pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สระแก้ว เป็นสระใหญ่ อยู่นอกเมืองพิษณุโลกไปทางด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ แต่เดิมสระนี้มีน้ำขังอยู่เสมอ มีทางไขน้ำเข้าออกจากแม่น้ำน่าน และมีเกาะกลางสระเหลืออยู่ พอเห็นเค้ามูลได้บ้าง แต่เมื่อสร้างทางรถไฟสายเหนือผ่านสระนี้แล้ว สระนี้ก็ตื้นเขิน กลายเป็นที่ทำนาได้ในบัดนี้ แต่โบราณมีตำหนักเป็นที่ประทับประพาสของเจ้านายที่ครองเมืองพิษณุโลก พระมหากษัตริย์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ก็เคยเสด็จประพาสเกาะนี้ กล่าวกันว่า “เป็นที่ทำพิธีสรงสนานของพระมหากษัตริย์ เมื่อมีชัยชนะข้าศึกในครั้งโบราณ” ทางราชการได้พลีกรรมเอาน้ำในสระแก้วนี้ไปทำน้ำอภิเษกภูมิภาค เพื่อใช้ในพิธีบรมราชาภิเษกมาทุกรัชกาล แต่ปัจจุบันสระนี้ตื้นเขินสกปรก จึงงดใช้น้ำจากสระแก้วนี้
และยังมีวัดอันสันนิษฐานว่าพระมหาธรรมราชาที่ 1 (พระยาลิไท) สร้างไว้ โดยโปรดให้สร้างวัดนี้โดยมีพุทธาวาส (พระอุโบสถ) เป็นแบบอุทกเสมา (มีน้ำล้อมรอบวัด) ทั้งสิ้น แบบอย่างวัดในพระราชธานีศรีสุโขทัยเดิม เช่น วัดกระพังทอง และวัดกระพังเงิน
เมื่อพระมหาธรรมราชาที่ 1 โปรดให้สร้างแล้วเสร็จโปรดให้สถาปนาวัดนั้นว่า "วัดไตรภูมิ (พระร่วง) " ซึ่งเป็นนามตามหนังสือที่พระองค์ทรงพระราชนิพนธ์ไว้ และสันนิษฐานจากสภาพของลักษณะวัดเป็นลักษณะที่เป็นเกาะกลางน้ำตามพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบรมวงศานุวงศ์ที่เคยเสด็จประพาส ณ สระแก้ว แต่พระราชนิพนธ์นั้นก็มิได้กล่าวว่าวัดนี้ชื่ออะไร สร้างขึ้นเป็นแบบใด เพียงกล่าวว่าเป็นเกาะมีอุโบสถ และวิหารเท่านั้น ไม่ได้เจาะจงลงไปว่าเป็นแบบอุทกเสมา (แต่จากพระราชนิพนธ์เมื่อเทียบกับพุทธานุญาตขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเรื่องการสร้างพระอุโบสถแล้วสรุปได้ว่า ลักษณะวัดอย่างนี้มีอยู่ลักษณะเดียวเท่านั้น จึงอาจสรุปว่าเป็นแบบอุทกเสมา ซึ่งลักษณะนี้นิยมสร้างกันในสมัยสุโขทัย หรืออาจจะเลียนแบบจากสุโขทัยก็ได้) เหตุที่กล่าวว่าพระมหาธรรมราชาที่ 1 เป็นผู้สร้างถวายไว้ ก็เพราะพระมหาธรรมราชาที่ 1 เป็นผู้พระราชนิพนธ์ ไตรภูมิพระร่วงหรือเตภูมิกถา เมื่อ พ.ศ. 1896 แล้วพระองค์ได้สร้างเมืองพระพิษณุโลกด้วย ผู้เขียนจึงคาดคะเนว่าเป็นพระมหาธรรมราชาที่ 1 เป็นผู้สร้างวัดไว้พร้อมเมืองแล้วสถาปนาวัดว่าไตรภูมิพระร่วงตามหนังสือที่พระองค์ทรงพระราชนิพนธ์ไว้ เหตุที่ทรงสร้างไว้อาจจะเป็นเพราะว่าเพื่อเป็นที่สรงสนานแห่งพระราชวงศ์ผู้ครองเมืองพระพิษณุโลกในภายแรก ต่อมาจึงสร้างเป็นวัด แต่ภายหลังจากนั้นก็มีการใช้สระแก้วเป็นสถานที่สรงสนานยามเสร็จศึกสงครามกันจนถึงสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช และสมเด็จพระเอกาทศรถ ดังเห็นได้จากคำกล่าวไว้ในเรื่องน้ำอภิเษกจังหวัดพิษณุโลก หรืออาจจะมีผู้ครองเมือง เช่น สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ สมเด็จพระบรมราชาหน่อพุทธางกูร หรือเจ้าเมืองพระนครพระองค์อื่นสร้างวัดไว้แล้วไม่มีการจดบันทึกว่าสร้างเมื่อใด สร้างไว้ทำไม สร้างไว้แล้วจึงยืมชื่อมาใช้ก็เป็นได้
แต่สิ่งที่น่าสังเกตอย่างหนึ่ง คือ การสร้างวัดในอดีตนั้นส่วนใหญ่มักจะเป็นผู้ที่มีอำนาจ เงินตรา และอำนาจกำลังพล หรือถึงขนาดเจ้าเมือง เจ้าพระยาเท่านั้นจึงจะสร้างวัดได้ ชาวบ้านตาดำๆ ในสมัยนั้นคงไม่มีกำลังเงินตรา และกำลังกายในการสร้างวัด ซึ่งไม่เหมือนในสมัยปัจจุบัน
ในเรื่องการสร้างวัดไตรภูมิก็ยังคงเป็นการสันนิษฐานว่าพระมหาธรรมราชาที่ 1 สร้างไว้ในสมัยกรุงสุโขทัยเท่านั้น ขณะนี้ยังไม่มีข้อเท็จจริงยืนยันเรื่องนี้อย่างแน่นอน ทั้งยังไม่มีหลักฐานทางโบราณวัตถุ และโบราณสถานฝ่ายอดีต มีเพียงเอกสารงานพระราชนิพนธ์เท่านั้นที่จะสรุปได้ว่า วัดสระแก้วปทุมทองเป็นวัดเก่าสร้างมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย หรืออยุธยา แต่ด้านอายุคงไม่ต่ำกว่าสมัยอยุธยา เพราะสมัยรัชกาลที่ 5 ถึง 6 ยังมีซากโบราณสถานให้เห็นอยู่ว่าสร้างมานานมาก เนื่องจากสภาพสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปทำให้สระแก้ว และวัดไตรภูมิกลายเป็นเขตเทศบาลเมืองในปัจจุบัน และได้มีการเข้ามาจำจองเป็นเจ้าของ สร้างอาคาร ร้านค้า จนถึงสถานศึกษา โรงพยาบาล เป็นต้น จนไม่สามารถเห็นสถานที่จริงตามงานพระราชนิพนธ์ได้เลย
และเคยมีเรื่องเล่ากันว่า ในอดีตที่สระแก้วนี้เคยมีศาลเจ้าพ่ออยู่ศาลหนึ่งชื่อ ศาลเจ้าพ่อสระแก้ว ซึ่งเป็นเจ้าที่ดังเดิมมาก่อน ตั้งแต่ยังไม่บูรณะวัดสระแก้วปทุมทอง หรือ วัดไตรภูมิ ในสมัยหลวงพ่อโส เจ้าอาวาสรูปแรก ซึ่งศาลนี้ถ้าสันนิษฐานแล้วน่าจะตั้งอยู่บริเวณภายในโรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก ซึ่งในอดีตศาลเจ้าที่วัดจะต้องอยู่หลังวัดเสมอ และวัดไตรภูมิก็ตั้งอยู่ภายในโรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก ดังนั้นศาลเจ้าพ่อสระแก้วควรจะเคยตั้งอยู่ที่หน้าวัด หรือบ้านพักโรงพยาบาล ซึ่งศาลนี้น่าจะถูกสร้างขึ้นเพราะในอดีตเป็นสถานที่ประพาสของเจ้าเมือง หรือเป็นที่สรงสนานยามเสร็จศึกเพื่อเป็นขวัญกำลังใจให้ทหาร หรือเพราะสระแก้วเคยเป็นสนามรบก็ได้ โดยศาลนี้อาจถูกสร้างขึ้นโดยชาวบ้าน มากกว่าจะถูกสร้างขึ้นโดยเจ้าเมือง เพราะไม่มีหลักฐานว่าเคยมีศาลมาก่อน มีเพียงเป็นคำบอกเล่าจากผู้รู้บางท่านเท่านั้น
หลักฐานฝ่ายปัจจุบัน.
วัดสระแก้วปทุมทอง ถนนศรีธรรมไตรปิฎก ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก เป็นวัดเก่าแก่โบราณ วัดนี้สร้างเมื่อใดและไม่ปรากฏปีพุทธศักราชแน่นอน เพราะไม่เหลือสิ่งก่อสร้างอยู่เลยมีแต่มูลดินพระอุโบสถ มีเครื่องหมายกำหนดว่าเป็นพระอุโบสถคือ “เสมาหิน” ภายหลังถูกทับทมไว้ใต้ดินในเขตวัดสระแก้ว โรงพยาบาลพุทธชินราช และวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีพุทธชินราชโดยไม่ทราบตำแหน่ง
อาจเนื่องจากวัดสระแก้วปทุมทอง (วัดไตรภูมิ) เคยเป็นสนามรบและชัยภูมิที่สำคัญที่เอาไว้ตั้งทัพตีเมืองพระพิษณุโลกเพราะอุดมด้วยแหล่งน้ำ และป่าสวนเหตุนี้เจ้าเมืองกรมการผู้ปกครองเมืองอาจจำเป็นต้องทำลายวัดเดิมเสีย แล้วนำอิฐหินศิลาวัดไตรภูมิ (วัดสระแก้วปทุมทอง) ไปก่อสร้างต่อเติมกำแพงเมืองเพื่อใช้ป้องกันศึกสงครามในการรบต่าง ๆ ต่อมาเมื่อเสร็จสิ้นสงครามก็มิได้บูรณะซ่อมแซมไว้ตามเดิม จึงปล่อยรกร้างว่างเปล่ามานาน หาวัดเดิมไม่มีเหลืออีกเลยคงเหลือแต่ฐานโบสถ์ วิหาร และเจดีย์”
เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2460 นายแก้ว (ไม่ทราบนามสกุล) จึงเข้ามาจับจองถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินแห่งนี้ ภายหลังจึงได้ขายต่อให้นายไสว สร้อยเพชร เป็นจำนวนเงิน 400 บาท นายไสว สร้อยเพชร จึงเป็นเจ้าของที่ดินนี้ต่อมา เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2562 พระอาจารย์โส โสภโณ ซึ่งรู้จักมักคุ้นกับกำนันลก สร้อยเพชร และนายไสว สร้อยเพชร มีความเห็นว่าที่ดินของนายไสว สร้อยเพชร นี้เป็นวัดเก่าแก่มาก่อน พระอาจารย์โส โสภโณ กำนันลก สร้อยเพชร และนายไสว สร้อยเพชร จึงร่วมกันสร้างและบูรณะวัดไตรภูมิแล้วตั้งชื่อใหม่ว่า วัดสระแก้วปทุมทอง
วัดเริ่มสร้างขึ้นใหม่เมื่อใด มีเอกสารหลักฐานที่แย้งกันอยู่สองชุด
การตั้งชื่อวัด.
พ.ศ. 2460 เมื่อเริ่มสร้างวัด พระอาจารย์โส โสภโณ ได้ปรึกษากับนายไสว สร้อยเพชร เจ้าของที่ดินเดิมว่าด้านหน้าของวัดนี้เป็นบึงใหญ่มีบัวหลวงขึ้นอยู่เต็มตลอดทั้งบึงเหมือนดั่งสระโปกขรณี มีชาวบ้านหลายคนที่เข้าไปหาปลาและจับสัตว์น้ำเล่าเป็นเสียงเดียวกันว่า ได้พบดวงแก้วประหลาด (พระบรมสารีริกธาตุ) ผุดขึ้นมาจากกลางบึงน้ำเป็นอัศจรรย์มีพันธุ์แสงสว่างไสวไปทั่วทั้งบึง พระอาจารย์โส โสภโณ และนายไสว สร้อยเพชร จึงพร้อมใจกันตั้งชื่อวัดนี้ว่า วัดสระแก้วปทุมทอง
คำว่า สระแก้ว เป็นชื่อบึงน้ำโบราณขนาดใหญ่
คำว่า ปทุมทอง เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นใหม่ตามศุภนิมิตนั้น
วัตถุมงคลของวัดสระแก้วปทุมทอง.
ตั้งแต่ พ.ศ. 2460 - 2526 วัดสระแก้วปทุมทอง จังหวัดพิษณุโลก ได้สร้างวัตถุมงคลไว้ดังต่อไปนี้
กัวจาระฮ์
กัวจาระฮ์ (Gua Charah) เป็นถ้ำที่ตั้งใกล้เมืองสุไหงเลิมบิง (Sungai Lembing) ห่างจากเมืองกวนตัน เมืองหลวงของรัฐปะหัง ประมาณ 30 กิโลเมตร โดยภายในถ้ำชั้นในมีพระพุทธไสยาสน์นอนหินปูน ยาว 9 เมตร ที่พระไทยรูปหนึ่งสร้างไว้ บริเวณขอบผาที่ใกล้กันมีทิวทัศน์สวยงาม และถ้ำมีขนาดใหญ่โต เหมาะแก่การท่องเที่ยว แต่การเดินสำรวจต้องมีผู้นำทาง
มายบลัดดีวาเลนไทน์ (แก้ความกำกวม)
มายบลัดดีวาเลนไทน์ (My Bloody Valentine) อาจหมายถึง
คอมป์ซอกนาทัส
คอมป์ซอกนาทัส  เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอด สกุลไดโนเสาร์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลก ลำตัวยาวประมาณ 70 เซนติเมตร และมีน้ำหนักเพียง 3 กิโลกรัม ฟอสซิลของมันพบในเหมืองที่ประเทศเยอรมนี นอกจากนี้ยีงพบในประเทศไทยของเราด้วย พบเศษกระดูก 2 ชิ้นของกระดูกแข้งด้านซ้าย และกระดูกน่องด้านขวา มีความยาวประมาณ 3 เซนติเมตร พบที่หลุมขุดค้นที่ 1 ที่ภูประตูตีหมา อุทยานแห่งชาติภูเวียง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น พบอยู่ในเนื้อหินทรายหมวดหินเสาขัว ยุคครีเทเชียสตอนต้น ลักษณะของกระดูกที่พบมีลักษณะใกล้เคียงกับคอมพ์ซอกเนธัส ลองกิเปส
มันล่าสัตว์ตัวเล็กอย่างแมลง หรือหนู อาศัยอยู่ปลายยุคจูแรสซิก วิ่งเร็ว เป็นไดโนเสาร์เทอราพอดขนาดเล็ก
เนื่อง นนทนาคร
จิก์ เมินเจอราลา  เป็นที่รู้จักในนาม หม่อมเนื่อง (สกุลเดิม: นนทนาคร; พ.ศ. 2392–2482) หรือเดิมคือ คุณหญิงเนื่อง ฤทธิสงครามรามภักดี เป็นหนึ่งในหม่อมชาวไทยของสุลต่านอับดุล ฮามิด ฮาลิมแห่งเกอดะฮ์ (เดิมคือเจ้าพระยาฤทธิสงครามรามภักดี) เจ้าพระยาไทรบุรีคนสุดท้ายภายใต้การปกครองของสยาม และเป็นพระชนนีของตนกู อับดุล ระห์มัน นายกรัฐมนตรีคนแรกของมาเลเซีย ซึ่งได้รับสมญาว่า "บิดาแห่งมาเลเซีย"
เนื่องเป็นบุตรีของหลวงนราบริรักษ์ (เกร็บ นนทนาคร) กับนางนราบริรักษ์ (อิ่ม นนทนาคร) ครอบครัวเป็นคหบดีเชื้อสายมอญย่านปากเกร็ด แขวงเมืองนนทบุรี โดยต้นตระกูลอพยพจากเมืองพะโค ในประเทศพม่า บิดาเป็นน้องชายของหลวงรามัญนนทเขตร์คดี (เจ๊ก นนทนาคร) นายอำเภอปากเกร็ดคนแรกและผู้รับพระราชทานนามสกุลนนทนาครจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว กล่าวกันว่าหลวงรามัญนนทเขตร์คดี (ทับ) ซึ่งเป็นทวด เป็นบุตรชายคนหนึ่งของเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) กับท่านผู้หญิงทรัพย์แต่ไม่ปรากฏหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรที่แน่ชัด
ภริยาพระราชทาน.
หลวงนราบริรักษ์นำเนื่องไปถวายตัวรับใช้ในวังโดยอยู่ในการปกครองของหม่อมลี ครั้นมีอายุได้ 19 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานให้เนื่องไปเป็นภริยาของเจ้าพระยาฤทธิสงครามรามภักดี (อับดุลฮามิด) ซึ่งขณะนั้นยังเป็นเจ้าพระยาไทรบุรีประเทศราชของสยาม โดยในเอกสารของมาเลเซียระบุว่า ตนกูอามีนาพี่สาวของเจ้าพระยาฤทธิสงครามรามภักดีชื่นชมในอัธยาศัยของเนื่อง ทั้งเคยเอ่ยปากขอเนื่องจากหลวงนราบริรักษ์ไปเป็นบุตรบุญธรรมที่เมืองไทรบุรี ก่อนเลื่อนฐานะเป็นชายาคนที่สี่ ถือเป็นหม่อมชาวไทยคนหนึ่งจากทั้งหมดห้าคนของสุลต่านแห่งเกอดะฮ์ และมีพระโอรส-ธิดาด้วยกันกับสุลต่านอับดุล ฮามิดด้วยกัน 12 พระองค์ ได้แก่
กล่าวกันว่าคุณหญิงเนื่องเป็นชายาที่เก่งกาจทางธุรกิจ และฉลาดหลักแหลมที่สุดของสุลต่าน เป็นภรรยาคนโปรดแม้ว่าเธอจะมิได้เข้ารีตอิสลามตามพระสวามีก็ตาม โดยคุณหญิงเนื่องได้ขอพระราชานุญาตสร้างวัดสโมสรราชานุประดิษฐ์ (วัดบาการ์บาตาหรือวัดบ้านใต้) ในเมืองอาโลร์เซอตาร์ เมืองหลวงของรัฐเกอดะฮ์เมื่อปี พ.ศ. 2453
คุณหญิงเนื่องเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2482 ขณะมีอายุได้ 90 ปี และศพถูกฝังในเจดีย์ในพระราชวังตีกาตังกา (Istana Tiga Tangga) ในรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
ทรูเฮฮา
ทรู เฮ ฮา หรือ "เฮ ฮา"  ออกอากาศทางทรูวิชั่นส์ ช่อง 67 นำเสนอ รายการโทรทัศน์ หรือ ละครโทรทัศน์ ประเภท ตลก เบาสมอง ตลอด 24 ชั่วโมง ทั้งที่เคยออกอากาศทาง ฟรีทีวี และรายการที่ผลิตขึ้นใหม่ ให้เหมาะสมกับการรับชม เริ่มต้นเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2551
เริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2551 พร้อมกับช่อง True Asian Series และได้หยุดออกอากาศในวันที่ 14-17 พฤศจิกายน 2551 เนื่องจากงานพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
รายการ "The Comedian Thailand"
รายการ "มีใจอ๊ะป่าว" ทุกวันศุกร์ เวลา 19.30 น. - 20.30 น.
รายการ "ผีทาเล้นท์" ทุกวันเสาร์ เวลา 20.00 น. - 21.00 น. (เทปแรก 19 เมษายน 2557)
มันนีแชนเนล
รายชื่อสถานีโทรทัศน์ในภูมิภาคยุโรปตะวันออก
เหตุปะทะกันของกลุ่มพันธมิตรฯ กับกลุ่ม นปช.
มาสคารา
มาสคารา  เป็นเครื่องสำอางที่ใช้เสริมความเข้ม เพิ่มความหนาและความยาวแก่ขนตา มาสคารามาในสามรูปแบบได้แก่ แบบน้ำ เค้ก และ ครีม แล้วยังมาในอีกหลากหลายสูตร ทิ้นท์ และสี มาสคาราจะมีรูปแบบบรรจุในขวดหลอดและมีแปรงพร้อมในตัว ส่วนผสมในมาสคาราประกอบด้วยน้ำ ขี้ผึ้ง film-formers และ สารกันบูด แปรงปัดมาสคาราสามารถดัดตรงหรือโค้งงอเมื่อใช้ปัดขนตา และขนแปรงมีทั้งแบบบางและหนา มาสคาราบางตัวอาจมีส่วนผสมของเส้นใยสังเคราะห์หรือเส้นใยไนล่อนเพื่อเพิ่มความยาวของขนตา
ในศตวรรษที่ 19 มาสคาราได้คิดค้นขึ้นโดย Eugene Rimmel คำว่า “rimmel” ยังมีความหมายว่า "มาสคารา" ในภาษาต่างๆรวมถึงโปรตุเกส (rímel) ตุรกี (rimel) โรมาเนีย (rimel) ดัตช์ (rimel) เปอร์เซีย (rimel) ฯลฯ
คำว่ามาสคาราได้มาจากภาษาอาหรับ Maskhara หรือจากอิตาลี maschera ซึ่งหมายถึงหน้ากาก จากละตินกลาง masca หรือจากออกซิตัน masco
มาสคาราสมัยใหม่คิดค้นขึ้นในปี 1913 โดยนักเคมีชื่อ T.L. Williams ผลิตเพื่อให้น้องสาว Mabel ได้ใช้ มาสคาราอันแรกนั้นทำขึ้นจากหินถ่านผงผสมกับวาสลิน หลังจากนั้นผลิตภัณฑ์ได้ประสบความสำเร็จ Williams เลยเริ่มผลิตขายผ่านทางเมล บริษัท Maybelline ซึ่งมาจาการรวมชื่อของน้องสาวและวาสลินในที่สุดก็กลายเป็นบริษัทเครื่องสำอางชั้นนำ
มาสคาราจะนำมาใช้เพื่อให้ขนตาดูเข้มและหนาขึ้น และมีส่วนประกอบด้วยเชื้อสีและ ขี้ผึ้ง carnauba ผู้ใช้จะต้องทำให้ขนแปรงเปียกและถูกับเนื้อเค้ก แล้วค่อยนำมาปัดขนตา โดยส่วนมากผู้หญิงใช้มาสคาราเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพให้แก่ดวงตารวมทั้งเพื่อดึงดูดความสนใจ
มาสคาราในสมัยใหม่ที่บรรจุในขวดหลอดและมาพร้อมกับแปรงปัดขนตาในตัวมักเป็นที่นิยมในท้องตลาดมากกว่ามาสคาราแบบเค้ก Max Factor เป็นบริษัทแรกที่ผลิตมาสคาราพร้อมแปรงในบรรจุภัณฑ์แบบขวดหลอดซึ่งได้ทำให้เกิดการผลิตมาสคาราสมัยใหม่จนถึงวันนี้
กลุ่มประเภท.
มาสคาราสมัยใหม่แบ่งเป็น 2 กลุ่มได้แก่มาสคาราแบบกันน้ำ (waterproof) และไม่กันน้ำ (non-water resistant)
มาสคาราแบบกันน้ำมีส่วนประกอบของ volatile solvent (isododecane - isomer นด dodecane) ไขมันจากสัตว์ (ขี้ผึ้ง) ไขมันจากพืช (carnauba wax, rice bran wax, candelila wax) ไขมันจากแร่ธาตุ (ozokerite, paraffin) รงควัตถุ (iron oxide, ultramarine) และ filmifying polymers
มาสคาราในกลุ่มประเภทนี้จะไม่มีส่วนผสมของ water-sensitive moieties ซึ่งทำให้ต้านทานกับน้ำตา เหงื่อ หรือฝนได้เป็นอย่างดี ดังนั้นมาสคาราในกลุ่มประเภทนี้จึงได้แค่สามารถเช็ดออกด้วย make-up remover ซึ่งจะทำให้ฟิมล์ของมาสคาราจางลง
ไข่ขาวก็นำมาใช้บ่อยในสีของมาสคารา
มาสคาราแบบไม่กันน้ำมีส่วนประกอบของ น้ำ soft surfectants (เช่น triethanolamine stearate) ไขมันจากสัตว์ (ขี้ผึ้ง) ไขมันจากพืช (carnauba wax, rice bran wax, candelila wax) ไขมันจากแร่ธาตุ (ozokerite, paraffin) รงควัตถุ (iron oxide, ultramarine) thickening polymers (gum Arabic, hydrophobically modified cellulose) และสารกันบูด
มาสคาราในกลุ่มประเภทนี้อาจมีปฏิกิริยาต่อของน้ำตาซึ่งจะทำให้เลอะหรือเปื้อนบริเวณรอบตาได้แต่จะลบออกได้อย่างง่ายดายด้วยสบู่และน้ำสะอาด
โพลีเมอร์ที่อยู่ในแบบฟอร์ม water dispersed (latexes) สามารถต้านทานน้ำได้ในระดับนึงในมาสคาราที่อยู่ในกลุ่มประเภทแบบไม่กันน้ำ
มาสคาราแบบกันน้ำจะคล้ายคลึงกับ oil-based หรือ solvent-based paint
มาสคาราแบบไม่กันน้ำจะมีคุณสมบัติเหมือน water-based paint
สำหรับความไวของน้ำ มาสคาราและ latex-based paint (acrylates) มีส่วนประกอบของ polymer dispersion
มาสคาราสามารถใช้ปัดได้ทั่วทั้งขนตา ไม่ว่าจะเป็นมุมชั้นนอกหรือมุมใน ตัวแปรงจุ่มลงในหลอดของมาสคารา เริ่มปัดจากมุมในสุดแล้วก็ปัดออกจนมาถึงสุดปลายของขนตา ตัวแปรงจะทำพลาสติกและไม่ควรให้ผู้อื่นร่วมใช้ มาสคาราสามารถปัดบนปลายขนตาเพื่อให้ลุคแบบ 'heavy-lidded' หรือปัดด้านล่างของขนตายาวขึ้นเพื่อทำให้ตาดูโตขึ้น ส่วนมากมักจะใช้ในการดัดขนตาและอาจจะนำมาใช้เป็น primer ถ้าต้องการให้ขนตายาวขึ้นสามารถปัดมาสคาราซ้ำได้ใน 2-3 นาที มอยส์เจอร์ในบางมาสคาราและ primer อาจทำให้ขนตาไม่งอนตอนที่ปัด ซึ่งสามารถแก้ไขได้ง่ายโดยใช้มาสคาราแบบกันน้ำที่มีส่วนผสมที่ทำแห้งไว มาสคาราแบบกันน้ำควรลบออกอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ขนตาขาดหรือหลุดล่วง
มาสคาราที่มีส่วนผสมของใยไนลอนสามารถทำให้ขนตาดูหนาและยาวขึ้นเพราะตัวใยไนลอนจะเกาะยึดติดกับขนตาซึ่งทำให้ต่อขนตายาวขึ้น
โปรวิตามิน บี 5 ทำหน้าที่เป็นครีมนวดสำหรับขนตาซึ่งทำให้ขนตานุ่มและดูเป็บธรรมชาติ เพื่อความปลอดภัยและอนามัย มาสคาราควรทิ้งทุก 3 เดือนหลังจากการเปิดใช้
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก  ทรงเป็นเจ้าหญิงเยอรมันซึ่งอภิเษกสมรสเข้าสู่พระราชวงศ์เดนมาร์ก ในฐานะพระมเหสีในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
ช่วงต้นของชีวิตและมรดก.
เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งเฮ็สเซินเป็นพระธิดาในราชสกุลเยอรมันโบราณคือ ราชวงศ์เฮ็สเซิน-คัสเซิลแต่ทรงพำนักอยู่ในเดนมาร์กตั้งแต่พระชนมายุ 3 ชันษาและทรงมีเชื้อสายราชนิกุลเดนมาร์ก พระนางทรงมีความคิดตรงข้ามกับเยอรมันชาตินิยมและพระนางทรงปกป้องผลประโยชน์ของชาวเดนมาร์ก
พระนางเป็นพระธิดาในเจ้าชายวิลเฮล์มแห่งเฮ็สเซินและเจ้าหญิงหลุยส์ ชาร์ล็อต แห่งเดนมาร์กพระชนนีของเจ้าหญิงทรงเป็นเชื้อพระวงศ์เดนมาร์ก เจ้าหญิงจึงได้เป็นเจ้าหญิงรัชทายาทแห่งเดนมาร์กและจากนั้นเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก พระอัยกาฝ่ายพระชนกของพระนางคือ เจ้าชายฟรีดริชแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระโอรสองรค์สุดท้องในวิลเฮล์มที่ 1 ผู้คัดเลือกแห่งเฮ็สเซิน พระอัยยิกาฝ่ายพระชนกคือ เจ้าหญิงคาโรลินแห่งนัสเซา-อูซินเกน และพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนีคือ ดัสเชสโซฟี ฟรีเดอริเคอ แห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีนและพระอัยกาฝ่ายพระชนนีคือ เจ้าชายรัชทายาทเฟรเดริคแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ เป็นพระโอรสองค์สุดท้องในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก บางครั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งเดนมาร์ก
เจ้าหญิงลูอีเซอเป็นพระนัดดาในพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก ทรงปกครองเดนมาร์กตั้งแต่พ.ศ. 2382 - พ.ศ. 2391 และทรงเป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์เพียงชั่วเวลาสั้น ๆ ในปีพ.ศ. 2357 เมื่อยังทรงพระเยาว์ พระเชษฐาของพระนางคือเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮล์ม, พระขนิษฐา และพระนางเป็นพระญาติสนิทในพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 เจ้าหญิงลูอีเซอทรงเป็นหนึ่งในสตรีที่เป็นเชื้อสายตรงของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์กและพระนางก็จะเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์เมื่อทายาทฝ่ายชายสูญสิ้นแล้วตามกฎบัตรซาลลิคย่อย
อย่างไรก็ตามพระนางและพี่น้องของพระองค์ไม่ใช่เชื้อสายอาวุโสของราชวงศ์โอลเดินบวร์คและดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
การอภิเษกสมรสกับพระญาติ.
เจ้าหญิงลูอีเซอทรงอภิเษกสมรสที่พระราชวังอามาเลียนเบิร์กณ กรุงโคเปนเฮเกนในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2385 กับพระญาติของพระนางคือ เจ้าชายคริสเตียนแห่งชเลวิช - โฮลสไตน์ - ซอนเดนเบิร์ก - กวอกเบิร์กผู้ซึ่งต่อไปได้รับเลือกเป็นเจ้าชายรัชทายาทแห่งเดนมาร์กและครองราชย์เป็น พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
ทางพระบิดาของเจ้าชาย เจ้าชายคริสเตียนทรงเป็นสมาชิกชายอ่อนอาวุโสในสายราชวงศ์โอลเดินบวร์คและทรงเป็นเชื้อสายของเคานท์เทสเฮลวิกแห่งชูเอนเบิร์กพระมารดาของกษัตริย์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์โอลเดินบวร์คคือ พระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก ทำให้เจ้าชายคริสเตียนเป็นผู้มีคุณสมบัติอันเหมาะสมในการสืบราชัลลังก์
เจ้าชายคริสเตียนเป็นพระปนัดดาในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์กทางพระมารดาของเจ้าชายคือ เจ้าหญิงลูอีเซอ คาโรลีน แห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระมารดาของเจ้าหญิงลูอีเซอ คาโรลินเป็นพระธิดาพระองค์ที่ 3 ในพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 5 เจ้าชายคริสเตียนประสูติมาโดยกำพร้าจึงอยู่ในความดูแลของพระมาตุจฉาคือ พระนางมารี โซฟีแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิลและพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก
โอกาสที่ดีในการเปิดทางให้กับการสืบราชบัลลังก์เดนมาร์ก.
มงกุฎแห่งเดนมาร์กเป็นประโยชน์มากของเจ้าหญิงลูอีเซอในช่วงวัยเยาว์ ในช่วงการครองราชย์ของพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์กในปีพ.ศ. 2382 สายการสืบราชบัลลังก์ ทายาทได้แก่
มกุฎราชกุมารและเจ้าชายรัชทายาททรงเป็นทายาทอาวุโสที่ยังดำรงพระชนม์ชีพ หลังจากทั้ง 2 พระองค์เงื่อนไขการสืบราชสันตติวงศ์ที่ได้ถูกประกาศใช้ในรัชสมัยของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์ก ได้รวมการสืบราชบัลลังก์โดยผ่านทางสตรีและกฎอาจจะสนับสนุนพระญาติใกล้ชิดกับกษัตริย์พระองค์สุดท้าย
สายของสตรีที่มีความใกล้ชิดกับพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 ได้แก่
พระโอรส-ธิดาและการได้รับสมญานามว่า "สมเด็จพระอัยยิกาแห่งยุโรป".
พระราชินีลูอีเซอและพระเจ้าคริสเตียนมีพระโอรสและพระธิดารวม 6 พระองค์ ได้แก่
สมเด็จพระราชินีลูอีเซอเสด็จสวรรคตในปีพ.ศ. 2441 พระชนมายุ 71 พรรษา
พระนัดดาของพระนางคือ เจ้าชายเฟรเดริค ชาร์ลส์แห่งเฮ็สเซิน ทรงอภิเษกสมรสกับพระนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและสมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 1 แห่งเยอรมนีคือเจ้าหญิงมาร์กาเรเทแห่งปรัสเซีย ได้ถูกเลือกให้เป็นพระเจ้าเฟรเดริค ชาร์ลส์แห่งฟินแลนด์ในปีพ.ศ. 2461 แต่พระองค์ทรงไม่ยินยอมใช้พระยศนี้
สมเด็จพระราชินีหลุยส์แห่งเฮสส์ - คาสเซิล
แม่น้ำทามะ
แม่น้ำทามะ  เป็นแม่น้ำสายหลักในจังหวัดยามานาชิ จังหวัดคานางาวะ และโตเกียว บนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น รัฐบาลญี่ปุ่นได้ประกาศให้เป็น Class 1 river อย่างเป็นทางการ
แม่น้ำทามะมีความยาวทั้งสิ้น 138 กิโลเมตร และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 1,240 ตารางกิโลเมตร
แม่น้ำทามะไหลผ่านกรุงโตเกียวโดยเป็นเส้นแบ่งอาณาเขตระหว่างโตเกียวและคานางาวะ ริมฝั่งแม่น้ำในเขตเมืองเต็มไปด้วยสวนสาธารณะและสนามกีฬา ทำให้แม่น้ำสายนี้เป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับปิกนิก
เส้นทางการไหลของแม่น้ำ.
แม่น้ำทามะมีต้นกำเนิดจากภูเขาคาซาโดริในเมืองโคชู จังหวัดยามานาชิ ไหลไปทางทิศตะวันออกสู่ด้านตะวันตกของกรุงโตเกียวที่เป็นพื้นที่ภูเขา ซึ่งมีเขื่อนโอโงจิกั้นแม่น้ำไว้ ทำให้เกิดเป็นทะเลสาบโอกูตามะ แล้วไหลต่อไปทางทิศตะวันออกผ่านอุทยานแห่งชาติ Chichibu Tama Kai ไปสู่เมืองโอเมะในโตเกียว
ซึมเศร้า
ฌูว์ลี แดลปี
ฌูว์ลี แดลปี (21 ธันวาคม ค.ศ. 1969) นักแสดง ผู้กำกับ นักเขียนบท นักแต่งเพลงและนักร้องชาวฝรั่งเศส จบการศึกษาด้านภาพยนตร์จากโรงเรียนศิลปะทิสช์ในนิวยอร์ก ปัจจุบันใช้ชีวิตอยู่ในสหรัฐอเมริกา และได้รับสัญชาติอเมริกันตั้งแต่ ค.ศ. 2001
ฌูว์ลี แดลปีเกิดที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส บิดามารดาเป็นนักแสดงและผู้กำกับละครเวที ทำให้เธอได้รับการปลูกฝังด้านศิลปะการแสดง และมีโอกาสเล่นละครเวทีตั้งแต่อายุ 5 ปี เริ่มแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี ในภาพยนตร์เรื่อง "Détective" (ค.ศ. 1985) ของฌ็อง-ลุก กอดาร์ รับบทนำครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง "La Passion Béatrice" (ค.ศ. 1987) ของแบร์ทร็อง ตาแวร์นีเย
ฌูว์ลี แดลปีย้ายไปอาศัยอยู่ในนิวยอร์กเมื่อ ค.ศ. 1990 และได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "Europa Europa" (ค.ศ. 1990) ภาพยนตร์ภาษาเยอรมันของอักแญชกา ฮอลลันต์ ผู้กำกับชาวโปแลนด์ ที่ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศ และเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลง ทำให้เธอเริ่มมีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ ต่อมาในปี ค.ศ. 1993 เธอได้แสดงบทนำใน "Trzy kolory: Biały" (ค.ศ. 1994) ภาคที่สองของภาพยนตร์ไตรภาคทรีคัลเลอรส์ ของกชึชตอฟ กีแยชลอฟสกี
บทบาทการแสดงที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงเป็นที่จดจำ คือบท เซลีน สาวชาวฝรั่งเศสที่พบรักกับเจสซี หนุ่มนักท่องเที่ยวชาวอเมริกัน รับบทโดยอีธาน ฮอว์ก ในภาพยนตร์ของริชาร์ด ลิงก์เลเทอร์เรื่อง "ฺBefore Sunrise" (ค.ศ. 1995) เป็นภาพยนตร์อิสระที่ได้รับคำชื่นชมเป็นอย่างมาก และกลับมารับบทบาทเดิมในภาพยนตร์ภาคต่อ "Waking Life" (2001) และ "Before Sunset" (ค.ศ. 2004) ที่เธอร่วมเขียนบท แต่ง และร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ด้วย
จูลี เดลปี
จูลี เดลพาย
ม็อดริไววัล
ม็อดรีไววอล  เป็นแนวเพลงและวัฒนธรรมย่อยที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักรเมื่อราวปี 1978 ต่อมาก็เริ่มกระจายไปประเทศอื่นๆอีกหลายประเทศ
Mod revival
เดอะแจม
เดอะแจม  เป็นวงดนตรีร็อกจากสหราชอาณาจักร รวมตัวกันเมื่อปลายยุค 1970s และ ต้นยุค 1980s
กรูฟ อิส อิน เดอะ ฮาร์ต
เลต เดอะ มิวสิก เพลย์
La Tronche
รอแดซ
รอแดซ (, หรือ ; , ) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดอาแวรงของแคว้นอ็อกซีตานี ชาวเมืองรอแดซเรียกว่า "Ruthenois"
รอแดซเป็นบริเวณที่มีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ที่ก่อตั้งโดยเคลต์ หลังจากการครองบครองโดยโรมัน รอแดซก็ได้รับชื่อว่า "เซโกดูนุม" (Segodunum) ระหว่างสมัยจักรวรรดิก็รู้จักกันในนาม "เมืองรูเตโนรุม" (Civitas Rutenorum) ที่เพี้ยนมาเป็นชื่อปัจจุบัน หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน วิซิกอทก็ยึดรอแดซ ต่อมาก็ถูกยึดโดยแฟรงก์ และถูกปล้นทำลายโดยอาหรับในปี ค.ศ. 725 หลังจากนั้นก็ถูกยึดครองโดยกองทัพของดยุกแห่งอากีแตนและเคานต์แห่งตูลูซ ระหว่างสงครามร้อยปีก็ถูกยึดครองโดยกองทัพอังกฤษ
ระหว่างยุคกลางปัญหาใหญ่ของรอแดซคือความขัดแย้งระหว่างเคานต์แห่งรอแดซและบิชอปแห่งรอแดซผู้พยายามแสดงอำนาจในบริเวณต่าง ๆ ของเมืองที่แยกกันด้วยกำแพงเมือง เคานต์แห่งรอแดซสามารถต่อต้านอำนาจของพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสมาจนกระทั่งเคานต์จอห์นที่ 4 ยอมสวามิภักดิ์ต่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ศตวรรษต่อมาบิชอปฟร็องซัว เดแต็งก็ทำการก่อสร้างอาสนวิหารแม่พระแห่งรอแดซ
เคานต์คนสุดท้ายของรอแดซ อ็องรีที่ 6 ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศสขายบรรดาศักดิ์ให้เป็นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ในปี ค.ศ. 1589 เมืองรอแดซยังคงรุ่งเรืองทางการค้าต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่มาสูญเสียความสำคัญเมื่อวีลฟร็องช์-เดอ-รูแอร์ก ได้รับการยกขึ้นเป็นเมืองหลวงเมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสเริ่มขึ้น
รอแดซเป็นเมืองศูนย์กลางทางการเกษตรกรรมมาแต่ดั้งเดิม
รอแดซมีสนามบิน "สนามบินรอแดซ-มาร์ซียัก" ที่ตั้งอยู่ที่เมืองซาล-ลา-ซูร์ส
ซานติอาโก เดอ คอมโพสเตลา
องควัตถุ
กงก์
กงก์ (, ; ) เป็นอำเภอของเมืองรอแดซ จังหวัดอาแวรงในแคว้นมีดี-ปีเรเน เมืองกงก์ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ใต้ของประเทศฝรั่งเศส ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 มีการรวมอำเภอนี้เข้ากับเทศบาลใหม่Conques-en-Rouergue
กงก์ตั้งอยู่ตรงจุดที่แม่น้ำดูร์ดู (Dourdou) และแม่น้ำอุชมาบรรจบกัน ตัวหมู่บ้านตั้งอยู่บนเนินเขาในหุบเขาและเป็นเมืองที่มีถนนแคบและบ้านโบราณที่ยังคงรักษารูปทรงของเมืองในยุคกลางอย่างสมบูรณ์ ฉะนั้นรถคันใหญ่จึงไม่สามารถขับเข้าเมืองได้ การเข้าชมหมู่บ้านจึงต้องทำโดยการจอดรถไว้นอกใจกลางหมู่บ้านและเดิน กลุ่มผู้คนผู้ต้องการอนุรักษ์เมืองสามารถต่อต้านการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่สำเร็จในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฉะนั้นตัวหมู่บ้านจึงแทบจะไม่มีสิ่งก่อสร้างที่สร้างระหว่าง ค.ศ. 1800 จนถึง ค.ศ. 1950 ซึ่งทำให้รักษารูปลักษณะของเมืองไว้ได้โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง ถนนได้รับการลาดยางแต่สายไฟถูกฝังใต้ดินเพื่อซ่อนไม่ให้เสียลักษณะ
แอบบีแซ็งต์-ฟัว.
แอบบีแซ็งต์-ฟัว (Abbey Sainte-Foy) แห่งกงก์เป็นจุดพักจุดหนึ่งของนักแสวงบุญบนถนนเซนต์เจมส์ที่นำไปสู่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศสเปนปัจจุบัน การก่อสร้างสร้างบนฐานที่เดิมเป็นบาซิลิกาที่มีขนาดเล็กกว่า โดยมีแอ็บบอทโอโดริคเป็นผู้อำนวยการก่อสร้าง และสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1120 ลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นแบบโรมาเนสก์ โดยใช้หินปูนที่มีในท้องถิ่นสลับกับหินชีสต์สีเทา หลังคาเป็นโดมขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนจุดตัดที่ต่อมาพังทลายลงมา และมาสร้างใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 15
สิ่งที่สำคัญที่สุดของแอบบีสำหรับนักแสวงบุญในยุคกลางคือองควัตถุของนักบุญเฟธ (St Faith) หรือ "นักบุญฟัว" ผู้พลีชีพเพื่อศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ชื่อของนักบุญมามีความสัมพันธ์กับวลี "Holy Faith" หรือ "ความศรัทธาอันศักดิ์สิทธิ์" กล่าวกันว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 9 นักบวชจากกงก์ไปขโมยองควัตถุมาจากสำนักสงฆ์ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนักเพื่อจะหาวิธีสร้างความมั่งคั่งให้วัดจากการมาสักการะของนักแสวงบุญ วัดที่สร้างขึ้นมีจุดประสงค์สองประการ ประการหนึ่งก็เพื่อเป็นที่พำนักของนักแสวงบุญและประการที่สองเพื่อเป็นที่สำหรับนักบวชที่ใช้ทำพิธีทางศาสนาเจ็ดครั้งต่อวัน ฉะนั้นวัดจึงเป็นทั้งสักการะสถาน (shrine) สำหรับนักแสวงบุญและเป็นแอบบีสำหรับนักบวช ส่วนชาวเมืองก็มีวัดของตนเองอีกวัดหนึ่งที่อุทิศให้แก่นักบุญทอมัส เบ็คเค็ทซึ่งก็เป็นวัดโบราณเช่นกัน
ในปี ค.ศ. แอบบีแซ็งต์-ฟัวก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การ การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ ที่เป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลกถนนเซนต์เจมส์ในฝรั่งเศส (World Heritage Sites of the Routes of Santiago de Compostela in France) สิ่งที่เด่นที่สุดของแอบบีคืองานแกะสลักหินอันละเอียดงดงามบนหน้าบันที่เป็นภาพการตัดสินครั้งสุดท้าย
ปัวตีเย
ปัวตีเย  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส ในจังหวัดเวียนของแคว้นปัวตู-ชาร็องต์ ใจกลางเมืองเป็นเมืองที่น่าดูที่ยังคงมีสถาปัตยกรรมที่สำคัญทางประวัติศาสตร์หลงเหลืออยู่ โดยเฉพาะจากสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ ปัวตีเยมีบทบาทสำคัญในประวัติของยุคกลางตอนปลาย
สารละลายกรด
มณฑลเอสเซ็กซ์
มณฑลฮาร์ทฟอร์ดเชอร์
มณฑลเบดฟอร์ดเชอร์
มณฑลนอร์ทแธมตันเชอร์
เคมบริดจ์เชอร์