pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บางตำนานกล่าวกันว่านักบุญจอร์จถูกทรมานจนตายถึง 3 ครั้ง และก็ถูกปลุกให้คืนชีพโดยพระเยซูทั้ง 3 ครั้ง จนกระทั่งถูกฆ่าจนเสียชีวิตในครั้งสุดท้าย แต่หลักฐานในเรื่องนี้ไม่เป็นที่ยอมรับนัก หลักฐานที่เป็นไปได้และมีความน่าเชื่อถือมากกว่าคือว่า นักบุญจอร์จหลังจากทรมานด้วยวิธีต่าง ๆ รวมทั้งมัดกับล้อที่มีดาบปัก เฆี่ยนอย่างทารุณ ถูกเล็บเหล็กครูดเนื้อ นำไปต้มในน้ำเดือด นักบุญจอร์จก็ถูกสังหารโดยถูกลากไปรอบเมืองและถูกตัดศีรษะหน้ากำแพงเมืองนิโคมีเดียเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 303 ผู้ที่เป็นพยานในความทรมานของนักบุญจอร์จแล้วหันมานับถือศาสนาคริสต์คือ จักรพรรดินีอเล็กซานดราและอาทานาซีอุส ปุโรหิตนอกศาสนาคริสต์ ผู้ซึ่งถูกฆ่าตามนักบุญจอร์จ ร่างของนักบุญจอร์จถูกนำกลับไปลิดดา หลังจากนั้นก็มีผู้ศรัทธามาสักการะในฐานะที่เป็นมรณสักขี การอัศจรรย์ต่าง ๆ เกิดขึ้นอย่างมากมายกับผู้ที่เข้ามาแสวงบุญสักการะ ณ หลุมศพของท่าน
ชิงกันเซ็ง
ชิงกันเซ็ง (, แปล: "สายทางไกลสายใหม่") เป็นชื่อเรียกเครือข่ายรถไฟความเร็วสูงในประเทศญี่ปุ่นซึ่งดำเนินงานโดย 4 กลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น สายแรกที่เปิดใช้งานคือ โทไกโดชิงกันเซ็ง (515.4 กม.) ในปี ค.ศ. 1964 จากนั้นเป็นต้นมา เครือข่ายรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งก็ได้ถูกขยายออกไปทั่วประเทศ ด้วยระยะทางรวมกว่า 2,765 กม. และวิ่งด้วยความเร็ว 240–320 กม./ชั่วโมง นอกจากนี้ ยังมีสาย มินิชิงกันเซ็ง สั้น ๆ ความยาว 10.3 กม. ที่วิ่งด้วยความเร็ว 130 กม./ชั่วโมง
รถไฟชิงกันเซ็งให้บริการแก่ผู้โดยสารด้วยความเร็วสูงสุด 320 กม./ชั่วโมง แม้ว่าจะสามารถทำความเร็วได้สูงสุดถึง 443 กม./ชั่วโมงในการทดสอบเมื่อปี ค.ศ. 1996 และรถไฟชิงกันเซ็งยังทำลายสถิติรถไฟที่วิ่งเร็วที่สุดในโลกด้วยความเร็วถึง 603 กม./ชั่วโมง ในการทดสอบขบวนแม็กเลฟ เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2015
รถไฟที่วิ่งด้วยความเร็วสูงของญี่ปุ่น ได้ต้นแบบพัฒนามาจากรถไฟความเร็วสูง "ซีเมนส์" ของ เยอรมนี ญี่ปุ่นมีความต้องการที่จะสร้างรางรถไฟที่รองรับรถไฟที่วิ่งด้วยความเร็วสูง จึงได้สร้างทางรถไฟมาเพื่อรถไฟความเร็วสูงอย่างจริงจังโดยเฉพาะ เป็นประเทศแรกในโลก เนื่องจากภูมิประเทศของญี่ปุ่นจะเต็มไปด้วยภูเขามากมาย เส้นทางรถไฟที่มีอยู่ในขณะนั้นจึงมีความกว้างแบบแคบ คือ 1,067 มิลลิเมตร ซึ่งทำให้ต้องวางเส้นทางรถไฟที่คดเคี้ยวและรถไฟไม่สามารถเร่งให้มีความเร็วสูงกว่านี้ได้ ต่อมา ญี่ปุ่นมีความต้องการสร้างระบบรถไฟความเร็วสูงมากกว่าความต้องการสร้างของประเทศที่มีระบบรางรถไฟความกว้างมาตรฐานอยู่แล้วและญี่ปุ่นนั้นก็มีศักยภาพในการปรับปรุงระบบรถไฟให้ทันสมัยมากกว่าอีก
จุดประสงค์แรก.
ชื่อเรียกอีกชื่อที่คุ้นหูกันดีสำหรับชิงกันเซ็งนี้ก็คือ รถไฟหัวกระสุน (bullet train) ซึ่งเป็นความหมายของคำในภาษาญี่ปุ่นว่า "ดังงัง เร็ชชะ" (弾丸列車) ต่อมาชื่อนี้ได้นำมาเรียกเป็นชื่อเล่นของโครงการตั้งแต่ตอนเริ่มต้นปรึกษาหารือความเป็นไปได้ของโครงการในราวทศวรรษที่ 1930 ชื่อนี้ได้มาจากลักษณะของหัวรถจักรที่มีลักษณะคล้ายกับหัวกระสุนปืนและยังมีความเร็วสูงเหมือนกระสุนปืนนั่นเอง
คำว่า "ชิงกันเซ็ง" มีการนำมาใช้อย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1940 เพื่อใช้เรียกเส้นทางทางเดินรถไฟโดยสาร/สินค้าจากกรุงโตเกียวไปยังชิโมะโนะเซะกิที่จะสร้างขึ้นในสมัยนั้น โดยการใช้พลังงานไอน้ำและหัวรถจักรไฟฟ้าที่สามารถเร่งความเร็วได้ถึง 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หลังจากนั้นสามปี รัฐมนตรีรถไฟได้ผลักดันให้เกิดโครงการขยายทางรถไฟไปสู่กรุงปักกิ่ง (โดยการเจาะอุโมงค์ผ่านคาบสมุทรเกาหลี) หรือยาวไปจนถึงสิงคโปร์เลยทีเดียว ไปจนถึงการสร้างทางรถไฟเชื่อมกับทางรถไฟสายไซบีเรียนของรัสเซียและทางรถไฟสายอื่น ๆ ของเอเชีย แต่ต่อมา แผนนี้ได้มีการยกเลิกในปี ค.ศ. 1943 และสภาวะของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่ 2 กำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ อย่างไรก็ตาม โครงสร้างบางส่วนก็ได้รับการพัฒนาต่อ เช่น อุโมงค์บางส่วนได้มาการนำมาใช้สำหรับชิงกันเซ็งในปัจจุบันนับตั้งแต่มีการสร้างครั้งแรกในช่วงสงคราม
หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้สิ้นสุดลง รถไฟความเร็วสูงก็ได้เลือนหายไปจากความทรงจำของคนญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายปี ต่อมากลางทศวรรษที่ 1950 ทางรถไฟสายหลักโทไกโดะก็ถูกใช้งานมาจนเต็มขีดความสามารถแล้ว รัฐมนตรีรถไฟของญี่ปุ่นจึงได้ตัดสินใจกลับมาทบทวนโครงการชิงกันเซ็งอีกครั้ง รัฐบาลได้อนุมัติโครงการเมื่อปี 1958 การก่อสร้างทางรถไฟส่วนแรกของ "โทไกโดชิงกันเซ็ง" ระหว่างกรุงโตเกียวไปยังโอซากะก็ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2502 การก่อสร้างทางรถไฟครั้งนี้ ญี่ปุ่นจำเป็นต้องกู้เงินจากธนาคารโลกเป็นจำนวนเงิน 80 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อมาในปี 1962 ได้มีพิธีเปิดการทดสอบระบบเพื่อการขนสินค้าเป็นครั้งแรกในบางส่วนของเส้นทางนี้ ที่เมืองโอดาวาระ จังหวัดคะนะงะวะ
โทไกโดชิงกันเซ็ง ได้เปิดใช้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) ซึ่งทันเวลาสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ณ กรุงโตเกียวพอดี ซึ่งนับว่าประสบความสำเร็จทันทีทีเปิดใช้บริการ โดยมีจำนวนผู้โดยสารถึง 100 ล้านคนในเวลาน้อยกว่า 3 ปีคือวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) และยอดผู้โดยสารรวมมีจำนวนถึง 1,000 ล้านคนในปี 1976 และรถไฟขบวนโดยสาร 16 ตู้ก็ได้นำมาจัดแสดงในงานนิทรรศการปี 70 ที่โอซากะ
รถไฟชิงกันเซ็งขบวนแรกวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดถึง 210 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หลังจากนั้นก็เพิ่มเป็น 220 กิโลเมตรต่อชั่วโมง รถไฟบางขบวนที่มีรูปร่างเป็นหัวกระสุนนั้นยังมีการใช้งานอยู่ในปัจจุบัน และหัวรถจักรคันหนึ่งในจำนวนนี้ปัจจุบันได้นำไปแสดงที่พิพิธภัณฑ์รถไฟแห่งชาติ ที่เมืองยอร์ค สหราชอาณาจักร
การต่อขยายเส้นทาง.
หลังจากในช่วงแรกประสบความสำเร็จ จึงพร้อมที่จะต่อขยายเส้นทางเดินรถไฟออกไปทางตะวันตก โดยมีจุดหมายไปยังฮิโระชิมะและฟุกุโอะกะ (ซันโยชิงกันเซ็ง) จนแล้วเสร็จในปี 1975
คาคุเออิ ทานากะ อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นได้ให้การสนับสนุนอย่างมาก รัฐบาลชุดนี้ตั้งเป้าว่าจะต่อขยายรางรถไฟที่มีอยู่ให้กลายเป็นรางรถไฟรางคู่ขนานครอบคลุมพื้นที่ทั่วประเทศ เส้นทางใหม่ 2 แห่งแรกคือ โทโฮกุ ชิงกันเซ็ง และโจเอสึ ชิงกันเซ็ง ทั้งสองเส้นทางนี้สร้างขึ้นตามแผนการของรัฐบาลชุดนี้ หลังจากนั้นแผนการต่อขยายในเส้นทางอื่น ๆ ก็ถูกระงับชั่วคราวหรือถูกยกเลิกไปทั้งหมดขณะที่กิจการรถไฟแห่งชาติเริ่มเข้าสู่ภาวะเป็นหนี้มหาศาลเนื่องจากค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างเครือข่ายชิงกันเซ็งทั่วประเทศนั้นเป็นตัวเลขที่สูงมากทีเดียว ในราวทศวรรษที่ 1980 การรถไฟญี่ปุ่นอยู่ในภาวะเกือบจะล้มละลาย จนนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเป็นหน่วยงานเอกชนในที่สุด เมื่อปี 1987
อย่างไรก็ตาม โครงการพัฒนารถไฟชิงกันเซ็งก็ได้ดำเนินการมาโดยตลอด มีต้นแบบรถที่มีลักษณะเฉพาะของแต่ละรุ่นออกมาเสมอ ตอนนี้ รถไฟชิงกันเซ็งสามารถทำความเร็วได้ถึง 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ก้าวขึ้นมาเทียบเท่ารถไฟความเร็วสูงระดับโลกไม่ว่าจะเป็น TGV ของฝรั่งเศส, TAV ของอิตาลี, AVE ของอิตาลี และ ICE ของเยอรมนี
นอกจากนั้น ตั้งแต่ปี 1970 ญี่ปุ่นยังได้พัฒนาชุโอะ ชิงกันเซ็ง ซึ่งเป็นรถไฟพลังแม่เหล็ก (แม็กเลฟ) ที่พัฒนามาจากรถไฟความเร็วสูงพลังแม่เหล็ก (Maglev) ของเยอรมนี โดยกำหนดว่าจะวิ่งจากโตเกียวไปยังโอซากะ ในวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2003 รถไฟพลังแม่เหล็กขนาดสามตู้รถไฟ ชื่อ JR-Maglev MLX01
สถิติด้านความปลอดภัย.
ระหว่างการใช้งานกว่า 40 ปีเต็ม จำนวนยอดผู้โดยสารกว่า 6 ล้านคนมาแล้ว ชิงกันเซ็งก็ไม่เคยมีประวัติว่ามีผู้โดยสารเสียชีวิตเนื่องจากรถไฟตกรางหรือรถไฟชนกัน(รวมไปถึงอุบัติเหตุแผ่นดินไหวและพายุไต้ฝุ่น) มีเพียงการบาดเจ็บและการเสียชีวิตจากประตูรถไฟงับผู้โดยสารหรือสัมภาระของผู้โดยสารเท่านั้น เนื่องจากมีเจ้าหน้าที่ดูแลความปลอดภัยอยู่เป็นจำนวนมากที่สถานีเพื่อป้องกันการเกิดเหตุร้ายขึ้น อย่างไรก็ตาม ก็เคยมีประวัติผู้โดยสารฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงไปในรางขณะที่รถไฟกำลังเทียบชานชาลาหรือกระโดดออกจากรถไฟก่อนที่รถไฟจะจอด
ชิงกันเซ็งช่วงที่กำลังรับส่งผู้โดยสารนั้นเคยตกรางเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อเกิดแผ่นดินไหวในชูเอะสึ เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2004 ตอนโดยสารจำนวน 8 ตอนจากทั้งหมด 10 ตอนของรถไฟหมายเลข 325 สาย "โจเอ็ทสุ ชิงกันเซ็ง" ตกรางใกล้ ๆ กับสถานีนะงะโอะกะ ในเมืองนะงะโอะกะ จังหวัดนีงาตะ แต่ผู้โดยสารทั้ง 154 คนไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตแต่อย่างใด ในช่วงที่เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวนั้น ระบบตรวจจับแผ่นดินไหวสามารถสั่งการให้รถไฟหยุดได้อย่างรวดเร็ว
ชิงกันเซ็งในอนาคต.
ปัญหาอย่างหนึ่งของชิงกันเซ็งคือ ยิ่งเพิ่มความเร็วมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้มีมลพิษทางเสียงมากขึ้นและแก้ไขได้ยากขึ้นอีกด้วย การศึกษาวิจัยในปัจจุบันจึงมุ่งเน้นในเรื่องการลดเสียงดังที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เสียงที่เกิดขึ้นในอุโมงค์ หรือ tunnel boom อันเกิดจากการที่รถไฟวิ่งออกจากอุโมงค์ด้วยความเร็วสูง
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออกได้ประกาศว่ารถไฟขบวนใหม่สามารถวิ่งได้ด้วยความเร็วถึง 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และจะนำมาใช้ในการเปิดตัวโทโฮกุชิงกันเซ็ง ซึ่งเป็นส่วนต่อขยายจากฮะชิโนะเฮะไปยังอาโอโมริในช่วงต้นปี 2011 แต่จากการทดลองวิ่งรถไฟ Fastech 360 พบว่า ที่ความเร็ว 360 กิโลเมตรต่อชั่วโมงนั้นยังมีปัญหาอยู่ที่มลพิษทางเสียง สายส่งเหนือรถไฟ และระยะหยุดรถ ซึ่งอาจจะเป็นข้อจำกัดของการเทคโนโลยีชิงกันเซ็งในปัจจุบันก็ว่าได้ ในที่สุด ก็มีการนำเอาเทคโนโลยีรถไฟพลังแม่เหล็กหรือเทคโนโลยีอื่นมาทดแทน หากสามารถวิ่งได้ด้วยความเร็ว 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมงจากอุตสึโนะมิยะไปยังอาโอโมริแล้วก็จะทำให้สามารถเดินทางจากโตเกียวไปยังอาโอโมริได้โดยใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงเท่านั้น (ระยะทางประมาณ 675 กิโลเมตรหรือ 419 ไมล์)
นอกจากนั้น ผู้บริหารของการรถไฟแห่งญี่ปุ่นสายกลางก็ได้ประกาศแผนการที่จะสร้างรถไฟพลังแม่เหล็ก ชูโอะ ชิงกันเซ็ง ให้สามารถเดินทางจากโตเกียวไปยังนาโกย่าภายในเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมงให้ได้ (ระยะทางประมาณ 366 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ภายในปี 2027
รายชื่อเส้นทางชิงกันเซ็ง.
เส้นทางหลัก ได้แก่
และยังมีทางรถไฟอีกสองรางขนาดมาตรฐานที่ไม่จัดว่าเป็นเส้นทางของชิงกันเซ็งแต่ก็มีการให้บริการชิงกันเซ็งอยู่ ได้แก่
ยังมีอีกหลายเส้นทางชิงกันเซ็งที่มีกำหนดว่าจะสร้างขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1970 ที่ชิงกันเซ็งได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เส้นทางเหล่านี้มีชื่อเรียกว่า เซะอิบิ ชิงกันเซ็ง หรือ "ชิงกันเซ็งที่วางโครงการไว้แล้ว" (planned Shinkansen) หนึ่งในเส้นทางเหล่านี้คือ นะริตะ ชิงกันเซ็ง ที่จะเชื่อมต่อไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ แต่ก็มีการยกเลิกไป ถึงกระนั้นก็ยังมีบ้างส่วนที่กำลังดำเนินการก่อสร้างอยู่ ได้แก่
เทคโนโลยีชิงกันเซ็งในต่างประเทศ.
รถไฟที่ใช้เทคโนโลยีของชิงกันเซ็งไม่ได้มีแค่ในญี่ปุ่นเท่านั้น
ชิงกันเซ็งรุ่นต่าง ๆ.
รถไฟชิงกันเซ็งสามารถพ่วงได้ยาวถึง 16 ตอน แต่ละตอนมีความยาว 25 เมตร และรถไฟชิงกันเซ็งที่ยาวที่สุดมีความยาว 400 เมตรวัดจากหัวขบวนถึงท้ายขบวน สถานีรถไฟจึงต้องมีความยาวเพียงพอสำหรับรถไฟชิงกันเซ็งเหล่านี้ด้วย
รถไฟชินคันเซ็น
บิรูเต กาลดิกัส
บิรูเต กาลดิกัส (Biruté Marija Filomena Galdikas; เกิดวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2489) นักวานรวิทยา นักอนุรักษ์ นักศึกษาพฤติกรรมสัตว์ มีชื่อเสียงจากผลงานวิจัยพฤติกรรมของอุรังอุตังในป่าทึบของบอร์เนียว
กาลดิกัสเกิดที่เยอรมนีในครอบครัวชาวลิทัวเนีย และเติบโตที่แคนาดา จบการศึกษาด้านชีววิทยาและสัตววิทยาจากมหาวิทยาลัยบริทิชโคลัมเบียใน พ.ศ. 2503 และศึกษาต่อด้านมานุษยวิทยาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส ใน พ.ศ. 2512 และได้พบกับ ดร.หลุยส์ ลีกคี นักบรรพชีวินวิทยาชื่อดังชาวเคนยา ซึ่งแนะนำให้เธอทำวิจัยเรื่องอุรังอุตัง
ใน พ.ศ. 2514 กาลดิกัสเดินทางไปที่อุทยานแห่งชาติตันจุงปูติง จังหวัดกาลีมันตันตะวันออก อินโดนีเซีย พร้อมกับช่างภาพ คือ Rod Brindamour และเริ่มโครงการศึกษาพฤติกรรมของอุรังอุตังในป่าลึก โดยได้ความสนับสนุนจากสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก
กาลดิกัสเป็นที่รู้จักว่าเป็นหนึ่งในสาม "นางฟ้าของลีกคี" (Leaky's Angels) เป็นฉายาที่ตั้งเลียนแบบรายการโทรทัศน์ "นางฟ้าชาร์ลี" ("Charlie's Angels") ที่โด่งดังช่วง พ.ศ. 2519–2524 ร่วมกับเจน กูดดอลล์ ซึ่งศึกษาเรื่องชิมแปนซี และไดแอน ฟอสซีย์ ซึ่งศึกษาเรื่องกอริลลา
Biruté Galdikas
Birute Galdikas
มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแองเจลิส
บีรูเต กัลดีกัส
ทาเกฟูมิ ซากาตะ
ทาเกฟูมิ ซากาตะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2523 ที่ฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 44 ครั้ง ชนะ 36 (น็อก 17) เสมอ 2 แพ้ 6
เค็งโงะ นางาชิมะ
เค็งโงะ นางาชิมะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2518 ที่จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 32 (น็อค 15) เสมอ 2 แพ้ 3
ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา
ขุนพลน้อย เกียรติสุริยาหรือ นายธวัชชัย ประสาทศิลป์ เกิดเมื่อ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2496 ที่ จังหวัดปัตตานี เป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนหนึ่งในช่วง พ.ศ. 2516 - 2518
ขุนพลน้อยเป็นบุตรของ ส.ต.ท. หยดและนางสุพิศ ประสาทศิลป์ เริ่มชกมวยเมื่ออายุ 12 ปี จนเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ จนกระทั่งเรียนจบ ม.ศ. 3 อายุได้ 14 ปี จึงติดตามนพเดช เกียรติสุริยาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันเข้ามาชกมวยในกรุงเทพฯและกลายเป็นนักมวยชื่อดังในช่วง พ.ศ. 2516 - 2518 ชนะนักมวยชื่อดังหลายคน เช่น ณรงค์น้อย เกียรติบัณฑิต วิชาญน้อย พรทวี ได้ครองแชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวทเวทีราชดำเนินเมื่อชนะ ผุดผาดน้อย วรวุฒิ ต่อมา เสียแชมป์ให้ วิชิต ลูกบางปลาสร้อย
ช่วง พ.ศ. 2522 - 2524 ขุนพลน้อยหยุดชกไปสองปี แล้วจึงกลับมาชกมวยอีกครั้ง ภายใต้การอุปการะของชัยวัฒน์ พลังวัฒนกิจ เปลี่ยนมาใช้ชื่อ ขุนพลน้อย ห้าพลัง แต่การชกในช่วงนี้เป็นแบบลุ่มๆดอนๆ แพ้บ้าง ชนะบ้าง เช่น แพ้ แสงศักดา กิตติเกษม ระหว่างนี้รับราชการที่กรมสารวัตรทหาร แต่เมื่อไปชกมวยไทยที่ญี่ปุ่นจึงต้องลาออกจากราชการ ชกมวยไทยครั้งสุดท้าย ชนะคะแนน ชัยสิทธิ์ ลูกสำรอง
เมื่อแขวนนวมแล้ว ขุนพลน้อยมาทำงานกับชัยวัฒน์อยู่ระยะหนึ่ง จนกระทั่งชัยวัฒน์ถูกยิงเสียชีวิตที่เวทีลุมพินี จึงหันมาใช้ชีวิตเป็นเซียนมวยอยู่ที่เวที และประกอบอาชีพค้าขายเล็กๆน้อยๆ สมรสแล้วกับนางพีรยา ประสาทศิลป์ มีบุตร-ธิดา 2 คน
อัลฟอนโซ ซาโมรา
อัลฟองโซ ซาโมรา (Alfonso Zamora) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 ที่เมืองเม็กซิโก ซิตี้ ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 38 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 32) แพ้ 5
ซาโมราเริ่มต้นจากการชกมวยสากลสมครเล่นได้เหรียญเงินโอลิมปิกในรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ พ.ศ. 2515 เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2516 จนได้ครองแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBA ด้วยการชนะน็อค ซู ฮวานฮอง ยก 4 และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 5 ครั้ง รวมทั้งชนะน็อค ถนอมจิต สุโขทัยด้วย
ซาโมราเสียแชมป์โลกเมื่อ พ.ศ. 2520 โดยแพ้น็อค ยอร์ต ลูยัน (ปานามา) ยก 10 หลังจากเสียแชมป์ ซาโมรายังขึ้นชกต่อมาอีกหลายครั้งแต่ไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์โลก จน พ.ศ. 2523 จึงตัดสินใจแขวนนวมหลังจากชกแพ้น็อค กีกลิโอ เอสตราดา ยก 3
แสงศักดา กิตติเกษม
แสงศักดา กิตติเกษม เป็นชาวปัตตานี เกิดวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2499 เป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงในช่วงก่อน พ.ศ. 2529
แสงศักดาเริ่มชกมวยเมื่ออายุ 14 ปี ขึ้นชกครั้งแรกใช้ชื่อว่า โจหลุยส์ สิงห์สมัย ตระเวนชกในแถบจังหวัดปัตตานีและจังหวัดใกล้เคียงจนมีชื่อเสียงจึงเข้ามาชกในกรุงเทพฯเมื่อ พ.ศ. 2516 มีหลายค่ายมวยต้องการตัวเป็นอย่างมากแต่ทางบิดาและหัวหน้าค่ายสิงห์สมัยไม่ยอมให้ใครจนมาถูกคอและยอมให้มาอยู่กับธรีโชค อัตถากรโกวิท จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นแสงศักดา กิติเกษม
แสงศักดาขึ้นชกที่เวทีราชดำเนินได้ชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน เช่น ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา ชาญศักดิ์ พรทวี จนกระทั่งถูกไล่ลงในการชกกับสายลม ควีนชุมแพ ผู้จัดการของแสงศักดาไม่พอใจเพราะแสงศักดาไม่ได้ล้มมวย จึงเกิดเรื่องกับเจ้าหน้าที่ ผลสุดท้าย แสงศักดาและผู้จัดการถูกสั่งห้ามเข้าเวทีราชดำเนิน จึงย้ายไปชกที่เวทีลุมพินีแทน
แสงศักดาได้ชกกับนักมวยชื่อดังอีกหลายคนเช่นชนะบ้านดอน ศิษย์บางพระจันทร์ ชกกับสำราญศักดิ์ เมืองสุรินทร์ 3 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 2 จน พ.ศ. 2529 ชกแพ้มากกว่าชนะจึงตัดสินใจแขวนนวม หันมาเป็นคู่ซ้อมให้กับเมืองชัย กิตติเกษม
จักรวรรดิออสเตรีย - ฮังการี
ริง (คณิตศาสตร์)
ในทางคณิตศาสตร์ ริง (ring) หมายถึงโครงสร้างเชิงพีชคณิตประเภทหนึ่ง ซึ่งประกอบด้วยคุณสมบัติต่างๆ ทางพีชคณิตของจำนวนเต็ม ริงหนึ่งๆ มีการดำเนินการสองชนิดที่มักเรียกว่า "การบวก" กับ "การคูณ" ต่างกับกรุป (group) ที่มีการดำเนินการเพียงชนิดเดียว สาขาหนึ่งของพีชคณิตนามธรรมที่ศึกษาเกี่ยวกับริง เรียกว่า ทฤษฎีริง
ริงหนึ่งๆ ของเซต "R" ที่มีการดำเนินการทวิภาคของการบวก + : "R" × "R" → "R" และการคูณ · : "R" × "R" → "R" (ในขณะที่เครื่องหมาย × หมายถึงผลคูณคาร์ทีเซียน) มีส่วนประกอบต่อไปนี้
ในเรื่องของกรุป เครื่องหมาย · มักจะถูกละทิ้งไป แล้วนำตัวแปรสองตัวเขียนติดกันแทนการคูณ เรียกวิธีการนี้ว่า "" นอกจากนั้นริงมีการใช้ลำดับของการดำเนินการอีกด้วย ซึ่งการคูณสำคัญกว่าการบวก ดังนั้น "a" + "bc" จึงมีความหมายเหมือนกับ "a" + ("b" · "c")
ถึงแม้ว่าการบวกในริงจะมีสมบัติการสลับที่ นั่นคือ "a" + "b" = "b" + "a" แต่สำหรับการคูณนั้นไม่จำเป็นต้องมีคุณสมบัตินี้ หมายความว่า "a" · "b" ไม่จำเป็นต้องเท่ากับ "b" · "a" ตัวอย่างริงที่ไม่มีสมบัติการสลับที่ของการคูณเช่น ริงของเมทริกซ์จัตุรัส เป็นต้น สำหรับริงที่มีคุณสมบัติการสลับที่ของการคูณ (เช่นริงของจำนวนเต็ม) จะเรียกว่า "ริงสลับที่" (commutative ring)
ริงไม่จำเป็นต้องมีตัวผกผันการคูณเช่นกัน สมาชิก "a" ในริงหนึ่งๆ จะเรียกว่า "หน่วย" (unit) ถ้าสมาชิกนั้นมีตัวผกผันภายใต้การคูณของริงนั้น จากตัวอย่าง สมมติให้ "b" เป็นสมาชิกอีกตัวหนึ่งในริงซึ่งทำให้ "a" · "b" = "b" · "a" = 1 (1 ในที่นี้หมายถึงสมาชิกเอกลักษณ์) ดังนั้น "a" มีตัวผกผันเป็น "b" หรือเขียนแทนได้ด้วย "a"−1 = "b" จะได้ว่า "a" นั้นเป็นหน่วยหนึ่งของริงดังกล่าว เซตของหน่วยทั้งหมดในริง "R" สามารถสร้างเป็นกรุปใหม่ภายใต้การคูณของริง เขียนแทนด้วย "U"("R") หรือ "R"*
ริงมีการนิยามแบบอื่นอีกซึ่งผู้ศึกษาควรระมัดระวัง
รายชื่อธงในประเทศโอมาน
ภาพธงในหน้านี้ เป็นธงต่าง ๆ ที่ใช้ในประเทศโอมาน
แฟชั่นหรือสมัยนิยม  ราชบัณฑิตยสถาน นิยามว่า "สมัยนิยม, แบบหรือวิธีการที่นิยมกันทั่วไปในชั่วระยะเวลาหนึ่ง" เป็นการยอมรับจนเกิดเป็นค่านิยม มีกระบวนการเกิดภาษาใหม่ ซึ่งเป็นช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น
เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเป็น 1 ในปัจจัย 4 ที่มุนษย์ต้องการในการดำรงชีวิตเพื่อปกปิดร่างกายและให้ความอบอุ่น ความเจริญของมนุษย์ทำให้เสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย เสื้อผ้ายังบ่งบอกถึงลักษณะของผู้สวมใส่ได้ด้วย เช่น ฐานะ, เชื้อชาติ, ฯลฯ
การพัฒนาของแฟชั่นในแต่ละยุคสมัยแตกต่างกันมาก ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลาย ๆ อย่าง เช่น การเมือง เศรษฐกิจ ภูมิอากาศ ฯลฯ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 แฟชั่นโลกเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดเจน โดยเฉพาะปี ค.ศ. 1920 - 1930 หรือเรียกว่ายุค "แฟลปเปอร์" (Flapper) ผู้หญิงสวมกระโปรงสั้นเป็นครั้งแรก และหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ในสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ผู้หญิงต้องออกจากบ้านเพื่อทำงานหาเลี้ยงชีพ ดังนั้นเสื้อผ้าที่สวมใส่ย่อมเปลี่ยนไปเพื่อเอื้อประโยชน์ในผู้สวมใส่มากขึ้น กางเกงจึงเป็นที่นิยม ตั้งแต่ยุคแฟลปเปอร์เป็นต้นมา แฟชั่นของโลกได้ก้าวเข้าสู่ความเป็นสากล เพราะการติดต่อสื่อสารของโลกตะวันตกและตะวันออกเป็นได้เปิดกว้างมากขึ้น มีการไปมาหาสู่กัน แฟชั่นของโลกตะวันตกจึงเข้ามามีบทบาทกับโลกตะวันออก เช่น คนไทยรณรงค์ให้สวมหมวก หรือ ผู้หญิงไทยเลิกสวมโจงกะเบน เพื่อความเป็นสากล
ลักษณะหรือแบบแผนของเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของแต่ละยุคสมัย เรียกว่า "สไตล์" (Style) แต่ละคนมีสไตล์การแต่งตัวไม่เหมือนกัน เช่น บางคนชอบแต่งตัวสไตล์ "พั้งค์" (Punk) หรือเด็กสาว ๆ ชอบสไตล์เซ็กซี่ ที่ฝรั่งเรียกว่า "ราซี่" (Racy or Provocative) ส่วนคำว่า "เทรนด์" (Trend) คือ แฟชั่นล่าสุดที่กำลังเป็นที่นิยม
สไตล์การแต่งตัวสามารถจำแนกได้เป็นประเภทนับไม่ถ้วน ต่อไปนี้เป็นสไตล์เด่น ๆ หลัก ๆ ที่เป็นที่นิยมในอดีตจนปัจจุบัน บางสไตล์ถือว่าล้าสมัยไปแล้วในปัจจุบัน บางสไตล์ถือว่าเป็นคลาสสิก เพราะแต่งเมื่อไร ก็ไม่ถูกมองว่าเชยหรือตกรุ่น อย่างไรก็ตามยังมีบางสไตล์ที่เคยล้าสมัยไปแล้วอาจเวียนกลับมาเทรนด์อีกครั้ง
อุตสาหกรรมแฟชั่น.
อุตสาหกรรมแฟชั่นนั้นเป็นสิ่งที่เริ่มขึ้นในแฟชั่นเสื้อผ้ายุคใหม่ โดยช่วงก่อนปี พ.ศ. 2500 การตัดเย็บเสื้อผ้าแฟชั่นส่วนใหญ่ยังเป็นการสั่งตัดโดยแต่ละบุคคล ตัดเย็บโดยช่างตัดเสื้อ แต่หลังจากนั้นเมื่อเริ่มมีเครื่องจักรเข้ามาเกี่ยวข้องในการตัดเย็บ หรือ จักรเย็บผ้า และมีโลกเข้าสู่ระบบทุนนิยม มีห้างสรรพสินค้า มีการผลิตเสื้อผ้าออกมาในรูปแบบจำนวนมาก ขนาดเดียวกัน ราคาเดียวกัน ทำให้อุตสาหกรรมแฟชั่นเริ่มต้นอย่างแท้จริง อีกทั้งอุตสาหกรรมแฟชั่นยังได้รับอิทธิพลจากการสื่อสารที่มีการพัฒนาขึ้นพร้อม ๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ หรือสื่อวิทยุ โทรทัศน์ จนถึงยุคปัจจุบันซึ่งเป็นยุคของอินเทอร์เน็ต อย่างไรก็ตามในยุคเริ่มแรกของอุตสาหกรรมแฟชั่นนั้นเริ่มที่ฝั่งยุโรป ต่อมาที่ฝั่งอเมริกา จนมาถึงยุคปัจจุบันอุตสาหกรรมแฟชั่นนั้นเป็นออกแบบในประเทศใดประเทศหนึ่ง แต่การผลิตและจำหน่ายนั้นทำในอีกประเทศหนึ่ง เช่น แฟชั่นที่ผลิตโดยบริษัทแฟชั่นในสหรัฐอเมริกาออกแบบในประเทศ แต่ผลิตในจีนหรือเวียดนามหรือศรีลังกาแล้วนำกลับมาในประเทศและกระจายขายสินค้าทั่วโลกอีกครั้ง
แฟชั่นในประเทศไทย.
ลักษณะแฟชั่นในประเทศไทยนั้นโดยส่วนใหญ่ประชากรนั้นได้รับอิทธิพลมาจากประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเสียส่วนใหญ่ เช่น วัฒนธรรมแฟชั่นจากประเทศ จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ เนื่องด้วยหลากหลายเหตุผลเช่น ความคลั่งไคล้ศิลปิน ราคาสินค้าจากประเทศจีนที่มีราคาต่ำกว่าสินค้าแฟชั่นในประเทศไทย กระแสวัฒธรรมทางเทคโนโลยี เป็นต้น วัฒนธรรมแฟชั่นในประเทศไทยนั้นไม่ค่อยได้รับการพัฒนามากนัก เนื่องจากปัญหาแรงงานที่ขาดแคลน เนื่องจากมีราคาขั้นต่ำที่สูงเกินกว่าอุตสาหกรรมจะแข่งกับสินค้าแฟชั่นที่ทะลักมาจากประเทศจีนได้ เมื่อมีสินค้าที่วัฒนธรรมจีนหรือญี่ปุ่นหรือเกาหลีใต้เข้ามาเป็นส่วนใหญ่ ทำให้แฟชั่น
ในประเทศไทยจึงมีลักษณะตามที่กล่าวมา
สถานีสะพานควาย
สถานีสะพานควาย  เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนพหลโยธิน กรุงเทพมหานคร บริเวณหน้าที่ทำการไปรษณีย์สามเสนใน
ถนนพหลโยธิน ห่างออกไป 400 เมตร ด้านทิศเหนือจากทางแยกสะพานควาย (จุดบรรจบกับถนนประดิพัทธ์และถนนสาลีรัฐวิภาค) ในพื้นที่แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร
ใช้สีส้มตกแต่งรั้วและเสาบริเวณชานชลา ป้ายทางเข้าและทางขึ้นสถานี เพื่อบ่งบอกว่าเป็นสถานีฝั่งพหลโยธินใต้
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 3 หน้าเซเว่นอีเลฟเว่น
ถนนพหลโยธิน รถขสมก. สาย 3 26 34 39 59 63 77 502 503 509 510 517  A2 รถเอกชน สาย 8 27 29 39 44 52 90 524
หลุยส์ ลีกคี
หลุยส์ ซีมอร์ บาเซตต์ ลีกคี (Louis Seymour Bazett Leakey; 7 สิงหาคม ค.ศ. 1903 - 1 ตุลาคม ค.ศ. 1972) นักบรรพชีวินวิทยาและธรรมชาติวิทยาชาวเคนยา ผู้มีส่วนสำคัญในการศึกษาวิวัฒนาการของมนุษย์จากการเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของเอป เป็นกำลังสำคัญในการก่อตั้งองค์กรเพื่อวิจัย และพิทักษ์สัตว์ป่าในแอฟริกา
หลุยส์ ลีกคี เกิดในครอบครัวมิชชันนารีชาวอังกฤษที่อาศัยอยู่ในกรุงไนโรบี ประเทศเคนยา จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ แล้วเริ่มงานเป็นหมอสอนศาสนา ก่อนจะหันมาศึกษางานด้านโบราณคดี มานุษยวิทยา และบรรพชีวินวิทยา
หลุยส์ ลีกกี
หลุยส์ ลีคกี
ชมะนันทน์ วรรณวินเวศร์ เกิดเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 เป็นพิธีกร, ทนายความ, อาจารย์ภาควิชากฎหมายธุรกิจ ( Business Law ) มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และมีผลงานการแสดง
ชมะนันทน์ เป็นบุตรชายคนเดียวในบ้าน และเกิดจากเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์การแพทย์ที่คุณพ่อ ( อ.อัศวิน วรรณวินเวศร์ ) และคุณแม่อยากมีลูกชาย เป็นลูกคนที่ 4 มีพี่สาวฝาแฝด 2 คน ( เอ กับ แอน ) เข้ามัธยมต้นที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า มัธยมปลายศึกษาที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ หลังจากนั้นสอบได้ทุน AFS ไปอยู่ออสเตรเลียช่วงปี 1995-1996 และกลับมาเรียนต่อนิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ( เกียรตินิยมอันดับ 2 ) ปัจจุบันสำเร็จการอบรมหลักสูตรเนติบัณฑิตไทย สมัยที่ ๗๒ จากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา ทำงานเป็นผู้ช่วยทนายความ 1 ปี เพื่อสอบใบอนุญาตว่าความทั่วราชอาณาจักร จากนั้นเรียนต่อเนติบัณฑิตเพื่อจะสามารถสอบเป็นผู้พิพากษา อัยการได้ หลังสอบได้ 1 เทอม เป็นช่วงที่เปิดรับผู้ประกาศข่าวพอดี จึงไปสมัครและสอบได้ จาก 1 ใน 1400 คน หลังจากนั้นก็มีงานไม่ว่าจะเป็นพิธีกร การแสดง ปัจจุบันเป็นผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์
นอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์พิเศษทางด้านกฎหมายและบรรยายให้คณะนิเทศศาสตร์สื่อสารมวลชน เคยเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาแบรนด์ ส่วนทางด้านกีฬานั้นเป็นนักแข่งมอเตอร์ไซค์ Superbike และเป็นนักแสดงมีผลงานภาพยนตร์ไทยเรื่อง บ้านผีสิง และ นางไม้
เอก ชมะนันทน์
จามิล่า พันธ์พินิจ
จามิล่า พันธ์พินิจ (เกิด 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537) ลูกครึ่งไทย-อิตาลี เป็นนักร้องแนวเพลงป็อป-ร็อก เป็นอดีตนักร้องในค่ายกามิกาเซ่ ซึ่ง ปัจจุบันจามิล่า ได้ขอพักงานเพื่อไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ที่ Simmons College ณ กรุงบอสตัน ที่ รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา
มีล่า จามิล่า พันธ์พินิจ เกิดเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 กำลังศึกษาอยู่ที่ Traill International School มีล่าได้เข้าสังกัดกามิกาเซ่ตั้งแต่อายุ 13 ปีและมีผลงานเพลงอัลบั้มแรกที่ชื่อว่า "Mila" โดยมีเพลงเปิดตัวคือ “ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ” เพลงเปิดตัวแรงที่ทั้งฮิตและบ่งบอกถึงตัวตนของสาวน้อยคนนี้ได้เป็นอย่างดี ซิงเกิลเปิดตัวของเธอก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีและเป็นที่รู้จักในวง กว้างอย่างรวดเร็ว
จนทำให้มีผลงานชุดที่ 2 คือ "Oh My God I'm In Love" ตามออกมาให้แฟนๆ ได้ติดตามกันอย่างต่อเนื่อง และเปิดตัวเพลง ”คิดถึงเธอ”
ที่ได้ มาริโอ้ เมาเร่อร่วมแสดงในมิวสิกวีดีโอ
ในปี พ.ศ. 2552 สาวน้อยคนนี้ก็ทำให้หลายๆ คนเซอร์ไพรส์ด้วยการสลัดคราบสาวร็อกมาเป็นสาวหวาน น่ารัก สดใส ร่วมกับเพื่อนอีกหกคนจากกามิกาเซ่(ค่ายเพลง)ในโปรเจกต์พิเศษ "SevenDays" ซึ่งประกอบด้วย เฟย์ 'Sunday' จินนี่ 'Monday' พิม 'Tuesday' แจม 'Wednesday' หวาย 'Thursday' มีน 'Friday' และ มีล่า 'Saturday'ซึ่งมีล่าเป็นตัวแทนของผู้หญิงวันเสาร์ที่มีคาแรกเตอร์เป็นสาวที่ตรงไปตรงมา ถ้ารักใครสักคนก็บอกรักแบบไม่มีอ้อมค้อมแน่นอน ถึงแม้ว่าจะกลายมาเป็นสาวน่ารักสดใสในโปรเจกต์นี้แต่ยังไง มีล่าก็ยังคงความเป็นตัวของตัวเองไว้ได้เสมอ และนั่นคือเหตุผลว่า ทำไมหลายๆ คนถึงรักเธอ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 มีล่ากลับมาอีกครั้ง พร้อมกับอีกมุมที่หลายคนไม่เคยเห็นในอัลบั้ม Deeply Mila ซึ่งมีล่าได้ถ่ายทอดความรู้สึกของผู้หญิงที่เก็บทุกความกดดันไว้ข้างในใจ ผ่านเพลง “บอกเค้าว่าเราไม่ใช่เพื่อนกัน” ก็ยังมีมุมสนุกสไตล์มิล่าในเพลง “เถียง”
ในเพลงนี้ได้ แก้ว (Faye Fang Kaew) มาร่วม Featuring เพิ่มความสนุกให้ด้วย
และวันนี้กับ ซิงเกิลล่าสุด ในปี พ.ศ. 2554 ”Lovin' U” ในอัลบั้ม Jamila โดยชื่ออัลบั้มมาจากชื่อจริงของ มีล่า ซึ่งบ่งบอกความเป็นตัวตนของเธอในวันนี้ได้เป็นอย่างดี ซึ่งเธอพร้อมจะมาทำให้โลกทั้งใบสดใสไปกับความรักของเธอ และมีพี่สาวคือ เจนนี่ รติพันธ์ พันธ์พินิจ
พักงานชั่วคราว.
หลังจากปล่อยซิงเกิลล่าสุด “ Lovin’U ” ที่ทำให้หลายคนเห็นมุมมองความรักใหม่ของสาว มิล่า - จามิล่า พันธ์พินิจ ซึ่งหลังจากได้รับกระแสตอบรับอย่างดีมาก ก็เกิดคำถามต่อจากเหล่าแฟนๆว่า เมื่อไรจะได้ยินซิงเกิลต่อไปของเธอ โดยมิล่าให้สัมภาษณ์ ขอพักงานเพลง เพราะสอบติดที่ Simmons College – Boston ,Massachusetts ซึ่งต้องเดินทางไปเรียนในเดือนสิงหาคมนี้แล้ว
“สวัสดีค่ะ มิล่าจาก KAMIKAZE ค่ะ ครั้งนี้เป็นการให้สัมภาษณ์ที่มิล่ารู้สึกกดดันมาก เพราะใจนึงมิล่าดีใจมากที่สอบติดที่ Simmons College เพราะเตรียมตัวมานานมาก และคาดหวังไว้สูงมาก พอรู้ตัวว่าสอบติดนี่ดีใจมากเลยค่ะ แต่อีกใจก็รู้ว่าเราคงไม่สามารถทำทั้งงานที่เรารัก และเริ่มต้นชีวิตมหาวิทยาลัยซึ่งอยู่ไกลมากไปพร้อมๆกันได้ มิล่ากลัวจะกลายเป็นทำได้ไม่ดีทั้ง 2อย่าง ซึ่งในวันนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการเรียนที่มิล่าต้องรับผิดชอบ เพื่ออนาคตและเพื่อคุณแม่ค่ะ มิล่าคงต้องขอพักงานเพลงไว้ก่อน แต่เมื่อไรที่มีเวลาว่างและมีโอกาสที่ดีมิล่าก็ยินดีกลับมาทำงานที่มิล่ารักแน่นอนค่ะ”
มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ์
มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ์ เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ รวมทั้งเคยดำรงตำแหน่งกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) และผู้อำนวยการองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย
มิ่งขวัญเกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนสุดท้อง ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 3 คน จบการศึกษาระดับมัธยม จากโรงเรียนวัดนวลนรดิศ ได้รับปริญญาคณะนิติศาสตร์​ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และประกาศนียบัตรหลักสูตรการพัฒนาผู้บริหารระดับสูง จากโรงเรียนวอร์ตัน มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ (The Wharton School of The University of Pennsylvania)
โตโยต้า.