pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รายชื่อของสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ
Lithuanian Sea Museum http://www.muziejus.lt/en/index.html
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ สถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล ในประเทศไทย
โรบินสัน โอเชี่ยน
Robinson Ocean
PE เป็นอักษรย่อในภาษาอังกฤษ ซึ่งอาจหมายถึง
10 กฎเฮ้วเด็ดหัวใจเฮี้ยว
10 กฎเฮ้วเด็ดหัวใจเฮี้ยว  เป็นภาพยนตร์แนวโรแมนติกคอเมดีในปี 1999 กำกับโดย จิล จังเกอร์ แสดงโดย ฮีธ เลดเจอร์ , จูเลีย สไตลส์ , โจเซ็ป กอร์ดอน-เลวิตต์ ,ลาริซา โอเลย์นิก ,เดวิด ครัมฮอลต์ซ และแลร์รี มิลเลอร์ โดยดัดแปลงมาจากบทประพันธ์ของ วิลเลียม เชกสเปียร์‎ เรื่อง "The Taming of the Shrew" โดยดัดแปลงเป็นฉากโรงเรียนอเมริกันในยุคปัจจุบัน บทภาพยนตร์เขียนโดย คาเรน แม็กคัลลาห์ ลัตซ์ และเคิร์สเตน สมิธ
ภาพยนตร์ออกฉายเมื่อ 31 มีนาคม ค.ศ. 1999 และทำให้ดารานำเป็นที่รู้จักทั้งสไตลส์และเลดเจอร์ ผลงานการกำกับเปิดตัวของจังเกอร์ เช่นเดียวกับคนเขียนบทภาพยนตร์ ลัตซ์และสมิธ ซึ่งต่อมาทั้งคู่ได้เขียนบทภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากบทประพันธ์ของเชกสเปียร์อีกครั้งใน "She's the Man"
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำภูเก็ต
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำภูเก็ต  เป็นสถานที่จัดแสดงสัตว์น้ำ ตั้งอยู่ที่แหลมพันวา ตำบลวิชิต อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2521 และเปิดให้เข้าชมเมื่อปี พ.ศ. 2526 ภายในจัดแสดงปลาใต้ท้องทะเลลึก รวมไปถึงสัตว์น้ำจืด เช่น ปลาการ์ตูน ปลาขี้ตังเบ็ด ปลาฉลาม ปลาหมึก ปลากระเบน เต่าตนุ เต่ากระ มีอุโมงค์ใต้น้ำจัดแสดงปลาทั้งขนาดเล็กและใหญ่ มีสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น ร้านขายของที่ระลึก
เลขที่ 51 ถนนศักดิเดชน์ (อ่าวมะขาม-แหลมพันวา) ตำบลวิชิต อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต 83000
ธงชาติเบลเยียม
ธงสามสี ดำ-เหลือง-แดงนี้ ได้ประกาศใช้เป็นธงชาติเบลเยียมอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2374 ภายหลังจากที่เบลเยียมประกาศเอกราชจากเนเธอร์แลนด์สำเร็จไม่ถึง 1 ปี โดยธงแบบที่ปรากฏเมื่อแรกประกาศใช้นั้นเป็นลักษณะธงสามแถบแนวนอน เพื่อเป็นเครื่องหมายระลึกถึงธงอันเป็นสัญลักษณ์ของการปฏิวัติบาร์บองซอนน์ในปี พ.ศ. 2332 ภายหลังจึงได้แก้ไขให้เป็นธงสามแถบแบบแนวตั้ง เพื่อหลีกเลี่ยงความคล้ายคลึงกับธงชาติเนเธอร์แลนด์ซึ่งเป็นชาติที่เคยปกครองเบลเยียมมาก่อน
การออกแบบ และ ค่าระดับสี.
อัตราส่วนของธงชาติอย่างเป็นทางการ มีความกว้าง 2.60 เมตร ยาว 3 เมตร, ในอัตราส่วน 13:15. แถบแนวตั้งขนาดเท่ากัน พื้นสีดำ สีเหลือง สีแดง. โดยสีเหลืองของเบลเยียมนั้นมีโทนสีที่อ่อนกว่าสีเหลืองทองของธงชาติเยอรมนี ที่เรียกว่าธงดำ-แดง-ทอง.
สัตว์เลี้ยง
สัตว์เลี้ยง เป็นสัตว์ที่เลี้ยงไว้เพื่อเป็นเพื่อนหรือเพื่อคุ้มครองบุคคลเป็นหลัก ต่างจากสัตว์ใช้งาน สัตว์กีฬา ปศุสัตว์และสัตว์ทดลอง เพื่อเลี้ยงไว้เพื่อการแสดง ใช้ในเกษตรกรรมหรือการวิจัยเป็นหลัก
บรูโน เทาท์
บรูโน ยูลีอุส โฟลรีอาน เทาท์ (; 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1880 เคอนิชส์แบร์ค เยอรมนี – 24 ธันวาคม ค.ศ. 1938 อิสตันบูล) เป็นสถาปนิก นักผังเมือง และนักเขียนชาวเยอรมันที่มีผลงานจำนวนมาก ทำงานในช่วงสมัยไวมาร์
โครงสร้างโมเลกุลแบบลิวอิส
สูตรโครงสร้างของลิวอิส เป็นสูตรโครงสร้างที่กิลเบิร์ต ลิวอิสได้คิดค้นขึ้นมาเพื่อใช้ในการอธิบายรูปร่างโมเลกุล ซึ่งจะแบ่งได้เป็น 2 ประเภทได้แก่
High-density polyethylene
พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่กะทู้
พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่กะทู้ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่ภูเก็ต (PHUKET MINING MUSEUM) เมื่อเดือนมิถุนายน 2551 ตั้งอยู่ที่ถนนเหมืองท่อสูง ตำบลกะทู้ อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต 83120 จัดสร้างขึ้นเพื่อเป็นทรัพยากรทางการท่องเที่ยวและเป็นแหล่งการเรียนรู้ เปิดให้เข้าชมทุกวันไม่เว้นวันหยุดดราชการ เวลา 9.00 - 16.00 น.
