pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มณฑลนี้มีเนื้อที่ 156,700 ตารางกิโลเมตร (อันดับที่ 20 ของจีน) แต่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของจีน คือประมาณ 91,800,000 คน (2004) มีความหนาแน่นของประชากรเท่ากับ 586 คนต่อตารางกิโลเมตร นับเป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นมากเป็นอันดับ 5 ของจีน
ตัวเลข GDP รวมในปี พ.ศ. 2547 สูงถึงประมาณ 1.55 ล้านล้านดอลลาร์ เป็นมณฑลที่ทำเงินได้มากเป็นอันดับสองของจีน
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชนชาติฮั่น (Han) ซึ่งมีมากถึง 99.3%
มณฑลชานตงมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ฉงชิ่ง
ฉงชิ่ง หรือ จุงกิง  เป็นนครที่ตั้งอยู่ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน เป็นหนึ่งในสี่นครที่อยู่ภายใต้การบริหารโดยตรงของรัฐบาลกลาง (อีกสามแห่ง คือ ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ และเทียนจิน) และเป็นนครปกครองโดยตรงเพียงแห่งเดียวที่ไม่ได้ตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเล
ฉงชิ่งเคยเป็นนครปกครองโดยตรงในสมัยที่จีนเป็นสาธารณรัฐจีน โดยใช้เป็นเมืองหลวงในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (ค.ศ. 1937–1945) ในช่วงสมัยนี้ ฉงชิ่งถูกจัดว่าเป็นหนึ่งในสี่แห่งของโลกที่เป็นศูนย์บัญชาการต่อต้านฟาสซิสต์ ซึ่งอีกสามแห่ง คือ วอชิงตัน ลอนดอน และมอสโก ปัจจุบัน นครปกครองโดยตรงฉงชิ่งได้จัดตั้งขึ้นใหม่เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1997 เพื่อเป็นการช่วยพัฒนาตอนกลางและตะวันตกของจีน นครฉงชิ่งมีประชากรกว่า 30 ล้านคน มีพื้นที่ขนาดประมาณประเทศออสเตรีย เขตเมืองของนครฉงชิ่งประกอบด้วย 9 เขต ซึ่งมีประชากรรวมกันไม่เกิน 8,518,000 คน ตามประมาณการปี ค.ศ. 2016 ตามการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 ฉงชิ่งเป็นนครปกครองโดยตรงที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศจีน และยังเป็นนครปกครองโดยตรงที่มีพื้นที่มากที่สุดในประเทศจีน เขตการปกครองของฉงชิ่งแบ่งออกเป็น 26 เขต 8 อำเภอ และ 4 อำเภอปกครองตนเอง
คำย่ออย่างเป็นทางการของนครฉงชิ่ง คือ "ยฺหวี"  ได้รับการอนุมัติโดยสภารัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีนเมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1997 มีที่มาจากชื่อเก่าของส่วนหนึ่งของแม่น้ำเจียหลิง ที่ไหลผ่านฉงชิ่งและไปบรรจบกับแม่น้ำแยงซี
ฉงชิ่งมีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่โดดเด่น ในฐานะที่เป็นนครศูนย์กลางแห่งชาติของจีน ฉงชิ่งเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจในบริเวณต้นน้ำของลุ่มแม่น้ำแยงซี เป็นศูนย์การผลิตและศูนย์กลางการขนส่ง จากรายงานของดิอีโคโนมิสต์อินเทลลิเจนซ์ยูนิต (Economist Intelligence Unit) เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 ระบุว่าฉงชิ่งเป็น 1 ใน 13 มหานครเกิดใหม่ของจีน
ตั้งอยู่ทางตอนบนของแม่น้ำแยงซีเกียง ที่ตั้งและอาณาเขต ฉงชิ่งมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
มีอุณหภูมิระหว่าง 24-25 องศาเซลเซียส สำหรับอุณหภูมิสูงสุดโดย เฉลี่ย 29-29.7 องศาเซลเซียส อุณหภูมิต่ำสุดโดยเฉลี่ย 20.6-21 องศาเซลเซียส
นครฉงชิ่งมีมูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ 266,539 ล้านหยวน (ปี 2004) เพิ่มขึ้น 12.2%
ทางด้านเกษตรกรรม มีผลผลิตอุดมสมบูรณ์ และเป็นฐานการผลิตที่สำคัญ ได้แก่ วัตถุดิบข้าว หมู รังไหม ส้ม ส้มจีน และใบยาสูบ ปี 2003 พื้นที่การเกษตรลดลง 5.3% แต่ผลผลิตเพิ่มขึ้น 0.5%
ฉงชิ่งเป็นหนึ่งในสามของแหล่งสินแร่ที่สำคัญของประเทศ เท่าที่สำรวจพบ ได้แก่ ถ่านหิน ก๊าซธรรมชาติ สตรอนเชียม อะลูมิเนียม แมงกานีส หินปูน ยิปซั่ม ปรอท หินเขี้ยวหนุมาน หินเกลือ และอื่นๆ กว่า 38 ชนิด ในจำนวนนี้แร่สตรอนเชียมมีมากเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ และเป็นอันดับสองของโลก
ฉงชิ่งเป็นหนึ่งในเขตอุตสาหกรรมเก่าแก่ของจีน ในปี 2003 มีมูลค่าการเติบโตทางการผลิตในภาคอุตสาหกรรมสูงถึง 76,836 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.4% อุตสาหกรรมหลัก 3 ประเภทที่ก่อรูปก่อร่างขึ้น ได้แก่ อุตสาหกรรมผลิตเครื่องจักรกล
การค้าระหว่างประเทศ ปี 2003 มูลค่าการนำเข้าส่งออก 2,595 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 44.6% ในจำนวนนี้เป็นมูลค่าส่งออก 1,585 ล้านเหรียญฯ และมูลค่านำสินค้านำเข้า 1,010 ล้านเหรียญฯ
ฉงชิ่ง มี มหาวิทยาลัยฉงชิ่ง (重庆大学) มหาวิทยาลัยซีหนาน
เถา-ยฺเหวียน
เถา-ยฺเหวียน  เป็นนครปกครองโดยตรง ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของไต้หวัน ติดกับนครซินเป่ย์ (ไทเปใหม่), เทศมณฑลซินจู๋, และเทศมณฑลอี๋หลาน มีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เขตเถา-ยฺเหวียน โดยเขตนี้กับเขตจงลี่ประกอบกันเป็นเขตมหานครขนาดใหญ่ เถา-ยฺเหวียนได้พัฒนาจากเมืองบริวารของเขตมหานครไทเป จนกลายเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 และนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 5 ของประเทศ เนื่องจากการเดินทางไปยังนครไทเปนั้นมีความสะดวกรวดเร็ว ทำให้ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา เถา-ยฺเหวียนมีอัตราการเติบโตของประชากรมากที่สุดในบรรดาเมืองทุกเมืองในประเทศ
"เถา-ยฺเหวียน" ในภาษาจีนหมายถึง "สวนลูกท้อ" เพราะบริเวณนี้เคยมีต้นท้อจำนวนมาก เมืองนี้เป็นที่ตั้งของนิคมอุตสาหกรรมและสำนักงานใหญ่ของบริษัทเทคโนโลยีหลายแห่ง และยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน ซึ่งเป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการในไทเป และพื้นที่อื่น ๆ ทางตอนเหนือของไต้หวัน
ในสมัยโบราณ ที่ราบสูงเถา-ยฺเหวียนเป็นที่อยู่ของชาวอะบอริจินที่ราบไต้หวัน ในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ได้มีชาวเกอตากาลันตั้งรกรากอยู่ในพื้นที่ที่เรียกว่า "" ในช่วงปีแรก ๆ ของการล่าอาณานิคมของดัตช์, การล่าอาณานิคมของสเปน, และเจิ้งเหอแห่งราชวงศ์หมิง ยังไม่มีการเพาะปลูกหรือกิจกรรมทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ใด ๆ ในพื้นที่นี้ ต่อมาในสมัยราชวงศ์ชิง ได้มีผู้คนจำนวนมากจากมณฑลฝูเจี้ยนและมณฑลกวางตุ้ง เริ่มอพยพมาที่นี่เพื่อเพาะปลูก โดยเฉพาะต้นท้อ ซึ่งจะบานสะพรั่งเต็มที่ในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้บรรยากาศรอบ ๆ สวยงามมากจนผู้คนตั้งชื่อบริเวณนี้ว่า "Toahong" [เทออ๊าหึง]
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1901 ในสมัยการปกครองของญี่ปุ่น มีการจัดตั้งสำนักงานการปกครองท้องถิ่นขึ้น ชื่อว่า "โทชิเอ็งโจ"  และเปลี่ยนชื่อเป็น "โทเอ็งโจ"  ใน ค.ศ. 1905 ต่อมาใน ค.ศ. 1920 พื้นที่ "โทเอ็ง" ได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชินจิกุ
ในสมัยของญี่ปุ่น จากนโยบายการอพยพ ทำให้เถา-ยฺเหวียนพัฒนาเป็นเมืองที่มีหลายวัฒนธรรม
หลังญี่ปุ่นยกไต้หวันคืนแก่สาธารณรัฐจีนในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1945 พื้นที่ปัจจุบันของนครเถา-ยฺเหวียนในตอนนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของเทศมณฑลซินจู๋ ต่อมาใน ค.ศ. 1950 ได้มีการก่อตั้งเทศมณฑลเถา-ยฺเหวียนขึ้น โดยแยกออกมาจากเทศมณฑลซินจู๋ ในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1971 นครเถา-ยฺเหวียนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นศูนย์กลางการปกครองของเทศมณฑลเถา-ยฺเหวียน ในตอนนั้น เทศมณฑลเถา-ยฺเหวียนแบ่งการปกครองออกเป็น 6 นคร, 1 เมือง และ 6 ตำบล
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2009 สภาบริหารได้อนุมัติแผนการยกสถานะเถา-ยฺเหวียนจากเทศมณฑลไปเป็นนครภายใต้การปกครองโดยตรงของรัฐบาลกลาง และในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2014 เทศมณฑลเถา-ยฺเหวียนก็ได้ยกระดับไปเป็นนครปกครองโดยตรงเถา-ยฺเหวียน
