pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แต่ถ้าบุพพการีไม่มีข้อไหนก็ถือว่าไม่มีข้อนั้น เช่น พ่อแม่ให้กำเนิดแต่ไม่เคยเลี้ยงดูเลย ก็ถือว่ามีแค่ข้อแรกข้อเดียว
พระยาดำรงแพทยาคุณ(ชื่น พุทธิแพทย์)
ชื่น พุทธิแพทย์
ชายคา
ชายคา คือส่วนของหลังคาที่ยื่นออกจากตัวอาคาร ทำหน้าที่ป้องกันแดด และฝน
ในงานสถาปัตยกรรมไทย เช่นเรือนไทย หรือโบสถ์ ฯลฯ ส่วนที่เป็นจันทันเอก ที่ยื่นออกมาเป็นชายคา มักจะมีไม้ค้ำยัน หรือคันทวย ที่ค้ำยันส่วนยื่นนี้ไว้เพื่อความแข็งแรงของโครงหลังคา และเพิ่มความสวยงามให้แก่อาคาร
ที่ปลายของชายคามักจะปิดทับหัวจันทันส่วนปลายด้วยวัสดุ เรียกกันว่าเชิงชาย และจะมีวัสดุปิดเชิงชายอีกชิ้นหนึ่ง เรียกว่า ปิดเชิงชาย หรือปิดนก โดยทั่วไปมักจะเป็นไม้เนื้อแข็ง แต่ในปัจจุบันจะมีวัสดุประเภทไม้เทียม ซึ่งเป็นวัสดุทำเลียนแบบไม้ ซึ่งมีความคงทนต่อสภาพดินฟ้าอากาศได้ดี
เชิงชายส่วนของชายคาด้านสกัดของอาคารจะเรียกว่าปั้นลม ในอาคารเรียนไทยจะเรียกส่วนของปั้นลมนี้ว่า ตัวเหงา
ﺯ
ภาษาคอเรีย
ภาษาคอเรีย เป็นภาษาในกลุ่มราชสถาน มีผู้พูดราว 25,000 คนในจังหวัดสินธ์ ประเทศปากีสถาน ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือศาสนาฮินดูและใช้ภาษาฮินดีในบทสวด
มด เป็นแมลงในวงศ์ Formicidae อันดับ Hymenoptera มดมีการสร้างรังเป็นอาณาจักรขนาดใหญ่ บางรังมีจำนวนประชากรมากถึงล้านตัว มีการแบ่งวรรณะกันทำหน้าที่คือ วรรณะมดงาน เป็นมดเพศเมียเป็นหมัน ทำหน้าที่หาอาหาร สร้างและซ่อมแซมรัง ปกป้องรังจากศัตรู ดูแลตัวอ่อน และงานอื่น ๆ ทั่วไป เป็นวรรณะที่พบได้มากที่สุด วรรณะสืบพันธุ์ เป็นมดเพศผู้ และราชินี เพศเมีย มีหน้าที่สืบพันธุ์ เนื่องจากมดเป็นสัตว์ในวงศ์ Formicidae จึงสามารถผลิตกรดมดหรือกรดฟอร์มิกได้เป็นลักษณะเฉพาะของสัตว์ในวงศ์นี้
กายวิภาคของมด.
1 = หนวด,2 = ปล้องหนวด, 3 = ฐานหนวด, 4 = ที่พักหนวด, 5 = ตารวม,6 = ฐานริมฝีปากบน,7 = กราม,8 = สันหน้า,9 = พูหน้า,10 = ร่องหนวด, 11 = ตาเดี่ยว, 12 = อกปล้องที่ 1, 13 = อกปล้องที่ 2, 14 = แอ่งสันอกปล้องที่ 3 15 = propodeum, 16 = ก้าน, 17 = ปุ่ม, 18 = ระยางค์ใต้ petiole, 19 = pygidium,20 = เหล็กใน, 21 = coxa, 22 = trochanter, 23 = femur, 24 = tibia, 25 = tarsus,26 = เล็บ, 27 = tibial spur,28 = ส่วนท้อง
ส่วนหัวมด
เป็นส่วนแรกของลำตัว มีรูปร่างหลายแบบ เช่น ห้าเหลี่ยม สี่เหลี่ยม วงกลม วงรี หรือหัวใจ เป็นที่ตั้งของอวัยวะที่สำคัญบางชนิด ได้แก่
หนวด เป็นลักษณะหนึ่งที่แตกต่างไปจากแมลงกลุ่มอื่น คือ เป็นแบบหักข้อศอก (geniculate) โดยทั่วไปจำนวนปล้องหนวดของมดงานอยู่ในช่วง 4-12 ปล้อง ส่วนใหญ่มี 12 ปล้อง ปล้องแรกเรียกว่า ฐานหนวด (scape) มีลักษณะค่อนข้างยาวกว่า ปล้องที่เหลือรวมกัน พบได้ในมดงานและราชินี ส่วนเพศผู้ ส่วนมากมีฐานหนวดสั้นมากกว่าปล้องที่เหลือรวมกัน ปล้องที่เหลือ
จากฐานหนวดเรียกว่า ปล้องหนวด (funiculus) มีจำนวน 3-11 ปล้อง แต่ละปล้องโดยทั่วไปสั้นกว่ามากเมื่อเทียบกับฐานหนวด หนวดส่วนใหญ่ทำหน้าที่ในการสื่อสารต่างๆ จัดเป็นอวัยวะที่สำคัญที่สุดในการรับความรู้สึก - ตา แบ่งออกได้เป็นตาเดี่ยวกับตารวม มดส่วนใหญ่จะมีตารวม บางชนิดไม่มีตารวม ตั้งอยู่บริเวณส่วนหน้าหรือด้านข้า ของส่วนหัว มีขนาดตั้งแต่เป็นจุดเล็กๆจนถึงขนาดใหญ่ ส่วนมากเป็นรูปวงกลม มีบ้างที่เป็นรูปวงรีหรือรูปไต มีหน้าที่สำหรับการมองเห็น ส่วนตาเดี่ยว โดยทั่วไปมี 3ตา อยู่เหนือระหว่างตารวม ส่วนมากพบในเพศผู้และราชินี สำหรับมดงานพบมากในมดเขตหนาวไม่ได้ใช้ในการมองเห็น
แบ่งได้เป็นสองประเภท คือ ไม่มีตารวมและตาเดี่ยว
มดส่วนใหญ่จะมีตารวม บางชนิดไม่มีตารวมตั้งอยู่บริเวณส่วนหน้า หรือด้านข้างของส่วนหัว มีขนาดตั้งแต่เป็นจุดเล็ก ๆ จนถึงขนาดใหญ่ ส่วนมากเป็นรูปวงกลม มีบ้างที่เป็นรูปวงรีหรือรูปไต มีหน้าที่สำหรับการมองเห็น ส่วนตาเดี่ยวโดยทั่วไปมี 3 ตา อยู่เหนือระหว่างตารวม ส่วนมากพบในเพศผู้และราชินี สำหรับมดงาน พบมากในมดเขตหนาว ไม่ได้ใช้ในการมองเห็น
ปาก.