หลังภาคใต้ประสบภัยสึนามิ จังหวัดภูเก็ตได้มอบหมายให้เทศบาลตำบลกะทู้ ดำเนินการจัดสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ ในปี พ.ศ. 2549 ตามแบบของ"นางปัญจภัทร (ตูน) ชูราช" บนพื้นที่การทำเหมืองแร่ดีบุก (เลิกทำเหมืองแล้วเมื่อ พ.ศ. 2500) บริเวณเหมืองท่อสูง ตำบลกะทู้ อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต เป็นเขตแดนตำบลกะทู้กับบ้านเกาะแก้ว ตำบลเกาะแก้ว อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
นายประเสริฐ ขาวกิจไพศาล นายกเทศมนตรีเทศบาลตำบลกะทู้ได้จัดสรรงบประมาณจัดนิทรรศการภายในระหว่างปี พ.ศ. 2550-2551
ลักษณะการจัดนิทรรศการ.
กลุ่มผู้สนใจประวัติศาสตร์เมืองภูเก็จ มีความประสงค์ที่จะสนับสนุนการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์เหมืองแร่มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 จึงได้มอบหมายให้ ผศ.สมหมาย ปิ่นพุทธศิลป์ เป็นผู้ออกแบบการจัดพิพิธภัณฑ์เหมืองแร่ เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 ดำเนินการจัดนิทรรศการเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มภายนอก (Outdoor) อาคาร (ต่อไปจะมีเรือขุดแร่ในขุมเหมืองด้านทางเข้าพิพิธภัณฑ์ พ.ศ. 2553 มีเหมืองฉีด เครื่องจักรกลในการทำเหมืองแร่ รางเหมือง โรงหัด) และกลุ่มภายใน (Indoor) อาคาร"อังมอเหลา"
กลุ่มนิทรรศการภายในอาคาร.
พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่ (พมร.) ภูเก็ตจัดนิทรรศการภายในโดยใช้ชื่อ "เปิดลับแลม่านฟ้าเกาะพญามังกรทอง" มีห้องแสดงนิทรรศการใน "อังมอเหลา" (ตึกนายหัวเหมืองหรือบ้านเศรษฐี) ไปตามลำดับ คือ โปท้องหง่อก่ากี่ ชินวิถี อัญมณีนายหัวเหมือง เรืองดารากร (กำเนิดโลก กำเนิดแร่ธาตุ กำเนิดชีวิต กำเนิดคน คนใช้ไฟ คนใช้แร่ คนแสวงหาแร่) สายแร่แห่งชีวิต (เหมืองแล่น เหมืองครา เหมืองปล่อง เหมืองรู เหมืองอุโมงค์ เหมืองหาบ เหมืองสูบ เหมืองฉีด เหมืองเรือขุด) นิรมิตเล่นแร่แปรธาตุ ฉลาดนาวาชีวิต ลิขิตปรัชญ์สืบสาน บันซ้านบางเหนียว (ร้านขนมจีน ร้านขายของชำ ร้านโกปีเตี๊ยม ร้านแป๊ะอ๊านต๋อง (ร้านขายยาจีน) ร้านจักสาน) เก่วเกี้ยวในทู (อ๊าม งิ้ว หนังตะลุง) หลงผิดเสพ เทพาภรณ์ คฤหปตานินท์ บาบ๋าสินสมรส ฉายาบทนฤมิต ภาพกิจปฐมเหตุ และวรรณวิเศษปัญญภูมิ
มาริโอ้
ลี กวน ยู
บ้านพิพิธภัณฑ์
บ้านพิพิธภัณฑ์ ตั้งอยู่ที่บ้านเลขที่ 170/17 หมู่ที่ 17 ซอยศาลาธรรมสพน์ 3 ถนนศาลาธรรมสพน์ (ถนนเล็ก ต่อจากปลายถนนพุทธมณฑลสาย 2 ด้านทางรถไฟ) แขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10170 เป็นสถานที่รวบรวมและจัดแสดงข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันของชาวบ้านชาวเมืองราวยุค 2500 ในรูปแบบของเรือนร้านย่านตลาด กิจการบ้านพิพิธภัณฑ์เป็นกิจการเพื่อสาธารณประโยชน์ โดยได้รับความอนุเคราะห์สนับสนุนจากประชาชนและองค์กรต่างๆ อย่างสม่ำเสมอ ที่ดินและอาคารหลักได้จากการบริจาค สิ่งของที่จัดแสดงส่วนใหญ่ได้ก็จากการบริจาค บ้านพิพิธภัณฑ์เปิดให้ประชาชนเข้าศึกษาเยี่ยมชมเป็นครั้งแรกเมื่อวันเสาร์ที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2544
บ้านพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยอาคาร 2 หลัง
อาคารหลังที่ 1.
มีส่วนต้อนรับและจำหน่ายบัตรเข้าชม จำหน่ายสินค้าและของที่ระลึก กับส่วนนิทรรศการซึ่งประกอบด้วยร้านขายยา ร้านขายของเล่นโบราณ ร้านขายขนมและของเล่นชาวบ้าน
มีโรงหนัง ร้านตัดผม-ตัดเสื้อ ร้านให้เช่าหนังสือ ร้านถ่ายรูป ห้องครัว บ้านสุวัตถี และห้องแสดงสิ่งของได้รับบริจาคที่ยังไม่ได้จัดหมวดหมู่
มีห้องเรียน ห้องนายอำเภอ ร้านขายแผ่นเสียง วิทยุ โทรศัพท์มือถือ ร้านสรรพสินค้า
อาคารหลังที่ 2.
บ้านพิพิธภัณฑ์หลังที่ 2 จัดแสดงเฉพาะชั้นล่างชั้นเดียว มีร้านขายกาแฟ ร้านทำฟัน ร้านขายเครื่องเขียนแบบเรียน ร้านขายทอง ร้านขายของจิปาถะ
ลีกวนยู
รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 8
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 8 ออกอากาศเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกที่สองออกอากาศทางช่อง The CW คำโฆษณาประจำฤดูนี้ก็คือ " Welcome To The Jungle, Ladies " และเพลงที่ใช้โปรโมทฤดูกาลนี้ก็คือ "One Shot" และ "Shiny Toy Guns" ซึ่งทั้งคู่เป็นเพลงของ Danity Kane
ในรอบ 6 คนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ ได้ไปแข่งขันต่อที่ ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย และผู้ชนะก็คือ แจสลีน กอนซาเลซ วัย 20 ปีจาก ชิคาโก้, อิลลินอยส์ ซึ่งเป็นผู้ชนะที่เป็นเปอร์โตริกันคนแรกของรายการ และรางวัลของเธอก็คือการได้เซ็นสัญญากับโมเดลลิ่ง เอเจนซี่ ชื่อดัง "เอลีทโมเดลแมเนจเมนท์" ได้ถ่ายแบบ 6 หน้าเต็มลงในนิตยสาร เซเว่นทีน และเซ็นสัญญา 100,000 เหรียญ กับเครื่องสำอาง CoverGirl
The Girl Who Won't Stop Talking.
"ออกอากาศ : 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550"
สาวๆ ทั้ง 33 คนถูกส่งไปที่ลอสแอนเจลิส และเดินทางต่อไปยังค่ายทหาร จากนั้นพวกเธอก็ได้พบกับ เจย์ แมนูเอล และ มิสเจ.อเล็กแซนเดอร์ ซึ่งมาทำการทดสอบพวกเธอด้วยการถ่ายรูปโดยไม่ให้พวกเธอได้ตั้งตัวและทดสอบความรู้เรื่องแฟชั่น จากนั้นจึงส่งต่อพวกเธอไปให้กับไทร่า
หลังจากผ่านการทดสอบที่แคมป์แล้ว สาวๆ ก็ต้องเข้าสัมภาษณ์กับไทร่า เจย์ และมิสเจต่อ มิเชลีน ได้อวดรอยสักและบอกว่าเธอสักไว้ตามตัวมากกว่า 20 แห่ง สาวรัสเซียนาตาชาบอกว่าเธอแต่งงานตั้งแต่อายุ 18 กับผู้ชายที่อายุมากกว่าถึง 20 ปี ดิออนเรียกสีผมของตัวเองว่า "1B-30." เพราะเธอไปต่อผมมาสองสี และการกลับมาของแจสลีน สาวลาตินผู้ซึ่งตกรอบจากการออดิชั่นในฤดูกาลก่อน
หลังจากที่ผู้เข้าแข่งขันถูกคัดเหลือ 20 คน พวกเธอก็ต้องไปถ่ายรูปกับ มาร์ค เอคโก เพื่อสำหรับคัดเลือกในรอบสุดท้าย และหลังจากคัดเลือก 13 คนสุดท้ายแล้ว ไทร่าก็ได้ได้ให้กำลังใจกับสาวๆ ที่ตกรอบโดยบอกให้พวกเธออย่ายอมแพ้และพยายามต่อไป
หลังจากที่ผ่านการคัดเลือกมาแล้ว เจย์ แมนูเอล ก็มาหาสาวๆ ทั้ง 13 คนโดยไม่ให้ได้ตั้งตัว และพวกเธอก็ต้องถ่ายภาพครั้งแรกกันทันที โดยที่จะต้องถ่ายในหัวข้อมุมมองทางการเมืองที่แตกต่างกันดังนี้
การแข่งขันครั้งแรก สาวๆ ถูกพาไปที่กู๊ดวิลล์ จากนั้นพวกเธอต้องเลือกเสื้อผ้าจากในร้านเพื่อสร้างสไตล์ให้กับตัวเอง และไปเดินแบบโชว์ชุดที่หน้าห้างเพื่อให้ผู้ชมประมูลชุดของเธอ เจเอล ที่ถูกประมูลในราคาสูงที่สุดเป็นผู้ชนะในการแข่งขันและได้เป็นคนเซ็นต์เช็คในการประมูลการกุศลครั้งนี้ นอกจากนี้รางวัลของเธอก็คือ ฟิลลิป จะมาเมคโอเวอร์ให้เธอดูดีที่สุดก่อนเข้าห้องตัดสินครั้งแรก
ในห้องตัดสิน ภาพของแจสลีน เฟลิเชีย ซาแมนธ่า และบริททานีย์ ได้รับคำชมเป็นอย่างมาก ในขณะภาพของสาวๆ คนอื่นออกมาไม่ดีเท่าที่ควร ด้วยความที่ เจเอล กลัวว่าถ้าตัวเองทำออกมาได้ดีจะทำให้เพื่อนๆเกลียดทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับแคธลีน ผู้ซึ่งไม่สามารถจับประเด็นขอภาพหรืออะไรได้เลย และด้วยศักยภาพที่มีอยู่ของเจเอล ทำให้เธอได้อยู่ต่อและผู้ที่ต้องกลับบ้านก็คือ แคธลีน
The Girls Go To Prom.
"ออกอากาศ : 7 มีนาคม พ.ศ. 2550"
สาวๆ ได้กลับมาที่โรงเรียนมัธยมอีกครั้ง โดยมีมิสเจ.อเล็กแซนเดอร์ มาสอนการเดินบนรันเวย์ให้กับพวกเธอ จากนั้นพวกเธอต้องแข่งขันกันเดินแบบให้กับ รอย แคมป์เบลล์ ในโรงยิมของโรงเรียนด้วยหัวข้องานพรอมต่างๆ ในระหว่างเดินชุดของซาร่าที่ใหญ่เกินตัวทำให้หน้าอกของเธอหลุดออกมานอกเสื้อ แจสลีนที่เชื่อมั่นในการเดินของตัวเองมากกลับทำพลาดบ่อยที่สุด และผู้ชนะการแข่งครั้งนี้ก็คือ บริททานีย์
ในวันต่อมาสาวๆ ต้องกลับไปที่โรงเรียนอีกครั้งเพื่อถ่ายรูป โดยพวกเธอต้องรับบทบาทเป็นสาวไฮสคูลในแบบต่างๆ ดังนี้
ในห้องตัดสิน เป็นอีกครั้งที่ภาพของ แจสลีน ประทับใจกรรมการและชื่อของเธอก็ถูกเรียกเป็นคนแรกอีกครั้ง ในขณะที่นาตาชา และ ซาแมนธ่า ต่างก็ไม่สามารถที่จะสื่อความหมายออกมาในภาพได้ และทำให้พวกเธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้าย และสุดท้ายซาแมนธ่าต้องตกรอบเพราะกรรมการเห็นว่านาตาชามีบุคลิกที่เหนือกว่าเธอ
The Girl Who Cries All The Time.
"ออกอากาศ : 14 มีนาคม พ.ศ. 2550"
ถึงเวลาที่สาวๆ จะต้องแปลงโฉม ซึ่งสาวๆ ทุกคนต่างก็พึงกอใจในลุคส์ใหม่ของตัว และถึงแม้ว่าเจเอลจะต้องนั่งต่อผมอยู่เป็นเวลานานถึง 8 ชั่วโมงและสุดท้ายต้องถูกเอาออกหมด แต่เธอก็ยังพอใจในลุคส์ใหม่ของตัวเองอยู่ดี
การแข่งขันประจำสัปดาห์ สาวๆ ต้องแต่งหน้าให้เข้ากับลุคส์ของตัวเองให้มากที่สุด บริททานีย์เป็นผู้ชนะในการแข่งขันซึ่งรางวัลของเธอก็คือถ่ายภาพลงนิตยสารเซเว่นทีน ซึ่งเธอเลือกให้เจเอลกับซาร่าห์ ไปถ่ายรูปด้วย ในการถ่ายรูปครั้งนี้ สาวๆ จะต้องถ่ายนู้ดและมีเพียงขนมหวานห่อหุ้มตัวแทนเสื้อผ้าและเครื่องประดับ แต่ก่อนจะถึงวันถ่าย เจเอลก็ได้รับข่าวร้ายเรื่องเพื่อนสนิทของเธอเสพย์ยาเกินขนาดและเสียชีวิต ซึ่งทำให้เธอสะเทือนใจมาก แต่เธอก็ฝืนมาทำงานร่วมกับผู้แข่งขันคนอื่นๆ ซึ่งจะต้องเปลี่ยนตัวเองเป็นของหวานชนิดต่างๆ ดังนี้
ในห้องตัดสิน กรรมการประทับใจในความคิดสร้างสรรค์ขอ บริททานีย์ และชื่นชมในความอดทนของเจเอลที่เพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มา และสองสาวที่ต้องเป็นสองคนสุดท้ายก็คือ คาสซานดร้า ผู้ซึ่งมีจิตใจงดงามทั้งภายนอกและภายใน แต่ยังไม่เห็นแววในภาพถ่าย และ ไดอาน่า ผู้ที่กังวลและไม่มั่นใจในรูปร่างของตัวเองจนแสดงออกมาในภาพ และคนที่ต้องตกรอบก็คือ คาสซานดร้า ที่ไม่สามารถถ่ายทอดความงามของตัวเองลงในรูปได้
The Girl Who Changes Her Attitude.
"ออกอากาศ : 21 มีนาคม พ.ศ. 2550"
เกิดเหตุการณ์ตึงเครียดอีกครั้ง เมื่อดิออนน์รู้สึกว่าเรเน่เป็นคนเสแสร้งแล้วไม่ชอบใจที่เรเน่ไปสนิทสนมกับบริททานีย์ และเรื่องนี้ทำให้เรเน่และดิออนน์เกิดการโต้เถียงกันอย่างรุนแรงจนเฟลิเชียต้องมาหยุดการทะเลาะของพวกเธอ
ในสัปดาห์นี้ผู้เข้าแข่งขันได้ไปเรียนการโพสท่ากับ เบนนี่ นินจา สุดยอดปรมาจารย์การโพสท่าจาก โวกกิ้ง จากนั้นสาวๆ จะต้องแข่งกันโพสท่าผ่านแสงเลเซอร์ในเวลาจำกัดแค่ 2 นาที ซึ่งสาวๆ ทุกคนต่างก็ผ่านไปกันได้หมดยกเว้นเรเน่ และผู้ชนะในการแข่งก็คือวิทนีย์ ซึ่งรางวัลของเธอก็คือ สร้อยข้อมือเพชรมูลค่า 40,000 ดอลล่าห์
การถ่ายภาพในครั้งนี้ สาวๆ ต้องจำลองเหตุการณ์ฆาตกรรมในแบบต่างๆ ดังต่อไปนี้
ในห้องตัดสิน ภาพของเฟลิเชียไม่ได้ผลตอบรับที่ดีนัก ทำให้เธอต้องเป็นสองคนสุดท้ายกับดิออนน์ ซึ่งได้ภาพออกมาดีแต่ลุคส์ของเธอกลับไม่มีความเป็นนางแบบเลยแม้แต่น้อย และสุดท้ายภาพที่ไร้ชีวิตชีวาของเฟลิเชียก็ทำให้เธอต้องตกรอบ
The Girl Who Takes Credit.
"ออกอากาศ : 28 มีนาคม พ.ศ. 2550"
ในสัปดาห์นี้สาวๆ ต้องไปพบกับ เคธี่ โกลด์ ผู้อำนวยการของอิลีท โมเดล เมเนจเมนท์ เพื่อเรียนรู้เรื่องของแฟชั่น และเสื้อผ้าแบบที่ไม่ควรใส่ จากนั้นในวันต่อมาพวกเธอได้ถูกแบ่งกลุ่มเพื่อแข่งความสร้างสรรค์ลุคส์แฟชั่นในการตกแต่งหน้าร้านในพื้นที่จำกัด โดยพวกเธอต้องทำออกมาให้เข้ากับลุคส์ตัวเองและลุคส์โดยรวมของกลุ่มด้วย กลุ่มของวิทนีย์และนาตาชาทำออกมาได้ถูกใจกรรมการที่สุด แต่เพราะวิทนีย์ไม่ยอมอยู่ในขอบเขตพื้นที่ที่กำหนดไว้ ทำให้กลุ่มของเธอถูกตัดสิทธิ์ และทำให้กลุ่มของดิออนน์ ซาร่า เรเน่ ชนะไป และซาร่าห์ได้ถูกเลือกเป็นผู้ชนะเดี่ยว ซึ่งรางวัลของเธอก็คือการได้ถ่ายภาพประจำสัปดาห์ 2 ครั้ง โดยเธอจะสามารถดูและเลือกแก้ไขภาพทั้งหมดที่ถ่ายได้ ซึ่งทำให้เรเน่กับดิออนน์ไม่พอใจมาก เพราะพวกเธอเป็นคนเลือกเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้กับซาร่าห์ทั้งหมดโดยที่ซาร่าห์ไม่ได้ทำอะไรเลยแม้แต่น้อย
การถ่ายรูปในครั้งนี้ สาวๆ จะต้องถ่ายรูปคู่รักกับเหล่านายแบบ โดยต้องสลับเพศชายหญิงกัน โดยแต่ละคู่ต้องสวมบทบาทดังนี้
ในห้องตัดสิน กรรมการชื่นชอบภาพของบริททานีย์ และ แจสลีน และประทับใจในความคิดสร้างสรรค์ของนาตาชา ในขณะที่วิทนีย์ และ ไดอาน่า ต้องยืนเป็นสองคนสุดท้าย ซึ่งกรรมการรู้สึกว่าไดอาน่าได้หมดความกระตือรือล้นและสงสัยว่าเธอต้องการมันจริงรึเปล่า และนั่นเป็นสาเหตุที่ไดอาน่าต้องตกรอบไป
The Girl Who Gets Thrown In The Pool.
"ออกอากาศ : 4 เมษายน พ.ศ. 2550"
ในสัปดาห์นี้ สาวๆ ได้พบกับทวิกกี้และเมลโรส บิคเคอร์สตาฟฟ์ จากฤดูกาลที่ 7 โดยพวกเธอได้เรียนรู้ที่จะตั้งชื่อเล่นนามแฝงในวงการนี้ให้กับตัวเอง โดยพวกเธอจะได้ไปงานเลี้ยงเพื่อแนะนำตัวเองด้วยชื่อเล่นใหม่ ในงานเลี้ยงเจเอลได้เล่นเลยเถิดกับนักร้อง 50 เซนต์ จนเขารำคาญและถูกเขาผลักลงสระน้ำ จากนั้นพวกเธอได้สัมภาษณ์เป็นการส่วนตัวกับ เบนนี่ เมดิน่า ซึ่งเป็นผู้จัดการของไทร่า เรเน่ได้นินทาจาเอลให้นิโคล ริชชี่ฟัง ซึ่งเมื่อเจเอลรู้เข้า พวกเธอทั้งคู่ก็ทะเลาะกันอย่างใหญ่โต และในการสัมภาษณ์กลับเบนนี่ ผู้ชนะก็คือดิออนน์ ซึ่งรางวัลของเธอก็คือการถ่ายแบบให้กับเคด เพื่อลงนิตยสารเซเว่นทีน และเธอเลือกให้แจสลีนกับวิทนีย์ ได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย
การถ่ายรูปในครั้งนี้สาวๆ จะต้องแต่งหน้าทำผมกันเอง เพื่อถ่ายรูปบุคลิกต่างๆ ดังนี้
วันต่อมา ไทร่าได้เข้ามาพูดคุยกับสาวๆ เรเน่ถูกคนอื่นๆ โจมตีในสิ่งต่างๆ ที่เธอเคยทำไว้ ไทร่าจึงจัดการไกล่เกลี่ยและให้โอกาสให้เรเน่ได้กล่าวขอโทษกับทุกๆ คน
ในห้องตัดสิน ภาพของเจเอล นาตาชา ดิออนน์ บริทนีย์ และเรเน่ สร้างความประทับใจให้กรรมการมาก ในขณะที่แจสลีนได้รับคำวิจารณ์ว่าภาพถ่ายทั้ง 4 รูปออกมาเหมือนกันหมด กรรมการรู้สึกว่าซาร่าห์โพสท่ามากเกินไป ในขณะที่วิทนีย์ยังไม่เคยได้ภาพที่ดูโดดเด่นเลยซักครั้ง และทำให้พวกเธอกลายเป็นสองคนสุดท้าย แต่วิทนีย์ได้โอกาสจากกรรมการอีกครั้งทำให้ซาร่าเป็นผู้ที่ต้องกลับบ้าน
The Girl Who Impresses Pedro.
"ออกอากาศ : 11 เมษายน พ.ศ. 2550"
หลังจากจบการตัดสิน เรเน่ได้เขียนจดหมายขอโทษสาวๆ ทุกคนที่เธอเคยทำไม่ดีเอาไว้ ซึ่งสาวๆ ทุกคนให้อภัยเรเน่ และวันต่อมาไทร่าได้ให้สไตล์ลิสต์นำผมของบริททานีย์ออกเพราะบริททานีย์รู้สึกระคายเคืองกับผมที่ต่อเอาไว้
สาวๆ ได้เรียนการแสดงกับ เทีย มาวรีย์ และจากนั้นพวกเธอต้องทดสอบการแสดงคู่กับ เอเฟรน รามิเรซ นักแสดงชื่อดังจาก นโปเลียน ไดนาไมท์ เรเน่เป็นผู้ชนะการแข่งขันซึ่งเธอเลือกดิออนน์ให้ได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย ซึ่งก็คือการให้ครอบครัวมายี่ยมที่บ้าน นาตาชารู้สึกเสียใจมากเพราะเธอเองก็อยากจะพบครอบครัวของเธอเหมือนกัน แต่สุดท้ายเธอก็ทำใจและสลัดความเสียใจออกไปได้
ในการถ่ายรูปครั้งนี้ สาวๆ ต้องถ่ายรูปกับนางแบบของรายการในฤดูกาลก่อนๆ โดยพวกเธอต้องถ่ายภาพเหตุการณ์ฉาวโฉ่ที่เคยเกิดขึ้นในรูปแบบการ์ตูนดังต่อไปนี้
ในห้องตัดสิน ภาพของดิออนน์ นาตาชา และบริททานีย์ ได้รับคำชมเป็นอย่างมาก ในขณะที่เจเอลกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับวิทนีย์ เพราะไม่สามารถแสดงความหลากหลายในรูปได้และการแสดงออกในห้องตัดสิน แต่ผลงานที่ผ่านมายังดีอยู่ ดังนั้นวิทนีย์ต้องตกรอบเพราะไม่สามารถที่จะถ่ายทอดความงามของเธอลงบนรูปถ่ายได้เลย
"ออกอากาศ : 18 เมษายน พ.ศ. 2550"
ในสัปดาห์นี้ สาวๆ ได้เอพริล จากฤดูกาลที่ 2 และ แกรี่ ดิออทโต้ มาให้คำแนะนำในการสัมภาษณ์ รวมทั้งสอนให้สาวๆ รู้จักการให้สัมภาษณ์แบบดีและไม่ดี จากนั้นพวกเธอต้องเก็บกระเป๋าเพื่อบินไปแข่งกันต่อที่ ซิดนีย์ ออสเตรเลีย ทันทีที่มาถึง สาวๆ ก็ต้องแข่งกันสัมภาษณ์ผู้คนด้วยภาษาแสลงของออสเตรเลีย นาตาชาเป็นผู้ชนะในการแข่งขันและเธอก็ได้เป็นพิธีกรร่วมในรายการไทร่า แบงค์โชว์
การถ่ายรูปในสัปดาห์นี้ สาวๆ จะต้องถ่ายโฆษณาให้กับคัฟเวอร์เกิร์ลเป็นสำเนียงออสเตรเลีย โฆษณาของนาตาชาทำให้ไทร่าแปลกใจเพราะสำเนียงของเธอดีผิดคาด บริททนีย์ มีปัญหาเรื่องความจำสั้น ทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับ เจเอล ที่มีบุคลิกภาพดี แต่กลับไม่โดดเด่นเวลาถ่ายโฆษณา แต่ด้วยผลงานที่ผ่านมาตลอดของบริทนีย์ ทำให้เธอได้ผ่านเข้ารอบต่อไป และจาเอลเป็นผู้ที่ต้องตกรอบ
The Girl Who Picks A Fight.
