pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ยานรบหุ้มเกราะ E-100  เป็นรถถังของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สร้างในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1943 โดยบริษัท Adlerwerke ได้รับคำสั่งให้พัฒนารถถัง เอ-100 จากรัฐบาลนาซี แต่ในปี 1944 การพัฒนาก็ได้หยุดลง เมื่อจบสงครามก็มีเพียงส่วนตัวถังรถเท่านั้นที่เสร็จสมบูรณ์ และถูกสร้างเพียงคันเดียวเท่านั้นและถูกยึดโดยกองทัพบกสหราชอาณาจักรหลังจากเยอรมนีพ่ายแพ้
.tv เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ตูวาลู บุคคลหรือหน่วยงานใด ๆ สามารถจดทะเบียนได้ในโดเมนระดับที่สอง
โดเมน .tv เป็นที่นิยมนอกประเทศตูวาลู เพราะ tv ตรงกับคำย่อของคำว่า โทรทัศน์ หรือ Television ในภาษาอังกฤษ ในปี ค.ศ. 2010 พบว่าเกือบ 10% ของรายได้ของรัฐบาลตูวาลู มาจากโดเมน .tv
.tx เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ แทนซาเนีย
.ug เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ยูกันดา
.uz เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ อุซเบกิสถาน
.va เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ นครรัฐวาติกัน และเป็นการบริหารโดยสำนักงานอินเทอร์เน็ตของสันตะสำนัก
.vc เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
.vi เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ หมู่เกาะอเมริกันเวอร์จิน
.vu เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ วานูอาตู
มณฑลจี๋หลิน
จี๋หลิน  เป็นหนึ่งในสามมณฑลทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน เมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดคือ ฉางชุน มณฑลจี๋หลินมีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับประเทศเกาหลีเหนือ (นครราซ็อน จังหวัดฮัมกย็องเหนือ จังหวัดรยังกัง และจังหวัดชากัง) และประเทศรัสเซีย (ดินแดนปรีมอร์สกี) ทิศเหนือติดกับมณฑลเฮย์หลงเจียง ทิศใต้ติดกับมณฑลเหลียวหนิง และทิศตะวันตกติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ชื่อของมณฑล "จี๋หลิน" มาจากวลีภาษาแมนจู "girin ula" หมายถึง "ไปตามลำน้ำ"
ชาวแมนจูเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่ของมณฑลจี๋หลิน จึงทำให้มณฑลจี๋หลินเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นแมนจูเรียในประวัติศาสตร์ พื้นที่แห่งนี้เคยมีการต่อสู้แย่งชิงและตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐต่าง ๆ ที่ไม่ใช่ของชาวฮั่น ได้แก่ รัฐกลุ่มชนซฺยงหนู, รัฐเซียนเปย์, ราชวงศ์เหลียวของชาวชี่ตัน, ราชวงศ์จินของกลุ่มชนนฺหวี่เจิน, และราชวงศ์หยวนของชาวมองโกล ประชากรส่วนใหญ่ในมณฑลพูดภาษาจีนกลาง เนื่องด้วยการรับเอาวัฒนธรรมฮั่นและภาษาจีนมาใช้โดยชาวแมนจู ทำให้ภาษาแมนจูถือเป็นภาษาที่ใกล้สูญพันธุ์ มณฑลนี้มีชาวเกาหลีอยู่ประมาณร้อยละ 4 ของประชากรทั้งหมด เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กับคาบสมุทรเกาหลี
เช่นเดียวกันกับมณฑลอื่น ๆ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน จี๋หลินได้ผ่านช่วงแรกของการพัฒนาอุตสาหกรรม อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจของมณฑลจี๋หลิน ซึ่งเด่นด้านอุตสาหกรรมหนัก ได้ประสบปัญหากับการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชน สิ่งนี้กระตุ้นให้รัฐบาลกลางดำเนินการรณรงค์ที่เรียกว่า "แผนฟื้นฟูพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ" นอกจากนี้ มณฑลจี๋หลินยังมีแหล่งหินน้ำมันเป็นจำนวนมาก
มณฑลจี๋หลินมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบสูงทิศตะวันออกเฉียงใต้พื้นที่สูงบริเวณเทือกเขาฉางไป๋ซันซึ่งมีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร ส่วนทิศตะวันตกบริเวณที่ราบซงเหลียว เป็นพื้นที่ค่อนข้างต่ำจึงเหมาะเป็นเขตทำปศุสัตว์ที่สำคัญของมณฑล
