pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ชาร์ลส์ โบเดอแลร์ (Charles Baudelaire) เขียนในจดหมายในปี ค.ศ. 1861 ว่า "สักชั่วระยะเวลาหนึ่ง ผมได้รับห่อ "ของญี่ปุ่น" (japonneries) ผมก็เลยแบ่งกับเพื่อน..." และปีต่อมา "La Porte Chinoise" ร้านขายสินค้าจากญี่ปุ่นก็ขายสินค้าที่รวมทั้งภาพพิมพ์ก็เปิดขึ้นที่ถนนริโวลีในปารีสซึ่งเป็นถนนสายที่เป็นที่นิยมสำหรับการซื้อของ ในปี ค.ศ. 1871 ชาร์ล กามีย์ แซง-ซองส์ก็เขียนอุปรากรองค์เดียวชื่อ "La princesse jaune" โดยมีหลุยส์ กาเลต์เป็นผู้เขียนบทร้อง ซึ่งเป็นเรื่องราวของเด็กหญิงชาวดัตช์ผู้อิจฉาเพื่อนศิลปินผู้มีหลงงานภาพพิมพ์แกะไม้ภาพอุกิโยะอย่างหัวปักหัวปำ
ในระยะแรกแม้ว่าบราเคอมงด์จะติดต่อหางานพิมพ์ด้วยตนเอง แต่งานพิมพ์แกะไม้ส่วนใหญ่ที่เข้ามาทางตะวันตกเป็นงานของจิตรกรญี่ปุ่นร่วมสมัยของระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1860 ถึง 1870 จากนั้นก็เป็นเวลานานกว่าที่ทางตะวันตกจะได้เริ่มเห็นงานคลาสสิกของศิลปินชั้นครูรุ่นก่อนหน้านั้น
ขณะเดียวกันกลุ่มปัญญาชนอเมริกันก็ยังยืนกรานว่างานพิมพ์เอะโดะเป็นศิลปะที่หยาบ (vulgar art) ที่มีเอกลักษณ์ของสมัยที่แตกต่างจากงานที่มีลักษณะที่งดงาม เอียงไปทางศาสนา และ มีลักษณะของความเป็นญี่ปุ่นที่เรียกว่ายามาโตะ (大和絵) ภาพจากสมัยยามาโตะก็ได้แก่ภาพเขียนโดยศิลปินเซนชั้นครูเช่น Sesshū Tōyō และ Tenshō Shūbun
นักสะสมศิลปะ นักเขียน และนักวิพากษ์ศิลป์ชาวฝรั่งเศสต่างก็เดินทางไปยังประเทศญี่ปุ่นระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1860 ถึง 1880 ที่นำไปสู่การพิมพ์บทความต่างๆ เกี่ยวกับความงามของศิลปะญี่ปุ่นและการเผยแพร่งานภาพพิมพ์จากยุคเอะโดะมากขึ้นในยุโรป โดยเฉพาะในฝรั่งเศส ในบรรดาผู้เดินทางไปญี่ปุ่นก็ได้แก่นักเศรษฐศาสตร์ Henri Cernuschi นักวิพากษ์ศิลป์ ทีโอดอร์ ดูเรต์ และนักสะสมศิลปะชาวอังกฤษวิลเลียม แอนเดอร์สันผู้ใช้เวลาอยู่หลายปีในเอะโดะและสอนการแพทย์ (งานสะสมของแอนเดอร์สันต่อมาซื้อโดยพิพิธภัณฑ์บริติช) นักค้าศิลปะญี่ปุ่นหลายคนต่อมาก็มาตั้งหลักแหล่งอยู่ในปารีสปารีส เช่นTadamasa Hayashi และ Iijima Hanjuro นอกจากนั้นระหว่างงานนิทรรศการนานาชาติ ค.ศ. 1878 (Exposition Universelle) ที่จัดขึ้นที่ปารีสก็มีการแสดงงานจากญี่ปุ่นหลายชิ้น
ศิลปินและขบวนการ.
ศิลปินญี่ปุ่นผู้มีอิทธิพลก็ได้แก่อุตามาโระ (Utamaro) และโฮะกุไซ แต่สิ่งที่น่าสนใจที่เกิดขึ้นคือขณะที่ศิลปะญี่ปุ่นไปมีอิทธิพลต่อศิลปินตะวันตก แต่ในญี่ปุ่น "bunmeikaika" (文明開化, "ความเป็นตะวันตก") ก็นำไปสู่การลดความนิยมการสร้างงานพิมพ์ภาพในญี่ปุ่นเอง
ศิลปินผู้ที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะญี่ปุ่นก็รวมทั้งอาร์เธอร์ เวสลีย์ ดาว (Arthur Wesley Dow), ปีแยร์ บอนาร์, อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก, แมรี คัสซาตต์, แอดการ์ เดอกา, ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์, เจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์, โกลด มอแน, ฟินเซนต์ ฟัน โคค, กามีย์ ปีซาโร, ปอล โกแก็ง, เบอร์ธา ลัม (Bertha Lum), วิลล์ เบรดลีย์ (Will Bradley), ออบรีย์ เบียร์ดสลีย์ (Aubrey Beardsley), อัลฟอนส์ มูคา (Alphons Mucha), กุสตาฟ คลิมต์ และรวมทั้งสถาปนิก แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์, ชาร์ลส์ เรนนี แม็คคินทอช (Charles Rennie Mackintosh) และสแตนฟอร์ด ไวต์ (Stanford White) ศิลปินบางคนถึงกับย้ายไปตั้งหลักแหล่งในญี่ปุ่นเช่นฌอร์ฌ แฟร์ดีน็อง บีโก (Georges Ferdinand Bigot)
แม้ว่างานศิลปะสาขาต่างๆ จะได้รับอิทธิพลญี่ปุ่น งานพิมพ์เป็นงานที่นิยมกันมากที่สุด งานพิมพ์และงานโปสเตอร์ของอ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็กแทบจะไม่อาจจะเป็นงานที่สร้างขึ้นมาได้โดยปราศจากอิทธิพลของศิลปะญี่ปุ่น แต่งานภาพพิมพ์แกะไม้ก็มิได้มีการทำกันมาจนกระทั่งถึงเฟลิกซ์ วาลอตง (Félix Vallotton) และปอล โกแก็ง แต่ส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นภาพขาวดำ
วิสต์เลอร์มีบทบาทสำคัญในการนำศิลปะญี่ปุ่นเข้ามาในอังกฤษ ปารีสเป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นศูนย์กลางของงานศิลปะญี่ปุ่น วิสต์เลอร์ก็สะสมงานเป็นจำนวนมากเมื่อพักอยู่ที่นั่น
งานของฟัน โคคหลายชิ้นก็เป็นงานที่เลียนแบบลักษณะและการวางองค์ประกอบของศิลปะ "ภาพอุกิโยะ" เช่นภาพ "Le Père Tanguy" ซึ่งเป็นภาพเหมือนของเจ้าของร้านขายอุปกรณ์ศิลปะ เป็นภาพที่มีงานภาพอุกิโยะหกชิ้นในฉากหลัง ฟัน โคคเขียน "La courtisane" ในปี ค.ศ. 1887 1887 หลังจากที่ได้เห็นงานภาพอุกิโยะโดย Kesai Eisen บนหน้าปกนิตยสาร "Paris Illustré" ในปี ค.ศ. 1886 ในขณะนั้นที่แอนต์เวิร์ป ฟัน โคคก็เริ่มสะสมภาพพิมพ์ญี่ปุ่นแล้ว
ในด้านดนตรีก็กล่าวได้ว่าจาโกโม ปุชชีนีได้รับอิทธิพลญี่ปุ่นในการเขียนอุปรากร "Madama Butterfly" กิลเบิร์ตและซัลลิแวนเขียนจุลอุปรากร "The Mikado" ที่ได้รับอิทธิพลจากงานแสดงนิทรรศการ "Japanese village" ในลอนดอน
ลักษณะของศิลปะญี่ปุ่นที่มีอิทธิพลต่อศิลปินตะวันตก ก็ได้แก่ความไม่สมมาตร การจัดวางองค์ประกอบของหัวใจของภาพจะไม่อยู่ที่ศูนย์กลาง (off center) และการไม่ใช้ทัศนมิติ การใช้แสงที่ไม่มีเงา และการใช้สีที่สดใส ลักษณะที่ว่านี้ตรงกันข้ามกับศิลปะโรมัน-กรีกที่นิยมกันในบรรดาศิลปินในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้เชื่อว่าตนเองสามารถปลดปล่อยศิลปะให้เป็นอิสระจากศิลปะสถาบัน
การใช้เส้นโค้ง พื้นผิวที่เป็นลาย และความตัดกันของช่องว่าง และความราบของภาพก็มีอิทธิพลต่อนวศิลป์ เส้นและลายเหล่านี้กลายมาเป็นเส้นและลายของงานกราฟิกที่พบในงานของศิลปินทั่วโลก ลักษณะรูปทรง ราบ และสีกลายมาเป็นสิ่งที่ต่อมาเป็นศิลปะนามธรรมของศิลปะสมัยใหม่
ลักษณะของศิลปะญี่ปุ่นมีอิทธิพลต่อศิลปะประยุกต์ที่รวมทั้งเครื่องเรือน ผ้าทอ เครื่องประดับ และการออกแบบกราฟิก
Japonisme
สมัยเอะโดะ
อาโอคิยิ
คุซัน (クザン "Kuzan") เป็นตัวละครหนึ่งในเรื่อง วันพีซ ซึ่งเป็นอดีตหนึ่งในสามพลเรือเอกของกองทัพเรือ มีฉายาคือ อาโอคิจิ (青キジ "Aokiji, ไก่ฟ้าคราม") เขาอยู่ในกองทัพเรือ ในสมัยที่เซ็นโงคุเป็นจอมพลแห่งกองทัพเรือ
ภายหลังสงครามระหว่างกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวและกองทัพเรือ อาโอคิจิได้ต่อสู้กับอาคะอินุ เพื่อคัดค้านการแต่งตั้งอาคะอินุเป็นจอมพล แต่ได้พ่ายแพ้ให้แก่อาคะอินุเพราะผลปีศาจแพ้ทางแต่ก็สามารถยื้อได้นานหลายวัน ทำให้เขาลาออกจากการเป็นทหารเรือ
อาโอคิยิ จัดว่าว่าเป็นคนที่สูงมากเมื่อเทียบกับมนุษย์ทั่วไป มักจะแต่งกายด้วย เสื้อกั๊กสีขาวติดกระดุมทับด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงิน กางเกงขายาวสีขาว รองเท้าสีขาว และเนคไทสีเหลืองตัดด้วยเส้นสีดำ นอกจากนี้อาโอคิยิยังสวมผ้าปิดตาไว้ตรงหน้าผากอีกด้วย
อาโอคิยิ เป็นคนที่ขี้เซา สามารถรู้ได้จากผ้าปิดตาที่อาโอคิยิสวมไว้ตลอดเวลา อีกทั้งยังเป็นคนขี้เกียจ ในเวลาว่าง ๆ เขามักจะปันจักรยานเล่นบนทะเลไปตามเกาะต่าง ๆ มีคติประจำตัวคือ "ความยุติธรรมบนความขี้เกียจ" มักทำอะไรตามใจตัวเอง เขาก็ยังทำตามหน้าที่ที่ได้รับโดยยึดมั่นตามความถูกต้องตามแบบฉบับของเขาเอง
อาโอคิยิ มีความสามารถจาก ผลปีศาจ สาย โลเกีย คือผลเยือกแข็ง (ผลฮิเอะ ฮิเอะ) ทำให้เขาสามารถควบคุม, สร้าง และเปลี่ยนร่าง เป็นน้ำแข็งได้ เขาสามารถสร้างน้ำแข็งเพียงพอที่จะแช่แข็งเจ้าแห่งท้องทะเลและปกคลุมทะเลจำนวนหนึ่งได้ภายในชั่วขณะ อาโอคิยิสามารถแช่แข็งคลื่นยักษ์ที่สร้างโดย หนวดขาว ในเวลาต่อสู้ อาโอคิยิสามารถแช่แข็งคู่ต่อสู้ได้เพียงแค่สัมผัสถูกตัวเท่านั้น เขาสามารถเปลี่ยนร่างกายให้กลายเป็นน้ำแข็งเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีได้อีกด้วย
ท่าโจมตี
แอนนี่ บรู๊ค หรือชื่อจริงว่า รุ่งนภา แก้วไทรหาญ (ชื่อเกิด), ฐิฏิพร เสฏฐภูมิ (2552), ณชชญา ธนัตถ์ฐิตาภา (2553) และ รุ่งนภา บรู๊ค (ปัจจุบัน) ตามลำดับ (เกิด 10 ธันวาคม 2523) เป็นนักแสดงหญิงลูกครึ่งไทย-สวิสเซอร์แลนด์ มีผลงานเด่นในการรับบท เชอรี่แอน ดันแคน จากภาพยนตร์ "เชอรี่ แอน" และกะหล่ำจากละครสั้นในรายการ "ชิงช้าสวรรค์"
แอนนี่เป็นลูกสาวของนายจอห์น บรู๊ค นักธุรกิจชาวสวิสเซอร์แลนด์ กับนางจันทร์คำ มีเลข เกิดที่กรุงเทพมหานคร ก่อนที่จะย้ายกลับไปยังอำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง บ้านเกิดของมารดา บิดามารดาแยกทางกันตั้งแต่เด็ก แอนนี่จบชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนเจ้าฟ้าอุบลรัตน์ และศึกษาต่อระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดเชียงใหม่ ภายหลังได้ศึกษานักเรียนผู้ช่วยพยาบาล แอนนี่เข้ากรุงเทพเพื่อหางานทำและเรียนต่อจนสำเร็จวิชาผู้ช่วยพยาบาล และรับงานเสริมเป็นพริตตี้เชียร์สินค้า นักแสดงประกอบฉาก จนกระทั่งได้เป็นนางเอกเต็มตัวในภาพยนตร์เรื่อง "เชอรี่ แอน"
กรณีคลอดบุตรชาย.
เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2553 มีกระแสข่าวลือว่าแอนนี่ได้ตั้งท้องและคลอดลูกเมื่อเดือนมิถุนายน โดยมีการระบุว่าพ่อของเด็กคือ ฟิล์ม-รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ นักร้องและนักแสดงชื่อดังของ บริษัท อาร์.เอส.โปรโมชั่น จำกัด ต่อมา แอนนี่ได้ออกมาเปิดใจในรายการเรื่องเด่นเย็นนี้ ช่วงเจาะข่าวเด่น ทางช่อง 3 เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2553 โดยมีนายสรยุทธ สุทัศนะจินดา เป็นผู้ดำเนินรายการ แอนนี่กล่าวว่า "ฟิล์มไม่ยอมตรวจดีเอ็นเอตั้งแต่รู้ว่าแอนนี่ท้อง แต่ตนก็ไม่ยอมทำแท้ง เพราะต้องการเก็บลูกไว้" ช่วงท้ายรายการในการสัมภาษณ์ แอนนี่กล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำตาว่า "ต่อไปนี้ ก็คงไม่มีคำตอบใดๆ อีก และพร้อมจะเลี้ยงลูกคนเดียว และถือว่าลูกเกิดมาโชคดีมาก ที่มีทั้งพ่อและแม่เป็นคนคนเดียวกัน" และได้ไปออกรายการตีสิบทางช่องเดียวกัน เมื่อวันที่ 28 กันยายน โดยมีนายวิทวัส สุนทรวิเนตร์ เป็นพิธีกร
ต่อมา นายสุรชัย เชษฐ์โชติศักดิ์ (เฮียฮ้อ) ผู้บริหารอาร์.เอส.โปรโมชั่น ได้เปิดเผยว่าแอนนี่เคยมีความสัมพันธ์กับชายอื่นอีกหลายคน ซึ่งอาจจะมีคนใดคนหนึ่งเป็นพ่อของเด็ก อาทิ จุ๊น กิตติคุณ หรือหนุ่ม กรรชัย ซึ่งกรณีนี้ได้กลายเป็นข่าวที่โด่งดังในสังคมเป็นอย่างมากในช่วงกลางปีค่อนไปข้างปลายปี พ.ศ. 2553 มีบุคคลที่ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยโดยตรง ออกมาให้ความเห็น เช่น พจน์ อานนท์, ระเบียบรัตน์ พงษ์พานิช, โน้ต เชิญยิ้ม และลุกลามบานปลายไปถึงขั้นมีการประท้วงผลงานของฟิล์ม รัฐภูมิ และ ผลงานทั้งหมดของอาร์.เอส.ของกลุ่มสตรีที่อำเภอแจ้ห่ม และการที่มูลนิธิเพื่อนหญิงได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแอนนี่ เป็นต้น
อย่างไรก็ตามในเรื่องนี้ ได้มีข้อสงสัยเกี่ยวกับคำให้สัมภาษณ์ของแอนนี่ บรู๊ค ต่าง ๆ เช่น ข้อสงสัยของสังคมเมื่อมีการให้สัมภาษณ์ของเมธี อมรวุฒิกุล อดีตนักแสดงที่เป็นแนวร่วมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ว่าเคยคบกับแอนนี่ บรู๊ค เมื่อ 11 ปีก่อน ซึ่งเคยบอกกับตนว่า ตั้งครรภ์กับตน แต่ตนไม่เชื่อ เพราะป้องกันมาโดยตลอด รวมถึงกรณีที่แอนนี่ บรู๊คไม่ได้เรียนจบพยาบาลจริง
และข้อสงสัยอื่นเกิดขึ้น เช่น การปฏิเสธการตรวจดีเอ็นเอ ข่าวเรื่องการเปลี่ยนชื่อเป็น ฐิติพร เสฎฐภูมิ พร้อมกับเงินในบัญชีธนาคารในชื่อเดียวกันที่มีเงินกว่าห้าแสนบาท การปฏิเสธว่าไม่เคยรู้จัก จุ๊น กิตติคุณ มาก่อน ทั้ง ๆ ที่มีหลักฐานเป็นรูปถ่ายว่าทั้งคู่เคยร่วมงานในการทัวร์คอนเสิร์ตกันมาก่อนและข้อสงสัยเกี่ยวกับอายุการตั้งครรภ์ การที่ไม่ยอมยื่นฟ้องหมิ่นประมาทบุคคลที่กล่าวหาตนเอง ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกมีทีท่าว่าจะฟ้อง เป็นต้น
อย่างไรก็ตาม แอนนี่ บรู๊ค ได้ตั้งชื่อบุตรชายว่า ด.ช.ทีฆายุ แก้วไทรหาญ ไม่มีชื่อเล่นจริง ๆ แต่ผู้คนนิยมเรียกว่าหรือ น้องคากิ หรือ บิ๊กเปา ซึ่งเกิดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ก่อนมีข่าวออกมาประมาณ 3 เดือน ปัจจุบันเป็นบุตรบุญธรรมของนายแพทย์ชลทิศ สินรัชตานันท์ นายกสมาคมศัลยกรรมตกแต่งใบหน้าแห่งประเทศไทย
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 แอนนี่และรัฐภูมิได้ไปยังสำนักงานเขตห้วยขวาง เพื่อทำการถอนชื่อรัฐภูมิออกจากการเป็นบิดาของฑีฆายุ ซึ่งรัฐภูมิก็ได้ทำการถอนฟ้องหมิ่นประมาทและผิดสัญญาออก ขณะที่แอนนี่ยืนยันว่าจะใช้ชีวิตกับลูกเพียงสองคน แต่เมื่อนักข่าวซักว่าจะบอกเรื่องพ่อกับลูกอย่างไร แอนนี่ก็ฝ่าวงล้อมนักข่าวออกไปโดยที่ไม่ให้คำตอบ
แอนนี่ บรู๊ค ยังเคยออกเทปเดี่ยว เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 กับ โซนี่ มิวสิก บีอีซี เทโร ชื่ออัลบั้ม "Anny แอนนี่" มีเพลงที่ฮิต เช่น
เจ้าหญิงอัตสึ
เจ้าหญิงอัตสึโกะ
นิลวรรณ ปิ่นทอง
คุณหญิงนิลวรรณ ปิ่นทอง (6 ธันวาคม พ.ศ. 2458 – 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560) เป็นนักเขียนชาวไทย อดีตบรรณาธิการนิตยสาร "สตรีสาร" อดีตนายกสมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูถัมภ์ ได้รับรางวัลแมกไซไซ เมื่อปี พ.ศ. 2504 สาขาบริการประชาชน และเป็นอดีตเลขานุการทำเนียบนายกรัฐมนตรี ในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์
นิลวรรณ ปิ่นทอง เกิดมาในครอบครัวข้าราชการชั้นผู้น้อย มารดาเสียชีวิตตั้งแต่อายุ 3 ขวบ ผู้เลี้ยงดูให้การศึกษาคือบิดา นายเวช ปิ่นทองและมารดาคือ นางกรุณา ปิ่นทอง
นิลวรรณจบชั้นมัธยม 6 จากโรงเรียนเบญจมราชาลัย และเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ ได้วุฒิป.ป. จากนั้นเข้าศึกษาระดับอุดมศึกษาที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ (เป็นรุ่นที่ 4 ปี 2477) จบแล้วเป็นครู 1 ปี แล้วย้ายมารับราชการในกรมโฆษณาการอยู่ 9 ปี จึงลาออกมาทำงานด้านบรรณาธิการ เมื่อปี พ.ศ. 2491 เป็นบรรณาธิการนิตยสาร "สตรีสาร" และปี 2492 รับหน้าที่เป็นบรรณาธิการอีก 2 เล่มคือ "ดรุณสาร" สำหรับเยาวชน และ "สัปดาห์สาร" สำหรับเรื่องข่าวสาร นิตยสาร "สตรีสาร" ได้รับรางวัลพระเกี้ยวทองคำ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในฐานะนิตยสารส่งเสริมภาษาไทยดีเด่น เมื่อปี พ.ศ. 2530 จนดำเนินการถึงปี 2539 จึงได้ปิดตัวลงไป
นอกจากนั้นนิลวรรณ ยังเคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูถัมภ์ เคยได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาบริการประชาชน จากมูลนิธิแมกไซไซ ประเทศฟิลิปปินส์ เมื่อปี 2505 และได้รับปริญญา อักษรศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต (กิตติมศักดิ์) เมื่อปี 2517 ยังได้รับการโปรดเกล้าฯ รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เปลี่ยนคำหน้านามเป็น "คุณ" (อันเป็นคำนำนามระดับชั้นเดียวกับสุภาพสตรีระดับ “คุณหญิง” แต่ใช้สำหรับสตรีที่มิได้สมรส) ก่อนจะถึงแก่อนิจกรรมคุณนิลวรรณ ยังทำงานให้สมาคมสตรีอุดมศึกษา โดยก่อตั้งกลุ่มนักอ่านคัดเลือกหนังสือเพื่อพัฒนาตนขึ้น
นิลวรรณถึงแก่กรรมด้วยอาการสงบเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 สิริอายุ 101 ปี และได้รับพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ณ เมรุด้านใต้ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
ภาพอูกิโยะ
ภาพอูกิโยะ  คือกลุ่ม (genre) ของภาพศิลปะของญี่ปุ่นที่เกิดขึ้นในยุคเอโดะ ซึ่งเป็นภาพที่แสดงความเกี่ยวเนื่องกับชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของคนชั้นกลางในยุคนั้น โดยมีหัวข้อเกี่ยวกับสิ่งบันเทิงเริงรมย์ ไม่ว่าจะเป็นการแสดงการขับร้อง สตรีในแหล่งเริงรมย์ ภูมิทัศน์ แต่มีบางส่วนที่อยู่ในหัวข้อของประวัติศาสตร์ ราชสำนัก และศาสนาด้วย โดยภาพศิลปะในกลุ่มนี้ มีทั้งภาพเขียนด้วยมือ (肉筆画) ซึ่งมีราคาสูงกว่าเพราะแต่ละภาพมีเพียงชิ้นเดียว และ ภาพที่พิมพ์จากแม่พิมพ์ไม้ (木版画) ที่มีราคาถูกกว่าเนื่องจากสามารถพิมพ์ได้จำนวนมากกว่า คนทั่วไปสามารถซื้อหาได้ง่าย ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปจะเป็นภาพพิมพ์จากแม่พิมพ์ไม้นี้
คำว่า “อูกิโยะ” ความหมายแต่เดิมได้รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธ เขียนเป็นตัวหนังสือภาษาญี่ปุ่นว่า 憂世 หมายถึง โลกนี้มีแต่ความทุกข์ หลังจากนั้นรับความหมายจากภาษาจีนของคำว่า 浮生 ซึ่งหมายถึง ชีวิตนี้ไม่เที่ยง (แปรปรวน) เข้ามารวมกัน กลายเป็นตัวเขียนใหม่คือ 浮世 ซึ่งหมายถึง โลกนี้ไม่เที่ยง ผู้คนในยุคหลังที่ใช้ชีวิตบันเทิงเริงรมย์ และหันหลังให้ความเคร่งครัดทางศาสนาในยุคก่อนหน้า มองว่าในเมื่อโลกนี้ไม่มีอะไรที่เที่ยงแท้แน่นอน ก็ควรปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสิ่งที่บันเทิงใจ  จึงนำศัพท์นี้มาใช้ในความหมายบันเทิงเริงรมย์ ซึ่งตรงกันข้ามกับความหมายในยุคแรก ภาพที่วาดออกมาตามแนวนี้ จึ่งเป็นภาพของสิ่งบันเทิงใจในสมัยนั้น ไม่ว่าจะเกี่ยวกับละครคาบูกิ ซูโม่ เกอิชา หญิงงามเมืองทั้งระดับทั่ว ๆ ไป และระดับสูงที่อยู่บริเวณโยชิมูระ ซึ่งมีชื่อเรียกว่า"โออิระ" (花魁) ไปจนถึงภาพที่แสดงการเสพกามที่เรียกว่า"ชุงงะ"  ลักษณะดังกล่าวทำให้ “ukiyo-e” หรือ “ภาพของโลกที่น่าบันเทิงใจ” เป็นกลุ่มภาพที่มีเอกลักษณ์ของตนเองต่างไปจากภาพเขียนประเภทอื่น
นักประพันธ์ร่วมสมัยอาซาอิ เรียวอิ (Asai Ryōi) ได้บรรยายถึง เรื่องราวความเปลี่ยนแปลงของความหมายตามยุคสมัยของคำว่า “อูกิโยะ” ในนิยายชื่อ "Ukiyo monogatari" (浮世物語 หรือ "ตำนานของอูกิโยะ") ที่เขียนในปี ค.ศ. 1661 โดยตอนหนึ่งได้บรรยายถึงความหมายในยุคหลังว่า:
... ใช้ชีวิตอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง, ดื่มด่ำกับความงามของดวงจันทร์ หิมะ ดอกซากูระ ใบเมเปิล ร้องเพลง ดื่มเหล้าสาเก ไม่วิตกกับความขัดสนที่จะตามมา ปล่อยตัวปล่อยใจ ไม่มีความกังวล .. เฉกเช่น น้ำเต้าที่ล่องลอยไปกับสายน้ำ... นี่คือสิ่งที่เรียกว่า อูกิโยะ
ลักษณะศิลปะที่มีวิวัฒนาการขึ้นมาจากปรัชญานี้เป็นที่นิยมกันในวัฒนธรรมเมืองของเอโดะ (โตเกียวในปัจจุบัน) ระหว่างครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่เริ่มจากงานที่มีสีเดียวของฮิชิกาวะ โมโรโนบุ ในคริสต์ทศวรรษ 1670 ในระยะแรกภาพพิมพ์ก็ใช้เพียงหมึกอินเดีย (India ink) ต่อมาก็มีการเพิ่มสีด้วยแปรง แต่เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซูซูกิ ฮารูโนบุ ก็คิดค้นวิธีพิมพ์หลายสีขึ้นที่เรียกว่า “นิชิกิ-เอะ” (nishiki-e) ขึ้น
ภาพอูกิโยะเป็นศิลปะที่ราคาพอประมาณเพราะสามารถผลิตเป็นจำนวนมากได้ และเป็นงานที่สร้างขึ้นสำหรับชาวเมืองผู้ที่ส่วนใหญ่แล้วก็ฐานะไม่ดีพอที่จะซื้องานที่เป็นต้นฉบับได้ หัวข้อที่สร้างในระยะแรกก็เป็นชีวิตในเมือง โดยเฉพาะจากบริเวณแหล่งสำราญ ที่รวมทั้งสตรีผู้มีความงาม นักมวยปล้ำซูโม่ และนักแสดงละครที่มีชื่อเสียง ต่อมาหัวเรื่องก็ขยายไปรวมภูมิทัศน์ที่ก็กลายมาเป็นที่นิยม หัวข้อทางการเมือง และ ชีวิตของชนชั้นที่เหนือกว่าที่กล่าวเป็นหัวข้อที่ทำได้แต่หาดูได้ยาก แต่กิจกรรมทางเพศซึ่งก็ไม่ห้ามจะพบได้บ่อยในงานพิมพ์ภาพ แต่ศิลปินและผู้พิมพ์บางครั้งก็จะถูกลงโทษเมื่อสร้างภาพ "ชุงงะ" ที่ชัดแจ้ง
Ukiyoe
พราหมณ์พาวรี
พราหมณ์พาวรี เป็นพราหมณ์ผู้เป็นอาจารย์ของพระอชิตเถระซึ่งต่อมาเป็นศิษย์ผู้เป็น 16 ใน 80 พระอสีติมหาสาวกของพระพุทธเจ้า
พราหมณ์พาวรี เกิดในตระกูลพราหมณ์ในเมืองสาวัตถี เมื่อเจริญวัยได้รับราชการเป็นปุโรหิตในพระราชสำนักกรุงสาวัตถีของพระเจ้าปเสนทิโกศล ต่อมาได้ลาออกจากตำแหน่งปุโรหิตและออกบวชเป็นชฏิลตามลัทธิพราหมณ์ ตั้งสำนักสอนไตรเพทอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำโคธาวรี อยู่ในเขตต่อแดนเมืองอัสสกะและเมืองอาฬหกะ
ต่อมาพาวรีพราหมณ์ทราบว่า เจ้าชายสิทธัตถะได้ปฏิญาณว่าบรรลุเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงต้องการทราบความจริง ท่านจึงส่งศิษย์ผู้เป็นมาณพของท่านจำนวน 16 คนไปทูลถามปัญหาที่ท่านผูกไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะจำนวน 16 หมวดเพื่อทดสอบพระพุทธองค์ โดยศิษย์ทั้ง 16 นั้น มีอชิตมาณพเป็นหัวหน้า
ศิษย์ทั้ง 16 ของท่านจึงได้ไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าที่ปาสาณเจดีย์ แคว้นมคธ อชิตมาณพผู้เป็นหัวหน้าคณะเป็นผู้ทูลถามเป็นคนแรก
หลังจากพระพุทธองค์วิสัชชนาปัญหาครบทั้ง 16 หมวดแล้ว มาณพทั้ง 15 คน เว้นปิงคิยมาณพได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ โดยปิงคิยมาณพซึ่งทูลถามปัญหาคนสุดท้ายขณะฟังวิสัชชนาอยู่มัวแต่ฟุ้งซ่านคิดถึงพราหมณ์พาวรีผู้เป็นลุงของตน ว่าเสียดายที่ลุงไม่ได้มาฟังพระธรรมเทศนาที่แจ่มแจ้งเช่นนี้ ปิงคิยมาณพจึงได้บรรลุธรรมแค่พระโสดาบัน
หลังจากทั้ง 16 คนบวชแล้ว ได้กลับไปแจ้งคำตอบแก่พราหมณ์พาวรีๆ ได้บรรลุเป็นพระอนาคามีบุคคล ส่วนท่านพระปิงคิยะภายหลังได้ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าจึงได้บรรลุพระอรหันต์
พระมหาเถระซึ่งเป็นศิษย์ของพราหมณ์พาวรีได้เป็นกำลังสำคัญในการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในเวลาต่อมา
ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านเสียชีวิตที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงละสังขารไป
พาวรีพราหมณ์
แมกซ์ โรช
แมกซ์เวล เลมูเอล โรช นักแต่งเพลง นักดนตรีแจ๊สชาวอเมริกัน เล่นดนตรีในตำแหน่งมือกลอง และเพอร์คัสชัน โดยได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในผู้นำการเล่นจังหวะใหม่สไตล์บีบ็อพ ร่วมกับเคนนี คลาร์ก นอกจากนี้ยังเล่นดนตรีแจ๊สในอีกหลายสไตล์
แมกซ์ โรช เคยร่วมงานกับนักดนตรีแจ๊สคนสำคัญจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นโคลแมน ฮอว์กินส์ ดิซซี กิลเลสพี ชาร์ลี พาร์กเกอร์ ไมล์ส เดวิส ดุค เอลลิงตัน ชาร์ลส มิงกัส ซันนี โรลลินส์ คลิฟฟอร์ด บราวน์ โรชยังเป็นหัวหน้าวงดนตรีของตัวเอง และผลิตผลงานที่มีเนื้อหาต่อสู้เพื่อสิทธิของคนผิวดำ ชื่อชุด "We Insist! - Freedom Now" ในปี ค.ศ.1960
ในปี ค.ศ. 1966 แมกซ์ โรช ได้ออกผลงานชื่อ "Drums Unlimited" เป็นผลงานชุดแรกๆ ที่มีหลายเพลงเน้นการโซโลกลองและเพอร์คัสชัน โดยโรชยืนยันมาตลอดว่า กลองก็เป็นเครื่องดนตรีที่สามารถผสมเสียง จังหวะ และทำนองได้
ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของโรช คือผลงานในปี 1962 ร่วมกับชาร์ลส มิงกัส และดุค เอลลิงตัน "Money Jungle" ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในอัลบั้มแจ๊สทริโอ (เปียโน, เบส และกลอง) ที่ดีที่สุด
เดอะไลท์นิงซี้ดส์
ชิมูระ ทาเอะ
ชิมูระ ทาเอะ  หรือ โอทาเอะ เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เป็นพี่สาวของชิมูระ ชินปาจิ
ชิมูระ ทาเอะเป็นบุตรสาวคนโตของเจ้าของโรงฝึกดาบโกโต้คัง เมื่อชาวสวรรค์ได้ออกบัญญัติห้ามซามูไรใช้ดาบทำให้โรงฝึกดาบได้ปิดตัวลง หลังจากบิดาเสียชีวิต ตัวเธอและน้องชายของเธอคือ ชิมูระ ชินปาจิ ก็พยายามทำงานหาเงิน เพื่อฟื้นฟูโรงฝึกดาบ ปัจจุบัน โอทาเอะทำงานบริการในสถานบันเทิง
ปกติ โอทาเอะเป็นคนสวยและใจดี ที่ยิ้มแย้มตลอดเวลา แต่ความจริง โอทาเอะเป็นคนที่ชอบใช้กำลังโดยเฉพาะกับคอนโด้ อิซาโอะ หัวหน้าชินเซ็นงุมิที่คอยตามตื๊อขอแต่งงานและมักใช้ง้าวเป็นอาวุธ
ในด้านการทำอาหาร โอทาเอะมีฝีมือการทำอาหารที่ไม่ดีเป็นอย่างมาก อาหารทุกอย่างเธอทำจะไหม้และเป็นก้อน แม้แต่การปั้นซูชิ เธอเคยทำซูชิไหม้มาแล้วแม้จะไม่ได้ใช้ไฟก็ตาม คนอื่นๆจึงไม่กล้ารับประทานอาหารที่โอทาเอะเป็นคนทำ ชินปาจิถึงกับเป็นคนทำอาหารเองเพื่อจะได้ไม่ต้องรับประทานอาหารของพี่สาว และถึงกับบอกว่าที่ตนสายตาสั้นเพราะอาหารของโอทาเอะ คนที่ยอมกินอาหารของโอทาเอะอย่างสุจริตใจมีเพียงคอนโด้และคิวเบเท่านั้น
โอทาเอะชอบกินไอติมฮาเก้นดาสเอามากๆ
โอทาเอะรู้จักคิวเบตั้งแต่เด็กๆ โดยคิวเบนั้นชอบโอทาเอะ ในศึกสำนักยางิว โอทาเอะถูกคิวเบพามาเป็นเจ้าสาวแต่ไม่สำเร็จ
ชื่อของโอทาเอะ.
นามสกุล "ชิมูระ" ของโอทาเอะ มีที่มาจาก ชิมูระ เคน นักแสดงตลกของญี่ปุ่น
โอทาเอะ มีชื่อจริงว่า ชิมูระ ทาเอะ แต่ตัวละครส่วนใหญ่เรียกเธอว่า โอทาเอะ ส่วนคางุระเรียกโอทาเอะว่า อาเจ๊ใหญ่ ชินปาจิเรียกโอทาเอะว่า ท่านพี่ และพวกชินเซ็นกุมิเรียกโอทาเอะว่า ซือเจ๊
ชิมูระ คิวเบเรียกโอทาเอะว่า ทาเอะจัง
โอทาเอะปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 4 โดยนั่งบนหลังของซาดะฮารุ และได้ปรากฏตัวอีกครั้งบนปกหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ คิวเบ ซัทจัง และซึคุโยะ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 5
กินทามะ
วัดเกษมจิตตาราม
วัดเกษมจิตตาราม หรือชื่อเดิม วัดม่อนศัลยพงษ์ ตั้งอยู่บนเนินเขาในที่ตั้งตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ บนเนินเขาเดียวกับโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ ในปี พ.ศ. 2470 เคยมีผู้พบกลองมะโหรทึกสำริดสมัยวัฒนธรรมดองซอน อายุกว่า 2,000 ปี และโบราณวัตถุสมัยก่อนประวัติศาสตร์บนม่อนวัดเกษมจิตตารามแห่งนี้ ปัจจุบันกลองมโหรทึกดังกล่าวจัดแสดงอยู่ที่พระที่นั่งศิวโมกข์วิมาน พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร
วัดเกษมจิตตารามในปัจจุบันเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดแห่งเดียวของจังหวัดอุตรดิตถ์ ตามข้อกำหนดของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ มีกิจกรรมทางด้านปฏิบัติและเจริญภาวนาทุกวัน
องค์ที่ ๑ พระมหาวรรณลบ
องค์ที่ ๒ เจ้าประคุณพระบุญยัง
องค์ที่ ๓ พระมหาเกษม
องค์ที่ ๔ หลวงพ่อสมบุญ
องค์ที่ ๕ พระอาจารย์บุญลือ
องค์ที่ ๖ พระครูภาวนากิตคุณ (สวัสดิ์ อธิวาโส) อดีตเจ้าคณะอำเภอฟากท่า ชั้นพิเศษ
องค์ที่ ๗ พระครูวินัยธรสมชัย สมจิตตฺโต อดีตเลขาเจ้าคณะอำเภอฟากท่า เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน
๑.โรงเรียนพระปริญัติธรรม ภาวนากิตติคุณ
๒.ศาลาธรรมสังเวช
๓.ศาลาหอฉัน
๔.หอสวดมนต์
๕.ศาลาจตุรมุขหาเทวารามพิมารสถิต
พระโมฆราชเถระ
พระโมฆราชเถระ เป็นศิษย์ของพราหมณ์พาวรีที่ถูกส่งมาทูลถามปัญหาทั้ง 16 ต่อพระพุทธเจ้า ณ ปาสาณเจดีย์ โดยมีอชิตมาณพเป็นหัวหน้าคณะศิษย์ทั้ง 16 ของพราหมณ์พาวรี ต่อมาทั้งหมดได้บรรลุธรรมและอุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการช่วยพระพุทธเจ้าเผยแพร่พระพุทธศาสนา โดยนับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญของพระพุทธศาสนา พระโมฆราชเถระนั้น เมื่อบรรลุธรรมแล้วท่านมีใจยินดีในการครองจีวรเศร้าหมอง ด้วยเหตุนี้พระพุทธเจ้าจึงยกย่องท่านว่าเป็นเอตทัคคะเลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในด้าน ผู้ทรงจีวรเศร้าหมอง
พระโมฆราช เกิดในตระกูลพราหรมณ์ ชาวเมืองสาวัตถี เมื่อมีอายุพอสมควรแก่การศึกษาศิลปะวิทยาตามประเพณีพราหมณ์ จึงได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์ของพราหมณ์พาวรี ผู้เป็นปุโรหิตที่ปรึกษาของพระเจ้าปเสนทิโกศลต่อมา พราหมณ์พาวรี เบื่อหน่ายชีวิตการครองเรือน จึงได้กราบทูลลาพระเจ้าปเสนทิโกศล ออกบวชเป็นชฎิล บำเพ็ญพรตตามประเพณีพราหมณ์ ตั้งสำนักอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำโคธาวารี ระหว่างเมืองอัสสกะและเมืองอาฬกะ ตัวเองเป็นเจ้าสำนักและเป็นอาจารย์ใหญ่ทำหน้าที่ทั้งรับและอบรมสั่งสอนไตรเพทแก่ศิษย์ทั่วไป โมฆราชมาณพ พร้อมกับเพื่อศิษย์อีกหลายคนได้ออกบวชติดตามด้วยพราหมณ์พาวรี แม้จะบวชเป็นฤๅษีชฎิลเช่นเดียวกับตระกูลกัสสปะ ๓ พี่น้อง แต่คนทั่วไปก็นิยมเรียก “พราหมณ์พาวรี” อยู่เช่นเดิม ไม่นิยมเรียกว่า “ชฎิล” เหมือนตระกูลกัสสปะ
ทรงสอบการตรัสรู้
เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะ ผู้เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าสุทโธทนศากยราชา ผู้ครองนคร กบิลพัสดุ์ เสด็จออกบรรพชาได้ตรัสรู้พระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณแล้วเที่ยวสั่งสอนเวไนยสัตว์ให้เกิดศรัทธาเลื่อมใสออกบวชประพฤติพรหมจรรย์ ติดตามพระองค์มากมาย พราหมณ์พาวรีได้ทราบข่าวเป็นลำดับ แต่ก็ยังเคลือบแคลงใจในการตรัสรู้ขององค์พระสัพพัญญโคดมเจ้า จึงตั้ง ปัญหาขึ้น ๑๖ หมวด แล้วมอบให้ศิษย์ ๑๖ คน นำไปกราบทูลถามพระบรมศาสดา ซึ่งขณะนั้นประทับอยู่ที่ปาสาณเจดีย์ แคว้นมคธ และโมฆราชมาณพก็เป็นหนึ่งในจำนวนศิษย์เหล่านั้น อชิตมาณพ ผู้เป็นหัวหน้าได้พาคณะศิษย์อีก ๑๕ คน คือ
๑. ติสสเมตเตยยะ ๒. ปุณณกะ ๓. เมตตคู ๔. โธตกะ ๕. อุปสีวะ ๖. นันทกะ๗. เหมกะ
๘. โตเทยยะ ๙. กัปปะ ๑๐. ชตุกัณณี ๑๑. ภัทราวุธะ ๑๒. อุทยะ ๑๓. โปสาละ ๑๔. ปิงคิยะ
และ ๑๕. โมฆราช รวมทั้งสิ้นจำนวน ๑๖ คน พากันไปเข้าเฝ้า พระบรมศาสดาเพื่อทูลถามปัญหา ณ ปาสาณเจดีย์แห่งหนึ่ง
กราบทูลถามปัญหาเป็นคนที่ ๑๕
ในบรรดามาณพทั้ง ๑๖ คนนั้น โมฆราชมาณพ นับว่าเป็นผู้มีปัญญาดีกว่ามาณพทั้ง หมด จึงคิดที่จะทูลถามปัญหาเป็นคนแรก แต่เห็นว่าอชิตมาณพอยู่ในฐานะเป็นหัวหน้าผู้นำมา จึงเปิดโอกาสให้ถามเป็นคนแรก เมื่ออชิตะ ทูลถามจบแล้ว โมฆราชมาณพ ปรารถนาจะถาม เป็นคนที่ ๒ แต่พระพุทธองค์ตรัสห้ามว่า “ดูก่อนโมฆราช ท่านจงรอให้มาณพคนอื่น ๆ ถามก่อนเถิด”
เมื่อมาณพคนอื่น ๆ ถามไปโดยลำดับถึงคนที่ ๘ โมฆราชมาณพ ก็แสดงความประสงค์ จะทูลถามเป็นคนที่ ๙ พระพุทธองค์ก็ตรัสห้ามไว้อีกครั้ง จนถึงลำดับคนที่ ๑๔ ผ่านไปแล้ว
ปัญหาของโมฆราชมาณพ.
โมฆราชมาณพ จึงได้มีโอกาสทูลถามเป็นคนที่ ๑๕ โดยกราบทูลถามว่า
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ โลกนี้ก็ดี โลกอื่นก็ดี พรหมโลกกับทั้งเทวโลกก็ดี ย่อมไม่ ทราบความเห็นของพระองค์ เหตุดังนั้น จึงมีปัญหามาถึงพระองค์ ผู้มีปรีชาญาณเห็นล่วงสามัญชนทั้งปวงอย่างนี้ ข้าพระพุทธเจ้า จะพิจารณาเห็นโลกอย่างไร มัจจุราชคือความตายจึงจะไม่แลเห็น คือ จักไม่ตามทัน พระเจ้าข้า”
พระบรมศาสดา ตรัสพยากรณ์ว่า
“ดูก่อนโมฆราช ท่านจงมีสติพิจารณาดูโลกโดยความเป็นของว่างเปล่า ถอนความเห็นว่าตัวของเราเสียทุกเมื่อเถิด ท่านจะข้ามล่วงมัจจุราชเสียได้ด้วยอุบายนี้ท่านพิจารณาเห็นโลกอย่างนี้แล้ว มัจจุราชคือความตายจักแลไม่เห็น” เมื่อพระบรมศาสดา ตรัสพยากรณ์ปัญหาของโมฆราชมาณพ จบลงแล้วโมฆราชมาณพ พร้อมด้วยชฎิลทั้งหมด ได้บรรลุพระอรหัตผลสิ้นอาสวกิเลสทุกคนเว้นแต่ปิดคิยมาณพผู้เดียวเพราะมัวแต่คิดถึงอาจารย์พราหมณ์พาวรีผู้เป็นลุง จึงได้เพียงญาณหยั่งเห็นในธรรมเท่านั้น มาณพทั้ง ๑๖ คน กราบทูลขออุปสมบท พระพุทธองค์ประทานด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทา ได้เป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา พร้อมบาตรและจีวรอันสำเร็จด้วยบุญฤทธิ์ ส่วนพระปิงคิยเถระกราบทูลลากลับไปแจ้งข่าวแก่พราหมณ์พาวรี แสดงธรรมตามที่พระพุทธ องค์ทรงแก้ปัญหาทั้ง ๑๖ ข้อ ให้ฟังแล้วยังพราหมณ์พาวรี ให้บรรลุธรรมาพิสมัยชั้นเสขภูมิ พระโมฆราชนั้น เมื่ออุปสมบทแล้วปรากฏว่าท่านเป็นผู้มักน้อยสันโดษยินดีเฉพาะการ ใช้สอยจีวรที่เศร้าหมอง ๓ ประการ คือ ๑. ผ้าเศร้าหมอง ๒. ด้ายเย็บผ้าเศร้าหมอง ๓. น้ำย้อมผ้า เศร้าหมองด้วยเหตุนี้ พระพุทธองค์จึงทรงยกย่องท่านในตำแหน่งเอตทัคคะ เป็นผู้เลิศกว่าภิกษุ ทั้งหลายในทาง ผู้ยินดีในจีวรเศร้าหมอง
ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงดับขันธปรินิพพาน
พระปิงคิยเถระ
พระปิงคิยเถระ เป็นศิษย์ของพราหมณ์พาวรีที่ถูกส่งมาทูลถามปัญหาทั้ง 16 ต่อพระพุทธเจ้า ณ ปาสาณเจดีย์ โดยมีอชิตมาณพเป็นหัวหน้าคณะศิษย์ทั้ง 16 ของพราหมณ์พาวรี ต่อมาทั้งหมดได้บรรลุธรรมและอุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการช่วยพระพุทธเจ้าเผยแพร่พระพุทธศาสนา โดยนับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญของพระพุทธศาสนา
"ดูได้ที่" พาวรีพราหมณ์
พระโปสาลเถระ
พระโปสาลเถระ เป็นศิษย์ของพราหมณ์พาวรีที่ถูกส่งมาทูลถามปัญหาทั้ง 16 ต่อพระพุทธเจ้า ณ ปาสาณเจดีย์ โดยมีอชิตมาณพเป็นหัวหน้าคณะศิษย์ทั้ง 16 ของพราหมณ์พาวรี ต่อมาทั้งหมดได้บรรลุธรรมและอุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการช่วยพระพุทธเจ้าเผยแพร่พระพุทธศาสนา โดยนับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญของพระพุทธศาสนา
ปัญหาของโปสาลมาณพ.