pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ชิมาดะ ร่วมมือกับ อามากิง ในการจัดการกับแก๊งค้ายาเสพติด สแครมเบิ้ล ฮัลโลวีน อามากิงได้บอกชิมาดะว่า คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดคือ พี่ชาย ต่างมารดา อาราบะ นากิ อามากิงต้องการล้างแค้นให้แม่ที่ตายเพราะฮัลโลวีน แต่สุดท้าย อามากิง กลับโดนยิงตาย ชิมาดะ จึงได้ออกเดินทางไปล้างแค้นคนเดียว แต่ก็ไม่สำเร็จ พรรคพวกของอากากิ ได้ออกตามหา สุดท้ายจึงได้ร่วมมือกับทุกคน เข้าไปจัดการกับนากิ
มิตต์ รอมนี่ย์
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล ( ; ประมาณปี ค.ศ. 1443 – ปี ค.ศ. 1516) เป็นประติมากรและวิศวกรทางยุทธศาสตร์ ชาวอิตาลีสมัยเรอเนซองส์
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ เป็นลูกของฟรานเชสโก จิแอมเบอร์ติ (Francesco Giamberti) ผู้มีอาชีพเป็นช่างแกะไม้และสถาปนิกที่ทำงานกับโคสิโม เดอ เมดิชิ น้องชายของจูลิอาโนชื่ออันโตนิโอ ดา ซานกาโล ผู้พ่อ(Antonio da Sangallo the Elder) และ หลาน อันโตนิโอ ดา ซานกาลโล ผู้ลูก (Antonio da Sangallo the Younger) ต่างก็เป็นสถาปนิก ลูกชายของจูลิอาโน ฟรานซิสโก ดา ซานกาโล (Francesco da Sangallo) เป็นประติมากร จูลิอาโนเองเป็นสถาปนิกคนโปรดของลอเร็นโซ เดอ เมดิชิ งานหลายชิ้นจึงเป็นงานที่ตระกูลเมดิชิจ้าง
งานระยะแรกจูลิอาโนเป็นงานที่ทำกับลอเรนโซ เดอ เมดิชิซึ่งก็ได้แก่วัง Poggio a Caiano เมื่อปี ค.ศ. 1485 ตั้งอยู่ระหว่างฟลอเรนซ์กับพิสโตเอีย และเสริมป้อมที่ฟลอเรนซ์ คาสเตลลานา (Castellana) และที่อื่นให้แข็งแรงขึ้น นอกจากนั้นลอเร็นโซยังจ้างให้จูลิอาโนสร้างสำนักสงฆ์ลัทธิออกัสติเนียนนอกประตูซานกาลโลที่ของเมืองฟลอเรนซ์ซึ่งถูกทำลายระหว่างที่เมืองฟลอเรนซ์ถูกล้อมเมื่อปี ค.ศ. 1530
งานสร้างวัดที่ประตูซานกาลโลทำให้จูลิอาโนได้รับชื่อ “ซานกาลโล” ซึ่งต่อมาเป็นชื่อที่สถาปนิกชาวอิตาลีใช้ ขณะที่ยังอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของลอเร็นโซจูลิอาโนเดินทางไปเนเปิลส์เพื่อไปทำงานให้กับผู้ครองนครเนเปิลผู้ที่ส่งจูลิอาโนกลับไปฟลอเรนซ์พร้อมกับเงิน ถาดและรูปปั้นเก่า สิ่งหลังนี้จูลิอาโนมอบให้กับลอเร็นโซ หลังจากลอเร็นโซเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1492 จูลิอาโนก็เดินทางไปโลเร็ตโตไปสร้างโดมที่วัดคาซาซานตาโลเร็ตโต (Chiesa della Casa Santa Loreto) ทั้งที่เสาของสิ่งก่อสร้างที่มีอยู่แล้วไม่ถูกลักษณะ จูลิอาโนใช้เถ้า pozzolana จากโรมเป็นส่วนผสมในซีเมนต์ในการสร้างโดมเพื่อทำให้สิ่งก่อสร้างแข็งแรงขึ้น
หลังจากนั้นจูลิอาโนก็ถูกเรียกตัวไปโรมโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6เพื่อออกแบบเพดานวัดซานตามาเรียมายอเร (Santa Maria Maggiore) งานส่วนใหญ่ของจูลิอาโนได้รับจากสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทั้งเสริมป้อมรอบปราสาทเซ็นต์แอนเจโล (Castel Sant'Angelo) หน้ามหาวิหารเซนต์ปีเตอร์และสร้างวังติดกับวัดเซนต์ปีเตอร์ในวินโคลิ (San Pietro in Vincoli) ซึ่งเป็นวัดที่พระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 เคยเป็นคาร์ดินาล จูลิอาโนต้องผิดหวังเมื่อโดนาโต ดันเจโล บรามันเตได้รับเลือกเป็นสถาปนิกในการก่อสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ใหม่แทนที่ จูลิอาโนจึงกลับไปฟลอเรนซ์ งานระยะนี้เป็นงานวิศวกรรมสิ่งก่อสร้างทางยุทธศาสตร์โดยการสร้างป้อมระหว่างสงครามระหว่างฟลอเรนซ์และปิซา ไม่นานหลังจากนั้นจูลิอาโนก็ถูกเรียกตัวกลับไปโรมอีกครั้งหนึ่งเพราะความสามารถทางวิศวกรรมยุทธศาสตร์เมื่อโรมถูกโจมตีโดยโบโลนยา
ระหว่างปี ค.ศ. 1514 ถึงปี ค.ศ. 1515 จูลิอาโนเป็นสถาปนิกร่วมกับราฟาเอลในการสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ แต่เนื่องจากจูลิอาโนอายุมากขึ้นสุขภาพเสื่อมลงจึงได้ลาออกสองปีก่อนที่จะเสียชีวิต
อาบูจา
