pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จากปี 2009-2010, สภาคองเกรสชุดที่ 111th ได้ผ่านกฎหมายที่สำคัญเช่น พระราชบัญญัติการป้องกันผู้ป่วยและการดูแลรักษาที่สามารถจ่ายได้, การปฏิรูปวอลล์สตรืทของ Dodd-Frank และ พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค และ พระราชบัญญัติยกเลิกไม่ถามไม่บอก, ที่ถูกลงนามให้เป็นกฎหมายโดยประธานาธิบดีโอบามา ต่อจากการเลือกตั้งกลางเทอมปี 2010 ซึ่งส่งผลให้พรรครีพับลิกันควบคุมสภาผู้แทนราษฎร และพรรคเดโมแครตควบคุมวุฒิสภา, สภาคองเกรสได้เป็นประธานในช่วง gridlock ที่ถูกยกระดับสูงและการอภิปรายร้อนฉ่าว่าควรหรือไม่ที่จะปรับเพิ่มเพดานหนี้, การขยายการลดภาษีสำหรับประชาชนที่มีรายได้เกิน 250,000 ดอลลาร์ต่อปี และหลายประเด็นที่สำคัญอื่น ๆ เหล่านี้ การอภิปรายอย่างต่อเนื่องนำไปสู่ ประธานาธิบดีโอบามา ลงนามในพระราชบัญญัติควบคุมงบประมาณ ปี 2011 และ พระราชบัญญัติบรรเทาการเสียภาษีชาวอเมริกันปี 2012, ซึ่งมีผลในการปรับลดการอายัดงบประมาณซึ่งมีผลบังคับใช้ในมีนาคม 2013 - รวมทั้ง การเพิ่มขึ้นของ ภาษีสำหรับผู้ร่ำรวยเป็นหลัก. gridlock ในรัฐสภาได้มีอย่างต่อเนื่อง เมื่อการเรียกร้องของสมาชิกรัฐสภาสายพรรครีพับลิกันเพื่อยกเลิกพระราชบัญญัติการคุ้มครองผู้ป่วยและการดูแลที่พอจ่ายได้, ที่เป็นที่รู้จักกันแพร่หลายว่าเป็น "Obamacare" พร้อมกับการเรียกร้องที่หลากหลายอื่น ๆ, ที่มีผลในการปิดการทำงานของรัฐบาลครั้งแรกนับตั้งแต่รัฐบาลคลินตัน และเกือบนำไปสู่การผิดนัดชำระหนี้ครั้งแรกของสหรัฐตั้งแต่ศตวรรษที่ 19. อันเป็นผลมาจากการเจริญเติบโตของความผิดหวังกับทั้งสองพรรคในสภาคองเกรสตั้งแต่จุดเริ่มต้นของทศวรรษ, การจัดอันดับการอนุมัติของรัฐสภาตกต่ำเป็นประวัติการที่มีเพียง 11% ของชาวอเมริกันอนุมัติ ณ ตุลาคม 2013.
เหตุการณ์สำคัญอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงยุค 2010s รวมถึง การเพิ่มขึ้นของการเคลื่อนไหวทางการเมืองใหม่ทั่วโลก เช่น การเคลื่อนไหวของงานเลี้ยงน้ำชาอนุรักษนิยมในสหรัฐและ การเคลื่อนไหวเสรีนิยมครอบครอง. นอกจากนี้ยังมีสภาพอากาศเลวร้ายผิดปกติในช่วงฤดูร้อนปี 2012, และกว่าครึ่งหนึ่งของประเทศที่ประสบความแห้งแล้งที่ต้องบันทึก, พายุเฮอริเคนแซนดี้ ทำให้เกิดความเสียหายมากไปยังพื้นที่ชายฝั่งทะเลของนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์. ในช่วงปลายเดือนตุลาคม การอภิปรายอย่างต่อเนื่องในเรื่องของสิทธิของชุมชน, ที่โดดเด่นที่สุดคือเรื่องของ การแต่งงานเพศเดียวกัน, เริ่มเปลี่ยนในความพอใจของคู่รักเพศเดียวกัน และได้รับการ สะท้อนให้เห็นในหลายสิบโพลล์ที่ออกมาในช่วงต้นของทศวรรษ, ประธานาธิบดีโอบามาจะกลายเป็น ประธานาธิบดีคนแรกที่จะเปิดเผยว่าสนับสนุนการแต่งงานเพศเดียวกัน และปี 2013 การตัดสินใจของศาลฎีกาในคดีของ United States v. Windsor และ Perry v. Hollingsworth. ณ มิถุนายน 2013 การอภิปรายต่อเกี่ยวกับการอายัดอย่างต่อเนื่อง, เช่นเดียวกับการปฏิรูปภาษี, การแต่งงานเพศเดียวกัน, การปฏิรูปการตรวจคนเข้าเมือง, การควบคุมปืน และ นโยบายต่างประเทศของสหรัฐในตะวันออกกลาง
