pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แทมโปสมีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 โดยเป็นการชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ซึ่งแทมโปสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เดวิด ลูกมหานาคไป จากนั้น ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 250 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค เอเดน ซอนโซนาไป ไม่ได้แชมป์ และยังมาชกในไทย แพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิม ในปีเดียวกัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2552 แทมโปสได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทอีกเมื่อ 3 ตุลาคม แต่แพ้คะแนน โคเฮอิ โคโนะ กลับมาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ12 ธันวาคม ก็แพ้คะแนน ดาลิโน เปนา ไม่ได้แชมป์อีก
จากนั้นแทมโปสยังคงขึ้นชกเรื่อยมา แพ้บ้างชนะบ้าง มีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกหลายครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยได้ชิงแชมป์เงาเข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท WBC ที่ว่าง แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิมเมื่อ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 จากนั้น ชิงแชมป์ WBO เอเชียเยาวชนรุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งแทมโปสเป็นฝ่ายแพ้แตก ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยุ่ในยกที่ 6 และในปีเดียวกันนั้น ก็ได้ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 15 ตุลาคม แต่ก็แพ้ทีเคโอ จัสซี อัลบาริคัน ไปในยกที่ 5 หลังจากถูกชกลงไปนับแปดถึง 4 ครั้ง จากนั้น แทมโปสยังคงชกมวยต่อมา แม้จะชกแพ้มาโดยตลอกด โดยขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2556 แพ้คะแนน ดาเนียล เฟอเรราส แล้วยังไม่ได้ขึ้นชกอีก
มาร์ลอน แบรนโด
มาร์ลอน แบรนโด จูเนียร์ (อังกฤษ: "Marlon Brando, Jr.", 3 เมษายน พ.ศ. 2467 - 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม 2 สมัย จากการรับบทเป็น เทอร์รี มัลลอย ในภาพยนตร์เรื่อง "กรรมกรท่าเรือ" และรับบทเป็น วีโต คอร์เลโอเน ในภาพยนตร์เรื่อง "เดอะ ก็อดฟาเธอร์" โดย มาร์ลอน แบรนโด ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของวงการภาพยนตร์อเมริกันและเป็นนักแสดงที่มีอิทธิพลมากที่สุดต่อนักแสดงในยุคศตวรรษที่ 20 นอกจากนี้นิตยสารไทม์​ยังได้จัดให้เขาอยู่ใน 100 บุคคลแห่งศตวรรษ นอกเหนือไปจากผลงานการแสดงของเขาที่เป็นที่ยอมรับและได้รับการกล่าวถึงไปทั่วโลกแล้ว มาร์ลอน แบรนโด ยังมีบทบาททางการเคลื่อนไหวเรียกร้องเกี่ยวกับสิทธิพลเมืองและการปฏิบัติต่อกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันในสหรัฐ​ ในหลายโอกาส
มาร์ลอน แบรนโด ศึกษาทางด้านการแสดงในปลายยุค 1940 จาก สเตลลา แอดเลอร์ นักแสดงละครบรอดเวย์รุ่นพี่ ซึ่งเธอเป็นลูกศิษย์ทางการแสดงของ คอนสแตนติน สตานิสลาฟสกี ครูสอนการแสดงละครเวที​ชื่อดังชาวรัสเซีย โดย แอดเลอร์ ได้สอนแบรนโดในเรื่องของเทคนิคและวิธีการแสดงที่เน้นการเข้าถึงบทบาทและความสมจริงในบุคคลิกของตัวละครให้แก่เขา และทำให้เขากลายเป็นนักแสดงชายคนแรกๆที่นำศิลปะการแสดงแบบ สตานิสลาฟสกี ออกไปสู่การรับชมของผู้ชมจำนวนมาก แบรนโด เป็นที่รู้จักในวงการภาพยนตร์อเมริกันหลัง​จากที่เขาเริ่มหันมาแสดงภาพยนตร์แทนการแสดงในละครบรอดเวย์ โดยเขาเริ่มมีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950​ ซึ่งเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ถึง 4 สมัยติดต่อกัน ​จากการรับบทนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "A Streetcar Named Desire -​ รถรางสายปรารถนา" (ค.ศ. 1951)​ ซึ่งเขาเคยแสดงเรื่องนี้ไว้จนประสบความสำเร็จมาแล้วเมื่อครั้งเป็นละครบรอดเวย์ที่ต้องเล่นต่อหน้าผู้ชมเมื่อปี ค.ศ. 1947 ต่อมาเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์อีกครั้งจากการแสดงเป็น เอมิเลียโน ซาปาตา ในภาพยนตร์เรื่อง "Viva Zapata!" ​(ค.ศ. 1952) และจากการแสดงเป็น มาร์ก แอนโทนี​ ในภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากบทประพันธ์ดั้งเดิมของ วิลเลียม เชกสเปียร์​ เรื่อง จูเลียส ซีซาร์​ (ค.ศ. 1953) แต่การเข้าชิงรางวัลออสการ์ทั้ง 3 สมัยของเขาต้องพ่ายแพ้ให้กับ ฮัมฟรีย์ โบการ์ต, แกรี คูเปอร์​ และ วิลเลียม โฮลเดน​ ก่อนที่ในช่วงปลายปี 1953 เขาจะแสดงภาพยนตร์แนวอาชญากรรมเรื่อง "The Wild One" (ค.