อาบูจา  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 8 ของประเทศไนจีเรีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศในเฟเดอรัลแคพิทอลเทร์ริทอรี (FCT) อาบูจาเป็นเมืองที่สร้างขึ้นใหม่ในคริสตทศวรรษ 1980 เพื่อแทนที่เลกอส ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ ในฐานะเมืองหลวงแห่งใหม่เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1991
อาบูจามีภูมิลักษณ์ที่สำคัญคือหินอาโซ ซึ่งเป็นหินขนาดใหญ่ความสูง เกิดจากการกร่อนของน้ำ ศูนย์ประธานาธิบดีไนจีเรีย, รัฐสภาแห่งชาติ, ศาลฎีกา และพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองมีการขยายตัวไปทางทิศใต้ นอกจากนี้ ยังมีหินซูมา หินขนาดใหญ่อีกแห่งซึ่งมีความสูง ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง บริเวณทางด่วนที่ไปคาดูนา
ใน ค.ศ. 2006 อาบูจามีประชากร 776,298 คน ทำให้เป็นหนึ่งใน 10 นครที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ (อยู่อันดับที่ 8) องค์การสหประชาชาติเปิดเผยว่าอาบูจามีการเติบโตเพิ่มขึ้นร้อยละ 139.7 ระหว่างปี 2000 ถึง 2010 ทำให้เป็นนครที่เติบโตเร็วที่สุดในโลก ณ ขณะนั้น
ใน ค.ศ. 2015 นครมีอัตราการเติบโตต่อปีอย่างน้อยร้อยละ 35 ทำให้ยังคงเป็นนครที่เติบโตเร็วที่สุดในทวีปแอฟริกาและเป็นหนึ่งในนครที่เติบโตเร็วที่สุดในโลก พื้นที่เขตมหานครอาบูจามีประชากรประมาณ 6 ล้านคนโดยประมาณใน ค.ศ. 2016 ทำให้เป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 ของประเทศรองจากเลกอส
อาบูจาเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญทางศาสนาหลายแห่ง อาทิ มัสยิดแห่งชาติไนจีเรียและศูนย์คริสตศาสนิกชนแห่งชาติไนจีเรีย และยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติเอ็นนัมดี อาซีกีเว อาบูจายังเป็นหนึ่งในเมืองหลวงที่ถูกสร้างขึ้นตามวัตถุประสงค์ในแอฟริกา เช่นเดียวกันกับหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในทวีป
อาบูจาเป็นศูนย์กลางการบริหารและการเมืองของประเทศ และเป็นเมืองหลวงที่สำคัญแห่งหนึ่งของทวีปเนื่องจากอิทธิพลทางการเมืองและภูมิศาสตร์ของประเทศที่มีต่อภูมิภาค อาบูจายังเป็นสถานที่ที่ใช้จัดการประชุมหลายครั้ง เช่น การประชุมของหัวหน้ารัฐบาลในเครือจักรภพเมื่อปี 2003 และการประชุมเศรษฐกิจโลกของแอฟริกาเมื่อปี 2014
สวนอุเอโนะ
ปลาทรงเครื่อง
ปลาทรงเครื่อง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Epalzeorhynchos bicolor" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มีรูปร่างคล้ายปลากา ("Labeo chrysophekadion") ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน แต่มีรูปร่างที่เพรียวยาว มีขนาดเล็กกว่ามาก สีลำตัวสีแดงอ่อน ครีบหางสีแดงเข้ม มีขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 12 เซนติเมตร
พบเฉพาะในประเทศไทยเท่านั้น บริเวณแม่น้ำเจ้าพระยาตอนบน ปัจจุบันเชื่อว่า สูญพันธุ์ไปแล้วจากธรรมชาติ เนื่องจากถูกคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัยและถูกจับไปเป็นปลาสวยงาม ซึ่งปลาที่ขายกันในตลาดปลาสวยงามเป็นปลาที่เกิดจากการผสมเทียมทั้งสิ้น
ปลาทรงเครื่องยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกในวงการปลาสวยงาม เช่น "ปลาฉลามทรงเครื่อง" หรือ "ปลาหมูทรงเครื่อง" เป็นต้น
สกุลปลาฉลามหางไหม้
Spirulina
Spirulina หรือเรียกว่า สาหร่ายเกลียวทอง เป็นสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงิน(ไซยาโนแบคทีเรีย) พบในน้ำจืดและบางส่วนพบในน้ำทะเล ลักษณะคล้ายแบคทีเรีย คือ ไม่มีเยื่อหุ้มนิวเคลียส เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ มีคลอโรฟิลล์แต่ไม่มีคลอโรพลาส ภายในมีสารไฟโคไซยานิน (Phycocyanin) สามารถตรึงไนโตรเจน คุณค่าสารอาหารไม่ใช่โปรตีนค่อนข้างต่ำ
พรรคประชาชนปฏิวัติลาว
พรรคประชาชนปฏิวัติลาว (; ; , อักษรย่อ: LPRP) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งและบริหารประเทศลาวในปัจจุบัน
ภูมิหลัง ก่อตั้ง และการปฏิวัติประชาธิปไตยแห่งชาติ (ค.ศ. 1945–1975).
พรรคที่มีมาก่อน LPRP คือพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน (ICP) ซึ่งก่อตั้งโดยผู้นำเวียดนามโฮจิมินห์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 เพื่อก่อตั้งองค์การคอมมิวนิสต์สากล (โคมินเทิร์น) ทาง ICP มีเป้าที่ "จะขจัดระบอบศักดินา เพื่อแจกจ่ายที่ดินให้ผู้ไถนา เพื่อโค่นระบอบจักรวรรดินิยม และทำให้อินโดจีนเป็นเอกราช" เนื่องจากสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวเวียดนาม ทำให้เดิม ICP มีชื่อว่า "พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม" ซึ่งเปลี่ยนชื่อเพราะความไม่พอใจของโคมินเทิร์นต่อองค์การที่มีความเป็นชาตินิยมเวียดนาม และความเชื่อที่ว่า แรงงานในเวียดนาม กัมพูชา และลาว มีความคล้ายคลังกันมากกว่า ถึงกระนั้น พรรค ICP ยังคงอยู่จนกระทั่งยุบตัวลงอย่างเป็นทางการในวันที่ 11 พฤษจิกายน ค.ศ. 1945 ในตอนนั้น กลุ่ม ICP ไม่เคยมีสมาชิกเป็นชาวลาวหรือกัมพูชาเลย ทำให้ใน ค.ศ. 1946 มีการจัดตั้ง ICP ใต้ดินเพื่อรับเลือกกลุ่มแกนนำคอมมิวนิสต์ชาวลาว อย่างไรก็ตาม การไม่มีตัวแทนชาวลาวใน ICP ใต้ดินยังคงสร้างปัญหา และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 มีสมาชิก 81 คนจาก 2,091 คนที่เป็นชาวลาว
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 ICP ใต้ดินได้จัดงานสภาแห่งชาติครั้งที่ 2 และเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแรงงานเวียดนาม (WPV) หลังจากนั้น พันธมิตรเวียด-ลาว-เขมรได้ประกาศความมุ่งมั่นที่จะสู้ต่อลัทธิอาณานิคมฝรั่งเศสและจักรวรรดินิยมอเมริกัน ใน ค.ศ. 1952 ทาง WPV ได้จัดตั้งคณะกรรมการองค์การพรรคที่มีสมาชิกห้าคน: ไกสอน พมวิหาร (ในฐานะเลขาธิการ), หนูฮัก พูมสะหวัน, สีสะหวาด แก้วบุนพัน, บุน พูมมะหาไซ และคำเสน สองปีต่อมา มีการจัดตั้งหน่วยลับคอมมิวนิสต์ทั่วลาว และในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1955 ได้มีการก่อตั้งสภาและพรรคประชาชนลาว (LPP) อย่างไรก็ตาม ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผน และ LPP เกือบถูกกำจัดจากการปราบปรามของรัฐบาลใน ค.ศ. 1959 เวียดนามเหนือเพิ่มการสนับสนุน LPP และปะเทดลาว และในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 พรรคนี้ได้ควบคุมเกือบครึ่งประเทศแม้ว่าจะเป็นแกนหลักในการก่อกำเริบใน ค.ศ. 1955 ถึง 1975 พรรคนี้ยังคงเป็นตนเองเป็นความลับ โดยมีชาวลาวเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่ามีพรรคหรือชื่อหัวหน้าพรรคในช่วงนั้น
ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973 หลังมีสงครามเป็นเวลาหลายปี มีการละเมิดสัญญาสงบศึกของรัฐบาลราชอาณาจักรลาว ซึ่งคล้ายกับการคลี่คลายในเวียดนามใต้ใน ค.ศ. 1974 ถึง 1975 รัฐบาลราชอาณาจักรลาวเผชิญกับการก่อกบฏหลายครั้ง ทำให้พรรคนี้ ซึ่งคือปะเทดลาว ควบคุมถนนที่มีเส้นทางไปที่เวียงจันทน์ ซึ่งตัดขาดเสบียงไปยังเมืองหลวง ในช่วงเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม มีการประท้วงต่อต้านรัฐบาลทั่วเมืองเวียงจันทน์ ทำให้มีรัฐมนตรี 5 คนลาออก รัฐบาลจึงจัดการเลือกตั้งใน ค.ศ. 1976 ซึ่งเป็นความพยายามในการรักษาพระมหากษัตริย์ครั้งสุดท้าย ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ตัวแทนพรรคประชาชนปฏิวัติลาวสามารถทำให้พระมหากษัตริย์สละทรัพย์สินส่วนพระองค์และสละราชสมบัติ"ด้วยความสมัครใจ" ทำให้พรรคนี้ได้จัดการประชุมสภาผู้แทนราษฎรแห่งชาติในวันที่ 1–2 ธันวาคม ค.ศ. 1975 สภานี้ประกาศยุบราชอาณาจักรลาว ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชชนลาว และประกาศสิ้นสุดสงครามที่ดำรงเป็นเวลา 30 ปี
พรรคการเมืองที่ปกครอง (ค.ศ. 1975–ปัจจุบัน).
หลังรัฐบาลกษัตริย์ล่มสลาย และการยึดครองของพวกคอมมิวนิสต์ทำให้เกิดการย้ายถิ่นฐาน และใน ค.ศ. 1980 ร้อยละ 10 ของประชากรได้หนีออกจากประเทศแล้ว ในช่วงที่ได้อำนาจแรก ๆ พรรคนี้ยังคงอยู่แบบลับ ๆ เช่น ในตอนนั้นผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักไกสอน พมวิหาน เลขาธิการทั่วไป LPRP รัฐบาลใหม่ได้ปิดองค์กรข่าวอิสระอย่างรวดเร็ว ส่วนองค์กรที่ไม่ถูกยุบจะถูกบังคับให้เข้าร่วมเป็นสมาชิกแนวลาวส้างซาด (LFNC) องค์กรมวลชนที่ควบคุมโดย LPRP
ใน ค.ศ. 1978 ทาง LPRP ยังดำเนินการเปลี่ยนแปลงทางสังคมผ่านการเกษตรแบบนารวม เป้าหมายหลักสองอย่างของวิธีการทำนารวมคือ (1) ยกเลิกทรัพย์สินส่วนบุคคลในพื้นที่ชนบท และ (2) สร้างความเข้มแข็งทางการเมืองในพื้นที่ที่รัฐบาลราชอาณาจักรลาวเคยควบคุม แต่ผลที่ออกมากลับตรงกันข้าม การทำนารวมดำเนินการไปได้ยาก และมีการต่อต้านนโยบายนี้ในบางพื้นที่ ผลที่ตามมา ทำให้คณะกรรมการกลาง LPRP ยกเลิกการทำนารวมใน ค.ศ. 1981 แล้วไปใช้เครื่องมือการเกษตรที่ทันสมัยเพื่อพัฒนาประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจ ใน ค.ศ. 1988 ไกสอน พมวิหารยอมรับว่าการทำนารวมเป็นความล้มเหลว สองปีต่อมา ใน ค.ศ. 1990 สหกรณ์การเกษตรทั้งหมดล่มสลายไปจนเกือบหมด
การล่มสลายของคอมมิวนิสต์ในยุโรปส่งผลกระทบมาที่ลาวอย่างหนัก นักศึกษาบางคนเริ่มวิจารณ์อำนาจของพรรค และเริ่มเรียกร้องให้นำระบบหลายพรรคมาใช้ พรรคประชาชนปฏิวัติลาวไม่ได้เปลี่ยนระบบ และทองสุก ไซสังคี (Thongsouk Saisangkhi) ร่วมกับLatsami Khamphoui รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการวางแผน กับPheng Sakchittaphong เจ้าหน้าที่กระทรวงยุติธรรมถูกจับในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1990 และถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 14 ปีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1992 หลังจากนั้นในปีเดียวกัน ีการใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ซึ่งกล่าวว่าประเทศลาวเป็นเผด็จการประชาธิปไตยของปวงชนภายใต้การปกครองของ LPRP
การบริหารของพรรคและรัฐยังคงทนมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 หลังดำรงตำแหน่งเลขาธิการทั่วไปพรรคเป็นเวลา 14 ปี คำไต สีพันดอนลาออกใน ค.ศ. 2006 และจูมมะลี ไซยะสอนดำรงตำแหน่งต่อ 10 ปี ใน ค.ศ. 2016 บุนยัง วอละจิดดำรงตำแหน่งนี้จนถึง ค.ศ. 2021 ปัจจุบัน ผู้ดำรงตำแหน่งนี้คือทองลุน สีสุลิด
"วิทยานิพนธ์:"
"วารสาร:"
"รายงาน:"
โจเซฟ ปาเด็น
โจเซฟ ปาเด็น  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 65 ครั้ง ชนะ 38 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 26
ปาเด็นขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อค เท็ด อันดามอน ยก 4 จากนั้น ก็ชกชนะรวดมาตลอด มาแพ้ครั้งแรกเมื่อแพ้น็อคแอนดี้ ทานาบาส ปลายปี พ.ศ. 2532 หลังจากนั้น ปาเด็นก็ยังชกชนะเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยชนะคะแนนทีโอฟีโล ทูนาเกา เมื่อ พ.ศ. 2535 มาชกนอกรอบในไทย แพ้น็อค โตโต้ ป.พงษ์สว่าง ยก 4 และไปชกที่เกาหลีใต้ แพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 1 เมื่อ พ.ศ. 2536 จากนั้น ปาเด็นได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF ที่อินโดนีเซียเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2536 แพ้น็อค แอบดี โปฮัง ยก 4 ไม่ได้แชมป์
ปาเด็นขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง รวมทั้งชนะคะแนน คิด ราฟามอนเต เมื่อ พ.ศ. 2538 จากนั้นมาชกนอกรอบไนไทย แพ้น็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 3 ต่อมาใน พ.ศ. 2543 มาชกนอกรอบ แพ้น็อค แสน ส.เพลินจิต ยก 4 นอกจากนั้น ปาเด็นเคยชกชนะคะแนน ลี เอสโคปิโด เมื่อ พ.ศ. 2545 และในปีเดียวกันนี้ก็ได้มาชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 30 มีนาคม ซึ่งปาเด็นเป็นฝ่ายแพ้น็อคนภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัยยกแรก หลังจากนั้น ปาเด็นมาชกแพ้น็อคสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ ยก 1 ในเดือนสิงหาคม และขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2545 แพ้น็อค ดิออสกาโด กาบี ยก 1 จากนั้นก็แขวนนวมไป
เฟร์นันโด โมนติลยา
เฟร์นันโด โมนติลยา  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ที่เมืองดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 58 ครั้ง ชนะ 33 (น็อก 22) เสมอ 4 แพ้ 21
พรรคคอมมิวนิสต์ลาว
เฟอร์นันโด มอนทิลล่า
ยอดสนั่น ส.นันทชัย
ประเวศน์ ศักดิ์เมืองแกลง
พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม  เป็นพรรคการเมืองที่ถูกกฎหมายพรรคเดียวในเวียดนาม เป็นพรรคนิยมลัทธิมากซ์-เลนินที่สนับสนุนโดยแนวหน้าปิตุภูมิเวียดนาม
ผู้ก่อตั้งพรรคคือโฮจิมินห์และชาวเวียดนามที่ลี้ภัยในจีนโดยใช้ชื่อพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม โดยมีการประชุมพรรคครั้งแรกที่ฮ่องกงเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ซึ่งในการประชุมครั้งนั้นได้ตกลงรวมพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน  และพรรคคอมมิวนิสต์อันนัม  เข้าด้วยกัน โดยที่กลุ่มนิยมลัทธิมาร์กอีกกลุ่มหนึ่งของเวียดนามคือพันธมิตรคอมมิวนิสต์อินโดจีน  ไม่ได้ถูกเชิญให้เข้าร่วมประชุมในฮ่องกง แต่สมาชิกของกลุ่มนี้เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ภายหลัง
หลังจากนั้นไม่นาน พรรคเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนภายใต้การนำขององค์การคอมมิวนิสต์สากล การประชุมพรรคครั้งแรกเป็นการประชุมลับที่มาเก๊าเมื่อ พ.ศ. 2478 ในเวลาเดียวกัน ทางมอสโกได้ออกนโยบายต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์และสนับสนุนให้แนวร่วมคอมมิวนิสต์ทั่วโลกทำตามรวมทั้งต้องการให้ขบวนการคอมมิวนิสต์ทั้งหมดในอินโดจีนเป็นพันธมิตรกัน อย่างไรก็ตามพรรคนี้สลายตัวไปเมื่อ พ.ศ. 2488 กลายเป็นสมาคมนิยมลัทธิมาร์กและเวียดมินห์ซึ่งเป็นแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติ
พรรคนี้ก่อตั้งใหม่อีกครั้งในนามพรรคแรงงานเวียดนาม  เมื่อปี พ.ศ. 2494 ในการประชุมใหญ่ระดับชาติของพรรคครั้งที่ 2 ในสงครามอินโดจีนครั้งแรก การประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่ฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2503 ซึ่งเน้นการเผยแพร่ลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเหนือหรือสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม รวมทั้งให้มีการสนับสนุนการปลดปล่อยในภาคใต้ การประชุมใหญ่ครั้งที่ 4 มีขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2519 หลังสิ้นสุดสงครามเวียดนามและเปลี่ยนชื่อพรรคเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
ส่วนที่มีอำนาจสูงสุดของพรรคคือคณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามที่นำโดยเลขาธิการใหญ่ คณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคเลือกตั้งโดยคณะกรรมการศูนย์กลางพรรคและคณะกรรมการกลางเลือกตั้งจากการประชุมใหญ่ของพรรค หลังจากการรวมชาติเวียดนาม มีการเพิ่มจำนวนคณะกรรมการศูนย์กลางจาก 77 คนเป็น 133 คน และเพิ่มคณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคจาก 11 เป็น 17 คน จำนวนสมาชิกเพิ่มจาก 760,000 คน เมื่อ พ.ศ. 2509 เป็น 1,553,500 ใน พ.ศ. 2519 คิดเป็น 3.1% ของประชากรทั้งหมด และเป็นเกือบสองล้านคนเมื่อ พ.ศ. 2529
หัวหน้าคณะกรรมการกลางของพรรคระหว่าง พ.ศ. 2494 – 2512 นำโดยโฮจิมินต์ซึ่งถือเป็นผู้นำสูงสุดของพรรค การประชุมใหญ่ของพรรคมีทุกๆ 5 ปี การประชุม 4 ครั้งแรกไม่ได้กำหนดเวลาที่แน่นอนเนื่องจากสงครามกับฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกา การประชุมใหญ่ที่จัดขึ้นได้แก่
ผู้ที่ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคนที่ 1 (2503–2519) และเลขาธิการใหญ่ (2473–2503 และ 2519–ปัจจุบัน) ได้แก่
พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม
พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม ( ; ) เป็นองค์กรต่อต้านคอมมิวนิสต์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2536 โดย เหงียน ฟุก บูจาญซึ่งกล่าวอ้างว่าเป็นสมาชิกราชวงศ์ของเวียดนามที่ลี้ภัยออกจากประเทศตั้งแต่ พ.ศ. 2518 องค์กรนี้เป็นองค์กรที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐพื่อจัดตั้งรัฐบาลแทนที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์ในปัจจุบัน เป้าหมายของขบวนการคือสืบทอดอำนาจของจักรพรรดิเบ๋าได่ซึ่งถือเป็นผู้นำตามกฎหมายของเวียดนาม
ใน พ.ศ. 2540 จักรพรรดิเบ๋าได่สิ้นพระชนม์และพระโอรสของพระองค์คือ เจ้าชายเบ๋าลองขึ้นเป็นผู้นำของราชวงศ์เหงียน พระองค์ยืนยันไม่ยุ่งเก่ยวกับการเมืองและประทับที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศสจนสิ้นพระชนม์เมื่อ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ผู้นำราชวงศ์องค์ต่อมาคือ เจ้าชายเบ๋าทาง ผู้ประกาศตัวต่อสาธารณชนเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ในชื่อบูจาญ
เจ้าชายเบ๋าลองเคยทำงานกับเจ้าชายเบ๋าวางและได้รับตำแหน่งมังกรแห่งอันนัมซึ่งไม่มีบทบาททางการเมืองในเวียดนาม กลุ่มพันธมิตรนี้ต้องการต่อสู้เพื่อฟื้นฟูระบอบราชวงศ์เช่นที่เป็นในประเทศไทยและประเทศกัมพูชา แต่ไม่ได้เป็นความปรารถนาของเจ้าชายเบ๋าลองหรือเจ้าชายเบ๋าทางเท่าใดนัก
สมาชิกของพันธมิตรส่วนมากเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเวียดนามใต้ที่ลี้ภัยมาอยู่ที่สหรัฐ แคนาดา ยุโรปและออสเตรเลีย การต่อสู้ขององค์กรเน้นการสร้างแรงกดดันต่อรัฐบาลคอมมิวนิสต์ของเวียดนามโดยไม่ใช้ความรุนแรง
พันธมิตรได้รับการสนับสนุนจากเงินบริจาคของชาวเวียดนามที่ลี้ภัยอยู่ใน สหรัฐ แคนาดา ยุโรปและออสเตรเลีย
เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น
เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น เป็นชุดเสื้อผ้าที่นักเรียนหรือนักศึกษาในประเทศญี่ปุ่นใช้สวมใส่ ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า "เซฟุกุ"  หรือ "กะกุเซฟุกุ"  ประเทศญี่ปุ่นเริ่มใช้เครื่องแบบนักเรียนมาตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ปัจจุบัน โรงเรียนรัฐบาลและโรงเรียนเอกชนเกือบทุกโรงเรียนต่างให้นักเรียนแต่งกายในชุดเครื่องแบบนักเรียน รวมทั้งมหาวิทยาลัยผู้หญิงบางแห่งก็ยังคงใช้เครื่องแบบอยู่เช่นกัน
โรงเรียนส่วนใหญ่ในชั้นประถมศึกษาไม่บังคับให้นักเรียนใส่เครื่องแบบ สำหรับโรงเรียนที่บังคับ นักเรียนชายจะต้องใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวและสวมหมวก นักเรียนหญิงจะต้องใส่เสื้อสีขาวและกระโปรงจีบสีเทา หรือบางครั้งก็ใส่ชุดกะลาสี เครื่องแบบอาจจะแตกต่างกันไปตามโอกาสและฤดูกาล นักเรียนจะใส่หมวกที่มีสีสว่างสดใสเพื่อป้องกันอุบัติเหตุทางจราจร
ชุดนักเรียนชั้นมัธยมประกอบด้วยชุดเครื่องแบบทหารสำหรับเด็กผู้ชายและชุดกะลาสีสำหรับเด็กผู้หญิง ชุดเหล่านี้มีต้นกำเนิดมาจากชุดทหารในยุคเมจิ ซึ่งลอกแบบมาจากชุดนาวีของยุโรป ปัจจุบันยังคงมีการใช้ชุดเหล่านี้อยู่ หลายโรงเรียนเปลี่ยนไปใช้ชุดตามโรงเรียนสอนศาสนาของตะวันตก ชุดของผู้ชายประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว เนคไท เสื้อแจ๊คเก็ตที่มีตราโรงเรียน และกางเกงขายาว (มักเป็นคนละสีกับเสื้อแจ๊คเก็ต) ชุดผู้หญิงประกอบด้วยเสื้อสีขาว เนคไท เสื้อแจ๊คเก็ตที่มีตราโรงเรียน และกระโปรงตาหมากรุก
ทุกโรงเรียนจะมีเครื่องแบบภาคฤดูร้อน (ชุดผู้ชายประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็ก ชุดผู้หญิงประกอบด้วยเครื่องแบบน้ำหนักเบา และกระโปรงตาหมากรุก) และชุดกีฬา นักเรียนอาจแต่งกายแตกต่างกันในชั้นเรียนเดียวกันก็ได้ ขึ้นอยู่กับกฎระเบียบของแต่ละโรงเรียน นักเรียนบางคนอาจฝ่าฝืนกฎด้วยการใส่เครื่องแบบผิดระเบียบหรือใส่เครื่องแบบข้อห้ามต่าง ๆ เช่น ถุงเท้าหย่อน ๆ ขนาดใหญ่และติดเข็มกลัด นักเรียนหญิงอาจใส่กระโปรงสั้น ๆ นักเรียนชายอาจใส่กางเกงระดับสะโพก ไม่ผูกเนคไท และปลดกระดุมเสื้อ
เนื่องจากบางโรงเรียนไม่มีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบแยกเพศหรือห้องที่มีประตูล็อก นักเรียนจึงเปลี่ยนเสื้อกีฬาในห้องเรียน ทำให้มีนักเรียนบางคนที่ใส่ชุดกีฬาไว้ใต้เครื่องแบบนักเรียน โรงเรียนบางโรงเรียนบังคับทรงผม รองเท้า และกระเป๋าหนังสือ แต่นักเรียนมักจะปฏิบัติตามกฎในวาระพิเศษต่าง ๆ เท่านั้น เช่น วันเปิดเทอม พิธีปิด และวันถ่ายรูปชั้น
กัคคุรัน.
กัคคุรัน ("学ラン") หรือ สึเมะเอะริ ("詰め襟") เป็นเครื่องแบบสำหรับนักเรียนชายในระดับมัธยม โดยทั่วไปส่วนมากเป็นสีดำ แต่บางโรงเรียนก็ใช้สีกรมท่า และสีน้ำเงินเข้ม
กัคคุรันเป็นเป็นเสื้อมีปกที่กลัดกระดุมจากบนลงล่าง กระดุมมักมีตราของโรงเรียน กางเกงเป็นกางเกงขายาว เข็มขัดสีดำหรือสีเข้ม ๆ เด็กผู้ชายมักใส่รองส้นเตี้ยและรองเท้ากีฬา บางโรงเรียนบังคับให้นักเรียนติดเข็มกลัดที่ปกเสื้อเพื่อบอกโรงเรียนและบอกชั้น
เด็กผู้ชายมักให้กระดุมเม็ดที่สองของเสื้อกับเด็กผู้หญิงที่ตนเองหลงรัก ถือเป็นการสารภาพรักในทางหนึ่ง โดยกล่าวกันว่าเป็นกระดุมเม็ดที่อยู่ใกล้หัวใจและเต็มไปด้วยความรักที่มีมาตลอดสามปีในโรงเรียน การปฏิบัติเช่นนี้เป็นที่นิยมเนื่องมาจากฉากหนึ่งในนิยายที่แต่งโดย ไดจุน ทาเคดะ (武田泰淳)
ชุดกะลาสี.
ชุดกะลาสี (セーラー服 "เซราฟุกุ") เป็นเครื่องแบบนักเรียนหญิงชั้นมัธยมโดยทั่วไป โรงเรียนประถมบางโรงเรียนก็ใส่ชุดกะลาสี ชุดนี้เริ่มใช้เป็นเครื่องแบบครั้งแรกตั้งแต่ปี 1921 โดย อลิซาเบธ ลี ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยฟุกุโอะกะ โจะกะกุอิง (福岡女学院) ชุดนี้ลอกแบบมาจากราชนาวีของอังกฤษในสมัยนั้น ซึ่งลีเคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่สหราชอาณาจักร
เช่นเดียวกับเครื่องแบบนักเรียนชาย ชุดกะลาสีมีความคล้ายคลึงกับชุดทางทหาร ประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตที่มีปกแบบกะลาสีและกระโปรงจีบ ในช่วงหน้าร้อนและหน้าหนาวจะมีการปรับแขนเสื้อและเนื้อผ้าให้เหมาะสมกับฤดูกาล มีรีบบิ้นผูกอยู่ข้างหน้าโดยร้อยผ่านรูรอบ ๆ เสื้อ บางครั้งอาจเป็นเนคไท ผ้าพันคอ หรือโบว์ สีทั่วไปได้แก่สีกรมท่า สีขาว สีเทา สีเขียวอ่อน และสีดำ
บางครั้งรองเท้าและถุงเท้าก็ถูกนับรวมเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบ ถุงเท้าโดยทั่วไปเป็นสีกรมท่าและสีขาว รองเท้าเป็นรองเท้าส้นเตี้ยสีน้ำตาลและสีดำ ซึ่งถุงเท้าย่น ๆ เป็นที่นิยมมากในกลุ่มเด็กผู้หญิง แม้จะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบก็ตาม
โรงเรียนแต่ละโรงเรียนมีเครื่องแบบแตกต่างกันไป เครื่องแบบนักเรียนมักทำให้นักเรียนที่จบไปแล้วหวนรำลึกถึงความหลังอันเป็นสัญลักษณ์ของวัยเด็กอันสดใส นักเรียนบางคนดัดแปลงเครื่องแบบเพื่อสร้างความเป็นตัวของตัวเอง เช่น ทำกระโปรงให้สั้นลงหรือยาวขึ้น ไม่ผูกริบบิ้น ซ่อนตราโรงเรียนไว้ในปกเสื้อ ฯลฯ
เนื่องจากเครื่องแบบนักเรียนหญิงของญี่ปุ่นนั้นเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกทางเพศกับคนบางกลุ่มได้ จึงมีการขายชุดนักเรียนหญิงที่ใช้แล้วตามร้านค้าที่เรียกว่า บุรุเซะระ แม้ว่าปัจจุบันการขายเช่นนี้จะเป็นสิ่งผิดกฎหมายก็ตาม เครื่องแบบนักเรียนหญิงยังมีบทบาทอย่างมากในวัฒนธรรมโอะตะกุ สื่อบันเทิงประเภทอนิเมะและมังงะมักจะมีตัวละครในชุดเครื่องแบบนักเรียนอยู่ด้วยเสมอ
แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้
แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้ หรือ เวียดกง หรือ เหวียดกง  ก่อตั้งเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2503 เป็นตัวแทนของพรรคคอมมิวนิสต์ในเวียดนามใต้ เพื่อหาเสียงสนับสนุนจากประชาชนและต่อต้านรัฐบาลของโง ดิ่ญ เสี่ยม เวียดกงได้รับการสนับสนุนทางอาวุธยุทโธปกรณ์จากฝ่ายคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเหนือ และกองทัพประชาชนเวียดนาม แนวร่วมนี้ก่อตั้งตามแนวชายแดนกัมพูชา ประธานคือ เหงียน หืว เถาะ
พรรคนี้ได้เข้าร่วมในรัฐบาลปฏิวัติเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐเวียดนามใต้ เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2512 เมื่อรัฐบาลในไซ่ง่อนล้มลงเมื่อ พ.ศ. 2518 แนวร่วมนี้ได้รวมเข้ากับแนวร่วมปิตุภูมิเวียดนามซึ่งเป็นองค์กรคู่ขนานในเวียดนามเหนือหลังชัยชนะของฝ่ายเวียดนามเหนือต่อเวียดนามใต้ และเกิดการรวมประเทศเวียดนามในที่สุด
ความตั้งใจที่จะก่อตั้งแนวรบนี้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกในระหว่างการประชุมระดับชาติครั้งที่ 3 ของพรรคแรงงานเวียดนาม ในการประชุม ประธานาธิบดีโตน ดึ๊ก ทั้ง กล่าวว่าแนวหน้าจะขึ้นอยู่กับแนวความคิดของเลนินเกี่ยวกับพันธมิตรสี่ชนชั้น แต่เพื่อรองรับความซับซ้อนของสังคมภาคใต้ แนวรบควรรวมทั้งกลุ่มศาสนาและชาติพันธุ์ที่แตกต่างกัน เป้าหมายการต่อสู้ของแนวรบต้องกว้างเพื่อดึงดูดมวลชน แนวหน้าควรเน้นย้ำนโยบายชาตินิยมและการปฏิรูป และกำหนดเป้าหมายสูงสุดในการสร้างเวียดนามที่สงบสุข เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เป็นประชาธิปไตยและเจริญรุ่งเรือง เช่นเดียวกับผู้บุกเบิกเวียดมินห์ก่อนหน้า แนวรบใหม่นี้จะต้องมีการจัดระเบียบในหลายระดับ ตั้งแต่คณะกรรมการกลางไปจนถึงองค์กรระดับหมู่บ้าน ลัทธิคอมมิวนิสต์จะไม่ถูกพูดถึง
