pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในไม่ช้า ท่ามกลางความวุ่นวาย งุนงง และยุ่งเหยิงของประเทศฝรั่งเศส ข่าวที่ว่ามีนายพลชาวฝรั่งเศสที่อยู่ในกรุงลอนดอนได้ปฏิเสธที่จะยอมแพ้หรือสงบศึกกับเยอรมนีและได้ประกาศว่าสงครามยังดำเนินต่อไป ได้กระจายจากปากสู่ปาก และจนวันนี้คำปราศรัยของเขานั้นเป็นที่จดจำและโด่งดังที่สุดอย่างหนึ่งในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ในลอนดอน ชาร์ล เดอ โกล ได้ก่อตั้งและดำเนินการแนวร่วมการปลดปล่อยฝรั่งเศส ในขณะที่สหรัฐอเมริกาให้การยอมรับรัฐบาลวิชีฝรั่งเศสแต่สหราชอาณาจักร รัฐบาลของวินสตัน เชอร์ชิลล์ให้การสนับสนุนชาร์ล เดอ โกล ทั้ง ๆ ที่รักษาระดับความสัมพันธ์กับรัฐบาลวิชีฝรั่งเศสอยู่
ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 ศาลทหารในเมืองตูลูซ ได้ตัดสินให้ชาร์ล เดอ โกล (โดยที่เจ้าตัวไม่อยู่) จำคุกเป็นเวลา 4 ปี และการตัดสินครั้งที่ 2 ในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2483 ได้ตัดสินลงโทษประหารชีวิต เนื่องจากทรยศและทำการกบฏต่อรัฐบาลวิชีฝรั่งเศส
ในการปฏิบัติต่อสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกานั้น เขายืนหยัดตลอดเวลาในการยืนหยัดสิทธิเสรีภาพในฐานะตัวแทนคนฝรั่งเศส แต่บ่อยครั้งที่เขาถูกฝ่ายสัมพันธมิตรลืม เขาอาศัยอยู่ด้วยความระแวงโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อสหราชอาณาจักรเพราะเขาเชื่อว่าสหราชอาณาจักรพยายามหาทางที่จะยึดเอาเลอวองต์จากฝรั่งเศสอย่างลับ ๆ เคลมองทีน เชอร์ชิลล์ ภรรยาเซอร์วินสตัน เชอร์ชิลล์ ผู้ซึ่งชื่นชมในตัวเดอ โกล ได้เคยเตือนเขาไว้ว่า อย่าเกลียดพันธมิตรมากกว่าศัตรู แต่เดอ โกลก็ได้ตอบกลับไปว่า ฝรั่งเศสไม่มีเพื่อน มีแต่หุ้นส่วน
อย่างไรก็ตามสถานการณ์ดังกล่าวมีความซับซ้อน เดอ โกลเองก็ไม่ไว้วางใจจุดประสงค์ของสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา เนื่องจากนักการเมืองระดับสูงของสหรัฐอเมริกานั้นไม่ไว้วางใจแนวร่วมปลดปล่อยฝรั่งเศสของชาร์ล เดอ โกล และเป็นประเทศหนึ่งที่ปฏิเสธในการยอมรับแนวร่วมปลดปล่อยฝรั่งเศสและชาร์ล เดอ โกลในฐานะตัวแทนประเทศฝรั่งเศส ในทางกลับกัน สหรัฐอเมริกาก็ยังได้ให้การยอมรับรัฐบาลวิชีฝรั่งเศสแทน
หลายครั้งที่คนได้วิจารณ์การทำงานร่วมกันของเดอ โกลและเชอร์ชิลล์อย่างผิด ๆ เช่น "จากไม้กางเขนทั้งหมดที่ข้าพเจ้าดูแล ไม้กางเขนแห่งลอแรนป็นสิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าหนักใจเป็นที่สุด" (ไม้กางเขนแห่งลอแรนป็นสัญลักษณ์ของแนวร่วมการปลดปล่อยฝรั่งเศส) ซึ่งคำเหน็บแหนมดังกล่าว แท้จริงแล้ว ทูตอังกฤษที่ส่งไปยังฝรั่งเศส พลตรี เซอร์ หลุยส์ สเปียส์ เป็นคนพูดต่างหาก
บางครั้งในภาวะตึงเครียด กล่าวกันว่า เชอร์ชิลล์ได้เคยพูดเป็นภาษาฟร็องแกล ("ภาษาฝรั่งเศส + ภาษาอังกฤษ / français + anglais") ว่า Si vous ne co-operatez, je vous obliterai ซึ่งแปลว่า ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ ผมจะทำลายคุณซะ
เขาได้ทำงานร่วมกับกลุ่มการต่อต้านของฝรั่งเศสและผู้สนับสนุนการครอบครองเมืองขึ้นฝรั่งเศสบริเวณแอฟริกา ต่อมาหลังภารกิจ Operation Torch ที่ทหารอังกฤษและอเมริกันยกพลบุกเมืองขึ้นฝรั่งเศสในแอฟริกาเหนือในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2485 (เมืองขึ้นฝรั่งเศสขณะนั้นภายใต้รัฐบาลฝรั่งเศสเขตวีชี) ชาร์ล เดอ โกลได้ย้ายกองบัญชาการไปยังเมืองแอลเจียร์ ประเทศแอลจีเรียในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2486 หลังจากนั้นเดอ โกลก็ได้เป็นประธานร่วม (ร่วมกับพลเอกอ็องรี ชีโรด์ ซึ่งสหรัฐอเมริกาให้การสนับสนุน) และภายหลังเป็นประธานคณะกรรมมาธิการปลดปล่อยแห่งชาติ (คนเดียว)
