pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประเทศกาบูเวร์ดี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศกาบูเวร์ดี คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ CPV
นับตั้งแต่ประเทศกาบูเวร์ดีส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬากาบูเวร์ดียังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกในโอลิมปิก
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ COD
นับตั้งแต่ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกยังไม่เคยได้รับได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
พระเจ้าฟรีดริช เอากุสท์ที่ 3 แห่งซัคเซิน
พระเจ้าฟรีดริช เอากุสท์ที่ 3  พระนามเต็ม ฟรีดริช เอากุสท์ โยฮัน ลูทวิช คาร์ล กุสทัฟ เกรกอร์ ฟีลิพ แห่งซัคเซิน  เป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรซัคเซิน ทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์เว็ททีน
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าเกออร์คแห่งซัคเซินกับพระนางมาเรีย อันนา แห่งโปรตุเกส พระองค์เข้ารับราชการในกองทัพซัคเซินในปีค.ศ. 1877 ตั้งแต่ก่อนขึ้นเป็นกษัตริย์ และได้เลื่อนยศทหารจนถึงจอมพลแห่งจักรวรรดิเยอรมันในปีค.ศ. 1912 เมื่อพระองค์ขึ้นครองราชสมบัติในปีค.ศ. 1904 ก็ทรงปฏิรูปประเทศในหลายด้าน ทั้งในด้านรัฐบาล, การงบประมาณ, สิทธิลงคะแนนเสียง, การศึกษาภาคบังคับ แม้จะทรงเป็นกษัตริย์ที่ประชาชนรักใคร่ แต่พระองค์ก็ทรงสละราชสมบัติโดยสมัครใจในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 หลังจักรวรรดิเยอรมันพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หลังสละราชสมบัติ พระองค์ทรงย้ายไปพำนักในเมืองซีบึลเลอนอร์ทใกล้กับเบร็สเลา (ปัจจุบันอยู่ในประเทศโปแลนด์) แถบชายแดนตะวันออกของประเทศ พระองค์ใช้ชีวิตที่นั่นอย่างสำราญสมฐานะอดีตกษัตริย์ พระองค์โปรดการเสด็จพระพาสต่างทวีป ทรงเสด็จประพาสอเมริกาเหนือ, บราซิล และอินเดีย พระองค์พยายามไม่ยุ่งหรือแสดงความคิดเห็นทางการเมืองใดๆ พระองค์เสด็จสวรรคตในปีค.ศ. 1932
ประเทศจิบูตีในโอลิมปิก
ประเทศจิบูตี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศจิบูตี คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ DJI
นับตั้งแต่ประเทศจิบูตีส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาจิบูตีได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 1 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง
กีฬาวอลเลย์บอลชายหาดชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 24 ทีม โดยอนุญาตส่งแข่งขันได้ไม่เกินประเทศละ 2 ทีม
กีฬาวอลเลย์บอลชายหาดหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 24 ทีม โดยอนุญาตส่งแข่งขันได้ไม่เกินประเทศละ 2 ทีม
กระแจะ (พืช)
กระแจะ พญายา หรือ ทานาคา  เป็นพืชในวงศ์ส้ม ลักษณะเป็นไม้ต้นขนาดเล็กหรือกึ่งไม้พุ่ม ไม่ผลัดใบ สูง 2–15 เมตร ลำต้นและกิ่งมีหนามแข็ง เปลือกต้นสีน้ำตาลขรุขระ ใบแบบใบประกอบแบบขนนก เรียงสลับกัน มีใบย่อยรูปรีแกมรูปไข่กลับ 4–13 ใบ ขนาด 1.5–3 x 2–7 เซนติเมตร โคนและปลายใบสอบแคบ ขอบใบหยักฟันเลื่อยตื้น ๆ ดอกออกเป็นดอกเดี่ยวรวมเป็นกระจุกตามกิ่ง กลีบดอกมี 4 กลีบ สีขาวหรือสีขาวอมเหลือง กลีบเลี้ยงมี 4 กลีบ รังไข่มี 4 ช่อง เกสรตัวผู้มี 5 อัน ดอกมีกลิ่นหอมเย็น ผลเป็นผลสดกลม ขนาด 0.5–1 เซนติเมตร เมื่ออ่อนมีสีเขียว เมื่อแก่จัดมีสีม่วงคล้ำ มีรสเปรี้ยว ภายในมี 1–4 เมล็ด
กระแจะมีถิ่นกำเนิดในอินเดีย ศรีลังกา และอินโดจีน เนื้อไม้เมื่อตัดมาใหม่ ๆ จะมีสีขาว หากทิ้งไว้นานจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลปนเหลืองอ่อน ใช้ฝนเป็นผงละเอียดทาเพื่อประทินผิว นิยมใช้กันมากในประเทศพม่า เปลือกต้นมีรสขม แก้ไข้ บำรุงดวงจิต แก่นมีรสจืดเย็น ดองเหล้าดื่มแก้กระษัย ดับพิษร้อน
กีฬารักบี้ 7 คน ชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันรักบี้ 7 คนชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันรักบี้ 7 คนเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 12 ทีม แบ่งเป็นโควต้าเจ้าภาพจัดการแข่งขัน 1 ทีม ญี่ปุ่น อีก 4 ทีมที่ได้อันดับสูงสุดจากการแข่งขัน 2018–19 World Rugby Sevens Series อีก 6 ทีมคัดเลือกจากผู้ชนะการแข่งขันในแต่ละทวีป และโควต้า 1 ทีมสุดท้ายคือผู้ชนะการแข่งขัน 2020 Men's Rugby Sevens Final Olympic Qualification Tournament
กีฬารักบี้ 7 คน หญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันรักบี้ 7 คนหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันรักบี้ 7 คนเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 12 ทีม แบ่งเป็นโควต้าเจ้าภาพจัดการแข่งขัน 1 ทีม ญี่ปุ่น อีก 4 ทีมที่ได้อันดับสูงสุดจากการแข่งขัน 2018–19 World Rugby Women's Sevens Series อีก 6 ทีมคัดเลือกจากผู้ชนะการแข่งขันในแต่ละทวีป และโควต้า 1 ทีมสุดท้ายคือผู้ชนะการแข่งขัน 2020 Women's Rugby Sevens Final Olympic Qualification Tournament
ประเทศคิริบาสในโอลิมปิก
ประเทศคิริบาส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศคิริบาส คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ KIR
นับตั้งแต่ประเทศคิริบาสส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาคิริบาสยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
สาธารณรัฐหมู่เกาะมาร์แชลล์ในโอลิมปิก
ประเทศหมู่เกาะมาร์แชลล์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศหมู่เกาะมาร์แชลล์ คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ MHL
นับตั้งแต่ประเทศหมู่เกาะมาร์แชลล์ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาหมู่เกาะมาร์แชลล์ยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
ประเทศไมโครนีเชียในโอลิมปิก
ประเทศไมโครนีเชีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศไมโครนีเชีย คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ FSM
นับตั้งแต่ประเทศไมโครนีเชียส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาไมโครนีเชียยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
ประเทศนาอูรูในโอลิมปิก
ประเทศนาอูรู เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศนาอูรู คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ NRU
นับตั้งแต่ประเทศนาอูรูส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬานาอูรูยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
ประเทศนิวซีแลนด์ในโอลิมปิก
ประเทศนิวซีแลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1920 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศนิวซีแลนด์ คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ NZL
นับตั้งแต่ประเทศนิวซีแลนด์ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬานิวซีแลนด์ได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 120 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 46 เหรียญทอง 28 เหรียญเงิน และ 46 เหรียญทองแดง
เรือยกพลขึ้นบกจู่โจมชั้นมิสทราล
ชั้น"มิสทราล"  เป็นชั้นของเรือยกพลขึ้นบกจู่โจม หรือที่รู้จักกันในฐานะเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพเรือฝรั่งเศส ซึ่งเรียกว่า "เรือวางแผนและบัญชาการ" (; อักษรย่อ: BPC) เรือชั้น"มิสทราล"นั้นสามารถขนส่งและกรีธาพลเฮลิคอปเตอร์แอนอาช90 หรือไทเกอร์ 16 ลำ, เรือบาร์จยกพลขึ้นบกสี่ลำ, ยานพาหนะมากถึง 70 คัน รวมถึงรถถังอาแอมอิกซ์ เลอแกลร์ก 13 คัน หรือกองทัพรถถังเลอแกลร์กที่แข็งแกร่ง 40 คัน และทหาร 450 นาย เรือนี้มีการติดตั้งเตียงผู้ป่วย 69 เตียง และสามารถเข้าประจำการในฐานะส่วนหนึ่งของกองกำลังตอบโต้เนโท หรือกับกองกำลังรักษาสันติภาพแห่งสหประชาชาติและสหภาพยุโรป
เรือสามลำของชั้นดังกล่าวที่ประจำการในกองทัพเรือฝรั่งเศส ได้แก่ "มิสทราล", "ตอนแนร์" และ"ดิกซ์มูเดอ" ส่วนข้อตกลงของเรือสองลำสำหรับกองทัพเรือรัสเซียได้รับการประกาศโดยนีกอลา ซาร์กอซี ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีฝรั่งเศสในขณะนั้น ณ วันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 2010 และลงนามโดยรองนายกรัฐมนตรีรัสเซีย อีกอร์ เซชิน กับรัฐมนตรีกลาโหมฝรั่งเศส อาแล็ง ฌูเป ต่อหน้าซาร์กอซีเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2011 ส่วนวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2014 ประธานาธิบดีฝรั่งเศส ฟร็องซัว ออล็องด์ ได้ประกาศเลื่อนการส่งมอบเรือรบลำแรก "วลาดีวอสตอค" เนื่องจากวิกฤตการณ์รัสเซีย–ยูเครน กระทั่งวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ประธานาธิบดี ฟร็องซัว ออล็องด์ และประธานาธิบดีรัสเซีย วลาดีมีร์ ปูติน ประกาศว่าฝรั่งเศสจะจ่ายเงินคืน และเก็บเรือทั้งสองลำที่ผลิตสำหรับกองทัพเรือรัสเซียในตอนแรก ซึ่งต่อมาได้ขายเรือสองลำให้แก่ประเทศอียิปต์แทน
หลักนิยมของฝรั่งเศสเกี่ยวกับปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกใน ค.ศ. 1997.
