pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สายการเดินเรือคูนาร์ด (Cunard Line) ซึ่งเป็นคู่แข่งรายสำคัญของไวต์สตาร์ไลน์ ได้ต่อเรือ อาร์เอ็มเอส ลูซิทาเนีย (RMS Lusitania) ต่อขึ้นในอู่ต่อเรือ John Brown ใน ค.ศ. 1907 เป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกแทนเรือ SS Kaiserin Auguste Victoria
และในปีเดียวกัน คูนาร์ดก็สร้าง อาร์เอ็มเอส มอริทาเนีย หรือ อาร์เอ็มเอส มอร์ทาเนีย (RMS Mauretania) ที่ต่อขึ้นในอู่ต่อเรือ Tyneside ได้ออกบริการในปีเดียวกัน เป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกแทน RMS Lusitania ทั้งคู่มีขนาดใหญ่กว่า 30000 ตัน แล่นด้วยความบริการ 24 นอต(44.448 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) เป็นเรือแฝดรุ่นใหม่ของคูนาร์ด ล้ำหน้ากว่าเรือ 4 ลำของไวต์สตาร์ ทั้งด้านความเร็ว และขนาด
ขับเคลื่อนด้วย 3 ใบจักร 2 เครื่องยนต์กระบอกสูบ 1 เครื่องยนต์เทอร์ไบน์ เรือทั้งสามมีเสากระโดงเรือ 2 หรือ 3 แห่ง ปล่องไฟ 4 ปล่อง เรือโอลิมปิก มีขนาดใหญ่ถึง 45,324 ตัน ยาว 269 เมตร ชั้นห้องเครื่องมี 16 ห้อง หม้อน้ำรวม 29 ชุด เร่งความเร็วเรือได้สูงสุด 24 น็อต (44.448กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ความเร็วมาตรฐาน 21 น็อต (38.892 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) สามารถจุผู้โดยสารได้ 2,435 คน
หลัง RMS Mauretania เป็นเรือโดยสารใหญ่ที่สุดในโลกมาราว 4 ปี เรือลำแรกในโครงการต่อเรือ 3 ลำของไวต์สตาร์ไลน์ (เป็นการต่อเรือขนาดใหญ่ 3 ใบเถา เน้นรูปแบบการบริการของสายการเดินเรือที่หรูหราเป็นหลักความเร็วเป็นรอง) ชื่อ อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (RMS Olympic) สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1911 มีขนาดใหญ่กว่าเรือ RMS Mauretania มากกว่า 40% ทำให้กลายเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก เป็นเรือคู่แฝดกับ อาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือโอลิมปิกเบากว่าไททานิก ถึง 1000 ตัน หลังจากออกบริการผู้โดยสารได้ไม่าน เรือโอลิมปิก ต้องถูกส่งซ่อมเป็นเวลา 6 เดือน เพราะเกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวชนกับเรืออีกลำที่ชื่อ HMS Hawke ด้วยสาเหตุที่สรุปออกมาว่ามาจาก ขนาดและความเร็วของเรือ Olympic มีผลทำให้เกิดกระแสน้ำดึงเอาเรือ Hawke เข้าไปทำให้เกิดอุบัติเหตุดังกล่าว จนเรือชำรุดเสียหายทั้งคู่ และเรือโอลิมปิกต้องถูกส่งกลับไปซ่อมแซมที่เบลฟาสต์ กัปตันเรือโอลิมปิกในครั้งนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิท ผู้ซึ่งต่อมาเป็นกัปตันเรือไททานิกนั่นเอง
ภายหลังการอัปปางของเรือไททานิก เรือโอลิมปิกได้รับการปรับปรุงอีกครั้งเพื่อเพิ่มความปลอดภัย ทำให้เรือโอลิมปิก กลายเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ในปี 1914 (2 ปีกว่าหลังเรือไททานิกจม) เรือโอลิมปิกได้ถูกปรับเปลี่ยนไปเป็นเรือรบเพื่อเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 1 และเปลี่ยนชื่อเป็น เอชเอ็มที โอลิมปิก (HMT Olympic) และอยู่รอดจนจบสงคราม และถูกนำกับมาใช้เป็นเรือโดยสารเหมือนเดิมในปี 1920 ในกระทั่งในปี 1935 เรือได้เดินทางขนส่งผู้โดนสารเป็นเที่ยวสุดท้ายแล้วกลับเข้าอู่เรือในเมืองเซาท์แธมตัน ประเทศอังกฤษ(Southampton, England) และถูกขายต่อให้บริษัทอุตสาหกรรมโลหะ และถูกแยกชิ้นในปี 1937 นับว่าเป็นเรือลำเดียวจากเรือคู่แฝด 3 ลำที่หมดอายุการใช้งานบนบก
อาร์เอ็มเอส บริแทนนิก
สำนักงานจัดแบ่งประเภทภาพยนตร์และวรรณกรรม
สำนักงานจัดแบ่งประเภทภาพยนตร์และวรรณกรรม (Office of Film and Literature Classification หรือ OFLC) คือหน่วยงานที่ทำหน้าที่ตรวจสอบและแบ่งประเภทของสื่อ ภาพยนตร์ สื่อสิ่งพิมพ์ รวมไปถึงเกม ที่จัดจำหน่ายใน r.18 .comก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1970
เรือโอลิมปิก
ธงชาติบริติชแอนตาร์กติกเทอร์ริทอรี
บริติชแอนตาร์กติกเทอร์ริทอรี
คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา ตอน คดีฆาตกรรมผีดูดเลือด
คินดะอิจิ กับคดีฆาตกรรมผีดูดเลือด เป็นละครพิเศษ 1 ตอนจบ ออกฉายทางสถานี Nippon Television Network เป็นละครแนวสืบสวนที่ดัดแปลงมาจากต้นฉบับซึ่งเป็นการ์ตูนที่ได้รับความนิยมสูงทั้งในประเทศญี่ปุ่น และต่างประเทศ
คินดะอิจิ และมิยูกิ เดินทางไปยังโรงแรมเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ในชนบทห่างไกลชื่อ Ruin เพื่อหาสถานที่ในการฝึกซ้อมเก็บตัวสำหรับสมาชิกชมรมกรีฑา ณ โรงแรมแห่งนี้มีประวัติเกี่ยวกับผีดูดเลือดที่เคยออกอาละวาดฆ่าผู้คนในละแวกนั้นเมื่อหลายปีก่อน หนึ่งในเหยื่อของผีดูดเลือดนั้นคือลูกสาวคนเดียวของเจ้าของโรงแรมคนก่อน
มีเหตุการณ์ที่ชวนสงสัยหลายอย่างเกิดขึ้น จนในที่สุดก็มีผู้เข้าพักถูกฆ่าตาย โดยมีเพียงรอยกัดที่ต้นคอ และเลือดที่หายไปจากตัวเหยื่อ ทำให้เกิดข้อสันนิษฐานว่าจะเป็นฝีมือของผีดูดเลือด
เนื่องจากในทุกเหตุการณ์มีมิยูกิอยู่เป็นพยานในเหตุการณ์ทุกครั้ง รวมถึงเธอเองก็มีรอยถูกกัดที่ต้นคอเช่นกัน ผู้เข้าพักทุกคนจึงมุ่งสงสัยว่าตัวจริงของผีดูดเลือดคงจะไม่ใช่ใครอื่น นอกจากมิยูกิ คินดะอิจิจึงต้องสืบหาความจริงเพื่อช่วยให้มิยูกิพ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัย และหาตัวฆาตกร "ผีดูดเลือด" ตัวจริงมารับโทษให้ได้
สำนักงานจัดแบ่งประเภทภาพยนต์และวรรณกรรม
OFLC
ธีมของเลโก้
ธีมของเลโก้นั้น คือ ชุดซีรีส์ตัวต่อที่ทางเลโก้ ผลิตขึ้นมา โดยในแต่ละชุดนั้นมีเรื่องราวและเสน่ห์ของเนื้อหาที่แตกต่างกันตามความนิยมของแต่ละคน ในแต่ละปีเลโก้ได้ผลิตธีมขึ้นมาไม่เท่ากันและระยะเวลาการวางจำหน่ายไม่เท่ากัน ตามความนิยมในธีมนั้นๆว่ามากน้อยแค่ไหน
ธีมของเลโก้แบ่งได้หลายประเภท เช่น
ธีมSystem เป็นธีมหลักของเลโก้ เหมาะสำหรับเด็กวัยประถมขึ้นไป มีรูปแบบเฉพาะตัวและมีหลากหลาย ธีมของSystem แบ่งออกเป็นหลายประเภท ได้แก่
ธีมชุดรถไฟ เน้นการสร้างรถไฟโดยในธีมนี้จะมีอุปกรณ์ไฟฟ้าประกอบการเล่น
ธีมชุดเรือของเลโก้ จุดเด่นคือตัวเรือสามารถลอยน้ำได้
Town / City.
ธีมชุดเมืองของเลโก้ เป็นธีมหลักที่ผลิตอย่างต่อเนื่องในแต่ละปี
สิ่งที่เห็นได้ในทุกๆปีของธีมชุดนี้คือตัวต่อที่เกี่ยวข้องกับสถานที่สำคัญๆของเมืองเช่น สถานีตำรวจ สถานีดับเพลิง ปั๊มน้ำมัน เป็นต้น
ชื่อ CITY ได้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกบนหน้ากล่องผลิตภัณฑ์เมื่อปี ค.ศ.2005
ธีมอวกาศของเลโก้ โดยเน้นเรื่องราวเกีย่วกับการผจญภัยในอวกาศที่ต้องเผชิญเรื่องราวและภัยอันตรายต่างๆนาๆ
ธีม Space แบ่งออกเป็นธีมย่อยต่างๆ เช่น
ธีมปราสาทและอัศวินยุคกลางของเลโก้ โดยเน้นเนื้อหาเรื่องราวของอัศวินในยุคกลางที่พร้อมปกป้องราชาและวังไม่ให้ข้าศึกแย่งชิงไป นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาเกี่ยวกับจอมเวทย์ทั้งฝ่ายดีและฝ่ายชั่วร้ายเพื่อสอนให้ผู้เล่นให้เสริมสร้างจินตนาการและสอนจริยธรรมไปในตัว เริ่มวางจำหน่ายในปีค.ศ. 1978 เป็นต้นมา ปัจจุบันยังมีการวางจำหน่ายอย่างต่อเนื่อง
ธีมโจรสลัดของเลโก้ โดยเน้นเนื้อหาในการแย่งชิงสมบัติในท้องทะเลและบนเกาะต่างๆ วางจำหน่ายครั้งแรกในปีค.ศ.1989 จนถึงปี ค.ศ. 1997 ได้หยุดการผลิตลงจนกระทั่งในปีค.ศ. 2009 ได้กลับมาผลิตธีมโจรสลัดอีกครั้ง
Belville.
ธีมสำหรับเด็กผู้หญิง โดยเน้นเนื้อหาเกี่ยวกับการเสริมสร้างมิตรภาพด้านคุณธรรมให้กับเด็กผู้หญิง สีสันของบล็อกจะเน้นไปทางสีชมพูบานเย็น สีเหลือง สีน้ำเงิน เป็นหลัก ตัวฟิกเกอร์จะมีขนาดใหญ่กว่า1เท่า เมื่อเทียบฟิกเกอร์เลโก้ในชุดSystem ทั่วไป จุดขยับของฟิกเกอร์มีมากว่าฟิกเกอร์ทั่วไป
ธีมของBelville แบ่งเป็น2ธีมย่อย ได้แก่
Model Team.
ธีมโมเดลของเลโก้ เน้นการสร้างโมเดลพาหนะแบบสมจริงด้วยบริครุ่นSystem
สินค้าลิขสิทธิ์จากภาพยนตร์.
ธีมพิเศษที่จัดทำขึ้นเพื่อโปรโมตภาพยนตร์เรื่องต่างๆที่ออกฉายในปีนั้นๆ โดยร่วมมือกับเจ้าของลิขสิทธิ์ต่างๆ
ธีมDuplo เป็นธีมสำหรับเด็กวัยอนุบาล มีลักษณะของตัวต่อที่ใหญ่โตกว่าธีมSystem เนื้อหาเน้นไปทางการเสริมสร้างความรู้ทางด้านสมองและจริยธรรมของเด็ก
Technic.
ธีมTechnic เป็นธีมสำหรับเด็กวัยรุ่นขึ้นไป เน้นการต่อแบบสมจริงและมีชิ้นส่วนที่เกี่ยวข้องกับไฟฟ้า
Slizer.
ธีมนักรบฮีโร่ของเลโก้ในยุคแรก เป็นต้นแบบในการสร้างธีมไบโอนิเคิลขึ้นมา โดยSlizer จะเน้นไปที่การเสริมสร้างคุณธรรมและรู้จักต่อสู้กับอุปสรรคพร้อมกับการเรียนรู้ในโลกแห่งความเป็นจริงมากยิ่งขึ้น
Roboriders.
ธีมฮีโร่หุ่นยนต์ของเทคนิค เป็นธีมที่พัฒนารูปแบบต่อเนื่องจากSlizer โดยเน้นเรื่องราวของฮีโร่หุ่นยนต์ในรูปแบบมอเตอร์ไซต์ ที่ทำหน้าที่ในการต่อสู้กับความชั่วร้ายต่างๆด้วยอาวุธพิเศษที่ติดอยู่กับล้อรถ
Bionicle (ไบโอนิเคิล).
ธีมนักรบฮีโร่ของเลโก้ ในอดีตได้ถูกบรรจุในกลุ่มของTechnic ต่อมาได้แยกตัวเป็นธีมเฉพาะขึ้นมา รูปแบบของไบโอนิเคิลเป็นการพัฒนาต่อยอดมาจาก Slizer และ Roboriders ตามลำดับ (วางจำหน่ายในปี ค.ศ. 2001 จนถึง กลางปี ค.ศ. 2010)
Hero Factory.
ธีมฮีโร่หุ่นยนต์ของเลโก้ พัฒนารูปแบบมาจากไบโอนิเคิล (วางจำหน่ายในช่วงกลางปี ค.ศ. 2010)
หมวดหมู่ของเล่น
หมวดหมู่เลโก้
พรรคภูมิใจไทย (ย่อว่า: ภท.) เป็นพรรคการเมืองในประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 มีนายพิพัฒน์ พรมวราภรณ์ เป็นหัวหน้าพรรคคนแรก นายมงคล ศรีอ่อน เป็นเลขาธิการพรรคคนแรก และนางวันเพ็ญ ขวัญวงศ์ เป็นโฆษกพรรคคนแรก
ปัจจุบันพรรคภูมิใจไทย มีนายอนุทิน ชาญวีรกูล เป็นหัวหน้าพรรค นายศักดิ์สยาม ชิดชอบ เป็นเลขาธิการพรรค และ นายภราดร ปริศนานันทกุล เป็นโฆษกพรรค
การเปิดตัวพรรค.
เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2552 เวลา 10.30 น. พรรคภูมิใจไทย ได้มีการแถลงข่าวเปิดตัวและแถลงนโยบาย ที่ โรงแรมสยามซิตี้ โดยมีแกนนำ อาทิ นายชวรัตน์ ชาญวีรกุล, นายบุญจง วงศ์ไตรรัตน์, นายโสภณ ซารัมย์, นายศุภชัย ใจสมุทร และนางพรทิวา นาคาศัย
นอกจากนี้ยังมีอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย และ พรรคพลังประชาชน เข้าร่วมงานอย่างคึกคัก อาทิ นายเนวิน ชิดชอบ, นายสุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ, นายสมศักดิ์ เทพสุทิน, นายสรอรรถ กลิ่นประทุม, นายสุชาติ ตันเจริญ, นายทรงศักดิ์ ทองศรี, นายอนุชา นาคาศัย และนายอนุทิน ชาญวีรกูล นอกจากนี้ยังมีบรรดา ส.ส.กลุ่มเพื่อนเนวิน เปิดตัวเป็นสมาชิกพรรค ทั้งนี้ สัญลักษณ์ของพรรค เป็นรูป แผนที่ประเทศไทย อยู่ตรงกลางหัวใจ 2 สี (สีแดงและสีน้ำเงิน) พร้อมกันนี้ได้เปิดตัวนโยบายพรรค 7 ข้อ โดยให้ความสำคัญกับการเคารพเทิดทูนและยึดมั่นสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์, ต่อต้านการปกครองที่ไม่ใช่การปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข และการดำเนินงานทางการเมืองในลักษณะประชานิยม ภายใต้สโลแกน "ประชานิยม สังคมเป็นสุข"
สำหรับ ส.ส.กลุ่มเพื่อนเนวิน ที่ย้ายมาอยู่พรรคภูมิใจไทย ได้แก่ นายชวรัตน์ ชาญวีรกูล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย, นายบุญจง วงศ์ไตรรัตน์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย, นายโสภณ ซารัมย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม, นายประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม และนายมานิต นพอมรบดี รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
อย่างไรก็ตาม นายบุญจง กล่าวถึงการรวมกันตั้งพรรคภูมิใจไทยว่าเป็นการรวมกันเพื่อทำการเมืองให้มีความมั่นคง จำนวน ส.ส.ที่เพิ่ม จะไม่เป็นประเด็นต่อรองตำแหน่ง แต่จะต่อรองในเรื่องนโยบายประชานิยม ผลักดันให้บรรลุผลสำเร็จโดยเร็ว
ต่อมาในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2552 พรรคภูมิใจไทยได้ทำการย้ายที่ทำการพรรคจากเดิม 134/245 ถนนสนามบินน้ำ ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี โดยได้ย้ายไปอยู่อาคารเลขที่ 2159/11 ถนนพหลโยธิน แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
การแยกตัวของกลุ่มมัชฌิมา.
สมศักดิ์ เทพสุทิน แกนนำกลุ่มมัชฌิมา ได้ประกาศแยกตัวออกจากพรรคภูมิใจไทย ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2556 แต่ยังคงสถานะความเป็นสมาชิกไว้เพื่อรักษาสถานภาพการเป็น ส.ส.ของสมาชิกในกลุ่มไปจนกว่าจะมีการเลือกตั้งใหม่ กระทั่งในเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน จึงได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรค
พรรคภูมิใจไทย เริ่มมีบทบาททางการเมืองหลังจากการจัดการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 ผ่านไปแล้ว โดยพรรคภูมิใจไทย ได้ส่งสมาชิกลงสมัครรับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2552 จากกรณีกรรมการบริหารพรรคการเมืองถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี
ภายหลังการจัดตั้งพรรคภูมิใจไทย และการสนับสนุนนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ เป็นนายกรัฐมนตรี พรรคภูมิใจไทย ได้มีส่วนร่วมเป็นหนึ่งในพรรคร่วมรัฐบาล และได้รับมอบหมายให้กำกับดูแลกระทรวงสำคัญในฐานะรัฐมนตรีว่าการ ได้แก่ กระทรวงมหาดไทย กระทรวงพาณิชย์ กระทรวงคมนาคม
หลังการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2554 พรรคภูมิใจไทย ได้เข้าร่วมเป็นพรรคฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร นำโดยพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาเริ่มมีกระแสข่าวว่าพรรคภูมิใจไทย (กลุ่มมัชฌิมา นำโดย นายสมศักดิ์ เทพสุทิน) จะเข้าร่วมรัฐบาลกับพรรคเพื่อไทย กระทั่งในการอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย พ.ศ. 2555 พรรคภูมิใจไทย ประกาศไม่ร่วมอภิปรายกับพรรคฝ่ายค้าน และลงมติไว้วางใจนายกรัฐมนตรี
หลังการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2562 พรรคภูมิใจไทย สนับสนุนพรรคพลังประชารัฐ เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล และสนับสนุนพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชาเป็นนายกรัฐมนตรีอีกสมัย โดยพรรคภูมิใจไทย ได้รับเลือกตั้ง 51 คน และมี ส.ส. ย้ายสังกัดมาสู่พรรค 1 คน ซึ่งถูกขับออกจากพรรคอนาคตใหม่ และต่อมาหลังพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบ มี ส.ส. ย้ายมาสังกัดเพิ่มเติม 9 คน
รัฐบาลประยุทธ์ 2.
ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา อนุทิน ชาญวีรกูล หัวหน้าพรรค ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้สนับสนุนนโยบายกัญชาเสรีตามที่พรรคได้หาเสียงไว้
ในการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย พรรคภูมิใจไทยถูกวิจารณ์เป็นอย่างมากจากการบริหารสถานการณ์โควิดผิดพลาด ในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 บทความของพรรคภูมิใจไทยบนวิกิพีเดียภาษาไทย ได้ถูกโดยการเปลี่ยนชื่อพรรคเป็น "พรรคภูมิใจตู่" และคำขวัญถูกเปลี่ยนเป็น "ลดอำนาจประชาชน เพิ่มอำนาจกัญชา เลีย…เผด็จการ" ศักดิ์สยาม ชิดชอบ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม สังกัดพรรคภูมิใจไทย ติดเชื้อโควิดโดยเชื่อว่ามาจากคลัสเตอร์สถานบันเทิง
ในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2562 พรรคภูมิใจไทยชูนโยบายกัญชาทางการแพทย์ นำไปสู่การปลดกัญชาออกจากบัญชียาเสพติดในปี 2565 หลังจากนั้นกัญชาในประเทศไทยถือได้ว่าเสรีที่สุดในโลก ไม่มีมาตรการควบคุมใด ๆ
พรรคภูมิใจไทยถูกวิจารณ์ว่าจัดสรรงบประมาณลงพื้นที่บางจังหวัดที่มี ส.ส. ของพรรค
ซัลเบ โอปาเตรีย
ซัลเบ โอปาเตรีย (, แปลว่า "เราขอคารวะแผ่นดินมาตุภูมิ") เป็นชื่อเพลงชาติของประเทศเอกวาดอร์ เพลงนี้ประพันธ์ขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1865 โดยส่วนเนื้อร้องเป็นผลงานของ ฆวน เลออง เมรา (Juan León Mera) ภายใต้คำร้องขอของวุฒิสภาแห่งเอกวาตอร์ ส่วนทำนองเป็นผลงานการประพันธ์ของอันโตเนียว เนวมาเน (Antonio Neumane) อย่างไรก็ตาม เพลงนี้ได้ใช้อย่างไม่เป็นทางการเป็นเวลาหลายปี ภายหลังรัฐสภาเอกวาดอร์จึงได้รับรองให้ใช้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1948
บทเพลงนี้ได้แต่งเป็นโคลงไว้ 6 บท และบทประสานเสียง 1 บท เฉพาะเนื้อร้องในบทที่ 2 และบทประสานเสียงเท่านั้นที่ใช้ขับร้องเป็นเพลงชาติในปัจจุบัน
เซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลา
ชิอะวะเซะโนะสวิตช์
"วันนี้คุณเปิดสวิตช์ความสุขของคุณแล้วหรือยัง" อาจฟังดูเป็นคำถามแปลกๆ แต่สำหรับผู้คนในเขตเกษตรกรรมในชนบทเล็กๆ ที่มีร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าชื่อ "อินาเด็ง" เป็นศูนย์กลางชุมชน คงเข้าใจและสามารถตอบคำถามนี้ได้เป็นอย่างดี
อย่างไรก็ตาม สำหรับเร อินาดะ ลูกสาวคนกลางของร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า เธอยังไม่เข้าใจมันดีนัก รวมทั้งสโลแกนของร้านที่พ่อยกขึ้นมาพูดอยู่เสมอว่า อินาเด็งต้องเน้นที่บริการหลังการขาย ไม่ว่าสิ่งที่ลูกค้าร้องขอมาจะเป็นอะไร ถ้าเกี่ยวข้องกับสินค้าที่พวกเขาขายไป พวกเขาจะจัดการดูแลให้เสร็จเรียบร้อยเอง (แม้แต่การขนย้ายข้าวของเหล่านั้น หลังจากซื้อไปแล้วเป็นปีๆ โดยไม่เรียกเก็บค่าใช้จ่าย) เรมีความฝันที่จะเป็นนักวาดภาพประกอบโฆษณา เธอจึงจากบ้านไปตามหาความฝันที่โตเกียวเมืองใหญ่
แต่เมื่อเธอต้องผิดหวังจากงานที่เธอรัก ในช่วงที่กำลังทุกข์ใจนั้นเอง ที่อยู่ๆ ก็มีจดหมายจากที่บ้านส่งมา เรียกตัวเธอกลับไปช่วยงานที่ร้านโดยด่วนที่สุด เรตัดสินใจกลับบ้าน ทั้งที่ต้องฝืนใจกับการทำงานที่ร้านที่ตนไม่ชอบ ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับพ่อซึ่งเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด แต่ในช่วงเวลาที่ต้องทนฝืนใจช่วยงานที่บ้านนั้นเอง ที่บรรยากาศสงบสุข เรียบง่าย ที่ทุกคนในชุมชนช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ที่ที่มีร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าเล็กๆ ของบ้านเธอเป็นศูนย์กลางชุมชน รวมทั้งความพยายามและมุ่งมั่นทำงานของพ่อที่เธอได้เห็น สิ่งเหล่านี้จะทำให้ความคิดและมุมมองของเร เปลี่ยนไปจากเดิม
เมื่อดูถึงตอนจบของเรื่อง ภาพยนตร์เรื่องนี้จะเสนอแนวคิดของคำตอบแก่คำถามข้างต้นที่ว่า "วันนี้คุณเปิดสวิตช์ความสุขของคุณแล้วหรือยัง"
ชวรัตน์ ชาญวีรกูล
ชวรัตน์ ชาญวีรกูล (เกิด 7 มิถุนายน พ.ศ. 2479) เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย หัวหน้าพรรคภูมิใจไทย รองนายกรัฐมนตรี และรักษาการณ์นายกรัฐมนตรีในรัฐบาลสมชาย วงศ์สวัสดิ์ เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนนายกรัฐมนตรีนับตั้งแต่วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 หลังสมชายพ้นจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี นอกจากนี้ ยังเป็นประธานกรรมการบริษัท เอสทีพี แอนด์ ไอ จำกัด (มหาชน)
ชวรัตน์เป็นบิดาของอนุทิน ชาญวีรกูล นักการเมืองชาวไทย
ชวรัตน์ ชาญวีรกูล มีชื่อเล่นว่า "จิ้น" คนในสภานิยมเรียก "ปู่จิ้น" เกิดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2479 ภูมิลำเนา ณ จังหวัดพระนคร สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาบัตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ภาครัฐร่วมเอกชน และได้ร่วมอบรมหลักสูตร Chairman 2000 รุ่นที่ 3/2001 สมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย (IOD) อีกทั้งอบรมหลักสูตร Directors Accreditation Program (DAP) รุ่นที่ 17/2004 สมาคมส่งเสริมกรรมการบริษัทไทย (IOD)
เขาสมรสกับนางทัศนีย์ ชาญวีรกูล มีบุตรด้วยกัน 3 คน เป็นชาย 2 คน และหญิง 1 คน คือ อนุทิน ชาญวีรกูล รองนายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข มาศถวิน ชาญวีรกูล และนางสาวอนิลรัตน์ ชาญวีรกูล
เขาเริ่มทำงานในสายธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง ในปี พ.ศ. 2505 ได้ก่อตั้งบริษัทรับเหมาก่อสร้างทุนจดทะเบียน 2 ล้านบาทขึ้น ใช้ชื่อว่า บริษัท ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่งแอนด์คอนสตรัคชั่น จำกัด (STECON) ก่อนจะรับงานสัมปทานระดับ "เมกะโปรเจกต์" ของรัฐบาลหลายยุคหลายสมัย และจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เมื่อ พ.ศ. 2537 ผลงานที่สร้างชื่อ เช่น งานก่อสร้างโครงการสนามบินสุวรรณภูมิ 12,260 ล้านบาท, ก่อสร้างโรงไฟฟ้าราชบุรี วงเงิน 4,325 ล้านบาท, งานโรงงานไฟฟ้าแก่งคอย 2,534 ล้านบาท, การก่อสร้างโรงงานไฟฟ้ากรุงเทพใต้ของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) 2,360 ล้านบาท และโครงการก่อสร้างรัฐสภาแห่งใหม่ "สัปปายะสภาสถาน" วงเงิน 12,000 ล้านบาท
เขามีสายสัมพันธ์ทางการเมืองมาเป็นระยะเวลานาน เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในปี พ.ศ. 2539 สมัยรัฐบาล พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ โควตาพรรคชาติพัฒนา, ปี พ.ศ. 2551 เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในรัฐบาล สมัคร สุนทรเวช ในโควตาของกลุ่มคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ และดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ตามโควตาของอนุทิน ชาญวีรกูล บุตรชายซึ่งเป็นผู้ใกล้ชิด พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลสมชาย วงศ์สวัสดิ์ และทำหน้าที่รักษาการนายกรัฐมนตรี หลังจากที่สมชาย วงศ์สวัสดิ์ ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง
ต่อมา เขาได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการสาธารณสุข สภาผู้แทนราษฎร หลังจากนั้น ชวรัตน์ก็ได้วางมือทางการเมือง
ชวรัตน์ ชาญวีรกูล ได้รับพระราชทานยศกองอาสารักษาดินแดนเป็น นายกองใหญ่ชวรัตน์ ชาญวีรกูล เมื่อ พ.ศ. 2552
ขณะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา
สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา (; 22 เมษายน พ.ศ. 1994-26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2047) เป็นพระราชินีนาถแห่งกัสติยาและเลออนในราชวงศ์ตรัสตามารา พระนางและพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน พระราชสวามี ได้วางรากฐานในการรวมสเปนให้สืบต่อไปจนถึงรุ่นหลาน คือจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสองได้เป็นขั้วอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในการยึดดินแดนสเปนกลับคืนมาจากชาวมัวร์และได้กระทำการรวมชาติสเปนเป็นปึกแผ่น พระนางทรงอนุมัติให้คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสไปแสวงหาดินแดนโพ้นทะเลและจนสำรวจพบทวีปอเมริกา พระนางจัดได้ว่าเป็นนักปกครองที่ได้รับการกล่าวชื่อในประวัติศาสตร์ พระนางได้ทำให้ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเจริญอย่างมากในสเปนและพระนางทำให้กรานาดาในการปกครองของมุสลิมมัวร์ยินยอมส่งเครื่องบรรณาการต่อพระองค์ ต่อมาพระนางได้ทำการยึดครองกรานาดาได้สำเร็จ และยึดครองนาวาร์ได้ในปี พ.ศ. 2055 แล้ว คำว่า สเปน  ก็เริ่มถูกนำมาใช้เพื่อเรียกชื่อของราชอาณาจักรที่รวมกันใหม่นี้ การรวมเป็นหนึ่งเดียวของราชอาณาจักรกัสติยา ราชอาณาจักรอารากอน และราชอาณาจักรนาวาร์ได้วางรากฐานให้กับการเกิดสเปนสมัยใหม่และจักรวรรดิสเปน (Spanish Empire) สเปนกลายเป็นผู้นำอำนาจของยุโรปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 จนถึงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 17 เนื่องมาจากการปรับปรุงด้านการเมือง สังคม และการทหารในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 การขยายตัวของผลผลิตที่ได้จากเหมืองแร่เงินในทวีปอเมริกาในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก็ยิ่งเสริมตำแหน่งมหาอำนาจให้มั่นคงขึ้นอีก
พระนางอิซาเบลเสด็จพระราชสมภพที่เมืองมาดริกัลเดลัสอัลตัสตอร์เรส ประเทศสเปน ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 1994 หลังจากนั้น 3 ปี พระอนุชา คือ เจ้าชายอัลฟอนโซแห่งอัสตูเรียสได้ประสูติตามมา เมื่อพระเจ้าฆวนที่ 2 แห่งกัสติยา พระบิดา เสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 1997 พระเจ้าเอนริเกที่ 4 แห่งกัสติยา พระเชษฐาต่างพระมารดา ได้ขึ้นครองราชสมบัติ พระองค์ได้เนรเทศพระนางและพระอนุชาไปที่เมืองเซโกเบียและเนรเทศพระมารดาของพระนางอิซาเบลคือ สมเด็จพระราชินีอิซาเบลไปที่เมืองอาเรบาโล การสมรสครั้งแรกของพระเจ้าเอนริเก (สมรสกับสมเด็จพระราชินีบรานซ์แห่งนาวาร์) ไม่ค่อยราบรื่น จากนั้นได้สมรสกับสมเด็จพระราชินีฌูอานาแห่งโปรตุเกส พระเจ้าเอนริเกถูกกล่าวหาว่าทรงเป็นผู้รักร่วมเพศ พระนางฌูอานาได้ให้กำเนิดพระธิดาคือเจ้าหญิงฆัวนาแห่งกัสติยา เมื่อพระนางอิซาเบลมีพระชนมายุได้ 10 พรรษา พระนางและพระอนุชาได้ถูกเรียกตัวมาที่พระราชสำนักเพื่อให้อยู่ใต้การคุมพระองค์เข้มงวดขึ้น เหล่าขุนนางได้เรียกร้องให้พระเจ้าเอนริเกตั้งเจ้าชายอัลฟอนโซเป็นรัชทายาท พระองค์ก็ทรงยินยอมโดยให้เจ้าชายสมรสกับบุตรีของพระองค์ แต่ไม่กี่วันพระองค์ก็เปลี่ยนพระทัย
เหล่าขุนนางภายใต้เจ้าชายอัลฟอนโซได้เรียกร้องให้เจ้าชายทวงพระราชบัลลังก์คืน และได้สู้รบกับพระเจ้าเอนริเกในยุทธการที่โอลเมโด พ.ศ. 2010 ผลการสู้รบเสมอกัน 1 ปีให้หลังเจ้าชายอัลฟอนโซได้สิ้นพระชนม์ลงด้วยพระชันษา 14 ชันษา และเจ้าหญิงอิซาเบลก็ได้กลายเป็นความหวังสุดท้ายของเหล่าขุนนางฝ่ายเจ้าชายอัลฟอนโซ แต่พระนางปฏิเสธที่จะบัญชาการ ในที่สุดพระเจ้าเอนริเกที่ 4 ยินยอมให้เจ้าหญิงอิซาเบลเป็นทายาทครองราชบัลลังก์อย่างแท้จริง และหลังจากนั้นเจ้าหญิงฆัวนาจึงเป็นต้นตระกูลของพระราชบิดาต่อมา ใน พ.ศ. 2018 เจ้าหญิงฆัวนาได้สมรสกับพระปิตุลาของพระนางเองซึ่งเป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกส แต่การสมรสนี้ในภายหลังถูกสมเด็จพระสันตะปาปาห้ามเพราะเป็นการสมรสกันในเครือญาติ พระเจ้าเอนริเกยินยอมให้เจ้าหญิงอิซาเบลเลือกคู่สมรสของพระนางเอง พระนางได้เลือกเจ้าชายเฟร์นันโดรัชทายาทในราชบัลลังก์แห่งอารากอน พระนางทรงประทับใจในรูปโฉมของเจ้าชาย และเจ้าชายก็ทรงประทับใจพระนางเช่นกัน ทั้งสองพระองค์ได้อภิเษกสมรสกันในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2012 ที่เมืองบายาโดลิด
เหตุการณ์ในปี พ.ศ. 2035.
ปี พ.ศ. 2035 เป็นปีที่สำคัญปีหนึ่งของพระนางอิซาเบล คือ เหตุการณ์การทวงดินแดนคืนแห่งกรานาดาซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของการพิชิตดินแดนคืน (reconquest) การอุปถัมภ์คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสเพื่อเสาะแสวงหาดินแดนใหม่ และการขับไล่ชาวยิวและมัวร์ออกจากสเปน
กรานาดา.
ราชอาณาจักรกรานาดาของชาวมุสลิมแห่งราชวงศ์นาสริดได้สามรถป้องกันเมืองอย่างเข้มแข็งได้จากปฏิบัติการรีคอนเควสตาของสเปน อย่างไรก็ตามก็ได้สานมิตรไมตรีกับพระนางอิซาเบลและพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 ทั้ง 2 พระองค์ได้ใช้เวลา 10 ปีจนสามารถครองกรานาดาได้ในปี พ.ศ. 2035
เมื่อชาวสเปนได้จับสุลต่านบออับดิลสุลต่านแห่งกรานาดาและได้ปล่อยเขาเป็นอิสระจากการไถ่ตัวและให้สุลต่านปกครองกรานาดาต่อไป กษัตริย์สเปนได้เกณฑ์ทหารจากหลายประเทศทั่งยุโรปและปรับปรุงวิทยการอันล้าหลังและสร้างปืนใหญ่ การพัฒนาการเหล่านี้ทำให้สเปนประสบความสำเร็จในการรวมประเทศ ในพ.ศ. 2028ได้มีการล้อมโจมตีเมืองลอนดา เมืองนี้ก็ยอมแพ้จากการโจมตีการโจมตีโดยการใช้ระเบิดหรือปืนที่มีอานุภาพร้ายแรงเป็นวงกว้าง และปีต่อมาเมืองโลจาก็ถูกยึดและเป็นอีกครั้งที่สุลต่านบออับดิลถูกจับกุมและได้รับการปล่อยตัว และปีต่อมาในการล่มสลายแห่งมาลากาทำให้อาณาจักรมุสลิมนาสริด ตะวันตกได้พ่ายแพ้ต่อสเปน ในปีพ.ศ. 2032 อาณาจักรมุสลิมนาสริด ตะวันออกก็ได้ยอมจำนนหลังจากการล่มสลายแห่งบาซา การล้อมโจมตีกรานาดาได้เกิดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ ของปีพ.ศ. 2034 เมื่อค่ายของทหารสเปนถูกทำลายจากอุบัติเหตุไฟไหม้ ค่ายก็ได้สร้างใหม่ในหินเป็นรูปทรงไม้กางเขนสีขาวชื่อว่า "ซานตา เฟ" (i.e. 'Holy Faith') และเมื่อจบปีนี้สุลต่านบออับดิลก็ยอมจำนน ในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2035 พระนางอิซาเบลและพระเจ้าเฟร์นันโดได้เข้าเมืองกรานาดาเพื่อรับกุญแจเมือง มัสยิดต่าง ๆ ได้ถูกดัดแปลงเป็นโบสถ์ สนธิสัญญาแห่งกรานาดาได้กล่าวว่าหลังจากปีนั้นจะให้ความมั่นใจแก่ศาสนาของมุสลิม แต่ศาสนาอิสลามจะไม่คงอยู่ในสเปน
โคลัมบัส.
พระนางอิซาเบลได้ปฏิเสธคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสเกี่ยวกับการล่องเรือไปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดนการเดินทางไปทางตะวันตก แต่หลังจากนั้นพระนางก็ยินยอม
วันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2035 คณะสำรวจของโคลัมบัสได้ออกเดินทาง และถึงทวีปอเมริกาในวันที่ 12 ตุลาคม เขาได้กลับมาพร้อมสิ่งที่เขาพบมามอบแก่กษัตริย์ซึ่งเป็นของพื้นเมืองและทองคำ ทำให้ช่วงนี้เป็นยุคทองของสเปนในการสำรวจและแสวงหาอาณานิคม ในปีพ.ศ. 2037 ได้มีการทำสนธิสัญญาตอร์เดซิยัสร่ามกับพระเจ้าฌูเอาที่ 2 แห่งโปรตุเกสในการแบ่งดินแดนร่วมกันในอาณานิคมนอกยุโรป
พระนางสามารถป้องกันการโจมตีจากชนพื้นเมืองอเมริกา ในปีพ.ศ. 2046 พระนางได้จัดตั้งตำแหน่งข้าหลวงแห่งอินเดียนซี่งต่อมาเป็นสภาสูงแห่งอินดี
การขับไล่ชาวยิวและชาวมุสลิม.
เมื่อศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกแพร่หลายในสเปน และโตมัส เด ตอร์เกมาดา นักบวชคณะดอมินิกันสมาชิกชั้นสูงคนแรกของคณะ กษัตริย์คาทอลิกจึงได้ทำให้คาทอลิกเป็นเอกภาพ พระนางอิซาเบลจึงต่อต้านความเป็นอยู่ของชาวยิวที่ร่ำรวยจนเกินชาวคาทอลิก โตมัส เด ตอร์เกมาดาได้ทำการโน้มน้าวพระเจ้าเฟร์นันโดให้คล้อยตามด้วย ในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2035 พระราชกฤษฎีกาอาลัมบราได้สั่งให้ขับไล่ชาวยิวจำนวน 200,000 คนออกจากสเปน ส่วนคนที่เหลืออยู่บังคับให้เปลี่ยนศาสนา ส่วนชาวมุสลิมในกรานาดาต้องการเสรีภาพในการนับถือศาสนาและได้ก่อกบฏ ชาวยิวคนหนึ่งผู้ซึ่งไม่ต้องถูกบังคับให้เปลี่ยนศาสนาคือ ลุยส์ เด ซันตังเฆล ผู้ซึ่งเป็นข้าหลวงการคลังของพระราชาและพระราชินีและเขาเป็นผู้ช่วยในการสำรวจโลกใหม่
พระนางอิซาเบลและพระสวามีทรงได้รับถวายพระสมัญญา พระมหากษัตริย์คาทอลิก จากสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 ให้เป็นคาทอลิกในทางโลกแต่พระนางไม่ยอมรับ ในตลอดการครองราชสมบัติของพระองค์ทำให้สเปนเจริญและเป็นอาณานิคมทางทะเลที่ยิ่งใหญ่ ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเฟื่องฟู หลังจากการปฏิวัติใน พ.ศ. 2042 สนธิสัญญาแห่งกรานาดาถูกเลิกใช้ ชาวมุสลิมต้องทำการล้างบาปแบบศาสนาคริสต์หรือไม่ก็ถูกขับไล่ออกจากประเทศ ฟรันซิสโก ฆิเมเนซ เด ซิสเนโรส อาร์ชบิชอปแห่งโตเลโดได้ทำการคืนศาสนาคริสต์กลับสู่สเปนและการเป็นผู้มีอิทธิพลมากในสเปน
พระนางและพระสวามีได้สร้างอาณาจักรและสร้างความสัมพันธ์กับอาณาจักรอื่น ๆ ด้วยการนำโอรสและธิดาไปสมรสกับบุตรของเจ้าแคว้นอื่นโดยเจ้าชายฆวนแห่งอัสตูเรียสอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตแห่งออสเตรียก่อตั้งสายราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค เจ้าหญิงอิซาเบลแห่งอัสตูเรียสให้อภิเษกสมรสกับพระเจ้ามานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกสและเจ้าหญิงฆัวนา อภิเษกสมรสกับพระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งกัสติยา แต่ความคิดของพระนางอิซาเบลล้มเหลวเพราะเจ้าชายฆวนแห่งอัสตูเรียสได้สิ้นพระชนม์หลังการอภิเษกไม่นาน สมเด็จพระราชินีอิซาเบลแห่งอัสตูเรียสได้สวรรคตหลังให้กำเนิดโอรส และพระโอรสก็สิ้นพระชนม์ขณะพระชนมายุ 2 ชันษา เจ้าหญิงฆัวนาก็มีปัญหาในการอภิเษกสมรส และพระธิดา เจ้าหญิงกาตาลินาแห่งอารากอนได้กลายเป็นพระมเหสีองค์ที่ 1 ของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษพระนางได้ให้กำเนิดพระธิดาคือ สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ ที่ได้เป็นกษัตริย์องค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์ทิวดอร์ พระนางอิซาเบลเสด็จสวรรคตในปีพ.ศ. 2047 ที่เมดินาเดลกัมโป ก่อนที่พระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งกัสติยากับพระเจ้าเฟร์นันโดเป็นศัตรูกัน
พระนางอิซาเบลได้ถูกฝังพระศพที่เมืองกรานาดาในกาปิยาเรอัล ที่สร้างขึ้งโดยพระนัดดาคือจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระศพอยู่คู่กับพระศพของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน พระสวามี พระศพของพระนางฆัวนาพระธิดาและพระเจ้าเฟลิเป พระสวามีของพระนางฆัวนา และพระนัดดาซึ่งเป็นบุตรของสมเด็จพระราชินีอิซาเบล พระธิดาคือ เจ้าชายมิเกล
พระราชินีนาถอิซาเบลกับการปกครองสมัยใหม่และการศาสนา.
ชาวคาทอลิกบางคนจากต่างประเทศได้ประกาศให้พระนางอิซาเบลเป็นนักบุญ ด้วยเหตุผลที่ว่าพระนางอิซาเบลได้ทำการปกป้องศาสนาคริสต์ให้คงอยู่ คริสตจักรโรมันคาทอลิกได้ยกย่องพระนางเป็น ผู้รับใช้พระเป็นเจ้า (Servant of God)