ระหว่างภารกิจการปลดปล่อยฝรั่งเศสนั้น ทหารอังกฤษและอเมริกันก็ได้ยกพลขึ้นผืนแผ่นดินใหญ่ที่ประเทศฝรั่งเศสในภารกิจ Operation Overlord หรือเป็นที่คุ้นหูในนาม "การรบแห่งนอร์ม็องดี" เดอ โกลก็สถาปนาแนวร่วมการปลดปล่อยฝรั่งเศสในผืนแผ่นดินใหญ่ฝรั่งเศส หลีกเลี่ยง รัฐบาลทหารสัมพันธมิตรเพื่อครอบครองดินแดน (AMGOT) เขาได้นั่งเครื่องบินจากประเทศแอลจีเรียมายังฝรั่งเศสก่อนการเป็นเสรีภาพของกรุงปารีส และได้เคลื่อนที่เข้าไปบริเวณแนวหน้าใกล้ ๆ เมืองหลวงพร้อมกับทหารสัมพันธมิตร เขาได้กลับไปยังกรุงปารีสในไม่ช้า และก็ได้กลับเข้าทำงานในกระทรวงระหว่างสงคราม และก็ได้ประกาศว่าสาธารณรัฐที่ 3 ยังคงอยู่ต่อไปและปฏิเสธการปกครองของวิชีฝรั่งเศส
เดอ โกลได้เป็นประธานคณะรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส (GPRF) เริ่มในเดือนกันยายน พ.ศ. 2487 เขาได้ส่งหน่วยปฏิบัติการฝรั่งเศสนอกประเทศแห่งตะวันออกไกล (Corps Expéditionnaire Français en Extrême-Orient, CEFEO) เพื่อที่จะสถาปนาอำนาจในภูมิภาคอินโดจีนฝรั่งเศสขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2488 และได้แต่งตั้งพลเรือเอกดาร์ชองลีอู เป็นผู้บัญชาการอินโดจีนฝรั่งเศส และจอมพลเลอเคลิร์กเป็นผู้บัญชาการสูงสุดในอินโดจีนฝรั่งเศสและบังคับบัญชาหน่วยปฏิบัติการฝรั่งเศสนอกประเทศแห่งตะวันออกไกล
ภายใต้การนำของชาร์ล เดอ โกล ผู้ที่ได้ทำการต่อต้านและต่อสู้เพื่อฝรั่งเศสมาก่อนหน้านี้แล้วนั้น (ส่วนมากเป็นทหารจากเมืองขึ้นฝรั่งเศส) สามารถเคลื่อนกองทัพ ๆ หนึ่งของฝรั่งเศสในบริเวณแนวตะวันตกได้ โดยการกระทำภารกิจยกพลขึ้นทางตอนใต้ของฝรั่งเศส (Operation Dragoon) ซึ่งสามารถทำให้ 1 ใน 3 ของประเทศฝรั่งเศสเป็นเสรีจากกองทัพเยอรมันได้ ทหารกลุ่มนี้เรียกว่า กองทัพฝรั่งเศสกลุ่มแรก ทำให้กองทัพฝรั่งเศสนั้นได้เข้าร่วมในการต่อสู้กับเยอรมนีทางทหารพร้อมเพรียงกับทหารอังกฤษโดยปริยาย และยังได้ยึดดินแดนที่กองทัพเยอรมันครอบครองไว้คืนมาอีกด้วย และนี่ส่งผลไปถึงการที่ฝรั่งเศสมีส่วนร่วมในสนธิสัญญาการยอมแพ้ของเยอรมนีด้วย มากกว่านั้นฝรั่งเศสยังมีโอกาสที่จะควบคุม 1 ใน 4 ส่วนของประเทศเยอรมนีหลังสงครามอีกด้วย (พร้อมกับ สหราชอาณาจักร รัสเซีย และสหรัฐอเมริกา)
เดอ โกลได้ลาออกเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2489 ด้วยการตำหนิว่าพรรคการเมืองต่าง ๆ ว่ามีความขัดแย้งกันเองและไม่รับรองรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 ซึ่งเขาเชื่อว่า รัฐธรรมนูญฉบับนี้ให้อำนาจรัฐสภามากเกินไป พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงพันธมิตรของพรรคการเมือง คนที่ได้รับตำแหน่งต่อจากเขาคือ เฟลิกซ์ กวง (SFIO), ต่อมาคือ ฌอร์ฌ บีโด (MRP) และสุดท้ายคือ เลอง บลูม (SFIO)
ปลาการ์ตูน เป็นปลากระดูกแข็งขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ในทะเล จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Amphiprioninae ในวงศ์ปลาสลิดหิน (Pomacentridae)
เป็นปลาที่มีสีสันสวยงาม โดยทั่วไปประกอบด้วยสีส้ม, แดง, ดำ, เหลือง และมีสีขาวพาดกลางลำตัว 1-3 แถบ อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นชนิดเดียวกัน ก็จะมีสีแตกต่างกันเล็กน้อยเสมอ ซึ่งความแตกต่างนี้ทำให้จดจำคู่ได้ นอกจากนั้น แหล่งที่อยู่อาศัยที่แตกต่างกันทำให้เกิดการแปรผันด้วย ปลาการ์ตูนอยู่กันเป็นครอบครัว กินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร เป็นปลาที่หวงถิ่นมาก มีเขตที่อยู่ของตนเอง
พบอาศัยอยู่ตามแนวปะการังในบริเวณเส้นศูนย์สูตรทั่วโลก อาศัยอยู่ตามแนวปะการังกับดอกไม้ทะเล
ปลาการ์ตูนแบ่งออกได้เป็น 2 สกุล คือ "Amphiprion" และ "Premnas" ซึ่งมีอยู่เพียงชนิดเดียว
