pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประกอบไปด้วยอำเภอกันทรารมย์ อำเภอน้ำเกลี้ยง และอำเภอโนนคูณ (เฉพาะตำบลบกและตำบลโพธิ์)
ประกอบไปด้วยอำเภอศรีรัตนะ อำเภอกันทรลักษ์ (เฉพาะตำบลภูเงินและตำบลตระกาจ) อำเภอเบญจลักษ์ อำเภอไพรบึง (ยกเว้นตำบลดินแดงและตำบลสำโรงพลัน) และอำเภอโนนคูณ (ยกเว้นตำบลบกและตำบลโพธิ์)
ประกอบไปด้วยอำเภอกันทรลักษ์ (ยกเว้นตำบลชำ ตำบลละลาย ตำบลภูเงิน และตำบลตระกาจ)
ประกอบไปด้วยอำเภอขุนหาญ อำเภอภูสิงห์ และอำเภอกันทรลักษ์ (เฉพาะตำบลชำและตำบลละลาย)
ประกอบไปด้วยอำเภอขุขันธ์ และอำเภอไพรบึง (เฉพาะตำบลดินแดงและตำบลสำโรงพลัน)
ประกอบไปด้วยอำเภอปรางค์กู่ อำเภอวังหิน อำเภอห้วยทับทัน (เฉพาะตำบลผักไหม) และอำเภอพยุห์
ประกอบไปด้วยอำเภออุทุมพรพิสัย อำเภอห้วยทับทัน (ยกเว้นตำบลผักไหม) และอำเภอเมืองจันทร์ (ยกเว้นตำบลตาโกน
ประกอบไปด้วยอำเภอราษีไศล อำเภอบึงบูรพ์ อำเภอยางชุมน้อย (เฉพาะตำบลยางชุมน้อยและตำบลโนนคูณ) อำเภอเมืองจันทร์ (เฉพาะตำบลตาโกน) กิ่งอำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ และ กิ่งอำเภอศิลาลาด
สนามกีฬาเทศบาลนครยะลา บ้านจารู
สนามกีฬาเทศบาลนครยะลา บ้านจารู เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในจังหวัดยะลา ประเทศไทย สนามกีฬามีลู่วิ่ง แต่ปัจจุบันใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งสนามกีฬานี้มีความจุ 3,000 ที่นั่ง เคยเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลจังหวัดยะลา ปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลยาลอ ซิตี้ ในไทยลีก 3
Yala City Municipality Stadium
วาเลรี เลกาซอฟ
เลกาซอฟเกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2479 เมืองตูลา ในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย โดยเข้าสู่ครอบครัวแรงงานโยธา เข้าโรงเรียนมัธยมใน เคิร์สต์ ปี พ.ศ. 2492 – 2497 ที่โรงเรียนหมายเลข 56 ในมอสโกและจบการศึกษาพร้อมรางวัลเหรียญทอง โดยโรงเรียนได้ตั้งแสดงชื่อของเลกาซอฟพร้อมกับสร้างรูปปั้นทองแดง ณ บริเวณทางเข้า ชีวิตสมรสได้แต่งงานกับ มาการิต้า มิกฮาลอฟนา มีลูกสาวคนหนึ่งชื่อ อิงกาเลกาซอฟ
ในปี พ.ศ. 2504 สำเร็จการศึกษาจากคณะวิศวกรรม เคมีฟิสิกส์ที่สถาบันเคมีและเทคโนโลยี เมนเดลีฟ มอสโก
เขาทำงานในฐานะเลขานุการคณะกรรมการ คอมโซมอล (กลุ่มคอมมิวนิสต์เลนินนิสต์) ของสถาบันเทคโนโลยีเคมีแห่งมอสโก
ในปีพ. ศ. 2505 ได้เข้าร่วมระดับบัณฑิตศึกษาในภาควิชาฟิสิกส์โมเลกุลของ สถาบันพลังงานปรมาณู ครูชาตอฟ เริ่มต้นด้วย ในฐานะนักวิจัยและชั้นปีสุดท้ายในฐานะหัวหน้าห้องปฏิบัติการ ในปี พ.ศ. 2510 เขาปกป้องวิทยานิพนธ์ของเขาที่สถาบันครูซาตอฟ ภายใต้ที่อาจารย์ที่ปรึกษาอย่าง ไอแซก กิโกอิน ในการสังเคราะห์สารประกอบของ ก๊าซมีตระกูล และการศึกษาคุณสมบัติของพวกมัน เขาได้รับปริญญาของ คานดิเดต (ปริญญาด็อกเตอร์ขั้นแรก) ในปี พ.ศ. 2510 และ ปริญญาเอกวิชาเคมี ในปี พ.ศ. 2515
ในปี พ.ศ. 2519 เขาได้รับการเสนอให้เป็นสมาชิกของ สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งสหภาพโซเวียต
ปี พ.ศ. 2521 - 2526 เป็นอาจารย์ที่ สถาบันฟิสิกส์และเทคโนโลยีของมอสโก
จากปี พ.ศ. 2526 จนกระทั่งเขาเสียชีวิต เขาทำงานเป็นหัวหน้าภาควิชากัมมันตภาพรังสีและเทคโนโลยีเคมีที่คณะเคมีที่มหาวิทยาลัยแห่งรัฐมอสโกในปี พ.ศ. 2526 เขากลายเป็นรองผู้อำนวยการคนแรกสำหรับการทำงานทางวิทยาศาสตร์ของสถาบันพลังงานปรมาณู ครูซาตอฟ
เลกาซอฟศึกษาวิธีการสังเคราะห์และคุณสมบัติของสารประกอบใหม่ที่มีองค์ประกอบในสถานะออกซิเดชันสูง ในเทคโนโลยีนิวเคลียร์และพลาสมา และในเทคโนโลยีประหยัดพลังงานและพลังงานไฮโดรเจน โรงเรียนวิทยาศาสตร์ภายใต้การนำของเขา มีการตั้งสาขาใหม่ในหมวดเคมีอนินทรีย์ - เคมีของก๊าซมีตระกูลขึ้น
ภัยพิบัติเชอร์โนบิล.
เมื่อหายนะเชอร์โนบิลได้เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2529 เลกาซอฟในขณะนั้นเป็นรองผู้อำนวยการคนแรกของสถาบันพลังงานปรมาณูคิชคอตอฟ เขากลายเป็นสมาชิกคนสำคัญของคณะกรรมาธิการของรัฐบาลที่จัดตั้งขึ้นเพื่อสอบสวนสาเหตุของภัยพิบัติเพื่อวางแผนการบรรเทาผลกระทบ เขามีส่วนตัดสินใจสำคัญในการหลีกเลี่ยงความเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุซ้ำรอยอีกและแจ้งให้รัฐบาลทราบถึงสถานการณ์ในพื้นที่ภัยพิบัติ เขาสื่อสารอย่างตรงประเด็นกับเหล่าเพื่อนนักวิทยาศาสตร์และสื่อมวลชนเกี่ยวกับความเสี่ยงด้านความปลอดภัยของโรงงานไฟฟ้าที่ระเบิด และยืนยันในการอพยพของประชากรทั้งหมดของเมือง Pripyat อยู่ใกล้เคียงในทันที ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2529 เขาได้นำเสนอรายงานของคณะผู้แทนสหภาพโซเวียตในการประชุมพิเศษของ International Atomic Energy Agency (IAEA) ใน กรุงเวียนนา รายงานของเขาแสดงถึงการวิเคราะห์ปัญหาของการระเบิดและความซื่อสัตย์พูดความจริงผลที่ตามมาของโศกนาฏกรรมครั้งนี้ เลกาซอฟได้อัดเทปเสียง 5 เทป ที่เขาแสดงมุมมองต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเชอร์โนบิล เทปลำดับที่ 5 ถูกอัดพร้อมกับ เอเลส อดาโมวิช ในรูปแบบการสัมภาษณ์
นี่ไม่ใช่ความพยายามฆ่าตัวตายครั้งแรกของเลกาซอฟ เดวิด อาร์ มาร์เพิลส์ ได้คาดว่าภัยพิบัติเชอร์โนบิลเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อจิตใจของเลกาซอฟจนนำไปสู่การฆ่าตัวตาย ก่อนที่เขาจะฆ่าตัวตาย เลกาซอฟเขียนเอกสารที่เปิดเผยข้อเท็จจริงเกี่ยวกับภัยพิบัติที่ยังไม่เปิดเผยก่อนหน้านี้ อ้างอิงจากการวิเคราะห์การบันทึกสำหรับภาพยนตร์โทรทัศน์ของ บีบีซี "เชอร์โนปิลแห่งนิวเคลียร์หายนะ" เลกาซอฟอ้างว่ามีแรงกดดันทางการเมืองให้ปกปิดรายงานบางส่วนของรายงานที่จะส่งให้ IAEA ซึ่งเป็นความลับที่ปกปิดกับแม้แต่ผู้ประกอบการโรงไฟฟ้า จากทั้งอุบัติเหตุครั้งก่อนหน้าและปัญหาเกี่ยวกับการออกแบบเครื่องปฏิกรณ์ "แถลงการณ์ของนักวิทยาศาสตร์ปรมาณู" ยังระบุด้วยว่า เลกาซอฟกลายเป็นคนที่ไม่สนใจภาพลักษณ์ของรัฐบาล แต่พร้อมจะเผชิญหน้ากับปัญหาของโรงไฟฟ้าหรือข้อบกพร่องในการออกแบบเท่านั้น
เลกาซอฟได้ทำการการฆ่าตัวตาย ทำให้เกิดการตื่นตัวของในอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ของสหภาพโซเวียต โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาเกี่ยวกับการออกแบบ แท่งควบคุม ใน เครื่องปฏิกรณ์แบบ RBMK ตัวอื่น ๆ ที่ใช้แบบเดียวกับเชอร์โนบิล ให้ได้รับการยอมรับและแก้ไขอย่างรวดเร็ว
เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2539 บอริส เยลต์ซิน ประธานาธิบดีรัสเซียในขณะนั้น ได้ลงนามยกย่องให้เลกาซอฟเป็น ฮีโร่แห่งสหพันธรัฐรัสเซีย สำหรับ "ความกล้าหาญและวีรบุรุษ" จากการสืบสวนหายนะที่เกิดขึ้น
ในสื่อบันเทิง.
เลกาซอฟ เป็นตัวละครใน Sky / HBO มินิซีรีส์ "Chernobyl" (2019) แสดงโดย จาเรด ฮาร์ริส และในภาพยนตร์สารคดี BBC "รอดชีวิตจากภัยพิบัติ" (2006) นำแสดงโดย เอด เอดมันด์สัน
โรเบิร์ต ทรูฮีโย
จังหวัดโกโม
จังหวัดโกโม  เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ทางเหนือของจังหวัดตั้งอยู่ติดกับพรมแดนประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีเมืองเอกคือเมืองโกโม
จังหวัดเบรชชา
จังหวัดเบรชชา  เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นลอมบาร์เดียทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ถือเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นลอมบาร์เดีย และเป็นจังหวัดที่มีประชากรเป็นอันดับห้าของประเทศ มีเมืองเอกคือเมืองเบรชชา ซึ่งเป็นเมืองมรดกโลก
แขวงนิชิ (ฮิโรชิมะ)
แขวงนิชิ  เป็นหนึ่งใน 8 แขวงการปกครองของนครฮิโรชิมะ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 35.61 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ทางตะวันตกของตัวเมืองฮิโรชิมะ
รุกขกาลวิทยา
เครื่องห้ามล้อ
อูซี นาร์คิส
อูซี นาร์คิส (; ; 6 มกราคม ค.ศ. 1925 – 17 ธันวาคม ค.ศ. 1997) เป็นนายพลชาวอิสราเอล ผู้บัญชาการหน่วยกองกำลังป้องกันอิสราเอลในภาคกลางระหว่างสงครามหกวัน ค.ศ. 1967 นาร์คิสปรากฏในภาพถ่ายที่มีชื่อเสียงของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม โมเช ดายัน ขนาบข้างด้วยเสนาธิการ ยิตซัค ราบิน และตัวเขาเอง โดยถ่ายในเมืองเก่าของเยรูซาเลมไม่นานหลังจากการเข้ายึดจากกองทัพจอร์แดนในสงคราม
อูซี นาร์คิส เกิดที่เยรูซาเลม โดยเป็นบุตรของผู้บังเกิดเกล้าชาวยิวเชื้อสายโปแลนด์ ความทรงจำครั้งแรกของเขาคือการซ่อนตัวในช่วงการจลาจลอาหรับ ค.ศ. 1929 นาร์คิสเข้าเรียนระดับไฮสกูลที่ยิมเนเซียเรฮาเวีย เขาเข้าร่วมพอลแมกตอนอายุ 16 ปี และมีส่วนร่วมในปฏิบัติการฮากานาห์ ที่ต่อสู้กับกองกำลังอาณัติอังกฤษในปาเลสไตน์
ยุทธการที่เนินพอร์กช็อป
ยุทธการที่เนินพอร์กช็อป  ประกอบด้วยคู่ยุทธการทหารราบที่เกี่ยวข้องกับสงครามเกาหลีในช่วงเดือนเมษายนและกรกฎาคม ค.ศ. 1953 อันเป็นการต่อสู้ในขณะที่กองบัญชาการสหประชาชาติ (UN) และจีนกับเกาหลีเหนือได้เจรจาความตกลงการสงบศึกเกาหลี ในสหรัฐ พวกเขาถกเถียงกันเพราะทหารหลายคนถูกฆ่าตายสำหรับภูมิประเทศที่ไม่มีความคุ้มค่าเชิงกลยุทธ์หรือยุทธวิธี แม้ว่าชาวจีนจะเป็นฝ่ายแพ้ในแง่จำนวนต่อทหารสหรัฐที่ถูกสังหารและบาดเจ็บไปหลายต่อหลายครั้ง ยุทธการครั้งแรกยังได้รับการพรรณาในนิยายอิงประวัติศาสตร์สถานที่ตั้ง "พอร์กช็อปฮิลล์: ดิอเมริกันไฟติงแมนอินแอกชัน, โคเรีย, สปริง 1953" โดยเอส.แอล.เอ. มาร์แชล ซึ่งได้ทำเป็นภาพยนตร์"พอร์กช็อปฮิลล์" ที่มีการเสมอกัน โดยสหประชาชาติเป็นฝ่ายชนะยุทธการครั้งแรก แต่จีนเป็นฝ่ายชนะยุทธการครั้งที่สอง
เนินเขาสูงที่มีความสูง 300 เมตร (980 ฟุต) ซึ่งได้รับการตั้งชื่อเพราะรูปร่างภูมิประเทศคล้ายพอร์กช็อป (เนื้อหมูสันนอกติดกระดูก) ได้ถูกยึดครั้งแรกโดยกรมทหารม้าที่ 8 ของสหรัฐในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1951 ซึ่งถูกยึดอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1952 โดยกองร้อยไอจากกรมทหารราบที่ 180 ของสหรัฐ ส่วนกองพันที่ 1 ของกรมทหารราบที่ 21 ของไทย ซึ่งประจำอยู่ที่กองพลทหารราบที่ 2 ของสหรัฐได้ป้องกันตำแหน่งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1952 และตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1952 มันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของการป้องกันตอนของแนวรบของกองพลทหารราบที่ 7 ของสหรัฐ เนินพอร์กช็อปเป็นหนึ่งในด่านหน้าที่มีเนินเขาหลายแห่งตามแนวต้านหลัก (MLR) ของสหประชาชาติ ที่ได้รับการป้องกันโดยกองร้อยหรือหมวดทหารเดี่ยว ซึ่งอยู่ในบังเกอร์กระสอบทรายที่เชื่อมต่อกับสนามเพลาะ
ฝ่ายตรงข้ามกองพลทหารราบที่ 7 นั้นเป็นสองกองพลของกองทัพอาสาประชาชนจีน (PVA) ได้แก่ กองพลที่ 141 ของกองทัพที่ 47 และกองพลที่ 67 ของกองทัพที่ 23 กองพลเหล่านี้เป็นทหารผ่านศึก ซึ่งเป็นหน่วยที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี มีประสบการณ์ในการจู่โจมตอนกลางคืน, การลาดตระเวน, ซุ่มโจมตี และการสงครามภูเขา กองทัพทั้งสอง (หน่วยเทียบเท่าเหล่า) เป็นส่วนหนึ่งของกองทัพสนามที่ 13 ที่ได้รับคำสั่งจากพลเอก เติ้ง หัว ซึ่งเป็นรองผู้บัญชาการกองกำลังกองทัพอาสาประชาชนในเกาหลี
กองกำลังฝ่ายตรงข้ามในภาคนี้มีขนาดพอ ๆ กัน โดยมีกองพลที่ 7 (พลตรี อาร์เธอร์ ทรูโด เป็นผู้บังคับบัญชา) รวมกับกองพันทหารราบ 11 กองพัน (รวมถึงกองพันที่ติดมาจากโคลอมเบียและเอธิโอเปีย), หนึ่งกองพันยานเกราะ และ 6 กองพันทหารปืนใหญ่ ในขณะที่กองกำลังกองทัพอาสาประชาชนมี 12 กองพันทหารราบ, 10 กองพันทหารปืนใหญ่ และเทียบเท่ากับกองพันรถถังหนึ่งกองพัน
ทั้งกองบัญชาการสหประชาชาติและกองกำลังกองทัพอาสาประชาชนได้ใช้ปฏิบัติการทางทหารเพื่อใช้ประโยชน์หรือแถลงทางการเมืองที่เกี่ยวข้องกับการเจรจาสงบศึกตั้งแต่ต้น ค.ศ. 1952 ยุทธการครั้งแรกที่เนินพอร์กช็อปเกิดขึ้นใกล้กับปฏิบัติการลิตเติลสวิตช์ โดยการแลกเปลี่ยนเชลยศึกที่ป่วยและบาดเจ็บซึ่งกำหนดไว้ในวันที่ 20 เมษายน ซึ่งกองกำลังกองทัพอาสาประชาชนได้มีคำสั่งอนุญาตให้การโจมตีเดือนเมษายน เพื่อแสดงให้เห็นว่าข้อตกลงดังกล่าวในการเจรจาซึ่งเป็นที่ถกเถียงกัน ไม่เท่ากับการฝืนที่จะสู้ต่อไปหากจำเป็น
ยุทธการครั้งแรก 16–18 เมษายน.
การสูญเสียด่านหน้า.
ในคืนการจู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัวเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1953 กองพันของกรมกองกำลังกองทัพอาสาประชาชนที่ 423 กองพลที่ 141 ได้เข้ายึดโอลด์บอลดี (เนิน 266) ซึ่งเป็นด่านหน้าใกล้กะบเนินพอร์กช็อป และเข้าถล่มกองร้อยบี กองพันโคลอมเบียของกรมทหารราบที่ 31 ได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งบังคับบัญชาโดยพันโท อัลเบร์โต รุยซ์ โนโบอา ระหว่างการสับเปลี่ยนกำลังในยุทธการครั้งที่ห้าเพื่อโอลด์บอลดี ผู้บัญชากรมทหารคือพันเอก วิลเลียม บี. เคิร์น ได้สั่งให้กองร้อยซีของกองพันโคลอมเบียสับเปลี่ยนกำลังกองร้อยบีแม้จะมีการคัดค้านของผู้บัญชาการโคลอมเบีย โดยการจู่โจมทั้งสองกองร้อยได้เกิดขึ้นท่ามกลางการสับเปลี่ยน สองวันแห่งการต่อต้านอย่างแข็งกร้าวโดยกองร้อยบีและซีที่บาดเจ็บสาหัสและสะบักสะบอมได้ล้มเหลวในการยึดเนินเขาคืน เนื่องจากความล้มเหลวของหน่วยบัญชาการกรมทหารที่ 31 ในการส่งกำลังเสริม ทำให้ทางสหประชาชาติสั่งให้จากไป การต่อสู้เบื้องต้นนี้ทำให้เนินพอร์กช็อปถูกโจมตีสามด้าน และในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า หน่วยลาดตระเวนของกองกำลังกองทัพอาสาประชาชนจะทำการหยั่งดูท่าทีทุกคืน
ในคืนวันที่ 16 เมษายน กองร้อยอี ทหารราบที่ 31 (ร้อยโท ทอมัส ยู. แฮร์โรลด์) ได้วางกำลังที่เนินพอร์กช็อป ไม่นานก่อนเที่ยงคืน การระดมยิงคุ้มกันด้วยปืนใหญ่กองทหารปืนใหญ่ได้ส่อให้เห็นการโจมตีของทหารราบอย่างกะทันหันโดยกองพันของกรมทหารที่ 201 กองกำลังกองทัพอาสาประชาชน เนินพอร์กช็อปถูกบุกรุกอย่างรวดเร็วแม้ว่าโพรงของทหารสหรัฐจะปกป้องบังเกอร์ที่แยกต่างหาก ส่วนที่อื่นในเขตป้องกันนี้ ตำแหน่งอื่นได้ถูกโจมตี โดยการกดดันกองพลที่ 7 ทั้งหมด
Uzi Narkiss
Battle of Pork Chop Hill
ประวัติศาสตร์มาเลเซีย
มาเลเซียเป็นประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเป็นประเทศเพื่อนบ้านของไทยทางทิศใต้ ตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์สำคัญของภูมิภาคคือช่องแคบมะละกา (Straits of Malacca) ซึ่งเป็นทางผ่านของเส้นทางการคมนาคมและการค้ามาแต่สมัยโบราณ ประวัติศาสตร์มาเลเซียเริ่มต้นเมื่อชาวโพรโต-มาเลย์ (Proto-Malay) อพยพมาถึงดินแดนประเทศมาเลเซียจากทางทะเล จากนั้นอารยธรรมอินเดียได้แผ่ขยายมาถึงแหลมมลายู กำเนิดเป็นรัฐโบราณต่าง ๆ ซึ่งนับถือพระพุทธศาสนามหายานและศาสนาฮินดู กลุ่มอำนาจที่สำคัญในสมัยโบราณคืออาณาจักรศรีวิชัยซึ่งเป็นศูนย์รวมของเมืองต่าง ๆ ที่อยู่ทั่วภูมิภาค การติดต่อทางการค้ากับชาวอาหรับ อินเดีย และเปอร์เซียทำให้ศาสนาอิสลามเผยแพร่มาสู่ดินแดนประเทศมาเลเซียในสมัยต่อมา ชนชั้นผู้ปกครองเจ้าผู้ครองอำนาจในมาเลเซียจึงหันมารับนับถือศาสนาอิสลาม ดำรงตำแหน่งเป็นสุลต่าน ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 รัฐสุลต่านมะละกา (Malacca Sultanate) เป็นศูนย์กลางทางการเมืองและวัฒนธรรมในโลกทัศน์ของชาวมลายู ในเวลาเดียวกันนักสำรวจชาวยุโรปมาถึงยังดินแดนภูมิภาคนี้ นำไปสู่การเผชิญหน้าทางการทหารและชาวโปรตุเกสเข้ายึดเมืองมะละกาได้ใน ค.ศ. 1511 เมื่อรัฐมะละกาล่มสลายศูนย์กลางทางการเมืองของมลายูจึงย้ายไปอยู่ที่รัฐสุลต่านยะโฮร์ (Johor Sultanate) ในขณะที่รัฐต่าง ๆ ในภาคเหนือของมลายูเช่นไทรบุรี กลันตัน ตรังกานู ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของสยามอาณาจักรอยุธยาและรัตนโกสินทร์ ในสมัยต่อมาชาวฮอลันดาเข้ามามีอำนาจแทนที่ชาวโปรตุเกส ต่อตามมาด้วยชาวอังกฤษ นำไปสู่สนธิสัญญาอังกฤษ-ฮอลันดาปี ค.ศ. 1824 (Anglo-Dutch Treaty of 1824) แบ่งเขตอิทธิพลระหว่างสองอำนาจ ดินแดนส่วนของอังกฤษที่มาจากสนธิสัญญานี้จะกลายเป็นประเทศมาเลเซียในที่สุด อังกฤษจัดตั้งอาณานิคมขึ้นที่สิงคโปร์และปีนัง เรียกว่า อาณานิคมช่องแคบ (Straits Settlements) ใน ค.ศ. 1895 รัฐทั้งสี่รัฐได้แก่ปะหัง เปรัก เซอลาโงร์ และเนอเกอรีเซิมบีลัน ทำสนธิรัญญายินยอมเข้าเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ นำไปสู่การจัดตั้งสหพันธรัฐมลายู (Federated Malay States) และอาณานิคมมลายาของอังกฤษ (British Malaya) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัฐทั้งสี่ได้แก่ไทรบุรี กลันตัน ตรังกานู และปะลิส เข้ามาอยู่ในอิทธิพลของอังกฤษ
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองทัพญี่ปุ่นเข้ายึดครองอาณานิคมมลายาของอังกฤษเป็นเวลาชั่วคราว หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองอังกฤษเข้ามาพยายามฟื้นฟูระบอบการปกครองของอาณานิคมตามเดิม แต่เกิดกระแสชาตินิยมขึ้นนำไปสู่การปะทะทางทหารเพื่อปลดแอกมาเลเซียจากอังกฤษเรียกว่า ภาวะฉุกเฉินมลายา (Malayan Emergency) ซึ่งพรรคคอมมิวนิสต์มลายา (Malayan Communist Party) เป็นแกนนำหลักในการต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราช แม้ว่าอังกฤษจะได้รับชัยชนะในการต่อสู้กับพรรคคอมมิวนิสต์ แต่มาเลเซียก็ได้รับเอกราชในที่สุดในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957 ประเทศมาเลเซียก่อตั้งขึ้นภายใต้ผู้นำตุนกู อับดุล ระฮ์มัน (Tunku Abdul Rahman) ความพยายามของอาณานิคมบอร์เนียวเหนือซึ่งประกอบด้วยซาบะฮ์และซาราวักในการที่จะเข้าร่วมกับประเทศมาเลเซียนำไปสู่สงครามระหว่างมาเลเซียและอินโดนีเซีย (Konfrontasi) มาเลเซียชนะสงครามและสามารถผนวกเอาดินแดนภาคเหนือของเกาะบอร์เนียวมารวมเข้ากับประเทศมาเลเซียได้สำเร็จ ความขัดแย้งทางเชื้อชาติระหว่างชาวมลายูกับชาวจีนนำไปสู่การขับสิงคโปร์ออกจากประเทศมาเลเซียใน ค.ศ. 1965 นายกรัฐมนตรีอับดุลระฮ์มันออกกฎหมายเอื้อประโยชน์ทางเศรษฐกิจแก่ "ภูมิบุตร" (Bumiputera) หรือชาวมลายูท้องถิ่นดั้งเดิม ในสมัยของนายกรัฐมนตรีมาฮาดีร์ บิน โมฮามัด เศรษฐกิจของมาเลเซียเจริญเติบโตขึ้น
ในยุคหินเก่า หรือยุคน้ำแข็ง เมื่อประมาณ 100,000 ปีก่อนถึงเมื่อ 12,000 ปีก่อน ระดับน้ำทะเลอยู่ต่ำกว่าระดับในปัจจุบันประมาณ 30-40 เมตร ทำให้ทะเลจีนใต้บางส่วนตื้นเขินขึ้นมาเป็นแผ่นดินและคาบสมุทรมลายูเป็นดินแดนผืนแผ่นเดียวกันกับเกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว เรียกว่า ดินแดนซุนดาแลนด์ (Sundaland) มีการค้นพบกระดูกมนุษย์โฮโมเซเปียนส์ที่เก่าแก่ที่สุดในมาเลเซียคือ มนุษย์เปรัก (Perak Man) ที่เมืองเลิงกง (Lenggong) รัฐเปรักในปัจจุบัน มีอายุประมาณ 11,000 ก่อน จากหลักฐานทางพันธุกรรมและการกระจายตัวของชาติพันธุ์ในปัจจุบัน ตามทฤษฏีออกจากแอฟริกา (Out of Africa theory) มนุษย์โฮโมเซเปี้ยนส์กลุ่มแรกที่มาถึงดินแดนมาเลเซียคือกลุ่มชาติพันธุ์นิกรอยด์ หรือเรียกว่าเนกริโต (Negrito) มาถึงดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อประมาณ 60,000 ปีก่อน ปัจจุบันคือชาวซาไก (Sakai) หรือซึ่งชาวมลายูเรียกว่า เซมัง (Semang) หรือเซนอย (Senoi) ซึ่งคนไทยรู้จักในนาม “เงาะป่า” ชาวซาไกเป็นมนุษย์กลุ่มแรกในภูมิภาคและดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์เก็บของป่า ต่อมาเมื่อประมาณ 20,000 ปีก่อนกลุ่มชนที่พูดภาษาในกลุ่มออสโตรเอเชียติก (Austro-Asiatic) มาถึงยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยชนกลุ่มออสโตรเอเชียติกมีปฏิสัมพันธ์กับกลุ่มนิกรอยด์เดิม ทำให้ชนกลุ่มเนกริโตรับเอาภาษาของชาวออสโตรเอเชียติกมาใช้กลายเป็นภาษากลุ่มอัซลี (Asilan languages) ในปัจจุบัน ชาวมลายูเรียกชนพื้นเมืองดั้งเดิมซึ่งอาศัยอยู่ในมาเลเซียก่อนการมาถึงของชาวมลายูรวม ๆ กันว่า ชาวโอรังอัซลี (Orang Asli)
ชาวมลายูซึ่งใช้ภาษามลายูอันเป็นภาษาในกลุ่มภาษาออสโตรนีเซียน (Austronesian) กลุ่มย่อยมลายู-โพลีนีเซียน (Malayo-Polynesian) ต้นกำเนิดของชาวมลายูทฤษฎีเก่าตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889 ระบุว่าชาวมลายูอพยพมาถึงดินแดนประเทศมาเลเซียด้วยการเดินเรือทางทะเลในสองระลอก ระลอกแรกเรียกว่าชาวโพรโต-มาเลย์ (Proto-Malay) เป็นชาวมลายูกลุ่มแรกที่มาถึงภูมิภาคหมู่เกาะของเอเชียอุษาคเนย์เมื่อประมาณ 6000 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งชาวโพรโตมาเลย์หรือชาวมลายูกลุ่มแรกนั้นกลายเป็นชาติพันธุ์กลุ่มโพรโต-มาเลย์ในปัจจุบัน เช่น ชาวดายัก (Dayak) ชาวบาตัก (Batak) และชาวนียัซ (Nias) บนเกาะบอร์เนียว และชาวจาคุน (Jakun) บนแหลมมลายู ตามมาด้วยชาวดิวเทอโร-มาเลย์ (Deutero-Malay) หรือชาวมลายูระลอกหลัง ซึ่งอพยพมาเมื่อประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล กลายเป็นชาวมลายูส่วนใหญ่ซึ่งต่อมารับวัฒนธรรมอินเดียและอิสลามและสร้างอารยธรรมและวัฒนธรรมมาเลย์ในปัจจุบัน ในปัจจุบันมีทฤษฎีออกจากไต้หวัน (“Out of Taiwan” hypothesis) โดยใช้หลักฐานทางภาษาศาสตร์ว่าภาษากลุ่มออสโตรนีเซียนมีต้นกำเนิดอยู่บนเกาะไต้หวัน ชาวออสโตรนีเซียนเริ่มอพยพออกจากเกาะไต้หวันเมื่อประมาณ 6000 ปีก่อนคริสตกาล เข้ามาตั้งรกรากในหมู่เกาะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปจนถึงหมู่เกาะโอเชียเนียในมหาสมุทรแปซิฟิก
ใน ค.ศ. 2009 มีการเสนอทฤษฏีใหม่ในเรื่องต้นกำเนิดของชาวมลายูคือ ทฤษฎีซุนดาแลนด์ (Sundaland Theory) จากการศึกษาทางพันธุศาสตร์เกี่ยวกับดีเอ็นเอไมโตคอนเดรีย พบว่าชาวมลายูอาจจะมีต้นกำเนิดที่แผ่นดินซุนดาแลนด์ เมื่อประมาณ 12,000 ปีก่อนยุคน้ำแข็งสิ้นสุดลงระดับน้ำทะเลสูงขึ้นทำให้แผ่นดินซุนดาแลนด์จมใต้น้ำ ชาวมลายูจึงกระจัดกระจายไปตามที่ต่าง ๆ อย่างไรก็ตามประเด็นเรื่องต้นกำเนิดของชาวมลายูยังคงเป็นที่ถกเถียง เมื่อชาวมลายูเข้ามาตั้งรกรากจับจองพื้นที่ทำมาหากินตามชายฝั่งทะเล ทำให้ชาวโอรังอัซลีเดิมต้องถอยร่นเข้าลึกไปในแผ่นดิน
ประวัติศาสตร์ของมาเลเซียเริ่มต้นขึ้นจากการแผ่ขยายอิทธิพลของอารยธรรมอินเดียมาสู่ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมทั้งแหลมมลายู พบหลักฐานเกี่ยวกับอารยธรรมอินเดียที่เก่าแก่ที่สุดอายุคริสต์ศตวรรษที่ 6 ในสมัยโบราณดินแดนประเทศมาเลเซียอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรศรีวิชัย (Srivijaya) ซึ่งมิใช้รัฐรวมอำนาจการปกครองที่ศูนย์กลางแต่เป็นเครือข่ายของเมืองต่าง ๆ ในภูมิภาคหมู่เกาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ควบคุมเส้นทางการเดินเรือสำคัญระหว่างจีนและอินเดีย ศูนย์กลางของอาณาจักรศรีวิชัยอยู่ที่เมืองปาเล็มบัง ประเทศอินโดนีเซีย หรืออยู่ที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฏร์ธานี จารึกภาษามลายูเก่า (Old Malay) ซึ่งเก่าแก่ที่สุดคือจารึกเคดูกันบูกิต (Kedukan Bukit Inscription) พบที่เมืองปาเล็มบัง มีอายุที่ ค.ศ. 683 เป็นจารึกภาษามลายูเก่าควบคู่กับภาษาสันสกฤต คำว่า “มลายู” นั้นมาจากคำว่าเมลายู (Melayu) เดิมหมายถึงพื้นที่ทางตอนใต้ของเกาะสุมาตราบริเวณเมืองปาเล็มบัง ต่อมาเมื่อศูนย์อำนาจย้ายมาอยู่บนแหลมมลายูคำว่ามลายูจึงเคลื่อนที่ตามมา ชนชั้นปกครองของมลายูในอาณาจักรศรีวิชัยนับถือพุทธศาสนามหายาน มีการค้นพบพระพุทธรูปและรูปของพระโพธิสัตว์ต่าง ๆ ในประติมากรรมศิลปะแบบศรีวิชัย
ใน ค.ศ. 1025 พระเจ้าราเชนทราโจฬะที่ 1 (Rajendra Chola I) แห่งราชวงศ์โจฬะจากแคว้นทมิฬในอินเดียใต้ ยกทัพเข้ารุกรานดินแดนของศรีวิชัยในคาบสมุทรมลายู ทำให้อำนาจของอาณาจักรศรีวิชัยในภูมิภาคเสื่อมลง คาบสมุทรมลายูตกอยู่ภายใต้การปกครองของชาวทมิฬอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง ทำให้มีการค้นพบจารึกภาษาทมิฬตามที่ต่าง ๆ เมืองมลายูที่เก่าแก่อยู่ภายใต้การปกครองของศรีวิชัยได้แก่ เมืองคตาหะ หรือเกดะห์ (Kedah) หรือเมืองไทรบุรี และเมืองปะหัง มีการค้นพบแหล่งโบราณคดีที่หุบเขาบูยัง (Bujang valley) ที่รัฐเกดะห์ แสดงถึงวัฒนธรรมทมิฬและพุทธศาสนา เมื่อชาวทมิฬโจฬะเสื่อมอำนาจถอยออกไปแล้ว คาบสมุทรมลายูจึงอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรตามพรลิงก์ (Tambralinga) ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองนครศรีธรรมราช ใน ค.ศ. 1231 พระเจ้าศรีธรรมาโศกราชขึ้นครองอาณาจักรตามพรลิงก์ เมืองต่าง ๆ ทางเหนือของมาเลเซียได้แก่ไทรบุรี กลันตัน และปะหัง อยู่ภายใต้การปกครองของตามพรลิงก์และเป็นส่วนหนึ่งของหัวเมืองบริวารสิบสองนักษัตร ในขณะที่เมืองในภาคใต้ของมาเลเซียยังคงอยู่ในเขตอิทธิพลของอาณาจักรศรีวิชัย
ใน ค.ศ. 1288 ทัพเรือของอาณาจักรสิงหะส่าหรีเข้าบุกยึดนครปาเล็มบัง ซึ่งเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรศรีวิชัย ทำให้อาณาจักรศรีวิชัยล่มสลายกลุ่มเชื้อวงศ์ต่าง ๆ ของศรีวิชัยต่างพากันหลบหนีออกจากพื้นที่ มีเจ้าชายศรีวิชัยองค์หนึ่งนามว่าสังนีลอุตมะ (Sang Nila Utama) หลบหนีทัพของชวามาตั้งมั่นอยู่บนเกาะเทมาเส็ก (Temasek) ตั้งเมืองสิงคปุระ (Singapura) ขึ้นใน ค.ศ. 1299 และปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นรายาแห่งอาณาจักรสิงคปุระ (Kingdom of Singapura) นามว่ารายาศรีตรีภูวนะ (Sri Tri Buana) อาณาจักรสิงคปุระยังคงต้องเผชิญกับการรุกรานของชาวชวาอาณาจักรมัชปาหิตอีกหลายครั้ง อาณาจักรสิงคปุระดำรงอยู่เป็นเวลาประมาณหนึ่งร้อยปีมีรายาปกครองทั้งสิ้นห้าองค์จนกระทั่งล่มสลายลงใน ค.ศ. 1398 จากการรุกรานของต่างชาติในสมัยของรายาปรเมศวร
รัฐมะละกาและศาสนาอิสลาม.
เจ้าชายปรเมศวร (Paramesawara) เป็นรายาพระองค์แรกของอาณาจักรมะละกา อย่างไรก็ตามประวัติความเป็นมาและเรื่องราวของเจ้าชายปรเมศวรยังคงเป็นที่ถกเถียงเนื่องจากเอกสารประวัติศาสตร์ระบุเหตุการณ์ไม่ตรงกัน พงศาวดาร"สยาราะฮ์มลายู" (Sejarah Melayu) ซึ่งถูกบันทึกในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ระบุว่าเจ้าชายปรเมศวรเป็นรายาองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรสิงคปุระ พระเจ้าวิกรมวรรธนะ (Wikromwardhana) แห่งมัชปาหิตยกทัพเรือเข้าโจมตีเมืองสิงคปุระ รายาปรเมศวรสูญเสียเมืองสิงคปุระให้แก่ทัพเรือชวาและอาณาจักรสิงคปุระสิ้นสุดลง ในหนังสือเรื่อง"ซุมาโอเรียนตัล" (Suma Oriental) ของโตเมปิเรส (Tome Pires) นักเดินทางชาวโปรตุเกส ระบุว่าเจ้าชายปรเมศวรเป็นเจ้าชายจากเมืองปาเล็มบังของศรีวิชัย ซึ่งเจ้าชายปรเมศวรยกทัพเรือจากเมืองปาเล็มบังเข้ายึดเมืองสิงคปุระไว้ให้แก่ตนเอง แต่เนื่องจากเมืองสิงคปุระในขณะนั้นเป็นประเทศราชของสยาม ทัพเรือจากสยามจึงยกมาเข้ายึดเมืองสิงคปุระกลับคืนไป อาณาจักรสิงคปุระสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1398 จากการรุกรานของสยามหรือชวา ทำให้เจ้าชายปรเมศวรต้องเสด็จหลบหนีไปทางตะวันตกบนคาบสมุทรมลายู ไปยังแคว้นมูอาร์ (Muar) เจ้าชายปรเมศวรประทับใต้ต้นมะขามป้อม เมื่อสุนัขล่าเนื้อของเจ้าชายปรเมศวรไล่ติดตามละมั่งตัวหนึ่งปรากฏว่าละมั่งนั้นหายตัวไปเป็นสัญญาณมงคล เจ้าปรเมศวรจึงสร้างเมืองมะละกาขึ้นบริเวณต้นมะขามป้อมนั้นเป็นจุดกำเนิดของอาณาจักรมะละกา
เศรษฐกิจของอาณาจักรมะละกาเกิดจากการควบคุมเส้นทางการค้าผ่านทางช่องแคบมะละกา รัฐมะละกาในสมัยแรกต้องเผชิญกับมหาอำนาจทั้งสองได้แก่สยามอาณาจักรอยุธยาจากทิศเหนือและชวามัชปาหิตจากทิศใต้ ใน ค.ศ. 1405 พระจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิงส่งกองทัพเรือทูตนำโดยเจิ้งเหอ  มายังทะเลใต้ เจ้าชายปรเมศวรจึงหันไปผูกสัมพันธไมตรีกับจีนราชวงศ์หมิงเพื่อแสวงหาความคุ้มครองทางการเมืองคานอำนาจกับสยามและชวา ใน ค.ศ. 1411 เจ้าชายปรเมศวรพร้อมทั้งเชื้อวงศ์และขุนนางข้าราชการโดยสารติดไปกับกองเรือสำรวจของเจิ้งเหอเดินทางไปเข้าเฝ้าพระจักรพรรดิหย่งเล่อ
ในสมัยของรัฐมะละกาศาสนาอิสลามนิกายซุนหนี่ได้เผยแพร่มาถึงยังคาบสมุทรมลายู ผ่านทางเส้นทางการค้าขายกับชาวเปอร์เซียและอินเดีย โดยศาสนาอิสลามในมะละกาได้รับอิทธิพลจากรัฐสมุเดราปาไซ (Samudera-Pasai) ทางเหนือของเกาะสุมาตรา เอกสารทางประวัติศาสตร์ของรัฐอื่น ๆ ต่างระบุอ้างว่ารัฐของตนรับศาสนาอิสลามมาก่อนหน้ารัฐมะละกาแล้ว เช่น พงศาวดาร"ฮิกายะต์เมอรงมหาวังสา" (Hikayat Merong Mahawangsa) ของไทรบุรี ระบุว่ารัฐไทรบุรีนับถือศาสนาอิสลามมาตั้งแต่ ค.ศ. 1136 มีการค้นพบจารึกตรังกานู (Terengganu Inscription) ที่รัฐตรังกานู จารึกขึ้นใน ค.ศ. 1303 เป็นจารึกภาษามลายูคลาสสิก (Classical Malay) โดยมีการใช้อักษรยาวี (Jawi script) เป็นครั้งแรกซึ่งประยุกต์มาจากอักษรอาหรับมาเพื่อใช้เขียนภาษามลายู อาณาจักรมะละกาได้พัฒนาขึ้นเป็นศูนย์กลางทางการเมืองและวัฒนธรรมของโลกมลายู เมื่อมะละการับและส่งเสริมศาสนาอิสลามทำให้ศาสนาอิสลามสามารถประดิษฐานในโลกและวัฒนธรรมมลายู หนังสือ"ซุมาโอเรียนตัล"ของโตเมปิเรสระบุว่าโอรสของรายาปรเมศวรรับศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำมะละกะและใช้ตำแหน่ง “สุลต่าน” เป็นผู้ปกครองรัฐมะละกา ทำให้มะละกากลายเป็นรัฐสุลต่าน (Sultanate) ในขณะที่"สยาราะห์มลายู"ระบุว่ามะละการับศาสนาอิสลามในสมัยของรายาองค์ที่สาม ผู้ซึ่งเปลี่ยนมาใช้ชื่อว่าสุลต่านมูฮาหมัดชาฮ์ (Muhammad Shah) ระบบราชการของรัฐมะละกาประกอบไปด้วยตำแหน่งต่าง ๆ ตำแหน่งสูงสุดคือเสนาบดีเรียกว่า"เบินดาฮารา" (Bendahara) ต่อมามีหัวหน้าองครักษ์เรียกว่า"ตำมะหงง" (Temenggong) แม่ทัพเรือเรียกว่า"ลักษมณา" (Laksamana) และเจ้ากรมท่าเรือเรียกว่า"ชาฮ์บันดาร์" (Syahbandar)
ในสมัยของสุลต่านมันซูร์ชาฮ์ (Mansur Shah) เป็นยุครุ่งเรืองของรัฐสุลต่านมะละกา สุลต่านมันซูร์ชาฮ์ประสบความสำเร็จในการขยายดินแดนข้ามฝั่งไปยังเกาะสุมาตรามีอำนาจเหนือแคว้นรีเอา (Riau) รวมทั้งเข้าครอบครองหมู่เกาะรีเอา (Riau islands) ในขณะที่รัฐมะละกากำลังเรืองอำนาจอยู่ทางใต้ของแหลมมลายูนั้น รัฐมลายูต่าง ๆ ในภาคเหนือได้แก่ ไทรบุรี และกลันตันซึ่งเดิมอยู่ภายใต้อำนาจของอาณาจักรนครศรีธรรมราช เมื่อนครศรีธรรมราชถูกรวมเข้ากับอาณาจักรอยุธยารัฐมลายูเหล่านั้นจึงขึ้นกับสยามอาณาจักรอยุธยาด้วย มีการส่งบรรณาการเป็นต้นไม้เงินต้นไม้ทองหรือเรียกว่า"บุหงามาศ" (Bunga mas) ให้แก่อยุธยาเป็นระยะ รัชสมัยของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถสยามอยุธยาส่งกองทัพเข้าโจมตีรัฐมะละกาทางบกซึ่งเอกสารฝ่ายไทยและฝ่ายมลายูให้รายละเอียดเหตุการณ์ต่างกัน "พงศาวดารฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)" ระบุว่า "ศักราช ๘๐๓ ปีระกาตรีศก ( ค.ศ. 1441) แต่งทัพไปเอาเมืองมะละกา" "พงศาวดารกรุงเก่าฉบับหลวงประเสริฐ"ระบุว่า "ศักราช ๘๑๗ กุนศก ( ค.ศ. 1455) แต่งทัพให้ไปเอาเมืองมลากา" ส่วน"สยาระฮ์มลายู"กล่าวว่ากษัตริย์สยามพระนามว่าบูบันยาร์ (Bubanyar) ทรงแต่งทัพเข้ารุกรานมะละกาสองครั้ง ครั้งแรกนำโดยอาวีชาครี (Awi Chacri ออกญาจักรี?) ยกทางบกมายังเมืองปะหัง ครั้งที่สองนำโดยอาวีดีชู (Avidichu ออกญาเดโช?) ซึ่งทั้งสองครั้งแม่ทัพตุนเปรัก (Tun Perak) สามารถนำทัพมลายูขับทัพฝ่ายสยามออกไปได้