ด้านตะวันออกค่อนข้างรับอิทธิพลจากทะเลหวงไห่ และทะเลญี่ปุ่น จึงมีสภาพอากาศแบบชุ่มชื้น มีฝนตกชุก ด้านตะวันตกรับอิทธิพลจากที่ราบสูงมองโกล ทำให้อากาศแห้งแล้งทั้งมณฑลมีลักษณะอากาศเฉพาะแบบมรสุม เกษตรกรรม เป็นแหล่งวัตถุดิบประเภทข้าวที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ มีผลผลิตต่าง ๆ ได้แก่ ถั่วเหลือง ข้าวโพด
มณฑลจี๋หลินแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดทั้งหมด 9 แห่ง ประกอบด้วย 8 นครระดับจังหวัด (เป็นนครระดับกิ่งมณฑล 1 แห่ง) และ 1 จังหวัดปกครองตนเอง
เขตการปกครองระดับจังหวัดทั้ง 9 แห่งนี้ แบ่งย่อยอีกเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอ จำนวน 60 แห่ง (ประกอบด้วย 21 เขต, 20 นครระดับอำเภอ, 16 อำเภอ, และ 3 อำเภอปกครองตนเอง) ณ ปลายปี 2017 มีประชากรทั้งสิ้น 27.17 ล้านคน
การเมืองของมณฑลจี๋หลินมีโครงสร้างเป็นระบบพรรค-รัฐบาล เหมือนกับสถาบันการปกครองในมณฑลอื่น ๆ ในจีนแผ่นดินใหญ่
ผู้ว่าการมณฑลจี๋หลินเป็นตำแหน่งสูงสุดในหน่วยงานบริหารมณฑลจี๋หลิน อย่างไรก็ตาม ในระบบพรรค-รัฐบาลนี้ ผู้ว่าการมณฑลมีอำนาจน้อยกว่าเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนประจำมณฑลจี๋หลิน หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "หัวหน้าพรรคมณฑลจี๋หลิน"
มีฐานอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งและระบบอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์มากมีบริษัทอุตสาหกรรมมากกว่า 14,000 แห่ง อุตสาหกรรมหลัก คือ อุตสาหกรรมวิศวกรรม เคมีภัณฑ์ ปิโตรเคมี อาหารและยา
และยังมีเส้นทางตรงถึงฮาร์บิน เซิ่นหยัง ต้าเหลียน ปักกิ่ง เทียนจิน สือเจียจวง จี่หนัน หนันจิง (นานกิง) และเซี่ยงไฮ้ เป็นต้น ทางหลวง จากสถิติเมื่อปลายปี 2004 ทั่วมณฑลจี๋หลินมีถนนหลวง 47,255 กิโลเมตร จากฉางชุนต่อไปยังเมืองสำคัญได้ทั่วมณฑล
อาณาจักรลังกาสุกะ
ลังกาสุกะ เป็นอาณาจักรมลายูโบราณ (ฮินดู-พุทธ) ที่ตั้งอยู่ในคาบสมุทรมลายู ชื่อมีที่มาจากภาษาสันสกฤต กล่าวกันว่าเป็นคำสมาสของคำว่า "ลังกะ" แปลว่า "แดนสุกสกาว" กับ -"สุกะ" แปลว่า "ความสุขอันล้นพ้น" ตัวอาณาจักรเป็นหนึ่งในอาณาจักรที่เก่าแก่ที่สุดในคาบสมุทรมลายู แต่ยังคงขัดแย้งในที่ตั้งของอาณาจักร สถานที่ที่เป็นไปได้ตามการค้นพบของนักโบราณคดีอยู่ที่อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี โดยก่อตั้งในศตวรรษที่ 2
รายงานจากตำนาน "พงศาวดารเกอดะฮ์" อาณาจักรนี้ก่อตั้งและตั้งชื่อโดยมะโรง มหาวงศ์ อีกข้อเสนอหนึ่งกล่าวว่า ชื่ออาณาจักรอาจมาจากการสมาสระหว่าง "ลังกา" กับ อโศก กษัตริย์นักรบชาวฮินดูราชวงศ์โมริยะในตำนาน และนักล่าอาณานิคมชาวอินเดียยุคแรกของคอคอดมลายูได้ตั้งชื่ออาณาจักรลังกาสุกะ เพื่อยกย่องเกียรติของพระองค์
อาณาจักรลังกาสุกะในยุคโบราณ.
ลังกาสุกะเป็นนครรัฐตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 7 รุ่งเรืองยาวนานถึง 1,400 ปี จึงเสื่อมสลายไป ไม่ใช่เพราะถูกอำนาจใดเข้าตี หากแต่ทะเลถอยห่างตัวเมืองออกไปทุกที จนผู้คนพากันทิ้งเมือง ซ้ำโดนน้ำท่วมโคลนถมทับตัวเมืองแทบหมด เพิ่งขุดเจอซากไม่นานมานี้ เชื่อกันว่าคนในหมู่บ้านกาแลจิน อ.เมืองปัตตานีปัจจุบันคือผู้สืบเชื้อสายชาวเมืองลังกาสุกะ ที่เป็นลูกครึ่งชาวจีนกับคนพื้นเมืองที่ต้องทิ้งเมืองเก่ามาอยู่ในปัตตานีเมื่อ 1,000 กว่าปีที่แล้ว
อาณาจักรโบราณยิ่งใหญ่ที่เชื่อว่ามีพื้นที่คลุมไปถึงตอนเหนือมาเลเซีย เพราะพบสิ่ง ก่อสร้างโบราณ แบบเดียวกับที่พบในปัตตานีแถวริมฝั่งแม่น้ำบูจังและปาดังลาวาส (ปากแม่น้ำลาวาส) ในรัฐเคดาห์ หนังสือเหล่านั้นเรียกอย่างจืดชืดไม่ดึงดูดใจสักนิดว่า "เมืองโบราณยะรัง" เพราะซากเมืองเก่าพบที่ อ.ยะรัง ทั้งที่มีความเก่าแก่รุ่งเรืองมาก่อน อาณาจักรศรีวิชัยและอาณาจักรทวาราวดีตั้ง 500 ปี ศรีวิชัยและทวาราวดีตั้งในพุทธศตวรรษที่ 12 ลังกาสุกะเป็นนครรัฐที่โลกตะวันตกตะวันออก รู้จักกันแล้ว ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 7 เมืองโบราณยะรังจึงไม่ใช่เมืองเก่าธรรมดา หากแต่เป็นเมืองท่านครรัฐยิ่งใหญ่ สมัยโบราณเก๋ากึ๊กในภูมิภาคนี้โดยแท้
เมืองโบราณที่ กรมศิลปากร กำลังขุดแต่งอยู่ที่ อำเภอยะรัง ในขณะนี้คือ ศูนย์การปกครอง อาณาจักรลังกาสุกะ ในเมื่อบันทึก ชาวอินเดียและ ชาวอาหรับ ที่เรียกเมืองนี้ว่า "ลังกาสุกะ" กับบันทึก ของชาวจีนที่เรียก "หลาง หย่า ซุ่ย" ล้วนระบุทิศทางและ ที่ตั้งตรงกันหมด น.ส.พรทิพย์ พันธุโกวิท หัวหน้ากลุ่มงานวิชาการ โบราณคดี ผู้ควบคุมการขุดแต่งและ บูรณะมาตั้งแต่แรกถึง 16 ปี อธิบายว่า ปัตตานีวันนี้คือ ดินแดนเกิดใหม่ เมื่อทะเลถอย ห่างฝั่งออกไปทุกที ลังกาสุกะเลยกลายเป็น เมืองภายในแผ่นดิน อยู่ห่างชายฝั่งทะเล ในวันนี้เกือบ 25 กม. ชายฝั่งบริเวณท่าเรือใหญ่ครั้งโน้น ปัจจุบันนี้คือ คลองปาเละหมู่บ้านกาแลบูซา (ท่าเรือใหญ่) หมู่บ้านเทียระยา (หมู่บ้านเสากระโดงเรือ) ต.ตันหยงลูโละ อ.เมือง ปัตตานี
ร่องรอยทางโบราณคดี ชี้ให้เห็นว่ามีลักษณะเป็นเมืองเรียงกันถึง 3 เมืองด้วยกัน ได้แก่ เมืองที่กำลังขุดอยู่ที่บ้านวัด บ้านจาเละ และบ้านปราแว (พระราชวัง) อำเภอยะรัง บ้านปราแวอยู่ริมทะเล มีลักษณะ ค่ายคูประตูหอรบตามมุมเมือง คาดว่าน่าจะเป็นประชาคม 3 แห่ง ที่อยู่ร่วมกันมากกว่าเมือง โดยรวมแล้วพื้นที่ดังกล่าวนี้ พบร่องรอยทางโบราณคดีถึงกว่า 40 แห่ง ลงมือขุดไปเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น ชิ้นใหญ่ ๆ ที่กำลังขุดอยู่เป็นศาสนสถานใน ศาสนาพราหมณ์และ พุทธศาสนา ทั้งพบคำจารึกภาษาปัลลวะอินเดียโบราณและภาษาสันสกฤตด้วย บ่งบอกอย่างเด่นชัด แรกเริ่มนั้นชาวลังกาสุกะนับถือศาสนาพราหมณ์ เปลี่ยนมาถือพุทธ แล้วเปลี่ยนมาเป็นอิสลามตามลำดับ
ลังกาสุกะเฟื่องเนื่องมาจากที่ตั้งเป็นกึ่งกลางเส้นทางค้าขายโลกตะวันตกและตะวันออก เป็นศูนย์กลางการซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าและศูนย์ค้าเครื่องเทศสินค้าสำคัญของภูมิภาคนี้ ที่ดังที่สุด ได้แก่ไม้หอม และกำยาน ซึ่งอินเดีย อาหรับยันยุโรปต่างต้องการอย่างมาก น่าเชื่อว่ากำยานชั้นดีที่สุดเป็นกำยานลังกาสุกะ เพราะเครื่องหอมทำจากกำยานที่โลกอาหรับ และชาติมุสลิมใช้อย่างกว้างขวาง เนื่องจากเป็นเครื่องหอม ที่ไม่มีแอลกอฮอล์เจือปนไม่ผิด หลักทางศาสนาที่ชื่อว่า "ไซมีส เบนโซอีน" ที่ยังใช้กันมาจนทุกวันนี้ ลังกาสุกะเป็นท่าเรือ ส่งออกที่ใหญ่มาก
ลังกาสุกะอาจเป็นอาณาจักรเดียวในโลกที่ล่มสลายไปไม่ใช่เพราะการสงครามหรือโรคระบาด หากเกิดจากทะเลถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ เมื่อไม่สามารถทำมาหากินได้เหมือนเดิม ผู้คนก็อพยพทิ้งบ้านทิ้งเมืองไปอยู่ที่อื่นกันหมด พร้อม ๆ กับอาณาจักรอื่นใกล้เคียงเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาแทนที่
ศูนย์กลางอาณาจักรลังกาสุกะ.
อาณาจักรลังกาสุกะเป็นอาณาจักรโบราณ มีศูนย์กลางตั้งอยู่บริเวณ อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี มีอาณาเขตปกครองกว้างขวางครอบคลุมคาบสมุทรมลายูตอนล่างทั้งหมดโดยพัฒนามาจากเมืองท่าเล็กๆ ของชาวพื้นเมืองจนเติบโตเป็นรัฐและมีฐานะเป็นอาณาจักรมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 7 เป็นศูนย์กลางการค้าและศาสนา จนได้ล่มสลายไปในต้นพุทธศตวรรษที่ 21
ปัจจุบันปรากฏร่องรอยศาสนสถานประเภทสถูปเจดีย์ขนาดใหญ่ จำนวน 33 แห่ง ในพื้นที่ประมาณ 9 ตารางกิโลเมตร
จากตำนานและจดหมายเหตุ.
