pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ใน ค.ศ. 711 กองทัพชาวมัวร์จากแอฟริกาเหนือเริ่มการพิชิตฮิสปาเนียของอุมัยยะฮ์ คาบสมุทรไอบีเรียจึงมีชื่อเรียกในภาษาอาหรับคลาสสิกว่าอัลอันดะลุส ซึ่งในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของเซปทิเมเนียและสเปนกับโปรตุเกสในปัจจุบัน
ใน ค.ศ. 827 ชาวมัวร์เข้าครอบครองมาซาราที่ซิซิลี แล้วพัฒนาเป็นท่าเรือ พวกเขายังพยายามรวบรวมส่วนอื่นของเกาะ ความแตกต่างทางศาสนาและวัฒนธรรมนำไปสู่ความขัดแย้งกับอาณาจักรคริสเตียนในยุโรปนานหลายศตวรรษซึ่งมีชื่อเรียกว่าเรกองกิสตา ใน ค.ศ. 1224 มุสลิมถูกเนรเทศออกจากซิซิลีไปยังนิคมที่ลูเชรา (Lucera) ซึ่งถูกชาวคริสต์ในยุโรปทำลายใน ค.ศ. 1300
การยึดกรานาดาใน ค.ศ. 1492 ถือเป็นจุดสิ้นสุดการปกครองของมุสลิมในสเปน แต่ก็มีชนกลุ่มน้อยมุสลิมอาศัยอยู่จนกระทั่งถูกขับไล่ออกไปใน ค.ศ. 1609
มัวร์
พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร
พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร (ชื่อเล่น: เจี๊ยบ; เกิดเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2508; ที่กรุงเทพมหานคร) เป็นนักร้อง, นักดนตรี, นักแต่งเพลง ชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องในสังกัด อาร์.เอส.โปรโมชั่น
พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร มีบทบาททางการเมืองเป็นโฆษกพรรคมาตุภูมิ ซึ่งนำโดย พลเอก สนธิ บุญยรัตกลิน
พิสุทธิ์ สำเร็จการศึกษา ม.ศ.5 จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร ปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ปัจจุบัน กำลังศึกษาหลักสูตร การป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 63 วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ กองบัญชาการกองทัพไทย เริ่มเล่นดนตรีโดยเล่นเพลงที่เล่นง่าย ๆ ในแนวโฟล์คซองของวงชาตรีและดิอิมพอสซิเบิ้ล โดยปราจีน ทรงเผ่า และในแนวร็อก ได้เล่นเพลงของวงดนตรีของต่างประเทศ เช่น เดอะบีตเทิลส์, ควีน และแบล็คซับบาธ หลังจากนั้นเข้าสู่วงการดนตรีด้วยการเป็นลูกศิษย์ของจิรพรรณ อังศวานนท์ แห่งวงบัตเตอร์ฟลาย ซึ่งที่นี่พิสุทธิ์ได้เรียนรู้เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับดนตรี การแต่งเพลง การประสานเสียง รวมทั้งการโปรดิวซ์ด้วย จากนั้นจึงได้ตั้งวงดนตรีร่วมกับเพื่อน ๆ ขึ้นมา ใช้ชื่อว่า Jonathan Hemps ตระเวณเล่นดนตรีในแนวโปรเกรสซีฟตามสถานบันเทิงต่าง ๆ ทั่วกรุงเทพ ซึ่งในเวลานั้น ดนตรีแนวนี้ยังไม่เป็นที่คุ้นหูของชาวไทยส่วนใหญ่
ในปี พ.ศ. 2533 ได้มีโอกาสออกอัลบั้มชุดแรกในชื่อชุด "เพลงพิสุทธิ์" สังกัดอาร์.เอส.โปรโมชั่น โดยแต่งเพลงและทำนองเอง แต่ก็ประสบความสำเร็จระดับหนึ่ง แต่ก็มีเพลงที่เปิดให้ได้ยินในขณะนั้นซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมของพิสุทธิ์ในเวลาต่อมา คือ "รักไปช้ำไป", "พร้อมจะยอมแพ้" และ "สยามพาเหรดถึงผู้ทำลาย" เป็นต้น
พิสุทธิ์มาประสบความสำเร็จ ในต้นปี พ.ศ. 2535 กับอัลบั้มชุดที่ 2 คือ "อาบลมห่มฟ้า" ด้วยเพลง "แจ๋วจริง", "ไม่ต่างกัน" อีกทั้งยังได้ร้องเพลงประกอบละครเรื่อง "อรุณสวัสดิ์" ทางช่อง 7 ซึ่งเพลงนี้ได้เป็นเพลงที่ได้รับความนิยมและถูกบรรจุไว้ในอัลบั้มด้วย
ในปี พ.ศ. 2539 ด้วยกระแสดนตรีที่เปลี่ยนไป พิสุทธิ์ได้ออกอัลบั้มชุดที่ 3 ในชื่อว่า "PTV" พร้อมกับเปลี่ยนแนวดนตรีมาเป็นอัลเทอร์เนทีฟตามสมัย มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ "ประวัติส่วนตัว", "ทุกอย่างเพื่อเธอ" , "ทุกคนเจ็บ" เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2542 ตามมาด้วยอัลบั้มชุดที่ 4 "พิสุทธิ์ เรคคอร์ด" ได้นำเพลงยุค 70'-80' มาคัฟเวอร์ใหม่ และมีเพลงที่ตัวเองแต่งเองด้วย เพลงที่ได้โปรโมทเช่น "จีบ, จูบ, สงสัย, คนมีเจ้าของ"
สำหรับอัลบั้มพิเศษ ได้ออกอัลบั้มร่วมกับเป้ ไฮ-ร็อก 2 ชุด ในปี พ.ศ. 2537 และ ปี พ.ศ. 2541 ในอัลบั้ม "ร็อกอำพัน" และ "ร็อกอำพัน ลูกคอไฟ" ซึ่งเป็นการนำเพลงไทยสากลที่ได้รับความนิยมในสมัยก่อนและเพลงลูกทุ่งมาเรียบเรียงใหม่เป็นเฮฟวีเมทัล และได้ร่วมแสดงในช็อต ชาร์จ ช็อค ร็อก คอนเสิร์ตทั้ง 3 ครั้งด้วย
ซึ่งภาพลักษณ์ของพิสุทธิ์เป็นภาพของนักดนตรีร็อก ผมยาวผ้าคาดหัว กางเกงขาเดฟ ที่มีเพลงขาวสะอาด ฟังแล้วรื่นหู ด้วยเนื้อหาและดนตรีที่เป็นตัวของตัวเอง
ด้านชีวิตส่วนตัว พิสุทธิ์สมรสกับ ชัญญากานต์ คุ้มดี (แนน) ในปี พ.ศ. 2552 และก่อนหน้านั้นได้เคยสมรสกับ ณัฐรดา อภิธนานนท์ (แจ็คกี้) มาก่อน ทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน คือ สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร (จี๋)
ปัจจุบัน พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร ได้หันมาทำงานในเบื้องหลังอย่างเต็มตัว ทั้งแต่งเพลง แต่งดนตรี และโปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินหลายคน หลายค่าย และเป็นเคยเป็นเจ้าของค่ายเพลง มอนสเตอร์มิวสิก ในเครืออาร์เอสรวมทั้งเป็นที่ปรึกษาและกรรมการในรายการทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย ด้วย และเป็นกรรมการบริหารของบริษัท ธิงค์ แอนด์ ดู จำกัด และในระยะหลังได้แต่งเพลงเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
นอกจากนี้แล้ว ในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 พิสุทธิ์ได้ลงรับสมัครเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 2 พรรคมาตุภูมิ และต่อมายังเป็นหนึ่งในสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ (สปท.) อีกด้วย
29 มกราคม 2565 ปล่อยอัลบั้มใหม่ในรอบกว่า 22 ปี สตูดิโออัลบั้มเดี่ยวลำดับที่ 5 ชื่อชุด "SHOT CHARGE SHOCK ร็อกวิจิตร" สังกัดอิสระ มีทั้งหมด 5 เพลง ได้แก่ ช็อต ชาร์จ ช็อก, เพื่อน, เวลา, อินทรี และ ขอบคุณอดีต
SHOT CHARGE SHOCK ร็อกวิจิตร (29 มกราคม 2565)
ออกเผยแพร่ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2537
ออกเผยแพร่ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2537
ออกเผยแพร่ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2541
ออกเผยแพร่ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2547
เหตุเครื่องบินฝึกของกองทัพอากาศไทยตกที่จังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2549
เครื่องบินฝึกแบบที่ 16 (บฝ.๑๖) CT/4E ของโรงเรียนการบินกำแพงแสน กองบัญชาการยุทธทางอากาศ กองทัพอากาศไทย เกิดอุบัติเหตุชนอาคารพาณิชย์ ที่ตำบลโคกคราม ริมถนนสายสุพรรณบุรี-บางบัวทอง อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี มีผู้เสียชีวิต 1 คน คือ เรืออากาศเอกนาวิน ปิ่นประเสริฐ นักเรียนฝึกหัดบิน ที่กำลังเตรียมเป็นครูฝึกบิน เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2549 เวลา 10.00 น.
อุบัติเหตุครั้งนี้เป็นข่าวใหญ่ เนื่องจากนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น คือ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร พร้อมด้วยคณะรัฐมนตรี กำลังจัดเรียลลิตี้โชว์เพื่อแก้ปัญหาความยากจนอยู่ที่ตำบลหนองบัว อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด โดยมีการถ่ายทอดสดทางเคเบิลทีวียูบีซี ในระหว่างการรับประทานอาหารกลางวัน นายพรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช เลขาธิการนายกรัฐมนตรี เข้ามารายงานเหตุการณ์ดังกล่าว นางสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ได้ถามขึ้นว่า "ทำไมถึงซ้ำตรงนั้นบ่อย" พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ตอบว่า "มัวแต่มองป้ายบรรหาร-แจ่มใส เต็มไปหมด" และนางสุดารัตน์กล่าวเสริมว่า "มัวแต่ดูหอ หลงหอ" จากนั้นทุกคนบนโต๊ะอาหารได้พากันหัวเราะชอบใจ
ภาพข่าวเหตุการณ์นี้ได้ถูกนำมาออกอากาศซ้ำในรายการคุยคุ้ยข่าวและเรื่องเล่าเช้านี้ โดยนายสรยุทธ สุทัศนะจินดา และถูกวิพากษ์โดยนายณัฐวุฒิ ประเสริฐสุวรรณ ส.ส.จังหวัดสุพรรณบุรี จากพรรคชาติไทย กรรมาธิการการทหาร สภาผู้แทนราษฎร ซึ่งบังเอิญอยู่ใกล้ชิดกับเหตุการณ์ และเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ถึงความเหมาะสมที่บุคคลระดับผู้นำรัฐบาล นำเรื่องความสูญเสียชีวิตนักบิน มาเป็นเรื่องตลกสองแง่สองง่ามในที่สาธารณะ
แต่เรื่องนี้ได้สร้างความไม่พอใจอย่างมากแก่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อย่างมาก และได้เรียกฉายานายสรยุทธ์ว่าเป็น "บ่าง"
