pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศิษยเก่าชาวไทยที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี, คุณพลอยไพลิน เจนเซน, ดร.โอฬาร ไชยประวัติ, รองศาสตราจารย์ ดร.ชัชชาติ สิทธิพันธุ์, ดร.กอบศักดิ์ ภูตระกูล, ศาสตราจารย์ สุชัชวีร์ สุวรรณสวัสดิ์ , ดร.ชัยวัฒน์ วิบูลย์สวัสดิ์, ท่านผู้หญิง นิรมล สุริยสัตย์ และ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ร้อยเอก กฤษฎา อรุณวงษ์ ณ อยุธยา เป็นตัน
สถาบันเทคโนโลยีแห่งรัฐแมสซาชูเซตส์์
เอ็ม.ไอ.ที.
มะพร้าวแฝด
มะพร้าวแฝด, ตาลทะเล, มะพร้าวตูดนิโกร หรือ มะพร้าวทะเล มีชื่อในภาษาฝรั่งเศสว่า Coco de mer แปลว่า "มะพร้าวทะเล" สาเหตุที่ถูกขนานอย่างนี้ก็เพราะว่า พวกเดินเรือในอดีตจะพบลูกมะพร้าวทะเลอยู่ในมหาสมุทร แต่ไม่มีใครเห็นพบเห็นต้นของมัน จึงสันนิษฐานว่าคงมีต้นอยู่ใต้ทะเล บ้างก็ไปไกลยิ่งกว่านั้น คือเชื่อว่าคงเป็นผลไม้จากสวรรค์แน่ ๆ และอาจจะเป็นผลไม้แห่งความอมตะที่อีฟ ภรรยาอาดัม ถูกหลอกให้กินก็ได้ นาน ๆ ครั้งจะมีผู้พบเห็นมะพร้าวทะเลถูกคลื่นซัดเข้าฝั่ง มะพร้าวทะเลจึงกลายเป็นของแปลกและหายากยิ่งกว่าเพชรพลอย และแน่นอนผลไม้พิสดารนี้ก็จะถูกนำไปถวายให้แก่คนที่สำคัญที่สุดในแผ่นดิน นั่นคือกษัตริย์หรือสุลต่าน ไว้ประดับบารมีหรือเป็นยาวิเศษรักษาสารพัดโรค
กษัตริย์ในมาลดีฟออกกฎว่า ผู้ใดพบเห็นมะพร้าวทะเล แล้วไม่นำไปถวายพระองค์จะถูกลงอาญาถึงขั้นประหารชีวิต มะพร้าวทะเลจะพบมากที่สุดในทะเลตามหมู่เกาะมัลดีฟ ด้วยเหตุนี้จึงมีคนเรียกชื่อมะพร้าวทะเลนี้ว่า มะพร้าวมัลดีฟ เช่นกัน นอกจากนี้ยังพบในทะเลแถวอารเบีย ศรีลังกา และอินเดียใต้ เกาะสุมาตรา และชายฝั่งแหลมมลายูอีกด้วย แต่เนื่องจากเจอแถวหมู่เกาะมัลดีฟมากกว่าที่อื่น จึงมีชื่อทางวิทยาศาสตร์เป็นภาษาละตินอีกว่า "Lodoicea maldivica"
ในอดีตราชินีแห่งโปรตุเกสเคยสั่งให้นำมะพร้าวทะเลไปถวายพระองค์บ่อยครั้ง แม้แต่กษัตริย์รูดอล์ฟก็ยังทรงเคยจ่ายทองจำนวน 4000 ฟลอรีน (ฟลอรีนละ 3.88 กรัมรวมเป็นทองหนัก 15,522 กรัม หรือประมาณ 9.4 ล้านบาท) เพื่อซื้อมะพร้าวทะเลเพียงใบเดียวจากครอบครัวของกัปตันวอลเฟิร์ท เฮอร์มันส์เซน (Wolfert Hermanszen) ชาวดัทช์ ซึ่งกัปตันคนนี้ได้รับราชทานลูกมะพร้าวทะเลนั้นจาก สุลต่านฮาโญโกรวาตี (Sultan Hanyokrowati ทรงมีพระนามเดิมว่า มัสโจลัง Mas Jolang) กษัตริย์แห่งบันตัม บนเกาะชวาตะวันตก (ครองราชย์ระหว่างปี 1601-1613 มีพระชนมายุเพียง 11 พรรษาเมื่อขึ้นครองราชย์) เนื่องจากกัปตันวอลเฟิร์ทได้ช่วยต่อสู้ เพื่อขับไล่ทัพเรือโปรตุเกสออกจากบันตัมปีค.ศ. 1602 แต่กลับต้องตกภายใต้ฮอลแลนด์ในเวลาต่อมา
ชาวมลายูในอดีตเชื่อว่า มะพร้าวทะเลมีต้นเพียงต้นเดียวอยู่ใต้ทะเล ซึ่งอยู่ในเขตทะเลใต้ ที่สะดือทะเลมีน้ำวน มียอดขึ้นเหนือน้ำ ซึ่งพญาครุฑใช้ทำรัง ต้นไม้นี้ว่านามว่าปาโอะห์ ญังกี (Pauh Janggi) แปลว่า มะม่วงญังกี ซึ่งกลายเป็นนิยายที่ใช้เล่นหนังมลายู
มีบางครั้งบางคราวที่คนเถื่อนเก็บลูกมะพร้าวทะเลได้จากฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของสุมาตรา แล้วเอามาขายในเมืองปาดัง (Padang) และ ปรีอามัง (Priamang) บรรดาเจ้าชายมลายูยอมจ่ายในราคามหาศาลเพื่อให้ได้ครอบครองผลไม้วิเศษนี้ ในอินเดียเรียกมะพร้าวทะเลว่า ดัรยาย นาริยาล (แปลว่า มะพร้าวแห่งทะเล) ต่อมาเพี้ยนเป็น ญาฮารี ในสำเนียงบอมเบย์ ซึ่งแปลว่า "มีพิษ" พวกฟากีรจึงท้าทายพิษของมันด้วยการเอากะลามาทำเป็นภาชนะใส่อาหาร ชาวฮินดูในอินเดียเอามะพร้าวตั้งแท่นแล้วกราบไหว้บูชาเสมือนเป็นโยนีของเจ้าแม่ (Philip Rawson, Tantra: Indian Cult of Ecstasy, p. 23) ในภาษามัลดีฟเรียกมะพร้าวทะเลนี้ว่า ตาวา กัรฮี (Tava Karhi) ซึ่งคำว่า กัรฮี แปลว่า มะพร้าว มะพร้าวทะเลนี้มีรูปร่างเหมือนมะพร้าวแฝด สองลูกติดกัน อังกฤษเรียกมะพร้าวทะเลอย่างง่าย ๆ ว่า ดับเบิลโคโคนัท (Double coconut) แปลว่า มะพร้าวคู่ ชาวมัลดีฟใช้มะพร้าวทะเลนี้ทำเป็นอาหารและเครื่องดื่ม และเชื่อว่าเป็นยาทิพย์รักษาสารพัดโรค สามารถแก้พิษ และที่สำคัญที่สุดคือเป็นไวอากร้าของสมัยนั้น
