pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อย่างไรก็ตาม การเสียเงินรัชชูปการ (ภาษีรายหัว) ซึ่งใช้แทนการเกณฑ์แรงงานนั้นมาสิ้นสุดลงในปี 2482
การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง
การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง หรือ อัตกาม  หรือที่มักเรียกว่าการช่วยตัวเอง (ในชายเรียกว่า ชักว่าว ในหญิงเรียกว่า เกี่ยวเบ็ด) คือการกระตุ้นอวัยวะเพศของตนเองเพื่อให้เกิดอารมณ์ทางเพศหรือความพอใจอื่น ๆ ปกติจะทำจนถึงความเสียวสุดยอดทางเพศจนทำให้บางคนถึงกับครางออกมาได้ การกระตุ้นอาจใช้มือ นิ้วมือ วัตถุในชีวิตประจำวัน เซ็กซ์ทอย หรือหลายอย่างร่วมกัน การสำเร็จความใคร่ร่วมกัน (กระตุ้นทางเพศด้วยตนเองร่วมกับผู้อื่น) สามารถแทนการสอดใส่ได้ จากการศึกษาพบว่าการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองพบมากในมนุษย์ทุกเพศ และทุกวัย กิจกรรมการสำเร็จความใคร่นับว่ามีประโยชน์ทางการแพทย์และจิตวิทยา ยังไม่มีความสัมพันธ์เหตุภาพระหว่างการสำเร็จความใคร่กับความผิดปกติทางจิตหรือทางร่างกายใด ๆ
มีการพรรณนาถึงการสำเร็จความใคร่ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ และมีการพูดถึงและอภิปรายถึงในงานเขียนยุคแรก ๆ ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 นักเทววิทยาและหมอชาวยุโรปมองว่า "น่าเกลียด" "น่าตำหนิ" และ "น่ากลัว" แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ข้อห้ามดังกล่าวเริ่มลดความสำคัญลง มีการอภิปรายและพรรณนาถึงการสำเร็จความใคร่ในงานศิลปะ ดนตรีสมัยนิยม โทรทัศน์ ภาพยนตร์ และวรรณกรรม ในปัจจุบัน ศาสนาต่าง ๆ มีมุมมองต่อการสำเร็จความใคร่ที่แตกต่างกัน บางศาสนามองว่าเป็นกิจกรรมที่เป็นภัยต่อจิตใจ บางศาสนามองว่าไม่เป็นภัยดังกล่าว และบางศาสนามองต่างกันตามสถานการณ์ การสำเร็จความใคร่ในทางกฎหมายมีความแตกต่างตามช่วงประวัติศาสตร์ และการสำเร็จความใคร่ในที่สาธารณะในหลายประเทศนับเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย
ในโลกตะวันตก การช่วยตัวเองคนเดียวหรือกับคู่รักนับถือเป็นเรื่องปกติและนับเป็นส่วนหนึ่งของการมีความสุขทางเพศ การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองยังถูกพบในสัตว์หลายสายพันธุ์ทั้งในถิ่นที่อยู่และในกรงขัง
คำว่า "อัตกาม" มีรากศัพท์มาจากภาษาบาลีและสันสกฤต คือ "อัต" และ "กาม" "อัต" แปลว่า "ตน, ตนเอง" ส่วน "กาม" แปลว่า "ความใคร่, ความปรารถนา, ความใคร่ทางเมถุน" ในภาษาอื่น อาจมีรากศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ มือ และ การร่วมเพศ อาทิ ในภาษาฮินดี คำว่าอัตกาม คือ हस्तमैथुन (หัสตไมถุน) ซึ่งประกอบด้วย ศัพท์สันสกฤต คือ หัสต์ (มือ) และ เมถุน (การร่วมเพศ) ซึ่งหากแปลตรงตัว จะแปลว่า "การร่วมเพศกับมือ"
วิธีสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง.
วิธีสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองของหญิงและชาย จะเกี่ยวข้องกับการลูบไล้หรือคลึงบริเวณอวัยวะเพศ ด้วยนิ้วหรือวัตถุต่าง ๆ เช่น หมอน, สอดนิ้วหรือวัตถุเข้าไปในช่องคลอดหรือรูทวาร, กระตุ้นองคชาตหรือปุ่มกระสันด้วยไวเบรเตอร์ ฯลฯ ขณะที่กำลังสำเร็จความใคร่ ทั้งชายและหญิงอาจจะมีความสุขกับการสัมผัส ถู คลึงที่หัวนม หรือบริเวณที่ไวต่อความรู้สึก ทั้งชายและหญิงอาจใช้สารหล่อลื่นเพื่อช่วยเพิ่มความรู้สึกได้
การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองมักกระทำร่วมกับการดูหนังโป๊ นึกถึงคนรัก จินตนาการเรือนร่างของหญิงสาว หรือการอ่านหนังสือโป๊ นอกจากนี้บางคนยังอาจสวมใส่เสื้อผ้าที่ให้ความรู้สึกพิเศษในขณะสำเร็จความใคร่ เช่น การสวมเสื้อผ้าที่รัดรูป, รัดอวัยวะเพศ หรือการแต่งกายด้วยเสื้อผ้า ชุดชั้นในของเพศตรงข้าม กางเกงนักเรียน และกางเกงลูกเสือ​
ผู้หญิง.
การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองของผู้หญิงนั้นมีหลายวิธีและหลากหลายกว่าผู้ชาย แตกต่างกันไปตามปัจจัยและรสนิยมส่วนตัวของแต่ละคน วิธีสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองทำได้โดยการลูบหรือคลึงที่แคมโดยเฉพาะที่ปุ่มกระสัน ด้วยนิ้วกลางหรือนิ้วชี้ ที่เรียกกันว่า ตกเบ็ด หรืออาจใช้หลาย ๆ นิ้วสอดใส่เข้าไปในช่องคลอดและลูบบริเวณผนังด้านหน้าซ้ำ ๆ ซึ่งอาจเป็นที่ตั้งของจุดจีสปอต งานวิจัยพบว่าผู้หญิงประมาณ 75% ไม่เคยถึงจุดสุดยอดโดยการร่วมเพศอย่างเดียว อาจมีการใช้เครื่องช่วยอย่างไวเบรเตอร์, ดิลโด้ หรือวัตถุอื่นเพื่อช่วยกระตุ้น ผู้หญิงบางคนจะใช้มือข้างที่ว่างลูบเต้านมหรือหัวนมของตนไปด้วย การกระตุ้นทางรูทวารก็ทำให้มีความสุขได้เช่นกัน เพราะมีปลายประสาทอยู่บริเวณนั้นหลายพันเส้น
บางครั้งก็มีการใช้สารหล่อลื่น โดยเฉพาะในส่วนที่ทะลุผ่านเข้าไป แต่ก็ไม่ได้ทำกันทุกคน เพราะผู้หญิงหลายคนก็มีสารหล่อลื่นที่หลั่งมาเองเพียงพออยู่แล้ว บางคนจะหลั่งสารหล่อลื่นออกมาได้มากเมื่ออยู่กับผู้อื่น ดูเหมือนจะเป็นเหตุผลทางด้านสภาพจิตใจ
ผู้หญิงหลายคนสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองในอ่างอาบน้ำ หรือบ่อน้ำร้อน บางครั้งก็ใช้น้ำอุ่นกระตุ้นปุ่มกระสัน ท่าที่ใช้กันส่วนใหญ่คือท่านอนหงาย นอนคว่ำ นั่ง นั่งยอง ๆ และยืนแหกขา บางคนอาจนอนคว่ำแล้วคร่อมกับหมอน หรือขอบเตียง หรือม้วนเสื้อผ้าแล้วใช้เนินแคมหรือปุ่มกระสันถูกับมัน บางคนก็ยืนถูกับมุมของเฟอร์นิเจอร์ หรือแม้แต่เครื่องซักผ้าก็ใช้กระตุ้นปุ่มกระสันผ่านแคมและเสื้อผ้าได้
บางคนถึงจุดสุดยอดได้ด้วยการนั่งไขว่ห้างและเกร็งขา ซึ่งช่วยสร้างแรงกดที่อวัยวะเพศได้ วิธีนี้ใช้ได้ผลในที่สาธารณะโดยที่ผู้อื่นไม่สังเกต บางคนอาจใช้การกดเพียงอย่างเดียวที่ปุ่มกระสันโดยไม่ต้องสัมผัสโดยตรง เช่น การกดที่กางเกงในหรือเสื้อผ้า หรือการดึง รัดกางเกงชั้นในให้รัดบริเวณร่องอวัยวะเพศ
ความคิด จินตนาการ และความทรงจำเกี่ยวกับการกระตุ้นหรือการถึงจุดสุดยอดครั้งก่อนสามารถก่อให้เกิดอารมณ์ทางเพศ ผู้หญิงบางคนสามารถถึงจุดสุดยอดได้ด้วยความต้องการเพียงอย่างเดียว ทว่าไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นการช่วยตัวเองเนื่องจากไม่มีการกระตุ้นทางกายภาพ
วิธีที่ใช้กันมากที่สุด เรียกว่า "การชักว่าว"วิธีคือ ใช้มือข้างที่ถนัดกำรอบองคชาตที่แข็งตัว แล้วรูดขึ้นรูดลง รูดลงให้หัวองคชาตเปิดออกหรือไม่เปิดก็ได้ รูดขึ้นรูดลงจากโคนสู่ปลาย จากปลายย้อนกลับลงมาที่โคน ด้วยความเร็วระดับต่าง ๆ โดยมักเร็วขึ้นเมื่อใกล้ถึงจุดสุดยอดและลดลงหลังการหลั่ง
วิธีสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองของผู้ชายขึ้นอยู่กับปัจจัยและรสนิยมส่วนตัวของแต่ละคน วิธีการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองของผู้ชายที่ขริบแล้วกับผู้ชายที่ไม่ได้ขริบอาจจะต่างกัน วิธีหนึ่งอาจใช้ได้ดีกับคนหนึ่งแต่อาจสร้างความเจ็บปวดให้กับอีกคน หากไม่ได้ขริบมือที่รูดจะไม่ได้สัมผัสกับหัวองคชาตโดยตรงแต่จะสัมผัสกับหนังหุ้มซึ่งลดแรงเสียดทาน แต่ถ้าขริบแล้วมืออาจจะสัมผัสกับหัวองคชาตโดยตรงทำให้หลายคนเลือกใช้สารหล่อลื่นหรือน้ำลายเพื่อลดแรงเสียดทาน การการรูดขึ้นลงนั้นจะเรียกว่า "การชัก" ส่วนการเพิ่มระดับความเร็วจะเรียกว่า "ซอย"
อีกวิธีหนึ่ง คือ การใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งจับที่กึ่งกลางองคชาต แล้วรูดหนังหุ้มเข้าออก หรืออาจใช้นิ้วจับองคชาตในลักษณะเดียวกับจับขลุ่ยแล้วรูดเข้าออก
นอกจากนี้ยังสามารถนอนคว่ำลงบนที่นุ่ม ๆ เช่นที่นอนหรือหมอน แล้วถูองคชาต หรือกดองคชาตเข้า ๆ ออก ๆ กับที่นอนหรือหมอนนั้น คล้ายการร่วมเพศ จนกว่าจะถึงจุดสุดยอด หรือการนอนคว่ำหน้ากับพื้นแล้วถูไถบดคลึงองคชาตที่อ่อนตัวกับพื้นห้องก็เป็นอีกวิธีที่ทำให้ถึงจุดสุดยอดได้ ซึ่งวิธีนี้พบว่าเป็นวิธีที่เด็กชายหลายคนเคยชอบทำมาก่อนเมื่อตอนเด็ก ๆ โดยที่พวกเขามักไม่รู้ว่านี่คือการสำเร็จความใคร่ด้วยเองรูปแบบหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นได้แม้ร่างกายจะยังไม่มีการสร้างน้ำอสุจิ แต่ก็สามารถรู้สึกเสียวและถึงจุดสุดยอดได้เช่นเดียวกับผู้ใหญ่เช่นกัน
บางคนอาจใช้ช่องคลอดเทียมหรือวัตถุที่ทำให้มีลักษณะคล้ายช่องคลอด เช่น แตงโมเจาะรู หมอนที่มีรู เนื้อสัตว์ ปลาหมึก ฯลฯ ในการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง โดยอาจสอดองคชาตเข้าไปในรูหรือช่อง ให้เหมือนกับการมีเพศสัมพันธ์ วิธีเหล่านี้อาจทำให้เจ็บหรือถลอกได้ หากถูแรงเกินไป บางคนอาจลูบอัณฑะ หัวนม ก้น หรือส่วนอื่นของร่างกายขณะที่สำเร็จความใคร่ไปด้วย บางคนอาจใช้ไวเบรเตอร์หรืออุปกรณ์ทางเพศอื่น ๆ ที่นิยมใช้ในผู้หญิง นอกจากนี้ยังมีผู้ชายบางคนที่สามารถการใช้ปากกับอวัยวะเพศชายของตัวเองได้ซึ่งการใช้ปากเป็นการช่วยปลดปล่อยความอยากได้อีกทางหนึ่ง
ผู้ชายบางคนอาจมีการสวมกางเกงที่รัดรูป เช่น กางเกงชั้นใน บ็อกเซอร์ กางเกงฟุตบอล กางเกงกีฬาอืนหรือสวมกางเกงหลุดก้นที่กดรัดอวัยวะเพศไว้ ขณะทำการสำเร็จความใคร่ก็ได้ โดยอาจใช้มือลูบคลำภายนอกกางเกง หรือใช้วิธีนอนคว่ำหน้าก็ได้ ซึ่งจะทำให้องคชาตอยู่ในรูปร่างท่าทางที่ถูไถกับที่นอนหรือหมอนได้สะดวกยิ่งขึ้น มีข้อดีคือทำให้สามารถถึงจุดสุดยอดได้ทันทีตามที่ต้องการ เนื่องจากมีกางเกงช่วยซึมซับน้ำอสุจิไม่ให้เลอะเทอะออกมาภายนอก หรือสามารถช่วยตัวเองได้ในสถานที่ส่วนตัวหรือสถานที่ไม่เป็นส่วนตัวนัก มักจะเรียกว่า เอ้าดอร์ (Outdoor) หรืออาจมีการทำออรัลเซ็กซ์อีกด้วย
ต่อมลูกหมากเป็นอวัยวะที่สร้างน้ำเมือกไปผสมกับน้ำอสุจิ ต่อมลูกหมากไวต่อการสัมผัส ซึ่งกระตุ้นได้โดยตรงด้วยการใช้นิ้วหรือดิลโด้ที่ทาสารหล่อลื่นสอดไปทางรูทวาร จนถึงลำไส้ใหญ่ การกระตุ้นต่อมลูกหมากจากภายนอกด้วยการกดบริเวณฝีเย็บจะให้ความสุขได้ ผู้ชายบางคนอาจชื่นชอบการกระตุ้นทวารหนักด้วยนิ้วหรืออย่างอื่น โดยไม่มีการกระตุ้นทางต่อมลูกหมาก
ความถี่ อายุ เพศ.
ความถี่ของการสำเร็จความใคร่ขึ้นอยู่กับปัจจัยต่าง ๆ ได้แก่ ความสามารถในการยับยั้งอารมณ์ทางเพศ ระดับฮอร์โมนเพศ (Physiology &amp; Behavior, 2005 Oct 15; Vol. 86 (3), pp. 356-68) และทัศนคติต่อการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองอันเป็นผลจากวัฒนธรรม "นักศึกษาหญิงจำนวน 48 คน ได้ตอบคำถามเกี่ยวกับทัศนคติต่อความถี่ในการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง นักศึกษาจำนวน 24 คนจากกลุ่มนี้ถูกแยกไปดูหนังเกี่ยวกับการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองของผู้หญิง อีก 1 เดือนต่อมา มีการถามคำถามด้วยคำถามเดิมอีกครั้ง ผลปรากฏว่ากลุ่มที่ไปดูหนังมีการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองบ่อยครั้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับกลุ่มที่ไม่ได้ดู อย่างไรก็ตาม กลุ่มที่ไปดูหนังกล่าวว่าการดูหนังไม่มีผลต่อทัศนคติในการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองของพวกเธอ"
เชื่อกันว่าคนส่วนใหญ่เริ่มสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองเมื่อเข้าสู่วัยหนุ่มสาว จากการสำรวจของนิตยสาร "NOW" เมื่อปี 2004 โดยการสุ่มถามคนจำนวนหลายพันคน พบว่าผู้ชาย 81% เริ่มสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองเมื่ออายุ 10 - 15 ปี ขณะที่ในผู้หญิง มีเพียง 55% ที่เริ่มสำเร็จความใคร่ในวัยเดียวกัน
ในเพศชายหลังเข้าสู่วัยแตกเนื้อหนุ่ม(puberty)แล้วเป็นที่ยอมรับกันว่าแทบทุกคนล้วนต้องเคยผ่านประสบการณ์การสำเร็จความใคร่ เป็นการเรียนรู้ขั้นตอนการหาความสุขทางเพศที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เนื่องจากในช่วงดังกล่าวจะมีแรงกระตุ้นทางเพศไม่ว่าจะเป็นอารมณ์เพศหรือการแข็งตัวขององคชาติ การเริ่มสำรวจร่างกายตนเองและทดลองสัมผัสกับอวัยวะเพศทำให้เกิดความพึงพอใจและมีการพัฒนารูปแบบขึ้นจนกลายเป็นวิธีการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองในที่สุด เด็กผู้ชายแต่ละคนอาจค้นพบกิจกรรมดังกล่าวแตกต่างกัน บางคนค้นพบด้วยตนเองเมื่อมีการกระตุ้นอวัยวะเพศขณะแข็งตัวโดยไม่ตั้งใจ เช่น ขณะนอนคว่ำ กอดหมอนข้าง หรือสวมใส่กางเกงชั้นใน บางคนอาจได้รับการบอกเล่าจากเพื่อนเพศเดียวกันหรือพี่ชาย เนื่องจากการพูดคุยเรื่องกิจกรรมการชักว่าวและเรื่องเพศอื่น ๆ เป็นที่นิยมในกลุ่มวัยรุ่นชาย ส่วนที่เหลืออาจเรียนรู้จากสื่อ เช่น อินเทอร์เน็ตหรือหนังสือเพศศึกษา เป็นต้น
ผลสำรวจจากนิตยสาร NOW ระบุว่า ความถี่ของการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองจะค่อย ๆ ลดลงหลังอายุ 17 ปีขึ้นไป ผู้ชายส่วนใหญ่ยังสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองวันละครั้งหรือมากกว่าไปจนถึงอายุ 30 ปี และอาจมากกว่านั้น โดยเฉพาะในผู้หญิง ความถี่จะลดลงอย่างมาก และค่อย ๆ ลดลงช้ากว่าผู้ชาย ผู้หญิงอายุ 13 - 17 ปี สำเร็จความใคร่ด้วยตนเองโดยเฉลี่ยเกือบ 1 ครั้งต่อวัน ผู้หญิงที่โตเต็มที่สำเร็จความใคร่ด้วยตนเองประมาณ 8 - 9 ครั้งต่อเดือน เมื่อเทียบกับผู้ชายอายุ 18 - 22 ปี
ความสามารถในการสำเร็จความใคร่จะลดลงตามอายุ มีรายงานว่าวัยรุ่นบางคนสามารถสำเร็จความใคร่ได้ถึงวันละ 6 ครั้งหรือมากกว่า ขณะที่ชายวัยกลางคนแม้เพียงครั้งเดียวต่อวันก็ยากแล้ว การสำรวจนี้ไม่ได้กล่าวถึงการความเจ็บป่วยและประวัติของผู้ตอบ และเป็นข้อมูลที่ได้จากสำรวจผู้ที่อ่านนิตยสารเล่มนี้เท่านั้น ดังนั้นข้อมูลจึงไม่สามารถนำไปเป็นข้อมูลทั่วไปได้
ผลกระทบต่อร่างกายและจิตใจ.
การสำเร็จความใคร่ช่วยลดความซึมเศร้าและผ่อนคลายได้และยังช่วยสร้างความพึงพอใจในตนเอง (Hurlbert &amp; Whittaker, 1991) การสำเร็จความใคร่ยังมีส่วนในการรักษาสัมพันธภาพ กล่าวคือ ถ้าความต้องการทางเพศของสองฝ่ายไม่เท่าเทียมกัน
การสำเร็จความใคร่จึงเป็นทางออกเพื่อรักษาสมดุลระหว่างความสัมพันธ์ของทั้งสอง
วันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ทีมวิจัยจากออสเตรเลียนำโดย Graham Giles ได้เผยแพร่ผลการศึกษาเรื่องความถี่ในการสำเร็จความใคร่ช่วยลดความเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก และการหลั่งน้ำอสุจิจากการสำเร็จความใคร่ก่อให้เกิดประโยชน์มากกว่าหลั่งจากการร่วมเพศ เพราะการร่วมเพศอาจทำให้ได้รับโรคติดต่อซึ่งเพิ่มความเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็ง
จากงานวิจัยของ Stuart Brody พบว่า ในสถานการณ์ที่ตึงเครียด คนที่ไม่เคยมีเพศสัมพันธ์จะมีความดันเลือดต่ำกว่าคนที่เคยมีเพศสัมพันธ์และสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองมาก่อน 1 วันหรือมากกว่า (Brody, 2006)
การสำเร็จความใคร่ระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายอาจก่อให้เกิดการตั้งครรภ์ได้ ถ้าน้ำกามสัมผัสกับแคม (อวัยวะเพศ) การสำเร็จความใคร่อาจเป็นการกระจายโรคติดต่อหากมีการสัมผัสของเหลวจากร่างกาย ดังนั้น ควรหลีกเลี่ยงการสัมผัสของเหลวจากอีกฝ่ายหากยังไม่แน่ใจว่าเป็นโรคหรือไม่ วัตถุที่ใส่ไปในช่องคลอดหรือรูทวารต้องสะอาดและไม่ก่อให้เกิดการบาดเจ็บ ไม่ควรนำวัตถุใด ๆ ใส่เข้าไปในรูทวารหรือช่องคลอดทั้งอัน หรือวัตถุที่ร้อนหรือเป็นครีบ มิฉะนั้นแล้ว อาจจะต้องทำการผ่าตัดเพื่อนำวัตถุนั้นออกมา ดิลโด้สมัยใหม่จึงมักถูกออกแบบมาให้มีความปลอดภัยในการใช้งานมากขึ้น เช่น ไม่สามารถสอดเข้าไปทั้งอันได้โดยง่าย เป็นต้น
ความเย้ายวนให้สำเร็จความใคร่อาจเป็นส่วนหนึ่งของอาการติดใจในเพศรส ซึ่งมีผลทำให้บุคคลที่มีอาการดังกล่าวเป็นบุคคลที่มีความต้องการทางเพศสูงกว่า และ/หรือ บ่อยครั้งกว่าบุคคลปกติทั่วไป
นอกจากนี้ มีการค้นพบว่า โดยพบความผิดปกติทุกกรณี 1 ต่อ100 คน ทั้งนี้ส่วนใหญ่สาเหตุที่ทำให้อวัยวะเพศโค้งงอนั้น มาจากการเกิดอุบัติเหตุเนื่องจากมีเพศสัมพันธ์ หรือการช่วยตัวเองอย่างรุนแรงจนทำให้เกิดการฉีกขาดตรงบริเวณปลอกของเนื้อ เยื่อที่ทำให้อวัยวะเพศขยายตัว แต่ไม่ถึงกับหัก มีเพียงรอยแผล และเกิดเป็นแผลเป็น ซึ่งเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุด นอกจากนั้นมีจำนวนเล็กน้อยที่เกิดจากผลข้างเคียงจากการรับประทานยาลดความดัน
จากการวิจัยพบว่า การช่วยตัวเองในผู้ชายสามารถลดความเสี่ยงการเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากได้ การที่ผู้ชายสำเร็จความใคร่เวลานานหรือ ทำหลาย ๆ ครั้งจะทำให้แสบบริเวณในรูของอวัยวะเพศ
การสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง
Dmoz
วันวิสาขบูชา  มีอีกชื่อว่า พุทธชยันตี, พุทธปูรณิมา และ วันพระพุทธเจ้า เป็นวันสำคัญทางศาสนาพุทธสำหรับพุทธศาสนิกชนทุกนิกายทั่วโลก ทั้งเป็นวันหยุดราชการในหลายประเทศ และวันสำคัญในระดับนานาชาติตามข้อมติของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ เพราะเป็นวันคล้ายวันที่เกิดเหตุการณ์สำคัญที่สุดในศาสนาพุทธ 3 เหตุการณ์ด้วยกัน คือ การประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระโคตมพุทธเจ้า โดยทั้งสามเหตุการณ์ได้เกิด ณ วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 หรือวันเพ็ญแห่งเดือนวิสาขะ (ต่างปีกัน) ชาวพุทธจึงถือว่า เป็นวันที่รวมเกิดเหตุการณ์อัศจรรย์ยิ่ง และเรียกการบูชาในวันนี้ว่า "วิสาขบูชา" ย่อมาจาก "วิสาขปุรณมีบูชา" แปลว่า "การบูชาในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ" อันเป็นเดือนที่สองตามปฏิทินของอินเดีย ซึ่งตรงกับวันเพ็ญเดือน 6 ตามปฏิทินจันทรคติของไทย และมักตรงกับเดือนพฤษภาคมหรือมิถุนายนตามปฏิทินจันทรคติของไทย โดยในประเทศไทย ถ้าปีใดมีเดือน 8 สองหน ก็เลื่อนไปทำในวันเพ็ญเดือน 7 แต่ประเทศอื่นที่นับถือพระพุทธศาสนาเถรวาท และไม่ได้ถือคติตามปฏิทินจันทรคติไทย จะจัดพิธีวิสาขบูชาในวันเพ็ญเดือน 6 แม้ในปีนั้นจะมีเดือน 8 สองหนตามปฏิทินจันทรคติไทยก็ตาม ส่วนในกลุ่มชาวพุทธมหายานบางนิกายที่นับถือว่า เหตุการณ์ทั้ง 3 นั้นเกิดในวันต่างกันไป จะมีการจัดพิธีวิสาขบูชาต่างวันกันตามความเชื่อในนิกายของตน ซึ่งไม่ตรงกับวันวิสาขบูชาตามปฏิทินของชาวพุทธเถรวาท
วันวิสาขบูชา นั้นได้รับการยกย่องจากพุทธศาสนิกชนทั่วโลกให้เป็นวันสำคัญสากลทางพระพุทธศาสนา เนื่องจากเป็นวันที่บังเกิดเหตุการณ์สำคัญ 3 เหตุการณ์ ที่เกี่ยวเนื่องกับพระพุทธเจ้าและจุดเริ่มต้นของศาสนาพุทธ ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดได้เกิดขึ้นเมื่อ 2,500 กว่าปีก่อน ณ ดินแดนที่เรียกว่าชมพูทวีปในสมัยพุทธกาล โดยเหตุการณ์แรก เมื่อ 80 ปี ก่อนพุทธศักราช เป็น "วันประสูติของเจ้าชายสิทธัตถะ" ณ ใต้ร่มสาลพฤกษ์ ในพระราชอุทยานลุมพินีวัน (อยู่ในเขตประเทศเนปาลในปัจจุบัน) และเหตุการณ์ต่อมา เมื่อ 45 ปี ก่อนพุทธศักราช เป็น "วันที่เจ้าชายสิทธัตถะได้บรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณ ตรัสรู้เป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า" ณ ใต้ร่มโพธิ์พฤกษ์ ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม (อยู่ในเขตประเทศอินเดียในปัจจุบัน) และเหตุการณ์สุดท้าย เมื่อ 1 ปี ก่อนพุทธศักราช เป็น "วันเสด็จดับขันธปรินิพพานขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า" ณ ใต้ร่มสาลพฤกษ์ ในสาลวโนทยาน พระราชอุทยานของเจ้ามัลละ เมืองกุสินารา (อยู่ในเขตประเทศอินเดียในปัจจุบัน) โดยเหตุการณ์ทั้งหมดล้วนเกิดตรงกับวันเพ็ญเดือน 6 หรือเดือนวิสาขะนี้ทั้งสิ้น ชาวพุทธจึงนับถือว่าวันเพ็ญเดือน 6 นี้ เป็นวันที่รวมวันคล้ายวันเกิดเหตุการณ์สำคัญ ๆ ของพระพุทธเจ้าไว้มากที่สุด และได้นิยมประกอบพิธีบำเพ็ญบุญกุศลและประกอบพิธีพุทธบูชาต่าง ๆ เพื่อเป็นการถวายสักการะรำลึกถึงแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าสืบมาจนปัจจุบัน
วิสาขบูชา มีการนับถือปฏิบัติกันในหลายประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาทั้งมหายานและเถรวาททุกนิกายมาช้านานแล้ว ในบางประเทศเรียกพิธีนี้ว่า "พุทธชยันตี" (Buddha Jayanti) เช่นใน ประเทศอินเดียและประเทศศรีลังกา ในปัจจุบันมีหลายประเทศที่ยกย่องให้วันวิสาขบูชาเป็นวันหยุดราชการ เช่น ประเทศอินเดีย ประเทศไทย ประเทศพม่า ประเทศศรีลังกา สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย เป็นต้น (ส่วนใหญ่เป็นประเทศที่มีสัดส่วนประชากรที่นับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทมากที่สุด) ในฝ่ายของประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาเถรวาทในปัจจุบัน ส่วนใหญ่ได้รับคติการปฏิบัติบูชาในวันวิสาขบูชามาจากลังกา (ประเทศศรีลังกา) ในประเทศไทยปรากฏหลักฐานว่ามีการจัดพิธีวิสาขบูชามาตั้งแต่สมัยสุโขทัย
วันวิสาขบูชา ถือได้ว่าเป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาสากล เพราะชาวพุทธทุกนิกายจะพร้อมใจกันจัดพิธีพุทธบูชาในวันนี้พร้อมกันทั่วทั้งโลก (ซึ่งไม่เหมือนวันมาฆบูชา และวันอาสาฬหบูชา ที่เป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาที่นิยมนับถือกันเฉพาะในประเทศไทย, ลาว, และกัมพูชา) และด้วยเหตุนี้ ประชุมใหญ่สมัชชาสหประชาชาติจึงยกย่องให้วันวิสาขบูชาเป็น "วันสำคัญสากล" (International Day) ตามข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ 54/112 ลงวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2542
ปัจจุบัน ประเทศไทยได้ประกาศให้วันวิสาขบูชาเป็นวันหยุดราชการ โดยพุทธศาสนิกชนทั้งพระบรมวงศานุวงศ์ พระสงฆ์ และประชาชน จะมีการประกอบพิธีต่าง ๆ เช่น การตักบาตร การฟังพระธรรมเทศนา การเวียนเทียน เป็นต้น เพื่อเป็นการบูชารำลึกถึงพระรัตนตรัยและเหตุการณ์สำคัญ 3 เหตุการณ์ดังกล่าว ที่ถือได้ว่าเป็นวันคล้ายวันที่ "ประสูติ" ของเจ้าชายสิทธัตถะ ผู้ซึ่งต่อมาได้ "ตรัสรู้" เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ทรงกอปรไปด้วย "พระบริสุทธิคุณ", "พระปัญญาคุณ" ผู้ซึ่งได้ทรงสั่งสอนประกาศพระสัจธรรม คือ ความจริงของโลก แก่ชนทั้งปวงโดย "พระมหากรุณาธิคุณ" จวบจนทรง "เสด็จดับขันธปรินิพพาน" ในวาระสุดท้าย ทั้งสามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสืบเนื่องในวันเพ็ญเดือน 6 นี้ทำให้พระพุทธศาสนาได้บังเกิดและสืบต่อมาอย่างมั่นคงจนถึงปัจจุบัน.
ความสำคัญในวันวิสาขบูชา.
วันวิสาขบูชาเป็นวันที่ระลึกถึงวันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระพุทธเจ้า ซึ่งตรงกับวันเพ็ญ เดือนวิสาขมาส (เดือน 6) ตรงกันทั้ง 3 คราว คือ
เนื่องจากเหตุการณ์สำคัญทั้ง 3 เหตุการณ์ดังกล่าวข้างต้น เกิดขึ้นตรงกันในวันเพ็ญ เดือน 6 ชาวพุทธจึงเรียกการบูชาในวันนี้ว่า "วันวิสาขบูชา" ซึ่งแปลว่า การบูชาในวันเพ็ญเดือนหก (บางแห่งเรียกว่า วันพระพุทธเจ้า หรือ พุทธชยันตี)
เหตุการณ์สำคัญที่เกิดในวันวิสาขบูชาในพุทธประวัติ.
เหตุการณ์ในวันประสูติเป็นเหตุการณ์สำคัญลำดับแรกของพระพุทธเจ้าเกิดขึ้นในวันเพ็ญ เดือนวิสาขมาส โดยพระพุทธเจ้าหรือพระนามเดิม "เจ้าชายสิทธัตถะ" ได้ประสูติในพระบรมศากยราชวงศ์ เป็นพระราชโอรสแห่งพระเจ้าสุทโธทนะและพระนางสิริมหามายา ผู้เป็นพระราชมเหสีแห่งพระเจ้าสุทโธทนะ โดยเจ้าชายสิทธัตถะทรงดำรงตำแหน่งศากยมกุฏราชกุมาร ผู้จักได้รับสืบพระราชบัลลังก์เป็นกษัตริย์แห่งกรุงกบิลพัสดุ์สืบไป
จากหลักฐานชั้นบาลี (พระไตรปิฎก) และอรรถกถา กล่าวว่า หลังจากพระโพธิสัตว์ผู้ดำรงอยู่ในดุสิตเทวโลกได้บำเพ็ญพระบารมีครบถ้วนแล้ว ได้ทรงรับคำอาราธนาเพื่อจุติลงมาตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์จึงได้จุติจากสวรรค์ชั้นดุสิตลงมาสู่พระครรภ์ของพระนางสิริมหามายา เมื่อเวลาใกล้รุ่ง วันพฤหัสบดี ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ปี ระกา ก่อนพุทธศักราช 80 ปี
เมื่อพระนางสิริมหามายาทรงพระครรถ์ครบถ้วนทศมาส (10 เดือน) ในวันเพ็ญ เดือนวิสาขมาส (ตรงกับ วันศุกร์ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ก่อนพุทธศักราช 80 ปี) พระองค์มีพระราชประสงค์ที่จะเสด็จพระราชดำเนินกลับไปประสูติพระราชบุตรยังเมืองเทวทหะอันเป็นเมืองบ้านเกิดของพระองค์ แต่ขณะเสด็จพระราชดำเนินได้เพียงกลางทางหรือภายในพระราชอุทยานลุมพินีวันซึ่งตั้งอยู่ระหว่างเมืองกบิลพัสดุ์และเมืองเทวทหะต่อกัน พระองค์เกิดประชวรพระครรภ์จะประสูติ อำมาตย์ผู้ตามเสด็จจึงจัดร่มไม้สาละถวาย พระนางจึงประสูติพระโอรส ณ ใต้ร่มไม้สาละนั้น โดยขณะประสูติพระนางประทับยืน พระหัตถ์ทรงจับกิ่งสาละไว้ เมื่อพระโพธิสัตว์ประสูติแล้ว (โดยอาการที่พระบาทออกจากพระครรภ์ก่อน) พระโพธิสัตว์ได้ทรงพระดำเนินไปได้ 7 ก้าว และได้ทรงเปล่งอาสภิวาจา (วาจาประกาศความเป็นผู้สูงสุด) ขึ้นว่า
โดยการทรงเปล่งอาสภิวาจาเป็นอัศจรรย์นี้ นับเป็นบุรพนิมิตแห่งพระบรมโพธิญาณ ที่เจ้าชายน้อยผู้เป็นพระบรมโพธิสัตว์จักได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในกาลอีกไม่นาน
การตรัสรู้.
เหตุการณ์การตรัสรู้พระบรมสัมมาสัมโพธิญาณของเจ้าชายสิทธัตถะนี้ เป็นเหตุการณ์สำคัญลำดับที่สองของพระพุทธเจ้าที่ได้เกิดในวันเพ็ญ เดือนวิสาขมาส ซึ่งเหตุการณ์นี้ถือได้ว่าเป็นเหตุการณ์ที่มีความสำคัญมากที่สุดของพระพุทธเจ้าและพระพุทธศาสนา โดยถือได้ว่าเป็นการเกิดครั้งที่สองของเจ้าชายสิทธัตถะ คือ ครั้งแรกนั้นเพียงเกิดเป็นมนุษย์ แต่การตรัสรู้นี้ถือว่าเป็นการเกิดใหม่อีกครั้ง เป็นการเกิดที่หาได้โดยยาก เป็นการเกิดที่สมบูรณ์พร้อมด้วยอริยผล รู้แจ้งซึ่งสรรพกิเลสทั้งปวง หลุดพ้นจากบ่วงแห่งมาร คือ ทุกข์และสุขทั้งปวงได้หมดสิ้น เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เจ้าชายสิทธัตถะเป็น "พระสัมมาสัมพุทธเจ้า" แปลว่า ผู้ตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เอง (ผู้ไม่ได้รับบัญชาจากใคร ผู้ไม่ได้รับโองการจากพระผู้สร้าง หรือเทพเทวดาองค์ไหน) เป็นการ "รู้แจ้งโลกทั้งปวง" ที่เจ้าชายสิทธัตถะในฐานะมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งพึงกระทำได้ และทุกคนมีสิทธิ์ที่จะ "รู้" เหมือนที่พระองค์ทรงรู้ด้วยเหมือนกัน ดังนั้น จึงทำให้มีผู้เรียกพระธรรมวินัยหรือคำสั่งสอนของพระองค์ว่า "พระพุทธศาสนา" แปลว่า "ศาสนาของผู้รู้แจ้ง - ศาสนาของผู้ (ปฏิบัติเพื่อ) หลุดพ้นจากกิเลสทั้งมวล"
การออกผนวช.
เหตุการณ์การออกผนวชจากหลักฐานชั้นต้น คือ พระไตรปิฎก กล่าวว่า เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะอายุได้ 29 พรรษา ได้ทรงปรารภเหตุคือ ความแก่ เจ็บ ตาย ที่มีอยู่ทุกคนเป็นธรรมโลก ไม่มีใครจะรอดพ้นไปได้ แต่เพราะว่ามิได้ฟังคำสั่งสอนของผู้รู้ จึงทำให้มัวแต่มานั่งรังเกียจเหตุเหล่านั้นว่าเป็นของไม่ควรคิด ไม่ควรสนใจ ทำให้คนเราทั้งหลาย มัวมาแต่ลุ่มหลงอยู่ในกิเลสทั้งหลายเพราะความเมา 3 ประการ คือ เมาว่าตัวยังหนุ่มยังสาวอยู่อีกนานกว่าจะแก่ 1 เมาว่าไม่มีโรคอยู่และโรคคงจะไม่เกิดแก่เรา 1 เมาว่าชีวิตเป็นของยั่งยืน 1 มัวแต่ใช้ชีวิตทิ้งไปวัน ๆ กล่าวคือ ทรงดำริว่า
ด้วยความคิดเช่นนี้ ทำให้เจ้าชายสิทธัตถะถึงกับตั้งพระทัยออกผนวชด้วยดำริว่า
นอกจากนี้ ในสคารวสูตร มีพระพุทธพจน์ตรัสสรุปสาเหตุที่ทำให้ทรงตั้งพระทัยออกบรรพชาไว้สั้น ๆ ว่า
ด้วยเหตุดังกล่าวทั้งหลายนี้พระองค์จึงทรงตั้งพระทัยเสด็จออกผนวช โดยการเสด็จออกผนวชตามนัยพระไตรปิฎกนั้น มิได้ทรงหนีออกจากพระราชวัง แต่เสด็จออกผนวชต่อหน้าพระราชบิดาและพระราชมารดาเลยทีเดียว ดังในโพธิราชกุมารสูตร ราชวรรค ว่า
ตรัสรู้.
แสวงหาอาจารย์.
เมื่อทรงออกผนวชแล้ว พระองค์ทรงเข้าศึกษาในสำนักลัทธิต่าง ๆ เช่น สำนักอาฬารดาบส รามบุตร และสำนักอุทกดาบส รามโคตร ได้บรรลุสมาบัติ 8 สิ้นความรู้เจ้าสำนักทั้งสอง แต่พระองค์ยังไม่ทรงพอพระทัยเพราะสมาบัติทั้ง 8 นั้น ไม่สามารถทำให้พระองค์ตรัสรู้ได้ จึงทรงออกจากสำนักของอาจารย์ทั้งสอง เสด็จไปถึงตำบลอุรุเวลาเสนานิคม เป็นสถานที่รมณียสถาน มีป่าชัฏ แม่น้ำใสสะอาด และมีโคจรคาม (สถานที่บิณฑบาต) อยู่โดยรอบ จึงทรงตั้งพระทัยที่จะบำเพ็ญเพียรอยู่ ณ ที่แห่งนี้
บำเพ็ญทุกกรกิริยา.
ในช่วงแรกนั้น พระองค์ทรงบำเพ็ญเพียรทางกาย คือ "ทุกกรกิริยา" คือ การบำเพ็ญเพียรที่นักพรตผู้บำเพ็ญตบะในสมัยนั้นยกย่องว่าเป็นยอดของการบำเพ็ญเพียรทั้งปวง 3 ประการ โดยในระหว่างบำเพ็ญเพียร ปัญจวัคคีย์ทั้ง 5 คือ โกณฑัญญะ วัปปะ ภัททิยะ มหานามะ และอัสสชิ ผู้เป็นพราหมณ์ (โกณฑัญญะ) และบุตรแห่งพราหมณ์ (ปัญจวัคคีย์ที่เหลือ) ที่ได้ร่วมงานทำนายลักษณะมหาบุรุษแห่งเจ้าชายสิทธัตถะ (ในคราว 5 วันหลังจากประสูติ) ว่า "ถ้าเจ้าชายสิทธัตถะออกผนวช จักได้เป็นศาสดาเอกของโลก" เมื่อท่านเหล่านั้นได้ทราบข่าวการออกผนวชของเจ้าชายสิทธัตถะ จึงชักชวนกันออกบวชเพื่อตามหาเจ้าชาย และได้พบเจ้าชายสิทธัตถะในขณะกำลังบำเพ็ญทุกกรกิริยาจึงคอยเฝ้าอยู่ปฏิบัติ ต่อมา เมื่อพระองค์ได้ทรงบำเพ็ญเพียรถึงขั้นยวดยิ่งแล้วแต่ยังไม่ตรัสรู้ พระองค์ได้ทราบอุปมาแห่งพิณ 3 สาย ว่าการปฏิบัติเช่นนี้เป็นหนทางอันสุดโต่งเกินไป จึงได้ละทุกกรกิริยาเสีย หันกลับมาเสวยอาหาร เหล่าปัญจวัคคีย์ทั้ง 5 จึงคิดว่าพระองค์ทรงคลายความเพียรทางกายด้วยทุกกรกิริยา ไม่มีโอกาสตรัสรู้ได้ จึงพาพวกละทิ้งพระองค์ไปอยู่ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี
วันตรัสรู้.
เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะกลับมาเสวยพระกระยาหารจนพระวรกายกลับมามีพระกำลังขึ้นเหมือนเดิมแล้ว จึงทรงเปลี่ยนมาเริ่มบำเพ็ญเพียรทางใจต่อไป จนล่วงเข้าเช้าวันขึ้น 15 ค่ำ เดือนวิสาขมาส หลังบรรพชาได้ 6 ปี นางสุชาดา ธิดานายบ้านอุรุเวลาเสนานิคม ได้นำข้าวมธุปายาสไปถวายพระองค์ขณะประทับอยู่ ณ ต้นไทรใกล้กับบ้านของนาง ด้วยคิดว่าพระองค์เป็นเทวดา เพราะวันนั้นพระองค์มีรัศมีผ่องใส จนเมื่อทรงรับเสวยข้าวมธุปายาสแล้วจึงได้ทรงนำถาดทองคำไปอธิษฐานลอยในแม่น้ำเนรัญชรา
จวบจนเวลาเย็น ได้ทรงรับถวายหญ้าคา (หญ้ากุศะ) 8 กำมือ จากนายโสตถิยะพราหมณ์ ทรงนำไปปูลาดเป็นโพธิบัลลังก์ ณ ใต้ต้นอัสสถะพฤกษ์ (หลังจากการตรัสรู้จึงได้ชื่อใหม่ว่า "ต้นพระศรีมหาโพธิ์" หรือ "ต้นโพธิ์") ต้นหนึ่ง ริมฝั่งน้ำเนรัญชรา ผินพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก หันพระปฤษฏางค์ (หลัง) ไปทางลำต้นพระศรีมหาโพธิ์ ทรงอธิษฐานในพระทัยว่า
จากนั้น พญามารได้ยกพลเสนามารมาผจญ พระองค์ต้องต่อสู้ด้วยพระบารมี 10 ทัศ กล่าวในแง่ธรรมาธิษฐาน คือ ทรงต่อสู้กับกิเลสภายในใจจนทรงเอาชนะได้ด้วยพระบารมี คือ ความลำบากในการบำเพ็ญความดีทั้งปวง อันทรงได้สั่งสมมาตลอดแต่ครั้งเป็นพระโพธิสัตว์ ทรงต่อสู้จนพญามารพ่ายแพ้ไปตอนพระอาทิตย์จะตกแล้ว พระองค์จึงทรงเริ่มเจริญสมถภาวนา ทำจิตใจให้เป็นสมาธิ จนบรรลุปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน และจตุตถฌาน ตามลำดับ แล้วทรงทำให้ฌานอันเป็นองค์แห่งปัญญา 3 ประการ เกิดขึ้นในยามทั้ง 3 คือ
แล้วพระองค์จึงทรงบรรลุซึ่ง "อาสวักขยญาณ" คือ ความรู้เป็นเหตุสิ้นอาสวกิเลสทั้งปวง เมื่อนั้นจิตของพระองค์ก็หลุดพ้นจากกิเลสและอาสวะทั้งปวง ไม่มีความยึดถือมั่นด้วยตัณหาอุปาทาน อันเป็นการได้ตรัสรู้พระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ สำเร็จเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างสมบูรณ์ ในยามที่ 3 แห่งคืนวิสาขมาส ก่อนพุทธศักราช 45 ปี
ตั้งแต่นั้น พระองค์ทรงได้รับการถวายพระนามบัญญัติโดยคุณนิมิตแห่งพระองค์ว่า "อรหํ" เป็นพระอรหันต์ผู้ห่างไกลจากกิเลสทั้งปวง และ "สมฺมาสมฺพุทฺโธ" เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ได้ตรัสรู้ชอบได้โดยลำพังพระองค์เอง หามีผู้ใดเป็นครูอาจารย์ไม่ ต่อมา พระองค์ได้ทรงนำสิ่งที่พระองค์ทรงรู้แจ้งในวันตรัสรู้นี้มาเผยแก่หมู่ชนทั้งหลาย พระองค์จึงทรงได้รับขนานพระนามว่า "สมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า" สืบมา
วันปรินิพพาน.
ทรงปลงพระชนมายุสังขาร.
พระพุทธองค์ทรงปฏิบัติดำรงตนในฐานะพระบรมศาสดา เผยแผ่พระธรรมวินัย คือ พระพุทธศาสนาแก่พหูชนชาวชมพูทวีปเป็นเวลากว่า 45 ปี ทำให้พระศาสนาตั้งหลักฐานอย่างมั่นคง ณ ชมพูทวีปกว่าพันปี และพระพุทธศาสนาได้ขยายออกไปทั่วแผ่นดินเอเชียนับแต่นั้นมา จวบจนพระพุทธองค์มีพระชนมายุ 80 พรรษา มีพระวรกายชราภาพเสมือนคนทั่วไป พระองค์ตรัสว่า ศาสนาของพระองค์ได้ทรงตั้งมั่นแล้ว ทรงทำหน้าที่แห่งพระพุทธเจ้าบริบูรณ์แล้ว ในเวลาสามเดือนก่อนจะเสด็จดับขันธปรินิพพาน ขณะพระองค์ประทับอยู่ ณ ปาวาลเจดีย์ กูฏาคารศาลา ป่ามหาวัน เมืองเวสาลี ได้ตรัสอภิญญาเทสิตธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย แล้วพระองค์ทรงทำการปลงพระชนมายุสังขารว่า
เสด็จไปเมืองกุสินารา.