จากตำนาน ไทรบุรี ปัตตานี กล่าวถึงเมืองลังกาสุกะ ของพระเจ้ามะโรงมหาวงศ์หรือราชามารงมหาวังสา ต่อมาคำว่าลังกาสุกะค่อย ๆ เลือนหายไป กลายเป็นคำว่าปัตตานีดารุสสาลามเข้ามาแทนที
จดหมายเหตุราชวงศ์เหลียง (พ.ศ. 1045-1099) บันทึกไว้ว่าอาณาจักรลังกาสุกะ สถาปนาขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 7 มีอำนาจปกครองระหว่างสองฝั่งทะเล คือด้านตะวันตกจรดไทรบุรี และด้านตะวันออกที่ปัตตานีข้อความในจดหมายเหตุนี้สอดคล้องกับตำนานไทรบุรี ปัตตานี
ปอล วิดลีย์ (Paul Wheatly) ผู้เชี่ยวชาญเรื่องแหลมมาลายู มีความเห็นว่าตำนานไทรบุรี ฯมีลักษณะเหมือนเทพนิยาย แต่งขึ้นเมื่อชาวอินเดียเดินทางมาถึงหัวเมืองมาลายูราวพุทธศตวรรษที่ 6 และเขาแสดงความคิดเห็นไว้ว่า ลังกาสุกะ ไม่ควรไปซ้ำซ้อนกับไทรบุรีน่าจะอยู่ทางปัตตานีทั้งหมด
ดี.จี.อี. ฮอลล์ (D.G.E. Hall) ได้กล่าวถึงรัฐเก่าแก่สามรัฐในแหลมมาลายู คือรัฐหลังสยิว (ลังกาสุกะ) ตันหม่าหลิง (ตามพรลิงก์ หรือนครศรีธรรมราช) ตักโกลา (ตะกั่วป่า) ต่อมารัฐทั้งสามนี้ตกอยู่ใต้อำนาจของอาณาจักรฟูนันซึ่งเป็นอาณาจักรที่มีกองเรือยิ่งใหญ่ อยู่ในทะเลจีนตอนใต้ เมื่อตกอยู่ใต้อำนาจแล้วก็รับเอาวัฒนธรรมต่างๆ มาจากอินเดีย
ต่อมาพุทธศตวรรษที่ 11 อาณาจักรฟูนันเสื่อมสลายลง รัฐต่าง ๆ ที่ตกอยู่ใต้อิทธิพลก็แยกตัวเป็นอิสระ ลังกาสุกะภายใต้การนำของพระเจ้าภคทัตก็ฟื้นฟูอำนาจของตนเองได้อย่างรวดเร็ว
พุทธศตวรรษที่ 14-15 ลังกาสุกะกลับตกอยู่ใต้อำนาจของอาณาจักรศรีวิชัย พระเจ้าราเชนทร์โจระที่ 1 แห่งอินเดีย ยกทัพเรือข้ามมายึดรัฐต่าง ๆของศรีวิชัย ลังกาสุกะก็พลอยถูกยึดไปด้วย ต่อมาอีกอาณาจักรมัชปาหิตแห่งชวากลับเข้ามามีอำนาจ และชื่อลังกาสุกะค่อยเลือนจางหายไป แสดงว่าอาณาจักรลังกาสุกะนั้นอยู่ที่ปัตตานีนี่เอง และต้องนับถือพุทธศาสนาด้วยเพราะเมื่อเกิดการขุดค้นขึ้นพบทั้งศาสนาฮินดูและพุทธศาสนา เช่น สถูปสำคัญในพระพุทธศาสนาที่อำเภอยะรัง ที่ได้บูรณะตกแต่งแล้วก็แสดงถึงดินแดนในพระพุทธศาสนา และลังกาสุกะต้องมีอายุประมาณ 1,500 ปีมาแล้ว นับว่าเก่าแก่มาก แต่พึ่งรู้จักกันจริงไม่กี่ปีมานี้
การเข้ามาของศาสนาอิสลาม.
กล่าวคือ ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 10 (ประมาณ พ.ศ. 1500 เศษ) ศาสนาอิสลามได้เผยแพร่เข้าสู่ปัตตานีและปาหัง ก่อนที่จะเข้าสู่มาละกา ในช่วงนั้นกษัตริย์หรือสุลต่านเมืองปัตตานีล้มป่วย ไม่มีหมอในปัตตานีรักษาได้ เกิดการตีฆ้องร้องป่าวหาผู้รักษามีแขกปาซายจากสุมาตราชื่อเช็กสะอิ หรือ เช็กซาฟียิดดิน ได้ขันอาสามารักษาสุลต่านแต่ขอคำมั่นสัญญาว่าถ้ารักษาหายแล้ว พระองค์จะต้องเข้ารีตนับถือศาสนาอิสลาม เมื่อได้รักษาจนหายแต่เมื่อหายแล้วสุลต่านไม่ยอมเปลี่ยนศาสนาเลยป่วยหนักอีก กลับมารักษากันใหม่ขอคำสัญญากันอีกกลับไปกลับมาเช่นนี้ถึง 3 ครั้ง สุลต่านเลยต้องยอมเปลี่ยนศาสนามานับถือศาสนาอิสลามหมอผู้รักษาได้รับการแต่งตั้งเป็น ดาโต๊ะ สะรี ยารา ฟาเก้าฮ์ (ผู้รู้ทางศาสนายอดเยี่ยม)เมื่อเจ้าเมืองเปลี่ยนศาสนาใหม่ โอรส ธิดา ขุนนาง และชาวเมืองก็เริ่มเปลี่ยนศาสนาตามเป็นศาสนาอิสลามต่อจากนั้นก็เริ่มมีการทำลาย พระพุทธรูป พุทธสถาน เทวรูป และเทวาลัย อาณาจักรที่เคยนับถือพระพุทธศาสนาอยู่หลายปีจึงมีโบราณวัตถุทางพุทธศาสนาน้อยเต็มที หรือแทบจะไม่มีเลย ก็มีพบบ้างกันที่ยะรังเมืองโบราณ
ราชทูตลังกาสุกะ.
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์จีนที่จตุรัสเทียนอันเหมิน กรุงปักกิ่ง มีภาพปรากฏอยู่ในจดหมายเหตุราชวงศ์เหลียง หรือเหลียงชู ของจีน (พ.ศ. 1045-1106) บุคคลในภาพชื่อ อชิตะ (จีนออกเสียงเป็น "อาเซ่อตัว") เป็นราชทูตจากประเทศลังกาสุกะ (จีนออกเสียงเป็น "หลังหยาสิ้ว" บางแหล่งเรียก "หลาง หย่า ซุ่ย") มีคำบรรยายภาพว่า "เป็นคนหัวหยิกหยอง น่ากลัว นุ่งผ้า โจงกระเบน ห่มสไบเฉียง สวมกำไลที่ข้อเท้าทั้งสอง ผิวค่อนข้างดำ" โดยเดินทางไปเยือนราชสำนักจีนในปี พ.ศ. 1058 สมัยพระเจ้าอู่ตี้ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์เหลียง ทางการจีนได้เขียนภาพ "อาเซ่อตัว" ไว้เป็นที่ระลึกพระเจ้าแผ่นดินแห่งลังกาสุกะในเวลานั้น ทรงพระนามว่า "ผอเจี่ยต้าตัว" หรือ ภัคทัตตเหลียงชู ซึ่งตรงกับรัชสมัย พระเจ้าภัคทัต (ประมาณ พ.ศ. 1060)
เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์
เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์  เป็นชื่อตัวละครตัวหนึ่งในนวนิยายและภาพยนตร์ในชุด เจมส์ บอนด์ โบลเฟลด์เป็นศัตรูของบอนด์ ทำงานให้กับองค์การสเปกเตอร์ (SPECTRE)
เอียน เฟลมมิ่ง ผู้เขียนเจมส์ บอนด์ ได้เขียนอธิบายโบลเฟลด์ว่าเกิดวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 ซึ่งตรงกับวันเกิดของเฟลมมิ่งเอง โดยมีพ่อเป็นชาวโปแลนด์และแม่เป็นชาวกรีก โบลเฟลด์ ในภาพยนตร์ มักปรากฏตัวกับแมวเปอร์เซียสีขาว และในช่วงต้นๆของซีรีส์บอนด์ ซึ่งคือตอน เพชฌฆาต 007 ซึ่งเป็นตอนที่ 2 กับตอน ธันเดอร์บอลล์ ซึ่งเป็นตอนที่ 4 โบลเฟลด์ปรากฏตัวในภาพยนตร์ แต่ไม่เปิดเผยหน้าของโบลเฟลด์ แต่จะใช้วิธีให้เห็นแค่ช่วงตัวของโบลเฟลด์ ถ่ายให้เห็นเขาเพียงแค่ลูบแมวเปอร์เซียตัวโปรด และการแสดงเป็นโบลเฟลด์จะเป็นการแสดงเงียบ แอ็คชั่นเฉยๆ แล้วจะให้อีกคนมาพากย์เสียงโบลเฟลด์อีกที่หนึ่ง
ซึ่งในช่วงต้น ๆที่ไม่ให้เห็นหน้าโบลเฟลด์นี้ ผู้ที่แสดงเงียบเป็นโบลเฟลด์คือ แอนโธนี่ ดอว์สัน (Anthony Dawson) ผู้ซึ่งเคยแสดงเป็นตัวประกอบในซีรีส์บอนด์ไปแล้ว ค่ายภาพยนตร์จึงคิดวิธีนี้ได้ คือให้แอนโธนี่แสดงเงียบและถ่ายทำไม่ให้เห็นหน้า แล้วอีริค พอห์ลแมน (Eric Pohlman) มาให้เสียงพากย์ทีหลัง ต่อมา พอถึงตอน จอมมหากาฬ 007 ซึ่งเป็นตอนที่ 5 โบลเฟลด์ได้เปลี่ยนคนที่รับบทบาทมาเป็น โดนัลด์ พลีสเซนซ์ (Donald Pleasence) ซึ่งคราวนี้ โดนัลด์ รับบททั้งพูดทั้งแสดง ช่วงต้นเรื่อง จะยังไม่เห็นหน้าโบลเฟลด์ แต่พอช่วงปลายเรื่อง แฟน ๆ ภาพยนตร์เจมส์บอนด์ของค่ายอีโอเอ็น ก็ได้เห็นหน้าโบลเฟลด์เป็นครั้งแรก ซึ่งคือใบหน้าของ โดนัลด์ พลีสเซนซ์ พอถึงตอนที่ 6 ซึ่งคือ ยอดพยัคฆ์ราชินี โบลเฟลด์ เปลี่ยนผู้รับบทบาทอีกครั้ง เป็น เทลลี่ ซาวาลาส โดยในภาพยนตร์อ้างว่า โบลเฟลด์ ไปผ่าตัดแปลงโฉมมา เพื่อมาอ้างอิงในความเปลี่ยนแปลงของโบลเฟลด์ ครั้งนี้ไม่มีการซ่อนใบหน้าโบลเฟลด์ ตอนที่ 7 ซึ่งคือตอน เพชรพยัคฆราช โบลเฟลด์เปลี่ยนโฉมอีกครั้ง ครั้งนี้ผู้รับบทโบลเฟลด์คือ ชาร์ลส์ เกรย์ (Charles Gray)
แล้วโบลเฟลด์ก็ไม่ปรากฏตัวอีกไปจนถึงตอนที่ 12 เจาะดวงตาเพชฌฆาต ผู้รับบทโบลเฟลด์คือ จอห์น ฮอลลิส (John Hollis) แต่ครั้งนี้เป็นการแสดงเงียบอีกครั้ง ครั้งนี้ผู้มาพากย์เสียงโบลเฟลด์คือ โรเบิร์ต ริตตี้ (Robert Rietty) ครั้งนี้ โบลเฟลด์โผล่มาเป็นช่วงสั้นๆ แค่ช่วงแอ๊คชั่นเปิดเรื่องไม่กี่นาที แล้วโบลเฟลด์ก็ไม่มีการปรากฏตัวในภาพยนตร์ของค่ายอีโอเอ็นอีกเลย แต่เจมส์ บอนด์ ฉบับไม่เป็นทางการเรื่อง พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ ที่ค่ายภาพยนตร์ Warner Bros. ทำขึ้นมา โบลเฟลด์ได้ปรากฏตัวอีกครั้งหนึ่ง ในเรื่องนี้ ผู้รับบทคือ แม็กซ์ วอน ซีโดว์ เจมส์ บอนด์เรื่องนี้ไม่มีการซ่อนหน้าโบลเฟลด์ แล้วโบลเฟลด์ ก็ไม่ปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่องใดอีกเลยจนถึงปัจจุบัน เว้นแต่ถูกล้อเลียนในภาพยนตร์การ์ตูนหรือภาพยนตร์ตลกล้อเลียนเท่านั้น เช่นเรื่อง Austin Powers
จนกระทั่ง ในปี 2015 โบลเฟลด์ กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในภาค Spectre องค์การลับดับพยัคฆ์ร้าย โดยการรับบทของนักแสดงมากฝีมือชาวออสเตรีย คริสทอฟ วัลซ์ ซึ่งเคยฝากผลงานตัวร้ายสร้างชื่อไว้ในเรื่อง ยุทธการเดือดเชือดนาซี (Inglourious Basterds) จนได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 82 ในที่สุด
เนเฟลตาลี วีวี่
เนเฟลตาลี วีวี่ ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องวันพีซ
วีวี่จังเนเฟลตาลี วีวี่ เป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรอลาบาสตา ตอนอายุ 14 เธอกับอีการัมและกาลูออกเดินทางจากอาณาจักร โดยแฝงตัวเป็นฟอนเทียร์ เอเย่นต์ขององค์กรบารอคเวิร์ค เพื่อสืบหาตัวจริงของหัวหน้าองค์กรลับที่ทำให้อาณาจักรเกิดความแห้งแล้ง จนกระทั่งได้รู้ตัวจริงของหัวหน้าองค์กรคือ "ครอคโคไดล์" โดยวีวี่ใช้โค้ดเนมว่า "มิสเวนส์เดย์" ส่วนอีการัมใช้โค้ดเนมว่า "มิสเตอร์เอท" ซึ่งทั้งสองได้ทำหน้าที่เป็นนักล่าค่าหัวร่วมกับมิสเตอร์ไนน์ มิสมันเดย์ และเหล่ามิลเลี่ยนอีก 100 คนเกาะวิสกี้พีค ในช่วงแรกได้ปรากฏตัวเป็นศัตรูของลูฟี่ จนกระทั่งมิสเตอร์ไฟว์และมิสวาเลนไทน์ได้ตามมาฆ่าตามคำสั่งของบอส วีวี่จึงร่วมมือกับลูฟี่ในการหยุดยั้งแผนการของครอคโคไดล์
ระหว่างทางเธอและพรรคพวกของลูฟี่ได้พบกับศัตรูที่คอยขัดขวางไม่ว่าจะเป็นมิสเตอร์ทรีกับมิสโกลเด้นวีคทีลิตเติ้ล การ์เดน จนต้องถูกขังอยู่ในกับดักเทียน แต่สุดท้ายก็รอดมาได้จากการรวมพลังกับนามิในการสู้กับมิสวาเลนไทน์ หรือตอนที่นามิล้มป่วยจนต้องไปพักรักษาตัวที่อาณาจักรดรัม ในขณะนั้นเองกษัตริย์วาโปลแห่งอาณาจักรดรัมได้กลับมาวางแผนร้ายต่ออาณาจักรของตนเอง เธอก็คอยช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของดาลตัน หรือตอนที่กำลังมุ่งหน้าไปยังอลาบาสตาเธอได้พบกับมิสเตอร์ทู บอนเคร พวกลูฟี่ได้ทำสัญลักษณ์เป็นเครื่องหมายกากบาทที่แขนเพื่อบ่งบอกถึงความเป็นเพื่อน
ในที่สุดพวกลูฟี่สามารถเอาชนะครอคโคไดล์ได้ ลูฟี่จึงชวนวีวี่มาผจญภัยด้วยกัน แต่วีวี่ปฏิเสธเพราะเธอรักอาณาจักรนี้และต้องการฟื้นฟูอาณาจักรร่วมกับประชาชน
ศาตราจารย์พิเศษ ดร. สุรินทร์ พิศสุวรรณ (, "สุรินทร์ อับดุลฮาลิม บิน อิสมาอิล พิศสุวรรณ"; 28 ตุลาคม พ.ศ. 2492 – 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลชวน หลีกภัย และ เลขาธิการอาเซียน วาระ พ.ศ. 2551 ถึง 2556 เป็นเลขาธิการอาเซียนชาวไทยคนที่ 2
สุรินทร์ พิศสุวรรณ เกิดวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ที่อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช มีบิดาเป็นครูสอนศาสนาอิสลาม ศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดบ้านตาล ศึกษาระดับมัธยมต้นจาก โรงเรียนเบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช และระดับมัธยมปลายจาก โรงเรียนกัลยาณีศรีธรรมราช จากนั้น สุรินทร์ ได้เข้าศึกษาที่ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (รุ่นเดียวกับ เสกสรรค์ ประเสริฐกุล) เป็นเวลา 2 ปี ก่อนที่จะได้รับทุนให้ไปศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา จนสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขารัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยแคลร์มอนต์ สหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. 2515 ปริญญาโทสาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (พ.ศ. 2517) และปริญญาเอกด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (พ.ศ. 2522) เขาสมรสกับ นางอลิสา พิศสุวรรณ มีบุตรชาย 3 คน ได้แก่ ฟูอาดี้ พิศสุวรรณ ฮุสนี พิศสุวรรณ และ ฟิกรี่ พิศสุวรรณ
สุรินทร์ พิศสุวรรณ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ที่โรงพยาบาลรามคำแหง ด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน สิริอายุได้ 68 ปี โดยมีพิธีฝังศพตามหลักศาสนาอิสลาม ที่มัสยิดท่าอิฐ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2560
เขาเริ่มอาชีพนักวิชาการในตำแหน่งอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ระหว่าง พ.ศ. 2518-2529 และ ได้รับตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์, ผู้ช่วยรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ และรองคณบดีคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2556 สภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีมติแต่งตั้งให้ สุรินทร์ พิศสุวรรณ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ ให้ดำรงตำแหน่งธรรมศาสตราภิชาน คนที่ 3 ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สุรินทร์ พิศสุวรรณ เข้าสู่แวดวงการเมืองในปี พ.ศ. 2529 โดยได้รับเลือกตั้งเป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งเข้ามาในสภาผู้แทนราษฎรติดต่อกัน 8 สมัย (แบบแบ่งเขต 7 สมัย, แบบบัญชีรายชื่อ 1 สมัย) เคยเป็นเลขานุการของนายชวน หลีกภัย ขณะที่นายชวนดำรงตำแหน่ง ประธานสภาผู้แทนราษฎร (พ.ศ. 2529 - 2531) ต่อมาได้ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศระหว่างปี พ.ศ. 2535 - 2538 และเป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศระหว่างปี พ.ศ. 2540-2544 ต่อมาสุรินทร์ ดำรงตำแหน่งเลขาธิการอาเซียน โดยเข้ารับตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2551 หลังจากที่ได้มีการส่งชื่อไปยังรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียนเมื่อปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 และได้รับการรับรองจากชาติสมาชิกอย่างเป็นทางการในที่ประชุมผู้นำอาเซียน ณ สิงคโปร์ เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550
เกรนาดา
หอเอนปิซ่า
โยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น
โยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น หรือ แคว้นโยนก (พ.ศ. 1200–1650) เป็นรัฐของชาวไทยวน ที่ตั้งอยู่แถบลุ่มน้ำโขงตอนกลาง อันเป็นที่ราบลุ่มของน้ำแม่กก เป็นที่ตั้งแหล่งชุมชนที่มีมาอย่างช้านานซึ่งเป็นอาณาจักรแรกของชนชาติไทย ตั้งแต่ประมาณปี 1200-1650 อาณาจักรโยนก ก็ล่มสลายลงเมื่อเกิดการแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ จึงอพยพย้ายเมืองหลวงมาเป็นเวียงปรึกษาแทน ซึ่งมีเรื่องราวปรากฏอยู่ในตำนานสิงหนติกุมาร (มีหลายชื่อเรียก เช่น ตำนานโยนกนครเชียงแสน ตำนานโยนกนคร ตำนานโยนกไชยบุรีศรีช้างแส่น แล้วแต่ผู้จารจะเขียนกำกับ แต่เนื้อหาคล้ายกันหมด) และตำนานพระธาตุดอยตุง ถ้ำปุ่ม ถ้ำปลา ถ้ำเปลวปล่องฟ้า แต่ยังไม่มีการค้นพบหลักฐานที่เก่าถึงยุคสมัยจริง
ตำนานสิงหนติกุมาร.
ตามตำนานสิงหนติกุมาร (ไม่ใช่สิงหนวัติ หรือ สิงหนวติ เพราะไม่ปรากฏในเอกสารใบลานชั้นต้น ซึ่งปรากฏเพียง สิงหนติ) กล่าวว่า เจ้าสิงหนติราชกุมาร โอรสของพระเจ้าเทวกาลแห่งนครไทยเทศ หรือ เมืองราชคฤห์ ได้ทำการอพยพผู้คนออกจากนครไทยเทศ เดินทางไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ จนมาถึงชัยภูมิที่เคยเป็นแคว้นสุวรรณโคมคำในอดีต ไม่ไกลแม่น้ำโขงมากนัก ซึ่งตอนนั้นมีชาวลัวะอาศัยอยู่ตามป่าเขาในบริเวณดอยดินแดน (ดอยตุง) มีหัวหน้าชื่อ ปู่เจ้าลาวกุย เจ้าสิงหนติได้พบกับพญานาคชื่อพันธุนาคราช ซึ่งจำแลงกายเป็นพราหมณ์มาพูดคุย และแนะนำให้สร้างเมืองในที่บริเวณนั้น แล้วกลับเป็นพญานาคช่วยขุดคูเมืองให้ เจ้าสิงหนติจึงตั้งเมืองบริเวณนั้น และนำชื่อตนประสมกับชื่อพญานาคเป็นชื่อเมืองว่า เมืองนาคพันธุสิงหนตินคร จากนั้นเจ้าสิงหนติได้แผ่อำนาจปราบปรามเมืองอุโมงคเสลานคร ซึ่งเป็นเมืองของพวกขอม และมีอำนาจเหนือกลุ่มชนพื้นถิ่นดั้งเดิมในแถบนั้นทั้งหมด ในสมัยพญาพันธนติ กษัตริย์องค์ที่ 2 ได้เปลี่ยนชื่อเมืองมาเป็น เมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น โดยเอาเหตุนิมิตเมื่อช้างมงคลของพญาสิงหนติเห็นพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ ก็เกิดการตกใจร้องเสียงดัง "แส่นสะเคียร" (ช้างแส่น คือ ช้างสั่น ส่วน แส่นสะเคียร แปลว่า สั่นสะเทือน เป็นอากัปกิริยาของช้างคำรามเสียงดังสนั่นหวั่นไหว)
ในสมัยพญาอชุตราช กษัตริย์องค์ที่3 ได้มีการสร้างพระธาตุดอยตุง พระธาตุดอยกู่แก้ว พระธาตุในถ้ำปุ่ม ถ้ำเปลวปล่องฟ้า เป็นการสะท้อนให้เห็นว่าเริ่มมีพระพุทธศาสนาเข้ามาแล้ว (ซึ่งเป็นเพียงตำนานเท่านั้น ในปัจจุบันยังไม่ค้นพบหลักฐานที่เก่าถึงยุคสมัยโยนกนคร) สมัยพญามังรายนราช กษัตริย์องค์ที่ 4 พระองค์ไชยนารายณ์ โอรสองค์สุดท้องของพระองค์ได้ไปตั้งเมืองใหม่ คือ เวียงไชยนารายณ์เมืองมูล (สันนิษฐานว่าควรอยู่บริเวณ ปงเวียงไชย บ้านปง ต.เวียงชัย อ.เวียงชัย จ.เชียงราย)
เมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่นมีกษัตริย์ปกครองต่อๆกันมา จนสมัยพระองค์พังคราช กษัตริย์องค์ที่ 42 เสียเมืองให้กับพระยาขอม เมืองอุโมงคเสลานคร และถูกเนรเทศไปเป็นแก่บ้านเวียงสี่ทวง ส่งส่วยให้พระยาขอมเป็นทองคำปีละ 4 ทวงหมากพินน้อย (คือมะตูมลูกเล็กนำมาผ่าซีก 4 ส่วน นำทองคำหลอมลงไปเพียง 1 ซีก) ที่เวียงสี่ทวง พระองค์พังคราชมีลูกชาย 2 คน คนโตชื่อ ทุกขิตะกุมาร คนที่2ชื่อ พรหมกุมาร เมื่อพรหมกุมารอายุได้ 13 ปี จึงมีความคิดที่จะสู้กับพระยาขอม ได้ไปจับช้างที่แม่น้ำโขงและตีพานคำ(พาน อ่านว่าปาน คือเครื่องดนตรีล้านนาชนิดหนึ่ง คล้ายฆ้องแต่ไม่มีโหม่ง ใช้ตี)แห่เข้าเวียงสี่ทวง และทำการขุดคูเมือง ปรับปรุงกำแพงและประตูเมือง แล้วเปลี่ยนชื่อเวียงสี่ทวงเป็น เวียงพานคำ (สันนิฐานว่าเวียงสี่ทวงและเวียงพานคำควรอยู่บริเวณเมืองโบราณที่เรียกว่าเวียงแก้ว บริเวณสามเหลี่ยมทองคำ อ.เชียงแสน และเวียงสี่ทวงกับเวียงพานคำไม่ควรอยู่บริเวณเมืองโบราณที่ อ.แม่สาย เพราะตำนานหลายฉบับกล่าวว่าบริเวณนั้นเป็นเมืองหิรัญนครเงินยาง) และทำการซ่องสุมผู้คน สู้รบกับพระยาขอมจนได้รับชนะ ขับไล่พวกขอมและสามารถชิงเมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่นกลับคืนมาได้ ถวายเมืองคืนพระองค์พังคราช ส่วนพระองค์พรหมราช(พรหมกุมาร) ได้กลัวว่าจะมีข้าศึกมาอีก จึงไปสร้างเมืองใหม่ คือ เวียงไชยปราการ(สันนิษฐานว่าควรอยู่บริเวณ บ้านร่องห้า (ร่องห้าทุ่งยั้ง) ต.ผางาม อ.เวียงชัย จ.เชียงราย) เมื่อสิ้นพระองค์พรหมราชแล้ว พระองค์ไชยสิริ พระโอรสได้ครองเวียงไชยปราการต่อมา แต่ถูกเมืองสุธรรมวดีเข้ามาคุกคามอีก พระองค์ไชยสิริจึงพาชาวเมืองอพยพลงไปทางใต้ และตั้งเมืองที่เมืองกำแพงเพชร
ส่วนเมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่นนั้น มีกษัตริย์ครองเมืองต่อมา จนถึงสมัยพระองค์มหาไชยชนะ ชาวเมืองจับได้ปลาไหลเผือกยักษ์จากแม่น้ำกก แล้วนำมาแบ่งกันกินทั้งเมืองยกเว้นแม่หม้ายเฒ่าหนึ่งคน และในคืนนั้นเมืองโยนกก็ล่มสลายลงกลายเป็นหนองน้ำใหญ่ ยกเว้นแม่หม้ายเฒ่าเพียงคนเดียวที่รอดตาย (สันนิฐานว่าอาจเกิดแผ่นดินไหวจนเมืองถล่มลง จึงมาผูกเรื่องในตำนาน ปัจจุบันสันนิฐานว่าเวียงโยนกฯอยู่บริเวณเวียงหนองหล่ม ตั้งอยู่ระหว่าง ต.โยนก อ.เชียงแสน กับ ต.จันจว้า อ.แม่จัน จ.เชียงราย) ขุนพันนาและนายบ้านกับประชาชนที่รอดตายจึงรับเลี้ยงดูแม่หม้ายเฒ่า และประชุมปรึกษาเลือกนายบ้านผู้หนึ่ง ชื่อขุนลัง ให้เป็นผู้นำ และช่วยกันสร้างเมืองใหม่ริมฝั่งแม่น้ำโขงฝั่งตะตก และอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองโยนกนครฯ เรียกว่าเวียงเปิกสา (เวียงปรึกษา) ผู้ที่ครองเวียงเปิกสานั้นจะต้องได้รับการปรึกษาคัดเลือกจากประชาชนในเมืองทั้งหมด คล้ายกับแนวทางของระบอบประชาธิปไตย เรียกว่า ไพร่แต่งเมือง รวมเป็นขุนผู้ครองเวียงเปิกสา 16 คน เป็นอันจบตำนานสิงหนติกุมาร
สิงหนติ หรือ สิงหนวัติ.
ในประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 61 ตำนานสิงหนวติกุมาร เรียกชื่อเจ้าสิงหนติราชกุมารว่า สิงหนวติกุมาร และมีการเผยแพร่และเพี้ยนไปเป็น สิงหนวัติกุมาร และเป็นชื่อที่แพร่หลายใช้ในปัจจุบัน แต่จากการสำรวจและปริวรรตเอกสารใบลานต้นฉบับภาษาล้านนาของตำนานโยนกแล้ว กลับพบว่าเขียนว่า สิงหนติ ไม่พบว่ามีการเขียนชื่อ สิงหนวติ หรือ สิงหนวัติ ในตำนานทุกฉบับ จึงสรุปว่าควรใช้ สิงหนติ ซึ่งเป็นชื่อที่ถูกต้อง
ซูดีร์มันคัพ
ซูดีร์มันคัพ หรือที่คนไทยรู้จักในชื่อ สุธีรมานคัพ  เป็นการแข่งขันแบดมินตันประเภททีมผสมชิงแชมป์โลก จัดขึ้นทุก ๆ 2 ปี โดยให้เกียรติ ดิก ซูดีร์มัน นักแบดมินตันชาวอินโดนีเซีย ผู้ก่อตั้งสมาคมแบดมินตันอินโดนีเซียขึ้น การแข่งขันจะเป็นการแข่งขันประเภททีมแบ่งเป็น 5 ประเภทได้แก่ ชายเดี่ยว, หญิงเดี่ยว, ชายคู่, หญิงคู่ และคู่ผสม โดยนำทีมที่ชนะเข้ารอบต่อไป การแข่งขันแบดมินตันซูดีร์มันคัพ จัดขึ้นครั้งแรก ณ จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 24-29 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 และเวียนไปจัดแต่ละประเทศทุกๆ 2 ปี
ถ้วยซูดีร์มันคัพ.
ถ้วยซูดีร์มันคัพ มีความสูงประมาณ 80 เซนติเมตร มีส่วนผสมของทองคำและเงินอยู่ 92 เปอร์เซนต์ ส่วนฐานตัวถ้วยทำมาจากไม้สักอย่างดี ลักษณะถ้วยจะออกแบบให้เหมือนทรงลูกขนไก่ ซึ่งใช้ในการแข่งขัน มีรูปทรงที่สวยงามเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ลักษณะการแข่งขัน.
การแข่งขันจะแบ่งการแข่งขันออกเป็น 7 กลุ่มจากทุกประเทศ ,ทวีป ,ทั่วโลก โดยจะนำทีมจากกลุ่มที่ 1 เท่านั้นที่จะมีสิทธิ์เข้าไปแข่งขันเพื่อชิงถ้วยซูดีร์มันคัพได้
เบย์เบลด (อนิเมะ)