pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เซเรนา จาเมกา วิลเลียมส์  เกิด: 26 กันยายน ค.ศ. 1981 เป็นนักเทนนิสอาชีพชาวอเมริกันมือวางอันดับ 41 ของโลกคนปัจจุบันและอดีตมือวางอันดับของโลก 1 จำนวน 319 สัปดาห์ (รวมถึงจำนวน 186 สัปดาห์ติดต่อกัน) เธอได้รับการยกย่องให้เป็นผู้เล่นหญิงที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์รวมถึงเป็นหนึ่งในนักกีฬาหญิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง วิลเลียมส์เป็นเจ้าของตำแหน่งชนะเลิศรายการแกรนด์สแลมในประเภทหญิงเดี่ยวจำนวน 23 สมัยซึ่งเป็นสถิติมากที่สุดในยุคโอเพน และเป็นสถิติอันดับสองในประวัติศาสตร์รองจาก มาร์กาเร็ต คอร์ต ตำนานชาวออสเตรเลีย (24 สมัย) เธอเป็นมือวางอันดับ 1 ของโลกถึง 8 ครั้งในช่วงระหว่าง ค.ศ. 2002-2017
วิลเลียมส์ครองตำแหน่งชนะเลิศรายการแกรนด์สแลมมากที่สุดในบรรดาผู้เล่นหญิงทุกคนที่ยังคงเล่นอยู่ในปัจจุบัน ทั้งในประเภทเดี่ยว คู่ และ คู่ผสม แชมป์แกรนด์สแลมจำนวน 39 รายการของเธอถือเป็นสถิติอันดับที่ 3 ตลอดกาลและอันดับ 2 ในยุคโอเพน ประกอบด้วย : 23 รายการในประเภทเดี่ยว, 14 รายการในประเภทคู่ และ 2 รายการในประเภทคู่ผสม เธอเป็นผู้เล่นหญิงคนล่าสุดที่สามารถคว้าแชมป์แกรนด์สแลมได้ 4 รายการติดต่อกัน (ค.ศ. 2002–03 และ 2014–15) และเป็นผู้เล่นคนที่ 3 ที่ทำสถิติดังกล่าวได้สองครั้ง ต่อจาก ร็อด เลเวอร์ และ สเตฟฟี กราฟ เธอยังเป็นผู้เล่นคนล่าสุดที่ได้แชมป์แกรนด์สแลมในทุกพื้นผิวสนาม (ฮาร์ดคอร์ต, คอร์ตดิน และ คอร์ตหญ้า) ในหนึ่งปีปฏิทิน (ค.ศ. 2015) นอกจากนี้ เธอและพี่สาว (วีนัส วิลเลียมส์) ยังเป็นคู่นักเทนนิสหญิงคู่ล่าสุดที่คว้าแชมป์แกรนด์สแลมได้ 4 รายการติดต่อกัน (ค.ศ. 2009-2010)
วิลเลียมส์ทำสถิติชนะเลิศรายการแกรนด์สแลมในประเภทหญิงเดี่ยวบนฮาร์ดคอร์ตจำนวน 13 รายการ และยังเป็นเจ้าของสถิติยุคโอเพนในการชนะเลิศแกรนด์สแลมออสเตรเลียนโอเพน 7 สมัย และเป็นหนึ่งในสองผู้เล่นที่ชนะเลิศรายการยูเอสโอเพน 6 สมัย รวมถึงเป็นเจ้าของสถิติคว้าชัยชนะจากการแข่งขันรายการแกรนด์สแลมในประเภทหญิงเดี่ยวจำนวน 367 นัด และเธอยังเป็นผู้เล่นหญิงเพียงคนเดียวที่สามารถคว้าแชมป์แกรนด์สแลมหลังจากอายุครบ 30 ปี ได้ถึง 10 รายการ
เธอและพี่สาวของเธอถือเป็นหนึ่งในคู่นักเทนนิสหญิงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดตลอดกาล โดยสามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศแกรนด์สแลมประเภทคู่ร่วมกันได้ 14 รายการและไม่เคยพ่ายแพ้ในรอบชิงชนะเลิศแกรนด์สแลมประเภทคู่ตลอด 14 รายการที่จับคู่กัน และแชมป์แกรนด์สแลมหญิงคู่จำนวน 14 รายการดังกล่าวยังถือเป็นสถิติที่มากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ตลอดกาลอีกด้วย เซเรนา วิลเลียมส์ ยังคว้าเหรียญทองจากการกีฬาโอลิมปิกได้ถึง 4 เหรียญ โดยแบ่งเป็นประเภทเดี่ยว 1 ครั้ง และประเภทคู่ร่วมกับพี่สาวของเธออีก 3 ครั้ง ซึ่งถือเป็นสถิติการคว้าเหรียญทองที่มากที่สุดของนักเทนนิสหญิงในกีฬาโอลิมปิก โดยทั้งวีนัสและเซเรนายังถือเป็นนักเทนนิสหญิงเพียงสองคนในประวัติศาสตร์ที่สามารถคว้าเหรียญทองโอลิมปิกได้ทั้งในประเภทเดี่ยวและประเภทคู่
วิลเลียมส์ถือเป็นนักกีฬาหญิงที่ทำรายได้มากที่สุดตลอดกาล และยังได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารฟอบส์ให้เป็นนักกีฬาหญิงที่มีรายได้สูงที่สุดในปี 2016 และ 2017 นอกจากนี้เธอยังได้รับรางวัลนักกีฬาหญิงยอดเยี่ยมประจำปีของโลก "(Laureus Sportswoman of the Year' award)" 4 สมัย
วิลเลียมส์เกิดในเมืองแซกินอว์ รัฐมิชิแกน เป็นบุตรสาวของ ออราซีน ไพรซ์ และ ริชาร์ด วิลเลียมส์ และเป็นลูกคนสุดท้องในลูกสาวห้าคนของไพรซ์: เธอมีพี่สาวต่างมารดาได้แก่ Yetunde, Lyndrea และ Isha Price และพี่สาวร่วมบิดามารดาคือ วีนัส และ เธอยังมีพี่น้องต่างบิดาอีกอย่างน้อย 7 คน เมื่อเธอยังเด็ก ครอบครัวของเธอย้ายไปคอมป์ตัน แคลิฟอร์เนีย ซึ่งวิลเลียมส์เริ่มเล่นเทนนิสเมื่ออายุ 4 ขวบ พ่อของเธอได้สอนหนังสือให้กับเธอและพี่สาวของเธอโดยเป็นการเรียนที่บ้าน แม้ว่าในช่วงแรกพ่อแม่ของเธอได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนเทนนิสให้กับเธอ แต่เธอก็ได้รับการพัฒนาและคำแนะนำจากผู้ฝึกสอนชื่อดังคนอื่นๆ
เมื่อวิลเลียมส์อายุได้ 9 ขวบ เธอและครอบครัวของเธอย้ายจากคอมป์ตันไปยัง เวสต์ปาล์มบีช ฟลอริดา เพื่อที่เธอจะได้เข้าเรียนที่โรงเรียนสอนเทนนิสของริก แมคชี ผู้ฝึกสอนเทนนิสชื่อดัง ซึ่งแมคชี ไม่ได้เห็นด้วยกับพ่อของวิลเลียมส์ในทุกเรื่อง แต่เขาก็ให้ความเคารพต่อครอบครัวของวิลเลียมส์เสมอและดูแลวิลเลียมส์เสมือนเป็นลูกสาวของเขาเอง พ่อของเธอยุติการส่งลูกสาวไปแข่งขันเทนนิสเมื่อวิลเลียมส์อายุ 10 ขวบเพราะต้องการให้เธอทั้งสองจดจ่อกับการเรียนและประสบการณ์การโดนเหยียดผิวและเชื้อชาติก็ส่งผลต่อสภาพจิตใจของครอบครัวเธอเช่นกัน คุณพ่อของเธอจึงตัดสินใจให้ลูกสาวยุติการเล่นเทนนิสเป็นการชั่วคราว โดย ริชาร์ด วิลเลียมส์ พ่อของเธอเคยได้ยินพ่อแม่ผิวขาวพูดถึงพี่น้องวิลเลียมส์ในเชิงเสื่อมเสียในระหว่างการแข่งขัน ในช่วงเวลานั้น เซเรนา วิลเลียมส์ มีสถิติชนะและแพ้อยู่ที่ 46-3 ในการแข่งขันระดับจูเนียร์ทัวร์ของสมาคมเทนนิสแห่งสหรัฐอเมริกาและอยู่ในอันดับที่ 1 ในบรรดาผู้เล่นอายุต่ำกว่า 10 ปีในการแข่งขันที่ฟลอริดา ต่อมา ในปี 1995 เมื่อวิลเลียมส์อยู่ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 9 พ่อของเธอให้ลูกสาวออกจากสถาบันของแมคชีและพี่น้องวิลเลียมส์ได้อยู่ภายใต้การฝึกสอนของผู้เป็นพ่อมานับตั้งแต่นั้น
ในฐานะนักเทนนิสหญิงที่ได้รับการยกย่องว่าเก่งที่สุดตลอดกาล เซเรนา วิลเลียมส์ ได้สร้างสถิติใหม่ในวงการเทนนิสมากมายนับตั้งแต่เริ่มเล่นอาชีพในปี 1995 โดยสถิติสำคัญของเธอได้แก่:
วิลเลียมส์ถือเป็นผู้เล่นที่มีกราวน์สโตรกที่หนักหน่วงและทั้งลูกยิงโฟร์แฮนด์และแบคแฮนด์ของเธอได้รับการยกย่องว่ามีประสิทธิภาพที่สุดในโลก เธอยังเป็นผู้เล่นที่มีลูกเสริ์ฟที่อันตรายมาก ในการแข่งขันออสเตรเลียนโอเพนปี 2013 เธอเสริ์ฟด้วยความเร็วเสิร์ฟสูงสุดที่ 128.6 ไมล์ต่อชั่วโมง (207.0 กม./ชม.) ซึ่งเป็นสถิติที่เร็วที่สุดเป็นอันดับสามในบรรดาผู้เล่นหญิง (เป็นรองเพียงวีนัส พี่สาวของเธอซึ่งทำไว้ ที่ 129 ไมล์ต่อชั่วโมง และ Sabine Lisicki ที่ทำไว้ 131 ไมล์ต่อชั่วโมง) สิ่งที่ทำให้เธอมีการเสิร์ฟที่อันตรายคือการวางบอลที่แม่นยำและความสามารถในการตีบอลที่ทรงพลังอย่างสม่ำเสมอด้วยความเร็วที่ยอดเยี่ยม ในการแข่งขันชิงแชมป์วิมเบิลดันปี 2012 เธอทำลายสถิติการแข่งขันด้วยการเสริ์ฟเอซไปถึง 102 ครั้ง ซึ่งมากกว่าผู้เล่นชายทุกคนทำได้ในตลอดสองสัปดาห์ของการแข่งขัน วิลเลียมส์ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้เล่นที่เล่นได้ดีและถนัดในทุกพื้นคอร์ต
ในช่วงต้นปี 2000 เซเรนา วิลเลียมส์สวมชุดแข่งขันของพูม่า ต่อมาเธอได้เซ็นสัญญากับไนกี้ในปี 2004 ด้วยสัญญามูลค่า 40 ล้านดอลลาร์และได้ใช้อุปกรณ์และชุดแข่งขันทั้งหมดของไนกี้มาจนถึงปัจจุบัน โดยทางไนกี้ได้ออกแบบเสื้อผ้าสั่งตัดพิเศษสำหรับวิลเลียมส์ซึ่งเธอสวมใส่ในคอร์ตพร้อมกับรองเท้าสั่งทำพิเศษ เธอใช้ไม้แร็กเก็ต Wilson Hammer Stretch เมื่อเธอได้แชมป์แกรนด์สแลมเป็นครั้งแรกในปี 1999 ก่อนที่จะเปลี่ยนไปใช้ Wilson nCode ในช่วงเวลาสั้นๆ และ ต่อมาเธอได้ใช้ไม้ Wilson Blade นับตั้งแต่ปี 2008 ไม้เทนนิสของเธอมักจะมีขนาดใหญ่มาก โดยมีขนาดหัว 104 ตารางนิ้ว ตั้งแต่ปี 2017 วิลสันได้ผลิตแร็กเก็ตที่มีลายเซ็น Wilson Blade SW104 ซึ่งได้รับการออกแบบตามความต้องการของวิลเลียมส์เอง และ ตั้งแต่ปี 2020 วิลเลียมส์ได้ใช้ไม้รุ่นเล็กของแร็กเก็ตรุ่นนี้ นั่นคือ Wilson Blade SW102 Autograph
