pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หมู่ที่ 5 (มาจากลักษณะพื้นที่ที่อยู่จุดกลางตำบล ซึ่งมาเติมคำว่ากลางเอาทีหลังเพื่อกันความผิดพลาด) น้ำขาวกลาง หมู่ที่ 5 เป็นหมู่บ้านที่เกิดขึ้นมายาวนานในยุคบุกเบิกตำบลน้ำขาว พื้นที่เป็นที่ราบลุ่มทุ่งนา ทิศเหนือจดหมู่ที่ 5 ตำบลแค สมัยก่อนอาณาเขตคลุมไปถึงบ้านแม่เหวียนทั้งหมด ตอนหลังได้แยกออกเป็นหมู่ที่ 6
เนื่องจากในสมัยก่อน หมู่ที่ 5 เป็นป่ารกทึบเป็นทางเสื่อผ่าน เป็นจุดชุมนุมโจรในยุคนั้น ในสมัยก่อนผู้นำท้องถิ่นจะเป็นที่นับหน้าถือตาของชาวบ้านทั่วไป เป็นที่พึ่งของผู้ตกทุกข์ได้เข้ามาพึ่งพิงอาศัยโดยเฉพาะโจรลักวัว มักจะมาลงเอยกันที่หมู่ 5 เพราะมีพื้นที่เป็นเกาะกลางทุ่งนา เหมาะสมแก่การหลบซ่อนผูกวัวก่อนที่จะเข้าโรงฆ่า (งานแต่ง,งานศพ) และในประวัติศาสตร์ของ นายกลั่น นิลมณี ผู้ใหญ่บ้านคนแรกได้บันทึกไว้บางตอนว่า นาหมู่ 5 คือ ที่นาชายค่าย (ปัจจุบันมีเจ้าของซึ่งอยู่กระจายอยู่ทุกหมู่บ้าน ของตำบลน้ำขาว จึงสันนิษฐานว่าในสมัยก่อนคนน้ำขาว น่าจะแตกกอไปจากส่วนกลางของตำบลนั่นเอง) ทำไมจึงเรียกชายค่าย ในสมัยญี่ปุ่นขึ้น ทหารญี่ปุ่นจะมาตั้งฐานทัพชั่วคราว (จุดพัก) ก่อนเข้าโจมตีมาเลเซีย เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามก็เลยทิ้งร่องรอยไว้ต่อมากลายเป็นจุดพักเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้ามาจับร้าย ซึ่งมักจะหลบซ่อนอยู่ในพื้นที่หมู่ที่ 5 เลยกลายเป็นชื่อทุ่งชายค่ายมาจนถึงทุกวันนี้... โดย: สมจิตร คงสุขแก้ว
บ้านคูตีน.
จากการสอบถามมีคูที่ใช้ทดน้ำเข้านา โดยน้ำมาจากคลองคู เลียบริมบ้านเพื่อใช้น้ำจากคูนำไปใช้ทางการเกษตรเพื่อไปทำนา เดิมเป็นคูค่ายสมัยญี่ปุ่นขึ้นที่สงขลาเพื่อไปยึดพม่าซึ่งเป็นนิคมของอังกฤษ มีร่องรอยเหลืออยู่บ้างส่วนทิศเหนือหมู่บ้าน ปู ยา ตา ยาย ซึ่งเคยเล่าให้ฟัง เลยเรียกบ้านคู เนื่องจากอยู่ทางทิศเหนือภาษาถิ่นเลยเรียกว่า บ้านคูตีน หรือคนเฒ่าสมัยก่อนเรียกว่าบ้านคูค่าย
===ประเพณีของบ้านคูตีน
๑.การไหว้ทวดต้นโด
===อาชีพหลักของชาวบ้านคูตีน
๑.การทำสวนยาง
๒.การทำนา
บางส่วน ประกอบอาชีพรับราชการ งานบริษัทและประกอบธุรกิจส่วนตัว ซึ่งเป็นส่วนน้อยอย
บ้านคูหัวนอน.
สภาพภูมิศาสตร์ตั้ง หมู่บ้านโดยมีคูน้ำไหลผ่าน เนื่องจากตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ ภาษาถิ่นเลยเรียก บ้านคูหัวนอน
บ้านคูย่างควาย.
อยู่ในหมู่บ้านท่าคู หมู่ที่ 8 ตำบลน้ำขาว สาเหตุที่ชื่อบ้านนี้ว่าคูย่างควาย เพราะในสมัยก่อนนั้น เมื่อเกิดโรคระบาดขึ้นกับสัตว์เลี้ยง สัตว์เลี้ยงตายกันไปหมดทั้งบ้าน ทั้งตำบล หรือทั้งอำเภอ เพราะในสมัยนั้นไม่มียาวัคซีนที่จะป้องกันโรค และเวลาสัตว์เกิดโรคขึ้นแล้วยาบำบัดไม่มี สัตวแพทย์ไม่มี
ชาวบ้านคนมุสลิม บ้านท่าคู หมู่ที่ 4 มีภูมิปัญญาที่ดี เมื่อควายเกิดโรคขึ้น เนื่องจากฝนตกหนักหรือภูมิอากาศหนาวจัด เพื่อป้องกันความหนาว ใช้ไม้เรียบเข้าที่ปากคูแห้ง ๆ ต้อนฝูงควายขึ้นไปบนสะพานที่ปูด้วยไม้ แล้วสุมไฟเข้าไปในคูที่มีควายอยู่ข้างบน เพราะจะทำร้านทำแคร่ย่างควายทั้งฝูงย่อมทำไม่ได้ จึงใช้คูเรียบไม้ สำหรับย่างควาย ควายอบอุ่นตลอดฤดูหนาว โรคระบาดไม่เกิดทั้งที่ตำบลใกล้เคียง เช่น นาหมอศรี บ้านคูแค ขุนตัดหวาย ควายถูกโรคระบาดเช่นกัน... โดย: เทียบ แก้วมหากาฬ
บ้านหัวควน.
เกิดจากสภาพภูมิศาสตร์ของบ้านตั้งริมควนภาษา ท้องถิ่นเลยเรียก บ้านหัวควน รู้เรื่องบ้านหัวควนโดยละเอียด ต้องสอบถาม ตาญาน ชายพรม
ศาลเจ้าแม่ตะเคียนทอง
ตำนานเล่าขานจากขุนเขา และสายน้ำคลองคู
“ศาลเจ้าแม่ตะเคียนทอง”
บนพื้นที่เล็ก ๆ ริมฝั่งสายน้ำคลองคู หมู่ที่ ๑๑ ต.น้ำขาว อ.จะนะ จ.สงขลา ใกล้กับทางขึ้นเจดีย์ ควนธง ของนายวิชชา ทองเพชร ในขณะที่กำลังก่อสร้างเป็นสถานที่พักคนงาน คืนหนึ่งกลางเดือนมีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ นายชม ขาวทอง คนงานก่อสร้างกำลังนอนหลับ บริวารของเจ้าแม่ตะเคียนทองมาเข้าฝันและบอกว่า “เจ้าแม่ตะเคียนทองอยู่ที่นี่มานานไม่มีใครรู้ อยากกินไก่ ๓ ตัว เหล้าขาว ๒ ขวด บุหรี่ ๓ มวน” พอตื่นเช้าขึ้นมานายชม ขาวทองก็ไปทำงานเหมือนทุกวัน ไม่ได้บอกเล่าความฝันให้กับผู้ใดรับฟังเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องปกติของความฝัน อยู่มา ๓ วัน นายชมเริ่มมีอาการเจ็บปวดในร่างกายโดยไม่มีสาเหตุ ไปหาหมอรักษาตรวจเช็คร่างกายและกินยา อาการก็ไม่ดีขึ้น ซ้ำร้ายเพื่อนคนงานก่อสร้างผู้ชายอีกหลายที่พักอยู่ด้วยกัน ก็กลับเกิดมีอาการเจ็บปวดในร่างกายเหมือนกับนายชมทุกประการ ทุกคนต่างพากันไปหาหมอและรักษาอย่างไรอาการก็ยังไม่ดีขึ้น...
ต่อมาภรรยาของนายชม ได้ติดต่อและบอกเล่าถึงอาการของสามีให้พี่สาวซึ่งเป็นร่างทรง ที่อยู่ จังหวัดนครสวรรค์ ได้เข้าทรงดู และได้บอกกลับมาว่า ณ บริเวณที่พักริมคลองคูสถานที่ทำงานมีของดีคอยรักษาอยู่ ถ้าได้นำของเซ่นไหว้ไปให้ตามคำขอ ทุกคนจะหายเป็นปกติดี...นายชมและภรรยาจึงนำเรื่องดังกล่าวไปเล่าให้นายวิชชา ทองเพชร เจ้าของที่ดินได้รับทราบในทันที...
รุ่งขึ้นอีกวันนายวิชชา ทองเพชร ได้ชวนนายเอิด นางลออ ไปให้ร่างทรงของทวดที่วัดถ้ำตลอด อ.สะบ้าย้อย จ.สงขลา ช่วยตรวจดู ร่างทรงของทวดที่วัดถ้ำตลอดก็บอกเหมือนกันกับร่างทรงของพี่สาวภรรยานายชมจาก จ.นครสวรรค์ และได้แนะนำนายวิชชา ทองเพชร ว่า ให้นำขอนไม้ตะเคียนทองขนาดใหญ่ที่ฝังอยู่ในสายน้ำคลองคูมาเป็นเวลานานขึ้นมาบนฝั่งเสีย เพราะเจ้าแม่อยากขึ้นมาอยู่บนฝั่ง...
เมื่อกลับมาถึงบ้านนายวิชชา ได้ให้คนงานทั้งหมด นำของไปเซ่นไหว้ตามที่ขอ ตามคำบอกเล่าในความฝันของนายชม หลังจากนั้นนายชมและเพื่อนคนงานทุกคนก็หายเป็นปลิดทิ้งเป็นที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก ตกค่ำคนงานทุกคนนอนหลับฝันเห็นมีผู้หญิงแต่งกายสวมชุดไทย นำบริวารมาเยอะ มาบอกขอบคุณที่ได้นำของเซ่นไหว้มาให้ได้กินกันจนอิ่ม...
วันพฤหัสบดีขึ้น ๑๓ เดือน ๖ ตรงกับวันที่ ๓ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ นายวิชชา ทองเพชรได้ไปเชิญร่างทรงของทวดจากวัดถ้ำตลอด อ.สะบ้าย้อย มาทำพิธีอัญเชิญเจ้าแม่ตะเคียนทองที่สิงสถิตย์อยู่กับขอนไม้ตะเคียนทองขนาดใหญ่ให้ขึ้นมาจากลำคลอง และได้มาวางไว้ ณ ตรงสถานที่ที่เห็นว่าเหมาะสม ควรค่าแก่การรำลึกสักการะของผู้คนที่เคารพศรัทธาตลอดไป...
บ้านคลองแงะ.
มีผู้ให้คำตอบไว้ว่ามาจากลำคลองที่แยกจากกัน โดยใช้ภาษาถิ่นเรียกว่า แงะ เช่น เรียกแงะไม้ เมื่อตั้งชื่อบ้านก็เลยเอาตามชื่อคลองที่แตกแงะจากกัน เป็น บ้านคลองแงะ
1. หลวงพ่อพรหม
2. พ่อท่านแสง
ประเพณีวัฒนธรรม.
1. การไหว้เทวดา เป็นประเพณีที่มีมานานในบ้านหัวควน
การสร้างความเข้มแข็งไห้ชุมชน.
1.ธนาคารหมู่บ้าน (กลุ่มสัจจะ)นายเจริญ หนูแก้ว ประธานกลุ่ม (และเป็นสมาชิก อสม.)
นันทนาการพื้นบ้าน.
นันทนาการพื้นบ้านของคนน้ำขาวที่มีในสมัยก่อนซึ่งเป็นการละเล่นที่กำลังสูญหายไปตามกาลเวลา ความนิยม และการก้าวมาอย่างรวดเร็วของ ของเล่นยุคไฮเทค เป็นการเร่งให้เยาวชนรุ่นหลัง ๆ ลืมเลือนการละเล่นที่บ่งบอกถึงความเป็นเอกลักษณ์ความเป็นชาติพันธุ์ของตนเอง การละเล่น มี
1.โลกยะแล่
2.ม้าหลังแดง
3.กุโบริ
4.โจรลักวัว
5.ทอยราว
6.เตย
7.ลูกกาไหว
8.ยับโหยง
วัฒนธรรม ที่เห็นได้ชัดเจนของคนน้ำขาวและกำลังสาบสูญ คือ
การตำข้าวเม่า
พอหมดฤดูการทำนา เหลือข้าวเขียวในนาก็มาช่วยกันเก็บข้าวที่เหลือในนาซึ่งอาจจะสุกไม่ทันเพื่อนนำมาทิ่มตำเพื่อเป็นอาหารเสริมของคนในสมัยนั้น
จะใช้เวลาในช่วง ค่ำ ซึ่งเป็นเวลาที่ว่างเว้นจากภารกิจต่าง ๆ แล้วในการทิ่มข้าวเม่า
การแกงใบนมหวันกับเนื้อ
เป็นวิถีชีวิต ที่มีที่เดียวคือที่น้ำขาว ที่มีการแกงเนื้อกับใบนมหวัน ซึ่งเราน่าจะช่วยกันฟื้นฟู และอนุรักษ์ให้เป็นเอกลักษณ์ของตำบลน้ำขาว (เพราะมันอร่อยมากๆ)
แกงบอร์เตาะ
เป็นแกงที่บ่งบอกได้ถึงหลาย ๆ อย่างในแกงนี้ เช่น การอนุรักษ์ธรรมชาติ การประหยัด วิถีชีวิตความเป็นอยู่ที่เรียบง่าย การใช้สมดุลทางธรรมชาติ เป็นการนำเอาปลาที่ได้จากการดักไซ ซึ่งกว่าจะไปเก็บในตอนเช้าอาจจะพอง หรือเหลือจากที่ปูกินในตอนกลางคืน ส่วนใหญ่จะเน้นปลาช่อนตัวโต ๆ นำมาแกงกับใบยอเป็นการไม่สูญเปล่าของชีวิตที่เสียไป (ภาษาบ้านเราว่า ดายของ)
นอกจากที่เขียนมาแล้วก็จะเห็นเหมือนกับวัฒนธรรมบ้านอื่น ไม่ว่า การทำขนมจีน หรือแม้แต่การแต่งเปรตเดือนสิบ การใช้วัตถุการตกแต่งก็มีเหมือนกันหลายบ้าน
ขนบธรรมเนียมประเพณีของชาวน้ำขาว ที่ยังคงมีหลงเหลืออยู่และบางอย่างกำลังสูญหายไป ก็ฝากความหวังไว้กับคนรุ่นต่อ ๆ ไป
จะมีขึ้นในเดือนห้า เป็นการรวมญาติครั้งยิ่งใหญ่อีกงานหนึ่ง ไม่ว่าจะทำงานที่ไหน ทุกคนจะต้องกลับมายังบ้านเกิดของตน เพื่อมาร่วมกันทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว เป็นวันที่แสดงออกซึ่งความกตัญญู ไม่ว่าจะมีภารกิจที่ยุ่งยากขนานไหนทุกคนก็ต้องพยายามปลีกเวลามาให้ได้
แห่เทียนหัวษา
เป็นประเพณีแห่เทียนเข้าพรรษาซึ่งอาจจะเหมือน ๆ กับหมู่บ้านอื่น
อาบน้ำพระ
จะมีในช่วงเดือนเมษายน (เดือนห้า) อากาศร้อน จึงมีประเพณีรดน้ำดำหัว ขอพรผู้ใหญ่และอาบน้ำพระ
ขึ้นเปล
ทำขวัญเด็กแรกเกิด เป็นประเพณีที่ทำขึ้นมาเพื่อต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัว เป็นภูมิปัญญาชาวบ้านในการสร้างครอบครัวที่เข้มแข็ง ซึ่งกำลังมีการรณรงค์อยู่ในยุคปัจจุบันนี้
ประเพณีแต่งงาน
เป็นการสร้างครอบครัวใหม่ ซึ่งมีขั้นตอนในการทำพิธีมากมาย เช่น
1.การซัดน้ำบ่าว-สาว
2.รับขวัญตีนม่าน
3.เฉียงพร้าว ฯลฯ
ก่อนตาย
จำเริญอายุ เป็นการต่ออายุให้ผู้กำลังใกล้จะตาย หรือเป็นการชี้แนะให้ผู้ที่กำลังจะตายไปในทางที่ดี พ้นจากความทรมานหรือทำให้ทรมานน้อยลง
ประเพณีช่วยงาน
ซึ่งเมื่อมีงานต่าง ๆ ขึ้นมาในหมู่บ้าน ก็จะมีการแบ่งงานกันทำ เช่น
1.คนหาบน้ำ
2.คนเชือดเนื้อ
3.คนขูดพร้าว
4.นายเตา
ทุกงานมีหัวหน้า เมื่อเวลาขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใด จะเรียกเอาแต่หัวหน้างานซึ่งจะเป็นผู้รับผิดชอบในงานนั้น ๆ
ป้ายแกงเวร.
“ป้ายแกงเวร ภูมิปัญญาของคนน้ำขาวที่เหลือไว้แต่ความทรงจำ"
ป้ายแกงเวรคือ การมอบหมายความรับผิดชอบในการดูแลเรื่องอาหาร โดยเฉพาะแกงหนึ่งหม้อควงเขียวต่อหนึ่งครัว สำหรับเลี้ยงพระของแต่ละหมู่บ้านขึ้น โดยแบ่งให้รับผิดชอบกันเป็นวัน ๆ เช่นวันจันทร์หมู่บ้านใดรับผิดชอบ หมู่บ้านนั้นก็จำต้องมาแบ่งเวรย่อยกันอีกเป็นกลุ่ม ๆ ภายในหมู่บ้านของตนเอง อาจจะกลุ่มละ 2-3 ครอบครัวต่อครั้ง ก็แล้วแต่จะตกลงกัน พอวันจันทร์ถัดไปก็หมุนเวียนภารกิจ ดังกล่าวกันไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็จะกลับมาครบรอบใหม่อีกครั้งหนึ่ง หมุนเวียนสลับกันไปตลอดไม่มีการหยุด หากหยุดหรือเกิดลืมวันใด วันนั้น “พระต้องอด” ด้วยข้อกำหนด ข้อตกลงที่เกิดจากความยึดมั่น เชื่อมั่นในหลักการของพระพุทธศาสนาดังกล่าว ของคนน้ำขาวที่ “กลัวพระจะไม่ได้ฉัน” นี้เอง ป้ายแกงเวรจึงเกิดขึ้นเพื่อเป็นสารแทนจดหมายเป็นสื่อแทนคำบอกกล่าว กันลืม ! จากครอบครัวหนึ่ง สู่อีกครอบครัวหนึ่ง เป็นบ่วงคล้องเกี่ยวต่อเนื่องกันไปเป็นวงกลม ในบ่วงดังกล่าวจะแฝงความศรัทธา ในพระพุทธศาสนา สัจจะ ต่อข้อตกลงและความรับผิดชอบ ความสามัคคี ในหมู่คณะไว้ด้วยอย่างแนบแน่น
ด้วยกุศลโลบายที่แฝงไปด้วยความละเอียดอ่อน ลุ่มลึก มองเห็นทะลุถึงบาปและบุญที่เป็นรูปธรรมเพียงวันเดียว ไม่ต้องรอถึงชาติหน้าตอนบ่าย ๆ “ ใครลืมแกงเวร ทั้ง ๆ ที่ป้ายแขวนอยู่หน้าบ้าน บาปที่เชื่อว่ามีจริง ก็จะปรากฏให้เห็นในพริบตา คำติฉินนินทา ความเชื่อถือจากเพื่อนบ้าน ก็จะหมดไปในบัดดล ทุกคนจึงถือว่าป้ายแกงเวร คือ สัญลักษณ์หรือใบบอกบุญที่ใครจะมาละเมิดหาได้ไม” ป้ายแกงเวร จึงเป็นภูมิปัญญาที่คนน้ำขาวรวมกันสร้างขึ้น เพื่อเป็นเครื่องมือสื่อสารทางใจ สู่กันและกัน ป้ายแกงเวร คือ E-mail Address ของคนรุ่นก่อนที่คิดค้นขึ้น เพราะกลัวพระจะไม่ได้ฉัน ซึ่งคนน้ำขาวรุ่นใหม่ไม่มีโอกาสได้สัมผัสอย่างแท้จริง ปัจจุบัน ป้ายแกงเวร ถูกแขวนไว้อย่างโดดเดี่ยว ไม่มีใครรู้ที่มา และความหมาย อันเป็นในสำคัญทางเทือกเถาเหล่าก่อที่แท้จริงของคนน้ำขาว โลกของการสื่อสารไร้พรมแดน โลกของการบริโภคทรัพยากรอย่างบ้าคลั้ง โลกของการเอารัดเอาเปรียบ โลกของเล่หลี่ยมคนโกง ที่เราเรียกว่า “ระบบไฮเทค” เทียบไม่ได้กับไม้กระดานแผ่นเดียว คือ “ป้ายแกงเวร” ของคนน้ำขาว ที่ถูกสร้างขึ้นเพียงเพื่อวัตถุประสงค์ซื่อ ๆ ตรงไปตรงมา กลัวพระจะไม่ได้ฉันท์ แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังของความศรัทธา สัจจะที่แท้จริงและความสามัคคีในหมู่คณะที่ยั่งยืน ที่โอบอุ้มชุมชนน้ำขาวให้เป็นชุมชนที่แข็มแข็งมาจนถึงปัจจุบัน
โดย: อารยะ เทพศรี
ป้ายแกงเวรแผ่นนี้ตอนนี้แสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์ชุมชนน้ำขาว
โบราณสถานเจดีย์ควนธง.
ในรัชสมัยพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ราวปี พ.ศ. 2439 เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) ข้าหลวงเมืองสงขลา มณฑลนครศรีธรรมราช ต้องการก่อสร้างเจดีย์บนภูเขา ซึ่งสามารถมองเห็นโดดเด่นและสง่าเพื่อบรรจุพระบรมธาตุ ที่ได้รับมาจากลังกา ได้สั่งการให้ข้าราชบริพาร ออกทำการสำรวจ จนกระทั่งได้พบควนธงในพื้นที่อำเภอจะนะ ซึ่งเป็นทำเลที่เหมาะสมมากที่สุด จึงได้ปักธงช้างเผือกและธงธรรมจักร ไว้เป็นหลักฐานสำคัญ
หนึ่งเดือนต่อมา นายคง ผู้นำชาวบ้านน้ำขาวพร้อมด้วยลูกบ้านได้ร่วมมือร่วมใจกันทำการก่อสร้างเจดีย์แบบลังกา ทรงกลมฐานสี่เหลี่ยมจุตรัส ขนาดยาวด้านละ 5 วา ตัวองค์เจดีย์ฐานทรงกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 8 เมตร (4 วา) มีความสูงจากฐานถึงยอดเจดีย์ 12 เมตร (6 วา) บรรจุพระบรมธาตุไว้ในส่วนกลางขององค์เจดีย์ โดยแบ่งพลพรรคออกเป็น 4 กลุ่ม ดังนี้
กลุ่มแรก อยู่พื้นราบใกล้คลองคู มีหน้าที่ทำอิฐ
กลุ่มที่สอง เดินขึ้นลงทำหน้าที่รับส่งของ ระหว่างกลุ่มแรกกับกลุ่มที่สาม
กลุ่มที่สาม เดินขึ้นลงทำหน้าที่รับส่งของ ระหว่างกลุ่มที่สองกับกลุ่มที่สี่
กลุ่มที่สี่ อยู่บนยอดควนธง มีหน้าที่อ่านแปลน และทำการก่อสร้างเจดีย์ควนธงจนแล้วเสร็จ ใช้เวลาในการก่อสร้าง 2 เดือนเศษ
ได้มีการจัดฉลองสมโภชน์เจดีย์ควนธง 7 วัน 7 คืน มีหนัง โนรา แสดงครบ 7 คืน และมีการสวดชัยมงคลคาถา เพื่อเป็นศิริมงคลของเจดีย์ควบคู่กันไปด้วยครบ 7 วัน 7 คืน ตรงกับกลางเดือนสามของปี
ชาวบ้านน้ำขาว ได้พากันขึ้นไปกราบนมัสการเจดีย์ควนธง ในวันแรม 1 ค่ำ เดือน 5 เป็นประจำทุกปี พร้อมกับนิมนต์พระสงฆ์ เพื่อทำประทักษิณา และมีการเลี้ยงพระ (ถวายภัตตาหารเพล)
กลองมโหระทึก.
กลองมโหระทึก ที่ พิพิธภัณฑ์ชุมชนน้ำขาว เป็นชิ้นส่วนกลองมโหระทึก พบที่หมู่ที่ ๓ ต.น้ำขาว อ.จะนะ จ.สงขลา เป็นมโหระทึกกลุ่มที่ ๑ แบบเฮเกอร์ เป็นมโหระทึกที่มีเฉพาะแร่ทองแดง และ ดีบุก โดยมีค่าทองแดงกว่าร้อยละ ๙๐
กลองมโหระทึก เป็นวัฒนธรรมโดดเด่นในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นวัฒนรรมความเชื่อของกลุ่มชนโบราณ สมัยก่อนประวัติศาสตร์ต่อเนื่อง ถึง สมัยต้นประวัติศาสตร์
การพบกลองมโหระทึกในประเทศไทย เป็นหลักฐานชี้ให้เห็นการรับรูปแบบวัฒนธรรมมาจากดินแดนอื่น ที่ชอบอยู่บนเนินดินใกล้แหล่งน้ำ แสดงถึงการเลือกสถานที่ ที่อุดมสมบูรณ์ และ พบริเวณพื้นที่ชายฝั่งทะเล อาจเป็นนัยยะแสดงถึงความสัมพันธ์ ของกลุ่มชนในวัฒนธรรมร่วมที่มีการใช้กลองนี้ เพื่อวัตถุประสงค์อย่างใดอย่างหนึ่ง และ แสดงให้เห็นว่าพื้นที่ในเขตนั้นๆ เป็นชุมชนที่มีการรวมตัวกันเป็นกลุ่ม และ มีการพัฒนาทางด้านเทคโนโลยีการผลิตด้านโลหะกรรม และ การประกอบพิธีกรรมเกี่ยวกับกลุ่มชนอื่น ๆ ภายนอก จนกระทั่งมีการแลกเปลี่ยนด้านวัฒนธรรม และ มีการเผยแพร่ความเชื่อต่อกัน
”จะนะ” ไม่เคยมีการกล่าวถึง ว่าเคยเป็น ”เมืองท่า” มาก่อนในอดีต แต่จากหลักฐานบางอย่างที่ค้นพบ ที่ตำบลน้ำขาว เป็นข้อมูลที่ชวนสืบค้นไปว่า จะนะ ในอดีต ก็เคยเป็นเมืองท่ามาก่อนเหมือนกัน นอกเหนือจาก สงขลา สิงหนคร สะทิงพระ ตามประวัติศาสตร์ที่เคยบันทึกไว้.
ขอบคุณข้อมูลจาก: หนังสือ ความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรม สมัยก่อนประวัติศาสตร์ กรณีศึกษา "กลองมโหระทึก" กองโบราณคดี กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม พิมพ์ครั้งแรก เมษายน ๒๕๖๒
Encore (ดีวีดี ของ อิล ดิโว่)
Live At The Greek Theatre (ดีวีดี)
อังเกอร์
วังซองส์ซูซี
พระราชวังซองส์ซูซี
ปรินส์ออฟเปอร์เซีย
ปรินส์ออฟเปอร์เซีย  เป็นเกมแนวอาร์เคด Adventure ที่ชาวเกมเมอร์หลายคนเคยสัมผัสจนคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างดีว่า เป็นเกมผจญภัยเน้นการเอาตัวรอดและต่อสู้ด้วยดาบ ทุกด่านย่อมมีทางที่ทำให้สับสนอยู่เสมอและกับดักอันตรายให้คุณท้าทาย และสิ่งหนึ่งที่ชาวเกมเมอร์ ซึ่งได้จดจำระบบเกมที่ขาดไม่ได้คือ ระบบนับถอยหลังสู่ฉากจบ (ที่เลวร้าย)
ในยุคสมัยเปอร์เซียโบราณ สุลต่านแห่งเปอร์เซียต้องเผชิญหน้ากับภัยสงครามดินแดนรอบข้างเคียงจนต้องออกทัพศึก ระหว่างที่สุลต่านไปรบ ชาวบ้านที่ดูเหมือนนักท่องเที่ยว (นั้นคือ เจ้าชายในอนาคต) ได้ปีนกำแพงของพระราชวังแล้วพบรักแรกกับเจ้าหญิงของสุลต่าน จนกระทั่งอัครมหาเสนาบดีผู้ชั่วร้ายนาม จาฟฟาร์ ใช้อำนาจมืดสั่งทหารวังจับกุมเขาลงคุกใต้ดินและต้องการสมรสกับเจ้าหญิงเหมือนการบังคับ แต่นางปฏิเสธรับข้อเสนอการหมั้นกับเขาเพราะยังรักชายหนุ่มคนนั้นอยู่ จาฟฟาร์จึงเปิดเครื่องนาฬิกาทรายให้เวลาคิดแค่หนึ่งชั่วโมง นางจะต้องเลือกระหว่างสมรสกับจาฟฟาร์แต่โดยดีหรือตาย
ตัวเลือกมีแค่สองข้อเช่นนี้รึ หากเจ้าชายแหกคุกเพื่อกลับมาช่วยเจ้าหญิงให้พ้นจากอำนาจมืดของจาฟฟาร์ ตัวเลือกที่สาม "รอเจ้าชายกลับมาให้ทันเวลา" และเจ้าชายจึงเริ่มเข้าสู่วิบากกรรมภายในวังทันที จนในที่สุด เขาเผชิญหน้ากับจาฟฟาร์ผู้ชั่วร้ายและต้องดวลดาบกันเพื่อตัดสินชะตากรรมของเจ้าหญิง สุดท้าย เขากำราบจาฟฟาร์และช่วยเหลือเจ้าหญิงได้สำเร็จ แล้วทั้งคู่จึงได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข
ตัวเอกของเรื่อง เดิมเป็นชาวบ้านธรรมดา ที่ชื่อ "ฮูคี่" ที่ปีนกำแพงของพระราชวังเพื่อพบรักกับเจ้าหญิง แต่ถูกจาฟฟาร์ อัครมหาเสนาบดีสั่งจับกุมเข้าคุกเพื่อไม่ให้ทั้งสองพบรักกัน แต่เขากลับแหกคุกเพื่อจะทำสิ่งที่เขาได้หวังไว้
บุตรสาวของสุลต่านที่หลงรักเจ้าชายผู้นี้เหมือนดอกไม้เบิกบาน เมื่อถูกจาฟฟาร์ประสงค์ให้นางยอมรับข้อเสนอในการสมรสกับเขา นางไม่ยอมรับข้อเสนอจากจาฟฟาร์และยังคงหลงรักเจ้าชายเพียงผู้เดียว ทำให้นางต้องเลือกว่า จะสมรสกับจาฟฟาร์หรือจะต้องตาย
จาฟฟาร์.
อัครมหาเสนาบดีประจำของสุลต่านที่มีแผนอันร้ายกาจ ต้องการจะสมรสกับเจ้าหญิงผู้ซึ่งเป็นบุตรสาวของสุลต่านซะเอง และหากเห็นผู้ใดเข้ามารักนางถือเป็นตัวเกะกะ เขามีพลังศาสตร์มืดเพื่ออำนาจมืดและสร้างนาฬิกาชีวิตของเจ้าหญิงอีกด้วย
เจ้าชายร่างกระจก.
เจ้าชายอีกคนที่เกิดจากกระจกเวทมนตร์ภายในวัง เขาคือเสมือนอีกด้านหนึ่งของเจ้าชายเช่นเดียวกับเงา เขามักจะก่อกวนให้ตัวเองอีกคนนั้นรำคาญอยู่เสมอ
เมคอัพ! เซเลอร์เซนชิ
เมคอัพ! เซเลอร์เซนชิ  เป็นภาพยนตร์ขนาดสั้น ความยาว 15 นาที เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2536 พร้อมกับ เซเลอร์มูน R "สงครามปีศาจดอกไม้จากอวกาศ" และ หนักแน่นเข้าไว้ สึโยชิ ต่อมาได้ผลิตออกมาในรูปแบบ เลเซอร์ดิสก์ และวิดีโอ โดยเลเซอร์ดิสก์นั้นจะรวมไว้ในอีเว้นท์คอนเสิร์ต ดรีมมิ่งมูน ส่วนในฉบับดีวีดีจะรวมไว้ในแผ่นเดียวกับภาพยนตร์เซเลอร์มูน อาร์ และจะมีแผ่นพิเศษแถมให้เป็นเพลงเปิด-ปิด ของเซเลอร์มูนภาคจอเงิน และภาพการออกแบบตัวละครอีกด้วย
สึคิโนะ อุซางิ และ อุซางิน้อย ที่ในอยู่ในร้านกาแฟ ได้ยินเด็กผู้หญิง 2 คน พูดถึงอัศวินเซเลอร์ ว่ามีความฉลาด เป็นผู้ดี แข็งแรง และเป็นหัวหน้าอัศวินเซเลอร์อุซางิก็พาลเข้าใจผิดว่าคิดเป็นตัวเองทั้งหมด แต่กลับเป็นอัศวินเซเลอร์ทั้ง 4 คน โดยหลังจากที่ 2 คน พูดก็จะเป็นเรื่องราวของอัศวินเซเลอร์แต่ละคน พร้อมเพลงอิมเมจที่เหล่าเซเลอร์ร้องเป็นเพลงธีมในแต่ละเรื่อง แต่แล้วอุซางิก็ไม่เห็นเด็กผู้หญิง 2 คน พูดถึงเซเลอร์มูน เลยเข้าไปพูดคุยกับเด็กผู้หญิง 2 คน แต่เด็กผู้หญิง 2 คน ไม่ค่อยชอบเซเลอร์มูน เพราะว่าติ้งต๊อง หลังจากนั้นเด็ก 2 คนนั้นก็จากไป อุซางิเลยร้องไห้เพราะไม่มีใครชอบเซเลอร์มูน
เพลงประกอบเรื่อง
เพลงปิดเรื่อง
ดรีมมิ่งมูน.
งานสเปเชี่ยลอีเว้นท์ที่จัดขึ้นในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เวลา 19.30-22.45 ที่มารุโนะอุจิ โตเอ เธียเตอร์ โดยงานนี้มีชื่อขึ้นว่า เซเลอร์มูนและคริสต์มาส โดยมีแขกรับเชิญซึ่งเป็นนักพาย์อัศวินเซเลอร์ 5 คน ได้แก่ โคโตโนะ มิตสึอิชิ, อายะ ฮิซาคาวะ, มิจิเอะ โทมิซาวะ, เอมิ ชิโนฮาระ และริกะ ฟุคามิ ซึ่งผู้มาร่วมงานมีถึงจำนวน 500 คน โดยในงานนั้นจะเป็นการพูดคุยเกี่ยวกับความทรงจำในวันคริสต์มาส มีการร้องเพลง พูดคุย แจกของรางวัล และร่วมกันชมภาพยนตร์เซเลอร์มูน อาร์กันอีกด้วยในท้ายงาน
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลนราธิวาสราชนครินทร์
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลปัตตานี
ตำบลหวายเหนียว
หวายเหนียว เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี
ตำบลหวายเหนียว ได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาล เป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 และได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 9 ก ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 ตั้งแต่อดีตนานมา ตำบลหวายเหนียวเป็นตำบลที่อยู่ติดแม่น้ำแม่กลอง ราษฎรมีอาชีพตัดไม้ และมีการล่องไม้ซุงมาพักอยู่บริเวณนี้ ซึ่งเป็นป่าหวายจำนวนมาก และเป็นหวายที่มีคุณภาพสามารถผูกท่อนซุงได้เป็นอย่างดี ชาวบ้านจึงเรียกและตั้งชื่อตำบลว่า “ตำบลหวายเหนียว”
สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มแม่กลอง โดยมีแม่น้ำแม่กลองไหลผ่านทางทิศตะวันออก มีลักษณะเป็นชุมชนศูนย์กลางเดียว ศูนย์กลางชุมชน ได้แก่ บริเวณวัดหวายเหนียว การตั้งบ้านเรือนของประชาชนจะอยู่เป็นกลุ่มบริเวณสองฝั่งถนนสายต่างๆ ได้แก่ ถนนสุขาภิบาล ซอย 1 และ ซอย 2 เป็นต้น บริเวณบ้านพักอาศัยที่หนาแน่น จะอยู่ด้านเหนือและด้านตะวันตกของวัดหวายเหนียว และกระจายตัวอยู่บริเวณสองฝั่งถนนสายย่อยๆ ที่เข้าสู่พื้นที่เกษตรกรรม
จำนวนประชากรในมีประชากรทั้งสิ้น 6,010 คน
มีสิทธิ์เลือกตั้ง 4,260 คนคน และจำนวนหลังคาเรือน 414 หลังคาเรือน
ประชากรส่วนใหญ่ร้อยละ 80 ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ได้แก่ การทำไร่ข้าวโพด ข้าว ข้าวโพด มันสำปะหลังและพืชผักสวนครัว นอกจากนี้ ประชากรร้อยละ 20 ประกอบอาชีพรับจ้างและบริการ โดยมีโรงงานอุตสาหกรรม 4 แห่ง คือ โรงงานเมทัลชีท ซีสเต็มส์, จำกัด โรงงานไทยเมทัลชีท โปรดักท์ จำกัด, โรงงานปุ๋ยท่ามะกา, โรงงานเมโทรไฟเบอร์ จำกัด
จากกรุงเทพฯ สามารถใช้เส้นทางถนนเพชรเกษม และแยกเข้าถนนแสงชูโตเขตอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เดินตามเส้นทางถนนแสงชูโตบ้านโป่ง – กาญจนบุรี ผ่านเทศบาลตำบลลูกแก เทศบาลตำบลท่าไม้ และเทศบาลตำบลท่ามะกา แยกเข้าถนนสายท่ามะกา – ด่านมะขามเตี้ย บริเวณสี่แยกไฟแดง (ท่ามะกา) ข้ามสะพาน (แม่น้ำแม่กลอง) เข้าเขตตำบลหวายเหนียว รวมระยะทาง 90 กิโลเมตร เส้นทางเดินเป็นถนนมาตรฐานลาดยางตลอดเส้นทางภายในหมู่บ้าน
อุทยานมัจฉาวังสังกะวาด.
สถานที่ : วัดหวายเหนียว ตำบลหวายเหนียว
รายละเอียด : อุทยานมัจฉาวังสังกะวาส อยู่ในบริเวณพื้นที่วัดหวายเหนียว ตำบลหวายเหนียว หากมาจากกรุงเทพฯไปตามทางหลวงหมายเลข 323 กิโลเมตรที่ 92–93 เข้าทางเดียวกับโบราณสถานพงตึก เมื่อลงจากสะพานจันทรุเบกษา เลี้ยวขวาตรงไปตามถนนเลียบแม่น้ำแม่กลองประมาณ 1.5 กิโลเมตร อุทยานแห่งนี้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของประชาชนทั่วไปที่นิยมมาให้อาหาร ปลา เวลากลางวันจะพบปลาตะเพียน ในเวลาหนึ่งทุ่มเป็นต้นไปจึงจะพบปลาสังกะวาสซึ่งนับวันจะหาดูได้ยาก นอกจากนี้ภายในวัดหวายเหนียวยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านเปิดให้ชมตั้งแต่เวลา 08.00–18.00 น.
เซเลอร์มูน S &quot;แผนยึดครองโลกของเจ้าหญิงหิมะ&quot;
เซเลอร์มูน S แผนยึดครองโลกของเจ้าหญิงหิมะ  หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า Sailor Moon S the Movie: Hearts in Ice เป็นภาพยนตร์ภาคพิเศษลำดับที่ 2 ของเซเลอร์มูน S เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2537 มีความยาว 61 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ สร้างโดยดัดแปลงเนื้อเรื่องจาก หนังสือการ์ตูน ในตอนที่มีชื่อว่า "คนรักของเจ้าหญิงคางูยะ" ซึ่งตีพิมพ์ในเล่มที่ 11 ของซีรีส์เรื่องเซเลอร์มูน (ในไทยตีพิมพ์เป็นเล่มพิเศษ 2 เล่ม) และในเล่มยังมีตอนพิเศษอีกตอนหนึ่งคือ "ความทรงจำแห่งคาซาบลังกา" ซึ่ง ฮิโนะ เร เป็นตัวเอกอีกด้วย โดยเนื้อเรื่องนี้ให้ลูน่าแมวคู่ใจของอุซางิเป็นตัวดำเนินเรื่อง ส่วนรายได้ของภาพยนตร์เรื่องนี่อยู่ที่ 1,790,000,000 เยน ติดอันดับภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ทำรายได้ในประเทศญี่ปุ่น อันดับที่ 7 ในปี พ.ศ.2538 และผลิตในรูปแบบ วิดีโอ เลเซอร์ดิสก์ และดีวีดีอีก
นานมาแล้วเจ้าหญิงหิมะตั้งใจจะทำให้โลกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งแต่ว่ากลับล้มเหลว เพราะโดนผลึกเงินมายาละลายน้ำแข็ง และปกป้องดาวเคราะห์จากการรุกรานของเจ้าหญิงหิมะ ต่อมาก็ได้เจ้าหญิงหิมะก็กลับมาที่โลกอีกครั้ง แต่เธอทำชิ้นส่วนดาวหางหายไป ทำให้ไม่สามารถดำเนินแผนการได้ เธอต้องส่งนักเต้นรำหิมะไปค้นหาชิ้นส่วนที่หายไป แต่คนที่พบชิ้นส่วนของดาวหางนั้นคือนักดาราศาสตร์หนุ่มที่มีชื่อว่า โอโซระ คาเครุ ซึ่งเขาได้เก็บชิ้นส่วนนี้ไปที่หอดูดาว
อีกด้านหนึ่ง พวกอุซางิกำลังมีความสุขในการซื้อของในเมือง ลูนาร์ซึ่งเป็นไข้อยู่จึงขอตัวกลับไปบ้านก่อน ทว่าในขณะที่อยู่บนทางม้าลาย ลูนาร์เกือบจะถูกรถพุ่งเข้าชน แต่คาเครุได้ช่วยชีวิตเธอไว้ และพยาบาลร่างกายจนหายดี ทำให้ลูนาร์รู้สึกประทับใจจนตกหลุมรักคาเครุ และจูบคาเครุเมื่อเวลาหลับ เมื่ออาร์เทมิสรู้เรื่องเข้าก็รู้สึกเศร้า
แต่หลังจากที่ลูนาร์กลับไปที่บ้านคาเครุอีกครั้ง เธอก็ต้องผิดหวังในความรัก เมื่อพบ นาโยทาเคะ ฮิเมโกะ แฟนสาวของคาเครุ ที่ได้รับเลือกให้ได้เป็นนักบินอวกาศหญิงของโครงการนาซ่า แต่ทั้ง 2 ก็ไม่มีความสุข เนื่องจากฮิเมโกะไม่เชื่อว่าจะมีเจ้าหญิงคางูยะอยู่บนดวงจันทร์ เพราะหลักการทางวิทยาศาสตร์ไม่สามารถพิสูจน์ได้ แต่คาเครุกลับเชื่อว่ามีเจ้าหญิงคางูยะอยู่บนดวงจันทร์ ทำให้ทั้งคู่ทะเลาะกัน และหลังจากนั้นฮิเมโกะก็ไปทำภารกิจท่องอวกาศโดยไม่ได้คืนดีกับคาเครุ
ชิ้นส่วนของดาวหางของเจ้าหญิงหิมะเข้าทำร้าย ทำให้คาเครุป่วยหนัก (ในมังงะกล่าวว่าคาเครุเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจ) ซึ่งคาเครุเริ่มป่วยตั้งแต่ตอนที่เริ่มเก็บชิ้นส่วนของดาวหางแล้ว จนกระทั่งเจ้าหญิงหิมะมาพบชิ้นส่วนที่หายไปก็เลยชิงชิ้นส่วนดาวหางนั้นมา และก็โยนชิ้นส่วนนั้นลงไปในมหาสมุทร ทำให้เกิดคริสตัลน้ำแข็ง ถ้าไม่ทำลายผลึกน้ำแข็งนั้นอาจจะทำให้คาเครุตายได้ และเจ้าหญิงหิมะได้สั่งให้นักเต้นรำหิมะทำให้โลกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง เหล่าอัศวินเลอร์พยายามจะหยุดเจ้าหญิงหิมะ แต่ก็ถูกเจ้าหญิงหิมะโจมตีจนพ่ายแพ้ และในที่สุดก็ต้องใช้พลังของผลึกเงินมายาทำลายเจ้าหญิงหิมะ นักเต้นรำหิมะ ครวมทั้งริสตัลนำแข็งที่อยู่ในมหาสมุทรและดาวหาง
เมื่ออัศวินเซเลอร์ได้กำจัดเจ้าหญิงหิมะแล้ว เซเลอร์มูนก็ได้ขอพรจากผลึกเงินมายาให้ลูนาร์กลายเป็นเจ้าหญิงคางูยะ ในขณะนั้นคาเครุได้เป็นห่วงชีวิตฮิเมโกะ เถลไถลไปในพายุหิมะโดยมีลูนาร์ปกป้องอยู่ ลูนาร์ก็ได้กลายร่างเป็นจ้าหญิงคางูยะ และพาคาเครุไปท่องอวกาศ ในขณะนั้นฮิเมโกะได้ปฏิบัติภารกิจในอวกาศ ก็ได้เห็นสิ่งประหลาดบนดวงจันทร์ เธอคิดว่านั่นคือเจ้าหญิงคางูยะ บนอวกาศ ลูนาร์ได้ให้คาเครุกลับไปคืนดี และดูแลฮิเมโกะให้มากๆ แล้วก็จูบลาคาเครุไปอย่างเศร้าๆ หลังจากนั้นลูนาร์ก็กลับคืนสู่ร่างเดิม ฮิเมโกะบอกกับคาเครุว่าเห็นเจ้าหญิงคางูยะที่สนามบิน ส่วนอาร์เทมิสก็ได้เข้ามาปลอบใจลูนาร์ ทำให้คู่รักทั้งสองกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง
รายชื่อซิงเกิลของอิลดีโว
หน้านี้เป็นหน้ารวบรวมซิงเกิล ของอิลดีโว
แอตชาตส์
สิ่งก่อสร้างตกแต่ง
สิ่งก่อสร้างตกแต่ง หรือ ฟอลลีย์ (ภาษาอังกฤษ: Folly หรือ Eye-catcher) คือสิ่งก่อสร้างที่สร้างเฉพาะสำหรับการตกแต่งที่มิใช่สิ่งก่อสร้างที่สร้างขึ้นเพื่อการใช้สอยตามปกติ สิ่งก่อสร้างตกแต่งเริ่มมาจากการสร้างเพื่อเพิ่มความเด่นในการตกแต่งอุทยานหรือสวนแบบภูมิทัศน์ และมักจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างขึ้นเพื่อความสนุก
ลักษณะของสิ่งก่อสร้างตกแต่งไม่ค่อยกระจ่างแจ้งแต่มักจะมีคุณสมบัติอย่างใดอย่างหนึ่งดังนี้
สิ่งก่อสร้างเพื่อการตกแต่ง
ฟอลลีย์
พุทธศาสนามหายาน
พุทธศาสนานิกายมหายาน
เตอาโตร
Teatro เป็นภาษาอิตาลี แปลว่า "โรงละคร" คือวงดนตรีที่ตั้งขึ้น สังกัดโซนี บีเอ็มจี สมาชิกวง Teatro ได้แก่ Jeremiah James, Andrew Alexander, Simon Bailey และ Stephen Rahman-Hughes
Teatro คือวงดนตรีในแนวคิดความโดดเด่นด้านเสียงร้อง และภาพลักษณ์ที่ดีของสี่หนุ่ม ประกอบกับเสียงดนตรีคลาสสิกที่ไม่เหมือนใคร ไม่ว่าจะเป็นดนตรีแบบละครเวที ทุกอย่างล้วนเป็นส่วนของความสำเร็จของวง Teatro
ในฐานะวงดนตรีที่เน้นเสียงเป็นหลัก "Teatro" ได้ยกระดับเพลงประกอบละครธรรมดา สู่เพลงที่ได้รับความนิยมอย่างสูง อย่างเพลง "Maria" ที่สามารถดึงดูดผู้ชมได้มากมาย และบัตรที่จำหน่ายหมดในสหราชอาณาจักรเมื่อปีที่แล้ว
นิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์
ออร์โธด็อกซ์
นิกายโอเรียนทัลออร์โธด็อกซ์
Tour AXA
หออาอิกซ์อา
อีไอเอ
ไอว็อนต์ยูทูนีดมี
"ไอว็อนต์ยูทูนีดมี"  คือซิงเกิลที่ 4 และซิงเกิลสุดท้ายของเซลีน ดิออนจากอัลบั้ม "ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซอง" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2543
"ไอว็อนต์ยูทูนีดมี" เป็นผลงานการประพันธ์ของ Diane Warren ผู้ประพันธ์เพลง "บีคอสยูเลิฟด์มี" และเพลงคลับรีมิกซ์สร้างสรรค์โดย Thunderpuss
มิวสิกวิดีโอที่ 2 ของเพลง "ไอว็อนต์ยูทูนีดมี" อำนวยการสร้างโดย Liz Friedlander และเผยแพร่เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งได้บรรจุในดีวีดี รวมมิวสิกวิดีโอ "ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซองแอนด์วิดีโอ" มิวสิกวิดีโอแรกอำนวยการสร้างโดย Paul Hunter เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 แต่ไม่เคยเผยแพร่
เพลงนี้ขึ้นชาร์ตอันดับ 1 ในแคนาดา 1 สัปดาห์ และอันดับที่ 7 ในชาร์ตซิงเกิลเพลงแดนซ์ของสหรัฐอเมริกา และได้รับความนิยมในชาร์ตเพลงร่วมสมัย ได้อันดับที่ 12 "ไอว็อนต์ยูทูนีดมี" เป็น 1 ใน 40 อันดับแรกในชาร์ตของสวีเดน, อาร์เจนตินา และสวิตเซอร์แลนด์ ในแผ่นซิงเกิลที่สหรัฐอเมริกาวางจำหน่ายพร้อมกับ "แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" และตามผลการรายงานของ Nielsen SoundScan ซิงเกิลนี้มียอดขายกว่า 58,000 แผ่นในสหรัฐอเมริกา
ซิงเกิลซีดี 6 เพลง - (ญี่ปุ่น)
ซิงเกิลซีดี 4 เพลง - (สหรัฐอเมริกา)
เดอะเฟิสต์ไทม์เอเวอร์ไอซอว์ยัวร์เฟส