เถา-ยฺเหวียนตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของไทเปประมาณ และกินพื้นที่ ประกอบด้วยที่ราบลุ่ม ภูเขาและที่ราบสูงที่เชื่อมต่อถึงกัน รูปร่างของนครเถา-ยฺเหวียนค่อนข้างยาวและแคบ จากทิศตะวันออกเฉียงใต้ลาดลงไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โดยทางตะวันออกเฉียงใต้มีเทือกเขาเสฺว่ชาน (雪山山脈) และปลายสุดเป็นชายฝั่งติดกับช่องแคบไต้หวัน
ในบริเวณที่ราบสูงเถา-ยฺเหวียนมีบ่อชลประทานจำนวนมาก ซึ่งทำให้เถา-ยฺเหวียนมีชื่อเล่นว่า "เมืองหนึ่งพันบ่อ"
เทศมณฑลไถจง
เทศมณฑลไถจง เป็นเทศมณฑลในทางตอนกลางของประเทศไต้หวันในระหว่างปี ค.ศ. 1945 ถึง 2010 เมืองหลวงของเทศมณฑลตั้งอยู่ที่เมืองยฺเหวียนหลินก่อนปี 1950 และย้ายมาที่นครเฟิงยฺเหวียนหลังปี 1950
ไถตุง
ฮัวเหลียน
เทศมณฑลอี๋หลาน
เทศมณฑลอี๋หลาน เป็นเทศมณฑลหนึ่งของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) มีเนื้อที่ 2,143.6 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 462,600 คน ความหนาแน่นของประชากร 216 คนต่อตารางกิโลเมตร เทศมณฑลอี๋หลานมีเมืองหลวงคือ อี๋หลานซิตี้
Fan Pan Tae
Fanpantae
ปรสิต
ปรสิต  หมายถึง สิ่งมีชีวิตที่อาศัยผู้อื่นหรือเซลล์ชนิดอื่นเป็นที่พักอาศัยและแหล่งอาหาร และบางครั้งทำร้ายสิ่งมีชีวิตที่ใช้ประโยชน์นั้นหรือเซลล์ภายในจนเจ็บป่วยหรือถึงกับเสียชีวิต เช่น การอาศัยอยู่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำในร่างกายมนุษย์ ตัวอย่าง พยาธิ เป็นต้น
สกุลข้าวฟ่าง
ข้าวฟ่าง เป็นกลุ่มพืชตระกูลหญ้าในจีนัส "Sorghum" บางชนิดเพาะปลูกเพื่อเป็นอาหารทั้งของมนุษย์และสัตว์ มีแหล่งเพาะปลูกอยู่ในเขตอบอุ่นทั่วโลก และจัดว่าเป็นพืชท้องถิ่นในภูมิภาคเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนในทุกทวีป ยกเว้นออสเตรเลียและโอเชียเนีย
อานโตนอฟ อาน-24
อานโตนอฟ อาน-24  องค์การนาโตกำหนดสัญลักษณ์ (NATO reporting name) เป็น "Coke" (โค้ก) อาน-24 เป็นเครื่องบินโดยสารที่ใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัดแบบแรกของสำนักแผนแบบอานโตนอฟ เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1960 และเริ่มรับผู้โดยสารในเดือน กันยายน ปี ค.ศ. 1963
อานโตนอฟ อาน-26
อานโตนอฟ อาน-26 (Антонов Ан-26) นาโตกำหนดสัญลักษณ์เป็น (เคิล) อาน-26 เป็นเครื่องบินที่มีการดัดแปลงมาจาก อาน-24 เพื่อใช้ในการทหาร เริ่มปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีสในปี ค.ศ. 1971 ในชื่อ อาน-24
อานโตนอฟ อาน-30
อานโตนอฟ อาน-30 (Ан-30, Antonov An-30) นาโตกำหนดสัญลักษณ์เป็น (แคล้งค์) อาน-30 เป็นเครื่องบินที่ได้รับการดัดแปลงมาจาก อาน-24 ซึ่งมีลักษณะที่แตกต่างคือ อาน-30 จะติดตั้งอุปกรณ์สำรวจและเดินอากาศพิเศษ
ถ้ำพระวังแดง
ถ้ำพระวังแดง เป็นถ้ำหินปูนมีความยาวถึง 13 กิโลเมตร นับว่าเป็นถ้ำที่มีความยาวที่สุดในประเทศไทย ตั้งอยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก
ภายในถ้ำ.
มีหินงอกหินย้อย และเป็นที่อาศัยของค้างคาวจำนวนมาก มีลำธารน้ำไหลตลอดปี นับเป็นถ้ำที่มีความหลากหลายทางชีวภาพมาก มีสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นอยู่เป็นจำนวนมาก เช่น ปลาค้อถ้ำพระวังแดง, ปลาพลวงถ้ำ, ตุ๊กกายปล้องทอง
อานโตนอฟ อาน-32
อานโตนอฟ อาน-32 (Ан-32, Antonov An-32) นาโตกำหนดสัญลักษณ์เป็น (ไคลน์) อาน-32 บินเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1976 ซึ่งอาน-32 เป็นเครื่องบินที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องบิน อาน-24 และ อาน-26 โดยมีการติตตั้งเครื่องยนต์ที่ให้กำลังสูงขึ้น 33% และติดตั้งเครื่องยนต์ในตำแหน่งสูงเหนือปีก
ศาสนาพุทธในประเทศบรูไน
ศาสนาพุทธ เป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับ 3 ในประเทศบรูไน โดยเป็นรองจากศาสนาอิสลามและศาสนาคริสต์ จำนวนผู้นัยถือโดยประมาณการหลากหลาย แต่รายงานบางส่วนระบุไว้ที่ประมาณ 30,000 คน และมีผู้นับถือศาสนาพุทธโดยประมาณที่ 7-8% ของประชากรทั้งหมด รายงานจากข้อมูลทางการของบรูไนใน ค.ศ. 2016 มีประชากรที่นับถือศาสนาพุทธ 7% (29,495 คน)
