pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
.dz เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศแอลจีเรีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2537
.ec เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเอกวาดอร์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534
Gเป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศอียิปต์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2563
พิณเบส
พิณเบส เป็นเครื่องดนตรีไทยภาคอีสานที่เพิ่งคิดค้นขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ โดยผสมผสานเครื่องดนตรีสองชนิดคือ พิณและกีตาร์เบส พิณเบสมีรูปร่างคล้ายพิณ แต่มีขนาด จำนวนสาย รวมไปถึงวิธีบรรเลงเหมือนกับกีตาร์เบส
พิณเบสเป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย บรรเลงโดยการดีดด้วยนิ้ว เป็นเครื่องดนตรีไฟฟ้า ให้เสียงที่ทุ้มต่ำ ใช้บรรเลงเพื่อประกอบจังหวะ นิยมใช้บรรเลงในวงโปงลาง โดยเข้ามาแทนที่ไหซอง ซึ่งมีข้อจำกัดเรื่องเสียงที่เบาและบรรเลงโน้ตได้น้อยกว่ามาก
โช ซึง-ฮี
โช ซึง-ฮี (, 18 มกราคม พ.ศ. 2527 – 16 เมษายน พ.ศ. 2550) เป็นนักศึกษาชาวเกาหลีใต้ ผู้ก่อเหตุสังหารหมู่ในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2550 ยิงปืนใส่เพื่อนนักศึกษาและอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทคที่ตัวเองศึกษาอยู่ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 32 ราย ก่อนใช้ปืนฆ่าตัวตายตาม
ครอบครัวของโชมาจากครอบครัวยากจนบริเวณชานโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ พ.ศ. 2535 เมื่อโชมีอายุได้ 8 ขวบ ครอบครัวเขาได้อพยพไปสหรัฐอเมริกา เพื่อไขว่คว้าหาชีวิตที่ดีกว่า พ่อแม่ของโชทำงานร้านซักแห้ง
เดวิด สค็อต เพื่อนที่เรียนโรงเรียนเวลต์ฟีลกับโชบอกถึงนิสัยของเพื่อนร่วมชั้นว่า "เขาไม่เคยพูดเลยสักคำ" สค็อตยังบอกอีกว่าตลอดเวลาที่เรียนด้วยกันในแต่ละปี เขาจะพูดเพียงไม่กี่ประโยคเมื่อครูถามเขา หรือไม่ก็มีแต่บ่นอะไรพึมพำ นอกจากนี้โชยังไม่ค่อยสบตากับคนอื่นด้วย เพื่อน ๆ จึงมักรู้จักโชในภาพของผู้ชายเงียบขรึม
โชเรียนเอกภาษาอังกฤษที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค ยังเป็นคนที่มีเพื่อนน้อย และไม่ค่อยมีใครรู้จักมากนัก ทำให้ยากต่อการหาข้อมูลของนายโชผู้นี้
ขณะนี้ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าสาเหตุการก่อเหตุสังหารหมู่มาจากอะไร มีเพียงจดหมายที่พบในห้องพักของโชที่แสดงให้เห็นถึงการต่อต้านพวกเด็กรวยและผู้หญิง และข้อความที่ว่า "พวกแกทำให้ฉันต้องทำแบบนี้" พร้อมกับนิยายสยองอีก 2 เรื่อง ที่เพื่อน ๆ และอาจารย์อ่านแล้วเหมือนตกอยู่ในฝันร้าย
วิทยาเขตพณิชยการพระนคร
Verginia Tech
กระเทียมต้น
กระเทียมต้น (L.), บางครั้งใช้ว่า "Allium porrum" เป็นพืชผักชนิดหนึ่งอยู่ในกลุ่มเดียวกับหอมและกระเทียม ในวงศ์ Amaryllidaceae วงศ์ย่อย Allioideae ผักที่ใกล้เคียงคือกระเทียมโทน (elephant garlic) และ kurrat ซึ่งเป็นสปีชีส์ย่อยของ "Allium ampeloprasum" และใช้เป็นอาหารได้ต่างกัน ส่วนที่กินได้ของกระเทียมต้นคือส่วนของกาบใบซึ่งบางครั้งเรียกว่าต้นหรือก้าน
ไม้ล้มลุกสองปี สูง 0.4 - 1 ม. มีกลิ่นอ่อนกว่ากระเทียม มีเหง้าขนาดเล็ก รูปไข่ สีขาว ไม่แบ่งเป็นหลายกลีบเช่นกระเทียม
ใบเดี่ยว ขึ้นมาจากดิน เรียงซ้อนสลับ แบนเป็นแถบแคบ กว้าง 1.2 - 5 ซม. ยาว 30 - 90 ซม. ปลายแหลม ขอบเรียบและพับทบเป็นสันตลอดความยาวของใบ โคนใบแผ่เป็นแผ่นและเชื่อมติดกันเป็นวงรอบใบที่อ่อนกว่าและก้านช่อดอกทำให้เกิดเป็นลำต้นเทียม ปลายใบสีเขียวและสีจะค่อย ๆ จางลงจนกระทั่งถึงโคนใบ ส่วนที่หุ้มหัวอยู่จะมีสีขาวหรือขาวอมเขียว.
