pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 มินาโตะได้ปรากฏตัวอีกครั้งเพราะคาถาสัมพเวสีคืนชีพของโอรุจิมารุและได้เข้าร่วมสงคราม ในสงครามมินาโตะได้เปลี่ยนร่างของตนเป็นโหมดสัตว์หางของเก้าหางที่อยู่กับตนครึ่งหนึ่ง พร้อมกางข่ายพลังสีแดงป้องกันร่วมกับโฮคาเงะรุ่นก่อนตน อีก 3 คน แต่ว่าในช่วยที่โอบิโตะกำลังถูกมาดาระควบคุมให้คืนชีพมาดาระ โอบิโตะขัดขืนเปลี่ยนตนเองเป็นพลังสถิตร่างของ 10 หาง มินาโตะก็พยายามขัดขวางแต่ล้มเหลว โดยรู้ทีหลังว่าชายในหน้ากากคือโอบิโตะ มินาโตะสู้ร่วมกับรุ่นที่ 2 และนารุโตะกับซาสึเกะ แต่ก็สู้ไม่ไหวจนโดนโอบิโตะตัดแขนขวา และเพราะพลังของสิบหางทำให้คาถานินจาทุกอย่างสลายไป ทำให้มินาโตะไม่สามารถฟื้นตัวแขนขวาได้อีก จึงต้องสู้ร่วมกับนารุโตะโดยมีแขนข้างเดียว และหลังจากที่นารุโตะกับซาสึเกะทำให้สัตว์หางทั้งหมดออกจากตัวโอบิโตะ แล้วคาคาชิพยายามฆ่าโอบิโตะ แต่ถูกมินาโตะขวางไว้ ทั้ง 3 คนก็คุยกันเกี่ยวกับเรื่องนารุโตะ และบอกให้นารุโตะเรียกทุกคนให้ไปช่วยรุ่นที่ 1 สู้กับมาดาระ และมินาโตะได้พูดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดเกี่ยวทีมที่ตนเป็นหัวหน้าที่ทำให้เรื่องทั้งหมด ทำให้โอบิโตะเป็นแบบนี้ และช่วงที่โอบิโตะพยายามชุบชีวิตนินจาที่ตายในสงครามครั้งนี้แต่ก็ถูกเซ็ตสึสีดำควบคุมให้ชุบชีวิตมาดาระ มินาโตะกับคาคาชิพยายามรอเวลาที่เซ็ตสึสีดำออกจากตัวโอบิโตะเพื่อหวังโอกาสทำลายเนตรสังสาระที่อยู่ที่ตาซ้ายโอบิโตะ แต่กาอาระได้พาซากุระพยายามยืดชีวิตนารุโตะที่โดนดึงเก้าหางไป โดยบอกให้กาอาระร่วมมือกับคาาชิแทนตน ส่วนมินาโตะก็คิดจะมอบเก้าหางครึ่งหนึ่งในตัวให้นารุโตะ แต่ว่าเซ็ตสึสีดำมาขวางทำให้เก้าหางถูกส่งให้เซ็ตสึสีดำแทน แล้วมาดาระก็มา เซ็ตสึสีดำก็พยายามออกจากร่างโอบิโตะเพื่อเอาเนตรส่งให้มาดาระ แต่ถูกโอบิโตะชิงร่างกลับมาได้ และโอบิโตะถามว่าสำหรับมาดาระแล้วตนคืออะไร แล้วมาดาระก็ตอบว่า โอบิโตะคือมาดาระคนใหม่ที่ทำตามเจตจำนงของมาดาระ แล้วโอบิโตะก็เดินไปหามาดาระ แต่กาอาระ คาคาชิ และมินาโตะก็ขัดขวางแต่ขัดขวางไม่สำเร็จ ซึ่งมินาโตะก็โดนมาดาระตัดมือซ้ายจนไม่สามารถฟื้นฟูได้ แล้วโอบิโตะก็ใช้มือแทงมาดาระแล้วชิงพลังที่เป็นวิชาที่ทำให้วิชานินจาทั้งหมดไปสู่ความว่างเปล่า ทางโอบิโตะคิดมอบสัตว์หางที่มีส่งให้นารุโตะ โดยคาคาชิก็ร่วมมือกับโอบิโตะย้ายตัวโอบิโตะไปหานารุโตะสำเร็จ แล้วไกก็เปิดประตูด่านที่ 8 ส่วนมินาโตะก็ห้ามไกแต่ล้มเหลว มินาโตะก็บอกกับคาคาชิ ลี กาอาระว่าตนสู้ในโหมดเซียนไม่ไหวแล้ว เพราะโหมดเซียนที่ตนฝึกมาไม่สมบูรณ์ และไม่เคยใช้สู้จริงมาก่อน แถมตอนนี้ใช้ได้แค่ขาสู้เท่านั้นเพราะใช้มือไม่ได้เพราะไม่มีมือเหลือแล้ว จึงสั่งให้ลีปามีดไปในช่วงที่จังหวะที่ดี ซึ่งคือตอนที่มาดาระโจมตีใส่ไกด้วยบอลสีดำหลายลูก ซึ่งลีก็ปามีดของมินาโตะไปโดยมินาโตะก็วาร์ปตัวเองไปที่มีดพร้อมกับพาตนและบอลสีดำ 5 ลูก วาร์ปไปที่อื่น หลังจากวาร์ปมินาโตะก็รับพลังสลายทุกสิ่งจากบอลสีดำ ซึ่งมินาโตะย้ายร่างตัวเองกับบอลสีดำไปโคโนะฮะจึงรอดจากการที่ร่างสลายตัว เพราะอยู่นอกรัศมีที่มาดาระจะควบคุมได้ พอเนตรจัทรนิรันดร์เริ่ม แล้วไปหาโฮคาเงะอีก 3 คนที่เสียชีวิต โดยโฮคาเงะทั้ง 4 ไม่โดนผลเพราะทั้ง 4 ตายไปแล้ว กับบอกเรื่องจะหาทางยังไง พอเซียนหกวิถีโผล่ก็ร่วมแผนการกับวิญญาณคาเงะในอดีตที่เสียชีวิต ในการใช้คาถาอัญเชิญเรียก ทีมคาคาชิกับสัตว์หางทั้ง 9 กลับมามิติเดิม จากนั้นก็บอกลานารูโตะจนร่างคลายจากสัมพเวสีคืนชีพ
ตำบลประจวบคีรีขันธ์
รายชื่อธงในประเทศลิทัวเนีย
ตารางเบื้องล่างนี้ แสดงภาพและข้อมูลธงต่างๆ ที่ปรากฏการใช้ในประเทศลิทัวเนียอย่างสังเขป
กรุณา กุศลาสัย
กรุณา กุศลาสัย (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2463 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552) เป็นนักเขียนบทความและสารคดี เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต และภารตวิทยา กรุณาได้รับรางวัลศรีบูรพาปี พ.ศ. 2538, รางวัลนราธิปปี พ.ศ. 2544 และได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2546 ผลงานที่มีชื่อเสียงคือผลงานแปลกวีนิพนธ์ "คีตาญชลี" ของรพินทรนาถ ฐากูร และอัตชีวประวัติ ชื่อเรื่อง "ชีวิตที่เลือกไม่ได้"
