pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เป็นพระบรมราชานุสาวรีย์ของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชพระมหากษัตริย์ของไทยสมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งอยู่ ณ ที่จังหวัดต่าง ๆ ได้แก่
ปลาฉลามหัวบาตร  เป็นปลาฉลามชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาฉลามครีบดำ (Carcharhinidae)
มีรูปร่างอ้วนป้อม หัวกลมป้านมีขนาดใหญ่ ข้อที่สองครีบหลังเป็นกระโดงรูปสามเหลี่ยมมุมป้าน มีนิสัยดุร้าย กินปลาและสัตว์ต่าง ๆ ในน้ำเป็นอาหาร รวมทั้งอาจทำร้ายมนุษย์ได้ด้วย พบอาศัยในทะเลเขตอบอุ่นและเขตร้อนทั่วโลก โดยเฉพาะบริเวณชายฝั่ง ขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 3.5 เมตร น้ำหนักหนักได้ถึง 316.5 กิโลกรัม
ปลาฉลามหัวบาตร เป็นปลาฉลามชนิดที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดได้ โดยพบเป็นบางครั้งในแม่น้ำใหญ่ที่ห่างจากทะเลนับร้อยกิโลเมตร เช่น แม่น้ำมิสซิสซิปปี, แม่น้ำอเมซอน, แม่น้ำแซมบีซี, แม่น้ำไทกริส, แม่น้ำแยงซี, ทะเลสาบนิคารากัว ในประเทศไทยเช่น แม่น้ำโขง, แม่น้ำแม่กลอง, แม่น้ำสาละวิน เป็นต้น โดยปลาจะว่ายเข้ามาจากทะเล มีรายงานว่าอยู่ห่างจากทะเลมากที่สุด คือ แม่น้ำอเมซอน ในทวีปอเมริกาใต้ พบอยู่ห่างจากทะเลถึง 2,200 ไมล์
ปลาฉลามหัวบาตร เป็นปลาที่ล่าเหยื่อเป็นอาหาร สามารถที่จะกินปลาขนาดใหญ่เช่น ปลากระเบน หรือแม้แต่พวกเดียวกันได้ โดยฟันที่อยู่กรามล่างจะมีลักษณะแหลมยาวกว่าฟันที่อยู่กรามบน เพราะใช้ในการกัดเหยื่อก่อน ก่อนที่ฟันกรามบนจะงับซ้ำลงมาเพื่อไม่ให้เหยื่อหลุด ในบางครั้งจะสะบัดเหยื่อให้ขาดเป็น 2 ท่อนด้วย โดยแรงกัดที่วัดได้วัดได้สูงสุดถึง 1,250 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว โดยมักใช้หัวพุ่งชนก่อนกัดเหยื่อ อีกทั้งนับได้ว่าเป็นสัตว์ที่มีฮอร์โมนเทสโทสเทอโรนสูงที่สุดในบรรดาสัตว์โลกทั้งมวลอีกด้วย
ปลาฉลามหัวบาตร มีร่างกายที่สามารถปรับตัวให้อาศัยอยู่ในน้ำจืดสนิทได้ ด้วยการควบคุมปริมาณเกลือและยูเรีย จากต่อมที่ทวารหนักที่ทำหน้าที่เหมือนวาล์วเปิดปิดปัสสาวะ ควบคุมปริมาณเกลือให้สมดุลกับร่างกาย อีกทั้งการที่มีส่วนหัวขนาดใหญ่ทำให้ได้เปรียบกว่าปลาฉลามกินเนื้อชนิดอื่น ๆ ด้วยการที่มีรูรับประสาทสัมผัสที่ส่วนจมูกมากกว่า ทำให้ปลาฉลามหัวบาตรรับรู้สนามไฟฟ้าได้เป็นอย่างดี จนสามารถรับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจเต้นของมนุษย์ ทำให้มีประสาทสัมผัสการล่าที่ดีกว่าปลาฉลามชนิดอื่น โดยปกติแล้ว ปลาตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ สามารถสืบพันธุ์และขยายพันธุ์เติบโตในน้ำจืดได้ แม้แต่ขณะที่อยู่ในท้อง ลูกปลาฉลามหัวบาตรจะกินกันเองจนเหลือเพียงไม่กี่ตัวที่จะคลอดออกมา
[[File:A female Carcharhinus leucas at the Shark Reef Marine Reserve, Fiji - pone.0016597.s005.ogv|thumb|left|ปลาฉลามหัวบาตรตัวเมียในเขตอนุรักษ์แนวปะการังที่[[ฟิจิ]]]]
[[ภาพ:Tiburon Toro.jpg|thumb|left|ส่วนหัว]]
[[ภาพ:Carcharhinus leucas nefsc.jpg|thumb|left|ปลาทั้งตัวที่ถูกจับได้]]
เป็นปลาที่ใช้ตกเป็น[[ตกปลา|เกมกีฬา]] รวมถึงใช้บริโภค แต่การเลี้ยงในสถานที่เลี้ยงกลับไม่รอด พบเพียงแต่ที่เดียวเท่านั้น คือ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำในออสเตรเลีย
ปลาฉลามหัวบาตรที่พบใน[[Breede River|แม่น้ำบรีเด]] ใน[[แอฟริกาใต้]] มีพฤติกรรมที่แปลกไปกว่าปลาฉลามหัวบาตรในที่อื่น ๆ คือ ไม่โจมตีทำร้ายมนุษย์หากมีอาหารในแม่น้ำเพียงพอ และจะหาอาหารโดยการขโมยปลาที่ตกได้โดยชาวประมงในท้องถิ่น ด้วยการตามเรือประมงไป จึงทำให้ปลาที่นี่มีขนาดใหญ่กว่าปลาที่พบในที่อื่น
การทำร้ายมนุษย์.
ปัจจุบัน มีการจัดอันดับให้ปลาฉลามหัวบาตรเป็นปลาฉลามที่มีอันตรายต่อ[[มนุษย์]]มากที่สุด เนื่องด้วยการที่พบกระจายอยู่ทั่วโลกและสามารถเข้ามาอาศัยได้ในน้ำจืดได้
ในเหตุการณ์[[ปลาฉลามโจมตีที่ชายฝั่งเจอร์ซีย์ ค.ศ. 1916]] เป็นการจู่โจมมนุษย์โดยปลาฉลามหัวบาตรที่ขึ้นชื่ออย่างมาก และเป็นแรงบันดาลใจให้แก่ [[ปีเตอร์ เบนชลีย์]] นักเขียนชาวอเมริกัน แต่งเป็นนวยายเรื่อง "[[Jaws (นวนิยาย)|Jaws]]" ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็น[[จอว์ส|ภาพยนตร์ในชื่อเดียวกัน]]ที่โด่งดังมากในปี ค.ศ. 1975
ในปลายปี ค.ศ. 2002 ซึ่งตรงกับฤดูร้อนของออสเตรเลีย มีนักศึกษาระดับปริญญาเอก 2 คน ได้ลงไปว่ายน้ำในทะเลสาบไมอามี [[รัฐควีนส์แลนด์]] เพื่อดับร้อน คนหนึ่งสามารถว่ายน้ำขึ้นฝั่งได้อย่างปลอดภัย แต่ โบ มาร์ติน นักศึกษาอีกคนวัย 23 ปี กลับหายไป เมื่อเพื่อนของเขากระโดดลงไปช่วยก็ไม่พบตัว วันรุ่งขึ้น พ่อของมาร์ตินและเจ้าหน้าที่ตำรวจออกตามหา แต่ก็ไม่พบ อีก 3 วันต่อมา เจ้าหน้าที่ตำรวจได้เลิกค้นหาแล้ว แต่พ่อของมาร์ตินยังคงค้นหาต่อด้วยเรือแคนู ในที่สุดก็พบศพลูกชายตัวเอง ในสภาพที่กึ่งจมกึ่งลอย ด้วยก๊าซในร่างกายที่ดันศพให้ลอยขึ้นมา ผลของการชันสูตร พบว่า โบ มาร์ติน เสียชีวิตจากการถูกปลาฉลามหัวบาตรกัดถึง 3 ครั้ง โดยบาดแผลฉกรรจ์ที่สุดอยู่ที่ต้นขาซ้าย
ในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2003 ที่[[แม่น้ำบริสเบน]] ในออสเตรเลีย มีผู้พาม้าแข่งของตัวลงไปว่ายน้ำเพื่อออกกำลังกาย ปรากฏว่าม้าน้ำหนักถึง 2,000 ปอนด์ ถูกอะไรบางอย่างโจมตีที่ขาหลังและสะโพก จนเกือบจะถูกลากลงไปในน้ำ แม้จะรอดมาได้ด้วยเชือกที่เจ้าของผูกจูงไว้ แต่ด้วยแผลที่ฉกรรจ์ แม้ภายนอกจะหายสนิทแล้ว แต่กล้ามเนื้อภายในคงยังเสียหาย จนไม่อาจใช้เป็นม้าแข่งได้อีกต่อไป ภาพของบาดแผลผู้เชี่ยวชาญมีความเห็นว่าเป็นการโจมตีของปลาฉลามหัวบาตร
นอกจากนี้แล้วยังมีรายงานอื่น ๆ มาจากหลายส่วนของโลก เช่น อินเดีย และ[[ทะเลสาบมิชิแกน]] และแม่น้ำมิสซิปซิปปี ในสหรัฐอเมริกา หรือทะเลสาบน้ำจืด ในฟิลิปปินส์ ที่พบว่าปลาฉลามหัวบาตรทำร้ายมนุษย์ หรือสัตว์เลี้ยง แม้กระทั่งกัดกินศพที่ลอยน้ำมาด้วย
ในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2015 มีนักท่องเที่ยวหญิงชาวออสเตรเลียลงเล่นน้ำทะเลที่[[หาดกะรน]] จังหวัดภูเก็ต ถูกสัตว์ทะเลบางอย่างทำร้ายจนมีแผลเหวอะที่เท้าซ้าย สันนิษฐานว่าเป็นปลาฉลาม และน่าจะเป็นปลาฉลามหัวบาตร แต่ในประเทศไทย จัดว่าพบปลาฉลามหัวบาตรน้อยมาก ส่วนใหญ่จะเป็นปลาที่พบใน[[แนวปะการัง]]ซึ่งเป็นปลาขนาดใหญ่ ส่วนในน้ำจืดพบได้น้อยมาก และเป็นปลาขนาดเล็ก เช่น แม่น้ำสาละวิน หรือแม่น้ำแม่กลอง
[[หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย|ฉลามหัวบาตร]]
[[หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด|ฉลามหัวบาตร]]
[[หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม|ฉลามหัวบาตร]]
[[หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย|ฉลามหัวบาตร]]
[[หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำแม่กลอง]]
[[หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง|ฉลามหัวบาตร]]
คลังปัญญาไทย
คลังปัญญาไทย เป็นเว็บไซต์สร้างสารานุกรมออนไลน์ ที่ผู้อ่านสามารถร่วมเขียนเนื้อหาได้ โดยจะเป็นโครงการพัฒนาแหล่งความรู้ภาษาไทย โดยอาศัยสื่ออินเทอร์เน็ต เปิดตัวทางสื่อมวลชนในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2549 โดยในวันเปิดตัวนั้น ถึงแม้ว่าหน้าเว็บแรกของคลังปัญญาไทยประกาศว่ามีส่วนสารานุกรมต่อยอด แต่ยังไม่มีการเปิดใช้งานในส่วนของสารานุกรมต่อยอด (ส่วนวิกิ) โดยข้อมูลหลักเก็บไว้ในส่วนเนื้อหาที่ไม่อนุญาตให้ผู้อื่นแก้ไขตามที่ออกมาในข่าว และต่อมาในวันที่ 4 ธ.ค. ได้เปิดบริการการใช้งานในส่วนวิกินี้ โดยเปิดเป็นส่วนว่างให้ผู้อ่านเพิ่มเติมข้อมูลเข้ามากันเอง
ข้อมูลในเว็บไซต์.
ข้อมูลหลักของระบบเปิดโอกาสให้ผู้อ่านมีส่วนร่วมในการกำกับดูแลความถูกต้องของข้อมูล โดยมีที่มาของข้อมูลแบ่งออกเป็นสองส่วน คือ
โครงการคลังปัญญาไทย พัฒนาขึ้นโดยใช้ซอฟต์แวร์ ดรูพาล (ส่วนคลังสะสมองค์ความรู้) และมีเดียวิกิ (ส่วนสารานุกรมต่อยอด) ดำเนินการโดย สมาคมผู้ดูแลเว็บไทย โดยความสนับสนุนของ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) และกระทรวงศึกษาธิการ มี ดร. ครรชิต มาลัยวงศ์ ราชบัณฑิต ดำรงตำแหน่งประธานโครงการ และ ศาสตราจารย์ นายแพทย์ เกษม วัฒนชัย องคมนตรี เป็นที่ปรึกษาโครงการ เริ่มเปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2549 และมีเป้าหมายที่จะจัดตั้ง มูลนิธิคลังปัญญาไทย ในปี พ.ศ. 2550
โครงการคลังปัญญาไทย ตั้งเป้าหมายไว้ว่า ภายใน 1 ปี ต้องการรวมรวมบทความต่าง ๆ ให้ได้อย่างน้อย 80,000 เรื่อง เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสที่ปี พ.ศ. 2550 จะเป็นปีที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเจริญพระชนมายุครบ 80 พรรษา
มกราคม พ.ศ. 2550
มกราคม พ.ศ. 2550 เป็นเดือนแรกของปี พ.ศ. 2550 วันแรกของเดือนเป็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพุธ
เตช บุนนาค
เตช บุนนาค เลขาธิการสภากาชาดไทย กรรมการมูลนิธิสถาบันการต่างประเทศสราญรมย์ อุปนายกกรรมการอำนวยการวชิราวุธวิทยาลัย อดีตเอกอัครราชทูตไทย ประจำประเทศสหรัฐอเมริกา ในสมัยของประธานาธิบดีบิล คลินตัน ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศนับตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2551 หลังการลาออกของนายนพดล ปัทมะ เนื่องจากขณะนั้นนายเตช เป็นข้าราชการพลเรือนในพระองค์ รับราชการอยู่ที่สำนักราชเลขาธิการ นายสมัคร สุนทรเวชจึงได้ไปขอพระราชทานนายเตชจากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ให้มาดำรงตำแหน่งแทน ในต้นเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 มีรายงานว่านายเตชได้ลาออกจากตำแหน่ง โดยให้เหตุผลว่าต้องไปดูแลภรรยาที่ป่วย
หลัง รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาผู้ทรงคุณวุฒิของคณะกรรมการเตรียมการปฏิรูปประเทศ ตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 8/2560
เตช บุนนาค หรือ ดร.เตช บุนนาค เกิดเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 เป็นบุตรของนายตุล บุนนาค อดีตกรมวังผู้ใหญ่ สำนักพระราชวัง กับนางจันทร์แจ่ม บุนนาค (สกุลเดิม อินทุโสภณ) มีน้องชายชื่อ นายติ๋ว บุนนาค เป็นหลานปู่ของพระยาอภิบาลราชไมตรี (ต่อม บุนนาค) (อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และปลัดกระทรวงการต่างประเทศ) กับคุณหญิง สน (สกุลเดิม แสง-ชูโต) จบระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย แล้วได้เป็นนักเรียนทุนรัฐบาลไทยไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ จนจบระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่วิทยาลัยมาลเวิร์น ประเทศอังกฤษ ระดับปริญญาตรีเกียรตินิยมและระดับปริญญาโทที่วิทยาลัยคิงส์ (King’s College) มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ และระดับปริญญาเอกทางด้านประวัติศาสตร์ ที่วิทยาลัยเซ็นต์แอนโทนีส์ (St Antony’s College) มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ
ดร.เตช บุนนาค เริ่มรับราชการกระทรวงการต่างประเทศ ตั้งแต่ พ.ศ. 2512 ในตำแหน่งเลขานุการโท กรมสารนิเทศ และกรมการเมือง ต่อจากนั้นก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการกองนโยบายเศรษฐกิจและการคลัง สำนักงานอาเซียนแห่งประเทศไทย เป็นรองเลขาธิการสำนักงานอาเซียนแห่งประเทศไทย เป็นเอกอัครราชทูตประจำกระทรวงการต่างประเทศ และรองปลัดกระทรวงการต่างประเทศ
นอกจากนี้แล้วยังได้รับการแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน, นครเจนีวา สมาพันธรัฐสวิส, กรุงปารีส สาธารณรัฐฝรั่งเศส, กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ประเทศสหรัฐอเมริกา และได้รับตำแหน่งสูงสุดในกระทรวงการต่างประเทศ คือ ปลัดกระทรวงการต่างประเทศ จากนั้นจึงได้โอนมารับตำแหน่งที่ปรึกษาสำนักราชเลขาธิการ ระดับ 11 จนเกษียณอายุราชการ