มงกุฎจักรพรรดิแห่งออสเตรีย
มงกุฎจักรพรรดิแห่งออสเตรีย  เป็นมงกุฎที่เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งออสเตรียของจักรวรรดิออสเตรีย เดิมเป็นของสมเด็จพระจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ บางครั้งจึงเรียกว่า “มงกุฎจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2” หรือ “มงกุฎแห่งจักรวรรดิออสเตรีย”
เมื่อเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยเฉพาะมงกุฎแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกเก็บรักษาไว้ที่เมืองเนิร์นเบิร์กในเยอรมนีปัจจุบัน และจะนำออกจากเมืองได้ก็ต่อเมื่อมีพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ประมุขของจักรวรรดิบางพระองค์จึงทรงสร้างมงกุฎส่วนพระองค์ เช่นสำหรับในโอกาสที่ทรงเข้าร่วมการประชุม “ราชสภาเยอรมัน” (Reichstag (Imperial Diet)) ที่ทรงใช้มงกุฎของพระองค์เอง รูปที่เก่าที่สุดในการสวมมงกุฎจักรพรรดิแห่งออสเตรียเป็นภาพของสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิลเลียนที่ 1ที่สร้างโดยอัลเบรชท์ ดือเรอร์ซึ่งเป็นภาพที่อาจจะมีอิทธิพลต่อการออกแบบ “มงกุฎจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2” ที่สร้างต่อมา
อันที่จริงแล้วมงกุฎจักรพรรดิไม่เคยได้ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกสำหรับจักรวรรดิออสเตรียเพราะตามการสืบสันตติวงศ์โดยตรงของราชวงศ์ฮับส์บวร์กซึ่งเป็นการกระทำที่ถูกต้องโดยไม่จำเป็นต้องมีการสวมมงกุฎ พระราชพิธีบรมราชาภิเษกจึงเป็นเพียงการแสดงโอกาสเป็นทางการว่าได้เสด็จขึ้นครองราชสมบัติเท่านั้น
“มงกุฎจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2” สร้างในปี ค.ศ. 1602 ที่ปรากโดยยาน เวร์เมเย็น (Jan Vermeyen) ช่างทองผู้มีฝีมือคนหนึ่งของสมัยนั้นผู้ถูกเรียกตัวมาเป็นพิเศษจากอันท์เวิร์พ มงกุฎแบ่งเป็นสามส่วน: ฐานมงกุฎ (circlet หรือ “Kronreif”), โค้งมงกุฎ (Kronbügel) และโดมมงกุฎ (Mitre หรือ “Mitra”) ฉะนั้นจึงมีลักษณะเป็นมงกุฎแบบโดม (Mitral crown) ที่มาจากเครื่องสวมศีรษะของบาทหลวง
ฐานมงกุฎ.
วงล่างของมงกุฎใช้เป็นฐาน— ส่วนที่เป็นโดมหรือยอดสร้างบนฐานที่เป็นสัญลักษณ์ของพระราชอำนาจ เหนือฐานแยกเป็นกลีบลิลีแปดกลีบซึ่งอาจจะมีอิทธิพลมาจากมงกุฎเซนต์เวนสลาส (Crown of Saint Wenceslas) ของโบฮีเมีย นอกจากนั้นดอกลิลีก็มีความเกี่ยวข้องกับเฟลอ-เดอ-ลีส์ (fleur-de-lis) ของราชวงศ์วาลัวส์ เลขแปดมาจากมงกุฎแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เพราะฐานมงกุฎทำจากแผ่นโลหะแปดแผ่น ภายในฐานฝังอัญมณีมีค่าเช่น สปิเนล (spinel), แร่รัตนชาติ (zircon) และไข่มุก แร่รัตนชาติตัดแบนด้านหน้า เพราะการตัดและเจียรนัยอัญมณีในขณะนั้นยังเป็นเทคนิคใหม่
โค้งมงกุฎ.
โค้งมงกุฎมีอิทธิพลมาจากมงกุฎแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และฝังด้วยเพชรแปดเม็ดที่เป็นสัญลักษณ์ของพระเยซู เพราะพระมหาจักรพรรดิถือกันว่าเป็นผู้แทนทางศาสนาฝ่ายฆราวาส บนโค้งเป็นมรกตสีน้ำเงินเขียวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสวรรค์ เป็นมรกตขัดที่มิได้เจียรนัย
โดมมงกุฎ.