วิลเลียมส์สมรสกับอเล็กซิส โอฮาเนียน ผู้ร่วมก่อตั้งเรดดิต ทั้งคู่สมรสกันเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2017 ในนิวออร์ลีนส์ โดยเธอวางแผนที่จะย้ายไปซานฟรานซิสโกกับโอฮาเนียนหลังงานแต่งงาน เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2017 วิลเลียมส์โพสต์ภาพด้านข้างของรูปร่างตัวเองใน Snapchat ที่เน้นที่หน้าท้องของเธอ และ มีคำบรรยายว่า "20 สัปดาห์" เพื่อบอกเป็นนัยว่าเธอตั้งครรภ์ ต่อมาในเย็นวันนั้น โฆษกของเธอได้ยืนยันการตั้งครรภ์ความจริงที่ว่าเธอตั้งครรภ์มาได้ 20 สัปดาห์ในขณะนั้น และ เธอตั้งครรภ์ได้ 8 สัปดาห์เมื่อเธอคว้าแชมป์ออสเตรเลียนโอเพนในช่วงต้นปี ในเดือนกันยายน 2017 วิลเลียมส์ให้กำเนิดลูกสาวของเธอคือ Alexis Olympia Ohanian Jr ซึ่งมักเรียกกันว่า "โอลิมเปีย"
เธอได้รับการผ่าตัดคลอดฉุกเฉินเนื่องจากอัตราการเต้นของหัวใจของทารกลดลงระหว่างคลอดและเธอประสบภาวะหลอดเลือดอุดตันในปอดหลังคลอด โดยเธอต้องใช้เวลาพักฟื้นถึง 6 สัปดาห์ และเธอให้สัมภาษณ์ว่าเธอเผชิญกับภาวะซึมเศร้าภายหลังคลอด วิลเลียมส์ได้แสดงเจตนารมณ์ชัดเจนว่าต้องการให้ลูกสาวของเธอเป็นนักเทนนิสในอนาคตและได้เตรียมการในการว่าจ้างผู้ฝึกสอนให้แก่ลูกสาวของเธออีกด้วย นอกเหนือจากภาษาอังกฤษ วิลเลียมส์ยังมีความสามารถในการสื่อสารภาษาฝรั่งเศสได้ (รวมทั้งพื้นฐานภาษาสเปนและอิตาเลียน)
ในปี 2009 สองพี่น้องวิลเลียมส์ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของผู้ถือหุ้นทีมอเมริกันฟุตบอล "Miami Dolphins" ทีมในการแข่งขัน NFL โดยทั้งสองถือเป็นหญิงผิวสีคู่แรกที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการบริหารทีมอเมริกันฟุตบอลของสหรัฐอเมริกา นอกเหนือจากกีฬาเทนนิส เซเรนา วิลเลียมส์ยังมีความสนใจในงานด้านแฟชั่น และเธอยังออกแบบและมีแบรนด์สินค้าของตัวเอง รวมทั้งยังเป็นคณะกรรมการบริหารของ SurveyMonkey อีกด้วย
สองพี่น้องวิลเลียมส์มีกิจกรรมการกุศลเพื่อช่วยเหลือชาวผิวสีตลอดระยะเวลาหลายปี โดยได้บริจาคเงินในนาม "The local Ronald McDonald House charities" เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยตามโรงพยาบาลต่างๆทั่วสหรัฐอเมริกา และเซเรนายังก่อตั้งมูลนิธิ "Serena Williams Foundation" เพื่อสนับสนุนทุนการศึกษาแก่เด็กผู้ยากไร้ทั่วโลกโดยเน้นที่ประชาชนผิวสีตามถิ่นทุรกันดารในทวีปแอฟริกาและในหลายรัฐของสหรัฐอเมริกา เธอยังเป็นหนึ่งในนักกีฬาหญิงผู้มีชื่อเสียงที่ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือสตรีที่ป่วยเป็นมะเร็งเต้านมและยังร่วมรณรงค์เรียกร้องสิทธิสตรีผ่านบัญชีโซเชียลอยู่เสมอ
ในปี 2014 วิลเลียมส์จัดงานวิ่งการกุศลประจำปีในชื่อ "The Serena Williams Ultimate Fun Run" เพื่อสนับสนุนกองทุน "Serena Williams Fund" ซึ่งช่วยเหลือบุคคลและชุมชนที่ด้อยโอกาสที่ได้รับผลกระทบจากความรุนแรงและเพื่อเพิ่มโอกาสทางการศึกษาแก่เยาวชน
เซเรนา วิลเลียม
เซเรน่า วิลเลียมส์
เจ้านางสุคันธา
อุทสึเซมิ
แมน วทัญญู ม่งหมาย
วทัญญู ม่งหมาย
จักรพรรดิจิ้นหวยตี้ี้
ลาน่า แลงก์