ช่อดอกเป็นแบบช่อซี่ร่มแน่น ขนาดใหญ่ กลม มีดอกเล็ก ๆ จำนวนมากประมาณ 50 ดอก ก้านดอกย่อยยาว 1.2 - 2.5 ซม. ไม่มีตะเกียง มีใบประดับ 1 ใบ เป็นจะงอยยาวแหลมหุ้มช่อดอกขณะที่ยังตูมอยู่ แต่พอช่อดอกบานใบประดับจะเปิดอ้าออกและห้อยลง ก้านช่อดอกเป็นก้านโดด เรียบ รูปทรงกระบอกตัน ยาว 0.6 - 1 ม. ดอกสมบูรณ์เพศ กลีบรวม 6 กลีบ สีชมพู รูปไข่ ยาว 5 - 6 มม. แยกจากกันหรือติดกันที่โคน เกสรเพศผู้ 6 อัน ติดที่โคนของกลีบรวม อับเรณูมักยื่นขึ้นมาสูงกว่าส่วนอื่น ๆ ของดอก รังไข่ 3 ช่อง มีออวุล 1 - 2 เม็ด ผลเล็กเป็นกระเปาะสั้น ๆ มี 3 พู เมล็ดเล็ก สีดำ
กระเทียมต้นประกอบด้วยราก (root) สองระบบคือระบบรากฝอย (fibrous root system) และขนราก (root hair)
มีลักษณะเป็นแผ่นอยู่ระหว่างลำต้นเทียม และราก
ทวีปยุโรปและทางตะวันตกของทวีปเอเชีย
ใช้เป็นอาหาร โดยใช้ส่วนของลำต้นเทียมปรุงเป็นอาหารได้หลายอย่าง ใช้ปรุงรสและแต่งกลิ่นอาหาร ในประเทศแถบอากาศหนาวใช้เป็นเครื่องเทศ เป็นยาฆ่าเชื้อในลำไส้ ขับเสมหะ ขับปัสสาวะ บำบัดโรคไขข้ออักเสบ โรคตับ และใช้เป็นยาพอก
หอมใหญ่
หอมใหญ่ เป็นพืชหัว (bulb) ปลูกได้ในช่วงฤดูหนาว สามารถปลูกได้ในดินทุกชนิดที่มีการระบายน้ำและอากาศดี เจริญได้ดีที่ค่าความเป็นกรด-เบสช่วง 6.0–6.8 อุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ในช่วง 15–24 องศาเซลเซียส และมีความเค็มของดินปานกลาง เป็นพืชล้มลุก ตระกูลเดียวกับหอมแดง ต้นสูงประมาณ 30-40 เซนติเมตร ลำต้นเป็นหัวอยู่ใต้ดิน มีลักษณะกลม มีเปลือกนอกบางๆหุ้มอยู่ เมื่อแห้งจะมีสีน้ำตาลอ่อน ภายในเป็นกาบสีขาวซ้อนกัน ลักษณะของดอกมีสีขาว เป็นช่อ มีดอกย่อยเป็นจำนวนมาก ก้านช่อดอกยาว แทงออกจากลำต้นใต้ดิน
ช่วงเวลาในการเพาะปลูกและเก็บผลผลิต : ให้ผลผลิต 2 ครั้งใน 1 ปี คือ ช่วงเดือน มกราคม ถึง เมษายน และในช่วงเดือน พฤศจิกายน ถึง กุมภาพันธ์
หอมใหญ่ช่วยลดการอุดตันไขมันในเส้นเลือด ลดคลอเลสเตอรอลในเลือด ช่วยเพิ่มไขมันชนิดดี (HDL: High-density lipoproteins) และช่วยทำหน้าที่ป้องกันโรคหลอดเลือดหัวใจอุดตัน สารกำมะถันในหอมใหญ่ช่วยยับยั้งการก่อตัวของเซลล์มะเร็ง เมื่อตำผสมกับเหล้าเล็กน้อยแล้วนำมาพอก จะลดการอักเสบอาการบวมได้
หัวหอมใหญ่
หัวหอม
หอมแดง
หอมแดง  เป็นพืชในวงศ์พลับพลึง (Amaryllidaceae) โดยยึดเอา French grey challot หรือ griselle เป็นหอมที่แท้จริง จัดอยู่ในสปีชีย์นี้ มีการเพาะปลูกในเอเชียกลางและเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ส่วนความหลากหลายอื่นที่มีคือ "Allium cepa" var. "aggregatum" (หอมแบ่ง:multiplier onions) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "A. ascalonicum"
เป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญ ของประเทศในแถบ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศไทยส่งออกหอมแดง ไปยังประเทศมาเลเซียเป็นจำนวนมาก การซื้อขายส่วนใหญ่เป็นหัวๆ ชั่งขายเป็นกิโลกรัม และมัดขายเป็นกำๆ แต่ก็ขายตามน้ำหนัก เช่นเดียวกัน ในประเทศไทยปลูกกันมากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือ แต่หอมแดงที่มีชื่อเสียงว่าเป็นหอมแดงคุณภาพดีได้แก่หอมแดงจากจังหวัดศรีสะเกษ
พืชที่มีลำต้นสั้นและฝังอยู่ใต้ดิน ขนาดสูงประมาณ 30 เซนติเมตร กาบใบพองออกเพื่อสะสมอาหาร ดอกลักษณะเป็นช่อคล้ายร่ม ประกอบด้วยดอกย่อยจำนวนมาก กลีบดอกสีขาวอมม่วงมีกลีบดอก 6 กลีบ ออกดอกในช่วงฤดูร้อน
หัวหอม มีรสฉุน ช่วยขับลม แก้ท้องอืด ช่วยย่อยและเจริญอาหาร แก้บวมน้ำ แก้อาการอักเสบต่าง ๆ แก้บวมน้ำ ขับพยาธิ ช่วยให้ร่างกายอบอุ่น เมล็ด แก้อาเจียนเป็นเลือด แก้กินเนื้อสัตว์เป็นพิษ ร่างกายซุบผอม(ใช้เมล็ดแห้ง 5-10 กรัมต้มน้ำดื่ม) ตำรายาไทยใช้หัวหอมแดง ผสมรวมกับเหง้าเปราะหอมสุมหัวเด็ก แก้หวัดคัดจมูก และกินเป็นยาขับลม หอมแดงมีสารเคอร์ซิติน และสารฟลาโวนอยด์ (quercetin และ flavonoid glycosides) อาจป้องกันโรคมะเร็งได้
