pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันที่ 19 สิงหาคม 2006 วอลคอตต์ได้ลงเล่นในฟุตบอลพรีเมียร์ลีกเป็นครั้งแรกในสีเสื้อของอาร์เซนอล เขาถูกส่งลงมาจากม้านั่งสำรองในนาทีที่ 73 ในเกมกับแอสตันวิลลาซึ่งเป็นนัดเปิดสนามฤดูกาล 2006-07 และเป็นนัดแรกของสนามเอมิเรตส์สเตเดียมที่ได้ใช้ในการทำศึกพรีเมียร์ลีกอีกด้วย นอกจากนั้น วอลคอตต์ยังเปิดบอลให้กับกิลแบร์โต ซิลวาวอลเล่ย์ตีเสมอได้สำเร็จอีกด้วย
และวอลคอตต์ก็ได้ลงเล่นในศึกแชมเปียนส์ลีกเป็นครั้งแรกในเกมที่อาร์เซนอลแข่งขันรอบคัดเลือกรอบที่ 3 กับดินาโม ซาเกร็บนัดที่ 2 ทำให้เขาเป็นนักเตะที่อายุน้อยที่สุดของอาร์เซนอลที่ได้ลงเล่นในรายการยุโรป ซึ่งเจ้าของสถิติเก่าคือเชสก์ ฟาเบรกัสนั่นเอง และวอลคอตต์ก็ได้ลงเป็นตัวจริงให้กับอาร์เซนอลครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2006 ในเกมที่พบกับวัตฟอร์ตในบ้าน
ผลงานของวอลคอตต์กับอาร์เซนอลและกับทีมชาติอังกฤษนั้นทำให้เขาได้รับรางวัลนักเตะดาวรุ่งยอดเยี่ยมแห่งปีของสำนักข่าวบีบีซี ในปี 2006 อีกด้วย
วอลคอตต์ทำประตูแรกให้กับอาร์เซนอลได้ในเกมคาร์ลิงคัพรอบชิงชนะเลิศที่พบกับเชลซีที่สนามมิลเลนเนียมสเตเดียม คาร์ดิฟฟ์ เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2007 และได้เป็นเจ้าของสถิตินักเตะอายุน้อยที่สุดอันดับ 2 ที่สามารถทำประตูได้ในฟุตบอลลีกคัพรอบชิงชนะเลิศ
วันที่ 23 ตุลาคม 2007 วอลคอตต์ก็ทำประตูแรกที่เอมิเรตส์สเตเดียมได้ในรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในเกมที่พบกับสลาเวีย ปราก โดยในนัดนั้นอาร์เซนอลถล่มคู่แข่งไปถึง 7-0 และวอลคอตต์ก็ทำได้ 2 ประตู โดยลูกยิงลูกที่สองของเขานั้นมักจะถูกนำไปเปรียบเทียบลูกยิงที่เธียร์รี่ อองรี ดาวยิงตำนานของทีมยิงให้กับอาร์เซนอลได้บ่อยๆ วอลคอตต์ได้ขอยกประตูนี้ให้กับ ลัค พี่เขยของเขาที่เสียชีวิตไปเมื่อเดือนที่แล้ว
วันที่ 9 มกราคม 2008 วอลคอตต์ก็สามารถทำประตูในรายการคาร์ลิงคัพในนัดที่พบกับทอตแนมฮ็อตสเปอร์ โดยเป็นการยิงตีเสมอในนาทีที่ 79 (แต่สุดท้าย ทอตแนมฮ็อตสเปอร์ก็ผ่านเข้ารอบด้วยประตูรวมทั้งสองนัด 6-2) วอลคอตต์ทำประตูในพรีเมียร์ลีกได้สำเร็จในนักที่พบกับเบอร์มิงแฮมซิตีที่เซนต์แอนดรูว์เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2008 โดยยิงได้ 2 ประตูในเกมที่อาร์เซนอลเสมอกันไป 2-2
วอลคอตต์ยิงประตูที่ 100 ของตัวเองให้กับการเล่นให้กับทุกสโมสรรวมถึงระดับทีมชาติด้วย ด้วยการยิงให้กับอาร์เซนอล ในนัดที่ 5 ของพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2016–17 ที่พบกับฮัลล์ซิตี ที่สนามเคซีสเตเดียม ในนาทีที่ 55 นับเป็นประตูที่ 2 ของการแข่งขัน ทำให้อาร์เซนอลเอาชนะไปได้ 1–4
ในต้นปี ค.ศ. 2017 ในการแข่งขันเอฟเอคัพรอบ 3 ที่อาร์เซนอลเป็นฝ่ายไปเยือนเซาแทมป์ตัน ที่สนามเซนต์แมรีส์ วอลคอตต์สามารถทำแฮตทริกได้ โดยยิงได้ในนาทีที่ 35, 69 และ 84 ผลการแข่งขันอาร์เซนอลชนะไปอย่างท่วมท้น 0–5
ในต้นปี ค.ศ. 2018 หลังจากไม่ได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในอาร์เซนอล วอลคอตต์ได้ย้ายไปสู่เอฟเวอร์ตันด้วยค่าตัวที่คาดว่าประมาณ 20 ล้านปอนด์ (900 ล้านบาท) สัญญา 3 ปีครึ่ง รวมระยะเวลาทั้งหมดที่อยู่กับอาร์เซนอลทั้งหมด 12 ปี
วอลคอตต์ได้ลงเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษชุดบี นัดที่พบกับเบลารุสเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 ต่อมา วันที่ 30 พฤษภาคม ปีเดียวกัน วอลคอตต์ก็สร้างประวัติศาสตร์ด้วยการเป็นนักเตะอังกฤษที่อายุน้อยที่สุดที่ติดทีมชาติชุดใหญ่เต็มตัวในนัดที่อังกฤษอุ่นเครื่องกับฮังการีที่โอลด์แทรฟฟอร์ด ด้วยอายุเพียง 17 ปีกับอีก 75 วันเท่านั้น โดยในนัดนั้น อังกฤษเอาชนะไป 3-1 แต่ยิงชนคาน 3 ครั่ง ยิงเข้าประตูตัวเอง 2 ครั้ง เตะเป้าคู่ต่อสู้ 8 คน ซึ่งอัปยศที่สุด
พระยาพัทลุง (ขุน)
พระยาพัทลุง (ขุน) หรือ ขุนคางเหล็ก (เกิด พ.ศ. 2277) เป็นบุตรชายของพระยาราชบังสัน (ตะตา) บุตรชายของพระยาพัทลุง (ฮุเซน) บุตรสุลต่านสุลัยมาน เกิดและเติบโตในกรุงศรีอยุธยา จึงพูดภาษาปักษ์ใต้ไม่เป็น เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เมื่ออายุ 14 ปี ต่อมา เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกได้เข้าถวายตัวช่วยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเป็นครั้งแรก ตามเสด็จลงไปปราบก๊กเจ้านครศรีธรรมราช พ.ศ. 2312 ขณะนั้นอายุ 35 ปี จึงได้เป็นพระยาภักดีนุชิต สิทธิสงคราม ผู้ช่วยราชการนครศรีธรรมราช ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2315 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี โปรดฯให้ไปเป็นเจ้าเมืองพัทลุง ในราชทินนาม พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นเดียวกับบิดา พระยาราชบังสัน (ตะตา) ซึ่งมีราชทินนามว่า พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นกัน ทว่าสร้อยต่างกัน
ภายหลังกรุงศรีอยุธยาแตก พระยาพัทลุง (ขุน) กับพี่น้องญาติๆ ได้พากันอพยพมาอยู่หมู่บ้านบริเวณใกล้ ๆ วัดพลับ (วัดราชสิทธาราม) ไม่ห่างไกลกันนักกับพวกญาติ ๆ เชื้อสุลต่านสุลัยมาน ซึ่งตั้งเคหสถานอยู่ใกล้วัดหงส์รัตนาราม ในคลองบางกอกใหญ่ หรือคลองบางหลวง ใน พ.ศ. 2315 พระยาพัทลุงได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ
ภรรยาพระยาพัทลุง(ขุน) คือ คุณหญิงแป้น น้องร่วมบิดามารดากับท้าวทรงกันดาล บุตร-ธิดา ที่สำคัญได้แก่
พระยาพัทลุง (ขุน) รับราชการอยู่ 17 ปี ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2332 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ภายในวัดวังมีอนุสาวรีย์พระยาพัทลุง (ขุน) สร้างโดย มูลนิธิพระยาพัทลุงขุนคางเหล็ก-สุลต่านสุลัยมาน
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-23
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-23  (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟลอกเกอร์) เป็นเครื่องบินขับไล่ปีกพับได้ที่ออกแบบโดยมิโคยัน-กูเรวิชค์ของสหภาพโซเวียต มันถูกจัดว่าเป็นเครื่องบินรุ่นที่สามของโซเวียตพร้อมกับมิก-25 มันเป็นเครื่องบินขับไล่แบบแรกของโซเวียตที่มีระบบเรดาร์ติดตามเป้าหมายและขีปนาวุธเกินระยะมองเห็น และเป็นผลิตภัณฑ์แรกของมิกที่มีช่องรับลมอยู่ที่ด้านข้างลำตัว การผลิตเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2513 และมีกว่า 5,000 ลำ ในปัจจุบันมิก-23 ยังคงประจำการอย่างจำกัดโดยชาติที่เป็นลูกค้าของโซเวียต
พระยาพัทลุง(ขุน)
เจ้าพระยาจักรี(หมุด)
ฟลายเวท
ฟลายเวท  ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เคยเป็นรุ่นเล็กที่สุดในโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 108 ปอนด์ (48.988 กิโลกรัม) และไม่เกิน 112 ปอนด์ (50.802
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกว่า ฟลายเวท ทั้งหมด สถิติของแชมป์โลกที่ป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้มากที่สุดในโลก คือ พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ที่ป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 17 ครั้ง
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีจำนวนมาก ได้แก่ โผน กิ่งเพชร, ชาติชาย เชี่ยวน้อย, เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย, เวนิส บ.ข.ส., สด จิตรลดา, เมืองชัย กิตติเกษม, พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์, แสน ส.เพลินจิต, ฉัตรชัย สาสะกุล, ศรพิชัย พิษณุราชันย์, เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม,พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์, เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต, คมพยัคฆ์ ป.ประมุข (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล), อำนาจ รื่นเริง, ยอดมงคล ว.แสงเทพ (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล) และแสตมป์ ศิษย์หมอเส็ง (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล) และเคยมีนักมวยสากลสมัครเล่นที่เคยครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว 2 ครั้งในปี ค.ศ. 2000 คือ วิจารณ์ พลฤทธิ์ และปี ค.ศ. 2008 จาก สมจิตร จงจอหอ
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกในพิกัดนี้ อาทิ ปานโช วิลลา, โยชิโอะ ชิราอิ, ปัสกวล เปเรซ, ไฟติง ฮาราดะ, เอเฟรน ตอร์เรส, มิเกล กันโต, มาซาโอะ โอบะ, ชาร์ลี มากรี, กาบริเอล เบร์นัล, คิม ยง-คัง, ฮิโรกิ อิโอกะ, ยูริ อาร์บาชาค็อฟ, แดนนี่ โมโร่, มาร์ค จอห์นสัน,เลโอ กาเมซ, แมนนี ปาเกียว, โนนิโต โดแนร์, โคกิ คาเมดะ, ไดกิ คาเมดะ, โรมัน กอนซาเลซ, คาซูโตะ อิโอกะ และโจว ซื่อหมิง, โคเซ ทานากะ เป็นต้น
ฟลายเวต
ซูเปอร์ฟลายเวท
ซูเปอร์ฟลายเวท  ชื่อเรียกน้ำหนักรุ่นมวยระหว่างรุ่นฟลายเวทกับรุ่นแบนตัมเวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 112 ปอนด์ (50.802 กิโลกรัม) และไม่เกิน 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) โดยสถาบันที่เริ่มก่อตั้งรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1980 โดยเรียกรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์ฟลายเวท และในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และ องค์กรมวยโลก (WBO) จะเรียกว่า จูเนียร์แบนตัมเวท (Junior bantamweight) แชมป์โลกที่ป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้ไว้ได้มากที่สุดในโลก คือ เขาทราย แกแล็คซี่ โดยป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 19 ครั้ง และเป็นสถิติที่มากที่สุดเป็นอันดับหนึ่งของเอเชีย และได้รับการยกย่องให้เป็นแชมป์โลกตลอดกาลในรุ่นนี้ ของสมาคมมวยโลก (WBA) ด้วย (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นซูเปอร์ฟลายเวทร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998)
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 6 คน ได้แก่ พเยาว์ พูนธรัตน์, เขาทราย แกแล็คซี่, หยกไทย ศิษย์ อ., เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา, สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย, ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย และเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต (เป็นแค่แชมป์เฉพาะกาล)
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ อาทิ จิโร วาตานาเบะ, ราฟาเอล โอโรโน, ฆิลเบร์โต โรมัน, อิสราเอล กอนเตรรัส, เอ็ลลียัซ ปีกัล, มุน ซ็อง-กิล,คัตสึยะ โอนิซูกะ, จอห์นนี ทาเปีย,เลโอ กาเมซ, แดนนี โรเมโร , โนนิโต โดแนร์, ไดกิ คาเมดะ,คาซูโตะ อิโอกะ,โคเซ ทานากะ เป็นต้น
แบนตัมเวท
แบนตัมเวท  ชื่อเรียกรุ่นมวยรุ่นเล็กที่เคยเป็นรุ่นเล็กเป็นอันดับ 2 ของโลกมาก่อน โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักตัวมากกว่า 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) และไม่เกิน 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด แชมป์โลกที่ทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้มากที่สุดของรุ่นนี้คือ ออร์แลนโด แคนิซาเลส นักมวยชาวอเมริกัน โดยทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้ทั้งหมด 15 ครั้ง
สำหรับนักมวยไทยแล้ว รุ่นแบนตัมเวทนี้ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นอาถรรพ์ เพราะเคยมีนักมวยไทยหลายรายที่ขึ้นชิงตำแหน่งแชมป์รุ่นนี้แล้วไม่ประสบความสำเร็จ ถึงได้เป็นแชมป์ไปก็ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ไม่นาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแชมป์ของสมาคมมวยโลก (WBA) เช่น จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ที่เคยชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้ถึง 3 ครั้ง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 7 ราย ได้แก่ เขาค้อ แกแล็คซี่, ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ, ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์, วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น, รัตนชัย ส.วรพิน, พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล)
และ ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่
และในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 3 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก คือ ผจญ มูลสัน เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1988 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้, วิชัย ราชานนท์ เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1996 ที่นครแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา และ วรพจน์ เพชรขุ้ม เหรียญเงินจากโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ นอกจาก ออร์แลนโด แคนิซาเลส แล้ว ได้แก่ จิมมี่ คาร์รัทเธอร์, รอแบร์ กอแอน, ไฟติง ฮาราดะ, เอเดร์ ฌูเฟร์, หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, อิสราเอล กอนเตรรัส, โจอิจิโร ทัตสึโยชิ, มุน ซ็อง-กิล, นานา คอนาดู, พอลลี อยาลา, โฮซูมิ ฮาเซงาวะ, เฟร์นันโด มอนติเอล, โคกิ คาเมดะ เป็นต้น
รายชื่ออักษรในภาษาต่างๆแบ่งตามทิศทางการเขียน
ซูเปอร์แบนตัมเวท
ซูเปอร์แบนตัมเวท  ชื่อเรียกรุ่นมวยที่อยู่ระหว่างรุ่นแบนตัมเวทกับรุ่นเฟเธอร์เวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) และไม่เกิน 122 ปอนด์ (55.338 กิโลกรัม) สถาบันแรกที่ก่อตั้งรุ่นนี้ขึ้นมา คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1976 โดยเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์แบนตัมเวท ทางสมาคมมวยโลก (WBA) สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO) รวมทั้งในวงการมวยไทยจะเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า จูเนียร์เฟเธอร์เวท (Junior featherweight) โดยพิกัดนี้ไม่มีบรรจุไว้ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่น (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นซูเปอ​ร์แบนตัมเวทร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998)​
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ มีทั้งหมด 4 คน ได้แก่ สามารถ พยัคฆ์อรุณ, ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง, สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ และ พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม
และนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่เคยชกในพิกัดนี้ อาทิ วิลเฟรโด โกเมซ, ลูเป ปินตอร์, ฆวน เมซา, เจฟฟ์ เฟเนค, อซูม่าห์ เนลสัน, เอริก โมราเลส, แมนนี ปาเกียว, โทชิอากิ นิชิโอกะ เป็นต้น
เฟเธอร์เวท
เฟเธอร์เวท  ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่ง นักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 122 ปอนด์ (55.338 กิโลกรัม) และไม่เกิน 126 ปอนด์ (57.153
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด สำหรับนักมวยไทยยังไม่เคยมีใครเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ (เคยมีหนึ่งคน คือ ก้องธวัช ส.กิตติ แต่เป็นแชมป์โลกในสถาบันสหพันธ์มวยโลก (WBF) ซึ่งเป็นสถาบันที่ไม่ได้รับการยอมรับ) แต่สำหรับมวยสากลสมัครเล่นแล้ว เคยมีนักมวยไทยครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว ในปี ค.ศ. 1996 คือ สมรักษ์ คำสิงห์
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่เคยชกหรือชกในพิกัดนี้ อาทิ ซัลบาดอร์ ซันเชซ, วิลเฟรโด บัซเกซ, หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, นาซีม ฮาเหม็ด, แมนนี่ ปาเกียว, เอริก โมราเลส, คริส จอห์น , โฮซูมิ ฮาเซงาวะ เป็นต้น
Shcha หรือ Shta (Щ, щ) เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง ใช้แทนเสียง // หรือ // ในภาษารัสเซีย, // หรือ // ในภาษายูเครน และ // ในภาษาบัลแกเรีย เริ่มแรกอักษรตัวนี้เป็นอักษรรวมระหว่าง Ш กับ Т ที่มี descender อยู่ตรงกลาง และมีพัฒนาการมาจากอักษรกลาโกลิต Shta (รูปภาพ: )
อักษรตัวนี้ค่อนข้างมีความยุ่งยากในการทับศัพท์ ในทางภาษาศาสตร์จะถ่ายอักษรเป็น šč ในภาษาอังกฤษจะเปลี่ยนเป็น shch และในภาษาเยอรมันจะเปลี่ยนเป็น schtsch ซึ่งต้องใช้มากถึง 7 ตัวเพื่อแปลงอักษรเพียงตัวเดียว
ซูเปอร์เฟเธอร์เวท  ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กที่อยู่ระหว่างรุ่นเฟเธอร์เวทกับรุ่นไลท์เวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 126 ปอนด์ (57.153 กิโลกรัม) และไม่เกิน 130 ปอนด์ (58.967 กิโลกรัม) ครั้งแรกทางสภามวยโลก (WBC) และ สมาคมมวยโลก​ (WBA)​ จะเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า "จูเนียร์ไลท์เวท" (Junior Lightweight) ต่อมาใน ค.ศ. 1998 เปลี่ยนมามาเรียกเป็น "ซูเปอร์เฟเธอร์เวท" แต่ทาง สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) กับ องค์กรมวยโลก (WBO) และในวงการมวยไทยยังเรียกชื่อรุ่น "จูเนียร์ไลท์เวท"
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ มีทั้งหมด 2 คน คือ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ กับ ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์
สำหรับนักมวยชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกหรือเคยชกในพิกัดนี้ ได้แก่ แฟลซ อีลอสเด้, อาเลกซิส อาร์เกวโย, อซูม่าห์ เนลสัน, ฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ, ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์, เอริก โมราเลส, ฆวน มานูเอล มาร์เกซ, แมนนี ปาเกียว, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, อาเซลีนู เฟรย์ตัส เป็นต้น
Shta
Šta
Šča
ไลท์เวท
ไลท์เวท  ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่ง โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 130 ปอนด์ (58.967 กิโลกรัม) และไม่เกิน 135 ปอนด์ (61.235
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด สำหรับนักมวยไทยยังไม่เคยมีใครได้เป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ และยังไม่เคยประสบความสำเร็จในแบบมวยสากลสมัครเล่นระดับโลก เช่น กีฬาโอลิมปิก เป็นต้น
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกในพิกัดนี้ ได้แก่ อาเลกซิส อาร์เกวโย, คิม ด็อก-กู, โรเบร์โต ดูรัน, เจฟฟ์ เฟเนค, อซูม่าห์ เนลสัน, มิเกล อังเฆล กอนซาเลซ, ฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, แมนนี ปาเกียว, อาเมียร์ ข่าน เป็นต้น
สำหรับประวัติศาสตร์ของรุ่นไลท์เวท ถือว่าเป็นพิกัดน้ำหนักมวย 3 รุ่นแรกของโลกด้วย โดยถือกำเนิดขึ้นมาในปี ค.ศ. 1850 พร้อมกับรุ่นมิดเดิลเวท และเฮฟวีเวท
ซูเปอร์ไลท์เวท
ซูเปอร์ไลท์เวท  ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่งที่อยู่ระหว่างรุ่นไลท์เวทกับรุ่นเวลเตอร์เวท นักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 135 ปอนด์ (61.235 กิโลกรัม) และไม่เกิน 140 ปอนด์ (63.503 กิโลกรัม) โดยสถาบันสภามวยโลก (WBC) และสมาคมมวยโลก (WBA) ก่อตั้งรุ่นนี้ขึ้นมาพร้อมกันในปี ค.ศ. 1967 โดยเริ่มแรกเรียกว่า ไลท์เวลเตอร์เวท (Light welterweight) ต่อมาทางสภามวยโลกและสมาคมมวยโลกได้เปลี่ยนชื่อรุ่นเป็น "ซูเปอร์ไลท์เวท" ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ส่วนทางสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO)​ เรียกว่า จูเนียร์เวลเตอร์เวท (Junior welterweight) แต่ในวงการมวยสากลสมัครเล่นยังคงเรียกว่า ไลท์เวลเตอร์เวท อยู่
สำหรับนักมวยไทยเคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้มาแล้ว 1 คน คือ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ซึ่งเป็นแชมป์โลกรุ่นใหญ่สุดที่นักมวยไทยเคยเป็นแชมป์มาด้วย และมีนักมวยสากลสมัครเล่นเคยได้ครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้วในปี ค.ศ. 2004 คือ มนัส บุญจำนงค์ และได้เหรียญเงินโอลิมปิก 2 คน คือ ทวี อัมพรมหา ในปี ค.ศ. 1984 และ มนัส บุญจำนงค์ ในปี ค.ศ. 2008
สำหรับนักมวยชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกหรือเคยชกในพิกัดน้ำหนักนี้ ได้แก่ กัตส์ อิชิมัตสึ, อันโตนิโอ เซร์บันเตส, ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด, โธมัส เฮิร์นส์, โรเบร์โต ดูรัน, ฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, มิเกล อังเฆล กอนซาเลซ, มีเกล กอตโต, แมนนี ปาเกียว, เอริก โมราเลส, ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์, อาร์ตูโร กัตติ, อาเมียร์ ข่าน, รุสลัน โปรวอดนิคอฟ, จอช เทย์เลอร์ เป็นต้น
อารูบา
อารูบา (ดัตช์และปาเปียเมนตู: ) เป็นเกาะหนึ่งมีความยาว 32 กิโลเมตร ตั้งอยู่ในหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีสในทะเลแคริบเบียน อยู่ห่างจากคาบสมุทรปารากัวนา (รัฐฟัลกอน ประเทศเวเนซุเอลา) ไปทางเหนือ 27 กิโลเมตร อารูบาเป็นหนึ่งในสี่ประเทศองค์ประกอบ (constituent country) ของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เกาะแห่งนี้มีความแตกต่างจากดินแดนส่วนใหญ่ในแถบแคริบเบียน กล่าวคือ มีอากาศแห้ง ภูมิอากาศเช่นนี้สนับสนุนการท่องเที่ยวเนื่องจากผู้มาเยือนสามารถคาดหวังว่าจะได้พบอากาศอบอุ่นและแสงแดดจัดได้แน่นอน เกาะนี้มีเนื้อที่ 193 ตารางกิโลเมตร เป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเอบีซี (ABC islands)
อารูบาเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส หรือเจาะจงลงไปอีกก็คือแนวลูกโซ่ลีเวิร์ดแอนทิลลีส โดยทั่วไปมีลักษณะราบเรียบ ไม่มีแม่น้ำ แต่ก็มีชื่อเสียงจากหาดทรายสีขาวที่ส่วนใหญ่จะอยู่ทางชายฝั่งทางใต้และตะวันตกของตัวเกาะ ซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับการกำบังจากกระแสน้ำอันรุนแรงจากมหาสมุทร ส่วนชายฝั่งทางเหนือและตะวันออกไม่ได้รับการป้องกัน จึงได้รับผลกระทบจากทะเลมากกว่าและมนุษย์ก็ไม่ได้เข้าไปแตะต้องมากนัก ภายในเกาะมีเนินเขาบางแห่งที่มีความสำคัญ เช่น โฮยแบร์ค (Hooiberg) มีความสูง 165 เมตร (541 ฟุต) และเมานต์ยามาโนตา (Mount Jamanota) ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของเกาะ มีความสูง 188 เมตร (617 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล
อารูบาเป็นดินแดนสมาชิกต่างหากของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ตัวเกาะไม่มีเขตการปกครองย่อยลงไปอีก ทางทิศตะวันออกได้แก่ กือราเซาและโบแนเรอ ทั้งสองเกาะเดิมเป็นดินแดนส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส อารูบาและอดีตเกาะของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสทั้งสองเกาะนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ หมู่เกาะเอบีซี
ภูมิอากาศของเกาะเป็นแบบร้อนภาคพื้นสมุทร ปรากฏความหลากหลายทางอุณหภูมิในแต่ละฤดูเล็กน้อย ซึ่งช่วยดึงดูดนักท่องเที่ยวตลอดทั้งปี อุณหภูมิโดยทั่วไปมีลักษณะเกือบสม่ำเสมอที่ประมาณ 28 องศาเซลเซียส (82 องศาฟาเรนไฮต์) และมีลมสินค้าจากมหาสมุทรแอตแลนติกพัดผ่าน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีเกือบ 500 มิลลิเมตร (20 นิ้ว) ส่วนใหญ่จะตกในปลายฤดูใบไม้ร่วง
พาย (แก้ความกำกวม)
มายน
มายน หรือ มะยง เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ บาท บางครั้งก็เรียกว่า "กึ่งบาท"
มะยง
กึ่งบาท
สลึง
สลึง เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ บาท ปัจจุบันใช้เป็นภาษาพูดหมายถึงเงินมูลค่า 25 สตางค์ หรือน้ำหนักทองคำ 25 สตางค์
เฟื้อง
เฟื้อง เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ บาท หรือ สลึง หรือ มายน
ชาวไทหย่า
ซีก
ซีก เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ บาท หรือ เฟื้อง หรือ สลึง
เสี้ยว
เสี้ยว หรือ เซี่ยว หรือ ไพ เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ บาท หรือ เฟื้อง หรือ สลึง
อัฐ
อัฐ เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณตั้งแต่กรุงสุโขทัย มีค่าเท่ากับ บาท หรือ เฟื้อง หรือ สลึง หรือ บาท คำว่า "อัฐ" แปลว่า แปด เนื่องจากเงินจำนวน 8 อัฐ จะเท่ากับ 1 เฟื้อง จึงทำให้เรียกเช่นนั้น (บาลี: อฏฺฐ)
โสฬส
โสฬส (โส-ลด) เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณตั้งแต่กรุงสุโขทัย มีค่าเท่ากับ บาท หรือ เฟื้อง หรือ สลึง คำว่า "โสฬส" แปลว่า สิบหก เนื่องจากเงินจำนวน 16 โสฬส จะเท่ากับ 1 เฟื้อง จึงทำให้เรียกเช่นนั้น (บาลี: โสฬส sōlasa)
โสฬศ
สิ้ก
เซี่ยว
ไทอาหม
ตำนานน้ำท่วมโลก
ตำนาน น้ำท่วมโลกครั้งใหญ่ ที่ทำให้เกิดโดยพระเจ้าหรือเทพเจ้า เพื่อทำลายล้างอารยธรรม โดยเป็นการลงโทษความบาปของมนุษย์ เพื่อเริ่มต้นอารยธรรมใหม่ ๆ ที่ส่งผลมายังปัจจุบัน ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณอารยธรรมเมโสโปเตเมีย เป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่แพร่หลายในตำนานของวัฒนธรรมต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น
ตำนานต่าง ๆ เหล่านี้ เป็นเรื่องที่มนุษย์ทั่วโลกคุ้นเคยที่สุด
วัฒนธรรมในโลกนี้ทั้งในอดีตและปัจจุบันจำนวนมาก ต่างมีเรื่องราวบันทึกเกี่ยวกับ "น้ำท่วมโลกครั้งใหญ่" ที่ทำลายล้างอารยธรรมโลกสมัยโบราณจนสิ้น
ชาวไทคำยัง
เอริเทรีย
รายนามเสนาบดี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
มิโคยัน มิก-27
มิโคยัน มิก-27  (นาโต้ ใช้ชื่อรหัสว่าฟลอกเกอร์-ดี/เจ) เป็นเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินที่สร้างโดยสำนักงานออกแบบมิโคยันของสหภาพโซเวียตและต่อมาถูกผลิตใต้ใบอนุญาตโดยอินเดียใช้ชื่อว่า บาฮาดูร ("Bahadur") แปลว่าผู้กล้า อย่างไรก็ตามมันไม่เหมือนมิก-23 มิก-27 นั้นไม่ถูกใช้อย่างแพร่หลายนักนอกจากรัสเซีย ประเทศส่วนมากใช้กลับใช้มิก-23บีเอ็นและซุคฮอย ซู-25 แทน ในปัจจุบันมันประจำการอยู่ในอินเดียและศรีลังกาเท่านั้น ส่วนของรัสเซียและยูเครนนั้นได้ปลดประจำการแล้ว
ภาษาคำเมือง
ฟินแลนด์ 42
แผนการฟินแลนด์ 42
แผนการฟินแลนด์
ชาวไทขึน
เรเน ออเบอร์โจนอยส์
เรเน มูราต ออเบอร์โจนอยส์ (René Murat Auberjonois) เกิดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2483 ที่เมืองนิวยอร์กซิตี้ สหรัฐอเมริกา เป็นนักพากย์ชาวอเมริกัน เรื่องที่พากย์ได้แก่
ม.ร.ว. ปรีดียาธร เทวกุล
เจนนิเฟอร์ เฮล
เจนนิเฟอร์ เฮล (Jennifer Hale) เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2515 ในตอนเหนือของแคนาดา เป็นนักพากย์วิดีโอเกม ภาพยนตร์ การ์ตูน และวิทยุมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 เรื่องที่พากย์ได้แก่
ชาวไทพ่าเก
ซุคฮอย ซู-24
ซุคฮอย ซู-24  (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าเฟนซ์เซอร์) เป็นเครื่องบินโจมตีและขัดขวางในทศวรรษที่ 1970 และ 1980 มันเป็นเครื่องบินสองที่นั่ง สองเครื่องยนต์ที่ใช้ระบบนำร่อง/โจมตีแบบดิจิตอลลำแรกของสหภาพโซเวียต ในหลายแง่มุมโครงสร้างภายนอกของมันคล้ายคลึงกับเอฟ-111 มันยังคงอย่ในประจำการในกองทัพอากาศโซเวียตและชาติอื่นๆ
ยูเอชเอฟ
ยูเอชเอฟ  เป็นชื่อย่อของย่านความถี่สูงยิ่ง  ซึ่งสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศกำหนดไว้สำหรับคลื่นวิทยุในช่วงระหว่าง 300 เมกะเฮิรตซ์ และ 3 กิกะเฮิรตซ์ หรือที่เรียกว่า ย่านเดซิเมตร  เนื่องจากมีความยาวคลื่นตั้งแต่ 1 เมตร ถึง 0.1 เมตร (1 เดซิเมตร) ส่วนคลื่นวิทยุที่มีความถี่สูงกว่ายูเอชเอฟจะเป็นย่านความถี่สูงยิ่งยวด  หรือไม่ก็ย่านความถี่สูงสุด  หรือไม่ก็กลายเป็นคลื่นไมโครเวฟไป ส่วนคลื่นวิทยุที่มีความถี่ต่ำกว่ายูเอชเอฟจะเป็นย่านความถี่สูงมากหรือวีเอชเอฟ  หรือไม่ก็ย่านความถี่ที่ต่ำกว่า ยูเอชเอฟมักส่งไปแบบคลื่นตรงเป็นหลัก ซึ่งมักจะโดนปิดกั้นด้วยเนินเขาและอาคารขนาดใหญ่แม้ว่าการส่งผ่านกำแพงอาคารจะมีความแข็งแรงเพียงพอสำหรับการรับสัญญาณในร่มก็ตาม ยูเอชเอฟใช้สำหรับการออกอากาศโทรทัศน์ โทรศัพท์เคลื่อนที่ การสื่อสารผ่านดาวเทียม ซึ่งรวมถึงจีพีเอส บริการวิทยุส่วนบุคคล รวมถึงไวไฟและบลูทูธ เครื่องส่งรับวิทยุ โทรศัพท์ไร้สาย และแอปพลิเคชันอื่น ๆ อีกมากมาย
สถาบันวิชาชีพวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (IEEE) กำหนดแถบเรดาร์ของยูเอชเอฟให้อยู่ในช่วงความถี่ระหว่าง 300 เมกะเฮิรตซ์ถึง 1 กิกะเฮิรตซ์ และมีแถบเรดาร์อีก 2 วงทับซ้อนกับแถบยูเอชเอฟที่กำหนดโดย ITU คือแถบ L ระหว่าง 1 - 2 กิกะเฮิรตซ์ และแถบ S ระหว่าง 2 - 3 กิกะเฮิรตซ์
ยูเอชเอฟในการสื่อสาร.
ย่านความถี่ 70 เซนติเมตร.
ความถี่ย่าน 70 เซนติเมตร เป็นส่วนหนึ่งของแถบความถี่ UHF ซึ่งถูกจัดสรรให้กับกิจการวิทยุสมัครเล่น
ระบบทรังค์เรดิโอ.
วิทยุสื่อสารระบบทรังค์ (Trunked Radio) คือระบบวิทยุสื่อสารที่มีหลักการทำงานคล้ายกับโทรศัพท์เคลื่อนที่ ที่มีสถานีกลาง (System Control) คอยจัดช่องสัญญาณในการติดต่อสื่อสารกับลูกข่าย มีสถานีทวนสัญญาณเชื่อมโยงโครงข่ายให้ครอบคลุม และสามารถเลือกที่จะสื่อสารแบบเฉพาะเจาะจงได้ รวมถึงเชื่อมต่อกับระบบสื่อสารรูปแบบอื่นได้ ปัจจุบันมีการพัฒนาเป็นระบบดิจิทัล ทำให้ข้อมูลในการมีความปลอดภัยสูง และเพิ่มคุณสมบัติในการรับส่งข้อมูลหลากหลายมากขึ้น นิยมใช้งานในหน่วยงานรัฐและเอกชน
ในประเทศไทย กสทช. ได้กำหนดคลื่นความถี่ในช่วง UHF สำหรับในการใช้งานสื่อสารด้วยระบบทรังค์เรดิโอประกอบไปด้วย
ยูเอชเอฟในวิทยุโทรทัศน์.
ยูเอชเอฟเริ่มนำมาใช้ในการส่งโทรทัศน์เป็นครั้งแรกที่สหรัฐในปี พ.ศ. 2491 เป็นคลื่นความถี่ที่ใช้คู่ขนานกับระบบวีเอชเอฟของเครื่องส่งและเสาส่งสำหรับโทรทัศน์ระบบแอนะล็อก และอาจจะเป็นคลื่นความถี่ที่ถูกบังคับสำหรับการส่งสัญญาณโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ซึ่งคาดว่าทั่วโลกจะต้องเปลี่ยนผ่านให้แล้วเสร็จภายในปี พ.ศ. 2558
ในการออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟมีช่วงเลขประจำช่องระหว่างช่อง 14 - 83 (470-890 MHz)
ส่วนในประเทศไทย มีช่องสัญญาณอยู่ที่ช่อง 21 - 69 แต่ในกรณีช่อง 21 - 25 และ 61 - 69 กรมไปรษณีย์โทรเลข (ปัจจุบันถูกเปลี่ยนมาเป็นสำนักงาน กสทช.) ได้สงวนช่องสัญญาณไว้ดังกล่าว เพื่อใช้ในระบบการสื่อสารทางโทรศัพท์มือถือแบบรวงผึ้ง จึงทำให้ประเทศไทย สามารถใช้ช่องสัญญาณเพื่อออกอากาศทางโทรทัศน์ได้ตั้งแต่ช่องที่ 26 - 60 เท่านั้น จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2562 เป็นต้นมา สำนักงาน กสทช. ได้ปรับเปลี่ยนการใช้งานระบบยูเอชเอฟสำหรับออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล โดยให้ดำเนินการออกอากาศโดยปรับลดไปยังช่องความถี่ที่ต่ำลงกว่าเดิม คือช่องที่ 21 - 48 ทั้งนี้ เนื่องจากจะต้องนำคลื่นความถี่ 700 เมกะเฮิรตซ์ขึ้นไป ไปจัดสรรและมอบให้แก่ผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคมรายต่าง ๆ เพื่อให้นำไปใช้และให้บริการเครือข่ายการสื่อสารระบบ 5 จี ซึ่งจะเริ่มทดลองและให้บริการจริงตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2563
ตัวอย่างการใช้ระบบยูเอชเอฟในประเทศไทย.
สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (สปน.) เริ่มดำเนินโครงการ สถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟเมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยมีการเปิดประมูลรับสัมปทาน เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2538 โดย กลุ่มสยามทีวีแอนด์คอมมิวนิเคชั่น (แปรรูปเป็น บริษัท สยามอินโฟเทนเมนท์ จำกัด เมื่อได้รับอนุมัติสัมปทานแล้ว และเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน) เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541) เป็นผู้ได้รับอนุมัติสัมปทานดังกล่าว โดยใช้ชื่อสถานีว่า สถานีโทรทัศน์ไอทีวี นับเป็นสถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟแห่งแรกของประเทศไทย ออกอากาศทางช่อง 26 และเปลี่ยนมาเป็นช่อง 29 ในภายหลัง โดยเริ่มต้นออกอากาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี ในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2550 และสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส ในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2551
ราวปลายปี พ.ศ. 2546 คณะกรรมการกิจการวิทยุกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์แห่งชาติ (กกช.) ในขณะนั้น อนุมัติให้จัดสรรคลื่นความถี่ในระบบยูเอชเอฟแก่สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เพื่อใช้ออกอากาศทดแทนคลื่นความถี่เดิม (วีเอชเอฟย่านความถี่ต่ำ ทางช่องสัญญาณที่ 3) เป็นจำนวน 5 ช่องสัญญาณ เพื่อแก้ปัญหาการส่งสัญญาณไม่ได้จากการถูกตึกสูงบดบัง โดยช่อง 3 ได้ทำการออกอากาศในระบบยูเอชเอฟทางช่อง 32 ตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2548 เวลา 09:39 น. โดยได้ยุติการออกอากาศในระบบวีเอชเอฟความถี่ต่ำเป็นการถาวรในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 จากนั้นหลังจากสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกเมื่อเวลา 00:01 น. ของวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2561 ช่อง 3 ก็กลายเป็นสถานีโทรทัศน์ช่องเดียวที่ออกอากาศในระบบยูเอชเอฟจนกระทั่งยุติการออกอากาศในระบบแอนะล็อกเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2563 เวลา 00:01 น.
สถานีโทรทัศน์ เป็นหน่วยงาน ที่เป็นเจ้าของคลื่นความถี่วิทยุโทรทัศน์ หรือเป็นผู้รับสัมปทานคลื่นความถี่วิทยุโทรทัศน์ รวมถึงเป็นผู้จัดสรรเวลาในการออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ ผ่านคลื่นความถี่ดังกล่าว และยังเป็นบริการส่งสัญญาณออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ ไปสู่เครื่องรับโทรทัศน์ โดยผ่านคลื่นความถี่ทางอากาศ โดยมากจะอยู่ในรูปของนิติบุคคล หรือบริษัทจำกัด บ้างก็เป็นรัฐวิสาหกิจ และบ้างก็เป็นบริษัทมหาชนจำกัด
โทรทัศน์ภาคพื้นดิน (Terrestrial television) เป็นการออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ ด้วยการส่งสัญญาณคลื่นไปตามอากาศ (มิใช่ส่งขึ้นสู่ชั้นอวกาศ) ซึ่งสามารถใช้เสาอากาศรับสัญญาณคลื่นดังกล่าว เพื่อใช้เครื่องรับโทรทัศน์แปลงเป็นสัญญาณโทรทัศน์เพื่อรับชมได้ทันที โดยไม่มีค่าใช้จ่ายเพื่อเข้าถึงการรับชมแต่อย่างใด
โทรทัศน์ภาคพื้นดินในประเทศไทย.
สำหรับในประเทศไทย คลื่นความถี่โทรทัศน์ภาคพื้นดิน เป็นทรัพยากรสื่อสารของชาติ ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย โดยมีหน่วยราชการ, รัฐวิสาหกิจในรูปบริษัทมหาชน หรือหน่วยงานของรัฐ เป็นเจ้าของคลื่นความถี่ หรืออาจทำสัญญาสัมปทาน ร่วมกับนิติบุคคลภาคเอกชน เพื่อมอบสิทธิให้เป็นผู้ดำเนินกิจการก็ได้
ยุคหลังประกาศใช้พระราชบัญญัติ กสทช..