กรุณา กุศลาสัย เดิมชื่อ นายกิมฮง แซ่โค้ว เกิดในเรือกระแชง หน้าวัดตะแบก ตำบลแควใหญ่ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ บิดามารดามีเชื้อสายจีนแต้จิ๋ว มีอาชีพค้าขายทางเรือ แต่เสียชีวิตเมื่อกรุณายังเด็ก จึงเติบมาโดยการเลี้ยงดูของน้าสาว เมื่อน้าสาวเสียชีวิตจึงได้ไปบวชเป็นสามเณร เมื่อ พ.ศ. 2476 เมื่ออายุ 13 ปี ในโครงการ "พระภิกษุสามเณรใจสิงห์" ของพระโลกนาถ พระสงฆ์ชาวอิตาลี เพื่อนำภิกษุสามเณรจากประเทศไทย พม่า ศรีลังกา ไปศึกษาอบรมที่ประเทศอินเดีย
กรุณามีโอกาสได้ศึกษาภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต และภาษาอังกฤษจนเชี่ยวชาญ สอบภาษาฮินดีได้ที่ 1 ของอินเดีย ได้รับทุนการศึกษาจากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เมื่ออายุเพียง 18 ปี และเริ่มเขียนข่าวและบทความ ส่งมาตีพิมพ์ในประเทศไทย ในวารสาร ธรรมจักษุ พุทธศาสนา และ ประชาชาติ ใช้นามปากกา "สามเณรไทยในสารนาถ" จากนั้นได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยวิศวภารติในเมืองศานตินิเกตัน รัฐเบงกอลตะวันออก เมื่อ พ.ศ. 2482
เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง สามเณรกรุณาถูกจับเป็นเชลยศึก เนื่องจากเป็นพลเมืองไทยซึ่งเป็นประเทศคู่สงครามกับอังกฤษในฐานะบริติชราช และถูกจองจำในค่ายกักกันที่นิวเดลีพร้อมทั้งพระโลกนาถและเฟื้อ หริพิทักษ์ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ในขณะนั้น กรุณาได้ลาสิกขาบท และพบรักกับโยโกะ โมริโมโตะ เชลยชาวญี่ปุ่นในค่ายเดียวกัน แต่ทั้งคู่ได้แยกจากกันหลังสงครามสงบ
หลังสงคราม กรุณาเดินทางกลับประเทศไทย โดยไม่ศึกษาต่อให้จบ และทำงานเป็นครูสอนภาษาสันสกฤตและภาษาไทย ที่อาศรมวัฒนธรรมไทย–ภารต จากนั้นได้เป็นล่าม พนักงานแปล และเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ ประจำสถานกงสุลอินเดีย (ต่อมาเป็นสถานเอกอัครราชทูตอินเดียประจำประเทศไทย) และเป็นผู้บรรยายวิชาธรรมภาคภาษาอังกฤษ ที่มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ขณะทำงานอยู่ที่สถานทูตอินเดีย กรุณา กุศลาศัย เคยเป็นผู้แทนของรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม เพื่อเดินทางไปสร้างความสัมพันธ์กับประเทศจีน และเมื่อทำงานหนังสือพิมพ์ก็ได้เดินทางไปกับคณะผู้แทนการค้า ร่วมคณะกับสุวัฒน์ วรดิลก, กุหลาบ สายประดิษฐ์ และเพ็ญศรี พุ่มชูศรี แต่ครั้งหลัง เมื่อเดินทางกลับมาในปี พ.ศ. 2501 ภายหลังจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ทำการรัฐประหารในปีนั้น กรุณาถูกจับและคุมขังที่เรือนจำลาดยาว ด้วยข้อหามีการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ พร้อมกับสังข์ พัธโนทัย และอารีย์ ภิรมย์ กรุณาต้องติดคุกอยู่เป็นเวลา 9 ปี จึงได้รับอิสรภาพ หลังจากล้มป่วยด้วยอาการทางสมอง และศาลอนุญาตให้ประกันตัว เพื่อไปรักษาตัวที่บ้าน และได้รับการถอนฟ้อง เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2512
กรุณา กุศลาศัย สมรสกับ เรืองอุไร กุศลาสัย (สกุลเดิม: หิญชีระนันท์) เมื่อ พ.ศ. 2492 และเริ่มสร้างผลงานร่วมกันในนามปากการ่วม "กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย"
กรุณา กุศลาศัย ล้มป่วยด้วยโรคพาร์คินสัน และมีอาการของโรคสมองเสื่อม จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยอาการอันสงบ เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เวลาประมาณ 17.00 น. สิริอายุ 89 ปี โดยบริจาคร่างกายเพื่อการศึกษาให้กับภาควิชากายวิภาคศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช รวมถึงได้กำชับไม่ให้นำร่างขนย้ายมาประกอบพิธีศพแต่ให้ใช้รูปถ่ายตนตั้งแทนหีบศพและไม่ให้พิธียาวเกิน 3 วัน และได้ขอให้ลงแจ้งความข่าวการเสียชีวิตในหนังสือพิมพ์รายวันเป็นเวลา 7 วันติดต่อกัน ทั้งหมดนี้กรุณาระบุไว้ในจดหมายที่ลงวันที่ 13 มิถุนายน 2529
ผลงานชิ้นสำคัญ เช่น
"รายการต่อไปนี้ยังไม่สมบูรณ์ ท่านสามารถช่วยเพิ่มเติมได้"
เรืองอุไร กุศลาสัย
ศาสตราจารย์พิเศษ เรืองอุไร กุศลาสัย (สกุลเดิม: หิญชีระนันทน์; 21 มิถุนายน พ.ศ. 2463 – 31 มกราคม พ.ศ. 2561) เป็นนักเขียน นักแปล ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับประเทศอินเดีย มีชื่อเสียงจากหนังสือและบทความเกี่ยวกับประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นผลงานร่วมกับกรุณา กุศลาสัย ซึ่งเป็นสามี ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2544
เรืองอุไร กุศลาสัย เดิมชื่อ อุไร หิญชีระนันทน์ เกิดที่ตำบลศิริราช อำเภอบางกอกน้อย จังหวัดธนบุรี เป็นบุตรีของอำมาตย์ตรี พระสอนถูกระบอบ (เรือง หิญชีระนันทน์) กับนางบุญเรือน สอนถูกระบอบ (สกุลเดิม สิงหบุระอุดม) ต่อมาพระสารประเสริฐ (ตรี นาคะประทีป) เปลี่ยนให้เป็น "เรืองอุไร" เมื่อ พ.ศ. 2485 จบการศึกษาจากโรงเรียนสตรีวัดระฆัง โรงเรียนเบญจมราชาลัย และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และรับราชการครูที่โรงเรียนฝึกหัดครูมัธยม (สถาบันราชภัฏจันทรเกษม) และโรงเรียนบพิตรภิมุข จนกระทั่งเกษียณอายุ
เรืองอุไรสมรสครั้งแรกโดยเปลี่ยนมาใช้ชื่อสกุลเป็น เรืองอุไร จูตะเสน แต่ต่อมาได้สมรสครั้งที่สองกับกรุณา กุศลาสัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 จนกระทั่งสามีเสียชีวิต ทั้งสองมีบุตร-ธิดาด้วยกันสองคนคือ พันโทหญิง ทันตแพทย์หญิง อังศิกา และกัมปนาท กุศลาสัย
เรืองอุไรเสียชีวิตในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2561 เมื่อเวลา 06.00 น. ด้วยโรคชราที่บ้านพักส่วนตัว สิริอายุ 97 ปี
ธงชาติมาดากัสการ์
ธงชาติมาดากัสการ์ เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2501 ซึ่งเป็นช่วงที่ประเทศนี้เตรียมการลงประชามติต่อสถานะของประเทศในประชาคมฝรั่งเศส และเป็นเวลาก่อนหน้าการประกาศเอกราชจากประเทศฝรั่งเศส 2 ปี ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ตอนต้นธงเป็นแถบสีขาวตามแนวตั้ง กว้างเป็น 1 ใน 3 ส่วนของความยาวธง ส่วนที่เหลือตอนปลายธงแบ่งครึ่งตามแนวนอน ครึ่งบนเป็นพื้นสีแดง ครึ่งล่างพื้นสีเขียว
สีในธงชาติมาร์ดากัสการ์นี้สะท้อนถึงประวัติศาสตร์ของประเทศ ความปรารถนาในอิสรภาพ และชนชั้นในสังคมมาร์ดากัสการ์ โดยสีแดงและสีขาวนั้นคือสีธงของสมเด็จพระราชินีรานาวาโลนาที่ 3 (Ranavalona III) กษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรเมรินา (Merina kingdom) ซึ่งพ่ายแพ้ต่อฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2439 และสีนี้อาจเป็นเครื่องบ่งบอกว่าชาวมาร์ดากัสการ์มาจากคนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ดังปรากฏการใช้สีดังกล่าวนี้ร่วมกันในธงชาติอินโดนีเซีย ส่วนสีเขียวหมายถึงชนชั้นโฮวา (Hova) อันเป็นชนชั้นสามัญชนในสังคมมาร์ดากัสการ์ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการต่อต้านและเรียกร้องเอกราชจากฝรั่งเศส
ตระกูลภาษาฮามิโต-เซมิติก
ตระกูลภาษาแอฟโร-เอเชียติก
แอโฟร-เอเชียติก
ธงชาติรวันดา
ธงชาติรวันดา เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งตามแนวนอนเป็น 3 แถบ แถบบนสุดพื้นสีฟ้ากว้าง 2 ใน 4 ส่วน ของความกว้างธงชาติ ที่มุมธงบนด้านปลายธงมีรูปดวงอาทิตย์เปล่งรัศมี 24 แฉก แถบกลางกว้าง 1 ใน 4 ส่วนของความกว้างธง มีพื้นสีเหลือง แถบล่างสุดพื้นสีเขียว มีความกว้างเท่ากับแถบกลาง อนึ่ง ระดับสีของสีเหลืองในแถบกลางและรูปดวงอาทิตย์นั้นต่างกันเล็กน้อย โดยสีเหลืองของดวงอาทิตย์นั้นจะเข้มกว่าสีในแถบกลาง ธงนี้ออกแบบโดยอัลฟอนซ์ คิริโมเบเนซีโอ (Alphonse Kirimobenecyo) และได้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่
ในธงชาตินี้ สีฟ้าหมายถึงความสุขและสันติภาพ สีเหลืองหมายถึงการพัฒนาทางเศรษฐกิจ สีเขียวหมายถึงความมุ่งหวังต่อความเจริญรุ่งเรืองของชาติ ดวงอาทิตย์หมายถึงความรู้แจ้งในปัญญาของประชาชน