ปากของมดจะมีอยู่สองลักษณะ คือ แบบกัดกิน (Thorix) และปากแบบลักษะดูด (Thorase)
ส่วนอกเป็นส่วนที่เชื่อมต่อระหว่าง ส่วนท้อง และส่วนหัว โดยมากจะเป็นทรงกระบอก อาจมีตุ่มหนามอยู่ด้วย เป็นส่วนที่สองของลำตัวมดเป็นรูปทรงกระบอก อกของมดจะไม่ใช้คำว่า thorax แต่จะใช้ alitrunk แทน เนื่องจากอกของมดประกอบด้วย อกปล้องแรก อกปล้องที่ 2 และอกปล้องที่ 3 แต่อกปล้องที่ 3 นี้จะรวมกับท้องปล้องที่ 1 ซึ่งเรียกว่า propodeum ส่วนอกจะเป็นที่ตั้งของส่วนขาและปีก (สำหรับราชินีและมดเพศผู้) มดงานจะมีส่วนอกปกติ ยกเว้นมดราชินีมีอกขนาดใหญ่กวา ปีกจะพบที่มดเพศผู้และมดเพศเมียเท่านั้น มดบางชนิดอกปล้องที่ 1 อกปล้องที่ 2 เชื่อมติดกันเชื่อมติดกัน เช่นเดียวกับอกปล้องที่ 3 กับปล้องที่ 1 มดบางชนิดสันหลังอกมีหนามหรือตุ่มหนาม บางชนิดอาจเป็นแผ่นคล้ายโล่ห์ ขาของมดส่วนมากค่อนข้างยาว ทำให้เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วว่องไวมาก ความยาวของขาและรูปร่างของมดนั้นจะถูกกำหนดโดยพฤติกรรมต่างๆ
ส่วนท้อง.
เป็นส่วนที่อยู่ท้ายสุดของมด บางชนิดจะแตกออกเป็น 2 ส่วน เรียกว่า Wasted twin ซึ่งมดบางชนิดอาจมีเหล็กใน และบางชนิดก็มีช่องไว้ปล่อยสารป้องกันตัว
เป็นส่วนที่ 3 มดมี 1 หรือ 2ปล้องขึ้นอยู่กับกลุ่มมด อาจมี 1ปล้องคือ Petioleเป็นปล้องที่ 2 ของส่วนท้องอาจเป็นปุ่ม หรือแผ่น ส่วนถ้ามี 2 ปล้องคือ Petiole และ Postpetiole เป็นปล้องที่ 2กับปล้องที่ 3 Postpetiole อาจเป็นปุ่มหรือรูปทรงกระบอกก็ได้ มดบางชนิด petiole มีหนาม 1 คู่ ส่วนท้ายของลำตัว เรียก gaster โดยทั่วไปมีรูปร่างกลม แต่บางชนิดเป็นรูปหัวใจ หรือรูปทรงกระบอก ปลายส่วนท้องของมดงานส่วนใหญ่มีเหล็กไน บางชนิดสามารถทำให้เกิดอาการเจ็บปวดได้ สำหรับบางชนิดไม่มีเหล็กไน ก็จะเปิดเป็นช่อง สำหรับขับสาร
มดหลายชนิดมีพฤติกรรมในการทำการเกษตรหรือเพาะปลูกพืชหรือเชื้อราบางชนิดเพื่อใช้เป็นอาหาร โดยเชื่อว่า มีพฤติกรรมเช่นนี้มานานถึง 30 ล้านปีแล้ว โดยการศึกษาของนักกีฏวิทยาพบว่า มดหลายชนิดมีพฤติกรรมการรู้จักการเพาะปลูกในเชิงสลับซับซ้อนคล้ายกับการเพาะปลูกของมนุษย์ รู้จักที่จะฝังเมล็ดพืชลงสู่พื้นดินอย่างไรถึงจะให้ผลผลิตที่ใช้เป็นอาหารได้ อีกทั้งรู้จักหลักในการควบคุมอุณหภูมิหรือความชื้นอีกด้วย
สังคมของมด.
