pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปรก ลูกชายคนรองที่เกิดกับเกื้อ ปรกเป็นลูกที่เจียมเนื้อเจียมตัวและเชื่อฟังแม่เสมอ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องฝืนใจ แม่เพราะแม่สั่งให้เขาเลิกคบหากับนิชาคู่หมั้นสาวที่ครอบครัวถูกฟ้องล้มละลาย ปรกมั่นคงในรักและดื้อดึง จนได้แต่งานกับนิชาโดยความช่วยเหลือของพ่อเกื้อ แต่ปานรุ้งก็ไม่ยอมรับนิชาอยู่ดี ปรกพยายามเข้าใจแม่ และคอยดูแลปานรุ้งในยามที่เธอไม่มีใคร ปรกรู้ตัวดีว่าแม่รักเขาน้อยกว่าพี่น้องคนอื่นๆ แต่นั่นไม่สำคัญสำหรับเขา เพราะเขารู้ว่าที่แม่ทำทุกอย่างก็เพื่อลูกๆมาตลอด
ปานวาด ลูกสาวที่เกิดกับวาสุเทพ ปานวาดเป็นเด็กสาวสมัยใหม่ ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ ไม่ผิดกับปานรุ้ง เมื่อโตขึ้นได้พบรักกับหนุ่มดีเจ ทำตัวเหลวไหลจนถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัย ปานวาดติดยา เมื่อโดนแม่ดุว่า และกักบริเวณจึงหนีออกจากบ้านไปกับหนุ่มคนรัก สุดท้ายก็จนหนทางเพราะยังเด็กด้วยกันทั้งคู่ ปานวาด ต้องหาเงินมาซื้อยา จึงกลายเป็นโสเภณี ใช้ชีวิตตกต่ำ ปานวาดสำนึกผิดเมื่อสาย เธอไม่กล้ากลับไปหาแม่ เพราะรู้ตัวว่าเป็นลูกที่ทำให้แม่ผิดหวังมาตลอด
ปกรณ์ ลูกชายคนเล็กของปานรุ้งกับวาสุเทพ เป็นลูกสุดรักสุดหวงของปานรุ้ง ปกรณ์เป็นเด็กหัวอ่อน ว่านอนสอนง่ายมาตลอด จนกระทั่งเริ่มโตและมีความรักกับวิรินทร์เพื่อนที่มหาวิทยาลัย เขารู้ดีว่าแม่คงไม่ยอม ให้เขาได้สมหวัง เพราะวิรินทร์เป็นเพียงเด็กสลัมจนๆคนหนึ่ง ปกรณ์ตัดสินใจยื่นคำขาดขอแต่งงานกับวิรินทร์ ไม่เช่นนั้นเขาก็จะหนีออกจากบ้านไป ปานรุ้งจึงยอมให้ทั้งคู่แต่งงานกัน ด้วยความที่รักวิรินทร์มาก ปกรณ์จึงเกิด ความหึงหวง เมื่อวิรินทร์ติดต่อกับเพื่อนชายของเธอ ปกรณ์เข้าใจผิดว่าวิรินทร์มีชู้ เมื่อวิรินทร์หนีไป และไม่ยอมกลับ มาหาเขาอีก ปกรณ์ทำใจไม่ได้และโทษว่าเป็นความผิดของแม่ จึดตัดสินใจทำเรื่องที่บันดาล ให้ปานรุ้งต้องหัวใจสลาย
คมขวัญ แม่ของปานรุ้ง เศรษฐีนีเจ้าของกิจการสมุทรเทวาเดินเรือ คมขวัญรักลูกสาวคนเดียวของเธอมาก เลี้ยงดูปานรุ้งมาอย่างดี ให้ทุกอย่างที่ปานรุ้งปรารถนา ตามใจปานรุ้งจนเสียคน เมื่อชูนามลูกเขยนักพนัน ทำกิจการล่มสลายจนถูกฟ้องล้มละลาย คมขวัญจึงตรอมใจจนล้มป่วยและเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจในเวลาต่อมา
ยายปิ่น แม่ของเกื้อ เป็นคนสู้ชีวิต ปากจัด มีอาชีพเป็นแม่ค้าขายข้าวแกงในชุมชนแออัด ไม่ชอบปานรุ้งซึ่งเป็น ลูกสะใภ้เศรษฐีจนไม่ลง มักมีปากเสียงกันจนเกื้อต้องคอยห้ามอยู่บ่อยๆ ยายปิ่นรู้สึกว่าปานรุ้ง และลูกๆเป็นภาระ ยายปิ่นรักและเป็นห่วงเกื้อตามประสาแม่ที่เห็นว่าลูกตัวเอง ต้องลำบากเพราะต้องเลี้ยงดูปานรุ้ง
ที่ทำอะไรไม่เป็นแถมยังเอาแต่ใจใช้เงินฟุ่มเฟือย
เมืองญาจาง
น้ำมันปาล์ม
น้ำมันปาล์ม  สกัดจาก ปาล์มน้ำมัน เป็นพืชน้ำมันที่ให้ปริมาณน้ำมันสูงถึง 0.6 - 0.8 ตัน/ไร่/ปี เมื่อเปรียบเทียบกับพืชน้ำมันชนิดอื่น สามารถนำไปใช้ในอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์อาหารและใช้ในการประกอบอาหารเนื่องจากมีคุณสมบัติทนความร้อนได้สูง ไม่ทำให้เกิดสารก่อมะเร็ง น้ำมันปาล์มมีราคาต่ำกว่าน้ำมันพืชชนิดอื่น นอกจากนี้ปาล์มน้ำมันเป็นพืชที่ปลอดจากสารตัดแต่งพันธุกรรม (GMOs) น้ำมันปาล์มผลิตได้เองในประเทศการใช้ประโยชน์จากปาล์มน้ำมันจะก่อให้เกิดมูลค่าเพิ่มและรายได้โดยรวมของประเทศ
น้ำมันปาล์ม (จากน้ำมันปาล์มแอฟริกัน) ได้รับการยอมรับในแอฟริกาตะวันตกและมีการใช้อย่างกว้างขวางมาใช้เป็นน้ำมันปรุงอาหาร ในการค้ายุโรป บางครั้งซื้อน้ำมันปาล์มมาใช้ในยุโรป แต่ทว่าน้ำมันปาล์มมีคุณภาพต่ำกว่าน้ำมันมะกอกจึงไม่ได้ใช้อย่างแพร่หลายในยุโรป น้ำมันปาล์มนั้นเป็นสิ่งที่หายากในแอฟริกาตะวันตก
น้ำมันปาล์มกลายเป็นสินค้าโภคภัณฑ์ที่ผู้ค้าชาวอังกฤษต้องการ เพราะใช้เป็นสารหล่อลื่นเครื่องจักรของโรงงานอุตสาหกรรมระหว่างยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมของสหราชอาณาจักร
น้ำมันปาล์ม แบ่งออกเป็น 2 ชนิด ได้แก่
น้ำมันปาล์มประกอบด้วยกรดไขมัน ,เอสเทอร์กับกลีเซอรอล เช่นเดียวกับไขมันปกติทั่ว ไขมันอิ่มตัวจะสูง และมีกรดปาล์มิติก
การผลิตในแต่ละภูมิภาค.
