pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กิตติศักดิ์ เกิดวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2518 ที่อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง เริ่มเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนวัดไผ่ล้อม จังหวัดระยอง และเรียนต่อในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงปีที่ 4 ที่โรงเรียนบ้านค่าย ก่อนจะย้ายมาเรียนที่โรงเรียนอัสสัมชัญจนสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลาย
ในช่วงที่เรียนอยู่โรงเรียนอัสสัมชัญ กิตติศักดิ์ แม้จะชื่นชอบการเล่นฟุตบอลแต่ก็ต้องเล่นกีฬาบาสเก็ตบอลเป็นหลักตามคำแนะนำของอาจารย์ที่เห็นว่ารูปร่างสูงใหญ่ และเป็นตัวแทนของสถาบันลงแข่งขันบาสเก็ตบอลรายการต่าง ๆ ก่อนจะศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
กิตติศักดิ์เป็นบิดาของ ศิวัช ระวังป่า นักฟุตบอลชาวไทย ซึ่งเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูเช่นเดียวกับบิดา
หัตฐพร สุวรรณ
หัตฐพร สุวรรณ นักฟุตบอลทีมชาติไทย ของสโมสรสโมสรฟุตบอลบีอีซี เทโรศาสน 10 (10)ในไทยพรีเมียร์ลีก และยังเคยเล่นให้สโมสรอิ่นๆในไทยเช่นสโมสรพนักงานยาสูบ10(20)และการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค12(80)และ เมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด1.5(70)
หัตฐพร สุวรรณ เกิดวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2527 ที่บ้านทุ่งหัวช้าง อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน เป็นบุตรคนเดียวของนายชุมพลและนางบัวคำ สุวรรณ เข้ารับการศึกษาชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนเวียงเจดีย์วิทยา จังหวัดลำพูน และชั้นม.ปลายที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม ก่อนจะเรียนต่อระดับอุดมศึกษาที่ คณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิทยุโทรทัศน์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หัตฐพร เริ่มเล่นฟุตบอลระดับสโมสรกับสมาคมกีฬาคริสเตียนไทยและได้เล่นไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกครั้งแรกโดยการย้ายมาร่วมทีมสโมสรพนักงานยาสูบก่อนจะย้ายไปร่วมทีมการไฟฟ้าและประสบปัญหาอาการบาดเจ็บหนักบริเวณเอ็นหัวเข่าจากเกมส์ไทยแลนด์ พรีเมียร์ลีกช่วงปลายฤดูกาล2550 จนต้องถอนตัวออกจากทีมชาติไทยชุดซีเกมส์ 2007ที่นครรราชสีมา และไม่ค่อยได้ลงสนามมากนักในฤดูกาลต่อมา
ในไทยแลนด์ พรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2552 หัตฐพร สุวรรณย้ายจากสโมสรการไฟฟ้ามาร่วมทีมเมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด โดยสวมเสื้อหมายเลข8 และลงสนามนัดแรกในเกมลีกนัดที่12 เมื่อวันที่30 พฤษภาคม 2552 ในเกมส์ที่บุกชนะทีมชลบุรี เอฟซี 2-5 ที่สนามเทศบาลหนองปรือ โดยเขาเป็นคนยิงประตูให้ทีมขึ้นนำ5-2
เดือนสิงหาคม 2553 ย้ายจากทีม BEC เทโรศาสน ไปเล่นให้กับ ทีมศรีสะเกษเมืองไทย FC พร้อมกับเพื่อนร่วมทีมอย่างวุฒิชัย ทาทอง
ผลงานกับทีมสโมสร.
แชมป์ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก (พนักงานยาสูบ)
แชมป์ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก (การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค)
แชมป์ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก (เมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด)
ลลนา ก้องธรณินทร์
ภาษายูเครน
ภาษายูเครน  ซึ่งในอดีตยังมีอีกชื่อว่า ภาษารูทีเนีย  เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาสลาฟตะวันออกของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน เป็นภาษาแม่ของชาวยูเครนและภาษาราชการของประเทศยูเครน และใช้รูปแบบหนึ่งของอักษรซีริลลิกเป็นภาษาเขียน
นักภาษาศาสตร์เชิงประวัติสืบหาต้นกำเนิดของภาษายูเครนไปจนถึงภาษาสลาฟตะวันออกเก่าของรัฐรุสเคียฟในสมัยกลางตอนต้น หลังการล่มสลายของรัฐรุสเคียฟและอาณาจักรรูทีเนีย ภาษานี้ได้มีวิวัฒนาการมาเป็นรูปแบบที่เรียกว่าภาษารูทีเนีย มีการใช้ภาษาสลาวอนิกคริสตจักรแบบเคียฟร่วมกับภาษารูทีเนียในพิธีกรรมทางศาสนาในดินแดนที่จะกลายมาเป็นยูเครนสมัยใหม่ เริ่มมีการใช้ภาษายูเครนกันทั่วไปตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยมีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่อตั้งรัฐผู้บัญชาการคอสแซ็ก ตั้งแต่ ค.ศ. 1804 จนถึงสงครามประกาศอิสรภาพยูเครน (ค.ศ. 1917–1921) ภาษายูเครนถูกห้ามใช้ในโรงเรียนต่าง ๆ ในจักรวรรดิรัสเซียซึ่งขณะนั้นครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของยูเครน (ภาคกลาง ภาคตะวันออก และภาคใต้) แต่ในภาคตะวันตกของยูเครนยังคงมีผู้ใช้ภาษานี้เรื่อยมาโดยไม่เคยถูกห้าม ทั้งในเพลงพื้นเมือง เพลงและบทกวีของนักดนตรีพเนจร และงานของนักเขียนสำคัญ
หน่วยงานที่มีหน้าที่วางระเบียบเกี่ยวกับภาษายูเครนมาตรฐานคือบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งชาติยูเครน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถาบันภาษายูเครน กองทุนสารสนเทศภาษายูเครน และสถาบันภาษาศาสตร์ปอแตบนียา) ภาษายูเครนและภาษาเบลารุสมีความเข้าใจซึ่งกันและกันในระดับหนึ่ง
รัฐปีนัง
ปีนัง  หรือ ปูเลาปีนัง  เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย เดิมชาวมลายูรุ่นแรกเรียกว่า ปูเลาวาซาตู หรือเกาะเดี่ยว ต่อมาพบในแผนที่เดินเรือ เรียกว่า ปูเลาปีนัง หรือเกาะหมาก ต่อมาอังกฤษเรียกว่า เกาะพรินซ์ออฟเวลส์
รัฐปีนังมีพื้นที่บนดินทั้งหมดเพียง 1,048 ตารางกิโลเมตร เป็นรัฐที่มีพื้นที่บนดินเล็กที่สุดอันดับสองของประเทศมาเลเซีย รองจากรัฐปะลิส รัฐปีนังตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซียตะวันตก ระหว่างละติจูด 5.59 ถึง 5.12 องศาเหนือ และลองจิจูด 100.17 ถึง 100.56 องศาตะวันออก รัฐปีนังประกอบด้วยพื้นที่ 2 ส่วน ได้แก่ เกาะปีนัง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ และเป็นที่ตั้งของจอร์จทาวน์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐ และอีกส่วนหนึ่งคือเซอเบอรังเปอไร (สมารังไพร) ซึ่งตั้งอยู่บนแผ่นดินใหญ่
รัฐปีนังเป็นเขตการปกครองเพียงแห่งเดียวของมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีน โดยมีอัตราส่วนของประชากรเชื้อสายจีนประมาณร้อยละ 41.72 มากกว่าประชากรเชื้อสายมลายูซึ่งมีอัตราส่วนประมาณร้อยละ 41.33
สิทธิพร สุนทรพจน์
สิทธิพร สุนทรพจน์ เป็นนักร้องลูกทุ่งชายสไตล์อีสานที่มีน้ำเสียงดี อยู่ในวงการมานานถึง 10 ปี และมีผลงานเพลงออกมาอย่างต่อเนื่อง โดยหลายเพลงอยู่ในความจดจำของแฟนเพลงมานานปี อย่าง "ช้ำรักจากอุบล" และ "ห้องนอนคนช้ำ"
สิทธิพร สุนทรพจน์ หรือชื่อจริง ณรงค์ รจพจน์ ชื่อเล่น บาง เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2512 เป็นคนอำเภอจังหาร จังหวัดร้อยเอ็ด เขาเกิดในครอบครัวเกษตรกรยากจน ได้รับการศึกษาน้อย แต่ชอบเสียงเพลงรวมทั้งการร้องเพลงลูกทุ่งและหมอลำเป็นชีวิตจิตใจ เขาเข้าร่วมในการประกวดร้องเพลงอยู่บ่อยครั้ง เมื่อเติบโตเป็นวัยรุ่นได้มาสมัครเป็นนักร้องอยู่กับคณะหมอลำคณะหนึ่ง แต่ถูกส่งไปทำหน้าแบกกลองอยู่ราว 1 ปี จึงลาออกมาอยู่บ้าน ต่อมาก็ได้สมัครเข้าเป็นนักร้องในวงหมอลำของ ไกรศร เรืองศรี และก็ได้ทำงานร้องเพลงหน้าเวทีตามที่ฝัน
ในช่วงที่พักวง ทางวงได้หาตัวนักร้องในวงที่จะส่งไปบันทึกเสียงหมอลำ และทางวงก็มีมติส่ง สิทธิพรไปบันทึกเสียง แต่หลังจากที่ซักซ้อมมานานราว 6 เดือน เขาก็ได้รับข่าวร้าย เมื่อนายทุนที่ให้การสนับสนุนตัดสินใจที่จะไม่ทำเพลงหมอลำ
หลังจากที่พลาดโอกาสไปอย่างน่าเสียดาย สิทธิพรก็ตัดสินใจหันมาเป็นนักร้องคาเฟ่ ตามร้านอาหารหลายแห่งอยู่นานถึง 2 ปี และมาวันหนึ่ง แขกที่มาเที่ยวคนหนึ่งได้เรียกเข้ามาพบ และบอกว่าถ้าอยากบันทึกเสียง ก็ให้ไปพบที่บ้าน โดยไม่ยอมบอกชื่อเสียงเรียงนาม และเมื่อสิทธิพร ไปพบแขกคนนั้นที่บ้านก็จึงได้รู้ว่าคือ ดำรง วงศ์ทอง นักแต่งเพลงชื่อดัง หลังการซักซ้อมการร้องเพลงกับครูได้ราว 1 ปีก็ได้มีการเรียกให้ รุ่งโรจน์ เพชรธงชัย มาฟังเสียงของนักร้องคนนี้ ซึ่งก็ปรากฏว่าเป็นที่ถูกใจ และสิทธิพร สุนทรพจน์ ก็ได้มีผลงานเพลงเป็นของตัวเองเป็นชุดแรก เมื่อปี พ.ศ. 2540 และมีต่อ ๆ มาจนถึงชุดที่ 10 ในปัจจุบัน
นักร้องลูกทุ่งชายยอดเยี่ยม ปี 2544 (สตาร์ เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ อวอร์ด ครั้งที่ 1) ของสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิง จากเพลง "ห้องนอนคนช้ำ" จากอัลบั้ม "ห้องนอนคนช้ำ"รางวัลเพลงลูกทุ่งยอดเยี่ยม ปี 2556(สยามดาราสตาร์อวอร์ด)เพลง *ดอกงิ้วบานที่บ้านหมี่*
จดหมายเหตุ
จดหมายเหตุ  หมายถึง รายงานหรือบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ผู้บันทึกอาจเป็นส่วนราชการ รัฐวิสาหกิจ หรือบุคคลทั่วไปก็ได้ เพื่อบันทึกไว้สำหรับใช้อ้างอิงในอนาคต สถานที่เก็บและให้บริการเอกสารจดหมายเหตุเรียกว่าหอจดหมายเหตุ
ตั้งแต่อดีต พระมหากษัตริย์ไทยโปรดเกล้าฯ ให้มีธรรมเนียมการจดบันทึกเหตุการณ์สำคัญของบ้านเมือง วิถีชีวิต ความเป็นอยู่ รวมถึงปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เกิดขึ้น โดยผู้มีหน้าที่จดบันทึกดังกล่าวเรียกว่าอาลักษณ์ จดหมายเหตุนี้จะถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในหอจดหมายเหตุหรือหอหลวง เพื่อให้เป็นประโยชน์ทางการศึกษาต่อคนรุ่นหลัง จดหมายเหตุในราชวงศ์นี้ บางทีก็เรียกพงศาวดาร เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า และพระราชพงศาวดารเหนือในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
จดหมายเหตุที่บันทึกโดยบุคคลในอดีตก็มีความสำคัญไม่น้อย มีทั้งการบันทึกเหตุการณ์ทั่วไป การบันทึกเรื่องราวของตนเองอย่างลักษณะอนุทิน ฯลฯ บางฉบับมีคุณค่าต่อการศึกษาประวัติศาสตร์อย่างมาก เช่น จดหมายเหตุบางกอกของแดน บีช บรัดเลย์ จดหมายเหตุลาลูแบร์ของซีมง เดอ ลา ลูแบร์ จดหมายเหตุเสด็จประพาสยุโรป ร.ศ.116 ของพระยาศรีสหเทพ (เส็ง วิริยศิริ) จดหมายเหตุความทรงจำของกรมหลวงนรินทรเทวี จดหมายเหตุจีนว่าด้วยกรุงสยาม เป็นต้น
จดหมายเหตุในอดีตพบว่ามีการบันทึก โดยการเขียน การพิมพ์ ลงบนวัสดุต่างๆตามยุคสมัย เช่น แผ่นหิน ใบลาน กระดาษ เป็นต้น
พงศาวดาร
พงศาวดาร คือบันทึกเหตุการณ์เกี่ยวกับประเทศชาติหรือพระมหากษัตริย์ผู้เป็นประมุขของประเทศชาตินั้น ๆ
พงศาวดารในฐานะหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ปัจจุบันมีการถกเถียงกันเรื่องความน่าจะเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่า เป็นหลักฐานชั้นรองหรือหลักฐานชั้นต้น เพราะมีการเขียนพงศาวดารหลายฉบับในลักษณะที่คล้ายกันแต่แตกต่างกันในเนื้อหาและรายละเอียด ประกอบกับการใช้ศักราชในพงศาวดารไม่สอดคล้องกัน กล่าวคือ บ้างใช้มหาศักราช บ้างใช้จุลศักราช และพงศาวดารมีการเขียนขึ้นภายหลังเหตุการณ์ เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ซึ่งเขียนขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แต่กล่าวถึงก่อนการสถาปนากรุงศรีอยุธยา เป็นต้น
Ґ
Ge (Ґ, ґ) บางครั้งก็เรียกว่า Ghe หรือ Ge with upturn (ในรหัสยูนิโคดใช้ชื่อว่า ) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้แทนเสียง // คล้ายกับเสียง g ของคำว่า "go" ในภาษาอังกฤษ
ในภาษาเบลารุสและภาษายูเครนสมัยโบราณ บางครั้งมีการใช้อักษรละติน g และทวิอักษร КГ ("kh") แทนเสียงของ g ในคำทับศัพท์จากภาษาละติน แต่ภายหลังการทำเช่นนี้รวมทั้งการใช้ทวิอักษร ได้เลือนหายไปจากอักขรวิธีของภาษาเบลารุส จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 การใช้อักษร Ґ ได้ถูกนำมาพิจารณาใหม่และเพิ่มเข้าไปในภาษายูเครนและภาษารูซิน
อักษร Ґ ของภาษายูเครนได้ถูกยกเลิกในการปฏิรูปอักขรวิธีของภาษารัสเซีย โดยสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2476 (ค.ศ. 1933) และถูกจัดให้เป็นอักษรเดียวกันกับ Г แต่อย่างไรก็ตาม อักษร Ґ ได้ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งหนึ่งโดยชาวพื้นเมืองของประเทศยูเครน ใน พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) ภายหลังการปฏิรูปกลาสนอสต์
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักภาษาศาสตร์ชาวเบลารุสบางท่าน โดยเฉพาะ เอียน สตานเคียวิช (Yan Stankyevich) ได้มีการเสนอแนะว่าควรจะนำการอักษรนี้มาแทนเสียงของ g อีกครั้ง อย่างน้อยก็เพื่อทับศัพท์คำใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน แต่คนส่วนใหญ่ไม่ยอมรับแนวความคิดนี้ แม้กระทั่งตัวอักษร Ґ ก็ไม่เคยได้ปรากฏรวมอยู่ในลำดับอักษรของภาษาเบลารุสเลย เนื่องจากเห็นว่าอักษรตัวนี้ไม่ได้ใช้มานานมากแล้ว
สถานีรถไฟหนองปลาดุก
Ghe
Ghe with upturn
ดาฟต์พังก์
ดาฟต์พังก์ หรือ ดาฟท์ พั้งก์ (อังกฤษ: Daft Punk) เป็นชื่อกลุ่มดนตรีแนวเทคโนแดนซ์ ประกอบด้วยนักดนตรีชาวฝรั่งเศส 2 คน Thomas Bangalter และ Guy-Manuel de Homem Christo
ในปี 1987 ถึง 1993.
Thomas Bangalter และ Guy-Manuel de Homem-Christo เริ่มพบกัน ในปี 1987 ที่เมืองปารีส ที่โรงเรียนLycée Carnot ใน เมืองปารีส ต่อมา Thomas Bangalter กับ Guy-Manuel de Homem-Christo ก็ได้ตั้งวงที่มีชื่อ Darlin' โดยสมาชิกเป็นเพื่อนอีกคนคือ Laurent Brancowitz, เข้าเป็นสมาชิก ในปี 1992 เป็นวงดนตรีแนวอินดี้ร็อก แต่ต่อมาได้ถูกนิตยสารชื่อดังได้วิจารณ์เขาว่า "A daft punk thrash" หรือเศษขยะนั่นเอง จึงทำให้เขาได้กลับไปปรับปรุงแนวเพลงและเปลี่ยนชื่อวงใหม่เป็น Daft punk
ดาฟต์พังก์.
Thomas Bangalter และ Guy-Manuel de Homem-Christo ก็ได้ตั้งวงที่มีชื่อ ดาฟต์พังก์ ในปี 1993 โดย ดาฟต์พังก์ ได้ออกขายอัลบั้ม ชุดแรก ที่มีชื่อ Homework ก่อนจะออกอัลบั้มอัลบั้มชุดนี้ เริ่มการบันทึกเสียง ในปี 1993 จนถึง ปี 1996 และ ออกจำหน่ายใน 25 มีนาคม ค.ศ. 1997 และ ประสบความสำเร็จกับซิงเกิล "Da Funk" และ "Around the World" ขึ้นชาร์ตที่อันดับ 1 บนบิลบอร์ด ชาร์ท Hot Dance Club Play chart, ต่อมา ได้ออกขายอัลบั้ม ชุดที่สอง คือ "Discovery" 13 มีนาคม ค.ศ. 2001 โดยมีมิวสิกวิดีโอแบบแอนิเมชัน ผลิตโดย โทเอแอนิเมชัน โดยอาจารย์ เลย์จิ มัตสึโมโต้ และ ได้ทำมิวสิกวิดีโอ ให้กับ เพลง "One More Time" "Aerodynamic" "Digital Love" และ "Harder, Better, Faster, Stronger" ซึ่งเพลงทั้งหมดมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกันทั้งสิ้น โดยเรียงกันตามลำดับ จนกลายเป็นแอนิเมชั่นที่มีชื่อว่า "Interstella 5555" ชื่อเต็มคือ (The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem) ได้ประสบความสำเร็จ อัลบั้มชุดนี้ มียอดขายอัลบั้มกว่า 2.6 ล้านชุด ต่อมา ได้ออกขายอัลบั้ม ชุดที่สาม คือ Human After All ออกจำหน่ายใน 14 มีนาคม ค.ศ. 2005 โดย อัลบั้มชุดนี้ ได้หยิบซาวนด์มาทดลองใช้ซาวนด์ของอิเล็กทรอนิกส์ จึงเกิดกระแสเกี่ยวกับวงนี้ขึ้นอย่างมาก จนเกิดเป็นภาพยนตร์ที่มีชื่อว่า "Electroma"
แรนดอม แอคเซค แมมโมรี่ (แรม).
มกราคม 2013, ดาฟต์พังก์ ได้เซ็นสัญญากับ Columbia Records ภายใต้การดูแลของ โซนี่มิวสิก "Get Lucky" เป็นซิงเกิ้ลแรก และได้ Pharrell Williams มาร่วมแจม ได้ที่ 1 UK single ถึง 4 สัปดาห์ และท๊อป 5 ของหลายประเทศทั่วโลก และเป็นประวัติศาสตร์ครั้งแรกของ ดาฟต์พังก์ เองด้วย ที่มีซิงเกิ้ลไต่ชาร์ตดีที่สุดเท่าที่ทั้ง 2 ทำมาด้วยกัน
ในอัลบั้มแรนดอม แอคเซค แมมโมรี่ ทำให้ดาฟต์พังก์ ได้รางวัลแกรมมี่ถึง 10 รางวัล เพลงประจำปี, เพลงป๊อบ คู่/กลุ่ม, อัลบั้มประจำปี, อัลบั้มแดนซ์/อีเล็กทรอกนิค, อัลบั้มระบบดนตรี (ไม่ใช่คลาคสิก) แรม ติดอันดับอัมบั้มที่ดีสุดในโลกในปี 2013 ถึง 3.8 ล้านก๊อปปี้ทั่วโลก และ ซิ้งเกิ้ล "Get Lucky" ถึง 10 ล้านก๊อปปี้ทั่วโลก
ดาฟต์พังก์ มียอดขายอัลบั้มทั่วโลก กว่า 5 ล้านก๊อปปี้
อวิซิได้รีมิกซ์ เพลง "Derezzed" และ เดอะเจเปนป๊อบสตาร์ได้รีมิกซ์ เพลง "Fall" เพลงประกอบภาพยนตร์ ที่ดาฟต์พังก์ทำเองทั้งอัลบั้ม ได้บรรจุในอัลบั้มรีมิกซ์ของดิสนี่ย์ชื่อ Dconstructed
15 กรกฎาคม 2016, จากนิตยสาร "Billboard", ผู้บริหาร Republic Records Wendy Goldstein ได้ตัดสินใจให้ ดาฟต์พังก์ ทำงานร่วมกับ เดอะวีกเอนด์ ในซิลเกิ้ล "สตาร์บอย" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับอัลบั้มที่ 3 ของวีกเอนด์เอง ในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2016 และปล่อยมิวสิกวีดีโอในวันที่ 28 กันยายน 2016
เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์
เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์  เป็นสารเคมีที่อยู่ในกลุ่มเพอร์ออกไซด์ ประกอบไปด้วยเบนซิน 2 ตัวรวมด้วยเปอร์ออกไซด
ชื่อทางการค้าสำหรับเบนโซอิลเพอร์ออกไซด์เช่น เบนแซค เอซี (Benzac AC) Brevoxyl และ Penoxyl
Benzoyl peroxide
Ѓ
Gje (Ѓ, ѓ) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้เฉพาะภาษามาซิโดเนียเพื่อออกเสียง หรือ คำต่างๆ ที่มีเสียงนี้มักจะมีรากศัพท์มาจากภาษาเซอร์เบียซึ่งเขียนแทนด้วยอักษร Dje (Ђ, ђ) ยกตัวอย่างคำว่า Раѓање ในภาษามาซิโดเนีย อ่านว่า "Radjanje รัดยันเย" แปลว่า "การให้กำเนิด" ซึ่งภาษาเซอร์เบียจะสะกดด้วยคำนี้ Рађање ซึ่งอ่านออกเสียงเดียวกัน
การะเกด
การะเกด อาจหมายถึง
ถึกควายทุย
ถึกควายทุย เป็นเพลงชุดมีทั้งหมด 10 เพลง ตามลำดับอัลบั้มของวงคาราบาว โดยเพลงแรกในชุดนี้ มีชื่อว่า "ถึกควายทุย" เป็นการบอกเล่าเรื่องราวชีวิตของชนชั้นล่าง โดยเฉพาะเกษตรกร ชาวไร่ชาวนา โดยสมมติตัวละครขึ้นมาชื่อ "มะโหนก" มะโหนกเป็นหนุ่มชาวนาที่มีผืนนาเป็นของตัวเอง สมบัติส่วนตัวของเขามีเพียงผืนนาผืนนี้ที่เป็นมรดกของบรรพบุรุษกับควายเฒ่าที่เป็นเสมือนเพื่อนรักที่ชื่อ "ถึก" โดยเพลงถึกควายทุยในแต่ละเพลงมีเรื่องราวและคติข้อคิดต่างๆพร้อมสอดแทรกวิถีชีวิตสังคมไทยในยุคนั้นลงไปในเพลงด้วย ในปี พ.ศ. 2534 ได้มีการรวมเพลง ถึกควายทุยทั้ง 10 ภาค ลงในอัลบั้ม ถึก เนื่องในโอกาสครบรอบ 10 ปีของวงคาราบาว และในปลายปี พ.ศ. 2548 ในอัลบั้มชุดพิเศษ "หนุ่มบาว สาวปาน" ที่คาราบาวออกร่วมกับปาน ธนพร แวกประยูร ได้มีเพลงถึกควายทุย ภาคพิเศษ เกิดขึ้นมา โดยใช้ชื่อว่า "บัวผัน" ที่ร้องโดย ปาน ธนพร
เรื่องราวของถึกควายทุย.
ถึกควายทุย.
เป็นเพลงแรกในชีวิตที่แอ๊ดแต่งขึ้นได้รับอิทธิพลมาจากเพลงของวง Crosby Stills Nash &amp; Young เริ่มต้นจากมะโหนก หนุ่มชาวนาที่มีผืนนาเป็นของตัวเอง สมบัติส่วนตัวของเขามีเพียงผืนนาผืนนี้ที่เป็นมรดกของบรรพบุรุษกับควายเฒ่าที่เป็นเสมือนเพื่อนรักที่ชื่อถึก มะโหนกและควายถึกได้ทำนาบนผืนนาที่นี้มาตลอด จนวันหนึ่งมีนายทุนผู้ร่ำรวยคนหนึ่งชื่อ หนืด มาถามขอซื้อที่ผืนนาของมะโหนก แต่เขาไม่ขาย หนืดเลยคิดวางแผนกลั่นแกล้งมะโหนกด้วยการวางยาเบื่อฆ่าควายถึกจนมันตายในที่สุด มะโหนกโศกเศร้าเสียใจมากกับการจากไปของควายถึก ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือ แต่ก็มิอาจกระทำอะไรได้
ถึกควายทุย ภาค 2.
พูดถึงสองสหายรักต่างสายพันธุ์อย่างนกเอี้ยง และถึกควายทุย ควายถึกมันก้าวไถทำนา ส่วนนกเอี้ยงก็เกาะจิกกินแมลงบนหลังควายถึก ต่างคนต่างพึ่งอาศัยกันไป จนวันหนึ่งเจ้าถึกควายทุยได้ตายจากไป นกเอี้ยงนั้นจำต้องบินหาควายตัวอื่นให้เกาะต่อไป
ถึกควายทุย ภาค 3.
พูดถึงการแก่งแย่งชิงดีของคนเรา ผู้คนที่มีจำนวนมากขึ้น ในขณะที่ฝูงนกและควายมีจำนวนลดลง ความเปลี่ยนแปลงการพัฒนาของเทคโนโลยีที่เข้ามาแทนที่วิถีชีวิตบ้านนา เป็นสิ่งที่แสดงถึงความอนิจจัง ความไม่เที่ยง ไม่แน่นอน
ขี้เมาใจดี (ถึกควายทุย ภาค 4).
มะโหนกเดินทางเข้ามายังเมืองกรุง วันหนึ่งเขากินเหล้าเมามายเป็นอย่างมากแล้วมุ่งเข้ามายังสวนสัตว์เขาดิน มะโหนกจ่ายเงินค่าผ่านประตู ส่วนเงินที่เหลือเขาก็ไปซื้อเหล้า เดินเที่ยวรอบสวนสัตว์แล้วกินเหล้าไปด้วย มะโหนกผ่านมาเจอกับฝูงชะนีลิงค่างที่ถูกขังอยู่ในกรงเลี้ยง เขาไม่มีเพื่อนกินเหล้าจึงป้อนเหล้าให้ฝูงลิงกินด้วยความรักและเมตตา จนฝูงลิงนั้นเมากลิ้งโซเซไม่เป็นท่า จากนั้นมะโหนกก็เจอเข้ากับช้างพลายที่ถูกมัดล่ามโซ่อยู่ เขาก็ป้อนเหล้าให้ช้างกินทั้งกลม จนช้างเมาเหล้าไปอีก จนสุดท้ายมะโหนกถูกพนักงานสวนสัตว์เขาดินจับตัวไปส่งโรงพักจำคุกในข้อหาทารุณกรรมสัตว์ แต่มะโหนกยังนึกเห็นใจฝูงสัตว์พวกนั้นที่ถูกขังลืม ทั้งๆที่มันไม่ได้โดนข้อหาอะไร เพลงนี้จึงแสดงให้เห็นว่ามนุษย์บางคนที่ไม่เห็นใจสัตว์ จับมันมาขังในกรงให้คนชม หวังผลประโยชน์จากสัตว์เหล่านั้น ผิดกับมะโหนกที่มีรักและเมตตาสัตว์หาอะไรให้มันกิน โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ
บัวลอย (ถึกควายทุย ภาค 5).
เพลงถึกควายทุยภาคนี้เป็นที่รู้จักของแฟนเพลงมากที่สุด และเป็นเพลงดังเพลงหนึ่งของวงคาราบาว ที่ทุกคอนเสิร์ตคาราบาวต้องเล่นเพลงนี้ทุกครั้ง พูดถึงเพื่อนของมะโหนกที่ชื่อบัวลอย เขาเป็นชายรูปร่างหน้าตาไม่ดี ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่มีจิตใจที่งดงามผิดกับหน้าตา มีน้ำใจต่อเพื่อนฝูงเสมอตลอดมา โดยที่ไม่คำนึงถึงความสุขของตน จนเมื่อบัวลอยถูกเกณฑ์เป็นทหารไปรบ แต่โชคชะตาดันไม่เข้าข้างเขา บัวลอยได้เสียชีวิตในสนามรบ โดยก่อนตายบัวลอยยังพูดเป็นห่วงเพื่อนอยู่เสมอว่ามีใครเป็นอะไร เพื่อนพี่น้องรักใคร่ที่ทราบข่าว ต่างเศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างมากกับการจากไปของบัวลอย เพลงนี้แสดงให้เห็นว่ามนุษย์บนโลกยังมีความเห็นแก่ตัว ชอบเอาผลประโยชน์ส่วนตน แต่โลกนี้จะมีมนุษย์อีกสักกี่คนที่จะเป็นอย่างบัวลอย
มะโหนก (ถึกควายทุย ภาค 6).
เป็นเรื่องราวต่อจากถึกควายทุยภาคแรก หลังจากที่มะโหนกต้องสูญเสียผืนนาและเจ้าถึกควายทุย จนต้องเดินทางเข้ามายังเมืองกรุง มะโหนกยังรำพึงรำพันถึงบัวลอย เพื่อนของเขาที่จากไป ถึงคุณงามความดีของเขา จนมะโหนกตัดสินใจเข้ารับใช้ชาติทหารแทนบัวลอย เป็นพลทหารม้า สังกัดกองพันทหารม้าที่ ๔ เขาปฏิบัติทำหน้าที่ทหารอย่างเข้มแข็ง และมีจิตใจที่ดีตามอย่างบัวลอย คอยช่วยเหลือเพื่อนทหารที่เดือดร้อน อุทิศตนเพื่อชาติ รับใช้ประชาชน ถึกควายถุยภาคนี้มีที่มาและความเกี่ยวโยงจากเหตุการณ์กบฏทหารนอกราชการ หรือที่รู้จักในชื่อ กบฏ 9 กันยา เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2528 ดังจะเห็นได้จากในเนื้อเพลงที่มีคำว่า "โหนกตัดสินใจ รับใช้ชาติประชา มาเป็นทหารม้า สังกัด ม.พันสี่" ซึ่งโหนก หรือมะโหนกนั้นได้ล้อชื่อมาจากหัวหน้าฝ่ายปฏิวัติก็คือพันเอกมนูญ รูปขจร และในท้ายเพลงนี้ได้แทรกเสียงปืนใหญ่และเสียงผู้ชมที่แตกตื่นในคอนเสิร์ตที่คาราบาวไปเล่นให้กับฝ่ายปฏิวัติในสวนอัมพร
ถึกควายทุย ภาค 7.
หลังจากที่มะโหนกรับใช้ชาติทหารแล้ว เขายังนึกถึงที่นาและควายถึกของเขา มะโหนกคิดคับแค้นใจต่อนายหนืดที่โกงที่นาของเขาและซ้ำยังฆ่าเจ้าควายถึกตายอย่างไร้ความปรานี ในขณะเดียวกัน นายหนืดมีอิทธิพลอำนาจบารมีท่วมท้น เงินทองมากมายซื้อได้ทุกสิ่งทุกอย่าง มีบริวาร ผู้คนนับถือเลื่อมใสมากมาย จนได้รับเลือกให้ไปเป็นถึงรัฐมนตรี โดยไม่ทราบถึงที่มาอันโหดร้ายของเขา มะโหนกแค้นนายหนืดเป็นอย่างมาก จนที่สุดมะโหนกจึงตักสินใจลอบสังหารนายหนืดจนได้รับบาดเจ็บปางตาย แต่ข่าวในโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์ดันลงข่าวการลอบยิงนายหนืดว่ามีสาเหตุมาจากเรื่องชู้สาวเพียงเท่านั้น เพลงนี้จึงสื่อให้เห็นถึงอิทธิพลของเงินและอำนาจของคนใหญ่คนโตที่กระทำกับชาวบ้านคนผู้น้อย ซึ่งยังคงมีในสังคมไทย
ถึกควายทุย ภาค 8.
หลังจากมะโหนกลอบยิงนายหนืด นายทุนเก่าที่ได้เป็นรัฐมนตรี เขากลัวความผิดที่ได้ทำลงไปจึงตัดสินใจหนีการจับกุมไปเข้าป่า แต่เขายังมีจิตใจที่มีคุณธรรม อุทิศตนเพื่อชาวบ้านตาสีตาสาต่อไป ถึงแม้จะเป็นคนบ้านนอกที่หนีความผิดก็ตาม
ถึกควายทุย ภาค 9.
พูดถึงชีวิตคนเรา เป็นสิ่งที่ไม่เที่ยง เกิดมาแล้วล้วนต้องแตกดับสลายกันไปเป็นธรรมดา จะคงอยู่ก็เพียงแค่ชื่อ ไม่มีใครที่จะพ้นวัฏจักรของชีวิตได้ และยกย่องมะโหนกคือนักสู้ผู้ริเริ่มจากสองมือเปล่า ถึกควายทุยภาคนี้ ถือเป็นตอนจบของถึกควายทุยที่เป็นเรื่องราวของมะโหนก
ค.เขาเดียว (ถึกควายทุย ภาค 10).
พูดถึงวิถีชีวิตของชาวนาไทย และความรักของคู่รักชายหนุ่มและหญิงสาวชาวนาต่างจังหวัด ที่รอคอยวันที่จะได้พบกัน
บัวผัน (ถึกควายทุยภาคพิเศษ).
เป็นเรื่องราวการพร่ำรำพันของบัวผัน ภรรยาของบัวลอย ที่เล่าถึงความยากลำบากในการเลี้ยงลูกตามสมัยนิยม ซึ่งเด็ก ๆ มักทำตัวตามกระแสโลกาภิวัฒน์ โดยไม่สนใจความถูกผิดชั่วดี
สถานีรถไฟบางกอกน้อย
De (Д, д) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ใช้ออกเสียง // เหมือนเสียง d ในภาษาอังกฤษ หรือ ด ในภาษาไทย แต่เมื่อไปปรากฏเป็นตัวสุดท้ายของคำจะกลายเป็น // ที่ไม่ออกเสียง และกลายเป็น // เมื่ออยู่ก่อนหน้าเสียงสระเพดานแข็ง
อักษร Д มีพัฒนาการโดยตรงมาจากอักษรกรีก เดลตา ลักษณะแตกต่างที่เห็นได้ชัดจากเดลตาคืออักษรนี้มี "เท้า" อยู่ที่มุมด้านล่าง อย่างไรก็ตาม อักษรตัวนี้สามารถเขียนได้สองรูปแบบคือ ยอดด้านบนที่ตัดเป็นเหลี่ยม หรือยอดมุมแหลมเหมือนเดลตา สำหรับอักษร El (Л, л) ก็เขียนในลักษณะนี้เช่นกัน อักษรนี้มีชื่อเดิมว่า "dobro" และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 4
อักษรตัวใหญ่ Д เมื่อเขียนด้วยลายมือจะปรากฏคล้ายอักษรละติน D เพื่อให้เขียนได้เร็วขึ้น เนื่องจากลักษณะของตัวพิมพ์ไม่สะดวกสำหรับเขียน แต่อักษรตัวเล็ก д จะดูเหมือนอักษรละติน g มากกว่าที่จะเป็น d โดยเขียนหางต่อกับตัวอักษรถัดไป สำหรับการเขียนตัวเอนหรือเขียนติดกัน (cursive) อักษรตัวเล็กจะดูเหมือน d มากกว่า ดังนี้: "Д, д"
จื๋อโนม
จื๋อโนม  เป็นระบบอักษรที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว จื๋อโนมประกอบด้วยอักษรจีน ("ฮั่นจื้อ" เรียกเป็นภาษาเวียดนามว่า "ฮ้านตึ" - ) และอักขระที่ประดิษฐ์ขึ้นตามแบบอักษรจีน ตัวอย่างที่เก่าที่สุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 มักนิยมใช้เฉพาะในหมู่ชนชั้นสูงของเวียดนาม โดยส่วนใหญ่ใช้บันทึกวรรณคดีเวียดนาม (งานเขียนที่เป็นทางการส่วนใหญ่จะใช้ภาษาจีนแบบแผน ไม่ใช่ภาษาเวียดนาม) ปัจจุบันถือว่าถูกแทนที่โดยสมบูรณ์ด้วยจื๋อโกว๊กหงือซึ่งดัดแปลงจากอักษรละติน
เวียดนามถูกจีนปกครองนานนับพันปีระหว่าง พ.ศ. 432–1481 เป็นผลให้ภาษาเขียนในทางราชการเป็นภาษาจีนโบราณที่รู้จักในชื่อ "จื๋อญอ"  ในภาษาเวียดนาม จื๋อญอยังใช้ต่อมาในเวียดนามร่วมกับจื๋อโนมและจนถึง พ.ศ. 2461
ในช่วงประมาณ พ.ศ. 1500 ชาวเวียดนามปรับปรุงอักษรจีนใช้เขียนภาษาของตน เรียกว่าจื๋อโนมหรืออักษรใต้ ตัวอย่างที่เก่าที่สุดของอักษรนี้คือจารึกโลหะที่เจดีย์บ๋าวอาน  ในจังหวัดหวิญฟุก อายุราว พ.ศ. 1752 ในช่วง พ.ศ. 1800 อักษรชุดนี้ได้เริ่มมีการนำมาใช้ทางวรรณคดี กวีและนักเขียนชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงหลายคนเขียนงานของตนโดยใช้จื๋อโนม เช่น เหงียน เทวียน , เหงียน สี โก๊ (; พ.ศ. 1900), เหงียน จ๋าย (; พ.ศ. 2000), โห่ กวี๊ ลี (; พ.ศ. 1900) ผู้แปลภาษาจีนเป็นภาษาเวียดนามและเขียนประกาศของทางราชการ
เมื่อมิชชันนารีชาวตะวันตกเข้ามาถึงเวียดนามเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 พวกเขาได้คิดค้นการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรละติน เรียกว่า "จื๋อโกว๊กหงือ" ใช้ในหนังสือสวดมนต์และหนังสือทางศาสนา ฯลฯ อักษรนี้มีผู้ประดิษฐ์หลายคน แต่ผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ อาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด (Alexandre de Rhodes) มิชชันนารีคณะเยสุอิตชาวฝรั่งเศส และต่อมาเริ่มมีการสอนจื๋อโกว๊กหงือในโรงเรียนต่าง ๆ ตั้งแต่ราว พ.ศ. 2300 เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในอีก 200 ปีต่อมา ปัจจุบัน ภาษาเวียดนามเขียนด้วยจื๋อโกว๊กหงือเพียงอย่างเดียว ส่วนจื๋อโนมใช้ในทางวิชาการเท่านั้น
จื๋อโนมเป็นรูปแบบผสมของอักษรจีนมาตรฐานกับสัญลักษณ์ที่ใช้เฉพาะภาษาเวียดนาม (อักษรจีนหลายตัวที่ถูกดัดแปลงไม่มีความหมายในภาษาจีน) ในการนำอักษรจีนมาใช้ ผู้ประดิษฐ์จื๋อโนมยืมคำจีนมาเป็นจำนวนมากและปรับให้เป็นการออกเสียงของภาษาเวียดนาม ทำให้มี 2 คำสำหรับเรียกสิ่งเดียวกันคือ คำจีน-เวียดนาม กับ คำที่มีต้นกำเนิดในภาษาเวียดนาม สัญลักษณ์ใหม่จะรวมสัญลักษณ์ที่แสดงความหมายและแสดงการออกเสียงในภาษาเวียดนาม
อักษรญี่ปุ่น
จุดกำเนิดของอักษรในญี่ปุ่น.
ก่อนพ.ศ. 900 ภาษาญี่ปุ่นไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง หลังจากนั้น เริ่มปรับปรุงอักษรจีนมาใช้ คาดว่าผ่านมาทางเกาหลี ครั้งแรกภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรจีนโบราณ หรือรูปแบบผสมระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ตัวอย่างของรูปแบบผสมเช่นโกจิกิ (kojiki:บันทึกประวัติศาสตร์) เขียนเมื่อ พ.ศ. 1255 พวกเขาเริ่มใช้รูปแบบอักษรจีนเขียนภาษาญี่ปุ่น ในรูปอักษรพยางค์ใบไม้หมื่นใบ (man'yōgana)
เมื่อเวลาผ่านไป ระบบการเขียนเป็นแบบใช้อักษรจีนเขียนคำยืมจากภาษาจีน หรือคำให้ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายใกล้เคียงกัน รูปแบบอักษรจีนยังใช้แทนการออกเสียงในการเขียนไวยากรณ์ และต่อมากลายเป็นอักษรแทนพยางค์ 2 ชนิดคือ ฮิระงะนะ และคะตะคะนะ วรรณคดีญี่ปุ่นปรากฏขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1600 เช่น เรื่องเล่าแห่งเคนจิ โดย มูราซากิ ชิกิบุ
ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่เขียนด้วยรูปแบบผสมของฮิระงะนะ คะตะคะนะร่วมกับคันจิ หนังสือสมัยใหม่จะรวมโรมาจิ (อักษรโรมัน) ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานสำหรับการเขียนภาษาญี่ปุ่นด้วยอักษรโรมัน คำที่ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรของภาษานั้นหรือหรือสัญลักษณ์ที่เรียกคิโกะ (kigō)
องค์กรการค้าโลก
นินเท็นโดเกมคิวบ์
นินเท็นโดดูอัลสครีน
อาเชียนฟุตบอลแชมเปียนชิพ
สโมสรพนักงานยาสูบ
วอนเดอร์วูเม่น
สโมสรการไฟฟ้าภูมิภาค
ป้ายหยุดรถไฟสะพานแควใหญ่
ทางรถไฟสายตะวันตก
จังหวัดลานช้าง
จังหวัดลานช้าง (บางทีก็เรียกว่า "จังหวัดล้านช้าง") เป็น 1 ใน 4 จังหวัดที่ประเทศไทยได้ดินแดนคืนจากฝรั่งเศสในช่วง พ.ศ. 2484 โดยยกท้องที่ดินแดนลาวฝั่งขวาแม่น้ำโขงตรงข้ามกับเมืองหลวงพระบาง ขึ้นเป็นจังหวัด เดิมพื้นที่นี้ขึ้นอยู่กับมณฑลพายัพในสมัยรัชกาลที่ 5 และตกอยู่ภายใต้ความปกครองของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2447 พร้อมกันกับเมืองจำปาศักดิ์ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไทยต้องส่งดินแดนนี้คืนให้แก่ฝรั่งเศส ซึ่งผู้ปกครองประเทศลาวในขณะนั้น ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวนี้คือ แขวงไชยบุรี และเมืองจอมเพ็ด แขวงหลวงพระบาง ของประเทศลาว
กรมศิลปากรได้กำหนดให้จังหวัดลานช้างใช้ตราประจำจังหวัดเป็นรูปช้างหลายตัวยืนอยู่กลางลานกว้าง โดยคิดรูปตราจากความหมายของชื่อจังหวัดที่แปลว่า “ดินแดนที่มีช้างจำนวนมาก”
การจัดการปกครอง.
จังหวัดลานช้าง ได้แบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอ ตามประกาศเรื่องตั้งอำเภอ ลงวันที่ 23 กรกฎาคม พุทธศักราช 2484 ดังนี้
เขตการปกครองที่ได้จัดไว้นี้ได้ใช้เรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2489 โดยไม่มีการปรับปรุงเพิ่มเติมแต่อย่างใด ในระหว่างที่จังหวัดนี้อยู่ในการปกครองของประเทศไทย ได้มีการจัดการเลือกตั้งขึ้น เมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2489 นายสังคม ริมทองได้เป็นส.ส. ของจังหวัดลานช้าง ก่อนจะคืนดินแดนดังกล่าวให้ฝรั่งเศส
Ђ
Dje (Ђ, ђ) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก มีใช้เฉพาะภาษาเซอร์เบียเป็นตัวอักษรลำดับที่ 6 อักษรนี้ใช้แทนเสียง ซึ่งดัดแปลงมาจาก Tshe (Ћ, ћ) โดย วุก สเตฟาโนวิจ คารัดซิจ (Vuk Stefanović Karadžić) เพื่อใช้แปลงศัพท์ที่สะกดด้วยอักษร Gje (Ѓ, ѓ) ของภาษามาซิโดเนีย
สำหรับชื่อ "Dje" เป็นเพียงชื่อที่ตั้งขึ้นชั่วคราว เนื่องจากอักษรของภาษาเซอร์เบียไม่มีชื่อเรียกอยู่แล้ว เมื่อต้องการสะกดทีละตัว อักษรนี้จึงจะอ่านว่า
Dje สามารถถ่ายอักษรให้คล้ายอักษรละตินได้เป็น Đ, đ หรือบ่อยครั้งก็แปลงเป็น dj ซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่ามันไม่ค่อยจะถูกต้องนัก
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