ใน ค.ศ. 1997 บริษัทเดเซแอนแอ็ส เริ่มการศึกษาสำหรับเรือแทรกแซงอเนกประสงค์ (; อักษรย่อ: BIP) ในเวลาเดียวกัน หลักนิยมของฝรั่งเศสเกี่ยวกับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกได้รับการพัฒนา และกำหนดให้เป็นการออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบก (; อักษรย่อ: CNOA) เรือแทรกแซงอเนกประสงค์คือการทำใหม่และเพิ่มขีดความสามารถสะเทินน้ำสะเทินบกของกองทัพเรือฝรั่งเศส ซึ่งในเวลานั้นประกอบไปด้วยเรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่แบบอู่ลอยชั้น"โฟเดรอ"สองลำ และชั้น"อูรากอง"สองลำ
การออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกคือการยืนยันความสามารถของกองทัพเรือฝรั่งเศสในการทำการรบสะเทินน้ำสะเทินบก, การถอนตัว, การแสดงแสนยานุภาพ และการตีโฉบฉวย สิ่งนี้จะทำให้กองทัพเรือฝรั่งเศสสามารถบูรณาการเข้ากับกรอบหลักนิยมตามที่อธิบายโดย"บรรณสารยุทธวิธีของพันธมิตรสหรัฐ" 8บี (ATP8) ของเนโท และกรอบความร่วมมือสะเทินน้ำสะเทินบกยุโรป ในขณะที่การออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกให้ความสำคัญกับความสามารถของอากาศเป็นสำคัญ มันยังมอบการเพิ่มจำนวนยานพาหนะและบุคลากรที่สามารถขนส่งและกรีธาพล; การออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกได้กำหนดจุดมุ่งหมายของโครงการในการสร้างกองกำลังที่ประกอบไปด้วยสี่กองร้อยต่อสู้ (1,400 นาย, ยานพาหนะ 280 คัน และเฮลิคอปเตอร์ 30 ลำ) เป็นเวลาสิบวัน ในระยะลึก 100 กิโลเมตร กองกำลังนี้น่าจะสามารถเข้าไปแทรกแซงได้ไม่ว่าที่ไหนก็ตามภายในระยะ 5,000 กิโลเมตรจากแผ่นดินใหญ่ของประเทศฝรั่งเศส หรือเพื่อสนับสนุนดินแดนโพ้นทะเลหรือพันธมิตรของฝรั่งเศส รวมถึงปฏิบัติการร่วมกับกองกำลังเนโทและสหภาพยุโรป เรือที่เสนอใด ๆ จะต้องมีความสามารถในการปฏิบัติการระหว่างประจำการกับกองพันทรูเปสเดอมารีนของกองทัพบกฝรั่งเศส
วิวัฒนาการของแนวคิด.
การศึกษาเกี่ยวกับเรือแทรกแซงอเนกประสงค์ (; อักษรย่อ: BIP) ได้เริ่มขึ้นในช่วงเวลาที่อุตสาหกรรมป้องกันประเทศกำลังเตรียมปรับโครงสร้างและบูรณาการ เรือแทรกแซงอเนกประสงค์มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการออกแบบแบบแยกส่วนที่ปรับขนาดได้ซึ่งสามารถใช้ได้กับประเทศต่าง ๆ ในสหภาพยุโรปและสร้างขึ้นโดยร่วมมือกัน แต่ประเด็นทางการเมืองที่เกี่ยวข้องกับการจ้างงานและการแบ่งสัญญาใหม่ ทำให้การรวมชาติในยุโรปที่มีความเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมเรือล้มเหลว และโครงการ BIP ได้เปลี่ยนจากการเป็นแนวคิดทั่วยุโรปไปเป็นกิจการของฝรั่งเศส
ใน ค.ศ. 1997 มีการเปิดเผยการออกแบบเรือทั่วไปที่เรียกว่าเรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่ (; อักษรย่อ: NTCD) โดยอิงจากเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์พลังงานนิวเคลียร์เปอาช 75 ที่ถูกยกเลิกอย่างหลวม ๆ ที่ใหญ่ที่สุดคือเบอีเป-19 ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นพื้นฐานของชั้น"มิสทราล" การออกแบบเบอีเป-19 รวมถึงดาดฟ้ายาวตลอดลำเรือ 190 เมตร (620 ฟุต) พร้อมความกว้างของตัวเรือ 26.5 เมตร (87 ฟุต), กินน้ำลึก 6.5 เมตร (21 ฟุต) และระวางขับน้ำ 19,000 ตัน; ซึ่งมีมิติข้อมูลเหนือกว่าข้อกำหนดของแนวคิดเรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่ นอกจากนี้ ยังมีการเปิดเผยการออกแบบเรือขนาดเล็กสามแบบ โดยใช้การออกแบบเบอีเป-19 รุ่นลดขนาด และมีความกว้างของตัวเรือทั่วไป ได้แก่ เบอีเป-13 (13,000 ตัน, ), เบอีเป-10 (10,000 ตัน, ) และเบอีเป-8 (8,000 ตัน, ) ซึ่งเบอีเป-8 ได้รวมเอาคุณสมบัติของเรือลำเลียงพลสะเทินน้ำสะเทินบกซันจอร์โจของอิตาลี แต่ได้รวมโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์
ในขั้นตอนการออกแบบ แนวคิดของเรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่มีลิฟต์อากาศยานที่ฝั่งกราบซ้าย (เหมือนกันกับชั้น"ตาราวา"ของสหรัฐ), อีกตัวหนึ่งอยู่ทางฝั่งกราบขวา, ตัวหนึ่งอยู่ตรงกลางลานบิน และตัวหนึ่งข้างหน้าของโครงสร้างส่วนบนเกาะกลาง สิ่งเหล่านี้ถูกลดจำนวนลงในเวลาต่อมาและย้ายตำแหน่ง โดยลิฟต์หลักย้ายไปทางท้ายเรือซึ่งเดิมตั้งอยู่ทางกราบขวา แต่จากนั้นก็ย้ายไปอยู่ตรงกลาง และลิฟต์เสริมที่อยู่ด้านหลังโครงสร้างส่วนบนเกาะกลาง ภาพวาดแนวความคิดและคำอธิบายที่สร้างขึ้นโดย"ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ล" (DCN) หนึ่งในสองผู้ต่อเรือที่เกี่ยวข้องในโครงการนี้ ได้แสดงให้เห็นคุณสมบัติคล้ายเรือบรรทุกอากาศยานหลายแบบ รวมถึงทางลาดแบบสกีจัมป์สำหรับอากาศยานสโตบาร์ (อนุญาตให้ใช้อากาศยานเอวี-8บี แฮริเออร์ II และเอฟ-35 ไลท์นิง II-บี ปฏิบัติการ), จุดจอดเฮลิคอปเตอร์สี่หรือห้าจุด (รวมถึงหนึ่งจุดที่เสริมความแข็งแกร่งเพื่อรองรับเฮลิคอปเตอร์วี-22 ออสเปร หรือซีเอช-53อี ซูเปอร์สตัลเลียน) และดาดฟ้าตอนที่มีฝาอับเฉาที่สามารถรองรับเรือระบายพลชั้น"ซาเบรอ" หรือเรือโฮเวอร์คราฟต์แอลแค็ก จากการทบทวนโดยวุฒิสภาฝรั่งเศสได้สรุปว่าอากาศยานสโตบาร์อยู่นอกขอบเขตของศูนย์ปฏิบัติการทางอากาศแห่งชาติ ซึ่งต้องมีการปรับเปลี่ยนการออกแบบ
เรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์แทรกแซง" (; PHI) ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 ก่อนที่จะได้รับการตั้งชื่อว่าเรือวางแผนและบัญชาการ (; อักษรย่อ: BPC) ในที่สุด เพื่อเน้นด้านสะเทินน้ำสะเทินบกและลักษณะการบังคับบัญชาของแนวคิด
ที่งานยูโรเนแวล ค.ศ. 1998 ทางฝรั่งเศสยืนยันว่าพวกเขากำลังวางแผนที่จะสร้างชุดเรือตามแนวคิดเรือแทรกแซงอเนกประสงค์-19 อย่างไรก็ตาม ยังไม่ได้รับการอนุมัติสำหรับการสร้างเรือสองลำคือ"มิสทราล"และ"ตอนแนร์"จนถึงวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2000 สัญญาสำหรับการสร้างได้รับการเผยแพร่เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม และหลังจากได้รับการอนุมัติจากสหภาพผู้จัดซื้อ (; อักษรย่อ: UGAP) เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 ก็ได้ตัดสินมอบแก่"ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ล" (DCN) และชองติเยร์เดอลัตล็องติกเมื่อปลายเดือนกรกฎาคม ทีมออกแบบทางวิศวกรรมได้รับการสถาปนาขึ้นที่แซ็ง-นาแซร์ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2001 และหลังจากการปรึกษาหารือระหว่าง"ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ล"รวมถึงคณะผู้แทนทั่วไปสำหรับยุทโธปกรณ์ (; อักษรย่อ: DGA) ก็ได้เริ่มศึกษาและปรับเปลี่ยนการออกแบบเรือแทรกแซงอเนกประสงค์-19 ในทำนองเดียวกัน แนวคิดทั่วไปได้รับการขัดเกลาโดยคณะผู้แทนทั่วไปสำหรับยุทโธปกรณ์, "ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ล", เสนาธิการกลาโหม และชองติเยร์เดอลัตล็องติก ในระหว่างขั้นตอนการออกแบบและการตรวจสอบความถูกต้อง ได้มีการสร้างและทดสอบแบบจำลองขนาด 1/120 ในอุโมงค์ลม โดยเผยให้เห็นว่าในลมปะทะที่รุนแรง ความสูงของเรือและด้านบนของดาดฟ้าเรือที่ยืดออกได้สร้างความปั่นป่วนไปตามดาดฟ้าขึ้นลงของอากาศยานบนเรือ ซึ่งการออกแบบดังกล่าวได้รับการเปลี่ยนแปลงเพื่อลดผลกระทบเหล่านี้ให้น้อยที่สุด และให้เงื่อนไขที่ดีขึ้นสำหรับปฏิบัติการเฮลิคอปเตอร์
เรือจะต้องได้รับการสร้างขึ้นในสถานที่ต่าง ๆ ในสององค์ประกอบหลักและส่วนประกอบย่อยหลายส่วน ซึ่งจะรวมกันเมื่อเสร็จสิ้น ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ลซึ่งได้รับมอบหมายให้เป็นหัวหน้าฝ่ายก่อสร้างและรับผิดชอบ 60 เปอร์เซ็นต์ของมูลค่าการก่อสร้าง และ 55 เปอร์เซ็นต์ของเวลาทำงาน ได้ประกอบเครื่องยนต์ในโลเรียนท์, ระบบการต่อสู้ในตูลง และครึ่งหลังของเรือ รวมถึงโครงสร้างส่วนบนเกาะในแบร็สต์ ส่วนเอสทีเอกซ์ ยุโรป ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของการต่อเรือเอสทีเอกซ์ ชิปบิลดิง ของประเทศเกาหลีใต้ ได้สร้างส่วนหน้าของเรือแต่ละลำในแซ็ง-นาแซร์ และรับผิดชอบในการขนส่งไปยังอู่ต่อเรือของดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ลในแบร็สต์ เพื่อดำเนินการประกอบขั้นสุดท้าย ส่วนบริษัทอื่น ๆ มีส่วนเกี่ยวข้องในการก่อสร้าง ได้แก่ งานก่อสร้างบางส่วนได้รับมอบหมายจากสทอซเนียเรมอนโตวาเดอกดัญสก์ ขณะที่บริษัทตาเลสเป็นผู้จัดหาเรดาร์และระบบสื่อสาร คาดการณ์ว่าเรือแต่ละลำจะใช้เวลา 34 เดือนกว่าจะแล้วเสร็จ โดยมีการออกแบบและก่อสร้างสำหรับเรือทั้งสองลำราคา 685 ล้านยูโร (ค่าใช้จ่ายโดยประมาณเท่ากันสำหรับเรือลำเดียวที่อิงจากเรือหลวง"โอเชียน" หรือ และประมาณราคาเดียวกันกับเรือสะเทินน้ำสะเทินบกชั้น"โฟเดรอ"รุ่นก่อน ซึ่งแทนที่ครึ่งหนึ่งของขนาดของเรือชั้น"มิสทราล" และใช้เวลา 46.5 เดือนกว่าจะแล้วเสร็จ)
เริ่มจากเรือ"ดิกซ์มูเดอ", ชั้น"มิสทราล"ส่วนที่เหลือของฝรั่งเศส และชั้น"มิสทราล"ของรัสเซียสองลำแรกได้รับการสร้างขึ้นในแซ็ง-นาแซร์ โดยเอสทีเอกซ์ ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าของร่วมกันโดยเอสทีเอกซ์ ยุโรป, อัลสตอม และรัฐบาลฝรั่งเศส โดยเอสทีเอกซ์ ยุโรป ถือหุ้นใหญ่ ส่วนบริษัทเดเซแอนแอ็สจะจัดหาระบบการรบของเรือ ทั้งนี้ ท้ายเรือของรัสเซียได้รับการสร้างขึ้นในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย โดยอู่ต่อเรือบอลติก
ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ลวางกระดูกงูสำหรับส่วนท้ายของเรือทั้งสองลำโดย"มิสทราล" วันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 และ"ตอนแนร์" วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2002 ส่วนชองติเยร์เดอลัตล็องติกวางกระดูกงูส่วนหน้าของ"มิสทราล" เมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 2003 และของ"ตอนแนร์" เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2004 บล็อกแรกที่ด้านหลังของ"ตอนแนร์"ได้รับการขึ้นแท่นในอู่แห้งเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ต.ศ. 2003 และของ"มิสทราล"เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2003 ส่วนท้ายเรือทั้งสองส่วนได้รับการประกอบเข้าด้วยกันในท่าเทียบเรือแห้งเดียวกัน ส่วนหน้าของ"มิสทราล"ออกจากแซ็ง-นาแซร์ ภายใต้การลากจูงเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 และมาถึงแบร็สต์เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม การรวมกันของสองส่วนผ่านกระบวนการที่คล้ายกับเทคนิคการขยายขนาดเรือได้เริ่มขึ้นที่ท่าเรือหมายเลข 9 ทั้งนี้ ส่วนหน้าของ"ตอนแนร์"มาถึงแบร็สต์เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 และดำเนินการตามขั้นตอนเดียวกัน
เรือ"มิสทราล" ได้รับการเปิดตัวตามกำหนดวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2004 ขณะที่เรือ"ตอนแนร์" ได้รับการเปิดตัวเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 การส่งมอบเรือมีกำหนดส่งในช่วงปลาย ค.ศ. 2005 และต้น ค.ศ. 2006 ตามลำดับ แต่ถูกเลื่อนออกไปนานกว่าหนึ่งปีเนื่องจากปัญหากับระบบเซ็นเซอร์เซนิต 9 และการเสื่อมสภาพของดาดฟ้าเสื่อน้ำมันที่ปกคลุมส่วนหน้า พวกมันได้ประจำการในกองทัพเรือฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2006 และ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2007 ตามลำดับ
Mistral-class amphibious assault ship
เผด็จการประชาธิปไตยของปวงชน
เผด็จการประชาธิปไตยของปวงชน  เป็นถ้อยคำของเหมาเจ๋อตง ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน ที่กล่าวไว้เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1949 ในโอกาสครบรอบ 28 ปีของการก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ ต่อมามีการนำคำนี้ไปบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ทางพรรคได้ยกคำพูดนี้ดำเนินกิจการของรัฐในนามของประชาชน
เหมาเจ๋อตงมีความเชื่อว่าอำนาจควรอยู่ในมือของชนชั้นกรรมาชีพเท่านั้น และการที่จะพิทักษ์ระบอบแบบนั้นไว้ได้ การควบคุมแบบเบ็ดเสร็จโดยพรรคคอมมิวนิสต์รวมถึงการใช้อำนาจปราบปรามฝ่ายต่อต้านถือเป็นสิ่งจำเป็น ทั้งนี้เพื่อป้องกันไม่ให้รัฐบาลจีนคอมมิวนิสต์เสื่อมถอยไปสู่ระบอบเสรีประชาธิปไตย ซึ่งเหมาเรียกว่าเป็น "เผด็จการโดยชนชั้นกระฎุมพี” ซึ่งเป็นระบอบที่เต็มไปด้วยนักการเมืองที่แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตน และ ขัดแย้งกับวิถีสังคมนิยมแบบคอมมิวนิสต์
เน็กซ์ท็อปโมเดล (รายการโทรทัศน์ประเทศกรีซ)
จังหวัดนนทบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนนทบุรี พ.ศ. 2550 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
คะแนนรวมเฉพาะจังหวัดนนทบุรี.
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน จังหวัดนนทบุรี
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนนทบุรี (ยกเว้นตำบลไทรม้า และตำบลบางรักน้อย) อำเภอบางกรวย และอำเภอบางใหญ่
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนนทบุรี (เฉพาะตำบลไทรม้า และตำบลบางรักน้อย) อำเภอปากเกร็ด อำเภอบางบัวทอง และอำเภอไทรน้อย
วัลเทอร์ ไรน์ฮาร์ท
พลเอกทหารราบ วัลเทอร์ กุสทัฟ ไรน์ฮาร์ท  เป็นนายทหารชาวเยอรมัน ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการสงครามปรัสเซียคนสุดท้าย และได้ประเดิมเป็นอธิบดีกรมทหารบก สังกัดกระทรวงไรชส์แวร์ นายพลไรน์ฮาร์ทเป็นผู้ภักดีต่อรัฐบาลใหม่จากการเลือกตั้ง และเป็นหนึ่งในนายทหารระดับสูงไม่กี่คนที่กล้าออกคำสั่งให้กองทหารยิงกลุ่มก่อความไม่สงบ
วัลเทอร์ ไรน์ฮาร์ท เกิดเมื่อ 24 มีนาคม ค.ศ. 1872 ในเมืองชตุทท์การ์ท เป็นบุตรของพลตรี เอากุสท์ ฟ็อน ไรน์ฮาร์ท (August von Reinhardt) แห่งกองทัพหลวงเวือร์ทเทิมแบร์ค กับนางเอมีเลีย ฟ็อน วีเดินมัน (Emilie von Wiedenmann)
ในช่วงต้น ค.ศ. 1918 พันเอก วัลเทอร์ ไรน์ฮาร์ท ได้รับตำแหน่งผู้บังคับการปลดประจำการ  ขึ้นกับกระทรวงการสงครามปรัสเซีย หลังเสร็จสิ้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อการปฏิวัติเริ่มขึ้นในเยอรมนี เขาเป็นผู้นำกำลังทหารเข้าปกป้องทำเนียบนายกรัฐมนตรีและได้รับความไว้วางใจจากฟรีดริช เอเบิร์ท นายกรัฐมนตรีคนใหม่ ต่อมาในวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1919 ไรน์ฮาร์ทได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีการสงคราม และยังยอมรับตำแหน่งสมาชิกในคณะมนตรีผู้แทนราษฎร  อันเป็นคณะรัฐบาลชั่วคราวหลังสิ้นสุดระบอบจักรพรรดิ
เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 ภายหลังการเลือกตั้งและได้รัฐบาลใหม่ในระบอบสาธารณรัฐ พันเอกไรน์ฮาร์ทในฐานะรัฐมนตรีการสงคราม จึงเป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรีใหม่ของฟิลลิพ ไชเดอมัน โดยอัตโนมัติ ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ผู้นำกองทัพอย่างจอมพล เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค และพลโท วิลเฮ็ล์ม เกรอเนอร์ ลาออกทั้งคู่ คณะเสนาธิการใหญ่จึงถูกยุบ รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ซึ่งบังคับใช้ในเดือนสิงหาคมกำหนดให้รัฐมนตรีกลาโหมกุสทัฟ น็อสเคอ ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งไรชส์แวร์ กระทรวงการสงครามของสี่แคว้นในเยอรมนี (ไบเอิร์น, ซัคเซิน, เวือร์ทเทิมแบร์ค, ปรัสเซีย) จึงถูกยุบและผนวกรวมกันเข้าเป็นกระทรวงไรชส์แวร์ในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1919 พันเอกไรน์ฮาร์ทจึงมีตำแหน่งใหม่เป็นอธิบดีกรมทหารบก  ตำแหน่งสูงสุดในกองกำลังป้องกันตนเองทางบกของเยอรมนี และได้รับเลื่อนยศเป็นพลตรี ในช่วงนี้เขามีงานหลักในการลดขนาดเหล่าทัพบกให้เหลือกำลังพลไม่เกินหนึ่งแสนนายตามข้อกำหนดในสนธิสัญญาแวร์ซาย พลตรีไรน์ฮาร์ทลาออกพร้อมกับฐมนตรีกลาโหมน็อสเคอในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1920 พลเอก ฮันส์ ฟ็อน เซคท์ เข้ารับช่วงต่อเป็นอธิบดีกรมทหารบก หลังลาออกจากตำแหน่งอธิบดีกรมทหารบก ไรน์ฮาร์ทก็ยังคงทำงานในไรชส์แวร์ต่อไปในตำแหน่งผู้บังคับหน่วยทหารจนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1930
ชาล็อต ฮอร์เน็ตส์
แคนซัสซิตี ชีฟส์
พรรคก้าวไกล (อักษรย่อ: ก.ก.) เป็นพรรคการเมืองไทยที่จดทะเบียนก่อตั้งพรรคเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 โดยใช้ชื่อว่า พรรคร่วมพัฒนาชาติไทย มีการเปลี่ยนชื่อเป็น พรรคผึ้งหลวง ในปี 2562 และเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันในปี พ.ศ. 2563 ภายหลังจากที่พรรคอนาคตใหม่ถูกยุบและสมาชิกส่วนใหญ่ย้ายมาสังกัดพรรคก้าวไกล
พรรคร่วมพัฒนาชาติไทย.
จดทะเบียนก่อตั้งพรรคเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ในชื่อว่า พรรคร่วมพัฒนาชาติไทย มีศักดิ์ชาย พรหมโท และสมพร ศรีมหาพรหม เป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคคนแรก โดยมีที่ทำการพรรคแห่งแรกอยู่ที่ 29/2 หมู่ 14 ตำบลหนองนาคำ อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี พร้อมกับคำขวัญพรรคว่า "ร่วมพัฒนา พาชาติพ้นวิกฤต พิชิตภัยคอร์รัปชั่น ยึดมั่นความเป็นไทย"
ต่อมาในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ศักดิ์ชายได้ยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรค มีการแต่งตั้งสราวุฒิ สิงหกลางพล รองหัวหน้าพรรครักษาการในตำแหน่งหัวหน้าพรรค ในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ทางพรรคได้จัดประชุมใหญ่เพื่อเลือกคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ ที่ประชุมมีมติเลือก ธนพล พลเยี่ยม และอังกูร ไผ่แก้ว เป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคคนใหม่ พร้อมกับประกาศใช้ข้อบังคับพรรคฉบับใหม่แทนฉบับเดิมโดยได้ย้ายที่ทำการพรรคจากสถานที่เดิมมาอยู่ที่ 31/107 หมู่ 6 ซอยชินเขต 2 แยก 15 ถนนงามวงศ์วาน แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร และเปลี่ยนคำขวัญของพรรคเป็น "ร่วมพัฒนา นำประชาให้หลุดพ้น ทำค่าของคนให้เท่าเทียม"
พรรคผึ้งหลวง.
ต่อมาธนพลได้ลาออกจากตำแหน่ง ต่อมาพรรคร่วมพัฒนาชาติไทยได้จัดการประชุมใหญ่สามัญ ครั้งที่ 1/2562 เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2562 ที่ประชุมมีมติให้เปลี่ยนชื่อพรรคเป็น พรรคผึ้งหลวง พร้อมกับประกาศใช้ข้อบังคับพรรคฉบับใหม่แทนฉบับเดิมโดยได้ย้ายที่ทำการพรรคจากที่เดิมไปอยู่ที่ 168/9 หมู่ 12 ตำบลนางั่ว อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ รวมถึงเปลี่ยนแปลงตราสัญลักษณ์ของพรรคและเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่แทนชุดเดิมจำนวน 10 คน ซึ่งที่ประชุมมีมติเลือกก้องภพ วังสุนทร และนวิรุฬห์ ชลหาญ เป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคคนใหม่ พร้อมกับเปลี่ยนคำขวัญพรรคใหม่เป็น "พลิกประวัติศาสตร์ พลิกงบพัฒนา 90% สู่หมู่บ้าน/ชุมชน"
ต่อมาในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 วิรุฬห์ได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคและเลขาธิการพรรค ทำให้คณะกรรมการบริหารพรรคเหลือทั้งสิ้น 9 คน พรรคผึ้งหลวงจึงจัดประชุมใหญ่วิสามัญของพรรค ครั้งที่ 2/2562 เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ณ สำนักงานสาขาพรรคผึ้งหลวง จังหวัดขอนแก่น เพื่อเลือกเลขาธิการพรรคคนใหม่ ที่ประชุมมีมติเลือกเจษฎา พรหมดี ให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคนใหม่
พรรคร่วมพัฒนาชาติไทย (ยุคที่ 2).
หลังจากนั้นในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2562 พรรคผึ้งหลวงได้จัดประชุมใหญ่วิสามัญ ครั้งที่ 3/2562 ที่ โรงแรมโฆษะ จังหวัดขอนแก่น เพื่อแก้ไขข้อบังคับพรรค และเลือกคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ โดยก่อนการลงมติก้องภพซึ่งเป็นหัวหน้าพรรคผึ้งหลวงได้ประกาศลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคแต่ยังคงเป็นสมาชิกพรรคอยู่ และที่ประชุมมีมติเลือกธนพล พลเยี่ยม และอังกูร ไผ่แก้ว ให้กลับมาเป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคสมัยที่ 2 พร้อมกับเปลี่ยนแปลงชื่อพรรคกลับไปเป็น พรรคร่วมพัฒนาชาติไทย อีกครั้ง และได้ย้ายที่ทำการพรรคกลับไปยังที่ทำการพรรคเดิมในสมัยที่ธนพลเป็นหัวหน้าพรรคสมัยที่ 1 โดยมีสถานที่ติดต่อชั่วคราวอยู่ที่ 757/14 หมู่บ้านมิตรภาพ ถนนอ่อนนุช 46 แขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร
พรรคก้าวไกล.
ต่อมาเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2563 พรรคร่วมพัฒนาชาติไทยได้จัดประชุมใหญ่สามัญ ครั้งที่ 1/2563 เพื่อแก้ไขข้อบังคับพรรค ชื่อพรรค ตราสัญลักษณ์พรรค และเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ โดยที่ประชุมมีมติเปลี่ยนชื่อพรรคเป็น พรรคก้าวไกล และที่ประชุมพรรคมีมติเลือกราเชนธร์ ติยะวัชรพงศ์ และปีใหม่ รัฐวงษา เป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคคนใหม่ แต่เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ราเชนธร์ได้เสียชีวิตลงอย่างกระทันหัน ทำให้ปีใหม่ซึ่งเป็นเลขาธิการพรรคต้องรักษาการในตำแหน่งหัวหน้าพรรค