pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตระกูลอัลฮะกีมมีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์อาหรับในเรื่องของการเป็นผู้นำในด้านวิชาการศาสนา จริยธรรม และแพทย์ และเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในอิรัก อิหร่าน เยเมน มาตั้งแต่อดีต เมื่อซัดดัมทำการรัฐประหารสำเร็จ สถาปนาตนเองเป็นประธานาธิบดีแล้ว ก็มุ่งมั่นที่จะล้างโคตรของตระกูลอัลฮะกีมให้หมดไปจากอิรัก เพียงคืนเดียงซัดดัมก็จับคนในตระกูลอัลฮะกีมรวม 70 คน ตั้งแต่เด็กจนถึงคนแก่ชราในนั้นมี อายะตุลลอหฺ ซัยยิด ยูซุฟ อัลฮะกีม, อายะตุลลอหฺ ซัยยิด มุฮัมมัด ฮะซัน อัลฮะกีม เพื่อเป็นตัวประกันเนื่องจากพวกเขาเป็นญาติพี่น้องของ ซัยยิด มุฮัมมัด บากิร อัลฮะกีม ซึ่ง 16 คนในจำนวนนั้นถูกประหารชีวิตในเวลาต่อมา และที่เหลืออีกหลายคนยังไม่ทราบว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
ซัยยิด อัลฮะกีมมีชื่อเสียงว่าเฉลียวฉลาดในด้านการศึกษามาตั้งแต่เยาว์วัย ซัยยิดเรียนวิทยาการศาสนากับบรรดาอาจารย์และอายะตุลลอหฺต่าง ๆ ในอิรักจนบรรลุวิทยาการศาสนาชั้นสูงสุดตั้งแต่ยังหนุ่ม
ปี 1964-1975 ซัยยิดเป็นอาจารย์สอนวิทยาการศาสนาในมหาวิทยาลัยอุศูลุดดีน แบกแดด
อายะตุลลอหฺ อัลฮะกีมได้เขียนหนังสือและตีพิมพ์ออกมาแล้ว 42 เล่ม
ในปี 1958 ท่านได้ร่วมก่อตั้งองค์กรอิสลามเพื่อปกป้องศาสนาและประชาชน กับอายะตุลลอหฺ มุฮัมมัด บากิร อัศศอดรุ, ซัยยิด มุฮัมมัด มะหฺดี อัลฮะกีม, และ ซัยยิด มุรตะฎอ อัลอัซกะรีย์ ซึ่งภายหลังมีชื่อว่า ฮิซบุ อัดดะอฺวะหฺ อัลอิสลามียะหฺ (พรรคเผยแผ่อิสลาม)
1972 ซัยยิดและพรรคพวกถูกรัฐบาลพรรคบะอัธจับไปทรมาน แต่ต่อมาก็มีคำสั่งปลดปล่อย แต่ท่านปฏิเสธที่จะออกจากคุก จนกว่ารัฐบาลบะอัธจะปลดปล่อย อายะตุลลอหฺ อัศศอดรุ ที่ถูกจับพร้อมกันนั้นด้วย
และตัดสินจำคุกตลอดชีวิต
ในปี 1977-1978 ถูกรัฐบาลบะอัธจับกุมตัวอีกครั้งพร้อม ๆ กับอุละมาอฺคนอื่น ๆ ซัยยิดถูกตัดสินจับคุกตลอดชีวิต แต่ก็มีคำสั่งปลดปล่อยในปีต่อมา
เมื่อซัดดัมสั่งจับอายะตุลลอหฺ อัศศอดรุไปสังหารในปี 1980 ซัยยิดก็ได้ย้ายออกไปอิรักไปซีเรีย เมื่อซัดดัมเริ่มทำสงครามกับอิหร่าน ซัยยิดก็ได้เดินทางไปอิหร่าน เพื่อไปพำนักอยู่กับอายะตุลลอหฺ โคมัยนีย์ และตั้งฐานพรรคฝ่ายค้านอิรักในอิหร่าน
ในปี 1982 ซัยยิดได้ก่อตั้งสภาสูงสุดเพื่อการปฏิวัติอิสลามในอิรัก (Supreme Council for the Islamic Revolution in Iraq, SCIRI)เพื่อต่อต้านรัฐบาลเผด็จการและคอรัปชั่นของซัดดัม ฮุเซนและพรรคพวก
29 สิงหาคม 2003 อายะตุลลอหฺ ซัยยิด มุฮัมมัด บากิร อัลฮะกีม เสียชีวิตเป็นชะฮีด ด้วยแรงระเบิดในรถยนต์สองคัน นอกมัสยิดอิมามอะลีย์ ในนะญัฟ อิรัก หลังจากที่ได้อ่านคุฎบะหฺและนำนมาซญุมอะหฺ ทำให้มีผู้เสียชีวิตอีก 124 คน และบาดเจ็บอีกเป็นร้อย แรงระเบิดทำให้ศพของอายะตุลลอหฺสูญหาย ไม่สามารถจะเก็บศพได้ นอกจากเศษเสื้อผ้าและแหวนเท่านั้นชาวอิรักต่างพากันไว้อาลัยในการสูญเสียวีรบุรุษ ผู้ที่ได้อุทิศชีวิตต่อสู้กับความอธรรมของพรรคบะอัธและสหรัฐอเมริกา มาเป็นเวลาสามทศวรรษ ในที่สุดซัยยิดก็ได้เสียชีวิตในทางที่ต้องการ ในมัสยิดอิมามอะลีย์ บินอะบีฏอลิบ บุตรเขยศาสนทูต อันเป็นปู่ทวดของซัยยิด และในเมืองนะญัฟ อันเป็นบ้านเกิดของซัยยิด
กลองยาว เป็นเครื่องดนตรี สำหรับตีด้วยมือ ตัวกลองทำด้วยไม้ มีลักษณะกลมกลวง ขึงด้วยหนังมีหลายชนิด ถ้าทำด้วยหนังหน้าเดียว มีรูปยาวมากใช้สะพายในเวลาตี เรียกว่ากลองยาวหรือเถิดเทิง
ประวัติกลองยาว.
