pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โกกุง พระญาติอีกพระองค์หนึ่งจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา พระนามว่าพระเจ้าแทโจมหาราช (Taejo The Great)
ถือว่าพระเจ้าโมบนเป็นจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายที่มาจากราชสกุลแฮ ที่เป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าแทมูชิน เพราะจักรพรรดิพระองค์ต่อมาเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ
มหายุคพาลีโอโซอิก
มหายุคพาลีโอโซอิก (; จากภาษากรีก "palaio" (παλαιο), "เก่าแก่" และ "zoe" (ζωη), "ชีวิต", หมายถึง "ชีวิตโบราณ")) เป็นมหายุคแรกสุดจาก 3 มหายุคในบรมยุคฟาเนอโรโซอิก ซึ่งเป็นยุคทางธรณีกาลของโลก ช่วงเวลาของมหายุคพาลีโอโซอิกอยู่ในช่วง 542-251 ล้านปีมาแล้ว และแบ่งย่อยออกเป็นหกยุคเรียงตามลำดับเก่า-ใหม่ ได้แก่ ยุคแคมเบรียน ยุคออร์โดวิเชียน ยุคไซลูเรียน ยุคดีโวเนียน ยุคคาร์บอนิเฟอรัส และ ยุคเพอร์เมียน
ชีวิตในมหายุคพาลีโอโซอิก.
มหายุคพาลีโอโซอิกครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ช่วงที่มีการปรากฏตัวเป็นจำนวนมากของซากดึกดำบรรพ์เปลือกอ่อนนุ่ม จนถึงช่วงเวลาที่ทวีปรวมตัวเป็นทวีปขนาดใหญ่ ซึ่งสัมพันธ์กับช่วงที่มีการพัฒนาขึ้นของสัตว์เลื้อยคลานและพืชสมัยใหม่ ช่วงเริ่มต้นของมหายุคเริ่มตั้งแต่มีการกำเนิดขึ้นเป็นจำนวนมากของสิ่งมีชีวิตจำพวกไตรโลไบต์และ Archeocyathid ส่วนช่วงปลายมหายุคเกิดในช่วง 300 ล้านปีถัดจากช่วงเริ่มมหายุค เป็นช่วงที่มีการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ซึ่งรู้จักกันในชื่อการสูญพันธุ์เพอร์เมียน การเรียนการสอนสมัยใหม่กำหนดให้ช่วงปลายมหายุคคือช่วงที่มีการปรากฏตัวครั้งแรกของรอยซากดึกดำบรรพ์ (trace fossil) ที่มีลักษณะเฉพาะ เรียกว่า "Trichophycus pedum"
ธรณีแปรสัณฐาน.
ทางธรณีวิทยา, มหายุคพาลีโอโซอิกเริ่มขึ้นไม่นานหลังจากการแยกของมหาทวีปที่ชื่อว่า แพนโนเทีย (Pannotia) และสิ้นสุดยุคน้ำแข็งของโลก ตลอดช่วงต้นมหายุคพาลีโอโซอิก แผ่นดินของโลกแยกออกเป็นทวีปเล็ก ๆ หลายทวีป จนกระทั่งสิ้นสุดมหายุค ทวีปต่าง ๆ เคลื่อนมารวมกันจนเป็นมหาทวีปที่มีชื่อว่าแพนเจีย ซึ่งประกอบด้วยพื้นดินส่วนใหญ่ของโลก
พระเจ้าแทโจมหาราช
พระเจ้าแทโจที่ 1 มหาราช (; ประมาณ ค.ศ. 47 - ค.ศ. 146) เป็นกษัตริย์องค์ที่หกของ โคกูรยอ หนึ่งใน สามราชอาณาจักรเกาหลี ภายใต้การปกครองของพระองค์ โคกูรยอได้ขยายอาณาเขตและพัฒนาเป็นอาณาจักรที่รวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง 93 ปีในรัชสมัยของพระองค์ถือกันว่ายาวนานเป็นอันดับสองในบรรดาพระมหากษัตริย์ใดๆ ในโลก แม้ว่าจะมีข้อโต้แย้งกันก็ตาม
พระราชบิดาของพระเจ้าแทโจเป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องของกษัตริย์องค์ที่สองของโคกูรยอ ยูรี โก ​​แจ-ซา ผู้นำราชสกุลโกแห่งคเยรู ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าราชสกุลที่ทรงอำนาจของราชสำนัก พระราชมารดาของพระองค์มาจาก พูยอ
พระเจ้าโมบอน ที่ไม่เป็นที่นิยมได้ตั้งโอรสของพระองค์พระนามว่า อิก เป็นรัชทายาท หลังจากที่ พระเจ้าโมบอน เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 53 ราชสำนักของโคกูรยอได้เสนอพระนามของ เจ้าชายแจ-ซา ให้เป็นกษัตริย์องค์ต่อไป เจ้าชายแจ-ซา ได้ปฏิเสธด้วยพระชนมายุที่มากขึ้นและ เจ้าชายกุง โอรสพระชนมายุ 7 พรรษาได้กลายเป็นกษัตริย์ พระราชมารดาของพระองค์ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของยุวกษัตริย์
การขยายพระราชอาณาเขตและการรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง.
