pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ใน ค.ศ. 1826 รัฐบาลได้กำหนดให้รูปีอินเดียเป็นสกุลเงินอย่างเป็นทางการของนิคมช่องแคบ เนื่องจากขณะนั้นยังบริหารขึ้นตรงกับทางอินเดีย แต่ดอลลาร์สเปนก็ยังคงหมุนเวียนอยู่ในระบบ ต่อมาใน ค.ศ. 1844 ก็เริ่มมีเหรียญกษาปณ์ของนิคมช่องแคบเองโดยใช้ระบบ 100 เซนต์ = 1 ดอลลาร์ โดย 1 ดอลลาร์มีค่าเท่ากับ 1 ดอลลาร์สเปน สกุลเงินนี้ได้รับการประกาศเป็นสกุลเงินอย่างเป็นทางการของนิคมช่องแคบในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 184. และใน ค.ศ. 1867 ที่นิคมช่องแคบได้แยกระบบการปกครองออกมาเป็นของตนเองแล้ว ก็เริ่มใช้ดอลลาร์เป็นสกุลเงินมาตรฐานอย่างเป็นทางการ
ตั้งแต่ ค.ศ. 1898 เป็นต้นมา คณะกรรมาธิการสกุลเงินได้ประกาศใช้สกุลเงินดอลลาร์ช่องแคบ และประกาศห้ามธนาคารต่าง ๆ ผลิตเงินตราออกมา ทำให้ค่าเงินลดลงในแปดปีต่อมา จนใน ค.ศ. 1906 มูลค่าของดอลลาร์ช่องแคบกำหนดไว้ให้เท่ากับ 2 ชิลลิง 4 เพนนี ดอลลาร์ช่องแคบถูกแทนที่ราคาตามมูลค่าด้วยดอลลาร์มาลายันใน ค.ศ. 1939
ประเทศบรูไนและสิงคโปร์ยอมรับว่าสกุลเงินของตนเป็นสกุลที่สืบทอดจากสกุลเงินนี้ ถึงแม้ว่าประเทศมาเลเซียยกเลิกสกุลเงินนี้ใน ค.ศ. 1973 ข้อตกลงการแลกเปลี่ยนสกุลเงิน บันทึกความเข้าใจที่ลงนามระหว่างบรูไน–สิงคโปร์ ทำให้ทั้งเงินและธนบัตรสกุลเงินดอลลาร์บรูไนและดอลลาร์สิงคโปร์สามารถใช้งานร่วมกันได้
เจเรมี เดวีส์
เจเรมี เดวีส์  เกิดเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1969 (บางแหล่งบอก 28 ตุลาคม) เป็นนักแสดงชาวเวลส์-อเมริกัน มีผลงานแสดงภาพยนตร์และซีรีส์ โดยเป็นที่รู้จักในการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Saving Private Ryan" และ "อสุรกายดงดิบ"
Jeremy Davies (actor)
นาวีน แอนดรูวส์
นาวีน วิลเลียม ซิดนีย์ แอนดรูวส์  เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1969 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เกิดในอังกฤษ เป็นบุตรของเนียร์มาลา นักจิตวิทยาและสแตนลีย์ แอนดรูวส์ นักธุรกิจ ทั้งคู่อพยพมาจากอินเดีย
เขาเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมี และรางวัลลูกโลกทองคำ มีชื่อเสียงจากผลงานแสดงเรื่อง "Grindhouse" (2007) และผลงานแสดงในซีรีส์ดัง "อสุรกายดงดิบ" รับบทเป็นซายิด จาร์ราห์
แมททิว ฟอกซ์
ไอกอตตาฟีลลิง
"ไอกอตตาฟีลลิง"  เป็นเพลงของกลุ่มศิลปิน แบล็กอายด์พีส์ เป็นซิงเกิ้ลที่ 2 อย่างเป็นทางการของสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ชุด "The E.N.D." เพลงเปิดตัวเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2009เพลงนี้มีโปรดิวเซอร์คือดีเจแนวเฮาส์ชาวฝรั่งเศส เดวิด เกตตา ที่ปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอเช่นกัน (2:20) (ถัดจากคิด คูดี) "ไอกอตตาฟีลลิง" เปิดตัวบนชาร์ตซิงเกิ้ลที่อันดับ 2 ตามหลังเพลงของพวกเขาเองคือ "บูมบูมพาว" ในสัปดาห์วันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 2009 ทั้งบนชาร์ตของแคนาดาและบิลบอร์ดฮอต 100 ทำให้วงเป็นศิลปิน 1 ใน 11 ที่มีเพลงอันดับ 1 และอันดับ 2 ในสัปดาห์เดียวกันบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100
สเตรตส์เซ็ตเติลเมนท์
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทรมณฑล กรมหลวงวิสุทธิกษัตริย์
อินโดจีนของฝรั่งเศส
อินโดจีนของฝรั่งเศส  ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น สหภาพอินโดจีน  เป็นอาณานิคมของจักรวรรดิฝรั่งเศสในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2430 โดยประกอบด้วยตังเกี๋ย อันนัม โคชินไชนา (ทั้งสามแห่งรวมกันเป็นประเทศเวียดนามในปัจจุบัน) และกัมพูชา ต่อมาในปี พ.ศ. 2436 จึงได้รวมเอาลาวเข้ามา อินโดจีนมีไซ่ง่อนเป็นเมืองหลวงจนถึงปี พ.ศ. 2445 จึงได้ย้ายเมืองหลวงมาที่ฮานอย ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง อินโดจีนถูกปกครองโดยฝรั่งเศสเขตวีชีและยังถูกญี่ปุ่นรุกรานด้วย ในต้นปี พ.ศ. 2489 เวียดมินห์ได้เริ่มต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส ซึ่งในภายหลังเรียกว่าสงครามอินโดจีน ส่วนทางใต้ได้มีการก่อตั้งรัฐเวียดนามซึ่งนำโดยจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม และได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2492 แต่ต่อมาในปี พ.ศ. 2498 เวียดมินห์ก็ได้กลายเป็นรัฐบาลของเวียดนามเหนือตามอนุสัญญาเจนีวา โดยที่รัฐบาลของจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ยังคงปกครองเวียดนามใต้อยู่
การแทรกแซงครั้งแรกของฝรั่งเศส.
ความสัมพันธ์ระหว่างเวียดนามและฝรั่งเศสเริ่มต้นขึ้นเมื่อราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยมีมิชชันนารีคณะเยสุอิตนำโดยบาทหลวงอาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด เข้ามาเผยแผ่คริสต์ศาสนาในช่วงเวลาดังกล่าว เวียดนามเพิ่งจะเข้าครอบครองดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ซึ่งเคยเป็นดินแดนของอาณาจักรจามปามาได้ไม่นานนัก ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ความสัมพันธ์ระหว่างเวียดนามกับยุโรปจำกัดอยู่แค่เรื่องการค้าเท่านั้น ในปี พ.ศ. 2330 ปีโญ เดอ เบแอนได้ร้องเรียนรัฐบาลฝรั่งเศสและจัดตั้งอาสาสมัครทหารฝรั่งเศสเพื่อช่วยเหลือเหงียน อั๊ญ (ซึ่งภายหลังคือจักรพรรดิยา ลอง) ให้ได้ดินแดนที่สูญเสียให้กับราชวงศ์เต็ยเซินกลับคืนมา ปีโญเสียชีวิตในเวียดนาม แต่กองทหารของเขายังคงต่อสู้จนถึงปี พ.ศ. 2345 ฝรั่งเศสเข้าไปเกี่ยวของกับเวียดนามอย่างมากในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อาทิเช่น การปกป้องกิจการของคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส ซึ่งเข้ามาเผยแผ่นิกายโรมันคาทอลิก การกระทำดังกล่าวทำให้ราชวงศ์เหงียนรู้สึกว่าคณะมิชชันนารีที่เข้ามานั้นเป็นการคุกคามทางการเมือง
ในปี พ.ศ. 2401 ราชวงศ์เหงียนได้รวบรวมดินแดนทั้งหมดไว้ได้ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ซึ่งทำได้สำเร็จโดยการบุกโจมตีดานังของพลเรือเอกชาร์ล รีโกล เดอ เฌอนูยี ซึ่งทำให้คณะมิชชินนารีไม่ถูกขับไล่ ในเดือนกันยายนกองทัพผสมระหว่างฝรั่งเศสและชาวพื้นเมืองในอาณานิคมของสเปนได้เข้าโจมตีท่าเรือตูรานที่ดานังและยึดเมืองสำเร็จในที่สุด
เดอ เฌอนูยีได้ล่องเรือลงไปทางใต้ และได้เข้าครอบครองไซ่ง่อนเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2402 ต่อมารัฐบาลเวียดนามถูกบังคับให้ยกเบียนหฮว่า ซาดิ่ญ และดิ่ญเตื่องให้กับฝรั่งเศส เดอ เฌอนูยีถูกวิพากษ์วิจารณ์และถูกถอดออกจากหน้าที่ในเดือนพศจิกายน พ.ศ. 2402 เพราะว่าเขาได้รับคำสั่งให้ปกป้องศาสนาคริสต์ ไม่ใช่เพื่อขยายอาณาเขต อย่างไรก็ดี นโยบายของฝรั่งเศสในช่วงเวลาสี่ปีถัดมากลับเปลี่ยนไปเป็นตรงกันข้าม ดินแดนของฝรั่งเศสในเวียดนามค่อยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในปี พ.ศ. 2405 ฝรั่งเศสได้รับสัมปทานท่าเรือสามแห่งในอันนัม ตังเกี๋ย และโคชินไชนาจากจักรพรรดิตึ ดึ๊ก และต่อมาในปี พ.ศ. 2407 ฝรั่งเศสก็ประกาศดินแดนของฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2410 จังหวัดเจิวด๊ก (โชฎก) ห่าเตียน และหวิญล็องก็ตกเป็นของฝรั่งเศส
ในปี พ.ศ. 2406 สมเด็จพระนโรดมพรหมบริรักษ์ได้ขอให้กัมพูชาเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส และในปี พ.ศ. 2410 สยามได้ประกาศยกเลิกอำนาจเหนือกัมพูชาและยอมรับสถานะกัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส โดยแลกกับจังหวัดพระตะบองและเสียมราฐ
การสถาปนาอินโดจีนของฝรั่งเศส.
โดยนิตินัย ฝรั่งเศสได้มอบอำนาจให้กับผู้ปกครองท้องถิ่นในรัฐในอารักขาทั้งสี่ ได้แก่ จักรพรรดิเวียดนาม กษัตริย์กัมพูชา และเจ้ามหาชีวิตลาว แต่ในความเป็นจริงแล้ว อำนาจอยู่กับข้าหลวงใหญ่มากกว่าบรรดาผู้ปกครองท้องถิ่น โดยผู้ปกครองท้องถิ่นเป็นเหมือนหุ่นเชิดเท่านั้น ฝรั่งเศสปกครองอินโดจีนอยู่จนถึงปี พ.ศ. 2497
การก่อจลาจลในเวียดนาม.
กองทหารฝรั่งเศสขึ้นฝั่งเวียดนามในปี พ.ศ. 2401 และในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1880 ก็ได้แผ่ขยายเข้าไปในภาคเหนือของเวียดนาม ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2428 -2438ฟาน ดิ่ญ ฝุ่งได้นำการก่อจลาจลต่อต้านฝรั่งเศส แนวคิดชาตินิยมได้รุนแรงขึ้นในเวียดนาม โดยเฉพาะในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและหลังจากนั้นเป็นต้นมา แต่การลุกฮือและความพยายามทั้งหมดก็ไม่ได้ทำให้เกิดอะไรขึ้น
สงครามฝรั่งเศส-สยาม.
ข้อพิพาทดินแดนในคาบสมุทรอินโดจีนจากการขยายอาณาเขตของอินโดจีน นำไปสู่สงครามระหว่างสยามและฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2436 ทางฝรั่งเศสได้ใช้ข้อขัดแย้งในเรื่องเขตแดนในการกระตุ้นวิกฤตขึ้นมา เรือปืนของฝรั่งเศสได้บุกเข้ามาถึงกรุงเทพมหานครและเรียกร้องให้สยามส่งมอบดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ขอความช่วยเหลือจากอังกฤษ แต่ทูตอังกฤษได้แนะนำให้ยอมทำตามคำร้องขอของฝรั่งเศส อังกฤษได้ทำข้อตกลงร่วมกับฝรั่งเศสว่าจะรับรองบูรณภาพของดินแดนส่วนที่เหลือสยาม โดยสยามจะต้องยอมยกดินแดนในรัฐฉานให้กับอังกฤษ และยกลาวให้กับฝรั่งเศส
การรุกล้ำมากขึ้นในสยาม (พ.ศ. 2447-2450).
ฝรั่งเศสได้กดดันสยามอย่างต่อเนื่อง ในปี พ.ศ. 2449-2450 ได้เกิดวิกฤตขึ้นอีกครั้ง โดยครั้งนี้ สยามต้องยอมรับว่าดินแดนฝั่งขวาแม่น้ำโขงฝั่งตรงข้ามเมืองหลวงพระบางและพื้นที่ทางตะวันตกของแขวงจำปาศักดิ์ในปัจจุบันเป็นของฝรั่งเศส ฝรั่งเศสยังยึดจันทบุรีไว้เป็นประกัน และเพื่อที่จะได้จันทบุรีกลับมา สยามต้องยอมยกตราดให้เป็นส่วนหนึ่งของอินโดจีน ตราดกลับมาเป็นของไทยอีกครั้งในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2449 โดยต้องแลกกับดินแดนมณฑลบูรพา ได้แก่ พระตะบอง เสียมราฐ ศรีโสภณ และ ปัจจันตคีรีเขตร์
ในคริสต์ทศวรรษ 1930 สยามได้เรียกร้องให้ฝรั่งเศสส่งมอบดินแดนที่เคยเป็นของสยามกลับคืน และในปี พ.ศ. 2481 ฝรั่งเศสก็ได้ตกลงที่จะส่งมอบนครวัด นครธม เสียมราฐ แสนปาง และบริเวณเกี่ยวเนื่องแก่สยาม ในขณะนั้น สยามก็เข้าครอบครองดินแดนที่ได้รับคืน โดยคาดหวังในสนธิสัญญาที่กำลังจะมีขึ้น ผู้ลงนามของทั้งสองประเทศได้เดินทางไปยังโตเกียวเพื่อลงนามในสนธิสัญญาส่งมอบดินแดนคืน
พรรคชาตินิยมเวียดนาม.
เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 ทหารเวียดนามได้ลุกฮือขึ้นในกองทหารรักษาการแห่งเอียนบ๊าย การจลาจลแห่งเอียนบ๊ายได้รับการสนับสนุนจากพรรคชาตินิยมเวียดนาม  การปะทะกันครั้งนี้เป็นการก่อความไม่สงบครั้งใหญ่ที่สุดที่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่การก่อจลาจลของฟาน ดิ่ญ ฝุ่ง และ ขบวนการจักรพรรดินิยมเกิ่นเวืองในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จุดประสงค์ของการปฏิวัติคือเพื่อจะกระตุ้นให้การลุกฮือแผ่ขยายขึ้นในหมู่ประชาชนทั่วไปที่มีเป้าหมายที่จะล้มอำนาจเจ้าอาณานิคม ก่อนหน้านี้ พรรคชาตินิยมเวียดนามได้พยายามที่จะเข้าไปเกี่ยวข้องกับกิจกรรมลับที่จะบ่อนทำลายอำนาจการปกครองของฝรั่งเศส แต่ก็ทำให้ฝรั่งเศสจับตามองการกระทำดังกล่าวและทำให้เกิดความเสี่ยงที่จะเกิดการปะทะกับในพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงในเวียดนามเหนือ
สงครามฝรั่งเศส-ไทย (พ.ศ. 2483-2484).
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ประเทศไทยได้โอกาสอ้างสิทธิในดินแดนที่เคยเป็นของตนขณะที่ฝรั่งเศสกำลังอ่อนแอ จึงเปิดสงครามระหว่างไทยและฝรั่งเศสขึ้นในช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2483 - 28 มกราคม พ.ศ. 2484 ในเดือนมกราคมกองทัพเรือฝรั่งเศสสามารถเอาชนะกองทัพเรือไทยได้ในการรบที่เกาะช้าง สงครามจบลงตามโดยมีญี่ปุ่นเป็นตัวกลางในการเจรจา โดยที่ไทยได้รับดินแดนกลับคืนมาบางส่วน
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2483 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ฝรั่งเศสเขตวีชีซึ่งเป็นรัฐบาลหุ่นเชิดของนาซีเยอรมนี ได้อนุญาตให้ญี่ปุ่นเข้ามาในตังเกี๋ย เพื่อให้ญี่ปุ่นสามารถยกทัพเข้าไปในจีนได้สะดวกขึ้น เหตุการณ์นี้ทำให้ไทยถือโอกาสอ้างสิทธิ์ในดินแดนที่เคยเสียไป ทำให้เกิดสงครามระหว่างฝรั่งเศสและไทยระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2483 - 28 มกราคม พ.ศ. 2484 ในเวลาต่อมา
โบโนโบ (นักดนตรี)
"สำหรับความหมายอื่นดูที่" โบโนโบ
โบโนโบ  ชื่อจริง ไซมอน กรีน  เป็นนักดนตรีและโปรดิวเซอร์เพลงชาวอังกฤษ พออายุได้ 18 ปี เขาก็ได้ย้ายไปที่ไบรตันซึ่งเขาจะไปจำหน่ายขายอัลบั้มแรกของเขา ที่มีชื่อ Animal Magic อยู่ต้นสังกัด Tru Thoughts ในปี 2001 เขาก็ได้ไปเซ็นสัญยากับค่ายเพลง นินจาจูน ต่อมาก็ออก อัลบั้ม ชุดที่สองที่มีชื่อ Dial 'M' For Monkey ในปี 2003 และ อัลบั้มล่าสุด คือ Days to Come จำหน่ายเมือปี 2006 โดยมีซิงเกิลแรก "Nightlite" รวมกับ Bajka ต่อมาก็ประสบความสำเร็จ กับเพลง Days to Come เพลงนี้ได้รับความนิยมในอินเทอร์เน็ต และได้รับการคัดเลือกอัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2006 โดย ชิลส์ ปีเตอร์สัน
ไซมอน กรีน
Simon Green
Psychedelic trance
Psytrance
กระดาษชำระ  เป็นกระดาษที่ใช้เพื่อทำความสะอาดภายหลังกิจปลดทุกข์ (ถ่ายอุจจาระ) มักมีลักษณะเป็นม้วนกลม และมีเนื้อกระดาษเบาและบางกว่ากระดาษทิชชู่ซึ่งใช้สำหรับซับหน้า คุณลักษณะเด่นของกระดาษชำระคือ ยุ่ยเปื่อยได้ง่ายเมื่อสัมผัสกับน้ำ
ประวัติของกระดาษชำระ.
ยุคก่อนกระดาษชำระ.
ในอดีต ก่อนมีกระดาษชำระ มนุษย์มีวิธีการชำระล้างภายหลังจากการขับถ่ายในรูปแบบต่าง ๆ โดยมีผู้ศึกษาและแยกแยะความแตกต่างในการชำระล้าง ดังนี้
กำเนิดกระดาษชำระ.
มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่น่าเชื่อถือได้บันทึกไว้ว่า ชนชาติแรกที่นำกระดาษมาใช้เพื่อการนี้ ได้แก่ ชาวจีน มีหลักฐานว่าชาวจีนมีการใช้กระดาษเพื่อเป็นบรรจุภัณฑ์ตั้งแต่ราว 200 ปีก่อนคริสตกาล และได้นำกระดาษมาเป็นกระดาษชำระราว คริสต์ศตวรรษที่ 600 ว่ากันว่า บุคคลที่มีดำริให้มีการใช้กระดาษชำระนี้ ได้แก่ องค์จักรพรรดิ มีหลักฐานที่บันทึกไว้ว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ยุคราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368 - ค.ศ. 1644) องค์จักรพรรดิจีน ได้มีรับสั่งให้มีการผลิตกระดาษชำระเพื่อใช้ภายในพระราชวัง มีขนาดกว้าง 2 ฟุต ยาว 3 ฟุต&lt;ref name="http://nobodys-perfect.com/vtpm/ExhibitHall/Informational/tphistory.html"&gt;http://nobodys-perfect.com/vtpm/ExhibitHall/Informational/tphistory.html&lt;/ref&gt; และมีการใช้น้ำหอมปรุงกลิ่นให้แก่กระดาษชำระเหล่านั้นอีกด้วย มีบันทึกว่า ในปี ค.ศ. 1393 เพียงปีเดียว มีการผลิตกระดาษชำระเพื่อใช้ในพระราชวังถึง 15,000 ชิ้น และมีการผลิตกระดาษชำระเพื่อใช้ในกรุงนานกิง (เมืองหลวงในขณะนั้น) ถึง 720,000 ชิ้น โดยในยุคนั้น กระดาษชำระผลิตออกมาเป็นแผ่นเรียบธรรมดา
งานเขียนของ François Rabelais นักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสในยุคศตวรรษที่ 16 ได้กล่าวไว้ในบทประพันธ์ของเขาเรื่อง "Gargantua and Pantagruel" เป็นหลักฐานที่ยืนยันได้ว่า ชาวยุโรปได้มีการใช้กระดาษ เพื่อทำความสะอาดภายหลังการปลดทุกข์ในยุคนั้น
กระดาษชำระในปัจจุบัน.
กระดาษชำระ มีการผลิตเพื่อจำหน่ายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา เมื่อปี ค.ศ. 1857 โดยโจเซฟ กาเย็ตตี้ (Joseph C. Gayetty) โดยใช้ชื่อตราสินค้าว่ากาเย็ตตี้ (Gayetty) พิมพ์ลงบนกระดาษชำระทุกแผ่นของบริษัทด้วย
เซ็ท วีลเลอร์ (Seth Wheeler of Albany) ผู้ก่อตั้งบริษัท อัลบานี เพอร์ฟอร์เรต แวรปปิ้ง เปเปอร์(A.F.W.) เป็นบุคคลแรกที่ได้จดสิทธิบัตรผ้าอ้อมสำเร็จรูป และกระดาษชำระ ในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยเป็นต้นแบบของกระดาษชำระในรูปของม้วนกลมที่เราคุ้นเคย และใช้กันมากระทั่งปัจจุบันนี้
ปี ค.ศ. 1942 บริษัท เซนท์แอนดริว (St.Andrew Paper's Mills) ในประเทศอังกฤษ ได้ผลิตกระดาษชำระแบบประกบแผ่นคู่ดังเช่นที่ใช้กันในปัจจุบัน
กระดาษชำระแบบเปียก ได้ออกสู่ตลาดครั้งแรกในประเทศอังกฤษ ในช่วงทศวรรษ 1990 โดยบริษัท คิมเบอร์ลี่ คล๊ากส์ และต่อมาได้นำผลิตภัณฑ์นี้แนะนำแก่ผู้บริโภคในประเทศสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2001
กระดาษชำระในประเทศต่าง ๆ.
มีการผลิตกระดาษชำระในประเทศเยอรมนี เมื่อปีค.ศ. 1928 ในเมืองลุดวิกส์บวร์ก โดยฮานส์ เคลนก์ (Hans Klenk) ได้ก่อตั้งบริษัทผลิตกระดาษชำระภายใต้ตราสินค้า ฮาเกิล (Hakle)ในครั้งนั้นใช้กระดาษธรรมดาทำเป็นกระดาษชำระ โดยทำเป็นแผ่นขนาดมาตรฐานในม้วนกลม กระทั่งในปี ค.ศ. 1958 จึงได้มีการนำกระดาษชำระแบบอเมริกาเข้ามาผลิตและจำหน่าย ซึ่งกระดาษชำระแบบอเมริกามีความอ่อนนุ่มกว่ามาก
ชาวฝรั่งเศสเรียกกระดาษชำระว่า เพคู (PQ) ก่อนที่จะมีการใช้กระดาษชำระ ชาวฝรั่งเศสและชาติอื่น ๆ ในยุโรปใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ นิตยสารเก่า หรือแผ่นพับ ใบปลิว เพื่อชำระล้างหลังการปลดทุกข์ กระดาษชำระได้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกตั้งแต่ช่วงต้นของศตวรรษที่ 20 โดยในระยะแรกเป็นเครื่องใช้ที่แสดงความโอ่อ่าของผู้ครอบครอง จนกระทั่งในช่วงปลายทศวรรษ 1960 จึงได้มีการใช้กันอย่างแพร่หลายมากขึ้น โดยในยุคแรกกระดาษชำระในประเทศฝรั่งเศสมีลักษณะเช่นเดียวกับกระดาษชำระในประเทศเยอรมนี กระทั่งช่วงทศวรรษที่ 1980 จึงได้มีการนำกระดาษชำระแบบปัจจุบันนี้มาใช้งาน
ต่อมาในประเทศฝรั่งเศส ได้มาการนำบิเด่ท์ (Bidet) หรือโถปัสสาวะสำหรับสุภาพสตรีมาใช้ เป็นเหตุให้มีการเปลี่ยนพฤติกรรมของสุภาพสตรีในการใช้กระดาษชำระ
ในปี ค.ศ. 1999 ประเทศญี่ปุ่นได้ออกแบบสุขภัณฑ์ที่ไม่ต้องใช้กระดาษชำระ โดยออกแบบระบบการฉีดชำระ และเป่าแห้งในตัว ออกมาเป็นครั้งแรก
ข้อมูล ณ ปี ค.ศ. 1998 ชาวญี่ปุ่นใช้กระดาษชำระเฉลี่ยคนละ 55 ม้วนต่อปี และยังมีอัตราการใช้กระดาษชำระที่สูงขึ้นต่อเนื่องถึงร้อยละ 10 - 14 ต่อปีทีเดียว
ห้างหุ้นส่วนจำกัด อุตสาหกรรมกระดาษแม่น้ำ เป็นโรงงานผลิตกระดาษอนามัย (กระดาษทิชชู่) แห่งแรกในประเทศไทยเพื่อทดแทนการนำเข้า ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2509
ขนาดของกระดาษชำระ.
เดิม ขนาดมาตรฐานของกระดาษชำระ ได้แก่ กว้าง 4.5 นิ้ว ยาว 4.5 นิ้ว ซึ่งยังคงเป็นขนาดมาตรฐานของกระดาษชำระที่ใช้กันในปัจจุบัน แต่บริษัทผู้ผลิตบางรายได้ปรับลดขนาดลง โดยยังคงความยาวไว้ที่ 4.5 นิ้ว แต่ปรับลดความกว้างลงเล็กน้อย โดยปกติ กระดาษชำระแบบแผ่นเดียว 1 ม้วนจะประกอบด้วยกระดาษชำระประมาณ 1,000 แผ่น ในขณะที่กระดาษชำระแบบ 2 แผ่นประกบ 1 ม้วนจะประกอบด้วยกระดาษชำระประมาณ 500 แผ่น&lt;ref name="http://inventors.about.com/gi/dynamic/offsite.htm?zi=1/XJ&amp;sdn=inventors&amp;cdn=money&amp;tm=17&amp;gps=73_64_1259_645&amp;f=00&amp;tt=2&amp;bt=0&amp;bts=1&amp;zu=http%3A//www.toiletpaperworld.com/tpw/encyclopedia/navigation/funfacts.htm"&gt;http://inventors.about.com/gi/dynamic/offsite.htm?zi=1/XJ&amp;sdn=inventors&amp;cdn=money&amp;tm=17&amp;gps=73_64_1259_645&amp;f=00&amp;tt=2&amp;bt=0&amp;bts=1&amp;zu=http%3A//www.toiletpaperworld.com/tpw/encyclopedia/navigation/funfacts.htm&lt;/ref&gt; แต่ทั้งนี้ในปัจจุบัน ผู้ผลิตได้ปรับเปลี่ยนขนาดเพื่อสร้างกลไกการตลาด เช่น ทำม้วนที่มีจำนวนแผ่นมากขึ้น หรือน้อยลง เพื่อกลยุทธ์ด้านราคา
ขั้นตอนการผลิตกระดาษชำระ.
วัตถุดิบหลักที่ใช้ในการผลิตกระดาษชำระ ได้แก่เยื่อกระดาษ ซึ่งได้แก่
โดยเยื่อกระดาษที่นำมาใช้ผลิตกระดาษชำระ กระดาษเช็ดหน้า ได้แก่ส่วนผสมของเซลลูโลสแวดดิ้ง โดยแหล่งนำเข้าเยื่อกระดาษเซลูโลสแวดดิ้งสำคัญของไทย คือ สิงคโปร์ สหรัฐอเมริกา และเยอรมนี&lt;ref name="http://th.answers.yahoo.com/question/index?qid=20080103091424AAbCrk0"&gt;&lt;/ref&gt; แม้กระดาษชำระจะสามารถผลิตได้จากทั้งเยื่อกระดาษบริสุทธิ์ และเยื่อเวียนใหม่ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วกระดาษชำระจะผลิตมาจากเยื่อกระดาษบริสุทธิ์
กระบวนการผลิตกระดาษชำระ.
กระบวนการผลิตกระดาษชำระ มีขั้นตอนดังนี้
กระบวนการผลิตเยื่อเวียนใหม่ มีขั้นตอนดังนี้
เธียร์เวรี่ คอร์ปอเรชั่น
Thievery Corporation เป็นคู่ดูโอจาก จากวอชิงตันดีซี ประกอบด้วยสมาชิก ร็อบ การ์ซา และ อีริค ฮิลตัน โดยพวกเขาจะรวมเพลงแนวอื่นอย่าง ดั๊บ, แจ๊ส, เร้กเก้, ดนตรีอินเดียคลาสสิก, บอสซาโนว่า, และ ดนตรีเลาจ์
โบโนโบ (แก้ความกำกวม)
โบโนโบ (Bonobo) อาจหมายความได้ว่า
โบโนโบ้
โบโนโบ้ (แก้ความกำกวม)
ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน
โฮเอินชเตาเฟิน (Hohenstaufen) เป็นราชวงศ์หรือตระกูลของกษัตริย์เยอรมันที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1138 จนถึง ค.ศ. 1254 ในบรรดากษัตริย์จากราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟินสามพระองค์ได้รับการราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในปี ค.ศ. 1194 ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟินก็ได้เป็นกษัตริย์แห่งซิชิลีด้วย “Staufen” เป็นคำคุณศัพท์และพหูพจน์ของคำว่า “Staufer” และเป็นชื่อของปราสาทของราชตระกูลในชวาเบินที่สร้างโดยผู้ก่อตั้งราชวงศ์เป็นคนแรกฟรีดริชที่ 1 ดยุกแห่งชวาเบิน (Frederick I, Duke of Swabia) ฉะนั้นบางครั้งราชวงศ์จึงรู้จักกันในชื่อ “ราชวงศ์ชวาเบิน” ตามประวัติของการดำรงตำแหน่งดยุกของราชวงศ์มาก่อน ปราสาทโฮเอินชเตาเฟินตั้งอยู่บนเขาชื่อเดียวกันใกล้เมืองเกิพพิงเก็น (Göppingen)
ที่มานั้นยังคงไม่ชัดเจน อย่างไรก็ตาม จำนวนสเตอเฟอร์ถูกกล่าวถึงในเอกสารของจักรพรรดิอ็อตโตที่ 3 ในปี 987 ในฐานะทายาทของเคานต์แห่งแคว้นไรช์เกาใกล้กับนอร์ดลิงเงนในดัชชีแห่งสวาเบีย ซึ่งเกี่ยวข้องกับตระกูลซิกฮาร์ดิงเงอร์แห่งบาวาเรีย เคานต์เฟรเดอริก(ราวๆ ค.ศ. 1075) ถูกกล่าวถึงว่าเป็นบรรพบุรุษในสายเลือดที่วาดขึ้นโดยเจ้าอาวาสวิบาลด์แห่งสเตฟโลตามคำสั่งของจักรพรรดิเฟรเดอริค บาร์บารอสซาในปี ค.ศ. 1153 เขาดำรงตำแหน่งเคานต์พาลาไทน์ชาวสวาเบียน บุตรชายของเขาเฟรเดอริกแห่งบูเรน (ค. 1020–1053) แต่งงานกับฮิลเดการ์ดแห่งเอกิสไฮม์-ดักส์บูร์ก (ประสูติ 1094/95) หลานสาวของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 9 บุตรชายของเฟรเดอริคที่ 1 พวกเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นดยุกแห่งสวาเบียที่ปราสาทโฮเฮนสเตาเฟนโดยกษัตริย์ราชวงศ์ซาเลียน เฮนรีที่ 4 แห่งเยอรมนีในปี ค.ศ. 1079
ในเวลาเดียวกัน Duke Frederick I หมั้นกับ Agnes ลูกสาววัยประมาณสิบเจ็ดปีของกษัตริย์เฮนรีที่ 4 แห่งเยอรมนี ก่อนเหตุการณ์นี้ก็ไม่มีหลักฐานเรื่องราวชีวิตของเฟรเดอริค แต่เขาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเป็นพันธมิตรของจักรพรรดิตลอดการต่อสู้ของเฮนรี่กับขุนนางชาวสวาเบียนคนอื่นๆ ได้แก่ รูดอล์ฟแห่งไรน์เฟลเดน บรรพบุรุษของเฟรเดอริก และขุนนางซาห์รินเงินและเวลฟ์ อ็อตโตน้องชายของเฟรเดอริคได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นบาทหลวงแห่งสตราสบูร์กในปี ค.ศ. 1082
มีอำนาจในการปกครองเยอรมนี.
เมื่อสมาชิกชายคนสุดท้ายของราชวงศ์ซาเลียน จักรพรรดิเฮนรี่ที่ 5 สิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1125 การโต้เถียงเกิดขึ้นเกี่ยวกับการสืบทอดตำแหน่ง Duke Frederick II และ Conrad สมาชิกชายสองคนของ ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน โดย Agnes แม่ของพวกเขาเป็นหลานชายของจักรพรรดิ Henry IV และเป็นญาติของ Henry V. Frederick พยายามที่จะสืบทอดบัลลังก์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (สมัยนั้นรู้จักกันในนามกษัตริย์แห่งชาวโรมัน) ผ่านการเลือกตั้งตามธรรมเนียม แต่แพ้ดยุคชาวแซ็กซอนโลทาร์แห่งซัพพลินเบิร์ก สงครามกลางเมืองระหว่างราชวงศ์ของเฟรเดอริคกับโลแธร์สิ้นสุดลงด้วยการยอมจำนนของเฟรเดอริกในปี ค.ศ. 1134 หลังจากโลแธร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1137 คอนราดน้องชายของเฟรเดอริคได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์ในฐานะคอนราดที่ 3
เนื่องจากดยุคแห่งราชวงศ์เวลฟ์ Henry the Proud บุตรเขยและทายาทของ โลแธร์ และเจ้าชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในเยอรมนีซึ่งได้รับมอบอำนาจในการเลือกตั้งปฏิเสธที่จะยอมรับกษัตริย์องค์ใหม่ คอนราดที่ 3 กีดกันเขาจากดินแดนทั้งหมดของเขา มอบดัชชีแห่งแซกโซนีให้กับอัลเบิร์ต เดอะ แบร์และบาวาเรียแก่เลียวโปลด์ที่ 4 มาร์เกรฟแห่งออสเตรีย ในปี ค.ศ. 1147 คอนราดได้ยินเบอร์นาร์ดแห่งแคลร์โวซ์เทศนาสงครามครูเสดครั้งที่สองที่สเปเยอร์และเขาตกลงที่จะเข้าร่วมกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสในการเดินทางไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซึ่งได้ล้มเหลว
Duke Frederick II น้องชายของ Conrad เสียชีวิตในปี 1147 และ ดยุค เฟรเดอริคที่ 3 ลูกชายของเขาประสบความสำเร็จใน Swabia เมื่อกษัตริย์คอนราดที่ 3 สิ้นพระชนม์โดยไม่มีรัชทายาทที่เป็นผู้ใหญ่ในปี ค.ศ. 1152 เฟรเดอริกก็สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา
เฟรเดอริค บาบารอสซา.
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 1 (รัชสมัยที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1155 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1190) ที่รู้จักกันในนามพระเจ้าเฟรเดอริค บาร์บารอสซา เนื่องจากทรงมีหนวดมีเคราสีแดง ทรงต่อสู้ดิ้นรนตลอดรัชสมัยของพระองค์เพื่อฟื้นฟูอำนาจและศักดิ์ศรีของสถาบันกษัตริย์เยอรมันให้พ่ายแพ้ต่อดยุคซึ่งมีอำนาจเพิ่มขึ้นทั้งก่อนและหลัง ความขัดแย้งด้านการลงทุนภายใต้ Salian รุ่นก่อนของเขา เนื่องจากการเข้าถึงทรัพยากรของคริสตจักรในเยอรมนีลดลงอย่างมาก เฟรเดอริคจึงถูกบังคับให้เดินทางไปอิตาลีเพื่อค้นหาการเงินที่จำเป็นในการฟื้นฟูอำนาจของกษัตริย์ในเยอรมนี ในไม่ช้าเขาก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิในอิตาลี แต่การทำสงครามบนคาบสมุทรนานหลายทศวรรษให้ผลลัพธ์เพียงเล็กน้อย สันตะปาปาและนครรัฐที่เจริญรุ่งเรืองของสันนิบาตลอมบาร์ดทางตอนเหนือของอิตาลีเป็นศัตรูกัน แต่ความกลัวการครอบงำของจักรวรรดิทำให้พวกเขาเข้าร่วมกลุ่มเพื่อต่อสู้กับเฟรเดอริก ภายใต้การนำของพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ฝ่ายพันธมิตรประสบความพ่ายแพ้หลายครั้ง แต่ในที่สุดก็สามารถปฏิเสธชัยชนะโดยสมบูรณ์ของจักรพรรดิในอิตาลีได้ เฟรเดอริคกลับไปเยอรมนี เขาได้ปราบศัตรูที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง ญาติของราชวงศ์เวลฟ์ ดยุคเฮนรีสิงห์แห่งแซกโซนีและบาวาเรียในปี ค.ศ. 1180 แต่ความหวังของเขาในการฟื้นฟูอำนาจและศักดิ์ศรีของสถาบันพระมหากษัตริย์ดูเหมือนจะไม่น่าจะบรรลุผลได้เมื่อสิ้นพระชนม์
ในระหว่างที่เฟรเดอริกพำนักอยู่ในอิตาลีเป็นเวลานาน เจ้าชายชาวเยอรมันก็แข็งแกร่งขึ้นและเริ่มการล่าอาณานิคมในดินแดนสลาฟได้สำเร็จ ข้อเสนอลดหย่อนภาษีและอากรในคฤหาสน์ดึงดูดให้ชาวเยอรมันจำนวนมากเข้ามาตั้งรกรากทางตะวันออกในช่วง Ostsiedlung ในปี ค.ศ. 1163 เฟรเดอริกประสบความสำเร็จในการรณรงค์ต่อต้านราชอาณาจักรโปแลนด์เพื่อก่อตั้งดยุคแห่งซิลีเซียนแห่งราชวงศ์ปิอาสต์อีกครั้ง ด้วยการตกเป็นอาณานิคมของเยอรมัน จักรวรรดิก็ขยายขนาดขึ้นและรวมเอาดัชชีแห่งพอเมอราเนียเข้าไปด้วย ชีวิตทางเศรษฐกิจที่เร่งรีบในเยอรมนีได้เพิ่มจำนวนเมืองและเสรีนครจักรวรรดิ และให้ความสำคัญกับพวกเขามากขึ้น ในช่วงเวลานี้เช่นกันที่ปราสาทและศาลได้เปลี่ยนอารามให้เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรม วรรณคดีเยอรมันชั้นสูงตอนกลางเติบโตขึ้นจากวัฒนธรรมที่สุภาพเรียบร้อย ถึงจุดสูงสุดในกวีนิพนธ์รักแบบโคลงสั้น ๆ ที่ Minnesang และในบทกวีมหากาพย์เล่าเรื่องเช่น Tristan, Parzival และ Nibelungenlied
ไฮน์ริชที่ 6.
เฟรเดอริกเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1190 ขณะอยู่ในสงครามครูเสดครั้งที่สามและสืบทอดต่อจากไฮน์ริชที่ 6 ลูกชายของเขา ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ก่อนที่บิดาจะสิ้นพระชนม์ เสด็จไปยังกรุงโรมเพื่อสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิ เขาแต่งงานกับเจ้าหญิงคอนสแตนซ์แห่งซิซิลี และการสิ้นพระชนม์ของครอบครัวของมเหสีของเขาทำให้เขาได้รับมรดกและการครอบครองอาณาจักรซิซิลีในปี ค.ศ. 1189 และ 1194 ตามลำดับ ซึ่งเป็นแหล่งความมั่งคั่งมหาศาล ไฮน์ริชล้มเหลวในการสืบราชบัลลังก์และสืบราชบัลลังก์ของราชวงศ์ แต่ในปี ค.ศ. 1196 เขาประสบความสำเร็จในการรับคำปฏิญาณว่าเฟรเดอริคบุตรชายทารกของเขาจะได้รับสวมมงกุฏเยอรมัน ต้องเผชิญกับความยากลำบากในอิตาลีและมั่นใจว่าเขาจะตระหนักถึงความปรารถนาของเขาในเยอรมนีในภายหลัง ไฮน์ริชกลับมาทางใต้ ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะรวมคาบสมุทรภายใต้ชื่อโฮเฮนสตอเฟน อย่างไรก็ตาม หลังจากชัยชนะทางทหารหลายครั้ง เขาก็ล้มป่วยและเสียชีวิตด้วยสาเหตุตามธรรมชาติในซิซิลีในปี ค.ศ. 1197 เฟรเดอริค ลูกชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเขาทำได้เพียงสืบทอดตำแหน่งต่อเขาในซิซิลีและมอลตา ในขณะที่การต่อสู้ระหว่างราชวงศ์ชเตาเฟนและราชวงศ์เวลฟ์ได้ประทุอีกครั้งอีกครั้ง
House of Hohenstaufen
Staufian
Hohenstaufen Dynasty
Staufer
ราชวงศ์เสตาเฟอร์
Hohenstaufens
Hohenstaufen
โฮเฮ็นเสตาเฟ็น
ราชวงศ์โฮเฮนเสตาเฟน
โฮเฮนเสตาเฟน
ตราแผ่นดินของโรมาเนีย
ตราแผ่นดินของโรมาเนีย  เป็นตราอาร์มของประเทศโรมาเนียที่ได้รับการอนุมัติใช้โดยรัฐสภาแห่งโรมาเนียเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1992 ในการเป็นตราประจำชาติ ตราแผ่นดินมีรากฐานมาจากตราอาร์มของราชอาณาจักรโรมาเนียเดิมที่ใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1922 ถึงปี ค.ศ. 1947
รายละเอียดที่สำคัญของตราคือเหยี่ยวทองที่ถือดาบและคทา และคาบกางเขนของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ สีที่ใช้มีสามสี แดง เหลือง และน้ำเงินซึ่งเป็นสีของธงชาติโรมาเนีย
ตราแผ่นดินของเยอรมนี
ตราแผ่นดินของเยอรมนี  เป็นตราอาร์มของประเทศเยอรมนีที่ประกอบด้วยเหยี่ยว สีของตราคล้ายกับสีของธงชาติเยอรมนี (ดำ แดง และ ทอง) และเป็นตราประจำชาติที่เก่าที่สุดตราหนึ่งของยุโรป และของโลก
ยุคกลางและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์.
ประวัติของการใช้เหยี่ยวเป็นสัญลักษณ์เริ่มตั้งแต่สมัยแรก จักรวรรดิโรมันและจักรวรรดิไบแซนไทน์สงวนการใช้รูปเหยี่ยวสำหรับสิ่งที่มีความสำคัญเท่านั้นโดยเฉพาะสำหรับพระเจ้า และ จักรพรรดิ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความคงกระพัน ต่อมาเหยี่ยวก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของหลวงในรูปของเหยี่ยวทอง (Golden Eagle) ที่เรียกกันในภาษาเยอรมันว่า “เหยี่ยวเยอรมัน” (Reichsadler) ที่อาจจะใช้มาตั้งแต่รัชสมัยของชาร์เลอมาญ (ค.ศ. 742–ค.ศ. 814) ราวปี ค.ศ. 1200 เหยี่ยวดำบนทุ่งทองมักจะทราบกันว่าเป็นตราอาร์มหลวง
ในปี ค.ศ. 1433 ก็เริ่มมีการใช้เหยี่ยวสองหัวเป็นครั้งแรกโดยสมเด็จพระจักรพรรดิซิจิสมุนด์แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตั้งแต่นั้นมาเหยี่ยวสองหัวกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิเยอรมัน และเป็นตราอาร์มจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จากตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมาจักรพรรดิก็ทรงใส่ตราของราชวงศ์ของตนเองบนอกของเหยี่ยว หลังจากการสิ้นสุดของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1806 รัฐเยอรมันและสัญลักษณ์ของรัฐร่วมก็สิ้นสุดลง
อินโดจีนฝรั่งเศส
German eagle
German coat of arms
ตราแผ่นดินของอิตาลี
ตราแผ่นดินของอิตาลี  เป็นตราสัญลักษณ์ของประเทศอิตาลีมาตั้งแต่วันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 อันที่จริงแล้วตราแผ่นดินของอิตาลีเป็นตรามากกว่าที่จะเป็นตราอาร์มเพราะไม่ได้ออกแบบตามธรรมเนียมของการกฎการออกแบบตราอาร์ม
Coat of arms of Italy
ตราแผ่นดินของเซอร์เบีย
ตราแผ่นดินของเซอร์เบีย  เป็นตราอาร์มของประเทศเซอร์เบียเป็นตราเดียวกับที่ใช้โดยราชวงศ์โอเบรอโนวิค (House of Obrenović) ที่ใช้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1882 และมาเริ่มใช้เป็นครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ. 2004) ตัวตราเป็นเหยี่ยวสองหัวสีเงินของราชวงศ์เนมันจิค (House of Nemanjić) (ผู้นำมาจากราชวงศ์พาลาโอโลกอส (Palaiologos) ของจักรวรรดิไบแซนไทน์) รอบและหลังเหยี่ยวเป็นเสื้อคลุมขนเออร์มินซึ่งเดิมสวมโดยกษัตริย์ เหยี่ยวสองหัวใช้มาตั้งแต่สมัยไบแซนไทน์ส่วนกางเขนเซอร์เบียใช้มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12