pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในช่วงต้นปีพ.ศ. 2523 นาวิกโนธินสหรัฐฯ ได้มองหาเฮลิคอปเตอร์สำหรับกองทัพเรือแบบใหม่แต่ก็ถูกปฏิเสธที่จะมอบทุนในการซื้อเอเอช-64 อาปาเช่โดยสภาในปีพ.ศ. 2524 นาวิกโยธินหันกลับไปตามหาเอเอช-1ทีรุ่นที่ทรงพลังยิ่งขึ้นไปอีก การเปลี่ยนแปลงยังรวมทั้งการดัดแปลงระบบควบคุมการยิงเพื่อบรรทุกและยิงขีปนาวุธแบบเอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์และเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์ รุ่นใหม่นี้ได้รับทุนจากสภาและได้รับชื่อว่าเอเอช-1 ดับบลิวซึ่งผลิตออกมาอย่างน้อย 266 เครื่อง
ผู้สาธิตเอเอช-1ที+และต้นแบบของเอเอช-1ดับบลิวได้รับการทดสอบในเวลาต่อมาด้วยระบบใบพัดแบบสี่ใบพัดแบบใหม่ ระบบใหม่นี้ทำให้มันทำงานได้ดียิ่งขึ้น ลดเสียงและเพิ่มประสิทธิภาพในการออกรบ ด้วยการที่ไม่มีสัญญากับกองนาวิกโยธินสหรัฐฯ เบลล์จึงพัฒนารุ่นใหม่นี้ให้เป็นเอเอช-1ซีด้วยทุนของตัวเอง ในปีพ.ศ. 2539 นาวิกโยธินถูกปฏิเสธอีกครั้งในการสั่งซื้อเอเอช-64 การสร้างอาปาเช่ให้กับนาวิกโยธินนั้นมีราคาแพงและดูเหมือนว่าจะมีเพียงแค่นาวิกโยธินเท่านั้นที่เป็นลูกค้ารายเดียว พวกเขาจึงทำสัญญาในการพัฒนาเอเอช-1ดับบลิวจำนวน 180 เครื่องให้เป็นเอเอช-1ซีแทน
เอเอช-1ซี ไวเปอร์มีการออกแบบที่เปลี่ยนแปลงไปมากมาย ปีกทั้งสองของเอเอช-1ซีที่ได้รับการออกแบบใหม่มีความยาวมากกว่าเพื่อบรรทุกขีปนาวุธอย่างเอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ได้มากขึ้น ในแต่ละปีกจะมีแท่นยิงจรวดไฮดราขนาด 70 ม.ม.หรือเครื่องยิงขีปนาวุธเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์แบบสี่ลูก เรดาร์ของลองโบว์นั้นสามารถนำมาติดตั้งบนปลายปีกได้
ในช่วงที่สหรัฐฯ เริ่มมีส่วนพัวพันในเวียดนามนาวิกโยธินได้นำเอเอช-1เจ ซีคอบราลงเรือยูเอสเอส คลีฟแลนด์และต่อมาก็ยูเอสเอส ดูบัคเพื่อเป็นฐานทางทะเลเพิ้อสะกัดกั้นเวียดนามเหนือบนเกาะฮอนลา
ในปีพ.ศ. 2526 นาวิกโยธินได้ทำปฏิบัติการบนชายฝั่งเบรุตของเลบานอนซึ่งได้มีการนำเอเอช-1ไปใช้ด้วย ด้วยการที่ต้องเผชิญกับความเป็นไปได้ของภัยคุกคามจากระเบิดพลีชีพที่มากับอากาศยานของพลเรือน เอเอช-1จึงติดอาวุธด้วยไซด์ไวน์เดอร์และปืนในสถานะพร้อมโจมตี
เอเอช-1เจ ซีคอบราของอิหร่านได้มีส่วนร่วมในการต่อสู้ทางอากาศกับเครื่องอ็มไอ-24ของอิรักในช่วงสงครามอิหร่าน-อิรัก ผลของการปะทะดังกล่าวยังคงเป็นที่โต้เถียงกัน เอกสารหนึ่งได้กล่าวว่า"เอเอช-1เจของอิหร่านได้ปะทะกับเฮลิคอปเตอร์เอ็มไอ-8 และเอ็มไอ-24 ของอิรัก" แหล่งที่มาที่ไม่ใช่ของทางการได้รายงานว่านักบินของอิหร่านทำการสังหารในอัตรา 10:1 เหนือนักบินเฮลิคอปเตอร์ของอิรักในการปะทะดังกล่าว (1:5) นอกจากนี้เอเอช-1เจของอิหร่านและอากาศยานของอิรักก็ได้ปะทะกันเช่นกัน แหล่งอื่นๆ อ้างว่าในการต่อสู้ตลอดแปดปีนั้นเครื่องเอเอช-1เจของอิหร่านถูกยิงตกสิบเครื่องในขณะที่เครื่องเอ็มไอ-24 ของอิรักตกไปหกเครื่อง ยังมีแหล่งอื่นที่กล่าวว่าในการต่อสู้ทั้งสองมีความเท่าเทียมกัน เอเอช-1เจของอิหร่านยังคงประจำการอยู่จนถึงทุกวันนี้และผ่านการพัฒนามา ในพ.ศ. 2531 เครื่องมิก-23 ของโซเวียตได้ยิงเอเอช-1เจของอิหร่านตกสองลำ ซึ่งได้ทั้งสองลำได้หลงเข้าไปในน่านฟ้าทางตะวันตกของอัฟกานิสถาน
เอเอช-1 คอบรายังคงปฏิบัติการต่อพร้อมกับนาวิกโยธินสหรัฐฯ คอบราของกองนาวิกโยธินสหรัฐฯ ยังคงทำหน้าที่ตลอดทศววรษ 2533 คอบราของนาวิกโยธินสหรัฐฯ ยังได้ทำหน้าที่ในปฏิบัติการเอ็นดัวริงฟรีดอมในอัฟกานิสถานในสงครามอิรัก ขณะที่อากาศยานที่ใหม่เข้ามาทดแทนถูกมองว่าเป็นทางเลือกสำคัญของกองบินเอเอช-1 กองนาวิกโนธินได้แสดงให้เห็นว่าการพัฒนาเป็นทางแก้ไขที่ทำได้ง่ายที่สุด น่าสนับสนุนที่สุด และมีประสิทธิภาพที่สุดสำหรับเฮลิคอปเตอร์จู่โจมขนาดเบาของกองนาวิกโยธิน
ทุ่งกุลาร้องไห้
ทุ่งกุลาร้องไห้ เป็นที่ราบขนาดใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีพื้นที่ประมาณ 2 ล้านไร่ มีที่ตั้งติด แม่น้ำมูล และลำน้ำสาขาของแม่น้ำมูล เช่น ห้วยทับทัน (ลำทับทันหรือคลองทับทัน) ห้วยเสียว ลำพลับพลา และบางส่วนที่ติด แม่น้ำชี ครอบคลุมพื้นที่ 13 อำเภอ 5 จังหวัด ได้แก่ อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม; อำเภอชุมพลบุรีและอำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์; อำเภอปทุมรัตต์ อำเภอเกษตรวิสัย อำเภอสุวรรณภูมิ อำเภอโพนทราย และอำเภอหนองฮี จังหวัดร้อยเอ็ด; อำเภอศิลาลาด อำเภอราษีไศล และอำเภอยางชุมน้อย บางส่วนของ อำเภออุทุมพรพิสัย อำเภอห้วยทับทัน อำเภอบึงบูรพ์ ที่มีที่ตั้งติดห้วยทับทัน ลำทับทันหรือคลองทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ; อำเภอค้อวัง และอำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร
ทุ่งกุลาร้องไห้ มีเรื่องเล่าสืบกันมาว่า ชนเผ่ากุลาซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยจากเมืองเมาะตะมะ ประเทศพม่า ได้เดินทางมาค้าขายผ่านทุ่งแห่งนี้ ปกติแล้วชนเผ่ากุลาเป็นชนเผ่าที่มีความอดทนสูงมาก สู้งาน สู้แดด ลม ฝน แต่เมื่อได้เดินทางผ่านทุ่งแห่งนี้ ที่มีพื้นที่กว้างขวางเหลือประมาณ ต้องใช้เวลาเดินทางหลายวัน ไม่พบหมู่บ้านใด ๆ เลย น้ำก็ไม่มีดื่ม ต้นไม้ก็ไม่มีที่จะให้ร่มเงา มีแต่ทุ่งหญ้าเต็มไปหมด พื้นดินก็เป็นทราย เดินทางยากลำบากเหมือนอยู่กลางทะเลทราย ทำให้คนพวกนี้ถึงกับร้องไห้ ดังนั้น จึงได้ชื่อว่า "ทุ่งกุลาร้องไห้"
บึงพลาญชัย
บึงพลาญชัย ตั้งอยู่บริเวณกลางเมืองร้อยเอ็ด ถือเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัด มีลักษณะเป็นเกาะอยู่กลางบึงน้ำขนาดใหญ่ มีเนื้อที่ประมาณ 2 แสนตารางเมตร เป็นบึงที่เกิดจากพระยาสุนทรเทพกิจจารักษ์ (ทอง จันทรางศุ) ผู้ว่าราชการจังหวัดร้อยเอ็ดคนที่ 3 นำชาวบ้าน 40,000 คน ขุดขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2469 เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ตกแต่งเป็นสวนไม้ดอกขนาดใหญ่ มีพันธุ์ไม้ต่าง ๆ ร่มรื่น และในบึงน้ำมีปลาชนิดต่าง ๆ หลายพันธุ์ มีเรือจักรยานน้ำและเรือพายไว้บริการประชาชนพายเล่นในบึง นอกจากนั้นยังใช้เป็นสถานที่จัดงานเทศกาลของจังหวัด รวมทั้งจัดมหรสพต่าง ๆ ภายในบึงพลาญชัยยังมีสิ่งก่อสร้างที่น่าสนใจคือ
Vijit Getkaew
พระมหาเจดีย์ชัยมงคล
กระทรวงวัฒนธรรม (ประเทศไทย)
กระทรวงวัฒนธรรม  เป็นหน่วยงานราชการส่วนกลางประเภทกระทรวงของไทย มีหน้าที่ดูแลเกี่ยวกับวัฒนธรรม ภาษา ศาสนา และขนบธรรมเนียมประเพณีอื่น ๆ
การดำเนินงานด้านวัฒนธรรมของชาติ มีการพัฒนาปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงมาหลายยุคสมัย รูปแบบของหน่วยงานเริ่มจากกองวัฒนธรรม สภาวัฒนธรรมแห่งชาติและจัดตั้งเป็นกระทรวงวัฒนธรรมเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2495 โดยจอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมด้วย ใน พ.ศ. 2501 เนื่องจากสภาวะผันแปรทางการเมือง กระทรวงวัฒนธรรมจึงถูกยุบเลิกตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม โดยโอนย้ายไปสังกัดกระทรวงศึกษาธิการและอื่นๆ
ต่อมากระทรวงวัฒนธรรมได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 ถือเป็น 1 ใน 20 กระทรวงหลักของประเทศตามนโยบายปฏิรูประบบราชการของรัฐบาล
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2559 พระราชบัญญัติส่งเสริมกิจการฮัจย์ (ฉบับที่ 3) มีผลบังคับใช้ ส่งผลให้ปลัดกระทรวงวัฒนธรรมต้องเป็นกรรมการในคณะกรรมการส่งเสริมกิจการฮัจย์แห่งประเทศไทย โดยมีกฤษศญพงษ์ ศิริ ปลัดกระทรวงวัฒนธรรมคนแรกที่เป็นกรรมการในคณะกรรมการส่งเสริมกิจการฮัจย์แห่งประเทศไทย
ตราแรกของกระทรวงวัฒนธรรมนั้นเป็นรูปพระพรหม 4 หน้า 4 หัตถ์ ประทับอยู่บนดอกบัวบานโผล่จากน้ำ หัตถ์ซ้ายบนถือสมุดดำ (หมายถึงศิลปวิทยา) หัตถ์ซ้ายล่างถือประคำ (เกี่ยวกับคะแนนนับ) หัตถ์ขวาบนถือช้อนตักเนย (แสดงว่าไม่มีอาวุธอย่างไร) หัตถ์ขวาล่างถือหม้อน้ำ (เกี่ยวกับน้ำอมฤต) ภายในกรอบวงกลมเบื้องล่างมีอักษร "กระทรวงวัฒนธรรม"
ตราสัญลักษณ์เป็นรูปดวงประทีปภายในบุษบก เหนือหมู่ลายเมฆหมอก หมายถึง ปัญญาซึ่งเป็นรากฐานของวัฒนธรรม กรมศิลปากรเป็นผู้ออกแบบโดยศึกษาจากรูปแบบตราสภาวัฒนธรรมแห่งชาติ เมื่อ พ.ศ. 2485 และนำมาดัดแปลงปรับรูปแบบให้มีความเหมาะสมยิ่งขึ้น
รายชื่อตำแหน่งทางวิชาการ
ตำแหน่งทางวิชาการ คือ ตำแหน่งของบุคคลในแวดวงวิชาการสำหรับนักวิชาการ อาจารย์ หรือนักเรียนในการทำวิจัย และการสอนในสถาบันอุดมศึกษา
ตำแหน่งทางวิชาการจะได้รับแต่งตั้งตามกฎหมายว่าด้วยสถาบันอุดมศึกษา โดยผู้ที่มีตำแหน่งทางวิชาการนั้น มีสิทธิใช้ตำแหน่งทางวิชาการที่ได้รับเป็นคำนำหน้านามได้ในการลงชื่อ หนังสือ เอกสาร งานสารบรรณหรือการเรียกขานใด ๆ เสมือนยศหรือคำนำหน้านามอย่างอื่น ซึ่งการเขียนตำแหน่งวิชาการที่ใช้นำหน้าคำนามนั้น ให้เรียงลำดับ ดังนี้ (1) ตำแหน่งทางวิชาการ (2) ยศ (3) บรรดาศักดิ์ ฐานันดรศักดิ์ หรือคำนำหน้านามสตรีที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ และมีสิทธิใช้คำนำหน้านามนั้นตามกฎหมาย ระเบียบหรือประกาศของทางราชการ
โดยผู้ที่ใช้ตำแหน่งทางวิชาการนำหน้าคำนามนั้น ไม่สมควรใช้คำว่า นาย นาง หรือนางสาว นำหน้านามพร้อมกับตำแหน่งทางวิชาการ
ลูกโทษที่จุดโทษ
โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม
โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม (อังกฤษ: Assumption College Primary Section) (อักษรย่อ: อสช, ACP) เป็นโรงเรียนประถมศึกษาชายล้วนคาทอลิกของโรงเรียนอัสสัมชัญ ตั้งอยู่ในซอยสาทร 11 แขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันโรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถมมี ภราดา ทักษบุตร ไกรประสิทธิ์ เป็นผู้อำนวยการ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2562(ค.ศ.2019)​ เป็นต้นมา
อาคารเรียนหลังแรกของโรงเรียน คือ ตึกมาร์ติน เดอ ตูรส์ เพื่อเป็นที่ระลึกถึงคุณความดีของ ท่านเจษฎาธิการมาร์ติน เดอ ตูรส์ เจษฎาจารย์คนแรกและตรงอาคารอีก 1 แห่ง โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถมได้รับอนุญาตให้เปิดสอนเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 ซึ่งย้ายมาเฉพาะ ป.1-ป.4 ครั้นถึงปี 2516 ได้สร้างอาคารอีกหลังหนึ่ง คือ ตึกเซนต์หลุยส์มารีโดยได้ทำพิธีเปิดเมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ 2518 ทั้งนี้เพื่อให้นักเรียนชั้นประถมทั้งหมดมาอยู่รวมกัน โรงเรียนได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น และต้องการให้มีการสร้างโรงอาหารอย่างเรียบร้อยจึงรื้อโรงอาหารเพื่อสร้างตึกไมเกิ้ล ปีพ.ศ. 2529 ได้มีการสร้างอาคารเพิ่มคืออาคารพระนางพรหมจารี มารีอา แล้วได้สร้างอาคารหิรัญสมโภช เพื่อเป็นอาคารสื่อการเรียนการสอนในปี พ.ศ. 2532 ในสมัยของภราดาเลอชัยก็ได้สร้างอาคารขึ้นมาอีก 1 หลัง คือ อาคารกาญจนาภิเษก เพื่อเป็นตึกอำนวยการ (ปัจจุบันถูกรื้อถอนเพื่อสร้างสนามบาสเก็ตบอล) เมื่อปีพ.ศ. 2541 ได้มีการสร้างอาคารเอนกประสงค์ขึ้นอีกหลังเป็นอาคารเรียน 6 ชั้นโดยได้กำกับดูแลโดยภราดา อาจิน เต่งตระกูล สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2543 โดยใช้ชื่อว่าอาคารอัสสัมชัญ 2000
กรมประชาสัมพันธ์ เป็นหน่วยงานประชาสัมพันธ์ของรัฐบาลไทย ในสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี มีหน้าที่เสริมสร้างความเข้าใจ ระหว่างหน่วยงานรัฐกับประชาชน และระหว่างประชาชนกับประชาชนด้วยกัน นอกจากนี้ ยังทำหน้าที่โน้มน้าวชักจูงประชาชน ให้ร่วมมือกับรัฐบาล และหน่วยงานราชการ
กรมประชาสัมพันธ์ มีวิวัฒนาการมาจาก “กองโฆษณาการ” หลังจากการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 โดยก่อตั้งเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 ต่อมาเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ปีเดียวกันพัฒนาเป็น “สำนักงานโฆษณาการ” เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 พัฒนาขึ้นเป็น “กรมโฆษณาการ” และเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2495
พัฒนามาเป็น “กรมประชาสัมพันธ์” ดังเช่นปัจจุบัน
สำนักงานกรมประชาสัมพันธ์ เดิมตั้งอยู่ที่ อาคารหัวมุมถนนราชดำเนิน ติดกับกรมสรรพากร และสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล เป็นสถานที่เกี่ยวข้องในประวัติศาสตร์ทางการเมืองหลายครั้ง ในการรัฐประหารทุกครั้ง จะเป็นสถานที่แรก ๆ ที่ถูกกำลังทหารเข้ายึด รวมทั้งใน เหตุการณ์ 14 ตุลา และ เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ก็ถูกประชาชนเข้ายึด หลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ อาคารกรมประชาสัมพันธ์ ถูกเพลิงไหม้เสียหายอย่างหนัก จึงย้ายไปตั้ง ณ อาคารเลขที่ 9 ซอยพระรามที่ 6 ซอย 30 (อารีย์สัมพันธ์) ถนนพระรามที่ 6 แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร จนถึงปัจจุบัน
ตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีซึ่งปรากฏในราชกิจจานุเบกษา ตอนที่ 7 เล่มที่ 64 ลงวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2490 กำหนดเครื่องหมายราชการ "กรมโฆษณาการ" ให้เป็นรูปพระอินทร์เป่าสังข์ เหาะลอยอยู่เหนือเมฆ มีวงกลมล้อมรอบ โดยอิงตามคติในวรรณคดีโบราณว่า พระอินทร์มีหน้าที่เป่าสังข์ชื่อ "ปาญจนันท์" ปลุกพระนารายณ์ให้ตื่นจากบรรทมสินธุ์ในสะดือทะเล เพื่อขึ้นมาปราบเหตุร้ายต่าง ๆ ในโลก และโดยความเชื่อในศาสนาฮินดู สังข์ถือเป็นมงคลสามประการคือ ถือกำเนิดจากพระพรหม ท้องสังข์เคยเป็นที่ซ่อนคัมภีร์พระเวท และตัวสังข์มีรอยนิ้วพระหัตถ์ของพระนารายณ์ ในพิธีทางศาสนาพราหมณ์ จึงมีการเป่าสังข์เพื่อความเป็นสิริมงคลด้วย สอดคล้องกับหลักการประชาสัมพันธ์ ที่เป็นการเผยแพร่ชี้แจงประชาชนให้เข้าใจอย่างกว้างขวาง และสร้างความเข้าใจอันดี จึงเปรียบได้กับการเป่าสังข์เพื่อเรียกประชุมของเทวดา ตราสัญลักษณ์นี้ใช้สีม่วงเป็นสีหลักของตรา ซึ่งเป็นสีของงานประชาสัมพันธ์ และใช้มาจนกระทั่งเป็นกรมประชาสัมพันธ์ในปัจจุบัน
ส่วนราชการในสังกัด.
ตามพระราชกฤษฎีกา แบ่งส่วนราชการกรมประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรี ฉบับล่าสุด เมื่อปี พ.ศ. 2540 มีส่วนราชการในสังกัด ดังต่อไปนี้
จดหมายข่าวรัฐบาลเพื่อประชาชน.
จดหมายข่าวรัฐบาลเพื่อประชาชน เป็น หนังสือพิมพ์แทบลอยด์ รายปักษ์ภาษาไทยที่ดำเนินการโดย กรมประชาสัมพันธ์ ตามดำริของ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี
โดยมติ คณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2558 ให้ กรมประชาสัมพันธ์ ออกหนังสือพิมพ์แทบลอยด์แบบรายปักษ์ 4 สี 8 หน้าชื่อ จดหมายข่าวรัฐบาลเพื่อประชาชน เริ่มออกฉบับปฐมฤกษ์เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2558 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อประชาสัมพันธ์และรายงานผลงานของรัฐบาล โดยหนึ่งฉบับมี 8 หน้า จัดพิมพ์ทั้งสิ้น 60,000 เล่ม โดยแบ่งเป็นการแจกในพื้นที่กรุงเทพมหานคร 30,000 เล่ม และพื้นที่ต่างจังหวัด 30,000 เล่ม
โดยที่หนังสือพิมพ์ฉบับนี้มีนายอภินันท์ จันทรังษี อธิบดี กรมประชาสัมพันธ์ เป็นบรรณาธิการบริหารในเวลาต่อมาได้เปลี่ยนให้นายคณิศร์ สุวรรณเดชเป็นบรรณาธิการบริหารแทนและพลเอก วิลาศ อรุณศรี เลขาธิการนายกรัฐมนตรี เป็นบรรณาธิการอำนวยการ
ในหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา ได้เป็นคอลัมนิสต์รับเชิญในคอลัมน์ จากใจนายกรัฐมนตรี เพื่อใช้สื่อสารความในใจของท่านไปสู่ประชาชนนอกจากนี้ยังมีคอลัมน์จากรัฐมนตรีบางท่านที่ใช้รายงานผลงานที่ผ่านมา
แต่ด้วยผลไม่เป็นตามเป้าที่วางไว้จึงได้ยุติหนังสือพิมพ์ฉบับนี้โดยออกฉบับสุดท้ายเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
ซ้าบ 35 ดราเคน
ซ้าบ 35 ดราเคน  เป็นเครื่องบินไอพ่นขับไล่ความเร็วกว่าเสียง 2 เท่าแบบแรกของประเทศสวีเดน บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1955 และประจำเข้ากองทัพอากาศสวีเดนเป็นครั้งแรกเมื่อต้นปี ค.ศ. 1960 สร้างขึ้นมาทั้งหมด 644 ลำ และใช้ในกองทัพอากาศสวีเดน, ฟินแลนด์, และเดนมาร์ค ปัจจุบันได้ปลดประจำการแล้ว
รายละเอียด ซ้าบ 35 ดราเคน.
ดาโซซูว์แปเรต็องดาร์
ดาโซซูว์แปเรต็องดาร์  เป็นเครื่องบินที่พัฒนามาจากเอต็องดาร์ 4 แอม บินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 และประจำการบนเรือบรรทุกอากาศยานของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1962 ซึ่งซูว์แปเรต็องดาร์ พัฒนาให้แรงขับสูงกว่า และ สิ้นเปลืองพลังงานน้อยกว่าเอต็องดาร์ IV ซูว์แปเรต็องดาร์ มีการสร้างขึ้นมาทั้งสิ้น 74 เครื่อง
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เป็นคณะที่ได้รับงบประมาณสูงสุดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 - ปัจจุบัน
นอกเหนือจากหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) วิชาเอกศิลปศึกษา ที่มีอยู่แต่เดิมแล้วนั้น ยังได้เพิ่มหลักสูตรศิลปศาสตร์บัณฑิต (ศศ.บ.) วิชาเอกศิลปะ ซึ่งวิชาเอกศิลปะนี้เน้นหนักไปทางการผลิตทรัพยากรบุคคลดิ่งเดี่ยวเฉพาะทาง เพื่อป้อนเข้าสู่ระบบสายพานอุตสาหกรรมท่ามกลางกระแสลัทธิสมัยใหม่ โดยเป็นหลักสูตรในเชิงบูรณาการที่ผู้เรียนสามารถพัฒนาศักยภาพได้กว้าง และสอดรับกับความต้องการของแต่ละบุคคล
อย่างไรก็ตาม หลักสูตรทั้งสองก็เปิดโอกาสให้ผู้เรียนพัฒนาทางด้านทัศนศิลป์ (Visual Art) และการออกแบบสื่อสาร (Communication Design) เป็นด้านหลัก อีกทั้งยังกำหนดให้เรียนวิชาโทที่เปิดสอนภายนอกภาควิชาและภายนอกคณะ โดยวิชาโทจะเป็นวิชาที่ช่วยขยายรากฐานให้กว้างขึ้น และ/หรือ เป็นแรงผลักดันวิชาชีพหรือวิชาเอกอีกด้วย
ในปีเดียวกัน ก็ได้เปิดหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต วิชาเอกดุริยางคศาสตร์ไทยและดุริยางคศาสตร์สากล ภาควิชาดุริยางคศาสตร์ ในคณะมนุษยศาสตร์เช่นกัน
มิติที่หนึ่ง: สาขาวิชาคณะกรรมการประจำสาขาวิชา&lt;br&gt;มิติที่สอง: หลักสูตรคณะกรรมการบริหารหลักสูตร&lt;br&gt;มิติที่สาม: เครือข่ายวิชาคณะกรรมการเครือข่ายวิชา
หลักการ "คณะศิลปกรรมศาสตร์บริหารทรัพยากรบุคคล ทรัพยากรวัตถุ และทรัพยากรความรู้ ร่วมกัน เพื่อการลงทุนต่ำสุดให้มีประสิทธิภาพและผลงานสูงสุด"
ปรัชญา "สร้างสรรค์ด้วยปัญญาธรรม"
โดยบุคลากรวิชาการสามารถเป็นกรรมการบริหารหลักสูตรได้สูงสุด 3 หลักสูตร ทำหน้าที่ สอน ค้นคว้า วิจัย บริการวิชาการแก่สังคม และทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม ข้ามสาขาวิชาได้
หลักสูตร ศป.บ. (ศิลปกรรมศาสตร์บัณฑิต)&lt;br&gt;
- วิชาเอกศิลปะจินตทัศน์&lt;br&gt;
- วิชาเอกศิลปศึกษา&lt;br&gt;
- วิชาเอกการออกแบบสื่อสาร&lt;br&gt;
- วิชาเอกการออกแบบผลิตภัณฑ์&lt;br&gt;
- วิชาเอกการออกแบบแฟชั่น&lt;br&gt;
- วิชาเอกศิลปะเครื่องประดับ&lt;br&gt;
- วิชาเอกเซรามิกส์&lt;br&gt;
- วิชาเอกการแสดงและกำกับการแสดง&lt;br&gt;
- วิชาเอกการออกแบบเพื่อการแสดง&lt;br&gt;
- วิชาเอกนาฏศิลป์ไทย&lt;br&gt;
- วิชาเอกนาฏศิลป์สากล&lt;br&gt;
- วิชาเอกดนตรีคลาสสิค&lt;br&gt;
- วิชาเอกดนตรีร่วมสมัย&lt;br&gt;
- วิชาเอกดนตรีเพื่อธุรกิจ
หลักสูตร กศ.บ. (การศึกษาบัณฑิต)&lt;br&gt;
- วิชาเอกดุริยางคศาสตร์ไทย&lt;br&gt;
- วิชาเอกดุริยางคศาสตร์สากล&lt;br&gt;
- วิชาเอกนาฏศิลป์&lt;br&gt;
เปิดสอนระดับปริญญาโทใน 4 สาขาวิชา ได้แก่&lt;br&gt;
- สาขาวิชาศิลปศึกษา&lt;br&gt;
- สาขาวิชามานุษยดุริยางควิทยา&lt;br&gt;
- สาขาวิชาทัศนศิลป์ (ศิลปะสมัยใหม่)&lt;br&gt;
- สาขาวิชานวัตกรรมการออกแบบ
และเปิดสอนระดับปริญญาเอกใน 2 สาขาวิชา ได้แก่&lt;br&gt;
- สาขาวิชาศิลปวัฒนธรรมวิจัย&lt;br&gt;
- สาขาวิชามานุษยดุริยางควิทยา
ตามประกาศมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒฉบับที่ 10/2559 เรื่อง การแบ่งหน่วยงานภายในของส่วนงาน พ.ศ. 2559 นั้น ได้มีการแบ่งหน่วยงานในคณะศิลปกรรมศาสตร์เป็น 10 หน่วยงาน ดังนี้
โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย
โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย (ย่อ: ร.ว., อังกฤษ: Roi-Et Wittayalai School) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประจำจังหวัดร้อยเอ็ด และเป็นสถานศึกษาแห่งแรกของจังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งแต่เดิมเป็นโรงเรียนชายล้วน ปัจจุบันทำการเรียนการสอนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานระดับช่วงชั้นที่ 3 และช่วงชั้นที่ 4 โดยเป็นรูปแบบชายล้วนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (ยกเว้นโครงการห้องเรียนพิเศษเป็นรูปแบบสหศึกษา) และรูปแบบสหศึกษาทุกห้องเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยเป็นหนึ่งในโรงรียนที่มีการเปิดเรียนการสอนในหลักสูตรโครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม (SMTE) (โครงการในความร่วมมือกับสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) และสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา (สกอ.)) และยังมีหลักสูตรส่งเสริมทักษะความสามารถในด้านต่าง ๆ เช่น โครงการส่งเสริมความสามารถพิเศษทางวิชาการ หรือ Gifted Program, โครงการพัฒนาความสามารถด้านภาษาศาสตร์-สังคมศาสตร์, ห้องเรียนหลักสูตรภาคภาษาอังกฤษ (English Programme), แผนการเรียนสายวิทยาศาสตร์ คอมพิวเตอร์ วิศวะ แผนการเรียนสายภาษาอังกฤษ จีน ฝรั่งเศส เป็นต้น นอกจากนี้โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย ยังเป็นโรงเรียนเครือข่ายศูนย์อบรมนักเรียนโครงการโอลิมปิกวิชาการ (สอวน.) ค่าย 1 สาขาคณิตศาสตร์ ภายใต้ศูนย์ สอวน. ระดับภูมิภาค มหาวิทยาลัยขอนแก่น
โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยได้เริ่มวางรากฐานครั้งแรกในปี พ.ศ. 2450 ที่วัดศรีมงคล (วัดสระทอง จังหวัดร้อยเอ็ดในปัจจุบัน) โดยมีพระครูเอกุตรสตาธิคุณ (โมง) เจ้าคณะเมืองร้อยเอ็ด และเจ้าอาวาสวัดสระทอง ในสมัยนั้นเป็นผู้ก่อตั้ง
พ.ศ. 2453 กระทรวงธรรมการในสมัยเจ้าพระยาพระเสด็จสุเรนทราธิบดี (ม.ร.ว.เปีย มาลากุล) เป็นเสนาบดีกระทรวงธรรมการ ดำริจะจัดตั้งโรงเรียนรัฐบาลในจังหวัดร้อยเอ็ดขึ้น จึงได้ส่งราชบุรุษจันทร์ อุตมะพรหมมาเป็นครูคนแรกและได้ทราบว่าที่วัดสระทองมีเด็กเข้าเรียนอยู่ในวัดประมาณ 20 กว่าคน และมีพระทำการสอนอยู่แล้ว จึงได้จัดตั้งโรงเรียนขึ้นที่วัดนี้ เรียกชื่อว่า โรงเรียนวัดศรีมงคล ครูที่สอนในสมัยนั้นมี ราชบุรุษจันทร์ อุตมะพรหม เป็นครูใหญ่, พระครูวินัย, พระภิกษุพิมพ์ สุวรรณบล, นายสวาสดิ์ ศริริวรรณ, นายเตรียม ศิริวรรณ และ สามเณรผ่อง จรัสฉาย โดยครูทั้ง 6 คน ได้ทำการผลัดเปลี่ยนกันสอน และให้นักเรียนชั้นสูงมาช่วยทำการสอนแก่นักเรียนในชั้นที่ต่ำกว่าเป็นครั้งเป็นคราว
พ.ศ. 2456 กระทรวงธรรมการได้จัดส่งนายแม้น โปราณานนท์ ป. (หลวงวิทยกรรมประสาน) มาเป็นครูใหญ่ ซึ่งต่อมาเห็นว่าสถานที่วัดศรีมงคลคับแคบ จึงได้ขอย้ายไปสถานที่ใหม่ นั่นก็คือบริเวณที่ว่าการอำเภอหลังเก่าริมคลองคูเมืองซึ่งเป็นป่าช้าฝังศพนักโทษ โดยได้ย้ายนักเรียนกลุ่มแรกมาทำการเรียนการสอนเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2456 และได้ใช้สถานที่ดังกล่าวเป็นที่ตั้งของโรงรียนมาจนกระทั่งปัจจุบัน
ต่อมาคณะครูได้ขอความร่วมมือกับสมุหเทศาภิบาล มหาอำมาตย์ตรีหม่อมเจ้าธำรงศิริ ให้ช่วยบอกบุญแก่ข้าราชการ พ่อค้า คหบดี ผู้ปกครอง นักเรียน ร่วมบริจาคทุนทรัพย์เพื่อทำการปลูกสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ทดแทนหลังเดิมที่เป็นที่ว่าการอำเภอหลังเก่า แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 โดยมีนายแม้น โปราณานนท์ เป็นครูใหญ่ และเมื่อเมืองร้อยเอ็ดได้ถูกเปลี่ยนเป็นมณฑลร้อยเอ็ด โรงเรียนวัดศรีมงคลจึงได้ยกฐานะเป็นโรงเรียนประจำมณฑลด้วย
พ.ศ. 2457 มีการเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็นโรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยและทำพิธีเปิดป้ายอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2457 โดยมีพระครูเอกุตรสตาธิคุณ เจ้าคณะเมืองร้อยเอ็ดเป็นประธานฝ่ายสงฆ์ และ มหาอำมาตย์ตรีหม่อมเจ้าธำรงศิริ สมุหเทศาภิบาล สำเร็จราชการมณฆลร้อยเอ็ด เป็นประธาน
พ.ศ. 2481 นายรอบ ปัทมศิริ เป็นครูใหญ่ ได้ริเริ่มกำหนดสีประจำโรงเรียน และเครื่องหมายโรงเรียนเป็นครั้งแรก
พ.ศ. 2523 โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทานเป็นครั้งแรก
พ.ศ. 2529 โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทานเป็นครั้งที่สอง
25 มิถุนายน พ.ศ. 2531 พระอาจารย์สมชาย ฐิตวิริโยและศิษยานุศิษย์ ได้บริจาคพระพุทธรูปนามว่า พระพุทธเอกุตระสตาธิมงคลมหามุนี เป็นพระพุทธรูปโลหะรมดำ สูง 7.66 เมตร เพื่อมอบให้เป็นพระพุทธรูปประจำสถานศึกษา ประดิษฐาน ณ บริเวณด้านหน้าอาคาร 1
พ.ศ. 2539 โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทาน ประเภทโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่พิเศษ เป็นครั้งที่สาม
พ.ศ. 2547 โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยได้เปิดสอนโครงการส่งเสริมนักเรียนความสามารถพิเศษทางวิชาการ (Gifted Program) ในระดับ ม.ต้น และ ม.ปลาย
พ.ศ. 2551 คุณหญิงกษมา วรวรรณ ณ อยุธยา เลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานเดินทางมาเป็นประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์ อาคาร 6
พ.ศ. 2552 เปิดห้องเรียนภาษาจีน โดยคุณหญิงกษมา วรวรรณ ณ อยุธยา เป็นประธานในพิธี 12 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ได้มีพิธีอัญเชิญ พระบรมสารีริกธาตุ บรรจุไว้ ณ พระพุทธเอกุตระสตาธิมงคลมหามุนี พระพุทธรูปประจำสถานศึกษา
12 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ได้มีพิธีอัญเชิญ พระบรมสารีริกธาตุ บรรจุไว้ ณ พระพุทธเอกุตระสตาธิมงคลมหามุนี พระพุทธรูปประจำสถานศึกษา
พ.ศ. 2552 เปิดใช้อาคารเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา โดยเอกลักษณ์โดดเด่นอยู่ที่อาคารสีเขียว แสด อันเป็นสีประจำโรงเรียน ภายในตัวอาคารประกอบด้วย ห้องสมุดที่ทันสมัย ห้องลีลาศ ห้องทูบีนัมเบอร์วัน และห้องเรียนที่ทันสมัย
พ.ศ. 2553 โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทาน ประเภทโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่พิเศษ เป็นครั้งที่ 4 และจัดงานเฉลิมฉลอง 100 ปี ร้อยเอ็ดวิทยาลัย ในวันที่ 30 ธันวาคม และได้เปิดสอนนักเรียนภาคภาษาอังกฤษ (English Programme)
พ.ศ. 2555 มีการพัฒนาระบบการบริหารจัดการทุกๆ ด้านภายในโรงเรียนเพื่อก้าวเข้าสู่ประชาคมอาเซียน ( ASEAN Community ) และมาตรฐาน ( World – Class Standard School )
พ.ศ. 2556 โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยได้เปิดสอนนักเรียนความสามารถพิเศษ ภาษาศาสตร์ (ไทย – สังคมฯ) ในระดับชั้น ม.ปลาย
พื้นที่และอาคารเรียน.
โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 27 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา ประกอบด้วยอาคารเรียน ถาวร 6 หลัง และอาคารประกอบอื่นๆ อีก เช่น หอประชุม โรงอาหาร โรงพลศึกษา โรงฝึกงาน อาคารศูนย์ปฏิบัติธรรม
หลักสูตร และแผนการเรียน.
หลักสูตรที่มีการเรียนเรียนการสอนภายในโรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย สามารถแบ่งได้เป็น 2 ส่วนหลัก ๆ ตามประเภทห้องเรียนได้แก่ หลักสูตรปกติ และหลักสูตรโครงการห้องเรียนพิเศษ
หลักสูตรปกติตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เป็นรูปแบบเดียวกันทุกห้อง ไม่มีการแบ่งสายการเรียน
ส่วนหลักสูตรโครงการห้องเรียนพิเศษ ประกอบด้วย โครงการส่งเสริมนักเรียนความสามารถพิเศษทางวิชาการ (Gifted Program) และโครงการห้องเรียนหลักสูตรภาคภาษาอังกฤษ หรือ English Program
หลักสูตรปกติ จะมีการแบ่งสายการเรียนออกเป็นห้องเรียนที่เน้นสาขาวิชาต่าง ๆ ได้แก่ สายวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์, วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์-วิศวะ, วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์-คอมพิวเตอร์, ภาษาอังกฤษ-ภาษาฝรั่งเศส, ภาษาอังกฤษ-คณิตศาสตร์, ภาษาอังกฤษ-ภาษาจีน และภาษาไทย-สังคม
ส่วนหลักสูตรโครงการห้องเรียนพิเศษ ประกอบด้วย โครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม (SMTE) เป็นหลักสูตรในโครงการในความร่วมมือกับสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) และสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา (สกอ.), โครงการส่งเสริมนักเรียนความสามารถพิเศษทางวิชาการ (Gifted Program) และโครงการส่งเสริมพัฒนานักเรียนความสามารถพิเศษภาษาศาสตร์ สังคมศาสตร์
โดยทั่วไปโรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยจะทำการเปิดรับสมัครนักเรียนผ่านการสอบคัดเลือก ซึ่งจะดำเนินกาในช่วงประมาณช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ถึงเมษายนของทุกปี เช่นเดียวกับโรงเรียนในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการแห่งอื่น ๆ โดยปกติจะรับสมัครและดำเนินการคัดเลือกหลักสูตรโครงการห้องเรียนพิเศษก่อน จึงจะดำเนินการในส่วนหลักสูตรห้องเรียนปกติ
ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1.
สำหรับการรับสมัครนักเรียนหลักสูตรปกติ ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น รับเฉพาะนักเรียนชายจำนวน 240 คนโดยประมาณ แบ่งเป็นการรับนักเรียนจากในเขตพื้นที่บริการของโรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย (ประกอบด้วยเขตเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด ตำบลรอบเมือง ตำบลโนนรัง ตำบลเหนือเมือง และตำบลดงลาน) สัดส่วน 60% และจากนอกเขตพื้นที่บริการของโรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย สัดส่วน 40% ซึ่งต้องผ่านการสอบคัดเลือกทั้งหมด
หลักสูตรโครงการส่งเสริมนักเรียนความสามารถพิเศษทางวิชาการ (Gifted Program) รับทั้งนักเรียนชายและหญิงจำนวน 144 คนโดยประมาณ ส่วนหลักสูตรโครงการห้องเรียนภาคอังกฤษ หรือ English Programme รับทั้งนักเรียนชายและหญิงจำนวน 60 คนโดยประมาณ ทั้งสองโครงการต้องผ่านการสอบคัดเลือก ไม่มีการกำหนดเขตพื้นที่รับสมัคร
การรับสมัครนักเรียนศึกษาต่อในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 4 จะรับทั้งเพศชายและเพศหญิง และไม่มีการกำหนดเขตพื้นที่สมัครทุกหลักสูตร
สำหรับหลักสูตรปกติ จะให้สิทธิ์นักเรียนเก่าที่มีคุณสมบัติ และผ่านการพิจารณา สามารถผ่านขึ้นมาเรียนต่อในชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายได้โดยไม่ต้องไปสอบคัดเลือกใหม่ ส่วนที่นั่งที่เหลือ (ประมาณปีละ 150-200 ที่นั่ง) จะคัดเลือกผ่านการสอบ โดยรับทั้งนักเรียนใหม่และนักเรียนเก่า
ส่วนหลักสูตรโครงการห้องเรียนพิเศษจะต้องดำเนินการสอบคัดเลือกใหม่ทั้งหมดทั้งนักเรียนเก่าและนักเรียนใหม่ โครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม (SMTE) รับจำนวน 30 คน, โครงการส่งเสริมนักเรียนความสามารถพิเศษทางวิชาการ (Gifted Program) รับจำนวน 144 คน และโครงการส่งเสริมพัฒนานักเรียนความสามารถพิเศษภาษาศาสตร์ สังคมศาสตร์ รับจำนวน 72 คน
สมเด็จพระราชินีแอนน์แห่งคลีฟ
เอเคบีโฟร์ตีเอต
เอเคบีโฟร์ตีเอต  เป็นกลุ่มไอดอลของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยสมาชิกกว่า 100 คนที่มีช่วงอายุตั้งแต่ 12 ถึง 30 ปี ก่อตั้งโดยยาซูชิ อากิโมโตะ เมื่อปี 2005 โดยตั้งชื่อตามย่านอากิฮาบาระในกรุงโตเกียวซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงละครประจำวง มีแนวคิดหลักคือ "ไอดอลที่คุณสามารถพบได้" (idols you can meet) ซึ่งหมายความว่าวงมีโรงละครเป็นของตัวเองที่เปิดโอกาสให้สมาชิกสามารถผลัดกันขึ้นแสดงได้ทุกวัน ต่างจากเกิร์ลกรุ๊ปทั่วไปที่ปกติจะพบเห็นได้ตามคอนเสิร์ตหรือโทรทัศน์เท่านั้น รวมไปถึงการจัดตั้ง "งานจับมือ" ที่แฟนคลับสามารถไปให้กำลังใจสมาชิกที่ตนเองชื่นชอบได้ และด้วยสมาชิกที่มีจำนวนมาก ทำให้มีการแบ่งสมาชิกออกเป็นหลายทีมเพื่อผลัดกันขึ้นแสดงในโรงละคร นอกจากนี้อากิโมโตะยังได้ขยายแนวคิดนี้โดยการสร้าง "วงน้องสาว" ทั้งภายในประเทศญี่ปุ่นและในต่างประเทศ อาทิเช่น จีน อินโดนีเซีย ไทย ไต้หวัน ฟิลิปปินส์ และอินเดีย เป็นต้น และบางประเทศนั้นมีมากกว่าหนึ่งวง อาทิเช่น ไทย เป็นต้น ทำให้กลายเป็นกลุ่มไอดอลที่มีขนาดใหญ่และจำนวนสมาชิกรวมกันมากที่สุดในเอเชีย