pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โพสต์พังก์ริไววัล  เป็นแนวดนตรีออลเทอร์นาทิฟร็อกแนวหนึ่ง เริ่มต้นในคริสต์ทศวรรษ 2000 โดยสานต่อแนวทางของดนตรีโพสต์-พังก์จากปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยนำเอกลักษณ์ของแนวนี้มาผสมกับแนวทดลองอื่น แต่ยังรักษารูปแบบจากคริสต์ทศวรรษ 1970 เอาไว้ แนวนี้เริ่มต้นจากทั้งสหรัฐอเมริกา (เช่น เดอะสโตรกส์) และอังกฤษ (เช่น อาร์กติกมังกีส์)
ธรรมนูญกรุงโรมฯ
ธรรมนูญกรุงโรม
Post-punk revival
โพสต์-พังก์ รีไววัล
ศูนย์กลางของการกำเนิด (center of origin)
มาร์ชอาเซอร์ไบจาน
ปอนโช
ปอนโช  เป็นเครื่องแต่งกายพื้นเมืองของชาวลาตินอเมริกา ลักษณะเป็นผ้าคลุมไหล่ มีรูตรงกลาง สวมเผื่อกันฝนและให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย
อัลเลาะหฺ ฮู อาร์กบาร์
นาดทาโทรซาบลีซกา
"นาดทาโทรซาบลีซกา" (; ; "สายฟ้าเหนือเขาทาทราส") เป็นเพลงชาติของประเทศสโลวาเกีย โดยทำนองมีต้นกำเนิดมาจากเพลงพื้นเมืองของสโลวาเกีย ส่วนเนื้อร้องประพันธ์ขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1844 (พ.ศ. 2387) โดยยานโก มาตุสกา (Janko Matúška) เพลงนี้มีต้นกำเนิดมาจากอิทธิพลความคิดโรแมนติค (จินตนิยม) และชาตินิยมในแถบยุโรปตอนกลางในเวลานั้น ซึ่งเพลงนี้ต่อมาได้รับความนิยมจากชาวสโลวาเกียทั่วไปในเหตุการณ์การปฏิวัติปี ค.ศ. 1848 (พ.ศ. 2391) เนื้อหาของเพลงโดยรวมเป็นการนำเอาภาพของสายฟ้าเหนือภูเขาทาทราสมาเปรียบเทียบกับภยันตรายที่สโลวาเกียต้องเผชิญและความปรารถนาที่จะฟันฝ่าปัญหาเหล่านั้นไปให้จงได้
ในยุคที่สโลวาเกียยังคงรวมอยู่ในประเทศเชโกสโลวาเกียนั้น ปรากฏว่ามีธรรมเนียมการบรรเลงเพลงนี้ในเวลา 12 นาฬิกาทุกวัน ในเมืองของชาวสโลวัก ต่อมาธรรมเนียมนี้ได้เลิกไปเมื่อมีการแยกตัวเป็น 2 ประเทศ ปัจจุบันนี้ เพลง "นาดทาโทรซาบลีซกา" ใช้บรรเลงเนื่องในวาระพิเศษต่างๆ เช่น การแข่งขันกีฬา เป็นต้น
กำเนิดของเพลง.
ยานโก มาตุสกา (Janko Matúška) กวีคนสำคัญของชาวสโลวัก ขณะมีอายุได้ 23 ปี ได้เขียนบทกวีที่มีชื่อว่า "นาดทราโทรซาบลีซกา" (Nad Tatrou sa blýska) หรือ "สายฟ้าเหนือเขาทาทราส" ขึ้น ในช่วงเดือนมกราคมถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1844 โดยทำนองของเพลงได้มาจากเพลงพื้นเมืองสโลวักที่มีชื่อว่า "โคปาลาสตูเดียนกู" (Kopala studienku - ชื่อเพลงแปลได้ว่า "เธอขุดดินได้ดี") ซึ่งมาตุสกาได้รับคำแนะนำให้ใช้ทำนองนี้เพื่อนนักศึกษาคนหนึ่งผู้มีชื่อว่า โจเซฟ โปดราดสกี (Jozef Podhradský) (1823-1915) ซึ่งต่อมาเขาคนนี้จะเป็นนักการศาสนา ครู และนักเคลื่อนไหวในแนวความคิดพันธมิตรสลาฟ (Pan-Slavism|Pan-Slavic) หลังจากนั้นไม่นาน มาตุสกาและนักศึกษาคนอื่นๆ อีกประมาณ 24 คน ต้องออกจากเรียนที่วิทยาลัย (Lyceum) ของนิกายลูเธอรันในเมืองบราติสลาวา (เมืองหลวงของสโลวาเกีย ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกสุดของประเทศสโลวาเกียในปัจจุบัน) จากประท้วงการถอดถอนลูโดวิท สตูร์ (Ľudovít Štúr - ผู้นำทางความคิดในการพื้นฟูชาติและภาษาสโลวักในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีชีวิตระหว่าง ค.ศ. 1815 - 1856) ออกจากตำแหน่งครูโดยศาสนจักรนิกายลูเธอรัน ตามแรงกดดันของฝ่ายอำนาจรัฐ ทั้งนี้ สโลวาเกียในเวลานั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮังการี ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออสเตรีย
"นาดทราโทรซาบลีซกา" ถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลาหลายสัปดาห์ที่นักศึกษาต้องกระวนกระวายใจเมื่อคำเรียกร้องขอให้ระงับการปลดลูโดวิท สตูร์ ออกจากตำแหน่งครูถูกคณะกรรมการบริหารโรงเรียนปฏิเสธ นักเรียนประมาณ 12 คน ที่เคลื่อนไหวในเหตุการณ์นี้ถูกสั่งย้ายให้ไปเรียนที่ยิมเนเซียม (Gymnázium - ชื่อของสถานศึกษาประเภทหนึ่งในทวีปยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในยุโรปตะวันออก) ของนิกายลูเธอรันที่เมืองเลโวกา (Levoča - ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสโลวาเกียปัจจุบัน) เมื่อมีการพบว่า นักเรียนวัย 18 ปี คนหนึ่ง ซึ่งทำงานเป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ด้วย คือ วิลเลียม ปอลลินี-ทอธ (Viliam Pauliny-Tóth, 1826-1877) เขียนบทกวีลงในสมุดเรียนปี ค.ศ. 1844 ของตนเอง โดยบทกวีดังกล่าวมีชื่อว่า "ชาวสโลวักแห่งบราติสลาวา, ชาวเลโวกาในอนาคต" ("Prešporský Slováci, budaucj Lewočané") ซึ่งสะท้อนถึงแรงจูงใจของนักศึกษาที่มีต่อการเคลื่อนไหวครั้งนี้
การเดินทางไกลจากเมืองบราติสลาวาสู่เมืองเลโวกาของเหล่านักศึกษาต้องผ่านภูเขาไฮทาทราส (High Tatras) ซึ่งเป็นเทือกเขาที่สูงที่สุด น่าเกรงขาม และเป็นสัญลักษณ์สำคัญของสโลวาเกียและราชอาณาจักรฮังการี พายุที่พัดผ่านเขาลูกนี้ได้กลายเป็นแนวคิดสำคัญ (key theme) ที่ถูกนำมาใช้ในบทกวี "นาดทราโทรซาบลีซกา"
สำนวนเพลง.
ไม่มีเนื้อร้องของ "นาดทาโทรซาบลีซกา" ฉบับที่ได้รับอนุญาตให้เผยแพร่ของมาตุสกาฉบับใดๆ ได้มีการเก็บรักษาไว้ และการบันทึกเสียงครั้งแรกสุดของเพลงนี้ยังคงปราศจากความเป็นเจ้าของ
หลังปี ค.ศ. 1849 เขาได้หยุดการเผยแพร่เนื้อร้องดังกล่าว และภายหลังได้เข้าทำงานเป็นเจ้าพนักงานศาลแขวงในท้องถิ่น
ทว่าบทเพลงนี้เริ่มเป็นที่นิยมจากประชาชนในช่วงการปฏิวัติระหว่างปี ค.ศ. 1848-1849
โดยเนื้อร้องดังกล่าวถูกเผยแพร่ผ่านการคัดลอกและทำซ้ำด้วยการเขียนด้วยมือ ก่อนที่จะมีการตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1851 ภายใต้ชื่อ "เพลงอาสาสมัคร" ("Dobrovolňícka")
ซึ่งก่อให้เกิดสำนวนของเพลงที่ต่างออกไป โดยเฉพาะวลีหนึ่งในบาทที่ 3 บทที่ 1 ของเพลง ที่ว่า "zastavme ich" ("จงไปหยุดมันเสีย")
หรือ "zastavme sa" ("จงไปยับยั้งมันเสีย")
ข้อเขียนวิจารณ์เกี่ยวกับสำเนาเพลงที่มีอยู่และงานวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องได้สรุปว่างานเขียนต้นฉบับมาตุสกาน่าจะใช้คำว่า "zastavme ich" ทั้งนี้ ในบรรดาเอกสารต่างๆ นั้น วลีดังกล่าวล้วนปรากฏอยู่ในต้นฉบับลายมือที่เก่าที่สุดปี ค.ศ. 1844 และฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1851
เนื้อร้องของเพลงชาติสโลวาเกียในปัจจุบันใช้วลีนี้ ส่วนอีกวลีหนึ่ง ("zastavme sa") ถูกใช้ในเพลงชาติช่วงก่อน ค.ศ. 1993
ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1918 (พ.ศ. 2461) เฉพาะคำร้องบทแรกของเพลงนาดทาโทรซาบลีซกา ซึ่งแต่งโดย ยานโก มาตุสกา ได้รับเลือกให้ใช้เป็นส่วนหนึ่งของเพลงชาติเชโกสโลวาเกีย ร่วมกับเนื้อเพลงส่วนที่เป็นภาษาเช็กซึ่งนำมาจากบทแรกของจุลอุปรากรที่มีชื่อว่า "Kde domov můj?" (แปลว่า "บ้านของฉันนั้นคือที่ใด") โดยแต่ละชาติ (เช็กและสโลวัก) จะขับร้องเพลงชาติในส่วนที่เป็นภาษาของตนเองก่อนแล้วจึงขับร้องในส่วนที่เป็นอีกภาษาหนึ่งตามลำดับ การบรรเลงเพลงนั้นก็เป็นไปในลักษณะเดียวกัน
บทเพลงดังกล่าวได้สะท้อนถึงความเชื่อมโยงของทั้งสองชาติในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเคลื่อนไหวอันแรงกล้าในความเป็นชาตินิยมและชาติพันธุ์นิยม (national-ethnic activism) ของชาวฮังการีและชาวเยอรมัน ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮับสบูร์กในจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เมื่อประเทศเชโกสโลวาเกียแยกตัวออกเป็นสาธารณรัฐเช็กและสาธารณรัฐสโลวักในปี ค.ศ. 1993 (พ.ศ. 2536) ได้มีการประกวดเพลงชาติใหม่ โดยเพลงนาดทาโทรซาบลีซกานั้น ได้มีการประกวดโดยเพิ่มเนื้อร้องในบทที่ 2 และผลการประกวดปรากฏว่า เพลงนี้ได้รับการประกาศใช้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐสโลวักอย่างเป็นทางการ
ทั้งนี้ ยังเพลงอีกเพลงหนึ่งซึ่งได้นำมาประกวดด้วยที่ควรกล่าวถึง คือเพลง "เฮ สโลวาซี" (Hej Slováci) ซึ่งเพลงนี้เป็นสำนวนหนึ่งของเพลง "เฮ สลาฟ" (Hey, Slavs) ที่ใช้ในการเคลื่อนไหวความคิดพันธมิตรสลาฟ (pan-Slavic) อันเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย
การอ้างอิงถึงเขาทาทราส (Tatras) ในเพลงนาดทาโทรซาบลีซกา เป็นการตีความอย่างคู่ขนานไปกับตราแผ่นดินของสาธารณรัฐสโลวัก ซึ่งได้มีการนิยามความหมายมาตั้งแต่สมัยที่มาตุสกาเขียนคำร้องของเพลงนี้ ตราดังกล่าวนี้ดัดแปลงลักษณะส่วนหนึ่งของดวงตราแผ่นดินของฮังการี ซึ่งตีความได้ว่ามาจากยอดเขาสำคัญ 3 ลูก ในราชอาณาจักรฮังการียุคก่อน ค.ศ. 1918 อันประกอบด้วยเขามาทรา (Mátra) เขาฟาทรา (Fatra) และเขาทราทราส แม้ว่าในทุกวันนี้เขาทราทราสและเขาฟาทราจะตกเป็นของสาธารณรัฐสโลวัก และคงเหลือแต่เพียงเขามาทราที่เป็นของฮังการีก็ตาม ในคำอธิบายอีกอย่างที่มีการกล่าวถึงอย่างกว้างขวางมากกว่าได้กล่าวกันว่า ยอดเขาทั้งสามยอดนั้นหมายถึงเพียงเขาทราทราส บ้างก็กล่าวว่าหมายถึงกลุ่มยอดเขาวีโซกา (Vysoká group) ซึ่งอยู่ในแนวเทือกเขาไฮทาทราส (High Tatras)
แม่เหล็ก
แม่เหล็ก เป็นแร่หรือโลหะที่มีสมบัติดูดเหล็กได้ ในประวัติศาสตร์ พบว่า สาร Magnesian stone (หินแมกแนเซียน) เป็นวัตถุที่ดูดเหล็กได้ แม่เหล็ก (มาจากภาษากรีก "")
แม่เหล็กสามารถทำให้เกิดสนามแม่เหล็กได้ นั่นคือมันสามารถส่งแรงดูดหรือแรงผลัก ออกไปรอบ ๆ ตัวมันได้ แม้ว่าสนามแม่เหล็กจะเป็นสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้แต่มันเป็นเกี่ยวข้องกับคุณสมบัติสำคัญของแม่เหล็กโดยตรง ได้แก่ คุณสมบัติการดูดและการผลักกันระหว่างแท่งแม่เหล็ก เราสามารถสร้างแม่เหล็กขึ้นมาได้ วิธีแรกคือ นำเหล็กมาถูกับแม่เหล็ก วิธีที่สองคือ ป้อนกระแสไฟฟ้าเข้าไปในขดลวดที่พันรอบเหล็ก แรงเหนี่ยวนำในขดลวดทำให้เหล็กนั้นกลายเป็นแม่เหล็กชั่วคราว และทำให้เกิด สนามแม่เหล็กรอบ ๆ เหล็กนั้น เราเรียกแม่เหล็กแบบนี้ว่า แม่เหล็กไฟฟ้า ปัจจุบัน มีสารอื่นที่ทำให้เป็นแม่เหล็กได้ เช่น นิเกิล โคบอล แมงกานีส
การประดิษฐ์แม่เหล็ก.
ซึ่งแม่เหล็กจะหมดอำนาจเมื่อถูกนำไปเผาหรือทุบด้วยค้อนหลาย ๆ ครั้ง
การเคลื่อนที่ของอนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าในสนามแม่เหล็ก.
เมื่ออนุภาคที่มีประจุไฟฟ้า เคลื่อนที่ในสนามแม่เหล็ก ด้วยความเร็ว ทำมุมใด ๆ ที่ไม่ขนานกับสนามแม่เหล็กจะมีแรงกระทำต่ออนุภาคดังสมการ
โดยทิศทางสามารถหาได้จาก กฎมือขวา (right hand rule) และเมื่อนำลวดตัวนำที่มีฉนวนหุ้มมาขดเป็นวงกลมหลาย ๆ วงเรียงซ้อนกัน เป็นรูปทรงกระบอก เรียกว่า โซเลนอยด์ (solenoid)
กระแสไฟฟ้าทำให้เกิดสนามแม่เหล็ก.
เมื่อกระแสไฟฟ้าผ่านลวดตัวนำจะเกิดสนามแม่เหล็กรอบลวดตัวนำในลักษณะดังนี้
แรงแม่เหล็กกระทำต่อลวดตัวนำที่มีกระแสไฟฟ้า.
เมื่อลวดตัวนำตรงยาว ที่มีกระแสไฟฟ้า ผ่านขณะวางตั้งฉากกับสนามแม่เหล็ก จะเกิดแรงกระทำด้วยขนาด
โดยทิศทางของแรงหาได้จากการกำมือขวาโดยวนนิ้วทั้งสี่ (ผ่านมุมเล็ก) จากทิศทางของกระแสไฟฟ้าไปหาทิศทางของสนามแม่เหล็กนิ้วหัวแม่มือจะชี้ทิศทางของแรง ส่วนในกรณีลวดตัวนำวางในทิศทางกระแสไฟฟ้าที่ทำมุม กับสนามแม่เหล็ก ขนาดของแรงจะเป็น formula_1
โดยยังคงใช้กฎมือขวาหาทิศทางของแรงได้เช่นกัน
แรงแม่เหล็กระหว่างลวดตัวนำสองเส้นที่ขนานกันและมีกระแสไฟฟ้าผ่าน
ลวดตัวนำสองเส้นที่ขนานกันและมีกระแสไฟฟ้าผ่าน จะมีแรงกระทำระหว่างลวดตัวนำทั้งสองโดยจะเป็นแรงดึงดูดถ้ากระแสไฟฟ้าในลวดตัวนำทั้งสองมีทิศทางเดียวกัน แต่จะเป็นแรงผลัก ถ้ากระแสไฟฟ้าในลวดตัวนำทั้งสองมีทิศทางตรงข้ามกัน
แกลแวนอมิเตอร์และมอเตอร์กระแสตรง.
แกลแวนอมิเตอร์เป็นเครื่องมือวัดไฟฟ้าประกอบด้วยขดลวดทองแดงเคลือบน้ำยาที่หมุนรอบแกน มีลักษณะเป็นขดลวดสี่เหลี่ยมมีแกนหมุนที่หมุนได้คล่องซึ่งจะใช้วัตถุที่มีความแข็งมาก เมื่อมีกระแสไฟฟ้าผ่านขดลวดจะเกิดโมเมนต์ของแรงคู่ควบบิดขดลวดให้หมุนไป ทำให้เข็มชี้ (ตัดกับแกนหมุนของขดลวด) เบนตามไปด้วย มุมเบนของเข็มชี้แปรผันตรงกับขนาดของกระแสไฟฟ้าที่ผ่านขดลวด การสร้างสเกลเพื่ออ่านกระแสไฟฟ้าทำได้โดยผ่านกระแสไฟฟ้าขนาดต่าง ๆ
มอเตอร์กระแสตรง เป็นอุปกรณ์เปลี่ยนพลังงานไฟฟ้าเป็นพลังงานกล ประกอบด้วยขดลวดที่หมุนได้รอบแกนวางอยู่ในสนามแม่เหล็ก มีคอมมิวเทเตอร์และแปรงสัมผัสช่วยให้ขดลวดหมุนอย่างต่อเนื่องในทิศทางเดียวเมื่อมีกระแสจากแบตเตอรี่ผ่านเข้าขดลวด
กระแสเหนี่ยวนำและแรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำ.
กระแสไฟฟ้าในขดลวดตัวนำเกิดจากการที่มีการเปลี่ยนแปลงฟลักซ์แม่เหล็กที่ผ่านขดลวดตัวนำเรียกการทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าลักษณะนี้ว่า การเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้า (eletro magnetic induction) และเรียกกระแสไฟฟ้าที่เกิดจากวิธีนี้ว่า กระแสไฟฟ้าเหนี่ยวนำ (inducedcurrent) ปลายทั้งสองของเส้นลวดตัวนำมีความต่างศักย์ ดังนั้นถ้าต่อเส้นลวดตัวนำนี้ให้ครบวงจร ก็จะมีกระแสไฟฟ้าในวงจร แสดงว่าปลายทั้งสองของเส้นลวดตัวนำทำหน้าที่ เสมือนเป็นแหล่งกำเนิดไฟฟ้า แรงเคลื่อนไฟฟ้าที่เกิดขึ้นนี้เรียกว่า แรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำ (induced electromotive force) หรือ อีเอ็มเอฟเหนี่ยวนำ (induced emf) กฎการเหนี่ยวนำของฟาราเดย์ สรุปได้ว่า แรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำที่เกิดขึ้นในขดลวดเป็นสัดส่วนกับอัตราการเปลี่ยนแปลงฟลักซ์แม่เหล็กที่ผ่านขดลวดนั้นเมื่อเทียบกับเวลา
กฎของเลนซ์มีใจความว่า แรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำ ในขดลวดจะทำให้เกิดกระแสเหนี่ยวนำในทิศทางที่ทำให้เกิดฟลักซ์แม่เหล็กใหม่ขึ้นมาต้านการเปลี่ยนแปลง ของฟลักซ์แม่เหล็กที่ตัดผ่านขดลวดนั้น
แรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำในมอเตอร์และเครื่องกำเนิดไฟฟ้า.
มอเตอร์ขณะหมุนจะมีฟลักซ์แม่เหล็กเปลี่ยนแปลงผ่านขดลวด ทำให้เกิดแรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำมีทิศทางตรงข้ามกับแรงเคลื่อนไฟฟ้าเดิม เรียกว่า แรงเคลื่อนไฟฟ้าต้านกลับ ในกรณีมอเตอร์ติดขัดหรือหมุนช้ากว่าปกติแรงเคลื่อนไฟฟ้าต้านกลับจะมีค่าน้อยทำให้กระแสไฟฟ้าในขดลวดมีค่ามาก อาจทำให้ขดลวดร้อนจนไหม้ได้ จึงจำเป็นต้องตัดสวิตซ์เพื่อหยุดการทำงานของมอเตอร์ทุกครั้งที่แรงเคลื่อนไฟฟ้าต้านกลับมีค่าน้อย
ค่าของปริมาณที่เกี่ยวข้องกับไฟฟ้ากระแสสลับ
เครื่องกำเนิดไฟฟ้ากระแสสลับให้แรงเคลื่อนไฟฟ้าเปลี่ยนค่าตามเวลาในรูปฟังก์ชันไซน์ดังสมการ formula_2
formula_3เป็นแรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำที่เวลา formula_4 ใด ๆ
formula_5 เป็นแรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำสูงสุด
formula_6 เป็นความถี่เชิงมุมซึ่งมีค่าเท่ากับ formula_7 (โดย formula_8 เป็นความถี่ในการเปลี่ยนค่าซ้ำเดิมของแรงเคลื่อนไฟฟ้า)
การนำความรู้เกี่ยวกับไฟฟ้าและแม่เหล็กไปใช้ประโยชน์.
ความรู้ทางไฟฟ้าและแม่เหล็กถูกนำไปใช้ในการสร้างและพัฒนาเครื่องมือเครื่องใช้ด้านต่าง ๆ เช่น ไมโครโฟน ลำโพง แผ่นบันทึกข้อมูลของคอมพิวเตอร์ ฯลฯ
โรงเรียนสตรีวิทยา 4
เจาเจ้ง
เจาเจ้ง  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นแม่ทัพของเล่าเอี๋ยน เจ้าเมืองอิวจิ๋ว ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
ในปี พ.ศ. 727 เตียวก๊กได้ก่อตั้งกลุ่มโจรโพกผ้าเหลือง แล้วให้กองโจรไปสร้างความวุ่นวายในหัวเมืองต่าง ๆ หนึ่งในหัวเมืองเหล่านั้นคือเมืองอิวจิ๋วซึงมีเล่าเอี๋ยนเป็นเจ้าเมือง เล่าเอี๋ยนเมื่อทราบข่าวโจรโพกผ้าเหลืองจะยกมาตีเมือง จึงให้หาเจาเจ้งมาปรึกษา เจาเจ้งแนะนำว่า "โจรมีกำลังมากนักทหารเมืองเราน้อย จำจะให้มีหนังสือไปเกลี้ยกล่อมป่าวร้องชาวเมืองซึ่งอยู่ปลายแดนว่า ถ้าผู้ใดกล้าหาญมีปัญญาจับโจรได้ จะบอกความชอบไปให้กราบทูลพระเจ้าเลนเต้" เล่าเอี๋ยนเห็นด้วยกับคำแนะนำของเจาเจ้งจึงให้ประกาศรับสมัครทหารอาสา ต่อมา เล่าปี่ กวนอู เตียวหุย ได้พาทหารที่ตนรวบรวมได้ 500 คน มาหาเจาเจ้งเพื่อสมัครเป็นทหารอาสา
หลายวันต่อมา กองโจรโพกผ้าเหลือง 5 หมื่นนาย ซึ่งนำโดยเทียอ้วนจี้ได้ยกมาถึงชายแดนอิวจิ๋ว เล่าเอี๋ยนจึงให้เจาเจ้ง พร้อมด้วยเล่าปี่ กวนอู เตียวหุย นำทหาร 500 นายไปปราบโจร ด้วยความสามารถทางการรบ กวนอู และเตียวหุย ทำให้กองทัพ 500 ภายใต้การนำของเจาเจ้งสามารถปราบโจรโพกผ้าเหลืองกองนี้ได้สำเร็จ
วันต่อมา สิบเกงเจ้าเมืองเฉงจิ๋วขอความช่วยเหลือจากเล่าเอี๋ยนให้ยกทัพไปช่วยปราบโจรโพกผ้าเหลืองที่กำลังล้อมเมืองเฉงจิ๋ว เล่าเอี๋ยนได้ให้เจาเจ้ง พร้อมด้วยเล่าปี่ กวนอู เตียวหุย คุมทหาร 5,000 นายไปช่วยสิบเกงปราบโจรโพกผ้าเหลือง แล้วสามารถปราบโจรได้ราบคาบ สิบเกงจึงปูนบำเหน็จให้เจาเจ้งและเหล่าทหารตามสมควร
เมื่อเจาเจ้งจะยกทหารกลับไปอิวจิ๋ว เล่าปี่ได้ขอตัวไปเมืองกงจ๋งเพื่อช่วยโลติดปราบโจรโพกผ้าเหลือง เจาเจ้งได้ให้ทหาร 500 นายกับเล่าปี่ แล้วยกทหารที่เหลือกลับเมืองอิวจิ๋ว หลังจากนั้น เจาเจ้งก็ไม่ได้ถูกกล่าวถึงในสามก๊กอีกเลย
ตองจิ๋ว
ตองจิ๋ว (; จีน:唐周) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นลูกศิษย์ของเตียวก๊ก หัวหน้าผู้ก่อตั้งโจรโพกผ้าเหลือง
เตียวก๊กได้ให้ตองจิ๋วถือหนังสือลับไปถึงขันทีฮองสีเพื่อติดต่อให้เป็นไส้ศึกในเมืองหลวง แต่ตองจิ๋วกลับนำจดหมายไปส่งทางการ พระเจ้าเลนเต้จึงให้โฮจิ๋น ยกทัพไปจับม้าอ้วนยี่ซึ่งติดสินบนฮองสีมาฆ่าเสีย แล้วให้จับฮองสีจำคุกไว้
กบฏโพกผ้าเหลือง
กบฏโพกผ้าเหลือง  เป็นการลุกฮือของพวกชาวนาราวปี ค.ศ. 180 ในประเทศจีนเพื่อต่อต้านราชวงศ์ฮั่นตะวันออก การก่อการกำเริบครั้งนี้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 184 ในรัชสมัยพระเจ้าเลนเต้ แม้ว่ากลุ่มกบฏหลักจะถูกปราบปรามอย่างราบคาบในปี ค.ศ. 185 แต่กลุ่มต่อต้านขนาดเล็ก ๆ ยังคงอยู่และก่อการกำเริบขนาดเล็กซึ่งเกิดขึ้นในปีต่อมา ซึ่งต้องใช้เวลา 21 ปีในการปราบปรามการก่อการกำเริบจนหมดสิ้นใน ค.ศ. 205 กลุ่มกบฏนี้ ซึ่งได้ชื่อนี้มาจากผ้าสีเหลืองที่พวกกบฎต่างโพกคลุมบนศีรษะ นับเป็นจุดสำคัญในประวัติศาสตร์ลัทธิเต๋า อันเนื่องมาจากความเกี่ยวพันของกลุ่มกบฏกับสมาคมลัทธิเต๋าอันลึกลับ การก่อการกำเริบครั้งนี้ยังถูกใช้ในการเปิดเรื่องในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก
สาเหตุหลักของการเกิดกบฏโพกผ้าเหลืองเนื่องจากวิกฤติการณ์เกษตรกรรมในทางตอนเหนือของจีน ซึ่งก่อให้ภาวะข้าวยากหมากแพงพร้อมกับเกิดน้ำท่วมเล็กน้อยตามพื้นที่ลุ่มต่ำของแม่น้ำฮวงโห บีบบังคับให้ชาวนาและอดีตทหารจำนวนมากมายต้องอพยพจากทางเหนือเพื่อมาหางานทำทางใต้ ซึ่งเจ้าของที่ดินรายใหญ่ต่างเอารัดเอาเปรียบแรงงานเพื่อสะสมทรัพย์สมบัติมหาศาล พวกชาวนายังต้องได้รับความทุกข์ทรมานจากการเก็บภาษีในอัตราสูงเพื่อเป็นทุนสำหรับการสร้างป้อมปราการและกำแพงตามแนวเส้นทางสายไหมและให้เบี้ยหวัดแก่ทหารรักษาการณ์เพื่อป้องกันการแทรกซึมและการรุกรานจากภายนอก จากสถานการณ์เหล่านี้ทำให้ชาวนาและอดีตทหารทั้งมีและไร้แหล่งทำมาหากิน รวมตัวกันเป็นกลุ่มติดอาวุธ (ประมาณ ค.ศ. 180) ด้วยจุดมุ่งหมายเพื่อต่อต้านการเอาเปรียบของผู้ที่มีฐานะ จนกระทั่งขยายตัวจนกลายเป็นกองทัพขนาดใหญ่
ในขณะนั้น ราชวงศ์ฮั่นเริ่มเสื่อมอำนาจลงจากภายใน แม้อิทธิพลของการครอบครองที่ดินยังคงเป็นปัญหาที่มีมาช้านาน (ตั้งแต่สมัยจักรพรรดิซินเกาจู่) แต่สิ่งที่นำไปสู่การก่อกบฏโพกผ้าเหลืองคือ ขันทีในพระราชวังที่มักฉ้อราษฎร์บังหลวงเพื่อให้ตนเองร่ำรวยขึ้น โดยเฉพาะขันทีที่ใกล้ชิดกับองค์จักรพรรดิในขณะนั้นคือพระเจ้าเลนเต้ กลุ่มของขันทีที่มีอิทธิพลมากที่สุดได้รวมตัวกันเป็นกลุ่ม 10 คนในชื่อ สิบขันที ซึ่งองค์จักรพรรดิทรงนับถือหนึ่งในนั้น (เตียวเหยียง) ว่าเป็น "พระชนกบุญธรรม" ด้วยเหตุดังนั้น การปกครองโดยจักรพรรดิจึงถูกมองว่าเป็นการปกครองที่เสื่อมทรามและไร้ความสามารถ การเกิดภาวะข้าวยากหมากแพงและสถานการณ์น้ำท่วม กลายเป็นตัวชี้วัดว่า จักรพรรดิได้หมดสิ้นความเป็นอาณัติจากสวรรค์แล้ว
ด้วยความไม่พอใจทางการเมือง ภัยแห้งแล้ง และโรคระบาด ทำให้เกิดความคับแค้นใจต่อราชสำนักฮั่น ลัทธิเต๋าของจางเจวี๋ย (เตียวก๊ก)ได้ใช้ประโยชน์จากความรู้สึกของราษฏรเพื่อส่งเสริมแผนการของพวกเขาสำหรับการเริ่มต้นครั้งใหม่ จางเจวี๋ยได้ส่งสาวกออกไปรับการสนับสนุนและจัดตั้งลูกศิษย์ลูกหาทั่วทั้งจีนทางตอนเหนือเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการก่อกบฏ พวกกบฏยังมีพันธมิตรในราชสำนัก และเจ้าหน้าที่ของทางการส่วนใหญ่ซึ่งเพิกเฉยต่อเจตนารมณ์หรือถูกข่มขู่ด้วยอำนาจของพวกเขา จางเจวี๋ยตั้งใจที่จะก่อการกบฏไปทั่วทั้งแผ่นดินฮั่น แต่แผนการกลับถูกเปิดเผยก่อนที่เขาจะมีความพร้อม กลุ่มคนที่รู้เห็นเป็นใจให้กับกบฏในเมืองลั่วหยาง(ลกเอี๊ยง)ต่างถูกจับกุมและประหารชีวิต และการก่อกบฏในมณฑลต่าง ๆ ต้องเริ่มต้นไปก่อนล่วงหน้าในเดือนสองของปี ค.ศ. 184 แม่จะขาดการประสานงานและเตรียมการพร้อมโดยรวมอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ผู้คนนับหมื่นต่างลุกฮือก่อกบฏ หน่วยงานของทางการถูกปล้นและทำลาย ส่วนกองทัพจักรวรรดิต้องเร่งรีบทำการป้องกันอย่างทันท่วงที
กลุ่มกบฏ.
การก่อกบฏภายใต้การนำโดยจางเจวี๋ยหรือจางเจี่ยว(ซึ่งเป็นรู้จักกันในเหล่าหมู่สาวกว่า "แม่ทัพแห่งสวรรค์") และน้องชายสองคนอย่างจางเปา (張寶) และจางเหลียง (張梁) ซึ่งเกิดในเมืองจีลู่(กิลกกุ๋น) ทั้งสามพี่น้องได้ก่อตั้งลัทธิเต๋าในมณฑลซานตงปัจจุบัน พวกเขาได้ทำหน้าที่เป็นหมอรักษาโรค ซึ่งมักจะรับแต่ผู้ป่วยที่แทบจะไม่มีเงินจ่าย เมื่อเห็นว่าทางการในท้องถิ่นได้ทำร้ายชาวบ้านด้วยการใช้แรงงานที่โหดร้ายและภาษีที่หนักอึ้ง ทำให้พวกต้องแบกภาระหนักและหิวโหย
พวกกบฏเป็นสาวกกลุ่มแรกของวิถีแห่งสันติสุขอันสูงสุด (太平道; "Tàipíng Dào") และกราบไหว้ต่อเทพเซียนนามว่า หวงเหลา ซึ่งเป็นคนที่จางเจวี่ยได้กล่าวอ้างว่าได้มอบตำราอันศักดิ์สิทธิ์ให้กับเขาที่ถูกเรียกว่า กุญแจสำคัญสู่วิถีแห่งสันติสุข (太平要術; "Tàipíng Yàoshù") ซึ่งอิงมาจากลัทธิไทผิงจิ่ง จางเจวี่ยได้ถูกกล่าวขานว่าเป็นผู้วิเศษ ได้เรียกตัวเองว่า "ศาสดาผู้ยิ่งใหญ่"(大賢良師) เมื่อการก่อกบฏได้เป็นที่เปิดเผย จางเจวี่ยได้สร้างคำขวัญ 16 คำ:
ฟ้าครามสิ้นแล้ว ฟ้าเหลืองขึ้นแทน
ปีชวดนี้แล ใต้ฟ้ารุ่งเรือง
เนื่องจากทั้งสามพี่น้องเป็นหมอรักษาโรค เขาจึงเผยแพร่คำขวัญในท่ามกลางชาวนาที่กำลังเจ็บป่วยให้รับรู้อย่างง่ายดาย
การปฏิบัติศาสนกิจ.
จางเจวี่ยได้ใช้รูปแบบของลัทธิเต๋าเพื่อรักษาคนป่วยด้วยการสารภาพบาปและการรักษาโรคด้วยศรัทธา ศาสนาและการเมืองของพี่น้องสกุลจางนั้นมีพื้นฐานมาจากความเชื่อในการเปลี่ยนแปลงของโลกตามคติ พวกเขาได้บอกแก่เหล่าสาวกว่าในปีเจียจื่อ(ปีชวด) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของแผนภูมิสวรรค์ใหม่ เมื่อยามท้องฟ้าสีครามจะกลายเป็นสีเหลืองและภายใต้สวรรค์ใหม่นี้ การปกครองของราชวงศ์ฮั่นจะสิ้นสุดลงและยุคของการปกครองใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น ลักษณะของปีเจี่ยจื่อกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น และต่อมาเมื่อเหล่าสาวกของจางเจวี่ยที่ต้องออกไปสู้รบ พวกเขาต่างนำผ้าสีเหลืองมาพันรอบศีรษะเป็นสัญลักษณ์ ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า โพกผ้าเหลือง
การปฏิบัติศาสนกิจเกือบทั้งหมดเป็นกิจกรรมของชุมชน (เช่น เข้าร่างทรง ถือศีลอด) พิธีบูชาโดยทั่วไปจะประกอบไปด้วยเสียงดนตรีและการสวดมนต์เป็นส่วนใหญ่ การเผาไหม้ของธูปหอมและกล่าวเทศนา หรือเกร็ดเล็กน้อยที่สมาชิกคนใดในชุมชมสามารถให้ได้ รวมทั้งสตรีและผู้ที่ถูกมองว่าป่าเถื่อน ผู้นำซฺยงหนูหลายคน เช่น อวี๋ฟู่หลัว ซึ่งเป็นที่รู้จักกันอย่างน้อยที่ได้ให้การสนับสนุนนิกายและนักวิชาการจำนวนหนึ่งได้ตั้งทฤษฎีว่า จางเจวี่ยอาจได้รับคำสอนบางอย่างจากผู้วิเศษ ในขณะที่เขาได้ปรากฏตัวเป็นหมอรักษาโรคที่ลึกลับที่เชื่อมโยงโดยตรงกับสวรรค์
แม้ว่าความเชื่อมากมายเกี่ยวกับวิถีแห่งสันติสุขอันสูงสุดในยุคแรกจะสาปสูญไป แต่ก็มีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับวิถีของปรมาจาร์ย์แห่งสวรรค์ ซึ่งถือว่า จางเจวี่ยได้อ้างว่าเป็นลูกหลานของจาง เต้าหลิง งานเขียนตำราจำนวนมากที่ถูกค้นพบในบทที่ 52 ของไทผิงจิงที่รอดมาได้ ซึ่งถูกพบใน Daozang ที่มีความสัมพันธ์โดยตรงกับวิถีของปรมาจาร์ย์แห่งสวรรค์ อย่างไรก็ตาม มีความเป็นไปได้สูงมากที่ความคลาดเคลื่อนใด ๆ ที่ถูกพบในวิถีนั้นได้ถูกระงับโดยลัทธิเต๋ายุคหลัง
แผนการของจางเจวี่ยสำหรับก่อกบฎ.
ก่อนที่การก่อกบฏจะเริ่มต้นขึ้น จางเจวี่ยได้ส่งม้าอ้วนยี่ (馬元義) เพื่อรับสมัครเหล่าสาวกจากมณฑลเกงจิ๋ว และยังจิ๋ว และรวบรวมพวกเขาไว้ที่เย่ ในขณะที่ม้าอ้วนยี่ได้เดินทางไปลั่วหยาง ราชธานีของฮั่นบ่อยครั้ง เขาสามารถสร้างความสัมพันธ์กับ Feng Xu (封諝) และ Xu Feng (徐奉), สมาชิกสองคนของเหล่าขันทีผู้มีอิทธิพลในพระราชวัง และโน้มน้าวให้พวกเขาร่วมมือกับจางเจวี่ยอย่างลับ ๆ พวกเขาได้กำหนดวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 184 เป็นวันก่อการกบฏ แต่ก่อนที่แผนการจะเริ่มต้น กลุ่มโพกผ้าเหลืองก็ถูกหักหลัง ตองจิ๋ว (唐周) หนึ่งในผู้ก่อตั้ง"วิถีแห่งสันติสุข" ถูกปลดจากแผนการเพิ่มเติมของพี่น้องสกุลจาง ดังนั้นเขาจึงไปแจ้งแก่ทางการว่า ม้าอ้วนยี่เป็นคนของกบฏโพกผ้าเหลือง ทำให้ม้าอ้วนยี่ถูกจับกุมและประหารชีวิตโดยการตัดแขนตัดขาในลั่วหยาง
หลังจากที่จักรพรรดิฮั่นหลิงทรงรับทราบว่า จางเจวี่ยกำลังวางแผนก่อการกบฎ พระองค์ทรงมีพระบัญชาให้โจวบิน (周斌) เจ้าหน้าที่อุทยานพระราชวัง (鉤盾令) ทำการสืบสวนไปยังผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมด ผู้คนหลายร้อยคนจึงถูกจับกุมและถูกประหารชีวิตในเวลานั้น
เมื่อจางเจวี่ยได้ทราบข่าวแล้วว่าราชสำนักรับรู้ถึงแผนการก่อกบฏของเขาได้ เขาจึงรีบส่งคนส่งสารไปติดต่อหาพันธมิตรของเขาทั่วแผ่นดินจีนและให้ดำเนินการทันที ในช่วงระหว่างวันที่ 29 กุมภาพันธ์ และ 29 มีนาคม ค.ศ. 184 จางเจวี่ยได้เริ่มก่อกบฏโพกผ้าเหลืองโดยมีเหล่าสาวกจำนวน 360,000 คนภายใต้บัญชาของเขา ทุกคนล้วนสวมผ้าโพกคลุมศีรษะสีเหลืองกันหมด เขาได้เรียกตัวเองว่า "แม่ทัพแห่งสวรรค์" (天公將軍) ในขณะที่น้องชายคนกลาง จางเปา จะถูกเรียกว่า "แม่ทัพแห่งพิภพ" (地公將軍) และน้องชายคนสุดท้าย จางเหลียง จะถูกเรียกว่า "แม่ทัพแห่งปวงประชา" (人公將軍) ตามลำดับ กลุ่มกบฏได้เข้าโจมตีหน่วยงานของรัฐ ทำการปล้นสะดมทั่วทั้งมณฑลและหมู่บ้าน และเข้ายึดครองเมือง เพียง 10 วัน การก่อกบฏได้แพร่กระจายไปทั่วแผ่นดินจีน และทำให้ราชสำนักฮั่นในลั่วหยางต้องตื่นตระหนกอย่างมาก
กลุ่มกบฏส่วนใหญ่ต่างกระจุดรวมตัวกันอยู่ในมณฑลกิจิ๋ว, เกงจิ๋ว, อิ๋วจิ๋ว และอิจิ๋ว กลุ่มที่นำโดยจางเจวี่ยและสองน้องชายได้ให้การสนับสนุนแก่พวกเขาในมณฑลกิจิ๋ว ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำฮวงโห ใกล้กับเมืองจีลู่ ดินแดนบ้านเกิดของจางเจวี่ย(ปัจจุบันคือ บริเวณรอบ ๆ ในเทศมณฑผิงเซียง มณฑลเหอเป่ย์) และเมืองเว่ย (ปัจจุบันคือ บริเวณรอบ ๆ ใน Handan มณฑลเหอเป่ย์) การก่อการกำเริบครั้งใหญ่ครั้งที่สองซึ่งเกิดขึ้นในเมืองกว่างหยาง(ปัจจุบันคือ กรุงปักกิ่งในปัจจุบัน) และเมืองโจว (ปัจจุบันคือ บริเวณรอบ ๆ ในจูโจว มณฑลเหอเป่ย์) ในมณฑลอิ๋วจิ๋ว และศูนย์กลางที่สามของการก่อกบฎอยู่ในเมือง Yingchuan (ปัจจุบันคือ บริเวณรอบ ๆ ในสฺวี่ชาง มณฑลเหอหนาน) และเมืองลู่หนาน(ปัจจุบันคือ บริเวณรอบ ๆ ในซินหยาง มณฑลเหอหนาน) ในมณฑลอิจิ๋ว และเมืองหนานยาง (ปัจจุบันคือ บริเวณรอบ ๆ ในหนานยาง มณฑลเหอหนาน) ในทางตอนเหนือของมณฑลเกงจิ๋ว
เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 184 พระเจ้าเลนเต้ทรงแต่งตั้งให้โฮจิ๋น พระเชษฐภาดาของพระองค์ ผู้ตรวจการของเหอหนาน (河南尹) เป็นแม่ทัพใหญ่(大將軍) และมีพระบัญชาให้คุมกองทัพจักรวรรดิเข้าปราบปรามกลุ่มกบฏ ในเวลาเดียวกัน พระเจ้าเลนเต้ยังทรงแต่งตั้งแม่ทัพสามคน ได้แก่ ลู่จือ(โลติด) ฮองฮูสง และจูฮี นำทั้งสามกองทัพแยกกันไปจัดการกับพวกกบฏ ลู่จือมุ่งหน้าไปยังค่ายของจางเจวี่ยในมณฑล Ji ในขณะที่ฮองฮูสงและจูฮี มุ่งหน้าไปยังเมืองYingchuan พวกเขามีกองกำลังทหารทั้งหมด 40,000 นาย
มณฑลอิวจิ๋ว: เมืองกว่างหยางและโจว.
ในมณฑลอิวจิ๋ว พวกกบฏได้สังหารกวนซุน(郭勳) ผู้ตรวจการมณฑล และหลิว เว่ย์(劉衛) เจ้าเมืองกว่างหยาง
เจาเจ้ง ทหารนายกองนำกองทัพจักรวรรดิเข้าปราบปรามกบฏในมณฑลอิวจิ๋ว หลิว เป้ย์ได้นำกองกำลังทหารอาสาสมัครเพื่อเข้าช่วยเหลือแก่เขา
มณฑลอิจิ๋ว: เมืองลู่หนาน และ Yingchuan.
เมื่อพวกกบฏได้เข้าปะทะครั้งแรกในมณฑลอิจิ๋ว ราชสำนักฮั่นได้เลือกอองของเป็นพิเศษเพื่อแต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจการมณฑลคอยดูแลกองทัพ
Zhao Qian (趙謙) เจ้าเมืองแห่งลู่หนาน นำกองกำลังทหารเข้าโจมตีฝ่ายกบฏก่อนที่จูฮรจะมาถึง แต่ก็ต้องพบความปราชัยที่เส้าหลิง(邵陵; ปัจจุบันคือ ทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเหอหนาน) เทศมณฑลเฉิน(陳縣; ปัจจุบันคือ เทศมณฑลฮวยหยาง มณฑลเหอหนาน) ถูกพวกกบฏเข้าโจมตี ลูกน้องของ Zhao Qian ทั้งเจ็ดคนซึ่งไม่ใช่ทหาร ต่างพากันจับดาบ และเข้าฟาดฟันพวกกบฏจนถูกรุมสังหารตายทั้งหมด ต่อมาภายหลังกบฏถูกปราบปราม พระเจ้าเลนเต้ทรงประกาศยกย่องทั้งเจ็ดคนว่า "ผู้ทรงธรรมทั้งเจ็ด"
รัฐเฉิน(陳國; ปัจจุบันคือ โจวโข่ว, มณฑลเหอหนาน) หนึ่งในเมืองของมณฑลอิจิ๋ว เจ้าเมืองหลิวชง ค่อนข้างอยู่อย่างสงบในช่วงระหว่างก่อการกบฏ เนื่องจากพวกกบฏต่างหวาดกลัวต่อหลิวชง ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงในด้านความสามารถในการยิงธนู และเหล่าพลธนูชั้นยอดภายใต้บัญชาการของเขา
พวกกบฏในเมืองลู่หนานที่นำโดย Bo Cai (波才), ได้เอาชนะจูฮีในการรบในช่วงแรก และขับไล่เขาไปได้ ราชสำนักจึงส่งเฉาเชา ผู้บัญชาการทหารม้าไปเสริมกำลังเพื่อช่วยเหลือแก่จูฮี ในช่วงระหว่างวันที่ 28 พฤษภาคม ถึง 25 มิถุนายน จูฮี ฮองจูสง และเฉาเชาได้รวมกองกำลังและเอาชนะ Bo Cai ที่ Changshe (長社; ทางด้านตะวันออกของ Changge, มณฑลเหอหนานในยุคปัจจุบัน) ในขณะที่ Bo Cai ได้พยายามหลบหนี ฮองจูสงและจูฮีได้ไล่ล่าตามเขาไปที่เทศมณฑลยางเซี่ย(陽翟縣; ปัจจุบันคือ Yuzhou, มณฑลเหอหนาน) และเอาชนะเขาได้อีกครั้งที่นั่น ทำให้พวกกบฏต่างพากระจัดกระจาย
ฮองจูสงและจูฮีได้เอาชนะพวกกบฏในเมืองลู่หนานที่นำโดย Peng Tuo (彭脫) ที่เทศมณฑล Xihua (西華縣; ทางตอนใต้ของเทศมณฑล Xihua, มณฑลเหอหนาน) ราชสำนักจึงสั่งให้พวกเขาแยกย้ายกัน: ฮองจูสงจะเข้าโจมตีพวกกบฏที่เมืองต่ง (東郡;บริเวณรอบของเทศมณฑล Puyang, มณฑลเหอหนาน) ในขณะที่จูฮีจะเข้าโจมตีพวกกบฏที่เมืองหนานยาง ในช่วงเวลานี้ อองของ ผู้ตรวจการมณฑลอิจิ๋วได้พบหลักฐานว่า พวกกบฏได้ติดต่ออย่างลับ ๆ กับเตียวเหยียง(張讓) หัวหน้ากลุ่มสิบขันทีผู้มีอิทธิพลในลั่วหยาง จึงกราบทูลแก่พระเจ้าเลนเต้ให้รับทราบ พระองค์ทรงกล่าวตำหนิเตียวหยียง แต่ไม่ได้รับสั่งให้ลงโทษเขาแต่อย่างใด
ในช่วงระหว่างวันที่ 7 พฤศจิกายน ถึง 6 ธันวาคม Bao Hong (鮑鴻) ทหารนายกอง ได้นำกองทัพจักรวรรดิเข้าโจมตีกลุ่มกบฏใน Gebei (葛陂; ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเทศมณฑล Xincai, มณฑลเหอหนาน) และเอาชนะพวกเขาได้
มณฑลกิจิ๋ว: เมืองเว่ย์และจีลู่.