ก่อนหน้านั้น ธงชาติรวันดามีลักษณะเป็นธงสามสีแถบแนวตั้งความกว้างเท่ากัน เรียงจากด้านคันธงเป็นแถบสีแดง สีเหลือง และสีเขียว เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2502 ต่อมาจึงเพิ่มอักษร "R" ซึ่งเป็นอักษรตัวแรกของชื่อประเทศลงกลางแถบสีเหลืองในปี พ.ศ. 2505 เพื่อแยกแยะธงนี้ให้ต่างจากธงชาติกินี ซึ่งใช้ธงสามสีอย่างเดียวกันให้ชัดเจน ส่วนสีในธงจัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกา ซึ่งมีที่มาจากธงชาติเอธิโอเปีย ความหมายของสีธงชาติคือ สีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อเสรีภาพของประชาชน สีเหลืองหมายถึงสันติภาพและความสงบ สีเขียวหมายถึงความหวังและความเชื่อมั่น ธงนี้ภายหลังได้เปลี่ยนมาเป็นธงมาเป็นแบบปัจจุบัน เนื่องจากได้กลายเป็นสัญลักษณ์ที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวรวันดา (Rwandan Genocide)
ค.ศ. 1519
ค.ศ. 1559
ค.ศ. 1536
ค.ศ. 1572
โรคซิฟิลิส
เทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์
เทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมืองในอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดและศูนย์ราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ รวมทั้งยังเป็นย่านธุรกิจของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีพื้นที่ 14 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประจวบคีรีขันธ์ทั้งตำบล และมีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 18,507 คน เป็นเทศบาลเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของจังหวัด รองจากเทศบาลเมืองหัวหิน
เทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์จัดตั้งขึ้นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2478 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พุทธศักราช 2478 ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร ลงวันที่ 20 สิงหาคม 2478) น.อ.อาทิตย์ทิพอาภา ร.น. เจ้าพระยายมราช พล.อ.เจ้าพระยาพิชเยนทรชัยยัน ออกไว้ ณ วันที่ 25 มีนาคม 2478 โดยจัดเขตชุมนุมชนในบรรดาตำบล อันเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ให้มีฐานะเป็นเทศบาลเมือง
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ จากเดิม 4.85 ตารางกิโลเมตร เป็น 14 ตารางกิโลเมตร ตามพระราชกฤษฎีกาการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พุทธศักราช 2512 ให้ไว้ ณ วันที่ 26 ธันวาคม 2512 เพื่อความเหมาะสมแก่การบริหารกิจการและทำนุบำรุงท้องถิ่น โดยมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ 3 ตำบล ประกอบด้วย ตำบลประจวบคีรีขันธ์ทั้งหมด ตำบลเกาะหลักบางส่วน และตำบลอ่าวน้อยบางส่วน มีชุมชนย่อยในเขตเทศบาล 10 ชุมชน
เขตเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ ครอบคลุมพื้นที่ 1 ตำบล คือ ตำบลประจวบคีรีขันธ์ทั้งหมด มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 14 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 8,750 ไร่ มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
สถานีทองหล่อ
สถานีทองหล่อ  เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้า ในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร บริเวณปากซอยสุขุมวิท 55 (ทองหล่อ)
ถนนสุขุมวิท บริเวณปากซอยสุขุมวิท 55 (ทองหล่อ) และซอยสุขุมวิท 38 (สันติสุข) ในพื้นที่แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา และแขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชั้นชานชาลา มีประตูกั้นชานชาลาแบบ Half Height Platform Screen Doors โดยเปิดใช้งานแล้วเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2563
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 1 หน้าปากซอยสุขุมวิท 53
รถไฟฟ้าสายสีเทา เชื่อมต่อที่ สถานีทองหล่อ (โครงการ)
ถนนสุขุมวิท รถขสมก. สาย รถขสมก. สาย 2 25 501 508 511 รถเอกชน สาย 38 40 48 98 1019
ธงชาติยูกันดา
ธงชาติยูกันดา เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในประกอบด้วยแถบแบ่งตามแนวนอน 6 แถบ เรียงเป็นแถบสีดำ-เหลือง-แดง-ดำ-เหลือง-แดง ตามลำดับจากบนลงล่าง กลางธงมีวงกลมสีขาวความกว้างเท่ากับ 2 ใน 6 ของความกว้างธง ภายในมีรูปนกกระเรียนลำตัวสีเทาดำ หางสีแดง หงอนสีแดง-เหลือง-แดง ซึ่งเป็นนกกระเรียนชนิดที่เรียกว่า หรือนกกระเรียนมงกุฎเทา หันหน้าไปทางด้านคันธง ออกแบบโดยนายเกรซ อิบิงกิรา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมของยูกันดาในขณะนั้น และเริ่มใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2515 ตรงกับวันที่ประเทศยูกันดาได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