โดมมงกุฎเป็นสัญลักษณ์ของเทวสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์ในการปกครอง, สัญลักษณ์ของตำแหน่งทางความศรัทธา เพราะทรงได้รับสถาปนาให้เป็นผู้นำทางศาสนาของฝ่ายฆราวาสในขณะเดียวกัน วิธีตั้งก็ให้เห็นส่วนโค้งจากหน้าไปหลังเช่นเดียวกับมงกุฎแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดมทำด้วยทองที่มีแถบลงยา (vitreous enamel) เป็นลวดลายนกและไม้
โดมแบ่งออกเป็นสี่ส่วนที่เป็นสัญลักษณ์อันมีเกียรติสี่อย่างของจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 ส่วนแรกเป็นภาพจากพระบรมราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่เรเกนสเบิร์กเมื่อทรงคุกเข่าขณะที่ทรงรับมงกุฎแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ส่วนที่สองเป็นภาพพระองค์ทรงม้าขึ้นไปยังเนินพระราชพิธีบรมราชาภิเษกที่บราติสลาวาเมื่อทรงสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฮังการี ส่วนที่สามเป็นภาพขบวนพระราชพิธีบรมราชาภิเษกในเมืองปรากในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย และส่วนสุดท้ายเป็นอุปมานิทัศน์ของชัยชนะของพระองค์ต่อการรุกรานของจักรวรรดิออตโตมัน ที่มิได้เกิดขึ้นจึงไม่ถูกต้องตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในประวัติศาสตร์ คำจารึกด้านในเป็นภาษาละตินว่า: RVDOLPHVS II ROM(ANORVM) IMP(ERATOR) AVGVSTUS HVNG(ARIAE) ET BOH(EMIAE) REX CONSTRVXIT MDCII (สร้างสำหรับรูดอล์ฟที่ 2, จักรพรรดิโรมัน, พระมหากษัตริย์แห่งฮังการีและโบฮีเมีย, ในปี 1602)
คทาและลูกโลกประดับกางเขน.
เครื่องราชกกุธภัณฑ์อีกสองชิ้นที่เป็นของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งออสเตรียคือคทาและลูกโลกประดับกางเขน (Globus cruciger) ที่พระอนุชาผู้สืบราชสมบัติต่อมาของจักรพรรดิรูดอล์ฟสมเด็จพระจักรพรรดิแม็ทไธยัส ทรงสั่งทำในปี ค.ศ. 1612 ที่สร้างโดยอันเดรียส์ อ็อคเซ็นบรุค (Andreas Ochsenbruck) รูปทรงมีอิทธิพลมาจากตัวมงกุฎโดยเฉพาะงานลงยาก็เป็นงานที่เลียนแบบงานที่ทำบนมงกุฎ สิ่งที่น่าสนใจของคทาคือบางส่วนกล่าวกันว่าทำจาก “เขายูนิคอร์น” คทาและลูกโลกประดับกางเขนใช้มาก่อนหน้าการประกาศเป็นจักรวรรดิของออสเตรียและเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งโบฮีเมียและเป็นสมบัติส่วนพระองค์ของอาร์คดยุคแห่งออสเตรีย
มงกุฎจักรพรรดิ, คทาและลูกโลกประดับกางเขนในปัจจุบันตั้งอยู่ที่คลังพระราชสมบัติในพระราชวังฮอฟเบิร์กในกรุงเวียนนา
มงกุฎแห่งจักรวรรดิออสเตรีย
Imperial Crown of Austria
กกุธภัณฑ์
รางวัลออสการ์ สาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม
รางวัลออสการ์ สาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลออสการ์โดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ที่มอบให้กับบทภาพยนตร์ที่ไม่ได้ดัดแปลงมาจากแหล่งอื่น ซึ่งก่อนปีค.ศ. 1940 เป็นการมอบรางวัลเนื้อเรื่องยอดเยี่ยม
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1947
!scope="row" rowspan=1 style="text-align:center;" | 1948
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1949
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1950
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1951
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1952
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1953
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1954
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1955
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1956
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1957
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1958
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1959
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1960
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1961
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1962
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1963
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1964
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1965
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1966