ลานา แลงก์  ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูนชุด Superman เล่มที่ 1 ตอนที่ 1 ปี ค.ศ. 1939 ในฐานะแฟนเก่าของ Clark Kent และในภาพยนตร์เรื่อง Superman III ลานาแลงก์ ปรากฏตัวในฐานะภรรยาของ Pete Ross ผู้ขี้เมาและในซีรีส์เรื่อง สมอลล์วิลล์ ปัจจุบัน ลานา แลงก์ ในเวอร์ชันนี้คือ คริสติน ครุก (Kristian Kreuk)
เก้าอี้
เก้าอี้ คือที่นั่งประเภทหนึ่ง โดยมักจะเป็นที่นั่งสำหรับคนเดียว โดยในส่วนที่นั่งจะอยู่เหนือจากระดับพื้น มีขาเก้าอี้ 4 ขารองรับข้างใต้ ส่วนเก้าอี้ที่นั่งได้มากกว่า 1 คน อาจเรียกว่าโซฟา
เก้าอี้ที่พบในประวัติศาสตร์เช่น เก้าอี้ของกรีก ที่คาดว่าน่าจะสร้างราว 600 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นเก้าอี้สี่ขาตัวตรงและมีพนักพิงตั้งตรง ถัดมาเป็นเก้าอี้ในประเทศจีน ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618-907)
ในปัจจุบัน วัสดุที่ใช้ทำเก้าอี้มีความหลากหลายมากขึ้น ไม่ว่าจะทำจาก เก้าอี้ไม้ เก้าอี้โลหะ เก้าอี้พลาสติก เริ่มมีการผลิตและใช้งานเป็นจำนวนมาก ใช้ทุกระดับชั้น มีการออกแบบดีไซน์เก้าอี้หลากลายมากมาย
สำหรับคำว่า "เก้าอี้" นั้น เป็นคำมาจากภาษาจีนแต้จิ๋ว ตรงกับภาษาจีนกลางว่า "เจียวอี่" (交椅 jiāoyǐ) ซึ่งเป็นเก้าอี้ชนิดหนึ่ง มีพนัก มีขาแบบไขว้กัน สามารถพับเก็บได้
Yābaniy Es-Saharā
ฮัตโตริ ฮันโซ
ฮัตโตะริ ฮันโซ  (ค.ศ. 1542 - 23 ธันวาคม ค.ศ. 1596) บางครั้งรู้จักในชื่อ ฮัตโตะริ มะซะนะริ  หรือ ฮัตโตะริ มะซะชิเงะ เป็นบุตรของ ฮัตโตะริ ยาสึนางะ ที่เป็นหัวหน้าของกลุ่มนินจาอิงะ แต่ไม่รู้แน่ชัดว่าฮันโซ ฝึกวิชานินจาเมื่อใด ตระกูลเขารับใช้ตระกูลมะสึไดระ หรือ ที่รู้จักกันในตอนหลังว่าตระกูลโทะกุงะวะ
ฮันโซอาจจะเกิดและเติบโตที่แคว้นมิคะวะ แต่เขาก็กลับไปเยี่ยมครอบครัวของเขาที่หมู่บ้านนินจาอิงะบ่อยๆ เขาเป็นนักดาบที่คล่องแคล่ว นักวางแผน เชี่ยวชาญด้านการใช้หอก และสำเร็จวิชานินจาขั้นสูง
หลังเหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ ในเวลานั้น อิเอะยะซุได้นำกำลังภายใต้ของขุนศึก อะนะยะมะ ไบเซะสึ (โนบุคิมิ) เข้าโจมตีอะเคะจิ มิสึฮิเดะ แต่ด้วยกำลังที่น้อยกว่าประกอบกับตัวไบเซะสึก็ถูกยิงเสียชีวิตในที่รบ พวกเขาต้องหนีตายกลับมิคะวะ ระหว่างการหลบหนีการตามล่าจากทหารของมิสึฮิเดะ คณะของอิเอะยะซุก็ได้หนีเข้าไปในแถบอิงะซึ่งเคยเป็นเขตอิทธิพลของนินจาอิงะมาก่อน แต่พวกเขาก็ยังไม่ปลอดภัยเสียทีเดียว เพราะนอกจากทหารของมิสึฮิเดะที่ยังตามล่าพวกเขานั้น ยังมีพวกโจรป่าคอยตามล่าอีกเพราะหวังเอาหัวของอิเอะยะซุไปแลกรางวัลกับกองทัพอะเคะจิ ในเวลานี้ฮันโซได้เสนอความคิดว่า ควรใช้เส้นทางลัดตัดผ่านหมู่บ้านอิงะไป ซึ่งมีเพียงฮันโซที่รู้ว่าหมู่บ้านนั้นอยู่ที่ไหน หลังการเจรจาซึ่งใช้เวลาไม่นาน กองทัพนินจาอิงะจึงให้ความคุ้มครองอิเอะยะซุและพาเขากลับมิคะวะอย่างปลอดภัย
ฮัตโตะริ ฮันโซ มีบุตรชายอายุ 18 ปี ชื่อมะซะนะริเหมือนกันแต่สะกดด้วยคันจิคนละแบบ มะซะนะริรับช่วงฝึกเป็นนินจาต่อจากบิดา แต่ฝึกวิชานินจุสึไม่สำเร็จ และไม่ได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในนินจาของอิงะ และไม่ได้รับการยอมรับจากพวกนินจาด้วย
ฮันโซเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1596 รวมอายุ 55 ปี เชื่อกันว่าเขาถูกฟูมะ โคะทะโร ซึ่งเป็นนินจาของตระกูลโฮโจสังหาร ฮัตโตะริ ฮันโซได้รับการยอมรับว่าเป็น 1 ในสุดยอดนินจาเช่นเดียวกับฟูมะ โคะทะโร
ภาวะน้ำคร่ำอุดหลอดเลือด
น้ำคร่ำอุดตันในกระแสเลือด
ซ่งเสี้ยวจง
ซ่งเซี่ยวจง
เหลียวซื่อจง
ซูเอ็ตสึมูฮานะ
ซูเอ็ตสึมูฮานะ (; "มาลีสีชาด") เป็นบทที่ 6 ของ ตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุราซากิ ชิคิบุ ที่มีทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท ซูเอ็ตสึมูฮานะ.
ซูเอ็ตสึมูฮานะ หรือ เบนิฮานะ (safflower) แปลเป็นไทยว่า ดอกคำฝอย ชื่อวิทยาศาสตร์ "Carthamus tinctorius" Linn. วงศ์ COMPOSITAE ต้น : เป็นพรรณไม้ล้มลุก มีอายุนานราว ๆ 1 ปี มีความสูงประมาณ 1 เมตร ลำต้นนั้นจะเป็นสันผิวจะเกลี้ยง ใบ : ใบนั้นจะมีหนามขอบใบหยัก มีลัษณะคล้ายซี่ฟัน มีความยาวประมาณ 3-15 ซม. มีความกว้างประมาณ 1-5 ซม ตรงปลายใบของมันจะแหลมหรือมน มีขนเกลี้ยงทั้งสองด้าน ลักษณะเส้นใบจะเห็นได้ชัด ดอก : ดอกนั้นจะออกเป็นช่อ ก้านดอกจะใหญ่ ผิวจะเกลี้ยงหรือค่อนข้างเกลี้ยง ดอกจะมีเป็นจำนวนมากมีสีส้ม ผล : ผลแห้ง จะมีลักษณะเป็นรูปไข่กลับเบี้ยว ๆ มีความยาวประมาณ 6-8 มม. ผลจะมีสีขาวงาช้าง ตรงปลาย ตัดมีสันอยู่ 4 สัน และมีระยางค์ยาวประมาณ 5 มม. และมีเกล็ด มีสรรพคุณเป็นสมุนไพร ดอก ใช้เป็นยาระบาย ขับเหงื่อ ระงับประสาท บำรุงเลือดขับระดู รักษาอาการบวม รักษาท้องเป็นเถาดาน อาการไข้หลังคลอด ระงับอาการปวดในสตรีที่รอบเดือนมาไม่เป็นปกติ เป็นยาสามัญประจำบ้าน รักษา อาการป่วยไข้ในเด็ก เป็นยาบำรุงคนที่เป็นอัมพาต ดอกเป็นยาชง ใช้ดื่มร้อน ๆ รักษา โรคดีซ่าน โรคไข ข้ออักเสบ เป็นหวัดน้ำมูกไหล โรคฮิสทีเรีย ให้ต้มอาบเวลาออกหัด ใช้รักษาอาการคันตามผิวหนัง น้ำแช่ ดอกใช้ล้างตาได้ นอกจากนี้ดอกยังมีสารสีส้มหรือสีเหลือง คาร์ธามีน และแซฟฟลาเวอร์ นำมาย้อมผ้า แต่ง สีเครื่องสำอาง แต่งเป็นสีอาหาร ก็ได้ เมล็ด เป็นยาระบาย ขับปัสสาวะ และเป็นยาบำรุง เป็นยาพอกเพื่อลดอาการอักเสบของมดลุกหลังการ คลอดบุตร รักษาอาการเป็นลมเนื่องจากเส้นเลือดในสมองแตก นอกจากนี้น้ำมันจากเมล็ดยังมีคุณค่าทางอาหารและยา ช่วยลดไขมันในเส้นเลือด ใช้ทารักษาอาการปวดเมื่อยในโรคไข้ข้ออักเสบ รักษาแผล และกลีบดอกยังสามารถใช้เป็นสีย้อมผ้าได้สีส้มอมแดง
ในญี่ปุ่น ซูเอ็ตสึมูฮานะ เป็นชื่อโบราณของ เบนิฮานะ แปลตามตัวอักษรว่า ดอกไม้ที่เด็ดปลายกลีบดอก เพราะสมัยโบราณ ปลายกลีบดอกของ ดอกสุเอทสึมุฮานะ นำไปย้อมผ้าได้สีส้มอมแดง
สุเอทสึมุฮานะ ในตำนานเก็นจิ เป็นคำแทนชื่อหญิงสาวที่เป็นภรรยาคนหนึ่งของเก็นจิ เป็นหญิงสาวที่มีจมูกใหญ่ออกสีแดง ดังนั้น ชื่อ สุเอทสึมุฮานะ นอกจากจะเป็นชื่อของดอกไม้แล้ว ยังมีความหมายแฝงอีกอย่างว่า แม่หญิงที่มีจมูก(ฮานะ ในภาษญี่ปุ่นเป็นคำพร้องเสียง ดอกไม้ - จมูก)สีแดงเหมือนสีที่ย้อมด้วยดอกสุเอทสึมุฮานะ
ซูเอ็ตสึมูฮานะ หรือ องค์หญิงแห่งฮิตะจิ ในตำนานเก็นจิ เป็นธิดาขององค์ชายแห่งฮิตะจิ ภายหลังบิดามารดาล่วงลับไปหมดแล้ว นางจึงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในคฤหาสน์อันซ่อมซ่อเพราะขาดการดูแล เป็นหญิงอยู่โดยไม่มีญาติคอยสนับสนุนดูแล ชีวิตจึงตกอับลงไปเรื่อยๆทั้งๆที่มีชาติกำเนิดสูง บุคลิคของ สุเอทสึมุฮานะ นั้น มีลักษณะการเคลื่อนไหวแข็งๆไม่นุ่มนวลแบบสตรี นางมันจะใส่เสื้อผ้าเก่าซีดจางล้าสมัยเพราะฐานะการเงินไม่ดี ไม่เชี่ยวชาญด้านกวี สนทนาโต้ตอบอย่างเพราะพริ้งไม่เป็น เย็บปักถักร้อยไม่เก่ง ไม่รู้เรื่องรสนิยมที่ดี เพราะขาดพี่เลี้ยงผู้เชี่ยวชาญสั่งสอนเนื่องจากฐานะอันตกอับ นางมีผมยาวสลวย ทว่ากลับมาจมูกที่โตและแดงกว่าปกติ อย่างไรก็ตามนางเป็นหญิงที่มั่นคงในตัวเก็นจิมาก จนในที่สุดเขาก็รับนางและผู้ติดตามไปดูแลในคฤหาสน์โรคุโจตลอดชั่วชีวิต
ยศ โคะโนะเอะจูโจ ( Konoe Chuujou พลโทราชองครักษ์ )อายุ 18-19
องค์หญิงธิดาขององค์ชายแห่งฮิตะจิ
สหายรักและพี่ภรรยาของเก็นจิ
เสนาบดีฝ่ายซ้าย พ่อตาของเก็นจิ อายุ 52-53
นางกำนัลของสะไดจิน
นางกำนัลของสุเอทสึมุฮานะ
อายุราว 10-11
ทะยู บุตรีของพี่เลี้ยงคนหนึ่งของเก็นจิ ขณะนี้ทะยูมีหน้าที่เป็นนางกำนัลในราชสำนัก ได้เล่าให้เก็นจิฟังถึงเรื่องราวของ องค์หญิงแห่งฮิตะจิผู้อยู่อย่างเปล่าเปลี่ยวมีเพียงโกะโตะและบิวะเป็นเครื่องดนตรีปลอบใจให้คลายเหงา เก็นจิประทับใจกับเรื่องราวนี้มาก เขาจะไปหาองค์หญิงแห่งฮิตะจิในคืนจันทร์ดวงงามจวนจะเต็มดวงของฤดูใบไม้ผลิ ทะยูขอให้นางเล่นโกโตะให้ฟัง โดยไม่ได้บอกองค์หญิงว่า เก็นจิ อยู่ใกล้ๆนางในสวนที่หอมกรุ่นไปด้วยดอกเหมย องค์หญิงเริ่มบรรเลงเพียงเล็กน้อยและไม่ได้บรรเลงต่อ แต่เสียงโกโตะที่นางบรรเลงนั้นแม้ไม่เด่นเป็นพิเศษจับใจเก็นจิมาก
