pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
7. สระแก้ว เป็นสระน้ำโบราณที่ขุดขึ้นคู่กับปราสาทหิน ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของวัดสระแก้ว ตามความเชื่อของขอมโบราณเป็นสระน้ำศักดิ์สิทธิ์หรือสระน้ำที่ใช้เป็นที่ชำระร่างกายก่อนที่จะเข้าสู่พิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ เพื่อทำให้ร่างกายให้เกิดความบริสุทธิ์ มีความยาว 79 เมตร กว้าง 35 เมตร ลึก 3 เมตร มีแม่น้ำมูลเป็นลำน้ำสายสำคัญ ซึ่งผู้คนปลายน้ำจำเป็นต้องใช้ดื่มใช้กิน เมื่อน้ำไหลไปถึงไหนก็ทำให้เห็นว่า ผู้คนจะสัมพันธ์กับสายน้ำ มีวิถีชีวิตผูกพันกับแม่น้ำมูล เพราะหลังประกอบพิธีกรรมลำน้ำทั้งสายจะกลายเป็นสายน้ำศักดิ์สิทธิ์ เป็นสายน้ำบริสุทธิ์ สายน้ำจะแสดงความมั่งคั่งของชนเผ่า ลำน้ำมูลสายนี้อาจมีความเชื่อว่าได้ไหลลงมาจากยอดเขา คล้ายกับแม่น้ำคงคาอันศักดิ์สิทธิ์ของอินเดีย เป็นเรื่องราวความเชื่อที่สืบทอดกันมาตั้งแต่อดีต ซึ่งพิธีกรรมที่จะกระทำในสระน้ำจะต้องมีผู้แทนแต่งการนุ่งขาว ห่มขาว แล้วจุดธูป เทียน ดอกไม้ ไปบูชาทวยเทพสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ณ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แล้วตักน้ำไปประกอบพิธีกรรม
8. เจ้าพ่อพละงุม เป็นมเหศักดิ์ของชาวอำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ที่เคารพนับถือกันมาก บางความเชื่อกล่าวว่าเป็นเชื้อเจ้าชาวเมืองนครจำปาศักดิ์ ที่มาตรวจราชการได้ถึงแก่ อนิจกรรมลงที่ข้างสระแก้ว เหล่าทหารจึงฝังศพพละงุมพร้อมกับแก้วแหวนเงินทอง อาวุธ ไว้ที่นั่น หรืออีกนัยหนึ่งเชื่อว่าอาจเป็นทหารที่ปกปักรักษาคุ้มครองปราสาทหินที่สร้างขึ้นมาดังปรากฏตามแผ่นหินที่ค้นพบเป็นรูปแกะสลักเทวรูปบนหินทรายที่รอการไขปริศนาอยู่ ซึ่งเก็บรักษาไว้ที่วัดสระแก้ว อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ปัจจุบันได้มีการสร้างศาลขึ้นโดยคนไทยเชื้อสายจีนพิบูลมังสาหาร อย่างสวยงามเพื่อให้เป็นที่เคารพสักการะโดยมีพิธีบวงสรวงบูชาในวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 7 ของทุกปี
10. ตึกดิน ตั้งอยู่ที่ถนนบำรุงราษฎร์ อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากแก่งสะพือประมาณ 120 เมตร จากการค้นคว้าทราบได้ว่าเป็นอาคารพานิชย์สร้างในราว พ.ศ. 2475 โดยช่างชาวจีนและชาวญวนที่อพยพ ค้าขายมาทางเรือกลไฟตามลำน้ำมูล โดยเป็นสถาปัตยกรรม อาคารตึกดินชั้นเดียวแบบจีน มีลักษณะของตัวอาคารก่อสร้างด้วยอิฐดินดิบที่มีส่วนผสมของดินเหนียว แกลบ ฟางข้าว น้ำอ้อย กาวหนัง และยางบงที่นวดเข้ากันเป็นเนื้อเดียวกันแล้วจึงขึ้นรูปเป็นก้อน สี่เหลี่ยมผืนผ้า เมื่อนำไปตากแดดจนแห้งจึงนำมาก่อเป็นผนังอาคาร สอด้วยดินโคลนแล้วจึงฉาบด้วย "สะทายโบก" ที่มีส่วนผสมของปูนขาว 5 ส่วน ทราย 7 ส่วน น้ำอ้อย 2 ส่วน น้ำหนัง 1 ส่วน และยางบง 9 ส่วน ทำให้มีการระบายถ่ายเท ของอากาศได้ดีเพราะที่เหนือเพดานขึ้นไปใช้ไม้ไผ่ขัดปูทับด้วยดินเหนียวก่อนจึงมุงด้วยสังกะสี เหนือประตูขึ้นไปหรือที่เรียกว่า "หน้าบรรณ" ฉาบด้วยปูนสอเป็นลายดอกพิกุล หรือบางอาคารเป็นลายไม้ฉลุ และตึกดินหลังนี้ ท่านประธานโฮจิมินห์แห่งเวียดนามเคยมาลี้ภัยอยู่ระยะหนึ่ง
11. โบราณสถานดอนขุมเงิน ตั้งอยู่บริเวณโรงเรียนบ้านสะพือ หมู่ที่ 6 ตำบลโพธิ์ศรี อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งซ้ายของแม่น้ำมูล ห่างจากโบราณคดีศาลเจ้าปู่ไปทางทิศตะวันออก ประมาณ 1,300 เมตร โดยได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 118 ตอนพิเศษ 124 ง เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2544 มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา สภาพปัจจุบัน เป็นซากฐานปราสาทหิน พบแหล่งหินทรายขนาดใหญ่ และอิฐจำนวนมาก และพบชิ้นหินทรายเป็นส่วนประกอบของอาคารด้านสถาปัตยกรรมหลายชิ้น
อำเภอพิบูลมังสาหารแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 14 ตำบล 185 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพิบูลมังสาหารประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนมัธยมในอำเภอ.
โรงเรียนสังกัด สพฐ.
โรงเรียนสังกัด สอศ.
โรงเรียนสังกัด อปท.
วัดสำคัญ
สำโรง (แก้ความกำกวม)
แคลร์ ปัจฉิมานนท์
แคลร์ ปัจฉิมานนท์ ปัจจุบันเป็นผู้ควบคุมการผลิตและผู้ดำเนินรายการข่าวต่างประเทศทางช่อง 3
แคลร์ ปัจฉิมานนท์ เป็นลูกคนเดียว เกิดและเติบโตในประเทศไทย แล้วติดตามมารดาซึ่งทำงานบริษัท การบินไทย ไปอาศัยที่ออสเตรเลีย ศึกษาต่อเกรด 9-12 ที่เมืองเพิร์ท และจบการศึกษาด้านการเงินการธนาคาร จาก Australian National University กรุงแคนเบอร์รา
หลังจบการศึกษา เธอเดินทางกลับประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2546 ทำงานที่ธนาคารกสิกรไทยและการบินไทยอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนจะย้ายไปเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบัญชีที่ บีอีซีเทโร และได้เป็นพิธีกรรายการ English Minute เป็นรายการสอนภาษาอังกฤษคู่กับน้องพลับ ทางช่อง 3 และเป็นผู้สื่อข่าว ประกอบกับความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษ จึงมีโอกาสได้เป็นผู้สัมภาษณ์ศิลปินต่างประเทศให้รายการ House Party
แคลร์ ปัจฉิมานนท์ ได้เป็นผู้จัดรายการโลกยามเช้า ทางช่อง 3 ร่วมกับ ดร. สมเกียรติ อ่อนวิมล ทุกเช้าตั้งแต่ พ.ศ. 2546 จนถึงปัจจุบัน เป็นรายการข่าว ที่นำเสนอข่าวสารและเรื่องราวข้อมูลความรู้จากทั่วโลก โดยทั้งด้านการเมือง เศรษฐกิจ สังคม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี การศึกษา ศิลปวัฒนธรรม กีฬา และ บันเทิง
ตำบลสำโรง
อัลเฟร็ด โนเบล
ม่วงสามสิบ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี
อำเภอม่วงสามสิบตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอม่วงสามสิบแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 14 ตำบล 158 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอม่วงสามสิบประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
ชูชก กัณหา ชาลี
ชูชก กัณหา ชาลี เป็นภาพยนตร์ไทยที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติ กล่าวถึงพระโพธิสัตว์ซึ่งเสวยพระชาติสุดท้ายในทศชาติเป็นพระเวสสันดร เป็นเรื่องการเผยแผ่ทานบารมีขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยบริษัท ไทยสากลธุรกิจ จำกัด ของ ณรงค์ สันติสกุลชัยพร ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม. กำกับการแสดงโดย รัตน์ เศรษฐภักดี นำแสดงโดยสมบัติ เมทะนี ในบทบาทพระเวสสันดร ร่วมด้วย พิศมัย วิไลศักดิ์ ในบทพระนางมัทรี ส่วนบทชูชก รับบทโดย ประพัตร์ มิตรภักดี และนางอมิตาดา ภรรยาของชูชกรับบทโดย สุชีรา สุภาเสพ สำหรับกัณหาและชาลี รับบทโดย 2 พี่น้อง ด.ช. เอ๋ และ ด.ช. อวบ สมชาติ และพรานเจตบุตร รับบทบาทโดย อดินันท์ สิงหิรัญ
สำหรับผู้ออกแบบฉากและเครื่องแต่งกาย คือ ศ.ดร. สุรพล วิรุฬห์รักษ์ และกำกับภาพโดย ประกิต บุญยรัตพันธ์ และอีกสิ่งที่ช่วยส่งเสริมภาพยนตร์คือ บทร้องทำนองแหล่ของไวพจน์ เพชรสุพรรณ นักร้องเพลงลูกทุ่งชื่อดังและศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นักร้องเพลงลูกทุ่ง) ประจำปี พ.ศ. 2540
ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในปี พ.ศ. 2516 และต่อมาได้มีการนำฟิล์มเรื่องนี้มาตัดต่อ ปรับแต่งใหม่ เน้นตัวละครต่างกัน แล้วนำออกฉายในปี พ.ศ. 2523 ในชื่อใหม่ว่า "พระเวสสันดร"
กุดข้าวปุ้น เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุบลราชธานีที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด แยกเขตการปกครองออกมาจากอำเภอตระการพืชผล เมื่อปี พ.ศ. 2514
อำเภอกุดข้าวปุ้นตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ป่าภูขาม เป็นส่วนหนึ่งในเขตป่าสงวนแห่งชาติดงขุมคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองทันน้ำ อำเภอกุดข้าวปุ้น และตำบลแก้งเหนือ ตำบลหัวนา อำเภอเขมราฐ จากนโยบายเปิดให้สัมปทานป่าไม้ในปี พ.ศ. 2514 ทำให้สภาพพื้นที่ป่าส่วนใหญ่ถูกทำลายลงจนเหลือพื้นที่ป่าอยู่ประมาณ 3,900 ไร่ ดังนั้นในปี พ.ศ. 2525 ภูขามจึงถูกประกาศให้เป็นป่าสงวนแห่งชาติ และมีการผลักดันชาวบ้านออกนอกพื้นที่ ในขณะที่การตัดไม้กับทวีความรุนแรงมากขึ้น จึงมีชาวบ้านบางกลุ่มเล็งเห็นถึงความสำคัญในการอนุรักษ์และใช้ประโยชน์จากป่าภูขามอย่างยั่งยืน จึงเกิดเป็นเครือข่ายป่าชุมชนภูขามขึ้นมา โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ บ้านโนนหินแร่ ตำบลหนองทันน้ำ
ปัจจุบันสถานการณ์ภายในพื้นที่ป่าภูขามมีการใช้ประโยชน์ในที่ดินผืนป่าอย่างกว้างขวาง บริเวณพื้นที่รอบๆ ภูเขาได้มีการจับจองที่ดินทำกินกลายเป็นเรือกสวนไร่นาหมดสิ้น และมีสวนยางพาราผุดขึ้นมาเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ดี ได้มีการอนุรักษ์ป่าไม้บางส่วนเป็นหัวไร่ปลายนาไว้เป็นแนวกันชนพื้นที่ป่าด้วยเช่นกัน
อ่างเก็บน้ำห้วยหินกอง หรือชื่อเดิม อ่างเก็บน้ำห้วยตาเที่ยว เป็นอ่างเก็บน้ำขนาดกลาง ที่ใช้สำหรับการอุปโภคบริโภคและการเกษตร ใน 2 อำเภอคือ อำเภอกุดข้าวปุ้น จังหวัดอุบลราชธานี และอำเภอปทุมราชวงศา จังหวัดอำนาจเจริญ มีพื้นที่ประมาณ 120 ไร่ ความจุน้ำ 4 ล้านลูกบาศก์เมตร
อำเภอกุดข้าวปุ้นแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 75 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอกุดข้าวปุ้นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
การเดินทางโดยรถยนต์ ถือเป็นเป็นการคมนาคมที่สำคัญเป็นอันดับหนึ่งของอำเภอกุดข้าวปุ้น ซึ่งในปัจจุบันมีการสร้างทางหลวงแผ่นดินและทางหลวงจังหวัดขึ้นมาหลายสาย เพื่อเชื่อมต่อระหว่างอำเภอกุดข้าวปุ้นกับอำเภอข้างเคียง ทำให้การเดินทางมีความสะดวกสบายมากยิ่งขึ้น และยังช่วยส่งเสริมการค้าการลงทุนภายในอำเภอไปในตัวอีกด้วย ทางหลวงแผ่นดินที่สำคัญในอำเภอกุดข้าวปุ้น ได้แก่
สือดิบผู้จ่อง
สือดิบผู้จ่อง( gǔ Zhuàngzì หรือ 方块壮字 fāngkuài Zhuàngzì; ใสดิ๊บ)เป็นตัวอักษรพื้นเมืองของชาวจ้วงซึ่งเรียกตนเองว่าผู้จ่อง วิวัฒนาการมาจากอักษรจีนแบบเดียวกับอักษรจื๋อโนมที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม โดยสือดิบหนึ่งตัวจะประกอบด้วยอักษรจีนสองตัว ตัวหนึ่งแทนเสียง อีกตัวหนึ่งแทนความหมาย เช่นคำว่า "นา" จะใช้อักษรจีนที่อ่านว่า "หน่า" ผสมกับตัวที่อ่านว่า "หลาย"ซึ่งหมายถึงนาในภาษาจีน มาสร้างเป็นตัวสือดิบอ่านเป็นภาษาจ้วงว่า "นา" เป็นต้น
ต้นกำเนิดของอักษรสือดิบนั้นไม่มีหลักฐานแน่นอน นักวิชาการบางส่วนกล่าวว่ามีกำเนิดสมัยราชวงศ์ถัง บางส่วนกล่าวว่าเริ่มใช้ในสมัยราชวงศ์ซ้อง อย่างไรก็ตาม สือดิบไม่ได้มีสถานะเป็นอักษรราชการ เพราะชาวจ้วงอยู่ภายใต้การปกครองของจีน จึงใช้ภาษาจีนและอักษรจีนเป็นภาษาและอักษรราชการ ส่วนมากชาวจ้วงใช้สือดิบบันทึกเพลงและวรรณกรรมพื้นบ้าน เขียนจดหมายหรือใช้ในทางไสยศาสตร์ในแวดวงของหมอผีโดยใช้ปนกับอักษรจีน สือดิบจัดว่าเป็นอักษรที่ไม่ได้พัฒนามากนัก ปัจจุบันมีสือดิบเพียง 2,000 ตัวซึ่งถือว่าไม่เพียงพอต่อการใช้งานในฐานะอักษรภาพ นอกจากนั้น ภาษาจ้วงยังมีแตกต่างไปหลายสำเนียง แต่ละท้องถิ่น กำหนดสือดิบของตนขึ้นใช้โดยไม่มีสือดิบมาตรฐานสำหรับคนที่อยู่ต่างท้องที่กัน
นอกจากนี้ การนำอักษรจีนมาใช้ปนกับสือดิบก็มีวิธีใช้ต่างกันไป บางครั้งนำมาใช้แทนเสียงโดยไม่คำนึงถึงความหมาย บางครั้งนำมาใช้โดยยึดความหมายแต่อ่านเป็นภาษาจ้วง ตัวอย่างเช่น อักษรจีนที่แปลว่า "ข้าพเจ้า" เมื่อนำมาใช้ในสือดิบจะใช้แต่ความหมาย โดยอ่านออกเสียงว่าเป็นภาษาจ้วงว่า "กู" เป็นต้น
แพร์ซโพลิส (ภาพยนตร์)
Persepolis เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกันของมาร์จาเน ซาตราปี (Marjane Satrapi) นักเขียนการ์ตูนหญิงชาวอิหร่านซึ่งนำเรื่องราวของตัวเธอตั้งแต่เด็กจนโตมาวาดเป็นลายเส้นของเธอ ชื่อเรื่องมาจากชื่อเมืองแพร์ซโพลิส เป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิหร่าน
มาร์จาเน ซาตราปี นำเรื่องราวในชีวิตของเธอมาเขียนเป็นการ์ตูน 2 เล่ม คือ
และนำมาสร้างเป็นแอนิเมชันขาวดำ สะท้อนสังคมอิหร่านอย่างตรงไปตรงมา ออกฉายในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ท่ามกลางการประท้วงโดยทางการอิหร่าน และได้รับการยกย่องจากนิตยสารไทม์ ให้เป็นการ์ตูนที่ดีที่สุดแห่งปี
Persepolis เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ปี 2007 ได้รางวัล Prize of the Jury และเข้ารอบสุดท้ายในสายการประกวดหลัก Palme d'Or
Persepolis (film)
เปอร์ซโพลิส (ภาพยนตร์)
สุริวิภา กุลตังค์วัฒนา
น้ำยืน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี
อำเภอน้ำยืนตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอน้ำยืนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 101หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอน้ำยืนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนเอกชน สช.
นาจะหลวย เป็นอำเภอหนึ่งทางตอนใต้ของจังหวัดอุบลราชธานี เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเดชอุดม และเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติภูจองนายอยซึ่งมีทรัพยากรป่าไม้และสัตว์ป่าอุดมสมบูรณ์
อำเภอนาจะหลวย เดิมเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเดชอุดมและแยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2516 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2520 ราษฎรประกอบอาชีพด้านเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ใช้ภาษาอีสานและภาษาส่วยในบางพื้นที่ ประชากรร้อยละ 80 ย้ายมาจากพื้นที่อื่น อดีตเคยเป็นสมรภูมิสู้รบกับผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ ซึ่งภายหลังสถานการณ์ได้สงบลงจนถึงปัจจุบัน
อำเภอนาจะหลวยตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอนาจะหลวยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 78 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาจะหลวยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เกอริง
อารยธรรมสินธุ
อำเภอคูเมือง
คูเมือง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์
อำเภอคูเมืองตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอคูเมืองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 106 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอคูเมืองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
อำเภอปะคำ
ปะคำ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์
ท้องที่อำเภอปะคำเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอละหานทราย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่ตำบลปะคำ ตำบลไทยเจริญ และตำบลหนองบัว ของอำเภอละหานทราย การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอปะคำ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้ตั้งตำบลเพิ่มเติมในท้องที่กิ่งอำเภอปะคำ อำเภอละหานทราย โดยแบ่งท้องที่ตำบลหนองบัว มาตั้งเป็น ตำบลโคกมะม่วง ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2526 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 6 กันยายน ปีเดียวกัน และแบ่งท้องที่ตำบลปะคำ มาตั้งเป็น ตำบลหูทำนบ ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2527 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอปะคำ อำเภอละหานทราย ขึ้นเป็น อำเภอปะคำ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2528 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม ปีเดียวกัน
อำเภอละหานทรายตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอปะคำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 77 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปะคำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอนาโพธิ์
นาโพธิ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีชื่อเสียงด้านการเป็นแหล่งทอผ้าไหมมัดหมี่ที่สวยงาม
อำเภอนาโพธิ์ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอนาโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 65 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอนาโพธิ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เดชอุดม เป็นอำเภอขนาดใหญ่ของจังหวัดอุบลราชธานี ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน อำเภอเดชอุดม เดิมชื่อ "เมืองเดชอุดม ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2388 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยขึ้นตรงต่อกรุงเทพมหานคร ต่อมาในปี พ.ศ. 2455 ได้ยุบเมืองเดชอุดม และตั้งเป็นอำเภอเดชอุดม อำเภอเดชอุดมเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจ การศึกษา คมนาคม สังคมและวัฒนธรรมทางตอนใต้ของจังหวัดอุบลราชธานี
อำเภอเดชอุดมตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
พงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสาน ที่ หม่อมอมรวงษ์วิจิตร (ม.ร.ว.ปฐม คเนจร) เรียบเรียงปรากฏที่เกี่ยวข้องกับเมืองเดชอุดม ดังนี้
ในระหว่างนั้น หลวงธิเบศร์ หลวงมหาดไทย หลวงอภัย กรมการเมือง ศรีสะเกษ ร้องไม่สมัครที่จะทำราชการกับพระยาวิเศษภักดี เจ้าเมืองศรีสะเกษ จึงอพยพครอบครัวไปอยู่บ้านโดมใหญ่ ซึ่งเป็นพรมแดนระหว่างเมืองจำปา ศักดิ์ เมืองอุบล เมืองขุขันธ์ เมืองศรีสะเกษ ต่อกันมีจำนวนเลข ฉกรรจ์ 606 คน สัมโนครัว 2,150 คน ครั้นวัน ปี มะเส็ง สัปตศก จุลศักราช 1207 (พ.ศ. 2388) จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยก บ้านโดมใหญ่ขึ้นเป็นเมืองเดชอุดม ตั้งหลวงธิเบศร์ เป็นพระศรีสุระเจ้าเมือง ให้หลวงมหาดไทยเป็นอุปฮาด ให้หลวงอภัยเป็นราชวงศ์ ให้หลวงวิเศษเป็นราชบุตร รักษาราชการแขวง เมืองเดชอุดมทิศเหนือตั้งแต่ลำห้วยเท้าสารฝั่งใต้ ทิศตะวันตกตั้งแต่ลำห้วย เท้าสารไปถึงเชิงเขาเพียงลำน้ำซอง (ฤๅซอม) โอบตามเชิงเขาไปถึงโดมน้อย ทิศ ตะวันออกตั้งแต่ลำโดมน้อยฟากทิศตะวันตกไปจนถึงลำน้ำมูล คณะกรรมการเมืองก่อน นี้ประกอบด้วยเจ้าเมืองอุปฮาดราชบุตรแลราชวงศ์ เมื่อยุบเมืองมาเป็นอำเภอจึง เทียบตำแหน่งคล้ายคลึงกัน ดังนี้ เจ้าเมือง (นายอำเภอ) อุปฮาด (ปลัด ขวา) ราชวงศ์ (ปลัดซ้าย) และราชบุตร (สมุห์บัญชี) "
เจ้าเมืองเดชอุดมนั้นมีตำแหน่งเป็นพระศรีสุระทุกคน พอถึงสมัยเปลี่ยนแปลง การปกครองเป็นระบอบเทศาภิบาล ร.ศ. 126 (พ.ศ. 2450) เมืองเดชอุดมขึ้นกับมณฑล อีสาน พระสุรเดชอุดมมาภิรักษ์ (ทองปัญญา) เป็นผู้ว่าราชการเมือง จึงแบ่ง เมืองเดชอุดมออกเป็น 3 อำเภอ คือ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2455 ให้ยุบเมืองเดชอุดม และอำเภอต่างๆ รวมเรียกว่า อำเภอ เดชอุดมขึ้นต่อจังหวัดศรีสะเกษ เพิ่งโอนมาขึ้นกับจังหวัดอุบลราชธานี ใน ปี พ.ศ. 2472 แรกเริ่มที่ว่าการอำเภอเดชอุดม ตั้งอยู่บ้านเมืองเก่าเป็น เมืองและอำเภอมาหลายปี บ้านเมืองเก่าพื้นที่ลุ่ม เวลาน้ำโดมไหลหลากมาจากทาง เหนือจะเกิดน้ำท่วมบ้านเรือนราษฎรอยู่เสมอและมักจะเกิดน้ำท่วมกะทันหัน บ่อยๆ บางครั้งราษฎรไม่รู้ตัว ในที่ว่าการอำเภอต้องขนหนังสือราชการไปเก็บ ไว้บนขื่อ
พระยาศรีธรรมศกราช (ปิ่ว บุนนาค) สมุหเทศาภิบาลมณฑลอุบลราชธานี เคยได้รับ เรื่องน้ำท่วมจากหนังสือราชการของเจ้าเมืองและนายอำเภอ และสั่งว่าควรจะย้าย ที่ว่าการอำเภอจากบ้านเมืองเก่าไปตั้งที่ใหม่ที่น้ำท่วมไม่ถึง นายอำเภอหลาย คนได้พยายามไปตั้งที่ว่าการใหม่หลายแห่งแต่ไม่สำเร็จ เพราะราษฎรไม่อยากย้าย จากที่เดิม จนกระทั่งในสมัยหลวงประชากรเกษม(เป้ย ส่งศรี) เป็นนายอำเภอสมุหเทศาภิบาล ได้สั่งการพยายามย้ายให้ได้
หลวงประชากรเกษมจึงปรึกษาข้าราชการ ราษฎร พ่อค้า ประชาชนทั้งหลายเห็นว่า บริเวณ "โนนขามป้อม" เป็นที่สูงน้ำท่าบริบูรณ์เหมาะสมที่จะเป็นที่ว่าการ อำเภอ จึงได้ทำพิธีย้ายที่ว่าการอำเภอมาตั้งที่โนนขามป้อม ในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2464 เวลา 10.45 น. โดยมีขบวนแห่อัญเชิญพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 6 ผู้ร่วมขบวนแห่มีข้าราชการ พ่อค้า ประชาชน นักเรียน ประมาณ 100 คนเศษ ขบวนถึงที่ว่าการอำเภอหลังใหม่ (อาคารชั่วคราว) เวลา 11.00 น. (อันเป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอในปัจจุบัน)
อำเภอเดชอุดมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 16 ตำบล 240 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเดชอุดมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 19 แห่ง ได้แก่
เขื่องใน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกสุดของจังหวัดอุบลราชธานี มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดยโสธร มีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นในด้านศิลปวัฒนธรรมอีสาน อาทิ ธรรมมาสน์สิงห์เทินบุษบกบ้านชีทวน พระพุทธสถานครองราชย์ 60 ปี วัดป่าดงบ้านตาดโบราณสถานบ้านผักแว่น วัดป่าบึงเขาหลวง วัฒนธรรมโนนใหญ่ (ชาวกุลาดำ) ต้นยางนาใหญ่รางวัลชนะเลิศอันดับ 1 และ 2 จังหวัดอุบลราชธานีของบ้านผักแว่น รวมถึงวัฒนธรรมการทำปราสาทผึ้งที่มีเอกลักษณ์และชื่อเสียงที่สืบทอดจนถึงปัจจุบันได้แก่ บ้านโพนทราย บ้านยางขี้นก และบ้านนาคำใหญ่เป็นต้น และอำเภอเขื่องในเป็นจุดกำเนิดของจังหวัดอุบลราชธานีที่ได้รับสมญานาม "เมืองนักปราชญ์" ครั้งสมัยพระอริยวงศาจารย ญาณวิมลอุบลสังฆปาโมกข์ พระเถระชาวอำเภอเขื่องใน ที่ได้รับการชื่นชมและศรัทธาในล้นเกล้ารัชกาลที่ 3 เป็นต้นมา
อำเภอเขื่องใน ปรากฏชื่อในฐานะเป็นอำเภอครั้งแรก เมื่อปีพุทธศักราช 2445 ในชื่อ อำเภอปจิมูปลนิคม โดยมีพระนิโลศบลพยุรักษ์เป็นผู้รักษาการแทนนายอำเภอ ทั้งนี้เพื่อให้เป็นไปตามบัญญัติที่กำหนดไว้ในมาตรา 33 ของพระราชบัญญัติลักษณกรปกครองส่วนท้องที่รัตนโกสินทรศก 116 ความจริงแล้วประกาศใช้เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2440 ทางราชการจึงแบ่งการปกครองของเมืองเหล่านั้นออกเป็นหลายอำเภอเช่น อำเภอเขมราฐ แบ่งเป็น 2อำเภอเมืองยโสธรแบ่งออกเป็น2อำเภอเป็นต้น สำหรับเมืองอุบลราชธานีซึ่งเป็นเมืองขนาดใหญ่ เทียบได้กับหัวเมืองชั้นเอกขึ้นตรงกับกรุงเทพมหานครและเป็นที่ตั้งศาลาว่าการมณฑลอีสาน มีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 อำเภอ คือ 1.อำเภอบุพูปลนิคม มีพระวิณโกเมศ(เจียง) รักษาการแทนนายอำเภอ 2.อำเภอทักษิณูปลนิคม มีพระอุบลประชานิตย์(บุญชู) รักษาการนายอำเภอ 2.อำเภอปจิมูปลนิคม (อำเภอเขื่องใน) มีพระนิโลศบลพยุรักษ์ (ทุย) รักษาการนายอำเภอ 4.อำเภออุตรูปลนิคม มีท้าวอักษรสุวรรณ (หนู) รักษาการนายอำเภอ
อำเภอปจิมูปลนิคมหรือ อำเภอปจิมอุบล ดำรงฐานะเป็นอำเภอในชื่อดังกล่าวเป็นระยะเวลา 11ปี เมื่อปีพ.ศ. 2456 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯให้เปลี่ยนชื่ออำเภอในมณฑลอุบลราชธานีจำนวน 6อำเภอ ซึ่งอำเภอปจิมูปลนิคม ก็เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอตระการพืชผลเมื่อวันที่ 25กันยายน 2456 (ราชกิจจานุเบกษาเล่ม 30 /12ตุลาคม 2556 /1536)
อำเภอตระการพืชผล(2456-2460) มีการแบ่งเขตการปกครองแบ่งออกเป็น 19 ตำบลดังนี้
1.ตำบลหนองบ่อ
2.ตำบลชีทวน
3.ตำบลหัวดอน
4.ตำบลท่าไห
5.ตำบลโนนใหญ่
6.ตำบลก่อเอ้
