pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในตอนนี้นักออกแบบทั้ง 15 คนได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดค็อกเทลให้กับนางแบบเสมือนเป็นลูกค้าของพวกเขา โดยมีข้อกำหนดว่าจะต้องใช้วัสดุหรือเนื้อผ้าที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และสิ่งที่พิเศษในครั้งนี้คือนางแบบของพวกเขาจะเป็นผู้ไปเลือกซื้อวัสดุในการทำชุดเอง โดยไม่มีคำแนะนำหรือชี้แจงใดๆจากนักออกแบบทั้งสิ้น นางแบบจะได้รับเงินคนละ 75 ดอลลาร์ในการเลือกซื้อวัสดุ นักออกแบบมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ นักออกแบบที่ชนะการแข่งขันในครั้งนี้จะไม่ได้รับสิทธิ์คุ้มกัน แต่จะได้ลงขายชุดในเว็บไซต์บลูฟายดอตคอม
ตอนที่ 3: Bright Lights/Big City.
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลืออยู่ทั้ง 14 คน ได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดโดยมีแรงบันดาลใจมาจากมหานครนิวยอร์กในยามค่ำคืน โดยนักออกแบบทั้งหมดถูกพาขึ้นรถบัสสองชั้นเพื่อชมทัศนียภาพรอบเมืองนิวยอร์ก ทิม กันน์ ได้มอบก้องถ่ายรูปให้นักออกแบบเพื่อใช้ถ่ายรูปสำหรับที่จะใช้เป็นแรงบันดาลใจในการทำชุด นักออกแบบได้ถูกแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มและถูกปล่อยลงในสถานที่สำคัญต่างๆกัน โดยมีเวลาคนละ 1 ชั่วโมง เพื่อถ่ายรูปแรงบันดาลใจในสถานที่นั้นๆนักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 100 ดอลลาร์ในการหาซื้อวัสดุมาทำชุด และมีเวลา 1 วันที่จะทำชุดให้เสร็จ นักออกแบบที่ชนะในการแข่งขันครั้งนี้จะได้รับสิทธิ์คุ้มกันในการแข่งขันครั้งต่อไป
นักออกแบบถูกแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มตามสถานที่สำคัญต่างๆ ดังต่อไปนี้:
ตอนที่ 4: Rings of Glory.
ในตอนนี้ ทิม กันน์ ที่ปรึกษาประจำการแข่งขัน ได้พานักออกแบบที่เหลือทั้ง 13 คน ไปยังศูนย์ฝึกกรีฑาอาร์มอรี (Armory Track and Field Training Center) และได้แนะนำให้พบกับ นักกีฬาสเก็ตอเมริกันเหรียญทองโอลิมปิก อโพโล โอโน จากนั้นจึงได้แจ้งโจทย์ของการแข่งขันในรอบนี้ ว่านักออกแบบทุกคนจะต้องสร้างสรรค์ชุดสำหรับนักกีฬาหญิงทีมสหรัฐอเมริกา สำหรับการเดินขบวนพาเหรดในพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน นักออกแบบทุกคนมีเวลา 30 นาทีในการออกแบบและหาแรงบันดาลใจในส่วนของพิพิธภัณฑ์กรีฑาแห่งชาติ จากนั้นนักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 150 ดอลลาร์ในการซื้อวัสดุเพื่อมาทำชุด และมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ นักออกแบบที่ชนะในการแข่งขันครั้งนี้จะได้รับสิทธิ์คุ้มกันไม่ถูกคัดออกในการแข่งขันครั้งต่อไป
ตอนที่ 5: Welcome to the Jungle.
ในตอนนี้ นักออกแบบทั้ง 12 คนได้พบกับ บรุก ชีลส์ ดาราและนักแสดงแถวหน้า ที่มามอบโจทย์ให้กับนักออกแบบ นั่นคือการสร้างสรรค์ชุดให้เธอ สำหรับตัวละคร เวนดี ฮีลลีย์ ที่เธอนั้นรับบทในละครชุดเรื่อง ลิปสติก จังเกิล (Lipstick Jungle) ซึ่งจะต้องเป็นชุดที่ใส่ได้ทั้งในตอนกลางวันและกลางคืน และสิ่งพิเศษในการแข่งขันครั้งนี้คือนักออกแบบจะต้องทำงานเป็นคู่ โดยนักออกแบบทุกคนจะมีเวลาออกแบบ 30 นาที เพื่อนำเสนอชุดที่ตนเองออกแบบกับบรุก จากนั้นบรุกจะเลือกนักออกแบบ 6 คน เพื่อเป็นหัวหน้าทีม และหัวหน้าทีมจะได้เลือกผู้ช่วย (นั่นคือนักออกแบบ 6 คนที่ไม่ได้ถูกเลือก) ต่อไป แต่ละคู่จะได้รับเงิน 150 ดอลลาร์ในการซื้อวัสดุที่จะมาใช้ในการทำชุด และมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ ชุดของนักออกแบบที่ชนะในการแข่งขันครั้งนี้ บรุกจะนำไปใส่เข้าฉากในละครชุด ลิปสติก จังเกิล ในฤดูกาลที่ 2
ตอนที่ 6: Good Queen Fun.
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลือทั้ง 11 คนได้พบกับ คริส มาร์ช ผู้เข้าแข่งขันจากฤดูกาลที่ 4 ที่มาบอกโจทย์สำหรับการแข่งขันในรอบนี้ นั่นคือ การออกแบบชุดให้กับนางโชว์สาวประเภทสอง (Drag Queen) โดยนักออกแบบจะได้เลือกนางแบบที่รายการได้เตรียมมา ในครั้งนี้นักออกแบบจะได้เงิน 200 ดอลลาร์สำหรับซื้อวัสดุในการทำชุด และมีเวลา 2 วันในการทำชุดให้เสร็จ นักออกแบบที่ชนะในการแข่งขันครั้งนี้จะได้รับสิทธิ์คุ้มกันไม่ถูกคัดออกในการแข่งขันครั้งต่อไป
นักออกแบบและนางโชว์:
ตอนที่ 7: Fashion That Drives You.
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลืออยู่ทั้ง 10 คน ได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดโดยจะต้องใช้วัสดุทั้งหมดมาจากชิ้นส่วนอะไหล่รวมถึงอุปกรณ์ต่างๆภายในรถยนต์ นักออกแบบมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ นักออกแบบที่ชนะในการแข่งขันครั้งนี้จะได้รับสิทธิ์คุ้มกันไม่ถูกคัดออกในการแข่งขันครั้งต่อไป
ตอนที่ 8: Double 0 Fashion.
ในตอนนี้ ทิม กันน์ ได้พานักออกแบบที่เหลืออยู่ทั้ง 9 คน ไปยังโชว์รูมเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง เพื่อไปพบกับนักออกแบบแฟชั่นในตำนาน ไดแอน วอน เฟิร์สเทนเบิร์ก ซึ่งไดแอนได้มามอบหมายโจทย์ให้กับนักออกแบบในการแข่งขันครั้งนี้ นั่นก็คือการสร้างสรรค์ชุดให้กับคอลเลคชั่นฤดูใบไม้ร่วงปี 2008 ของเธอ โดยมีแรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์เรื่อง A Foreign Affair ซึ่งนำแสดงโดย มาร์ลีน ดีทริช (Marlene Dietrich) นักออกแบบมีเวลาคนละ 15 นาทีในการเลือกผ้าที่จะนำมาใช้ในการตัดชุด ซึ่งเป็นผ้าจากโชว์รูมของไดแอน ชุดของนักออกแบบที่ชนะในการแข่งขันครั้งนี้จะได้รับการผลิตในจำนวนจำกัด และขายให้เฉพาะผู้ที่ถือบัตรอเมริกันเอ็กซ์เพรสเท่านั้น นอกจากนี้รายได้จากการขายชุดนี้จะนำเข้าสู่มูลนิธิ CFDA ซึ่งไดแอนเป็นประธานมูลนิธิอยู่อีกด้วย
ตอนที่ 9: What's Your Sign?
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลือทั้ง 8 คน จะต้องทำงานเป็นทีม ร่วมกับนักออกแบบที่ออกจากการแข่งขันไปแล้ว (ทิม กันน์ เป็นผู้จับฉลากเลือกทีมให้นักออกแบบทุกๆคน) โดยโจทย์ในครั้งนี้คือ สร้างสรรค์ชุดในสไตล์ล้ำยุค หรือที่เรียกว่า อาว็อง-การ์ด (Avant-Garde) โดยออกแบบให้เป็นจักรราศีของสมาชิกคนใดคนหนึ่งในทีม นักออกแบบมีเวลา 1 วันกับอีก 8 ชั่วโมงที่จะทำชุดให้เสร็จ สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับนักออกแบบในตอนนี้คือ พวกเขาทุกคนได้รับการ์ดเชิญไปงานปาร์ตี้ ที่จัดขึ้น ณ.พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติอเมริกา (The American Museum of Natural History) และที่สำคัญที่สุดคือ ในตอนนี้จะมีผู้ที่ถูกคัดออกทั้งหมด 2 คน ในงานปาร์ตี้นักออกแบบทุกคนได้พบกับแขกรับเชิญพิเศษนั่นคือผู้เข้าแข่งขันจากฤดูกาลก่อนๆ ซึ่งมาเพื่อให้คำชี้แนะและลงคะแนนให้กับชุดที่ตนชื่นชอบ และตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปจะไม่มีการมอบสิทธิ์คุ้มกันให้กับนักออกแบบที่ชนะการแข่งขันอีก
ตอนที่ 10: Transformation.
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลือทั้ง 6 คน ได้รับโจทย์ให้ออกแบบชุดสำหรับลูกค้า ซึ่งเป็นบัณฑิตสาวจบใหม่ที่กำลังจะเข้าสู่ชีวิตทำงาน ซึ่งไม่เพียงแต่ออกแบบชุดเท่านั้นแต่ในครั้งนี้นักออกแบบจะต้องแปลงโฉมตั้งแต่หัวจรดเท้าให้กับลูกค้าของพวกเขาอีกด้วย สิ่งสำคัญคือนักออกแบบจะต้องออกแบบชุดให้เข้ากับอาชีพของลูกค้าของแต่ละคน และจะต้องออกแบบให้เป็นที่พอใจของทั้งลูกค้าเองและแม่ของลูกค้าด้วย โดยในตอนนี้ลูกค้าของนักออกแบบจะเป็นผู้สวมใส่ชุดและเดินบนรันเวย์ด้วยตัวของพวกเขาเอง รูปโฉมใหม่ของลูกค้าที่ชนะการแข่งขันในครั้งนี้ จะได้ถ่ายแฟชั่นลงในโฆษณาของผลิตภัณท์เทรเซมเม่และนิตยสารแอลด้วย
ตอนที่ 11: Rock N' Runway.
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลือทั้ง 5 คน ได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดให้กันเอง โดยมีแรงบันดาลใจจากแนวดนตรีประเภทต่างๆ โดยในครั้งนี้นักออกแบบจะเป็นผู้สวมใส่ชุดและเดินบนรันเวย์ด้วยตัวเอง
นักออกแบบและแนวเพลง:
ตอนที่ 12: Nature Calls.
ในตอนนี้ ทิม กันน์ ได้พานักออกแบบที่เหลือทั้ง 4 คน ไปยังสวนพฤกษศาสตร์นิวยอร์ก (The New York Botanical Garden) ที่นั่นพวกเขาได้พบกับ โคลลิเออร์ สตรอง ผู้ให้คำปรึกษาทางด้านการแต่งหน้าของ ลอรีอัล ปารีส ซึ่งได้มามอบโจทย์สำหรับการแข่งขันในครั้งนี้แก่พวกเขา นั่นคือการสร้างสรรค์ชุดราตรียาว โดยให้มีแรงบันดาลใจมาจากธรรมชาติ นักออกแบบมีเวลาคนละ 30 นาทีในการค้นหาและถ่ายภาพธรรมชาติที่เป็นแรงบันดาลใจในการทำชุดของพวกเขา ในตอนท้ายที่ห้องตัดสิน ไฮดีได้แจ้งกับนักออกแบบทั้ง 4 คนว่า ในครั้งนี้จะไม่มีใครถูกคัดออก แต่นักออกแบบทุกคนจะต้องสร้างสรรค์คอลเล็คชั่นสำหรับสัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์ก (New York Fashion Week) ของตนเอง พวกเขาทุกคนจะได้กลับบ้าน และเมื่อกลับมาที่นิวยอร์ก จะมีนักออกแบบเพียง 3 คนเท่านั้นที่จะได้ผ่านเข้าสู่รอบตัดสิน
ในตอนนี้นักออกแบบที่เหลือทั้ง 4 คนได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์คอลเล็คชันสำหรับสัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์ก (จากสัปดาห์ที่แล้ว) และโจทย์พิเศษอีกหนึ่งโจทย์ นั่นคือการสร้างสรรค์ชุดเจ้าสาว โดยทั้งคอลเลคชั่นและชุดเจ้าสาวของนักออกแบบทุกคนนั้นจะต้องแสดงถึงความเป็นตัวตนของพวกเขาออกมาให้มากที่สุด นักออกแบบจะได้รับเงินทุนคนละ 8,000 ดอลลาร์ ในการสร้างสรรค์ชุดในคอลเล็คชันทั้งหมด 10 ชุด รวมถึงชุดเจ้าสาว และมีเวลา 2 เดือนในการสร้างสรรค์ชุดทั้งหมดให้เสร็จ โดยนักออกแบบทุกคนจะได้กลับไปพักผ่อนและทำงานที่บ้าน จากนั้นเมื่อเวลาผ่านไป 1 เดือน ทิม กันน์ ที่ปรึกษาได้ไปเยี่ยมนักออกแบบแต่ละคนที่บ้านเพื่อให้คำปรึกษาและพูดคุยเรื่องราวต่างๆกับนักออกแบบ เมื่อครบกำหนดนักออกแบบทุกคนกลับมายังนครนิวยอร์ก จากนั้น ทิม กันน์ ได้เรียกทุกคนมาพบและแจ้งให้นักออกแบบทุกคนทราบว่า ทุกคนจะได้รับโจทย์พิเศษอีก 1 โจทย์ นั่นคือการสร้างสรรค์ชุดเพื่อนเจ้าสาว โดยในครั้งนี้ กรรมการจะตัดสินจาก 2 ชุด นั่นคือชุดเจ้าสาวและชุดเพื่อนเจ้าสาว ซึ่งจะมีเพียง 3 คนเท่านั้นที่จะผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายที่สัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์ก
ตอนที่ 14: Finale, Part II.
ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ นักออกแบบที่เหลืออยู่ทั้ง 3 คนจะได้แสดงผลงานการออกแบบคอลเลคชั่นของตนเองในสัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์ก โดยนักออกแบบจะต้องเลือก 10 จาก 12 ชุดของพวกเขาเพื่อโชว์ในครั้งนี้ จากนั้นนักออกแบบก็ได้ทำการคัดเลือกนางแบบที่จะมาเดินในคอลเล็คชันของแต่ละคน และเมื่อถึงวันแสดงจริง ไฮดีได้แจ้งให้ทุกคนในงานทราบว่า ในตอนแรกนั้นผู้ที่จะมาเป็นกรรมการรับเชิญให้กับตอนสุดท้ายนี้คือ เจนนิเฟอร์ โลเปซ แต่เนื่องจากมีอาการบาดเจ็บที่เท้าทำให้เธอไม่สามารถมาร่วมงานได้ ทิม กันน์ จึงได้มาเป็นกรรมการรับเชิญแทน และหลังจากที่กรรมการได้ชมการแสดงคอลเลคชันของนักออกแบบทั้ง 3 คนครบแล้ว ก็ได้ตัดสินให้ ลีแอน มาร์แชล เป็นผู้ชนะของ "โปรเจกต์รันเวย์ ฤดูกาลที่ 5"
รายชื่อวัตถุท้องฟ้าของเมซีเย
วัตถุท้องฟ้าของเมซีเย เป็นกลุ่มของวัตถุทางดาราศาสตร์ที่มีการจัดหมวดหมู่ขึ้นโดยนักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ชื่อ ชาร์ล เมซีเย ในผลงานชุด "Catalogue des Nébuleuses et des Amas d'Étoiles" (รายการเนบิวลาและกระจุกดาว) ซึ่งเผยแพร่ในปี ค.ศ. 1771 ฉบับแก้ไขครั้งล่าสุด (จากผลสังเกตการณ์ของเมซีเย) จัดทำในปี ค.ศ. 1966 ที่มาของการจัดทำรายการวัตถุท้องฟ้านี้ เนื่องจากเมซีเยเป็นนักล่าดาวหาง และมีความสับสนกับวัตถุท้องฟ้าบางอย่างที่ดูคล้ายดาวหางแต่ไม่ใช่ดาวหาง เขาจึงจัดทำรายการวัตถุท้องฟ้าขึ้น รายการวัตถุท้องฟ้าของเมซีเยเป็นหนึ่งในบรรดารายชื่อทางดาราศาสตร์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด วัตถุท้องฟ้าของเมซีเยหลายรายการยังถูกเรียกด้วยชื่อรหัสเมซีเยอยู่จนถึงปัจจุบัน
รายการวัตถุชุดแรกมี 45 รายการ ตั้งแต่หมายเลข M1 ถึง M45 ส่วนชุดสุดท้ายที่พิมพ์เผยแพร่โดยเมซีเย มี 103 รายการ ต่อมามีการเพิ่มรายการเข้าไปโดยนักดาราศาสตร์คนอื่นจนกระทั่งชุดล่าสุดมี 110 รายการ
WWE RAW
WWE ECW
เอ็กซ์ตรีมแชมเปียนชิพเรสต์ลิง
เอ็กซ์ตรีม แชมเปี้ยนชิพ เรสต์ลิงเป็นสมาคมมวยปล้ำที่ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ.1992 ถึง ค.ศ.2001 โดย Tod Gordon และปิดทำการเมื่อผู้สืบทอด, Paul Heyman ต่อมา ทรัพย์สินทั้งหมดของสมาคม Extreme Championship Wrestling หรือ ECW ซึ่งถูกยึดภายหลังจากที่ประสบปัญหาจนล้มละลายในเดือนเมษายน ปี 2001 ก็ได้ถูกยึดเป็นกรรมสิทธิ์ของ WWF (ขณะนั้นเป็น WWE แล้ว) ในช่วงกลางปี 2003 นั่นเอง ต่อมา ในวันที่ 26 พฤษภาคม ปี 2006 WWE ได้ทำการรื้อฟื้นสมาคม Extreme Championship Wrestling หรือ ECW สมาคมมวยปล้ำฮาร์ดคอร์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดสมาคมหนึ่งในยุค 90 กลับมาอีกครั้งในรูปแบบของค่ายที่ 3 ของ WWE นอกเหนือไปจาก RAW และ SmackDown! โดยที่รายการ ECW ยุคใหม่นี้ ทำการออกอากาศทุกวันอังคารผ่านทางสถานีโทรทัศน์ Sci Fi Channel ซึ่งส่งผลทำให้ปัจจุบัน WWE มีรายการมวยปล้ำนำเสนอทั้งหมด 3 รายการ 3 ค่าย จนถึงในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 โดย วินซ์ แมคแมน ได้ออกมาประกาศในรายการ อีซีดับเบิลยู (ดับเบิลยูดับเบิลยูอี) เป็นตอนสุดท้าย ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงรายการโทรทัศน์โดยยุบรายการ อีซีดับเบิลยู (ดับเบิลยูดับเบิลยูอี) และในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ได้ถูกเปลี่ยนรายการแทน คือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เอ็นเอ็กซ์ที หลังจากมีการชิงแชมป์โลก ECW เป็นแมทช์สุดท้ายระหว่าง คริสเตียน กับ อีซีคีล แจ็กสัน
ทริ-สเตทเรสต์ลิงแอไลแอนซ์ และ เอ็นดับเบิลยูเอ แอสเทร์นแชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง.
ECW มีต้นกำเนิดในปี 1989 ภายใต้แบนเนอร์ ทริ-สเตทเรสต์ลิงแอไลแอนซ์ ที่เป็นเจ้าของโดย Joel Goodhart. ในปี 1992 Goodhart ขายหุ้นของ บริษัท ไปยังพันธมิตร, Tod Gordon เขาที่ในทางกลับกันการเปลี่ยนชื่อเป็นโปรโมชั่นตะวันออก Championship Wrestling เมื่อ Eastern Championship Wrestling ก่อตั้งขึ้นก็เป็นสมาชิกของสมาคมมวยปล้ำแห่งชาติ (NWA) ในขณะที่ "Hot Stuff" Eddie Gilbert ถูก Booker นำของภาคตะวันออก Championship Wrestling Eddie Gilbert หลังจากที่ล้มออกด้วย Tod Gordon, ถูกแทนที่ในเดือนกันยายนปี 1993 โดย Paul Heyman Heyman หรือที่รู้จักกันในโทรทัศน์เป็นอันตราย Paul E. , World Championship Wrestling (WCW) เพิ่งจากและถูกมองหาความท้าทายใหม่
Eastern Championship Wrestling ขัดมวยปล้ำมืออาชีพแบบร่วมสมัยซึ่งเป็นทำการตลาดที่มีต่อตระกูลมากขึ้น อะไรจะกลายเป็นผู้สืบทอดของตน Extreme Championship Wrestling มุ่งเพศชายระหว่าง 18-35, ทำลายข้อห้ามหลายอย่างในมวยปล้ำมืออาชีพเช่น blading Heyman ECW เห็นว่ามีมาตรฐานเทียบเท่ามวยปล้ำมืออาชีพในการเคลื่อนไหวของเพลง grunge ช่วงปี 1990 และมุ่งเน้นการ บริษัท ในทิศทางใหม่
เวิร์ลด์ เรสลิง เอ็นเตอร์เทนเมนต์
การวิจัยเชิงบุกเบิก
การวิจัยเชิงบุกเบิก  คือประเภทของการวิจัยที่ปัญหายังไม่ได้รับการนิยามหรือบ่งชี้โดยชัดเจนมาก่อน การวิจัยเชิงบุกเบิกเอื้อให้ผู้วิจัยทำการออกแบบกระบวนการขั้นตอนการวิจัย การเก็บข้อมูล และการเลือกชื่อเรื่องได้ดีที่สุด ด้วยลักษณะการวิจัยพื้นฐานแบบนี้เองที่ได้ผลการวิจัยออกมาบ่อยครั้งว่าปัญหาที่นึกคาดไว้หรือที่ตั้งเป็นสมมุติฐานไว้ว่าไม่มีอยู่จริง
การวิจัยเชิงบุกเบิก มักพึ่งการวิจัยทุติยภูมิ  เช่น การทบทวนวรรณกรรม หรือการเข้าหาปัญหาเชิงปริมาณเช่นการสอบถามหรืออภิปรายอย่างไม่เป็นทางการกับผู้บริโภค, ลูกจ้าง, ฝ่ายบริหารจัดการหรือคู่แข่ง และเข้าสู่ปัญหาที่ลึกขึ้นโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก การเจาะกลุ่ม (focus groups) วิธีถามแบบเลียบเคียง กรณีศึกษา หรือการศึกษานำร่อง อินเทอร์เน็ตช่วยให้วิธีวิจัยมีความเป็นปฏิสัมพันธ์ได้มาก เช่น RSS (รูปแบบหนึ่งของเว็บฟีด) สามารถให้ข้อมูลข่าวสารสำหรับการวิจัยที่มีประสิทธิภาพและทันสมัยมาก โปรแกรมค้นหาหลักๆ เช่น กูเกิลอเลิร์ต จะส่งข้อมูลที่ทั่วไปที่เกี่ยวข้องกับชื่อเรื่องวิจัยแก่ผู้วิจัยโดยอัตโนมัติทางอีเมล ส่วนโปรแกรมกูเกิลเทรนด์ สามารถสืบค้นข้อมูลเรื่องวิจัยที่ละเอียดเจาะจงแต่ได้ผลช้ากว่า นอกจากนี้ผู้วิจัยยังสามารถสร้างเว็บไซต์ที่เรียกว่า “บล็อก” เฉพาะของตนขึ้นเพื่อรองรับข้อมูลข่าวสารที่อาจป้อนเข้ามาถึงได้ทุกเนื้อหาวิชา
ผลของการวิจัยเชิงบุกเบิกมักไม่มีประโยชน์สำหรับการตัดสินใจโดยตัวของมันเอง แต่ในบางสถานการณ์ก็เป็นตัวเอื้อช่วยให้การเจาะลงลึกสู่รายละเอียดของการวิจัยแม่นยำขึ้น และแม้ว่าผลการวิจัยที่เป็นเชิงปริมาณอาจช่วยให้บ่งชี้หรือนิยามได้ชัดในระดับ “ทำไม” “อย่างไร” และ “เมื่อใด” ที่สิ่งนั้นเกิดขึ้น แต่ก็ไม่สามารถบอกผู้วิจัยได้ว่า “บ่อยเพียงใด” หรือ “มากน้อยเท่าใด”
การวิจัยเชิงบุกเบิกไม่อาจนำมาใช้ในการเป็นการทั่วไปได้ในด้านประชากรศาสตร์
ด้านสังคมศาสตร์.
ในหลายวงการทางสังคมศาสตร์ การวิจัยเชิงบุกเบิกเป็นการ “มุ่งค้นหาว่ามนุษย์ตกลงเห็นร่วมกันในคำถามได้อย่างไร, มนุษย์ให้ความหมายอะไรในการกระทำของตน, และประเด็นที่มนุษย์ห่วงใยมีอะไรบ้าง เป้าหมายการวิจัยทางสังคมศาสตร์ได้แก่การเรียนรู้ว่า “อะไรกำลังเกิดขึ้นที่นี่” และทำการลืบสวนหาปรากฏการณ์ทางสังคมโดยปราศจากการคาดการณ์ล่วงหน้า (Schutt, 2007) ระเบียบวิธีนี้ปัจจุบันเรียกว่า “ทฤษฎีพื้นฐาน”  ที่ใช้มุ่งสู่ “การวิจัยเชิงคุณภาพ”  หรือ “การวิจัยเชิงตีความ” (interpretive research) และเป็นความพยายามที่จะ “ขุดค้น” ทฤษฎีจากตัวข้อมูลเองมากกว่าจากสมมุติฐานที่ตั้งไว้
ในด้านการตลาด โครงการวิจัยแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทดังนี้
"การวิจัยเชิงบุกเบิกด้านการตลาด" วัตถุประสงค์ได้แก่การเก็บรวบรวมข้อมูลขั้นต้นพื่อนำมาใช้ในการบ่งชี้ปัญหาและเพื่อชี้แนะสมมุติฐาน (Kotler et al. 2006, p. 122)
"การวิจัยเชิงพรรณนา" วัตถุประสงค์ได้แก่การพรรณาถึงสิ่งต่างๆ เช่นศักยภาพของตลาดของผลิตภัณฑ์ หรือ ประชากรศาสตร์และทัศนคติของผู้บริโภคผู้ซื้ผลิตภัณฑ์ (Kotler et al. 2006, p. 122)
"การวิจัยเชิงสาเหตุ" วัตถุประสงค์คือการทดสอบสมมัติฐานเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของสาเหตุและผล (Kotler et al. 2006, p. 122)
วอล์คเกอร์ (สตาร์ วอร์ส)
วอล์คเกอร์  คือพาหนะใดๆ ก็ตาม ซึ่งส่วนมากจะใช้ในทางทหาร ซึ่งจะใช้ขาเป็นตัวขับเคลื่อนหลักแทนที่จะเป็นตัวแรงดัน, ล้อ, หรือตีนตะขาบ ชื่อเรียกนี้อาจหมายถึงดรอยด์ขนาดใหญ่ที่มีขาก็ได้เช่นกัน (ส่วนใหญ่จะเป็นดรอยด์รบ) แม้ว่าดรอยด์นั้นจะใช้ศัพท์เฉพาะทางมากกว่าก็ตาม (อย่าง "สไปเดอร์ ดรอยด์" )
วอล์คเกอร์ในส่วนอื่นๆ.
"สตาร์ วอร์ส"นั้นมักถูกนำวอล์คเกอร์และเครื่องจักรในภาพยนตร์ไปใช้ในสื่ออื่นๆ ตั้งแต่แอนนิเมชั่นของญี่ปุ่นจนถึงเกมส์อย่าง"Command and Conquer" ส่วนใหญ่แล้วจะคล้ายคลึงกับเอที-เอสที
นอกจากนั้น นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นยังได้สร้าง ซึ่งอาจได้รับแรงบันดาลใจมากจากวอล์คเกอร์ใน"สตาร์ วอร์ส"
จอร์จ ลูคัสกล่าวว่าความคิดเดิมทีเรื่องวอล์คเกอร์นั้นมาจากรถยกของที่อยู่ที่ท่าเรือในโอคแลนค์
อีซีดับเบิลยู
อีซีดับเบิลยู ECW อาจหมายถึง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ทางทหาร
เวิร์ลด์ เรสต์ลิง เอ็นเตอร์เทนเมนท์
ดาราจักรชนิดรี
สถานีตลาดพลู
สถานีตลาดพลู (, รหัส S10, RS10) เป็นสถานีรถไฟ และสถานีรถไฟฟ้าในเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ในเส้นทางรถไฟทางไกลสายแม่กลอง ,รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม และรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม
สถานีรถไฟทางไกล สถานีตลาดพลู.
สถานีรถไฟตลาดพลู เป็นสถานีรถไฟระดับ 4 ของทางรถไฟสายแม่กลอง อยู่ห่างจากสถานีรถไฟวงเวียนใหญ่ 1.78 กิโลเมตร ตั้งอยู่ที่ถนนริมทางรถไฟและถนนเทอดไท แขวงตลาดพลู เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร สถานีรถไฟตลาดพลูเป็นสถานีรถไฟที่ไม่มีทางหลีก
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม สถานีตลาดพลู.
สถานีตลาดพลู  เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสีลม ส่วนต่อขยายแยกตากสิน-บางหว้า โดยสถานียกระดับเหนือถนนราชพฤกษ์ กรุงเทพมหานคร บริเวณทางแยกรัชดา-ราชพฤกษ์ ฝั่งมุ่งหน้าถนนเพชรเกษม สถานีแห่งนี้สามารถเชื่อมต่อกับสถานีราชพฤกษ์ของรถโดยสารด่วนพิเศษ (บีอาร์ที) สายสาทร-ราชพฤกษ์ได้ และตั้งอยู่ไม่ไกลจากย่านตลาดพลูที่อยู่ถัดออกไปบริเวณใต้สะพานรัชดาภิเษกข้ามคลองบางกอกใหญ่ (คลองบางหลวง) และทางรถไฟสายแม่กลองซึ่งเป็นย่านการค้าและชุมชนเก่าแก่ของฝั่งธนบุรี
ถนนราชพฤกษ์ ด้านทิศตะวันตกของทางแยกรัชดา-ราชพฤกษ์ ข้างซ้ายของสะพานข้ามแยกฝั่งมุ่งหน้าถนนเพชรเกษม บริเวณจุดตัดซอยเทอดไท 33 (วัดบางสะแก) ก่อนถึงสะพานข้ามคลองบางสะแก ในพื้นที่แขวงดาวคะนอง เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
ในขณะที่เส้นทางนี้ยังเป็นแค่โครงการ สถานีแห่งนี้ใช้ชื่อในโครงการว่า "สถานีรัชดาภิเษกฝั่งใต้" เพื่ออิงถึงถนนรัชดาภิเษกฝั่งใต้ และ "สถานีรัชดา-ราชพฤกษ์" ตามชื่อทางแยกรัชดา-ราชพฤกษ์ ตามลำดับ แต่ภายหลังก็มีประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น "สถานีตลาดพลู" เพื่อสื่อถึงย่านตลาดพลูในปัจจุบัน
โดยสถานีแห่งนี้เปิดทำการอย่างไม่เป็นทางการเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 โดยเปิดให้บริการเพียงแค่ใช้ชานชาลา 3 ในการรับ - ส่งผู้โดยสารชั่วคราวจากวงเวียนใหญ่ - โพธิ์นิมิตร - ตลาดพลู และเป็นสถานีปลายทางชั่วคราวในขณะที่สถานีวุฒากาศและสถานีบางหว้ายังสร้างไม่เสร็จ แต่หลังจากเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2556 สถานีนี้ก็ไม่ได้เป็นสถานีปลายทางอีกต่อไป เพราะส่วนต่อขยายตากสิน-บางหว้าสร้างเสร็จทั้งโครงการแล้ว
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง โดยเชื่อมปิดหลังคาทั้งหมด โดยชานชาลา 4 มีความกว้างน้อยกว่าปกติ เนื่องจากติดทางยกระดับถนนราชพฤกษ์ จึงทำให้ต้องออกแบบทางเข้า-ออกไปชั้นจำหน่ายตั๋วต้องสร้างแบบเลยพื้นที่สถานี
จุดรวมพล อยู่ที่ ทางออก 1 บริเวณคาซ่า คอนโด รัชดา-ราชพฤกษ์ และ ทางออก 2
สถานีรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม สถานีตลาดพลู.
สถานีตลาดพลู (; รหัสสถานี: RS10) เป็นสถานีรถไฟใต้ดินในเส้นทาง รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม
สถานีโพธิ์นิมิตร
สถานีโพธิ์นิมิตร  เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสีลม ส่วนต่อขยายแยกตากสิน-บางหว้า โดยสถานีจะยกระดับเหนือถนนราชพฤกษ์ กรุงเทพมหานคร ระหว่างทางแยกตากสินกับทางแยกรัชดา-ราชพฤกษ์
ถนนราชพฤกษ์ ใกล้ทางแยกตากสิน บริเวณสะพานลอยปากซอยเข้าวัดโพธิ์นิมิตร (สุดซอยสมเด็จพระเจ้าตากสิน 4 และซอยเทอดไท 19) ถัดจากสะพานข้ามคลองสำเหร่ ในพื้นที่แขวงบุคคโล เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2556 จนกระทั่งวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2556 สถานีนี้เปิดใช้อย่างไม่เป็นทางการ โดยใช้ชานชาลา 3 ในการรับ - ส่งผู้โดยสารชั่วคราวจากวงเวียนใหญ่ - โพธิ์นิมิตร - ตลาดพลู และเป็นสถานีปลายทางชั่วคราวในขณะที่สถานีตลาดพลูยังสร้างไม่เสร็จ จนกระทั่งวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2556 สถานีนี้เปิดใช้อย่างเป็นทางการพร้อมส่วนต่อขยายแยกตากสิน - บางหว้า
จุดรวมพล อยู่ที่ ทางออก 2 บริเวณโรงเรียนมณีวิทยา และทางออก 3
ไม่มีรถโดยสารประจำทางสายใดผ่านสถานีนี้
สถานีวุฒากาศ
สถานีวุฒากาศ (; รหัสสถานี: S11,RS11) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเขตธนบุรี, เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม และรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีวุฒากาศ.
สถานีวุฒากาศ (; รหัสสถานี: S11) เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทาง รถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสีลม ส่วนต่อขยายแยกตากสิน-บางหว้า โดยสถานียกระดับเหนือ ถนนราชพฤกษ์ กรุงเทพมหานคร บริเวณสี่แยกราชพฤกษ์-วุฒากาศและจะเป็นจุดเชื่อมต่อการเดินทางกับระบบ รถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงเข้ม ในอนาคต
ถนนราชพฤกษ์ ด้านทิศตะวันตกของสี่แยกราชพฤกษ์-วุฒากาศ โดยสร้างคร่อมคลองด่าน (คลองสนามชัย) ในพื้นที่แขวงตลาดพลู เขตธนบุรี และแขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร
ก่อนหน้านี้ บริเวณสถานีวุฒากาศได้คาดหมายให้เป็นจุดเชื่อมต่อกับสถานีตากสินของโครงการศูนย์คมนาคมขนส่งตากสิน ซึ่งจะเป็นศูนย์คมนาคมแบบครบวงจรในพื้นที่กรุงเทพมหานครด้านใต้ มีทั้งระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน รถไฟทางไกลและสถานีขนส่งผู้โดยสารสายใต้จึงต้องปรับปรุงแก้ไขแนวเส้นทางหลายครั้งเพื่อให้รถไฟฟ้าเชื่อมต่อกันภายในโครงการโดยตรง (บริเวณด้านทิศตะวันออกของสี่แยกราชพฤกษ์-วุฒากาศ) แต่ภายหลังรัฐบาลได้ล้มเลิกโครงการนี้ไป เนื่องจากประชาชนในพื้นที่คัดค้านอย่างหนักเพราะเป็นชุมชนหนาแน่นและต้องเวนคืนบ้านเรือนไปเป็นจำนวนมาก ในที่สุด โครงการการก่อสร้างสถานีวุฒากาศแห่งนี้จึงกลับมาใช้แนวถนนราชพฤกษ์และเป็นจุดเชื่อมต่อสถานีของเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงเข้มที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยเช่นเดิม
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (Side Platform Station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา ในส่วนของหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง โดยเชื่อมปิดหลังคาทั้งหมด
จุดรวมพลอยู่ที่ ทางออก 1&amp;2 และ ทางออก 4 ใกล้กับถนนวุฒากาศ
สถานีรถไฟฟ้าชานเมือง สถานีวุฒากาศ.
สถานีวุฒากาศ (; รหัสสถานี: RS11) เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทาง รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม
ถนนวุฒากาศ รถขสมก. สาย 111 รถเอกชน สาย 43
สถานีบางหว้า
สถานีบางหว้า (, รหัส S12, BL34) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม และรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีบางหว้า.
สถานีบางหว้า (, รหัส S12) เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา สาย 2 โดยยกระดับข้างถนนราชพฤกษ์ คร่อมคลองวัดประดู่ เป็นสถานีปลายทางของเส้นทางช่วงวุฒากาศ-บางหว้า โดยสถานีนี้มีศูนย์ซ่อมบำรุงย่อยและโรงจอดย่อยอยู่บริเวณทิศเหนือของสถานี
ถนนราชพฤกษ์ บริเวณด้านข้างสะพานยกระดับข้ามทางแยกต่างระดับเพชรเกษม ในพื้นที่แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
ปัจจุบัน สถานีบางหว้า ยังคงเป็นสถานีปลายทางในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ส่วนใต้ จนกว่าจะมีความชัดเจนในการก่อสร้างส่วนต่อขยาย บางหว้า-ตลิ่งชัน ขึ้นตามแนวถนนราชพฤกษ์ เพื่อเชื่อมต่อระบบรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลมเข้ากับรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน ที่สถานีตลิ่งชัน ในอนาคตสถานีตลิ่งชันยังเป็นจุดกลางสายสีแดงระหว่างช่วงสายสีแดงตลิ่งชัน-ศาลายา และสายสีแดงตลิ่งชัน-บางซื่อ และสายสีแดงศิริราช-ตลิ่งชัน อย่างไรก็ตามสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร และองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น หรือไจก้า มีแผนศึกษาเส้นทางทับซ้อน ช่วงบางหว้า - ลำสาลี เพื่อเชื่อมต่อเข้ากับระบบรถไฟฟ้าสายหลักและสายรองถึง 5 สาย ซึ่งขณะนี้ยังอยู่ในระหว่างความชัดเจนในการจัดทำแผนแม่บทและการร่างเส้นทางต่อไป โดยเส้นบางหว้าในอนาคตจะเชื่อมต่อ ตลิ่งชัน-นนทบุรี-บางกะปิ แนวเส้นทางจะเป็นลักษณะวงแหวน ระยะทาง 42 กม. ใช้วงเงินลงทุนมากกว่า 50,000 ล้านบาท โดยจะมีการก่อสร้างตามแผนการศึกษาในปี 64-65 คาดการณ์เสร็จในวันที่ 5 ธันวาคม 2572
เนื่องจากเป็นสถานีปลายทาง ผู้โดยสารที่มาจากสถานีสนามกีฬาแห่งชาติ หรือสถานีหมอชิตถึงแล้วจะต้องลงจากขบวนทั้งหมดที่ชานชาลา 3 จากนั้นขบวนรถจะกลับทิศบริเวณสุดราง เพื่อมุ่งหน้ามารับผู้โดยสารที่ชานชาลา 4 ฝั่งตรงข้าม
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 3 บริเวณใกล้บันไดเลื่อน และทางออก 1,2 บริเวณด้านหน้าลิฟต์
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สถานีบางหว้า.
สถานีบางหว้า (อังกฤษ: Bang Wa Station, รหัส BL34) เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล โดยสถานีจะยกระดับเหนือถนนเพชรเกษม บริเวณทางแยกต่างระดับเพชรเกษม แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร โดยสามารถเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลมได้ที่สถานีนี้ เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2562
ถนนเพชรเกษม บริเวณทางแยกต่างระดับเพชรเกษม ในพื้นที่แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
เนื่องมาจากมีการปรับแผนการเดินรถให้มีประสิทธิภาพด้วยการแยกระหว่างขบวนไปสถานีบางหว้า และสถานีหลักสอง เฉพาะช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเช้าของวันจันทร์-ศุกร์ รถไฟฟ้าที่สิ้นสุดที่สถานีบางหว้า จะใช้ชานชาลาที่ 1 เป็นชานชาลาปลายทาง ผู้โดยสารที่ต้องการเดินทางไปสถานีหลักสอง จะต้องออกจากขบวนรถ แล้วรอรถขบวนถัดไปที่ชานชาลาฝั่งตรงข้าม
ใช้สีน้ำเงินตกแต่งบริเวณเสาสถานี ประตูกั้นชานชาลา ทางขึ้น-ลงสถานี และป้ายบอกทางต่างๆ ในสถานี เพื่อบ่งบอกว่าเป็นสถานีในเส้นทางรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน ส่วนหลังคาใช้สีน้ำเงินเพื่อสื่อว่าเป็นสถานีเชื่อมต่อระบบ
เป็นสถานีลอยฟ้า เป็นชานชาลาแบบข้าง (Station with Side Platform) ทางวิ่งยกระดับสูง 19 เมตร เพื่อให้วางอยู่เหนือสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส
ลักษณะพิเศษของสถานี.
สถานีบางหว้าเป็นสถานีเชื่อมต่อที่สำคัญแห่งหนึ่งของฝั่งธนบุรี เนื่องจากเป็นการเชื่อมต่อระหว่างระบบ และฝั่งบางหว้าของรถไฟฟ้าบีทีเอสเป็นสถานีปลายทาง การก่อสร้างทั้งสองสถานีจึงต้องคำนึงถึงความสะดวกในการเข้า-ออกระบบมากเป็นพิเศษ ผู้รับเหมาก่อสร้างคือ บริษัท ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่งแอนด์คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน) จึงได้เสนอให้มีการปรับแบบของทั้งสถานีบางหว้าฝั่งบีทีเอสซึ่งมีผู้รับเหมาเป็นเจ้าเดียวกัน และออกแบบให้สถานีฝั่งรถไฟฟ้ามหานครให้เป็นสถานีที่ใช้โครงสร้างบางส่วนร่วมกัน
กล่าวคือโครงสร้างชั้นขายบัตรโดยสารของรถไฟฟ้าบีทีเอส จะเป็นการสร้างฐานชั้นลอยของสถานีฝั่งรถไฟฟ้ามหานครไปในตัว ในขณะที่ชั้นชานชาลาจะใช้วิธีการสร้างของฝั่งบีทีเอสและเร่งการวางรางให้ข้ามสถานีของฝั่งบีทีเอสให้แล้วเสร็จก่อนก่อสร้างชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลาของฝั่งรถไฟฟ้ามหานคร และได้ออกแบบให้ทางออกที่ 3, 4 ของสถานีฝั่งบีทีเอส เป็นทางเข้า-ออกที่ใช้งานร่วมกันด้วย ทำให้เกิดการหมุนเวียนของผู้โดยสารที่ดีและลดความซ้ำซ้อนในการตั้งทางเข้า-ออกโดยไม่จำเป็น
สถานีบางแวก
อวกาศห้วงลึกของฮับเบิล
อวกาศห้วงลึกของฮับเบิล  เป็นภาพของห้วงอวกาศส่วนหนึ่งในเขตกลุ่มดาวหมีใหญ่ ซึ่งได้จากผลการสังเกตการณ์อย่างต่อเนื่องของกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ได้เป็นภาพถ่ายจำนวน 342 ชิ้นที่ถ่ายจากกล้อง Wide Field and Planetary Camera 2 เป็นเวลา 10 วันติดต่อกัน ระหว่าง 18-28 ธันวาคม ค.ศ. 1995