ปัจจุบัน ปลาการ์ตูนทั่วโลกพบทั้งหมด 30 ชนิด ในน่านน้ำไทยพบปลาการ์ตูน 7 ชนิด ทั้งด้านอ่าวไทยและอันดามันได้แก่ ปลาการ์ตูนส้มขาว ("Amphiprion ocellaris"), ปลาการ์ตูนอินเดียนแดง ("A. akallopisos"), ปลาการ์ตูนมะเขือเทศ ("A. frenatus"), ปลาการ์ตูนอานม้า ("A. polymnus"), ปลาการ์ตูนลายปล้อง ("A. clarkii"), ปลาการ์ตูนลายปล้องหางเหลือง ("A. sebae") และปลาการ์ตูนแดง ("Premnas biaculeatus")
ปลาการ์ตูนออกลูกเป็นไข่และสามารถเปลี่ยนเพศได้ ปลาการ์ตูนจะเปลี่ยนเพศเมื่อสิ่งแวดล้อมกำหนดบทบาทให้ โดยในระยะแรกเริ่มหลังจากที่ฟักออกจากไข่ยังไม่สามารถกำหนดได้ว่าเป็นเพศใด จนกว่าจะเป็นตัวเต็มวัยจึงจะปรากฏเป็นปลาเพศผู้ และในปลารุ่นเดียวกันที่มีขนาดใหญ่ที่สุดจะต้องเปลี่ยนแปลงเป็นปลาเพศเมีย โดยในสังคมของปลาการ์ตูนกลุ่มหนึ่ง ๆ จะมีปลาเพศเมียเพียงตัวเดียวเท่านั้น ตัวใหญ่ที่สุดในฝูง สีสันไม่สดใสมากนัก พฤติกรรมก้าวร้าว ส่วนปลาเพศผู้มีขนาดเล็กกว่า สีสันสวยงามกว่า จากปลาเพศผู้ เมื่อมีสิ่งเร้าจากภายนอกและภายในเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์ เทเลนฟาลอน (Telenephalon) จะส่งสัญญาณมาที่ทาลามัส (Thalamus) และไฮโปธาลามัส (Hypothalamus) ส่งคำสั่งไปยังต่อมใต้สมองให้หลั่งฮอร์โมนเฉพาะของเพศผู้ อวัยวะเป้าหมายส่วนที่ จะพัฒนาจนสามารถทำงานได้คืออัณฑะผลิตสเปิร์ม ส่วนตัวที่ใหญ่ ที่สุดจะมีพัฒนาการตรงกันข้าม ไฮโปธาลามัสจะส่งคำสั่งไปยังต่อมใต้สมองให้หลั่งฮอร์โมนเฉพาะของเพศเมีย อวัยวะเป้าหมายคือรังไข่ ผลิตไข่ และถ้าเพศเมียตายไป ปลาการ์ตูนเพศผู้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด แข็งแกร่งที่สุด จะเกิดการเปลี่ยนแปลงเพศทดแทนด้วยกลไกแบบหลังภายใน 4 สัปดาห์ โดยจะเพิ่มขนาดอย่างรวดเร็ว พร้อมสีสันสวยน้อยลง
และจากการศึกษาพบว่า ปลาการ์ตูนมีระบบชนชั้นภายในฝูง โดยตำแหน่งหัวหน้าฝูงจะเป็น ปลาเพศเมียตัวที่ใหญ่ที่สุด และลดหลั่นกันไปจนถึงตัวที่มีขนาดเล็กที่สุด อีกทั้งยังพบด้วยว่า แม้ว่าปลาการ์ตูนจะถือกำเนิดห่างไกลจากที่กำเนิดเท่าใด เมื่อเจริญเติบโตขึ้นหรือถึงฤดูผสมพันธุ์วางไข่ จะว่ายฝ่ากระแสน้ำกลับมาวางไข่ยังบริเวณเดิมที่กำเนิด โดยอาศัยการดมกลิ่นจากกลิ่นของพืชที่อยู่บริเวณนั้น ซึ่งปลาจะมีความจดจำลักษณะเฉพาะของกลิ่นได้
ความสัมพันธ์กับดอกไม้ทะเล.
ปลาการ์ตูนเป็นปลาที่มีลักษณะเฉพาะ คือ จะอาศัยอยู่ภายในดอกไม้ทะเลซึ่งมีเข็มพิษ แต่ไม่เป็นอันตรายกับปลาการ์ตูน เพื่อป้องกันตัว เป็นพฤติกรรมที่สัตว์ทั้งสองพึ่งพากัน ดอกไม้ทะเลมีหนวดยาวมากมายพลิ้วไหวไปตามกระแสน้ำ ส่วนร่างยึดติดกับโขดหินหรือปะการังเอาไว้ หนวดที่อ่อนนุ่มเป็นอวัยวะสำคัญที่ใช้หาอาหาร บริเวณปลายหนวดเต็มไปด้วยเข็มพิษจำนวนมหาศาล เมื่อมีปลาว่ายหลงผ่านมา ดอกไม้ทะเลจะใช้หนวดพิษทิ่มแทงเหยื่อให้เป็นอัมพาต แล้วใช้หนวดจับเข้าปาก จึงไม่มีปลาอื่นกล้าว่ายเข้าใกล้ดอกไม้ทะเล ยกเว้นเพียงปลาการ์ตูน ที่เที่ยวว่ายหากินสาหร่ายเล็ก ๆ อยู่รอบ ๆ ครั้นมีศัตรูมารบกวน มันจะรีบว่ายเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในกอดอกไม้ทะเล
นอกจากนี้แล้ว จากการศึกษาล่าสุดพบว่า ในเวลากลางคืนที่ปริมาณออกซิเจนในน้ำลดน้อยลง ปลาการ์ตูนจะโบกครีบไปมาเพื่อให้เกิดกระแสน้ำไหลผ่านดอกไม้ทะเลเพื่อให้ออกซิเจนอีกด้วย
อันที่จริงแล้วปลาการ์ตูนก็ได้รับพิษเช่นกัน แต่รู้จักปรับตัวโดยใช้วิธีว่ายเข้าไปสัมผัสกับดอกไม้ทะเลทีละน้อย ๆ แล้วถอยออกมา ทำอยู่จนกระทั่งร่างกายสร้างเมือกขึ้นมาปกคลุมตัว ช่วยป้องกันเข็มพิษดอกไม้ทะเลได้ในที่สุด แต่ถ้าปลาการ์ตูนปราศจากเมือกอันนี้เมื่อใด ปลาก็จะถูกเข็มพิษของดอกไม้ทะเลทำร้าย จนตายในที่สุด
การเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและการเพาะพันธุ์.
ปัจจุบันได้มีการเพาะพันธุ์ได้ตามศูนย์วิจัยต่าง ๆ ของกรมประมง หรือฟาร์มของเอกชนทั่วไปเพื่อจำหน่าย โดยสถานที่แห่งแรกที่เพาะพันธุ์ปลาการ์ตูนได้สำเร็จและถือเป็นแหล่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก คือ สถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล มหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี ของประเทศไทย ที่นำโดย ดร.วรเทพ มุธุวรรณ ผู้อำนวยการสถาบัน โดยใช้วิธีการให้ปลาวางไข่กับแผ่นกระเบื้องเซรามิกในตู้เลียนแบบธรรมชาติ นับว่าได้ผลสำเร็จดี ซึ่งในปัจจุบัน ก็ยังคงวิจัยศึกษาและพัฒนาการเพาะเลี้ยงและขยายพันธุ์ให้ได้ผลดียิ่งขึ้นต่อไป
การนำปลาที่เพาะพันธุ์ได้ไปปล่อยลงในแหล่งน้ำธรรมชาติ.
ลูกปลาการ์ตูนบางส่วนที่หน่วยงานกรมประมงเพาะพันธุ์ได้ จะถูกนำไปปล่อยคืนในแหล่งน้ำธรรมชาติที่เหมาะสมซึ่งปลาการ์ตูนสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ โดยการปล่อยปลาการ์ตูน จะต้องมีการปรับสภาพให้ปลามีคุ้ยเคยกับแหล่งที่จะปล่อยปลาการ์ตูนเหล่านั้น เพื่อให้รอดพ้นจากกการถูกทำร้ายจากสัตว์น้ำชนิดอื่น และดำรงชีวิตต่อไปได้
ภาพยนตร์ "นีโม...ปลาเล็ก หัวใจโต๊...โต" ใน ค.ศ. 2003 และภาคต่อ "ผจญภัยดอรี่ขี้ลืม"ใน ค.ศ. 2016 มีตัวละครหลักอย่างนีโม เมอร์ลินผู้เป็นพ่อ และคอรัลผู้เป็นแม่ ทั้งหมดเป็นปลาการ์ตูน ซึ่งอาจเป็นสายพันธุ์ "A. ocellaris" หลังภาพยนตร์ออกฉายทำให้มีความนิยมปลาการ์ตูนในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำมีมากขึ้น ทำให้เป็นภาพยนตร์แรกที่มีส่วนในการจับสัตว์ป่าเพิ่มขึ้น
การช่วยตัวเอง
อิเล็กตรอน-โวลต์
สึซึมิยะ ฮารุฮิ
สึซึมิยะ ฮารุฮิ  เป็นชื่อเรียกนิยายชุดหนึ่ง แต่งโดย นาการุ ทานิกาวะ และวาดภาพประกอบโดย โนอิจิ อิโต ลงตีพิมพ์ในนิตยสารสนีกเกอร์ส ในประเทศญี่ปุ่น นิยายชุด สึซึมิยะ ฮารุฮิ ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นเอซ จากนั้นได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ชิบะ ในปี พ.ศ. 2549 และนำมาฉายซ้ำพร้อมกับฉายตอนที่เพิ่มเข้ามาใหม่ในปี พ.ศ. 2552 นอกจากนี้ยังนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนตอนยาวออกฉายในปี พ.ศ. 2553
สึซึมิยะ ฮารุฮิ เป็นนักเรียนหญิงชั้นมัธยมปีที่ 4 ผู้ที่มีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆรอบตัวจากจิตใต้สำนึกได้โดยที่เธอไม่รู้ตัว เธอได้ก่อตั้งชมรมที่เรียกว่า "หน่วยเอสโอเอส" (SOS dan) ย่อมาจาก "Sekai wo Ooini moriagerutame no Suzumiya Haruhi no dan" แปลว่า "หน่วยของสึซึมิยะ ฮารุฮิ เพื่อทำให้โลกนี้สนุกสนานครื้นเครงยิ่งขึ้น" โดยมีจุดประสงค์เพื่อค้นหาปรากฏการณ์ประหลาดเหนือธรรมชาติ, มนุษย์ต่างดาว, ผู้เดินทางข้ามกาลเวลา, มนุษย์ต่างมิติ และผู้มีพลังพิเศษ ฮารุฮิได้บังคับเคียวน์ เพื่อนร่วมชั้น(ผู้เล่าเรื่อง) และสมาชิกอีกสามคน ได้แก่ หนอนหนังสือไร้อารมณ์ นางาโตะ ยูกิ, สาวน้อยขี้อาย อาซาฮินะ มิคุรุ และ นักเรียนอารมณ์ดีที่ย้ายเข้ามาใหม่ โคอิซึมิ อิซึกิ เข้าเป็นสมาชิกกลุ่ม หลังจากนั้นทั้งสามได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแก่เคียวน์ ว่าไม่ได้เป็นมนุษย์ธรรมดาแต่เป็นกลุ่มที่ฮารุฮิกำลังค้นหาอยู่ นั่นคือ มนุษย์ต่างดาว, ผู้เดินทางข้ามกาลเวลา และผู้มีพลังพิเศษ ซึ่งส่งมาจากองค์กรลึกลับต่างๆเพื่อศึกษาสามารถพิเศษของฮารุฮิและยับยั้งฮารุฮิจากการเปลี่ยนแปลงโลกโดยไม่รู้ตัว โดยพยายามทำให้เธอใช้ชีวิตอยู่อย่างคนปกติ
แต่งโดย นาการุ ทานิกาวะ และวาดภาพประกอบโดย โนอิจิ อิโต ซึ่งวางจำหน่ายในรูปแบบนิยายยาวและรวมเรื่องสั้น โดยเรื่องสั้นนั้น ตีพิมพ์ลงใน "The Sneaker" ของ สำนักพิมพ์ คาโดคาว่าโชเท็น ในประเทศญี่ปุ่น สำหรับลิขสิทธิ์ของนิยายในต่างประเทศได้แก่ ใน ไต้หวัน, ฮ่องกง และ จีน ลิขสิทธิ์โดย Kadokawa Media, ในเกาหลีใต้ลิขสิทธิ์โดย Daiwon CI, ในสหรัฐอเมริกาลิขสิทธิ์โดย Little, Brown Books for Young Readers and Yen Press และในประเทศไทย ลิขสิทธิ์โดย สำนักพิมพ์บงกช พับลิชชิ่ง
เล่ม 1 - ความหดหู่ของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Yūutsu / 涼宮ハルヒの憂鬱)
เล่ม 2 - เสียงทอดถอนใจของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Tameiki / 涼宮ハルヒの溜息)
เล่ม 3 - ความเบื่อหน่ายของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Taikutsu / 涼宮ハルヒの退屈)
เล่ม 4 - การหายตัวไปของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Shōshitsu / 涼宮ハルヒの消失)
เล่ม 5 - ความไม่สิ้นสุดของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Bōsō / (涼宮ハルヒの暴走)
เล่ม 6 - ความหวั่นไหวของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Dōyō / 涼宮ハルヒの動揺)
เล่ม 7 - แผนการของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Inbō / 涼宮ハルヒの陰謀)
เล่ม 8 - ความเดือดดาลของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Fungai / 涼宮ハルヒの憤慨)
เล่ม 9 - การแบ่งแยกของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Bunretsu / 涼宮ハルヒの分裂)
เล่ม 10 - ความตกตะลึงของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (ภาคปฐมบท) (Suzumiya Haruhi no Kyōgaku (Zen) / 涼宮ハルヒの驚愕 (前))
เล่ม 11 - ความตกตะลึงของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (ภาคปัจฉิมบท) (Suzumiya Haruhi no Kyōgaku (Go) / 涼宮ハルヒの驚愕 (後))
เล่ม 12 - เซนส์สังหรณ์ของสึซึมิยะ ฮารุฮิ (Suzumiya Haruhi no Chokkan / 涼宮ハルヒの直観)
สำหรับมังงะของสึซึมิยะ ฮารุฮิ นั้นมี 2 แบบ โดยแบบแรก วาดโดย มิซึโนะ มาโคโตะ โดยตีพิมพ์ลงใน "Shōnen Ace" ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึง ธันวาคม พ.ศ. 2547 เนื้อเรื่องในมังงะนี้ แตกต่างจากต้นฉบับที่เป็นไลท์โนเวลอย่างมาก และออกฉบับรวมเล่มได้ 1 เล่ม ต่อมา มังงะแบบที่ 2 วาดโดย กาคุ สึงาโนะ เริ่มตีพิมพ์ตั้งแต่เดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 และปัจจุบันยังคงตีพิมพ์อยู่ ออกฉบับรวมเล่มได้ 19 เล่ม
สำหรับมังงะแบบการ์ตูนสี่ช่อง ใช้ชื่อว่า "สึซึมิยะ ฮารุฮิจัง" (The Melancholy of Haruhi Suzumiya-chan) วาดโดย Puyo โดยเริ่มตีพิมพ์ลงใน "Shōnen Ace" ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 และใน "The Sneaker" ตั้งแต่วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2550 และฉบับรวมเล่มเล่มแรกวางจำหน่ายวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เล่มสองวางจำหน่ายวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2551 และมังงะแบบการ์ตูนสี่ช่อง ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดย บงกช พับลิชชิ่ง ส่วนมังงะการ์ตูนสี่ช่อง อื่นๆ ได้แก่ "Nyoro~n Churuya-san" วาดโดย Eretto (อูทสึระ อูราระกะ) โดยต้นฉบับเดิมมาจากโดจินชิ วางจำหน่ายทั้งหมดสามเล่ม (วางจำหน่ายเดือน สิงหาคม พ.ศ. 2549, กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550, และ ตุลาคม พ.ศ. 2550) ก่อนที่จะตีพิมพ์ลงใน "Comp Ace" ในเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 และ "การหายตัวไปของนางาโตะ ยูกิจัง"  วาดโดย Puyo โดยเริ่มตีพิมพ์ลงใน "Young Ace" ของสำนักพิมพ์ Kadokawa Shoten ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552
ในตอนท้ายของตอน Someday in the rain ของอนิเมะที่นำมาฉายใหม่ ได้มี ทีเซอร์ ประกาศเกี่ยวกับภาพยนตร์อนิเมะของสึซึมิยะ ฮารุฮิ ใหม่ โดยใช้ชื่อว่า "การหายตัวไปของสึซึมิยะ ฮารุฮิ"  โดยมาจากนิยายเล่มที่ 4 ฉายในโรงภาพยนตร์ที่ญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
ออดิโอดรามา.
ในชุด เรดิโอดรามา นั้นวางจำหน่ายทั้งหมด 3 ชุดโดยในชุดแรกใช้ชื่อว่า "SOS Dan Radio Shibu Bangai Hen CD Vol.1" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 โดย แลนติส ชุดที่สอง วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2549 และชุดที่สาม วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ส่วนดรามาซีดีใช้ชื่อว่า "Sound Around" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2550 โดย แลนติส
สำหรับเกมของ สึซึมิยะ ฮารุฮิ นั้นมีอยู่ด้วยกัน 5 เกม เกมแรกคือ "คำสัญญาของสึซึมิยะ ฮารุฮิ"  พัฒนาโดย Namco Bandai Games วางจำหน่ายลงบนเครื่อง เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เกมที่สองคือ "ความสับสนของสึซึมิยะ ฮารุฮิ"  . พัฒนาโดย Banpresto วางจำหน่ายลงบนเครื่อง เพลย์สเตชัน 2 เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2551 และมียอดขายวิดีโอเกมในญี่ปุ่นอันดับที่ 95 ประจำปี พ.ศ. 2551 ด้วย โดยยอดขายรวมทั้งหมด 139,425 ชุด เกมที่สามคือ "จังหวะเร้าใจของสึซึมิยะ ฮารุฮิ"  พัฒนาโดย Kadokawa Shoten วางจำหน่ายลงบนเครื่อง วี เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2552 เกมที่สี่คือ "โลกคู่ขนานของสึซึมิยะ ฮารุฮิ"  วางจำหน่ายลงบนเครื่อง วี เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2552 และเกมที่ห้าคือ "ลำดับของสึซึมิยะ ฮารุฮิ"  วางจำหน่ายลงบนเครื่อง นินเทนโด ดีเอส เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 โดย 2 เกมหลังนี้พัฒนาโดย Sega, ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ทางคาโดคาว่า โชเต็น ได้วางจำหน่ายเกม "The Day of Sagittarius III" ลงใน App Store ของ Apple
โคโลนี่
ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ
อาชญากรรม
อาชญากรรม คือ การกระทำผิด โดยทำให้เกิดความเดือดร้อน เสียหาย ต่อ ทรัพย์สิน หรือ บุคคล เป็นการเรียกการกระทำทางคดีอาญาแบบทั่วไป ตัวอย่าง อาชญากรรม เช่น การฆ่าคนตาย ปล้นทรัพย์ ข่มขืน ซึ่งกฎหมายโดยทั่วไปของทุกสังคมมักกำหนดบทลงโทษของผู้ก่ออาชญากรรม (เรียกว่า อาชญากร)
นามสกุล คือ ชื่อบอกตระกูล (หรือสกุล) เพื่อแสดงที่มาของบุคคลนั้น ๆ ว่ามาจากครอบครัวไหน ตระกูลใด ธรรมเนียมการใช้นามสกุลปรากฏอยู่ทั่วไปในหลาย ๆ ประเทศและวัฒนธรรม ซึ่งในแต่ละที่ก็อาจจะมีลักษณะเฉพาะแตกต่างกันไป
ในหลาย ๆ วัฒนธรรม (เช่น ทางตะวันตก ตะวันออกกลาง และในทวีปแอฟริกา) นามสกุลจะอยู่ในลำดับหลังสุดของชื่อบุคคล แต่ในบางวัฒนธรรม โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออก (จีน ญี่ปุ่น เกาหลี เวียดนาม) นามสกุลจะอยู่ในลำดับแรก ส่วนนามสกุลของไทยจะอยู่เป็นลำดับสุดท้ายเหมือนทางตะวันตก
ในบางวัฒนธรรม จะใช้นามสกุลในการเรียกขานในโอกาสที่เป็นทางการ เช่น บารัก โอบามา (Barack Obama) จะถูกเรียกว่า คุณโอบามา (Mr. Obama) ไม่ใช่ คุณบารัก เป็นต้น
นามสกุลในประเทศไทย.
ก่อนหน้านี้ กฎหมายไทยกำหนดให้ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว จะต้องเปลี่ยนมาใช้นามสกุลสามี แต่ในปัจจุบัน ศาลรัฐธรรมนูญได้ชี้ขาดให้ผู้หญิงมีสิทธิในการเลือกใช้นามสกุลของตัวเองหรือของสามีได้ ซึ่งถือเป็นการให้สิทธิแก่สตรีตรงตามที่รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2540 มาตรา 30 ระบุไว้
เดิมทีคนไทยไม่ได้มีนามสกุล จะมีเพียงชื่อเรียกเท่านั้น ในสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 จึงโปรดให้มีการตั้งนามสกุลเหมือนกับประเทศอื่น ๆ โดยให้ตราพระราชบัญญัติขนานนามสกุล เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2455 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 และมีการพระราชทานนามสกุลให้แก่หลายครอบครัวที่เรียกว่า นามสกุลพระราชทานจำนวน 6,432 นามสกุล และหลายครอบครัวก็ตั้งนามสกุลตามชื่อของผู้นำของครอบครัวนั้น หรือตามถิ่นที่อยู่อาศัยของครอบครัวนั้น นามสกุลแรกของประเทศไทย คือ "สุขุม"
รัชกาลที่ 6 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสกุลไว้ทั้งหมด 6,464 นามสกุล แบ่งเป็น
เมื่อมีพระราชบัญญัติขนามนามสกุลฯ ขึ้น ราษฎรไทยจึงต้องตั้งนามสกุลสำหรับใช้ในครอบครัวหรือตระกูลของตน โดยมีความนิยมหลายอย่างด้วยกัน ดังนี้
พระราชบัญญัติชื่อบุคคล พ.ศ. ๒๕๐๕ กำหนดหลักเกณฑ์การตั้งชื่อสกุลไว้ว่า
มาตรา ๘ ชื่อสกุลต้อง
เดอิดาระ
เดอิดาระ ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สมาชิกที่อายุน้อยที่สุดในแสงอุษา
เดอิดาระเป็นนินจาในสังกัดแสงอุษา นินจาถอนตัวของอิวะงาคุเระ เป็นผู้ใช้ดินเหนียว ที่สามารถดัดแปลงเป็นรูปต่าง ๆ ได้ โดยใช้มือแปลกๆของเขา มันกิน รูปปั้นดินเผาแล้ว มันจึงแปลงสภาพของมันตามรูปร่าง ที่คิดและเมื่อโจมตีดินเหนียวจะระเบิดซึ่งก็เป็นคาถาของเดอิดาระชื่อ ดินเหนียวระเบิด(คัทสึ)เขาเดินทางมากับอากาซึนะโนะ ซาโซริ[Sasori] เป็นนักเชิดหุ่นเหมือนกับ คันคุโร่ ซึ่งเป็นโจนินแล้วในตอนนั้นแต่แล้วเมื่อซาโซริตายเดอิดาระก้ได้จับคู่กับโทบิออกตามล่าสัตว์หาง เดอิดาระ นั้น เป็นตัวประหลาดตัวหนึ่งก็ว่าได้เพราะ มีลิ้นทั้งหมด 4อย่าง คือ มือซ้าย มือขวา ปากและหน้าอกซ้าย เดอิดาระเคยเฉียดตายมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยังคงความมีชีวิตต่อได้ อีกทั้ง ระเบิด ต่างๆนั้นมีความรุนแรงแตกต่างกันออกไปทั้งหมดมี 5C และ C5 นั้น ถือเป็นไม้ตายสุดยอดที่ระเบิดตัวเองไปตายพร้อมกันเนื่องมาจากว่า
โมโหซาสีเกะว่าตาของซาสึเกะและอิทาจิไม่เคยเห็นคุณค่าของศิลปะเลยจึงระเบิดตัวเองและนึกขอโทษโทบิที่ต้องตายไปด้วยเพื่อที่จะฆ่าซาสึเกะให้ได้
แต่ซาสีเกะใช้คาถาย้ายมิติเวลาและได้ใช้เนตรวงแหวนสะกดมันดะ(สัตว์คาถาอัญเชิญของโอโรจิมารุ)แต่ระหว่างที่เข้าไปก็โดนระเบิดเข้าพอดีแต่ก็หนีออกมาได้โดยทีซุยเงสึใช้เลือดของซาสึเกะเพื่อที่จะใช้คาถาอัญเชิญเรียกมันดะออกมามันดะโกรธแค้นซาสึเกะมากแต่ก็ตายในที่สุด ฝ่ายนารูโตะก็ตามหาจนได้ร่องรอยของซาสึเกะแต่ปั๊กคุง(สุนัขนินจาของคาคาชิ)ได้บอกว่าไม่สามารถออกตามหาต่อได้แต่คิบะสามารถได้กลิ่นซาสึเกะแล้วก้ออกตามหากันต่อแต่ก็ถูกคารินย้อนแผนโดยใช้เสื้อของซาสึเกะตัดให้เป็นหลายชิ้นแล้วให้นกที่จูโกะเรียกมาจิกและบินไปทุกทิศทางทำให้คิบะไม่สามารถหาต่อได้นารูโตะจึงให้คาถาแยกเงาพันร่างหาทุกทิศทางแต่ก้ไม่เจอซาสึเกะแต่กลับได้เจออิทาจิ อิทาจิบอกว่าตัวเองมาเพื่อจะคุยกับนารูโตะ
เดอิดาระเป็นคนที่เข้าโจมตีหมู่บ้านซึนะงาคุเระและจับตัวกาอาระไป และนำตัวไปสูบพลังออกจนหมดจากนั้นเมื่อพวกนารูโตะมาถึงก็ได้ทำการ
เหยียดหยามศพกาอาระทำให้นารูโตะโมโหและได้มีพลังของจิ้งจอก9หางออกมา(ตอนนั้นไม่มีหางมีแค่หน้าตาที่คล้ายกับจิ้งจอก) และไล่ตามไปพร้อมกับคาคาชิ และท้ายสุดก็เสียแขนไปหนึ่งข้างจากวิชาเนตรกระจกของคาคาชิ แต่คาคาชิก็ใช้จักระไปมากกับการใช้เนตรนี้ สุดท้ายเดอิดาระก็หลบหนีไป ต่อมา คาคุซึ นินจาที่มีหัวใจถึง 5ดวงในคนเดียวและสามารถเล่นธาตุได้ทุกธาตุ ได้ช่วยต่อแขนใหม่หลังจากที่ไปตามหาแขนจนเจอ และยังเป็นผู้จับกุม3หาง(มึสิคาเงะรุน4)ยางูระ
ชื่อภาษาญี่ปุ่น デイダラ
โรมะจิ Deidara
ปรากฏตัวตอนแรก ตอนที่ 247
สังกัด แสงอุษา
อาจารย์ -
วันเกิด 5 พฤษภาคม
กรุ๊ปเลือด AB
อายุ 19 ปี (ถึงแก่กรรม)
พลังระเบิดของเดอิดาระมี5Cได้แก่.
1.C0 เปิดปากที่หน้าอกแล้วระเบิดตัวเอง มีรัศมี 10 กิโลเมตร
2.C1 เป็นระเบิดที่เหมือนแมลงตัวเล็กๆ เมื่อปาไปแล้วจะระเบิด
3.C2ดราก้อน ใช้ดินเหนียวปั้นมังกรออกมาตัวนึง มีความสามารถในการสร้างระเบิดนำวิถี
4.C3 ฮิวเมน ใช้ดินเหนียวปั้นคนออกมา ใช้ทิ้งจากบนฟ้ามีอนุภาพสูงส่ง และแบบกับดัก เหยียบแล้วระเบิด
5.C4คารูร่า ระเบิดนาโนขนาดจิ๋วที่จะระเบิดร่างการศัตรูจากระดับเซลล์
เดอิดาระได้ใช้พลังขั้นสุดท้ายเพื่อกำจัดซาสึเกะ แต่ซาสึเกะหนีรอดไปได้
ฮอนด้า
ฮอนด้า มอเตอร์ หรือ บริษัท อุตสาหกรรมและวิจัยฮอนด้า มหาชนจำกัด  เป็นบริษัทผู้ผลิต และจำหน่ายรถยนต์จากประเทศญี่ปุ่น โดยมีผลิตภัณฑ์ รถยนต์ รถบรรทุก จักรยานยนต์ เครื่องบิน และเครื่องจักรอุตสาหกรรมหนักอีกหลายประเภท ฮอนด้ามีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ฮอนด้าก่อตั้งเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2492 โดยนายโซอิจิโระ ฮอนดะ เริ่มรุกตลาดโลกโดยการผลิตจักรยานยนต์ ฮอนด้าเริ่มประสบความสำเร็จจากรถยนต์รุ่นที่มีชื่อว่า ฮอนด้า ซีวิค โดยเริ่มออกขายในปี พ.ศ. 2515 และ ฮอนด้า แอคคอร์ด ในปี พ.ศ. 2519 ต่อมาในปี พ.ศ. 2529 โซอิจิโระ ฮอนดะ ได้ไปเปิดรถยี่ห้อใหม่ในสหรัฐอเมริกา คือ แอคิวร่า ซึ่งเป็นยี่ห้อรถญี่ปุ่นรายแรกที่ไปเปิดรถยี่ห้อใหม่ในอเมริกา
บริษัท ฮอนด้า ออโตโมบิล (ประเทศไทย) จำกัด เริ่มดำเนินธุรกิจในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2526 ซึ่งนับเป็นผู้ผลิตรถยนต์ที่เข้ามาดำเนินธุรกิจในธุรกิจอุตสาหกรรมยานยนต์ไทยรายหลังๆ โดยมีอายุเพียงสามทศวรรษ ปัจจุบันฮอนด้านับเป็นหนึ่งในผู้ผลิตรถยนต์นั่งรายใหญ่ที่สุดของประเทศ มีการเติบโตของยอดจำหน่ายที่รวดเร็วโดยยอดจำหน่ายตั้งแต่เริ่มดำเนินการจนถึงปี พ.ศ. 2549 รวมกว่า 640,000 คัน ปัจจุบันมีผู้จำหน่ายรวม 123 แห่งกระจายอยู่ทั่วประเทศแทบทุกจังหวัด เพื่อให้ครอบคลุมการให้บริการลูกค้าอย่างทั่วถึง
นอกเหนือจากการผลิตรถยนต์นั่งเพื่อจำหน่ายภายในประเทศ ฮอนด้ายังเห็นความสำคัญในการใช้เป็นฐานในการผลิตรถยนต์นั่งเพื่อส่งออกไปยังประเทศต่างๆในแถบภูมิภาคนี้ อันเป็นการสร้างรายได้เข้าสู่ประเทศอีกทางหนึ่งด้วย ซึ่งมีมูลค่าการส่งออกทั้งในรูปรถยนต์สำเร็จรูปและชิ้นส่วน 50,226 ล้านบาทในปี พ.ศ. 2549
ปัจจุบัน ผลิตรถยนต์ฮอนด้าทั้งหมด 15 รุ่น ได้แก่ ฮอนด้า บริโอ, ฮอนด้า บริโอ อเมซ,ฮอนด้า แจ๊ส, ฮอนด้า แจ๊ซ ไฮบริด,ฮอนด้า ซิตี้, ฮอนด้า ซิตี้ CNG, ฮอนด้า ซีวิค , ฮอนด้า ซีวิค ไฮบริด, ฮอนด้า แอคคอร์ด ,ฮอนด้า ซีอาร์-วี , ฮอนด้า ฟรีด ,ฮอนด้า สเตปแวกอน ,ฮอนด้า โมบิลิโอ,ฮอนด้า โอดิสซีย์,ฮอนด้า บีอาร์-วี และฮอนด้า เอชอาร์-วี สำหรับจำหน่ายในประเทศไทยและส่งออกไปยัง 65 ประเทศทั่วโลก นอกจากนี้ ฮอนด้ายังได้ลงทุนสร้างโรงงานผลิตรถยนต์แห่งใหม่มูลค่า 17,150 ล้านบาทในจังหวัดปราจีนบุรี โดยได้เริ่มเปิดสายการผลิตในปี
มิถุนายน พ.ศ. 2549
เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย
เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย (หรือบางครั้งทับศัพท์เป็น "เส้าหลิน โชว์ดาวน์") เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกา สร้างโดย คริสตี้ ฮุ่ย มีเนื้อหาเกี่ยวกับ โอมิ เณรน้อยที่อยู่ในวัดเส้าหลิน พร้อมกับเพื่อนๆ อีก 3 คน ได้แก่ เรมุนโด้ จากบราซิล คิมิโกะ จากญี่ปุ่น และเคลย์ จากเท็กซัส ซึ่งถูกฝึกโดยอาจารย์ฟ่ง ได้เดินทางไปทั่วโลกเพื่อค้นหาและปกป้องวัตถุที่มีพลังมหาศาลชนิดหนึ่งที่เรียกว่าเชนกังวู ก่อนที่จะตกไปในมือของฝ่ายเฮ่ยหลิน ซึ่งนำโดยแม่มดวู่หยาในร่างวิญญาณ และลูกสมุน แจ๊ก สไปเซอร์ ออกอากาศครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาทางวอร์เนอร์บราเธอร์ทีวีเน็ตเวิร์ก ตั้งแต่ พ.ศ. 2546-2549 และในประเทศไทยได้ออกอากาศทางช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์คโดยทรูวิชั่นส์ และทางช่องทูนามิโดยซีทีเอช/พีเอสไอ
เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย ถูกสร้างขึ้นโดย คริสตี้ ฮุ่ย และผู้ร่วมสร้าง แซนเดอร์ ชวารตซ์ โดยมีผู้จัดการคือ อีริค แรดอมสกี และผู้ควบคุม บิล มอตซ์ และบ็อบ รอธ ได้รับการพัฒนาโดยวอร์เนอร์บราเธอร์แอนิเมชัน การ์ตูนตอนแรกใช้เวลาพัฒนามามากกว่า 3 ปี เพื่อให้เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้ ก่อนจะออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546
คริสตี้ ฮุ่ยได้สร้างเนื้อหาของการ์ตูนเรื่องนี้เกี่ยวกับการผสมผสานของวัฒนธรรมตะวันออกและตะวันตก ซึ่งในเรื่องมีเนื้อหาเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้และปรัชญาตะวันออก แต่ประกอบด้วยตัวละครตะวันตก
เมื่อพันห้าร้อยปีก่อน ปีศาจได้ครอบครองโลก อาจารย์ดาฉี พระเส้าหลินรูปแรก ได้ต่อสู้กับปีศาจโดยใช้วัตถุที่มีพลังมหาศาลที่เรียกว่าเชนกังวู และได้ผนึกวู่หยาแห่งฝ่ายเฮ่ยหลินไว้ในกล่องปริศนาและซ่อนเชนกังวูไว้ตามที่ต่างๆทั่วโลก ต่อมากล่องนี้ได้ไปอยู่กับแจ๊ก สไปเซอร์ และเขาก็ได้เปิดกล่องนั้นออก ทำให้วู่หยาสามารถออกมาจากกล่องปริศนาได้ แต่อยู่ในร่างวิญญาณ สมดุลของฝ่ายเส้าหลินและเฮ่ยหลินถูกทำลาย เชนกังวูที่ซ่อนอยู่จึงค่อยๆปรากฏตัวขึ้นทีละชิ้น วู่หยาได้ชักชวนให้แจ๊ก สไปเซอร์ตามหาเชนกังวูเพื่อจะได้มีอำนาจที่จะครองโลก เมื่อทางวัดเส้าหลินทราบเรื่องจึงให้มังกรเส้าหลินที่มาฝึกวิชาที่วัดเส้าหลินซึ่งประกอบด้วย โอมิ มังกรแห่งธาตุน้ำ คิมิโกะ มังกรแห่งธาตุไฟ เรมุนโด้ มังกรแห่งธาตุลม และ เคลย์ มังกรแห่งธาตุดิน รีบตามหาเชนกังวูก่อนที่จะตกไปเป็นของแจ๊ก สไปเซอร์และวู่หยา มังกรเส้าหลินทั้งสี่ต้องรับหน้าที่ค้นหาและปกป้องเชนกังวูเพื่อไม่ให้ฝ่ายเฮ่ยหลินได้ครอบครองโลกอีกครั้ง