ตามมติของสภาคองเกรสครั้งที่ 3 ของพรรคแรงงานเวียดนาม ซึ่งตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ People's Daily ในขณะนั้น “ภารกิจเร่งด่วนของการปฏิวัติทางใต้คือ การรวมประชาชน ต่อสู้กับการรุกรานและการทำสงครามของจักรวรรดินิยมอเมริกันอย่างเด็ดเดี่ยว การโค่นล้มกลุ่มผู้ปกครองที่กดขี่ข่มเหงโง ดิ่ญ เสี่ยม ลูกน้องของจักรวรรดินิยมสหรัฐฯ จัดตั้งรัฐบาลผสมประชาธิปไตยแห่งชาติในภาคใต้ ตระหนักถึงเอกราชของชาติ เสรีภาพในระบอบประชาธิปไตย ปรับปรุงชีวิตของประชาชน รักษาสันติภาพ ตระหนักถึงการรวมชาติบนพื้นฐานของความเป็นอิสระและ ประชาธิปไตย มีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการปกป้องสันติภาพในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และทั่วโลก... การต่อสู้เพื่อการปฏิวัติในภาคใต้ได้รับชัยชนะอย่างสมบูรณ์ เพื่อนร่วมชาติของเราในภาคใต้จำเป็นต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อสร้างสหภาพแรงงานและชาวนาและดำเนินการในวงกว้าง แนวร่วมชาติต่อต้านสหรัฐฯ-เดียม กับพันธมิตรสาธารณะ แนวรบนี้ต้องรวมกลุ่มชนชาติและชนชั้นผู้รักชาติ เอกชาติพันธุ์ ชาติพันธุ์ ชนกลุ่มน้อย พรรครักชาติและศาสนา และผู้คนที่มีแนวโน้มต่อต้านอเมริกาทั้งหมด เดียม เป้าหมายที่มุ่งมั่นของแนวรบนี้คือสันติภาพ ความเป็นอิสระของชาติ เสรีภาพและประชาธิปไตย การพัฒนาความเป็นอยู่ของผู้คน และการรวมตัวกันของปิตุภูมิอย่างสันติ งานแนวหน้าต้องมุ่งเป้าไปที่การรวมพลังทั้งหมดที่สามารถรวมกันได้ เกณฑ์กองกำลังใด ๆ ที่สามารถเกณฑ์ได้ การทำให้เป็นกลางกองกำลังที่ต้องการความเป็นกลาง และดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้เข้าร่วมการเคลื่อนไหว การต่อสู้ร่วมกันกับสหรัฐฯ-เดียม มุ่งเป้าไปที่การปลดปล่อยภาคใต้และการรวมประเทศอย่างสันติ มติของพรรคยังระบุด้วยว่า "เป้าหมายของพรรคคือการทำให้การปฏิวัติแห่งชาติในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนเสร็จสิ้น และบรรลุถึงลัทธิสังคมนิยมและลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนาม" (กล่าวคือ ไม่ใช่การส่งออกการปฏิวัติไปยังประเทศอื่น) ประเทศอื่น ๆ และภารกิจเร่งด่วนของการปฏิวัติภาคใต้คือการปฏิวัติระดับชาติ - ประชาธิปไตยซึ่งยังไม่ได้ตัดสินใจเกี่ยวกับวิธีสร้างสังคมนิยม)
ในทางกฎหมาย แนวรบไม่ขึ้นกับองค์กรทางการเมืองในภาคเหนืออย่างสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม ทั้งแนวรบและรัฐบาลของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ต่อมารัฐบาลปฏิวัติเฉพาะกาลของสาธารณรัฐเวียดนามใต้กล่าวเสริม ไม่ปฏิเสธความคล้ายคลึงกันในการเมืองรวมทั้งเป้าหมายของการปลดปล่อยชาติและการรวมชาติ นอกจากนี้ คอมมิวนิสต์ในภาคใต้ยังได้จัดตั้งพรรคประชาชนปฏิวัติเวียดนามเพื่อดำเนินการอย่างเปิดเผยและป้องกันการกดขี่โดยรัฐบาลไซง่อน พรรคนี้ยังเป็นสมาชิกของแนวหน้า กรมกลางภาคใต้ ซึ่งเดิมคือคณะกรรมการพรรคฝ่ายใต้ กลายเป็นองค์กรตัวแทนของพรรคแรงงานในภาคใต้ (เนื่องจากข้อตกลงเจนีวาไม่ต้องการการรวมตัวทางการเมือง กองกำลังทางการเมืองนี้จึงยังคงได้รับอนุญาตให้อยู่ในภาคใต้) เนื่องจากการปราบปรามของรัฐบาลโง ดิ่ญ เสี่ยม สำนักกลางจึงดำเนินการอย่างลับๆ แต่ต่อมาได้กลายเป็นที่สาธารณะมากขึ้นเรื่อยๆ สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามเป็นตัวแทนที่ฐานทัพหน้า (และต่อมารัฐบาลปฏิวัติเฉพาะกาล) และแนวรบ (รัฐบาลปฏิวัติเฉพาะกาล) เป็นตัวแทนในกรุงฮานอย