pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triangular bone) โดยหน้าประกบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า วิ่งเฉียงในจากด้านบนลงมาด้านล่างและด้านใกล้กลาง
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ส่วนด้านบนและด้านหลังเกิดข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate) ส่วนที่เหลือขรุขระสำหรับเป็นจุดเกาะของเอ็น
เนื่องจากลักษณะการวางตัวที่ค่อนข้างอยู่ทางด้านนอกของข้อมือ กระดูกฮาเมตจึงจัดว่าเป็นกระดูกที่หักได้ง่ายที่สุดในบรรดากระดูกข้อมือ โดยเฉพาะเมื่อนักกอล์ฟหวดไม้กอล์ฟลงบนพื้นแข็งๆ รอยแตกของกระดูกนี้เป็นรอยแตกแบบ hairline fracture ซึ่งมักจะมองไม่เห็นในภาพเอกซ์เรย์ทั่วไป
อาการจะสังเกตได้จากการกดเจ็บเหนือกระดูกชิ้นนี้ และอาจรู้สึกเจ็บเมื่อกำมือ นอกจากนี้เนื่องจากกระดูกฮาเมตวางตัวอยู่ใกล้กับเส้นประสาทอัลนา (Ulnar nerve) จึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเสียหายกับเส้นประสาท ทำให้กล้ามเนื้อของมืออ่อนแรง และเสียความรู้สึกของฝ่ามือในบริเวณนิ้วนางและนิ้วก้อย
ฮาเมต
Hamate bone
ทรายสีเพลิง
ทรายสีเพลิง เป็นนวนิยายที่แต่งโดย ปิยะพร ศักดิ์เกษม ซึ่งเป็นนามปากกาของนันทพร ศานติเกษม ทรายสีเพลิงได้รับการตีพิมพ์ลงในนิตยสารสกุลไทย ในปี พ.ศ. 2535 ก่อนที่จะรวมเล่มในปี พ.ศ. 2536 แล้วยังได้รับรางวัลชมเชยประเภทนวนิยาย จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2537
นวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ทั้งหมด 2 ครั้ง ได้แก่ พ.ศ. 2539 และ พ.ศ. 2557 โดยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 นำแสดงโดย ลลิตา ปัญโญภาส, วิลลี่ แมคอินทอช, ยุทธพิชัย ชาญเลขา, สินิทรา บุญยศักดิ์ และเพ็ญเพชร เพ็ญกุล และครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2557 นำแสดงโดย อารยา เอ ฮาร์เก็ต, ณัฐวุฒิ สกิดใจ, ชาคริต แย้มนาม, นิษฐา จิรยั่งยืน, มยุรา เศวตศิลา, เพ็ญพักตร์ ศิริกุล, ธีรเดช เมธาวรายุทธ กำกับยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์ บทละครเขียนโดยศัลยา 13 ถึง 14 ตอน แต่เขียนได้ไม่จบ ภายหลังมีการรื้อบทใหม่ทั้งหมด
ฮามิวลัส
ฮามิวลัส  เป็นส่วนยื่นโค้งคล้ายตะขอออกมาจากด้านล่างและด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) ของกระดูกฮาเมต (hamate bone) ชี้ไปทางด้านหน้าและด้านข้าง
ส่วนยื่นดังกล่าวให้เป็นจุดเกาะต่างๆ ดังนี้ ยอดเป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament) และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Flexor carpi ulnaris) พื้นผิวด้านใกล้กลางเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิไต มินิไม เบรวิส (Flexor digiti minimi brevis) และกล้ามเนื้อออพโพเนนส์ ดิจิไต มินิไม (Opponens digiti quinti) พื้นผิวด้านข้างเป็นร่องสำหรับให้เอ็นกลุ่มกล้ามเนื้องอ (Flexor tendons) ผ่านเข้าไปในฝ่ามือ
ฮามิวลัสเป็นหนึ่งในสี่ส่วนนูนทางด้านหน้าของกระดูกข้อมือ (carpus) ที่เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัลของข้อมือ ซึ่งที่เหลืออีก 3 บริเวณ ได้แก่ ด้านใกล้กลางเกาะกระดูกพิสิฟอร์ม (pisiform) , ด้านข้างเกาะสันเฉียงของกระดูกทราพีเซียม (Trapezium) และปุ่มกระดูกของกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
Hamulus
สถาบันนิติเวชวิทยา
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วหัวแม่มือ  เป็นกระดูกฝ่ามือ (metacarpal bones) ที่รองรับนิ้วหัวแม่มือ โดยลักษณะสำคัญคือจะสั้นและกว้างกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นอื่นเล็กน้อย และขอบด้านฝ่ามือมีความโค้งเข้าหาตัวฝ่ามือ
ตัวกระดูกด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะแบนและกว้าง และไม่มีสันเหมือนในกระดูกฝ่ามือชิ้นอื่นๆ พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) เว้าจากบนลงล่าง
ขอบทางด้านเรเดียส (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อออพโพเนนส์ พอลิซิส (Opponens pollicis muscle) ขณะที่ขอบทางด้านที่ติดกับนิ้วชี้จะให้เป็นจุดเกาะต้นของปลายจุดเกาะด้านข้าง (lateral head) กล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสด้านหลังมือ (Dorsal interosseus muscles) ที่ยึดระหว่างนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้
ทางด้านฐานกระดูกจะเป็นรอยเว้าที่รองรับกับกระดูกทราพีเซียม (greater multangular) ส่วนด้านข้างไม่มีหน้าประกบที่เกิดข้อต่อ แต่ด้านเรเดียล (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) มีปุ่มกระดูกสำหรับจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus)
ขณะที่ทางด้านหัวกระดูกจะมีลักษณะโค้งนูนน้อยกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นอื่น และมีความกว้างในทางด้านข้างมากกว่าทางแนวหน้าหลัง
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีส่วนนูนซึ่งเป็นข้อต่อ 2 อัน โดยอันที่อยู่ด้านข้างกว่ามีขนาดใหญ่กว่า ข้อต่อทั้งสองเกิดกับกระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone) 2 ชิ้นที่อยู่ในเอ็นกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (flexor pollicis brevis muscle)
First metacarpal bone
First metacarpal
Greater multangular
Lesser multangular
3 จี
3 จี  เป็นมาตรฐานโทรศัพท์มือถือในยุคที่ 3 ถูกพัฒนาเพื่อแทนที่ ระบบโทรศัพท์ 2G ซึ่ง 3G นั้นได้รับการพัฒนาบนพื้นฐานของมาตรฐาน IMT-2000 ภายใต้กลุ่มของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ
มาตรฐานโทรศัพท์มือถือยุคที่ 3 หรือที่เรียกว่า ระบบ UMTS หรือ WC ในระบบจีเอสเอ็ม (GSM) ใช้ช่วงความถี่ตั้งแต่ 850 , 900 , 1800 , 1900 และ 2100 ผสานเทคโนโลยีในปัจจุบันเข้าด้วยกัน มีความสามารถในการนำเสนอข้อมูล ใช้งานด้านมัลติมีเดีย ส่งผ่านข้อมูลทั้งภาพและเสียงในระบบไร้สายด้วยความเร็วที่สูง
มาตรฐานไอเอ็มที-2000.
มาตรฐานไอเอ็มที-2000 (IMT-2000)
มาตรฐานยูเอ็มทีเอส.
มาตรฐานยูเอ็มทีเอส (UMTS, Universal Mobile Telecommunications Services) ออกแบบมาสำหรับผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ได้นำ ไปพัฒนาต่อจากยุค 2G/2.5G/2.75G เพื่อเข้าสู่มาตรฐานยุค 3 จี ได้รับการพัฒนามาตรฐานโดยองค์กร 3จีพีพี (3GPP) มีเทคโนโลยีหลักที่มีการยอมรับใช้งานอย่างกว้างขวางทั่วโลกคือมาตรฐาน Wideband Code Division Multiple Access (W-CDMA) ซึ่งจะมีการพัฒนาต่อไปสู่มาตรฐาน HSDPA (High Speed Downlink Packet Access) สามารถสื่อสารด้วยอัตราเร็วสูงถึง 14 เมกะบิต/วินาที เร็วกว่า 2.75G ประมาณ 36 เท่า มาตรฐาน W-CDMA ได้รับการยอมรับจากบริษัท NTT DoCoMo ของประเทศญี่ปุ่นผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ไอ-โหมด (I-mode) เปลี่ยนเป็นมาตรฐาน 3G ภายใต้เครื่องหมายการค้า FOMA โดยเปิดให้บริการในประเทศญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ปัจจุบัน W-CDMA เป็นเครือข่าย 3G ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
มาตรฐานดับเบิลยู-ซีดีเอ็มเอ.
ดับเบิลยู-ซีดีเอ็มเอ (W-CDMA, WCDMA, Wideband Code-Division Multiple Access) เป็นมาตรฐานหนึ่งในระบบการสื่อสารแบบไร้สาย ภายใต้ IMT-2000 มีความสามารถในการรับส่งข้อมูลแบบไร้สาย เช่น โทรศัพท์เคลื่อนที่ หรือ อุปกรณ์สื่อสารแบบไร้สาย ด้วยความเร็วสูง สามารถรับส่งข้อมูล ภาพ เสียง หรือ รูปแบบวิดีโอ ด้วยความเร็วสูง 2 เมกะบิต/วินาที
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วชี้  เป็นกระดูกฝ่ามือซึ่งมีความยาวที่สุด รองรับนิ้วชี้ และที่ฐานมีขนาดใหญ่ที่สุดรองจากกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
ฐานของกระดูกนี้ยืดยาวไปทางด้านบนและด้านใกล้กลาง (medialward) เกิดเป็นสันนูนเด่น
กระดูกนี้มีหน้าประกบซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกชิ้นอื่น 4 หน้า โดย 3 หน้าอยู่ทางด้านบน และอีกด้านหนึ่งอยู่ด้านอัลนา (ด้านใกล้นิ้วกลาง)
หน้าประกบที่อยู่ทางพื้นผิวด้านบน
และยังมีหน้าประกบที่เกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 (third metacarpal) ที่พื้นผิวด้านอัลนาของกระดูกชิ้นนี้
ที่พื้นผิวด้านหลังมือของกระดูกชิ้นนี้ จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (Extensor carpi radialis longus muscle) ส่วนทางด้านตรงข้ามคือด้านฝ่ามือของฐานกระดูก จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส (Flexor carpi radialis muscle)
