pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทัชมาฮาล หรือ ตาชมหัล (Taj Mahal; ; , ) เป็นอาคารฝังศพสร้างด้วยหินอ่อนสีขาวงาช้าง ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำทางใต้ของแม่น้ำยมุนา ในเมืองอัคระ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ทัชมาฮาลเริ่มสร้างขึ้นในปี 1632 โดยจักรพรรดิโมกุล จักรพรรดิชาห์ชะฮัน (ครองราชย์ 1628 ถึง 1658) เพื่อตั้งศพของพระสนมเอก มุมตาช มหัล และเป็นที่ตั้งพระศพของจักรพรรดิชาห์ชะฮันเอง ทัชมาฮาลประกอบด้วยตัวอาคารสุสาน, มัสยิด และเกสต์เฮาส์ รายล้อมด้วยสวน การก่อสร้างทัชมาฮาลสำเร็จสมบูรณ์ในปี 1643 แต่มีการก่อสร้างในเฟสอื่น ๆ ของโครงการที่ดำเนินต่อไปอีกกว่า 10 ปี
ทัชมาฮาลได้รับสถานะเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 1983 ในฐานะ "เพชรน้ำเอกของศิลปะมุสลิมในอินเดีย และเป็นหนึ่งในงานชิ้นเอกที่ได้รับการชื่นชมในระดับสากล" และได้รับการยกย่องโดยหลายบุคคลให้เป็นผลงานชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมโมกุล และสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์อินเดียอันร่ำรวย ทัชมาฮาลมีผู้เดินทาวมาเยี่ยมเยียนราว 7–8 ล้านคนต่อปีในปี 2007
ซอยเดียวกัน
ซอยเดียวกัน เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น แต่งโดย วาณิช จรุงกิจอนันต์ ได้รับรางวัลซีไรต์ ประจำปี พ.ศ. 2527
ประวัติหนังสือ.
ที่มาของเรื่องซอยเดียวกัน หนังสือเรื่องซอยเดียวกันนี้ เกิดจากความตั้งใจของวาณิช จรุงกิจอนันต์ ผู้เขียน ที่ต้องการจะมีหนังสือรวมเรื่องสั้นเป็นของตนเอง เนื่องจากผู้เขียนให้ความสำคัญกับคำว่า "นักเขียน" มาก จึงรู้สึกกระดากปากที่จะเรียกตัวเองเช่นนั้น จนเมื่อได้ออกหนังสือเรื่องซอยเดียวกัน ผู้เขียนได้กล่าวไว้ในคำนำว่า "ผมเขียนหนังสือรวมพิมพ์เป็นเล่มมาแล้วหลายเล่ม แต่กล่าวได้ว่าเล่มที่ทำให้ผมรู้สึกว่าเป็นนักเขียนโดยสมบูรณ์คือเล่มนี้ เล่มที่ให้ชื่อว่าซอยเดียวกันนี้"
จากความตั้งใจของผู้เขียน ทำให้ซอยเดียวกันสำเร็จเป็นรูปเล่มในปี พ.ศ. 2526 เป็น 1 ใน 47 เล่มที่ผ่านเข้าพิจารณารางวัลซีไรต์ เนื่องจากมีกลวิธีการนำเสนอที่แปลกใหม่ กล้าสร้างสรรค์รูปแบบที่แตกต่าง มีเนื้อหาสะท้อนชีวิตได้อย่างโดดเด่น รวมถึงฝีมือทางวรรณศิลป์ของผู้เขียน และทำให้ซอยเดียวกันได้รับรางวัลซีไรต์ในปี พ.ศ. 2527 นอกจากนี้หนังสือยังได้รับความนิยมอย่างสูง ในยุคนั้นกระแสวิพากษ์วิจารณ์เป็นไปอย่างกว้างขวางทั้งในแง่บวกและแง่ลบ โดยผู้เขียนเคยคิดที่จะนำบทวิจารณ์เหล่านั้นรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือเล่มเดียว แต่ภายหลังก็ล้มเลิกโครงการนี้ไป
ซอยเดียวกัน เป็นการรวมเอาเรื่องสั้น 15 เรื่อง ที่ผู้เขียนเริ่มเขียนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 - 2526 โดยแต่ละเรื่องล้วนเคยได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารชื่อดังในสมัยนั้นมาแล้ว เช่น "เพลงใบไม้" ตีพิมพ์ลงในสตรีสาร, "เมืองหลวง" "โนรี" "ซ้ายล่าสุด" และ "เวลานัด" ตีพิมพ์ลงในลลนา เป็นต้น มีเพียง "กา" เท่านั้นที่ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือเล่มนี้ และเหตุที่ผู้เขียนเลือกใช้ชื่อ "ซอยเดียวกัน" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชื่อหนังสือในเล่มคือ "บ้านเราอยู่ในนี้ ซอยเดียวกัน" เพราะผู้เขียนคิดว่าคำว่า "ซอย" มีความผูกพันกับคนไทยมาทุกยุคทุกสมัย ฟังดูใกล้ชิดเป็นกันเองและสะท้อนภาพวิถีความเป็นไทยได้ชัดเจน ดังนั้นหนังสือเล่มนี้จึงเหมือนเป็นการรวบรวมผลงานเรื่องสั้นอันโดดเด่นของวาณิช จรุงกิจอนันต์ ไว้นั่นเอง ในบทความนี้จะกล่าวตัวอย่างเรื้องสั้นที่รวบรวมไว้ในหนังสือเล่มนี้จำนวน 2 เรื่อง
เรื่องเพลงใบไม้.