"ออกอากาศ : 25 เมษายน พ.ศ. 2550"
ประมวลเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนปัจจุบัน และภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เช่นการรบกวนคนทั้งบ้านของเจเอล จนเรเน่ทนไม่ไหวต้องย้ายห้องหนี เหตุการณ์วันพักผ่อนของสาวๆ กับการระบายความในใจของแจสลีน การทำความสะอาดบ้านของนาตาชากับเรเน่ และเหตุการณ์ตอนที่คาสซานดร้าต้องเข้าโรงพยาบาลหลังจากถ่ายภาพนู้ด
The Girl Who Blames The Taxi Driver.
"ออกอากาศ : 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2550"
ผู้เข้าแข่งขันห้าคนที่เหลือต้องออกโชว์ตัวกับบรรดาดีไซน์เนอร์ในซิดนีย์โดยมีเวลาจำกัดแค่ 4 ชั่วโมง นาตาชาและบริททานีย์ กลับมาไม่ทันเวลาและถูกตัดสิทธิ์ ทำให้บริททานีย์ โมโหจนสติแตก บรรดาดีไซน์เนอร์ประทับใจผลงานของแจสลีนมากที่สุด และเธอเป็นผู้ชนะในการแข่งครั้งนี้ ซึ่งรางวัลของเธอก็คือการได้ไปถ่ายรูปที่สะพานฮาร์เบอร์ บริดจ์ ที่มีชื่อเสียงของออสเตรเลีย และเธอก็เลือกให้ดิออนน์ได้ไปถ่ายรูปกับเธอด้วย
การถ่ายภาพในครั้งนี้ สาวๆ จะต้องถ่ายภาพชุดว่ายน้ำให้กับนิตยสารผู้หญิง และนิตยสารผู้ชาย ไทร่าประทับใจกับความหลากหลายของแจสลีน ในขณะที่การทำงานของดิออนน์ออกมาน่าผิดหวัง
ในห้องตัดสิน ภาพถ่ายของดิออนน์ไม่สามารถทำให้กรรมการประทับใจได้เลย ในขณะที่ภาพของบริททานีย์ออกมาดูสวยแต่บุคลิกของเธอกลับไม่มีเสนห์และไม่ได้รับผลตอบรับที่ดีจากดีไซน์เนอร์เลยแม้แต่น้อย และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องถูกส่งกลับบ้าน
The Girl Who Does Not Want To Dance.
"ออกอากาศ : 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2550"
ผู้เข้าแข่งขันสี่คนสุดท้ายได้ไปเรียนรู้การใช้ท่าทางในการเล่าเรื่อง และการเต้นรำพื้นบ้าน จากนั้นพวกเธอต้องแข่งกันใช้ท่าทางอะบอริจิ้นในการเล่าเรื่องของตัวเอง เรเน่เป็นผู้ชนะในการแข่ง ซึ่งรางวัลของเธอก็คือสร้อยมุก และแธอเลือกแจสลีนให้ได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย คืนนั้น สาวๆ ได้ออกไปเที่ยวในเมืองกัน แต่นาตาชากลับป่วย นอนซมอยู่กับบ้าน สาวๆ จึงถือโอกาสนินทาเรื่องของสามีและลูกของเธออย่างสนุกสนาน
การถ่ายภาพครั้งนี้สาวๆ จะต้องถ่ายภาพแสดงอารมณ์ผ่านการเต้นรำพื้นบ้านดังนี้
ในห้องตัดสิน ภาพถ่ายของเรเน่ได้รับคำชมว่าเป็นภาพที่ดีที่สุด และกรรมการก็ประทับใจในความคิดและประสิทธิภาพของแจสลีน ในขณะที่ภาพของดิออนน์กับนาตาชาออกมาไม่ดีเท่าที่ควร โดยเฉพาะภาพของนาตาชาได้รับคำวิจารณ์ว่าเป็นภาพที่แย่ที่สุดของเธอ
เมื่อไทร่าถามถึงประสิทธิภาพของนางแบบแต่ละคน โดยสาวๆ จะต้องวิจารณ์เพื่อนๆ แต่ละคน นาตาชาถูกสาวๆ รุมโจมตี แต่เธอก็สามารถรับสถานการณ์ได้ด้วยความใจเย็น มีเพียงแจสลินที่บอกกับกรรมการว่าเธอรู้สึกว่ามีประสิทธิภาพในการเป็นนางแบบน้อยกว่าคนอื่น กรรมการต่างลงความเห็นว่าดิออนน์มีพัฒนาการที่ไม่สม่ำเสมอ และยังไม่เชื่อในประสิทธิภาพของตัวเองซึ่งทำให้เธอและนาตาชาต้องกลายเป็นสองคนสุดท้าย และสุดท้ายดิออนน์ต้องเป็นผู้ตกรอบ เพราะกรรมการเห็นว่านาตาชามีพัฒนาการและได้ปรับปรุงตัวเองได้มากกว่า
"ออกอากาศ : 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2550"
สามสาวที่เหลือได้ถูกพาไปถ่ายโฆษณาลิปสติก ให้กับ คัฟเวอร์เกิร์ล นาตาชาทำออกมาได้ดูเป็นธรรมชาติถึงแม้จะต้องดูสคริปต์ก็ตาม แจสลีนเพิ่มภาษาสเปนของเธอลงไปในโฆษณาก็ได้รับคำชมเป็นอย่างมากแต่ภาพของแจสลีนกลับดูเป็นการค้ามากเกินไป ในขณะที่ภาพของเรเน่ได้รับคำวิจารณ์ว่าดูแก่กว่าอายุจริงซึ่งทำให้เธอต้องตกเป็นสองคนสุดท้ายเป็นครั้งแรกและต้องถูกคัดออก
จากนั้นสาวๆ ต้องไปถ่ายภาพให้กับนิตยสารเซเว่นทีน จากนั้นไทร่าได้มาคุยกับสองสาวตัวต่อตัวก่อนจะพาไปที่รันเวย์ โดยสาวๆ จะต้องเดินแบบในคอนเซปต์วิวัฒนาการทางแฟชั่น โดยมีแคริดี อิงลิช ผู้ชนะจากฤดูกาลที่ 7 เข้าร่วมเดินด้วย แจสลีนเริ่มต้นค่อนข้างแผ่ว แต่เมื่อเดินไปก็เริ่มแรงและเป็นธรรมชาติขึ้น และระหว่างที่นาตาชากำลังเดินอยู่กระโปรงของเธอเกิดเลื่อนหลุดไปกองกับพื้น แต่นาตาชาก็แก้ไขสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี
ในการตัดสินครั้งสุดท้าย กรรมการต่างลงความเห็นว่าทั้งสองสาวต่างมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผู้ชนะทั้งคู่ นาตาชาดูโดดเด่น มีพัฒนาการ และหมั่นศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมอยู่เสมอ ส่วนแจสลีนเองก็ความหลากหลาย ดูมีความเป็นสากล ซึ่งเป็นที่ต้องการของตลาดแฟชั่น สองสาวต่างก็มีข้อดีกันจนกรรมการต่างพากันคิดหนัก และหลังจากที่พิจารณากันอย่างถี่ถ้วนแล้ว คณะกรรมการก็ตัดสินใจและประกาศว่า ผู้ชนะในฤดูกาลที่ 8 ก็คือ แจสลีน กอนซาเลซ
สาโท
"สำหรับสาโทที่หมายถึง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กคล้ายหนู ดูที่ สาโท"
สาโท หรือ น้ำขาว คือ สุราแช่ประเภทหนึ่ง ทำจากข้าวชนิดต่างๆ ที่ผ่านการหมักด้วยลูกแป้ง หรือเชื้อราและยีสต์ เพื่อเปลี่ยนแป้งในข้าวให้เป็นแอลกอฮอล์ โดยสาโทที่ผ่านกระบวนการหมักแล้วจะมีแรงแอลกอฮอล์ไม่เกิน 15 ดีกรี
สาโทเป็นเครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอล์ชนิดไวน์ข้าว (Rice Wine) ที่ไม่ผ่านกระบวนการกลั่น ถ้านำไปกลั่นก็จะได้เป็นเหล้าขาว นิยมผลิตกันในประเทศแถบภูมิภาคเอเชีย อาทิ จีน,เกาหลี,ญี่ปุ่น และไทย โดยจะมีชื่อเรียกต่างกันไป
ในประเทศไทยนั้นจะนิยมผลิตสาโทเพื่อเป็นเครื่องดื่มในเทศกาล งานเลี้ยงต่างๆ ซึ่งสาโทที่ผลิตจะมีรสหวาน เพราะกระบวนการหมักยังไม่สิ้นสุด และจะเก็บไว้ไม่ได้นาน แต่บางพื้นที่จะหมักจนน้ำใสและมีตะกอน ซึ่งจะได้แรงแอลกอฮอล์สูงขึ้นจนสามารถเก็บไว้ได้นานขึ้น หรือนำไปกลั่นเป็นเหล้าขาว
110 (หนึ่งร้อยสิบ) เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 109 (หนึ่งร้อยเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 111 (หนึ่งร้อยสิบเอ็ด)
111 (หนึ่งร้อยสิบเอ็ด) เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 110 (หนึ่งร้อยสิบ) และอยู่ก่อนหน้า 112 (หนึ่งร้อยสิบสอง)
112 (หนึ่งร้อยสิบสอง) เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 111 (หนึ่งร้อยสิบเอ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 113 (หนึ่งร้อยสิบสาม)
113 (หนึ่งร้อยสิบสาม) เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 112 (หนึ่งร้อยสิบสอง) และอยู่ก่อนหน้า 114 (หนึ่งร้อยสิบสี่)
114 (หนึ่งร้อยสิบสี่) เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 113 (หนึ่งร้อยสิบสาม) และอยู่ก่อนหน้า 115 (หนึ่งร้อยสิบห้า)
115 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 114 (หนึ่งร้อยสิบสี่) และอยู่ก่อนหน้า 116 (หนึ่งร้อยสิบหก)
116 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 115 (หนึ่งร้อยสิบห้า) และอยู่ก่อนหน้า 117 (หนึ่งร้อยสิบเจ็ด)
117 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 116 (หนึ่งร้อยสิบหก) และอยู่ก่อนหน้า 118 (หนึ่งร้อยสิบแปด)
118 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 117 (หนึ่งร้อยสิบเจ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 119 (หนึ่งร้อยสิบเก้า)
หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์
หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์ เป็นภาพยนตร์ไทยที่มีการร่วมมือระหว่างไชโยภาพยนตร์ ของไทย โดยสมโพธิ แสงเดือนฉาย และสึบุรายะโปรดักชั่น ของญี่ปุ่น เข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 และได้กลับนำถูกฉายใหม่อีกครั้งเมื่อปี พ.ศ. 2544 โดยได้ปรับปรุงส่วนเสียงพากย์และดนตรีประกอบเข้ามาใหม่
ในประเทศญี่ปุ่นก็ได้ถูกฉายในชื่อว่า 6 พี่น้องอุลตร้า VS กองทัพสัตว์ประหลาด  เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1979 (พ.ศ. 2522)
เบื้องหลังและการตอบรับ.
หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์ เกิดขึ้นจากการที่เอจิ สึบุระยะ ผู้ก่อตั้งบริษัทสึบุรายะโปรดักชั่น จำกัด ถึงแก่กรรมไป และได้ทิ้งหนี้สินไว้ให้แก่บริษัทเป็นจำนวน 500,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยผู้บริหารและประธานของสึบุรายะโปรดักชันในขณะนั้นคือ โนโบรุ สึบุรายะ บุตรชายของเอย์จิ ได้เดินทางมาประเทศไทยเพื่อขอพบกับสมโพธิ ซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อน เพื่อขอความช่วยเหลือ ในตอนแรกสมโพธิเสนอที่จะให้เงินช่วยเหลือ แต่ทางโนโบรุได้ปฏิเสธ ก่อนที่จะตกลงสร้างภาพยนตร์ชุดนี้ด้วยกัน ทั้งหมด 2 เรื่อง โดยเรื่องก่อนหน้านั้น คือ ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ ในปีเดียวกัน แต่เข้าฉายในช่วงต้นปี
ภาพยนตร์เข้าฉายในประเทศไทย รับช่วงปิดเทอมปลายปี ได้รับความนิยมอย่างมากทำรายได้เพียง 7 วัน 1 ล้านบาท โดยเข้าฉายที่โรงภาพยนตร์เฉลิมกรุงเพียงที่เดียว เฉพาะ 2 วันแรก ก็ทำรายได้กว่า 3 แสนบาทแล้ว โดยมีหุ่นจำลองขนาดใหญ่ของหนุมานตั้งแสดงอยู่หน้าโรง
ในต่างประเทศ รัน รัน ชอว์ ประธานบริษัทชอว์บราเดอร์ส แห่งฮ่องกง ได้เดินทางมายังประเทศไทยด้วยตนเอง เพื่อติดต่อขอซื้อลิขสิทธิ์ไปฉายยังต่างประเทศ ด้วยราคา 120,000 ดอลลาร์สหรัฐ กับลิขสิทธิ์จัดจำหน่ายในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเป็นเวลา 7 ปี โดยทำการลงนามเซ็นสัญญากันที่โรงแรมดุสิตธานี เฉพาะในประเทศญี่ปุ่นทำรายได้ถึง 70 ล้านบาท
แต่ขณะที่เข้าฉาย ก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์มาจากผู้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากรในขณะนั้น(นายรังสฤษดิ์ เชาวน์ศิริ)ว่าไม่เหมาะสม ที่จะนำหนุมานซึ่งเป็นตัวละครเอกในวรรณคดีไทย มาพบกับอุลตร้าแมน ซึ่งเป็นซูเปอร์ฮีโร่ในวัฒนธรรมร่วมสมัยของญี่ปุ่น แต่ทว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลเชิดชูวัฒนธรรมของเอเชีย ในงานประกวดภาพยนตร์เอเชียที่กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
ต่อมา หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์ เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ 25 เรื่อง ที่กระทรวงวัฒนธรรม เลือกให้เป็นมรดกของชาติ เนื่องในวันอนุรักษ์ภาพยนตร์ไทย ประจำปี 2555 แต่อย่างไรก็ตามเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ได้มีคำพิพากษาว่าให้ภาพยนตร์เรื่องนี้และเรื่องอื่นๆ ถูกตกเป็นของบริษัทสึบุรายะ โปรดักชันเพียงผู้เดียว
เป็นเรื่องราวของเด็กชายโก๊ะที่ถูกโจรที่ขโมยตัดเศียรพระยิงตาย จนเจ้าแม่อุลตร้าเห็นความดีของโก๊ะ จึงเรียกวิญญาณของหนุมานเพื่อให้เป็นร่างที่อาศัยอยู่ของหนุมาน ต่อมาในวันหนึ่ง การทดลองจรวดของดร.วิสุทธิ์ เกิดการผิดพลาดจนทำให้สัตว์ประหลาด 5 ตัวอาละวาดจนทำให้หนุมานสู้คนเดียวจนพ่ายแพ้ เหล่าพี่น้องอุลตร้าทั้งหกต้องไปช่วยจนชนะเหล่าสัตว์ประหลาดได้
หนุมานพบ 11 ยอดมนุษย์.
หนุมานพบ 11 ยอดมนุษย์ เป็นภาพยนตร์ไทยที่ฉายในช่วงปี พ.ศ. 2527 เป็นการนำ หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์ มาฉายใหม่อีกครั้ง โดยเพิ่มฉากของภาพยนตร์ อุลตร้าแมน ZOFFY นักรบอุลตร้า VS กองทัพสัตว์ประหลาด มาตัดต่อใหม่เพิ่มเติม ซึ่งได้เพิ่มตัวละครที่ปรากฏในภาพยนตร์คือ เจ้าพ่ออุลตร้า, อุลตร้าแมนเลโอ, แอสตร้า, อุลตร้าแมนคิง, อุลตร้าแมน 80, ยูเลี่ยน
นอกจากนี้ในประเทศอเมริกาได้ถูกซื้อลิขสิทธิ์ในการฉายในประเทศใช้ชื่อว่า SPACE WARRIORS 2000 (The Year of the Monkey Wrench)
ไตรโกล
ไตรโกล (Trigoal) คือการแข่งขันฟุตบอลลักษณะหนึ่งในประเทศไทย โดยสนามฟุตบอลมีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม
ไตรโกลเป็นการแข่งขันกีฬาแนวใหม่ที่มีผู้เล่นในขณะเดียวกัน 3 ทีมในสนามเดียวกัน โดยสนามมีลักษณะคล้ายกับสามเหลี่ยมด้านเท่า และมีผู้ชนะเพียงทีมเดียว ทีมที่ได้คะแนนอันดับสองและอันดับสามถือเป็นผู้แพ้เหมือนกัน ไตรโกลนั้นมีรูปแบบการเล่นหลายรูปแบบ เช่น ไตรโกลฟุตบอล, ไตรโกลวอลเลย์บอล, ไตรโกลบาสเกตบอล เป็นต้น
ไตรโกลฟุตบอล.