นอกจากนี้ หอมแดงยังมีคุณสมบัติ เป็นยารักษาโรค ใช้ลดไข้และรักษาแผลได้ โดยเอาหัวหอมแดงมาซอยเป็นแว่นๆ ผสมกับน้ำมันมะพร้าวและเกลือ ต้มให้เดือด แล้วนำมาพอกแผล นอกจากนั้นหอมแดง ยังช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือด และยับยั้งเส้นเลือดอุดตัน ด้วยการบริโภคสด หรือประกอบอาหาร หรือบริโภคชนิดผง
สรรพคุณทางยา ฟลาโวนอยด์ในหอมแดง มีฤทธิ์เป็นสารต้านอนุมูลอิสระ การบริโภคหอมแดงเป็นประจำจึงสามารถลดระดับคอเลสเตอรอล และช่วยให้การไหลเวียนของเลือดดีขึ้น ลดไขมันในเส้นเลือดที่เป็นสาเหตุของโรคความดันโลหิตสูงและโรคหัวใจ สามารถป้องกันการติดเชื้อ และช่วยบรรเทาอาการไข้หวัดได้ ทำให้เจริญอาหาร และช่วยย่อยอาหาร ทั้งนี้ ฟลาโวนอยด์ปริมาณสูงมากๆ นอกจากจะช่วยลดความเสี่ยงของโรคหัวใจแล้ว ยังลดความเสี่ยงต่อโรคมะเร็งได้ด้วย
สารต่างๆ ดังกล่าวในหอมแดงยังมีคุณสมบัติต้านหรือยับยั้งการเติบโตของจุลินทรีย์และแบคทีเรีย ศึกษาโดยใช้น้ำหอมหัวแดงถนอมเนื้อหมูสด โดยใช้เนื้อหมูขนาด 3x3x1 นิ้ว คั้นเอาน้ำหัวหอมประมาณ 5 ลูกบาศก์เซนติเมตร วางเนื้อหมูลงในภาชนะ เติมน้ำหัวหอมแดงให้ท่วมเนื้อหมู แล้วเก็บใส่กล่องพลาสติกปิดฝา หรือใช้ใบตอง หรือถุงพลาสติกห่อไว้ ผลที่ออกมาหอมแดงจะถนอมเนื้อหมูไม่ให้บูดเน่าได้ก่อนนำไปประกอบอาหารอย่างน้อย 5 วัน โดยไม่ต้องแช่เย็น แต่เนื้อหมูอาจมีสีซีดลงไปบ้าง
ในหอมแดงยังมีธาตุฟอสฟอรัสปริมาณสูง ช่วยให้มีความจำดี นอกจากนี้หอมยังใช้บำรุงรักษาหน้าได้ด้วยวิธีง่ายๆ คือ ทุบหรือฝานหอมแดงให้เป็นแว่นบางๆ ทาบริเวณที่เป็นสิว ฝ้า หรือจุดด่างดำ เพียงไม่กี่สัปดาห์ก็เห็นผล
การรับประทานหอมไม่มีอันตรายหรือผลข้างเคียง แต่เป็นผลดีกับร่างกายมากกว่าเพราะมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมาก อุดมด้วยวิตามินเอ วิตามินบี วิตามินซี วิตามินอี ในหอมแดง 100 กรัม มีโปรตีน 2.1 กรัม คาร์โบไฮเดรต 11 กรัม ไขมัน 0.2 กรัม น้ำตาลหลายๆ ชนิดรวม 10.6 กรัม และมีพลังงานเพียง 50-60 แคลอรี
คนไทยนิยมนำหอมแดง มาเป็นส่วนประกอบเครื่องแกงเผ็ด เป็นส่วนประกอบของไข่เจียวหมูสับ ซุปหางวัว รับประทานสดโดยฝานเป็นแว่นบางๆ รับประทานร่วมกับแหนมสด เมี่ยงคำ ปลาเค็มทอดบีบมะนาว หอมแดงซอย กับพริกขี้หนูสวนหั่นฝอย เป็นส่วนประกอบของน้ำพริกกะปิ หอมแดงเผาตำผสมกับน้ำพริกปลาร้า และเป็นส่วนประกอบของหลนทุกอย่าง เป็นส่วนประกอบของขนมหวาน เช่น หอมแดงซอยเจียว ใส่ในข้าวเหนียวหน้าปลาแห้ง ขนมหม้อแกงถั่ว และไข่ลูกเขย ( อาหารคาวหวาน ) ฯลฯ
คุณค่าทางอาหารของหอมแดง ในส่วนที่รับประทานได้ 100 กรัม คือ มีน้ำเป็นส่วนประกอบ 88 กรัม โปรตีน 1.5 กรัม ไขมัน 0.3 กรัม คาร์โบไฮเดรต 9 กรัม ใยอาหาร 0.7 กรัม เถ้า ( ash ) 0.6 กรัม แคลเซี่ยม 36 มิลลิกรัม ฟอสฟอรัส 40 มิลลิกรัม เหล็ก 0.8 มิลลิกรัม วิตามินเอ 5 หน่วยสากล ( I.U. ) วิตามินบี1 0.03 มิลลิกรัม วิตามินซี 2 มิลลิกรัม พลังงาน 160 Kj คุณภาพของหอมแดงขึ้นอยู่กับของแข็ง ( Solids ) ที่ละลายน้ำได้ และให้กลิ่นหอม เมื่อนำไปทอด หอมแดงจะมี soluble solid อยู่ระหว่าง 15-20 Brix เป็นส่วนประกอบของกรดแอมิโน S-allkyl cysteine sulphoxides ที่ให้ทั้งรสชาติ และกลิ่นฉุนของหอม
หัวหอมแดง
โช ซึง ฮุย
หอมต้นเดี่ยว
หอมต้นเดี่ยว มักเรียกว่า "ต้นหอม" ภาษาอีสานเรียก "ผักบั่ว" เป็นพืชในสกุล "Allium" ที่สามารถรับประทานได้
ต้นหอมเป็นพืชล้มลุกขนาดเล็กตระกูลเดียวกับกระเทียม มีหัวสีขาวบ้างก็ปนสีม่วงอยู่ใต้ดิน ทำหน้าที่สะสมอาหาร ใบเป็นท่อยาว ปลายแหลม ภายในกลวง ดอกมีสีขาวออกเป็นช่อ ก้านช่อดอกยาว ช่อดอกเมื่อบานมีลักษณะคล้ายร่ม มีดอกย่อยเป็นจำนวนมาก
ต้นหอมกินได้ทั้งใบ ดอก และหัว มีกลิ่นฉุนและรสซ่า นิยมนำไปกินเป็นผักเคียงกับอาหารชนิดอื่น ๆ เช่น ข้าวหมูแดง ส่วนใบใช้ตกแต่งโรยหน้าอาหาร และใส่ในต้ม ผัด ยำ แกงต่าง ๆ หรือนำไปดอง
ต้นหอมสด 100 กรัม ให้พลังงาน 32 กิโลแคลอรี ประกอบด้วย โซเดียม 16 มิลลิกรัม คาร์โบไฮเดรต 7.3 กรัม เส้นใย 2.6 กรัม น้ำตาล 2.3 กรัม โปรตีน 1.8 กรัม โพแทสเซียม 276 มิลลิกรัม
ต้นหอมช่วยในการขับเหงื่อและบำรุงหัวใจ ถ้ากินสด ๆ อย่างต่อเนื่องสามารถลดไขมันในเส้นเลือดได้ ถ้านำต้นหอม 5-6 ก้าน ต้มกับขิง 2 แว่น กรองน้ำดื่ม ขับเหงื่อ ลดไข้
ใช้แก้หวัด คัดจมูก น้ำมูกไหล โดยการใช้ใบหรือหัวทุบพอแตกใส่ในเหล้าขาว
หอมต้น
กุยช่าย
กุยช่าย (; Rottl. ex Spreng) อยู่ในวงศ์ Amaryllidaceae วงศ์ย่อย Allioideae เป็นไม้ล้มลุก มีหัวใต้ดินเล็กและแตกกอ ใบแบน เรียงสลับ รูปขอบขนาน โคนเป็นกาบบางซ้อนสลับกัน ช่อดอกแบบซี่ร่ม ก้านช่อดอกกลมโดยปรกติจะยาวกว่าใบ ดอกสีขาว กลิ่นหอม ออกในระดับเดียวกันที่ปลายก้านช่อดอก ก้านดอกยาวเท่ากัน มีใบประดับหุ้มช่อดอก เมื่อดอกเจริญขึ้นจะแตกออกเป็นริ้วสีขาว กลีบดอก 6 กลีบ สีขาว โคนติดกัน ปลายแยก กลางกลีบดอกด้านนอกมีสันหรือเส้นสีเขียวอ่อนจากโคนกลีบไปหาปลาย เกสรเพศผู้ 6 อัน อยู่ตรงข้ามกับกลีบดอก เกสรเพศเมีย 1 อัน รังไข่อยู่เหนือวงกลีบ ผลกลม ภายในมี 3 ช่อง มีผนังกั้นตื้น ๆ เมื่อแก่แตกตามตะเข็บ มีเมล็ดช่องละ 1–2 เมล็ด เมล็ดสีน้ำตาลแบน ขรุขระ
กระจายพันธุ์ในเอเชียตะวันออกแถบภูเขาหิมาลัย อินเดีย จีน และญี่ปุ่น ในไต้หวันมีปลูก 2 พันธุ์ คือ พันธุ์สีเขียวที่ปลูกทั่วไป และพันธุ์ใบใหญ่สีขาวซึ่งเกิดจากการบังร่ม
กุยช่ายขาว เป็นพืชชนิดเดียวกับกุยช่ายเขียว แต่ตอนปลูกจะนำฝาหรือเข่งมาครอบไว้ไม่ให้ถูกแสงแดด มีราคาแพงกว่ากุยช่ายเขียว นิยมนำไปผัดเต้าหู้ ผัดหมูกรอบ ผัดมี่สั้ว ผัดหมี่ฮ่องกง
กุยช่ายเขียวใช้รับประทานเป็นอาหารได้ ดอก ผัดกับตับหมู ใบรับประทานสดกับลาบหรือผัดไทยก็ได้ และนอกจากนั้นยังใช้ใบทำเป็นไส้ของขนมกุยช่ายอีกด้วย และมีฤทธิ์เป็นยาสมุนไพร ใบ มีฟอสฟอรัสสูง เป็นยาแก้หวัด บำรุงกระดูก แก้ลมพิษ ทาท้องเด็กแก้ท้องอืด บำรุงไต บำรุงกำหนัด จะกระตุ้นความรู้สึกทางเพศ ตำผสมเหล้าเล็กน้อยรับประทานจะช่วยกระจายเลือดไม่ให้คั่ง แก้ช้ำในได้
น้ำมันสกัดจากต้นกุยช่ายที่ความเข้มข้น 80 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตรยับยั้งการเจริญของ "Flavobacterium columnaris" ในอาหารเลี้ยงเชื้อได้ ถ้านำน้ำมันนี้ไปผสมกับอาหารเลี้ยงปลา 800 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ทำให้ปลานิลลดอัตราการตายจากการติดเชื้อ "F. columnaris"
กุ้ยช่าย
ทะกะ มิชิโนะกุ
ทากาโอะ โยชิดะ  หรือที่รู้จักกันในชื่อ ทากะ มิชิโนกุ (TAKA みちのく) นักมวยปล้ำอาชีพชาวญี่ปุ่น ที่ได้ไปปล้ำในต่างประเทศ เคยได้ครองแชมป์รุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของ WWF (หรือ WWE) เกิดวันที่ ที่เมือง โมริโอกะ, จังหวัด อิวาเตะ, ประเทศญี่ปุ่น เริ่มเข้าวงการตั้งแต่ อายุ 20 ปี โดยได้รับการฝึกสอนจากเดอะเกรทซาสุเกะ นอกจากนี้ยังเคยใช้ชื่ออื่นๆ ในการปล้ำด้วย เช่น Blue-K, The Great Taka, Pepe Michinoku และ Piza Michinoku
ข่อย
ข่อย  มีชื่อทางการค้าคือ Siamese rough bush, Tooth brush tree ส่วนชื่อพื้นเมืองอื่นได้แก่ กักไม้ฝอย (ภาคเหนือ), ข่อย (ทั่วไป), ซะโยเส่ (กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน), ตองขะแหน่ (กะเหรี่ยงกาญจนบุรี), ข่อย(ร้อยเอ็ด), สะนาย (เขมร)
ข่อยเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงกลาง สูง 5–15 เมตร ไม่ผลัดใบ ลำต้น ค่อนข้างคดงอ มีปุ่มปมอยู่รอบ ๆ ต้น หรือเป็นพูเป็นร่องทั่วไป อาจจะขึ้นเป็นต้นเดียว หรือเป็นกลุ่ม แตกกิ่งต่ำ กิ่งก้านสาขามาก เปลือกสีเทาอ่อน เปลือกแตกเป็นแผ่นบาง ๆ มียางสีขาวเหนียวซึมออกมา ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับมีขนาดเล็ก รูปใบรีแกมรูปไข่กลับ กว้าง 2–3.5 เซนติเมตร ยาว 4–7 เซนติเมตร เนื้อใบค่อนข้างหนา ผิวสากเหมือนกระดาษทรายทั้งสองด้าน ดอกเป็นช่อสีขาวเหลืองอ่อน ออกตามปลายกิ่ง ดอกเดี่ยวแต่รวมกันเป็นกระจุก ดอกเพศผู้และเพศเมียอยู่ต่างดอกกัน ผลสดกลม เมล็ดมีขนาดโตเท่าเมล็ดพริกไทย มีเนื้อเยื่อหุ้ม ผลแก่จัดจะมีสีเหลือง ซึ่งมีรสหวาน นกจะชอบกินผลข่อย
อิกัวนา
อิกัวนา (อังกฤษและ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่าในสกุล "Iguana" ในวงศ์อิกัวนา (Iguanidae) และในวงศ์ย่อย Iguaninae