ศาสนาพุทธเริ่มเข้ามาในบรูไนตั้งแต่สมัยอาณาจักรศรีวิชัย ที่เรืองอำนาจจากฝั่งคาบสมุทรมลายูอย่างกว้างขวางในคริสต์ศตวรรษที่ 6 เป็นต้นมา จนถึงพุทธศตวรรษที่ 20 จึงอ่อนกำลังลงไปแล้วเงียบหาย คงเหลือแต่อิทธิพลทางภาษา ไว้เท่านั้น ต่อมาจนถึงปัจจุบันก็มีคลื่นชาวจีนโพ้นทะเลอพยพมาสู่ดินแดนนี้เพื่อประกอบอาชีพ เช่นเดียวกันกับประเทศมุสลิมใกล้เคียง จนมีศาสนิกชนเป็นจำนวนมาก และก็มีชาวญี่ปุ่น ชาวไทย ฯลฯ แม้ปัจจุบัน ประเทศนี้จะมีชาวพุทธเพียงร้อยละ 13 เท่านั้น แต่ก็สร้างความหลากหลายทางวัฒนธรรมของประเทศบรูไนได้เป็นอย่างดี แต่ประเทศนี้เป็นประเทศมุสลิม การที่จะเผยแผ่พระศาสนา จึงเป็นไปได้ยาก เช่นเดียวกันกับมาเลเซีย และอินโดนีเซีย
การนับถือพระพุทธศาสนาของประชาชนในประเทศบรูไน ดารุสซาลาม ส่วนมากคล้าย ๆ กับประเทศอินโดนีเซีย มาเลเซีย เพราะว่าเป็นชนกลุ่มน้อย รวมตัวกันช่วยกันส่งเสริมบริหารจัดการองค์กรเป็นกลุ่มเฉพาะของตน ส่วนมากจะได้รับการสนับสนุนการเผยแผ่ธรรมจากไต้หวัน หรือประเทศไทย (มีสาขาของวัดพระธรรมกายที่ไปดำเนินกิจกรรมร่วมกับชาวพุทธเดือนละ 1 ครั้ง)
มีประชากรชาวพุทธจำนวนมากที่มีเชื้อสายจีน ซึ่งมีจำนวนร้อยละ 10.2 ของประชากรทั้งประเทศ และนับถือศาสนาพุทธประมาณร้อยละ 65 จำนวนร้อยละของผู้นับถือศาสนาพุทธลดลงตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ชาวพุทธประมาณหนึ่งในสามมีสิทธิพลเมือง ส่วนที่เหลือเป็นผู้อยู่อาศัยถาวรหรือชั่วคราว ศาสนาพุทธนิกายมหายานเป็นนิกายที่มีผู้นับถือมากที่สุด เพราะเป็นนิกายที่มีผู้นับถือในจีนและรัฐรอบ ๆ
พระธรรมโกษาจารย์ (พุทธทาส ภิกขุ)
เงื่อม อินทปัญโญ
ลานพระบรมรูปทรงม้า
กรุงนิวเดลี
หม่อมราชวงศ์เฉลิมชาตรี ยุคล
หม่อมราชวงศ์เฉลิมชาตรี ยุคล หรือที่นิยมเรียกกันว่า คุณชายอดัม เป็นโอรสในหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล และหม่อมกมลา ยุคล ณ อยุธยา เกิดเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2528 จบการศึกษาด้านการสร้างภาพยนตร์จากประเทศออสเตรเลีย
ม.ร.ว.เฉลิมชาตรีรับหน้าที่เป็นผู้กำกับกองสามของภาพยนตร์ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภายหลังปิดกล้อง ได้ดูแลงานด้านสื่ออินเทอร์เน็ต เว็บไซต์ภาพยนตร์ ลิขสิทธิ์สินค้า การ์ดเกมส์ หนังสือปูมเบื้องหลัง ตลอดจนสื่อสนับสนุนภาพยนตร์ (Promotional Merchandise) ทุกชนิด
ปัจจุบันได้รับเป็นวิทยากรพิเศษให้แก่มหาวิทยาลัยชั้นนำ อาทิ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (เอแบค) เป็นต้น โดยรับหน้าที่บรรยายเทคนิคการสร้างภาพยนตร์ รวมถึงรายละเอียดที่ปรากฏในพระราชบัญญัติภาพยนตร์และวีดิทัศน์ พ.ศ. 2551 อีกด้วย
นอกจากนี้ ม.ร.ว.เฉลิมชาตรี ยังได้เปิดให้บริการเว็บไซต์ FuKDuK (ฟุ๊คดุ๊ค) หรือ fukduk.tv บริการทีวีที่มีช่องรายการของตัวเองผ่านระบบอินเทอร์เน็ต เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และจัดรายการวิทยุเป็นประจำอยู่ที่คลื่นความคิด F.M. 96.5 Mhz ในเครือข่ายขององค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (อสมท.)
ประโยค
ประโยค อาจหมายถึง
มณฑลเฮยหลงเจียง
เฮย์หลงเจียง
สนามหลวงแผนกบาลี
แผนกบาลี
A New Day...
เศรษฐกิจ  นั้น พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 นิยามว่า "งานอันเกี่ยวกับการผลิต การจำหน่ายจ่ายแจก และการบริโภคใช้สอยสิ่งต่าง ๆ ของชุมชน." รวมถึงด้านการใช้บริการและการท่องเที่ยวที่มีปัจจัยกระตุ้นต่อการเติบโตของเศรษฐกิจ
เศรษฐกิจยังอาจอธิบายได้ว่าเป็นเครือข่ายจำกัดโดยพื้นที่และเครือข่ายสังคมที่ซึ่งมีการแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการตามอุปสงค์และอุปทานระหว่างผู้มีส่วนโดยการแลกเปลี่ยนหรือสื่อกลางการแลกเปลี่ยนด้วยมูลค่าเครดิตหรือเดบิตที่ยอมรับกันภายในเครือข่าย
เศรษฐกิจหนึ่ง ๆ เป็นผลมาจากกระบวนการซึ่งเกี่ยวข้องทั้งวิวัฒนาการทางเทคโนโลยี ประวัติศาสตร์และสถาบันสังคม เช่นเดียวกับภูมิศาสตร์ การมีทรัพยากรธรรมชาติ และนิเวศวิทยา เป็นปัจจัยหลัก ปัจจัยเหล่านี้ให้บริบท สาร ตลอดจนจัดสภาพและตัวแปรซึ่งเศรษฐกิจทำงานอยู่
พ่อแห่งแผ่นดิน
พ่อแห่งแผ่นดิน เป็นชื่อของเพลงเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสที่พระองค์ทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ขับร้องโดยศิลปินกว่า 81 คน
เนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 คณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ ร่วมกับสมาคมนักร้องแห่งประเทศไทย สมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย และศาลาเฉลิมกรุง ได้จัดทำเพลงเฉลิมพระเกียรติ "พ่อแห่งแผ่นดิน" เพื่อให้ชาวไทยทั่วโลกใช้เป็นสื่อสัญลักษณ์ในการแสดงความจงรักภักดี แด่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยมีนักร้องร่วมขับร้องเพลงนี้ทั้งหมด 81 ท่าน ซึ่งเป็นจำนวนมากพอสมควร
มาร์กาเร็ต มิตเชลล์
มาร์กาเร็ต มุนเนอร์ลีน มิตเชลล์ (; 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2443 – 16 สิงหาคม พ.ศ. 2492) นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์เมื่อ พ.ศ. 2480 สำหรับนวนิยายเพียงเรื่องเดียวที่เธอเคยเขียนขึ้น คือเรื่อง "วิมานลอย" (Gone With The Wind) ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2479 นวนิยายเรื่องนี้นับเป็นนวนิยายเรื่องเดียวที่ได้รับความนิยมสูงสุดเท่าที่เคยมีมา เป็นหนังสือปกแข็งที่มีจำนวนจำหน่ายรองจากคัมภีร์ไบเบิล แม้ในปัจจุบันก็ยังจำหน่ายได้ประมาณปีละ 200,000 เล่ม
นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ออกฉายเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2482 และทำรายได้สูงสุดในประวัติศาสตร์ของฮอลลีวูด รวมทั้งการทำลายสถิติการได้รับรางวัลอะแคเดมีมากที่สุด
มาร์กาเร็ต มิตเชลล์ เกิดที่เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐฯ แรกเริ่มศึกษาด้านการแพทย์ แต่เปลี่ยนมาศึกษาด้านวารสารศาสตร์ และทำงานเป็นนักเขียนประจำในวารสาร "เดอะ แอตแนตาเจอร์นัล" (พ.ศ. 2465 - พ.ศ. 2469) หลังจากที่เธอแต่งงานกับ "จอห์น อาร์ มาร์ช" เมื่อ พ.ศ. 2468 และได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้า ทำให้มาร์กาเร็ตต้องหยุดทำงานและใช้เวลา 10 ปีเขียนนวนิยายเรื่องเดียวและประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ดังกล่าวมาแล้ว โดยขายได้มากถึง 25 ล้านเล่ม ได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ ทั่วโลกถึง 30 ภาษา
มาร์กาเร็ตได้รับอุบัติเหตุถูกรถแทกซีที่แล่นเร็วชนขณะที่เธอเดินข้ามถนนพร้อมกับสามีเพื่อไปชมภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่โรงภาพยนตร์ "พี"ชทรีอาร์ทเทียร์เทอร์"" เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2492 โดยเสียชีวิตใน 5 วันต่อมาโดยมิได้ฟื้นคืนสติอีกในระหว่างนั้น คนขับแท็กซีผู้เมาสุราได้รับโทษจำคุก 40 ปี และทำให้ผู้ว่าการรัฐจอร์เจียออกกฎหมายเพิ่มความเข้มงวดเกี่ยวกับการดื่มสุราขณะขับรถมากขึ้น
ป.ธ.3
มจร.
ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอน มหันตภัยแห่งแหวน
ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์ ตอนมหันตภัยแห่งแหวน หรือ อภินิหารแหวนครองพิภพ  เป็นนิยายภาคแรกของนิยายไตรภาคชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน โดยภาคที่สองคือตอน หอคอยคู่พิฆาต และภาคที่สามคือตอน กษัตริย์คืนบัลลังก์
เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งจากบทประพันธ์เรื่อง เดอะฮอบบิท ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1937 จนทางสำนักพิมพ์ต้องขอให้โทลคีนเขียนนิยายใหม่ส่งมาอีก ในตอนแรกโทลคีนพยายามส่งเรื่อง ซิลมาริลลิออน ที่เป็นผลงานที่เขารักและทุ่มเทประพันธ์มาโดยตลอด ให้สำนักพิมพ์พิจารณา แต่สำนักพิมพ์ไม่ชอบ สำนักพิมพ์บอกว่าผู้อ่านต้องการเรื่อง 'การผจญภัย' และขอให้โทลคีนแต่งภาคต่อของเดอะฮอบบิท แต่โทลคีนไม่ต้องการเขียนเรื่องผจญภัยแบบเด็ก ๆ แบบนั้นอีก ในที่สุดโทลคีนก็วางโครงเรื่องใหม่ โดยใช้แหวนที่บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ตัวเอกในเรื่องเดอะฮอบบิท ได้มาด้วยความบังเอิญในระหว่างการเดินทาง มาใช้เป็นแกนของเรื่องใหม่ และนำเอาเรื่องราวตำนานในซิลมาริลลิออน มาเป็นฉากหลังของเรื่อง เขาวางพล็อตให้นิยายเรื่องใหม่มีความจริงจังมากขึ้น จนเมื่อผ่านไป 17 ปี นิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ จึงได้ปรากฏโฉมสู่บรรณพิภพ
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอน มหันตภัยแห่งแหวน ออกจำหน่ายครั้งแรกในประเทศอังกฤษเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1954 ส่วนนิยายฉบับแปลภาษาไทย แปลโดย คุณวัลลี ชื่นยง ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์แพรวเยาวชน เป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2544
ความจริง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เป็นนวนิยายเรื่องยาวเพียงเรื่องเดียว ประกอบด้วยเนื้อเรื่องจำนวนหกเล่ม (ตามบทประพันธ์ของโทลคีน) แต่เนื่องจากสำนักพิมพ์ไม่สามารถตีพิมพ์เรื่องทั้งหมดลงในเล่มเดียวกันได้ จึงจำเป็นต้องแบ่งพิมพ์ออกเป็นสามส่วน เรียกกันเป็นสามภาค ภาคแรกประกอบด้วยบทนำ ที่กล่าวถึงความเป็นมาและวัฒนธรรมของชาวฮอบบิท เล่มหนึ่งของเรื่อง ประกอบด้วยเนื้อหา 12 บท และเล่มสองประกอบด้วยเนื้อหา 10 บท
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่งานเลี้ยงวันเกิดปีที่ 111 ของบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ เศรษฐีฮอบบิทผู้มีนิสัยแปลกประหลาด กับโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ หลานชายกำพร้าของเขา หลังงานเลี้ยง บิลโบยกมรดกทั้งหมดให้แก่โฟรโด เพื่อเดินทางไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่ริเวนเดลล์ อาณาจักรเอลฟ์ที่เขาเคยไปเยือนระหว่างการผจญภัยเมื่อหลายสิบปีก่อน ในบรรดามรดกที่บิลโบยกให้โฟรโดนั้น มีแหวนทองเกลี้ยงประหลาดอยู่วงหนึ่ง
แกนดัล์ฟค้นพบสาเหตุความประหลาดของแหวนวงนั้น และว่าแหวนนั้นจะต้องถูกทำลาย ระหว่างที่แกนดัล์ฟนัดแนะแผนการกับโฟรโด แซมไวส์ แกมจี คนสวนของแบ็กเอนด์มาได้ยินเข้า จึงออกเดินทางไปพร้อมกับโฟรโดด้วย
โฟรโดขายบ้านที่แบ็กเอนด์ ทำทีเป็นย้ายถิ่นฐานกลับไปบั๊กแลนด์อันเป็นแผ่นดินเกิด โดยมีเมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก (เมอร์รี่) กับ เปเรกริน ตุ๊ก (ปิ๊ปปิ้น) ญาติของเขาช่วยเหลือในการขนย้ายสิ่งของ แต่เมอร์รี่และปิ๊ปปิ้นล่วงรู้ถึงแผนการเดินทางของโฟรโด จึงขอติดตามไปด้วย ระหว่างทาง พวกเขาถูกภูตแหวน (นาซกูล) สมุนของเซารอนที่ส่งออกมาตามหาแหวนเอก ติดตามไล่ล่า จึงต้องลอบเดินทางออกจากไชร์ผ่านทางป่าดึกดำบรรพ์
ในป่าดึกดำบรรพ์ พวกฮอบบิทพลาดพลั้งถูก "ผู้เฒ่าหลิว" ต้นหลิวแก่จับตัวเอาไว้ โชคดีที่ทอม บอมบาดิล บุรุษลึกลับ มาช่วยไว้ได้ทัน แล้วพาพวกฮอบบิทไปพักผ่อนที่บ้าน แนะนำให้รู้จักกับภรรยาคือ โกลด์เบอร์รี่ ธิดาแห่งสายน้ำ ทอม บอมบาดิล ทดลองสวมแหวนเอก แต่แหวนไม่มีอิทธิพลอย่างไรกับเขาเลย โฟรโดลองสวมดูบ้างจึงพบว่าตัวเองสามารถหายตัวได้ มีเพียง ทอม บอมบาดิล คนเดียวเท่านั้นที่สามารถมองเห็นโฟรโดขณะสวมแหวน เมื่อออกเดินทางต่อ พวกฮอบบิทติดกับถูกจับตัวไว้อีกที่สุสานแบร์โร่ว์ดาวน์ ร้อนถึงทอม บอมบาดิล ต้องมาช่วยไว้อีกครั้ง พวกฮอบบิทได้อาวุธเป็นดาบสั้นฝีมือช่างแห่งเวสเทอร์เนส สำหรับต่อสู้กับอำนาจชั่วร้าย
เมื่อมาถึงเมืองบรี โฟรโดใช้ชื่อปลอมว่า มร.อันเดอร์ฮิลล์ ถามหาตัวแกนดัล์ฟที่โรงเตี๊ยมแพรนซิ่งโพนี่ ตามที่นัดกันไว้ แต่ก็ไม่พบ ในโรงเตี๊ยม โฟรโดได้รู้จักกับคนจรคนหนึ่งชื่อว่า สไตรเดอร์ ปิ๊ปปิ้นผู้ร่าเริงเริ่มลืมตัวว่ายังอยู่ในอันตราย พร่ำพูดถึงเรื่องราวต่าง ๆ จนโฟรโดต้องขึ้นไปร้องเพลงเพื่อให้ปิ๊ปปิ้นเงียบ แต่ระหว่างร้องเพลง โฟรโดลื่นล้ม แหวนหลุดเข้าไปในนิ้วมือ ทำให้เขาหายตัวไปต่อหน้าฝูงชนจำนวนมาก
คืนนั้น มร.บัตเตอร์เบอร์ เจ้าของโรงเตี๊ยม เพิ่งนึกได้ว่าแกนดัล์ฟฝากจดหมายไว้ให้โฟรโด จึงนำจดหมายมาให้ ในจดหมายบอกถึงสไตรเดอร์ว่าเป็นสหายของแกนดัล์ฟ มีชื่อจริงว่า อารากอร์น ขอให้เหล่าฮอบบิทไว้ใจเขา ขณะนั้นเอง เมอร์รี่ที่ออกไปเดินเล่นข้างนอก ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา บอกว่าพวกนาซกูล มาถามหาพวกเขากับชาวบ้านที่บรี สไตรเดอร์จึงตัดสินใจให้ทั้งหมดย้ายไปอยู่อีกห้องหนึ่ง
สายลับของพวกภูตแหวน (ชาวบ้านที่บรี) บุกเข้าโจมตีโรงเตี๊ยม และปล่อยม้าของพวกฮอบบิทให้หนีไปจนหมด พวกฮอบบิทจึงต้องไปซื้อม้าต่อจาก บิล เฟิร์นนี่ (ซึ่งเป็นสายลับของภูตแหวนเช่นกัน) สไตรเดอร์พาพวกฮอบบิทออกเดินทางต่อ จนไปถึงเนินเขาเวทเธอร์ทอป ขณะที่สไตรเดอร์ออกไปหาอาหาร พวกฮอบบิทถูกภูตแหวน 5 ตนเข้าโจมตี โฟรโดใส่แหวนทำให้หายตัว แต่ถูกหัวหน้าของพวกนาซกูล (วิชคิงแห่งอังก์มาร์) ใช้มีดมอร์กูลอาบยาพิษ แทงเข้าที่ไหล่ ในที่สุดสไตรเดอร์กลับมาทัน และใช้ไฟขับไล่พวกภูตแหวนไปได้
สไตรเดอร์ใช้อะธีลาสเพื่อรักษาบาดแผลของโฟรโด แต่โฟรโดตกอยู่ในอำนาจชั่วร้ายของมีดมอร์กูล ซึ่งมีเพียงเอลรอนด์แห่งริเวนเดลล์เท่านั้นที่จะช่วยได้ ทั้งหมดออกเดินทางโดยแทบไม่ได้หยุด จนได้พบกับ กลอร์ฟินเดล เอลฟ์ชั้นสูงที่ออกมาลาดตระเวนตามหาพวกเขา และได้ต่อสู้ขับไล่พวกภูตแหวนที่มาป้วนเปี้ยนจนเตลิดหนีไป กลอร์ฟินเดลพาพวกเขาเดินทางมุ่งหน้าไปยังฟอร์ดแห่งริเวนเดลล์ แต่พวกภูตแหวนติดตามมา จนกลอร์ฟินเดลจำต้องให้โฟรโดนั่งบนหลังม้าของตนวิ่งล่วงหน้าไปโดยลำพัง ภูตแหวนตามโฟรโดมาทันที่ฟอร์ดบรุยเนน ขณะนั้นเอง ด้วยอำนาจของเอลรอนด์และแกนดัล์ฟ ทำให้สายน้ำในลำน้ำบรุยเนนก็ยกขึ้นสูง ท่วมทะลักพัดพาพวกภูตแหวนกระจายไป เป็นเวลาที่โฟรโดสิ้นสติไปพอดี
โฟรโดสลบไปสี่วัน เมื่อตื่นขึ้นมาจึงได้พบกับแกนดัล์ฟ บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ผู้เป็นลุง เอลรอนด์ และคนอื่น ๆ อีกมากมาย เกิดการชุมนุมกันของชนเผ่าต่าง ๆ บนมิดเดิลเอิร์ธใน ที่ประชุมของเอลรอนด์ ต่างฝ่ายต่างเล่าเรื่องราวความเป็นไปในดินแดนหรือในความรับรู้ของตน ในที่สุดที่ประชุมตัดสินใจให้ทำลายแหวนเอกทิ้งเสีย ซึ่งต้องนำไปทำลายในเปลวไฟที่ได้หลอมสร้างมันขึ้นมา คือที่เมาท์ดูม หรือ ภูมรณะ ในใจกลางอาณาจักรมอร์ดอร์ โฟรโดรับอาสานำแหวนไปทำลาย เอลรอนด์จึงได้แต่งตั้ง คณะพันธมิตรแห่งแหวน เพื่อไปปฏิบัติภารกิจนี้
สมาชิกทั้งเก้าคนของคณะพันธมิตรแห่งแหวน เดินทางลงไปทางใต้ พยายามข้ามเทือกเขาคาราธราส แต่ไม่สำเร็จ จึงต้องใช้เส้นทางลอดขุนเขาผ่านเหมืองมอเรีย พวกเขาพบว่า อาณาจักรมอเรียถูกทำลายพินาศไปเสียแล้ว และได้ไปพบหลุมพระศพของบาลิน ทั้งหมดต้องต่อสู้กับพวกโทรลล์ ออร์ค และบัลร็อก ที่มายึดครองอาณาจักร ผลจากการต่อสู้ครั้งนั้น แกนดัลฟ์ตกปล่องเหวที่สะพานแห่งคาซัดดูมไปพร้อมกับบัลร็อก ส่วนคณะพันธมิตรแห่งแหวนที่เหลืออีก 8 คน สามารถหนีพ้นไปได้ อารากอร์นนำคนที่เหลือเดินทางมุ่งหน้าต่อไปยังอาณาจักรลอธลอริเอน ซึ่งเป็นอาณาจักรชาวเอลฟ์ป่าภายใต้การดูแลของลอร์ดเคเลบอร์นและเลดี้กาลาเดรียล พวกเขาถูกฮัลเดียร์จับตัวไว้ได้ที่ชายแดน และจับปิดตาทั้งหมดก่อนเข้าสู่อาณาจักร ไม่เว้นแม้แต่เลโกลัสที่เป็นเอลฟ์เหมือนกัน มิฉะนั้นกิมลีก็ไม่ยินยอม
ที่ลอธลอริเอน ทุกคนได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ โฟรโดกับแซมได้มองดูในกระจกเงาของกาลาเดรียล และมองเห็นอนาคตที่อาจจะเกิดขึ้นจากการตัดสินใจของตน โฟรโดเสนอจะมอบแหวนเอกให้กับกาลาเดรียล ซึ่งกาลาเดรียลเองก็ปรารถนาจะได้ครอบครองในการเป็นใหญ่ในพิภพ แต่ในที่สุดนางสามารถเอาชนะใจตัวเองได้ ไม่รับแหวนเอกจากโฟรโด ยินดีจะเป็นเพียงกาลาเดรียลและเดินทางกลับไปสู่แผ่นดินตะวันตก ก่อนออกจากลอธลอริเอน เคเลบอร์นและกาลาเดรียลได้มอบของขวัญให้แก่ชาวคณะพันธมิตรแห่งแหวนทุกคน โฟรโดได้รับขวดแก้วบรรจุแสงแห่งเออาเรนดิล แซมได้รับผงดินบรรจุในกล่องซึ่งเป็นดินวิเศษ สามารถปลูกพืชใด ๆ ก็งอกงาม ของขวัญชิ้นสำคัญคือกิมลี เขาไม่ขอประทานของขวัญใดนอกจากเส้นเกศาของกาลาเดรียล 1 เส้น นางให้เขาถึง 3 เส้น นับเป็นของขวัญพิเศษสุดที่แม้แต่เฟอานอร์ก็ไม่เคยได้รับ
ปมฆ่าปริศนาพันล้าน
ปมฆ่าปริศนาพันล้าน ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์เรื่อง The Million Dollar Hotel นำแสดงโดย เจเรมี่ เดวี่ส์, มิลล่า โจโววิช, เมล กิ๊บสัน กำกับโดย วิม เวนเดอส์ ความยาว 122 นาที ฉายเมื่อปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) ในประเทศไทยฉายในโครงการ Little Big Film Project 2 เมื่อเดือนกันยายน ปีเดียวกัน
อิสซี่ (ทิม รอธ) หนึ่งในผู้อาศัยในโรงแรมโทรม ๆ แห่งหนึ่งที่ชื่อ Million Dollar Hotel ชานเมืองลอสแอนเจลิส ได้กระโดดตึกโรงแรมฆ่าตัวตาย ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคน แต่ที่ทำให้ตกตะลึงยิ่งกว่านั้นเมื่อรู้ว่าอิสซี่เป็นทายาทของเจ้าของธุรกิจสื่อพันล้าน โดยทิ้งปริศนาไว้ที่หลังรูปวาดของเขา ทอม ทอม (เจเรมี่ เดวี่ส์) หนึ่งในผู้อยู่อาศัยและเพื่อนของอิสซี่ผู้ผิดหวังในความรักเสมอพยายามสานสัมพันธ์กับเอลอยซ์ (มิลล่า โจโววิช) หญิงสาวที่งามราวนางฟ้าข้างถนนที่ผิดหวังในความรักเช่นกัน
แต่แล้ว จู่ ๆ เอฟบีไอผู้หนึ่งนามว่า สกินเนอร์ (เมล กิ๊บสัน) ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น สกินเนอร์พยายามสอบสวนการตายของอิสซี่และพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด ซึ่งทำให้สัมพันธภาพระหว่างทอม ทอม และอีลุยซ์ต้องสะดุดลงและสั่นสะเทือนผู้คนที่อาศัยอยู่ ณ โรงแรมแห่งนี้ ซึ่งล้วนแต่เป็นคนเพี้ยน ๆ ทั้งสิ้น
The Million Dollar Hotel เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากแรงบันดาลใจของโบโน่ นักร้องนำแห่งวง U2 ที่เป็นเจ้าของความคิดพล็อตภาพยนตร์เรื่องนี้ กำกับโดย วิม แวนเดอร์ส ผู้กำกับชาวเยอรมันผู้สร้างชื่อมาจากภาพยนตร์ยุโรปหลายเรื่อง ซึ่ง The Million Dollar Hotel เรื่องนี้นับว่า เป็นภาพยนตร์ในแบบฉบับของฮอลลีวูดอย่างเต็มที่ครั้งแรกของแวนเดอร์ส โดยประเด็นภาพยนตร์เป็นการบอกเล่าเรื่องราวของคนนอกสังคม คนเพี้ยน คนบ้า คนมีสติกับคนไร้สติ โดยมีชื่อเป็นภาษาเยอรมันว่า O Hotel de Um Milhão de Dólares
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีดาราซุปเปอร์สตาร์อย่าง เมล กิ๊บสัน มารับบทนำในบทของเจ้าหน้าที่เอฟบีไอเพี้ยน ๆ ที่เคยมีแขนที่สามงอกออกมากลางหลัง ชื่อ สกินเนอร์ การรับบทนี้ของเมล กิ๊บสัน ได้รับการยอมรับว่าเป็นการรับบทที่ดีที่สุดบทหนึ่งในชีวิตการแสดงของเขา และในส่วนดนตรีประกอบ โบโน่ก็ได้เป็นผู้ทำด้วย ซึ่งหลายคนเมื่อได้ดูแล้วยอมรับถึงอารมณ์ที่สื่อในเนื้อหา โดยออกไปในทำนองเศร้า เหงาซึมเซา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับฉากเปิดเรื่อง ที่เป็นภาพในระยะไกลของหน้าต่างโรงแรมในห้อง ๆ หนึ่ง พร้อมกับคนที่อาศัยอยู่ในห้องนั้น ดนตรีก็ขึ้นมาด้วยเสียงแซกโซโฟนทุ้มต่ำ สื่ออารมณ์เหงาได้อย่างจับใจ ซึ่งภาพยนตร์ได้รับรางวัลหมีเงินในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลินปี 2000 ด้วย
สำหรับการฉายในประเทศไทย The Million Dollar Hotel ได้ฉายในโครงการ Little Big Film Project ครั้งที่ 2 ของบริษัทสหมงคลฟิล์ม ซึ่งเป็นโครงการการฉายภาพยนตร์ในแนวนอกกระแสในโรงภาพยนตร์ชั้นนำทั่วไป โดยฉายทั้งหมด 5 เรื่องสลับกันไปในหลายโรงภาพยนตร์ทั่วกรุงเทพ ฯ
007 พยัคฆ์ร้ายพญายม
007 พยัคฆ์ร้ายพญายม หรือในชื่อภาษาอังกฤษคือ A View to a Kill เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 14 ในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ เดอะซีรีส์ ที่เป็นทางการซึ่งจัดทำโดยค่ายภาพยนตร์อีโอเอ็นโปรดัคชั่น (EON Production) ภาพยนตร์เรื่องนี่เป็นครั้งที่ 7 และครั้งสุดท้ายที่ โรเจอร์ มัวร์ แสดงเป็น เจมส์ บอนด์ ให้กับค่ายภาพยนตร์นี้ และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เป็นครั้งสุดท้ายของ ลอยส์ แม็กซ์เวลล์ ในการแสดงเป็นมิส มันนี่เพ็นนี ให้ค่ายภาพยนตร์อีเอ็นนี้ด้วยเช่นกัน ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายใน พ.ศ. 2528 กำกับโดย จอห์น เกลน (John Glenn) ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ 007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ โดยมีภาคต่อจากนี้คือ 007 พยัคฆ์สะบัดลาย
ใช้ทุนรวมทั้งสิ้น 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบเท่าเงิน 60,111,524 ดอลลาร์สหรัฐใน พ.ศ. 2551
กวาดรายได้รวมทั้งสิ้น 152.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบเท่าเงิน 305,366,542 ดอลลาร์สหรัฐในพ.ศ. 2551
เป็นภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ ที่ขายดีเป็นอันดับที่ 21 จากภาพยนตร์เจมส์ บอนด์อย่างเป็นทางการ 22 เรื่อง