pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ชปิลมันได้เรียนวิชาเปียโนที่สถาบันดนตรีในกรุงเบอร์ลินและกรุงวอร์ซอ เขาได้กลายเป็นคนดังยอดนิยมในรายการวิทยุโปแลนด์และในคอนเสิร์ต จากการถูกกักตัวไว้ในวอร์ซอเกตโตภายหลังจากเยอรมันบุกครองโปแลนด์ ชปิลมันได้ใช้เวลาสองปีในการหลบซ่อนตัว ในช่วงสุดท้ายของการหลบซ่อนตัวของเขา เขาได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่นายทหารเยอรมันที่ชิงชังต่อนโยบายนาซี หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ชปิลมันได้เริ่มต้นใหม่กับอาชีพของเขาในรายการวิทยุโปแลนด์ ชปิลมันยังเป็นนักแต่งเพลงที่สมบูรณ์แบบ ผลงานของเขาได้รวมถึงเพลงนับร้อยเพลง และวงดนตรีที่มีเครื่องดนตรีหลายชิ้น
อาชีพในฐานะที่เป็นนักเปียโน.
ชปิลมันได้เริ่มเรียนวิชาเปียโนที่สถานบันดนตรีชอแป็งในกรุงวอร์ซอ, โปแลนด์ ที่นั้นเขาได้เรียนการเล่นเปียโนกับ Aleksander Michałowski และ Józef Śmidowicz ลูกศิษย์รุ่นแรกและรุ่นที่สองของฟรันทซ์ ลิสท์ ในปี ค.ศ. 1931 เขาได้เป็นนักเรียนของสถานศึกษาศิลปะที่มีชื่อเสียงในกรุงเบอร์ลิน, เยอรมนี ซึ่งได้เรียนกับ Artur Schnabel, Franz Schreker และ Leonid Kreutzer ภายหลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้รับตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีเยอรมนีในปี ค.ศ. 1933 ชปิลมันได้เดินทางกลับกรุงวอร์ซอ ที่ซึ่งเขาได้กลายเป็นนักเปียโนและนักแต่งเพลงที่โด่งดังอย่างรวดเร็วที่มีทั้งเพลงคลาสสิคและเพลงยอดนิยม ในฐานะที่เป็นศิลปินเดี่ยว เขายังได้เป็นหุ้นส่วน
ที่หยุดรถไฟถ้ำกระแซ
อ็อทโท ฟรังค์
อ็อทโท ไฮน์ริช ฟรังค์ (12 พฤษภาคม ค.ศ. 1889 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักธุรกิจชาวเยอรมันที่ต่อมาได้กลายเป็นผู้อพยพอยู่ในเนเธอร์แลนด์และสวิตเซอร์แลนด์ เขาเป็นบิดาของอันเนอและมาร์ก็อท ฟรังค์ และเป็นสามีของเอดิท ฟรังค์ ในฐานะที่เป็นสมาชิกเพียงคนเดียวในครอบครัวของเขาที่รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของนาซี เขาได้รับอนุทินของอันเนอที่ถูกทิ้งไว้หลังจากที่เธอเสียชีวิตลง ได้มีการตีพิมพ์เผยแพร่ต่อสาธารณชนของอนุทินของเธอคือ บันทึกลับของแอนน์ แฟรงค์ ในปี ค.ศ. 1947 และได้ตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงผ่านทางไปยังละครเวทีและจอภาพ
ออทโท ฟรังค์
เอดิท ฟรังค์
เอดิท ฟรังค์ (née ฮ็อลเล็นเดอร์; 16 มกราคม ค.ศ. 1900 - 6 มกราคม ค.ศ. 1945) เป็นแม่ของมาร์ก็อทและอันเนอ ฟรังค์ที่ตกเป็นเหยื่อของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของนาซี เธอได้ตกเป็นนักโทษที่ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนา ซึ่งเธอได้เสียชีวิตลงจากความอดอยาก
โปเกมอน แบล็ค 2 และ ไวท์ 2
โปเกมอนภาคแบล็ก2และภาคไวต์2  เป็นวิดีโอเกมประเภทสวมบทบาทที่พัฒนาโดยเกมฟรีก จัดจำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด สำหรับเครื่องเล่นเกมพกพานินเท็นโด ดีเอส ออกจำหน่ายครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2555 และต่อมาออกจำหน่ายในทวีปเมริกาเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2555, ที่ประเทศออสเตรเลียเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2555, และที่ทวีปยุโรปเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ตัวเกมเป็นภาคต่อของ "โปเกมอน แบล็ก" และ "ไวต์" และเป็นส่วนหนึ่งของรุ่นที่ห้าในโปเกมอนซีรีส์
ตัวเกมได้มีการเปิดเผยครั้งแรกในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ผ่านรายการโทรทัศน์ของประเทศญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า โปเกมอน สแมช! จุนอิจิ มาสึดะ ได้ระบุไว้ทางทวิตเตอร์ว่าโปเกมอนในตำนานตัวใหม่จะมีชื่อว่า แบล็กคิวเรม และ ไวต์คิวเรม
