pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปัจจุบัน เดนมาร์กเป็นราชอาณาจักร โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข ภายใต้ระบอบรัฐธรรมนูญ คือ สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอ ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งเสด็จขึ้นครองราชย์ เมื่อวันที่ 15 มกราคม 1972 และทรงเป็นประมุขแห่งเดนมาร์ก ลำดับที่ 52
เดนมาร์กมีการปกครองระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขของประเทศภายใต้รัฐธรรมนูญ สมเด็จพระบรมราชินีนาถมาเกรเธที่ 2 ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถและเป็นพระประมุขของราชอาณาจักรเดนมาร์ก และมีว่าที่องค์รัชทายาทคือ เจ้าชายเฟรเดอริก มกุฎราชกุมารแห่งเดนมาร์ก ว่าที่สมเด็จพระราชาธิบดีพระองค์ต่อไปของเดนมาร์ก
รัฐสภาเดนมาร์ก (The Folketing) เป็นระบบรัฐสภาเดียว มีสมาชิกสภาจำนวน 179 คน มาจากการเลือกตั้ง (รวมผู้แทนจากหมู่เกาะแฟโร 2 คน และกรีนแลนด์ 2 คน) มีวาระการดำรงตำแหน่ง 4 ปี โดยมีนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี ทำหน้าที่ในการบริหารประเทศ และนายกรัฐมนตรีมีอำนาจในการยุบสภา
ระบบการเมืองของเดนมาร์กเป็นการเมืองแบบหลายพรรคการเมือง ที่แต่ละพรรคการเมืองจะได้รับเลือกเป็นตัวแทนเข้าไปในรัฐสภา ซึ่งรัฐบาลเดนมาร์กมักจะต้องบริหารงานได้ โดยได้รับการสนับสนุนจากเสียงส่วนน้อยในสภาอย่างน้อยหนึ่งพรรคเสมอ จึงหมายความว่าการเมืองของเดนมาร์กนั้นเป็นการเมืองแบบใช้พรรคร่วมนั่นเอง ตั้งแต่ปี 1909 เป็นต้นมา ไม่มีพรรคการเมืองของเดนมาร์กพรรคใดที่สามารถครอบครองเสียงข้างมากในสภาเพียงพรรคเดียวได้เลย
การแบ่งเขตการปกครองแบบเก่าของเดนมาร์ก มีทั้งหมด 13 มณฑล (270 เทศบาลนคร) และอีก 3 เทศบาลนครที่ไม่ขึ้นกับมลฑลใด (ค.ศ. 1970 - 2006) ก่อนการปฏิรูปเขตการปกครอง (ค.ศ. 2007)
เดนมาร์กมีอิทธิพลอย่างมากในยุโรปเหนือและเป็นมหาอำนาจระดับกลางในกิจการระหว่างประเทศ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา กรีนแลนด์และหมู่เกาะแฟโรได้รับการรับรองในประเด็นนโยบายต่างประเทศ เช่น การประมง การล่าวาฬ และความกังวลด้านภูมิรัฐศาสตร์ นโยบายต่างประเทศของเดนมาร์กได้รับอิทธิพลอย่างมากจากการเป็นสมาชิกสหภาพยุโรป (EU) เดนมาร์กรวมทั้งกรีนแลนด์เข้าร่วมประชาคมเศรษฐกิจยุโรป (EEC) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพยุโรปในปี 1973 เดนมาร์กดำรงตำแหน่งประธานคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรปถึง 7 ครั้ง ครั้งล่าสุดคือตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน 2012 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เดนมาร์กยุตินโยบายความเป็นกลางที่ยาวนานถึงสองร้อยปี เป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งองค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ (เนโท) มาตั้งแต่ปี 1949 และการเป็นสมาชิกยังคงได้รับความนิยมอย่างสูง ในฐานะสมาชิกของคณะกรรมการความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนา (DAC) เดนมาร์กมีส่วนสนับสนุนเปอร์เซ็นต์รายได้รวมประชาชาติสำหรับเงินช่วยเหลือเพื่อการพัฒนามากที่สุด ในปี 2015 เดนมาร์กบริจาค 0.85% ของรายได้รวมประชาชาติ (GNI) เพื่อช่วยเหลือต่างประเทศและเป็นหนึ่งในหกประเทศที่บรรลุเป้าหมายของสหประชาชาติที่ 0.7% ของ GNI มาอย่างยาวนาน ประเทศเข้าร่วมทั้งในระดับทวิภาคีและ ความช่วยเหลือพหุภาคีโดยปกติกระทรวงการต่างประเทศจะให้ความช่วยเหลือ มักใช้ชื่อองค์กรของสำนักงานพัฒนาระหว่างประเทศของเดนมาร์ก (DANIDA) โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดำเนินการช่วยเหลือทวิภาคี