เชื่อกันว่ากลองยาวได้แบบอย่างมาจากพม่า ในสมัยกรุงธนบุรี หรือต้นกรุงรัตนโกสินทร์ สมัยที่ไทยกับพม่ากำลังทำสงครามกัน เวลาพักรบ ทหารพม่าก็เล่น "กลองยาว" กันสนุกสนาน พวกชาวไทยได้เห็นก็จำแบบอย่างมาเล่นบ้าง แต่บางท่านก็เล่าว่า กลองยาวของพม่าแบบนี้ มีชาวพม่าพวกหนึ่งนำเข้ามาเล่นในงานที่มีกระบวนแห่ เช่น บวชนาค ทอดกฐิน เป็นต้น และนิยมเล่นกันเป็นที่รื่นเริง สนุกสนานในเทศกาลสงกรานต์ และเล่นกันแพร่หลายไปแทบทุกหัวบ้านหัวเมือง วงหนึ่งๆ จะใช้กลองยาวหลายลูกก็ได้ เครื่องดนตรีที่ใช้บรรเลงร่วม มี ฉิ่ง, ฉาบเล็ก, กรับ, โหม่ง เรียกการเล่นชนิดนี้ว่า "เถิดเทิง" หรือ "เทิงกลองยาว" ที่เรียกเช่นนี้เข้าใจว่า เรียกตามเสียงกลองที่ตีและตามรูปลักษณะกลองยาว
นมาซญุมอะห
ร่อกอัต
กิบลัต
กิบลัต, กิบละฮ์ หรือ ชุมทิศ  คือทิศที่มุสลิมหันหน้าไปยามละหมาดและขอดุอาอ์ มุ่งไปยังกะอ์บะฮ์ในนครมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย เดิมกิบลัตอยู่ที่เยรูซาเลมในปาเลสไตน์ แต่เปลี่ยนมาเมื่อสมัยท่านนบีมูฮัมมัด
มุสลิมทั่วโลก ไม่ว่าจะอยู่ในประเทศไหนก็ตามจะต้องหันหน้ามาทางนี้ เมื่อเวลาละหมาด จะหันหน้าไปทางทิศอื่นไม่ได้เด็ดขาด นอกจากว่าอยู่ในภาวะจำเป็น เช่น การเดินทาง ซึ่งไม่ทราบว่าขณะนั้นกิบลัตอยู่ทางทิศใด แต่ต้องมีการเหนียต (ตั้งใจแน่วแน่) ในใจว่า ขณะนี้เรากำลังหันหน้าไปสู่กิบลัต
การนับ
การนับ คือ การกระทำทางคณิตศาสตร์โดยใช้การบวกหรือการลบด้วยหนึ่งซ้ำๆ กัน ซึ่งมักใช้ในการหาคำตอบว่ามีวัตถุอยู่เท่าใด หรือเพื่อกำหนดจำนวนวัตถุที่ต้องการ โดยเริ่มจากหนึ่งสำหรับวัตถุชิ้นแรก และกระทำต่อไปบนวัตถุที่เหลือในลักษณะฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่ง (injective function) หรือใช้นับวัตถุในเซตอันดับดี (well-ordered object) หรือเพื่อหาจำนวนเชิงอันดับที่ (ordinal number) ของวัตถุ หรือเพื่อหาวัตถุบนจำนวนเชิงอันดับที่ การนับมักถูกใช้เป็นการสอนความรู้เกี่ยวกับชื่อจำนวนและระบบจำนวนให้กับเด็ก ในทางคณิตศาสตร์ "การนับ" และ "การคณานับ" สามารถหมายถึงการหาจำนวนของสมาชิกในเซตจำกัด (finite set)
ในบางครั้งการนับก็เกี่ยวข้องกับตัวเลขอื่นที่ไม่ใช่หนึ่ง ตัวอย่างเช่น การนับจำนวนเงินหรือเงินทอน เราอาจนับทีละสอง (2, 4, 6, 8, 10, 12, ...) หรือนับทีละห้า (5, 10, 15, 20, 25, ...) ก็ได้ เป็นต้น
มีหลักฐานทางโบราณคดีว่า มนุษย์เคยใช้การนับมาตั้งแต่เมื่อ 50,000 ปีก่อนเป็นอย่างน้อย มีการใช้งานเป็นหลักในอารยธรรมโบราณเพื่อติดตามและบันทึกข้อมูลทางเศรษฐกิจเช่น หนี้สินหรือเงินทุน (การบัญชี) พัฒนาการของการนับก่อให้เกิดสัญกรณ์ทางคณิตศาสตร์และระบบเลขต่างๆ
พ่อขุนรามคำแหง
ผดุง ไกรศรี
ผดุง ไกรศรี หรือ เอ๊าะ เป็นนักเขียนการ์ตูนในสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เจ้าของผลงานการ์ตูนชุด หนูหิ่น อินเตอร์ ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูงจนได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2549
ผดุง ไกรศรี เกิดเมื่อวันที่ ที่ อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี จบการศึกษาจาก วิทยาเขต เพาะช่าง กรุงเทพ เข้าสู่วงการการ์ตูนโดยเขียนนิยายภาพลงในการ์ตูนเล่มละบาท ต่อมาได้เขียนนิยายภาพในหนังสือรายสัปดาห์ “มหัศจรรรย์” ของ สำนักพิมพ์จินดาสาส์น นาน 10 ปี ต่อมาได้เข้ามาเขียนการ์ตูนให้กับนิตยสารสวนเด็ก หนูจ๋า เบบี้ ขายหัวเราะ และ มหาสนุก ของสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เมื่อ พ.ศ. 2535 โดยเขียนทั้งนิยายภาพสะท้อนชีวิตเด็กชนบท และการ์ตูนรวมเล่มชุด อะตุ๊กะ (แถมนิตยสารรู้รอบตัว พ.ศ. 2534) และการ์ตูนตลก 3 ช่อง (ตีพิมพ์ในขายหัวเราะและมหาสนุก) รวมทั้งการ์ตูนเรื่องสั้นจบในตอน ชุด หนูหิ่น อินเตอร์ ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในมหาสนุกช่วงปลายปี พ.ศ. 2538 และกลายเป็นผลงานสร้างชื่อชิ้นสำคัญของผดุง ภายหลังผดุงได้เขียนเรื่องนี้ลงในหนังสือหนูหิ่นอินเตอร์โดยเฉพาะ และยังเขียนเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ตัวละครที่เป็นเอกลักษณ์ของ ผดุง ไกรศรี.
ผดุง ไกรศรี มักจะวาดตัวละครของตนเองลงในการ์ตูนตลก 3 ช่องอยู่เสมอ โดยมีเอกลักษณ์เป็นชายหนุ่มที่มีผมทรงหัวหนาม บุคลิกค่อนข้างเจ้าชู้ บางครั้งก็จะวาดคาแรคเตอร์ของตัวเองจากเค้าหน้าจริงของตนลงในการ์ตูนของตัวเอง โดยเฉพาะในเรื่องหนูหิ่นอินเตอร์ ซึ่งบางครั้งผดุงมักจะใช้คาแรคเตอร์ดังกล่าวเล่นมุขเก๊กหล่อด้วย
นอกจากนี้ยังมีคาแรคเตอร์อื่นๆ ของผดุง ซึ่งเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปด้วย ดังนี้
ทั้งนี้ เขาเคยเปิดเผยว่า เขาได้อาศัยความชอบส่วนตัวในการวาดภาพเป็นหลัก ส่งผลให้ภาพลักษณ์ตัวละครอย่าง 'มิลค์' ได้กลายเป็นที่จดจำมากกว่า 'หนูหิ่น' ที่เป็นตัวละครหลักของการ์ตูนชุดหนูหิ่นอินเตอร์ ในเวลาต่อมา
อนึ่ง เนื่องจากผดุงสนิทสนมกับภักดี แสนทวีสุข หรือ ต่าย ขายหัวเราะ และนิพนธ์ เสงี่ยมศักดิ์ หรือ นิค นักเขียนร่วมค่ายเดียวกันอย่างมาก ในการ์ตูนสามช่องจบของผดุงจึงมักปรากฏคาแรคเตอร์ของต่ายและนิคอยู่คู่กันกับเอ๊าะ (ผดุง) อยู่เสมอ
ฮาคุ
ฮาคุ  เป็นตัวละครนินจาจากการ์ตูนเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ คำว่า "ฮาคุ" แปลว่า สีขาว อายุ 15 ปี ส่วนสูง 155.49 เซนติเมตร น้ำหนัก 43.2 กิโลกรัม เลือดกรุ๊ป O
ฮาคุ เกิดในหมู่บ้านหนึ่งภายในแคว้นมิซึ โนะ คุนิ โดยมีแม่เป็นผู้สืบทอดขีดจำกัดสายเลือด แต่ได้ปกปิดไว้เนื่องจากช่วงเวลานั้น ผู้มีขีดจำกัดสายเลือดตระกูล ยูกิ ถูกใช้เป็นเครื่องมือในสงครามและตกเป็นที่ชิงชังของคนทั่วไป เหล่าผู้มีขีดจำกัดสายเลือดจึงถูกไล่ล่าและสังหาร ฮาคุใช้ชีวิตในช่วงต้นของวัยเด็กอย่างมีความสุข กระทั่งความลับของขีดจำกัดสายเลือดแดงออกมาโดยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของฮาคุที่สามารถสร้างน้ำแข็งได้ ทำให้พ่อของฮาคุรู้ว่าแม่ของฮาคุมีขีดจำกัดทางสายเลือด (kekkei genkai 血継限界) และได้ลงมือสังหารภรรยาตนเอง รวมทั้งตั้งใจจะปลิดชีพฮาคุด้วย เพื่อเอาตัวรอด ฮาคุได้ฆ่าพ่อแท้ๆของตัว และกลายเป็นเด็กเร่ร่อน
ต่อมา ฮาคุได้พบกับ โมโมจิ ซาบุสะ ในวันหิมะตก ฮาคุซึ่งยังเด็กมากได้เอ่ยขึ้นว่า ซาบุสะก็มีดวงตาที่เหมือนตน (หมายถึงมีอดีตที่เศร้า และมองโลกอย่างว่างเปล่า) ซาบุสะจึงเก็บเอาฮาคุมาเลี้ยง และฝึกฝนอย่างเข้มงวดจนฮาคุกลายเป็นนินจาที่มีฝีมือการลอบสังหาร โดยอยู่ในฐานะ "เครื่องมือ" ของซาบุสะ ซึ่งฮาคุพอใจกับฐานะของตนที่จะเป็นประโยชน์ให้กับผู้ที่เห็น "คุณค่า" ในตัวของตน ฮาคุ มีความซื่อสัตย์ และภักดีต่อซาบุสะมาก ทั้งยังติดตามรับใช้ซาบุสะอย่างใกล้ชิด โดยไม่สนใจว่า ซาบุสะเพียงแค่ใช้ประโยชน์จากสายเลือดของตนเท่านั้น โดยปราศจากความผูกพันส่วนตัว เมื่อซาบุสะคิดการใหญ่ ก่อกบฏและวางแผนลอบสังหารมิซึคาเงะ แต่ล้มเหลว ฮาคุติดตามซาบุสะออกจากแคว้น ไปเป็นนินจารับจ้าง ฮาคุได้ให้สัญญาว่าจะติดตามซาบุสะ และเป็น "อาวุธ" ของเขา
เมื่อซาบุสะ ได้รับการว่าจ้างให้มาสังหาร นักสร้างสะพาน ดาซึนะ ในการโจมตีครั้งแรกนั้นซาบุสะล้มเหลว และเสียทีให้กับ ฮาตาเกะ คาคาชิ ก่อนที่คาคาชิจะจัดการเผด็จศึก ซาบุสะ ถูกเข็มซัดเข้าที่ลำคอ โดยนินจาล่าสังหาร ซึ่งแท้จริงคือฮาคุ คาคาชิเข้ามาตรวจชีพจรของซาบุสะ และลงความเห็นว่า ซาบุสะเสียชีวิต นินจาล่าสังหารจึงขอนำศพกลับไปทำลาย ภายหลัง คาคาชิรู้สึกติดใจสงสัยการกระทำของนินจาล่าสังหารคนนั้น ที่ไม่ทำลายศพทันทีในที่สังหาร กลับแบกศพที่หนัก และใหญ่กว่าตนเองไปทำลายในที่ลับตา จึงเป็นไปได้ว่า จะเป็นลูกน้องของซาบุสะมาช่วยโดยการทำให้ซาบุสะมีสภาพเหมือนตาย ฮาคุมีความรู้ด้านสรีระ และจุดชีพจรต่างๆในร่างกายมนุษยเป็นอย่างดี การใช้เข็มซัดเข้าที่คอของซาบุสะทำให้ชีพจรหยุดเต้น ไม่หายใจ และมีสภาพเหมือนตาย ฮาคุสามารถทำได้ดีไม่มีที่ติด เพราะหากพลาดในจุดอันตรายเช่นนั้น ซาบุสะอาจถึงตายได้ หลังจากฟื้นจากสภาพตายชั่วคราว ซาบุสะจะยังเคลื่อนไหวไม่ได้ระยะหนึ่ง ระหว่างนี้ฮาคุได้มีปากเสียงกับ กาโต้ ผู้ว่าจ้าง กับพวกซามูไรรับจ้าง ทั้งยังหักแขนของกาโต้ทำให้กาโต้แค้นฮาคุเป็นการส่วนตัว
ฮาคุ กับนารุโตะได้พบกันโดยบังเอิญในป่า ขณะที๋ฮาคุไม่ได้สวมหน้ากาก และ ออกมาเก็บสมุนไพร นารุโตะซึ่งมาฝึกวิชาตามลำพังคิดว่าฮาคุเป็นผู้หญิง ทั้งสองพูดคุยกันอยู่นานและช่วยกันเก็บสมุนไพร ฮาคุถามว่า นารุโตะมีคนที่สำคัญกับตัวเองหรือเปล่า ถ้ามีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้อง จะทำให้คนนั้นเก่งกาจอย่างแท้จริง ก่อนจากกัน ฮาคุทิ้งท้ายเป็นปริศนาว่าทั้งสองต้องได้พบกันอีก ณ ที่ใดที่หนึ่ง และ ฮาคุยังบอกว่าตนเป็นผู้ชาย สร้างความตกตะลึงแก่นารุโตะเป็นอย่างมาก ถึงกับร้องว่า "น่ารักกว่าซากุระจังอีก" การต่อสู้ที่สะพาน ฮาคุปะทะกับซาสึเกะ และ นารุโตะ ฮาคุ ได้เปรียบในหลายๆด้าน และการประสานอินด้วยมือเดียว ซึ่งแม้แต่คาคาชิก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ระหว่างการต่อสู้ ฮาคุซัดเข็มเข้าใส่นารุโตะ แต่ซาสึเกะเอาตัวเข้าบังไว้ ทำให้ซาสึเกะบาดเจ็บ และนารุโตะคิดว่าซาสึเกะตายแล้ว จึงปลดปล่อยพลังจิ้งจอกเก้าหางออกมา นารุโตะสามารถโต้กลับและทำลายวิชาของฮาคุพร้อมกับหน้ากาก นารุโตะจำได้ว่าเป็นเด็กคนเดียวกับที่ตนพบในป่า และยั้งมือ ก่อนจะชกฮาคุด้วยแรงที่ยั้งไว้
ฮาคุรู้สึกสูญเสียความมั่นคงในตนเอง เพราะได้พ่ายแพ้ต่อนารุโตะ ฮาคุขอให้นารุโตะสังหารตนที่เสียคุณค่าของการเป็นอาวุธของซาบุสะ นารุโตะไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮาคุถึงได้มองตัวเองเป็นแค่เครื่องมือ ฮาคุยังเผยความรู้สึกที่ตนมีต่อซาบุสะ (ซึ่งได้รับการวิจารณ์ว่าเป็นความรู้สึก "รัก" มากกว่าความเทิดทูน ภักดีธรรมดา) บอกถึงความปรารถนาที่จะทำให้ฝันของซาบุสะเป็นจริง ในท้ายที่สุด นารุโตะก็จำใจทำตาม หากแต่ถูกยับยั้งไว้เมื่อฮาคุสัมผัสได้ว่า ซาบุสะตกอยู่ในอันตราย วาระสุดท้ายของฮาคุ คือการสละตนเข้าบังซาบุสะจากพันปักษาหรือตัดสายฟ้า ของคาคาชิ ที่ตั้งใจจะปลิดชีพซาบุสะ ก่อนสิ้นใจได้ยึดมือของคาคาชิไว้สร้างโอกาสให้ซาบุสะโจมตีกลับ คาคาชิดึงศพของฮาคุออกมาพ้นจากรัศมีการฟันของซาบุสะ ที่มุ่งฟันคาคาชิตัดร่างฮาคุ หลังการตายของฮาคุ ซาบุสะไม่ได้แสดงความรู้สึกออกมา เมื่อกาโต้ที่ตามมาที่สะพาน และเข้าไปดูถูกฮาคุด้ายการเตะศพ ซาบุสะก็ยังเฉย และยังย้ำเรื่องที่ตนไม่ได้มีความผูกพันทางความรู้สึกใดๆ ไม่ได้เสียใจที่ฮาคุตาย เพราะสำหรับตน ฮาคุก็เป็นเพียงเครื่องมือ ทำให้นารุโตะโกรธมาก แม้คาคาชิจะห้ามไว้ว่าตอนนี้ทั้งสองฝ่ายไม่มีเหตุผลที่จะสู้กันแล้ว
จากนั้น คำพูดของนารุโตะที่ว่าฮาคุรักซาบุสะ และยอมตายเพื่อซาบุสะ ทำให้ซาบุสะเริ่มคิด และเผยความรู้สึกที่ว่า ตนเองก็เห็นว่าฮาคุเป็นมากกว่าสิ่งของ ซาบุสะหลั่งน้ำตาแสดงความสูญเสียนั้นออกมา และหันหน้าเขาเล่นงานพวกกาโต้ทั้งที่ตนพิการมือทั้งสองข้างแล้ว หลังจากนั้น ซาบุสะที่จัดการกาโต้ได้ก็หมดแรง เพราะตนก็ถูกพวกนักเลงทำร้ายได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการฝ่าวงของพวกมันเข้าไป ก่อนตาย ซาบุสะขอร้องให้คาคาชินำร่างตนไปหาฮาคุเพื่อจะได้เห็นหน้าอีกครั้ง ท่ามกลางหมอกหนา หิมะค่อยๆโปรยปรายจากเบื้องบน เหมือนกับว่าฮาคุกำลังร้องไห้ ซาบุสะกล่าวว่า แท้จริง ตนเองก็อยากไปอยู่ในที่ที่ฮาคุอยู่ ละอองหิมะเล็กๆตกลงบนแก้มของฮาคุ เหมือนเป็นหยาดน้ำตาที่ร่ำไห้ หลังจากทั้งสองเสียชีวิต ศพได้ถูกนำไปฝังไว้เคียงกัน และผ่าหลังถูกคาบูโตะฟืนคืนชีวิตด้วยคาถาสัมภเวสีคืนชีพ และถูกซาบุสะแทงทะลุตัว(เพราะกันคาคาชิ)
การหัวเราะ
การหัวเราะ เป็นการแสดงออกของมนุษย์ที่มีภาวะอารมณ์ขัน หัวเราะเป็นปฏิกิริยาต่อเรื่องขำขัน สิ่งที่น่าขัน โดยแสดงออกเป็นการเปล่งเสียงพร้อมกับยิ้ม การหัวเราะโดยผิดธรรมชาติ อาจเกิดได้เช่น การได้รับก๊าซหัวเราะ เป็นต้น
โมบิลสูทกันดั้มดับเบิ้ลเซต้า
ส. ศิวรักษ์
ดนัย อุดมโชค
ร้อยตำรวจเอก ดนัย อุดมโชค เป็นนักเทนนิสชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2524 ที่กรุงเทพมหานคร
อันดับโลกสูงสุดของดนัย อยู่ที่อันดับ 77 เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2550 หลังจากทำผลงานได้ดีในเทนนิสออสเตรเลียนโอเพน ประจำปี 2007 เอาชนะฮวน คาร์ลอส เฟอร์เรโร อดีตมืออันดับ 1 ของโลก 7-6, 7-5, 4-6, 6-1 ผ่านเข้ารอบสามของรายการ
ดนัยเป็นบุตรของ นายวุฒิพันธ์ และนางกาญจนา อุดมโชค จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนสวนเด็ก จบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนทิวไผ่งาม จบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จากการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) และสำเร็จการศึกษาปริญญาตรี จาก คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ดนัยเริ่มเล่นเทนนิสเมื่ออายุ 8 ปี ขณะกำลังศึกษาชั้น ม.2 เนื่องจากมีอาการหอบหืดเป็นโรคประจำตัว และแพทย์แนะนำให้ออกกำลังกาย รวมถึงครอบครัวก็เล่นเทนนิสอยู่แล้ว โดยมีอาจารย์มานิตย์ รัตนมงคลกุล เป็นผู้ฝึกสอนคนแรก และ อาจารย์ชัยวัฒน์ คงกิจภากรณ์ เป็นผู้ฝึกสอนคนต่อมา เขาเริ่มเล่นเทนนิสอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2540 โดยลงแข่งขันรายการเดวิส คัพ 1997 ที่ประเทศฟิลิปปินส์ เป็นรายการแรก ได้เข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ แต่แพ้นักเทนนิสจากปากีสถาน
ดนัยมีผลงานดีเด่นในรายการแกรนด์สแลมรายการวิมเบิลดัน 2005 เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2548 ชนะสเตฟาน คูเบ็ค มือวางอันดับ 78 ของโลก 5-7, 6-4, 4-6, 6-3, 8-6 เข้ารอบสองเป็นครั้งแรก และในการแข่งขันเทนนิสออสเตรเลียนโอเพน ประจำปี 2006 ดนัยทำผลงานได้ค่อนข้างดี โดยในรอบแรกชนะ เดวิด นัลบันเดียน มืออันดับ 3 ของโลก หลังจากถูกนำไป 2-0 ในสองเซตแรก แต่สามารถกลับมาชนะในเซตที่ 3-4 แต่แพ้ในเซตที่ 5 ด้วยคะแนน 2-6, 2-6, 6-1, 7-6 (4), 1-6
ดนัยลงแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2006 ที่เมืองโดฮา ประเทศกาตาร์ ระหว่างวันที่ 1 ถึง 15 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ได้รับเหรียญทองประเภทชายเดี่ยว โดยเอาชนะลี ฮุง-เตก มือวางอันดับหนึ่งของรายการ และมืออันดับหนึ่งของเอเชีย 7-5, 6-3 ในรอบชิงชนะเลิศ ส่งผลให้ได้รับรางวัลนักกีฬาสมัครเล่นชายดีเด่น เนื่องในวันนักกีฬาแห่งชาติ ได้รับถ้วยรางวัลพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2549 นอกจากนี้ดนัยยังได้รับเกียรติเชิญธงชาติไทยในพิธีเปิดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2010 ณ นครกว่างโจว ประเทศจีนอีกด้วย
ดนัยมีผู้ฝึกสอน คือ แจน สโตเซ็ก ชาวสาธารณรัฐเช็ก มีเพื่อนสนิท คือ ลู เยน-ชุน (Yen-Hsun Lu) นักเทนนิสชาวไต้หวัน ทั้งคู่ ฝึกซ้อมด้วยกัน และลงแข่งขันประเภทคู่ด้วยกัน
ดนัยประกาศยุติการเล่นเทนนิสไปในกลางเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 โดยประกาศผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัวระหว่างที่พาทีมเทนนิสเยาวชนลงแข่งขันที่ประเทศเวียดนาม เพราะถึงจุดอิ่มตัว โดยจะหันไปเป็นผู้ฝึกสอนแทน
28 (ยี่สิบแปด) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 27 (ยี่สิบเจ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 29 (ยี่สิบเก้า)
เลขฐานสาม
เลขฐานสาม (อังกฤษ: ternary numeral system) หมายถึง ระบบเลขที่มีสัญลักษณ์เพียงสามตัวคือ 0 (ศูนย์) , 1 (หนึ่ง) และ 2 (สอง) บางครั้งอาจหมายถึงการที่มีโอกาสจะเลือกได้เพียง 3 ทาง
จักรพรรดิหงอู่
สมเด็จพระจักรพรรดิหงอู่ หรือ จูหยวนจาง(;จีน:朱元璋 21 ตุลาคม พ.ศ. 1328– 24 มิถุนายน พ.ศ. 1398) คือจักรพรรดิพระองค์แรกแห่งราชวงศ์หมิงของจีน
จูหยวนจาง (朱元璋) เป็นพระนามเดิมของ จักรพรรดิหงอู่ ผู้สถาปนาราชวงศ์หมิงของจีน เกิดในครอบครัวชาวนาที่หมู่บ้านกูจวง ตำบลจงหลี อำเภอเหาโจว มณฑลอันฮุย เมื่อ พ.ศ. 1871 (ค.ศ. 1328) บิดามีชื่อว่า จูซื่อเจิน มารดามีชื่อว่า เฉินสี ในวันที่เขาเกิดนั้นมีเรื่องเล่าว่าพ่อไปตักน้ำได้พบผ้าแพรแดงผืนหนึ่งซึ่งคนในหมู่บ้านต่างเห็นว่าเป็นมงคลนิมิต จูซื่อเจินจึงตั้งชื่อบุตรชายคนนี้ให้มีชื่อว่า "จูหยวนจาง" แปลว่า "แผ่นหยกชั้นเลิศ" และยังมีชื่อรองอีก คือ "จูฉงปา" แปลว่า "แปดซ้ำสอง" หรือ "จูปาปา" แปลว่า "แปดแปด"
ในปี พ.ศ. 1881 (ค.ศ. 1338) เกิดโรคระบาดซ้ำเติมความแห้งแล้งที่มีติดต่อกันนานหลายปี จูซื่อเจินกับนางเฉินสีและพี่ชายคนโตจูจ้งซื่อได้เสียชีวิตลง เพื่อนบ้านที่พอมีฐานะเกิดความสงสารจึงแบ่งที่ดินให้ใช้ฝังศพคนทั้งสาม จากนั้นบุตรที่เหลือจึงแยกย้ายเร่ร่อนไปรับจ้างหาเลี้ยงชีพ จูหยวนจางจำต้องไปบวชเป็นเณรที่วัดหวางเจวี๋ยซื่อ แต่ภัยแล้งที่มีติดต่อกันอย่างยาวนานทำให้วัดเองประสบปัญหาไม่น้อย พระและเณรในวัดต่างต้องออกธุดงค์ไปเที่ยวภิกขาจารต่างถิ่นซึ่งรวมถึงเณรจูหยวนจางด้วยเช่นกัน จนถึง พ.ศ. 1891 จึงได้บวชเป็นพระแต่บวชได้เพียงสี่ปีก็สึกออกมาเนื่องจากในขณะนั้นเกิดขบวนการหลายกลุ่มขับไล่จักรวรรดิมองโกลออกไปจากแผ่นดินจีน จูหยวนจางจึงไปร่วมกับสาวกลัทธิบัวขาว ของกัวจื่อซิง (郭子兴) ซึ่งใช้เมืองเหาโจวเป็นที่มั่นก่อ กบฏโพกผ้าแดงโค่นล้มราชวงศ์หยวน
เริ่มการโจมตี.
กัวจื่อซิงเห็นแววความสามารถของเขาจึงได้ยกหม่าชิวเซียงธิดาบุญธรรมให้เป็นภรรยา ในปี พ.ศ. 1895 จูหยวนจางปฏิบัติงานอย่างเข้มแข็งมีผลงานโดดเด่นกว่าผู้อื่นจึงได้รับเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วแต่ทำให้ถูกกัวจื่อซิงกับบุตรชายระแวงอยู่เสมอ ครั้งหนึ่งกัวจื่อซิงจับเขาไปขังแต่หม่าชิงเซียงกับมารดาไปอ้อนวอนขอจึงได้รับการปล่อยตัว จูหยวนจางจึงตัดสินใจพาภรรยากลับไปอยู่ที่ตำบลจงหลีบ้านเกิดและได้ชักชวนเพื่อนในวัยเยาว์กับคนอื่น ๆ จัดตั้งกองกำลังเป็นของตนเอง จาก 700 คนก็เพิ่มจำนวนมากกว่า 20,000 คนภายในระยะเวลา 2 ปี
เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 1910 (ค.ศ. 1367) จูหยวนจางยกทัพบุกถึงนครต้าตูเมืองหลวงของราชวงศ์หยวน จักรพรรดิซุ่นตี้เห็นเหลือกำลังที่จะรับมือจึงพาเหล่าพระญาติพระวงศ์และชาวมองโกลหนีออกนอกด่านไปอยู่ที่เมืองซ่างตู วันที่ 2 เดือน 8 จึงได้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นเป่ยผิง ประกาศตั้งราชวงศ์ต้าหมิง สถาปนาตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้ทรงพระนามว่าหมิงไท่จู่ (明太祖）ใช้ศักราชประจำพระองค์ว่าหงอู่ หรือหงอู่（洪武) เปลี่ยนชื่อเมืองอิ้งเทียนเป็นหนานจิงใช้เป็นเมืองหลวง นอกจากนั้นโปรดให้โอรสเป็นหวาง (อ๋อง) ไปครองเมืองต่าง ๆ เพื่อความมั่นคงของราชวงศ์ คือ ตั้งองค์ชายจูเพียวเป็นไท่จือ องค์ชายจูตี้เป็นเยียนหวางครองเมืองเป่ยผิง องค์ชายจูเฉวียนเป็นหนิงหวางครองเมืองต้าหนิง องค์ชายจูกุ้ยเป็นไต้หวางครองเมืองต้าถง องค์ชายจูกังเป็นจิ้นหวางครองเมืองไท่หยวน องค์ชายฝู่เป็นฉีหวางครองเมืองชิงโจว องค์ชายจูส่วงเป็นฉินหวางครองเมืองซีอาน องค์ชายจูอิงเป็นซู่หวางครองเมืองกานซู
หมิงไท่จู่ได้ดำเนินการฟื้นฟูเศรษฐกิจ และสังคม ด้วยความประหยัดมัธยัสถ์ ผ่อนปรน แก่ประชากรส่วนใหญ่ และทรงศึกษาถึงความล้มเหลวของราชวงศ์ต่าง ๆ ในอดีตเห็นว่าภัยสำคัญเกิดจากการที่ขันทีเข้าแทรกแซงการบริหารราชการ จึงมีพระราชโองการให้จารึกแผ่นเหล็กประกาศห้ามขันทีเข้ายุ่งเกี่ยวกับการบริหารราชการ ผู้ฝ่าฝืนกำหนดโทษประหารสถานเดียว นอกจากนั้นยังได้ลดบทบาทของอัครเสนาบดีรวบอำนาจไว้ที่พระองค์ฎีกาและข้อราชการต่าง ๆ ต้องถวายถึงพระองค์โดยตรง อัครเสนาบดีเป็นเพียงผู้รับราชโองการไปดำเนินการ ในด้านทหารการเลื่อนลดปลดย้ายแม่ทัพนายกองก็ต้องผ่านการพิจารณาจากพระองค์โดยตรง นอกจากนั้นพระองค์ยังได้จัดตั้งจินอีเว่ย (กองกำลังทหารเกราะทอง)ให้เป็นกองกำลังพิเศษคอยถวายอารักขาและสอดแนมความเคลื่อนไหวของขุนนางและราษฎร เรียกได้ว่าพระองค์กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดอย่างแท้จริง
ในรัชกาลของพระองค์กล่าวกันว่าทรงประหารขุนนางทั้งฝ่ายทหารและพลเรือนรวมทั้งผู้เกี่ยวข้องหากสงสัยว่าจะเป็นภัยต่อราชบัลลังก์กว่าห้าหมื่นคน โดยเฉพาะปลายรัชกาลหลังจากที่สถาปนาองค์ชายจูหยุนเหวิน（朱 允文）พระราชนัดดาเป็นไท่จือแทนองค์ชายจูเพียว (朱標) พระบิดาที่สิ้นพระชนม์ไปก่อน แม่ทัพหลายคนต้องถูกประหารเนื่องจากเกรงจะเป็นภัยในอนาคต ไม่เว้นแม้แต่แม่ทัพสีต๋าหรือฉีต๊ะผู้เคยออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับพระองค์แต่การตัดสินพระทัยของพระองค์กลับส่งผลร้ายมาให้พระราชนัดดาอย่างแรง
จักรพรรดิหงอู่ทรงครองราชย์สมบัติเป็นเวลายาวนานถึง 30 ปี เสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 1941 (ค.ศ. 1398) สิริพระชนมพรรษา 70 พรรษา พระบรมศพได้รับการเชิญไปประดิษฐานไว้ที่สุสานหลวงหมิงเซี่ยว เชิงเขาจื่อจินซาน ชานกรุงหนานจิง
กุมารทอง
กุมารทอง เป็นความเชื่อทางไสยศาสตร์ของไทยเกี่ยวกับจิตวิญญาณ ที่มาของกุมารทองมาจากการเลี้ยงภูตผีปีศาจไว้ใช้งาน โดยกุมารทองจะเป็นวิญญาณของเด็กผู้ชาย หากเป็นวิญญาณผู้หญิงที่คนเลี้ยงไว้จะเรียกว่า "โหงพราย"
กุมารทองนั้นแรกเริ่มเดิมทีมาจากวิญญาณของเด็กที่ตายในท้องแม่หรือที่เรียกว่าตายทั้งกลม ผู้มีวิชาอาคมจะไปนำพาวิญญาณเด็กนั้นมาเลี้ยงไว้เป็นลูก จากหลักฐานที่พบในเอกสารโบราณระบุถึงการทำกุมารทองสรุปว่า ต้องหาศพที่ตายทั้งกลม แล้วประกอบพิธีกรรมผ่าเอาศพทารกในท้องนั้นมาย่างไฟให้แห้งสนิทก่อนรุ่งอรุณ แล้วจึงลงรักปิดทองให้ทั่ว ด้วยเหตุนี้จึงเรียกว่ากุมารทอง ต่อมาสภาพสังคมและวัฒนธรรมพัฒนาไปมากขึ้น ทำให้ไม่สามารถสร้างกุมารทองจากศพทารกจริง ๆ ได้ จึงได้มีการดัดแปลงกรรมวิธีการสร้างกุมารทองขึ้น โดยใช้ดินเจ็ดป่าช้าบ้าง ไม้รักซ้อนหรือไม้มะยมบ้าง ไปจนถึงโลหะ มาสร้างเป็นรูปกุมาร แล้วปลุกเสกตั้งจิต ตั้งธาตุทั้ง 4 และเรียกอาการสามสิบสองให้บังเกิดเป็นจิตวิญญาณของเด็กขึ้นมา
กุมารทองปัจจุบันนิยมสร้างเป็นรูปเด็ก ลักษณะเป็นเด็กไว้จุก นุ่งโจงกระเบนอย่างโบราณ กลายเป็นเครื่องรางของขลัง เชื่อกันว่าเสมือนมีวิญญาณเด็กอยู่ในรูปกุมารนั้น ผู้บูชาต้องเลี้ยงดูเหมือนลูกของตน ต้องให้ข้าวน้ำเซ่นสรวงและต้องเรียกให้กินข้าวด้วย กล่าวกันว่าหากปฏิบัติดูแลดีกุมารทองก็จะช่วยค้ำคูณ อาทิ ช่วยคุ้มครองป้องกันเจ้าของและครอบครัวจากสิ่งไม่ดีทั้งหลาย ช่วยให้ทำมาค้าขึ้น ไปจนถึงเตือนภัยล่วงหน้าอีกด้วย และจะคอยติดตามเฝ้าระวังบ้านเรือนจากโจรผู้ร้ายและศัตรูไม่ให้มากล้ำกราย ปัจจุบันผู้บูชานิยมไหว้ด้วยน้ำแดง เรื่องราวของกุมารทองถูกกล่าวถึงใน วรรณคดีไทย เช่น ขุนช้างขุนแผน บ้างก็นับลูกกรอก เป็นกุมารทองด้วย
เครื่องรางอีกประเภทหนึ่งที่คล้ายกันคือรักยม ทั้งกุมารทองและรักยมปัจจุบันยังมีผู้นิยมบูชากันอยู่ไม่น้อยในสังคมไทย
ลูกเทพ.
ลูกเทพ คือ สินค้าไสยศาสตร์ในประเทศไทย เป็นตุ๊กตารีบอร์น ซึ่งผู้ศรัทธาเลี้ยงดูเหมือนลูก โดยเชื่อว่า สิ่งเหนือธรรมชาติที่สิงสู่อยู่ในตุ๊กตาจะดลบันดาลโชคลาภสวัสดิภาพต่าง ๆ ให้ กระแสเริ่มจาก "หมอแม็ค ขั้นเทพ" ในปี 2558
ตุ๊กตานี้มีขนาดตั้งแต่ 8 นิ้วขึ้นไปจนเท่าเด็กอายุ 7 ปี มักทำจากไวนิล อัดนุ่นและใส่เมล็ดธัญพืชข้างในเพื่อถ่วงน้ำหนักและเป็นเคล็ดสื่อถึงความอุดมสมบูรณ์ จากนั้น แต่งหน้า ทำผม ลงอักขระที่หน้าผาก แต่งตัวให้สวยงาม รวมถึงปลุกเสก บางครั้งเพิ่มมูลค่าโดยอ้างว่า มีเทพสิงสถิต
ผู้ศรัทธาเชื่อว่า ลูกเทพคือตุ๊กตาที่มีชีวิต แต่ต่างจากกุมารทอง เพราะกุมารทองต้องเอาไว้บนหิ้ง ต้องถวายน้ำแดง และต้องใส่ชุดไทย ส่วนลูกเทพมีสิ่งเหนือธรรมชาติสิงสู่อยู่ในตุ๊กตา ผู้ศรัทธาเลี้ยงตุ๊กตาได้เหมือนลูก เช่น พาไปเที่ยวต่าง ๆ นานา ปัจจุบัน ลูกเทพมีราคาตั้งแต่ไม่กี่พันบาทไปจนถึงหลายหมื่นบาท
จูหยวนจาง
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล
พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล หรือ พระองค์ชายใหญ่ (27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2453 – 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538) เป็นพระโอรสองค์โตใน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมเขตรมงคล และเป็นพระอัยกาฝ่ายพระมารดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ เป็นผู้อำนวยการสร้าง ผู้กำกับละครและภาพยนตร์ ทรงพระนิพนธ์เรื่องและคำร้องเพลงประกอบหลายเรื่อง เป็นผู้ร่วมก่อตั้งธนาคารไทยทนุ เมื่อปี พ.ศ. 2492 และโปรดการสะสมโบราณวัตถุ
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมเขตรมงคล (พระธิดาใน สมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ซึ่งเป็นพระโสทรกนิษฐภาดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) มีพระอนุชา 2 พระองค์ คือ
เริ่มแรกทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ แล้วเสด็จไปทรงศึกษาที่โรงเรียนแฮร์โรว์ (Harrow School) ประเทศอังกฤษ แล้วเสด็จกลับมาทรงศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก ทรงรับราชการที่กองพันทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ และทรงดำรงตำแหน่งนายกสมาคมนักเรียนเก่าสหรัฐอเมริกาฯ ระหว่างปี พ.ศ. 2500 - 2502
ปี พ.ศ. 2473 ทรงเป็นนาคหลวง วันที่ 2 กรกฎาคม ทรงรับสมโภช ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย วันต่อมาเวลา 17.00 น. จึงบรรพชาและอุปสมบท ณ พระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ทรงเป็นพระอุปัชฌาย์ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) เป็นพระศีลาจารย์ และสมเด็จพระวชิรญาณวงศ์เป็นพระกรรมวาจาจารย์ เวลา 18.40 น. เสด็จโดยรถม้าพระที่นั่งไปประทับ ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
ในรัชกาลที่ 9 ทรงเป็นผู้แทนพระองค์พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรไปปฏิบัติพระราชกรณียกิจต่าง ๆ ในหลายประเทศ โปรดการละครและภาพยนตร์ ทรงเป็นผู้อำนวยการสร้างและกำกับภาพยนตร์หลายเรื่อง ในด้านดนตรีโปรดนิพนธ์คำร้องเพลงต่าง ๆ หลายเพลง อาทิ เพลงบัวขาว เพลงเรือนแพ เพลงลมหวน อีกทั้งโปรดการสะสมโบราณวัตถุด้วย
ศาสตราจารย์ พลตรี พลเรือตรี พลอากาศตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 พระชันษา 85 ปี ในการนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว​ (สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร)​พระอิสริยยศในขณะนั้น เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปในการพระราชทานน้ำหลวงสรงพระศพ พลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศกุดั่นใหญ่ ทรงพระศพ ประดิษฐานพระศพ ณ พระที่นั่งทรงธรรม วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม และในวันเสาร์ที่ 11 พฤษภาคม พุทธศักราช 2539 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วย พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า​ กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ และสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ไปในการพระราชทานเพลิงพระศพ ศาสตราจารย์ พลตรี พลเรือตรี พลอากาศตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร