pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สรรเสริญ สมะลาภา เป็นกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ (นายจุรินทร์ ลักษณวิศิษฎ์) รองหัวหน้าตามภารกิจ พรรคประชาธิปัตย์ อดีตรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ดูแลพื้นที่กรุงเทพมหานคร อดีตกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร เป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญด้านเศรษฐกิจ การเงิน การธนาคารของไทย ถือเป็นหนึ่งในทีมเศรษฐกิจของพรรคประชาธิปัตย์ ขณะเป็นพรรคฝ่ายค้าน ในสมัยรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร สมัยแรก
สรรเสริญ สมะลาภา หรือ ดร.สรรเสริญ สมะลาภา เกิดวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 (ชื่อเล่น: ต๋อย) เป็นบุตรชายของนายประเสริฐ สมะลาภา อดีตปลัดกรุงเทพมหานคร และนางสุนันทา สมะลาภา โดยตระกูลสมะลาภานั้นมีรากฐานดั้งเดิมมาจากจังหวัดระยอง สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ระดับปริญญาตรีพาณิชยศาสตร์และการบัญชี สาขาบัญชีต้นทุน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระดับปริญญาโท เศรษฐศาสตร์ สาขานโยบายการเงินการคลัง มหาวิทยาลัยแคลร์มอนท์ ประเทศสหรัฐอเมริกา และปริญญาเอก เศรษฐศาสตร์ สาขานโยบายการเงินและการพัฒนาเศรษฐกิจเอเซีย จากมหาวิทยาลัยแคลร์มอนท์
สรรเสริญ สมะลาภา เคยเป็นผู้เชี่ยวชาญ ทางด้านเศรษฐกิจของ ธนาคารโลก (WORLD BANK) ประจำกระทรวงการคลัง (พ.ศ. 2541-2543) ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 จึงมาเป็นอาจารย์พิเศษ ภาควิชาการธนาคารและการเงิน หลักสูตรปริญญาโท คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ดร.สรรเสริญ สมะลาภา ได้ลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และในปี พ.ศ. 2547 ได้รับการแต่งตั้งเป็นรองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์
ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 ดร.สรรเสริญ ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ในเขต 3 กรุงเทพมหานคร อันประกอบด้วย เขตห้วยขวาง เขตดินแดง และเขตพญาไท โดยร่วมทีมกับ นายพีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค และ นายธนา ชีรวินิจ โดยสามารถชนะการเลือกตั้งแบบยกทีม
ภายหลังการเลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และมีการจัดตั้งรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช พรรคประชาธิปัตย์ที่มีสถานะเป็นฝ่ายค้านพรรคเดียวได้ประกาศจัดตั้ง คณะรัฐมนตรีเงา หรือ ครม.เงา ขึ้น ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และ ดร.สรรเสริญ สมะลาภา ได้รับเลือกจากที่ประชุมพรรค ให้ทำหน้าที่ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลังเงา
อันเดรอา โบเชลลี
อันเดรอา โบเชลลี  เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน 1958 เป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องอิตาลี เขาเป็นทั้งนักร้องเสียงสูงโอเปร่า และแนวเพลงคลาสสิก เขามีผลงานเพลง 6 เพลงโอเปร่า ได้แก่ La Bohème, Il Trovatore, Werther, Pagliacci, Cavalleria Rusticana และ Tosca นอกจากนี้ยังมีผลงานอัลบั้มเพลงคลาสสิกและป๊อปอีกด้วย มียอดขายกว่า 55 ล้านอัลบั้มทั่วโลก อันเดรอามีปัญหาทางสายตาตั้งแต่อายุ 12 เมื่อเกิดอุบัติเหตุขณะเล่นฟุตบอล
ก้าวสู่วงการดนตรี(1992-1995).
ในปี 1992 ซุกเกโร (Zucchero) นักร้องร็อกยอดนิยมในอิตาลี ทดสอบอันเดรอา ขณะที่แข่งขันเป็นนักร้องเสียงสูง (เทเนอร์) เพื่อร้องคู่กับเขาในเพลง "Miserere" หลังจากเขาได้ยินเพลงนี้ นักร้องโอเปร่าระดับโลกอย่างลูชาโน ปาวารอตตี (Luciano Pavarotti) แนะนำให้ซุกเกโรเลือกอันเดรอา แทนเขาและกล่าวว่า "Let Andrea sing Miserere with you, for there is no one finer." เพลงนี้บันทึกเสียงภายหลังโดยปาวารอตตี แต่อันเดรอาก็ติดตามร้องเพลงนี้ไปกับซุกเกโรในทัวร์คอนเสิร์ตที่ยุโรป
ในปี 1994 อันเดรอาแสดงเพลง "Il mare calmo della sera" ที่เทศกาลซานเรโม ซึ่งเป็นเพลงของเขาเพลงแรกที่เป็นผลงานทอง ในปีนั้นเอง เขาก็ปรากฏขึ้นในบทของ Macduff ใน Giuseppe Verdi's Macbeth ร้องเพลงที่ Pavarotti's benefit concert ใน Modena และแสดงหน้าสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอล ที่ 2 ในเทศกาลคริสต์มาส
นักร้องระดับโลก (1995-2007).
ในปี 1997 อันเดรอาแสดงในบทเพลง "Night of the Proms" คอนเสิร์ตยอดนิยมประจำปี ประกอบด้วยเพลงป๊อปและคลาสสิกยอดนิยม (ส่วนมากเป็นการผสมผสาน) โดยนักร้องหลายคนทั้งมีชื่อเสียงและไม่มีชื่อเสียงในอันต์เวิร์ป ประเทศเบลเยี่ยม และผลของการแสดงนี้ "Con te partirò" กลายเป็นเพลงนิยมในเบลเยี่ยมและขึ้นสู่อันดับ 1 หลายสัปดาห์ในชาร์ทเบลเยี่ยม
ในเดือนพฤศจิกายน 1996 อันเดรอาร้องเพลงคู่กับซาราห์ ไบรต์แมน (Sarah Brightman) นักร้องโซปราโนชาวอังกฤษ และเปลี่ยนชื่อบทเพลงจาก "Con Te Partirò" (I’ll go with you) เป็น "Time to Say Goodbye" พวกเขาร้องในเพลงสุดท้ายในงาน German World Light-Heavyweight boxing champion ในเยอรมนี
ซาราห์ ไบรต์แมน นักร้องหญิงสากลในฐานะเพลงโซปราโน และ Henry Maske เพื่อนของเขา ได้ยินเพลง Con Te Partirò ในร้านอาหารแห่งหนึ่งขณะทานมื้อเย็นกับเพื่อน ๆ ซาร่าห์ติดต่ออันเดรอาและบันทึกเสียงเพลง Con te partirò อีกครั้งในแบบของการร้องคู่ในเพลงชื่อว่า Time to Say Goodbye กับสมาชิกที่ลอนดอน ซิมโฟนี ออร์เคสตรา
ในวัน Thanksgiving Eve ปี 1998 อันเดรอาเป็นแขกรับเชิญพิเศษของเซลีน ดิออน ในรายการ Celine Dion's TV Special "These Are Special Times" เขาร่วมร้องเพลง "The Prayer" (จากอัลบั้ม These Are Special Times ของเซลีน ดิออน) และร้องเพลง "Ave Maria" อัลบั้มนี้ของเซลีน วางจำหน่ายเมื่อปี 1998 และวางจำหน่ายในรูปแบบพิเศษเมื่อ 2 ตุลาคม 2007
ในปี 2002 อันเดรอากลับสู่ทัวร์ที่สหรัฐอเมริกาอีกครั้ง ได้รับรางวัล World Music Awards 2 รางวัล หลังจากนั้น เขาเดินทางสู่อาชีพเขาในแบบคอนเสิร์ตเดินทางทั่วโลก รวมไปถึงการร้องเพลงที่ NBA's 2006 All-Star Weekend ใน Houston เขาร้อง "Because We Believe" จากอัลบั้มของเขาเมื่อปี 2006 Amore ในงานพิธีปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวเมื่อปี 2006
ในวันที่ 21 ตุลาคม 2007 เขาร้อง "Con Te Partirò" กับ Katherine Jenkins ในรายการยอดนิยมในสหราชอาณาจักร 'Strictly Come Dancing'
และวันที่ 30 ตุลาคม 2007 เขาร้องเพลง "The Prayer" กับเซลีน ดิออน ในรายการที่พร้อมจะออกอากาศ ITV special "An Audience with Céline Dion"
อันเดรอา โบเชลลี มีผลงานเพลงสังกัดค่าย Universal Music มากมาย ดังนี้
สุรเชษฐ์ มาศดิตถ์
นายสุรเชษฐ์ มาศดิตถ์ อดีตผู้ช่วยเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช หลายสมัย
สุรเชษฐ์ มาศดิตถ์ เกิดวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2491 เป็นบุตรคนโตของ นายสุรินทร์ มาศดิตถ์ อดีต ส.ส. นครศรีธรรมราช พรรคประชาธิปัตย์ และอดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กับนางสุดา มาศดิตถ์ (เทียมศรไชย) ก่อนหน้าเข้าสู่วงการเมืองนายสุรเชษฐ์ รับราชการในสังกัด กระทรวงสาธารณสุข
นายสุรเชษฐ์ มีน้องสาวคือ คุณหญิงสุพัตรา มาศดิตถ์ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ซึ่งเป็นรัฐมนตรีหญิงคนแรกที่มาจากสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
สุรเชษฐ์ มาศดิตถ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ สาขาสุขศึกษา ปี 2524 และปริญญาโท สาขารัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ปี 2538
สุรเชษฐ์ มาศดิตถ์ เริ่มรับราชการในตำแหน่งนักวิชาการสุขศึกษา สังกัดโรงพยาบาลพัทลุง ต่อมาเป็นเจ้าหน้าที่สาธารณสุข สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครศรีธรรมราช กระทั่งในปี พ.ศ. 2528 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัดนครศรีธรรมราช เขตอำเภอพรหมคีรี และในปี พ.ศ. 2535 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องอีกหลายสมัย (พ.ศ. 2535/2, 2538, 2539, 2544, 2548, 2550, 2554)
เขาเคยเป็นที่ปรึกษา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ (ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์) ในรัฐบาลชวน 2 และเป็นประธานคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุและผู้พิการ
เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดนครศรีธรรมราชในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในวันศุกร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 เขาได้ยื่นหนังสือลาออกจากสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ โดยให้เหตุผลว่าไม่พอใจที่ทางพรรคเปิดตัวผู้สมัครคนอื่นในเขตของตัวเอง ในวันจันทร์ที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 นายสุรเชษฐ์ได้เดินทางไปสมัครเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ พร้อมกับนายพงศ์สินธุ์ เสนพงศ์ น้องชายของนายเทพไท เสนพงศ์
เจ้าสีหนุ
อำเภอดงหลวง
ดงหลวง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมุกดาหาร
อำเภอดงหลวงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอดงหลวงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 60 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอดงหลวงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
ลูสยัวร์ไมด์
ลูซ ยัวร์ มายด์  เป็นซิงเกิลที่ 24 ของโบอา เป็นแม็กซี่ซิงเกิลที่ประกอบด้วยเพลงหน้าเออย่าง LOSE YOUR MIND โดยร่วมร้องกับยูทากะ ฟุรุคาวะแห่งวง DOPING PANDA และเพลงหน้าบีอย่างเพลง Smlie Again วางจำหน่ายวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยซิงเกิลนี้เปิดตัวในอันดับที่ 5 ของออริกอนชาร์ต ด้วยยอดขาย 18,814 แผ่น
เพลง Smile Again เป็นเพลงประกอบรายการโดโย ไวด์ เกคิโจ ทางช่องทีวีอาซาฮี
อำเภอนิคมคำสร้อย
นิคมคำสร้อย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมุกดาหาร เดิมเป็นตำบลคำสร้อย ขึ้นกับอำเภอมุกดาหาร ตั้งเป็นกิ่งอำเภอนิคมคำสร้อย เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2518 ยกฐานะเป็นอำเภอนิคมคำสร้อย เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2522 แบ่งการปกครองเป็น 7 ตำบล 77 หมู่บ้าน มีประชากร 40,475 คน
อำเภอนิคมคำสร้อยมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอนิคมคำสร้อยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 79 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนิคมคำสร้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนประถมศึกษา 33 แห่ง ขยายโอกาส 8 แห่ง
โรงเรียนมัธยมศึกษา 5 แห่ง
ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน 1 แห่ง
วิทยาลัยการอาชีพนิคมคำสร้อย 1 แห่ง
วิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร เครือข่ายนิคมคำสร้อย สถานที่ ฝึกอบรม/เรียน ใช้สถานที่
วิทยาลัยการอาชีพนิคมคำสร้อยและศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนอำเภอนิคมคำสร้อย
1.โรงเรียนมัธยม ได้แก่
โรงเรียนคำสร้อยพิทยาสรรค์
โรงเรียนร่มเกล้าพิทยาสรรค์
โรงเรียนอุดมวิทย์
โรงเรียนโชคชัยวิทยา
โรงเรียนแวงใหญ่วิทยา
2.มหาวิทยาลัย ได้แก่
วิทยาลัยการอาชีพนิคมคำสร้อย
ด้านทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญของอำเภอ.
วนอุทยานภูหมู ห้วยบังอี่ อ่างเก็บน้ำห้วยขี้เหล็ก ป่าไม้ ภูเขา
ข้อมูลด้านเศรษฐกิจ.
1.อาชีพหลัก ได้แก่
ทำนา ทำสวน
2.อาชีพเสริม ได้แก่
ปลูกยางพารา ปลูกมันสัมปะหลัง ปลูกข้าวโพด ปลูกอ้อย
ด้านการเกษตรและอุตสาหกรรม.
1.ผลผลิตทางการเกษตรที่สำคัญ ได้แก่ อ้อย หม่อนไหม ยางพารา มันสำปะหลัง
2.ชื่อแหล่งน้ำที่สำคัญได้แก่ ห้วยบังอี่ อ่างเก็บน้ำห้วยขี้เหล็ก
ลักษณะทางภูมิอากาศเป็นแบบมรสุม มี 3 ฤดู ร้อน, ฝน, หนาว แหล่งน้ำธรรมชาติ มี 1 แห่งคือ อ่างเก็บน้ำห้วยขี้เหล็ก
สภาพเศรษฐกิจ/อาชีพ.
โครงสร้างทางเศรษฐกิจ และรายได้ส่วนใหญ่ มาจากภาคเกษตร ข้าวเป็นพืชเกษตรหลัก รองลงมา คือ อ้อยโรงงาน,ยางพารา,มันสำประหลัง ,หม่อนไหมและปอแก้วตามลำดับ รองลงมาคือ การค้าขาย และการบริการภาคอุตสาหกรรมซึ่งมีสัดส่วนน้อยมาก
การศึกษาศาสนา,วัฒนธรรมและสังคม.
ศาสนา ประชากรส่วนใหญ่ นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 99 ศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 1 มีวัด /สำนักสงฆ์ / มูลนิธิ 82 แห่ง พระสงฆ์,แม่ชี,สามเณร รวม 250 รูป
ขนบธรรมเนียมที่สำคัญ.
ได้แก่การทำบุญในวันสำคัญทางศาสนา ,วันสงกรานต์,วันลอยกระทง
คติธรรม.
ความเชื่อและสิ่งยึดเหนี่ยวทางจิตใจ ได้แก่ คติธรรมทางพุทธศาสนา ฮีตสิบสอง ครองสิบสี่
ภาษาไทยอีสาน, ภูไท,ย้อ,ข่า
ศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านที่สำคัญ.
ชาวภูไท นิยมทอผ้าลายขิด ผ้าไหม, ผ้าห่มไหมพรม , ตีเหล็ก ทอเสื่อ, จักสานตะกร้าจากเส้นพลาสติก
สีหนุ
เพาะกาย
เพาะกาย เป็นหนึ่งในกีฬาชนิดหนึ่งที่เป็นการพัฒนากล้ามเนื้อโดยการฝึกน้ำหนัก, การเพิ่มปริมาณอาหาร, และการพักผ่อน ผู้ที่เล่นกีฬาหรือชื่นชอบการเพาะกายนี้จะเรียกว่านักเพาะกาย
ในด้านการแข่งขัน นักเพาะกายจะแสดงร่างกายให้คณะกรรมการได้เห็น โดยคะแนนจะขึ้นอยู่กับความสวยงามของกล้ามเนื้อของนักเพาะกายแต่ละคน โดยมีนักเพาะกายชาวต่างประเทศที่มีชื่อเสียงได้แก่ Larry Scott, อาร์โนลด์ ชวาร์เซเนกเกอร์, Lou Ferrigno, Steve Reeves, Serge Nubret, Ronnie Coleman, Jay Cutler,Kai Greene,Phil Heath ส่วนนักเพาะกายไทยที่มีชื่อเสียงได้แก่ สิทธิ เจริญฤทธิ์ และคนอื่นๆ อีกมากมาย
ประวัติกีฬาเพาะกาย.
ยุคแรกของกีฬาเพาะกายจะอยู่ระหว่างปีค.ศ. 1880 ถึง 1930
เพาะกาย เป็นกีฬาที่เริ่มต้นประมาณปลายศตวรรษที่ 19 โดยได้รับการสนับสนุนจากชายชาวเยอรมันชื่อ ยูจีน แซนดาว (Eugene Sandow) ผู้ที่ในปัจจุบันเรียกว่า “บิดาแห่งกีฬาเพาะกายยุคใหม่” เขาได้บุกเบิกกีฬาชนิดและได้ความช่วยเหลือในการสร้างเวทีแสดงจาก Florenz Ziegfeld ซึ่งเป็นผู้จัดการของเขา นายแซนดาว ได้ประสบความสำเร็จอย่างมาก หลังจากนั้นเขาก็ทำธุรกิจหลายอย่างทำให้เขามีชื่อเสียง และเขาก็ได้ทำการตลาดโดยใช้ชื่อของเขาเอง ทำให้เขายิ่งโด่งดังมากขึ้น และเขาก็ได้รับความนิยมจากเครื่องออกกำลังกายที่เขาทำขึ้นมาเองอีกด้วย
ยูจีน แซนดาว ได้จัดการแข่งขันเพาะกายเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 กันยายน 1901 โดยเรียกการแข่งครั้งนั้นว่า “Great Competition” โดยจัดการแข่งขันที่ Royal Albert Hall ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ โดยมีกรรมการตัดสินคือ Sandow, Sir Charles Lawes, และ Sir Arthur Conan Doyle โดยการแข่งครั้งนั้นประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก รางวัลในครั้งนั้นจะเป็นรูปหล่อสีทองแดงของนายแซนดาวเอง แกะสลักโดย Frederick Pomeroy โดยผู้ชนะในครั้งนั้นคือ William L. Murray จาก Nottingham ประเทศอังกฤษ โดยในปัจจุบันการแข่งขันที่มีเกียรติมากที่สุดคือ Mr. Olympia และตั้งแต่ปี 1977 ผู้ชนะจะได้รับรางวัลรูปหล่อสีทองแดงของนายแซนดาวเช่นเดียวกัน
เมื่อวันที่ 16 มกราคม 1904 ได้มีการแข่งเพาะกายครั้งใหญ่ที่ Madison Square Garden ในนครนิวยอร์ก โดยมีผู้ชนะคือนาย Al Treloar และเขาได้ถูกประกาศว่าเป็นคนที่พัฒนาร่างกายดีที่สุดในโลก และยังได้รับรางวัล 1,000 ดอลลาร์อีกด้วย ต่อมา 2 สัปดาห์หลังจากนั้น โทมัส เอดิสันก็ได้สร้างหนังเกี่ยวกับการโพสของ Al Treloar และยังทำหนังอีก 2 เรื่องเกี่ยวกับนายแซนดาวในไม่กี่ปีก่อน ทำให้นั่นเป็นครั้งแรกที่มีการนำนักเพาะกายเข้าไปในภาพยนตร์ ในช่วงต้นศตวรรษ 20 นาย Bernarr Macfadden และ Charles Atlas เริ่มต้นที่จะส่งเสริมกีฬาเพาะกายไปทั่วโลก นาย Alois P. Swoboda ได้บุกเบิกในอเมริกาและเป็นคนที่นาย Charles Atlas กล่าวถึงความประสบความสำเร็จของเขาว่า “ทุกๆ สิ่งที่ผมรู้ ผมรู้มาจาก A. P. (Alois) Swoboda”
นักเพาะกายที่สำคัญในยุคแรกในช่วงปี 1930 คือ Earle Liederman (ผู้แต่งหนังสือเกี่ยวกับคู่มือการเพาะกายในยุกแรก) , Seigmund Breitbart (นักเพาะกายชาวยิวที่มีชื่อเสียง) , Georg Hackenschmidt, George F. Jowett, Maxick (ผู้บุกเบิกศิลปะในการโพสกล้ามเนื้อ) , Monte Saldo, Launceston Elliot, Sig Klein, Sgt. Alfred Moss, Joe Nordquist, Lionel Strongfort , Gustav Fristensky (แช็มป์ชาวเช็ค) , และ Alan C. Mead, ผู้ที่เป็นผู้ชนะการแข่งเพาะกายถึงแม้ว่าจะเสียขาข้างหนึ่งในสงครามโลก
ในช่วงเวลาประมาณปี 1940 ถึง 1970 มักจะถูกเรียกว่า ยุคทอง ของกีฬาเพาะกาย เพราะว่ามีการเปลี่ยนแปลงในหลายอย่าง กีฬาเพาะกายก็ได้รับการสนับสนุนจากหลายฝ่ายและมีการจัดการแข่งขันมากขึ้นอย่างมากมาย
ในยุคนี้จะมีสถานที่สำคัญคือ Muscle Beach ใน Venice, ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย วึ่งในสมัยนั้นจะมีนักเพาะกายจำนวนมากรวมกันอยู่ที่นั่น โดยนักเพาะกายที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ได้แก่ สตีฟ รีฟฟ์ (Steve Reeves) (นักแสดงเรื่อง เฮอร์คิวลิส) , เร็ก ปาร์ค (Reg Park) , จอห์น กริเม็ค (John Grimek) , ลารี่ สก๊อทท์ (Larry Scott) , บิลล์ เพิร์ล (Bill Pearl) , และ Irvin "Zabo" Koszewski
Amateur Athletic Union (AAU) ได้มีการใส่การแข่งขันกีฬาเพาะกายรวมกับกีฬายกน้ำหนักในปี 1939 และในปีต่อมาการแข่งขันได้เปลี่ยนชื่อเป็น AAU Mr. America และประมาณกลางทศวรรษที่ 1940 นักเพาะกายส่วนใหญ่ไม่พอใจ AAU ตั้งแต่พวกเขาสนใจกีฬายกน้ำหนักซึ่งได้เข้าร่วมในกีฬาโอลิมปิกมากกว่า ด้วยเหตุนี้ 2 พี่น้อง เบน ไวเดอร์ (Ben Weider) และโจ ไวเดอร์ (Joe Weider) จึงได้ก่อตั้ง International Federation of BodyBuilders (IFBB) และจัดตั้งการแข่งขันขึ้นมาเองเรียกว่า IFBB Mr. America ที่เปิดนักกีฬามืออาชีพมาลงแข่งได้
ในปี 1950 ในอีกสมาพันธ์หนึ่ง คือ National Amateur Bodybuilders Association (NABBA) ได้เริ่มต้นการแข่งขัน NABBA Mr. Universe ในอังกฤษ และการแข่งขันหลักอื่นๆ Mr. Olympia ได้เริ่มต้นขึ้นในปี 1965 และตอนนี้เป็นตำแหน่งที่มีเกียรติสูงสุด และมีงบประมาณมากที่สุดในวงการเพาะกาย
ในช่วงแรกนั้นมีการแข่งขันเฉพาะเพาะกายชายเท่านั้น ทาง NABBA จึงมีการใส่ตำแหน่ง Miss Universe ลงไปในปี 1965 (ในที่นี้หมายถึงเพาะกายหญิง) และ Ms. Olympia ซึ่งเริ่มต้นในปี 1980
หลังจากทศวรรษที่ 1970.
ในทศวรรษที่ 1970 วงการเพาะกายต้องยกย่องให้กับอาร์โนลด์ ชวาร์เซเนกเกอร์และภาพยนตร์ปี 1977 เรื่อง "Pumping Iron" โดยในช่วงเวลานี้ IFBB เริ่มมีบทบาทมากขึ้นและทำให้ AAU ต้องรั้งท้าย
National Physique Committee (NPC) ได้ถูกก่อตั้งในปี 1981 โดย Jim Manion คนที่เป็นประธานของกลุ่ม AAU Physique Committee ในช่วงนี้ NPC กลายเป็นองค์กรเพาะกายที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในอเมริกา และเป็นกลุ่มย่อยของ IFBB ในช่วงปลาย 1980s และช่วงต้นของ 1990s AAU เริ่มทรุดลง ในปี 1999 กรรมการของ AAU มีมติให้หยุดกิจการเกี่ยวกับกีฬาเพาะกาย
ในยุคนี้จะเริ่มเห็นการใช้ Anabolic steroid ซึ่งใช้ในทั้งเพาะกายและกีฬาอื่นๆ เพื่อต่อสู้กับการใช้ยานี้ IFBB จึงจะมีการตรวจร่างกายหาสารนี้ในร่างกายรวมถึงสารอื่นๆ แต่นักเพาะกายส่วนใหญ่ยังใช้ anabolic steroid ในการแข่งขัน อย่างไรก็ตาม Congress of the United States ได้มีการควบคุมการใช้ยาชนิดนี้ในปี 1990 และมีการจัดหมวดหมู่ให้อยู่ใน Schedule III of the Controlled Substances Act (CSA)
ในปี 1990 ผู้ก่อตั้งบริษัทมวยปล้ำ Vince McMahon ได้ก่อตั้งองค์กรเพาะกายใหม่ขึ้นมาชื่อ World Bodybuilding Federation (WBF) นาย McMahon ได้นำการแสดงแบบมวยปล้ำมาผสมกับกีฬาเพาะกาย ทำให้กีฬาเพาะกายเริ่มสั่นคลอน ส่วนการตอบโต้การกระทำของ WBF นั้น Ben Weider ประธานของ IFBB ได้ทำการขึ้นบัญชีดำกับนักเพาะกายที่ได้เซ็นสัญญากับ WBF และในปีนั้นเอง ทาง IFBB ได้ระงับการตรวจสอบสาร anabolic steroid ในนักกีฬาเนื่องมีการใช้กันเป็นจำนวนมากทำให้มีปัญหาในการตรวจสอบ ในปี 1992 นาย Vince McMahon จัดการตรวจสอบการใช้ยาในนักกีฬา WBF เนื่องจากเขาและ WWF กำลังอยู่ภายใต้การสืบสวนจากรัฐบาลกลางเนื่องจากข้อหาการค้าขาย anabolic steroid โดยผลสุดท้ายนั้นคือในการแข่งขันของ WBF ในปี 1992 โดยกรรมการผู้บริหารของ McMahon เห็นพ้องต้องกัน McMahon จึงทำการยุบ WBF ในเดือนกรกฎาคม ปี 1992 เหตุผลในการยุบครั้งนี้เป็นไปได้ว่ามาจากการขาดรายได้จากการ pay-per-view broadcasts จากการแข่งขันของ WBF และจากการขาดรายได้จากการขายนิตยสาร Bodybuilding Lifestyles (ในตอนหลังกลายเป็น "WBF Magazine") และจากความเสียหายจากด้านอื่นๆ อีก แต่อย่างไรก็ตามการยุบ WBF ในครั้งนี้ก็มีผลต่อ IFBB เช่นกัน แต่สุดท้ายโจ ไวเดอร์ก็ยอมรับนักเพาะกายจาก WBF กลับมา IFBB อีกครั้ง
ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 ทาง IFBB พยายามที่จะทำให้กีฬาเพาะกายเข้าสู่กีฬาโอลิมปิกให้ได้ และได้จำนวนสมาชิกของ IOC ได้เต็มที่ในปี 2000 แต่ผลสุดท้ายทางคณะกรรมการโอลิมปิกก็ไม่ได้บรรจุกีฬานี้ไว้โดยให้เหตุผลว่า “การเพาะกายนั้นขณะแข่งขันไม่ต้องใช้ความพยายามอะไร นอกจากมาโพสร่างกายให้กรรมการเห็นเท่านั้น” แต่นักกีฬาก็ยังแย้งว่า”ก่อนที่พวกเขาจะมาแข่งขันนั้นจะต้องเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีทั้งใจและกาย ฉะนั้นเพาะกายควรได้ถูกบรรจุในกีฬาโอลิมปิก”
ในปี 2003 โจ ไวเดอร์ได้ขาย Weider Publications ไปให้ American Media ซึ่งเป็นเจ้าของ "The National Enquirer" เบน ไวเดอร์ยังคงเป็นประธาน IFBB ในปี 2004 ผู้ส่งเสริมการแข่งขัน Wayne DeMilia ได้รับตำแหน่งในการส่งเสริม Mr. Olympia ต่อไป
พระปัจเจกพุทธะ
อิลยูชิน อิล-76
อิลยูชิน อิล-76 (Ilyushin Il-76) อิล-76 ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ปี 1971 บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 1971 และส่งมอบให้กับกองทัพอากาศโซเวียต เมื่อปี 1974 ส่งมอบให้กับสายการบินแอโรฟล็อตในปี 1976
อิล-76 เป็นเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของสหภาพโซเวียต โดยรุ่นที่ใช้งานทางทหารจะมีป้อมปืนท้าย อิล-76 ได้รับการดัดแปลงให้บรรทุกเชื้อเพลิงเพื่อใช้สำหรับเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศให้กับเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดเช่น ตูโปเลฟ ตู-22 (แบคไฟร์) อิล-76 ได้ทำสถิติความเร็วและความสูงที่สำคัญคือ ขึ้นสูงสุดที่ระยะ 2,000 เมตร โดยมีน้ำหนักบรรทุก 70,121 กิโลกรัม
ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4
ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4  เอ็ม-4 (ไบซัน) เป็นเจ๊ตทิ้งระเบิดขนาดหนัก 4 เครื่องยนต์ ประกฎตัวครั้งแรกในวันกรรมกร ปี ค.ศ. 1954 เป็นเจ๊ตทิ้งระเบิดขนาดเดียวกับ บี-52 สตราโตฟอสเตรส ของสหรัฐอเมริกา มีการสร้างขึ้นมา 3 รุ่นคือ
ซู-30
พระบรมราชวงศ์แห่งอังกฤษ
บี-1 แลนเซอร์
บี-1 แลนเซอร์  เป็นเครื่องบินเจ็ตทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์ เพื่อใช้แทนบี-52 สตราโตฟอสเตรส บี-1 มีขนาดเล็กกว่าบี-52 และสามารถบรรทุกอาวุธได้มากกว่า 2 เท่า บินเร็วมากกว่า 2 เท่า โดยใช้ระยะทางบินขึ้นสั้นกว่าบี-52
บี-1 ถูกสร้างขึ้นในยุคของประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน ซึ่งถูกสร้างขึ้นในรุ่นแรกคือ บี-1เอ บินขึ้นครั้งแรกในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1974 หมายเลข 74-0158 ด้วยราคาที่สูงมากทำให้ต่อมาในสมัยของประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ ก็ได้สั้งยกเลิกโครงการ บี-1 ในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1977 แต่หน่วยข้อมูลข่าวสารที่หน่วยข่าวกรองสหรัฐฯสืบทราบว่าทางฝ่ายสหภาพโซเวียตยังทำการพัฒนเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์แบบใหม่อยู่อย่างจริงจัง จึงทำให้กระทรวงกลาโหมสหรัฐฯสั่งรีบดำเนินการโครงการ บี-1 ขึ้นอีกครั้ง โดยได้มีการแก้ไขบางอย่างจนได้ชื่อว่า บี-1 แลนเซอร์ ซึ่งเป็นการพัฒนาจากรุ่นเอมาเป็นรุ่นบี และได้มีการพัฒนาพื้นที่หน้าตัดของรุ่นบีให้ลดการปะทะเรดาร์ของข้าศึกให้น้อยลง และมีประสิทธิภาพการประหยัดน้ำมันสูงกว่าด้วย มีการปรับเปลี่ยนการใช้งานอวิโอนิกส์และสรรพวุธแบบใหม่ ผลที่ได้คือน้ำหนักวิ่งขึ้นจากเดิมรุ่นบี-1เอ ที่มีน้ำหนัก 180 ต้น เพิ่มขึ้นเป็น 217 ต้นในรุ่นบี-1บี แต่ลำตัวได้สร้างจากวัสดุไทเทเนียมคุณภาพต่ำเนื่องมาจากสภาคองเกรสปรับตัดงบประมาณลง
เครื่องต้นแบบบี-1บีหมายเลข 82-001 ได้เข้าสู่ขั้นตอนการทดสอบบินในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1983 เครื่องบินที่ออกจากสายการผลิตเครื่องแรกคือเครื่องหมายเลข 83-0065 ขึ้นบินครั้งแรกในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1984 จนผลิตมาถึงเครื่องที่ 100 ซึ่งเป็นเครื่องสุดท้ายที่มีการผลิตมาคือเครื่องหมายเลข 86-0140 โดยได้บินออกจากโรงงานที่เมืองปาล์มเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อปี ค.ศ. 1989
บี-1 ได้รับการออกแบบมาให้บินโดยใช้เพดานบินต่ำเพียง 500 ฟุตเพื่อหลบเรดาร์ โครงการบี-1 ต้องใช้ชิ้นส่วนที่ผลิตจากบริษัทต่าง ๆ กว่า 5,000 บริษัท จาก 47 รัฐ และมีราคาสูงมากในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1977 เนื่องจากงบประมาณในการสร้าง บี-1 นั้นมีผลกระทบต่อเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกามาก
รายละเอียด บี-1เอ แลนเซอร์.
ซุนนี
ซุนนี  คือนิกายในศาสนาอิสลาม มีชื่อเต็มในภาษาอาหรับว่า อะฮ์ลุสซุนนะฮ์วะอัลญะมาอะฮ์ (, นิยมอ่านว่า อะฮ์ลุสซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์) เป็นนิกายที่ใหญ่ที่สุดในอิสลาม แบ่งเป็นสำนักหรือมัซฮับย่อย ๆ ออกเป็นหลายมัซฮับ แต่ปัจจุบันเหลือแค่เพียง 4 มัซฮับ นอกจากนี้ยังมีมัซฮับมุสลิมซุนนีที่ไม่ยึดถือมัซฮับ เรียกตนเองว่า พวกซะละฟี
คำว่า ซุนนี มาจาก อัสซุนนะฮ์ (السنة) แปลว่า คำพูดและการกระทำหรือแบบอย่างของศาสดามุฮัมมัด (ศ) คำว่า "ญะมาอะฮ์" คือ การอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ผู้ที่บัญญัติศัพท์นี้ขึ้นมาคือ อะฮ์มัด บินฮันบัล (ฮ.ศ. 164-241 / ค.ศ. 780-855)
คำว่า อัสซุนนะฮ์ เป็นคำที่นบีมุฮัมมัดมักจะใช้บ่อยครั้งในคำสั่งสอนของท่าน เช่น ในฮะดีษศอฮีฮ์ฟิกฮ์ที่บันทึกโดยอิมามอะฮ์มัด, อัตติรมีซี, อะบูดาวูด และอิบนุมาญะฮ์ ซึ่งท่านนบีได้กล่าวว่า “พวกท่านทั้งหลายจงยึดมั่นใน "แนวทางของฉัน" (سُنَّتِي) และแนวทางของผู้นำที่อยู่ในแนวทางอันเที่ยงธรรมของฉัน (อัลคุละฟาอ์อัรรอชิดูน) ที่จะมาหลังฉัน จงเคร่งครัดในการยึดมั่นบนแนวทางนั้น จงกัดมันด้วยฟันกราม (คืออย่าละทิ้งเป็นอันขาด) และจงหลีกให้พ้นจากอุตริกรรมในกิจการของศาสนา เพราะทุกอุตริกรรมในกิจการศาสนานั้นเป็นการหลงผิด”
อะฮ์ลุสซุนนะฮ์ วะ อัลญะมาอะฮ์ (أَهْلُ السُّنَّةِ وَالْجَمَاعَةِ) ก็คือ ผู้ที่ยึดมั่นในซุนนะฮ์ (แนวทางของท่านนบีมุฮัมมัด) และยึดมั่นในสิ่งที่บรรดากลุ่มชนมุสลิมรุ่นแรกยึดมั่น (บุคคลเหล่านั้นคือบรรดาศ่อฮาบะหฟิกฮ์และบรรดาตาบิอีน) และพวกเขารวมตัวกัน (เป็นญะมาอะฮ์) บนพื้นฐานของซุนนะฮ์ ซึ่งชนกลุ่มนี้อัลลอฮ์ได้กล่าวถึงความประเสริฐของพวกเขาไว้ว่า "บรรดาบรรพชนรุ่นแรกในหมู่ผู้อพยพ (ชาวมุฮาญิรีนจากนครมักกะฮ์) และในหมู่ผู้ให้ความช่วยเหลือ (ชาวอันศอรจากนครมะดีนะฮ์) และบรรดาผู้ดำเนินตามพวกเขาด้วยการทำดีนั้น อัลลอฮ์ทรงพอพระทัยในพวกเขา และพวกเขาก็พอใจในพระองค์ด้วย และพระองค์ทรงเตรียมไว้ให้พวกเขาแล้ว ซึ่งสวนสวรรค์อันหลากหลายที่มีแม่น้ำหลายสายไหลผ่านเบื้องล่าง พวกเขาจะพำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล นั่นคือชัยชนะอันใหญ่หลวง" (ซูเราะหฟิกฮ์อัตเตาบะหฟิกฮ์ : 100)
ในสมัยการปกครองของยะซีด บินมุอาวิยะหฟิกฮ์ คำสั่งสอนแห่งอัลกุรอานและแห่งศาสนทูตถูกละทิ้ง ชาวมะดีนะฮ์ผู้เคร่งครัดถูกได้รับความกดดันจากตระกูลอุมัยยะฮ์ผู้ปกครองอาณาจักรอิสลาม และภายใต้ความกดดันนั้นได้เกิดหล่อหลอมเป็นกลุ่มผู้ยึดมั่นในแนวทางอิสลามแบบเดิม เพื่อต่อต้านตระกูลอุมัยยะฮ์ โดยเฉพาะหลังจากที่กองทัพจากชาม ในสมัยการปกครองของยะซีด บินมุอาวิยะฮ์ฟิกฮ์ ได้สังหารฮุเซน หลานตาศาสนทูตมุฮัมมัด พร้อมกับญาติพี่น้อง ที่กัรบะลาอ์ 73 คนในปี ค.ศ. 680 และต่อมาในปี ค.ศ. 683 ยะซีดส่งกองทัพเพื่อโจมตีพระนครมะดีนะฮ์ที่อับดุลลอฮ์ บินอุมัร อิบนุลคอฏฏอบ เป็นผู้นำในการต่อต้านการปกครองของยะซีด และโจมตีมักกะฮ์ ที่อับดุลลอฮ์ อินนุซซุเบรสถาปนาตนเองเป็นเคาะลีฟะฮ์แห่งอาณาจักรอิสลาม ชาวเมืองมะดีนะฮ์ร่วมกันออกต้านทัพของยะซีด ที่นำโดยอุกบะหฟิกฮ์ ณ สถานที่ที่มืชื่อว่า อัลฮัรเราะฮ์ แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ จนกองทัพของยะซีดสามารถเข้าปล้นสะดมเมืองมะดีนะฮ์ เป็นเวลาสามวันสามคืนตามคำสั่งของยะซีด ทหารชาม เข่นฆ่าผู้คน และข่มขืนสตรี จนกระทั่งมีผู้คนล้มตายประมาณ 10,000 คน ในจำนวนนั้นมีบุคคลสำคัญ 700 คน นอกจากนั้นมีผู้หญิงตั้งท้องเนื่องจากถูกข่มขืนชำเราอีก 500 คน หลังจากนั้นกองทัพชามก็มุ่งสู่มักกะฮ์เพื่อปราบปรามอิบนุซซุเบร โดยเข้าเผากะอ์บะฮ์ และเข่นฆ่าผู้คน ประชาชนชาวมุสลิมต่อต้านการปกครองตลอดมา แต่แล้วในปี ค.ศ. 692 อับดุลมะลิก บินมัรวานก็ส่ง ฮัจญาจญ์ บินยูสุฟ อัษษะกอฟี มาโจมตีมักกะฮ์อีกครั้ง ครั้งนี้อับดุลลอฮ์ อิบนุซซุเบร ถูกสังหารและศพถูกตรึงที่ไม้ ปักไว้หน้ากะอ์บะฮ์ ส่วนกะอ์บะฮ์ก็ถูกทำลาย
ตั้งแต่นั้นมา ผู้คนในอาณาจักรอิสลามแบ่งออกเป็นหลายกลุ่มชนใหญ่ ๆ พวกที่ฝักใฝ่ทางโลกก็สนับสนุนการปกครองของตระกูลอุมัยยะฮ์ พวกที่ต่อต้านการปกครองระบอบเคาะลีฟะฮ์ ยึดถือบุตรหลานศาสนทูตเป็นผู้นำก็คือพวกชีอะฮ์ พวกที่เชื่อว่าบรรดาสาวกคือผู้นำและสานต่อสาส์นแห่งอิสลามหลังจากนบีมุฮัมมัด พวกนี้คือ อะฮ์ลุสซุนนะฮ์ ซึ่งในสมัยนั้นยังไม่ได้มีการบัญญัติศัพท์นี้ เพราะคำว่า ซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์ ถูกบัญญัติขึ้นมาจริง ๆ โดยอะฮ์มัด บินฮันบัล (ค.ศ. 780-855 / ฮ.ศ.164-241) นอกจากนี้ยังมีพวกคอวาริจญ์ ที่เป็นกบฏและแยกตัวออกจากอำนาจการปกครองของอิมามอะลี เมื่อครั้งที่เป็นเคาะลีฟะฮ์ที่ 4
ในฮิจญ์เราะหฟิกฮ์ศตวรรษที่ 3 และที่ 4 ได้มีการรวบรวมฮะดีษขึ้นมา จัดเป็นอนุกรมและหมวดหมู่ เรียกในภาษาไทยว่า พระวจนานุกรม ในสายอะฮ์ลุสซุนนะฮ์ มีมากกว่า 10 พระวจนานุกรม ที่สำคัญคือ 6 พระวจนานุกรม ที่ผู้รวบรวมโดยอัลบุคอรี, มุสลิม, อัตตัรมีซี, อะบูดาวูด, อิบนุมาญะฮ์ และอันนะซาอี นอกจากนี้ยังมีพระวจนานุกรมที่รวบรวมโดย มาลิก บินอะนัส (เจ้าสำนักมาลิกีย์) , อะฮหมัด บินฮันบัล (เจ้าสำนักฮันบะลีย์), อิบนุคุซัยมะฮ์, อิบนุฮิบบาน และอับดุรรอซซาก ในยุคหลังนี้ได้มีการตรวจสอบสายรายงานอย่างถี่ถ้วน พระวจนานุกรมอัลบุคอรีและมุสลิมได้รับการยอมรับมากที่สุดในสังคมมุสลิมซุนนี
สำนักหรือทัศนะนิติศาสตร์อิสลาม.
ชะรีอะฮ์ (شريعة) หรือนิติบัญญัติอิสลามตามทัศนะของซุนนีนั้น มีพื้นฐานมาจากอัลกุรอานและซุนนะฮ์ (อิจย์มาอ์) มติฉันท์ของเหล่าผู้รู้ และกิยาส (การเปรียบเทียบกับบทบัญญัติที่มีอยู่แล้ว)
นิกายซุนนีมีในอดีตมี 17 สำนัก แต่ได้สูญหายไปกับกาลเวลา ในปัจจุบันนิกายซุนนีมี 4 สำนัก ที่เป็นสำนักเกี่ยวกับฟิกฮ์ (นิติศาสตร์อิสลาม) ได้แก่
ปัจจุบันมีอีกกลุ่มที่สำคัญคือ กลุ่มที่ไม่ได้ยึดถือหรือสังกัดตนอยู่ใน 4 กลุ่มข้างต้น แต่การวินิจฉัยหลักการศาสนาจะใช้วิธีศึกษาทัศนะของทั้ง 4 กลุ่มแล้ววิเคราะห์ดูว่าทัศนะใดที่มีน้ำหนักน่าเชื่อถือมากที่สุด โดยยึดอัลกุรอานและซุนนะฮฟิกฮ์เป็นธรรมนูญสำคัญในการวินิจฉัยเรื่องต่าง ๆ ในศาสนา
สำนักหรือทัศนะเกี่ยวกับอุศูลุดดีน (ปรัชญาศาสนา).
นอกจากนี้ยังมีสำนักเกี่ยวกับอุศูลุดดีน (ปรัชญาศาสนา) อีกหลายสำนัก ที่สำคัญได้แก่ 4 สำนักคือ