ในปี พ.ศ. 2551 หลังการลาออกของนายนพดล ปัทมะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ นายเตช บุนนาคได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแทน แต่อย่างไรก็ตามนายเตช บุนนาคก็ได้ลาออกจากตำแหน่งหลังจากทำงานได้เพียงเดือนเศษเท่านั้น และไม่ได้รับโปรดเกล้าฯให้กลับเข้าไปรับราชการที่สำนักราชเลขาธิการอีก
นอกจากนี้ยังดำรงตำแหน่งสำคัญทางวิชาการหลายสาขา อาทิเช่น
ในปี 2564 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นเลขาธิการสภากาชาดไทย แทน แผน วรรณเมธี
ลงแดง (อาการ)
ลงแดง ในตำราแพทย์แผนโบราณของไทย หมายถึงอาการของโรคอย่างหนึ่ง คือท้องเสียอย่างแรง และมีเลือดจำนวนมากปนออกมากับอุจจาระด้วย. เด็กเล็กที่เป็นโรคซาง คือมีเม็ดผื่นขึ้นในปากและลิ้นเป็นฝ้า ก็อาจมีอาการลงแดงได้ หรือเด็กที่เป็นตานขโมยคือโรคพยาธิในลำไส้ ก็อาจมีอาการลงแดงได้เช่นกัน
คำว่า ลง หมายถึง ถ่ายท้องอย่างแรง ใช้ในคำว่า ทั้งลงทั้งราก หมายถึง ทั้งท้องเดินและอาเจียน. คำว่า แดง หมายถึง สีของเลือดที่ปนออกมากับอุจจาระ
ลงแดง ยังใช้หมายถึงอาการของคนที่อดสิ่งเสพติดแล้วอาเจียนและถ่ายเป็นเลือด เพราะการขาดสิ่งเสพติดทำให้เกิดอาการปวดท้อง กล้ามเนื้อเกร็ง ลำไส้บีบตัวจนทำให้มีเลือดออกในทางเดินอาหาร. คำว่า ลงแดง อาจใช้เป็นคำเปรียบเทียบถึงอาการหงุดหงิดกระวนกระวายของคนที่เคยทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำจนขาดไม่ได้ เช่น เคยไปตีกอล์ฟทุกวันเสาร์ เว้นแค่เสาร์นี้เสาร์เดียวถึงกับจะลงแดงเชียวหรือ
ลงแดง
ลงแดง อาจหมายถึง
โรงเรียนฮอกวอตส์
สลิธีริน
จังหวัดเกียวโต
จังหวัดเกียวโต  เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่บนเกาะฮนชู โดยมีศักดิ์เป็นจังหวัดนคร  หนึ่งในสองจังหวัด (อีกจังหวัดหนึ่งคือโอซากะ) มีเมืองหลวงชื่อเดียวกันคือ นครเกียวโต มีความสำคัญเคยเป็นเมืองหลวงเก่าของญี่ปุ่น มีโบราณวัตถุมากมาย มีชื่อในการทำผ้าไหมและแพร
จังหวัดเกียวโตตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางของเกาะฮนชู มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 4612.19 ตารางกิโลเมตร ลักษณะภูมิประเทศของจังหวัดเกียวโตเป็นที่ราบสลับหุบเขา ทิศเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดเฮียวโงะ ทิศใต้ติดกับจังหวัดโอซากะ จังหวัดนาระ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดชิงะ จังหวัดฟูกูอิ มีภูเขาทัมบะพาดผ่านกึงกลางจังหวัด ทำให้มีสภาพภูมิอากาศแตกต่างกันมากระหว่างตอนเหนือและตอนใต้ของจังหวัด
จังหวัดเกียวโตประกอบด้วย 15 นคร 6 อำเภอ 10 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดเกียวโตมีชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยว ทางตอนเหนือของจังหวัดบริเวณคาบสมุทรทังโงะประกอบอาชีพประมงและการขนส่งทางน้ำ ทางตอนกลางประกอบอาชีพเกษตรกรรมและป่าไม้
Macrobrachium rosenbergii
Toxotes microlepis
Euryglossa panoides
Euryglossa harmandi
ยี่หร่าฝรั่ง
ยี่หร่าฝรั่ง  เป็นไม้ดอกในวงศ์ผักชี นิยมใช้ผลเป็นเครื่องเทศอย่างแพร่หลายมาช้านาน ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันทั่วโลก กล่าวกันว่าเดิมนั้นเป็นพืชประจำท้องถิ่นของแถบเมดิเตอร์เรเนียน นับเป็นพืชที่ให้น้ำมันระเหย ซึ่งมีกล่าวไว้ในนิทานปรัมปราของกรีก และนิทานพื้นบ้านของอิตาลีด้วย
ยี่หร่าฝรั่งในภาษาอังกฤษเรียกว่า มีรากศัพท์มาจากภาษาละตินว่า อันเป็นคำศัพท์ที่ใช้บรรยายกลิ่นที่หอมหวาน เล่ามาว่าสตรีชาวโรมันนิยมรับประทานยี่หร่าฝรั่งเพื่อลดความอ้วน ปัจจุบันมีการใช้ยี่หร่าฝรั่งมากมายในตำรับอาหาร ซึ่งมีส่วนช่วยให้อาหารที่มีมันมากไม่เลี่ยน และย่อยได้ง่าย
เชื่อกันว่ายี่หร่าฝรั่งนั้นช่วยเสริมความแข็งแกร่งและความกล้าหาญ และยังทำให้มีชีวิตยืนยาวด้วย เชื่อกันว่างูนั้นกินยี่หร่าฝรั่งเพื่อช่วยให้ลอกคราบ ในสมัยกลางมีการห้อยยี่หร่าฝรั่งไว้เหนือประตูเพื่อขจัดวิญญาณชั่วร้าย ดอกยี่หร่าฝรั่งนั้นมีสีเหลือง เป็นพืชปรุงรสที่สำคัญอย่างหนึ่ง มีกลิ่นฉุนรสร้อนแรง ใช้ปรุงอาหารหลายชนิด เชื่อว่ายังช่วยรักษาโรคตา และรักษาสายตาด้วย
จอภาพผลึกเหลว
จอภาพผลึกเหลว  เป็นอุปกรณ์จอภาพแบบแบน บาง สร้างขึ้นจากพิกเซลสี หรือพิกเซลโมโนโครมจำนวนมาก ที่เรียงอยู่ด้านหน้าของแหล่งกำเนิดแสง หรือตัวสะท้อนแสง นับเป็นจอภาพที่ได้รับความนิยมมากขึ้นในปัจจุบัน เพราะใช้กำลังไฟฟ้าน้อยมาก ด้วยเหตุนี้ จึงเหมาะสำหรับการใช้งานที่มีแหล่งจ่ายไฟเป็นแบตเตอรี่
แต่ละพิกเซลของจอผลึกเหลวนั้นประกอบด้วยชั้นโมเลกุลผลึกเหลวที่แขวนลอยอยู่ระหว่างขั้วไฟฟ้าโปร่งแสงสองขั้ว ที่ทำด้วยวัสดุอินเดียมทินออกไซด์ (Indium tin oxide) และตัวกรอง หรือฟิลเตอร์แบบโพลาไรซ์สองตัว แกนโพลาไรซ์ของฟิลเตอร์นั้นจะตั้งฉากกัน เมื่อไม่มีผลึกเหลวอยู่ระหว่างกลาง แสงที่ผ่านทะลุตัวกรองตัวหนึ่งก็จะถูกกั้นด้วยตัวกรองอีกตัวหนึ่ง
ก่อนที่มีการจ่ายประจุไฟฟ้าเข้าไป โมเลกุลผลึกเหลวจะอยู่ในสภาวะไม่เป็นระบบ (chaotic state) ประจุบนโมเลกุลเหล่านี้ทำให้โมเลกุลทั้งหลายปรับเรียงตัวตามร่องขนาดเล็กจิ๋วบนขั้วอิเล็กโตรด ร่องบนขั้วทั้งสองวางตั้งฉากกัน ทำให้โมเลกุลเหล่านี้เรียงตัวในลักษณะโครงสร้างแบบเกลียว หรือไขว้ (ผลึก) แสงที่ผ่านทะลุตัวกรองตัวหนึ่ง จะถูกหมุนปรับทิศทางเมื่อมันผ่านทะลุผลึกเหลว ทำให้มันผ่านทะลุตัวกรองโพลาไรซ์ตัวที่สองได้ แสงครึ่งหนึ่งถูกดูดกลืนโดยตัวกรองโพลาไรซ์ตัวแรก แต่อีกครึ่งหนึ่งผ่านทะลุตัวกรองอีกตัว
เมื่อประจุไฟฟ้าถูกจ่ายไฟยังขั้วไฟฟ้า โมเลกุลของผลึกเหลวก็ถูกถึงขนานกับสนามไฟฟ้า ทำให้ลดการหมุนของแสงที่ผ่านเข้าไป หากผลึกเหลวถูกหมุนปรับทิศทางโดยสมบูรณ์ แสงที่ผ่านทะลุก็จะถูกปรับโพลาไรซ์ให้ตั้งฉากกับตัวกรองตัวที่สอง ทำให้เกิดการปิดกั้นแสงโดยสมบูรณ์ พิกเซลนั้นก็จะมืด จากการควบคุมการหมุนของผลึกเหลวในแต่ละพิกเซล ทำให้แสงผ่านทะลุได้ในปริมาณต่างๆ กัน ทำให้พิกเซลมีความสว่างแตกต่างกันไป
โดยปกติการปรับฟิลเตอร์โพลาไรซ์เพื่อพิกเซลโปร่งแสง เมื่อพักตัว และทึบแสงเมื่ออยู่ในสนามไฟฟ้า อย่างไรก็ตาม บางครั้งก็เกิดผลตรงกันข้าม สำหรับเอฟเฟกต์แบบพิเศษ
ชนิดของจอภาพ.
จากนั้นในปี พ.ศ. 2541 Hitachi ได้นำระบบ S-IPS (Super-IPS) ออกมาแทนที่ระบบ IPS เดิม ซึ่งได้มีการปรับปรุงประสิทธิภาพในด้านการตอบสนองที่ดีขึ้น และสีสันที่ใกล้เคียงจอภาพแบบ CRT พบได้ในโทรทัศน์ระบบจอผลึกเหลว
จอแอลซีดี
เหล็กไร้สนิม
Refractive index
วัตต์ต่อเมตร-เคลวิน
วัตต์ต่อเมตร-เคลวิน (W·m−1·K−1) เป็นหน่วยเอสไอ สำหรับวัดค่าสัมประสิทธิ์การนำความร้อน (thermal conductivity, k) ของสสาร ได้มาจากค่า ปริมาณความร้อน "Q" ที่ถ่ายเทภายในเวลา "t" ได้ในสสารที่หนา "L" และมีพื้นที่หน้าตัด "A" และ ผลต่างอุณหภูมิทั้งสองด้านเป็น Δ"T" ที่สภาวะคงตัว ดังสมการ
โดยที่หน่วยของปริมาณความร้อนเป็นจูล เวลาเป็นวินาที ความหนาเป็นเมตร พื้นที่เป็นตารางเมตร และผลต่างอุณหภูมิเป็นเคลวิน
จำนวนฟีโบนักชี
ซายึมิ มิจิชิเงะ
มิตสึโนริ เซกิ
เป็นนักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 4 มกราคม พ.ศ. 2484 สถิติการชก 73 ครั้ง ชนะ 61 (น็อค 35) เสมอ 1 แพ้ 11
ฮิโตชิ มิซาโกะ
ฮิโตชิ มิซาโกะ  เป็นนักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 10 มกราคม พ.ศ. 2476 สถิติการชก 50 ครั้ง ชนะ 31 (น็อก 6) เสมอ 5 แพ้ 14
สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฉบับกาญจนาภิเษก
เลโอ เอสปีโนซา
เลโอ เอสปีโนซา  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 สถิติการชก 95 ครั้ง ชนะ 64 (น็อก 8) เสมอ 3 แพ้ 28
เอสปิโนซาขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2491 แพ้คะแนน แทนนี แคมโป ที่ฟิลิปปินส์ การชกในช่วงแรกของเขาแพ้มากกว่าชนะ จนหลังจาก พ.ศ. 2495 ไปแล้ว จึงชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกที่ญี่ปุ่นชนะถึงสี่ครั้งรวดรวมทั้งชนะคะแนน โยชิโอะ ชิราอิ ที่เป็นแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท เอสปีโนซาจึงได้ชิงแชมป์โลกกับชิราอิเมื่อ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 ซึ่งเขาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ต่อมา เอสปีโนซาได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตั้มเวทที่ว่างเมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 ซึ่งเอสปีโนซาเป็นฝ่ายชนะคะแนน ซูซูมุ ทากูชิ ได้แชมป์มาครอง หลังจากนั้น เอสปีโนซาป้องกันแชมป์ OPBF ไว้ได้ 3 ครั้ง รวมทั้งชนะน็อค สนอง ร.ส.พ. ยก 4 เมื่อ พ.ศ. 2498 เอสปีโนซาขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทอีกครั้ง เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ที่อาร์เจนตินา ซึ่งเขาเป็นฝ่านแพ้คะแนน ปัสกวล เปเรซไม่ได้แชมป์ หลงจากนั้น เอสปีโนซาขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF อีกครั้งที่ฟิลิปปินส์ แล้วขึ้นชิงแชมป์โลก NBA รุ่นแบนตั้มเวท เมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2499 ที่ เม็กซิโก ซึ่งเอสปีโนซาเป็นแพ้น็อค ราอุล มาซิอัส ในยกที่ 10
หลังจากชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ เอสปีโนซาขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF รุ่นเดิมไว้ได้อีก 2 ครั้งที่ ญี่ปุ่น จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2499 ชนะคะแนน แจกกี ตรีญานาได้แชมป์มาครองอีกเส้น จากนั้น เอสปีโนซาก็สลับขึ้นชกป้องกันแชมป์ทั้งสองเส้นไว้ได้อีกหลายครั้ง โดยรวมทั้งมาป้องกันแชมป์ OPBF รุ่นแบนตั้มเวทในไทยเมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 ชนะคะแนน โผน กิ่งเพชร ในไทย เอสปีโนซาได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่าง เมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2501 แพ้คะแนน ฮิซาโอะ โคบายาชิ ที่ ญี่ปุ่น จากนั้น เอสปีโนซาก็ขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF รุ่นแบนตั้มเวทไว้ได้อีก 2 ครั้ง ก็เสียแชมป์เมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2501 แพ้คะแนน คิโยชิ มิอูระ ที่ ญี่ปุ่น แต่เอสปีโนซาก็ชิงแชมป์กลับมาได้อีกเมื่อชกแก้มือ ชนะคะแนนมิอูระที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 ส่วนแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวท เอสปีโนซาเสียให้กับ โรเบอร์โต ครูซ เมื่อเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2502 และไม่ได้ชิงคืนกลับมา
ส่วนแชมป์ OPBF รุ่นแบนตั้มเวทที่ชิงคืนมาได้นั้น เอสปีโนซาก็ป้องกันตำแหน่งไว้ได้อีกแค่ครั้งเดียวก็เสียแชมป์ไปอีกเมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2503 แพ้คะแนน เค็นจิ โยเนกูระ ที่ญี่ปุ่น จากนั้น เอสปีโนซาขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 แต่ไม่สำเร็จเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฮิซาโอะ โคบายาชิ ที่ ญี่ปุ่น จากนั้น เอสปีโนซา ลดรุ่นมาชิงแชมป์ OPBF เส้นเดิมกับโยเนกูระเมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2503 แต่ทำได้แค่เสมอกัน ชิงแชมป์ไม่สำเร็จ หลังจากนั้น เอสปีโนซายังตระเวนชกทั้งในฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น ฮาวาย และออสเตรเลีย อีกหลายครั้งจนถึง พ.ศ. 2511 โดยที่ไม่มีโอกาสชิงแชมป์ใดๆอีกเลย เอสปีโนซาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 14 มกราคม พ.ศ. 2511 แพ้น็อค โรเมโอ กอนซาเลส ยก 2 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็แขวนนวมไป
FC หรือ fc สามารถหมายถึง
มิจิชิเงะ ซายุมิ
เสือพ่นน้ำ (ปลา)
ลานนา คัมมินส์
ลานนา คัมมินส์ มีชื่อเล่นว่า นา เป็นนักร้องหญิง เกิดวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เป็นลูกครึ่ง ไทย-ออสเตรเลีย และเป็นบุตรีของสุนทรี เวชานนท์ ลานนาเป็นหนึ่งในศิลปินวงการดนตรีไทยที่โด่งดังและประสบความสำเร็จในช่วงปี พ.ศ. 2547 - 2550 โดยมีบทเพลงที่เป็นที่รู้จักมาจนถึงปัจจุบัน เช่น ไว้ใจ๋ได้กา กาสะลอง จ้องตากับความเหงา และ บ่เป็นจะใด
ลานนาเคยให้สัมภาษณ์และกล่าวว่า แรงบันดาลใจในการร้องเพลงของเธอมาจากการที่มีคนรอบตัวเป็นศิลปิน ความชอบส่วนตัวของเธอ รวมถึงผู้ที่ให้การสนับสนุนเพลง จึงทำให้เธอมีความสนใจในการทำงานเพลง
ลานนา คัมมินส์ เริ่มร้องเพลงครั้งแรก ที่ร้าน"เฮือนสุนทรี จังหวัดเชียงใหม่" ซึ่งเป็นร้านของครอบครัว จนมีทีมงานของแกรมมี่ให้ความสนใจจากการที่ไปนั่งฟังเพลงที่ร้อง จึงชักชวนให้ลานนาได้เข้ามาสู่วงการงานเพลง
ปัจจุบันลานนาได้กลับมายังบ้านเกิด ณ จังหวัดเชียงใหม่ และดูแลธุรกิจร้านอาหารร่วมกับพี่ชาย
วงศ์ปลาเสือพ่นน้ำ
วงศ์ปลาเสือพ่นน้ำ  เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งกลุ่มปลาที่มีก้านครีบ ในอันดับ Perciformes ใช้ชื่อวงศ์ว่า Toxotidae (/ท็อก-ออท-อิ-ดี้/; มาจากคำว่า "Toxots" เป็นภาษากรีกหมายถึง "นักยิงธนู")
ปลาในวงศ์นี้มีขนาดตั้งแต่ 15 เซนติเมตร ถึง 40 เซนติเมตร ปากยาว จะงอยปากยืดได้ มีลำตัวป้อม แบนข้าง ตากลมโตเป็นพิเศษ ครีบหลังแบ่งเป็น 2 ตอน ตอนแรกเป็นก้านครีบแข็งเป็นเงี่ยง 4–5 ชิ้น ตอนหลังเป็นครีบอ่อน ส่วนที่เป็นก้านครีบแขนงของครีบหลังสั้นกว่าส่วนที่เป็นก้านครีบแขนงของครีบก้นมาก เกล็ดเป็นแบบสาก ส่วนบนหัวและแก้มมีเกล็ด ครีบหางตัดตรงหรือเว้าเล็กน้อย
ปลาขนาดเล็กมีจุดสะท้อนแสงที่ลักษณะพิเศษประจำฝูง จุดเหล่านี้มีสีเหลืองเป็นประกายแทรกอยู่ระหว่างแถบสีดำบริเวณซีกบนของลำตัว นักมีนวิทยาสันนิษฐานว่ามีไว้สำหรับใช้รวมฝูงหรือติดต่อระหว่างกันในฝูง เนื่องจากในระยะเป็นลูกปลามักจะอาศัยอยู่ตามชายฝั่งที่มีน้ำขุ่นและอยู่รวมกันเป็นฝูง ๆ โดยปลาที่โตเต็มวัยที่อาศัยตามลำพังตามแนวปะการังไม่มีจุดดังกล่าว
อาศัยเป็นฝูง หากินบริเวณผิวน้ำ เป็นปลากินเนื้อ อาหารได้แก่ แมลง ลูกปลา ลูกกุ้งขนาดเล็ก มีความสามารถพิเศษคือ พ่นน้ำได้ไกลถึง 1–2 เมตร เพื่อยิงแมลงให้ตกลงน้ำเป็นอาหาร ถ้าแมลงยังไม่ตก จะยิงซ้ำสำเร็จ สามารถเปลี่ยนพิกัดมุมยิงได้อีกด้วย ทั้งนี้เป็นเพราะปลาในวงศ์นี้มีลิ้นที่ยาว และมีร่องลึกที่ลิ้น ประกอบกับจะงอยปากที่กว้างพอดี เมื่อหุบเหงือกลงจะพ่นน้ำออกมาได้ในลักษณะเดียวกับปืนฉีดน้ำ
นอกจากนี้ยังสามารถกระโดดขึ้นงับเหยื่อเหนือน้ำได้สูงถึง 1 ฟุต วางไข่ในฤดูฝนแถบชายฝั่งทะเลหรือปากแม่น้ำ โดยมีจำนวนตั้งแต่ 20,000–150,000 ฟอง ไข่มีขนาด 0.4 มิลลิเมตร โดยวางไข่แบบปล่อยลอยไปตามกระแสน้ำ พ่อแม่ปลาไม่ดูแลไข่ นอกจากนี้แล้ว ยังมีการศึกษาเพิ่มเติมพบว่าสามารถล่าเหยื่อที่ที่ฝังตัวอยู่ใต้พื้นน้ำได้ด้วย ด้วยวิธีการพ่นน้ำเหมือนกับที่พ่นเหนือผิวน้ำ
ปลาเสือพ่นน้ำ เป็นปลาที่อาศัยอยู่บริเวณผิวน้ำ ซ้ำยังมีอุปนิสัยไม่เกรงกลัวมนุษย์ จึงถูกอ้างอิงถึงในวรรณกรรมและวรรณคดีไทยหลายเรื่องนับแต่อดีต เช่น "เมื่อคุณตาคุณยายยังเด็ก" ของ ทิพย์วาณี สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ที่กล่าวถึง เมื่อเวลาจะรับประทานอาหารมื้อเย็นที่เรือนแพริมน้ำ เมื่อมีการตีฆ้องเป็นสัญญาณ ปลาเสือพ่นน้ำจะว่ายมาออกันที่ท่าน้ำ เพื่อรออาหารซึ่งก็คือ ข้าวสุกที่โปรยลงไป
นอกจากนี้แล้ว ด้วยความสามารถพิเศษเหล่านี้ บางร้านอาหารริมน้ำจะมีการแขวนอาหารไว้เหนือน้ำ เพื่อให้ปลาเสือพ่นน้ำ พ่นน้ำใส่อาหารตกลงมากิน สร้างความเพลิดเพลินให้แก่ลูกค้า
มีทั้งหมด 1 สกุล คือ "Toxotes" (/ท็อก-ออ-เทส/) ใน 10 ชนิด (เป็นชนิดที่จำแนกใหม่ 3 ชนิด) พบกระจายทั่วไปในเอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไปจนถึงรัฐควีนส์แลนด์และนอร์เทิร์นเทร์ริทอรีในออสเตรเลีย
อาศัยทั้งน้ำจืดและน้ำกร่อย พบมากบริเวณปากแม่น้ำหรือแถบชายฝั่ง
ปลาเสือพ่นน้ำ สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว คือ ชนิด "Toxotes chatareus" ซึ่งเป็นชนิดที่พบได้ทั่วไปและหลากหลายที่สุด โดยสถานีประมงน้ำจืดจังหวัดกำแพงเพชร ในสังกัดกรมประมง นับเป็นแห่งแรกของไทยและของโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 แต่ในช่วงแรกลูกปลาที่ได้มีอัตราการรอดตายน้อย เนื่องจากลูกปลาแรกเกิดมีปากขนาดเล็กมาก จึงไม่สามารถหาอาหารให้กินได้ ต่อมา ทางสถานีได้ให้โรติเฟอร์ขณะลูกปลามีอายุได้ 2 วัน เมื่อลูกปลาโตขึ้นก็ให้โรติเฟอร์กับไรแดงตามลำดับ และเมื่อลูกปลามีอายุได้ 3 เดือน ก็สามารถฝึกให้กินอาหารเม็ดได้ ซึ่งต้องใช้เวลาฝึกประมาณ 1 เดือน ปัจจุบันทางสถานีกำลังเผยแพร่ความรู้นี้สู่เกษตรกรเพื่อนำไปเพาะเลี้ยงเป็นอาชีพต่อไป
ปิ่นหทัย (แก้ความกำกวม)
ปิ่นหทัย อาจหมายถึง
สุนัขทรงเลี้ยง เป็นสุนัขที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว หรือพระบรมวงศานุวงศ์ทรงเลี้ยงไว้เพื่อพระเกษมสำราญของพระองค์ยามว่างเว้นจากพระราชกรณียกิจ ด้วยเป็นสัตว์ที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก เนื่องจากสุนัขนั้นน่ารัก ซื่อสัตย์ และแสนรู้อันเป็นคุณสมบัติที่มนุษย์พึงเลี้ยงสุนัขไว้เป็นเพื่อน บ้างเจ้านายก็ทรงซื้อหามา บ้างก็ได้รับพระราชทาน บ้างก็มีผู้น้อมเกล้าถวาย บ้างก็ทรงอุปการะสุนัขที่ถูกทอดทิ้งมาไว้ในพระอนุเคราะห์
ในราชสำนักไทยตั้งแต่ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็ปรากฏการเลี้ยงสุนัขจนเป็นที่นิยมในพระราชสำนักฝ่ายในแล้ว สุนัขที่เลี้ยงส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก มีขนปุย และจะได้รับการเลี้ยงดูอย่างประคบประหงมพอสมควร ทั้งมีที่นอนขนาดน้อยสร้างอย่างประณีต มีบ้าน หรือจานอาหารเล็ก ๆ ซึ่งส่วนใหญ่มักทำมาจากวัสดุมีค่าราคาแพงจนถึงขั้นมีการแข่งขันกันด้านคุณค่าและราคาของวัสดุนั้น ๆ
หากสุนัขทรงเลี้ยงตายลง เจ้านายบางพระองค์จะสร้างสุสานสำหรับสุนัขทรงเลี้ยง บ้างก็นำอัฐิใส่ในอนุสาวรีย์ เช่น สิบสาม สุนัขทรงเลี้ยงในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ หรือทองแดง สุนัขทรงเลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บ้างก็สร้างเป็นอนุสรณ์เพื่อรำลึกถึงเช่น อนุสาวรีย์ย่าเหล
ในปี พ.ศ. 2558 ฐนกร ศิริไพบูลย์ได้เผยแพร่แผนผังการทุจริตการก่อร้างอุทยานราชภักดิ์ และแชร์ภาพเสียดสีทองแดง สุนัขทรงเลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช โดยศาลทหารตีความว่าการกระทำดังกล่าวเป็นความผิดประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112, 116 และ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์
กรณ์ จาติกวาณิช
วัน-ทู-โก
บริษัทสายการบิน วัน ทู โก จำกัด  มักเรียกเป็น วัน-ทู-โก แอร์ไลน์ เป็นสายการบินราคาประหยัดที่มีฐานในดอนเมือง, กรุงเทพ, ประเทศไทย ซึ่งมีฐานหลักในท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ถือครองและบริหารโดยโอเรียนท์ ไทย แอร์ไลน์ วัน-ทู-โกเลิกกิจการในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 โดยเปลี่ยนชื่อเป็นโอเรียนท์ ไทย แอร์ไลน์ ในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2561 โอเรียนท์ ไทย แอร์ไลน์หยุดบริการทั้งหมด
ฝูงบินวัน-ทู-โกมีอากาศยานดังนี้:
พิพิธภัณฑ์วังสวนผักกาด
น้ำมัน (อาหาร)
กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบทางภาคใต้
กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบทางภาคใต้ เป็นกลุ่มบุคคลหรือขบวนการต่างๆที่ดำเนินการต่อต้านอำนาจรัฐในเขตภาคใต้ของประเทศไทย ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบมีหลายกลุ่มได้แก่
Linux-Sis
บลัดดีแมรี
บลัดดีแมรี หรือ บลัดดี  เป็นเครื่องดื่มที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดย Pete Petiot ในปี พ.ศ. 2464 ขณะที่ทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์อยู่ ณ Hary's New York Bar ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยส่วนผสมดั้งเดิมนั้นมีเพียงวอดก้า น้ำมะเขือเทศ และน้ำแข็ง
ชื่อบลัดดีแมรี มีที่มาจากฉายาของสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ พาดพิงถึงการปราบปรามผู้นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์อย่างโหดเหี้ยมในรัชสมัยของพระองค์
เอนริโก เฟอร์มิ
มนุษย์แม่เหล็ก
มนุษย์แม่เหล็ก เป็นบุคคลที่มีพลังเหนือธรรมชาติ โดยสามารถนำโลหะมาติดตามตัวได้ราวกับมีพลังแม่เหล็กที่ผิวหนัง มีอยู่หลายคนที่มีพลังนี้
ลิ่ว โธ ลิน (Liew Thow Lin) อดีตคนงานก่อสร้าง ในมาเลเซีย สามารถน้ำแผ่นเหล็กมาติดที่ตัวและใช้แรงแม่เหล็กลากรถยนต์ที่หนักกว่า 1 ตันได้และเมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ทำสถิติสามารถใช้พลังลากรถบัส หนัก 10.6 ตันไปไกลถึง 3.4 เมตร และออกอากาศทางรายการมันแปลกดีนะ
ออเรล ไรลีนู ชาวโรมาเนีย เขาบอกว่าเพียงตั้งสมาธิให้จิตใจจดจ่ออยู่กับสิ่งของชิ้นใดชิ้นหนึ่ง ระบายความรู้สึกแห่งพลังแม่เหล็กออกไป เท่านั้นสิ่งของก็ติดอยู่กับตัวเขา