pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2550 กลุ่มบรรษัทและสหภาพได้ร่วมกันเปิดตัว "Singapore Airlines Group Union-Management Partnership" และ Labour Movement 2011 (LM2011) เพื่อกระชับความสัมพันธ์ โดยข้อสัญญาทั้งสองนั้นเป็นไปเพื่อสร้าง "pro-worker" และ "pro-business" ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 Stephen Lee ประธานสายการบิน ได้อธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้บริหารและสหภาพว่า "มั่นคงและอบอุ่น" ในช่วงสองปีหลัง โดยมีการติดต่อสื่อสารระหว่างกันที่ดีขึ้น Lee ได้กล่าวเป็นนัยว่า บุคคลในรัฐบาลหลายคน ซึ่งรวมถึง Minister Mentor Lee Kuan Yew ได้เข้าแทรกแซงเพื่อช่วยบรรเทาความขัดแย้งระหว่างผู้บริหารและสหภาพ และทั้งสองฝ่ายได้ประชุมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันบ่อยมากขึ้น
การสร้างภาพลักษณ์องค์กร.
การส่งเสริมภาพลักษณ์และโฆษณาของสิงคโปร์แอร์ไลน์จะเกี่ยวข้องกับลูกเรือเป็นหลัก ซึ่งแตกต่างจากสายการบินส่วนใหญ่ที่มุ่งเน้นอากาศยานและบริการ โดยเฉพาะการเผยแพร่ภาพลักษณ์ของพนักงานต้อนรับหญิงที่รู้จักกันในชื่อว่า สิงคโปร์เกิร์ล ที่ประสบความสำเร็จอย่างกว้างขวาง และกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญในโฆษณาและสิ่งพิมพ์เผยแพร่ของสายการบิน กลยุทธ์ส่งเสริมภาพลักษณ์นี้มุ่งหมายเพื่อสร้างพลังให้แก่สิงคโปร์เกิร์ลให้เป็นตัวแทนของไมตรีจิตและความสง่างามแบบเอเชีย โดยมีรายการฝึกหัดลูกเรือทั้งส่วนห้องโดยสารและส่วนเทคนิคตอบสนองจุดมุ่งหมายนี้
เครื่องแบบของสิงคโปร์เกิร์ลดัดแปลงมาจากโสร่งเกบาหยา ซึ่งเป็นเครื่องแต่งกายแบบมลายู ออกแบบโดย Pierre Balmain เมื่อ พ.ศ. 2511 และแทบไม่เคยถูกปรับเปลี่ยนมาจนถึงปัจจุบัน เครื่องแบบของพนักงานต้อนรับชายจะเป็นเสื้อนอกสีน้ำเงินอ่อนและกางเกงขายาวสีเทา จนกระทั่งเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2551 Christophe Galibert ผู้จัดการฝ่ายศิลป์แห่ง Balmain Uniformes ได้ออกแบบเครื่องแบบของพนักงานชายใหม่ ให้เป็นชุด (เสื้อนอกและกางเกง) สีกรมท่า เสื้อเชิ้ตสีมอคราม และเนคไทลายทางสีต่างๆ โดยสีของเนคไทบ่งบอกถึงระดับชั้นของลูกเรือ
แม้ว่าสิงคโปร์เกิร์ลเป็นแผนการตลาดและสร้างภาพลักษณ์ที่ประสบความสำเร็จสำหรับสายการบิน แต่ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการสร้างภาพให้ผู้หญิงอยู่ในฐานะด้อยกว่าผู้ชาย กลุ่มสนับสนุนสิทธิสตรีกล่าวว่า การอ้างอิงทางวัฒนธรรมสำหรับสิงคโปร์เกิร์ลนั้นล้าสมัยแล้ว และผู้หญิงชาวสิงคโปร์ส่วนใหญ่ในปัจจุบันก็ทันสมัยและมีเสรี
สิงคโปร์แอร์ไลน์มีเส้นทางบินจากท่าอากาศยานหลักในสิงคโปร์ไปยังจุดหมายปลายทาง 61 แห่งใน 35 ประเทศจากห้าทวีป มีฐานการบินที่มั่นคงในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ร่วมกับซิลค์แอร์ซึ่งเป็นสายการบินสาขา โดยมีเส้นทางบินระหว่างประเทศในภูมิภาคมากกว่าสายการบินอื่นๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สายการบินมีบทบาทสำคัญในเส้นทางจิงโจ้ โดยตามข้อมูลเมื่อสิ้นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 สายการบินมีเที่ยวบินร้อยละ 11 ของเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมดที่บินเข้าและออกจากออสเตรเลีย
สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ประโยชน์จากข้อตกลงการบินเสรีระดับทวิภาคีระหว่างสิงคโปร์กับไทย และกับสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ทำให้สามารถทำการบินจากกรุงเทพมหานครและดูไบไปยังจุดหมายปลายทางอื่นๆ ได้มากขึ้น ตัวอย่างเช่น ตามข้อมูลวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2548 มีเที่ยวบินระหว่างกรุงเทพมหานครและโตเกียวสัปดาห์ละหกเที่ยวบิน
ความแข็งแกร่งของสิงคโปร์แอร์ไลน์ทำให้เกิดมาตรการป้องกันจากตลาดใหญ่ในต่างประเทศ โดยเฉพาะกรณีที่ไม่ประสบความสำเร็จในการได้สิทธิในเส้นทางบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกจากออสเตรเลียไปยังสหรัฐอเมริกา โดยทางการออสเตรเลียได้พยายามยืดเวลาการตัดสินใจอนุญาตให้ทางสายการบินสามารถบินในเส้นทางนี้ออกไป หรือกรณีที่สิงคโปร์แอร์ไลน์ประกาศว่าต้องการขยายเส้นทางบินไปยังแคนาดาโดยเร็วและสร้างศูนย์กลางในอเมริกาเหนือที่แวนคูเวอร์ แต่ไม่พอใจที่ถูกกีดกันโดยนโยบายป้องกันของแคนาดา
สายการบินแอร์เอเชีย ซึ่งเป็นสายการบินต้นทุนต่ำที่มีฐานอยู่ในมาเลเซีย ได้กล่าวหาสิงคโปร์แอร์ไลน์ถึงการเลือกปฏิบัติ โดยอ้างว่าถูกรัฐบาลสิงคโปร์กีดกันออกจากตลาดในสิงคโปร์ แม้ว่าจะไม่มีคำกล่าวอย่างเป็นทางการว่าสิงคโปร์แอร์ไลน์คัดค้านการเข้ามาของแอร์เอเชียก็ตาม ขณะเดียวกันสิงคโปร์แอร์ไลน์ก็ยินดีต่อการเปิดเสรีเส้นทางบินสิงคโปร์-กัวลาลัมเปอร์ที่ผูกขาดร่วมกับมาเลเซียแอร์ไลน์มานานกว่าสามทศวรรษ ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 85 ของเที่ยวบินกว่า 200 เที่ยวบนเส้นทางนี้ในขณะนั้น
ข้อตกลงทำการบินร่วม.
