pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2540 มีการเปลี่ยนปกและเพิ่มเพลงในชุด โมเดิร์นด็อก (Back Catalog)
นิตยสาร Generation Terrorist (GTM) จัดให้อัลบั้มเสริมสุขภาพติดอันดับ 1 ใน 15 อัลบั้มอัลเทอร์เนทีฟไทยอดเยี่ยมตลอดของ GT
"บุษบา".
"บุษบา" มีจุดเริ่มต้นจากเพลงที่ บอย โกสิยพงษ์ ได้แต่งไว้ ต่อมาจึงให้ป๊อดนำไปแต่งใหม่โดยเป็นแบบใดก็ได้ แนวคิดเริ่มแรกมาจากการที่ได้ยินคนชอบบ่น ว่ารถคันอื่นบนถนนทำให้การจราจรติดขัด แต่ลืมไปว่าตัวเองก็เป็นหนึ่งในรถบนถนนเดียวกันในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2549 แฟตเรดิโอ เปิดเพลงนี้ติดต่อกันเป็นเวลา 1 วันเต็มๆ นอกจากนี้ยังเคยถูกนำมาร้องใหม่ โดย ส้ม อมรา ศิริพงศ์ ในอัลบั้ม Re-Baked อีกด้วย
"กะลา".
"กะลา" เคยถูกนำมาร้องใหม่โดย กรู๊ฟไรเดอร์ส ในอัลบั้ม Bakery's Sound Revisited
"ชีวิต".
"ชีวิต" เป็นเพลงที่เริ่มแต่งสำหรับอัลบั้มชุดนี้ เริ่มแต่งตั้งแต่วันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2536
"ทุเรียน".
"ทุเรียน" มีที่มาจากการพูดคุยระหว่างป๊อด และ วรุฒม์ ปันยารชุน เพื่อสรรเสริญคนที่ไม่ได้มองอะไรแต่เพียงผิวเผินภายนอก
"บางสิ่ง".
"บางสิ่ง" เป็นเพลงแรกที่ทางวงร่วมทำงานกับสุกี้ โดนสุกี้ทำดนตรีเสร็จไว้ก่อนแล้วจึงนำให้ป๊อดเขียนเนื้อร้องและทำนอง ซึ่งป๊อดแต่งมาจากฝันหลังจากตื่นมาในช่วงกลางดึก พ.ศ. 2547 เป็นเพลงเดียวในอัลบั้มที่ไม่ได้บันทึกเสียงสดทั้งหมด และภายหลังถูกนำมาร้องใหม่ โดย บีไฟว์
ออกแบบโดย วรุฒม์ ปันยารชุน โดยใช้ชื่อว่า Peeping Tom มีแนวคิดจากการต้องการเปรียบเปรยเกี่ยวกับการหวนหาอดีต จึงนำเอาโปสเตอร์หนังมาแปะซ้อนกันเพื่อให้เกิดเนื้อหาใหม่ๆ อย่างเช่นรูปผู้หญิงบนหน้าปกก็ต้องการให้เกิดความสงสัยและสนใจว่าใครคือผู้หญิงคนนั้น
ในชุด โมเดิร์นด็อก (Back Catalog) เลือกเอาภาพ มิตร ชัยบัญชา เพราเป็นนักแสดงเก่าที่เท่ แต่ตกเฮลิคอปเตอร์ตาย ในเรื่อง อินทรีทอง จึงนำภาพมากลับหัว ทำออกมาสนุกๆ ส่วนเลข ๑ ก็หมายถึงชุดแรก
ล่าคนดุในเมืองเดือด
ล่าคนดุในเมืองเดือด  เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 8 สาขา​ และชนะมาได้ถึง​ 4 สาขา​ รวมถึงสาขาภาพยนตร์​ยอดเยี่ยม เขียนบทและกำกับโดย สองพี่น้องโคเอน มีนักแสดงนำ เช่น ทอมมี ลี โจนส์, จอช โบรลินและคาเบียร์ บาร์เดน สร้างจากนวนิยายของคอร์แม็ค แม็คคาร์ธีในชื่อเดียวกัน "ล่าคนดุในเมืองเดือด" เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการเจรจาซื้อขายยาเสพติดที่ตกลงกันไม่ได้ และมีชายคนหนึ่งพบเงินจำนวน 2 ล้านดอลลาร์จากเหตุการณ์นั้น ทำให้ต้องหนีตามหาเงินของกลุ่มมาเฟีย และเป็นเรื่องตำรวจแก่ที่ใช้ชีวิตไม่ทันตามโลกที่หมุนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์เกิดขึ้นในทะเลทรายของประเทศสหรัฐอเมริกา
เปิดเรื่องด้วยบุคคลปริศนาใครคนหนึ่ง ที่บอกเล่าเรื่องราวของการเป็นนายอำเภอ อาชีพที่แสนจะน่าภูมิใจของเขา หากแต่โดยน้ำเสียงที่ผู้ชายคนนี้เล่านั้น มันกลับแฝงนัยความทอดม้วยสร้อยเศร้า ที่เมื่อคิดถึงในวันเก่า แล้วมาเทียบกับในวันนี้ มันเป็นคนละวันที่แตกต่างเพราะพัฒนาการของสังคมช่วยทำให้ต้องเปลี่ยนแปลง การก่ออาชญากรรมในวันเก่า กับภาพความจำของผู้ชายคนนี้ คือ ความไม่ยากเย็น ทั้งในการกระทำ และความรู้สึก ที่จะสามารถสื่อสารรู้ความคิดอ่านของคนเป็นโจร ได้โดยไม่ซับซ้อน ซ่อนเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรนัก เมื่ออยากมีเงินก็ไปปล้น เมื่ออยากขึ้นสวรรค์ ก็ไปข่มขืนใครสักคนให้หายอยาก หรือเมื่อแค้นใครนัก ก็หยิบปืนมายิงให้มันดับดิ้นไป แต่กับการก่ออาชญากรรมในวันนี้ กับภาพในจินตนาการของผู้ชายคนนั้นมันกลับเป็นภาพที่เต็มไปด้วยความลึกลับ ซับซ้อน มีเงื่อนงำ หรือเหตุผลหลายหลาก ที่ยากจะตัดสินชี้ชัดได้เพียงเรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยตรง
ชายวัยฉกรรจ์ (จอช โบรลิน) คนหนึ่งกำลังเดินล่าสัตว์อยู่ในทะเลทรายอันแห้งแล้ง ในระหว่างนั้นด้วยความบังเอิญ เขาได้ไปพบเจอกับกลุ่มศพที่นอนแน่นิ่งจมบนกองเลือดสดๆ เหมือนมันเพิ่งเกิดเหตุการณ์อะไรร้ายแรงบางอย่างไม่นานมานี้ แล้วด้วยความที่เป็นคนช่างสังเกตเสียเหลือเกิน ก็ได้ไปเจอกับยาเสพติดกองใหญ่ และเงินในกระเป๋า ที่ประมาณคร่าว ๆ ได้เป็นหลักล้าน และแล้วด้วยจิตสำนึกของความโลภเพียงแค่ชั่ววูบ ก็ได้บังเกิดความคิดให้เขายึดเอาเงินทั้งหมดมาเป็นของตัว หวังจะรวยทางลัดอย่างบังเอิญๆกันเช่นนี้ แต่แล้ว เรื่องราวทุกอย่างที่น่าจะสุขสงบได้ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และคงไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นถึงเงินก้อนนี้ ก็บังเกิดเหตุให้ต้องพลิกผัน เปลี่ยนความโชคดีกลายเป็นซวยมหันต์ แค่เพราะจิตสำนึกของความอยากเป็นคนดีเพียงชั่ววูบเท่านั้น เมื่อตอนกลางวัน ผู้ชายคนนั้นเลือกจะหยิบเงินมาเปล่า ๆ โดยทิ้งผู้ชายหนึ่งคนที่รอดตายในสภาพร่อแร่ให้เตรียมตัวตายอย่างโดดเดี่ยวและทรมาน จนตอนกลางคืน ผู้ชายคนนี้ กลับเพิ่งคิดออกว่าจะต้องตอบแทนอะไรบ้าง เมื่อเขาไปถึงที่แห่งนั้น ในเวลาเดียวกับที่ เกมการไล่ล่ากำลังจะต้องเริ่มขึ้น โดยมีหนึ่งอาชญากรสุดอำมหิต (ฮาเวียร์ บาเด็ม) กระหายใจจดจ่อที่จะปิดเกมนี้ให้เสร็จโดยสมบูรณ์ ภารกิจในเกมของอาชญากรนายนี้ มีสองอย่าง คือ การตามหาเงิน และคนที่หยิบมันไป ซึ่งในภารกิจแรก เมื่อได้มา ต้องเอาไปคืนผู้ว่าจ้างส่วนภารกิจที่สอง เมื่อได้เจอ ต้องเอาคืนให้มันตายอย่างสาสม เมื่อเกมได้ดำเนินไป ในระหว่างที่คนสองคนต่างกำลังล่า และหนี อีกหนึ่งตัวละครที่ถูกชักนำให้ต้องเข้ามาเกี่ยวพันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก็คือ นายอำเภอ (ทอมมี่ ลี โจนส์) ผู้เล่าเรื่องในฉากแรก ทั้งยังเป็นจุดศูนย์กลางของหนังเรื่องนี้ตัวจริง
โพสเตอร์
อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก
อ็องรี มารี แรมง เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก-มงฟา (; 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1864 - 9 กันยายน ค.ศ. 1901) เป็นจิตรกร ช่างพิมพ์ ช่างเขียนแบบ และอิลลัสเตรเตอร์ ("Illustrator") สมัยอิมเพรสชันนิสม์สมัยหลังคนสำคัญของประเทศฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนโปสเตอร์ของชีวิตผู้คนในบริเวณมงมาตร์ และผู้ชอบใช้ชีวิตในวงการของความฟุ้งเฟ้อและโรงละครในสมัยปลายคริสต์ศตวรรษ (fin de siècle) ของปารีส
อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็กเกิดที่อาลบีในแคว้นมีดี-ปีเรเน เป็นลูกคนแรกของเคานต์อัลฟงส์และเคาน์เตสส์อาแดล เดอ ตูลูซ-โลแทร็กซึ่งเป็นครอบครัวผู้ดีตกยาก เคานต์อัลฟงส์และเคานต์เทสอาแดลเป็นลูกพี่ลูกน้องกันและมิใช่เป็นรุ่นแรกของครอบครัวโลแทร็กที่แต่งงานกันเอง ซึ่งอาจจะเป็นสาเหตุที่อ็องรีมีโรคหลายโรคมาตั้งแต่กำเนิดและโรคที่ว่านี้อาจจะมีสาเหตุมาจากการแต่งงานระหว่างพี่น้องในสายเลือดเดียวกัน น้องชายของอ็องรีเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1867 และเสียชีวิตปีต่อมา
เมื่ออายุ 13 และ 14 ปีกระดูกสะโพกของอ็องรีหักทั้งสองข้างและไม่หายดี แพทย์สมัยใหม่สันนิษฐานว่าสาเหตุที่ไม่ยอมหายคงเป็นเพราะความไม่ปกติทางกรรมพันธุ์ซึ่งอาจจะมาจากโรค “pycnodysostosis” หรือบางทีก็รู้จักกันในชื่อ “กลุ่มอาการตูลูซ-โลแทร็ก” (Toulouse-Lautrec Syndrome) หรืออาจจะเป็นความผิดปกติเกี่ยวกับโรคกระดูกต่าง ๆ หรืออาจจะเป็นโรคกระดูกอ่อนและ praecox virilism ผสมกัน ตั้งแต่นั้นส่วนขาของอ็องรีหยุดเจริญเติบโต ฉะนั้นอ็องรีจึงสูงเพียง 1.54 เมตร หรือ 5 ฟุต 1 นิ้ว แต่ร่างกายส่วนบนเติบโตตามปกติแต่เพียงขาเท่านั้นที่สั้นอย่างเด็ก นอกจากนั้นยังกล่าวกันว่าอ็องรีมีปัญหาของการเติบโตอย่างผิดปรกติของอวัยวะเพศ (Hypertrophy))
เพราะความที่ไม่สามารถทำอะไรอย่างที่คนอื่น ๆ ทำกันได้ อ็องรีจึงหันความสนใจทั้งหมดมาทางศิลปะ และกลายมาเป็นเป็นจิตรกรคนสำคัญของสมัยโพสต์อิมเพรสชันนิสม์, อิลลัสเตรเตอร์แบบอาร์ตนูโว, และ lithographer อ็องรีบันทึกชีวิตแบบโบฮีเมีย (Bohemianism) ในปารีสในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไว้มาก นอกจากนั้นยังเป็นนักเขียนภาพประกอบของนิตยสาร “Le Rire” ระหว่างกลางคริสต์ทศวรรษ 1890
อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็กเป็นที่รู้จักกันว่าเป็น “หัวใจของมงมาทร์” (The soul of Montmartre) ซึ่งเป็นบริเวณที่อ็องรีและศิลปินอื่นอาศัยอยู่ อ็องรีชอบเขียนภาพชีวิตที่มูแล็งรูฌ (Moulin Rouge) ซึ่งเป็นคาบาเรต์ที่สร้างเมื่อ ค.ศ. 1889; ชีวิตในมงมาตร์และในคาบาเรต์อื่น ๆ ในปารีส; ชีวิตในโรงละคร และโดยเฉพาะในซ่องโสเภณีที่อ็องรีชอบไป และกล่าวกันว่าไปติดซิฟิลิสมาจากโรซา ลารูฌผู้ทำงานในซ่อง อ็องรีอาศัยอยู่กับผู้หญิงเหล่านี้เป็นเวลานานจนมีความสนิทสนมและเป็นที่ไว้วางใจจนสามารถเข้าสังเกตในสิ่งที่เป็นส่วนตัวต่าง ๆ ได้ อ็องรีนำประสบการณ์ที่เห็นนี้มาวาดและเขียนในฉากเลสเบี้ยน และอื่นของมงมาตร์และมูแล็งรูฌ ในบรรดาภาพที่เขียนอ็องรีเขียนภาพอีแว็ต กีลแบร์ (Yvette Guilbert), หลุยส์ เวเบ (Louise Weber) ผู้รู้จักกันบนเวทีในนาม “ลากูลู” หรือคนตะกละ ผู้เป็นผู้เริ่มการเต้นรำแบบ “แคน-แคน”, และนักเต้นรำ เจน อาวริล (Jane Avril) ส่วนซูซาน วาลาดง (Suzanne Valadon) อ็องรีสอนวาดภาพให้กับ ซูซาน อาจจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งของอ็องรี
อ็องรีป็นโรคติดสุราเรื้อรังเกือบตลอดชีวิต และในที่สุดก็ถูกส่งไปโรงพยาบาลสำหรับผู้เป็นโรคเรื้อรังไม่นานก่อนที่จะเสียชีวิต และในที่สุดก็ตายด้วยโรคพิษสุราเรื้อรังและซิฟิลิสที่บ้านของครอบครัวที่มาลโรเม (Malromé) เมื่ออายุได้เกือบ 37 ปี ร่างของอ็องรีถูกฝังไว้ไม่ไกลจากบ้านเกิด กล่าวกันว่าคำสุดท้ายก่อนตายของอ็องรี คือ “Le vieux con” (เจ้าโง่!)
อ็องรีใช้เวลาทั้งหมดกว่า 20 ปีในการสร้างงานศิลปะ เขียนภาพบนผ้าใบทั้งหมด 737 ภาพ, ภาพสีน้ำ 275 ภาพ, ภาพพิมพ์และโพสเตอร์ 363 ภาพ, ภาพวาด 5,084 ภาพ, และงานเขียนภาพลามกอีก 300 ภาพ, งานเซรามิก งานกระจกสี และงานอื่นที่สูญไป หลังจากที่อ็องรีเสียชีวิตไปแล้ว เคาน์เตสอาเดล ผู้เป็นแม่และ มอริซ โจยังท์ผู้ซึ้อขายงานศิลปะก็ช่วยกันเผยแพร่งานเขียนของอ็องรี นอกจากนั้นเคาน์เตสอาแดลก็ยังอุทิศเงินสร้างพิพิธภัณฑ์ที่อัลบีที่บ้านเกิดของอ็องรีเพื่อใช้เป็นที่ตั้งแสดงผลงาน
ประวัติชีวิตของอ็องรีสร้างเป็นภาพยนตร์สองเรื่อง:
ฮีตซิงก์
ฮีตซิงก์ หรือ แผงระบายความร้อน
ในระบบอิเล็กทรอนิกส์ เป็นชิ้นส่วนซึ่งทำหน้าที่ลดอุณหภูมิขณะทำงานของอุปกรณ์คอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์เอิเล็กทรอนิกส์ โดยเพิ่มพื้นที่สัมผัสอากาศ
ทำให้การพาความร้อนจากตัวอุปกรณ์สู่อากาศโดยรอบทำได้เร็วขึ้น
โดยปกติ จะมีการติดตั้งแผงระบายความร้อนกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีความร้อนสูง เช่นทรานซิสเตอร์กำลัง,
ไดโอดเปล่งแสงบางชนิด, หลอดเลเซอร์
และในคอมพิวเตอร์ มักจะมีการติดตั้งแผงระบายความร้อนที่หน่วยประมวลผลกลาง กับที่หน่วยประมวลผลกราฟิกส์
วัสดุที่นิยมนำมาทำแผงระบายความร้อนในปัจจุบันมีอยู่ 3 รูปแบบคือ อะลูมิเนียม, ทองแดง และทองแดง+อะลูมิเนียม ซึ่งมีข้อดีและข้อเสียแตกต่างกันไป
อองรี ทูลูส-โลเทรค
อองรี เดอ ทูลูส โลเทรค
มอลลี่ วีสลีย์
มิเนอร์วา แมคกอนากัล
ชิน ฝ้ายเทศ เป็นที่รู้จักในชื่อ ชินกร ไกรลาศ (1 เมษายน พ.ศ. 2489 — 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2560) เป็นนักร้องลูกทุ่งที่ประยุกต์เพลงพื้นบ้านมาผสมผสานกับการแสดงดนตรีลูกทุ่งในหลายลักษณะ ทั้งลำตัด เพลงฉ่อย เพลงเกี่ยวข้าว เพลงเรือ เพลงอีแซว และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นักร้องเพลงลูกทุ่ง) ประจำปีพุทธศักราช 2541
ชินกร ไกรลาศ เกิดวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2489 ที่จังหวัดสุโขทัย สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนวัดคุ้งยาง อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย ได้รับปริญญาดุษฏีกิตติมศักดิ์ สาขาศิลปศาสตรดุษฏีบัณฑิต จากวิทยาลัยครูธนบุรี มีความสนใจในเพลงพื้นบ้านตั้งแต่ยังเยาว์วัยโดยเป็นนักร้องเพลงเชียร์รำวง พร้อมกับมีเพื่อนรักกันมากเขาชื่อ ทิว สุโขทัย หลังจากนั้นได้ชมการแสดงของครูพยงค์ มุกดา จึงไปสมัครเป็นนักร้อง มีผลงานเพลงบันทึกแผ่นเสียงครั้งแรกในเพลง “ลูกทุ่งรำลึก” จนมีชื่อเสียงในการขับร้องเพลงลูกทุ่งมาตามลำดับ มีผลงานเพลงสร้างชื่อได้แก่ เพลงยอยศพระลอ, เพชฌฆาตใจ, เพชรร่วงในสลัม แต่ผลงานที่ผู้คนจดจำได้ดีคือแนวการแหล่อันเป็นเอกลักษณ์
ชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับสุชาดา ฝ้ายเทศ มีบุตรด้วยกัน 1 คน ธิดา 2 คน
ชินกรเป็นนักร้องลูกทุ่งที่ประยุกต์เพลงพื้นบ้านมาผสมผสานกับการแสดงดนตรีลูกทุ่งพื้นบ้าน ในหลายลักษณะ ทั้งลำตัด เพลงฉ่อย เพลงเกี่ยวข้าว เพลงเรือ เพลงอีแซว และต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นักร้องเพลงลูกทุ่ง) ประจำปีพุทธศักราช 2541
อาการป่วยและการเสียชีวิต.
ชินกร ไกรลาศ ป่วยด้วยโรคมะเร็งลำไส้ มาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558 และได้รักษาอาการอย่างต่อเนื่อง โดยการตัดลำไส้ออก และทำการรักษาด้วยคีโม จนเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ชินกรได้มีอาการอาเจียน คลื่นไส้ เดินไม่ได้ ครอบครัวนำตัวส่งโรงพยาบาลศิริราช ต่อมา เวลา 10.40 น ของวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ชินกรก็เสียชีวิตลงด้วยอาการติดเชื้อที่กระดูกสันหลัง ซึ่งสันนิษฐานว่า มาจากเชื้อมะเร็งที่ได้รักษาไปจนหายแล้ว พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร
ด๊อบบี้
ด๊อบบี้  เป็นเอลฟ์ประจำบ้านของตระกูล มัลฟอย ด๊อบบี้ปรากฏตัวต่อให้แฮร์รี่ในขณะที่เขาซ่อนอยู่ในห้องนอนตามคำสั่งของลุงเวอร์นอน ด๊อบบี้มาเพื่อเตือนแฮร์รี่ไม่ให้กลับไปเรียนที่ฮอกวอตส์ในปีที่สองเพราะถ้าแฮร์รี่กลับไปที่โรงเรียน ชีวิตของเขาจะเป็นอันตราย แฮร์รี่เพิกเฉยต่อคำเตือนดังกล่าว และพบว่าด๊อบบี้นี่เองที่เป็นคนกักจดหมายของเพื่อนของเขา (รวมถึงของแฮกริด) ไว้และต่อมาทำให้แฮร์รี่ถูกขังไว้ในห้องนอนของเขาเอง เนื่องจากด๊อบบี้ทำลายมื้อเย็นของครอบครัวเดอร์สลีย์โดยทำให้ดูเหมือนว่าแฮร์รี่เป็นคนทำ ต่อมาได้ขัดขวางแฮร์รี่และรอนไม่ให้ข้ามอุโมงค์ทางเข้าสถานีรถไฟทำให้พวกเขาตกรถไฟแต่ต้องล้มเหลวเพราะพวกแฮร์รี่ใช้รถเดินทางไปฮอกวอตส์ และต่อมาอีกได้เสกคาถาสั่งให้ลูกบลัดเจอร์ไล่ล่าแฮร์รี่ในการแข่งขันควิชดิชเพื่อหมายจะให้แฮร์รี่ได้รับบาดเจ็บและถูกส่งกลับบ้าน
ด๊อบบี้ได้รับความช่วยเหลือให้เป็นอิสรเสรี โดยแฮร์รี่ พอตเตอร์โดยการมอบเสื้อผ้าให้นั่นคือถุงเท้าของแฮรี่เอง ด๊อบบี้คอยช่วยเหลือและปกป้องแฮร์รี่ มาตลอด และถูกเบลลาทริกซ์ เลสแตรง ฆ่าตายในเล่ม7 แฮร์รี่ พอตเตอร์ เครื่องรางยมทูต เนื่องจากด๊อบบี้คอยถ่วงเวลาให้ลูน่า ดีน รอน แฮรี่ และ เฮอร์ไมโอนี่ หนีออกจากคฤหาสน์มัลฟอย หลังจากด๊อบบี้ตายแฮร์รี่ได้สร้างหลุมศพไว้ที่หลังกระท่อมเปลือกหอยและสลักคำจารึกไว้ว่า "นี่เป็นที่พำนักของด๊อบบี้เอลฟ์ผู้เป็นไท"
ซัลลาซาร์ สลิธีริน
งานโมเสก
งานโมเสก  เป็นศิลปะการตกแต่งด้วยชิ้นแก้ว, หิน, หรือกระเบื้องชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งใช้เป็นการตกแต่งภายในเช่นภายในมหาวิหาร การตกแต่งลวดลายหรือภาพทำจากชิ้นกระเบื้องหรือเศษจากเครื่องปั้นดินเผาที่เรียกว่า “tesserae” หรือ กระจกสี หรือแก้วใสเคลือบด้วยโลหะข้างหลัง
งานโมเสก เป็นงานศิลปะที่นิยมทำกันมากในสมัยโบราณภายในที่อยู่อาศัย งานโมเสกที่เก่าที่สุดชิ้นหนึ่งเป็นงานจาก 400 ปีก่อนคริสต์ศตวรรษพบที่วังมาซิโดเนียที่เมืองเอเจีย งานอื่น ๆ ที่พบเป็นงานตกแต่งพื้นคฤหาสน์แบบกรีก, และงานตกแต่งที่อยู่อาศัยที่หรูหราของชาวโรมันตั้งแต่อังกฤษไปจนทั่วยุโรปและแอฟริกา ในกรุงโรมเอง จักรพรรดิเนโรทรงใช้โมเสกในการตกแต่งผนังและเพดานของ “Domus Aurea” ที่สร้างราว ค.ศ. 64
งานโมเสกที่คฤหาสน์โรมานาเดลคาซาเล (Villa Romana del Casale) ใกล้จัตุรัสอาร์เมอรินาที่ซิซิลีเป็นงานโมเสกของสมัยโรมันตอนปลายที่ใหญ่ที่สุดในโลกซึ่งปัจจุบันอยู่ในทำเนียบมรดกโลก ซึ่งอาจจะสร้างโดยจักรพรรดิมักซิมิอานุสเป็นส่วนใหญ่ราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 งานโมเสกที่ว่านี้ถูกกลบรักษาไว้ด้วยดินถล่มเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 เป็นเวลาร่วม 700 ปี งานทีสำคัญที่สุดคือ “ฉากละครสัตว์” ยาว 64 เมตรเป็นภาพเด็กผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนสมัยใหม่นุ่งบิกินี ชานหน้าบ้าน, ห้องที่อยู่อาศัย, และห้องอาบน้ำก็ตกแต่งด้วยโมเสกเป็นลวดลายและฉากจากตำนานเทพ งานสำคัญอีกชิ้นหนึ่งที่พบที่ซิซิลีเช่นกันคืองานที่พบที่บ้านสองหลังที่จัตุรัสวิตโตเรียที่ปาเลอร์โม ฉากสำคัญที่พบคือฉาก “ออร์เฟียส” (Orpheus), “อเล็กซานเดอร์นักล่าสัตว์” (Alexander the Great's Hunt), และ “สี่ฤดู”
โมเสก
โมเซอิค
โรงเรียนเซนต์ดอมินิก
โรงเรียนเซนต์ดอมินิก  ตั้งอยู่บนเลขที่ 1526 ถนนเพชรบุรี แขวงมักกะสัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร เป็นโรงเรียนเอกชนโรมันคาทอลิกชายล้วน ประเภทสามัญศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ และเป็นโรงเรียนลำดับที่ 7 ในสังกัดคณะซาเลเซียนของคุณพ่อบอสโกแห่งประเทศไทย
โรงเรียนได้รับการสถาปนาจัดตั้งและถือกำเนิดขึ้นเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 เดิมโรงเรียนมีชื่อว่า "ดอนบอสโกวิทยา" โดยแยกออกจาก "โรงเรียนอาชีวะดอนบอสโก" เนื่องจาก โดนถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ตัดแบ่งครึ่งไปจนถึงแยกคลองตัน
เพื่อใช้เป็นที่เรียนวิชาสายสามัญ เปิดสอนเพียงชั้น ป.1 ก-ข-ค ถึง ป.5 ก-ข-ค จำนวนนักเรียนตามบัญชีเรียก 214 คน ต่อมาในภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น "เซนต์ดอมินิก" เนื่องจาก ชื่อ เซนต์ดอมินิก ซึ่งเป็นชื่อของชมรมซาเลเซียนเก่า ได้เปลี่ยนชื่อจากชมรม เซนต์ดอมินิก เป็นชื่อชมรมเพื่อนซาวีโอ เราจึงนำชื่อนี้มาใช้ เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 โดยมีนายปรีดา แสงสว่าง รับเป็นเจ้าของเอง (ทั้งผู้จัดการและครูใหญ่) เพราะหลักฐานเอกสารของ มูลนิธิยังไม่เรียบร้อยต่อมาโอนการเป็นเจ้าของให้แก่ "คณะซาเลเซียนแห่งประเทศไทย" โดยมีบาทหลวงยอห์น อุลลิอานา เป็นเจ้าของ เจ้าของโรงเรียนในปัจจุบันได้แก่ "มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ" โดย บาทหลวงมนูญ สนเจริญ เป็นผู้ถือใบอนุญาต
ปัจจุบันโรงเรียนเซนต์ดอมินิกเปิดรับตั้งแต่ระดับ ประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง มัธยมศึกษาปีที่ 6 มีครูไทยจำนวน 173 คน ครูต่างชาติ จำนวน 15 คน และนักเรียนรวมประมาณ 2,000 กว่าคน
อาคารและสถานที่ภายในบริเวณโรงเรียนเซนต์ดอมินิก.
อาคารมารีย์ (2509-2551).
อาคารมารีย์ เป็นชื่อตึกที่ในอดีตเคยเรียกว่า "ตึกเจ้าคณะ" หรือ "บ้านเจ้าคณะ" เพราะเป็นที่ตั้งสำนักงานคณะซาเลเซียน และเป็นที่พำนักของอธิการเจ้าคณะแขวงคณะซาเลเซียนในประเทศไทย รวมทั้งผู้ใหญ่ท่านอื่นด้วย ปัจจุบันได้สร้างอาคารมารีย์อนุสรณ์ 48 ปีแทนอาคารมารีย์หลังเดิมโดยเป็นตึกสีขาว เอียงเป็นตัว L มีสระว่ายน้ำหนึ่งสระ มีลิฟต์ 3 ตัว บันได 2 ด้าน (ด้านหัว L และท้าย L) ชั้น 1 จะเป็นห้องโถง โดยจะมีวัดพระแม่องค์อุปถัมป์ไว้ทำพิธีต่าง ๆ ชั้น 2 จะเป็นของ ประถมศึกษาปีที่ 4 โดยมีห้องพักครูกลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและห้องนาฏยศิลป์ไทย ชั้น 3 จะเป็นของ ประถมศึกษาปีที่ 5 โดยมีห้องรวมครูกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และห้องขับร้องเซซีลีอา ชั้น 4 ของ ประถมศึกษาปีที่ 6 โดยมีห้องสมุดมัธยมศึกษา ชั้น 5 จะเป็นชั้นของห้องคอมพิวเตอร์ ห้องประชุมรีนัลดี ห้องนวัตกรรม ชั้น 6 ของชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จะมีห้องพักครูกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ห้องเรียน Learn education ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์/คณิตศาสตร์ ชั้น 7 จะมีห้อง มัธยมศึกษาปีที่ 1 เขตนักบวช ผู้ใหญ่ในโรงเรียน และห้องพักครูกลุ่มสาระคณิตศาสตร์ ชั้น 8 มีห้องมัธยมศึกษาปีที่ 3 ห้องพักครูกลุ่มสาระภาษาอังกฤษ เขตนักบวชและชั้นสุดท้าย ชั้นดาดฟ้า
ตึกมารีย์มีกล้องวงจรปิดทั้งสิ้น 48 ตัว (เฉพาะนอกห้อง) และมีห้องเรียน 45 ห้อง และถือเป็นตึกที่สร้างเก่าแต่นำมาดัดแปลงใหม่และทันสมัยที่สุดในโรงเรียน
โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี
โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี เป็นโรงเรียนประจำหมู่บ้านห้วยบง ตั้งอยู่ที่ หมู่ 7 บ้านห้วยบง ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุตรดิตถ์เขต 1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี เดิมชื่อว่า โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐีราษฎร์ศรัทธาธรรม เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2510 โดยอาศัยเงินบริจาคของราษฎรในการเริ่มต้นจัดสร้างอาคารเรียน
ปัจจุบันโรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐีเปิดทำการสอนเป็น 2 ระดับชั้น คือระดับก่อนประถมศึกษา และระดับประถมศึกษา
มี นายสมชาย รอดเกลี้ยง ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐีคนปัจจุบัน
" (โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี เป็นสถานศึกษาที่ได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทานระดับประถมศึกษา ประจำปี พ.ศ. 2541) "
โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านห้วยบง หมู่ที่ 7 ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ในเขตปฏิรูปที่ดิน (สปก.) มีเนื้อที่ 10 ไร่ 77.2 ตารางวา โรงเรียนระยะทางห่างจากสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1 เป็นระยะทาง 8 กิโลเมตร พื้นที่ส่วนมากเป็นที่ราบ เหมาะกับการทำนา ทำไร่ โดยมีอาณาเขตติดต่อดังต่อไปนี้
โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2510 ตรงกับวันขึ้น 9 ค่ำ เดือน 6 ปีมะแม จากงบประมาณบริจาคของราษฎร ตั้งอยู่บ้านห้วยบง หมู่ที่ 7 ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ โรงเรียนตั้งอยู่ใกล้บริเวณบึงกะโล่และบ้านเรือนราษฎร
เมื่อแรกก่อตั้ง อาคารเรียนของโรงเรียนทำด้วยเสาไม้แกนมุงหลังคาด้วยหญ้าคา ซึ้งอาคารหลังแรกนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของโรงเรียน มี นายสอาด พรหมน้อย เป็นครูใหญ่คนแรกของโรงเรียน มีครูเทำการสอนในปีแรกก่อตั้งโรงเรียนจำนวน 2 คน
โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี เมื่อแรกก่อตั้ง ได้มีการตั้งชื่อโรงเรียนนี้ว่า “โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐีราษฎร์ศรัทธาธรรม” ภายหลัง วัดทุ่งเศรษฐีราษฎร์ศรัทธาธรรม ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ วัดทุ่งเศรษฐี โรงเรียนจึงได้ตัดคำว่า “ราษฎร์ศรัทธาธรรม” ออก เหลือเพียงชื่อ “โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี” ตามชื่อวัดประจำหมู่บ้าน ซึ่งได้ทอนคำว่า “ราษฎร์ศรัทธาธรรม” ออกดังกล่าว
พัฒนาการของโรงเรียนจากอดีตถึงปัจจุบัน.
โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี เมื่อเปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรก เปิดสอนเพียงชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 4
ในปี พ.ศ. 2513 องค์การบริหารส่วนจังหวัดอุตรดิตถ์ ได้อนุมัติเงินงบประมาณเพื่อก่อสร้างอาคารเรียนแบบ ป.1 ฉ. จำนวน 3 ห้องเรียน งบประมาณทั้งสิ้น 90,000 บาท จึงได้ย้ายเข้ามาเรียนที่อาคารหลังใหม่เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515
วันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 นายสอาด พรหมน้อย ย้ายไปดำรงตำแหน่งที่โรงเรียนสวนหลวง และได้แต่งตั้งให้ นายสวัสดิ์ กั้นเกตุ ทำหน้าที่รักษาการแทนครูใหญ่
วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 นายวิยุทธ ขอบคุณ ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูใหญ่ที่โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี จนถึงวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 ย้ายไปเป็นครูสอนที่โรงเรียนวัดวังหมู
วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 นายเนี่ยม วิเทศน์ ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูใหญ่ที่โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี ต่อมานายเนี่ยม วิเทศน์ ขอลดตำแหน่งมาเป็นครูผู้สอนที่โรงเรียนวังกะพี้ ตั้งแต่วันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2521 วันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2521 นายประจิต จิตติธาดา จึงได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูใหญ่ที่โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐีแทน
ในปี พ.ศ. 2523 ได้รับจัดสรรงบประมาณต่อเติมอาคารเรียนอีก 3 ห้องเรียน เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2524
วันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2525 นายประจิต จิตติธาดา ย้ายไปดำรงตำแหน่ง ครูใหญ่โรงเรียนมิตรภาพที่ 39 วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 นายสวัสดิ์ กั้นเกตุ จึงย้ายมาดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐีแทน
ปี พ.ศ. 2525 ได้รับอนุมัติต่อเติมอาคารเรียน อีก 1 ห้อง โดยต่อไปทางตะวันตกของโรงเรียน เริ่มสร้างวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2525 ดำเนินการก่อสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2525
ปี พ.ศ. 2527 ได้รับงบประมาณสร้างอาคารเอนกประสงค์แบบ สปช. 202/26 ขนาด 2 x 12 ราคา 189,900 บาท เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 และได้ดำเนินการแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2527
ปี พ.ศ. 2528 ได้รับงบประมาณจากสภาตำบลสร้างถังน้ำประปาแบบ ค.5 ด้วยงบประมาณ 45,000 บาท ดำเนินการสร้างเสร็จเดือน มิถุนายน 2527
ปี พ.ศ. 2529 สภาตำบลอนุมัติงบประมาณขุดสระปลา ขนาด 60 x 40 เมตร ราคา 60,000 บาท แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2530
ปี พ.ศ. 2534 นายสวัสดิ์ กั้นเกตุ ย้ายไปดำรงตำแหน่งรักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ที่โรงเรียนบ้านดงช้างดี นายฤทธิชัย เลี้ยงประเสริฐ จึงได้มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐีแทน
ปี พ.ศ. 2535 ชุมชนเกิดภาวะฝนแล้ง ทิ้งช่วงระยะยาว ทำให้ราษฎรในชุมชนต้องประสบปัญหาฝนแล้ง ทำให้ได้รับผลผลิตทางการเกษตรต่ำกว่าที่เคตยได้รับ ดังนั้นราษฎรหนุ่ม-สาวจึงได้พากันไปทำงานตามหัวเมืองใหญ่ เช่น กรุงเทพ ฯ และอีกหลายจังหวัด ทำให้โรงเรียนต้องรับภาระรับผิดชอบนักเรียน เพราะชุมชนมีแต่คนชรากับเด็กนักเรียน ซึ่งคนชราไม่สามารถที่จะดูแลบุตรหลานได้อย่างทั่วถึง ทำให้นักเรียนต้องเจ็บป่วยบ่อย จึงทำให้นักเรียนต้องขาดเรียนติดต่อกันหลายวัน เป็นอุปสรรคต่อการเรียนการสอน
วันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2534 นายฤทธิชัย เลี้ยงประเสริฐ ได้เสียชีวิตลง จึงได้แต่งตั้งให้นายบุญธรรม โพธิ์หิรัญ รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2535 ถึงวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2535
วันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2535 นายวินิตย์ เถื่อนทิม ครูใหญ่โรงเรียนวัดผาจักร ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี
วันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 นายสุวิทย์ อ่อนทอง ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี
ปี พ.ศ. 2541 นายสุวิทย์ อ่อนทอง ได้รับแต่งตั้งเป็นอาจารย์ใหญ่
ปี พ.ศ. 2543 นายสวิทย์ อ่อนทอง ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการสถานศึกษา
ปี พ.ศ. 2550 นายสมชาย รอดเกลี้ยง ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถานศึกษาโรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐีจนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบันโรงเรียนวัดทุ่งเศรษฐี เปิดทำการสอนตั้งแต่ระดับ ชั้นอนุบาลปีที่ 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6
รายชื่อนักร้องและกลุ่มศิลปินในเบเกอรี่มิวสิก
จริยา แอนโฟเน่
จริยา แอนโฟเน่ (สกุลเดิม: สรณคมน์; เกิด 21 ธันวาคม พ.ศ. 2508) ชื่อเล่น นก เป็นนักแสดง นักร้อง ผู้จัดละครผู้กำกับชาวไทย สังกัดสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
จริยา แอนโฟเน่ ชื่อเล่น นก หรือ จริยา สรณคมน์ มีชื่อจริงคือ จริยา องค์สรณะคม มีพี่น้อง 3 คน เป็นคนโต เข้าเรียนชั้นอนุบาลถึงประถม 1 ที่โรงเรียนสวนบัว (ซอยราชครู) ชั้นประถม 2-6 โรงเรียนบ้านบางกะปิ จากนั้นเรียนมัธยม 1-3 โรงเรียนสตรีภูเก็ต และจบปวช. โรงเรียนกิตติพาณิชย์
หลังจากได้สมัครเป็นนักเรียนการแสดงช่อง 3 ต่อมามยุรฉัตร เหมือนประสิทธิเวช ได้ชวนให้ไปเทสต์หน้ากล้อง และผ่านการทดสอบ มีผลงานเรื่องแรกคือ สายรุ้ง รับบทเป็นตัวประกอบ ต่อมาแสดงเรื่อง เบญจรงค์ห้าสี โดยแสดงร่วมกับธงไชย แมคอินไตย์ จากนั้นเป็นนางเอกเรื่องแรกใน สนิมน้ำค้าง และมาสร้างชื่อจากละครเรื่อง แต่ปางก่อน
อีกทั้งยังเคยมีผลงานเพลงกับค่าย เอสพี ศุภมิตรชื่ออัลบั้ม บิน มีเพลงที่โด่งดังคือ น้อยใจ นอกจากนี้ยังมีงานโฆษณา เช่น ยีนส์ Calvin Klein, กรีนสปอต, แชมพูซันซิล และอีกมากมาย
ชีวิตส่วนตัวแต่งงานกับ จอนนี่ แอนโฟเน่ เมื่อ กุมภาพันธ์ 2536 มีลูก 3 คน คือ เจมส์-จิรายุ แอนโฟเน่, เจมี่-จอมภัค และ จีนส์-จิรชยา
ปัจจุบันเป็นผู้จัดละครของค่าย "เมกเกอร์ เจ" มีผลงานอย่างเช่นเรื่อง "ฉันไม่รอวันนั้น" "เจ้าสาวกลัวฝน" "คุณแม่รับฝาก" "ตุ๊กตาโรงงาน"
ละครส่วนใหญ่ออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 3 มีเพียงเรื่อง ซอยปรารถนา ๒๕๐๐ เท่านั้นที่ออกอากาศทางช่อง 7 และ ตะวันขึ้นที่อ่าวพังงา เท่านั้นที่ออกอากาศทางช่อง 5
"ชุด บิน ค่ายเอสพี ศุภมิตร
ภาพเหมือน
ภาพเหมือน (ภาษาอังกฤษ: portrait) เป็นจิตรกรรม, ภาพถ่าย, ประติมากรรม หรือสื่ออื่นๆ ที่เป็นรูปของผู้เป็นแบบ ซึ่งส่วนที่สำคัญที่สุดจะเป็นหน้าและการแสดงออกทางความรู้สึกของผู้เป็นแบบ จุดประสงค์ในการสร้างภาพเหมือนก็เพื่อแสดงความละม้าย, บุคลิก, หรือแม้แต่อารมณ์ของผู้เป็นแบบ ฉะนั้นภาพถ่ายที่เป็นภาพเหมือนจึงมิใช่ภาพถ่ายแบบชั่ววินาที แต่เป็นภาพถ่ายที่ช่างถ่ายจะพยายามจัดท่าหรือองค์ประกอบของภาพที่ให้ผู้เป็นแบบนั่งนิ่ง ภาพเหมือนมักจะแสดงผู้เป็นแบบมองตรงมายังจิตรกรหรือช่างภาพ เพื่อแสดงให้เห็นว่ามีความสัมพันธ์โดยตรงกับผู้ที่ดูรูปในภายหลัง
ภาพเหมือน ในสมัยแรกที่พบเป็นภาพเขียนสำหรับปิดศพที่รู้จักกันว่า “เฟยุมมัมมี่” (Fayum mummy) ในประเทศอียิปต์ที่ถูกรักษาไว้เป็นอย่างดีเพราะความแห้งของอากาศในทะเลทราย “เฟยุมมัมมี่” เป็นภาพเขียนจากสมัยจักรวรรดิโรมันอย่างเดียวที่พบนอกไปจากจิตรกรรมฝาผนัง
ในสมัยโรมันศิลปะภาพเหมือนนิยมกันในการทำประติมากรรมซึ่งผู้เป็นแบบต้องการให้เหมือนตนเองจริงๆ ถึงแม้ว่าบางครั้งผู้เป็นแบบอาจจะมีรูปร่างลักษณะที่ไม่เรียกว่าสวย ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 4 ภาพเหมือนเริ่มละทิ้งความเป็นจริงมาหาความเป็นจินตนิยมเป็นภาพเหมือนที่ผู้เป็นแบบต้องการให้จิตรกรสร้างภาพที่ “ควรจะ” มีหน้าตาอย่างที่ต้องการ ซึ่งจะเห็นได้จากประติมากรรมเหมือนของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และจักรพรรดิทีโอโดเซียสที่ 1 ในยุโรปการเขียนภาพเหมือนแบบเหมือนจริงมานิยมกันอีกครั้งในสมัยปลายยุคกลาง ในบริเวณเบอร์กันดีในประเทศฝรั่งเศส
งานภาพเหมือนที่มีชื่อที่สุดที่เป็นที่รู้จักันทั่วโลกคือภาพ “โมนาลิซา” โดย เลโอนาร์โด ดา วินชีเป็นภาพสตรีที่ไม่ทราบชื่อที่มีรอยยิ้มปริศนา ภาพเหมือนที่เก่าที่สุดเท่าที่ทราบพบเมื่อปี ค.ศ. 2006 โดย เจอราร์ด โจดีย์ นักโทษท้องถิ่นในถ้ำวิลโอเนอร์ไม่ใกลจากอังโจเลม ที่เชื่อว่ามีอายุถึง 27,000 ปี
ภาพวาดคนเหมือนตนเอง.