pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระนางแอนน์รู้สึกดีขึ้นกับการประหารในแบบฝรั่งเศส พระนางได้สวดครั้งสุดท้ายว่า "แด่พระเยซูคริสต์ ข้ายินดีที่จะมอบวิญญาณของข้า องค์เยซูโปรดรับวิญญาณข้า" นางสนองโอษฐ์ได้นำผ้ามาปิดพระเนตรของพระนาง เพชรฆาตนั้นตื่นเต้นและพบว่าการประหารครั้งนี้สำเร็จยากเนื่องจากพระศอของพระนางนั้นสั้น เพื่อเป็นการเบนความสนใจพระนาง เพชรฆาตได้ตะโกนเสียงดังว่า "ดาบข้าอยู่ไหน" และได้ทำการบั่นพระเศียรของพระนางโดยที่พระนางไม่รู้ตัวว่าดาบมาเมื่อไร การประหารนี้เป็นการประหารอย่างรวดเร็วและเป็นการประหารในดาบเดียว
อเล็กซานเดอร์ อารส์ และทอมัส เครนเมอร์ได้เดินอยู่ในสวนของพระราชวังเลมเบิร์ธ เมื่อทั้ง 2 ได้ยินเสียงปืนใหญ่ยิงขึ้นจากหอคอยแห่งลอนดอนซึ่งเป็นสัญญาณในการสวรรคตของแอนน์ บุลิน อาร์คบิชอปได้มองและพูดขึ้นว่า"พระนางผู้ซึ่งเป็นราชินีแห่งพื้นแผ่นดิน วันนี้ได้กลายเป็นราชินีแห่งสรวงสวรรค์" เขาได้นั่งลงบนม้านั้งและร้องไห้
พระเจ้าเฮนรีไม่สามารถหาหีบพระบรมศพที่ดีเยี่ยมให้แอนน์ บุลินได้ ดังนั้นจึงต้องนำร่างและพระเศียรของพระนางใส่หีบ และฝังโดยมิได้สวมหน้ากากให้ ฝังไว้ในห้องสวดมนต์ของโบสถ์เซนต์ปีเตอร์ แอด วินคิวลา ร่างของพระนางได้มีการระบุชื่อในระหว่างการปฏิสังขรณ์โบสถ์ในสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร และได้มีการสวมหน้ากากให้พระศพของพระนาง ปัจจุบันหลังจากการสวรรคตของพระนางแอนน์ไปเกือบ 500 ปี มีคนเสนอให้รัฐบาลอังกฤษยกโทษให้พระนางแอนน์อย่างเป็นทางการเพื่อจะได้เคลื่อนย้ายพระบรมศพจากโบสถ์เซนต์ปีเตอร์ แอด วินคิวลา ไปยังมหาวิหารเวสมินเตอร์เหมือนพระราชวงศ์อื่นๆแต่ได้รับการปฏิเสธจากรัฐบาล อ้างว่าคดีนี้เก่าจนไม่สามารถหาหลักฐานมาได้ว่าพระนางทรงเป็นผู้บริสุทธิ์ พระบรมศพจึงถูกฝังที่โบสถ์เซนต์ปีเตอร์ แอด วินคิวลา เช่นเดียวกับพระบรมศพของ สมเด็จพระราชินีแคทเธอรีน ฮาวเวิร์ดและสมเด็จพระราชินีนาถเจน เกรย์ ซึ่งถูกตัดสินประหารชีวิตเช่นกัน
ดวงพระวิญญาณของพระนางแอนน์ บุลิน.
กล่าวกันว่าหลังจากที่พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ประหารชีวิตพระนางแอนน์ บุลิน ด้วยการตัดพระเศียร (ทรงจ้างเพชรฆาตมือหนึ่งและดาบที่คมที่สุดจากฝรั่งเศสตามคำขอของพระนางแอนน์ บุลิน ซึ่งโดยปรกติแล้วการประหารชีวิตในอังกฤษจะใช้ขวานทื่อๆในการตัดคอ) แล้วที่Tower Green ดวงวิญญาณของพระนางก็ยังคงสิงสถิตอยู่ที่นั่น กล่าวคือ มีทหารยามพบเป็นสตรีสวมผ้าคลุมศีรษะออกมาเดินเล่นริมระเบียงที่ถูกปิดตาย เพียงแต่สตรีผู้นั้นได้ถือศีรษะของตนออกมาเล่นด้วย ไม่ก็พระนางจะลากโซ่ตรวนในห้องประหารแล้วกรีดร้องเสียงดัง และเห็นพระนางแอนน์ บุลิน นำทหารในสมัยนั้นและเลดีหรือสตรีระดับสูงเข้ามาในโบสถ์ที่หอคอยแห่งลอนดอน จนเงาพวกนั้นค่อย ๆ หายไป แล้วปล่อยให้โบสถ์นั้นเงียบสงัดไปดื้อ ๆ เป็นต้น จนบัดนี้เหตุการณ์แปลกๆที่ว่านี้ก็ยังมีให้เห็นทุกคืน
ศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว
ศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว หรือ พิพิธภัณฑ์สิรินธร  เป็นศูนย์วิจัยเกี่ยวกับไดโนเสาร์และ พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์แห่งแรกของประเทศไทย อยู่ที่อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
เป็นพิพิธภัณฑ์ทางธรรมชาติวิทยา ที่มีการจัดแสดงซากกระดูกไดโนเสาร์ และแสดงความหลากหลายของสิ่งมีชีวิตในมุมมองต่างๆ ทั้งเชิงวิชาการ การอนุรักษ์ รวมไปถึงความสัมพันธ์ต่างๆ พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์สิรินธร ได้รับพระราชทานนามจาก สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ว่า "พิพิธภัณฑ์สิรินธร"
เดิมคือศูนย์วิจัยไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว ซึ่งดำเนินการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 เพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติงานศึกษาวิจัย อนุรักษ์เก็บรวบรวมตัวอย่างอ้างอิงซากไดโนเสาร์และ สัตว์ร่วมสมัยและนำข้อมูลเหล่านี้ไปเผยแพร่แก่นักท่องเที่ยวในรูปของพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ มีความเป็นมาและรายละเอียดของการจัดการ ตั้งแต่ปี 2521 คณะสำรวจธรณีวิทยา โดยนายวราวุธ สุธีธร พบซากกระดูกไดโนเสาร์ที่เก็บไว้โดย พระครูวิจิตรสหัสคุณ(หา สุภโร) เจ้าอาวาสวัดสักกะวัน ปัจจุบันมีสมณศักดิ์ในราชทินนามที่ พระเทพมงคลวชิรมุนี (หา สุภโร) ปี พ.ศ. 2537  ปี 2538 เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2538 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จมาทอดพระเนตรซากกระดูกไดโนเสาร์ จัดตั้งโครงการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าวขึ้น โดยสร้างอาคารหลุมขุดค้นเป็นการชั่วคราวเพื่อใช้ป้องกันซากกระดูก รวมทั้งใช้บังร่มเงาแก่นักวิชาการในการขุดแต่งกระดูก ปี 2539 กรมทรัพยากรธรณีสร้างอาคารวิจัยมีพื้นที่ใช้งาน 375 ตารางเมตร เพื่อเป็นสถานที่ทำการอนุรักษ์ ศึกษาวิจัยและเก็บรวมรวมซากดึกดำบรรพ์ที่สำรวจพบในประเทศไทย
ซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์ที่ภูกุ้มข้าว พบโดยพระครูวิจิตรสหัสคุณ(หา สุภโร) เจ้าอาวาสวัดสักกะวัน ปัจจุบันมีสมณศักดิ์ในราชทินนามที่ พระเทพมงคลวชิรมุนี (หา สุภโร) ในปีพ.ศ. 2537 และได้เริ่มทำการขุดค้นอย่างเป็นระบบ โดยคณะสำรวจไดโนเสาร์จากกรมทรัพยากรธรณี ตั้งแต่ปลายปีพ.ศ. 2537 พบว่าภูกุ้มข้าว ตำบลโนนบุรี อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นแหล่งไดโนเสาร์กินพืชที่สมบูรณ์ที่สุดของประเทศไทย โดยพบกระดูกไดโนเสาร์เกือบทั้งตัว กองรวมอยู่กับกระดูกไดโนเสาร์กินพืชอีกชนิดหนึ่ง กระดูกทั้งหมดอยู่ในชั้นหินที่วางตัวอยู่บนไหล่เขาของภูกุ้มข้าวซึ่งมี รูปร่างคล้ายลอมฟาง มีความสูงประมาณ 240 เมตร ปัจจุบันกรมทรัพยากรธรณีได้ขุดค้นซากไดโนเสาร์พบกระดูกมากกว่า 700 ชิ้น เป็นกลุ่มของกระดูกส่วนขา สะโพก ซี่โครง คอ และหางของไดโนเสาร์กินพืชไม่น้อยกว่า 7 ตัว นอกจากนี้ยังพบฟันของไดโนเสาร์ทั้งกินพืช และกินเนื้ออีกอย่างละ 2 ชนิด จากลักษณะของกระดูกพบว่าเป็นไดโนเสาร์กินพืชสกุลภูเวียง (Phuwiangosaurus sirindhornae) 1 ชนิด และเป็นไดโนเสาร์กินพืชชนิดใหม่อีก 1 ชนิด คาดว่าอาจเป็นไดโนเสาร์สกุลและชนิดใหม่ของโลก
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว
แอนน์ โบลีน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาท
เซนต์ออกัสตินส์แอบบีย์
เซนต์ออกัสตินส์แอบบีย์ หรือ อารามนักบุญออกัสติน  ในปัจจุบันเป็นอดีตแอบบีย์ที่ตั้งอยู่ในเมืองแคนเทอร์เบอรี เทศมณฑลเคนต์ ประเทศอังกฤษ
ประวัติศาสตร์ช่วงแรกเริ่ม.
ในปี พ.ศ. 1140 สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 ทรงให้นักบุญออกัสตินเดินทางมายังอังกฤษ ผู้ปกครองแคว้นเคนต์ในขณะนั้นคือ กษัตริย์เอเธลเบิร์ต ผู้อภิเษกสมรสกับเบอร์ธา ซึ่งเป็นคริสต์ศาสนิกชน ทรงอนุญาตให้ออกัสตินสร้างโบสถ์ขึ้นนอกกำแพงเมืองแคนเทอร์เบอรี ซึ่งเป็นบริเวณที่มีโบสถ์ของชาวแซกซันตั้งอยู่ก่อนแล้ว 3 หลัง โบสถ์เหล่านี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แด่นักบุญแพนครัส นักบุญเปโตร นักบุญเปาโลอัครทูต และพระแม่มารีย์ ซากโบสถ์ของนักบุญแพนครัสยังคงหลงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบัน ส่วนโบสถ์อีก 2 หลังนั้น ชาวนอร์มันได้บูรณะและต่อเติมให้เป็นโบสถ์หลังเดียวกัน จุดประสงค์หลักแรกเริ่มของการสร้างอารามนี้คือ เพื่อเป็นที่ฝังพระศพของเหล่ากษัตริย์แห่งเคนต์และอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี จนกระทั่งปี พ.ศ. 1521 อาคารหลังใหม่จึงถูกสร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่อาร์ชบิชอปดันสแตน นักบุญปีเตอร์ เปาโล และออกัสติน
Ѿ
Ot (Ѿ, ѿ) เป็นอักษรซีริลลิกยุคเก่าตัวหนึ่ง เป็นอักษรรวมระหว่าง Ѡ กับ Т มีใช้บางครั้งในภาษาสลาวิกยุคเก่า (รวมทั้งภาษาเชิร์ชสลาโวนิกยุคเก่าและภาษาสลาวิกตะวันออกยุคเก่า) เพื่อใช้แทนคำบุพบท отъ ซึ่งแปลว่า "จาก" ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว
Ѳ
Fita (Ѳ, ѳ) เป็นอักษรซีริลลิกยุคเก่าตัวหนึ่ง มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก ทีตา อักษรนี้ใช้เขียนชื่อเฉพาะที่ทับศัพท์มาจากภาษากรีกเป็นหลัก และตั้งแต่ภาษารัสเซียออกเสียงตัวอักษรนี้เป็น // แทนที่จะเป็น // เหมือนภาษากรีก เช่น คำว่า Theodore ก็อ่านเป็น Fyodor จึงมีการใช้ Ef (Ф, ф) แทนอักษร Fita ใน พ.ศ. 2461 (ค.ศ. 1918) และสำหรับกลุ่มภาษาสลาวิกอื่นๆ ซึ่งออกเสียงอักษรนี้เป็น // ก็เปลี่ยนไปใช้ Te (Т, т) ด้วยเช่นกัน ยกตัวอย่างภาษาบัลแกเรียจะอ่านคำว่า Theodore เป็น Teodor หรือ Todor เป็นต้น อักษรนี้จึงไม่มีที่ใช้ไปโดยปริยาย
อักษร Fita มีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 9 และอย่าสับสนกับอักษร Oe (Ө, ө) ที่มีลักษณะคล้ายกัน (มีใช้ในภาษาคาซัค ภาษาตูวา และภาษามองโกเลีย) และบางครั้งขีดตรงกลางก็ถูกเขียนให้เป็นหยัก เป็นคลื่น หรือขีดให้เกินวงกลมออกมา ดังที่ปรากฏในฟอนต์บางตัว เพื่อให้เกิดความแตกต่างกับอักษรดังกล่าว
การออกเสียงตัวอักษรของการสื่อสารวิทยุ
การออกเสียงตัวอักษรของการสื่อสารวิทยุ  lเป็นการสะกดคำโดยการอ่านออกเสียงทีละตัวอักษร และตัวเลขนั้น แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศตามสำเนียงการพูดของประเทศนั้นๆ เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงการเข้าใจที่อาจไม่ตรงกันหรือคลาดเคลื่อนในการติดต่อสื่อสาร จึงได้มีการกำหนดการออกเสียงตัวอักษรของการสื่อสารวิทยุขึ้น ดังตาราง
ขุนการัญสิขภาร (ทุเรียน ทัพภะพยัคฆ์)
ขุนการัญสิขภาร (ทุเรียน ทัพภะพยัคฆ์) เป็นบุคคลสำคัญของจังหวัดนนทบุรี จากประวัติการรับราชการอันยาวนานและคุณงามความดีที่ท่านทำไว้ ท่านเป็นบุคคลสำคัญด้านการศึกษาที่ได้วางรากฐานให้กับการศึกษาของจังหวัดนนทบุรี
ขุนการัญสิขภาร เป็นราชทินนามของ นาย ทุเรียน ทัพภะพยัคฆ์ เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2431 ที่ตำบลบ้านปลายนา อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายดิศ ทัพภะพยัคฆ์ และนางมุ่ย ทัพภะพยัคฆ์
อุปสมบท ณ วัดกระโดงทอง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 โดยมีพระพรหมมุนี เป็นพระอุปัชฌาย์ อุปสมบทอยู่เต็ม 1 พรรษา ได้ศึกษาพระปริยัติธรรมตามสมควร แล้วลาสิกาบท เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 สมรสกับนางสาวบุญมา เดชสาท บุตรีนายปลื้ม นางบุญมี เดชสาท คหบดีชาวสวนทุเรียน ณ บ้านตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี
เมื่อมีอายุอยู่ในวัยที่เล่าเรียนได้ บิดา-มารดาส่งเข้าเรียนวิชาภาษาไทยที่โรงเรียนกระโดงทอง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ครั้นอายุได้ 9 ขวบ บิดา-มารดาจึงส่งเข้ามาศึกษาเล่าเรียนในกรุงเทพฯ ที่โรงเรียนกล่อมพิทยากร จังหวัดพระนคร เรียนอยู่ 4 ปี สอบไล่ได้ประโยค 2 ชั้น 1 จึงไปศึกษา
ต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย กรุงเทพมหานคร โดยมีเลขประจำตัว 458 สอบไล่ได้ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 แล้วย้ายไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมวัดราชบูรณะ กรุงเทพมหานคร จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เมื่อ พ.ศ. 2447 อายุ 17 ปี ด้วยใจรักการเป็นครู จึงสมัครไปศึกษาวิชาครู ณ โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ มีเลขประจำตัว 346 ใน พ.ศ. 2448-2449 สอบไล่ได้ประกาศนียบัตรประโยคครูมูลสามัญ พร้อมกับนักเรียนฝึกหัดอาจารย์ที่ได้ประกาศนียบัตรเช่นเดียวกัน 17 คน ต่อจากนั้นก็ฝึกฝนตนเองจนได้ประกาศนียบัตรครูประถมสามัญ (ป.ป) เมื่อ พ.ศ. 2450
เริ่มเข้ารับราชการเป็นครูโรงเรียนประถมวัดสุทัศน์ จังหวัดพระนคร เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450 โดยได้รับเงินเดือน 30 บาท แล้วย้ายไปรับราชการครูโรงเรียนมัธยมราชบูรณะ จังหวัดพระนคร เงินเดือน 35 บาท ต่อมาอีก 1 ปี ก็ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูโรงเรียนกล่อมพิทยากร เงินเดือน 40 บาท แล้วในปีเดียวกันนั้นเองก็ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูโรงเรียนวัดราชบพิธ จังหวัดพระนคร เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2452 เงินเดือน 45 บาท
หลังจากได้ลาสิกขาบทแล้วจึงย้ายมารับราชการครูที่จังหวัดนนทบุรี ได้รับการเลื่อนตำแหน่งหน้าที่ราชการ คือ วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 ดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม รับเงินเดือน 50 บาท
พนักงานจัดการประจำเมืองนนทบุรี.
ใน พ.ศ. 2454 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ จัดตั้งองค์การลูกเสือขึ้นในประเทศไทย ครูทุเรียนซึ่งขณะนั้นมียศเป็นราชบุตรแล้วก็ได้ไปรับการอบรมเป็นผู้กำกับและรองผู้กำกับลูกเสือแผนกลักษณะปกครองลูกเสือ ได้สอบไล่เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2454 ในจำนวนผู้สอบ 200 คน จังหวัดนนทบุรีจึงได้จัดตั้งกองลูกเสือขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2454 กองลูกเสือโรงเรียนเขมาภิรตารามเป็นลูกเสือมณฑลกรุงเทพฯ กองที่ 54 มีลูกเสือสำรอง 31 คน ความชอบของครูทุเรียนคือได้เลื่อนเงินเดือนเป็น 55 บาท
ครั้น พ.ศ. 2455 ทางราชการกระทรวงศึกษาธิการได้ตั้งตำแหน่งเกี่ยวกับการศึกษา เพิ่มในหัวเมืองต่างๆ อีกตำแหน่งหนึ่งเรียกว่า “พนักงานจัดการประจำเมือง” โดยในครั้งนี้ครูทุเรียนได้รับการแต่งตั้งเป็นพนักงานจัดการประจำเมืองนนทบุรี ตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ร.ศ.131 พ.ศ. 24555 และให้คงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนวัดเขมาภิรตารามไปด้วย เมื่อครูทุเรียนได้รับหน้าที่เพิ่มขึ้นอีก จึงจำเป็นต้องเดินทางไปปฏิบัติราชการเป็น 2 แห่ง ณ ที่ตั้งที่ว่าการเมืองนนทบุรี ซึ่งขณะนั้นตั้งอยู่ที่ปากคลองบางซื่อ (บน) ฝั่งใต้ที่เป็นท่าเรือบ้านตลาดขวัญในเวลาต่อมา มีวัดท้ายเมืองอยู่ทิศเหนือ สุดของที่ว่าการอำเภอ การเดินทางไปมาระหว่างโรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม กับที่ว่าการเมืองต้องใช้เรือยนต์เป็นพาหนะ ใช้เวลาเดินทางประมาณ 45 นาที
ต่อมาทางราชการได้ยุบเลิกตำแหน่งพนักงานจัดการประจำเมืองนนทบุรีเสีย ครูทุเรียนจึงพ้นจากตำแหน่งหน้าที่ธุรการฝ่ายบ้านเมืองแล้ว ก็ได้บริหารงานโรงเรียนวัดเขมาภิรตารามได้เต็มที่ ขณะนั้นได้ยุบชั้นมูลลงแล้วคงเหลือเปิดสอนแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงประถมปีที่ 3 มี 3 ห้องเรียน จำนวนนักเรียนชาย 44 คน นักเรียนหญิงยังไม่มี มีครู 3 คน และใน พ.ศ. 2456 ทางราชการเห็นว่าการทำมาหากินของราษฎรในตำบลสวนใหญ่ แขวงเมืองนนทบุรียังอัตคัดอยู่ จึงประกาศลดค่าเล่าเรียนของนักเรียนโรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม ส่วนโรงเรียนวัดท้ายเมืองนั้นก็งดเก็บค่าเล่าเรียน โดยให้เหตุผลว่า เป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในทำเลที่การทำมาหากินไม่สมบูรณ์ เด็กมักไม่ใคร่เข้าเล่าเรียนทั่งถึงกัน ด้วยไม่มีทุนทรัพย์จะใช้จ่ายในการเล่าเรียนเพียงพอ
ต่อมาทางราชการได้ย้ายให้ไปดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนรัตนาธิเบศร์ เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2459 ดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนรัตนาธิเบศร์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น “ขุนการัญสิกขาภาร” นับเป็นครูใหญ่โรงเรียนรัฐบาลสังกัดกระทรวงธรรมการคนแรกในจังหวัดนนทบุรีที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ และได้เลื่อนเงินเดือนขึ้นเป็น 75 บาท ขณะดำรงตำแหน่งพนักงานจัดการประจำเมืองนนทบุรี ได้ส่งงานศิลปหัตถกรรมนักเรียนครั้งที่ 1 ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จังหวัดพระนคร ได้รับรางวัลชนะเลิศถึง 7 รางวัล ทำให้ชื่อเสียงของนนทบุรีเป็นที่รู้จักและเป็นที่ยอมรับของวงการศึกษา
ผู้รักษาการแทนศึกษาธิการจังหวัดนนทบุรี.
ต่อมาใน พ.ศ. 2462 ขุนการัญสิกขภาร ครูใหญ่โรงเรียนรัตนาธิเบศร์ ซึ่งขณะนั้นอายุ 31 ปี ได้รับหน้าที่ราชการเพิ่มขึ้นอีก ตำแหน่งหนึ่งคือ “ผู้รักษาการแทนศึกษาธิการจังหวัดนนทบุรี” ตั้งแต่วันที่
13 ธันวาคม พ.ศ. 2462 สถานที่ทำงานของท่านจึงเพิ่มขึ้นอีก 1 แห่ง คือ ที่แผนกศึกษาธิการจังหวัดนนทบุรี ในศาลากลางจังหวัดนนทบุรี ณ ตำบลตลาดขวัญซึ่งไกลกัน และมีการไปมาได้สะดวกอยู่แต่ทางน้ำทางเดียว ขุนการัญสิกขภารต้องปฏิบัติหน้าที่ราชการ 2 ตำแหน่งเป็นเวลา 1 ปีเศษ จนถึงวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2463 จึงพ้นจากตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนรัตนาธิเบศร์ คงได้ดำรงตำแหน่งศึกษาธิการจังหวัดนนทบุรีตำแหน่งเดียว เป็นเวลา 23 ปี ในศกนั้นท่านได้รบพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์
เบญจมาภรณ์มงกุฎสยาม และได้เงินเดือนขึ้นเป็น 80 บาท
ขณะดำรงตำแหน่งศึกษาธิการจังหวัดนนทบุรี ได้เปิดสถานศึกษาเพื่อให้การศึกษาแก่เยาวชนจังหวัดนนทบุรี ดังนี้
หัวหน้าเก็บกองกลาง.
ครั้นมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองท้องที่ของจังหวัดนนทบุรีถูกรวมเข้าไว้ในการปกครองของจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี ตำแหน่งศึกษาธิการจังหวัดนนทบุรีจึงถูกเลิกไปด้วยตามกฎหมาย กระทรวงศึกษาจึงย้ายขุนการัญสิกขภารมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าเก็บกองกลาง สำนักปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2486
ต่อมาได้เข้าทำงานในกระทรวงอุตสาหกรรม 2 ปี จึงลาออกเพราะสุขภาพไม่สมบูรณ์ หันมาประกอบอาชีพกสิกรรม ทำสวนทุเรียน ขุนการัญสิกขภารสนใจการเมืองท้องถิ่น ได้เป็นสมาชิกสภาจังหวัดนนทบุรี และเทศมนตรีเทศบาลเมืองนนทบุรี
พ.ศ. 2493 ขุนการัญสิกขภาร เริ่มมีโรคภัยเบียดเบียน ป่วยกระเสาะกระแสะด้วยโรคหัวใจ ไตพิการ และความดันโลหิตสูงเนื่องด้วยได้รับการรักษาพยาบาลอย่างดีจากนายแพทย์ และครอบครัว อาการก็ทุเลาขึ้นเล็กน้อย ครั้นใน พ.ศ. 2494 อาการโรคกำเริบขึ้นอีกถึงกับต้องมารักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราช อาการก็ดีขึ้น อยู่โรงพยาบาลประมาณ 20 วันก็กลับบ้านได้ ต่อมาอีก 2 ปี โรคกำเริบขึ้นอีก จนถึงแก่กรรมด้วยอาการอันสงบที่โรงพยาบาลมิชชั่น จังหวัดพระนคร เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2499 เวลา 13.30 น. รวมอายุได้ 67 ปี 11 เดือน 3 วัน
โรงเรียนทวีธาภิเศก บางขุนเทียน
โรงเรียนทวีธาภิเศก บางขุนเทียน สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1 กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ในซอยแยกถนนบางขุนเทียนชายทะเล แขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร เปิดดำเนินการครั้งแรก วันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 โดยรับทั้งนักเรียนชายและนักเรียนหญิง สีประจำโรงเรียนคือ สีเขียว-ขาว
ในสมัยผู้อำนวยการสำเริง นิลประดิษฐ์ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนทวีธาภิเศก (พ.ศ. 2517 - พ.ศ. 2521) โรงเรียน ได้เปิดรับนักเรียน 2 รอบ เช้า-บ่าย จำนวน 96 ห้องเรียน นักเรียนมีจำนวนมาก พื้นที่โรงเรียน 11 ไร่เศษ ไม่เพียงพอ ต่อการ รับนักเรียน ดังนั้น ในงานคล้ายวันเกิด 17 เมษายน พ.ศ. 2528 ของนายห้างอาทร สังขะวัฒนะ ผู้ให้การอุปถัมภ์โรงเรียน ผู้อำนวยการสำเริง นิลประดิษฐ์ คุณมนูญ ไตรรัตน์ เลขานุการสมาคมศิษย์เก่า พ.ต.อ.(พิเศษ) พลวุฒิ วิเศษสงวน และกรรมการหลายท่าน จึงได้เอ่ยปากขอที่ดินเขตบางขุนเทียน เพื่อขยายขนาดโรงเรียนทวีธาภิเศก
วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 ในงานทวีธาภิเศกสัมพันธ์ 90 ปี ทวีธาภิเศก นายอาทร สังขะวัฒนะ ได้มอบที่ดินจำนวน 50 ไร่ต่อผู้อำนวยการสุชาติ ไชยมะโน ผู้อำนวยการโรงเรียนทวีธาภิเศกในขณะนั้น และในโอกาสต่อมาได้ทำพิธีมอบที่ดินกับนายชวน หลีกภัย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในสมัยนั้น และทำการ จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินแก่กระทรวงการคลัง เมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2528 ผู้บริจาคที่ดินคือนายอาทร และนางไสว สังขะวัฒนะ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างโรงเรียนทวีธาภิเศก 2
วันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2537 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งโรงเรียน ชื่อโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ทวีธาภิเศก 2 และแต่งตั้งนาย กนก จันทร์ขจร ผู้อำนวยการโรงเรียนทวีธาภิเศก ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะ ผู้บริหารโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาทวีธาภิเศก 2 อีกตำแหน่งหนึ่ง เป็นการชั่วคราว
วันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2537 มีพิธีวางศิลาฤกษ์โดย นายสังข์ทอง ศรีธเรศ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในขณะนั้นพื้นที่ทั้ง 50 ไร่ เป็นพื้นที่น้ำเวิ้งว้างมีแนวเขตที่ดินป่าแสม และโกงกางเป็นหย่อม ๆ สภาพพื้นที่ดินเป็นป่าชายเลน ระดับ น้ำลึกประมาณ 1.5 เมตร มีถนนเข้าทางเดียว ต้องผ่านถนนผ่านหมู่บ้านคุณาลัยเข้าไป โรงเรียนมอบหมายให้นายทองปาน แวงโสธรณ์ เป็นประธานดำเนินการถมดินบริเวณที่อยู่ติดหมู่บ้านคุณาลัย 1 งาน เพื่อประกอบพิธี วางศิลาฤกษ์ และนอกจากนั้นยังได้เจรจากับเจ้าของที่ดินข้างเคียง เพื่อขอที่ดินเข้าสู่โรงเรียน โดยเฉพาะ โดยการสนับสนุนของหมู่บ้านคุณาลัยดำเนินการทำถนนได้สำเร็จระยะทาง 670 เมตร กว้าง 6-8 เมตร เป็นที่ดินของ นายกำจัด และนางสังเวียน โตรื่น นายสำราญ และนางจันทร์ทิพย์ แตงอ่อน
วันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2538 กรมสามัญศึกษา โดยนายบรรจง พงศ์ศาสตร์ อธิบดีกรมสามัญศึกษาแต่งตั้ง นายทองปาน แวงโสธรณ์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนทวีธาภิเศก รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ โรงเรียนทวีธาภิเศก 2
ในปัจจุบันนี้ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ทวีธาภิเศก 2 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนทวีธาภิเศก 2 และเปลี่ยนเป็น โรงเรียนทวีธาภิเศก บางขุนเทียน (ท.ภ.ท.) เมื่อปี พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน
จดหมายลูกโซ่
จดหมายลูกโซ่ เดิมนั้นอยู่ในรูปจดหมายที่เขียนด้วยกระดาษ ซึ่งภายในมีข้อความระบุให้ส่งจดหมายไปยังผู้รับรายต่อไป หรือในบางกรณีก็ให้ทำสำเนาเพื่อส่งต่อไปยังผู้รับตามจำนวนที่ระบุไว้ชัดเจน ซึ่งหากคนจำนวนมากหลงเชื่อปฏิบัติไปตามนั้นจะเป็นเหตุให้จดหมายถูกแพร่กระจายออกไปไม่รู้จบ ข้อความอาจขึ้นต้นด้วยคำเชิญชวนให้ส่งต่อหรือการอ้างเหตุผลที่ควรส่งต่อ และอาจลงท้ายด้วยคำอวยพรต่อผู้ที่ปฏิบัติตามที่จดหมายระบุไว้ และ/หรือ คำสาปแช่งหรือข่มขู่ผู้ที่เพิกเฉยไม่ส่งต่อ เพื่อเร้าให้ผู้อ่านกระทำตาม
จดหมายลูกโซ่บางอย่างมีลักษณะหลอกลวงต้มตุ๋นให้ส่งเงิน เช่น คุณเป็นผู้โชคดี หรือมีผู้ส่งเงินมาให้คุณ แต่คุณต้องชำระค่าธรรมเนียม เป็นต้น ซึ่งผิดกฎหมายในหลายประเทศรวมถึงสหรัฐอเมริกา
ปัจจุบันจดหมายลูกโซ่ได้ถูกพัฒนาไปสู่การส่งข้อความผ่านทาง อีเมล, ระบบส่งข้อความทันที (แชต) หรือทาง เว็บบอร์ด เป็นต้น ลักษณะข้อความที่มักถูกเขียนเป็นจดหมายลูกโซ่ เช่น การแจ้งเตือนปัญหาไวรัสคอมพิวเตอร์, แจ้งเตือนว่าผู้ให้บริการฟรีบนอินเทอร์เน็ตจะเริ่มเก็บค่าบริการ, คำแนะนำเพื่อสุขภาพ, คำเตือนเกี่ยวกับอาหาร เครื่องดื่ม หรือสินค้าอุปโภคบริโภคที่ไม่ปลอดภัย, เรื่องสยองขวัญ, การอ้างว่าการส่งต่อนั้นจะก่อให้เกิดการบริจาคทางการกุศล เป็นต้น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นข้อมูลที่เขียนขึ้นโดยมิได้อิงอยู่บนข้อเท็จจริงแต่อย่างใด หรืออาจมีลักษณะเป็นทฤษฎีสมคบคิดที่มีความจริงอยู่เพียงบางส่วนเท่านั้น ข้อความลูกโซ่ในอีเมลหรือในแชตอาจถูกส่งโดยญาติหรือเพื่อน หรือบุคคลที่คุ้นเคย (ที่เชื่อข้อความดังกล่าว แล้วส่งต่อไปยังบุคคลอื่น ๆ รวมทั้งตัวผู้รับ) ซึ่งอาจทำให้ผู้รับเชื่อหรือเกิดความรู้สึกคล้อยตามได้ง่ายกว่าข้อความจากผู้ที่ผู้รับไม่คุ้นเคยหรือไม่ปรากฏผู้ส่ง
เหล็กเส้น
เหล็กเส้น หรือ เหล็กเสริม สำหรับงานคอนกรีตเสริมเหล็กและงานก่ออิฐทั่วไป โดยใช้ในการเพิ่มความสามารถในการรับแรงกับโครงสร้าง
โดยปกติจะแบ่งเหล็กเสริมเป็นสองประเภท คือ
การเลือกใช้ชนิดของเหล็กเส้นข้ออ้อย SD30, SD40, และ SD50 ขึ้นอยู่กับชนิดของโครงสร้างเป็นสำคัญ
ลักษณะของเหล็กเส้นข้ออ้อยที่ดี ต้องมีระยะบั้งที่เท่ากันและสม่ำเสมอตลอดทั้งเส้น ไม่มีสนิมรอยตำหนิ ไม่มีรอยปริและแตกร้าว ชนิดและความแตกต่างของเหล็กเส้น ความยาวโดยปกติที่ขายกันในท้องตลาด คือ 10 ม. แต่อาจจะสั่งพิเศษ เช่น 12 ม. หรือมากกว่านั้นก็ต้องสั่งทำพิเศษ เหล็กข้ออ้อย SD40 DB12 ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 12 มม. หนัก 0.888 กก./ม.
เหล็กข้ออ้อย SD40 DB16 ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 16 มม. หนัก 1.580 กก./ม.
เหล็กข้ออ้อย SD40 DB20 ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 20 มม. หนัก 2.470 กก./ม.
เหล็กข้ออ้อย SD40 DB25 ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 25 มม. หนัก 3.850 กก./ม.
มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (ม.อ.ก.).
ลวดผูกเหล็ก-มีสีดำ ขนาดเดียว คือเบอร์18 เส้นผ่าศูนย์กลาง 1.24 mm. ต้านทานแรงดึงสูงสุด 3000ksc ทนการบิดได้อย่างน้อย 75 รอบ
เหล็กข้ออ้อย
เหล็กกลม
เหล็กเสริม
เกาะเซลีเบส
เกาะเซเลบีส
อ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์น
อ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์น (observer pattern หรือเรียกอีกชื่อว่า พับลิช/ซับสไครบ์ publish/subscribe) เป็นดีไซน์แพตเทิร์นที่ใช้แจ้งเหตุการณ์หรือข้อมูลข่าวสารจากคลาสต้นกำเนิดไปยังคลาสที่สมัครเป็นผู้รับข่าวสาร ตัวอย่างที่เด่นชัดได้แก่การสมัครเป็นสมาชิกรับหนังสือพิมพ์หรือนิตยสาร
โครงสร้างของอ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์นมีส่วนหลักสองส่วนคือ"ผู้ส่งสาร"และ"ผู้รับสาร"
ผู้ส่งสารมีเมธอดหลักคือเมธอดสำหรับเพิ่มและลดผู้รับสาร และเมธอดสำหรับส่งสารไปยังผู้บอกรับข่าวสารทั้งหมด จากตัวอย่างคลาสไดอะแกรมอินเตอร์เฟส Publisher และคลาส NewspaperPublisher มีเมธอด subscribe, remove และ publish ตามลำดับ
ส่วนผู้รับสารจะต้องมีเมธอดสำหรับที่ผู้ส่งสารใช้เรียกเมื่อต้องการส่งข่าวสาร จากคลาสไดอะแกรมอินเตอร์เฟส Subscriber และคลาส Reader มีเมธอด receive ที่ Publisher เรียกใช้เมื่อต้องการส่งข่าวสาร
ภาษาจาวา.
ตัวอย่างโปรแกรมจำลองการทำงานของผู้พิมพ์หนังสือพิมพ์และผู้รับหนังสือพิมพ์ที่มีการทำงานในแบบอ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์น
อินเตอร์เฟส Publisher
คลาส NewspaperPublisher
อินเตอร์เฟส Subscriber
คลาส Reader
การเรียกใช้งาน
ผลการรัน
กรดซัลฟูริก
ซัลเฟอร์
วิหารพาเทนอน
ไทรบุรี
ไทรบุรี (หมายถึง "เมืองแห่งต้นไทร") เป็นชื่อของรัฐเกอดะฮ์เมื่อถูกยกคืนให้ประเทศไทยในช่วงที่ญี่ปุ่นครอบครองบริติชมาลายาในสงครามโลกครั้งที่สอง
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2486 ฮิเดกิ โทโจ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ได้ประกาศว่ารัฐเกอดะฮ์ (พร้อมกับรัฐปะลิส, รัฐกลันตัน และรัฐตรังกานู) จะถูกมอบคืนให้แก่ไทยในฐานะส่วนหนึ่งของพันธมิตรทางทหารที่ลงนามไปเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2484
ตั้งแต่วันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2486 จนกระทั่งญี่ปุ่นยอมแพ้จากสงคราม กลันตัน, ตรังกานู, ไทรบุรี (เกอดะฮ์) และปะลิส อยู่ภายใต้การปกครองของไทย แต่เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2488 ไทรบุรีกับอีกสามรัฐก็ถูกมอบคืนให้แก่อังกฤษ
ผู้คนจากไทรบุรีได้ติดต่อกับผู้คนจากภูเก็ตและนครศรีธรรมราช และทำให้เกิดการแต่งงานระหว่างชาวพุทธกับมุสลิมเป็นจำนวนมาก
กาลพฤกษ์
อัลซิโอเน่
อัลซิโอเน่ (ภาษาอังกฤษ: Alcyone ภาษากรีก: Ἁλκυόνη) เป็นสตรีกึ่งเทพในตำนานเทพปกรณัมกรีก และบางครั้งเชื่อว่าเป็นหนึ่งในพลีเอเดส (Pleiades) อีกด้วย แต่บ่อยครั้งที่เชื่อว่านางเป็นพระธิดาของเทพเอโอรัส (Aeolus) เทพแห่งสายลม และเป็นพระมเหสีของกษัตริย์ซีอิกซ์ (Ceyx) นางยังมีพระโอรสนามอีออสโฟรัส (Eosphorus) กษัตริย์แห่งเมืองเธสซาลี (Thessaly) พวกนางใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข จนกระทั่งกษัตริย์ซีอิกซ์เสียชีวิตในอุบัติเหตุเรือแตก อัลซิโอเน่ (ชื่อของนางแปลว่า "ราชินีผู้ขจัดปัดเป่าพายุ") ได้โดดลงทะเล แต่ด้วยความสงสาร เหล่าทวยเทพจึงเปลี่ยนร่างของทั้งสองให้เป็นนกฮัลเชียน (halcyon) นกศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อว่ามีอำนาจทำให้ทะเลและคลื่นสงบได้ และเมื่ออัลซิโอเน่สร้างรังของนางที่ชายฝั่งทะเล คลื่นน้ำก็พังทลายรังนั้น เทพเอโอรัสจึงหยุดสายลมและทำให้คลื่นทะเลสงบเป็นเวลาเจ็ดวันทุกปีเพื่อที่นางจะได้วางไข่ และวันนี้ก็ได้กลายมาเป็นวันแห่งฮัลเชียน ซึ่งเป็นวันที่ไม่มีลมพายุ และนกฮัลเชียนก็กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความสงบราบรื่น
วิเวก
วิเวก ในทางพระพุทธศาสนา หมายถึง ความสงัด ความปลีกออก เป็นความสงัดกาย สงัดใจ และสงบ อุปธิ (กิเลสอย่างหยาบที่ทำให้สร้างกรรมทางกาย วาจา) ทั้งปวง
วิเวก 3.
กายวิเวกนั้น บางทีพระพุทธเจ้าอาจไม่ได้สรรเสริญการอยู่ในป่าห่างไกลเพียงผู้เดียว เนื่องจาก ทรงห้ามพระอุบาลีเมื่อครั้งทูลขอเข้าไปในป่าเพียงผู้เดียว ทรงให้เหตุผลว่า การอยู่ป่าเพียงผู้เดียว มีโทษ2ประการ คือ 1.กลัวจนฟุ้งซ่าน 2.ไม่ประพฤติสำรวมเพราะไม่มีใครเห็น เนื่องจากพระองค์ทรงตั้งชุมชนสงฆ์ขึ้นมา เพื่อให้ช่วยเหลือกันเป็นกัลยาณมิตรกันในการบำเพ็ญเพียรปฏิบัติธรรมเพื่อให้บรรลุมรรคผลนิพพาน แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าไม่มีกัลยามิตรเลยมีแต่ปาปมิตร ทรงสรรเสริญการไปผู้เดียวดุจนอแรดประเสริฐกว่า ซึ่งในเรื่องนี้มีการสันนิษฐานว่า อาจเพราะทรงทราบว่าพระอุบาลีจะเป็นเอกทัคคะผู้ทรงพระวินัย จึงทรงห้ามเพื่อให้พระอุบาลีอยู่ท่ามกลางกลุ่มสงฆ์เพื่อให้เข้าใจหลักวินัย
อุปธิวิเวกหมายถึงสังขารุเปกขาญาณ อันมีความหมายว่า การวางเฉยในการปรุงแต่งทั้งหลาย อธิบายว่า สิ่งทั้งหลายมีปกติวุ่นวาย เช่น สัตว์ทั้งหลายก็ต่างเข่นฆ่ากินกันเป็นอาหารจากสัตว์ที่มีกำลังมากกว่า เเต่เพราะมนุษย์ใช้ศีลธรรมบ้าง ใช้ระบบการปกครองบ้าง เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย จึงทำให้สังคมเหมือนเป็นปกติ แต่เมื่อเกิดความวุ่นวายโกลาหลขึ้น ก็เรื่องปกติ เพราะธรรมดาสภาวะดั้งเดิมของสิ่งปรุงแต่งทั้งหลายนั้นวุ่นวายโกลาหล และการสงบใจท่ามกลางความวุ่นวายได้ คืออุปธิวิเวก เช่น นิทานธรรมบท ที่กล่าวถึงพระสงฆ์กลุ่มหนึ่งอยู่ในป่า เจริญจิตภาวนาจนจิตใจสงบจนคิดว่าบรรลุธรรมแล้ว จึงออกจากป่าเพื่อมาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า แต่เมื่อเข้าเมืองมาเจอความวุ่นวาย จิตใจมีกลับแต่ความวุ่นวายและเต็มไปด้วยอารมณ์ต่างๆ จึงทราบว่าตนเองยังไม่บรรลุธรรม เพราะยังมีอาสวะกิเลสคืออนุสัยกิเลส เป็นต้น
นอกจากนี้ยังมี วิเวก 5 มีความหมายอย่างเดียวกับ นิโรธ 5
แอสเทรีย
ตามตำนานเทพปกรณัมกรีก เทพีแอสเทรีย  เป็นพระธิดาของเทพซุส (Zeus) และไททันเธมีส (Themis) หรือเป็นพระธิดาของเทพีอีออส (Eos) และเทพแอสทรีอัส (Astraeus) พระนามของนางมีความหมายว่า "ดวงดาวหญิงสาว" นางและพระมารดาของนางเป็นบุคคลาธิษฐานของความยุติธรรม เทพีแอสเทรียเป็นเทพองค์สุดท้ายที่ใช้ชีวิตร่วมกับมนุษย์ให้ช่วงยุคทอง และในขณะที่มนุษย์เริ่มมีความเลวร้ายมากขึ้น นางก็ยังเป็นเทพองค์สุดท้ายที่อยู่บนโลก ก่อนที่จะกลับขึ้นสวรรค์และกลายเป็นกลุ่มดาวหญิงสาว หรือกลุ่มดาวกันย์ (Virgo) คันชั่งแห่งความยุติธรรมของนางก็กลายเป็นกลุ่มดาวคันชั่ง หรือกลุ่มดาวตุลย์ (Libra) ที่อยู่ข้างกัน
ในการคำนวณและดิจิตอลอิเล็กทรอนิกส์ เคาวน์เตอร์ คืออุปกรณ์เก็บจำนวนครั้งของเหตุการณ์บางอย่าง บางครั้งเคาวน์เตอร์สามารถแสดงผลได้ด้วย
Synchronous Counter.
Synchronous Counter (Parallel Counter) เป็นวงจรพื้นฐานที่นิยมใช้กันมากในปํจุบันนี้ก็คือ "วงจรนับ" เนื่องจากวงจนับเป็นส่วนหนึ่งของวงจรที่มีอยู่ทั่วไปมากมาย เช่น วงจรวัดขนาดของสัญญาณ วงจรวัดคามถี่ นาฬิกาดิจิตอล และวงจรต่างๆในโรงงานอุตสาหกรรม เป็นต้น วงจรนับจะมีอยู่สองแบบคือ วงจรนับแบบไม่เข้าจังหวะ (Asynchronous Counter) และ วงจรนับแบบเข้าจังหวะ (Synchronous Counter)
วงจรนับแบบเข้าจังหวะ (Synchronous Counter).