pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ที่เมืองคอรินท์มีการสนทนาระหว่างอเล็กซานเดอร์มหาราชและไดออจะนีซ เรื่องราวเหล่านี้มีหลักฐานงานเขียนของ พลูทาร์ก ตามบันทึกเล่าว่าพวกเขาแลกเปลี่ยนคำกันเพียงไม่กี่คำ: ในขณะที่ ไดออจะนีซ กำลังพักผ่อนท่ามกลางแสงแดดยามเช้า อเล็กซานเดอร์ ตื่นเต้นที่จะได้พบกับนักปรัชญาที่มีชื่อเสียง แล้วถามว่ามีอะไรให้ข้าช่วยเหลือท่านได้บ้างไหม ไดออจะนีซตอบว่า "มี เจ้าบังแสงแดดของข้าอยู่ช่วยหลบหน่อยได้ไหม" (พร้อมท่าทางปัดมือ) อเล็กซานเดอร์จึงตอบว่า "ถ้าข้าไม่ใช่อเล็กซานเดอร์ ข้าก็จะอยากเป็นไดออจะนีซ" ไดออจะนีซตอบกลับว่า “ถ้าข้าไม่ใช่ไดออจะนีซ ข้าก็ยังอยากเป็นไดออจะนีซ” ในอีกเรื่องราวหนึ่งของการสนทนา อเล็กซานเดอร์พบว่านักปราชญ์มองดูกองกระดูกมนุษย์อย่างตั้งใจ ไดออจะนีซอธิบายว่า "ข้ากำลังค้นหากระดูกของพ่อเจ้า แต่ไม่สามารถแยกกระดูกออกจากกระดูกของทาสได้เลย"
มีเรื่องราวที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับการเสียชีวิตของไดออจะนีซ ผู้ร่วมสมัยของเขากล่าวหาว่าเขากลั้นหายใจจนสิ้นชีวิต แม้ว่ารายงานอื่น ๆ เกี่ยวกับการตายของเขาบอกว่าเขาป่วยจากการกินปลาหมึกดิบ หรือต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกสุนัขกัด เมื่อถูกถามว่าต้องการฝังอย่างไร เขาก็ทิ้งคำสั่งให้โยนออกไปนอกกำแพงเมืองเพื่อให้สัตว์ป่ากินร่างของเขา เมื่อถูกถามว่าเขาสนใจเรื่องนี้หรือไม่ ไดออจะนีซก็ตอบว่า "ไม่เลย ตราบใดที่เจ้าให้ไม้เท้าเพื่อไล่พวกมันออกไป!" เมื่อถูกถามว่าเขาจะใช้ไม้เท้าได้อย่างไรในเมื่อเขาตายไปแล้ว ไดออจะนีซจึงตอบว่า: “ถ้าข้าตาย แล้วทำไมข้าต้องสนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้าเมื่อข้าตายไปแล้ว?” ในท้ายที่สุด ไดออจะนีซล้อเลียนความกังวลที่มากเกินไปของผู้คนด้วยการรักษาคนตายที่ "เหมาะสม" ชาวคอรินธ์ได้สร้างเสาหลักสำหรับวางสุนัขหินอ่อน Parian ไว้ในความทรงจำของเขา
ความเห็นถากถางดูถูก.
นอกเหนือจาก พรตนิยม และ ลังแห่งธีบส์ แล้ว ไดออจะนีซ ยังถือเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งความเห็นถากถางดูถูก แนวความคิดของไดออจะนีซก็เหมือนกับพวกไซนิกอื่น ๆ ส่วนใหญ่ จะต้องมาถึงทางอ้อม ไม่มีงานเขียนของไดออจะนีซที่อยู่รอดได้แม้ว่าเขาจะได้รับรายงานว่าเขาแต่งหนังสือมากกว่าสิบเล่ม จดหมายหลายฉบับ และโศกนาฏกรรมเจ็ดเรื่อง ความคิดถากถางถากถางแยกออกไม่ได้จากการปฏิบัติถากถางถากถาง ดังนั้นสิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับไดออจะนีซจึงมีอยู่ในเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับชีวิตของเขาและคำพูดที่มาจากเขาในแหล่งข้อมูลคลาสสิกจำนวนมากที่กระจัดกระจาย
ไดออจะนีซยืนยันว่าการเติบโตเทียมของสังคมไม่สอดคล้องกับความสุขและศีลธรรมหมายถึงการกลับคืนสู่ความเรียบง่ายของธรรมชาติ ความเข้มงวดและความเรียบง่ายของเขายิ่งใหญ่มากจนในที่สุด ลัทธิสโตอิก จะอ้างว่าเขาเป็นคนฉลาดหรือ "โซโฟส" ในคำพูดของเขา "มนุษย์มีพรสวรรค์ที่เรียบง่ายทุกอย่างของพระเจ้า" แม้ว่าก่อนหน้านี้โสกราตีสจะระบุว่าตนเองเป็นทางโลก มากกว่าการเมือง ไดออจะนีซให้เครดิตกับการใช้คำว่า "สากล" เป็นครั้งแรก เมื่อถูกถามว่าเขามาจากไหน เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นพลเมืองของโลก ("สากล") ” นี่เป็นข้ออ้างที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงในโลกที่อัตลักษณ์ของผู้ชายผูกติดอยู่กับความเป็นพลเมืองของเขาในเมืองรัฐหนึ่ง ๆ ไดออจะนีซผู้ถูกเนรเทศและถูกขับไล่ เป็นคนที่ไม่มีตัวตนทางสังคม
ไดออจะนีซไม่มีอะไรนอกจากดูถูกเพลโตและปรัชญานามธรรมของเขา ไดออจะนีซมองว่า แอนติสเธน เป็นลูกศิษย์ที่แท้จริงของโสกราตีส และแบ่งปันความรักในคุณธรรมและความเฉยเมยต่อความมั่งคั่ง ร่วมกับการดูหมิ่นความคิดเห็นทั่วไป ไดออจะนีซแบ่งปันความเชื่อของโสกราตีสว่าเขาสามารถทำหน้าที่เป็นหมอให้กับดวงวิญญาณของมนุษย์และปรับปรุงศีลธรรมได้ ในขณะเดียวกันก็ดูหมิ่นความละอายของพวกเขา เพลโตเคยอธิบายไดออจะนีซว่า "โสกราตีสบ้าไปแล้ว"
ลามกอนาจาร.
ไดออจะนีซสอนโดยตัวอย่างชีวิต เขาพยายามแสดงให้เห็นว่าปัญญาและความสุขเป็นของคนที่เป็นอิสระจากสังคมและอารยธรรมนั้นถดถอย เขาดูถูกไม่เพียงแต่ครอบครัวและองค์กรทางสังคมและการเมืองเท่านั้น แต่ยังดูถูกสิทธิในทรัพย์สินและชื่อเสียงอีกด้วย เขายังปฏิเสธความคิดปกติเกี่ยวกับความเหมาะสมของมนุษย์ กล่าวกันว่าไดออจะนีซรับขอทานในตลาด แล้วฉี่รดคนที่ดูถูกเขา ถ่ายอุจจาระในโรงละคร และช่วยตัวเองในที่สาธารณะ และชี้นิ้วไปที่ผู้คนด้วยนิ้วกลางซึ่งถือเป็นการดูถูก เมื่อถูกถามเกี่ยวกับการรับประทานอาหารในที่สาธารณะ เขากล่าวว่า “ถ้าการรับประทานอาหารเช้าไม่ใช่เรื่องแปลก ก็ไม่มีสิ่งแปลกปลอมในตลาด แต่การรับประทานอาหารเช้าไม่ใช่เรื่องแปลก จึงไม่แปลกที่จะทานอาหารเช้าในตลาด” ในหื่นกามของการแสดงลามกอนาจารในที่สาธารณะ เขาจะพูดว่า "ถ้ามันง่ายพอ ๆ กับการขจัดความหิวด้วยการถูท้องของข้า"
ไดออจะนีซเป็นคนดื้อรั้นหรือเหมือนสุนัข.
เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของ ไดออจะนีซ อ้างถึงพฤติกรรมเหมือนสุนัขของเขาและการยกย่องคุณธรรมของสุนัข ไม่มีใครรู้ว่า ไดออจะนีซ ถูกดูหมิ่นด้วยฉายา "หมา" หรือไม่ทำเป็นคุณธรรมหรือไม่ว่าครั้งแรกที่เขาหยิบธีมสุนัขขึ้นมาเอง เมื่อถูกถามว่าทำไมเขาถึงถูกเรียกว่าสุนัข เขาตอบว่า "ข้าประจบประแจงผู้ที่ให้อะไรข้า ข้าตะโกนใส่ผู้ปฏิเสธ และฟันของข้าเป็นพวกอันธพาล" ไดออจะนีซเชื่อว่ามนุษย์ใช้ชีวิตอย่างจอมปลอมและหน้าซื่อใจคด และน่าจะดูพวกสุนัขให้ดี นอกจากทำหน้าที่ของร่างกายตามธรรมชาติในที่สาธารณะอย่างสบาย ๆ แล้ว สุนัขจะกินอะไรก็ได้และไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะนอนที่ไหน สุนัขอยู่กับปัจจุบันโดยปราศจากความวิตกกังวล และไม่มีประโยชน์สำหรับข้ออ้างของปรัชญานามธรรม นอกจากคุณธรรมเหล่านี้แล้ว สุนัขยังรู้สัญชาตญาณว่าใครเป็นมิตรใครเป็นศัตรู สุนัขจะเห่าความจริงไม่เหมือนกับมนุษย์ที่หลอกคนอื่นหรือถูกหลอก ไดออจะนีซกล่าวว่า "สุนัขตัวอื่นกัดศัตรู ข้ากัดเพื่อนเพื่อช่วยพวกมัน"
คำว่า "ถากถาง" นั้นมาจากคำภาษากรีก κυνικός, kynikos, "เหมือนสุนัข" และมาจาก κύων, kyôn, "สุนัข" (สัมพันธการก: "kynos") คำอธิบายหนึ่งที่เสนอในสมัยโบราณว่าทำไมพวกไซนิกถึงถูกเรียกว่าสุนัขก็คือที่ แอนติสเธน สอนในโรงยิม Cynosarges ที่กรุงเอเธนส์ คำว่า "Cynosarges" หมายถึงสถานที่ของสุนัขขาว ภายหลัง "Cynics" ก็พยายามที่จะเปลี่ยนคำพูดเพื่อประโยชน์ของพวกเขาตามที่ผู้วิจารณ์อธิบายในภายหลัง:
มีเหตุผลสี่ประการที่ชื่อ Cynics ประการแรกเนื่องจากความเฉยเมยต่อวิถีชีวิตของพวกเขา เพราะพวกเขาสร้างลัทธิที่ไม่แยแสและเช่นเดียวกับสุนัข กินและแสดงความรักในที่สาธารณะ เดินเท้าเปล่า และนอนในอ่างน้ำและที่ทางแยก เหตุผลประการที่สองคือ สุนัขเป็นสัตว์ไร้ยางอาย และพวกเขานับถือลัทธิไร้ยางอาย ไม่ใช่ว่าเป็นคนถ่อมตัว แต่เหนือกว่ามัน เหตุผลที่สามคือสุนัขเป็นผู้พิทักษ์ที่ดีและปกป้องหลักปรัชญาของพวกเขา เหตุผลที่สี่คือ สุนัขเป็นสัตว์แบ่งแยก ซึ่งสามารถแยกแยะระหว่างมิตรกับศัตรูได้ พวกเขาจึงรู้จักเป็นเพื่อนที่เหมาะกับปรัชญา และต้อนรับพวกเขาด้วยความกรุณา ขณะที่คนที่ไม่เหมาะสมก็ขับไล่พวกเขาออกไปด้วยการเห่าใส่พวกมัน
ตามที่ระบุไว้ (ดู ความตาย) ความสัมพันธ์ระหว่างไดออจะนีซกับสุนัขได้รับการจดจำโดยชาวคอรินเธียนส์ ซึ่งสร้างเสาหลักสำหรับวางสุนัขหินอ่อน Parian ไว้ในความทรงจำของเขา
กลุ่มอาการไดออจอินีส.
ชื่อของไดออจะนีซถูกนำมาใช้กับความผิดปกติทางพฤติกรรมที่มีลักษณะโดยการละเลยและกักตุนตนเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ความผิดปกติดังกล่าวส่งผลกระทบต่อผู้สูงอายุและมีชื่อค่อนข้างไม่เหมาะสม เนื่องจากไดออจะนีซจงใจปฏิเสธมาตรฐานทั่วไปของความสะดวกสบายทางวัตถุ และเป็นเพียงผู้สะสมเท่านั้น ชื่อนี้มักถูกวิพากษ์วิจารณ์เนื่องจากไดออจะนีซเชื่อว่าเขาช่วยตัวเอง
รายชื่อวันสำคัญทางศาสนาพุทธ
เจ้าหญิงซูมายา บินต์ ฮัสซัน
เจ้าหญิงซูมายา บิน ฮัสซัน  พระธิดาพระองค์รองใน เจ้าชายฮัสซัน บิน เฏาะลาล กับ เจ้าหญิงซาร์วาธ อัล ฮัสซัน
พระองค์ประสูติ ณ กรุงอัมมาน เป็นพระธิดาพระองค์รองใน เจ้าชายฮัสซัน บิน เฏาะลาล กับ เจ้าหญิงซาร์วาธ อัล ฮัสซัน ทรงเป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน อีกทั้งยังทรงเป็นพระญาติวงศ์ในสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2
พระองค์ทรงด้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานในประเทศจอร์แดน หลังจากนั้นเธอได้เข้าเรียนหลักสูตร Sherborne School for Girlsในดอร์เซ็ท ประเทศอังกฤษ เธอจบการศึกษาจากCourtauld สถาบันศิลปะที่มหาวิทยาลัยลอนดอน
เจ้าหญิงซูมายา ทรงเสกสมรสกับ นัซซา จูเดน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและการต่างประเทศของจอร์แดน โดยมีพระบุตรร่วมกัน 4 คน คือ
พระองค์ทรงเป็นประธานคณะกรรมการของมหาวิทยาลัยเจ้าหญิงมายาแห่งเทคโนโลยี (Princess Sumaya University for Technology) ที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2534 โดยในปี ค.ศ. 2006 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็น ประธานRoyal Society Society และยังทรงดำรงปรองประธานสภาวิทยาศาสตร์ระดับสูงแห่งจอร์แดน ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐที่ให้คำแนะนำแก่รัฐเกี่ยวกับประเด็นนโยบายสาธารณะที่เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
พระองค์ทรงก่อตั้งมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ อัล ฮัสซัน โดยมี สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2 เสด็จพระราชดำเนินไปเป็นองค์ประธานเปิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2550
พระองค์เป็นผู้อุปถัมภ์กิตติมศักดิ์ของสมาคมคอมพิวเตอร์จอร์แดนและองค์กรการกุศลหลายแห่ง นอกจากนี้ยังทรงเป็นประธานในจอร์แดนสหพันธ์แฮนด์บอลและเป็นสมาชิกของสหพันธ์แฮนด์บอลนานาชาติ
ปีเอตะ (มีเกลันเจโล)
ปีเอตะ (, ; 1498–1499) เป็น งานประติมากรรมสลักสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ทำขึ้นโดย มีเกลันเจโล บูโอนาร์โรตี และตั้งอยู่ในมหาวิหารนักบุญเปโตร ที่นครรัฐวาติกัน โดยเป็นงานชิ้นแรกที่ถูกทำขึ้นโดยศิลปินในหัวเรื่องนี้ รูปสลักถูกสั่งทำให้กับพระคาร์ดินัลชาวฝรั่งเศสที่ชื่อว่า Jean de Bilhères ซึ่งเคยเป็นตัวแทนในกรุงโรม งานประติมากรรมถูกทำขึ้นจากหินอ่อนคาราร่า (Carrara marble) เพื่อเป็นอนุสรณ์สำหรับงานศพของพระคาร์ดินัล ทว่าถูกย้ายไปยังที่อยู่ปัจจุบันซึ่งอยู่ที่โบสถ์น้อยแห่งแรกทางด้านขวาของทางเข้ามหาวิหาร ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเป็นผลงานชิ้นเดียวที่มีเกลันเจโลได้ลงชื่อไว้
ผลงานอันโด่งดังชิ้นนี้ แสดงร่างกายของพระเยซู บนตักของมารีย์ ผู้เป็นมารดา หลังจากการตรึงที่กางเขน หัวเรื่องนี้กำเนิดที่ทางเหนือ และเป็นที่นิยมในประเทศฝรั่งเศสในขณะนั้น ทว่ายังไม่เป็นที่รู้จักในประเทศอิตาลี การตีความ "ปีเอตะ" ของมีเกลันเจโล นับเป็นเรื่องใหม่ในงานประติมากรรมของอิตาลี โดยถูกนับว่าเป็นงานชิ้นสำคัญที่คงความสมดุลระหว่างอุดมคติของความงามในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาและธรรมชาตินิยม
โครงร่างมีรูปทรงพีระมิด และจุดยอดตรงกับหัวของมารีย์ รูปสลักมีขนาดกว้างขึ้นลงมาตามชุดกระโปรงของมารีย์จนสุดที่ฐานหินของกอลกอธา (Golgotha) รูปทรงไม่ได้ตามสัดส่วน ด้วยความยากที่จะแสดงร่างกายทั้งตัวของชายซึ่งโตเต็มวัย บนตักของผู้หญิง ส่วนใหญ่ของร่างกายมารีย์ถูกปกคลุมด้วยผ้า และความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่แลดูเป็นธรรมชาติ มีเกลันเจโลตีความ "ปีเอตะ "ได้ต่างออกไปจากศิลปินคนอื่น ๆ ด้วยความที่เขาแกะสลักมารีย์ในวัยสาว แทนที่หญิงอายุประมาณ 50 ปี
รอยของการตรึงที่กางเขนมีเพียงรอยตะปูเล็ก ๆ และบาดแผลบนตัวของพระเยซูเท่านั้น
ใบหน้าของพระเยซูไม่ได้มีสัญญาณของพระทรมาน มีเกลันเจโลไม่ต้องการให้ "ปีเอตะ" ในแบบของเขาแสดงถึงความตาย ทว่าอยากให้แสดงถึง "ทัศนวิสัยทางศาสนาของการละทิ้ง และหน้าตาอันสงบนิ่งของลูกชาย" และแสดงถึงพิธีมหาสนิทระหว่างมนุษย์และพระเจ้าผ่านทางการล้างบาปของพระเยซู
มารีย์ที่อ่อนเยาว์.
พระแม่มารีถูกแสดงในรูปแบบของมารดาที่มีความอ่อนเยาว์ ซึ่งมีลูกชายอายุประมาณ 33 ปี นับเป็นรูปแบบของเธอในพระทรมานของพระเยซูที่พบได้ทั่วไปในเวลานั้น คำอธิบายต่าง ๆ ได้รับการเสนอขึ้น หนึ่งในนั้นกล่าวว่าความอ่อนเยาว์ของเธอเปรียบเสมือนความบริสุทธิ์ที่ไม่อาจถูกทำลาย ดั่งที่มีเกลันเจโลเองได้กล่าวไว้ต่อ Ascanio Condivi ผู้เป็นทั้งผู้เขียนชีวประวัติและเพื่อนประติมากรของเขา
ประวัติหลังการสร้างเสร็จ.
การแกะสลักผลงานใช้เวลาไม่ถึงสองปี. หลังเสร็จสมบูรณ์ บ้านหลังแรกของ "ปีเอตะ "อยู่ที่โบสถ์น้อยของ Santa Petronilla สุสานแบบโรมันซึ่งอยู่ใกล้มุขข้างโบสถ์ด้านใต้ของมหาวิหารนักบุญเปโตร เป็นที่ที่พระคาร์ดินัลเลือกไว้เป็นที่ฝังศพ ต่อมาโบสถ์น้อยได้ถูกรื้อถอนโดยบรามันเตขณะสร้างมหาวิหารใหม่ จอร์โจ วาซารี กล่าวไว้ว่า ไม่นานหลังนำ "ปีเอตะ" ไปวาง มีเกลันเจโลไปได้ยิน (หรือถามผู้เยี่ยมชมเกี่ยวกับประติมากร) คนบอกว่าเป็นผลงานของประติมากรอีกคนหนึ่งที่ชื่อว่า Cristoforo Solari จากนั้นมิเกอันเจโล จึงไปลงชื่อบนประติมากรรม มีเกลันเจโลแกะสลักว่า (มีเกลันเจโล บูโอนาร์โรตี ชาวฟลอเรนซ์ เป็นผู้แกะสลัก) บนสายสะพายซึ่งพาดอยู่บนหน้าอกของมารีย์ โดยเป็นผลงานชิ้นเดียวที่เค้าได้เซ็นชื่อลงไป วาซารียังรายงานอีกว่ามีเกลันเจโลเสียใจในความความทะนงตนของตนเองและสาบานว่าจะไม่ลงชื่อบนผลงานชิ้นอื่นอีก
"ปีเอตะ" ได้รับความเสียหายเรื่อยมา นิ้วทั้งสี่บนมือข้างซ้ายของมารีย์หักขณะเคลื่อนย้าย และถูกซ่อมแซมใน พ.ศ. 2279 โดย Giuseppe Lirioni ความเสียหายครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 (วันอาทิตย์ของเทศกาลเพนเทคอสต์) นักธรณีวิทยาที่มีการอาการทางจิตชาวออสเตรเลียซึ่งเกิดในประเทศฮังการี ชื่อว่า Laszlo Toth เดินเข้าไปในโบสถ์น้อยและโจมตีงานประติมากรรมด้วยค้อน และตะโกนว่า "ฉันคือพระเยซู ฉันได้ฟื้นคืนจากความตายแล้ว!" ด้วยการทุบทั้งสิบห้าครั้ง แขนของมารีย์ในส่วนข้อศอกลงไปได้หลุดออก จมูกเธอได้หัก และเปลือกตาข้างหนึงแหว่ง ผู้เห็นเหตุการณ์เก็บชิ้นส่วนหินอ่อนที่กระเด็นออกมาจำนวนหนึ่งไป จากนั้นหินอ่อนบางส่วนถูกนำมาคืน ทว่าหลายชิ้นรวมไปถึงจมูกของมารีย์ได้หายไป โดยต่อมาได้ถูกซ่อมโดยการตัดนำชิ้นส่วนหินอ่อนมาจากหลังของเธอ
หลังการโจมตี ผลงานได้ถูกซ่อมแซมอย่างหนัก และส่งกลับไปยังมหาวิหารนักบุญเปโตร ตั้งไว้ทางด้านขวาของทางเข้า และถูกปกป้องโดยบานกระจกกันกระสุน
มิสยูนิเวิร์สลาว
มิสยูนิเวิร์สลาว  เป็นการประกวดนางงามระดับประเทศของประเทศลาว จัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2017 ปัจจุบันดำเนินการจัดประกวดโดยบริษัท มิสลาว จำกัด (Miss Lao Co., Ltd.) ซึ่งผู้ชนะการประกวดจะต้องเป็นตัวแทนของประเทศเข้าร่วมการประกวดนางงามจักรวาล
ซาดิโอ มาเน่
พระเทพสิทธาคม (สาย กิตฺติปาโล)
พระเทพสิทธาคม นามเดิม สาย กันคุ้ม ฉายา กิตฺติปาโล เป็นพระเกจิอาจารย์และพระราชาคณะชั้นเทพฝ่ายวิปัสสนาธุระ เจ้าอาวาสวัดท่าไม้แดง และเจ้าคณะจังหวัดตาก
พระเทพสิทธาคม มีนามเดิมว่า สาย กันคุ้ม เกิดเมื่อวันที่ 29 พ.ย.2480 ที่บ้านเลขที่ 70 หมู่ 3 ต.วังหิน อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวัดท่าไม้แดง จากนั้นได้รับราชการจนเบื่อหน่ายชีวิตฆราวาส จึงอุปสมบทเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2502 ที่วัดมณีบรรพตวรวิหาร โดยมีพระวิสุทธิสมณาจารย์ วัดมณีบรรพต เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาว่า กิตฺติปาโล
หลังอุปสมบท ท่านได้ศึกษาพระปริยัติธรรมจนสอบได้นักธรรมชั้นเอก และศึกษาด้านวิทยาคมกับพระเกจิอาจารย์หลายรูป เช่น หลวงปู่มัด อดีตเจ้าอาวาสวัดท่าไม้แดง พระครูธรรมานุกูล (ภู จนฺทเกสโร) และหลวงปู่ปี้
ในปี พ.ศ. 2508 ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดท่าไม้แดง เมื่อตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดตากว่างลง ท่านได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้รักษาการเจ้าคณะจังหวัดตากตั้งแต่วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2552 ถึงวันที่ 30 กันยายน มหาเถรสมาคมมีมติอนุมัติให้ท่านดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดตาก
พระเทพสิทธาคม มรณภาพด้วยโรคประจำตัวเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ณ โรงพยาบาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช สิริอายุ 83 ปี 62 พรรษา
เอ็สเอ็ส-โทเทนคอฟเฟอร์แบนเดอ
เทศบาลเมืองอรัญญประเทศ
อรัญญประเทศ เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว เป็นเมืองชายแดนทางด้านตะวันออกของประเทศไทย ติดต่อกับปอยเปต จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา เป็นที่ตั้งของตลาดชายแดนบ้านคลองลึก หรือ ตลาดโรงเกลือ ซึ่งมีสินค้าจากประเทศกัมพูชา และมีการค้าขายเสื้อผ้ามือสอง ส่วนฝั่งเขตแดนประเทศกัมพูชา มีบ่อนกาสิโนเป็นจำนวนมาก ผู้ใช้บริการส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวชาวไทย เนื่องจากการพนันในประเทศไทยผิดกฎหมาย
เทศบาลเมืองอรัญญประเทศได้รับยกฐานะมาจากเทศบาลตำบล เมื่อปี พ.ศ. 2547 มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลอรัญประเทศทั้งตำบล
แอริช เฟลล์กีเบิล
แพต โอ'คอนเนอร์ (นักมวยปล้ำ)
นิโคไล วาตูติน
เอริช ฟอน มันชไตน์
สถานีศรีเอี่ยม (รถไฟฟ้าสายสีเหลือง)
สถานีตลิ่งชัน (รถไฟฟ้ามหานคร)
บัด จอร์จ
บัด จอร์จ (23 ธันวาคม ค.ศ. 1927 – 1 กันยายน ค.ศ. 2017) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน พรรคเดโมแครต[2]
เวอร์เนอร์ ดอลสคอฟ
เวอร์เนอร์ ดอลสคอฟ (1 มกราคม ค.ศ. 1932 – 1 กันยายน ค.ศ. 2017) เกิดที่ประเทศเดนมาร์ก เป็นสมาชิกของพรรคประชาธิปไตยสังคม และเป็นผู้ว่าการโอเดนเซ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1973 ถึง ค.ศ. 1993
ซัมซุง เอกซ์พีเรียนซ์
ซัมซุง เอกซ์พีเรียนซ์  เป็นส่วนติดต่อประสานกับผู้ใช้ที่ซัมซุงได้นำไปใช้บนอุปกรณ์ของตัวเอง สร้างจากพื้นฐานแอนดรอยด์ แต่เดิมได้ใช้ชื่อว่าทัชวิซ เริ่มเปลี่ยนชื่อเป็น Samsung Experience เมื่อปลายปี ค.ศ. 2016 ในแอนดรอยด์ 7.0 "นูกัต" รุ่นนักพัฒนาบนซัมซุง กาแลคซีเอส 7
ทัชวิซ.
ทัชวิซเป็นชื่อเก่าของส่วนประสานงานกับผู้ใช้ของซัมซุง ปล่อยให้ใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2010 สำหรับสมาร์ตโฟนซัมซุง กาแลคซีเอส นักวิจารณ์ได้วิจารณ์ซัมซุงเกี่ยวกับการใส่คุณสมบัติต่าง ๆ และโบลทแวร์ในทัชวิซมากเกินไป โดยเฉพาะในซัมซุง กาแลคซีเอส 4 ทำให้ผู้ใช้งานหลายคนเรียกมันว่า "ฟีเจอร์ครีป" (คุณสมบัติขยะ) ในปีต่อ ๆ มา ซัมซุงจึงได้เริ่มถอดโบลทแวร์และคุณสมบัติที่ไม่จำเป็นออกและไม่ใช้ชื่อทัชวิซอีกต่อไป จึงเป็นเหตุที่ทำให้พวกเขาได้เปลี่ยนชื่อส่วนประสานงานนี้
ในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2016 ซัมซุงได้จดเครื่องหมายการค้าในชื่อ "Samsung Experience" พร้อมกับโลโก้
มอเตอร์โมเลกุล
มอเตอร์โมเลกุล  คือชีวจักรกลโมเลกุลอันเป็นองค์ประกอบที่จำเป็นต่อการเคลื่อนไหวในระบบต่างๆของสิ่งมีชีวิต อาจอธิบายได้ด้วยหลักการทำงานของมอเตอร์ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่บริโภคพลังงานอย่างหนึ่งเข้าไปและเปลี่ยนพลังงานเหล่านั้นเป็นการเคลื่อนไหวเชิงกล มอเตอร์โมเลกุลถูกสร้างขึ้นจากโมเลกุลจำนวนมากที่มีฐานจากโปรตีน มอเตอร์โมเลกุลเหล่านี้จะไปควบคุมพลังงานเสรีทางเคมีซึ่งถูกปล่อยมาจากปฏิกิริยาไฮโดรลิซิส (Hydrolysis) ของATP เพื่อเปลี่ยนรูปพลังงานเสรีเหล่านั้นเป็นการเคลื่อนไหวเชิงกล มอเตอร์ตัวจิ๋วเหล่านี้มีประสิทธิภาพเทียบเท่าได้กับมอเตอร์หรือเครื่องยนต์อุตสาหกรรมที่สร้างขึ้นโดยมนุษย์ ความแตกต่างที่สำคัญระหว่างมอเตอร์โมเลกุลกับมอเตอร์อุตสาหกรรมคือการที่มอเตอร์โมเลกุลต้องทำงานอยู่ในแหล่งสะสมพลังงานความร้อน (Thermal reservoir) หรือก็คือต้องการอุณหภูมิที่เหมาะสม
ตัวอย่างการใช้ประโยชน์จากมอเตอร์โมเลกุล อาทิในค.ศ. 2011 กลุ่มนักวิจัยได้ใช้โมเลกุลโซ่สร้างเป็นช่วงล่างแบบรถยนต์ขึ้นมาและใช้มอเตอร์โมเลกุล 4 ตัวประกอบเข้ากับช่วงล่างเหล่านั้นเพื่อทำหน้าที่เป็นล้อรถ เกิดเป็นรถนาโนที่สามารถเคลื่อนที่ไปบนพื้นผิวได้จริงโดยใช้พลังงานแสงในการขับเคลื่อน หรือในค.ศ. 2016 นักวิจัยได้สร้างโมเลกุลที่มีหัวแหลมคล้ายกับสว่านขึ้นมา และนำไปติดตั้งเข้ากับมอเตอร์โมเลกุล ได้เป็นสว่านโมเลกุลที่สามารถเจาะทะลุผนังเซลล์มะเร็งในเวลาเพียงไม่กี่นาที
เอลฟ์จิฟู มเหสีของเอ็ดวี
เอลฟ์จิฟู (ภาษาอังกฤษ Ælfgifu) เป็นคู่สมรสของพระเจ้าเอ็ดวิกแห่งอังกฤษ (ครองราชย์ค.ศ.955-959) ในช่วงสั้นๆถึงปีค.ศ.957 หรือ 958 ข้อมูลน้อยนิดที่รู้ของพระนางมาจากฎบัตรของแองโกลแซ็กซัน อาจรวมถึงพินัยกรรม, พงศาวดารแองโกลแซ็กซัน และเรื่องราวที่ไม่ใช่เรื่องดีในชีวประวัตินักบุญ การอภิเษกสมรสของพระนางกับกษัตริย์ที่เป็นโมฆะภายในไม่กี่ปีของรัชสมัยของเอ็ดวิก ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเป้าหมายของการชิงดีชิงเด่นทางของฝ่ายทางการเมืองที่รายล้อมรอบบัลลังก์ และในช่วงปลายยุค 950 เมื่อนักบวชนิกายเบเนดิกต์ ดันสตานและออสวาลด์ กลายเป็นนักบุญ ชื่อเสียงของพระนางเสื่อมเสียอย่างหนัก ทว่าในช่วงกลางยุค 960 ปรากฏว่าพระนางกลายเป็นเจ้าของที่ดินที่ร่ำรวยและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพระเจ้าเอ็ดการ์ และจากพินัยกรรมของพระนาง ทรงเป็นสตรีผู้มีพระคุณที่เอื้อเฟื้อศาสนสถานที่ที่มีสัมพันธไมตรีกับพระราชวงศ์ ที่โดดเด่นก็ได้แก่โอลด์มินสเตอร์กับนิวมินสเตอร์ที่วินเชสเตอร์
ภูมิหลังของตระกูล.
เรื่องราวเกี่ยวกับภูมิหลังของตระกูลของเอลฟ์จิฟูมีสองข้อสันนิษฐานคือ (1) พระมารดาของนางมีชื่อว่าเอเธลจิฟู สตรีผู้เกิดมาสูงศักดิ์ และ (2) พระนางมีความเกี่ยวพันกับพระสวามี เอ็ดวิก เนื่องจากในปีค.ศ.958 การอภิเษกสมรสของทั้งคู่ถูกทำลายโดยอาร์ชบิชอปโอดาด้วยข้อหาที่ว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ใกล้ชิดกันเกินไป กล่าวคือจัดว่ามีสายเลือดเดียวกันซึ่งเป็นเรื่องต้องห้าม
เงื่อนงำที่เลื่อนลอยนี้ยังสร้างความเป็นไปได้สองอย่างที่อาจเป็นไปได้ทั้งคู่ว่าวงศ์วานของเอลฟ์จิฟูเป็นเชื้อพระวงศ์ ทฤษฎีที่หนึ่งบอกว่าพระนางเป็นสตรีชนชั้นสูงชาวเมอร์เซียที่สืบเชื้อสายมาจากผู้นำท้องถิ่นเอเธลฟริธแห่งเมอร์เซียกับภริยา เอเธลจิธ ที่อาจเป็นบุตรสาวของผู้นำท้องถิ่นเอเธลวูล์ฟกับพระนัดดาของคู่สมรสชาวเมอร์เซียของพระเจ้าอัลเฟรด เอลวิธ ทฤษฎีนี้ตั้งสมมติฐานมาจากความเป็นไปได้ที่ริสโบโร่ (บักกิ้งแฮมเชียร์) หนึ่งในทรัพย์สินของเอลฟ์จิฟูที่ถูกพูดถึงในพินัยกรรม เคยถูกถือครองโดยเอเธลจิธ จึงอาจเป็นไปได้ว่าเอลฟ์จิฟูรับช่วงต่อทรัพย์สินชิ้นนี้และชิ้นอื่นๆในบักกิ้งแฮมเชียร์ หากข้อสันนิษฐานนี้ถูกต้อง พระนางจะมีความเกี่ยวพันที่ใกล้ชิดมากกับตระกูลที่โดดเด่นทางการเมืองของผู้นำท้องถิ่นเอเธลสตานและผู้สืบเชื้อสาย
จุดเริ่มต้นของพระนางยังถูกแตกแยกออกเป็นอย่างอื่นอีก พระนางยกมรดกให้แก่เอลฟ์วาลด์และเอเธลวาลด์ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นพระอนุชาและพระขนิษฐา เอลฟ์วารุ เอเธลวาลด์และเอลฟ์วาลด์ปรากฏตัวอีกครั้งในฐานะพระอนุชาและขุนนางในรายชื่อพยานของกฎบัตรหลวงนอกกฎหมายปีค.ศ.974 ซึ่งเป็นคนเดียวกับเอเธลเวิร์ดที่ได้รับการยืนยันในกฎบัตรหลวงช่วงปี ค.ศ.958 ถึง 977 ว่าเป็นขุนนางของกษัตริย์ และอาจเป็นขุนนางแห่งมณฑลเวสเซ็กซ์ผู้โด่งดังและผู้เขียนพงศาวดารที่อ้างตัวว่าสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าเอเธลเร็ดแห่งเวสเซ็กซ์ (เสียชีวิตปีค.ศ.871) โอรสองค์ที่สี่ของพระเจ้าเอเธลวูล์ฟ ข้อสรุปที่ได้คือหากผู้นำท้องถิ่นและผู้เขียนพงศาวดารเอเธลวาลด์เป็นพระอนุชาของพระนาง นางจะต้องมีสายเลือดของบรรบุรุษ พระเจ้าเอเธลเร็ด เช่นเดียวกับเขา จากสมมติฐานข้อนี้ เอลฟ์จิฟูจะเป็นพระญาติลำดับที่สามที่อยู่ถัดไปอีกหนึ่งขั้นของเอ็ดวิก
สำหรับทฤษฎีที่สองนั้นสันนิษฐานว่าสาขาของตระกูลหลวงสองสาขาที่แตกต่างกันอาจถูกรวมเข้าด้วยกันโดยการอภิเษกสมรสที่ให้กำเนิดเอลฟ์จิฟู พระนางอาจสืบเชื้อสายมาจากเอเธลจิธ ขณะที่พระบิดานิรนามของพระนางสืบเชื้อสายมาจากเอเธลเร็ด
ณ วันที่ไม่รู้วันที่แน่นอนราวๆ ช่วงราชาภิเษก พระเจ้าเอ็ดวิกวัยหนุ่มอภิเษกสมรสกับเอลฟ์จิฟู การอภิเษกสมรสกลายเป็นหนึ่งในการสมรสหลวงที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งในอังกฤษศตวรรษที่ 10 พระอนุชาของเอ็ดวิก เอ็ดการ์ คือว่าที่รัชทายาท แต่โอรสตามกฎหมายที่ประสูติจากการอภิเษกสมรสครั้งนี้จะลดโอกาสที่จะได้เป็นกษัตริย์ของเอ็ดการ์ โดยเฉพาะหากพระบิดาและพระมารดาเป็นเชื้อพระวงศ์ ด้วยการถูกเลี้ยงดูโดยเอลฟ์วินน์ ภริยาของเอเธลสตานผู้เป็นกษัตริย์ครึ่งหนึ่ง ร่วมกับบุตรชายของนาง เอเธลวิน เอ็ดการ์ได้รับการสนับสนุนจากเอเธลสตานผู้เป็นกษัตริย์ครึ่งหนึ่ง (เสียชีวิตปีค.ศ.957) และบุตรชายที่มีฐานอำนาจเหนียวแน่นในเมอร์เซียและอีสต์แองเกลีย และเป็นผู้ที่ไม่มีทีท่าว่าจะเสียอำนาจและอิทธิพลให้กับพระญาติและพระสหายของเอลฟ์จิฟู หากข้อสันนิษฐานที่ว่าเอลฟ์จิฟูเป็นเชื้อพระวงศ์ของเมอร์เซียถูกต้อง อาจเป็นไปได้ว่าการอภิเษกสมรสจะมอบข้อได้เปรียบทางการเมืองที่จะทำให้เวสเซ็กซ์มีอำนาจควบคุมเหนือเมอร์เซียแก่เอ็ดวิก
พระมารดาของเอลฟ์จิฟู เอเธลจิฟูดูเหมือนจะมีบทบาทสำคัญที่ทำให้พระนางได้ลุกขึ้นมาโดดเด่นเคียงข้างกษัตริย์ ทั้งสองพระองค์ต่างเป็นพยานในกฎบัติที่บันทึกการแลกเปลี่ยนที่ดินระหว่างบิชอปบริทเฮล์มกับเอเธลวาลด์ที่ตอนนั้นเป็นอธิการอารามแห่งแอบิงเด็น และพระนามของทั้งสองพระองค์ปรากฏในฐานะผู้อุปถัมภ์คนสำคัญใน "Liber Vitae" ของนิวมินสเตอร์ วินเชสเตอร์ ช่วงต้นศตวรรษที่ 11 ในพินัยกรรม เอลฟ์จิฟูขอให้เอเธลวาลด์ ผู้อุปถัมภ์คนหนึ่งของพระนาง ช่วยพระนางไกล่เกลี่ยกับพระมารดา
มีความเป็นไปได้ว่าทั้งสองพระนางคือสตรีสองนางที่ถูกพรรณนาไว้ว่าเป็นคู่ขาของเอ็ดวิกในชีวประวัติของดันสตานโดยนักเขียน "บี" และของนักบุญออสวาลด์โดยเบิร์ทเฟิร์ธแห่งแรมซีย์ ทั้งสองฉบับลงวันที่ว่ามาจากราวค.ศ.1000 ชีวประวัติของดันสตานกล่าวหาว่าในงานเลี้ยงต่อจากการราชาภิเษกที่เป็นพิธีการที่ดิงสตัน (เซอร์รีย์) เอ็ดวิกลุกจากโต๊ะและแอบหนีเข้าห้องบรรทมเพื่อหมกมุ่นในโลกีย์กับสตรีสองนาง สตรีชั้นสูงที่ไร้ยางอาย พวกนางถูกพูดถึงว่าเกาะติดพระองค์ "เพื่อหาทางให้ตัวเองหรือบุตรสาวคนอื่นของตัวเองได้อภิเษกสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายกับพระองค์" ด้วยความตกตะลึงกับการปลีกตัวที่ไม่เหมาะสมของเอ็ดวิก เหล่าขุนนางได้ส่งดันสตานและบิชอปไซน์ซิกมาใช้กำลังลากตัวกษัตริย์กลับไปที่งานเลี้ยง จากการกระทำครั้งนี้ ดันสตานได้กลายเป็นศัตรูของกษัตริย์ที่ได้ขับไล่เขาออกจากประเทศตามคำยุแยงของของเอลฟ์จิฟู ชีวประวัติของนักบุญออสวาลด์ของเบิร์ทเฟิร์ธได้เล่าว่ากษัตริย์ทรงอภิเษกสมรสแล้ว แต่ยังแอบหนีไปกับคนที่ต่ำศักดิ์กว่ามเหสีของพระองค์ อาร์ชบิชอปโอดาได้จับตัวสนมลับคนใหม่ของกษัตริย์ที่บ้านของนาง บีบนางให้ออกจากประเทศ และจัดการพฤติกรรมของกษัตริย์ให้เข้าที่เข้าทาง
เรื่องราวเหล่านี้ถูกเขียนขึ้นหลังจากเกิดเรื่อง 40 ปี ดูเหมือนจะเป็นการใส่ร้ายป้ายสีเพื่อสร้างความฉาวโฉ่ให้แก่การสมรสของพระองค์ ในปีค.ศ.958 อาร์ชบิชอปโอดาแห่งแคนเทอร์บรี ผู้สนับสนุนของดันสตาน ประกาศให้การอภิเษกสมรสของเอ็ดวิกและเอลฟ์จิฟูเป็นโมฆะด้วยข้อหาที่ว่าเป็นการผิดประเวณีของญาติที่มีสายสัมพันธ์ใกล้ชิดกันเกินไป อาจด้วยเหตุผลทางการเมืองมากกว่าทางศาสนาหรือทางกฎหมาย เพื่อสถานะของเอ็ดการ์ที่ได้รับการสนับสนุนเป็นรัชทายาทแห่งบัลลังก์ เป็นไปได้สูงว่าโอดาทำตามผู้ที่เห็นอกเห็นใจเอ็ดการ์ เหล่าบุตรชายของเอเธลสตานผู้เป็นกษัตริย์ครึ่งหนึ่งและพันธมิตร ดันสตาน
ในปีค.ศ.957 เอ็ดการ์ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์แห่งเมอร์เซีย ซึ่งถูกบันทึกไว้ว่าเป็นผลมาจากการปฏิวัติต่อต้านเอ็ดวิกทางตอนเหนือ พระองค์สูญเสียอำนาจทางตอนเหนือของเธมส์ (เมอร์เซียและนอร์ธัมเบรีย) และเอ็ดการ์ได้รับแต่งตั้งเป็นกษัตริย์เหนือดินแดนส่วนนั้นของอังฤษ ความอ่อนแอในตำแหน่งทางการเมืองของเอ็ดวิกได้รับการยืนยันโดยบิชอปเอเธลวาลด์ที่ตำหนิว่าเอ็ดวิก "มีความโง่เขลาแบบเด็กน้อยที่แยกอาณาจักรของพระองค์ออกจากกันและทำลายความเป็นหนึ่งเดียว"
ในขณะที่ดันสตานและอาร์ชบิชอปโอดาต่อต้านการอภิเษกสมรส นักปฏิรูปนิกายเบเนดิกต์อีคนหนึ่ง เอเธลวาลด์ อธิการอารามแห่งแอบิงเด็นที่ต่อมาได้เป็นบิชอปแห่งวินเชสเตอร์ ดูเหมือนจะเอนเอียงไปทางสนับสนุนเอลฟ์จิฟู หนึ่งในกฎบัตรสองสามฉบับที่เอลฟ์จิฟูเป็นพยานเป็นเอกสารที่ออกโดยแอบิงเด็นที่ยืนยันการแลกเปลี่ยนที่ดินระหว่างเอเธลวาลด์กับบริทเฮล์ม ในการลงชื่อช่วงท้าย พระนางถูกระบุว่าเป็นมเหสีของกษัตริย์
Molecular motor
จักรกลโมเลกุล
จักรกลโมเลกุล  หรือ นาโนแมชชีน  หมายถึงกลุ่มก้อนของโมเลกุลที่เมื่อได้รับตัวกระตุ้นแล้วจะตอบสนองเป็นการเคลื่อนไหวเชิงกล ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อสร้างเครื่องมือหรือกลไกที่มีขนาดเล็กในระดับโมเลกุลได้ จักรกลโมเลกุลจึงมีความหมายคล้ายกับคำว่านาโนเทคโนโลยีอันเป็นการใช้จักรกลโมเลกุลที่ซับซ้อนจำนวนมากเพื่อสร้างโรงงานนาโน จักรกลโมเลกุลสามารถแบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ได้แก่แบบสังเคราะห์ (synthetic) กับแบบชีวภาพ (biological)
ในปีค.ศ. 2016 มีการมอบรางวัลโนเบลสาขาเคมีให้แก่ ศาสตราจารย์ ฌ็อง-ปีแยร์ ซอวาจ (Jean-Pierre Sauvage), ศาสตราจารย์ เซอร์ เจมส์ ฟราเซอร์ สต็อดดาร์ท (J. Fraser Stoddart) และศาสตราจารย์ เบน เฟรินกา (Ben Feringa) จากการออกแบบและสังเคระห์จักรกลโมเลกุลขึ้นมา
โมฮาเหม็ด ซาลาห์
กีฬาโบว์ลิ่งในซีเกมส์ 2017
การแข่งขัน โบว์ลิ่ง ในมหกรรมกีฬา ซีเกมส์ 2017 ในกรุง กัวลาลัมเปอร์ จะจัดขึ้นที่ ซันเวย์ เมกะ เลนส์ ใน เซอลาโงร์.
เกมการแข่งขันในปี 2017 จะประกอบไปด้วยการแข่งขันในสิบเอ็ดรายการ (ชาย 5 รายการ, หญิง 5 รายการ และ ผสม 1 รายการ).
ทาทา นาโน
ทาทา นาโน  เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมากสำหรับการขับขี่ในเมือง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติอินเดีย ทาทา มอเตอร์ส นาโนเปิดตัวครั้งแรกด้วยราคาหนึ่งแสนรูปีหรือเพียง 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ จนได้ขึ้นชื่อว่าเป็น "รถยนต์ที่มีราคาจำหน่ายถูกที่สุดในโลก" รถออกแบบมาเพื่อจำหน่ายในประเทศอินเดีย สำหรับผู้มีรายได้น้อยแต่ต้องการมีรถยนต์แทนจักรยานยนต์
ทาทา นาโน ใช้เครื่องยนตร์ขนาด 624 ซีซี ระบบเกียร์ 4 สปีด ซินโครเมต 4 จังหวะ 4 ประตู 5 ที่นั่ง เป็นรถที่ไม่มีถุงลมนิรภัยและระบบเบรกป้องกันล้อล็อก (ABS)
ใน ค.ศ. 2015 ได้มีการเปิดตัวรุ่นใหม่ คือรุ่นทาทา เจนเอกซ์ นาโน เพื่อยกระดับแบรนด์ให้ดีขึ้น
Samsung Experience
สาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกที่ 2