pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การเรียนการสอนของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้รับการปรับปรุงหลักสูตรทุก ๆ 5 ปี ตามนโยบายของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในระยะแรกของการก่อตั้ง ทางคณะได้จัดให้มีการเรียนการสอนในรูปแบบ 100% Problem-based learning และ 0% Lectures ตามแนวทางการจัดการศึกษาในระดับอุดมศึกษาแผนใหม่ โดยมีช่วงเวลาที่ให้นักศึกษาได้เพิ่มเติมความรู้โดยตนเองเป็นผู้กำกับ (Self-directed learning) ภายหลังได้มีการปรับสัดส่วนดังกล่าวอยู่ในระดับ 80% Problem-based learning และ 20% Lectures หลักสูตรที่ใช้ในปัจจุบันคือ หลักสูตรปีพุทธศักราช 2552 โดยในระดับพรีคลินิค (ชั้นปีที่ 2-3) มีการจัดการเรียนการสอนในรูปแบบ Hybrid Problem-based Learning (Hybrid PBL) คือมีการเรียนการสอนแบบบรรยาย ประกอบกับการใช้โจทย์ปัญหาในกระบวนการกลุ่มย่อยที่อ้างอิงทางคลินิก และในระดับคลินิก (ชั้นปีที่ 4-6) มีการจัดการเรียนการสอนคล้ายคลึงกับสถาบันอื่น ๆ โดยเน้นการปฏิการทางคลินิกบนโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีนโยบายจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 โดยมีศ.ปรีดี พนมยงศ์ ดำรงตำแหน่งอธิการบดี โดยมีการจัดตั้งคณะกรรมการร่างโครงการจัดตั้งขึ้นชุดหนึ่ง และได้ดำเนินการอย่างจริงจังในสมัย ศาสตราจารย์คุณหญิงนงเยาว์ ชัยเสรี ดำรงตำแหน่งอธิการบดี โดยสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในการประชุมครั้งที่ 8/2526 ได้ให้ความเห็นชอบเกี่ยวกับนโยบายทางวิชาการของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในการที่จะส่งเสริมและสนับสนุนการศึกษาทางวิทยาศาสตร์การแพทย์ประยุกต์ โดยเฉพาะการผลิตบัณฑิตแพทย์ และมอบหมายให้อธิการบดีดำเนินการตามนโยบาย
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้ดำเนินตามแผนโดยการสร้างโรงพยาบาลขึ้น โดยศาสตราจารย์คุณหญิงนงเยาว์ ชัยเสรี ดำรงตำแหน่งอธิการบดี มีคำสั่ง ที่ 747/2529 ลงวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2529 แต่งตั้งคณะกรรมการจัดหาทุนสร้างโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ มีศาสตราจารย์ สุธี นาทวรทัน เป็นประธานกรรมการ และ นายประมวล สภาวสุ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในขณะนั้น เป็นประธานกิตติมศักดิ์ ระดมทุนจากศิกษ์เก่าทั้งในประเทศและต่างประเทศ
การดำเนินการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ ได้ดำเนินการต่อมาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งสภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เห็นชอบด้วยตามหนังสือของสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ที่ นร.0203/126 ลงวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 ซึ่งอธิการบดีได้พบปลัดทบวงมหาวิทยาลัย ขอดำเนินการโรงพยาบาลให้ครบ 1 ปีก่อน เพื่อเป็นพื้นฐานของคณะแพทยศาสตร์ แล้วจึงจะดำเนินการเรื่องคณะแพทยศาสตร์ โดยมีการสานต่อในสมัย ศาสตราจารย์เกริกเกียรติ พิพัฒน์เสรีธรรม ดำรงตำแหน่งอธิการบดีในปี พ.ศ. 2531 ในการดำเนินการได้มีการประสานกับกระทรวงสาธารณสุข เพื่อหาแนวทางร่วมกันในการผลิตบัณฑิตแพทย์พึงประสงค์ อันสอดคล้องกับนโยบายผู้บริหารมหาวิทยาลัย และนโยบายของทบวงมหาวิทยาลัย ซึ่งสภามหาวิทยาลัยได้พิจารณาอนุมัติโครงการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2531 คณะรัฐมนตรีมีมติให้จัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ขึ้นในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2533
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงลงพระปรมาภิไธยในพระราชกฤษฎีกา การจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2533 มีผลใช้บังคับในวันถัดมา คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นคณะแพทย์อันดับที่ 9 ของประเทศไทย มีการแบ่งส่วนราชการของคณะแพทยศาสตร์ เป็น 4 ส่วน คือ สำนักงานเลขานุการสถานวิทยาศาสตร์พรีคลินิก สถานวิทยาศาสตร์คลินิก และโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ
ในปี พ.ศ. 2543 สภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งขณะนั้น ศาสตราจารย์ คุณหญิง นงเยาว์ ชัยเสรี เป็นนายสภามหาวิทยาลัย มีคำสั่งให้การบริหารโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ เป็นอิสระโดยสังกัดสำนักงานอธิการบดี แยกออกจากคณะแพทยศาสตร์ ดังนั้นด้วยความเห็นชอบของคณะกรรมการประจำคณะจึงได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างบริหารคณะ โดยถือหลักการปรับโครงสร้างของคณะแพทยศาสตร์ให้สอดคล้องกับแผนยุทธศาสตร์ พันธกิจ วัตถุประสงค์ ของคณะแพทยศาสตร์
และในปี พ.ศ. 2553 คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนมาเป็นระยะเวลาครบ 20 ปี จึงได้มีโครงการจัดทำหนังสืออนุสรณ์ กิจกรรมทางวิชาการรวมถึงการประชุมวิชาการต่าง ๆ และมีการจัดกิจกรรมเฉลิมฉลองในวาระดังกล่าว อีกทั้งได้มีการจัดทำตราสัญลักษณ์ "20 ปี แพทย์ธรรมศาสตร์" เพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์กิจกรรมต่าง ๆ ของคณะตลอดปีการศึกษาอีกด้วย
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เปิดการเรียนการสอนครอบคลุมทุกสาขาวิชาของแพทยศาสตร์และวิทยาศาสตร์การแพทย์ เปิดสอนในหลักสูตรดังต่อไปนี้
ด้านการเรียนการสอน.
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีอาคารหลักคือ "อาคารคุณากร" (รับพระราชทานนามจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารีฯ) ความสูง 9 ชั้น โดยในปัจจุบันอาคารดังกล่าวเป็นสถานที่ติดต่อราชการ ที่ทำการสถานและสาขาวิชา และห้องประชุมต่าง ๆ ดังนี้
ชั้น 1 : ประชาสัมพันธ์, ลานอเนกประสงค์, สำนักงานคณะกรรมการนักศึกษา คณะแพทยศาสตร์ (กนพ.), ศูนย์หนังสือ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สาขาคณะแพทยศาสตร์, ร้านถ่ายเอกสาร, สหกรณ์ออมทรัพย์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สาขาศูนย์สุขศาสตร์, สมาคมศิษย์เก่าคณะแพทยศาสตร์, ห้องสมุดคณะแพทยศาสตร์ (Self Directed Learning;SDL)
ชั้น 2 : ห้องประชุมแพทย์โดม 1 (ห้องประชุมทางไกลแพทย์โดม), ห้องประชุมแพทย์โดม 2 และ 3, สำนักงานคณบดี, สำนักงานเลขนุการคณะ, พระสาทิสลักษณ์สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร์ อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก (ลานพระบิดา)
ชั้น 3 : งานบริการการศึกษา, กลุ่มห้องบรรยาย, ห้องปฏิบัติการสถานวิทยาศาสตร์พรีคลินิก, หน่วยส่งเสริมการวิจัย
ชั้น 4 : สถานวิทยาศาสตร์พรีคลินิก, ห้องประชุมสโมสรคณะแพทยศาสตร์, ห้องเรียนกลุ่มย่อย, ห้องบรรยาย, ชุมนุมและนันทนาการ, สำนักงานสาขาแพทย์แผนไทยประยุกต์
ชั้น 5 : ห้องพักอาจารย์สถานวิทยาศาสตร์พรีคลินิก, ห้องเรียนกลุ่มย่อย
ชั้น 6 และ 7 : ศูนย์การเรียนรู้ด้วยตัวเอง (Self-directed Learning : SDL), งานเทคโนโลยีทางการศึกษา
ชั้น 8 : สถานวิทยาศาสตร์เวชศาสตร์ชุมชนและเวชศาสตร์ครอบครัว
ชั้น 9 : สำนักงานสาขากายวิภาคศาสตร์, ห้องปฏิบัติการจุลกายวิภาคศาสตร์, ห้องปฏิบัติการมหกายวิภาคศาสตร์, ห้องประชุมแพทย์โดมชั้น 9
ในปีการศึกษา 2552 คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีนโยบายขยายพื้นที่ทำการของคณะเพื่อรองรับการเรียนการสอนตามหลักสูตรปีพุทธศักราช 2552 ที่มีการขยายจำนวนรับนักศึกษาแพทย์ตั้งแต่ปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป จึงได้มีการต่อเติมอาคารราชสุดา ชั้น 3-8 (โครงการก่อสร้างอาคารราชสุดาในระยะที่ 2) โดยมีการสร้างห้องบรรยายขนาดใหญ่ อีกทั้งยังได้ย้ายสำนักงานสาขากายวิภาคศาสตร์, ห้องปฏิบัติการจุลกายวิภาคศาสตร์ และห้องปฏิบัติการมหกายวิภาคศาสตร์ มายังอาคารราชสุดา เพื่อความคล่องตัวของการจัดการเรียนการสอน
ด้านสวัสดิการ.
เนื่องจากจำนวนผู้ที่เข้าพักอาศัยในหอพักแพทย์และพยาบาล โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ มีจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ไม่สามารถรองรับนักศึกษาแพทย์ทั้งหมดได้ ในปีการศึกษา 2552 คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงมีโครงการก่อสร้างอาคารหอพักสำหรับนักศึกษาแพทย์โดยเฉพาะ และทั้งนี้ยังมีการสร้างศูนย์กีฬาคณะแพทยศาสตร์ เพื่อให้นักศึกษาแพทย์ได้มีสถานที่สำหรับการสร้างเสริมสุขภาพ ตามลักษณะพึงประสงค์ของบัณฑิตแพทย์ธรรมศาสตร์ ข้อที่ 9 ในหัวข้อ "ดำรงชีวิตอย่างมีคุณภาพ"
หลัว จิง
หลัว จิง (; 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 – 5 มิถุนายน พ.ศ. 2552) เป็นผู้ประกาศข่าวของสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (CCTV) และเป็นโฆษกรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศจีนในฐานะผู้ประกาศข่าวซินเหวินเหลียนโป (新闻联播) ซึ่งออกอากาศเวลา 19.00 น. ตามเวลาท้องถิ่น
หลัว จิง เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประขาชนจีน จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยการสื่อสารแห่งประเทศจีน เขาได้เริ่มทำงานให้กับสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน ในฐานะผู้ประกาศข่าวซินเหวินเหลียนโป ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529
เขาทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวซินเหวินเหลียนโปเป็นครั้งสุดท้าย ในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2551 แล้วจึงลาออกเพื่อไปรักษาโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง
หลัว จิง เสียชีวิตลงในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ขณะอายุได้ 48 ปี ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีนได้นำเสนอรายการพิเศษเพื่อไว้อาลัยให้แก่เขาเป็นกรณีพิเศษ ผู้ประกาศบางรายถึงกับร้องไห้กลางรายการ
อาเบล ทัสมัน
Haemoglobin
เกาะลิบง
เกาะลิบง เป็นหนึ่งใน 550 เกาะในทะเลอันดามัน ตั้งอยู่ในชายฝั่งของประเทศไทย ซึ่งเป็นตำบลในอำเภอกันตัง จังหวัดตรัง โดยรวมหมู่เกาะลิบงและชายฝั่งส่วนเล็กใกล้กันตัง
เกาะลิบงเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดตรัง ซึ่งใช้เวลาเดินทางจากท่าเทียบเรือหาดยาวบ้านเจ้าไหมด้วยเรือหางยาวเป็นเวลา 30 นาที เกาะลิบงเป็นที่รู้จักจากพันธุ์สัตว์ที่ชายหาด และเป็นที่อยู่ของชุมชนประมงมุสลิมขนาดเล็กกับรีสอร์ทบางส่วนที่ชายฝั่งทางตะวันตก ส่วนฝั่งตะวันออกของเกาะลิบงมีป่าชายเลนขนาดใหญ่ในเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าหมู่เกาะลิบงของกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง
ร่องน้ำทะเลของเกาะลิบงมีหญ้าทะเล อาหารโปรดของพะยูน ทำให้เป็นเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าหมู่เกาะลิบงเป็นหนึ่งในที่อยู่สุดท้ายของสปีชีส์นี้ โดยมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ในบริเวณนี้ประมาณ 180 ตัว
ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิม ซึ่งยังคงรักษาประเพณีการเผากะลามะพร้าวก่อนสิ้นสุดการถือศีลอดในเดือนเราะมะฎอน โดยบ้านมดตะนอยเป็นหมู่บ้านเดียวบนเกาะที่ยังคงรักษาประเพณีนี้อยู่
เวิร์ดเพรส
ซิ่งสั่งตาย
อาร์ตร็อก
อาร์ตร็อก  เป็นดนตรีร็อกประเภทหนึ่ง เกิดขึ้นในทศวรรษที่ 60 ได้รับอิทธิพลมาจากดนตรีแนว ดนตรีอาวองการ์ด และ ดนตรีเอ็กซ์เปอรีเม็นทัล
Hellenic civilization
อารยธรรมเฮเลน
History of Ancient Greece
ประวัติศาสตร์กรีซโบราณ
อารยธรรมอิทรัสคัน
อารยธรรมอิทรัสคัน  เป็นคำใหม่ที่ใช้เรียกอารยธรรมและวิธีการใช้ชีวิตของชนในอิตาลีโบราณและคอร์ซิกาที่ชาวโรมันเรียกว่า “อีทรัสคิ” (Etrusci) หรือ “ทัสคิ” (Tusci) ภาษากรีกแอตติคสำหรับชนกลุ่มนี้คือ “Τυρρήνιοι” (Tyrrhēnioi) ที่แผลงมาเป็นภาษาลาติน “Tyrrhēni” (อิทรัสคัน), “Tyrrhēnia” (อีทรูเรีย (Etruria)) และ “Mare Tyrrhēnum” (ทะเลไทเรเนียน (Tyrrhenian Sea)) ชาวอิทรัสคันเองเรียกตนเองว่า “Rasenna” (ราเซนา) ที่แผลงมาเป็น “Rasna” หรือ “Raśna” (ราซนา)
ชาวอิทรัสคันมีภาษาและวัฒนธรรมที่เป็นของตนเองแต่ไม่ทราบที่มาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ก่อนการก่อตั้งกรุงโรมมาจนกระทั่งกลืนไปกับชาวโรมันโบราณในสาธารณรัฐโรมัน ในจุดที่รุ่งเรืองสูงสุดระหว่าสมัยการก่อตั้งกรุงโรมและราชอาณาจักรโรมันอิทรัสคันประกอบด้วยสามรัฐในสมาพันธรัฐ: ในอีทรูเรีย, ในบริเวณลุ่มแม่น้ำโป (Po Valley) กับทางตะวันออกของเทือกเขาแอลป์ และในบริเวณละติอุมและคัมปาเนีย กรุงโรมเองก็อยู่ในดินแดนที่เป็นของอิทรัสคัน และมีหลักฐานว่าในสมัยแรกของโรมเป็นสมัยที่ครอบคลุมโดยอิทรัสคันจนกระทั่งเวอิอิ (Veii) โจมตีกรุงโรมในปี 396 ก่อนคริสต์ศักราช
อารยธรรมที่กล่าวว่าเป็นอารยธรรมอิทรัสคันอย่างแน่นอนวิวัฒนาการขึ้นในอิตาลีหลังจากราวปี 800 ก่อนคริสต์ศักราชในบริเวณที่เป็นอารยธรรมวิลลาโนวัน (Villanovan culture) ของยุคเหล็กก่อนหน้านั้น อารยธรรมอิทรัสคันมาเสื่อมโทรมลงราวศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์ศักราชเมื่อมาได้รับอิทธิพลจากนักการค้าชาวกรีกและเพื่อนบ้านของกรีซกรีซใหญ่ (Magna Graecia), อารยธรรมกรีกทางตอนใต้ของอิตาลี หลังจากปี 500 ก่อนคริสต์ศักราชอำนาจทางการเมืองของอิทรัสคันก็สิ้นสุดลง
อีทรัสคัน
Etruscan civilisation
Etruscan culture
วัฒนธรรมอีทรัสคัน
สถาปัตยกรรมอีทรัสคัน
Etruscan League
ชาวอีทรัสคัน
ชนอีทรัสคัน
Straits of Gibraltar
เอ็งรีกึราชนาวิก
อิงฟังตึเอ็งรีกึ (หรือเจ้าชายเฮนรี) ราชนาวิก (; 4 มีนาคม ค.ศ. 1394 – 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1460) เป็น "อิงฟังตึ" (เจ้าชาย) แห่งราชวงศ์อาวิช ผู้มีบทบาทสำคัญในจักรวรรดิโปรตุเกสยุคแรก โดยเฉพาะในการเดินทางสำรวจไปทั่วโลก
อิงฟังตึเอ็งรีกึเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามในพระเจ้าฌูเอาที่ 1 แห่งโปรตุเกสผู้ก่อตั้งราชวงศ์อาวิชและฟิลิปปาแห่งแลงแคสเตอร์ธิดาของจอห์นแห่งกอนต์ ดยุกที่ 1 แห่งแลงแคสเตอร์ แห่งอังกฤษ อิงฟังตึเอ็งรีกึทรงยุให้พระราชบิดาพิชิตเซวตา (ค.ศ. 1415) ซึ่งเป็นเมืองท่าในแอฟริกาเหนือของมุสลิมตรงข้ามกับช่องแคบยิบรอลตาร์จากคาบสมุทรไอบีเรียซึ่งเป็นผลทำให้ทรงมีความเข้าใจถึงผลประโยชน์ที่จะได้จากการใช้เส้นทางการค้าที่ยุติลงในทะเลทรายสะฮาราและสนพระทัยอย่างมุ่งมั่นกับทวีปแอฟริกาโดยทั่วไป และตื่นพระทัยเป็นอันมากกับตำนานคริสเตียนเกี่ยวกับเพรสเตอร์ จอห์นและการขยายตัวทางการค้าของโปรตุเกส
เชื่อกันว่าอิงฟังตึเอ็งรีกึทรงรวบรวมกลุ่มนักเดินเรือและนักเขียนแผนที่ที่คฤหาสน์ของพระองค์ที่แหลมซากรึช พระองค์ทรงจ้างนักเขียนแผนที่เพื่อช่วยในการเขียนแผนที่ของฝั่งทะเลของมอริเตเนียหลังจากการสำรวจที่ทรงส่งไป แต่ก็มิได้เป็นศูนย์กลางของวิทยาการการเดินเรือหรือสถานที่สำหรับดูดาวอย่างที่เข้าใจกันในสมัยใหม่ หรือเป็นศูนย์การเดินเรือที่มีโครงสร้างที่มีระบบ พระองค์ทรงได้รับการบรรยายว่าทรงเป็นผู้มีความสมถะ พระสุรเสียงเบาและเป็นผู้เคร่งขรึม ทรงเป็นผู้มีคุณธรรมดีหลายประการและไม่เคยทรงปล่อยให้คนยากจนที่มาเข้าเฝ้ากลับไปมือเปล่า
เจ้าชายเฮนรีนักเดินเรือ
คราส
คาบซารอส
รายชื่อรางวัลที่บียอนเซ่ โนวส์ได้รับ
รายชื่อรางวัลที่บียอนเซ่ โนวส์ได้รับมีดังนี้
เกี่ยวกับภาพยนตร์ โทรทัศน์ และอินเทอร์เน็ต.
บียอนเซ่เข้าชิง 44 รายการ ชนะ 9 รายการ
Golden Globe Awards.
ASCAP Rhythm &amp; Soul Music Awards.
19 nominations and wins.
Billboard.com Mid-Year Music Awards.
ชนะ 7 รายการจากการเข้าชิง 14 รายการ
Grammis.
The Grammis Awards are the Swedish equivalent of the Grammy Awards. Beyoncé has been nominated once.
Ivor Novello Awards.
The Ivor Novello Awards are awards for songwriting, presented annually in London by the British Academy of Songwriters, Composers and Authors (BASCA). Beyoncé has won one award.
Latin Grammy Awards.
The Latin Grammy Awards are awarded annually in the United States since 2000 for outstanding contributions to Spanish language music. Beyoncé has received one nomination.
MOBO Awards.
The MOBO Awards (an acronym for Music of Black Origin) were established in 1996 by Kanya King. They are held annually in the United Kingdom to recognize artists of any race or nationality performing music of black origin. Beyoncé has won six awards from 15 nominations.
The MTV Video Music Awards were established in 1984 by MTV to celebrate the top music videos of the year. Beyoncé has won 16 awards from 53 nominations. At the 2014 ceremony, she received the Michael Jackson Video Vanguard Award.
Urban Music Awards, USA.
The Urban Music Awards is an annual awards show that recognizes the achievements of hip-hop, R&amp;B and soul artists. Beyoncé has been nominated once.
วงศกร ปรมัตถากร (เกิด 29 ธันวาคม พ.ศ. 2523) ชื่อเล่น นิว เป็นนักแสดงและนายแบบชาวไทย เข้าสู่วงการจากงานถ่ายแบบ เดินแบบ จึงทำให้นิวได้เล่นละครเรื่องแรก สายน้ำสามชีวิต (2549) จากนั้นนิวก็ได้มีโอกาสก้าวขึ้นมาเป็นพระเอกเต็มตัวครั้งแรกในละครเรื่อง กาษา นาคา (2550) แสดงคู่กับนางเอก วรนุช ภิรมย์ภักดี ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
นิว เกิดเมื่อ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2523 มีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่จังหวัดนครราชสีมา บิดาเป็นชาวจังหวัดนครราชสีมา ชื่อ รศ.วุฒิพงษ์ ปรมัตถากร มารดาเป็นชาวจังหวัดกำแพงเพชร ชื่อ นางอารี ปรมัตถากร จบการศึกษาระดับอนุบาลจากโรงเรียนอนุบาลกำแพงเพชร จบการศึกษาระดับมัธยมตอนต้นจากโรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคม จบการศึกษาระดับมัธยมตอนปลายจากโรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย จบการศึกษาปริญญาตรี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขาวิชาจุลชีววิทยา
นิว ก้าวเข้าสู่เส้นทางสายบันเทิงเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป ด้วยรูปร่างและหน้าตาอินเทรนด์ที่ทำให้ต้องตาต้องใจแมวมอง ซึ่งทำให้นิว มีงานถ่ายแบบ เดินแบบอย่างสม่ำเสมอ จากการถ่ายแบบนี่เอง ที่ทำให้ นพพล โกมารชุน แห่งค่าย เป่า จิน จง ได้ชักชวนให้มาเล่นละครเรื่องแรก "สายน้ำสามชีวิต" (2549) ซึ่งละครเรื่องนี้ทำให้ นิว ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์มาปรับใช้กับการแสดง จากนั้น นิวก็ได้มีโอกาสก้าวขึ้นมาเป็นพระเอกเต็มตัวครั้งแรกในละครเรื่อง "กาษา นาคา" (2550) แสดงคู่กับนางเอกชื่อดังสาวสวย วรนุช วงษ์สวรรค์ และปี2551ก็ได้โอกาสเล่นละครเรื่อง "ธิดาวานร แสดงคู่กับนางเอกใหม่ อาเมเรีย จาคอป สังกัดเดียวกัน ปัจจุบันเขาหมดสัญญากับสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบัน เป็นนักแสดงอิสระ
วัดอุทุมพร (ตำบลนาบ่อคำ จังหวัดกำแพงเพชร)
Tigris-Euphrates
ไทกริส-ยูเฟรตีส
เอจิล
Indus valley civilization
ไม ชิรานุอิ
ไม ชิรานุอิ  เป็นตัวละครจากเกม "ตำนานหมาป่ากระหายเลือด (Fatal Fury)" และ "เดอะ คิง ออฟ ไฟท์เตอร์" ไม ชิรานุอิ มีพัด และกระดิ่ง บรรจุดินปืนอยู่ตรงปลายผ้าเป็นอาวุธประจำกาย เธอเป็นนินจาจากสำนักชิรานุอิและมีแฟนหนุ่มชื่อ "แอนดี้ โบการ์ด" ซึ่งเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน นอกจากนี้ ไม ยังเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงของเกมต่อสู้ ที่มีเกมเมอร์แนวไฟท์ติ้งรู้จักกันมากที่สุดด้วยเช่นกัน
ไม ชิรานุอิ เป็นหลานสาวของ ฮันโซ ชิรานุอิ ผู้ซึ่งเป็นอาจารย์สอนวิชานินจาประจำตระกูลชิรานุอิ ต่อมาเธอได้เริ่มคบหากับ แอนดี้ โบการ์ด ซึ่งเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน
แม้ว่า ไม ชิรานุอิ กับ แอนดี้ โบการ์ด ต่างเข้าร่วมการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สแทบทุกครั้ง แต่เขาและเธอกลับอยู่คนละทีมกัน โดยไมมักอยู่ร่วมทีมเดียวกันกับ ยูริ ซากาซากิ และ คิง ส่วนแอนดี้ โบการ์ด มักเข้าร่วมทีมเดียวกันกับ เทอร์รี่ โบการ์ด และ โจ ฮิกาชิ ทั้งคู่จึงไม่ค่อยสมหวังแทบทุกครั้งในการอยู่ร่วมทีมเดียวกัน ยกเว้นภาค EX2 แต่ถึงอย่างไรก็ตามไมก็มักต่อสู้เพื่อพิสูจน์ชี้ให้เห็นถึงความผิดพลาดด้านการต่อสู้ของแอนดี้อยู่เสมอ เพื่อสอนให้แอนดี้รู้จักทบทวนวิชาการต่อสู้ของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง
อ็อปปิดูง
อ็อปปิดูง  หมายถึงที่ตั้งถิ่นฐานหลักในบริเวณเขตบริหารของโรมันโบราณ เป็นคำที่แผลงมาจากภาษาละตินก่อนหน้านั้น "ob-pedum" หมายถึง "สถานที่ที่มีสิ่งล้อมรอบ" ที่อาจจะมาจากตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม "*pedóm-" ที่แปลว่า "ที่ที่มีผู้อยู่" หรือ "รอยเท้า"
Oppida
โทรทัศน์เชค
เทเลวิซยา พอลสกา
เทเลวิเซีย ปอลสกา
สกุลหวาย (กล้วยไม้)
สกุลหวาย ("Dendrobium"; /เดน-โดร-เบียม/) เป็นสกุลหนึ่งของพืชวงศ์กล้วยไม้ ตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1779 โดย Peter Olof Swartz ชาวสวีเดน มาจากรากศัพท์ภาษากรีก คือ "dendron" (ต้นไม้) และ "bios" (ชีวิต) หมายถึงสิ่งมีชีวิตที่อาศัยบนต้นไม้อื่น ทั่วโลกพบกล้วยไม้ที่อยู่ในสกุลนี้ถึง 900 ชนิด ในไทยพบ 184 ชนิด
พระเทพเมธาภรณ์ (ประสงค์ วราสโย)
พระเทพเมธาภรณ์ (ประสงค์ วราสโย ป.ธ. 8) เจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี-สุพรรณบุรี-นครปฐม (ธรรมยุต), อดีตเจ้าคณะอำเภอ จังหวัดกาญจนบุรี (ธรรมยุต),เจ้าอาวาสวัดสิริกาญจนาราม (เขาพุรางบน) ตำบลท่ามะขาม อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี รูปปัจจุบัน
พระเทพเมธาภรณ์ มีนามเดิมว่า ประสงค์ นามสกุล บุญทศ
ธีรนัยน์ ณ หนองคาย (ชื่อเล่น: น้ำมนต์) เกิดวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 เป็นนักร้อง, นักแสดงและพิธีกรหญิงชาวไทย สามารถร้องเพลงได้ในหลายรูปแบบ เช่น คลาสสิก ป๊อป แจ๊ส ไทยลูกกรุง เพลงจากภาพยนตร์และละครเพลงต่าง ๆ ทั้งของไทยและต่างประเทศ เธอได้ร่วมร้องเพลงในงานดนตรีที่สำคัญของประเทศและได้แสดงต่อหน้าที่ประทับ เช่น เป็นนักร้องประจำในงานกาชาดคอนเสิร์ตร่วมกับวงดุริยางค์ราชนาวีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 และได้ร่วมงานกับวงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ เธอได้รับการคัดเลือกเป็นตัวแทนนักร้องไทยโดยกระทรวงต่างประเทศ เพื่อเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมไทย ในงานเฉลิมฉลองการสถาปนา สาธารณรัฐประชาชนจีนครบ 50 ปี และที่ประเทศโมร็อกโก ในปี 2542 และ 2543 ได้ขับร้องเพลงดิอาเซียนเวย์ ในพิธีเปิดและพิธีปิดการประชุมสุดยอดผู้นำอาเซียน ครั้งที่ 15 ณ โรงแรมดุสิตธานี หัวหิน ในเดือนตุลาคม 2552 และเพลงดวงแก้วจากฟ้า เพื่อถวายความอาลัยในพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดีในเดือนเมษายน 2555
ในปี 2542 เธอมีอัลบั้มเดี่ยวของตัวเองชื่อ "รักเธอที่ใจ" และมีผลงานร้องเพลงประกอบภาพยนตร์และละครทีวีอีกจำนวนหนึ่ง ผลงานล่าสุดคือเพลงประกอบภาพยนตร์ดิสนีย์เรื่อง "มหัศจรรย์รักข้ามภพ" (Enchanted) และเพลงประกอบละครทีวีเรื่อง “สาปภูษา” "บ่วง" "มงกุฎดอกส้ม" และ "มัจจุราชสีน้ำผึ้ง" ได้เป็นนักแสดงรับบท “อังศุมาลิน” ในละครเวทีเรื่อง คู่กรรม เดอะมิวสิคัล บทบาทของ “แม่นาค” ในละครเวทีเรื่อง แม่นาค เดอะมิวสิคัล (พ.ศ. 2552) และบทบาทของ Ms. Greta Belle ในละครเวทีเรื่อง “Fame The Musical” ภาคภาษาไทย (พ.ศ. 2554)
ธีรนัยน์ได้รับรางวัล คมชัดลึก อวอร์ด ประจำปี 2554 ประเภทเพลงไทยสากล สาขาศิลปินหญิงเดี่ยวยอดเยี่ยม จากการบันทึกเสียงในอัลบั้ม “บีเอสโอบรรเลงสุนทราภรณ์” ในปี 2545 เธอได้รับตำแหน่งนางงามบุคลิกภาพจากการประกวดนางสาวไทย และในปี 2549 เธอรับหน้าที่เป็น Acting Trainer ในรายการเรียลลิตีโชว์ "ยูบีซี อะคาเดมี แฟนเทเชีย 3"
ธีรนัยน์ได้เข้าทำงานด้านการสอนร้องเพลงที่สถาบันดนตรีมีฟ้า ระหว่าง พ.ศ. 2543 และ 2552 อาชีพหลักของเธอ คือ การสอนร้องเพลงส่วนบุคคล ทั้งในการสอนส่วนตัวแบบอิสระและสอนที่โรงเรียนดนตรีสยามเพชรเก้า
การศึกษาและระดับความสามารถด้านการดนตรี.
เนื่องจากบิดา (ธีระ ณ หนองคาย) เป็นนักเปียโน ส่วนมารดา (นัยนา ปุงคานนท์) เป็นนักร้อง จึงทำให้ธีรนัยน์ชอบร้องเพลงและชอบดนตรีมาตั้งแต่เด็ก ครอบครัวของธีรนัยน์ได้สนับสนุนให้เธอเริ่มเรียนเปียโน ขณะกำลังศึกษาอยู่ในระดับมัธยมศึกษาในช่วงสุดสัปดาห์ มารดาก็ได้พาเธอมาเรียนดนตรีในกรุงเทพมหานคร เธอชนะเลิศการแข่งขันเปียโนระดับประเทศของโรงเรียนดนตรีสยามกลการ ในงานยามาฮ่าเปียโนเฟสติวัล 1991 รุ่นกลางในขณะที่อายุได้ 15 ปี และสอบเทียบระดับเกรด 7 จาก , ลอนดอน
เสียงร้องเพลงของธีรนัยน์จัดอยู่ในกลุ่มเมซโซ โซปราโน เธอนำพื้นฐานเทคนิคทางการร้องเพลงแบบคลาสสิกมาประยุกต์ใช้ในการร้องเพลงแบบทั่วไป ทำให้มีเสียงร้องเพลงที่มีพลังและสามารถควบคุมการออกเสียงได้ดี จนเป็นเอกลักษณ์ที่เด่นชัดเฉพาะตัว เธอเริ่มเรียนร้องเพลงอย่างจริงจังกับอาจารย์อนุชิต นันทขว้าง เมื่ออายุได้ 15 ปี สอบเทียบวัดระดับเกรด 8 ด้านการร้องเพลงคลาสสิกจากสถาบัน , ลอนดอน และเกรด 5 ด้านวิชาทฤษฎีดนตรีจาก , ลอนดอน ได้เมื่ออายุ 18 ปี จากนั้นได้เริ่มเปลี่ยนจากแนวการร้องเพลงแบบคลาสสิกมาเป็นเพลงจากภาพยนตร์หรือละครเพลง จนกลายเป็นแนวทางการร้องเพลงหลักของเธอในปัจจุบัน
หลังจากเริ่มทำงานด้านการสอนร้องเพลงที่สถาบันดนตรีมีฟ้าก็ได้เรียนเพิ่มเติมกับ อาจารย์ Beth Ellen และอาจารย์สุชีรา อังคไพโรจน์ เพิ่มเติมเป็นระยะๆ&lt;ref name="Image-22/6"&gt;“จากเวทีนางงาม ถึงเวทีละครเพลง” นิตยสาร Image "STAR EXCLUSIVE" Vol 22 No. 6 June 2009, pp 74-79&lt;/ref&gt;
ประวัติผลงาน.
การร้องเพลงในยุคเริ่มต้น (2534-2536).
ธีรนัยน์เริ่มต้นการเรียนร้องเพลงอย่างจริงจังกับอาจารย์อนุชิต นันทขว้าง ในเพลงประเภทคลาสสิกและเพลงจากละครเพลง ตั้งแต่ปี 2534 และเริ่มออกแสดงผลงานการร้องเพลงสู่สาธารณะเป็นครั้งแรกในคอนเสิร์ตเพลงประเภทคลาสสิก ในงานแสดงผลงานนักเรียนของ อนุชิตมิวสิกสตูดิโอ ที่สถาบันเกอเธ่ (Thai German Cultural Foundation Auditorium) ในเพลง “” ต่อมาในปี 2536 ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดขับร้องเพลงภาษาอังกฤษของโรงเรียนชลกันยานุกูล จากเพลง “” จากนั้นได้เข้าร่วมแสดงการร้องเพลงคลาสสิกของ อนุชิตมิวสิกสตูดิโอ ที่หอประชุมสถาบันเกอเธ่ อีกหลายครั้ง เช่น คอนเสิร์ต “The Three Soprano” ร่วมกับนักเรียนของอาจารย์อนุชิต คือ คุณโมนิค คล่องตรวจโรคและคุณยูกิ คูชิดะ และคอนเสิร์ต “Opera Night” ในปี 2536 เป็นต้น นอกจากนั้นยังได้เข้าร่วมแสดงบัลเล่ต์ ในฐานะนักแสดงจากโรงเรียนอารีย์นาฏยศิลป์ในการแสดงการกุศลรายการ “Fairy Tales ครั้งที่ 1” ที่จัดขึ้นโดย บริษัท เอสแอนด์พี ซินดิเคท จำกัด (มหาชน)
ช่วงเริ่มออกแสดงผลงานแก่สาธารณะ (2537-2541).
การแสดงการขับร้องเพลง.
หลังจากที่ธีรนัยน์เข้าศึกษาด้านปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แล้ว ในปี 2537 เธอได้สอบวัดระดับเกรด 8 ด้านการร้องเพลงคลาสสิกจากสถาบัน , ลอนดอน ในปี 2538 เธอได้มีโอกาสขึ้นเวทีที่สำคัญคือ การนักร้องรับเชิญของวงดุริยางค์ราชนาวี ในงานกาชาดคอนเสิร์ตครั้งที่ 24 เป็นครั้งแรก ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ขับร้องเพลงหน้าที่ประทับ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในเพลง “” และเพลง "" ร่วมกับอาจารย์อนุชิต นันทขว้าง ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในการเป็นนักร้องรับเชิญในกาชาดคอนเสิร์ตในเวลาต่อมา ในปีเดียวกันนั้น ได้เข้าร่วมการแสดงการกุศลที่จัดขึ้นโดย บริษัท เอสแอนด์พี ซินดิเคท จำกัด (มหาชน) ในบทบาท “Tiger Lilly” ในละครเวทีเรื่อง “ปีเตอร์แพน &amp; เดอะแก๊ง” และได้รับรางวัลชนะเลิศ ประเภทเพลงสากล ในการประกวดขับร้องเพลงของวงดนตรีสากลมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (TU Band) จากเพลง “”
ในเดือนเมษายน ปี 2539 ได้ขับร้องหน้าที่ประทับ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในงานแสดงแสงเสียงประกอบจินตภาพ ซึ่งจัดขึ้นโดย กองทัพเรือ สมาคมภริยาทหารเรือ และธนาคารทหารไทย จำกัด (มหาชน) ณ พระราชวังเดิม ต่อมาในปี 2540 ได้เป็นนักร้องรับเชิญของวงดุริยางค์ราชนาวี ในงานกาชาดคอนเสิร์ต ครั้งที่ 25 หน้าที่ประทับ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี อีกครั้งหนึ่ง และในเดือนสิงหาคมปี 2541 ได้ร่วมงานคอนเสิร์ต “วัฒนธรรมไทยสู้ภัยเศรษฐกิจ ครั้งที่ ๒” ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย และเดือนธันวาคม ปี 2541 แสดงการขับร้องเพลงในคอนเสิร์ต “Voices for Tomorrow” ของ บริษัท เอสแอนด์พี ซินดิเคท จำกัด (มหาชน) เพื่อองค์การ UNICEF หน้าที่ประทับ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย
ผลงานการบันทึกเสียง.
ธีรนัยน์บันทึกเสียงครั้งแรกเป็นผู้ให้เสียงการร้องเพลงภาคภาษาไทยในภาพยนตร์การ์ตูนของ เรื่อง ในปี 2538 และผลงานเริ่มเป็นที่รู้จักกันมากขึ้นเมื่อเธอให้เสียงร้องเพลงเป็นเสียงของ ในเพลง สีสันแห่งสายลม  และ “ปล่อยใจไปตามสายชล” (Just Around The River Bend) จากภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง เธอกล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์ว่า เป็นการร้องเพลงที่ได้เงินมาด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก ต่อมาในปี 2539 เธอขับร้องเพลง “ลมหนาว” ในอัลบั้มบทเพลงพระราชนิพนธ์ “ธ สถิตในดวงใจนิรันดร์” ซึ่งจัดทำโดยโรงเรียนจิตรลดา เพื่อเฉลิมฉลองแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในวโรกาสที่ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี ในปี 2540 ร้องเพลง “สื่อเพื่อชีวิตที่ดีกว่า” และ “Media for Better Life” ในอัลบั้ม “Golden Records” ของเอ็มสแควร์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์” และได้บันทึกเสียงเพลง “รักคืออะไร” ซึ่งเป็นเพลงเอกประกอบละครทีวีเรื่องร้อยรสบทละคร ตอนรักคืออะไร และเพลง "นางเอก" กับเพลง “ดวงชีวิต” จากละครทีวีเรื่องนางเอก ในปี 2541 บันทึกเสียงเพลง “” ลงในอัลบั้ม “Sila-on Bros., Family and Friends” ของบริษัท เอสแอนด์พี ซินดิเคท จำกัด (มหาชน) และ ให้เสียงร้องเพลงภาคภาษาไทยแก่ ในเพลง “Where Do I Go from Here” และ “What a Day in London” จากภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง
ช่วงเริ่มงานอาชีพด้านการร้องเพลง (2542 – ต้นปี 2546).
การขับร้องเพลงในงานสาธารณะ.
หลังจากที่เริ่มมีผลงานออกสู่สาธารณะที่หลากหลาย ความสามารถของธีรนัยน์ก็เริ่มเป็นที่รู้จักในวงการที่กว้างขึ้น เธอเป็นนักร้องรับเชิญในงานกาชาดคอนเสิร์ต ครั้งที่ 27 ในปี 2542 การแสดงหน้าที่ประทับ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ในครั้งที่ 28 และครั้งที่ 29 ในปี 2543 และ 2544 ตามลำดับ และร่วมร้องเพลงออกรายการทางสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 กับวงดุริยางค์กองทัพเรือ เนื่องในวันกองทัพเรือในเดือนพฤศจิกายน 2544 และแสดงหน้าที่ประทับ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในงานกาชาดคอนเสิร์ต ครั้งที่ 31 ในปี 2546