กองทัพเดนมาร์กเป็นที่รู้จักในนามกองกำลังป้องกันประเทศเดนมาร์ก (เดนมาร์ก: Forsvaret) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด และทำหน้าที่เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่การทูตในต่างประเทศ ในช่วงเวลาปกติ กระทรวงกลาโหมมีบุคลากรประมาณ 33,000 คน กองทหารหลักมีบุคลากรร่วม 27,000 นาย: 15,460 นายในกองทัพบก, 5,300 นายในกองทัพเรือ และ 6,050 นายในกองทัพอากาศ (รวมทหารเกณฑ์) สำนักงานจัดการเหตุฉุกเฉินของเดนมาร์กมีพนักงาน 2,000 คน (รวมทหารเกณฑ์) และประมาณ 4,000 รายอยู่ในบริการที่ไม่ใช่เฉพาะสาขา เช่น กองบัญชาการป้องกันประเทศเดนมาร์ก และหน่วยข่าวกรองด้านการป้องกันประเทศของเดนมาร์ก นอกจากนี้ ประมาณ 55,000 คนทำหน้าที่เป็นอาสาสมัครในหน่วยพิทักษ์ของเดนมาร์ก
เดนมาร์กรักษาสันติภาพระหว่างประเทศมาเป็นเวลานาน แต่นับตั้งแต่การทิ้งระเบิดของยูโกสลาเวียในปี 1999 และสงครามในอัฟกานิสถานในปี 2001 เดนมาร์กก็เริ่มบทบาทในฐานะประเทศที่ทำสงคราม โดยมีส่วนร่วมในสงครามและการรุกรานหลายครั้ง แม้ทำให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ภายในบ้าง แต่โดยทั่วไปแล้ว ประชากรเดนมาร์กได้รับการสนับสนุนอย่างมาก โดยเฉพาะสงครามในอัฟกานิสถาน กระทรวงกลาโหมของเดนมาร์กมีเจ้าหน้าที่ประมาณ 1,400 คน ในภารกิจระหว่างประเทศ กองกำลังของเดนมาร์กเข้าร่วมกับอดีตยูโกสลาเวียในกองกำลังคุ้มครองแห่งสหประชาชาติ (UNPROFOR) กับ IFOR และปัจจุบันคือ SFOR ระหว่างปี 2003 ถึง 2007 มีทหารเดนมาร์กประมาณ 450 นายในอิรัก เดนมาร์กยังสนับสนุนปฏิบัติการของสหรัฐฯ ในอัฟกานิสถานอย่างเปิดเผย
เดนมาร์กคือหนึ่งในประเทศที่ใช้ระบบเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม นอกจากนี้ยังเป็นรัฐสวัสดิการขนาดใหญ่ที่มีสวัสดิการแก่ประชาชนมากมาย อีกทั้งยังติดอันดับประเทศที่มีรายได้เข้าประเทศในอันดับต้น ๆ ของโลกอีกด้วย ประสิทธิภาพทางการตลาดของเดนมาร์กก็อยู่ในระดับสูง นอกจากนี้มาตรฐานการอยู่อาศัยของเดนมาร์กก็อยู่สูงกว่ามาตรฐานเฉลี่ยของยุโรป รวมทั้งมีการค้าขายเสรีจำนวนมากภายในประเทศ เดนมาร์กมีตัวเลขของผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อประชากรสูงกว่าประเทศในแถบยุโรปทั่วไป และสูงกว่าสหรัฐอเมริกาประมาณ 15 – 20 เปอร์เซ็น ทั้งนี้ยังเป็นประเทศที่มีการแข่งขันทางธุรกิจสูงตามรายงานของการประชุมเศรษฐกิจโลกประจำปี 2008 (World Economic Forum 2008), ไอเอ็มดี (IMD) และหนังสือพิมพ์ ดิอีโคโนมิสต์ (The Economist) และเดนมาร์กก็ยังเป็นสมาชิกของธนาคารโลก
ตลาดแรงงานของเดนมาร์กเป็นตลาดที่มีการเปลี่ยนแปลงไปมาได้มากที่สุดในยุโรปตามการจัดลำดับของโออีซีดี (OECD) ซึ่งเป็นผลมาจากนโยบายสวัสดิการของรัฐที่ให้ตลาดแรงงานที่ยืดหยุ่น ซึ่งจะส่งผลให้ตลาดแรงงานในประเทศสามารถว่าจ้าง ไล่ออก หรืองานใหม่ได้อย่างง่ายดาย ทำให้แรงงานในประเทศไม่ต้องกังวลเรื่องตกงาน และยังเป็นประเทศที่สามารถขายหรือหาซื้อสินค้าได้อย่างง่ายดาย โดยสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เป็นผลมาจากลัทธิเสรีนิยมที่เปิดกว้างทางธุรกิจมากมายในยุคทศวรรษที่ 1990 สกุลเงินของเดนมาร์กคือโครเนอเดนมาร์ก ซึ่งอัตราแลกเปลี่ยนของสกุลเงินของเดนมาร์กถือว่ามั่นคงโดยอยู่ราว ๆ 7.45 โครเนอต่อ 1 ยูโร และเมื่อเร็ว ๆ นี้อัตราแลกเปลี่ยนของโครเนอเดนมาร์กกับดอลลาร์สหรัฐ อยู่ที่ 5.75 โครเนอต่อ 1 ดอลลาร์ สินค้าส่งออกมากกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ส่งออกไปยังประเทศในสหภาพยุโรป ส่วนสินค้าส่งออกที่สำคัญคือ อาหารสัตว์ ผลิตภัณฑ์เคมี ผลิตภัณฑ์จากนม ชิ้นส่วนเครื่องใช้ไฟฟ้า ปลา เฟอร์นิเจอร์ หนังสัตว์ เครื่องจักร เนื้อสัตว์ น้ำมันและก๊าซธรรมชาติ และน้ำตาล ส่วนขนาดของเศรษฐกิจของเดนมาร์ก ใหญ่เป็นอันดับที่ 11 จาก 162 ประเทศ ถูกจัดทำขึ้นโดยหนังสือพิมพ์ เดอะ วอลสตรีท เจอร์นัล
