pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แต่ละนัดจะลงเล่นในวันที่ 18 และ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2563 (ค.ศ. 2020).
รอบชิงชนะเลิศจะลงเล่นที่ อิชตาดีอูดาลุช ใน ลิสบอน. ทีม "เจ้าบ้าน" (เพื่อวัตถุประสงค์ในการบริหาร) ถูกกำหนดโดยการจับสลากเพิ่มเติมที่จัดขึ้นหลังการจับสลากรอบก่อนรองชนะเลิศและรอบรองชนะเลิศ..
สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ เอฟซี
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ  เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ลำดับที่ 40 และเป็นภาพยนตร์ที่ทำขึ้นเพื่อฉลองครบรอบ 50 ปี โดราเอมอน ควบคู่กับ "สแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไป 2" เคยมีกำหนดฉายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2563 และมีกำหนดฉายภาพยนตร์ใหม่เป็นวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2563 โดยมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับการผจญภัยในยุคครีเทเชียส พร้อมกับไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะสองตัว
ภาพยนตร์ชุดนี้ต่างจากภาคก่อน ๆ ที่แม้จะเป็นเนื้อเรื่องใหม่ แต่เป็นการเล่าเรื่องเนื้อหาในโลกคู่ขนานจากตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ ในช่วงที่เวลามีการทับซ้อนกันในตอนที่เกิดความผันผวนของกาลเวลา โดยเป็นความตั้งใจของผู้เขียนบทที่ต้องการจะหยิบองค์ประกอบความลึกลับของ SF ของผู้เขียนอย่างฟูจิโอะ เอฟ ฟูจิโกะมาใช้ในการเล่าเรื่อง โดยผู้เขียนบทภาพยนตร์คือ เกงกิ คาวามุระ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์เรื่อง "หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ" และ "ฤดูฝัน ฉันมีเธอ" และ คาซุอากิ อิไม ผู้กำกับ โดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวี เป็นผู้กำกับภาพยนตร์โดราเอมอนครั้งที่ 2 หลังจาก "โดราเอมอน ตอน เกาะมหาสมบัติของโนบิตะ" เมื่อปี 2018 โดยนี่ถือเป็นภาพยนตร์โดราเอมอนลำดับแรกที่ออกฉายในยุคเรวะ
สืบเนื่องจากเหตุการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 อย่างรุนแรงในประเทศญี่ปุ่นและอีกหลาย ๆ ประเทศทั่วโลก ส่งผลทำให้ทางตัดสินใจเลื่อนการฉายภาพยนตร์ออกไป และได้กำหนดวันฉายใหม่เป็นวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ในขณะที่ประเทศไทย เอ็ม พิคเจอร์เลื่อนการฉายภาพยนตร์ในไทยจากวันที 8 ตุลาคม พ.ศ. 2563 เป็นวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563
แต่จะใช้ภาพวิดีโอ 3dcg ประกอบแทนเพลงเปิด
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์&quot;ตัวใหม่&quot;ของโนบิตะ
สแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไป 2
สแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไป 2  เป็นภาพยนตร์การ์ตูนโดราเอมอนเรื่องยาว เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันคอมพิวเตอร์ ในรูปแบบสามมิติของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ โดยได้หยิบยกโดราเอมอนตอนปกติจากหนังสือการ์ตูนนำมาสร้าง เป็นภาคต่อของ สแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไป ที่เคยออกฉายเมื่อปี 2014 เพื่อฉลองในวาระครบรอบวันเกิด 50 ปี ของ โดราเอมอน เช่นเดียวกับ โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ กำกับและประพันธ์บทภาพยนตร์โดย ทะกะชิ ยะมะซะกิ ผู้กำกับภาพยนตร์ซึ่งมีประสบการณ์ทางด้านสเปเชียลเอฟเฟคต์และการสร้างภาพเสมือนจริงที่ประสบความสำเร็จจากภาพยนตร์เรื่อง "ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม" (Always: Sunset on Third Street, พ.ศ. 2548) และกำกับภาพยนตร์ร่วมกับ ริวอิจิ ยางิ
ภาพยนตร์ชุดนี้มีกำหนดออกฉายในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ฉายปีเดียวกันกับโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ตอน "โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ" โดยถือเป็นภาพยนตร์โดราเอมอนลำดับที่สองที่ออกฉายในยุคเรวะ
แต่สืบเนื่องจากเหตุการณ์การแพร่ระบาดของ โรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 หรือ COVID-19 อย่างรุนแรงในประเทศญี่ปุ่นและอีกหลาย ๆ ประเทศทั่วโลก ส่งผลทำให้ทาง โตโฮ ตัดสินใจเลื่อนการฉายภาพยนตร์ออกไป และนำโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ตอน "โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ" มาฉายในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2020 แทน และภาพยนตร์ชุดนี้มีกำหนดออกฉายใหม่ในญี่ปุ่นหลังจากการเลื่อนฉายเป็นวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ในรูปแบบโรงภาพยนตร์ทั่วไปและโรงภาพยนตร์ระบบ IMAX
เช่นเดียวกับภาคก่อน เอ็ม พิคเจอร์นำเข้าฉาย โดยภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายในประเทศไทยวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2564
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์และความรักของโนบิตะ ต่อคุณย่าที่ล่วงลับไป พร้อมภารกิจพาเจ้าสาวอย่าง ชิซึกะ ให้มาพบกับคุณย่าให้ได้ โดยมีโดราเอมอนคอยช่วยเหลือ แต่ในขณะเดียวกัน อนาคตของเขาก็กำลังสั่นคลอน เมื่อโนบิตะในอนาคตที่กำลังจะแต่งงานกับชิซึกะกลับหนีงานแต่งงานมาที่โลกปัจจุบันด้วยเหตุผลบางอย่าง หรือสุดท้ายแล้วประวัติศาสตร์กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
สโมสรวอลเลย์บอลเอ็นเค ฟิตเนส สมุทรสาคร
รัฐซาราเยโว
รัฐซาราเยโว เป็น 1 ใน 10 รัฐองค์ประกอบของ สหพันธรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ในประเทศ บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ก่อตั้งขึ้นในปี 1995 ตามรัฐธรรมนูญ 1995 ที่ประกาศให้มีการจัดการปกครองสหพันธรัฐในส่วนท้องถิ่น
รัฐซาราเยโว เป็นรัฐที่มีเศรษฐกิจที่ดีที่สุดในบรรดารัฐทั้งหมดของประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ปกครองโดยระบบ สาธารณรัฐแบบรัฐสภา มีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้นำรัฐบาล
รัฐซาราเยโวมีประชากรส่วนใหญ่เป็น ชาวบอสนีแอกคิดเป็น 83.8% ของประชากรทั้งหมด
∗ แผนที่ชาติพันธ์ในซาราเยโวปี1961–1981
∗ แผนที่ชาติพันธ์ในซาราเยโวปี1991
∗ แผนที่ชาติพันธ์ในซาราเยโวปี2013
เอดิน ฟอร์โท
เอดิน ฟอร์โท (บอสเนีย:Edin Forto) เป็นนักการเมืองท้องถิ่นชาวบอสเนีย ผู้ซึ่งปัจจุบันเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราเยโวคนที่16
ฟอร์โท เป็นหัวหน้าพรรคของ พรรคของเรา (บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา)หรือNS พรรคการเมืองฝ่ายซ้าย นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกของAlliance of Liberals and Democrats for Europe group ในสภา สหภาพยุโรป
เอดิน ฟอร์โท เกิด 16 สิงหาคม 1972 ในซาราเยโว, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, ยูโกสลาเวีย จบการศึกษาจากโรงเรียนOgnjen Prica ในปี1991 และในช่วงปี1992-1995 ซึ่งเป็นช่วงสงครามบอสเนีย เขาทำงานเป็นนักข่าวให้กับ BH Dani
กันยายน ปี 1995 ฟอร์โทเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ในสหรัฐอเมริกา สาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ หลังจบออกมาเขาทำงานให้กับ สำนักข่าว Eurasia Group ที่นิวยอร์ก และย้ายกลับซาราเยโวในปี2003 ที่เขาเริ่มอาชีพทางการเมืองในบ้านเกิดของเขา ได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนสภาประชาชนแห่งสหพันธรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ในปี2014 และ ในการเลือกตั้งปี 2018 พรรคของเรา (บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา)หรือNS ชนะการเลือกตั้งในซาราเยโว ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อ และแต่งตั้งเป็น นายกรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราเยโว
ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2020 ได้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของรัฐซาราเยโว แต่เขายังคงรักษาการณ์เป็นนายกรัฐมนตรีต่อไปถึงวันที่ 3 มีนาคม 2020 เมื่อสภาแห่งรัฐซาราเยโวลงคะแนนให้ มารีโย เนเนดิช เป็นนายกรัฐมนตรีคนใหม่แห่งรัฐซาราเยโว
วันที่ 17 ธันวาคม 2020 หลังการเลือกตั้งท้องถิ่นประจำปี 2020 ของรัฐซาราเยโว ,พรรคของเรา (บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา) ได้รับชัยชนะและจัดตั้งรัฐบาลได้สำเร็จ,เอดิน ฟอร์โท จึงได้รับการเสนอชื่อให้กลับมาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราเยโว
พรรคของเรา (บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา)
พรรคของเรา(บอสเนีย:Naša stranka / Наша странка) เป็นพรรคการเมืองขนาดกลางในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ก่อตั้ง5 เมษายน 2008 โดย เดนิส ทาโนวิชและดีโน มุสตาฟิช พรรคนี้ตั้งเป้าที่จะทำลายการปกครองของพรรคสายชาตินิยมในการเมืองบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เช่น พรรคกิจประชาธิปไตย (ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา) หรือ SDA ซึ่งเป็นคู่แข่งทางการเมืองสำคัญของพรรคของเรา
ในวันที่4 มิถุนายน 2016 พรรคได้รับการเป็นสมาชิกของกลุ่มการเมืองยุโรปที่มีชื่อว่า พันธมิตรแห่งเสรีนิยมและประชาธิปไตยเพื่อยุโรป พรรคของเรา เป็นพรรคที่มีคะแนนเสียงฐานนิยมส่วนใหญ่อยู่ใน กรุงซาราเยโว และ เป็นพรรค รัฐบาล ของ รัฐซาราเยโว ในปัจจุบัน
สภาผู้แทนราษฎรแห่งบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
สภาผู้แทนราษฎรแห่งสหพันธรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
โฮกูริกุ (รถไฟ)
โฮกูริกุ (日本語：寝台特急北陸;shindai tokkyu"hokuriku") เป็นขบวนรถด่วนพิเศษที่เคยให้บริการในภูมิภาคคันโตและชูบุของประเทศญี่ปุ่นซึ่งปัจจุบันขบวนนี้ถูกยกไปแล้ว ขบวนนี้มีขบวนรถด่วนที่วิ่งในเส้นทางเดียวกันคือโนโตะซึ่งถูกเลิกพร้อมๆกัน
โฮกูริกุ เป็นรถบลูเทรนด่วนพิเศษที่ให้บริการโดย JR ตะวันออก ตั้งแต่ปีค.ศ.1975ระหว่างโตเกียว และ คานาซาวะใช้เวลาประมาณ7ชั่วโมงในการเดินทางให้บริการทุกวัน
รถด่วนพิเศษโฮกูริกุนั้นจะใช้ขบวนรถนอนรุ่น14และ15ศูนย์โอคุพ่วงทำขบวนราว8ตู้
จากอูเอโนะไปสถานี นากาโอกะ จะใช้รถจักรรุ่นEF64-1000ศูนย์นากาโอกะและ นากาโอกะไปยังสถานีคานาซาวะโดยใช้รถจักรรุ่นEF81ศูนย์นากาโอกะ
ข้อมูลของขบวน.
ชื่อขบวนรถ"ฮกกูริกุ"มีชื่อที่หมายความว่า แผ่นดินทางทิศเหนือซึ่งเป็นชื่อเรียกของภูมิภาคนั้นด้วย
ในสมัยสุดท้ายขบวนฮกกูริกุได้ใช้รหัสเดินรถคือ3001ขาไปและ 3002ขากลับ
ขบวนรถฮกกูริกุมีheadmarkซึ่งจะแขวนหน้าหัวรถจักรทุกครั้งที่ทำขบวน โดยขบวนนี้headmarkเป็นรูปหน้าผากับทะเลที่แสดงถึงภูมิภาคของฮกกูริกุและทะเลญี่ปุ่น
ขบวนโฮกูริกุนั้นและโนโตะเป็นขบวนรถที่เชื่อมต่อโตเกียวกับ คานาซาวะเดียวในเวลาก่อนปี2015(โฮกูริกุชิงคันเซ็น เปิดให้บริการ) แต่ในวันที่10 มีนาคม 2010 ทั้งโฮกูริกุ และ โนโตะยกเลิกการให้บริการ เนื่องจากการเปิดส่วนของฮกกูริกุชิงคันเซ็นที่เรียกว่านากาโนะชิงคันเซ็น โดยตู้โฮกูริกุส่วนใหญ่ได้ส่งให้ประเทศฟิลิปปินส์เป็นรถไฟมือสอง และมีตู้บางส่วนได้นำไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์ต่างๆ
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนอเมริกาใต้
การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกรอบคัดเลือกโซนอเมริกาใต้ 2020 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลในทวีปอเมริกาใต้เพื่อคัดเลือกทีมวอลเลย์บอลหญิงเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ และสมาพันธ์วอลเลย์บอลอเมริกาใต้ โดยจะมีเพียงหนึ่งทีมที่ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันรอบสุดท้ายในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
เจ้านายอ้าย
เจ้าหลวงนายอ้าย หรือ เจ้านายอ้ายทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 53 และองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์ ทรงครองเมืองน่าน ในปี พ.ศ. 2311 ครองราชย์สมบัติเมืองน่านได้ 7 เดือน ก็ถึงแก่พิราลัย
เจ้าหลวงนายอ้าย หรือ เจ้านายอ้าย ประสูติ ณ เมืองน่าน ทรงเป็นพระโอรสองค์โตในเจ้าไชยราชากับแม่เจ้านางเทพ (ราชธิดาในพญาหลวงติ๋นมหาวงศ์) และทรงเป็นพระนัดดา (หลานตา) ในพระเจ้าหลวงติ๋นมหาวงษ์ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 51 ทรงมีพระอนุชาและพระขนิษฐาร่วมพระมารดา 7 พระองค์ ดังนี้
เจ้านายอ้าย ได้ขึ้นครองนครเมืองน่าน เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2311 สืบสันตติวงศ์ต่อจาก พระยาอริยวงษ์ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 52 ผู้เป็นพระมาตุลา (ลุง) เป็น .. เจ้าพระยาหลวงนายอ้าย เจ้าฟ้าหลวงเมืองน่าน .. เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์ ..
เจ้านายอ้าย ทรงเสกสมรสกับเจ้านางคำขา (ราชธิดา องค์ที่ 4 ในพระเจ้าหลวงติ๋นมหาวงษ์ กับแม่เจ้ายอดราชเทวี (ชายาองค์ที่ 2) ทรงมีพระโอรสเพียงพระองค์เดียว คือ เจ้าน้อยวงษ์
เจ้าหลวงนายอ้าย สิ้นพระชนม์เมื่อปี พ.ศ. 2311 ณ บ้านโพธิ์ เมื่อครั้งที่ไปราชการเมืองลาว พระองค์ได้ประชวรเป็นพยาธิโรคปัจจุบัน ทรงครองราชย์สมบัติในนครเมืองน่าน 7 เดือน เจ้ามโน ผู้เป็นพระอนุชาได้ขึ้นเสวยราชย์สมบัตินครเมืองน่าน สืบต่อมา
Linpus Linux
พระยาพลเทพฦาไชย
เจ้าพระยาคำยอดฟ้า
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน เป็นรายชื่อประเทศที่เป็นตัวแทนของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOCs) ที่เข้าร่วมในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนระหว่างปี พ.ศ. 2439 ถึง 2559 โดยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 มีประเทศเข้าร่วมแข่งขันครบทั้ง 206 ประเทศ ที่มีการรับรองในปัจจุบัน โดยแต่ละประเทศจะมีนักกีฬาอย่างน้อย 1 คน เข้าร่วมแข่งขัน และนักกีฬาจากออสเตรเลีย (รวมถึงการแข่งขันในนามออสตราเลเชียอีก 2 ครั้งด้วย), ฝรั่งเศส, สหราชอาณาจักร, กรีซและสวิตเซอร์แลนด์ ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครบทั้งหมด 28 ครั้ง
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน เป็นรายชื่อประเทศที่เป็นตัวแทนของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOCs) ที่เข้าร่วมในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนระหว่างปี พ.ศ. 2467 และ 2561 การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวจัดแข่งขันทุก ๆ 4 ปี (โดยจะแข่งขันปีเดียวกันกับโอลิมปิกฤดูร้อน) เริ่มแข่งขันตั้งแต่ พ.ศ.2467 ยกเว้น ครั้งที่ถูกยกเลิกการแข่งขันไปในปี พ.ศ. 2483 และ 2487 และในปี พ.ศ.2537 โอลิมปิกฤดูหนาวถูกเปลี่ยนระยะการแข่งขันให้อยู่ระหว่างการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน โดยจัดห่างกัน 2 ปี และการแข่งขันครั้งล่าสุดมีประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 119 ประเทศ (110 ประเทศ จาก 206 ประเทศ และ 9 ประเทศที่ยกเลิกไป) โดยเข้าร่วมอย่างน้อย 1 ครั้ง และมี 12 ประเทศ ได้แก่ ออสเตรีย แคนาดา ฟินแลนด์ ฝรั่งเศส บริเตนใหญ่ ฮังการี อิตาลี นอร์เวย์ โปแลนด์ สวีเดน สวิตเซอร์แลนด์ และสหรัฐอเมริกา ได้เข้าร่วมในการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวครบทุกครั้ง ซึ่งจัดมาแล้วทั้งหมด 23 ครั้งจนถึงปัจจุบัน รวมถึงประเทศที่แยกตัวจากเชโกสโลวาเกีย คือ สาธารณรัฐเช็กและสโลวาเกีย ก็เข้าร่วมแข่งขันครบทุกครั้งเช่นกัน
พลแม่นปืน
พลแม่นปืน  เป็นคนที่มีทักษะในการยิงที่แม่นยำ โดยใช้อาวุธโพรเจกไทล์ (ในสมัยใหม่ ส่วนใหญ่มักเป็นปืนยาวขอบเขตความแม่นยำ เช่น ปืนเล็กยาวออกแบบสำหรับพลแม่นปืน หรือปืนไรเฟิลซุ่มยิง) เพื่อยิงเป้าหมายที่มีค่าสูงในระยะไกลกว่าปกติ
ในการใช้ที่ได้รับความนิยมและในอดีต "นักแม่นปืน" และ "พลแม่นปืน" ถือเป็นคำพ้องความหมาย อย่างไรก็ตาม ภายในกีฬายิงปืนและการใช้ทางทหารในปัจจุบัน นักแม่นปืนและพลแม่นปืนอ้างถึงระดับทักษะที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน ซึ่งไม่เคยปนรวมกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกองทัพบกสหรัฐ "พลแม่นปืน" นั้นมีระดับต่ำกว่า "นักแม่นปืน" และ "ผู้เชี่ยวชาญ" ทักษะสี่ระดับได้รับการยอมรับกันโดยทั่วไปในวงการทหารอเมริกันและวงการยิงพลเรือนปัจจุบันนี้ ได้แก่ ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ, พลแม่นปืน, นักแม่นปืน และผู้เชี่ยวชาญ ส่วนเครื่องหมายพลแม่นปืนสำหรับทั้งสามระดับที่ผ่านการรับรอง จะได้รับโดยทั่วไปสำหรับทั้งผู้ยิงของฝ่ายพลเรือนและทหารที่มีความสามารถในการยิงสูงกว่าระดับ "ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ"
ความแตกต่างที่สำคัญระหว่างพลแม่นปืนทหารและพลซุ่มยิงก็คือพลแม่นปืนมักจะถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของทีมจู่โจมของทหาร และไม่เคยคาดหวังว่าจะปฏิบัติการอย่างเป็นอิสระไปจากกองกำลังหลัก ในขณะที่พลซุ่มยิงเป็นกองทหารการปฏิบัติการพิเศษที่มักจะทำงานตามลำพัง หรือในทีมเล็ก ๆ ที่มีวัตถุประสงค์ทางภารกิจที่ไม่ขึ้นกับใคร พลซุ่มยิงก็มักได้รับมอบหมายหน้าที่ความรับผิดชอบอื่นนอกเหนือจากการยิงระยะไกล — โดยเฉพาะ การปฏิบัติการลาดตระเวน, การประเมินความเสียหายหลังการโจมตี และการหาพิกัด/การตรวจสำหรับการยิงปืนใหญ่กองทหารปืนใหญ่หรือการโจมตีทางอากาศ ภายในกองทัพ พลแม่นปืนบางครั้งก็ติดอยู่กับทีมจู่โจมของทหารราบหรือหมู่ทหาร (พวกเขารู้จักกันในฐานะพลแม่นปืนระยะกลาง) ที่ซึ่งพวกเขาสนับสนุนทีมโดยการยิงระยะไกลที่แม่นยำในเป้าหมายที่มีค่าตามต้องการ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นการขยายการเข้าถึงยุทธวิธีที่มีประสิทธิภาพของทีมจู่โจมหรือหมู่
คิม จี-วูน
คิม จี-วูน (; ; เกิด 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1964) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์และนักเขียนบทชาวเกาหลีใต้.
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 8 เรื่องของ คิม จี-วูน
เทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่
เทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในอำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเกาะลันตาใหญ่ เป็นแหล่งชุมชนขนาดเล็กตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะลันตาใหญ่ มีศูนย์กลางที่หมู่ 2 บ้านศรีรายา ใน พ.ศ. 2562 เทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่มีประชากรทั้งหมด 1,186 คน
เทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่ เป็นชุมชนขนาดเล็กตั้งอยู่บนเกาะลันตาใหญ่ ภาษาอูรักลาโว้ยเรียกว่า "ปาตัยซาตั๊ก" ชุมชนนี้ชื่อว่าบ้านศรีรายา บ้างเรียกลันตาเมืองเก่า เดิมชื่อว่า "ปาไตรายา"  แปลว่า "หาดหลวง หรือหาดเจ้านาย" เดิมเป็นชุมชนชาวประมงของชาวอูรักลาโว้ย แต่เมื่อชาวจีนอพยพเข้ามาพร้อมกับการติดต่อค้าขายกับต่างชาติ กอปรกับมีชาวไทยมุสลิมอพยพเข้าบ้านหัวแหลม ชาวอูรักลาโว้ยจึงต้องอพยพถอยร่นออกไปเรื่อย ๆ จนมีคำพูดท้องถิ่นที่ว่า "จีนไล่แขก แขกไล่ชาวเล" ในอดีตเป็นชุมชนชายทะเลเก่าแก่ที่มีความเจริญรุ่งเรืองมาแต่อดีต บริเวณนี้เป็นจุดแวะพักของเรือสินค้าระหว่างเกาะภูเก็ตกับเกาะปีนัง แต่ภายหลังเมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินในพื้นที่อำเภอเกาะลันตาช่วง พ.ศ. 2490 เป็นต้นมา ทำให้มีผู้ใช้เรือในการสัญจรน้อยลง การเป็นเมืองด่านภาษีก็สิ้นลง สำนักงานศุลกากรบ้านศรีรายาก็ย้ายไปยังปากน้ำกระบี่ ส่วนที่ว่าการอำเภอเกาะลันตาก็ย้ายไปบ้านหลังสอด ตำบลเกาะลันตาน้อย ชุมชนศรีรายาจึงลดความสำคัญลงไป ประชากรเริ่มโยกย้ายไปพื้นที่อื่นมากขึ้นตามลำดับ
ยุครัฐบาลจอมพล แปลก พิบูลสงคราม กระทรวงมหาดไทยประกาศยกพื้นที่บางส่วนของตำบลเกาะลันตาใหญ่บริเวณบ้านศรีรายาจัดตั้งสุขาภิบาลเกาะลันตาใหญ่ อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่ เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2499
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 ด้วยเหตุนี้สุขาภิบาลเกาะลันตาใหญ่ จึงเปลี่ยนเป็นเทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่ มาแต่นั้น
เทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่เป็นชุมชนขนาดน้อย มีขนาด 0.810 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะลันตาใหญ่ มีแนวเขาลันตาทางทิศตะวันตกแนวเหนือจรดใต้ มีพื้นที่ราบชายฝั่งทะเลทางทิศตะวันออก และมีป่าชายเลนขนาดน้อยทางทิศเหนือ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นเนินเขาเตี้ย ๆ มีลำห้วยไหลผ่านจากแนวเขาลงทะเลทางทิศตะวันออก พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นแหล่งชุมชนและพื้นที่เกษตรกรรม มีการตั้งชุมชนหนาแน่นย่านที่ทำการเทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่ มีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
เทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเกาะลันตาใหญ่ ประกอบด้วย
พ.ศ. 2562 เทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่มีประชากรทั้งหมด 1,186 คน ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน นับถือศาสนาพุทธ อาศัยอยู่ที่บ้านศรีรายา ในชุมชนมีศาลเจ้าจีนหนึ่งแห่ง นอกนั้นเป็นชาวไทยมุสลิมและชาวอูรักลาโว้ยอาศัยปะปนกันที่บ้านหัวแหลม ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม
โดยประชากรกลุ่มที่เข้ามาอาศัยกลุ่มแรกคือชาวอูรักลาโว้ย อพยพจากเมืองไทรบุรีตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ปัจจุบันอาศัยอยู่บ้านหัวแหลมทางใต้ของเขตเทศบาล ส่วนชาวไทยมุสลิม เป็นชาวมลายูอพยพจากกลันตันและสตูลช่วงยุคอาณานิคมมลายา ขณะที่ชาวไทยเชื้อสายจีน โดยมากเป็นชาวฮกเกี้ยนและไหหลำอพยพจากเกาะปีนังหรือกรุงเทพมหานครอีกทีหนึ่ง เริ่มเข้าไปตั้งถิ่นฐานเมื่อ พ.ศ. 2444–2490 เป็นต้นมา และชาวไทยพุทธ ส่วนใหญ่เป็นข้าราชการและแต่งงานผสมกับคนในท้องถิ่น