สีในธงชาติทั้งสามสี (ดำ-เหลือง-แดง) มาจากสีของธงประจำพรรคคองเกรสประชาชนยูกันดา (Uganda People's Congress) มีความหมายถึงประชาชนชาวแอฟริกา (แทนด้วยสีดำ) แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเหนือแผ่นดิน (แทนด้วยสีเหลือง) และภราดรภาพของชาวแอฟริกา (แทนด้วยสีแดง ซึ่งเป็นสีแห่งเลือดที่เชื่อมโยงชาวแอฟริกาไว้ด้วยกัน) ส่วนรูปนกกระเรียนนั้นเป็นรูปสัญลักษณ์ถึงธรรมชาติอันอ่อนโยนของยูกันดา ซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์แทนประเทศยูกันดามาตั้งแต่สมัยอาณานิคม
สถานีพระโขนง
สถานีพระโขนง  เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้า ในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร บริเวณย่านพระโขนง
ด้านทิศตะวันตกของแยกพระโขนง จุดบรรจบถนนสุขุมวิท ถนนพระรามที่ 4 และถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) ระหว่างซอยสุขุมวิท 44/1-46 กับซอยสุขุมวิท 67-69 ในพื้นที่แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา และแขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
สถานีพระโขนงเป็นสถานีที่อยู่ใกล้ถนนปรีดี พนมยงค์ ซึ่งเป็นเส้นทางต่อเนื่องกับถนนรามคำแหง จึงสามารถเชื่อมต่อรถประจำทางไปสู่ย่านคลองตัน มหาวิทยาลัยรามคำแหง และบางกะปิ ซึ่งเป็นย่านการค้าและที่พักอาศัยที่สำคัญของกรุงเทพมหานครด้านตะวันออกและยังสามารถต่อเส้นทางไปยังสถานีรามคำแหง ของโครงการรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิได้ที่บริเวณป้ายหยุดรถรามคำแหง (หรือป้ายหยุดรถสุขุมวิท 71 เดิม) ได้อีกด้วย
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 2 บริเวณหน้าปากซอยสุขุมวิท 44/1 และ ทางออก 4 หน้าอีเกิ้ล สโตร์ สุขุมวิท-พระราม 4
โรงพยาบาลขอนแก่น เป็นโรงพยาบาลในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข ประเภทโรงพยาบาลศูนย์ ระดับ A ประเภทสถานพยาบาลระดับตติยภูมิขั้นสูง (advance tertiary care)
ก่อตั้งเมื่อพ.ศ. 2490 มีเนื้อที่ 49 ไร่ 2 งาน เปิดให้บริการเป็นทางการในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2494 มีหอผู้ป่วยรวมรับผู้ป่วย 25 เตียง มีแพทย์ 2 คน พยาบาลวิชาชีพ 2 คน เภสัชกร 1 คน มีอาคารผู้ป่วยนอก โรงซักฟอก
เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ได้ขยายหน่วยงานเพื่อรับรองการบริการของผู้ป่วยที่มีปริมาณเพิ่มขึ้น คือ อายุรกรรม ศัลยกรรม สูติกรรม เคมีบำบัด
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลขอนแก่น ภายใต้โครงการผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบท ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิกโรงพยาบาลขอนแก่น ก่อตั้งขึ้นภายใต้โครงการผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (the Collaborative Project to Increase Production of Rural Doctor : CPIRD) เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนแพทย์และการกระจายแพทย์ที่ไม่เหมาะสมในชนบท โดยมียุทธศาสตร์เริ่มต้นคือ รับจากชนบท เรียนที่ชนบท และกลับสู่ชนบท และได้ลงนามความร่วมมืออย่างเป็นทางการกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยการจัดการเรียนการสอน นักศึกษาชั้นปีที่ 1 จะเรียนกระบวนวิชาในหมวดวิชาศึกษาทั่วไปตามข้อบังคับเพื่อการศึกษา ขั้นปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยขอนแก่น ชั้นปีที่ 2-3 เรียนร่วมกับชั้นปรีคลินิกของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ส่วนในชั้นคลินิกปีที่ 4-6 เรียนที่ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลขอนแก่น
ปัจจุบัน ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลขอนแก่น จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิตของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ใน 1 หลักสูตร คือ
