pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กรุงบูดาเปสต์มีสภาพ (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน อยู่ในโซน "Cfa-Cfb-Dfa-Dfb") โดยมีฤดูหนาวที่ค่อนข้างเย็นและฤดูร้อนที่อบอุ่น ตามข้อมูลภูมิอากาศในปี ค.ศ. 1971-2000 เมื่อใช้ไอโซเทอร์ม 0 °C ในฤดูหนาว (พฤศจิกายนถึงต้นเดือนมีนาคม) กรุงบูดาเปสต์มีอากาศหนาวเย็นและเมืองได้รับแสงแดดเพียงเล็กน้อย ในช่วงหลายปีที่ผ่านมามีหิมะตกค่อนข้างบ่อยในเมืองและมีอุณหภูมิในตอนกลางคืนที่ -10 ° C (14 ° F) เป็นปรกติ ระหว่างกลางเดือนธันวาคมถึงกลางเดือนกุมภาพันธ์ ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ (มีนาคมและเมษายน) จะเห็นสภาพที่แปรปรวน โดยอุณหภูมิเฉลี่ยจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว อยู่ไม่คงที่ มีฝนตกบ้างประปราย ฤดูร้อนอันยาวนานของบูดาเปสต์ มีความยาวตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงกลางเดือนกันยายน โดยมีอากาศอบอุ่นหรืออบอุ่นมาก นอกจากนี้ยังมีฝนตกหนักอย่างกะทันหันโดยเฉพาะในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน ฤดูใบไม้ร่วงในกรุงบูดาเปสต์ (กลางเดือนกันยายนถึงปลายเดือนตุลาคม) มีฝนเล็กน้อยและมีแดดจัดเป็นเวลานาน โดยมีอุณหภูมิปานกลาง อุณหภูมิมักจะหนาวเย็นลงอย่างกะทันหันในช่วงปลายเดือนตุลาคมหรือต้นเดือนพฤศจิกายน
ปริมาณฝนเฉลี่ยรายปีในบูดาเปสต์อยู่ที่ประมาณ 23.5 นิ้ว (596.9 มม.) โดยเฉลี่ยมีฝนตก 84 วันและมีแสงแดด 1988 ชั่วโมง (จาก 4383 ชั่วโมงที่เป็นไปได้) ในแต่ละปี ตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคมปริมาณแสงแดดโดยเฉลี่ยจะเท่ากับประมาณที่เห็นในอิตาลีตอนเหนือ (เมืองเวนิส)
เมืองตั้งอยู่บนรอยต่อระหว่างโซนความแข็งแกร่ง  (โซนภูมิอากาศที่เหมาะสมต่อการเกษตรกรรม) โซน 6 และโซน 7
24 มกราคม
วันที่ 24 มกราคม เป็นวันที่ 24 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 341 วันในปีนั้น (342 วันในปีอธิกสุรทิน)
24 ม.ค.
กาแลกซี
เจ็ดเทพโจรสลัด
ซาเกร็บ  เป็นเมืองหลวงของประเทศโครเอเชีย ในปี พ.ศ. 2548 เมืองนี้มีจำนวนประชากร 973,667 คน มีที่ตั้งอยู่ที่ละติจูด 45°48′ เหนือ และลองจิจูด 15°58′ ตะวันออก  ในบริเวณระหว่างเนินทางใต้ของภูเขาเมดเวดนีตซา (Medvednica) กับฝั่งเหนือของแม่น้ำซาวา (Sava) มีความสูงของพื้นที่ 120 เมตรจากระดับน้ำทะเล
ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่เหมาะสมของเมืองนี้คือ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของที่ราบแพนโนเนีย ซึ่งเชื่อมโยงไปยังบริเวณเทือกเขาแอลป์ เทือกเขาไดนาริกแอลป์ ทะเลเอเดรียติก และภูมิภาคแพนโนเนีย ทำให้สามารถติดต่อและคมนาคมขนส่งกับภูมิภาคยุโรปกลางกับทะเลเอเดรียติกได้อย่างดีมาก
การเป็นศูนย์กลางการขนส่ง อุตสาหกรรม และสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของเมืองนี้ เป็นพื้นฐานที่ทำให้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ นอกจากนี้ ซาเกร็บยังเป็นศูนย์กลางการปกครอง การบริหาร และเป็นที่ตั้งของกระทรวง หน่วยงานราชการต่าง ๆ ของประเทศอีกด้วย
จระเข้ (อีสาน: แข้) เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ ใช้ชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Crocodylidae อยู่ในอันดับจระเข้ (Crocodilia)
มีลักษณะโดยรวมคือ ส่วนปลายของหัวแผ่กว้างหรือเรียวยาวบางตัวปากเป็นรูปตัว v และ u ขากรรไกรยาวและกว้าง เมื่อหุบปากแล้วจะเห็นฟันซี่ที่ 4 ของขากรรไกรล่างเนื่องจากขอบปากบนตรงตำแหน่งนี้เป็นรอยหยักเว้า ส่วนปลายของขากรรไกรล่างข้างซ้ายและข้างขวาเชื่อมต่อกันเป็นพื้นที่แคบ กระดูกเอนโทพเทอรีกอยด์อยู่ชัดกับแถวของฟันที่กระดูกแมคซิลลา กระดูกพาลามีนมีก้านชิ้นสั้นอยู่ทางด้านหน้าและไม่ถึงช่องในเบ้าตา พื้นผิวด้านบนของลิ้นไม่มีสารเคอราติน ต่อมขจัดเกลือบนลิ้นมีขนาดใหญ่ มีก้อนเนื้อที่ปลายปากนูนสูงที่ช่องเปิดรูจมูกเรียกว่า "ขี้หมา" "ก้อนขี้หมา" หรือ "หัวขี้หมา" ซึ่งจะแตกต่างออกไปตามชนิดและเพศหรือขนาด โคนหางเป็นกล้ามเนื้อมัดใหญ่และแข็งแรงเรียกว่า "บ้องตัน" ใช้ในการฟาดเพื่อป้องกันตัว หางแบนยาวใช้โบกว่ายน้ำ
จระเข้ ถือเป็นสัตว์ที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร เนื่องจากเป็นสัตว์ผู้ล่ากินเนื้อขนาดใหญ่ ที่ไม่มีศัตรูตามธรรมชาติ ยกเว้นจระเข้ในวัยอ่อน ที่ตกเป็นอาหารของสัตว์ขนาดใหญ่กว่าชนิดต่าง ๆ ได้ จระเข้ตัวโตเต็มวัยจะมีพฤติกรรมกินอาหารแบบหมุนตัว กล่าวคือเมื่อจับเหยื่อที่มีขนาดใหญ่ขณะอยู่ใต้น้ำและต้องการกินเหยื่อจะใช้ปากงับไว้และหมุนตัวเองเพื่อฉีกเนื้อเหยื่อออกเป็นชิ้น ส่วนเหยื่อที่มีขนาดเล็กถูกบดให้แหลกด้วยลิ้นขนาดใหญ่โดยใช้ลิ้นดันเหยื่ออัดแน่นกับเพดานของอุ้งปาก นอกจากนี้แล้วจระเข้ยังกลืนก้อนกรวดหรือก้อนหินเข้าไปในกระเพาะหรือลำไส้เพื่อช่วยในการบดอาหารด้วย
แบ่งออกได้เป็น 3 สกุล 14 ชนิด พบได้ในเขตอบอุ่นและเขตร้อนของทุกทวีปทั่วโลก นับว่ามีจำนวนสมาชิกมากและหลากหลายที่สุดของอันดับจระเข้ที่ยังพบคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันนี้จระเข้แม่นำไนล์วิ่งได้เร็วถึง30-35กิโลเมตรต่อชั่วโมง
มักอาศัยบริเวณป่าริมน้ำหรือพื้นที่ชุ่มน้ำ เพราะหากินในน้ำเป็นหลัก บางชนิดหรือบางพื้นที่อาจพบได้ในแหล่งน้ำกร่อยหรือป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำใกล้ทะเล ในประเทศไทยพบ 3 ชนิด คือ จระเข้บึง หรือ จระเข้น้ำจืด ("Crocodylus siamensis"), อ้ายเคี่ยม หรือ จระเข้น้ำเค็ม ("C. porosus") และ จระเข้ปากกระทุงเหว หรือ ตะโขง ("Tomistoma schlegelii") ซึ่งมิได้ถูกจัดอยู่ในวงศ์นี้
ส่วนใหญ่ถูกจัดอยู่ในสกุล "Crocodylus" ส่วนอีกสกุลที่เหลือ คือ "Osteolaemus" เป็นสกุลที่มีสปีชีส์เดียว
ความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการของจระเข้และเครือญาติ.
จระเข้ยุคปัจจุบันหรือเรียกตามภาษานักวิชาการว่าจระเข้ยุคใหม่นั้น โผล่หน้าขึ้นมาบนโลกเมื่อราว 90 ล้านปีก่อน เก่าแก่กว่ามนุษย์เมื่อ 2 ล้านปีที่ผ่านมานี้หลายเท่า จระเข้ยุคใหม่มีร่วมเผ่าพันธุ์อยู่ด้วยกัน 3 กลุ่ม ได้แก่ จระเข้ (น้ำจืด-น้ำเค็ม) อัลลิเกเตอร์ และตะโขง
เริ่มที่ 248 ล้านปีก่อน ซึ่งเป็นยุคโบราณเทียบเท่ากับยุคไดโนเสาร์ ตรงกับช่วงต้น “มหายุคมีโซโซอิค (Mesozoic Era)” ซึ่งต้นตระกูลจระเข้ นั้นมีนามว่า “โปรเทอโรซูซุส (Proterosuchus)” จะมีลักษณะคล้ายคลึงกับ
จระเข้ แต่ก็ไม่อาจที่จะเรียกเป็นจระเข้ได้เต็มตัว เพราะตามตำราแล้วถือว่ามันเป็นสัตว์เลื้อยคลาน (Reptile) ที่คล้ายจระเข้ เท่านั้น พวกจระเข้เต็มร้อยเริ่มปรากฏเมื่อตอนช่วงกึ่งกลางมหายุคมีโซโซอิคหรือ “ยุคจูราสสิก” (206 ถึง 144 ล้านปีก่อน) จะดำรงชีวิตอยู่ร่วมยุคกับไดโนเสาร์ที่กำลังรุ่งเรืองนั้นเอง
จระเข้ โบราณรุ่นแรกเริ่มนั้นก็ได้แก่ “เมทรี-โอรินซุส (Metriorhynchus)” ซึ่งดำรงชีพอยู่ใต้ น้ำ มีความยาวประมาณ 3 เมตร ปลายหางบานเหมือนหางปลา แต่ขึ้นมาวางไข่บนบก อีกตัวหนึ่งเป็น จระเข้ยักษ์ “ซาร์โค-ซูซุส (Sarcosuchus)” จัดว่าเป็นขนาดใหญ่ที่สุดของทุกยุค เพราะยาวตั้ง 12 เมตร มีน้ำหนัก 10 ตัน ช่วง “ยุคครี-เตเชียส (Cretaceous)” (144 ถึง 65 ล้านปีก่อน) อันถัดจากยุคจูราสสิก และเป็นยุคปลีกย่อยสุดท้ายแห่งมหายุคมีโซโซอิค นั่นก็เพราะต้นตระกูลจระเข้ รุ่นใหม่ทวีจำนวนเพิ่มพงศ์เผ่าขึ้นอย่างมากมายในยุคนี้ ตัวที่น่าสนใจที่สุดนั้นก็คือ จระเข้ยักษ์ “ไดโนซูซุส (Dienosuchus)” มันเป็นญาติสนิท ตัวหนึ่งของจระเข้รุ่นปัจจุบัน ซึ่งเคยอยู่ร่วมกับไดโนเสาร์เมื่อ 70 กว่าล้านปีก่อน ก็เป็นจระเข้ยักษ์ตัวหนึ่ง ที่ยาวเหยียด 10 ถึง 12 เมตร น้ำหนักตั้ง 9 ตัน จะมีขนาดเท่ากับ “จระเข้ยักษ์ ซาร์โคซูซุส” บรรพบุรุษของมัน
สำหรับส่วนลักษณะภายนอกของ ไดโนซูซุสนั้นดูแล้วคล้ายจระเข้แม่น้ำไนล์ ซึ่งปกติชอบกินกุ้งหอยปูปลาเป็นพื้น และบางทีก็กินสัตว์ป่าที่ตัวใหญ่ด้วย เช่น ม้าลาย ในอดีต ด้วยเหตุที่ไดโนซูซุสมีขนาดเข้าขั้นจระเข้ยักษ์ มันจึงจู่โจมไดโนเสาร์ขนาดปานกลางที่มาใกล้ริมตลิ่งได้อย่างสบาย ๆ เช่น ไดโนเสาร์กินพืช “พาราซอโรลอฟอัส (Parasaurolophus)” ที่น้ำหนักเท่าช้าง (ราว 3 ตันครึ่ง) เทคนิคในการกินสัตว์ที่ขนาดใหญ่ คือ ลอยตัวเงียบกริบใต้ผิวน้ำตามลำน้ำหนองบึง หาเวลาเหมาะไดโนเสาร์ที่มาดื่มน้ำโดยไม่ระมัดระวัง มันก็กระโจนพุ่งตัวขึ้นงับติดแน่น แล้วลากไดโนเสาร์ลงน้ำ จนจมน้ำตายในที่สุด เชื่อกันว่าเจ้าไดโนซูซุส สามารถกระโจนได้ไกลเท่ากับความยาวของตัวมันเองเลยทีเดียว ดังนั้น แม้แต่ไดโนเสาร์ติดปีก “นิคโธซอรัส (Nyctosaurus)” ถ้าบินเฉียดผิวน้ำก็มีสิทธิ์โดนมันขย้ำลงไปงาบใต้น้ำได้ง่าย ๆ เช่นกัน
ตอนปลายยุคมีโซโซอิค (65 ล้านปีก่อน) โลกที่โดนดาวเคราะห์น้อยพุ่งชนเข้าปังใหญ่ แค่ไม่กี่เดือนกี่ปีถัดมา บรรดาสัตว์ และพืชพรรณก็มีอันสูญ พันธุ์ไปเกือบครึ่งโลก เป็นต้นว่า ไดโนเสาร์หายไปหมด แต่จระเข้ บางชนิดยังอยู่รอดและขยายพันธุ์ไปทั่วโลก ซึ่ง ได้แก่ จระเข้น้ำจืด จระเข้น้ำเค็ม ตะโขง และอัลลิเกเตอร์ (หรือเคย์แมน) มาจนถึงปัจจุบัน
การปรับตัวเพื่อความอยู่รอดของจระเข้.
จระเข้ จัดเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาสัตว์เลื้อยคลานทั้งหมด 4 กลุ่ม สืบสายพันธุ์ยาวนานมาตั้งแต่ยุคจูแรคสิคและครีเทเซียสจนถึงยุคปัจจุบัน มีความสามารถในการปรับสภาพร่างกายในการอยู่รอดจากภาวะที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์มากว่า 160 ล้านปี คงลักษณะโบราณทางด้านกายวิภาคเกือบทั้งหมดของร่างกาย ตั้งแต่ปลายจมูกจรดปลายหาง ไม่มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างให้แตกต่างไปจากบรรพบุรุษในยุคโบราณ จระเข้ส่วนใหญ่จะมีจมูกที่ยาวเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ มีขากรรไกรที่แข็งแรงรวมทั้งฟันที่แหลมคม ขนาดความยาวประมาณ 3 - 4 เมตร ลักษณะลำตัวใหญ่โตและดุร้าย ทำให้แลดูน่ากลัวและน่าเกรงขามต่อผู้พบเห็น ผิวหนังแข็งเป็นเกล็ดปกคลุมตลอดลำตัว ปากยาวและปลายปากนูนสูงขึ้นเป็นช่องเปิดของรูจมูก ออกลูกเป็นไข่ครั้งละประมาณ 20 - 28 ฟอง จัดอยู่ในประเภทสัตว์กินเนื้อทุกชนิดด้วย
Crocodylus
Crocodylidae
อาลี
อายะตุลลอฮ์
อายะตุลลอฮ์ (‎) หรือ ออแยโทลลอฮ์  การสะกดอื่น ๆ เช่น อายะตุลลอห์ อายะตุลลอฮฺ อายะตุลลอหฺ อายาตุลลอห์ อายาตุลลาห์ เป็นตำแหน่งสูงสุดที่มอบให้แก่ผู้นำศาสนาอิสลามนิกาย (มัซฮับ) ชีอะฮ์
เป็นคำภาษาอาหรับ ‎ แปลว่า สัญลักษณ์แห่งอัลลอฮ์ ("อายะตุ" สัญลักษณ์ และ "อัลลอฮ์" นามของพระเจ้า)
บุคคลที่จะได้รับตำแหน่งนี้ต้องเป็น "อะอ์ลัม อะอ์ละมีน" คือ สุดยอดผู้รู้ของบรรดาสุดยอดผู้รู้ หรือปรมาจารย์ นั่นคือจะต้องผ่านการศึกษาจนกระทั่งบรรลุขั้นสูงสุด ในวิทยาการอัลกุรอาน ตัฟซีร ฮะดีษ ฟิกฮ์ อุศูลุลฟิกฮ์ ภาษาอาหรับ ตรรกวิทยา และอื่น ๆ จนบรรลุขั้น อิจญ์ติฮาด สามารถวินิจฉัยบทบัญญัติอิสลามได้ หลังจากนั้นจึงเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาศาสนาอิสลามและเป็นผู้นำของบรรดาผู้บรรลุอิจญ์ติฮาด เมื่อเป็นที่ยอมรับของบรรดาผู้บรรลุอิจญ์ติฮาดแล้ว จึงได้รับตำแหน่งนี้
ตัฟซีร
ตัฟซีร  เป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับสำหรับการตีดความ ส่วนใหญ่มักจะใช้ในการแปลความหมายในอัลกุรอาน. ผู้แปลอัลกุรอานเรียกว่า (; พหุพจน์: ). การแปลอัลกุรอานจะต้องใช้การชี้แจง, คำอธิบาย, การตีความ, บริบทหรือความเห็นเพื่อเข้าถึงสิ่งที่อัลลอฮ์ประสงค์
สำนักตัฟซีร.
สำนักตัฟซีรมีอยู่หลายสำนัก แต่ละสำนักจะมีการแปลกุรอานตามจุดประสงค์ของตนเอง
สำนักตัฟซีรนิกายซุนนี.
ตัฟซีรของซุนนีมักยึดถือตาม "ญามิอ์ อัล-บะยาน" ของมุฮัมหมัด อิบน์ ญาริร อัล-ตาบิรี โดยถือเป็นสารานุกรมที่สามารถนำมาใช้ในการแปลกุรอานได้ดีที่สุด
สำนักตัฟซีรนิกายชีอะฮ์.
ส่วนตัฟซีรของชีอะฮ์มักจะเน้นที่อายะฮ์เกี่ยวกับความสำเร็จของมุฮัมมัดโดยที่สายครอบครัวเริ่มที่อะลี และยกย่องถึงบรรดาอิหม่ามทั้งสิบสอง
เนื่องจากคัมภีร์อัลกุรอานเป็นคัมภีร์ที่มีวาทศิลป์เลอเลิศ จึงไม่มีใครแม้แต่ผู้เดียวยอมรับว่าสามารถแปลอัลกุรอานได้ดีพอ อย่างไรก็ตามงานแปลเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ นักวิชาการมุสลิมในแต่ละประเทศในโลกจะพยายามแปลความหมายของอัลกุรอาน ในปัจจุบันอัลกุรอานได้รับการแปลเป็นภาษาใหญ่ของโลกทุกภาษาแล้ว
ในประเทศไทยคัมภีร์อัลกุรอานได้รับการแปลเป็นภาษาไทยครั้งแรกโดยท่านอดีตจุฬาราชมนตรีต่วน สุวรรณศาสตร์ ซึ่งเป็นการแปลและอธิบายความหมายพร้อมๆกัน จึงทำให้ผู้อ่านไม่ทราบว่าแม่บทในภาษาอาหรับเป็นอย่างไร ในกลางคริสต์ทศวรรษที่ 70 นายดิเรก กุลสิริสวัสดิ์ ได้เป็นบรรณาธิการจัดพิมพ์ความหมายอัลกุรอานที่แปลมาจากต้นฉบับภาษาอังกฤษ ซึ่งครูอิสมาอีล อะหมัด ปากพยูน เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการแปลครั้งนี้
ต่อมานายมัรวาน สะมะอูน ได้แปลความหมายของอัลกุรอานให้กระทัดรัดขึ้นอีก พยายามรักษาสำนวนให้ใกล้เคียงกับแม่บทให้มากที่สุด ซึ่งก็ได้กลายเป็นหนังสืออ้างอิงสำหรับชาวไทยมาตลอด แต่ก็ยังมีข้อบกพร่อง เช่นประโยคแปลถึงแม้จะตรงกับแม่บทแต่ก็ผิดกับสำนวนไทย การแปลความหมายผิด การแปลขาดตอน เป็นต้น
ต่อมาสมาคมนักเรียนเก่าอาหรับตรวจทานโดย อ.ดร. อับดุลเลาะ หนุ่มสุขได้แปลความหมายอัลกุรอานตีพิมพ์ออกมาอีก โดยมีฟุตโน้ตอธิบายความหมาย ทำให้ผู้อ่านเข้าใจได้ดีขึ้น จึงเป็นที่ยอมรับกันทั่วไป และการแปลนี้ ก็ยังไม่อาจแก้ปัญหาความสมดุลระหว่างการพยายามรักษาคำในแม่บทเดิมและการใช้สำนวนไทยได้ อีกทั้งยังมีข้อบกพร่องเรื่องมาตรฐานในการแปล บางครั้งก็ใช้ศัพท์สูง แต่โดยปกติก็ใช้คำศัพท์ที่ง่ายเกินควร อีกทั้งการแปลขาดตอนก็มีปรากฏให้เห็นหลายที่
หนังสือแปลความหมายอัลกุรอานตัฟฮีมุลกุรอานของอบู อลา อัลเมาดูดี ซึ่งแปลโดยอาจารย์บรรจง บินกาซัน เป็นตัฟซีรที่ได้รับความนิยมเล่มหนึ่งในประเทศไทย
นายซัยนุลอาบิดีน ฟินดี้ ซึ่งนับถือชีอะฮ์ ได้แปลอัลกุรอานเป็นภาษาไทย แต่ไม่ได้รับความนิยมมากนัก
นอกจากนี้ยังมีสำนวนแปลของผู้ที่ใช้นามปากกาว่า อะบูอิสรอฟีล ดู อัลกุรอาน สำนวนแปลอะบูอิสรอฟีลใน AbuIsraphil ซื่งใช้สำนวนได้สละสลวยยิ่งขึ้น
ลิเก
ลิเก เกิดขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา หรือต้นกรุงรัตนโกสินทร์ คำว่า ลิเก เพี้ยนมาจากคำว่า ("เษกรฺ") ในภาษาเปอร์เซีย ที่ยืมมาจากคำว่า ("ษิกรฺ") ในภาษาอาหรับ อันหมายถึงการอ่านบทสรรเสริญเป็นการรำลึกถึงอัลลอหฺพระเจ้าในศาสนาอิสลาม พระครูศรีมหาโพธิคณารักษ์ก็ได้กล่าวถึงลิเกไว้ ว่า พวกมุสลิมนิกายชีอะห์ หรือเจ้าเซ็นจากเปอร์เซีย นำสวดลิเกที่เรียกว่า ดิเกร์ เข้า มาในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย กรมพระยาดำรงราชานุภาพก็ทรง บันทึกว่า ยี่เกนั้น เพี้ยนมาจาก จิเก
มีบันทึกว่า พวกแขกเจ้าเซ็นได้สวดถวายตัวในการบำเพ็ญพระราชกุศล เมื่อ พ.ศ. 2423 ต่อมาคิดสวดแผลงเป็นลำนำต่าง ๆ คิดลูกหมดเข้าแกมสวด ร้องเป็นเพลงต่างภาษา และทำตัวหนังเชิด โดยเอารำมะนาเป็นจอก็มี ลิเกจึงกลายเป็นการเล่นขึ้น ต่อมามีผู้คิดเล่นลิเกอย่างละคร คือ เริ่มร้องเพลงแขก แล้วต่อไปเล่นอย่างละครรำ และใช้ปี่พาทย์อย่างละคร
ส่วนประกอบในการแสดง.
วิธีแสดง เดินเรื่องรวดเร็ว ตลกขบขัน การแสดงเริ่มด้วยโหมโรง 3 ลา จบแล้วบรรเลงเพลงสาธุการ ให้ผู้แสดงไหว้ครู แล้วจึงออกแขก บอกเรื่องที่จะแสดง ในอดีตมีการรำถวายมือหรือรำเบิกโรง แล้วจึงดำเนินเรื่อง ต่อมาการรำถวายมือก็เลิกไป ออกแขกแล้วก็จับเรื่องทันที การร่ายรำน้อยลงไปจนเกือบไม่เหลือเลย คงมีเพียงบางคณะที่ยังยึดศิลปะการรำอยู่
ผู้แสดง เดิมใช้ผู้ชายล้วน ต่อมานายดอกดิน เสือสง่า ให้บุตรสาวชื่อละออง แสดงเป็นตัวนางประจำคณะ ต่อมาคณะอื่นก็เอาอย่างบ้าง บางคณะให้ผู้หญิงเป็นพระเอก เช่น คณะกำนันหนู บ้านผักไห่ อยุธยา การแสดงชายจริงหญิงแท้นั้น คณะ หอมหวล นาคศิริ เริ่มเป็นคณะแรก ผู้แสดงต้องมีปฏิภาณในการร้องและเจรจา ดำเนินเรื่องโดยไม่มีการบอกบทเลย หัวหน้าคณะจะเล่าให้ฟังก่อนเท่านั้น นอกจากนี้ การเจรจาต้องดัดเสียงให้ผิดปกติ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ ของลิเก แต่ตัวสามัญชนและตัวตลกพูดเสียงธรรมดา ในยุคหลังจากนั้นก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยโดยการเกิดรายการลิเกทางโทรทัศน์ขึ้นมาเช่น ลิเกรวมดาวของ คุณ วิญูญู จันทร์เจ้า โดยมี สมศักดิ์ ภักดี เป็นพระเอกลิเกคนแรกของประเทศไทยที่ได้ออกโทรทัศน์ และต่อมาก็เริ่มมีคณะลิเกรุ่นใหม่ๆรวมถึงลิเกเด็กเกิดขี้นมาตามลำดับเช่น คณะลิเกไชยา มิตรชัย คณะลิเก กุ้ง สุทธิราช วงศ์เทวัญ คณะลิเกเด็กวัดสวนแก้ว คณะลิเก ศรราม-น้ำเพชร ฯลฯ
เพลงและดนตรี ดำเนินเรื่องใช้เพลงหงส์ทองชั้นเดียว แต่ดัดแปลงให้ด้นได้เนื้อความมาก ๆ แล้วจึงรับด้วยปี่พาทย์ แต่ถ้าเล่นเรื่องต่างภาษา ก็ใช้เพลงที่มีสำเนียงภาษานั้นๆ ตามท้องเรื่อง แต่ด้นให้คล้ายหงส์ทอง ต่อมานายดอกดิน เสือสง่า ได้ดัดแปลงเพลงมอญครวญของลิเกบันตนที่ใช้กับบทโศก มาเป็นเพลงแสดงความรัก
เรื่องที่แสดง นิยมใช้เรื่องละครนอก ละครใน และเรื่องพงศาวดารจีน มอญ ญวน เช่น สามก๊ก ราชาธิราช ฉันใดเวือง
การแต่งกาย แต่งตัวด้วยเครื่องประดับสวยงาม เลียนแบบเครื่องทรงกษัตริย์ จึงเรียกว่าลิเกทรงเครื่อง บางครั้งก็ลดเครื่องแต่งกายที่แพรวพราวลงไป โดยตัวนายโรงยังแต่งเลียนแบบเครื่องทรงของกษัตริย์ในส่วนที่มิใช่เครื่องต้น เช่น นุ่งผ้ายกทอง สวมเสื้อเข้มขาบหรือเยียรบับ แขนใหญ่ถึงข้อมือ คาดเข็มขัดนอกเสื้อ ประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่าง ๆ แต่ดัดแปลงเสียใหม่ เช่น เครื่องสวมศีรษะ เครื่องประดับหน้าอก สายสะพาย เครื่องประดับไหล่
ตัวนางนุ่งจีบยกทอง สวมเสื้อแขนกระบอกยาว ห่มสไบปักแพรวพราว สวมกระบังหน้าต่อยอดมงกุฎ ที่แปลกกว่าการแสดงอื่น ๆ คือสวมถุงเท้ายาวสีขาวแทนการผัดฝุ่นอย่างละคร แต่ไม่สวมรองเท้า
สถานที่แสดง ลานวัด ตลาด สนามกว้าง ในโทรทัศน์ ฯลฯ โดยปลูกเพิงสูงระดับตา ด้านหน้าเป็นที่แสดง ด้านหลังเป็นที่พักที่แต่งตัว มีฉากเป็นภาพเมือง วัง หรือป่าเขาลำเนาไพร
เปอร์เซีย (แก้ความกำกวม)
เปอร์เซีย อาจหมายถึง
นอกจากนี้พันธุ์แมว
และสถานที่อื่นๆ ในสหรัฐอเมริกา สะกด Persia
นิติเภสัชกรรม
นิติเภสัชกรรม  เป็นสาขาวิชาหนึ่งของการเรียนเภสัชศาสตร์ ศึกษาเกี่ยวกับกฎหมายและข้อบังคับต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการประกอบวิชาชีพเภสัชกรรม การควบคุมกำกับดูแลผลิตภัณฑ์สุขภาพ และจรรยาบรรณแห่งการประกอบวิชาชีพเภสัชกรรม
ฟาร์ซี
ภาษาฟาร์ซี
อาอิชะฮ์
อาอิชะฮ์ บินต์ อะบีบักร์ (, ; ค.ศ. 613/614 – ค.ศ. 678) เป็นภรรยาคนที่ 3 และภรรยาที่อายุน้อยที่สุดของศาสดามุฮัมมัด ในงานเขียนอิสลามมักมีคำนำหน้าชื่อเธอว่า "มารดาแห่งศรัทธาชน" (, อุมมุลมุอ์มินีน) เพื่อสื่อถึงคำอธิบายของภรรยาของมุฮัมมัดในอัลกุรอาน
อาอิชะฮ์มีบทบาทสำคัญต่อประวัติศาสตร์อิสลามช่วงต้น ทั้งในตอนที่มุฮัมมัดยังมีชีวิตอยู่และเสียชีวิตแล้ว ในธรรมเนียมซุนนี อาอิชะฮ์ดูมีความเป็นนักวิชาการและอยากรู้อยากเห็น เธอมีส่วนร่วมในการเผยแผ่หลักคำสอนของมุฮัมมัดและบริการสังคมมุสลิมหลังท่านศาสดาเสียชีวิตเป็นเวลา 44 ปี เธอยังเป็นผู้รายงานฮะดีษ 2,210 สายรายงาน ไม่เพียงแต่ชีวิตส่วนตัวกับมุฮัมมัดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหัวข้อต่าง ๆ เช่น มรดก, ฮัจญ์ และอวสานวิทยา
อะบูบักร์ พ่อของเธอกลายเป็นเคาะลีฟะฮ์องค์แรกต่อจากมุฮัมมัด สองปีต่อมาอุมัรสืบทอดหน้าที่ต่อ ในช่วงรัชสมัยของอุษมาน เคาะลีฟะฮ์องค์ที่ 3 อาอิชะฮ์มีส่วนนำในกลุ่มต่อต้านที่ต่อต้านเขา ถึงแม้ว่าเธอไม่ยอมรับทั้งความเกี่ยวข้องในการลอบสังหารเขา หรือกับพรรคพวกของอะลีก็ตาม ในรัชสมัยของอะลี เธอต้องการล้างแค้นต่อการเสียชีวิตของอุษมาน ซึ่งเธอพยายามทำในสงครามอูฐ เธอเข้าร่วมสงครามโดยการให้โอวาสและนำกองทัพบนหลังอูฐ โดยจบลงที่เธอแพ้สงคราม แต่การมีส่วนร่วมและความมุ่งมั่นของเธอทำให้เกิดความประทับใจไม่รู้ลืม เนื่องด้วยเหตุนี้ ทำให้มุสลิมนิกายชีอะฮ์ทั่วไปมองอาอิชะฮ์ในแง่ลบ
หลังจากนั้น เธออาศัยอยู่ในมะดีนะฮ์แบบเงียบ ๆ เป็นเวลากว่า 20 ปี ไม่ยุ่งการเมือง คืนดีกับอะลี และไม่ต่อต้านเคาะลีฟะฮ์มุอาวิยะฮ์ที่ 1
ฮะดีษบางส่วนรายงานว่า อาอิชะฮ์หมั้นกับมุฮัมมัดตอนอายุ 6 หรือ 7 ขวบ บางส่วนรายงานว่า มีการจัดพิธีแต่งงานเล็กตอนเธออายุ 9 ขวบ และบางส่วนจัดให้เธออยู่ในวัยรุ่น แต่ทั้งวันที่และอายุตอนที่เธอแต่งงานและหลังสมรสกับมุฮัมมัดที่มะดีนะฮ์เป็นจุดที่มีข้อโต้แย้งและอภิปรายในเหล่านักวิชาการ
อาอิชะฮ์เกิดใน ค.ศ. 613 หรือต้น ค.ศ. 614 เป็นลูกสาวของอุมมุรูมานกับอะบูบักร์ เศาะฮาบะฮ์ 2 คนที่มุฮัมมัดเชื่อมั่นที่สุด ไม่มีข้อมูลใดกล่าวถึงชีวิตวัยเด็กของเธออีกเลย
แต่งงานกับมุฮัมมัด.
แนวคิดการจับคู่อาอิชะฮ์กับมุฮัมมัดได้รับการแนะนำจากเคาละฮ์ บินต์ ฮะกีม หลังเคาะดีญะฮ์ บินต์ คุวัยลิด ภรรยาคนแรกของมุฮัมมัดเสียชีวิต หลังจากนี้ ข้อตกลงก่อนหน้านี้เกี่ยวกับการแต่งงานกับอาอิชะฮ์โดยญุบัยร์ อิบน์ มุฏอิมถูกกันไว้ด้วยความยินยอมร่วมกัน ในตอนแรก อะบูบักร์ไม่แน่ใจ "เพราะมันเกี่ยวกับความเหมาะสมหรือถูกต้องตามกฎหมายในการแต่งงานระหว่างลูกสาวของเขากับ 'พี่ชาย' " อย่างไรก็ตาม มุฮัมมัดตอบว่า พวกเขาเป็นพี่น้องกันในทางศาสนาเท่านั้น วิลเลียม มอนต์โกเมอรี วัตต์ นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษกล่าวแนะว่า มุฮัมมัดหวังว่าจะเชื่อมความสัมพันธ์กับอะบูบักร์ การเชื่อมความสัมพันธ์นั้น โดยทั่วไปเป็นพื้นฐานในการแต่งงานตามวัฒนธรรมอาหรับ
อายุตอนแต่งงาน.
เนื่องจากไม่มีการจดทะเบียนการเกิดอย่างเป็นทางการตอนที่อาอิชะฮ์เกิด ทำให้ไม่สามารถระบุอายุของเธอในเวลาแต่งงานได้อย่างแน่นอน และเนื่องจากในอัลกุรอานไม่ได้ระบุอายุของเธอ ทำให้การอภิปรายและข้อโต้แย้งเกี่ยวกับอายุของเธอในเวลาแต่งงานขึ้นอยู่กับชุดสะสมฮะดีษหลายเล่มเป็นอย่างแรก แต่ใช่ว่ามุสลิมทุกคนเชื่อว่าฮะดีษทั้งหมดมาจากพระดำรัสจากพระเจ้า และแต่ละนิกายก็มีชุดสะสมฮะดีษที่ได้รับเกียรติแตกต่างกัน โดยซุนนี, ชีอะฮ์หลายสำนัก (เช่นอิสมาอีลียะฮ์และชีอะฮ์สิบสองอิมาม), อิบาฎียะฮ์ และอะห์มะดียะฮ์ยอมรับชุดฮะดีษตามหลักฐานของตนเองว่าเป็นสายรายงานระดับ "แข็ง" หรือ "อ่อน" โดยขึ้นอยู่กับที่มาของฮะดีษ
วรรณกรรมอิสลามมักกล่าวถึงอายุในเวลาแต่งงานของอาอิชะฮ์ จอห์น เอสโปซิโต รายงานว่าอาอิชะฮ์แต่งงานกับมุฮัมมัดที่มักกะฮ์ใน ค.ศ. 624 ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากการฮิจเราะห์ไปที่มะดีนะฮ์และยุทธการที่บะดัร นักวิชาการบางส่วนตีความสิ่งนี้ว่าเธอเข้าสู่วัยเริ่มเจริญพันธุ์ในวัยนี้ ถึงแม้ว่าในเวลานั้นเรื่องอายุของเธอยังเป็นหัวข้อโต้แย้ง อัฏเฏาะบะรีกล่าวว่า ตอนที่การแต่งงานสำเร็จบริบูรณ์ เธออายุ 9 ขวบ ฮะดีษจากเศาะฮีฮ์ อัลบุคอรีระบุว่า "ท่านศาสดาแต่งงานกับเธอตอนเธออายุ 6 ขวบ และท่านทำให้การแต่งงานสำเร็จบริบูรณ์ตอนเธออายุ 9 ขวบ" ในขณะที่ข้อมูลหนึ่งระบุวัยที่แต่งงานต่างกัน แต่ยอมรับว่าการแต่งงานยังไม่สำเร็จบริบูรณ์ในเวลาทำสัญญาแต่งงาน
มีการบันทึกข้อมูลชีวประวัติมุฮัมมัดและผู้ติดตามทั้งหมดหลังจากท่านเสียชีวิตมากกว่าศตวรรษ แต่ฮะดีษและซีเราะฮ์ (ชีวประวัติอิสลามดั้งเดิมของศาสดามุฮัมมัด) มีบันทึกศาสนาอิสลามสมัยแรกผ่านสายรายงานที่ไม่แตกหัก "ฮะดีษ" หลายอันที่ระบุว่า "ตอนที่การแต่งงานสำเร็จบริบูรณ์ อาอิชะฮ์มีอายุ 9 หรือ 10 ขวบ" นั้น มาจากชุดสะสมที่มีสถานะ "เศาะฮีฮ์" นั่นหมายความว่าฮะดีษนี้เป็นฮะดีษที่มุสลิมนิกายซุนนีส่วนใหญ่ยอมรับ ในขณะเดียวกัน "ซีเราะฮ์" ของอิบน์ อิสฮากที่แก้ไขโดยอิบน์ ฮิชามระบุว่า ตอนที่การแต่งงานสำเร็จบริบูรณ์ เธออายุ 9 หรือ 10 ขวบ และอัฏเฏาะบะรี นักประวัติศาสตร์ ก็ระบุว่าในเวลานั้นเธออายุ 9 ขวบ
ในเวลานั้น การแต่งงานในวัยหนุ่มสาวถือเป็นเรื่องทั่วไป และการแต่งงานระหว่างอาอิชะฮ์กับมุฮัมมัดอาจมีความหมายแฝงทางการเมือง เพราะอะบูบักร์ พ่อของเธอ เป็นผู้มีอิทธิพลในสังคม โดยเขาอาจต้องการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลของมุฮัมมัดกับตัวเขาเองให้แน่นกว่าเดิมผ่านการแต่งงานของอาอิชะฮ์ ลัยลา อะห์มัดกล่าวว่า การหมั้นหมายและการแต่งงานกับมุฮัมมัดของอาอิชะฮ์นั้น ถือเป็นเรื่องปกติในวรรณกรรมอิสลาม และอาจบ่งบอกว่าในสมัยนั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เด็กจะแต่งงานกับคนชรา
อายุตอนแต่งงานของอาอิชะฮ์ยังคงเป็นที่มาของความขัดแย้งและการอภิปราย และนักประวัติศาสตร์ นักวิชาการ และนักเขียนบางส่วนได้ใช้เส้นเวลาที่เคยได้รับการยอมรับอีกครั้ง
นักเขียนบางส่วนคำนวณอายุของอาอิชะฮ์จากข้อมูลที่พบในชีวประวัติบางส่วน โดยละทิ้งฮะดีษที่ได้รับการยอมรับตามธรรมเนียม มีฮะดีษหนึ่งได้รับการบันทึกในผลงานของนักวิชาการสมัยกลาง เช่นอัษษะฮะบี ระบุว่า อัสมา พี่สาวของอาอิชะฮ์ มีอายุแก่กว่าเธอ 10 ปี หลังจากนำข้อมูลอายุของอัสมาในเวลาที่เธอเสียชีวิตไปรวมกันและใช้หลักฐานนี้กล่าวแนะว่า ในเวลาที่อาอิชะฮ์แต่งงาน เธอมีอายุมากกว่า 13 ปี ญิบรีล ฮัดดาด วิจารณ์ถึงสิ่งนี้ว่าพึ่งหลักฐานจากสายรายงานเดียว และกล่าวว่าฮะดีษจากผู้รายงานคนเดียวกันให้ระยะเวลาระหว่างเธอกับพี่สาวกว้างกว่าเดิม เมื่อใช้ปีเกิดของฟาฏิมะฮ์เป็นจุดอ้างอิง ทำให้มุฮัมมัด อะลี นักวิชาการ ได้ประมาณการว่า ตอนแต่งงานอาอิชะฮ์มีอายุมากกว่า 10 ขวบ และตอนที่การแต่งงานสำเร็จบริบูรณ์ เธอมีอายุมากกว่า 15 ปี
เมื่อสังเกตการอ้างอิงถึงอายุอาอิชะฮ์ตอนแต่งงานสำเร็จบริบูรณ์อยู่ที่อายุ 9 หรือ 10 ขวบ เดนิส สเปลเบิร์ก นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน กล่าวว่า "อ้างอิงจำเพาะเกี่ยวกับอายุของเจ้าสาวเหล่านี้ สนับสนุนสถานะก่อนมีประจำเดือนของอาอิชะฮ์ และความเป็นพรหมจารีของเธออย่างแน่นอน" เธอกล่าวว่า อาอิชะฮ์เองดูเหมือนจะสนับสนุนความจริงที่ว่าเธอเคยเป็นหญิงพรหมจารีก่อนที่จะแต่งงานกับมุฮัมมัด เพื่อแยกตัวเธอเองจากภรรยาคนอื่นที่ไม่บริสุทธิ์ นี่เป็นสิ่งที่สำคัญมากต่อผู้ที่สนับสนุนอาอิชะฮ์ในข้อโต้แย้งผู้สืบทอดของมุฮัมมัด โดยผู้สนับสนุนเหล่านี้ถือว่าเธอเป็นภรรยาพรหมจารีคนเดียวของมุฮัมมัด ดังนั้นจึงเป็นที่ผู้ที่สมควรได้รับตำแหน่งนี้ โดยไม่สนถึงข้อโต้แย้ง
อาอิชะฮ์เสียชีวิตในบ้านของเธอที่มะดีนะฮ์ในวันที่ 17 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 58 (16 กรกฎาคม ค.ศ. 678) ด้วยอายุ 67 ปี อะบูฮุร็อยเราะฮ์ เศาะฮาบะฮ์ที่มีชื่อเสียงของท่านศาสดา เป็นผู้นำละหมาดศพหลังละหมาด"ตะฮัจญุด" (กลางคืน) และถูกฝังที่ญันนะตุลบะกีอ์
ซุนนี.
ซุนนีเชื่อว่าเธอเป็นภรรยาคนโปรดของมุฮัมมัดหลังจากเคาะดีญะฮ์ บินต์ คุวัยลิด พวกเขาถือว่าเธอ (กับภรรยาคนอื่น) เป็น "อุมมุลมุอ์มินีน" และเป็นสมาชิกอะฮ์ลุลบัยต์ หรือครอบครัวมุฮัมมัด รายงานจากฮะดีษซุนนี ศาสดามุฮัมมัดฝันเห็นอาอิชะฮ์ 2 ครั้ง ซึ่งฉายภาพว่าท่านจะแต่งงานกับเธอ
ส่วนชีอะฮ์มองอาอิชะฮ์ต่างจากซุนนี พวกเขาวิจารณ์เธอจากการเกลียดชังอะลี และเมื่อเธอสู้กับผู้ชายจากกองทัพอะลีที่บัศเราะฮ์ ก็ท้าทายเขาในรัชสมัยของเขาในช่วงสงครามอูฐ
อะบูบักร์
อะบูบักร์ อับดุลลอฮ์ อิบน์ อุษมาน (; ค.ศ. 573 23 สิงหาคม ค.ศ. 634) เป็นเศาะฮาบะฮ์และพ่อตาของศาสดามุฮัมมัดผ่านทางอาอิชะฮ์ ลูกสาวของเขา แล้วเป็นเคาะลีฟะฮ์องค์แรกแห่งรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดีนเช่นกัน
หลังจากมุฮัมมัดเสียชีวิตใน ค.ศ. 632 อะบูบักร์ได้สืบทอดเป็นหัวหน้าของสังคมมุสลิมในฐานะเคาะลีฟะฮ์องค์แรก แล้วเสียชีวิตจากการป่วย โดยครองราชย์ไป 2 ปี 2 เดือน และ 14 วัน
เชื้อสายและตำแหน่ง.
ชื่อเต็มของอะบูบักร์คือ อับดุลลอฮ์ อิบน์ อุษมาน อิบน์ อะมีร อิบน์ อัมร์ อิบน์ กะอับ อิบน์ ซะอัด อิบน์ ตัยม์ อิบน์ มุรเราะฮ์ อิบน์ กะอับ อิบน์ ลุอัยย์ ฆอลิบ อิบน์ ฟิฮร์
ในภาษาอาหรับ "อับดุลลอฮ์" หมายถึง "ผู้รับใช้อัลลอฮ์" หนึ่งในชื่อช่วงแรกก่อนที่เขาจะเข้ารับอิสลามคือ "อะตีก" หมายถึง "ผู้ถูกช่วยเหลือ" มุฮัมมัดได้เปลี่ยนชื่อเมื่อท่านกล่าวว่าอะบูบักร์คือ "อะตีก" มุฮัมมัดให้ฉายาเขาว่า "อัศศิดดีก" (ผู้พูดความจริง) หลังจากเขาเชื่อว่าท่านในเหตุการณ์อิสรออ์กับมิอ์รอจญ์ในขณะที่คนอื่นไม่เชื่อ และอะลียืนยันฉายานั้นหลายครั้ง เขาถูกอิงในอัลกุรอานเป็น "คนที่สองจากเพื่อนร่วมคุกทั้งสอง" โดยมาจากเหตุการณ์ฮิจเราะห์ ที่มุฮัมมัดซ่อนตัวในถ้ำที่ญะบัลเษาร์จากกลุ่มของชาวมักกะฮ์ที่จะมาจับท่าน
อะบูบักร์เกิดในมักกะฮ์ประมาณ ค.ศ. 573 ในครอบครัวร่ำรวยแห่งเผ่าบนูตัยม์ของสมาพันธ์ชนเผ่ากุเรช พ่อของเขาชื่อว่าอุษมาน มีฉายา (ละก็อบ) ว่า "อบูกุฮาฟะฮ์" และแม่ของเขาชื่อว่าซัลมา บินต์ เศาะค็อร ผู้มีฉายาว่า "อุมมุลค็อยร์"
เขาใช้ชีวิตในวัยเด็กส่วนใหญ่อยู่กับพวกเบดูอินโดยอยู่กับเผ่า "อะฮ์ลุลบะอีร"- ชาวอูฐ ในวัยเด็ก เขาเล่นกับลูกอูฐและแพะ ด้วยความรักของเขา ทำให้ได้ชื่อเล่น ("กุนยะฮ์") ว่า "อะบูบักร์" พ่อของลูกอูฐ
เหมือนกับลูก ๆ ของพ่อค้าชาวมักกะฮ์ที่ร่ำรวย อะบูบักร์สามารถเขียนและชื่นชอบกวี โดยเคยเข้าร่วมอุกาซประจำปี และมีส่วนร่วมในการประชุมเชิงกวี เขามีความจำดีและมีความรู้เกี่ยวกับลำดับวงศ์ตระกูลของเผ่า, เรื่องราว และการเมืองอาหรับ
มีเรื่องราวว่า เมื่ออะบูบักร์ยังเด็ก พ่อของเขาพาเขาไปที่กะอ์บะฮ์ และบอกให้เขาสักการะรูปปั้น พ่อของเขาจากไป เพื่อไปทำธุระ และอะบูบักร์อยู่คนเดียวหน้ารูปปั้น อะบูบักร์กล่าวว่า "โอ้พระเจ้าของข้า ผมต้องการเสื้อสวย; โปรดประทานแก่ข้าด้วยเถิด" รูปปั้นไม่ตอบสนอง จากนั้นเขาเรียกอีกรูปปั้นหนึ่ง กล่าวว่า "โอ้พระเจ้า โปรดประทานอาหารแก่ข้าด้วย เพราะว่าผมหิวมาก" รูปปั้นยังคงไม่ตอบสนอง นั่นทำให้อะบูบักร์วัยหนุ่มทนไม่ไหว เขาได้ถือหิน และกล่าวแก่รูปปั้นว่า "นี่ผมจะขว้างหินแล้ว ถ้าเจ้าคือพระเจ้าจริง ๆ จงปกป้องตัวเจ้าเสีย" อะบูบักร์ขว้างหินใส่รูปปั้นแล้วออกจากกะอ์บะฮ์ ไม่สำคัญว่าจะเป็นอย่างไร ก็มีบันทึกว่าก่อนเข้ารับอิสลาม อะบูบักร์มีประสบการณ์เป็น "ฮะนีฟ" และไม่เคยสักการะรูปปั้นใด ๆ ทั้งสิ้น
เข้ารับอิสลาม.
หลังกลับมาจากการทำธุรกิจที่เยเมน มีเพื่อนบอกตอนที่เขาไม่อยู่ว่า มุฮัมมัดได้ประกาศตนเองเป็นศาสนทูตของอัลลอฮ์และก่อตั้งศาสนาใหม่ นักประวัติศาสตร์ อัฏเฏาะบะรี บันทึกในหนังสือ "ตารีคุฏเฏาะบะรี" ว่า รายงานจากมุฮัมมัด อิบน์ ซะอัด อิบน์ อบีวักกอส ว่า:
มุสลิมซุนนีกลุ่มอื่นและชีอะฮ์ทั้งหมดยืนยันว่า บุคคลที่สองที่ยอมรับมุฮัมมัดเป็นศาสนทูตของอัลลอฮ์อย่างเปิดเผยคือ อะลี อิบน์ อบีฏอลิบ ส่วนคนแรกคือเคาะดีญะฮ์ ภรรยาของมุฮัมมัด อิบน์ กะษีรกล่าวปฏิเสธในหนังสือ "อัลบิดายะฮ์ วัลนิฮายะฮ์" ไว้ว่า หญิงคนแรกที่เข้ารับอิสลามคือเคาะดีญะฮ์ ซัยด์ อิบน์ ฮาริษะฮ์ เป็นทาสที่เป็นไทคนแรกที่เข้ารับอิสลาม อะลี อิบน์ อบีฏอลิบ เป็นเด็กคนแรกที่เข้ารับอิสลาม โดยยังไม่บรรลุนิติภาวะ ในขณะที่อะบูบักร์ เป็นชายไทคนแรกที่เข้ารับอิสลาม
ชีวิตภายหลังเข้ารับอิสลามในมักกะฮ์.