pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การจับสลากแบ่งสายในรอบคัดเลือกมีขึ้นเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ที่การกีฬาแห่งประเทศไทย โดยผลการจับสลากของโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างเป็นดังนี้
จวง จิ้งเอ๋อ
โฆษิต เพชรประดับ
โฆษิต เพชรประดับ เกิด 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1994) เป็นนักแบดมินตันชาวไทย เคยเข้าร่วมการแข่งเอเชียนเกมส์ในปี ค.ศ. 2015 โดยได้รับเหรียญเงิน ประเภททีม และปี ค.ศ. 2017 ได้รับรางวัลเหรียญเงิน ประเภทเดี่ยว
เดชาพล พัววรานุเคราะห์
เดชาพล พัววรานุเคราะห์ (เกิด 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักแบดมินตันชาวไทย ได้รับรางวัลเหรียญทองในงานเวิลด์ จูเนียร์ แชมเปี้ยนชิพส์ และปัจจุบันครองอันดับ 1 ของโลกในประเภทคู่ผสม กับทรัพย์สิรี แต้รัตนชัย เจ้าของเหรียญเงิน และเหรียญทองรายการชิงแชมป์โลกคู่ผสม ในปี และ ตามลำดับ ซึ่งเป็นคู่ผสมคู่แรกของไทยที่ได้แชมป์โลก นอกจากนี้ยังชนะเลิศรายการในเวิลด์ทัวร์ 3 รายการติดต่อกัน 2 ครั้งภายใน 1 ปี คือต้นปี 2021 ที่ประเทศไทย และในปลายปีที่ บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย
"ชายคู่"
"เยาวชน ชายคู่"
เอเชียนเกมส์เยาวชน.
บีดับเบิลยูเอฟ เวิลด์ทัวร์ (13 แชมป์, 8 รองแชมป์).
บีดับเบิลยูเอฟ เวิลด์ทัวร์ ซึ่งถูกประกาศเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2017 และเริ่มดำเนินการเมื่อปี 2018The BWF World Tour, which was announced on 19 March 2017 and implemented in 2018, เป็นรายการแข่งขันแบดมินตันระดับชั้นนำ รับรองโดย สหพันธ์แบดมินตันโลก (BWF) ทัวร์นาเมนต์ถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับ ได้แก่ เวิลด์ทัวร์ไฟนัลส์, ซูเปอร์ 1000, ซูเปอร์ 750, ซูเปอร์ 500, ซูเปอร์ 300 (ส่วนหนึ่งของ HSBC World Tour) และ ซูเปอร์ 100
บีดับเบิลยูเอฟ กรังปรีซ์ (1 แชมป์, 3 รองแชมป์).
บีดับเบิลยูเอฟ อินเตอร์เนชั่นแนล ชาลเลนจ์/ซีรีส์ (2 รองแชมป์).
กิตตินุพงษ์ เกตุเรน
กิตตินุพงษ์ เกตุเรน (เกิด 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2539) เป็นนักแบดมินตันชาวไทย เคยได้รับรางวัลเหรียญทองในงานบีดับเบิลยูเอฟ เวิลด์ จูเนียร์ แชมเปียนชิพส์ ค.ศ. 2014
พุธิตา สุภจิรกุล
พุธิตา สุภจิรกุล (เกิด 29 มีนาคม พ.ศ. 2539) เป็นนักแบดมินตันชาวไทย เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล และได้เหรียญทองจากการแข่งขันกีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2015 และกีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2017
เอกตอร์ บาร์รันเตส
เอกตอร์ บาร์รันเตส  เกิดเมื่อราวปี 2482 ในตระกูลบาร์รันเตส ซึ่งตระกูลนี้เป็นนักขี่ม้าชื่อดังใน ประเทศอาร์เจนตินา โดยเขาเป็นบุตรชายของ มาร์ติน ฟิเกอรัว แบร์แรนเตส เดอ อาเรียส และ ซิลเลีย โจเซฟินา ซันโซนี ปีอา ซึ่งนามสกุลของเขานั้น เป็นนามสกุลของขุนนางและทหารผู้ทรงอิทธิพลใน สหราชอาณาจักร และที่สำคัญ ขุนนางผู้นี้เป็นพระสหายของ พระเจ้าเปรูที่ 5 แห่งเปรู
เขาเริ่มเล่นกีฬาแข่งม้าตอนอายุสิบห้าปี ในปี 2510 เขาย้ายไปอังกฤษเพื่อเล่นกีฬาขี่ม้ากับ ซามูเอล เวซเต บารอนที่ 3 แห่งเวสเต ณ สโตเวลพาร์ค ในปีพ.ศ. 2526 เขาถูกห้ามไม่ให้เข้าสนามแข่งขันกีฬาขี่ม้าเนื่องจากเขาประพฤติผิดบางอย่าง
หลังจากนั้นเขาเพาะพันธุ์ม้าโปโลของเขา บนเนื้อที่ 1,000 เอเคอร์ ใน เกลมิดี ประมาณ 335 ไมล์ (540 กิโลเมตร) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของ บัวโนสไอเรส ม้าโปโลของเขาเรียกว่า ลูนา ซึ่งเขาเพาะพันธุ์ในไร่ของเขาได้รับรางวัลเลดี้ทาวน์ลีคัพใน ปี 2532 และ ปี 2533 ซึ่งถูกขี่โดย กอนซาโล ปีเรส
ภรรยาคนแรกของเขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์ ในปี 2517 เขาเริ่มมีความสัมพันธ์กับ ซูซาน แบร์แรนเตส พระมารดาใน ซาราห์ ดัชเชสแห่งยอร์ก ที่หย่าขาดจากสามีของเธอพลตรี โรนัลด์ เฟอร์กูสัน ในปี 2518 พวกเขาแแต่งงานกันใน อาร์เจนตินา ต่อมาใช้ชีวิตด้วยกันอยู่ในฟาร์มปศุสัตว์โปโล ในเมือง เกลมิดี ซึ่งรายได้ของทั้ง 2 มาจากการเพาะพันธุ์ม้าขายให้กับสนามแข่งทั่วประเทศ
เอกเตอร์ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เมื่อปี 2533 สิริอายุราวๆ 51 ปี ศพของเขาถูกฝังในสุสาน กรุงบัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา
หอนาฬิกาซัปโปะโระ
สายซัสโช
คอนเมง
คอนเมง ( , ; บางที คอนเมงเง, เจ้าขุนเมือง) กษัตริย์แห่ง อังวะ จาก ค.ศ. 1542 ถึง 1545 เจ้าฟ้า ของ รัฐชาน แห่ง ตี่บอ ถูกเลือกโดยราชสำนักอังวะให้ขึ้นสืบราชบัลลังก์อังวะใน ค.ศ. 1542
2,215 เชื่อ บ้า กล้า ก้าว
2,215 เชื่อ บ้า กล้า ก้าว  เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสารคดี ว่าด้วยเรื่องราวการวิ่งระยะไกลของตูน บอดี้สแลมกับโครงการก้าวคนละก้าวตั้งแต่เบตง จังหวัดยะลา จนถึงอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย กำกับโดย ณฐพล บุญประกอบ ผลิตโดย จีดีเอช ห้าห้าเก้า และจัดจำหน่ายโดยโครงการ ก้าวคนละก้าว โดยมีบริษัท คิง เพาเวอร์ เป็นผู้สนับสนุนหลัก
ภาพยนตร์เรื่องดังกล่าวมีงานฉายรอบสื่อมวลชนเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2561 ณ โรงภาพยนตร์ เอสเอฟ เวิลด์ ซีเนม่า ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ และกำหนดฉายเป็นการทั่วไปตั้งแต่วันที่ 6 เดือนและปีเดียวกันเป็นต้นไป
จิระ มะลิกุล โปรดิวเซอร์ของจีดีเอช ห้าห้าเก้า ได้ไปร่วมวิ่งกับตูนในโครงการก้าวคนละก้าวครั้งแรกจากกรุงเทพฯถึงบางสะพาน โดยตอนแรกตูนได้เชิญชวนจิระให้สร้างภาพยนตร์สารคดีสั้นเพื่อเป็นวีดีโอ Kick Start สำหรับการวิ่งครั้งที่สองจากเบตงถึงแม่สาย จิระจึงเชิญชวนไก่ ณฐพลให้มาเป็นผู้กำกับโปรเจกต์นี้ แต่หลังจากแลกเปลี่ยนความคิดไปมา ตูนตัดสินใจเปลี่ยนให้ทีมงานมาสร้างเป็นภาพยนตร์สารคดีขนาดยาวว่าด้วยการวิ่งครั้งที่สองของเขาแทน
สำหรับตัวเลข 2,215 นั้นคือระยะทาง 2,215 กิโลเมตร ซึ่งเป็นระยะทางวิ่งจริงที่คณะก้าวคนละก้าว บันทึกไว้ตลอดเส้นทาง
ก้าวคนละก้าว ร่วมกับ จีดีเอช ห้าห้าเก้า และ คิง เพาเวอร์ ได้จัดงานแถลงข่าวเปิดตัวภาพยนตร์ในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2561 และจัดฉายภาพยนตร์รอบสื่อในวันที่ 4 กันยายน ปีเดียวกัน ณ โรงภาพยนตร์ เอสเอฟ เวิลด์ซีเนม่า เวลา 20.00 น. โดยตัวภาพยนตร์เข้าฉายอย่างเป็นทางการในวันที่ 6 - 16 กันยายน พ.ศ. 2561 ณ โรงภาพยนตร์ทุกแห่งทั่วประเทศ และมีการจัดกิจกรรมชมภาพยนตร์ฟรีโดย คิง เพาเวอร์ เป็นผู้สนับสนุนโครงการดังกล่าว นอกจากนี้ตัวภาพยนตร์ยังมีกำหนดฉายทางฟรีทีวีเป็นครั้งแรกทาง อมรินทร์ทีวี, ช่อง 7 HD, ช่องเวิร์คพอยท์, ทรูโฟร์ยู, จีเอ็มเอ็ม 25 และช่องวัน รวมถึงช่องโทรทัศน์ของกลุ่มทรูวิชันส์ ได้แก่ ช่องทรูไทยฟิล์ม และทรูเอเชี่ยนซีรีส์ เอชดี ในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ตั้งแต่เวลา 9.00 น. เป็นต้นไป และรีรันอีกครั้งทางช่อง พีพีทีวี ในวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2561 เวลา 14.30 น. เป็นต้นไป
วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 ได้ปล่อยภาพยนตร์ฉบับเต็มทางออนไลน์ทาง ไลน์ทีวี
Rungrado 1st of May Stadium
ไอจึวอน(วงดนตรีเกาหลีใต้)
นิคมมนุษย์
จิตพิการ
ความผิดปกติของการรับประทาน
ความผิดปกติของการรับประทาน  เป็นความผิดปกติทางจิตซึ่งนิยามจากนิสัยการกินที่มีผลกระทบทางลบต่อสุขภาพทางกายหรือจิตของบุคคล ได้แก่ ความผิดปกติของการรับประทานแบบตะกละ (binge eating disorder) ซึ่งบุคคลกินปริมาณมากในเวลาอันสั้น โรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจซึ่งบุคคลกินน้อยมากและมีน้ำหนักตัวต่ำ โรคบูลิเมีย เนอร์โวซา ซึ่งบุคคลกินมากและพยายามล้วงเอาอาหารออกเอง อาการกินสิ่งที่ไม่ใช่อาหาร (pica) ความผิดปกติแบบสำรอก (rumination) ความผิดปกติเลี่ยง/จำกัดการกินอาหาร (avoidant/restrictive food intake disorder) ซึ่งบุคคลไม่อยากอาหาร และกลุ่มความผิดปกติของการให้อาหารหรือการรับประทานที่จำแนกไว้อื่น มักพบโรควิตกกังวล โรคซึมเศร้าและการใช้สารเสพติด (substance abuse) ในผู้ที่มีความผิดปกติของการรับประทาน โรคอ้วนไม่นับว่าเป็นโรคกลุ่มนี้
สาเหตุของความผิดปกติของการรับประทานยังไม่ชัดเจน ดูเหมือนทั้งปัจจัยทางชีวภาพและสิ่งแวดล้อมมีผลทั้งคู่ เชื่อว่าวัฒนธรรมยกยอความผอมก็มีส่วนเช่นกัน ความผิดปกติของการรับประทานพบในร้อยละ 12 ของนักเต้นรำ ผู้ที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศมีโอกาสเกิดความผิดปกติของการรับประทานมากขึ้น ความผิดปกติบางชนิด เช่น อาการกินสิ่งที่ไม่ใช่อาหารและความผิดปกติแบบสำรอกเกิดในผู้มีสติปัญญาบกพร่องมากกว่า ทั้งนี้ ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งจะสามารถวินิจฉัยความผิดปกติของการรับประทานได้อย่างเดียวเท่านั้น
การรักษาได้ผลสำหรับความผิดปกติของการรับประทานหลายชนิด ตรงแบบมักใช้การให้คำปรึกษา อาหารที่เหมาะสม การออกกำลังกายปริมาณปกติ และการลดความพยายามล้วงอาหารออก บางกรณีอาจจำเป็นต้องรับเข้ารักษาในโรงพยาบาล อาจใช้ยาสำหรับผู้ป่วยบางรายที่มีอาการร่วม ในเวลาห้าปี ผู้ป่วยโรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจร้อยละ 70 และอาการหิวไม่หายร้อยละ 50 กลับเป็นปกติ การฟื้นจากความผิดปกติของการรับประทานแบบตะกละมีความชัดเจนน้อยกว่าและประมาณไว้ระหว่างร้อยละ 20 ถึงร้อยละ 60 ทั้งโรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจและอาการหิวไม่หายเพิ่มโอกาสเสียชีวิต
ในปีหนึ่ง ประเทศพัฒนาแล้วพบความผิดปกติของการรับประทานแบบตะกละในหญิงประมาณร้อยละ 1.6 และชายร้อยละ 0.8 โรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจพบในประชากรประมาณร้อยละ 0.4 และอาการหิวไม่หายในหญิงอายุน้อยประมาณร้อยละ 1.3 หญิงมากถึงร้อยละ 4 มีโรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ ร้อยละ 2 มีอาการหิวไม่หาย และร้อยละ 2 มีความผิดปกติของการรับประทานแบบตะกละในช่วงใดช่วงหนึ่ง โรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจและอาการหิวไม่หายเกิดในหญิงมากกว่าชายเกือบ 10 เท่า ตรงแบบเริ่มในปลายวัยเด็กหรือวัยผู้ใหญ่ตอนต้น อัตราของความผิดปกติของการรับประทานแบบอื่นไม่ชัดเจน อัตราของความผิดปกติของการรับประทานดูพบน้อยกว่าในประเทศที่ด้อยพัฒนากว่า
Victory BNK48
วันนกกระจอกโลก
วันนกกระจอกโลก เป็นวันที่กำหนดเพื่อสร้างความตระหนักถึงนกกระจอกใหญ่ และนกที่พบบ่อยอื่น ๆ ที่พบในสภาพแวดล้อมในเมือง ตลอดจนภัยคุกคามต่อประชากรของพวกมัน ที่กำหนดขึ้น ณ วันที่ 20 มีนาคม อันเป็นความคิดริเริ่มระหว่างประเทศโดยเนเจอร์ฟอเรเวอร์โซไซตีของประเทศอินเดียร่วมกับมูลนิธิอีโคซิสแอ็คชัน (ประเทศฝรั่งเศส) รวมถึงองค์กรระดับประเทศและระดับนานาชาติจำนวนมากทั่วโลก
เนเจอร์ฟอเรเวอร์โซไซตีได้รับการเริ่มต้นโดยโมฮัมเหม็ด ดีลาวาร์ ซึ่งเป็นนักอนุรักษ์ชาวอินเดียผู้ซึ่งเริ่มทำงานของเขาเพื่อช่วยนกกระจอกใหญ่ในนาชิค และเป็นผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งใน "วีรบุรุษแห่งสิ่งแวดล้อม" ในปี ค.ศ. 2008 โดย"นิตยสารไทม์"สำหรับความพยายามของเขา ความคิดในการริเริ่มวันนกกระจอกโลกเกิดขึ้นในระหว่างการสนทนาอย่างไม่เป็นทางการที่สำนักงานของเนเจอร์ฟอเรเวอร์โซไซตี แนวความคิดคือการกำหนดวันสำหรับนกกระจอกใหญ่เพื่อถ่ายทอดข่าวสารของการอนุรักษ์กระจอกใหญ่และนกอื่น ๆ ทั่วไป รวมถึงเป็นวันแห่งการเฉลิมฉลองที่จะชื่นชมความงดงามของความหลากหลายทางชีวภาพทั่วไป ซึ่งได้รับการยกย่องเป็นอย่างมาก วันนกกระจอกโลกครั้งแรกได้รับการเฉลิมฉลองเมื่อปี ค.ศ. 2010 ในส่วนต่าง ๆ ของโลก วันนี้มีการเฉลิมฉลองด้วยการจัดกิจกรรมหลากหลายประเภทเช่นการประกวดศิลปะ, การรณรงค์สร้างความตระหนัก และกระบวนแห่นกกระจอกเช่นเดียวกับการมีปฏิสัมพันธ์กับสื่อ
วันกระจอกโลกยังมีวิสัยทัศน์ที่กว้างขึ้นในการจัดหาเวทีที่ซึ่งคนที่ทำงานเกี่ยวกับการอนุรักษ์นกกระจอกใหญ่และนกชนิดอื่น ๆ สามารถใช้เครือข่าย, ความร่วมมือ และการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นด้านการอนุรักษ์ ซึ่งจะนำไปสู่วิชาและผลลัพธ์ที่ดีขึ้น โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้เป็นสถานที่ประชุมสำหรับผู้คนจากทั่วโลกที่จะมาพบกันและสร้างแรงที่สามารถมีบทบาทสำคัญ ในการสนับสนุนและการกระจายความรู้เกี่ยวกับความต้องการของการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพหรือสายพันธุ์ทั่วไป ของสถานะการอนุรักษ์ที่ลดลงมา
รางวัลนกกระจอก.
เพื่อสนับสนุนให้เกิดความพยายามในเรื่องนี้และเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อมอย่างเสียสละ เนเจอร์ฟอเรเวอร์โซไซตีได้ก่อตั้งรางวัลนกกระจอกครั้งแรกในอัห์มดาบาด รัฐคุชราต เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2011 ส่วนในปี ค.ศ. 2013 หนึ่งในผู้สนับสนุนหลักที่เข้าร่วมกองกำลังกับเนเจอร์ฟอเรเวอร์โซไซตี และสนับสนุนรางวัลนกกระจอก คือนิตยสาร"ซัสเตนูอันซ์" หัวหน้าบรรณาธิการ ชัชวัฒน์ ดี.ซี. ผู้จัดงานและมอบรางวัลให้แก่ผู้ชนะเผยว่า "ผู้ได้รับรางวัลเหล่านี้เป็นวีรบุรุษที่ไม่ได้รับการยกย่องจากทุกสาขาอาชีพ และสิ่งที่น่าทึ่งก็คือพวกเขามักจะทำงานได้โดยปราศจากการระดมทุนของรัฐบาลและไม่แสวงหาการยอมรับใด ๆ"
ผู้ชนะรางวัลนกกระจอก ค.ศ. 2014
ผู้ชนะรางวัลนกกระจอก ค.ศ. 2013
ผู้ชนะรางวัลนกกระจอก ค.ศ. 2012
ผู้ชนะรางวัลนกกระจอก ค.ศ. 2011
คะซุโยะ เซะจิมะ
กาคอน
พอล เฮาเซอร์
ทางหลวงพิเศษหมายเลข71
ทางหลวงพิเศษหมายเลข82
โดนต์นีดเดอะซันทูไชน์ (ทูเมกมีสไมล์)
"โดนต์นีดเดอะซันทูไชน์ (ทูเมกมีสไมล์)"  คือเพลงของ แกเบรียล นักร้องหญิงชาวอังกฤษ แต่งโดย แกเบรียล และ โจนาธาน ชอร์ตเทน เพื่อบรรจุลงอัลบั้มรวมเพลงฮิต "ดรีมส์แคนคัมทรู, เกรเทสฮิตส์ ชุดที่ 1 " ที่รวมกับซิงเกิลฮิตจากสามอัลบั้มแรกของเธอ เพลงนี้โปรดิวซ์โดย ชอร์ตเทน และถูกเลือกให้เป็นซิงเกิลนำของอัลบั้มด้วย สามารถติดอันดับที่ 9 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร นอกจากนั้นยังสามารถติดท้อป 20 บนชาร์ตของเดนมาร์ก นิวซีแลนด์ และโปรตุเกสอีกด้วย
เอ็ดมันด์ เอิร์ลที่ 1 แห่งแลงคาสเตอร์
เอ็ดมันด์ เอิร์ลที่ 1 แห่งแลงคัสเตอร์  หรือ เอ็ดมันด์หลังกางเขน  เป็นพระราชโอรสคนที่สี่ (แต่เป็นคนที่สองที่รอดชีวิต) ของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษกับพระนางอะลิอูโนแห่งพรอว็องส์ พระองค์เป็นต้นตระกูลของราชวงศ์แลงคัสเตอร์
เอ็ดมันด์ประสูติที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ในกรุงลอนดอนเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1245 โดยทรงเป็นพระราชบุตรคนที่สี่และพระราชโอรสคนที่สองของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 กับพระราชินีอะลิอูโนแห่งพรอว็องส์ พระเจ้าเฮนรีที่ 3 ได้ตั้งชื่อพระองค์ว่า "เอ็ดมันด์" ตามชื่อของนักบุญที่พระองค์นับถือ คือ พระเจ้าเอ็ดมันด์มรณสักขี กษัตริย์แห่งอีสต์แองเกลียที่ถูกชาวไวกิงสังหารในปี ค.ศ. 869 ตามคำสั่งของอิวาร์ผู้ไร้กระดูกและอุบบาผู้เป็นน้องชาย เอ็ดมันด์เติบโตในปราสาทวินด์เซอร์ภายใต้การดูแลของเอย์มอน ธูร์เบิร์ต ตำรวจวังประจำปราสาทวินด์เซอร์ ร่วมกันพี่ๆ น้องๆ ของพระองค์ คือ เอ็ดเวิร์ด (ต่อมาคือพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ), มาร์กาเร็ต (ต่อมาเป็นพระราชินีของชาวสกอต), เบียทริซ (ต่อมาเป็นดัชเชสแห่งเบรอตาญ) และแคทเธอรีน
ตั้งแต่เด็กเอ็ดมันด์เป็นส่วนหนึ่งในแผนการของพระราชบิดาที่ต้องการขยายอำนาจของราชวงศ์อ็องฌูไปทั่วยุโรป ในปี ค.ศ. 1255 ขณะที่พระองค์มีพระชนมายุได้ 10 พรรษา พระองค์ได้รับการแต่งตั้งจากสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 ให้เป็นกษัตริย์แห่งซิซิลี เนื่องจากในขณะนั้นสมเด็จพระสันตะปาปากำลังขัดแย้งอยู่กับจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นผู้ปกครองซิซิลี สมเด็จพระสันตะปาปาต้องการเงินทุนก้อนโตเพื่อใช้ในการต่อสู้ซึ่งพระเจ้าเฮนรีที่ 3 รับปากว่ามอบให้เพื่อแลกกับตำแหน่งของพระราชโอรส ทว่าเหล่าบารอนอังกฤษไม่เห็นด้วยที่จะต้องจ่ายเงินให้กับสิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นธุรกิจซื้อขายตำแหน่ง ทำให้พระเจ้าเฮนรีไม่สามารถหาเงินมาจ่ายให้ได้ตามที่สัญญาไว้ ตำแหน่งกษัตริย์แห่งซิซิลีของเอ็ดมันด์จึงถูกเพิกถอนไปในปี ค.ศ. 1258 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 4
พระราชโอรสผู้องอาจ.
หลังการจากไปของซิมง เดอ มงฟอร์ พระเจ้าเฮนรีที่ 3 ได้พระราชทานตำแหน่งเอิร์ลแห่งเลสเตอร์ซึ่งเคยเป็นของเดอ มงฟอร์ให้แก่เอ็ดมันด์ สองปีต่อมาในปี ค.ศ. 1267 พระองค์ได้รับแต่งตั้งเป็นเอิร์ลแห่งแลงคัสเตอร์อีกหนึ่งตำแหน่ง นอกจากนี้พระองค์ยังได้รับพระราชทานที่ดินทั้งหมดซึ่งเคยเป็นของเดอ มงฟอร์ หนึ่งในนั้นคือปราสาทเคนิลเวิร์ธที่ยังไม่ยอมจำนน เอ็ดมันด์เป็นผู้บัญชาการในการปิดล้อมปราสาทที่กินเวลา 6 เดือนจนทหารรักษาการณ์ยอมจำนนเนื่องจากความหิวโหย
ในปี ค.ศ. 1269 เอ็ดมันด์กับเอ็ดเวิร์ดผู้เป็นพระเชษฐาลอบวางแผนปลดโรเบิร์ด เดอ เฟอร์เรอร์ส์ เอิร์ลแห่งเดอร์บี อดีตผู้สนับสนุนเดอ มงฟอร์ออกจากตำแหน่งและดินแดนที่ครอบครอง ตำแหน่งและดินแดนทั้งหมดของเขาตกเป็นของเอ็ดมันด์
พระราชินีอะลิอูโน พระราชมารดาของเอ็ดมันด์ได้จัดแจงให้พระองค์สมรสกับแอเวอลีน เดอ ฟอร์ เคาน์เตสแห่งอูแมลและเลดีแห่งโฮลเดอร์เนส ทายาทหญิงผู้มั่งคั่งของเอิร์ลแห่งอูแมลและทายาทหญิงโดยสันนิษฐานในตำแหน่งเอิร์ลแห่งเดวอนและลอร์ดแห่งเกาะไวต์ในทางฝั่งมารดา พิธีสมรสของทั้งคู่ถูกจัดขึ้นในวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1269 ที่วิหารเวสต์มินสเตอร์ โดยเอ็ดมันด์และแอเวอลีนเป็นเชื้อพระวงศ์คู่แรกที่สมรสกันในวิหารที่ได้รับการบูรณะใหม่ วิหารเดิมถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพและถูกบูรณะใหม่โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ในปี ค.ศ. 1245 ในตอนที่สมรสกันเจ้าสาวมีอายุเพียง 10 ปี ขณะที่เจ้าบ่าวมีพระชนมายุ 24 พรรษา การสมรสถูกทำให้สมบูรณ์ในอีกปีสี่ต่อมาเมื่อแอเวอลีนมีอายุได้ 14 ปี ทว่าในปี ค.ศ. 1274 แอเวอลีนถึงแก่กรรมขณะมีอายุได้ 15 ปีและยังไม่มีทายาท เป็นไปได้ว่าเธออาจเสียชีวิตระหว่างคลอดบุตรหรือหลังแท้งบุตร ร่างของแอเวอลีนถูกฝังที่วิหารเวสต์มินสเตอร์ หลังถึงแก่กรรมดินแดนของเธอได้กลับคืนเป็นส่วนหนึ่งของราชบัลลังก์ เอ็ดมันด์จึงไม่ได้สืบทอดตำแหน่งเอิร์ลแห่งเดวอน, เอิร์ลแห่งอูแมล, ลอร์ดแห่งโฮลเดอร์เนสและลอร์ดแห่งเกาะไวต์ตามที่หวังไว้
หลังได้รับชัยชนะประปรายแต่รู้ตัวว่ากองทัพที่มีอยู่มีขนาดไม่ใหญ่พอที่จะยึดดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลับคืนมาได้และไม่มีวี่แววว่ากำลังเสริมจากยุโรปจะมาถึง เอ็ดเวิร์ดได้ลงนามในสนธิสัญญาพักรบ 10 ปีกับไบบาร์ส์ ผู้นำฝ่ายมุสลิม เอ็ดมันด์ล่องเรือกลับบ้านเกิดเมืองนอนในเดือนต่อมา คือ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1272
พระอนุชาผู้จงรักภักดี.
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1272 พระเจ้าเฮนรีที่ 3 เสด็จสวรรคต พระเชษฐาของเอ็ดมันด์จึงเดินทางกลับอังกฤษและเข้ารับการสวมมงกุฎเป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ที่วิหารเวสต์มินสเตอร์ในวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1274 เอ็ดมันด์รับใช้พระเชษฐาด้วยความซื่อสัตย์ตลอดการครองราชย์ ทรงให้การสนับสนุนพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ทั้งด้านการทหารและการทูต
ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1276 หลังชายาคนแรกถึงแก่กรรมได้สองปี เอ็ดมันด์ได้สมรสใหม่ในปารีสกับบล็องช์แห่งอาร์ตัว เคาน์เตสแห่งช็องปาญซึ่งเป็นพระมเหสีม่ายของพระเจ้าเอนริเกที่ 3 แห่งนาวาร์ พระนางเป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสและปกครองนาวาร์มานับตั้งแต่ที่พระสวามีเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1274 ในฐานะพระราชินีผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนฌานแห่งนาวาร์ พระราชธิดาที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ การสมรสครั้งนี้ถูกจัดแจงขึ้นโดยพระนางมาร์การิดาแห่งพรอว็องส์ พระราชินีม่ายของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสซึ่งเป็นพระมาตุจฉาของเอ็ดมันด์ที่ต้องการให้หลานชายได้สมรสกับหญิงผู้มั่งคั่ง ในปี ค.ศ. 1284 ฌานแห่งนาวาร์ พระราชธิดาของบล็องช์แห่งอาร์ตัวกับพระเจ้าเอนริเกที่ 3 ได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส เอ็ดมันด์จึงกลายเป็นพระบิดาเลี้ยงของสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส การสมรสกับบล็องช์ทำให้เอ็ดมันด์ได้รับตำแหน่งเป็นเคานต์พาลาไทน์แห่งช็องปาญและบรี ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 4 คน คือ
ในปี ค.ศ. 1277 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทำศึกกับเวลส์ เอ็ดมันด์ซึ่งเป็นผู้ครองที่ดินรายใหญ่ที่สุดในเวลส์ตอนใต้ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองทัพในเวลส์ตอนใต้ คอยให้ความช่วยเหลือกองกำลังหลักของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด หลังออกเดินทางในวันที่ 10 กรกฎาคมได้ไม่นาน กองทัพของเอ็ดมันด์ทะลวงลึกเข้าไปในเวลส์และได้รับการต่อต้านน้อยเมื่อเทียบกับกองทัพของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด ผู้ครองที่ดินรายหลักๆ ในตอนใต้ยอมจำนนแต่โดยดี บางส่วนได้หนีไปเข้าร่วมกับลาเวลิน แอป กรึฟฟิด เจ้าชายแห่งกีเนดด์ซึ่งเป็นเจ้าชายพระมหากษัตริย์คนสุดท้ายของเวลส์ กองทัพของเอ็ดมันด์ไปถึงแอเบรัสทวิธในวันที่ 25 กรกฎาคมและเริ่มทำการก่อสร้างปราสาทในช่วงต้นเดือนสิงหาคม สงครามจบลงในเดือนกันยายน เอ็ดมันด์เลิกทัพในวันที่ 20 ทรงเดินทางกลับอังกฤษโดยทิ้งทหารกลุ่มเล็กๆ ไว้รักษาการณ์ปราสาท ความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ทำให้เวลส์ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของอังกฤษในปี ค.ศ. 1283
ในปี ค.ศ. 1294 เอ็ดมันด์ใช้สายสัมพันธ์ครอบครัวที่มีกับราชบัลลังก์ฝรั่งเศสเจรจาสันติภาพกับฝรั่งเศส โดยตกลงกันว่าจะสงบศึกในระยะยาวและพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด พระเชษฐาของพระองค์จะสมรสกับมาร์เกอรีต พระขนิษฐาของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 เอ็ดมันด์ยอมสละเมืองใหญ่หลายแห่ง หนึ่งในนั้นคือเมืองบอร์โดซ์ในกัสกอญ ด้วยเข้าใจว่าจะได้เมืองกลับมาเมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดสมรส แต่ฝรั่งเศสไม่คิดที่จะคืนกัสกอญให้ ในช่วงเดือนเมษายน ค.ศ. 1294 เอ็ดมันด์รู้ตัวว่าถูกหลอกเมื่อราชสำนักของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 ประกาศริบกัสกอญมาจากกษัตริย์อังกฤษ เอ็ดมันด์เดินทางกลับอังกฤษพร้อมกับภรรยาและครอบครัว ขณะที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 เตรียมกองทัพพร้อมทำศึก โดยสั่งรวมพลในวันที่ 1 กันยายน
ทว่าการก่อกบฏในเวลส์ทำให้การำศึกในกัสกอญถูกระงับไป เอ็ดมันด์ถูกสั่งให้นำทัพไปที่วูร์สเตอร์ ชาวเวลส์ถูกกำราบ ส่วนเอ็ดมันด์ก็หายจากโรคที่ติดเชื้อมาตอนช่วงปลายปี ค.ศ. 1295 สุดท้ายในปี ค.ศ. 1296 เอ็ดมันก์ถูกตั้งเป็นแม่ทัพแห่งกัสกอญและนำทัพล่องเรือสู่กัสกอญในเดือนมกราคมของปีนั้น พระองค์ได้นำกองทัพเข้าปิดล้อมเมืองบอร์โดซ์ เมืองหลวงของอากีแตนซึ่งอยู่ในการควบคุมของฝรั่งเศส ฝรั่งเศสป้องกันเมืองได้เป็นอย่างดีทำให้อังกฤษไม่สามารถยึดบอร์โดซ์หรือเมืองใดๆ ที่ตั้งอยู่ตามแนวแม่น้ำกาโรนกลับคืนมาได้ เมื่อเงินหมด เอ็ดมันด์ถูกบีบให้ถอยทัพไปบายอน พระองค์ล้มป่วยและสิ้นพระชนม์ในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ 1296 ด้วยพระชนมายุ 51 พรรษาระหว่างที่ยังคงปิดล้อมบอร์โดซ์อยู่
เอ็ดมันด์ได้ประกาศไม่ให้ฝังร่างของพระองค์จนกว่าจะชำระแค้นได้ ร่างของพระองค์จึงถูกดองไว้ที่วิหารฟรันซิสกันในเมืองบายอน พระศพถูกนำกลับมาอังกฤษในช่วงต้นปี ค.ศ. 1297 โดยถูกนำไปเก็บรักษาที่คอนแวนต์คฟรันซิสกัน กระทั่งในวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1301 ร่างของพระองค์ได้ถูกนำไปประกอบพิธีฝังที่วิหารเวสต์มินสเตอร์ต่อหน้าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้เป็นพระเชษฐาในโบสถ์น้อยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ ใต้หลุมฝังศพอันวิจิตรงดงามที่ยังอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ข้างหลุมฝังศพของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้เป็นพระเชษฐา
การสิ้นพระชนม์ของพระองค์สร้างความโศกเศร้าอย่างมากแก่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ที่ได้เรียกคนของคริสตจักรมารวมตัวกันเพื่อสวดมนต์ให้แก่ "น้องชายเพียงคนเดียวผู้เป็นที่รักยิ่ง ผู้ที่ภักดีและซื่อสัตย์ต่อเราเสมอ ทั้งองอาจและมากด้วยฝีมือที่ฉายแสงแห่งความสง่างามออกมา"
การปฏิวัติโบลิบาร์
การปฏิวัติโบลิบาร์  เป็นกระบวนการทางการเมืองในประเทศเวเนซุเอลาซึ่งนำโดยอูโก ชาเบซ ประธานาธิบดีเวเนซุเอลาผู้ล่วงลับไปแล้ว ผู้ก่อตั้งขบวนการสาธารณรัฐที่ 5 และสหพรรคสังคมนิยมเวเนซุเอลา (เปซุบ) การปฏิวัติโบลิบาร์ตั้งชื่อตามซิมอน โบลิบาร์ ผู้นำการปฏิวัติของเวเนซุเอลาและลาตินอเมริกาในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งมีบทบาทเด่นในสงครามการประกาศเอกราชฮิสแปนิกอเมริกาโดยช่วยปลดปล่อยพื้นที่ส่วนใหญ่ของอเมริกาใต้ตอนบนจากการปกครองของสเปน ตามที่ชาเบซและผู้สนับสนุนคนอื่น ๆ ได้กล่าวไว้นั้น การปฏิวัติโบลิบาร์สมุ่งสร้างความร่วมมือระหว่างชาติในทวีปอเมริกาเพื่อนำคตินิยมแบบโบลิบาร์ ชาตินิยม และระบบเศรษฐกิจที่นำโดยรัฐมาใช้ให้เกิดผล
ในวันเกิดปีที่ 57 ในขณะที่ชาเบซประกาศว่าเขากำลังรักษามะเร็ง เขาได้ประกาศเปลี่ยนคำขวัญการปฏิวัติโบลิบาร์จาก "ปิตุภูมิ สังคมนิยม หรือความตาย" เป็น "ปิตุภูมิสังคมนิยมและชัยชนะ ! พวกเราจะมีชีวิตอยู่และจะเป็นฝ่ายมีชัย !"
ณ พ.ศ. 2561 ตำแหน่งผู้ว่าการรัฐและนายกเทศมนตรีส่วนใหญ่ในเวเนซุเอลามีผู้สมัครรับเลือกตั้งจากเปซุบเป็นผู้ถือครอง ในขณะที่กลุ่มโต๊ะกลมสหภาพประชาธิปไตย (มุด) ซึ่งเป็นฝ่ายค้านได้ครองที่นั่งสองในสามของรัฐสภาใน พ.ศ. 2558 ความเป็นปรปักษ์ทางการเมืองระหว่างเปซุบกับมุดได้ส่งผลให้การเดินขบวนของฝ่ายสนับสนุนรัฐบาลและของฝ่ายค้านกลายเป็นการใช้ความรุนแรงหลายครั้ง ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 150 คนใน พ.ศ. 2560 นอกจากนี้ยังมีการอ้างและการโต้ตอบการอ้างเกี่ยวกับการจำคุกบุคคลจากฝ่ายค้าน โดยฝ่ายรัฐบาลอ้างว่าสถานะทางการเมืองของผู้ถูกจำคุกมิได้เป็นตัวกระตุ้นหรือเป็นตัวประวิงการฟ้องร้องความผิดอาญาที่พวกเขาถูกพิพากษาลงโทษ ในขณะที่ฝ่ายค้านอ้างว่าการจับกุมและการตั้งข้อหาต่าง ๆ มีแรงจูงใจทางการเมือง ด้วยเหตุจากนโยบายประชานิยมที่ริเริ่มโดยรัฐบาลสมัยสาธารณรัฐโบลิบาร์ เศรษฐกิจของเวเนซุเอลาได้เสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็ว นำไปสู่ภาวะเงินเฟ้ออย่างยิ่งยวด การขาดแคลนอาหารและยา และอัตราการเกิดอาชญากรรมที่เพิ่มขึ้น
Bolivarian Revolution
นีโกลัส มาดูโร
โกเฮ ยะมะโมะโตะ (นักจักรยาน)
คะโอะริ อีดะ
ทะกะชิ เดะกิตะ
ทะกุโระ (นักดนตรี)
มิกะ นะกะชิมะ
มันเฟรท ร็อมเมิล
มันเฟรท ร็อมเมิล (; 24 ธันวาคม ค.ศ. 1928 – 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันของพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน ซึ่งทำหน้าที่เป็นนายกเทศมนตรีเมืองชตุทการ์ทตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 ถึง 1996 นโยบายของร็อมเมิลได้รับการอธิบายว่าใจกว้างและเสรีนิยม และเขาเป็นหนึ่งในนักการเมืองที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเขตเทศบาลเมืองในประเทศเยอรมนี เขาเป็นผู้รับเกียรติยศจากต่างประเทศเป็นจำนวนมาก เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของจอมพลแอร์วีน ร็อมเมิล กับลูซีอา มารีอา ม็อลลิน ผู้เป็นมารดา (ค.ศ. 1894–1971) และมีส่วนทำให้เกิดการสถาปนาพิพิธภัณฑ์ในเกียรติยศของผู้เป็นบิดา เขาเป็นที่รู้จักสำหรับมิตรภาพของเขากับลูกของสองฝ่ายตรงข้ามหลักทางทหารของพ่อเขา หนึ่งในนั้นคือเดวิด มอนต์โกเมอรี
ความเป็นมาและครอบครัว.
ร็อมเมิลเกิดในชตุทการ์ท และเข้ารับราชการเป็นลุฟท์วัฟเฟินเฮ็ลเฟอร์ (ผู้ช่วยกองทัพอากาศ) เมื่ออายุ 14 ปี โดยทำงานในกองปืนใหญ่ต้านอากาศยาน เขาพิจารณาที่จะเข้าร่วมวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส แต่พ่อของเขาคัดค้าน เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1944 เขาอยู่ที่บ้านพ่อแม่ของเขาเมื่อพ่อของเขาถูกนำตัวออกไปและถูกบังคับให้ฆ่าตัวตายเพราะถูกกล่าวหาว่าสมรู้ร่วมคิดในแผนลับ 20 กรกฎาคมเพื่อลอบสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งพรรณาต่อสาธารณชนในฐานะความตายที่เกิดขึ้นจากการทำสงคราม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ร็อมเมิลถูกไล่ออกจากงานกองทัพอากาศและในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 เขาถูกเกณฑ์ทหารสู่ราชการหน่วยทหารไรชส์อาร์ไบทซ์ดีนสท์ อยู่ในเมืองรีทลิงเงินใกล้ ๆ ปลายเดือนเมษายน ทันทีก่อนที่กองทัพบกที่หนึ่งเข้ายึดครอง เขาได้ถูกทอดทิ้ง เขาถูกจับเป็นเชลยศึก โดยได้เปิดเผยความจริงเกี่ยวกับการตายของพ่อของเขา และถูกสอบปากคำโดยนายพลฌ็อง เดอ ลัทร์ เดอ ตาซีญี
ชีวิตหลังสงครามและอาชีพ.
ในปี ค.ศ. 1947 เขาได้รับอบีทัวร์ขณะศึกษาอยู่ที่บีเบอรัคอันแดร์ริส และไปศึกษากฎหมายที่มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน เขาแต่งงานกับลีเซอล็อทเทอในปี ค.ศ. 1954 และมีลูกสาวชื่อคาเทอรีเนอ หลังจากยุติการทำงานในฐานะนักกฎหมาย ในปี ค.ศ. 1956 ร็อมเมิลเข้าข้าราชการพลเรือนและต่อมาได้กลายเป็นเลขานุการของรัฐในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
ในปี ค.ศ. 1974 ร็อมเมิลสืบตำแหน่งต่อจากอาร์นุล์ฟ เคล็ท ในฐานะโอเบอร์เบือร์เกอร์ไมส์เทอร์ (เทียบเท่ากับนายกเทศมนตรี) ของชตุทการ์ทโดยชนะ 58.5 เปอร์เซนต์ของคะแนนเสียงในรอบที่สองของการเลือกตั้ง ซึ่งเอาชนะเพเทอร์ ค็อนราดี จากพรรคประชาธิปไตยสังคมแห่งเยอรมนี เขาได้รับการเลือกตั้งใหม่หลังจากรอบแรกของการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1982 โดยมีคะแนนเสียงถึง 69.8 เปอร์เซนต์ และในปี 2533 มีคะแนนเสียงถึง 71.7 เปอร์เซนต์ของการลงคะแนนเสียง ในฐานะนายกเทศมนตรีเมืองชตุทการ์ท เขายังเป็นที่รู้จักสำหรับความพยายามของเขาที่จะให้กลุ่มกองทัพแดงเยอรมันผู้ก่อการร้ายผู้ที่ได้ฆ่าตัวตายที่เรือนจำชตัมไฮม์-ชตุทการ์ทได้รับการฝังศพที่เหมาะสม แม้จะมีความกังวลว่าหลุมฝังศพจะกลายเป็นจุดเดินทางของพวกการเมืองฝ่ายซ้ายหัวรุนแรง
ระหว่างการเป็นโอเบอร์เบือร์เกอร์ไมส์เทอร์เมืองชตุทการ์ท ร็อมเมิลเริ่มต้นมิตรภาพที่ได้รับการเผยแพร่อย่างแพร่หลายกับพลตรีกองทัพบกสหรัฐจอร์จ แพ็ทตันที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของนายพลจอร์จ เอส. แพตตัน ผู้เป็นศัตรูของพ่อเขาในสงครามโลกครั้งที่สองที่ได้รับมอบหมายให้อยู่ในสำนักงานใหญ่กองพลที่เจ็ดใกล้เมือง นอกจากนี้ เขายังเป็นเพื่อนกับเดวิด มอนต์โกเมอรี ไวเคานต์มอนต์โกเมอรีแห่งอลามีนที่ 2 ผู้เป็นบุตรชายของจอมพลเบอร์นาร์ด ลอว์ มอนต์โกเมอรี ผู้เป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่อีกรายของพ่อเขา มิตรภาพดังกล่าวได้รับการมองว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งการคืนดีของอังกฤษและเยอรมันหลังจากสงคราม และการเข้าสู่นาโตของเยอรมนีตะวันตก
ในการเฉลิมฉลองปี ค.ศ. 1996 ที่โรงละครรัฐเวือร์ทเทิมแบร์ค มันเฟรท ร็อมเมิล ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี อันเป็นเกียรติยศแด่พลเมืองชาวเยอรมันระดับสูงสุด ในการกล่าวสุนทรพจน์ เฮ็ลมูท โคล ได้เน้นความสำคัญต่อความสัมพันธ์อันดีระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับเยอรมนีในระหว่างการดำรงตำแหน่งของร็อมเมิล ในฐานะการเป็นโอเบอร์เบือร์เกอร์ไมส์เทอร์เมืองชตุทการ์ท ไม่กี่วันหลังมอบเกียรติยศนี้แด่ร็อมเมิล เมืองชตุทการ์ทได้มอบรางวัลพลเมืองกิตติมศักดิ์แก่เขา นอกจากนี้เขายังเสี่ยงต่อการเป็นที่นิยมของเขา เมื่อเขายืนหยัดในการปฏิบัติต่อผู้อพยพชาวต่างชาติอย่างเป็นธรรม ที่ได้รับการชักจูงสู่ชตุทการ์ท โดยเศรษฐกิจที่เฟื่องฟูของเมือง ในฐานะนายกเทศมนตรี ร็อมเมิลยังทำ "การควบคุมการเงินของเมืองที่เข้มงวด, การลดหนี้และการปรับเปลี่ยนโครงสร้างพื้นฐานในท้องถิ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถนนและระบบขนส่งสาธารณะ [ขณะทำงาน]...เพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างฝรั่งเศสกับเยอรมัน" การเมืองของร็อมเมิลได้รับการอธิบายว่าใจกว้างและเสรีนิยม
นอกการเมือง.