ธงชาติเอสวาตินี
ธงชาติเอสวาตินี มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 5 แถบตามแนวนอน แถบกลางพื้นสีแดง มีขนาดใหญ่สุด ถัดออกมาทั้งตอนบนและตอนล่างเป็นแถบสีเหลืองขนาดเล็ก ถัดออกไปอีกเป็นแถบนอกสุด มีพื้นสีฟ้าหม่น ที่กลางแถบสีแดงนั้นมีโล่พื้นเมืองวางทับหอก 2 ด้ามและคทาผูกขนนกตามแนวนอน ธงนี้เริ่มใช้ในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2511 อันเป็นวันที่ประเทศนี้ประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ความหมายธงสัญลักษณ์ในธงนั้น สีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อชาติในอดีต สีฟ้าหมายถึงสันติภาพและความมีเสถียรภาพ สีเหลืองหมายถึงทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์ของเอสวาตินี โล่และหอก 2 ด้าม หมายถึงการปกป้องประเทศจากศัตรูของชาติ สีของโล่นั้นเป็นสีขาวและดำ หมายถึงชนผิวขาวและผิวดำอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุขในประเทศนี้
ธงนี้มีที่มาจากธงชัยประจำกองทหารช่างสนามสวาซี (Swazi Pioneer Corps) ซึ่งพระเจ้าโซบูซาที่ 2 (King Sobhuza II) ได้พระราชทานไว้เมื่อปี พ.ศ. 2484 ในสงครามโลกครั้งที่ 2
รายชื่อธงในประเทศไนจีเรีย
ตารางข้างล่างแสดงเป็นภาพธงชนิดต่างๆ ที่ใช้ในประเทศไนจีเรีย
หม่อมราชวงศ์ศุภดิศ ดิศกุล
หม่อมราชวงศ์ศุภดิศ ดิศกุล (เกิด 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2492) เป็นโอรสในหม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล กับหม่อมเจ้าภัทรลดา ดิศกุล
หม่อมราชวงศ์ศุภดิศ ดิศกุล เป็นโอรสในหม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล (พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ) กับหม่อมเจ้าภัทรลดา ดิศกุล (ราชสกุลเดิม ฉัตรชัย; พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน) และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาจากวชิราวุธวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเทคนิคการแพทย์ คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล และปริญญาโท สาขาการวางแผนภาค มหาวิทยาลัยนอร์ทดาโกตา สหรัฐ
ในปี พ.ศ. 2545 เข้ารับการอบรมหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชน รุ่นที่ 15 จากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
การอบรมหลักสูตรที่จัดโดยสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย (IOD)
ตำแหน่งงานปัจจุบัน.
ประธานกรรมการบริหาร บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน), ประธานกรรมการ บริษัทขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด, กรรมการ บริษัทไทยเชื้อเพลิงการบิน จำกัด, ประธานกรรมการบริษัทบาฟส์ อินโนเวชั่น ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด, ประธานกรรมการบริษัทบาฟส์ อินเทค จำกัด
พนักงานบริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 – 2546 ตำแหน่งสุดท้ายที่ได้รับคือ รองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ฝ่ายพัฒนาและสนับสนุนธุรกิจ, กรรมการผู้จัดการ บริษัทบริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2526 - เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557, กรรมการผู้จัดการบริษัทขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด ระหว่างปี พ.ศ. 2534 - 2549
ดำรงตำแหน่งกรรมการในมูลนิธิ และโครงการต่าง ๆ เช่น ประธานมูลนิธิดำรงราชานุภาพ ในพระบรมราชูปถัมภ์สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, กรรมการมูลนิธิบุรฉัตรมูลนิธิ, กรรมการอำนวยการวชิราวุธวิทยาลัยตั้งแต่ เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 - เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2557 และ พ.ศ. 2560 – ปัจจุบัน, ดำรงตำแหน่งประธานคณะที่ปรึกษาวชิราวุธวิทยาลัยด้านการบริหาร ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2551 – 2560, ดำรงตำแหน่งคณะกรรมการบริหารวชิราวุธวิทยาลัย ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561
หม่อมราชวงศ์ศุภดิศสมรสกับพันโทหญิงนิภาพรรณ ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม ศิริถาพร) มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่
ม.ร.ว. ศุภดิศ ดิศกุล
วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร
วัดไตรมิตรวิทยาราม ตั้งอยู่ที่ถนนตรีมิตร แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ เป็นวัดโบราณอยู่ในที่ลุ่มพระอารามเป็นเรือนไม้ มีชื่อเดิมว่า "วัดสามจีน" เข้าใจกันว่า ชาวจีน 3 คนร่วมกันสร้างพระอารามเพื่อเป็นวิหารทานการบุญ
ในปี พ.ศ. 2477 พระมหากิ๊ม สุวรรณชาต ผู้รักษาการในหน้าที่เจ้าอาวาสเป็นผู้ริเริ่มปรับปรุงวัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2480 ได้รับอนุมัติจากมหาเถรสมาคมให้ปรับปรุงสภาพวัดให้ดีขึ้น ปี พ.ศ. 2482 พ่อค้าประชาชน คณะครูและนักเรียน ได้ร่วมกันปฏิสังขรณ์และเปลี่ยนนามใหม่ เป็นชื่อ "วัดไตรมิตรวิทยาราม" ซึ่งมีความหมายว่า เพื่อน 3 คนร่วมกันสร้างวัดนี้ ประกอบกับวัดเป็นที่ตั้งโรงเรียนปริยัติธรรมและโรงเรียนไตรมิตรวิทยาลัยของรัฐบาลอยู่ภายในบริเวณวัด
เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (สนิท ชวนปญฺโญ)​
พระพุทธทศพลญาณ พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ปูนปั้น ลงรักปิดทอง ประชาชนทั่วไปเรียกว่า “หลวงพ่อโต” บ้าง “หลวงพ่อวัดสามจีน” มีประชาชนมาบนบานกันเสมอ ๆ ด้วยพวงมาลัยดอกมะลิ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยทรงเสด็จพระราชดำเนินมานมัสการ และได้ตรัสยกย่องว่า เป็นพระพุทธรูปที่มีพระพุทธลักษณะงดงามยิ่งนัก “หลวงพ่อโม” อดีตเจ้าอาวาสวัดไตรมิตรวิทยาราม เคยได้ทำพระเครื่องแจกครั้งหนึ่ง ได้ทำเป็นรูปพระพุทธทศพลญาณสร้างด้วยเนื้อชิน เรียกชื่อว่า หลวงพ่อโตวัดสามจีน ปรากฏว่าเป็นที่นิยมนับถือของคนทั่งไปว่าศักดิ์สิทธินัก ปัจจุบันนี้หายากแล้ว
พระสุโขทัยไตรมิตร.
สิ่งสำคัญของวัด คือ พระสุโขทัยไตรมิตร เป็นพระพุทธรูปทองคำที่ใหญ่ที่สุดและได้รับการบันทึกในหนังสือบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ พระพุทธรูปทองคำองค์นี้มีหน้าตั้งกว้าง 3.01 เมตร สูง 3.91 เมตร องค์พระสามารถถอดได้ 9 องค์ จากฐานองค์พระขึ้นไปเนื้อทองบริสุทธิ์ 40% พระพักตร์มีเนื้อทอง 80% ส่วนพระเกศมีน้ำหนัก 45 กิโลกรัม เป็นเนื้อทองบริสุทธิ์ 99.99%
สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย เข้าใจว่า เดิมประดิษฐานอยู่ที่วัดมหาธาตุ จังหวัดสุโขทัย ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้โปรดเกล้าฯ ให้กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ไปอัญเชิญพระพุทธรูปมาจากเมืองเหนือเพื่อนำมาประดิษฐานยังวัดสำคัญ พระพุทธรูปที่เชิญมามีจำนวนมาก ทำให้ดูแลไม่ทั่วถึง ขุนนางผู้หนึ่งจึงแอบเอาปูนไล้พระพุทธรูปทองคำแล้วนำมาไว้ยังวัดที่ตนสร้าง จนได้อัญเชิญมาไว้ที่วัดพระยาไกร (วัดโชติการาม) ต่อมาบริษัท อี๊สต์เอเชียติ๊ก ได้ขอเช่าที่วัด (ซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้างแล้ว) เป็นโรงเลื่อยจักร จึงได้อัญเชิญไว้ที่ข้างพระเจดีย์และปลูกเพิงสังกะสีมุงเป็นหลังคากั้นไว้อย่างหยาบ ๆ หลังจากนั้นเป็นเวลาเกือบ 20 ปี เมื่อพระอุโบสถและพระวิหารหลังใหม่สร้างเสร็จจึงได้อัญเชิญขึ้นประดิษฐาน แต่ในระหว่างการเคลื่อนย้ายปูนที่หุ้มองค์พระกระเทาะออก จึงทำให้เห็นองค์พระข้างในเป็นทองคำ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2498
ลำดับเจ้าอาวาสวัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร 9 รูป ได้แก่
เฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์ก
เฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์ก สมเด็จพระราชชนนีแห่งโรมาเนีย (2 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 - 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982) หรือ เจ้าหญิงเฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์ก เป็นพระมเหสีในคาโรลที่ 2 แห่งโรมาเนียและเป็นพระราชชนนีในมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย
เจ้าหญิงแห่งกรีซ.