ศ. 1953) ​ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงและทำให้ภาพลักษณ์ของเขาจากการรับบทเป็น จอห์นี สแตรบเลอร์ หัวหน้าแก็งค์มอร์เตอร์ไซค์ เดอะ แบล็ค ราเบลส์ กลายเป็นตัวละครชายที่เป็นแบบอย่างทางแฟชันการแต่งกายของวัยรุ่นทั่วโลกในยุคคริสต์ทศวรรษที่ 50 เช่น การตัดผมและไว้จอนที่ส่งผลต่อศิลปินหรือนักแสดงยุคนั้นเช่น เจมส์ ดีน และ เอลวิส เพรสลีย์ โดยเอลวิส ได้นำภาพลักษณ์ของมาร์ลอน แบรนโด ในภาพยนตร์เรื่องนี้ไปเป็นบทบาทในการถ่ายทำเพลง Jailhouse Rock ​นอกจากนี้ยังมีแฟชันการสวมแจ็คเก็ตหนังสีดำ การสวมหมวกเอียงไปด้านข้าง และทำให้เกิดความนิยมในจักรยานยนตร์อังกฤษยี่ห้อ ไทรอัมพ์​ รุ่น Thunderbird ​เกิดขึ้นไปทั่วสหรัฐอเมริกา
จนกระทั่งในปี 1954 แบรนโด ก็มาประสบความสำเร็จในการเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งที่ 4 โดยเขาได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเป็นครั้งแรกจากการรับบท เทอร์รี มัลลอย ในภาพยนตร์เรื่อง "On the Waterfront -​ กรรมกรท่าเรือ" ซึ่งจากบทบาทดังกล่าวนอกจากจะทำให้เขาได้รับรางวัลที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดอย่างออสการ์แล้ว การยังทำให้เขาสามารถคว้ารางวัลลูกโลกทองคำ​ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์ดราม่า และรางวัลแบฟตา สาขานักแสดงนำชายชาวต่างชาติยอดเยี่ยม อีกด้วย
ในช่วงเวลาดังกล่าวแม้ มาร์ลอน แบรนโด จะเป็นนักแสดงชายที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง แต่ในช่วงยุคคริสต์ทศวรรษ 1960 กลับเป็นช่วงเวลาที่ชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์ของเขาเริ่มเสื่อมถอยและไม่ประสบความสำเร็จในวงการภาพยนตร์เท่าที่ควร เริ่มจากการแสดงในภาพยนตร์แนวคาวบอยตะวันตกเรื่อง "One-Eyed Jack" (ค.ศ. 1961)​ ที่นอกจากเขาจะต้องแสดงนำแล้วยังต้องกำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยตนเองแทนที่ สแตนลีย์ คูบริก​ ที่ถูกปลดออกไป แม้ทางค่ายจะลงทุนสูงด้วยการถ่ายทำให้เป็นภาพสีแต่หลังจากภาพยนตร์ออกฉายกลับไม่สามารถทำเงินได้และถึงขั้นต้องขาดทุนย่อยยับ ส่งผลให้แบรนโด ไม่รับงานกำกับภาพยนตร์เรื่องใดอีกเลย ก่อนที่ชื่อเสียงด้านลบเรื่องความเอาแต่ใจและบุคลิกที่ปกครองยากของเขาจะเป็นที่เลื่องลือในวงการมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งในปี 1962 เขาได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Mutiny on the Bounty -​ กัปตันทมิฬ" แต่ถูกต่อต้านอย่างหนักจากบรรดาสื่อมวลชนจากพฤติกรรมเอาแต่ใจของเขาขณะถ่ายทำอันเป็นที่รับรู้อย่างกว้างขวาง ตลอดจนการที่เขามักจะไม่ให้ความร่วมมือกับกองถ่ายหากเป็นเรื่องที่ไม่ถูกใจ ส่งผลให้เกิดความล่าช้าในการถ่ายทำและงบประมาณที่บานปลาย โดยถึงแม้ตัวภาพยนตร์จะได้รับคำวิจารณ์ที่หลากหลายและได้รับการเสนอให้เข้าชิงรางวัลออสการ์มากถึง 7 สาขา แต่ด้วยกระแสโจมตีจากสื่อมวลชนที่ล้วนมุ่งไปที่พฤติกรรมความร้ายกาจในกองถ่ายของ มาร์ลอน แบรนโด ซึ่งเป็นนักแสดงนำของเรื่องโดยตรง ทำให้ภาพยนตร์ขาดทุนทางรายได้อย่างมหาศาล และทำให้ผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องต่อๆมาของเขาในยุคนั้นไม่ได้รับการกล่าวถึงจากสื่อต่างๆ มากเท่าที่ควร
แบรนโด กลับมาสร้างชื่ออย่างยิ่งใหญ่อีกครั้งจากการรับบทเป็น วีโต คอร์เลโอเน ในภาพยนตร์ที่สร้างจากบทประพันธ์ของ มาริโอ พูโซ เรื่อง เดอะ ก็อดฟาเธอร์​ (ค.ศ. 1972) โดย พูโซ เจ้าของประพันธ์ต้องการให้ มาร์ลอน แบรนโด แสดงในบทบาทนี้ แต่ถูกหลายฝ่ายคัดค้านโดยเฉพาะจากทางค่ายภาพยนตร์อย่างพาราเมาต์พิกเจอส์​ เนื่องจากกิตติศัพท์ของเขาในกองถ่ายและอารมณ์ที่คาดเดาได้ยาก ส่วนฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา​ผู้กำกับภาพยนตร์ก็อยากได้ ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์​ มารับบทนี้มากกว่าแต่ก็ถูกตัวแทนของ โอลิวีเอร์ ปฏิเสธ จนทำให้ทีมงานต้องคัดเลือกผู้รับบทจากนักแสดงชายหลายคนทั้ง แอนโทนี ควินน์, จอร์จ ซี. สกอตต์, ​ริชาร์ด คอนเต และ ออร์สัน เวลส์ ​แต่ก็พบว่ายังไม่ใช่นักแสดงที่มีบุคลิกเหมาะสมกับบทบาทดังกล่าว สุดท้ายตัวเลือกจึงเหลือแค่เพียง ​เออร์เนสต์ บอร์กไนน์​ และ มาร์ลอน แบรนโด ซึ่งหลังจากที่ แบรนโด เข้ารับการทดสอบบทและแสดงให้ทุกคนเห็นถึงความสมจริงอย่างยิ่งกับการเป็นตัวละคร วีโต คอร์เลโอเน ก็ทำให้ทุกคนเปลี่ยนใจมอบบทบาทดังกล่าวให้เขาอย่างไร้ข้อกังขาแม้จะถูกคัดค้านอย่างหนักในตอนแรก ก่อนที่ความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ของภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำให้สื่อทั่วโลกหันมาชื่นชมฝีมือในการแสดงของเขาอีกครั้ง โดยเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม​, รางวัลลูกโลกทองคำ​ และ รางวัลแบฟตา​ โดยถึงแม้ว่าในที่สุดเขาจะได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเป็นสมัยที่ 2 ของตนเองและกลับมามีชื่อเสียงอย่างยิ่งใหญ่ในโลกภาพยนตร์อีกครั้ง แต่เขาก็กลับสร้างความตื่นตะลึงในวงการเมื่อปฏิเสธที่จะขึ้นไปรับรางวัลออสการ์ โดยเขาได้มอบหมายให้ ซาชีน ลิตเติลเฟเธอร์ นักแสดงหญิงที่มีเชื้อสายเผ่าอาเปเช เป็นตัวแทนขึ้นไปบนเวทีออสการ์เพื่อแสดงการประท้วงวงการภาพยนตร์อเมริกันในการปฏิบัติต่อกลุ่มชนพื้นเมืองสหรัฐ ก่อนที่เขาจะมีผลงานอันเป็นที่น่าจดจำในภาพยนตร์ที่กำกับโดย แบร์นาโด แบร์โตลุชชี​เรื่อง "รักลวงในปารีส" ที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงามเมื่อทำรายได้มากกว่าทุนสร้างถึง 90 เท่า และทำให้เขาถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์อีกครั้งแม้ว่าในครั้งก่อนเขาจะปฏิเสธที่จะขึ้นเวทีก็ตาม ​
ที่นอกจากผลงานการแสดงภาพยนตร์แล้ว มาร์ลอน แบรนโด ยังมีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์​ทางช่องเอบีซี​เรื่อง "รูตส์: เดอะเน็กซ์เจเนเรชันส์" (ในประเทศไทยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 3​)​ โดยเขาได้รับรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี​ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ประเภทละครโทรทัศน์
เคียนู รีฟส์
มาร์เลเนอ ดีทริช
มาร์เลเนอ ดีทริช  มีชื่อเต็มว่า มารี มัคดาเลเนอ ดีทริช (; 27 ธันวาคม พ.ศ. 2444 – 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวอเมริกันที่เกิดในเยอรมนี
พี่น้องมากซ์
พี่น้องมารซ์ (อังกฤษ: "Marx Brothers") เป็นกลุ่มนักแสดงตลกชาวอเมริกันที่ประกอบด้วย ชิโค มาร์, ฮาร์โป มาร์, โกรโช มาร์, กัมโม มาร์ และเซปโป มาร์
มิเฮล ซาคาชวิลลี
ชิลลี่ไวท์ช็อค
ชิลลี่ไวท์ช็อค  เป็นอดีตเกิร์ลกรุปสัญชาติไทย ค่ายกามิกาเซ่ ในเครือบริษัทอาร์เอส เดิมทีในปี 2550 ยังไม่มีชื่อวง แต่ในค่ายเรียกวงกันว่า GString ต่อมาจึงเปลี่ยนในชื่อ Chilil White Choc โดยมีสมาชิกในวงจำนวน 4 คน ต่อมายุบวงแล้ว เหลือ 2 คน คือ พิม และ จินนี่ ซึ่งกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของ และได้ทำการยุบวงไปอีกสุดท้ายเหลือ สมาชิกคือ จินนี่ ในค่าย แล้วจินนี่ก็ได้เซ็นสัญญาลาออกอย่างเป็นทางการ
ชิลลี่ไวท์ช็อค เริ่มต้นจากการที่พวกเธอทั้ง 4 คน เริ่มเรียนร้องเพลงตั้งแต่ช่วงวัยเด็ก ที่โรงเรียน ENO ขอครูกานต์ อะคาเดมี่ (กานต์ จั่นทอง) ภายหลังได้ร่วมทำโปรเจ็คต์ ออกอัลบั้มในนาม “bunny beat girls (ปันนี่ บีท เกิร์ล)” ปีพ.ศ. 2549 ในขณะนั้นมีศิลปิน 9 คน รวมทั้ง พิม, จินนี่, อิ้งค์, เบส
ภายหลังได้เข้ามาเป็นศิลปินในค่าย กามิกาเซ่ ในเครืออาร์เอส และได้ฟอร์มวงกันในชื่อ “G-String” ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น “ชิลลี่ ไวท์ ช็อค” และออกโปรเจ็คต์พิเศษในนาม ลิปซ์ โปรเจ็คต์ ร่วมกับ Waii (ปัญญริสา เธียรประสิทธิ์) และ ซิสก้า ในปีพ.ศ. 2550
ผลงานเพลงอัลบั้มแรกของ Chilli White Choc ออกในนาม LIPZ Project
(ร่วมกับ หวาย และ SisKa) โดยเพลงที่ขับร้องโดย Chilli White Choc ได้แก่เพลง "Chatsanova", "Special Friend", "เปลี่ยนเป็นพี่ชาย"
ในปี 2552 ได้เกิด project "Sevendays" ประกอบด้วย Chilli White Choc คือ พิม และ จินนี่ และ เฟย์ จาก (เฟย์ ฟาง แก้ว) แจม (เนโกะ จัมพ์) หวาย มีน (ซิสก้า) และ มีล่า
และในปี 2553 สมาชิก 2 คนของวง คือ พิม และ จินนี่ ร่วมกับ มิน (SisKa) ได้ตั้งเป็นวงน้องใหม่ของค่าย ภายใต้ชื่อ SWEE:Dต่อมาพิมก็ได้ลาออกจากการเป็นศิลปินปัจจุบันก็เหลือแต่จินนี่ อยู่ในกามิกาเซ่ และ ปัจจุบันอิงค์​ เป็นศิลปินเดี่ยวสังกัด​ Boxx Music​ ในเครือ​ Muzik​ Move ก่อนหน้านี้เคยกลับมาทำงานที่อาร์เอสอีกครั้งแต่ในฐานะวีเจในช่องยู แชลแนล การกลับอีกครั้ง กับ Chilli White Choc วงที่เคยเป็นอดีต แต่ตอนนี้พวกเธอกำลังจะกลับมาอีกครั้ง กับอัลบั้มใหม่ที่จะมาทำให้พวกคุณใจละลายไปกับความหวาน ความเปรี้ยว ความเซ็กซี่
การถอนตัวของ ชิลลี่ไวท์ช็อค.
ปี 2552 เบสท์-รตาพร ทิพย์มนตรี และ อิงค์-วรันธร เปานิล ขอถอนตัวออกจาก ชิลลี่ไวท์ช็อค เนื่องจากหมดสัญญาและกลับไปทุ่มเทเวลาให้กับการเรียน จึงทำให้จำเป็นต้องยุติวงไป
เกิร์ลกรุป
ริวเซย์ โนะ ร็อคแมนซีรีส์
ริวเซย์ โนะ ร็อคแมน  หรือ เมกาแมน สตาร์ฟอร์ซ (Mega Man Star Force) เป็นซีรีส์จากเกมร็อคแมน ซึ่งตัวเกมหลักของซีรีส์นี้อยู่ในนินเทนโด DS รวมทั้งเป็นภาพยนตร์อนิเมะและหนังสือการ์ตูนอีกด้วย
ชื่อภาษาอังกฤษของ ริวเซย์ โนะ ร็อคแมน อย่างเป็นทางการคือ ชู้ตติ้งสตาร์ร็อคแมน (Shooting Star Rockman)
ริวเซย์ โนะ ร็อคแมน เป็นเนื้อเรื่องอยู่บนโลกเดียวกับร็อคแมนเอ็กเซ่ โดยเป็นช่วงเวลาต่อจากเอ็กเซ่ถึง 200 ปี อีกทั้งภาพรวมของตัวเกมและการควบคุมก็คล้ายคลึงกับเกมร็อคแมนเอ็กเซ่มาก
ริวเซย์ โนะ ร็อคแมน เป็นผลงานเกมของเกมชุดร็อคแมน โดยเป็นการต่อยอดจาก ร็อคแมนเอ็กเซ่ ที่ลงแพลตฟอร์มเกมบอยแอดวานซ์ และถูกเปลี่ยนแพล็ตฟอร์มเป็น นินเท็นโด DS และเส้นเรื่องของ ริวเซย์ โนะ ร็อคแมน อยู่ในโลกเดียวกันแต่อยู่ช่วงเวลาในอีก 100 ต่อมา
จุดหมายปลายทางของสายการบินเอธิโอเปียนแอร์ไลน์
จุดหมายปลายทางการขนส่งสินค้า.
Ethiopian Airlines Cargo fly freighter aircraft services to the following cities from Addis Ababa and Dire Dawa:
ศรีรัศมิ์ อัครพงศ์ปรีชา
สโมสรฟุตบอลคัสตอม ยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลคัสตอม ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ปัจจุบันแข่งขันในไทยลีก 2 เจ้าของสโมสรคือ กรมศุลกากร
สโมสรศุลกากร ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2497 โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้พนักงานในองค์กรมีสุขภาพแข็งแรง และต้องการมีส่วนร่วมในการพัฒนาวงการกีฬาไทย สโมสรเคยส่งทีมเข้าร่วมแข่งขันชิงถ้วยพระราชทาน "ถ้วยน้อย" ซึ่งจัดโดย สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ เมื่อ พ.ศ. 2511 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จึงได้ยุติมิได้ส่งทีมฯ เข้าร่วมแข่งขันอีกเลย
จวบจนเมื่อ พ.ศ. 2536 ได้มีการจัดการแข่งขันฟุตบอลศุลกากรระหว่างประเทศขึ้น โดยมี ฮ่องกง เป็นเจ้าภาพการแข่งขันครั้งแรก โดยทีมฟุตบอล สโมสรศุลกากร จึงได้ส่งทีมและเข้าร่วมแข่งขันตลอดมาตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงปีปัจจุบัน
ก้าวสู่วงการลูกหนังแบบเต็มตัว.
ต่อมา สโมสรฯ ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ในปี พ.ศ. 2541 และได้ส่งทีมเข้าร่วมแข่งขัน ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ทุกชั้น ทั้ง ถ้วย ง., ถ้วย ค. และ ถ้วย ข. ตามระบบคัดกรอง นอกจากนั้นยังได้เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลกระทรวงและการแข่งขันทุกรายการที่มีโอกาส โดยในปีแรกที่ส่งทีมเข้าแข่งขัน สโมสรทำผลงานได้ดีจนคว้าตำแหน่งชนะเลิศ "ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง." ได้ทันที ทำให้ทีมได้รับการจับตามองมากขึ้น และในปีเดียวกัน สโมสรยังชนะเลิศ "ฟุตบอลศุลกากรระหว่างประเทศ ครั้งที่ 6" ซึ่งจัดขึ้นที่ ฮ่องกง ได้อีกด้วย ก่อนปีต่อมาจะชนะเลิศการแข่งขันนี้ใน ครั้งที่ 7 ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศไทย
ไต่เต้าสู่ลีกสูงสุด.
ในช่วงเวลาระหว่าง พ.ศ. 2543 - พ.ศ. 2545 สโมสรฯ มีผลงานในสนามที่ดีขึ้น จนเป็นที่จับตามองอย่างมาก โดยในระหว่างนั้น สโมสรกรมศุลกากร ได้ประสบความสำเร็จในการแข่งขันต่างๆมากมาย อาทิ
ก่อนจะมาพลาด ได้แค่รองชนะเลิศฟุตบอลศุลกากรระหว่างประเทศ ปี พ.ศ. 2545 ที่ สาธารณรัฐประชาชนจีน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้สโมสรกรมศุลกากร ผลงานแผ่วไปนัก
สู่ลีกสูงสุด.
สโมสรกรมศุลกากรได้รองชนะเลิศในการแข่งขัน ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ข. พร้อมกับสิทธิ์ได้เลื่อนชั้นสู่ลีกรองของประเทศอย่าง "ดิวิชั่น 1" ทันที ในปี พ.ศ. 2547 แถมยังหนีบถ้วยชนะเลิศฟุตบอลภายใน กระทรวงการคลัง (วายุภักษ์เกมส์) พ.ศ. 2547 อีกด้วย
สโมสรกรมศุลกากร ใช้เวลาอยู่ในลีกดิวิชั่น 1 เพียง 3 ปี ก่อนจะชนะเลิศการแข่งขัน พร้อมกับเลื่อนชั้นไปเล่นใน "ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก" ได้สำเร็จ ในปี พ.ศ. 2552 แต่ทว่าผลงานของสโมสรฯ ไม่ดีนัก โดยจบด้วยอันดับที่ 16 มีเพียง 20 คะแนน จาก 30 นัด ตกชั้นพร้อมกันกับ ยอดทีมอย่าง ธนาคารกรุงเทพ และ ทหารบก ในที่สุด
หลังจากตกชั้น.
หลังจากการตกชั้นในปี 2552 สโมสรฯ ก็ได้ทำการเปลื่ยนชื่อเป็น สมาคมสโมสรสุวรรณภูมิ ศุลกากร ซึ่งทำผลงานได้ดี โดยได้อันดับที่ 7 เกือบที่จะได้ร่วมเพลย์ออฟเลื่อนชั้น เนื่องจากในฤดูกาลนั้น ทาง ไทยพรีเมียร์ลีก ต้องการเพิ่มทีม เป็น 18 ทีม ภายหลังในฤดูกาล 2554 สโมสรกรมศุลกากรได้จับมือเป็นพันธมิตรกับ จังหวัดสมุทรปราการ จึงได้เปลื่ยนชื่อมาเป็น สโมสรฟุตบอลสมุทรปราการ ศุลกากร ยูไนเต็ด โดยที่ทีมบริหารทั้งหมดยังเป็นของกรมศุลกากร และมีเป้าหมายคือ ปฏิเสธการซื้อผู้เล่นที่ราคาแพงเกินจริง เพื่อสวนทางกับระบบทำลายเพดานเงินเดือนของทีมใหญ่ๆในไทยพรีเมียร์ลีก และดิวิชั่น 1 และเน้นสร้างผู้เล่นดาวรุ่งสู่ทีมชุดใหญ่ วางรากฐานระบบจัดการแบบมืออาชีพ ซึ่งเพราะเหตุผลนี้ ทำให้ผลงานของทีมไม่ดีนัก จนตกชั้นไปเล่น ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 ในปี 2554
สู่ไทยลีก 3 และเลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 2.
หลังจากที่เล่นในดิวิชั่น 2 มาเป็นเวลาถึง 5 ปี โดยลงแข่งขันในโซนกรุงเทพฯ และปริมณฑล ใน ดิวิชั่น 2 ฤดูกาล 2559 ในโซน สโมสรฯ ทำผลงานจบด้วยอันดับที่ 2 ของสาย ทำให้ผ่านเข้ารอบแชมเปี้ยนลีก แต่แพ้ สโมสรราชประชา จากการดวลจุดโทษ ทำให้ไม่สามารถเข้าไปเล่นใน ไทยลีก 2 อย่างไรก็ดีด้วยนโยบายของ สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ที่จะจัดตั้งลีกระดับ 3 แทนที่ ทำให้สโมสรได้ลงเล่นใน ไทยลีก 3 โซนตอนล่างของประเทศในปี 2560
ต่อมาในฤดูกาล 2561 สโมสรสามารถจบอันดับที่ 1 และเลื่อนชั้นสู่ ไทยลีก 2 ได้สำเร็จ
ACL สามารถหมายถึง
โซนิค RPG
สมพล ปิยะพงศ์สิริ
สมพล ปิยะพงศ์สิริ ชื่อเล่น ไก่ เกิดเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนที่ย่านเยาวราช กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนเผยอิง มัธยมจากโรงเรียนทวีธาภิเศก โดยเรียนสาขาภาษาเยอรมัน ระหว่างเรียนได้ทุนเรียนดีให้ไปศึกษาต่อที่ประเทศเยอรมนีอยู่ระยะหนึ่งด้วย จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นเดียวกับ "ครูลิลลี่" กิจมาโนชญ์ โรจนทรัพย์
มีชื่อเสียงมาจากการเคยเล่นมิวสิกวีดีโอของ ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ ในเพลง "รักน้องคนเดียว" และรวมทั้งเป็นดีเจในเครือของแกรมมี่ โดยมีบุคลิกเฮฮา เจ้าสำราญ มีมุกตลกชอบอำอยู่เสมอ ๆ จากนั้นจึงได้เป็นพิธีกรรายการเกมโชว์ในเครือของแกรมมี่อีกหลายรายการ เช่น "เกมฮอตเพลงฮิต", "เกมวัดดวง", "เซียนโอเกะ", "คอซองเกม" เป็นต้น
นอกจากนั้นยังเคยออกอัลบั้มเพลงมา 2 ชุด ชื่อ "เหล่าเจ๊กหงี" กับ "แมงยุ่ง" และแสดงภาพยนตร์เรื่อง "ยังไงก็รัก" ในปี พ.ศ. 2550
ปี 2562 ไก่ สมพล ได้ร้องเพลงในรายการ "The Mask Line พราง" ฉายา หน้ากากเทปคาสเซ็ท เพลง "สุดฤทธิ์สุดเดช"
พระบรมราชานุสรณ์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
อาคารพระบรมราชานุสรณ์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือ อาคารสถาปัตยกรรมทรงไทยที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองรากุนดา ประเทศสวีเดน สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์เฉลิมฉลองการเสด็จประพาสรากุนดาของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้นเสด็จไปเจริญสัมพันธไมตรีกับประเทศสวีเดน เมื่อปี พ.ศ. 2440
การก่อสร้างตัวอาคารนั้นเริ่มต้นขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2540 ด้วยงบประมาณ 14 ล้านบาท และส่งมอบให้แก่ทางเทศบาลเขตรากุนดาเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ปีถัดมา ตัวอาคารนั้นยาว และกว้าง 10 เมตร สูง 28 เมตร มีเสาทั้งหมด 24 เสา และมีประตูอยู่ 4 ประตู
พระเศวตสุรคชาธาร
คาเมนไรเดอร์อมาซอน
คาเมนไรเดอร์อมาซอน  เป็นภาพยนตร์ซีรีส์คาเมนไรเดอร์ลำดับที่ 6 ออกอากาศครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1974 และจบลงเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1975 รวมทั้งสิ้น 24 ตอน ถือได้ว่าจำนวนตอนน้อยที่สุดในยุคโชวะ เนื่องจากเนื้อหารุนแรง
ส่วนลิขสิทธิ์จัดจำหน่ายรูปแบบวีซีดีเป็นของบริษัท ทีไอจีเอ (TIGA) ใช้ชื่อว่า "เดชไรเดอร์ อาเมซอน" ในปัจจุบันได้มีการนำลงวิดีโอสตรีมมิ่งทาง Line TV
อมาซอน ออกแบบมาจาก กิ้งก่ามอนิเตอร์ ส่วนครีบหลังมาจาก ปลาปิรันย่า
ยามาโมโตะ ไดสุเกะ ลูกชายคนเดียวของ ดร.ยามาโมโตะ เขารอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์จากเหตุการณ์เครื่องบินตก และได้เติบโตท่ามกลางสัตว์ป่าในลุ่มแม่น้ำแอมะซอน จนวันหนึ่ง ยักษ์สิบหน้า กอร์กอส ได้ลอยมาจากฟากฟ้า และทำลายหมู่บ้าน ผู้เฒ่าบาโก้ ทราบถึงความต้องการของอสูร เขาจึงรีบไปทำการผ่าตัดให้กับ ไดสุเกะ ที่เสียชีวิตจากการโจมตีของกอร์กอส โดยฝังสิ่งที่กอร์กอส ต้องการ นั่นคือ กำไลกีกิ ให้กับเขาจนได้กลายมาเป็น คาเมนไรเดอร์อมาซอน และได้เข้าต่อกรกับกอร์กอส จนเอาชนะมาได้
แต่เรื่องราวก็ยังไม่จบเมื่อ จักรวรรดิ การ์รันดาได้ขึ้นมาเป็นใหญ่และหมายจะยึดครองญี่ปุ่น เขาจึงต้องเดินทางตามไปญี่ปุ่นและจัดการพวกเหล่าวายร้ายให้สิ้นซาก
SIC Hero Saga เรื่องราวของคาเมนไรเดอร์อมาซอนซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสาร Monthly Hobby Japan เมื่อเดือนพฤษภาคมถึงเดือนกรกฎาคม 2547 มีชื่อเรื่องว่า "Masked Rider Amazon Edition: Pre-Stage"  เป็นอารัมภบทของซีรีส์อมาซอนและเป็นการนำเสนอตัวละครดั้งเดิม พรี-อมาซอน , ยักษ์สิบหน้า กอร์กอส ร่างสมบูรณ์ , Kitty , และ Jungler (สร้างโดยผู้เฒ่าบาโก้)
ภาษาตาตาร์
ภาษาตาตาร์ ( หรือ ) เป็นภาษากลุ่มเติร์กิก พูดโดยชาวตาตาร์ จัดเป็นภาษารูปคำติดต่อ มีผู้พูดในบางส่วนของยุโรป รัสเซีย ไซบีเรีย จีน ตุรกี โปแลนด์ ยูเครน ฟินแลนด์ และเอเชียกลาง เป็นภาษาราชการของสาธารณรัฐตาตาร์สถาน เขียนด้วยอักษรซีริลลิกโดยมีอักษรเฉพาะที่ไม่ได้ใช้ในภาษากลุ่มสลาวิก
มีผู้พูดในรัสเซีย เอเชียกลาง ยูเครน โปแลนด์ จีน ฟินแลนด์และตุรกี ภาษาตาตาร์เป็นภาษาแม่ของผู้พูดภาษาบัชกอร์ต 400,000 คน โดยเฉพาะที่อยู่ในยูฟา ชาวตาตาร์ 94% และชนกลุ่มอื่นที่อยู่ในตาตาร์สถาน 7% บอกว่าตัวเองรู้ภาษาตาตาร์ ใน พ.ศ. 2545
ภาษาตาตาร์เป็นภาษาราชการของสาธารณรัฐตาตาร์สถาน อักษรทางการของภาษาตาตาร์เป็นอักษรซีริลลิกและเพิ่มตัวอักษรที่ไม่พบในภาษากลุ่มสลาฟอื่นๆ บางครั้งมีการใช้อักษรอื่นๆ เช่น อักษรละติน และอักษรอาหรับ การใช้ในการตีพิมพ์และในอินเทอร์เน็ตเป็นอักษรซีริลลิก แต่ในที่ๆภาษาตาตาร์ไม่ได้เป็นภาษาราชการ อักษรที่ใช้ขึ้นกับความถนัดของผู้เขียน
ภาษาตาตาร์เสมือนเป็นภาษาราชการในรัสเซียเมื่อ พ.ศ. 2460 แต่เฉพาะในสาธารณรัฐโซเวียตสังคมนิยมตาตาร์-บัชกอร์ต และเป็นภาษาราชการในรัฐอีเดล-ยูราล
การใช้ภาษาตาตาร์เริ่มลดลงตั้งแต่ พ.ศ. 2473 ใน พ.ศ. 2523 ไม่มีการสอนในโรงเรียนในเมือง มีแต่ในโรงเรียนในชนบท ผู้พูดภาษาตาตาร์มีโอกาสเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยน้อย เพราะในมหาวิทยาลัยสอนเป็นภาษารัสเซีย อย่างไรก็ตาม ภาษาตาตาร์ยังไม่จัดว่าเป็นภาษาใกล้ตาย เพราะมีการสอนด้วยภาษาตาตาร์ระดับสูงในตาตาร์สถาน การใช้ภาษาตาตาร์เป็นภาษาเขียนพบเฉพาะในหมู่ผู้พูดภาษาตาตาร์
ภาษาตาตาร์มีสำเนียงหลักสามสำเนียงคือ สำเนียงตะวันตก (Mişä) สำเนียงกลาง (ใช้ทั่วไป) และสำเนียงตะวันออก (ไซบีเรียนตาตาร์) แต่ละสำเนียงยังแบ่งเป็นสำเนียงย่อยได้อีก
ภาษารัสเซียมีอิทธิพลต่อภาษาตาตาร์ มีการใช้คำและวลีภาษารัสเซียด้วยไวยากรณ์ภาษาตาตาร์ หรือมีการใช้ไวยากรณ์ภาษารัสเซียในหนังสือภาษาตาตาร์
ภาษาตาตาร์ไซบีเรียเป็นสำเนียงที่ต่างจากภาษาตาตาร์ที่ใช้ในการเขียน สำเนียงนี้เคยใช้เป็นภาษาเขียนในช่วงก่อน พ.ศ. 2473 หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนมาใช้ภาษารัสเซีย ภายในสำเนียงนี้เองยังมีความแตกต่างทางด้านไวยากรณ์.โดยเฉพาะไซบีเรียตะวันตก ส่วนภาษาของชาวชูเลียม ตาตาร์ ถือเป็นภาษาเอกเทศต่างหาก
ตาตาร์ในรัสเซีย.
มีผู้พูดภาษาตาตาร์ในรัสเซียราว 5,300,000 คน โดยเป็นชาวตาตาร์ 4,500,000 คน ส่วนที่เหลือเป็นชาวบัชกอร์ต 520,000 คน ชาวรัสเซีย 130,000 คน ชาวชูวาส 70,000 คน ชาวมาริส 42,000 คน ชาวอุดเมิร์ธ และมอร์ดวินส์ มีชาวพื้นเมืองที่พูดภาษาตาตาร์ในตาตาร์สถาน ได้แก่ ชาวอาเซอรี ชาวคาซัค ชาวอาร์เมเนีย และชาวยิว
ภาษาตาตาร์เป็นภาษารูปคำติดต่อเช่นเดียวกับภาษากลุ่มเตอร์กิกอื่นๆ
บรรพบุรุษของภาษาตาตาร์คือภาษาโบลการ์ที่ตายแล้วและภาษาเคียปชัก ภาษาตาตาร์ไครเมียไม่ถือเป็นภาษาใกล้เคียง สำเนียงที่ใช้เป็นมาตรฐานสำหรับการเขียนคือสำเนียงกลางที่ใช้ในตาตาร์สถานและสำเนียงโบราณ ทั้งสองสำเนียงนี้อยู่ในภาษากลุ่มเคียปชักซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของภาษากลุ่มเตอร์กิก ภาษาตาตาร์ได้รับอิทธิพลจากภาษากลุ่มคอเคเซียน ภาษากลุ่มสลาฟ และภาษากลุ่มฟินโน-อูกริก ที่ใช้พูดในบริเวณแม่น้ำโวลการ์มาก
ภาษาตาตาร์มีเครื่องหมายแทนเสียงสระ 16 ตัว เช่นเดียวกับภาษากลุ่มเตอร์กิกอื่นๆ ภาษาตาตาร์มีการเปลี่ยนเสียงสระ สระบางตัวแยกเป็นสระหน้าและสระหลังด้วย
สระหน้า: ä [æ~ə], â [æ], e [e], é [ɛ], i [i], ó [ø], ö [œ], ü [y]
สระหลัง: a [ɑ~ʌ], á [ɑ], í [ɯɪ], ı [ɯ~ɨ:], o [o~o:], u–ú [u]
หน่วยเสียงในภาษาตาตาร์ส่วนใหญ่ใกล้เคียงหรือเหมือนกับภาษากลุ่มเตอร์กิกอื่นๆ เสียง /f/, /x/ และ /ʒ/ เป็นเสียงที่ยืมมาจากภาษาอาหรับและภาษาในยุโรปตั้งแต่ยุคกลาง ส่วนเสียง /v/ ยืมมาในพุทธศตวรรษที่ 25 ความแตกต่างระหว่างเสียง /h/ และ /x/ เริ่มเกิดขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 15 เมื่อมีการใช้คำ อัลลอหฺ และการได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซีย ในยุคที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต การปรากฏของเสียง /h/ ลดลงมาก
ภาษาตาตาร์มีประวัติการเขียนด้วยอักษรหลายชนิด การเขียนเริ่มแรกประยุกต์มาจากภาษาโบลการ์ ซึ่งใช้อักษรออร์คอนก่อน พ.ศ. 1463 ต่อจากนั้น เปลี่ยนมาใช้อักษรอาหรับ จนถึง พ.ศ. 2471 ในช่วง พ.ศ. 2470 – 2481 ใช้อักษรละติน ส่วนในรัสเซียและในตาตาร์สถานได้เปลี่ยนมาใช้อักษรซีริลลิก ต่อมาในราว พ.ศ. 2543 ได้มีการปรับปรุงการเขียนด้วยอักษรละตินใหม่และเป็นที่นิยมใช้ทางอินเทอร์เน็ต แต่มีใช้ในรัสเซียน้อยเพราะมีกฎหมายบังคับให้ทุกภาษาในรัสเซียต้องเขียนด้วยอักษรซีริลลิก
ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ข้อ 1:
ยุคเรอเนสซองซ์
ซันโดร บอตตีเชลลี
อเลสซันโดร ดี มารีอาโน ดี วันนี ฟีลีเปปี หรือ ซันโดร บอตตีเชลลี หรือเรียกสั้น ๆ ว่า บอตตีเชลลี ( หรือ เรียกย่อว่า ; 1 มีนาคม ค.ศ. 1444 (พ.ศ. 1987/1988) – 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1510 (พ.ศ. 2053) เป็นจิตรกรชาวอิตาลีแห่งสกุลช่างเขียนแห่งฟลอเรนซ์ระหว่างสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น เพียงไม่ถึงร้อยปึต่อมาวิธีการเขียนของสกุลช่างนี้ (ภายใต้การอุปถัมภ์ของโลเรนโซ เด เมดีชี) ก็ถูกจัดโดยจอร์โจ วาซารีให้เป็น “ยุคทอง” ในบทนำของหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ในส่วนชีวประวัติของบอตตีเชลลี ชื่อเสียงของบอตตีเชลลีได้รับความเสียหายหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้วมาจนกระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาบอตตีเชลลีก็ได้รับความนับถือว่าเป็นจิตรกรฝีมือดีของสมัยเรอแนซ็องส์ตอนต้นของอิตาลีหรือสมัยที่เรียกกันในภาษาอิตาลีว่า “กวัตโตรเชนโต” ผลงานที่เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของงานเขียนแบบฟลอเรนซ์ก็ได้แก่ “กำเนิดวีนัส” และ “ฤดูใบไม้ผลิ”
ประวัติชีวิตของบอตตีเชลลีเบื้องต้นไม่เป็นที่รู้จักกันเท่าใดนักเพียงแต่ทราบว่ามิได้ฝึกเป็นช่างเขียนจนอายุราวสิบสี่ปี ซึ่งชี้ให้เห็นว่าได้รับการศึกษามากกว่าช่างเขียนอื่น ๆ ร่วมสมัย วาซารีกล่าวว่าบอตตีเชลลีได้รับการฝึกเป็นช่างทองก่อนโดยอันโตนีโอ พี่ชาย อาจจะเป็นราวปี ค.ศ. 1462 จึงได้ไปฝึกการเขียนภาพกับฟีลิปโป ลิปปี งานชิ้นแรก ๆ ของบอตตีเชลลีกล่าวกันว่าเป็นงานของลิปปี แต่ก็ยังเป็นที่ไม่ตกลงกันว่าเป็นงานเขียนของผู้ใดแน่ แต่บอตตีเชลลีศึกษาการเขียนรายละเอียดและความอ่อนหวานจากลิปปี งานเขียนของจิตรกรสำคัญอีกผู้หนึ่งที่มีอิทธิพลต่องานของบอตตีเชลลีคืองานของมาซัชชีโอ จากหลักฐานที่เพิ่งพบเมื่อไม่นานนี้ ในช่วงเวลานี้บอตตีเชลลีอาจจะเดินทางไปฮังการีเพื่อไปช่วยในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังของงานร่วมปฏิบัติของฟีลิปโป ลิปปี ที่แอสซ์แตร์กม  ที่ได้รับสัญญาจ้างจากวีติซ ยานอส (Vitéz János) ผู้เป็นอัครบาทหลวงแห่งฮังการี
ภายในปี ค.ศ. 1470 บอตตีเชลลีก็มีห้องเขียนภาพเป็นของตัวเอง แม้ว่าจะเป็นงานเขียนสมัยต้นแต่ลักษณะการเขียนก็เป็นงานเขียนที่แสดงลักษณะที่พบในประติมากรรมแบบนูนต่ำมีเน้นการเขียนขอบคันและลดความตัดกันระหว่างแสงและเงา
งานชิ้นเอก.
งานชิ้นเอกสองชิ้น “ฤดูใบไม้ผลิ” (Primavera) ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1478 และ “กำเนิดวีนัส” (The Birth of Venus) ที่เขียนราว ปี ค.ศ. 1485 เป็นงานที่วาซารีเห็นที่คฤหาสน์ของโลเรนโซ ดี ปิแอร์ฟรันเชสโก เด เมดีชี ที่เมืองกัสเตลโลราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 และเป็นที่เชื่อกันมาจนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ว่าเป็นงานเขียนที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะสำหรับคฤหาสน์ที่กัสเตลโล แต่ผู้เชี่ยวชาญเมื่อไม่นานมานี้เชื่อว่าภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” เขียนสำหรับคฤหาสน์ของเมดีชีในฟลอเรนซ์ และภาพ “กำเนิดวีนัส” เขียนสำหรับผู้จ้างคนอื่นสำหรับสถานที่อื่น แต่เมื่อราวปี ค.ศ. 1499 สองภาพนี้ก็ได้มาตั้งที่คฤหาสน์ที่กัสเตลโล
งานสองชิ้นนี้มีอิทธิพลมาจากงานวรรณกรรมแบบสัจนิยมของกอทิกจากการศึกษางานเขียนโบราณของบอตตีเชลลี แต่ถ้าจะให้เข้าใจภาพเขียนอย่างที่ภาพควรจะเป็นที่เข้าใจ เนี้อความของภาพเขียนก็ยังกำกวมและทำให้ผู้ดูฉงนสนเท่ห์อยู่ ความซับซ้อนของความหมายทำให้ภาพยังได้รับการวิจัยศึกษาโดยผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งเน้นความเข้าใจในทางปรัชญาของมานุษยวิทยาและโคลงกลอนของศิลปินร่วมสมัยของบอตตีเชลลี งานของบอตตีเชลลีมิได้พยายามสื่อสารข้อความจากบทเขียนเรื่องเดียว แต่จากหัวข้อสำคัญของบทเขียนจากหลายแหล่ง สำหรับความงามของภาพเขียนวาซารีใช้คำว่า “grace”
ต่อมา.