มะพร้าวทะเลที่พบในอารเบียคงถูกนำเข้าไปถวายสุลต่านแห่งออตโตมาน เพื่อทำเครื่องประดับและทำลูกประคำ มีชื่อในภาษาตุรกีว่า กูกา ซึ่งชาวไทยเชื้อสายมลายูยืมคำนี้มาใช้ เรียกว่า โขะขะ
ในอัมสเตอร์ดัม ปี ค.ศ. 1634 Augerius Clutius ได้พิมพ์หนังสือเกี่ยวกับผลไม้ประหลาดนี้
แต่แล้ววันหนึ่งความลับของมะพร้าวทะเลก็ถูกเปิดเผย เมื่อชาวอังกฤษได้เดินทางกับเรือ Ascension และเรือ Good Hope เพื่อไปอินเดียตะวันออก ได้มาถึงเกาะ ซีเชลเลส ในปี ค.ศ. 1609 แต่ในครั้งนั้น อังกฤษไม่ได้จับจองหมู่เกาะในซีเชลเลสเป็นของพวกตน
ในปี ค.ศ. 1742 ชาวฝรั่งเศสชื่อ Lazare Picault ได้มาถึงเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะซีเชเลส แล้วตั้งชื่อเกาะนั้นว่า Mahe ซึ่งเป็นชื่อของ Mahe de Labourdonnais ผู้ว่าการเมารีทิอุสในเวลานั้น ที่ได้ส่งเขามาที่เกาะนี้ 14 ปีต่อมา Mahe และเกาะอื่น ๆ ก็ถูกจับจองให้เป็นของกษัตริย์ฝรั่งเศส แล้วตั้งชื่อใหม่ว่า Isle Sechelles ซึ่งภายหลังกลายเป็นชื่อหมู่เกาะแห่งนี้
ในปี ค.ศ. 1768 ชาวฝรั่งเศสได้เข้าจับจองเกาะแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ และตั้งชื่อเกาะนี้ว่า ปรัสลีน Praslin อันเป็นชื่อของรัฐมนตรีเดินเรือ นั่นคือดุ๊กแห่งปรัสลิน (Duke of Praslin) ส่วน Curieuse อันเป็นเกาะเล็ก ๆ ที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของปรัสลีน เป็นชื่อเรือซึ่งพวกเขาใช้โดยสารมาถึงเกาะในครั้งนั้น เมื่อนั้นปริศนาของมะพร้าวทะเลก็ถูกคลี่คลาย นั่นก็เพราะว่า พวกเขาพบต้นมะพร้าวทะเลบนเกาะทั้งสอง และเริ่มเข้าใจว่า ลูกมะพร้าวแฝดที่ตกลงไปในทะเลนั้นเองที่ลอยข้ามมหาสมุทรอินเดียจนถึงมัลดีฟ ศรีลังกา และอินเดีย กัปตันชาวตะวันตกคนหนึ่งบรรทุกมะพร้าวทะเลเต็มลำเรือเพื่อเอาไปขาย ตั้งแต่นั้นมาปริศนามะพร้าวทะเลก็คลี่คลาย ราคาของมะพร้าววิเศษก็ตกไปด้วย
ในปี ค.ศ. 1772 ชาวฝรั่งเศสได้นำทาสเข้ามาทำการเพาะปลูกเครื่องเทศบนเกาะ และเริ่มกลายเป็นที่อยู่อาศัยตั้งแต่นั้นมา
ในวันนี้ราคาของมะพร้าวทะเลก็ยังแพงอยู่ จากการตรวจราคาการประมูลในอีเบย์พบว่า ตกใบละ 1000-1500 ดอลลาร์สหรัฐ
มะพร้าวทะเลได้รับการกล่าวถึงในหนังสือกินเนสว่าเป็นเมล็ดผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีน้ำหนักถึงลูกละ 20 กิโลกรัม กว่าผลจะสุกต้องใช้เวลา 7 ปี กว่าจะเติบโตออกดอกออกผลได้ต้องมีอายุ 20 ปีถึง 40 ปี และมีอายุยืนถึง 400 ปี แบ่งออกเป็นเพศผู้และเพศเมีย ผลตั้งบนดินหนึ่งปีถึงจะมีรากแก้วงอกออกมาแล้วชอนไชเข้าไปในดิน มีความยาวหลายฟุต ก่อนที่จะเริ่มมีใบออกมาปีละ 1 ใบ เพศผู้มีลำต้นสูงถึง 30 เมตร ในปี ค.ศ. 1983 องค์การยูเนสโกได้ระบุให้ Valee de Mai ป่าที่มีต้นมะพร้าวทะเลขึ้น เป็นป่าสงวน
สำหรับในประเทศไทย มะพร้าวทะเลมีปลูกและครอบครองเพียงไม่กี่แห่ง ได้แก่ สวนนงนุช ที่พัทยา ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้สำเร็จ นับเป็นเพียงไม่กี่แห่งในโลกที่สามารถทำเช่นนี้ได้ และสวนแสนปาล์ม ที่อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม และมีราคาซื้อขายที่แพงมาก เคยมีการตั้งราคาขายเฉพาะกะลาที่แห้งแล้วไม่สามารถนำไปเพาะปลูกได้ถึงลูกละ 26,000 บาท
ผลิตภัณฑ์จากมะพร้าวทะเล.
