pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ราชอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ คืออาณาจักรลาวล้านช้างที่ตั้งอยู่ทางต้นใต้ของประเทศลาวในปัจจุบัน ดำรงอยู่ในช่วงเวลาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2256 ถึง พ.ศ. 2489 เป็นเวลา 236 ปี อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ตกเป็นประเทศราชของไทยจนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อฝรั่งเศสเข้ามาครอบครองบริเวณประเทศลาวทั้งหมด จำปาศักดิ์ถูกยุบรวมเข้ากับอาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง กลายมาเป็นราชอาณาจักรลาว เมื่อปี พ.ศ. 2489
สมัยเอกราช.
เมื่อพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราชแห่งนครเวียงจันทน์เสด็จสวรรคต ไม่มีพระราชบุตรสืบราชสมบัติ พระยาเมืองจันผู้เป็นเสนาบดีได้ชิงเอาราชสมบัติ และจะเอานางสุมังคลา พระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราช ซึ่งเป็นแม่หม้ายและมีลูกในครรภ์ขึ้นเป็นเมีย แต่นางไม่ยอมจึงหนีไปขอความช่วยเหลือจากพระครูยอดแก้วโพนสะเม็ก พระครูจึงพาญาติโยมของตนประมาณ 3,000 คนและนางสุมังคลาหนีออกจากเวียงจันทน์ไปซ่อนอยู่ที่ ภูซ่อง่อ ห่อคำ เมืองบริคัณฑนิคม แล้วจึงให้กำเนิดบุตรชื่อว่าเจ้าหน่อกษัตริย์ ต่อมาภายหลังได้อพยพไปอยู้ที่บ้านงิ้วพันลำโสมสนุก
ต่อมานางแพงเจ้าเมืองจำปาศักดิ์ จึงได้อาราธนาพระครูยอดแก้วมาปกครองบ้านเมืองแทน แต่ไม่นานต่อมาพระครูก็ให้คนไปเชิญเอาเจ้าหน่อกษัตริย์ มาทำพิธีอภิเษกเป็นกษัตริย์ครองนครจำปาศักดิ์ในปี พ.ศ. 2257 ทรงพระนามว่า สมเด็จพระเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูร พระองค์จึงได้ประกาศอาณาเขตแยกออกจากเวียงจันทน์ นับตั้งแต่เมืองมุกดาหาร เมืองนครพนม เมืองสุวรรณภูมิ เมืองยโสธร เมืองเชียงแตง เมืองสาละวัน เมืองศรีนครเขต เมืองคำทอง เมืองตะโปน เมืองอัตตะปือ เมืองโขงเจียม เมืองดอนมดแดง เมืองศรีจำปัง เมืองรัตนบุรี เป็นต้น
เมื่อสมเด็จพระเจ้าสร้อยศรีสมุทร เสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2281 เจ้าไชยกุมารพระราชโอรสจึงเสด็จขึ้นครองราชย์ แลแต่งตั้งให้เจ้าธัมมเทโว พระราชอนุชาให้เป็นเจ้าอุปราช ต่อมากองทัพไทยได้ยกมาตีเวียงจันทน์ใน พ.ศ. 2321 ได้ยกกองทัพผ่านมาทางเมืองจำปาศักดิ์ และตีเอาเมืองจำปาศักดิ์ได้โดยง่าย เพราะสมเด็จพระเจ้าไชยกุมารยอมออกมาอ่อนน้อมโดยไม่มีการต้อสู้ นครจำปาศักดิ์ที่แยกตัวออกจากเวียงจันทน์และรักษาเอกราชได้เพียง 64 ปี ก็สูญเสียเอกราชให้แก่ฝ่ายไทย เช่นเดียวกับเวียงจันทน์และหลวงพระบาง
สมัยภายใต้การปกครองของไทย.
หลังอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ตกเป็นประเทศราชของไทยแล้ว ต่อมาในปี พ.ศ. 2334 ได้เกิดกบฏขึ้นในนครจำปาศักดิ์ทำให้เจ้าไชยกุมารต้องเสด็จหนีแล้วไปสวรรคตในป่า แต่ท้าวฝ่ายหน้าแห่งบ้านสิงห์ท่า (เมืองยโสธร) กับพระปทุมสุรราช (คำผง) เจ้าเมืองเมืองอุบล ได้ยกกองกำลังไปปราบกบฏและตีเอาเมืองจำปาศักดิ์คืนมาได้ ทำให้ท้าวฝ่ายหน้าได้รับแต่งตั้งจากไทยให้เป็นพระประเทศราชครองนครจำปาศักดิ์มีนามว่า พระวิไชยราชขัตติยวงศา
เมื่อพระวิไชยราชขัตติยวงศาถึงแก่กรรมใน พ.ศ. 2350 ฝ่ายไทยจึงได้แต่งตั้งเจ้านู พระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าไชยกุมาร ขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน แต่ก็ถึงแก่พิราลัย หลังรับสุพรรณบัตรเจ้าเมืองได้เพียง 3 วัน ฝ่ายไทยจึงได้แต่งตั้งให้เจ้าหมาน้อย โอรสของเจ้าอุปราชสุริโย เป็นเจ้านครจำปาศักดิ์ ต่อมาเกิดกบฏอ้ายสาเกียดโง้งขึ้นในเมือง ทำให้เจ้าหมาน้อยถูกส่งตัวลงไปยังกรุงเทพฯ และได้ถึงแก่กรรมที่กรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2370 เจ้าราชบุตรโย้ โอรสของเจ้าอนุวงศ์ ที่มีความชอบจากการปราบกบฏอ้ายสา จึงได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้านครจำปาศักดิ์ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์กบฏเจ้าอนุวงศ์ขึ้น เจ้าราชบุตรโย้จึงถูกเจ้าฮุยจับตัวส่งให้แก่ทางกรุงเทพฯ เจ้าฮุยจึงได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้านครจำปาศักดิ์ใน พ.ศ. 2371
เมื่อเจ้าฮุยถึงแก่พิราลัยใน พ.ศ. 2384 เจ้านาคผู้เป็นอุปราชจึงได้ครองเมืองสืบแทน จนถึงแก่พิราลัยด้วยอหิวาตกโรคใน พ.ศ. 2396 ทางฝ่ายไทยจึงได้แต่งตั้งเจ้าคำใหญ่ ผู้เป็นโอรสของเจ้าฮุย ขึ้นเป็นเจ้านครจำปาศักดิ์ มีนามว่า เจ้ายุติธรรมธร (คำใหญ่) จนถึง พ.ศ. 2402 ก็ถึงแก่กรรม เจ้าคำสุกผู้เป็นอนุชาจึงได้เป็นเจ้านครจำปาศักดิ์สืบแทน มีพระนามว่า เจ้ายุติธรรมธร (คำสุก) พระองค์ได้ส่งบุตรชายทั้ง 3 ไปยังกรุงเทพฯจนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ทั้งสามคนได้แก่ เจ้าราชดนัย (หยุย) เจ้าศักดิ์ประสิทธิ์ (เจ้าเบง) และเจ้าศักดิ์ประเสริฐ (เจ้าอุย)
เมื่อเกิดกรณีพิพาทไทย-ฝรั่งเศส ฝ่ายไทยได้ยกดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงให้แก่ฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2446 เมื่อเจ้ายุติธรรมธร (คำสุก) ถึงแก่พิราลัย เจ้าราชดนัย (หยุย) ก็ได้รับแต่งตั้งจากฝรั่งเศสให้เป็นผู้ว่าการนครจำปาศักดิ์ ดังนั้นอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์จึงมีฐานะเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส
ลำดับกษัตริย์และเจ้าผู้ครองนคร.
ผู้ปกครองอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ก่อนปี พ.ศ. 2322 อันเป็นปีที่เสียเอกราชแก่อาณาจักรสยามนั้น มีสถานะเป็นพระมหากษัตริย์ของอาณาจักรเอกราช นับตั้งแต่ พ.ศ. 2322 เป็นต้นไปถือว่าเป็นเจ้าผู้ครองนคร ยกเว้นผู้ครองนครองค์ที่ 3 ที่เป็นแค่ชั้นขุนนางสยาม ที่มีบรรดาศักดิ์ คือ พระประเทศราช มิได้เป็นกษัตริย์หรือเจ้าครองนครแต่อย่างใด เนื่องจากสถานะของอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์เป็นประเทศราชของอาณาจักรสยาม ในบางสมัยปรากฏว่าเมื่อเจ้าผู้ครองนครถึงแก่พิราลัย เจ้าอุปราชจะเป็นผู้รักษาราชการไปก่อนจนกว่าจะมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งลงมาจากกรุงเทพมหานคร
ฮอนด้า ฟิต (แจ๊ส)
อาณาจักรลาวล้านช้าง
นครจำปาสัก
ราชอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์
ราชอาณาจักรลาวล้านช้าง
ปาปิญอง มิว
ปาปิญอง มิว ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ มีบทบาทอย่างมากในภาคแซงค์ทัวรี่
ขณะที่อาริเอส มู เข้าไปในปราสาทปูยักษ์ เหล่าสเป็คเตอร์ที่นำโดยไซคลอปส์ คีกันต์ก็ปรากฏตัวขึ้น มูซึ่งขยับตัวไม่ได้กำลังจะถูกคีกันต์เล่นงาน แต่มีเสียงหนึ่งขวางขึ้นจากด้านหลัง โดยบอกว่า ตนจะเป็นผู้จัดการกับมูเอง คีกันต์แรกทีเดียวไม่ยอมทำตาม แต่ก็มิกล้าขัดเจ้าของเสียงนั้น คือ ปาปิญอง มิว เมื่อคีกันต์และเหล่าสเป็คเตอร์ไปหมดแล้ว มิวซึ่งใช้ไซโคคิเนซิสมัดตัวมูไว้อยู่ ได้ปล่อยตัวมูลง มูจึงพบว่าศัตรูในครั้งนี้เป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดที่เป็นกองอะไรสักอย่างที่ขยับได้ พูดได้ และเจ้ากองนั้นได้ปล่อยสารบางอย่างออกมาชื่อ อั๊กลี่ อีรัพชั่น
จากนั้นก็มีหนอนขนาดยักษ์ที่มีฟันแหลมคมกระโดดออกมาจากกองประหลาดนั่น เจ้าหนอนได้ปล่อยเส้นไยไหมชื่อ ซิลด์กี้ สเลด ออกมาพันร่างของมูไว้จนไม่อาจขยับได้และสลบไป เพราะปาปิญอง มิว ต้องการเวลาสักครู่เพื่อพัฒนาร่างให้สู่ร่างที่สุดยอด ขณะนั้นมูที่ถูกไยไหมมัดตัวจนไม่อาจทำอะไรได้ ชิริวได้วิ่งผ่านมา และสัมผัสได้เพียงพลังคอสโม่อ่อน ๆ ก็ไม่สงสัยและวิ่งผ่านไป
มูรวบรวมพลังทะลวงตัวเองออกมาจากไยไหมได้สำเร็จ บนเพดานปราสาทปรากฏดักแด้ขนาดใหญ่ ที่บอกว่า ขอเวลาสักครู่เพื่อที่จะพัฒนาร่างกาย มูจึงรู้ว่า สเป็คเตอร์ตนนี้ไม่ใช่สเป็คเตอร์ธรรมดา ๆ ทั่วไป หากแต่มันเปลี่ยนแปลงร่างตัวเองได้ เหมือนวงจรชีวิตของผีเสื้อ
ในที่สุดร่างที่แท้จริงของปาปิญอง มิว ก็ปรากฏออกมา มิวมีพลังไซโคคิเนซิสเหมือนมู และใช้พลังนี้เล่นงานมู จนมูต้องหายตัวอยู่หลายครั้ง แต่มิวก็ใช้แฟร์รี่ คือ ผีเสื้อโลกันต์ ตามหาตัวมูจนเจอในที่สุด มิวใช้พลัง แฟร์รี่ สลองกิ้ง จัดการกับมู ในที่สุดมูต้องใช้ท่าไม้ตายใหม่คือ คริสตัล เน็ท ดักจับฝูงผีเสื้อของมิวติดกับตาข่ายแก้ว เมื่อทั้งมิวและฝูงผีเสื้อไม่อาจขยับได้แล้ว จึงถูกมูจัดการด้วยท่าไม้ตาย สตาร์ไลท์ เอ็กทิงชั่น แต่กระนั้นก็ยังหลงเหลือแฟร์รี่อยู่อีกตัว ซึ่งจะบินตามเหล่าสเป็คเตอร์และคนทั้งหมดในแซงค์ทัวรี่รายงานสถานการณ์ให้ราดาแมนทีสและแพนโดร่าได้ทราบ
ปาปิญอง มิว เป็นสเป็คเตอร์ที่แปลกไปกว่าสเป็คเตอร์ตนอื่น ๆ ด้วยการมีถึง 4 ร่าง โดยร่างสุดท้ายที่สมบูรณ์แล้ว สวมชุดเซอร์พลิสปาปิญอง คือ ผีเสื้อ นั่นเอง
สเคลลิตัน มาคิโน
สเคลลิตัน มาคิโน่  เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส มีบทบาทเป็นสีสันในภาคอินเฟอร์โน่
มาคิโน่ เป็นเพียงพลทหารธรรมดา ๆ ในยมโลก มีหน้าตาประหลาดคล้ายมนุษย์ต่างดาว รูปร่างผอม ตัวเล็ก หัวล้านเลี่ยน หูกาง ทำหน้าที่นำพาคนตายไปสู่วิหารตัดสินโทษและบอกให้ทุกคนเงียบ เพราะบัลร็อค รูเน่ ผู้พิพากษาที่ทำหน้าที่นี้แทนกริฟฟอน มีนอส เป็นผู้ไม่ชอบเสียงดังเป็นอย่างยิ่ง
แต่เมื่อเซย่าและชุนข้ามฟากมาถึง มาคิโน่มาพบและบอกให้ทั้ง 2 เงียบ แม้แต่จะหายใจหรือจะจามจะไอเสียงดังก็ไม่ได้ แต่เซย่าไม่เชื่อและแกล้งทำเสียงดังจนมาคิโน่เผลอตัวตะโกนเสียงดังออกมาเอง เมื่อรูเน่ปรากฏตัวขึ้น รูเน่ได้สั่งให้มาคิโน่เงียบเสียง มิคิโน่ตัวสั่นด้วยความกลัวพร้อมระล่ำระลักว่าต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว แต่เสียงเมื่อตะกี้ไม่ใช่ตนทำ และเดินออกไป แต่แล้วจู่ ๆ มิคิโน่ก็ทะเล่อทะล่าวิ่งเข้ามาตะโกนด้วยเสียงดังว่า ขณะนี้มีรายงานว่าเซนต์แห่งอาธีน่าข้ามแม่น้ำมาในวิหารตัดสินโทษแล้ว รูเน่จึงใช้แส้ไฟเออร์ วิป รัดตัวมาคีโน่ไว้ และเมื่อสะบัดแส้ออก ปรากฏว่าร่างของมาคิโน่ถูกตัดเป็นชิ้น ๆ ทันทีจากแส้
มาคิโน่ เป็นพลทหารเดินเท้า ชุดเซอร์พลิสที่สวมเป็นรูปสเคลลิตัน หรือ โครงกระดูก มีเคียวขนาดใหญ่เป็นอาวุธ
สเคลลิตัน มารูคิโน่
โชติ แพร่พันธ์
ขยะ
เรียวโกะ ฮิโระซุเอะ
เรียวโกะ ฮิโระซุเอะ  เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 ในเมืองโคจิ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักแสดง-นักร้อง ชาวญี่ปุ่น มีผลงานทั้งการแสดงละคร, ภาพยนตร์, โฆษณา และการร้องเพลง
เรียวโกะ เข้าวงการมาด้วยการประกวดโมเดลของ P&amp;G ในปี 1994 และชนะการประกวดมาด้วยวัยเพียง 14 ปี
วัดพร้าว (จังหวัดตาก)
วัดพร้าว ตั้งอยู่ที่บ้านวัดพร้าว ตำบลหนองหลวง อำเภอเมือง จังหวัดตาก สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีพื้นที่ 3 ไร่เศษ อยู่ติดกับแม่ปิง มีธรณีสงฆ์สองแปลง พื้นที่ 12 ไร่เศษ
วัดพร้าว สร้างเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2396 ต่อมาทางคณะสงฆ์ และข้าราชการได้ให้รวมวัดดอนไชยเข้าเป็นวัดเดียวกันกับวัดพร้าว เมื่อปี พ.ศ. 2489 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2501 อุโบสถสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2401 มีขนาดกว้าง 5 เมตร ยาว 8 เมตร ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2509 มีขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร หอสวดมนต์สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2476 มีขนาดกว้าง 6 เมตรยาว 14 เมตร นอกจากนี้ยังมีหอระฆัง ศาลาบาตร วิหาร และศาลาบำเพ็ญกุศล
เทมส์
เทมส์ หรือ เธมส์ (Thames) อาจหมายถึง
ซีฮอร์ส ไบอัน
ซีฮอร์ส ไบอัน ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้าสมุทรโปเซดอน เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ ทำหน้าที่พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ
เมื่อเพกาซัส เซย่า วิ่งไปถึงเสาค้ำมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ ได้ปล่อยหมัดดาวตกพุ่งไปที่เสา แต่ถูกมือของไบอันรับเอาไว้ เซย่าพยายามปล่อยหมัดเข้าใส่ไบอัน แต่ถูกพลังป้องกันของไบอันกันไว้ได้หมด ด้วยการหมุนมืออย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นกระแสอากาศ ไบอันใช้ได้ท่าไม้ตาย ก็อด บรีส ซึ่งเป็นเพียงการหายใจออกใส่เซย่า และใช้ท่าไม้ตายสูงสุด ไรซิ่ง บีโลว์ ส่งเซย่าลอยไปจนถึงผิวน้ำ เซย่าได้รำพันว่า ไบอันมีพลังไม่แพ้โกลด์เซนต์เลย
แต่เซย่ารวบรวมพลังกลับมาสู้ใหม่ และสามารถเจาะกระแสอากาศป้องกันของไบอันได้ และระเบิดพลังคอสโมออกมาจนชุดเพากาซัสคล็อธเปล่งประกายสีทองออกมา และในที่สุดเซย่าก็สามารถล้มซีฮอร์ส ไบอัน ลงได้
สเกล.
ไบอันสวมชุดสเกลรูปม้าน้ำ หรือ ฮิปโปแคมปัส ซึ่งเป็นม้าที่มีท่อนล่างเป็นปลา เป็นพาหนะของโปเซดอน ในเทพนิยายกรีก
ซีฮอร์ส ไบรอัน
แม่น้ำเทมส์
แม่น้ำเทมส์ ( - ออกเสียง : tɛmz) เป็นแม่น้ำใหญ่ที่ไหลในอังกฤษตอนใต้ และเป็นที่รู้จักมากที่สุดเพราะแม่น้ำไหลผ่านใจกลางกรุงลอนดอน นอกจากนี้ แม่น้ำยังไหลผ่านเมืองอื่น ๆ เช่น เมืองอ็อกซ์ฟอร์ด รีดดิง และ วินด์เซอร์ เป็นต้น
หุบเขาเทมส์ ส่วนหนึ่งของอังกฤษ อยู่ตรงกลางแม่น้ำระหว่างออกซฟอร์ด และ ลอนดอนตะวันตก ถูกตั้งชื่อตามแม่น้ำแห่งนี้
เธมส์
หองจูเปียน
หลิว เปี้ยน (; สำเนียงฮกเกี้ยนว่า "เล่าเปียน"; ค.ศ. 176 – 6 มีนาคม ค.ศ. 190) เป็นเจ้าชายในราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของประเทศจีน เป็นที่รู้จักด้วยพระนาม "หฺวังจื่อเปี้ยน" (皇子辯; ฮกเกี้ยนว่า "หองจูเปียน"; แปลว่า "ราชบุตรเปี้ยน/เปียน")
หฺวังจื่อเปี้ยนเป็นพระโอรสของฮั่นหลิงตี้ (漢靈帝; ฮกเกี้ยนว่า "ฮั่นเลนเต้") จักรพรรดิพระองค์ที่ 12 ของราชวงศ์ กับเหอหฺวังโฮ่ว (何皇后; ฮกเกี้ยนว่า "โฮฮองเฮา"; แปลว่า "ราชเทวีเหอ/โฮ") เมื่อพระบิดาสวรรคตแล้ว หฺวังจื่อเปี้ยนขึ้นครองราชย์ต่อเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 13 ของราชวงศ์ ทรงพระนาม "ฮั่นเช่าตี้" (漢少帝; แปลว่า "จักรพรรดิเช่าแห่งฮั่น") และทรงอยู่ในตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 189 จนถึงวันที่ 28 กันยายน ปีเดียวกัน เนื่องจากทรงถูกขุนพลต่ง จั๋ว (董卓; ฮกเกี้ยนว่า "ตั๋งโต๊ะ") ถอดจากราชสมบัติลงเป็น "หงหนงหวัง" (弘農王; แปลว่า "เจ้าชายแห่งหงหนง") แล้วตั๋งโต๊ะก็ตั้งพระอนุชาร่วมพระบิดา คือ หฺวังจื่อเสีย (皇子協; ฮกเกี้ยนว่า "หองจูเหียบ"; แปลว่า "ราชบุตรเสีย/เหียบ") ขึ้นเป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่แทน
หองจูเปียนประสูติใน ค.ศ. 176 พระบิดา คือ หลิว หง (劉宏) ซึ่งขึ้นครองราชย์เป็นฮั่นหลิงตี้ พระมารดา คือ เหอชื่อ (何氏; ฮกเกี้ยนว่า "โฮสี"; แปลว่า "นางเหอ/โฮ") ในเวลาที่ประสูตินั้น หองจูเปียนเป็นพระโอรสพระองค์เดียวของพระเจ้าฮั่นเลนเต้ เพราะพระองค์อื่น ๆ สิ้นพระชนม์ไปแต่ยังทรงพระเยาว์ ซึ่งเป็นเหตุให้พระเจ้าเลนเต้รับสั่งให้นักบวชในลัทธิเต๋านาม ฉื่อ จื๋อเหมี่ยว (史子眇) นำหองจูเปียนไปเลี้ยงไว้ เพื่อป้องกันโชคร้ายเหมือนพระโอรสพระองค์ก่อน ๆ และพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้แก่หฺวังจื่อเปี้ยนว่า "ฉื่อโหว" (史侯; แปลว่า "โหว(แซ่)ฉื่อ")
การประสูติของหฺวังจื่อเปี้ยน ทำให้พระมารดา คือ เหอชื่อ ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดินีมเหสี ตำแหน่ง "หฺวังโฮ่ว" (皇后; ฮกเกี้ยนว่า "ฮองเฮา"; แปลว่า "ราชเทวี") เรียกว่า "เหอหฺวังโฮ่ว" (ราชเทวีเหอ) การสถาปนามีขึ้นใน ค.ศ. 180
ต่อมาใน ค.ศ. 181 พระสนมพระองค์หนึ่งของฮั่นหลิงตี้ คือ หวังชื่อ (王氏; ฮกเกี้ยนว่า "อองสี"; แปลว่า "นางหวัง/ออง") ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์ว่า "หวังเหฺม่ย์เหริน" (王美人; ฮกเกี้ยนว่า "อองบิหยิน"; แปลว่า "เหฺม่ย์เหริน/บิหยิน(แซ่)หวัง/ออง") ประสูติพระโอรสอีกพระองค์ให้แก่พระเจ้าฮั่นเลนเต้ คือ หองจูเหียบ ทำให้พระนางโฮเฮาริษยา และวางยาพิษหวังเหฺม่ย์เหรินจนหวังเหฺม่ย์เหรินถึงแก่ความตาย พระมารดาของฮั่นหลิงตี้ คือ ต่งไท่โฮ่ว (董太后; ฮกเกี้ยนว่า "ตังไทเฮา/ไทฮอ"; แปลว่า "มหาเทวีต่ง/ตัง") จึงทรงนำหองจูเปียนผู้เป็นหลานไปเลี้ยงดูแทน เป็นเหตุให้พระเจ้าเลนเต้พระราชทานบรรดาศักดิ์แก่หฺวังจื่อเสียว่า "ต่งโหว" (董侯; แปลว่า "โหว(แซ่)ต่ง")
เมื่อผู้คนเรียกร้องให้พระเจ้าเลนเต้ทรงกำหนดรัชทายาท ฮั่นหลิงตี้ทรงลังเลระหว่างหองจูเปียน กับหองจูเหียบ เพราะหองจูเปียนทรงด้อยความสามารถ มีพระนิสัยเหลาะแหละ ไม่อาจเป็นที่เคารพนับถือของราษฎรได้ พระเจ้าเลนเต้มีพระประสงค์จะให้หองจูเหียบได้เป็นรัชทายาทมากกว่า แต่ก็ทรงพระวิตกว่า ถ้าทรงเลือกหองจูเปียน พระมารดาของหฺวังจื่อเปี้ยน คือ พระนางโฮเฮา กับพระเชษฐาของพระนาง คือ เหอ จิ้น (何進; ฮกเกี้ยนว่า "โฮจิ๋น") ซึ่งคุมกองทัพในตำแหน่ง "ต้าเจียงจฺวิน" (大將軍; แปลว่า "แม่ทัพใหญ่") จะต้องเข้ามาก้าวก่ายเป็นแน่ สุดท้ายแล้ว พระเจ้าเลนเต้จึงทรงปล่อยให้ตำแหน่งรัชทายาทว่างไว้เช่นนั้น
ใน ค.ศ. 189 ฮั่นหลิงตี้ประชวรหนัก ทรงฝากฝังหฺวังจื่อเสียไว้กับขันทีคนสนิท คือ เจี่ยน ชั่ว (蹇碩; ฮกเกี้ยนว่า "เกียนสิด") ให้เจี่ยน ชั่ว ช่วยอุปถัมภ์ค้ำชูด้วย ครั้นสิ้นฮั่นหลิงตี้แล้ว เจี่ยน ชั่ว พยายามล่อลวงให้เหอ จิ้น เข้ามาในพระราชวัง จะได้ฆ่าเหอ จิ้น เปิดทางสะดวกให้หฺวังจื่อเสียได้ขึ้นครองราชย์ แต่ไม่สำเร็จ เหอ จิ้น ชิงสถาปนาหฺวังจื่อเปี้ยน พระชันษา 13 ปี ขึ้นเป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่ได้ก่อน โดยมีเหอ จิ้น ในฐานะต้าเจียงจฺวิน (แม่ทัพใหญ่) กับยฺเหวียน เหว่ย์ (袁隗) ในฐานะไท่ฟู่ (太傅; แปลว่า "ครูใหญ่" เป็นชื่อตำแหน่งชั้นสูงในราชสำนัก) ช่วยกันสำเร็จราชการแทนพระองค์ ส่วนน้องสาวของเหอ จิ้น คือ เหอหฺวังโฮ่ว ผู้เป็นสมเด็จพระชนนี ช่วยทำนุบำรุงประคองราชการแผ่นดิน
เหอ จิ้น เอง เมื่อทราบว่า เจี่ยน ชั่ว ประสงค์จะเอาชีวิตตนแล้ว ในฤดูร้อน ค.ศ. 189 เหอ จิ้น ก็จับเจี่ยน ชั่ว ประหาร หลายเดือนให้หลัง ยฺเหวียน เช่า (袁紹; ฮกเกี้ยนว่า "อ้วนเสี้ยว") เสนอให้เหอ จิ้น ปราบปรามกลุ่มขันทีในราชสำนัก เพื่อรวบอำนาจ แต่เหอหฺวังโฮ่วทรงคัดค้าน เหอ จิ้น จึงเลื่อนแผนการออกไปก่อน แล้วเรียกขุนพลในภูมิภาคให้นำทัพเข้าพระนครลั่วหยาง (洛阳; ฮกเกี้ยนว่า "ลกเอี๋ยง") มาปราบปรามขันทีแทน ด้วยหวังว่า กลุ่มอำนาจจากภูมิภาคจะทำให้เหอหฺวังโฮ่วจะทรงเลิกคัดค้านได้ แต่เหอหฺวังโฮ่วก็ยังทรงอยู่ฝ่ายขันที ส่วนกลุ่มขันที เมื่อทราบถึงเจตนาของเหอ จิ้น แล้ว ก็ปลอมพระเสาวนีย์เหอหฺวังโฮ่วเรียกเหอ จิ้น เข้ามาในพระราชฐาน และซุ่มทำร้ายเหอ จิ้น จนเหอ จิ้น ถึงแก่ความตาย
เมื่อเหอ จิ้น ถูกลอบฆ่าเช่นนั้น ผู้ใต้บัญชาของเหอ จิ้น คือ ยฺเหวียน เช่า, ยฺเหวียน ชู่ (袁術; ฮกเกี้ยนว่า "อ้วนสุด"), อู๋ ควง (吳匡), จาง จาง (張璋), และคนอื่น ๆ นำสรรพกำลังบุกเข้าพระราชวังไปประหารขันทีทั้งสิ้น แต่ก็ได้ประหารบุคคลอื่น ๆ ที่คล้ายขันทีไปด้วย เช่น บุรุษที่ไม่ไว้เครา ทำให้หลาย ๆ คนต้องเปลื้องกางเกงต่อหน้าทหารที่กำลังโกรธเกรี้ยว เพื่อแสดงให้เห็นว่า ไม่ได้ถูกตอนอวัยวะเพศ มิได้เป็นขันที ในเวลาชุลมุนนั้นเอง ขันทีจับเหอหฺวังโฮ่ว หฺวังจื่อเปี้ยน และหฺวังจื่อเสีย เป็นองค์ประกัน และพยายามหลบหนีออกจากพระราชวัง ขุนพลหลู จี๋ (盧植; ฮกเกี้ยนว่า "โลติด") สกัดขันทีตฺวั้น กุย (段珪) และช่วยเหอหฺวังโฮ่วไว้ได้ ส่วนหฺวังจื่อเปี้ยนและหฺวังจื่อเสียถูกพาออกนอกพระราชวัง นอกจากนี้ เหอ เหมียว (何苗) น้องชายของเหอจิ้น ที่เห็นใจขันที ถูกขุนพลอู๋ ควง กับต่ง หมิน (董旻) ฆ่าทิ้งเสีย และในคราวนั้น มีผู้ล้มตายกว่า 2,000 คน
ขุนพลหลู จี๋ กับหมิ่น ก้ง (閔貢) ติดตามไปพบหฺวังจื่อเปี้ยนและหฺวังจื่อเสียริมลำน้ำ จึงอารักขากลับพระราชวัง ขบวนเสด็จมาพบกองทัพภูมิภาคเหลียงโจว (涼州) ของต่ง จั๋ว ที่กำลังเดินทางเข้าพระนครตามคำสั่งของเหอ จิ้น หฺวังจื่อเปี้ยนตกพระทัยจนมิอาจตรัสเป็นภาษาได้ แต่หฺวังจื่อเสียตรัสอธิบายสถานการณ์ได้อย่างคล่องแคล่ว และทรงมีขวัญกำลังใจดี สมจะเป็นผู้นำได้ ทำให้ต่ง จั๋ว ประทับใจ และเริ่มคิดจะถอดหฺวังจื่อเปี้ยนออกจากราชบัลลังก์ แล้วยกหฺวังจื่อเสียขึ้นแทน
การพ้นจากราชสมบัติ.
เมื่อต่ง จั๋ว นำพาขบวนเสด็จกลับพระนครแล้ว ต่ง จั๋ว อาศัยโอกาสที่ราชสำนักวุ่นวาย เข้ายึดอำนาจการปกครอง ถอดหฺวังจื่อเปี้ยนออกจากราชสมบัติ ยกหฺวังจื่อเสียขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน ทรงพระนาม "ฮั่นเซี่ยนตี้" (漢獻帝; แปลว่า "จักรพรรดิเซี่ยนแห่งฮั่น") ส่วนหฺวังจื่อเปี้ยนนั้น ให้เป็น "หงหนงหวัง" (เจ้าชายแห่งหงหนง) ต่อมาในปีนั้นเอง ต่ง จั๋ว ส่งคนไปวางยาพิษฆ่าเหอหฺวังโฮ่วตายอยู่ในวังหย่งอัน (永安宮)
ต้นปี ค.ศ. 190 ขุนพลรวมกำลังกันมาปราบปรามต่ง จั๋ว เพื่อปลดปล่อยราชสำนักจากเงื้อมมือต่ง จั๋ว ต่ง จั๋ว เริ่มวิตกว่า ขุนพลเหล่านั้นจะยกหฺวังจื่อเปี้ยนกลับสู่ราชบัลลังก์ ซึ่งเป็นการสั่นคลอนความชอบธรรมของตนในฐานะผู้สถาปนาจักรพรรดิพระองค์ใหม่ เมื่อการรวมกำลังเริ่มแล้วหนึ่งเดือน ต่ง จั๋ว ส่งคนสนิท คือ หลี่ หรู (李儒; ฮกเกี้ยนว่า "ลิยู") ไปบีบให้หฺวังจื่อเปี้ยนเสวยยาพิษปลงพระชนม์พระองค์เอง พระศพฝังไว้ ณ สุสานซึ่งทำไว้สำหรับขันทีจ้าว จง (趙忠; ฮกเกี้ยนว่า "เตียวต๋ง") และภายหลังมีการเฉลิมพระนามเป็น "หงหนงหฺวายหวัง" (弘農懷王; แปลว่า "เจ้าชายหฺวายแห่งหงหนง")
ยักษ์
ยักษ์ เป็นอมนุษย์ชนิดหนึ่งที่มีกล่าวถึงทั้งในทางศาสนาและวรรณคดี ยักษ์ในความเชื่อของไทยมักได้รับอิทธิพลจากศาสนาพราหมณ์และศาสนาพุทธ ในขณะที่ความเชื่อในบริเวณอื่น ๆ ของโลกก็มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับอมนุษย์ที่มีร่างกายใหญ่โต ชอบของสดคาว ซึ่งเทียบได้กับยักษ์ในความเชื่อของคนไทยเช่นกัน
ยักษ์ในความเชื่อทางศาสนาพราหมณ์และพุทธ.
ยักษ์ในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู กล่าวว่า เมื่อครั้งที่พระพรหมสร้างโลกขึ้น เมื่อให้กำเนิดน้ำ พระองค์ต้องการให้มีผู้รักษาน้ำนั้น จึงทรงสร้างอมนุษย์ขึ้นมา 2 จำพวก พวกหนึ่งเมื่อเกิดขึ้นร้องเรียกว่า หิว อยู่เป็นนิจ พระพรหมจึงเรียกอมนุษย์พวกนั้นว่า ยักษ์ แปลว่า ผู้หิว ส่วนอมนุษย์อีกจำพวก ทรงให้รักษาทางน้ำนั้น ทรงเรียกว่า รากษส แปลว่า ผู้รักษา ยักษ์และรากษสเทวีจึงเป็นอมนุษย์ที่เป็นพี่น้องกัน พวกยักษ์นั้น มีลักษณะเหมือนเทวดา แต่มีรัศมีและวรรณะทรามกว่า แต่ยักษ์นั้นเป็นผู้มีทรัพย์มาก มีความสามารถในการค้นหาและรักษาทรัพย์ เป็นผู้ชอบในการดื่มกินอาหาร มียักษ์อีกจำพวก มีลักษณะต่ำเตี้ยเหมือนคนแคระ พุงพลุ้ย ผมหยิก เรียกว่า คุหยัก เป็นผู้เฝ้ารักษาทรัพย์ตามถ้ำในป่าเขา ส่วนพวกรากษสนั้นมักอาศัยในป่าเขา ในน้ำ ในถ้ำ และจะเฝ้ารักษาอาณาเขตนั้น มีนิสัยดุร้ายกว่าพวกยักษ์ พวกยักษ์นั้นมีทั้งพวกที่ดีและชั่วร้าย ยักษ์ทั้งหลายปกครองโดยท้าวกุเวร อยู่ที่เมืองอลกา บนยอดเขาคันธมาทน์ แต่ยักษ์บางจำพวกก็ปกครองกันเอง บางพวกก็เป็นมิตรกับอสูร
ยักษ์ในศาสนาพุทธนั้น เป็นเทวดาในชั้นจาตุมหาราชิกา จะมีหลายระดับขึ้นกับบุญบารมี ยักษ์ชั้นสูง จะมีวิมานเป็นทอง เป็นแก้วมณี มีรูปร่างสวยงาม มีเครื่องประดับ มีรัศมี แต่ผิวจะดำ ดำอมเขียว อมเหลือง ดำแดงก็มี แต่ว่าดำเนียน มีอาหารทิพย์ มีบริวารคอยรับใช้ ปกติไม่เห็นเขี้ยว เวลาโกรธจึงจะมีเขี้ยวงอกออกมา มีความเป็นอยู่เสวยทิพยสมบัติดังเทวดา ยักษ์ชั้นกลาง ส่วนใหญ่จะเป็นบริวารคอยรับใช้ของยักษ์ชั้นสูง ส่วนยักษ์ชั้นต่ำที่บุญน้อยก็จะมีรูปร่างน่าเกลียด ผมหยิก ตัวดำ ตาโปน ผิวหยาบ เหมือนกระดาษทราย นิสัยดุร้าย
ยักษ์เกิดได้ 4 แบบ คือ
ที่อยู่ของยักษ์ มักอยู่ตามถ้ำ ตามเขา ในน้ำ ในดิน พื้นมนุษย์ ในอากาศ และมีวิมานอยู่ที่เขายุคนธรในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา พวกยักษ์จะอยู่ในการปกครองของท้าวเวสสุวรรณ หรือท้าวกุเวรมหาราชผู้ปกครองสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกาด้านทิศเหนือ เหตุที่มาเกิดเป็นยักษ์เพราะทำบุญเจือด้วยความโกรธ มักหงุดหงิดรำคาญใจ
ยักษี.
ยักษี หรือ ยักษิณี หรือ นางยักษ์ ogress หมายถึงยักษ์เพศหญิง ซึ่งมีบทบาทอยู่ในวรรณกรรมและตำนานต่าง ๆ มากมายหลายเรื่อง ในเย น กาหนฺติ โอวาทํ พระพุทธเจ้าท่านตรัสถึงนางยักษิณีว่า
ยักษิณีที่ปรากฏในตำนานและนิทานพื้นบ้านของไทยมีหลายเรื่อง ได้แก่
หน่วยคำเติม
หน่วยคำเติม  เป็นหน่วยคำชนิดหนึ่งที่ไม่สามารถใช้ในภาษาตามลำพังได้ แต่จะต้องใช้ร่วมกับหน่วยคำประเภทอื่นเสมอ
การคมนาคมลอนดอน
การคมนาคมลอนดอน ( - ย่อว่า "TfL") เป็นหน่วยงานราชการส่วนท้องถิ่น ที่มีหน้าที่รับผิดชอบระบบการคมนาคมในนครลอนดอนและปริมณฑลในประเทศอังกฤษ บทบาทของการคมนาคมลอนดอน คือการทำให้กลยุทธ์ทางการเดินทางต่าง ๆ สำเร็จ และบริหารบริการการเดินทางในลอนดอน
องค์การฯ ควบคุมโดยคณะผู้บริหารที่แต่งตั้งโดยนายกเทศมนตรีลอนดอน ซึ่งปัจจุบันคือ บอริส จอร์นสัน จากพรรคอนุรักษ์นิยม ผู้ซึ่งเป็นประธานคณะผู้บริหารด้วยเช่นเดียวกัน
การคมนาคมลอนดอนตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสำนักเขตนครลอนดอนและปริมณฑล ตามกฎหมายสำนักเขตนครลอนดอนและปริมณฑล พ.ศ. 2542 อย่างไรก็ตาม องค์การไม่ได้รับผิดชอบรถไฟใต้ดินลอนดอน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2546
องค์การการคมนาคมสำหรับลอนดอน
TfL
อสูรรับใช้ของยาย 0 สนิท
อสูรรับใช้ของยาย 0 สนิท  เป็นไลท์โนเวลที่แต่งโดย โนะโบะรุ ยะมะกุชิ ต่อมาได้มีการนำซีรีส์เรื่องนี้ไปสร้างเป็นสื่อต่าง ๆ เช่น ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ หนังสือการ์ตูน และเกม
เนื้อเรื่องของ อสูรรับใช้ ของยาย 0 สนิท นั้น กล่าวถึง หลุยส์ และ อสูรรับใช้ของเธอ ที่ชื่อ ไซโตะ ซึ่งเป็นมนุษย์ และที่สำคัญ เธอเป็นคนที่ใช้เวทมนตร์แทบจะไม่ได้เลยแม้แต่อย่างเดียว
หลุยส์ นักเรียนเวทมนตร์ใน โรงเรียนเวทมนตร์เทริสเตน ซึ่งผู้ที่ใช้เวทมนตร์ไม่ได้ จนเธอมักจะได้รับการขนานนามว่า "ยาย 0 สนิท" จากเพื่อนร่วมชั้นตลอดเวลา วันหนึ่งมีการจัดให้นักเรียนเวทมนตร์อัญเชิญอสูรรับใช้ หลุยส์ ได้อัญเชิญอสูรรับใช้ออกมาเป็นมนุษย์จากอีกโลกหนึ่ง จากประเทศญี่ปุ่น ที่ชื่อ ฮิรากะ ไซโตะ ด้วยความผิดพลาดการอัญเชิญอสูรรับใช้ เธอจึงจำใจต้องรับไซโตะอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ และเธอก็ตกหลุมรักเขาเข้าอย่างจัง แต่ก็ไม่ยอมแสดงออก (ปากไม่ตรงกับใจ) และเวลาที่ไซโตะไปยุ่งกับผู้หญิงอื่นที่หน้าอกใหญ่กว่า จะใช้แส้หางม้าฟาด หรือไม่ก็มักจะเสกเวทมนตร์ที่ใช้ได้เพียงอย่างเดียวคือ ระเบิด นั่นเอง
โยฮัน พาลีซา
โยฮัน พาลีซา (; 6 ธันวาคม พ.ศ. 2391 – 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2468) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวออสเตรีย เกิดที่เมืองทร็อพเพาในแคว้นไซลีเซีย (ปัจจุบันคือเมืองโอปาวาในประเทศเช็กเกีย) เป็นผู้ค้นพบดาวเคราะห์น้อยทั้งหมด 122 ดวง
จุดปลายระยะทางวงโคจร
ในทางดาราศาสตร์ จุดปลายระยะทางวงโคจร  หมายถึง จุดในวงโคจรของวัตถุที่อยู่ใกล้ที่สุดหรือไกลที่สุดจากจุดศูนย์กลางมวลที่มันโคจรรอบ
จุดที่เคลื่อนเข้าไปใกล้จุดศูนย์กลางมวลมากที่สุด เรียกว่า จุดใกล้ที่สุด (periapsis หรือ pericentre) จุดที่เคลื่อนออกไปไกลที่สุดเรียกว่า จุดไกลที่สุด (apoapsis, apocentre หรือ apapsis) เส้นตรงที่ลากจากจุดใกล้ที่สุดไปยังจุดไกลที่สุด เรียกว่า "line of apsides" ซึ่งก็คือแกนเอกของวงรี หรือเส้นที่ยาวที่สุดภายในวงรีนั่นเอง
นอกจากนี้มีคำศัพท์เฉพาะอื่นๆ ที่ใช้เรียกจุดใกล้ที่สุดหรือจุดไกลที่สุดในการโคจรรอบเทหวัตถุบางชนิด จุดใกล้ที่สุดและจุดไกลที่สุดในการโคจรรอบโลก เรียกว่า perigee และ apogee ตามลำดับ จุดใกล้ที่สุดและจุดไกลที่สุดในการโคจรรอบดวงอาทิตย์ เรียกว่า perihelion และ aphelion ตามลำดับ
กึ่งแกนเอก
ระยะกึ่งแกนเอก  ในทางเรขาคณิต หมายถึงความยาวครึ่งหนึ่งของแกนเอก ซึ่งใช้แสดงถึงมิติของวงรีหรือไฮเพอร์โบลา
ความเยื้องศูนย์กลาง (คณิตศาสตร์)
ในทางเรขาคณิต ความเยื้องศูนย์กลาง  เป็นตัวแปรที่กำหนดในภาคตัดกรวยแต่ละชนิด มีความหมายถึงความเบี่ยงเบนไปจากวงกลมของรูปนั้น
เกรเทอร์ลอนดอน
เกรเทอร์ลอนดอน  เป็นเทศมณฑลพิธีการแห่งหนึ่งของประเทศอังกฤษ ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของ ภูมิภาคลอนดอน ภูมิภาคนี้เป็นขอบเขตการปกครองของลอนดอน แบ่งออกเป็น 33 เขตการปกครองท้องถิ่น ได้แก่ ลอนดอนโบโร 32 แห่ง และนครลอนดอน โดยนครลอนดอนตั้งอยู่ภายในภูมิภาคนี้แต่ไม่ได้อยู่ในเขตเทศมณฑลเกรเทอร์ลอนดอน องค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอน (Greater London Authority) ซึ่งมีสำนักงานตั้งอยู่ในซัดเดิร์ก (Southwark) มีความรับผิดชอบในการปกครองท้องถิ่นเชิงยุทธศาสตร์ทั่วทั้งภูมิภาคนี้ ประกอบด้วยเมเยอร์แห่งลอนดอน (Mayor of London) และสภาลอนดอน (London Assembly) สำหรับในนครลอนดอนจะมีบรรษัทนครลอนดอน (City of London Corporation) เป็นหน่วยงานท้องถิ่นหลักโดยมีบทบาทคล้ายกับสภาลอนดอนโบโร (London borough council) ทั้ง 32 แห่ง
ในทางการบริหาร เกรเทอร์ลอนดอนได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในฐานะเขตสภาพิเศษ ("sui generis") ภายใต้สภาเกรเทอร์ลอนดอนระหว่างปี 1963 ถึง 1986 เทศมณฑลเกรเทอร์ลอนดอนจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1965 ตามพระราชบัญญัติการปกครองลอนดอน 1963 (London Government Act 1963) พื้นที่ดังกล่าวได้รับการจัดตั้งขึ้นอีกครั้งในฐานะภูมิภาคในปี 1994 และองค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอน (Greater London Authority) ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี 2000
ภูมิภาคลอนดอนครอบคลุมพื้นที่ และมีประชากร 8,174,000 คน จากการทำสำมะโนประชากรปี 2011 ภูมิภาคนี้สามารถนับเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอังกฤษ อาณาเขตของภูมิภาคลอนดอนใช้แนวแบ่งเขตเดียวกับเขตเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภายุโรปลอนดอน คำว่า "เกรเทอร์ลอนดอน" เริ่มใช้มาก่อนปี 1965 แต่มีความหมายต่าง ๆ กันไป ทั้งเพื่อระบุถึงบริเวณที่ใหญ่กว่าลอนดอนและหลาย ๆ ครั้งก็คล้ายคลึงกับเขตตำรวจนครบาล
คาบดาราคติ
ในทางดาราศาสตร์ คาบดาราคติ  คือระยะเวลาที่วัตถุหนึ่งใช้ในการโคจรรอบวัตถุอื่นที่ใช้ในทางดาราศาสตร์ ซึ่งคาบดาราคตินั้นมีประโยชน์อย่างมากสำหรับนักดาราศาสตร์ ที่จะต้องใช้คาบดาราคติในการคำนวณระยะเวลาของดาวดวงหนึ่งโคจรรอบดาวอีกดวงหนึ่ง
คาบดาราคติยังแบ่งออกได้เป็นหลายแบบ ดังนี้
ปริมณฑลลอนดอน
รายชื่อตัวละครในตำนานจักรพรรดิ อภินิหารฝ่ามือยูไล
รายชื่อตัวละครจากการ์ตูนจีน เรื่องตำนานจักรพรรดิ อภินิหารฝ่ามือยูไล ที่ปรากฏในหนังสือการ์ตูน
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำบึงฉวาก - จังหวัดสุพรรณบุรี
กระดูกสั้น
กระดูกสั้น  เป็นกระดูกที่อยู่ในบริเวณที่ต้องการความแข็งแรง และความกระชับอัดแน่น และเป็นบริเวณที่มีการเคลื่อนไหวน้อย บริเวณนั้นจะประกอบด้วยกระดูกสั้นจำนวนมาก เช่นในกระดูกข้อมือ (carpus) และกระดูกข้อเท้า (tarsus) รูปร่างของกระดูกสั้นจะมีความยาวใกล้เคียงกับความกว้าง
กระดูกสั้นจะประกอบด้วยกระดูกฟ่าม, กระดูกฟองน้ำ, กระดูกพรุน, หรือกระดูกโปร่ง (cancellous tissue) หุ้มด้วยแผ่นของเนื้อเยื่อกระดูกเนื้อแน่นหรือกระดูกทึบ (compact substance) บางๆ
กระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone) เช่นกระดูกสะบ้า (patellae) มักจะเป็นกระดูกสั้น กระดูกสั้นหลายชิ้นที่มักแตกง่ายกว่ากระดูกขนาดใหญ่เนื่องจากไม่มีสิ่งรองรับและมีไขกระดูกจำนวนมาก
กระดูกแบบสั้น
Short bone
แคลเซี่ยม
วิยาร์ เดอ ฮอนเนคอร์
บุลเลตฟอร์มายวาเลนไทน์
บุลเลตฟอร์มายวาเลนไทน์ (, มักใช้อักษรย่อว่า BFMV) เป็นวงเมทัลคอร์สี่ชิ้น จากบริดเจนด์ เวลส์ ประกอบด้วยสมาชิก แมททิว "แมต" ทัค (ร้องนำ, กีตาร์), ไมเคิล "แพดจ์" พาเจ็ต (กีตาร์ลีด), เจมี แมเทียส (เบส) และเจสัน โบวด์ (กลอง)