pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทว่าเมื่อขึ้นฤดูกาลใหม่ (1889-1890) มีสโมสรฟุตบอลบางส่วนจากฟุตบอลลีก แยกตัวไปก่อตั้งองค์กรใหม่ชื่อ "พันธมิตรฟุตบอล" (Football Alliance) เพื่อจัดแข่งขันระบบลีกในลักษณะเดียวกัน แต่เมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1891-92 พันธมิตรฟุตบอลก็กลับเข้าไปรวมกับฟุตบอลลีกอีกครั้ง เป็นผลให้ฟุตบอลลีกมีสโมสรสมาชิกเพิ่มขึ้นเป็น 28 แห่ง จึงต้องจัดเป็นสองระดับชั้น (Division) แบ่งเป็นระดับชั้นที่ 1 มี 16 สโมสร และระดับชั้นที่ 2 อีก 12 แห่ง ต่อมาในฤดูกาล 1920-21 ฟุตบอลลีกเพิ่มการแข่งขันระดับชั้นที่ 3 และเมื่อฤดูกาล 1958-59 เพิ่มในระดับชั้นที่ 4 ส่วนแอสตันวิลลา เป็นทีมแรกสุดที่ชนะเลิศ ทั้งฟุตบอลลีกและเอฟเอคัพ ในฤดูกาลเดียวกัน เมื่อฤดูกาล 1896-97
ทั้งนี้ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1908 เอฟเอเริ่มดำเนินการจัดแข่งขัน ฟุตบอลการกุศลก่อนเปิดฤดูกาล "ชาริตีชีลด์" (Charity Shield; ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "เอฟเอคอมมูนิตีชีลด์" ; The FA Community Shield) ซึ่งผู้ชนะเลิศในครั้งแรกได้แก่ สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (ผู้ชนะเลิศฟุตบอลลีกระดับชั้นที่ 1) ซึ่งชนะควีนส์พาร์กเรนเจอส์ (ผู้ชนะเลิศลีกภาคใต้) ในนัดแข่งใหม่ 4:0 ประตู หลังจากที่นัดแรกเสมอกัน 1:1 ประตู ปัจจุบัน (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974) เอฟเอกำหนดให้จัดขึ้น ที่สนามกีฬาเวมบลีย์เป็นประจำทุกปี ระหว่างผู้ชนะเลิศลีกสูงสุด (ฟุตบอลลีกระดับชั้นที่ 1 จนถึง ค.ศ. 1992 และเปลี่ยนเป็นพรีเมียร์ลีก ตั้งแต่ ค.ศ. 1993) พบกับผู้ชนะเลิศฟุตบอลถ้วยระดับชาติ (เอฟเอคัพ) หากเป็นทีมเดียวกัน จะแข่งกับรองชนะเลิศของลีกสูงสุดแทน
อนึ่ง ตั้งแต่ฤดูกาล 1960-61 ฟุตบอลลีกยังจัดการแข่งขันฟุตบอลถ้วย โดยให้ชื่อว่า "ฟุตบอลลีกคัพ" จนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ เมื่อปี ค.ศ. 1979 เอฟเอยินยอมให้ก่อตั้งองค์กรชื่อ "ระบบลีกแห่งชาติ" (The National League System; NLS - เอ็นแอลเอส) เพื่อจัดการแข่งขันฟุตบอลลีกอาชีพ ในระดับชั้นที่ 5 และ 6 เรียกชื่อว่า "ฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์" (Football Conference) ต่อมาในปี ค.ศ. 1987 เอฟเอนำเอ็นแอลเอส และฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์ รวมเข้าเป็นส่วนย่อยของฟุตบอลลีก จากนั้นเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1991-92 "รูเพิร์ต เมอร์ด็อก" นักธุรกิจสื่อสาร เจ้าของเครือข่ายโทรทัศน์สกาย นัดประชุมร่วมกับสโมสรฟุตบอล ซึ่งอยู่ในการแข่งขันระดับชั้นที่ 1 ของฟุตบอลลีก จำนวน 22 แห่งคือ ลีดส์ยูไนเต็ด, แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, เชฟฟีลด์เวนส์เดย์, อาร์เซนอล, แมนเชสเตอร์ซิตี, ลิเวอร์พูล, แอสตันวิลลา, นอตติงแฮมฟอเรสต์, เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด, คริสตัลพาเลซ, ควีนส์ปาร์กเรนเจอส์, เอฟเวอร์ตัน, วิมเบิลดัน, เชลซี, ท็อตแนมฮอตสเปอร์, เซาแธมป์ตัน, โอลแดมแอธเลติก, นอริชซิตี, โคเวนทรี ซิตี้, อิปสวิชทาวน์, มิดเดิลสโบรช์ และแบล็กเบิร์นโรเวอส์
โดยเมอร์ด็อกหารือกับสมาชิกฟุตบอลลีกระดับชั้นที่ 1 เสนอผลประโยชน์ จากการถ่ายทอดสดการแข่งขัน เพื่อแลกกับความร่วมมือในการจัดตั้งบริษัทจำกัด เพื่อดำเนินการจัดแข่งขันลีกสูงสุดขึ้นใหม่ทดแทน ผลการประชุมสรุปว่า สมาชิกฟุตบอลลีกระดับชั้นที่ 1 ทั้งหมด ตกลงว่าจะร่วมกันก่อตั้งลีกสูงสุดขึ้นเอง ตั้งแต่วันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 โดยให้ชื่อว่า "เอฟเอ พรีเมียร์ลีก" ซึ่งดำเนินการโดย บริษัท พรีเมียร์ลีก จำกัด (มหาชน) ซึ่งจดทะเบียนจัดตั้งเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน และมีสโมสรสมาชิกทั้ง 22 แห่งเป็นผู้ถือหุ้นด้วยอัตราส่วนเท่ากัน เริ่มตั้งแต่ฤดูกาล 1992-93 เป็นต้นไป โดยที่ตั้งแต่ฤดูกาล 1995-96 พรีเมียร์ลีกปรับลดจำนวนสมาชิก ลงเหลือเพียง 20 สโมสรจนถึงปัจจุบัน
สิทธิเข้าแข่งขันในระดับทวีปยุโรป.
สโมสรที่ประสบความสำเร็จใน พรีเมียร์ลีก เอฟเอคัพ หรือ ลีกคัพ จะมีสิทธิเข้าร่วมแข่งขันในระดับทวีปที่ดูแลโดยยูฟ่ากับทีมสโมสรในประเทศอื่น ในทวีปยุโรป โดยจำนวนทีมที่เข้าแข่งขันจะแตกต่างกันไปตามแต่ฤดูกาล ประมาณ 7-10 ทีม โดยในปัจจุบันระบบจะเป็นดังนี้
ฟุตบอลในอังกฤษ
พิณมัจจุราช
พิณมัจจุราช เป็นวรรณกรรมจีน แปลโดยภักดี เป็นเรื่องราวชาวบู๊ลิ้มที่แย่งชิงคัมภีร์และกระบี่เทพยดา เพื่อช่วงชิงความเป็นหนึ่งในแผ่นดิน
เนื้อเรื่องผูกเรื่องได้สนุกตื่นเต้นไม่เบื่อหน่าย เห้งบุ้งแช (พระเอก) ต้องตามหาคัมภีร์ที่หายสาบสูญไปเพื่อนำมาคืนให้แก่หกเจ้าสำนัก ซึ่งเป็นฝ่ายธัมมะ การตามหาคัมภีร์เต็มไปด้วยการยอกย้อนซ่อนเงื่อน ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการตามหาเป็นอย่างยิ่ง และทุกสำนักล้วนมีแต่ยอดฝีมือที่น่ากลัว เห้งบุ้งแชมีแต่ความเคียดแค้นสุมอยู่ในอกตลอดเวลา เนื่องเพราะบิดามารดาถูกสังหาร จึงมีภารกิจมากมายที่ต้องสะสาง หนึ่งตามแก้แค้นผู้ที่สังหารบิดามารดา สองตามหาคัมภีร์ที่สูญหายไป สามพิทักษ์กระบี่เทพเจ้าซึ่งเป็นกระบี่ที่กวาดล้างอสูรร้ายมารชั่ว และสี่ช่วยจรรโลงบู๊ลิ้มที่กำลังเผชิญหายนะให้อยู่อย่างสงบสุขตลอดไป ภารกิจหน้าที่นี้นับว่าหนักหนาสาหัส จนความตามก็มิอาจมาพรากชีวิตไปได้ ถ้าหน้าที่ยังไม่สิ้นสุด
ยอดขุนโจร
ยอดขุนโจร (; "Huo Bing Xiao Shi Yi Lang") เป็นตอนที่สองของชุดบุตรที่สิบเอ็ด ผลงานการประพันธ์ของโกวเล้ง หลังจากที่ตอนจบของตอนที่ 1 ในชุดนี้ เซียวจับอิดนึ้งเดินสู่เส้นทางแห่งความตายโดยท้าสู้กับเทพสำราญเพียงเท่านั้น ปล่อยนักอ่านขบคิดคาดเดาต่าง ๆ นานา จวบกระทั่งสี่ปีให้หลัง โก้วเล้งจึงเขียนยอดขุนโจรออกมา แฟนนักอ่านค่อยทราบว่าเซียวจับอิดนึ้งยังไม่ตาย เลี่ยงเซี้ยเปียะยังแทนที่ตำแหน่งของเทพสำราญ กลายเป็นผู้สืบทอดหน่วยงานฟ้า ดังนั้นการต่อสู้ที่ประลองปัญญาและประลองกำลังจึงเปิดฉากขึ้น
คมดาบสั้น
คมดาบสั้น เป็นผลงานของโกวเล้ง เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับอาวุธดาบสั้น สั้นหนึ่งนิ้วอันตรายหนึ่งส่วน คมดาบสั้นก็เฉกเช่นเดียวกัน
กระบี่กระจายหอม
กระบี่กระจายหอม แปล-เรียบเรียงจากต้นฉบับเรื่อง เพียวเฮียงเกี่ยมโหว ซึ่งเป็นผลงานยุคต้นของโก้วเล้ง หากแต่เป็นเรื่องหนึ่งที่โก้วเล้งนิยมชมชอบเป็นพิเศษ จึงรื้อเค้าโครงเรื่องเดิม ตัดทอนส่วนที่ยืดเยื้อทิ้งไปโปรยหว่านคำคมที่ชวนคิด แฝงปรัชญาชีวิตอย่างหลากหลาย โดยเฉพาะเนื้อเรื่องตอนท้ายได้เขียนขึ้นมาใหม่ จนกระชับรัดกุมตามแบบฉบับของวรรณกรรมกำลังภายในโก้วเล้งยุคหลัง
ภาษาเอเอสพี
กระบี่ล้างแค้น
กระบี่ล้างแค้น เป็นผลงานแปลเรื่องแรกในชีวิตที่สร้างชื่อ ว.ณ เมืองลุง โดยเป็นหนึ่งในวรรณกรรมจีนกำลังภายในเรื่องเยี่ยม ผลงานแห่งความภาคภูมิใจของ "อ้อเล้งเซ้ง" ขุนพลมือหนึ่งในยุทธจักรนิยายไต้หวัน
กระบี่ล้างแค้นเป็นเรื่องราวของ ฉื่อง่วนเพ้ง บุรุษหนุ่มเข็ญใจ มีความเจ็บปวดรวดร้าวของความอาฆาต แค้นที่ฝังรากเหง้าอยู่ในจิตใจมาสิบเก้าปี ด้วยบิดามารดาถูกสังหารอย่างอำมหิต เป็นชนวนให้ติดตามหาคู่อาฆาตผู้เป็นปีศาจในคราบนักบุญ จนต้องใช้กระบี่ล้างแค้น แต่ศัตรูคู่แค้นนั้นเคยช่วยชีวิตตนไว้
เรื่องนี้ อ้อเล็งเซ็งแต่งไว้เพียง 1/3 เท่านั้น และตัดจบห้วนๆด้วยสาเหตุไม่ทราบ โดยให้พระเอกถูกฆ่าตายอย่างง่ายๆ ทั้งนี้คาดว่าจะมีปัญหาขัดแย้งกับสำนักพิมพ์ ส่วนที่แต่งต่อ จึงมีเนื้อหาและสำนวนที่แตกต่างไปค่อนข้างมาก
กระบี่กู้บู๊ลิ้ม
กระบี่กู้บู๊ลิ้ม เป็นบทประพันธ์สุดยอดของเอ๊กย้ง เป็นเรื่องราวของ การแย่งชิงกระบี่วิเศษในบู๊ลิ้ม ที่ร่ำลือกันว่า ไม่มีอาวุธใดในใต้หล้าทำลายมันได้ ซึ่งเป็นผลงานแปลเป็นภาษาไทยอีกเรื่องหนึ่งที่ยอดเยี่ยมของ ว.ณ เมืองลุง
รอยสักมังกร
รอยสักมังกร เป็นบทประพันธ์ของ โกวเล้ง แปลเป็นภาษาไทยโดย ว.ณ เมืองลุง
เป็นเรื่องราวของ ชายพเนจรอาภรณ์ดำ นาม ซอฮุ้น ผู้มีอดีตอันเศร้าสลดรันทด และมีความเจ็บปวดรวดร้าวอยู่ในจิตสำนึกที่ยากจะลืมเลือน ผู้มีความเป็นมา ประสบภัยพิบัติของครอบครัว และยังถูกตามล่าสังหารจากภรรยาที่เคยมีความรักอันดื่มด่ำมาด้วยกัน ชอฮุ้นตกอยู่ในวังวนของความอาฆาตแค้นอันยิ่งใหญ่ แต่หัวใจอ่อนไหวเปราะบาง
ดริฟต์
การดริฟต์  คือ รูปแบบการขับขี่รถยนต์ในทางโค้ง โดยทำการโอเวอร์สเตียร์ (oversteer) เข้าหาโค้ง แล้วผ่านโค้งนั้นไปสำหรับการนี้โดยเฉพาะ การดริฟต์อาจใช้เพื่อความสนุก ซึ่งมีจุดประสงค์ที่ผสมผสานระหว่างความสนุกกับการเสริมทักษะในการควบคุมรถ หรืออาจใช้ในการแข่งขันก็ได้
การแข่งดริฟต์ เป็นการแข่งที่ดูจากพฤติกรรมการดริฟต์มากกว่าความเร็วที่วิ่งได้ต่อรอบหรือตำแหน่งที่เข้าเส้นชัย เกณฑ์การตัดสินหลัก ๆ จะขึ้นอยู่กับ 4 ปัจจัยได้แก่ มุมการเข้าโค้ง ไลน์ ความเร็ว และลูกเล่นหรือสไตล์การดริฟต์ โดยปกติแล้วการดริฟต์ไม่ใช่วิธีที่ทำให้ไปได้เร็วที่สุดในสนามแข่ง แต่ในบางครั้งการดริฟต์นั้นจะมีประโยชน์อย่างมาก เช่นในการแข่งแรลลี่ แต่ในการแข่งเซอร์กิตนั้น การดริฟต์จะทำให้รถไปได้ช้ากว่าการใช้เทคนิคธรรมดา การดริฟต์นั้นจะสามารถกระทำได้ง่ายกับรถที่เป็นระบบขับเคลื่อนด้วยล้อหลัง เพราะลักษณะการถ่ายกำลังและการถ่ายเทน้ำหนักของรถประเภทนี้เหมาะสมที่สุด
การดริฟต์มีต้นกำเนิดมาจากกลุ่มนักแข่งตามถนนบนภูเขาแถบชนบทของประเทศญี่ปุ่น เป็นการแข่งบนถนนบนภูเขา (เรียกว่า โทเกะ) เคอิชิ ทสึชิยะ (Keiichi Tsuchiya) ที่ได้ชื่อดริฟต์คิง เมื่อตอนแข่งรถอยู่ และอยู่ในอันดับรั้งท้าย เขาตัดสินใจที่จะเหวี่ยงรถผ่านโค้ง ทำให้เหล่าฝูงชนรู้สึกตกตะลึงและรู้สึกประหลาดใจไปตาม ๆ กัน ภายหลัง Tsuchiya เรียกมันว่า “การดริฟต์” ในขณะที่นี่อาจไม่ใช่ต้นกำเนิดของมัน แต่มันก็เป็นที่มาของชื่อและการแสดงให้คนอื่นเห็นเป็นครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1977 เคอิชิเริ่มต้นอาชีพการแข่งของเขาด้วยการขับรถหลายคัน ในการแข่งระดับมือสมัครเล่นรายการต่าง ๆ การแข่งขันโดยใช้รถที่ไม่ค่อยมีกำลังนั้นค่อนข้างยาก แต่ก็ทำให้ได้ประสบการณ์การเรียนรู้ที่ดี ต่อมาเคอิชิได้มีโอกาสขับรถแข่งโตโยต้า เออี86 สปรินเตอร์ ทรูเอโน่ ซึ่งมีสปอนเซอร์หลักคือ ADVAN ในหลาย ๆ การแข่ง ในขณะที่เข้าโค้งลงเนิน เขาจะดริฟต์รถของเขา ทำให้ได้ความเร็วขณะเข้าโค้งมากกว่าคู่แข่งคนอื่น ๆ เทคนิคนี้ ทำให้เขาได้รับการขนานนามว่าเป็น Drift King ไม่ใช่เพราะอย่างที่หลายคนเข้าใจว่าเขาเป็นคนแรกที่ดริฟต์
รายการแข่งดริฟต์.
มีหลายรายการได้แก่
ดริฟท์
นอต  เป็นหน่วยวัดความเร็วภาคพื้นดิน ที่ใช้ในวงการเดินเรือและการบินทั่วโลก มีค่าเท่ากับ 1 ไมล์ทะเล/ชม. มีสัญลักษณ์ตามมาตรฐาน ISO คือ และไม่ใช่หน่วยเอสไอ โดยเป็นหน่วยที่ใช้กันอย่างกว้างขวางในด้านอุตุนิยมวิทยา การเดินเรือ และการเดินอากาศรัศมีโลกเฉลี่ย 637ความเร็วลม8 กิโลเมตร
Knot มาจากระยะทางของเส้นสมมุติที่เราเรียกว่าเส้นละติจูด (Latitude)และเส้นลองติจูด (Longitude) โดยคิดรอบวงของโลกซึ่งมีความยาวประมาณ 40074.156 กิโลเมตร...แล้วนำมาหารด้วย 360 ก็จะได้เป็น 1 องศาแล้วเมื่อแบ่งย่อยลงไปเป็น 1 ลิปดาก็หารด้วย 60 อีกครั้งก็จะได้ผลลัพธ์ประมาณ 1.85 กิโลเมตร...และผลลัพธ์ที่ได้นี่เองที่เรียกว่า 1 นอต
ฉะนั้นความเร็ว 1 น็อตก็หมายถึง 1.84 กม/ชม หรือ 1.15 ไมล์/ชม มักจะใช้กับพยากรณ์อากาศหรือวัดความเร็วลม เช่น ตอนนี้ที่ทะเลสาบอินเดีย ความเร็วลม 5 น็อต
ถ้าอยากรู้ว่าความเร็วลมน็อตเท่าไหร่ ทำตามวิธีดังนี้ ต้องรู้ก่อนว่าเรามีน็อตเท่าไหร่ สมมติว่า ความเร็วลมตอนนี้ 2 น็อต ก็เอา1.15 คูณ 2(ถ้าตั้งทดต้องเป็น2.00)
ไมล์ทะเลต่อชั่วโมง
พาสเจอร์ไรซ์
พาสเจอร์ไรซ์ คือกระบวนการทำลายเชื้อแบคทีเรียบางชนิด โดยผู้คิดค้นวิธีการนี้คือ หลุยส์ ปาสเตอร์ นักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เขาสังเกตว่าไวน์ผลไม้ก่อนที่จะจำหน่ายบางส่วนนั้นมีรสชาติเปรี้ยวเนื่องจากกิจกรรมของจุลินทรีย์บางชนิด เขาจึงนำไวน์ดังกล่าวไปผ่านความร้อน 50 - 55 องศาเซลเซียส พบว่าไวน์กลับมามีรสชาติไม่เปรี้ยว เขาจึงสันนิษฐานว่า รสเปรี้ยวที่เกิดขึ้นนั้นเป็นสาเหตุมาจากอุปกรณ์ที่ใช้หมักไวน์มีการปนเปื้อนจุลินทรีย์ หลักการนี้จึงนำมาใช้ในขั้นตอนการผลิตนมในปัจจุบัน เรียกว่า กระบวนการพลาสเจอร์ไรเซชันในที่สุด
ปัจจุบันการพาสเจอร์ไรเซซัน "pasteurization"ใช้เวลาและอุณหภูมิแตกต่างกัน เช่น อุณหภูมิ 62.8 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 60 นาที หรือ 71.1 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 15 วินาที การใช้อุณหภูมิ และเวลานี้ยังไม่สามารถทำลายแบคทีเรียที่ทนร้อนอีกหลายชนิด จึงต้องเก็บผลิตภัณฑ์พาสเจอร์ไรซ์ไว้ที่อุณหภูมิต่ำ เพื่อป้องกันการเจริญของเชื้อแบคทีเรียชนิดอื่น สำหรับนมที่ผ่านกรรมวิธีฆ่าเชื้อนี้จะมีคุณค่าสารอาหารเกือบเท่ากับ น้ำนมก่อนผ่านการฆ่าเชื้อ ตลอดจนรสชาติของนมจะมีคุณสมบัติใกล้เคียงกับ น้ำนมตามธรรมชาติมากกว่าวิธีอื่น
จังหวัดปัจจันตคีรีเขตร์
81 (แปดสิบเอ็ด) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 80 (แปดสิบ) และอยู่ก่อนหน้า 82 (แปดสิบสอง)
ไต้ ซื่อเจี๋ย
ไต้ซื่อเจี๋ย (; พินอิน: "dài sì jié") เป็นนักเขียนและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศสเชื้อสายจีน
ไต้ซื่อเจี๋ยเกิดในปีค.ศ. 1954 ที่มณฑลฝูเจี้ยน สาธารณรัฐประชาชนจีน ในครอบครัวชนชั้นกลางที่ได้รับการศึกษา เขาถูกส่งไปสัมมนาเพื่อดัดแปลงตนเองในชนบทระหว่างปีค.ศ. 1971 – 1974 ตามนโยบายของประเทศในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม ไต้ซื่อเจี๋ยจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะ เขาได้รับทุนการศึกษาและศึกษาต่อในประเทศฝรั่งเศสในปีค.ศ. 1984 เริ่มสนใจทางด้านการกำกับภาพยนตร์ เขาเริ่มอาชีพผู้กำกับภาพยนตร์และเขียนหนังสือไปพร้อมๆกันจนถึงปัจจุบัน
โลกของโซฟี
โลกของโซฟี  เป็นวรรณกรรมเชิงปรัชญาของโยสไตน์ กอร์เดอร์ นักเขียนชาวนอร์เวย์ พิมพ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1991 ด้วยภาษานอร์เวย์ ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1995 แปลเป็นภาษาไทยโดยสายพิณ ศุพุทธมงคล นอกจากจะเป็นหนังสือนวนิยายแล้ว โลกของโซฟียังเปรียบเสมือนเป็นตำราประวัติศาสตร์ปรัชญาตั้งแต่สมัยกรีกจนถึงปัจจุบัน ผู้เขียนได้อธิบายแนวความคิดทางปรัชญาของแต่ละยุคสมัยผ่านตัวละครคือโซฟี อามุนด์เซ่นและครูสอนปรัชญาผู้ทำตัวลึกลับ โดยเริ่มต้นจากคำถามเบื้องต้น คือ "ตัวเราเป็นใคร?" และ "โลกมาจากไหน?"
แทมมี ดักเวิร์ธ
ลัดดา แทมมี ดักเวิร์ธ (; 12 มีนาคม พ.ศ. 2511 – ) นักการเมืองชาวอเมริกัน สมาชิกวุฒิสภาแห่งสหรัฐอเมริกาจากรัฐอิลลินอย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 8 รัฐอิลลินอย และผู้ช่วยรัฐมนตรีกระทรวงกิจการทหารผ่านศึกของสหรัฐ
ลัดดา เกิดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2511 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของร้อยเอกแฟรงก์ แอล. ดักเวิร์ธ กับนางละไม สมพรไพลิน บิดาเป็นทหารผ่านศึกสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่สองและสงครามเวียดนาม มารดาเป็นชาวไทยเชื้อสายจีนจากจังหวัดเชียงใหม่ ครอบครัวของลัดดาโยกย้ายไปในหลายประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตามหน้าที่การงานของบิดาซึ่งเป็นทหาร แต่จากการที่เธอเคยพำนักอยู่หลายประเทศ นอกจากใช้อังกฤษเป็นภาษาหลัก เธอยังสามารถสื่อสารภาษาไทยในระดับดีมาก และอินโดนีเซียในระดับปานกลาง
เธอเข้ารับการศึกษาจากโรงเรียนสิงคโปร์อเมริกัน, โรงเรียนนานาชาติกรุงเทพ, และโรงเรียนนานาชาติจาร์กาตา เธอสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเพรสซิเดนต์ วิลเลียม แมกคินลีย์ ไฮสกูล ระดับอุดมศึกษาปริญญาตรีสาขารัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยฮาวายวิทยาเขตมานัว, ปริญญาโทสาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจากมหาวิทยาลัยจอร์จวอชิงตัน และปริญญาเอกสาขาบริการประชาชนจากมหาวิทยาลัยคาเปลลา
เธอสมัครเข้าร่วมกองทัพสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2535 และเลือกที่จะเป็นนักบินเฮลิคอปเตอร์
ระหว่างที่เธอเข้าร่วมรบในสงครามรุกรานอิรัก เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 เฮลิคอปเตอร์ ยูเอช-60 แบล็กฮอว์ก ที่เธอเป็นนักบินผู้ช่วย ถูกยิงลูกระเบิดเข้ามาในเครื่อง และเกิดระเบิดตรงที่เธอนั่ง ทำให้สูญเสียขาทั้งสองข้าง และแขนข้างขวาพิการ อย่างไรก็ตามแพทย์ก็ได้ทำการต่อแขนข้างขวาให้แก่เธอ แต่เธอต้องนั่งบนรถเข็น และใช้ขาเทียมในเวลาต่อมา
เธอได้รับเลือกเป็นตัวแทนพรรคเดโมแครตในการเลือกตั้งกลางเทอม ที่รัฐอิลลินอย เป็นตัวแทนพรรคในการวิพากษ์วิจารณ์นโยบายอิรัก ของประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู บุชหลายครั้ง ผลการเลือกตั้งเธอพ่ายแพ้คู่แข่งจากพรรครีพับลิกันไปอย่างสูสี ซึ่งห่างเพียงร้อยละ 2
ลัดดาเป็นหนึ่งในตัวเลือกของพรรคเดโมแครต ในตำแหน่งวุฒิสมาชิกจากรัฐอิลลินอย ที่ว่างลงหลังบารัก โอบามา ไปดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา ในต้นปี พ.ศ. 2552 แทมมี ดักเวิร์ธ ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีกระทรวงกิจการทหารผ่านศึกของสหรัฐ
ในปี พ.ศ. 2555 เธอได้ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเขต 8 รัฐอิลลินอย ซึ่งเขตดังกล่าวถือเป็นเขตที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติสูง ประชากรส่วนใหญ่ร้อยละ 84 เป็นคนผิวขาว ส่วนคนเอเชียมีสัดส่วนประมาณร้อยละ 6 จากจำนวนประชากรทั้งหมด 653,000 คน ในการนี้เธอได้รับเสียงสนับสนุนจำนวนมากโดยเฉพาะจากชาวไทยที่พำนักในชิคาโก ซึ่งชาวไทยกลุ่มดังกล่าวต่างให้การสนับสนุนลัดดา และตัวเธอเองก็ให้สัมภาษณ์กับ "วีโอเอ" ภาคภาษาไทย เกี่ยวกับการสนับสนุนของชาวไทย ความว่า "รู้สึกดีใจที่ได้รับการสนับสนุนจากชาวไทยและให้กำลังใจในการเข้าสู่สนามเลือกตั้งในครั้งนี้และจะใช้เงินที่ได้รับบริจาคอย่างคุ้มค่าเพราะการหาเสียงในสหรัฐต้องใช้งบประมาณจำนวนมาก"
ในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 เธอได้รับชัยชนะการเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร โดยมีคะแนนชนะโจ วอลช์ คู่แข่งจากพรรครีพับลิกัน ร้อยละ 55 ต่อร้อยละ 45 หรือคิดเป็น 120,774 ต่อ 99,922 คะแนน เธอเป็นสตรีทุพพลภาพคนแรกที่ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกา
ในปี พ.ศ. 2559 เธอได้รับชัยชนะในการเลือกตั้ง​ และกลายเป็นสมาชิกวุฒิสภาของสหรัฐ​​ รวมถึงเป็นวุฒิสมาชิกคนแรกของสหรัฐฯ ที่ให้กำเนิดบุตรขณะดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา
องเมียวสะ
องเมียวสะ  เป็นวงดนตรีแนวเจ-เมทัล ซึ่งประยุกต์เอาดนตรีเฮฟฟวี่ เมทัลผสมกับสำเนียงแบบเจ-ร็อค จากประเทศญี่ปุ่น ชื่อของวงเป็นการผสมคำระหว่าง "องเมียว  " และ "การรวมกลุ่ม  " ดังนั้นชื่อวงจึงอาจแปลเทียบเคียงได้ว่า "กลุ่มองเมียว" ในการแสดงสดสมาชิกในวงจะแต่งกายแบบย้อนยุค โดยจะใส่กิโมโนแบบยุค โลโก้เดิมของทางวงเป็นรูปดาว 5 แฉก โดยปรากฏบนหน้าปก 4 อัลบั้ม แรก ส่วนโลโก้ใหม่มีลักษณะคล้ายสัญลักษณ์ หยิน-หยาง เริ่มใช้ครั้งแรกบนบกอัลบั้มรวมฮิตของวงคือ In'you-Shugyoku และใช้โลโก้นี้จนถึงปัจจุบัน
องเมียวสะเริ่มทำงานดนตรีอย่าจริงจังใน ค.ศ. 1999 โดยแสดงสดครั้งแรกที่งาน Osaka Brandnew venue ในวันที่ 20 มิถนายน 1999 สมาชิกชุดแรกประกอบด้วย มาทาทาบิ, คุโรเนโกะ, มาเนกิ และ คารุคัง ซึ่งในตอนนั้นทางวงยังไม่มีมือกลอง จึงได้จ้างโทระมาเป็นมือกลองสนับสนุน และภายหลังโทระก็กลายเป็นสมาชิกถาวร ในปีเดียวกันนี้องเมียวสะออกอัลบั้มแรก Kikoku Tensho ผ่านสังกัด Moryo's Box ซึ่งเป็นสังกัดอินดี้ที่ทางวงตั้งขึ้นเอง จนในปี 2001 ทางวงก็ไดเซ็นสัญญากับ King Records ราวปี 2009 โทระได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกถาวรของวง แต่ยังเป็นสมาชิกหลักในการแสดงสดเหมือนเดิม สถานะในวงของโทระเปฌนสิ่งที่ค่อนข้างแปลกประหลาดเพราะในอัลบั้ม Kikoku-Tenshou แม้โทระจะเป็นสมาชิกถาวรแล้ว แต่ก็ลงเครดิตว่าเป็นมือกลองสนับสนุน และโทระกลายเป็นมือกลองสนับสนุนอีกครั้งในซิงเกิล Kokui no Tennyo　และมีเครดิตเป็นมือกลองสนับสนุนจนปัจจุบัน
อนึ่งชื่อสมาชิกของวงจะมีความหมายเกี่ยวข้องกับแมว ดังนี้คุโรเนโกะ แปลว่า "แมวดำ", มาทาทาบิ แปลว่า เปลวไฟแต่พ้องเสียงกับความหมายที่ว่า "เป็นที่รักของแมว", มาเนกิ แปลว่ายักษ์แต่พ้องเสียงกับ "แมวกวัก", คารุคัง แปลว่าความชั่วร้าย แต่ก็พ้องเสียงกับชื่อยี่ห้ออาหารแมว และโทระ แปลว่า "เสือ" ซึ่งเป็นสัตว์ตระกูลแมว
เนื้อหาเพลงขององเมียวสะส่วนใหญ่จะเป็นเรื่อง   และ ต่างๆของญี่ปุ่น เป็นหลัก แต่องเมียวสะก็ยังมีเพลงชุด (series) ที่มีเนื้อหาแนวอื่นๆแทรกไว้ในแต่ละอัลบั้มดังนี้
ชุดเวทย์นินจา  จะมีอยู่ 1 เพลงในทุกอัลบั้ม แต่งขึ้นเพื่อเป็นการระลึกถึงนักเขียนชาวญี่ปุ่น มีรายชื่อเพลงดังนี้
ชุดเพลงโยชิทซึเนะ (Kumikyoku 'Yoshitsune') เป็นชุดเพลงที่แต่งขึ้นสดุดีวีรบุรุษในยุคเฮอันเพลงชุดนี้อยู่ในอัลบั้ม Garyo-Tensei แต่ตัดออกเป็น 3 ซิงเกิล คือ
ชุดเพลงสดุดี คนสำคัญของยุคสงครามเป็นชุดเพลงล่าสุด มี 2 ซิงเกิล คือ
อัลบั้มแสดงสด
วิลเฮ็ล์ม เรินท์เกิน
วิลเฮล์ม ค็อนราท เรินท์เกิน  เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ประจำมหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค ผู้ค้นพบและสร้างรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความยาวคลื่นขนาดที่รู้จักในปัจจุบันว่า รังสีเอกซ์ (X-rays) หรือรังสีเรินท์เกิน เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 1895 ความสำเร็จที่ทำให้เรินท์เกินได้รับรางวัลโนเบลรางวัลแรก เมื่อ พ.ศ. 2444
เรินท์เกิน ที่สะกดในภาษาเยอรมันว่า "Röntgen" มักสะกดเป็นภาษาอังกฤษโดยทั่วไปว่า "Roentgen" ดังนั้น ในเอกสารวิชาการและการแพทย์เกือบทั้งหมดจึงใช้คำสะกดว่า "Roentgen"
เรินท์เกิน เกิดที่เมืองเลนเนพ ปัจจุบันอยู่ในแคว้นเร็มส์ไชด์ ประเทศเยอรมนี บิดามารดาเป็นช่างตัดเย็บเส้อผ้า ต่อมาได้ย้ายครอบครัวไปตั้งรกรากที่เอเปลดูร์น ประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อเรินท์เกินอายุได้ 3 ขวบ เรินท์เกินได้รับการศึกษาขั้นต้นที่สถาบันแห่งมาร์ตินุส เฮอร์มัน ฟาน เดอร์ดูร์น ต่อมาได้เข้าเรียนในสถาบันเทคนิคอูเทรชต์ ที่ซึ่งเขาถูกไล่ออกจากสถาบันเนื่องจากถูกกล่าวหาว่าเขียนภาพล้ออาจารย์คนหนึ่ง ซึ่งเรินท์เกินไม่เคยยอมรับว่าเป็นผู้เขียน
ในค.ศ. 1865 เรินท์เกินพยายามสมัครเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยอูเทรชต์โดยไม่มีเอกสารหลักฐานที่จำเป็นสำหรับนักศึกษาปกติแต่ไม่ได้รับการรับเข้าเรียน ต่อมาเรินท์เกินทราบว่าที่สถาบันสารพัดช่างในซือริช (ปัจจุบันคือสถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช ที่มีชื่อเสียง) รับนักศึกษากรณีนี้เข้าเรียนได้โดยการสอบ เขาจึงเริ่มการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยสาขาวิศวกรรมเครื่องกล ในปี 1878 เรินท์เกินจบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยซือริชแห่งนี้
ในปี 1867 เรินท์เกินเข้าทำงานเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยสตราสบวร์ก และในปี 1871 ได้เป็นศาสตราจารย์ในสถาบันเกษตรศาสตร์ที่ฮอเฮนไฮม์ เวิร์ทเตมเบิร์ก เรินท์เกินได้กลับไปเป็นศาสตราจารย์สาขาวิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยสตราสบวร์กอีกครั้งหนึ่งเมื่อ 1876 และในปี 1879 เรินท์เกินได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าภาควิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยไกส์เซน ต่อในปี 1888 ย้ายไปรับตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยเวิร์ซเบิร์ก และอีกครั้งที่มหาวิทยาลัยมิวนิกในปี 1900 โดยคำขอของรัฐบาลบาวาเรีย
เรินท์เกินมีครอบครัวอยู่ในประเทศสหรัฐ ที่รัฐโอไฮโอ ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดที่จะย้ายไปตั้งรกรากที่นั่น เรินท์เกินได้ยอมรับการแต่งตั้งที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ในนิวยอร์ก และได้ซื้อตั๋วเรือไว้แล้ว แต่การระเบิดของสงครามโลกครั้งที่ 1 ทำให้แผนการนี้เปลี่ยนไป เรินท์เกินตกลงอยู่ในมิวนิกต่อไปและได้ทำงานที่นี่ไปตลอดชีวิต เรินท์เกินถึงแก่กรรมเมื่อปี 1913 จากโรคมะเร็งเยื่อบุช่องท้อง มีการพูดกันว่าเรินท์เกินเสียชีวิตจากการได้รับรังสีเอกซ์เรย์ แต่ส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าการเกิดโรคมะเร็งนี้เป็นผลมาจากการรับรังสีเอกซ์เรย์ ทั้งนี้เนื่องจากการค้นคว้าวิจัยในส่วนที่เรินท์เกินต้องเกี่ยวข้องกับรังสีโดยตรงและมากมีช่วงเวลาสั้น และเรินท์เกินเองยังเป็นนักวิทยาศาสตร์คนแรก ๆ ที่เป็นผู้นำในการใช้ตะกั่วเป็นโล่ป้องกันอย่างสม่ำเสมอ
การค้นพบเอกซ์เรย์.
ในช่วงปี 2022 เรินท์เกินได้ใช้อุปกรณ์ที่พัฒนาโดยเพื่อนร่วมงานผู้มีชื่อเสียงคือ อีวาน พัลยูอิ (Ivan Palyui) นำมาให้ คือหลอดไฟที่เรียกว่า "หลอดพัลยูอิ" ซึ่งเรินท์เกินพร้อมกับผู้ร่วมงานคนอื่น ๆ ได้แก่ ไฮน์ริช แฮทซ์, วิลเลียม ครูกส์, นิโคลา เทสลา และฟิลิบ ฟอน เลนาร์ด ต่างทำการทดลองและทดสอบผลกระทบของการปล่อยประจุไฟฟ้าแรงดึงสูงในหลอดแก้วสุญญากาศนี้ จนถึงปลายปี 1965 บรรดานักค้นคว้าเหล่านี้จึงได้เริ่มทดลองค้นคว้าหาคุณสมบัติของรังสีแคโทดข้างนอกหลอด ในต้นเดือนพฤศจิกายน เรินท์เกินได้ทดลองซ้ำโดยใช้หลอดของเลนาร์ดโดยทำช่องหน้าต่างด้วยอะลูมิเนียมบาง ๆ เพื่อให้รังสีผ่านออกและใช้กระดาษแข็งปิดทับเพื่อป้องกันไม่ให้แผ่นอะลูมิเนียมเสียหายจากไฟฟ้าสถิตย์กำลังแรงที่จะเป็นในการสร้างรังสีแคโทด เรินท์เกินรู้ว่ากระดาษแข็งจะช่วยป้องกันไม่ให้แสงหนีออก แต่เขาได้สังเกตเป็นว่ากระดาษแข็งที่ทาด้วยแบเรียม ปลาติโนไซยาไนด์ (barium platinocyanide) ที่อยู่ใกล้ขอบช่องอะลูมิเนียมเกิดการเรืองแสง เรินท์เกินพบว่าหลอดของครูกส์ที่มีผนังหลอดหนาก็อาจเกิดการเรืองแสงในลักษณะเช่นนี้ได้
ในบ่ายวันที่ 8 พฤศจิกายน 1895 เรินท์เกินตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทดสอบความคิดนี้ เขาได้บรรจงทำแผ่นกระดาษแข็งอย่างระมัดระวังให้เหมือนกับที่ใช้กับหลอดของเลนาร์ด โดยปิดหลอดฮิททอร์ฟ-ครูกส์ด้วยกระดาษแข็งแล้วต่อขั้วจากขดลวดเหนี่ยวนำของรุห์มคอร์ฟเพื่อสร้างประจุไฟฟ้าสถิตย์ แต่ก่อนที่เรินท์เกินจะตั้งจอที่ทาด้วยแบเรียมปลาติโนไซยาไนด์เพื่อทดสอบความคิด เขาได้ปิดม่านปิดไฟให้ห้องมืดลงเพื่อดูว่าแผ่นกระดาษแข็งปิดแสงได้มิดหรือไม่ ในขณะที่ปล่อยกระแสจากขดลวดเหนี่ยวนำขยับกระดาษแข็งให้แน่นแล้วหันไปเตรียมการขั้นถัดไป เรินท์เกินได้พบว่า ณ จุดนี้เองที่เกิดมีแสงเรือง ๆ ขนาดอ่อน ๆ ปรากฏที่ปลายโต๊ะที่ห่างออกไป 1 เมตร เพื่อให้แน่ใจ เรินท์เกินได้ปล่อยกระแสจากขดลวดเหนี่ยวนำอีกหลายครั้ง แสงเรือง ๆ ก็ยังเกิดขึ้นเหมือนเดิม เขาจุดไม้ขีดไฟดูจึงได้เห็นสิ่งที่อยู่ปลายโต๊ะนั้นแท้จริงก็คือแผ่นกระดาษแข็งทาสารแบเรียมฯ ที่เตรียมไว้สำหรับการทดลองขั้นต่อไปนั่นเอง
เรินท์เกินคาดเดาว่าสิ่งนี้อาจเกิดจากแสงชนิดใหม่ก็ได้ วันที่ 8 พฤศจิกายน เป็นวันศุกร์ เขาจึงถือโอกาสใช้วันหยุดสุดสัปดาห์ทำการทดลองซ้ำและทำการบันทึกครั้งแรกไว้ ในหลายสัปดาห์ต่อมา เรินท์เกินกินและนอนในห้องทดลองเพื่อทดสอบคุณสมบัติต่าง ๆ ของแสงชนิดใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร เขาจึงเรียกชื่อลำลองไปก่อนว่า "รังสี X" เนื่องจากต้องใช้สูตรคณิตศาสตร์กับสิ่งที่ยังไม่รู้จักมาก่อน แม้ว่าจะมีผู้เรียกชื่อรังสีนี้ว่า "รังสีเรินท์เกิน" เพื่อเป็นเกียรติ แต่ตัวเรินท์เกินเองกลับจงใจใช้ชื่อว่า "รังสีเอกซ์" เรื่อยมา
การค้นพบรังสีเอกซ์ของเรินท์เกินไม่ใช่อุบัติเหตุ หรือจากการทำงานตามลำพัง ในการเสาะแสวงหาคำตอบ เรินท์เกินและผู้คิดค้นในงานประเภทนี้ในหลายประเทศก็ได้ช่วยกันทำอยู่ การค้นพบเป็นสิ่งที่จะต้องเกิดอย่างเห็น ๆ กันอยู่แล้ว ความจริงแล้ว รังสีเอกซ์ได้ถูกสร้างขึ้นและเกิดรูปในฟิล์มแล้วที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย 2 ปีก่อนหน้านั้น เพียงแต่ว่าคนที่ทดลองทำไม่ได้ตระหนักว่าตนเองได้ค้นพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่เข้าแล้ว จึงเก็บฟิล์มเข้าแฟ้มสำหรับใช้อ้างอิงในการทดลองอื่น ๆ ในอนาคต ทำให้พลาดในการได้ชื่อว่าตนเป็นผู้ค้นพบสิ่งสำคัญที่สุดทางฟิสิกส์
ณ จุดหนึ่ง ในขณะที่กำลังทดลองขีดความสามารถของวัสดุต่าง ๆ ในการปิดกั้นรังสี เรินท์เกินได้เอาแผ่นตะกั่วชิ้นเล็ก ๆ วางขวางทางรังสีได้สังเกตเห็นภาพลางของโครงกระดูกตัวเองปรากฏบนแผ่นจอแบเรียมฯ ซึ่งเขาได้เขียนรายงานในเวลาต่อมาว่า ตรงจุดนี้เองที่ตนเองตัดสินใจรักษาการทดลองไว้เป็นความลับด้วยเกรงว่าการทดลองนี้อาจเกิดจากคลาดเคลื่อนหรือความผิดพลาด
บทความรายงานชิ้นแรกของเรินท์เกิน คือ "ว่าด้วยสิ่งใหม่ของรังสีเอกซ์" (On A New Kind Of X-Rays) ตีพิมพ์ใน 50 วันต่อมาคือวันที่ 28 ธันวาคม 1895 และในวันที่ 5 มกราคม 1896 หนังสือพิมพ์ของประเทศออสเตรียได้รายงานการค้นพบรังสีชนิดใหม่ของเรินท์เกิน เรินท์เกินได้รับปริญญาเอกกิตติมศักดิ์สาขาการแพทย์จากมหาวิทยาลัยเวิร์ซเบิร์กหลังการค้นพบครั้งนี้ เรินท์เกินได้ตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับรังสีเอกซ์รวม 3 เรื่อง ระหว่างปี 1895 - 1897 ข้อสรุปทั้งหมดของเรินท์เกินได้รับการพิสูจน์ว่าถูกต้องทั้งหมด เรินท์เกินได้รับการยกย่องเป็นบิดาแห่งการวินิจฉัยทางรังสีวิทยา เป็นสาขาเชี่ยวชาญเฉพาะที่ใช้ภาพวินิจฉัยโรค
ในปี 1901 เรินท์เกินได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ซึ่งเป็นรางวัลแรกสุด รางวัลนี้ให้อย่างเป็นทางการเพื่อ "เป็นการรับรู้และยกย่องในความวิริยอุตสาหะที่เขาได้ค้นพบรังสีที่มีความสำคัญและได้รับการตั้งชื่อตามเขานี้" เรินท์เกินได้บริจาครางวัลทีได้รับให้แก่มหาวิทยาลัยที่เขาสังกัด และได้ทำเช่นเดียวกับที่ ปีแยร์ กูว์รี ได้ทำบ้างในหลายปีต่อมา คือการปฏิเสธไม่ถือลิขสิทธิ์ในสิ่งประดิษฐ์ต่าง ๆ ที่สืบเนื่องมาจากผลงานที่เขาค้นพบด้วยเหตุผลทางจริยธรรม เรินท์เกินไม่ยอมแม้แต่จะให้ใช้ชื่อเขาเรียงรังสีที่เขาเป็นผู้ค้นพบ อย่างไรก็ดี ในปี 2004 IUPAC ได้ตั้งชื่อธาตุใหม่ว่า "เรินท์เกินเนียม" (Roentgenium) เพื่อเป็นเกียรติแก่เรินท์เกิน
OnmyoZa
ไออาร์ซี
ไออาร์ซี  เป็นรูปแบบในการพูดคุยบนอินเทอร์เน็ต โดยมีรูปแบบในการสนทนาแบบกลุ่ม ใน 1 กลุ่มสนทนาเรียกว่า ช่อง (channel) แต่ก็ยังเปิดให้สนทนาแบบ หนึ่ง-ต่อ-หนึ่ง ผ่านระบบส่งข้อความส่วนตัว
IRC ถูกคิดค้นขึ้นโดย Jarkko Oikarinen ในปลายเดือน สิงหาคม ค.ศ. 1988 เพื่อมาแทนที่โปรแกรม MUT (MultiUser talk) บน BBS เรียกกันว่า OuluBox ในประเทศฟินแลนด์ Oikarinen ได้แรงบันดาลใจมาจาก Bitnet Relay Chat ที่ทำงานบนระบบเครื่อข่าย Bitnet
IRC ได้แสดงถึงคุณสมบัติเด่น เมื่อมันถูกใช้ในการรายงานเหตุการณ์รัฐประหารในโซเวียต เมือปี ค.ศ. 1991 และยังถูกใช้ในทำนองเดียวกันอีกครั้งโดยชาวคูเวตระหว่างการบุกรุกอิรัก
โปรแกรม IRC ที่ได้รับความนิยม.
ปัจจุบันโปรแกรมที่ใช้ในการเชื่อมต่อ IRC นั้น พัฒนามาในระดับเดียวกันกับปัจจุบัน ซึ่งสามารถใช้งานบนทั้งคอมพิวเตอร์และมือถือรองรับระบบปฏิบัติการ iOS และ Android ซึ่งมีหลากหลายโปรแกรมให้เลือกใช้เช่นกัน โดยมีให้ดาวน์โหลดใน App Store และ Play Store โดยโปรแกรมที่แนะนำเป็นอันดับต้น ๆ คือ LimeChat, AnChat เป็นต้น
เครือข่ายไออาร์ซี.
เครือข่ายไออาร์ซียังถูกใช้กันอยู่แพร่หลายในสังคมปัจจุบัน โดยความนิยมขึ้นอยู่กับพื้นที่ และขอบเขตของพื้นที่นั้น ๆ โดยมีเครือข่าย IRC ทั่วโลกที่มีชื่อเสียง อาธิ เช่น
แทมมารีน ธนสุกาญจน์