pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กลุ่มศิลปินภายใต้สังกัดเพลดิสเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นที่รู้จักกันโดยรวมว่า แฮปปีเพลดิส
วิเวียน ไมเออร์
วิเวียน โดโรที ไมเออร์ (; 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1926 – 21 เมษายน ค.ศ. 2009) เป็นช่างภาพบรรยากาศท้องถนนชาวอเมริกัน ไมเออร์ทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กนานอยู่ราว 40 ปี โดยมากแล้วทำงานที่นอร์ทชอร์ในชิคาโก แล้วใช้เวลาว่างในการถ่ายภาพ เธอถ่ายภาพมากกว่า 150,000 ภาพ ตลอดชีวิตของเธอ ส่วนใหญ่เป็นภาพคนและสถาปัตยกรรมในชิคาโก, นครนิวยอร์ก และลอสแอนเจลิส เธอยังเดินทางไปทั่วโลกเพื่อถ่ายรูปอีกด้วย
ตลอดชีวิตของเธอ ภาพของไมเออร์ไม่ได้อัดเป็นภาพ หลายภาพเนกาทีฟยังเป็นฟิล์มเนกาทีฟ นักสะสมชาวชิคาโก จอห์น มาลูฟ ได้รับภาพบางส่วนของไมเออร์ในปี 2007 ส่วนนักสะสมชาวชิคาโกอีกสองคน รอน สแลตเทอรี และแรนดี พราว ได้ค้นพบภาพที่อัดแล้วของไมเออร์และภาพเนกาทีฟในกล่องและกระเป๋าเดินทางของเธอในช่วงเวลาเดียวกัน ภาพของไมเออร์ได้รับการเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ตครั้งแรกในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 โดยสแลตเทอรี แต่งานไม่ได้รับการสนใจมากนัก ในเดือนตุลาคม 2009 มาลูฟได้เผยแพร่ลงในบล็อกของเขาที่มีผลงานบางภาพของไมเออร์บนเว็บไซต์แบ่งปันภาพฟลิคเกอร์ เป็นผลทำให้เกิดปรากฏการณ์ไวรอล มีผู้คนหลายพันคนต่างสนใจอย่างมาก ในที่สุดผลงานของไมเออร์ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีจากนักวิจารณ์ นับจากนั้นมาภาพของไมเออร์ได้รับการจัดแสดงทั่วโลก
ชีวิตและผลงานของเธอได้รับการเขียนเป็นหนังสือและสร้างเป็นภาพยนตร์สารคดีมาแล้วหลายเรื่อง เช่นภาพยนตร์เรื่อง "Finding Vivian Maier" (2013) ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 87
นิวทีวี
พระราชมุนี (โฮม โสภโณ)
พระราชมุนี (โฮม โสภโณ โพธิ์ศรีทอง) หรือ หลวงปู่โฮม โสภโณ ประชนชนทั่วไปมักเรียกองค์ท่านว่า เจ้าคุณราชมุนี ได้รับการขนานนามว่า ช้างเผือกกลางกรุง เป็นพระภิกษุคณะธรรมยุติกนิกายชาวอำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร เคยดำรงตำแหน่งเป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดปทุมวนารามราชวรวิหาร เขตปทุมวัน จังหวัดกรุงเทพมหานคร
พระราชมุนี (โฮม โสภโณ) เกิดเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2448 ณ บ้านโนนทรายน้อย ตำบลบึงแก อำเภอฟ้าหยาด จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันแยกขึ้นกับจังหวัดยโสธร) (ปัจจุบันคือ บ้านราชมุนี ตำบลโนนทราย) โยมบิดาชื่อ นายมูล โยมมารดาชื่อ นางสีกา โพธ์ศรีทอง ท่านเป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวนพี่น้อง 5 คน ดังนี้
อาพาธ และมรณภาพ.
พระราชมุนี (โฮม โสภโณ) เริ่มมีอาการเจ็บป่วยตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2519 จนถึงวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2519 อาการป่วยขององค์ท่านเริ่มจะไม่ดีขึ้น คณะศิษยานุศิษย์จึงนำตัวองค์ท่านส่งโรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า และในวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2519 ได้นำตัวท่านไปรักษาที่โรงพยาบาลเวชศาสตร์เขตร้อน อาการป่วยขององค์ท่านก็ยิ่งทรุดหนักลงตามลำดับ จนถึงวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 เวลา 09.24 น. องค์ท่านก็ได้ถึงแก่มรณภาพอย่างสงบด้วยโรคมะเร็งในตับ สิริรวมอายุได้ 70 ปี 9 เดือน 5 วัน
ไลน์ บิซิเนสส์ คอนเน็คท์
พระเจ้ายโศวรรมันที่ 1
สมัยพระนคร
เรือวาซา
วาซา (Vasa หรือ Wasa; ) คือเรือรบปลดระวางของประเทศสวีเดน ซึ่งสร้างขึ้นระหว่างปี 1626 และ 1628 เรือได้อับปางจมลงในการเดินเรือครั้งแรกเมื่อแล่นไปได้เพียง 1,300 เมตร (1,400 หลา) ในวันที่ 10 สิงหาคม 1628 แต่จุดที่เรือจมไม่เป็นที่ชัดเจนนัก แม้มีการเก็บกู้ปืนใหญ่สัมฤทธิ์ส่วนมากของเรือขึ้นมาได้ในศตวรรษที่ 17 จนกระทั่งปลายทศวรรษที่ 1950 จึงมีการพบตำแหน่งของเรือท่ามกลางเส้นทางเดินเรือที่วุ่นวายนอกอ่าวสต็อกโฮล์ม ตัวเรือถูกเก็บกู้ในปี 1961 และนำมาเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ชั่วคราวที่เรียกว่า Wasavarvet (อู่เรือวาซา) จนกระทั่งปี 1988 เรือจึงได้ถูกย้ายมาเก็บรักษาถาวรที่พิพิธภัณฑ์เรือวาซาในอุทยานแห่งชาตินครหลวง (Royal National City Park) ในเมืองสต็อกโฮล์ม เรือเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งหนึ่งในประเทศสวีเดน โดยมีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมเยียนมากกว่า 35 ล้านคนตั้งแต่ปี 1961 ตั้งแต่เรือถูกค้นพบ "วาซา" ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ 'ช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่' ของประเทศสวีเดน
เรือถูกสร้างขึ้นภายใต้คำสั่งของกุสตาฟวัส อดอลฟัส (Gustavus Adolphus) กษัตริย์แห่งสวีเดน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการขยายอำนาจทางทหารเพื่อทำสงครามกับโปแลนด์–ลิทัวเนีย (1621–1629) เรือต่อขึ้นที่อู่ต่อเรือในสต็อกโฮล์มโดยวิสาหกิจเอกชนในระหว่างปี 1626–1627 มีการตกแต่งอย่างหรูหรา และติดตั้งอาวุธหลักซึ่งเป็นปืนใหญ่สัมฤทธิ์ที่ออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับเรือและหล่อขึ้นในสต็อกโฮล์มเช่นเดียวกัน "วาซา" สามารถถือได้ว่าเป็นหนึ่งในเรือติดอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในโลกในขณะนั้น แต่อย่างไรก็ตาม เรือกลับไม่มีเสถียรภาพและมีน้ำหนักมากเกินไปในโครงสร้างส่วนบนของตัวเรือ ส่งผลให้เรือจมลงภายในไม่กี่นาทีหลังเดินเรือและประสบกับกระแสลมแรง
คำสั่งให้แล่นเรือเป็นผลมาจากการรวมกันของหลายปัจจัย ได้แก่ กษัตริย์ซึ่งเป็นผู้นำกองทัพในโปแลนด์ในช่วงเวลานั้น ร้อนใจต้องการเห็น "วาซา" เป็นเรือธงของกองหนุนที่แอลสเนบิน (Älvsnabben) ในหมู่เกาะสตอกโฮล์ม และในขณะเดียวกันผู้ใต้บังคับบัญชาของกษัตริย์ยังขาดความกล้าหาญในการหารือถึงปัญหาของเรืออย่างเปิดเผยหรือดำเนินการเลื่อนการเดินเรือครั้งแรกออกไป คณะองคมนตรีแห่งสวีเดนได้เข้ามาทำการไต่สวนหาผู้รับผิดชอบในเหตุการณ์การอับปางของ "วาซา" นี้ แต่สุดท้ายไม่มีใครถูกลงโทษ
ในช่วงปี 1961 มีการค้นพบโบราณวัตถุหลายพันชิ้นและซากศพของอย่างน้อย 15 ศพทั้งในและรอบ ๆ ตัวเรือ "วาซา" โดยนักโบราณคดีทางทะเล ในบรรดาสิ่งของที่ค้นพบมากมาย ประกอบด้วย เสื้อผ้า อาวุธ ปืนใหญ่ เครื่องมือ เหรียญ มีด อาหาร เครื่องดื่ม และใบเรือ สิ่งประดิษฐ์และตัวเรือเองได้ให้ข้อมูลเชิงลึกที่มีค่าแก่นักวิชาการในรายละเอียดเกี่ยวกับยุทธนาวี เทคนิคการต่อเรือ และชีวิตประจำวันในต้นศตวรรษที่ 17 ของประเทศสวีเดน
ระหว่างศตวรรษที่ 17 สวีเดนมีประชากรกระจัดกระจาย ยากจน และเป็นอาณาจักรทางยุโรปเหนือที่มีอิทธิพลเพียงน้อยนิดต่อมหาอำนาจที่สำคัญในการเมืองของทวีปยุโรป ระหว่างปี 1611 และ 1718 สวีเดนมีอำนาจมากขึ้นในทะเลบอลติกจนในที่สุดก็ได้ครอบครองอาณาเขตที่ครอบคลุมทะเลบอลติกในทุกด้าน และนำไปสู่อำนาจในกิจการระหว่างประเทศและทางทหารที่เพิ่มขึ้นเรียกว่า "stormaktstiden" ('ยุคแห่งความยิ่งใหญ่' หรือ 'ช่วงพลังอันยิ่งใหญ่') ซึ่งเกิดขึ้นได้โดยการสืบสันตติวงศ์ และการจัดตั้งรัฐบาลกลางที่มีอำนาจเต็ม สนับสนุนองค์กรทางทหารที่มีประสิทธิภาพสูง นักประวัติศาสตร์ชาวสวีเดนได้อธิบายว่านี่เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่สุดโต่งที่สุดของรัฐยุคสมัยใหม่ช่วงต้นที่ใช้ทรัพยากรเกือบทั้งหมดในการทำสงคราม อาณาจักรเล็กๆทางเหนือได้แปรสภาพมาเป็นรัฐเศรษฐศาสตร์การทหาร (Fiscal-military state) และเป็นหนึ่งในรัฐการทหารมากที่สุดในประวัติศาสตร์
กษัตริย์กุสตาฟวัส อดอลฟัส (1594–1632) ถือว่าเป็นหนึ่งในกษัตริย์สวีเดนองค์หนึ่งที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในแง่ของการสงคราม เมื่อเรือ "วาซา" ถูกสร้างขึ้นหลังพระองค์ครองราชมามากกว่าทศวรรษแล้ว ในช่วงปลายรัชสมัย สวีเดนเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องในการทำสงครามกับโปแลนด์ - ลิทัวเนียและได้ตระหนักถึงสงครามสามสิบปีที่กำลังก่อตัวขึ้น ซึ่งตามแผนของพระองค์สำหรับการรณรงค์โปแลนด์และเพื่อรักษาผลประโยชน์ของสวีเดนจำเป็นต้องมีกองทัพเรือที่แข็งแกร่งในทะเลบอลติก
กองทัพเรือประสบความล้มเหลวอย่างรุนแรงหลายครั้งในช่วงปีศตวรรษที่ 1620 ในปี 1625 ขณะกองเรือรบเดินเรือในอ่าวรีกาได้ประสบกับพายุทำให้เรือสิบลำเกยตื้นและอับปาง ในยุทธการที่โอลิวา ( the Battle of Oliwa) 1627 กองเรือรบสวีเดนพ่ายแพ้ต่อกองทัพโปแลนด์และสูญเสียเรือรบขนาดใหญ่สองลำ "Tigern" ('เสือ') ซึ่งเป็นเรือธงถูกยึดและ "Solen" ('พระอาทิตย์') ถูกระเบิดทำลายโดยลูกเรือเมื่อเรือใกล้ถูกยึด ในปี 1628 ได้สูญเสียเรือรบขนาดใหญ่สามลำในเวลาไม่ถึงเดือน เรือ "Kristina" ซึ่งเป็นเรือธงของพลเรือเอกคลาส เฟลมมิง (Clas Fleming) อับปางจากพายุในอ่าวดันท์ซิช (Gulf of Danzig) เรือ "Riksnyckeln" ('กุญแจอาณาจักร') เกยตื้นที่ทางตอนใต้ของหมู่เกาะสตอกโฮล์ม และ "Vasa" ได้อับปางในการเดินเรือหนแรก กษัตริย์กุสตาฟวัส อดอลฟัส ได้มีส่วนร่วมในยุทธนาวีหลายครั้ง ส่งผลให้กองทัพเรือยิ่งตกอยู่ในสภาพเลวร้าย นอกเหนือจากการต่อสู้กับกองทัพเรือโปแลนด์แล้ว ชาวสวีเดนยังถูกคุกคามทางอ้อมโดยกองกำลังจักรวรรดิที่รุกรานคาบสมุทรจัตแลนด์ กษัตริย์สวีเดนมีความเห็นใจต่อกษัตริย์เดนมาร์ก พระเจ้าคริสเตียนที่ 4 อีกทั้ง เดนมาร์กและสวีเดนเป็นศัตรูคู่แค้นกันมานานนับศตวรรษ อย่างไรก็ตาม สวีเดนกลัวการพิชิตของคริสตจักรโรมันคาทอลิกในโคเปนเฮเกนและเกาะเชลลันด์ ซึ่งจำทำให้คริสตจักรโรมันคาทอลิกมีอำนาจควบคุมเส้นทางยุทธศาสตร์ระหว่างทะเลบอลติกและทะเลเหนือซึ่งจะนำหายนะมาสู่ประโยชน์ของสวีเดน
จนกระทั่งต้นศตวรรษที่ 17 กองทัพเรือสวีเดนส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยเรือขนาดเล็กถึงขนาดกลางโดยมีดาดฟ้าติดตั้งปืนชั้นเดียว โดยปกติติดตั้งปืนใหญ่ 12 ปอนด์และปืนใหญ่ขนาดเล็กกว่า เรือเหล่านี้มีราคาถูกกว่าเรือขนาดใหญ่และเหมาะสำหรับการคุ้มกันและการลาดตระเวน อีกทั้งเรือยังเหมาะกับกลยุทธ์ที่ใช้อยู่ภายในกองทัพเรือ ซึ่งเน้นการขึ้นเรือเพื่อต่อสู้แตกหักในการรบทางเรือมากกว่าการยิงต่อสู้ กษัตริย์ผู้ซึ่งเป็นผู้ชำนาญในทหารปืนใหญ่ มองเห็นศักยภาพของเรือในฐานะที่เป็นสถานีปืน มีขนาดใหญ่ และติดอาวุธหนัก สร้างความตื่นตะลึงในแสนยานุภาพทางทะเลในโรงละครทางการเมือง ดังนั้นกษัตริย์จึงสั่งสร้างชุดเรือที่มีดาดฟ้าติดตั้งปืน 2 ชั้น ติดตั้งอาวุธปืนที่ใหญ่ขึ้น โดยเริ่มต้นด้วยเรือ "วาซา" มีเรือห้าลำถูกสร้างขึ้นหลังจาก "วาซา" ("Äpplet", "Kronan", "Scepter" และ "Göta Ark") ก่อนที่สภาองคมนตรีจะยกเลิกคำสั่งสร้างเรือลำอื่นๆหลังจากที่กษัตริย์สวรรคตในปี 1632 เรือเหล่านี้โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "Kronan" และ "Scepter" ประสบความสำเร็จมากและทำหน้าที่เป็นเรือธงในกองทัพเรือสวีเดนจนถึงทศวรรษที่ 1660 เรือที่เหลือถูกขึ้นระวางเป็น "regalskepp" (โดยทั่วไปหมายถึง "เรือหลวง") "Äpplet" ("The Apple"; คำในภาษาสวีเดนหมายถึงลูกโลกประดับกางเขน) ถูกสร้างขึ้นพร้อมกับเรือ "วาซา" แต่เรือมีความแตกต่างที่สำคัญระหว่างการออกแบบจากเรือ "วาซา" คือมีการเพิ่มความกว้างประมาณหนึ่งเมตร (3.1 ฟุต)
ก่อนที่เรือ "วาซา" ถูกสร้างขึ้น ในวันที่ 16 มกราคม 1625 เฮนริก ไฮเบิร์กซัน (Henrik Hybertsson) ("นายช่างเฮนริก") ชาวดัตช์ ซึ่งเป็นช่างต่อเรืออยู่ที่อู่ต่อเรือสตอกโฮล์ม เขาและหุ้นส่วนทางธุรกิจ อาเรินท์ เดอ กรูต (Arendt de Groote) ได้ลงนามในสัญญาเพื่อสร้างเรือสี่ลำภายใต้คำสั่งของกษัตริย์แห่งสวีเดน สองลำมีกระดูกงูยาวราว และอีกสองลำมีขนาดเล็กกว่ามีกระดูกงูยาว
นายช่างเฮนริกและอาเรินท์ เดอ กรูตเริ่มซื้อวัตถุอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับสร้างเรือลำแรกในปี 1625 โดยซื้อไม้ซุงจากที่ดินจากหลายแห่งในสวีเดน ซื้อไม้กระดานไสหยาบในรีกา, เคอนิชส์แบร์ค (ปัจจุบันคือคาลีนินกราด), และอัมสเตอร์ดัม ขณะที่พวกเขาเตรียมที่จะเริ่มสร้างเรือลำแรกในฤดูใบไม้ร่วงในปี 1625 เฮนริกได้ติดต่อกับกษัตริย์ผ่านทางพลเรือโท คลาส เฟลมมิง (Klas Fleming) ในการสร้างเรือลำแรก เนื่องด้วยการสูญเสียเรือสิบลำจากพายุในอ่าวริกา ทำให้พระราชาดำริให้การสร้างเรือสองลำใหม่ให้มีขนาดกลางๆ และพระองค์ทรงส่งแบบเรือไปให้ ซึ่งเรือจะมีกระดูกงูยาว 120 ฟุต (35.6 ม.) แต่เฮนริกได้ปฏิเสธเนื่องจากเขาได้ตัดไม้ซุงสำหรับเรือขนาดใหญ่และขนาดเล็กไว้แล้ว เฮนริกได้วางกระดูกงูเรือลำใหญ่ในปลายเดือนกุมภาพันธ์หรือต้นเดือนมีนาคม 1626 แต่ท้ายที่สุดนายช่างเฮนริกกลับไม่มีวันได้เห็นเรือ "วาซา" เขาล้มป่วยลงในปลายปี 1625 และในฤดูร้อนปี 1626 เขาส่งมอบงานควบคุมการต่อเรือให้ เฮนริก "ฮาน" เจคอบส์สัน (Henrik "Hein" Jacobsson) นายช่างเฮนริกเสียชีวิตในฤดูใบไม้ผลิของปี 1627 ซึ่งอาจเป็นเวลาเดียวกันกับที่ปล่อยเรือ "วาซา" ลงน้ำ
หลังปล่อยเรือลงน้ำ ก็ดำเนินการตกแต่งขั้นสุดท้ายบนดาดฟ้าเรือชั้นบนสุด ป้อมท้าย จงอยหัวเรือ (beakhead) และระโยง ในเวลานั้นประเทศสวีเดนยังไม่ได้พัฒนาอุตสาหกรรมผ้าใบเรือขนาดใหญ่ และต้องนำเข้าวัสดุดิบจากต่างประเทศ ในสัญญาการซ่อมบำรุงระโยงระบุให้ใช้ผ้าใบเรือนำเข้าจากประเทศฝรั่งเศส แต่ผ้าใบเรือ "วาซา" น่าจะนำเข้าจากฮอลแลนด์ ใบเรือทำจากเส้นใยกัญชงเป็นส่วนใหญ่และป่านบางส่วน ระโยงทำจากกัญชงทั้งหมดนำเข้าจากประเทศลัตเวียผ่านทางรีกา กษัตริย์เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมชมการก่อสร้างที่อู่ต่อเรือในเดือนมกราคม 1628
ในฤดูร้อนปี 1628 เรือเอก เซอฟรีง แฮนสัน (Söfring Hansson) ผู้รับผิดชอบควบคุมการต่อเรือ ได้จัดเตรียมการสาธิตเสถียรภาพของเรือให้แก่พลเรือโทเฟลมมิงซึ่งเดินทางมาจากแคว้นปรัสเซียชม ลูกเรือสามสิบชีวิตได้ดำเนินการแล่นเรือสาธิต แต่เมื่อเรือแล่นทดสอบได้เพียงสามเที่ยวพลเรือโทได้สั่งให้หยุดทดสอบเนื่องจากเกรงว่าเรือจะคว่ำ ขณะนั้น กษัตริย์กุสตาฟวัสก็ทรงส่งจดหมายกำชับเร่งรัดว่าเรือต้องเสร็จพร้อมแล่นเรือในทะเลโดยเร็วที่สุด
มีการคาดคะเนกันว่าเรือ "วาซา" ถูกเพิ่มความยาวระหว่างการก่อสร้างและการเพิ่มดาดฟ้าติดตั้งปืนในภายหลัง มีหลักฐานเล็กน้อยที่ชี้ให้เห็นว่า "วาซา" ได้รับการแก้ไขอย่างมีนัยสำคัญหลังจากวางกระดูกงู ในเรือร่วมสมัยที่ถูกทำให้ยาวขึ้นจะถูกตัดครึ่งและนำไม้ซุงมาประกบเข้าระหว่างเรือทั้งสองส่วนทำให้สามารถระบุได้อย่างง่ายดาย แต่เรือ "วาซา" ไม่พบการประกบไม้ซุงที่ตัวเรือ และไม่พบหลักฐานใดๆในการเพิ่มดาดฟ้าติดตั้งปืนในภายหลัง กษัตริย์ทรงสั่งสร้างปืน 24 ปอนด์ 72 กระบอกสำหรับเรือในวันที่ 5 สิงหาคม 1626 และจำนวนปืนนั้นมากกว่าที่จะติดตั้งในดาดฟ้าเรือชั้นเดียวได้ นับตั้งแต่คำสั่งสร้างปืนของกษัตริย์ซึ่งล้าหลังจากเริ่มการต่อเรือเป็นเวลาน้อยกว่าห้าเดือน จึงเป็นไปได้ที่จะมีดาดฟ้าติดตั้งปืนสองชั้นอยู่ในการออกแบบแล้ว เรือ "Galion du Guise" ของฝรั่งเศสซึ่งใช้แบบจากเรือ "วาซา" อ้างอิงจากอาเรินท์ เดอ กรูต มีดาดฟ้าติดตั้งปืนสองชั้นด้วยเช่นกัน การตรวจวัดโครงสร้างของ "วาซา" ด้วยเลเซอร์ที่ดำเนินการในปี 2007–2011 ยืนยันว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญระหว่างการก่อสร้าง แต่พบว่าจุดศูนย์ถ่วงอยู่สูงเกินไป
"วาซา" เป็นตัวอย่างแรกๆของเรือรบที่มีดาดฟ้าติดตั้งปืนสองชั้นปืนเต็ม และถูกสร้างขึ้นเมื่อความเข้าใจในหลักการและทฤษฎีทางวิชาการของการต่อเรือยังไม่ดีพอ ไม่มีหลักฐานที่แสดงว่านายช่างเฮนริกเคยสร้างเรือคล้ายแบบนี้มาก่อน และดาดฟ้าติดตั้งปืนสองชั้นมีความซับซ้อนที่จะออมชอมความทนทะเลกับอำนาจยิงมากกว่าดาดฟ้าติดตั้งปืนชั้นเดียว ส่วนเผื่อความปลอดภัยในเวลานั้นต่ำกว่าที่จะยอมรับได้ในปัจจุบัน เมื่อรวมกับความจริงที่ว่าเรือรบในศตวรรษที่ 17 นั้นถูกสร้างขึ้นโดยเจตนาให้โครงสร้างส่วนบนสูง (เพื่อใช้เป็นสถานียิง) ทำให้ "วาซา" มีความเสี่ยงอย่างมาก
"วาซา" ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงยุทธวิธีการรบทางทะเล จากยุคการรบด้วยวิธีการเทียบเรือเพื่อบุกขึ้นยึดเรือซึ่งเป็นพื้นฐานในการต่อสู้กับเรือของศัตรูในยุคนั้น สู่ยุคการจัดกระบวนเรือรบแนวเส้นประจัญบานและมุ่งสู่ชัยชนะด้วยปืนใหญ่ที่เหนือกว่า เรือ "วาซา" ติดอาวุธปืนทรงพลังและสร้างท้ายเรือสูงซึ่งจะทำหน้าที่เป็นสถานียิงในการรบบนเรือของทหารประจำเรือ 300 นาย แต่ด้วยตัวเรือที่สูงและดาดฟ้าเรือชั้นบนสุดที่แคบทำให้ไม่เหมาะสำหรับการรบด้วยการบุกขึ้นเรือนัก "วาซา" ไม่ใช่เรือที่ใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างมา หรือไม่มีจำนวนปืนมากที่สุด แต่สิ่งที่ทำให้ "วาซา" เป็นเรือรบที่ทรงพลังที่สุดในเวลานั้น คือน้ำหนักรวมของกระสุนที่สามารถยิงได้ด้วยปืนใหญ่จากกราบเรือด้านเดียวคือ 588 ปอนด์ (267 กิโลกรัม) ซึ่งไม่นับรวมปืน "Stormstycken" หรือปืนที่ใช้ยิงกระสุนต่อต้านบุคคล นี่เป็นการรวมปืนใหญ่ที่มีขนาดโดยรวมใหญ่ที่สุดบนเรือรบลำเดียวในทะเลบอลติกในเวลาขณะนั้น บางทีอาจจะใหญ่ที่สุดในยุโรปเหนือทั้งหมด และคงสถิตินี้ไปจนกระทั่งถึงทศวรรษที่ 1630 เมื่อมีเรือถูกสร้างขึ้นและมีอำนาจยิงสูงกว่า ปืนใหญ่จำนวนมากถูกนำมาติดตั้งบนเรือที่ค่อนข้างเล็กเมื่อเทียบกับขนาดและจำนวนอาวุธยุทโธปกรณ์ โดยเปรียบเทียบกับ "ยูเอสเอส คอนสทิทิวชัน" ซึ่งเป็นเรือรบที่ถูกสร้างขึ้นโดยสหรัฐอเมริกาหลัง "วาซา" 169 ปี มีอำนาจยิงเท่ากันแต่มีน้ำหนักมากกว่า 700 ตัน
อย่างไรก็ตาม "คอนสทิทิวชัน" สร้างขึ้นหลังยุคยุทธนาวี ยึดตามกลยุทธเส้นแนวประจัญบาน ซึ่งเรือจะเรียงเป็นแนวเดียวและทั้งกลุ่มเรือจะหันปืนเรือด้านหนึ่งไปทางศัตรู ปืนจะโจมตีไปในทิศทางเดียวกันและอาจยิงไปที่เป้าหมายเดียวกัน ในศตวรรษที่ 17 ยุทธวิธีที่เกี่ยวข้องกองเรือขนาดใหญ่ยังไม่ได้รับการพัฒนา การต่อสู้เป็นเรือลำต่อลำหรือเป็นกลุ่มเรือขนาดเล็กและมุ่งเน้นไปที่การขึ้นยึดเรือ "วาซา" แม้จะมีปืนเรือที่น่าเกรงขาม แต่ถูกสร้างด้วยบนพื้นฐานยุทธวิธีเหล่านี้ และดังนั้นปืนข้างลำเรือทั้งหมดนั้นจึงหันปืนไปในทิศทางเดียวกันอย่างคร่าวๆด้วยเจตนาที่ให้ปืนยิงได้อย่างอิสระ และปืนถูกจัดเรียงไปตามความโค้งของตัวเรือซึ่งหมายความว่า เรือจะมีปืนใหญ่ในทุกทิศทางและครอบคลุมทุกมุมอย่างแท้จริง
วิชาปืนใหญ่ของกองทัพเรือในศตวรรษที่ 17 ยังอยู่ในช่วงระยะเริ่มต้น ปืนใหญ่มีราคาแพงและมีอายุการใช้งานยาวนานกว่าเรือรบ ซึ่งอาจมีอายุมากกว่าศตวรรษในขณะที่เรือรบส่วนใหญ่มีอายุใช้งานเพียง 15 ถึง 20 ปี ในสวีเดนและอีกหลายประเทศในยุโรป เรือจะไม่มีปืนเป็นของตนเองแต่จะได้รับอาวุธจากคลังแสงสำหรับทุกการรบ เรือมักจะติดตั้งปืนที่มีขนาดและอายุแตกต่างกันมาก สิ่งที่ได้ทำให้ "วาซา" มีอำนาจยิงสูงนั้น ไม่เพียงแต่ปืนจำนวนมากที่ถูกอัดลงไปในเรือที่ค่อนข้างเล็ก แต่ยังรวมถึงปืนหลัก 24 ปอนด์ จำนวน 46 กระบอกแบบใหม่ที่มีการออกแบบให้มีน้ำหนักเบาและได้มาตรฐาน หล่อเป็นชุดเดียวกันที่โรงหล่อปืนของรัฐในสตอกโฮล์มภายใต้การดูแลของเมดดาร์ดัส กัสส์ (Medardus Gessus) ผู้ก่อตั้งชาวสวิส ปืนหัวเรือ 24 ปอนด์ 2 กระบอกเป็นแบบเก่าและมีขนาดที่หนักกว่า ยังมีปืนขนาดหนักอีก 4 กระบอกซึ่งตั้งใจจะติดตั้งที่ท้ายเรือ แต่โรงหล่อปืนใหญ่ไม่สามารถทำการหล่อปืนได้ทันการต่อเรือ และ "วาซา" ก็ต้องรอเกือบปีหลังต่อเสร็จจึงจะหล่อเสร็จสิ้น เมื่อแล่นเรือในเดือนสิงหาคม 1628 ปืนแปดกระบอกจาก 72 กระบอกยังไม่ได้รับการส่งมอบ ปืนใหญ่ทั้งหมดในช่วงเวลานั้น จะต้องทำจากแม่พิมพ์ที่ทำขึ้นมาเองซึ่งไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ แต่ปืนของ "วาซา" มีความแม่นยำและสม่ำเสมอในการผลิต ซึ่งขนาดมิติของปืนนั้นแปรผันไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร และปากกระบอกลำกล้องปืนแปรผันไม่เกิน 146 มม. (5.7 นิ้ว) อาวุธยุทโธปกรณ์ที่เหลือของ "วาซา" ประกอบด้วยปืน 3 ปอนด์ 8 กระบอก ปืนครกขนาดใหญ่ 6 กระบอก สำหรับใช้ในระหว่างการดำเนินการขึ้นยึดเรือและปืนฟอลคอนเน็ต 1 ปอนด์ 2 กระบอก รวมกับดินปืน 894 กิโลกรัม (1,970 ปอนด์) และกระสุนปืนชนิดต่างๆมากกว่า 1,000 นัด
ตามธรรมเนียมของเรือรบในเวลานั้น ชิ้นส่วนของเรือ "วาซา" ถูกตกแต่งด้วยรูปสลัก มีการพบการตกค้างของสีในประติมากรรมหลายชิ้นและในส่วนอื่นๆของเรือ การตกแต่งทั้งหมดถูกทาสีเพียงครั้งเดียวด้วยสีสันสดใส ด้านข้างของจงอยหัวเรือ (โครงสร้างที่ยื่นออกมาด้านล่างเสาหัวเรือ), กราบเรือ (ราวป้องกันรอบดาดฟ้าอากาศ), หลังคาของห้องพัก และพื้นของคานรับดาดฟ้าท้ายเรือ (พื้นผิวเรียบที่ท้ายเรือ) ล้วนทาสีแดง ในขณะที่รูปสลักนั้นตกแต่งด้วยสีสดใส และแปะแผ่นทองคำเปลวในบางจุดเพื่อให้เป็นประกายสุกใส ในอดีตเชื่อกันว่าสีพื้นเป็นสีฟ้าและงานประติมากรรมทั้งหมดได้รับการลงรักปิดทองเกือบทั้งหมด ซึ่งสิ่งนี้แสดงให้เห็นในภาพเขียนหลายภาพของ "วาซา" ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 ถึงต้นทศวรรษที่ 1990 เช่น ภาพวาดของบียอร์น แลนด์สตอม (Björn Landström) หรือ ภาพวาดของฟรานซิส สมิธ แมน (Francis Smitheman) ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1990 มุมมองนี้ได้รับการแก้ไขสีให้ถูกต้องและเหมาะสมในสำเนาอุปกรณ์ตกแต่งเรือโดยจิตรกรด้านการเดินเรือสมุทรทิม ทอมสัน (Tim Thompson) และเรือจำลองมาตราส่วน 1:10 ในพิพิธภัณฑ์ "วาซา" เป็นตัวอย่างที่พบเห็นไม่มากนักของประติมากรรมเคลือบทองเกือบทั้งรูปสลักของศิลปะบารอกตอนต้น แต่ค่อนข้างจะเป็น "สิ่งที่น่าประหลาดใจสุดท้ายของขนบธรรมเนียมประติมากรรมสมัยกลาง" ด้วยความชื่นชอบในสีฉูดฉาด ในสไตล์ที่ทุกวันนี้พิจารณาว่าฟุ่มเฟือยหรือขาดความประณีต
รูปสลักนั้นทำจากไม้โอ๊ก, เกี๊ยะ หรือลินเดน และชิ้นส่วนขนาดใหญ่หลายชิ้น เช่น รูปหัวสิงโตขนาดใหญ่ยาว 3 เมตร (10 ฟุต) ประกอบขึ้นจากไม้แกะสลักหลายชิ้นนำมาประกอบกันและยึดติดด้วยสลัก มีรูปสลักเกือบ 500 ชิ้นประดับในบริเวณท้ายเรือส่วนบน เฉลียง และบนจงอยหัวเรือ รูปสลักเฮอร์คิวลีสปรากฏเป็นจี้ระย้าคู่หนึ่ง ที่ด้านหนึ่งมีอายุน้อยและด้านหนึ่งมีอายุมาก ในแต่ละด้านของเฉลียงท้ายเรือด้านล่าง จี้ระย้าที่แสดงถึงรูปลักษณ์ที่ตรงกันข้ามของฮีโร่สมัยโบราณได้รับความนิยมอย่างมากในสมัยโบราณรวมถึงศิลปะยุโรปศตวรรษที่ 17 บนคานรับดาดฟ้าท้ายเรือเป็นภาพและสัญลักษณ์เกี่ยวกับความรักชาติและพระคัมภีร์ไบเบิ้ล บรรทัดฐานที่ได้รับความนิยมเป็นพิเศษคือสิงโตซึ่งสามารถพบได้ ในรูปแบบเครื่องตบแต่งแบบหน้ากาก (mascarons) บนประตูปืน ตราอาร์มราชวงศ์ รูปแกะสลักบนหัวเรือ และส่วนบนของหางเสือ แต่ละด้านของจงอยหัวเรือมี 20 รูปสลัก (แม้ว่าจะค้นพบเพียง 19 อันเท่านั้น) ซึ่งสักเป็นรูปจักรพรรดิโรมันจากจักรพรรดิติแบริอุสไปถึงจักรพรรดิแซ็ปติมิอุส แซเวรุส โดยรวมแล้วรูปวีรบุรุษทั้งหมดเป็นกษัตริย์ทั้งทางตรงและทางอ้อม โดยมีจุดประสงค์เพื่อเชิดชูพวกเขาในฐานะผู้ปกครองที่ฉลาดและทรงอำนาจ มีรูปแกะสลักกษัตริย์เพียงรูปเดียวที่ติดตั้งที่ส่วนบนสุดของคานรับดาดฟ้าท้ายเรือที่ท้ายเรือ มีรูปลักษณ์เป็นเด็กผู้ชาย ผมยาวสรวย ได้รับการสวมมงกุฎโดยกริฟฟอนสองตัว ซึ่งเป็นตัวแทนของพระชนก พระเจ้าชาร์ลที่ 9 แห่งสวีเดน
ทีมงานผู้เชี่ยวชาญงานแกะสลักอย่างน้อยหกคนทำงานเป็นเวลาอย่างน้อยสองปีในการแกะสลักงานประติมากรรมโดยมีเด็กฝึกงานและผู้ช่วยจำนวนหนึ่งให้การช่วยเหลือ ไม่มีการให้เครดิตบนรูปสลักใดๆ แต่มีรูปแบบหนึ่งสามารถระบุได้อย่างชัดเจนว่าเป็นงานของศิลปินอาวุโสที่ชื่อมาร์เทิน เรทเมท (Mårten Redtmer) ส่วนศิลปินที่ประสบความสำเร็จคนอื่นๆ เช่น ฮาน เกลาซิงกะ (Hans Clausink), โยฮัน ไดแซน (Johan Tijsen) และมาร์คัส เลดัน (Marcus Ledens) เป็นที่รู้กันว่ามีการรับจ้างงานหลากหลายอยู่ที่อู่ต่อเรือในช่วงเวลาที่ "วาซา" ถูกสร้างขึ้น แต่รูปแบบงานของพวกเขานั้นไม่มีความแตกต่างกันมากพอที่จะเชื่อมโยงกับรูปสลักรูปใดโดยเฉพาะเจาะจงได้
คุณภาพของงานประติมากรรมมีความหลากหลาย มีประมาณสี่รูปแบบที่สามารถระบุได้ ศิลปินคนเดียวที่ระบุได้แน่ชัดว่าเป็นผู้สร้างสรรค์ประติมากรรมต่างๆ คือ มาร์เทิน เรทเมท ซึ่งรูปแบบงานได้รับการอธิบายว่า "ทรงพลัง มีชีวิตชีวา และธรรมชาตินิยม" เขาเป็นผู้รับผิดชอบงานประติมากรรมเป็นจำนวนมาก รวมถึงชิ้นส่วนที่สำคัญและมีชื่อเสียงที่สุด ได้แก่ รูปแกะสลักสิงโตบนหัวเรือ ตราอาร์มราชวงศ์ และประติมากรรมรูปกษัตริย์ที่ด้านบนสุดของคานรับดาดฟ้าท้ายเรือ อีกสองรูปแบบของงานได้รับคำบรรยายว่า "สง่างาม ... ธรรมดานิดๆ และยึดถือขนบธรรมเนียม" และแบบ "หนักแน่น ตามสบาย แต่มีความหรูหราและมีชีวิตชีวา" ตามลำดับ รูปแบบที่สี่ซึ่งเป็นรูปแบบสุดท้ายมีความด้อยกว่าอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับอีกสามรูปแบบก่อนหน้า อธิบายได้ว่า "แข็งทื่อและไม่งดงาม" ซึ่งทำโดยช่างแกะสลักคนอื่นที่มีทักษะที่น้อย บางทีอาจเป็นเด็กฝึกหัด
การเดินทางครั้งแรก.
ในวันที่ 10 สิงหาคม 1628 กัปตันเซอฟรีง แฮนสัน (Söfring Hansson) สั่งให้ "วาซา" ออกแล่นเรือครั้งแรกไปยังฐานทัพที่โอลว์สนาบเบน (Älvsnabben) วันนั้นทะเลสงบและมีลมเบาๆเพียงทิศเดียวจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ เรือถูกทอดโยง (ฉุดด้วยสมอเรือ) ไปตามริมฝั่งตะวันออกของเมืองมุ่งไปทางใต้ของท่าเรือ ก่อนจะกางใบสี่ใบและแล่นไปทางทิศตะวันออก ประตูปืนถูกเปิดออกและยิงสดุดีเมื่อเรือออกจากสต็อกโฮล์ม
จอห์น วิค แรงกว่านรก 3
จอห์น วิค แรงกว่านรก 3  เป็นภาพยนตร์โลดโผน กำกับโดยแชด สตาเฮลสกี ร่วมเขียนบทโดยดีเรก โคลสแตด นำแสดงโดยเคอานู รีฟส์, แฮลลี เบร์รี, ลอเรนซ์ ฟิชเบิร์น, มาร์ก ดาคาสคอส, เอเชีย เคต ดิลลอน, แลนซ์ เรดดิก, แอนเจลิกา ฮูสตันและเอียน แมกเชน ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อจาก "จอห์น วิค แรงกว่านรก" (ค.ศ. 2014) และ "จอห์น วิค แรงกว่านรก 2" (ค.ศ. 2017) โดยในภาคนี้ จอห์น วิค อดีตนักฆ่าฝีมือฉกาจต้องเอาชีวิตรอดหลังเขาทำผิดกฎของโลกนักฆ่าและถูกตั้งค่าหัวเป็นเงิน 14 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
"จอห์น วิค แรงกว่านรก 3" ออกฉายในสหรัฐ วันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 หลังออกฉาย ภาพยนตร์ได้รับการตอบรับในทางที่ดี โดยนักวิจารณ์กล่าวชมการถ่ายทำ การออกแบบฉากต่อสู้และการแสดงของรีฟส์
ไม่นานหลังทำผิดกฎของโรงแรมคอนทิเนนทัล จอห์น วิคถูก "อัปเปหิ" หรือขับออกจากโลกนักฆ่าพร้อมถูกตั้งค่าหัว 14 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จอห์นไปที่หอสมุดประชาชนนิวยอร์กเพื่อเอากางเขนและตราพันธะ (เหรียญตราแทนสัญญาที่ไม่อาจยกเลิกได้ในโลกนักฆ่า) ก่อนจะไปที่โรงละครเพื่อพบกับผู้อำนวยการ หญิงผู้พิทักษ์ของจอห์น เขามอบกางเขนเพื่อให้ผู้อำนวยการพาเขาหนีไปที่กาซาบล็องกา แลกกับการที่จอห์นจะกลับมาหาเธอไม่ได้อีก ในขณะเดียวกัน ตุลาการแห่งสภาสูงเดินทางมาตัดสินโทษวินสตัน ผู้จัดการโรงแรมคอนทิเนนทัลและโบเวอรีคิง หัวหน้าแก๊งอาชญากรรมใต้ดิน ซึ่งทั้งสองเคยช่วยเหลือจอห์น ก่อนจะสั่งให้วินสตันและโบเวอรีคิงลงจากตำแหน่งภายใน 7 วัน
ที่กาซาบล็องกา จอห์นพบกับโซเฟีย เพื่อนเก่า จอห์นมอบตราพันธะแลกกับการให้เธอพาเขาไปพบกับผู้อาวุโส ชายคนเดียวที่มีอำนาจเหนือสภาสูง โซเฟียพาจอห์นไปพบกับเบอร์ราดา ผู้คุมโรงกษาปณ์ที่บอกให้จอห์นเดินไปในทะเลทรายเรื่อย ๆ จึงจะพบกับผู้อาวุโส แต่เบอร์ราดาทำร้ายสุนัขของโซเฟีย ทำให้ทั้งสองต้องสู้กับคนของเบอร์ราดาก่อนจะหลบหนีไปได้ หลังทำตามสัญญาของตราพันธะแล้ว โซเฟียปล่อยจอห์นไว้ในทะเลทราย เขาพบกับผู้อาวุโสที่เสนอจะไว้ชีวิตจอห์นและยกเลิกค่าหัว แลกกับการที่จอห์นต้องฆ่าวินสตันและทำงานรับใช้สภาสูงตลอดชีวิต จอห์นตัดนิ้วนางข้างซ้ายตัวเองแล้วมอบแหวนให้ผู้อาวุโสแทนคำยินยอม
ด้านหนึ่ง ตุลาการสั่งให้ซีโร นักฆ่าฝีมือดีจัดการกับคนที่เคยช่วยเหลือจอห์น ทำให้ผู้อำนวยการและโบเวอรีคิงถูกทำร้าย จอห์นกลับไปที่นครนิวยอร์กเพื่อพบกับวินสตัน เขาตัดสินใจไม่ฆ่าวินสตัน ในขณะที่วินสตันประกาศไม่ลงจากตำแหน่งผู้จัดการโรงแรม ทำให้ตุลาการประกาศให้โรงแรมคอนทิเนนทัลถูก "ยุบเลิก" หรือหมายความว่าการฆ่าในโรงแรมเป็นสิ่งที่กระทำได้ จอห์นและคนของโรงแรมจึงร่วมกันสู้กับนักฆ่าติดอาวุธหนักของสภาสูง ก่อนที่จอห์นจะสู้กับซีโรจนอีกฝ่ายถูกแทงเสียชีวิต
ตุลาการเปิดการเจรจากับวินสตัน โดยเธอยินยอมให้โรงแรมกลับมาให้บริการได้อีกครั้งโดยมีวินสตันเป็นผู้จัดการโรงแรมเช่นเดิมแลกกับการสวามิภักดิ์ต่อสภาสูง แต่เมื่อตุลาการยังเห็นว่าจอห์นเป็นปัญหา วินสตันตัดสินใจยิงจอห์นจนตกจากอาคาร ภาพยนตร์จบลงเมื่อจอห์นที่บาดเจ็บสาหัสถูกพาตัวไปหาโบเวอรีคิงที่ใบหน้ามีบาดแผลจากการถูกทำร้าย และทั้งสองตัดสินใจที่จะโค่นสภาสูง
เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2019 หลัง "จอห์น วิค แรงกว่านรก 3" เปิดตัวอย่างประสบความสำเร็จ ไลออนส์เกตประกาศสร้าง "จอห์น วิค แรงกว่านรก 4" โดยจะออกฉายในวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2023
คลี่ปริศนาภาพถ่ายวิเวียน ไมเออร์
คลี่ปริศนาภาพถ่ายวิเวียน ไมเออร์  เป็นภาพยนตร์สารคดีอเมริกันในปี ค.ศ. 2013 โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับช่างภาพ วิเวียน ไมเออร์ เขียนบท กำกับ และสร้างโดยจอห์น มาลูฟ และชาร์ลี ซิสเกล และอำนวยการสร้างโดย เจฟฟ์ การ์ลิน
ไมเออร์เป็นสตรีชาวอเมริกันเชื้อสายฝรั่งเศสที่ทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กและแม่บ้านมาตลอดชีวิตของเธอ โดยทำงานให้กับครอบครัวในชุมชนชิคาโกหลายครอบครัว เธอมักพกกล้องถ่ายรูปไปในทุกที่ แต่ผลงานภาพถ่ายของไมเออร์กลับไม่เป็นที่รู้จักในช่วงที่เธอมีชีวิตอยู่ จนกระทั่งเธอเสียชีวิตในปี 2009
ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าว่า มาลูฟค้นพบผลงานของเธอได้อย่างไร และหลังจากที่เธอเสียชีวิตไปแล้ว ก็ได้เล่าเรื่องราวชีวิตของเธอผ่านการสัมภาษณ์ผู้คนรอบตัวเธอ มาลูฟได้ซื้อกล่องที่บรรจุรูปภาพเนกาทีฟที่งานประมูลในชิคาโกเมื่อปี 2007 และได้สแกนภาพและลงภาพเหล่านี้ทางอินเทอร์เน็ต จากนั้นได้มีการนำเสนอข่าวเกี่ยวกับไมเออร์และได้เริ่มโครงการคิกสตาร์เตอร์เพื่อทำสารคดีหลังจากนั้นไม่นาน
ภาพยนตร์ออกฉายรอบปฐมทัศน์โลกที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2013 และออกฉายปกติทางโรงภาพยนตร์ และออกเป็นดีวีดีในเดือนพฤศจิกายน 2014 หลังการฉาย ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ด้านบวก ภาพยนตร์ได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 87
เทศบาลตำบลภูผาแดง (จังหวัดอุดรธานี)
เทศบาลตำบลภูผาแดง เดิมคือ เทศบาลตำบลหนองอ้อ-โนนหวาย เป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอหนองวัวซอ และเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ในเขตอำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี มีประชากรทั้งหมด 8,406 คน
เทศบาลตำบลภูผาแดง อยู่ทางทิศตะวันออกของที่ว่าการอำเภอหนองวัวซอ อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอหนองวัวซอ ประมาณ 500 เมตร ระยะทางจากจังหวัดอุดรธานี ประมาณ 39 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
เทศบาลตำบลภูผาแดง มีพื้นที่ทั้งหมด 7.92 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วย 9 ชุมชน ได้แก่
ช็องตาล บียา