ในช่วงปีแรกในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์รวมพระราชอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางด้วยการเปลี่ยนห้าตระกูลเป็นห้ามณฑลที่ปกครองโดยผู้ว่าการจากตระกูลนั้น ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของกษัตริย์ พระองค์จึงควบคุมกองทัพ เศรษฐกิจ และการเมืองได้อย่างมั่นคง
พระองค์พิชิตรัฐอกจอในปี ค.ศ. 56, กัลซาในปี ค.ศ. 68, โจนาในปี ค.ศ. 72 และจูนาในปี ค.ศ. 74 พระองค์ดึงกองกำลังหัวเมืองเข้าสู่ส่วนกลาง และการเดินทางทั่วดินแดนของพระองค์เพื่อเสริมอำนาจของราชวงศ์
พระองค์ต่อสู้หลายครั้งกับราชวงศ์ฮั่นของจีนและขัดขวางการค้าระหว่างเลลังและฮั่น ในปี ค.ศ. 55 พระองค์มีพระบัญชาสั่งให้สร้างป้อมปราการใน เหลียวตง พระองค์โจมตีเขตชายแดนของจีนในปี ค.ศ. 105, 111 และ 118 ในปี ค.ศ. 122 พระเจ้าแทโจเป็นพันธมิตรกับสมาพันธ์มาฮันทางตอนกลางของเกาหลีและชนเผ่าเยแม็กที่อยู่ใกล้เคียงเพื่อโจมตีเหลียวตง ขยายขอบเขตของโคกูรยออย่างมาก พระองค์เริ่มการโจมตีครั้งใหญ่อีกครั้งในปี ค.ศ. 146
พระเจ้าแทโจแห่งโกคูรยอ
โนเวย์เอาท์ (2009)
โน เวย์ เอาท์ 2009 เป็นรายการมวยปล้ำของดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009
พระเจ้าชาแดแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าชาแด (ค.ศ. 71-165) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ทรงพระราชสมภพในปี ค.ศ. 71 (พ.ศ. 614) มีพระนามเดิมว่า โค ซูซ็อง และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าแทโจมหาราช ในปีที่ 94 ของรัชกาลพระเจ้าแทโจ เจ้าชายโค ซูซ็อง ได้บังคับให้พระเชษฐาสละราชสมบัติ และทรงสำเร็จโทษพระราชนัดดาทั้งสองซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระเชษฐา เพื่อขึ้นครองราชย์แทนโดยทรงพระนามว่า พระเจ้าชาแด ขณะที่มีพระชนมายุถึง 75 พรรษา ทรงสนับสนุนเจ้าชายแพ็กโก พระราชอนุชาให้ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระองค์ แต่ในปี ค.ศ. 165 (พ.ศ. 708) ทรงถูกพระราชอนุชาองค์นี้จับสำเร็จโทษขณะพระชนมายุ 94 พรรษา เจ้าชายแพ็กโกเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าพระเจ้าชินแดแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าชินแดแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าชินแด (ค.ศ. 89 - 179) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายโค แบ็กโก เป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าแทโจมหาราชและพระเจ้าชาแด ก่อนครองราชย์ ทรงปลงพระชนม์พระเชษฐาทั้งสองแล้วจึงเสด็จขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า พระเจ้าชินแด (ค.ศ. 165 - 179)
ทรงรบกับจีนที่แมนจูเรียและได้ชัยชนะเหนือกองทัพของฮั่นตะวันออก
พระเจ้าชินแดสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 179 มีพระชนมายุ 90 พรรษา ครองราชย์ได้ 14 ปี เจ้าชายรัชทายาทโค นัมมู ที่ทรงสนับสนุนในช่วงปลายรัชกาลจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าโคกุกช็อน
ระ-ทะ-ทู-อี พ่อครัวตัวจี๊ด หัวใจคับโลก
ปู่ซ่าบ้าพลัง
ปู่ซ่าบ้าพลัง  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกัน แนวตลก-ดรามาและผจญภัย ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2009 สร้างโดย พิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์ และจัดจำหน่ายโดย วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวของพ่อม่ายสูงอายุ คาร์ล เฟรดริกเซน (เอ็ด แอสเนอร์) และเด็กชายผู้จริงจังชื่อว่า รัสเซล (จอร์แดน นากาอิ) คาร์ลออกเดินทางเพื่อเติมเต็มความฝันของเขาและทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับ เอลลี ภรรยาผู้ล่วงลับ ด้วยการผูกลูกโป่งหลายพันลูกติดไว้กับบ้านของเขาและเดินทางไป อเมริกาใต้ ภาพยนตร์กำกับโดย พีต ดอกเตอร์ และมี บ็อบ ปีเตอร์สัน เป็นผู้กำกับร่วม ทั้งสองคนเขียนบทภาพยนตร์และเนื้อเรื่องร่วมกับ ทอม แมกคาร์ที ดนตรีประกอบประพันธ์โดย ไมเคิล จะคีโน จาก "รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก "และ "ระ-ทะ-ทู-อี่ พ่อครัวตัวจี๊ด หัวใจคับโลก"
พีต ดอกเตอร์ เริ่มทำงานในส่วนของเนื้อเรื่องเมื่อปี ค.ศ. 2004 โดยใช้ชื่อชั่วคราวว่า "ฮีเลียมส์" ซึ่งเขามีแนวคิดมาจากความเพ้อฝันที่ต้องการหลบหนีจากการใช้ชีวิต เมื่อเขารู้สึกว่ามันกลายเป็นเรื่องน่ารำคาญเกินไป เขาและศิลปินของพิกซาร์จำนวนสิบเอ็ดคน ใช้เวลาสามวันใน เวเนซุเอลา เพื่อรวบรวมงานวิจัยและแรงบันดาลใจ การออกแบบตัวละครเป็นภาพล้อเลียนและมีสไตล์อย่างมากและนักสร้างแอนิเมชันก็ท้าทายกับการสร้างผ้าที่เหมือนจริง