พบกระจายพันธุ์ในเม็กซิโก, อเมริกากลาง รวมทั้งเกาะต่าง ๆ ในภูมิภาคแคริบเบียนและพอลินีเซีย
กิ้งก่าสกุลนี้ถูกกล่าวถึงครั้งแรกในเชิงวิทยาศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1768 โดยโยเซฟุส นิโคเลาส์ เลาเรนที นักธรรมชาติวิทยาชาวออสเตรียในหนังสือของตนเองที่ชื่อว่า "Specimen medicum", "Exhibens synopsin Reptilium Emendatam cum Experimentis circia venena"
มีความยาวมากกว่า 20 เซนติเมตร โดยมีรูปร่างลักษณะคล้ายกับตะกอง ("Physignathus cocincinus") ซึ่งอยู่ในวงศ์ Agamidae ที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และออสเตรเลีย แต่มีพฤติกรรมที่แตกต่างกัน คือ เป็นกิ้งก่าที่กินพืชเป็นอาหาร และส่วนใหญ่จะอาศัยและหากินบนต้นไม้ ไม่ค่อยลงมาบนพื้นดิน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด "I. iguana" พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางและเป็นที่รู้จักกันมากกว่า นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง จนกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในบางประเทศ และนิยมรับประทานเนื้อกันเป็นอาหารพื้นเมืองของภูมิภาคอเมริกาใต้
คำว่า "อิกัวนา" เป็นศัพท์ที่แปลงมาจากภาษาของชาวไตโนซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของแถบแคริบเบียนมาจากคำว่า "Iwana"
อิกัวน่า
อีกัวนา
Takao Yoshida
ทากะ มิชิโนกุ
มอร์นิงมุซุเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต
มอร์นิงมุซุเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต (ญี่ปุ่น: モーニング娘。誕生10年記念隊 / โรมะจิ: Mōningu Musume. Tanjō Jyūnen Kinentai / อังกฤษ: Morning Musume Tanjo 10 Nen Kinentai / แปล: "กลุ่มฉลองครบรอบ 10 ปีของมอร์นิงมุซุเมะ") คือ กลุ่มนักร้องพิเศษที่สร้างขึ้นมาเพื่อฉลองครบรอบ 10 ปีแห่งการก่อตั้งกลุ่มนักร้องหญิงญี่ปุ่น "มอร์นิงมุซุเมะ" (モーニング娘。) โดยสมาชิกรุ่นก่อตั้งของกลุ่มประกอบไปด้วยสมาชิกของมอร์นิงมุซุเมะทั้งอดีตและปัจจุบันรวมทั้งสิ้น 5 คน ได้แก่ คาโอริ อีดะ นัตสึมิ อาเบะ มากิ โกะโต ริสะ นีงากิ และโคฮารุ คูซูมิ แต่หลังจากที่มากิ โกะโต ประกาศ 'สำเร็จการศึกษา' จากเฮลโล! โปรเจกต์ ซึ่งเป็นต้นสังกัดของมอร์นิงมุซุเมะ ไปเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 สมาชิกของกลุ่มอย่างไม่เป็นทางการก็เหลือทั้งสิ้น 4 คน
มอร์นิงมุซุเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็มไต ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาช่วงต้นปี พ.ศ. 2550 เพื่อใช้ในการฉลองครบรอบ 10 ปีแห่งการก่อตั้งกลุ่มนักร้อง "มอร์นิงมุซุเมะ" สมาชิกของกลุ่มประกอบด้วยสมาชิกทั้งอดีตและปัจจุบันของมอร์นิงมุซุเมะจำนวน 5 คน (จาก 5 รุ่น) ได้แก่ คาโอริ อีดะ, นัตสึมิ อาเบะ, มากิ โกะโต, ริสะ นีงากิ และโคฮารุ คูซูมิ
ผลงานหลักของกลุ่มนี้คือเพลงซิงเกิลที่ชื่อ "โบกูระกะอิกิรุ มายเอเชีย" (僕らが生きる MY ASIA) โดยผลงานชิ้นนี้มีเนื้อหาที่ตั้งใจจะทำให้ผู้ฟังรำลึกถึงจุดเริ่มต้นของกลุ่มนี้เมื่อ 10 ปีที่แล้ว
ในช่วงวันเสาร์ที่ 11 สิงหาคม จนถึงวันเสาร์ที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2550 มอร์นิงมุซุเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต จะตระเวนแสดงคอนเสิร์ต ณ สนามกีฬาในประเทศญี่ปุ่น 6 สนามด้วยกัน โดยใช้ชื่อคอนเสิร์ตว่า "มอร์นิงมุซุเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต คอนเสิร์ตทัวร์ 2007 นัตสึ ~แธงกิวมายเดียเรสต์~" (モーニング娘。誕生10年記念隊 2007夏 ～サンキュー My Dearest～)
Morning Musume Tanjō 10 Nen Kinentai
Morning Musume Tanjo 10 Nen Kinentai
มอร์นิ่งมูซูเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต
มอร์นิง มุซุเมะ ทันโจ 10 เน็ง คิเน็นไต
มอร์นิ่ง มูซูเมะ ทันโจ 10 เน็ง คิเน็นไต
กลีเซอ 581 ซี
กลีเซอ 581 ซี  หรือ Gl 581 c เป็นดาวเคราะห์นอกระบบโคจรรอบดาวแคระแดง กลีเซอ 581 ในกลุ่มดาวคันชั่ง อยู่ห่างจากโลกประมาณ 20.5 ปีแสง ชื่อกลีเซอ 581 เป็นชื่อดาวฤกษ์ในบัญชีดาวของ วิลเฮล์ม กลีเซอ นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน
นักดาราศาสตร์คะเนกันว่ามันมีมวลสารมากกว่าโลกประมาณห้าเท่า เท่าที่สำรวจ กลีเซอ 581 ซี มีรัศมีใหญ่กว่าโลกน่าจะประมาณ 50% น่าจะมีแรงโน้มถ่วงบนพื้นดาวเคราะห์มากกว่าบนโลกประมาณ 2.2 เท่า ตอนแรก ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกสันนิษฐานว่าอยู่ในเขตอาศัยได้ แต่ ณ ตอนนี้ได้คิดว่าดาวเคราะห์ดวงนี้น่าจะคล้ายคลึงกับดาวศุกร์มากกว่า
กลีเซอ 581 ซี มีคาบการโคจร (หรือ "ปี" หนึ่งของดาวเคราะห์) ประมาณสิบสามวันของโลก วงโคจรของมันใกล้ดาวฤกษ์ที่ศูนย์กลางมากกว่าระยะห่างระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์ประมาณ 14 เท่า หรือคิดเป็นระยะทางประมาณ 11 ล้านกิโลเมตร ขณะที่โลกอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ 150 ล้านกิโลเมตร
ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบโดยทีมของ สตีเฟน ยูดรี  ของที่ศูนย์สังเกตการณ์เจนีวา ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งได้ประกาศการค้นพบในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2550 โดยใช้อุปกรณ์ตรวจวัดความเร็วเชิงรัศมีของดาวฤกษ์ความแม่นยำสูง (HARPS) ของหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรป ซึ่งติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์อีเอสโอขนาด 3.6 เมตร ในหอดูดาวลาซิลลา ประเทศชิลี
ตราประทับประจำราชวงศ์ทิพยจักราธิวงศ์
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ ตั้งอยู่ที่ตำบลเดิมบาง อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 แล้วเสร็จและเปิดบริการตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 เปิดให้บริการทุกวัน ในเวลา 10.00–15.00 น.
ในปี พ.ศ. 2537 จังหวัดสุพรรณบุรีได้เริ่ม ดำเนินการปรับปรุงบูรณะบึงฉวากให้เป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เพื่อใช้พื้นที่กักเก็บน้ำไว้ใช้เพื่อการอุปโภคบริโภค และการเพาะปลูกให้แก่ราษฎร ในบริเวณพื้นที่ใกล้เคียง ตลอดจนส่งเสริมเป็นแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัด และเป็นแหล่งในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมควบคู่ไปด้วย โดยได้รับการสนับสนุนจาก นายบรรหาร ศิลปอาชา อดีตนายกรัฐมนตรี ตลอดจนคำแนะนำอันเป็นประโยชน์ และติดตามความก้าวหน้าในการดำเนินงานอย่างใกล้ชิด ทำให้โครงการสำเร็จอย่างรวดเร็ว
บึงฉวาก.
"ดูบทความหลักที่ บึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ"
บึงฉวากเป็นแหล่งน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ อยู่ในพื้นที่ 2 จังหวัด คือ อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี กับอำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท และรับน้ำจากคูส่งน้ำซึ่งผันน้ำมาจากแม่น้ำท่าจีน อำเภอเดิมบางนางบวช
บึงฉวากมีความกว้างประมาณ 650 เมตร ความยาวประมาณ 6,500 เมตร ระดับน้ำลึกเฉลี่ย 2 เมตร รวมพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 1,807 ไร่
บึงฉวาก
บึงฉวาก อาจหมายถึง
กรมพระราชวังบวรมหาศักดิ์พลเสพ
ชิเงรุ มิยาโมโตะ
ชิเงรุ มิยาโมโตะ (; เกิด 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495) เป็นนักออกแบบเกมชาวญี่ปุ่น ผู้บริหารของนินเทนโด เป็นผู้คิดค้นเกม มาริโอ ดองกีคอง ตำนานแห่งเซลดา และเกมอื่นของนินเทนโด และเป็นผู้ควบคุมการผลิตเกมหลายเกม รวมถึงล่าสุด นินเทนโด สวิตช์
มิยาโมโตะเกิดวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ที่เมืองโซโนเบะ (ปัจจุบันเป็นเมืองนันตัง) จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ในวัยเด็กนั้นมิยาโมโตะชอบการวาดภาพและระบายสี รวมถึงการวาดภาพสิ่งต่าง ๆ รอบตัว และใน พ.ศ. 2513 เขาได้เขาเรียนที่วิทยาลัยศิลปะคานาซาวะ (金沢美術工芸大学) ในสาขาออกแบบอุตสาหกรรม ภายหลังจบการศึกษาเขาได้พบกับ ฮิโรชิ ยามาอูจิ ผู้บริหารของนินเทนโดในขณะนั้น ได้รับมิยาโมโตะเข้ามาฝึกงาน
นินเทนโด.
ในช่วงที่เกมอาร์เคดชื่อเรดาร์สโคปได้รับความนิยมในญี่ปุ่น ทางนินเทนโดอเมริกาได้มีการสั่งเข้ามาเป็นจำนวนมาก แต่เมื่อเครื่องเกมได้ส่งไปถึงสหรัฐอเมริกานั้นความนิยมของเกมได้ลดลงจนทำให้เครื่องเกมเหลือค้างโกดังเป็นจำนวนมาก ทางนินเทนโดอเมริกาได้ขอให้ทางนินเทนโดญี่ปุ่นส่งนักออกแบบหาเกมใหม่มาแทนที่เกมเดิมภายในเครื่องด่วน ทางนินเทนโดญี่ปุ่นจึงได้ส่งมิยาโมโตะในขณะนั้นที่ไม่มีหน้าที่ความรับผิดชอบเกมใด มิยาโมโตะได้ออกแบบเกมดองกี้คองซึ่งเป็นเกมแรกของเขา รวมถึงได้แต่งเพลงในเกมเองจากคีย์บอร์ด ภายหลังจากเกมได้ออกแบบมาแล้วนั้น ทางโปรแกรมเมอร์ได้จัดการให้เครื่องเล่นเรดาร์สโคปมาใช้เกมดองกี้คองแทนที่ ซึ่งเกิดการประสบความสำเร็จเกินคาด ทำให้นินเทนโดอเมริกา ที่เป็นบริษัทเปิดใหม่ในขณะนั้น กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในตลาดเกม นอกจากนี้ยังส่งผลต่อไปถึงตัวละครสองในสามนั้นได้รับความนิยม ได้แก่ ดองกีคอง และ มิสเตอร์วีดีโอ (ซึ่งตอนหลังกลายมาเป็นมาริโอ) มาริโอได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของนินเทนโดในปัจจุบัน โดยมีเกมที่ออกมาหลายเกมที่ใช้ตัวละครนี้เป็นหลัก และดองกีคองเองก็ได้มีเกมออกมาหลายเกมเช่นเดียวกัน
การเลื่อนการออกจำหน่ายเกม.
เนื่องจากการที่มิยาโมโตะต้องการให้เกมที่ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด ทำให้เกมของนินเทนโดมีหลายครั้งที่ออกตัวล่าช้ากว่าเวลาที่ได้กำหนดไว้
ในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2549 มิยาโมโตะได้รับเครื่องราชย์ฝรั่งเศสโดยได้ตำแหน่ง Chevalier ("อัศวิน") Ordre des Arts et des Lettres พร้อมกับนักออกแบบเกมคนอื่นได้แก่ Michel Ancel และ Frédérick Raynal
ในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 มิยาโมโตะได้ปรากฏชื่อในนิตยสารไทม์ เป็นบุคคลสำคัญในเอเชีย พร้อมกับ ฮายาโอะ มิยาซากิ มหาตมะ คานธี แม่ชีเทเรซา บรูซ ลี และ ดาไลลามะ และ เขาได้ถูกเสนอชื่อในฐานะบุคคลที่มีอิทธิพลสำคัญของโลกประจำปี 2550
มิยาโมโตะแต่งงานกับยาซูโกะ (ผู้จัดการในบริษัทนินเทนโดเช่นเดียวกัน) ใน พ.ศ. 2520 และปัจจุบันมีลูกสองคน ถึงแม้ว่ามิยาโมโตะจะมีผลงานมากมายรวมถึงโครงการหลายตัวที่เขามีส่วนร่วม มิยาโมโตะได้ชื่อว่าเป็นคนที่ทำตัวสมถะเห็นได้จากที่เขามักจะขี่จักรยานมาทำงาน
ชิเงรุ มิยะโมะโตะ
ถ้ำหลงเหมิน
ถ้ำผาหลงเหมิน (, "หลงเหมินฉือคู") เป็นกลุ่มถ้ำบนหน้าผา ห่างออกไปทางใต้ 12 กิโลเมตรจากเมืองลั่วหยาง ในมณฑลเหอหนาน ประเทศจีน อยู่ระหว่างภูเขาเซียงทางทิศตะวันออกกับภูเขาหลงเหมินทางทิศตะวันตก หันหน้าออกสู่ริมฝั่งแม่น้ำอี้ พื้นที่บริเวณกลุ่มถ้ำมีความยาวจากทิศเหนือจรดทิศใต้ประมาณ 1 กิโลเมตร จัดว่าเป็น 1 ใน 3 แหล่งปฏิมากรรมโบราณที่ประกอบด้วยถ้ำมั่วเกา ถ้ำหลงเหมิน และถ้ำยฺหวินกัง ที่มีชื่อเสียงที่สุดในจีน
ถ้ำลงเหมินได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
มหากาพย์กู้แผ่นดิน
มหากาพย์กู้แผ่นดิน เป็นหนังสือการ์ตูนไทยแนวอิงประวัติศาสตร์ไทยเกี่ยวกับพระราชประวัติของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คลีเนทีฟในเครืออีคิวพลัส (Cleanative/E.Q.Plus) สตอรี่บอร์ดและเนื้อเรื่อง โดย อรุณทิวา วชิรพรพงศา วาดภาพโดย มนตรี คุ้มเรือน มีจำนวน 5 เล่ม การ์ตูนชุดนี้ยังได้รับรางวัลชมเชยจากรางวัลการ์ตูนนานาชาติ (International Manga Award) ที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2008
มหากาพย์กู้แผ่นดินเป็นเรื่องราวในช่วงที่กรุงศรีอยุธยาต้อง สูญเสียเอกราชให้แก่อาณาจักรตองอู เมื่อปี พ.ศ. 2112 จนถึงการทำสงครามยุทธหัตถีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชในปี พ.ศ. 2135 โดยดำเนินเนื้อเรื่องผ่านมุมมองของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ตั้งแต่เมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์และถูกนำตัวไปเป็นองค์ประกันที่หงสาวดี ซึ่งพระองค์ได้เรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตมากมายจากที่นั่น และเป็นจุดสำคัญในการกอบกู้เอกราชของกรุงศรีอยุธยาให้กลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม การ์ตูนเรื่องนี้ได้มีการแต่งเติมเนื้อเรื่องบางส่วนเพิ่มเข้าไปเพื่อความสนุกสนานในเรื่อง โดยมีข้อมูลกำกับอยู่ท้ายหนังสือแต่ละเล่มด้วยว่า เหตุการณ์ใดมีอยู่จริง เหตุการณ์ใดเป็นเท็จ เพื่อป้องกันความสับสนของผู้อ่าน
การแบ่งตอนในเรื่อง.
มหากาพย์กู้แผ่นดินแต่ละเล่มจะมีชื่อตอนใหญ่เป็นโครงหลักในการดำเนินเรื่องของเล่มนั้น ซึ่งภายในแบ่งออกตอนย่อยต่างๆ หลายตอน โดยแต่ละเล่มมีชื่อตอนดังนี้
สมรส
ที-เร็กซ์
แบรีออนิกซ์
บารีออนิกซ์ หรือ แบรีออนิกซ์ ("Baryonyx") เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อที่อยู่ในวงศ์สไปโนซอร์ มีถิ่นกำเนิดที่อังกฤษหรือสหราชอาณาจักร ชื่อของมันมีความหมายว่าอุ้งเล็บหนัก แบรีออนิกซ์มีฟันรูปกรวย มันมีเล็บหัวแม่มือที่ใหญ่กว่าเล็บอื่น ยังมีการพบเกล็ดปลาดึกดำบรรพ์ เลปิโดเทส ที่กระเพาะอาหารของมันอีกด้วย ดังนั้น นักวิทยาศาสตร์จึงคาดว่า มันคงจะกินปลาเป็นอาหาร โดยใช้เล็บจิกปลาขึ้นมากิน อย่างไรก็ตาม มันก็กินไดโนเสาร์อื่น ๆ และอาจกินแม้กระทั่งลูกของมันเอง มันมีความยาวประมาณ7.5-10.5เมตร หนักราว 1.2-1.7 ตัน อาศัยอยู่ในยุคครีเทเชียสตอนต้น ประมาณ120ล้านปีก่อน
จากการที่แบรีออนิกซ์กินปลาเป็นอาหาร จึงอาจอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ
แบรีออนิกซ์เป็นญาติกับไดโนเสาร์วงศ์ Spinosauridae อย่างสไปโนซอรัส,ซูโคไมมัส,อิริอาเตอร์ ซึ่งญาติของมันล้วนมีปากที่ยาวและกินปลาเป็นอาหาร
แบรีออนิกซ์ปรากฏตัวในภาพยนตร์ชุดจูราสสิค พาร์ค ในภาคแรกๆเพียงแค่มีรายชื่อในปาร์คหรือแค่ถูกกล่าวถึง และต่อมาก็ได้ปรากฏตัวออกมาในจูราสสิค เวิลด์ อาณาจักรล่มสลายได้ออกมาไล่ตัวเอกในห้องควบคุมขณะที่ภูเขาไฟระเบิด
http://jurassicpark.wikia.com/wiki/Baryonyx
เนื้อหาเปิด
เนื้อหาเปิด  คำนี้ตั้งขึ้นเพื่อเทียบเคียงกับ "โอเพนซอร์ส" ("รหัสเปิด") เพื่ออธิบายงานสร้างสรรค์ชนิดใด ๆ ก็ตาม (รวมถึง บทความ รูปภาพ เสียง และภาพเคลื่อนไหว) หรืองานวิศวกรรม (เช่น ผังเครื่องจักร) ที่เผยแพร่ในรูปแบบที่อนุญาตอย่างเปิดเผยให้ทำซ้ำ ดัดแปลงสาระดังกล่าว โดยใครก็ได้ โครงการเนื้อหาเปิดที่ใหญ่ที่สุดคือ วิกิพีเดีย
เสือใบ
เสือใบ (22 สิงหาคม พ.ศ. 2464 – 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2558) มีชื่อจริงว่า ใบ สะอาดดี เป็นชาวจังหวัดสุพรรณบุรี เป็นจอมโจรชื่อดังในยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่โด่งดัง ร่วมสมัยกับ เสือดำ, เสือหวัด, เสือฝ้าย, เสือมเหศวร โดยเวลาออกปล้นจะแต่งชุดสีดำ สวมหมวกดำ และปล้นด้วยความสุภาพ จนได้รับฉายาว่า สุภาพบุรุษเสือใบ และในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ยังได้เข้าร่วมกับขบวนการไทยถีบ ดักปล้นและถีบสินค้าหรืออาวุธของทางทหารญี่ปุ่นจากขบวนตู้รถไฟด้วย
เสือใบ เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2464 เป็นชาวบ้านพันตำลึง ตำบลดอนกำยาน อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรรณบุรี ได้กลายเป็นจอมโจรที่มีชื่อเสียงในราวปี พ.ศ. 2487 เมื่อมีอายุ 30 ปี หลังจากถูกโจรกลุ่มหนึ่งเข้ามาปล้นควายที่บ้านพร้อมกับฉุดผู้เป็นน้องภรรยาไปด้วย จึงแค้นและตามไปล้างแค้นยิงตายไป 3 ศพ และได้หนีคดีกลายเป็นโจรร้ายไปในที่สุด โดยสังกัดในชุมโจรของเสือฝ้าย ที่จังหวัดสุพรรณบุรี ก่อนที่จะแยกตัวเองออกมาเป็นอิสระ มีสมุนบริวารในสังกัดตัวเองกว่า 30 คน เมื่อมีชื่อเสียง เสือใบจะปล้นแต่เฉพาะในเขตจังหวัดสิงห์บุรี, อ่างทอง และชัยนาท เท่านั้น โดยไม่ล่วงล้ำเข้าไปในเขตของจังหวัดสุพรรณบุรี เพราะถือว่าเป็นเขตอิทธิพลของเสือฝ้าย ผู้มีศักดิ์ศรีเป็นเจ้านายเก่า และจะเลือกปล้นเฉพาะคนรวยที่ขูดเลือดคนจนเท่านั้น โดยจะไม่ปล้นเอาทรัพย์สินทั้งหมด แต่จะเอาไปเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น และถ้าหากเจ้าทรัพย์ไม่ยินยอม ก็จะไม่ทำร้ายหรือข่มขู่บังคับ รวมถึงไม่ทำร้ายเจ้าทรัพย์ด้วย เว้นแต่ขัดขืนหรือต่อสู้