เทศบาลตำบลเกาะลันตาใหญ่เป็นชุมชนพหุวัฒนธรรม ประชากรนับถือศาสนาพุทธและศาสนาอิสลาม มีศาสนสถานได้แก่ มัสยิดมุสลิม (บ้านศรีรายา), วัดเกาะลันตา และศาลเจ้าสามต่องอ๋อง ชาวไทยเชื้อสายจีนจะกลับมาเยี่ยมบ้านช่วงตรุษจีนและสารทจีน กินเจในเดือนสิบ ปัจจุบันเริ่มมีการใส่บาตรและเผาศพตามธรรมเนียมไทยมากขึ้น ส่วนชาวอูรักลาโว้ยเชื่อในวิญญาณบรรพชน แต่ในบัตรประชาชนระบุว่านับถือศาสนาพุทธ มีประเพณีลอยเรือเพื่อสะเดาะเคราะห์ช่วงวันเพ็ญเดือนหก และวันเพ็ญเดือนสิบเอ็ด
NKOTB
ยูเรีย
ยูเรีย  หรือ คาร์บาไมด์ (carbamide) เป็นสารประกอบอินทรีย์ที่มีสูตรเคมีคือ CO(NH2)2 ลักษณะเป็นของแข็งไม่มีสีถึงสีขาว ไม่มีกลิ่น ละลายน้ำได้ดี มีความเป็นกลางเมื่อละลายน้ำ ยูเรียเป็นสารที่มีโครงสร้างเป็นอนุมูลอิสระอะมิโน 2 หมู่ ร่วมกับหมู่ฟังก์ชันคาร์บอนิล ชื่อยูเรียมาจากคำภาษาฝรั่งเศส urée ซึ่งมีรากศัพท์มาจากคำภาษากรีกโบราณ οὖρον (oûron) แปลว่า ปัสสาวะ ถูกค้นพบโดยแฮร์มัน เบอร์ฮาฟ นักวิทยาศาสตร์ชาวดัตช์ในปี ค.ศ. 1727 แต่มักถูกระบุว่าอิแลร์ รูแอลล์ นักเคมีชาวฝรั่งเศสเป็นผู้ค้นพบในปี ค.ศ. 1773 ในปี ค.ศ. 1828 ฟรีดริช เวอเลอร์ นักเคมีชาวเยอรมันค้นพบวิธีสังเคราะห์ยูเรียจากปฏิกิริยาระหว่างซิลเวอร์ไซยาเนตกับแอมโมเนียมคลอไรด์ ดังสมการ
ในสิ่งมีชีวิต ยูเรียเป็นของเสียที่ได้จากการย่อยโปรตีนเป็นกรดอะมิโน จากนั้นกรดอะมิโนจะเสียหมู่เอมีนในโครงสร้างผ่านปฏิกิริยาดีแอมิเนชันกลายเป็นแอมโมเนีย เนื่องจากแอมโมเนียเป็นสารพิษที่หากสะสมไว้ในร่างกายจะเพิ่มระดับ pH ในเซลล์ สิ่งมีชีวิตจึงมีกลไกหลายอย่างในการกำจัดแอมโมเนีย เช่น ปลาขับแอมโมเนียออกทางเหงือก นกและสัตว์เลื้อยคลานขับแอมโมเนียในรูปกรดยูริก ขณะที่มนุษย์เปลี่ยนแอมโมเนียเป็นยูเรียที่ตับด้วยเอนไซม์ที่แตกต่างกัน 5 ชนิดผ่านวัฏจักรยูเรีย ก่อนจะขับออกที่ไตในรูปของปัสสาวะ เนื่องจากยูเรียเป็นของเสียที่ประกอบด้วยไนโตรเจนและขับออกทางไต การตรวจ blood urine nitrogen (BUN) หรือการวัดระดับยูเรียไนโตรเจนในเลือดจึงสามารถบ่งบอกถึงการทำงานของไตได้ โดยค่าปกติของ BUN อยู่ที่ระหว่าง 7–20 mg/dL (2.5–7.1 mmol/L)
การผลิตยูเรียในเชิงอุตสาหกรรมได้จากปฏิกิริยาระหว่างแอมโมเนียกับคาร์บอนไดออกไซด์ โดยเริ่มจากแอมโมเนียถูกสังเคราะห์จากปฏิกิริยาระหว่างไฮโดรเจนกับไนโตรเจน ในขณะที่คาร์บอนไดออกไซด์ได้จากปฏิกิริยา water-gas shift reaction ของคาร์บอนมอนอกไซด์กับไอน้ำ เมื่อแอมโมเนียกับคาร์บอนไดออกไซด์ทำปฏิกิริยากันจะได้แอมโมเนียมคาร์บาเมต ซึ่งต่อมาสลายได้ยูเรียและน้ำ ยูเรียมากกว่า 90% ใช้เป็นปุ๋ยยูเรียเนื่องจากอุดมไปด้วยธาตุไนโตรเจนและมีราคาถูก นอกจากนี้ยังใช้ประโยชน์อื่น ๆ เช่น ใช้ผลิตเทอร์โมเซตติงพอลิเมอร์ยูเรีย-ฟอร์มาลดีไฮด์และยูเรีย-เมลามีน-ฟอร์มาลดีไฮด์ และผสมในครีมเพื่อทำให้ผิวชุ่มชื้นและลดอาการคันจากโรคผิวหนัง
ถึงแม้ว่ายูเรียเป็นสารที่มีความเป็นพิษต่ำ (แอลดี 50 ในหนู (ทางปาก) คือ 8,471 mg/kg) แต่อาจก่อให้เกิดความระคายเคืองต่อดวงตา ผิวหนังและระบบทางเดินหายใจ เมื่อยูเรียทำปฏิกิริยากับกรดไนตริกจะได้วัตถุระเบิดแรงสูงคือยูเรียไนเตรต
โตโยต้าสเตเดียม
รถไฟฟ้ารางเบามาเก๊า
รถไฟฟ้ารางเบามาเก๊า (, (MLM)) หรือ เป็นระบบขนส่งมวลชนทางรางในเขตเมืองของเขตบริหารพิเศษมาเก๊าแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน และเป็นขนส่งมวลชนทางรางสายแรกของมาเก๊า ให้บริการบริเวณคาบสมุทรมาเก๊า, ไตปาและโกไต บริการด่านตรวจคนเข้าเมืองที่สำคัญ เช่น ประตูพรมแดน , ท่าเรือเฟอร์รี่ Outer Harbour , สะพานดอกบัว  และท่าอากาศยานนานาชาติมาเก๊า  ส่วนแรกเริ่มก่อสร้างในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 และเปิดดำเนินการเดินรถในส่วนแรกเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2562 รถไฟฟ้ารางเบามาเก๊าดำเนินการโดย บริษัท เอ็มทีอาร์ (มาเก๊า) บริษัทย่อยของบริษัทเอ็มทีอาร์ ฮ่องกง
ระบบรถไฟฟ้ารางเบามาเก๊าปัจจุบันแล้วเสร็จในสาย ไตปา ระหว่างสถานีโอเชียน  และสถานีท่าเรือเฟอร์รี่ไตปา  ระยะทาง 9.3 กิโลเมตร โดยมี 11 สถานี การก่อสร้างอู่จอดซ่อมบำรุงและสายทางเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 โดยเริ่มก่อสร้างในเกาะไตปา อย่างไรก็ตามความล่าช้าอย่างมากในการก่อสร้างอู่จอดซ่อมบำรุง การเปิดเดินรถสายไตปาอย่างเป็นทางการจึงมีขึ้นเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2562 มูลค่าการก่อสร้างของโครงการเพิ่มขึ้นจากประมาณการในปี พ.ศ. 2552 ที่ 7.5 พันล้านปาตากามาเก๊า เป็น 11 พันล้านปาตากาในประมาณการในปี พ.ศ. 2554 และเพิ่มเป็น 14.273 พันล้านปาตากาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2555 และสิ้นปี พ.ศ. 2560 เพิ่มอีกเป็น 15.4 พันล้านปาตากา แต่ในสิ้นปี พ.ศ. 2562 สามารถลดค่าใช้จ่ายจากการเปิดดำเนินงานของสายไตปา ทำให้ค่าใช้จ่ายทั้งโครงการคงเหลือ 10.1-10.2 พันล้านปาตากามาเก๊า
ในการแถลงนโยบายปีงบประมาณ พ.ศ. 2544 ต่อสาธารณะ โดยผู้บริหารสูงสุดเขตบริหารพิเศษมาเก๊า เอ็ดมุนด์ โฮ  ระบุว่ารัฐบาลจะนำเสนอระบบขนส่งมวลชนใหม่เพื่อแก้ไขปัญหาการขนส่งในเมือง ต่อมาในปีพ.ศ. 2545 รัฐบาลได้มอบหมายให้ บริษัท ฮ่องกงเมโทรคอร์ปอเรชั่น (เอ็มทีอาร์) ทำการวิจัยเกี่ยวกับระบบขนส่งทางรถไฟของมาเก๊า ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 บริษัท เอ็มทีอาร์ของฮ่องกงได้ส่งมอบรายงานคำปรึกษาครั้งแรก แนะนำให้ใช้ระบบรถไฟฟ้ารางเบาแบบทางยกระดับ แต่มีการพิจารณาประสิทธิผลด้านต้นทุนของแนวทางนี่ และยังได้รับการวิพากษ์วิจารณ์เนื่องจากไม่ได้มุ่งเน้นที่ประชาชนผู้อยู่อาศัย ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 บริษัท เอ็มทีอาร์ของฮ่องกงเสร็จสิ้นรายงานการให้คำปรึกษาครั้งที่สอง ซึ่งเสนอให้ใช้ระบบรถไฟฟ้าใต้ดินและกำหนดแผนการเลือกเส้นทางเบื้องต้น อย่างไรก็ตามรายงานการศึกษามีข้อสงสัยถึงปัญหาต่าง ๆ เช่นค่าใช้จ่ายที่สูง
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 รัฐบาลเขตบริหารพิเศษมาเก๊าได้เผยแพร่โครงการ "การวิจัยเชิงลึกเกี่ยวกับระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน" ซึ่งมีการตั้งข้อสังเกตถึงปัญหาเช่น สายทางผ่านพื้นที่อาศัยหนาแน่นมากเกินไป และไม่สามารถอนุรักษ์เมืองเก่าได้ ในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 รัฐบาลเขตบริหารพิเศษมาเก๊าได้ออก "แผนเพิ่มประสิทธิภาพสำหรับระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่" ซึ่งระบุว่ารัฐบาลมาเก๊ามีแผนที่จะเริ่มก่อสร้างรถไฟฟ้ารางเบาในปี พ.ศ. 2551 และทำการแก้ไขแผนเชิงลึกมากขึ้น
วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เหล่าซีหยิ่ว  ผู้อำนวยการสำนักการขนส่งและโยธาธิการประกาศอย่างเป็นทางการถึงการก่อสร้างระบบรถไฟฟ้าระยะแรก ระบบใช้การปรับแผนให้มีประสิทธิภาพโดยจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเพิ่มเติม รัฐบาลเชิญที่ปรึกษาระหว่างประเทศเพื่อร่างการเสนอราคา ณ สิ้นปี พ.ศ. 2550 และเปิดประมูลในปี พ.ศ. 2551 ซึ่งแต่เดิมกำหนดให้เริ่มอย่างเป็นทางการในช่วงครึ่งหลังของปี พ.ศ. 2551 อย่างไรก็ตามเนื่องจากการยื่นจาก บริษัทที่เข้าร่วมประมูล ทางสำนักงานโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่ง ภายใต้สำนักการขนส่งได้ใช้เวลาศึกษา 4 เดือน เวลาในการประมูลโครงการจึงเลื่อนเป็น พ.ศ. 2552, 2553 และ 2554 ต่อมาเนื่องจากสายทางรถไฟฟ้ามีการเปลี่ยนแปลงอีกหลายครั้ง และต้องใช้เวลาในการดำเนินการกระบวนการอุทธรณ์สำหรับการเสนอราคา โครงการจึงเลื่อนออกไปจนกระทั่งวันที่ 21กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ก่อนที่จะมีการเริ่มก่อสร้างอย่างเป็นทางการ ในขณะเดียวกันรัฐบาลก็สัญญาว่าจะวางแผนระยะที่สองของโครงการหลังจากการก่อสร้างระยะแรก และเสนอแผนความเป็นไปได้โดยรับฟังความเห็นสาธารณะ
เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2562 สำนักงานโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งซึ่งก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ได้ถูกยกเลิกและแทนที่อย่างเป็นทางการโดย "บริษัทรถไฟฟ้ารางเบามาเก๊า จำกัด " ซึ่งเป็นบริษัทที่บริหารโดยเงินทุนสาธารณะทั้งหมด เพื่อร่วมบริหารจัดการในการเปิดสายทาง ไตปา โดยรัฐบาลมาเก๊าและ บริษัทรถไฟฟ้ารางเบามาเก๊า ได้ลงนามในสัญญาสิบปี "รับรองสัญญาอนุญาตในการจัดการระบบรถไฟฟ้ารางเบา การดำเนินงานและการบำรุงรักษา" นอกจากนี้ บริษัท เอ็มทีอาร์ (มาเก๊า) มีหน้าที่รับผิดชอบในการปฏิบัติการณ์และบำรุงรักษา รถไฟฟ้ารางเบาในสายทางไตปา
เหตุผลในการก่อสร้าง.
รัฐบาลมาเก๊าคาดว่าจะมีนักท่องเที่ยวเกิน 20 ล้านคนต่อปี นอกจากนี้โรงแรมและคาสิโนมีการก่อสร้างแล้วเสร็จในปีที่ผ่านมาเพิ่มขึ้น เชื่อได้ว่ารถบัส, รถแท็กซี่และเครือข่ายการขนส่งที่เกี่ยวข้องของมาเก๊าไม่สามารถรับมือกับการเติบโตดังกล่าวได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องสร้างระบบขนส่งมวลชนใหม่เพื่อบรรเทาปัญหาการจราจรติดขัด และปรับปรุงปัญหามลภาวะต่อสิ่งแวดล้อม
การเปิดบริการ.
บริการรถไฟฟ้ารางเบาเปิดเดินรถในเวลา 6:30 นาฬิกาถึง 23:35 นาฬิกาในวันจันทร์ถึงศุกร์ และถึง 00:19 นาฬิกา (ของวันใหม่) ในวันเสาร์-อาทิตย์และวันหยุด เนื่องจากการจัดซื้อประตูเข้าสู่ระบบกับบริษัทมิตซูบิชิ จึงไม่สามารถใช้งานร่วมกับเงินอิเล็กทรอนิกส์อื่น ๆ ได้เมื่อผู้โดยสารเข้าระบบ โดยจะสามารถใช้บัตรมาเก๊าพาสหรือเงินสดเพื่อซื้อตั๋วและใช้ตั๋วนั้นเพื่อเข้าและออกประตู ในขณะนี้ไม่สามารถสแกนบาร์โค้ดด้วยโทรศัพท์มือถือโดยตรง หรือเข้าหรือออกจากระบบด้วยบัตรมาเก๊าพาสได้ ปัญหาความเข้ากันได้จะต้องได้รับการศึกษาโดย บริษัทรถไฟฟ้ารางเบามาเก๊า ต่อไป (ไม่คิดต่าโดยสารตลอดเดือน ธันวาคม พ.ศ. 2562 ในช่วงเปิดให้บริการครั้งแรก)
รถไฟฟ้ารางเบามาเก๊าใช้ ขบวนรถมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ Crystal Mover รุ่น Urbanismo-22 ซึ่งเป็นระบบขนส่งผู้โดยสารอัตโนมัติ (APM) โดยใช้ล้อยางที่วิ่งบนรางคอนกรีต มิตซูบิชิจะจัดหารถไฟสองตู้โดยสารจำนวน 55 คันซึ่งเป็นแบบอัตโนมัติ (ไร้คนขับ) สามารถขยายความจุผู้โดยสารได้สูงสุดถึง 476 คนต่อขบวน (4 ตู้โดยสาร) โดยขบวนรถมีชื่อว่า Ocean Cruiser
จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2562 รถไฟฟ้ารางเบามาเก๊าให้บริการฟรี ตามประกาศของผู้บริหารสูงสุดเขตบริหารพิเศษมาเก๊าหมายเลข 186/2019 ณ วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2563 ค่าใช้จ่ายสำหรับโดยสารรถไฟฟ้ารางเบามาเก๊าเป็นดังนี้:
ทไวไลท์ เอกเพรส (日本語：寝台特急トワイライトエクスプレス;shindai tokkyu"towairaito ekusupuresu")เป็นขบวนรถด่วนพิเศษรถบลูเทรนที่เคยให้บริการในประเทศญี่ปุ่นที่มีความนิยมมาก ปัจจุบันขบวนนี้ถูกยกไปแล้ว
ทไวไลท์ เอกเพรส เป็นรถบลูเทรนด่วนพิเศษที่ให้บริการโดย JR ตะวันตก ในปีค.ศ.1989ระหว่างโอซาก้าและ ซัปโปโร บนเกาะฮอกไกโด ใช้เวลาประมาณ23ชั่วโมงในการเดินทาง
รถด่วนพิเศษทไวไลท์ เอกเพรสนั้นจะใช้ขบวนรถนอนรุ่น24และ25ศูนย์โอซาก้าพ่วงทำขบวน9ตู้
จากโอซาก้าไปย่านรถไฟอาโอโมริ จะใช้รถจักรรุ่นEF81ศูนย์ซึรึงะ แล้วใช้รถจักรรุ่นED79ไปยัง ย่านรถไฟโกริโยกากุ(ย่านของสถานีรถไฟฮาโกะดาเตะ) และรถจักรดีเซล DD51ศูนย์ฮาโกะดาเตะ ไปสู่สถานี ซัปโปโร
ทำขบวนโดยEF81ศูนย์ซึกะรุกะ
ทำขบวนโดยรถจักรรุ่นED79
ทำขบวนโดยDD51 พ่วงพหุ
รถรางวลาดีวอสตอค