pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
"เดอะเฟิสต์ไทม์เอเวอร์ไอซอว์ยัวร์เฟส" " คือเพลงแนวโฟล์คปี พ.ศ. 2500 เป็นผลงานการประพันธ์ของ อีวาน แม็กคอล เพื่อเพ็กกี ซีเจอร์ ภรรยาของเขา ในฉบับที่ได้รับความนิยมขับร้องโดย โรเบอร์ตา แฟลก เพลงนี้ปรากฏขึ้นครั้งแรกในอัลบั้ม "เฟิสต์เทก" ของโรเบอร์ตา ในปี พ.ศ. 2512 และเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางเมื่อเพลงนี้นำมาใช้ในการประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เพลย์มิสตีฟอร์มี"  ที่กำกับและแสดงนำโดยคลินท์ อีสท์วูด ในปี พ.ศ. 2514 เพลงนี้ขึ้นชาร์ตเพลงยอดนิยม 100 เพลงของชาร์ตบิลบอร์ดและได้รับรางวัลแกรมมีในอีก 3 ปีถัดมา
ฉบับของโรเบอร์ตานั้นช้ากว่า แต่ได้อรรถรสมากกว่า ทำให้คลินต์ อีสต์วูด (Clint Eastwood) ได้เลือกนำมาใช้ในภาพยนตร์เรื่อง "เพลย์มิสตีฟอร์มี" ระหว่างฉากรัก และเพื่อเป็นการเผยแพร่เพลงมากขึ้น ค่ายแอตแลนติก (Atlantic Records) ได้ย่อเพลงนี้ในฉบับความยาว 4 นาที และเผยแพร่ทางวิทยุ เพลงนี้ติดชาร์ตอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกานานกว่า 6 สัปดาห์ และอันดับ 14 ในสหราชอาณาจักร
ในฐานะของเพลงโฟล์คซอง "เดอะเฟิสต์ไทม์เอเวอร์ไอซอว์ยัวร์เฟส" ได้นำมาขับร้องใหม่โดยศิลปินหลายคน อาทิ Marianne Faithfull, Kingston Trio, the Chad Mitchell Trio-Mike Kobluk solo, Gordon Lightfoot, Bert Jansch, Maria Taylor, และ Peter, Paul and Mary และภายหลังจากฉบับของ Roberta เพลงนี้ได้นำมาร้องใหม่อีกมากมาย อาทิ ฉบับของ Johnny Cash, the Chi-Lites, Marcia Griffiths, Isaac Hayes, Bradley Joseph, Joanna Law, Alison Moyet, George Michael, Elvis Presley, the Stereophonics, Mel Tormé, Vanessa L. Williams, Cindytalk, Amanda Palmer, Christy Moore, Leona Lewis, และ Lauryn Hill เซลีน ดิออน ได้รับความนิยมในสหราชอาณาจักร เพลงนี้ยังได้นำมาปรับรูปแบบแจ็ซ โดย Rachel Z trio ในอัลบั้มชื่อเดียวกับเขาเอง เพลงนี้ยังได้เป็นเพลงพื้นฐานของดรัมและเบส โดย Teebee และ Future Prophecies
"เดอะเฟิสต์ไทม์เอเวอร์ไอซอว์ยัวร์เฟส" คือซิงเกิลที่ 3 ของเซลีน ดิออนจากอัลบั้ม "ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซอง "
เซลีน ได้แสดงเพลงนี้ในรายการโทรทัศน์พิเศษ "ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซอง" ซึ่งได้บรรจุในดีวีดีรวบรวมมิวสิกวิดีโอ "ออลเดอะเวย์... อะดีเคดออฟซองแอนด์วีดีโอ"
เพลงนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในสหราชอาณาจักร โดยขึ้นชาร์ตอันดับที่ 19 และที่ 32 ในไอร์แลนด์
ซิงเกิลซีดีสามเพลง - (สหราชอาณาจักร)
ซิงเกิลเทปสองเพลง - (สหราชอาณาจักร)
ซิงเกิลวิทยุ (สหราชอาณาจักร)
ออลเดอะเวย์... อะดีเคดออฟซองแอนด์วีดีโอ
ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซองแอนด์วีดีโอ
วัดน้ำวน
วัดน้ำวน เป็นวัดรามัญเก่าแก่อายุกว่า 100 ปีตั้งอยู่ที่ตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา
ในวัดมีเจดีย์ทรงรามัญ (ย่างกุ้ง) อุโบสถมีหงส์หน้าอุโบสถ หน้าวัดเป็นแหล่งอาศัยของพันธุ์ปลาต่าง ๆ มากมาย เช่น ปลาสวาย ปลากระแห กระมัง เป็นวัดที่มีชื่อเสียงเรื่องการประสานกระดูกที่หัก เป็นการรักษาแบบมอญและประคบสมุนไพร
วัดน้ำวนสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2214 โดยชาวมอญในสมัยสุโขทัย ชื่อว่า สมิงรามัญ รามสิทธิ์ มีอาชีพล่องแพ นำซุงไม้สักมาขาย เกิดแพแตกตรงที่น้ำวนจึงสร้างวัดขึ้น แล้วให้ชื่อวัดว่า วัดน้ำวนรามสิทธิ์ ต่อมาได้มีการบูรณะใหม่ ให้ชื่อวัดว่า "วัดน้ำวน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2244 และเปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2517
นิกายโรมันคาทอลิก
นิกายอังกลิคัน
นิกายโปรเตสแตนต์
สำนักพิมพ์บุรพัฒน์
อูจิ ฮิโรกิ
ฮิโรกิ อูจิ (; เกิดวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1986) เป็นศิลปิน นักร้อง นักแสดงจากคันจานิ 8 และนิวส์
สถานีโทรทัศน์เอ็นบีที
The Palm Islands
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ
หลักสูตรออกแบบตกแต่งภายในในประเทศไทย
สาขาวิชาการออกแบบตกแต่งภายในและสถาปัตยกรรมภายใน ในประเทศไทย
โครงสร้างหลักสูตรระดับปริญญาโทในสาขาการออกแบบตกแต่งภายในและสถาปัตยกรรมภายในนั้น ส่วนใหญ่เป็นหลักสูตรที่ใช้ระยะเวลาในการเรียนอย่างน้อย 2 ปี แต่ละสถาบันการศึกษามีแผนการศึกษาที่ผู้เข้าเรียนสามารถเลือกเรียนได้ที่แตกต่างกันออกไป ยกตัวอย่างเช่น หลักสูตรศิลปมหาบัณฑิต สาขาวิชาการออกแบบภายใน คณะมัณฑนศิลป์ http://www.arch.kmitl.ac.th/index_prosstd.php?m=program หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมภายใน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง]&lt;/ref&gt; คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้กำหนดแผนการศึกษาไว้คือ แผน ก. ซึ่งผู้ที่เข้าศึกษาต้องทำวิทยานิพนธ์ ในขณะที่หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการออกแบบภายใน มหาวิทยาลัยกรุงเทพและ หลักสูตรศิลปมหาบัณฑิต สาขาวิชาการออกแบบตกแต่งภายใน มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต ได้กำหนดทางเลือกเพิ่มจากการทำวิทยานิพนธ์ โดยผู้เข้าศึกษาสามารถเลือกการเรียนแบบแผน ข. ซึ่งผู้ศึกษาในแผนนี้ไม่ต้องทำวิทยานิพนธ์ แต่ผู้ศึกษาจะต้องทำการศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองภายใต้การควบคุมของอาจารย์ที่ปรึกษา พร้อมทั้งสอบผ่านการสอบประมวลความรอบรู้ทั้งการสอบข้อเขียนและการสอบปากเปล่า
สาขาวิชาและแขนงวิชาเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้หลักสูตรระดับปริญญาโทในสาขานี้มีความแตกต่างกัน หลักสูตรที่มหาวิทยาลัยศิลปากรกำหนดได้เน้นการศึกษาวิจัยทางด้านการออกแบบตกแต่งภายใน โดยกำหนดรายวิชาบังคับที่เกี่ยวเนื่องไว้ เช่น การออกแบบตกแต่งภายในขั้นสูง จิตวิทยาสภาพแวดล้อมภายใน ระบบสภาพแวดล้อมภายใน และระบบทางสถาปัตยกรรม ส่วนหลักสูตรที่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบังได้แตกหลักสูตรเป็นเป็นสองแขนงวิชา คือ แขนงวิชาออกแบบสถาปัตยกรรมภายใน เป็นแขนงที่ทำการศึกษาวิจัยทางด้านการออกแบบสถาปัตยกรรมภายในขั้นสูงและแนวความคิดในการออกแบบ แขนงวิชาที่สองคือแขนงวิชาออกแบบสภาพแวดล้อมภายในซึ่งเน้นไปที่การทำวิจัยในหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบสภาพแวดล้อมภายใน การอนุรักษ์พลังงาน และสถาปัตยกรรมในไทยศึกษา ส่วนหลักสูตรศิลปมหาบัณฑิตที่มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิตนั้นเน้นการศึกษาวิจัยไปในเรื่องการออกแบบและจัดการความยั่งยืนของสภาพแวดล้อม และศึกษาพฤติกรรมการใช้สอย เป็นหลักดังนั้นรายวิชาบังคับจึงถูกออกแบบไว้ให้สอดคล้องกับจุดประสงค์ดังกล่าว ยกตัวอย่างเช่น ปฏิบัติการออกแบบสภาพแวดลอม, สภาพแวดลอมและพฤติกรรม, การโปรแกรมการออกแบบสภาพแวดลอม, การจัดการระบบสภาพแวดลอมภายใน, และ เทคนิคการวิจัยเพื่อการออกแบบสภาพแวดลอม
ในขณะที่หลักสูตรทั้งสามเน้นการศึกษาวิจัยทางด้านการออกแบบ หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการออกแบบภายใน ของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้บูรณาการองค์ความรู้ทางด้านการจัดการและบริหารมาผสมผสานการศึกษาวิจัยทางด้านการออกแบบ ความรู้ดังกล่าวรวมถึง การบริหารจัดการออกแบบภายใน กลยุทธ์การจัดการในธุรกิจการออกแบบภายใน ความเป็นไปได้ของโครงการออกแบบภายใน และผลกระทบและการเปลี่ยนแปลงของนวัตกรรมต่อธุรกิจออกแบบภายใน
อย่างไรก็ตามเมื่อสำเร็จการศึกษา วุฒิการศึกษาที่ผู้สำเร็จการศึกษาจะได้รับนั้นขื้นอยู่กับหลักสูตรที่แต่ละสถาบันกำหนดไว้ หากเป็นหลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต ผู้ที่สำเร็จการศึกษาก็จะได้รับปริญญาในสาขาสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (Master of Architecture) หากเป็นหลักสูตรศิลปมหาบัณฑิต ผู้ที่สำเร็จการศึกษาจะได้รับปริญญาศิลปมหาบัณฑิต (Master of Fine Arts) หรือหากเป็นหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ผู้ที่สำเร็จการศึกษาจะได้รับปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (Master of Arts)
กลุ่มหัวข้อการศึกษาในวิชาวิทยานิพนธ์ ของนักศึกษา.
ตารางด้านล่างแสดงตัวอย่างกลุ่มหัวข้อวิทยานิพนธ์โดยเปรียบเทียบกับจำนวนของวิทยานิพนธ์ในหลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 ถึงปัจจุบัน ข้อมูลในตารางได้จากการสืบค้นข้อมูลใน KMITL Library Public Access Catalog ณ วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2552
ตารางด้านล่างแสดงตัวอย่างกลุ่มหัวข้อวิทยานิพนธ์โดยเปรียบเทียบกับจำนวนของวิทยานิพนธ์ในหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการออกแบบภายใน มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551ถึงปัจจุบัน
ในปัจจุบันมี 16 สถาบันอุดมศึกษาที่เปิดหลักสูตรปริญญาตรีที่เกี่ยวเนื่องกับสาขาวิชาการออกแบบภายใน โดยมีชื่อหลักสูตรและระยะเวลาการเรียนที่แตกต่างกัน อย่างไรก็ตามเนื่องจากการออกแบบตกแต่งภายในเป็นวิชาชีพควบคุม ดังนั้นการออกแบบหลักสูตรที่ไม่ว่าจะใช้ระยะเวลาหรือมีหน่วยกิตการเรียนที่ต่างกันนั้น จึงต้องออกแบบให้สอดคล้องกับข้อบังคับการรับรองปริญญา อนุปริญญา และประกาศนียบัตรในการประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรมควบคุม พ.ศ. 2545 ที่สภาสถาปนิกกำหนดไว้
หลักสูตรสถาปัตยกรรมภายใน.
หลักสูตรแรกมีชื่อหลักสูตรว่า "หลักสูตรสถาปัตยกรรมภายใน" โดยทั่วไปหลักสูตรนี้ใช้ระยะเวลาการเรียนการสอน 5 ปี ผู้ที่สำเร็จการศึกษาจากหลักสูตรในกลุ่มนี้จะได้รับปริญญาสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต (สถ.บ. หรือ Bachelor ofArchitecture ) สถาบันอุดมศึกษาที่เปิดหลักสูตรสาขาสถาปัตยกรรมภายในดังกล่าวรวมถึง
หลักสูตรศิลปบัณฑิต.
หลักสูตรที่สองใช้ชื่อหลักสูตรศิลปบัณฑิต ซึ่งรวมสาขาออกแบบตกแต่งภายใน และสาขาออกแบบภายในไว้ด้วยกัน ระยะเวลาการเรียนการสอนของหลักสูตรในกลุ่มนี้จะใช้เวลา 4 ปี ผู้ที่สำเร็จการศึกษาจะได้รับปริญญาศิลปบัณฑิต (ศป.บ. หรือ Bachelor of Fine Arts ) สถาบันอุดมศึกษาที่เปิดหลักสูตรในกลุ่มนี้ได้แก่
"หมายเหตุ*: คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ใช้ชื่อหลักสูตรสถาปัตยกรรมภายใน เหมือนกับกลุ่มแรก แต่เมื่อสำเร็จการศึกษาจะได้รับปริญญาสถาปัตยกรรมภายในบัณฑิต (สน.บ.) ดังนั้นจึงใช้ระยะเวลาการศึกษา 4 ปี เท่ากับหลักสูตรในกลุ่มที่สอง"
ยิ่งไปกว่านั้นบางสถาบันอุดมศึกษายังเพิ่มความยืดหยุ่นในการเปิดรับการเข้าเรียน เช่น คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต เปิดหลักสูตรเทียบโอน
ภาคปกติโดยรับเทียบโอนหน่วยกิตจากสถาบันอุดมศึกษาอื่นๆหรือเทียบโอนจากประสบการณ์ทำงาน และคณะศิลปกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ได้เปิดหลักสูตรการศึกษาปริญญาตรีภาคสมทบ
นอกจากหลักสูตรปริญญาตรีภาคปกติแล้ว บางสถาบันอุดมศึกษา เช่น คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ยังได้เปิดโอกาสให้ผู้ที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในสาขาอื่นแล้วแต่มีความสนใจที่จะเรียนรู้เพิ่มเติมในเนื้อหาและทฤษฏีทางด้านการออกแบบภายใน โดยมีชื่อว่า "โครงการปริญญาที่สองการออกแบบภายใน"ระยะเวลาการเรียนการสอนนั้นขึ้นอยู่กับรายวิชาที่ผู้สมัครได้เคยเรียนในระดับปริญญาตรีมาแล้ว ยกตัวอย่างเช่น หากผู้เข้าศึกษาสำเร็จการศึกษาจากสาขาการออกแบบอื่นๆ ก็จะใช้ระยะเวลาการศึกษา 3 ปี หรือมากกว่านั้นในกรณีที่สำเร็จการศึกษาจากสาขาที่ไม่เกี่ยวข้องกับการออกแบบ
นอกจากหลักสูตรปริญญาตรีที่ได้กล่าวมายังมีหลักสูตรออกแบบภายในที่เป็นหลักสูตรนานาชาติอีกด้วย ยกตัวอย่างเช่น หลักสูตรสาขาออกแบบตกแต่งภายในและผลิตภัณฑ์ สถาบันออกแบบนานาชาติชนาพัฒน์ เป็นต้น
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลยะลา
399 ปีก่อนคริสตกาล
470 ปีก่อนคริสตกาล
กมล สุโกศล แคลปป์
กมล สุโกศล แคลปป์ (สุกี้) เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 เป็นนักดนตรีชาวไทย นักกีตาร์วงพรู และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งเบเกอรี่มิวสิก และเลิฟอีส
กมล สุโกศล แคลปป์ เป็น บุตรคนที่สามของ กมลา สุโกศล กับ Terrence H. Clapp ชื่อ "กมล" ตั้งตามชื่อของคุณตา คือ กมล สุโกศล นักธุรกิจผู้ก่อตั้งกลุ่มธุรกิจ"กมล สุโกศล" ศึกษาระดับปริญญาตรีสาขา Liberal Art เอกปรัชญา จาก Music Technology New York University U.S.A. และเรียนเสริมด้าน sound engineer ที่ นิวยอร์ก เริ่มทำงานห้องอัดที่อเมริกา กลับมาก่อตั้งค่ายเพลง เบเกอรี่มิวสิก ร่วมกับ บอย โกสิยพงษ์ สมเกียรติ อริยชัยพาณิชย์ และสาลินี ปันยารชุน ต่อมาเกิดวิกฤตเศรษฐกิจจะกดดันให้ต้องเปิดให้ BMG (Bertelsmann Music Group) เข้ามาร่วมทุน และต่อมาปลายปี 2547 โซนี่เข้าซื้อกิจการของ BMG ทั่วโลกรวมถึงในไทย นั่นทำให้ Bakery กลายเป็นสังกัดย่อยของโซนี่ บีเอ็มจี กมลจึงลาออกจากเบเกอรี่ มาตั้งค่ายเพลงใหมชื่อเลิฟอีส
กมลทำรายการที่ชื่อว่า "ซิ่งล่าฝันปี 1" เป็นเรียลลิตี้โชว์ที่เดินทางไปยังประเทศต่าง ๆ ด้วยมอเตอร์ไซค์ และจากเสียงตอบรับที่ดีจึงมี รายการ"ดรีมเชสเซอร์ ซิ่งล่าฝันปีที่ 2" ออกฉายที่ช่อง 3 เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2551
ทางด้านชีวิตส่วนตัว กมล สุโกศล แคลปป์ มีพี่สาว 2 คนชื่อ มาริสาและดารณี มีน้องชายคือ กฤษดา สุโกศล แคลปป์ มีลูกชาย 1 คนคือ ดีโน่ (เดชจุฑา วากเนอร์ แคลปป์)
การกลับเข้าสู่วงการเพลง.
หลังห่างหายจากวงการเพลงไปนานถึง 9 ปี โดยสุกี้ กลับมาสู่วงการเพลงอีกครั้งพร้อมโปรเจ็กต์ยักษ์ MONKEY DISCO BOY (มังกี้ ดิสโก้ บอย) หรือ M.D.B คว้าศิลปินแถวหน้าของเมืองไทยมาร่วมกันปฏิวัติวงการเพลงไทย แนวเพลงดิสโก้หรืออีดีเอ็ม (Electronics Dance Music) ซึ่งเริ่มต้นด้วยจุดกำเนิดของมังกี้ดิสโก้บอย มนุษย์จากดาวเรฟ (Rave) ที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายลิง ออกแบบโดย อเล็กซ์ เฟส ศิลปินกราฟฟิตี้ชื่อดัง มีความพิเศษตรงที่มนุษย์จากดาวดวงนี้จะมีดนตรีอีดีเอ็มเป็นพลังชีวิต คลอดผลงานใหม่ในนามค่ายเลเซอร์เฟส ภายใต้การดูแลของวอร์เนอร์มิวสิค ไทยแลนด์
สำหรับในโปรเจ็กต์ MONKEY DISCO BOY มีศิลปินมากมายภายในโปรเจกต์ได้แก่ ธนชัย อุชชิน (ป๊อด โมเดิร์นด็อก), อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข (แสตมป์), กษิดิศ สำเนียง (จีน) , บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์, ชลาทิศ ตันติวุฒิ (เบน), กฤษดา สุโกศล แคลปป์ (น้อย วงพรู) , ริค วชิรปิลันธิ์ (ริค) , เซาท์ไซด์ (วงดนตรี) , สุวีระ บุญรอด (คิว วงฟลัวร์) และศิลปินน้องใหม่ไฟแรงที่แจ้งเกิดจากโซเซี่ยลเน็ตเวิร์ค "บูม บูม แคช" (Boom Boom Cash)
โดยสุกี้ใช้เวลาทั้งหมด 14 เดือนเพื่อสร้างสรรค์เพลงออกมา 24 เพลง จาก 24 เลือกเพลง 9 เพลงเท่านั้นเข้ามาในโปรเจกต์
สมเกียรติ อริยชัยพาณิชย์
ทวีตเตอร์
ทวีตเตอร์  เป็นลำโพงชนิดหนึ่งที่ออกแบบไว้สำหรับเสียงที่ความถี่สูง ซึ่งมีความถี่จาก 2,000 - 20,000 เฮิตช์ ซึ่งเป็นความถี่สูงสุดที่มนุษย์สามารถได้ยิน คำว่าทวีตเตอร์มาจากเสียงของนกทวีตเตอร์ที่มีความถี่สูง ซึ่งตรงข้ามกับวูฟเฟอร์ที่เป็นเสียงความถี่ต่ำจากเสียงของสุนัข จากเสียง วูฟ วูฟ
ทวีทเตอร์
ปราสาทวินด์เซอร์
ปราสาทวินด์เซอร์  เป็นพระราชฐานในนครวินด์เซอร์ มลฑลบาร์คเชอร์ สหราชอาณาจักร สร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1070 สถาปัตยกรรมเป็นแบบโรมาเนสก์ ปราสาทวินด์เซอร์เป็นพระราชฐานที่ยังมีผู้อยู่อาศัยที่ใหญ่ที่สุดในโลกและเป็นพระราชฐานที่เก่าที่สุดที่มีผู้อยู่อาศัยที่ต่อเนื่องกันมาตั้งแต่เริ่มสร้าง เนื้อที่การใช้สอยมีทั้งหมดด้วยกัน 484,000 ตารางฟุต หรือ 45,000 ตารางเมตร
ปราสาทวินด์เซอร์ พระราชวังบักกิงแฮมที่กรุงลอนดอน และพระราชวังโฮลีรูดที่เอดินบะระ เป็นพระราชฐานหลักสามแห่งของพระราชวงศ์อังกฤษ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 มักทรงใช้เวลาวันสุดสัปดาห์หลายวันที่ปราสาทวินด์เซอร์เป็นทั้งที่จัดงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการและเป็นการส่วนพระองค์ ตำหนักซานดริงแฮมและ พระราชวังบาลมอรัลเป็นพระราชวังส่วนพระองค์
พระมหากษัตริย์และกษัตรีย์แห่งอังกฤษเกือบทุกพระองค์มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงต่อการสร้างและการวิวัฒนาการของปราสาทวินด์เซอร์โดยตลอด พระราชวังเคยใช้เป็นป้อมปราการ ที่อยู่อาศัย ที่ประทับอย่างเป็นทางการ และบางครั้งเรือนจำ ประวัติของพระราชวังจึงเกี่ยวพันกับประวัติของพระมหากษัตริย์และกษัตรีย์ของอังกฤษอย่างใกล้ชิด การศึกษาประวัติก็ทำได้โดยการศึกษาจากประวัติของรัชสมัยต่างๆ ของพระมหากษัตริย์ที่มาประทับ ในยามสงบจากศึกสงครามพระราชวังก็ได้รับการขยายเพิ่มเติมด้วยห้องชุดสำหรับเป็นที่อยู่อาศัย ยามสงครามพระราชวังก็ใช้เป็นป้อมปราการด้วยการสร้างเสริมอย่างแน่นหนา ระบบนี้ก็ยังใช้กันอยู่ในปัจจุบัน
ปราสาทวินด์เซอร์เปลื่ยนแปลงรูปทรงมากว่า 1,000 ปีตามกาลเวลา รสนิยม ความจำเป็น และสถานะภาพทางการเงินของพระมหากษัตริย์และกษัตรีย์ที่ประทับ แต่กระนั้นที่ตั้งของโครงสร้างหลัก ๆ ก็ยังตั้งอยู่ที่เดิมที่แรกสร้าง แผนผังใหม่ข้างล่างชี้ให้เห็นถึงจุดต่าง ๆ ตัวอย่างเช่นตัวพระราชวังปัจจุบันตั้งอยู่กลางเนินปราสาท ตัวอักษร “A” บนแผนที่ ที่เป็นที่ตั้งของปราสาทไม้หลังแรกที่สร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1
สิ่งที่เห็นเด่นชัดที่สุดของปราสาทวินด์เซอร์คือ “หอกลม” (“A”) ซึ่งความจริงแล้วเป็นหอกลวงที่มีรูปร่างที่ไม่กลมแต่ดูเผินๆ กลมบนเนินที่ถมขึ้นไป ตัวปราสาทตั้งอยู่บนป้อมปราการที่สร้างมาตั้งแต่ยุคกลาง หอกลมแบ่งพระราชวังออกเป็นสองส่วนที่เรียกว่าวอร์ด (ward) “ลานล่าง” (“F”) เป็นที่ตั้งของโบสถ์น้อยเซนต์จอร์จ (“G”) “ลานบน” (“B”) ล้อมรอบด้วยห้องชุดที่ประทับส่วนพระองค์ (“D”) และ “ห้องรับรอง” (“C”) รวมทั้งท้องพระโรงเซนต์จอร์จ (St George's Hall) ซึ่งเป็นห้องใหญ่ตกแต่งด้วยตราประจำตัวทั้งอดีตและปัจจุบันของผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์
เนื้อที่รอบปราสาทวินด์เซอร์เรืยกว่า “Home Park” เป็นอุทยานที่ประกอบด้วยฟาร์มสองฟาร์มและบ้านที่อยู่อาศัยของผู้ที่ทำงานในพระราชวัง นอกจากนั้นภายในอุทยานยังเป็นที่ตั้งของ คฤหาสน์ฟรอกมอร์ (Frogmore House) และอุทยานฟรอกมอร์ ซึ่งเปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นบางครั้งแต่บริเวณส่วนใหญ่ของ “Home Park” เป็นบริเวณส่วนพระองค์ ทางด้านเหนือเป็นอุทยานใหญ่ “Windsor Great Park”
บริเวณอื่น.
ใน “Home Park” ทางเหนือของพระราชวังเป็นโรงเรียนเซนต์จอร์จปราสาทวินด์เซอร์ ซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชน ใช้เป็นที่ฝึกนักร้องเพลงสวดสำหรับโบสถ์เซนต์จอร์จ วิทยาลัยอีตัน ตั้งอยู่ห่างจากพระราชวังประมาณหนึ่งไมล์ไปทางเหนือ
ค.ศ. 1070–1350.
ปราสาทวินด์เซอร์เดิมสร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ผู้ปกครองอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1066 จนสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1087 ปราสาทที่ทรงสร้างด้วยไม้สร้างบนเนินปราสาทที่เป็นที่ตั้งของ “หอกลม” (“A”) ปัจจุบัน เมื่อต้นรัชสมัยของพระเจ้าวิลเลียมทรงยึดคฤหาสน์ที่ปัจจุบันคือหมู่บ้านโอลด์วินด์เซอร์ซึ่งแต่เดิมอาจจะเป็นวังของเจ้านายแองโกล-แซ็กซอน ไม่นานหลังจากนั้นระหว่างปี ค.ศ. 1070 ถึงปี ค.ศ. 1086 ทรงเช่าที่ที่เป็นที่ตั้งของพระราชวังปัจจุบันจากคฤหาสน์คลิวเอร์และทรงสร้างปราสาทบนเนินถมปราสาทแรก เนินที่ถมสูงประมาณ 50 ฟุตหรือ 15 เมตร ถมด้วยดินชอล์คที่ขุดจากบริเวณรอบ ๆ ที่ทำให้กลายเป็นคู
ในช่วงเวลานั้นปราสาทล้อมรอบด้วยกำแพงไม้ (palisade) แทนที่จะเป็นกำแพงหินเช่นที่เห็นกันทุกวันนี้ แผนผังเดิมและโครงสร้างของปราสาทจากสมัยพระเจ้าวิลเลียมสูญหายไปหมด แต่จุดประสงค์ของสิ่งก่อสร้างเพื่อใช้ในทางทหาร จากนั้นเป็นต้นมาปราสาทก็ใช้งานต่อเนื่องกันมาตลอดและได้รับการขยายเพิ่มเติมและบูรณปฏิสังขรณ์เป็นระยะ ๆ ตลอดมา เชื่อกันว่าพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 ผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 เป็นผู้ปรับปรุงและขยายโครงสร้างแต่พระเจ้าเฮนรีที่ 1 พระโอรสองค์เล็กของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 เป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์แรกที่ประทับในปราสาท เพราะทรงเป็นกังวลถึงความไม่มั่นคงในราชบัลลังก์ และทรงฉลองเทศกาลสมโภชพระจิตเจ้า ที่นั่นเมื่อปี ค.ศ. 1110 และในปี ค.ศ. 1121 ทรงเสกสมรสกับอเดลิเซีย แห่งลูแวงพระธิดาของกอดฟรีที่ 1 แห่งลูแวง ดยุคแห่งโลธารินเจียที่นี่เช่นกัน
หลักฐานแรกที่สุดของปราสาทวินด์เซอร์ลงวันที่ในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ผู้ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อปี ค.ศ. 1154 ทรงก่อกำแพงหินแทนกำแพงไม้เดิมโดยมีหอคอยสี่เหลี่ยมเป็นระยะ ๆ โครงสร้างที่เปลี่ยนไปจากเดิมมากยังคงพบได้ที่เนินตะวันออก พระเจ้าเฮนรีที่ 2 ทรงสร้างตัวปราสาท (Keep) ภายในปราสาทด้วยหินบนเนินที่ไม่สม่ำเสมอกลางปราสาท
ในปี ค.ศ. 1189 ปราสาทถูกล้อมในระหว่างสงครามขุนนางครั้งที่หนึ่งในสมัยของเจ้าชายจอห์น กองกำลังทหารของจอห์นต่อสู้กับพวกปฏิวัติแต่ตัวพระองค์หนีไปฝรั่งเศส ต่อมาในปี ค.ศ. 1215 เจ้าชายจอห์นผู้กลายเป็นพระเจ้าจอห์น แห่งอังกฤษถูกบังคับให้ทรงลงพระนามในมหากฎบัตรที่รันนีมีดไม่ไกลจากปราสาทเท่าใดนัก ในปี ค.ศ. 1216 ปราสาทก็ถูกล้อมอีกครั้งแต่ครั้งนี้บริเวณลานล่าง (“F”) ได้รับความเสียหายแต่ก็ได้รับการซ่อมทันที่โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าจอห์น และทรงสร้างเสริมความแข็งแกร่งของปราสาทโดยการสร้างกำแพงเชิงเทินทางตะวันตกซึ่งยังอยู่เกือบทั้งหมดในปัจจุบัน (“T”) ในปี ค.ศ. 1227 ภายในหอประกอบด้วยอดีตคุก และบางส่วนของประตูลับแซลลี  ซึ่งเป็นทางลับออกจากปราสาทเมื่อถูกล้อม ชั้นบนมีระฆัง (ค.ศ. 1478) และนาฬิกา (ค.ศ. 1689) หลังคาแบบโคนแบบฝรั่งเศสมาต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 19 พระเจ้าเฮนรีที่ 3 สวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1272 หลังจากนั้นก็ไม่มีการต่อเติมอะไรมากจนมาถึงรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3ระหว่างปี ค.ศ. 1327 ถึงปี ค.ศ. 1377
ค.ศ. 1350–1500.
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ทรงพระราชสมภพที่ปราสาทเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1312 มักจะเรียกกันว่า “เอ็ดเวิร์ดแห่งวินด์เซอร์” เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1350 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงรื้อปราสาทเก่าทิ้งและสร้างปราสาทใหม่ยกเว้นหอเคอร์ฟิว (“T”) และสิ่งก่อสร้างเล็ก ๆ อื่น ๆ โปรดให้บาทหลวงวิลเลียมแห่งวิคแฮมเป็นผู้ออกแบบและดูแลการก่อสร้าง หอพระเจ้าเฮนรีที่ 2 หรือ หอกลมถูกสร้างแทนที่ด้วยสิ่งก่อสร้างปัจจุบันแต่มิได้ยกระดับสูงเท่าปัจจุบันจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 นอกจากนั้นก็ยังทรงสั่งให้เสริมสร้างความแข็งแกร่งเพื่อเพิ่มการป้องกันข้าศึกด้วย โบสถ์น้อยของปราสาทได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมากแต่มิได้สร้างวัดใหม่ตามแผนที่วางไว้ ซึ่งอาจจะเป็นผลมาจากปัญหาเรื่องความปลอดภัย และกำลังทรัพย์หลังจากเกิดกาฬโรคระบาดในยุโรป อีกสิ่งหนึ่งที่สร้างในสมัยนี้คือประตูนอร์มัน (“M”) ซึ่งเป็นประตูใหญ่ที่ฐานหอกลมที่เป็นจุดสุดท้ายของการป้องกันข้าศึกก่อนที่จะเข้าสู่ลานบน (“B”) ซึ่งเป็นบริเวณพระราชฐานชั้นใน
ในปี ค.ศ. 1348 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ทรงก่อตั้งเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์ (Order of the Garter) ซึ่งพิธีการมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ยังกระทำกันเป็นประจำทุกปีที่โบสถ์เซนต์จอร์จซึ่งเป็นโบสถ์น้อยหลักของพระราชวัง ระหว่างปี ค.ศ. 1353 ถึงปี ค.ศ. 1354 ทรงสร้าง Aerary Porch ภายในโบสถ์เซนต์จอร์จ
ในปี ค.ศ. 1390 ในรัชสมัยของพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 โบสถ์เซนต์จอร์จอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมมากจนเกือบจะพังทลายลงมาจึงได้เริ่มการบูรณปฏิสังขรณ์ โดยมีเจฟฟรี ชอเซอร์ (Geoffrey Chaucer) ข้าราชสำนักคนโปรดเป็นผู้ควบคุมงาน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเป็นไปตลอดรัชสมัย ราวสิบปีก่อนชอเซอร์จะเสียชีวิตพระเจ้าริชาร์ดพระราชทานของขวัญและสิ่งต่าง ๆ รวมทั้งเงินประจำปีจำนวน 20 ปอนด์สเตอร์ลิงตลอดชีพตั้งแต่ปี ค.ศ. 1394 และไวน์อีก 252 แกลลอนต่อปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1397 ชอเซอร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1400 ไม่ว่าความชำนาญหรือประสบการณ์ในการก่อสร้างของชอเซอร์จะเป็นเช่นใดโบสถ์เซนต์จอร์จก็กลับมาอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมอีกภายในระยะเวลาเพียง 50 หลังจากการบูรณปฏิสังขรณ์
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 (ค.ศ. 1461–ค.ศ. 1483) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์ยอร์กองค์แรก เป็นผู้สร้างโบสถ์เซนต์จอร์จที่เห็นกันในปัจจุบัน โบสถ์น้อยอันที่จริงแล้วมิใช่โบสถ์น้อยซึ่งหมายถึงวัดเล็ก ๆ ตามความหมายดั้งเดิมแต่เป็นมหาวิหารขนาดย่อและที่เก็บพระบรมศพ และที่เก็บพระศพ สถาปัตยกรรมเป็นแบบเพอร์เพ็นดิคิวลาร์กอธิค (Perpendicular Gothic) ระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ก็ได้มีการรื้อบางส่วนของโบสถ์น้อยที่สร้างมาแต่เดิมออกเพื่อสร้างโบสถ์น้อยพระแม่มารีแต่ก็ทรงละทิ้ง โบสถ์น้อยเป็นสิ่งก่อสร้างที่สำคัญที่สุดสิ่งหนึ่งในทางสถาปัตยกรรมของพระราชวัง
การก่อสร้างโบสถ์น้อยเป็นจุดสำคัญในการเปลื่ยนแปลงลักษณะของการก่อสร้างทางสถาปัตยกรรมของปราสาทวินด์เซอร์ หลังจากสงครามดอกกุหลาบบ้านเมืองก็มีความสงบขึ้นซึ่งทำให้สิ่งก่อสร้างในสมัยต่อมาจะคำนึงถึงความสะดวกสบายและแบบลักษณะทางสถาปัตยกรรมมากขึ้นกว่าที่จะคำนึงถึงความแข็งแรงในการป้องกันข้าศึกแต่เพียงอย่างเดียวเช่นที่เป็นมา หน้าที่ของปราสาทจึงเปลี่ยนจากการเป็นปราสาทมาเป็นพระราชวัง ที่เห็นได้จากการสร้าง “ระเบียงเกือกม้า” (“H”) ในปี ค.ศ. 1480 ที่สร้างใกล้โบสถ์น้อยเพื่อให้เป็นที่พำนักของนักบวช ตัวสิ่งก่อสร้างโค้งเป็นเกือกม้าซึ่งเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 พระราชวังถูกบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่เมื่อปี ค.ศ. 1871 จนสิ่งก่อสร้างเดิมเกือบจะไม่หลงเหลือ
เมสเซ็นเจอร์
เมล์ หรือ เมล อาจหมายถึง
พระราชวังบักกิงแฮม
พระราชวังบักกิงแฮม  เป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการและศูนย์กลางการบริหารของสถาบันพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ในเขตนครเวสท์มินสเตอร์ กรุงลอนดอน
ชื่อเดิมของพระราชวังคือ บักกิงแฮมเฮาส์ (Buckingham House) อาคารที่ตั้งอยู่ที่ใจกลางของพระราชวังหลังปัจจุบันนั้นในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของทาวน์เฮาส์ที่สร้างเพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของดยุกแห่งบักกิงแฮมในปี 1703 บนที่ดินที่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลมาอย่างน้อย 150 ปี ต่อมาที่ดินนี้ถูกถือครองโดยพระเจ้าจอร์จที่สามในปี 1761 ในฐานะที่ประทับส่วนพระองค์ของพระราชินีชาร์ลอทและต่อมาจึงเป็นที่รู้จักในชื่อ "The Queen's House" (บ้านของพระราชินี) ในระหว่างศตวรรษที่ 19 ได้มีการขยายต่อเติมวัง ส่วนใหญ่เป็นผลงานของสถาปนิกจอห์น นาช และ เอ็ดเวิร์ด บลอร์ ผู้สร้างปีกอาคารทั้งสามขึ้นล้อมรอบคอร์ทยาร์ดตรงกลาง พระราชวังบักกิงแฮมได้กลายมาเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษภายหลังการเสด็จขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียในปี 1837
การต่อเติมทางสถาปัตยกรรมครั้งสำคัญล่าสุดมีขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20 อันรวมถึงอีสท์ฟรอนท์ที่ซึ่งมีระเบียงอันมีชื่อเสียงซึ่งพระราชวงศ์อังกฤษเสด็จออกเพื่อพบปะพสกนิกรตามธรรมเนียม การวางระเบิดโดยเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองส่งผลให้โบสถ์น้อยของพระราชวังถูกทำลายไป ต่อมาจึงมีการสร้างควีนส์แกเลอรีขึ้นแทนที่ตรงตำแหน่งนั้น และในปี 1962 ได้เปิดสู่สาธารณะโดยจัดแสดงงานศิลปะในของสะสมหลวง
การตกแต่งภายในดั้งเดิมจากต้นศตวรรษที่ 19 ส่วนใหญ่ยังเหลือรอดมาถึงปัจจุบัน ซึ่งรวมถึงการประดับประดาด้วยสคาจีวลาสีสันสดใสและลาพิซลาซูลีสีน้ำเงินและชมพูอย่างกว้างขวาง ตามคำแนะนำของเซอร์ชาลส์ เลิง พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่เจ็ดทรงกำกับการตกแต่งใหม่บางส่วนให้เป็นโทนสีแบบ "เบลล์เอโปก" สีครีมและทอง ห้องรับรองขนาดเล็กจำนวนมากนั้นตกแต่งด้วยรูปแบบรีเจนซีแบบจีน ด้วยเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งที่นำมาจากรอยอลพาวิลเลียน ที่ไบรทัน และจาก คาร์ลทันเฮาส์ในลอนดอน พระราชวังบักกิงแฮมมีห้องรวมทั้งหมด 775 ห้อง และมีสวนซึ่งเป็นสวนส่วนบุคคลที่ใหญ่ที่สุดในลอนดอน ห้องรัฐการ (state rooms) ซึ่งใช้ในงานบันเทิงของรัฐและพิธีทางการเปิดให้สาธารณชนเข้าชมในแต่ละปีในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายน และบางวันใรฤดูหนาวและใบไม้ผลิ
ในยุคกลาง ที่ตั้งของพระราชวังบักกิงแฮมในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเมเนอร์ออฟเอบรี ที่ดินมีพื้นดินที่เปียกแฉะจากแม่น้ำไทเบิร์น ที่ซึ่งในปัจจุบันยังคงไหลอยู่ใต้ลานและที่ปีกทิศใต้ของวัง จุดที่แม่น้ำข้ามได้ (ที่คาวเฟิร์ด) มีการตั้งรกรากและเติบโตของหมู่บ้านอายครอสส์ ความเป็นเจ้าของของพื้นที่นี้มีการเปลี่ยนมีเจ้าของอยู่หลายครั้งด้วยกัน เช่น เอดเวิร์ดผู้สารภาพ และพระอัครมเหสี เอดิธแห่งเวสเซกซ์ในสมัยแซกซอนตอนปลาย ปละต่อมาภายหลังการยึดครองของนอร์มัน พื้นที่นี้เป็นของวิลเลียมผู้พิชิต วิลเลียม ต่อมาได้มอบที่ดินนี้ให้กับเจฟฟรีเดอมันดะวิลล์ ผู้ซึ่งต่อมาก็ได้ยกเป็นพินัยกรรมให้แก่นักบวชแห่งเวสท์มินสเตอร์แอบบี
ในปี 1531 พระเจ้าเฮนรีที่แปดได้ยึดครองโรงพยาบาลเซนต์เจมส์ต่อจากวิทยาลัยอีทัน ที่ซึ่งต่อมากลายเป็นพระราชวังเซนต์เจมส์ และต่อมาในปี 1536 เขาได้ยึดครองเมเนอร์แห่งเอบรีมาจากเวสท์มินสเตอร์แอบบี การถ่ายโอนที่ดินเหล่านี้ทำให้ที่ตั้งของพระราชวังเวสท์มินสเตอร์กลับมาสู่พระราชอำนาจเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รัชสมัยของวิลเลียมผู้พิชิตผู้ส่งต่อที่ดินนี้ให้แก่ผู้อื่นไปเมื่อเกือบ 500 ปีก่อน
อาคารดั้งเดิม.
กอริงเฮาส์.
บ้านหลังแรกที่เป็นไปได้ว่าสร้างขึ้นในที่ดินของพระราชวังบักกิงแฮมในปัจจุบันเป็นของเซอร์วิลเลียม เบลก ในปี 1624 ตามด้วยเจ้าของคนถัดมา ลอร์ดกอริง นับตั้งแต่ปี 1633 และได้ขยายพื้นที่รวมถึงสร้างสวนขึ้นที่ซึ่งส่วนใหญ่สืบทอดมาถึงปัจจุบัน ในขณะนั้นเป็นที่รู้จักในชื่อสวนใหญ่กอริง อย่างไรก็ตาม กอริงไม่ได้รับกรรมสิทธิ์ในที่ดินอย่างอิสระในการครอบครองสวนมัลเบอร์รี ในปี 1640 เอกสาร "ไม่ได้รับตราประทับหลวงก่อนชาลส์ที่หนึ่งจะหนีออกจากลอนดอน ตราประทับนี้จำเป็นในทางกฎหมาย" แต่กอริงไม่ทราบว่าเอกสารนั้นไม่ผ่านตราประทับ นี่เป็นข้อยกเว้นส่วนสำคัญที่ในต่อมาราชสำนักอังกฤษสามารถทวงคืนกรรมสิทธิ์กลับมาภายใต้จอร์จที่สามได้
อาร์ลิงทันเฮาส๋.
ในขณะที่กอริงผู้ซึ่งเลินเล่อผิดสัญญาไม่จ่ายค่าเช่าที่ดิน เฮนรี เบนเนท เอร์ลที่หนึ่งแห่งอาริงทันจึงสามารถซื้อสัญญาเซ่าของกอริงเฮาส์และเข้าอยู่อาศัยขณะที่บ้านถูกเผาลงในปี 1674 ที่ซึ่งต่อมาเขาได้สร้างอาร์ลิงทันเฮาส์ขึ้นแทนที่ในปีต่อมา ตรงพื้นที่ที่ปัจจุบันคือปีกอาคารส่วนใต้ของพระราชวัง ในปี 1698, จอห์น เชฟฟีลด์ ผู้ซึ่งต่อมาเป็นดยุกแห่งบักกิงแฮมและนอร์มันบีได้เข้าถือครองกรรมสิทธิ์การเช่าที่ดิน
บักกิงแฮมเฮาส์.