pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มิอากะและทามาโฮเมะถูกจับตัวมาขังไว้ในวัง โดยข้อหาที่ว่า มิอากะเป็นแม่มด แล้วทั้งคู่ก็พากันแหกคุกออกมาได้ และได้เจอกับรูปปั้นเทพหงส์แดง แต่มิอากะได้พลัดหลงกับทามาโฮเมะ มิอากะได้รับการช่วยเหลือจากคนผู้หนึ่ง และได้หาที่ซ่อนจากพวกทหารที่ตามจับตัว พวกทหารได้ขู่ว่าถ้าไม่ออกมาจะจัดการกับทามาโอเมะที่ถูกจับตัวได้แล้ว ทำให้มิอากะออกมาจากที่ซ่อนตัวงเพราะไม่อยากให้ทามาโฮเมะได้รับอันตราย แต่คนที่ช่วยมิอากะก็ออกมาจากที่ซ่อนและได้ออกคำสั่งให้ปล่อยคนทั้งสอง พวกทหารตกใจมาก จึงปล่อยตัวทั้งสองและนั่งคุกเข่าต่อเบื้องหน้าคนผู้นั้น ทำให้มิอากะรู้ว่า คนที่ได้ช่วยเธอไว้ก็คือฮ่องเต้ โฮโตโฮริ นั่นเอง
โฮโตโฮริได้เล่าเรื่องตำนานชิจินเทนฉิให้มิอากะฟังว่า "เมื่อเมืองโคนันถูกภาวะลำบากจะมีหญิงสาวจากโลกอื่นเพื่อมาอัญเชิญจตุรเทพทั้งสี่เพื่อให้เมืองอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข เมืออัญเชิญแล้วผู้อัญเชิญจะขอพรได้ให้เป็นจริง" โฮโตโฮริจึงขอร้องให้มิอากะเป็นธิดาหงส์แดง และตามหา 7 ดาวบริวารของหงส์แดง เพื่อทำการอัญเชิญเทพหงส์แดง ซึ่งทามาโฮเมะและโฮโตโฮริเองก็เป็นดาวบริวารหงส์แดงด้วยเช่นกัน มิอากะตอบปากรับคำ เพื่อจะได้อัญเชิญเทพและตนจะได้ใช้พลังให้ตนเข้าเรียนที่เดียวกันกับยุยให้ได้
เมื่อมิอากะยอมเป็นธิดาหงส์แดงแล้ว โฮโตโฮริจึงนำตำนานชิจินเทนฉิมาเปิดดูแล้วบอกกับมิอากะว่า ดาวบริวารอีกดวงก็อยู่ในวังนี้ ในตำนานมีคำใบ้บอกไว้ว่า "พลัง"กับ"วัง" โฮโตโฮริจึงออกคำสั่งให้ทหารทุกคนมาทำการทดสอบเพื่อหาตัวดาวบริวาร ทามาโฮเมะอาสาเป็นคนทดสอบให้ แต่ไม่ทันไรทหารก็หมอบไปหมด มิอากะจึงขออาสาเองบ้าง แต่เหล่าทหารไม่กล้าทำร้ายองค์ธิดา มิอากะเลยพูดจายั่วยุทำให้ทหารทนไม่ได้เลยบุกเข้ามาทำใมอากะไปหลบใต้ศาลา แล้วศาลาก็ได้ถล่มลงมา แต่ทามาโฮเมะก็ได้เข้าไปเอาตัวบังเสาไว้ไม่ให้ทับมิอากะ และเสาได้ทับขามิอากะจนได้รับบาดเจ็บ ตอนนั้นเองมิอากะเลยถามว่าทำไมถึงต้องเข้ามาช่วยด้วย ทามาโฮเมะบอกกลับไปว่า ทำเพราะสิ่งที่อยากทำเท่านั้น ด้วยน้ำหนักของเสาทำให้ทามาโฮเมะเริ่มจะทานไม่ไหว ทันใดนั้นเอง มีนางสนมคนนึงเดินเข้ามาและบอกว่า ข้าจะช่วยเอง นางเดินไปที่ศาลาที่พังยับเยิน แล้วยกหิน เสา สิ่งที่พังออกมาอย่างง่ายดาย จนเห็นมิอากะที่มีทามาโอเมะคร่อมร่างเอาไว้ นางสนมคนนั้นชื่อโคริน หรืออีกชื่อคือ นุริโกะ เป็น 1 ใน 7 ดาวบริวาร
มิอากะดีใจที่พบดาวบริวารคนที่ 3 แล้ว จึงจะเข้าไปขอบคุณที่ช่วย แต่นุริโกะบอกว่าไม่ได้มาช่วยเจ้าแต่มาช่วยชายคนนั้นต่างหาก พร้อมกับเข้าไปจูบกับทามาโฮเมะ ทำให้มิอากะตกใจมาก
นุริโกะไม่ค่อยจะชอบมิอากะเท่าไหร่ จึงโดนนุริโกะแกล้งต่าง ๆ นานา แถมยังตามประกบทามาโฮเมะตลอดเวลาอีกด้วยและมิอากะเองก็พยายามทำความสนิทสนมกับนุริโกะให้ได้ จึงได้เข้าไปคุยกับนุริโกะในห้องเพื่อปรับความเข้าใจ จึงโดนอุบายของนุริโกะว่าทำต่างหูเรื่องแสงตกลงไปในบ่อน้ำ อยากให้มิอากะช่วยเอากลับมาให้ที มิอากะรับคำและไปหาต่างหูเรืองแสงอันนั้น แต่มิอาได้ถูกสาหร่ายรอบ ๆ บ่อน้ำพันขาทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้ (ขณะที่มิอากะจมน้ำ ก็ได้มีน้ำซึมออกมาจากชุดนักเรียนของยุยที่อยู่อีกโลกนึง) แต่มิอากะก็เอาตัวรอดจากการเกือบจมน้ำ แล้วน้ำหินสีสวยมาแทนและบอกกับนุริโกะว่าหาไม่เจอแต่หินนี้คงจะทดแทนได้ นุริโกะตบหน้ามิอากะเพราะรู้ว่าเป็นอุบายก็ยังจะไปเชื่ออีกเพราะตนเป็นนางสนมออกนอกเขตวังไม่ได้ แต่มิอากะบอกกลับไปว่ายอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้เป็นเพื่อนกับนุริโกะ ซึ่งที่นุริโกะทำทุกอย่างไปนั้นเพียงเพราะอยากให้โฮโตโฮริมาสนใจตนบ้าง
ทางด้านยุยที่ออกตามหามิอากะ เริ่มสงสัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ที่เลือดและน้ำซืมออกมาจากชุดนักเรียน ยุยคิดว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับมิอากะเป็นแน่ และคิดว่ามิอากะคงจะกลับไปอ่านหนังสือเล่มนั้นอีกครั้ง ยุยจึงลอบเข้าไปในห้องสุมด และก็พบหนังสือเล่มนั้นตกอยู่ จึงหยิบมาอ่านจึงรู้ว่าเรื่องราวของเธอและมิอากะได้กลายเป็นตัวอักษรในหนังสือเล่มนั้นไปแล้ว
หลังจากเหตุการณ์การเชื่อมความสัมพันธ์ของมิอากะกับนุริโกะก็ดูจะดีขึ้น เมื่อโฮโตโฮริเรียกมิอากะเข้าไปคุยในห้องและบอกกับมิอากะว่าตนนั้นชอบมิอากะ ซึ่งมีนุริโกะและทามาโฮเมะแอบฟังอยู่ ทามาโฮเมะจึงจะเข้าเมืองและมิอากะจะขอตามไปด้วยแต่โดนปฏิเสธ มิอากะจึงแอบตามไป แต่แล้วเมื่อผู้คนเห็นมิอากะซึ่งตอนนี้เป็นธิดาหงส์แดงก็เกิดการชุลมุน ทามาโฮเมะพามิอากะหนีมาได้แต่มาเจอกับกลุ่มค้าทาสซึ่งต้องการตัวมิอากะ ทามาโฮเมะจึงเข้าต่อสู้จนโดนตัดเปียผมขาดแล้วได้แผลที่ใบหน้าเล็กน้อย มิอากะได้สารภาพรักกับทามาโฮเมะแต่ทามาโฮเมะตอบกลับไปว่า "แต่ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นกับเจ้า" ทำให้มิอากะช็อกหมดสติไป
หมอหลวงบอกว่าอาการของมิอากะเกิดจากอาการช็อกอย่างแรงบวกกับมีเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจมาก่อนหน้านี้แล้ว โฮโตโฮริคิดว่ามิอากะคงอยากลับบ้าน จึงจะหาทางส่งมิอากะกลับไปยังโลกที่เธอจากมา จึงออกเดินทางไปหา ไทอิสึคุง เทพเจ้าผู้เรื่องของจตุรเทพและวิธีส่งหญิงต่างโลกกลับไปยังโลกที่จากมาได้
เหล่าบริวารและธิดาหงส์แดงได้ออกเดินทางหลังจากที่อาการของมิอากะดีขึ้น แต่มิอากะกับทามาโฮเมะไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้ากัน โฮโตโฮริได้ปลอมตัวเป็นสามัญชนเพื่อไปอารักขามิอากะอย่างใกล้ชิด ทำให้นุริโกะหึงมิอากะที่โฮโตโฮริให้ความสำคัญมิอากะมากกว่าตน แต่มิอากะก็รับปากกับนุริโกะแล้วว่าจะพูดกับโฮโตโฮริให้เรื่องที่นุริโกะชอบเขา หลังจากเดินทางมาได้ซักพักก็พักแรมกันในป่า นุริโกะวางแผนเพื่อให้มิอากะกับทามาโฮเมะได้ปรับความเข้าใจกัน นุริโกะบอกมิอากะว่ากลางป่ามีบ่อน้ำพุร้อนสามารถลดไข้ได้ลองไปแช่ดูเผื่อว่าอาการจะดีขึ้น และไปบอกทามาโฮเมะว่ามิอากะมีธุระจะคุยด้วยให้ไปที่บ่อน้ำพุร้อนกลางป่า ขณะที่มิอากะแช่น้ำอยู่นั้น ได้มีบางอย่างพุ่งตรงเข้ามาใส่มิอากะ เธอส่งเสียงร้อง และทามาโฮเมะผ่านมาพอดีได้กระโดดเข้าช่วยเหลือ ทำให้ทั้งคู่ได้คุยกันอีกครั้ง ทั้งคู่ขอโทษพร้อมกัน ทามาโฮเมะเองก็บอกกลับไปว่า ขอโทษเพราะว่าเกิดมาไม่เคยมีคนมาบอกรักเลยไม่ทันตั้งตัว แล้วก็กลับไปที่พัก นุริโกะที่แอบดูเกตุการณ์บนกิ่งไม้นั้นได้หักลงมา มิอากะรู้ว่าทั้งหมดเป็นแผนของนุริโกะจึงโผเข้ากอดและขอบคุณที่ทำให้ได้คุยกับทามาโฮเมะและทำความเข้าใจกัน แต่ว่าชุดของนุริโกะเลื่อนหลุด ทำให้มิอากะเห็นว่านุริโกะไม่มีหน้าอก นั่นก็คือนุริโกะเป็นผู้ชายนั่นเอง(แต่ใจเป็นหญิง) ทำเอามิอากะไข้ขึ้นมาอีกครั้งเลยทีเดียว
ฝ่ายยุย ที่แอบหลงรักทามาโฮเมะอยู่เงียบๆ ได้ตามมิอากะเข้ามาในหนังสืออีกครั้ง ก็ต้องพบกับโชคร้ายที่คาดไม่ถึง แต่นาคาโกะ 1 ในดาวบริวารมังกรเขียวได้มาช่วยเธอไว้ และเมื่อนาคาโกะได้เป่าหูยุยว่า มิอากะหักหลังเธอ ทอดทิ้งเธอเพื่อไปหาทามาโฮเมะ ยุยจึงเกิดความเคียดแค้นอย่างที่สุด และยอมรับตำแหน่งธิดามังกรเขียว เพื่อตั้งตนเป็นศัตรูกับมิอากะ
สนดำญี่ปุ่น
สนดำญี่ปุ่น  เป็นสนพื้นเมืองในพื้นที่ชายฝั่งของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ สามารถเติบโตได้สูงถึง 40 เมตร แต่พบที่มีความสูงเท่านี้ได้น้อยมาก ใบมีลักษณะยาวแหลมเหมือนเข็มอยู่เป็นคู่กัน ยาวประมาณ 7-12 เซนติเมตร ลูกสนยาว 4-7 เซนติเมตร
เนื่องจากสนชนิดนี้มีความทนทานต่อมลพิษและความเค็มของดิน จึงนิยมนำไปปลูกประดับภายในสวน และยังถือว่าเป็นหนึ่งในพืชชนิดแรกๆที่ถูกนำมาทำเป็นบอนไซ ในทวีปอเมริกาเหนือ สนชนิดนี้กำลังประสบปัญหาถูกคุกคามจากหนอนไม้สน ซึ่งเป็นปรสิตท้องถิ่นที่มีแมลงปีกแข็งเป็นพาหะ และยังมีเห็ดราสีฟ้าชนิดหนึ่งที่คอยเบียดเบียนและแย่งอาหารสนชนิดนี้ ทำให้สนดำญี่ปุ่นล้มตายเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ หนอนไม้สนยังได้แพร่พันธุ์เข้าไปในญี่ปุ่น ส่งผลให้สนดำญี่ปุ่นอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ไปจากถิ่นกำเนิด
ท้าวอโนมาตัน
พระอินทร์
ตามคติศาสนาฮินดูสมัยฤคเวท ศาสนาเชน และศาสนาพุทธ พระอินทร์  เป็นเทวราชผู้ปกครองสวรรค์และอภิบาลโลก ต่อมาในสมัยปุราณะ พระอินทร์ก็ถูกลดบทบาทลงและเริ่มมีพฤติกรรมทางเพศมากขึ้น กระทั่งกลายเป็นเทวดาชั้นรองจากมหาเทพตรีมูรติในปัจจุบัน
ในรามเกียรติ์ พระอินทร์กับนางกาลอัจนามีบุตรชื่อพาลี
คัมภีร์ฤคเวทว่า
ในยุคเริ่มแรกตามคัมภีร์ฤคเวท พระอินทร์เป็นประมุขแห่งทวยเทพ เป็นเจ้าแห่งสภาพภูมิอากาศ และเป็นเจ้าแห่งการสงคราม มีอุปนิสัยชอบช่วยเหลือสรรพสัตว์ สมัยแรกมักเรียกพระอินทร์ว่า ศักระ (แปล: ผู้องอาจเป็นเลิศ) ซึ่งขณะนั้นมีจำนวนเทวดาทั้งสิ้นสามสิบสามพระองค์ อันได้แก่ เทพคณะอาทิตย์ 12 พระองค์ เทพคณะวสุ 8 พระองค์ พระรุทระ 11 พระองค์ และพระอัศวิน 2 พระองค์ โดยมีพระอินทร์เป็นประมุขของเทวดาเหล่านี้ คัมภีร์ส่วนใหญ่กล่าวถึงวีรกรรมของพระอินทร์ในการปราบอสูรชื่อวฤตระ (Vritra) และวีรกรรมในการอภิบาลจักรวาลนานัปการ
พระอินทร์ปราบวฤตราสูร.
ในฤคเวท วฤตราสูร หรือ อหิ เป็นบุตรของพระแม่ทนุ เป็นอสูรทานพ มีกายเป็นงูใหญ่ หรือ นาค ได้ขึ้นไปลักน้ำบนสวรรค์ และไปซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ ทำให้ไม่มีน้ำฝนตกลงสู่โลก พระพิรุณได้ขอให้พระอินทร์ไปปราบ พระอินทร์ได้ใช้กระบองทำลายถ้ำ และ ใช้วัชระผ่าท้องวฤตราสูร ทำให้น้ำฝนตกลงสู่โลก
ต่อมาการนับถือพระอินทร์ทวีขึ้นเรื่อย ๆ พระอินทร์กลายเป็นต้นแบบแห่งกษัตริย์ของทั้งมนุษย์และเทวดาทั้งปวง ในภควัทคีตามีบทอธิบายถึงความสำคัญของพระอินทร์ว่า
สถานะและอำนาจหน้าที่.
พระอินทร์เป็นเทวดาองค์สำคัญของศาสนาพราหมณ์ โดยเป็นประมุขแห่งทวยเทพ และเป็นประธานเทวสภา มีอำนาจหน้าที่ปกครอง ควบคุม ธำรง รักษา และบำรุงสวรรคโลกและมนุษยโลก ปรากฏมากในปรัมปราของศาสนาพราหมณ์ซึ่งสงครามระหว่างพระอินทร์และความชั่วร้ายบรรดามี
อย่างไรก็ดี ปัจจุบันตามความเชื่อของศาสนาพราหมณ์ พระอินทร์มีบทบาทลดลงโดยเป็นเทวดาชั้นรองและมีหน้าที่รองจากตรีมูรติ คือ พระศิวะ พระวิษณุ และพระพรหม อำนาจหน้าที่บางประการของพระอินทร์ถูกโอนไปให้ตรีมูรติ เช่น พระอิศวรกลายเป็นประมุขสูงสุดแห่งทวยเทพและเป็นประธานเทวสภา พระนารายณ์มีอำนาจหน้าที่อภิบาลมนุษยโลกแทน กับทั้งพลังอำนาจของพระอินทร์ยังเป็นรองตรีมูรติ เป็นต้นว่า ในคราวที่พระนารายณ์แบ่งภาคลงไปเป็นพระกฤษณะ พระกฤษณะสามารถสำแดงเดชยกเขาบังห่าฝนที่พระอินทร์บันดาลให้เกิดขึ้นมา เพื่อทรมานเหล่าผู้คน เพราะเสื่อมศรัทธาในพระอินทร์ ซึ่งเป็นเรื่องราวที่พวกพรหมณ์ของไวษณพนิกาย แต่งขึ้นภายหลังแล้วนำไปเพิ่มเติมในเรื่องราวของ พระกฤษณะเจ้าภายหลัง เพื่อลดความเชื่อถือในองค์อินทร์ ทุกศาสนาล้วนมีเทพหรือเทวดาที่วนเวียนอยู่ในวัฏสงสาร คือ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ล้วนมีอายุขัยดับไปและเกิดใหม่ มีแต่ศาสนาพุทธที่พระพุทธเจ้าที่หลุดพ้นจากวัฏสงสาร ไม่เกิด ไม่ดับ ไม่อยู่ในรูปพรหมและอรูปพรหม
นอกจากนี้แล้วยังมีความเชื่อว่า พระอินทร์เป็นเทพประจำทิศตะวันออก หรือ บูรพา อีกด้วย
ลักษณะของพระอินทร์.
สมัยฤคเวท พระอินทร์มีร่างกายกำยำ ผม เครา และเล็บสีทอง มีตาทั่วตัว มี 4 กร ในสมัยต่อมา พระอินทร์เริ่มมีหน้าตาและรูปร่างสวยขึ้น โดยมีร่างกายสีแดง สีขาวนวล และกลายเป็นสีเขียวในปัจจุบัน คัมภีร์ฤคเวทมีว่า
พระอินทร์ ยังมีนามอื่นๆอีก อาทิ เช่น พระเทวราช,พระสวรรคาธิบดี,พระวัชรหัสต์,พระวัชรปาณี,พระศักระ,พระเทเวนทร์,พระวฤษัน,พระวฤตรหัน,พระสุเรนทร์,พระโกสีย์,พระสหัสนัยน์,พระสหัสเนตร,พระสหัสรากษะ,พระปุรันทร,พระชิษณุ,พระอมรินทร์,พระศักรินทร์,พระมัฆวาน ฯลฯ
อาวุธประจำกายของพระอินทร์ได้แก่วชิราวุธ คือ วัชระ (สายฟ้า), พระขรรค์ชื่อ "ปรัญชะ," ศักรธนู, บ่วงบาศ, จักร, สังข์ ตะขอ แหตาข่าย ฯลฯ.
พระอินทร์มีพาหนะคือช้างเอราวัณ ซึ่งปรกติเป็นเทวดาองค์หนึ่ง เมื่อพระอินทร์ประสงค์จะเดินทางไปในที่ใด เทวดาเอราวัณก็จะกลายร่างเป็นช้างพาหนะ
พระอินทร์มีหนึ่งหน้า สี่มือ แต่โดยปรกติแล้วในจิตรกรรมต่าง ๆ มักปรากฏเพียงสองมือ มือหนึ่งถือวชิราวุธ
ที่พักของพระอินทร์เรียก "ไวชยนต์" ตั้งอยู่ในเมืองอมราวดี บนเขาพระสุเมรุ เขาพระสุเมรุนี้เป็นที่ตั้งของชั้นฟ้าหรือสวรรคโลก บรรดาเทวดาในอมราวดีนครไร้ทุกข์ทุกประเภท วันหนึ่ง ๆ ชื่นชมและสมสู่กับอัปสร และเล่นสนุกบรรดามี
ความสัมพันธ์กับเทพองค์อื่น.
พระอินทร์ วิวาห์กับพระนางศจี บุตรีของท้าวปุโลมัน ราชาทานพ มีบุตรด้วยกัน ได้แก่ พระชยันต์ อุปราชแห่งสวรรค์ พระนางชยันตี ชายาของพระศุกร์ พระนางเทวเสนา ชายาของพระขันทกุมาร
ความเจ้าชู้ของพระอินทร์.
กาลอัจนา.
ในเรื่องรามเกียรติ์ กาลอัจนา เป็นเด็กสาวที่มีความน่ารักเป็นเลิศซึ่งฤๅษีโคดมสร้างขึ้นมาจากกองไฟเพื่อเป็นคู่สมรสของตน เนื่องจากได้รับคำสบประมาทจากนกกระจาบผัวเมียที่เกาะอยู่ข้างอาศรมว่าฤๅษีมีบาปเพราะไร้ผู้สืบสกุล ฤๅษีโคดมและกาลอัจนามีธิดาด้วยกันหนึ่งคนชื่อว่า สวาหะ
ภายหลังจากที่พระนารายณ์อวตารลงมาเป็นพระรามเพื่อปราบทศกัณฐ์ พระอินทร์คิดสนับสนุนพระราม และเผอิญมองลงมาจากวิมานเห็นกาลอัจนามีความน่ารักจับใจก็เกิดรักขึ้น เหาะลงมาหาในระหว่างที่ฤๅษีออกจากอาศรมเข้าป่าไปหาอาหาร ฝ่ายกาลอัจนาเห็นพระอินทร์รูปร่างหน้าตาสะสวยองอาจก็เกิดรักเช่นเดียวกัน ทั้งสองลักลอบได้เสียกันในคราวนั้นโดยไม่ทราบว่านางสวาหะแอบดูอยู่ภายนอก กาลอัจนาตั้งท้องกับพระอินทร์ ให้กำเนิดบุตรชายมีร่างกายสีเขียว ฤๅษีโคดมซึ่งไม่ทราบความจริงก็คิดว่าเป็นลูกของตน ให้ชื่อว่า กากาศ
ต่อมาเมื่อคราวที่ฤๅษีออกจากอาศรมเข้าป่าไปอีกครั้ง กาลอัจนานั่งอยู่ชานอาศรมมองขึ้นไปเห็นพระอาทิตย์มีรูปร่างหน้าตางดงามผึ่งผายก็หลงรัก ฝ่ายพระอาทิตย์ซึ่งรู้ว่ากาลอัจนาหลงรักก็เหาะลงมาสมสู่ด้วย โดยไม่ทราบว่านางสวาหะแอบดูอยู่ภายนอก กาลอัจนาตั้งท้องกับพระอาทิตย์ ให้กำเนิดบุตรชายมีร่างกายสีแดง ฤๅษีโคดมซึ่งไม่ทราบความจริงก็คิดว่าเป็นลูกของตน ให้ชื่อว่า สุครีพ
ต่อมานางสวาหะน้อยใจที่ฤๅษีโคดมเอาใจใส่บุตรชายทั้งสองมากกว่าตน จึงตัดพ้อเชิงว่ารักลูกคนอื่นมากกว่าลูกตน ฤๅษีโคดมเกิดสงสัยขึ้น เสี่ยงอธิษฐานโยนบุตรทั้งสามลงไปในน้ำ ผู้ใดเป็นบุตรที่แท้ที่จริงขอให้สามารถว่ายน้ำกลับมาหาตนได้โดยปลอดภัย ผู้ใดไม่ใช่ขอให้กลายเป็นลิง ซึ่งมีแต่นางสวาหะว่ายกลับมาหา ส่วนกากาศและสุครีพกลายเป็นลิงวิ่งเข้าป่าอีกฝั่งหายไป
ครั้นกลับถึงอาศรม ฤๅษีโคดมเดือดดาลยิ่งนัก กล่าวผรุสวาทแก่กาลอัจนา แล้วสาปให้กลายเป็นหินไปเสียจนกว่าพระรามจะผ่านมาและถอนคำสาปให้กลายเป็นคนดังเดิม คำสาปมีว่า
ก่อนจะกลายร่างเป็นก้อนหินนั้น กาลอัจฉาเห็นว่านางสวาหะปากดี จึงสาปให้ไปยืนขาเดียวอ้าปากกินลมอยู่ที่เชิงเขาจักรวาล จนกว่าจะมีบุตร ต่อมาเมื่อพระรามและกองทัพผ่านมาบริเวณนี้ ก็ได้ถอนคำสาปให้กาลอัจฉากลายเป็นคนดังเดิม
อหัลยา.
นางอหัลยา (สันสกฤต: अहल्या, Ahalyā; แปล: ผู้หญิงสมบูรณ์แบบ) เป็นเด็กสาวที่พระพรหมสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์ มีความน่ารักเป็นเลิศ บรรดาเทวดาชายทั้งปวงต่างใคร่ได้มาครอง พระพรหมตั้งเงื่อนไขไว้ว่าจะมอบอหลยาให้แก่บุคคลใดก็ตามที่สามารถท่องทั้งสามโลกได้ทั่วถึงเป็นบุคคลแรก พระอินทร์จึงเร่งเดินทางไปทั่วสามโลกเพื่อการนี้
ด้วยพลังอำนาจแห่งเทพระดับพระอินทร์จึงใช้เวลาพริบตาเดียวในการดังกล่าว ในขณะที่มาขอรับนางอหัลยาไปนั้น ฤๅษีนารทซึ่งนั่งอยู่ในที่ประชุมของพระพรหมด้วยท้วงว่า ความจริงแล้วยังมีมหาฤๅษีชื่อโคตมะ (เคาตม มหาฤษิ) เคยเดินทางไปตลอดสามโลกก่อนพระอินทร์เสียอีก สมควรมอบนางอหัลยาให้แก่มหาฤๅษีโคตมะ พระพรหมเห็นชอบด้วยก็ดำเนินการตามนั้น
นางอหัลยาซึ่งหลงใหลในความงามของพระอินทร์จึงผิดหวัง และลักลอบร่วมรักกับพระอินทร์อยู่สม่ำเสมอ กระทั่งครั้งหนึ่งมหาฤๅษีจับได้คาหนังคาเขา จึงสาปให้มีอวัยวะเพศหญิงผุดขึ้นเต็มร่างกายพระอินทร์ พระอินทร์จึงได้ชื่อว่า สหัสโยนี
ต่อมามหาฤๅษีโคตมะบรรเทาคำสาปให้อวัยวะเพศหญิงกลายเป็นดวงตาเสีย พระอินทร์จึงได้ชื่อว่า สหัสนัยน์ อันแปลว่า ผู้มีดวงตานับพัน
ในเอกสารทางพุทธศาสนาและศาสนาเชน มักเรียกพระอินทร์โดยทั่วไปในชื่อท้าวสักกะหรือท้าวศักระ ผู้ปกครองสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ท้าวสักกะนั้นในบางครั้งมักถูกเรียกด้วยชื่อ "อินทระ" หรือในชื่อที่เรียกขานทั่วไปอีกชื่อว่า "เทวานัม อินทระ" อันหมายถึง "จอมเทพ" หรือ "หัวหน้าแห่งเทพทั้งหลาย" พระอินทร์เป็นเทพผู้พิทักษ์พระพุทธศาสนา และเป็นพระโสดาบัน ในอดีตชาติ พระอินทร์ เกิดเป็นมฆมานพ เขาและสหายอีก 32 คน ได้ร่วมกันทำทานและสร้างศาลาที่พัก สระน้ำ และสวนสาธารณะ ไว้เพื่อสาธารณประโยชน์ เมื่อตายไป มฆมานพและสหาย 32 คน ได้ไปเกิดเป็นเทพบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
ในพม่า.
ในพม่า ที่มีความเชื่อพื้นเมืองเรื่องของนัต ซึ่งเป็นลักษณะกึ่งผีกึ่งเทพารักษ์ มีกันอยู่หลายระดับ ทั้งในระดับท้องถิ่น และระดับชาติหรือนัตหลวง ที่มีอยู่ทั้งหมด 37 ตน พระอินทร์ถูกยกให้เป็นประธานของนัตหลวงทั้งหมด โดยมีชื่อเรียกว่า ตัจจาเมง (, , ; "จากภาษาสันสกฤต" "ศกฺร") ซึ่งการที่พระอินทร์ได้กลายเป็นประธานของนัตหลวงนั้น เกิดขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าอโนรธาแห่งราชวงศ์พุกาม ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ที่นำเอาพระพุทธศาสนาแบบเถรวาทจากอาณาจักรสุธรรมวดีของชาวมอญมาเผยแพร่ให้แก่ชาวพม่า โดยนำมาผสมกับความเชื่อเรื่องนัต ซึ่งเป็นความเชื่อพื้นเมืองที่มาก่อนหน้านี้
ศาสนาเชน พระอินทร์เป็นที่รู้จักในชื่อ "เสาธรรเมนทระ" (Saudharmendra) และคอยรับใช้พระตีรถังกร (ผู้รู้แจ้งในธรรมในศาสนาเชน) อยู่เป็นนิจ เรื่องราวของพระอินทร์ส่วนมากปรากฏโดยทั่วไปในเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับศาสดามหาวีระ
นครนนทบุรี
ซิซิลี
นครหาดใหญ่
ตราสารหนี้
ตราสารหนี้  คือตราสารทางการเงินประเภทหนึ่ง ผู้ออกตราสารมีสถานะเป็นลูกหนี้ ผู้ถือตราสารมีสถานะเป็นเจ้าหนี้ มีข้อผูกพันทางกฎหมายว่าผู้ออกจะจ่ายผลตอบแทนในรูปของดอกเบี้ยเป็นงวดและจ่ายคืนเงินต้นตามที่กำหนดไว้ในตราสาร โดยทั่วไปตราสารหนี้ในตลาดทุนมักจะหมายถึงตราสารหนี้ที่มีอายุตั้งแต่หนึ่งปีขึ้นไป
ดอกเบี้ยตราสารหนี้อาจกำหนดเป็นอัตราดอกเบี้ยคงที่ อัตราดอกเบี้ยลอยตัว และอาจกำหนดให้จ่ายดอกเบี้ยทบต้นได้ ตราสารหนี้ที่ออกโดยหน่วยงานภาครัฐได้แก่ พันธบัตร และตั๋วเงินคลัง ตราสารนี้ที่ออกโดยภาคเอกชนได้แก่ หุ้นกู้, ตั๋วแลกเงิน และตั๋วสัญญาใช้เงินเป็นต้น
นกจาบคาหัวเขียว  มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า "Merops philippinus" เป็นนกในตระกูล Meropidae จัดเป็นนกอพยพชนิดหนึ่ง มีแหล่งผสมพันธุ์อยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ บางครั้งอาจถูกจัดให้อยู่ในสปีชีส์เดียวกับนกจาบคาแก้มฟ้า ("Merops persicus") ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
นกชนิดนี้มีรูปร่างเพรียว มีสีสันสวยงาม โดยจะมีสีเขียวเด่นเป็นพิเศษ บริเวณใบหน้ามีแต้มสีฟ้าเล็กๆ และมีแถบยาวสีดำอยู่ตรงดวงตา ขนที่คอเป็นสีเหลืองและสีน้ำตาล หางเป็นสีห้า และจะงอยปากสีดำ สามารถเจริญเติบโตได้ยาว 23-26 เซนติเมตร โดยรวมความยาวของขนหางตรงกลางสองเส้นที่ยาวกว่าบริเวณอื่นด้วย
นกจาบคาหัวเขียวมีแหล่งผสมพันธุ์ในพื้นที่ชนบทกึ่งเขตร้อน อย่างเช่นในไร่ สวน นาข้าว หรือสวนสาธารณะ มักพบได้บ่อยครั้งบริเวณใกล้กับแหล่งน้ำขนาดใหญ่ กินแมลงชนิดต่างๆเป็นอาหารเหมือนนกจาบคาชนิดอื่น โดยเฉพาะผึ้ง ต่อ และแตน โดยจะโผลบินพุ่งออกจากที่พักเกาะไปจับเหยื่อกลางอากาศ เหยื่อจะถูกจับกลับไปที่พักเกาะ แล้วใช้จะงอยปากจิกเหยื่อจนตายและเปลือกแข็งที่ห่อหุ้มร่างกายแตกออก สำหรับนกจาบคาชนิดนี้ พบว่าเหยื่อที่ล่ามีทั้งผึ้งและแมลงปอในปริมาณที่มากพอๆกัน
นกจาบคาหัวเขียวชอบสร้างรังอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มใหญ่ตามริมฝั่งแหล่งน้ำที่เป็นทรายหรือพื้นที่ราบเปิดโล่ง รังมีลักษณะเป็นเหมือนอุโมงค์ค่อนข้างยาว นกชนิดนี้จะวางไข่ทรงกลมสีขาวครั้งละ 5-7 ฟอง ทั้งตัวผู้และตัวเมียจะเฝ้าดูแลไข่ด้วยกัน นอกจากนี้ เวลาออกหากินหรือพักเกาะตามที่สูง ก็มักจะอยู่ร่วมกันเป็นกลุ่มเช่นกัน
หุ้นกู้  คือตราสารหนี้ประเภทหนึ่ง ที่ออกและเสนอขายโดยบริษัทเอกชน เพื่อระดมทุนสำหรับใช้ในกิจการต่างๆ ของบริษัท เช่น เพื่อลงทุนขยายกิจการ, เพื่อซื้อเครื่องจักรอุปกรณ์, หรือเพื่อนำเงินไปชำระเจ้าหนี้รายเดิม เป็นต้น โดยบริษัทจะตอบแทนผู้ถือหุ้นกู้โดยการจ่ายดอกเบี้ยเป็นงวดๆ หุ้นกู้จัดว่าเป็นสินทรัพย์ที่มีความเสี่ยงต่ำถึงปานกลาง
กฎหมายไม่ได้กำหนดอายุของหุ้นกู้ แต่ในทางปฏิบัติผู้ออกหุ้นกู้มักจะเลือกที่จะเสนอขายหุ้นกู้อายุระหว่าง 3 ถึง 7 ปี บ้างอาจเสนอขายหุ้นกู้แบบไม่กำหนดอายุที่เรียกว่าหุ้นกู้ชั่วนิรันดร์ และเนื่องจากหุ้นกู้มีความเสี่ยงจากการที่ผู้ออกหุ้นกู้จะผิดนัดในการจ่ายดอกเบี้ยหรือเงินต้น ดังนั้น หุ้นกู้จึงต้องให้อัตราผลตอบแทนที่มากกว่าพันธบัตรรัฐบาล แต่การลงทุนในหุ้นกู้ก็ยังเป็นการลงทุนที่มีความเสี่ยงต่ำกว่าหุ้นสามัญ
การแบ่งประเภทของหุ้นกู้.
แบ่งตามการมีประกัน.
ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แบ่งการมีประกันออกเป็น 2 แบบ (1) การมีประกันโดยบุคคล หรือ การค้ำประกัน และ (2) การมีทรัพย์เป็นประกัน หรือการค้ำประกันด้วยทรัพย์ ดังนั้น เมื่อแบ่งหุ้นกู้ตามการมีประกันจะแบ่งได้ดังนี้
นครปากเกร็ด
เทศบาลเมืองปากเกร็ด
เทศบาลตำบลปากเกร็ด
เมืองปากเกร็ด
สุขาภิบาลปากเกร็ด
ดิซซี กิลเลสพี
จอห์น เบิร์คส "ดิซซี" กิลเลสพี (21 ตุลาคม ค.ศ. 1917 - 6 มกราคม ค.ศ. 1993) นักทรัมเป็ต หัวหน้าวง นักร้อง นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน กิลเลซพี เป็นนักดนตรีคนสำคัญ ผู้นำดนตรีแจ๊ซอเมริกันเข้าสู่ยุคบีบ็อพ และโมเดิร์นแจ๊ซ ในช่วงทศวรรษ 1940 ควบคู่กับชาร์ลี พาร์กเกอร์
นอกการเล่นทรัมเป็ตแล้ว ดิซซี กิลเลสพี ยังมีความสามารถในการร้องเพลง เขาสามารถสแคต สลับกับการเล่นอิมโพรไวซ์
ทรัมเป็ตส่วนตัวของกิลเลสพี มีลักษณะพิเศษต่างจากทรัมเป็ตธรรมดาคือ ส่วนของปากแตรจะทำมุมทแยง 45 องศา ซึ่งเกิดจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1953 เสียงของทรัมเป็ตจะเพี้ยนไปเล็กน้อย แต่กิลเลสพีชอบเสียงที่เพี้ยนไปนี้ และใช้ทรัมเป็ตอันนี้ตลอดมา ผู้ชมการแสดงจะเห็นภาพกิลเลสพีเล่นทรัมเป็ตรูปร่างแปลกๆ กักลมไว้ในแก้มจนป่องสุด จนเป็นภาพที่คุ้นตา
ในปี ค.ศ. 1964 กิลเลสพีสมัครลงเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาแข่งกับลินดอน บี จอห์นสัน และแบร์รี โกลด์วอเทอร์ โดยมีนโยบายด้านcivil rights และถอนทหารออกจากสงครามเวียดนาม เขาประกาศจะเปลี่ยนชื่อทำเนียบขาว เป็น "ทำเนียบน้ำเงิน" (The Blues House) แต่งตั้งไมล์ส เดวิสให้เป็นผู้อำนวยการซีไอเอ รวมถึงคนอื่นๆ เช่น เรย์ ชาร์ลส และมัลคอล์ม เอ็กซ์ ให้มีตำแหน่งบริหาร
กิลเลสพี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1993 ด้วยโรคมะเร็งตับอ่อน ด้วยวัย 75 ปี
วงดนตรี ดิซซี กิลเลสพี ออลสตาร์ บิ๊กแบนด์ ซึ่งประกอบด้วยนักดนตรีที่เคยร่วมงานกับกิลเลสพี ยังรวมวงและเล่นอยู่จนถึงปัจจุบัน และเข้ามาแสดงในประเทศไทย ในมหกรรมดนตรีแจ๊สเทิดพระเกียรติ 2549 Jazz Royale Festival จัดแสดงที่กรุงเทพ พัทยา เชียงใหม่ และภูเก็ต ระหว่างวันที่ 9 - 17 ธันวาคม พ.ศ. 2549
ผลงานเพลงของกิลเลสพี ที่เป็นที่นิยม ได้แก่
เคาท์ เบซี่
เขาบรรทัด
เขาบรรทัด อาจหมายถึง
พระราชพิธีบวงสรวงสมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราช และเสด็จออกมหาสมาคม พ.ศ. ๒๕๔๙
ซิชิลี
บอสซาโนวา
บอสซาโนวา (, "บอซานอวา") เป็นชื่อของแนวเพลงที่กำเนิดในประเทศบราซิล ในปี ค.ศ. 1958 โดยอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง, วีนีซีอุช จี โมไรช์ และชูเอา ชิลเบร์ตู โดยมาจากการผสมผสานดนตรีแจ๊สของแอฟริกัน-อเมริกันกับดนตรีแซมบา ดนตรีพื้นบ้านของบราซิล
เครื่องดนตรีที่ใช้กับดนตรีบอสซาโนวาประกอบด้วยเครื่องดนตรีหลัก 2 ชิ้น คือ กีตาร์และเปียโน โดยมีเครื่องดนตรีอื่น ๆ ได้แก่ออร์แกนไฟฟ้า ดับเบิลเบส กลอง และเครื่องเคาะ กีตาร์ที่ใช้จะต้องเป็นกีตาร์คลาสสิก สายไนลอน และเล่นโดยใช้นิ้ว ไม่ใช้ปิ๊ก
ดนตรีบอสซาโนวา เป็นที่นิยมอยู่ในบราซิล สหรัฐอเมริกา ยุโรปตะวันตก ญี่ปุ่น และฟิลิปปินส์ ปัจจุบันอาจเรียกสั้น ๆ ว่า "บอสซา"
ผลงานดนตรีที่ทำให้บอสซาโนวาเป็นที่นิยม คืออัลบัมเพลงประกอบภาพยนตร์ "Black Orpheus" (, 1959) โดยชูเอา ชิลเบร์ตู และเป็นที่นิยมในสหรัฐอเมริกาจากอัลบัม "Jazz Samba" (1962) ของสแตน เก็ตซ์และชาร์ลี เบิร์ด และโด่งดังไปทั่วโลกกับอัลบัม "Getz/Gilberto" (1963) ของสแตน เก็ตซ์และชูเอา ชิลเบร์ตู โดยเพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเพลง "The Girl from Ipanema"  ซึ่งขับร้องโดยอัสตรุด ชิลเบร์ตู ภรรยาของชูเอา เพลงนี้ได้รับรางวัลแกรมมีเมื่อปี ค.ศ. 1965 XD
พระตำหนักสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
พระตำหนักสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ตั้งอยู่ส่วนหน้าของเขตพระราชฐานชั้นใน ในพระบรมมหาราชวัง ซึ่งเป็นตำหนักประธานในเขตพระราชฐานชั้นใน
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อพระราชทานแก่สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวี และพระราชโอรส สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมารเมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์ แต่เดิมมีพระราชประสงค์ให้เป็นที่ประทับร่วมของสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา สมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี และสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ จึงโปรดเกล้าฯ ให้ก่อสร้างอย่างใหญ่โต รโหฐานที่สุดในเขตพระราชฐาน แต่เนื่องจากการสวรรคตของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมารและ การทิวงคตของสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี จึงทำให้พระตำหนักหลังนี้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนาแต่เพียงพระองค์เดียว ส่วนสมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรีก็ทรงย้ายไปประทับ ณ พระที่นั่งสุทธาศรีอภิรมย์ หรือ "ที่บน" ในเขตพระราชฐานชั้นกลาง
ลักษณะของพระตำหนัก.
ลักษณะพระตำหนักเป็นแบบสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิค (Neo classic) เป็นพระตำหนักเดี่ยวขนาดใหญ่มีสามชั้น ภายนอกมีการแต่งเซาะร่องปูนฉาบผนังเล็กน้อย มีลานกว้างทั้งด้านหน้าและหลัง ซุ้มพระทวารทำด้วยเหล็กหล่อ ตอนบนประดิษฐานตราจุลมงกุฎ ๓ ชั้น (ตราประจำพระองค์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร) เป็นอาคารที่ไม่มีลายปูนปั้นประดับอย่างวิจิตรพิสดารเหมือนในอาคารอื่น ๆ สมัยเดียวกัน ตัวอาคารเน้นในเรื่องสัดส่วนและความสูงของหน้าต่างที่ทำให้พระตำหนักแลดูสง่างามและโดดเด่น ชั้นล่างของพระตำหนักเป็นที่เก็บของ และที่อยู่ของคุณข้าหลวง ชั้น ๒ เป็นที่ประทับ มีห้องสำคัญคือ ห้องเสด็จออกรับแขก ซึ่งมีการประดับประดาด้วยลายปูนปั้นปิดทองทั้งบริเวณฝ้าและเพดาน การตกแต่งภายในของห้องต่าง ๆ ในชั้นนี้ถือว่าโดดเด่นกว่าตำหนักอื่น ๆ ในเขตพระราชฐาน กล่าวคือ มีการการใช้ตู้ไม้เพื่อกั้นห้อง ชั้น ๓ เป็นห้องบรรทม และมีห้องพระซึ่งแยกไว้ต่างหาก นอกจากนี้ ยังมีอีกส่วนของตำหนักมีบันไดแยกกัน มีตำหนักฝาไม้ สันนิษฐานว่าเป็นที่ประทับของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ เมื่อครั้งทรงพระเยาว์
บ็อน
บ็อน  เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 19 ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ห่างออกไปประมาณ 25 กิโลเมตร ทางใต้ของโคโลญ บนแม่น้ำไรน์ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน บ็อนเคยเป็นเมืองหลวงของอดีตประเทศเยอรมนีตะวันตก ในช่วง ค.ศ. 1949 ถึง ค.ศ. 1990
และเป็นที่ตั้งอย่างเป็นทางการของรัฐบาลจนถึง ค.ศ. 1990 เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1998 องค์กรรัฐบาลแห่งชาติหลายแห่งได้ย้ายจากบ็อนไปเบอร์ลิน สภาทั้งสองแห่งของรัฐสภาแห่งชาติเยอรมัน คือ บุนเดิสทาค ( - สภาล่าง) และบุนเดิสราท ( - สภาสูง) ได้ย้ายไป พร้อมกับสำนักนายกรัฐมนตรี (Chancellery) และบ้านพักประธานาธิบดี อย่างไรก็ตาม บ็อนยังคงเป็นศูนย์กลางการเมืองและการปกครองแห่งหนึ่งอยู่ ประมาณครึ่งหนึ่งของตำแหน่งงานในรัฐบาลไม่ได้ย้ายไปไหน เนื่องจากหน่วยงานรัฐบาลหลายแห่งยังคงอยู่ที่บ็อนและหน่วยงานระดับเล็กกว่ากระทรวงจำนวนมากได้ย้ายมาจากเบอร์ลินและส่วนอื่น ๆ ของเยอรมนีเพื่อเป็นการแสดงความสำคัญ เมืองหลวงเก่าแห่งนี้จึงได้ชื่อว่า นครสหพันธ์
เขตเทศบาล.
ในปี ค.ศ. 1969 เขตบาทโกเดิสแบร์คและเขตบ็อยเอิล และอีกหลายเขตถูกผนวกเข้ากับเขตเทศบาลกรุงบ็อน จากการผนวกครั้งนี้ยังผลให้เขตเทศบาลมีพื้นที่ใหญ่ขึ้นมากกว่าสองเท่าของขนาดพื้นที่เดิม จึงทำให้เขตบาทโกเดิสแบร์คและเขตบ็อยเอิล กลายมาเป็นเขตเทศบาลนคร  และยังได้รับสิทธิปกครองตนเองบางส่วนกับจำนวนประชากรประมาณ 70,000 คน ในทั้งสองเขต
ซึ่งในแต่ละเขตเทศบาลนครก็ยังมีแขวงเป็นของตนเองอีก ดังนี้:
บ็อนเชื่อมกับทางหลวงสหพันธ์ (เอาโทบาน) 3 เส้น และเครือข่ายรถไฟ ด็อยท์เชอบาน รถไฟสาย InterCityExpress จำนวนหนึ่ง และสาย InterCity เกือบทั้งหมดให้บริการที่สถานีบ็อน เฮาพท์บาฮ์นฮอฟ
สนามบินนานาชาติของบ็อนคือสนามบินโคโลญบ็อน ซึ่งเชื่อมกับเมืองในยุโรปหลายเมือง และมีเที่ยวบินตรงไปท่าอากาศยานนานาชาตินูอาร์ก ลิเบอร์ตี รัฐนิวเจอร์ซีย์, สหรัฐอเมริกา โดยสายการบินคอนติเนนตัลแอร์ไลน์
บ็อนเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองต่าง ๆ ทั่วโลกดังนี้
ตำหนักพระองค์เจ้าอัพภันตรีปชาและพระองค์เจ้าทิพยาลังการ
พระตำหนักพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภัณตรีปชาและพระองค์เจ้าทิพยาลังการ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา และ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ ซึ่งทรงประสูติแต่ เจ้าจอมมารดาแส พระตำหนักหลังนี้ตั้งอยู่หลังพระมหามณเฑียร คู่กับพระตำหนักสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ในรัชกาลที่ 5 ซึ่งมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่คล้ายคลึงกัน