pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1999 นั้น การขยายทางรถไฟใต้ดินสายสีแดงของลอสแอนเจลิสในพื้นที่ฮอลลีวูดที่รอคอยมานานนั้นก็ได้เปิดให้บริการ โดยรถไฟจะวิ่งจากใจกลางนครลอสแอนเจลิสไปยังหุบเขา และจอดที่ Hollywood Boulevard ถนนตะวันตก ถนน Vine และถนน Highland
โรงละครโกดัก ที่เปิดในปี ค.ศ. 2001 นั้น ตั้งอยู่บน Hollywood Boulevard ที่ถนน Highland ซึ่ง โรงแรมฮอลลีวูดอันโด่งดังทางประวัติศาสตร์เคยตั้งอยู่ และได้กลายมาเป็นบ้านใหม่ของรางวัลออสการ์
ขณะที่การผลิตภาพยนตร์เคลื่อนไหวจะเกิดขึ้นภายในเขตฮอลลีวูด แต่สตูดิโอใหญ่ๆส่วนใหญ่มักอยู่นอกพื้นที่ของลอสแอนเจลิส Paramount Studios เป็นสตูดิโอใหญ่เพียงแห่งเดียวที่ยังคงตั้งอยู่ในพื้นที่ของฮอลลีวูด ส่วนสตูดิโออื่นในพื้นที่นี้นอกจากที่กล่าวไปแล้วก็ได้แก่ Jim Henson Studios (เดิมคือ Chaplin Studios) , Sunset Gower Studios และ Raleigh Studios
ฮอลลีวู้ด
สุงิโซะ
เฉลียว ปทุมรส เป็นอดีตสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน อดีตราชเลขานุการในพระองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
เฉลียว ปทุมรส เกิดที่เกาะลอย ต.หัวรอ อ.เมือง จ.พระนครศรีอยุธยา
อดีตสมาชิกพฤฒสภาสังกัดพรรคแนวรัฐธรรมนูญ ตกเป็นผู้ต้องหาว่ามีส่วนเกี่ยวพันกับการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ในที่สุดศาลฎีกาได้พิพากษาให้ได้รับโทษประหารชีวิต จึงถูกนำตัวไปประหารชีวิตที่เรือนจำบางขวางในเช้ามืดวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 พร้อมด้วยจำเลยอีก 2 คนในคดีนี้ คือ ชิต สิงหเสนี และบุศย์ ปัทมศริน
ปัจจุบันได้มีการมอบแพปทุมรสให้วัดมณฑป โดยเจ้าอาวาสได้ทำการยกแพปทุมรสขึ้นต่อเป็นชั้น 2 ของอาคารกุฏิพระ ภายในมีสธูปที่ใช้เก็บอัฐิคนในตระกูลปทุมรส และยังมีซุ้มเรือนแก้วปทุมรสอยู่ภายในบริเวณวัดอีกด้วย
เฉลียว ปทุมรส สมรสกับนางฉลวย ปทุมรส มีบุตรสี่คน โดยเกิดจากนางฮุ้น ปทุมรส 2 คน คือ เครือพันธ์ (ปทุมรส) บำรุงพงศ์ และสมวงศ์ ปทุมรส และเกิดจากนางศิริ ปทุมรส 2 คน คือ ฉายศรี (ปทุมรส) โสภณศิริ และ เพิ่มศักดิ์ ปทุมรส ตามลำดับ
โบอิง 747-400
โบอิง 747-400 เป็นเครื่องบินรุ่นรองล่าสุดของ โบอิง 747 ถูกแทนที่โดยโบอิง 747-8 ที่ปรับปรุงแล้ว ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง และเคยเป็นเครื่องบินที่ใหญ่ที่สุดจนกระทั่งการให้บริการของแอร์บัส เอ 380
โบอิงเปิดตัว 747-400 อย่างเป็นทางการเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2528 โดยเครื่องบินลำแรกสร้างแล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2531 และเริ่มทดสอบการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2531 จนกระทั่งในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2532 จึงได้มีการส่งมอบ 747-400 ลำแรกให้กับนอร์ธเวสต์แอร์ไลน์ ทั้งนี้การผลิตเครื่องบินรุ่น 747-400 สิ้นสุดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2550 พร้อมกับการยกเลิกคำสั่งซื้อของฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ (ซึ่งเปลี่ยนเป็น 777-300ER แทน) เครื่องลำสุดท้ายส่งมอบให้กับไชน่าแอร์ไลน์ เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2548
โบอิง 747-400 ยังเคยให้บริการที่ เกาะอัสเซนชัน โดยสายการบิน Atlas airways และ ราโรตองกา โดยสารการบิน Air New zealand airways
747-400.
747-400 ขยายความกว้างของปีกอีก 2 เมตร (6 ฟุต) รวมถึงติดตั้งวิงเล็ตอีก 2 เมตร (6 ฟุต) เมื่อเทียบกับรุ่น -300 และยังขยายความยาวพื้นที่ของชั้นสองเพิ่มขึ้นด้วย ทั้งนี้แม้ว่าความยาวของปีกจะเพิ่ม แต่น้ำหนักของปีกลดลง เนื่องจากใช้วัสดุคอมโพสิตและอะลูมิเนียมอัลลอย
การผลิตของ 747-400 สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2550 โดยผู้สั่งซื้อลำสุดท้ายเป็นของไชน่าแอร์ไลน์เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2545 และส่งมอบเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2550
747-400F.
747-400F (Freighter) เป็นเครื่องบินขนส่งสินค้า ซึ่งใช้ลำตัวเครื่องจาก 747-200F และแตกต่างจาก -400 ที่เป็นเครื่องบินโดยสาร ตรงที่ความยาวของชั้นสองสั้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด โดยเริ่มทดสอบการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และเริ่มให้บริการครั้งแรกโดยคาร์โกลักซ์ เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 และมีลูกค้าหลักอย่างโกเรียนแอร์, คาร์โกลักซ์, ไชน่าแอร์ไลน์, โพลาร์แอร์คาร์โก, นิปปอนคาร์โกแอร์ไลน์, สิงคโปร์แอร์ไลน์ และแอตลาสแอร์
ทั้งนี้กองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา ได้สั่งซื้อ 747-400F ไป 7 ลำ และดัดแปลงใหม่เป็นเครื่องบิน Airborne Laser โดยติดตั้งเครื่องยิงแสงเลเซอร์ไว้ที่ปลายจมูกเครื่องบิน และให้ชื่อเรียกว่า โบอิง YAL-1A
โบอิงยังมีคำสั่งซื้อ -400F ที่ยังไม่ได้ส่งมอบอีก 18 ลำ
747-400M.
747-400M (Combi) เป็นเครื่องบินผสมระหว่างเครื่องบินโดยสาร และเครื่องบินขนส่งสินค้า โดยมีประตูขนถ่ายสินค้าที่ด้านท้ายลำตัวเครื่อง -400M เริ่มทดสอบการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2532 และเริ่มให้บริการครั้งแรกโดยเคแอลเอ็ม เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2532
747-400D.
747-400D (Domestic) เป็นความต้องการพิเศษจากเจแปนแอร์ไลน์ ที่ต้องการให้บริการเที่ยวบินระยะสั้นภายในประเทศ โดยจัดผังที่นั่งใหม่ สามารถจุผู้โดยสารได้สูงสุด 568 ที่นั่งสำหรับการจัดแบบ 3 ชั้นบิน และ 660 ที่นั่งสำหรับการจัดแบบที่นั่งชั้นประหยัดเพียงอย่างเดียว โดย -400D จะไม่เพิ่มความยาวของปีกและวิงเล็ตเหมือนรุ่นอื่นๆ เพราะไม่มีความจำเป็นสำหรับเที่ยวบินระยะสั้น และมีจำนวนเที่ยวบินที่ขึ้นลงบ่อยครั้ง ทั้งนี้ -400D สามารถปรับเปลี่ยนให้รุ่นที่มีพิสัยบินระยะไกลได้เมื่อต้องการ
747-400D เริ่มทดสอบการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2534 และเริ่มให้บริการครั้งแรกโดยเจแปนแอร์ไลน์ เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2534
747-400ER.
747-400ER (Extended range) ปรับปรุงให้สามารถบินได้ไกลกว่าเดิม 805 กิโลเมตร หรือสามารถบรรทุกสินค้าได้มากกว่าเดิม 6,800 กิโลกรัม และมีการตกแต่งภายในแบบเดียวกับ 777 ซึ่งรู้จักกันโดยทั่วไปว่า เป็นการตกแต่งที่เป็นสัญลักษณ์ของโบอิง (Boeing Signature Interior) พร้อมเพิ่มทางเลือกการเพิ่มขนาดถังเชื้อเพลิง 3,240 แกลลอน 1 หรือ 2 ถัง ไว้ในส่วนห้องเก็บสินค้าด้านหน้าอีกด้วย
747-400ER เปิดตัวเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 และส่งมอบครั้งแรกให้กับแควนตัสเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2545
747-400ERF.
747-400ERF เป็นรุ่นขนส่งสินค้าของ -400ER โดยสามารถบรรทุกได้สูงสุด 112,760 กิโลกรัม (248,600 ปอนด์) มากกว่ารุ่น -400F อยู่ 9,980 กิโลกรัม (22,000 ปอนด์) ที่น้ำหนักสูงสุดเมื่อนำเครื่องขึ้นเท่ากัน ทั้งนี้ -400ERF มีพิสัยบินสูงสุด 9,200 กิโลเมตร ไกลกว่า -400F อยู่ประมาณ 525 กิโลเมตร ทั้งนี้รุ่นขนส่งสินค้าของ 747-8 จะสามารถบรรทุกสินค้าได้มากกว่า แต่มีพิสัยบินใกล้กว่า -400ERF
747-400BCF.
747-400BCF (Boeing Converted Freighter) หรือเดิมคือ 747-400SF (Special Freighter) เป็นรุ่นที่ปรับเปลี่ยนจากเครื่องบินโดยสาร 747-400 มาเป็นเครื่องบินขนส่งสินค้า โดยเริ่มโครงการนี้เมื่อปีพ.ศ. 2547 และเครื่องลำแรกที่ได้ปรับเปลี่ยนแล้วส่งมอบให้กับคาเธย์แปซิฟิกคาร์โก เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2548
747LCF dreamlifter.
747 Large Cargo Freighter ปรับเปลี่ยนมาจากเครื่องบิน 747-400 เป็นเครื่องบินขนส่งสินค้าขนาดใหญ่กว่าปกติ เพื่อใช้สำหรับการขนส่งชิ้นส่วนของโบอิง 787มายังโรงงานผลิตเครื่องบินที่เอเวอร์เร็ตต์ รัฐวอชิงตัน ซึ่งช่วยย่นระยะเวลาการขนส่งชิ้นส่วนกว่าการขนส่งทางเรือมาก โดยลำตัวเครื่องบินของ LCF จะคล้ายกับซุปเปอร์กัปปี และแอร์บัส เบลูกา ออกแบบโดยสำนักงานโบอิงที่มอสโก โดยเครื่องรุ่นนี้จะให้บริการโดย เอเวอร์กรีนอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์ และโบอิงจะไม่ผลิตเครื่องรุ่นนี้ออกขายให้กับลูกค้ารายอื่น และโบอิงจะใช้สำหรับการขนส่งพิเศษของโบอิงเอง
แหล่งข้อมูล: ,
พญาญี่บา
พญาญี่บา พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรหริภุญชัย ปกครองในช่วงปี พ.ศ. 1814 – พ.ศ. 1836 รวมระยะเวลาการครองราชย์ 22 ปี
พญาญี่บา ได้ปกครองอาณาจักรหริภุญชัยต่อจากพระยาโยทะ ซึ่งพระยาโยทะได้ครองอาณาจักรนี้นานถึง 74 ปี เมื่อพระยาโยทะสิ้นพระชนม์ พญาญี่บาจึงได้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้ต่อ ก่อนที่จะถูกทำลายโดยพญามังรายแห่งอาณาจักรล้านนา โดยพญาญี่บาเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายในอาณาจักรหริภุญชัย และเป็นการปิดฉากราชวงศ์หริภุญชัยที่ปกครองมาตั้งแต่สมัยพระนางจามเทวีเป็นพระปฐมกษัตรีย์พระองค์แรก
ในพงศาวดารโยนกของพระยาประชากิจกรจักรระบุว่าพญาโยทราชครอง 10 ปี ราชบุตรของพญาโยทราชครองสืบต่อมาอีก 2 ชั่ววงศ์(แต่ไม่ระบุพระนาม) แล้วค่อยถึงพญายีบา
การขยายอำนาจของล้านนา.
ในปี พ.ศ. 1805 (จ.ศ. 624) พญามังรายใด้สร้างเมืองเชียงรายขึ้น และทรงเห็นว่าล้านนาแยกกันเป็นหลายวงศ์ ควรรวมกันเป็นแผ่นดินเดียวกันเสีย ดำริแล้วจึงยกทัพไปตีเมืองมอบไร เชียงคำ เชียงร้าง ฝาง เชียงของ และเชิง ต่อมาจะตีเมืองลำพูน (หริภุญชัย) เพราะเป็นเมืองที่มั่งคั่ง แต่ขุนนางชื่อขุนฟ้า ค้านว่าเป็นการยากเพราะกำลังข้าศึกมีมากนัก ควรใช้อุบายยุยงให้แตกแยกกันเสียก่อน ครั้นแล้วพระยามังรายจึงทำอุบายเนรเทศขุนฟ้าออกจากเมืองฐานกบฏ ขุนฟ้าจึงได้ไปรับราชการอยู่กับพญาญี่บาเจ้าเมืองลำพูนนานถึง 7 ปี และได้ทำอุบายต่าง ๆ ให้พญาญี่บากดขี่ราษฎร จนชาวเมืองเกลียดชังพญาญี่บา
สิ้นสุดอาณาจักรหริภุญชัย.
ด้วยอุบายของขุนฟ้าที่ประจบสอพลอพญาญี่บาทำให้ประชาชนเกลียดชัง พญามังรายได้ยกทัพไปตีเมืองลำพูนได้อย่างง่ายดายในปี พ.ศ. 1824 (จ.ศ. 643) พญาญี่บาเสด็จหนีออกเมืองไปถึงดอยกลางป่าก็คิดนึกได้ที่เสียรู้ขุนฟ้าเป็นไส้ศึกให้พญามังราย ก็เสียใจหลั่งน้ำตาร้องไห้ สถานที่น้ำตาตกนี้จึงมีชื่อว่า “ดอยบาไห้” มาจนทุกวันนี้ ต่อมาพญาญี่บาจึงหนีมาอยู่กับพระยาเบิกเจ้าเมืองลำปาง (เขลางค์) ผู้เป็นโอรสและทรงสร้างเมืองเพื่อทำการตั้งรับทัพของพญามังราย ณ ตำบลเวียงตาล อำเภอห้างฉัตร เวลาล่วงไป 14 ปี พระยาเบิกทรงช้างชื่อ ปานแสนพล ยกทัพไปหมายจะตีเมืองลำพูนคืนให้พระราชบิดา พญามังรายให้เจ้าขุนสงครามทรงช้างชื่อแก้วไชยมงคลออกรับศึก ทั้งสองได้ทำยุทธหัตถีกัน ที่บ้านขัวมุงขุนช้าง ใกล้เวียงกุมกาม พระยาเบิกถูกหอกแทงบาดเจ็บ และตีฝ่าวงล้อมออกมาได้ จึงมาตั้งรับอยู่ที่ตำบลแม่ตาล เขตเมืองลำปาง ได้สู้รบกันเป็นสามารถผล ที่สุดทัพลำปางแพ้ยับเยิน เจ้าขุนสงครามจับกุมตัวพระยาเบิกแม่ทัพได้ และปลงพระชนม์เสียที่นี่ ดวงวิญญาณอันกล้าหาญเปี่ยมไปด้วยกตัญญูเวทิคุณนี้ จึงได้รับพระราชทานนามว่า "เจ้าพ่อขุนตาน"
ศาลเจ้าพ่อขุนตานสร้างขึ้นเป็นที่สักการะแด่ดวงวิญญาณการสร้างวีรกรรม และความกตัญญูกตเวทิตาของพระยาเบิก โอรสของพญาญี่บา แต่เดิมสร้างเป็นศาลเล็ก ๆ ต่อมามีการสร้างรูปหล่อเจ้าพ่อขุนตานและศาลขึ้นควบคู่กับศาลเดิม เพื่อให้ประชากรสักการบูชา กราบไหว้
เนื้อเยื่อเกี่ยวพัน
เนื้อเยื่อเกี่ยวพัน  เป็นหนึ่งในเนื้อเยื่อสัตว์พื้นฐานสี่อย่าง (อันได้แก่ เนื้อเยื่อบุผิว เนื้อเยื่อเกี่ยวพัน เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ และเนื้อเยื่อประสาท) เนื้อเยื่อนี้มีลักษณะสำคัญร่วมกันคือ
เลือด กระดูกอ่อน และกระดูก จัดเป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน แต่เนื่องจากเนื้อเยื่อเหล่านี้มีลักษณะแตกต่างไปจากเนื้อเยื่อเกี่ยวพันอื่น ๆ ใน เราจึงเรียกเนื้อเยื่อเกี่ยวพันอื่น ๆ ที่ไม่ใช่เนื้อเยื่อสามประเภทนี้ว่า "เนื้อเยื่อเกี่ยวพันทั่วไป (connective tissue proper) " ในบางครั้งเราอาจแยกเนื้อเยื่อเกี่ยวพันตัวอ่อน (embryonic connective tissue) ออกเป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันประเภทที่สาม
ชนิดของเส้นใย.
ในเนื้อเยื่อเกี่ยวพันพบเส้นใยต่างๆ ดังนี้
โชติ สุวัตถิ
ศาสตราจารย์ โชติ สุวัตถิ นับเป็นนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญในด้านสัตว์น้ำและพรรณพืชคนหนึ่งของประเทศไทย มีผลงานศึกษา วิจัย และอนุกรมวิธานสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก เช่น ปลาปักเป้าควาย ("Tetraodon suvatti") ก็ได้รับการตั้งชื่อสายพันธุ์ (Species) เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่าน อีกทั้งยังเป็นผู้ชำนาญการวาดภาพประกอบทางวิทยาศาสตร์อีกด้วย (Scientific drawing) มีผลงานหนังสือที่ยังใช้อ้างอิงมาจนถึงปัจจุบัน เช่น "Fishes of Thailand", "Flora of Thailand—old and new, and night and day: Flora of Thailand" และ "กล้วยไม้เมืองไทย โชติ สุวัตถิ รวบรวม" เป็นต้น
ศาสตราจารย์โชติ เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2447 ที่อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรชายของไซ้ และนางเซ็ง สุวัตถิ จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2464 ได้รับพระราชทุนการศึกษาจากทุนพระบรมราชชนก (ปัจจุบันคือทุนอานันทมหิดล) ศึกษาต่อด้านเกษตรศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยคอร์แนล ประเทศสหรัฐอเมริกา ในด้านวิชาการ ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ระหว่างปี พ.ศ. 2505 - พ.ศ. 2509 คนที่สอง ต่อจากศาสตราจารย์บุญ อินทรัมพรรย์ ผู้ก่อตั้ง และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาเกษตรศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2508
ศาสตราจารย์โชติได้รับการแต่งตั้งให้ทำหน้าที่กรรมการปรับปรุงพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2493 เมื่อปี พ.ศ. 2520 ด้วย เพื่อให้ทำการชำระนิยามศัพท์ทางด้านชีววิทยาด้วย ซึ่งปัจจุบันทางคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ยกย่องเกียรติคุณของศาสตราจารย์โชติด้วยการตั้งชื่ออาคารหลังที่ 2 ของคณะว่า "อาคารโชติ สุวัตถิ"
พุทธประวัติ (พระพุทธเจ้า)
พระสมณโคดมพุทธเจ้า
พระศากยมุนีพุทธเจ้า
เคาน์ซิลออฟเสตด
พระโคดมพุทธเจ้า
เคาน์ซิลออฟสเตด
พระธยานิพุทธะ
พระธยานิพุทธะหรือพระฌานิพุทธะ (บางแห่งเรียกพระชินพุทธะ) เป็นพระพุทธเจ้าในคติความเชื่อของมหายาน เชื่อว่าอวตารมาจากพระอาทิพุทธะ สำเร็จเป็นพระพุทธเจ้าด้วยอำนาจฌานของอาทิพุทธะ ไม่ได้ลงมาสร้างบารมีเหมือนพระมานุสสพุทธะ (พระพุทธเจ้าที่เป็นมนุษย์) ดำรงในสภาวะสัมโภคกาย มีแต่พระโพธิสัตว์ที่เห็นพระองค์ได้ในคัมภีร์​มหาไวโรจนสูตรมีพระธารณ​ีมนตร์ว่า​โอม​ อโฆมะ​ ไวโรจนะ​ มหามุทรา มณี​ ปัทมะ​ ชวล ประ​ วะ​ รัตน ยะ​ หูม​ อักษพีชะ​ อา
พระธยานิพุทธะโดยทั่วไปมี 5 พระองค์ คือ พระไวโรจนพุทธะ พระอักโษภยพุทธะ พระรัตนสัมภวพุทธะ พระอมิตาภพุทธะ และพระอโมฆสิทธิพุทธะ พระธยานิพุทธะทั้ง 5 องค์นี้ได้สร้างพระธยานิโพธิสัตว์ขึ้นด้วยอำนาจฌานของตนอีก 5 องค์ คือ พระสมันตภัทรโพธิสัตว์เกิดจากพระไวโรจนพุทธะ พระวัชรปาณีโพธิสัตว์เกิดจากพระอักโษภยพุทธะ พระรัตนปาณีโพธิสัตว์เกิดจากพระรัตนสัมภวพุทธะ พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์เกิดจากพระอมิตาภพุทธะ และพระวิศวปาณีโพธิสัตว์เกิดจากพระอโมฆสิทธิพุทธะ
ชื่อในภาษาต่างๆได้แก่:
พระเจ้าลังทาร์มา
พระเจ้าลังทาร์มา  เป็นพระโอรสของพระเจ้าชีเตซงแจ็นและเป็นอนุชาของพระเจ้ารัลปาแจ็น ทรงไม่เห็นด้วยกับการปกครองของพระเจ้ารัลปาแจ็น ที่สนับสนุนพุทธศาสนามากเกินไป เมื่อขึ้นครองราชย์ พระองค์หันไปสนับสนุนศาสนาบอน สั่งทำลายวัดในพระพุทธศาสนา บังคับให้พระภิกษุสึก ในที่สุดพระองค์ถูกพระภิกษุชื่อ เปยี ดอร์เจ ลอบสังหารด้วยธนูจนสิ้นพระชนม์
ในการลอบปลงพระชนม์พระเจ้าลังทาร์มา เปยี ดอร์เจแต่งตัวด้วยชุดดำ ทาสีม้าให้เป็นสีดำ จึงเป็นที่มาของการร่ายรำชุดหมวกดำของพระชาวทิเบต ซึ่งเป็นการระลึกถึงการสิ้นสุดของการทำลายล้างพุทธศาสนา
Simon Webbe
ออร์โทไบคิวโพลา
ไบฟรัสตัม
ไบฟรัสตัม หรือ ฟรัสตัมคู่  หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่สร้างจากการประกบฐานของฟรัสตัม (frustum) สองอันซึ่งมีหน้ารูปหลายเหลี่ยม (polygon) ที่เข้ากันได้หรือเหมือนกัน รูปทรงนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นพีระมิดคู่ (bipyramid) ที่ตัดขั้วบนและล่างออกให้ขนานกับฐาน
ฟรัสตัมคู่
Bifrustum
Bifrusta
ทรงสิบหน้า
ทรงสิบหน้า (, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 10 หน้า ทรงสิบหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงสิบหน้าที่มีทุกหน้าเป็นรูปหลายเหลี่ยมปรกติ (regular polygon) เช่น
Decahedron
Decahedra
ทรงเจ็ดหน้า
ทรงเจ็ดหน้า (, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 7 หน้า ทรงเจ็ดหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงเจ็ดหน้าที่สามารถเป็นไปได้ เช่น
รายนามบุคคลสำคัญจากโรงเรียนเทพศิรินทร์
Heptahedron
Heptahedra
เฮปทาฮีดรอน
เดคาฮีดรอน
ทรงห้าหน้า
ทรงห้าหน้า (, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 5 หน้า ทรงห้าหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงห้าหน้าที่สามารถเป็นไปได้ เช่น
Pentahedra
เพนทาฮีดรอน
เพปซิน
เพปซิน  เป็นเอนไซม์ที่ช่วยย่อยสารอาหารประเภทโปรตีน (จากอาหารจำพวกเนื้อสัตว์) ให้เป็นเพปไทด์ (โปรตีนที่มีโมเลกุลเล็กลง) ทำหน้าย่อยโปรตีนให้เป็นพอลิเพปไทด์ ซึ่งเพปซินสร้างจากลำใส้ใหญ่ แล้วก็จะถูกส่งไปที่ลำไส้เล็ก โดยจะมีเอนไซม์ที่จะย่อยพอลิเพปไทด์เป็นโมเลกุลที่เล็กลงคือ กรดอะมิโน
เจ้าพระยาวงศานุประพัทธ์
พระยาวงศานุประพัทธ
พระยาวงษานุประพัทธ
เจ้าพระยาวงศานุประพัทธ
หม่อมเจ้าบวรเดช กฤดากร
หม่อมเจ้าวิวัฒนไชย ไชยยันต์
แกรนด์สแลม (เทนนิส)
เทนนิสแกรนด์สแลม หรือ แกรนด์สแลม  เป็นชื่อเรียกการแข่งขันเทนนิสรายการใหญ่ที่สุด 4 รายการของโลก บนพื้นผิวคอร์ทและภูมิอากาศที่แตกต่างกัน คำว่า "แกรนด์สแลม" ถูกใช้ในวงการเทนนิสเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1933 โดยจอห์น คีราน คอลัมนิสต์ของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์ ในปัจจุบันทั้งสี่รายการใช้เวลาแข่งขันสองสัปดาห์ ในการแข่งขันประเภทเดี่ยวจะมีนักเทนนิสเข้าร่วมแข่งขันในรอบเมนดรอว์ 128 คน นั่นคือผู้ชนะเลิศต้องชนะติดต่อกัน 7 ครั้งติดต่อกันจึงจะได้ครองตำแหน่ง
นอกจากจะเป็นชื่อเรียกรายการแข่งขันแล้ว แกรนด์สแลมยังถูกนำมาใช้เรียกแสดงความประสบความสำเร็จของนักเทนนิสที่ชนะเลิศครบทั้งสี่รายการ ความแตกต่างกันของพื้นผิวสนามและสภาพอากาศ (ออสเตรเลียนโอเพนอากาศร้อน วิมเบิลดันมักมีฝนตก ยูเอสโอเพนอากาศเย็น) ทำให้เป็นการยากที่นักเทนนิสคนใดจะได้แกรนด์สแลม และยากยิ่งขึ้นถ้าจะชนะทั้งสี่รายการในปีเดียวกัน ในประวัติศาสตร์มีนักเทนนิสประเภทเดี่ยวเพียงห้าคนที่ชนะเลิศแกรนด์สแลมทุกรายการในปีเดียวกัน คือ ดอน บัดจ์ และ รอด เลเวอร์ ในประเภทชายเดี่ยว มัวรีน คอนนอลลี, มาร์กาเรต สมิธ คอร์ท และ สเตฟี กราฟ ในประเภทหญิงเดี่ยว
เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว
เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว  เป็นฤดูกาลแรกของเซอร์ไวเวอร์ถ่ายทำที่เกาะห่างไกลในทะเลจีนใต้ ปาลัว ติก้า ในอาณาเขตประเทศมาเลเซีย เซอร์ไวเวอร์ภาคนี้ถือเป็นต้นตำรับของเซอร์ไวเวอร์ เพราะเป็นภาคแรกซึ่งได้ความนิยมอย่างมากและเป็นที่ฮือฮากันมากโดยมีผู้ชมถึง 51.69 ล้านคนในตอนสุดท้ายและช่วง 20 นาทีสุดท้ายก่อนที่จะได้ผู้ชนะมีผู้ชมมากถึง 125 ล้านคน จึงมีฤดูกาลถัดมาอีกหลายฤดูกาล เซอร์ไวเวอร์ฤดูกาลนี้เนื่องจากเป็นฤดูกาลแรกจึงถูกเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการหลายครั้งมากโดยชื่อที่รู้จักกันคือ เซอร์ไวเวอร์ หรือ เซอร์ไวเวอร์ 1 หรือ เซอร์ไวเวอร์ ปาลัว ติก้า และสุดท้ายทางเว็บไซด์ของซีบีเอสได้ประกาศชื่อฤดูกาลนี้อย่างเป็นทางการหลังจากฉายจบไม่นานโดยใช้ชื่อว่า เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว โดยในฤดูกาลนี้ True Visions ไม่ได้ทำการซื้อลิขสิทธิ์มาฉายแต่ได้รับสัญญาณการฉายผ่านทางช่อง AXN โดยได้รับชมช้ากว่าทางสหรัฐอเมริกาประมาณ 3-4 เดือนในทุกๆ วันศุกร์เวลา 21:00 น.
ผลโหวตในรอบแรกเสมอกันที่ 2-2 ระหว่างซูกับริชาร์ด ทำให้มีการโหวตใหม่โดยที่ซูกับริชาร์ดจะไม่ได้ทำการโหวตและคนที่เหลือจะต้องโหวตแต่ซูหรือริชาร์ดเท่านั้น ท้ายที่สุดมีการเปลี่ยนโหวตทำให้ซูต้องเป็นผู้จากไป &lt;br&gt;
เซอร์ไวเวอร์ แอฟริกา
เซอร์ไวเวอร์แอฟฟริกา  เป็นฤดูกาลที่ 3 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ถ่ายทำที่อุทยานแห่งชาติชาบาในประเทศเคนยา แอฟฟริกาฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่ถ่ายทำกลางทุ่งหญ้าและมีสัตว์ป่าหลายชนิดซึ่งที่พักจะจัดกลางทุ่งการแข่งขันส่วนใหญ่จะเป็นวิถีการเป็นอยู่ของเผ่นในเคนย่า เช่น การล่าสัตว์ด้วยธนู ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่ไปถ่ายทำในสถานที่อันกว้างมาก รวมถึงสถานที่พักของผู้เข้าแข่งขันยังถูกแวดล้อมไปด้วยสัตว์นานาชนิด เช่น สิงโต ช้าง ฯลฯ ที่สามารถเข้ามาได้ในระยะที่ใกล้มาก ทำให้ต้องมีการเฝ้าเวรยามกันตลอดเวลา รวมถึงเป็นฤดูกาลแรกที่ได้นำวัฒนธรรมของการใช้ชีวิตของคนในพื้นที่ มาประยุกต์เข้ากับเกม เช่น การดื่มเลือดสดๆ จากวัวหรือนมที่ผสมเลือดวัว เป็นต้น และสิ่งที่ทำให้ฤดูกาลนี้ลำบากเป็นอย่างมากก็คือ ฤดูกาลนี้นอกจากจะแห้งแล้งมากแล้ว ในฤดูกาลนี้ทีมงานยังไม่ทำการหาแหล่งน้ำจืดให้อีกด้วย ในฤดูกาลนี้ True Visions ไม่ได้ทำการซื้อลิขสิทธิ์มาฉายแต่ได้รับสัญญาณการฉายผ่านทางช่อง AXN โดยได้รับชมช้ากว่าทางสหรัฐอเมริกาประมาณ 3-4 เดือนในทุกๆ วันศุกร์เวลา 21:00 น.
วัวแดง
วัวแดง เป็นวัวป่าชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Bos javanicus" รูปร่างคล้ายวัวบ้าน ("B. taurus") ทั่วไป แต่มีลักษณะสำคัญที่ต่างไปจากวัวบ้านและกระทิง ("B. gaurus") คือ มีวงก้นขาวทั้งในตัวผู้และตัวเมีย มีเส้นขาวรอบจมูก ขาทั้ง 4 ข้างมีสีขาวตั้งแต่หัวเข่าจนถึงกีบเท้า ระหว่างโคนขาของตัวผู้ไม่มีขน แต่เป็นหนังตกกระแข็ง ๆ เรียกว่า "กระบังหน้า" ความยาวลำตัวและหัวประมาณ 190–255 เซนติเมตร หางยาว 65–70 เซนติเมตร สูงประมาณ 155–165 เซนติเมตร และมีน้ำหนักราว 600–800 กิโลกรัม
พบในพม่า, ไทย, อินโดจีน, ชวา, บอร์เนียว, เกาะบาหลี, ซาราวัก, เซเลบีส สำหรับประเทศไทยเคยพบได้ทุกภาค
วัวแดงกินหญ้าอ่อน ๆ ใบไผ่อ่อน หน่อไม้อ่อน ลูกไม้ป่าบางชนิด ใบไม้ ยอดอ่อนของพืช และดอกไม้ป่าบางชนิด ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย ได้ดังนี้
วัวแดงชอบหากินอยู่เป็นฝูง ไม่ใหญ่นัก ราว 10–15 ตัว ปกติจะเริ่มออกหากินตั้งแต่ตอนพลบค่ำไปจนถึงเช้าตรู่ บางครั้งอาจเข้าไปรวมฝูงกับกระทิงและกูปรี ("B. sauveli") กลางวันนอนหลบตามพุ่มไม้ทึบ ชอบอยู่ตามป่าโปร่งหรือป่าทุ่ง ชอบกินดินโป่งไม่ชอบนอนแช่ปลัก รักสงบ ปกติไม่ดุร้ายเหมือนกระทิง หากินโดยมีตัวเมียเป็นจ่าฝูง เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 2 ปีเศษ ระยะตั้งท้องนาน 8–10 เดือน ปกติออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกหย่านมเมื่อมีอายุราว 9 เดือน หลังคลอดลูกราว 6–9 เดือน แม่วัวแดงจะเป็นสัดและรับการผสมพันธุ์อีก มีอายุยืนประมาณ 30 ปี วัวแดงยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "วัวเพลาะ" ขณะที่ตัวผู้เมื่อโตเต็มที่จะมีสีคล้ำคล้ายกับสีตาลโตนด คือสีน้ำตาลเข้ม บางตัวมีสีเข้มทำให้แลดูคล้ายกระทิงมาก ลักษณะเช่นนี้เรียก "วัวบา"
เป็นสัตว์ที่มีรายชื่อในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ได้มีการปล่อยวัวแดงคืนสู่ธรรมชาติเป็นครั้งแรกของโลก เป็นตัวผู้ 2 ตัว อายุ 5 ปี และ 4 ปี และเป็นตัวเมีย 2 ตัว อายุระหว่าง 3 ถึง 4 ปี ที่บริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสลักพระ จังหวัดกาญจนบุรี
ที่ติมอร์-เลสเต ชาวบ้านนิยมใช้วัวแดงในการไถนา ซึ่งกระทำได้ยากกว่าการใช้วัวบ้านมาก
วัดประยูร
มูฮัมหมัด
โบอิง 757
โบอิง 757 (Boeing 757) เป็นอากาศยานแบบใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว มีพิสัยบินระยะกลาง-ไกล ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง โดยเริ่มให้บริการมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1983 เพื่อทดแทนโบอิง 727 และเสริมในเส้นทางที่เป็นจุดอ่อนของ767 ทั้งนี้เครื่องบิน 757 ลำที่ 1,050 และเป็น 757 ลำสุดท้าย ผลิตแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2004 และส่งมอบให้กับช่างไห่แอร์ไลน์ โดยมีโบอิง วาย1และโบอิง 787 ดีมไลน์เนอร์เป็นรุ่นทดแทนต่อไป
โบอิง 757 เป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ โดยมีระบบครีบและหางเสือเดียว แต่ละปีกมีแผ่นแสลทห้าแผง, แฟลปแบบหนึ่งและสองชั้น, เอละรอนภายนอก และสปอยเลอร์หกแผง โดยส่วนมาก ระบบปีกจะมีลักษณะเหมือนกันทั้งรุ่น 757 ลำตัวเครื่องบินมีการรวมพื้นผิวปีกพลาสติกเสริมคาร์บอนไฟเบอร์, เคฟลาร์แฟร์ริ้งและแผงการเข้าถึง ซึ่งช่วยลดน้ำหนักโดยรวม 2,100 ปอนด์ (950 กิโลกรัม)
เพื่อกระจายน้ำหนักของเครื่องบินบนพื้นดิน บนโบอิง 757 มีอุปกรณ์เชื่อมโยงไปถึงล้อลงจอดทั้งสามที่พับเก็บได้ ที่มีสี่ล้อในแต่ละล้อหลักและสองสำหรับล้อบริเวณหัวเครื่อง ล้อลงจอดได้รับการออกแบบมาให้สูงกว่าเครื่องบินลำตัวแคบก่อนหน้าของโบอิง เพื่อให้กิจกรรมบนพื้นดินมีความง่ายขึ้น ในปีค.ศ. 1982 โบอิง 757-200 กลายเป็นอากาศยานไอพ่นลำแรกที่เสนอเบรกคาร์บอนที่มีความยั่งยืน บนรุ่น 757-300 ที่ยวกว่า บริเวณหางเครื่องจะติดตั้งเทลสกิดที่พับเก็บได้ เพื่อป้องกันความเสียหายหากส่วนหางสัมผัสกับพื้นผิวทางวิ่งในระหว่างการบินขึ้น
นอกจากระบบอุปกรณ์การบินทั่วไปและระบบคอมพิวเตอร์แล้ว โบอิง 757 ยังใช้หน่วยพลังงานเสริมระบบพลังงานไฟฟ้าและชิ้นส่วนไฮดรอลิกเดียวกับบนเครื่องบินโบอิง 767 โดยนักบินที่มีใบอนุญาตสำหรับการบินโบอิง 757 แล้ว ยังสามารถบินเครื่องบินโบอิง 767 ได้ สิ่งนี้จะช่วยลดคาใช้จ่ายสำหรับสายการบินมีเครื่องบินทั้งสองประจำการในฝูงบิน
ระบบการบิน.
ห้องนักบินของ 757 ใช้หน้าจอ CRT ของ Rockwell Collins หกจอเพื่อแสดงเครื่องมือการบิน เช่นเดียวกับระบบเครื่องมือการบินอิเล็กทรอนิกส์ (EFIS) และตัวบ่งชี้เครื่องยนต์และระบบแจ้งเตือนลูกเรือ (EICAS) ระบบเหล่านี้ช่วยให้นักบินสามารถจัดการงานตรวจสอบที่วิศวกรการบินทำก่อนหน้านี้ได้ ระบบการจัดการการบินที่ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่ารุ่นก่อนที่ใช้บนโบอิง 747 ที่มีระบบนำทางและฟังก์ชันอื่นๆ เป็นแบบอัตโนมัติ ในขณะที่ระบบลงจอดอัตโนมัติช่วยอำนวยความสะดวกในการลงจอดด้วยเครื่องมือ ILS ในสภาพทัศนวิสัยต่ำกว่า 490 ฟุต (150 ม.) ระบบนำร่อง (IRS) ซึ่งเปิดตัวพร้อมกับ 757-200 เป็นระบบแรกที่มีคุณสมบัติไจโรแสงเลเซอร์ บนเครื่อง 757-300 ห้องนักบินได้รับการอัพเกรดประกอบด้วยคอมพิวเตอร์จัดการการบิน Honeywell Pegasus, EICAS และระบบซอฟต์แวร์ที่ได้รับการปรับปรุง
เพื่อรองรับห้องนักบินแบบเดียวกับของโบอิง 767 บนโบอิง 757 มีส่วนจมูกที่โค้งมนมากกว่าเครื่องบินลำตัวแคบรุ่นก่อนๆ พื้นที่ที่ได้ทำให้ไม่มีสิ่งกีดขวางการมองเห็นของแผงและมีที่ว่างสำหรับที่นั่งผู้สังเกตการณ์ มุมมองของนักบินที่คล้ายกันกับ 767 เป็นผลมาจากพื้นห้องนักบินที่ลาดลงและหน้าต่างห้องนักบินด้านหน้าแบบเดียวกัน
การตกแต่งภายในของโบอิง 757 ช่วยให้สามารถจัดที่นั่งได้มากถึงหกที่นั่งต่อแถวโดยมีทางเดินตรงกลางเดียว เดิมทีปรับให้เหมาะสมสำหรับเที่ยวบินโดยเฉลี่ยสองชั่วโมง ห้องโดยสารของโบอิง 757 โดดเด่นด้วยไฟภายในห้องโดยสารและการออกแบบสถาปัตยกรรมห้องโดยสารที่มุ่งสร้างความประทับใจที่กว้างขวางยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับ 767 ที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะที่มีความยาวของกระเป๋าเก็บเสื้อผ้าและห้องครัวชั้นประหยัดด้านหลังเป็นอุปกรณ์มาตรฐาน บนโบอิง 757 ได้มีการออกแบบสไลเดอร์อพยพใหม่ ซึ่งไม่ได้ติดตั้งไว้สำหรับการลงจอดในน้ำ ทางออกหลักของเครื่องบิน 757 มีลักษณะเป็นแพเลื่อนแบบรวมที่คล้ายกับที่พบใน 747 ในช่วงทศวรรษที่ 1980 โบอิงได้ปรับเปลี่ยนการออกแบบภายในของเครื่องบินลำตัวแคบลำอื่นให้คล้ายกับรุ่น 757
ในปีค.ศ. 1998 โบอิง 757-300 ได้เปิดตัวการตกแต่งภายในที่ได้รับการออกแบบใหม่ซึ่งได้รับมาจากโบอิง 737 NG และโบอิง 777 รวมถึงแผงเพดานแกะสลัก ไฟส่องสว่าง และที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะขนาดใหญ่ขึ้นพร้อมราวจับแบบต่อเนื่องเสริมที่ติดตั้งไว้ที่ฐานสำหรับความยาวห้องโดยสารทั้งหมด การตกแต่งภายในของ 757-300 กลายเป็นตัวเลือกสำหรับ 757-200 รุ่นใหม่ทั้งหมดในภายหลัง ในปีค.ศ. 2000 สัมภาระพกพาแบบมีล้อได้รับความนิยมมากขึ้น เดลตาแอร์ไลน์เริ่มติดตั้งส่วนต่อขยายช่องเก็บสัมภาระเหนือศีรษะบนรุ่น 757-200 เพื่อให้มีพื้นที่เก็บสัมภาระเพิ่มเติม และอเมริกันแอร์ไลน์ก็ทำเช่นเดียวกันในปีค.ศ. 2001 ที่เก็บสัมภาระขนาดใหญ่ขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของการอัปเกรดภายในหลังการขาย ซึ่งรวมถึงแผงเพดานและไฟส่องสว่างที่ได้รับการปรับปรุงใหม่
โบอิง 757-200.
757-200 เป็นรุ่นแรกที่ถูกพัฒนาและเข้าประจำการ โดยเปิดตัวกับอีสเทิร์นแอร์ไลน์ในปีค.ศ. 1983 โดยเครื่องบินลำแรกๆ จะใช้เครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535 ต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นเครื่องยนต์ RB211-535E4 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1984 และยังมีตัวเลือกเครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535E4B รวมถึง Pratt &amp; Whitney PW2037 และ PW2040
รุ่น 757-200 ได้รับการเสนอให้มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุด 255,000 ปอนด์ (116,000 กก.) สายการบินบางแห่งอ้างถึงรุ่นน้ำหนักรวมที่สูงกว่าพร้อมการรับรองอีท็อป (ETOPS) ว่า "757-200อีอาร์" แต่ผู้ผลิตไม่ได้ใช้ชื่อนี้
แม้ว่าจะถูกออกแบบมาสำหรับเที่ยวบินระยะสั้นถึงปานกลาง โบอิง 757-200 ถูกนำไปใช้ในการให้บริการเที่ยวบินความถี่สูงและเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ในปีค.ศ. 1992 สายการบินอเมริกันทรานแอร์ได้เปิดดำเนินเที่ยวบินโดยใช้ 757-200 ระหว่างทูซอนและโฮโนลูลู เนื่องจากช่วงเปลี่ยนศตวรรษ สายการบินสหรัฐต้องการใช้ 757-200 นี้เ ให้เที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปยังเมืองในยุโรปขนาดเล็กที่จำนวนผู้โดยสารไม่เพียงพอสำหรับการใช้เครื่องบินขนาดใหญ่ เช่น โบอิง 747
โบอิง 757-200PF.
757-200PF รุ่นขนส่งสินค้าของ 757-200 โดยเปิดตัวกับยูพีเอสแอร์ไลน์ในปีค.ศ. 1987 โดยในการออกแบบรุ่นนี้ ได้พุ่งเป้าที่ตลาดการส่งมอบสินค้าข้ามคืน เครื่องบินสามารถจุสินค้าหรือพาเลท ULD ได้สูงสุด 15 ตู้บนพื้นที่หลักในปริมาณสูงถึง 6,600 ลูกบาศก์ฟุต (190 ) 1,830 ลูกบาศก์ฟุต (52 m3) 757-200PF มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่ 255,000 ปอนด์ (116,000 กิโลกรัม) เมื่อบรรทุกเต็มที่เครื่องบินสามารถบินได้สูงถึง 3,150 ไมล์ทะเล (5,830 กม.) เนื่องจากเครื่องบินบรรทุกสินค้าไม่ได้มีผู้โดยสารใด ๆ จึงสามารถใช้เที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้โดยปราศจากข้อจำกัด ETOPS 757 รุ่นนี้ใช้เครื่องยนต์ RB211-535E4B ของโรลส์-รอยซ์ หรือ PW2037 และ PW2040 ของแพรตแอนด์วิทนีย์