pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในเวลาเดียวกัน ตั๋งโต๊ะได้ส่งคนที่มีชื่อเสียง เช่น ฮันหยง (韓融), Yin Xiu (陰修), Humu Ban (胡毋班), Wu Xiu (吳修), และ Wang Gui (王瑰) เพื่อเข้าพบกับอ้วนเสี้ยวและเจรจาสงบศึก อย่างไรก็ตาม อ้วนเสี้ยวสั่งจับกักขังเหล่าผู้เจรจาทั้งหมดและทำการประหารชีวิต ยกเว้นเพียงฮันหยง เมื่อมองเห็นว่าสงบศึกไม่ได้ ตั๋งโต๊ะได้ทำการโอบล้อมค่ายของอองของใน Heyang Ford (河陽津) ทางตอนเหนือของลั่วหยาง และทำการบดขยี้อย่างรุนแรงจนอองของต้องละทิ้งแนวร่วมพันธมิตร และหนีกลับไปที่บ้านเกิดของเขาที่เมืองไท่ชาน (泰山郡)
การรุกของซุนเกี๋ยน.
ในลั่วหยางสู่ทางตอนใต้ ซุนเกี๋ยนที่เข้าร่วมกับอ้วนสุดด้วยกำลังทหารจำนวน 20,000 - 30,000 นาย ซึ่งได้รับตำแหน่งเป็นแม่ทัพแห่งเหล่ากบฏ(破虜將軍) และผู้ครองแคว้นอิจิ๋วโดยอ้วนสุด อ้วนสุดได้ให้ซุนเกี๋ยนเป็นทัพหน้าและซุนเกี๋ยนก็เริ่มฝึกกำลังคนของเขาใน Luyang
ในฤดูหนาว ปี ค.ศ. 190 ตั๋งโต๊ะได้ส่งกองกำลังนับแสนบุกเข้าโจมตี Luyang ในช่วงเวลานั้น คนของซุนเกี๋ยนกำลังดื่มสร้างสรรคกันอยู่ แต่ซุนก็ไม่ได้เอะใจอะไรเมื่อได้ยินข่าว แต่เขายังคงส่งเหล้าไปรอบ ๆ อย่างใจเย็น ในขณะที่กองกำลังของเขารวมตัวกันเป็นขบวนทัพ เมื่อเห็นระเบียบวินัยเช่นนี้ คนของตั๋งโต๊ะจึงหันหลังและถอยทัพออกไป
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 191 ซุนเกี๋ยนได้ย้ายค่ายของเขาไปยังทางตอนเหนือสู่เหลียงตง(梁東) แต่เขาถูกโอบล้อมโดยซีเอ๋ง ด้วยกำลังหลายสิบคน เขาบุกตีฝ่าโอบล้อม เมื่อเห็นว่าผ้าพันคอสีแดงของเขาสามารถระบุตัวเขาได้อย่างง่ายดาย เขาจึงมอบมันให้กับผู้ช่วยคนสนิทอย่างโจเมา(祖茂) ผู้ซึ่งถูกทหารของซีเอ๋งไล่ติดตาม ในขณะที่ซุนเกี๋ยนหลบหนี ต่อมาโจเมาได้แขวนผ้าพันคอไว้บนเสาที่ถูกไฟไหม้ครึ่งนึงและซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าสูงที่อยู่ใกล้ ๆ ศัตรูได้ทำการโอบล้อมรอบเสาและเดินเข้าหาอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งพวกเขารู้ตัวแล้วว่าถูกหลอก ดังนั้นพวกเขาจึงพากันถอยกลับ
ซุนเกี๋ยนได้รวบรวมกองทัพที่กระจัดกระจายไปตั้งค่ายในหยางเหริน(陽人; ซึ่งเชื่อว่าอยู่ใกล้กับเหวินฉวน รูโจว มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) ในเวลานี้ ตั๋งโต๊ะได้ส่งฮัวหยง โฮจิ้น และลิโป้ด้วยกำลังทหาร 5,000 นาย เข้าโจมตีซุนเกี๋ยน อย่างไรก็ตาม ลิโป้ ซึ่งเป็นผู้ควบคุมกองกำลังทหารม้าซึ่งไม่ได้มีผลดีกับโฮจิ้นและทะเลาะกับเขา ซุนเกี๋ยนได้ฉวยโอกาสในการเข้าโจมตีพวกเขา และกองทัพของตั๋งโต๊ะก็ต้องปราชัยอย่างยับเยิน ฮัวหยงถูกจับและประหารชีวิตทันทีโดยซุนเกี๋ยน
ในเวลานี้ มีคนมาบอกกับอ้วนสุดว่า ถ้าซุนเกี๋ยนสามารถเอาชนะตั๋งโต๊ะและเข้ายึดเมืองหลวงมาได้ เขาจะไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป ด้วยความเคลือบแคลงสงสัยของอ้วนสุดจึงทำให้ตัดสินใจไม่ส่งเสบียงให้กับซุนเกี๋ยน ซุนเกี๋ยนได้ขี่ม้าประหลาดที่เดินทางได้ไกลเป็นร้อยลี้จากหยางเหรินไปยัง Luyang ในตอนกลางคืนเพื่อเข้าพบอ้วนสุด จากนั้นเขาได้กล่าวว่า "ข้าพเจ้านั้นเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายในระหว่างการสู้รบโดยมีจุดมุ่งหมายหลักเพื่อกำจัดคนทรยศ(ตั๋งโต๊ะ) ให้กับประเทศชาติ และประการที่สองเพื่อล้างแค้นให้กับการตายของญาติของท่าน(ลุงของอ้วนสุดถูกสังหารโดยตั๋งโต๊ะ) ข้าพเจ้าไม่ได้มีความแค้นส่วนตัวกับตั๋งโต๊ะ แต่ท่านกลับหลงเชื่อด้วยคำพูดเท็จและสงสัยในตัวข้าพเจ้า" คำกล่าวนั้นทำให้อ้วนสุดละอายใจและสั่งให้ส่งเสบียงออกไปทันที
ด้วยความเกรงกลัวต่อซุนเกี๋ยน ตั๋งโต๊ะจึงส่งลิฉุย ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาไปเป็นทูตเพื่อเจรจาสันติและเกี่ยวดองสัมพันไมตรี ลิฉุยยังได้ให้สัญญากับซุนเกี๋ยนว่าจะแต่งตั้งลูกชายให้เข้ามารับราชการแทน ซุนเกี๋ยนได้ตอบว่า "ตั๋งโต๊ะนั้นขัดต่ออาณัติสวรรค์และละเมิดกฎหมาย จนกว่าข้าพเจ้าจะสังหารมันและครอบครัวตระกูลของมัน และจะเอาศีรษะของมันไปยังทะเลทั้งสี ข้าพเจ้าก็ไม่อาจที่จะตายอย่างสงบได้ ข้าพเจ้าจะไปเกี่ยวดองกับมันได้อย่างไร?"
