pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นอกจากนั้นแล้วสารานุกรมก็ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ปรัชญา บุคคล และเหตุการณ์จากมุมมองแบบคาทอลิก รวมทั้งประเด็นที่แบ่งแยกคาทอลิกออกจากโปรเตสแตนต์และคริสตจักรอื่น ๆ
ตั้งแต่พิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1913 หัวข้อบางหัวข้อในสารานุกรมก็ไม่ได้รับการเพิ่มเติมแก้ไขให้ทันต่อเหตุการณ์ โดยเฉพาะหัวข้อที่เกิดขึ้นก่อนการก่อตั้งนครรัฐวาติกันและสภาสังคายนาวาติกันครั้งที่สอง (ค.ศ. 1962 - ค.ศ. 1965) ที่เสนอความเปลี่ยนแปลงใหม่ ๆ หลายอย่างในคริสตจักรโรมันคาทอลิก
การเขียนสารานุกรมเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1905 ภายใต้การนำของกองบรรณาธิการที่ประกอบด้วย:
บรรณาธิการทุกคนพำนักอยู่ในสหรัฐอเมริกาพบปะกันครั้งแรกในนครนิวยอร์ก เนื้อหาได้รับการอนุมัติ (“Nihil obstat” - “nothing hinders”) จากเรมี ลาฟอร์ตผู้ตรวจสอบเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1908 และ การอนุญาตให้พิมพ์ (“Imprimatur” - “let it be printed”) โดยพระคาร์ดินัลจอห์น เมอร์ลีย์ ฟาร์ลีย์ อาร์ชบิชอปแห่งนิวยอร์กในขณะนั้น การตรวจสอบอาจจะเร็วขึ้นเพราะการใช้เนื้อหาจากบทความบางบทความที่เขียนขึ้นแล้วบ้างก่อนหน้านั้น นอกจากนั้นกองบรรณาธิการก็ยังมีการประชุมกันอย่างไม่เป็นทางการหรือการติดต่อกันทางจดหมายอีกหลายครั้ง กองบรรณาธิการพบปะกันอย่างเป็นทางการ 134 ครั้งเพื่อทำการตกลงกันเรื่องแผนการ, เนื้อหา และความก้าวหน้าของโครงการ ที่ในที่สุดก็พิมพ์ออกมาเป็นสารานุกรมเมื่อวันที่19 เมษายน ค.ศ. 1913 ต่อมาก็มีฉบับเพิ่มเติมที่พิมพ์ใน ค.ศ. 1922
ต่อมาก็ได้มีการปรับปรุงเนื้อหาให้ทันต่อเหตุการณ์ภายใต้มหาวิทยาลักคาทอลิกแห่งอเมริกา สารานุกรมฉบับปรับปรุง 17 เล่มชื่อ “สารานุกรมคาทอลิกฉบับใหม่” พิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1967 และต่อมาในปี ค.ศ. 2002
การเป็นเจ้าของสารานุกรมคาทอลิกในห้องสมุดสาธารณะในสหรัฐอเมริกาในบางครั้งก็ทำให้ปัญหาขัดแย้งทางการเมือง โดยผู้ประท้วงอ้างว่าการเป็นเจ้าของสารานุกรมในสถาบันที่สนับสนุนโดยเงินภาษีจากรัฐเป็นการขัดกับหลักการการแบ่งแยกระหว่างคริสตจักรกับรัฐ (separation of church and state) ที่นำไปสู่การอุธรณ์ที่สำเร็จในกรณีหนึ่งที่เบลล์วิลล์
สารานุกรมฉบับออนไลน์.
ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์แห่งสหรัฐอเมริกา (United States copyright law) เอกสารใดๆ ที่พิมพ์ก่อนปี ค.ศ. 1923 ถือว่าเป็นสาธารณสมบัติ ในปี ค.ศ. 1993 เควิน ไนท์จากเดนเวอร์ โคโลราโดได้รับแรงบันดาลใจหลังจากการมาเยือนสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ในโอกาสวันเยาวชนโลก (World Youth Day) ที่ทำให้ริเริ่มโครงการพิมพ์เผยแพร่สารานุกรมฉบับ ค.ศ. 1913 บนอินเทอร์เน็ต ไนท์ก่อตั้งเว็บไซต์ “New Advent” เพื่อเป็นที่พิมพ์เผยแพร่เนื้อหาของสารานุกรมโดยมีอาสาสมัครจากสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, ฝรั่งเศส และ บราซิลเป็นผู้ช่วยถ่ายเนื้อหาจากต้นฉบับ บริการของเว็บไซต์เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1995 และถ่ายเนื้อหาจากต้นฉบับยุติลงในปี ค.ศ. 1997
ในปี ค.ศ. 2007 เว็บไซต์ “Catholic Answers ก็เผยแพร่หน้าที่สแกนจากต้นฉบับที่ “version ”
สารานุกรมฉบับเพิ่มเติมที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1922 ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติเช่นกัน แต่ยังไม่ได้รับการพิมพ์บนอินเทอร์เน็ต ส่วน “สารานุกรมคาทอลิกฉบับใหม่” ฉบับออนไลน์มีในบางห้องสมุด
สารานุกรมฉบับสแกนเป็นบริการของกูเกิลบุคส์ (Google Books) เฉพาะในสหรัฐอเมริกาใน
Old Catholic Encyclopedia
วินัยของนักบุญเบเนดิกต์
วินัยของนักบุญออกัสติน
ฮินดูกูช
บทกลอน
ชีวิตอารามวาสี
ชีวิตอารามวาสี  มาจากภาษากรีก “μοναχός” - “monachos” ที่มีรากมาจากคำว่า “monos” ที่แปลว่า “สันโดษ” หรือ “ผู้เดียว” หมายถึงวิถีชีวิตทางศาสนาที่นักบวชเน้นสละชีวิตทางโลกเพื่ออุทิศตนอย่างเต็มตัวในทางธรรม คำนี้ที่มาจากภาษากรีกโบราณและอาจเกี่ยวกับภิกษุซึ่งเป็นนักพรตในพุทธศาสนา
ในคริสต์ศาสนา บุรุษที่ใช้ชีวิตอารามวาสีเรียกว่านักพรต ถ้าเป็นหญิงก็เรียกว่านักพรตหญิง นักพรตทั้งชายและหญิงจะเรียกโดยรวมว่าอารามิกชน (monastics)
ศาสนาอื่นต่างก็มีชีวิตอารามวาสีเป็นของตนเองโดยเฉพาะในศาสนาพุทธ และรวมทั้งลัทธิเต๋า ศาสนาฮินดู และศาสนาเชน แต่รายละเอียดของแต่ละระบบของแต่ละศาสนาหรือแต่ละนิกายก็แตกต่างจากกันมาก
ชีวิตอารามวาสีแบบพุทธศาสนา.
คณะสงฆ์คือคณะนักพรตที่เป็นพระภิกษุและภิกษุณีที่พระพุทธเจ้าทรงก่อตั้งขึ้นเมื่อกว่า 2500 ปีมาแล้ว แนววิถีแบบอรัญวาสีนี้ได้พัฒนามากจากลัทธิของดาบสที่แพร่หลายอยู่ก่อนซึ่งพระพุทธเจ้าได้เคยศึกษามาตั้งแต่ก่อนบำเพ็ญทุกรกิริยา (คือเมื่อศึกษาในสำนักอาฬารดาบสและอุทกดาบส) ในช่วงแรกพระสงฆ์มักใช้ชีวิตอย่างฤๅษีหรืออาศัยอยู่โดดเดี่ยวเป็นปกติ ถือครองทรัพย์สินน้อยที่สุดคือเพียงเครื่องอัฐบริขารและยังชีพด้วยปัจจัยที่ชาวบ้านถวายให้ ลูกศิษย์ที่เป็นฆราวาสก็ต้องจัดหาภัตตาหารในแต่ละวันและกุฏิง่าย ๆ ให้ท่านเมื่อท่านต้องการ
ภายหลังการเสด็จดับขันธปรินิพพาน คณะสงฆ์เริ่มพัฒนามาเป็นคณะนักพรตแบบอยู่รวมกลุ่ม (cenobite) โดยสันนิษฐานว่ามีต้นเค้ามาตั้งแต่สมัยพุทธกาลที่พระพุทธเจ้าให้พระสงฆ์อยู่จำพรรษาในอารามตลอดหน้าฝน จนค่อย ๆ พัฒนามาเป็นการอยู่ประจำรวมกลุ่มกันเป็นชุมชนนักปฏิบัติ พระวินัยที่ภิกษุและภิกษุณีรักษากันซึ่งเรียกว่า "ปาฏิโมกข์" ก็แสดงถึงระเบียบในการดำรงชีวิตร่วมกันเป็นชุมชนในอาราม จำนวนสิกขาบทของภิกษุและภิกษุณีก็แตกต่างกัน ในนิกายเถรวาทภิกษุต้องรักษาสิกขาบท 227 ข้อ ส่วนภิกษุณีต้องรักษามากกว่าเป็น 311 ข้อ
ชีวิตอารามวาสีแบบพุทธศาสนาได้แพร่หลายจากอินเดียไปยังตะวันออกกลางและโลกตะวันตกด้วย ปรากฏว่าวิถีชีวิตแบบนี้ได้มีส่วนส่งเสริมให้ประชาชนอ่านออกเขียนได้ แม้แต่ชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์เมื่อได้แพร่มาถึงดินแดนที่พระเจ้าอโศกมหาราชทรงเคยส่งสมณทูตมาก็ยังเจริญรอยตามแนวทางนี้
คณะสงฆ์ประกอบด้วยภิกษุบริษัทและภิกษุณีบริษัท โดยในระยะแรกยังมีเฉพาะภิกษุเท่านั้น ภิกษุณีเกิดภายหลังเมื่อพระพุทธเจ้าประทานพระอนุญาตให้พระนางปชาบดีโคตมีและเจ้าหญิงศากยะอื่นรับอุปสมบทได้
ทั้งภิกษุและภิกษุณีต้องรับบทบาทหลายอย่าง ประการแรกและสำคัญที่สุดคือการรักษาพระธรรมวินัย (ปัจจุบันเรียกว่าพระพุทธศาสนา) ต้องเป็นแบบอย่างในการดำรงชีวิตให้แก่ฆราวาส และเป็น "นาบุญ" เพื่อให้เหล่าอุบาสกและอุบาสิกาในศาสนาได้มีโอกาสทำบุญ ในทางกลับกันเพื่อประโยชน์ของฆราวาส พระสงฆ์ต้องถือวัตรเคร่งครัดในการศึกษาพระธรรม เจริญสมาธิ และรักษาสุจริตธรรม
ก่อนบวชเป็นภิกษุ (ภาษาบาลีเรียกว่าภิกขุ) กุลบุตรต้องได้บวชเป็นสามเณรมาก่อน ซึ่งส่วนมากสามเณรจะบรรพชากันตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ตามปกติก็จะไม่น้อยกว่าอายุ 8 ปี สามเณรต้องรักษาศีล 10 ข้อ ส่วนการอุปสมบทซึ่งใช้เรียกการบวชเป็นภิกษุจะทำได้เมื่ออายุตั้งแต่ 20 ปีขึ้นไป กรณีภิกษุณีก็มีขั้นตอนอย่างเดียวกันแต่จะต้องใช้เวลาเป็นสามเณรีนานถึง 5 ปี
สิกขาบทของภิกษุและภิกษุณีจะเน้นให้ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย สละทางโลกหรือเป็นพรตนิยม โดยเฉพาะการเว้นจากเพศสัมพันธ์ถือว่าเป็นพื้นฐานสำคัญของพระวินัย
ชีวิตอารามวาสีแบบคริสต์ศาสนา.
ชีวิตอารามวาสีในคริสต์ศาสนามาจากคำว่า “นักพรต” และ “อาราม” ที่มีระบบแตกต่างจากกันเป็นหลายแบบ ชีวิตอารามวาสีก่อตั้งขึ้นไม่นานหลังจากการเริ่มต้นของคริสต์ศาสนาตามตัวอย่างและปรัชญาที่กล่าวถึงในพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่แต่ยังมิได้ระบุแยกเป็นสถาบันต่างหากในพระคัมภีร์ ต่อมาชีวิตอารามวาสีจึงได้มีการก่อตั้งบทบัญญัติเป็นวินัยนักบวช (religious rules) ในหมู่ผู้ติดตามเช่นวินัยของนักบุญบาซิล (Rule of St Basil) หรือวินัยของนักบุญเบเนดิกต์ ในสมัยปัจจุบันกฎหมายศาสนจักรของบางนิกายอาจจะระบุรูปแบบการใช้ชีวิตนักพรต
อารามในคริสต์ศาสนาเป็นวิถีชีวิตที่อุทิศให้แก่พระเจ้าเพื่อการบรรลุชีวิตนิรันดร์ (eternal life) ระหว่างการเทศนาบนภูเขาในหัวข้อพระพรมหัศจรรย์ (Beatitudes) หรือการดำเนินชีวิตตามกฎของพระเจ้า พระเยซูทรงเทศนาต่อกลุ่มชนที่มาฟังให้ “เป็นคนดีรอบคอบ เหมือนอย่างพระบิดา...ผู้ทรงสถิตในสวรรค์เป็นผู้ดีรอบคอบ” (แม็ทธิว 5:48) และทรงกล่าวเชิญชวนอัครทูตของพระองค์ให้ปฏิญาณความเป็นโสดโดยตรัสว่า “ผู้ที่กระทำตัวเองให้เป็นขันทีเพราะเห็นแก่อาณาจักรแห่งสวรรค์ก็มี ใครถือได้ก็ให้ถือเอาเถิด” (แม็ทธิว 19:12) และเมื่อทรงถูกถามว่าจะต้องทำอย่างใดนอกจากปฏิบัติตามพระบัญญัติที่จะทำให้ “บรรลุชีวิตนิรันดร์” พระองค์ก็ทรงแนะว่าให้สละทรัพย์สมบัติและใช้ชีวิตอย่างสมถะ (แม็ทธิว 19:16-22, มาร์ค 10:17-22 และ ลูค 18:18-23)
ในพันธสัญญาใหม่ก็เริ่มมีหลักฐานที่กล่าวถึงการใช้ชีวิตนักพรต โดยการตระเวนช่วยเหลือแม่หม้ายและสตรี ในซีเรียและต่อมาในอียิปต์ผู้นับถือคริสต์ศาสนาบางคนก็มีความรู้สึกว่าได้รับพระกระแสเรียกให้ใช้ชีวิตอย่างสันโดษเพื่อเพิ่มความศรัทธาและเข้าถึงพระเจ้าได้มากยิ่งขึ้นโดยการออกไปใช้ชีวิตอย่างสันโดษกลางทะเลทราย นักบุญอะทาเนเชียสแห่งอะเล็กซานเดรียกล่าวถึงนักบุญแอนโทนีอธิการว่าเป็นนักพรตองค์แรก ๆ ที่ออกไปใช้ชีวิตอย่าง “นักพรตฤๅษี” (Hermit monk) และทำให้ชีวิตอารามวาสีเป็นที่แพร่หลายในอียิปต์ ชีวิตอารามวาสีแพร่หลายทั่วไปในตะวันออกกลางมาจนกระทั่งเมื่อความนิยมในการนับถือคริสต์ศาสนาในซีเรียมาลดถอยลงในยุคกลาง
เมื่อผู้ประสงค์จะใช้ชีวิตอย่างสันโดษเริ่มรวมตัวเข้าด้วยกันมากขึ้น ความจำเป็นในการที่จะต้องมีกฎเกณฑ์ในชุมนุมนักบวชก็เพิ่มมากขึ้น ราวปี ค.ศ. 318 นักบุญปาโคมิอุส (Pachomius) ก็เริ่มจัดกลุ่มผู้ติดตามที่กลายมาเป็นอารามแบบหมู่คณะต่อมา ซึ่งเรียกว่าคณะนักบวชอารามิก (monastic order) ไม่นานนักก็มีการก่อตั้งสถาบันอื่นๆ ในลักษณะคล้ายคลึงกันทั่วไปในทะเลทรายในอียิปต์และทางตะวันออกของจักรวรรดิโรมัน ชีวิตอารามวาสีในตะวันออกกลางที่เป็นที่รู้จักกันดีก็ได้แก่:
ทางตะวันตกการวิวัฒนาการของชีวิตอารามวาสีที่สำคัญที่สุดเกิดขึ้นเมื่อวินัยของชุมชนอารามได้รับการบันทึกเป็นตัวอักษร วินัยที่เชื่อกันว่าเป็นกฎแรกที่มีการบันทึกคือวินัยของนักบุญเบซิลแต่เวลาที่เขียนไม่เป็นที่ทราบแน่นอน เชื่อกันว่าวินัยของนักบุญเบซิลเป็นวินัยที่เป็นพื้นฐานของวินัยของนักบุญเบเนดิกต์ที่เขียนโดยนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซียเพื่อใช้ในอารามที่มอนเตคัสซิโนในอิตาลีราวปี ค.ศ. 529 และใช้ในคณะเบเนดิกตินซึ่งเป็นคณะนักบวชอารามิกที่ท่านตั้งขึ้น วินัยฉบับนี้เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายที่สุดในยุคกลางของยุโรป ในช่วงระยะเวลาใกล้เคียงกันก็มีวินัยของนักบุญออกัสตินโดยนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป แต่ก็เป็นเพียงระยะเวลาอันสั้น เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ก็มีคณะนักบวชคาทอลิกใหม่ ๆ ก่อตั้งขึ้นอีกหลายคณะ เช่น คณะฟรันซิสกัน คณะคาร์เมไลท์ และคณะดอมินิกัน แต่คณะเหล่านี้เลือกที่จะตั้งอารามในเมืองแทนที่จะไปตั้งห่างไกลจากชุมชน
ชีวิตอารามวาสีในคริสต์ศาสนาก็ยังวิวัฒนาการเรื่อยมาจนถึงปัจจุบันนี้แม้แต่ในโปรเตสแตนต์ในสหรัฐอเมริกา
ดิว เดอะสตาร์ 4
Monasticism
แหกค่ายนรกเดียนเบียนฟู
แหกค่ายนรกเดียนเบียนฟู เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2520 ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม กำกับโดยชุมพร เทพพิทักษ์ จากบทประพันธ์ของประจิม วงศ์สุวรรณ มีเนื้อหาเกี่ยวกับค่ายกักกันแห่งหนึ่งของฝ่ายคอมมิวนิสต์ที่เมืองเดียนเบียนฟู จังหวัดเดียนเบียน ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม ที่มีคนไทยถูกจับตัวไปขัง ฝ่ายพระเอกจึงบุกเข้าไปชิงตัว พร้อมกับทำลายค่ายจนราบคาบ
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อเพื่อต่อต้านคอมมิวนิสต์ ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับสมรภูมิเดียนเบียนฟูที่มีชื่อเสียงระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดมินห์ เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2497 (ค.ศ. 1954) ที่จบลงด้วยความพ่ายแพ้ของฝรั่งเศส ทั้งที่มียุทโธปกรณ์เหนือกว่าแต่อย่างใด
ภาพยนตร์สร้างโดยฮอลลีวู้ดภาพยนตร์ ของชุมพร เทพพิทักษ์ ได้รับรางวัลจากพิธีประกาศผลรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 11 ประจำปี พ.ศ. 2520 ได้แก่
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
สหราชอาณาจักร ในนามของ British Olympic Association (BOA) เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่กรุงมอสโก สหภาพโซเวียต นักกีฬาอังกฤษเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครบทุกครั้ง ในครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วม 219 คนแบ่งเป็น ชาย 149 คนและหญิง 70 คน แข่งขั้นทั้งสิ้น 145 รายการใน 14 ชนิดกีฬา
เฮโรโดตัส
พระบรมศาสดา
พุทธบริษัท 4
อะซูเรียส
วินัย
ซาวด์การ์เดน
ซาวด์การ์เดน  เป็นวงร็อกอเมริกันก่อตั้งวงในเมืองซีแอตเทิล รัฐวอชิงตันในปี 1984 โดยนักร้องนำและมือกีตาร์ คริส คอร์เนลล์, กีตาร์ลีด คิม ธายิลและมือเบส ฮิโระ ยามาโมโตะ ต่อมาแมตต์ แคเมรอนกลายเป็นมือกลองถาวรในปี 1986 ขณะที่เบน เชปเพิร์ด มือเบสเป็นสมาชิกถาวรแทนที่ยามาโมโตะในปี 1990
ซาวด์การ์เดนถือเป็นวงสำคัญวงหนึ่งที่สร้างสรรค์เพลงแนวกรันจ์ แนวเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอย่างหนึ่งที่พัฒนาขึ้นในซีแอตเทิล วงอยู่สังกัดซับป็อป ซาวด์การ์เดนถือเป็นวงกรันจ์วงแรกที่ได้เซ็นสัญยากับค่ายใหญ่ ถึงแม้ว่าวงจะไม่ประสบความสำเร็จด้านการตลาด จนกระทั่งวงเนอร์วานาและเพิร์ลแจม สร้างกระแสแนวกรันจ์ให้เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1990
ซาวด์การ์เดนประสบความสำเร็จมากที่สุดกับผลงานอัลบั้มในปี 1994 ชุด "Superunknown" ที่เปิดตัวโดยการเข้าอันดับ 1 บนชาร์ทบิลบอร์ด และยังมีซิงเกิ้ลที่ได้รับรางวัลแกรมมี่อย่าง "Black Hole Sun" และ "Spoonman" ต่อมาในปี 1997 วงได้แตกไปเนื่องจากการขัดแย้งกันได้เรื่องทิศทางการสร้างสรรค์ผลงาน ซาวด์การ์เดนมียอดขายกว่า 8 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา และมียอดขายประมาณ 20 ล้านชุดทั่วโลก
อลิซอินเชนส์
อลิซอินเชนส์  เป็นวงร็อกอเมริกัน ก่อตั้งในซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน ในปี 1987 โดยมือกีตาร์ เจอร์รี แคนเทรลล์ และนักร้อง เลย์น สตาเลย์ ถึงแม้ว่าจะทำเพลงโดยมากในแนวกรันจ์ แต่ดนตรีก็มีส่วนของเฮฟวีเมทัล และอคูสติกด้วย ตั้งแต่การก่อตั้งวง อลิซอินเชนส์ออกผลงานสตูดิโออัลบั้ม 3 ชุด, อีพี 2 ชุด, อัลบั้มแสดงสด 2 ชุด, อัลบั้มรวมเพลง 4 ชุด และดีวีดี 2 ชุด วงเป็นที่รู้จัก มีจุดเด่นเรื่องเสียงร้องที่กลมกลืนเสียงร้องของสตาเลย์และแคนเทรลล์ด้วยกัน
อลิซอินเชนส์ประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติ ในฐานะวงดนตรีที่มีส่วนในการเคลื่อนไหวของเพลงกรันจ์ช่วงต้นทศวรรษ 1990 ร่วมกับวงอื่นอย่างเนอร์วานา, เพิร์ลแจม และซาวด์การ์เดน ถือเป็นวงหนึ่งที่ประสบความสำเร็จในทศวรรษ 1990 ด้วยยอดอัลบั้มขายกว่า 15 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกาเพียงแห่งเดียว วงยังมีอัลบั้ม 2 อัลบั้มติดชาร์ตอันดับ 1 บนบิลบอร์ด 200 ("Jar of Flies" และ "Alice in Chains") มีซิงเกิ้ล 11 ซิงเกิ้ลที่ติดท็อป 10 บนชาร์ทเมนตรีมร็อกแทร็ค และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ 6 ครั้ง
ถึงแม้ว่าวงจะไม่เคยประกาศแตกวงอย่างเป็นทางการ แต่วงก็มีปัญหา จากการไม่เข้าร่วมที่เกิดจากปัญหาของเลย์น สตาลีย์กับปัญหาเรื่องทรัพย์สิน นำไปสู่การเสียชีวิตของเขาในปี 2002 อลิซอินเชนส์กลับมารวมตัวกันใหม่ในปี 2005 และจากข้อมูลปี 2009 พวกเขาเสร็จสิ้นการทำงานผลงานสตูดิโออัลบั้มครั้งแรกในรอบ 14 ปี กับนักร้องนำคนใหม่ที่ชื่อ วิลเลียม ดูวอลล์ อัลบั้มจะวางแผนเดือนกันยายน 2009 โดยค่ายเวอร์จิน/อีเอ็มไอ
พลินีผู้อาวุโส
พลินีผู้อาวุโส  หรือ กาอิอุส ปลีนิอุส แซกุนดุส (; ค.ศ. 23 – 25 สิงหาคม ค.ศ. 79) เป็นนักธรรมชาติวิทยา นักประพันธ์ และแม่ทัพชาวโรมันในสมัยจักรวรรดิโรมันตอนต้น และเป็นพระสหายของจักรพรรดิแว็สปาซิอานุส พลินีใช้เวลาส่วนใหญ่ในการศึกษา การเขียน และการสืบสวนเกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติและภูมิศาสตร์ งานชิ้นสำคัญที่สุดที่เขียนคือสารานุกรมชื่อ "ธรรมชาติวิทยา"  ที่กลายมาเป็นแบบอย่างในการเขียนงานประเภทนี้ต่อมา พลินีเป็นลุงของพลินีผู้เยาว์ (Pliny the Younger)
สตราโบ
สตราโบ (, ภาษากรีก: Στράβων) (ราว 63/64 ก่อนคริสต์ศักราช – ราว ค.ศ. 24) เป็นนักประวัติศาสตร์, นักภูมิศาสตร์ และนักปรัชญาชาวกรีก
สตราโบถือกำเนิดมาในครอบครัวผู้มีฐานะดีจากอาเมเซียในปอนตัส (ปัจจุบันคืออมัสยาในตุรกี) ที่เพิ่งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน แม่ของสตราโบเป็นชาวจอร์เจีย สตราโบได้รับการศึกษาจากนักภูมิศาสตร์และนักปรัชญาหลายคน โดยเริ่มในนิสา และต่อมาในกรุงโรม สตราโบเป็นเป็นนักปรัชญาลัทธิสโตอิกและเป็นผู้สนับสนุนลัทธิจักรวรรดินิยมของโรมัน ต่อมาก็ได้เดินทางอย่างกว้างขวางไปยังหลายดินแดนที่รวมทั้งอียิปต์ และราชอาณาจักรคูช ไม่ปรากฏหลักฐานว่า “หนังสือภูมิศาสตร์สตราโบ” เขียนขึ้นเมื่อใด แต่ความเห็นภายในเนื้อหาของหนังสือบ่งว่าเขียนเสร็จในรัชสมัยของจักรพรรดิไทบีเรียส บ้างก็กล่าวว่าร่างฉบับแรกเขียนราว ค.ศ. 7 แต่บ้างก็ว่าราว ค.ศ. 18 เวลาสุดท้ายที่กล่าวถึงเป็นการตายของจูบาที่สองในปี ค.ศ. 23 กษัตริย์แห่งมอรูเชียผู้ที่ถูกกล่าวว่า “เพิ่งสิ้นพระชนม์” ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่า “เพิ่ง” หมายความว่าภายในปีหนึ่ง สตราโบหยุดเขียนในปีนั้นหรือปีต่อมา (ค.ศ. 24) เมื่อเสียชีวิต
หนังสือ “ประวัติศาสตร์” สูญหายไปเกือบหมด แม้ว่าสตราโบจะกล่าวถึงหนังสือเล่มนี้และนักเขียนยุคคลาสสิกกล่าวว่าเป็นหนังสือที่มีจริง แต่เอกสารที่ยังเหลืออยู่เป็นเพียงชิ้นส่วนพาไพรัสที่มีเหลืออยู่ไม่มากนัก ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่มหาวิทยาลัยมิลาน (renumbered [Papyrus] 46).
“หนังสือภูมิศาสตร์สตราโบ”.
สตราโบมีชื่อเสียงจากการเขียน “หนังสือภูมิศาสตร์สตราโบ” (Geographica) จำนวน 17 เล่มที่เป็นหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของชนกลุ่มต่างๆ และที่ตั้งในบริเวณต่างๆ ในโลกเท่าที่รู้จักกันในสมัยนั้น
จักรพรรดิติแบริอุส
ติแบริอุส ไกซาร์ ดีวี เอากุสตี ฟีลิอุส เอากุสตุส  เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันพระองค์ที่สองต่อจากจักรพรรดิเอากุสตุส ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 14 ถึง ค.ศ. 37
ติแบริอุสมีชื่อเกิดว่า ติแบริอุส เกลาดิอุส แนโร  เขามาจากตระกูลเกลาดิอุส เป็นบุตรชายของติแบริอุส เกลาดิอุส แนโร กับลีวิอา ดรูซิลลา ลีวิอาหย่ากับติแบริอุส แนโร แล้วมาแต่งงานกับอ็อกตาวิอานุส (ภายหลังเป็นจักรพรรดิเอากุสตุส) เมื่อ 39 ปีก่อนคริสต์ศักราช ติแบริอุสจึงกลายเป็นลูกเลี้ยงของอ็อกตาวิอานุส ต่อมาติแบริอุสแต่งงานกับยูลิอา ลูกสาวของเอากุสตุส จากนั้นเอากุสตุสได้รับเขาเป็นบุตรบุญธรรมด้วย ทำให้เขากลายเป็นสมาชิกตระกูลยูลิอุสอย่างเป็นทางการและได้นามใหม่ว่า ติแบริอุส ยูลิอุส ไกซาร์  นักประวัติศาสตร์เรียกตระกูลผสมนี้ว่าราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส จักรพรรดิโรมันต่อมาอีกสามสิบปีจะมาจากราชวงศ์นี้
ติแบริอุสเป็นนักการทหารผู้มีความสามารถมากที่สุดคนหนึ่งของสมัยโรมันโบราณ พระองค์ได้ทำการรณรงค์ในพันโนเนีย, แดลเมเชีย, ไรติอา และบางส่วนของแกร์มานิอา ซึ่งเป็นการวางรากฐานของพรมแดนทางด้านเหนือของจักรวรรดิ แต่ติแบริอุสมาเป็นที่รู้จักกันในฐานะจักรพรรดิผู้มีอารมณ์หม่นหมอง ไม่ชอบสุงสิงกับผู้ใด และไม่มีความต้องการเป็นจักรพรรดิ พลินีผู้อาวุโสขนานพระนามพระองค์ว่า "ผู้ที่เศร้าหมองที่สุดในหมู่มนุษย์"  หลังจากการเสียชีวิตของดรูซุส ยูลิอุส ไกซาร์  บุตรชายในปี ค.ศ. 23 แล้ว ติแบริอุสก็ยิ่งเก็บพระองค์มากขึ้นไปอีก ในปี ค.ศ. 26 พระองค์เสด็จออกจากกรุงโรมและทิ้งหน้าที่การปกครองส่วนใหญ่ไว้ในมือของลูกิอุส ไอลิอุส แซย์ยานุส  และไนวิอุส ซูโตริอุส มาโกร  ผู้บังคับบัญชากององครักษ์ไปรโตริอานีผู้ทะเยอทะยาน หลังจากติแบริอุสสวรรคตแล้ว กาลิกุลา (ผู้เป็นหลานโดยตรงของพระอนุชาและเป็นหลานบุญธรรมของพระองค์) ก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิต่อ
ไทบีเรียส
คนเล็กหมัดเทวดา
คนเล็กหมัดเทวดา  เป็นภาพยนตร์จีนกำลังภายในแนวตลก ที่กำกับและนำแสดงโดยโจว ซิงฉือ
เป็นเรื่องราวของเซี่ยงไฮ้ช่วงยุค 1930 ซึ่งเป็นช่วงที่มีแก๊งอันธพาลขวานซิ่งครองเมือง พวกเขาได้เข้าไปก่อกวนในย่านที่เรียกว่า "ตรอกเล้าหมู" แต่ไม่สำเร็จเนื่องจากมีจอมยุทธซ่อนอยู่ในตรอกนี้ หลังจากนั้น ซิง (โจว ซิงฉือ) โจรไร้ฝีมือที่ได้เข้ามาก่อกวนยังตรอกหมู แต่ไม่สำเร็จเพราะเขาคิดว่าเขามีวิทยายุทธเนื่องจากเขาได้ซื้อหนังสือกำลังภายในจากชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ที่บอกเขาว่าเขาน่าจะฝึกวิชาในหนังสือนี้ได้โดยเขาซื้อในราคา 10 ดอลลาร์ หลังจากนั้นเขาได้ฝึกฝนเรื่อยมา และได้เข้าไปช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นใบ้ (หวง เซิงอี้) จากพวกเด็กอันธพาล แต่เขากลับถูกพวกนั้นทำร้ายร่างกายจนสะบักสะบอม หลังจากนั้น เขาได้เข้าไปเป็นสมาชิกแก๊งขวานซิ่งในที่สุด แต่เกิดหักหลังกันขึ้น ซิงกลับถูกหัวหน้าแก๊งคนใหม่ซึ่งฆ่าหัวหน้าแก๊งคนเก่าตายเล่นงานจนปางตาย แต่โชคดีได้สามีภรรยาเจ้าของหอพักช่วยรักษา และในที่สุดเขาก็สามารถเอาชนะหัวหน้าแก๊งขวานซิ่งได้สำเร็จ
"คนเล็กหมัดเทวดา" เป็นผลงานร่วมผลิตจากเป่ยจิงฟิล์มสตูดิโอและฮ่องกงสตาร์โอเวอร์ซี ภายหลังจากประสบความสำเร็จในภาพยนตร์ "นักเตะเสี้ยวลิ้มยี่" ของ โจว ซิงฉือ เขาก็ไดรับการทาบทามในปี ค.ศ. 2002 โดยโคลัมเบียพิกเจอร์สฟิล์มโปรดักชั่นเอเชีย ซึ่งได้เสนอที่จะร่วมกับเขาในโครงการ โจว ซิงฉือ ยอมรับข้อเสนอ และโครงการนี้ก็ได้กลายเป็น "คนเล็กหมัดเทวดา" ในที่สุด โดยแรงดลบันดาลใจสำคัญของภาพยนตร์ชุดนี้ มาจากภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ที่ โจว ซิงฉือ ได้ดูตอนเป็นเด็ก รวมถึงความใฝ่ฝันเมื่อเยาว์วัยที่ต้องการจะเป็นนักต่อสู้ป้องกันตัว
ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับการตอบรับโดยรวมอยู่ในเกณฑ์ที่ดีจากนักวิจารณ์ โดยได้รับคะแนนสูงสุดที่ 90% ที่เว็บไซต์รอตเทนโทเมโทส์ ซึ่งอิงจาก 185 ความคิดเห็น ผู้กำกับฮ่องกงและกาเบรียล หว่อง ซึ่งเป็นนักวิจารณ์ภาพยนตร์ยกย่องสำหรับความเป็นละครตลกเสียดสี ตลอดจนเทคนิคพิเศษและการหวนระลึกถึงการหวนกลับมาของนักแสดงกังฟูที่อำลาวงการไปในช่วงยุคทศวรรษ 1970 และโรเจอร์ เบิร์ท ซึ่งเป็นนักวิจารณ์ภาพยนตร์ได้กล่าวถึงภาพยนตร์เรื่องนี้ว่าเหมือนกับ เฉินหลง กับ บัสเตอร์ คีตัน พบ เควนติน ทาแรนติโน และ บั๊กส์ บันนี่ ที่เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ ซึ่งความคิดเห็นนี้ได้รับการพิมพ์ลงบนโปสเตอร์ภาพยนตร์ "คนเล็กหมัดเทวดา" ในสหรัฐอเมริกา
"คนเล็กหมัดเทวดา" ได้เปิดตัวที่ฮ่องกง ณ วันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 2004 และทำรายรับที่ 4,990,000 เหรียญฮ่องกงในวันเปิดตัว ภาพยนตร์ชุดนี้ติดอันดับต้นๆของบ็อกซ์ออฟฟิศในช่วงที่เหลืออยู่ของปี ค.ศ. 2004 และเป็นจำนวนมากในช่วงต้น ค.ศ. 2005 โดยในท้ายที่สุดทำรายได้ 61.27 ล้านเหรียญฮ่องกง บ็อกซ์ออฟฟิศในครั้งดังกล่าวจัดเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดของประวัติศาสตร์ฮ่องกง กระทั่งถูกทำลายสถิติลงโดยภาพยนตร์ชุด "You Are the Apple of My Eye" ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 ด้วยรายรับที่ 61.3 ล้านเหรียญฮ่องกง
ใน ค.ศ. 2005 โจว ซิงฉือ กล่าวว่าจะมีภาคต่อของ "คนเล็กหมัดเทวดา" แม้ว่าจะยังไม่ได้ตัดสินใจเลือกนักแสดงนำหญิงก็ตาม โดยจะมีตัวละครใหม่เป็นจำนวนมากในภาพยนตร์ รวมทั้งมีการกล่าวถึงจำเป็นต้องมีนักแสดงใหม่เป็นจำนวนมาก มันเป็นไปได้ว่าเราจะมองหาคนที่อยู่ต่างประเทศนอกเหนือจากการคัดเลือกนักแสดงในประเทศ การสร้าง "คนเล็กหมัดเทวดา 2" เกิดความล่าช้าเนื่องจาก โจว ซิงฉือ ติดภาระการถ่ายทำภาพยนตร์ผจญภัยแนวนิยายวิทยาศาสตร์ชุด "คนเล็กของเล่นใหญ่" เป็นผลให้ "คนเล็กหมัดเทวดา 2" มีกำหนดการเปิดตัวใน ค.ศ. 2012
โปเยโปโลเย
เหลียวไจจื้ออี้ (; "เรื่องประหลาดจากห้องหนังสือ") เป็นที่รู้จักในประเทศไทยว่า โปเยโปโลเย หรือสำเนียงกลางว่า ปัวเหร่อปัวหลัวหมี่ (; "ปรัชญาปารมิตา") เป็นนิยายของ ผู ซงหลิง (蒲松龄) แต่งขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิงจากเรื่องเล่าของจีน ตอนที่นำมาทำเป็นภาพยนตร์ที่ทำให้โด่งดังในหลาย ๆ ประเทศได้แก่ตอนที่มีชื่อว่า "เนี่ย เสี่ยวเชี่ยน" มีเนื้อเรื่องย้อนไปสมัยราชวงศ์ถังเล่าถึงความรักต้องห้ามระหว่างมนุษย์ที่มีนามว่า หนิงไฉ่เฉิน และปีศาจที่มีนามว่า เสี่ยวเชี่ยน พร้อมกับเล่าถึงสงครามระหว่างปีศาจและมนุษย์
นิยายเรื่องนี้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง ได้แก่
รวมถึงซีรีส์อีกหลายต่อหลายครั้ง
27 ปีก่อนคริสตกาล
26 ปีก่อนคริสตกาล
28 ปีก่อนคริสตกาล
31 ปีก่อนคริสตกาล
32 ปีก่อนคริสตกาล
33 ปีก่อนคริสตกาล
34 ปีก่อนคริสตกาล
การสลายให้กัมมันตรังสี
การสลายให้กัมมันตรังสี  หรือ การสลายของนิวเคลียส หรือ กัมมันตภาพรังสี  เป็นกระบวนการที่ นิวเคลียสของอะตอมที่ไม่เสถียร สูญเสียพลังงานจากการปลดปล่อยรังสี วัตถุใดที่ปลดปล่อยรังสีด้วยตัวเอง-เช่นอนุภาคแอลฟา, อนุภาคบีตา, รังสีแกมมา และ อิเล็กตรอนจากกระบวนการการแปลงภายใน วัตถุนั้นจะถูกเรียกว่ามี "กัมมันตรังสี"
การสลายให้กัมมันตรังสีเป็นกระบวนการแบบ stochastic (เช่นแบบสุ่ม) ที่ระดับอะตอมเดียว ในกระบวนการนั้น ตาม "ทฤษฎีควอนตัม" มันไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าเมื่อไรที่อะตอมหนึ่ง ๆ จะสลายตัว โอกาสที่อะตอมใดอะตอมหนึ่งจะสลายตัวไม่เคยเปลี่ยนแปลง คือว่า มันไม่สำคัญว่าอะตอมได้มีอยู่นานมาแล้วแค่ไหน อย่างไรก็ตาม สำหรับแหล่งสะสมขนาดใหญ่ของอะตอม อัตราการสลายตัวสำหรับแหล่งสะสมนั้นสามารถคำนวณได้จาก "ค่าคงที่การสลายตัว" ของมันที่ถูกวัดได้หรือครึ่งชีวิตของมัน นี่คือพื้นฐานของเทคนิคการระบุวันที่ที่เรียกว่า radiometric dating หรือ radioactive dating ครึ่งชีวิตของอะตอมกัมมันตรังสีไม่มีข้อจำกัดสำหรับความสั้นหรือความยาวของระยะเวลา และช่วงตลอด 55 หน่วยแมกนิจูดของเวลา
การสลายให้กัมมันตรังสีมีหลายประเภท (ดูตารางด้านล่าง) การสลายหรือการสูญเสียพลังงานจากนิวเคลียส เกิดขึ้นเมื่ออะตอมที่มีนิวเคลียสประเภทหนึ่งที่เรียกว่า "นิวไคลด์รังสีพ่อแม่"  (หรือไอโซโทปรังสีพ่อแม่) แปลงเป็นอะตอมตัวหนึ่งที่มีนิวเคลียสตัวหนึ่งที่อยู่ในสถานะที่แตกต่างกัน หรือที่มีนิวเคลียสตัวหนึ่งที่มีจำนวนโปรตอนและนิวตรอนที่แตกต่างกัน ผลิตภัณฑ์นี้เรียกว่า "นิวไคลด์ลูก"  ในการสูญสลายบางครั้ง นิวไคลด์ของพ่อแม่และของลูกมีองค์ประกอบทางเคมีที่แตกต่างกัน จึงเป็นผลให้กระบวนการสลายตัวทำการผลิตอะตอมของธาตุที่แตกต่างกัน กระบวนการนี้เรียกว่า การแปรนิวเคลียส
กระบวนการสลายตัวครั้งแรกที่ถูกค้นพบเป็นการสลายให้อนุภาคแอลฟา, การสลายให้อนุภาคบีตาและการสลายตัวให้รังสีแกมมา
ในทางตรงกันข้าม มีกระบวนการการสลายให้กัมมันตรังสีที่ไม่ส่งผลในการแปลงพันธ์นิวเคลียส พลังงานของนิวเคลียสที่ถูกกระตุ้นอาจถูกนำมาใช้เพื่อปลดปล่อยอิเล็กตรอนในวงโคจรในกระบวนการที่เรียกว่าการแปลงภายใน  นิวเคลียสที่อุดมไปด้วยนิวตรอนและถูกกระตุ้นอย่างสูงจะรวมตัวกันเป็นผลผลิตจากการสลายตัวแบบอื่น ๆ บางครั้งนิวเคลียสดังกล่าวมีการสูญเสียพลังงานโดยการปลดปล่อยนิวตรอน มีผลในการเปลี่ยนแปลงขององค์ประกอบจากไอโซโทปหนึ่งไปยังอีกไอโซโทปหนึ่ง
อีกประเภทหนึ่งของการสลายให้กัมมันตรังสีส่งผลให้ได้ผลิตภัณฑ์ที่ไม่ได้กำหนดไว้ แต่ปรากฏในช่วงของ "ชิ้น" ของนิวเคลียสเดิม การสลายแบบนี้เรียกว่าฟิชชันเกิดเอง มันเกิดขึ้นเมื่อนิวเคลียสขนาดใหญ่ที่ไม่เสถียรแบ่งตัวมันเองออกเป็นสอง (และบางครั้งสาม) นิวเคลียสลูกสาวที่มีขนาดเล็กกว่า และโดยทั่วไปจะนำไปสู่​​การปล่อยรังสีแกมมา หรือนิวตรอนหรืออนุภาคอื่น ๆ จากผลิตภัณฑ์เหล่านั้น
สำหรับตารางสรุปที่แสดงจำนวนของนิวคลีไอด์ที่มีกัมมันตรังสีและที่เสถียรในแต่ละหมวดหมู่ให้ดู radionuclide มียี่สิบเก้าองค์ประกอบทางเคมีบนโลกที่มีสารกัมมันตรังสี พวกมันเป็นพวกที่มีสามสิบสี่นิวไคลด์รังสีที่ย้อนเวลากลับไปในช่วงก่อนการก่อตัวของระบบสุริยะ และรู้จักกันว่าเป็นนิวไคลด์ดั้งเดิม  ตัวอย่างที่รู้จักกันดีคือยูเรเนียมและทอเรียม และยังรวมถึงไอโซโทปรังสีที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติมานานแล้วเช่นโพแทสเซียม-40 อีกห้าสิบหรือมากกว่าสำหรับนิวไคลด์รังสีอายุสั้นกว่า เช่นเรเดียมและเรดอน ถูกพบบนโลก เป็นผลิตภัณฑ์ของเครือข่ายการสลายที่เริ่มต้นด้วยนิวไคลด์ดั้งเดิม และกระบวนการรังสีคอสมิกที่เกิดอย่างต่อเนื่องเช่นการผลิตคาร์บอน-14 จากไนโตรเจน-14 โดยรังสีคอสมิก นิวไคลด์รังสีอาจจะถูกผลิตโดยการสงเคราะห์เทียมในเครื่องเร่งอนุภาคหรือเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ ทำให้เกิด 650 ตัวของนิวไคลด์รังสีเหล่านี้ที่มีครึ่งชีวิตมากกว่าหนึ่งชั่วโมงและอีกหลายพันตัวมากขึ้นที่มีครึ่งชีวิตสั้นลงด้วยซ้ำ โปรดดูรายการของนิวไคลด์นี้ รายชื่อเหล่านี้เรียงตามครึ่งชีวิต
การสลายตัวหรือการสูญเสียพลังงานนี้ส่งผลให้อะตอมที่เป็น parent เปลี่ยนรูปไป กลายเป็นอะตอมอีกชนิดหนึ่งที่ต่างออกไป(ที่เรียกว่า daughter nuclide) ตัวอย่างเช่น อะตอมของ คาร์บอน-14 (C-14) (parent "คาดว่า "ตัวตั้งต้น"") แผ่รังสี และเปลี่ยนรูปกลายเป็น อะตอมของ ไนโตรเจน-14 (N-14) (daughter "คาดว่า "ผลลัพธ์"") กระบวนการนี้เกิดขึ้นแบบสุ่มในระดับของอะตอม จึงทำให้เป็นไปไม่ได้ที่จะคาดการณ์ว่า อะตอมที่สังเกตจะสลายตัวเมื่อใด แต่ถ้าเป็นการสังเกตการณ์อะตอมในปริมาณมากแล้ว เราสามารถคาดการณ์อัตราการสลายตัวโดยเฉลี่ยได้
หน่วยในระบบสากลหรือหน่วยเอสไอ  ถูกใช้ในการวัดการแผ่รังสี มีหน่วยเป็น เบ็กเคอเรล  ที่ตั้งชื่อให้เป็นเกียรติกับนักวิทยาศาสตร์นายอองตวน อองรี แบกแรล หนึ่งหน่วยเบ็กเคอเรลถูกกำหนดให้เป็นหนึ่งการแปลงร่าง (หรือการสลายตัวหรือการแตกตัว) ต่อวินาที
การแผ่รังสีมีหน่วยเก่าเป็น กูว์รี  ซึ่งถูกกำหนดแต่เดิมว่าเป็น "ปริมาณหรือมวลของสิ่งที่กระจายออกมาจากเรเดียมที่สมดุลกับหนึ่งกรัมของเรเดียม (ธาตุ)" วันนี้ หน่วยกูว์รีถูกกำหนดให้เป็นการแตกตัว 3.7×1010 ครั้งต่อวินาที เพื่อที่ว่า 1 กูว์รี (Ci) = 3.7×1010 Bq. เพื่อจุดประสงค์ด้านการป้องกันรังสี แม้ว่าคณะกรรมการกำกับดูแลด้านนิวเคลียร์ของสหรัฐจะอนุญาตให้มีการใช้หน่วยกูว์รีควบคู่ไปกับหน่วย SI ก็ตาม ฝ่ายอำนวยการหน่วยของการวัดแห่งสหภาพยุโรปกำหนดว่าการใช้หน่วยหน่วยกูว์รีสำหรับ "จุดประสงค์ด้านสุขภาพของประชาชน" จะถูกยกเลิกภายในวันที่ 31 ธันวาคม 1985