มดเป็นแมลงสังคมที่แท้จริง (Eusocial insect) อาศัยอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม (colony) ในแต่ละชนิด มีหลายรุ่นใน 1 กลุ่ม ภายใน กลุ่มแบ่งออกเป็นวรรณะต่างๆ (ภาพที่ 2 ) ดังนี้ ราชินี (queen) มี 1 หรือมากกว่า 1 ตัว เป็นเพศเมียที่ที่สืบพันธุ์ได้ มดเพศผู้ (male)
ปัจจุบัน มีการค้นพบมดมากกว่า 12,000 ชนิด โดยพบมากในเขตร้อนของโลก เฉพาะในภูมิภาคอาเซียน ประมาณว่ามีมด 1,300-1,500 ชนิด สำหรับในประเทศไทยเริ่มมีการศึกษามดอย่างจริงจังในปี ค.ศ. 1997 พบมดแล้วกว่า 700 ชนิด และคาดว่าอาจมีมากได้ถึง 1,000 ชนิด
ภาษากาเนาชี
ภาษากาเนาชี เป็นภาษาหรือสำเนียงในอินเดีย มีผู้พุด 6 ล้านคนในบริเวณกาเนาร์ของรัฐอุตตรประเทศ ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี บางครั้งจัดว่าเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาฮินดี ในบางกรณีจัดเป็นภาษาฮินดีตะวันตก ภาษากาเนาชีมีสองสำเนียงคือ สำเนียงติรารีและสำเนียงกาเนาชีพื้นเมืองที่อยู่ระหว่างภาษากาเนาชีมาตรฐานกับภาษาอวธี
ภาษาโสรา
ภาษาโสรา เป็นภาษากลุ่มมุนดาตอนใต้ในอินเดีย มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ 288,000 คน (2540) ในทางใต้ของรัฐโอริศา ที่อยู่ทางตะวันออกของอินเดีย แต่ก็มีที่รัฐอานธรประเทศ มัธยประเทศ พิหาร ทมิฬนาฑู เบงกอลตะวันตก และบางส่วนของรัฐอัสสัม เขียนด้วยอักษรเตลุกุ อักษรละติน และอักษรโสรัง สมเป็งที่ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2479 ทางยูเนสโกจัดให้ภาษานี้อยู่ในกลุ่ม 'เสี่ยงต่อการสูญหาย'
ภาษาลีซอ
ศริพร วณิเกียรติ
ศาสตราจารย์กิตติคุณ นายแพทย์ ศริพร วณิเกียรติ (Prof.Dr.Sariphorn Vanikieti, M.D.,M.PH.,D.A.(Eng.),F.C.C.P. ที่ปรึกษาคณะกรรมการมูลนิธิจุมภฏ-พันธุ์ทิพย์ อดีตคณบดี คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และผู้ช่วยเลขาธิการสภากาชาดไทย
ภาษาบันยูมาซัน
ภาษาบันยูมาซัน ("Basa Banyumasan") รู้จักกันตามภาษาพูดว่า งาปัก ("Basa Ngapak") เป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาชวา ผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในเขตบันยูมาซันในชวากลาง และบริเวณรอบๆเทือกเขาซลาเมตและแม่น้ำเซอรายู บริเวณใกล้เคียงในชวาตะวันตกและทางเหนือของจังหวัดบันเติน ร่วมกับเมืองในบริเวณนั้น อยู่ในภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียตะวันตก ลักษณะทางภาษาศาสตร์ใกล้เคียงกับภาษามลายู ภาษาซุนดา ภาษามาดูรา ภาษาบาหลี
นักวิชาการแบ่งพัฒนาการของภาษาชวาเป็น 4 ระยะ คือ
การจัดแบ่งดังกล่าวนี้ ได้รับอิทธิพลจากการเกิดจักรวรรดิในชวา ในประวัติศาสตร์วัฒนธรรมชวา การเกิดจักรวรรดิทำให้เกิดการแบ่งระดับของภาษา ซึ่งแสดงฐานะทางสังคมของผู้พูด ระดับของภาษาเหล่านี้ไม่มีผลต่อชาวบันยูมาซันมาก ในบริเวณบันยูมาซัน ภาษาระดับสูงใช้กับผู้ที่มาจากทางตะวันออกของเกาะชวา
ภาษาบันยูมาซันมีลักษณะที่ต่างจากภาษาชวามาตรฐานซึ่งกำหนดตามสำเนียงสุรการ์ตาและยอร์กยาการ์ตามาก ส่วนใหญ่เป็นทางด้านสัทวิทยา การออกเสียงและคำศัพท์ ซึ่งเกิดขึ้นจากการใช้คำศัพท์จากภาษาชวาโบราณมากกว่า และการอกเสียงสระต่างกัน
ภาษาชวามีความแตกต่างไปตามสถานะทางสังคมของผู้พูด ในแต่ละระดับจะมีคำศัพท์และกฎทางไวยากรณ์เป็นของตนเอง ลักษณะแบบนี้พบในภาษาอื่นๆของเอเชียตะวันออกด้วย เช่น ภาษาเกาหลี ภาษาญี่ปุ่นและภาษาไทย
ในบริเวณบันยูมาซัน ภาษาระดับกลาง (Madya) และสุภาพ (Krama) มีใช้น้อย ส่วนใหญ่ใช้กับผู้ที่มาจากทางตะวันออกของเกาะชวา
ภาษาบันยูมาซันแบ่งสำเนียงย่อยได้อีก เป็น สำเนียงเหนือ สำเนียงใต้ และสำเนียงบันเติน
เวชชีวศาสตร์
ชีวการแพทย์
หญิง อาจหมายถึง
คนผู้ชาย
มนุษย์ผู้ชาย
บุรุษ
เหตุการณ์จราจลที่พลับพลาไชย พ.ศ. 2517
ดร.เขมนิจ จามิกรณ์ (เกิด 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2531) ชื่อเล่น แพนเค้ก เป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงจากการเข้าประกวดได้รับตำแหน่ง ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2004 และตำแหน่ง สุดยอดนางแบบโลก จากเวทีโมเดลออฟเดอะเวิลด์ 2004 ที่ประเทศจีน มีผลงานละครโทรทัศน์ที่มีชื่อเสียงมากมาย อาทิเช่น "พลิกดินสู่ดาว", "บ่วงหงส์", "เธอกับเขาและรักของเรา" เป็นต้น และมีผลงานภาพยนตร์โฆษณาสินค้ามากมายจนได้รับฉายาว่าเป็นหนึ่งใน “เจ้าแม่พรีเซนเตอร์“ จากสื่อหลายแขนงในวงการบันเทิง และเป็นโฆษกพิเศษกองทัพเรือ
ในต่างประเทศ เขมนิจเป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมจากชาวต่างชาติ อาทิเช่น ได้รับรางวัล "นักแสดงเอเชียยอดเยี่ยมฝ่ายหญิง" จากฮัวติงเอเชียนอาร์ติสต์ป็อปปูลาร์นีตีอะวอดส์ ที่กรุงปักกิ่ง ซึ่งตัดสินจากคะแนนความนิยมที่ชาวจีนโหวตให้ และติดอันดับหนึ่งในนางเอกไทยยอดนิยมที่ชาวจีนชื่นชอบ จากผลสำรวจ "ดาราไทยที่ได้รับความนิยมที่สุดในประเทศจีน" และได้รับเลือกเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์ประวัติศาสตร์ระหว่างประเทศไทยและจีน เรื่อง "มหาราช 2 แผ่นดิน" นอกจากนี้ เขมนิจยังได้รับรางวัล "นาคเงินมิตรภาพวงการบันเทิงสองฝั่งโขง" จากสปป.ลาว
นอกเหนือจากงานในวงการบันเทิง เขมนิจมีธุรกิจส่วนตัวและให้ความสำคัญกับงานด้านสาธารณกุศล จนได้รับรางวัลและฉายา "ซุปตาร์ใจบุญ" "นางเอกการกุศล" และ "ศิลปินจิตอาสาต้นแบบ" จากหลายองค์กรทั้งภาครัฐและเอกชน ได้รับรางวัลเกียรติคุณด้านการพัฒนาเด็กและเยาวชนจากกระทรวงสาธารณสุขนอกจากนี้ เขมนิจยังได้รับเลือกเป็นทูตวันวิสาขบูชา ทูตการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย และทูตของโครงการเพื่อสังคมจากองค์กรทั้งภาครัฐและเอกชนอย่างต่อเนื่อง อาทิเช่น ทูตโครงการรณรงค์มะเร็งเต้านมของสภากาชาดไทย ทูตใจดีมูลนิธิโรงพยาบาลเด็ก ทูตโครงการกรุงเทพฯสีเขียว และทูตโครงการบิ๊กซีจับมือทำดีเพื่อชุมชน เป็นต้น อีกทั้งเป็นศิลปินในโครงการ "พลังคนสร้างสรรค์โลก รวมพลังตามรอยพ่อของแผ่นดิน" ของกองทัพบก และเป็นหนึ่งในสมาชิกกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี อีกทั้งได้รับเลือกเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลระดับเยาวชน ของการแข่งขันระดับภูมิภาค
เขมนิจ จามิกรณ์ เกิดวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 ที่โรงพยาบาลวิภาวดี กรุงเทพมหานคร เขมนิจเป็นบุตรสาวของ นทีเทพ จามิกรณ์ บิดา และ นวลนง จามิกรณ์ มารดา (ชื่อเดิม นงพร รอดโพธิ์ทอง) โดยตาของเขมนิจ ปรีดา รอดโพธิ์ทอง เป็นอดีตอธิบดีกรมพลศึกษา และยายของเขมนิจ สมหมาย รอดโพธิ์ทอง (ถึงแก่กรรม) มีตำแหน่งสุดท้ายเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ซึ่งภูมิลำเนาเดิมของครอบครัวฝ่ายบิดาของเขมนิจมาจากจังหวัดยะลา และทางครอบครัวฝ่ายมารดาของเขมนิจมาจากจังหวัดเพชรบุรี และจังหวัดอ่างทอง
เขมนิจ มีชื่อเดิมแต่เกิดว่า ชญานิษฐ์ จามิกรณ์ ซึ่งภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น เขมนิจ จามิกรณ์ เมื่อก่อนเข้าประกวด ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2004 และเขมนิจยังได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดครั้งนั้นด้วยเช่นกัน ส่วนชื่อเล่นมารดาได้คิดชื่อไว้ 2 ชื่อ คือ "พลอย" และ "แพน" แต่เลือกใช้ชื่อแพน เนื่องจาก​ชื่อพลอยนั้นโหล แต่เมื่อเขมนิจโตขึ้น เธอกลับรู้สึก​เขินอายเวลาที่มีคนเรียกเธอว่า แพน สั้นๆ คำเดียว ทำให้​มารดา​เพิ่มชื่อเล่น​ของ​เธอ​เป็น​ แพนเค้ก​ เนื่องจาก​มารดาของเขมนิจชอบทำขนมแพนเค้ก​
เขมนิจ มีน้องชายและน้องสาวร่วมบิดามารดาด้วยกันอีก 2 คน คือ เตชธร จามิกรณ์ (พัตเตอร์) และ อิงกมล จามิกรณ์ (มิกิ) ตามลำดับ​ ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ พ.ต.ท.ศักดิ์สุนทร เปรมานนท์(สารวัตรหมี)
เขมนิจ มีแรงบันดาลใจในวัยเด็กว่าอยากเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน เนื่องมาจากมารดาของเขมนิจเคยทำงานที่การบินไทย ในวัยเด็กประมาณ 2 ปี บิดาและมารดาของเขมนิจได้พาเขมนิจไปยังสหรัฐอเมริกาด้วย เมื่อครั้งไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเคนทักกีสเตต ซึ่งการเดินทางไปสหรัฐอเมริกาครั้งนี้ทำให้ครอบครัวจามิกรณ์ได้รู้จักกับ ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ผู้ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ในสถาบันเดียวกัน และเช่าบ้านหลังเดียวกันกับครอบครัวจามิกรณ์ เขมนิจจึงรู้จักยิ่งลักษณ์ ชินวัตรในฐานะเพื่อนรุ่นน้องของบิดาและมารดาของเขมนิจ และเขมนิจได้เรียกยิ่งลักษณ์ ชินวัตรว่า "อาปู" ด้วยความสนิทสนมชิดเชื้อกันอยู่บ้างแล้ว
เขมนิจ ได้สนใจในศาสตร์การพัฒนาของ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และได้ร่วมกิจกรรมเกี่ยวกับการเกษตรอยู่บ่อยครั้ง เขมนิจจึงตัดสินใจซื้อที่ดิน 1 แปลง ที่ อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์ ในการทำการเกษตรแบบโคกหนองนา โมเดล ร่วมกับมูลนิธิกสิกรรมธรรมชาติ
เขมนิจ ในฐานะนักแสดง ได้มีการเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 มาเป็นเวลา 10 ปี (2548–2558) ซึ่งได้หมดสัญญาเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2558โดยละครเรื่องสุดท้ายกับทางช่อง 7 คือละครเรื่อง "รักเร่" และได้เริ่มเซ็นสัญญากับทางช่อง ทรูโฟร์ยู เมื่อวันที่ 5 มกราคม 2559 เป็นเวลา 3 ปี ได้ลงละครเรื่องแรกในฐานะนักแสดงช่อง ทรูโฟร์ยู คือซีรีส์ชุด เจ้าเวหา
ในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ได้รับการแต่งตั้งเป็นโฆษกพิเศษ กองทัพเรือ
เขมนิจ เข้ารับการศึกษาระดับอนุบาลจากโรงเรียนฉัตรวิทยา ต่อระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษา ต่อระดับอุดมศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน กรุงเทพมหานคร และต่อระดับอุดมศึกษาระดับปริญญาโทจนสำเร็จการศึกษา จากคณะรัฐศาสตร์ สาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2557
ปัจจุบัน เขมนิจ สำเร็จการศึกษาระดับอุดมศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง กรุงเทพมหานคร
สมัยศึกษาระดับมัธยมศึกษา เขมนิจ เป็นนักกิจกรรมในโรงเรียน อาทิเช่น เชียร์ลีดเดอร์ ดรัมเมเยอร์ และนักกีฬากรีฑาระดับเหรียญทองประเภทวิ่งสี่คูณร้อยเมตร และประเภทวิ่งสี่คูณสองร้อยเมตร ในการแข่งขันกีฬาสาธิตสามัคคี และเขมนิจยังเคยได้รับเลือกเป็น "ทูตกีฬาสาธิตครั้งที่ 38" ในปี พ.ศ. 2556 นอกจากนี้เขมนิจยังเคยได้รับเลือกเป็น "จีเอสเอ็ม แองเจิ้ล" นำวิ่งสิงคโปร์มาราธอน
ด้านชีวิตส่วนตัวก่อนหน้านี้เธอเคยคบหากับ ศุกลวัฒน์ คณารศ, อารักษ์ อมรศุภศิริ ปัจจุบันสมรสกับ พ.ต.ท.ศักดิ์สุนทร เปรมานนท์ หรือ รองผู้กำกับหมี
นิตยสารบิลล์บอร์ด
กตเวที
กตเวที หมายถึง การทดแทนพระคุณของท่าน แบ่งงานที่ต้องทำ 2 ประการคือ
บิลล์บอร์ด
ตารางอักษรฮันกึล
ตารางต่อไปนี้แสดงจาโมในอักษรฮันกึล แยกตามพยัญชนะต้น สระ และพยัญชนะสะกด กำกับด้วยการถอดภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมันฉบับปรับปรุง
อาสนวิหารฟลอเรนซ์
อาสนวิทหารฟลอเรนซ์ หรือขื่อเดิม อาสนวิหารนักบุญมารีแห่งบุษบา (; ; แปล: "Cathedral of Saint Mary of the Flower") เป็นอาสนวิหารในฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี เริ่มก่อสร้างครั้งแรกในปี 1296 ด้วยสถาปัตยกรรมกอธิกโดยการออกแบบของอาร์โนลโฟ ดี กัมบิโอ และสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี 1436 ด้วยโดมของอาสนวิหารออกแบบโดยฟิลิปโป บรุเนลเลสกี ด้านนอกของบาซิลิกานั้นประกอบด้วยแผ่นหินอ่อนพอลีโครมสีชมพูและเขียวเฉดต่าง ๆ ส่วนฟะซาดจากศตวรรษที่ 19 ซึ่งสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบกอธิกฟื้นฟู ออกแบบโดยเอมิลิโอ เดอ ฟาบริส
ปัน กี มุน
โจอัง
ห้องชงชาอูรากูเอ็ง  หรือโจอัง  เป็นห้องสำหรับทำพิธีชงชาแบบญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในเมืองอินูยามะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น สร้างขึ้นในสมัยโชวะ เมื่อ พ.ศ. 2515 (ปีโชวะที่ 47)
สวนชาอุระคุเอ็น
อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส  เป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลปารีส ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส คำว่า "Notre Dame" แปลว่า แม่พระ (Our Lady) ซึ่งเป็นคำที่ชาวคาทอลิกใช้เรียกพระนางมารีย์พรหมจารี ปัจจุบันอาสนวิหารก็ยังใช้เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกและเป็นที่ตั้งคาเทดราของอาร์ชบิชอปแห่งปารีส อาสนวิหารน็อทร์-ดามถือกันว่าเป็นโบสถ์ที่สวยงามที่สุดในลักษณะกอทิกแบบฝรั่งเศส โบสถ์นี้ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์โดยเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก ผู้เป็นสถาปนิกคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของฝรั่งเศส
น็อทร์-ดามเป็นหนึ่งในบรรดาสิ่งก่อสร้างแรกที่ใช้ "ครีบยันลอย" ตามแบบเดิมไม่ได้บ่งถึงกำแพงค้ำยันรอบอาสนวิหาร "บริเวณร้องเพลงสวด" หรือ รอบบริเวณกลางโบสถ์ เมื่อเริ่มสร้างกำแพงโบสถ์สูงขึ้นกำแพงก็เริ่มร้าวเพราะน้ำหนักของสิ่งก่อสร้าง เพราะสถาปนิกสมัยกอทิกจะเน้นการสร้างสิ่งก่อสร้างที่สูง บาง และโปร่ง เมื่อสร้างสูงขึ้นไปกำแพงก็ไม่สามารถรับน้ำหนักและความกดดันของกำแพงและหลังคาได้ทำให้กำแพงโก่งออกไปและร้าว สถาปนิกจึงใช้วิธีแก้ด้วยการเติม "กำแพงค้ำยัน" ที่กางออกไปคล้ายปีกนกด้านนอกตัววัด เพื่อให้กำแพงค้ำยันนี้หนุนหรือค้ำกำแพงตัวโบสถ์เอาไว้ เมื่อทำไปแล้วนอกจากจะมีประโยชน์ทางการใช้สอยแล้วยังกลายเป็นเครื่องตกแต่งที่ทำให้สิ่งก่อสร้างความสวยงามขึ้น ฉะนั้นวิธีแก้ปัญหานี้จึงกลายเป็นเอกลักษณ์ส่วนหนึ่งของโบสถ์ที่สร้างแบบกอทิกไปในตัว
ในปี ค.ศ. 1793 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส โบสถ์ก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ประติมากรรมและศิลปะทางศาสนาถูกทำลายไปมาก อาสนวิหารได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนมีสภาพเหมือนก่อนหน้าที่ถูกทำลาย
วันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2019 หลังจากการระดมกำลังร่วมกันดับไฟที่โหมกระหน่ำอยู่ภายในอาสนวิหาร เจ้าหน้าที่ดับเพลิงก็สามารถควบคุมเพลิงได้แล้ว โดยสามารรักษาโครงสร้างหลักของอาสนวิหารเอาไว้ได้ ซึ่งกางเขนและแท่นมิซซาที่อยู่ภายในไม่ได้รับความเสียหายแต่อย่างใด
ทางด้านประธานาธิบดีของฝรั่งเศส นายแอมานุเอล มาครง ได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อขณะลงพื้นที่ตรวจสอบความเสียหายว่า "จะบูรณะอาสนวิหารให้กลับมามีสภาพดังเดิม โดยอาจจะต้องอาศัยความร่วมมือจากนานาชาติ และจะจัดตั้งกองทุนระดมเงินสำหรับการบูรณะในครั้งนี้" พร้อมทั้งขอบคุณเจ้าหน้าที่ดับเพลิงทุกนายที่ได้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
เมื่อปี ค.ศ. 1160 บิชอปมอริส เดอ ซูว์ลี (Maurice de Sully) ได้รับแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งปารีส ท่านเห็นว่าโบสถ์ที่ตั้งอยู่เดิมไม่สมฐานะ จึงสั่งให้รื้อทิ้งไม่นานหลังจากที่ท่านได้รับตำแหน่งใหม่ ตามตำนานว่ากันว่าบิชอปเห็นภาพลักษณ์ของอาสนวิหารแห่งปารีสอันสวยงาม ท่านจึงรีบร่างแบบที่เห็นไว้บนทรายนอกโบสถ์เดิม ก่อนจะสร้างวิหารใหม่ก็ต้องรื้อบ้านเรือนบริเวณนั้นออกไปหลายหลัง และต้องสร้างถนนใหม่เพื่อจะได้สะดวกต่อการขนวัสดุก่อสร้างได้สะดวก
อาสนวิหารเริ่มสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1163 ระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 ส่วนผู้วางศิลาฤกษ์นั้นไม่แน่ชัด บางหลักฐานก็ว่าบิชอปซุลยีเอง บางหลักฐานก็ว่าสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 เป็นผู้วาง แต่ที่แน่คือทั้งสองคนเข้าร่วมพิธีวางศิลาฤกษ์ และตั้งแต่นั้นมาบิชอปซุลยีก็อุทิศชีวิตให้กับการสร้างอาสนวิหารนี้
เริ่มการก่อสร้างทางด้านหน้าหรือด้านตะวันตก (west front) ซึ่งมีหอคอยสองหอ เมื่อราวปี ค.ศ. 1200 ก่อนที่จะสร้างโถงกลางของตัวโบสถ์เสร็จ ซึ่งไม่ตรงกับหลักการสร้างสิ่งก่อสร้างตามแบบฉบับ โบสถ์นี้มีสถาปนิกหลายคนที่มีส่วนในการก่อสร้าง จะเห็นได้จากความเปลี่ยนแปลงของรูปทรงไปตามสมัยนิยมของสถาปนิก เป็นต้นว่าหอสองหอทางด้านตะวันตกจะไม่เท่ากัน
ระหว่างปี ค.ศ. 1210 ค.ศ. 1220 สถาปนิกคนที่สี่เป็นผู้ดูแลการสร้างระดับหน้าต่างกลมและโถงภายใต้หอ หอสร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1245 และอาสนวิหารสร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1345
ห้องชงชาอุระคุเอ็น
สนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิ
สนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิ หรือ โยโยงิ  เป็นสนามกีฬาในร่ม มีบริเวณตั้งที่สวนโยโยงิ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ออกแบบโดย เค็งโซ ทังเงะ ก่อสร้างในช่วงปี พ.ศ. 2504 – 2507 เคยใช้แข่งขันกีฬาว่ายน้ำและกระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิมีความจุ 13,291 ที่นั่ง ปัจจุบัน ใช้แข่งขันบาสเกตบอลและฮอกกีน้ำแข็ง และจะใช้เป็นสนามแข่งขันแฮนด์บอล ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
สนามกีฬาในร่มโยโยงิที่ 2.
มีความจุทั้งหมด 3,202 ที่นั้ง ออกแบบมาเพื่อใช้แข่งบาสเกตบอล เคยใช้เป็นสถานที่จัดแข่งขันมวยสากลชิงแชมป์โลกในปี พ.ศ. 2557 การป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกสภามวยโลก (WBC) รุ่นฟลายเวท ระหว่าง อากิระ ยาเองาชิ เจ้าของตำแหน่งชาวญี่ปุ่น กับ โรมัน กอนซาเลซ ผู้ท้าชิงชาวนิการากัว และการป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก WBC รุ่นไลท์ฟลายเวท ระหว่าง นาโอยะ อิโนอูเอะ เจ้าของตำแหน่งชาวญี่ปุ่น กับ สามารถเล็ก ก่อเกียรติยิม ผู้ท้าชิงชาวไทย
23 เขตปกครองพิเศษในโตเกียว
เขตปกครองพิเศษในโตเกียว
เขตชิบูยะ
เขตชิบูยะ  เป็นเขตการปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นเขตศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจของโตเกียว
หลังจากที่มีการสร้างรถไฟสายยามาโนเตะใน ค.ศ. 1885 ชิบูยะก็เป็นที่รู้จักในชื่อของสถานีรถไฟในโตเกียวตะวันตกเฉียงใต้ และได้กลายเป็นศูนย์กลางธุรกิจและความบันเทิงในเวลาต่อมา ชิบูยะได้ยกฐานะเป็นหมู่บ้านใน ค.ศ. 1889 เป็นเมืองใน ค.ศ. 1909 เป็นเขตของกรุงโตเกียวใน ค.ศ. 1932 เป็นเขตของนครบาลโตเกียวใน ค.ศ. 1943 และเป็นเขตพิเศษเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1947 มาจนถึงปัจจุบัน
สวนโยโยงิในชิบูยะ เคยเป็นหนึ่งในจุดนัดพบของมหกรรมโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 นอกจากนี้ ชิบูยะเป็นสถานที่ยอดนิยมของวัยรุ่นมา 30 ปีแล้ว มีห้างสรรพสินค้าแฟชั่นต่าง ๆ ตั้งอยู่มากมาย
เขตชิบูยะเป็นที่ตั้งของย่านธุรกิจและที่พักอาศัยที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง เช่น ไดกันยามะ เอบิซุ ฮาราจูกุ ฮิโร ฮิงาชิ โอโมเตซันโด เซ็นดางายะ และโยโยงิ
จุดเที่ยวชมและพื้นที่ทางประวัติศาสตร์.
ชิบูยะมีชื่อเสียงจากทางข้ามแบบชุลมุนที่มีชื่อว่าทางม้าลายชิบูยะ ตั้งอยู่หน้าสถานีรถไฟชิบูยะฝั่งทางออกฮาจิโก โดยจะหยุดให้ผู้คนเดินข้ามทางม้าลายจากทั่วทุกทิศ ทางม้าลายชิบูยะเป็น "ทางม้าลายที่ชลมุนที่สุดในโลก" โดยมีผู้ข้ามถนนสูงถึง 3,000 คนต่อครั้ง
ทองหล่อ ยาและ
ทองหล่อ ยาและ หรือ ทอง เชื้อไชยา เป็นนักมวยไทย ผู้เป็นศิษย์ของเขตร ศรียาภัย และอาจารย์กิมเส็ง เป็นครูมวยไทยสายมวยไชยาที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง
ท่านเกิดเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2472 ที่โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพฯ เมื่อเรียน อยู่ชั้น ป.6 โรงเรียนวัฒนศิลป์ ประตูน้ำ เริ่มเรียนมวยสากลกับครูประสิทธิ์ นักมวยสากลจากกรมพละ ช่วงอายุ 13-14 ปี ครูได้ออกหาค่ายมวยไทยที่จะเรียน อย่างจริงจัง ครูไปดูอยู่หลายที่ แต่ก็ไม่ถูกใจเพราะแต่ละค่ายนั้น เวลาซ้อมนักมวย จะเจ็บตัวกันมาก ไม่มีการป้องกันตัวเลย ครูจึงได้ไปหัดเรียนมวยไทยกับ ป๊ะลาม ญาติของแม่ แถวซอยกิ่งเพชร มีครูฉันท์ สมิตเวชกับครูชาย สิทธิผล สอน
เรียนมวยไชยา.
หลังจากจบภาคการศึกษา ครูทองได้มาทำงานที่ การรถไฟ มักกะสันได้รู้จักกับเพื่อน ของคุณพ่อ ชื่ออาจารย์สามเศียร ได้พูดคุยเรื่องมวยและพาไปพบกับ อาจารย์เขตร ที่บ้าน ครูจึงเริ่มเรียนมวยไชยา ขั้นพื้นฐาน ตามลำดับ เรียนอยู่หลายเดือน จึงคิดจะขึ้นชกเวทีเหมือนอย่างรุ่นพี่บ้าง ช่วงนั้น ครูทอง อายุประมาณ 16 ปี จึงไปขออนุญาต อาจารย์เขตร อาจารย์ท่านก็ดูฝีไม้ลายมือว่าใช้ได้ จึงบอกครูให้ฟิตให้ดีแล้วจะพา ไปชก แต่ครูทองท่านได้แอบไปชกมวยเวที ตามต่างจังหวัดรอบๆกรุงเทพฯ ชนะมากกว่าแพ้ และได้ชกชนะมวยดัง ฉายาเสือร้ายแปดริ้ว ที่ฉะเชิงเทรา จนเป็นข่าวรู้ถึงอาจารย์เขตร นับแต่นั้นครูทอง จึงได้ชกใน กรุงเทพฯ โดยอาจารย์เขตร จะพาไปเอง ครูทองชกครั้งแรกที่เวที ราชดำเนินกับสมชาย พระขรรค์ชัย ครูทองแพ้ด้วยความตื่นเวทีใหญ่ เมื่อครูทองติดต่อขอแก้มือแต่ฝ่ายสมชาย ไม่ขอแก้มือด้วย มาเลิก ชกมวยเมื่ออายุ 24 ปี เมื่อคุณย่าท่านป่วยหนักและได้ขอร้องให้ครูเลิกชกมวยเวที ครูทอง ก็ให้สัจจะ แต่ขอคุณย่าไว้ว่าจะเลิกต่อยแต่ไม่เลิกหัด คุณย่าท่านก็อนุญาต
ครูทอง ได้เรียนมวยกับอาจารย์เขตร อยู่อีกหลายปี จนอาจารย์เขตร ออกปากว่า จะพาไปเรียนกับอาจารย์ใหญ่ อาจารย์เขตร จึงฝากครูทอง ให้ไปเรียนวิชาต่อกับอาจารย์ กิมเส็ง ครูทองท่านสนใจเรียนมวยมาก เมื่ออาจารย์ กิมเส็ง ให้ถือดาบไม้และให้ลองเล่นกับท่านดูโดยบอกว่า ก็เล่นเหมือนกับเล่นมวย นั้นแหละ ลองอยู่สักพัก อาจารย์กิมเส็ง ท่านก็บอกว่า ใช้ได้นี่ ด้วยเหตุนี้ ครูทอง จึงไม่ได้เรียนดาบ กับอาจารย์กิมเส็ง ซึ่งครูมักพูดว่าเสียดายอยู่เสมอๆ (แต่ครูทองก็มีความรู้เรื่อง การฟันดาบอยู่ไม่น้อย) เรียนอยู่สัก 3 ปี อาจารย์กิมเส็ง ท่านก็สิ้น ครูทองได้มาช่วยเพื่อนชื่อไหว สอนมวยอยู่ราชบูรณะ และเริ่มสอนมวยอย่างจริงจัง เมื่อย้ายบ้านมาอยู่ที่ ย่านบางนา มีทหารเรือมาฝึกกับท่านจำนวนมาก ครูทองจึงได้ไป ขออนุญาต อาจารย์เขตร ว่าจะสอน ครั้นพูดจบอาจารย์เขตร ท่านก็เหวี่ยงแข้งเตะมาที่ครูทองทันที ครูทองก็รับปิดป้อง ว่องไว ตามที่ได้เรียนมา อาจารย์เขตร จึงว่า อย่างนี้สอนได้ และได้ให้ครูทองมาเรียนวิชาครูเพิ่มเติม
เป็นครูมวย.
ครูทอง ท่านใช้ ชื่อค่ายมวยว่า "ค่ายศรีสกุล" ต่อมาใช้ "ค่ายสิงห์ทองคำ" แต่ซ้ำกับค่ายอื่น ท่านจึงไปกราบขอชื่อ ค่ายมวยจากอาจารย์เขตร ซึ่งก็ได้รับความกรุณาโดยอาจารย์ได้ตั้งชื่อให้ว่า "ค่ายไชยารัตน์" ด้วยเหตุว่าครั้งเรียน วิชามวยไชยากับ อาจารย์เขตร ศิษย์ทุกคนจะใช้สกุลในการขึ้นชกมวยว่า "เชื้อไชยา" ครูทอง มีลูกศิษย์ หลายรุ่น แต่ละรุ่นท่านก็สอนไม่เหมือนกัน บางคนจะชกมวยสากล บางคนจะชกมวยไทยเวที ท่านจะสอนแตกต่างกัน ตามโอกาส
จนเมื่อ พ.ศ. 2526 ครูทอง ท่านได้ไปเผยแพร่มวยไทยคาดเชือกที่ ธนาคารกรุงเทพ สาขาสะพานผ่านฟ้า และได้พบกับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ชมรมต่อสู้ป้องกันตัว อาวุธไทย ได้ขอท่านเรียนมวย แรกๆก็ไปเรียนที่บ้านครู แต่ระยะหลังจึงได้เชิญ ครูทองท่านมาสอนที่มหาวิทยาลัย และครูได้เริ่มสอนแบบโบราณ คาดเชือกด้วยเห็นว่า ท่าย่างสามขุมของดาบ นั้นเป็นแนวเดียวกับการเดินย่างของมวยคาดเชือก จนถึง พ.ศ. 2527 นายชูพงศ์ ปัญจมะวัต นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ประธานชมรมศิลปป้องกันตัวและอาวุธไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในขณะนั้น ได้เชิญครูท่านไปเป็น อาจารย์พิเศษที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อสอนวิชามวยไทยสายไชยาและกระบี่กระบอง ในรูปแบบของการตีหัวไม้และการต่อสู้ด้วยดาบแบบใช้แม่ไม้เชิงมวยและการต่อสู้ด้วยไม้พลองสั้นให้กับสมาชิกชมรมศิลปป้องกันตัวและอาวุธไทยตั้งแต่นั้นมา ในปัจจุบันชมรมศิลปป้องกันตัวและอาวุธไทยได้เปิดสอนวิชานี้ให้กับผู้ที่สนใจและตั้งเป็นสำนักดาบ ชื่อว่า สำนักดาบจุฬาไชยารัตน์ เพื่อสืบทอดวิชาการต่อสู้ที่เรียนจากครูทองสืบมา
ครูทอง ได้ถ่ายทอด ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว มวยคาดเชือก สายไชยา ให้กับทั้งสองสถาบันคือ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็นหลัก ส่วนสถาบันการศึกษาอื่นที่ครูทองเคยได้รับเชิญไปสอน ได้แก่ มหาวิทยาลัยสยาม วิทยาลัยเทคโนโลยีบางกะปิ เป็นต้น จนกระทั่งประมาณ พ.ศ. 2537 ครูจึงหยุดเดินทางไปสอน เนื่องจากโรคถุงลมโป่งพองกำเริบหนัก ครูทองหล่อ ยาและ ได้เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด และถึงแก่กรรมด้วยวัยเพียง 67 ปี ในเวลาเช้า 8.45 น. ของวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2539
สถานีวิทยุโทรทัศน์ไททีวี
สถานีวิทยุโทรทัศน์ไททีวี เป็นสถานีโทรทัศน์ที่ออกอากาศในระบบแอนะล็อกเอ็มเอ็มดีเอส ดำเนินการโดย "บริษัท ไททีวี วิทยุโทรทัศน์ จำกัด" (เดิมคือ บริษัท เวิลด์ สตาร์ ทีวี จำกัด) ภายใต้สัญญาสัมปทานกับสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์ โดยดำเนินการแพร่ภาพออกอากาศทั้งสิ้น 3 ช่องรายการ ดังนี้
และได้นำสัญญาณไปออกอากาศที่ดาวเทียมช่อง Kttv1-2
ความถี่ดาวเทียม NSS6 11635 H 27500
และเนื่องจากในปี พ.ศ. 2556 เป็นต้นมา สถานีโทรทัศน์ไททีวี ยุติการออกอากาศในระบบ MMDS พร้อมกับจะมีการเปลี่ยนผ่านจากทีวีแอนะล็อก เป็นทีวีดิจิทัลภาคพื้นดิน จึงทำให้สถานีได้ปิดตัวลง
อำเภอควนกาหลง
ควนกาหลง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสตูล
ท้องที่อำเภอควนกาหลง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของอำเภอเมืองสตูล ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอควนกาหลง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน