pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แม้มีกระบวนการสันติภาพระยะยาวและการปรองดองทั่วไปของอิสราเอลกับอียิปต์และจอร์แดน แต่อิสราเอลและปาเลสไตน์ไม่สามารถบรรลุความตกลงสันติภาพขั้นสุดท้ายได้ ประเด็นสำคัญที่ยังเหลืออยู่ คือ การรับรองร่วมกัน เขตแดน ความมั่นคง สิทธิน้ำ การควบคุมเยรูซาเลม นิคมอิสราเอล เสรีภาพในการเดินทางของปาเลสไตน์ และการแก้ไขการอ้างสิทธิการเดินทางกลับสำหรับผู้ลี้ภัยของปาเลสไตน์ ความรุนแรงของความขัดแย้งในภูมิภาคอันอุดมไปด้วยแหล่งความสนใจทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมและศาสนาทั่วโลก กลายมาเป็นวัตถุประสงค์ของการประชุมระหว่างประเทศจำนวนมากว่าด้วยสิทธิทางประวัติศาสตร์ ประเด็นความมั่นคงและสิทธิมนุษยชน และเป็นปัจจัยขัดขวางการท่องเที่ยวและการเข้าถึงพื้นที่ซึ่งพิพาทกันอย่างดุเดือดโดยทั่วไป
มีความพยายามหลายครั้งเพื่อเป็นนายหน้าทางแก้สองรัฐ (two-state solution) อันเกี่ยวข้องกับการสถาปนารัฐปาเลสไตน์เอกราชขึ้นคู่กับรัฐอิสราเอล (หลังการสถาปนาอิสราเอลในปี 2491) ในปี 2550 ตามการหยั่งเสียงจำนวนหนึ่ง ทั้งชาวอิสราเอลและปาเลสไตน์ส่วนใหญ่เห็นชอบทางแก้สองรัฐเป็นวิธีแก้ไขความขัดแย้งมากกว่าทางแก้อื่น ยิ่งไปกว่านั้น สาธารณชนยิวส่วนใหญ่ยังมองว่าข้อเรียกร้องรัฐเอกราชของชาวปาเลสไตน์ชอบธรรม และคิดว่าประเทศอิสราเอลสามารถตกลงให้จัดตั้งรัฐเช่นว่าได้ ความไม่ไว้วางใจร่วมกันและความไม่ลงรอยอย่างสำคัญหยั่งลึกในประเด็นพื้นฐาน เช่นเดียวกับกังขาคติต่อกันและกันเกี่ยวกับการผูกมัดตามพันธกรณีที่รักษาในความตกลงท้ายที่สุด อย่างไรก็ดี ปัญหาสำคัญที่ทำให้ความคืบหน้าหยุดชะงัก ได้แก่ เรื่องความมั่นคง สิทธิน้ำ การควบคุมนครเยรูซาเล็ม นิคมอิสราเอล เสรีภาพในการเดินทาง และสิทธิในการกลับสู่มาตุภูมิของชาวปาเลสไตน์
ในสังคมอิสราเอลและปาเลสไตน์ ความขัดแย้งนี้ก่อให้เกิดมุมมองและความคิดเห็นหลากหลาย ซึ่งเน้นการแบ่งแยกลึกล้ำซึ่งไม่ได้มีเฉพาะระหว่างชาวอิสราเอลและชาวปาเลสไตน์เท่านั้น แต่ยังภายในแต่ละสังคมด้วย ลักษณะเด่นของความขัดแย้งนี้เป็นระดับความรุนแรงที่สังเกตได้แทบตลอดระยะของความขัดแย้ง มีการสู้รบโดยกองทัพตามแบบ กลุ่มกึ่งทหาร กลุ่มก่อการร้ายและปัจเจกบุคคล กำลังพลสูญเสียมิได้จำกัดแต่เฉพาะทหาร แต่ทั้งสองฝ่ายยังสูญเสียประชากรพลเรือนไปเป็นอันมาก มีตัวแสดงระหว่างประเทศที่โดดเด่นเกี่ยวข้องในความขัดแย้งนี้ด้วย
สองภาคีที่เข้าร่วมการเจรจาโดยตรง คือ รัฐบาลอิสราเอลและองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ การเจรจาอย่างเป็นทางการมีผู้แทนระหว่างประเศเป็นสื่อกลาง เรียก กลุ่มสี่ว่าด้วยตะวันออกกลาง (Quartet on the Middle East) ซึ่งมีผู้แทนทางการทูตพิเศษเป็นผู้แทน ประกอบด้วย สหรัฐอเมริกา รัสเซีย สหภาพยุโรปและสหประชาชาติ สันนิบาตอาหรับเป็นอีกตัวแสดงหนึ่งที่สำคัญ ซึ่งเสนอแผนสันติภาพทางเลือด อียิปต์ สมาชิกผู้ก่อตั้งสันนิบาตอาหรับ ในอดีตเคยเป็นผู้มีส่วนหลัก
นับแต่ปี 2549 ฝ่ายปาเลสไตน์แตกแยกด้วยความขัดแย้งระหว่างสองกลุ่มแยกหลัก คือ ฟาตาห์ พรรคเด่นเดิม และผู้ท้าชิงเลือกตั้งในภายหลัง ฮามาส หลังฮามาสชนะการเลือกตั้งในปี 2549 สหรัฐ สหภาพยุโรป และอิสราเอลปฏิเสธการรับรองรัฐบาลฮามาสและเงินทุนให้องค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ส่วนมากถูกระงับ หนึ่งปีให้หลัง หลังการยึดอำนาจในฉนวนกาซาของฮามาสในเดือนมิถุนายน 2550 ดินแดนซึ่งรับรองอย่างเป็นทางการเป็นรัฐปาเลสไตน์ (อดีตองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ องค์การปกครองชั่วคราวของปาเลสไตน์) ถูกแบ่งระหว่างฟาตาห์ในเวสต์แบงก์และฮามาสในฉนวนกาซา การแบ่งการปกครองระหว่างภาคีนี้ส่งผลให้การปกครองสองพรรคขององค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง การเจรจาสันติภาพรอบล่าสุดเริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม 2556 และถูกระงับในปี 2557
ชีวิตของพระคริสต์  เป็นฉากชุดจากชีวิตบนโลกของพระเยซูที่เป็นหัวเรื่องที่ใช้ในการเขียนภาพชุดในศิลปะศาสนาคริสต์ มักจะเป็นชุดเอกลักษณ์หรือเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระนางพรหมจารี จำนวนฉากก็ต่างกันไปตามแต่เนื้อที่ใช้วาดภาพ ลักษณะการสร้างงานก็อาจจะเป็นจิตรกรรมฝาผนัง จิตรกรรมแผง หน้าต่างประดับกระจกสี เอกสารตัวเขียนสีวิจิตร พรมทอแขวนผนัง งานสลักหิน งานแกะงาช้างและอื่น ๆ บางฉากก็เป็นภาพเขียนเดี่ยว ๆ เช่น “การตรึงพระเยซูที่กางเขน” ที่นิยมเขียนกันมาก
ชุดที่นิยมเขียนกันก็ได้แก่ชุดที่เกี่ยวกับการประสูติและพระทรมานของพระเยซู ที่นำไปสู่การตรึงพระเยซูที่กางเขนและการคืนพระชนม์ แต่ภาพเขียนที่เกี่ยวกับการเทศนาก่อนที่จะถึงเหตุการณ์ในวาระสุดท้ายของพระองค์แทบจะไม่เขียนกันในยุคกลางด้วยเหตุผลหลายอย่าง
ฉากที่นิยมเขียนกันมาก.
ฉากหลัก ๆ ก็ได้แก่:
ประสูติและปฐมวัย.
ฉากในรายการนี้อาจจะใช้เป็นฉากในภาพชุด “ชีวิตของพระนางพรหมจารี”:
พระทรมานของพระเยซู
พระทรมานของพระเยซู  เป็นศัพท์ทางเทววิทยาคริสเตียนที่บรรยายเหตุการณ์ความทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและทางจิตใจของพระเยซูในช่วงเวลาก่อนที่จะทรงถูกพิจารณาคดี และถูกตัดสินให้ถูกประหารชีวิตโดยการตรึงกางเขน การตรึงพระเยซูที่กางเขนถือเป็นเหตุการณ์สำคัญที่เป็นหัวใจของความเชื่อในคริสต์ศาสนา
รากศัพท์ของคำว่า “Passion” มาจากภาษาละติน “passus” (ซึ่งมีรากมาจาก “pati, patior” ที่แปลว่า “ความทรมาน” ที่เกิดจากภายนอก) , เป็นคำที่เริ่มใช้ครั้งแรกในข้อเขียนทางคริสต์ศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่บรรยายความทุกข์ทรมานของพระเยซู แต่คำว่า “Passion” มามีความหมายกว้างขึ้นในสมัยต่อมา
ส่วนวลี “ความระทมของพระเยซู” (“Agony of Jesus”) มีความหมายเฉพาะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสวนเกทเสมนี -- “พระเยซูในสวนเกทเสมนี” ที่ทรงอธิษฐานสวดภาวนาในสวนก่อนที่จะทรงถูกจับ “ความระทม” จึงหมายถึงสภาวะทางจิตใจ
ข้อเขียนในพระวรสารในสารบบที่บรรยายถึงพระมหาทรมานเรียกว่า “Passion” หรือ “พระทรมานของพระเยซู” พระวรสารอื่นที่บรรยายเหตุการณ์นี้ก็ได้แก่พระวรสารนักบุญเปโตร
Passion of Christ
พระเยซูถูกเฆี่ยน
พระเยซูถูกเฆี่ยน (ภาษาอังกฤษ: Flagellation of Christ หรือ Christ at the Column) เป็นฉากหนึ่งจากทุกขกิริยาของพระเยซูซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซู “พระเยซูถูกเฆี่ยน” เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียนที่แปลงมาจากทางสู่กางเขนแต่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดดั้งเดิม คอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด, แส้, หรือไม้เบิร์ชเป็นองค์ประกอบในอุปกรณ์การทรมานพระเยซู (Arma Christi)—สถาบันหลายแห่งอ้างว่าเป็นเจ้าของอุปกรณ์เหล่านี้รวมทั้งบาซิลิกา ดิ ซานตา พราสเซเด (Basilica di Santa Prassede) ในกรุงโรมที่อ้างว่าเป็นเจ้าของคอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด
เหตุการณ์นี้ปรากฏในสามในสี่ของพระวรสารกฎบัตรและเป็นเหตุการณ์ที่มักจะเกิดก่อนการตรึงกางเขนตามกฎหมายโรมัน ในทุกขกิริยาของพระเยซูเหตุการณ์นี้ตามด้วย “การเยาะหยันพระเยซู” และ “พระเยซูทรงมงกุฏหนาม”
ฉากนี้เริ่มสร้างทางคริสต์ศาสนจักรตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่แทบจะไม่ปรากฏในศิลปะไบแซนไทน์และหายากในศิลปะของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ไม่ว่าจะในสมัยใด งานแรกๆ พบในหนังสือวิจิตรและงานแกะงาช้าง ในอิตาลีพบในงานจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่ 11 องค์ประกอบของภาพมักจะมีด้วยกันสามคนในภาพ—พระเยซู และผู้รับใช้สองคนของไพเลทที่ทำหน้าที่เฆี่ยน ในรูปวาดสมัยแรกพระเยซูมักจะเปลือย หรือสวมเสื้อยาวมองมาทางด้านผู้ชมรูปหรือเป็นฉากที่มองจากด้านหลัง แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 พระเยซูมักจะนุ่งผ้าเตี่ยว (loincloth) และหันพระพักต์มาทางผู้ชมภาพ
บางภาพก็จะมีไพเลทนั่งดูการเฆี่ยนและอาจจะมีผู้รับใช้ของภรรยาของไพเลทเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมาย ในปลายยุคกลางจำนวนผู้เฆี่ยนก็เพิ่มเป็นสามหรือสี่คน และลักษณะของผู้ที่เฆี่ยนทางเหนือก็เริ่มอัปลักษณ์ขึ้นและแต่งตัวอย่างทหารรับจ้างในสมัยนั้น บางครั้งก็จะมีแฮรอด อันทิปาส (Herod Antipas) ปรากฏในรูปด้วย การเฆี่ยนทำโดยผู้ที่ทำงานให้กับไพเลท และบางครั้งผู้เฆี่ยนก็จะใส่หมวกอย่างชาวยิว หลังจากภาพมาเอสตา (Maestà) โดยดุชโช การเฆี่ยนก็มักจะทำกันในที่สาธารณะต่อหน้าผู้มามุงดู
นักบวชลัทธิฟรานซิสกันผู้เผยแพร่การเฆี่ยนตัวเองเพื่อให้เข้าใจถึงความทรมานของพระเยซูอาจจะเป็นผู้รับผิดชอบการสร้างกางเขนขนาดใหญ่หลายชิ้นที่ใช้ในการแห่ที่ด้านหลังเป็นภาพการเฆี่ยนและด้านหน้าเป็นพระเยซูถูกตรึงกางเขน และอาจจะมีกลุ่มผู้เดินตามขบวนแห่ที่เฆี่ยนตัวเองไปพลางที่มองเห็นพระเยซูทรมานนำอยู่ข้างหน้าบนกางเขน
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ฉากนี้ก็อาจจะนำมาสร้างเป็นงานโดดๆ มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพในชุดทุกขกิริยาของพระเยซู ในขณะเดียวกันในภาพ “พระเยซูที่คอลัมน์” ก็อาจจะเป็นภาพพระเยซูยืนอยู่คนเดียว ลักษณะนี้เป็นที่นิยมทำเป็นประติมากรรมในสมัยศิลปะบาโรก อีกฉากหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับฉากนี้แต่ไม่ปรากฏในพระวรสารกฎบัตรคือฉาก “พระเยซูในคุกใต้ดิน” (Christ in the Dungeon) ซึ่งมักจะแยกจากฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ค่อนข้างยาก หรือ ระหว่างฉาก “พระเยซูที่คอลัมน์” กับฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ก็แยกกันยากเช่นกัน
ในสมัยใหม่ฉากนี้ก็ปรากฏในภาพยนตร์เช่นในงานที่สร้างโดย เมล กิบสัน ในปี ค.ศ. 2004 เรื่อง “The Passion of the Christ” และในงานที่สร้างโดย สแตนลีย์ คูบริค (Stanley Kubrick) ในปี ค.ศ. 1972 เรื่อง “A Clockwork Orange” เมื่อตัวละครที่ถูกจำขังที่แสดงโดยมัลคอล์ม แมคโดเวลล์ (Malcolm McDowell) จินตนาการว่าตนเองเป็นทหารโรมันที่เฆี่ยนพระเยซู
SYSOP
ติ่งเนื้อเมือก
ติ่งเนื้อเมือก  เป็นเนื้อเยื่อที่เจริญยื่นออกมาจากเยื่อเมือก (mucous membrane) อย่างผิดปกติ หากติ่งเนื้อนี้มีก้านที่ยึดติดกับพื้นผิวเดิมจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกมีก้าน (pedunculated polyp) แต่หากไม่มีก้านจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกติดฐาน หรือติ่งเนื้อเมือกไร้ก้าน (sessile polyp)
ติ่งเนื้อเมือกมักพบบ่อยที่ลำไส้ใหญ่ กระเพาะอาหาร จมูก โพรงอากาศข้างจมูก กระเพาะปัสสาวะ และมดลูก และยังอาจพบตามส่วนใดๆ ของร่างกายที่มีเยื่อเมือกเช่นปากมดลูก หรือลำไส้เล็ก
บ็อบ ดิลลัน
บ็อบ ดิลลัน  หรือชื่อจริง โรเบิร์ต อัลเลน ซิมเมอร์แมน (; เกิด 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ศิลปิน จิตรกร นักประพันธ์ และกวีชาวอเมริกัน ที่มีผลงานในวงการดนตรีมาตลอดกว่า 5 ทศวรรษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงทศวรรษ 1960 จนได้รับฉายาให้เป็น "ราชาแห่งโฟล์ก" ด้วยภาพลักษณ์ของดิลลันในการแต่งเพลงที่เน้นเนื้อหาทางสังคมและการต่อต้านสงคราม มีเพลงตัวอย่างเช่น "Blowin' in the Wind" และ "The Times They Are a-Changin'" ที่ได้กลายมาเป็นหนึ่งในเพลงสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวทางสิทธิมนุษยชนและการต่อต้านสงครามในสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้เขายังได้ออกซิงเกิล "Like a Rolling Stone" ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในปี ค.ศ. 1965 และได้รับการจัดอันดับจากโรลลิงสโตนให้เป็นเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และได้รับความนิยมอย่างยิ่งในช่วงกลางยุค 1960 ที่มีโอกาสได้ขึ้นชาร์ตสูงๆ แต่ถึงอย่างก็ดีดิลลัน ก็ถูกวิจารณ์จากศิลปินโฟล์กด้วยกัน ที่เขาได้หันกลับร่วมบรรเลงกับวงกีตาร์ไฟฟ้า ซึ่งนับเป็นการทิ้งแนวเพลงโฟล์ก ที่เขาได้รับการยกย่องให้เป็นผู้นำ "ยุคบุกเบิกดนตรีโฟล์กอเมริกัน" (American folk music revival)
เนื้อเพลงของดิลลันยุคแรก จะเกี่ยวกับการเมือง สังคม ปรัชญา และอิทธิพลจากวรรณคดี ดนตรีของเขาได้ต่อต้านกระแสนิยมทางดนตรีป็อปและนำโฟล์กเข้ามามีบทบาทในกระแสสังคม เขาได้รับแรงบันดาลใจด้านการแสดงมาจาก ลิตเทิล ริชาร์ด และการประพันธ์เพลงแบบ วูดดี กัทรี, โรเบิร์ต จอห์นสัน และแฮงก์ วิลเลียมส์ ตลอดชีวิตด้านงานดนตรีของเขา ดิลลันได้ขยายสาแหรกแนวย่อยดนตรีเป็นจำนวนมาก ได้เป็นผู้บุกเบิกวงการเพลงโฟล์กในอเมริกันสู่โฟล์กในอังกฤษ สกอตแลนด์และไอร์แลนด์ และผลักดันดนตรีโฟล์กให้กลับมาได้รับความนิยม รวมไปถึงบลูส์, คันทรี, กอสเปล, ร็อกอะบิลลี และแจ๊ส ดิลลัน เป็นที่รู้จักจากศิลปินที่ทั้งแต่งและร้องเอง จนได้รับการยกย่องให้เป็นนักแต่งเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง และภาพลักษณ์การแสดงสดที่เล่นกีตาร์ พร้อมกับเปล่าฮาร์โมนิกา รวมไปถึงคีย์บอร์ด เขาได้จัดทัวร์คอนเสิร์ตอย่างต่อเนื่องในช่วงปลายยุค 1980 จนได้รับการยกย่องให้เป็นทัวร์ "Never Ending Tour"
นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ดิลลันได้ออกผลงานวาดรูปและลงสีมาแล้วกว่า 6 เล่ม และได้รับการจัดแสดงในเวทีใหญ่หลายครั้ง ในด้านงานดนตรี ดิลลันได้จำหน่ายอัลบั้มไปแล้วกว่า 100 ล้านชุด ทำให้เขาเป็นหนึ่งในศิลปินที่มียอดจำหน่ายอัลบั้มโดยรวมสูงที่สุดตลอดกาล เขายังได้รับรางวัลมากมาย ไม่ว่าจะเป็น 11 รางวัลแกรมมี รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลออสการ์ ดิลลันได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล, หอเกียรติยศมินนิโซตามิวสิก, หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลงแนชวิลล์ และ หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลง ในปี ค.ศ. 2008 เขาก็ได้รับรางวัลจากพูลิตเซอร์ ในโอกาศพิเศษสำหรับ "ที่เขาสร้างไว้ต่อวงการดนตรีนิยมและวัฒนธรรมอเมริกัน ด้วยเนื้อเพลงและบทประพันธ์ที่เรียบเรียงอย่างทรงพลัง" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 ดิลลันได้รับเกียรติรับเหรียญอิสรภาพประธานาธิบดี ซึ่งถือเป็นเหรียญสูงสุดของพลเรือน จากประธานาธิบดีสหรัฐ บารัค โอบามา
ในปี ค.ศ. 2016 ดิลลันได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
บ็อบ ไดแลน
โอบี-แวน เคโนบิ
เดวิด โบอี
เดวิด โบอี (; เกิด 8 มกราคม ค.ศ. 1947) หรือชื่อเกิด เดวิด โรเบิร์ต โจนส์  เป็นนักร้อง - นักแต่งเพลง, นักแสดง, นักดนตรี, ผู้เรียบเรียงเพลง, นักแสดง และจิตรกรชาวอังกฤษ โบอีมีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จมาร่วมห้าทศวรรษด้วยดนตรีและภาพลักษณ์ใหม่ ๆ จนได้รับการนับถือจากนักวิจารณ์เพลงและศิลปินอื่น ๆ ว่าเป็นผู้เปลี่ยนแปลงดนตรีสู่ยุคใหม่ โดยเฉพาะผลงานดนตรีในช่วงยุคคริสต์ทศวรรษ 1970 ที่เขาได้รับกล่าวขานว่ามีอิทธิพลต่อนักดนตรีหลายคน โบอีมีเนื้อเสียงเด่นแบบแบริโทน หลังจากปี ค.ศ. 2004 โบอีเลิกแสดงทัวร์คอนเสิร์ต และการแสดงครั้งสุดท้ายจัดขึ้นเพื่อการกุศลเมื่อปี ค.ศ. 2006
ในปี ค.ศ. 2013 โบอีกลับมาอีกครั้ง หลังห่างหายจากวงการเพลงไปหนึ่งทศวรรษ โบอียังคงเดินหน้าทำผลงานเพลง จนกระทั่งเขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับเมื่อปี ค.ศ. 2016
เกิดและเติบโตในบริกซ์ตัน เซาท์ลอนดอน โบวีพัฒนาแนวเพลงจนเกิดความสนใจในช่วงแรก แม้ว่าความพยายามของเขาจะไปในทางป็อปสตาร์ โดยในช่วงทศวรรษ 1960 ถือเป็นช่วงที่ไม่ประสบความสำเร็จของโบวี ผลงานเพลง "Space Oddity" ก็ถือเป็นเพลงแรกของโบวีที่ได้ติดลำดับห้าในใน UK Single Charts หลังการปล่อยเมื่อเดือนกรกฎาคม 1969 สามปีให้หลังจากเพลงนี้ถูกปล่อยไปได้ เขาปรากฏตัวอีกครั้งในปี 1972 ในช่วงยุคแนวเพลงแกลมร็อก เริ่มเฟื่องฟู ด้วยสีผมของโบวีอันฉูดฉาดและการแต่งตัวเป็นกะเทย โบวียังมีอัตตะหรือตัวตนที่สองของเขา โดยเขามีชื่ออีกชื่อนั้นคือ ซิกกี สตาร์ดัสท์ (Ziggy Stardust) บทบาทของเขาถือได้ว่ากลายเป็นแนวหน้า โดยซิงเกิ้ลของเขาอย่าง "Starman" และอัลบั้ม The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. ซิกกี สตาร์ดัสท์คืออีกบุคลิกของโบอีในอีกมุมมองหนึ่งซึ่งได้ปรากฏตัวเพียงชั่วครู่สั้น ๆ และยังแสดงเห็นในอีกด้านหนึ่งโดยการคิดค้นนวัตกรรมทางดนตรีและการแสดงสุดอันน่าตื่นเต้น
ถึงแม้ว่าจะออกผลงานอัลบั้มและซิงเกิลมามากมายในช่วงแรก ๆ เดวิด โบอีก็มาสะดุดหูสะดุดตาสู่สาธารณะครั้งแรกในฤดูใบไม้ร่วงในปี 1969 เมื่อซิงเกิล "Space Oddity" ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากโครงการอะพอลโล ขึ้นชาร์ทซิงเกิลในสหราชอาณาจักรติดท็อป 5 หลังจากนั้นในช่วงเวลา 3 ปีที่เขาทดลองงานใหม่ ๆ เขาออกผลงานอีกครั้งในปี 1972 ในช่วงของเพลงแกลมร็อก กับอัลบั้มแห่งสีสัน "Ziggy Stardust" มีซิงเกิลฮิต "Starman" และอัลบั้ม "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars"
ในปี 1975 โบอีประสบความสำเร็จครั้งแรกทางฝั่งสหรัฐ กับซิงเกิลอันดับ 1 "Fame" จากอัลบั้มฮิต "Young Americans" ที่เขาอธิบายว่าเป็นแนว "พลาสติกโซล" มีดนตรีเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เมินกลุ่มผู้ชื่นชอบในสหราชอาณาจักร เขาทั้งสับสนในความคาดหวังจากค่ายเพลงและกลุ่มคนฟังในอังกฤษ ในการทำผลงานเพลงในแบบน้อยชิ้น ในชุด "Low" ที่ผลงานที่ร่วมกับไบรอัน อีโน (ต่อมาร่วมงานกัน 3 ชุด) ผลงานทดลองของเขาที่เป็นที่ถกเถียงกันที่เรียกกันว่า "Berlin Trilogy" อันประกอบด้วยอัลบั้ม Low, "Heroes" และ "Lodger" ทั้ง 3 อัลบั้มติดท็อป 5 ในสหราชอาณาจักร
หลังจากไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรด้านยอดขายในปลายยุค 1970 โบอีมีซิงเกิลอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรในปี 1980 กับซิงเกิล "Ashes to Ashes" ที่บรรจุอยู่ในอัลบั้ม " Scary Monsters (and Super Creeps)" เขาร่วมกับ"ควีน" ในซิงเกิลอันดับ 1 "Under Pressure" และออกอัลบั้มในปี 1983 ชุด "Let's Dance" ที่มีซิงเกิลฮิต "Let's Dance", "China Girl", และ "Modern Love"
ในปี 2002 บีบีซีได้ออกแบบสำรวจในหัวข้อ 100 คนอังกฤษที่ยอดเยี่ยมที่สุด โบอีติดอยู่อันดับ 29 ตลอดในอาชีพเขา มีผลงานอัลบั้มขายได้ประมาณ 136 ล้านชุด และติดอยู่ในศิลปินอัลบั้มขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์เพลงป็อปอังกฤษ ในปี 2004 นิตยสารโรลลิงสโตน จัดอันดับให้เขาที่อันดับ 39 ในหัวข้อ 100 ศิลปินร็อกที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
เดวิด โบอี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2016 หรือ 2 วันหลังจากอายุครบ 69 ปี ด้วยโรคมะเร็งตับ
เดวิด โบวี่
ไทมส์สแควร์
การประชุมทางไกล
การประชุมทางไกล หมายถึง การประชุมของคนหลายคนและเครื่องจักรหลายครั้งที่ไม่ได้อยู่ในสถานที่เดียวกัน แต่เชื่อมโยงกันผ่านระบบโทรคมนาคม
เจ้าพระยาวงษานุประพัทธ์
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล (8 สิงหาคม พ.ศ. 2440 – 11 ธันวาคม พ.ศ. 2528) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมเฉื่อย ดิศกุล ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล มีพระนามลำลองว่า หญิงพิไลย เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมเฉื่อย ดิศกุล ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2440
หม่อมเจ้าพิไลยเลขาเติบโตมาในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ตั้งแต่ชันษา 4 ปี โดยมีหน้าที่เชิญหีบพระศรี พระกลด ตลอดจนเครื่องใช้ส่วนพระองค์ สมเด็จทรงพระกรุณาเลี้ยงดูอย่างใกล้ชิด โปรดให้ศึกษาที่โรงเรียนราชินีจนจบ ได้เป็นครูสอนหนังสือ ทรงรับใช้ใกล้ชิดพระองค์ ตามเสด็จไปในที่ต่าง ๆ และเป็นผู้อ่านหนังสือถวาย
กระทั่งปี พ.ศ. 2454 หม่อมเจ้าพิไลยเลขาชันษา 14 ปี ทรงใกล้ชิดสนิทสนมกับสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก และสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ ซึ่งเสด็จกลับจากทรงศึกษาที่ทวีปยุโรปช่วงฤดูร้อน สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงพอพระทัยในหม่อมเจ้าพิไลยเลขา จึงทรงกราบทูลขอหม่อมเจ้าพิไลยเลขาจากสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ซึ่งสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงก็ทรงหมั้นหมายหม่อมเจ้าพิไลยเลขาด้วยเครื่องเพชรและพระราชทานพระราชานุญาตให้ติดต่อกันทางจดหมาย เมื่อสมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์เสด็จกลับไปศึกษาต่อที่ยุโรป
ในปี พ.ศ. 2458 เมื่อสมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์เสด็จกลับจากยุโรป และทรงรับราชการในกรมเสนาธิการทหารบก หม่อมเจ้าพิไลยเลขาซึ่งชันษา 18 ปี มิใช่เด็กหญิงที่สามารถคลุกคลีกับผู้ใดได้เหมือนแต่เดิม ในขณะที่สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงมีโอกาสพบปะเล่นหัวพูดคุยกับหญิงอื่น และต้องชะตากับหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สวัสดิวัตน์ ทำให้พระทัยหวั่นไหว อันเป็นเหตุจากความเหินห่างพระคู่หมั้น และได้กราบทูลขอพระราชานุญาตเสกสมรสกับหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงจึงพระราชทานพระราชานุญาตให้หม่อมเจ้าพิไลยเลขาเสด็จกลับไปประทับกับพระบิดาที่วังวรดิศ
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2528 สิริชันษา 88 ปี พระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ปีเดียวกัน ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์
หม่อมเจ้ารำไพพรรณี สวัสดิวัฒน์
หม่อมเจ้าหญิงพิไลยเลขา ดิศกุล
มิซึนาชิ เรย์นะ
มิซึนาชิ เรย์นะ  เป็นตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
มิซึนาชิ เรย์นะ มีชื่อจริงว่า ฮอนโด ฮิเดมิ  รู้จักกันในองค์กรชุดดำว่า คีร์  (โดยแท้จริงแล้วออกเสียงว่า คีล (Keel)) เธอปรากฏตัวครั้งแรกในอนิเมะตอนที่ 425 (ตรงกับมังงะเล่ม 48 ไฟล์ 9 (ไฟล์ที่ 499)) ในฐานะนักข่าว เธอเป็นเพื่อนกับนักร้อง โอกิโนะ โยโกะ ครั้งนั้นเธอขอให้ โมริ โคโกโร่ ช่วยทำคดีกดกริ่งชิ่ง ซึ่งภายหลังพบว่าเด็กเป็นคนทำ โดยคิดว่าเรย์นะตื่นสาย ไม่ไปทำงานอีกแล้วจึงจะมาช่วยปลุกให้ตื่น เพราะหน้าตาของเธอคล้ายกับแม่ของเด็กมาก แต่จริง ๆ แล้ว เธอเพียงเปลี่ยนเวลาออกอากาศเท่านั้น ในคดีนั้น เครื่องดักฟังของโคนันที่ติดไว้เพื่อตามรอยคนร้ายกลับไปติดบนรองเท้าของเธอ ทำให้โคนันทราบว่าเธอเป็นหนึ่งในสมาชิกขององค์กรชุดดำเช่นกันหลังจากเธอสนทนากับยินแล้ว ในช่วงนั้นองค์กรกำลังวางแผนลอบสังหารนักการเมือง อย่างไรก็ดีโคนันและเจ้าหน้าที่เอฟบีไอสามารถขัดขวางแผนนั้นได้ ระหว่างที่เธอกำลังหลบหนีนั้นเอง มอเตอร์ไซค์ของเธอเกิดอุบัติเหตุ ล้มลงและตัวเธอก็อยู่ในอาการโคม่า ทำให้เธอเป็นสมาชิกขององค์กรคนเดียวที่ถูกเอฟบีไอควบคุมตัวไว้ได้ อย่างไรก็ดีเธอฟื้นตัวจากอาการโคม่าในมังงะไฟล์ที่ 596 (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 544-545)
หลังจากเกิดอุบัติเหตุนั้น องค์กรชุดดำก็พยายามหาตัวเธอโดยการส่งสายสืบไปที่โรงพยาบาลต่าง ๆ สายสืบคนหนึ่งคือ คุสุดะ ริคุมิจิ เข้าไปที่โรงพยาบาลกลางไฮโด้ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่คีร์อยู่ แต่เขาฆ่าตัวตายหลังจากถูกจับได้ ทำให้องค์กรชุดดำผิดสังเกต ในไฟล์ที่ 601 องค์กรชุดดำ จึงส่งระเบิดที่มีเครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กไปที่โรงพยาบาลกลางไฮโด้ พร้อมทำให้เกิดเหตุฉุกเฉินที่โรงพยาบาลเพื่อให้ลำบากต่อการแยกตัวผู้คน โดยมีจุดประสงค์ที่จะช่วยคีร์ออกมา ต่อมาในช่วงท้ายไฟล์ที่ 601 คีร์ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์และออกอากาศทางโทรทัศน์ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นแผนลวงเพื่อค้นหาห้องที่คีร์อยู่ สุดท้ายแล้วในไฟล์ที่ 603 องค์กรชุดดำสามารถช่วยเธอมาจากเอฟบีไอได้ (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 546-549)
ต่อมาในไฟล์ที่ 604 (อนิเมะตอนที่551) มีการเปิดเผยว่าจริง ๆ แล้วเธอคือเจ้าหน้าที่ ซีไอเอ ที่ชื่อฮอนโด ฮิเดมิ ที่แทรกซึงเข้าไปหาทางทำลายองค์กรจากภายใน เธอกับฮอนโด เอย์สึเกะ เป็นบุตรของอดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอที่เสียชีวิตแล้วที่ชื่ออีธาน ฮอนโด ซึ่งถูกเธอสังหารเพื่อไม่ให้องค์กรชุดดำสงสัย ในไฟล์ที่ 606 เธอถูกท่านผู้นั้น (บอส) สั่งให้สังหารอากาอิ ชูอิจิเพื่อพิสูจน์ความเชื่อใจต่อองค์กร ซึ่งเธอสังหารเขาในไฟล์ที่ 609 อย่างไรก็ดีชูอิจิเสียชีวิตในการสังหารครั้งนั้นยังคงเป็นปริศนาอยู่ (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 551)
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดไผ่ล้อม ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองเพชรบุรี ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
วัดไผ่ล้อม สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายในบริเวณที่เป็นเขตเมืองเก่า โบราณสถานสำคัญของวัดนี้ ได้แก่พระอุโบสถ กับซุ้มพระและเจดีย์รายทรงเครื่อง พระอุโบสถเป็นอาคามก่ออิฐถือปูน ที่มีลักษณะพิเศษ คือ แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหน้าประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนหลังเป็นห้องว่าง มีผนังกั้นกลาง และเจาะช่องประตูตรงกลาง 1 ช่อง หน้าบันของผนังกั้นกลาง มีการประดับลวดลายปูนปั้นรูปนารายณ์ทรงครุฑ ถัดลงมาเป็นลายปูนปั้นเต็มผนัง ประกอบด้วยพระพุทธบาทอยู่เหนือสุด สันนิษฐานว่าเป็นภาพรอยพระพุทธบาทเขาสุมนกูฎในลังกาทวีป
ส่วนอื่นๆ เป็นพระพุทธรูปและรูปบุคคล ที่เด่นคือ รูปจำลองอาคารทรงต่างๆ ยังเป็นภาพปั้นเรื่องราว ซึ่งมีองค์ประกอบต่อเนื่องแห่งเดียวในประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีลวดลายปูนปั้นประดับที่งดงามในส่วนอื่นๆ อีก เช่น หน้าบันทิศตะวันตก บัวหัวเสาของเสาอิง รวมทั้งซุ้มประตู และหน้าต่าง
Rena Mizunashi
ฮอนโด ฮิเดมิ
จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม
จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม  (28 สิงหาคม ค.ศ. 1592 - (23 สิงหาคม ค.ศ. 1628) เป็นข้าราชสำนักคนโปรดและบางหลักฐานก็อ้างว่าเป็นคนรักของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
จอร์จ วิลเลิร์สเกิดที่บรุกสบีย์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ เมื่อวันที่ 28 สิหาคม ค.ศ. 1592 เป็นบุตรของขุนนางชั้นผู้น้อยชื่อเซอร์จอร์จและแมรี วิลเลิร์ส เคาน์เตสแห่งบักกิงแฮม (Mary Villiers, Countess of Buckingham) ผู้เป็นลูกสาวของแอนโทนี โบม็องแห่งเกล็นฟิลด์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ แมรีถูกทิ้งให้เป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาวและเป็นผู้ให้การศึกษาเกี่ยวกับชีวิตในราชสำนักแก่วิลเลิร์ส และในที่สุดวิลเลิร์สก็ถูกส่งไปฝรั่งเศสพร้อมกับเซอร์จอร์จ อีเลียต (John Eliot).
วิลเลิร์สเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างรวดเร็วรวมทั้งสามารถเต้นรำได้ดีและมีความสามารถในกีฬาฟันดาบแต่พูดภาษาฝรั่งเศสได้เพียงเล็กน้อย ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1614 วิลเลิร์สผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น “ชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดในอังกฤษ” ก็ถูกนำตัวเข้าเฝ้าพระเจ้าเจมส์เพื่อหวังที่ให้เป็นคนโปรดคนใหม่ ซึ่งทำให้เป็นการลดอำนาจของโรเบิร์ต คารร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งซัมเมอร์เซต (Robert Carr, 1st Earl of Somerset) ที่เป็นคนโปรดในราชสำนักในขณะนั้น
วิลเลียม ธอมสัน บารอนเคลวิน ที่หนึ่ง
เอ็มสตาร์
เอ็มสตาร์ (; ; ชื่อเก่า: Nurien 누리엔) เป็นเกมออนไลน์ของประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งพัฒนาภายใต้เอนจินเกม อันเรียล เอนจิน 3("Unreal Engine 3") ของบริษัท อีพิค เกม ("Epic Games") ในเกมนี้ได้กำหนดให้ผู้เล่นสามารถแต่งเสื้อผ้าตัวละครของตน พร้อมกับสามารถสร้างห้องพักและตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ได้เองจากเงินในเกม และมีปฏิสัมพันธ์กับผู้เล่นคนอื่นๆ ซึ่งผู้เล่นสามารถหาได้จากการเล่นเกมในโหมดต่างๆ
เกมได้ยุติการให้บริการในประเทศเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2552 แต่ภายหลังได้เปิดให้ทดสอบอีกครั้งในประเทศจีนในวันที่ 24 กันยายน 2553 ภายใต้ชื่อ MStar แต่ก็ปิดให้บริการไปอีกครั้งในวันที่ 7 ตุลาคม 2553 เนื่องจากปัญหาของสัญญาที่ไม่สามารถตกลงกันได้ระหว่างผู้พัฒนากับผู้ให้บริการในประเทศจีน ต่อมาทางบริษัท CJ E&amp;M Corp (CJ Internet เดิม) ของประเทศเกาหลีใต้ได้นำมาเปิดทดสอบใหม่อีกครั้ง ในวันที่ 20 มกราคม - 26 มกราคม 2554 และทำการทดสอบครั้งที่สอง ในวันที่ 26 พฤษภาคม - 29 พฤษภาคม 2554 จนในที่สุดได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2554 และล่าสุดประเทศไทยเป็นประเทศที่ 3 ที่เปิดให้บริการเกมเอ็มสตาร์โดยผ่านบริษัท อินิทรี ดิจิตอล จำกัด โดยจะมีการให้เข้าทดสอบในช่วง Pre-Open Beta ในวันที่ 30 ตุลาคม 2554 โดยไม่จำกัดจำนวนไอดี
ต่อมา สัญญาที่บริษัท Nurien (ผู้พัฒนาเกมในเครือ Netmarble) ได้ทำไว้กับบริษัท อินิทรี ดิจิตอล จำกัดก็ได้สิ้นสุดลงโดยที่ไม่ได้รับการต่อสัญญาจากผู้พัฒนา เนื่องจากก่อนที่สัญญาจะสิ้นสุด ผู้พัฒนาได้มีการมอบหมายให้บริษัท เน็ตมาร์เบิล (ประเทศไทย) จำกัดไว้เป็นผู้ให้บริการรายใหม่ในประเทศไทยแทน ทำให้การให้บริการผ่านพอร์ทัล myGAME ของ Ini3 สิ้นสุดลงในวันที่ 28 ธันวาคม 2557 โดยมีการร่วมมือกันระหว่างผู้ให้บริการรายเดิมและรายใหม่ในการโอนย้ายข้อมูลผู้เล่นระหว่างวันที่ 2 - 28 ธันวาคม 2557 และ Netmarble พร้อมเปิดให้บริการเกมอีกครั้งในเดือนมกราคม 2558 โดยที่การปรับปรุงตัวเกมภายใต้ผู้ให้บริการรายใหม่นี้อาจสะดวกและรวดเร็วกว่าผู้ให้บริการเดิมเนื่องจาก Netmarble มีฐานะเป็นทั้งผู้พัฒนาเกมและผู้ให้บริการเกมเอ็มสตาร์ในประเทศไทย
ในตอนแรก เกมจำกัดระดับผู้เล่นไว้ที่ทุกระดับ (All) เมื่อนำกลับมาเปิดให้ทดสอบใหม่ผ่านทางบริษัท CJ E&amp;M Corp เกมได้เลื่อนระดับมาเป็นอายุไม่ต่ำกว่า 12 ปี (12+) ปัจจุบันเกมถูกเลื่อนระดับมาเป็นอายุไม่ต่ำกว่า 18 ปี (18+) โดยเนื่องจากมีฟังก์ชันการแสดงท่าทางของคู่รักบางท่าที่ไม่เหมาะสมต่อเด็ก และ เสื้อผ้าพิเศษที่มีการเปลือยของฝ่ายเพศหญิง (มีสิ่งปกปิดส่วนต้องห้าม)
เกมการเล่นหลัก.
ผู้เล่นต้องกดลูกศรตามสัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นตามจุดต่างๆ บนหน้าจอ ซึ่งลูกศรแต่ละจุดมีวงแหวนที่ค่อยๆ แคบลงจนมันลงมาเสมอขอบวงกลมลูกศรนั้นๆ โดยผู้เล่นต้องกดปุ่มลูกศรให้ตรงกับจังหวะที่วงแหวนลดลงมาเท่ากับขอบวงลูกศรนั้นๆ (คล้ายเกม โอ๊ทส์! ทาทาคาเอะ! โอเอนดัน ใน นินเทนโด ดีเอส) โดยการลดลงของวงแหวนที่ครอบอยู่ในลูกศรต่างๆ จะสัมพันธ์กับความเร็วของเพลง รูปแบบลูกศรในเกม มีดังนี้
โหมดต่าง ๆ ที่มีในปัจจุบันมีหลากหลายโหมดให้เลือกเล่น ปัจจุบันมีทั้งหมด 11 โหมด
- FEVER ขั้น 1 คะแนนปุ่มละ 150 คะแนน
- FEVER ขั้น 2 คะแนนปุ่มละ 200 คะแนน
- FEVER ขั้น 3 คะแนนปุ่มละ 300 คะแนน
เมื่อใช้ปุ่มจะเปลี่ยนเป็นจุดสีแดง ปุ่มนี้จะใช้การกด Space Bar แทน
- โจมตี : Ice Turn = แช่แข็ง 1 เทิร์น โดยจะมีลักษณะเป็นก้อนน้ำแข็งและมีเลข 1 อยู่ด้านล่าง / Ice Time = แช่แข็งเป็นเวลา 3 วินาที โดยจะมีลักษณะเป็นก้อนน้ำแข็งและมีรูปนาฬิกาอยู่ด้านล่าง / Item Eraser ไอเทมที่ลบไอเทมที่มีอยู่ของฝ่ายตรงข้ามทั้งหมด
- ป้องกัน : Magic Shield Time = ป้องกันไอเทมโจมตีได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง / Magic Shield 1 = ป้องกันการโจมตีได้ในระยะเวลายาวนานจนกว่าจะมีไอเทมมาขัดขวาง
- ช่วยเหลือ : FEVER 1 / 2 / 3
George Villiers, 1st Duke of Buckingham
จอร์จ วิลเลียร์ส ดยุกที่ 2 แห่งบักกิงแฮม