pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อย่างไรก็ตาม ยุคของมุสโสลีนีในอิตาลียังไม่จบลง หน่วยคอมมานโดเยอรมันหน่วยหนึ่งภายใต้การนำของออตโต สกอร์เซนี (Otto Skorzeny) ได้บุกเข้าไปช่วยมุสโสลีนีให้ออกจากโรงแรมบนภูเขาที่กักกันเขาอยู่ได้สำเร็จ ฮิตเลอร์ได้แนะนำให้มุสโสลีนีก่อตั้งสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลีในอิตาลีตอนเหนือซึ่งเป็นพื้นที่เขตยึดครองของนาซีเยอรมนี ทว่ามุสโสลีนีมีอำนาจในสาธารณรัฐที่ตั้งขึ้นใหม่เพียงน้อยนิด รัฐใหม่นี้จึงเป็นเพียงรัฐหุ่นเชิดของเยอรมนีเท่านั้น กองทัพของอิตาลีฝ่ายฟาสซิสต์เป็นกองกำลังผสมระหว่างผู้นิยมลัทธิฟาสซิสต์ซึ่งยังภักดีต่อมุสโสลีนีและกองทัพนาซีเยอรมนี ฮิตเลอร์และกองทัพเยอรมันได้เปิดฉากทำการรบกับสัมพันธมิตรและเห็นประโยชน์ของอิตาลีเพียงเล็กน้อยว่าเป็นเพียงเขตกันชนเพื่อต้านทานการรุกของสัมพันธมิตรซึ่งจะเข้ามาทางใต้ของเยอรมนีเท่านั้น
ชีวิตของชาวอิตาลีในเขตยึดครองของเยอรมนีเป็นไปอย่างอย่างลำบาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรุงโรม ประชากรชาวโรมในปี ค.ศ. 1943 รู้สึกอ่อนล้าเต็มทีกับสงครามที่เกิดขึ้น เมื่ออิตาลียอมลงนามสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตรในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1943 ชาวโรมต่างพากันออกมาในท้องถนนพร้อมตะโกนคำว่า "สันติภาพจงเจริญ" ("Viva la pace!") แต่ในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา กองทัพเยอรมันก็ได้เคลื่อนพลเข้ามาในเมือง และเข้าโจมตีทั้งฝ่ายต่อต้านฟาสซิสต์ ฝ่ายนิยมกษัตริย์ และชาวยิว ชาวโรมถูกทหารเยอรมันข่มขู่เพื่อให้ส่งเสบียงอาหารและน้ำมันเชื้อเพลิงแก่กองทัพเยอรมัน หากใครขัดขืนฝ่ายเยอรมันก็จะจับกุมตัวไว้ มีคนจำนวนมากที่ถูกนาซีเยอรมนีจับกุมแล้วถูกส่งตัวไปบังคับใช้แรงงาน ในช่วงหลังการปลดปล่อยกรุงโรม ชาวโรมได้รายงานไว้ว่า ในช่วงสัปดาห์แรกแห่งการยึดครองของเยอรมนี ได้เกิดอาชญากรรรมต่อชาวอิตาลีขึ้นทั่วไปจากการที่ทหารเยอรมันเข้าปล้นร้านค้าและใช้ปืนจี้บังคับเอาสิ่งของจากชาวอิตาลี กฎอัยการศึกได้ถูกประกาศใช้โดยอำนาจรัฐเยอรมนีเพื่อให้ชาวอิตาลีทุกคนห้ามออกนอกเคหสถานของตนภายหลังเวลาสามทุ่ม ระหว่างฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1943 ชาวโรมถูกจำกัดการปันส่วนอาหาร ฟืน และถ่านหิน เนื่องจากกองทัพเยอรมันเก็บปัจจัยเหล่านี้ไว้สำหรับแจกจ่ายให้ทหารเยอรมันซึ่งอยู่ในโรงแรมที่ตนยึดครองอยู่ การกระทำเหล่านี้ทำให้ชาวอิตาลีต้องเผชิญกับอากาศหนาวอย่างทารุณและตกอยู่ในสภาพแทบจะไม่มีอาหารยังชีพ ยิ่งกว่านั้นฝ่ายอำนาจรัฐเยอรมนียังได้เริ่มจับกุมผู้ชายชาวโรมที่ยังสามารถทำงานได้ไปบังคับใช้แรงงานอีกด้วย ถึงวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1944 การยึดครองกรุงโรมโดยเยอรมนีจึงได้สิ้นสุดลงจากการล่าถอยของกองทัพเยอรมัน เนื่องจากกองทัพสัมพันธมิตรได้รุกคืบเข้ามา
มุสโสลีนีถูกจับกุมตัวได้เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1945 โดยกองกำลังปาร์ติซานของพรรคคอมมิวนิสต์อิตาลี ที่บริเวณใกล้ชายแดนอิตาลี-สวิสเซอร์แลนด์ ในขณะที่เขาพยายามจะหลบหนีออกจากอิตาลี ในวันถัดมาเขาก็ถูกประหารชีวิตด้วยข้อหาทรยศต่อชาติ โดยคำตัดสินลับหลังของคณะลูกขุนแห่งคณะกรรมการปลดแอกแห่งชาติ (Comitato di liberazione nazionale - CLN) หลังจากนั้นร่างของมุสโสลีนี ภรรยาน้อย และผู้นิยมลัทธิฟาสซิสต์คนอื่นๆ อีกประมาณ 15 คน ได้ถูกนำไปยังเมืองมิลาโน เพื่อแขวนประจานต่อสาธารณชน อีกหลายวันต่อมาในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 กองทัพเยอรมันในอิตาลีก็ได้ประกาศยอมแพ้
รัฐบาลของบาโดลโยยังคงอยู่ในวาระต่อไปอีกประมาณ 9 เดือน จนถึงวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1944 บาโดลโยจึงลงจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และแทนที่ด้วยอิวาโนเอ โบโนมี ผู้นำฝ่ายต่อต้านฟาสซิสต์วัย 70 ปี ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1945 แฟร์รุจโจ ปาร์รี ก็ได้ก้าวขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีแทนโบโนมี และได้เปิดทางให้อัลซิเด เด กัสเปรี ขึ้นดำรงตำแหน่งแทนในวันที่ 4 ธันวาคม ปีเดียวกัน นายกรัฐมนตรีกัสเปรีผู้นี้เป็นที่ปรึกษาในการเปลี่ยนผ่านรัฐบาลจากระบอบกษัตริย์สู่ระบอบสาธารณรัฐภายหลังการสละราชสมบัติของพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 ในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 โดยเขาได้ดำรงตำแหน่งรักษาการประมุขแห่งรัฐในวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1946 แต่ได้ส่งมอบตำแหน่งดังกล่าวให้เอนริโค เด นิโคลา ประธานาธิบดีเฉพาะกาลของสาธารณรัฐอิตาลี ในอีกสิบวันให้หลัง
กำเนิดสาธารณรัฐอิตาลี (ค.ศ. 1946).