นอกจากสายการบินที่เป็นสมาชิกของสตาร์อัลไลแอนซ์แล้ว สิงคโปร์แอร์ไลน์ยังทำการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้
ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2565 สิงคโปร์แอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบิน ดังนี้:
สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้รับรางวัลมากมายในด้านมาตรฐานบริการ และได้ประกาศว่าจะเป็น "สายการบินที่ได้รับรางวัลมากที่สุดในโลก" ในการสำรวจ Zagat ประจำปีครั้งที่ 29 โดย US pollsters เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้อันดับหนึ่งทั้งในชั้นประหยัดและชั้นสูง นอกจากนี้ยังเป็นอันดับหนึ่งในด้านเว็บไซต์ ความสะดวกสบาย บริการ และอาหารสำหรับผู้โดยสารทุกชั้น
บริการในระหว่างการบิน.
เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2549 สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ประกาศการปรับปรุงห้องโดยสารและบริการในระหว่างการบินครั้งใหญ่ แรกเริ่มนั้นได้วางแผนว่าจะเริ่มนำเครื่องบินแอร์บัส เอ 380-800 มาให้บริการเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2549 แล้วตามด้วยโบอิง 777-300ER แต่การส่งมอบ เอ 380-800 ลำแรกถูกเลื่อนออกไป จึงต้องนำโบอิง 777-300ER มาเปิดตัวเป็นลำดับแรกแทนเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ในเส้นทางบินระหว่างสิงคโปร์และปารีส
บทเพลงประจำสายการบินสิงค์โปรแอร์ไลน์ คือ
1. กากีนังนัง กากากีนัง ตอนเล็กๆไปเรียนหนังสือ โตขึ้นมาชอบขัดรองเท้า
2. อยู่บางโพก็จะกลับบางโพ เคยอยู่บางโพก็จะกลับบางโพ แตเด็ตแต็ดแต๊~ แต็ดแคแดเด็ต
ห้องชุดสิงคโปร์แอร์ไลน์.
"ห้องชุดสิงคโปร์แอร์ไลน์สวิท" เป็นชั้นโดยสารที่มีเฉพาะบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 เท่านั้น ซึ่งบินไปยังฮ่องกง ลอนดอน เมลเบิร์น ปารีส ซิดนีย์ โตเกียว และซูริค
ห้องชุดออกแบบโดยณอง-ณาคส์ กอสต์ นักออกแบบภายในเรือท่องเที่ยวระดับหรูหราชาวฝรั่งเศส ประกอบด้วยส่วนต่างๆ ที่กั้นด้วยผนังและประตูสูง 1.5 เมตร ที่นั่งหุ้มหนังกว้าง 88.9 เซนติเมตรเมื่อเอาที่วางแขนขึ้น และเมื่อเอาที่วางแขนลงจะกว้าง 58.42 เซนติเมตร หุ้มเบาะโดย Poltrona Frau จากอิตาลี ผนังด้านหน้าติดจอภาพผลึกเหลวกว้าง 23 นิ้ว (58.42 เมตร) มีเตียงขนาด 198.12 เซนติเมตรพับอยู่กับผนังด้านหลังและเบาะที่นอนที่พับเก็บไว้ ที่ประตูมีกระจกหน้าต่างที่มีม่านบังตาเพื่อความเป็นส่วนตัว "ห้องชุด" สองห้องที่ตั้งคู่กันอยู่ตรงส่วนกลาง เมื่อนำม่านบังตาระหว่างห้องขึ้นเก็บบนเพดานแล้ว จะสามารถกางเตียงออกมาเป็นเตียงคู่หนึ่งหลังได้
ชั้นธุรกิจของสิงคโปร์แอร์ไลน์เคยมีชื่อว่า ชั้นราฟเฟิลส์ (Raffles Class) จนถึง พ.ศ. 2549
ที่นั่งแบบ "SpaceBed" มีอยู่บนเครื่องบินโบอิง 777-200ER จัดเรียงแบบ 2-2-2 และบนเครื่องบินโบอิง 747-400 จัดเรียงแบบ 2-3-2 ที่นั่งกว้าง 69 เซนติเมตร ยาว 183 เซนติเมตร สามารถปรับเป็นเตียงพับแบบทำมุมได้ มีจอโทรทัศน์ส่วนตัวแบบหดเก็บได้ขนาด 10.4 นิ้ว
ที่นั่งชั้นประหยัดทุกตำแหน่งบนเครื่องบินโบอิง 747 และโบอิง 777 (ยกเว้นโบอิง 777-300) จะมีจอโทรทัศน์ส่วนตัว ที่พักขา ที่พิงศีรษะแบบปรับได้ และสามารถปรับระดับการเอนของที่นั่งได้ ผนังกั้นบางจุดในห้องโดยสารจะมีเปลสำหรับทารก
ที่นั่งชั้นประหยัดแบบใหม่บนเครื่องบินโบอิง 777-300ER แอร์บัส เอ 380 และแอร์บัส เอ 330-300 มีความกว้าง 49.53 เซนติเมตร มีช่องเสียบสายไฟและจอโทรทัศน์ส่วนตัวขนาด 10.6 นิ้วที่ใช้เป็นแสงไฟอ่านหนังสือได้ ที่นั่งบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 330-300 จะสามารถกางออกได้ ซึ่งเครื่องบินนี้จะใช้ในเส้นทางบินไป-กลับเพิร์ธ บริสเบน แอดิเลด นะโงะยะ โอะซะกะ และเส้นทางอื่นๆในระดับภูมิภาคหรือระยะทางระดับกลาง การจัดที่นั่งบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 330-300 จะเป็นแบบ 2-4-2 และสามารถเชื่อมต่อไอพ็อดได้ ส่วนประกอบอื่นๆที่มีให้บริการได้แก่ ช่องจับวางถ้วยเครื่องดื่มที่แยกจากโต๊ะพับ และช่องเสียบยูเอสบี สิงคโปร์แอร์ไลน์จะเริ่มนำรูปแบบและส่วนประกอบดังกล่าวไปใช้กับเครื่องบินโบอิง 777 หลังจากปรับปรุงห้องโดยสารใหม่แล้ว เครื่องบินโบอิง 777-300 เป็นรุ่นแรกที่ได้รับการปรับปรุงใหม่และจะให้บริการในรูปแบบใหม่เป็นครั้งแรกบนเส้นทางสิงคโปร์-ซิดนีย์ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
ระบบความบันเทิงและการสื่อสารในระหว่างการบิน.
คริสเวิลด์ (KrisWorld) เป็นระบบความบันเทิงในระหว่างการบินของสิงคโปร์แอร์ไลน์ เริ่มนำมาให้บริการครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540 บนเครื่องบินโบอิง 747-400 และโบอิง 777-200ER ทุกชั้นโดยสารจะใช้ระบบ "ไวส์แมน 3000" ที่มีภาพยนตร์ เพลง และเกมจากนินเทนโดให้เลือกได้ตามความต้องการ ผู้โดยสารในชั้น "ห้องชุดสิงคโปร์แอร์ไลน์" "ชั้นหนึ่ง" และ "ชั้นธุรกิจ" จะได้รับหูฟัง Active noise-cancelling อีกด้วย
เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้นำบริการ Connexion by Boeing สำหรับอินเทอร์เน็ตในระหว่างการบินมาให้บริการ และต่อมาในเดือนมิถุนายนได้เพิ่ม live TV เข้าไป บริการนี้ยกเลิกไปเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 หลังจากโบอิงยกเลิกให้บริการนี้แก่สายการบิน
ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 เป็นต้นมา สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้บรรจุโปรแกรมบทเรียนสอนภาษา 22 ภาษาแบบไม่เสียค่าใช้จ่ายลงในระบบ และต่อมาในเดือนธันวาคมในปีเดียวกัน ได้เพิ่มระบบข้อความข่าวสั้นแบบทันปัจจุบันเข้าไปด้วย
สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ประกาศเลือก Panasonic Avionics Corporation ให้เป็นผู้สร้างระบบคริสเวิลด์แบบใหม่ โดยใช้ระบบ eX2 ที่คิดค้นขึ้นใหม่ คริสเวิลด์แบบใหม่นี้มีให้บริการบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 แอร์บัส เอ 330-300 แอร์บัส เอ 340-500 (เฉพาะชั้นธุรกิจเท่านั้น) และโบอิง 777-300ER ประกอบด้วย
บริการภาคพื้นดิน.
ผู้โดยสารสามารถลงทะเบียนเดินทางได้ก่อนเที่ยวบินออก 2-48 ชั่วโมง ทั้งที่โต๊ะรับลงทะเบียนและที่ห้องรับรองในท่าอากาศยาน (สำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งและชั้นประหยัด) ท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์ยังมีมุมสำหรับลงทะเบียนด้วยตนเอง และทางเดินพิเศษสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งที่จะมีพนักงานคอยต้อนรับและเดินตามไปสง
นอกจากนี้ ผู้โดยสารยังสามารถลงทะเบียนทางอินเทอร์เน็ตหรือบริการข้อความสั้นได้ ผู้โดยสารที่ลงทะเบียนทางอินเทอร์เน็ตจะสามารถพิมพ์บัตรโดยสารออนไลน์ได้ และผู้โดยสารที่เดินทางระยะสั้นยังสามารถลงทะเบียนเที่ยวบินขากลับได้พร้อมกับเที่ยวบินขาไปอีกด้วย
ห้องรับรองซิลเวอร์คริสเลาจน์ของสายการบินเปิดให้บริการสำหรับผู้โดยสารห้องชุด ชั้นหนึ่ง และชั้นธุรกิจ รวมทั้งสมาชิกของโซลิแทร์พีพีเอสคลับ พีพีเอสคลับ และคริสฟลายเออร์เอไลท์โกลด์ สมาชิกเหล่านี้สามารถเข้าห้องรับรองของผู้ร่วมธุรกิจกับสายการบินได้เช่นกัน ห้องรับรองเหล่านี้ตั้งอยู่ที่
รายการสะสมแต้ม.
สิงคโปร์แอร์ไลน์มีรายการสะสมแต้มสองรายการ ได้แก่
คริสฟลายเออร์.
ในรายการนี้ผู้โดยสารจะสะสมแต้มเพื่อนำไปเพิ่มระดับชั้นโดยสารในการเดินทาง ได้จากบริการของสิงคโปร์แอร์ไลน์และองค์กรผู้ร่วมรายการ ซึ่งได้แก่ สายการบินที่เป็นสมาชิกของสตาร์อัลไลแอนซ์ ซิลค์แอร์ เวอร์จินแอตแลนติก เดลตาแอร์ไลน์ และกลุ่มธุรกิจโรงแรมและบริการเช่ารถยนต์อีกหลายแห่ง คริสฟลายเออร์แบ่งออกเป็นระดับต่างๆ ได้แก่ คริสฟลายเออร์ (KrisFlyer) คริสฟลายเออร์เอไลท์ซิลเวอร์ (KrisFlyer Elite Silver) และคริสฟลายเออร์เอไลท์โกลด์ (KrisFlyer Elite Gold) ซึ่งสัมพันธ์กับสถานะสตาร์อัลไลแอนซ์ซิลเวอร์และโกลด์ตามลำดับ ระดับเอไลท์ซิลเวอร์และเอไลท์โกลด์จะมอบให้ผู้โดยสารที่สะสมแต้มได้ 25,000 และ 50,000 ไมล์ขึ้นไปตามลำดับ ภายในระยะเวลา 12 เดือน โดยเริ่มนับจากวันที่สมัครเป็นสมาชิกของรายการคริสฟลายเออร์ เที่ยวบินของสิงคโปร์แอร์ไลน์ที่มี Booking class V, Q, G, N และ T (เดินทางเป็นกลุ่มหรือรายการส่งเสริมการตลาด) และเที่ยวบินของซิลค์แอร์ที่มี Booking class W และ L จะไม่ได้รับแต้มในรายการนี้
พีพีเอสคลับ.
Priority Passenger Service (PPS : พีพีเอส) เป็นรายการสำหรับผู้โดยสารที่สะสมมูลค่าของแต้มพีพีเอสได้ 25,000 เหรียญสิงคโปร์ภายในหนึ่งปี โดยแต้มพีพีเอสจะเพิ่มขึ้นเมื่อโดยสารบน "ห้องชุดสิงคโปร์แอร์ไลน์" "ชั้นหนึ่ง" "ชั้นธุรกิจ" ของสิงคโปร์แอร์ไลน์ หรือชั้นธุรกิจของซิลค์แอร์ รายการพีพีเอสแบ่งออกเป็นพีพีเอสคลับ โซลิแทร์พีพีเอสคลับ และโซลิแทร์พีพีเอสคลับไลฟ์
สมาชิกของพีพีเอสคลับจะได้สถานะเป็นโซลิแทร์พีพีเอสคลับโดยสะสมแต้มให้ได้ 250,000 เหรียญสิงคโปร์ภายในห้าปี ส่วนสถานะโซลิแทร์พีพีเอสคลับไลฟ์จะมอบให้สมาชิกที่เดินทางได้ระยะทาง 1,875,000 ไมล์ (3,018,000 กิโลเมตร) ขึ้นไป โดยมีสิทธิพิเศษเท่ากับโซลิแทร์พีพีเอสคลับ แต่ปัจจุบันสิงคโปร์แอร์ไลน์ไม่เปิดรับสมาชิกโซลิแทร์พีพีเอสคลับไลฟ์เพิ่มอีกแล้ว
สมาชิกพีพีเอสจะได้รับสิทธิลงทะเบียนโดยสารและขนกระเป๋าสัมภาระก่อน และสำรองที่นั่งชั้นประหยัดไว้ในกรณีที่อยู่ในรายการรอของชั้นธุรกิจหรือชั้นหนึ่ง นอกจากนี้ยังสามารถเข้าซิลเวอร์คริสเลานจ์ส่วนของชั้นธุรกิจได้ ส่วนสมาชิกโซลิแทร์พีพีเอสและคู่สมรสจะสามารถลงทะเบียนโดยสารในส่วนชั้นหนึ่ง และเข้าซิลเวอร์คริสเลานจ์ส่วนของชั้นหนึ่งได้
เหตุร้ายและอุบัติเหตุ.
ข้อมูลด้านล่างนี้กล่าวถึงเฉพาะสิงคโปร์แอร์ไลน์ ส่วนที่เป็นของซิลค์แอร์อยู่ที่บทความของสายการบินดังกล่าว
กรดดีออกซีไรโบนิวคลีอิก
ชิฟต์เรจิสเตอร์
ชิฟต์เรจิสเตอร์ (shift register) เป็นอุปกรณ์ทางลอจิกที่สร้างมาจากฟลิปฟลอปใช้เก็บข้อมูลชั่วคราวการส่งข้อมูลเข้าเรจิสเตอร์ส่งได้ทีละบิต เรจิสเตอร์ที่เก็บข้อมูลสามารถเลื่อนข้อมูลได้เราเรียกว่า เรจิสเตอร์เลื่อนข้อมูล หรือ ชิฟต์เรจิสเตอร์ ถ้านำฟลิปฟล็อปมาต่อเรียงกันจะทำให้ฟลิปฟล็อปเอาข้อมูลจาก input ไปยัง output ได้เมื่อมีสัญญาณการกระตุ้นจะเกิดการเลื่อนข้อมูลที่ละบิต
ตัวเลื่อนข้อมูลจัดเป็นการนำฟลิปฟล็อปไปใช้งานได้ การเลื่อนข้อมูลจะมีลักษณะต่างกันดังนี้
แมงสาบ
แมงสาป
แมลงสาป
ผีเสื้อ (สำนักพิมพ์)
สำนักพิมพ์ผีเสื้อ เป็นสำนักพิมพ์ขนาดเล็ก ที่อยู่ 261 ถ. สุขุมวิท ซอย 31 กรุงเทพ
ก่อตั้งโดย ผกาวดี อุตตโมทย์, ผุสดี นาวาวิจิต และมกุฏ อรฤดี ซึ่งทั้งสามเป็นบรรณาธิการนิตยสาร "กะรัต" โดยเกิดจากการรวมกันของสำนักพิมพ์ขนาดเล็ก ได้แก่ สำนักพิมพ์กะรัต สำนักพิมพ์ดอกไม้ สำนักพิมพ์หมายเลขห้า สำนักพิมพ์หนังสือเยาวชน สำนักพิมพ์ห้องสมุด และสำนักพิมพ์หนังสือเล่มเล็ก ผลิตหนังสือสำหรับเยาวชน วรรณกรรมคลาสสิก บรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์คนปัจจุบันคือ มกุฏ อรฤดี มีรายได้หลักจากการขายขาดให้บริษัท ดวงกมลสมัย จำกัด
เดิมตั้งอยู่ 5/4 ถ. สุขุมวิท ซอย 24 กรุงเทพ จนเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 จึงย้ายไปที่ 261 ถ. สุขุมวิท 31 กรุงเทพ
งานแปล นักเขียนต่างประเทศ เช่น วอลแตร์, บัลซัค, ปาโบล เนรูด้า, มิเกล เด เซร์บันเตส, โรอัลด์ ดาห์ล, เจมส์ เฮอร์เรียต, ซี เอส ลิวอิส, พี แอล แทรเวอร์ส ฯลฯ
งานเขียน นักเขียนไทย เช่น ผกาวดี อุตตโมทย์, อุชเชนี, วาวแพร, นิพพานฯ, ระวี ภาวิไล, สโรชา กิตติสิริพันธุ์, ซายูริ ซากาโมโตะ, ในใจ เม็ทซกะ, ติณณา แดนเขตต์'
วอร์ลอร์ด จ้าวนักรบกลียุค
วอร์ลอร์ด จ้าวนักรบกลียุค เป็นการ์ตูนฮ่องกง แต่งเรื่องโดย อุนยี่เหลียง วาดภาพโดย เติ้งจื้อฮุย ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ เนื้อเรื่องจะดำเนินบนอนาคตในอีก 5,000 ปี นับจากยุคปัจจุบัน โดยเป็นยุคที่เต็มไปด้วยการใช้กำลังความรุนแรงและการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ มนุษย์บางส่วนจะสามารถใช้พลังพิเศษซึ่งมีชื่อว่า "พลังสนามแม่เหล็ก" ซึ่งสามารถก่อเกิดอานุภาพการทำลายล้างที่รุนแรงหรือพลังในการฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว ผู้มีพลังสนามแม่เหล็กนี้หากมีความเก่งกล้าพอจะได้รับการยกย่องให้มีฐานะเป็น "วอร์ลอร์ด"
พลังสนามแม่เหล็ก.
แรงสนามแม่เหล็กเป็นหนึ่งในแรง พื้นฐาน ไม่กี่แรงที่เป็นแรงให้กำเนิดจักรวาล ซึ่งแฝงอยู่ในสสารทุกอย่างในจักรวาล เราจะเห็นแรงแม่เหล็กจากการ เอาแม่เหล็กมาเข้าใกล้กัน ขั้วที่เหมือนกันจะผลักกัน ขั้วที่ต่างกันก็จะดูดกัน แม้เราจะไม่เห็นแรงแม่เหล็กโดยตรง แต่เราก็รู้สึกได้ว่ามันมีอยู่ ตามประวัติศาสตร์เริ่มต้น มีผู้ที่บรรลุถึงพลังสนามแม่เหล็กได้ ก่อนถึงยุควอร์ลอร์ด คือ พระเยซูและ พระพุทธเจ้า พลังสนามแม่เหล็กมีคุณสมบัติตามประสงค์ของผู้ใช้ เช่นทำให้รักษาโรคได้(ฟื้นฟูสภาพเซลล์) เหาะเหิน เดินอากาศได้ เดินบนน้ำ แสดงอภินิหารต่างๆๆ ใช้เทพวิชาต่างๆ เป็นต้น ผู้บรรลุพลังสนามแม่เหล็กระดับสูงไม่จำเป็นต้องกินอาหารหรือหายใจ สามารถอาศัยอยู่ในอวกาศได้ เนื่องจากสามารถดูดซับธาตุจากรอบตัวโดยใช้พลังสนามแม่เหล็กดูดธาตุเข้ามาในตัว ซึ่งพลังสนามแม่เหล็กยังสามารถยืดชีวิตมนุษย์ให้ยืนยาวได้ถึง 300 ปี พลังสนามแม่เหล็กระดับสูงๆยังสามารถสร้างหลุมตัวหนอน(worm hole)ขนาดจิ๋วเพื่อเดินทางอย่างรวดเร็วได้
พลังสนามแม่เหล็กที่แฝงอยู่ในมนุษย์ ซึ่ง มีหน่วยเป็น แรงม้า ซึ่งเป็นหน่วยที่ใช้ในเครื่องจักรและบรรลุที่ยาก จึงเปลี่ยนหน่วยใหม่ โดยให้ 10,000 แรงม้า = 1 ชั้นบรรยากาศ(แต่บลูคิงดอมยังนับหน่วยพลังสนามแม่เหล็กเป็นแรงม้าอยู่) ซึ่งต้นตอแหล่งพลังสนามแม่เหล็กที่ทำให้มนุษย์บรรลุพลังสนามแม่เหล็กได้คือการแปรปรวนของสนามแม่เหล็กบนดวงอาทิตย์
มนุษย์ผู้ที่จะบรรลุถึงพลังสนามแม่เหล็กได้ ต้อง สามารถควบคุมพลังไฟฟ้าให้ได้ก่อน ดังนั้นผู้ที่บรรลุได้จะสามารถใช้พลังสนามแม่เหล็ก เบนแสงที่มาตกกระทบก่อนสะท้อนเข้าตาทำให้ดูเหมือนหายตัว อีกทั้งสามารถพลางตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้
- 250,000 แรงม้า หรือ 25 ชั้นบรรยากาศ ขั้นทลายดารา
มนุษย์ที่บรรลุขั้นนี้จะทำลาย ดวงดาวที่คอยกำหนดชะตาชีวิตของตังเองได้ ดวงดี-ร้าย ความเป็นความตาย ไม่อาจกำหนดดวงชะตาของเขาได้นอกจากตัวเขาเอง นอกจากนี้ยังสามารถ รักษาและฟื้นสภาพเซลล์ที่เสียหายได้ อีกด้วย
- 50 ชั้นบรรยากาศ หรือ 500,000 แรงม้า ขั้นต้านแรงดึงดูด
คนที่บรรลุพลังระดับนี้ จะเคลื่อนไหวกลางอากาศเหมือนกับอยุ่บนพื้นดิน โดย ไม่ต้องใช้พลังสนามแม่เหล็กทำให้ลอยเลย ว่ากันว่าขณะอยู่กลางอากาศ สามารถบังคับผมที่สะบัด ไปมาได้เลยทีเดียว อีกทั้งด้วยพลังระดับนี้ยังสามารถดูดโลหะให้ สามารถเก็บไว้ในร่างกายของตัวเองได้ ผู้มีความสามารถระดับนี้จะเก็บยอดศาสตรา ไว้กับตัวเองเพื่อสะดวกในการใช้
- 75 ชั้นบรรยากาศ หรือ 750,000 แรงม้า ขั้นนิวเคลียร์ฟิกชั่น
ระดับขั้นนี้ ผู้บรรลุจะสามารถ แตกสลายอะตอมต่างๆๆ ให้มีขนาดเล็กลงและปล่อยพลังงานมหาศาลที่แฝงอยู่ออกมาได้ ซึ่งเป็นหลักการเดียวกับการทำระเบิดนิวเคลียร์ พลังระดับนี้หากหยั่งสำนึกถึงขีดสุดได้ สามารถแสดงผลของการทำลายล้างใน ระดับต้านสสารได้ แม้มีพลังเพียง 75 ชั้นบรรยากาศเท่านั้น( มี เพียงไจแอนชาร์คทำได้ เนื่องจากท่าไม้ตายของเขา " อัสนีปลิดเทพ" )
- 99 ชั้นบรรยากาศ หรือ 990,000 แรงม้า
ขั้นนี้แม้จะเป็นขั้นก่อนถึง 1 ล้านแรงม้าเพียง 1 ชั้นบรรยากาศ แต่ก็สามารถใช้พลังได้คล้าย 1 ล้านแรงม้า คือ สามารถสร้างหลุมดำ และ สลายร่างกายแล้วคืนสภาพได้อย่างรวดเร็ว สามารถใช้เทพวิชาโดยไม่สูญเสียพลังชีวิต
- 100 ชั้นบรรยากาศ หรือ 1,000,000 แรงม้า ขั้นนิวเคลียร์ฟิวชั่น หรือ ขั้นผลาญอัตตา
ระดับนี้เป็นระดับเดียวกับดวงอาทิตย์ที่สามารถ หลอมรวมอะตอมขนาดเล็กให้มีขนาดใหญ่ได้ พลังงานที่ปลดปล่อยออกมามากมายมหาศาลเช่นเดียวดวงอาทิตย์ หากผู้บรรลุขั้นนี้ใช้พลังถึงขีดสุดมากเกินไป อาจทำลายดาวเคราะห์ทั้งดวงได้ พลังระดับ100 ชั้นบรรยากาศ จะไม่อ่อนแรงลงเมื่อสู้ไปนานๆ จะชี้ผลแพ้ชนะจากเทพวิชาเท่านั้น
- 150 ชั้นบรรยากาศ 1,500,000 แรงม้า หรือมากกว่า ขั้นระดับต้านสสาร
ขั้นนี้ยากจะมีคนบรรลุ เนื่องจากขั้นนี้พลังสนามแม่เหล็กจะทำลายสสาร หรือ สร้างสสารจากความว่างเปล่าได้ ถึงขั้นนี้มนุษย์ถึงขั้นจะเลียนแบบพระเจ้า สามารถสร้างดาวเคราะห์ขึ้นมากความว่างเปล่า หรือ ย้ายวงโคจรของดาว ตามใจชอบ(Bigbang)
กันด๊าม กันดั้ม
กันด๊าม กันดั้ม  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแบบสี่ช่องจบ แต่งโดย ฮิเดกิ โอวาดะ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารกันดั้มเอซรายเดือน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 จนถึงปัจจุบัน และมีฉบับรวมเล่มออกมาแล้ว 2 เล่ม เนื้อหาหลักในเรื่องเป็นการล้อเลียนภาพยนตร์อนิเมะ โมบิลสูทกันดั้ม แบบตลกขบขัน
เดิมที กันด๊าม กันดั้ม เป็นผลงานที่ ฮิเดกิ โอวาดะ เขียนไว้ก่อนที่จะได้เป็นนักเขียนการ์ตูนมืออาชีพ และนำขึ้นแสดงไว้ใน "คุงิแบตดอตคอม" เว็บไซต์ส่วนตัวของตนเอง แต่เมื่อได้เป็นนักเขียนอาชีพแล้ว กันด๊าม กันดั้ม ก็ถูกนำลงตีพิมพ์ในนิตยสารกันดั้มเอซรายเดือน ทำให้ผลงานชิ้นนี้กลายเป็นการ์ตูนล้อเลียนอย่างเป็นทางการ ซึ่งทางสำนักพิมพ์เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ โอวาดะจึงต้องลบผลงานเรื่อง กันด๊าม กันดั้ม ที่เขียนไว้ทั้งหมดออกจากเว็บไซต์ของตนเอง
กันด๊าม กันดั้ม ถูกจัดพิมพ์เป็นภาคภาษาไทยแบบไม่มีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ Ant Comics Group.
กันด๊าม กันดั้ม ได้ถูกสร้างเป็น อนิเมะ และเริ่มออกฉายวันที่ 7 กรกฎาคม 2557
บรอนซ์
โบอิง วายซี-14
โบอิง วายซี-14 เป็นคู่แข่งของแมคดอนเนลล์ ดักลาส วายซี-15 ในโครงการสร้างเครื่องบินลำเลียงทางทหารที่ขึ้นลงระยะสั้น AMST (Advanced Medium STOL Transport) เครื่องต้นแบบวายซี-14 บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1976 วายซี-14 เป็นเครื่องบินที่ใช้เทคโนโลยีพิเศษที่บริเวณปีก และติดเครื่องยนต์ไว้ที่บริเวณเหนือปีกเพื่อให้กระแสลมผ่านปีกด้านบนเพื่อเพิ่มแรงยก ทำให้ขึ้นลงระยะสั้นได้
ลุฟท์ฮันซ่า
ลุฟท์ฮันซ่า  หรือชื่อเต็มคือ บมจ.ด็อยท์เชอลุฟท์ฮันซ่า  เป็นสายการบินใหญ่ที่สุดของประเทศเยอรมนี และถือเป็นสายการบินใหญ่เป็นอันดับสองของยุโรปในแง่จำนวนผู้โดยสาร ชื่อลุฟท์ฮันซ่ามาจากการประสมระหว่างคำว่า "ลุฟท์" ที่แปลว่า "อากาศ" กับคำว่า "ฮันซา" ที่หมายถึง "สันนิบาตการค้า" บริษัทลุฟท์ฮันซ่าเป็นหนึ่งในห้าสายการบินผู้ร่วมก่อตั้งสตาร์อัลไลแอนซ์ในปีค.ศ. 1997 ซึ่งเป็นเครือพันธมิตรสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในโลก
นอกจากลุฟท์ฮันซ่าจะดำเนินกิจการสายการบินภายใต้แบรนด์ของตัวเองแล้ว ลุฟท์ฮันซ่ายังมีสายการบินในเครือได้แก่: ออสเตรียนแอร์ไลน์, สวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์, บรัสเซลแอร์ไลน์ และยูโรวิงส์ นอกจากนี้ บริษัทลุฟท์ฮันซ่ายังมีหน่วยธุรกิจที่เกี่ยวข้องในเครือ ได้แก่ Lufthansa Technik (ฝ่ายซ่อม) และ LSG Sky Chefs (ฝ่ายครัวการบิน) หากรวมจำนวนเครื่องบินของสายการบินทั้งหมดในเครือลุฟท์ฮันซ่าแล้ว จะมีเครื่องบินกว่า 700 ลำ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในกลุ่มบริษัทที่มีฝูงบินขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
ลุฟท์ฮันซ่ามีสำนักงานใหญ่ของเครือบริษัทในเมืองโคโลญ ประเทศเยอรมนี ส่วนฝ่ายปฏิบัติการใหญ่การเดินอากาศมีที่ตั้งในท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ต ฝ่ายปฏิบัติการรองมีที่ตั้งในท่าอากาศยานมิวนิก
1950s: ช่วงแรก.
บมจ.ด็อยท์เชอลุฟท์ฮันซ่าก่อตั้งในกรุงเบอร์ลินเมื่อค.ศ. 1926 และกลายเป็นสายการบินประจำชาติเยอรมันนับแต่นั้น สายการบินแห่งนี้สิ้นสภาพไปโดยปริยายพร้อมกับความพ่ายแพ้ของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อค.ศ. 1945 แต่ในเวลาต่อมา รัฐบาลเยอรมนีตะวันตกมีความพยายามฟื้นฟูสายการบินแห่งชาติขึ้นมาใหม่ มีการก่อตั้งบริษัทมหาชนที่ชื่อว่า ลุฟท์ทาค (Luftag) ในนครโคโลญเมื่อปีค.ศ. 1953 พนักงานและผู้บริหารส่วนใหญ่เป็นบุคลากรที่เคยทำงานให้กับสายการบินลุฟท์ฮันซ่าที่ล้มไป ในปีนั้น ลุฟท์ทาคสั่งซื้อเครื่องบินคอนแวร์ 340 และ ล็อกฮีด แอล-1049 อย่างละสี่เครื่องจากสหรัฐ และกำหนดท่าอากาศยานฮัมบวร์คเป็นฐานปฏิบัติการใหญ่และฐานซ่อมบำรุง ทั้งนี้เนื่องจาก กรุงเบอร์ลินในขณะนั้นมีสถานะพิเศษระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกและสหภาพโซเวียต จึงไม่มีสายการบินใดได้รับอนุญาตให้บินเหนือน่านฟ้ากรุงเบอร์ลิน
สิงหาคม ค.ศ. 1954 ลุฟท์ทาคซื้อสิทธิ์ในชื่อและโลโก้จากผู้พิทักษ์ทรัพย์ของอดีตบมจ.ด็อยท์เชอลุฟท์ฮันซ่าด้วยเงินจำนวน 30,000 มาร์ค และกลายเป็นสายการบินประจำชาติเยอรมันนับแต่นั้น ลุฟท์ฮันซ่าเริ่มให้บริการเดินอากาศอีกครั้งในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1955 ในปีแรกให้บริการเที่ยวบินในประเทศระหว่างฮัมบวร์ค, ดึสเซิลดอร์ฟ, แฟรงก์เฟิร์ต, โคโลญ และมิวนิก เที่ยวบินระหว่างประเทศสู่ลอนดอน, ปารีส, มาดริด และนครนิวยอร์ก
1960s: การเข้ามาของอากาศยานไอพ่น.
ในปีค.ศ. 1958 ลุฟต์ฮันซ่าสั่งซื้อโบอิง 707 จำนวน 4 ลำ และเริ่มบินเครื่องบินจากแฟรงก์เฟิร์ตไปยังนครนิวยอร์กในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2503 ต่อมาได้ซื้อโบอิ้ง 720B เพื่อสำรองฝูงบิน 707 ลำ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เส้นทางตะวันออกไกลได้ขยายออกไปนอกกรุงเทพฯ ประเทศไทย ไปยังฮ่องกงและโตเกียว ลากอส ไนจีเรีย และโจฮันเนสเบิร์ก แอฟริกาใต้ เพิ่มเข้ามาในปี 2505
ลุฟต์ฮันซ่าแนะนำเครื่องบินโบอิ้ง 727 ในปี 2507 และเดือนพฤษภาคมเริ่มเส้นทางขั้วโลกจากแฟรงก์เฟิร์ตไปยังโตเกียวผ่านแองเคอเรจ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 บริษัทได้สั่งซื้อโบอิ้ง 737 จำนวน 21 ลำที่เข้าประจำการในปี พ.ศ. 2511 ลุฟท์ฮันซาเป็นลูกค้ารายแรกของโบอิ้ง 737 และเป็นหนึ่งในสี่ของผู้ซื้อเครื่องบิน 737-100 (รายอื่นๆ ได้แก่ NASA มาเลเซีย-สิงคโปร์แอร์ไลน์ และ Avianca – ในขณะที่โครงเครื่องบินของ NASA ถูกสร้างขึ้นเป็นครั้งแรก แต่เป็นการส่งมอบครั้งสุดท้ายและเดิมมีจุดประสงค์เพื่อส่งมอบให้กับ Lufthansa) ลุฟท์ฮันซ่าเป็นลูกค้าต่างชาติรายแรกที่เปิดตัวเครื่องบินโบอิ้ง
1970-1980s: ลุฟท์ฮันซ่ากับอากาศยานลำตัวกว้าง.
ยุคเครื่องบินลำตัวกว้างของลุฟท์ฮันซ่าเริ่มต้นด้วยเที่ยวบินโบอิ้ง 747 เมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2513 ตามมาด้วยการเปิดตัวเครื่องบิน DC-10-30 เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 และแอร์บัส A300 ลำแรกในปี พ.ศ. 2519 ในปี พ.ศ. 2522 ลุฟท์ฮันซ่าและสวิสแอร์กลายเป็น เปิดตัวลูกค้าสำหรับเครื่องบินแอร์บัส A310 ด้วยคำสั่งซื้อเครื่องบินจำนวน 25 ลำ
โครงการปรับปรุงฝูงบินของบริษัทให้ทันสมัยสำหรับปี 1990 เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2528 โดยมีคำสั่งซื้อแอร์บัส A320 สิบห้าลำ และแอร์บัส A300-600 เจ็ดลำ โบอิ้ง 737-300 สิบลำได้รับคำสั่งในอีกไม่กี่วันต่อมา ทั้งหมดถูกส่งมอบระหว่างปี 2530 ถึง 2535 ลุฟท์ฮันซ่ายังซื้อเครื่องบินแอร์บัส A321 แอร์บัส A340 และโบอิ้ง 747-400
ในปี พ.ศ. 2530 ลุฟท์ฮันซา ร่วมกับแอร์ฟรานซ์ ไอบีเรีย และสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ ก่อตั้งบริษัท Amadeus ซึ่งเป็นบริษัทไอที (หรือที่เรียกว่า GDS) ซึ่งจะช่วยให้ตัวแทนการท่องเที่ยวสามารถขายผู้ก่อตั้งและผลิตภัณฑ์ของสายการบินอื่นๆ ได้จากระบบเดียว
ลุฟท์ฮันซารับเอาเอกลักษณ์องค์กรใหม่มาใช้ในปี 1988 กองเรือได้รับการตกแต่งใหม่ ขณะที่ห้องโดยสาร สำนักงานในเมือง และห้องรับรองในสนามบินได้รับการออกแบบใหม่
1990-200s: การขยายกิจการ.
เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1990 25 วันหลังจากการรวมประเทศ เบอร์ลินกลายเป็นจุดหมายปลายทางของลุฟท์ฮันซาอีกครั้ง เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1997 ลุฟท์ฮันซ่า, แอร์แคนาดา, สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม, การบินไทย และ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ได้ก่อตั้งสตาร์อัลไลแอนซ์ ซึ่งเป็นพันธมิตรสายการบินแห่งแรกของโลก
ในตอนต้นของปีค.ศ. 1995 ลุฟท์ฮันซ่าได้ทำการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างบางอย่างโดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างบริษัทที่ดำเนินงานอิสระของกลุ่มการบิน เช่น ลุฟท์ฮันซ่า เทคนิค ลุฟท์ฮันซ่า คาร์โก้ และลุฟท์ฮันซ่า ซิสเต็มส์ หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน ในปีค.ศ. 2001 สายการบินประสบกับการสูญเสียผลกำไรจำนวนมาก แต่ยังคงสามารถรักษาฝูงบินแอร์บัส เอ380 ไว้สำหรับเที่ยวบินระยะไกลจากแฟรงก์เฟิร์ตโดยเฉพาะ ฝูงบินเอ380 จะใช้สำหรับเที่ยวบินระยะไกลจากแฟรงก์เฟิร์ตเท่านั้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2003 ลุฟต์ฮันซาเปิดอาคารผู้โดยสาร 2 ที่สท่าอากาศยานมิวนิก เพื่อบรรเทาศูนย์กลางหลักที่แฟรงก์เฟิร์ตซึ่งประสบปัญหาข้อจำกัดด้านความจุ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2005 สวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ถูกซื้อโดยลุฟท์ฮันซ่ากรุ๊ป
ลุฟท์ฮันซ่าเป็นสายการบินยุโรปแห่งที่สองที่ให้บริการแอร์บัส A380 (รองจากแอร์ฟรานซ์) A380 ลำแรกส่งมอบเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2553 ในขณะที่ 747-8 ลำแรกเข้าประจำการในปี 2555 ในเดือนกันยายน 2551 กลุ่มลุฟท์ฮันซาได้ประกาศเจตจำนงที่จะซื้อหุ้นในสายการบินบรัสเซลส์
2010s: การแก้ไขสภาวะการเงินของลุฟท์ฮันซ่า.
ลุฟท์ฮันซ่าขาดทุน 381 ล้านยูโรในไตรมาสแรกของปี 2010 และอีก 13 ล้านยูโรในปี 2011 เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยและต้นทุนการปรับโครงสร้าง ส่วนหนึ่งของแผนการปรับโครงสร้าง บริษัทได้เริ่มโอนเที่ยวบินระยะใกล้ทั้งหมดนอกศูนย์กลางในแฟรงก์เฟิร์ต มิวนิก และดึสเซลดอร์ฟ ไปยังสายการบินต้นทุนต่ำใหม่อย่างเยอรมันวิงส์
เครื่องบินโบอิง 737 ลำสุดท้ายของสายการบิน (737-300) ปลดประจำการเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม 2016 หลังจากเที่ยวบินจากมิลานไปยังแฟรงก์เฟิร์ต สายการบินได้สั่งซื้อเครื่องบินโบอิง 787-9 จำนวน 20 ลำและเครื่องบินแอร์บัส เอ350-900 อีกจำนวน 20 ลำสำหรับการเปลี่ยนและขยายฝูงบินของบริษัทเองและในกลุ่ม
2020s: วิกฤตโควิด-19 และการฟื้นฟูกิจการ.
เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2020 ลุฟท์ฮันซ่ายกเลิกเที่ยวบินทั้งหมด 95 เปอร์เซ็นต์เนื่องจากการห้ามเดินทางเนื่องจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 สายการบินขาดทุน 1 ล้านยูโรต่อชั่วโมงภายในเดือนเมษายน 2020 เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ผู้ถือหุ้นของ Deutsche Lufthsa AG ยอมรับเงินช่วยเหลือ 9,000,000,000 ยูโรจากกระทรวงกิจการเศรษฐกิจและพลังงานแห่งสหพันธรัฐ