ระหว่างที่เก็นจิฟังเสียงโกะโตะอยู่นั้น เก็นจิพยายามมองลอดรั้วไม้ไผ่เพื่อจะได้มองเห็นหน้าองค์หญิง ทันใดนั้นมีชายคนหนึ่งมาขวางหน้าเขาไว้ เก็นจิคิดว่านี่คงเป็นชายที่มาพบองค์หญิงแห่งฮิตะจิ เก็นจิจึงซึ่งตัวบังในเงามืด แต่ชายคนนั้นกลับเอ่ยปากพูดคุยกับเก็นจิ เขาคือ โทโนะจูโจนั่นเอง พวกเขาออกจากราชวังมาพร้อมกันในตอนค่ำ โทโนะจูโจแปลกใจกับพฤติกรรมของเก็นจิขณะที่พวกเขากำลังแยกกันเดินทาง เพราะเก็นจิไม่ได้ไปทั้งทางคฤหาสน์ซันโจของภรรยา และไม่ได้กลับคฤหาสน์ถนนนิโจของเขาเองด้วย ดังนั้น โทโนะจูโจ จึงลอบแอบสะกดรอยตามเก็นจิด้วยความอยากรู้ว่าเก็นจะไปที่ใด เก็นจิสำนึกเสียใจว่าตนช่างเดินทางอย่างบุ่มบ่ามจนเป็นที่สังเกตของคนอื่นเกินไป
ต่อมาทั้งเก็นจิ และ โทโนะจูโจ ต่างประชันกันส่งสาร์นเกี้ยวพาให้องค์หญิงแห่งฮิตะจิ ทว่าไม่มีคำตอบใดๆส่งกลับมา จนทั้งสองเริ่มงุนงงว่า องค์หญิงเป็นคนเช่นไรกัน ณ คืนหนึ่ง เก็นจิคะยั้นคะยอให้ทะยู นำทางเขาเข้าหาองค์หญิง ทั้งสองมีความสัมพันธืกันโดยเก็นจิไม่ได้เห็นหน้านางเลย
การซ้อมพีธีแปรพระราชฐานของพระจักรพรรดิคิริสึโบะไปยังตำหนักสุซาคุในเดือนตุลาคมเริ่มต้นขึ้นก่อนหน้านี้กว่าเดือนแล้ว เก็นจิเองก็ต้องฝึกซ้อมทั้งดนตรีและการร่ายรำจนลืมองค์หญิงแห่งฮิตะจิไปเสียสนิท
คืนหิมะโปรย เก็นจิไปหาองค์หญิงแห่งฮิตะจิหลังจากห่างหายไปนาน หลังจากทั้งสองมีค่ำคืนร่วมกันจนรุ่งเช้า แสงยามเช้าทำให้เขาได้เห็นหน้าขององค์หญิงชัดเจนจนเขาตื่นตะลึง นางมีดวงหน้าไม่สะสวยนัก สวมชุดเก่าเชยซีดจางไม่เข้ากับอายุที่ยังสาวสด ประตูคฤหาสน์ทีผุพังเอนลงด้วยน้ำหนักของหิมะ คนเฝ้าประตูแก่ชราและบุตรสาวต้องพยายามช่วยกันเปิดประตูรั้วเป็นเวลานานกว่าจะเปิดออก เก็นจิรู้สึกเห็นใจองค์หญิงมาก จึงช่วยดูแลเรื่องสนับสนุนการเงินและเรื่องต่างๆให้นาง
หลังปีใหม่ เก็นจิไปหาองค์หญิงแห่งฮิตะจิ เขาสงสารนาง แต่ว่าจมูกแดงๆโตๆของนางติดในมโนสำนึกของเขาจนทำมห้เขาไม่อยากไปพบนางอีก เก็นจิกลับไปที่คฤหาสน์นิโจ ที่นี่มีมุราซากิที่แสนน่ารักรอเขาอยู่ เขาเฝ้าถามตัวเองว่า ใยต้องใฝ่หาสตรีอื่นในเมื่อมีสตรีงดงามน่ารักเช่นนี้อยู่เคียงข้างแล้ว ระหว่างที่มุราซากิกำลังฝึกวาดภาพ เก็นจิวาดรูปสตรีมีจมูกสีแดงพร้อมทั้งเอาสีแดงมาแต้มที่จมูกตนเอง แสร้งทำเป็นลบไม่ออก แล้วถามมุราซากิว่า หากเขามีจมูกแดงเช่นนี้จะเป็นอย่างไร มุราซากิไม่ต้องการให้ท่านพี่มีจมูกแดงเช่นนั้น จึงเช็ดสีที่จมูกของเก็นจิออกให้อย่างอ่อนโยน
โรงเรียนนาคประสิทธิ์
โรงเรียนนาคประสิทธิ์ (มูลนิธิวัดบางช้างเหนือ) เป็นโรงเรียนเอกชนในจังหวัดนครปฐมก่อตั้งขึ้นโดยพระครูปลัดผัน แสงโสภา เมื่อพ.ศ. 2483 ตั้งอยู่ที่ ตำบลคลองใหม่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
โรงเรียนนาคประสิทธิ์ เริ่มทำการปลูกสร้างเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2483 เสร็จเรียบร้อยเปิดให้การศึกษาเล่าเรียนเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 โดยท่านพระครูปลัดผัน ติสสสุวรรณโณ (แสงโสภา) เจ้าอาวาสวัดบางช้างเหนือ ได้บริจาคค่าปลูกสร้างและแรงงาน 2,540.25 บาท กับค่าสร้างโต๊ะและม้านั่งนักเรียนอีก 72 ชุด เป็นเงิน 396 บาทถ้วน รวมเป็นเงินที่ท่านพระครูปลัดผันบริจาค 2,936.25 บาทและมีผู้มีจิตศรัทธาบริจาคอีกมาก รวมเป็นค่าก่อสร้างและอุปกรณ์ทั้งหมด 5,736.25 บาท อาคารเรียนเป็นเรือนปั้นหยา 2 ชั้น กว้าง 8.50 เมตร ยาว 35 เมตร ขนาด 6 ห้องเรียน มีมุขกลางยื่นจากระเบียง 4 เมตร กว้าง 8.50 เมตร ยาว 35 เมตร ขนาด 6 ห้องเรียน มีมุขกลางยื่นจากระเบียง 4 เมตร กว้าง 8 เมตร ท่านพระครูปลัดผันทำการเปิดป้ายเมื่อ 14 เมษายน 2484 (แรม 3 ค่ำ เดือน 4 ปีมะเส็ง ตรีศก) พร้อมกับโรงเรียนประชาบาลวัดบางช้างเหนือ พระประชากรบริรักษ์ ข้าหลวงจังหวัดนครปฐม เป็นประธานพิธี