ซุนเกี๋ยนได้นำกองกำลังของเขาไปยังด่านต้ากู๋ (大谷關) ซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านที่คอยป้องกันเมืองลั่วหยางไปยังทางทิศใต้ห่างจากลั่วหยาง 90 ลี้ ตั๋งโต๊ะได้เข้าปะทะแบบตัวต่อตัวที่สุสานหลวง แต่กลับประสบความพ่ายแพ้และหลบหนีไปยัง Mianchi และ Shan (陝), ทางตะวันตกของลั่วหยาง ซุนเกี๋ยนก็ได้กรีฑาทัพเข้าสู่ลั่วหยาง ซึ่งเขาได้พบและเข้าปะทะกับกองกำลังของลิโป้ ในอาศัยอยู่ที่แห่งนี้ ซุนเกี๋ยนได้สั่งให้คนของเขาทำการปิดผนึกที่ฝังพระศพของอดีตจักรพรรดิที่ถูกตั๋งโต๊ะขุดขึ้นมา มีการกล่าวไว้ในตำราวู่(吳書) ของเว่ย จ้าวว่า ซุนเกี๋ยนได้พบตราหยกแผ่นดินที่หายสาปสูญไปในกำแพงทางตอนใต้ของลั่วหยางและเก็บไว้กับตัวเขาเอง
ซุนเกี๋ยนได้ส่งกองกำลังส่วนหนึ่งไปยังซีอานและ Mianchi เพื่อคุกคามตำแหน่งป้องกันของตั๋งโต๊ะ ตอนนี้ตั๋งโต๊ะได้ส่ง Dong Yue (董越) ไปตั้งค่ายที่ Mianchi Duan Wei (段煨) ไปตั้งค่ายที่ Huayin และงิวฮู ไปตั้งค่ายที่ Anyi (安邑) ส่วนผู้บัญชาการคนอื่น ๆ ของเขาได้ถูกส่งกระจัดกระจายออกไปท่ามกลางมณฑลเพื่อสกัดป้องกันการโจมตีใด ๆ จากทางตะวันออกของภูเขา ภายหลังจากจัดการส่วนเหล่านี้แล้ว ตั๋งโต๊ะได้นำกองกำลังของเขากลับไปยังฉางอาน
ภายหลังจากซ่อมแซมที่ฝังพระศพของจักรพรรดิ ซุนเกี๋ยนก็ได้นำกองทัพของเขากลับไปยัง Luyang เนื่องจากลั่วหยางที่ถูกทำลายนั้นมีความเสี่ยงต่อการโจมตีตอบโต้กลับที่อาจจะเกิดขึ้นโดยตั๋งโต๊ะ ลั่วหยาง เมืองหลวนอันเก่าแก่ในตอนนี้ได้ถูกละทิ้งโดยกองกำลังทั้งสองฝ่าย
แม้ว่าซุนเกี๋ยนจะประสบความสำเร็จ แต่แนวร่วมพันธมิตรก็ไม่ได้ก่อตัวขึ้นอีก เนื่องจากการสื่อสารและการประสานงานที่แย่ในท่ามกลางผู้นำ เหล่าขุนศึกทางตะวันออกยังไม่ทราบว่าพระเจ้าเหี้ยนเต้ยังทรงมีพระชนม์อยู่ เนื่องจากพวกเขาถูกแบ่งแยกออกจากเส้นทางที่แบ่งแยกจากลั่วหยางออกจากทางตะวันออก อ้วนเสี้ยวและฮันฮกได้เสนอที่จะแต่งตั้งให้เล่าหงี ผู้ตรวจการแห่งแคว้นยู(幽州) และเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์ให้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ โจโฉและอ้วนสุดต่างไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ เมื่ออ้วนเสี้ยวและฮันฮกได้ส่งสารไปยังเล่าหงีเพื่อแจ้งให้รับทราบ เล่าหงีได้กล่าวตำหนิตีเตียนคนส่งสารอย่างเคร่งขรึมและปฏิเสธข้อเสนออย่างไม่ใยดี เล่าหงียังคงจงรักภักดีต่อพระเจ้าเหี้ยนเต้ จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน และข่มขู่ว่า จะมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปยังดินแดนซยงหนู หากอ้วนเสี้ยวยังยืนกรานที่จะให้เขากลายเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ ภายหลังจากความพยายามล้มเหลวหลายครั้ง อ้วนเสี้ยวตัดสินใจยอมแพ้ นอกจากนี้เหล่าขุนศึกต่างเลิกให้ความสนใจจากตั๋งโต๊ะกลับมาที่ตัวพวกเขาเอง และเริ่มติดตามหาผลประโยชน์ของตนอีกครั้ง แทนที่จะรวมตัวกันต่อต้านตั๋งโต๊ะ
ฮันฮกซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบด้านเสบียงก็ค่อย ๆ หยุดส่งให้กับกองทัพพันธมิตร จ๊กยี่ ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาได้ก่อกบฏต่อเขาและเอาชนะเขาได้ ก่อนที่จะพ่ายแพ้ให้กับอ้วนเสี้ยว เหตุการณ์ดังกล่าวได้ย้ำเตือนแก่อ้วนเสี้ยวถึงความจำเป็นที่จะรักษาแหล่งเสบียงของเขาและเขาได้วางแผนที่จะยึดครองแผ่นดินฮั่น อ้วนเสี้ยวได้ร่วมมือกับกองซุนจ้านอย่างลับ ๆ เพื่อเข้าโจมตีแคว้นกิจิ๋วของฮันฮก และในที่สุดฮันฮกก็ยอมยกแคว้นกิจิ๋วให้กับอ้วนเสี้ยว
อ้วนเสี้ยวได้ส่งโจวหย่งเพื่อเข้าโจมตีซุนเกี๋ยนที่เดินทางกลับมาจากลั่วหยางเพื่อเข้าสมทบกับอ้วนสุด ในยุทธการที่หยางเฉิง โจวหย่งได้เข้าจู่โจมอย่างน่าประหลาดใจต่อค่ายของซุนเกี๋ยนที่หยางเฉิงและเข้ายึดที่นั้นมาได้ อ้วนสุดได้ส่งกองซุนอวด (公孫越) เพื่อช่วยเหลือซุนเกี๋ยนในการสู้รบกับโจวหย่ง กองซุนอวดถูกฆ่าตายในการรบ แม้ว่าชัยชนะจะเป็นของซุนเกี๋ยนก็ตาม กองซุนจ้านได้ให้อ้วนเสี้ยวรับผิดชอบต่อการตายของกองซุนอวดและประกาศสงครามกับอ้วนเสี้ยว ซึ่งนำไปสู่ยุทธการที่สะพานจีเกี้ยวในเวลาต่อมา
หลังจากนั้น แนวร่วมพันธมิตรก็ล้มเหลวและแตกแยก โดยหลงเหลือแต่เพียงในนามเท่านั้น
จุดจบของตั๋งโต๊ะ.
ในปีต่อมา เหล่าขุนศึกต่าง ๆ ได้หยุดที่จะกระทำใด ๆ ในการต่อต้านตั๋งโต๊ะ ตั๋งโต๊ะได้ส่งกองทัพเข้าไปโจมตีขุนศึก จูฮี เป็นครั้งคราวและปล้นสดมดินแดนของเขา
ตั๋งโต๊ะได้กลับเข้าสู่ความเป็นทรราชย์ของเขาในราชสำนัก แต่เขามีความอดทนต่อความขัดแย้งน้อยลง เนื่องจากเจ้าหน้าที่คนใดที่พูดคำที่ไม่เป็นที่พอใจเพียงเล็กน้อยก็จะถูกสังหารทันที เขาได้แต่งตั้งให้กับสมาชิกทุกคนในครอบครัวตระกูลและญาติของเขาโดยการแต่งงานในตำแหน่งยศระดับชั้นสูง แม้แต่ลูกชายวัยแรกเกิดของเขาก็ยังได้รับยศถาบรรดาศักดิ์เป็นมาร์ควิส และได้เล่นกับสิงโตทะเลสีทองและพู่สีม่วง
ขุนนางในราชสำนัก ได้แก่ อ้องอุ้น Huang Wan (黃琬), Shisun Rui (士孫瑞) และ Yang Zan (楊瓚) ได้วางแผนลอบสังหารตั๋งโต๊ะ พวกเขาได้เกลี้ยกล่อมให้ลิโป้มาเข้าร่วม สาเหตุเพราะความสัมพันธ์ของลิโป้และตั๋งโต๊ะเริ่มตึงเครียดเรื่อย ๆ ภายหลังจากที่ตั๋งโต๊ะซักขว้างทวนง้าวใส่เขาและเนื่องจากเขาไปแอบมีความสัมพันธ์กับหนึ่งในสาวใช้ของตั๋งโต๊ะ
ในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 192 ตั๋งโต๊ะกำลังเดินทางไปประชุมด้วยรถม้าประจำตัวของเขา เมื่อลิซกได้บุกเข้ามาหาเขาและจัดการแทงเขา ตั๋งโต๊ะได้ตะโกนเรียกหาลิโป้ให้มาปกป้อง แต่ลิโป้กลับสังหารเขาแทน ญาติพี่น้องของตั๋งโต๊ะก็ถูกตัดหัวเสียบประจานทั้งโคตร หลังจากที่เขาตาย ในขณะที่ศพของเขาถูกทิ้งไว้บนถนนในฉางอาน เจ้าพนักงานเอาไส้ตะเกียงเสียบไว้ตรงสะดือศพแล้วจุดเป็นแสงสว่างโดยใช้ไขมันจากความอ้วนของตั๋งโต๊ะเป็นเชื้อเพลิงได้หลายวัน
ภายหลังจากการเสียชีวิตของตั๋งโต๊ะ เหล่าผู้จงรักภักดีของเขาหลายคน เช่น หวนเตียว กุยกี และลิฉุย ต่างพากันหลบหนี เนื่องจากพวกเขาเชื่อว่าความจงรักภักดีที่พวกเขามีต่อตั๋งโต๊ะ จะถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ อ้องอุ้นซึ่งได้เข้าควบคุมราชสำนักภายหลังการเสียชีวิตของตั๋งโต๊ะ ได้รับคำอุธรณ์ของพวกเขาให้อภัยโทษและกล่าวว่า "ในบรรดาผู้ควรอภัย คนพวกนี้ไม่ควรอภัย" ผู้จงรักภักดีของตั๋งโต๊ะต่างโกรธแค้นจากคำพูดของอ้องอุ้นและทำสงคราม อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ได้พ่ายแพ้ต่อลิโป้และกองทัพหลวง จนในที่สุดกองกำลังที่เหลืออยู่ของตั๋งโต๊ะก็สามารถเอาชนะลิโป้มาได้โดยการเบี่ยงเบนความสนใจเขา และพวกเขาก็ได้บุกเข้าควบคุมฉางอาน อ้องอุ้นจึงถูกสังหารฃ
อำนาจของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกได้ตกอยู่ในกำมือของเหล่าผู้จงรักภักดีต่อตั๋งโต๊ะที่หลงเหลืออยู่ในช่วงหลังจากนั้นและค่อย ๆ พัฒนาไปสู่การแก่งแย่งชิงอำนาจซึ่งแผ่ขยายไปทั่วทั้งแผ่นดิน
ในวรรณกรรมสามก๊ก.
ในสมัยศตรวรรษที่ 14 วรรณกรรมอ้างอิงประวัติศาสตร์อย่างสามก๊ก ผู้เขียนนามว่า ล่อกวนตง ได้ว่าจ้างผู้ได้รับใบอนุญาตด้านศิลปะค่อนข้างได้อย่างอิสระ ในขณะที่เขาได้เปลี่ยนแปลงรายละเอียดบางอย่างของการทัพครั้งนี้เพื่อแสดงให้เห็นถึงตัวละครหลัก ตัวอย่างเช่น ไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ใด ๆ ที่ระบุว่า เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุย ได้เข้าร่วมในการทัพครั้งนี้ แต่พวกเขากลับนำความสำเร็จของซุนเกี๋ยนมาไว้ในวรรณกรรม ล่อกวนตงยังทำให้เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์บางอย่างง่ายขึ้น คิดค้นการต่อสู้แบบสมมติ และเปลี่ยนลำดับของเหตุการณ์ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความนิยมของวรรณกรรม หลายคนได้ถือเอาเหตุการณ์ที่มีรายละเอียดในวรรณกรรมเรื่องนี้ว่าเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นโดยไม่ทราบประวัติศาสตร์ที่แท้จริงตามที่ได้นำเสนอในแหล่งที่มาอย่างชัดเจน เช่น "Book of the Later Han จดหมายเหตุสามก๊ก หรือ Zizhi Tongjian" เรื่องราวสมมุติในประวัติศาสตร์นี้ยังถูกนำมาใช้ในโรงละครงิ้วและวิดีโอเกมมากมาย
การก่อการกำเริบต่อต้านตั๋งโต๊ะ.
ในตอนที่ 5 ของวรรณกรรมสามก๊ก โจโฉได้พยายามจะลอบสังหารตั๋งโต๊ะแต่กลับล้มเหลวและหลบหนีกลับบ้านเกิดในเฉินหลิว ต่อจากนั้นโจโฉได้ได้ปลอมแปลงราชโองการในนามของจักรพรรดิไปยังขุนศึกและเจ้าหน้าที่ในภูมิภาคต่าง ๆ สั่งให้พวกเขาทำการลุกขึ้นออกมาต่อต้านตั๋งโต๊ะและปลดเขาออกจากอำนาจ หลายคนได้ตอบสนองคำเรียกร้องและพวกเขาได้จัดตั้งแนวร่วมพันธมิตรต่อต้านตั๋งโต๊ะ(反董卓聯合軍)
ในวรรณกรรมเรื่องนี้ มีรายชื่อผู้เข้าร่วมที่แตกต่างกันเล็กน้อยในแนวร่วมพันธมิตร:
ด้วยขุนศึกสิปแปดคนที่เข้าร่วมในวรรณกรรม การทัพครั้งนี้จึงเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในชื่อ "การทัพสิบแปดขุนศึกเพื่อต่อต้านตั๋งโต๊ะ"(十八路諸侯討董卓) ในการทัพครั้งนี้ เล่าปี่ร่วมกับพี่น้องร่วมสาบานอย่างกวนอู และเตียวหุยได้เข้าร่วมการทัพโดยอยู่ภายใต้สังกัดของกองซุนจ้าน ซึ่งเป็นสหายและอดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเล่าปี่ ภายหลังจากขุนศึกได้ให้คำมั่นสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อแนวร่วมพันธมิตร พวกเขายืนยันที่จะให้อ้วนเสี้ยวเป็นแม่ทัพใหญ่ ซึ่งเป็นบทบาทหน้าที่ที่อ้วนเสี้ยวมิอาจปฏิเสธได้ จากนั้นอ้วนเสี้ยวก็แต่งตั้งให้อ้วนสุด น้องชายของตนเป็นผู้ดูแลด้านเสบียงและแต่งตั้งให้ซุนเกี๋ยนเป็นแม่ทัพคุมกองทัพหน้าเข้าโจมตีด่านกิสุยก๋วน
ในขณะที่ดูแลความสงบเรียบร้อยในลั่วหยางหลังถูกไฟเผา ซุนเกี๋ยนได้รับแจ้งจากคนของเขาว่า พบแสงสีเขียวพุ่งขึ้นจากบ่อน้ำ เขาจึงสั่งให้คนดึงสิ่งนั้นออกมา และพวกเขาก็พบศพเป็นหญิงสาวที่มีตราหยกแผ่นดินซึ่งถูกใส่ไว้ในถุงผ้าไหมแขวนคอเธออยู่ ตามคำแนะนำของเทียเภา ซุนเกี๋ยนจึงเก็บตราหยกแผ่นดินไว้กับตัวเองและสั่งกำชับคนของเขาว่า ห้ามแพร่งพรายให้ใครคนอื่นรู้เด็ดขาด
โชคร้ายสำหรับซุนเกี๋ยน หนึ่งในทหารของเขาได้นำความลับไปบอกแก่อ้วนเสี้ยวจนได้รับปูนบำเหน็จรางวัล ในช่วงการประชุมในวันรุ่งขึ้น ซุนเกี๋ยนได้กล่าวว่า ตนมีปัญหาด้านสุขภาพจึงขอเดินทางกลับเตียงสา อ้วนเสี้ยวได้กล่าวประชดว่า "ที่ท่านป่วยคงเป็นเพราะตราหยกแผ่นดินละสิท่า" ทำให้ซุนเกี๋ยนตกตะลึง หลังจากนั้นอ้วนเสี้ยวจึงสั่งให้มอบตราหยกแผ่นดินมาให้กับตน แต่ซุนเกี๋ยนให้การปฏิเสธและแสร้งว่าไม่รู้เรื่องพร้อมกับกล่าวคำสาบาน "ถ้าข้ามีตราหยกแผ่นดินจริง ก็ขอให้ข้ามีอันเป็นไป" แต่อ้วนเสี้ยวกลับไม่เชื่อและสั่งให้เอามา เมื่อทั้งสองฟังกันไม่รู้จึงเตรียมชักกระบี่เพื่อเตรียมต่อสู้แต่กลับถูกห้ามปราบเอาไว้ ซุนเกี๋ยนจึงรีบหนีออกจากลั่วหยางพร้อมกับคนของเขา ด้วยความโกรธ อ้วนเสี้ยวจึงส่งสารไปหาเล่าเปียว เจ้าเมืองเกงจิ๋ว เพื่อออกคำสั่งให้สกัดกั้นซุนเกี๋ยนระหว่างทางและชิงตราหยกแผ่นดินมาให้ได้ สิ่งนี้ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างซุนเกี๋ยนและเล่าเปียว จนท้ายที่สุดแล้ว ซุนเกี๋ยนถูกสังหารในยุทธการที่ซงหยง
วันรุ่งขึ้น โจโฉเดินทางกลับค่ายหลัก ภายหลังจากพบความปราชัยในเอ๊งหยง เขาคร่ำครวญถึงความล้มเหลวและความแตกแยกสามัคคีกันของแนวร่วมพันธมิตรทำให้เกิดท้อหมดกำลังใจและเดินทางจากไป กองซุนจ้านได้บอกกับเล่าปี่ว่า "อ้วนเสี้ยว เป็นผู้นำที่ไร้ความสามารถ และทำให้เกิดความขัดแย้งกันเอง พวกเราก็ควรจากไปเสียดีกว่า" ดังนั้นพวกเขาจึงนำกองทัพของตนเดินทางกลับไปยังเมืองของตน เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างแยกย้ายกันไปหมดแล้ว อ้วนเสี้ยวจึงรื้อค่ายและนำกองทัพกลับไปยังเมืองของตนเช่นกัน
Ninety (808 State Album)
ดิสคอกส์
ดิสคอกส์ ( ย่อมาจาก discographies) เป็นเว็บไซต์และฐานข้อมูลที่เกี่ยวกับการบันทึกเสียงเพลง รวมทั้งการจำหน่ายในเชิงพาณิชย์ การเผยแพร่ในการจัดจำหน่าย และการค้าของเถื่อนหรือนอกค่ายเพลงที่จำหน่าย เซิร์ฟเวอร์ Discogs ปัจจุบันอยู่ภายใต้ชื่อโดเมน discogs.com ที่เป็นเจ้าของโดย Zink Media, Inc. และอยู่ในเมื่องพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน สหรัฐอเมริกา ในขณะที่เว็บไซต์จะแสดงรายการออกจำหน่ายในทุกประเภทและทุกรูปแบบ เป็นที่รู้จักกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นหนึ่งในฐานข้อมูลออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุดของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่จำหน่ายและเผยแพร่ในสื่อไวนิล Discogs ปัจจุบันมีเกือบ 4.5 ล้านที่เผยแพร่กว่า 3 ล้านศิลปิน ที่พบมากกว่า 540,000 ค่ายเพลง ส่วนที่มีเกือบ 175,000 บัญชีผู้ใช้ กับตัวเลขเหล่านี้เจริญเติบโตจากผู้ใช้อย่างต่อเนื่องได้เพิ่มที่มีไม่มีในรายการจำหน่ายในก่อนหน้าที่ลงไปยังเว็บไซต์ในเมื่อเวลาผ่านไป
โรคติดเชื้อ
โรคติดเชื้อ  เป็นโรคซึ่งเป็นผลจากการมีเชื้อจุลชีพก่อโรค อาทิไวรัส แบคทีเรีย รา โพรโทซัว ปรสิต หรือแม้กระทั่งโปรตีนที่ผิดปกติเช่นพรีออน เชื้อดังกล่าวอาจก่อให้เกิดโรคในสัตว์หรือพืชได้ โรคติดเชื้อจัดเป็นโรคติดต่อ  เนื่องจากสามารถติดต่อไปยังบุคคลอื่นหรือระหว่างสิ่งมีชีวิตในสปีชีส์เดียวกัน การติดต่อของโรคติดเชื้ออาจเกิดได้มากกว่า 1 ทาง รวมถึงการสัมผัสผู้ป่วยโดยตรง จุลชีพก่อโรคอาจถ่ายทอดไปโดยสารน้ำในร่างกาย อาหาร น้ำดื่ม วัตถุที่มีเชื้อปนเปื้อน ลมหายใจ หรือผ่านพาหะ
Contagious disease
Communicable disease
งานประเพณีวันไหลพัทยา-นาเกลือ
วันไหล พัทยา
คู่ซ่าป่าระเบิด
แอ็ดวานซ์ (อัลบั้ม)
Advance เป็นอัลบั้มชุดที่สอง ของวง เอลเอฟโอ ออกจำหน่าย 1996 อยู่ในต้นสังกัด ของ วอร์พเรคคอร์ดส์
เบริก
เบริก [เบ-ริก]  อาจจะหมายถึง
การใช้เป็นชื่อคน.
เบริกบางครั้งก็ใช้เป็นนามสกุล
มาดากัสการ์ 2
ซีทีทีเรเคิดส์
ZTT Records อีกชื่อหนึ่ง "Zang Tumb Tuum" และ "Zang Tuum Tumb" เป็นค่ายเพลงของ เทรวอร์ ฮอร์น แห่งวงเยส เดอะบั๊กเกิลส์ และ ดิอาร์ตออฟน็อยส์ ก่อตั้งในปี 1983 พอล มอเรย์ และ เทรวอร์ ฮอร์น โดยมี ซิงเกิ้ลแรก บีทบอกซ์ เป็นเพลงแรกที่ออกจำหน่ายในค่ายเพลงนี้ และ ศิลปินที่อยู่สังกัดในยุค 80s 808 สเตจ, Propaganda
Frankie Goes to Hollywood, Andrew Poppy, Das Psych-Oh Rangers, Roy Orbison, Grace Jones, Nasty Rox Inc, Hoodlum priest, Anne Pigalle
เฮาเสง
เฮาเสง(侯成)เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เดิมเป็นนายกองม้ารับใช้ลิโป้ภายหลังได้ร่วมมือกับซงเหียนและงุยซกหักหลังลิโป้และไปสวามิภักดิ์ต่อโจโฉ
เฮนรี ริช เอิร์ลที่ 1 แห่งฮอลแลนด์
เฮนรี ริช เอิร์ลแห่งฮอลแลนด์ที่ 1 (ภาษาอังกฤษ: Henry Rich, 1st Earl of Holland) (19 สิงหาคม ค.ศ. 1590 - 9 มีนาคม ค.ศ. 1649) เฮนรี ริชเป็นขุนนางและนักการทหารชาวอังกฤษ เฮนรี ริชเกิดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1590 เป็นบุตรของโรเบิร์ต ริช เอิร์ลแห่งวอริคที่ 1และเพ็นนิโลพี เดเวอโรซ์ และป็นน้องชายของ โรเบิร์ต ริช เอิร์ลแห่งวอริคที่ 2 และเริ่มรับราชการเป็นนายทหาร ในปี ค.ศ. 1610 ในราชสำนักและไม่นานก็ได้เป็นคนโปรดของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แต่ในที่สุดก็สิ้นสุดลงเมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ขึ้นครองราชย์
เฮนรี ริชได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น “เอิร์ลแห่งฮอลแลนด์” ในปี ค.ศ. 1624 และในที่สุดก็ได้เป็นนายทัพฝ่ายนิยมกษัตริย์ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ แต่ต่อมาถูกจับได้และถูกประหารชีวิตเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1649 ในข้อหากบฏต่อแผ่นดิน
Henry Rich, 1st Earl of Holland
ง้าวมังกรเขียว
บทความนี้เป็นบทความเกี่ยวกับ "ง้าวมังกรเขียว (อาวุธคู่กาย กวนอู)" หากต้องการดูบทความเกี่ยวกับอาวุธประเภทนี้ ดูที่ "ง้าว"
ง้าวมังกรเขียว  เป็นอาวุธโบราณและเป็นอาวุธคู่กายของกวนอูหนึ่งในห้าทหารเสือแห่งจ๊กก๊กเมื่อกวนอูตายในปีค.ศ. 219 ลิบองได้นำง้าวมังกรเขียวกลับมายังง่อก๊กและซุนกวนได้มอบง้าวนี้แก่พัวเจี้ยงต่อมาพัวเจี้ยงได้นำง้าวนี้ออกไปรบกับกวนหินลูกชายของกวนอูและกวนหินได้ฟันพัวเจี้ยงตายและนำง้าวมังกรเขียวกลับคืนมา
เส้นทางแพรไหม
บีทบอกซ์ (เพลง)
บีทบอกซ์ (Beat Box) เป็นซิงเกิลของ ดิอาร์ตออฟน็อยส์ ออกจำหน่าย ในปี พ.ศ. 2527 จากอัลบั้มอีพี Into Battle with the Art of Noise เป็นเพลงแรกที่ออกจำหน่ายในค่ายซีทีที เรคคอร์ดส์
ถ้ำมั่วเกา
ถ้ำมั่วเกา (, "มั่วเกาคู") ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองตุนหวง มณฑลกานซู่ สาธารณรัฐประชาชนจีน ในอดีตเป็นหนึ่งในจุดค้าขายและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่สำคัญในเส้นทางสายไหม ภายในถ้ำงดงามด้วยพุทธศิลป์จีนทั้งพระพุทธรูป และจิตรกรรมฝาผนัง ที่มีอายุกว่า 1,000 ปี ปัจจุบันได้ร่วมกันลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
ถ้ำมั่วเกาพร้อมด้วยถ้ำหลงเหมิน และถ้ำยฺหวินกัง เป็นที่ที่รู้จักกันดีในจีนในฐานะเป็นแหล่งที่มีปฏิมากรรมโบราณอันงดงาม
ถ้ำมั่วเกาได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 11 เมื่อปี พ.ศ. 2530 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
เจมส์ แกรม มาร์ควิสแห่งมอนท์โรสที่ 1
เจมส์ แกรม มาร์ควิสแห่งมอนท์โรสที่ 1  (25 ตุลาคม ค.ศ. 1612 - 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1650) เจมส์ แกรม มาร์ควิสเป็นขุนนางและนักการทหารชาวสกอต เจมส์ แกรมเกิดเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1612 เป็นบุตรของจอห์น แกรม เอิร์ลแห่งมอนท์โรสที่ 4 และแมรี รูธเว็น ต่อมาก็สมรสกับแม็กดาเลน คาร์เนกี
เจมส์ แกรมเริ่มเข้าสงครามโดยการต่อสู้ข้างกลุ่มพันธสัญญาสกอตแลนด์ในสงครามสามอาณาจักร แต่ต่อมาหันไปสนับสนุน พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 เมื่อสงครามกลางเมืองอังกฤษก่อตัวขึ้น ระหว่าง ค.ศ. 1644 ถึง ค.ศ. 1646 และอีกครั้งใน ค.ศ. 1650 เจมส์ แกรมเข้าต่อสู่ในฝ่ายนิยมกษัตริย์ ในที่สุดก็ถูกจับได้และถูกลงโทษโดยการแขวนคอโดยฝ่ายรัฐสภา
James Graham, 1st Marquess of Montrose
หลี่ เสียน (เจ้าชายแห่งราชวงศ์ถัง)
องค์ชายหลี่เสียน ( , 29 มกราคม ค.ศ. 655 - 13 มีนาคม ค.ศ. 684) พระนามรอง หมิงหยุน (明允) ได้รับการสถาปนาเป็น องค์รัชทายาทจางหวาย (章懷 ) พระนามเดิม หลี่เต๋อ (李德) (ช่วง ค.ศ. 672 - 674) ทรงเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิถังเกาจง และ จักรพรรดินีอู่ ประสูติเมื่อ ค.ศ. 653 (พ.ศ. 1196) เมื่อองค์ชายหลี่หงพระเชษฐาซึ่งเป็นองค์รัชทายาทได้สิ้นพระชนม์ลงในปี ค.ศ. 675 (พ.ศ. 1218) ขณะพระชนม์เพียง 23 พรรษา องค์ชายหลี่เสียนจึงขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทนดำรงตำแหน่งอยู่ได้ 8 ปีก็ถูกถอดในปี ค.ศ. 683 ก่อนจักรพรรดิถังเกาจงสวรรคตได้ไม่นานขณะพระชนม์ได้ 30 พรรษา โดยถูกเนรเทศไป เสฉวน และสิ้นพระชนม์ที่นั้นในปีต่อมาขณะพระชนม์ได้ 31 พรรษา
ถ้ำยฺหวินกัง
ถ้ำผายฺหวินกัง (, "ยฺหวินกังฉือคู") คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองต้าถง มณฑลชานซี ประเทศจีน เป็นสถานที่ที่มีถ้ำน้อยใหญ่จำนวนกว่า 252 ถ้ำ และแต่ละถ้ำยังเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปกว่า 51,000 องค์ ถ้ำผาแห่งนี้ได้แสดงถึงยุคทองทางพุทธศาสนาของจีนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 และ 6 ได้อย่างชัดเจน
ถ้ำยฺหวินกังจัดว่าเป็น 1 ใน 3 แหล่งปฏิมากรรมโบราณ ที่มีชื่อเสียงที่สุดในจีน อันประกอบด้วยถ้ำมั่วเกา ถ้ำหลงเหมิน และถ้ำยฺหวินกัง
ถ้ำยฺหวินกังได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 25 เมื่อปี พ.ศ. 2544 ที่กรุงเฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
จิรายุ ห่วงทรัพย์
จิรายุ ห่วงทรัพย์ เป็นผู้ประกาศข่าวและนักการเมืองชาวไทย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พรรคเพื่อไทย และประธานคณะกรรมาธิการกิจการศาล องค์กรอิสระ องค์กรอัยการ รัฐวิสาหกิจ องค์การมหาชน และกองทุน สภาผู้แทนราษฎร ก่อนหน้านี้เขาเคยทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย (เอ็นบีที) สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี และสถานีโทรทัศน์ไอทีวี
นายจิรายุ ห่วงทรัพย์ มีชื่อเล่นว่า "ยุ " เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ที่เขตคลองสามวา (เดิมเป็นส่วนหนึ่งในเขตมีนบุรีของกรุงเทพมหานคร หรือ จังหวัดพระนคร ในขณะนั้น) จบการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียน St.John college และจบ ปริญญาโท สาขาการบริหารสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และจบออกแบบที่ แคนเบอร์ร่า​ ยู ออสเตรเลีย
นายจิรายุเริ่มต้นงานจาก บริษัท โฆษณา เขาเป็น Creative Director และเป็นนักเขียนคำโฆษณาที่คุ้นเคย “"ก็ลมมันเย็น"” ต่อมานายจิรายุไปเป็นนักข่าวที่หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ ยุคแรก เขามีความเชี่ยวชาญเรื่อง ระบบการสื่อสาร คมนาคม มี Calln Sign ว่า HSOYY โดยนายจิรายุได้ทำงานนานถึง 8 ปี เขาเป็นนักข่าวและช่างภาพภาคสนามฝีมือดี และอยู่ในเหตุการณ์ พฤษภาทมิฬ 35 เขาเคยได้รางวัล ภาพถ่ายการสลายการชุมนุม จากนั้น 2 ปี นายจิรายุ ย้ายไปเป็น บก.หน้า 1 นสพ.ไทยไฟแนนเชียล ก่อนที่จะย้ายไปเป็นดีเจที่วิทยุ อสมท. FM 99 Mhz และเข้าทำงานที่สถานีโทรทัศน์ไอทีวี ตั้งแต่สถานียังไม่ออกอากาศ นายจิรายุ เริ่มต้นงาน ในตำแหน่งผู้สื่อข่าว เศรษฐกิจ ผู้สื่อข่าวเหตุการณ์ และได้เป็นผู้ประกาศข่าวเศรษฐกิจคู่กับ นายจิระ ห้องสำเริง ดร.ณัฏฐา โกมลวาทิน และรายการข่าวเช้าไอทีวี
ด้วยความชอบการ ผจญภัย นายจิรายุ ได้เลื่อนขั้นไปเป็นผู้ประกาศข่าวภาคสนามแถวหน้าของ itv ในยุคที่ itv โดดเด่นในสังคมไทย อาทิข่าว ยึดสถานทูตพม่า ,ข่าวไฟไหม้รอยัลพล่าซ่าพัทยา, ม็อบไทยซัมมิต, เหตุการณ์สังหารป่าไม้เขาใหญ่, น้ำป่าถล่มเมืองลับแล, รถไฟตกรางที่อำเภอลอง จังหวัดแพร่, เหตุการณ์ม็อบสีลม และเหตุการณ์สึนามิในภาคใต้ ฯลฯ อีกทั้งได้รับการแต่งตั้งเป็นบรรณาธิการข่าว ทางอากาศ (Sky News)
หลังการรัฐประหาร ปี 2549 จนถึงรัฐบาล พล.อ.สุรยุทธ จุลานนท์ ในปี 2550 เกิดวิกฤติ ITV จน ITV เปลี่ยนเป็นสถานีโทรทัศน์ TITV ต่อมาแปรสภาพเป็นสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส นายจิรายุ ปฏิเสธที่จะทำงาน กับ TPBS จนกระทั่งในปี 2550 นายสมัคร เป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีการเปลี่ยนแปลงสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย (ช่อง 11 กรมประชาสัมพันธ์) มา เป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย (NBT) ในสมัยนายจักรภพ เพ็ญแข เป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และให้ทีมงาน ITV เดิมที่ไม่ไปทำงานกับ TPBS เข้ามาบริหารงาน
นายจิรายุ ได้รับการชักชวน จาก นายฉัตรชัย ตะวันธรงค์ (ผอ.ไทยรัฐทีวี 2560) นายจิรายุ จึงไปเป็นผู้ประกาศข่าวที่NBT พร้อมกับผู้ประกาศข่าวอีกหลายคน อาทิ นางปนัดดา วงศ์ผู้ดี, นางสาวตวงพร อัศววิไล และนายจอม เพชรประดับ เป็นต้น
ในปี 2552 ในยุคนายอภิสิทธิ์ เป็นนายกรัฐมนตรี NBTถูกเปลี่ยนกลับมาเป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย (สทท.) ในสมัยนายสาทิตย์ วงศ์หนองเตย เป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี โดยใช้สัญลักษณ์ ใหม่เป็นรูปแบบปัจจุบันซึ่งมีชื่อเรียกติดปากว่า "หอยสีม่วง" นายจิรายุถูกปลดออกตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2552 พร้อมกับ นางปนัดดา วงศ์ผู้ดี นางสาวตวงพร อัศววิไล และนายจอม เพชรประดับ ด้วยเหตุที่พวกเขาประกาศข่าว อยู่ในช่วงเวลาที่พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยบุกยึดสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย นายจิรายุจึงตัดสินใจลงเล่นการเมืองโดยเข้าร่วมเป็นคณะทำงานโฆษกพรรคเพื่อไทย
และในการเลือกตั้งปี 2554 นายจิรายุ ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 18 (เขตคลองสามวา) โดยสามารถเอาชนะคู่แข่งจากพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งเป็น ส.ส.หลายสมัย อย่างนาย[[สมัย เจริญช่าง และการเลือกตั้งครั้งล่าล่าสุดเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 นายจิรายุ ยังรักษาแชมป์ไว้ได้สำเร็จ เอาชนะคู่แข่งจากพรรคพลังประชารัฐ อดีตสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ ในเขตเลือกตั้งที่ 16 คลองสามวา กรุงเทพมหานคร
ในวงการการเมือง นายจิรายุ เป็นนักตีแผ่ทางสังคมหลายเรื่อง ทั้ง การเปิดโปงทุจริต โครงการชุมชนพอเพียง, การจัดซื้อรถและเรือดับเพลิง และที่โด่งดัง คือ การตรวจสอบ กล้องดัมมี่ CCTV ของ กทม. และสนามฟุตซอล ที่หนองจอก
ในการยึดอำนาจปฏิวัติ ของ พล.อ.[[ประยุทธ์ จันทรโอชา]] ผบ.ทบ. ในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 นายจิรายุ ห่วงทรัพย์ ได้ถูก[[คณะรักษาความสงบแห่งชาติ]] หรือ [[คสช.]] ให้ไปรายงานตัวตามประกาศฉบับที่ 14/2557 และถูกควบคุมตัวโดยทหารติดอาวุธ และนำไปควบคุมตัวไว้ในค่ายทหารแห่งหนึ่งที่[[จังหวัดสระบุรี]] โดยไม่ให้ติดต่อสื่อสารหรือเข้าเยี่ยมแต่อย่างใด
ในด้านความรู้ความสามารถ นอกจากจะชอบการแข่งขันรถยนต์เป็นชีวิตจิตใจแล้ว เขายังเป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถเกี่ยวกับอุตสาหกรรมยานยนต์ และเป็นผู้สะสมป้ายทะเบียนรถยนต์ต่างประเทศมากที่สุดในประเทศไทย อีกทั้งยังเป็นนักแข่งรถยนต์ ทั้งทางเรียบ และทางฝุ่น และผู้จัดการแข่งขันรถยนต์ หลากหลายรายการ อาทิ OFFROAD TROPHY ที่โด่งดังจนถึงปีจุบัน (2560)
เขาเคยประสบอุบัติเหตุจากรถคว่ำถึงสองครั้งในการแข่งขันรถยนต์ ครอสคันทรี่ชิงแชมป์ประเทศไทยฯ ภายใต้สังกัดทีมโตโยต้า ในปี 2543 และในปี 2544 นายจิรายุ คว้าตำแหน่งชนะเลิศในการแข่งขัน มีเดียชาเร้นท์ เรซซิ่ง ที่กรุง[[มะนิลา]] [[ประเทศฟิลิปปินส์]] และแชมป์ประหยัดนำมันรถยนต์สโกด้า และยังได้รับรางวัลจากการแข่งขันอีกจำนวนมาก จนติดทำเนียบนักแข่งระดับประเทศของ รยสท.
เขาเคยได้รับทุนไปฝึกอบรมการขับรถภายใต้สถานการณ์จาก สำนักรอดฮอลเทคนิเชียลของ FBI สหรัฐอเมริกา ที่รัฐเนวาดา ในปี 2538 และยังเป็นผู้บุคเบิกในการเดินทางในอินโดจีน ด้วยรถยนต์เคยเดินทางสำรวจเส้นทางไปยังเมืองฆันทเลย์และถูกกักขังบริเวณที่เมืองเชียงตุงพม่าในปี 2537 ส่วนการเดินทาง
ตลอด 20 ปี นายจิรายุ เดินทางด้วยรถยนต์จากประเทศไทย ไปที่ประเทศจีน ที่ คุณหมิง สิบสองปันนา เมืองอูรูมูฉี เข้า คาซัสสถาน ไปจบที่ อุซเบกิสถาน ในเส้นทางสายแพรไหม,ทิเบต และ ยังเป็นหัวหน้านำพาคาราวานผจญภัยจากประเทศไทย ไปที่ เมืองฮานอย ดานัง เว้ ฮอยอาน และโฮจิมินห์ ส่วนในลาว และกัมพูชา เป็นผู้นำพา ตะลุยไปที่ เสียมราฐ,พนมเปญ,พระตะบอง,ม็อกบาย,และลาวเหนือและลาวใต้ ล่าสุดในปี 2552 นายจิรายุ นำขบวนคาราวาน มุ่งลงภาคใต้ ผ่านไปยังปีนัง กัวลาลัมเปอร์, ปุตาจายา,ยะโอบารู และสิงค์โปร์ แ
ละในปี 2555 ที่ผ่านมา นายจิรายุ นำขบวนคาราวานรถยนต์ โฟว์วีล จากกรุงเทพ มุ่งหน้า เชียงราย สิบสองปันนา คุณหมิง ต้าลี้ ลี่เจียง ไปจบที่หุบเขามังกรหยก ในปี 2556 ที่ผ่านมาในเดือนกุมภาพันธ์ นายจิรายุ พาสมาชิกนักผจญภัยโดยรถยนต์ ขับรถ มุ่งหน้าสู่ ทะเลทรายมุ่ยเน่ ที่ประเทศเวียตนาม ผ่านออกทาง จังหวัดตราด เข้าสู่ กาะกง สีหนุวิลล์ ดาลัด มุยเน่ นครโอจิมินท์ วกกลับเข้าสู่ประเทศไทยที่ จังหวัด เสียมราฐ สระแก้ว
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2557 นายจิรายุ พาสมาชิกคาราวานกว่า 15 คัน มุ่งหน้า สู่ อำเภอแม่สอดจังหวัด ตาก เข้าสู่ เมืองเมียวดี ผ่านเข้าสู่เขตปกครองกะเหรี่ยง มุ่งหน้าสู่ เมืองหงสาวดี พุกาม มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงใหม เนปิดอร์ ของ เมียร์ม่า และ เข้าสู่ย่างกุ้ง ปิดฉากการเดินทางกว่า 15 วัน ที่ รัฐยะไข่ ที่เมือง เมาะละแมง และนำคาราวานข้าม แม่น้ำสะโตง กลับสู่ประเทศที่ แม่สอดโดยสวัสดิภาพ