pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัดราษฏร์ในอำเภอเมืองยโสธร.
วัดบ้านโพนงอย ตำบลขั้นไดใหญ่
รายชื่อวัดในจังหวัดยะลา
รายชื่อวัดในจังหวัดยะลา มีทั้งหมด 51 แห่ง ในปี พ.ศ. 2558
รายชื่อวัดในจังหวัดร้อยเอ็ด
รายชื่อวัดในจังหวัดระนอง
รายชื่อวัดในจังหวัดระยอง
รายชื่อวัดในจังหวัดราชบุรี
รายชื่อวัดในจังหวัดลพบุรี
รายชื่อวัดในจังหวัดลำปาง
รายชื่อวัดในจังหวัดลำพูน
วัดราษฏร์ในจังหวัดลำพูน.
วัดราษฏร์ในอำเภอเมืองลำพูน.
วัดราษฎร์ธรรมยุติกนิกาย
รายชื่อวัดในจังหวัดเลย
วัดราษฏร์ในจังหวัดเลย.
- วัดศรีบุญเรือง บ้านติ้ว ตำบลกุดป่อง อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
รายชื่อวัดในจังหวัดศรีสะเกษ
แฟรงค์ เฮอร์เบิร์ต
แฟรงคลิน แพทริค เฮอร์เบิร์ต (8 ตุลาคม ค.ศ. 1920 - 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986) นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงชาวอเมริกัน
ผลงานเขียนของเฮอร์เบิร์ตที่ได้รับการยอมรับ คือ นวนิยายเรื่อง "ดูน" (Dune) ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1965 และมีภาคต่ออีก 5 ภาค มีเนื้อหาเกี่ยวกับโลกอนาคต กล่าวถึงการดำรงอยู่ของมนุษย์ วิวัฒนาการ ระบบนิเวศ โดยอ้างอิงถึงเรื่องศาสนา การเมือง และอำนาจ ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์โดยดิโน เดอ ลอเรนติส เมื่อ ค.ศ. 1984 กำกับโดย เดวิด ลินช์
นวนิยาย ดูน จำหน่ายได้มากกว่า 12 ล้านเล่มทั่วโลก ได้รับรางวัลเนบิวลาประจำปี ค.ศ. 1965 ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสองวรรณกรรมวิทยาศาสตร์ที่ดีที่สุดในโลก เทียบเท่ากับ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ฉบับภาษาไทย ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2546 ใช้ชื่อว่า "ดูน : ราชันย์พิภพทะเลทราย"
นอกเหนือจากผลงานเขียนนิยายวิทยาศาสตร์แล้ว แฟรงค์ เฮอร์เบิร์ต ยังเป็นนักเขียนเรื่องสั้น ตีพิมพ์ในนิตยสาร SF ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่น
หลังการเสียชีวิตของแฟรงค์ เฮอร์เบิร์ตในปี ค.ศ. 1986 บุตรชายของเขาชื่อ ไบรอัน เฮอร์เบิร์ต ได้ร่วมกับนักเขียนชื่อเควิน เจ. แอนเดอร์สัน เขียนนวนิยายไตรภาค ภาคปฐมบท และภาคต่อ จากนวนิยายที่เฮอร์เบิร์ตเขียนไว้ 6 เล่ม รวมเรียกว่า "จักรวาลของดูน" (Dune universe)
รายชื่อวัดในจังหวัดสกลนคร
รายชื่อวัดในจังหวัดสงขลา
รายชื่อวัดในจังหวัดสตูล
รายชื่อวัดในจังหวัดสมุทรปราการ
รายชื่อวัดในจังหวัดสมุทรสงคราม
รายชื่อวัดในจังหวัดสมุทรสาคร
รายชื่อวัดในจังหวัดสระแก้ว
วัดราษฏร์ในจังหวัดสระแก้ว.
วัดราษฏร์ในอำเภอตาพระยา.
วัดปราสาทเข้าโล้น ตำบลทัพราช พระสำเภา ปญฺญาคโม รักษาการ เจ้าอาวาส วัดปราสาทเขาโล้น )
วัดทัพเซียม ตำบลตาพระยา ( พระสมศักดิ์ สญฺญโต ) รักษาการเจ้าอาวาสวัดทัพเซียม )
รวม ๒๖ วัด และที่พักสงฆ์-ศูนย์ปฏิบัติธรรม ที่ยังไม่ได้ดำเนินการขออนุญาตสร้าง,ตั้ง อีกจำนวน ๒๓ แห่ง
ผู้ปรับปรุงข้อมูลนี้ โดยพระครูวิสาลปุญญาภิรัต
รายชื่อวัดในจังหวัดสระบุรี
รายชื่อวัดในจังหวัดสิงห์บุรี
รายชื่อวัดในจังหวัดสุโขทัย
วัดร้างในเขตจังหวัดสุโขทัย.
รายชื่อที่ดินวัดร้าง และที่ดินศาสนสมบัติกลาง จังหวัดสุโขทัย (อยู่ในโบราณสถานไม่มีหลักฐานที่ดิน)
มติที่ประชุมคณะทำงานฯ ครั้งที่ 5/2547 วันที่ 22-23 กรกฎาคม 2547
ลำดับ นามวัด หมู่ ตำบล อำเภอ จังหวัด หลักฐานที่ดิน เลขที่ เนื้อที่
1 คุ้งหวาย เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย
2 เจดีย์งาม เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย
3 ตะพงป่าน เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย 12-0-00 ไร่
4 ต้นมะขาม เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย 1-0-00 ไร่
5 เต่าทุเรียน เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย 24-0-00 ไร่
6 นครชุม เมือง เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย 4-0-00 ไร่
7 ผีดิบ เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย 5-0-00 ไร่
8 พระบาทน้อย เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย
9 พระบาทใหญ่ เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย
10 พระพายหลวง เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย 203-0-5.50 ไร่
11 แม่โจน เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย
12 ศรีประทีป เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย
13 สังฆาวาส เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย 20-0-00 ไร่
14 หนองปรือ เมืองเก่า เมืองสุโขทัย สุโขทัย
15 น้อย บ้านป้อม คีรีมาส สุโขทัย 0-2-80 ไร่
16 ตะพังไม้รวก บ้านป้อม คีรีมาส สุโขทัย 1-2-22 ไร่
17 หม้อแกงทอง บ้านป้อม คีรีมาส สุโขทัย 2-0-57 ไร่
18 ประตูเปลือย ศรีคีรีมาศ คีรีมาส สุโขทัย
19 บ้านแม่เทินใต้ แม่สัน ศรีสัชนาลัย สุโขทัย 5-0-00 ไร่
20 กูป ศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย
21 เขาแก้ว ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย 4-2-00 ร่
22 พระบาท ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย 7-2-72 ไร่
23 เขารังแร้ง ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย
24 เขาใหญ่ ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย 3-1-00 ไร่
25 เจ็ดยอด ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย 6-0-00 ไร่
26 เจดีย์เอน ศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย 3-2-00 ไร่
27 เฉียงเหนือแห่งวัดเจดีย์ยอด ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย
28 นิราศ ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย
29 ป่าแดงใต้ ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย
30 ไผ่เกาะ ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย
31 ยายตา ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย 2-2-00 ไร่
32 เยาเขาพระ ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย
33 สระปทุม ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย 2-2-50 ไร่
34 สวนแสงอุทัยสนน้อย ศรีศรีสัชนาลัย ศรีสัชนาลัย สุโขทัย
รายชื่อวัดในจังหวัดสุพรรณบุรี
วัดราษฏร์ในจังหวัดสุพรรณบุรี.
วัดราษฎร์ในอำเภอดอนเจดีย์.
วัดตรีวิสุทธิธรรม (วัดป่าสระกระโจม) ต.สระกระโจม
วัดราษฎร์ในอำเภอด่านช้าง.
วัดศรีนวลประชาราม ตำบลด่านช้าง
วัดราษฎร์ในอำเภออู่ทอง.
วัดพระธาตุโพธิ์ทอง ตำบลจรเข้สามพัน
รายชื่อวัดในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดราษฏร์ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี.
วัดราษฏร์ในอำเภอบ้านนาสาร.
รายชื่อวัดในจังหวัดสุรินทร์
วัดราษฏร์ในจังหวัดสุรินทร์.
วัดราษฏร์ในอำเภอบัวเชด.
วัดบัวราษฏร์บำรุงสุทธาราม (วัดบ้านบัวเชด ตำบลบัวเชด)
รายชื่อวัดในจังหวัดหนองคาย
วัดราษฏร์ในจังหวัดหนองคาย.
วัดราษฏร์ในอำเภอโพนพิสัย.
วัดป่าธรรมคุณ ตำบลเฝ้าไร่
วัดป่าคำปะกั้ง ตำบลบ้านโพธิ์
รายชื่อวัดในจังหวัดหนองบัวลำภู
ดิโน เดอ ลอเรนติส
อะโกสติโน เดอ ลอเรนติส  หรือที่รู้จักกันในนาม ดิโน เดอ ลอเรนติส เป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอิตาลี มีผลงานสร้างภาพยนตร์มากกว่า 150 เรื่อง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2483
ดิโน เดอ ลอเรนติส เกิดใกล้เมืองเนเปิลส์ แคว้นคัมปาเนีย อิตาลี เคยศึกษาวิชาการสร้างภาพยนตร์ที่ Centro Sperimentale di Cinematografia กรุงโรม แต่ไม่จบเพราะเกิดสงครามโลกครั้งที่สองเสียก่อน เขาได้ก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์เมื่อ พ.ศ. 2489 และสร้างภาพยนตร์ออกมาเป็นจำนวนมาก รวมทั้ง "ลา สตราดา" (1954) ของเฟเดอริโก เฟลลินี
ในช่วงทศวรรษ 1970 เดอ ลอเรนติสได้ย้ายมาอาศัยที่สหรัฐอเมริกา และก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์อยู่ที่รัฐนอร์ทแคโรไลนา สร้างภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จ เช่น "เซอร์ปิโก" (1972 โดย ซิดนีย์ ลูเมท) "Three Days of the Condor" (1975 โดย ซิดนีย์ พอลแลค) "The Serpent's Egg" (1977 โดย อิงมาร์ เบิร์กแมน) "โคแนน เดอะบาร์บาเรียน" (1982) ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดคืองานรีเมคเรื่อง "คิงคอง" ในปี 1976 และภาพยนตร์หลายเรื่องในชุดฮานนิบาล เล็คเตอร์ของโทมัส แฮร์ริส คือ "Manhunter" (1986), "Hannibal" (2001), "Red Dragon" (2002) และ "Hannibal Rising" (2007) ยกเว้นเรื่อง "The Silence of the Lambs" (1991)
ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ประจำปี ค.ศ. 2001 ดิโน เดอ ลอเรนติสได้รับรางวัลเกียรติยศ Irving G. Thalberg Memorial Award
รายชื่อวัดในจังหวัดอ่างทอง
Dino De Laurentis
รายชื่อวัดในจังหวัดอำนาจเจริญ
รายชื่อวัดในจังหวัดอุดรธานี
วัดราษฏร์ในจังหวัดอุดรธานี.
วัดราษฏร์ในอำเภอนายูง.
+วัดศรีไพรวัลย์+ตำบลนาแค
วัดราษฏร์ในอำเภอบ้านผือ.
วัดโคกสีแก้ว ตำบลหายโศก
[[หมวดหมู่:วัดในจังหวัดในเขตการปกครองคณะสงฆ์ภาค 8]]
[[หมวดหมู่:รายชื่อวัดไทย]]
[[หมวดหมู่:วัดในจังหวัดอุดรธานี]]
[[หมวดหมู่:รายชื่อเกี่ยวกับจังหวัดอุดรธานี]]
รายชื่อวัดในจังหวัดอุทัยธานี
ลุดวิก ฟอน เดอร์ โรห์
ทวิต
เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค
เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค [ ; ย่อ: เบเกเบ ] หรือ ประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน เป็นประมวลกฎหมายแพ่งของประเทศเยอรมนีซึ่งเริ่มร่างเมื่อ ค.ศ. 1881 (พ.ศ. 2424) และมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1900 (พ.ศ. 2443) นับเป็นโครงการขนาดมหึมาและไม่ปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์โลกโครงการหนึ่ง กับทั้งกลายมาเป็นแม่แบบของประมวลกฎหมายแพ่งแห่งประเทศอื่น ๆ ที่ใช้ระบบซีวิลลอว์ อาทิ โปรตุเกส จีนแผ่นดินใหญ่ ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ไต้หวัน กรีซ ยูเครน และรวมถึงไทย เองด้วย
ยุคจักรวรรดิเยอรมนี.
การประกาศใช้ประมวลกฎหมายแพ่งฝรั่งเศสหรือประมวลกฎหมายนโปเลียน  เมื่อ ค.ศ. 1804 (พ.ศ. 2347) ส่งอิทธิพลมายังประเทศเยอรมนีครั้งที่ยังเป็นสมาพันธรัฐให้จัดทำประมวลกฎหมายแพ่งดุจกัน อันจะเป็นการจัดระบบและรวบรวมกฎหมายที่ต่างแบบกันทั้งหลายซึ่งยังมีผลใช้บังคับอยู่ให้เป็นหนึ่งเดียวกัน แต่หนทางไปสู่ความฝันครั้งนี้ของประเทศเยอรมนียังขรุขระนัก เนื่องเพราะช่วงนั้นยังไม่มีองค์กรนิติบัญญัติที่เหมาะสม กับทั้งได้รับเสียงคัดค้านอย่างหนักจากสำนักกฎหมายประวัติศาสตร์เยอรมันที่นำโดย ฟรีดริช คาร์ล ฟอน ซาวิจนือ
กระนั้น ใน ค.ศ. 1871 (พ.ศ. 2414) รัฐต่าง ๆ ในประเทศเยอรมันร่วมกันนำพาประเทศเข้าสู่ระบอบจักรวรรดิ ซึ่งในช่วงแรกรัฐต่าง ๆ ยังบริหารอำนาจนิติบัญญัติอย่างเอกเทศ กระทั่งมีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญแห่งจักรวรรดิเยอรมนีเมื่อ ค.ศ. 1873 (พ.ศ. 2416) ส่งผลให้เกิดการจัดตั้งสภานิติบัญญัติแห่งชาติขึ้นทำหน้าที่องค์กรกลางในการนิติบัญญัติ และมีการแต่งตั้งคณะกรรมาธิการหลายคณะเพื่อร่างกฎหมาย เพื่อใช้เป็นรากฐานในการจัดทำประมวลกฎหมายแพ่งใช้บังคับตลอดจักรวรรดิแทนที่กฎหมายที่ใช้บังคับเฉพาะถิ่นอย่างเดิม
ประมวลกฎหมายแพ่งฉบับแรกร่างเสร็จใน ค.ศ. 1888 (พ.ศ. 2431) แต่ได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์เชิงลบอย่างท่วมท้น คณะกรรมการชุดใหม่จึงได้รับการแต่งตั้งขึ้น ประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิยี่สิบสองคนจากหลายสาขา อาทิ ผู้แทนนักนิติศาสตร์ ผู้แทนนักเศรษฐศาสตร์ และผู้แทนนักปรัชญา ทำหน้าที่ร่างประมวลกฎหมายแพ่งฉบับใหม่ ได้แก่ "เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค" นี้ ซึ่งต่อมาผ่านการพิจารณาสำคัญหลายครั้งกระทั่งสภานิติบัญญัติแห่งชาติเยอรมนีลงมติรับรองให้ใช้เป็นกฎหมายได้ใน ค.ศ. 1896 (พ.ศ. 2439) และมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1900 (พ.ศ. 2443) ตราบวันนี้
ยุคนาซี.
ในยุคนาซี รัฐบาลนาซีมีแผนการจะยกเลิกเบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคทั้งหมด แล้วประกาศใช้ประมวลกฎหมายใหม่ที่ตั้งใจจะให้เรียก "โฟคส์เกเซทซ์บุค"  หรือ "ประมวลกฎหมายแห่งปวงชน" แทนที่ โดยประมวลกฎหมายใหม่ที่จัดทำขึ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อรองรับอุดมคติของรัฐบาลนาซี มากกว่าเจตนารมณ์แบบเสรีนิยมของเบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค แต่แผนการครั้งนี้มิเคยกลายเป็นจริง
ยุคตั้งแต่ ค.ศ. 1945 (พ.ศ. 2488).
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ประเทศเยอรมนีแบ่งออกเป็นสองฟาก ฟากตะวันตกยึดถือระบอบประชาธิปไตยแบบทุนนิยม ส่วนฟากตะวันออกยึดถือระบอบสังคมนิยม กระนั้น เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคยังคงทำหน้าที่เป็นกฎหมายแพ่งของทั้งสองฟากอยู่ กระทั่งฟากตะวันออกค่อย ๆ ประกาศใช้กฎหมายใหม่ที่ละอย่างสองอย่างเพื่อแทนที่เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค โดยเริ่มประกาศใช้ประมวลกฎหมายครอบครัวก่อนใน ค.ศ. 1966 (พ.ศ. 2509) และกฎหมายอื่น ๆ จนสิ้นสุดลงที่การประกาศใช้ประมวลกฎหมายแพ่งใหม่ทั้งฉบับใน ค.ศ. 1976 (พ.ศ. 2519) เรียก "ซีวิลเกเซทซ์บุค"  และรัฐบัญญัติว่าด้วยสัญญา ค.ศ. 1982 (พ.ศ. 2525) แต่ฟากตะวันตกนั้นยังใช้เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคอยู่ กระทั่งมีการสร้างเอกภาพใหม่ในเยอรมนีเพื่อรวมประเทศเป็นหนึ่งเดียวเมื่อ ค.ศ. 1990 (พ.ศ. 2533) เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคจึงกลับมีผลใช้บังคับทั่วประเทศเยอรมนีอีกครั้ง
ในฟากตะวันตกตลอดมาจนเมื่อสร้างเอกภาพใหม่ในเยอรมนี เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคได้รับการแก้ไขเพิ่มเติมเพื่อพัฒนาหลายครานับแต่ประกาศใช้เป็นครั้งแรกมา ครั้งสำคัญได้แก่ใน ค.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545) ที่มีการชำระขนานใหญ่ซึ่งบรรพ 3 อันว่าด้วยหนี้ ส่งผลให้แนวทางของศาลในการปรับใช้และตีความกฎหมายแพ่งต้องพัฒนาเป็นการใหญ่ไปด้วย
เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคยังคงมีบทบาทเป็นศูนย์กลางของระบบซีวิลลอว์ในประเทศเยอรมนี มีอิทธิพลเหนือกฎเกณฑ์หลัก ๆ ที่ตราขึ้นต่อ ๆ มา แม้ปัจจุบัน ดังนั้น ในประมวลกฎหมายพาณิชย์เยอรมันจึงเป็นแต่กฎเกณฑ์พิเศษที่กำหนดขึ้นมาควบคุมห้างหุ้นส่วนสามัญและห้างหุ้นส่วนจำกัด เพื่อประกอบกฎเกณฑ์ทั่วไปที่มีแล้วในเบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค
ระบบควบคุมสังคมตามเบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคเป็นแนวความคิดอันเป็นแบบอย่างทางนิติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 (พุทธศตวรรษที่ 24) เมื่อแรกประกาศใช้ก็ได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ว่าไม่ได้คำนึงถึงการกำหนดให้ทุกฝ่ายมีความรับผิดชอบต่อสังคม นักนิติศาสตร์ก็ช่วยกันปรับปรุงระบบดังกล่าวเรื่อยมาเพื่อให้ใช้การได้ดีที่สุด และเมื่อเร็ว ๆ นี้ โดยอิทธิพลของกฎหมายแห่งสหภาพยุโรปอันเป็นกฎหมายระหว่างประเทศ เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคก็ได้รับการแก้ไขเพิ่มเติมอย่างมากเพื่อให้สอดคล้องกับกฎหมายระหว่างประเทศนี้ ทั้งนี้ นักนิติศาสตร์มองว่าการปรับปรุงเบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค เป็นไปเพื่อยังให้เกิดผลจริงซึ่งการทำให้กฎหมายว่าด้วยหนี้เกิดความทันสมัยขึ้นตามแนวความคิดสมัยใหม่ใน ค.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545)
เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคมีโครงสร้างที่ได้รับการดัดแปลงจากกฎหมายโรมันจนพิสดาร หรือที่เรียกว่า "กฎหมายพิสดาร"  โดยมีเนื้อหาสาระครอบคลุมกฎเกณฑ์เกี่ยวกับบุคคล ทรัพย์ ครอบครัว และมรดก เช่นเดียวกับประมวลกฎหมายของชาติอื่น ๆ ที่ได้รับอิทธิพลจากกฎหมายโรมัน แต่ต่างจากประมวลกฎหมายแพ่งฝรั่งเศสหรือ "ประมวลกฎหมายนโปเลียน"  และประมวลกฎหมายแพ่งออสเตรียหรือ "อัลเกไมส์เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค"  ตรงที่เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคประมวลบทบัญญัติทั่วไปมาไว้เป็นส่วนแรกสุด ทำให้เข้าใจบทบัญญัติในส่วนอื่น ๆ ได้ง่าย
เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุคประกอบด้วยบทบัญญัติห้าบรรพ  ดังต่อไปนี้
"Steht auf der Grenze ein Baum, so gebühren die Früchte und, wenn der Baum gefällt wird, auch der Baum den Nachbarn zu gleichen Teilen"
"If a tree stands on the border between two plots of land, the neighbours have equal rights to the fruit thereof and, if it is cut down, also to the tree."
"หากไม้ยืนต้นเจริญคาบขอบที่ดินสองที่ ผู้อยู่ข้างเคียงขอบที่ดินเช่นว่าย่อมมีสิทธิเสมอกันในสิ่งงอกเงยจากไม้ยืนต้นนั้น และในลำต้นแห่งไม้ยืนต้นนั้นเมื่อถูกโค่นลง"
"Diese Vorschriften gelten auch | für einen auf der Grenze stehenden Strauch"
"The foregoing provisions are also valid for bushes standing on the border."
"บทบัญญัติก่อนหน้านี้ให้ใช้บังคับแก่ไม้พุ่มอันเจริญบนขอบที่ดินด้วย"
บัวร์แกร์ลิชส์เกเซทซ์บุค
Bürgerliches Gesetzbuch
ประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน
ประมวลกฎหมายแพ่งแห่งเยอรมนี
ประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมนี
Civil Code of Germany
German Civil Code
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ในประเทศไทยมีประวัติศาสตร์กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศมาแต่อดีต ที่ปรากฏคำเรียกเกี่ยวกับพฤติกรรมรักร่วมเพศอย่าง "กะเทย" หรือ "บันเดาะ" หรือ "บันเฑาะก์" หรือ "เล่นสวาท" ในฝ่ายชาย และ "เล่นเพื่อน" ในฝ่ายหญิง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 7 เริ่มมีการใช้คำว่า "Homosexual" ส่วนพฤติกรรมรักร่วมเพศของคนทั่วไปเริ่มเป็นที่รับรู้ในสมัยหลังประชาธิปไตย และในยุคหลังเริ่มมีสื่อของเกย์ มากขึ้น นอกจากนี้กะเทยและเกย์ยังถูกแต่งเป็นเรื่องราวในภาพยนตร์และนวนิยายอีกด้วย
จากหลักฐานพฤติกรรมรักร่วมเพศมาตั้งแต่ในอดีต ในทางศาสนาพุทธตั้งแต่ครั้งบรรพกาลมีนิยายว่าด้วยการรักร่วมเพศ ทั้งในส่วนพุทธชาดก อีกทั้งภาพพฤติกรรมรักร่วมเพศที่ปรากฏบนจิตรกรรมฝาผนังของวัดต่าง ๆ ในประเทศไทย เช่น ภาพที่มีเรื่องราวเชิงสังวาสเพศเดียวกันที่พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ (รัชกาลที่ 1–3) วัดสุวรรณาราม (รัชกาลที่ 3) วัดคงคาราม จังหวัดราชบุรี (รัชกาลที่ 1–3) วัดประตูสาร (รัชกาลที่ 3) วิหารลายคำ วัดพระสิงห์ จังหวัดเชียงใหม่ (ราวต้นพุทธศตวรรษที่ 25 หรือต้นรัชกาลที่ 5) และวัดบวกครกหลวง (ต้นพุทธศตวรรษที่ 25) เป็นต้น
ในพระไตรปิฎก ยังได้ระบุคำสำคัญอย่าง "กะเทย" หรือ "บันเดาะ" หรือ "บันเฑาะก์" ที่มีความหมายว่า "ชายที่มีราคะจัด ชอบประพฤตินอกรีตในการเสพกามและยั่วยวนชายอื่นให้ประพฤติตาม" และยังบัญญัติบุคคลที่ไม่สามารถบวชได้ในทางพุทธศาสนา คำว่ากะเทย (เขียนว่า "กเทย") ยังพบอยู่ใน "พะจะนะพาสาไท" ที่เขียนโดย บาทหลวงปาลเลอกัวซ์ ในปี พ.ศ. 2397 โดยเป็นคำแปลของคำภาษาอังกฤษว่า "Hermaphrodite"
ในพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ ร.2 มีบันทึกว่า พระสังฆราชวัดมหาธาตุรูปหนึ่งมีพฤติกรรมรักร่วมเพศกับลูกศิษย์หนุ่ม ร่วมกับสัมผัสจับต้อง ลูบคลำอวัยวะเพศ ถูกถอดจากสมณศักดิ์และเนรเทศให้ออกไปจากวัดมหาธาตุ
อีกเหตุการณ์ในสังคมไทยในอดีต ในปี ค.ศ. 1634 อดีตเจ้าหน้าที่การค้าของฮอลันดา ประจำกรุงศรีอยุธยา ที่ชื่อนายโยส สเคาเต็น ถูกลงโทษประหารชีวิตโดยรัฐบาลฮอลแลนด์ที่เมืองปัตตาเวีย ในข้อหามีพฤติกรรมรักร่วมเพศซึ่งเป็นความผิดอย่างร้ายแรงใน สังคมตะวันตก โดยนายสเคาเต็นรับสารภาพและอ้างว่า ได้รับตัวอย่างพฤติกรรมรักร่วมเพศจากคนกรุงศรีอยุธยา แต่ถึงกระนั้น บันทึกและเรื่องบอกเล่าในหลักฐานของประวัติศาสตร์ไทยก็มีไม่มาก เนื่องจากเป็นพฤติกรรมน่ารังเกียจ น่าอับอาย เป็นเรื่องอัปมงคล สมควรแก่การปกปิดหากกระทำผิดต่อวงศ์ตระกูลและครอบครัว ในทัศนคติของสังคมสมัยนั้น
ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เกิดกรณีกรมหลวงรักษรณเรศร พระราชโอรสในรัชกาลที่ 1 มีพฤติกรรมรักร่วมเพศกับบรรดาโขนละครชายที่เลี้ยงไว้ จนเป็นที่รับรู้กันทั่วไป พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกขัดเคืองพระราชหฤทัย จึงโปรดเกล้าให้ถอดจากกรมหลวงให้เรียกว่า "หม่อมไกรสร" แล้วให้ไปสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ที่วัดปทุมคงคา อย่างไรก็ตาม ไม่อาจสรุปได้ว่าการรักร่วมเพศมีโทษประหารชีวิตเนื่องจากพี่ชายของกรมหลวงรักษรณเรศรซึ่งมีพฤติกรรมรักร่วมเพศเช่นกัน ไม่ถูกตำหนิหรือลงโทษ
หลักฐานพฤติกรรมชายที่รักร่วมเพศ หรือที่เรียกว่า "เล่นสวาท" ยังปรากฏหลักฐานในประชุมประกาศในรัชกาลที่ 4 ที่บันทึกพฤติกรรมของพระภิกษุที่ว่า "...บางจำพวกเป็นคนเกียจคร้าน กลัวจะเกณฑ์ให้ราชการ หลบลี้หนีเข้าบวชเป็นภิกษุ สามเณร อาศัยพึ่งพระศาสนาเลี้ยงชีวิต แล้วประพฤติอนาจารทุจริตต่างๆ จนถึงเล่นสวาทเป็นปาราชิกก็มีอยู่ โดยมาก..." คำว่า "เล่นสวาท" ยังถูกใช้อย่างกว้างขวางในยุคนั้น
ส่วนพฤติกรรมการ "เล่นเพื่อน" ที่เป็นพฤติกรรมของหญิงที่รักร่วมเพศ มักเกิดขึ้นกับผู้หญิงชาววังเพราะอยู่รวมกันหลายคน จึงมีการประกาศใช้กฎมณเฑียรบาลข้อที่ 124 ดังความว่า "อนึ่งสนม กำนัลคบผู้หญิงหนึ่งกัน ทำดุจชายเป็นชู้เมียกัน ให้ลงโทษด้วยลวดหนัง 50 ที ศักคอประจานรอบพระราชวัง ที่หนึ่งให้เอาเป็นชาวสตึง ที่หนึ่งให้แก่พระเจ้าลูกเธอหลานเธอ" พฤติกรรมของผู้หญิงในพระราชสำนักเป็นที่โจษจัน มากจนในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงเคยมีพระราชหัตถเลขากำชับสั่งพระเจ้าลูกยาเธอฯ ทั้งหลายห้ามเล่นเพื่อนด้วย
กลอนยาวเรื่อง "หม่อมเป็ดสวรรค์" แต่งโดยคุณสุวรรณ มีเนื้อหาล้อเลียนความสัมพันธ์ของหม่อมสุดกับหม่อมขำ สองหม่อมห้ามของกรมพระราชวังบวรมหาศักดิพลเสพ ในหนังสือบันทึกรายวันของเทาแซนด์ แฮรีส ทูตอเมริกันที่เข้ามาในสยามเมื่อ พ.ศ.2399 ปรากฏข้อความตอนหนึ่งว่า "การเล่นเพื่อนเป็นเรื่องธรรมดาสามัญมากเหมือนดังว่าเป็นการกระทำของสัตว์ ไม่มีโทษหนักหนาอะไร และไม่เคยมีการลงโทษกัน เว้นไว้แต่ในกรณีของพระสงฆ์"
ในสมัยรัชกาลที่ 5 ทรงออกกฎหมายที่พาดพิงถึงพฤติกรรมรักร่วมเพศ อย่างเช่น ประมวลกฎหมายลักษณะ ร.ศ. 127 มาตรา 124 ที่กล่าวว่า "ผู้ใดกระทำชำเราผิดธรรมดามนุษย์ ด้วยชายก็ดี หญิงก็ดี หรือกระทำ ชำเราด้วยสัตว์เดียรฉานก็ดี ท่านว่ามันมีความผิด ต้องรวางโทษติดคุกตั้งแต่ 3 เดือนขึ้นไป จนถึง 3 ปี แลให้ปรับตั้งแต่ 50 บาทขึ้นไปถึง 500 บาทด้วยอิกโสด 1"
ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 6 ที่สังคมได้ได้รับวัฒนธรรมตะวันตกค่อนข้างมาก พระองค์ยังทรงเข้าใจเรื่องพฤติกรรมรักร่วมเพศได้เป็นอย่างดี ถึงขนาดทรงนิพนธ์บทความในหนังสือพิมพ์ ดุสิตสมิตของพระองค์ ในหัวเรื่อง "กะเทย" และ "ทำไมกะเทยจึงรู้มากในทางผัวๆ เมียๆ ?" ที่ให้ความรู้ อธิบายความเข้าใจอย่างถูกต้อง ไม่เกิดการรังเกียจหรือทำร้ายบุคคลในกลุ่มดังกล่าว
ในสมัยรัชกาลที่ 7 มีการใช้คำว่า "Homosexual" เพิ่มมาอีก จากงานเขียนบทความเรื่อง "กามรมณ์และสมรส" ในหนังสือรวมปกฐกถาเกี่ยวกับปัญหาชีวิตของคนทั่วไปตามหลักจิตวิทยา อธิบายให้ความรู้ด้านจิตวิทยามากกว่าเรื่องเกี่ยวกับพฤติกรรมรักร่วมเพศ โดยในยุคนี้เป็นยุคที่วงการแพทย์ไทยได้เริ่มเข้ามาศึกษาและหาแนวทางแก้ไขรักษา กลุ่มที่มีพฤติกรรมดังกล่าว
ยุคเริ่มต้นประชาธิปไตย.
ในยุคนี้พฤติกรรมรักร่วมเพศ ได้เกิดขึ้นกับบุคคลทั่วไปมากขึ้น ประชาชนสามารถสื่อสารเรื่องราวนี้ได้อย่างกว้างขวาง เช่น หนังสือพิมพ์รายวันศรีกรุง ฉบับประจำวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2478 ระบุว่ามีการเปิดซ่องที่มีเฉพาะโสเภณีชายของนายถั่วดำ หรือการุณ ผาสุก โดยถั่วดำล่อลวงเด็กชายวัย 10–16 ปี มาร่วมอยู่ด้วยในห้องแถวเช่า ตำบลตรอกถั่วงอก อำเภอป้อมปราบ พร้อมทั้งสอนวิธีสำเร็จความใคร่ให้กับเด็ก และให้เด็กสำเร็จความใคร่กับแขก ได้รับเงินค่าขายบริการเยี่ยงหญิงโสเภณี ซึ่งเรื่องราวของนายถั่วดำ ทำให้กลายเป็นคำสแลงที่เรียกพฤติกรรมรักร่วมเพศจนถึงปัจจุบัน
อีกข่าวดัง จากการลงข่าวในหนังสือพิมพ์สยามนิกร ประจำวันจันทร์ที่ 14 กันยายน 2493 ที่รายงานถึงพฤติกรรมของเหล่านักโทษในคุก ที่มักเสพเมถุนทางทวารหนัก หรือเว็จมรรค ทำให้เรื่องราวพฤติกรรมรักร่วมเพศเป็นที่รับรู้ในสังคมมากขึ้น และตอกย้ำถึงความผิดธรรมชาติ ผิดศีลธรรม โดยคนส่วนใหญ่ในยุคนั้น ถือกันว่าเป็นเรื่องงน่าอับอาย และน่ารังเกียจต่อผู้มีพฤติกรรมดังกล่าว
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เริ่มมีชาวต่างชาติเข้ามาอาศัย และตั้งบ้านเรือนย่านถนนสีลมและพัฒน์พงษ์ มากขึ้น รักร่วมเพศจึงเริ่มเปิดเผยมากขึ้น เช่น ใช้พื้นที่สวนสาธารณะต่าง ๆ ในย่านสนามหลวง สะพานพุทธ สวนลุมพินี และวังสราญรมย์ แสดงความรักต่อกันโดยไม่อายสายตา หรือการรื่นเริงสังสรรค์ที่มีกะเทยแต่งตัวเป็นหญิง และจากข้อมูลในคอลัมน์ คุยเฟื่องเรื่องเซ็กส์" ของลุงหนวด ในนิตยสารคู่ทุกข์คู่ยาก ฉบับเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2526 เขียนไว้ว่า
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กะเทยไทยเริ่มออกค้าประเวณีกับทหารสหประชาชาติ ในสมัยนั้นสังคมไทยยังคิดว่า กะเทยเป็นกลุ่มเดียวเท่านั้นที่เป็นพวกรักร่วมเพศ ต่อมาในปี พ.ศ. 2507 เริ่มมีธุรกิจการขายบริการทางเพศในประเทศไทย เพื่อสนองความต้องการให้กับชาวต่างชาติเป็นหลัก ตามย่านถนนสีลมและพัฒน์พงษ์ เป็นต้น ในข่าวจากหนังสือพิมพ์สยามนิกรในเดือนตุลาคม ปี พ.ศ. 2508 พูดถึงการกวาดล้างกะเทยที่มั่วสุม ขายบริการทางเพศ ย่านประตูน้ำ ถ.เพชรบุรี และอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ทั้งยังก่ออาชญากรรม โดยการลักทรัพย์ ชิงทรัพย์ ปล้นทรัพย์ และฆ่าฝรั่งที่มาซื้อบริการทางเพศ
สีเสียด แห่งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เขียนวิจารณ์ในคอลัมน์ "สารพันปัญหา" ว่า
"พฤติกรรมประเภทนี้เกิดขึ้นในสังคมไทย และเป็นความวิปริตหรือเป็นโรคจิตอย่างหนึ่ง ทั้งนี้ เป็นเพราะรับเอาวัฒนธรรมดังกล่าวมาจากประเทศตะวันตก ที่ยอมรับและชื่นชอบต่อพฤติกรรมดังกล่าวเข้ามาในสังคมไทย โดยชาวต่างชาติและคนไทยที่ไปศึกษาในต่างประเทศ เป็นผู้นำมาประพฤติปฏิบัติในสังคม อันถือว่าเป็นความเสื่อมทรามและไม่เหมาะสมในสังคมไทยเป็นอย่างยิ่ง"
ส่วนทางด้านงานวิชาการ ปีเตอร์ แจ็กสัน กล่าวว่า สื่อมวลชนมักนำเสนอเกย์ในสังคมไทยในเรื่องที่เสื่อมเสีย เช่นเรื่องอาชญากรรม การล่อลวงเด็ก การขายตัว ต่างชาติมาถ่ายภาพยนตร์และวิดีโอเกย์ลามกในประเทศไทย การระบาดของโรคเอดส์ในกลุ่มเกย์ ดังนั้นเกย์ในสังคมไทยยังไม่กล้าที่จะเปิดเผยตัวเองนัก และสังคมไทยยังสับสนกับกลุ่มผู้รักร่วมเพศ โดยมองว่ากลุ่มผู้รักร่วมเพศ เป็นพวกกะเทยหรือลักเพศมากกว่าความหมายทางด้านพฤติกรรมรักร่วมเพศ
ยุคสื่อสิ่งพิมพ์เฟื่องฟู.
สื่อสิ่งพิมพ์ เริ่มได้รับความนิยมอย่างมาก โดยนิตยสารแปลก เป็นนิตยสารที่กลุ่มผู้รักร่วมเพศนิยมอ่านกันมากที่สุด โดยเฉพาะคอลัมน์ของ "โก๋ ปากน้ำ" ที่นำเสนอเรื่องเล่า การระบายความในใจ ประสบการณ์ การมีเพศสัมพันธ์แบบชายกับชาย ทำให้ "โก๋ ปากน้ำ" โด่งดัง และส่งผลทำให้ยอดจำหน่ายขายดีในท้องตลาด นิตยสารแปลกยังได้บัญญัติคำอย่าง "เกย์คิงและเกย์ควีน" ให้เป็นที่รู้จักในสังคมไทย
นิตยสารอื่นที่กำเนิดขึ้นมาเพื่อกลุ่มรักร่วมเพศ อย่าง "บีอาร์" ของบุรินทร์ วงศ์สงวน นิตยสารสำหรับสตรี ที่มีรูปการตีพิมพ์ภาพหนุ่มหล่อกึ่งเปลือย และยังมีนิตยสารแนวเกย์เขียนโดย อาทิตย์ สุรทิน ควบคู่กันไป
และยังมีนิตยสารแมน "MAN" ของพจนาถ เกศจินดา ได้ปรากฏ ตัวเข้ามาเพื่อกลุ่มรักร่วมเพศโดยเฉพาะ ซึ่งมีภาพเปลือยของดาราชายพร้อมบทสัมภาษณ์เป็นจุดขาย นอกจากนี้ยังมีนิตยสารบันเทิงชื่อ "จักรวาลดาว" ของพิชัย สัตยพันธ์ ที่นำเสนอภาพกึ่งเปลือยของดาราชาย
ส่วนนิตยสารหนุ่มสาว ซึ่งเป็นนิตยสารสำหรับผู้ชายและผู้หญิง เนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องเพศ บันเทิง และสาระความรู้ทั่วไป ที่ระยะหลังเริ่มตีพิมพ์ผู้ชายกึ่งเปลือยเพิ่มมากขึ้น และในปี 2524 ได้มีนิตยสารสำหรับกลุ่มเกย์และเลสเบียนโดยเฉพาะที่ชื่อ "เชิงชาย" ทั้งเนื้อหาและรูปภาพภายในของชายและหญิง ในปี 2526 นิตยสารมิถุนา ได้ออกมาสู่ท้องตลาด เป็นเล่มขนาดใหญ่ ต่อมานิตยสารนีออน โดย ปกรณ์ พงษ์วราภา เป็นนิตยสารเกย์ที่เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2528
ในระยะนี้เกิดนิตยสารเกย์เป็นจำนวนมาก เช่น นิตยสารมรกต (ชื่อเดิมเพทาย) และเกสร (นิตยสารในเครือมิถุนา) ปี 2529 มิดเวย์ ปี 2530 Him ปี 2531 เกิดนิตยสาร My way และในปีต่อมาได้แก่ The Guy ในช่วงกลางศตวรรษที่ 2530 ต่อมาได้พัฒนาเป็นนิตยสารสำหรับผู้อ่านกลุ่มผู้รักร่วมเพศ ได้แก่ Violet ลับเฉพาะชาวสีม่วง เมล์ (Male) ฮีท (Heat) ไวโอเล็ท ฮอทกาย แมน และจีอาร์ เป็นต้น และในช่วงศตวรรษที่ 2540 มีนิตยสารออกหลายฉบับอย่างเอ็มคอร์ เคเอกซ์เอ็ม ดิ๊ก เอชเอ็มแอนด์เอ็ม เกย์ และแม็กซ์ เป็นต้น
แพร่หลายในสื่อ.
นอกเหนือจากสิ่งพิมพ์ในยุคเริ่มต้นแล้ว สังคมไทยเริ่มเข้าใจต่อกลุ่มผู้รักร่วมเพศดีขึ้น แม้ในระยะแรกจะมีภาพทางลบ ในสื่อภาพยนตร์ยังถ่ายทอดเรื่องราว อย่างเรื่อง "เกมส์" ในปี พ.ศ. 2519 ซึ่งถือว่าเป็นภาพยนตร์ที่ถ่ายทอดเรื่องเกย์เป็นครั้งแรก แต่นำเสนอเกี่ยวกับความเสียใจของผู้หญิง ที่มีความสัมพันธ์กับผู้ชายที่เป็นเกย์
ต่อมาพิศาล อัครเศรณี นำเสนอภาพยนตร์เกี่ยวกับสาวประเภทสองคณะโชว์คาบาเร่ต์แห่งเมืองพัทยา เรื่อง "เพลงสุดท้าย" ภาคที่ 1 ในปี พ.ศ. 2528 และภาคที่ 2 ในปี พ.ศ. 2529 ต่อมา ดร.เสรี วงษ์มณฑา นำเสนอละครเวทีที่โด่งดังอย่างมากเรื่อง "ฉันผู้ชายนะยะ" ในช่วงหลังปี พ.ศ. 2516 เริ่มปรากฏนวนิยายเรื่อง "รักร่วมเพศ" ทั้งนำเสนอเรื่องราวของคนรักร่วมเพศโดยตรง และการนำมาใช้สร้างเป็นตัวละครในนวนิยาย
ส่วนละครโทรทัศน์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์เช่น น้ำตาลไหม้ ชายไม่จริงหญิงแท้ รักไร้อันดับ ซอยปรารถนา 2500 ท่านชายกำมะลอ ปัญญาชนก้นครัว รักเล่ห์เพทุบาย ไม้แปลกป่า เมืองมายา สะพานดาว กามเทพเล่นกล รัก 8009 เป็นต้น ที่มีนักแสดงบางส่วนเป็นเกย์และที่ไม่ได้เป็น มาสวมบทบาท
นอกจากนี้ยังมีภาพยนตร์ไทยที่มีตัวละครเป็นสาวประเภทสอง กะเทย รวมถึงเนื้อหารักร่วมเพศจำนวนมากในเวลาต่อมา อย่างเช่น พรางชมพู กะเทยประจัญบาน, ปล้นนะยะ, ว้ายบึ้ม เชียร์กระหึ่มโลก, บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์, Go Six: โกหก ปลิ้นปล้อน กระล่อน ตอแหล, หอแต๋วแตก และ รักแห่งสยาม เป็นต้น
ปี พ.ศ. 2530 มีการรวมตัวของหลายฝ่ายเพื่อรณรงค์ด้านโรคเอดส์ที่ระบาดอยู่อย่างจริงจัง โดยจัดตั้งกลุ่มเพื่อส่งเสริมและรณรงค์ให้ความรู้การป้องกันโรค นอกจากนี้ยังมี "กลุ่มเส้นสีขาว" เคลื่อนไหวให้มีการตื่นตัวต่ออันตรายของโรคเอดส์ ผ่านการแสดง ต่อมามีการจัดตั้งกลุ่ม "ภราดรภาพยับยั้งโรคเอดส์แห่งประเทศไทย" ให้ความรู้และรณรงค์เกี่ยวกับโรคเอดส์อย่างกว้างขวาง
ในปี พ.ศ. 2544 ได้มีการจัดตั้งกลุ่มฟ้าสีรุ้งโดย นายกมลเศรษฐ์ เก่งการเรือ นักสังคมสงเคราะห์ เพื่อรณรงค์เรื่องการป้องกันโรคเอดส์ในกลุ่มชายผู้รักร่วมเพศ เรียกร้องสิทธิมนุษยชนด้านต่างๆ และความเท่าเทียมในสังคม สร้างความเข้าใจอันดีในกลุ่มรักร่วมเพศต่อสังคม ซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็น สมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย (Rainbow Sky Organization of Thailand) อันถือได้ว่า เป็นสมาคมของคนรักร่วมเพศแห่งแรก และแห่งเดียวในประเทศไทย โดยร่วมมือกับองค์กรอย่างศูนย์วิจัยโรคเอดส์ สภากาชาดไทย กระทรวงสาธารณสุข และองค์กรระหว่างประเทศ นอกจากนี้ยังมีองค์กรอื่นอย่าง องค์กรบางกอกเรนโบว์ (Bangkok Rainbow Organization) ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2545
หลังจากมีการจัดการประชุมระดับนานาชาติ เรื่องเพศวิถีและสิทธิมนุษยชนในเอเชีย ซึ่งเป็นการประชุมทางวิชาการเกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ ครั้งแรกในประเทศไทย โดยศาสตราจารย์ ดร.ปีเตอร์ แจ็คสัน, นักวิชาการจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติ ประเทศออสเตรเลีย (ANU) จึงมีการรวมตัวขององค์กร สมาคม กลุ่มต่างๆ รวมทั้งนักรณรงค์ทางด้านสังคมที่เกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ จัดตั้งเครือข่ายความหลากหลายทางเพศ ในประเทศไทยขึ้นในปี พ.ศ. 2548 เพื่อร่วมกันทำงาน ประสานงาน ประชาสัมพันธ์ และสื่อสารความรู้ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ในปี 2552 มีผู้ต่อต้านไพรด์พาเรดในจังหวัดเชียงใหม่อย่างรุนแรงเกือบเป็นจลาจล