"ปู่ซ่าบ้าพลัง" เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของพิกซาร์ที่เสนอในรูปแบบ ดิสนีย์ดิจิทัล 3-ดี ภาพยนตร์ฉายเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 และเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันและภาพยนตร์สามมิติเรื่องแรกที่เปิดตัวใน เทศกาลภาพยนตร์กาน 2009 ภาพยนตร์ทำเงินมากกว่า 735 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และได้รับเสียงชื่นชมจากทั่วโลก โดยนักวิจารณ์ยกย่องว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์แอนิเมชันที่ดีที่สุดตลอดกาล การแสดงให้เสียงของแอสเนอร์และดนตรีประกอบโดยจะคีโนได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ เช่นเดียวกับ ภาพของคาร์ลและเอลลีที่เติบโตมาด้วยกันจนแก่ ภาพยนตร์ชนะเลิศ รางวัลออสการ์ สองสาขา ได้แก่ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยมและสาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากการเสนอชื่อทั้งหมดห้าสาขา รวมไปถึง สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม โดยเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่สองที่ได้รับการเสนอชื่อในสาขานี้ (และเป็นเรื่องแรกของพิกซาร์) เรื่องแรกคือ "โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" (1991)
ชาร์ลส์ เอฟ. มันซ์ นักสำรวจผู้มีชื่อเสียง ประกาศว่าเขาค้นพบนกยักษ์สายพันธุ์ใหม่ที่น้ำตกสรวงสวรรค์, อเมริกาใต้ อย่างไรก็ตาม นักโบราณคดีศึกษาโครงกระดูกของนกและสรุปว่ามันซ์เป็นคนประดิษฐ์มันขึ้นมาเอง มันซ์อับอายขายหน้าและสาบานว่าจะนำตัวอย่างนกที่มีชีวิตกลับมาให้ได้และเขาจะไม่กลับมาจนกว่าเขาจะทำสำเร็จ
คาร์ล เฟรดริกเซน วัยเด็ก พบกับเอลลี ทั้งสองเป็นนักสำรวจโดยมีมันซ์เป็นบุคคลตัวอย่าง ทั้งสองคนกลายเป็นเพื่อนกันอย่างรวดเร็ว เอลลีเปิดเผยว่ากับคาร์ลว่า ความฝันของเธอคือการไปใช้ชีวิตใกล้กับน้ำตกสรวงสวรรค์ ในที่สุดทั้งสองคนก็แต่งงานกันและเก็บเงินเพื่อเป็นค่าเดินทางไปน้ำตกสรวงสวรรค์อยู่หลายครั้ง แต่มักจะใช้จ่ายเงินไปกับความต้องการเร่งด่วนมากขึ้น ในวัยแก่ ในที่สุดคาร์ลก็ซื้อตั๋วสำหรับการเดินทาง แต่เอลลีล้มป่วยและเสียชีวิตก่อนที่พวกเขาจะได้ไปน้ำตกสรวงสวรรค์
คาร์ลยังคงอาศัยอยู่ในบ้านที่เขาและเอลลีช่วยกันซ่อมแซม ไม่ยอมออกไปที่ไหน ในขณะที่พื้นที่ใกล้เคียงรอบตัวเขาถูกแทนที่ด้วยตึกระฟ้า เมื่อเขาทำร้ายคนงานก่อสร้างโดยไม่ได้ตั้งใจ นักพัฒนาที่พยายามซื้อที่ของเขาก็ฉวยโอกาส ศาลเห็นว่าเขาเป็นภัยต่อสาธารณะและสั่งให้เขาย้ายไปอยู่บ้านพักคนชรา อย่างไรก็ตาม คาร์ลตัดสินใจรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับเอลลี หลังจากทำงานมาทั้งชีวิตในฐานะพนักงานขายลูกโป่ง เขาเปลี่ยนบ้านของเขาให้กลายเป็นเรือเหาะชั่วคราว โดยติดลูกโป่งฮีเลียมหลายร้อยลูกเข้ากับบ้านแล้วบินจากไป
รัสเซล นักสำรวจรุ่นเยาว์ผู้พยายามหาทางได้รับตราบำเพ็ญประโยชน์ สำหรับ "ช่วยเหลือผู้สูงอายุ" ติดมากับบ้านของคาร์ลโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนที่คาร์ลจะขับไล่รัสเซลออกไป พายุเมฆคิวมูโลนิมบัสได้พัดพาพวกเขาไปยังอเมริกาใต้ บ้านของคาร์ลลงจอดที่ตาปุย (ภูเขาโต๊ะ) ตรงข้ามกับน้ำตกสรวงสวรรค์ คาร์ลและรัสเซลมัดตัวเองกับบ้านที่ยังลอยอยู่และเริ่มเดินทางข้ามภูเขา โดยหวังว่าจะไปถึงน้ำตกก่อนที่ลูกโป่งจะยุบ รัสเซลเผชิญหน้ากับนกตัวสูงและมีสีสัน เขาตั้งชื่อให้มันว่า "เควิน" นกตัวดังกล่าวพยายามรวบรวมอาหารให้ลูกของเธอ พวกเขาพบกับสุนัขพันธุ์โกลเดินริทรีฟเวอร์ ชื่อว่า ดัก เขาสวมปลอกคอพิเศษที่ช่วยให้เขาพูดได้และสาบานว่าจะนำนกไปให้เจ้านายของเขา วันต่อมา พวกเขาเผชิญหน้ากับฝูงสุนัขที่ก้าวร้าว (และสวมปลอกคอพิเศษ) นำโดย อัลฟา สุนัขพันธุ์โดเบอร์แมนพินเชอร์ โดยพาทั้งสองคนไปพบกับเจ้านายของพวกสุนัข ก็คือ มันซ์ วัยแก่
มันซ์เชิญชวนให้คาร์ลและรัสเซลขึ้นเรือเหาะของเขา เขาอธิบายให้พวกเขาฟังว่า เขายังคงตามหานกยักษ์ที่เขาสัญญาว่าจะนำกลับมาให้ได้ รัสเซลสังเกตว่านกดังกล่าวคล้ายกับเควินและมันซ์กลายศัตรู หลังคิดว่าพวกเขาพยายามจับนกเพื่อตัวพวกเขาเอง เขายังบอกเป็นนัยว่าเขาได้ฆ่าแขกคนอื่น ๆ ที่เขาสงสัยว่าจะทำแบบเดียวกัน คาร์ลและรัสเซลหลบหนีไปพร้อมกับเควินและดัก แต่เควินได้รับบาดเจ็บ ทำให้มันซ์จับตัวเควิน จากนั้นก็จุดไฟเผาบ้านของคาร์ล ทำให้ลูกโป่งหลายลูกแตก คาร์ลถูกบังคับให้เลือกระหว่างช่วยบ้านหรือเควิน เขาเลือกรักษาบ้านทำให้รัสเซลอารมณ์เสีย ในที่สุด คาร์ลและรัสเซล ก็นำบ้านมาจอดที่น้ำตกสรวงสวรรค์ ขณะที่คาร์ลกำลังดูสมุดปิดภาพในวัยเด็กของเอลลี เขาพบข้อความสุดท้ายของสมุดว่า ขอบคุณเขาสำหรับ "การผจญภัย" และกระตุ้นให้เขาสร้างการผจญภัยใหม่
คาร์ลออกไปข้างนอก พบว่ารัสเซลบินหนีไปเพื่อไปช่วยเควินตัวคนเดียว โดยใช้ลูกโป่งบางส่วนและเครื่องเป่าใบไม้ คาร์ลขนของใช้ของเขาออกจากบ้าน เพื่อทำให้บ้านเบาขึ้นและสามารถทำให้เขาและดักบินตามรัสเซลไป มันซ์จับกุมรัสเซล แต่คาร์ลและดักขึ้นเรือเหาะของมันซ์และปลดปล่อยทั้งรัสเซลและเควิน มันซ์ไล่ล่าพวกเขาไปทั่วเรือเหาะ จนทำให้เควิน, ดักและรัสเซล จนมุมที่บ้านของคาร์ล พวกเขาหลบหนีด้วยการกระโดดขึ้นหลังของเควิน หลังคาร์ลหลอกล่อเควินด้วยช็อคโกแลต มันซ์กระโดดตามพวกเขา แต่เขาติดกับสายบอลลูนบางเส้นทำให้ตกลงไปจนเสียชีวิต บ้านของคาร์ลสูญเสียลูกโป่งมากเกินไป ทำให้ลดระดับลงและหายเข้าไปในเมฆ
คาร์ลและรัสเซลพาเควินไปพบกับลูกของเธออีกครั้ง พวกเขาบินกลับบ้านด้วยเรือเหาะของมันซ์ รัสเซลได้รับตรา "ช่วยเหลือผู้สูงอายุ" และบ้านของคาร์ลลงจอดที่หน้าผาข้างน้ำตกสรวงสวรรค์ เป็นการรักษาสัญญาโดยที่คาร์ลไม่รู้
ตัวละครจาก โทโฮโปรเจกต์
เกรียงยศ สุดลาภา
นายเกรียงยศ สุดลาภา อดีตรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร นายทะเบียนสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย (ถาวร เสนเนียม) อดีตรองโฆษกกรุงเทพมหานคร ในสมัยนายอภิรักษ์ โกษะโยธิน เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร และหลังจากรัฐประหารในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2557 เกรียงยศ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ (สปท) โดยแต่งตั้งให้เป็นโฆษกคณะกรรมาธิการดูแลทางด้านการปกครองส่วนท้องถิ่น
นายเกรียงยศ สุดลาภา เกิดเมื่อวันที่ เป็นบุตรของนายเชาวน์วัศ สุดลาภา อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครคนที่ 7 และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย และด้านครอบครัวเกรียงยศ สุดลาภา มีบุตรชาย 2 คน คือนายพศุตม์ สุดลาภาและเด็กชายณภดล สุดลาภา นายเกรียงยศ สุดลาภา เรียนจบการศึกษาระดับชั้นประถมที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล ระดับมัธยมที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และจากนั้นเดินทางไปศึกษาต่อจนจบปริญญาตรีอาร์ต กราฟิก ดีไซต์ ที่เมืองชิคาโกประเทศสหรัฐอเมริกา และจบระดับปริญญาโทด้าน Art and Media management ที่ Columbia College Chicago เมืองชิคาโก สหรัฐอเมริกา และกลับมาศึกษาต่อในระดับปริญญาโทเพิ่มอีก คือปริญญาโทจาก คณะรัฐศาสตร์ ที่สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) ที่ประเทศไทย
นายเกรียงยศ สุดลาภา เข้าเวทีการเมืองครั้งแรกโดยการได้รับการแต่งตั้งให้เป็น รองโฆษก กรุงเทพมหานคร (ดูแลด้านกิจการกรุงเทพมหานคร) ในสมัยนายอภิรักษ์ โกษะโยธิน เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร และเคยสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ และสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบแบ่งเขตในเขตเลือกตั้งที่ 6 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ได้เพียงลำดับที่ 4และได้ลงเลือกตั้งระบบบัญชีรายชื่อในนามพรรคประชาธิปัตย์อีกครั้งในปีพ.ศ. 2554 อยู่ในลำดับที่ 68
ในปี พ.ศ. 2551 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
นายเกรียงยศ สุดลาภา เป็นผู้หนึ่งที่ได้รับการเสนอชื่อให้ลงสมัครรับเลือกตั้งซ่อมแทนนายทิวา เงินยวง ในการเลือกตั้งซ่อม เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 แต่สุดท้ายพรรคประชาธิปัตย์ มีมติให้นายพนิช วิกิตเศรษฐ์ เป็นตัวแทนลงสมัครรับเลือกตั้ง ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง และในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2558 นายเกรียงยศ สุดลาภา ได้รับการแต่งตั้งโดย คสช.ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ(สปท.) และดำรงตำแหน่งโฆษกคณะกรรมาธิการ (กมธ)ให้ดูแลทางด้านการปกครองท้องถิ่นใน[[สภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ]](สปท) และในวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2561 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง รอง[[ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร]]โดยพลตำรวจเอก [[อัศวิน ขวัญเมือง]] [[ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร]]
เป็นผู้แต่งตั้งให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 กำกับดูแลสำนักการศึกษา สำนักวัฒนธรรม กีฬาและท่องเที่ยว สำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล สำนักงานการต่างประเทศ สำนักพัฒนาข้าราชการกรุงเทพมหานคร สำนักการคลัง ของกรุงเทพมหานคร
นายเกรียงยศ ย้ายไปร่วมงานกับพรรครวมไทยสร้างชาติ และได้รับเลือกตั้งให้เป็นนายทะเบียนพรรครวมไทยสร้างชาติ ในการประชุมใหญ่วิสามัญ พรรครวมไทยสร้างชาติ เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2565
[[หมวดหมู่:รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร]]
[[หมวดหมู่:พรรครวมไทยสร้างชาติ]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล]]
ฮัตสึเนะ (ตำนานเก็นจิ)
ฮัตสึเนะ (; แปล: "แรกสำเนียงนกน้อย") เป็นบทที่ 23 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท ฮัตสึเนะ.
ฮัตสึเนะ (初音, Hatsune ) แปลเป็นไทยคือ เสียงแรก สำเนียงแรก(ของปี) ในตำนานเก็นจินั้น เสียงในที่นี้หมายถึงเสียงของ"นกอุงุอิสุ" (鶯, นกกระจิบญี่ปุ่น , Japanese Bush-warbler) ที่เอ่ยอ้างถึงในคำกลอนของอะคะชิโนะคิมิ ที่ส่งถึง ท่านหญิงน้อยแห่งอะคะชิ ผู้เป็นบุตรีแท้ๆ แต่ได้รับการเลี้ยงดูโยมุระซะกิ โดยอะคะชิโนะคิมิ ไม่มีโอกาสได้พบหน้าบุตรีแท้ๆ จึงบรรยายในคำกลอนถึงความคิดถึงที่มีต่อเด็กหญิงน้อยดังนี้
「年月を 松にひかれて経る人に
今日鴬の初音聞かせよ　」
"Toshi-tsuki wo matsu ni hika re te furu hito ni
kefu uguisu no hatsune kika se yo"!
โทะชิซึกิโวะ มัตสึนิฮิคะเระเตะ ฟุรุฮิโตะนิ
เคะฟุอุงิอิสุโนะ ฮัตสึเนะคิคะเสะโยะ
โดย นก"อุงุอิสุ" มีความหมายสื่อแทน ท่านหญิงน้อยแห่งอะคะชิ ( บุตรี )
ปีใหม่มาเยือนคฤหาสน์โระคุโจ โดยวันแรกของปีนั้นตรงกับวันชวดพอดี เป็นเรื่องที่หาได้ยากและเป็นมงคล ทำให้บรรยากาศภายในคฤหาสน์ดูสดชื่นแจ่มใส โดยเฉพาะในส่วนของเรือนวสันต์นั้น งามเป็นพิเศษด้วยหมู่ดอกเหมยที่แย้มบานส่งกลิ่นกรุ่นกำจายไปทั่วบริเวณ เก็นจิบรรจงแต่งกายอย่างงดงามที่สุดเพื่อเยี่ยมเยียนภรรยาและครอบครัวทุกคนอย่างเป็นทางการ เนื่องในโอกาสขึ้นปีใหม่
เก็นจิไปพบมุระซะกิเป็นคนแรก พวกเขาต่างแต่งโคลงกลอนแลกเปลี่ยนกัน ขอให้รักของทั้งคู่นั้นมั่นคงยืนยาวชั่วนิรันดร์ เด็กๆในคฤหาสน์ต่างพากันถอนต้นสนที่เพิ่งงอกในสวนเล่นกันอย่างสนุกสนาน ลำดับต่อมา เก็นจิไปพบกับ ท่านหญิงน้อยอะคะชิบุตรี เขาสังเกตเห็นของขวัญปีใหม่ที่อะคะชิโนะคิมิ ส่งมาถึงบุตรีน้อยๆที่นางไม่มีโอกาสได้เลี้ยงดู และขณะนี้เด็กหญิงน้อยอยู่ในความดูแลของมุระซะกิ ของขวัญนั้นเป็นตะกร้าสานที่ประดับไว้ด้วยกิ่งสนประดิษฐ์ที่มี"นกอุงุอิสุ"( นกกระจิบญี่ปุ่น ) น้อยๆประดิษฐ์เกาะอยู่ ผูกไว้ด้วยคำกลอน
เมื่อเก็นจิได้อ่านคำกลอนนั้น ยิ่งทำให้เขาเสียใจและรู้สึกผิดต่ออะคะชิโนะคิมิ เพราะเขาได้พรากลูกน้อยออกจากอกนางมา แม้นางจะเป็นมารดาแท้ๆแต่ด้วยศักดิ์ต่ำจึงไม่อาจเลี้ยงดูท่านหญิงน้อยให้เติบโตสมฐานะได้ จึงต้องปล่อยให้มุระซะกิ เป็นมารดาเลี้ยงดูท่านหญิงน้อยแทน ในยามนี้นางคงคิดถึงท่านหญิงน้อยมากเพราะไม่อาจเห็นหน้าค่าตากันเลย เก็นจิจึงกล่าวกันท่านหญิงน้อยแห่งอะคะชิ ให้นางตอบคำกลอนของมารดาด้วยตัวนางเอง
ต่อมาเก็นจิไปเยี่ยมฮะนะจิรุซะโตะ ที่เรือนคิมหันต์ เขาพูดคุยกับท่านหญิงดอกส้มอย่างสนิทสนมกลมเกลียวและผ่อนคลาย หลังจากนั้นเก็นจิก็เข้าพบทะมะคะซึระ ที่พำนักในเรือนคิมหันต์เช่นกัน นางช่างงดงามที่ชุดสีดอกยะมะบุกิที่เขาเลือกสรรให้เป็นของขวัญปีใหม่ งามจนเขาอดฉงนใจไม่ได้ว่าจะปฏิบัติต่อนางเช่นบิดาได้นานเพียงไร
ท้ายสุด เก็นจิไปพบอะคะชิโนะคิมิที่เรือนเหมันต์ในยามค่ำ นางกำลังตื้นตันใจกับคำกลอนที่บุตรีตอบมา เก็นจิพูดคุยกับนางอย่างสนิทสนมและค้างคืนอยู่ที่นั่นจนรุ่งเช้า
อีกสองสามวันให้หลัง เก็นจิจึงไปเยี่ยมเยียนพบปะทุกคนได้จนถ้วนหน้า ในวันสุดท้ายนั้น เขาไปพบ ซุเอะสึมุฮะนะ ที่พำนักอยู่ปีกตะวันออกของคฤหาสน์นิโจ ถัดจากนั้นเขาเข้าพบ อุสึเซะมิ ซึ่งบวชเป็นชีหลังจากสามีเสียชีวิตลง และเขาก็พานางมาดูแลที่คฤหาสน์นิโจเช่นกัน เก็นจินั้นไม่เคยลืมเลือนผู้คนที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ด้วย และเขาจะดูแลคนเหล่านั้นให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ไปตลอดชีวิต
เนะโนะฮิอะโซะบิโคะมัตสึฮิกิ.
การละเล่นถอนต้นสนอ่อนที่เพิ่งงอก หรือ 小松引き ( โคะมัตสึฮิกิ Komatsuhiki ) เป็นการละเล่นในวันปีใหม่ที่ตรงกับกับวันราศึชวด ( 子の日, เนะโนะฮิ , the first day of the rat of the new year ) พอดี ซึ่งถือว่าเป็นมงคล ที่ไม่มีบ่อยๆ มีขึ้นตั้งแต่สมัยเฮอัน โดยขุนนางจะนิยมพากับออกท่องเที่ยวไปในภูเขา เพื่อเพิ่มพลังหยินหยางสร้างมงคล ในเรื่องตำนานเก็นจิ ใบ ฮัตสีเนะ นี้เอง ก็มีการกล่าวถึง "โคะมัตสึฮิกิ" เช่นกัน ว่าบรรดาเด็กๆและคนหนุ่มสาวต่างพากันดึงต้นสนที่เพิ่งงอกออกมาทั้งรากกันอย่างสนุกสนาน ต้นสนนั้นมีความหมายเป็นมงคลหมายถึงชีวิตที่ยืนยาว
อริสโตแคตส์
ดาวลูกไก่
หนังสือเดินทางประเทศไทย
กอทิกร็อก
กอทิกร็อก  หรือบางครั้งเรียก กอทร็อก (goth rock) หรือ กอท (goth) เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีออลเทอร์นาทิฟ เริ่มมีมาตั้งแต่ช่วงปลายยุคทศวรรษ 1970 วงประเภทกอทิกร็อกเติบโตขึ้นจากการพัฒนาของดนตรีพังก์ร็อกอังกฤษ และการเกิดขึ้นของโพสต์-พังก์ และด้วยแนวเพลงแล้วได้แยกออกมาจากกระแสของพังก์ร็อกมาตั้งแต่ทศวรรษ 1980 อันเนื่องมาจากความแตกต่างอย่างชัดเจนของรูปแบบ กอทิกร็อกยังต่อต้านพังก์ มีความมืดหม่น มักใช้คีย์บอร์ดอย่างหนักด้วยเนื้อเพลงที่ใคร่ครวญ หดหู่ วงกอทิกร็อกที่เป็นที่รู้จักเช่นวง Bauhaus, The Cure, Siouxsie &amp; the Banshees, และ The Sisters of Mercy
ดนตรีกอทิกร็อกยังทำให้เกิดวัฒนธรรมย่อยต่าง ๆ เช่น แฟชั่น และสิ่งพิมพ์หลายสื่อเติบโตและได้รับความนิยมในยุคทศวรรษ 1980 จากนั้นความนิยมในดนตรีกรันจ์ในสหรัฐอเมริกามีมากจนทำให้กระแสของกอทิกร็อกค่อย ๆ จางหายไปจากดนตรีกระแสหลัก แต่ก็ยังคงอยู่ในเพลงใต้ดินอย่างกว้างขวาง
กอธิกร็อก
โพสต์พังก์รีไววัล
การฝ่อ
ในทางการแพทย์ การฝ่อ  หมายถึงการลีบ แห้ง หรือผอมลงบางส่วนหรือทั้งหมดของส่วนต่างๆ ร่างกาย สาเหตุของการฝ่ออาทิการขาดสารอาหาร ขาดเลือดไหลเข้ามาเลี้ยง ขาดฮอร์โมนที่มาช่วยในการทำงาน ขาดเส้นประสาทมาเลี้ยงที่อวัยวะเป้าหมาย การขาดการออกกำลังกายหรือโรคที่เกิดภายในเนื้อเยื่อเอง
การฝ่อนับเป็นกระบวนการปกติทางสรีรวิทยาของการเสื่อมหรือทำลายเนื้อเยื่อ ซึ่งเกี่ยวข้องกับอะพอพโทซิส (apoptosis) ในระดับเซลล์อันเป็นส่วนหนึ่งในพัฒนาการของร่างกายและการรักษาภาวะธำรงดุล แต่หากเกิดจากโรคหรือการขาดปัจจัยที่มาเลี้ยงเนื้อเยื่อจากโรค จะจัดเป็นการฝ่อทางพยาธิวิทยา (pathological atrophy)
ฝ่อ
Death of the Virgin
มรณกรรมของพระนางพรหมจารี (การาวัจโจ)
"ดูบทความหลักที่ แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์"
มรณกรรมของพระนางพรหมจารี  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ ปารีสในประเทศฝรั่งเศส
ภาพ “มรณกรรมของพระนางพรหมจารี” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1604 ถึงปี ค.ศ. 1606 เป็นภาพที่การาวัจโจได้รับจ้างให้เขียนโดยเลร์ซิโอ อัลเบร์ติ (Laerzio Alberti) ทนายความของพระสันตะปาปาสำหรับชาเปลส่วนตัวภายในซันตามาเรียเดลลาสกาลาซึ่งเป็นโบสถ์คณะคาร์เมไลท์ใหม่ที่ ทรัสเตเวเร (Trastevere) ในกรุงโรม “Renaissance” เป็นภาพที่ก่อให้เกิดการต่อต้านอย่างรุนแรงเมื่อเขียนเสร็จและถูกปฏิเสธจากนักบวชไม่ให้ตั้งในชาเปลที่ตั้งใจไว้
แต่ต่อมาปีเตอร์ พอล รูเบนส์ก็แนะนำให้ชาร์ลส์ที่ 1 ดยุกแห่งมานทัวซื้อโดยสรรเสริญว่าเป็นงานเขียนที่ดีที่สุดในสมัยนั้น หลังจากนั้นภาพเขียนถูกขายต่อให้แก่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ หลังจากพระเจ้าชาร์ลส์ถูกสำเร็จโทษภาพเขียนก็ถูกประมูลขายอีกครั้งๆ นี้ตกไปเป็นของงานสะสมหลวงของฝรั่งเศส และในที่สุดก็กลายไปเป็นของรัฐหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส ในปัจจุบันภาพนี้ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีส
ก่อนที่จะออกจากโรมภาพเขียนตั้งแสดงที่วิทยาสถานนักบุญลูการาวสองอาทิตย์ แต่ขณะนั้นการาวัจโจก็หนีออกจากโรมไปแล้วหลังจากที่ฆ่ารานุชโช โตมัสโซนีในการดวลดาบหลังจากเกมเทนนิสหลังจากที่เกิดการวิวาท
ภาพเขียนทำให้นึกถึงภาพ “ชะลอร่างจากกางเขน” ในนครรัฐวาติกันในด้านความครอบคลุม, ความสุขุม และความมีลักษณะเหมือนจริงที่คล้ายภาพถ่าย ขนาดตัวแบบในภาพเกือบเท่าคนจริง ล้อมรอบพระแม่มารีย์เป็นผู้กำลังโทมนัสที่รวมทั้งมารีย์ชาวมักดาลาและอัครทูตและกลุ่มคนถัดออกไป การาวัจโจแสดงความโศรกเศร้าของผู้ที่อยู่ในภาพไม่ใช่ด้วยการแสดงหน้าที่บ่งอารมณ์แต่โดยการซ่อนใบหน้า การาวัจโจผู้มีความสามารถในการใช้สีมืดบนผืนผ้าใบไม่สนใจในลักษณะการเขียนแบบแมนเนอริสม์ที่มักจะแสดงอารมณ์ต่างๆ กันไปในภาพเขียน การแสดงความเศร้าของการาวัจโจเป็นการแสดงความเศร้าที่ลึกและเงียบไม่โวยวายด้วยคนร้องไห้ การสะอื้นเกิดจากความเงียบใบหน้าที่ไม่ปรากฏของผู้มีอารมณ์
ความศักดิ์สิทธิ์ของพระแม่มารีย์แสดงโดยรัศมีบางๆ ราวเส้นด้ายเหนือพระเศียร ม่านสีแดงผืนใหญ่ที่ขึงหัอยบนส่วนบนของภาพเป็นโมทีฟที่มักจะใช้ในภาพเกี่ยวกับความตาย
ภาพนี้เขียนเสร็จเมื่อทฤษฎีความเชื่อเกี่ยวกับแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์หรือการขึ้นสวรรค์ของพระแม่มารียังไม่เป็นที่ตกลงกันอย่างเป็นทางการโดยพระสันตะปาปา แต่ความคิดเรื่องนี้ก็เริ่มมีรากฐานมาเป็นเวลาสองสามร้อยปีแล้วจนกระทั่งการออกธรรมนูญเรื่องแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ (Munificentissimus Deus) ในปี ค.ศ. 1950 ที่กล่าวถึงการขึ้นสวรรค์ของ “ร่างและวิญญาณ” ของพระแม่มารี ธรรมนูญเลี่ยงการประกาศว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนหรือหลังจากมรณกรรมตามที่เข้าใจกันตามปกติ ในเมื่อพันธสัญญาใหม่มิได้กล่าวถึงหัวข้อนี้แต่อย่างใด การจากของพระแม่มารีย์จากโลกนี้จึงเป็นเรื่องของทฤษฎีความเชื่อเฉพาะในนิกายโรมันคาทอลิกเท่านั้น แม้ว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทฤษฎีโดยทั่วไปของโรมันคาทอลิกเชื่อว่าพระแม่มารีย์ถูกนำขึ้นสวรรค์ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งจะเป็นเห็นได้จากภาพเขียนร่วมสมัยในหัวข้อนั้นเป็นจำนวนมากมาย บางความเชื่อก็ว่าพระเจ้าทรงนำร่างพระแม่มารีย์ขึ้นสวรรค์เมื่อเพิ่งสิ้นพระชนม์ใหม่ๆ แต่โดยทั่วไปแล้วก็หมายถึงการที่ทรงได้รับการนำขึ้นสวรรค์โดยปราศจากความเจ็บป่วยและความเจ็บปวดและร่างที่ถูกนำขึ้นไปเป็นร่างที่สมบูรณ์ด้วยพลานามัยก่อนที่จะ “ถึงแก่มรณกรรม” แต่สิ่งที่น่าสังเกตคือการแสดงภาพมรณกรรมในยุคกลางจะเป็นจริงมากกว่ายุคเรอเนซองหรือบาโรกต่อมาเช่นในภาพ “มรณกรรมของพระนางพรหมจารี” โดยดุชโช ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1308
ภาพเขียนของการาวัจโจเป็นงานศิลปะชิ้นเอกชิ้นสุดท้ายของโรมันคาทอลิกที่แสดงมรณกรรมจริง ๆ ของพระแม่มารีย์ แต่ภาพนี้เท้าของพระแม่มารีย์บวมและในภาพไม่มีเครูบที่นำพระองค์ขึ้นสู่สวรรค์เช่นในภาพ “แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์” โดย อันนิบาเล คารัคชี ที่เขียนก่อนหน้านั้นเพียงน้อยกว่าสิบปีสำหรับชาเปลในซันตามาเรียเดลโปโปโล ภาพของคารัคชีไม่ได้เขียนภาพการถึงแก่มรณกรรมแต่เป็นภาพ “แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์” หรือการลอยขึ้นไปบนสวรรค์ ร่างเหมือนกับภาพเรอเนซองหรือบาโรกภาพอื่นๆ ที่ดูอ่อนกว่าสตรีที่มีอายุราวห้าสิบปีหรือกว่านั้นเมื่อถึงแก่มรณกรรม ผู้ร่วมสมัยกล่าวหาการาวัจโจว่าใช้โสเภณีเป็นแบบสำหรับพระแม่มารีย์
เมื่อเขียนเสร็จภาพเขียนถูกปฏิเสธไม่ให้ตั้งในวัดโดยนักบวชผู้กล่าวหาว่าเป็นภาพที่ไม่เหมาะกับการตั้งในชาเปล จูลีโอ มันชีนี (Giulio Mancini) ผู้ร่วมสมัยของการาวัจโจ บันทึกว่าสาเหตุที่ถูกปฏิเสธเป็นเพราะคาราวัจโจใช้โสเภณีมีชื่อเป็นแบบสำหรับพระแม่มารี; แต่โจวันนี บากลีโอเน (Giovanni Baglione) ผู้ร่วมสมัยอีกคนหนึ่งกล่าวว่าเป็นเพราะการาวัจโจแสดงช่วงขาที่ออกจะเปิดเผยของพระแม่มารีย์ — ทั้งสองกรณีต่างก็อ้างมาตรฐานของสังคมในขณะนั้น แต่นักวิชาการคาราวัจโจ จอห์น แกชตั้งข้อเสนอว่าปัญหาของนักบวชคาร์เมไลท์อาจจะไม่ใช่ความพอใจหรือไม่พอใจในความสวยงามของภาพ แต่ข้อขัดแย้งมีรากฐานมาจากความแตกต่างทางมุมมองของปรัชญาศาสนา ที่นักบวชคาร์เมไลท์มีความเห็นว่าภาพของการาวัจโจละเลยความเชื่อในเรื่องแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ ที่ว่าพระแม่มารีย์มิได้ถึงแก่มรณกรรมอย่างธรรมดาแต่ถูก “นำ” (Assume) ขึ้นสวรรค์ ภาพเขียนที่นำมาแทนเป็นงานเขียนของผู้ติดตามของการาวัจโจเอง คาร์โล ซาราเชนิ (Carlo Saraceni) ซึ่งเป็นภาพพระแม่มารีย์ที่มิได้นอนเสียชีวิตเช่นในภาพของการาวัจโจแต่นั่งอยู่ แต่ภาพนี้ก็ยังถูกปฏิเสธ และในที่สุดก็แทนด้วยภาพที่พระแม่มารีย์ที่มิได้นอนหรือนั่งเสียชีวิตแต่ขึ้นสวรรค์พร้อมกับหมู่ทูตสวรรค์ แต่จะอย่างไรก็ตามการปฏิเสธก็ไม่ได้หมายความว่างานของคาราวัจโจไม่เป็นที่นิยม ไม่นานหลังจากที่ถูกปฏิเสธดยุกแห่งมานทัวก็ซื้อภาพตามคำแนะนำของปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และต่อมาพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษก็ทรงซื้อต่อ ก่อนที่จะตกไปเป็นของงานสะสมของหลวงในฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1671 หลังจากที่ถูกปลงพระชนม์
ภาพเขียนพระแม่มารีอื่นๆ ของคาราวัจโจ:
Death of the Virgin (Caravaggio)
การสิ้นพระชนม์ของพระแม่มารี
เชื้อเพลิงฟอสซิล
สินค้าทดแทน
การเสด็จเยี่ยม
พระนางมารีย์เสด็จเยี่ยม  หรือเรียกโดยย่อว่าการเสด็จเยี่ยม (Visitation) เป็นเหตุการณ์ที่พระแม่มารีย์เสด็จมาเยี่ยมนักบุญเอลิซาเบธ ซึ่งบันทึกไว้ในพระวรสารนักบุญลูกา
สำหรับศาสนาคริสต์ตะวันตกจะจัดการฉลอง (feast) เพื่อฉลองการเสด็จเยี่ยมในวันที่ 31 พฤษภาคม ของทุกปี และในศาสนาคริสต์ตะวันออกตรงกับวันที่ 2 กรกฎาคม ของทุกปี ในปฏิทินระหว่างปี ค.ศ. 1263-ค.ศ. 1969 และวันที่ 30 มีนาคมของทุกปี
พระแม่มารีย์เสด็จเยี่ยมนางเอลีซาเบธโดยที่ทั้งสองต่างกำลังตั้งครรภ์ โดยพระแม่มารีย์ตั้งครรภ์พระเยซู ส่วนนางเอลีซาเบธตั้งครรภ์ยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา