pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จากนั้นเขาได้สร้างผลงานการกำกับอันดับสองเรื่อง [[หมานคร]] อำนวยการสร้างโดย [[ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น]] เป็นการนำเสนอเรื่องราวของสังคมเมืองซึ่งอยู่ในรูปแบบของภาพยนตร์แฟนตาซีเหนือจริง จนได้รับ[[รางวัลสุพรรณหงส์]] พ.ศ. 2547 สาขาการสร้างภาพพิเศษยอดเยี่ยม นอกจากนี้ยังได้ถูกคัดเลือกเข้าร่วมฉายในเทศกาลภาพยนตร์ต่างประเทศในปี ค.ศ. 2004 ไม่ว่าจะเป็น[[เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโลคาโน]] (58th Locarno International Film Festival) [[ประเทศสวิสเซอร์แลนด์]] , [[เทศกาลโตรอลโต อินเตอร์เนชั่น ฟิล์ม เฟสติวัล]] (Toronto International Film Festival) และ งานดรากอล แอนด์ ไทเกอร์ ซีรีส์ (Dragons &amp; Tigers Series) ในเทศกาลแวนคูเวอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล ฟิล์ม เฟสติวัล (Vancouver International Film Festival) อีกทั้งยังได้รับรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์แฟนตาเซีย (FANTASIA : NORTH AMERICA’S PREMIER GENRE FILM FESTIVAL) ที่ Montreal ประเทศแคนาดา ครั้งที่ 10 โดยสามารถคว้ารางวัล 2 รางวัลมหาชน Best Asian Film (Bronze Prize) และ Most Groundbreaking Film (Silver Prize) มาครอง และยังมีรางวัลอื่นๆ อีกมากมาย นอกจากนี้ หมานคร ยังได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ใน 10 ของหนังที่ดีที่สุดในโลกปี ค.ศ. 2004 จากนิตยสาร [[ไทม์แมกกาซีน]] และด้วยผลงานกำกับภาพยนตร์ที่มีความโดดเด่นเฉพาะตัวทั้ง 2 เรื่อง ทำให้เขาได้รับรางวัลศิลปาธร สาขาภาพยนตร์ ครั้งที่ 3 ประจำปี [[พ.ศ. 2549]] จัดโดยสำนักงานศิลปวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม เป็นรางวัลจัดขึ้นเพื่อเป็นการสนับสนุน ส่งเสริม ยกย่อง เชิดชูเกียรติศิลปินร่วมสมัยให้มีกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานที่มีคุณภาพ
ใน พ.ศ. 2553 [[อินทรีแดง (ภาพยนตร์)|อินทรีแดง]] ภาพยนตร์แอ๊คชั่นแนวซูเปอร์ฮีโร่ ที่สร้างใหม่จาก [[อินทรีแดง]] ที่เคยโด่งดังในอดีต ที่สร้างชื่อให้แก่ [[มิตร ชัยบัญชา]] อดีตนักแสดงชื่อดังจนกลายเป็นพระเอกอมตะ ไม่ประสบความสำเร็จทางรายได้เลย วิศิษฎ์ ถึงกับประกาศว่าจะไม่สร้างภาคต่อ และจะไม่สร้างภาพยนตร์ต่อไปอีกแล้ว
แต่ล่าสุดปลายปี พ.ศ. 2558 วิศิษฏ์ได้กลับมาสร้างภาพยนตร์เรื่อง "รุ่นพี่" เป็นภาพยนตร์แนววัยรุ่น ลึกลับ ความรักเสมือนดั่งเทพนิยาย (Teenage Horror Romantic Fiction) โดยมีนักแสดงนำคือ ญานนีน ภารวี ไวเกล และ พงศกร โตสุวรรณ
ด้านชีวิตส่วนตัว วิศิษฏ์ สมรสกับศิริพรรณ เตชจินดาวงศ์
[[หมวดหมู่:นักเขียนบทภาพยนตร์ชาวไทย]]
[[หมวดหมู่:นักออกแบบโฆษณา]]
[[หมวดหมู่:พรรคอนาคตใหม่]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร]]
จิระ มะลิกุล หรือ เก้ง (24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 - ) เป็นผู้กำกับ นักเขียนบท และโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ชาวไทย และเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
ในคณะกรรมการบริหารหอภาพยนตร์ โดยปัจจุบันมีผลงานการกำกับภาพยนตร์สี่เรื่อง คือ 15 ค่ำ เดือน 11 , มหา'ลัยเหมืองแร่ , รัก 7 ปี ดี 7 หน (ตอน 42.195) และ พรจากฟ้า (ตอน พรปีใหม่) รวมทั้งเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์เรื่อง สตรีเหล็ก ซึ่งเป็นผลงานที่เริ่มสร้างชื่อในนาม "หับ โห้ หิ้น"
จิระ จบการศึกษาจาก โรงเรียนเซนต์คาเบรียลต่อมาใน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เริ่มทำงานในวงการบันเทิง โดยเป็นผู้กำกับมิวสิกวิดีโอ ให้กับศิลปินเพลงในค่าย ครีเอเทีย อาร์ติสต์ อาทิ ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว (ปั่น), รวิวรรณ จินดา, เฉลียง, ปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล เป็นต้น รวมถึงงานจากค่ายเพลงอื่น เช่น ดนุพล แก้วกาญจน์ในเพลง เทวดาเดินดิน โดยมักเสนอผลงานที่แปลกแหวกแนวจนเป็นที่ยอมรับ ก่อนจะผันตัวเองไปทำงานโฆษณา โดยเปิดบริษัท "หับ โห้ หิ้น บางกอก" มีผลงานโฆษณาที่สร้างชื่อเสียงจาก ผลิตภัณฑ์ไทยชูรส ตราชฎา นอกจากนี้ จิระ ยังเคยให้เสียงพากย์ในภาพยนตร์แอนิเมชั่นของวอลล์ ดิสนีย์ เรื่อง Snow White and the Seven Dwarfs หรือ สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด โดย จิระ พากย์เป็น สนีซซี่ คนแคระขี้จาม
สำหรับงานภาพยนตร์ จิระ และ หับ โห้ หิ้น เริ่มสร้างภาพยนตร์เรื่องแรกในปี พ.ศ. 2543 คือ สตรีเหล็ก ให้กับ ไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ โดยมี ยงยุทธ ทองกองทุน เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ส่วนจิระ รับหน้าที่ร่วมเขียนบทและกำกับภาพ ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมาก จนได้ขยับมาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์แนวชีวิต เรื่อง 15 ค่ำ เดือน 11 ในปี พ.ศ. 2545 และ มหา'ลัยเหมืองแร่ ในปี พ.ศ. 2548 ซึ่งได้รับรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมทั้งสองเรื่อง
หลังจากนั้น จิระดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสร้างของ บริษัท จีเอ็มเอ็ม ไท หับ จำกัด (จีทีเอช) โดยอยู่เบื้องหลังให้กับภาพยนตร์เรื่องต่างๆ ซึ่งมีส่วนทำให้คนไทยหันมาดูหนังไทยจากค่ายนี้กันมากขึ้น แต่เมื่อบริษัท จีเอ็มเอ็ม ไท หับ ได้ปิดตัวลง จิระดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสร้างของ บริษัท จีดีเอช ห้าห้าเก้า แทน
วิศิษฎ์ ศาสนเที่ยง
พุทธศักราช 2561 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2018 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันจันทร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
บริษัท แอดวานซ์ อินโฟ เซอร์วิส จำกัด (มหาชน)
พุทธศักราช 2562 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2019 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคารตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
ดีแทค
บริษัท โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น จำกัด (มหาชน) (; ชื่อย่อ: TAC) หรือในชื่อการค้าว่า "ดีแทค" (dtac) เป็นผู้ประกอบธุรกิจให้บริการ โครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ในประเทศไทย เดิมเป็นบริษัทในเครือยูคอม ปัจจุบันถือหุ้นใหญ่โดย บีซีทีเอ็น โฮลดิ้ง
โดยในช่วงแรกให้บริการในช่วงความถี่ 1800MHz ของบริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ภายใต้ระยะเวลา 27 ปี ตามสัญญาสัมปทาน พร้อมทั้งให้บริการ 3 จี ในช่วงความถี่ 850MHz ซึ่งอยู่ภายใต้สัญญาสัมปทานเดียวกัน นอกจากนี้ ยังมีบริการ 3 จี ในช่วงความถี่ 2100MHz ซึ่ง กสทช.ออกใบอนุญาตใช้คลื่นความถี่ ให้บริษัท ดีแทคไตรเน็ต จำกัด
ดีแทคเริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2532 เพื่อเข้ารับสัมปทานเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ ในช่วงความถี่ 850 และ 1800MHz จากการสื่อสารแห่งประเทศไทย ในประเภทสร้าง-โอน-ดำเนินการ (Build-Transfer-Operate) ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2533 และจดทะเบียนเข้าซื้อขาย ในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2538
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ได้ยืดสัญญากับ กสท. ไปเป็น พ.ศ. 2561 หลังจากวิกฤตเศรษฐกิจ พ.ศ. 2540 ได้เริ่มต้นขายหุ้นบางส่วนให้กับเทเลนอร์ และเปลี่ยนชื่อทางการค้าจาก "แทค" เป็น "ดีแทค" ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544
ตระกูลเบญจรงคกุล ผู้ถือหุ้นใหญ่ในยูคอมซึ่งเป็นบริษัทแม่ของแทค ได้ขายหุ้นให้กับเทเลนอร์ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2548
วันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2555 ทางดีแทคได้มีการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นใหม่ โดยมีบริษัทบีซีทีเอ็น โฮลดิ้ง ของตระกูลเบญจรงคกุล ที่มีนายบุญชัย เบญจรงคกุลผู้ก่อตั้งดีแทคเป็นผู้บริหารอยู่ถือหุ้นเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 10 มาเป็นเป็นร้อยละ 51 และกลุ่มเทเลนอร์ถือหุ้นที่เหลืออีกร้อยละ 49 เพื่อลดข้อครหาในการเป็นบริษัทต่างชาติ ที่จะเข้าร่วมประมูล 3 จีได้ ทำให้ปัจจุบันผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของดีแทคคือบีซีทีเอ็น โฮลดิ้ง
เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 สำนักข่าวรอยเตอร์ ได้เผยแพร่บทความว่ากลุ่มเทเลนอร์และเครือเจริญโภคภัณฑ์ กำลังอยู่ในระหว่างการพูดคุยเรื่องการควบรวมกิจการของ บริษัท โทเทิ่ล แอ็คเซส คอมมูนิเคชั่น จำกัด (มหาชน) หรือดีแทค โดยทรู คอร์ปอเรชั่น มูลค่าดีลนี้อาจสูงถึง 7,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ และส่งผลให้ธุรกิจโทรคมนาคมประเทศไทยเหลือผู้เล่นเพียงสองราย ซึ่งภายหลังจากที่มีข่าว ทรูและดีแทคได้ส่งจดหมายด่วนขอให้รอความชัดเจนเรื่องการควบรวมกิจการที่จะแจ้งต่อตลาดหลักทรัพย์ต่อไป
การควบรวมกิจการครั้งนี้เป็นการสร้างการแข่งขันให้บริษัทใหม่สามารถแข่งขันในตลาดได้อย่างเต็มภาคภูมิ ครบรอบด้าน และตอบสนองทุกความต้องการของธุรกิจโทรคมนาคม ตลอดจนธุรกิจอวกาศ ที่บริษัทแห่งนี้มุ่งเป้าจะเข้าไปทำตลาดด้วยเช่นกัน การควบรวมกิจการอาจจะเสร็จสิ้นในปลายเดือนกันยายน 2565 กระทั่งวันจันทร์ที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2565 ในการประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้นของบริษัท ดีแทค ที่ประชุมมีมติอนุมัติการให้ควบรวมกิจการกับบริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น โดยคาดว่าการควบรวมกิจการจะเสร็จสิ้นในปลายเดือนกันยายนปีเดียวกัน อย่างไรก็ตาม การควบรวมกิจการที่จะเสร็จสิ้นได้ไปเลื่อนเป็นวันที่ 20 ตุลาคมปีเดียวกันแทน โดยมีกระแสข่าวว่าเมื่อการควบรวมกิจการเสร็จสมบูรณ์จะใช้ชื่อบริษัทใหม่ว่า ทรู-ดี แต่มีเงื่อนไขว่าจะต้องคงแบรนด์ ทรูกับดีแทค ไว้ 3 ปี ซึ่งการทำธุระกรรมจะเสร็จสิ้นในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566
ดีแทคมีคลื่นความถี่ถือครองเป็นอันดับที่ 3 เมื่อนับรวมผู้ให้บริการโทรศัพท์ในประเทศ โดยปี พ.ศ. 2562 ดีแทคถือครอง 5 คลื่นความที่คือ 900 MHz, 1800 MHz, 2100MHz, 2300MHz และ 26 GHz รวมทั้งหมด 330 MHz ซึ่งคลื่นความถี่ 2300 MHz เป็นคลื่นความถี่เดียวที่มีผู้ให้บริการเพียงรายเดียวในประเทศไทย
GAT-X303 Aegis Gundam
GAT-X102 Duel
ท่าอากาศยานชูบุเซ็นแทรร์
ไม้จิ้มฟัน
ไม้จิ้มฟัน คือชิ้นไม้หรือพลาสติกหรือวัสดุอื่น ลักษณะเป็นแท่งสั้น ๆ ขนาดเล็ก มีปลายแหลมหนึ่งหรือสองข้าง เป็นอุปกรณ์เพื่อใช้กำจัดเศษอาหารหรือสิ่งสกปรกตามซอกฟัน โดยเฉพาะหลังรับประทานอาหาร ในประเทศไทยไม้จิ้มฟันมักทำมาจากไม้ไผ่ โดยการฝานไม้ไผ่ให้บาง ตัดพอดีชิ้น สุดท้ายลับและเหลาให้คม ปัจจุบันมักผลิตโดยเครื่องจักร
ไม้จิ้มฟันอาจจะเป็นอุปกรณ์ทำความสะอาดฟันที่เก่าแก่ที่สุด ในหลายวัฒนธรรมต่างก็รู้จักและใช้ไม้จิ้มฟัน ก่อนที่แปรงสีฟันจะถูกประดิษฐ์ขึ้น ผู้คนรู้จักการใช้ชิ้นไม้ที่แข็งหรืออ่อนเพื่อทำความสะอาดฟัน ไม้จิ้มฟันที่ผลิตจากทองสำริดถูกค้นพบในสุสานก่อนประวัติศาสตร์ ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลีและทางตะวันออกของเทือกเขาแอลป์ รวมถึงในอารยธรรมเมโสโปเตเมีย
ไม้จิ้มฟันที่ผลิตจากทองและไม้ยางเรซินถูกค้นพบในสถานที่ที่เคยเป็นจักรวรรดิจีนมาก่อน และในคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีการผลิตไม้จิ้มฟันให้มีความหรูหรา เช่นทำจากโลหะมีค่า วาดลวดลายให้วิจิตรบรรจง และมีการเคลือบให้เงางามคงทน
ในปี ค.ศ. 1872 ซิลาส โนเบิลและเจ. พี. คูลีย์ได้จดสิทธิบัตรเครื่องผลิตไม้จิ้มฟันเครื่องแรกของโลก
ในทุกวันนี้ ไม้จิ้มฟันไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับในศาสตร์ทันตกรรมสมัยใหม่ การใช้ไหมขัดฟันหรือแปรงสีฟันเป็นสิ่งที่ทันตแพทย์แนะนำ อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุที่การพัฒนาเทคโนโลยีการผลิตไม้จิ้มฟันยังมีความสำคัญอยู่ ไม้จิ้มฟันจึงยังคงเป็นที่นิยมต่อใครหลาย ๆ คน
จิ้มก้อง
จิ้มก้อง (進貢) หมายถึง การเจริญทางพระราชไมตรีด้วยการถวายเครื่องราชบรรณาการ จิ้มก้อง เป็นคำจากภาษาจีน จิ้ม (進) แปลว่า ให้, ก้อง (貢) แปลว่า ของกำนัล
ในการทำการค้ากับจีนในสมัยโบราณ พ่อค้ามักจะนำของกำนัลไปให้เพื่อขอความสะดวกในการทำมาค้าขาย กับพระเจ้ากรุงจีน แต่จีนมักถือว่า ผู้ที่มาจิ้มก้อง เป็นผู้ที่มาสวามิภักดิ์ขอเป็นเมืองขึ้นเมื่อมีของกำนัลมาให้ นอกจากจีนจะให้ความสะดวกในการค้าแล้ว พระเจ้ากรุงจีนยังตอบแทนด้วยของกำนัลอย่างมากมายกลับมาด้วย พ่อค้าไทยจึงนิยมไปจิ้มก้อง
ขุนวิจิตรมาตรา ให้ความหมายของจิ้มก้อง หรือ จินก้ง ว่าเป็นคำภาษาจีน บางทีใช้คำว่า ก้อง คำเดียว เป็นความหมายต่างๆ อาทิ ทวงก้อง หมายความว่า ทวงส่วย มาก้อง หมายความว่า มาส่งส่วยฐานเป็นเมืองขึ้น หรือมาขอเป็นเมืองขึ้น เมืองก้อง หมายถึง เมืองขึ้น หรือเมืองส่วย และจิ้มก้อง ก็เรียกว่า ส่งส่วย ภาษาอังกฤษเรียกว่า Tribute
นอกจากจิ้มก้องแล้ว บางครั้งไทยยังมาขอหอง (封) คือการที่ให้จีนแต่งตั้งเจ้าแผ่นดินที่เพิ่งขึ้นมาครองบัลลังก์ ให้มีตำแหน่งเป็นอ๋อง (王) บางทีจึงเรียกว่า จิ้มก้องขอหอง
ธรรมเนียมการจิ้มก้องกับจีน.
การจิ้มก้องเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องผูกพันกันมาโดยตลอด เป็นเจตคติที่ยึดถือปฏิบัติตามบุราณราชประเพณี แต่หากได้เกิดมีลักษณะการแลกเปลี่ยนสินค้ากันขึ้น เนื้อแท้แล้วเป็นการหวังประโยชน์ต่อกันทางด้านการค้าเสียมากกว่า
ขนบธรรมเนียมการจิ้มก้องนอกจากจะกระทำได้โดยพระมหากษัตริย์แล้วคณะทูตานุทูตจากดินแดนโพ้นทะเลก็ยังสามารถกระทำการค้าขายส่วนตัวได้ด้วย ในช่วง 270 ปีเศษของราชวงศ์หมิง (เหม็ง) จีนส่งคณะทูตมายังกรุงศรีอยุธยา 19 ครั้ง ส่วนกรุงศรีอยุธยามีคณะราชทูตไปประเทศจีน 110 ครั้ง และบรรดาสินค้าส่วนตัวที่ผู้ส่งเครื่องราชบรรณาการนำติดเข้าไปนั้น รัฐบาลราชวงศ์หมิงก็ยังผ่อนปรน มิได้เรียกเก็บภาษีผ่านด่านแต่ประการใด
จิ้มก้อง จากที่มีการบันทึกเริ่มมีตั้งแต่สมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ส่งทูตไปเจริญพระราชไมตรีกับพระเจ้าหงวนสีโจ๊วฮ่องเต้ (กุบไลข่าน) และก็มีบรรดาผ้าผ่อนแพรพรรณ เป็นเครื่องราชบรรณาการ ไปจิ้มก้องด้วย
การค้าในระบบจิ้มก้องอย่างเป็นทางการระหว่างจีนกับสยาม สะดุดหยุดลงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อราชวงศ์ชิง (แมนจู) ที่เพิ่งสถาปนาขึ้นใหม่ ประกาศห้ามชาวจีนออกทะเล เพื่อหวังป้องกันมิให้พวกคนเหล่านี้หลบหนีออกนอกประเทศ และต้องการปราบปรามพวกกลุ่มต่อต้านที่ต้องการล้มล้างราชวงศ์ชิง กอบกู้ราชวงศ์หมิง
ใน ค.ศ. 1664 ต้นแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช อันตรงกับปีที่ 3 จักรพรรดิคังซี ราชวงศ์ชิง เมื่อสยามส่งทูตไปจิ้มก้องตามธรรมเนียมปฏิบัติแต่เดิมมา ราชสำนักจีนปฏิเสธไม่รับของกำนัล และ ประกาศห้ามมิให้ผู้ใดรับของกำนัลจากต่างประเทศ การค้าระหว่างไทยกับจีนจึงหยุดชะงักไป 8 ปี จนต่อมาอีก 3 ปี จึงกลับมามีความสัมพันธ์อันดีต่อกันเหมือนเดิม
จิ้มก้องนั้น ได้สะดุดหยุดลง พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ รัชกาลที่ 4 ทรงส่งบรรณาการไปจีนเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อปี พ.ศ. 2396 หรือ ค.ศ. 1853
เครื่องราชบรรณาการของสยามในยุคนั้น.
เครื่องราชบรรณาการที่สยามส่งให้จีน ได้แก่ ช้าง งาช้าง จันทน์หอม พริกไทย นกแก้ว นกยูง รงทอง ขี้ผึ้งขาว กำมะถัน มหาหิงคุ์ เปลือกสมุลแว้ง กรักขี เปลือกสีเสียด กานพลู มดยอบ จันทน์ชะมด จันทน์เทศ กระวานขาว ผลกระเบา ฝาง พรมลิอูด ผ้าโมรีแดง ฯลฯ
ส่วนสิ่งที่จีนจัดมอบให้สยาม ได้แก่ เครื่องลายคราม ผ้าแพรโล่ต่วน แพรกิมต่วน เป็นต้น
โลหะมีค่า
โลหะมีค่า  เป็นกลุ่มโลหะที่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจสูงกว่าโลหะทั่วไป ส่วนใหญ่ไม่ค่อยทำปฏิกิริยารีดอกซ์ เป็นโลหะหายาก นิยมทำเป็นเครื่องประดับ เช่น เงิน ทองคำ แพลทินัม โรเดียม อิริเดียม ออสเมียม รีเนียม รูทีเนียม
โลหะมีค่าที่มีมูลค่าด้านเศรษฐกิจสูงที่สุดหรือราคาแพงที่สุดคือ โรเดียม ซึ่งราคาสูงกว่าทองคำประมาณ 10 เท่า มีจุดหลอมละลายสูง
คุณสมบัติที่คล้ายกัน ดูที่บทความ โลหะมีตระกูล
จิ้มกล้อง
จิ้มฟัน
จิ้มแข่ว
มีด
มีด คือเครื่องมือชนิดแรกๆที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อใช้ในชีวิตประจำวันมาอย่างยาวนาน เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับแทบจะทุกกิจกรรม ในการดำเนินชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ หรือกลุ่มสังคมใดๆ ก็ตาม มีดเป็นเครื่องมือตัดเฉือนชนิดมีคมสำหรับใช้ สับ หั่น เฉือน ปาด บางชนิดอาจมีปลายแหลมสำหรับกรีด หรือแทง มักมีขนาดเหมาะสมสำหรับจับถือด้วยมือเดียว
ประวัติของมีดในประเทศไทย.
ค้นพบครั้งแรกราว 30,000 ปี ตามแหล่งโบราณคดีต่างๆ โดยวัสดุที่ใช้ทำมีดจะแตกต่างกันไปตามยุคสมัย
มีดในยุคหิน.
มักทำจากกระดูกหรือหินที่กระเทาะให้มีความแหลมคมเพื่อใช้เป็นเครื่องมือและอาวุธ โดยมีหลักฐานจากแหล่งโบราณคดีในภูมิภาคต่างๆเช่น
มีดในยุคสำริด.
ทำจากวัสดุสำริด ขึ้นรูปโดยการหล่อและการตี มักพบตามแหล่งโบราณคดีในพื้นที่ซึ่งเป็นสายแร่ทองแดงเช่น
ไม้จิ้มแข่ว
แข่ว
ซีรีส ดาวเคราะห์แคระ
ขันที
ขันที คือ ชายที่ถูกตอน บางประเทศทางเอเชียสมัยโบราณใช้สำหรับควบคุมฝ่ายใน ในภาษาจีนเรียกว่า ไท้เจี๋ยน หรือไท้ก๋ำ (ฮกเกี้ยน:太監 ,"ไท้ก่ำ" ) ในภาษาละตินและอาหรับเรียกว่ายูนุก (Eunuch) โดยมีรากศัพท์มาจากภาษากรีกคำว่า ยูโนคอส (eunouchos) แปลว่าผู้ดูแลรักษาเตียง ส่วนชนชาติมอญเรียกขันทีว่า กมนุย (อ่านว่า "ก็อมนอย") แปลว่า ขันทีที่ปราศจากความรู้สึกทางเพศ
ในวัฒนธรรมตะวันตก เรียกขันทีว่า ยูนุก (Eunuch) ซึ่งมาจากรากศัพท์ภาษากรีกคำว่า ยูโนคอส (eunouchos) แปลว่าผู้ดูแลรักษาเตียง ซึ่งยูนุกมีหน้าที่ดูแลหรือเป็นผู้รับใช้กษัตริย์และข้าราชสำนักฝ่ายใน สันนิษฐานว่าเกิดครั้งแรกที่เมืองละกาสช์ (Lagash) ของสุเมเรียน ในเมโสโปเตเมีย ราว 2,000 ปีก่อนคริสตกาล และถือเป็นกลุ่มคนที่มีบทบาทสำคัญในราชสำนักของเมโสโปเตเมียและอียิปต์แต่โบราณ ในระยะแรกจะคัดเลือกยุนุกจากทาสและเชลยอายุน้อย แต่มีบางส่วนที่ถูกตอนเมื่อเป็นหนุ่มแล้ว
วัฒนธรรมการใช้ยุนุกในเมโสโปเตเมียแตกแขนงออกเป็น 2 ทางคือ สายแรกแพร่หลายไปตามเส้นทางสู่จีนในสมัยราชวงศ์สุย และสายที่ 2 แพร่หลายในเอเชียตะวันตกและเอเชียใต้ สู่เปอร์เซียโบราณและจักรวรรดิโรมันตะวันออกหรือไบแซนไทน์
ในเปอร์เซียและไบแซนไทน์ในช่วงที่มุสลิมเรืองอำนาจ พวกเขาได้รับเอายูนุกเข้ามาด้วย ดังปรากฏในราชสำนักจักรวรรดิมุสลิมในคริสต์ศวรรษที่ 16-18 อย่างออตโตมาน-เติร์ก (Ottoman-Turk) ซาฟาวี (Safavids) ของอิหร่านและโมกุล (Mughal) ของอินเดีย โดยจักรวรรดิทั้ง 3 ได้รับการยกย่องว่าเป็นราชสำนักที่เจริญรุ่งเรืองเช่นเดียวกับราชสำนักจีน
ประเภทของขันที.
ขันทีนั้น มีอยู่สองประเภท
ขันทีจำแนกตามประเทศ.
ขันทีในจีนจะเรียกว่า ฮ่วนกวน (; พินอิน: "huànguān") ไท่เจี้ยน (; พินอิน: "Tàijiàn") ทำงานหลายอย่างที่สตรีเพศทำไม่ได้ ในพระราชวังในจีนมีหน้าที่ควบคุมนางในฝ่ายพระราชฐาน และบางครั้งจะขับลำนำถวายฮ่องเต้ก่อนเข้าที่บรรทม นอกจากเรื่องทางโลกแล้ว ขันทียังมีหน้าที่เป็นคณะที่ปรึกษาให้กับฮ่องเต้ในการปกครองบ้านเมือง ซึ่งในบางยุคสมัยก็เป็นเพราะขันทีที่เอาแต่ปรนเปรอฮ่องเต้จนบ้านเมืองอ่อนแอ ไร้เสถียรภาพจนนำมาสู่การล่มสลายของบ้านเมือง เช่น ยุคสามก๊ก หรือ ปลายราชวงศ์หมิง หรือ ปลายราชวงศ์ชิง เป็นต้น
เริ่มมีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ยิน (1,324 –1,066 ปี ก่อนคริสต์ศักราช เป็นชื่อเรียกของราชวงศ์ซาง หลังย้ายเมืองหลวงไปเมืองยิน ซึ่งปัจจุบันคือเมืองอันหยัง ในมณฑลเหอหนาน) จากหลักฐานบนกระดองเต่ามีตัวหนังสือจีนโบราณอยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งหมายถึง 'การตัดองคชาต' และ คำว่า ‘羌 ’(อ่านว่าเชียง) บนกระดองเต่ากล่าวไว้ว่า อู่ติงหวัง จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ยิน (1,254 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ได้มีรับสั่งให้ตัดอวัยวะเพศของหนุ่มชาวเชียง ที่ถูกจับมาเป็นเชลย และให้นำตัวไปเป็นขันที ทำหน้าที่ประกอบพิธีกรรมต่างๆ
ต่อมาในรัชสมัยของมู่หวัง (976-920 ปี ก่อนคริสต์ศักราช) แห่งราชวงศ์โจว จนถึงรัชสมัยของจักรพรรดิอิงจง (ค.ศ. 1457-1464) แห่งราชวงศ์หมิง ปรากฏหลักฐานว่า มีการลงโทษ ด้วยการตัดอวัยวะเพศ หรือที่เรียกกันว่าการลงโทษของราชสำนัก ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อแห่งความทารุณนี้ ได้แก่ เชลยศึก ข้าราชการที่จักรพรรดิไม่ทรงพอพระทัย หรือแม้แต่ลูกชายของชาวบ้านทั่วไป ที่ถูกนำมาเป็นทาสของบรรดาผู้ปกครอง
ต่อมาในสมัยกวงบู๊ ค่านิยมเปลี่ยนไป ผู้ชายที่รับใช้ในวังต้องเป็นขันที ถือว่าเป็นคนที่มีหน้ามีตามาก พอถึงยุคสมัยราชวงศ์สุย ทางการยกเลิกโทษการตอน ดังนั้นคนที่เป็นขันทีต้องตอนตัวเอง
ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง (ค.ศ. 1644-1911) สองราชวงศ์สุดท้ายของจีน กลับมีชายหนุ่มจำนวนไม่น้อย สมัครใจเข้าเป็นขันที ส่วนมากมีสาเหตุมาจากความยากจน โดยขันทีคนสุดท้ายของจีนคือซุนเหย้าถิง เขาเกิดในรัชสมัยของจักรพรรดิกวางสู่ (ค.ศ. 1875-1908) แห่งราชวงศ์ชิง
ในประเทศไม่พบหลักฐานที่เกี่ยวข้องโดยตรง แต่มีร่องรอยที่ทำให้เห็นว่ามีขันทีมาก่อนโดยในสมัยอยุธยาเรียกขันทีว่า นักเทษขันที (บ้างเขียน "นักเทศขันที") นักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ให้ความเห็นว่า "นักเทษ" และ "ขันที" คงเป็นขุนนางชายที่ถูกตอนเหมือนกัน มีเพียง ดร. วินัย พงศ์ศรีเพียร อธิบายไว้ว่า คือฝ่ายหนึ่งที่เรียกว่า "นักเทษ" (นักเทศ) นั้นรับราชการฝ่ายขวา ส่วนอีกฝ่ายที่เรียกว่า "ขันที" นั้นรับราชการฝ่ายซ้าย มีข้อสันนิษฐานว่าพระมหากษัตริย์ไทยสมัยโบราณให้ขันทีอยู่ในสังกัดของฝ่ายใน และไม่ทรงเปิดโอกาสให้นักเทษขันทีมีส่วนร่วมในราชการฝ่ายหน้า อย่างไรก็ตามนักเทษขันทียังคงดำรงอยู่จนสิ้นกรุงศรีอยุธยา และถูกยกเลิกลงในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกแห่งราชวงศ์จักรี
ดร. วินัย พงศ์ศรีเพียร ได้สันนิษฐานเกี่ยวกับที่มาของคำว่า "ขันที" ว่าน่าจะมาจากคำว่า "ขณฺฑ" ในภาษาสันสกฤต ซึ่งมีความหมายว่า "ทำลาย" และกินความหมายไปถึง “ไม่สมบูรณ์, ขาดหายไป, ทำลายหรือตัดออกเป็นชิ้น” และคนไทยได้แผลงคำว่า "ขณฺฑ" เป็น "ขณฺฑี" ในการเขียน
ในพม่าและยะไข่ ขันทีจะมีหน้าที่ในการดูและฝ่ายในและจำทูลพระราชสาสน์ นอกจากนี้ชาวมอญก็มีคำเรียกขันทีว่า กมฺนุย (อ่านว่า "ก็อมนอย") แปลโดยศัพท์ว่า "ขันทีที่ปราศจากความรู้สึกทางเพศ"
ในอาณาจักรแถบคาบสมุทรเกาหลีได้มีระบบขันทีเช่นเดียวกัน โดยเรียกว่า แนซี (; 內侍) ซึ่งทำหน้าที่สนองพระราชบัญชาพระมหากษัตริย์และเหล่าเชื้อพระวงศ์ ซึ่งปรากฏการมีอยู่ของขันทีครั้งแรกใน "โครยอซา" (; 高麗史 "ประวัติศาสตร์โครยอ") ซึ่งบันทึกเรื่องราวช่วงยุคโครยอ และต่อมาในยุคราชวงศ์โชซอน ระบบแนซีได้ถูกแก้ไข และเปลี่ยนแปลงเรียกว่า กรมแนซี (; 內侍府)
ระบบแนซี จะมีสองระดับคือ ซังซ็อน (; 尙膳 "หัวหน้าขันที") รงลงมาคือ แน-กวัน (; 內官 "ขันทีพนักงานสามัญ") ทั้งสองตำแหน่งถือว่าสูงกว่าขันทีทั่วไป ทั้งนี้จะมีเจ้าหน้าที่จำนวน 140 นายประจำอยู่ตามพระราชวัง และขันทีทุกคนจะต้องสอบปรัชญาขงจื๊อในทุก ๆ เดือน ภายหลังระบบขันทีได้ถูกยกเลิกลงในปี พ.ศ. 2437 หลังเกิดการปฏิรูปกาโบ (; 甲午改革)
ตามตำนานกล่าวไว้เกี่ยวกับการตอนความว่า เบื้องต้นต้องทาอุจจาระของมนุษย์ลงบริเวณอวัยวะเพศของเด็กน้อยแล้วให้สุนัขกัดอวัยวะเพศจนขาด ต่อมาในยุคราชวงศ์หยวน ขันทีได้กลายเป็นสินค้าชั้นดี และการตอนด้วยสุนัขก็ถูกแทนที่ด้วยเทคนิคการผ่าตัดที่มีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้น
ในยุคราชวงศ์จาง (; 陳朝) ได้ทำการส่งขันทีเด็กชาวเวียดนามเป็นเครื่องบรรณาการแก่จีนในยุคราชวงศ์หมิง ในปี พ.ศ. 1926, 1927 และ 1928 และปรากฏหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของขันทีในอดีต นั่นคือบทกวีวิพากษ์วิจารณ์เหล่าขุนนาง ซึ่งถูกรจนาโดยกวีหญิง โห่ ซวน เฮือง (; 胡春香) อันปรากฏเนื้อความตอนหนึ่งล้อเลียนเหล่าขันที
ในยุคก่อนรับศาสนาอิสลาม อินโดนีเซียเคยมีขันทีคอยรับใช้ในวงศ์กษัตริย์ชวาซึ่งนับถือศาสนาฮินดู-พุทธ กล่าวกันว่ากษัตริย์ชวามีพระมเหสีและนางห้ามเป็นจำนวนมาก จึงมีขันทีซึ่งแต่งกายแบบหญิงนับพันคอยถวายงานรับใช้
เจ้าจอมมารดาเลื่อน ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาเลื่อน ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม นิยะวานนท์; 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2418 – 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490) เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระชนนีของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลวาดวรองค์ และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุรุพงษ์รัชสมโภช ท่านมีหน้าที่อ่านหนังสือถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวก่อนเข้าบรรทม เพราะมีเสียงไพเราะ แม้อ่านมายาวนานก็ยังเพราะไม่แหบแห้ง จึงได้รับพระกรุณาอยู่เสมอ
เจ้าจอมมารดาเลื่อน เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2418 ที่บ้านบางขุนพรหม จังหวัดพระนคร เป็นบุตรีของพระนรินทราภรณ์ (ลอย นิยะวานนท์) กับปริก โดยปู่ของท่านคือพระอินท์อากร (มุ่ย ไกรฤกษ์) เป็นน้องชายของเจ้าจอมมารดาอำพา ในรัชกาลที่ 2 (พระมารดาของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบาลบริรักษ์ ต้นราชสกุลกปิตถา และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนวรจักรธรานุภาพ ต้นราชสกุลปราโมช)
เมื่อท่านอายุได้ 9 ปี ได้เข้าไปอยู่ในพระบรมมหาราชวัง กับ เจ้าจอมมิ ในรัชกาลที่ 5 ซึ่งเป็นลูกของป้าท่าน แล้วจึงถวายตัวแด่สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง แล้วได้เป็นละครหลวง ต่อมาทรงพระกรุณาให้เป็นเป็นเจ้าจอม ประสูติพระเจ้าลูกเธอรวม 2 พระองค์ คือ
ในส่วนของเจ้าจอมมารดาเลื่อนนั้น ท่านจะมีหน้าที่ประจำ คือ การอ่านหนังสือถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในเวลาเข้าที่บรรทมเป็นนิจ เพราะพระองค์ทรงพระบรรทมยาก ท่านเจ้าจอมมารดาท่านมีเสียงที่ไพเราะ อ่านได้นาน ๆ ไม่แหบแห้ง ทั้งเป็นผู้ถูกอัธยาศัย ทรงพระกรุณามาก เมื่อต่อมาพระราชโอรสทรงได้รับใช้ใกล้ชิดพระองค์ก็เป็นเหตุให้ทรงยกย่องเจ้าจอมมารดาเลื่อนยิ่งขึ้น ถึงได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ และเหรียญรัตนาภรณ์ ในรัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 2 ครั้นพระองค์เจ้าอุรุพงษ์สิ้นพระชนม์แล้ว ปลายรัชกาลที่ 5 เจ้าจอมมารดาเลื่อนจึงถวายคืนพระมรดกของพระองค์เจ้าอุรุพงษ์ฯ ทั้งหมด
ถึงรัชกาลที่ 6 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชเงินปีเลี้ยงชีพเป็นพิเศษอีกปีละ 30,000 บาท นอกเหนือไปจากอัตราปกติของเจ้าจอมมารดาพระสนมเอก และได้รับพระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 อีกด้วย
ในเวลาต่อมา เจ้าจอมมารดาเลื่อน ได้กราบถวายบังคมทูลลาออกไปอยู่นอกวัง ที่บ้านถนนพระราม 5 ( ปัจจุบันกำลังปรับปรุงอาคารให้เป็นหอประวัติราชบัณฑิตยสภา เพื่อเป็นหอประวัติศาสตร์พร้อมสำหรับการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองควบคู่ไปกับการจัดประชุม เบื้องต้นคาดว่าจะแล้วเสร็จภายใน 2-3 ปี ) และดำรงชีพอยู่โดยสัมมาปฏิบัติ ต่อมาท่านได้ย้ายไปสร้างบ้านใหม่ที่ถนนเพชรบุรี ใกล้ประตูน้ำปทุมวัน แต่มีโรคเบียดเบียนในวัยชราอยู่หลายปี จนในที่สุดก็ถึงแก่อสัญกรรมลงที่บ้านถนนเพชรบุรีนี้ เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490
เจ้าจอมมารดาเลื่อน เป็นบุคคลที่มีใจเป็นบุญ ทำการบริจาคทานอยู่เสมอ ๆ เช่น สร้างศาลาอุรุพงษ์ เป็นการเปรียญใหม่ ที่วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร และปฏิสังขรณ์ พระประธานองค์ใหญ่ ประดิษฐานไว้ในศาลานั้น สิ้นเงินในการนี่ 25,000 บาท และตั้งทุนช่วยวัด ที่วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร ได้บริจาคเงิน 800 บาท ซ่อมศาลาที่บรรจุพระอังคารพระองค์อุรุพงษ์ฯ เปลี่ยนเป็นศาลาจตุรมุข ผูกเหล็กหล่อคอนกรีตทั้งหลังบริจาคสมทบทุนพยาบาลภิกษุสามเณรอาพาธในวัดเบญจมบพิตรอีกถึง 2,000 บาท และบริจาคทรัพย์อีก 2,500 บาท สำหรับเขียนภาพบรรจุช่องว่างในพระอุโบสถช่อง 1 เป็นภาพพระมหาธาตุเมืองศรีสัชนาลัย ด้วยกันกับเจ้านายและบาทบริจาริกาในรัชกาลที่ 5 และบริจาคเงินบำรุงพระภิกษุในวัดนั้นตลอดมา
เรซิเดนต์อีวิล (วิดีโอเกม พ.ศ. 2539)
เรสซิเดนต์อีวิล  หรือในญี่ปุ่นชื่อ ไบโอ ฮาซาร์ด  เป็นวิดีโอเกมแนวสยองขวัญเอาชีวิตรอด พัฒนาและจำหน่ายโดยแคปคอมสำหรับเครื่องเล่นเพลย์สเตชัน ในปี ค.ศ. 1996 และเป็นเกมแรกในเกมชุด"เรซิเดนต์อีวิล" เนื้อเรื่องของเกมเล่าถึงคริส เรดฟิลด์ และจิล วาเลนไทน์ สมาชิกหน่วย S.T.A.R.S. ขณะพวกเขากำลังสอบสวนชานเมืองแร็กคูนซิตี หลังสมาชิกในทีมหลายคนหายตัวไป พวกเขาติดอยู่ในคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยซอมบีและสัตว์ประหลาดตัวอื่น ๆ ตอนเริ่มเกม ผู้เล่นเลือกได้ว่าจะเล่นเป็นคริสหรือจิล และต้องสำรวจคฤหาสน์เพื่อไขความลับต่าง ๆ
โทะกุโระ ฟุจิวะระ ตั้งใจทำเป็นเกมรีเมกของเกม"สวีตโฮม" (1989) ต่อมาทีมพัฒนาเกม"เรซิเดนต์อีวิล"นำโดยชินจิ มิคะมิ ระบบเกมเป็นเกมแอ็กชันมุมมองบุคคลที่สาม เสริมด้วยการจัดการสิ่งของ การสำรวจ และการแก้ปริศนา "เรสซิเดนต์อีวิล"สร้างข้อตกลงซึ่งต่อมาพบได้ในเกมหลัง ๆ เช่น การควบคุม ระบบคลังสิ่งของ ระบบบันทึกเกม และการใช้โมเดลสามมิติซ้อนในฉากหลังแบบพรีเรนเดอร์
"เรสซิเดนต์อีวิล" ได้รับการตอบรับที่ดีมากทั้งคำวิจารณ์และยอดขาย และเป็นเกมที่กำหนดแนวเกมสยองขวัญเอาชีวิตรอด ความสำเร็จนำไปสู่แฟรนไชส์สื่อ ประกอบด้วยวิดีโอเกม ภาพยนตร์ หนังสือการ์ตูน นวนิยาย และสินค้าอื่น ๆ เกมถูกทำลงเครื่องเซก้า แซทเทิร์น ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และนินเทนโด ดีเอส ในปี ค.ศ. 2002 เกมรีเมกในชื่อเดียวกันออกจำหน่ายบนเครื่องเกมคิวบ์ แสดงให้เห็นกราฟิก เสียง ระบบเกมและเนื้อเรื่องที่ปรับปรุงใหม่ ต่อมาเกมเวอร์ชันเกมคิวบ์ถูกมาสเตอร์ระดับคุณภาพสูงอีกครั้ง ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 2015 ในเครื่องเล่นใหม่ ภาคต่อโดยตรงของเกมในชื่อ "เรซิเดนต์อีวิล 2" จำหน่ายในปี ค.ศ. 1998 และภาคเล่าย้อนในชื่อ "เรซิเดนต์อีวิล ซีโร่" จำหน่ายในปี ค.ศ. 2002
ตัวละครของผู้เล่นเป็นสมาชิกหน่วยพิเศษคนหนึ่งที่ติดอยู่ในคฤหาสน์ที่มีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อาศัยอยู่ จุดประสงค์ของเกมคือเปิดโปงปริศนาของคฤหาสน์และหนีรอดให้ได้ กราฟิกในเกมประกอบด้วยตัวละครและวัตถุหลายเหลี่ยมสามมิติเรียลไทม์ ซ้อนอยู่บนฉากหลังแบบพรีเรนเดอร์ และมุมกล้องตั้งนิ่ง ผู้เล่นควบคุมตัวละครโดยกดปุ่มที่แผงดีแพด หรือก้านอะนาล็อกไปทางซ้ายหรือขวาเพื่อหมุนตัวละคร และเคลื่อนไหวตัวละครไปข้างหน้าหรือข้างหลังโดยกดปุ่มขึ้นลงที่แผงดีแพด
ในการบรรลุเป้าหมาย ตัวละครต้องหาเอกสารหลายฉบับที่ชี้แจงรายละเอียดในเกม รวมถึงเบาะแสที่ช่วยแก้ปริศนาต่าง ๆ ในคฤหาสน์ สิ่งของสำคัญเป็นสิ่งจำเป็นที่ทำให้ผู้เล่นเข้าห้องใหม่หรือสิ่งของใหม่ ๆ ได้ ผู้เล่นมีอาวุธปืนเพื่อป้องกันตนเองจากศัตรู แต่กระสุนปืนมีจำกัด และผู้เล่นต้องเก็บกระสุนไว้ใช้ในยามจำเป็นเท่านั้น ในการเติมพลังตัวละคร ผู้เล่นต้องใช้สเปรย์ปฐมพยาบาล หรือสมุนไพรสามชนิดที่สามารถผสมกันจนได้ผลการรักษาที่ต่างกัน ช่องเก็บสิ่งของของผู้เล่นมีจำกัดขึ้นกับตัวละครที่ผู้เล่นเลือกเล่น และสิ่งของที่ผู้เล่นไม่ต้องการถือไว้สามารถเก็บไว้ในกล่องเก็บสิ่งของเพื่อใช้ในภายหลังได้ ในการบันทึกเกม ผู้เล่นต้องเก็บแถบผ้าหมึก และใช้กับเครื่องพิมพ์ดีดที่มีกระจายทั่วตำแหน่งในเกม อย่างไรก็ตาม แถบผ้าหมึกที่ผู้เล่นเก็บได้ก็มีจำกัด เช่นเดียวกับกระสุนปืนและยา ผู้เล่นจะได้เผชิญหน้าและต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่ติดเชื้อ เช่น ซอมบีกินเนื้อ สุนัขที่ตายแล้วฟื้น แมงมุมยักษ์ และสัตว์ประหลาดชนิดอื่น ๆ
เกิดเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องในชานเมืองแร็กคูนซิตี โดยมีร่องรอยของมนุษย์กินคนบนซากศพเหยื่อ หน่วยช่วยชีวิตและยุทธวิธีพิเศษ (S.T.A.R.S.) ของสถานีตำรวจแร็กคูนซิตีได้รับมอบหมายให้ตรวจสอบคดีฆาตกรรม หน่วย S.T.A.R.S. แบ่งออกเป็นสองหน่วยย่อยคือ อัลฟา และบราโว หน่วยบราโวถูกส่งออกไปก่อน แต่การติดต่อขาดหายไป หน่วยอัลฟาจึงถูกส่งไปตามหาหน่วยบราโว