7.ตำบลเขื่องใน
8.ตำบลสร้างถ่อ
9.ตำบลยางขี้นก
10.ตำบลสีสุก(สะกดตามต้นฉบับในประกาศอำเภอ ภายหลังเปลี่ยนเป็นตำบลศรีสุข)
11.ตำบลโนนผึ้ง
12.ตำบลบ้านไทย
13.ตำบลค้อทอง
14.ตำบลหนองแวง
15.ตำบลหนองแก้ว
16.ตำบลละทาย
17.ตำบลทาม
18.ตำบลเมืองน้อย
19.ตำบลนาคำใหญ่ (กระทรวงมหาดไทย,2456:160)
เมื่อวันที่24 เมษายน 2460 ได้เปลี่ยนชื่ออำเภอใหม่เป็นอำเภอเขื่องใน ตามนามตำบล ที่ตั้งที่ว่าการอำเภอคือตำบลเขื่องใน ดังปรากฏจนถึงปัจจุบัน หลังจากเปลี่ยนชื่ออำเภอแล้วมีการยุบ แยก โอนตำบลขึ้นกับต่างอำเภอดังนี้
1.พ.ศ. 2472 กระทรวงมหาดไทยโอนตำบลละทาย และตำบลเมืองน้อยไปขึ้นกับอำเภอกันทรารมย์ จังหวัดขุขันธ์ เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2472(ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 46,19พฤษภาคม 2472:415)
2.พ.ศ. 2482 กระทรวงมหาดไทยโอนตำบลธาตุน้อย(ยกเว้นหมู่บ้านที่ 2/3/11และ12) อำเภอมหาชนะชัย มาขึ้นกับอำเภอเขื่องใน เมื่อ 1 กรกฎาคม 2484(ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 56,10กรกฎาคม 2482:1056-1057)
3.พ.ศ. 2484 กระทรวงมหาดไทยโอนตำบลหนองบ่อ(ยกเว้นหมู่ที่7และ17)ไปขึ้นกับอำเภอเมืองอุบลราชธานีส่นหมู่ 7และ17 โอนขึ้นเป็นตำบลชีทวนเมื่อวันที่15 กันยายม 2484 (ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 56,23กันยายน2484:1406-1407)
4.เมื่อปีพุทธศักราชกระทรวงมหาดไทยได้ดำเนินการ
-ยุบตำบลสร้างถ่อรวมกับตำบลเขื่องในยกเว้นหมู่บ้านที่14และ15รวมกับตำบลค้อทอง
-ยุบตำบลธาตุน้อยรวมกับตำบลนาคำใหญ่
-ยุบตำบลยางขี้นกรวมกับตำบลบ้านไทย เว้นแต่หมู่ที่1,9และ13 ให้ไรวมกับตำบลเขื่องใน หมู่ที่11ให้ไปรวมกับตำบลศรีสุข
-ยุบตำบลหัวดอนรวมกับตำบลก่อเอ้ เว้นหมู่ที่ 1,3,9,10ให้ไปรวมกับตำบลโนนใหญ่
-ยุบตำบลชีทวนให้รวมกับตำบลโนนใหญ่
-โอนหมู่บ้านที่4 ตำบลโนนใหญ่ไปรวมกับตำบลเขื่องในเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2486 (ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 60,30มีนาคม 2486:1193)
จนถึงเมื่อปีพุทธศักราช 2497 ตำบลที่ยุบไปแล้วก็ขึเนเป็นตำบลอีกครั้ง และแบ่งออกเป็น 13ตำบลตามปัจจุบันนี้
อำเภอเขื่องใน ถูกตั้งตาม “บ้านเขื่องใน” ซึ่งจำเดิมชื่อ “เขี่ยงใน” เพราะภาษาอีสานโบราณไม่มีสระเอือ (เ-อื) เมื่อมีการเรียนภาษาไทยจึงกลายมาเป็น “เขื่องใน” หมู่บ้านเขี่ยงใน ตั้งชื่อตามชื่อหนองน้ำชื่อ “หนองเขี่ยง ” ซึ่งมีลักษณะเป็นแอ่งน้ำลึกประมาณ 1 –2 เมตร ในหน้าฝน คล้าย “เขี่ยงปลา” หรือที่ปลาเตรียมวางไข่ในน้ำในฤดูฝน ชาวบ้านเรียก “เขี่ยงปลา” เป็นกลุ่มหมู่บ้านซึ่งประกอบด้วยบ้านเขื่องใน บ้านเขื่องกลาง บ้านสว่าง และบ้านหนองใส ส่วนบ้านกวางคำ หรือบ้านโนนธาตุ เป็นอีกหมู่บ้านหนึ่งที่ตั้งมาพร้อมกับบ้านเขื่องใน
อำเภอเขื่องใน ได้รับการจัดตั้งให้เป็นอำเภอตาม พ.ร.บ.ลักษณะการปกครองท้องที่ พ.ศ. 2440 โดยตาม พ.ร.บ. ดังกล่าว พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ทรงให้แบ่งบริเวณอุบลราชธานี ออกเป็น 3 เมือง คือ เมืองอุบลราชธานี เมืองเขมราษฎร์ธานี และเมืองยศสุนทร ในพื้นที่เมืองอุบลราชธานี มี 11 อำเภอ หนึ่งในนั้นคือ “อำเภอปจิมูปลนิคม” เป็นชื่อพระราชทานมาจากกรุงเทพฯ ต่อมาปี พ.ศ. 2456 ได้เปลี่ยนเป็นชื่ออำเภอตระการพืชผล จนกระทั่งเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2460 มีการเปลี่ยนชื่ออำเภอใหม่อีกครั้งหนึ่งเป็นอำเภอเขื่องในจนมาถึงปัจจุบัน
อำเภอเขื่องในตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอเขื่องในแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 18 ตำบล 183 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเขื่องในประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 19 แห่ง ได้แก่
ศูนย์ศิลปาชีพอุบลราชธานี.
โครงการส่งเสริมศิลปาชีพบ้านยางน้อย ตำบลก่อเอ้ อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี ภายในมีศูนย์แสดงนิทรรศการผ้าพื้นเมืองอีสานที่ให้ความรู้เกี่ยวกับประวัติความเป็นมา และขั้นตอนการทอผ้าตามแบบภูมิปัญญาพื้นบ้าน และศูนย์จำหน่ายผลิตภัณฑ์จากชุมชนและจากสมาชิกศูนย์ศิลปาชีพจากทั่วประเทศ เช่น ผ้ากาบบัว เครื่องปั้นดินเผา เครื่องทองเหลือง และข้าวเบญจกระยาทิพย์ เป็นโครงการที่เกิดขึ้นเพื่อสนองพระราชเสาวนีย์ของสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถในรัชกาลที่ 9 ในการส่งเสริมศิลปาชีพให้กับราษฎรในพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานีและใกล้เคียง เป็นแหล่งศึกษาพันธุ์ไม้ ตลอดจนเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์เมื่อปี พ.ศ. 2538สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (ประสิทธิ์ เขมังกโร ป.ธ.๓) เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์เป็น พระเทพประสิทธิ์มนต์ เจ้าอาวาสวัดธัมมาราม นครชิคาโก สหรัฐอเมริกา ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดจักรวรรดิราชาวาส กรุงเทพมหานคร ซึ่งมีชาติภูมิอยู่ที่บ้านยางน้อย ได้มีแนวดำริที่จะทำการพัฒนาบ้านยางน้อยและหมู่บ้านใกล้เคียงให้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เนื่องจากประชาชนในพื้นที่มีอาชีพเกษตรกรรมเป็นหลัก มีรายได้ไม่เพียงพอแก่การยังชีพ ไม่มีอาชีพและรายได้เสริมใด ๆ อาชีพหลักคือการทำนา เมื่อเสร็จจากการทำนาหรือเก็บเกี่ยวข้าวข้าวแล้วราษฎรวัยหนุ่มสาวจะทิ้งถิ่นฐานไปขายแรงงานตามเมืองใหญ่ ๆ หรือในเมืองหลวง จะเหลือเพียงเด็กและคนชราเท่านั้นที่อยู่ตามหมู่บ้าน เพื่อป้องกันการอพยพทิ้งถิ่นฐานเข้าสู่สังคมเมือง และเป็นการสร้างสถาบันครอบครัวชนบทให้มีความอบอุ่นสมบูรณ์อย่างที่เป็นมาในอดีต พระเทพประสิทธิมนต์ จึงพิจารณาหาแนวทางการพัฒนาอาชีพให้กับราษฎร โดยประสานงานกับส่วนราชการต่าง ๆ และกองทัพภาคที่ 2 โดย พล.ต.เรวัติ บุญทับ (พล.อ.ณพล บุญทับ) รองแม่ทับภาคที่ 2 เข้ามาร่วมในการพัฒนาท้องถิ่น โดยการจัดเตรียมงานเพื่อดำเนินการจัดตั้งโครงการส่งเสริมศิลปาชีพขึ้นที่ บ้านยางน้อย ซึ่งใช้เวลาจัดเตรียมงานประมาณ 1 ปี วันที่ 22 พฤศจิกายน 2539 สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้มีพระราชเสาวนีย์ ให้พิจารณาจัดตั้งศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพเพื่อช่วยเหลือราษฎร ทั้งด้านการเกษตรและพัฒนาอาชีพ และทรงเสด็จพระราชดำเนินที่บ้านยางน้อย และบริเวณที่ดินสาธารณะบ้านยางน้อย ทรงรับราษฎรเข้าเป็นสมาชิกในโครงการส่งเสริมศิลปาชีพบ้านยางน้อย ในกลุ่มทอผ้าไหม และกลุ่มดอกไม้ประดิษฐ์
วันที่ 23 พฤศจิกายน 2544 สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถพร้อมด้วยสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินโครงการส่งเสริมศิลปาชีพบ้านยางน้อย เป็นการเสด็จพระราชดำเนินที่แห่งนี้ครั้งที่ 2
วันที่ 27 ธันวาคม 2548 สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนิน โครงการส่งเสริมศิลปาชีพบ้านยางน้อย เป็นการเสด็จพระราชดำเนินที่แห่งนี้ครั้งที่ 3ปัจจุบันศูนย์ศิลปาชีพบ้านยางน้อย มีพื้นที่ดำเนินการทั้งสิ้น 424 ไร่ แบ่งเป็นพื้นที่ดำเนินการโครงการส่งเสริมศิลปาชีพฯ บ้านยางน้อย 214 ไร่ และโครงการฟาร์มตัวอย่างบ้านยางน้อย 210 ไร่
พุทธมณฑลอุบลราชธานี.
เจ้าประคุณสมเด็จพระมหาธีราจารย์ กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนฯ ประธานมูลนิธิพุทธมณฑลอุบลราชธานี เป็นประธานนำประกอบพิธียกเสาเอกอาคารปฏิบัติธรรมมุฑิตศาลา ณ พุทธมณฑอุบลราชธานี ในพื้นที่โครงการก่อสร้างพุทธมณฑลอุบลราชธานี ตำบลก่อเอ้ อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานีโดยโครงการจัดสร้างพุทธมณฑลอุบลราชธานี มูลนิธิพุทธมณฑลอุบลราชธานี คณะสงฆ์จังหวัดอุบลราชธานี และจังหวัดอุบลราชธานี ได้มีร่วมจัดสร้างขึ้นเพื่อเป็นศูนย์กลางทางพระพุทธศาสนา และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางพระพุทธศาสนา ซึ่งได้รับความเมตตาจากเจ้าประคุณสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก มีพระบัญชามอบสมเด็จพระพุฒาจารย์ เจ้าคณะใหญ่หนตะวันออก ปฏิบัติหน้าที่แทนพระองค์ เป็นประธานในพิธี วางศิลาฤกษ์พุทธมณฑลอุบลราชธานี เมื่อวันเสาร์ที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 โดยได้รับการจัดสรรงบประมาณจากกลุ่มจังหวัด ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 ในการจัดสร้างพุทธมณฑลอุบลราชธานี ประกอบด้วย ถนนรอบพุทธมณฑล จัดสร้างอาคารอเนกประสงค์ และปรับภูมิทัศน์ ให้เกิดความร่มรื่นและสวยงาม สำหรับการก่อสร้าง อาคารปฏิบัติธรรมมุฑิตศาลาในครั้งนี้ เพื่อใช้เป็นสถานที่รองรับการจัดกิจกรรม ต่างๆ เช่น กิจกรรมเฉลิมพระเกียรติ ในโอกาสต่างๆ การจัดปฏิบัติธรรม และทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา ให้คงอยู่สืบไป
อำเภอสตึก
สตึก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานบุรีรัมย์ ที่ตำบลร่อนทอง และเป็นอำเภอที่มีพื้นที่มากเป็นอันดับ 2 ของจังหวัด
อำเภอสตึกตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอสตึกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 179 หมู่บ้าน ได้แก่