“โปเกมอน เกรย์” ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเนืองจากเกมเป็นเรื่องเกี่ยวกับความขัดแย้งของ ความดีและความชั่วร้าย, แบล็กและไวต์, หยินและหยาง, และอื่น ๆ
ตัวเกมได้รับการวิจารณ์ส่วนมากในแง่ดี โดยนิตยสารแฟมิซือให้คะแนนถึง 36 เต็ม 40 แต่ก็ยังให้คะแนนน้อยกว่าภาคแบล็กและไวต์ ไอจีเอ็นให้คะแนนเกมนี้ถึง 9.6 เต็ม 10 โดยชื่นชมการเปลี่ยนแปลงโดยรวมจากภาคแบล็กและไวต์ เมื่อเดือน มกราคม พ.ศ. 2556 "โปเกมอน แบล็ก2" และ "ไวต์2" มียอดขายรวมถึง 7.81 ล้านชุดทั่วโลก
ตำรวจยิวเกตโต
ตำรวจยิวเกตโต หรือ ราชการตำรวจยิว ( หรือ "Jüdischer Ordnungsdienst") ยังถูกเรียกว่า ตำรวจยิวโดยชาวยิว ที่เป็นหน่วยตำรวจสนับสนุนที่ถูกก่อตั้งขึ้นในเขตเกตโตของนาซีโดยจูเดนแรท(Judenrat) สภาชาวยิวท้องถิ่น
สมาชิกของตำรวจยิวนั้นจะไม่มีชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ มักจะสวมใส่แค่เพียงปลอกแขนที่ระบุตัวตน หมวก และตรา และไม่ได้รับอนุญาตในการพกพาอาวุธปืน แต่พวกเขาจะพกได้แค่ไม้กระบองเท่านั้น
ในเขตเกตโตนั้นที่จูเดนแรทได้ต่อต้านต่อคำสั่งเยอรมัน ตำรวจยิวมักจะถูกใช้(ตามที่รายงานข่าวใน Lutsk)เพื่อควบคุมหรือเปลี่ยนแปลงสภา หนึ่งในหน่วยตำรวจยิวขนาดใหญ่ได้ถูกพบในวอร์ซอเกตโต ราชการตำรวจยิวมีจำนวนประมาณ 2,500 นาย วูชเกตโตมีประมาณ 1,200 นาย และลวุฟเกตโต มีจำนวน 500 นาย
Anatol Chari ตำรวจในวูชเกตโต ในบันทึกความทรงจำของเขาได้อธิบายถึงการทำงานของเขาในการปกป้องโรงเก็บเสบียงอาหาร คอยควบคุมพนักงานเบเกอรี่ เช่นเดียวกับการลาดตระเวนโดยมุ่งเป้าไปที่การริบอาหารจากประชาชนที่อาศัยในเขตเกตโต เขาได้เล่าถึงการมีส่วนร่วมของตำรวจยิวในการฉ้อโกงการแบ่งปันส่วนอาหารและบีบบังคับผู้หญิงให้ขายบริการทางเพศเพื่อแลกกับขนมปัง นักประวัติศาสตร์ชาวโปแลนด์เชื้อสายยิวและผู้เก็บเอกสารสำคัญในวอร์ซอเกตโต Emanuel Ringelblum ได้อธิบายถึงความโหดร้ายของตำรวจยิวเกตโตว่า"ที่ใหญ่กว่าเยอรมัน ยูเครน และลัตเวีย" ตำรวจยิวเกตโตได้รับชะตากรรมเดียวกันกับเพื่อนทุกคนที่ถูกกักตัวในเกตโต เมื่อเขตเกตโตได้ถูกทำลาย(ค.ศ. 1942-1943) พวกเขาจะถูกสังหารในสถานที่แห่งนั้นหรือไม่ก็ส่งไปยังค่ายมรณะ
ทฤษฎีสมคบคิดว่าด้วยบริษัทยายักษ์ใหญ่
ทฤษฎีสมคบคิดว่าด้วยบริษัทยายักษ์ใหญ่เป็นทฤษฎีสมคบคิดอย่างหนึ่งซึ่งเชื่อว่าสถาบันการแพทย์และบริษัทยาโดยทั่วไป โดยเฉพาะบริษัทขนาดใหญ่ ดำเนินการโดยมีจุดประสงค์ร้าย และเป็นผลเสียต่อสังคมโดยรวม
ชัชวาลล์ คงอุดม
ชัชวาลล์ คงอุดม หรือที่รู้จักกันในชื่อ ชัช เตาปูน (นามเดิม ; ชัชวาลย์ คงอุดม ; 12 พฤศจิกายน 2486 - ) เป็นนักการเมืองและนักธุรกิจชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อและอดีตหัวหน้าพรรคพลังท้องถิ่นไท เขาเป็นอดีตกรรมาธิการในคณะกรรมาธิการการศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรมโดยดำรงตำแหน่งดังกล่าวระหว่างวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2562 ถึง 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562
เขาทำหน้าที่เป็นสมาชิกวุฒิสภาที่ได้รับการเลือกตั้งจากกรุงเทพในปี พ.ศ. 2543 ถึง 2549 และเคยเป็นบรรณาธิการบริหาร โดยได้รับความไว้วางใจจาก ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ให้สืบสานกิจการหนังสือพิมพ์สยามรัฐ โดยทั้งสองได้นับถือกันเป็นพ่อ-ลูก สมัยที่ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเขตดุสิต และได้รับการช่วยเหลือจาก ชัช เตาปูน
ชัชวาลล์ คงอุดม ก่อตั้ง พรรคพลังท้องถิ่นไท ในปี พ.ศ. 2555 การเลือกตั้งทั่วไปปี พ.ศ. 2562 ปัจจุบันมี ส.ส.จำนวน 5 ที่นั่ง
จนในที่สุดพรรคของเขาได้รับเลือกตั้งจำนวน 3 ที่นั่ง และตัดสินใจเข้าร่วมรัฐบาลภายใต้การนำของพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา และในปี พ.ศ. 2563 พรรคของเขาได้รับสมาชิกใหม่เพิ่มอีก 2 คน ซึ่งถูกขับให้ออกจากพรรคอนาคตใหม่ กระทั่งในวันจันทร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2565 นายชัชวาลล์ได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็น ส.ส. และสมาชิกพรรคพลังท้องถิ่นไท โดยในวันอังคารที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2565 นายชัชวาลล์ได้เดินทางมาสมัครสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ พร้อมกับนายไตรรงค์ สุวรรณคีรี และนายชุมพล กาญจนะ
มะเร็ง ณ จุดเริ่ม
มะเร็ง ณ จุดเริ่ม ( คือกลุ่มของเซลล์ผิดปกติซึ่งมีโอกาสจะเปลี่ยนแปลงจนกลายเป็นมะเร็งได้ ปัจจุบันถูกจัดประเภทให้เป็น "เนื้องอก" ชนิดหนึ่ง ผู้เชี่ยวชาญบางรายไม่นับว่า CIS เป็นมะเร็งจริงๆ แต่ยอมรับว่าเป็นรอยโรคที่มีโอกาสจะกลายเป็นมะเร็ง
กลุ่มเซลล์ผิดปกติเหล่านี้เพิ่มจำนวนขึ้นในตำแหน่งปกติ จึงถูกเรียกว่า "in situ" ภาษาละตินแปลว่า "ในที่ของมัน"
CIS บางประเภท มีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นมะเร็ง จึงมีคำแนะนำให้ผ่าตัดเอามะเร็ง ณ จุดเริ่ม ประเภทเหล่านี้ออก
พระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า
ทาสี
นิยตมิจฉาทิฏฐิ
ขุปปิปาสิกเปรต
นิชฌามตัณหิกเปรต
อเวจีนรก
อรูปภพ
กามาวจร
รูปาวจร
Amyotropic lateral sclerosis
Sympathetic efferent fiber
ระบบรับรู้อากัปกิริยา
Parasympathetic efferent fiber
เส้นใยประสาทนำเข้า 1a
เซลล์ประสาทสั่งการอัลฟา
( ตัวย่อ α-MN)
เป็นเซลล์ประสาทสั่งการล่างมีหลายขั้ว (multipolar) ภายในก้านสมองและไขสันหลัง
ส่งเส้นประสาทไปยังเส้นใยกล้ามเนื้อ คือ extrafusal muscle fiber ของกล้ามเนื้อโครงร่าง มีหน้าที่เริ่มการหดเกร็งกล้ามเนื้อโดยตรง
ต่างกับเซลล์ประสาทสั่งการแกมมาซึ่งส่งเส้นประสาทไปยัง intrafusal muscle fiber ของปลายประสาทรับรู้ความยาวของกล้ามเนื้อคือ muscle spindle
แม้ตัวเซลล์จะอยู่ในระบบประสาทกลาง  แต่ก็จัดว่าเป็นส่วนของระบบประสาทกาย (somatic nervous system, SoNS) ซึ่งเป็นส่วนของระบบประสาทนอกส่วนกลาง  เพราะแอกซอนของมันส่งไปยังกล้ามเนื้อโครงร่างซึ่งอยู่นอกระบบประสาทกลาง
เซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาบวกกับเส้นใยกล้ามเนื้อที่เซลล์ส่งเส้นประสาทไปถึงทั้งหมดจัดเป็นหน่วยสั่งการ (motor unit)
ส่วน motor neuron pool หรือ motor pool ก็คือเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาทั้งหมดที่มีส่วนหดเกร็งกล้ามเนื้อหนึ่ง ๆ
กล้ามเนื้อโครงร่างในร่างกายจะเริ่มทำงานอาศัยกระแสประสาทจาก α-MN ซึ่งอยู่ที่ปีกหน้า (ventral horn) ของไขสันหลังหรืออยู่ที่นิวเคลียสสั่งการ (motor nuclei) ของเส้นประสาทสมองภายในก้านสมอง โดย α-MN ที่ไขสันหลังจะส่งแอกซอนผ่านรากหน้า (ventral root) ของไขสันหลังและ α-MN ในก้านสมองจะส่งแอกซอนผ่านเส้นประสาทสมอง ทั้งสองไปยุติที่แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ (neuromuscular junction)
การทำงานของ α-MN ไม่ว่าในเชิงพื้นที่หรือเชิงเวลาโดยหลักจะขึ้นอยู่กับกระแสประสาทจากวงจรประสาทคือเครือข่ายอินเตอร์นิวรอนที่อยู่ใกล้ ๆ วงจรประสาทได้ข้อมูลจากเซลล์ประสาทรับความรู้สึกโดยตรงซึ่งเมื่อรวมการเชื่อมต่อกับ α-MN ก็จัดเป็นวงจรรีเฟล็กซ์ที่ก่อรีเฟล็กซ์ต่าง ๆ รวมทั้งรีเฟล็กซ์เข่า วงจรประสาทมีการเชื่อมต่อกันโดยเฉพาะ ๆ ที่ก่อพฤติกรรมที่ทำเป็นจังหวะ ๆ หรือเป็นคาบ ๆ (rhythmic) เช่นการเดิน และการเคลื่อนไหวที่มีรูปแบบซ้ำ ๆ (sterotyped) วงจรยังได้กระแสประสาทจากวิถีประสาทที่ส่งมาจากสมอง รวมทั้งที่ได้จากเซลล์ประสาทสั่งการบน  ซึ่งมีอิทธิพลปรับการทำงานของ α-MN ผ่านวงจร
UMN อยู่ในเปลือกสมองและในส่วนต่าง ๆ ของก้านสมองรวมทั้ง vestibular nuclei, superior colliculus และ reticular formation มีบทบาทริเริ่มและควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกายทั้งใต้อำนาจจิตใจและนอกอำนาจจิตใจ UMN ส่งแอกซอนจากสมองปกติไปสุดที่วงจรประสาทคือเครือข่ายอินเตอร์นิวรอนใกล้ ๆ α-MN แม้จะมีส่วนน้อยบ้างซึ่งไปสุดที่ α-MN โดยตรง วงจรประสาทก็ส่งแอกซอนไปยัง α-MN ต่าง ๆ เอง แล้ว α-MN จึงส่งแอกซอนไปยังกล้ามเนื้อ ดังนั้น ในการบังคับควบคุมกล้ามเนื้อ α-MN จึงเป็นวิถีประสาทร่วมสุดท้ายที่ส่งกระแสประสาทจากศูนย์ควบคุมต่าง ๆ ในระบบประสาทไปยังกล้ามเนื้อ
α-MN ที่ส่งเส้นประสาทไปยังศีรษะและคออยู่ที่ก้านสมอง
α-MN ที่ส่งเส้นประสาทไปยังร่างกายที่เหลืออยู่ในไขสันหลัง มีจำนวนมากกว่าในก้านสมอง เพราะจำนวนเซลล์จะขึ้นกับจำนวนกล้ามเนื้อและความละเอียดในการควบคุมกล้ามเนื้อนั้น ๆ โดยตรง
ยกตัวอย่างเช่น กล้ามเนื้อนิ้วนิ้วเดียวมีอัตราส่วน α-MNs ต่อเส้นใยกล้ามเนื้อ และมีจำนวน α-MN ทั้งหมด มากกว่ากล้ามเนื้อ quadricep ที่เข่า จึงทำให้ควบคุมการออกแรงของนิ้ว ๆ เดียวได้อย่างละเอียดกว่า
ทั่วไปแล้ว α-MN ในซีกหนึ่งของก้านสมองหรือไขสันหลัง จะส่งเส้นประสาทไปยังกล้ามเนื้อในซีกร่างกายเดียวกัน
ยกเว้นเซลล์ที่ trochlear nucleus
ในก้านสมอง ซึ่งส่งเส้นประสาทไปยังกล้ามเนื้อซุพีเรียร์ ออบลีก ของตาที่ซีกตรงข้ามของใบหน้า
ในก้านสมอง α-MN และเซลล์ประสาทอื่น ๆ จะอยู่ในกลุ่มเซลล์ที่เรียกว่า นิวเคลียส ซึ่งบางกลุ่มก็มีตัวเซลล์ประสาทของเส้นประสาทสมอง
แต่ใช่ว่านิวเคลียสประสาทสมอง (cranial nerve nucleus) ทั้งหมดมี α-MN
นิวเคลียสที่มีเรียกว่า "motor nuclei" (นิวเคลียสสั่งการ) ที่เหลือเป็น "sensory nuclei" (นิวเคลียสรับความรู้สึก)
นิวเคลียสสั่งการมีอยู่ทั่วก้านสมอง คือ เมดัลลา พอนส์ และสมองส่วนกลาง โดยพบอยู่ใกล้ ๆ แนวผ่ากลาง (midline) ของก้านสมองเพราะปัจจัยทางพัฒนาการ
ทั่วไปแล้ว นิวเคลียสสั่งการที่อยู่สูงกว่า (คือทาง rostral) ในสมองจะส่งเส้นประสาทไปยังใบหน้าระดับที่สูงกว่า
เช่น oculomotor nucleus มี α-MN ที่ส่งเส้นประสาทไปยังกล้ามเนื้อตา พบในสมองส่วนกลาง เป็นองค์ประกอบของก้านสมองซึ่งอยู่บนสุด
เทียบกับ hypoglossal nucleus ซึ่งมี α-MN ที่ส่งเส้นประสาทไปยังลิ้น พบในเมดัลลา อยู่ส่วนล่างสุดของก้านสมอง
α-MN ในก้านสมองส่งเส้นประสาทไปยังกล้ามเนื้อโครงร่างผ่านเส้นประสาทสมอง
ในไขสันหลัง α-MN อยู่ภายในเนื้อเทาอันเป็นส่วนของปีกหน้า (anterior/ventral horn of spinal cord)
ส่งเส้นประสาทไปยังกล้ามเนื้อของร่างกายผ่านรากหน้า (ventral root) ของไขสันหลัง
เหมือนกับก้านสมอง ไขสันหลังระดับที่สูงกว่ามี α-MN ที่ส่งเส้นประสาทไปยังส่วนที่สูงกว่าในร่างกาย
เช่น กล้ามเนื้อแขนคือ biceps brachii muscle ได้เส้นประสาทจาก α-MN ของไขสันหลังส่วนบน (คือคอ) ระดับ C5, C6 และ C7
เทียบกับกล้ามเนื้อน่องคือ gastrocnemius muscle ที่ได้เส้นประสาทจาก α-MN ของไขสันหลังส่วนล่าง ระดับ S1 และ S2
เซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาอยู่ในส่วนโดยเฉพาะ ๆ ของเนื้อเทาในไขสันหลัง
จัดเป็นชั้นที่ 9 (lamina IX) ตามระบบ Rexed lamina system ซึ่งแบ่งส่วนของเนื้อเทาตามลักษณะของเซลล์ (cytoarchitecture)
ชั้นที่ 9 โดยมากอยู่ที่ส่วนใน (medial) ของปีกหน้า แม้จะมีกลุ่มเซลล์ประสาทสั่งการที่อยู่ไปทางด้านข้าง (lateral) บ้างเหมือนกัน
เหมือนกับส่วนอื่น ๆ ของไขสันหลัง เซลล์ในชั้นนี้จัดลำดับตามส่วนร่างกาย (somatotopy) คือตำแหน่งของเซลล์ในไขสันหลังจะสัมพันธ์กับตำแหน่งกล้ามเนื้อที่เซลล์ส่งเส้นประสาทไปหา
โดยเฉพาะก็คือ α-MN ในโซนใน (medial) มักจะส่งเส้นประสาทไปยังกล้ามเนื้อส่วนใกล้ ๆ (proximal) เทียบกับ α-MN ในโซนข้าง (lateral) ที่ส่งเส้นประสาทไปที่กล้ามเนื้อส่วนไกล (distal)