เพลงใบไม้ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความต่างทางความคิดระหว่างคนสองวัยและการปลูกฝังสั่งสมวัฒนธรรมด้วยความเคยชิน เริ่มจากการนำเสนอชีวิตของสองยายหลาน ที่ยายหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นแม่เพลงอีแซวและใช้ชีวิตตามอัถตภาพ เมื่อยามไม่มีใครจ้างไปแสดงก็เก็บผลไม้ในสวนไปขายพอเลี้งชีวิตไปวัน ๆ ยายต้องการถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมนี้ให้แก่หลาน โดยหวังให้เป็นเครื่องมือเลี้ยงชีพต่อไป แต่หลานไม่ชอบไม่สนใจ ท้ายที่สุดหลานก็ค่อย ๆ รับเอาความ สามารถที่ยายต้องการจะถ่ายทอด ในช่วงลมหายใจสุดท้ายของยาย
คำประพันธ์ในเรื่องนี้เริ่มต้นด้วยการใช้บรรยายโวหารเล่าเรื่องราวชีวิตความเป็นไปในแต่ละวันและเรื่องราวในอดีตของตัวละคร ด้วยคำที่เป็นกันเอง ตรงตัวและเข้าใจง่าย มีการใช้คำตามบทบาทของตัวละคร เช่น ยายมักใช้คำพูดแบบคนแก่ กระไดแทนบันได หลานสาวใช้คำว่าฮิตแทนเป็นที่นิยม เป็นต้น และจุดเด่นของการเขียนคือ การนำเนื้อเพลงพื้นบ้าน ที่เป็นกลอนเปล่ามาสอด แทรกเล่าเรื่องราวเป็นระยะ ๆ การถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมบางครั้งก็ได้จากการค่อย ๆ สั่งสมและซึมซาบไปทีละเล็กละน้อย ดังนั้นการค่อยปลูกฝังให้เห็นคุณค่าและเรียนรู้วัฒนธรรมโดยตรงจึงเป็นสิ่งที่น่าจะนำมาใช้กัน
เรื่องเมืองหลวง.
เมืองหลวง เป็นเรื่องราวของคนต่างจังหวัดที่ต้องมาใช้ชีวิตในกรุงเทพมหานคร ถ่ายทอดเรื่องราวผ่านความคิดของชายคนหนึ่งที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์เดิมๆในกรุงเทพฯ อย่างรถติด คนเห็นแก่ตัว การดูถูกเพื่อนมนุษย์ที่ทำตัวต่างออกไป สถานการณ์ของเรื่องเริ่มต้นภายในรถเมล์คันหนึ่งช่วงเวลาหลังเลิกงาน ที่ผู้คนต่างยื้อแย่งกันเพื่อให้ได้นั่ง ได้รับความสะดวก สภาพอันน่าอึดอัดบนรถเมล์ยามที่การจราจรติดขัด โดยในเรื่องมีผู้ทำลายความตึงเครียดนั้นโดยการร้องเพลงขึ้นมา บางคนก็มองว่าบ้า บางคนก็ชื่นชม ส่วนตัวละครที่ดำเนินเรื่องนั้นก็จินตนาการชีวิตของตนเองตามเนื้อเพลงที่ร้องขึ้น และหวังที่จะหลุดพ้นวังวนที่วุ่นวายนี้สักที
คำประพันธ์ในเรื่องนี้ถ่ายทอดออกมาผ่านความคิดของตัวละคร โดยบรรยายบรรยากาศรอบตัวที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน สามารถเห็นภาพได้และบรรยายความรู้สึกของตนเองควบคู่กันไป ภาษาที่ใช้ก็สื่อความได้ตรงตัวจุดเด่นของเรื่องนี้คือการนำเอาเพลงลูกทุ่ง ที่เป็นที่นิยมและสอดคล้องกับเรื่องมาเป็นส่วนหนึ่งของการนำไปสู่การจินตนาการความคิดของตัวละคร สะท้อนภาพความจริงของสังคมเมืองหลวงที่เราทุกคนล้วนเจอกันอยู่เป็นประจำ คือ ความเห็นแก่ตัว ชิงดีชิงเด่น การดูถูกเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ซึ่งเรารู้ว่ามันไม่ดีแต่สิ่งเหล่านี้ก็มีอยู่ในทุกคนไม่มากก็น้อย.
มหาวิทยาลัยภาคกลาง
มหาวิทยาลัยภาคกลาง (อังกฤษ: The University of Central Thailand) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2529 และได้รับการเปลี่ยนสถานะเป็นมหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2545
มหาวิทยาลัยภาคกลาง (ม.ภก.) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนที่ได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเป็นลำดับที่ 19 อยู่ภายใต้การกำกับและควบคุมของทบวงมหาวิทยาลัย ตั้งอยู่ที่ตำบลนครสวรรค์ตก อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 โดย อาจารย์สุรีย์ และ ดร.โสภิต เหลืองสุภาพันธ์ จากการเริ่มต้นเพียงคณะวิชาเดียว คือ คณะบริหารธุรกิจ ในปี พ.ศ. 2529 มหาวิทยาลัยภาคกลางได้มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง และได้รับการเปลี่ยนสถานะเป็นมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งในปัจจุบันเปิดสอนในระดับปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอก
มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา
มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา (อังกฤษ: Chaopraya University) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่จังหวัดนครสวรรค์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2541
มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา ก่อตั้งขึ้นโดยคุณพ่อจรูญ และคุณแม่หทัย ศิริวิริยะกุลร่วมกับคณะผู้บริหารในกลุ่มบริษัทธุรกิจในเครือกว่า 20 บริษัท รวมทั้งผู้บริหารระดับสูงทั้งในวงการราชการและธุรกิจเอกชนและนักวิชาการระดับชาติ เพื่อสนองศรัทธาของชุมชนและความปรารถนาของผู้ปกครอง ศิษย์เก่าชาววิริยาลัย ตลอดจนเยาวชนและประชาชนทั่วภูมิภาคในการสืบสานสู่การศึกษา ในระดับอุดมศึกษาที่สมบูรณ์แบบจากบานเดิมในการผลิตทรัพยากรบุคคลระดับอนุปริญญาของโรงเรียนในเครือ “วิริยาลัย” คือ
ซึ่งเป็นโรงเรียนรางวัลพระราชทานระดับอุดมศึกษาแห่งแรกของสถาบันอาชีวศึกษาเอกชนทั่วประเทศ
ตราประจำมหาวิทยาลัย มีความหมายว่า มหาวิทยาลัยเจ้าพระยามุ่งผลิตบุคลากรที่มีความรู้ ความสามารถ และความดีงาม เปี่ยมคุณภาพดุจดั่งเพชรเจียระนัย เป็นผู้มีคุณประโยชน์ต่อครอบครัวชุมชน ประเทศชาติ สมเกียรติศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยเจ้าพระยาสืบไป
ค.ศ. 1957
ค.ศ. 1958
ค.ศ. 1961
ค.ศ. 1963
ค.ศ. 1964
ค.ศ. 1965
ค.ศ. 1966
ค.ศ. 1970
ค.ศ. 1972
ค.ศ. 1974
ค.ศ. 1983
ค.ศ. 1984
ค.ศ. 1985
ค.ศ. 1987
ค.ศ. 1993
ค.ศ. 1994
ลีแมน แฟรงก์ บอม
ลีแมน แฟรงก์ บอม (Lyman Frank Baum 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1856 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1919) หรือ แอล แฟรงก์ บอม (L. Frank Baum) เป็นนักเขียนชาวนิวยอร์กผู้ผลิตงานออกมาจำนวนมาก งานที่สร้างชื่อเสียงได้แก่ The Wonderful Wizard of Oz (ค.ศ. 1900) อันถือได้ว่าเป็นวรรณกรรมเด็กระดับคลาสสิก เขาเป็นบุตรชายของพ่อค้าน้ำมันผู้ร่ำรวยเจ้าของเครือข่ายโรงละคร ในวัยเด็กได้รับการศึกษาที่บ้านจากครูส่วนตัว หลังจากต้องผจญระเบียบวินัยเข้มงวดที่เขาเกลียดในโรงเรียนทหาร บอมกลับหันเหไปทำงานหลายอย่างตามที่ใจชอบ (นักหนังสือพิมพ์ คนเลี้ยงไก่ นักแสดง ขายน้ำมัน...) เขาแต่งงาน มีบุตรชายสี่คน และในที่สุดก็ค้นพบพรสวรรค์ในการเขียนหนังสือสำหรับเด็กๆ ทั้งหญิงชาย โดยใช้นามปากกากว่าสิบชื่อ Wizard of Oz เป็นเรื่องของโดโรที เด็กสาวจากฟาร์มในแคนซัส เดินทางไปกับหมาชื่อโตโต้สู่ดินแดนมหัศจรรย์ แม้ว่าบอมจะลงทุนพิมพ์หนังสือเล่มนี้ด้วยตัวเอง หนังสือกลับขายได้ถึง 90000 เล่มภายในสองปีแรก เขาเขียนภาคต่ออีกสิบสามภาค (ที่ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ก็มีหลายครั้งเช่นกัน) และหลังจากเขาเสียชีวิตด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตกขณะอาศัยอยู่ในฮอลลีวูดเมื่อปี ค.ศ. 1919 นักเขียนหญิงรับจ้างก็เขียนโดยใช้ชื่อเขาต่อมาอีกยี่สิบเอ็ดภาค
พีนอคคิโอ
สถาบันเทคโนโลยีเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
ลัทธิทรูจีซัส
ลัทธิทรูจีซัส หรือ โบสถ์ทรูจีซัส (True Jesus Church - 真耶穌教會 ย่อ TJC หรือแปลว่า คริสตจักรพระเยซูพระเจ้าเที่ยงแท้) คือ กลุ่มความเชื่อทางศาสนาคริสต์ ซึ่งแตกแขนงออกมาจากคริสต์ศาสนานิกายโปรเตสแตนต์ ต้นสังกัดอยู่ประเทศจีน โดยกลุ่ม เพนเทโคสต์ (Pentecost) ที่มาเผยแผ่ในประเทศจีนและตั้งขึ้นที่ เมืองปักกิ่ง ประเทศจีน ในปี ค.ศ. 1917 ประธานของกลุ่ม TJC ที่ได้จากการเลือกตั้งคนปัจจุบัน คือ หลวงพ่อ Yung-Ji Lin (林永基傳道,"Lin Yung-Ji") กลุ่มนี้มีความเชื่อทางศาสนาหลัก ที่ว่ามีพระเจ้าเพียงองค์เดียว และเชื่อในคำสอนของพระเยซู ในปัจจุบัน มีสมาชิกกว่า 2.5 ล้านคนใน 48 ประเทศและ 6 ทวีป ในปี 1953 ได้มีการก่อตั้งขึ้นในประเทศไทย โดยมีจุดมุ่งหมายคือเผยแพร่คำสอนแก่ทุกชนชาติก่อนการกลับมาครั้งที่สองของพระเยซู
คำสอนหลัก 10 ประการ.
วิญญาณศักดิ์สิทธิ์.
"การพูดที่แจ่มแจ้งแสดงถึงจิตวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นการรับรอง ที่พวกเราสืบทอดกันมาบนอาณาจักรแห่งสวรรค์" (โรม 8:16; เอเฟซัส 1:13-14)
พีธีล้างบาป.
"พิธีศีลล้างบาป หรือ ศีลจุ่ม เป็นการให้สัตยาบาน เพื่อลบล้างบาป และเริ่มต้นชีวิตใหม่พิธีศีลล้างบาป ต้องทำในสถานที่ที่มีน้ำตามธรรมชาติ เช่น แม่น้ำ ทะเล หรือน้ำพุตามธรรมชาติ ผู้ที่ทำพิธีนี้แล้ว คือผู้ที่ได้รับ วิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นสื่อ ระหว่างผู้ทำพิธี และ พระเยซู คริสต์ ในการทำพิธี ผู้ที่ได้รับการทำพิธีต้องดำลงในน้ำให้มิด ตั้งแต่หัวจรดเท้า" (ยอห์น 3:5; มัทธิว 3:16; กิจการ 2:38, 10:48)
พิธีล้างเท้า.
"พิธีรับเข้าเป็นคริสต์ศาสนิกชนแห่งการชำระเท้า สามารถทำให้คนผู้นั้นเป็นส่วนหนึ่งของพระเยซูเจ้า แล้วยังถือเป็นการรับใช้ประดุจสิ่งซึ่งอยู่เป็นนิรันดร์ที่ควรมีไว้ซึ่ง ความรัก, ความศักดิ์สิทธิ์, ความอ่อนน้อมถ่อมตน, การให้อภัย และ การรับใช้ ทุกคนที่ได้รับน้ำใน พิธีชำระบาป ให้เท้าของเขาเหล่านั้นถูกชำระในนามของพระคริสต์ การชำระล้างเท้าซึ่งกันและกันนั้นไม่ว่าเมื่อไรก็ถือเป็นสิ่งสมควร" (ยอห์น 13:1-7)
ศีลมหาสนิท.
"ศึลมหาสนิท เป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ในการระลึกถึงการสิ้นพรชนม์ของพระเยซู เพื่อทำให้เราได้มีส่วนร่วมในพระกายและพระโลหิตของพระคริสตเจ้า และอยู่กับพระองค์เพื่อให้เรามีชีวิตชั่วนิรันดร และอยู่จนถึงวันสุดท้าย ซึ่งพิธีนี้ควรจัดขึ้นบ่อยเท่าที่จะทำได้ โดยใช้เพียงแค่ปังและน้ำองุ่น" (1 เธสะโลนิกา 10:17, 11:26; ยอห์น 6:53)
วันบริสุทธิ์.
"วันบริสุทธิ์, วันที่ 7 ของสัปดาห์ (วันเสาร์), เป็นวันศักดิ์สิทธิ์, ได้รับพรและช่วยให้พ้นจากบาปโดยพระผู้เป็นเจ้า จะถูกเฝ้าดูภายใต้การเฉลิมฉลองแห่งการดลบันดาล และการไถ่บาปจากพระผู้เป็นเจ้าผู้งามสง่า และด้วยความหวังแห่งการได้พักอย่างเป็นนิรันดร์ของชีวิตที่เข้ามา" (ปฐมกาล 2:2-3; ฮีบรู 4:9-11)
พระเยซู.
"พระเยซู คือพระวจนะที่บังเกิดขึ้นเป็นเนื้อหนัง สิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนเพื่อการไถ่บาป และกลับคืนชีพในวันที่สาม แล้วแสด็จขึ้นสวรรค์ ทรงเป็นผู้ไถ่บาปเพียงหนึ่งเดียวของมนุษยชาติ ทรงเป็นผู้สร้างสวรรค์และโลก และเป็นพระเจ้าแท้จริงเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น" (ยอห์น 3:16;1 โครินธ์ 15:3-4; กิจการ 4:12)
พระคัมภีร์.
"พระคัมภีร์ (ซึ่งประกอบด้วย พันธสัญญาเดิม และ พันธสัญญาใหม่) ได้รับการดลใจจากพระเจ้า เป็นคัมภีร์แห่งสัจจธรรม และเป็นบรรทัดฐานในการดำเนินชีวิตของชาวคริสต์" (2 ทิโมธี 3:16)
การช่วยให้พ้นบาป.
"ด้วยว่าซึ่งเราทั้งหลายรอดนั้น ก็รอดโดยพระคุณโดยความเชื่อ โดยที่พระเจ้าทรงเมตตาประทานให้ เราต้องเชื่อมั่นในวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เพื่อชักนำไปสู่ความศักดิ์สิทธิ์ ในการเทิดทูนพระเจ้า และ ในการรักเหล่ามนุษยชาติ" (เอเฟซัส 2:8)
โบสถ์แห่งพระเยซูที่แท้จริง.
"โบสถ์แห่งพระเยซูที่แท้จริง ซึ่งตั้งขึ้นโดยพระเยซู ผ่านวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ในช่วงแห่งฝน เป็นการบูรณะกลับคืนมา ของโบสถ์ที่แท้จริง ในยุคแห่งอัครทูต" (โยเอล 2:23; อาโมส 9:11)
การตัดสินครั้งสุดท้าย หรือการพิพากษาครั้งสุดท้าย.
"การกลับมาครั้งที่สองของพระเจ้า พระเจ้าจะลงมาจากสวรรค์ในวันสุดท้าย เพื่อพิพากษา: คนดีจะมีชีวิตนิรันดร์ ส่วนคนเลวจะถูกลงโทษตลอดกาล" (มัทธิว 25:31-34; 1เธสะโลนิกา 4:16-17)
ลิลิต
ลิลิต หมายถึง หนังสือที่แต่งด้วยคำประพันธ์ประเภท โคลง และร่าย สลับกันเป็นช่วงๆ ตามธรรมเนียมแล้ว มักจะใช้โคลงและร่ายในแบบเดียวกัน กล่าวคือ โคลงดั้น สลับกับร่ายดั้น, โคลงสุภาพ สลับกับร่ายสุภาพ อย่างนี้เป็นต้น โคลงและร่ายที่สลับกันนั้น มักจะร้อยสัมผัสด้วยกัน เรียกว่า "เข้าลิลิต"
วรรณคดีที่แต่งตามแบบแผนลิลิต มักจะใช้ร่ายและโคลงสลับกันเป็นช่วงๆ ตามจังหวะ ลีลา และท่วงทำนอง และความเหมาะสมของเนื้อหาในช่วงนั้นๆ
ลิลิตที่ได้รับการยกย่องจากวรรณคดีสโมสรว่า เป็นยอดของโคลงลิลิต คือ ลิลิตพระลอ
ความเป็นมาของลิลิต ไม่ปรากฏแน่ชัด โดยสืบค้นได้เก่าสุดถึงสมัยอยุธยา ได้แก่ ลิลิตยวนพ่าย และลิลิตพระลอ (สำหรับอายุของลิลิตพระลอยังเป็นที่ถกเถียง ยังไม่ยุติ) แต่ถ้าจะนับอย่างธรรมเนียมลิลิตแล้ว น่าจะมีเพียงลิลิตพระลอ เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น เนื่องจากในยวนพ่ายนั้น มีร่ายนำ 1 บท แล้วมีร่ายแทรกตอนปลายๆ (ไม่ใช่ท้ายเรื่อง)กลางเรื่องอีก 1 บทเท่านั้น ส่วนลิลิตพระลอนั้น แต่งด้วยร่ายสุภาพและโคลงสุภาพอย่างหลากหลาย สลับเป็นช่วงๆ (โปรดอ่านรายละเอียดในหัวข้อ ลิลิตพระลอ) มีทั้งโคลงสองสุภาพ โคลงสามสุภาพ และโคลงสี่สุภาพ นอกจากนี้ยังมีร่ายสอดสร้อยอีกด้วย
สำหรับโองการแช่งน้ำ แม้จะเคยเรียกกันว่า ลิลิตโองการแช่งน้ำ มาก่อน แต่ในภายหลัง นักวรรณคดีส่วนใหญ่สมัครใจที่จะเรียกชื่อโดยไม่มีคำว่าลิลิต ทั้งๆ ที่ในโองการแช่งน้ำ ก็แต่งด้วยร่ายสลับโคลง ทว่าเป็นร่ายโบราณ สลับกับโคลงห้า ซึ่งไม่ปรากฏแบบแผนที่ไหนมาก่อน
เป็นที่น่าสังเกตว่า นิราศคำโคลง หรือที่เรียกชื่อขึ้นต้นด้วย "โคลงนิราศ" ในสมัยส่วนใหญ่ จะขึ้นต้นด้วยร่ายนำ 1 บทเสมอ เช่น นิราศนรินทร์ นิราศพระยาตรัง โคลงทวาทศมาส แต่มิได้เรียกว่าลิลิตแต่อย่างใด
วรรณคดีที่เรียกว่าลิลิตจำนวนหนึ่ง จึงเป็นเพียงวรรณกรรม คำโคลง ที่มีร่ายนำเท่านั้น นอกจากลิลิตยวนพ่ายแล้ว ยังมีลิลิตพยุหยาตราเพชรพวง มีร่ายนำเพียงหนึ่งบท
ลิลิตเป็นแบบแผนคำประพันธ์ที่มีผู้นิยมแต่งเสมอมา แม้จนปัจจุบัน เนื่องจากสามารถเปลี่ยนลีลาอารมณ์ของบทร้อยกรองได้ อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันการส่งสัมผัสระหว่างบท หรือ "เข้าลิลิต" นั้นไม่ถือเคร่งครัดนัก
ที่เป็นเรื่องจริง พระเยซู โบสถ์
มหาวิทยาลัยพายัพ
มหาวิทยาลัยพายัพ  เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ก่อตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2517 โดยนับเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกของประเทศไทยที่ถูกเปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัยเป็นมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2527
เครื่องหมายมหาวิทยาลัย เป็นรูปวงกลม ตรงกลางประกอบด้วยวงกลมเล็กสามวงซ้อนกัน มีสัญลักษณ์ของ ศาสนา วิทยาศาสตร์ และศิลป์ โดยมีวงกลมตรงกลางมีสัญลักษณ์ของมนุษย์ที่มีความสมดุลในชีวิต ด้านบนวงกลมมีข้อความว่า "มหาวิทยาลัยพายัพ" ด้านล่างมีข้อความว่า "สัจจะ-บริการ" ภาษาอังกฤษ "PAYAP UNIVERSITY" และ "TRUTH-SERVICE" อันเป็น คติพจน์ และเป็นส่วนหนึ่งในปณิธานของมหาวิทยาลัย
ดอกไม้และต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย.
ดอกไม้และต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย คือ บุนนาค ( "Mesua ferrea" Linn ) ซึ่งมีความหมายดังนี้
คริสต์ศาสนานิกายโปรเตสแตนต์เข้ามาประกาศเผยแพร่ครั้งแรกในประเทศไทย สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นในปี พ.ศ. 2371 โดยคณะมิชชันนารีจากอังกฤษ คือ คณะลอนดอนมิชชันนารีโซไซเอ็ตตี้ (London Missionary Society) ต่อมาได้ติดต่อประสานงานให้คณะมิชชั่นอื่น ส่งมิชชันนารีเข้ามาประกาศเผยแพร่ด้วย เช่น มิชชันนารีคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนมิชชั่น เข้ามาประกาศเผยแพร่คริสต์ศาสนาในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2383 ในช่วงแรกประกาศเฉพาะในเขตกรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2404 ทางราชการประกาศอนุญาตให้ออกไปเผยแพร่ทำการประกาศนอกกรุงเทพฯได้ จึงส่งมิชชันนารีไปทำงานที่เพชรบุรี และในปี พ.ศ. 2410 ได้เข้ามาประกาศเผยแพร่ที่เชียงใหม่ ลักษณะการเผยแพร่ประกาศคริสต์ศาสนาสิ่งหนึ่งคือ การตั้งโรงเรียนเป็นสถานศึกษาแบบตะวันตก จัดสอน การเรียนการศึกษาแบบตะวันตกแก่เด็กชายและเด็กหญิง เป็นการเตรียมผู้นำสำหรับคริสตจักร และการบริหารโรงเรียน การดำเนินการพันธกิจด้านการศึกษาของมิชชั่น ประสบผลสำเร็จเป็นอย่างดี มีการตั้งโรงเรียนในจังหวัดต่าง ๆ ที่มิชชั่นเข้าไปดำเนินการ รวมทั้งมีการตั้งโรงเรียนในคริสตจักรต่าง ๆ ที่มีความพร้อมด้วย ดังนั้นช่วงต้นศตวรรษที่ 20 มิชชั่นจึงมีแนวความคิดที่จะจัดตั้งมหาวิทยาลัยคริสเตียนขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่
แนวความคิดจัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ไม่ประสบผลสำเร็จเนื่องจากทางคณะกรรมาธิการต่างประเทศในนามของมิชชั่นที่สหรัฐอเมริกา ได้ตอบมาว่ายังไม่พร้อมที่จะให้การสนับสนุน เพราะไม่มีงบประมาณเพียงพอ ต่อมาเมื่อมิชชั่นมีความพร้อมที่จะสนับสนุนงบประมาณให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยได้ แต่ก็ประสบกับอุปสรรคกับทางรัฐบาลไทยในขณะนั้นที่ยังไม่มีพระราชบัญญัติการศึกษาที่สนับสนุนให้ต่างประเทศมาตั้งมหาวิทยาลัย ในช่วงระยะเวลานี้ทางมิชชั่นก็เปิดดำเนินการโรงเรียนของมิชชั่น และมีการเปิดโรงเรียนที่ดำเนินการโดยคริสตจักรท้องถิ่นด้วย โรงเรียนเหล่านี้ได้นำเอาระบบการศึกษาแบบตะวันตกมาปรับปรุงใช้ในการดำเนินงานและอยู่ภายใต้การดูแลของมิชชั่นมาโดยตลอด จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2477 มีการตั้งสภาคริสตจักรในประเทศไทยขึ้น มิชชั่นได้มอบกิจการต่าง ๆ ให้กับสภาคริสตจักรฯ ดูแลและได้ปรับปรุงงานด้านการศึกษา สภาคริสตจักรฯ มีความตั้งใจที่จะตั้งมหาวิทยาลัยคริสเตียนเพื่อสานต่อเจตนารมณ์ของมิชชั่นลาวเหนือที่ได้ริเริ่มโครงการไว้ เมื่อความต้องการของผู้ที่จะศึกษาในระดับอุดมศึกษามีมากขึ้นและรัฐบาลไม่สามารถสนองตอบความต้องการได้อย่างทั่วถึง รัฐบาลจึงได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติวิทยาลัยเอกชนขึ้นในปี พ.ศ. 2512 จึงได้รื้อฟื้นความคิดที่จะตั้งสถาบันอุดมศึกษาขึ้นมาใหม่ โดยยกฐานะ 2 สถาบันคือ โรงเรียนพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัยแมคคอร์มิค และวิทยาลัยพระคริสตธรรม ซึ่งเป็นสถาบันที่เก่าแก่และตั้งมานานแล้วขึ้นเป็นสถาบันอุดมศึกษาที่รัฐบาลจะรับรองมาตรฐานได้ดังนั้นผู้อำนวยการของทั้ง 2 สถาบันดังกล่าวได้ตกลงร่วมกันเชิญผู้ที่เกี่ยวข้องในเรื่องนี้โดยมีผู้อำนวยการโรงเรียนสังกัดสภาคริสตจักรในประเทศไทยและผู้เชี่ยวชาญทางการศึกษาของสภาคริสตจักรฯ อีกหลายคน อาทิ ศจ.ดร.จอห์น แฮมลิน อาจารย์บุญชวน เจิมประไพ ศจ.ประเสริฐ อินทะพันธุ์ ร.ต.ท.แก้ว เนตตโยธิน นายแพทย์พิพัฒน์ ตรังรัฐพิทย์ ดร.คอนรัด คิงศ์ฮิลล์ ศจ.วิคเตอร์ แมคแอนนาแลน ศจ.ประพันธ์ จันทรบูรณ์ อาจารย์ประกาย นนทวาสี อาจารย์ธวัช เบญจวรรณ และอาจารย์โดแนลด์ แมคอิลวไรด์ ประชุมเกี่ยวกับการจัดตั้งวิทยาลัยเอกชนเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 ที่ประชุมมีมติเห็นสมควรให้จัดตั้งวิทยาลัยเอกชน และได้นำเสนอต่อสภาคริสตจักรฯ และสภาคริสตจักรฯ ได้พิจารณาเห็นชอบด้วย และได้แต่งตั้งคณะบุคคลดังกล่าวเป็น “คณะกรรมการดำเนินการจัดตั้งวิทยาลัยเอกชนของสภาคริสตจักรในประเทศไทย” เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2513 คณะกรรมการจัดตั้งวิทยาลัยเอกชนฯ ได้ตระเตรียมรายละเอียดของหลักสูตร และระเบียบเกี่ยวกับวิทยาลัยทุกอย่าง ในตอนแรกได้พิจารณาเปิด 2 แผนก คือ แผนกวิทยาศาสตร์ซึ่งเปิดสอนสาขาวิชาพยาบาล (แมคคอร์มิคเดิม) และแผนกศิลปศาสตร์ ซึ่งเปิดสอนสาขาวิชาปรัชญาและศาสนา สาขาวิชาดุริยศิลป์ และสาขาวิชาบริหาร
การตั้งชื่อวิทยาลัยนั้นคณะกรรมการดำเนินงานจัดตั้งวิทยาลัยเอกชน ได้มีมติที่ 71/2 ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 ให้เรียกชื่อวิทยาลัยว่า “วิทยาลัยคริสเตียนพายัพ” ดังนั้นจึงถือเอาวันที่ 16 กุมภาพันธ์ของทุกปีเป็นวันสถาปนาวิทยาลัย ต่อมาในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 คณะกรรมการฯ ได้ประชุมกันและพิจารณาปรับเปลี่ยนชื่อวิทยาลัยจาก "วิทยาลัยคริสเตียนพายัพ" เป็น “วิทยาลัยพายัพ”
วิทยาลัยพายัพเปิดสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2517 เปิดสอน 8 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ดุริยศิลป์ ประวัติศาสตร์ ปรัชญาศาสนา สังคมวิทยา-มานุษยวิทยา การบริหารงานบุคคล และอนุปริญญาพยาบาลและอนามัย
ต่อมาเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 วิทยาลัยพายัพได้รับอนุญาตจากทบวงมหาวิทยาลัยเปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัย เป็น “มหาวิทยาลัย” และมหาวิทยาลัยพายัพได้ดำเนินการพัฒนาในด้านการเรียนการสอนมาโดยลำดับจนปัจจุบันนี้ได้รับอนุญาตให้เปิดสอนในระดับปริญญาตรี 9 คณะ 3 วิทยาลัย จำนวน 24 สาขาวิชา ระดับปริญญาโทอีก 6 สาขาวิชา และระดับปริญญาเอก 1 สาขาวิชา นอกจากนั้นมหาวิทยาลัยพายัพได้พยายามปรับปรุง และพัฒนาหลักสูตรการเรียนการสอนเพื่อผลิตบัณฑิตตามแนวทางที่ตอบสนองความต้องการของสังคมอยู่ตลอดเวลา มหาวิทยาลัยพายัพได้ปฏิบัติภารกิจด้านต่างๆของสถาบันอุดมศึกษาได้ช่วยสนับสนุนให้การจัดการศึกษาและการผลิตบัณฑิตของมหาวิทยาลัยดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานับได้ว่ามหาวิทยาลัยพายัพได้มีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์และเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศชาติตลอดมา
มหาวิทยาลัยพายัพจำแนกตามระดับการศึกษา ได้แก่ ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท ระดับปริญญาเอก และระดับประกาศนียบัตรบัณฑิต ในปีการศึกษา 2563 มหาวิทยาลียพายัพได้มีการจัดการศึกษาโดยมีคณะที่เปิดสอนจำนวนทั้งสิ้น 6 คณะ 3 วิทยาลัย ได้แก่
หลักสูตรบัณฑิตศึกษา.
หลักสูตรภาษาไทย
หลักสูตรนานาชาติ
การจัดอันดับโดย เว็บโอเมตริกซ์ (Webometrics) ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่าง ๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บไซต์ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก โดยบ่งบอกถึงปริมาณและคุณภาพของสิ่งตีพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ของสถาบัน เพื่อใช้ร่วมกับตัวชี้วัดอื่น ๆ ในการประเมินผลงานวิจัยของสถาบัน ซึ่งทางเว็บโอเมตริกซ์ได้จัดอันดับปีละ 2 ครั้งในเดือนมกราคม และกรกฎาคม ล่าสุดเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 มหาวิทยาลัยพายัพ อยู่ในอันดับที่ 2,481 ของโลก อันดับที่ 88 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันดับที่ 30 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
แฟนดอม (เว็บไซต์)
แฟนดอม (Fandom) หรือชื่อเดิม วิเกีย (Wikia หรือชื่อเดิม วิกิซิตีส์ Wikicities) คือเว็บไซต์ที่ให้บริการฟรีการใช้งานของระบบวิกิ คล้ายคลึงกับวิกิพีเดียก่อตั้งโดย จิมมี เวลส์ (ผู้ก่อตั้งวิกิพีเดีย) และ แองเจลา บีสลีย์ (Angela Beesley) ในปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) และบริหารงานโดยบริษัทวิเกีย เว็บโฮสต์ติงฟรีซึ่งคล้ายคลึงกับ จีโอซิตีส์ (Geocities) ที่เป็นเว็บโฮสท์ให้บริการสร้างโฮมเพจฟรี วิกิซีตีส์ให้บริการฟรีสำหรับผู้เขียนและผู้อ่าน โดยได้รับรายได้หลักจากการเก็บค่าโฆษณา ที่แสดงผลในเว็บนั้น
ผู้ใช้สามารถขอวิเกียเป็นชื่อของกลุ่มตัวเองได้โดยทำเรื่องร้องขอ ผ่านทางผู้ดูแลระบบ โดยการกำหนดขอบเขตของโครงการ ผลประโยชน์ต่อบุคคลอื่น และผู้ร่วมงาน โดยเมื่อโครงการผ่านการยอมรับจากผู้ดูแลระบบแล้ว สามารถเปิดใช้งานและสามารถเขียนเพิ่มเติมได้ทันที โดยลิขสิทธิ์ของงานเขียนทั้งหมดภายในวิเกียกำหนดให้เป็นลิขสิทธิ์แบบเสรีในแบบ GFDL ซึ่งทางผู้ก่อตั้งกลุ่มย่อยต้องยอมรับการที่จะขอเสนอเปิดโครงการนั้น เนื้อหาบางส่วนไม่สามารถนำมาใช้ในระบบวิเกียซึ่งมีกล่าวไว้ในนโยบายของเว็บไซต์ได้แก่ การเปิดวิเกีย ช่วยกันสร้างสังคมเกี่ยวกับ ยาเสพย์ติด เหล้า บุหรี่ การพนัน และสิ่งผิดกฎหมายต่างๆ
วิเกียใช้โปรแกรมชื่อว่ามีเดียวิกิทำงานบนเซิร์ฟเวอร์ ลีนุกซ์ ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ได้มีโครงการวิกิ ครบ 100 โครงการในวิเกีย โดยในปัจจุบัน (สิงหาคม 2548) มีโครงการวิกิประมาณ 500 โครงการ ภาษาหลักที่ใช้วิเกีย ขึ้นอยู่กับทางผู้จัดตั้งแต่ละโครงการย่อยเป็นคนตัดสิน โดยการติดต่อกับส่วนกลางใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก
27 สิงหาคม
วันที่ 27 สิงหาคม เป็นวันที่ 239 ของปี (วันที่ 240 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 126 วันในปีนั้น
27 ส.ค.
ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี
ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี (, เกิด 29 กันยายน ค.ศ. 1936 ที่นครมิลาน) เป็นนักการเมืองและนักธุรกิจชาวอิตาลี ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอิตาลีสามสมัย ตั้งแต่ ค.ศ. 1994-1995, 2001-2006 และ 2008-2011 เขายังเป็นเจ้าของมีเดียเซตและอดีตประธานสโมสรฟุตบอลเอซี มิลาน
แบร์ลุสโกนีดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอิตาลีนานที่สุดนับแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และนานที่สุดเป็นอันดับสามนับแต่การก่อตั้งอิตาลี ตามหลังเบนิโต มุสโสลินีและจิโอวานนี เบลลินี โดยดำรงตำแหน่งสามสมัยไม่ติดต่อกัน ในทางเทคนิค เขาสาบานตนเข้ารับตำแหน่งสี่ครั้ง หลังมีการสับเปลี่ยนคณะรัฐมนตรีรอบหนึ่ง ดังที่เกิดกับแบร์ลุสโกนีใน ค.ศ. 2005 คณะรัฐมนตรีใหม่สาบานตนเข้ารับตำแหน่งและต้องมีการอภิปรายไม่ไว้วางใจ เขาเป็นผู้นำพรรคการเมืองเสรีประชาชน พรรคสายกลาง-ขวาที่เขาก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2009 นับจากเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ถึงพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 เขาเป็นผู้นำที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุดของกลุ่มประเทศจี 8 ในปี ค.ศ. 2020 นิตยสารฟอบส์จัดอันดับให้เขาและครอบครัวเป็นบุคคลรวยที่สุดในโลกอันดับที่ 308 โดยมีทรัพย์สินรวม 5.3 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ความก้าวหน้าทางการเมืองของแบร์ลุสโกนีนั้นเป็นไปอย่างรวดเร็ว และห้อมล้อมด้วยข้อโต้แย้ง เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรก และได้รับแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีหลังการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1994 เมื่อฟอร์ซา อิตาเลียได้รับเสียงค่อนข้างมากเพียงสามเดือนหลังก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ดี คณะรัฐมนตรีชุดเขาล้มลงหลังทำงานได้เก้าเดือน จากความไม่ลงรอยกันภายในรัฐบาลผสมของเขา ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกะทันหัน เดือนเมษายน ค.ศ. 1996 แบร์ลุสโกนีพ่ายต่อผู้สมัครสายกลาง-ซ้าย โรมาโน โปรดี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2001 เขาเป็นผู้สมัครสายกลาง-ขวาที่เข้าชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีกครั้ง และมีชัยเหนือผู้สมัครสายกลาง-ซ้าย ฟรานเซสโก รูเทลลี แบร์ลุสโกนีจัดคณะรัฐมนตรีชุดที่สองและสาม กระทั่ง ค.ศ. 2006
แบร์ลุสโกนีเป็นผู้นำรัฐบาลผสมสายกลาง-ขวาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2006 ซึ่งเขาแพ้ไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น คู่แข่งของเขาเป็นโรมาโน โปรดีคนเดิม เขาได้รับเลือกตั้งใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เดือนเมษายน ค.ศ. 2008 หลังรัฐบาลโปรดีล้มและสาบานตนเข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นครั้งที่สาม เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2008
แบร์ลุสโกนีถูกวิจารณ์ว่าครอบงำสื่ออิตาลีระหว่างเขาดำรงตำแหน่งทางการเมือง บริษัทแพร่ภาพกระจายเสียงมีเดียเซตของเขาเป็นบริษัทใหญ่ที่สุดในประเทศ และแบร์ลุสโกนีไม่เคยทำตามสัญญาเมื่อเลือกตั้งในการขายทรัพย์สินของบริษัทเพื่อหลีกเลี่ยงผลประโยชน์ทับซ้อน ความเป็นผู้นำของเขาถูกบ่อนทำลายลงโดยกรณีอื้อฉาวทางเพศ หลังแพ้เสียงข้างมากในสภา แบร์ลุสโกนีลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นครั้งสุดท้ายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011
ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนีเป็นหัวหน้าพรรคการเมืองชื่อว่า ฟอร์ซา อิตาเลีย (ที่เขาได้จัดตั้งขึ้นเป็นการพิเศษ เพื่อเป็นการปูทางเข้าสู่ถนนทางการเมืองของตนเอง ที่เขาอ้างว่าเป็นการกระทำ"โดยชอบธรรม") และยังเป็นเจ้าของบริษัทฟินอินเวสต์ จักรวรรดิสื่อสารมวลชนในประเทศอิตาลี (ที่ควบคุมกิจการของมีเดียเซ็ตอีกต่อหนึ่ง) ในฐานะผู้ประกอบการ เขามีความสนใจในธุรกิจหลากหลายประเภท และสามารถควบคุมสื่อส่วนใหญ่ในประเทศอิตาลีได้ โดยไม่ทางตรงก็ทางอ้อม (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานีโทรทัศน์หกช่องในประเทศ ที่ สามช่องเป็นของเอกชน และสามช่องเป็นของรัฐ โดยที่เขาสามารถควบคุมสามช่องหลังได้ในฐานะหัวหน้ารัฐบาล) ในการจัดอันดับมหาเศรษฐีโลกของนิตยสารฟอร์บ ได้ระบุว่าเขาเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศอิตาลี โดยมีทรัพย์สินรวมเป็นมูลค่าทั้งสิ้นราว 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปีค.ศ. 2004)
ประสบความสำเร็จในวงการธุรกิจ.