pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาว่าการแบ่งเขตการปกครองของจังหวัดลพบุรี ไปเป็นจังหวัดใหม่ชื่อ "จังหวัดพระนารายณ์" ยังไม่เป็นการสมควร เนื่องจากปัจจุบันจังหวัดลพบุรียังมีพระนารายณ์ราชนิเวศน์เป็นหลักฐาน และได้มีการประกาศเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติสมเด็จพระนารายณ์ เมื่อปี พ.ศ. 2504 เป็นที่รู้จักของประชาชนจังหวัดลพบุรีที่ส่วนใหญ่ไม่ต้องการให้แบ่งแยกพื้นที่จังหวัดไปเป็นจังหวัดใหม่ ประกอบกับเมื่อได้พิจารณาตามหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดใหม่ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ปรากฏว่าเนื้อที่และสภาพภูมิศาสตร์ จำนวนอำเภอในเขตปกครอง จำนวนประชากร และลักษณะพิเศษของจังหวัด ไม่เข้าหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดใหม่ตามมติคณะรัฐมนตรี จึงยังไม่เห็นสมควรแยกเขตการปกครองของจังหวัดลพบุรีไปตั้งเป็นจังหวัดใหม่ในขณะนี้
การเสนอจัดตั้งจังหวัด พ.ศ. 2553.
ในปี พ.ศ. 2553 นายนิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลพบุรี ได้ยื่นกระทู้ถามนายกรัฐมนตรี (อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ) เกี่ยวกับการจัดตั้งจังหวัดพระนารายณ์อีกครั้ง โดยยกฐานะอำเภอชัยบาดาลเป็นอำเภอเมือง ตำบลม่วงค่อมยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอม่วงค่อม แยกจากอำเภอชัยบาดาล อำเภอท่าหลวง อำเภอพัฒนานิคม อำเภอลำสนธิ อำเภอสระโบสถ์ อำเภอโคกเจริญ และอำเภอหนองม่วง แต่ไม่ได้รับการพิจารณาเนื่องจากไม่เข้าหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัด
กั๊ตจัง
โนริมากิ กัตซิล่า
วัดโบสถ์ (อำเภอเมืองปทุมธานี)
วัดโบสถ์ เดิมชื่อ วัดสร้อยนางหงษ์ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 5 บ้านกลาง ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2164 โดยชาวมอญที่อพยพมามาจากเมืองหงสาวดี และเอาชื่อหมู่บ้านที่ตนอพยพมาอาศัยอยู่ ตั้งเป็นชื่อวัดและได้สร้างเสาหงส์ขึ้นไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งเมืองหงสาวดี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2167 มีโบราณสถาน และโบราณวัตถุ คือสิ่งสำคัญอยู่คู่วัดโบสถ์ วิหารพระรามัญทรงเครื่อง (หลวงพ่อรามัญทรงเครื่อง) พระแสงอาญาสิทธิ์ ของเก่าแก่จากรามัญ ช้างสี่เศียรใช้ติดตั้งประดับหัวเสา อายุเก่าแก่ถึง 150 ปี สร้างด้วยทองคำสัมฤทธิ์อยู่ในโบสถ์เก่าของวัดและรูปปั้นสุนัขย่าเหลหล่อด้วยตะกั่วที่อดีตเจ้าอาวาสได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในครั้งที่เสด็จประพาสเมืองสามโคก ต่อมาเปลี่ยนเป็นเมืองปทุมธานี
มหาพรหมราชินี เป็นไม้วงศ์กระดังงา ชนิดใหม่ของโลก พบในประเทศไทยที่เขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ จังหวัดแม่ฮ่องสอน สภาพนิเวศวิทยา พบในเขตป่าดิบเขา ที่สูงชัน ในระดับความสูงมากว่า 1,100 เมตร ที่มีสภาพลมแรง และอากาศหนาวเย็นจัดในฤดูหนาว ที่ความชื้นสัมพัทธิ์ค่อนข้างสูง ลักษณะของต้นมหาพรหมราชินีเป็นต้นไม้ขนาดเล็กสูงประมาณ 4-6 เมตร ลำต้นมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 5-8 เมตร ลำต้นมีสีน้ำตาล กิ่งอ่อนจะมีขนอ่อนปกคลุมอยู่ ใบเป็นรูปหอก กว้าง 4-9 เซนติเมตร ยาว 11-19 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ผิวใบเรียบเป็นมันทั้งสองด้าน โค่นใบและปลายใบแหลม มีแขนงใบ 8-11 คู่
จันทร์ ขนนกยูง
จันทร์ ขนนกยูง (20 มกราคม พ.ศ. 2453-10 กันยายน พ.ศ. 2543) เป็นแม่ชีผู้ก่อตั้งวัดพระธรรมกาย
จันทร์เป็นบุตรชาวนา เมื่อเจริญวัยขึ้นได้ทำงานเป็นคนรับใช้และฝึกวิชชาธรรมกายกับพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ จนกระทั่งมีการอ้างว่า สามารถลงไปขอขมาบิดาซึ่งกำลังตกนรกอยู่ได้ พระมงคลเทพมุนียกย่องจันทร์ว่า "ลูกจันทร์นี้เป็นหนึ่งไม่มีสอง" ต่อมา อุบาสิกาจันทร์ได้ถ่ายทอดวิชาธรรมกายให้แก่พระไชยบูลย์ ธมฺมชโย แล้วชวนกันก่อตั้งวัดพระธรรมกาย อุบาสิกาจันทร์ยังเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จหลายประการของวัดพระธรรมกายด้วย
จันทร์เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2453 ซึ่งตรงกับ วันพฤหัสบดี ขึ้น 10 ค่ำ เดือนยี่ ปีระกา ที่อำเภอนครไชยศรี จังหวัดนครปฐม นางเป็นบุตรคนที่ 5 ในจำนวนพี่น้องชายหญิงทั้งหมด 9 คน มีบิดาชื่อ พลอย มีมารดาชื่อ พัน ซึ่งประกอบอาชีพทำนา ฐานะของครอบครัวจัดอยู่ในระดับปานกลาง มารดาของจันทร์มีฐานะดีกว่าบิดา ในสมัยเด็กมีความใกล้ชิดกับมารดามากกว่าบิดา มารดาเป็นคนใจดี ชอบทำขนมให้ลูก ๆ รับประทาน ส่วนบิดาเป็นคนติดสุรา จึงมักทะเลาะกับมารดาเสมอ
ด้วยเหตุที่บิดาติดสุรา เมื่อมึนเมามักบ่นพึมพำ มารดารู้สึกรำคาญ จึงตะโกนออกไปว่า "ไอ้นกกระจอก อาศัยรังเขาอยู่" เมื่อบิดาของจันทร์ได้ยินก็โกรธจัด จึงถามลูก ๆ ว่าได้ยินที่แม่ด่าว่าพ่อไหม จันทร์ไม่อยากให้บิดาและมารดาทะเลาะกันจึงกล่าวว่า มารดากล่าวเช่นนั้นคงไม่ได้หมายถึงบิดา ทำให้บิดาโกรธมากจึงแช่งว่าขอให้จันทร์หูหนวก 500 ชาติ ทำให้จันทร์กลัวมาก เพราะเชื่อว่าคำพูดของบิดามารดานั้นมีความศักดิ์สิทธิ์มาก หากแช่งลูกอย่างไรย่อมจะเป็นเช่นนั้น เมื่อจันทร์อายุได้ 13 ปี บิดาได้เสียชีวิตในวันที่จันทร์กำลังอยู่ในท้องนา ทำให้ไม่ได้มาขอขมาบิดาก่อนเสียชีวิต ซึ่งความรู้สึกกลัวนั้นยังคงติดอยู่ในใจของจันทร์ตลอดมา จนกระทั่งเวลาผ่านไปทำให้ได้ยินกิตติศัพท์ของหลวงพ่อวัดปากน้ำหรือที่รู้จักกันในอีกนามหนึ่งคือ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ว่า สามารถสอนสมาธิเพื่อไปเยี่ยมญาติที่เสียชีวิตแล้วได้ ไปนรก สวรรค์ และนิพพานได้ จึงเป็นแรงบันดาลใจให้จันทร์ปรารถนาที่จะศึกษาวิธีการนั่งสมาธิเพื่อไปขอขมาบิดาในปรโลกเพื่อให้ตนไม่ต้องหูหนวกในชาติต่อ ๆ ไป.
เส้นทางธรรม.
ปี พ.ศ. 2478 เมื่อจันทร์อายุได้ 26 ปี จึงตัดสินใจลามารดาและพี่น้อง เพื่อหาทางไปวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ โดยอ้างว่าจะไปหางานทำ ทุกคนจึงเข้าใจว่านางอยากได้เงินทอง จึงออกปากมอบทรัพย์สมบัติให้ แต่นางไม่รับ แต่กลับมอบทรัพย์สินส่วนของตน อันได้แก่ เงิน และ ที่ดินส่วนที่เป็นมรดกให้พี่น้อง แล้วลามารดาโดยนำเงินติดตัวไป 2 บาท
ในสมัยนั้นการเข้าไปอยู่ในวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็นเรื่องไม่ง่ายนักเพราะที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ มีพระและแม่ชีอยู่จำนวนมาก จันทร์จึงวางแผนไปทำงานรับใช้เลี๊ยบ สิกาญจนานันท์ เศรษฐินีย่านสะพานหัน ซึ่งเป็นโยมอุปัฏฐากคนสำคัญของวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และมักไปทำบุญที่วัดเป็นประจำ จันทร์ยอมทำงานรับใช้ทุกอย่างเพื่อให้เจ้านายไว้วางใจ (รับใช้เยี่ยงทาส) จนกระทั่งได้พบกับอาจารย์ผู้สอนธรรมปฏิบัติให้แก่เลี๊ยบ ซึ่งมีชื่อว่าทองสุก สำแดงปั้น ซึ่งในขณะนั้นเป็นแม่ค้าขายมะพร้าวกะทิและเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ทองสุกได้สอนธรรมปฏิบัติให้แก่จันทร์ จนกระทั่งจันทร์ได้เข้าถึงพระธรรมกาย และมีการอ้างว่า ทองสุกพาจันทร์ไปพบบิดาที่ยมโลกของมหานรกขุมที่ 5 (มหาโรรุวมหานรก) เพราะกรรมดื่มสุราเป็นอาจิณ จันทร์ยังอ้างด้วยว่า เมื่อขอขมาบิดาแล้ว จึงช่วยให้บิดาอาราธนาศีล 5 และนำบิดาให้พ้นจากยมโลก
ปี พ.ศ. 2481 เมื่อจันทร์อ้างว่าได้พบบิดาในนรกแล้ว จึงลาคุณนายเลี๊ยบไปบวชที่วัดปากน้ำ 1 เดือน โดยไปกับทองสุกซึ่งในขณะนั้นมีความสนิทสนมกันเป็นอย่างยิ่ง เมื่อจันทร์ได้พบกับหลวงพ่อวัดปากน้ำ ก็ได้เข้าศึกษาวิชาธรรมกายในโรงงานทำวิชชาตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ซึ่งการจะผ่านเข้าไปปฏิบัติธรรมขั้นสูงในโรงงานทำวิชชานั้น เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนักต้องผ่านการทดสอบหลายอย่างก่อนที่จะได้เข้าไป เมื่อได้เรียนรู้ธรรมปฏิบัติตามแนววิชชาธรรมกายมากขึ้น ทำให้จันทร์เกิดความซาบซึ้งในธรรมปฏิบัติอย่างยิ่ง จึงได้ชวนทองสุกโกนผมออกบวชเป็นอุบาสิกาในคืนก่อนวันครบกำหนด 1 เดือนที่ได้ลาคุณนายเลี๊ยบมาปฏิบัติธรรมนั่นเอง
การก่อสร้างศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมและวัดพระธรรมกาย.
มีการอ้างว่า ก่อนที่หลวงพ่อสดจะถึงแก่มรณภาพ ได้มีคำสั่งให้จันทร์อยู่รอชายคนหนึ่งที่มาเกิดแล้วที่จังหวัดสิงห์บุรี เพื่อจะได้ถ่ายทอดวิชาธรรมกายให้แก่ชายคนนั้น เพื่อขยายพระพุทธศาสนาวิชาธรรมกายไปให้ทั่วโลก ชายคนนั้นคือไชยบูลย์ สุทธิผล หรือต่อมาคือพระไชยบูลย์ ธมฺมชโย อดีตเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย
จันทร์ได้พบและสั่งสอนธรรมปฏิบัติให้แก่ไชยบูลย์ ซึ่งในขณะนั้นเป็นนิสิตคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ บริเวณวัดปากน้ำภาษีเจริญ ต่อมาในปี พ.ศ. 2511 บ้านธรรมประสิทธิ์มีนิสิต นักศึกษา และสาธุชน มาปฏิบัติธรรมกับจันทร์ จนทำให้พื้นที่ดังกล่าวไม่อาจรองรับการปฏิบัติธรรมได้อีก ไชยบูลย์มีดำริร่วมกันกับจันทร์ที่จะสร้างวัดขึ้น เพื่อรองรับการเผยแผ่ธรรมปฏิบัติตามแนววิชชาธรรมกาย จึงคิดหาพื้นที่สร้างวัด จนกระทั่งพบที่ดินที่เหมาะสม จึงได้ติดต่อขอซื้อที่ดินจาก คุณหญิงประหยัด แพทยพงศาวิสุทธาธิบดี แต่เนื่องจากวันที่ไปเจรจาขอซื้อที่ดินนั้น ตรงกับวันเกิดของคุณหญิง คุณหญิงจึงยกที่ดินผืนดังกล่าวให้โดยไม่คิดมูลค่า มีจำนวนพื้นที่รวม 196 ไร่ 9 ตารางวา อยู่ ณ ตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
ในปี พ.ศ. 2512 เมื่อไชยบูลย์จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ตามคำแนะนำของจันทร์ว่า ให้ศึกษาปริญญาทางโลกให้จบเสียก่อน จึงค่อยอุปสมบทเป็นภิกษุ ไชยบูลย์จึงอุปสมบทเป็นภิกษุที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ในวันที่ 27 สิงหาคม ซึ่งต่อมาวัดพระธรรมกายได้กำหนดให้วันดังกล่าวคือ "วันธรรมชัย"
การก่อสร้างศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมได้สร้างอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งการก่อสร้างศาลาสำหรับปฏิบัติธรรมและกุฏิเสร็จสิ้นลงในปี พ.ศ. 2518 พระไชยบูลย์และจันทร์จึงย้ายจากบ้านธรรมประสิทธิ์มาอยู่ที่ศูนย์พุทธจักปฏิบัติธรรม จันทร์ได้ตั้งกฎระเบียบภายในวัดด้วยตนเองทั้งหมดโดยเฉพาะอย่างยิ่งความมีระเบียบและความสะอาด ซึ่งได้นำประสบการณ์เมื่อครั้งที่อยู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ มาใช้ และเนื่องจากวัดเพิ่งสร้างเสร็จใหม่ การเทศน์สอนให้ลึกซึ้งยังทำได้ไม่สะดวกนัก จันทร์จึงได้สั่งสอนญาติโยมด้วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สำคัญต่อการปฏิบัติธรรม ซึ่งก็คือ ความมีระเบียบ สะอาด เช่น การวางรองเท้า ไม้กวาด ผ้าขี้ริ้ว ถังขยะ โดยสอนว่าสิ่งเหล่านี้ทำไปเพื่อให้ใจของผู้ที่มาปฏิบัติธรรมนั้น ใส สะอาด สว่าง สงบ
ประมาณปี พ.ศ. 2528 เมื่อมีผู้เข้ามาปฏิบัติธรรมมากจนพื้นที่วัด 196 ไร่ ไม่อาจรองรับได้ มูลนิธิธรรมกายจึงได้ซื้อที่ดินเนื้อที่ 2,000 ไร่เศษ จากกองมรดกของ ม.ร.ว. สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา เพื่อจัดสร้างเป็นศูนย์กลางแห่งการปฏิบัติธรรม
ประธานงานบุญกฐินสามัคคี.
ปี พ.ศ. 2531 จันทร์ได้ขอพระไชยบูลย์เป็นประธานกฐินครั้งแรกในชีวิด ซึ่งในครั้งนั้นได้ทำการทอดกฐินสามัคคี ณ สภาธรรมกายสากลหลังคาจาก วัดพระธรรมกาย ในวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 และได้มีการทอดกฐิน ที่วัดพระธรรมกายเรียกว่า กฐินคุณยาย โดยการนำชื่อจันทร์มาเป็นประธานกฐิน ต่อมา ได้มีการทอดกฐินเนื่องในการระลึกถึงนางอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2553 และมีการสร้างอาคารเพื่อระลึกนึกถึงนางในโอกาสครบรอบ 100 ปีของอายุนาง ชื่อว่า อาคาร 100 ปี คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง
ปีพ.ศ. 2537-2541 สุขภาพของจันทร์อ่อนแอลงมาก ไม่สามารถออกมาต้อนรับและสอนศิษยานุศิษย์ได้ เช้ามืดของวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2543 จันทร์เสียชีวิตด้วยโรคชรา ณ โรงพยาบาลเกษมราษฎร์ประชาชื่น กรุงเทพฯ
หลังจากการเสียชีวิตของจันทร์ พระไชยบูลย์มีดำริให้สวดอภิธรรมติดต่อกันเป็นเวลา 500 วัน ณ บ้านแก้วเรือนทอง ซึ่งต่อมาคือพื้นที่ของ โรงเรียนอนุบาลผันในฝันวิทยา ที่อยู่ด้านเหนือของสภาธรรมกายสากล
พระไชยบูลย์ได้เลือกวันฌาปนกิจศพของจันทร์ คือวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2545 เป็นวันที่เดียวกับที่หลวงพ่อสดและทองสุกได้มรณภาพ ซึ่งในเวลาต่อมาทางวัดพระธรรมกายได้กำหนดให้วันที่ 3 กุมภาพันธ์ ของทุกปี คือ วันมหาปูชนียาจารย์
ในงานฌาปนกิจศพจันทร์ พระไชยบูลย์จัดพิธีอย่างยิ่งใหญ่ โดยถวายหนังสือฎีกาที่พระไชยบูลย์ขณะมีสมณศักดิ์เป็นพระเทพญาณมหามุนีลงชื่อเองเพื่อนิมนต์พระภิกษุสงฆ์ทั่วเมืองไทยจาก 30,000 วัดทั่วประเทศไทยมางานร่วมกับศิษยานุศิษย์กว่า 200,000 คน
ภายหลังการฌาปนกิจศพ มีการอ้างว่ากระดูกของจันทร์เปลี่ยนเป็นรัตนชาติ คือเป็นทอง ทับทิม และ แก้ว จึงบรรจุไว้ภายในมหารัตนธาตุเจดีย์ ประดิษฐาน ณ บ้านแก้วเรือนทองคุณยายฯ หรือโรงเรียนอนุบาลฝ้นในฝันวิทยา ซึ่งปัจจุบันได้ถูกรื้อถอนไปในเดือนพฤษภาคม 2553 ส่วนอัฐิของจันทร์นั้นย้ายไปไว้ที่วิหารคุณยายฯ (ทรงปิรามิด) ในวันวิสาขบูชาที่ 4 มิถุนายน 2555 แต่บ้านแก้วเรือนทองคุณยายฯ ห้องกระจกที่เคยเป็นที่บรรจุรัตนอัฐิธาตุฯ นั้น ยังคงไว้เหมือนเดิม
สำหรับอนุสรณ์ที่พระไชยบูลย์ได้มีดำริให้ก่อสร้างขึ้นโดยอาศัยปัจจัยจากศิษยานุศิษย์ ได้แก่
เสียงวิพากษ์.
มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับจันทร์ ขนนกยูง ที่สังคมเห็นว่าเป็นเรื่องหลอกลวง เช่น เรื่องเล่าจากวัดพระธรรมกายว่า จันทร์ ขนนกยูงเหาะขึ้นอากาศไปปัดระเบิดปรมาณูในสงครามโลกครั้งที่สอง ให้พ้นจากประเทศไทยไปตกที่เมืองฮิโระชิมะและนะงะซะกิ ประเทศญี่ปุ่นแทน และทำให้ผู้คนเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก ได้มีการอภิปรายเรื่องเล่านี้ในบริการเครือข่ายสังคมและกระทู้อินเทอร์เน็ต เช่นเว็บพันทิป.คอม โดยมีการคำนวณแรงที่ต้องใช้ในการปัดระเบิดอย่างคร่าว ๆ และแสดงให้เห็นว่าการปัดระเบิดเป็นไปไม่ได้ในทางวิทยาศาสตร์
M. sirikitiae
วิวิศน์ บวรกีรติขจร
วิวิศน์ บวรกีรติขจร เป็นนักร้องและนักแสดงไทย ภายใต้ชื่อนักล่าฝันในรายการทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย ฤดูกาลที่ 4 และในปี พ.ศ. 2552 ได้ร่วมรายการเรียลลิตี้ The Master ในนาม ทีม M1
วิวิศน์ บวรกีรติขจร เกิดเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2531 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนปทุมคงคารุ่น ศุภบงกช (ป.ค. 105) จบปริญญาตรี คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เอกดุริยางค์สากล เอกขับร้อง โดยก่อนหน้านั้นศึกษาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นเวลา 2 ปี นอกจากความสามารถในด้านดนตรีแล้วตี๋ยังเป็นนักเทนนิสที่มีฝีมือ เคยเข้าร่วมการแข่งขันเทนนิสเยาวชนหลายครั้ง
วิวัศน์เริ่มอาชีพในวงการบันเทิง จากการเข้าร่วมแข่งขันในรายการทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย ฤดูกาลที่ 4 ออกผลงานซิงเกิ้ลกับค่ายทรูแฟนเทเชีย หลังจากนั้นมีผลงานละครหลายเรื่องอย่าง "รักสุดฤทธิ์", "มาเฟียตาหวาน", "ธรณีนี่นี้ใครครอง" ฯลฯ ทางช่อง 3 แสดงในซิตคอม "มหาชน เดอะซีรีส์" จาก ค่าย เวฟ มีเดีย โปรดักชั่น ในปี 2554 ร่วมกับภพธร สุนทรญาณกิจและอัครณัฐ อริยฤทธิ์วิกุล รับบทเป็นกฤต ที่ไม่ค่อยกินเส้นกับพี่น้อง
วิวัศน์ยังได้ทำงานด้านบันเทิงอีกหลาย ทั้งงานพิธีกร งานละครเวที ภาพยนตร์ แสดงภาพยนตร์เรื่องแรก เรือง "เทวดาตกมันส์" ภาพยนตร์ปี 2551 ผลงานถัดมาคือภาพยนตร์ระทึกขวัญจากค่ายไฟฟ์สตาร์ เรื่อง "ตีสาม 3D" ตอน เกศสยอง รับบทเป็นปอนด์ แสดงร่วมกับ อภิญญา สกุลเจริญสุข, โฟกัส จีระกุล และนัยน์ภัค ภูมิภัค ยังร้องเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้ ในเพลง "ในคืนที่เธอหายไป (Tonight)"
วิวิศน์เป็นนักร้อง นักแสดง ในสังกัดทรูแฟนเทเซียนาน 10 ปี หลังหมดสัญญาเป็นนักแสดงอิสระ ยังคงมีผลงานกับค่ายทรูอยู่ในซีรีส์เรื่อง "ศรีอโยธยา ภาค 2" รับบทเป็นกรมหมื่นจิตรสุนทร
การทับศัพท์ภาษาจีน
การทับศัพท์ภาษาจีนกลางนี้เป็นหลักการที่กำหนดตามราชบัณฑิตยสถาน (ปัจจุบันคือสำนักงานราชบัณฑิตยสภา) เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 ซึ่งอาจแตกต่างจากที่นักวิชาการและสื่อบางส่วนใช้อยู่บ้างเล็กน้อย
1. หลักเกณฑ์นี้ใช้สำหรับเขียนทับศัพท์คำภาษาจีนกลางที่เขียนด้วยอักษรโรมันระบบพินยิน (Pīnyīn System) แต่เพื่อความสะดวกแก่การเขียนทับศัพท์ภาษาจีนที่ใช้ระบบอื่น ได้แก่ ระบบเวด-ไจลส์ (Wade-Giles System) ระบบเยล (Yale System) และระบบจู้ยิน ฝูฮ่าว (Zhùyīn Fúhào System) ซึ่งยังมีปรากฏในหนังสือต่าง ๆ อยู่มาก จึงได้เทียบเสียงของระบบดังกล่าวไว้ด้วย
2. การเทียบเสียงพยัญชนะและสระ ให้ถือตามตารางการเทียบเสียงพยัญชนะและสระภาษาจีน และตัวอักษรในตารางแทนอักษรโรมันทั้งตัวตาม (ตัวเล็ก) และตัวนำ (ตัวใหญ่)
3. เครื่องหมายกำกับเสียงวรรณยุกต์ ในระบบพินยิน ระบบเยล และระบบจู้ยิน ฝูฮ่าวใช้ ส่วนในระบบเวด-ไจลส์ใช้ 1 2 3 4 เทียบเคียงกับเสียงวรรณยุกต์ไทยได้ดังนี้&lt;br&gt;
4. ความสั้น-ยาวของเสียงสระ เสียงสระในภาษาจีนไม่มีความแตกต่างระหว่างเสียงสั้นกับเสียงยาวเหมือนในภาษาไทย โดยปรกติพยางค์ที่มีเสียงวรรณยุกต์เป็นเสียงหนึ่ง เสียงสอง และเสียงสามจะออกเป็นเสียงสั้นหรือเสียงยาวก็ได้ ยกเว้นเสียงสี่จะออกเสียงสั้นเสมอ
5. เครื่องหมายพินทุ พินทุที่อยู่ใต้ตัวพยัญชนะแสดงว่าพยัญชนะตัวนั้น ๆ ออกเสียงควบกล้ำกับตัวที่ตามมา ยกเว้นตัว ห ที่มีเครื่องหมายพินทุกำกับจะออกเสียงควบกล้ำและเป็นอักษรนำด้วย เช่น Huá = หฺวา, Huái = ไหฺว, หฺวาย
6. สระประสม เสียงสระประสมบางเสียงในภาษาจีน เมื่อถอดเป็นอักษรไทยแล้วจะมีเสียงพยัญชนะ ย หรือ ว อยู่ด้วย ให้ใส่เครื่องหมายพินทุใต้ตัวพยัญชนะต้นซึ่งผสมกับสระนั้น เช่น jiǒng = จฺย่ง, yuè = เยฺว่
7. เสียงพยัญชนะจีนซึ่งเทียบได้กับพยัญชนะไทยที่มีอักษรคู่ (อักษรสูงมีเสียงคู่กับอักษรต่ำ) ได้ให้ไว้ทั้ง 2 ตัว เช่น ฉ ช ฝ ฟ ให้เลือกใช้ตามหลักการผันเสียงวรรณยุกต์ของไทย เช่น ฉา, ชือ, เฝิน, ฟั่น
8. พยัญชนะที่มีเครื่องหมายทัณฑฆาตกำกับในคำทับศัพท์ ให้ออกเสียงพยัญชนะนั้นด้วย เช่น érzi = เอ๋อร์จึ, fēi = เฟย์
9. การเว้นวรรค ในการเขียนทับศัพท์ภาษาจีน การแยกคำให้ยึดตามต้นฉบับ ยกเว้นคำที่ใช้ในภาษาไทยจนเป็นที่ยอมรับแล้ว เช่น Kǒng Zǐ = ขงจื่อ (ขงจื๊อ)
ความแตกต่างจากการเขียนคำทับศัพท์แบบอื่น.
ในประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีฯ ระบุว่า yi เมื่อไม่มีตัวสะกดต่อท้าย ให้ออกเสียง อี เช่น yī อี = เลขหนึ่ง; yì อี้ = ความหมาย, เจตนา หาก yi มีตัวสะกดต่อท้ายจะใช้ ยิ ต่อท้ายด้วยตัวสะกด เช่น yīn ยิน = ความมืด ความเย็น พลังลบ; yín หยิน = ธาตุเงิน; yǐn หยิ่น = ดื่ม; yìn ยิ่น = พิมพ์ เป็นต้น ผู้เขียนหนังสือ สิ่งพิมพ์ หรือสื่อบางแห่งอาจเลือกใช้อิน, อิ๋น, อิ่น และอิ้น ตามลำดับ ในวิกิพีเดียและตำราเรียนภาษาจีนส่วนมากถอดเสียงคำ Pīnyīn ว่า "พินอิน" ในขณะที่ตำราบางเล่มและนักวิชาการบางท่านใช้ "พินยิน" อย่างไรก็ตามการออกเสียงทั้งสองแบบถูกต้อง และหมายถึง "การสะกดเสียง" หรือ "สัทอักษร" เหมือนกัน
sh แทนเสียงเสียดแทรก ลิ้นเกือบแตะเพดานแข็ง เวลาออกเสียงจะคล้ายกับ /ช/ ผสมกับ /ซ/ ในประกาศระบุให้ใช้ ฉ, ช เช่น shēn เชิน = ร่างกาย แต่ในสื่อสิ่งพิมพ์บางสื่อจะใช้ ซ, ส ทำให้เขียนเป็น "เซิน"
wu ในประกาศฯ และสื่อส่วนมากรวมถึงวิกิพีเดียจะใช้ อู เช่น Wǔhàn อู่ฮั่น = ชื่อจังหวัดในมณฑลเหอเป่ย์ แต่ตำราบางเล่มหรือสื่อบางส่วนก็ใช้ วู ทำให้เขียนว่า "หวู่ฮั่น" แทน แต่นั่นเป็นการออกเสียงที่ไม่ตรงเสียทีเดียว
–ei ในประกาศฯ กำหนดให้ใช้ เ–ย์ โดยให้ใส่เครื่องหมายทัณฑฆาตบนตัว ย เนื่องจากไม่ปรากฏสระประสมนี้ในระบบเสียงภาษาไทย เช่น bèigào เป้ย์เก้า = จำเลย; fēicháng เฟย์ฉาง = อย่างยิ่ง แต่บางแห่งใช้ เ–ย จึงทับศัพท์เป็น "เป้ยเก้า" และ "เฟยฉาง" ซึ่งอาจทำให้เกิดความสับสนว่าออกเสียงเหมือน เ–ย อย่างในคำว่า "ระเหย" หรือ "เปรียบเปรย" เป็นต้น
ตัวอย่างอื่น ๆ ของการถอดเสียงภาษาจีนที่แตกต่างกัน ประมวลได้ดังนี้
ลีโอนาร์ด ไคล์นรอค
นิกายธรรมคุปตวาท
ภาษาเกอหล่าว
ภาษาเกเลา เป็นภาษาตระกูลขร้า-ไท ใช้พูดโดยชาวเกเลาในจีนและเวียดนาม แต่สมาชิกส่วนใหญ่ของชาวเกเลาไม่ได้ใช้ภาษานี้ คาดว่ามีผู้พูดภาษานี้ราว 3,000 คน โดยในจำนวนนี้มี 500 คนพูดได้ภาษาเดียว มีสำเนียงย่อย 3 สำเนียง คือ ภาษาเกเลาเขียว ภาษาเกเลาขาว และภาษาเกเลาแดง
ภาษาซากา
ภาษาซากา หรือ ภาษาโคตาน หรือ ภาษาตุมซุก เป็นภาษากลุ่มอิหร่านที่สูญแล้ว เคยใช้พูดในมณฑลซินเจียง ประเทศจีน มีสองสำเนียง แบ่งตามเมืองที่ใช้พูดคือ โคตานและตุมซุก คำยืมจากภาษาปรากฤตที่พบมากในภาษาโตชาเรียน คาดว่าเป็นคำยืมจากสำเนียงโคตานของภาษานี้
ภาษาชันเตียล
ภาษาชันเตียล มีผู้พูด 2,000 คน จากชาวชันเตียลทั้งหมด 10,000 คน ชาวชันเตียลอาศัยใน ต. บักลุงและเมียกดีในเนปาล เป็นภาษาในกลุ่มตามันคิก เช่นเดียวกับภาษาคูรุง ภาษาทากาลี ภาษามานังบา ภาษานัรพูและภาษาตามัง ที่เป็นกลุ่มย่อยของในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า มีรากศัพท์และไวยากรณ์ใกล้คียงกับภาษาทากาลี
ภาษาเศรปา
ภาษาเศรปา หรือภาษาเศรปา ภาษาชาร์ปา ภาษาชาร์ปา โภเตีย ภาษาเซียเออร์บา ภาษาเซอร์วา เป็นภาษาที่ใช้พูดในบางส่วนของเนปาล โดยเฉพาะในชุมชนชาวเศรปา อยู่ในเนปาล 130,000 คน (2544) อยู่ในอินเดีย 20,000 คน (2540) และในทิเบต 800 คน (2537)
ลักษณะทางไวยากรณ์ของภาษาเศรปา ได้แก่ ไม่มีการผันคำนาม คำขยายตามหลังคำนาม มีลักษณนามที่ตามหลังนาม คำขยายกริยาตามหลังกริยา ใช้ปรบทซึ่งจะมาก่อนนามวลี เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
พระราชวังจุฑาธุชราชฐาน
พระราชวังพระนครคีรี
ขบวนการห้าดาว ไดเรนเจอร์
ขบวนการห้าดาว ไดเรนเจอร์  เป็นภาพยนตร์แนวโทคุซัทสึ ประเภท ขบวนการนักสู้ ลำดับที่ 17 ผลิตโดย โตเอ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ ทีวีฮาซาฮี โดยออกอากาศครั้งแรกตั้งแต่วันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 ถึง 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 มีจำนวนตอนทั้งหมด 50 ตอน และตอนพิเศษทางภาพยนตร์อีก 1 ตอน
ในประเทศไทย ได้ออกอากาศเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2538 โดยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ในอาทิตย์ เวลา 10:30 น. ลิขสิทธิ์ของ บริษัท ทูนทาวน์ เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด โดย น้าต๋อย เซมเบ้
ส่วนทางวิดีโอ ลิขสิทธิ์โดย บริษัท วิดีโอสแควร์ ปัจจุบันลิขสิทธิ์ถูกต้องเป็นของบริษัท ทีไอจีเอ จำกัด โดยใช้ชื่อว่า ขบวนการ 5 พลังดวงดาว ไดเรนเจอร์
อาณาจักรไดที่เจริญรุ่งเรืองในดินแดนตอนใต้ของจีนเมื่อ 6,000 ปีก่อน ได้ล่มสลายลงพร้อมกับการต่อสู้กับอาณาจักรมารโกม่า จวบจนปี 1993 ปีศาจมารโกม่าได้ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
เพื่อสร้างอาณาจักรโกม่าขึ้นบนโลก อาจารย์คาคุผู้สืบทอดแห่งอาณาจักรไดโบราณ ได้ทำการคัดเลือกหนุ่มสาวผู้มีพลังพิเศษ 5 คน เป็นตัวแทนของพลังทั้ง 5 ดวง ในนามไดเรนเจอร์ เข้าต่อสู้กับอาณาจักรมารโกม่า ภายใต้การแนะนำและช่วยเหลือโดยอาจารย์คาคุ
หม่อมราชวงศ์กระต่าย อิศรางกูร
แรสเตอร์กราฟิกส์
ภาพบิตแมป
ภาพแรสเตอร์
บิตแมป
แผนที่บิต
บิตแมพ
เวกเตอร์กราฟิกส์
ภาพเวกเตอร์
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม เปิดทำการสอนในปี พ.ศ. 2513 พร้อมกับการจัดตั้งมหาวิทยาลัยศรีปทุม เปิดสอนทั้งหมด 3 แห่งคือ
มหาวิทยาลัยศรีปทุมเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดสอนคณะนิติศาสตร์ เป็นลำดับที่สามของประเทศต่อจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยเริ่มดำเนินการสอนในปี พ.ศ. 2513 พร้อมกับการจัดตั้งมหาวิทยาลัย คณะนิติศาสตร์จึงมีประวัติและวิวัฒนาการควบคู่กับมหาวิทยาลัยมาโดยตลอด มีบัณฑิตสำเร็จการศึกษาแล้ว 34 รุ่น ประมาณ 10,000 คน
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม จัดกิจกรรมเสริมหลักสูตรที่ส่งเสริมคุณลักษณะของนักศึกษา เช่น โครงการภาษาอังกฤษสำหรับนักกฎหมาย โครงการจริยธรรมสำหรับนักกฎหมาย โครงการพัฒนาบุคลิกภาพสำหรับนักกฎหมาย โครงการบรรยายทางวิชาการและเสริมความรู้เพื่อเตรียมสอบเนติบัณฑิต เป็นต้น
นอกจากนั้น คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุมได้จัดตั้งสำนักงานช่วยเหลือประชาชนทางกฎหมายและคดี เพื่อให้บริการทางวิชาการแก่สังคมให้การสงเคราะห์ และช่วยเหลือแก่ผู้ยากไร้ และไม่ได้รับความเป็นธรรมทางกฎหมายและคดีความ
กราฟิกส์เวกเตอร์
กราฟิกส์แรสเตอร์
ขบวนการแม่เหล็กไฟฟ้า เมกะเรนเจอร์
ขบวนการแม่เหล็กไฟฟ้า เมกะเรนเจอร์ หรือในชื่อภาษาญี่ปุ่น เด็นจิเซ็นไต เมกะเรนเจอร์  เป็นละครโทรทัศน์ชุดซูเปอร์เซ็นไตลำดับที่ 21 ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ ทีวีฮาซาฮิที่ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 ถึงวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 มีจำนวนตอนทั้งหมด 51 ตอน
สถาบันวิจัย INET นำทีมโดย ศาตราจารย์ คุโบตะได้ ค้นพบ ว่า อีกไม่นาน ปีศาจต่างมิติที่เรียกตนเอง ว่า เนจิเรเซีย จะมาโจมตีโลกมนุษย์ ทีมงานวิจัยจึงค้นคว้าและประดิษฐ์ อาวุธ และ ชุดเพิ่มพลัง โดยอาศัย เกมบังหน้า มีชื่อทีมว่า เมกะเรนเจอร์ และคอยดูว่าใครที่เล่นเกมเมกะเรนเจอร์ ได้ เก่ง ก็จะนำคนนั้น มาเป็น เมกะเรนเจอร์ (โดยใช้เกมเป็น แบบทดสอบผู้มีคุณสมบัติ ) และแล้ว เนจิเรเซียก็ บุกมาโจมตี พอดี
ศจ. คุโบตะ ได้ เจอ ดาเตะ เคนตะ (เมกะเรด) ผู้มีฝีมือในการเล่นเกมเมกะเรนเจอร์เป็นอย่างมาก (เพราะความบ้าบิ่นในการเล่นของเคนตะ) และ เพื่อนๆของเขา อีก 4คน ที่บังเอิญอยู่ในเหตุการณ์ เลยทำให้พวกเขาต้องกลายเป็น เมกะเรนเจอร์ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ศจ.คุโบตะ มอบ อุปกรณ์แปลงร่าง ดิจิไทเซอร์ เพื่อ ให้พวกเขาซึ่งยังเป็น เด็กนักเรียน มัธยมปลาย ทั้งหมด ต่อสู้เพื่อปกป้องโลกนี้ไว้จากการรุกรานของเนจิเรเซีย
พลังการต่อสู้ของเมกะเรนเจอร์.
วอยเจอร์แมชชีน.
ยานรบในโครงการ สเปซเมกะโปรเจกต์ ที่ถูกสร้างโดยฐานทัพบนดวงจันทร์ สามารถรวมกันกลายเป็นหุ่นรบเมกะวอยเจอร์
ขบวนการแม่เหล็กไฟฟ้า เมกะเรนเจอร์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 ทุกวันศุกร์เวลา 17:30 น. - 17:55 น. อย่างไรก็ตามเมื่อวันที่ 6 เมษายน ปีเดียวกัน ได้ย้ายวันเวลาออกอากาศเป็นทุกเช้าวันอาทิตย์เวลา 7:30 น. - 8:00 น. ซึ่งเวลาดังกล่าวกลายเป็นเวลาที่ออกอากาศซีรีส์ซูเปอร์เซ็นไตในเรื่องถัดมา รวมถึงระยะเวลาตัวเรื่องยาวขึ้นเป็น 25 นาทีจากเดิม 20 นาที (ไม่รวมโฆษณา)
ในส่วนประเทศไทย เคยออกอากาศทางช่อง 9 อสมท ใช้ชื่อเรื่องว่า ขบวนการ เมกะเรนเจอร์ ผู้ที่นำเข้าฉายคือบริษัท ทูนทาวน์เอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อช่วงปี พ.ศ. 2544 ออกอากาศทุกวันจันทร์ เวลา 17:30 น. และได้วางจำหน่ายในรูปแบบวิดีโอโดยบริษัท วิดีโอสแควร์ จำกัด ส่วนรูปแบบวางจำหน่าย VCD เป็นของบริษัท อีวีเอส จำกัด โดยใช้พากย์เสียงโดยทีมพากย์ของน้าต๋อย เซมเบ้ ที่ออกอากาศทางช่อง 9
เซสนา 337
เซสนา สกายมาสเตอร์ เป็นเครื่องบินแบบใบพัด 2 เครื่องยนต์ ที่มีเครื่องยนต์หน้าอยู่ที่หัวเครื่อง และเครื่องยนต์หลังอยู่ระหว่างแกนของแพนหาง เครื่องต้นแบบบินขึ้นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2504 เริ่มสายการผลิตเมื่อ พ.ศ. 2506 มีรหัสว่า 336 ต่อมาในปี พ.ศ. 2508 เซสนา ได้ปรับปรุงลำตัวเครื่อง และเครื่องยนต์ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ชื่อว่า 337 ซูเปอร์ สกายมาสเตอร์ และปรับปรุงอีกครั้งในปี พ.ศ. 2515 ใช้ชื่อว่า ที 337
สำหรับทหาร.
เครื่องเซสนา สกายมาสเตอร์ ที่พัฒนาใช้เป็นเครื่องบินทหาร มีรหัสว่า "โอ-2 สกายมาสเตอร์"
พิพิธภัณฑ์จิบลิ
พิพิธภัณฑ์จิบลิ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงผลงานจากอนิเมะของสตูดิโอจิบลิ ซึ่งก่อตั้งโดย ฮายาโอะ มิยาซากิ ตั้งอยู่ที่เมืองมิตากะ ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เริ่มเปิดให้เข้าชมตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544
งานแสดงประจำ.
ชั้นหนึ่งเป็นงานแสดงประวัติและหลักการทางวิทยาศาสตร์ของอนิเมะ เช่นการแสดงที่ใช้หุ่นตัวละครของจิบลิที่มีท่าทางแตกต่างกันเล็กน้อย เรียงเป็นวงกลมบนโต๊ะที่หมุนได้ เมื่อโต๊ะหมุนในจังหวะที่สอดคล้องกับแสงกะพริบจะทำให้มองเห็นเป็นภาพเคลื่อนไหว บนชั้นสองมีห้องซึ่งตกแต่งเลียนแบบสตูดิโออนิเมะ มีภาพสเกตช์ สตอรี่บอร์ด อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ใช้ในการสร้างอนิเมะ และคำอธิบายขั้นตอนต่าง ๆ ในการสร้างภาพยนตร์อนิเมะ ตั้งแต่การสเกตช์ภาพ การสร้างสตอรี่บอร์ด คีย์เฟรม การลงสี ฯลฯ
งานแสดงพิเศษ.
พิพิธภัณฑ์จิบลิมีการแสดงอนิเมะทั้งของสตูดิโอจิบลิและอนิเมะจากที่อื่น
ในโรงภาพยนตร์ดาวเสาร์บนชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ฉายภาพยนตร์สั้นของจิบลิหนึ่งเรื่องจากรายการดังต่อไปนี้
ผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์สามารถชมภาพยนตร์สั้นได้เพียงครั้งเดียวต่อการเข้าพิพิธภัณฑ์หนึ่งครั้ง ภาพยนตร์จะเปลี่ยนไปตามกำหนดการของพิพิธภัณฑ์
เมืองโบราณชิเชนอิตซา
วิกิมีเดียคอมมอนส์
วิกิมีเดียคอมมอนส์  เป็นหนึ่งในโครงการของ มูลนิธิวิกิมีเดีย โดยจัดเก็บเนื้อหาที่เป็นรูปภาพ ไฟล์เสียง ไฟล์วิดีโอ โดยเนื้อหาที่สามารถเก็บได้จะเป็นลิขสิทธิ์เสรีเท่านั้น และไม่มีการใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ
ภาษาป่า
ภาษาป่า เป็นภาษาดั้งเดิมของชาวไทซองที่อาศัยอยู่แถบบริเวณคลองระบม-คลองสียัด ในเขตอำเภอสนามชัยเขต และอำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา และภาษานี้เป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาชอง ในแถบจังหวัดจันทบุรี ภาษาป่านี้ชาวเชื่อว่าเป็นภาษาที่สามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ แต่ปัจจุบันไม่มีใครพูดแล้ว น้อยคนนักที่จะรู้ และจำได้ไม่กี่คำ คำเหล่านี้หลงเหลืออยู่ในพิธีกรรมการแต่งงานของชาวไทซอง (ชอง) ที่เรียกว่า "ผีตาร๊อต" ภาษาป่าไม่มีอักษรเป็นของตนเอง สำเนียงการพูดของคนบ้านป่าคล้ายคนจันทบุรี เดิมรุ่นปู่ย่าตายาย ใช้ภาษาป่าพูดคุย แต่ในรุ่นพ่อแม่ ลูก (อายุประมาณ 70-80 ปี) ไม่มีการสอน อีกทั้งยังได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยกลาง ภาษาป่าจึงหายไปนับสิบปี
แม้ภาษาป่าจะสูญหายไปแล้ว แต่สำเนียงของชาวบ้านป่าเมื่อพูดภาษาไทย ยังใกล้เคียงกับภาษาถิ่นเมืองจันท์ แต่คำลงท้ายไม่พูด "ฮิ" แต่จะลงท้ายด้วย "โต้" หรือ "แต้" เช่น ไปไหนมาโต้ หรือ ไปไหนมาแต้ ในแถบหมู่บ้านท่าคาน และหมู่บ้านกรอกสะแก จะมีสำเนียงเหน่อมากขึ้นไปอีก แต่ปัจจุบันก็เริ่มหายไปเพราะพูดไทยกลางกัน
พิหาร
หนองชะแง้ว
หนองชะแง้ว ปัจจุบันเรียกว่า บ้านชากแง้ว อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ดังที่ปรากฏในนิราศเมืองแกลง เมื่อปี พ.ศ. 2350 พระสุนทรโวหาร หรือ สุนทรภู่ รัตนกวีของไทย ได้เดินทางจากกรุงเทพมหานคร เพื่อไปเยี่ยมบิดาที่เมืองแกลง จังหวัดระยอง ได้เขียนไว้ในนิราศเมืองแกลง ความว่า
"ถึงปากช่องหนองชะแง้วเข้าแผ้วถาง แม้นค่ำค้างอรัญวาได้อาศัย
เป็นที่ลุ่มขุมขังคงคาลัย วังเวงใจรีบเดินไม่เมินเลย
หนทางรื่นพื้นทรายละเอียดอ่อน ในดง
ดอนดอกพะยอมหอมระเหย
หายละหวยด้วยพระพายมาชายเชย ชะแง้เงยแหงนทัศนา"