ซึ่งก็เป็นอย่างนี้เช่นกันสำหรับเซลล์ที่ส่งเส้นประสาทไปยังกล้ามเนื้องอ (flexor) และกล้ามเนื้อเหยียด (extensor) คือเซลล์ที่ส่งเส้นประสาทไปยังกล้ามเนื้องอมักจะอยู่ทางด้านหลัง (dorsal) ที่ส่งไปยังกล้ามเนื้อเหยียดมักจะอยู่ทางด้านหน้า (ventral)
เซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาเกิดมาจาก basal plate ซึ่งเป็นส่วนหน้า/ล่าง (ventral) ของ neural tube ในตัวอ่อน
แกนสันหลัง (notochord) และโครงสร้างส่วนหน้า/ล่างอื่น ๆ (เช่น floor plate) จะหลั่งโปรตีน sonic hedgehog (ยีน Shh) สร้างเกรเดียนต์ความเข้มข้นสูงที่ basal plate โดยจะเข้มข้นลดลงใน alar plate
และภายใต้อิทธิพลของโปรตีน Shh และแฟกเตอร์อื่น ๆ เซลล์ประสาทใน basal plate จะเปลี่ยนสภาพเป็น α-MN
เหมือนกับเซลล์ประสาทอื่น ๆ α-MN ส่งแอกซอนไปยังเส้นใยกล้ามเนื้อที่เป็นเป้าหมาย คือ extrafusal muscle fiber ผ่านกระบวนการ axon guidance ซึ่งควบคุมส่วนหนึ่งโดย neurotrophic factor ที่เส้นใยกล้ามเนื้อที่เป็นเป้าหมายหลั่งออก
neurotrophic factor ยังช่วยให้เส้นใยกล้ามเนื้อแต่ละเส้นได้เส้นประสาทจำนวนที่ถูกต้องจาก α-MN
เหมือนกับเซลล์ประสาทชนิดอื่น ๆ ในระบบประสาท ร่างกายจะมี α-MN จำนวนมากกว่าในช่วงพัฒนาการต้น ๆ เทียบกับวัยผู้ใหญ่
แต่เพราะเส้นใยกล้ามเนื้อจะหลั่ง neurotrophic factor จำนวนจำกัดที่สามารถบำรุง α-MN ที่ส่งเส้นประสาทได้เพียงแค่ส่วนเดียว
เซลล์ที่ไม่ได้พอก็จะตายไปเอง
นอกจากจะได้ neurotrophic factor จากกล้ามเนื้อ เซลล์ α-MN เองก็หลั่ง trophic factor หลายอย่างเพื่อสนับสนุนเส้นใยกล้ามเนื้อที่ตนส่งเส้นประสาทไปหา
ถ้าเกิดรอยโรคที่ α-MN ระดับ trophic factor ก็จะลดลงทำให้กล้ามเนื้อฝ่อ
เหมือนกับเซลล์ประสาทอื่น ๆ เซลล์ประสาทสั่งการล่างมีทั้งเส้นประสาทนำเข้า (afferent) และเส้นประสาทนำออก (efferent)
α-MN ได้กระแสประสาทมาจากส่วนต่าง ๆ รวมทั้ง เซลล์ประสาทสั่งการบน  และเซลล์ประสาทรับความรู้สึก โดยมากผ่านก่อน และโดยน้อยมาที่ α-MN โดยตรง
เส้นประสาทนำออกหลัก ๆ ส่งไปยังเส้นใยกล้ามเนื้อคือ extrafusal muscle fiber
การเชื่อมต่อเช่นนี้จำเป็นเพื่อให้ร่างกายประสานการหดเกร็งกล้ามเนื้อได้
ใยประสาทนำเข้า.
UMN ส่งกระแสประสาทมายังวงจรประสาทคือเครือข่ายอินเตอร์นิวรอนใกล้ ๆ α-MN ผ่านวิถีประสาทหลายทางรวมทั้ง corticobulbar tract, corticospinal tract และ rubrospinal tract เป็นต้น
corticobulbar tract และ corticospinal tract มักจะพบอย่างสามัญในการศึกษาการเชื่อมต่อกันระหว่างเซลล์ประสาทบนกับล่างในเรื่องการควบคุมการเคลื่อนไหวใต้อำนาจจิตใจ
ลำเส้นใยประสาท corticobulbar tract มีชื่อเช่นนี้ก็เพราะมันเชื่อมเปลือกสมอง (cerebral cortex) กับก้านสมองส่วนท้ายซึ่งมีชื่อที่ไม่นิยมใช้แล้วคือ "bulb"
เซลล์ประสาทสั่งการบนในเปลือกสมองส่งกระแสประสาทไปยัง α-MN ในก้านสมองผ่านวิถีประสาทนี้
โดยนัยเดียวกัน UMN ในเปลือกสมองส่งกระแสประสาทไปยังไปยัง α-MN ในไขสันหลังผ่านลำเส้นใยประสาท lateral corticospinal tract และ ventral corticospinal tract
วงจรประสาทได้เส้นประสาทจากเซลล์รับความรู้สึกจำนวนมากโดยมาจาก Golgi tendon organ, muscle spindle, ปลายประสาทรับแรงกล, ปลายประสาทรับร้อน และเซลล์ประสาทรับความรู้สึกนอกระบบประสาทส่วนกลาง
การเชื่อมต่อเช่นนี้เป็นโครงสร้างของวงรีเฟล็กซ์
มีวงรีเฟล็กซ์หลายอย่าง อย่างง่ายที่สุดเป็นการเชื่อมต่อผ่านไซแนปส์เดียวระหว่างเซลล์ประสาทรับความรู้สึกกับ α-MN
รีเฟล็กซ์เข่าเป็นตัวอย่างรีเฟล็กซ์ผ่านไซแนปส์เดียวเช่นนี้
เส้นประสาทนำเข้าจำนวนมากที่สุดของ α-MN มาจากอินเตอร์นิวรอนที่อยู่ใกล้ ๆ อันเป็นเซลล์ประสาทจำนวนมากที่สุดภายในไขสันหลัง
ในบรรดาหน้าที่ต่าง ๆ อินเตอร์นิวรอนมีไซแนปส์กับ α-MN ก็เพื่อสร้างความซับซ้อนให้แก่วงจรรีเฟล็กซ์ ทำให้ได้รีเฟล็กซ์อันมีปฏิกิริยาที่ซับซ้อนกว่า
อินเตอร์นิวรอนชนิดหนึ่งก็คือ Renshaw cell
วงจรประสาท/เครือข่ายอินเตอร์นิวรอน.
วงจรประสาทคือเครือข่ายอินเตอร์นิวรอนใกล้ ๆ α-MN อันเป็นแหล่งกระแสประสาทอินพุตของเซลล์ ได้กระแสประสาทจากทั้งเซลล์ประสาทรับความรู้สึกและจากส่วนต่าง ๆ ของสมอง วงจรนี้ช่วยประสานการทำงานของกล้ามเนื้อกลุ่มต่าง ๆ ทำให้ร่างกายสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเหมาะสมและเป็นระเบียบ ในสัตว์ทดลอง แม้ถ้าตัดการเชื่อมต่อของไขสันหลังกับสมองแล้วกระตุ้นวงจรประสาทที่เหมาะสม ก็ยังทำให้สัตว์เคลื่อนไหว (นอกอำนาจจิตใจ) เหมือนกับเดินได้
ตัวอย่างอินเตอร์นิวรอนก็คือ Renshaw cell ซึ่งได้สาขาของเส้นใยประสาทแบบเร้าจาก α-MN ต่าง ๆ มันส่งกระแสประสาทแบบยับยั้งไปยังกลุ่ม α-MN ต่าง ๆ รวมทั้ง α-MN ที่ส่งกระแสประสาทมาให้มัน การเชื่อมต่อกันเป็นวงจรป้อนกลับเชิงลบกับ α-MN เช่นนี้ อาจช่วยปรับอัตราการส่งสัญญาณของ α-MN ให้ได้ความเสถียร
ใยประสาทนำออก.
α-MN ส่งแอกซอนโดยหลักไปที่เส้นใยกล้ามเนื้อคือ extrafusal muscle fiber
การส่งกระแสประสาท.
เหมือนเซลล์ประสาทอื่น ๆ α-MN ส่งกระแสประสาทเป็นศักยะงาน เป็นสัญญาณไฟฟ้าที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว โดยแพร่จากตัวเซลล์ไปสุดที่ปลายแอกซอน
ในระบบประสาทกลาง  โอลิโกเดนโดรไซต์จะเป็นตัวหุ้ม เทียบกับในระบบประสาทนอกส่วนกลาง  ที่เซลล์ชวานน์จะเป็นตัวหุ้ม
รอยต่อหรือจุดเปลี่ยนระหว่าง CNS กับ PNS อยู่ที่เยื่อเพีย ซึ่งเป็นเยื่อหุ้มสมองและไขสันหลังชั้นในสุด บางสุด ที่หุ้มส่วนต่าง ๆ ของ CNS อยู่
แอกซอนของ α-MN เชื่อมกับเส้นใยกล้ามเนื้อคือ extrafusal muscle fiber ด้วยแผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ (neuromuscular junction) ซึ่งเป็นไซแนปส์เคมี (chemical synapse) พิเศษที่ต่างทั้งโดยโครงสร้างและหน้าที่จากไซแนปส์เคมีธรรมดาที่เชื่อมเซลล์ประสาทกับเซลล์ประสาท
ส่วนที่ต่างกันอย่างหนึ่งก็คือไซแนปส์ระหว่างเซลล์ประสาทปกติจะใช้กลูตาเมตหรือกาบาเป็นสารสื่อประสาท แต่แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อจะใช้ acetylcholine อย่างเดียวเท่านั้น
โดย extrafusal muscle fiber จะรับ acetylcholine ด้วยตัวรับคือ nicotinic acetylcholine receptor ซึ่งมีผลให้เส้นใยกล้ามเนื้อหดตัว
เหมือนกับเซลล์ประสาทสั่งการอื่น ๆ α-MN ได้ชื่อจากคุณสมบัติของแอกซอน
คือ เซลล์มีแอกซอนแบบ Aα ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่ มีปลอกไมอีลินหนา ทำให้นำศักยะงานได้เร็ว
เทียบกับซึ่งมีแอกซอนแบบ Aγ ซึ่งบางกว่า มีปลอกไมอีลินบาง ทำให้นำศักยะงานได้ช้ากว่า
ความเสียหายที่ α-MN เป็นเหตุของรอยโรคเซลล์ประสาทการล่าง (lower motor neuron lesion) ที่สามัญสุด
ความเสียหายอาจมีเหตุจากการได้รับบาดเจ็บ (trauma) การขาดเลือดเฉพาะที่ และการติดเชื้อเป็นต้น
อนึ่ง โรคบางอย่างสัมพันธ์กับการเสีย α-MN โดยเฉพาะ ๆ
เช่น โรคโปลิโอเหตุไวรัสจะทำลายเซลล์ประสาทสั่งการที่ปีกหน้า (ventral horn) ของไขสันหลังโดยเฉพาะ ๆ
โรคอะไมโอโทรฟิก แลเทอรัล สเกลอโรซิส  ก็สัมพันธ์กับการเสียเซลล์ประสาทสั่งการโดยเฉพาะ ๆ ด้วย
อัมพาตเป็นผลชัดสุดของความเสียหายต่อ α-MN
เพราะ α-MN เท่านั้นส่งเส้นประสาทควบคุมการเคลื่อนไหวไปยังเส้นใยกล้ามเนื้อคือ extrafusal muscle fiber การเสีย α-MN เท่ากับการตัดขาดกล้ามเนื้อจากก้านสมองและไขสันหลัง
ซึ่งทำให้การเคลื่อนไหวอันอาศัยกล้ามเนื้อทั้งใต้อำนาจจิตใจและเหนืออำนาจจิตใจ (รีเฟล็กซ์) เป็นไปไม่ได้
การควบคุมกล้ามเนื้อใต้อำนาจจิตใจเสียไปเพราะ α-MN เป็นตัวส่งต่อกระแสประสาทควบคุมจากเซลล์ประสาทสั่งการบนไปยังเส้นใยกล้ามเนื้อ
การควบคุมกล้ามเนื้อเหนืออำนาจจิตใจเสียไปเพราะความเสียหายต่อวงจรรีเฟล็กซ์ เช่น stretch reflex ที่รักษาความยาวของกล้ามเนื้อ
ผลอย่างหนึ่งก็คือความตึงกล้ามเนื้อลดลง มีผลเป็นอัมพฤกษ์แบบ flaccid paresis
ผลอีกอย่างก็คือ stretch reflex ทำงานลดลงและทำให้มีอาการรีเฟล็กซ์น้อยเกิน (hyporeflexia)
กล้ามเนื้ออ่อนแอและฝ่อเป็นผลหนีไม่พ้นของรอยโรคที่ α-MN เช่นกัน
เพราะขนาดและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขึ้นอยู่กับการใช้งาน กล้ามเนื้อที่ไม่ได้เส้นประสาทและไม่ทำงานจึงมักฝ่อ
เหตุทุติภูมิของกล้ามเนื้อฝ่อก็คือเพราะไม่ได้ trophic factor จาก α-MN
รอยโรคที่ยังมีผลเป็นคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ (electromyography potential) ที่ผิดปกติ (เช่น fibrillation potential) และมีผลเป็น fasciculation (กล้ามเนื้อกระตุก) โดยอย่างหลังเป็นการหดเกร็งกล้ามเนื้อที่เกิดเองโดยไม่ได้ตั้งใจ
โรคที่ขัดการส่งสัญญาณระหว่าง α-MN กับ extrafusal muscle fiber คือ โรคแผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ (neuromuscular junction disease) มีอาการคล้ายกับโรคเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟา
ยกตัวอย่างเช่นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงชนิดร้าย เป็นโรคภูมิต้านตนเองที่ป้องกันไม่ให้ส่งสัญญาณข้ามแผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ ซึ่งทำให้กล้ามเนื้อเหมือนไม่ได้เส้นประสาท
Alpha motor neuron
Alpha motoneuron
Α motor neuron
Α-MN
โปเกมอน ฮาร์ตโกลด์ และ โซลซิลเวอร์
โปเกมอนภาคฮาร์ตโกลด์และภาคโซลซิลเวอร์  เป็นวิดีโอเกมประเภทสวมบทบาทที่พัฒนาโดยเกมฟรีก จัดจำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด สำหรับเครื่องเล่นเกมพกพานินเท็นโด ดีเอส ออกจำหน่ายครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2552, ที่ทวีปอเมริกาเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2553, ที่ประเทศออสเตรเลียเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2553, และที่ทวีปยุโรปเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2553 ตัวเกมเป็นภาคสร้างใหม่ของ "โปเกมอน โกลด์" และ "ซิลเวอร์" โดยมีเนื้อหาของ "โปเกมอน คริสตัล" รวมอยู่ด้วย และเป็นส่วนหนึ่งของรุ่นที่สี่ในโปเกมอนซีรีส์
ตัวเกมได้รับบทวิจารณ์ในแง่ดี โดยมีคะแนนรวมในเมทาคริติกถึง 87 ต่อ 100 ในประเทศญี่ปุ่นตัวเกมมียอดขายถึง 1.48 ล้านชุดภายในสองวันแรกหลังจากการจัดจำหน่าย และมียอดขายสูงสุดในประเทศญี่ปุ่นของสัปดาห์นั้น สองสัปดาห์ต่อมามียอดขายรวมถึง 2.00 ล้านชุด ภายในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ตัวเกมในประเทศญี่ปุ่นมียอดขายทะลุ 3.22 ล้านชุด ที่ประเทศออสเตรเลียมียอดขายประมาณ 50,000 ชุดในสัปดาห์แรก ที่สหรัฐอเมริกามียอดขายรวมถึง 1.73 ล้านชุดในเดือนแรก ภายในวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ตัวเกมมียอดขายรวม 8.40 ล้านชุดทั่วโลก และต่อมามียอดขายทะลุ 10 ล้านชุดทั่วโลกภายในสิ้นเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2553 และเมื่อเดือน กันยายน พ.ศ. 2560 ตัวเกมมียอดขายรวมถึง 12.72 ล้านชุด
General visceral afferent fiber
general visceral afferent fiber (ตัวย่อ GVA) เป็นเส้นใยประสาทนำเข้า (afferent fiber) ที่นำกระแสประสาทเกี่ยวกับความรู้สึก (ปกติเป็นความเจ็บปวดหรือความรู้สึกที่ก่อ) จากอวัยวะภายใน ต่อม และเส้นเลือดเข้าไปยังระบบประสาทกลาง
เป็นส่วนของระบบประสาทอิสระ
แต่ไม่เหมือนกับเส้นใยประสาทนำออก (efferent fiber) ของระบบประสาทอิสระ คือ general visceral efferent fiber (ตัวย่อ GVE) เส้นใยประสาทนำเข้าจะไม่แบ่งออกเป็นส่วนของระบบประสาทซิมพาเทติกหรือพาราซิมพาเทติก
ประสาทสมองที่มีใยประสาท GVA รวมทั้งประสาทลิ้นคอหอย (glossopharyngeal nerve, CN IX) และประสาทเวกัส (vagus nerve, CN X)
GVA อาจก่ออาการปวดต่างที่เพราะกระตุ้น general somatic afferent fiber เมื่อมาประจบกันที่ posterior grey column ในไขสันหลัง
ปกติแล้วเส้นประสาทนี้ไม่ไวต่อการถูกบาด ถูกกดทับ หรือถูกลวก
แต่การออกแรงเกินในกล้ามเนื้อเรียบและพยาธิสภาพอาจก่อความเจ็บปวดที่อวัยวะภายใน (บ่อยครั้งโดยเป็นอาการปวดต่างที่)
ในท้อง GVA ปกติจะไปกับเส้นใยประสาท sympathetic efferent fiber (อันเป็น GVE อย่างหนึ่ง)
คือ ตัวรับความรู้สึกในอวัยวะจะส่งกระแสประสาทตาม GVA ไปสู่ปมประสาท (ganglion) อันเป็นที่ที่เส้นใยประสาทนำออกของทำการไซแนปส์ และดำเนินต่อไปตามประสาทอวัยวะภายใน
จากปมประสาทเข้าไปในลำต้นประสาทซิมพาเทติก
แล้วเข้าไปในแขนงประสาทส่วนหน้า (ventral ramus)
ผ่าน white ramus communicans
แล้วในที่สุดก็เข้าไปในประสาทไขสันหลังผสมที่มาจาก rami และ root
ต่อจากนี้ GVA จะแยกจาก sympathetic efferent ซึ่งผ่าน ventral root เข้าไปในไขสันหลัง คือ GVA จะผ่าน dorsal root ของเข้าไปในปมประสาทรากหลัง (dorsal root ganglion) ซึ่งเป็นที่อยู่ตัวเซลล์ของ GVA
แล้วเส้นใยประสาทก็จะออกจากปมประสาทรากหลัง เข้าไปยุติเป็นไซแนปส์ที่เนื้อเทาส่วนหนึ่งของปีกหลัง (dorsal horn) ของไขสันหลัง ซึ่งก็จะส่งกระแสประสาทต่อไปยังเซลล์ประสาทในระบบประสาทกลาง
เส้นประสาท GVA เดียวในท้องที่ไม่ได้ตามวิถีประสาทตามที่ว่า ส่งไปที่ส่วนต่าง ๆ ครึ่งปลายของไส้ใหญ่ส่วนคด (sigmoid colon) และไส้ตรง
GVA เหล่านี้ ตามเส้นใยประสาทนำออกพาราซิมพาเทติกไปยังแทน โดยจะผ่านเข้าปมประสาทรากหลังในระดับ S2-S4 ไปในไขสันหลัง
วิถีเส้นประสาท GVA จากอวัยวะต่าง ๆ ของเชิงกรานโดยทั่วไปจะขึ้นอยู่กับตำแหน่งของอวัยวะเทียบกับเส้นเจ็บปวดที่เชิงกราน (pelvic pain line)
เส้นใยประสาท GVA จากอวัยวะเหนือเส้นเจ็บปวดจะตามเส้นใยประสาทนำออกซิมพาเทติก ส่วนเส้นใยประสาท GVA จากอวัยวะใต้เส้นเจ็บปวดจะตามเส้นใยประสาทนำออกพาราซิมพาเทติก
และความเจ็บปวดจากส่วนหลังที่ว่านี้มีโอกาสน้อยกว่าที่จะรู้สึกได้
สำหรับ GVA หลายเส้น ปลายนอกประสาทส่วนกลาง (periphery) และในไขสันหลังจะมีสารสื่อประสาทเป็น substance P และ neuropeptide อื่น ๆ ในกลุ่ม tachykinin เช่น neurokinin A และ neurokinin B โดยเฉพาะเส้นใยประสาทที่เป็นส่วนของระบบซิมพาเทติก
GVA
Sympathetic afferent
Sympathetic afferent fiber
Golgi tendon organ
Golgi tendon organ (ตัวย่อ GTO) หรือ Golgi organ หรือ tendon organ หรือ neurotendinous organ หรือ neurotendinous spindle เป็นอวัยวะรับความรู้สึกที่ปรับตัวอย่างช้า ๆ มีขีดเริ่มเปลี่ยนน้อยของระบบรับรู้อากัปกิริยาที่รับรู้ความตึง/แรงของกล้ามเนื้อ
มันเป็นโครงสร้างหุ้มแคปซูลยาวประมาณ มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ
อยู่ระหว่างเส้นใยกล้ามเนื้อโครงร่างกับเอ็นโดยต่อเป็นอนุกรมกับเส้นใยกล้ามเนื้อหลายเส้น
แคปซูลแต่ละอันมีพันเป็นเกลียวหลายชุดโดยมีปลายประสาทรับความรู้สึกพันสานอยู่ในระหว่าง ๆ
นอกจากจะเป็นตัวส่งข้อมูลเกี่ยวกับความตึงของกล้ามเนื้ออย่างแม่นยำแล้ว
มันยังเป็นปลายประสาทรับความรู้สึกที่ก่อ Golgi tendon reflex ซึ่งคลายกล้ามเนื้อเมื่อออกแรงมากจนถึงอาจทำอันตรายแก่กล้ามเนื้อ
วิถีประสาทของมันช่วยควบคุมกำลังกล้ามเนื้อเหมือนกับที่ stretch reflex ช่วยควบคุมความยาวกล้ามเนื้อ
รวมทั้งช่วยให้ได้แรงกล้ามเนื้อที่สม่ำเสมอและได้มุมข้อต่อที่มีเสถียรภาพซึ่งแก้ปัญหาต่าง ๆ ที่มีผลลดกำลังกล้ามเนื้อ (เช่น ความล้า)
เพราะวิถีประสาทของมันได้รับข้อมูลจากตัวรับความรู้สึกอื่น ๆ คือ muscle spindle และตัวรับความรู้สึกที่หนังเป็นต้น ข้อมูลเหล่านี้จึงอาจช่วยให้ร่างกายควบคุมการออกแรงได้อย่างละเอียดเช่นการจับของเบา ๆ อีกด้วย
ไม่ควรสับสนอวัยวะนี้กับ Golgi apparatus ซึ่งเป็นออร์แกเนลล์ในเซลล์ยูแคริโอต หรือกับ Golgi stain ซึ่งเป็นการแต้มสีตัวเซลล์ประสาทใน
เพราะทั้งหมดล้วนตั้งชื่อตามแพทย์ชาวอิตาลีคือ คามีลโล กอลจี (Camillo Golgi)
ตัวอวัยวะประกอบด้วยเส้นคอลลาเจนหลายเส้น (เรียกได้ว่า intrafusal fasciculi
หรือ tendon fasciculi) ซึ่งพันเป็นเกลียวโดยไม่ได้อัดกันแน่นเหมือนกับที่พบในเอ็นที่เหลือ และมีแคปซูลหุ้มอยู่
แคปซูลจะต่อเป็นอนุกรมกับกลุ่มเส้นใยกล้ามเนื้อ  ที่ข้างหนึ่งและอีกข้างหนึ่งจะสืบต่อกลายเป็นเอ็น
แคปซูลยาวประมาณ
มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ
อวัยวะหนึ่ง ๆ จะได้เส้นประสาทนำเข้าแบบ 1b (type Ib sensory nerve fiber, Aɑ fiber) เส้นหนึ่ง (หรือมากกว่านั้น) ที่เจาะผ่านเข้ามาในแคปซูลโดยเสียปลอกหุ้มไป