ภายหลังเหตุการณ์พูดโดยไม่ระวังนี้ นางสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ จึงได้ฉายาจากสื่อมวลชนว่า "หน่อยหลงหอ"
แคว้นอากีแตน
อากีแตน  เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนูแวลากีแตน) ตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกและเทือกเขาพิเรนีส ติดกับพรมแดนประเทศสเปน
แคว้นอากีแตนมีเนื้อที่ 41,308 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 7.6 ของพื้นที่ประเทศฝรั่งเศสทั้งหมด มีพรมแดนทางทิศใต้ติดต่อกับประเทศสเปน ทิศตะวันออกติดกับแคว้นมีดี-ปีเรเน ทิศเหนือติดกับแคว้นปัวตู-ชาร็องต์และลีมูแซ็ง ส่วนทางทิศตะวันตกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก
เมืองขนาดใหญ่ในแคว้นอากีแตนได้แก่ บอร์โด, โป, บายอน, มง-เดอ-มาร์ซ็อง, บียาริตส์, แบร์เกอรัก และเปรีเกอ
มีเมืองหลักชื่อบอร์โด มีสินค้าที่มีชื่อเสียง คือ ไวน์แดงและแฮม (จากเมืองบายอน)
สวนอูเอโนะ
สวนอูเอโนะ  เป็นสวนสาธารณะที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ ตั้งอยู่ในอูเอโนะ เขตไทโต โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นที่ตั้งของวัดคังเอจิ โชกุนตระกูลโทกูงาวะเป็นผู้สร้างวัดนี้เพื่อคุ้มครองปราสาทเอโดะจากการโจมตีของฝ่ายตะวันออกเฉียงเหนือ วัดนี้ถูกทำลายในช่วงสงครามโบชิน
สวนอูเอโนะได้รับการอนุญาตให้สร้างบนที่ดินจักรพรรดิ โดยจักรพรรดิไทโช ในปี ค.ศ. 1924 มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "อูเอโนอนชิโกเอ็ง" (上野恩賜公園) แปลว่า "สวนอูเอโนะ ของขวัญจักรพรรดิ"
รูปปั้นที่มีชื่อเสียงเป็นรูป ไซโง ทากาโมริ กำลังพาสุนัขของเขาเดินเล่นในสวนนี้
นักท่องเที่ยวทั้งชาวต่างชาติและชาวญี่ปุ่น มักจะมาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ (พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ และ พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ) หอคอนเสิร์ต สระชิโนบาซุ และสวนสัตว์อูเอโนะ
สวนอูเอโนะและพื้นที่รอบข้างเป็นที่รู้จักและปรากฏอยู่ในนิยายญี่ปุ่นหลายเรื่อง และมีคนไร้บ้านเข้ามาอาศัยอยู่
เครื่องบินฝึก CT/4E ตกที่จังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2549
เบอร์นาร์ด
เบอร์นาร์ด อาจหมายถึง
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก  หรีอ สถาปัตยกรรมวิกตอเรีย (Victorian architecture) เป็นสถาปัตยกรรมที่เริ่มราวปี ค.ศ. 1840 ที่อังกฤษ เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้ที่นิยมและสนใจสถาปัตยกรรมกอทิกใหม่พยายามฟื้นฟูสถาปัตยกรรมยุคกลาง ซึ่งต่างจากสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกโรมันที่เป็นที่นิยมกันในสมัยนั้น ความนิยมนี้เผยแพร่ไปทั่วสหราชอาณาจักร ทวีปยุโรป และทวีปอเมริกา กล่าวกันว่าจำนวนสิ่งก่อสร้างแบบฟื้นฟูกอทิกจะมากกว่าสิ่งก่อสร้างแบบกอทิกต้นฉบับเสียด้วยซ้ำ
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกได้รับแรงสนับสนุนจากยุคกลางวิทยาซึ่งมีรากฐานมาจากการอยู่รอดของสิ่งที่เป็นกอทิก ทางด้านวรรณคดีสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกและศิลปะจินตนิยม ทำให้เกิดนวนิยายลักษณะกอทิก เช่นเรื่อง “ปราสาทโอทรันโท” โดยฮอเรส วอลโพล เมื่อค.ศ. 1764 หรือ โคลง “Idylls of the King” โดยอัลเฟรด เทนนิสสัน ซึ่งใช้แนวใหม่ในหัวเรื่องพระเจ้าอาเธอร์ที่มาจากยุคกลาง ในวรรณคดีเยอรมนีก็เช่นเดียวกัน
สื่อพลเมือง
สื่อพลเมือง (citizen media) หมายถึง รูปแบบของเนื้อหาในสื่อ ที่สร้างโดยบุคคลหรือชุมชนที่เรียกตนเองว่า "นักข่าวประชาชน" หรือ "นักข่าวอิสระ" ซึ่งอาจมีอาชีพเป็นนักข่าวจริงๆ หรือไม่ก็ได้ สื่อพลเมืองอาจเผยแพร่ไปได้ทั้งทางวิทยุ โทรทัศน์ วีดิทัศน์ หรืออินเทอร์เน็ต ความรู้เบื้องต้นของการสร้างสื่อพลเมือง เกี่ยวข้องกับสาขาวิชา วารสารศาสตร์พลเมือง (citizen journalism)
สื่อพลเมือง หมายถึง รูปแบบของเนื้อหาที่ผลิตโดยประชาชนภาคเอกชน ที่เป็นอย่างอื่น ไม่เป็นนักข่าวมืออาชีพ วารสารศาสตร์พลเมือง สื่อมีส่วนร่วมและสื่อประชาธิปไตยมีความสัมพันธ์กับหลักการ
สื่อของพลเมืองเป็นคำที่ถูกสร้างโดย Clemencia Rodriguez สื่อพลเมือง หมายถึง วิธีการที่ผู้ชมสามารถเข้าร่วมเป็นสื่อที่ใช้ทรัพยากรต่างๆที่มีให้ ในยุคใหม่ที่ได้นำเทคโนโลยีใหม่เกี่ยวกับเทคโนโลยีสื่อต่างๆที่เป็นพื้นสำหรับคนมีส่วนร่วม
มีหลายรูปแบบของคนที่ผลิตสื่อรวมทั้งเป็น กล่อง, vlogs, podcasts, digital storytelling, community radio, participatory video และมากขึ้นและอาจจะกระจายผ่านทาง โทรทัศน์วิทยุ อินเทอร์เน็ต, อีเมลล์,โรงหนัง, ดีวีดี และรูปแบบอื่นๆ หลายองค์กรและสถาบันอยู่เพื่อความสะดวกในการผลิตสื่อโดยประชาชนภาคเอกชน แต่ไม่จำกัด โทรทัศน์เข้าถึงประชาชนอิสระศูนย์สื่อและศูนย์เทคโนโลยีของชุมชน
วิทยุชุมชนได้รับการขับเคลื่อนด้วยวิธีการมีส่วนร่วมกับตัวอย่างหลากหลายของวิทยุชุมชนให้ชุมชนที่ไม่หวังผลกำไรเป็นเจ้าของและดำเนินการแบบขับเคลื่อนของสื่อ
กับการเกิดของสายโทรทัศน์ ในปี 1998 มาเคลื่อนไหวประโยชน์สาธารณะเพื่อประชาธิปไตยอุตสาหกรรมนี้เฟื่องฟูใหม่ หลายประเทศทั่วโลกหมายถึงการพัฒนากฎหมายโดยประชาชนภาคเอกชนในการเข้าถึงและใช้ระบบสายเคเบิลท้องถิ่นเพื่อชุมชนของตนเอง
เทคโนโลยีผู้บริโภคราคาไม่แพง และการเข้าถึงที่กว้าง อินเทอร์เน็ตได้สร้างการกระจายอิเล็กทรอนิกส์ใหม่ ในขณะที่ตลาดองค์กรสื่อชอบระยะเวลานานผูกขาดในการกระจายสื่อ อินเทอร์เน็ตเกิดมากมาย เพื่อผลิตสื่อ และลู่ทางใหม่เพื่อส่งข้อมูลให้กับผู้ชม
วิดีโอมีส่วนร่วม เป็นวิธีการและสื่อการมีส่วนร่วมหรือสื่อพลเมืองที่เป็นที่นิยมมากขึ้นด้วยต้นทุนที่ลดลงของการผลิตภาพยนตร์ / วิดีโอ พร้อมกล้องวิดีโอผู้บริโภค และอุปกรณ์อื่น ๆ และความสะดวกในการจัดจำหน่ายผ่านทางอินเทอร์เน็ต
แม้ว่าวิดีโอ / ภาพยนตร์สามารถผลิตได้โดยบุคคลเดียว การผลิตมักจะต้องใช้กลุ่มของผู้เข้าร่วม และ filmmaking มีส่วนร่วมเพื่อรวมชุดของเทคนิคที่เกี่ยวข้องกับชุมชน / กลุ่ม ใน conceptualizing และผลิตภาพยนตร์ของตัวเอง
สื่อประชาชน
สื่อภาคประชาชน
Citizen media
การเพาะปลูก
นักโบราณคดี
ฮายาโตะ อาซาอิ
ฮายาโตะ อาซาอิ  เป็นนักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ที่นาโงยะ จังหวัดไอจิ ญี่ปุ่น สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 13) เสมอ 3 แพ้ 4
เออีจิ โคจิม่า
ไดซูเกะ ไนโต
ไดซูเกะ ไนโต หรือ ไนโต ไดซูเกะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2517 ที่ฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชกทั้งหมด 41 ครั้ง ชนะ 35 (น็อก 22) เสมอ 3 แพ้ 3
ไดซูเกะ ไนโต เคยครองแชมป์ในรุ่นฟลายเวทของประเทศญี่ปุ่น และของสหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (OPBF) มาก่อน ก่อนที่จะขึ้นชิงแชมป์โลกในรุ่นเดียวของสภามวยโลก (WBC) กับพงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ เจ้าของตำแหน่งชาวไทย และเป็นฝ่ายแพ้ไปถึง 2 ครั้ง ก่อนที่ครั้งที่ 3 จะสามารถเอาชนะพงษ์ศักดิ์เล็กไปได้อย่างไม่มีใครคาดคิด และทำให้การตั้งเป้าหมายว่าจะป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกให้ได้ถึง 19 ครั้ง เทียบเท่าเขาทราย แกแล็คซี่ ของพงษ์ศักดิ์เล็กต้องดับวูบไป และเมื่อมีการแก้มืออีกครั้งทั้งคู่ก็เป็นฝ่ายเสมอกันไป
ไดซูเกะ ชกเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2554 ณ ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ ที่ โอซากะ ร่วมรายการเดียวกันกับพี่น้องตระกูลคาเมดะ คือ โคกิ และไดกิ ขึ้นชก หลังการชกครั้งนี้แล้ว ไดซูเกะก็ได้ประกาศแขวนนวมอย่างเป็นทางการ
นอกจากนี้แล้ว ไดซูเกะ ไนโต ยังได้ร่วมแสดงในซีรีส์แนวโทกูซัตสึ ในเรื่อง "TOMICA ฮีโร่ เรสคิวฟอร์ซ" (トミカヒーロー　レスキューフォース) อีกด้วย
รอลลี่ ลูนาส
รอลลี่ ลูนาส หรือ รอลลี่ มัตสุชิตะ นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ที่ ตาบาโก ซิตี ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 35 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 14) เสมอ 1 แพ้ 8
ลูนาสเป็นนักมวยชาวฟิลิปปินส์ที่โปรโมเตอร์ชาวญี่ปุ่นนำไปสร้างสรรค์ เขาเริ่มชกมวยอาชีพตั้งแต่ พ.ศ. 2543 ได้ครองแชมป์รุ่นฟลายเวทของฟิลิปปินส์เมื่อ พ.ศ. 2545 และได้ครองแชมป์ PABA รุ่นเดียวกันในปีต่อมา ก่อนจะสละตำแหน่งไปในที่สุดเพราะปัญหาน้ำหนักตัว
หลังจากไปชิงแชมป์เงาที่แอฟริกาใต้ไม่สำเร็จ ลูนาสจึงเดินทางไปชกมวยสากลที่ประเทศญี่ปุ่น และได้ครองแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวท ชนะคะแนนโดยเทคนิค มัลคอร์ม ทูนาเกา อดีตแชมป์โลกชาวฟิลิปปินส์ที่ไปหากินที่ญี่ปุ่นเช่นกัน เนื่องจากทั้งคู่หัวชนกันแตกจนต้องยุติการชกในยกที่ 7 ป้องกันตำแหน่งได้ 4 ครั้งก่อนจะขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBA แต่ไม่สำเร็จ
หลังจากนั้น ลูนาสขยับขึ้นมาชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ชนะ เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง คว้าแชมป์มาครองสำเร็จ แต่พอป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้นักมวยสากลชาวญี่ปุ่นไป
รอลลี่ มัตสุชิตะ
ตั้งโอ๋
ตังโอ๋ หรือ ตั้งโอ๋ เป็นผักชนิดหนึ่ง (; เดิมชื่อ "Leucanthemum coronarium", "Chrysanthemum coronarium"; "อ่าน" "ถงเฮา(ช่าย)") ที่เป็นญาติใกล้ชิดกับสกุลเบญจมาศ ในวงศ์ทานตะวัน ดอกและใบมีกลิ่นฉุนหอม ใบใช้รับประทานได้ นิยมใช้เป็นส่วนประกอบในตำรับอาหารจีนและเกาหลี มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน ได้รับการนำเข้าไปปลูกจนกลายเป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกและยังเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นกระจัดกระจายไปในอเมริกาเหนือ
ตังโอ๋ ("Glebionis coronaria") อยู่ในสกุลตั้งโอ๋ ("Glebionis") ซึ่งเดิมรวมอยู่ในสกุลเบญจมาศ ("Chrysanthemum") ได้รับการระบุชนิดครั้งแรกใน ค.ศ. 1753 โดยคาโรลัส ลินเนียส ในชื่อ "Chrysanthemum coronarium L." และชื่อ "Glebionis coronaria" ได้รับการตีพิมพ์โดย Édouard Spach ใน ค.ศ. 1841
ต่อมาใน พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999) ตามการพิจารณาจำแนกชนิดของการประชุมพฤกษศาสตร์นานาชาติ (International Botanical Congress) ให้มีการระบุแยกสกุลใหม่หลายสกุล เพื่อให้สกุลเบญจมาศ ("Chrysanthemum") ครอบคลุมเฉพาะชนิดและสายพันธุ์ที่เกี่ยวข้องกับเบญจมาศตัดดอกที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ โดยสกุล "Glebionis" ที่แยกออกมาประกอบด้วยสองชนิด คือ "Glebionis coronaria" และ "Glebionis segetum"
ชื่อทางพฤกษศาสตร์ "Glebionis" มาจากคำภาษาละติน "gleba" หมายถึง "ดินเพื่อการเพาะปลูก" เนื่องจากมักพบพืชสกุลนี้เติบโตเป็นวัชพืชในทุ่งนา และคำบ่งชี้ลักษณะ "coronata" หมายถึง "สวมมงกุฎ" ซึ่งหมายถึง กระจุกกลางดอกที่มีล้อมด้วยเกสรตัวผู้จำนวนมากเป็นรูปทรงเหมือนมงกุฎแบบตะวันตก
ในภาษาจีนกลาง เรียกผักตังโอ๋ ว่า "ถงเฮาฉ่าย" (茼蒿菜; tónghāo cài) ชื่อในภาษาไทยสันนิษฐานว่าอาจเป็นการทับศัพท์จากภาษาจีนสำเนียงฮกเกี้ยน จากการศึกษาภาษาท้องถิ่นในภูมิภาคหมิ่นหนาน ในภาษาอู่เส้อ (五色话) เรียกพืชชนิดนี้ว่า ต่งเฮาผั้ก (tɔŋ2 hǝu1 phjak7) ภาษาจีนกวางตุ้งเรียก "ท่งโห่ชอย" (tong ho (choy))
ชื่อสามัญภาษาอื่น ได้แก่ ภาษาอังกฤษเรียก garland chrysanthemum, chrysanthemum greens, edible chrysanthemum, crowndaisy chrysanthemum, chop suey greens, crown daisy, และ Japanese greens. ในภาษาญี่ปุ่นเรียก "ชุนกิขุ" มีความหมายถึง เก๊กฮวยฤดูใบไม้ผลิ
จำนวนโครโมโซม: 2n=18
ตั้งโอ๋เป็นพืชล้มลุกเป็นพืชล้มลุกฤดูเดียว ความสูงเต็มที่ในธรรมชาติ 30–120 เซนติเมตร โดยทั่วไป 70 เซนติเมตร ความสูงเมื่อเก็บเกี่ยวเป็นผัก 10 เซนติเมตร ความสูงเมื่อเริ่มออกดอก 30–45 เซนติเมตร ลำต้นมักตั้งตรง กิ่งน้อย อาจแตกกิ่งก้านสาขาได้หากแออัด โดยมากเมื่อโตเต็มที่มักพบเป็นพุ่มหนา ลำต้นกลม อวบน้ำ
ใบตังโอ๋ เป็นใบเดี่ยว สีเขียวหรือเขียวอมเทา เรียงเวียนสลับตรงข้ามกันบนลำต้น ขนาดใบกว้าง 3–5 เซนติเมตร ยาว 5–10 เซนติเมตร (ในระยะปลูกเป็นผัก) แผ่นใบเรียบ บาง ขอบใบหยักเว้าแหว่งลงลึก แฉกเป็นหยักมน และแผ่นใบยาวตั้งแต่โคนใบถึงปลายใบ เมื่อเติบโตถึงระยะออกดอก แผ่นใบจะเรียวยาวมากขึ้น เว้าลึกมากขึ้น และหยักแหลม
ในประเทศไทยบางครั้งอาจสับสนโดยเรียกว่าเป็นขึ้นฉ่าย เนื่องจากใบที่คล้ายกัน แต่ลักษณะที่เด่นชัดของผักตังโอ๋ คือ เก็บเกี่ยวเป็นผักเมื่อมีขนาดเล็ก (ขึ้นฉ่ายมักเก็บเมื่อมีความสูง 30–40 เซนติเมตร) ใบอ่อนนุ่ม บอบบาง ฉีกขาดง่าย ก้านใบกลม มักมีขอบใบขนานสองข้างคล้ายปีก ซึ่งคล้ายขอบใบอ่อนผักชีฝรั่ง, ผักร็อกเก็ต "(Eruca sativa)" หรือใบผักกาดเขียวน้อย (ขณะที่ขึ้นฉ่ายมีกาบใบ ก้านใบยาวและภาคตัดขวางเป็นรูปเสี้ยวพระจันทร์ แข็งกรอบ เส้นใยมาก ใบประกอบขนนก รูปลิ่ม ขอบใบจัก)
ดอกเป็นดอกรวม (composite flower) กระจุกตรงกลางซึ่งประกอบด้วยดอกย่อยเล็ก ๆ มีสีเหลืองล้วน หรือสีขาวใจกลางสีเหลือง ก้านดอกยาว ฐานดอกทรงถ้วยกลมสีเขียว เส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกิน 3 เซนติเมตร กลีบดอกมีสีเหลืองล้อมรอบดอก ประมาณ 12-14 กลีบ แต่ละกลีบมีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ปลายกลีบตัด และหยักเว้าเป็นช่วงๆ ขนาดดอกเมื่อบานประมาณ 3–8 เซนติเมตร
ผลมีลักษณะคล้ายกับผลของเบญจมาศ (เก็กฮวย) มีจำนวนมากรวมกันเป็นกลุ่ม เรียว มีขั้วผล และปลายผลสอบ ขั้วแบน กลางผลพองป้าน โดยรวมคล้ายสี่เหลี่ยมผืนผ้า เปลือกหุ้มผลมีสีน้ำตาลอมดำ แห้งเมื่อแก่ แต่ละผลมี 1 เมล็ด แต่ละเมล็ดมีลักษณะเป็นเหลี่ยม เปลือกเมล็ดบางติดกับเนื้อเมล็ด สีน้ำตาลจนถึงน้ำตาลดำ
เจริญเติบโตได้ดีในสภาพอากาศอบอุ่นหรือเย็นเล็กน้อย ออกดอกเร็วในฤดูร้อน และเมล็ดสุกช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิและช่วงฤดูใบไม้ร่วง หลากหลายตามสภาพอากาศ การเพาะปลูกด้วยเมล็ด โดยระยะห่างระหว่างเมล็ดที่ 2-5 เซนติเมตร การงอกที่ 15–21 °ซ เริ่มงอกวันที่ 7 ถึง 18
มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน ได้แก่ กรีซ, ซาอุดีอาระเบีย, ซีเรีย, ไซปรัส, ตุรกี, ตูนิเซีย, เติร์กเมนิสถาน, ทาจิกิสถาน, ฝรั่งเศส, โมร็อกโก, ยูโกสลาเวีย, ลิเบีย, เลบานอน, สเปน, อิตาลี, อิรัก, อิหร่าน, อียิปต์, อุซเบกิสถาน และแอลจีเรีย แต่ถูกนำไปปลูกจนเป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเช่น จีน เกาหลี และญี่ปุ่น และได้ถูกนำเข้าไปปลูกในเอเชียเช่น ไทย, พม่า, กัมพูชา, ลาว, เวียดนาม, ฟิลิปปินส์, อินเดีย และยังเป็นพืชต่างถิ่นคุกคามในทวีปอเมริกา และยุโรปตอนเหนือ
การปลูกตังโอ๋ในประเทศไทยยังไม่แพร่หลายนัก พบแหล่งปลูกในอีสาน ได้แก่ นครราชสีมา และสุรินทร์ ภาคเหนือ ได้แก่ เพชรบูรณ์ ลำปาง และพิษณุโลก มีพื้นที่รวมแล้ว เพียงประมาณ 200 กว่าไร่ และคาดว่าจะเพิ่มพื้นที่ปลูกมากขึ้นในอนาคต
ใบและส่วนที่เป็นสีเขียวของตังโอ๋ถูกนำมาใช้ในอาหารเอเชียหลายชนิด ผักตังโอ๋สดพบจำหน่ายทั่วไปในประเทศจีน และปรากฏเป็นส่วนผสมในอาหารจีนหลายชนิด จำพวกผัด ตุ๋น หม้อตุ๋น และหม้อไฟ ซึ่งสันนิษฐานว่าถูกนำมาปลูกเป็นผักในประเทศจีนในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) และกระจายความนิยมอย่างรวดเร็วทั่วไปในเอเชีย ในอาหารญี่ปุ่นใช้ตังโอ๋เป็นส่วนผสมในหม้อไฟที่เรียก นาเบะโมโนะ (鍋物; なべ物; nabemono) ในอาหารเกาหลีใช้เป็นส่วนผสมในซุป สตูว์ และใช้เป็นส่วนผสมเพียงอย่างเดียวในเครื่องเคียง (ผักรองชาม) (ปันจัน; 반찬; 飯饌; "banchan" [pan.tɕʰan]) ในการปรุงหม้อไฟ จะใส่ตังโอ๋ในช่วงสุดท้ายลงในหม้อเพื่อหลีกเลี่ยงการสุกมากเกินไป ในลักษณะลวกพอสุก
ในเกาะครีต ความหลากหลายของสายพันธุ์ที่เรียกว่ามันทิลิดา (μαντηλίδα) ซึ่งกินยอดอ่อนสดหรือนึ่ง
ดอก ใช้กินได้แต่มีรสขมกว่าใบ โดยเฉพาะกระจุกดอกที่ขมจัด
ในประเทศไทย ใช้ทำเป็นอาหารผัดในแบบกวางตุ้ง อาหารต้มเช่นข้าวต้ม แกงจืด และบางครั้งใช้สดเป็นผักห่อ ผักสดเคียง หาซื้อได้ค่อนข้างยาก เนื่องจากเป็นพืชชอบอากาศหนาวเย็น เหี่ยวเฉาเน่าง่ายในอากาศร้อนอย่างในประเทศไทย
ในส่วนที่รับประทานได้ (ดูตาราง) เช่น ใบและก้านใบอุดมไปด้วยแร่ธาตุและวิตามิน เช่นโพแทสเซียม และแคโรทีน นอกจากนี้ยังมีสารต้านอนุมูลอิสระต่าง ๆ (ในเนื้อเยื่อลำต้น ใบ และราก) อาจมีประโยชน์ในระยะยาวต่อสุขภาพของมนุษย์ แม้ว่าจะมีการพบคุณสมบัติที่เป็นพิษ (เช่น ไดออกซิน) สารสกัดจากตั้งโอ๋ "C. coronarium" var. "spatiosum" ได้รับการบ่งชี้ว่าอาจยับยั้งการเจริญเติบโตของ "Lactobacillus casei" ซึ่งเป็นแบคทีเรียในลำไส้ที่เป็นประโยชน์ของมนุษย์
การใช้ปลูกประดับ.
ตังโอ๋ปลูกเป็นไม้ประดับสำหรับสวนแบบทุ่งหญ้าหรือสวนดอกไม้ป่าผสม ซึ่งมีระยะออกดอกที่แน่นอน สามารถกำหนดได้อย่างแม่นยำ และออกดอกเร็ว ดูแลง่าย
ยังใช้เป็นพืชแนะนำให้เด็กในการเริ่มต้นปลูกต้นไม้ รวมทั้งการปลูกเป็นสวนสำหรับเด็ก ซึ่งปลอดภัย และควบคุมการให้ดอกได้สม่ำเสมอ
ในประเทศจีน เป็นสมุนไพรใช้รักษาอาการอาหารไม่ย่อย ปวดท้อง และไอ ในอินเดียใช้พืชทั้งต้นรักษาโรคหนองใน
พืชที่อยู่ในวงศ์ทานตะวัน (Compositae) เช่น ต้นทานตะวัน และดอกคำฝอย รวมถึงผักตังโอ๋ ในลำต้นและใบจะประกอบด้วยสาร sesquiterpene lactone เมื่อสัมผัสกับผิวหนังในบางรายจะเกิดอาหารแพ้ เกิดผื่นแดง หรือผื่นแพ้แสง มีอาการผิวหนังอักเสบ และเป็นตุ่มพองน้ำใส
ไดสุเกะ ไนโตะ
วานรวิทยา
วานรวิทยา หรือ ไพรเมตวิทยา  คือวิชาว่าด้วยการศึกษาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชั้นสูงสุด (primates) ได้แก่ลิงและคน นับเป็นสาขาวิชาที่หลากหลายในหมวดวิชาชีววิทยา มานุษยวิทยา จิตวิทยาและอื่น ๆ มานุษยวิทยากายภาพเป็นสาขาหนึ่งของวานรวิทยาคือวานรวิทยาว่าด้วยสกุล "Homo" โดยเฉพาะ "Homo sapiens" วิชานี้ครอบคลุมไปถึงการศึกษา Hominidae หรือสิ่งมีชีวิตที่คล้ายคนซึ่งรวมถึงบรรพบุรุษของมนุษย์และลิงใหญ่อื่น ๆ
วานรวิทยาสมัยใหม่นับเป็นวิทยาศาสตร์ที่มีความหลากหลายมากที่สุดสาขาหนึ่ง โดยมีขอบข่ายนับตั้งแต่การศึกษาทางสรีรของบรรพบุรุษวานรและและการศึกษาวานรในที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติของมัน ไปจนถึงการทดลองด้านจิตวิทยาของสัตว์และภาษาวานร วิชานี้ได้เปิดให้เห็นแสงสว่างเป็นอย่างมากในพฤติกรรมพื้นฐานรวมทั้งพฤติกรรมโบราณของบรรพบุรุษเหล่านี้
วิชาวานรวิทยาในฐานะวิทยาศาสตร์มีความแตกต่างในเชิงขอบเขตวิชามากซึ่งเกิดจากการแตกสาขาตามพื้นฐานของผู้วางรากฐานในวิชานี้ ความจริงแล้วการศึกษาในวิชานี้เองดูเหมือนจะเปลี่ยนไปตามภูมิภาคที่ต่างกันไปของโลก มีการใช้แนวการมุ่งสู่แนววิชา ทฤษฎี วิธีการแตกต่างกันไปในงานวิจัยวานรและความสัมพันธ์ของมันและการเชื่อมโยงกับมนุษย์ (ซึ่งก็เป็นวานรด้วย)
มี 2 สาขาวิชาย่อยในวิชาวานรวิทยาได้แก่ วานรวิทยาตะวันตก และ วานรวิทยาญี่ปุ่น การแตกสาขาทั้งนี้เนื่องมากจากความแตกต่างกันของวัฒนธรรมที่ที่มีลักษณะเฉพาะและปรัชญาที่ต่างกันซึ่งเป็นมาตั้งแต่เริ่มแรกซึ่งความจิงมีหลักการเหมือนกันเป็นส่วนใหญ่ซึ่งต่างก็เน้นการวิจัยวานรและกรรมวิธีเพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลที่แตกต่างกันอย่างกว้างขวาง
วานรวิทยาตะวันตกมีพื้นฐานแตกมาจากงานวิจัยในยุคอาณานิคมที่ต่อเนื่องมาถึงพฤติกรรมวานร โดยเฉพาะนักวิทยาศาสตร์ฝรั่งเศสในสมัยอาณานิคม การศึกษาวานรวิทยาแรก ๆ เน้นงานวิจัยด้านการแพทย์ แต่ก็มีนักวิทยาศาสตร์บางคนที่ทำการทดลองเชิง "อารยธรรม" กับชิมแปนซีเพื่อศึกษาขีดความสามารถและขีดจำกัดทางปัญญาของสมองของมัน
ไพรเมตวิทยา
อาชีวัฏฐมกศีล
อาชีวัฏฐมกศีล แปลว่า ศีลมีอาชีวะเป็นอันดับที่ 8 ในคัมภีร์วิสุทธิมรรคเรียกไว้อีกชื่อหนึ่งว่า อาทิพรหมจริยกะศีลโดยอธิบายว่าเพราะเป็นเบื้องต้นของมรรคพรหมจรรย์ซึ่งผู้ปฏิบัติพึงรักษาให้บริสุทธิ์ในเบื้องต้น สมด้วยพุทธดำรัสว่า "ปุพฺเพ ว โข ปนสฺส กายกมฺมํ วจีกมฺมํ อาชีโว สุปริสุทฺโธ โหติ" แปลว่า ด้วยว่า กายกรรม (3) วจีกรรม (4) อาชีวะ (1) ของเขาผู้นั้น บริสุทธิด้วยดี ตั้งแต่เริ่มต้นเลยทีเดียว
อาชีวัฏฐมกศีลนิยมแพร่หลายในประเทศพม่า ในประเทศไทยไม่สู้นิยม เป็นศีลตามแนวอริยมรรคมีองค์ 8 และกุศลกรรมบถ 10
อาชีวัฏฐมกศีล คือศีลมีอาชีพเป็นที่ 8 คือ
โดยการเปลี่ยนมโนสุจริตในกุศลกรรมบถอันเป็นนามธรรม มาเป็นรูปธรรม ดังนั้นจึงเป็นศีลของผู้ที่ปรารถนาพุทธภูมิหรืออธิฏฐานเป็นพระโพธิสัตว์ เพื่อช่วยเหลือสัตว์โลกเพื่อบำเพ็ญบารมีต่อไป ถ้าศีล 5 ผู้ที่ถือบริบูรณ์อย่างน้อยย่อมเกิดมาเป็นมนุษย์อีก ศีลอาชีวัฏฐมกะศีล ผู้ถือบริบูรณ์อย่างน้อยย่อมเกิดมามีเพศเป็นบุรุษ เป็นศีลขั้นต่ำของพระสกทาคามี
นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น  ภาษาญี่ปุ่นเรียก ไนกากุโซริไดจิง ( "Naikaku-sōri-daijin") หรือ ชูโช ( "Shushō") เป็นหัวหน้ารัฐบาลญี่ปุ่นและผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น จักรพรรดิทรงแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีตามที่สภานิติบัญญัติแห่งชาติถวายชื่อ นายกรัฐมนตรีต้องได้รับความไว้วางใจจากสภาผู้แทนราษฎรให้ดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้าคณะรัฐมนตรี และรัฐมนตรีคนอื่น ๆ จะดำรงตำแหน่งตามอัธยาศัยของนายกรัฐมนตรี
นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน คือ ฟูมิโอะ คิชิดะ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2564
ก่อนใช้รัฐธรรมนูญเมจิ ญี่ปุ่นไม่มีรัฐธรรมนูญเป็นลายลักษณ์อักษร มีแต่ระบบกฎหมายริตสึเรียวที่ได้อิทธิพลจากจีนและตราขึ้นในช่วงปลายยุคอาซูกะต่อต้นยุคนาระ ที่กำหนดให้มีระบบข้าราชการประจำอันซับซ้อนซึ่งปฏิบัติหน้าที่ภายใต้การบังคับบัญชาของจักรพรรดิตามระบบคุณธรรม แต่ในทางปฏิบัติแล้ว อำนาจที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่จักรพรรดิ แต่อยู่ที่อื่น เช่น ในเงื้อมมือของตระกูลฟูจิวาระที่เข้ามาสมรสกับราชวงศ์ในยุคเฮอัง หรืออยู่ในเงื้อมมือของโชกุน เป็นเช่นนี้เรื่อยมาจนกระทั่งมีการปฏิรูปเมจิ กฎหมายแบบริตสึเรียวฉบับสุดท้าย คือ ประมวลกฎหมายโยโร ตราขึ้นใน ค.ศ. 752 ซึ่งเมื่อมีการปฏิรูปเมจิก็ยังใช้บังคับอยู่
ภายใต้ระบบกฎหมายข้างต้น ไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี) เป็นหัวหน้าของคณะเสนาบดีที่เรียก "ไดโจกัง" อันเป็นหน่วยงานสูงสุดในระบบราชการตั้งแต่ยุคเฮอังเรื่อยมา ตำแหน่งนี้ยุบเลิกไปช่วงหนึ่ง แล้วรื้อฟื้นขึ้นใหม่เพื่อมอบให้แก่ซันโจ ซาเนโตมิ ใน ค.ศ. 1871 จนกระทั่ง ค.ศ. 1885 ก็ยุบเลิกตำแหน่งนี้ไปใช้ตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยแต่งตั้งอิโต ฮิโรบูมิ เป็นบุคคลแรก แต่รูปแบบนายกรัฐมนตรีในปัจจุบันนั้นเกิดขึ้นเมื่อมีการตรารัฐธรรมนูญฉบับใหม่ใน ค.ศ. 1947
นายกรัฐมนตรีมาจากการกำหนดของสภาทั้งสองของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในการนี้ สภาจะออกเสียงเลือกบุคคลตามระบบสองรอบ ถ้าปรากฏว่า แต่ละสภากำหนดบุคคลต่างกัน จะมีการแต่งตั้งคณะกรรมาธิการร่วมมาตกลงเรื่องตัวบุคคลกัน ถ้าตกลงกันไม่ได้ใน 10 วัน จะถือมติของสภาผู้แทนราษฎรเป็นมติของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ จากนั้น ผู้ได้รับการกำหนดจะได้รับมอบตราตั้ง และจะได้รับการถวายชื่อต่อจักรพรรดิเพื่อทรงแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ
ในทางปฏิบัติ นายกรัฐมนตรีมักเป็นหัวหน้าพรรคการเมืองที่ได้เสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎร หรือเป็นหัวหน้าของกลุ่มที่เป็นใหญ่กว่าใครเพื่อนในบรรดาพรรคร่วมรัฐบาล
อิโต ฮิโรบูมิ