท SBC ไปซื้อกิจการของ AT&amp;T) ในโอกาสสำคัญนี้ สเปอส์หันกลับไปใช้โลโก้แบบเก่าซึ่งมีสีเงินและสีดำ อย่างไรก็ตามสีของเสื้อยังคงใช้สีเดิม คือ เงินและดำ
ทีมสเปอส์ในตอนนี้ไม่เหมือนชุดที่ได้แชมป์เมื่อสามปีก่อน ทีมมีการปรับผู้เล่นใหม่เพื่อโค่นทีมเลเกอร์ส แชมป์เอ็นบีเอติดกันสามสมัย ทีมประกอบด้วย ดังแคนและรอบินสัน ในวงใน มีโทนี พาร์คเกอร์ (Tony Parker) ผู้เล่นชาวฝรั่งเศสซึ่งถูกดราฟต์ในปี 2001 มาเป็นเล่นเป็นพอยต์การ์ดตัวจริง และได้ตัวชู้ตสามแต้มใหม่หลายคน เช่น สตีเฟน แจ็คสัน (Stephen Jackson), แดนนี เฟอร์รี (Danny Ferry), บรูซ โบเวน (Bruce Bowen), สตีฟ เคอรร์ (Steve Kerr), สตีฟ สมิธ (Steve Smith) และผู้เล่นหน้าใหม่จากอาร์เจนตินา คือ มานู จิโนบิลี (Manu Ginobili) ซึ่งสเปอรส์ดราฟไปตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 แต่เพิ่งได้มาเล่นให้ทีมเป็นปีแรก ฤดูกาลปกติสเปอส์ทำสถิติชนะ 60 แพ้ 22 ผ่านทีม ซันส์ เลเกอร์ส และ แดลลัส แมฟเวอริกส์ในเพลย์ออฟเข้าสู่รอบสุดท้าย การแข่งกับ นิวเจอร์ซี เนตส์ ถือเป็นครั้งแรกที่ทีมจากเอบีเอมาพบในรอบสุดท้าย สเปอส์ชนะซีรีส์นี้ที่ 4 ต่อ 2 เกม คว้าแชมป์สมัยที่สอง ส่วนดังแคนได้รางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าทั้งฤดูกาลปกติและของรอบสุดท้าย
ยุค บิ๊กทรี (2003-ปัจจุบัน).
ฤดูกาล 2003-04 สเปอส์มีผู้เล่นใหม่ในทีมมากถึง 9 คน ผลงานช่วงต้นของฤดูกาลทำได้ไม่ดีนัก ชนะ 9 แพ้ 10 ผลจากการที่รอบินสันเลิกเล่น และผู้เล่นใหม่พยายามปรับตัวให้เข้ากับทีม แต่สเปอส์ก็ปรับตัวได้และชนะติดต่อกัน 13 เกม กลับมาอยู่ทีมอันดับต้น ๆ ในเอ็นบีเออีกครั้ง จบฤดูกาลโดยชนะรวด 11 เกมสุดท้าย ได้สถิติ 57-25 ตามทีมที่สถิติดีที่สุดของฝั่งตะวันตกอยู่หนึ่งเกม รอบเพลย์ออฟ สเปอส์เอาชนะเมมฟิส กริซลีส์ 4 เกมรวดผ่านเข้ารอบสองไปพบกับลอสแอนเจลิสเลเกอส์ สเปอส์ชนะสองเกมแรกที่สนามเหย้าทำให้สเปอส์มีสถิติชนะติดต่อกันนับรวมฤดูกาลปกติถึง 17 เกม แต่สองเกมถัดไปในซีรีส์นี้กลับไปเล่นที่บ้านของเลเกอรส์และมีปัญหาการทำคะแนน ผลคือแพ้ทั้งสองเกม เกม 5 กลับมายังสนาม เอสบีซี เซ็นเตอร์ ทิม ดังแคน ดูเหมือนจะพาทีมไปสู่ชัยชนะด้วยคะแนน 73 ต่อ 72 จากการชู้ตลูกก่อนหมดเวลา 0.4 วินาที แต่ เดเร็ก ฟิชเชอร์ (Derek Fisher) ของเลเกอร์สกลับชู้ตลูกก็ที่เวลาจะหมดทำให้ชนะพลิกความคาดหมายด้วยคะแนน 74 ต่อ 73 และนำซีรีส์อยู่ 3 ต่อ 2 เกม สเปอรส์ประท้วงว่านาฬิกาเริ่มเดินช้าทำให้ฟิชเชอร์สามารถชู้ตลูกได้ทันเวลา กรรมการสามารถตรวจสอบจากเทปที่บันทึกไว้ว่าฟิชเชอร์ชู้ตลูกก่อนเวลาจะหมดแต่ไม่สามารถตรวจสอบเรื่องนาฬิกาไม่เริ่มนับทันทีที่นำลูกเข้าสนาม เกม 6 สเปอส์กลับไปเล่นสนามเลเกอร์สและแพ้ ตกรอบเพลย์ออฟ