ในอดีตผู้คนนิยมเอากะลาของมะพร้าวทะเลไปทำเป็นลูกประคำ เรียกในภาษามลายูว่า Buah tasbih koka (ลูกประคำโขะขะ) หรือแบ่งเป็นสองซีก เพื่อทำเป็นภาชนะเรียกว่า กัชกูล ซึ่งพวกฟากีรหรือพวกขอทานจะใช้เหมือนบาตร เพื่อขออาหารจากชาวบ้าน
ลูกประคำโขะขะที่ใช้ในประเทศไทย มาเลเซีย และอินโดนีเซีย ไม่ได้ทำมาจากลูกมะพร้าวทะเลจริง แต่ทำมาจากลูกปาล์มชนิดหนึ่ง ซึ่งมีขนาดใหญ่เท่าไข่ไก่ มีกะลาหนามาก ผลิตในตุรกี อิรัก โดยส่งเข้าซีเรีย ซึ่งมีรูปแบบสวยงาม ส่วนที่ผลิตในอิยิปต์ก็มีรูปแบบที่ไม่ค่อยสวยมากนัก นักศึกษาไทย มาเลเซีย และอินโดนีเซียในประเทศอาหรับ จะพาลูกประคำเหล่านี้มาขายในประเทศไทย มาเลเซีย และอินโดนีเซีย ซึ่งส่วนใหญ่ไม่มีใครทราบว่า ลูกประคำเหล่านั้นไม่ได้ทำมาจากมะพร้าวทะเลจริง
มีความเชื่องมงายเกี่ยวกับลูกประคำโขะขะหลายอย่าง เช่น เป็นเครื่องรางของขลัง เป็นยารักษาโรค บางคนซื้อลูกปาล์มดังกล่าวจากประเทศอาหรับกลับมาเจียระไนทำเป็นลูกประคำ โดยสำคัญผิดคิดว่าเป็นลูกมะพร้าวทะเล ซึ่งพวกเขาจะเก็บขี้เลื่อยมาขายเป็นยารักษาสารพัดโรค
โขะขะ
โขะขะ ลูกประคำที่ทำมาจากมะพร้าวแฝด เป็นของมีค่า ที่ชาวมุสลิมในภาคใต้นิยมซื้อเก็บไว้ ดั้งเดิมมาจากประเทศตุรกี ปัจจุบันไม่ได้ทำมาจากมะพร้าวแฝด แต่ทำมาจากลูกปาล์มชนิดหนึ่งมีผลใหญ่กว่ามะนาว
แมมโบ (ซอฟต์แวร์)
แมมโบ (Mambo) หรือชื่อเดิม แมมโบโอเพนซอร์ซ (Mambo Open Source - MOS) เป็นระบบจัดการเนื้อหาเว็บแบบโอเพนซอร์สที่มีผู้ใช้จำนวนมาก Mambo เคยชนะการประกวดซอฟต์แวร์ของนิตยสาร Linux Format ในปี พ.ศ. 2547 และ LinuxWorld ในปี พ.ศ. 2548
คุณสมบัติของแมมโบได้แก่การจัดการ ปฏิทิน อาร์เอสเอส บล็อก ปัจจุบันมีกลุ่มนักพัฒนาจำนวนมากสร้างโปรแกรมเสริมให้กับ แมมโบ การติดตั้ง แมมโบ จำเป็นต้องใช้เว็บเซิร์ฟเวอร์ เช่น Apache HTTP Serverหรือ IIS เป็นต้น, Database Server คือ MySQL และตัวคอมไพล์ PHP
เดิมแมมโบพัฒนาโดยบริษัทมีโร (Miro Corporation) จากประเทศออสเตรเลีย แต่ภายหลังมีโรได้ตั้งมูลนิธิแมมโบขึ้นมารับหน้าที่แทน ใช้สัญญาอนุญาตการใช้งานแบบสัญญาอนุญาตสาธารณะทั่วไปของกนู หลังจากการเปลี่ยนรูปแบบการพัฒนามาอยู่ใต้มูลนิธิแมมโบและความขัดแย้งภายใน นักพัฒนาเดิมส่วนหนึ่งได้แยกไปตั้งโครงการใหม่ชื่อว่า จูมลา!
คาร์เฟนทานิล
คาร์เฟนทานิล  เป็นอานาลอกของโอปิออยด์ เฟนทานิล (Fentanyl) ที่นิยมแพร่หลาย ซึ่งมีความแรงประมาณ 10,000 เท่าของ มอร์ฟีน และประมาณ 100 เท่า
ของ เฟนทานิล (ยาตัวนี้มีฤทธิ์ต่อมนุษย์ในปริมาณเริ่มต้นตั้งแต่ 1 µกรัม)ผลิตและนำออกจำหน่ายในชื่อ ไวลด์นิล(Wildnil) โดยใช้เป็น ยากล่อมประสาท (tranquilizer)ในสัตว์ขนาดใหญ่เท่านั้น ไม่ใช้ในมนุษย์เพราะความแรงของมัน
โคดีอิโนน
โคดีอิโนน  เป็น โอปิออยด์ ที่แรงมากตัวหนึ่ง มันเป็นสารกึ่งกลางในการสังเคราะห์ สารกึ่งสังเคราะห์ โอปิออยด์ เช่น
โคดีอิโนน สามารถอธิบายได้ว่ามันเป็น เมตทิเลชั่นของ มอร์ฟิโนน: 3-เมตทิล-มอร์ฟิโนน (3-methyl-morphinone.
โคดีอิโนน สามารถอธิบายได้ว่ามันเป็น คีโตน ของ โคดีอีน: โคดีอิน-6-ออน (codein-6-on )
รัฐแมสซาชูเซตส์  เป็นรัฐหนึ่งในเขตนิวอิงแลนด์ ในสหรัฐ มีมหาวิทยาลัยชื่อดังหลายแห่ง อาทิ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ มหาวิทยาลัยทัฟส์ ประกอบไปด้วย 50 เมืองขนาดใหญ่ และ 301 เมืองขนาดเล็กใน 14 เคาน์ตี เมืองขนาดใหญ่ในรัฐได้แก่ บอสตัน สปริงฟีลด์ วูสเตอร์ โลเวลล์ บล็อกตัน และเคมบริดจ์
เคมบริดจ์ (รัฐแมสซาชูเซตส์)
เคมบริดจ์  เป็นเมืองในรัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสำคัญคือ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ มีจำนวนประชากร 105,162 คน ในพ.ศ. 2553
เคมบริดจ์ก่อตั้งโดยกลุ่มพิวริตัน ชื่อเมืองตั้งตามเมืองเคมบริดจ์ ในประเทศอังกฤษ
มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ( อ่านว่า "ฮารฺเวิรฺด") มหาวิทยาลัยเอกชนในเมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกาได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของโลก แห่งหนึ่งและเป็นหนึ่งมหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา โดยก่อตั้งเมื่อปี 8 กันยายน พ.ศ. 2179 (ค.ศ. 1636) มีอายุครบ 370 ปีใน พ.ศ. 2549
ฮาร์วาร์ดเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยในกลุ่มไอวีลีก โดยในปี พ.ศ. 2552-2553 มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดยังคงได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของสหรัฐอเมริกา โดยนิตยสารยูเอสนิว และได้รับการจัดอันดับโดยไทมส์ไฮเออร์เอดูเคชันซัปพลีเมนต์ ให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 7 ของโลกในปีพ.ศ. 2562-2563
ประวัติมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด.
กลุ่มผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดคือ คณะนักบวชที่เรียกตนเองว่า "เพียวริตัน" ซึ่งอพยพมาจากประเทศอังกฤษโดยได้มีตั้งวิทยาลัยขึ้นมา มีจุดประสงค์ที่จะสร้างนักบวชเพื่อให้สามารถเผยแพร่ศาสนาตามแนวทางของลัทธิของตนได้ โดยเริ่มต้นในชื่อว่า "เดอะ นิว คอลเลจ" (The New College) ในปี พ.ศ. 2179 (ค.ศ. 1636) และได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ วิทยาลัยฮาร์วาร์ด (Harvard College) เมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2182 (ค.ศ. 1639) ซึ่งตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่ จอห์น ฮาร์วาร์ด นักบวชเพียวริแตนท่านหนึ่ง ซึ่งสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเอมมานูเอล (Emmanuel College) ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ผู้ได้ทำพินัยกรรมบริจาคหนังสือจำนวนประมาณ 400 เล่มและเงินจำนวนหนึ่งที่ไม่มากนักแก่ทางวิทยาลัย และในปี พ.ศ. 2323 (ค.ศ. 1780) วิทยาลัยได้เปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัย ในชั้นแรกนั้นวิทยาลัยมีครูเพียงคนเดียว และมีนักเรียนชุดแรก 12 คน โดยเป็นลักษณะโรงเรียนกินนอน
มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเริ่มเข้าสู่ยุคของความเป็นมหาวิทยาลัยสมัยใหม่ภายใต้การบริหารของ อธิการบดี ชาร์ล วิลเลียม อีเลียต (Charles William Eliot) ในระหว่างปี ค.ศ. 1869-1909 โดยอธิการบดีอีเลียต ได้เริ่มนำระบบวิชาเลือก การใช้ระบบหน่วยกิต การสอบคัดเลือก เข้ามาใช้กับมหาวิทยาลัย
เกียรติภูมิของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด.
มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดมีชื่อเสียงมากในเรื่องคุณภาพทางวิชาการ คุณภาพของอาจารย์ที่สอนและคุณภาพของนักศึกษา โดยศิษย์เก่าและอาจารย์ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดได้รับรางวัลโนเบลรวมกัน 75 รางวัล และรางวัลพูลิตเซอร์ 15 รางวัลตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 มีคณาจารย์เข้าไปเป็นที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจของรัฐบาลหลายท่าน และได้ผลิตผู้บริหารองค์การทางธุรกิจที่มีชื่อเสียงจำนวนมาก ทำให้นักธุรกิจหรือผู้ประสงค์ที่จะประสบความสำเร็จทางธุรกิจจากทั้งในและนอกประเทศได้เข้ามาเรียนกันมาก
ในปัจจุบัน ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยได้ชื่อว่าเป็นห้องสมุดมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก (15,555,533 เล่ม) และฮาร์วาร์ดได้ชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่มีเงินกองทุน (Endowment) สูงที่สุดในโลก คือ 34.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2550)
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงของฮาร์วาร์ดมีหลากหลายคน รวมถึงประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา 8 คน ได้แก่
นอกจากนี้ยังมีมหาเศรษฐี บิล เกตส์ เจ้าของบริษัทคอมพิวเตอร์ไมโครซอฟท์ (ดรอปเรียนในช่วงปริญญาตรี ขณะอายุ 19 ปี เพื่อไปสานต่อความฝันทางธุรกิจ จนกระทั่งประสบความสำเร็จ และต่อมาทางมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดได้ประสาทปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์(วุฒิปริญญาดุษฎีบัณฑิต จำกัดสาขาหรือผู้นำสาขานั้นๆ)ให้ในปี ค.ศ. 2007) และผู้ที่ได้รับรางวัลโนเบลอีก 15 คน
ฮอฟฟ์แมน-ลา โรช
ฮอฟฟ์แมน-ลา โรช  เป็นบริษัทยาและเวชภัณฑ์ที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองบาเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีสองหน่วยงานที่ทำการค้าทั่วโลกคือแผนกเภสัชภัณฑ์และแผนกเคมีวินิจฉัยโรค บริษัทนี้ถือหุ้นใหญ่โดย โรช โฮลดิ้ง เอจี (Roche Holding AG)
ในปี ค.ศ. 2019 ฮอฟฟ์แมน-ลา โรชเป็นบริษัทยาที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก รองจากบริษัทไฟเซอร์ และโนวาร์ติส
ฮอฟฟ์แมน-ลา โรชถูกก่อตั้งในปีค.ศ. 1896 โดย ฟริตซ์ ฮอฟฟ์แมน-ลา โรช (Fritz Hoffmann-La Roche) ผลิตภัณฑ์เริ่มแรกของบริษัทคือ วิตามิน ต่าง ๆ และอนุพันธ์ ต่อมาในปีค.ศ. 1957 บริษัทได้นำยากล่อมประสาทในกลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน เข้ามา โดยมีชื่อทางการค้าคือ วาเลียม (Valium) และโรฮิปนอล (Rohypnol)
นอกจากนี้บริษัทยังมียารักษาสิวชื่อ ไอโซทรีติโนอิน (isotretinoin) มีชื่อทางการค้าดังนี้คือ แอคคูเทน® (Accutane®) และโรแอคคูเทน® (Roaccutane®)
ฮอฟฟ์แมน-ลา โรชได้สิทธิในการทำตลาดยาโอเซลทามิเวียร์ ซึ่งเป็นยาต้านไวรัสไข้หวัดนกทั่วโลกยกเว้นในสหรัฐอเมริกา โดยใช้ชื่อการค้าว่า "ทามิฟลู®"(Tamiflu®)
สวนลุมพินี
สวนลุมพินี หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า สวนลุม เป็นสวนสาธารณะระดับย่าน และถือเป็นสวนสาธารณะแห่งแรกของประเทศไทย เปิดให้บริการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2468 ตั้งอยู่บนถนนพระรามที่ 4 ล้อมรอบด้วยถนนวิทยุ ถนนราชดำริ และถนนสารสิน แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ก่อสร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 7) ในที่ดินเดิมเนื้อที่ 360 ไร่ ณ ทุ่งศาลาแดง ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) พระราชทานไว้สำหรับสร้าง "สยามรัฐพิพิธภัณฑ์" เพื่อจัดแสดงสินค้าไทยเป็นครั้งแรก และจัดให้เป็น "สวนสาธารณะ" สำหรับประชาชน พร้อมทั้งพระราชทานนามว่า "สวนลุมพินี" ซึ่งเป็นชื่อสถานที่ประสูติของพระโคตมพุทธเจ้าในประเทศเนปาล แต่พระองค์เสด็จสวรรคตก่อนจึงไม่แล้วเสร็จ
ในปี พ.ศ. 2568 สวนลุมพินีจะมีอายุครบ 100 ปี กรุงเทพมหานครจึงมีการปรับภูมิทัศน์และปรับปรุงทัศนียภาพต่าง ๆ ภายในสวนให้ทันวาระครบรอบ
สวนลุมพินีเป็นสวนสาธารณะแห่งแรกของกรุงเทพมหานคร เป็นพระราชมรดกที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชทานไว้แก่ชาวพระนคร โดยมีจุดเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2468 ซึ่งเป็นปีที่พระองค์ทรงครองราชสมบัติครบ 15 ปี ประกอบกับเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จึงมีพระราชดำริที่จะจัดงานแสดงพิพิธภัณฑ์สรรพสินค้าและทรัพยากรธรรมชาติ ดังเช่นประเทศตะวันตกที่ทำได้ผลมาแล้ว โดยกำหนดจัดในฤดูหนาวปลายปี พ.ศ. 2468 เรียกว่า "งานสยามรัฐพิพิธภัณฑ์" และมีพระราชดำริว่าเมื่อเลิกการจัดงานแล้ว สถานที่นั่นควรจัดทำเป็นสวนพฤกษชาติ เพื่อให้ประชาชนได้ศึกษาและใช้พักผ่อน โดยทรงเลือกบริเวณทุ่งศาลาแดง ซึ่งเป็นที่ดินส่วนพระองค์ที่เหลือจากการแบ่งไปให้เป็นพื้นที่ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยไปแล้ว เป็นที่จัดงานและทรงสละพระราชทรัพย์เป็นทุนประเดิมในการเตรียมสถานที่ ครั้งนั้นมีการขุดสระกว้าง สร้างเกาะลอยกลางน้ำ ตัดถนน และสร้างถาวรวัตถุ เช่น หอนาฬิกา ตึกแบบกรีก ทรงพระราชทานชื่อว่า สวนลุมพินี ซึ่งหมายถึง สถานที่ประสูติแห่งพระโคตมพุทธเจ้า ณ ตำบลลุมพินีวัน ประเทศเนปาล แต่เนื่องด้วยพระองค์เสด็จสวรรคตก่อนกำหนดเปิด งานจึงต้องล้มเลิกงานไป
เมื่อสิ่งก่อสร้างสำหรับงานถูกรื้อถอนออกไป สวนลุมพินีถูกทิ้งให้เป็นพงรก จนในปี พ.ศ. 2472 โครงการนี้จึงถูกรื้อฟื้นอีกครั้ง นายพลตำรวจตรี พระยาคทาธรสีหราชบาลเมือง (เทียบ อัศวรักษ์) อดีตจเรตำรวจ ข้าราชบริพารใกล้ชิดรัชกาลที่ 6 ขอเช่าพื้นที่ 90 ไร่จากกรมโยธาเทศบาล จัดทำเป็นสวนสนุกชื่อ "วนาเริงรมย์" คล้ายสวนสนุก และนำค่าเช่ามาปรับปรุงที่ดิน ส่วนที่เหลือเปิดเป็นสวนสาธารณะ นับตั้งแต่นั้น สวนลุมพินีจึงเป็นสถานที่ให้ความเพลิดเพลินสนุกสนานแก่ประชาชน มีทั้งการละเล่น แข่งว่าว วิ่งวัว ชิงช้า ม้าหมุน โดยทรงพระราชทานที่ดินให้รัฐบาลดูแล และมีกระแสรับสั่งให้ใช้เพื่อสวนสาธารณะเท่านั้น ต่อมาสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 สวนลุมพินีกลายเป็นที่ตั้งค่ายทหารญี่ปุ่น สวนแห่งนี้จึงลดบทบาทลง
ต่อมา พ.ศ. 2478 หม่อมหลววงกรี เดชาติวงศ์ นายช่างชั้น 1 กองช่างนคราธร จึงเข้าปรับปรุงให้เป็นสวนสาธารณะ ติดต่อนายโอวบุ้นโฮ้ว เศรษฐีจากสิงคโปร์ให้ช่วยสร้างสนามกีฬาสำหรับเด็กขึ้น และจัดตั้งสวนเพาะชำขยายพันธุ์ไม้สำหรับตกแต่งกรุงเทพมหานคร เป็นที่จัดงานระดับชาติเช่นงานฉลองรัฐธรรมนูญ ประกวดนางสาวไทย มีการวางรางรถไฟเล็ก รวมทั้งเป็นที่จัดงานลอยกระทง งานวันเด็ก และจัดรายการโชว์จากต่างประเทศต่าง ๆ
สวนลุมพินีเคยมีภัตตาคารที่โด่งดังชื่อ "Peninsula" หรือชื่อภาษาไทย คือ "กินรีนาวา" เป็นภัตตาคารอาหารจีนขนาดใหญ่ สร้างเป็นรูปเรืออยู่กลางน้ำใกล้เกาะลอย
สวนลุมพินีถูกล้อมรอบด้วยถนนทั้ง 4 ด้าน ดังนี้
ในบริเวณใกล้เคียงสวนลุมพินี ยังเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญหลายแห่ง เช่น
สวนลุม
Mambo (CMS)
ระบบควบคุม
ระบบจัดการเนื้อหาเว็บ
ระบบจัดการเนื้อหาเว็บ (Web Content management system) เป็นระบบการจัดการเนื้อหา (CMS) ชนิดหนึ่ง โดยเป็นระบบที่เขียนขึ้นด้วยภาษาโปรแกรม เพื่อใช้เป็นเว็บแอปพลิเคชัน (Web Application) ในการจัดเนื้อหาของเว็บไซต์ ให้ง่ายต่อการจัดการ
การทำงานของระบบจัดการเนื้อหาเว็บไซต์ส่วนใหญ่จะประกอบด้วย โปรแกรมสำหรับสร้างหน้าเว็บด้วยสคริปต์ที่ทำงานบนฝั่งเว็บเซิร์ฟเวอร์ และโปรแกรมที่ใช้จัดเก็บข้อมูลเช่น โปรแกรมฐานข้อมูล
ประเภทระบบจัดการเนื้อหาเว็บ.
เว็บท่า.
ผู้คนมักจะสับสนว่า "เว็บท่า" หรือ "พอร์ทัล" (portal) คือระบบจัดการเนื้อหาของเว็บ แต่จริงๆแล้ว เว็บท่าเป็น CMS ประเภทที่รวมระบบจัดการเนื้อหาเว็บที่เน้นการทำเว็บทั่วไปเป็นหลัก โดยที่ผู้ใช้ระบบเว็บท่าสามารถปรับปรุงเนื้อหาให้ทันสมัยได้อย่างง่ายดาย แทนที่จะใช้โปรแกรมออกแบบหน้าตาเว็บอื่น ๆ เช่น ดรีมวีฟเวอร์ โกไลฟ์ หรือไมโครซอฟท์ ฟรอนท์เพจ ที่มีเนื้อหาแบบนิ่ง นอกจากนี้ ยังมีโมดูล หรือคอมโพเนนท์หลากหลายไว้เสริมความสามารถของเว็บท่าอีกด้วย
ตัวอย่างของโปรแกรมเว็บท่าที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ได้แก่ Mambo (CMS) Joomla! PhpNuke Postnuke
บล็อกคืออะไร.
บล็อก (blog) ย่อมาจาก" เว็บบล็อก" (weblog) เป็นระบบที่ให้ผู้ใช้สมัครเป็นสมาชิก และได้พื้นที่บล็อกตามที่กำหนด จากนั้นสมาชิกจะสามารถปรับปรุงเนื้อหาในบล็อกของตนได้อย่างง่ายดาย กำลังเป็นที่นิยมของวัยรุ่นในขณะนี้สำหรับเขียนไดอารี่ส่วนตัว เป็นต้น
ตัวอย่างของโปรแกรมบล็อก ได้แก่ Wordpress
อี-คอมเมิร์ซ.
เป็นโปรแกรมสำหรับบริหารจัดการ การขายสินค้าบนอินเทอร์เน็ต มีหน้าร้านสำหรับแสดงสินค้า ลูกค้าสามารถเลือกสินค้าที่ต้องการใส่ตะกร้า และจ่ายเงินได้ภายหลังผ่านทางบัตรเครดิตเป็นต้น
ตัวอย่างของโปรแกรมอี-คอมเมิซ ได้แก่ phpShop, osCommerce และ Zen cart (ที่พัฒนาจาก osCommerce)
อี-เลิร์นนิง.
"การเรียนผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์ (e-Learning)
เป็นลักษณะการเรียนโดยใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ทุกประเภท ปัจจุบันเน้นที่สื่อคอมพิวเตอร์โดยใช้ระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ต
อาจะใช้ร่วมกับระบบริหารจัดการเรียนการสอนบนเว็บ (Learning Management System: LMS)" สามารถอัปโหลดเนื้อหาของรายวิชาขึ้นระบบได้ ให้ผู้ที่เป็นสมาชิกสามารถเข้ามาดูเนื้อหาได้
"ตัวอย่างของระบบริหารจัดการเรียนการสอนบนเว็บที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ได้แก่Moodleซึ่งเป็น OpenSource และระบบริหารจัดการเรียนการสอนบนเว็บอื่น ๆ เช่น ATutor Blackboard WebCT ซึ่งมีค่าใช้จ่าย"
แกลลอรีภาพ.
เป็นโปรแกรมบริหารจัดการที่เน้นการแสดงภาพเป็นหลัก ผู้ใช้สามารถอัปโหลดภาพขึ้นระบบเพื่อแสดงผลได้
ตัวอย่างของโปรแกรมแกลลอรีภาพ ที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ได้แก่ Coppermine
กรุปแวร์.
เป็นโปรแกรมสำหรับการประสานงานร่วมกันผ่านระบบเครือข่าย มีฟังก์ชันการทำงานสนับสนุนการทำงานร่วมกันของทีมงาน เช่นปฏิทินนัดหมาย อีเมล กลุ่มผู้ทำงาน การบริหารโครงการ การแลกเปลี่ยนไฟล์เอกสาร เป็นต้น โดยทั่วไปแล้ว สามารถรองรับการทำงานในสำนักงานทั่วๆไปได้ถึงร้อยละ 80
ตัวอย่างของโปรแกรมกรุปแวร์ ที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ได้แก่ dotProject eGroupware MoreGroupware phpCollab phpProjekt
วิกิ.
เป็นระบบบริหารจัดการเนื้อหาเว็บที่มีแนวความคิดใหม่ โดยเปิดกว้างให้ทั้งผู้ที่เป็นสมาชิกและไม่เป็นสมาชิกสามารถแก้ไขเนื้อหาได้แทบจะทุกส่วนของเว็บ
ตัวอย่างของโปรแกรมวิกิ ที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ได้แก่ มีเดียวิกิ Docuwiki
กระดานข่าว.
กระดานข่าว เป็นสถานที่แปะข้อความกระทู้ ในผู้ที่เป็นสมาชิก หรือบุคคลทั่วไปสามารถแสดงความเห็นในเรื่องต่างๆที่เกี่ยวข้องได้ เป็นที่ได้รับความนิยมอย่างมาก เนื่องจากทำให้เกิดชุมชนของผู้ที่มีความสนใจในเรื่องเดียวกัน สามารถมาพูดคุยแลกเปลี่ยนแสดงความคิดเห็นกันได้
ตัวอย่างของโปรแกรมกระดานข่าว ที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ได้แก่ PhpBB FudForum Invision Power Board vBulletin
ไลท์.
เป็นโปรแกรมบริหารจัดงานเนื้อหาเว็บที่เปรียบเสมือนโมดูลย่อยๆ โมดูลเดียวของเว็บท่า เน้นที่การบำรุงรักษาง่าย สามารถลงระบบได้โดยไม่ต้องใช้ฐานข้อมูล แต่เก็บข้อมูลเป็นไฟล์อักขระธรรมดา
ตัวอย่างของโปรแกรมไลท์ เช่น phpFreeNews Limbo
ตัวอย่างของโปรแกรมระบบจัดการเนื้อหาเว็บอื่นๆ เช่น ระบบบริหารจัดการองค์ความรู้ ปฏิทินออนไลน์ เป็นต้น
ตัวอย่างรายชื่อระบบจัดการเนื้อหาเว็บ.
-- 22:23, 8 พฤศจิกายน 2555 (ICT)* Wordpress-- 22:23, 8 พฤศจิกายน 2555 (ICT)
รายชื่อภาพยนตร์โดราเอมอนตอนพิเศษ
เซอร์ไวเวอร์ (รายการโทรทัศน์อเมริกา)
เซอร์ไวเวอร์ คือ รายการ เรียลลิตี้โชว์ ซึ่งถูกสร้างในหลายๆ ประเทศทั่วโลก ในรายการเซอร์ไวเวอร์นี้ผู้เข้าแข่งขันจะถูกปล่อยเกาะกลางทะเลหรือป่าที่ห่างไกลผู้คน และจะต้องแข่งขันกันเพื่อเงินรางวัล เซอร์ไวเวอร์ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก รายการ Expedition Robinson ของสวีเดนซึ่งมีเนื้อหาคล้ายคลึงกัน ประเด็นสำคัญมาจากเรื่องราวการเอาตัวรอดในสถานะการที่ยากลำบากท่ามกลางธรรมชาติของ โรบินสัน ครูโซ และทำให้เซอร์ไวเวอร์กลายเป็น "เรียลลิตี้โชว์ต้นแบบ" เนื่องจากได้รับความนิยมและทำให้รายการในรูปแบบนี้เริ่มผลิตออกมาเรื่อยๆ ในช่วงต่อมา
สำหรับเกณฑ์ที่จะกล่าวถึงนี้ สำหรับของสหรัฐอเมริกาเท่านั้น ซึ่งมีความแตกต่างกันในแต่ละประเทศที่ผลิตรายการนี้เพียงเล็กน้อย รวมถึงในแต่ละภาค กฎกติกาจะถูกเปลี่ยนแปลงหรือเพิ่มข้อหักมุมต่างๆ เพื่อความสนุกของเกม
ผู้เข้าแข่งขันและเผ่า จากฤดูกาลแรกจนถึงฤดูกาลปัจจุบัน เซอร์ไวเวอร์ได้คัดเลือก คนอย่างน้อย 16 คน (ในฤดูกาลถัดๆมา เพิ่มจำนวนคนเป็น 18 , 19 , 20) ซึ่งผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดมีอาชีพที่หลากหลายแตกต่างกันไป ซึ่งนอกจากที่ผู้เข้าแข่งขันจะต้องใช้พละกำลังและสติปัญญา ในการวางแผนและเอาชนะผู้อื่นในการแข่งขันต่างๆ แล้ว ทักษะทางสังคมถือว่ามีความสำคัญอย่างมากในการตัวรอดจากสถานการณ์ต่างๆ ผู้เข้าแข่งขันจะถูกแบ่งเผ่าออกเป็น 2, 3 หรือ 4 เผ่า โดยสมาชิกแต่ละเผ่าจะมีจำนวนเท่ากัน (ยกเว้น ฟิจิ ที่มีผู้แข่งขัน 19 คนและแบ่งเป็น 10 : 9) โดยในแต่ละฤดูกาล เกณฑ์ในการแบ่งเผ่านั้นแตกต่างกันไป บางครั้งโปรดิวเซอร์จัดผู้คัดเลือกให้เองหรือผู้เข้าแข่งขันจะมีสิทธิเป็นผู้เลือกเองว่าสมาชิกของเผ่าตนจะมีใครบ้าง แต่ในบางครั้งการแบ่งเผ่าจะใช้เกณฑ์พิเศษอย่าง เพศ อายุ เชื้อชาติ ไปจนถึง ฐานะทางการงานอาชีพ แต่อย่างไรก็ตาม การแบ่งเผ่าจะถูกทำให้ซับซ้อนขึ้นด้วยกติกาต่างๆ เช่น การสลับเผ่า หรือ การทำกบฏของสมาชิกในเผ่าเอง (พิธีกรให้สิทธิ์แก่ผู้เข้าแข่งขันในการย้ายเผ่าโดยสมัครใจ) เป็นต้นและท้ายที่สุดเมื่อผู้แข่งขันเหลือจำนวนหนึ่งเผ่าทุกเผ่าจะรวมกลายเป็นหนึ่งเดียว ซึ่งเมื่อถึงจุดนั้นทุกคนจะแข่งขันเพื่อเอาตัวรอดอย่างแท้จริง
เผ่าแต่ละเผ่าจะมี สีประจำเผ่าของตนเอง ในบางครั้งจะมีสัญลักษณ์ประจำเผ่าด้วย ซึ่งชื่อเผ่าจะถูกตั้งชื่อจากเอกลักษณ์ของสถานที่ที่ใช้ทำรายการในแต่ละฤดูกาล เช่น ชื่อเกาะสำคัญ หรือ ชื่อสัตว์ประจำท้องถิ่น เป็นต้นโดยที่รายชื่อของเผ่าตั้งแต่ฤดูกาลแรกมีดังนี้
เผ่าเริ่มต้นของกลุ่มเดวิดใช้ชื่อว่า เผ่าเดวิด ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็น เผ่าวุกู ในภายหลัง หลังจากที่ทางรายการเพิ่มเผ่าจากสองเผ่าเป็นสามเผ่า&lt;br&gt;
เผ่าเริ่มต้นของกลุ่มโกไลแอทใช้ชื่อว่า เผ่าโกไลแอท ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็น เผ่าจาบินี ในภายหลัง หลังจากที่ทางรายการเพิ่มเผ่าจากสองเผ่าเป็นสามเผ่า&lt;br&gt;
ระหว่างการอยู่ที่เกาะนั้น แต่ละวันจะมีการแข่งขัน โดยจะได้รับจดหมายที่เรียกว่า "Tree Mail" ซื่งภายในนั้นจะมีข้อมูลต่างๆ สำหรับการแข่งขันในครั้งนั้น โดยการแข่งขันในแต่ละเกมจะต้องใช้ พละกำลัง สติปัญญา ความรู้ ความจำ หรือ/และความสามัคคี ในบางทีผู้ชนะมีสิทธิ์ที่จะเลืกใครสักคนไปอยู่ที่เกาะอัปยศหรือลักพาตัวไปอยู่เผ่าตนเอง เป็นต้น โดยการแข่งขันแบ่งออกเป็น การแข่งชิงรางวัล การแข่งชิงสิทธิ์คุ้มกัน
สภาเผ่า.
เป็นสถานที่ที่ใช้โหวตสมาชิกของเผ่าที่พ่ายแพ้การแข่งขันสิทธิคุ้มกัน โดยที่พิธีกรจะมีการไต่ถามถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนที่จะมาสภาเผ่า หลังจากนั้นจึงให้โหวตในส่วนที่จัดไว้ให้ เมื่อทำการโหวตเสร็จพิธีกรจะรวมผลโหวตและนำมาประกาศผู้ใดที่รับผลคะแนนมากที่สุดจะต้องออกจากรายการไป และในกรณีที่มีคะแนนเสียงเท่ากันจะใช้กติกาอื่นๆ เสริมเข้ามาแทน เช่น การโหวตซ้ำ โดยถ้ายังเสมอกันอีกจะใช้วิธีการจับหิน ถ้าใครได้สีที่แตกต่างจะโชคร้ายและออกจากเกมไปทันที โดยในกรณีนี้จะใช้เฉพาะเมื่อมีผู้เข้าในสภาเผ่า 6 คนหรือมากกว่านั้นขึ้นไป ซึ่งเกิดขึ้นในฤดูกาลที่ 4, 27 และ 33 แต่ในฤดูกาลที่ 4 เป็นความผิดพลาดครั้งเดียวที่ใช้การจับหินทั้งๆ ที่มีผู้เล่นเหลือแค่ 4 คนแทนที่จะแข่งขันจุดไฟ และในบางฤดูกาลกติกาก็ถูกเปลี่ยนไปบางเล็กน้อย ส่วนในตอนครึ่งหลังของฤดูกาลที่ถูกโหวตออกก่อนสภาเผ่าครั้งสุดท้ายประมาณ 7-10 คนจะได้เป็นสมาชิกลูกขุนซึ่งจะต้องมาสภาเผ่าทุกๆ ครั้งหลังจากที่ตัวเองถูกโหวตออกแล้วเพื่อสังเกตการณ์และฟังเพื่อรับรู้สถานะของเกมและใช้ในการตัดสินใจจนตอนสุดท้าย ซึ่งช่วงวันที่ 37-39 ผู้เข้าแข่งขัน 4-5 คนสุดท้ายจะทำการแข่งขันกันเพื่อสิทธิคุ้มกัน 2 ครั้ง หลังจากครั้งแรกจะทำการโหวตลูกขุนคนก่อนสุดท้ายออกและในวันต่อมาผู้เข้าแข่งที่เหลือจะทำพิธีรำลึกถึงผู้เข้าแข่งคนก่อนๆ ที่ตัวเองโหวตออกไปก่อนที่จะเข้าการแข่งสิทธิคุ้มกันครั้งสุดท้าย เมื่อเหลือ 2 หรือ 3 คนสุดท้ายมักจะกลับไปที่แคมป์เพื่อเตรียมตัวที่จะไปตอบคำถามคณะลูกขุนในคืนสุดท้าย บางฤดูกาลจะมีการเผาของเครื่องใช้ต่างๆ ที่สะสมมาตั้งแต่วันแรก เพื่อแสดงให้เห็นว่า "พวกเราจะทิ้งเกมส์นี้ไว้เป็นเพียงเบื้องหลัง" และให้สมาชิกลูกขุนทั้งหมดตัดสินว่าใครควรที่จะชนะและได้เงินรางวัลไปผู้ที่ได้รับคะแนนโหวตจากลูกขุนมากที่สุดจะเป็นผู้อยู่รอดคนสุดท้าย
ภูมิสถาปัตยกรรม  อ่านออกเสียงว่า "พู-มิ-สะ-ถา-ปัด-ตะ-ยะ-กัม" เป็นศิลปะและวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการออกแบบวางแผน การอนุรักษ์และจัดการพื้นที่ใช้สอยภายนอกอาคาร รวมทั้งพื้นที่บางส่วนภายในหรือบนดาดฟ้าอาคารเพื่อความผาสุก สวัสดิภาพและความปลอดภัยของประชาชน