ทางด้านการคมนาคมของเดนมาร์กที่โดดเด่นที่สุดก็คือ สะพานโอเรซอนด์ ที่เชื่อมทางหลวงยุโรปสายอี 20 ระหว่างโคเปนเฮเกน, เดนมาร์ก ไปยัง มาลโม, สวีเดน โดยเป็นสะพาน – อุโมงค์ มีทั้งทางสำหรับรถยนต์และทางรถไฟ และระบบสะพานเกรตเบลต์ที่เชื่อมระหว่างเกาะซีแลนด์และเกาะฟูเนน ทางทะเลก็มีท่าเรือโคเปเฮนเกน มาลโม ซึ่งก่อนการสร้างสะพานโอเรซอนด์ ท่าเรือแห่งนี้ใช้เป็นเส้นทางหลักในการไปมาระหว่างสวีเดนและเดนมาร์ก ซึ่งปัจจุบันนี้ท่าเรือข้ามฝากระหว่างสองเมืองนี้ได้ลดความสำคัญลงไปแล้วเป็นผลมาจากการสร้างสะพานโอเรซอนด์นั่นเอง ส่วนการคมนาคมทางรางของเดนมาร์กดำเนินการโดยการรถไฟแห่งเดนมาร์ก (Danish State Railways) สำหรับขบวนรถไฟโดยสาร ส่วนการเดินรถไฟบรรทุกสินค้าดำเนินการโดยบริษัทแรลลิออน (Railion) การควบคุมการจราจรทางรถไฟทั้งระบบควบคุมโดย บานด์ แดนมาร์ก นอกจากนี้ในกรุงโคเปนเฮเกนเองก็มีระบบรถไฟฟ้าใต้ดินขนาดเล็กให้บริการและยังมีบริการรถไฟชานเมืองด้วย สายการบินแห่งชาติของเดนมาร์กคือ สายการบินสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม ซึ่งเป็นสายการบินแห่งชาติร่วมกันของสามประเทศคือ นอร์เวย์, สวีเดน และเดนมาร์ก สนามบินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศคือสนามบินโคเปนเฮเกน และยังเป็นสนามบินหลักที่ใหญ่ที่สุดของสายการบินแห่งชาติ ทางทะเลมีบริการเรือเฟอร์รี่ระหว่างเกาะแฟโรกับกรุงโคเปนเฮเกนและประเทศเพื่อบ้านเช่น สวีเดน, นอร์เวย์ และเยอรมนี เป็นต้น ส่วนรถยนต์ของเดนมาร์กจากที่มีรถจดทะเบียนใน ค.ศ. 1980 อยู่ทั้งหมด 1,389,547 คัน เพิ่มขึ้นมาเป็น 2,020,013 คัน ใน ค.ศ. 2007 แต่แม้กระนั้นภาษีของการจดทะเบียนรถยนต์ก็ยังคงสูงลิ่วอยู่เช่นเดิมที่ประมาณ 180% และมาตรฐานรถยนต์ของเดนมาร์กได้รับการยอมรับว่าเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมสูงด้วย
เดนมาร์กมีประเพณีและการมีส่วนร่วมทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมาอย่างยาวนาน และมีส่วนร่วมในระดับสากลตั้งแต่เริ่มต้นการปฏิวัติทางวิทยาศาสตร์ ในปัจจุบัน เดนมาร์กเข้าร่วมในโครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับนานาชาติที่มีชื่อเสียงหลายโครงการ รวมถึง CERN, ITER, ESA, ISS และ E-ELT เดนมาร์กอยู่ในอันดับที่ 6 ในดัชนีนวัตกรรมโลกในปี 2020 เพิ่มขึ้นจากอันดับที่ 7 ในปี 2019
ในศตวรรษที่ 20 ชาวเดนมาร์กมีนวัตกรรมในหลายด้านของภาคเทคโนโลยี บริษัทของเดนมาร์กมีอิทธิพลในอุตสาหกรรมการเดินเรือด้วยการออกแบบเรือคอนเทนเนอร์ที่ใหญ่และประหยัดพลังงานที่สุดในโลก ได้แก่ Maersk Triple E class และวิศวกรชาวเดนมาร์กได้มีส่วนร่วมในการออกแบบเครื่องยนต์ดีเซล ในด้านซอฟต์แวร์และอิเล็กทรอนิกส์ เดนมาร์กมีส่วนสำคัญในการออกแบบและผลิตโทรศัพท์เคลื่อนที่นอร์ดิก และบริษัท DanCall ของเดนมาร์กที่เลิกใช้ไปแล้วในปัจจุบันเป็นหนึ่งในบริษัทกลุ่มแรก ๆ ที่พัฒนาโทรศัพท์มือถือระบบ GSM
วิทยาศาสตร์เพื่อชีวิตเป็นภาคส่วนสำคัญที่มีกิจกรรมการวิจัยและพัฒนาอย่างกว้างขวาง วิศวกรชาวเดนมาร์กเป็นผู้นำระดับโลกในการจัดหาอุปกรณ์ดูแลโรคเบาหวานและผลิตภัณฑ์ยาจาก Novo Nordisk และตั้งแต่ปี 2000 บริษัทเทคโนโลยีชีวภาพของเดนมาร์กอย่าง Novozymes ซึ่งเป็นผู้นำตลาดโลกในด้านเอนไซม์สำหรับไบโอเอธานอลจากแป้งรุ่นแรก ได้บุกเบิกการพัฒนาเอนไซม์สำหรับเปลี่ยนของเสีย เป็นเซลลูโลสเอทานอล
เดนมาร์กมีแหล่งน้ำมันและก๊าซธรรมชาติจำนวนมากในทะเลเหนือ และอยู่ในอันดับที่ 32 ของโลกในกลุ่มผู้ส่งออกน้ำมันดิบ และผลิตน้ำมันดิบได้ 259,980 บาร์เรลต่อวันในปี 2009 เดนมาร์กเป็นผู้นำด้านพลังงานลมมาเป็นเวลานาน ในปี 2015 กังหันลมผลิตไฟฟ้าได้ 42.1% ของปริมาณการใช้ไฟฟ้าทั้งหมด ในเดือนพฤษภาคม 2011 เดนมาร์กได้รับ 3.1% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศจากเทคโนโลยีพลังงานหมุนเวียน (สะอาด) และประสิทธิภาพการใช้พลังงาน หรือประมาณ 6.5 พันล้านยูโร (9.4 พันล้านดอลลาร์) เดนมาร์กเชื่อมต่อด้วยสายส่งไฟฟ้าไปยังประเทศอื่น ๆ ในยุโรป ภาคการผลิตไฟฟ้าของเดนมาร์กได้รวมแหล่งพลังงาน เช่น พลังงานลม เข้ากับโครงข่ายไฟฟ้าของประเทศ เดนมาร์กตั้งเป้าหมายที่จะมุ่งเน้นไปที่ระบบแบตเตอรี่อัจฉริยะ (V2G) และยานพาหนะแบบเสียบปลั๊กในภาคการขนส่ง และยังเป็นประเทศสมาชิกของสำนักงานพลังงานทดแทนระหว่างประเทศ (IRENA) เดนมาร์กส่งออกพลังงานประมาณ 460 ล้าน GJ ในปี 2018
ในปี 2007 เดนมาร์กมีประชากรราว 5.4 ล้านคน ส่วนใหญ่มีเชื้อสายเดนมาร์ก ร่วมกับชาวพื้นเมืองของกรีนแลนด์และแฟโร ภาษาเดนมาร์กเป็นภาษาทางการของประเทศ โดยใช้ร่วมกับภาษากรีนแลนด์และภาษาแฟโรในกรีนแลนด์และหมู่เกาะแฟโรตามลำดับ ภาษาเยอรมันเป็นภาษาชนกลุ่มน้อยที่ได้รับความคุ้มครอง ใช้ในพื้นที่ติดชายแดน ภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศที่สำคัญ ร้อยละ 83 ของประชากรเป็นสมาชิกของคริสตจักรเอวาเจลิคัลลูเธอรันแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นศาสนาประจำชาติ
ไม่มีสถิติอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับกลุ่มชาติพันธุ์ แต่ตามสถิติปี 2020 จากสถิติเดนมาร์ก ประชากร 86.11% ในเดนมาร์กมีเชื้อสายเดนมาร์ก (รวมถึงแฟโรและกรีนแลนด์) ซึ่งกำหนดว่ามีผู้ปกครองอย่างน้อยหนึ่งคนที่เกิดในราชอาณาจักร เดนมาร์กและถือสัญชาติเดนมาร์ก ส่วนที่เหลือ 13.89% เป็นชาวต่างชาติ ด้วยคำจำกัดความเดียวกัน ประเทศต้นกำเนิดที่พบบ่อยที่สุดคือ ตุรกี โปแลนด์ ซีเรีย เยอรมนี อิรัก โรมาเนีย เลบานอน ปากีสถาน บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และโซมาเลีย ชาวเอสกิโมเป็นชนพื้นเมืองในกรีนแลนด์ในราชอาณาจักรและมีถิ่นที่อยู่ตามประเพณีในกรีนแลนด์และทางตอนเหนือของแคนาดาและอแลสกาในแถบอาร์กติก ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 จนถึงปี 1970 รัฐบาลเดนมาร์ก (Dano-Norwegian) ได้พยายามควบรวมวัฒนธรรมชาวเอสกิโมและชาวกรีนแลนด์มาโดยตลอด โดยสนับสนุนให้พวกเขานำภาษา วัฒนธรรม และศาสนามาของประชากรเดนมาร์กใช้ บุคคลหลายคนในบรรพบุรุษของชาวเอสกิโมจึงระบุภาษาแม่ของตนว่า Danis
ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาหลักในเดนมาร์ก ในเดือนมกราคม 2020 74.3% ของประชากรเดนมาร์กเป็นสมาชิกของคริสตจักรแห่งเดนมาร์ก (Den Danske Folkekirke) ซึ่งเป็นคริสตจักรที่จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นนิกายโปรเตสแตนต์ในการจัดหมวดหมู่และนิกายลูเธอรัน เปอร์เซ็นต์การเป็นสมาชิกลดลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1970 โดยส่วนใหญ่เป็นเด็กแรกเกิดจำนวนน้อยลงที่ได้รับบัพติศมา มีเพียง 3% ของประชากรที่เข้าร่วมพิธีวันอาทิตย์เป็นประจำ และมีเพียง 19% ของชาวเดนมาร์กที่ถือว่าศาสนาเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของพวกเขา
ชาวมุสลิมในเดนมาร์กคิดเป็น 5.3% ของประชากรทั้งหมด และก่อตั้งชุมชนทางศาสนาที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศและศาสนาของชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุด กระทรวงการต่างประเทศของเดนมาร์กประมาณการว่ากลุ่มศาสนาอื่น ๆ รวมกันน้อยกว่า 2% ของประชากรทั้งหมด
เดนมาร์กเป็นภาษาประจำชาติโดยพฤตินัยของเดนมาร์ก แฟโรและกรีนแลนด์เป็นภาษาราชการของหมู่เกาะแฟโรและกรีนแลนด์ตามลำดับ ภาษาเยอรมันเป็นภาษาชนกลุ่มน้อยที่ได้รับการยอมรับในพื้นที่ของอดีตเทศมณฑลเซาท์จัตแลนด์ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคทางใต้ของเดนมาร์ก) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมันก่อนสนธิสัญญาแวร์ซาย เดนมาร์กและแฟโรอยู่ในกลุ่มภาษากลุ่มนอร์ดิกเหนือ (นอร์ดิก) ของภาษาอินโด-ยูโรเปียน ร่วมกับไอซ์แลนด์ นอร์เวย์ และสวีเดน ภาษาเดนมาร์ก นอร์เวย์ และสวีเดนเข้าใจร่วมกันได้ในหลายบริบท อย่างไรก็ตาม ภาษาเดนมาร์กมีความใกล้ชิดกับภาษาเยอรมันมากกว่า ซึ่งเป็นภาษาเจอร์แมนิกตะวันตก โดยที่กรีนแลนด์หรือ "คาลาอัลลิซุต" เป็นภาษาเอสกิโม–อลุต มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับภาษาเอสกิโมในแคนาดา เช่น อินุกติตุต และไม่เกี่ยวข้องกับภาษาเดนมาร์กทั้งหมด ชาวเดนมาร์กส่วนใหญ่ (86%) พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง โดยทั่วไปแล้วจะมีความเชี่ยวชาญในระดับสูง ภาษาเยอรมันเป็นภาษาต่างประเทศที่มีคนพูดมากเป็นอันดับสอง โดย 47% รายงานระดับความชำนาญในการสนทนา เดนมาร์กมีเจ้าของภาษาเยอรมัน 25,900 คนในปี 2007 (ส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ South Jutland)
ระบบการศึกษาของเดนมาร์กเป็นระบบที่จะจัดหาสถานศึกษาให้นักศึกษาทั้งระดับประถมศึกษา มัธยมศึกษา หรือในระดับอุดมศึกษา ซึ่งนักศึกษาไม่จำเป็นต้องหาสถานศึกษาเอง ส่วนเกณฑ์ระยะเวลาในการศึกษานั้น เดนมาร์กกำหนดไว้อย่างต่ำ 10 ปี ทั้งนี้รวมถึงโรงเรียนเอกชนหรือการศึกษาที่บ้านด้วย 99% ของนักเรียนมีการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษา 86% มีการศึกษาระดับมัธยมศึกษา 46% มุ่งไปยังการศึกษาในระดับที่สูงกว่า ซึ่งวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยทุกแห่งในเดนมาร์กล้วนไม่มีค่าใช้จ่าย เดนมาร์กมีโอกาสทางการศึกษามากมายรวมทั้งมีการศึกษาหลายช่องทางให้ศึกษาซึ่งรวมถึงโรงเรียนเตรียมเข้าอุดมศึกษา (โรงเรียนสอนในระดับที่สูงกว่าระดับมัธยมศึกษาแต่ต่ำกว่าระดับอุดมศึกษา) ในเดนมาร์กมีมหาวิทยาลัยมากมาย แห่งที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดคือ มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกนที่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1479
ในปี 2015 เดนมาร์กมีอายุขัยเฉลี่ย 80.6 ปี (78.6 สำหรับผู้ชาย 82.5 สำหรับผู้หญิง) เพิ่มขึ้นจาก 76.9 ปีในปี 2000 ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 27 จาก 193 ประเทศ รองจากประเทศนอร์ดิกอื่น ๆ สถาบันสาธารณสุขแห่งชาติของมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นเดนมาร์กได้คำนวณปัจจัยเสี่ยง 19 ประการในกลุ่มเดนมาร์กซึ่งส่งผลให้อายุขัยสั้นลง ซึ่งรวมถึงการสูบบุหรี่ แอลกอฮอล์ การใช้ยาเสพติด และการไม่ออกกำลังกาย แม้ว่าอัตราโรคอ้วนจะต่ำกว่าในอเมริกาเหนือและประเทศอื่น ๆ ในยุโรปส่วนใหญ่ แต่ชาวเดนมาร์กจำนวนมากที่มีน้ำหนักเกินเป็นปัญหาที่เพิ่มขึ้น ในการศึกษาในปี 2012 เดนมาร์กมีอัตราการเกิดมะเร็งสูงสุดในทุกประเทศที่จัดโดยกองทุนวิจัยโรคมะเร็งนานาชาติ (World Cancer Research Fund International) นักวิจัยแนะนำว่าเหตุผลคือปัจจัยในการใช้ชีวิต เช่น การดื่มแอลกอฮอล์ในปริมาณมาก การสูบบุหรี่ และการไม่ออกกำลังกาย
เดนมาร์กมีระบบการดูแลสุขภาพถ้วนหน้า โดยได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐผ่านภาษี และสำหรับบริการส่วนใหญ่นั้น ดำเนินการโดยหน่วยงานระดับภูมิภาคโดยตรง แหล่งที่มาของรายได้แหล่งหนึ่งคือเงินสมทบการดูแลสุขภาพแห่งชาติ (sundhedsbidrag) แต่กำลังจะเลิกใช้ในเดือนมกราคม 2019 โดยภาษีเงินได้ในประชากรกลุ่มล่างจะค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทุกปีแทน เดนมาร์กใช้จ่าย 11.2% ของ GDP ในการดูแลสุขภาพ ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 9.8% ในปี 2007 (3,512 เหรียญสหรัฐต่อคน) ตัวเลขนี้สูงกว่าค่าเฉลี่ยในกลุ่มประเทศ OECD และเหนือประเทศนอร์ดิกอื่น ๆ
เดนมาร์กถือเป็นประเทศที่ก้าวหน้า ซึ่งได้ใช้กฎหมายและนโยบายเพื่อสนับสนุนสิทธิสตรี สิทธิของชนกลุ่มน้อย และสิทธิของแอลจีบีที สิทธิมนุษยชนในเดนมาร์กได้รับการคุ้มครองโดยรัฐธรรมนูญแห่งอาณาจักร "(Danmarks Riges Grundlov)"; และถูกใช้อย่างเท่าเทียมในเดนมาร์ก กรีนแลนด์ และหมู่เกาะแฟโร และผ่านการให้สัตยาบันสนธิสัญญาสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ เดนมาร์กมีบทบาทสำคัญในการนำอนุสัญญายุโรปว่าด้วยสิทธิมนุษยชนมาใช้และการจัดตั้งศาลสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรป "(ECHR)" ในปี 1987 รัฐสภาแห่งราชอาณาจักร "(Folketinget)" ได้ก่อตั้งสถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งชาติขึ้น คือศูนย์สิทธิมนุษยชนแห่งเดนมาร์ก ซึ่งปัจจุบันคือสถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งเดนมาร์ก
ในปี 2009 มีการลงประชามติเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงพระราชบัญญัติการสืบราชสันตติวงศ์ของเดนมาร์กเพื่อให้การสืบราชสันตติวงศ์แบบสัมบูรณ์แก่ราชบัลลังก์เดนมาร์ก หมายความว่าพระโอรสองค์โตโดยไม่คำนึงถึงเพศจะมีความสำคัญในลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ เนื่องจากไม่มีผลย้อนหลัง ผู้สืบราชบัลลังก์คนปัจจุบันจึงเป็นโอรสองค์โตของกษัตริย์ แทนที่จะเป็นพระโอรสองค์โต รัฐธรรมนูญของเดนมาร์ก มาตรา 2 ระบุว่า "ราชาธิปไตยเป็นมรดกของชายและหญิง" ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 ถึงปี 1970 รัฐบาลเดนมาร์ก (Dano-Norwegian จนถึง 1814) ได้พยายามที่จะหลอมรวมชนเผ่าพื้นเมืองของกรีนแลนด์ที่ชื่อ "Greenlandic Inuit" มาโดยตลอด โดยสนับสนุนให้พวกเขาในการใช้ภาษา วัฒนธรรม และศาสนา เดนมาร์กได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากจากชุมชนชาวกรีนแลนด์ในเรื่องการเมืองยุค 50 และ 60 และการเลือกปฏิบัติต่อประชากรพื้นเมืองของประเทศ เช่น การจ่ายค่าจ้างให้แก่คนงานที่ไม่ใช่ชาวเอสกิโมสูงกว่าคนในท้องถิ่น การย้ายครอบครัวจากดินแดนดั้งเดิมไปสู่การตั้งถิ่นฐาน และการแยกเด็กออกจากพ่อแม่ และส่งพวกเขาไปเดนมาร์ก อย่างไรก็ตาม เดนมาร์กให้สัตยาบันในปี 1996 ให้ยอมรับอนุสัญญา ILO 169 ว่าด้วยชนพื้นเมืองที่แนะนำโดยสหประชาชาติ
ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน เป็นที่รู้จักทั่วไปนะฐานะนักแต่งนิทานอันโด่งดังของเดนมาร์ก จากนิทานหลาย ๆ เรื่องของเขา เช่น พระราชากับชุดล่องหน (The Emperor’s New Clothes), เงือกน้อยผจญภัย (The Little Mermaid) และ ลูกเป็ดขี้เหร่ (The Ugly Duckling) ฯลฯ จากนี้ยังมี นักเขียนรางวัลโนเบล คาเรน บลิกเซน, เฮนริก พอนทอปพิแดน นักฟิสิกส์รางวัลโนเบล นีลส์ บอร์ นักวาดการ์ตูนล้อเลียน วิกเตอร์ บอร์จ และนักปรัชญา ซอร์เรน เคียร์เกการ์ด ทั้งหมดล้วนสร้างชื่อเสียงให้แก่ตนเองและประเทศเดนมาร์กในระดับต่างประเทศทั้งสิ้น ในกรุงโคเปนเฮเกนล้วนมีสถานที่ที่สวยงามและน่าสนใจมากมายเช่น สวนทิโวลี พระราชวังอาเมเลียนเบิร์ก (ที่พำนักของพระราชวงศ์เดนมาร์ก) พระราชวังคริสเตียนเบิร์ก มหาวิหารโคเปนเฮเกน ปราสาทโรเซนเบิร์ก โรงละครโอเปร่า โบสถ์เฟดเดอร์ริก พิพิธภัณฑ์โทรวาร์ลด์เซน และรูปแกะสลักนางเงือก ฯลฯ ส่วนนครที่ใหญ่อันดับสองของประเทศคือ เมืองอาร์เธอร์ ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ที่ก่อตั้งขึ้นในสมัยไวกิง และเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศด้วย ซึ่งเป็นที่ตั้งของมหาวิหารที่ใหญ่ที่สุดของประเทศและใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ของภูมิภาคยุโรปเหนือ เดนมาร์กยังเป็นประเทศผู้นำทางด้านการเปลี่ยนแปลงทางสังคมเหมือนกับประเทศในแถบสแกนดิเนเวียอื่น ๆ เช่นการออกกฎหมายให้สื่อลามกเป็นสิ่งถูกกฎหมายหรือการออกกฎหมายให้ผู้รักร่วมเพศสามารถสมรสกันได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย
วรรณกรรมของเดนมาร์กที่เป็นที่รู้จักในระยะแรกคือ วรรณกรรมประเภทปริศนาและวรรณกรรมพื้นบ้านจากยุคคริสต์ศตวรรษที่ 10 – 11 ส่วนแซกโซ แกรมาทิซัส เป็นผู้ที่ซึ่งได้รับการเคารพนับถือในฐานะนักประพันธ์คนแรกของเดนมาร์ก เขาทำงานให้กับบิชอบที่แอบซาลอนตามบันทึกประติศาสตร์ของเดนมาร์ก ซึ่งน้อยมากที่จะมีผู้รู้จักนักประพันธ์คนอื่นจากยุคกลางซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เขามีชีวิตอยู่ นอกจากนี้ยังมีละครตลกที่นิยมกันจากช่วงยุคเรืองปัญญาของ ลุดวิก ฮอลเบิร์ก และยังมีนักเขียนและนักประพันธ์ที่สำคัญของโลกจากเดนมาร์ก เช่น ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน จากนิทานของเขาและยังมี ซอร์เรน เคียร์เกการ์ด ผู้ที่ยึดถือในหลักอัตถิภาวนิยม ซึ่งผลงานการประพันธ์ของเขาหลายละชิ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้ส่งผลกระเทือนไปยังสังคมของเดนมาร์ก และยังมีนักเขียนชื่อดังอีกมากมายเช่น จอร์จ บลันด์ และเฮนริก พอนทอปพิแดน เป็นต้น ทั้งคู่ล้วนได้รับรางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรมด้วยกันทั้งคู่
สถาปัตยกรรมของเดนมาร์กได้รับการพัฒนาอย่างมั่นคงในยุคกลาง ได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมโรมัน จากนั้นโบสถ์และอาสนวิหารแบบโกธิกก็ผุดขึ้นทั่วประเทศ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 ดีไซเนอร์ชาวดัตช์และเฟลมิชถูกนำตัวไปที่เดนมาร์ก เพื่อปรับปรุงป้อมปราการของประเทศ และได้เพิ่มมากจำนวนขึ้นเพื่อสร้างปราสาทและพระราชวังอันงดงามในสไตล์เรเนสซองส์ ในช่วงศตวรรษที่ 17 อาคารที่สวยงามมากมายถูกสร้างขึ้นในสไตล์บาโรก ทั้งในเมืองหลวงและต่างจังหวัด และสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกจากฝรั่งเศสค่อย ๆ นำมาใช้โดยสถาปนิกชาวเดนมาร์กซึ่งเข้ามามีส่วนร่วมในการกำหนดรูปแบบสถาปัตยกรรมมากขึ้น
ในศตวรรษที่ 20 นำมาซึ่งรูปแบบสถาปัตยกรรมใหม่ สถาปนิก พีเดอร์ วิลเฮล์ม เจนเซ่น-ลินท์ มีผลงานโดดเด่นด้านสถาปัตยกรรมนอร์ดิก ซึ่งได้รับความนิยมในช่วงสั้น ๆ ในช่วงต้นทศวรรษของศตวรรษ ในช่วงทศวรรษที่ 1960 สถาปนิกชาวเดนมาร์กเช่น อาร์เน จาค็อบเซน ได้นำรูปแบบคติคำนึงประโยชน์ ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงมาใช้ และผลงานชิ้นนี้ก็ได้พัฒนาจนกลายเป็นผลงานชิ้นเอกระดับโลกล่าสุด รวมถึงโรงอุปรากรซิดนีย์ของ เยิร์น อุตซอน และ อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์ของ โยฮัน ออทโท ฟอน สเปรคเคลเซ่น ในปารีส ซึ่งปูทางให้นักออกแบบร่วมสมัยชาวเดนมาร์ก เช่น บีอาร์ก อินเกิลส์ ได้พัฒนาฝีมือจนได้รับรางวัลในเวลาต่อมา
เดนมาร์กเป็นศูนย์กลางทางด้านวัฒนธรรมมาช้านาน รวมถึงดนตรีด้วยเช่นกัน โดยที่โดดเด่นที่สุดอยู่ที่กรุงโคเปนเฮเกน ซึ่งเดนมาร์กเองมีความหลายหลายทางด้านดนตรี วัฒนธรรมและประเพณีที่แตกต่างออกไปในแต่ละแห่ง ซึ่งเกาะโพ้นทะเลของเดนมาร์กเองก็มีวัฒนธรรมพื้นบ้านที่หลากหลายเช่นกัน ซึ่งวงดุริยางค์ออร์เคสตร้าหลวงของเดนมาร์กเป็นวงออร์เคสตร้าที่เก่าแก่ที่สุดในโลก คาร์ล นีลเซน และนักดนตรีซิมโฟนี่ออร์เคสตร้าอีก 6 คน เป็นวงดนตรีแรกที่สร้างชื่อเสียงทางด้านดนตรีในระดับต่างประเทศให้กับประเทศจากการประพันธ์เพลงของคาร์ล และในขณะที่อุตสาหกรรมการบันทึกเสียงแผ่ขยายออกไปทั่วโลก วงการเพลงในเดนมาร์กก็ปั้นนักดนตรีป็อปสตาร์มากมายและปั้นนักดนตรีจากหลากหลายแขนงด้วยเช่นกัน แต่น้อยคนนักที่จะโด่งดังไปในระดับนานาชาติได้เท่ากับ ลาร์ส อุลริก พร้อมด้วย วิกฟิลด์กับวงดนตรีป็อปยุคทศวรรษที่ 90 วงอควาที่โด่งดังไปทั่วโลก
กีฬาที่ได้รับความนิยมในเดนมาร์กได้แก่ ฟุตบอลและล่องเรือ หรือกีฬาทางน้ำอื่น ๆ ก็ได้รับความนิยมเช่นกัน ส่วนกีฬาในร่มก็ได้แก่ แบดมินตัน แฮนดีบอล กอล์ฟในร่ม และยิมนาสติก นอกจากนี้ในเดนมาร์กยังมีกลุ่มคนที่ชื่นชอบกีฬาที่ใช้ความเร็วซึ่งก็ประสมความสำเร็จในหลายรายการแข่งขัน ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือจากการแข่งขัน 24 ชั่วโมง รายการ 24 Hours of Le Mans ในฝรั่งเศส ที่ซึ่ง ทอมคริสเตนเซน ชนะเลิศการในแข่งขัน 8 สมัย ส่วนนักกีฬาที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ เช่น คาโรไลน์ วอซเนียคกี นักเทนนิสชื่อดัง, ไมเคิล รัสมุสเซน นักปั่นจักรยาน, ไมเคิล และ ไบรอัน เลาดรู๊ป, ปีเตอร์ ชไมเคิล, และยังเป็นประเทศบ้านเกิดของอดีตนักชกแชมป์ WBA &amp; WBC รุ่นซุเปอร์มิดเดิลเวดท์ มิกเกล เคสส์เลอร์ รวมถึง นักกอล์ฟยูโรเปียนทัวร์ ทอมัส บจ์อน ที่ชนะหลายรายการแข่งขันในเวทีโลก
วัฒนธรรมอาหารของเดนมาร์กส่วนมากคล้ายคลึงกับกลุ่มประเทศนอร์ดิกอื่น ๆ ซึ่งบางส่วนรับวัฒนธรรมการกินมาจากเพื่อนบ้านอย่างเยอรมนี โดยส่วนมากประกอบขึ้นจากปลา เนื้อ อาหารจากนม เป็นต้น ซึ่งบางครั้งจะรวมเบียร์เข้าไปในบางมื้อเช่น มื้อเย็นด้วย
มักรับประทานอาหารมีประโยชน์
อาหารที่มีขึ้นชื่อที่สุดคือ "Smørrebrød" หรือที่เรียกว่า แซนวิช ของสแกนดิเนเวีย ประกอบไปด้วยขนมปังข้าวไรย์ที่ทาเนยขนมปังสีน้ำตาลเข้มที่มีเนื้อแน่นราดด้วยโคลด์คัท โรยหน้าด้วยเนื้อปลาดิบ หรืออาหารทะเลอื่น ๆ นิยมทานเป็นอาหารเช้าหรืออาหารว่าง อาหารยอดนิยมอื่น ๆ ได้แก่ มันฝรั่ง, หมูย่าง เสิร์ฟพร้อมมันฝรั่งขาวและคาราเมล ( brunede kartofler ), Agurkesalat (สลัดแตงกวาดอง), ชีส Danablu (เดนิชบลูชีส), ซี่โครงหมูในเบียร์ และ สตูว์หมูกะหล่ำปลีแดง
ประเทศลักเซมเบิร์ก
ลักเซมเบิร์ก (; ลักเซมเบิร์ก: ; ; &amp;hairsp;) หรือชื่อทางการคือ ราชรัฐลักเซมเบิร์ก (; ลักเซมเบิร์ก: ; ; &amp;hairsp;) เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปยุโรป มีพรมแดนด้านตะวันออกติดประเทศเยอรมนี ทางทิศใต้ติดฝรั่งเศส และทางทิศตะวันตกติดเบลเยียม มีเมืองหลวงคือนครลักเซมเบิร์ก ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสี่เมืองที่เป็นที่ตั้งของสถาบันสำคัญทั้งเจ็ดแห่งสหภาพยุโรป (ร่วมกับบรัสเซลส์ แฟรงก์เฟิร์ต และ สทราซบูร์) และยังเป็นที่ตั้งของสถาบันสำคัญหลายแห่งของทวีปรวมถึงศาลยุติธรรมแห่งสหภาพยุโรป
วัฒนธรรมลักเซมเบิร์ก อาทิ ภาษา และ วิถีชีวิตของผู้คน มีความเกี่ยวพันอย่างสูงกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างเยอรมนี และ ฝรั่งเศส และแม้จะมีภาษาลักเซมเบิร์กเป็นภาษาประจำชาติ ทว่าภาษาเยอรมันและภาษาฝรั่งเศสก็ถูกใช้อย่างแพร่หลายในบริบททางกฎหมายและการปกครอง และทั้งสามภาษามีสถานะเป็นภาษาราชการโดยนิตินัย
ด้วยพื้นที่เพียง 2,586 ตารางกิโลเมตร (998 ตารางไมล์) ส่งผลให้ลักเซมเบิร์กเป็นรัฐอธิปไตยที่เล็กที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปยุโรป และใน ค.ศ. 2022 ลักเซมเบิร์กมีประชากรเพียง 645,397 คน ถือเป็นหนึ่งในประเทศที่มีประชากรน้อยที่สุดในยุโรป แต่เป็นประเทศที่มีอัตราการเติบโตของประชากรสูงที่สุด และชาวต่างชาติมีสัดส่วนเกือบครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งหมด ในฐานะตัวแทนประเทศประชาธิปไตยที่มีระบอบราชาธิปไตยตามรัฐธรรมนูญ ลักเซมเบิร์กอยู่ภายใต้การปกครองของแกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์กซึ่งถือเป็นผู้สืบเชื้อสายจากขุนนางผู้ยิ่งใหญ่แห่งแกรนด์ดัชชีพระองค์สุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ เมืองลักเซมเบิร์กซึ่งมีป้อมปราการเก่าแก่ได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกใน ค.ศ. 1994 อันเนื่องมาจากสถาปัตยกรรมอันสวยงาม
ประวัติศาสตร์ของลักเซมเบิร์กเริ่มต้นใน ค.ศ. 963 เมื่อเคานท์ซิเอกฟิลด์แห่งลักเซมเบิร์กได้สร้างปราสาทบริเวณเมืองหลวงปัจจุบัน ต่อมา รัชทายาทของซิเอกฟิลด์ได้ขยายอาณาเขตผ่านการทำสงคราม และส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างข้าราชบริพารในช่วงปลายศตวรรษที่ 13 ต่อมา ใน ค.ศ. 1308 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 7 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงเป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนีและในเวลาต่อมาได้กลายเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ราชวงศ์ลักเซมเบิร์กได้ให้กำเนิดจักรพรรดิจำนวน 4 พระองค์ในช่วงยุคกลางตอนปลาย และดินแดนแห่งนี้ได้กลายสภาพเป็นเครือราชรัฐบูร์กอญ ก่อนจะกลายเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดจังหวัดของเนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์ค ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา เมืองและป้อมปราการแห่งลักเซมเบิร์กซึ่งมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างราชอาณาจักรฝรั่งเศสและดินแดนฮาพส์บวร์ค ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นจนกลายเป็นป้อมปราการที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป หลังจากที่ตกอยู่ภายใต้การครอบครองของฝรั่งเศสในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และออสเตรียของมาเรีย เทเรซา ลักเซมเบิร์กได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่หนึ่งและจักรวรรดิที่หนึ่งภายใต้การปกครองของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1
รัฐลักเซมเบิร์กในปัจจุบันได้ถือกำเนิดขึ้นจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาใน ค.ศ. 1815 ก่อนที่เขตการปกครองแกรนด์ดัชชีซึ่งมีป้อมปราการอันแข็งแกร่งจะได้กลายสภาพเป็นรัฐอิสระภายใต้การครอบครองของพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ โดยมีกองทหารปรัสเซียคอยคุ้มกันเมืองจากอีกรัฐหนึ่ง ก่อนจะเผชิญการรุกรานจากฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1839 หลังจากความวุ่นวายของการปฏิวัติเบลเยียม ส่งผลให้ดินแดนส่วนที่พูดภาษาฝรั่งเศสของลักเซมเบิร์กได้ถูกยกให้เบลเยียม และดินแดนอีกส่วนหนึ่งที่พูดภาษาลักเซมเบิร์ก (ยกเว้นอาเรเลอร์ลันด์ พื้นที่รอบอาร์ลอน) กลายมาเป็น "ราชรัฐลักเซมเบิร์ก" จนถึงปัจจุบัน