ช่วงนอกฤดูกาลสเปอส์กลับไปปรับทีมใหม่ ได้การ์ด เบรนต์ แบร์รี (Brent Barry) จากซีแอตเติล ซูเปอร์โซนิค เซ็นสัญญา เกลน รอบินสัน (Glenn Robinson) และเทรดเอาเซ็นเตอร์ นาซีร์ โมฮัมเม็ด (Nazr Mohammed) จากนิวยอร์ก นิกส์ ตอนกลางฤดูกาล มารวมกับผู้เล่นขณะนั้นคือ บรูซ โบเวน, รอเบิร์ต ฮอร์รี (Robert Horry), โทนี พาร์เกอร์, มานู จิโนบิลี และทิม ดังแคน
สเปอส์จบฤดูกาลปกติด้วยสถิติอันดับสองของสายตะวันออก ชนะ 59 แพ้ 23 และสถิติดีที่สุดของดิวิชัน ในฤดูกาลเพลย์ออฟ สเปอส์ชนะเดนเวอร์ นักเก็ตส์ในรอบแรก 4 ต่อ 1 เกม ซีแอตเติล ซูเปอร์โซนิคในรอบสอง 4 ต่อ 2 เกม และ ฟีนิกส์ ซันส์ 4 ต่อ 1 เกมเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศและคว้าแชมป์เป็นสมัยที่สามในรอบเจ็ดปี เอาชนะแชมป์เก่าคือ ดีทรอยต์ พิสตันส์ ไป 4 ต่อ 3 เกม ทิม ดังแคน ได้รับเลือกเป็นผู้เล่นทรงคุณค่ารอบสุดท้าย และเป็นคนที่สี่ที่ได้รับรางวัลนี้สามครั้ง (ถัดจาก แมจิก จอห์นสัน, ไมเคิล จอร์แดน และ แชคิล โอนีล) ฤดูกาลนี้ มานู จิโนบิลี ก็กลายเป็นดาราในทีม และได้รับคำสรรเสริญจากแฟนทั้งในระดับท้องถิ่น ระดับประเทศ และระหว่างประเทศ (โดยเฉพาะอาร์เจนตินาบ้านเกิดของเขา) เขาได้ลงเล่นในเกมรวมดาราเอ็นบีเอในปีนั้น
ฤดูกาล 2005-06 นำโดย ทิม ดังแคน, มานู จิโนบิลี และที่เพิ่งได้เล่นในเกมรวมดาราปีนั้นคือ โทนี พาร์เกอร์ ทีมได้ทำลายสถิติชนะมากที่สุดของแฟรนไชส์ โดยชนะ 69 แพ้เพียง 19 เกม และเข้าเพลย์ออฟติดต่อกัน 9 ปี สเปอส์ตกรอบสองในเพลย์ออฟจากระบบการจับคู่ที่ไปพบกับแดลลัส แมฟเวอริกส์ทั้งที่สองทีมเป็นทีมอันดับดีที่สุดในคอนเฟรนซ์
ฤดูกาล 2006-07 สเปอส์จบฤดูกาลปกติที่สถิติ 58-24 เข้าเพลย์ออฟชนะเดนเวอร์ นักเก็ตส์ด้วย 4 ต่อ 1 เกม ชนะฟีนิกส์ ซันส์ 4 ต่อ 2 เกม ชนะยูทาห์ แจ๊ส 4 ต่อ 1 เกม และเข้ารอบสุดท้ายชนะคลีฟแลนด์ คาวาเลียร์ส์4 ต่อ 0 เกม คว้าแชมป์สมัยที่สี่ในรอบเก้าปี อย่างสวยงาม
ฤดูกาล 2007-08 สเปอส์จบฤดูกาลปกติที่อันดับ3ของสายตะวันตกสถิติ 56-26 เข้ารอบเพลย์ออฟรอบแรกพบฟีนิกส์ ซันส์ชนะไป 4 ต่อ 1 เกม ชนะ รอบ 2 พบนิวออรีนส์ ฮอร์เนตส์ ชนะไป4 ต่อ 3 เกม และเข้ารอบสุดท้ายของสาย แต่แพ้ให้กับลอสแอนเจลิสเลเกอส์4 ต่อ 1 เกม ตกรอบสุดท้ายไปอย่างหน้าผิดหวัง
ผู้เล่นที่มีชื่อเสียง.
หมายเลขที่ถูกรีไทร์.
หมายเลข นักกีฬา ตำแหน่ง และปีที่เล่นให้ทีม
เจฟฟ์ ฮาร์ดี้
มหัศจรรย์ สาวน้อยพริตตี้เคียว
S.K.I.N. (วงดนตรี)
คณะปฏิรูปการปกครอง ในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข
พลตรีจำลอง ศรีเมือง
เส้นใยคอลลาเจน
แบทเทิลเรลส์