pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นอกจากความงามที่เหนือจากมนุษย์ทั่วไปแล้ว นางยังมีบุคลิกที่โดดเด่นแปลกพิสดาร เนื่องด้วยนางเติบโตมาในสุสานโบราณ จากการเลี้ยงดูของอาจารย์และยายซุน ผ่านชีวิตราวกับน้ำนิ่งไม่กระเพื่อม ไม่เคยได้ออกมาสู่โลกภายนอก จึงไม่รู้จักขนบธรรมเนียมใด ๆ ประกอบกับอาจารย์ให้นางฝึกวิชากำลังภายในตั้งแต่เล็ก สั่งนางขจัดซึ่งอารมณ์ยินดี เดือดดาล โศกเศร้า สุขสันต์ หากเห็นนางหัวเราะหรือร้องไห้จะลงโทษ ดังนั้นจึงเพาะสร้างเป็นนิสัยสันโดษเย็นชา ความรู้สึกต่าง ๆ บังเกิดขึ้นในจิตใจก็ผ่านเลยไป ล้วนไม่ผ่านการแสดงออกทางสีหน้า แต่ภายหลัง หลังจากเอี้ยก้วยเข้ามา ทำให้ความรู้สึกเปลี่ยนแปลงไป นางเริ่มมีจิตใจที่พลุกพล่านในบางครั้ง นิสัยที่เยือกเย็นไร้ความรู้สึกก็ถูกบั่นทอนลง เซียวเหล่งนึ่งเป็นผู้หญิงไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก แต่ก็มิใช่คนโง่ บุคลิกที่โดดเด่นอีกอย่างของนางคือความใจเย็น มีสมาธิที่แน่วแน่ ทั้งดูสง่าน่าเลื่อมใสและดูน่าทะนุถนอมในเวลาเดียวกัน บุคลิกที่สง่างามของเธอนั้นติดตัวเธออยู่ตลอดเวลา ทั้งเวลาพูดจา เวลาต่อสู้ หรือแม้กระทั่งเวลานอนก็ยังคงดูสวยงามเป็นเอกลักษณ์ โดยนางจะนอนบนเส้นเชือก ซึ่งเริ่มนอนแบบนี้ตั้งแต่เอี้ยก้วยเข้ามาในสุสานโบราณ นางยกเตียงหยกเย็นให้เอี้ยก้วย ตัวเองเลยใช้เส้นเชือกแทนเตียง และก็นอนแบบนี้เรื่อยมา
วรยุทธ.
ในด้านวรยุทธ นางก็มีวรยุทธที่ไม่ธรรมดา วิชาของสำนักสุสานโบราณเป็นวิชาของ ลิ้มเฉียวเอ็ง ยอดจอมยุทธหญิงในยุคก่อน มีวิชาที่หลากหลายทั้ง กระบี่ ฝ่ามือ อาวุธลับ และวิชาตัวเบาที่สูงส่งไม่เป็นสองรองใครในยุทธภพ ยังมีวิชาสุดยอดอย่างวิชาใน คัมภีร์สุรางคนางค์ใจพิสุทธิ์ (คัมภีร์สาวหยก สตรีหยกก็ว่า) นางยังได้นอนเตียงหยกเย็นตั้งแต่เด็กจนมีพลังภายในสูงส่ง อีกทั้งยังได้ฝึกวิชาเก้าอิมจินเก็งบางส่วนที่เฮ้งเต็งเอี๊ยงสลักไว้บนเพดานในสุสานโบราณอีกด้วย ภายหลังยังคงได้เรียนวิชาสองมือขัดแย้งจากจิวแป๊ะทง ทำให้สามารถใช้วิชากระบี่สุรางคนางค์ใจพิสุทธิ์ ด้วยตัวคนเดียวได้ นับเป็นวิชาที่ไม่มีใครเคยใช้มาก่อน มีความว่องไวสุดเปรียบปาน
สายรัดแพรสีขาว 2 เส้น ส่วนปลายผูกไว้ด้วยลูกกลมสีทอง เวลาขยับจะมีเสียงดังติก ๆ แม้ไม่ดังนัก แต่เวลาใช้ในการต่อสู้สามารถคุกคามจิตใจคนได้ สายรัดนี้คล่องแคล่วปราดเปรียวดุจอสรพิษ สามารถวกอ้อมได้กลางอากาศ บังคับลดเลี้ยวได้ดังใจปรารถนา เป็นอาวุธที่สวยงามและประหลาดยิ่ง
ถุงมือถักทอจากเส้นใยทองคำขาวอันเล็กละเอียดและหยุ่นเหนียว เป็นสิ่งที่อาจารย์ของอาจารย์ (ลิ้มเฉียวเอ็ง) ตกทอดทิ้งไว้ แม้อ่อนนุ่มเบาบาง แต่ดาบหรือทวนมากระทบก็ไม่ระคาย
เข็มผึ้งหยก เป็นอาวุธลับพิเศษเฉพาะของสำนักสุสานโบราณ โดยเป็นเข็มทองที่เล็กละเอียดดุจขนวัว ประกอบด้วยทองคำหกส่วน ผสมกับเหล็กกล้าสี่ส่วน ที่เหล็กในของผึ้งหยกผ่านการแช่น้ำพิษ แม้นมีขนาดเล็ก แต่เนื่องด้วยทองคำมีน้ำหนักมาก ขณะที่ซัดสามารถออกพุ่งไปได้ไกล
เซียวเหล่งนึ่ง ฉบับหลิว อี้เฟย์
ในปี 2006 เซียวเหล่งนึ่งคนล่าสุด ที่แสดงโดยหลิว อี้เฟย์ ได้สร้างความสนใจไม่น้อย เนื่องจาก กิมย้ง ได้ออกปากว่า อี้เฟย์เป็นเซียวเหล่งนึ่งที่ใกล้เคียงจินตนาการของท่านมากที่สุด ทำให้อี้เฟย์เป็นที่จับตามอง มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ มากมาย ทั้งในแง่บวกและแง่ลบ บ้างว่าเธอดูเด็กเกินไป บ้างว่าความสามารถทางการแสดงยังไม่ถึง บ้างก็ชื่นชมบอกว่าเป็นเซียวเหล่งนึ่งที่หลุดออกมาจากนิยายเลยทีเดียว ถ้าพูดถึงตามบทแล้วหน้าตาอี้เฟย์ในช่วงแรกก็ไม่ถือว่าเด็กไป เพราะในช่วงที่เซียวเหล่งนึ่งเปิดฉากออกมา นางอายุได้ 18 ปี ในขนะที่หน้าตายังอยู่ที่ประมาณ 16-17 ปี ซึ่งหน้าตาที่อ่อนวัยของอี้เฟย์ก็ค่อนข้างจะตรง แต่ถ้าเปรียบเทียบในแง่ความรู้สึก เธอก็อาจจะดูเด็กไปจริง ๆ ในด้านเสื้อผ้าที่ใช้ในภาคนี้มีความหรูหราอลังการ ค่อนข้างจะพิถีพิถัน มีรายละเอียดมาก และได้ออกแบบให้ดูทันสมัย มีกลิ่นอายทางยุโรปเข้ามาผสมอย่างลงตัว ถ้าพูดถึงความสมจริง ออกจะดูหรูหราผิดจากความเป็นจริงไปหน่อย แต่ถ้าพูดถึงความสวยงามแล้วหลายคนก็ให้ความเห็นว่าสวงงามตระการตาดีทีเดียว อีกส่วนหนึ่งที่หลายคนพูดถึงคือฉากต่อสู้ ในฉบับนี้มีการลงทุนสูงเทคนิคการถ่ายทำก็พัฒนาขึ้น เมื่อรวมกับความสามารถของอี้เฟย์ในการเต้นบัลเล่ต์ ทำให้ท่วงท่าในการต่อสู้ต่าง ๆ ออกมาอ่อนช้อยพลิ้วไหวสวยงาม ถือเป็นอีกจุดเด่นของเซียวเหล่งนึ่งภาคนี้ โดยรวมก็ถือเป็นเซียวเหล่งนึ่งอีกฉบับที่น่าดู ที่มีเอกลักษณ์แตกต่างออกไปจากฉบับก่อน ๆ
ฮึงหลีเต็ง
ฮึ หรือ"ฮึงหลีเต็ง"หรืออาหกของเตียบ่อกี้ ตัวละครในวรรณกรรมดาบมังกรหยก ฮึ เป๋นจ๋าวเหนือ อยู่ใต้แคว้นพุกาม แขวงต้าลือปอ ตำบลลองสอง อยู่ตั่วปู้เดี๋ยว บ่มีเมีย มีรักในวัยหนุ่มที่ไม่สมหวังกับกีเฮียวพู้ เนื่องด้วยนางมีใจกับเอี้ยเซียวผู้เป็นทูตซ้ายแห่งนิกายเม้งก่า ดั่งฟ้าลิขิตลูกสาวคนเดียวของนาง(เอี้ยปุ๊กห่วย)ได้มาทำหน้าที่เยียวยาแผลใจและแผลกายของเขาอีกทั้งยังอยู่ครองรักเคียงข้างเขาสืบไป
จิวยี่
จิวยี่  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก แม่ทัพคนสำคัญของง่อก๊ก ขุนพลผู้ปราดเปรื่อง และเป็นคู่ปรับคนสำคัญของขงเบ้ง เป็นชาวเมืองลู่เจียนซู เกิดในครอบครัวขุนนางเก่า มีชื่อรองว่า กงจิน (公瑾) ลักษณะเป็นบุรุษรูปงาม หน้าขาว เมื่อวัยเด็กได้เรียนรู้วิชาอย่างแตกฉาน ทั้งการทหาร และศิลปะแขนงต่าง ๆ โดยจิวยี่เป็นผู้ชำนาญทางดนตรี กล่าวกันว่า ถ้าใครดีดพิณผิดแม้นิดเดียว ใครต่อใครจับไม่ได้ แต่จิวยี่สามารถจับได้ จิวยี่เป็นผู้มีนิสัยโอบอ้อม มีน้ำใจต่อเพื่อนฝูง ดังนี้ จึงมีผู้ที่เคารพนับถือเป็นมิตรสหายมากมาย
จิวยี่ คบหาเป็นเพื่อนกับซุนเซ็กมาแต่ยังเล็ก เมื่อซุนเซ็กสร้างเมืองกังตั๋งจนรุ่งเรือง จิวยี่มีส่วนในการสร้างความสำเร็จนั้นด้วย และทั้งคู่ก็มีสถานะเป็นคู่เขยกัน โดยที่ภรรยาของทั้งคู่ คือ นาง 2 เกี้ยวแห่งเมืองกังตั๋ง ภรรยาของซุนเซ็ก คือ ไต้เกี้ยวพี่สาวของเสียวเกี้ยวซึ่งเป็นภรรยาของจิวยี่ เมื่อซุนเซ็กสิ้นลง ได้ฝากฝังเมืองกังตั๋งและซุนกวน น้องชายไว้กับจิวยี่ด้วย มีความภักดีต่อตระกูลซุนมาก เพราะถือว่าตระกูลซุน มีบุญคุณต่อตน และครอบครัวมาตลอด เขารับใช้ตระกูลซุน ด้วยความซื่อสัตย์ และสามารถอย่างถึงที่สุด จิวยี่ได้รับตำแหน่ง เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งง่อก๊ก เมื่ออายุได้เพียง 26 ปี
เมื่อขงเบ้ง มาอยู่ที่เมืองกังตั๋งเพื่อร่วมกันรับมือกับทัพวุยก๊กของโจโฉ แม้ทั้งสองฝ่ายจะร่วมมือกัน แต่จิวยี่ก็ไม่ไว้วางใจขงเบ้ง เพราะเกรงว่าขงเบ้งต่อไป จะเป็นภัยแก่ง่อก๊ก จึงหาทางกำจัดขงเบ้งอยู่เสมอๆ แต่ขงเบ้งก็ล่วงรู้ก่อน และทำลายแผนการเหล่านี้ ไว้ได้ทุกครั้ง สร้างความแค้นใจให้จิวยี่ยิ่งนัก
จิวยี่ สิ้นชีพเมื่ออายุได้เพียง 36 ปี ระหว่างยกทัพบุกเมืองลำกุ๋น ด้วยอาการโลหิตเป็นพิษจากลูกธนู ประกอบกับความแค้นใจที่มีต่อขงเบ้ง และขงเบ้งส่งจดหมายยั่วยุมา จึงกระอักเลือดตาย ก่อนสิ้น จิวยี่ได้รำพันออกมาว่า "เมื่อฟ้าส่งข้ามาเกิดแล้ว เหตุไฉนถึงส่งขงเบ้งมาเกิดด้วย" ตามบันทึกประวัติศาสตร์จริงจิวยี่เสียชีวิตเพราะป่วยจากโรคระบาด ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตายด้วยความคับแค้นใจต่อขงเบ้งแต่อย่างไร ปัจจุบันสืบทราบแล้วว่าจิวยี่ตายเพราะโรคพยาธิชนิดหนึ่ง เรียกว่า เสว่ซีฉง (หนอนดูดเลือดคล้ายพยาธิปากขอ)
ผู้ตรวจสอบอาคาร
ผู้ตรวจสอบอาคาร คือผู้ที่ประกอบวิชาชีพเป็นผู้ตรวจสอบอาคาร ตามที่ พระราชบัญญัติควบคุมอาคารกำหนด มีหน้าที่เข้าตรวจสอบอาคาร โดยตรวจสอบเรื่องโครงสร้างอาคาร ความปลอดภัยในการใช้อาคาร การดัดแปลงต่อเติม ระบบแจ้งเหตุเพลิงใหม้ ระบบดับเพลิง ป้ายทางออกฉุกเฉิน ทางหนีไฟ ระบบไฟฟ้า และแผนบริหารจัดการเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน เป็นต้น เพื่อจัดทำเป็นรายงานการตรวจสอบอาคารให้กับเจ้าพนักงานท้องถิ่น ประกอบการพิจารณาอนุญาตใช้อาคารนั้นๆ
การเป็นผู้ตรวจสอบอาคาร.
ผู้ที่จะเป็นผู้ตรวจสอบอาคารได้นั้นจะต้องเป็นวิศวกรหรือสถาปนิกที่มีใบประกอบวิชาชีพ ผ่านการอบรมหลักสูตรผู้ตรวจสอบอาคารไม่น้อยกว่า 45 ชั่วโมง จากนั้นจึงจะมีสิทธิ์สอบเพื่อวัดความรู้จากสภาวิศวกรหรือสภาสถาปนิก จึงจะไปขอขึ้นทะเบียนเป็นผู้ตรวจสอบอาคารกับกรมโยธาธิการและผังเมืองได้ และต้องมีการทำประกันวิชาชีพจึงจะเป็นผู้ตรวจสอบอาคารได้โดยสมบูรณ์
ทั้งนี้ขั้นตอนต่างๆ ดังกล่าว ทั้งการขึ้นทะเบียนเป็นผู้ตรวจสอบอาคาร การกำหนดคุณสมบัติเฉพาะของผู้ตรวจสอบอาคาร หลักเกณฑ์การขอขึ้นทะเบียนและการเพิกถอน และหลักเกณฑ์การตรวจสอบ พ.ศ. 2548 ได้ประกาศใช้ในราชกิจจานุเบกษา เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ซึ่งถือว่าเป็นครั้งแรกของประเทศไทย ที่เกิดวิชาชีพผู้ตรวจสอบอาคารขึ้น
ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 8 (14) ได้กำหนดให้อำนาจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย โดยคำแนะนำของคณะกรรมการควบคุมอาคารมีอำนาจออกกฎกระทรวงเกี่ยวกับคุณสมบัติเฉพาะ และลักษณะต้องห้ามของผู้ตรวจสอบอาคาร ตลอดจนหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ในการขอขึ้นทะเบียนและการเพิกถอนการขึ้นทะเบียนเป็นผู้ตรวจสอบ ซึ่งผู้ตรวจสอบอาคารจะต้องเป็นผู้ซึ่งได้รับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม หรือสถาปัตยกรรมควบคุมตามกฎหมายว่าด้วยการนั้น และได้ขึ้นทะเบียนไว้ตามกฎหมายควบคุมอาคาร
ปัจจุบัน คณะกรรมการควบคุมอาคาร ได้กำหนดให้ผู้ที่จะขึ้นทะเบียนเป็นผู้ตรวจสอบอาคาร จะต้องเข้ารับการอบรมโดยสถาบันซึ่งได้ขึ้นทะเบียนไว้กับกรมโยธาธิการ โดยแบ่งการอบรมเป็นภาคทฤษฎีจำนวน 33 ชั่วโมง และภาคการปฏิบัติจำนวน 12 ชั่วโมง รวมทั้งสิ้น 45 ชั่วโมง และจะต้องมีการทดสอบความรู้ความสามารถของผู้ที่จะขึ้นทะเบียนเป็นผู้ตรวจสอบ ซึ่งคณะกรรมการควบคุมอาคารมีแนวความคิดให้สภาวิศวกร และ / หรือ สภาสถาปนิก เป็นหน่วยงานกลางที่ดำเนินการดูแลเรื่องการจัดสอบ และส่งผลการทดสอบให้กรมโยธาธิการเพื่อดำเนินการออกใบอนุญาตผู้ตรวจสอบอาคารต่อไป ซึ่งสภาวิศวกรได้ทำหนังสือตอบรับยินดีจะเป็นหน่วยงานกลางเพื่อดำเนินการดังกล่าว
และล่าสุด กฎกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการตรวจสอบอาคาร ติดตั้งและตรวจสอบอุปกรณ์ประกอบของอาคาร ซึ่งออกตามความในมาตรา 8 (15) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 นั้น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยโดยคำแนะนำของคณะกรรมการควบคุมอาคาร ได้ส่งเรื่องให้คณะกรรมการกฤษฎีกาพิจารณาข้อกฎหมาย และเสนอต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อให้ความเห็นชอบ ซึ่งขณะนี้กฎกระทรวงทั้งสองฉบับได้ประกาศใช้ในราชกิจจานุเบกษา เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2548 ที่ผ่านมา
อาคารที่ต้องทำการตรวจสอบอาคาร.
อาคารที่เข้าข่ายต้องทำการตรวจสอบอาคารตาม พรบ.ควบคุมอาคาร มีทั้งหมด 9 ประเภท ได้แก่
สำหรับอาคารชุด และอาคารอยู่อาศัยรวมที่ไม่เข้าข่ายเป็นอาคารสูงหรืออาคารขนาดใหญ่พิเศษจะได้รับการผ่อนผันการตรวจสอบคือ
- กรณีที่มีพื้นที่อาคารรวมกันในหลังเดียวกันไม่เกิน 5,000 ตารางเมตร ให้ทำการตรวจสอบและส่งผลการตรวจสอบก่อนวันที่ 25 ตุลาคม 2555
- กรณีที่มีพื้นที่อาคารรวมกันเกิน 5,000 ตารางเมตร ให้ทำการตรวจสอบและส่งผลการตรวจสอบก่อนวันที่ 25 ตุลาคม 2553
ทั้งนี้อาคารทั้ง 9 ประเภท (เว้นแต่อาคารตามข้อ 6 ที่ไม่เข้าข่ายเป็นอาคารสูงหรืออาคารขนาดใหญ่พิเศษ) ต้องถูกตรวจสอบและส่งรายงานการตรวจสอบก่อนวันที่ 29 ธันวาคม 2550
สำหรับกรณีพื้นที่นอกเขตควบคุมอาคาร (พื้นที่ที่ยังไม่มีการประกาศพระราชกษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 หรือพื้นที่นอกเขตผังเมืองรวมตามกฎหมายว่าด้วยผังเมือง) อาคารที่ต้องทำการตรวจสอบมี 4 ประเภท ได้แก่ อาคารสูง อาคารขนาดใหญ่พิเศษ อาคารชุมนุมคน และโรงมหรสพ
ประเภทของการตรวจสอบอาคาร.
หน้าที่รับผิดชอบ ในการตรวจสอบอาคาร
แบ่งออกเป็น 3 ส่วนดังนี้
หน้าที่ของ ผู้ตรวจสอบอาคาร
หน้าที่ของเจ้าของอาคาร หรือ ผู้จัดการนิติบุคคล
หน้าที่ของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
ประทุมพร วัชรเสถียร
รองศาสตราจารย์ ประทุมพร วัชรเสถียร (สกุลเดิม เหล่าวานิช ; ชื่อเล่น: ตุ้ง; 27 กันยายน พ.ศ. 2486 ที่ย่านบางรัก ถนนสีลม จังหวัดพระนคร — 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ) นามปากกา ดวงใจ เป็นนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญด้านการเมืองและนโยบายต่างประเทศแถบยุโรป, นักเขียน, นักจัดรายการวิทยุ และพิธีกรรายการโทรทัศน์ ตลอดจนเคยเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ, อาจารย์ประจำภาควิชาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, รองอธิการบดีฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ร.ศ.ประทุมพร เป็นรัฐศาสตรบัณฑิตแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นที่ 14 จากนั้น ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย สหรัฐ ได้ป็นมหาบัณฑิตด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ส่วนด้านครอบครัว ประทุมพรนับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ และได้สมรสกับนายธีระ วัชรเสถียร สามีนับถือนิกายโรมันคาทอลิก มีบุตรชายด้วยกันคือนายพลธร วัชรเสถียร
ร.ศ.ประทุมพร เป็นที่รู้จักมากในบทบาทนักเขียน และสื่อมวลชน ในเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 ด้วยเป็นหนึ่งใน 100 บุคคลที่ร่วมลงชื่อคัดค้านการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของจอมพลถนอม กิตติขจร ด้วย
ถึงแก่กรรมเมื่อเวลา 04.10 น. ของวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ หลังต่อสู้กับมะเร็งต่อมน้ำเหลืองมาระยะหนึ่ง ก่อนเสียชีวิตได้ทำพินัยกรรมมอบร่างของตนให้แก่คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยด้วย มีพิธีไว้อาลัย ณ คริสตจักรสืบสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร การนี้ท่านผู้หญิงอรนุช อิศรางกูร ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์ได้อัญเชิญพวงหรีดของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีตั้งเพื่อไว้อาลัย
สิกขมานา
สิกขมานา เป็นคำเรียกผู้ที่ถือศีล 6 ข้อก่อนที่จะบวชเป็นภิกษุณี, สามเณรี ก็เรียก
ก่อนที่ผู้หญิงจะบวชเป็นภิกษุณีได้นั้น ต้องบวชเป็น "สิกขมานา" เสียก่อน สิกขมานาต้องถือศีล 6 ข้ออย่างเคร่งครัดเป็นเวลา 2 ปี หากศีลขาดแม้แต่ข้อเดียวจะต้องเริ่มนับเวลาใหม่
ปวัตตินี.
ก่อนที่ภิกษุณีสงฆ์จะหมดไปจากอินเดียนั้น พระเจ้าอโศกมหาราชทรงส่งพระธรรมทูตออกไป 9 สาย 1 ในนั้นคือ พระมหินทรเถระ ผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์เอง ในสายพระมหินทรเถระนี้ไปศรีลังกา การเผยแพร่ศาสนาพุทธประสบความสำเร็จอย่างดียิ่ง พระนางอนุลา น้องสะใภ้ของกษัตริย์ศรีลังกา ทรงอยากผนวช จึงนิมนต์พระนางสังฆมิตตาเถรี พระธิดาของพระเจ้าอโศก มาเป็นปวัตตินีให้ "ปวัตตินี" คือพระอุปัชฌาย์ที่เป็นผู้หญิง
จากศรีลังกา ภิกษุณีสงฆ์ได้ไปสืบสายไว้ในจีน ไต้หวัน และอื่น ๆ อีกมาก จนกระทั่งพุทธศาสนาที่อินเดียและศรีลังกาเสื่อมลงลงไปในช่วงหลัง ทำให้ภิกษุณีฝ่ายเถรวาทซึ่งมีศีล และข้อปฏิบัติที่ยุ่งยากไม่สามารถรักษาวงศ์ของภิกษุณีไว้ได้ จึงทำให้ไม่มีผู้สืบทอดการบวชเป็นภิกษุณีสายเถรวาทในปัจจุบัน
ปางสมาธิ
ปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปลักษณะนั่งสมาธิ นั่งลำพระองค์ตั้งตรงพระบาท (เท้า) ทั้งสองซ้อนกัน โดยพระบาทขวาซ้อนทับอยู่บนพระบาทซ้าย พระหัตถ์ทั้งสองวางซ้อนหงายกันบนพระเพลา (ตัก) โดยวางพระหัตถ์ขวาซ้อนหงายอยู่บนพระหัตถ์ซ้าย (ท่าสมาธิราบ ขาขวาทับขาซ้าย) จัดเป็น "ปฐมปาง" หรือปางที่ให้กำเนิดองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ด้วยพระองค์ทรงอยู่ในพระอิริยาบถนี้ในคืนวันตรัสรู้ เรียกได้อีกอย่างว่าปางตรัสรู้ หรือเป็นพระพุทธรูปในอิริยาบถประทับนั่งสมาธิโดยใช้ข้อพระบาททั้งสองข้างขัดกันซึ่งเรียกว่า (ปางขัดสมาธิเพชร)
เป็นท่านั่งสมาธิหลังจากพระพุทธเจ้าทรงกำจัดพระยามาร และเสนามารให้ปราชัยไปแล้ว ด้วยพระบารมีตั้งแต่เวลาเย็นก่อนพระอาทิตย์ตก (ปางมารวิชัย) ทรงเจริญสมาธิภาวนาด้วยท่านั่งสมาธินี้จนทำจิตให้ปราศจากอุปกิเลส บรรลุปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน และจตุถฌาน ซึ่งเป็นส่วนของรูปสมาบัติ ที่เรียกว่า "เข้าฌานสมาบัติ" จากนั้นก็ใช้ฌานสมาธิที่แน่วแน่นั้น เจริญปัญญา หรือองค์วิปัสสนา จนได้บรรลุ "ญาณ" (คือ ความรู้แจ้ง) ที่เรียกว่า "อภิญญาญาณ" (ความรู้แจ้งอันประเสริฐสุด) ทั้งสามประการคือ ทรงบรรลุญาณที่หนึ่ง ในตอนปฐมยาม (ประมาณ 3 ทุ่ม) ญาณนี้เรียกว่า "บุพเพนิวาสานุสติญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงอดีตชาติหนหลังทั้งของตนและของคนอื่น พอถึงมัชฌิมยาม (ประมาณเที่ยงคืน) ก็ได้บรรลุญาณที่สอง ที่เรียกว่า "จุตูปปาตญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงความจุติ คือ ดับและเกิดของสัตว์โลก ตลอดจนถึงความต่างกันที่เรียกว่า "กรรม" พอถึงปัจฉิมยาม (หลังเที่ยงคืนล่วงแล้ว) ทรงบรรลุญาณที่สาม คือ "อาสวักขยญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงความสิ้นไปของกิเลส และอริยสัจสี่ คือความทุกข์ (ทุกข์) เหตุเกิดของความทุกข์ (สมุทัย) ความดับทุกข์ (นิโรธ) วิธีดับทุกข์ (มรรค) และกำจัดอวิชชาไปจนสิ้นจากกมลสันดาน
อำเภอกะพ้อ
กะพ้อ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
อำเภอกะพ้อตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด ห่างจากอำเภอเมืองปัตตานี 68 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
คำว่า "กะพ้อ" เป็นชื่อของปาล์มชนิดหนึ่ง อำเภอกะพ้อเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสายบุรี ประกาศแยกเป็น กิ่งอำเภอกะพ้อ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2525 ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอกะพ้อ ตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา
การปกครองของอำเภอกะพ้อมี 3 ตำบล 27 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอกะพ้อประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอปะนาเระ
ปะนาเระ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี ประชากรแต่งกายตามแบบของประชากรมลายู มีประเพณี วัฒนธรรมตามแบบอิสลาม พูดภาษามลายูและภาษาถิ่นใต้เจ๊ะเห (ตากใบ)
อำเภอปะนาเระตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
"ปะนาเระ" เป็นภาษามลายูปัตตานีซึ่งมีที่มาจากคำว่า "ปาตา" แปลว่า หาด และคำว่า "ตาเระ" แปลว่าอวนลากปลา เมื่อนำมารวมกันเป็น ปาตาตาเระ จึงหมายถึงหาดที่ตากอวน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของชาวประมงทางภาคใต้ ต่อมาคำว่าปาตาตาเระเมื่อใช้นาน ๆ ก็กร่อนเป็น ปะนาเระ และเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
การปกครองของอำเภอปะนาเระมี 10 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปะนาเระประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง
มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย ฮิโรมุ ชิโนซึกะ ถูกสร้างเป็นอนิเมะและเกมหลายภาคด้วยกัน ต่อมาได้รับรางวัลการ์ตูนยอดเยี่ยม สาขาการ์ตูนสำหรับเด็ก ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ ครั้งที่ 27 ใน ปี พ.ศ. 2546 และได้รับรางวัลการ์ตูนยอดเยี่ยมของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ครั้งที่ 49 ในสาขาเดียวกัน และปีเดียวกัน
แรกเริ่ม มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร Ciao ฉบับประจำเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2544 ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ในลักษณะของเรื่องสั้นตอนเดียวจบ แต่เนื่องจากได้รับความนิยมจากผู้อ่านเป็นอย่างมาก จึงได้เริ่มลงตีพิมพ์เป็นเรื่องยาวตั้งแต่ฉบับเดือนกันยายน ปีเดียวกันเป็นต้นมา ส่วน มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง ภาคพิเศษ ที่เป็นเรื่องสั้นตอนเดียวจบ จะลงตีพิมพ์ในนิตยสาร Ciao Deluxe ฉบับรวมเล่มมีทั้งหมด 12 เล่มจบ โดยสำนักพิมพ์บงกชเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ในประเทศไทย
นอกจากเป็นหนังสือการ์ตูนกับอนิเมะแล้ว มิรุโมะ ภูตจิ๋วจอมยุ่ง ยังถูกตีพิมพ์เป็นหนังสือภาพสำหรับเด็กอนุบาลอีกด้วย โดยเนื้อเรื่องส่วนใหญ่จะอิงตามต้นฉบับเดิม แต่ตัวละครที่มักจะมีส่วนทำให้เกิดการต่อสู้ด้านความรัก และการต่อสู้ระหว่างภูตด้วยกัน เช่น อาซึมิ ซาโอริ ฮารุกะ หรือ ดาร์ค ได้ถูกตัดออกไป เพื่อปรับเรื่องราวให้เหมาะสมกับกลุ่มผู้อ่าน ซึ่งยังเป็นเด็กเล็ก
มินามิ คาเอเดะ เด็กสาวชั้น ม.2 แอบหลงรัก ยูกิ เซ็ตสึ เพื่อนร่วมชั้น มานานร่วมปี แต่ก็ทำได้เพียงแค่เฝ้ามอง เพราะเธอยังไม่มีความกล้าพอที่จะเข้าไปชวนเขาพูดคุยแม้แต่ครั้งเดียว แถมยังมี ฮิดากะ อาซึมิ นักเรียนใหม่สาวสวย ผู้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ มาเป็นศัตรูหัวใจอีก เพราะอาซึมิเองก็ชอบยูกิเหมือนกัน ทำให้เปอร์เซนต์ที่จะสมหวังในความรักของคาเอเดะ ลดน้อยลงทุกขณะ
แต่แล้วอยู่มาวันหนึ่ง คาเอเดะได้ซื้อถ้วยแก้วเสี่ยงทายรักมาฝาก โดยที่ก้นแก้วได้มีตัวหนังสือเขียนไว้ว่า "หากเทโกโก้ร้อนลงไป พร้อมกับอธิษฐาน ภูตแห่งความรัก จะดลบันดาลให้ความรักของคุณสมหวัง" คาเอเดะจึงลองเทโกโก้ร้อนใส่ถ้วยแก้ว และอธิษฐานว่าขอให้ตนเองกับยูกิได้รักกัน แต่ทันทีที่อธิษฐานจบ ก็มีตัวประหลาดตัวเล็กๆ รูปร่างเหมือนมนุษย์ ออกมาจากแก้ว เขาแนะนำตัวเองว่าชื่อ มิรุโมะ เป็นภูตแห่งความรัก สามารถใช้เวทมนตร์ดลบันดาลให้ความรักสมหวังได้ทุกรูปแบบ แต่มิรุโมะนั้นเป็นภูตหัวแข็ง จึงไม่ค่อยจะยอมร่ายเวทมนตร์ให้ตามที่คาเอเดะขอร้องสักเท่าไหร่นัก ยิ่งไปกว่านั้น ภูตที่ออกมาจากถ้วยแก้วก็ไม่ได้มีเพียงแค่มิรุโมะ แต่ยังมีริรุมุ คู่หมั้นของมิรุโมะ มาอาศัยอยู่กับยูกิ, ยาชิจิ คู่แค้นของมิรุโมะ มาอาศัยอยู่กับอาซึมิ, และมุรุโมะ น้องชายของมิรุโมะ มาอาศัยอยู่กับมัตสึทาเกะ เด็กหนุ่มที่หลงรักคาเอเดะ ซึ่งทุกคนต่างก็ตามมิรุโมะมาจากโลกภูตด้วยเหตุผลต่างๆกัน นอกจากนี้ยังมีภูตตนอื่นๆ อีกมากมายที่ผลัดกันมาเยี่ยมเยีอนมิรุโมะที่โลกมนุษย์ ทำให้ชีวิตของคาเอเดะ ต้องเกิดความวุ่นวายไม่หยุดหย่อน
ฉบับอนิเมะ มีการเปลี่ยนชื่อเรื่องภาษาญี่ปุ่น จาก มิรุโมะ เดะ ป๊อง!  เป็น วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง!  "(วางามามะ แฟรี่ = ภูตจอมเอาแต่ใจ) " โดยจะมีเค้าโครงเนื้อเรื่องที่เหมือนกับในฉบับหนังสือการ์ตูน แต่รายละเอียดบางส่วนจะแตกต่างออกไป และมีตัวละครที่ไม่มีในหนังสือการ์ตูนปรากฏออกมามากมาย ออกอากาศทางสถานี ทีวีโตเกียว ทุกวันอังคาร เวลา 19:30 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น มีความยาวทั้งสิ้น 172 ตอน แบ่งออกเป็น 4 ภาค ได้แก่
ในประเทศไทย วางามามะ แฟรี่ มิรุโมะ เดะ ป๊อง! เคยออกอากาศทาง ทรู สปาร์ค (A28) (D51) ของสถานีโทรทัศน์เคเบิล ทรู วิชั่นส์ ในชื่อเรื่องว่า "กามเทพน้อยเมอร์โม่" และออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี โดยใช้ชื่อเรื่องว่า "มิรุโม่ ภูตจิ๋วจอมป่วน" ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลาประมาณ 8:10 - 8:40 น. ตั้งแต่วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ถึง 29 เมษายน พ.ศ. 2550 (ตอนที่ 1-44) ต่อมาได้ย้ายมาออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี เวลาประมาณ 16:40 น. ตั้งแต่วันที่ 14 มิถุนายน ถึง 2 สิงหาคม พ.ศ. 2550 (ตอนที่ 45-52 "จบภาค") และมาฉายต่อในวันที่ 11ตุลาคม พ.ศ. 2552 ในเวลา 8:30-9:00น.
มิรุโมะ ภูติจิ๋วจอมยุ่ง
มิรุโมะภูตจิ๋วจอมยุ่ง
ถนนเสรีไทย
ถนนเสรีไทย  เริ่มตั้งแต่เขตบางกะปิ ผ่านเขตบึงกุ่ม เขตคันนายาว ไปสิ้นสุดที่เขตมีนบุรี ในกรุงเทพมหานคร เดิมอยู่ในความดูแลของแขวงการทางกรุงเทพ กรมทางหลวง และได้รับการกำหนดเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3278 ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของกรุงเทพมหานคร
ถนนสายนี้มีความยาวประมาณ 9 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่แยกบางกะปิ ปลายถนนลาดพร้าวในเขตบางกะปิ ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนนวมินทร์และถนนพ่วงศิริ โดยมีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนศรีบูรพาที่แยกนิด้า ผ่านเขตบึงกุ่ม ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก (ด้านตะวันออก) ถนนสวนสยาม และตัดกับถนนมีนพัฒนาที่แยกบางชัน ไปสิ้นสุดที่แยกเมืองมีน ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนรามอินทรา ถนนสุวินทวงศ์ และถนนสีหบุรานุกิจในเขตมีนบุรี โดยมีทางต่อเนื่องคือ ถนนสุวินทวงศ์
ถนนเสรีไทยเดิมชื่อว่า ถนนสุขาภิบาล 2 และ ถนนบึงกุ่ม ต่อมากรุงเทพมหานครได้เปลี่ยนชื่อใหม่ เพื่อเป็นการสดุดีเกียรติคุณของขบวนการเสรีไทย ในวาระครบรอบ 50 ปี วันสันติภาพไทย และการสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2538
สถานที่สำคัญบนถนนสายนี้ ได้แก่ การเคหะแห่งชาติ เคหะชุมชนคลองจั่น โรงเรียนบางกะปิ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) สวนเสรีไทย (สวนน้ำบึงกุ่มเดิม) ซึ่งภายในมีพิพิธภัณฑ์เสรีไทย ณ อาคารเสรีไทยอนุสรณ์ สวนสยาม ตลาดน้ำขวัญเรียม วัดบำเพ็ญเหนือ นิคมอุตสาหกรรมบางชัน เคหะชุมชนบางชัน และโรงพยาบาลเสรีรักษ์
เอร์เนสโต ฟอร์ด
เอร์เนสโต ฟอร์ด นักมวยสากลชาวปานามา เกิดเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 24 (น็อก 15) แพ้ 3
ชุงอิจิ นากาจิมะ
ชุงอิจิ นากาจิมะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 ที่จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 13) แพ้ 7
ลอร์ดโวลเดอมอร์
ลอร์ดโวลเดอมอร์  เป็นตัวร้ายในหนังสือชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ ของ เจ. เค. โรว์ลิ่ง ปรากฏตัวครั้งแรกในตอน"แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์" มีชื่อเดิมว่า ทอม มาร์โวโล่ ริดเดิ้ล และเป็นผู้สืบสกุลของซัลลาซาร์ สลิธีริน คนสุดท้าย โวลเดอมอร์เป็นตัวละครที่ได้รับการโหวตให้เป็นตัวร้ายอันดับหนึ่งทั้งในวรรณกรรมและในภาพยนตร์
โวลเดอมอร์เป็นบุคคลที่ผู้คนจำนวนมากในโลกเวทมนตร์หวาดกลัว ถึงขนาดที่ว่าคนจำนวนมากไม่กล้าที่จะเอ่ยชื่อของเขาโดยตรง แต่เลี่ยงไปใช้คำเรียกว่า "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" หรือ "คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม" แทน บุคคลที่แสดงให้เห็นชัดเจนว่าไม่หวาดกลัวในการที่จะเอ่ยชื่อโวลเดอมอร์ได้แก่ อัลบัส ดัมเบิลดอร์, รีมัส ลูปิน, ซิเรียส แบล็ก, มิเนอร์ว่า มักกอนนากัล , แฮร์รี่ พอตเตอร์ และ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ส่วนกลุ่มผู้เสพความตาย ที่เป็นสาวกของโวลเดอมอร์ จะไม่เรียกชื่อออกมา แต่มักจะเรียกเวลากล่าวถึงว่า "จอมมาร" และเรียกโวลเดอมอร์ว่า "นายท่าน" ยกเว้นไอกอร์ คาร์คารอฟ
ในภาษาฝรั่งเศส "Vol de mort" อาจจะมีความหมายได้ทั้ง "ปีกมรณะ" "การบินของความตาย" "การบินจากความตาย" หรือ "การขโมยความตาย" ในการพิมพ์ครั้งต้น ๆ ของฉบับแปลภาษาไทย ผู้แปลได้ถอดชื่อของออกมาเป็น "'โวลเดอมอร์ต" ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็น โวลเดอมอร์ ตามการออกเสียงของผู้แต่งตามแบบภาษาฝรั่งเศส ทว่าในภาพยนตร์ทุกภาคนักแสดงจะออกเสียงเป็น "โวลเดอมอร์ต" ซึ่งมีตัวสะกดที่พยางค์สุดท้ายอย่างชัดเจน เป็นเหตุให้นิยายเสียงที่ออกมาภายหลังภาพยนตร์ภาคแรกจำต้องปรับเปลี่ยนการออกเสียงเป็น "โวลเดอมอร์ต" ตามภาพยนตร์ไปด้วย ทั้งนี้แฟน ๆ ชาวไทยยังคงนิยมออกเสียง "โวลเดอมอร์" ตามเดิม รวมถึงภาพยนตร์ฉบับพากย์ไทยด้วย
การถือกำเนิด.
ทอม มาร์โวโล ริดเดิ้ล มีครอบครัวทางฝ่ายแม่ คือ ตระกูลก๊อนท์ ซึ่งมีสมาชิกประกอบด้วย ตาเฒ่ามาร์โวโล่, มอร์ฟิน (ลูกชาย) และเมโรเพ (ลูกสาว) เมโรเพ ก๊อนท์ตกหลุมรักทอม ริดเดิ้ล มักเกิ้ลหนุ่มลูกของเศรษฐีประจำหมู่บ้านลิตเติ้ลแฮงเกิลตัน ที่มักขี่ม้าผ่านบ้านของเธอมาพร้อมกับคู่หมั้น ชื่อ เซซิเลีย เมโรเพหวังที่จะให้ทอม ริดเดิ้ลตกหลุมรักตน แต่ริดเดิ้ลไม่ได้รักเมโรเพสักนิด จนกระทั่งมาร์โวโล่และมอร์ฟีน ก๊อนท์ ต้องโทษจำคุกอัซคาบันข้อหาทำร้ายมักเกิ้ล เมโรเพจึงได้โอกาสที่จะวางยาเสน่ห์ทอม ริดเดิ้ล และเมื่อในวันหนึ่งที่ทอมเหน็ดเหนื่อยเนื่องจากขี่ม้ามาไกลเพียงลำพัง เมโรเพจึงเรียกให้เขาหยุดพักแล้วแอบใส่ยาเสน่ห์ลงในน้ำให้ทอมดื่ม เขาจึงตกหลุมรักเมโรเพ แล้วทั้งคู่ก็หนีตามกันไปอยู่ในลอนดอน เมโรเพใช้ยาเสน่ห์ประคองความรักทั้งคู่ไว้ จนกระทั่งเธอตั้งครรภ์ จึงหยุดใช้ยาเสน่ห์เพราะคิดว่าทอมจะเห็นแก่ลูกที่กำลังจะเกิด แต่ปรากฏว่าเขาทอดทิ้งเธอและกลับบ้านเดิมไป เมโรเพจึงขายล็อกเก็ตสลิธีรินที่ได้รับจากพ่อ แล้วไปคลอดลูกที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในวันสิ้นปี 1926 และเสียชีวิตหลังคลอดเป็นเวลาไม่นาน ก่อนสิ้นใจได้ตั้งชื่อลูกชายไว้ว่า ทอม ตามชื่อพ่อของเด็ก และ มาร์โวโล่ ตามชื่อพ่อของเธอ
ทอม ริดเดิ้ลอาศัยอยู่ที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นเวลานาน เขาเติบโตมามีหน้าตาหล่อเหลาและเฉลียวฉลาดเหมือนผู้เป็นพ่อ เป็นเด็กที่เปี่ยมด้วยความสามารถมากมาย เขาพูดกับงูได้ เขามีเวทมนตร์ และนิสัยชอบเก็บตัวและชอบสะสมของต่าง ๆ มาจนวันหนึ่ง อัลบัส ดัมเบิลดอร์มาชวนริดเดิ้ลไปเรียนที่โรงเรียนฮอกวอตส์ และริดเดิ้ลตกลงใจที่จะไปศึกษาต่อที่นั่น
การศึกษาที่ฮอกวอตส์.
ริดเดิ้ลเข้าเรียนที่โรงเรียนฮอกวอตส์ด้วยวัย 11 ปีและได้รับการคัดสรรให้ไปอยู่บ้านสลิธิริน เขาเป็นเด็กที่ชาญฉลาด เก่งกาจ เป็นพรีเฟ็ค ประธานนักเรียน และยังเป็นเด็กที่เก่งที่สุดในโรงเรียน แต่ในระหว่างที่ริดเดิ้ลเข้าศึกษาอยู่ในฮอกวอตส์นั้น ได้เกิดเหตุร้ายกาจขึ้นมากมาย ซึ่งเหตุการณ์ครั้งที่ร้ายแรงที่สุด คือ การเปิดห้องแห่งความลับ และวันหนึ่ง ในขณะที่เขาศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 6 ที่ฮอกวอตส์ เขาได้ถามเรื่องฮอร์ครักซ์กับศาสตราจารย์ซลักฮอร์น และเป็นการปูทางไปสู่อำนาจมืดในเวลาต่อมา
ในช่วงระหว่างการศึกษาในฮอกวอตส์นี้เองที่เขาได้ฆาตกรรมตระกูลริดเดิ้ล ตระกูลทางฝ่ายพ่อของตนเอง และได้ฮอร์ครักซ์ภายในบ้านของตระกูลก๊อนท์ทางฝ่ายแม่ มอร์ฟีนถูกจับกุมโดยมีหลักฐานผิด ๆ ว่าเขาเป็นผู้สังหารตระกูลริดเดิ้ล และถูกขังที่เรือนจำอัซคาบันจนกระทั่งเสียชีวิต
สำเร็จการศึกษา อำนาจมืดและการสูญเสียอำนาจครั้งแรก.
หลังจากสำเร็จการศึกษาที่ฮอกวอตส์ ทอมขอทำงานสอนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดในฮอกวอตส์ แต่ถูกดัมเบิลดอร์ปฏิเสธเพราะขาดประสบการณ์ ได้ออกค้นหาฮอร์ครักซ์เพิ่มเติม สองปีหลังจากสำเร็จการศึกษา ขณะกำลังทำงานอยู่ที่ร้านบอร์เจ็นและเบิรกส์ ร้านขายอุปกรณ์ศาสตร์มืดในตรอกน็อกเทิร์น ซึ่งสร้างความตกใจและความผิดหวังให้กับอาจารย์ที่เคยสอนที่ฮอกวอตส์ทั้งสิ้น และขณะทำงานอยู่ที่นี่เอง โวลเดอมอร์พบฮอร์ครักซ์อีกสองชิ้นจาก เฮปซิบาห์ สมิท และสังหารเธอเสีย จนกระทั่งอีกหลายปีต่อมา โวลเดอมอร์มาเข้าขอทำงานสอนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดในฮอกวอตส์ แต่ก็ถูกปฏิเสธจากดัมเบิลดอร์ ตำแหน่งครูสอนวิชานี้จึงถูกสาป ไม่มีใครสามารถสอนได้เกินหนึ่งปีอีกเลย