pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ฌูล พระคาร์ดินัลมาซาแร็ง  หรือชื่อเกิดคือ จุยลิโอ ไรมอนโด มัซซารีโน  เป็นดยุกแห่งเรอแตล มาแยน และเนอแวร์ เกิดที่ราชอาณาจักรเนเปิลส์ ในปี ค.ศ. 1602 เป็นพระคาร์ดินัลชาวอิตาลี และมีบทบาทสำคัญในการช่วยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสขณะยังทรงพระเยาว์ปกครองประเทศ
เขาเคยเป็นนายทหารกองทัพของบิชอปแห่งโรม ได้รับการศึกษาจากโรมและมาดริด ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเอกอัครสมณทูตสันตะสำนักประจำราชสำนักพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส เมื่อออกจากการทูตแล้วก็ได้เข้ารับราชการกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 และได้โอนสัญชาติเป็นชาวฝรั่งเศส ต่อมารีเชอลีเยอแต่งตั้งให้มาซาแร็งเป็นบิชอป เพราะพอใจว่ามีความรู้ในเรื่องการเมืองยุโรปเป็นอย่างดี
เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 สวรรคต มาซาแร็งได้เข้ามามีส่วนช่วยในการบริหารประเทศเมื่อครั้งที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ยังทรงพระเยาว์และยังคงสืบทอดนโยบายที่พระคาร์ดินัลรีเชอลีเยอได้วางรากฐานไว้ มาซาแร็งเป็นผู้มีความสามารถและไม่ชอบสงครามผิดกับรีเชอลีเยอ แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือการยกย่องพระมหากษัตริย์ให้เป็นพระเจ้าแผ่นดินในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เป็นเวลา 18 ปี ถึงแก่อสัญกรรมวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 1661 ณ กรุงปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส เมื่อมีอายุได้ 59 ปี
เจ้าหญิงไท่ผิง
องค์หญิงไท่ผิง (, ค.ศ. 665 - 2 สิงหาคม ค.ศ. 713) เป็นพระธิดาในจักรพรรดินีบูเช็กเทียนและจักรพรรดิถังเกาจงและเป็นพระขนิษฐาในจักรพรรดิถังจงจงและจักรพรรดิถังรุ่ยจงเมื่อพระราชมารดาสวรรคตในปี ค.ศ. 705 และพระเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 710 จึงทรงสนับสนุนองค์ชายหลี่หลงจีพระภาติยะของพระองค์ซึ่งเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิถังรุ่ยจงให้ทำการรัฐประหารยึดอำนาจจากจักรพรรดินีเว่ย ซึ่งกำลังมีอำนาจในราชสำนักต่อมาทั้ง 2 พระองค์เกิดทะเลาะกันและองค์หญิงไท่ผิงก็สิ้นพระชนม์ในเหตุการณ์ครั้งนี้เมื่อปี ค.ศ. 713 ขณะพระชนม์ได้ 48 พรรษา
จักรพรรดินีเว่ย
จักรพรรดินีเว่ย อาจหมายถึง
พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านบ่อเหล็กน้ำพี้
สมัยธนบุรี
ล็อกฮีด เอซี-130
ล็อกฮีด เอซี-130  เป็นเครื่องบินติดอาวุธขนาดหนัก โครงสร้างพื้นฐานถูกสร้างขึ้นโดยล็อกฮีดและโบอิงเป็นผู้รับผิดชอบในการเปลี่ยนให้มันกลายมาเป็นเครื่องบินติดอาวุธและเครื่องบินสนับสนุน มันเป็นแบบหนึ่งของเครื่องบินขนส่งซี-130 เฮอร์คิวลิส เอซี-130เอเข้ามาแทนที่เอซี-47 สปูคกี้ในสงครามเวียดนาม
ผู้ใช้งานเพียงผู้เดียวของเครื่องบินติดอาวุธคือกองทัพอากาศสหรัฐฯ ซึ่งใช้เอซี-130เอช สเปกเตอร์และเอซี-130ยู สปูคกี้ เอซี-130 มีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์สี่ใบพัดจำนวนสี่เครื่อง ติดตั้งอาวุธปืน ได้แก่ ปืนกลหลายลำกล้องจีเอยู-12/ยูขนาด 25 ม.ม. จำนวน 2 กระบอก ปืนใหญ่โบฟอร์ส แอล/60 ขนาด 40 มม. จำนวน 1 กระบอก และปืนใหญ่เอ็ม102 ฮาวไอเซอร์ขนาด 105 มม. จำนวน 1 กระบอก มีลูกเรือสิบสองถึงสิบสามคนที่รวมทั้งนายทหารห้านาย (นักบินสองนาย คนนำร่อง ผู้ดูแลสงครามอิเลคทรอนิก และผู้ควบคุมการยิง) นอกจากนั้นยังมีวิศวกร ผู้ใช้อุปกรณ์อิเลคทรอนิก และพลปืน
กองทัพอากาศสหรัฐฯ ใช้เอซี-130 ทำหน้าที่สนับสนุนทางอากาศระยะใกล้ ควบคุมพื้นที่จากอากาศ และป้องกันกองกำลัง การสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้นั้นรวมทั้งการให้การสนับสนุนทหารราบ คุ้มกันขบวนรถ และบินเหนือพื้นที่ปฏิบัติการในเมือง ในภารกิจควบคุมพื้นที่ทางอากาศจะเป็นการทำตามเป้าหมายที่วางแผนเอาไว้หรือคาดว่าจะเจอ สำหรับภารกิจป้องกันกองกำลังจะมีทั้งการป้องกันฐานบินและสถานที่สำคัญต่างๆ ฝูงบินนี้ประจำสถานีอยู่ที่เฮิร์ลเบิร์ตฟีลด์ในทางเหนือของฟลอริดา ฝูงบินดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของกองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของสหรัฐฯ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษของสหรัฐฯ
ซี-130 เฮอร์คิวลิสถูกเลือกให้เข้ามาแทนที่เอซี-47 สปูคกี้ที่ถูกใช้ในสงครามเวียดนามเพื่อพัฒนาเครื่องบินติดอาวุธให้มีความคงทนและเพิ่มความจุของยุทธภัณฑ์
ในปีพ.ศ. 2510 เจซี-130เอของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ถูกเลือกเพื่อทำการดัดแปลงให้กลายเป็นต้นแบบของเอซี-130 การดัดแปลงเสร็จสิ้นในปีนั้นที่ฐานทัพอากาศไรท์-แพทเทอร์สัน กล้องมองกลางคืนถูกติดตั้งในประตูด้านหน้า อินฟราเรดถูกติดตั้งในส่วนหน้าของล้อทางด้านซ้ายเช่นกัน และปืนแกทลิ่งถูกติดตั้งโดยหันหน้าลงตามส่วนด้านซ้ายของท้ายเครื่องบิน ต้นแบบของคอมพิวเตอร์ควบคุมการยิงแบบอานาล็อกถูกสร้างขึ้นโดยผู้บัญชาการทอม พินเคอร์ตันที่ฐานทัพอากาศเดียวกัน การบินทดสอบของต้นแบบเกิดขึ้นที่ฐานทัพอากาศเอกลิน ตามาด้วยการทดสอบและการดัดแปลงเพิ่มเติม เมื่อถึงเดือนกันยายนพ.ศ. 2510 เครื่องบินถูกรับรองว่าพร้อมสำหรับทำการทดสอบการต่อสู้และได้ทำการบินที่ฐานทัพอากาศนาตรังในเวียดนามใต้เป็นเวลา 90 วัน ต่อมาเอซี-130 ได้ทำงานร่วมกับเอซี-116 ชาโดว์
เครื่องบินอีกเจ็ดลำถูกเปลี่ยนเป็นเหมือนกับต้นแบบของเอซี-130 ในปีพ.ศ. 2511 และหนึ่งลำได้รับอุปกรณ์พิเศษในปีต่อมา ในปีพ.ศ. 2513 เอซี-130เออีก 10 ลำถูกส่งเข้าโครงการ"เพฟ พรอนโต" (Pave Pronto) การเปลี่ยนแปลงซี-130อีให้เป็นเอซี-130เอสำหรับโครงการเพฟ พรอนโตได้เกิดขึ้นในเวลาต่อมา
หากไม่นับเรื่องชื่อของโครงการแล้วเครื่องบินมักถูกเรียกว่า"สเปกเตอร์"มากกว่า
การพัฒนาล่าสุดและแผนในการพัฒนา.
ในปีพ.ศ. 2550 กองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของสหรัฐฯ ได้เริ่มโครงการเพื่อทำการพัฒนาอาวุธของเอซี-130 ที่ยังอยู่ในประจำการ โครงการการทดสอบมีไว้สำหรับปืนใหญ่จีเอยู-12/ยูขนาด 25 ม.ม.และโบฟอร์สขนาด 40 ม.ม.ของเอซี-130ยูเพื่อเข้าแทนที่ด้วยปืนใหญ่บุชมาสเตอร์ 2 มาร์ค 44 ขนาด 30 ม.ม. ในปีพ.ศ. 2550 กองทัพอากาศได้ทำการดัดแปลงเอซี-130ยูเพื่อทำการทดสอบกับปืนบุชมาสเตอร์ อย่างไรก็ตามกองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของสหรัฐฯ ได้ทำการยกเลิกแผนเพื่อติดตั้งปืนใหญ่ใหม่เข้าไป มันถูกติดตั้งด้วยปืนใหญ่ขนาด 40 ม.ม.แบบเดิมก่อนถูกส่งเข้าทำหน้าที่ต่อไป นายพลแบรดลีย์ เอ ไฮธโฮลด์ผู้กำกับแผนของกองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของสหรัฐฯ ได้กล่าวเมื่อวันที่ 11 สิงหาคมม พ.ศ. 2551 ว่ามีการยกเลิกเนื่องจากปัญหาในความแม่นยำของบุชมาสเตอร์ในระดับความสูงที่เราต้องการจะใช้มัน
นอกจากนั้นยังมีแผนที่หาสิ่งมาแทนที่เอ็ม102 ฮาวไอเซอร์ด้วยปืนครกบรรจุกระสุนทางด้านท้ายขนาด 120 ม.ม.และเพื่อเพิ่มขีปนาวุธเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์ให้กับเอซี-130 ระบบอาวุธที่แม่นยำ (มีพื้นฐานมาจากจรวดไฮดรา 70) หรือระเบิดร่อนแบบไวเปอร์สไตรค์
เครื่องบินติดอาวุธหนักลำนี้ทำงานร่วมกับอาวุธทที่ทำการยิงจากด้านข้างพร้อมกับเซ็นเซอร์ การนำร่อง และระบบควบคุมการยิงชั้นยอดที่สร้างความแม่นยำให้กับอาวุธที่มีอยู่อย่างหลากหลายของมัน เอซี-130 สามารถทำการบินได้เป็นระยะเวลานานเหนือบริเวณเป้าหมายในตอนกลางคืนและทุกสภาพอากาศ อุปกรณ์เซ็นเซอร์จะประกอบด้วยโทรทัศน์ อินฟราเรด และเรดาร์ เซ็นเซอร์เหล่านี้ทำให้เครื่องบินระบุกองกำลังที่อยู่บนพื้นได้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู
เอซี-130ยู ติดตั้งเครื่องหาเป้าพิสัยไกลรุ่นเอเอ็น/เอพีคิว-180 อุปกรณ์นำร่องยังรวมทั้งระบบนำร่องความเฉื่อยและจีพีเอส เอซี-130ยูใช้เทคโนโลยีที่สร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2533 และสามารถโจมตีสองเป้าหมายได้ภายในเวลาเดียวกัน มันยังมีความจุยุทธภัณฑ์เป็นสองเท่าของเครื่องเอซี-130เอช
ในช่วงยุคเวียดนามเอซี-130 หลายแบบที่ทำตามการดัดแปลงในโครงการ"เพฟ พรอนโต" ถูกติดตั้งด้วยเครื่องตรวจจับความผิดปกติของแม่เหล็ก (magnetic anomaly detector) ซึ่งเรียกว่า"แบล็คโครว์" (เอเอ็น/เอเอสดี-5) มันเป็นอุปกรณ์ที่ไวต่อความรู้สึกซึ่งติดอยู่ที่ส่วนที่คล้ายโดมตรงจมูกด้านซ้ายของเครื่องบิน ซึ่งมันสามารถหาความเบี่ยงเบนของสนามแม่เหล็กโลกและมักใช้เพื่อค้นหาเรือดำน้ำ ระบบแบล็คโครว์บนเครื่องเอซี-130เอ/อี/เอชสามารถตรวจหาความร้อนในเครื่องยนต์ของรถบรรทุกที่พรางตัวของเวียดนามเหนือได้อย่างแม่นยำ มันยังสามารถตรวจจับสัญญาณจากเครื่องส่งวิทยุแบบพกพาซึ่งใช้โดยผู้ควบคุมอากาศบนพื้นดินเพื่อระบุตำแหน่งและชนิดของเป้าหมาย ระบบนั้นต้องพึ่งพาคอมพิวเตอร์จับเป้า
เอซี-130 ปรากฏตัวครั้งแรกในเวียดนามเหนือเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2510 ภายใต้โครงการกันชิป 2 และเริ่มทำการรบเหนือประเทศลาวและเวียดนามใต้ในปีเดียวกัน เมื่อถึงวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2511 เอซี-130 ก็มีจำนวนมากพอที่จะตั้งเป็นฝูงบิน นั่นก็คือฝูงบินปฏิบัติการพิเศษที่ 16 จากกองบินขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 8 ซึ่งตั้งฐานที่มั่นอยู่ที่ฐานทัพอากาศอุดรธานีในประเทศไทย
ในเดือนธันวาคมพ.ศ. 2511 เอซี-130 ส่วนมากบินโดยมีเอฟ-4 แฟนทอม 2 จากฝูงบินขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 479 โดยปกติแล้วจะมีแฟนทอมสามลำต่อเอซี-130 หนึ่งลำ ในปลายปีพ.ศ. 2512 ภายใต้รหัสว่า"เซอร์ไพรซ์ แพ็คเกจ" (Surprise Package) เครื่องบินหมายเลข 56-0490 มาถึงพร้อมกับระบบเลเซอร์ อินฟราเรด เครื่องอัดวิดีโอ ระบบนำร่องความเฉื่อย และต้นแบบของคอมพิวเตอร์ควบคุมการยิงแบบดิจิตอล เครื่องบินลำดังกล่าวติดตั้งปืนแกตลิ่งขนาด 20 มม.และปืนใหญ่โบฟอร์สขนาด 40 มม.เป็นอาวุธหลัก แต่ไม่มีปืนกลขนาด 7.62 มม.ไว้สำหรับการสนับสนุนระยะใกล้ เครื่องบินลำนี้ถูกติดตั้งด้วยอุปกรณ์ใหม่ในฤดูร้อนปีพ.ศ. 2513 และจากนั้นก็ถูกใช้ที่ฐานทัพอากาศอุดรธานี เครื่องบินถูกทดสอบระบบอิเล็กทรอนิกส์อากาศและอาวุธที่จะนำไปใช้กับเอซี-130อี ในฤดูร้อนปีพ.ศ. 2514 เซอร์ไพรซ์ แพ็คเกจถูกเปลี่ยนให้เป็นแบบ"เพฟ พรอนโต"และได้ชื่อใหม่ว่าธอร์ (Thor)
ในเวียดนามเครื่องบินติดอาวุธได้ทำลายรถบรรทุกไปกว่า 10,000 คันและได้มีส่วนร่วมในภารกิจให้การสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้มากมาย ในการรุกรานเกรนาดา (ปฏิการเออร์เจนฟิวรี่) ในปีพ.ศ. 2526 เอซี-130 ได้ยิงกดดันการป้องกันทางอากาศของฝ่ายศัตรูและได้โจมตีกองกำลังภาคพื้นดิน ลูกเรือของเอซี-130ได้รับรางวัลจากการทำภารกิจครั้งนี้
เอซี-130 ยังมีบทบาทสำคัญในการบุกปานามาของสหรัฐฯ เมื่อปีพ.ศ. 2532 เมื่อพวกมันได้ทำลายศูนย์บัญชาการของกองกำลังป้องกันและสถานที่ต่างๆ อีกเป็นจำนวนมาก เหล่าลูกเรือได้รับรางวัลสำหรับการบินที่น่ายกย่องที่สุดแห่งปี
ในปฏิบัติการพายุทะเลทราย เอซี-130 ได้ให้การสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้และให้การปกป้องกับกองกำลังภาคพื้นดิน เป้าหมายหลักของมันคือตำแหน่งควบคุมการเข้าสกัดกั้นที่มีอยู่ตลอดแนวชายแดนทางใต้ของอิรัก กันชิปลำแรกได้เข้าร่วมในยุทธการคาฟจิเพื่อช่วยในการหยุดขบวนยานเกราะของอิรักที่มุ่งไปทางใต้เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2534 เพียงหนึ่งวันต่อมากันชิปอีกสามลำได้เข้าช่วยเหลือนาวิกโยธินสหรัฐฯ ขณะปฏิบัติการ เครื่องบินติดอาวุธได้โจมตีที่มั่นและขบวนของอิรักที่กำลังเคลื่อนที่ไปทางใต้เพื่อไปเสริมกำลังของพวกเขาในทางเหนือของเมือง ถึงแม้ว่าจะมีภัยคุกคามจากขีปนาวุธพื้นสู่อากาศและการที่มันถูกมองเห็นได้ง่ายในช่วงเช้าของวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2534 เอซี-130เอชหนึ่งลำเลือกที่จะอยู่เพื่อทำการคุ้มกันนาวิกโยธิน ไม่นานมันก็ถูกยิงตกโดยขีปนาวุธและลูกเรือทั้งสิบสี่นายเสียชีวิต
กองทัพได้ใช้เอซี-130 ในปฏิบัติการรีสโตร์โฮปและยูไนเต็ดชีลด์ในโซมาเลีย ในภารกิจของนาโต้ในบอสเนีย-เฮอร์เซโกวีนา และในการอพยพชาวอเมริกันออกจากแอลบาเนียเมื่อปีพ.ศ. 2540
เอซี-130เอชมีราคาลำละ 132.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และเอซี-130ยูมีราคาลำละ 190 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปัจจุบันมีเอซี-130เอชแปดลำและเอซี-130ยู 17 ลำในประจำการ
ย้อนเวลาไปหารัก
ย้อนเวลาไปหารัก เป็นชื่อภาษาไทยของละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นชื่อ Operation Love ที่ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์ฟูจิ โดยเป็นเรื่องราวของ เคน อิวาเสะ ที่ได้มาร่วมงานแต่งงานของ เรอิ โยชิดะ เพื่อนสมัยเรียนมัธยมของเขาซึ่งพอเขานึกถึงอดีตเขาคิดว่าจะทำยังไงถึงจะกลับไปแก้ไขอดีตได้แต่แล้วจู่ๆก็มีชายลึกลับโผล่มาแล้วยื่นข้อเสนอให้เขาสามารถกลับไปแก้ไขเหตุการณ์ในอดีตได้
ต้อม ขายหัวเราะ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1152
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1152 (แยกทางหลวงหมายเลข 1020 (หัวดอย) - บรรจบทางหลวงหมายเลข 1020 (ต้าตลาด)) เป็นถนนที่แยกมาจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1020 (เชียงราย-เชียงของ) เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายเอเชียหมายเลข 3 (AH3) สร้างขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงที่จะสร้างทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1152 พ.ศ.2528 ในสมัยที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์เป็นนายกรัฐมนตรี นอกจากนี้แล้ว ทางหลวงสายนี้ยังถูกประกาศให้เป็นทางหลวงที่จำเป็นต้องก่อสร้างโดยเร่งด่วน ในสมัยที่นายสมัคร สุนทรเวช เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 3 ตอน ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1152 ป็นถนนสายหลักที่ใช้ในการเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองเชียงรายของประชาชนในอำเภอขุนตาล อำเภอพญาเม็งราย และอำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย
อาคารวรรณสรณ์
อาคารวรรณสรณ์ ตั้งอยู่เลขที่ 35 ถนนพญาไท แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพฯ 10400 เป็นศูนย์การศึกษาที่ประกอบด้วยโรงเรียนกวดวิชากว่า 20 สถาบัน ร้านอาหาร-ศูนย์อาหาร, ร้านหนังสือ, ศูนย์ทันตกรรมและความงาม เป็นอาคารสูง 18 ชั้นรวมชั้นใต้ดิน 1 ชั้น มีลิฟต์ 4 ตัวเป็นแบบบริการด้านหน้า 3 ตัวและขนของด้านหลัง 1 ตัว มีพื้นที่ใช้สอย 38,614 ตารางเมตร สามารถจอดรถยนต์ได้กว่า 260 คัน รองรับนักเรียนสูงสุดได้เกือบ 20,000 คนต่อรอบ ซึ่งจะเห็นภาพการมาใช้บริการของนักเรียนและผู้ปกครองในลักษณะเช่นนี้ได้ในทุก ๆ ช่วง วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ และช่วงปิดภาคการศึกษา
ประวัติของที่ดิน.
อาคารวรรณสรณ์ ตั้งอยู่บนที่ดิน 2 ไร่ 1 งาน 37 ตารางวา โฉนด เลขที่ 1167 ผู้ที่เป็นเจ้าของดั้งเดิมคือ พระยาคชนันทน์นิพัทธพงศ์ (ล้วน คชนันทน์) ข้าราชบริพารในรัชกาลที่ 6 ครอบครองตั้งแต่ยังมีบรรดาศักดิ์เป็น จมื่นมานิตนเรศร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2460 ซึ่งบนที่ดินแปลงนี้มีบ้านเก่าอยู่ 1 หลัง ต่อมาภายหลังทั้งบ้านและที่ดินแปลงนี้ได้ตกเป็นของครอบครัวนายรัชชปาลซิงห์ นารูลาและญาติ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2484 และบ้านหลังนี้ยังเคยให้เช่าเป็นที่ตั้งของสถานทูตอินเดีย ประจำประเทศไทย อยู่ช่วงหนึ่ง ต่อมาได้เกิดปัญหา การแบ่งทรัพย์ที่ดินแปลงนี้จนเป็นความในชั้นศาลได้พิจารณานำทรัพย์ออกขายทอดตลาดผ่านกรมบังคับคดี ในวันที่ 28 ธันวาคม 2548 ซึ่ง นายอนุสรณ์ ศิวะกุล และนางอุไรวรรณ ศิวะกุล เป็นผู้ประมูลได้ เพื่อนำมาสร้าง อาคารวรรณสรณ์ (ในวันรับมอบที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง สภาพของบ้านทรุดโทรมมากไม่มีหลังคา และพื้นอยู่แล้ว เนื่องจากผู้ครอบครองอยู่เดิมได้รื้อถอนออกไปจนหมด)
อาคารมีทั้งหมด 15 ชั้น ประกอบด้วย
ข้อมูล ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2562
ต่อไปนี้คือสถาบันกวดวิชาที่เคยเปิดทำการภายในอาคารวรรณสรณ์
ความเข้าใจผิดเกี่ยวกับที่ดิน.
ที่ดินของอาคารวรรณสรณ์นั้นไม่ใช่วังลักษมีวิลาศของพระนางเธอลักษมีลาวัณ และไม่ใช่สถานที่ที่พระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ดังที่มีหลายคนเข้าใจผิด จากหลักฐานโฉนดที่ดินระบุชัดเจนว่า จมื่นมานิตย์นเรศร์ (ล้วน คชนันท์น) หรือ พระยาคชนันทน์นิพัทธพงศ์ เป็นผู้ครอบครองที่ดินมาตั้งแต่แรกเมื่อปี พ.ศ. 2460 แล้วถูกเปลี่ยนมือเป็นผู้ครอบครองอื่นๆ หลายครั้ง ในความเป็นจริงนั้น วังลักษมีวิลาศตั้งอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามกับอาคารวรรณสรณ์ ปัจจุบันเป็นอาคารศูนย์รวมนักศึกษาแป๊บติสต์ (BSC) ที่หัวมุมถนนสี่แยกพญาไทเช่นเดียวกัน ดังมีประวัติอย่างชัดเจนอยู่ในหนังสือ “ประภาคารแห่งอนาคต” ของศูนย์รวมนักศึกษาแป๊บติสต์ ซึ่งมีรูปภาพและข้อความปรากฏเป็นหลักฐานอยู่
โรงเรียนเทคโนโลยีบริหารธุรกิจสมุทรปราการ
โรงเรียนเทคโนโลยีบริหารธุรกิจสมุทรปราการ (Samutprakan Institute of Commerce and Technology) โรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชน ในเครือแสงหิรัญ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2541 ตั้งอยู่ที่ กม.9 ตำบลบางพลีใหญ่ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
โรงเรียนเทคโนโลยีบริหารธุรกิจสมุทรปราการเป็นโรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชนขนาดใหญ่แห่งแรกของจังหวัดสมุทรปราการ
เปิดสอนในหลักสูตรพณิชยกรรม ระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และหลักสูตรบริหารธุรกิจ ระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)
สาขาที่เปิดสอนในระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)
สาขาที่เปิดสอนในระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)
ปังปอนด์ ดิ แอนิเมชัน ตอน 5 หัวใจฮีโร่
ปังปอนด์ ตอน ตัวจิ๋ว หัวใจฮีโร่
รีบอร์น!
ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น! (ญี่ปุ่น: 家庭教師ヒットマンREBORN! Katekyō Hittoman Ribōn! ?) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่ดำเนินเรื่องจบแล้วทั้งในฉบับหนังสือการ์ตูนหรือมังงะ(Manga)และในอะนิเมะ(Anime) เรื่องและภาพโดย อะกิระ อะมะโนะ[1] โครงเรื่องมีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตของ ซาวาดะ สึนะโยชิ เด็กนักเรียนธรรมดาจนกระทั่ง "รีบอร์น" นักฆ่ามือของวองโกเล่ แฟมิลี่ มาเฟีย แห่งอิตาลี ได้มาทำการฝึกฝนให้สึนะเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย รุ่นที่ 10 ของวองโกเล่ แฟมิลี่[1] โดยเริ่มตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่น ลงในนิตยสารรายสัปดาห์ โชเน็นจัมป์ โดยติดหนึ่งในอันดับขายดีที่สุดในประเทศญี่ปุ่น[2] และฉบับรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์ชูเอฉะ และยังมีการจัดทำภาพยนตร์การ์ตูนครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น! ซึ่งผลิตโดยบริษัทอาร์ทแลนด์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2549 จนถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2553 ทางช่องทีวีโตเกีย
เรื่องราวของ 'ซาวาดะ สึนะโยชิ' หรือ 'สึนะ' เด็กหนุ่มธรรมดา ที่ได้พบกับครูพิเศษนาม 'รีบอร์น' ที่บอกจะมาฝึกให้ เขาได้เป็นมาเฟียและดูแลแก็งค์ต่อไป หลังจากบทบดสอบทั้งหลายนั้น สึนะคือผู้สืบทอดหัวหน้าแก๊งมาเฟีย รุ่นที่ 10 ของแก็งมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ที่สุด 'วองโกเล่ แฟมิลี่' แห่งประเทศอิตาลี
หลังจากสึนะแสดงวีรกรรมสารภาพรักในชั้นใน รุ่นพี่ชมรมเคนโด้ที่แอบชอบเคียวโกะรู้สึกไม่พอใจ จึงคิดจะให้สึนะขายหน้า โดยท้าสึนะประลองเคนโด้ และวางแผนแกล้งไม่ให้ทำอิปป้งได้ ตอนแรกสึนะไม่กล้าสู้ แต่พอรีบอร์นยิงกระสุนดับเครื่องชนใส่ สึนะในชุดกางเกงในก็ทำอิปป้งด้วยการถอนเส้นผมของรุ่นพี่ออกทั้งหัว (ป้งแปลอีกอย่างว่าเส้นผม) ทำให้เพื่อน ๆ ประทับใจในแรงฮึดของสึนะ และเคียวโกะก็คุยกับสึนะเป็นครั้งแรก ผลจากการชนะรุ่นพี่ ทำให้เพื่อน ๆ ชวนสึนะเล่นวอลเล่ย์บอล ช่วงแรกสึนะคิดว่าจะให้รีบอร์นยิงกระสุนช่วย แต่รีบอร์นบอกว่าถ้ายิงโดยไม่มีอะไรคาใจก็ตายจริงแน่ สึนะจึงหนีไป แต่ก็กลับมาด้วยความรับผิดชอบ ในที่สุดรีบอร์นก็ช่วยด้วยการยิงกระสุนดับเครื่องชนที่อื่น จนสึนะและเพื่อนชนะได้ แต่ทว่าความไม่ได้เรื่องของสึนะอยู่ในสายตาของ "โกคุเดระ ฮายาโตะ" ผู้มาจากอิตาลี่ ทำให้โกคุเทระไม่ยอมรับสึนะเป็นหัวหน้าของวองโกเล่ จึงท้าประลองโดยโกคุเทระใช้ระเบิดเป็นอาวุธ แต่หลังจากโกคุเทระโดยนระเบิดพลาด และสึนะในโหมดดับเครื่องชน ได้ช่วยดับระเบิดให้จนช่วยชีวิตโกคุเทระไว้ โกคุเทระจึงยอมรับสึนะเป็นวองโกเล่รุ่นที่สิบ และเข้าเป็นแฟมิลี่คนแรกของสึนะ จากผลงานของสึนะที่เริ่มก่อวีรกรรมมากขึ้น ทำให้ "ยามาโมโตะ ทาเคชิ" นักเบสบอลของโรงเรียนสนใจเข้า ยามาโมโตะมีปัญหากับการเล่นเบสบอลจึงมาปรึกษาสึนะ สึนะบอกให้พยายามซ้อม ยามาโมโตะจึงซ้อมจะแขนหักและเสียใจมากคิดฆ่าตัวตายโดยโดดตึกเรียน สึนะเข้าไปห้ามจนยามาโมโตะเริ่มคิดตก แต่กลับเกิดอุบัติเหตุทำให้ยามาโมโตะร่วงลงไป สึนะโดดตามไปช่วยโดยรีบอร์นสนับสนุนด้วยกระสุนดับเครื่องชน ทำให้ทั้งคู่รอดชีวิตทั้งที่ตกตึกมาด้วยกัน ยามาโมโตะกลายเป็นเพื่อนคนแรกของสึนะ หลังจากนั้นสึนะได้รู้จักกับ "โบวีโน่ แรมโบ้" นักฆ่าที่เป็นเด็กอายุ 5 ขวบ จาก 'โบวีโน่ แฟมิลี่' ที่ได้รับภารกิจมาลอบสังหารรีบอร์นแต่ไม่เคยสำเร็จ จนกลายมาเป็นเด็กในบ้านสึนะ ต่อมาคือ "อี้ผิง" นักฆ่าที่มาลอบฆ่าสึนะด้วยความเข้าใจผิดเนื่องจากสายตาสั้น (จนมาอาศัยในบ้านสึนะอีกคน) ทำให้สมาชิกในบ้านมีเพิ่มขึ้น และก่อเรื่องปวดหัวให้สึนะมากขึ้น รวมถึง "เบียงกี้" พี่สาวของโกคุเทระ นักฆ่าที่ใช้พอยด์ซั่นคุกกิ๊ง (อาหารพิษ) ที่คิดจะมาฆ่าสึนะเพื่อพารีบอร์นกลับไป แต่ภายหลังก็มาอาศัยในบ้านสึนะอีกคน
แวนเจลิส
อีแวนเจลอส โอดิซซีซ์ พาพาธานาซโซ ( กรีก: Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου ; 29 มีนาคม ค.ศ. 1943 – 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2022) นักดนตรีและนักแต่งเพลงชาวกรีก มีผลงานในแนวดนตรีอีเลกโทรนิก นิวเอจ โพรเกรสซีฟร็อก แอมเบียนต์ โดยใช้ชื่อในการแสดงว่า แวนเจลิส ( กร่อนมาจากชื่อ Evangelos ; อ่านว่า /vænˈgɛlɨs/)
ผลงานของแวนเจลิสที่มีชื่อเสียง คือดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง Chariots of Fire (ชื่อไทย: เกียรติยศแห่งชัยชนะ) ในปี พ.ศ. 2524 ซึ่งได้รับรางวัลออสการ์สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง Blade Runner ในปี พ.ศ. 2525 และ ในปี พ.ศ. 2535
แวนเจลิสเคยร่วมงานกับ จอน แอนเดอร์สัน นักร้องนำของวงเยส และออกอัลบั้มร่วมกัน 4 ชุด ในชื่อ Jon &amp; Vangelis
แวงเจลิส
รหัสซีซาร์
รหัสซีซาร์  ในทางด้านวิทยาการเข้ารหัสลับ หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่ออื่นว่า shift cipher Caesar's code หรือ Caesar shift เป็นเทคนิคการเข้ารหัสที่ง่ายและแพร่หลายที่สุด โดยใช้หลักการแทนที่ตัวอักษร ซึ่งในแต่ละตัวอักษรที่อยู่ในข้อความจะถูกแทนที่ด้วยตัวอักษรที่อยู่ลำดับถัดไปตามจำนวนตัวอักษรที่แน่นอน อย่างเช่น แปลงตัวอักษรไป 3 ตัว อักษร "A" ก็จะถูกแทนที่ด้วยอักษร "D" การเข้ารหัสแบบดังกล่าวตั้งชื่อตามจูเลียส ซีซาร์ ซึ่งคิดค้นขึ้นเพื่อการติดต่อสื่อสารกับแม่ทัพนายกองของเขา
ขั้นตอนการเข้ารหัสซีซาร์มักจะใช้ร่วมกับการเข้ารหัสที่มีความซับซ้อนมากกว่า เนื่องจากรหัสซีซาร์ใช้หลักการแทนที่ตัวอักษรเดี่ยวที่มีความตายตัว ดังนั้น รหัสดังกล่าวจึงสามารถถอดออกมาได้ง่าย รวมไปถึงความจริงที่ว่า ในทางปฏิบัติแล้ว มักจะไม่ได้ช่วยในการรักษาความปลอดภัยของข้อความนั้นเลย
การแปลงสามารถแสดงด้วยการปรับแนวสองพยัญชนะ พยัญชนะรหัสเป็นพยัญชนะธรรมดาที่หมุนซ้ายหรือขวาบางตำแหน่ง ตัวอย่างเช่น ต่อไปนี้เป็นรหัสซีซาร์ที่ใช้การหมุนซ้ายสามตำแหน่ง เทียบเท่าหมุนขวา 23 ตำแหน่ง:
ธรรมดา: ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ
รหัส: XYZABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVW
เมื่อเข้ารหัส บุคคลมองหาแต่ละอักษรของสารในบรรทัด "ปกติ" แล้วเขียนอักษรที่ตรงกันในบรรทัด "รหัส" การถอดรหัสให้ทำกลับกัน โดยเลื่อนขวา 3
ข้อความรหัส: QEB NRFZH YOLTK CLU GRJMP LSBO QEB IXWV ALD
ข้อความธรรมดา: THE QUICK BROWN FOX JUMPS OVER THE LAZY DOG
ประวัติศาสตร์และการใช้งาน.
รหัสซีซาร์ได้รับชื่อตามจูเลียส ซีซาร์ ผู้ซึ่งใช้การแปลงตัวอักษรเพื่อปกป้องข้อมูลทางการทหารที่มีความสำคัญ แต่ถึงแม้ว่ารหัสซีซาร์จะเป็นการเข้ารหัสแบบแทนที่ตัวอักษรที่ถูกบันทึกไว้เป็นแบบแรก ก็ได้ปรากฏว่าได้มีรหัสแบบอื่นที่ได้มีการใช้งานก่อนหน้านั้นแล้ว
ส่วนหลานชายของเขา ออกุสตุส ซีซาร์ ได้ใช้วิธีเข้ารหัสแบบเดียวกันนี้ แต่เปลี่ยนไปใช้การแทนที่ตัวอักษรที่อยู่ถัดไปหนึ่งตัวแทน และไม่ได้ใช้ครอบคลุมรวมไปถึงตัวอักษรตัวแรกด้วย
นอกจากนั้นยังได้ปรากฏหลักฐานอีกว่าจูเลียส ซีซาร์ได้คิดค้นรหัสลับที่มีความสลับซับซ้อนกว่านี้อีก อย่างเช่น นักเขียนคนหนึ่งที่มีชื่อว่า อุลุส เกลเลียส ได้กล่าวถึงตำราการเข้ารหัสของซีซาร์ว่า:
ไม่ได้มีการบันทึกแต่อย่างใดว่ารหัสดังกล่าวมีประสิทธิภาพมากเพียงใด แต่ก็ดูเหมือนว่ารหัสดังกล่าวจะให้ความปลอดภัยแก่สารลับอยู่ในระดับหนึ่ง เพราะศัตรูส่วนใหญ่ของซีซาร์นั้นคือ บุคคลที่สามารถอ่านออกเขียนได้แล้ว ซึ่งพวกเขาเหล่านั้นต่างก็เชื่อว่า ซีซาร์ใช้ภาษาต่างประเทศที่ไม่มีใครอื่นรู้จักในการส่งสาร เนื่องจากเกรงว่าจะมีผู้ที่สามารถถอดข้อความในสารลับได้ ดังนั้นจึงไม่มีการบันทึกเทคนิกการถอดรหัสการแทนที่ตัวอักษรในขณะนั้น ประวัติศาสตร์วิทยาการเข้ารหัสที่ย้อนกลับไปไกลที่สุดถูกบันทึกไว้ในคริสต์ศตวรรษที่ 9
อลัน พาร์สันส์
อลัน พาร์สันส์ (20 ธันวาคม ค.ศ. 1948 -) ซาวด์เอนจิเนียร์ โปรดิวเซอร์ และนักดนตรีชาวอังกฤษ มีส่วนร่วมในการผลิตผลงานที่ได้รับความนิยมของศิลปินหลายคน รวมทั้งอัลบั้ม Abbey Road ของเดอะบีทเทิลส์ และอัลบั้ม The Dark Side of the Moon ของพิงก์ ฟลอยด์
พาร์สันส์เกิดที่ลอนดอน เริ่มงานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 ขณะมีอายุเพียง 18 ปีโดยเป็นผู้ช่วยซาวด์เอนจิเนียร์ ที่ห้องบันทึกเสียงแอบบีย์โรดของ EMI ผลงานชิ้นแรกคืออัลบั้ม "Abbey Road" ของเดอะบีทเทิลส์ จากนั้นได้ร่วมผลิตผลงานหลายชุดของพอล แม็คคาร์ตนีย์, เดอะ ฮอลลีส์, อัล สจวต และมีส่วนร่วมอย่างมากในอัลบั้ม "The Dark Side of the Moon" ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของพิงก์ ฟลอยด์
ในปี ค.ศ. 1975 พาร์สันส์ ได้ร่วมกับ เอริก วูลฟ์สัน โปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลง ก่อตั้งวงดนตรีชื่อ ดิ อลัน พาร์สันส์ โปรเจกต์ โดยรวมกลุ่มนักดนตรีที่ผลิตงานอยู่เบื้องหลังให้กับศิลปินต่างๆ ผลิตผลงานออกมา 10 ชุด โดยไม่จัดการแสดงสด ก่อนจะยุบวงไปในปี ค.ศ. 1987
เพลง "Sirius" เป็นเพลงบรรเลงแทรคแรกของอัลบั้ม "Eye in the Sky" ในปี ค.ศ. 1982 ที่ประสบความสำเร็จที่สุด ขึ้นถึงอันดับ 7 ในชาร์ตนิตยสารบิลบอร์ดของสหรัฐ ได้รับความนิยมจากทีมกีฬาอาชีพหลายทีมในสหรัฐอเมริกา นำมาใช้เป็นเพลงเปิดตัวนักกีฬาลงสู่สนามแข่งขัน เช่น ชิคาโก บูลส์ , พิตสเบิร์ก สตีลเลอร์ส, นิวออร์ลีนส์ เซนต์ส, แคนซัสซิตี ชีฟส์, ฟีนิกซ์ ซันส์, ดีทรอยต์ ไลอันส์ รวมถึง แมนเชสเตอร์ซิตี ในฤดูกาล 2007/2008
ปัจจุบันอลัน พาร์สันส์ ใช้ชีวิตอยู่ในซานตาบาร์บารา แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
กินเนสบุ๊ก
ซน–แสบ–ใส
รางวัลออสการ์ สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม
รางวัลออสการ์ สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลออสการ์โดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ที่มอบให้กับภาพยนตร์ที่แสดงให้เห็นถึงความสำเร็จในด้านเทคนิคพิเศษ ครั้งแรกในการมอบรางวัล (ปีค.ศ. 1939) รางวัลนี้มีชื่อว่า "Best Special Effects" ต่อมาในปีค.ศ. 1963 รางวัลนี้ได้แยกออกเป็น 2 ประเภท คือ "Best Special Visual Effects" และ "Best Sound Effects" ในปีค.ศ. 1972 ได้มีการหยุดมอบรางวัลนี้ และเปลี่ยนไปมอบรางวัล "Academy Special Achievement Award" แทน แต่เป็นช่วงระยะเวลาเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น ในปีค.ศ. 1996 รางวัลนี้ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "Best Visual Effects" มาจนถึงปัจจุบัน และในปีค.ศ. 2007 ได้เปลี่ยนวิธีการเลือกภาพยนตร์ที่เข้าชิงรางวัล คือ จะเลือกภาพยนตร์มา 15 เรื่อง และคัดเหลือ 7 เรื่องในรอบสอง หลังจากนั้นจึงประกาศภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้เพียง 3 เรื่อง
สำหรับภาพยนตร์ที่จะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้ เทคนิคพิเศษจะต้องเป็นสิ่งที่การถ่ายภาพยนตร์ทั่วไปทำไม่ได้ เช่น คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติของตึกเอ็มไพร์สเตตทั้งตึก ไม่ถือว่าเข้าเงื่อนไข เนื่องจากเราสามารถ่ายภาพของตึกได้โดยง่าย ในขณะเดียวกันกรุงโรมโบราณจะเข้าเงื่อนไข เพราะเราไม่สามารถถ่ายภาพของกรุงโรมในอดีตได้ อย่างไรก็ตามการตัดสินไม่ได้พิจารณาที่ฉากใดฉากหนึ่งของภาพยนตร์เท่านั้น แต่ต้องพิจารณาคุณภาพของเทคนิคพิเศษโดยรวมของภาพยนตร์เรื่องนั้น
ตามกฎของออสการ์ เงื่อนไขของรางวัลนี้คือ
(ก) การพิจารณาเทคนิคพิเศษให้พิจารณาจากภาพรวมในการสร้างภาพยนตร์ และ
(ข) ความสามารถในทางศิลปะ ฝีมือ และ ความถูกต้อง ที่ทำให้เกิดภาพลวงตาได้
ต้อ (แก้ความกำกวม)
ต้อ หมายถึง โรคอย่างหนึ่งเกิดที่ลูกตา ทําให้ตาพิการมองอะไรไม่เห็นชัดเจนหรืออาจทําให้ตาบอดได้ มีหลายชนิด ได้แก่
ชื่อพ้อง
ในระบบการเรียกชื่อสิ่งมีชีวิตแบบทวินาม ชื่อพ้องคือชื่อทางวิทยาศาสตร์ที่แตกต่างกันสำหรับสิ่งมีชีวิตสิ่งเดียวในทางอนุกรมวิธาน ชื่อให้ใช้ชื่อตั้งขึ้นก่อนหรือที่ถูกต้องได้รับการยอมรับจะเป็นชื่อที่ถูกต้อง ส่วนชื่ออื่น ๆ ให้เป็นชื่อพ้อง การใช้และคำศัพท์ก็จะต่างกันไปในสัตววิทยาและพฤกษศาสตร์
สัตววิทยา.
ในระบบการตั้งชื่อทางสัตววิทยา ชื่อพ้องคือชื่อวิทยาศาสตร์ที่ต่างกันแต่เป็นของสัตว์ชนิดเดียวกัน เช่น มีชื่อสองชื่อสำหรับสปีชีส์เดียวกัน ในหลักเกณฑ์ของระบบการตั้งชื่อทางสัตววิทยา ชื่อแรกที่ถูกตีพิมพ์จะเป็น ชื่อพ้องหลัก (senior synonym) ชื่อที่เหลือจะกลายเป็น ชื่อพ้องรอง (junior synonyms)
ชื่อพ้องจะเป็น "ปรนัย หรือ โดยวัตถุ (objective)" ถ้าอ้างถึงสิ่งมีชีวิตเดียวกันอย่างชัดเจน ในกรณีนี้ถ้าอ้างถึงรูปร่างลักษณะหรือตัวอย่างต้นแบบเดียวกัน ไม่เช่นนั้น ชื่อพ้องจะเป็น "อัตนัย หรือ โดยบุคคล (subjective)" หมายความว่า มีลู่ทางสำหรับการโต้แย้ง นักวิจัยคนหนึ่งอาจพิจารณาชื่อสองชื่อเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวกัน ขณะที่คนอื่นอาจไม่เห็นด้วย
เช่น จอห์น เอ็ดวาร์ด เกรย์ (John Edward Gray) ตีพิมพ์ชื่อ "Antilocapra anteflexa" ในปี ค.ศ. 1855 ใช้สำหรับละมั่งอเมริกาบนพื้นฐานของเขาคู่ อย่างไรก็ตามตัวอย่างของเขาเป็นตัวอย่างที่ผิดปกติตัวอย่างหนึ่งของชนิด "Antilocapra americana" ที่ตีพิมพ์โดยจอร์จ ออต (George Ord) ในปี ค.ศ. 1815 ดังนั้นชื่อของออตจึงตั้งชื่อมาก่อน และ "Antilocapra anteflexa" ได้กลายชื่อพ้องอัตนัยรอง (junior subjective synonym)
ชื่อพ้องปรนัย (Objective synonyms) เป็นเรื่องธรรมดาของระดับสกุล เพราะนักวิจัยสองคนอาจมาถึงจุดตัดสินใจอย่างอิสระว่าสปีชีส์นั้นต่างจากชนิดอื่น ๆ ในสกุลอย่างพอเพียงที่จะตั้งสกุลของมันเอง ดังนั้นทุก ๆ ชื่อในสกุลใหม่ที่ใช้ชนิดต้นแบบเดียวกัน เป็นชื่อพ้องปรนัย (objective synonyms)