การผลิตน้ำมันปาล์มรายใหญ่ คือ ประเทศอินโดนีเซีย และ ประเทศมาเลเซีย ประเทศไนจีเรีย ประเทศโคลอมเบีย ประเทศเบนิน ประเทศเคนยา ประเทศกานา
ได...ผจญแดนเวทมนตร์
เคโรโระ ขบวนการอ๊บ อ๊บ ป่วนโลก
เบอร์เซิร์ก นักรบวิปลาศ
ฮิบาริ เคียวยะ
ฮิบาริ เคียวยะ  เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น! พากย์เสียงภาษาไทย โดย กริณ อักษรดี
อำเภอเขาสวนกวาง
เขาสวนกวาง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น ตั้งอยู่เหนือสุดของจังหวัดและเป็นที่ตั้งของสวนสัตว์ขอนแก่น
อำเภอเขาสวนกวางตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเขาสวนกวางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 56 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอเขาสวนกวางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอหนองสองห้อง
หนองสองห้อง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น
อำเภอหนองสองห้องตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอหนองสองห้องแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 138 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอหนองสองห้องประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
ยูเอะ อายาเซะ
อาโกะ อิซึมิ
เมราปี
กรากะตัว
5.56×45 มม. นาโต
กระสุนขนาด 5.56×45 มม. นาโต้ หรือ 5.56 นาโต้ เป็นกระสุนปืนเล็กยาวชนวนกลางที่ปรับปรุงจากกระสุนขนาด โดยบริษัท ประเทศเบลเยียม และเข้าประจำการทั้งในกลุ่มประเทศสมาชิกองค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือหรือนาโต้ (NATO) ตลอดจนประเทศที่ไม่ใช่สมาชิกองค์การดังกล่าว เนื่องจากเป็นกระสุน 5.56 มม. นาโต้มีความลงตัวทั้งอำนาจสังหารและอำนาจหยุดยั้งที่ไว้ใจได้ จึงมีปืนเล็กยาวจู่โจมอีกหลายรุ่นที่พัฒนาขึ้นเพื่อใช้งานกับกระสุน 5.56 มม. ดังกล่าวนี้
นับแต่ประเทศสหรัฐอเมริกาประกาศเอกราชจากประเทศอังกฤษได้สำเร็จ กองทัพสหรัฐฯได้ประจำการปืนเล็กยาวแบบคาบศิลาเป็นจำนวนมากจนเมื่อล่วงเข้าสู่ยุคของกระสุนแบบปลอกโลหะและดินควันน้อย กองทัพสหรัฐฯจึงได้ทยอยเปลี่ยนจากปืนคาบศิลามาเป็นปืนเล็กยาวที่ใช้กระสุนแบบครบนัดทั้งหมด โดยได้เลือกประจำการปืนเล็กยาวขนาด .30 นิ้วมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1892 ปืนเล็กยาวรุ่นแรกที่ประจำการ คือ ปืน ขนาด ของประเทศนอร์เวย์ แต่เนื่องจากปืนรุ่นนี้มีปัญหาหลายประการ ในภายหลังกองทัพสหรัฐฯจึงได้ซื้อสิทธิบัตรปืนเล็กยาว จากบริษัท ประเทศเยอรมนี พร้อมทั้งนำระบบดึงขึ้นเข็มแทงชนวนของปืน Krag มาติดตั้งเพิ่มเข้าไปและผลิตเป็นปืน และได้นำกระสุนขนาด (7.92×57 มม.) มาทำการดัดแปลงให้ใช้กับหัวกระสุนขนาด .30 นิ้วเดิมของปืน Krag ต่อไป พร้อมทั้งยืดปลอกออกเป็น 63 มิลลิเมตรทำให้บรรจุดินส่งได้มากขึ้นและเรียกว่ากระสุนใหม่นี้ว่า (7.62×63 มม.)
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพฯสหรัฐฯได้เริ่มทยอยโอนปืน M1903 Springfield ไปให้กองกำลังท้องถิ่นและบางส่วนได้นำมาดัดแปลงเป็นปืนเล็กยาวซุ่มยิง M1903A4 ใช้ในสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงสงครามเกาหลี ในขณะเดียวกันก็ได้ทยอยบรรจุปืนเล็กยาวบรรจุเอง M1 Garand เข้าประจำการ โดยปืน M1 Garand ออกแบบโดยจอห์น ซี กาแรนด์ ซึ่งในช่วงแรกออกแบบให้ใช้กับกระสุนขนาด 7×51 มิลลิเมตร และสามารถบรรจุในคลิปกระสุนได้ 10 นัด แต่เมื่อกองทัพสหรัฐฯรับมาพิจารณาใน ค.ศ.1932 ก็มีคำสั่งให้เปลี่ยนมาใช้กระสุน .30-06 ทำให้ปืนบรรจุกระสุนได้เพียง 8 นัด และรับเข้าประจำการเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1936 ให้ชื่อเป็นทางการว่า "United States Rifle, Caliber .30, M1" และใช้งานมาจนถึงสงครามเกาหลี โดยในระหว่างที่ปืน M1 Garand ประจำการนี้ กองทัพสหรัฐฯก็ได้มีโครงการ T20 ทำการดัดแปลงปืน M1 Garand ให้บรรจุกระสุนได้มากขึ้นโดยใช้ซองกระสุน 20 นัดของปืนเล็กกล และทำการเพิ่มระบบยิงแบบอัตโนมัติเข้าไปกลายเป็นโครงการ T37
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้มีการวิจัยดินขับแบบใหม่ขึ้นจนสำเร็จจนสามารถใช้ในปริมาณน้อยลงแต่ให้แรงขับเท่าเดิม กองทัพสหรัฐฯจึงได้นำกระสุน .30-06 มาทำการลดความยาวปลอกจาก 63 มิลลิเมตรลงเป็น 51 มิลลิเมตร เพื่อนำไปใช้กับปืนในโครงการ T37 กลายเป็นโครงการ T44 แล้วในที่สุดก็ประจำการเป็นปืน และ ในปี ค.ศ. 1957 ส่วนกระสุน 7.62 มิลลิเมตรของปืน M14 ก็กลายเป็นกระสุน 7.62×51 มม. นาโต้ ซึ่งเป็นกระสุนมาตรฐานของปืนกลและปืนเล็กยาวหลายรุ่นในปัจจุบัน นอกจากนี้บริษัทวินเชสเตอร์ยังได้นำกระสุน 7.62 มม. นาโต้นี้ไปผลิตขายให้พลเรือนในชื่อว่า .308 Winchester อีกด้วย
แต่แล้วปืน M14 ก็มีอายุการใช้งานได้ไม่นาน เนื่องจากมีปัญหาเรื่องตัวปืนและกระสุนมีน้ำหนักมากทำให้ทหารพกพาไปได้น้อย อีกทั้งมีปัญหาเรื่องแรงสะท้อนถอยหลังสูง โดยเฉพาะเมื่อแบบอัตโนมัติจะไม่สามารถควบคุมปืนได้เลย ทำให้โครงการวิจัยปืนเล็กยาวที่ใช้กระสุนขนาดหน้าตัดเล็กแต่มีความเร็วสูงมีความชัดเจนขึ้นมาแทน ซึ่งโครงการนี้มีชื่อว่า Project SALVO ตั้งขึ้นมาแต่ ค.ศ. 1948 โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะสร้างอาวุธประจำกายทหารราบที่ใช้กระสุนขนาด .22 ความเร็วสูง มีระยะหวังผล 300 เมตรขึ้นไป ภายหลังจึงได้มีข้อกำหนดเพิ่มเติมว่าต้องมีน้ำหนักเบา เลือกยิงได้ทั้งแบบทีละนัดและยิงเป็นชุด และต้องยิงเจาะหมวกเหล็กได้ในระยะ 500 เมตร
ใน ค.ศ. 1957 บริษัท Armalite ซึ่งเป็นแผนกอาวุธปืนของบริษัทแฟร์ไชล์ด แอร์คราฟต์ คอร์ป (Fairchild Aircraft Corp.) ได้เข้าร่วมโครงการนี้ โดยยูจีน สโตนเนอร์ได้นำแบบปืน AR-10 ขนาด 7.62 มิลลิเมตรมาย่อส่วนเป็นปืน AR-15 เพื่อใช้กับกระสุน ซึ่งพัฒนาโดย ประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ได้รับมอบหมายจากกองทัพสหรัฐฯให้ออกแบบและวิจัยกระสุนชนิดใหม่ที่จะนำมาใช้กับปืนเล็กยาวเอ็ม 16 โดยทางบริษัทได้นำกระสุน ซึ่งเป็นกระสุนปืนเล็กยาวชนวนกลางที่นิยมใช้ในการล่าสัตว์ขนาดเล็กและขนาดกลางของทางบริษัทมาเป็นต้นแบบในการวิจัย ด้วยการยืดปลอกเพื่อเพิ่มปริมาณดินขับกระสุนและในขณะเดียวกันก็เป็นลดแรงดันในรังเพลิงโดยรวมลง โดยเรียกกระสุนใหม่นี้ว่า ซึ่งเป็นกระสุนที่มีความเร็วต้นสูงขึ้นจากเดิม 3,095 ฟุต/วินาที เพิ่มเป็น 3,250 ฟุต/วินาที และมีแรงดันในรังเพลิงประมาณ 56,000 ปอนด์/ตารางนิ้ว (PSI) โดยทางบริษัทเรมิงตันได้เรียกชื่อกระสุนใหม่นี้ในทางพาณิชย์ว่า .223 เรมิงตัน ส่วนในทางทหารจะเรียกกระสุนนี้ว่า 5.56×45 มม. หรือ 5.56 มม.
ในระยะแรกเข้าประจำการ ทางกองทัพสหรัฐฯยังคงกำหนดให้ใช้คุณสมบัติเดิมของกระสุน 5.56 มม.กับปืนเอ็ม 16 ตามที่บริษัทเรมิงตันออกแบบ โดยมีรหัสที่ใช้ในกองทัพสหรัฐฯว่า M193 ต่อมาองค์กรแซมมี ประเทศสหรัฐอเมริกา จึงได้กำหนดมาตรฐานขึ้นมาใหม่ดังนี้ คือ
เมื่อกระสุน 5.56 มม. แบบ M193 เริ่มได้รับความนิยมในกลุ่มประเทศองค์การ ทางบริษัท เอฟ เอ็น จึงได้นำกระสุนแบบ M193 ไปปรับปรุงใหม่ โดยเปลี่ยนหัวกระสุนจากเดิมหนัก 55 เกรนเป็น 62 เกรน และเพิ่มปริมาณดินขับกระสุน ทำให้ได้กระสุนแบบใหม่ที่มีความเร็วต้นเพียง 3,025 ฟุต/วินาที แต่มีแรงดันในรังเพลิงมากถึง 62,366 ปอนด์/ตารางนิ้ว เมื่อทดสอบด้วยวิธี หรือ 55,114 ปอนด์/ตารางนิ้ว เมื่อทดสอบด้วยวิธี ซึ่งมีขีปนวิถีที่ดีกว่ากระสุนแบบ M193 มาก และเข้าประจำการในกองทัพเบลเยียมโดยใช้รหัสว่า SS109 ต่อมาเมื่อกระสุนรุ่นดังกล่าวได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากกลุ่มประเทศสมาชิกองค์การนาโต้ จึงได้มีการกำหนดรหัสให้ใหม่ว่า 5.56×45 mm. NATO
ส่วนกองทัพสหรัฐฯเองก็ได้นำกระสุน 5.56 นาโต้แบบ SS109 มาปรับปรุงเป็นกระสุนในรูปแบบของตนเอง โดยเพิ่มแกนเหล็กบริเวณหัวกระสุนเพื่อเพิ่มอำนาจทะลุทะลวงและแต้มสีเขียวบริเวณปลายหัวกระสุนเพื่อเป็นสัญลักษณ์ และกำหนดรหัสที่ใช้ในกองทัพว่า M855 รวมทั้งมีคำสั่งให้บริษัทโคลท์ทำการปรับปรุงปืน M16A1 เป็นปืน M16A2 เพื่อรองรับกระสุนแบบ M855 ในเวลาต่อมา
ความแตกต่างระหว่างกระสุนขนาด 5.56 นาโต้กับกระสุน .223 เรมิงตัน.
หลังจากที่ทางบริษัท เอฟ เอ็น ได้นำกระสุน M193 ไปปรับปรุงโดยเปลี่ยนหัวกระสุนจากเดิม 55 เกรนเป็น 62 เกรน จึงทำให้หัวกระสุนมีความยาวเพิ่มขึ้น จึงจำเป็นต้องใช้กับปืนที่มีระยะครบรอบเกลียวเร็วขึ้นกว่าเดิม โดยเริ่มแรกกำหนดไว้ที่อัตรา 1:9 ต่อมาเมื่อองค์การนาโต้รับกระสุนส่องวิถีแบบ L110 ของกองทัพเบลเยียมเข้าประจำการ กระสุนรุ่นดังกล่าวมีความยาวหัวกระสุนมากกว่ากระสุน M855 จึงต้องมีการปรับเปลี่ยนปืนให้มีอัตราครบรอบเกลียวเป็น 1:7 เพื่อรองรับการใช้งานกระสุนดังกล่าว รวมถึงมีการเพิ่มปริมาณดินขับกระสุน ทำปลอกกระสุนให้หนาขึ้นกว่าเดิม และมีการปรับความลาดเอียงของไหล่ปลอกกระสุนเสียใหม่ เพื่อรองรับแรงดันในรังเพลิงที่สูงถึง 62,366 ปอนด์ต่อตารางนิ้วได้ ซึ่งทำให้เมื่อนำกระสุน 5.56 นาโต้ไปใช้กับปืนพาณิชย์ขนาด .223 เรมิงตัน ไหล่กระสุนจะไม่แนบไปกับรังเพลิง ทำให้เมื่อยิงไปแล้วอาจมีอาการปลอกแตกบริเวณคอปลอกหรือมีอาการจานแก็ปแตกทะลุออกมาบริเวณจานท้ายกระสุน รวมถึงทำให้ขอรั้งปลอกหักชำรุดได้
ยาส-39
Northrop F-5
Alenia G.222
จอห์น ควินซี อดัมส์
บทตั้ง
บทตั้ง (; จาก ; "สิ่งที่ได้รับ") ในทางคณิตศาสตร์ คือ ประพจน์หรือทฤษฎีบทที่พิสูจน์แล้ว บทตั้งโดยมากเป็นเสมือนขั้นบันไดเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีบทอื่น ๆ บางบทตั้งยังถือว่าเป็นทฤษฎีบทสำคัญในคณิตศาสตร์สาขานั้น ๆ
ในทางคณิตตรรกศาสตร์ไม่ถือว่ามีความแตกต่างระหว่างบทตั้งและทฤษฎีบท ทุกข้อความที่พิสูจน์ได้เป็นทฤษฎีบททั้งสิ้น
Lemmata
กีฬาแหลมทอง 1963
กีฬาแหลมทอง 1963 เป็นกีฬาแหลมทองที่กรุงพนมเปญ โดยมีประเทศกัมพูชาเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันที่กรุงพนมเปญ ในปี พ.ศ. 2506 แต่เมื่อถึงกำหนด กัมพูชาไม่สามารถจัดการแข่งขันได้ เนื่องจากระยะนั้นกัมพูชาได้ตัดสัมพันธไมตรีกับไทยกรณีพิพาทเรื่องเขาพระวิหารกับไทย ซึ่งกัมพูชาเห็นว่าประเทศไทย เป็นเจ้าของกีฬาแหลมทอง จึงไม่ยอมจัดการแข่งขันตามกำหนด การแข่งขันกีฬาแหลมทองจึงต้องเลื่อนออกไปจัดในปี พ.ศ. 2506 ณ พนมเปญ ประเทศกัมพูชา ระหว่างวันที่ 14 - 24 ธันวาคม พ.ศ. 2506
ภาษาอราเมอิกซามาริทัน
ภาษาอราเมอิกซามาริทัน หรือภาษาซามาริทันเป็นสำเนียงของภาษาอราเมอิกที่ใช้โดยชาวซามาริทันทั้งทางศาสนาและวิชาการ ภาษานี้ต่างจากภาษาฮีบรูซามาริทัน ภาษาอราเมอิกซามาริทันนี้คาดว่าเคยใช้เป็นภาษาพูดในช่วงพุทธศตวรรษที่ 15-17 มีความคล้ายคลึงกับภาษาอราเมอิกในตาร์ฆูมีม เขียนด้วยอักษรซามาริทัน
ภาษาซามาริทัน
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (บรมราชชนนี)
วันเฮง มีนะโยธิน
วันเฮง มีนะโยธิน มีชื่อจริงว่า ชยพล มูลศรี (ชื่อเดิม : แสงสุรีย์ มูลศรี ; ชื่อเล่น : น้อย) เกิดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2528 ที่ตำบลหนองจิก อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม เป็นอดีตแชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นมินิมัมเวท (105 ปอนด์)
วันเฮงชกมวยไทยมาก่อนที่จะหันมาชกมวยสากลอาชีพ โดยครั้งที่ชกมวยไทย วันเฮงจัดเป็นนักมวยหมัดหนัก สามารถชนะน็อกคู่ต่อสู้ได้ทั้งที่ตกเป็นรองอย่างมาก เคยได้แชมป์ของเวทีมวยลุมพินี และมวยไทยมาราธอน วีโก้ สมาร์ท สนามที่ 3 ในรุ่นไลท์ฟลายเวท (108 ปอนด์) มาก่อน จึงได้รับการสนับสนุนให้มาชกมวยสากลอาชีพ
วันเฮงขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 26 มกราคม พ.ศ. 2550 ชนะคะแนน โรเอล กาเด จากนั้น ครองแชมป์โลกเยาวชน WBC รุ่นมินิมัมเวท ได้ในการชกสากลอาชีพครั้งที่ 3 เท่านั้น โดยเป็นฝ่ายชนะน็อค หม่า ยิหมิง ยก 1 ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 8 ครั้ง จึงสละ และขึ้นครองแชมป์เงา WBC รุ่นมินิมัมเวท เมื่อ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ชนะคะแนน เจย์สัน โตโรนี จนได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกใน พ.ศ. 2557
วันเฮง ได้แชมป์โลกมาจากการเอาชนะทีเคโอ (ยอมแพ้ไม่ออกจากมุม) ยก 9 (เพราะระฆังในยกถัดไปยังไม่ถูกตี) โอสบัลโด โนโบอา เจ้าของตำแหน่งชาวเม็กซิโก ในการชกภาคบังคับ ซึ่งวันเฮงเป็นรองแชมป์โลก WBC อันดับ 1 ที่เวทีมวยชั่วคราว หน้าศาลากลางจังหวัดกาญจนบุรี เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ซึ่งตรงกับวันลอยกระทงในปีนั้น และป้องกันแชมป์ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
ต่อมาในวันพุธที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ในการชกป้องกันแชมป์รุ่นสตรอว์เวทครั้งที่ 9 วันเฮงชนะทีเคโอ เลรอย เอสตราดา ผู้ท้าชิงชาวปานามาไปได้ในยกที่ 5 ที่จังหวัดมหาสารคามทำให้สถิติการชกของวันเฮงเทียบเท่ากับยอดมวยอย่าง ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ด้วยการชนะ 50 ไฟต์รวดเป็นการชนะน็อก 18 ครั้ง
วันเฮงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศาสตร์ สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตอ่างทอง ชีวิตส่วนตัวชื่นชอบสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
เทศกาลเสวี่ยตุ้น
เทศกาลเสวี่ยตุ้น หรือ เทศกาลนมเปรี้ยว (; เสวี่ยตุ้น ในภาษาทิเบต แปลว่า งานเลี้ยงนมเปรี้ยว ) เป็นเทศกาลของชาวทิเบต จัดขึ้นที่เมืองลาซาช่วงวันที่ 12-18 สิงหาคม ของทุกปี เริ่มมาตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 11 โดยประกอบไปด้วยด้วยพิธีการคลี่ภาพพระบฏ การดูละครทิเบตและการเดินชมสวน
การคลี่ภาพพระบฏ.
การคลี่ภาพพระบฏออกผึ่งแดดนั้นจะเริ่มขึ้นบนไหล่เขาหลังวัดเดรปุง ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้น มีเสียงแตรประกอบพิธี พระทิเบตกว่าร้อยรูปจะคลี่ภาพพระบฏผื่นใหญ่ซึ่งมีขนาดใหญ่ถึง 500 ตารางเมตร ชาวทิเบตจะมารอดูพิธีคลี่ภาพพระบฏ ในคืนก่อนวันจัดงาน โดยมักจะกางเต๊นท์รอบ ๆ วัดเดรปุง
เสวี่ยตุ้น
แคปต์ชา
แคปต์ชา  คือการทดสอบเพื่อเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์แบบโต้ตอบชนิดหนึ่ง เพื่อทดสอบว่าผู้ใช้งานเป็นมนุษย์จริงหรือไม่ (ว่าไม่ใช่บอตหรือโปรแกรมอัตโนมัติ) คำว่า CAPTCHA ย่อมาจาก "Completely Automated Public Turing test to tell Computers and Humans Apart" " (การทดสอบของทัวริงสาธารณะแบบอัตโนมัติเพื่อแยกแยะว่าเป็นคอมพิวเตอร์กับมนุษย์อย่างสมบูรณ์)"
คำนี้ได้ถูกยกย่องในปี พ.ศ. 2543 โดย ลูอิส วอน ออห์น, มานูเอล บลูม, นิโคลัส เจ. ฮอปเปอร์ และจอห์น แลงฟอร์ด ซึ่งแคปต์ชาชนิดที่เราใช้ส่วนใหญ่ได้ถูกคิดค้นโดย 2 กลุ่มที่ทำงานร่วมกัน นั่นคือ (1) มาร์ก ดี. ลิลลิบริดจ์, มาร์ติน อบาดิ, คริชนา ภารัต และแอนเดร โบรเดอร์ และ (2) อิราน เรเชฟ, กิลี รอแนน, ไอลอน โซแลน รูปแบบของแคปต์ชานี้ต้องการให้ผู้ใช้พิมพ์ตัวอักษรของภาพที่บิดเบี้ยว บางครั้งอาจมีการเพิ่มตัวอักษรหรือตัวเลขที่ปิดบังไว้ที่ปรากฏบนหน้าจอ เนื่องจากการทดสอบนี้ถูกบริหารจัดการโดยคอมพิวเตอร์ ซึ่งตรงข้ามกับการทดสอบทัวริงที่ใช้มนุษย์ในการบริหารจัดการ ดังนั้นแล้วในบางครั้งก็อาจมีการอธิบายแคปต์ชาไว้ว่าเป็นการทดสอบของทัวริงแบบย้อนกลับ
แคปต์ชาอาจใช้ในการตอบกลับฟอรั่มหรือเว็บบอร์ดสาธารณะทั่วไปตามอินเทอร์เน็ต ทั้งนี้เพื่อป้องกันบอตหรือโปรแกรมอัตโนมัติทำการส่งข้อความไม่พึงประสงค์ เช่น สแปม หรือโฆษณา เป็นต้น
อักษรกิกากุ
เอ๋อไห่
เตียนฉือ
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 42
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 42 (3 มีนาคม 2523 - 19 มีนาคม 2526)
พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็น นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2523 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ มี พลอากาศเอก หะริน หงสกุล ประธานรัฐสภา เป็นผู้ลงนามรับสนอง พระบรมราชโองการ คณะรัฐมนตรีที่ได้รับ การแต่งตั้งในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2523
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งรัฐมนตรี จำนวน 37 ราย เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2523
มีการปรับปรุงและแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2524 ดังนี้
คณะรัฐมนตรีชุดนี้ ได้บริหารประเทศจนถึงวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2524 พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ จึงได้ปรับปรุงคณะรัฐมนตรีพ้นจากตำแหน่ง ดังนี้
และมีการแต่งตั้งรัฐมนตรีใหม่ ในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2524 ดังนี้
ต่อมาในวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2524 มีการปรับปรุงคณะรัฐมนตรีอีกครั้งหนึ่งคือ
การปรับปรุงคณะรัฐมนตรีในเดือน ตุลาคม พ.ศ. 2524
การปรับปรุงคณะรัฐมนตรีในเดือน ธันวาคม พ.ศ. 2524
การปรับปรุงคณะรัฐมนตรีในปี พ.ศ. 2525
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 42.
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 42 สิ้นสุดลง เนื่องจากมีพระบรมราชโองการ ประกาศยุบสภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2526 ต่อมาได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำนวน 324 คน ในวันที่
18 เมษายน พ.ศ. 2526 และมีการแต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา จำนวนเพิ่มเติมครบจำนวน 243 คน ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2526 ทำให้คณะรัฐมนตรีที่บริหารงานอยู่พ้นจากตำแหน่งไปตามวาระ
บริทนีย์ สเปียร์ส
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 11
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 11 (1 สิงหาคม พ.ศ. 2487 - 31 สิงหาคม พ.ศ. 2488)
พันตรี ควง อภัยวงศ์ เป็น นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2487
นายปรีดี พนมยงค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นผู้ลงนามในประกาศ
นายปลอด วิเชียร ณ สงขลา ประธานสภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
ในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2487 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี.
คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายต่อสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2487 และได้รับความไว้วางใจ ในวันเดียวกัน คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีคณะนี้ ปรากฏในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2487 เล่ม 61 หน้า 1519
ในหนังสือ 36 รัฐบาลในระบอบประชาธิปไตย กล่าวว่า ภายหลังจากการลาออกของ จอมพล ป. พิบูลสงคราม การซาวเสียงเลือกนายกรัฐมนตรีมีขึ้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ซึ่งสมาชิกสภาเลือกพระยาพหลพลพยุหเสนาด้วยคะแนน 81 ต่อ 19 ซึ่งเป็นคะแนนเสียงของจอมพล ป. พิบูลสงคราม แต่ พระยาพหลพลพยุหเสนาขอถอนตัว เนื่องจากป่วยเป็นอัมพาต จึงมีการซาวเสียงใหม่ เสนอ ควง อภัยวงศ์ สินธุ์ กมลนาวิน และ จอมพล ป. พิบูลสงคราม ผลปรากฏว่า ควง อภัยวงศ์ ได้คะแนนไป 69 คะแนน จอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้ 22 คะแนน และ สินธุ์ กมลนาวิน ได้ 8 คะแนน
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 11.
คณะรัฐมนตรี ชุดที่ 11 สิ้นสุดลง เพราะเหตุที่นายกรัฐมนตรีและคณะ ได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง โดยอ้างเหตุผลว่าได้มีการ ประกาศสันติภาพ ตามพระบรมราชโองการแล้ว เพื่อให้เป็นไปตามประเพณีนิยมแห่งวิถีการเมือง และเพื่อเปิดโอกาสให้ ผู้ที่มีความเหมาะสม ในอันที่จะยังมิตรภาพและดำเนินการเจรจา ทำความเข้าใจอันดีกับ ฝ่ายพันธมิตร เข้าบริหารราชการแผ่นดิน เพื่อความวัฒนาถาวรของชาติสืบไป เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ประกาศเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2488
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 14
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 14 (31 มกราคม พ.ศ. 2489 - 24 มีนาคม พ.ศ. 2489)
พันตรี ควง อภัยวงศ์ เป็น นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ ลงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2489
พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร เป็นผู้ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ
พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา) ประธานสภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 14.
ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 14.
คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายต่อสภาผู้แทนราษฎร ระหว่างวันที่ 7 ถึง 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 และได้รับความไว้วางใจ ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีคณะนี้ ปรากฏในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2489 เล่ม 63 ตอน 9 หน้า 161
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 14.
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 14 ของไทยสิ้นสุดลง เพราะเหตุที่ที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎร ได้พิจารณา ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองค่าใช้จ่ายของประชาชนในภาวะคับขัน พ.ศ. 2489 (พ.ร.บ.ปักปัยข้าวเหนียว) ซึ่ง นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ (ส.ส.จังหวัดอุบลราชธานี) เป็นผู้เสนอ คณะรัฐมนตรีได้แถลงให้สภาทราบแล้วว่า คณะรัฐมนตรีไม่สามารถปฏิบัติตาม ร่างพระราชบัญญัตินั้นได้ และเกรงจะเป็นการเดือดร้อน แก่ประชาชนทั่วไป แต่สภาฯได้ลงมติรับหลักการ ด้วยคะแนนเสียง 65 ต่อ 63 รัฐมนตรีทั้งคณะ จึงได้กราบถวายบังคม ลาออกจากตำแหน่ง ตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2489 ประกาศเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2489
วิทยาการคณนา
คณะรัฐมนตรีคณะที่ 14
คณะรัฐมนตรีคณะที่ 19
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 19
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 19 ของไทย (10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491)
นายควง อภัยวงศ์ เป็น นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490
กรมขุนชัยนาทนเรนทร ประธานอภิรัฐมนตรี เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 19.
ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 19.
คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายและวุฒิสภาได้อภิปรายนโยบายของคณะรัฐมนตรี ตั้งแต่วันที่ 27 จนถึงวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 จึงได้ให้ความไว้วางใจคำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีคณะนี้ ปรากฏในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2490 เล่ม 64 ตอน 60 หน้า 3213
คณะรัฐมนตรีได้มีการเปลี่ยนแปลง คือ
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 19.
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 19 สิ้นสุดลง เพราะได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง โดยที่ได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใหม่ ตามรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวแล้ว และได้ดำรงตำแหน่งมาครบ 90 วัน ลาออกเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 20
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 20 ของไทย (21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 - 8 เมษายน พ.ศ. 2491)
นายควง อภัยวงศ์ เป็น นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ประกอบด้วย กรมขุนชัยนาทนเรนทร พระองค์เจ้าอลงกฎ พระองค์เจ้าธานีนิวัต พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา) และ นายพลตำรวจเอก อดุล อดุลเดชจรัส เป็นผู้ลงนามในประกาศ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 20.
ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 20.
คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายและรัฐสภาได้อภิปรายนโยบายของคณะรัฐมนตรี แยกเป็นรายกระทรวง เมื่อวันที่ 1 ถึง วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2491 รวม 5 วัน จึงได้ให้ความไว้วางใจ
คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีคณะนี้ ปรากฏในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2491 เล่ม 65 ตอน 14 หน้า 870
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 20.
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 20 สิ้นสุดลง เพราะได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2491 โดยอ้างในใบลานั้นว่า เนื่องจากคณะรัฐประหาร เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 บังคับให้ลาออกภายใน 24 ชั่วโมง นับแต่วันที่ไปแจ้ง (วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2491)
รหัสเครื่อง
รหัสเครื่อง หรือ ภาษาเครื่อง คือกลุ่มของคำสั่งเครื่องที่กระทำการโดยตรงโดยหน่วยประมวลผลกลาง (CPU) ของคอมพิวเตอร์ คำสั่งเครื่องแต่ละคำสั่งจะปฏิบัติงานเฉพาะกิจงานเดียวเท่านั้น เช่นการบรรจุ (load) การกระโดด (jump) หรือการดำเนินการผ่านหน่วยคำนวณและตรรกะ (ALU) บนหน่วยของข้อมูลในหน่วยความจำหรือเรจิสเตอร์ ทุก ๆ โปรแกรมที่กระทำการโดยหน่วยประมวลผลกลางสร้างขึ้นจากอนุกรมของคำสั่งเครื่องเช่นว่านั้น
รหัสเครื่องเชิงตัวเลข (ซึ่งไม่ใช่รหัสแอสเซมบลี) อาจพิจารณาได้ว่าเป็นตัวแทนระดับต่ำสุดของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ได้คอมไพล์และ/หรือเขียนด้วยภาษาแอสเซมบลี หรือเป็นภาษาโปรแกรมแบบดั้งเดิมและขึ้นอยู่กับฮาร์ดแวร์ ถึงแม้ว่าเราจะสามารถเขียนโปรแกรมด้วยรหัสเครื่องเชิงตัวเลขโดยตรงก็ได้ แต่การจัดการบิตต่าง ๆ เป็นเอกเทศ และการคำนวณตำแหน่งที่อยู่กับค่าคงตัวเชิงตัวเลขด้วยมือ จะทำให้น่าเบื่อหน่ายและมีแนวโน้มที่จะเกิดความผิดพลาด ดังนั้นการเขียนรหัสเครื่องจึงไม่ค่อยกระทำกันในทุกวันนี้ เว้นแต่ในสถานการณ์ที่ต้องการทำให้เหมาะสมอย่างที่สุดหรือแก้จุดบกพร่อง
ปัจจุบันนี้โปรแกรมเกือบทั้งหมดในทางปฏิบัติเขียนขึ้นด้วยภาษาแอสเซมบลีหรือภาษาระดับสูงกว่า แล้วแปลเป็นรหัสเครื่องที่กระทำการได้โดยคอมไพเลอร์และ/หรือแอสเซมเบลอร์ กับลิงเกอร์ อย่างไรก็ดี โปรแกรมที่เขียนด้วยภาษาที่แปลด้วยอินเทอร์พรีเตอร์จะไม่ถูกแปลเป็นรหัสเครื่อง ถึงแม้ว่าอินเทอร์พรีเตอร์ (ซึ่งอาจเห็นเป็นชื่อ "ตัวกระทำการ" หรือ "ตัวประมวลผล") โดยทั่วไปประกอบขึ้นจากรหัสเครื่องที่กระทำการได้โดยตรง
คำสั่งเครื่องที่เป็นรหัสเครื่อง.
หน่วยประมวลผลหรือตระกูลของหน่วยประมวลผลทุก ๆ ชิ้นมีชุดของคำสั่งเครื่อง (instruction set) ที่เป็นรหัสของมันเอง คำสั่งเครื่องคือแบบรูปต่าง ๆ ของบิต ซึ่งการออกแบบเชิงกายภาพสอดคล้องกับคำสั่งงานที่แตกต่างกันของเครื่อง ดังนั้นชุดของคำสั่งเครื่องจึงใช้ได้กับประเภทของหน่วยประมวลผลที่ใช้สถาปัตยกรรมเดียวกัน การออกแบบหน่วยประมวลผลรุ่นหลังหรือรุ่นต่อยอดก็มักจะรวมคำสั่งทั้งหมดของรุ่นก่อนหน้าไว้ และอาจเพิ่มเติมคำสั่งใหม่เข้าไปอีกด้วย หน่วยประมวลผลรุ่นหลังอาจยกเลิกหรือเปลี่ยนแปลงรหัสของคำสั่งเครื่องในบางครั้ง (สาเหตุทั่วไปก็คือมันจำเป็นสำหรับจุดประสงค์ใหม่) ส่งผลกระทบต่อความเข้ากันได้ของรหัสในบางขอบข่าย แม้กระทั่งหน่วยประมวลผลที่เข้ากันได้เกือบสมบูรณ์ก็อาจแสดงพฤติกรรมต่างไปจากเดิมเล็กน้อยสำหรับบางคำสั่ง แต่ปัญหานี้พบได้น้อยมาก ระบบต่าง ๆ ก็อาจแตกต่างกันในรายละเอียดอื่น เช่น การจัดการหน่วยความจำ ระบบปฏิบัติการ หรืออุปกรณ์รอบข้าง เนื่องจากตามปกติแล้วโปรแกรมจะยึดถือปัจจัยดังกล่าว ระบบที่แตกต่างกันก็จะไม่ทำงานด้วยรหัสเครื่องที่เหมือนกัน ถึงแม้ว่าใช้หน่วยประมวลผลชนิดเดียวกันก็ตาม
รหัสของชุดของคำสั่งเครื่องอาจมีความยาวเท่ากันหมดทุกคำสั่งหรือมีความยาวแปรผันก็ได้ วิธีการจัดการแบบรูปของรหัสเครื่องขึ้นอยู่กับสถาปัตยกรรมนั้น ๆ เป็นอย่างยิ่ง และมักจะขึ้นอยู่กับชนิดของคำสั่ง คำสั่งเครื่องส่วนมากมีฟีลด์ออปโคด (opcode) หนึ่งฟีลด์หรือมากกว่าซึ่งใช้ระบุชนิดของคำสั่งพื้นฐาน (เช่นเลขคณิต ตรรกศาสตร์ การกระโดด ฯลฯ) และการดำเนินการแท้จริง (เช่นการบวก การเปรียบเทียบ) และมีฟีลด์อื่น ๆ ที่อาจใช้สำหรับระบุชนิดของตัวถูกดำเนินการ (operand) ภาวะการกำหนดตำแหน่งที่อยู่ (addressing mode) ออฟเซตของตำแหน่งที่อยู่หรือดัชนี หรือค่าแท้จริงโดยตัวมันเอง (ตัวถูกดำเนินการที่เป็นค่าคงตัวที่บรรจุอยู่ในคำสั่งเครื่องเช่นนั้นเรียกว่า "ค่าใช้ทันที", immediate)