pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รถถัง Oplot มีเครื่องยนต์ที่มีกำลังเครื่องยนต์สูงและยังมีระบบช่วยการทำงานของเครื่องยนต์ อันได้แก่ ระบบจ่ายน้ำมัน ระบบป้อนอากาศ ระบบหล่อลื่น ระบบให้ความเย็น ระบบระบายแก๊สจากเครื่องยนต์ ระบบให้ความร้อนเครื่องยนต์เบื้องต้นและระบบทำความร้อนในห้องทำงานพลประจำ จุดเด่นอีกประการหนึ่งของรถถัง Oplot คือการเคลื่อนที่ถอยหลังได้อย่างรวดเร็ว อันเป็นผลมาจากมีการออกแบบชุดส่งกำลัง อันประกอบไปด้วย กล่องเกียร์ เฟืองท้ายส่งกำลังถอยหลัง ทำงานร่วมกับระบบควบคุมการเคลื่อนที่แบบซับซ้อนเช่น เฟืองขับ ระบบสายพาน ระบบพยุงตัวรถ นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์พิเศษอื่น ๆ อีกเช่น อุปกรณ์ลุยน้ำลึก อุปกรณ์ตรวจการณ์ด้วยสายตาและนำทางเบื้องต้น อุปกรณ์ตรวจการณ์ด้วยสายตาเวลากลางวัน อุปกรณ์ช่วยขับเวลากลางคืน อุปกรณ์ช่วยนำทางเบื้องต้น (นำทางด้วยไจโร) อุปกรณ์เป่าลมที่ช่วยทำความสะอาดอุปกรณ์ตรวจการณ์ด้วยสายตาของป้อมปืนและตัวรถ ระบบช่วยนำทางด้วยดาวเทียม (GPS)
ระบบช่วยนำทางแบบ TIUS-NM (TIUS-NM Navigation Support System).
ระบบช่วยนำทางอาศัยข้อมูลพื้นฐานจากดาวเทียม GLONASS และ GPS NAVSTAR ระบบจะแสดงข้อมูลให้กับผู้บังคับรถเกี่ยวกับตำแหน่งที่อยู่ของรถถังของตนมุมภาคทิศ และตำแหน่งต่าง ๆ ของกำลังฝ่ายเดียวกัน ช่วยให้ง่ายต่อการควบคุมการดำเนินกลยุทธ์ของหน่วยรถถัง โดยเฉพาะเมื่อต้องมีการปฏิบัติการในสภาพที่มีการสู้รบอย่างรุนแรงที่ต้องมีการปิดป้อม, ในเวลากลางคืน หรือในพื้นที่หมอกควันปกคลุมหนาแน่น ระบบยังแสดงข้อมูลอื่น ๆ เช่นทิศทางการหันเลี้ยวให้กับพลขับ เพื่อให้มั่นใจต่อการเคลื่อนที่เข้าหาที่หมายที่ได้เลือกเอาไว้ล่วงหน้า ระบบช่วยนำทางยังช่วยให้ผู้บังคับรถถังสามารถส่งข้อมูล (รวมถึงข้อมูลที่เข้ารหัส) ผ่านทางช่องการติดต่อสื่อสารแบบดิจิทัล โดยใช้ชุดวิทยุมาตรฐานที่ติดอยู่ในรถ คุณสมบัติดังกล่าวได้แสดงให้เห็นถึงขีดความสามารถ ในการควบคุมบังคับบัญชา เพื่อรองรับกับระบบ C4I ในอนาคต
อุปกรณ์ติดต่อสื่อสาร.
อุปกรณ์ติดต่อสื่อสาร ระบบสื่อสารประกอบไปด้วยชุดวิทยุความถี่สูงมากแบบ R-030-U และชุดวิทยุความถี่สูงแบบ R-163-50K และยังมีระบบติดต่อ ภายในรถ หรืออินเตอร์คอม (สามารถติดตั้งระบบวิทยุตามที่ลูกค้าต้องการได้ทุกประเภท)
ประสบการณ์ในการทำงานร่วมกันกับประเทศต่างๆ.
เป็นไปตามความต้องการของลูกค้ารถถังหลักแบบ รถถัง Oplot สามารถติดตั้งอุปกรณ์ได้อย่างหลากหลาย เพื่อสนองตอบตรงกับความต้องการ สิ่งอุปกรณ์เหล่านั้นผลิตโดยโรงงานในประเทศต่าง ๆ ที่เป็นผู้นำในแต่ละชนิดอุปกรณ์ได้แก่
รถถังหลักแบบ Oplot ได้เคยผ่านการทดสอบมาอย่างหนักในหลายภูมิภาคเช่น ตุรกี, มาเลเซีย และกรีซ จากการทดสอบได้แสดงให้เห็นว่ารถถังหลัก Oplot นั้นสามารถปฏิบัติการได้เป็นอย่างดีไม่ว่าจะเป็นในภูมิภาคยุโรป, เอเชียและในที่อื่น ๆ สามารถปฏิบัติการได้อย่างยอดเยี่ยมในทุก ๆ สภาพอากาศ และในทุก ๆ สภาพภูมิประเทศ การออกแบบของรถถัง Oplot เน้นความอ่อนตัวที่สามารถปรับแต่งให้ได้ตรงกับความต้องการของลูกค้าได้ เพื่อให้เข้ากับภารกิจที่แตกต่างกันออกไป ความอ่อนตัวเพื่อการส่งออกเหล่านี้ได้แก่ ระบบปรับอากาศ, ระบบช่วยนำทางแบบก้าวหน้าของเยอรมัน, ปืนกลร่วมแกน และปืนกลต่อสู้อากาศยานทำในเบลเยียม, ชุดวิทยุที่ออกแบบโดยฝรั่งเศส, อิสราเอล ฯลฯ รถถังถูกออกแบบโดยเน้นระบบเป็นแบบชุดสำเร็จรูป (Modular) ช่วยให้การสับเปลี่ยนชิ้นส่วนอุปกรณ์สามารถทำได้อย่างรวดเร็ว เพื่อสนองตอบปรับเปลี่ยนไปตามภัยคุกคามที่พัฒนาไปไม่หยุดยั้ง เช่น อาวุธนำวิถีต่อสู้รถถัง หรือแม้แต่การปรับแต่งให้ตรงกับความต้องการของแต่ละกองทัพก็สามารถทำได้ง่าย โดยคงไว้ซึ่งอำนาจการยิง, เกราะป้องกันและความคล่องแคล่วในการเคลื่อนที่ ปัจจุบันมีการพัฒนาปรับปรุงขีดความสามารถทางเทคนิคอยู่หลายรายการ รวมถึง ระบบปฏิบัติการในสนามรบที่ทำงานร่วมกับแผนที่ดิจิทัล ทำให้ผู้บังคับรถมีความเข้าใจสถานการณ์การรบดีขึ้น ทำให้รถถังสามารถตอบสนองความต้องการทางยุทธวิธีได้อย่างรวดเร็ว ลดภาระการทำงานของพลประจำลงรวมถึงความเสี่ยงในการยิงฝ่ายเดียวกัน, ระบบควบคุมติดตามเป้าหมายแบบอัตโนมัติในระบบควบคุมการยิง จะช่วยยกระดับความสามารถในการยิงเป้าหมายที่กำลังเคลื่อนที่ ลดความผิดพลาดในการติดตามเป้าหมายของพลยิงลง, การพิสูจน์ฝ่ายในสนามรบ, ระบบจัดการเครื่องยนต์แบบอิเล็กทรอนิกส์, ระบบติดต่อสื่อสารแบบดิจิทัลระหว่างรถถัง ฯลฯ
คุณสมบัติ T-84 Oplot M (Object 478 DU9-1).
คุณลักษณะทางเทคนิคของรถถัง OPLOT
ประเภท: รถถังหลัก (Main Battle Tank : MBT)
ความยาว:
ความกว้าง:
อาวุธ :
ความเร็วในการเคลื่อนที่ :
ความสิ้นเปลืองน้ามันเพลิงต่อ 100 กม.
ระยะปฏิบัติการ :
กระสุน :
กระสุนสำหรับอาวุธอื่นๆ:
ทีอาร์-85
กลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! พรอเจกต์
กลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! พรอเจกต์  คือ ประเพณีการตั้งกลุ่มนักร้องพิเศษในสังกัดเพลง "เฮลโล! พรอเจกต์" ของประเทศญี่ปุ่น ที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกปี โดยจะตั้งปีละ 3 กลุ่ม เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา จนถึงปี พ.ศ. 2548 แนวคิดหลักในการก่อตั้งกลุ่มผสมนี้คือการนำเอาสมาชิกปัจจุบันที่อยู่ในสังกัดทั้งเดี่ยวและกลุ่ม (เช่น มอร์นิงมุซุเมะ, คันทรีมุซุเมะ, อายะ มัตสึอูระ, เมลอนคิเน็มบิ ฯลฯ) มาคละจำนวนกันและนำไปบรรจุไว้ในแต่ละกลุ่ม โดยสมาชิกทั้ง 3 กลุ่มนี้จะต้องทำงานร่วมกันเป็นเวลา 1 ฤดูกาล เพื่อแข่งขันกันว่ากลุ่มใดจะสามารถสร้างยอดขายตลอดทั้งฤดูกาลนั้นได้มากที่สุด
ในแต่ละปีจะมีการตั้งหัวข้อหลักเอาไว้เพื่อใช้เป็นแนวทางในการสร้างกลุ่มทั้ง 3 กลุ่ม เช่น ในปี พ.ศ. 2543 หัวข้อหลักคือ "สี" กลุ่มผสมทั้ง 3 กลุ่มที่ตั้งขึ้นมาในปีนั้นก็จะตั้งชื่อให้เกี่ยวข้องกับสีต่าง ๆ ได้แก่ "อากางูมิ 4" (อากางูมิ แปลว่า สีแดง), "คีโระ 5" (คีโระ แปลว่า สีเหลือง) และ "อาโออิโระ 7" (อาโออิโระ แปลว่า สีน้ำเงิน) เป็นต้น
งานอัลบั้มเพลงในแต่ละกลุ่มจะแบ่งเป็น 2 หน้า คือหน้าเอและหน้าบี โดยเพลงหน้าบี จะเป็นเพลงที่ทั้ง 3 กลุ่มร้องเหมือนกันหมด ส่วนเพลงในหน้าเอ จะเป็นเพลงที่ร้องเฉพาะแต่ละกลุ่ม ซึ่งจะมีแนวเพลงที่แตกต่างกันออกไป
ปัจจุบัน ปี พ.ศ. 2548 ถือเป็นปีสุดท้ายที่มีการสร้างกลุ่มนักร้องผสมขึ้น เนื่องจากว่าในปีถัดมา (พ.ศ. 2549) ทางเฮลโล! พรอเจกต์ ก็ไม่ได้สร้างกลุ่มนักร้องประเภทนี้ขึ้นมาอีก
เพลงของกลุ่มนักร้องผสมฯ ที่นำกลับมาร้องใหม่.
ถึงแม้ว่ากลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! พรอเจกต์ จะมีอายุของกลุ่มที่สั้น แต่เพลงหลาย ๆ เพลงของกลุ่มเหล่านั้นก็ยังคงมีศิลปินในสังกัดเดียวกันนำมาร้องใหม่ในแนวของตนเองอยู่หลายต่อหลายครั้ง ทั้งในการแสดงคอนเสิร์ตและบันทึกลงอัลบั้มของตัวเอง
ตารางนี้จะกล่าวถึงเพลงของกลุ่มนักร้องผสมฯ ต่าง ๆ ทั้งหมดที่ถูกนำกลับมาร้องใหม่
ไทป์ 59
ไทป์ 61
ไทป์ 61  เป็นรถถังชนิด main battle tank (MBT) ผลิดและใช้งานโดย กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น (JGSDF), รถถังออกแบบโดย Mitsubishi Heavy Industries
เรืองราวทั้งหมดมันเริ่มจาก ความต้องการ รถถัง ของกองกำลังป้องกันตนเองแห่งญี่ปุ่น หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งฝ่ายญี่ปุ่นได้รับความเสียหายอย่างหนัก และโรงงานเป็นจำนวนมาก ถูกพิษสงครามทำลายจนไม่อาจฟื้นขึ้นมาใหม่ได้
และประกอบกับญี่ปุ่นโดนฝ่ายสัมพันธมิตรบังคับให้ยุบกองกำลังทางทหารทั้งหมด จึงทำให้ตำรวจมีกองกำลังเพียงอย่างเดียวคือกอง กำลังตำรวจ เท่านั้นที่ติดอาวุธเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยภายในประเทศ ซึงต่อมาก็ได้มีการจัดตั้ง National Police Reserve หรือ กองกำลังตำรวจติดอาวุธแห่งชาติ ซึ่งต่อมากองกำลังนี้จะพัฒนาเป็นกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินต่อไป
เมื่อสหภาพโซเวียตได้ยึดเอาเกาะที่อยู่ภายใต้อธิปไตยของญี่ปุ่น ทางตอนเหนือของฮอกไกโด และเกาะซาฮาริ (แซกคาริน) ไปและตั้งกองกำลังขึ้นบนเกาะ ทางการญี่ปุ่นจึงต้องจัดหารถถังเพื่อป้องกันตัวเองจากรถถัง T-44 (ผลิตในปี 1944) ของสหภาพโซเวียตในสมัยนั้น
ในปี 1950 ทางกองกำลังป้องกันตนเอง และบริษัทมิซูบิชิ ได้เริ่มมีโครงการที่จะพัฒนารถถังของตนเพื่อทดแทน M4A3E8 สมัยสงครามโลกครั้งที่ ๒ ของสหรัฐอเมริกา ที่ได้ให้ไว้จำนวนหนึ่ง
และเนื่องด้วยว่าตอนนั้น ทางโรงงานของ มิซูบิชิ กำลังอยู่ในช่วงเวลาของการฟื้นตัว การผลิตเทคโนโลยีที่ซับซ้อน ย่อมเกิดขึ้นได้ยาก ทางการญี่ปุ่นจึงมีทางเลือก 3 ทางคือ สร้างรถถังใช้เอง ไม่ก็ต้องนำเข้ารถถัง M-47 Patton (ผลิตในปี 1954) จากสหรัฐอเมริกาหรือ จะอัพเกรด M4 ที่มีอยู่
โดยเมื่อคิดคำนึงถึงการขนส่งและอื่นๆแล้ว ญี่ปุ่นกลับพบว่าหากซื้อรถถัง M-47 จากสหรัฐจะมีปัญหายุ่งยากกว่า เพราะรางรถไฟของญี่ปุ่นนั้นใช้ความกว้างรางแบบ เคป เกจ (Cape gauge) ขนาดความกว้างราง 1.067 เมตร (3 ฟุต 6 นิ้ว) ทำให้ไม่สามารถบรรทุกสิ่งของที่กว้างกว่า 3 เมตรได้ ในขณะที่รถถถัง M-47 Patton มีขนาดความกว้างถึง 3.52 เมตร ย่อมจะทำให้เกิดความยุ่งยากในการขนส่งทางรถไฟไปยังภูมิภาคต่างๆ ประกอบกับทางรถไฟของญีปุ่นยังไม่ทันสมัยในยุคนั้น ซึ่งรองรับน้ำหนักของสิ่งที่บรรทุกได้ไม่เกิน 35 ตัน การสั้งซื้ออรถถังขนาดใหญ่อาจทำให้เกิดอุบัติเหตุเมื่อต้องข้ามสะพานหรือ ลอดอุโมงค์ได้ การสั้งซื้อรถถัง M-47 Patton จึงต้องตัดออกไป
และแล้วในที่สุดทางการญี่ปุ่นก็ได้กำหนดคุณลักษณะของรถถังใหม่ของพวกเขา
โดยในการพัฒนานั้น ทางมิซูบิชิได้ทำการศึกษารถถังหลายๆแบบเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น M-46 Patton ซึ่งถือเป็นต้นแบบของ M-47 Patton และได้นำรถถัง T-34 ซึ่งเป็นต้นแบบของ T-44 ของสหภาพโซเวียตมาวิเคราะห์ส่วนประกอบเพื่อพัฒนารถถังของตนเอง
จากการวิเคราะห์พบว่า T-34 นั้นมีระบบอำนวยการรบที่ยังล้าสมัยมากพอสมควร และไม่มีระบบการสื่อสารที่เพียงพอ ใช้กำลังพลเยอะไปในการทำให้รถปฏิบัติ (ต้องใช้พลประจำรถถึง 5 นายต่อการปฏิบัติงานในรถถัง T-34) ในขณะที่ T-44 ของสหภาพโซเวียตนั้น สำนักออกแบบ KMBD ของสาธารณรัฐยูเครน แห่งสภาพโซเวียต ได้ออกแบบระบบภายในใหม่โดย T-44 จะลดกำลังพลในรถลง 1 นาย T-44 ซึ่งเป็นภัยคุกคามจึงใช้กำลังพลเพียง 4 นายเท่านั้น
ทาง Mitsubishi Heavy Industries จึงได้ทำการออกแบบรถถังใหม่ ให้มีข้อดีของ T-34 ที่มีน้ำหนักเบา และผลิตได้ง่ายและมีเกราะลาดเอียงกับช่วงล่างกันกระเทือนของ M46 Patton มาทำการปรับปรุงใช้จนเกิดเป็นรถถังของตนเอง และนี่คือเรื่องราวการพัฒนาของมัน
STA-1 (Mitsubishi Type 61 Prototype).
ปลายปี 1956 มิซูบิชิก็พัฒนาตัวต้นแบบสำเร็จโดยให้รหัสว่า STA-1 ซึ่งได้สร้างตามข้อกำหนดที่ ทาง JDSF ร้องขอ ซึ่งเครืองยนต์ของมันใหญ่มาก ทำให้ต้องย่อฐานป้อมปืนให้เตี้ยลง เพื่อไม่ให้ความสูงเลยจากมาตรฐานที่กำหนดไว้ ทำให้เครืองยนต์ดูเหมือนจะโป่งขึ้นมาดังภาพ และล้อของคันต้นแบบ 7 ช่วงล้อ ถือว่ายาวมากๆ โดยรวมแล้ว STA-1 มีขนาดใหญ่ไปและยังมีจุดบกพร่องอีกมาก ทำให้ทางมิซูบิชิต้องทำการแก้ไขมันอีกครั้ง
STA-2 (completed in February 1957).
STA-2 (Mitsubishi Type 61 Prototype)
STA-2 ถูกสร้างขึ้นโดยใช้โครงสร้างตัวเดียวกันกับ STA-1 โดยนำ STA-1 มาตัดดัดแปลงให้มีขนาดเล็กลง โดย STA-2 ถูกตัดลำตัวให้สั้นลง และช่วงบนที่แบนขึ้น
JDSF ได้ทำการประเมิน ข้อมูลการรบในสถาณการณ์จำลองของ ตัวแบบทั้งสองรุ่น ก็พบว่า สภาพภูมิประเทศที่เป็นทุ่งข้าว และดินอ่อนของเขานั้นไม่เหมาะสำหรับ รถถังที่เทะทะอย่าง STA-1 จึงได้แจ้งให้บริษัท มิซูบิชิทำการพิจรณาเพื่อหาทางแก้ไข จึงเป็นที่มาของโปรโตไทป์ตัวต่อไป
STA-3 (completed in January 1958).
Mitsubishi สร้างตัวต้นแบบ (prototype) STA-3 จากพื้นฐานของ STA-2 โดยติดตั้งระบบการโหลดกระสุนกึ่งอัตโนมัติ (semi-automatic loading system) เข้าไป และได้ติดตั้งปืนกล AA machine gun ลงไปบนป้อมปืน ของ STA-3 ที่ซึ่งสามารถสั้งงานได้ด้วย remote-controll อัตโนมัติ
เมื่อทำการทดสอบจริง พบว่าอุปกรณ์อัตโนมัติที่พัฒนานั้น มีขีดจำกัดในการใช้งาน และการติดสิ่งเหล่านี้บนรถ ก็จะทำให้ค่าใช้จ่ายสูงขึ้น ถึงต้องถูกตัดออก เมื่อสร้างตัวต้นแบบตัวถัดไป STA-4
STA-4 (completed in November 1959).
STA-4 ตัวต้นแบบตัวสุดท้าย ที่จะใกล้เคียงกับ รถถังที่จะได้เข้ารับการผลิตจริง
อุปกรณ์บางอย่างได้รับการยกเลิก มีการปรับปรุงเครืองยนต์เล็กน้อย ปืน AA machine gun ได้ถูกปิดผนึกไว้บนป้อมปืนขนาดเล็ก ที่ซ้อนป้อมปืนใหญ่รถถัง (คล้ายๆกับ M-60 Patton ที่เกิดขึ้นในยุคหลัง) เหนือป้อมปืนของรถ (แต่เมื่อทำการผลิตจริงออฟชั้นนี้ถูกตัดออก - อีกแล้ว)
หลังจากการพัฒนามานาน ได้รับการลองผิดลองถูก Mitsubishi Type 61 ก็ถูกผลิตเข้าประจำการ ในปี 1961 เพื่อป้องกันญี่ปุ่นในกองกำลังป้องกันตนเอง โดยรวมแล้ว Mitsubishi Type 61 ถูกสร้างขึ้นมาจำนวนมากถึง 560 คัน เพื่อประจำการในญี่ปุ่นเพียงประเทศเดียว (ญีปุ่นส่งออกอาวุธไม่ได้) และเป็นม้างานหลัก จนถูกม้าศึกตัวใหม่เข้าแทนที่ซึ่งก็คือ Type 74 Nana-Yon ที่มีความทันสมัยกว่าเข้ามารับไม้ต่อ
ไทป์ 62
ไทป์ 63
ไทป์ 69/79
ไทป์ 69 และไทป์ 79 เป็นรถถังหลักที่พัฒนามาจากไทป์ 59 (ซึ่งมีพื้นฐานมาจากที-54เอของโซเวียต) และเป็นรถถังหลักแบบแรกที่จีนพัฒนาเพียงลำพัง การพัฒนานั้นมีทั้งเครื่องยนต์ คอมพิวเตอร์ และเลเซอร์หาระยะ ไทป์ 79 ที่ก้าวหน้ากว่าจะมีปืนใหญ่ขนาด 105 ม.ม. ซึ่งต่อมาไทป์ 88 ก็ใช้เช่นเดียวกัน
หลังจากการแตกแยกระหว่างจีนกับโซเวียต สหภาพโซเวียตก็ถอนเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคออกจากอุตสาหกรรมของกองทัพจีน โรงงาน 617 ของจีนได้รับมอบหมายให้พัฒนาการออกแบบที-54เอ (ไทป์ 59) ในปีพ.ศ. 2506 ซึ่งกลายมาเป็นไทป์ 69 การพัฒนานั้นมีทั้งปืนขนาด 100 ม.ม. เครื่องยนต์ใหม่ที่ให้กำลัง 580 แรงม้า และไฟค้นหาอินฟราเรด อย่างไรก็ตามกองทัพก็ยังไม่พอใจและไม่ได้นำมันเข้าสู่การผลิต นักประเมินชาวตะวันตกบางคนมักเข้าใจผิดว่าไทป์ 69 เป็นการเลียนแบบที-55 ของโซเวียต ซึ่งจริงๆ แล้วไทป์ 69 เป็นการลอกแบบมาจากที-54เอ
ในความขัดแย้งที่ชายแดนจีน-โซเวียต กองทัพจีนนั้นสามารถยึดที-62 ของโซเวียตมาได้หนึ่งคัน มันถูกตรวจสอบและชิ้นส่วนบางชิ้นก็ถูกเลียนแบบเพื่อนำไปใช้กับไทป์ 69 ทั้งไทป์ 69 และ 79 ได้กลายมาเป็นรถถังหลักแบบแรกที่พัฒนาขึ้นเองโดยจีน อย่างไรก็ตามไทป์ 69 ก็ไม่ได้เข้าประจำการจนถึงปีพ.ศ. 2525 และจากนั้นมันก็มีจำนวนที่จำกัด กองทัพจีนไม่พอใจกับการทำงานของไทป์ 69 แต่มันก็กลายมาเป็นหนึ่งในรถถังที่ดีที่สุดในการส่งออกของจีน มีรถถังมากกว่า 2 พันคันถูกขายไปทั่วโลกในทศวรรษที่ 2523
ความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับตะวันตกเริ่มดีขึ้นในทศวรรษที่ 2523 และจีนก็สามารถนำเข้าเทคโนโลยีจากตะวันตกเข้ามาเพื่อพัฒนาระบบอาวุธ ไทป์ 69 ถูกพัฒนาด้วยระบบอย่างบริติช มาร์โคนี เอฟซีเอสและปืนขนาด 105 ม.ม. มันได้รับชื่อใหม่ว่าไทป์ 79
ทั้งไทป์ 69 และ 79 มีส่วนตัวถังและป้อมปืนที่คล้ายกับไทป์ 59 ความแตกต่างเดียวคือทั้งสองแบบนั้นได้รับการพัฒนาด้วยเทคโนโลยีที่ดีกว่าซึ่งซื้อมาจากตะวันตก (Gelbart 1996:17-19) ไทป์ 59 69 และ 79 ของจีนจึงดูเหมือนกันมาก มันเป็นตระกุลรถถังที่พัฒนาเหมือนกับที-54 -55 และ -62 ของโซเวียต จนกระทั่งในปีพ.ศ. 2523 ที่จีนเริ่มทำการทดลองเพื่อสร้างรถถังรุ่นใหม่ขึ้นมา เป็นการออกแบบที่ไม่ได้แตกต่างไปจากไทป์ 59/69/79 และในปีพ.ศ. 2531 จีนจึงเริ่มสร้างรถถังยุคใหม่ของตนอย่างแท้จริง (Gelbart 1996:20-24)
ปัจจุบันมีไทป์ 69 และ 79 เพียงไม่กี่ร้อยคันในคลังแสงของกองทัพจีน ส่วนใหญ่ถูกใช้เพื่อการฝึกหรือกำลังสำรอง ไทป์ 69 และ 79 นั้นกำลังถูกแทนที่โดยไทป์ 96 และไทป์ 99 ที่ใหม่กว่า
ในอิรัก.
ในปีพ.ศ. 2543 จีนได้รายงานว่าตนได้ขายไทป์ 59 และ 69 ไปหลายร้อยคันให้กับอิรัก ในสงครามอ่าวมื่อปีพ.ศ. 2534 นักประเมินชาวตะวันตกอ้างว่าอิรักได้พัฒนาไทป์ 69 ให้มีปืนขนาด 105 ม.ม. ปินครกขนาด 160 ม.ม. และ ปืนขนาด 125 ม.ม. ทั้งหมดมีกำลังเสริมเป็นเกราะแผ่นกลาซิส มันมีชื่อใหม่ว่าไทป์ 69-คิวเอ็ม ในสงครามอ่าวมีการรายงานว่าไทป์ 69 ของอิรักนั้นทำงานหนักกว่ารีพับลิกันการ์ดที่ใช้ที-72 เสียอีก อีกคำอธิบายหนึ่งคือซัดดัมได้สั่งให้กองกำลังป้องกันสาธารณรัฐของเขาคงความแข็งแกร่งเอาไว้ ในขณะที่ส่งกองทัพที่เหลือที่มีไทป์ 69 เข้าสู่แนวหน้า
จากการรายงานในการบุกอิรักเมื่อปีพ.ศ. 2546 ไทป์ 69-คิวเอ็มถูกใช้โดยกองทัพบกอิรักเพื่อป้องกันเมื่อนาซิรายาห์ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2546 พวกมันส่วนใหญ่ถูกใช้เป็นรังปืนใหญ่ พวกมันยังเป็นกุญแจสำคัญในการโจมตีซึ่งสร้างความเสียหายอย่างมากให้กับกองร้อยซ่อมบำรุงที่ 507 ของกองทัพบกและกองร้อยชาร์ลีของนาวิกโยธินสหรัฐ ก่อนที่เอเอช-1 คอบราจะเข้ามาทำลายพวกมัน ไทป์ 69 สองคันได้ทำลายพาหนะของกองร้อยที่ 507 ไปอย่างน้อยสี่คัน นอกจากนนี้ยังมีไทป์ 69 ประมาณสี่คันที่ซ่อนอยู่ในตกและกระหน่ำยิงเข้าใส่เอเอวีหลายคันของกองร้อยชาร์ลีอีกด้วย
ไทป์ 59 และ 69 บางคันที่ไม่สามารถทำงานได้ถูกนำมาใช้เป็นเป้าล่อหรือเครื่องกัดขวาง
แบบผลิต.
ในรุ่นนี้ได้รับการส่งออกอย่างกว้างขวางและผลิตโดยบริษัทของปากีสถานภายใต้ใบอนุญาต ไทป์ 69-II ถูกเรียกว่าไทป์ 30 ในกองทัพบกไทย
การใช้งานที่ไม่ใช้ของกองทัพ.
ไทป์ 69 และ 79 ของพลเรือนถูกใช้เพื่อพัฒนารถถังดับเพลิงของจีน ปัจจุบันมีเพียง 3 คันเท่านั้นในจีน
ไทป์ 74
เค1 (รถถัง)
ไทป์ 90
Type 90 หรือรถถังแบบ 90เป็นรถถังหลักที่กองกำลังป้องกันตนเองทางบกญี่ปุ่น เลือกใช้เข้าประจำการอยู่ในปัจจุบันโดยผู้ผลิตคือ Mitsubishi Heavy industries Type90 ถูกออกแบบมาเพื่อทดแทน รถถังType61 เดิมที่เก่าและต้องปลดประจำการ Type90 จะทยอยเข้าประจำการทดแทนทั้งหมดรวมถึง รถถังType74ด้วย Type90เข้าประจำการในปี 1990 Type มีราคาราวๆ 790ล้านเยนหรือประมาณ 7.4ล้านดอลลาร์สหรัฐ ตามค่าเงินเมื่ออปี 2008
ที่มาของการพัฒนาเริ่มต้นหลังจากการรับรถถัง Type74เข้าประจำการผู้บังคับการกองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่นก็เริ่มมองหาหรือพินิจพิจารณารถถังใหม่ต่อไปที่มีขีดความสามารถในการเอาชนะรถถังT-72ของโซเวียตได้อย่างสิ้นเชิงผลของโครงการที่เริ่มตั้งแต่ครั้งนั้น ออกมาเป็นรถต้นอบบในรหัส TK-X MBTซึ่งดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี1977-1979การพัฒนาโครงการดังกล่าวได้รับความร่วมมือจากMitsubishi Heavy industriesและเจ้าหน้าที่ระดับแนวหน้าของสถาบันวิจัยและพัฒนาอุตสาหกรรมเพื่อการป้องกันประเทศแห่งประเทศญี่ปุ่น (TRDI)โดยมีผู้เข้าร่วมโครงการอีกจำนวนหนึ่งได่แก่บริษัทอุตสาหกรรมโลหะแห่งประเทศญี่ปุ่น(Japan Steelwork Limited) บริษัทไดกิ้น(Daikin industries Limited) มิตซูบิชิ อิเล็กทริค(mitsubishi electric) ฟูจิสิคอมพิวเตอร์(Fujisu)และ NEC
โครงการถูกกำหนดให้เสร็จสมบูรณ์ในปี 1980 ซึ่งก็เสร็จตามคาดด้วยรถต้นแบบ 2คันทั้ง 2คันติดอาวุธหลักเป็นปืนใหญ่ 120 มม. (ผลิตโดยกลุ่มบริษัทอุตสาหกรรมโลกหะญี่ปุ่น)และยิงกระสุนของญี่ปุ่นเอง(ผลิตโดยบริษัทไดกิ้น)เสร็จสมบูรณ์ในปี 1982-1984) แต่สำหรับการทดสอบในส่วนของโลหะผสม การทดสอบยิง การแก้ไขและปรับปรุงต่างๆจะยังคงดำเนินต่อเนื่องจนถึงปี 1986
Type90 ต้นแบบชุดทที่ 2จะประกอบขึ้นระหว่างปี 1986-1988 ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงส่วนหลักๆหลายจุดเช่นเปลี่ยนปืนใหญ่หลักเป็นปืนใหญ่ลำกล้องเรียบขนาด 120 มม. จาก Rheinmetall ซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่ใช้ติดตั้งบนรถถังLeopard2 ของเยอรมันรวมถึงรถถังรุ่นปรับปรุงของรถถังหลัก M1A2 Abramsของ สหรัฐ ด้วย
สำหรับ Type90ชุดที่ 2ทางญี่ปุ่นยังไม่ได้ผลิตเพื่อใช้งานเป็นทางการแต่เพื่อการทดสอบ สมรรถนะต่อไปอีกเกือบ 10ปีจนถึงปี 1989 และมอบชื่อรหัสให้มันอย่างเป็นทางการในปี 1990ในชื่อรหัส Type90
สำหรับปืน 120มม. ของ Rheinmetall แห่งเยอรมนี เพื่อผลิตใช้เองในประเทศไม่เพียงแต่ตัวปืนเท่านั้นยังรวมไปถึงระบบภายในทั้งหมด ก็ถูกผลิตขึ้นเองในญี่ปุ่นเช่นกัน จึงพอจะกล่าวได้ว่ารถถังคันนี้ทั้งคัน ผลิตMade in Japan ทั้งสิ้นก็ไม่ผิดเท่าไหร่นัก ในด้านระดับอาวุธดังที่ได้รับไปญี่ปุ่นใช้ระบบการทำงานของปืนหลักด้วยปืนใหญ่Rheinmetall L44ขนาด 120มม.ซึ่งซื้อลิขสิทธิ์มาผลิตโดยบริษัทอุตสาหกรรมโลหะประเทศญี่ปุ่น(ในเอเชีย ยังมีรถถังอีกแบบที่ใช้ปืนรุ่นนี้คือ K1A1 ของกองทัพเกาหลีใต้)ก่อนหน้านี้ในชุดทดสอบชุดแรกทางญี่ปุ่นได้ประสบความสำเร็จในการทำปืนใหญ่ลำกล้องเรียบของตัวเองมาแล้วแต่กระนั้นศักยภาพของL44ก็ยังสูงกว่ารุ่นที่ทำเองอยู่ดีญี่ปุ่นจึงแก้ปัญหาด้วยการซื้อลิขสิทธิ์มาผลิตเองหลังจากผลิตออกสู่สายตาชาวโลกก็มีการปรับปรุงระบบควบคุมการยิงและระบบการเล็งเป้าด้วยเลเซอร์แบบYttrium-Aluminium Garnet ซึ่งสามารถเล็งเป้าหมายได้ไกล3,000-5,000เมตรและมีระบบคํนวณกระสุนตกแสดงผลก้วยจอ 32บิท ติดตั้งระบบค้นหา และ มองทศันวิสัยด้วยความร้อน พร้อมระบบติดตามค้นหาเป้าหมายโดยอัตโนมัติในส่วนของปืนยังเพิ่ม
นครลำปาง หรือ เทศบาลนครลำปาง เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งในภาคเหนือของประเทศไทย ตั้งอยู่ในบริเวณอำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เป็นเทศบาลนครที่จัดตั้งขึ้นเป็นลำดับที่สองในภาคเหนือ ถัดจากเทศบาลนครเชียงใหม่ เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและความเจริญของจังหวัดลำปางและภาคเหนือ เป็นประตูสู่ดินแดนห้าเชียง อันได้แก่ เชียงใหม่, เชียงราย, เชียงตุง (พม่า), เชียงรุ่ง (สิบสองปันนา), และเชียงทอง (หลวงพระบาง)
เทศบาลนครลำปาง เดิมเป็นสุขาภิบาลเมืองลำปาง ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองลำปาง ในวันที่ 25 มีนาคม 2478 มีพื้นที่ 10.86 ตารางกิโลเมตรครอบคลุมพื้นที่ 4 ตำบล คือ ตำบลสวนดอก ตำบลเวียงเหนือ ตำบลหัวเวียง และตำบลสบตุ๋ย เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2534 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่การปกครองของเทศบาลเมืองลำปางใหม่ ได้ขยายอาณาบริเวณของเทศบาลเพิ่มขึ้นอีก 11.31 ตารางกิโลเมตร รวมเป็นพื้นที่ทั้งสิ้น 22.17 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเพิ่มอีก 4 ตำบล คือ ตำบลบ่อแฮ้ว 1.16 ตารางกิโลเมตร, ตำบลชมพู 3.80 ตารางกิโลเมตร, ตำบลพระบาท 6.13 ตารางกิโลเมตร และตำบลพิชัย 0.22 ตารางกิโลเมตร เมื่อในวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเทศบาลเมืองลำปาง จัดตั้งเป็นเทศบาลนครลำปาง (ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เล่ม 116 ตอนที่ 10 ก.) มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 เป็นต้นไป ครอบคลุมพื้นที่อาณาบริเวณ 8 ตำบล รวมทั้งสิ้น 22.17 ตารางกิโลเมตร นับว่าเป็นเทศบาลนครแห่งที่สองของภาคเหนือตอนบนถัดจากเทศบาลนครเชียงใหม่
ตราสัญลักษณ์ของเทศบาลนครลำปางใช้ตราไก่ขาวเช่นเดียวกับตราจังหวัดลำปาง ที่มาตามตำนานพระฤๅษี 5 พระองค์ได้กล่าวไว้ว่า เดิมเมืองนครลำปางมีชื่อว่า "กุกุฎฎะนคร" แปลว่า เมืองไก่ขาว มีที่มาตามตำนานว่า ในสมัยพุทธกาลเมื่อพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสรู้สัมโพธิญาณแล้วได้เสด็จโปรดสัตว์ผ่านมาทางบริเวณลัมภะกัมปะกาลิณี คือนครลำปางในปัจจุบัน พระอินทร์ได้แปลงกายลงมาเป็นไก่ขาวเพื่อเตือนให้ชาวเมืองตื่นขึ้นมาบำเพ็ญทาน พระพุทธองค์ทรงทำนายว่าต่อไปเมื่อหน้าบริเวณแห่งนี้จะเป็นนครอันรุ่งเรือง ต่อมาได้มีผู้มาสร้างเมืองขึ้นบริเวณนี้และได้ตั้งชื่อเมืองแห่งนี้ว่า "เมืองกุกุฎฏะนคร" ซึ่งแปลว่าเมืองไก่ขาว
การคมนาคมเข้าสู่เทศบาลนครลำปางมีเส้นทางหลัก ซึ่งเป็นทางหลวงแผ่นดินที่สำคัญ คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ถนนพหลโยธิน จากกรุงเทพมหานครถึงจังหวัดลำปาง เป็นระยะทาง 600 กิโลเมตร นอกจากนี้ยังมีสามารถเลือกเดินทางโดยรถไฟ จากสถานีหัวลำโพง สู่สถานีรถไฟนครลำปาง รวมระยะทาง 640 กิโลเมตร และมีทางหลวงจังหวัดเชื่อมโยงระหว่างอำเภอต่าง ๆ และจังหวัดเชียงใหม่เป็นเส้นทางที่สะดวก
การคมนาคมทางอากาศ มีสนามบินพาณิชย์ภายในประเทศซึ่งมีบริการเที่ยวบินสายการบินภายในประเทศ 2 สายการบินคือ บางกอกแอร์เวย์ เปิดบริการวันละ 4 เที่ยวบิน และสายการบินนกแอร์ วันละ 4 เที่ยวบิน
การขนส่งในเขตเทศบาล.
สภาพการจราจร ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีปัญหาการจราจรติดขัดเฉพาะในชั่วโมงเร่งด่วน และในช่วงเทศกาลสำคัญต่าง ๆ ซึ่งเทศบาลนครลำปาง เป็นศูนย์กลางประตูสู่ภาคเหนือตอนบน สามารถเดินทางไปได้ทุกจังหวัดในภาคเหนือตอนบนไม่ว่าจะเป็นแม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ เชียงราย ลำพูน พะเยา แพร่ น่าน และการเชื่อมถนนรอบนอกกับถนนรอบในยังเป็นถนนเล็ก ๆ ซึ่งจะต้องปรับปรุงโครงข่ายถนนให้เพียงพอกับปริมาณรถและความเจริญของชุมชน.
ปัจจุบันนิยมใช้การจราจรโดยรถส่วนบุคคลหรือรถจักรยานยนต์รวมทั้งจักรยาน สำหรับระบบมวลชน จะมีรถสองแถวรอบเวียงสีเหลือง และมีรถตู้เชื่อมระหว่างตัวจังหวัดไปยังตัวอำเภอต่าง ๆ ทั้ง 13 อำเภอ และเดินทางข้ามจังหวัดที่สถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดลำปาง ติดถนนสายเอเชียสายนอก
โรงเรียนสังกัดเทศบาลนครลำปาง มี 6 โรงเรียนได้แก่
พีที-76
พีที-76 เป็นรถถังเบา สะเทินน้ำสะเทินบก ผลิตขึ้นในช่วงต้นทศวรรษที่ 1950 โดยสหภาพโซเวียต และกลายเป็นรถถังหลักของกองทัพโซเวียตและประเทศในกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอ นอกจากนี้ยังส่งออกให้กับประเทศสังคมนิยมอื่นอีก เช่น อินเดีย อิรัก เกาหลีเหนือ เวียดนามเหนือ และอีกกว่า 25 ประเทศ
พระราชลัญจกรประจำรัชกาล
พระราชลัญจกรประจำรัชกาล เป็นตราประจำพระองค์ของพระมหากษัตริย์แต่ละรัชกาล ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อเริ่มต้นรัชกาล เพื่อประทับกำกับพระปรมาภิไธย ในเอกสารสำคัญต่างๆ ของชาติ ที่เกี่ยวกับราชการแผ่นดิน เช่น รัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และเอกสารสำคัญส่วนพระองค์ ที่ไม่เกี่ยวกับราชการแผ่นดิน พระราชลัญจกรนับเป็นเครื่องมงคลที่แสดงถึงอิสริยยศและพระบรมเดชานุภาพของพระมหากษัตริย์
ปรากฏหลักฐานว่าพระราชลัญจกรประจำรัชกาลมีใช้มาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแล้วในเอกสารต่างประเทศ โดยมีการพิมพ์ภาพจำลองพระราชลัญจกรรูปเทวดา 4 กร ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นพระราชลัญจกรพระนารายณ์ทรงครุฑ ประจำพระองค์ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ตีพิมพ์อยู่ในหนังสือ "จดหมายเหตุลาลูแบร์" ซึ่งเขียนโดย ซิมง เดอ ลา ลูแบร์ แต่เนื่องจากเอกสารสมัยกรุงศรีอยุธยาส่วนใหญ่สูญหายไปกับการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ทำให้ไม่อาจสืบทราบได้ชัดเจนว่า พระมหากษัตริย์แต่ละรัชกาลใช้ตราอะไรเป็นพระราชลัญจกรประจำรัชกาล
ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์นั้น ก่อนสมัยรัชกาลที่ 4 ปรากฏหลักฐานรอยประทับพระราชลัญจกรประจำรัชกาลเพียงพระราชลัญจกรที่เชื่อว่าเป็นพระราชลัญจกรประจำรัชกาลที่ 2 เท่านั้น คือ พระราชลัญจกรไตรสารเศวต อย่างไรก็ตาม ก็มีการใช้สัญลักษณ์ประจำรัชกาลต่างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 โดยปรากฏหลักฐานอยู่ในเงินพดด้วงสมัยดังกล่าวอยู่แล้ว
ธรรมเนียมการใช้พระราชลัญจกรประจำรัชกาลปรากฏหลักฐานชัดเจนขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 ซึ่งมีการประทับพระราชลัญจกรพระมหามงกุฎและพระราชลัญจกรพระจุฑามณี ในเอกสารส่วนพระองค์ เช่น พระราชหัตถเลขา ของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวตามลำดับ
เมื่อมีงานรัตนโกสินทรสมโภชครบ 100 ปี ใน พ.ศ. 2425 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดสร้างพระราชลัญจกรประจำรัชกาลที่ 1 - รัชกาลที่ 3 เพื่ออุทิศถวายพระมหากษัตริย์ทั้งสามรัชกาลข้างต้น หลังจากนั้น พระมหากษัตริย์ในรัชกาลต่อๆ มาก็ทรงสร้างพระราชลัญจกรประจำรัชกาลของพระองค์ใช้มาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน
พระราชลัญจกรประจำรัชกาลของพระมหากษัตริย์.
ราชวงศ์จักรี.
พระราชลัญจกรทั้ง 3 องค์นี้เดิมเป็นเพียงพระราชสัญลักษณ์ที่ปรากฏในที่ต่างๆ เช่น เงินพดด้วง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสร้างพระราชลัญจกรเหล่านี้ขึ้นเพื่ออุทิศถวายพระมหากษัตริย์ทั้งสามพระองค์เมื่อ พ.ศ. 2425 ตราทั้งหมดเป็นตรากลม เส้นผ่าศูนย์กลาง 7 เซนติเมตร
เอ็มบีที 2000
ไทป์ 99
ไทป์ 99 หรือ ZTZ-99 หรือ WZ-123 เป็นรถถังประจัญบานรุ่นที่สามที่ใช้โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน พัฒนามาจากไทป์ 98G เป็นรุ่นที่มีถังแบบทันสมัย แต่ต้นทุนสูงเมื่อเทียบกับการประหยัดกว่าของรุ่นไทป์ 96
ดีมีตาร์ เบร์บาตอฟ
ดีมีตาร์ อีวานอฟ เบร์บาตอฟ  เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1981 เป็นนักฟุตบอลที่ได้รับการยกย่องให้เป็นศิลปินลูกหนังคนหนึ่งของวงการฟุตบอล เกิดในครอบครัวนักกีฬาในประเทศบัลแกเรีย พ่อของเขาเป็นนักฟุตบอลเช่นเดียวกับเขา ส่วนแม่ของเขาเป็นนักแฮนด์บอล เบร์บาตอฟได้เริ่มเล่นฟุตบอลในระดับเยาวชนกับทีมปีรินบลาโกเอฟกราด ซึ่งเป็นสโมสรเดียวกับที่พ่อเขาเคยค้าแข้งในอ
ดีต
อาชีพการค้าแข้ง.
ด้วยฟอร์มการเล่นที่โดดเด่นทำให้ซีเอสเคเอ โซเฟีย สโมสรฟุตบอลยักษ์ใหญ่ของบัลแกเรียเซ็นสัญญาคว้าตัวเขามาร่วมทีมในขณะที่มีเบร์บาตอฟอายุ 17 ปี ก่อนจะได้ประเดิมสนามในทีมชุดใหญ่ครั้งแรกในฤดูกาล 1998-99 ด้วยวัยเพียง 18 ปี และนับจากนั้นเป็นต้นมา เบร์บาตอฟก็เริ่มสร้างชื่อให้กับตัวเองอย่างรวดเร็วด้วยการทำ 14 ประตู ในการลงสนามในลีก 27 นัด นอกจากนั้น ยังพาทีมคว้าแชมป์บอลถ้วยของบัลแกเรียมาครองด้วย
ในปี 2000-2001 สถิติทำ 9 ประตูใน 11 เกมในฤดูกาล ทำให้ไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน ทีมดังของแห่งศึกบุนเดิสลีกา ตัดสินใจคว้าตัวดาวเตะชาวบัลแกเรีย มาช่วยล่าตาข่ายในเดือนม.ค. 2001