pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ดังนั้นหากวันที่ 1 มกราคม ตรงกับวันจันทร์ วันอังคาร วันพุธ หรือวันพฤหัสบดี สัปดาห์จะนั้นเป็นสัปดาห์ที่ 01 ถ้าวันที่ 1 มกราคม ตรงกับวันศุกร์ วันเสาร์ หรือวันอาทิตย์ สัปดาห์นั้นจะยังคงอยู่ในสัปดาห์ที่ 52 หรือ 53 ของปีก่อนหน้า และวันที่ 28 ธันวาคม จะอยู่ในปีก่อนหน้าเสมอ
ปีที่นับตามสัปดาห์ของ ISO จะเริ่มจากวันแรก (วันจันทร์) ของสัปดาห์ที่ 01 ไปจนสิ้นสุดวันอาทิตย์ที่อยู่ก่อนวันแรกของปีถัดไป ทำให้มีสัปดาห์เต็ม 7 วันเป็นจำนวน 52 หรือ 53 สัปดาห์ โดยไม่มีช่วงทับซ้อนหรือเว้นว่าง การนับปีตามสัปดาห์ของ ISO จะเบี่ยงเบนไปจากปีตามปฏิทินเกรโกเรียนโดยปกติ ในวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์, หรือวันเสาร์-อาทิตย์, หรือเฉพาะวันอาทิตย์ ของจุดเริ่มต้นของปีปฏิทิน (ซึ่ง ISO จะถือว่าอยู่ในปีก่อนหน้า) และในวันจันทร์-อังคาร-พุธ, หรือวันจันทร์-อังคาร, หรือเฉพาะวันจันทร์ ของจุดสิ้นสุดของปีปฏิทิน (ซึ่ง ISO จะถือว่าอยู่ในสัปดาห์ที่ 01 ของปีใหม่) สำหรับวันพฤหัสบดี ปีปฏิทินและปีตาม ISO จะตรงกันเสมอ ตัวอย่างเช่น
ในสหรัฐอเมริกาใช้ระบบวันอาทิตย์ถึงวันเสาร์เป็นหนึ่งสัปดาห์ และมีสัปดาห์บางส่วนที่ไม่เต็ม 7 วันที่จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของปี ข้อดีของการทำเช่นนี้คือไม่ต้องมีการปรับเลขปีเหมือนเช่นปีที่นับตามสัปดาห์ของ ISO ในขณะที่การจัดอันดับนัยสำคัญที่สอดคล้องกันก็ยังคงมีอยู่
วันที่ของปี.
วันที่เชิงอันดับ (ordinal date) เป็นรูปแบบอย่างง่ายในโอกาสเมื่อการนิยามสัปดาห์และเดือนเป็นอุปสรรคมากกว่าที่จะช่วยเหลือ เช่นเมื่อต้องการเปรียบเทียบวันที่จากระบบปฏิทินที่ต่างกัน จากรูปแบบการนำเสนอ [YYYY] หมายถึงปีคริสต์ศักราชสี่หลัก และ [DDD] คือวันที่ของปีนั้นสามหลัก มีค่า 001 ถึง 365 (หรือ 366 ในปีอธิกสุรทิน) ตัวอย่างเช่น 1981-04-05 เขียนแทนได้เป็น หมายถึงวันที่ 95 ของปี ค.ศ. 1981
รูปแบบนี้ใช้เฉพาะกับระบบฮาร์ดแวร์อย่างง่ายที่ต้องการมีระบบวันที่ แต่ไม่สามารถบรรจุซอฟต์แวร์คำนวณปฏิทินอย่างเต็มรูปแบบซึ่งอาจก่อให้เกิดความยุ่งยาก บางครั้งระบบนี้ถูกทึกทักเอาว่าเป็นวันที่จูเลียน (Julian date) ซึ่งความจริงไม่ใช่ เพราะวันที่จูเลียนคือจำนวนวันที่ผ่านมานับตั้งแต่ 1 มกราคม 4713 ปีก่อนคริสตกาล ณ เวลาเที่ยงวันที่กรีนิช ในปฏิทินก่อนจูเลียน
ISO 8601 ใช้ระบบ รูปแบบพื้นฐานคือ และรูปแบบขยายคือ
ดังนั้นเวลา 13 นาฬิกา 47 นาที 30 วินาที จึงเขียนได้เป็น หรือ
ค่าของเวลาสามารถลดความเจาะจงได้จากหน่วยที่มีนัยสำคัญน้อยกว่าขึ้นมา เมื่อละวินาทีจะเหลือเพียง หรือ และเมื่อละนาทีจะเหลือเพียง [hh]
เวลาเป็นกรณีพิเศษที่สามารถอ้างถึงได้ด้วย 00:00 หรือ 24:00 ก็ได้ รูปแบบ 00:00 จะใช้เพื่อบอกว่าเป็นจุดเริ่มต้นของวัน ซึ่งเป็นการใช้ที่บ่อยกว่า ในขณะที่จุดสิ้นสุดของวันจะใช้เป็น 24:00 ดังนั้น จึงเป็นเวลาเดียวกันกับ ต่างกันแค่ความหมายที่สื่อออกมา (ดูเพิ่มที่หัวข้อการรวมวันที่และเวลา)
เศษทศนิยมสามารถใช้ได้กับค่าเวลาส่วนใดก็ได้ จุดทศนิยมไม่ว่าจะเป็นจุลภาค (,) หรือมหัพภาค (.) สามารถใช้แบ่งเศษทศนิยมได้เช่นกัน แต่เศษทศนิยมควรเพิ่มลงไปเฉพาะในส่วนที่มีนัยสำคัญน้อยที่สุดเท่านั้น ตัวอย่างเช่นเวลา 14 ชั่วโมง 30 นาทีครึ่ง สามารถแสดงโดยไม่ใช้เลขวินาทีเป็น "14:30,5" หรือ "1430,5" ไม่มีข้อจำกัดว่าจะต้องเป็นทศนิยมกี่ตำแหน่ง อย่างไรก็ตามก็ต้องมีข้อตกลงร่วมกันระหว่างกลุ่มผู้สื่อสารก่อนว่าต้องการใช้ทศนิยมกี่หลัก สำหรับการใช้จุดอาจทำให้เกิดความสับสนเมื่อใช้กับเลขชั่วโมงหรือนาที ซึ่งจะทำให้เข้าใจผิดว่าตัวเลขหลังจุดเป็นเลขนาทีหรือวินาทีตามลำดับ เช่น "14:30.50" เลขวินาทีของเวลานี้เทียบเท่ากับ 30 วินาที (ครึ่งนาที) ไม่ใช่ 50 วินาทีอย่างที่เห็น
ตัวกำหนดเขตเวลา.
ถ้าหากไม่มีการระบุเขตเวลา (time zone) ในการนำเสนอเวลา ข้อมูลนั้นจะถูกสมมติว่าเป็นเวลาท้องถิ่น ซึ่งอาจไม่ส่งผลกระทบอะไรเมื่อใช้สื่อสารกันภายในเขตเวลาเดียวกัน แต่จะเกิดความกำกวมเมื่อสื่อสารข้อมูลข้ามเขตเวลา การระบุตัวกำหนดเขตเวลาจึงเป็นสิ่งที่ควรทำเมื่อใช้สัญกรณ์มาตรฐาน
ถ้าเวลานั้นอยู่ในเวลาสากลเชิงพิกัด (UTC) เพียงแค่เพิ่มตัวอักษร Z ลงไปโดยไม่เว้นวรรคหลังจากค่าเวลา ซึ่ง Z คือตัวกำหนดเขตเวลาที่เยื้องจากเวลาสากลเชิงพิกัดเป็นศูนย์ ดังนั้นเวลา 09:30 UTC จึงเขียนได้เป็น หรือ และเวลา 14:45:15 UTC เขียนเป็น หรือ เวลาสากลเชิงพิกัดถูกเรียกอีกอย่างว่าเป็นเวลา "ซูลู" (Zulu) เพราะคำว่า "ซูลู" เป็นรหัสวิทยุของอักษร Z
การกำหนดเขตเวลาอื่น ๆ สามารถทำได้โดยระบุความเยื้องจากเวลาสากลเชิงพิกัดในรูปแบบ , , หรือ ต่อท้ายค่าเวลาเหมือนวิธีของการเติม Z เช่นเขตเวลาที่มากกว่าเวลาเชิงพิกัดสากลอยู่เจ็ดชั่วโมง (กรุงเทพมหานคร) ตัวกำหนดเขตเวลาเขียนเป็น , , หรือเพียงแค่ "+07" โปรดสังเกตว่าตัวกำหนดเขตเวลานี้คือความเยื้องจากเวลาสากลเชิงพิกัดที่แท้จริง และไม่ได้บ่งบอกข้อมูลเรื่องเวลาออมแสง (daylight saving time) ดังนั้นในเมืองชิคาโก จะมีเขตเวลาเป็น −06:00 ในฤดูหนาวและ −05:00 ในฤดูร้อน ตัวอย่างค่าเวลาต่อไปนี้หมายถึงเวลาเดียวกัน ณ ขณะนั้น "18:30Z", , , และ สำหรับ(nautical time) อักษรแทนเขตเวลาจะไม่มีการนำมาใช้ ยกเว้นอักษร Z
การรวมวันที่และเวลา.
การนำเสนอวันที่และเวลารวมกันเป็นการนำเสนอจุดหนึ่งของเวลาจริง ใช้รูปแบบ โดยที่ตัวอักษร T คือตัวกำหนดเวลา ใช้แสดงว่าหลังจากตัวอักษรนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของค่าเวลา องค์ประกอบวันที่และเวลาที่นำมารวมกันต้องมีรูปแบบมาตรฐานอย่างใดอย่างหนึ่งที่เข้ากันได้ตามที่อธิบายไว้แล้วข้างบน ตัวอย่างเช่น คือรูปแบบส่วนขยาย หรืออีกตัวอย่างหนึ่ง คือรูปแบบพื้นฐาน เป็นต้น
การนำเสนอโดยรวมของวันที่และเวลานี้สามารถใช้บันทึกเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับวันเวลา เช่นการรับส่งอีเมล ธุรกรรมทางการเงิน เวลาเริ่มต้นในการรักษาทางการแพทย์ หรือแม้แต่ใช้อ้างถึงการเกิดปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ การนำเสนอนี้สามารถรวมกับช่วงของเวลาดังที่จะได้กล่าวต่อไป
องค์ประกอบวันที่และเวลาอาจปรากฏว่าอยู่ติดกันในแต่ละตัว บ่อยครั้งที่แยกด้วยเว้นวรรคหรือบางครั้งก็คั่นด้วยอักษรตัวอื่น ในกรณีเช่นนี้ค่าของวันที่และเวลาจะถือว่าเป็นฟีลด์ที่แยกกันในระบบข้อมูล มากกว่าที่จะเป็นการนำเสนอในฟีลด์เดียวกัน สิ่งนี้ก็เพื่อความสามารถในการอ่านโดยมนุษย์ จากตัวอย่างก่อนหน้านี้ จะถือว่าเป็นการนำเสนอสองฟีลด์แยกกันนั่นคือวันที่ กับเวลา 14:30 แต่ก็เป็นที่ยอมรับได้ และคงเหลือไว้ให้ผู้อ่านนำไปแปลผลว่าทั้งสองฟีลด์เป็นการนำเสนอจุดเวลาเดียวโดยขึ้นอยู่กับบริบท
ระยะเวลาเป็นส่วนประกอบหนึ่งของช่วงเวลา และนิยามเป็นจำนวนเวลาที่ผ่านไปในช่วงเวลาหนึ่ง ๆ ระยะเวลานี้ควรใช้เป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาตามที่กำหนดไว้ในมาตรฐานเท่านั้น เรื่องของช่วงเวลาจะอธิบายในหัวข้อถัดไป
ระยะเวลานำเสนอโดยใช้รูปแบบ หรือ ในการนำเสนอเหล่านี้ [n] จะถูกแทนที่ด้วยค่าของวันและเวลาตามชนิดของตัวอักษรที่ตามหลัง กรณีนี้การใส่ 0 นำหน้าไม่จำเป็นต้องใช้ แต่จำนวนหลักมากที่สุดที่สามารถจะใส่ได้ต้องมีการตกลงร่วมกันระหว่างกลุ่มผู้สื่อสาร อักษรตัวใหญ่ P, Y, M, W, D, T, H, M, และ S คือตัวกำหนดขององค์ประกอบวันที่และเวลาแต่ละประเภทและจะไม่ถูกแทนที่
ตัวอย่างเช่น หมายถึงการนำเสนอระยะเวลา 3 ปี 6 เดือน 4 วัน 12 ชั่วโมง 30 นาที 5 วินาที องค์ประกอบของวันที่และเวลารวมทั้งตัวกำหนดต่าง ๆ สามารถละเว้นไปได้ถ้าค่าของมันมีค่าเป็นศูนย์ และองค์ประกอบที่มีนัยสำคัญน้อยกว่าสามารถละเว้นเพื่อลดความเจาะจงของระยะเวลา เช่น และ "P4D" ต่างก็เป็นการนำเสนอระยะเวลาที่ยอมรับได้
อักษร M ปรากฏอยู่สองตำแหน่งในการนำเสนอ เพื่อที่จะลดความสับสนว่าหมายถึงเดือนหรือนาที ให้ดูที่อักษร T ซึ่งเป็นตัวกำหนดที่อยู่หน้าค่าเวลา ถ้า M อยู่ถัดจาก T แสดงว่าเป็นค่านาที เช่น "PT1M" คือระยะเวลา 1 นาที ต่างจาก "P1M" หมายถึงระยะเวลา 1 เดือน หน่วยที่เล็กที่สุดในการนำเสนอสามารถใช้เศษทศนิยมได้ เช่น "P0.5Y" หมายถึงระยะเวลาครึ่งปี มาตรฐานนี้ไม่ได้ห้ามให้ใช้ค่าของวันและเวลาที่เกินกว่าจุดทด เช่น "PT36H" สามารถใช้ได้และมีความหมายเหมือนกับ "P1DT12H" ยกเว้นอีกรูปแบบหนึ่งดังที่จะกล่าวต่อไป
ระยะเวลาสามารถแสดงได้อีกรูปแบบหนึ่งโดยใช้การนำเสนอการรวมวันที่และเวลาโดยมีข้อตกลงร่วมกัน ด้วยรูปแบบพื้นฐาน หรือรูปแบบขยาย จากตัวอย่างแรกสุดจึงสามารถเขียนได้เป็น อย่างไรก็ตามการนำเสนอเช่นนี้ แต่ละส่วนไม่สามารถใส่ค่าเกินว่าจุดทดหรือค่าที่สามารถเป็นไปได้ เช่นการใส่ 13 เดือนหรือ 25 ชั่วโมงเป็นสิ่งที่ไม่อนุญาตสำหรับรูปแบบนี้
ช่วงเวลาหมายถึงจำนวนเวลาที่ผ่านไประหว่างจุดเวลาสองจุด จำนวนเวลาจะแสดงโดยระยะเวลา (ดังเช่นที่กล่าวไว้ในหัวข้อที่แล้ว) ส่วนจุดเวลาสองจุดนั้นจะนำเสนอโดยการรวมวันที่และเวลา หรือวันที่อย่างเดียวอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนั้นจึงมีสี่แนวทางในการนำเสนอช่วงเวลา ได้แก่
จากรูปแบบเหล่านี้ สามแนวทางแรกจำเป็นต้องมีการแบ่งโดยใช้ตัวกำหนดช่วงเวลาคือเครื่องหมายทับ (/) หรือ(⁄) (เครื่องหมายแยกเศษส่วน) ในการใช้งานเฉพาะอย่าง ยัติภังค์สองตัว (--) ก็สามารถใช้เป็นตัวแบ่งได้แทนเครื่องหมายทับ (ดูเพิ่มที่ส่วน 4.4.2 ของเอกสารมาตรฐาน)
สำหรับการแสดงผลแบบ &lt;จุดเริ่มต้น&gt;/&lt;จุดสิ้นสุด&gt; ถ้าองค์ประกอบใด ๆ ของจุดสิ้นสุดไม่ปรากฏ จะถือว่าองค์ประกอบนั้นมีค่าเหมือนกับจุดเริ่มต้น รวมทั้งเขตเวลาด้วย คุณลักษณะของมาตรฐานนี้ทำให้การนำเสนอช่วงเวลาสั้นกระชับมากขึ้น ตัวอย่างเช่น การประชุมสองชั่วโมง (ในวันเดียวกัน) โดยระบุเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดสามารถเขียนเป็น หรือการระบุวันที่เริ่มต้นและสิ้นสุดในใบแจ้งค่าใช้จ่ายประจำเดือนเป็น เป็นต้น
ถ้าหากความแม่นยำที่เพิ่มขึ้นเป็นที่ต้องการสำหรับช่วงเวลา การนำเสนอสามารถเพิ่มองค์ประกอบของเวลาลงไปอีกได้ เช่นการสังเกตการณ์ที่มีระยะเวลาประมาณสามวันนำเสนอไว้อย่างสั้นว่า ถ้าจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของการสังเกตการณ์จำเป็นต้องใช้เวลาที่แน่นอนเพื่อจุดประสงค์ของการวัดและการบันทึก การนำเสนอช่วงเวลาดังกล่าวจึงสามารถเพิ่มเติมได้เป็น
ช่วงเวลาทำซ้ำ.
ช่วงเวลาทำซ้ำมีการระบุไว้ในส่วน 4.5 ของเอกสารมาตรฐาน มีรูปแบบการเขียนโดยเพิ่ม "R[n]/" ลงไปที่ข้างหน้าสุดของการนำเสนอช่วงเวลา เมื่อ [n] คือจำนวนครั้งที่เกิดการทำซ้ำ (ไม่จำเป็นต้องใส่ 0 นำหน้า) ถ้าหากไม่ใส่ค่า [n] ก็จะหมายความว่าไม่จำกัดจำนวนการทำซ้ำ ดังนั้นการทำซ้ำด้วยระยะเวลา เป็นจำนวนห้าครั้ง เริ่มตั้งแต่ จะเขียนได้ว่า
การนำเสนออย่างย่อ.
ISO 8601:2000 ได้อนุญาตให้มีการนำเสนออย่างย่อ (โดยมีข้อตกลงร่วมกัน) ซึ่งจะทำให้องค์ประกอบที่อยู่นำหน้า (ทางซ้าย) ของวันที่หรือเวลาถูกละเว้นไว้ จึงทำให้สามารถใช้เลขปีสองหลักในรูปแบบ YY-MM-DD และ YYMMDD แต่ก็ทำให้เกิดความกำกวม แนวคิดนี้จึงถูกยกเลิกไปใน ISO 8601:2004
ร็อคแมน X7
ร็อคแมน X7  หรือ เมกาแมน X7 (Mega Man X7) เป็นวิดีโอเกมชุดที่ 7 ของซีรีส์ร็อคแมน X โดยวางจำหน่ายในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2003 ที่ประเทศญี่ปุ่นวางจำหน่ายในเครื่องเล่นเกมเพลย์สเตชัน 2
ปี 2170 ณ เวลามีเรพลิรอยด์มีอิทธิพลต่อโลกมากที่สุด มนุษย์กลายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตธรรมดาๆอ่อนแอและเปราะบาง มีชีวิตได้โดยการอาศัยอยู่ใต้ดิน อย่างไรก็ตามเรพลิรอยด์ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้คิดจะยึดอึดอำนาจหรือต่อต้านมนุษย์ ต่างช่วยกันฟื้นฟูสภาพของผิวโลกให้กลับมาสู่สถานการณ์ปกติ เช่นเดียวกับเหล่าอิเรกูลาร์ทั้งหลายเองยังคงก่อความวุ่นวายกันตามปกติ เอ็กซ์ หัวหน้าอิเรกูลาร์ฮันเตอร์หน่วยที่ 17 ต้องถอนตัวจากหน่วยเพราะเขาต้องการสันติภาพที่ไม่ได้มาจากการสูญเสีย
รัฐบาลเห็นว่า อิเรกูลาร์ฮันเตอร์ในขณะนี้ประสิทธิภาพลดลงไปอย่างมากหลังจากขาดเอ็กซ์ไปเหลือเพียงแค่ซีโร่เท่านั้นที่พอจะต่อกรกับเหล่าอิเรกูลาร์ได้ จึงได้ส่งองค์กรใหม่ที่ชื่อว่า เรดอเลิร์ต (Red Alert) ขึ้นมาทำหน้าที่แทน
ในร็อคแมน X7 ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบการเล่นทั้งหมดโดยฉากต่างๆได้ถูกเปลี่ยนเป็นกราฟิกฉากและในรูปแบบ 3มิติ นอกจากนี้ในช่วงเริ่มต้นเกมจนจบนั้นจะไม่มีการเล่นตัวละครหลักอย่างเอ็กซ์โดยเล่นเพียงแค่ซีโร่และเอ็กเซลเท่านั้น
วิธีปลดล็อกตัวละครเอ็กซ์.
ถึงแม้ว่าร็อคแมน X7 จะไม่สามารถเล่นตัวละครหลักอย่างเอ็กซ์ได้แต่ว่ามีข้อเงื่อนไขที่สามารถเล่นตัวละครเอ็กซ์ได้คือการช่วยเหลือตัวประกันในฉากต่างๆให้ได้อย่างน้อยครึ่งหนึ่ง (64 ตัว) จากตัวประกันทั้งหมด 128 ตัว (มี 8 ฉากๆละ 16 ตัว)
อาวุธหลักของเอ็กซ์นั้นคือ บัสเตอร์ ซึงมีการโจมตีในระยะไกลที่ติดตังอยู่ที่แขนของเอ็กซ์ เป็นอาวุธที่มีความรุนแรงในการโจมตีสูง ถ้ารวมกับชุดเกราะจะทำให้เอ็กซ์มีพลังและการโจมตีเพิ่มขึ้น
อาวุธและท่าไม้ตายของซีโร่.
อาวุธของซีโร่นั้น จะเป็นเซเบอร์ (ดาบเลเซอร์สีเขียว) ซึ่งมีพลังรุนแรงมาก
อาวุธและท่าไม้ตายของแอ็กเซล.
อาวุธของ Axl นั้น จะเป็นปืนพกคู่ สามารถยิงรัวได้ แล้วยังมี ก็อบปี้ ช็อต เมื่อยิงใส่ศัตรูแล้วจะสามารถดึงดูด DNA ของศัตรู
มาให้เราแปลงร่างได้ แถมยังสามารถใช้ความสามารถที่ดูดมาได้ด้วย
เซอร์ อาร์เธอร์ โคแนน ดอยล์
พลเอกพระยาพหลพลพยุหเสนา
ร็อคแมนซีโร่ 2
ร็อคแมนซีโร่ 2  หรือ เมกาแมนซีโร่ 2 (Mega Man Zero 2) เป็นวิดีโอเกมซีรีส์ร็อคแมนซีโร่ ลำดับที่ 2 ของเกม ออกวางตลาดครั้งแรกที่ญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 และออกวางตลาดครั้งแรกที่อเมริกาเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 2003
ไซเบอร์เอลฟ์.
มาเธอร์เอลฟ์ ติดไวรัสกลายเป็นดาร์คเอลฟ์ ถูกเอ็กซ์ผนึกเมื่อ 100 ปีก่อน และถูกเอลพีสปลุก
ไซเบอร์เอลฟ์วัยทารก สามารถสร้างร่างใหม่ให้เรพลิลอยด์
ประเทศนิคารากัว
อินเดกซ์ คัมภีร์คาถาต้องห้าม
"บทความนี้เป็นมีเนื้อหาเกี่ยวกับ อินเดกซ์ คัมภีร์คาถาต้องห้าม หากต้องการทราบเนื้อเรื่องคู่ขนานที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ โปรดไปที่ เรลกัน แฟ้มลับคดีวิทยาศาสตร์ แทน"
อินเดกซ์ คัมภีร์คาถาต้องห้าม  เป็นไลท์โนเวลภาษาญี่ปุ่น ซึ่งต่อมามีการนำไปสร้างเป็นหนังสือการ์ตูน และอนิเมะ โดยฉบับไลท์โนเวล ประพันธ์โดย คาซึมะ คามาจิ และภาพประกอบโดย คิโยทากะ ฮาอิมุระ เริ่มตีพิมพ์ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2547 จนถึงปัจจุบัน พิมพ์ออกจำหน่ายแล้วถึง 24 เล่ม (เล่ม 1 ถึงเล่ม 22 และฉบับพิเศษเรื่องสั้น อีกสองเล่ม) จัดพิมพ์โดย ASCII Media Works
ส่วนอนิเมะนำโครงเรื่องมาจากฉบับไลท์โนเวล สร้างโดยอนิเมะชันสตูดิโอ J.C.Staff กำกับโดย ฮิโรชิ นิชิคิโอริ จัดทำเป็นอนิเมะซีรีส์ 24 ตอนจบ เริ่มออกอากาศในญี่ปุ่น ตั้งแต่ วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ถึง วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2552 และในภาคต่อมา เริ่มออกอากาศในญี่ปุ่น 8 ตุลาคม พ.ศ. 2553 - 1 เมษายน พ.ศ. 2554 จำนวน 24 ตอนจบ เช่นเดียวกัน
โทอารุ มาจุทสึ โนะ อินเด็กซ์ มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับโลกอนาคต ในสมัยที่ความสามารถต่างๆของผู้มีพลังพิเศษ (ผู้มีพลังจิต, Psychics, Espers) กลายเป็นสาขาหนึ่งของวิทยาศาสตร์ โคจรมาพบกับ อำนาจเหนือธรรมชาติอีกชนิดหนึ่ง คือ เวทมนตร์ (Magic) เรื่องราวดำเนินไป ณ เมืองแห่งการศึกษา ซึ่งมีเทคโนโลยีสูงมาก อยู่ทางตะวันตกของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
วันหนึ่งชีวิตของโทมะก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อมีแม่ชี (อายุไล่เลี่ยกับเขา) คนหนึ่ง นอนสลบพาดอยู่ที่ระเบียงห้องของเขา เธอชื่อว่าอินเด็กซ์ อินเด็กซ์มีความทรงจำสมบูรณ์แบบ เธอสามารถจดจำ คัมภีร์เวทมนตร์แสนสามพันเล่มไว้ได้ ทำให้เธอต้องถูกตามล่าจากเหล่าผู้มีเวทมนตร์ โทมะได้ช่วยเหลืออินเด็กซ์ไว้ ให้ที่พักพิงกับเธอ และคอยช่วยเหลือเธอจาการถูกตามล่า จากทั้งฝ่ายเวทมนตร์และฝ่ายวิทยาศาสตร์
แม้ว่าพลังพิเศษของโทมะ ที่เรียกว่า อิมเมจินเบรกเกอร์ (Imagine Breaker) จะสามารถลบล้างพลังเหนือธรรมชาติได้ทุกชนิด แต่กลับไม่มีประสิทธิภาพมากนัก ในการจู่โจม หรือป้องกันอันตรายในระยะไกล โทมะและอินเด็กซ์ จึงต้องรับความช่วยเหลือจากบุคคลอื่นๆในเมืองวิทยาศาสตร์ เช่น มิซากะ มิโคโตะ (Electromaster) คุณครูโคโมเอะอัจฉริยะผู้มีร่างกายน่ารักเหมือนเด็กประถม คุณหมอเทวดาหน้าเหมือนกบ (Heaven Canceler) ตลอดจนสมาชิกในฝ่ายเวทมนตร์ (ผู้เปลี่ยนจากตามล่า มาเป็นช่วยเหลือในภายหลัง) เพื่อนๆของอินเด็กซ์
โรคหลอดเลือดแดงแข็ง
โรคหลอดเลือดแดงแข็ง หรือ โรคท่อเลือดแดงและหลอดเลือดแดงแข็ง  เป็นกลุ่มอาการที่เกิดกับหลอดเลือดแดง เกิดจากปฏิกิริยาการอักเสบเรื้อรังที่ผนังหลอดเลือดแดง ส่วนใหญ่เป็นจากการสะสมของเม็ดเลือดขาวแมคโครฟาจและถูกกระตุ้นโดยไขมันแอลดีแอลโดยไม่มีการกำจัดไขมันและคอเลสเตอรอลออกได้ดีพอจากการทำงานของแมคโครฟาจโดยไขมันเอชดีแอล
SUPOT.A
การ์ตูนเคลื่อนไหว
บัตเตอร์ฟรี
Ocean Waves
เท็นคู ชิโระ โนะ ระปิวตะ
พอร์โค รอสโซ
การใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอว
การใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอว หรือแซกกิง  เป็นการใส่กางเกง เพื่อให้เห็นบางส่วนหรือแทบทั้งหมดของกางเกงใน
ที่มาของแฟชั่นการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอว โดยมากสื่อจะรายงานว่ามีที่มาจากการห้ามใส่เข็มขัดสำหรับนักโทษ เพราะเข็มขัดสามารถนำมาใช้ฆ่าตัวตายได้โดยการแขวนคอตายหรือใช้รัดคอผู้อื่น หรือใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้ นอกเหนือจากนี้ยังมีแนวคิดว่าการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวนี้ เดิมเป็นการบ่งสัญญาณว่าเป็นรักร่วมเพศ แต่ที่กล่าวมาก็ไม่ได้ตั้งอยู่บนหลักเหตุผลใด
ที่มาของแฟชั่นการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวที่คาดว่ามาจากในคุกที่ไม่อนุญาตให้ใส่เข็มขัด จนเมื่อพวกเขาเหล่านั้นออกมาจากคุก ก็ยังคงไม่ใส่เข็มขัด ซึ่งต่อมาก็มีแร็ปเปอร์อย่าง ไอซ์คิวบ์ นำมาแต่งเพลงและแสดงเกี่ยวกับวัฒนธรรมย่อยนี้
ในต้นทศวรรษ 1990 ศิลปินฮิปฮอปได้นำวิธีนี้มาทำให้เกิดความนิยม ลักษณะการใส่กางเกงเอวต่ำเช่นนี้ เพื่อให้สามารถเห็นกางเกงใน และเป็นที่สะดุดตาเมื่อแคลวินไคลน์ ออกผลงานโฆษณาที่มีภาพลักษณ์ของนักร้อง มาร์กกี้ มาร์ก (มาร์ก วาห์ลเบิร์ก) ออกมา
วิธีการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวได้แพร่กระจายความนิยม โดยมีศิลปินแร็ปใส่กางเกงแบบนี้ เช่น ดร. เดร, สนูป ด็อกก์,ลิล เวย์นศิลปินป๊อปอย่างจัสติน บีเบอร์ และชัง ฮย็อน-ซึง อดีตสมาชิกวงBEAST ยังมีศิลปินแนวฮิปฮอปอีกหลายคนอย่างเช่น แอลแอล คูล เจ ที่กระตุ้นและประชาสัมพันธ์แฟชั่นนี้ด้วยการออกผลิตภัณฑ์เสื้อผ้าของตัวเอง อย่างเช่น แฟตฟาร์ม, เอคโค และฟูบู อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน ก็มีแฟชั่นในหมู่ผู้หญิงที่แสดงให้เห็นถึงกางเกงในจี-สตริง ที่ไม่ได้เป็นรูปแบบการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวแบบเต็มตัว
กรณีที่มีการโต้แย้ง.
เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2544 สภาเทศบาลนครเดลแคมเบรอ รัฐลุยเซียนา ตราข้อบัญญัติท้องถิ่นว่าด้วยการกระทำอนาจารต่อหน้าธารกำนัล โดยห้ามการใส่กางเกงที่เปิดเผยโดยเจตนาให้เห็นกางเกงใน ฝ่าฝืนเป็นความผิดอาญา และหากถึงขั้นเปิดเผยจนเห็นของพึงสงวน ระวางโทษปรับห้าร้อยดอลล่าร์สหรัฐ หรือจำคุกไม่เกินหกเดือน เช่นเดียวกับเมืองอเล็กซานเดรีย และเมืองเชฟพอร์ต แห่งรัฐลุยเซียนา คณะเทศมนตรีก็ตรากฎหมายลักษณะเดียวกัน โดยห้ามมีการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวจนเห็นกางเกงใน ผู้ฝ่าฝืนถูกปรับครั้งละยี่สิบห้าดอลลาร์สหรัฐ
ต่อมารัฐเวอร์จิเนีย ได้พยายามออกกฎหมายห้ามใส่กางเกงเอวต่ำ ที่ทำให้เห็นกางเกงในแบบอุจาดตา โดยมีโทษปรับห้าสิบเหรียญดอลลาร์สหรัฐ โดยร่างและผ่านการพิจารณาจากสภานิติบัญญัติประจำรัฐเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ด้วยคะแนนเสียง 60 ต่อ 34 แต่ไม่ผ่านการพิจารณาในชั้นวุฒิสภาเช่นเดียวกับในรัฐลุยเซียนา เนื่องจากเป็นกฎหมายแปลกที่ทำให้คนในรัฐเป็นที่ขายหน้าโดยทั่วไป ทั้งนี้ที่ทั้งสองรัฐเสนอกฎหมาย มุ่งเน้นไปที่การอุจาดตามากกว่า โดยมิได้พูดถึงการลดอาชญากรรมทางเพศแต่อย่างใด
ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ที่เมืองแวนคูเวอร์ นักสโนว์บอร์ดชาวญี่ปุ่นที่ชื่อ คาซูฮิโร โคคุโบถูกห้ามเข้าร่วมพิธีเปิดเนื่องจากแต่งตัวไม่เหมาะสม คือผูกเน็กไทหลวม เสื้อออกนอกกางเกงและใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอว
รัฐที่กำลังออกกฎหมาย.
รัฐเซาท์แคโรไลนา ในสหรัฐอเมริกา กำลังจะพยายามเสนอให้ผ่านกฏหมาย ห้ามใส่กางเกงเอวต่ำ หากใครฝ่าฝืนโดนปรับครั้งแรก $25 ถ้ายังทำอีกครั้งที่สองจะถูกจับปรับ $50 ครั้งที่สามหนักขึ้นไปอีกเป็น $75และให้ไปทำงานอาสาช่วยเหลือสังคม 6 ชั่วโมง
Sagging
นาอุซิกาแห่งหมู่บ้านแห่งสายลม
อาวุธป้องกันบุคคล
การใส่กางเกงหลุดตูด
อาวุธป้องกันประจำบุคคล
อาวุธป้องกันประจำบุคคล  หรือพีดีดับบลิวคืออาวุธปืนขนาดเล็กที่ยิงแบบกึ่งอัตโนมัติหรืออัตโนมัติ โดยที่มีขนาดคล้ายกับปืนกลมือ แต่ยิงกระสุนเจาะเกราะที่ทำให้มันมีความแม่นยำ ระยะ และสร้างความเสียหายได้มากกว่าปืนกลมือทั่วไป อาวุธชนิดนี้มีในปัจจุบันโดยที่มันคือการผสมของปืนกลมือเข้ากับปืนคาร์บิน โดยใช้ขนาดที่กระชับและความจุกระสุนของปืนกลมือรวมเข้ากับกระสุนที่ทรงพลัง แม่นยำ และทะลุทะลวงของปืนคาร์บิน
พีดีดับบลิวในปัจจุบันเกิดมาจากอาวุธที่เป็นการผสมผสานของปืนและมีด เมื่อพวกมันถูกออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อเป็นอาวุธที่ซ่อนได้สำหรับจุดประสงค์ในการป้องกันมากกว่าเป็นอาวุธที่ใช้เพื่อโจมตี การจัดเตรียมดังกล่าวคือ"ปืนพกพร้อมกริช" มันเป็นที่รู้จักกันมานานซึ่งทหารหลายนายใช้ประโยชน์จากอาวุธที่เทอะทะน้อยกว่าอาวุธของทหารราบ ในทศวรรษที่ 1800 และ 1900 ปืนเล็กยาวแบบที่สั้นกว่าของทหารราบถูกเรียกว่าคาร์บินโดยทหารม้าและพลปืนใหญ่ จากนั้นมันก็ลดขนาดลงอย่างแบบปืนเล็กยาวลี-เอ็นฟีลด์
โดยทั่วไปปืนพกจัดว่ามีประสิทธิภาพน้อยเกินไปในบทบาทนี้ ในสงครามโลกครั้งแรกเมาเซอร์ ซี96 และปืนพกลูเกอร์ที่ใช้พร้อมกับพานท้ายและสามารถทำให้มันเหมาะกับบทบาทนี้ เอ็ม1 คาร์บินในสงครามโลกครั้งที่สองสามารถจัดได้ว่าเป็นผู้บุกเบิกของอาวุธป้องกันประจำบุคคลในปัจจุบัน มันมีบทบาที่คล้ายคลึงกัน คือ มันไม่ใช้เพื่อการรบในแนวหน้าแต่ให้การสนับสนุนกับบุคคลอย่างพลขับ วิศวกร เสนารักษ์เพื่อที่พวกเขาจะได้ป้องกันตัวเองได้ในกรณีฉุกเฉิน ปืนกลมือที่ใช้กระสุนคาลิเบอร์สามารถเติมเต็มบทบาทนี้ได้ แต่ถูกมองว่าเป็นอาวุธปืนอัตโนมัติสำหรับการรบในแนวหน้ามากกว่า
ในปีพ.ศ. 2529 โรงเรียนเตรียมทหารของสหรัฐฯ ได้ตั้งฐานที่ฟอร์ทเบนนิ่งโดยทำเอกสารอ้างอิงเพื่อจำแนกอาวุธป้องกันประจำบุคคลแบบพัฒนา
อาวุธป้องกันประจำบุคคลถูกสร้างขึ้นในทศวรรษที่ 1980 สำหรับทหารที่มักไม่ต้องทำการรบซึ่งเป็นอาวุธอัตโนมัติขนาดเล็กที่สามารถเอาชนะเกราะกันกระสุนของศัตรูได้ อาวุธป้องกันประจำบุคคลในช่วงแรกคือเฮคเลอร์แอนด์คอช เอ็มพี5 และจีจี-95 พีดีดับบลิว ปืนพกและปืนกลมือมาตรฐานมีลำกล้องสำหรับกระสุนปืนพกที่มีประสิทธิภาพน้อยกกว่าเมื่อเจอกับทหารที่สวมเกราะและอาวุธขนาดเล็กที่เจาะเกราะได้นั้นก็กลายมาเป็นที่ต้องการ ในบทบาทนี้พวกมันสมควรที่จะเป็นทางเลือกที่สะดวกของปืนเล็กยาวจู่โจม เพราะพวกมันมีขนาดที่เล็กกว่าและน้ำหนักที่เบากว่า ซึ่งเหมาะกับทหารที่ไม่ต้องทำหน้าที่ในแนวหน้าของสงคราม
พีดีดับบลิวทั่วไปนั้นจะใช้กระสุนคาลิเบอร์ขนาดเล็กซึ่งเป็นกระสุนปืนพกความเร็วสูงที่สามารถเจาะทะลุเกราะได้ อย่างไรก็ตามแรงที่รวดเร็วของมันเป็นการถกเถียงกันถึงแรงหยุดที่มันต้องเจอกับเป้าหมายที่ไม่สวมเกราะ มันถูกมองว่าไม่ดีพอ
กระสุน 4.6x30 ม.ม.และ 5.7x28 ม.ม.ได้รับคำวิจารณ์ในเรื่องความมีประสิทธิภาพที่ต่ำเมื่อปลายทาง พลังงานเคลื่อนที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนในเนื้อเยื่อของมนุษย์ในการยืดออกชั่วคราวของมัน ซึ่งเนื้อเยื่อส่วนใหญ่ยกเว้นตับและเส้นประสาทจะสามารถทนทานต่อสิ่งอันตรายเล็กน้อยได้ มีการมุ่งเน้นไปที่การผสมผสานของแผลขนาดเล็กและการทะลุทะลวงที่ไร้ประสิทธิภาพหลายๆ ครั้ง ทำให้กระสุนพีดีดับบลิวนั้นมีการทำงานที่แย่ในตอนท้าย
พีดีดับบลิวยังเหมือนกับปืนกลมือในหลายๆ ด้านและมักถูกจำแนกว่าเป็นปืนกลมือ ปืนทั้งสองชนิดจะมีอัตราการยิงที่สูงมาก ซึ่งเมื่อผสมกับแรงถีบที่น้อยแล้วมันก็เพิ่มโอกาสให้การยิงได้มากขึ้นไปอีก
อาวุธป้องกันประจำบุคคลไม่ประสบความสำเร็จในวงกว้างด้วยหลายเหตุผล เพราะว่าอาวุธป้องกันประจำบุคคลนั้นไม่ได้ถูกไปกว่าปืนเล็กยาวอัตโนมัติ และแพงกว่าปืนกลมือส่วนใหญ่ ในขณะที่มันมีประสิทธิภาพน้อยกว่าในที่ที่กระสุนเจาะเกราะไม่มีความจำเป็น ตลาดทางทหารของอาวุธป้องกันประจำบุคคล ถูกข่มด้วยการปรากฏตัวของปืนคาร์บิน (อย่างเอ็ม4 คาร์บิน) ที่มีจุดเด่นที่ดีกว่า
นอกจากนั้นอาวุธป้องกันประจำบุคคลมักต้องใช้กระสุนพิเศษ อย่าง เอฟเอ็น พี90 นั้นใช้กระสุนขนาด 5.7x28 ม.ม.แบบนาโต้ หรือ เอชเค เอ็มพี7 ที่ใช้กระสุนขนาด 4.6x30 ม.ม. ซึ่งปืนพกและปืนเล็กยาวไม่ได้ใช้มัน ความแตกต่างเกิดขึ้นในพีพี-2000 ของรัสเซียที่สามารถยิงกระสุน 9x19 ม.ม.แบบพาราเบลลัมและกระสุนเจาะเกราะที่ทำให้มันมีความสามารถเดียวกับอาวุธป้องกันประจำบุคคล
แม้ว่าพวกจะไม่เป็นที่นิยมในกองทัพนัก อาวุธป้องกันประจำบุคคลหลายรุ่นก็เป็นที่นินมในกองรักษาความปลอดภัยและหน่วยรบพิเศษเพื่อแทนที่ปืนกลมือ อาวุธป้องกันประจำบุคคลเหมือนกับปืนกลมือที่มันมีน้ำหนักเบา อัตราการยิงที่สูง และแรงถีบที่น้อย เมื่อเทียบกับปืนเล็กยาวจู่โจมและคาร์บินที่มีหนักกว่า มีแรงถีบเยอะ และให้การทะลุทะลวงที่มากจนเกินไป
การทำรักด้วยปาก
ตอร์ตียาเดปาตาตัส
ไข่เจียวสเปน  หรือ ไข่เจียวมันฝรั่ง  เป็นอาหารสเปนแบบต้นฉบับ ประกอบด้วยไข่เจียว ซึ่งนำไปทอดกับมันฝรั่ง แต่ในบางพื้นภาค สามารถใส่หัวหอมและกระเทียมได้ด้วยแล้วแต่ความชอบของผู้บริโภค
ไข่เจียวสเปนคือหนึ่งในตาปา (ของว่างเรียกน้ำย่อย) ที่พบได้มากที่สุดทั่วไปในประเทศสเปน และเป็นอาหารจานโปรดเมื่อชาวสเปนไปปิกนิกเพราะสามารถรับประทานแบบร้อนหรือเย็นได้ บางครั้งเราเรียกแต่ละส่วนของไข่เจียวสเปนที่จัดเป็นตาปานี้ว่า "ปินโชเดตอร์ติยา"  เพราะแผ่นไข่เจียวมีการตัดออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ โดยแต่ละชิ้นมีการเสียบด้วยไม้จิ้มฟันดั่งอาหารค็อกเทล
วิธีทำโดยทั่วไป.
เริ่มต้นจากการตีไข่ดิบเตรียมทำไข่เจียวแล้วพักไว้ ซอยมันฝรั่งและหัวหอมแล้วนำไปทอดในน้ำมัน (นิยมใช้น้ำมันมะกอกเพราะสามารถทอดและต้มมันฝรั่งในตัวเสร็จได้) เมื่อสะเด็ดจากน้ำมัน ผสมมันฝรั่งและหัวหอมกับไข่ดิบที่ตีไว้แล้วทอดส่วนผสมก่อนด้านหนึ่ง แล้วกลับด้านเพื่อให้อีกด้านหนึ่งให้สุก สามารถกลับด้านโดยใช้อุปกรณ์ช่วย เช่น จาน หรือ "บูเอลเบตอร์ติยัส" (vuelvetortillas เป็นภาชนะเซรามิกที่เหมือนฝาปิด ซึ่งเป็นอุปกรณ์ทำไข่เจียวโดยเฉพาะ) หรือถ้ามันไม่ใหญ่เกินไป ก็โยนไข่เจียวขึ้นเพื่อกลับด้านจากกระทะแล้วรับด้วยกระทะ
ไข่เจียวสเปน
Tortilla de patatas
หมากรุกสากลพื้นฐาน
กอบแก้ว พิกุลทอง
อ่อนล้าเรื้อรัง
ทุติยเพ็ญ
ทุติยเพ็ญ หรือบลูมูน  คือดวงจันทร์เต็มดวงที่มีกำหนดเวลาเกิดไม่แน่นอน โดยส่วนใหญ่ในแต่ละปีจะมีดวงจันทร์เต็มดวง 12 ครั้ง เฉลี่ยเกิดประมาณเดือนละหนึ่งครั้ง แต่ถ้าคิดเฉพาะระยะเวลาที่เกิดดวงจันทร์เต็มดวง 12 ครั้ง (รอบ) ในหนึ่งปีของปฏิทินตามระบบสุริยคติจะมีจำนวนวันมากกว่าประมาณ 11 วัน ซึ่งเมื่อนำมาสะสมรวมกัน จะทำให้ทุกสองหรือสามปีมีดวงจันทร์เต็มดวงเพิ่มขึ้นหนึ่งครั้ง (กล่าวคือจะเกิดขึ้น 2.71722874 ปี) ดวงจันทร์เต็มดวงที่เพิ่มขึ้นมานี้เรียกว่า “ดวงจันทร์สีน้ำเงิน" แต่เนื่องจากมีการนิยามความหมายของดวงจันทร์ “ที่เพิ่มขึ้นมานี้" ต่างกัน จึงทำให้การกำหนดวันที่เกิดดวงจันทร์นี้ต่างกัน โดยส่วนใหญ่ดวงจันทร์สีน้ำเงินหมายถึงดวงจันทร์เต็มดวงที่เกิดครั้งที่สองของเดือน
การใช้คำนี้ในชาวคริสต์และในภาษาอังกฤษยุคแรก.
คำว่า “ดวงจันทร์สีน้ำเงิน" (blue moon) มีบันทึกว่าใช้ในภาษาอังกฤษเก่าครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1528 ในหนังสือที่โจมตีนักบวชอังกฤษอย่างรุนแรง หนังสือเล่มนี้ชื่อว่า [Read me and be not angry] ข้อความมีว่า
บางคนตีความคำว่า “ดวงจันทร์สีน้ำเงิน” นี้ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับความไร้สาระและเป็นไปไม่ได้ ภาษิตเกี่ยวกับดวงจันทร์ทำนองนี้ที่มีบันทึกครั้งแรกในปีต่อมาคือ
ดวงจันทร์สีน้ำเงินที่สามารถมองเห็นได้.
ความหมายที่แปลตามตัวอักษรที่สุดของคำว่า ดวงจันทร์สีน้ำเงิน คือ ดวงจันทร์ (ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นดวงจันทร์เต็มดวง) ที่ปรากฏแก่ผู้สังเกตเป็นสีออกน้ำเงิน ผิดจากที่เห็นตามปกติ และเป็นเหตุการณ์ที่หาดูได้ยาก การที่ดวงจันทร์เป็นสีน้ำเงินอาจเกิดจากอนุภาคของฝุ่นควันในบรรยากาศ เช่นที่เกิดขึ้นหลังจากไฟป่าในประเทศสวีเดนและแคนาดาในปี ค.ศ. 1950 และที่เห็นเด่นชัดที่สุดเกิดหลังจากภูเขาไฟกรากะตัวระเบิดในปี ค.ศ. 1883 ซึ่งทำให้ดวงจันทร์เป็นสีน้ำเงินเกือบสองปี
คติชาวบ้าน.
ในคติชาวบ้าน ในแต่ละเดือนของปี ดวงจันทร์เต็มดวงมีชื่อเรียกหลายชื่อตามฤดูกาลและการเก็บเกี่ยว เช่น harvest moon (จันทร์เพ็ญในฤดูเก็บเกี่ยว) และ snow moon (ดวงจันทร์ในฤดูหนาว) และอาจแตกต่างกันในแต่ละพื้นที่และวัฒนธรรม เนื่องจากบางปีอาจมีดวงจันทร์เต็มดวงสิบสามครั้ง ในปีนั้นจึงมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ดวงจันทร์เต็มดวงไม่ตรงกับฤดูที่ถูกต้อง และจะเรียกดวงจันทร์เต็มดวงครั้งนั้นว่า ดวงจันทร์สีน้ำเงิน หลังจากนั้น ดวงจันทร์เต็มดวงอีกสิบสองครั้งที่เหลืออยู่ในปีนั้นก็จะปรับตรงตามช่วงเวลาดังเดิม
ต้นกำเนิดของคำว่า “ดวงจันทร์สีน้ำเงิน” แทรกซึมอยู่ในคติชาวบ้าน และความหมายของคำคำนี้ได้แปรเปลี่ยนไปทีละน้อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป บางคติกล่าวว่า ในเวลาที่ดวงจันทร์เป็นสีน้ำเงิน ดวงจันทร์จะมีใบหน้า และจะพูดคุยกับผู้ที่อยู่ใต้แสงจันทร์
ดวงจันทร์สีน้ำเงินในบันทึกเหตุการณ์ของชาวนา.
ในศตวรรษที่สิบเก้า และต้นศตวรรษที่ยี่สิบ บันทึกเหตุการณ์ของชาวนาเมือง Maine ได้ทำรายการวันที่ที่เกิดดวงจันทร์สีน้ำเงินสำหรับชาวนา วันเหล่านี้ตรงกับดวงจันทร์เต็มดวงครั้งที่สามในไตรมาสของปี เมื่อมีดวงจันทร์เต็มดวงสี่ครั้ง (ตามปกติไตรมาสหนึ่งมีดวงจันทร์เต็มดวงสามครั้ง)
เวลาที่จะเกิดดวงจันทร์สีน้ำเงินระหว่างปี ค.ศ. 2009 ถึง 2015.
ตามฤดูกาล.
เมื่อใช้นิยามดวงจันทร์สีน้ำเงินตามบันทึกเหตุการณ์ของชาวนา (ซึ่งหมายถึงดวงจันทร์เต็มดวงครั้งที่สามในฤดูที่มีดวงจันทร์เต็มดวงสี่ครั้ง) จะเกิดดวงจันทร์สีน้ำเงินดังนี้
ตามปฏิทิน.