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1967
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1968
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center; " | 1969
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1970
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1971
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1972
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1973
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1974
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1975
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1976
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1977
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1978
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1979
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1980
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1981
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1982
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1983
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1984
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1985
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1986
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1987
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1988
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1989
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1990
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1991
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1992
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1993
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1994
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1995
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1996
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1997
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1998
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 1999
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2000
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2001
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2002
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2003
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2004
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2005
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2006
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2007
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2008
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2009
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2010
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2011
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2012
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2013
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2014
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2015
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2016
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2017
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2018
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2019
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2020/21
!scope="row" rowspan=5 style="text-align:center;" | 2021
อินทรี จันทรสถิตย์
Crown jewels
Darth Caedus
วีระ ธีรภัทรานนท์
อาซาจ เวนเทรสส์
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ กรุงเทพมหานคร
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ กรุงเทพมหานคร เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ ประเภทสหศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 115 หมู่ 11 ซอยนวมินทร์ 163 (อมรวิวัฒน์) ถนนนวมินทร์ แขวงนวลจันทร์ เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร เป็นโรงเรียนสหศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2528 โดยกระทรวงศึกษาธิการ มี นายกนก จันทร์ขจร เป็นผู้อำนวยการท่านแรก
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ กรุงเทพมหานคร ได้จัดตั้งขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในวโรกาสที่ทรงเจริญ พระชนมพรรษา ครบ 5 รอบ ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530 โดยมีนายประสงค์ อ้นสุวรรณ ผู้สนใจในการศึกษาได้ติดต่อและประสานงาน เรื่องการบริจาคที่ดินจากคหบดีและคหปตานี ซึ่งเป็นเครือญาติจำนวน 6 ราย ดังนี้คือ
ร่วมกันบริจาคที่ดินจำนวน 17 ไร่ 24 ตารางวา
ประกาศตั้งโรงเรียนเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2528 ใช้ชื่อว่าโรงเรียนนวมราชูทิศ กรุงเทพมหานคร มีนายกนก จันทร์ขจร ผู้อำนวยการโรงเรียนมักกะสันพิทยา รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ เปิดทำการสอนนักเรียนรุ่นแรกจำนวน 307 คน ในปีการศึกษา 2528 โดยอาศัยอาคารเรียนของโรงเรียนแย้มจาดวิชชานุสรณ์และมีอาจารย์จากโรงเรียนมักกะสันพิทยา จำนวน 6 ท่านดำเนินการจัดการเรียนการสอน
ต่อมากระทรวงศึกษาธิการเห็นสมควรเปลี่ยนชื่อโรงเรียน เพื่อความสมบูรณ์และความไพเราะในเชิงอักษรศาสตร์ จึงได้ประกาศ ให้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนนวมินทราชูทิศ กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2528
วันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2528 โรงเรียนได้ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์อาคารเรียนทรงไทย 3 ชั้น หลังแรก โดย ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี พลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ เป็นประธานในพิธี อาคารหลังนี้ไดรับความอนุเคราะห์จากพระราชปัญญาโกศล เป็นประธาน อุปถัมภ์มูลนิธินวมราชานุสรณ์ และองค์อุปถัมภ์ โรงเรียนนวมินทราชูทิศ กรุงเทพมหานคร (ในขณะนั้น) เป็นจำนวนเงิน 12 ล้านบาท โรงเรียนจึงได้ ตั้งชื่ออาคารหลังนี้ว่า อาคารพระราชปัญญาโกศล
ต่อมาในปีการศึกษา 2529 จึงได้ย้ายมาเรียนในอาคารชั่วคราวที่ชุมชนได้ร่วมใจกันสร้าง เป็นสถานที่เรียนบนที่ดินของโรงเรียน โดยสามารถ ใช้ประโยชน์จากอาคารพระราชปัญญาโกศลบางส่วนเป็นห้องเรียน และสำนักงาน
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ กรุงเทพมหานครและโรงเรียนอีก 4 โรงเรียนในกลุ่มโรงเรียนเฉลิมพระเกียรตินวมินทราชูทิศ ๕ ภูมิภาค ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้อัญเชิญพระมหาพิชัยมงกุฎครอบอุณาโลม รองรับด้วยโมลี ๒ ชั้น มีชื่อแต่ละโรงเรียนอยู่ภายใน เป็นตราสัญลักษณ์ประจำโรงเรียน และเข็มตราสัญลักษณ์ประดับอกเสื้อนักเรียน เมื่อวันที่ ๒๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๕
ปัจจุบัน มีอาคารเรียนแบบพิเศษ 4 ชั้น รูปตัว E จำนวน 67 ห้องเรียน และอาคารพระราชปัญญาโกศล จำนวน 12 ห้อง อาคารหอประชุมแบบพิเศษ 2 ชั้น 1 หลัง อาคารพยาบาล 1 หลัง อาคารประชาสัมพันธ์ 1 หลัง และอาคารโรงฝึกงาน 2 ชั้น 1 หลัง
อาซาจ เวนเทรส
อาซาจ เวนเทรส  เป็นตัวละครในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" มีบทบาทในเรื่องแต่งเสริมช่วงเหตุการณ์สงครามโคลน รวมถึงภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง"" และ
อาซาจ เวนเทรส เป็นเจไดมืดชาวรัตตาทากี อาจถือได้ว่าเป็นผู้รับใช้แห่งด้านมืดที่น่าเกรงกลัวที่สุดคนหนึ่งของเคานท์ดูกู แท้จริงแล้วเวนเทรสเคยได้รับการฝึกเป็นเจไดมาก่อนสมัยเป็นเด็กบนดาวรัตตาทากบ้านเกิด ภายใต้การฝึกฝนของอัศวินเจไดไค นาเรก อย่างไรก็ดี หลังจากที่นาเรกถูกสังหาร เวนเทรสยอมจำนนต่อความโกรธและเริ่มเดินเข้าสู่หนทางของด้านมืด เธอใช้กระบี่แสงของอาจารย์ร่วมกับกระบี่แสงของตนเองฝึกฝนรูปแบบการใช้กระบี่แสงสองมือแบบนิมาน/จาร์ไค ก่อนที่จะสังหารขุนศึกแห่งรัตตาทากและถือตัวเองขึ้นเป็นแทน
ต่อมา พฤติการณ์ของเวนเทรสไปเข้าสู่สายตาของเคานท์ดูกู และหลังจากที่ได้ทดสอบฝีมือของเธอแล้วเวนเทรสก็ได้เป็นผู้บัญชาการคนหนึ่งในสมาพันธ์ระบบดาวอิสระ ในช่วงสงครามโคลน เวนเทรสได้กลายเป็นหนึ่งในบุคคลที่เป็นที่หวาดหลัวที่สุดคนหนึ่งในกาแลกซีจากการที่ได้สังหารเจไดไปหลายคน เมื่อสงครามดำเนินต่อไป เวนเทรสได้กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับอัศวินเจไดอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ และอาจารย์เจไดโอบีวัน เคโนบี ซึ่งโอบีวันเชื่อว่าสามารถช่วยให้เวนเทรสได้ไถ่บาปได้ ระหว่างภารกิจส่วนตัวของโอบีวันในการดึงเวนเทรสกลับมาสู่ด้านสว่าง เธอได้รับบาดแผลหนักเกือบถึงแก่ชีวิตจากอนาคิน ก่อนที่จะแสร้งทำเป็นเสียชีวิตและหายตัวไป ด้วยปรารถนาจะเป็นอิสระจากเจได จากสงคราม และจากเคานท์ดูกู
ความไม่เข้ากันของเนื้อหาจาก "Nightsisters".
การ์ตูนชุด "Star Wars: The Clone Wars" ซีซั่น 3 ตอนที่ 12 ชื่อตอน "Nightsisters" เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับปูมหลังของเวนเทรสเอาไว้แตกต่างจากที่สื่ออื่นกล่าวถึง โดยระบุว่าเวนเทรสถือกำเนิดในหมู่ไนท์ซิสเตอร์ และถูกนำตัวไปโดยคนค้าทาส เพื่อแลกกับการไม่ให้ทั้งเผ่าต้องตกเป็นทาส (ไม่ใช่ชาวรัตตาทากีตามเนื้อหาเดิม) ต่อมานายทาสถูกโจรสลัดชาววีเควย์สังหาร โจรสลัดนี้ในเวลาต่อมามีเหตุให้ต้องต่อสู้กับเจไดไค นาเรก ซึ่งอาซาจใช้พลังกับโจรสลัดคนหนึ่ง เมื่อนาเรกเห็นจึงตัดสินใจรับมาเป็นศิษย์ ต่อมานาเรกและเวนเทรสได้ต่อสู้ร่วมกันและนาเรกถูกสังหาร เวนเทรสจึงโกรธจนเข้าสู่ด้านมืดไป นอกจากนี้ภาพยนตร์การ์ตูนยังแสดงไว้ชัดเจนว่าเดิมเวนเทรสเคยมีผม ต่างจากสื่ออื่นๆ ที่ระบุว่าเผ่าพันธุ์ของเธอไม่มีผมเป็นธรรมชาติ และให้เห็นภาพว่าก่อนที่เวนเทรสจะเข้าร่วมกับดูกู ได้ใช้กระบี่แสงสองเล่มซึ่งเป็นสีเขียวทั้งคู่ ต่างจาก "Star Wars: Republic" เล่ม 60 ที่มีภาพเวนเทรสใช้กระบี่แสงสีฟ้าสองเล่มทั้งก่อนและหลังการฝึกเป็นเจได รวมทั้งยังต่างจาก "Star Wars: Clone Wars" ตอนที่ 6 และ 7 ซึ่งเวนเทรสใช้กระบี่แสงสีเขียวเล่มหนึ่ง และสีฟ้าอีกเล่มหนึ่ง พ่อแม่ที่เป็นขุนศึกตามที่มีการกล่าวถึงใน "Hate and Fear" ก็ไม่ได้รับการกล่าวถึงในเรื่องปูมหลังฉบับใหม่นี้ด้วย
ISO 2
ISO 2 คือมาตรฐานสากลของ ISO เพื่อกำหนดทิศทางการบิดเกลียวของเส้นด้าย เส้นไหมพรม และผลิตภัณฑ์อื่นที่เกี่ยวข้อง ในการปั่น ฟั่น และทอเส้นด้าย มาตรฐานนี้ใช้อักษร S และ Z เพื่อแสดงทิศทางของการบิดเกลียว (จึงเรียกกันว่าเกลียว S หรือเกลียว Z)
ลูกโลกประดับกางเขน
ลูกโลกประดับกางเขน  หมายถึงลูกกลมที่ด้านบนประดับด้วยกางเขน แปลมาจากภาษาละติน globus (ลูกกลม), gerere (สวมใส่), crux (กางเขน) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ทางศาสนาคริสต์ของความมีอำนาจที่ใช้กันโดยทั่วไปในสมัยกลางและแม้ในปัจจุบันบนเหรียญ, เป็นรูปเคารพ หรือเป็นเครื่องราชกกุธภัณฑ์ การใช้ลูกโลกประดับกางเขนเป็นสัญลักษณ์ความมีอำนาจของพระเยซู (กางเขน) บนโลกมนุษย์ (ลูกกลม) ที่ใช้ถือโดยประมุขของอาณาจักรบนโลก หรือในทางสัญลักษณ์โดยเทวดา เมื่อถือโดยพระเยซูเองในรูปเคารพในศิลปะตะวันตกก็จะเรียกว่า “Salvator Mundi” (พระมหาไถ่แห่งโลก)
การใช้ลูกโลกประดับกางเขนที่มีหลักฐานให้เห็นเป็นครั้งแรกใช้กันในคริสต์ศตวรรษที่ 5 หรืออาจจะตั้งแต่ระหว่างปี ค.ศ. 395 ถึงปี ค.ศ. 408 บนด้านหลังของเหรียญของจักรพรรดิอาร์เคดิอัส แต่ที่ทราบแน่นอนคือเมื่อมาถึงปี ค.ศ. 423 พบบนด้านหลังของเหรียญของจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 2 (Theodosius II)
สัญลักษณ์ทางจักษุของการมีโลกอยู่ในอุ้งมือ (ละติน “orbis terrarum” = กลุ่มประเทศล้อมโลก หรือที่มาของคำว่า “orb”) หรือบางครั้งที่แสดงอำนาจมากกว่านั้นโดยการเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า เป็นการสื่ออย่างชัดแจ้งถึงความมีอำนาจที่ใช้กันมาตั้งแต่ในประวัติศาสตร์โบราณก่อนหน้าที่จะคริสต์ศาสนาจะเป็นที่แพร่หลายแล้ว ประชาชนชาวโรมันมีความคุ้นเคยกับลูกโลกเกลี้ยง ๆ ที่ไม่ประดับด้วยกางเขนที่ใช้เป็นสัญลักษณ์แทนโลกหรือจักรวาลอยู่แล้ว และเป็นสิ่งที่จักรพรรดิใช้เพื่อแสดงความมีอำนาจเหนือสิ่งทั้งสอง เช่น บนเหรียญจากรัชสมัยของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ที่พบในคริสต์ศตวรรษที่ 4 เป็นพระฉายาลักษณ์ของพระองค์ที่มีลูกโลกอยู่ในอุ้งพระหัตถ์ และจากรัชสมัยของจักรพรรดิเฮเดรียน ที่พบในคริสต์ศตวรรษที่ 2 เป็นรูปเทพเซลัสยืนเหยียบโลกด้วยเท้าข้างหนึ่ง
เมื่อคริสต์ศาสนาเริ่มเป็นที่แพร่หลายอย่างกว้างขวางขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ก็มีการเติมกางเขนขึ้นบนลูกโลกที่กลายมาเป็น “ลูกโลกประดับกางเขน” ที่เป็นสัญลักษณ์ของพระเจ้าของคริสต์ศาสนาที่มีอำนาจเหนือทุกอย่างในโลก ตามการใช้ทางสัญลักษณ์ทางคริสต์ศาสนาพระจักรพรรดิหรือพระมหากษัตริย์จะเป็นผู้ถือโลกในอุ้งพระหัตถ์แทนพระเป็นเจ้า แต่สำหรับผู้ที่มิได้นับถือศาสนาคริสต์ผู้ที่คุ้นเคยกับลูกโลกของผู้นอกศาสนา (pagan orb) การใช้ “ลูกโลกประดับกางเขน” ก็เป็นการประกาศถึงชัยชนะของสถาบันคริสต์ศาสนา
ในการสร้างรูปสัญลักษณ์ในยุคกลางขนาดของสิ่งที่แสดงบ่งถึงความสัมพันธ์ของความสำคัญต่อกันของสิ่งที่ปรากฏในสัญลักษณ์รอบข้าง ลูกโลกจะมีขนาดเล็กและประมุขหรือเทพจะมีขนาดใหญ่กว่าเพื่อที่จะเน้นความสำคัญขององค์ประกอบแต่ละอย่าง แม้ว่าจะเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจเหนืออาณาจักรโลกแต่การใช้ก็จำกัดอยู่ในหมู่ประมุขของเพียงไม่กี่ราชอาณาจักรเท่านั้น
[[หมวดหมู่:เครื่องราชกกุธภัณฑ์]]
[[หมวดหมู่:สัญลักษณ์]]
[[หมวดหมู่:เครื่องหมายกางเขน]]
[[หมวดหมู่:งานศิลปกรรมเงิน]]
[[หมวดหมู่:งานศิลปกรรมทอง]]
[[หมวดหมู่:งานศิลปกรรมอัญมณี]]
กางเขนบนลูกโลก
Globus cruciger
มงกุฎเซนต์เวนสลาส
มงกุฎเซนต์เวนสลาส  เป็นมงกุฎที่เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียที่สร้างเมื่อปี ค.ศ. 1347 พระมหากษัตริย์องค์ที่สิบเอ็ดของโบฮีเมียของราชวงศ์ลักเซมเบิร์กและพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 4 เป็นผู้มีพระราชโองการให้สร้างสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเศกของพระองค์เองและทรงอุทิศพระมหามงกุฎให้แก่นักบุญองค์แรกของโบฮีเมียนักบุญเวนสลาส หลังจากนั้นก็ทรงมอบให้แก่สถาบันพระมหากษัตริย์โบฮีเมียเพื่อใช้ในการราชาภิเษกพระจักรพรรดิในโอกาสข้างหน้า นอกจากนั้นก็ยังมีพระราชโองการให้เก็บรักษาไว้ที่มหาวิหารเซนต์ไวทัสในปราสาทปราก “มงกุฎเซนต์เวนสลาส” ใช้เป็นครั้งสุดท้ายในงานพระราชพิธีบรมราชาภิเศกของพระเจ้าเฟอร์ดินันด์ที่ 1 แห่งออสเตรียในปี ค.ศ. 1836
มงกุฎเซนต์เวนสลาสทำจากทองที่เกือบบริสุทธิ์ราว 21 ถึง 22 กะรัต (88 ถึง 92 %) และประดับด้วยอัญมณีและไข่มุกที่ประกอบด้วยแซฟไฟร์ 19 เม็ด, สปิเนล (spinel) 44 เม็ด, ทับทิม1 เม็ด, มรกต 30 เม็ด และไข่มุก 20 เม็ด
กล่าวกันว่าถ้าผู้ใดที่ไม่มีสิทธิในการครองราชบัลลังก์ที่ถูกต้องสวมมงกุฎนี้แล้วก็จะเสียชีวิตภายในหนึ่งปีหลังจากนั้น ผู้ที่เชื่อตำนานนี้ก็มีข้อพิสูจน์เมื่อระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อไรน์ฮาร์ด เฮย์ดริครองผู้พิทักษ์ของรัฐในอารักขาแห่งโบฮีเมียและมอนโรเวียแอบสวมมงกุฎเพราะเชื่อว่าตนเองเป็นผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ และถูกลอบสังหารเพียงไม่ถึงปีหลังจากนั้นโดยผู้ต่อต้านนาซีชาวเช็ค
โตรตียา เด ปาตาตาส
หลวงอิงคศรีกสิการ (อินทรี จันทรสถิตย์)
ศาสตราจารย์พิเศษ อินทรี จันทรสถิตย์ หรือ หลวงอิงคศรีกสิการ (14 กันยายน พ.ศ. 2442 - 1 มกราคม พ.ศ. 2532) เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และเคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีและนายกสภามหาวิทยาลัย อดีตอธิบดีกรมเกษตร และเป็นอดีตรัฐมนตรีกระทรวงเกษตราธิการในสมัยรัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร
อินทรี จันทรสถิตย์ เดิมมีชื่อว่า เอี้ยง จันทรสถิตย์ เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2442 ที่ตำบลเตาปูน อำเภอบางพลัด จังหวัดธนบุรี เป็นบุตรของนายอุ่น และนางเหม จันทรสถิตย์ ท่านสำเร็จการศึกษาระดับชั้นประถมจากโรงเรียนวัดคฤหบดี และระดับมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ซึ่งท่านได้รับบรรจุเป็นครูฝึกหัดสอนที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนจะเข้าศึกษาในระดับอุดมศึกษาโดยสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขาการเกษตรจากมหาวิทยาลัยฟิลิปปินส์ ลอส บันยอส และปริญญาโทในสาขาการเกษตรจากมหาวิทยาลัยคอร์เนล โดยได้รับทุนรัฐบาลไทยในการศึกษาระดับอุดมศึกษา ซึ่งท่านเป็นคนแรกของประเทศไทยที่จบปริญญาโททางการเกษตรในต่างประเทศ
ภายหลังจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2466 ท่านได้เข้ารับราชการครูสังกัดกระทรวงธรรมการ โดยเป็นครูโรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรมพระประโทน จังหวัดนครปฐม ก่อนจะย้ายไปประจำหลายแห่ง โดยไปที่โรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรม บางสะพานใหญ่ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในปี พ.ศ. 2467 พร้อมกับได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น หลวงอิงคศรีกสิการ ที่โรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรมทับกวาง จังหวัดสระบุรี ในปี พ.ศ. 2470 ที่โรงเรียนวัดเทพศิรินทร์และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2471 ดำรงตำแหน่งเป็นอาจารย์หัวหน้าคณะที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2473 และดำรงตำแหน่งเป็นอาจารย์ใหญ่ประจำโรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรมโนนวัด จังหวัดนครราชสีมาในปี พ.ศ. 2477
ในปี พ.ศ. 2478 รัฐบาลได้ทำการยุบโรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรม ท่านได้โอนราชการจากกระทรวงธรรมการไปสังกัดกรมเกษตรและการประมง โดยดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้ากองอุตสาหกรรมพืชพรรณ ในช่วงเวลาดังกล่าวท่านมีบทบาทในการก่อตั้งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในปี พ.ศ. 2582 และได้ขอพระบรมราชานุญาตให้ถวายบังคมลาออกจากบรรดาศักดิ์ในปี พ.ศ. 2485 โดยใช้ชื่อและนามสกุลว่า อินทรี จันทรสถิตย์ และได้เป็นอธิบดีกรมเกษตรในเวลาต่อมา ก่อนจะลาออกจากราชการในปี พ.ศ. 2499 และเข้ารับราชการใหม่ในปี พ.ศ. 2501 เพื่อดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และในภายหลังได้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการสถาบันวิทยาศาสตร์ประยุกต์ในปี พ.ศ. 2512 นายกสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในปี พ.ศ. 2515 และได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในปี พ.ศ. 2519
อินทรี จันทรสถิตย์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2532 ในระหว่างการรักษาโรคความดันต่ำ ณ โรงพยาบาลพญาไท 1 แขวงพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร สิริอายุได้ 89 ปี
อินทรี จันทรสถิตย์ได้ดำรงตำแหน่งทางราชการที่สำคัญและได้ส่งเสริมการเกษตรให้กับเกษตรกรตลอดที่ได้ทำงานราชการ โดยส่งเสริมให้เกษตรกรปลูกพืชไร่พื้นเมืองและนำเข้าพืชพรรณต่าง ๆ จากต่างประเทศมาเผยแพร่ เช่น ดอนย่า ต้นอินทนิลสีชมพู นุ่นพันธุ์โต มะรุมผักยาว พู่จอมพล เป็นต้น ท่านริเริ่มส่งเสริมการผลิตใบยายาสูบ ขยายงานส่งเสริมการเกษตรในระดับภาคให้มีหน่วยงานส่งเสริมการเกษตรในส่วนภูมิภาค และได้พัฒนาปรับปรุงพืชพันธุ์เพื่อแก้ปัญหาทางการเกษตร เช่น การต่อตาพันธุ์ทุเรียนที่ใกล้สูญพันธุ์จากเหตุการณ์น้ำท่วมของจังหวัดนนทบุรีในปี พ.ศ. 2485 รวมถึงส่งเสริมกิจการการประมงโดยจัดสรรที่ดินให้กรมประมงและส่งเสริมโครงการบำรุงพันธุ์ปลาแบบประชาอาสาขณะที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองอุตสาหกรรมพืชพรรณ
ภายหลังการก่อตั้งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ท่านได้พัฒนางานทางด้านการเกษตรในมหาวิทยาลัยด้วยการทดลองปลูกพืชพันธุ์ต่าง ๆ อีกทั้งส่งเสริมด้านวิชาการ เช่น จัดพิมพ์วิทยาสารเกษตรศาสตร์ จัดประชุมวิชาการเกษตรในงานวันสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จัดตั้งยุวกสิกร เป็นต้น
อินทรี จันทรสถิตย์ได้ริเริ่มพัฒนาการเรียนการสอนและวางรากฐานการศึกษาทางการเกษตรให้กับประเทศไทย รวมถึงการพัฒนาอาคารสถานที่ของสถานศึกษาเพื่ออำนวยการเรียนการสอน เช่น การก่อสร้างโรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรมโนนวัด จังหวัดนครราชสีมาขณะที่ดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ การก่อสร้างสถานีเกษตรกลางบางเขนซึ่งเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในขณะที่ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ท่านมีบทบาทสำคัญในการริเริ่มโครงการเงินกู้จากธนาคารโลกเพื่อใช้พัฒนามหาวิทยาลัย จัดตั้งคณะใหม่ ๆ และพัฒนาอาคารสถานที่ให้พอเพียงกับการเรียนการสอนและการวิจัยในมหาวิทยาลัย ซึ่งท่านได้ริเริ่มให้มีการตั้งชื่ออาคารของมหาวิทยาลัยตามชื่อบุคคลที่ทำคุณประโยชน์ให้กับวงการเกษตร รวมถึงส่งเสริมกิจกรรมนิสิตและก่อตั้งสมาคมนิสิตเก่ามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ด้วย