Second metacarpal bone
Second metacarpal
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วกลาง  เป็นกระดูกฝ่ามือชิ้นที่รองรับนิ้วกลาง และมีขนาดเล็กกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 เล็กน้อย
ที่พื้นผิวด้านหลังมือของฐานของกระดูกนี้จะมีส่วนที่ยื่นลงมาทางด้านเรเดียส (ด้านที่ติดกับนิ้วชี้) เรียกว่า สไตลอยด์ โพรเซส (styloid process) ซึ่งยื่นขึ้นมาประกอบกับทางด้านหลังของกระดูกแคปปิเตต (capitate) และด้านปลายของสไตลอยด์ โพรเซสมีพื้นผิวขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis muscle)
หน้าประกบซึ่งเกิดข้อต่อด้านกระดูกข้อมือ (carpal) ด้านหลังมีลักษณะเว้า ด้านหน้าแบน เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต
นอกจากนี้ที่ด้านเรเดียส (ด้านที่ติดนิ้วชี้) มีลักษณะเป็นหน้าประกบเรียบ เว้า ซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 และ ด้านอัลนา (ด้านที่ติดนิ้วนาง) มีหน้าประกบรูปวงรีขนาดเล็ก 2 อันซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 ด้วย
Third metacarpal bone
Third metacarpal
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วนาง  เป็นกระดูกฝ่ามือที่รองรับนิ้วนาง มีขนาดเล็กและสั้นกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 ที่ฐานของกระดูกมีขนาดเล็กและเป็นรูปสี่เหลี่ยม พื้นผิวด้านบนมีหน้าประกบ 2 หน้า อันที่ใหญ่กว่าอยู่ทางด้านใกล้กลาง (ด้านที่ติดกับนิ้วก้อย) จะเกิดข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) ส่วนหน้าประกบอันเล็กกว่าซึ่งอยู่ทางด้านข้าง (ด้านที่ติดกับนิ้วกลาง) จะเกิดข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate)
และทางด้านเรเดียส (ด้านติดกับนิ้วกลาง) ยังมีหน้าประกบรูปวงรีอีก 2 หน้า ซึ่งเกิดรอยต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 (third metacarpal) และทางด้านอัลนา (ด้านติดกับนิ้วก้อย) ก็มีหน้าประกบเว้า ซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 (fifth metacarpal) ด้วย
Fourth metacarpal bone
Fourth metacarpal
Love celeb
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วก้อย  เป็นกระดูกฝ่ามือชิ้นที่อยู่ด้านข้างลำตัวที่สุด รองรับนิ้วก้อย
ที่ฐานของกระดูกจะมีหน้าประกบขนาดใหญ่ 1 อันทางด้านบน (superior surface) มีลักษณะเว้า-นูน เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) และทางด้านเรเดียส (ด้านติดกับนิ้วนาง) มีหน้าประกบอีกอันซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 (fourth metacarpal)
ทางด้านอัลนา (ด้านใกล้กลาง) ของกระดูกจะมีปุ่มที่เป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Extensor carpi ulnaris muscle)
พื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกถูกแบ่งออกโดยสันเฉียง ซึ่งยาวมาจากใกล้ๆ กับด้านอัลนาของฐานกระดูกมายังด้านเรเดียลของหัวกระดูก
ส่วนด้านข้าง (lateral part) ของพื้นผิวนี้ให้เป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสด้านหลังมือ (Interosseus dorsalis) และส่วนด้านใกล้กลาง (medial part) มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม เรียบ ถูกคลุมด้วยเอ็นกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียด (Extensor tendons) ของนิ้วก้อย
กระดูกนี้เป็นกระดูกที่มักจะหักหรือได้รับบาดเจ็บเมื่อเหวี่ยงหมัด เรียกรอยแตกนี้ว่า Boxer's fracture
Fifth metacarpal bone
Fifth metacarpal
ภัครมัย โปตระนันทน์ (เกิด 7 ธันวาคม พ.ศ. 2520) ชื่อเล่น ตอง เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงโดยแสดงมิวสิกวิดีโอของ ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล ในเพลง "อยากไปไหนก็ไป" ต่อมาจึงได้ออกผลงานเพลงในสังกัดแกรมมี่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 จนถึงปี พ.ศ. 2547 ได้ย้ายมาเป็นศิลปินในสังกัดอาร์เอส แต่ในปัจจุบันได้หมดสัญญากับอาร์เอสแล้ว
ภัครมัยป็นบุตรสาวของพันตำรวจเอก โภคพิบูลย์ โปตระนันทน์ อดีตเลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตในภาครัฐ (ป.ป.ท.)
จบการศึกษาระดับอุดมศึกษาจาก มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ เข้าสู่วงการบันเทิงโดยแสดงมิวสิกวิดีโอของ ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล ในเพลง "อยากไปไหนก็ไป"
ภัครมัยเริ่มแจ้งเกิดในวงการเพลงเมื่อพฤษภาคมปี 2541 ด้วยมาดของหญิงสาวผมยาว ท่าทาง คล่องแคล่วกระฉับกระเฉง และเริ่มเป็นที่รู้จักในผล งานชุด "ตองหนึ่ง" ซึ่งก่อนที่เธอจะออกอัลบั้มชุดนี้ได้ ตองต้องใช้เวลาถึงหนึ่งปีเต็ม ในการฝึกฝนร้องเพลงและเตรียมความพร้อมให้เต็มที่กับการทำงานชุดแรก ตองเคยมี ความฝันและความตั้งใจว่า ซักวันหนึ่งจะต้องเป็นนักร้องให้ได้ ตองเคยเป็นนักร้องตัวแทน ของโรงเรียนสมัยมัธยมปลาย ก่อนจะตั้งใจฝึกฝนและพัฒนาตนเองจนมีโอกาสได้เข้าร่วมประกวดใน โครงการ สตาร์เซิร์ช รุ่นที่ 2 ซึ่งจัดโดยสถานีวิทยุ Radio Vote ซึ่งเป็นรุ่นเดียวกับ นิโคล เทริโอ นักร้องร่วมค่ายที่ออกอัลบั้มในปีเดียวกัน ก่อนเป็นหนทางให้เธอก้าวเข้ามาสู่ถนนสายดนตรีอย่างเต็มตัว
พ.ศ. 2542 ตอง ภัครมัย ได้มีผลงานเพลงอัลบั้มชุดที่สองคือ "ตองสองตา (Tong Two Eyes)" ซึ่งเปิดตัวมาด้วยเพลงสนุกสนานอย่าง สองตา ที่ดูโตขึ้นมาจากอัลบั้มแรก ในอัลบั้มนี้ มีเพลงที่ฮิตที่สุดของตองนั่นก็คือเพลง อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้ นอกจากนี้ อัลบั้มนี้ยังมีเพลงฮิตหลายเพลง ทั้งเพลง ทานข้าวกันไหม และ ให้ความหวังทำไม ซึ่งในอัลบั้มชุดนี้มียอดขายกว่า 800,000 ตลับ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ตอง ภัครมัยได้ร่วมกับกลุ่มนักร้องในสังกัดกับวง "Seven" ที่ทำร่วมกับ 6 ศิลปินหญิง ได้แก่ ใหม่ เจริญปุระ, มาช่า วัฒนพานิช, หฤทัย ม่วงบุญศรี, นัท มีเรีย, นิโคล เทริโอ และเสาวลักษณ์ ลีละบุตร เปิดตัวด้วยเพลงรวมศิลปินอย่าง "ความรักทั้งเจ็ด" ซึ่งเป็นเพลงเปิดตัวที่สร้างชื่อเสียงให้กับวงเป็นอย่างมาก และยังสร้างปรากฏการณ์แฟชั่นเชิ้ตขาว กางเกงยีนส์ ซึ่งเพลงเดี่ยวที่ตองร้องคือ "อกหักใช่ไหม"
ในปีเดียวกันหลังจากอัลบั้ม Seven ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ยังได้มีผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ตามมาในปีเดียวกันคือ "Seven Vol.1 และ Vol.2" เปิดตัวด้วยเพลง "อกหักใช่ไหม" และเพลงเดี่ยวที่ได้ร้องนั้นคือเพลง "บอกแล้วให้ระวัง"
พ.ศ. 2544 ต่อเนื่องผลงานเพลงด้วยอัลบั้มที่สาม คือ ตอง 333 (Tong 333) ที่ทิ้งช่วงระยะเวลาเกือบ 2 ปี งานเพลงในอัลบั้มชุดนี้ เน้นฟังสนุก ตรงไปตรงมาเหมือนชื่ออัลบั้ม นอกจากนี้ ตองยังได้รับความไว้วางใจจากทีมโปรดิวเซอร์ให้ดีไซน์การร้อง และใส่อารมณ์ในแต่ละเพลงด้วยตัวเองอีกด้วย โดยเปิดตัวด้วยเพลงมืดตึ๊ดตื๋อ ต่อด้วยเพลง กลัวเธอรู้, จะรักให้ดีที่สุด และ ไม่ขอเป็นเพื่อน ซึ่งถือว่าอัลบั้มนี้ก็ยังได้เสียงตอบรับไม่แพ้กับอัลบั้มชุดแรกๆ และในปีเดียวกันตองได้แสดงละครเรื่องแรกโดยรับบทเป็นนางเอกของเรื่องอีกด้วยคือละคร "เจ้าแม่จำเป็น" และยังได้ร้องเพลงประกอบละครคือเพลง "ฉันไม่มีเวทมนตร์"
พ.ศ. 2546 กับอัลบั้มชุดที่ 4 ชื่อว่า ตองสี่ (Tong 4) อัลบั้มชุดนี้กระแสตอบรับค่อนข้างแผ่วแต่ก็ยังเป็นที่น่าจับตาอยู่ โดยเปิดตัวด้วยเพลง แล้วฉันล่ะ เพลงเนื้อหาเศร้าๆ
หลังจากนั้นตองเริ่มหายไปจากการร้องเพลง แต่ก็ยังแสดงละครละครอีกหลายเรื่อง อาทิ 12 ราศี และ ลิเก๊..ลิเก เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2548 หลังจากที่ตองโลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิงมายาวนาน วันนี้ "ตอง- ภัครมัย โปตระนันท์" ก้าวสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญกับอัลบั้มชุด "Changes" งานดนตรีที่พิสูจน์ถึงพัฒนาการทางความคิดที่เติบโตขึ้นอย่างชัดเจนของตอง ภายใต้การดูแลของ มอนสเตอร์ มิวสิก ค่ายเพลงในเครือ อาร์. เอส.ฯ
พ.ศ. 2550 ตองได้มีผลงานอัลบั้มชุดสุดท้าย หลังจากที่มีอัลบั้มเดี่ยวออกมาถึง 5 ชุด ในอัลบั้มนี้มีความเซ็กซี่วาบหวิวอยู่เล็กน้อยกับอัลบั้ม "TONG SECRET" มีเพลงที่เป็นที่รู้จักคือเพลง ห้ามใจไม่ไหว
ในปี 2556 ตองได้กลับมามีคอนเสิร์ต " Green Concert # 16 : Seven Return" ร่วมกีบศิลปินวงเซเว่น เมื่อวัน เสาร์ที่ 24 และ อาทิตย์ที่ 25 สิงหาคม 2556 ที่ Royal Paragon Hall , Siam Paragon
ปัจจุบัน ภัครมัยยังคงมีผลงานอย่างต่อเนื่องทั้ง ถ่ายแบบแฟชั่น แสดงละครโทรทัศน์ ละครซีรีส์ และแสดงมิวสิควีดีโอ เป็นต้น นอกจากนนี้ยังได้ออกซิงเกิ้ลเดี่ยว หลังจากห่างหายไปจากงานเพลงถึง 7 ปี กับซิงเกิ้ลภายใต้สังกัด Morningray Music ชื่อเพลง "ไม่อยากจบบนเตียง (No Need)" (พ.ศ. 2559)
อัลบั้มที่ออกในสังกัดจีเอ็มเอ็มแกรมมี่.
อัลบั้มที่ออกในสังกัดอาร์เอส.
พ.ศ. 2540 ชนะเลิศการประกวดร้องเพลง ในโครงการ Star Search รุ่นที่ 2
พ.ศ. 2545 ทูตเยาวชนต่อต้านยาเสพติด, รางวัลเยาวชนดีเด่น สาขาสื่อมวลชนเพื่อเด็ก และเยาวชนที่ป้องกันปัญหาสังคม
ตอง ภัครมัย
พระราชอาคันตุกะ ในพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติ ครบ ๖๐ ปี
กระดูกเนื้อแน่น
กระดูกเนื้อแน่น หรือ กระดูกทึบ  เป็นเนื้อเยื่อกระดูก (osseous tissue) ประเภทหนึ่ง กระดูกเนื้อแน่นจะมีความหนาแน่นและเรียงตัวเป็นพื้นผิวของกระดูก คิดเป็นน้ำหนักประมาณ 80% ของน้ำหนักโครงกระดูกมนุษย์ทั้งหมด ส่วนของกระดูกนี้จะหนา เกิดจากชั้นของกระดูกเรียงตัวเป็นชั้นๆ อัดแน่นโดยมีช่องว่างระหว่างชั้นน้อยมาก หน้าที่หลักของกระดูกนี้คือเพื่อค้ำจุนร่างกาย ป้องกันอวัยวะต่างๆ ช่วยเป็นคานในการเคลื่อนไหว และเก็บแร่ธาตุ (ร่วมกับกระดูกเนื้อโปร่ง)
กระดูกอีกประเภทหนึ่งคือ กระดูกเนื้อโปร่ง (cancellous bone) ซึ่งมีรูพรุนเหมือนฟองน้ำ ประกอบกันขึ้นเป็นส่วนโพรงด้านในของกระดูกต่างๆ รวมทั้งกระดูกสันหลัง
กมลชนก โกมลฐิติ หรือชื่อจริงเดิม กมลา โกมลฐิติ เกิดเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2510 เป็นนักแสดง พิธีกร นางแบบและนักร้องชาวไทย มีผลงานสร้างชื่อจากบทบาทอังศุมาลิน ในละครเรื่อง "คู่กรรม" ที่แสดงนำร่วมกับ ธงไชย แมคอินไตย์
กมลชนก โกมลฐิติ (เดิมมีชื่อจริงว่า กมลา) เกิดเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2510 เป็นบุตรสาวของพลตำรวจตรี ประกิต โกมลฐิติ กับ นางพัชรมน โกมลฐิติ ศึกษาระดับอุดมศึกษาที่คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เริ่มมีผลงานการแสดง ในปี 2529 จากเรื่อง "เฮงได้เฮงดีรักนี้" คู่กับอำพล ลำพูน หนังของพรพจน์ กนิษฐเสน และมีผลงานละครอย่างญาติกา, อาญารัก และคู่กรรม เป็นละครที่สร้างชื่อเสียงให้เธอมากที่สุด ในบทบาท อังศุมาลิน แสดงคู่กับธงไชย แมคอินไตย์ ซึ่งเธอรับบทนางเอกอย่างต่อเนื่องจนพลิกบทบาทร้ายกับละคร "บ่วงเล่ห์เสน่หา" เพียงเรื่องเดียว เคยมีผลงานเพลงออกอัลบั้มเดี่ยวอีกครั้งกับแกรมมี่ ชื่ออัลบั้ม "หัวใจยิ้มได้" ในปี 2536 นอกจากนี้เธอยังเคยออกอัลบั้มคู่กับสามี นุติ เขมะโยธิน ด้วย ชื่ออัลบั้ม "Dear Knot" นอกจากนี้ยังเป็นพิธีกรอย่างรายการน่ารักน่ารู้
ทางด้านชีวิตส่วนตัว มีน้องชาย 1 คน และน้องสาว 1 คน ซึ่งเป็นนักแสดงด้วยกัน คือ น้ำฝน โกมลฐิติ และด้านครอบครัว สมรสกับ นุติ เขมะโยธิน มีบุตรด้วยกัน 2 คน (น้องเน็ตและน้องเนย)
กวาง กมลชนก
ตราสัญลักษณ์ งานฉลองสิริราชสมบัติครบ ๖๐ ปี พุทธศักราช ๒๕๔๙
กระดูกเนื้อโปร่ง
กระดูกเนื้อโปร่ง, กระดูกฟ่าม, กระดูกฟองน้ำ, หรือกระดูกพรุน  เป็นเนื้อเยื่อกระดูกชนิดหนึ่งซึ่งมีความหนาแน่นและความแข็งแกร่งน้อยกว่า แต่มีพื้นที่ผิวมากกว่า กระดูกชนิดนี้มีลักษณะโปร่งคล้ายเส้นใยสานกันจะอยู่ภายในโพรงของกระดูกยาว ชั้นนอกของกระดูกเนื้อโปร่งจะประกอบด้วยไขกระดูกแดง (red bone marrow) ซึ่งเป็นแหล่งที่ผลิตองค์ประกอบของเลือด (ที่เรียกกันว่า การกำเนิดเซลล์เม็ดเลือด (hematopoiesis)) กระดูกเนื้อโปร่งนี้จะเป็นที่อยู่ของหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำ
เนื้อเยื่อกระดูกอีกชนิดหนึ่งเรียกว่า กระดูกเนื้อแน่น (cortical bone) ซึ่งจัดเรียงตัวเป็นผิวแข็งชั้นนอกของกระดูก
กระดูกทึบ
กระดูกฟ่าม
กระดูกฟองน้ำ
กระดูกพรุน
Compact bone
กระดูกโปร่ง
Cortical bone
Spongy bone
Dense bone
Cancellous bone
โอสถ โกศิน
นายโอสถ โกศิน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ และอดีตนายกสภามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เกิดวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2456 เป็นบุตรของพระยุติชาญดำรงเวทย์ อดีตตุลาการ และ นางยุติชาญดำรงเวทย์ (กิมเหนอ) นายโอสถ โกศิน ได้สมรสกับ น.ส.ลมุลศรี เลิศดำริห์การ พาณิชย์ศาสตรบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (บุตรีขุนเลิศดำริห์การ อดีตประธานกรมการหอการค้าไทย และอดีตนายกเทศมนตรีนครกรุงเทพฯ) เมื่อวันที่ 27 พ.ศ. 2494 ปัจจุบันคือ คุณหญิง ลมุลศรี โกศิน โดยได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตติยจุลจอมเกล้า
ประวัติข้างต้นนี้ ท่านโอสถ โกศิน ได้เป็นผู้บันทึกไว้ด้วยตนเอง เมื่อ พ.ศ. 2543 สำหรับบุคคลทั่วไปที่ได้รู้จักใกล้ชิดกับท่าน ย่อมทราบดีว่าท่านเป็นผู้ที่มีความโอบอ้อมอารี มีบุคคลเป็นจำนวนมากที่ได้รับการอุปถัมภ์เปลี่ยนแปลงชีวิตให้ดีขึ้น โดยที่ท่านมิได้หวังผลตอบแทนแต่อย่างใด มีเมตตาต่อผู้ร่วมงานและผู้น้อย ท่านมีความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ อีกทั้งยังเป็นผู้ใฝ่หาความรู้ตลอดเวลา และไม่ยอมใช้วันเวลาให้ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ มีความมุ่งมั่นที่จะร่วมทำคุณประโยชน์ให้แก่ส่วนรวมในทุกด้านที่ท่านสามารถจะทำได้ และเทิดทูนสถาบันพระมหากษัตริย์เป็นอย่างสูง ด้านศาสนายังได้เป็นผู้ก่อตั้งกองทุนปลูกรากแก้วศาสนทายาท วัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก เพื่อเป็นทุนการศึกษาแก่ภิกษุสามเณร โดยทั่วไป ท่านจึงเป็นผู้สูงวัยที่ถึงพร้อมด้วยคุณสมบัติประเสริฐนานัปการ อันนับเป็นบุคคลตัวอย่างสำหรับบุคคลรุ่นหลังจะถือเป็นแบบอย่าง
แม้ว่าท่านจะเป็นผู้ที่ทำงานอย่างจริงจัง แต่ก็ได้แบ่งเวลาสำหรับการผ่อนคลายกับครอบครัวและงานอดิเรกของท่าน เช่น การอ่านหนังสือ เขียนหนังสือ ดูแลไม้นานาชนิดในสวนที่บ้าน และพบปะกลุ่มเพื่อนที่ใกล้ชิดเป็นประจำ ท่านเป็นผู้มีอารมณ์ขันและทันเหตุการณ์ของบ้านเมืองตลอดเวลา ท่านจึงเป็นผู้อาวุโสที่ทันสมัย จนถึงวาระสุดท้าย เมื่อพ้นภาระจากการเป็นกรรมการในหน่วยงานต่างๆ ในช่วงสุดท้ายท่านได้ใช้ชีวิตด้วยความสงบสุข แวดล้อมด้วยสมาชิกในครอบครัว และญาติมิตรอย่างอบอุ่น และถึงแก่อนิจกรรม โดยความสงบด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2549 สิริอายุ 93 ปี 2 เดือน 24 วัน
เมื่อจบการศึกษาวิชากฎหมายจากโรงเรียนกฎหมายชั้นเนติบัณฑิตแล้ว เข้ารับราชการในกระทรวงยุติธรรม ตำแหน่งธุรการอยู่ 7 ปี เพื่อรอเวลาให้มีอายุครบ 25 ปี จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาตาม พ.ร.บ.ตุลาการ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2481-2484 ต่อมาในปี พ.ศ. 2485-2489 จึงได้โอนไปรับราชการกระทรวงพาณิชย์ ในตำแหน่งหัวหน้ากอง และลาออกจากราชการ ในปี พ.ศ. 2489
หลังจากลาออกจากราชการแล้ว ได้มาประกอบอาชีพส่วนตัว โดยเริ่มด้วยการตั้งสำนักงานทนายความ แล้วต่อมาจึงทำการค้าและอุตสาหกรรม เช่น ตั้งโรงงานกลั่นแอลกอฮอล์ โรงงานสุรา โรงงานผลิตแชลแลค ก่อตั้งธนาคาร และบริษัทประกันภัย ตั้งบริษัทส่งยางไปต่างประเทศ และทำการจัดสรรที่ดิน งานชิ้นสุดท้าย คือ ซื้อวังบูรพาภิรมย์และสร้างเป็นศูนย์การค้าแห่งแรกในกรุงเทพฯ หลังจากนั้นจึงเลิกกิจการค้าไปศึกษาต่อ ณ ประเทศอังกฤษ เพื่อศึกษาวิชากฎหมาย ณ ประเทศอังกฤษ เมื่อจบกลับมาแล้วเข้าเป็นอาจารย์พิเศษสอนวิชากฎหมาย ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โรงเรียนนายร้อยตำรวจสามพราน และโรงเรียนสืบสวนของกรมตำรวจ
โอสถ โกศิน ได้รับการแต่งตั้งเป็นรองเลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมสินค้าขาออก สำนักงานรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2503 และเป็นเลขาธิการ ในปี พ.ศ. 2504 และได้รับแต่งตั้งให้ทำงานพิเศษ อาทิ กรรมการบริหารของคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน และเป็นประธานคณะกรมการฯ อยู่ระยะหนึ่งได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2512 และเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2515 จากนั้นได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลของนายสัญญา ธรรมศักดิ์ และได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติอีก 2 สมัย และเป็นสมาชิกวุฒิสภาต่อเนื่องอีก 3 สมัย
ในช่วงที่ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ได้ผลักดันและดำเนินการจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรมแห่งแรกของประเทศไทยขึ้น คือ นิคมอุตสาหกรรมบางชัน เมื่อปี พ.ศ. 2516
พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติ ครบ ๖๐ ปี
กิจกรรมเฉลิมพระเกียรติ ฉลองสิริราชสมบัติ ครบ ๖๐ ปี
กฎการอนุรักษ์พลังงาน
พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1
พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 แห่งอังกฤษ หรือ พระเจ้าเอ็ดมันด์ผู้อาวุโส หรือ พระเจ้าเอ็ดมันด์ผู้ยุติธรรม  (ค.ศ. 922 - 26 พฤษภาคม ค.ศ. 946) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซกซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดมันด์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ ค.ศ. 922 ที่เวสเซ็กซ์ อังกฤษ เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส และ อีดกิฟูแห่งเคนต์ และเป็นพระราชอนุชาของพระเจ้าแอเทลสแตนแห่งอังกฤษ ทรงอภิเสกสมรสครั้งแรกกับเอลฟ์จิฟูแห่งชาฟท์สบรี และครั้งที่สองกับเอเธลเฟลดแห่งดาเมอแรม ครองราชย์ระหว่างวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 939 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 946
เมื่อพระเจ้าแอเทลสแตนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 939 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเชษฐา หลังจากที่ขึ้นครองราชย์ก็ทรงประสพปัญหาทางทหารหลายด้านที่เป็นอันตรายต่อราชอาณาจักร พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งดับลินทรงได้รับชัยชนะต่อนอร์ทธัมเบรียและรุกรานมาทางมิดแลนดส์ เมื่อพระเจ้าโอลาฟเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 942 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ยึดมิดแลนดส์คืน ในปี ค.ศ. 943 ทรงเป็นพ่อทูลหัวของพระเจ้าโอลาฟแห่งยอร์ค ในปี ค.ศ. 944 พระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ทรงได้รับความสำเร็จในการกู้นอร์ทธัมเบรียคืน ในปีเดียวกันหลังจากที่พระเจ้าโอลาฟแห่งยอร์คผู้เป็นพันธมิตรของพระเจ้าเอ็ดมันด์ก็ทรงสูญเสียราชบัลลังก์ พระองค์ก็เสด็จไปเป็นพระเจ้าแผ่นดินของดับลินในไอร์แลนด์ ในพระนามว่าโอลาฟ คิวอารัน (Olaf Cuaran หรือ Amlaíb Cuarán) ในปี ค.ศ. 945 พระเจ้าเอ็ดมันด์ทรงได้รับชัยชนะต่อดินแดนสตรัธไคลด์ (Strathclyde) แต่ทรงสละสิทธิ์บริเวณที่ทรงยึดครองให้กับพระเจ้ามัลคอล์มที่ 1 แห่งสกอตแลนด์เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับข้อตกลงในสนธิสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายให้การสนับสนุนต่อกันและกันในทางทหาร พระเจ้าเอ็ดมันด์ทรงมีนโยบายที่จะรักษาความมั่นคงและความสงบระหว่างพรมแดนอังกฤษและสกอตแลนด์
พระเจ้าเอ็ดมันด์ถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 946 ระหว่างเหตุทะเลาะวิวาทกับโจรนามว่าเลโอฟา ขณะที่ทรงร่วมงานฉลองที่ปราสาทพัคเคิลเชิร์ชทรงเห็นเลโอฟาในกลุ่มผู้ร่วมงานจึงทรงพยายามไล่แต่เลโอฟาไม่ยอมออกจากงาน พระเจ้าเอ็ดมันด์และที่ปรึกษาจึงทรงต่อสู้กับเลโอฟา ทั้งพระเจ้าเอ็ดมันด์และเลโอฟาเสียชีวิต เมื่อพระเจ้าเอ็ดมันด์เสด็จสวรรคตพระราชอนุชาก็ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเอเดรดแห่งอังกฤษ
พระราชบุตรพระเจ้าเอ็ดมันด์ได้แก่:
สมเด็จพระราชินีแคทเธอรีนแห่งบราแกนซา
โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์
โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์ (; 16 มีนาคม ค.ศ. 1687 - 28 มิถุนายน ค.ศ. 1757) เป็นพระราชินีแห่งปรัสเซียประสูติเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1687 ที่ฮันโนเฟอร์ เยอรมนี เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่และโซฟี โดโรเทอาแห่งเซลล์ เป็นพระราชินีในพระเจ้าฟรีดริช วิลเลียมที่ 1 แห่งปรัสเซีย ระหว่างวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1713 ถึงวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1740 และสิ้นพระชนม์เมื่อ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1757 ที่พระราชวังมอนบิจู เบอร์ลิน เยอรมนี
โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์เมื่อทรงพระราชสมภพมีพระนามว่า “ดัชเชสโซฟี โดโรเทอาแห่งบรันสวิค-ลืนเนอเบิร์ก” เมื่อพระเจ้าฟรีดริช วิลเลียมที่ 1 แห่งปรัสเซียพระสวามีเสด็จสวรรคตพระราชโอรสองค์โตเจ้าชายฟรีดริชก็ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์ก็มีพระราชอิสริยศเป็นพระชนนี
โซเฟีย โดโรเธียแห่งฮาโนเวอร์
เจ้าหญิงโซเฟีย โดโรเธียแห่งฮาโนเวอร์
โซฟีแห่งฮันโนเฟอร์
โซฟีแห่งพาลาทิเนต  หรือ โซฟีแห่งฮันโนเฟอร์  หรือ โซเฟียแห่งแฮโนเวอร์  เป็นเจ้าหญิงเยอรมัน-สกอตแลนด์ ผู้กลายเป็นทายาทโดยสันนิษฐานแห่งราชบัลลังก์อังกฤษ จากการที่นางเป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษทำให้เธอมีสิทธิในราชบัลลังก์อังกฤษ
เจ้าหญิงโซฟีประสูติเมื่อ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1630 ที่กรุงเฮกในเนเธอร์แลนด์ เป็นพระธิดาองค์เล็กของฟรีดริชที่ 5 ผู้คัดเลือกแห่งพาลาทิเนต แห่งราชวงศ์วิทเทลส์บัค กับเจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งสกอตแลนด์ โซฟีแห่งฮันโนเฟอร์มักจะรู้จักกันในชื่อ "ดัชเชสโซฟี" เพื่อบางครั้งป้องกันการสับสนกับเจ้าหญิงโซฟี โดโรเธีย แห่งเซลล์ ผู้เป็นลูกสะใภ้
ใน ค.ศ. 1701 หลังจากที่รัฐสภาอังกฤษไม่เห็นทางที่เป็นไปได้ว่าพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 หรือสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ จะมีทายาทสืบบัลลังก์อังกฤษได้ รัฐสภาอังกฤษจึงตราพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 ขึ้นเพื่อเป็นการป้องกันมิให้ทายาทสายอื่นที่นับถือโรมันคาทอลิกขึ้นครองราชบัลลังก์อังกฤษ พระราชบัญญัติบัญญัติไว้ว่า สิทธิสืบราชบัลลังก์ถัดจากทายาทในสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ และทายาทในพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แล้ว จะตกเป็นของเจ้าหญิงโซฟีแห่งฮันโนเฟอร์และผู้สืบเชื้อสายจากพระองค์ ในฐานะที่ทรงเป็นหลานตาในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งราชวงศ์สจวต และทรงนับถือนิกายโปรเตสแตนต์
ทางรัฐสภามิได้พิจารณาพระประยูรญาติอีกหลายพระองค์เนื่องจากพระญาติเหล่านั้นเป็นโรมันคาทอลิก ฉะนั้นเจ้าหญิงโซฟีจึงกลายมาเป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์อังกฤษโดยนิตินัย อย่างไรก็ตาม เจ้าหญิงโซฟีสิ้นพระชนม์ในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1714 ก่อนการสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์เพียง 23 วัน ดังนั้นแล้ว สิทธิในราชบัลลังก์อังกฤษจึงตกไปเป็นของโอรสองค์โตของเจ้าหญิงโซฟี คือ ดยุกจอร์จ หลุยส์ แห่งเบราชไวน์-ลือเนอบวร์ค ซึ่งขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่ เป็นกษัตริย์อังกฤษองค์แรกแห่งราชวงศ์สจวต-ฮันโนเฟอร์
เจ้าหญิงโซเฟียแห่งฮาโนเวอร์
ร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง ค.ศ. 1689