ปัจจุบันสถานศึกษายังคงจัดและส่งเสริมการศึกษาระดับอนุบาล 1 - มัธยมศึกษาปีที่ 6 ให้แก่ประชาชนทั่วไป และมีวิวัฒนาการโดยไม่ขาดสาย
ระดับอนุบาล
Amniotic fluid embolism
ภาวะน้ำคร่ำหลุดลอยเข้ากระแสเลือด
ทำบุญตักบาตร
หนอนลูกหมา
หนอนผีเสื้อ
หนอนผีเสื้อ หรือ หนอนแก้ว หมายถึงตัวอ่อนของผีเสื้อ หนอนผีเสื้อจะกินแต่ใบไม้สด ลักษณะของมันเป็นตัวสีเขียวมีลายกลมๆ เป็นสีดำๆมันคลานอย่างเชื่องช้ามันใช้เวลาเดิน 1 ไม้บรรทัดใช้เวลาเพียง 1-2 นาที เป็นระยะเวลาที่มันใช้ชีวิตด้วยการกินใบไม้ ขนาดของลำตัวประมาณ 6-8 ซม. ตัวอ้วนกลม เป็นหนอนที่กินอย่างเดียว
หนอนผีเสื้อชนิดที่มีขนยาวปกคลุมทั้งตัวเรียกว่า บุ้ง หรือ ร่าน ขนเหล่านี้มีพิษ ถ้าสัมผัสจะทำให้เกิดอาการแสบร้อนและคัน บุ้งเป็นหนอนผีเสื้อหลายชนิดและหลายวงศ์เช่นในวงศ์ Arctiidae, Lymantriidae, Lasiocampidae
อึนฮยอค
ฉวีวรรณ ดอกไม้งาม หรือ ฉวีวรรณ สามโกเศศ เป็นที่รู้จักในชื่อ มานี สุมนนัฏ (27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 — 23 มิถุนายน พ.ศ. 2533) เป็นนักแสดงหญิงชาวไทยสังกัดบริษัทภาพยนตร์เสียงศรีกรุง จำกัด มีผลงานแสดงภาพยนตร์และร้องเพลงประกอบ ช่วงปี พ.ศ. 2478–2481 เธอได้รับสมญาว่าเป็น "ดาวจรัสแสงแห่งศรีกรุง" และ "ดาราดวงแรกแห่งโลกภาพยนตร์ไทย"
มานีเกิดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 ที่ตำบลปากน้ำโพ อำเภอบ้านแก่ง จังหวัดนครสวรรค์ มีชื่อจริงแต่แรกเกิดว่าฉวีวรรณ ดอกไม้งาม บิดาเป็นพ่อค้าไม้ เธอมีน้องสาวคนหนึ่งชื่ออนงค์ มารดาของอัญชลี จงคดีกิจ นักร้องและนักแสดงหญิงชาวไทย
ส่วนตัวมานีชอบภาพยนตร์เป็นชีวิตจิตใจ มักตามมารดาไปดูภาพยนตร์บ่อย ๆ
มานีสมรสกับสง่า สามโกเศศ และมิได้กลับหวนคืนสู่วงการอีกเลย กระทั่งเสียชีวิตด้วยโรคชราอย่างสงบ เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ขณะอายุ 74 ปี
พ.ศ. 2477 เธอได้พบกับหลวงภรตกรรมโกศล (มงคล สุมนนัฏ) ผู้เป็นทั้งนักแสดงในเรื่องและเป็นผู้นำหนังเรื่อง "ปู่โสมเฝ้าทรัพย์" มาเร่ฉายที่ปากน้ำโพ ได้ชักชวนเธอเข้ามาสู่วงการ โดยฝากกับมานิต วสุวัต ผู้อำนวยการบริษัทศรีกรุง ใช้ชื่อว่า "มานี สุมนนัฏ"
ผลงานภาพยนตร์เรื่องแรก "พญาน้อยชมตลาด" ของศรีกรุง ออกฉายในปี พ.ศ. 2478 ได้รับคำวิจารณ์ชื่นชมความสามารถจากหนังสือพิมพ์อิสสระ ฉบับเดือนตุลาคมว่า "...มานีได้ถึงแล้วซึ่งการเป็นที่พอใจของเวทีภาพยนตร์ เธอแสดงความองอาจอย่างที่จะหาความองอาจจากหญิงไทยได้ยาก บทปลูกเสน่หายาใจที่เธอจะพึงแสดงตามบทนั้น แม่หญิงสาวของเราคนนี้ได้สละทุกอย่างเพื่อวางสภาพความจริงให้คงไว้และเป็นไปตามหลักฐานภาพยนตร์ที่ดี" ด้วยเหตุนี้มานีจึงเป็นนักแสดงระดับดาราคนแรกของประเทศไทย
จากความตั้งใจในการแสดง ทำให้เธอเป็นนักแสดงเจ้าบทบาทจากภาพยนตร์เรื่อง "เมืองแม่หม้าย" จนได้ฉายาว่า "ดาวจรัสแสงแห่งศรีกรุง" และรับสิทธิพิเศษในการนั่งเก้าอี้พิเศษแบบฮอลลิวูดที่จะมอบแด่ผู้กำกับชั้นนำของโรงถ่าย หลังจากนั้นได้แสดงคู่กับจำรัส สุวคนธ์ ครั้งแรกในภาพยนตร์รักตลก "กลัวเมีย" ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2479 ทุกเรื่องล้วนทำรายได้ดีและสร้างชื่อเสียงแก่นักแสดงอย่างยิ่งโดยเฉพาะเรื่องหลังสุด
ตั้งแต่นั้นมาชื่อ "มานี-จำรัส" ได้รับการจารึกในฐานะดาราคู่ขวัญคู่แรกของวงการภาพยนตร์ไทย บทบาทการแสดงโด่งดังถึงจุดสูงสุดเมื่อได้แสดงร่วมกันในภาพยนตร์เพลง "ระดับซูเปอร์" ที่ใช้ทุนสูงกว่าทุกเรื่องที่ผ่านมา "เพลงหวานใจ" ออกฉายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2480 ซึ่งประสบความสำเร็จมากอีกเช่นเคย และนับเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์ไทยที่นางเอกชั้นนำใส่ชุดทูพีชชิ้นน้อยนิดซึ่งเป็นแฟชั่นใหม่ล่าสุดเข้าฉากถ่ายทำ เธอเคยกล่าวถึงการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องดังกล่าวไว้ว่า "ดิฉันนึกในใจว่า ถ้าเราแสดงไม่ดี ผู้กำกับก็ต้องลอยคออยู่ในน้ำอาจถึง 2-30 ชั่วโมงก็ได้"