เจ้าหญิงเฮเลนประสูติที่กรุงเอเธนส์ พระองค์เป็นราชธิดาองค์ที่ 3 ของมกุฎราชกุมารคอนสแตนตินแห่งกรีซ กับพระมเหสีคือ เจ้าหญิงโซเฟียแห่งปรัสเซีย พระองค์มีพระเชษฐาและพระอนุชา 3 พระองค์ซึ่งต่อมาได้เป็นกษัตริย์แห่งกรีซคือ สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 2 แห่งกรีซ, สมเด็จพระราชาธิบดีอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งกรีซ, สมเด็จพระราชาธิบดีพอลที่ 1 แห่งกรีซ และมีพระขนิษฐภคินี 2พระองค์คือ สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงไอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก ,สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงแคทเธอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระองค์มีพระนามที่เรียกกันในราชวงศ์ว่า "ซิทตา"(Sitta)
ในปี ค.ศ. 1910 พระองค์ต้องเสด็จออกจากประเทศพร้อมพระราชบิดา-มารดาและพี่น้อง เป็นผลให้พระปิตุลาของพระองค์คือสมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 1 แห่งกรีซ ต้องถูกเชิญออกจากบัลลังก์และพระบิดาของพระองค์ได้สืบบัลลังก์ต่อเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 1 แห่งกรีซ ราชวงศ์ต้องเสด็จไปพำนักที่ซอส ฟรายดิชชอฟ (Schloss Friedrichshof) ซึ่งเป็นบ้านของพระมาตุจฉาของพระองค์คือเจ้าหญิงมาร์กาเรเทแห่งปรัสเซียในฤดูร้อน และได้ไปพำนักที่แฟรงก์เฟิร์ตในฤดูหนาวก่อนที่เสด็จกลับเอเธนส์
ในปี ค.ศ. 1917 เฮเลนและราชวงศ์ต้องเสด็จออกนอกประเทศอีกครั้ง เนื่องจากพระบิดามิได้สนับสนุนพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่ 1 หลังจากพำนักอยู่ที่เซนต์มอริตเพียงสั้นๆ ก็ต้องไปพำนักใกล้เมืองซือริช การเคลื่อนไหวของพวกเขาถูกควบคุมโดยพันธมิตรอย่างเข้มงวด หลังจากนั้นก็ยกเลิกการควบคุมตัว
มกุฎราชกุมารีแห่งโรมาเนีย.
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1919 เฮเลนได้พบกับมกุฎราชกุมารคาโรลแห่งโรมาเนีย
ซึ่งกลับมาจากเดินทางรอบโลกหลังจากทรงหย่ากลับมเหสีพระองค์แรก เฮเลนกับคาโรลได้เสด็จไปโรมาเนียเพื่อไปเฉลิมฉลองงานหมั้นอย่างเป็นทางการของพระเชษฐาของพระองค์ จอร์จกับพระขนิษฐาของคาโรลคือเอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1920 มกุฎราชกุมารคาโรลได้เดินทางมาซือริชเพื่อมาสู่ขอเจ้าหญิงเฮเลน แต่พระนางโซเฟียพระมารดาของเจ้าหญิงเฮเลนไม่เห็นด้วย
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1920 สมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 1 แห่งกรีซได้ฟื้นฟูราชบัลลังก์และทั้งราชวงศ์ได้เสด็จกลับกรุงเอเธนส์ ในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1921 เจ้าหญิงเฮเลนได้อภิเษกสมรสกับมกุฎราชกุมารคาโรลแห่งโรมาเนียที่เมโทรโปลิแทน แคนเทลเดล แห่งเอเธนส์พระองค์ทรงเป็นเจ้าหญิงพระองค์แรกที่อภิเษกสมรสในเอเธนส์ การอภิเษกสมรสช่วงแรกเต็มไปด้วยความสุขแต่ในไม่ช้าเริ่มขุ่นเคือง
ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1921 มีพระโอรสพระองค์แรกคือเจ้าชายไมเคิล มีข่าวลือว่าพระโอรสโตไม่เต็มที่ (พระโอรสประสูติหลังจากทรงอภิเษกสมรส 7 เดือนครึ่ง) ความจริงคือพระโอรสหนัก 9 ปอนด์และอาจว่าเฮเลนนั้นตั้งครรภ์ก่อนที่จะอภิเษกสมรสเสียอีก
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1921 ได้เสด็จกลับบูคาเรสต์ เจ้าหญิงเฮเลนได้จัดตั้งโรงเรียนการพยาบาลในโรมาเนียเพื่อทำให้การแพทย์มีมาตรฐานยิ่งขึ้น พระนางได้ก่อตั้งยศพันเอกขึ้นในกองทัยอีกด้วย
ใน ค.ศ. 1925 มกุฎราชกุมารคาโรลได้มีเรื่องอื้อฉาวกับแม็กดา ลูเพสคู ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1925 มกุฎราชกุมารคาโรลได้ปฏิเสธสิทธิในการครองบัลลังก์โรมาเนียและเสด็จออกจากโรมาเนีย ในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1926 รัฐสภาโรมาเนียยอมรับการสละสิทธิของเจ้าชายคาโรลและให้พระอิศริยยศเฮเลนเป็น "เจ้าหญิงแห่งโรมาเนีย" พระนางยังทรงประทับอยู่ในโรมาเนียกับเจ้าชายไมเคิลทายาทสืบบัลลังก์องค์ต่อไป
สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย.