pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ครึ่งปีต่อมา การสอบเข้าอัศวินเวท โดยทุกการทดสอบทุกอย่างคือใช้เวทมนตร์ อัสตานั้นไม่ผ่านแม้แต่อย่างเดียว ผิดกับยูโนนั้นผ่านมาได้อย่างง่ายดายทุกอย่าง ในบททดสอบสุดท้ายเป็นการจับคู่อีกฝ่ายมาสู้กัน ถ้าแพ้จะส่งผลต่อคะแนนในการตัดสิน อัสตากับยูโนชนะอย่างง่ายดาย พอจบการสอบผู้ที่ถูกเรียกตามหมายเลขจะเดินออกมา หัวหน้าหน่วยที่ต้องการตัวผู้เข้าสอบคนนั้นจะยกมือขึ้น ผู้เข้าสอบจะเข้าหน่วยที่ยกมือ ในกรณีที่มีหลายหน่วยต้องการตัวผู้เข้าสอบสามารถเลือกได้อย่างอิสระ ถ้าไม่มีหน่วยไหนยกมือถือว่าสอบตก ทางยูโนถูกเลือกจากทุกหน่วย ซึ่งยูโนเลือกเข้าหน่วยรุ่งอรุณสีทองที่เป็นหน่วยที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ทางอัสตานั้นไม่มีใครยกมือ แต่พอถูกยามิหัวหน้าหน่วยกระทิงดำเลือกเป็นหน่วยที่ต่ำช้าที่สุด แล้วการผจญภัยของอัสตาเพื่อที่จะได้เป็นจักรพรรดิเวทมนตร์ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ในปัจจุบัน Black Clover มีเพียง 170 ตอน ฉายทางทีวีญี่ปุ่น TNX หรือรู้จักกันดีโดย TV Tokyo นับตั้งแต่วันที่ 3 ตุลาคม 2560 ถึงวันที่ 30 มีนาคม 2564 และคาดกันว่าจะกลับมาฉายต่อ
"Black Clover: Quartet Knights ( 2018 )"
กวางมูส  คือกวางขนาดใหญ่ที่พบในป่าเขตหนาวและอบอุ่นซีกโลกเหนือ สายพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดคือสายพันธุ์อะแลสกา สามารถพบได้ในบริเวณป่าไทกา ในทวีปอเมริกาเหนือจะเรียกว่า มูส ในยูเรเชียจะเรียกว่า เอลก์ พบมากในบริเวณประเทศแคนาดา, ประเทศลัตเวีย, ประเทศเอสโตเนีย และประเทศรัสเซีย
พวกมันเป็นสัตว์ที่ไม่รวมกันเป็นฝูงและมีขนาดใหญ่แถมยังมีเขาที่ค่อนข้างใหญ่ทำให้มันเคลื่อนที่ได้ค่อยข้างช้าทำให้พวกมันตกเป็นเหยื่อของนักล่าอย่างหมาป่าและมนุษย์ โดยปกติพวกมันจะเคลือนไหวช้าแต่ถ้าพวกมันโกรธหรือตกใจพวกมันก็สามารถวิ่งได้เร็วเช่นกัน
พวกมันจะผสมพันธุ์กันในช่วงฤดูใบไม้ร่วงซึ่งช่วงนั้นมันจะมีการต่อสู้อย่างดุเดือดของตัวผู้เพื่อแย่งตัวเมีย
คำว่า moose เป็นชื่อเรียกของกวางในอเมริกาเหนือส่วนคำว่า elk เป็นคำเรียกในแถบยูเรเชีย เหตุผลที่ใช้ชื่อเรียกไม่เหมือนกันก็เพราะว่าคำว่า elk ในอเมริกาเหนือนั้นเอาไวใช้ในการเรียกชื่อกวางในสายพันธุ์อื่นไปแล้วนั้นก็คือกวางเอลก์ ซึ่งคำว่า elk ดังเดินมาจากภาษาเจอร์แมนิกดั้งเดิม ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษเก่าที่พัฒนาขึ้น
ส่วนคำว่า moose เริ่มนำมาใช้ในปี 1606ซึ่งยืมมาจากภาษาแอลกองเควียน คำว่า "กวางมูส" เป็นชื่อของแหล่งกำเนิดในอเมริกาเหนือและชื่อวิทยาศาสตร์ของมันมาจากชื่อภาษาละติน
กวางมูสหรือเอลก์สูญพันธุ์ไปจากเกาะบริเตนใหญ่ตั้งแต่ยุคสำริดซึ่งโครงกระดูกที่พบในประเทศสกอตแลนด์นั้นมีอายุถึง 3,900 ปีแต่คำว่า elkก็ยังใช้เป็นชื่อกวางชนิดอื่นอยู่จนพจนานุกรมของศตวรรษที่ 18 ได้อธิบายว่าความหมายของคำว่า elk ว่าเป็นกวางที่มีขนาดใหญ่เท่าม้า
กวางมูสเป็นสัตว์กินพืชสมุนไพรและสามารถกินพืชหรือผลไม้ได้หลายชนิด กวางตัวเต็มวัยโดยเฉลี่ยนั้นจะต้องการกินอาหารมากกว่า 9,770 กิโลแคลโลรี่ (40.9 MJ) ต่อวันเพื่อรักษาน้ำหนักตัว พลังงานของกวางส่วนใหญ่ได้มาจากพืชซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยพืชสมุนไพรอื่น ๆ ที่ไม่ใช่หญ้าแต่จะเป็นยอดสดจากต้นไม้ เช่น วิลโลว์, เบิร์ช พืชเหล่านี้มีโซเดียมค่อนข้างต่ำจึงทำให้พวกมันต้องไปกินพืชน้ำที่จะให้โซเดียมเพิ่ม
ในช่วงฤดูหนาวพวกมันจะไปตามถนนเพื่อเลียเกลือที่คนน้ำโรยถนนกวางมูสโดยทั่วไปจะมีน้ำหนัก 360 กิโลกรัม (794 ปอนด์) และสามารถกินได้ถึง 32 กิโลกรัม (71 ปอนด์) ต่อวัน
พวกมันไม่มีฟันบนด้านหน้าแต่มีฟันกรามด้านล่างแปดซี่ อีกทั้งพวกมันยังมีลิ้นยาว มีฝีปากและเหงือกซึ่งช่วยในการกินพืชไม้ยืนต้น พวกมันมีฟันกรามขนาดใหญ่เพื่อเอาไว้บดอาหาร ริมฝีปากบนของกวางมูสมีความสำคัญมากเนื่องจากเพื่อช่วยให้เห็นความแตกต่างระหว่างยอดสดและกิ่งไม้ที่แข็งและมันยังมีริมฝีปากจะหย่อนยานเพื่อดักไม่ให้อาหารตกลงพื้น อาหารของพวกมันนั้นจะขึ้นอยู่ตามถิ่นที่มันอยู่อาศัยแต่โดยปกติแล้วพวกมันจะชอบกินไม้ที่มีปริมาณน้ำตาลสูง เช่น เมเปิล
ถ้ามันกินใบไม้ต้นเตี้ย ๆ มันอาจงอหรือย่อตัวให้เตี้ยลงโดยใช้ริมฝีปากปากหรือลำตัว สำหรับต้นไม้ขนาดใหญ่ กวางมูสอาจยืนตรงและใช้ขาหน้าพาดต้นไม้ซึ่งทำให้มันสูงได้ถึง 4.26 เมตร (14.0 ฟุต)
ขนของพวกมันมีสองชั้นโดยชั้นแรกจะค่อนข้างยาวเพื่อทำให้ร่างกายของมันอบอุ่น ส่วนชั้นที่สองจะมีกลักษณะเป็นขนอ่อนและเต็มไปด้วยอากาศสำหรับฉนวนกันความร้อนที่ดีและยังช่วยให้มันลอยตัวได้เวลาพวกมันว่ายน้ำ
โดยเฉลี่ยแล้วกวางตัวเต็มวัยจะมีความสูงเฉลี่ย 1.4-2.1 เมตร (4.6-6.9 ฟุต) โดยแค่ไหล่ของมันก็สูงกว่ากวางที่ใหญ่ที่สุดในอันดับถัดไปจึงทำให้มันเป็นกวางที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน
ตัวผู้โดยทั่วไปแล้วจะมีน้ำหนักตั้งแต่ 380 ถึง 700 กก. (838 ถึง 1,543 ปอนด์) และตัวเมียนั้นโดยปกติจะมีน้ำหนักประมาณ 200 ถึง 490 กิโลกรัม (441 ถึง 1,080 ปอนด์) ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับที่อยู่อาศัย อายุ และอาหารการกินด้วย ความยางตั้งแต่หัวถึงหางอยู่ที่ 2.4-3.1 เมตร (7.9-10.2 ฟุต) หรืออาจจะยาวกว่านี้ 5-12 เซนติเมตร
สายพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่อะแลสกาชื่อสายพันธุ์คือ "A. a. gigas" ซึ่งความสูงจกพื้นถึงไหล่คือ 2.1 เมตร (6.9 ฟุต) และยาวประมาณ 1.8 เมตร (5.9 ฟุต) ตัวผู้หนักประมาณ 634.5 กิโลกรัม ( 1,399 lb) และตัวเมียหนักประมาณ 478 กิโลกรัม (1,054 ปอนด์) &lt;ref name="Nancy Long / Kurt Savikko"&gt;&lt;/ref&gt;
ขนาดกวางมูสที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่มีการค้นพบคือในช่วงเดือนกันยายน พ.ศ. 2440 ซึ่งมีน้ำหนัก 820 กิโลกรัม (1,808 ปอนด์) และสูง 2.33 เมตร (7.6 ฟุต)
กวางมูสเป็นสัตว์บกที่ใหญ่เป็นอันดับสองในทวีปอเมริกาเหนือและยุโรปโดยเป็นรองเพียงวัวไบซัน
สังคมและการสืบพันธุ์.
กวางมูสส่วนมากจะชอบอยู่ตัวเดียวแต่เมื่อถึงเวลาผสมพันธุ์พวกมันจะอยู่กันเป็นกลุ่มหลายตัว การผสมพันธุ์นั้นจะเกิดขึ้นในเดือนกันยายนและเดือนตุลาคม ตัวผู้จะหาคู่โดยใช้เสียงร้องที่ได้ยินไกลถึง 500 เมตร ในขณะที่ตัวเมียก็จะมีเสียงที่คล้ายกัน และถ้ามันเจอเพศผู้ตัวอื่นมาแย่งตัวเมียมันก็จะสู่กันเพื่อจะได้ตัดสินว่าใครจะได้คุ้มครองตัวเมีย
พวกมันจะตั้งครรภ์ 8 เดือนโดยจะออกมาแค่ 1 หรือ 2 ตัวในเดือนพฤษภาคมหรือมิถุนายนกวางมูสที่เกิดใหม่จะมีสีแดงเมื่อเทียบกับขนของตัวเต็มวัย และพวกมันก็จะอยู่กับเม่ของมันจนกว่าแม่จะมีลูกตัวใหม่
อายุโดยเฉลี่ยของกวางมูสอยู่ที่ 15-25ปี
นักล่าตามธรรมชาติ.
กวางมูสตัวเต็มวัยนั้นมีศัตรูตามธรรมชาติเพียงไม่กี่ชนิดจะมีก็แค่เสือโคร่งไซบีเรีย,หมาป่าที่มาล่ากวางมูสบ่อยๆแต่หมาป่าส่วนมากจะล่ากวางตัวเมียหรือลูกกวางมากกว่า
หมีสีน้ำตาลนั้นก็เป็นหนึ่งในผู้ล่าโดยมันจะล่ากวางที่มันเห็นโดยไม่เกียงขนาดว่าจะใหญ่หรือเล็กและยังเป็นนักล่าเพียงตัวเดียวนอกจากหมาป่าที่ล่ากวางมูสในทวีปอเมริกาเหนือและยูเรเชียอย่างไรก็ตามพวกมันก็ขี้เกียจที่จะล่ามันจึงรอตอนที่หมาป่าล่าหรือรอตะครุบกวางเด็กมากกว่าที่จะมาไล่ล่ากวางตัวเต็มวัย
หมีดำก็สามารถเป็นล่ากวางมูสได้เช่นกันในช่วงเดือนพฤษภาคมและมิถุนายนซึ่งเป็นช่วงที่เหยือหายากและรวมถึงวุลเวอรีนก็ชอนกินกวางมูสเช่นกันแต่ส่วนมากมันจะกินซากกวางหรือรอล่าหวางมูสตอนที่พวกมันอ่อนแอจากฤดูหนาว
วาฬเพชรฆาตเป็นสัตว์ทะเลที่มีการล่ากวางมูสด้วยเช่นกันโดยมันจะมีการล่าในบริเวณชายฝั่งของเกาะในประเทศแคนาดาอีกทั้งยังมีการบอกเล่าว่ากวางมูสถูกล่าโดยปลาฉลามกรีนแลนด์อีกด้วย
ในบางพื้นที่นั้นกวางมูสเป็นแหล่งอาหารที่สำคัญสำหรับหมาป่าโดยมันมักจะตามล่ากวางเป็นระยะทาง 100 ถึง 400 เมตร (330 ถึง 1,310 ฟุต) บางครั้งเป็นระยะทางถึง 2-3 กิโลเมตร (1.2 ถึง 1.9 ไมล์) โดยการโจมตีของหมาป่านั้นจะทำการล่าเป็นฝูงแล้วต้อนให้จนมุมจากนั้นก็จะมีการต่อสู้เกิดขึ้นโดยกวางอากจะถีบหมาป่าด้วยกีบเท้าที่แข็งและหมาป่าจะพยายามโดมตีที่อกซึ่งจะทำให้เสียเลือดจำนวนมาก หรืออาจโจมตีที่จมูกหรืออวัยวะเพศเพื่อทำให้กวางเป็นลมแล้วลงมือฆ่า
หมาป่าส่วนมากจะล่ากวางที่มีอายุน้อยและกวางที่มีอายุเยอะหรือกวางแก่เพราะการล่ากวางที่อยู่ช่วยวัยกลางๆนั้นเป็นเรื่องยากจึงทำให้กวางที่มีอายุ2-8ปีไม่ค่อยโดนฆ่าเท่าไหร่การล่ากวางเป็นฝูงจะมีประสิทธิภาพและสำเร็จได้ง่ายกว่าการล่าตัวเดียวนั้นทำให้พวกมันล่าเป็นฝูง
จากการวิจัยเกี่ยวกับการล่ากวางมูสแสดงให้เห็นว่าพวกมันการตอบสนองต่อภัยคุกคามในการรับรู้ซึ่งได้มาจากการเรียนรู้มากกว่าสัญชาตญาณของมัน เมือก่อนพวกมันถูกล่าจนทำให้ประชากรของพวกมันลดลงเป็นจำนวนมากแต่ในปัจจุบันนี้มีแนวโน้มค่อนข้างดีขึ้น และจากการศึกษาพบว่าพวกมันได้มีการเรียนรู้และปรับตัวอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะสามารถหนีหมาป่าให้ทันด้วยการดมกลิ่นหรือฟังยินเสียงหรือการพบนกกินซากเช่นอีกา
กวางมูสยังเป็นโรคต่าง ๆ ในรูปแบบของปรสิตด้วย เช่น การถูกแมลงวันมูส (moose botfly) ฝังไข่ลงในเนื้อ หรือการมีพยาธิ
ซิงเกิลประชาสัมพันธ์
ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 6
เซอังค์อิบเร อาเมนิ อันเตฟ อเมนเอมฮัตที่ 6 เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในช่วงต้นการปกครองของราชวงศ์ที่สิบสามระหว่างช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 18 ก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เรียกว่าช่วงปลายสมัยราชอาณาจักรกลางหรือต้นสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง โดยฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 ทรงครองราชย์ได้เพียงระยะเวลาอันสั้นประมาณ 3 ปีหรือสั้นกว่านั้น พระองค์ถือเป็นฟาโรห์ที่มีหลักฐานยืนยันน้อยชิ้นและปรากฏพระนามบนบันทึกพระนามกษัตริย์จำนวนสองรายการที่แตกต่างกัน พระองค์อาจจะอยู่ในพระราชวงศ์ฟาโรห์ที่มีขนาดใหญ่กว่ารวมถึงฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 5, ฟาโรห์อเมนิ เกเมา, ฟาโรห์โฮเทปอิบเร เกเมา ซิฮาร์เนดจ์เฮริเตฟ และฟาโรห์อิยูฟนิ
พระนามของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 ได้ปรากฏอยู่ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งเป็นบันทึกที่ได้บันทึกในช่วงต้นสมัยรามเสส และเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์หลักที่เกี่ยวข้องกับสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง ในการอ่านบันทึกพระนามแบบล่าสุดโดย คิม รีฮอล์ต นักไอยคุปต์วิทยาชาวเดนมาร์ก พระนามของพระองค์ปรากฏในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 10 ซึ่งปรากฏเป็นพระนามครองราชย์ที่ว่า "เซอังค์อิบเร" ซึ่งสอดคล้องกับการอ่านบันทึกพระนามแบบอลัน การ์ดิเนอร์ และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทที่พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 10
และพระองค์ยังได้ปรากฏพระนามอยู่ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งคาร์นัก (ลำดับที่ 37) ด้วยเช่นกัน
ทางโบราณคดี.
ฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 ได้รับการรับรองยืนยันจากวัตถุโบราณร่วมสมัยจำนวนสองสามชิ้น ซึ่งรวมถึงตราประทับกระบอกจำนวนสองชิ้นจากอัล-มะฮามิด อัล-กิบลิในอียิปต์บน ซึ่งหนึ่งในนั้นได้อุทิศให้แด่ "เทพโซเบค เจ้าแห่งซูเมนู" มีการค้นพบโต๊ะถวายเครื่องบูชาที่มีคาร์ทูชของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 ในเมืองคาร์นัก และขณะนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ (หมายเลข ซีจี 2340) จารึกจากเมืองอไบดอสกล่าวถึงเจ้าพนักงานนามว่า เซอังค์อิบเร-เซเนบ-เซเนเฟนิ ซึ่งเป็นชื่อที่มีการรวมพระนามของฟาโรห์ไปด้วย ซึ่งสร้างอุทิศแด่ฟาโรห์เซอังค์อิบเร อเมนเอมฮัต ซุ้มประตูจากหลุมฝังศพของสุสานแห่งเฮลิโอโปลิสที่ปรากฏพระนามของพระองค์อยู่ภายในคาร์ทูช อย่างไรก็ตาม การศึกษาเมื่อเร็ว ๆ นี้ระบุว่า อนุสาวรีย์ดังกล่าวอาจเป็นของฟาโรห์พระองค์อื่นที่มีพระนามคล้ายกันคือฟาโรห์เซอังค์อิบทาวี เซอังค์อิบรา
ลำดับตำแหน่งตามเวลา.
ตำแหน่งตามลำดับเวลาสัมพัทธ์.
ตำแหน่งตามลำดับเวลาสัมพัทธ์ของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 นั้นยังหลงเหลือของในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน โดยผู้ปกครองก่อนหน้าพระองค์คือฟาโรห์อิยูฟนิ ซึ่งเป็นฟาโรห์ที่เป็นที่ทราบข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์เพียงเล็กน้อย และผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์คือฟาโรห์เซเมนคาเร เนบนูนิ ซึ่งเป็นฟาโรห์ที่มีคลุมเครือไม่แพ้กัน
ตำแหน่งตามลำดับที่แน่นอนและช่วงเวลา.
ตำแหน่งตามลำดับเวลาที่แน่นอนของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 มีความคลุมเครือมาก เนื่องจากความคลุมเครือที่ส่งผลกระทบต่อฟาโรห์ที่ปกครองก่อนหน้าของราชวงศ์ ตามที่คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์ ได้ระบุว่า พระองค์ทรงเป็นฟาโรห์พระองค์ที่แปดของราชวงศ์ ในขณะที่ธอมัส ชไนเดอร์, เดตเลฟ ฟรานเคอ และฟอน เบ็คเคอราท ได้มองว่า พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองพระองค์ที่เจ็ดแทน
ระยะเวลาในการครองราชย์ของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 ได้สูญหายไป เนื่องจากสภาพที่ไม่ดีของบันทึกพระนามดังกล่าว และปรากฏเพียงจำนวนวันที่อ่านได้เป็น [... ] และ 23 วัน อย่างไรก็ตาม รีฮอล์ตได้กำหนดความยาวของรัชสมัยอย่างสั้นให้กับพระองค์เป็นระยะเวลาเพียง 3 ปี ซึ่งปกครองอยู่ช่วงระหว่าง 1788 ถึง 1785 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชอาณาเขต.
ปรากฏความไม่ชัดเจนที่ว่า ฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 ทรงได้ปกครองอียิปต์ทั้งหมดหรือไม่ พระองค์น่าจะมีอำนาจควบคุมเหนือดินแดนนิวเบียล่าง ซึ่งถูกยึดครองโดยราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ และยังมีอำนาจควบคุมบริเวณดังกล่าวไปอย่างน้อยอีก 60 ปี พระราชอำนาจของพระองค์เหนืออียิปต์ล่างเป็นที่ถกเถียงกัน โดยรีฮอล์ตเชื่อว่าราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ของชาวคานาอัน ซึ่งปรากฏอยู่แล้วในช่วงเวลาดังกล่าว ซึ่งสถาปนาขึ้นเป็นพระราชอาณาจักรอิสระที่มีอำนาจควบคุมพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ฝั่งตะวันออกเป็นอย่างน้อย ในขณะที่นักวิชาการบางคนยอมรับการวิเคราะห์นี้ ซึ่งมีแก กัลเลนเดอร์, เจนีน บอร์เรียว และดาร์เรล เบเกอร์ และมีฝ่ายที่ออกมาปฏิเสธโดยมีนักวิชาการคนอื่น ๆ รวมถึงมันเฟรด เบียตัก, แดฟนา เบน-ทอร์, เจมส์ อัลเลน และซูซาน อัลเลน ซึ่งโต้แย้งว่า ราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ไม่สามารถสถาปนาขึ้นมาได้ก่อนหน้ารัชสมัยของฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 4 แห่งราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์
นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต ได้เสนอว่า ฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 ทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์ที่มีขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบไปด้วยฟาโรห์เซเคมคาเร อเมนเอมฮัตที่ 5, ฟาโรห์อเมนิ เกมาอู, ฟาโรห์โฮเทปอิบเร เกมาอู ซิฮาร์เนดจ์เฮริเตฟ และฟาโรห์อิยูฟนิ เขาได้สรุปข้อสรุปนี้จากพระนามคู่ที่ฟาโรห์เหล่านี้ทรงใช้ ซึ่งเป็นพระนามที่ปรากฏพระนามของผู้ให้กำเนิดร่วมด้วย ดังนั้น "อเมนิ" ในพระนามของฟาโรห์อเมนิ เกมาอู สามารถระบุว่า พระองค์เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 5 จากนั้นก็ส่งต่อพระราชบัลลังก์ไปยังฟาโรห์โฮเทปอิบเร เกมาอู ซิฮาร์เนดจ์เฮริเตฟ ผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์เองมาที่ปรากฎคำว่า "เกมาอู" ในพระนามพระองค์ ในทำนองเดียวกัน "อเมนิ อันเตฟ อเมนเอมฮัต (ที่ 6)" จะเป็นพระนามจำนวนสามพระนามที่หมายถึง "อเมนเอมฮัต พระราชโอรสแห่งอันเตฟ ผู้เป็นพระราชโอรสแห่งอเมนิ" อาจเป็นเพราะพระราชบิดาของพระองค์เป็น "พระราชโอรสแห่งฟาโรห์อันเตฟ" ที่ปรากฏบนตราประทับสคารับ ซึ่งลงวันเวลาในช่วงราชวงศ์ที่สิบสาม และพระองค์ใดจะเป็นพระราชโอรสของอเมนเอมฮัตที่ 5 ส่วนฟาโรห์อิยูฟนิ ผู้เป็นผู้ปกครองก่อนหน้าพระองค์ ก็ทรงเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ดังกล่าวด้วย ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ที่แม่นยำของพระองค์กับเชื้อพระวงศ์พระองค์อื่น ๆ จะไม่สามารถหาข้อสรุปกันได้ เนื่องจากขาดหลักฐานและข้อมูลเกี่ยวกับการครองราชย์อันสั้นของพระองค์
และระยะเวลาน้อยกว่า 10 ปี หลังการครองราชย์ของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 ฟาโรห์พระนามว่า เรนเซเนบ อเมนเอมฮัต ก็ทรงขึ้นครองบัลลังก์ ตามตรรกะเดียวกันนี้ พระองค์จะเป็นพระราชโอนสของฟาโรห์พระนามว่า อเมนเอมฮัต ซึ่งอาจจะเป็นฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 หรือฟาโรห์พระองค์ใดพระองค์หนึ่งที่ปกครองระหว่างรัชสมัยของทั้งสองพระองค์ ซึ่งการวิเคราะห์ของรีฮอล์ตได้ถูกโต้แย้งโดยนักไอยคุปต์วิทยาบางคน เนื่องจากอาศัยสมมติฐานที่ไม่ได้รับการพิสูจน์ว่าการที่ฟาโรห์ทรงมีพระนามคู่นั้นจำเป็นจะต้องเป็นพระนามที่เกี่ยวข้องกับผู้ให้กำเนิดหรือ
ฟาโรห์เซเมนคาเร เนบนูนิ
เซเมนคาเร เนบนูนิ (หรือ เนบนูน และ เนบเนนนู) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณที่มีไม่ค่อยพบหลักฐานรับรอง ซึ่งทรงขึ้นครองราชย์ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง โดยอ้างอิงจากนักไอยคุปต์วิทยาอย่างดาร์เรล เบเกอร์ และคิม รีฮอล์ต ฟาโรห์เนบนูนิทรงเป็นผู้ปกครองลำดับที่เก้าของราชวงศ์สิบสาม ส่วนเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทและเดตเลฟ ฟรานเคอ ได้เสนอความเห็นว่า พระองค์ทรงเป็นฟาโรห์พระองค์ที่แปดของราชวงศ์ที่สิบสามแทน
พระนามของฟาโรห์เนบนูนิปรากฎของในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 11 หรือ คอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 11 ในการอ่านบันทึกพระนามแบบการ์ดิเนอร์ และในส่วนที่บันทึกระยะเวลาของการครองราชย์ของพระองค์ได้สูญหายไปจากส่วนที่เสียหายของบันทึก โดยหลงเหลือเพียงช่วงท้ายที่บันทึกไว้ว่า "[...] และ 22 วัน" ส่วนการรับรองการมีอยู่ของพระองค์มาจากหลักฐานชั้นต้นร่วมสมัยเพียงชิ้นเดียว คือ จารึกดินเผาที่แสดงภาพที่พระองค์กำลังทรงยืนต่อหน้าเทพพทาห์ "ทางใต้กำแพงของพระองค์" ซึ่งเป็นคำเรียกของเทพเจ้าประจำเมืองเมมฟิส และอีกด้านหนึ่งทรงยืนต่อหน้าเทพฮอรัส ซึ่งเป็น "เจ้าแห่งต่างแดน" จารึกดังกล่าวถูกจารึกด้วยพระนามประสูติและพระนามครองราชย์ของฟาโรห์เนบนูนิ และจารึกดังกล่าวได้ถูกค้นพบที่ญะบัล อัล-เซอิต บนชายฝั่งทะเลแดงในคาบสมุทรไซนาย ซึ่งเป็นที่ตั้งของเหมืองกาเลนา
คิม รีฮอล์ต นักไอยคุปต์วิทยาได้ระบุให้ให้ฟาโรห์เนบนูนิทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาสองปีในช่วงระหว่าง 1785 ถึง 1783 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนอีกทางหนึ่ง นักอียิปต์วิทยาอย่างรอล์ฟ เคราสส์, เดตเลฟ ฟรานเคอ และธอมัส ชไนเดอร์ได้ระบุให้พระองค์ทรงครองราชย์เพียงแค่หนึ่งปีในช่วง 1739 ปีก่อนคริสตกาล ถึงแม้จะไม่ค่อยทราเหตุการณ์ภายในรัชสมัยของฟาโรห์เนบนูนิมากนัก แต่การมีอยู่ของจารึกของพระอค์แสดงให้เห็นว่าในช่วงเวลาดังกล่าว ผู้ปกครองของราชวงศ์ที่สิบสามยังคงมีอำนาจเพียงพอในการจัดการสำรวจเหมืองแร่ในคาบสมุทรไซนายเพื่อจัดหาวัสดุก่อสร้างและการผลิตสินค้าฟุ่มเฟือย และท้ายที่สุด รีฮอล์ตได้ชี้ให้เห็นถึงการขาดความเชื่อมโยงระหว่างระหว่างรัชสมัยของฟาโรห์เนบนูนิกับผู้ปกครองก่อนหน้าของพระองค์ เขาจึงสรุปว่าฟาโรห์เนบนูนิอาจจะทรงแย่งชิงพระราชบัลลังก์มา
ฟาโรห์เซเฮเทปอิบเร
เซเฮเทปอิบเร เซเวเซคทาวี (หรือ เซโฮเทปอิบเรที่ 1 หรือ เซเฮเทปอิบเรที่ 2 ขึ้นอยู่กับนักวิชาการ) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในต้นสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง พระองค์อาจจะเป็นฟาโรห์พระองค์ที่ห้าหรือสิบแห่งราชวงศ์ที่สิบสาม
ตำแหน่งของฟาโรห์เซเฮเทปอิบเร เซเวเซคทาวีภายในราชวงศ์ที่สิบสามนั้นไม่ชัดเจนนัก ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งเป็นบันทึกพระนามที่เขียนขึ้นในช่วงต้นสมัยรามเสส ปรากฏฟาโรห์จำนวนสองพระองค์ที่ทรงใช้พระนาม "เซเฮเทปอิบเร" ทั้งในคอลัมน์ที่ 7 (ซึ่งส่วนใหญ่จะปรากฏพระนามของฟาโรห์จากราชวงศ์ที่สิบสาม) โดยฟาโรห์ "เซเฮเทปอิบเร" พระองค์แรกปรากฏเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สี่ของราชวงศ์ และฟาโรห์เซเฮเทปอิบเรอีกพระองค์อยู่ลำดับที่แปด ดังนั้นจึงไม่สามารถระบุตำแหน่งตามลำดับเวลาที่แน่นอนของฟาโรห์เซเฮเทปอิบเร เซเวเซคทาวีได้โดยการใช้หลักฐานเพียงบันทึกพระนามแห่งตูรินเท่านั้น ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์กล่าวว่า ฟาโรห์เซเฮเทปอิบเร เซเวเซคทาวีเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบของราชวงศ์ ซึ่งครองราชย์เป็นระยะเวลาสองปีตั้งแต่ 1783 จนถึง 1781 ปีก่อนคริสตกาล พวกเขาเชื่อว่า ฟาโรห์ "เซเฮเทปอิบเร" พระองค์แรกเป็นการบันทึกพระนามผิดพลาด ซึ่งน่าจะเป็นพระนามของฟาโรห์โฮเทปอิบเร เกมาอู ซิฮาร์เนดจ์เฮริเตฟ พวกเขายังเสนอความเห็นอีกว่าผู้เขียนบันทึกดังกล่าวไม่ได้บันทึกพระนามฟาโรห์อีกสองพระองค์คือ ฟาโรห์เนริคาเร และฟาโรห์อเมนิ เกมาอู ซึ่งส่งผลให้ลำดับตำแหน่งของฟาโรห์เซเฮเทปอิบเร เซเวเซคทาวี ซึ่งเดิมทีแล้วพระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบของราชวงศ์แต่กลับกลายมาเป็นฟาโรห์พระองค์ที่แปดแทน ในทางกลับกัน เดตเลฟ ฟรานเคอ และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ได้มองว่า ฟาโรห์เซเฮเทปอิบเร เซเวเซคทาวี เป็นฟาโรห์ "เซเฮเทปอิบเร" พระองค์แรกที่ปรากฏพระนามอยู่ในในบันทึกพระนามแห่งตูริน และด้วยเหตุนี้จึงทำให้พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่ห้าของราชวงศ์ โดยฟรานเคอและฟอน เบ็คเคอราทต่างก็ระบุให้ฟาโรห์ "เซเฮเทปอิบเร" พระองค์ที่สองกับ ฟาโรห์โฮเทปอิบเร เกมาอู ซิฮาร์เนดจ์เฮริเตฟ เป็นฟาโรห์พระองค์เดียวกัน
เป็นเวลานานแล้วที่ฟาโรห์เซเฮเทปอิบเรเป็นที่ทราบจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินและตราประทับทรงกระบอกที่ทำจากลาพิสลาซูลิเพียงชิ้นเดียว โดยตราประทับที่ไม่ทราบที่มาถูกซื้อโดยนักสะสมส่วนตัวในกรุงไคโรและในที่สุดก็ขายให้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทนในปี ค.ศ. 1926 ซึ่งปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่นั้น บนตราประทับปรากฏพระนามครองราชย์ของฟาโรห์เซเฮเทปอิบเรและตราประทับถูกสร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แด่ "เทพีฮาธอร์, สตรีแห่ง[ไบบลอส]" ตราประทับถูกจารึกเพิ่มเติมด้วยชื่อผู้ปกครองเมืองของไบบลอสในอักษรคูนิฟอร์มนามว่า ยาคิน-อิลู โดยนักโบราณคดี วิลเลียม เอฟ. อัลไบร์ทได้ระบุคร่าวๆ ว่า ยาคิน-อิลู กับผู้ปกครองนามว่า ยาคิม ซึ่งปรากฏอยู่บนจารึกที่ค้นพบในไบบลอสร่วมกับยันตินู บุตรชายของเขา ซึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ถัดจากคาร์ทูชของฟาโรห์เนเฟอร์โฮเทปที่ 1 หากสมมติฐานของอัลไบร์ทถูกต้อง ฟาโรห์เซเฮเทปอิบเรจะเป็นรุ่นหนึ่งที่ลบออกจากฟาโรห์เนเฟอร์โฮเทปที่ 1
หลักฐานรับรองร่วมสมัยที่สำคัญของฟาโรห์เซเฮเทปอิบเรคือ จารึกที่ได้ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1980 และถูกค้นพบก่อนหน้านี้ที่ญะบัล เซอิตที่บริเวณริมทะเลแดง ซึ่งเป็นที่ตั้งของเหมืองกาเลนา จารึกดังกล่าวปรากฏพระนามฟาโรห์เซเฮเทปอิบเรร่วมกับพระนามฮอรัส "เซเวเซคทาวี" ซึ่งได้ถูกสร้างขึ้นร่วมสมัยกับรัชสมัยของพระองค์ และจะยืนยันการมีอยู่ของฟาโรห์พระองค์นี้ต่อไป
นอกจากนี้ พบตราประทับสคารับจำนวน 2 ชิ้นที่พบในเศษซากจากสุสานพีระมิดทางเหนือที่อัล-ลิชต์ ซึ่งปรากฏพระนามฟาโรห์เซเฮเทปอิบเรที่เขียนโดยไม่มีกรอบคาร์ทูช พบตราประทับที่เทล อัล-อัยยูลจากสมัยสำริดตอนกลาง (สมัยช่วงระหว่างกลางที่สองตามประวัติศาตร์อียิปต์) แต่ไม่ทราบแน่ชัดว่าตราประทับเหล่านี้จะอ้างถึงบุคคลคนเดียวกันหรือไม่
มิโลวาน ราเยวัช
ฟาโรห์เซวัดจ์คาเร
เซวัดจ์คาเร เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสามในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์ พระองค์เป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบเอ็ดของราชวงศ์ โดยทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาอันสั้นในช่วง 1781 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนนักวิชาการคนอื่นอย่างธอมัส ชไนเดอร์, เดตเลฟ ฟรานเคอ และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ได้มองว่าพระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบแห่งราชวงศ์ที่สิบสาม และชไนเดอร์ได้ระบุช่วงรัชสมัยของพระองค์ไว้ที่ 1737 ปีก่อนคริสตกาล
ไม่ปรากฏหลักฐานรับรองชั้นร่วมสมัยของฟาโรห์เซวัดจ์คาเรที่หลงเหลือมาได้จนถึงปัจจุบันนี้และฟาโรห์องค์นี้เป็นที่ทราบจากเพียงบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินเท่านั้น ซึ่งเป็นบันทึกที่เขียนขึ้นในช่วงต้นสมัยรามเสสโดยคัดลอกจากเอกสารที่เก่ากว่า และยังถือว่าเป็นแหล่งหลักฐานหลักของฟาโรห์ในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง โดยพระนามของฟาโรห์เซสัดจ์คาเรปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 13 บันทึกพระนาม
บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินมักจะบันทึกระยะเวลาในการครองราชย์ของแต่ฟาโรห์ที่ปรากฏพระนามมาด้วย อย่างไรก็ตาม ระยะเวลาในรัชสมัยของฟาโรห์เซวัดจ์คาเรได้สูญหายไปในส่วนที่เสียหาย โดยมีเพียงจำนวนวันเท่านั้นที่หลงเหลือไว้เพียงบางส่วนและถูกอ่านโดยรีฮอล์ต โดยระบุจำนวนวันอยู่ที่สิบเอ็ดถึงสิบสี่วัน ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพื้นที่ที่ใช้ในการบันทึกระยะเวลารวมของรัชกาลในบันทึกพระนามนั้น ทำให้รีฮอล์ตเสนอความเห็นที่ว่า พระองค์ทรงครองราชย์อย่างน้อยที่สุดเพียงครึ่งเดือน เนื่องจากไม่ปรากฏหลักฐานการรับรองร่วมสมัยของฟาโรห์เซวัดจ์คาเร จึงส่งผลให้ดูเหมือนว่าพระองค์จะเป็นผู้ปกครองเพียงระยะเวลาอันสั้น
ไม่ควรสับสนระหว่างฟาโรห์เซสัดจ์คาเรกับฟาโรห์อีกสองพระองค์ที่ทรงพระองค์เดียวกันและฟาโรห์พระองค์ก็ตามก็ตามที่ทรงครองราชย์ในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง โดยฟาโรห์ทั้งสองพระองค์ที่กล่าวไว้ข้างต้นคือ ฟาโรห์เซวัดจ์คาเร ฮอริที่ 2 หรือที่เรียกว่า ฮอริที่ 2 ซึ่งทรงครองราชย์ในช่วงปลายของราชวงศ์ที่สิบสามตั้งแต่ 1669 ถึง 1664 ปีก่อนคริสตกาล และผู้ปกครองอีกพระองค์หนึ่งที่ทรงมีพระนามครองราชย์เดียวกันคือฟาโรห์เซวัดจ์คาเรที่ 3 จากราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นที่ทราบดีจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน โดยฟาโรห์เซวัดจ์คาเรที่ 3 ทรงครองราชย์ในช่วงระยะเวลาอันสั้นในช่วงระหว่าง 1699 ปีก่อนคริสตกาล และ 1694 ปีก่อนคริสตกาล
ฟาโรห์เนเจมอิบเร
เนเจมอิบเร เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณที่ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาอันสั้นจากราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ในสมัยช่วงรหว่างกลางที่สอง โดยทรงครองราชย์ในระยะเวลาหนึ่งในช่วง 1780 หรือ 1736 ปีก่อนคริสตกาล
ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสองของราชวงศ์ ในขณะที่เดตเลฟ ฟรานเคอ และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ได้เห็นว่า พระองค์เป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบเอ็ดของราชวงศ์ที่สิบสาม
ฟาโรห์เนเจมอิบเรทรงเป็นที่ทราบเพียงจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินอย่างเดียว ซึ่งเป็นบันทึกพระนามที่รวบรวมไว้ในช่วงต้นสมัยรามเสส พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 14 (การอ่านแบบการ์ดิเนอร์จะอยู่ในคอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 14) และบันทึกระยะเวลาในการครองราชย์ของพระองค์อยู่ที่ "7 เดือนและ [วันที่หายไป]" ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป ผู้ที่ขึ้นครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ ซึ่งได้รับการพิสูจน์อย่างดีและไม่เคยกล่าวถึงพระราชบุพการีของพระองค์เลย ส่งผลให้รีฮอล์ตให้เสนอความเห็นที่ว่า ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป ไม่ได้มีเชื้อสายของพระราชวงศ์และอาจจะแย่งชิงพระราชบัลลังก์มาจากฟาโรห์เนเจมอิบเรด้วยการสละพระราชบัลลังก์
ฮายุน
ฮา รยุน (, 22 มกราคม พ.ศ. 1890 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 1959) มีนามปากกาว่า โฮจอง และมีชื่อรองว่า แทริม เป็นขุนนางของโชซ็อน เป็นนักปราชญ์ ลัทธิขงจื๊อใหม่ นักการศึกษา และนักเขียน เขาดำรงตำแหน่ง อัครมหาเสนาบดี ในรัชสมัยของ พระเจ้าแทจง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1408 ถึง ค.ศ. 1409 จาก ค.ศ. 1409 ถึง ค.ศ. 1412 และอีกครั้งระหว่าง ค.ศ. 1414 ถึง ค.ศ. 1415
ฮายุนเป็นหนึ่งในศิษย์เอกของ ลีแซะ ขุนนางและนักปราชญ์คนสำคัญในช่วงปลายยุคราชวงศ์โครยอโดยศิษย์ร่วมสำนักของฮายุนที่มีชื่อเสียงได้แก่ ช็อง โด-จ็อน อัครมหาเสนาบดีคนแรกแห่งโชซ็อนและ จอง มงจู อัครมหาเสนาบดีในช่วงปลายยุคราชวงศ์โครยอ
ฮายุนถึงแก่อสัญกรรมในปีที่ 16 รัชสมัยพระเจ้าแทจงเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 1959 ขณะอายุได้ 69 ปี
ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป
คาอังค์เร โซเบคโฮเทป (ปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็น โซเบคโฮเทปที่ 2 หรือ โซเบคโฮเทปที่ 4 หรือที่รู้จักในพระนาม โซเบคโฮเทปที่ 1 ในการศึกษาเก่า) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสามในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง
ฟาโรห์โซเบคโฮเทปปรากฏอยู่บนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งคาร์นักในพระนาม "คาอังค์คาเร" ส่วนพระนาม "โซเบค[โฮเท]ปเร" ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 15 ของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งอาจจะเป็นฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 1 อย่างไรก็ตาม การระบุตัวตนนี้ไม่แน่นอน และตำแหน่งตามลำดับเวลาของฟาโรห์โซเบคที่ 1 ภายในราชวงศ์ที่สิบสามก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ หลักฐานชั้นต้นรับรองร่วมสมัยของฟาโรห์โซเบคโฮเทป ประกอบด้วยภาพสลักที่มาจากวิหาร ซึ่งครั้งหนึ่งเคยตั้งอยู่ในอไบดอส และชิ้นส่วนของเสาที่จารึกไว้ นอกจากนี้ พระนาม "คาอังค์เร โซเบคโฮเทป" ยังปรากฏในจารึกบนแท่นหินแกรนิต ซึ่งครั้งหนึ่งชุดสะสมของเอมเฮิร์ตส์ และปัจจุบันอยู่พิพิธภัณฑ์บริติชตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1982 (BM 69497) รัชสมัยของพระองค์น่าจะสั้นที่สุด โดยเป็นระยะเวลา 3 ถึง 4 ปีครึ่ง
ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์ กล่าวว่า คาอังค์เร โซเบคโฮเทป เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสามของราชวงศ์และมีรัชกาลสั้น ๆ ในช่วง 1735 ปีก่อนคริสตกาล หรืออีกความเห็นหนึ่งโดย เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ที่มองว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบหกของราชวงศ์
คิม รีฮอล์ตได้กล่าวว่า ฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 1 อาจจะเป็นฟาโรห์พระองค์เดียวกันกับฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 2 ผู้ซึ่งปรากฎเพียงพระนาม โซเบคโฮเทป บนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินเท่านั้น นักวิชาการคนอื่นๆ เช่น ดอดสัน เชื่อว่า ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทปที่ 2 และฟาโรห์เซเคมเร คูทาวี โซเบคโฮเทป ไม่ใช่ฟาโรห์พระองค์เดียวกันจากราชวงศ์ที่สิบสาม ในขณะที่ เบียร์บริเออร์ เสนอความเห็นที่ว่า ให้พระองค์เป็นฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทปที่ 1 และส่วนฟาโรห์เซเคมเร คูทาวี โซเบคโฮเทปที่ 2 แทน เมื่อเร็ว ๆ นี้ ไซมอน คอนเนอร์และจูเลียน ซิเอสเซ ได้ตรวจสอบรูปแบบของอนุสาวรีย์ของพระองค์และโต้แย้งว่า พระองค์น่าจะปกครองในระยะเวลาภายหลังนานกว่าที่เคยคิดไว้มาก (หลังจากรัชสมัยฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 4 – ผู้ซึ่งจะกลายเป็นฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 3 แทน)
ฟาโรห์เรนเซเนบ
เรนเซเนบ (หรือที่เรียกว่า รานิโซนบ์) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ในช่วงระหว่างกลางที่สอง อ้างอิงจากนักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสี่แห่งราชวงศ์ที่สิบสาม ในขณะที่เดตเลฟ ฟรานเคอได้เห็นว่าพระองค์เป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบสาม และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทได้สันนิษฐานว่าพระองค์จะเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบหก และพระองค์ยังเป็นฟาโรห์ที่มีหลักฐานรับรองการมีอยู่ของพระองค์ที่มีเพียงน้อยและยังคงไม่ทราบพระนามครองราชย์ของพระองค์
ฟาโรห์เรนเซเนบเป็นที่ทราบเพียงเบื้องต้นจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งพระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 16 (การอ่านแบบการ์ดิเนอร์อยู่ในคอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 6) และพระองค์ทรงครองพระราชบัลลังก์เป็นระยะเวลาเพียงสี่เดือน