จากชื่อเสียงของมานี-จำรัส พวกเขาได้กลายเป็นผู้นำการแต่งกายที่ล้ำยุคของประชาชนยุคนั้น กล่าวคือบุรุษจะหวีผมแสกกลางเรียบแปล้ ไว้หนวดเรียวริมฝีปากอย่างนักแสดงฮอลลิวูด ส่วนสตรีจะเขียนคิ้วโก่ง ไว้ผมทรงชิงเกิล ใส่เสื้อเอวจัมพ์ และสวมชุดว่ายน้ำอวดขาอ่อนตามอย่างนักแสดง
ในที่สุด มานีได้ตัดสินใจเลือกยุติชีวิตการแสดงไว้กับภาพยนตร์รักตลกเรื่อง "หลอกเมีย" คู่กับจำรัส สุวคนธ์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนสมรสกับสง่า สามโกเศศแล้วออกจากวงการบันเทิงไป
จากผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่อง "เพลงหวานใจ" กับจำรัส สุวคนธ์ ซึ่งเป็นดาราคู่ขวัญและกลายเป็นภาพจำ ด้วยเหตุนี้โรงภาพยนตร์ศรีศาลายาจึงได้มีการก่อสร้างสระประติมากรรม โดยจำลองมาจากฉากหนึ่งในภาพยนตร์ดังกล่าว ที่เรืออากาศเอกของไทย (จำรัส สุวคนธ์) ผู้ขับเครื่องตกในประเทศสมมติชื่อซานคอซซาร์ แล้วพบกับพระราชินี (มานี สุมนนัฏ) ที่กำลังสรงน้ำอยู่ริมห้วย ด้วยเหตุนี้สระประติมากรรมนั้นจึงสร้างให้เป็นรูปปั้นสตรีแช่อยู่ในสระน้ำ
และในวาระครบ 100 ปีชาตกาลเมื่อปี พ.ศ. 2558 ไปรษณีย์ไทยจึงได้จัดทำดวงตราไปรษณียากรชุดพิเศษ "100 ปี มานี สุมนนัฏ ดาราดวงแรกแห่งโลกภาพยนตร์ไทย" แก่หอภาพยนตร์ โดยมีทั้งหมดสี่ดวงที่นำเสนอภาพยนตร์ที่มานีแสดงไว้
ต้นผีเสื้อ
ดอกผีเสื้อ
ดีมีโคลซัยคลิน
ด็อกซีซัยคลิน
คลอเตตร้าซัยคลิน
ไลมีซัยคลิน
มีตาซัยคลิน
ออกซี่เตตร้าซัยคลิน
Metacycline
เตตร้าซัยคลิน
มิโนซัยคลิน
โรลิเตตร้าซัยคลิน
เพนิมีปิซัยคลิน
โคลโมซัยคลิน
Rolitetracycline
Penimepicycline
Clomocycline
มานะ มานี ปิติ ชูใจ
มานะ มานี ปิติ ชูใจ เป็นชุดแบบเรียนภาษาไทย ระดับประถมศึกษาปีที่ 1–6 รวม 12 เล่ม (ภาคเรียนละ 1 เล่ม) ซึ่งใช้ในการเรียนการสอนภาษาไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2521–2537 เขียนเรื่องโดยรัชนี ศรีไพรวรรณ และมีรูปภาพประกอบ ซึ่งวาดขึ้นโดย เตรียม ชาชุมพร นักเขียนการ์ตูนและนิยายภาพ จากชัยพฤกษ์การ์ตูน, โอม รัชเวทย์ และปฐม พัวพิมล
ที่มาของแบบเรียน เริ่มจากที่กระทรวงศึกษาธิการ เห็นว่าแบบเรียนภาษาไทย ชุดที่ใช้อยู่ก่อนหน้านั้น มีเนื้อหาที่ไม่ทันต่อยุคสมัย จึงต้องการปรับปรุงหลักสูตรใหม่ โดยวางวัตถุประสงค์ให้นักเรียนอ่านแล้ว มีความรู้สึกสนุกสนาน เพื่อกระตุ้นให้อยากเรียนภาษาไทย แบบเรียนชุดนี้ ใช้เวลาเขียนอยู่นานกว่า 4 ปี มุ่งให้ความรู้ทางภาษาไทย ทั้งการฟัง พูด อ่าน เขียน หลังจากนั้นจึงนำมาปรับปรุง และทดลองใช้เรียนจนแน่ใจว่า เนื้อหาที่นักเรียนประถมทั้งประเทศ ต้องอ่านเพื่อใช้ศึกษา เป็นเรื่องราวอันบริสุทธิ์ดีงาม ไม่เป็นพิษเป็นภัย โดยกำหนดจำนวนคำ ให้เรียนรู้ในแต่ละระดับชั้น ทั้งนี้ เมื่อแรกเผยแพร่ยังไม่มีชื่อ แต่รัชนีผู้เขียนเล่าว่า มีผู้เรียกอย่างลำลองว่า "ตำนานเด็กดี" จนกระทั่ง พ.ศ. 2537 กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศยกเลิกแบบเรียนชุดนี้ เนื่องจากมีเนื้อหาที่ไม่ทันต่อยุคสมัย
การคิดเนื้อหา รัชนีเห็นว่า เด็กชอบสัตว์เลี้ยง จึงเป็นที่มาของตัวละครที่มีสัตว์เลี้ยง มานะ มานี เป็นพี่น้องกันที่มีเจ้าโต (สุนัข) และต่อมามีนกแก้ว ชูใจมีแมว วีระมีเจ้าจ๋อ (ลิง) ปิติมีเจ้าแก่ (ม้า) และรัชนีเคยให้สัมภาษณ์ วราภรณ์ สมพงษ์ ผู้สื่อข่าวของไอทีวีว่าฉากทั้งหมดที่เกิดในเนื้อเรื่องนั้น จำลองมาจากสถานที่ ๆ มีอยู่จริง คือ อำเภอลำสนธิ จังหวัดลพบุรี เนื่องจากรัชนีชื่นชอบบรรยายกาศของสถานที่นั้น
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 จนถึงปัจจุบัน กระทรวงศึกษาธิการของไทย อนุญาตให้"ศูนย์ภาษาและวัฒนธรรมไทย" (Thai Language and Culture Centre; ชื่อย่อ: TLCC) นครเมลเบิร์น เครือรัฐออสเตรเลีย ซึ่งขอนำแบบเรียนชุดนี้ ไปใช้เป็นหนังสือเรียนภาษาไทยของสถาบัน
สาระของบทเรียน.