ผลที่ตามมาหลังจากเผชิญสงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้อิตาลีสูญสิ้นทุกอย่าง ทั้งระบบเศรษฐกิจที่พังพินาศ ความแตกแยกทางสังคม และความเคียดแค้นของประชาชนที่มีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งให้การสนับสนุนระบอบฟาสซิสต์มาถึง 20 ปี ความเคียดแค้นดังกล่าวได้งอกงามขึ้นไปพร้อมกับความอับอายที่อิตาลีต้องถูกยึดครองโดยนาซีเยอรมนีและต่อมาก็ถูกครอบงำโดยสัมพันธมิตร ยิ่งไปกว่านั้นก่อนที่ระบอบฟาสซิสต์จะเริ่มเรืองอำนาจ สถาบันพระมหากษัตริย์ก็ถูกมองว่าล้มเหลวจากการที่เกิดความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจถึงขีดสุดระหว่างอิตาลีฝ่ายเหนือที่มั่งคั่งกับอิตาลีฝ่ายใต้ที่แร้นแค้น ผลประโยชน์ที่ได้รับจากการเป็นฝ่ายชนะในสงครามโลกครั้งที่ 1 ก็ได้รับมาเพียงน้อยนิดและถูกมองว่าเป็นสิ่งที่บ่มเพาะให้ลัทธิฟาสซิสต์เรืองอำนาจขึ้น ความไม่พอใจเหล่านี้เองได้ส่งผลให้ขบวนการนิยมสาธารณรัฐของอิตาลีคืนชีพขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
จากการสละราชสมบัติของพระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 ในปี ค.ศ. 1946 ทำให้พระราชโอรสของพระองค์คือ เจ้าชายอุมแบร์โตที่ 2 ได้สืบสันตติวงศ์เป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่ พระองค์ต้องเผชิญกับแรงกดดันจากความขัดแย้งที่อาจเป็นสงครามกลางเมืองได้ ในการเรียกร้องให้จัดการลงประชามติขึ้นว่าจะยังคงสถาบันกษัตริย์เอาไว้หรือเปลี่ยนผ่านสู่สาธารณรัฐ ในวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1946 ฝ่ายนิยมสาธารณรัฐเป็นฝ่ายชนะการลงประชามติด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 54 จากคะแนนเสียงทั้งหมด ยังผลให้อิตาลีเปลี่ยนผ่านเป็นสาธารณรัฐอย่างเป็นทางการ ตารางผลคะแนนของการลงประชามติในครั้งนั้นได้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในดินแดนส่วนต่างๆ ของอิตาลี โดยสามารถจำแนกพื้นที่การลงคะแนนเสียงออกได้เป็น 2 พื้นที่ใหญ่ คือ พื้นที่ของฝ่ายเหนือส่วนใหญ่ลงมติเลือกระบอบสาธารณรัฐ (ร้อยละ 66.2) ส่วนฝ่ายใต้ส่วนใหญ่เลือกระบอบกษัตริย์ (ร้อยละ 63.8) ส่วนผลการลงคะแนนในทางตรงกันข้ามก็เป็นไปในทำนองเดียวกันทั้งสองพื้นที่ ฝ่ายนิยมกษัตริย์บางกลุ่มได้ออกมาอ้างว่าการลงประชามติถูกแทรกแซงโดยฝ่ายเหนือซึ่งนิยมสาธารณรัฐและลัทธิสังคมนิยม อีกทั้งยังมีข้อโต้แย้งด้วยว่า ในปี ค.ศ. 1946 อิตาลียังวุ่นวายและไร้เสถียรภาพเกินกว่าที่จะกระทำการลงประชามติให้ได้ผลที่แท้จริง โดยที่พระองค์ไม่ได้ทรงคำนึงถึงการหลีกเลี่ยงสงครามกลางเมือง พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 ได้ทรงสละราชสมบัติจากราชบัลลังก์อิตาลี สาธารณรัฐใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นด้วยความขมขื่นจากความขุ่นเคืองใจของรัฐบาลใหม่ซึ่งต่อต้านราชวงศ์ซาวอย เชื้อพระวงศ์ที่เป็นบุรุษต่างถูกจับขังเมื่อเข้าเขตแดนอิตาลีในปี ค.ศ. 1948 และกฎหมายที่กีดกันเหล่าพระราชวงศ์นี้พึ่งจะถูกประกาศยกเลิกเมื่อปี ค.ศ. 2002
พระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี – ทรงดำรงตำแหน่งจอมทัพแห่งกองทัพราชอาณาจักรอิตาลี (ดำรงพระยศเป็นจอมพล จอมพลเรือ และจอมพลอากาศ) ตั้งแต่ ค.ศ. 1861 - 1938 และ ค.ศ. 1943 - 1946
จอมพลอันดับที่หนึ่งแห่งจักรวรรดิ - ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพบก กองทัพเรือ กองทัพอากาศ และ กองกำลังอาสาสมัครรักษาความมั่นคงภายในแห่งราชอาณาจักรอิตาลี ระหว่าง ค.ศ. 1938 - 1943 ในสมัยระบอบฟาสซิสต์ ทั้งพระเจ้าวิคเตอร์ เอมมานูเอลที่ 3 และมุสโสลีนี ทรงดำรงตำแหน่งและอยู่ในตำแหน่งนี้ร่วมกัน
กองกำลังกึ่งทหาร.
กองกำลังอาสาสมัครรักษาความมั่นคงภายในแห่งชาติ (Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale) หรือที่รู้จักโดยทั่วไปในชื่อ "กองกำลังชุดดำ" (Blackshirts) - กองกำลังติดอาวุธซึ่งภักดีต่อมุสโสลีนีในช่วงระบอบฟาสซิสต์ ล้มเลิกไปในปี ค.ศ. 1943
ตะบองเพชร
เยอรมัน เชพเฟิด
แซมมวล เทย์เลอร์ คอเลริดจ์
แซมมวล เทย์เลอร์ คอเลริดจ์ (; 21 ตุลาคม ค.ศ. 1772 - 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1834) เป็นกวี นักวิจารณ์ และนักปรัชญาชาวอังกฤษ เป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มการเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมของยุคโรแมนติกในประเทศอังกฤษ ร่วมกับสหายของเขาคือ วิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ เขามีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในผลงานกวีนิพนธ์ชุด "บทกวีของกะลาสีชรา" (The Rime of the Ancient Mariner) และ "Kubla Khan"
สถานีโทรทัศน์ช่อง 7
ซานแอนโทนีโอ
ซานโฮเซ (มลรัฐแคลิฟอร์เนีย)
อัลเฟรด เทนนีสัน บารอนเทนนีสันที่ 1
อัลเฟรด เทนนีสัน บารอนเทนนีสันที่หนึ่ง (; 6 สิงหาคม ค.ศ. 1809 - 6 ตุลาคม ค.ศ. 1892) เป็นกวีแห่งราชสำนักอังกฤษ มีความเชี่ยวชาญในการประพันธ์บทกวีแบบสั้น เช่นงานเขียนชุด "In the valley of Cauteretz," "Break, break, break", "The Charge of the Light Brigade", "Tears, idle tears" และ "Crossing the Bar" เป็นต้น โดยมากผลงานของเขาจะมีพื้นฐานมาจากตำนานปรัมปรา เทนนีสันเคยพยายามเขียนบทละครด้วยเช่นกันแต่ไม่ประสบความสำเร็จนัก
วลีจากผลงานของเทนนีสันจำนวนมากกลายมาเป็นถ้อยคำที่ใช้ทั่วไปในภาษาอังกฤษ เช่น "nature, red in tooth and claw", "better to have loved and lost", "Theirs not to reason why, / Theirs but to do and die", และ "My strength is as the strength of ten, / Because my heart is pure" ถือได้ว่าเขาเป็นนักเขียนที่มีการนำถ้อยคำในผลงานไปอ้างอิงมากที่สุดเป็นอันดับสองในพจนานุกรมรวมวลีและสำนวนของออกซฟอร์ด ("The Oxford Dictionary of Quotations") รองมาจากวิลเลียม เชกสเปียร์
เทนนีสัน
ยุคโรแมนติก
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 11
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 11 (America's Next Top Model, Cycle 11) เป็นฤดูกาลที่ 11 ของอเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดลโดยความคิดริเริ่มของสุดยอดนางแบบและพิธีกรรายการโทรทัศน์ ไทรา แบงส์ ซึ่งทางรายการได้ออกอากาศเป็นครั้งที่ห้า ทางช่อง CW ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2551 ประโยคและธีมที่นำมาใช้โปรโมทฤดูกาลนี้คือ "ฟีล เดอะ เลิฟ" ในการแข่งขันครึ่งแรกนั้นได้ถ่ายทำใน ลอสแอนเจลิส โดยที่ได้ย้ายกลับมาจากที่ที่ใช้ถ่ายทำในครั้งก่อนซึ่งก็คือ นิวยอร์ก และในรอบ 6 คนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ เป้าหมายในต่างประเทศที่ผู้เข้าแข่งขัน ต้องไปทำการแข่งขันกันต่อ คือ เมืองอัมสเตอร์ดัม ณ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เพลงที่ใช้ในการโปรโมตของฤดูกาลนี้คือ When I Grow Up โดย Pussycat Dolls
ในการแข่งขันประกอบไปด้วย ผู้เข้าแข่งขัน 14 คน เช่นเดียวกับฤดูกาลที่ 3, 4 และ 10 ผู้ชนะการแข่งขันในฤดูกาลนี้จะได้รับรางวัลเป็น การได้เซ็นสัญญากับโมเดลลิ่ง เอเจนซี่ ชื่อดัง "เอลีทโมเดลแมเนจเมนท์" ได้ถ่ายแบบ6 หน้าเต็มลงในนิตยสาร เซเว่นทีน เซ็นสัญญา 100,000 เหรียญ กับเครื่องสำอาง CoverGirl นอกจากนี้ภาพของเธอก็ยังจะได้ขึ้นบิลบอร์ดที่อยู่ทั่วในไทม์แสควร์อีกด้วย
ฤดูกาลนี้ เป็นฤดูกาลแรกที่มีผู้หญิงข้ามเพศมาเข้าร่วมแข่งขันด้วย คือ ไอซิส คิง ซึ่งผ่านรอบคัดเลือกมาจนถึงรอบ 14 คนสุดท้าย
ผู้ชนะของฤดูกาล คือ แม็กคีย์ ซูลลีแวน, อายุ 19 ปี จากเมืองเลค ฟลอเรสต์ รัฐอิลลินอยส์
The Notorious Fierce Fourteen.
"ออกอากาศ : 3 กันยายน 2551"
ผู้เข้ารอบ 33 คนได้เดินทางไปที่ซาน เฟอร์นันโด วอลลีย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เพื่อพบกับ อัลฟ่า เจย์ และ เบต้า เจย์ (เจย์ มานูเอล และ มิส เจย์) ที่รออยู่ในสถาบัน “Top Model Institute of Technology” พวกเธอได้ผ่านการวิจารณ์และประเมินการเดินแบบ หลังจากนั้นไทร่า บ็อต (ไทร่า แบงก์ส) ก็มาเจอสาวๆ และเริ่มการสัมภาษณ์รายบุคคล ในระหว่างนั้น ไอซิสก็เปิดเผยว่าเธอแปลงเพศจากชายเป็นหญิง สร้างความประหลาดใจให้กับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ 20 คนที่ผ่านเข้าสู่รอบถัดมาได้ถ่ายภาพครั้งแรกในชุดสีน้ำเงินเมทัลลิครัดรูปเต็มตัว หลังจากการคัดเลือกรอบสุดท้าย ก็ได้สาวๆทั้งหมด 14 คนผ่านเข้ารอบเพื่อแข่งขันในรายการ
Top Model Inauguration.
"ออกอากาศ : 10 กันยายน 2551"
ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 14 คนเดินทางไปยังที่บ้านพักของพวกเธอในลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย สาวๆถามไอซิสเกี่ยวกับการแปลงเพศของเธอ ทำให้บางคนรู้สึกไม่ดี วันต่อมา พวกเธอมาที่แมจิค คาสเซิล คลับส่วนตัวของนักมายากล ที่ๆได้พบกับเหล่ากรรมการทั้ง ไนเจล บาร์คเกอร์, พอลลิน่า พอริสโคว่า, มิสเตอร์เจย์ และมิสเจย์ เพื่อทำการสัมภาษณ์ตัวต่อตัว ธีมการถ่ายภาพในสัปดาห์นี้คือการเลือกตั้ง ซึ่งจะต้องแสดงหัวข้อทางด้านการเมืองดังต่อไปนี้
ระหว่างการตัดสิน ภาพของมาร์จอรี ได้รับการชมอย่างมาก เช่นเดียวกับไอซิส, แม็กคีย์, จอสลีน และอิลิน่า ขณะที่ภาพอนาลีห์, ฮานน่าห์, คลาร์ก และลอเรน บรี ออกมาไม่ดีและไม่เข้าหาแสง
ในช่วงนั้นเองลูกเล่นใหม่ก็ได้ถูกเปิดเผยว่าใครก็ตามที่ถูกเรียกเป็นคนแรกจะได้มีรูปดิจิตอลโชว์ในบ้านพักทั้งสัปดาห์ ซึ่งมาร์จอรีก็ได้รับเกียรติในสัปดาห์นี้ ส่วนชารอนนั้นก็ไม่เป็นที่พอใจแก่กรรมการ
ไม่ว่าจะเป็นภาพถ่าย การสัมภาษณ์ หรือบุคลิกที่มั่นใจเกินไป จึงตกเป็นสองคนสุดท้ายร่วมกับนิคีย์ช่า ที่มีปัญหาเรื่องการไม่หยุดพูดเพื่อฟังคำวิจารณ์ สุดท้ายความแข็งกร้าวและภาพถ่ายที่ขาดศักยภาพก็ทำให้ชารอนต้องตกรอบ
The Ladder of Model Success.
"ออกอากาศ : 7 กันยายน พ.ศ. 2551"
สาวๆ ได้มาเรียนการโพสท่าแบบแปลกๆ กับเบนนี่ นินจา และ บรี โรเบิร์ตสัน จากนั้นพวกเธอต้องแข่งกันโพสท่าเพื่อพรีเซนต์เครื่องประดับและกระเป๋าถือให้กับ ทาริน่า ทารันติโน่ ชีน่าถูกตำหนิว่าไม่ให้เกียรติสินค้า อิลิน่าเป็นผู้ชนะการแข่งและรางวัลของเธอก็คือเครื่องประดับที่เธอชอบ และยังได้ร่วมโฆษณาให้กับทาริน่าอีกด้วย
เมื่อกลับไปที่บ้านประเด็นเรื่องเพศของไอซิสถูกพูดถึงขึ้นอีกครั้งเมื่อสาวๆ ลงว่ายน้ำในสระพร้อมกัน และแฮนน่าห์ผลักไอซิสที่เข้าไปใกล้เธอเต็มแรง ทำให้พวกสาวๆ บางคนคิดว่าเธออาจจะเป็นพวกกีดกันและเหยียดสีผิว
การถ่ายรูปในสัปดาห์นี้สาวๆ ต้องปีนบันไดเชือกขึ้นไปโพสท่าถ่ายรูปกลางอากาศกับบอลลูนกลางอากาศ ที่ห้องตัดสินชีน่ารับสารภาพกับกรรมการเรื่องที่เธอเคยทำหน้าอกมา กรรมการชื่นชมภาพของลอเรน บรี และยกย่องให้เป็นหนึ่งในภาพที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของรายการ ภาพของบริททานี่ถูกวิจารณ์ว่าเหมือนภาพถ่ายแค็ตตาล็อก และอนาลีห์ถูกติเรื่องดูคิดมากไปตอนถ่ายภาพ กรรมการรู้สึกว่าภาพของไอซิสดูน่าเบื่อซึ่งทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับ นิคีย์ชาที่มีภาพถ่ายธรรมดา และชอบที่จะพูดโต้เถียงตลอดเวลา และนั่นทำให้นิคีย์ชาต้องตกรอบ
You’re Beautiful, Now Change.
"ออกอากาศ : 17 กันยายน พ.ศ. 2551"
ถึงเวลาที่สาวๆ จะต้องแปลงโฉม โดยพวกเธอจะไม่มีทางรู้ว่าจะออกมาเป็นยังไงจนกว่าจะทำเสร็จแล้ว ซึ่งสาวๆ ส่วนใหญ่ต่างก็พอใจในรูปโฉมใหม่ของตัวเอง ยกเว้นอิลิน่าที่รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองกับผมทรงใหม่ จากนั้นพวกเธอต้องแข่งกันแต่งหน้าและโฆษณาสินค้าให้กับเครื่องสำอางของคัฟเวอร์เกิร์ล โดยที่พวกเธอจะต้องคิดบทพูดเอง แฮนน่าห์ทำออกมาได้ดีที่สุดและชนะการแข่งขัน ซึ่งรางวัลของเธอก็คือ บัตรของขวัญมูลค่า 1,000 เหรียญและภาพของเธอจะได้ขึ้นเว็บ ของวอลมาร์ทอีกด้วย
สาวๆ บางคนเกิดอาการคิดถึงบ้าน อิลิน่าได้เล่าว่าเธอไม่ค่อยจะลงรอยกับแม่เธอนัก ทำให้สาวๆ ในบ้านโดยเฉพาะบริททานี่รู้สึกไม่ดีกับอิลิน่าเท่าไหร่ ในสัปดาห์นี้ สาวๆ จะต้องถ่ายรูปชุดว่ายน้ำให้กับ ซูซาน โฮล์ม โดยที่ครั้งนี้พวกเธอจะต้องโพสท่าเองโดยไม่ได้รับคำแนะนำจากมิสเตอร์เจย์เลย
ในห้องตัดสินกรรมการต่างประทับใจอารมณ์ในภาพของอิลิน่าและชื่นชมที่เธอทำให้รอยสักบนตัวดูเด่นและสวยขึ้นมาได้ ภาพของสาวๆ ส่วนใหญ่ต่างก็ได้รับคำชมอย่างดี ยกเว้ยไอซิส อนาลีห์ แฮนน่าห์ และบริททานี่ ภาพของไอซิสโดนติเรื่องตาดูเลื่อนลอย และอนาลีห์ถูกตำหนิเรื่องไม่ใช้ทักษะของนักสเก็ตน้ำแข็งให้เป็นประโยชน์ ซึ่งทำให้เธอกับบริททานี่กลายเป็นสองคนสุดท้าย และบริททานี่ต้องตกรอบเพราะกรรมการรู้สึกว่าเธอสวยแต่ดูไม่มีความเป็นนางแบบเลย
Fierce Eyes.
"ออกอากาศ : 24 กันยายน พ.ศ. 2551"
ในสัปดาห์นี้สาวๆ ได้มาเรียนการเดินแบบที่ลู่โบว์ลิ่งกับมิสเจ จากนั้นพวกเธอต้องมาเดินแบบให้กับเจอเรมี่ สก็อตต์ จอสลีน, อนาลีห์, แม็กคีย์ ไอซิส และชีน่าดูโดดเด่นบนรันเวย์ ในขณะที่แฮนน่าห์ถูกวิจารณ์ว่าเดินได้แย่ที่สุด ระหว่างที่เดินซาแมนธ่าได้ถลกเสื้อขึ้นซึ่งทำให้เจอเรมี่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก หลังจากโชว์แล้วมิสเตอร์เจย์ได้มาบอกสาวๆ ว่าจะต้องมีหนึ่งสาวที่ถูกคัดออกทันทีโดยไม่ต้องเข้าห้องตัดสิน และผู้ที่ต้องถูกส่งกลับบ้านก็คือแฮนน่าห์ ส่วนจอสลีนเป็นผู้ชนะการแข่งขันและรางวัลของเธอก็คือได้ถ่ายภาพลงนิตยสารเซเว่นทีน ซึ่งเธอเลือกให้ไอซิสกับชีน่าไปถ่ายกับเธอด้วย
การถ่ายภาพในสัปดาห์นี้ สาวๆ ต้องถ่ายภาพในสระน้ำที่บ้าน โดยที่พวกเธอจะถูกถ่ายเพียงแค่ดวงตาที่อยู่เหนือน้ำเท่านั้น ในครั้งนี้อิลิน่ากับจอสลีนต้องพยายามมากกว่าคนอื่นเพราะพวกเธอว่ายน้ำไม่เป็น และไอซิสติดขัดรู้สึกประหม่ากับเพศของตัวเองในการถ่ายแบบนี้
ในห้องตัดสินสาวๆ ส่วนใหญ่ได้รับคำชมอย่างดีโดยเฉพาะคลาร์ก และอนาลีห์ ภาพของซาแมนธ่าออกมาแรงแต่จากการแข่งขันที่เธอทำให้ดีไซน์เนอร์ไม่พอใจทำให้เธอต้องเป็นสองคนสุดท้ายกับไอซิสที่กรรมการรู้สึกว่าเธอภาพของเธอแย่ลงเรื่อยๆ และสุดท้ายไอซิสก็ต้องตกรอบเพราะขาดความมั่นใจ
Natural Beauty.
"ออกอากาศ : 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551"
สาวๆ ได้มาหาพอลลิน่าที่ตึกร้างเพื่อแข่งกันปรับเปลี่ยนชุดที่ทั้งเก่าและเชยให้เป็นแฟชั่น ซาแมนธ่าโดนตำหนิที่ดัดแปลงชุดจนไม่เหลือเค้าเดิม และแม็คคีย์เป็นผู้ชนะการแข่งซึ่งรางวัลของเธอก็คือได้เพิ่มภาพถ่ายประจำสัปดาห์อีก 50 รูป
การถ่ายภาพในสัปดาห์นี้สาวๆ ต้องรับบทเป็นมหันตภัยต่างๆ ในลอสแอนเจลิสดังนี้
ในห้องตัดสินภาพของสาวๆ ส่วนใหญ่ต่างได้รับคำชมจากกรรมการ ภาพของลอเรน บรี ถูกตำหนิเรื่องดูแข็งและพึ่งพาแต่ความสวยของตัวเองมากกว่าสื่ออารมณ์ออกมา จอสลีนที่เริ่มต้นการแข่งด้วยดีแต่ค่อยๆ แย่ลง ซึ่งทำให้เธอกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับคลาร์กที่ดูติดขัดและห่วงสวยตลอด และด้วยบุคลิกที่มีมากกว่าของจอสลีน ทำให้คลาร์กต้องถูกส่งกลับบ้าน
The Fiercee Awards.
"ออกอากาศ : 8 ตุลาคม พ.ศ. 2551"
ไทร่าได้พาสาวๆ ไปที่สตูดิโอถ่ายภาพ เพื่อสอนให้พวกเธอดึงเอาจุดเด่นของตัวเองออกมาใช้ในภาพถ่าย ลอเรน บรี ไม่สามารถที่จะหาจุดเด่นอะไรในตัวเองได้เลย ในขณะที่มาร์จอรีดึงจุดเด่นของเธอออกมาเป็นแฟชั่นชั้นสูงในรูปของ “คนค่อมแห่งนอทเทอร์ดัม” และเธอก็เป็นผู้ชนะการแข่งครั้งนี้ และรางวัลก็คือสร้อยคอเพชรจาก ราฟินิตี้ มูลค่า 12,000 ดอลล่าห์ และเธอเลือกให้อนาลีห์ได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย
การถ่ายรูปในครั้งนี้ สาวๆ ต้องเดินทางไปที่ออร์เฟิร์ม เธียเตอร์ เพื่อถ่ายรูปในหัวข้อ “รางวัลแห่งความเริศหรู” ที่ได้แรงบัลดาลใจมาจากโชว์ของไทร่าที่มีหัวข้อดังต่อไปนี้
พัฒนาการของมาร์จอรีกับอนาลีห์ ทำให้มิสเตอร์เจย์ต้องประหลาดใจ ในขณะที่อิลิน่าไม่สามารถเก็บอารมณ์ของเธอได้ และลอเรน บรีก็ดูติดขัดตลอด ในห้องตัดสิน ลอเรน บรี กับ ชีน่า กลายเป็นสองคนสุดท้าย กรรมการรู้สึกว่าลอเรน บรีดูไม่มีบุคลิกเลย ในขณะที่ชีน่าดูเซ็กซี่จนเกินไป และสุดท้ายลอเรน บรีก็ต็องถูกส่งกลับบ้าน
Top Model 11 Confidential.
"ออกอากาศ : 15 ตุลาคม พ.ศ. 2551"
เรียบเรียงเหตุการณ์ที่ผ่านมาตั้งแต่ต้น และภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อวันแรกที่ย้ายเข้าบ้านซาแมนธ่าเป็นคนเดียวที่ไม่มีเตียงนอนแต่เธอก็จัดการทำเตียงด้วยตัวเอง การโต้เถียงของอิลิน่ากับชีน่าเรื่องการกินเนื้อสัตว์ เมื่อแม็กคีย์ถูกสาวๆ รุมเขม่นแต่เธอก็มีวิธีจัดการในแบบของเธอเอง ผงอลาสก้าของแฮนน่าห์ และแขกที่ไม่ได้รับเชิญในบ้านนางแบบ
Now You See Me, Now You Don't.
"ออกอากาศ : 22 ตุลาคม พ.ศ. 2551"
สาวๆ ถูกส่งไปเรียนรู้เรื่องการพรีเซนต์สินค้ากับแฝดแอสไวรล์ จากนั้นพวกเธอต้องแข่งกันพรีเซนต์เสื้อผ้าให้กับ เพโทร ซิลเลีย โดยพวกเธอจะต้องใส่เสื้อผ้าทับชุดแนบเนื้อสีเขียว สาวๆ ส่วนใหญ่ทำออกมาได้ไม่ดีนัก และอิลิน่าเป็นผู้ชนะการแข่งขันซึ่งรางวัลของเธอก็คือถ่ายภาพลงนิตยสารเซเว่นทีน ฉบับวันหยุด โดยเธอเลือก อนาลีห์กับมาร์จอรี ไปถ่ายกับเธอด้วย
วันต่อมาสาวๆ จะต้องถ่ายโฆษณาอายแชโดว์ ให้กับคัฟเวอร์เกิร์ล โดยมี วิทนีย์ ทอมป์สัน ผู้ชนะจากฤดูกาลที่ 10 มาคอยให้คำแนะนำ โดยครั้งนี้พวกเธอจะได้อ่านบทผ่านเครื่องฉายข้อความ อนาลีห์ทำได้ไร้ที่ติ และจอสลีนไม่สบายกะทันหันแต่เธอก็พยายามจนผ่านไปได้
ในห้องตัดสินไทร่าบอกให้สาวๆ รู้ว่าหลังจากทำการคัดออกแล้วสาวๆ ที่เหลือจะบินไปแข่งกันต่อที่ อัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์ โฆษณาของอนาลีห์ได้รับคำชมว่าดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ของรายการ ชีน่าใส่บุคลิกจนล้นเกินไป จอสลีนได้รับคำชมเชยเรื่องที่ถึงป่วยแต่ก็พยายามสู้ แต่โฆษณาเธอก็ออกมาดูเสแสร้งเกินไป จนต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับอิลิน่า ที่กรรมการรู้สึกว่าเธอยังดูไม่เต็มที่เท่าไหร่ และสุดท้ายคนที่ต้องกลับบ้านก็คือจอสลีน แต่กรรมการก็เชื่อว่าความแข็งแกร่งจะทำให้เธอต้องผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน
Planes, Trains and Slow Automobiles.
"ออกอากาศ : 29 ตุลาคม พ.ศ. 2551"
ทันที่ที่ไปถึงอัมสเตอร์ดัมสาวๆ ก็ต้องจับคู่กันหาทางไปถึงที่พักให้เร็วที่สุด อิลิน่ากับซาแมนธ่า มาถึงเป็นคู่แรกและได้รางวัลพิเศษคือได้เลือกเตียงนอนก่อนและยังได้เพิ่มภาพถ่ายอีกคนละ 25 รูปในการถ่ายแบบอีกด้วย จากนั้นสาวๆ ถูกพาไปที่ย่านโคมแดงเพื่อแข่งกันเป็นแบบโชว์ที่ตู้หน้าร้าน มาร์จอรีได้รับคำชมว่าทำออกมาดีที่สุด แต่คู่ของแม็กคีย์กับซาแมนธ่าเป็นผู้ชนะการแข่ง และรางวัลของเธอก็คือการได้ร่วมเดินแบบในงานสัปดาห์แฟชั่นนานาชาติ ที่จะจัดขึ้นในอัมสเตอร์ดัมภายหลัง
การถ่ายภาพในครั้งนี้ สาวๆ ต้องถ่ายรูปเป็นโจรสลัดหญิงในศตวรรษที่ 17 กลางทะเลสาบของอัมสเตอร์ดัม แม็กคีย์, อนาลีห์, มาร์จอรี ต่างก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ในขณะที่อิลิน่าไม่สามารถที่จะถ่ายภาพออกมาให้ดีได้ และยังไม่ฟังคำแนะนำของมิสเตอร์เจย์ อีกด้วย
ในห้องตัดสินกรรมการต่างประทับใจภาพของ แม็กคีย์กับอนาลีห์ ซาแมนธ่าถูกติเรื่องชุดที่เธอใส่มาเข้าห้องตัดสิน มาร์จอรีโดนตำหนิเรื่องบุคลิกภาพ และความไม่แน่นอนในผลงานของชีน่าทำให้เธอกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับอิลิน่า ซึ่งดูแข็งกร้าวและไม่มีความเป็นนางแบบ แต่สุดท้ายคนที่ต้องกลับบ้านก็คือชีน่าที่ไม่สามารถทำผลงานให้ออกมาดีสม่ำเสมอได้
The Final Five.
"ออกอากาศ : 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551"
ถึงเวลาที่ห้าสาวต้องออกไปโชว์ตัวกับเหล่าบรรดาดีไซน์เนอร์ใน อัมสเตอร์ดัม มาร์จอรีหลงทางขณะเดินทางและไม่มีดีไซน์เนอร์คนไหนจ้างงานเธอเลยซักคนเดียว อิลิน่าถูกจ้างงานเพียงแค่คนเดียว แม็กคีย์ได้รับการตอบรับอย่างดีและถูกดีไซน์เนอร์ทั้งหมดที่ไปโชว์ตัวจ้างงาน แต่เธอมัวแต่ชมล่องเรือชมวิวอยู่เลยทำให้มาสายและถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขัน ทำให้อนาลีห์ที่ถูกจ้างงาน 3 ที่เป็นผู้ชนะไป ซึ่งรางวัลก็คือเสื้อผ้าของดีไซน์เนอร์ที่ไปโชว์ตัวทั้งหมดมูลค่า 18,000 ดอลล่าห์
การถ่ายรูปในครั้งนี้ ไทร่าได้ให้สาวๆ ถ่ายรูปเปรียบเทียบกันสองแบบคือแต่งหน้าเข้มกับไม่แต่งหน้า แม็กคีย์กับซาแมนธ่าทำออกมาได้ดีจนน่าตกใจ ในขณะที่อิลิน่าไม่ยอมแสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาทางสีหน้าอีกครั้ง และไทร่ารู้สึกว่าใบหน้าของอนาลีห์ไม่เหมาะกับการถ่ายภาพโคลสอัพโดยปราศจากเครื่องสำอาง
ในห้องตัดสิน กรรมการทุกคนรักภาพของซาแมนธ่า อิลิน่ากับมาร์จอรีกลายเป็นสองคนสุดท้ายเพราะบุคลิกภาพของพวกเธอ และอิลิน่าต้องตกรอบเพราะกรรมการรู้สึกว่าเธอยังคงไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองออกมาได้อย่างเต็มที่
Good Times and Windmills.
"ออกอากาศ : 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551"
สาวๆ ถูกพามาเรียนการขายของในสถานการณ็ต่างๆ กับพอลลิน่า พวกเธอต้องเรียนรู้ว่าจะต้องทำท่ามีความสุขถึงแม้ว่าสินค้าจะแย่แค่ไหน จากนั้นพวกเธอต้องถ่ายสปอร์ตโฆษณาโดยที่ต้องจูบกับนายแบบด้วย มาร์จอรีเป็นผู้ชนะการแข่งขัน และเธอได้เลือกที่จะแชร์รางวัลร่วมกับ อนาลีห์อีกด้วย โดยพวกเธอ จะได้ไปช็อปปิ้งที่ร้านจีสตาร์ในวงเงิน 10,000 ดอลล่าห์
เย็นวันนั้น สาวๆ ได้ชวนหนุ่มๆ ที่พาเธอไปคัดตัวครั้งที่แล้วมาปาร์ตี้ที่บ้าน มาร์จอรี่ดื่มไวน์มากเกินไปจนสาวๆ ต้องไล่หนุ่มๆ ออกจากบ้านไปก่อนที่จะมีอะไรเกินเลยเกิดขึ้น
การถ่ายรูปในสัปดาห์นี้ สาวๆ ต้องไปถ่ายรูปในชนบทของ เนเธอร์แลนด์ โดยต้องสวมรองเท้าไม้และมีกังหันลมเป็นฉากหลัง แม็กคีย์กับอนาลีห์ ทำออกมาอย่างลื่นไหลอีกครั้ง ในขณะที่ซาแมนธ่ากลับติดขัดไม่เหมือนที่เคยเป็นมา ในห้องตัดสินกรรมการต่างประทับใจในภาพของอนาลีห์ ในขณะที่ภาพของซาแมนธ่าออกมาไม่เป็นมืออาชีพและได้รับคำวิจารณ์ว่าภาพของเธอเหมือนมือสมัครเล่นที่หัดถ่ายครั้งแรก และนั่นทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับมาร์จอรีที่มีภาพสวยแต่สูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปจนหมด และเหตุผลนี้ทำให้มาร์จอรีต้องถูกส่งกลับบ้าน
America’s Next Top Model Is....
"ออกอากาศ : 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551"
สามสาวถูกพามาถ่ายโฆษณาให้กับลิปกลอสของคัฟเวอร์เกิร์ล เป็นภาษาดัตช์ และถ่ายภาพโฆษณาโดยภาพของผู้ชนะจะได้ขึ้นบิลบอร์ดไทม์สแควร์ในอเมริกา โฆษณาของแม็กคีย์พัฒนาขึ้นจากครั้งก่อนมาก ซาแมนธ่าดูไม่มีสมาธิและเขินอายตอนถ่ายโฆษณา และอนาลีห์ที่เคยทำได้ดีในการถ่ายโฆษณากลับลืมบทตลอดเวลาและดูว่างเปล่า
ในห้องตัดสินภาพของแม็กคีย์ได้รับการตอบรับอย่างดี กรรมการรู้สึกว่าภาพของอนาลีห์ดูไม่เหมาะกับคัฟเวอร์เกิร์ลเมื่อโคลสอัพ ซึ่งทำให้เธอกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับซาแมนธ่า ที่มีภาพออกมาสวยแต่กลับไม่มีความเป็นแฟชั่นชั้นสูงเมื่อยืนต่อหน้ากรรมการ และคนที่ต้องตกรอบก็คืออนาลีห์
หลังจากที่ถ่ายภาพให้กับนิตยสารเซเว่นทีนแล้ว สองสาวต้องเดินโชว์บนรันเวย์ให้กับ แอดดีย์ แวน เดน ครอมเมนแอ็คเกอร์ โดยมี วิทนีย์ ทอมป์สัน ผู้ชนะจากฤดูกาลที่ 10 และ อนันดา มาร์คชิลดอน จาก เนเธอร์แลนด์ เน็กซ์ ท็อปโมเดลฤดูกาลที่ 4 เข้าร่วมด้วย โดยพวกเธอต้องเดินบนรันเวย์ที่ยาวและดูแปลกในคอนเซปต์แฟรี่เทลล์ และในการตัดสินครั้งสุดท้าย ทั้งคู่ต่างสูสีกันอย่างมากอย่างกินกันไม่ลงทั้งการเดินโชว์บนรันเวย์ และภาพถ่ายที่ผ่านมา แม็กคีย์ดูมีความหลากหลายและเป็นแฟชั่นชั้นสูง ส่วนซาแมนธ่าดูเข้าถึงง่ายและเป็นตัวแทนของสาวสุขภาพดี ทำให้กรรมการต้องลำบากใจในการตัดสินครั้งนี้มาก และหลังจากที่พิจารณากันอย่างถี่ถ้วนแล้ว คณะกรรมการก็ตัดสินใจและประกาศว่า ผู้ชนะของฤดูกาลที่ 11 ก็คือ แม็กคีย์ ซูลลิแวน
หลวงเกรียงศักดิ์พิชิต (พิชิต เกรียงศักดิ์พิชิต)
พลโท หลวงเกรียงศักดิ์พิชิต นามเดิม พิชิต เกรียงศักดิ์พิชิต (20 กรกฎาคม พ.ศ. 2439 – 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2507) อดีตแม่ทัพกองทัพภาคอีสานในสงครามไทย-อินโดจีน, อดีตผู้บัญชาการทหารบก, อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม, อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข, อดีตสมาชิกคณะราษฎร และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 (ส.ส.ประเภทที่ 2) ในปี พ.ศ. 2476
หลวงเกรียงศักดิ์พิชิต มีชื่อจริงว่า พิชิต เกรียงศักดิ์พิชิต มีนามเดิมว่า "ค้วน จิตตะคุณ" เกิดเมื่อวันอังคารที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2439 ตรงกับวัน 2 เดือน 11 แรม 8 ค่ำ ปีวอก ภูมิลำเนาเดิม คลองบางกอบัว อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ บิดาชื่อนายจิ้น มารดาชื่อนางเพียรภายหลังแยกทางกัน นายจิ้นได้ไปทำไร่ยาสูบที่นครปฐม จึงได้อาศัยอยู่กับมารดาซึ่งติดการพนันขายที่สวนนำไปเล่นพนันจนหมด ภายหลังมารดาได้เปลี่ยนอาชีพทำสวนมาพายเรือค้าขายแทน
เมื่ออายุ 8 ปีมารดานำไปฝากตัวกับหลวงตาทองที่วัดบางกอบัวให้เรียนหนังสือได้เพียง 7 วันเพราะโดนเด็กวัดรังแก พออายุ 9 ปีมารดานำตัวไปฝากไว้กับอาจารย์ไล้ที่วัดบางบำหรุสอนหนังสือจนพออ่านออกเขียนได้ จากนั้นอาจารย์ไล้ได้นำตัวไปฝากเข้าโรงเรียนวินัยชำนาญ เมื่อสำเร็จชั้นประถมศึกษาจึงไปสมัครเรียนโรงเรียนราชบูรณะ (สวนกุหลาบวิทยาลัย) ซึ่งตอนนั้นมารดาเลิกค้าขายแล้วและได้ไปอยู่แม่ครัวให้กับคุณแปลก ตันยุวรรธนะช่วยอุดหนุนให้มีทุนเรียนชั้นมัธยมต่อได้
ขีวิตในช่วงมัธยมก็มีเกเรหนีเที่ยวบ้างแต่ก็สอบไล่ได้ทุกปี ความตั้งใจเดิมก็ไม่คิดที่จะวางแผนอนาคตไปทางใดแต่บังเอิญเพื่อนสนิทแอบไปสมัครสอบโรงเรียนนายร้อยโยไม่บอกกกล่าวจึงน้อยใจเพื่อนและเกิดความมานะไปสมัครสอบบ้าง ไปสมัครสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยชั้นมัธยมซึ่งในเวลานั้นมีผู้สมัครสอบ 75 คนแต่รับเพียง 10 คน
จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยมัธยม (โรงเรียนนายร้อยทหารบก) ในปี พ.ศ. 2457 เหล่าปืนใหญ่ ซึ่งในรุ่นที่จบการศึกษานั้นเป็นเหล่าปืนใหญ่ทั้งหมดไม่สามารถเลือกเหล่าได้แบบรุ่นที่ผ่านๆมา หลวงเกรียงศักดิ์พิชิตรับราชการครั้งแรกที่กรมทหารปืนใหญ่ที่ 3 จังหวัดลพบุรี แต่ภายหลังได้ลาออกจากราชการเนื่องจากมีความขัดแย้งกับผู้บังคับบัญชาซึ่งได้ว่ากล่าวตักเตือนเรื่องการใช้ชีวิตส่วนตัวแบบคนหนุ่มทั่วไปประกอบกับตอนนั้นมีภรรยาทำอาชีพค้าขายอยู่ที่กรุงเก่า (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) จึงได้ลาออกไปช่วยกันทำมาหากินโดยการนำสินค้าจากกรุงเทพเข้ามาขายทางเรือซึ่งได้กำไรดี แต่ต้องค้าขายโดยการลำบากต้องถ่อเรือและหวนคิดถึงเกียรติยศของความเป็นนายทหารจึงได้หลบหนีภรรยาออกมาเพื่อสมัครเข้ามารับราชการใหม่รวมระยะเวลาที่ลาออกจากราชการ 8 เดือน