pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เยน ก้าวสู่โลกภาพยนตร์ครั้งแรก ด้วยการเป็นคนอยู่เบื้องหลังในภาพยนตร์เรื่อง Miracle Fighters 2 (1982) แสดงบทนำครั้งแรก คือ ภาพยนตร์เรื่อง Drunken Tai Chi (1984) ของผู้กำกับหยวน เหอผิง ภาพยนตร์เรื่อง Mismatched Couples (1985) หรือชื่อไทย ท่านตี๋มีระดับ ทำให้เยนเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางทั่วเอเชีย ภาพยนตร์ที่ทำให้เยนเป็นที่รู้จักของคนทั่วโลก คือ Once Upon a Time in China II (1992) หรือชื่อไทย หวง เฟยหง ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร โดยเยนรับบทเป็นตัวร้ายต้องต่อสู้กับหลี่ เหลียนเจี๋ย (รับบท หวง เฟยหง) ทำให้คนทั่วโลกจดจำฝีมือการต่อสู้ของเขาได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะฉากประทะกันของทั้งคู่ ได้รับยกย่องเป็นฉากต่อสู้ที่ดีที่สุดติด 1 ใน 10 ของหนังศิลปะการต่อสู้ ประเภทกังฟู
ภาพยนตร์ที่ทำให้เยน เป็นดาราแอ๊คชั่นที่โด่งดังไปทั่วโลก คือ Iron Monkey (1993) หรือชื่อไทย มังกรเหล็กตัน เยนรับบทนำแสดง (ในบท หวง ฉีอิง บิดาของ หวง เฟยหง) สร้างออกฉายในปี 1993 ที่ฮ่องกงไม่ค่อยประสบความสำเร็จมากนักแต่โด่งดังมากมายทั่วเอเชีย ได้ไปฉายในสหรัฐอเมริกาในปี 2001 กวาดรายได้กว่า 16 ล้านเหรียญสหรัฐ ถือเป็นหนังภาษาต่างประเทศที่ประสบความสำเร็จบนตารางบ็อกซ์ออฟฟิศ(box office)ในสหรัฐอเมริกาเป็นอย่างมาก ต่อมามีภาพยนตร์เรื่อง SPL (Sha Po Lang)- Kill Zone ,2005 หรือชื่อไทย ทีมล่าเฉียดนรก และ Flash Point (2007) หรือชื่อไทย ลุยบ้าเลือด ทั้งสองเรื่องนี้โด่งดังไปทั่วโลก นักวิจารณ์ภาพยนตร์ยกย่องให้เป็น หนังแอ๊คชั่นดีที่สุด 1 ใน 10 ของโลกประจำปี 2005 และ 2007 ต่อมาในปี 2008 เยนได้รับบทอาจารย์หยิปหมั่น ในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ เรื่อง Ip Man (2008) หรือชื่อไทย ยิปมัน เจ้ากังฟูสู้ยิบตา ทำให้เยนมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นพลุแตก
ในประเทศไทย เยนมาถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง Crystal Hunt (1991) หรือ ซือเจ๊ตัดเหลี่ยมเพชร ที่จังหวัดขอนแก่น เยนยังได้แสดงนำและกำกับคิวบู๊ในหนังแนวอีโรติก เรื่อง The Holy Virgin Vs the Evil Dead (1991) หรือชื่อไทย ผีปอบมารจันทรา อีกด้วย
เยน ไม่เพียงแต่เป็นดาราในจอใหญ่เท่านั้น แต่เขายังเคยนำแสดงละครจอแก้วที่ฮ่องกงมากมายต่อหลายเรื่อง แต่เรื่องที่คนจดจำเขาได้มากที่สุด คือ งานที่สร้างจากหนังเก่าของ บรู๊ซ ลี เรื่อง Fist of Fury (TV) (1995) โดยออกอากาศทางช่อง ATV มีความยาวถึง 20 ตอน โดยเนื้อหาในหนังชุดเรื่องนี้ว่าด้วย เรื่องราวความขัดแย้งของชาวจีนกับชาวญี่ปุ่น โดยเยน รับบทเป็น เฉินเจิ้น พระเอกของเรื่องที่ต้องต่อสู้กับคนญี่ปุ่น ซึ่งเป็นคนฆ่าอาจารย์ ฮั่ว หยวนเจี๋ย โดยต่อสู้ด้วยวิชากังฟู เพื่อล้างแค้นให้กับอาจารย์ของเขา คำวิจารณ์ในหนังชุดนี้มีทั้งบวกและลบ นอกจากเยนจะรับบทนำแล้ว เขายังเป็นผู้ออกแบบคิวบู๊ในหนังชุดนี้อีกด้วย
เยน มีผลงานกำกับภาพยนตร์ครั้งแรก คือ Legend of the Wolf (1997) หรือชื่อไทย ตำนานเจ้าหมาป่า โดยเยน รับหน้าที่ทั้งแสดงนำ, เขียนบท, อำนวยการสร้าง, กำกับฉากต่อสู้ และกำกับภาพยนตร์ โดยเรื่องนี้ได้รับการขนานนามว่า เป็นหนังแอ๊คชั่นทุนต่ำ ดีที่สุดเรื่องหนึ่งของเกาะฮ่องกง ได้รับรางวัลจากเวทีนานาชาติมากมาย โดยมีดาราสาวอย่าง หลี่ ยั่วถง ร่วมแสดงด้วย
จากนั้นอีกปีถัดมา เยนก็กำกับภาพยนตร์แนวแอ็คชั่นระทึกขวัญ เรื่อง Ballistic Kiss (1998) โดยเขารับหน้าที่ทั้งแสดงนำ , อำนวยการสร้าง , กำกับคิวบู๊ และกำกับภาพยนตร์ เรื่องราวของมือปืนที่ไปหลงรักตำรวจสาว หนังเรื่องนี้ได้ฉายในเทศกาลหนังต่างๆทั่วโลก เยนยังได้รางวัล "ผู้กำกับคลื่นลูกใหม่" ในเทศกาลภาพยนตร์ของฮ่องกง(Hong Kong Film Awards - ฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด) ต่อมาเยนได้กำกับภาพยนตร์ เรื่อง Shanghai Affairs (1998) หรือชื่อไทย หมัดพิฆาตมังกรโหด โดยเยนรับหน้าที่กำกับ, กำกับฉากต่อสู้ และนำแสดงเอง เป็นผลงานรีเมคหนังเก่าของบรูซ ลี เรื่อง The Big Boss (1971)
จากนั้น เยนก็มารับหน้าที่กำกับภาพยนตร์อีกครั้ง ในเรื่อง Protégé de la Rose Noire (2004) นำแสดงโดย สองสาวเกิร์ลกรู๊ปวง Twins และ เจิ้ง อี้เจี้ยน
ผู้กำกับฉากต่อสู้.
เยน เริ่มมีผลงานกำกับฉากต่อสู้ในต่างประเทศครั้งแรก ในหนังโทรทัศน์ (Pilot) ของประเทศเยอรมัน เรื่อง Codename : The Puma (1999 - 2000) หรือ Der Puma - Kämpfer mit Herz ภายหลังได้ทำมาในแบบซีรีส์ในช่วงปี 2000 เยนยังรับหน้าที่กำกับบางตอนให้กับซีรีส์ชุดนี้ และภาพยนตร์เรื่อง Shurayuki-Hime (หรืออีกชื่อ The Princess Blade ,2001) หรือชื่อไทย ดาบอหังการ ปราณีไม่มีเด็ดขาด หนังจากประเทศญี่ปุ่น
เยน มีผลงานกำกับฉากต่อสู้ในฮอลลีวูดเรื่องแรก คือ Highlander : Endgame (2000) หรือชื่อไทย 2 นักรบล่าข้ามศตวรรษ เรื่องอื่นๆ อาทิเช่น Blade II (2002) หรือชื่อไทย เบลด 2 นักล่าพันธุ์อมตะ โดยเยนเป็นผู้ประสานงานฉากต่อสู้ - กำกับคิวบู๊ และรับบทแสดงเล็กๆ ในหนังอีกด้วย
ในปี 2003 เยนรับบทตัวร้ายในหนังภาคต่อของเฉินหลง และโอเว่น วิลสัน เรื่อง Shanghai Knights 2 (2003) หรือชื่อไทย คู่ใหญ่ ฟัดทลายโลก และออกแบบฉากต่อสู้ในหนังแวมไพร์ของเฉินหลง ซึ่งอำนวยการสร้างและร่วมแสดง ในเรื่อง The Twins Effect (2003) หรือชื่อไทย คู่พายุฟัด นำแสดงโดย สองสาววงทวินส์ และเจิ้ง อี้เจี้ยน เยนได้รับรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด สาขาออกแบบฉากต่อสู้ยอดเยี่ยมในเรื่องนี้ อีกด้วย
ในปี 2004 เยนได้ร่วมออกแบบฉากต่อสู้และร่วมแสดงนำในหนังภาคต่อเรื่อง The Twins Effect 2 (2004) หรือชื่อไทย คู่ใหญ่พายุฟัด 2 มีฉากปะทะกันระหว่างเยนและเฉินหลง จนได้รับยกย่องว่าเป็นฉากต่อสู้ที่ดีที่สุดของโลกในปีนั้น นอกจากนี้ เยนยังได้ออกแบบฉากต่อสู้ในไตเติลของเกม "Oni-musha III" บนเครื่อง เพลย์สเตชัน 2
ในปี 2006 เยน เป็นผู้ประสานงานฉากต่อสู้ - กำกับคิวบู้ ในหนังฮอลลีวู้ดอีกครั้ง เรื่องราวของสายลับเด็ก เรื่อง Stormbreaker (2006) หรือชื่อไทย จารชนดับแผนล้างโลก สร้างจากนวนิยายของ แอนโธนี่ โฮโนวิตส์
เยน เริ่มมีชื่อเสียงทางการแสดงอย่างโดดเด่นเป็นอย่างมากนับแต่ปี 2005 เป็นต้นมา เยนได้แสดงนำในภาพยนตร์กำลังภายใน เรื่อง Seven Swords (2005) หรือชื่อไทย เจ็ดกระบี่เทวดา ผลงานกำกับของ ฉีเคอะ ซึ่งประสบความล้มเหลวทั้งรายได้และคำวิจารณ์จากทั่วโลก แต่ในปีเดียวกันนี้ เยน ก็ประสบความสำเร็จอย่างสูงกับภาพยนตร์แอ็คชั่น - อาชญากรรม เรื่อง SPL (Sha Po Lang)- Kill Zone ,2005 หรือชื่อไทย ทีมล่าเฉียดนรก เรื่องราวสงครามระหว่างตำรวจกับเจ้าพ่อมาเฟียผู้หนึ่ง นำแสดงร่วมกับ หง จินเป่า , เยิ่น ต๊ะหัว และอู๋จิง โดยสามารถเปิดตัวขึ้นอันดับหนังทำเงินในฮ่องกงถึง 3 สัปดาห์ซ้อน เยนยังได้รางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด สาขาออกแบบฉากต่อสู้ยอดเยี่ยม อีกด้วย
ในปี 2006 เยนได้ร่วมงานกับวิลสัน ยิป ในหนังแอ็คชั่นฟอร์มยักษ์ 2 เรื่อง คือ Dragon Tiger Gate (2006) หรือชื่อไทย ปะฉะดะ คนเหนือยุทธ โดยสร้างจากหนังสือการ์ตูนจีนของฮ่องกง ร่วมแสดงกับเซียะ ถิงฟง , หยู เหวินเล่อ และหนังแอ๊คชั่น - อาชญากรรม เรื่อง Flash Point (2007) หรือชื่อไทย ลุยบ้าเลือด ร่วมแสดงกับกู่ เทียนเล่อ , หลี่ เหลียงเหว่ย , คอลลิน โชว , ฟ่าน ปิงปิง และเรื่องนี้ เยน ยังได้รับรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด สาขาออกแบบฉากต่อสู้ยอดเยี่ยม อีกด้วย
ในปี 2008 เยนกลายเป็นดาราแอ็คชั่นที่โด่งดังมากที่สุดด้วยผลงานทำเงินมหาศาลถึง 2 เรื่องในปีเดียว ในภาพยนตร์กำลังภายใน - แฟนตาซี - สยองขวัญ เรื่อง Painted Skin (2008) หรือชื่อไทย พลิกตำนาน โปเยโปโลเย งานรีเมคของผู้กำกับ คิงฮู ในชื่อเดียวกัน โดยทำเงินในจีนแผ่นดินใหญ่กว่า 230 ล้านหยวน และภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ เรื่อง Ip Man (2008) หรือชื่อไทย ยิปมัน เจ้ากังฟูสู้ยิบตา หนังแอ็คชั่น - กังฟู โดยอิงจากชีวิตจริงของอาจารย์ ยิปมัน ครูมวยหย่งชุนชื่อดังในตำนาน ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายไปทั่วโลก ทำเงินในฮ่องกง ทั่วเอเชีย และจีนแผ่นดินใหญ่อย่างมหาศาล ล่าสุดในปี 2013 เยนได้รับรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด สาขาออกแบบฉากต่อสู้ยอดเยี่ยมอีกครั้ง จากภาพยนตร์เรื่อง Kung Fu Jungle ,2013 (หรืออีกชื่อ Kung Fu Killer) หรือชื่อไทย คนเดือดหมัดดิบ
ปัจจุบัน เยน มีผลงานทั้งในจีนฮ่องกง จีนแผ่นดินใหญ่ และฮอลลีวูด มีบริษัทผลิตภาพยนตร์เป็นของตัวเอง ในนาม A Donnie Yen Film กลายเป็นดาราแอ๊คชั่นที่โด่งดังไปทั่วโลก และดังที่สุดในทศวรรษนี้
จักรพรรดิเต้ากวัง
จักรพรรดิเต้ากวัง  พงศาวดารไทยเรียก เตากวาง เป็นจักรพรรดิองค์ที่เจ็ดแห่งราชวงศ์ชิง และจักรพรรดิชิงองค์ที่ 6 ที่ปกครองประเทศจีนโดยชอบธรรม ครองสิริราชสมบัติจากปี ค.ศ. 1820 ถึงปี ค.ศ. 1850 รัชสมัยของพระองค์เกิด ภัยภายนอก กบฏภายใน นั่นคือ สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง และจุดเริ่มต้นของ กบฏไท่ผิง ที่เกือบจะล้มราชวงศ์ นักประวัติศาสตร์ โจนาธาน สเปนซ์ อธิบายเกี่ยวกับจักรพรรดิเต้ากวังว่ามีลักษณะ เป็นคนดีแต่ไร้ประสิทธิภาพ
จักรพรรดิเต้ากวังประสูติใน พระราชวังต้องห้าม ในปี ค.ศ. 1782 เดิมมีพระนามว่า เหมียนหนิง (綿寧) (แปลว่า อาทิตย์อัสดง) แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น หมิ่นหนิง (旻宁) (แปลว่า ท้องฟ้า หรือ จักรวาล) เมื่อพระองค์กลายเป็นจักรพรรดิ อักษรตัวแรกของพระนามของพระองค์ถูกเปลี่ยนจาก เหมี่ยน เป็น หมิ่น เพื่อหลีกเลี่ยงอักษรเหมี่ยนที่ค่อนข้างธรรมดา ความแปลกใหม่นี้ได้รับการแนะนำโดย พระอัยกาของพระองค์ จักรพรรดิเฉียนหลง ที่เชื่อว่าไม่ควรมีภาษาจีนที่ใช้กันทั่วไป เนื่องมาจากธรรมเนียมการตั้งพระนามต้องห้ามในราชวงศ์มาช้านาน
จักรพรรดิเต้ากวัง เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ของ องค์ชายหย่งเยี่ยน พระราชโอรสองค์ที่ 15 และรัชทายาทของ จักรพรรดิเฉียนหลง แม้ว่าพระองค์จะเป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของ องค์ชายหย่งเยี่ยน แต่พระองค์เป็นลำดับแรกในการสืบราชบัลลังก์หลังจาก องค์ชายหย่งเยี่ยน ขึ้นเป็นรัชทายาทเพื่อสืบทอดราชบัลลังก์ของพระอัยกา เพราะพระมารดาของพระองค์ พระชายาฉี่ถ่าล่า เป็นพระชายาเอกขององค์ชายหย่งเยี่ยน ขณะที่พระเชษฐาองค์ใหญ่ของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนนั้นเป็นโอรสที่ประสูติแต่นางสนมของ องค์ชายหย่งเยี่ยน
ลิซา โอโนะ
ลิซา โอโนะ  เป็นนักร้อง และนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น ที่ร้องเพลงแนวบอสซาโนวา มีผลงานทั้งภาษาสเปนและภาษาอังกฤษ
ลิซา โอโนะ เกิดเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ปี พ.ศ. 2505 (ค.ศ. 1962) ในเมืองเซาเปาลู ประเทศบราซิล เมื่อเธออายุ 10 ขวบได้ติดตามครอบครัวไปอยู่โตเกียว แต่เธอใช้ชีวิตอยู่ทั้งที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และรีโอเดจาเนโร ในบราซิล
ลิซา โอโนะ เคยเข้ามาแสดงในประเทศไทย ในมหกรรมดนตรีแจ๊สเทิดพระเกียรติ 2549 Jazz Royale Festival จัดแสดงที่กรุงเทพ พัทยา เชียงใหม่ และภูเก็ต ระหว่างวันที่ 9 - 17 ธันวาคม พ.ศ. 2549
จักรพรรดิชุ่นจื้อ
จักรพรรดิชุ่นจื้อ  เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ชิง และเป็นจักรพรรดิราชวงศ์ชิงพระองค์แรกที่ได้ครองสิบแปดมณฑล (十八行省) เสวยราชย์ช่วง ค.ศ. 1644–1661 ที่ประชุมราชวงศ์เลือกพระองค์ขึ้นสืบราชย์ต่อจากหฺวัง ไท่จี๋ (皇太極) พระบิดา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1643 เวลานั้นพระองค์มีพระชนม์ 6 ชันษา จึงต้องมีผู้สำเร็จราชการ คือ ตัวเอ๋อร์กุ่น (多爾袞) พระโอรสของหนูเอ่อร์ฮาชื่อ (努爾哈赤) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์ชิง และจี้เอ่อร์ฮาหลาง (濟爾哈朗) พระนัดดาของหนูเอ่อร์ฮาชื่อ
ช่วง ค.ศ. 1643–1650 อำนาจการเมืองส่วนใหญ่อยู่ในความควบคุมของตัวเอ๋อร์กุ่น ผู้นำพาจักรวรรดิชิงพิชิตดินแดนส่วนใหญ่ของราชวงศ์หมิงเดิมได้ และขับไล่หมิงใต้ (南明) กลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์หมิง ลงไปทางมณฑลส่วนตะวันตกเฉียงใต้ ทั้งวางรากฐานของราชวงศ์ชิงในอันที่จะครอบครองสิบแปดมณฑลเป็นผลสำเร็จ ถึงจะมีนโยบายหลายประการที่ขัดใจประชาชน เช่น การสั่งให้ตัดผมอย่างแมนจูใน ค.ศ. 1645 ก็ตาม ครั้นสิ้นตัวเอ๋อร์กุ่นแล้ว จักรพรรดิชุ่นจื้อทรงเริ่มปกครองด้วยพระองค์เอง ทรงพยายามปราบทุจริตและลดอิทธิพลขุนนางแมนจู ซึ่งประสบผลบ้างไม่ประสบผลบ้าง ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1650 กลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์หมิงลุกฮือขึ้นอีกครั้ง แต่ภายใน ค.ศ. 1661 กองทัพของพระองค์ก็กำจัดอริราชศัตรูกลุ่มสุดท้ายได้ คือ กั๋วซิ่งเหย่ (國姓爺) กับกุ้ยหวัง (桂王) แห่งหมิงใต้
อย่างไรก็ดี ใน ค.ศ. 1661 พระองค์ประชวรไข้ทรพิษสวรรคต เสฺวียนเย่ (玄燁) พระโอรสพระองค์ที่ 3 จึงได้สืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิคังซี (康熙帝) และเนื่องจากเอกสารรัชสมัยชุ่นจื้อเหลือรอดมาน้อยมากเมื่อเทียบกับเอกสารราชวงศ์ชิงยุคหลัง เรื่องราวในยุคสมัยของจักรพรรดิชุ่นจื้อจึงเป็นที่รับรู้ไม่มาก
พระภริยาเจ้าและพระราชบุตรมีดังนี้
อ่างขาง
บันเตียนเมียนเจย
ปอยเปต
ปอยเปต  เป็นเมืองชายแดนไทย-กัมพูชา ตั้งอยู่ที่ตำบลปอยเปต อำเภออูร์ชเรา จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา อยู่ติดกับอำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว ประเทศไทย ตัวเมืองมีบ่อนกาสิโนเป็นจำนวนมาก โดยส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยเป็นผู้ใช้บริการ เนื่องจากการพนันในประเทศไทยผิดกฎหมาย
ปัจจุบันได้มีการประกาศจากด่านตรวจคนเข้าเมืองไทย ด้านอำเภออรัญประเทศ สำหรับผู้ถือหนังสือเดินทางไทย สามารถเข้าถึงพนมเปญโดยไม่ต้องใช้วีซ่า โดยเดินทางประทับตราหนังสือเดินทางขาเข้าประเทศกัมพูชาได้ ประชากรเมืองปอยเปตเพิ่มขึ้นจาก 43,366 คนในสำมะโน ค.ศ. 1998 ไปเป็น 89,549 คนในสำมะโน ค.ศ. 2008 ทำให้เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 4 ซึ่งมากกว่าเมืองพระสีหนุและศรีโสภณ
Lisa Ono
ความเชื่อเรื่องการสร้างโลกของจีน
ความเชื่อเรื่องการสร้างโลกของจีน  เป็นนิทานปรัมปราที่เล่าสืบกันมาแต่โบราณ ว่า โลกเดิมทีเป็นฟองไข่ทรงกลม ที่ภายในมียักษ์ตนหนึ่งที่มีผมเผ้าและหนวดเครายาว มีร่างกายยาวถึง 90,000 ลี้ (ประมาณ 45,000 กิโลเมตร) ชื่อ ผานกู่ (盤古) วันหนึ่งป้านกูตื่นขึ้นมาและได้ฟักตัวออกจากไข่ ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลของผานกู่ ผานกู่จึงดันส่วนบนของไข่ให้กลายเป็นสวรรค์และด้านล่างกลายเป็นโลก แต่สวรรค์และโลกกลับดูดตัวเข้าหากัน ผานกู่จึงให้พละกำลังดันทั้ง 2 ส่วนอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานับหมื่น ๆ ปี จนในที่สุดทั้งสวรรค์และโลกไม่อาจรวมตัวกันได้ ผานกู่จึงล้มลงและเสียชีวิต
ภายหลังเสียชีวิตแล้ว ตาข้างซ้ายของผานกู่กลายเป็นพระอาทิตย์ ตาข้างขวากลายมาเป็นพระจันทร์ ร่างกลายกลายเป็นภูเขา เลือดกลายเป็นแม่น้ำ ผมและหนวดเคราที่ยาวสลวยกลายเป็นผักและหญ้า
ผ่านไปหลังจากนั้นอีกเนิ่นนาน เจ้าแม่หนี่วา (女媧) ได้ลงมาท่องเที่ยวชมพื้นโลก และชื่นชมว่าโลกเป็นสถานที่ ๆ น่าอยู่ยิ่งนัก เมื่อนางได้ใช้นิ้วจิ้มดินและเศษดินตกลงสู่น้ำก็กลายเป็นลูกอ๊อด องค์เจ้าแม่หนี่วา ทรงดีพระทัยยิ่งนัก จึงใช้ดินปั้นเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ จึงกำเนิดขึ้นเป็นสัตว์ชนิดต่าง ๆ แต่นางรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป ในวันที่ 7 พระนางจึงเริ่มปั้นรูปเหมือนตัวพระนางขึ้น เกิดเป็นมนุษย์ผู้หญิงขึ้น และพระนางเกรงว่ามนุษย์ผู้หญิงนี้จะเหงา จึงปั้นรูปใหม่ขึ้นมาให้คล้ายเคียงกันเป็นมนุษย์ผู้ชาย และให้มนุษย์ทั้ง 2 เพศนี้อยู่คู่กันและออกลูกหลานสืบต่อกันมา
ต่อมา ฟูซี (伏羲) ซึ่งเป็นผู้ปกครองชนเผ่าของมนุษย์ได้สังเกตปรากฏการณ์ต่าง ๆ ของธรรมชาติ จนสามารถพึ่งตัวเองได้และเกิดเป็นองค์ความรู้ วันหนึ่งมีกิเลนตัวหนึ่งกระโดดขึ้นมาจากแม่น้ำฮวงโห บนหลังกิเลนมีสัญลักษณ์ปรากฏที่ถูกเรียกในภายหลังว่า "แผนภูมิเหอถู" (河图) ซึ่งต่อมาได้พัฒนากลายเป็นตัวอักษร
หลังยุคฟูซี เสินหนง (神農) ได้เป็นผู้ปกครองแทน เสินหนงได้สอนให้ผู้คนรู้จักการเพาะปลูก และใช้คันไถ และยุคต่อมาก็คือ ยุคของหวงตี้ (黃帝) หรือ จักรพรรดิเหลือง หวงตี้ได้ทำสงครามกับเหยียนตี้ที่ปั่นเฉวียน (阪泉) สุดท้ายเหยียนตี้พ่ายแพ้ หวงตี้จึงขยายอำนาจการปกครองจากทางตอนเหนือลงไปทางใต้ จนถึงลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียงและฮั่นสุ่ย ซึ่งหวงตี้ได้รับการนับถือจากชาวจีนรุ่นต่อมาว่าเป็น ฮ่องเต้หรือจักรพรรดิองค์แรกของจีน และชื่อของพระองค์ก็กลายมาเป็นคำว่า ฮ่องเต้ หรือ จักรพรรดิ ความหมายของชื่อก็กลายมาเป็นสีประจำตัวฮ่องเต้ด้วย คือ สีเหลือง ชาวจีนเชื่อว่า ในราชวงศ์ชั้นหลัง เช่น ราชวงศ์เซี่ย, ราชวงศ์ซาง, ราชวงศ์โจว ต่อมาต่างก็สืบเชื้อสายจากหวงตี้ทั้งนั้น
หลังยุคหวงตี้ เป็นยุคของเชาเหา (少昊) และ ซวนซู (顓頊) ซึ่งในยุคนี้ได้กำเนิดดาราศาสตร์, ปฏิทิน, ความเชื่อ, ไสยศาสตร์และเรือ ต่อมาจึงเป็นยุคของ กู (帝嚳) และ เหยา (尧) ซึ่งในยุคนี้พระอาทิตย์มีมากมายพร้อมกันถึง 10 ดวง และต่างพากันเปล่งรัศมีความร้อนแรงมายังโลกมนุษย์ ทำให้เดือดร้อนกันมาก เง็กเซียนฮ่องเต้จึงมีบัญชาให้ โหวอี้ นักยิงธนูบนสวรรค์ลงไปยังโลกมนุษย์เพื่อจัดการ โหวอี้ใช้ธนูยิงดวงอาทิตย์ตกไปถึง 9 ดวง และตำนานโฮ๋วอี้ยิงดวงอาทิตย์ 9 ดวงนี้ก็ก่อให้เกิดตำนาน เทพธิดาฉางเอ๋อ เหาะไปดวงจันทร์และเป็นต้นกำเนิดเทศกาลไหว้พระจันทร์ของจีน
ต่อมาเป็นยุคของซุน (舜) และ อวี่ (禹) ในยุคของอวี่ได้เกิดอุทกภัย (大禹治水) และอวี่สามารถสร้างเขื่อนควบคุมกระแสน้ำได้สำเร็จ โดยไม่ได้กลับบ้านเป็นระยะเวลานานถึง 9 ปี และวันหนึ่งก็ได้มีเต่าศักดิ์สิทธิ์ตัวหนึ่งผุดขึ้นมาจากแม่น้ำลั่ว บนกระดองเต่ามีอักษรที่ต่อมาเรียกว่า "แผนภูมิลั่วซู" (洛书) ซึ่งกลายมาเป็นศิลปะวิทยาการต่าง ๆ สืบมาจนปัจจุบัน
ภายหลังจากอวี่เสียชีวิตลง บุตรชายของอวี่ก็สังหารอี้เพื่อแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้า และเริ่มเข้าสู่ยุคแห่งการสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าโดยสายเลือดในระบบวงศ์วานว่านเครือ และหลังจากนั้น ประวัติศาสตร์จีนก้าวเข้าสู่ราชวงศ์แรกที่มีการสืบทอดบัลลังก์อำนาจโดยสายเลือด นั่นคือ จุดกำเนิดของราชวงศ์เซี่ย (夏代) ราชวงศ์แรกของจีน
จังหวัดไอจิ
จังหวัดไอจิ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุ ประเทศญี่ปุ่น เมืองศูนย์กลางคือ นาโงยะ
แรกเริ่มนั้นพื้นที่บริเวณนี้ถูกแบ่งเขตออกเป็น 3 จังหวัด คือ โอวาริ มิกาวะ และโฮะ ต่อมาในช่วงสมัยไทกะ จังหวัดมิกาวะและจังหวัดโฮะถูกผนวกเข้าเป็นจังหวัดเดียวกัน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2414 หลังจากมีการเลิกล้มระบอบศักดินา พื้นที่ของจังหวัดโอวารินอกจากส่วนที่อยู่ในคาบสมุทรชิตะได้ถูกก่อตั้งขึ้นเป็น จังหวัดนาโงยะ และจังหวัดมิกาวะได้ถูกผนวกรวมเข้ากับส่วนที่คาบสมุทรชิตะ แล้วก่อตั้งขึ้นเป็นจังหวัดนูกาตะ ต่อมาจังหวัดนาโงยะถูกเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดไอจิในเดือนเมษายน พ.ศ. 2415 และได้ผนวกเอาจังหวัดมิกาวะเข้าไปด้วยในวันที่ 27 พฤศจิกายน ในปีเดียวกัน
จังหวัดไอจิตั้งอยู่ในตำแหน่งใกล้จุดศูนย์กลางของเกาะฮนชู ตัวจังหวัดหันหน้าออกสู่อ่าวอิเซะและอ่าวมิกาวะทางทิศใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดชิซูโอกะทางทิศตะวันออก จังหวัดนางาโนะทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดกิฟุทางทิศเหนือ และจังหวัดมิเอะทางทิศตะวันตก มีพื้นที่ทั้งหมด 5,153.81 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นอัตราส่วน 1.36% ของพื้นผิวทั้งหมดของประเทศญี่ปุ่น จุดที่อยู่สูงที่สุดในจังหวัดคือ ภูเขาจาอูซุ มีความสูง 1,415 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
พื้นที่ด้านตะวันตกของจังหวัดเป็นเขตเมืองนาโงยะ ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของญี่ปุ่น ส่วนพื้นที่ด้านตะวันออกของจังหวัดจะมีความหนาแน่นของประชากรค่อนข้างน้อยกว่า แต่ก็ยังเป็นที่ตั้งของศูนย์กลางหลักทางอุตสาหกรรมอีกหลายแห่ง
ในปี พ.ศ. 2544 ประชากรของจังหวัดไอจิประกอบไปด้วยเพศชาย 50.03% และเพศหญิง 49.97% มีชาวต่างชาติอาศัยอยู่ 139,540 คน คิดเป็นประมาณ 2% ของจำนวนประชากรทั้งหมดในจังหวัด
จังหวัดไอจิประกอบด้วย 38 เมือง 7 อำเภอ 14 ตำบล และ 2 หมู่บ้าน ดังนี้
แม่น้ำชเปร
ชเปร (; ซอร์บ: Sprowja หรือ Sprewja) เป็นแม่น้ำในรัฐแซกโซนี รัฐบรันเดินบวร์ค และรัฐเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ชเปรเป็นสาขาด้านซ้ายของแม่น้ำฮาเฟิล มีความยาวประมาณ 400 ก.ม.
ต้นน้ำของมันตั้งอยู่ในเนินเขาเลาซิทเซอร์แบร์กลันด์ (Lausitzer Bergland) บนพรมแดนประเทศเช็กเกีย
ต่อขึ้นไปทางเหนือ มันไหลเข้าสู่ป่าชเปรวัลด์ (Spreewald) ซึ่งเป็นพื้นที่ชายเลนขนาดใหญ่ และเป็นเขตชุมชนหลายแห่งของชาวซอร์บ
ส่วนสุดท้ายของแม่น้ำไหลตัดผ่านใจกลางกรุงเบอร์ลิน ไปเชื่อมกับแม่น้ำฮาเฟิลในเขตตะวันตกของเบอร์ลิน
ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวมักจะไปร่วมงานสำคัญที่บาเดชิฟฟ์ (เรืออาบน้ำ) สระว่ายน้ำที่ตั้งอยู่ในแม่น้ำชเปร
เมืองที่ตั้งอยู่บนเส้นทางแม่น้ำ เช่น เบาท์เซิน ชเปรมแบร์ก คอทท์บุส ลึบเบเนา ลึบเบิน เฟือร์สเทนวัลเดอ และเบอร์ลิน
แม่น้ำชเปรถูกนำไปใช้เป็นชื่อเขตจำนวนหนึ่งในประเทศเยอรมนี:
ค.ศ. 1544
ชเปรวัลท์
ชเปรวัลท์ เป็นพื้นที่ชายเลนขนาดใหญ่ในประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน ห่างออกไปประมาณ 100 ก.ม. ได้รับการกำหนดให้เป็นเขตสงวนชีวมณฑล (biosphere reserve) โดยยูเนสโก เมื่อ พ.ศ. 2534.
มันเป็นที่รู้จักจากระบบชลประทานแบบโบราณ ซึ่งประกอบไปด้วยร่องน้ำเล็ก ๆ จำนวนมากกว่า 200 สาย (เรียกว่า "Fliesse"; ความยาวรวมทั้งหมด : 1,300 ก.ม.)
ภูมิทัศน์ในบริเวณนี้ถูกปรับรูประหว่างยุคน้ำแข็ง.
ป่าต้น Alder บนพื้นที่ชายเลน และป่าสนบนพื้นที่ดินทราย เป็นลักษณะพิเศษของภูมิภาค, อย่างไรก็ตาม ก็พบพื้นที่ทุ่งหญ้าและทุ่งกว้างด้วย
ในการสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2541 มีคนประมาณ 50,000 คนอาศัยอยู่ในเขตสงวนดังกล่าว
โดยจำนวนมากเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐานกลุ่มแรก ๆ ในภูมิภาคชเปรวัลท์ คือพวกเผ่าสลาฟของ Sorbs/Wends.
จนถึงปัจจุบัน คนเหล่านี้ยังคงรักษาภาษา ประเพณี และเครื่องแต่งกายดั้งเดิมของตนเอาไว้
ประชากรส่วนใหญ่พึ่งพาการท่องเที่ยว. นักท่องเที่ยวจำนวนมากเพลิดเพลินกับการสำรวจชเปรวัลท์ด้วยเรือถ่อ.
อย่างไรก็ตาม แหล่งรายได้สำคัญนั้นมาจาก เกษตรกรรม ป่าไม้ และการประมง
ชื่อชเปรวัลท์ถูกนำไปใช้เป็นชื่อเขตในประเทศเยอรมนีดังต่อไปนี้:
เมืองหลวงท้องถิ่นของบริเวณชเปรวัลท์ คือเมืองลึบเบอเนา (Lübbenau)
หาดเจ้าสำราญ ตั้งอยู่ในตำบลหาดเจ้าสำราญ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี อยู่ห่างจากตัวเมืองเพชรบุรี ประมาณ 15 กิโลเมตร เป็นชายหาดที่เคยเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญมาแต่สมัยโบราณ มีประวัติเล่ากันมาว่า สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เคยเสด็จมาที่นี่ พร้อมด้วยสมเด็จพระเอกาทศรถ ทรงพอพระราชหฤทัยในความงามของหาดนี้มาก ทรงประทับแรมอยู่หลายวัน จนชาวบ้านเรียกหาดนี้ว่า หาดเจ้าสำราญ จากหาดเจ้าสำราญไปทางใต้ประมาณ 7 กิโลเมตร เป็นชายหาดปึกเตียน ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยว อีกแห่งของจังหวัดเพชรบุรี หาดเจ้าสำราญเจริญถึงขีดสุดในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ซึ่งเป็นหาดที่มีชื่อเสียงมากกว่าหาดอื่น ๆ ในสมัยนั้น โดยโปรดเกล้าให้สร้างค่ายหลวงขึ้นเรียกว่า "ค่ายหลวงบางทะลุ" ตามชื่อของตำบลบางทะลุ ที่เป็นที่ตั้งโดยมี "พระตำหนักบริเวณริมหาดแห่งนี้เรียกว่า “พระตำหนักหาดเจ้าสำราญ” ภายหลังทรงหายจากพระประชวร ทรงได้เปลี่ยนชื่อตำบลเสียใหม่ ด้วยชื่อเดิมเห็นว่าไม่เป็นมงคล เป็น ตำบลหาดเจ้าสำราญ ตามชื่อของหาดแต่ต่อมาทรงได้ย้ายพระตำหนักไปยังจุดที่เป็น พระราชนิเวศน์มฤคทายวัน ในปัจจุบันเพราะหาดเจ้าสำราญมีแมลงวันชุมเนื่องจากพระตำหนักแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านชาวประมง จนพระองค์แอบได้ยินข้าราชบริพารในพระองค์บ่นว่า "หาดเจ้าสำราญแต่ข้าราชบริพารเบื่อ" และหาดแห่งนี้ยังขาดแคลนน้ำจืดจึงโปรดให้ย้ายไปในที่สุด
ชายหาดแห่งนี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่น่าไปพักผ่อนแห่งหนึ่ง มีบรรยากาศที่เงียบสงบ อากาศเย็นสบาย มีสัตว์ทะเลที่อุดมสมบูรณ์ ทั้ง ปูเสฉวน หอย แมงกะพรุน มีที่พักพร้อม มีร้านสะดวกซื้ออยู่ใกล้เคียง สามารถลงเล่นน้ำได้ ในบริเวณใกล้เคียงมีหมู่บ้านชาวประมง ชายหาดแห่งนี้ทรายถูกพัดถมขึ้นมามากขึ้นเรื่อย ๆ จึงมีทรายที่ละเอียดมากในส่วนของต้นหาด ที่นี่จึงเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ไม่ต้องไปไกลมาก และมีความสวยงามมากแห่งหนึ่ง
องค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาติ
เขตสงวนชีวมณฑล
เขตสงวนชีวมณฑล / พื้นที่สงวนชีวมณฑล  พื้นที่สงวนชีวมณฑลนั้นหมายถึงพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นระบบนเวศบนบก ทะเล ชายฝั่ง หรือใด ๆ รวมกัน ที่ได้รับความสำคัญภายใต้โครงการมนุษย์และชีวมณฑลของยูเนสโก (Man and the Biosphere (MAB) Programme) ซึ่งเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของกรอบบัญญัติเครือข่ายพื้นที่สงวนชีวมณฑลโลก (Statutory Framework of World Network of Biosphere Reserve Network)
พื้นที่สงวนชีวมณฑลมีความสำคัญในฐานะพื้นที่เพื่อการเรียนรู้เกี่ยวกับการพัฒนาที่ยั่งยืน เป็นพื้นที่ที่เปิดรับสหวิทยาการเข้ามาประยุกต์ใช้ เพื่อสร้างองค์ความรู้ และการจัดการกับการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ เพื่อรักษาสมดุลของปฏิสัมพันธ์ระหว่างระบบนิเวศและระบบสังคม รวมถึงการป้องกันและจัดการความขัดแย้งที่จะเกิดจากการอนุรักษ์และใช้ประโยชน์จากความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่ พื้นที่สงวนชีวมณฑลเป็นพื้นที่ที่สร้างแนวทางในการรับมือกับการเปลี่ยนแปลงที่เป็นวิกฤตของโลกในขนาดของการจัดการในระดับท้องถิ่น พื้นที่สงวนชีวมณฑลทั่วโลกนั้นประกอบด้วยทั้งระบบนิเวศบนบก ทะเลและชายฝั่ง แต่ละพื้นที่มีการสนับสนุนแนวทางการจัดการที่ประนีประนอมทั้งในด้านการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพและการพัฒนาที่ยั่งยืน
พื้นที่สงวนชีวมณฑลจะต้องเสนอโดยรัฐสมาชิกผ่านกระบวนการพิจารณาที่กำหนดไว้ พื้นที่สงวนชีวมณฑลที่จัดตั้งนั้นยังคงอยู่ภายใต้อธิปไตยของรัฐที่พื้นที่สงวนชีวมณฑลนั้น ๆ ตั้งอยู่ การประกาศจัดตั้งพื้นที่สงวนชีวมณฑลดำเนินการโดยโครงการมนุษย์และชีวมณฑลของยูเนสโก โดยเลขาธิการยูเนสโกเป็นผู้ลงนามประกาศจัดตั้งตามมติของคณะกรรมการสภาพประสานงานระหว่างประเทศว่าด้วยโครงการด้านมนุษย์และชีวมณฑล (MAB International Coordinating Council: MAB ICC) พื้นที่ที่ประกาศมีสถานะพื้นที่ที่ได้รับความสำคัญในระดับนานาชาติ
แนวทางการจัดการ.
เพื่อตอบสนองต่อหน้าที่ของพื้นที่สงวนชีวมณฑล การแบ่งเขตการจัดการได้ถูกนำมาใช้โดยคำนึงถึงรูปแบบของภูมิทัศน์ การใช้ประโยชน์ที่ดินในพื้นที่ และความเข้มข้นของกิจกรรมมนุษย์ เพื่อเป็นแนวทางในการสนับสนุนนโยบายของท้องถิ่นให้เป็นไปตามแนวทางที่สอดคล้องกับการสร้างสมดุลระหว่างธรรมชาติกับกิจกรรมของมนุษย์
RomanClub
แม่น้ำฮาเฟิล
ฮาเฟิล เป็นแม่น้ำในรัฐบรันเดินบวร์ค รัฐเบอร์ลิน และรัฐแซกโซนี-อันฮัลต์ ในประเทศเยอรมนี
แม่น้ำฮาเฟลเป็นสาขาด้านขวาของแม่น้ำเอลเบอ (Elbe) มีความยาว 325 กิโลเมตร
เมืองที่แม่น้ำไหลผ่าน เช่น เซเดนิค ออราเนียนบูร์ก เบอร์ลิน พ็อทซ์ดัม แวร์เดอร์ บรันเดินบวร์ค เพรมนิทซ์ Rathenow และฮาเฟลแบร์ก
ชมรมไขปริศนา
ชมรมไขปริศนา ( ; ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย โคซูเอะ อามาโนะ ในประเทศไทย ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บงกช
โคซูเอะ อามาโนะ
โคซูเอะ อามาโนะ (; เกิด 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2517) เป็นนักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่น
Roman Club
ค.ศ. 1239
ค.ศ. 1240
ค.ศ. 1241
ค.ศ. 1242
ค.ศ. 1243
ค.ศ. 1244
ค.ศ. 1245
ค.ศ. 1604
ค.ศ. 1606
ค.ศ. 1607
ค.ศ. 1608
โรงเรียนลาซาล
โรงเรียนลาซาลกรุงเทพ เป็นโรงเรียนสหศึกษาเอกชนโรมันคาทอลิก ที่คณะภราดาลาซาลตั้งขึ้นเป็นสาขาที่ 3 และสาขาล่าสุดของเครือข่ายโรงเรียนลาซาลในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2506 โดย 2 แห่งก่อนหน้านี้คือโรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์และโรงเรียนลาซาลจันทบุรี (มารดาพิทักษ์) ที่ตั้งในปี พ.ศ. 2503 และ พ.ศ. 2505 ตามลำดับ
โรงเรียนลาซาลกรุงเทพ ตั้งอยู่ที่ 752 ถนนลาซาล แขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร เปิดสอนในระดับอนุบาล จนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ก่อตั้งในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2506 โดยมีภราดาพิเอเลต์ ไมเคิล ดำรงตำแหน่ง​ผู้รับใบอนุญาตคนแรก และมีนักบุญฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล เป็นองค์อุปถัมภ์ของโรงเรียน
พัฒนาการของโรงเรียนลาซาล.
ก่อตั้งในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2506 โดยมีภราดาพิเอเลต์ ไมเคิล ดำรงตำแหน่ง​ผู้รับใบอนุญาตคนแรก เปิดทำการเรียนการสอนวันแรก ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 เป็นโรงเรียนชายล้วน แรกเริ่มมีนักเรียนทั้งหมด 342 คน ครู 11 คน คณะภราดา 4 ท่าน เปิดสอนในระดับประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 และได้รับอนุญาตให้ใช้อักษรย่อ ล.ซ. เมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2506
ในปีการศึกษา 2518 มีคณะภคินี(นักบวชที่เป็นสตรี) มาร่วมงาน 4 ท่าน
ในปีการศึกษา 2521 โรงเรียนเปิดรับนักเรียนหญิง
ในปีการศึกษา 2522 โรงเรียนเปิดสอนนักเรียนในระดับอนุบาล และสร้างอาคารใหม่ ความสูง 3 ชั้น สำหรับนักเรียนอนุบาลโดยเฉพาะ ตั้งชื่อว่าอาคารแมรี่แอนน์
ในปีการศึกษา 2524 โรงเรียนเปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
ในปีการศึกษา 2531 เปิดใช้อาคารมิเกลเพิ่มอีก 1 หลัง เพื่อเพิ่มจำนวนห้องเรียนให้เพียงพอต่อการที่มีนักเรียนเพิ่มขึ้น และต้องการห้องเรียนเพิ่มขึ้น โดยอาคารใหม่มีความสูง 4 ชั้น และเปิดใช้หอประชุมเอนกประสงค์ในโรงเรียน ชื่อ หอประชุม JVK HALL
ในปีการศึกษา 2546 หลังการเปิดโรงเรียนครบ 40 ปี ในปีที่ 41 ได้มีการฉลองการก่อตั้งโรงเรียนครบ 40 ปี
ในปีการศึกษา 2548 อาคารยวง เดอ ลาซาล ซึ่งเป็นอาคารหลังแรกของโรงเรียน ได้เกิดการทรุดตัวเอนไปด้านหน้าอย่างน่าเป็นห่วง โรงเรียนจึงดำเนินการซ่อมแซมฐานอาคาร เป็นการใช้งบประมาณครั้งใหญ่ คือประมาณ 33 ล้านบาท ในการยกตัวตึกขึ้น ซ่อมแซมและเสริมฐานอาคาร และในการเสริมฐานให้สูง ยกตัวฐานขึ้นสูง 1.5 เมตร เพื่อหลีกเลี่ยงน้ำท่วมชั้นล่างของอาคารในช่วงฤดูฝน และนอกจากนี้ โรงเรียนได้สร้างอาคารใหม่ คืออาคารพระเมตตาซ้อนอยู่หลังอาคารยวง เดอ ลาซาล เพื่อรองรับจำนวนนักเรียนที่เพิ่มขึ้น และเพิ่มห้องปฏิบัติการ หรือห้อง lab วิชาต่างๆขึ้น
ในปีการศึกษา 2549 เริ่มนำครูต่างชาติมาสอนวิชาการในโรงเรียน
โรงเรียนลาซาลในปัจจุบัน.
ในปีการศึกษา 2552 โรงเรียนลาซาลมีนักเรียนทั้งหมด 5,089 คน โดยแบ่งเป็นนักเรียนชาย 2,855 คน นักเรียนหญิง 2,234 คน และมีครูทั้งหมด 264 คน โดยแบ่งเป็นครูชาย 62 คน ครูหญิง 202 คน มีห้องเรียนทั้งหมด 106 ห้อง โดยแบ่งเป็นระดับก่อนประถมศึกษา(อนุบาล) 18 ห้อง ประถมศึกษา 54 ห้อง และมัธยมศึกษา 34 ห้อง
ความหมายของสัญลักษณ์โรงเรียน.
ตราโรงเรียน.