pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
17. อย่างไรก็ตาม แม้ว่ายาสูบจะมีอันตรายและเป็นโทษต่อร่างกายสารพัด แต่ผลเหล่านี้จะเกิดช้า โดยอาจใช้ระยะเวลาเป็นสิบ ๆ ปี ทำให้หลาย ๆ คนไม่รู้สึกตระหนักถึงอันตรายของยาสูบ แต่ในปัจจุบันสังคมเริ่มเข้าใจเกี่ยวกับโทษของบุหรี่กันมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะมีการห้ามสูบในที่สาธารณะ และห้ามเยาวชนสูบ รวมทั้งจำกัดการโฆษณาและให้พิมพ์คำเตือนถึงอันตรายบนซองบุหรี่ ฯลฯ
จบอ้างอิง
ไม้โท
ไม้โท (◌้) เป็นวรรณยุกต์ตัวหนึ่งของไทย ใช้เติมเหนือพยัญชนะต้นของคำ และเหนือสระบนขึ้นไปอีกถ้ามี เพื่อให้เกิดการผันเสียงวรรณยุกต์ซึ่งขึ้นอยู่กับไตรยางศ์ และเปลี่ยนความหมายของคำให้เป็นอย่างอื่น
พ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงประดิษฐ์ไม้โทในภาษาไทย เพื่อให้เกิดความแตกต่างจากอักษรขอมและอักษรตระกูลภาษาอินเดียอื่น ๆ ที่ทรงยืมมาใช้ โดยเริ่มแรกไม้โทมีลักษณะเป็นรูปกากบาทเหมือนไม้จัตวา (◌๋) แต่ปัจจุบันมีลักษณะคล้ายเลขอารบิก (2) ที่หางชี้ขึ้นข้างบน
นุ่น
นุ่น ชื่ออื่น ง้าว งิ้วน้อย งิ้วสร้อย งิ้วสาย (เหนือ) เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ลำต้นสูงประมาณ 10–15 เมตร ใบเป็นใบประกอบแบบนิ้วมือ ผลอ่อนสีเขียวลักษณะยาว ๆ คล้ายผลแตงกวา แต่มีขนาดใหญ่กว่า เมื่อแก่จะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล เนื้อข้างในเป็นปุยและมีเมล็ดสีดำจำนวนมาก ลำต้นและกิ่งก้านสีเขียว มีหนามสั้น ๆ ที่โคนต้น กิ่งทอดขนานกับพื้น ทิ้งใบในฤดูแล้ง ดอกสีขาวนวล ผลทรงรูปกระสวย ออกผลช่วงเดือน กุมภาพันธ์-เมษายน
ส่วนที่ใช้เป็นอาหาร ฝักอ่อนมาก ๆ เนื้อในซึ่งยังไม่เปลี่ยนเป็นปุยนุ่นใช้เป็นอาหาร หรือจะกินสด ๆ หรือใส่แกง ใช้ปุยในผลแก่ยัดหมอน ฟูก ชาวบ้านป่ามักนำไปใช้เป็นส่วนประกอบหนึ่งของเชื้อไฟใน "ตะบันไฟ" เมล็ดใช้สกัดเป็นน้ำมันพืช กากที่เหลือใช้เป็นวัตถุดิบในอุตสาหกรรมอาหารสัตว์ ไส้นุ่น ใช้เพาะเห็ดฟาง เนื้อไม้นุ่น ทำกระสวยทอผ้า เยื่อกระดาษ ส้นรองเท้า ราก ใช้ประโยชน์ในทางการแพทย์ ชาวกะเหรี่ยงนำช่อดอกอ่อน ลวกกินกับน้ำพริก ปุยนุ่นที่แกะออกจากเมล็ดนำมายัดหมอนหรือที่นอน
สรรพคุณทางสมุนไพร เปลือกมีแทนนิน แก้ท้องเสีย แก้บิด ราก ขับปัสสาวะ
อินเทอร์เน็ตเอ็กซ์พลอเรอร์
ไมโครซอฟท์ เอ็กเซล
ไม้ตรี
ไม้ตรี (◌๊) เป็นวรรณยุกต์ตัวหนึ่งของไทย ใช้เติมเหนือพยัญชนะต้นของคำ และเหนือสระบนขึ้นไปอีกถ้ามี เพื่อให้เกิดการผันเสียงวรรณยุกต์ซึ่งขึ้นอยู่กับไตรยางศ์ และเปลี่ยนความหมายของคำให้เป็นอย่างอื่น
ไม้ตรีไม่ปรากฏอยู่ในศิลาจารึกของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช
ไม้ตรีมีลักษณะคล้ายเลขไทย (๗)
ไม้จัตวา
ไม้จัตวา (◌๋) เป็นวรรณยุกต์ตัวหนึ่งของไทย ใช้เติมเหนือพยัญชนะต้นของคำ และเหนือสระบนขึ้นไปอีกถ้ามี เพื่อให้เกิดการผันเสียงวรรณยุกต์ซึ่งขึ้นอยู่กับไตรยางศ์ และเปลี่ยนความหมายของคำให้เป็นอย่างอื่น เช่น กา ◌๋ (ไม้จัตวา) ก๋า
ไม้จัตวาไม่ปรากฏอยู่ในศิลาจารึกของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช
ไม้จัตวามีลักษณะคล้ายรูปกากบาท หรือเครื่องหมายบวก (+)
หลักศิลาจารึก
สุวิทย์ ขาวปลอด
สุวิทย์ ขาวปลอด เป็นนักแปลนิยายสืบสวนอาชญากรรม นิยายวิทยาศาสตร์ เรื่องตื่นเต้นเขย่าขวัญ เป็นเจ้าของสำนักพิมพ์วรรณวิภา ที่มีผลงานนิยายแปลตีพิมพ์อย่างสม่ำเสมอ
ผลงานแปลเล่มแรกของสุวิทย์ คือเรื่อง ฤกษ์เพชฌฆาต (The Deadly Messiah) เขามีผลงานแปลของนักเขียนมีชื่อ ระดับเบสต์เซลเลอร์ เช่น ทอม แคลนซี, ไมเคิล ไครช์ตัน, เคน ฟอลเลตต์, เจฟฟรี่ย์ อาร์เชอร์ และ เจมส์ คลาเวลล์ เป็นต้น
สุวิทย์เกิดเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2497 มีนิสัยรักการอ่านในตั้งแต่วัยเด็ก โดยชอบอ่านหนังสือเป็นชีวิตจิตใจตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โดยเริ่มต้นจากการอ่านนิตยสารทุกเล่มที่มีในละแวกบ้าน รวมถึงปั่นจักรยานเพื่อไปหยิบยืมจากคนรู้จักภายในจังหวัดที่อาศัยอยู่
ต่อมาในระดับอุดมศึกษา ได้เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตสงขลา เอกวิชาภาษาอังกฤษ โดยแปลนิยายเล่มแรกให้กับแฟนในสมัยนั้นคือ A Christmas Carol และทำให้เขาสนใจในการแปลหนังสือหลังจากนั้น จึงได้เริ่มหางานเกี่ยวกับการแปล และได้รับโอกาสในอาชีพนักแปลหนังสือเล่มแรกชื่อว่า ฤกษ์เพชฌฆาต (The Deadly Messiah) ให้กับสำนักพิมพ์เซอร์เคิล และมีงานแปลมาไม่ขาดสายเนื่องจากในขณะนั้นธุรกิจการแปลหนังสือรุ่งเรือง และมีการแข่งขันสูง จนถึงจุดหนึ่งสุวิทย์ก็แยกตัวออกมา และร่วมงานกับสำนักพิมพ์บรรณกิจ โดยอาสาแปลให้สำนักพิมพ์ฟรี เพื่อขอเรียนรู้งานภายในสำนักพิมพ์เพื่อที่จะนำไปเปิดสำนักพิมพ์ของตนเองในอนาคต เพราะอยากเลือกแปลหนังสือที่ตนเองสนใจจะแปลจริง ๆ จนกระทั่งสำนักพิมพ์ปิดกิจการ จึงได้เริ่มต้นตั้งสำนักพิมพ์เป็นของตนเอง
สุวิทย์เริ่มตั้งสำนักพิมพ์เป็นของตนเองโดยมีเงินทุนจากมารดาจำนวน 20,000 บาท และแปลหนังสือคนเดียวในนามสำนักพิมพ์วรรณวิภา
สุวิทย์มีงานแปลมากมายที่เป็นที่นิยมของผู้อ่าน เนื่องจากสำนวนการแปลที่สามารถบอกเล่าเรื่องราวและสื่อความหมายตามที่ผู้เขียนต้นฉบับต้องการสื่อจริง ๆ ทำให้มีกลุ่มแฟนหนังสือติดตามงานแปลจากนักเขียนที่ชื่นชอบโดยฝีมือเขา โดยผลงานการแปลของนักเขียนที่เขาภาคภูมิใจและอยากแนะนำให้ผู้อ่านได้อ่านคืองานแปลจาก สตีเวน คิง, ไคลฟ์ คัสเลอร์ และทอม แคลนซี
งานแปลของสุวิทมีมากมาย อาทิ
ทอม แคลนซี.
งานแปลของ ทอม แคลนซี ที่สุวิทย์ ขาวปลอดแปล ประกอบไปด้วย
แฮโรลด์ ร็อบบินส์.
งานแปลของ แฮโรลด์ ร็อบบินส์ ที่สุวิทย์ ขาวปลอดแปล ประกอบไปด้วย
สมาคมศรีคุรุสิงห์สภา
สมาคมศรีคุรุสิงห์สภา (; เป็นสมาคมชาวซิกข์ที่กำกับดูแลการดำเนินงานของ ศรีคุรุสิงห์สภา อันเป็นหน่วยงานที่ดูแลการดำเนินกิจกรรมของชาวซิกข์นอกประเทศอินเดียและเป็นที่ตั้งของคุรุทวาราสำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนาซิกข์ ซึ่งมีสาขาทั่วโลก เช่น ศรีคุรุสิงห์สภา แคนาดา และ สหราชอาณาจักร สำหรับศรีคุรุสิงห์สภาในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2475 ปัจจุบันมีคุรุทวาราของศรีคุรุสิงห์สภาในประเทศอยู่ประมาณ 20 แห่งในพื้นที่จังหวัดต่าง ๆ เช่น กรุงเทพมหานคร, จังหวัดเชียงใหม่, จังหวัดปัตตานี
สำหรับศูนย์กลางดำเนินงานของสมาคมศรีคุรุสิงห์สภาในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่สมาคมศรีคุรุสิงห์สภา กรุงเทพมหานคร บนถนนจักรเพชร เขตพระนคร เดิมทีตัวอาคารมีความสูงสามชั้นประกอบด้วยที่ทำการของสมาคมและคุรุทวารา ซึ่งถือเป็นศาสนสถานถาวรของซิกข์แห่งแรกในประเทศไทย
หลังก่อสร้างเสร็จ ประเทศไทยได้อยู่ในระหว่างช่วงสงครามมหาเอเซียบูรพา ซึ่งศรีคุรุสิงห์สภานั้นตั้งอยู่ใกล้กับโรงไฟฟ้าวัดเลียบอันเป็นเป้าหมายในการทิ้งระเบิดทางอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตรถูกลูกระเบิดขนาด
1,000 ปอนด์ตกลงมาทะลุกลางอาคารจำนวน 2 ลูก แต่ตัวระเบิดไม่ทำงานจึงไม่เกิดการระเบิดขึ้น ชาวซิกข์เชื่อกันว่าเป็นด้วยบารมีของคุรุ ครันธ์ สาหิบ ที่ประดิษฐานในอาคารและท่ามกลางการสวดภาวนาของชาวซิกข์ที่เข้ามาหลบระเบิด หลังสงครามสงบ อาคารคุรุทวาราได้มีรอยร้าวจากแรงสั่นสะเทือนของการทิ้งระเบิดในบริเวณเพิ่ม ความเสียหายรุนแรงเกินกว่าจะซ่อมแซมได้ประกอบกับสถานที่คับแคบขึ้นเพราะศาสนิกชนที่เพิ่มจำนวนขึ้น ในปี พ.ศ. 2522 สมาคมฯ จึงได้สร้างอาคารของคุรุทวาราขึ้นใหม่ในเวลา 2 ปี มีความสูง 5 ชั้น ประกอบด้วยอาคารสองส่วน คือส่วนอาคารที่ทำการและส่วนอาคารของคุรุทวารา ซึ่งเป็นอาคารที่มียอดโดมสีทองคำสถาปัตยกรรมซิกข์ตั้งอยู่ นอกจากนี้ภายในยังประกอบด้วย โรงครัวพระศาสดาที่ประกอบอาหารแจกจ่าย, คลินิกรักษาผู้ยากไร้, ร้านค้าศาสนวัตถุและอุปกรณ์ประกอบพิธีกรรม รวมถึงผ้าโพกหัว และเป็นที่ตั้งสำนักงานของสมาคมฯ
วันเด็กแห่งชาติ (ประเทศไทย)
วันเด็กแห่งชาติ ของประเทศไทย ตรงกับวันเสาร์ที่สองของเดือนมกราคมของทุกปี เป็นวันหยุดราชการที่ไม่ได้ชดเชยในวันทำงานถัดไป มีการให้คำขวัญวันเด็กทุกปีโดยนายกรัฐมนตรีไทย เริ่มต้นจัดงานวันเด็กครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2498 โดยได้กำหนดให้เป็นวันจันทร์แรกของเดือนตุลาคม เป็นวันเด็กแห่งชาติ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2508 ได้มีมติเปลี่ยนแปลงเป็นวันเด็กแห่งชาติมาเป็นวันเสาร์ที่สองของเดือนมกราคม โดยเริ่มจัดงานวันเด็กในปี พ.ศ. 2509
การจัดงานวันเด็ก.
ปี พ.ศ. 2498 อันเป็นปีที่ทั่วโลกเริ่มจัดงานเฉลิมฉลองวันเด็กแห่งชาติกันขึ้น ซึ่งจะเป็นเยาวชนอายุต่ำกว่า 18 ปี ตามความเห็นคล้อยตามกับองค์การสหประชาชาติที่นำปัญหาเรื่องเด็กมาร่างเป็นปฏิญญาว่าด้วยสิทธิของเด็ก
ประเทศไทยได้รับข้อเสนอของ วี เอ็ม กุลกานี ผู้แทนองค์กรสมาพันธ์เพื่อสวัสดิภาพเด็กระหว่างประเทศ ผ่านมาทางกรมประชาสงเคราะห์ กระทรวงมหาดไทย ว่า ประเทศไทยควรจัดงานเฉลิมฉลองวันเด็กแห่งชาติขึ้น เพื่อส่งเสริมให้ประชาชนเห็นความสำคัญของเด็กให้มากขึ้น ดังที่นานาประเทศกำลังทำอยู่
ขณะนั้น สภาวัฒนธรรมแห่งชาติยังมิได้ถูกยุบเลิกไป คณะกรรมการสภาวัฒนธรรมแห่งชาติ จึงนำเรื่องนี้เข้าสู่ที่ประชุมเพื่อพิจารณา ในที่สุดที่ประชุมได้เห็นชอบนำเรื่องเสนอต่อคณะรัฐมนตรีในขณะนั้น ต่อมาเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 ได้มีมติคณะรัฐมนตรีรับหลักการ ให้จัดงานวันเด็กแห่งชาติขึ้น โดยมอบหมายให้กระทรวงมหาดไทย และกระทรวงศึกษาธิการรับไปดำเนินการ ส่วนของค่าใช้จ่ายในการจัดงานนั้น ได้อนุมัติเงินจากกองสลากกินแบ่งรัฐบาลมาดำเนินการ
ดังนั้น ในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ประเทศไทยจึงมีงานเฉลิมฉลองวันเด็กแห่งชาติเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก จากนั้นเป็นต้นมา ทางราชการได้กำหนดวันจันทร์แรกของเดือนตุลาคมของทุกปีเป็นวันเด็กแห่งชาติ และจัดติดต่อกันมาจนถึงปี พ.ศ. 2508 ที่ประชุมคณะกรรมการจัดงานวันเด็กแห่งชาติในปีนั้น มีความเห็นพ้องต้องกันว่า สมควรที่จะเสนอเปลี่ยนวันจัดงานวันเด็กแห่งชาติเสียใหม่เพื่อความเหมาะสม ด้วยเหตุผลว่า ในเดือนตุลาคม ประเทศไทยยังอยู่ในฤดูฝน มีฝนตกมาก เด็กไม่สะดวกในการมาร่วมงาน ประการต่อมาก็คือ วันจันทร์เป็นวันปฏิบัติงานของผู้ปกครอง จึงไม่สามารถพาเด็กของตนไปร่วมงานได้ ตลอดจนการจราจรก็ติดขัด อีกทั้งการที่กำหนดให้วันเด็กต้องจัดในช่วงต้นปี มีความหมายว่า ทุกภาคส่วนของประเทศจะต้องให้ความสำคัญกับเด็กเป็นอันดับแรก ๆ
คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบตามที่คณะกรรมการจัดงานวันเด็กแห่งชาติเสนอ ลงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 ประกาศเปลี่ยนงานฉลองวันเด็กแห่งชาติจากวันจันทร์แรกของเดือนตุลาคม มาเป็นวันเสาร์ที่สองของเดือนมกราคมตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ด้วยเหตุนี้จึงส่งผลให้ปี พ.ศ. 2508 ไม่มีงานวันเด็กแห่งชาติด้วยการประกาศเปลี่ยนได้เลยวันมาแล้ว
งานวันเด็กแห่งชาติจึงได้เริ่มจัดขึ้นมาใหม่อีกครั้งใน พ.ศ. 2509 และจัดเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
คำขวัญวันเด็ก.
คำขวัญวันเด็ก เป็นคำขวัญที่นายกรัฐมนตรีมอบให้เด็กไทย เนื่องในโอกาสวันเด็กแห่งชาติของทุกปี โดยคำขวัญวันเด็กมีขึ้นครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2499 ในสมัยที่จอมพล แปลก พิบูลสงคราม ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และตั้งแต่ พ.ศ. 2502 จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ได้มอบคำขวัญวันเด็กให้ จึงได้ถือเป็นธรรมเนียมสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
ม.จ. สิทธิพร กฤดากร
ม.จ. ชาตรีเฉลิม ยุคล
เบตซิเลโอ
เบตซิเลโอ  เป็นที่ราบสูงทางใต้บนเกาะมาดากัสการ์ มีชาวเบตซิเลโอเป็นหนึ่งในสามกลุ่มชนใหญ่ของมาดากัสการ์อาศัยอยู่ประมาณหนึ่งล้านคน
พระจุลจอมเกล้า
พระจอมเกล้า
มาลากาซี
ชาวมาลากาซี เป็นหนึ่งในสามกลุ่มชนในประเทศมาดากัสการ์ มีจำนวนมากถึง 16 ล้านคน กระจายอยู่ทั่วบริเวณกระจายตั้งแต่ มาดากัสการ์ มายอต เรอูเนียง
ภาษาของชาวมาลากาซี.
ใช้ภาษามาลากาซีสื่อสารกัน แต่ก็มีคนพูดภาษาฝรั่งเศสอยู่บ้าง
ศาสนาของชาวมาลากาซี.
ชาวมาลากาซีเดิมนับถือศาสนาพื้นเมืองเชื่อเกี่ยวกับเรื่องผีสางนางไม้ ในอดีต ราชินีแห่งมาดากัสการ์มีพระราชองค์การห้ามมิให้บุคคลใดนับถือศาสนาคริสต์ มิเช่นนั้นจะถูกโยนลงเหว ก่อนการประหารเพชฆาตจะถามก่อนว่า "เจ้าจะเลือกเทพเจ้าของราชินี หรือจะนับถือพระเยซู" ถ้าตอบว่าเลือกพระเยซู จะต้องลงเหว ถึงปัจจุบันชาวมาลากาซีส่วนใหญ่ก็ยังนับถือศาสนาดั้งเดิมอยู่ แต่ก็มีชาวมาลากาซีที่เข้ารีตศาสนาคริสต์นิกายต่าง ๆ และยังมีชาวมาลากาซีนับถือศาสนาอิสลามอีกด้วย
มาลากาไซ
ทอม แคลนซี่
ประเทศไลบีเรีย
ไลบีเรีย  หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐไลบีเรีย  เป็นประเทศที่อยู่ในเขตแอฟริกาตะวันตก ติดกับประเทศเซียร์ราลีโอนทางด้านทิศตะวันตก ประเทศกินีทางด้านทิศเหนือ และประเทศโกตดิวัวร์ทางด้านทิศตะวันออก มีเมืองหลวงชื่อมอนโรเวียปกครองโดยใช้ระบอบประชาธิปไตย
จากการสำรวจประชากรในปี 2008 มีประชากรอยู่ 3,476,608 คน และมีพื้นที่ครอบคลุม 111,369 ตร.กม. (43,000 ตร.ไมล์)
ไลบีเรียเป็นประเทศในแอฟริกาตะวันตกที่ก่อตั้งโดยคนผิวสีจากประเทศสหรัฐอเมริกา การอพยพของชาวแอฟริกันอเมริกัน ทั้งที่เป็นอิสระและเพิ่งได้รับอิสรภาพ ได้รับทุนและจัดการโดย American Colonization Society (ACS) อัตราการเสียชีวิตของผู้ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้สูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ที่บันทึกไว้อย่างแม่นยำ จากผู้อพยพ 4,571 คนที่มาถึงไลบีเรียระหว่างปี พ.ศ. 2363 ถึง พ.ศ. 2386 มีเพียง 1,819 คนเท่านั้นที่รอดชีวิต
ในปี ค.ศ. 1846 โจเซฟ เจนกินส์ โรเบิร์ตส์ผู้ว่าการผิวสีคนแรกของไลบีเรียร้องขอให้สภานิติบัญญัติไลบีเรียประกาศเอกราช แต่ในลักษณะที่จะอนุญาตให้พวกเขาติดต่อกับ ACS ได้ สภานิติบัญญัติเรียกร้องให้มีการลงประชามติซึ่งไลบีเรียเลือกเอกราช เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2390 กลุ่มผู้ลงนาม 11 รายประกาศให้ไลบีเรียเป็น ประเทศเอกราช ACS รวมถึงรัฐบาลของรัฐทางตอนเหนือหลายแห่งและการตั้งอาณานิคมในท้องถิ่นยังคงให้เงินและผู้อพยพในช่วงปลายทศวรรษ 1870 รัฐบาลสหรัฐฯ ปฏิเสธที่จะดำเนินการตามคำขอจาก ACS ให้ไลบีเรียเป็นอาณานิคมของอเมริกาหรือจัดตั้งอารักขาอย่างเป็นทางการเหนือไลบีเรีย แต่ได้ใช้ "อารักขาทางศีลธรรม" เหนือไลบีเรีย โดยเข้าแทรกแซงเมื่อภัยคุกคามปรากฏต่อการขยายอาณาเขตหรืออำนาจอธิปไตยของไลบีเรีย เมื่อได้รับเอกราชจากไลบีเรีย โรเบิร์ตได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีคนแรกของไลบีเรีย ไลบีเรียยังคงได้รับเอกราชตลอดช่วงแย่งชิงเพื่อแอฟริกาโดยมหาอำนาจอาณานิคมของยุโรปในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ขณะที่ยังคงอยู่ในขอบเขตอิทธิพลของอเมริกา ประธานาธิบดี วิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ ให้การสนับสนุนสหรัฐต่อไลบีเรียเป็นลำดับความสำคัญของนโยบายต่างประเทศของเขา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1920 เศรษฐกิจมุ่งเน้นไปที่การแสวงหาผลประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ อุตสาหกรรมยางโดยเฉพาะบริษัท Firestoneครองเศรษฐกิจ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2523 ไลบีเรียถูกควบคุมทางการเมืองโดยลูกหลานของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวแอฟริกัน - อเมริกันดั้งเดิมซึ่งรู้จักกันในนามAmerico-Liberiansซึ่งประกอบด้วยประชากรส่วนน้อย การโค่นล้มระบอบการปกครองของอเมริกา-ไลบีเรียอย่างรุนแรงในปีนั้นนำไปสู่สงครามกลางเมืองสองครั้งที่ทำลายล้างประเทศครั้งแรกตั้งแต่ปี 1989–1997และ ครั้งที่สองตั้งแต่ ปี 1999–2003
= ประวัติศาสตร์ยุคแรก(ก่อนปีพ.ศ.2364)
นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าชนพื้นเมือง หลายคน ในไลบีเรียอพยพมาจากทางเหนือและตะวันออกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 16 นักสำรวจชาวโปรตุเกสได้ติดต่อกับผู้คนในดินแดนซึ่งต่อมารู้จักกันในชื่อ "ไลบีเรีย" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1462 พวกเขาตั้งชื่อพื้นที่ว่าCosta da Pimenta ( Pepper Coast ) หรือGrain Coastเนื่องจากมีพริกไทย meleguetaมากมายซึ่งกลายเป็นที่ต้องการ ในการทำอาหารยุโรป
ในปี ค.ศ. 1602 ชาวดัตช์ได้จัดตั้งด่านการค้าที่แกรนด์เคปเมาท์แต่ได้ทำลายมันในอีกหนึ่งปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1663 ชาวอังกฤษได้ตั้งกระทู้ซื้อขายสินค้าบนชายฝั่งพริกไทย ไม่มีการตั้งถิ่นฐานที่รู้จักโดยชาวยุโรปอีกจนกระทั่งการมาถึงในปี พ.ศ. 2364 ของคนผิวดำจากสหรัฐอเมริกา
ประเทศไลบีเรียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 15 เทศมณฑล (counties) โดยแต่ละมณฑลจะแบ่งย่อยออกเป็น เขต (districts) ได้แก่
ความสัมพันธ์ด้านการทูต.
ประเทศไทยและสาธารณรัฐไลบีเรียได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกัน เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 ความสัมพันธ์ระหว่างกันราบรื่นมาโดยตลอด ประเทศไทยมอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงดาการ์ มีเขตอาณารับผิดชอบไลบีเรีย ส่วนไลบีเรียมอบให้สถานเอกอัครราชทูตไลบีเรียประจำประเทศญี่ปุ่น มีเขตอาณาครอบคลุมประเทศไทย ทั้งนี้ ไลบีเรียเคยแต่งตั้งนายอภิชาติ ชโยภาส เป็นกงสุลกิตติมศักดิ์ไลบีเรียประจำประเทศไทย อย่างไรก็ตาม โดยที่ในปี พ.ศ. 2550 ไลบีเรียได้ยกเลิกกงสุลกิตติมศักดิ์ทั่วโลก จึงได้มีการถอดถอนกงสุลกิตติมศักดิ์ไลบีเรียประจำประเทศไทยเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2550
การมีคู่ครองหลายคน.
หนึ่งในสามของหญิงชาวไลบีเรียในช่วงอายุ 15–49 แต่งงานโดยมีคู่ครองหลายคน โดยจารีตประเพณีอนุญาตให้ชายมีภรรยาสูงสุด 4 คน
ระบบการวัด.
ไลบีเรียเป็นหนึ่งในสามประเทศที่ยังไม่ใช้ระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ (ระบบเมตริก) ส่วนอีกสองประเทศคือสหรัฐ และประเทศพม่า
รัฐบาลไลบีเรียเริ่มเปลี่ยนผ่านจากหน่วยตามธรรมเนียมของสหรัฐไปเป็นระบบเมตริก อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงยังคงค่อยเป็นค่อยไป โดยรายงานรัฐบาลใช้ทั้งหน่วยตามธรรมเนียมของสหรัฐกับหน่วยเมตริกควบกัน ใน ค.ศ. 2018 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรมไลบีเรียประกาศว่า รัฐบาลไลบีเรียแตรียมประกาศใช้ระบบเมตริก
ประเทศเซียร์ราลีโอน
เซียร์ราลีโอน  หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐเซียร์ราลีโอน  เป็นประเทศอยู่ในแอฟริกาตะวันตก เมืองหลวงชื่อว่าฟรีทาวน์ มีเนื้อที่โดยประมาณ 71,740 ตารางกิโลเมตร ทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือติดกับสาธารณรัฐกินี ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับประเทศไลบีเรีย ทิศตะวันตกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก
เซียร์ราลีโอนเคยเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรและได้รับเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2504
ใกล้ปีใหม่
เพลงใกล้ปีใหม่ และ เพลงอาลัยปีเก่า เป็นเพลงที่ใช้บรรเลงในช่วงเทศกาลปีใหม่ โดยวงดนตรีลีลาศของกรมโฆษณาการ (สุนทราภรณ์) ประพันธ์ทำนองโดยเอื้อ สุนทรสนาน ในจังหวะบีกิน ประพันธ์คำร้องโดยพรพิรุณ เพลงใกล้ปีใหม่ ขับร้องโดยจิตราภรณ์ บุญญขันธ์ ส่วนเพลงอาลัยปีเก่า ขับร้องโดยพรศุลี วิชเวช ทั้งสองเพลงใช้ทำนองเดียวกัน
ใกล้ปีใหม่.
&lt;br&gt; ขับร้องโดย จิตราภรณ์ บุญญขันธ์
อาลัยปีเก่า.
&lt;br&gt; ขับร้องโดย พรศุลี วิชเวช
มองโกเลียใน
สาธารณรัฐเซียร์ราลีโอน
ตู้พิศวง
ตู้พิศวง  เป็นนิยายแฟนตาซีเยาวชนในชุดตำนานแห่งนาร์เนีย เขียนโดยซี.เอส. ลิวอิส ใน ค.ศ. 1950 ฉบับภาษาไทยถูกตีพิมพ์หลายครั้ง บางฉบับใช้ชื่อว่า เมืองในตู้เสื้อผ้า แปลโดย อ. สนิทวงศ์ ฉบับล่าสุดจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ผีเสื้อ แปลโดยสุมนา บุณยะรัตเวช พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2545
ตู้พิศวงเป็นนิยายเล่มแรกในชุดนาร์เนียที่ได้รับการเขียนและจัดพิมพ์ แต่ถ้านับตามลำดับเวลาในเรื่องแล้วถือเป็นเล่มที่ 2 ถัดจาก กำเนิดนาร์เนีย (The Magician Nephew)
พี่น้องตระกูลพรีเวนซี่ 4 คน (ปีเตอร์, ซูซาน พรีเวนซี่, เอ็ดมันด์, ลูซี่) ได้หลบภัยการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจากลอนดอน มาอยู่กับศาสตราจารย์ชราในชนบท มีอยู่วันหนึ่งลูซี่ซึงเป็นน้องสุดท้องได้ค้นพบว่าในตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่มีทางเชื่อมต่อไปยังดินแดนที่เต็มไปด้วยหิมะ เธอพบกับเผ่าฟอน (faun) ชื่อว่าทัมนัส (Mr. Tumnus) และรู้ว่าที่นั่นเป็นอาณาจักรแห่งนาร์เนีย ซึ่งถูกปกครองโดยแม่มดขาว ซึ่งนางได้สาปให้นาร์เนียเป็นฤดูหนาวมานาน ในตอนแรกฟอนทัมนุสพยายามจะจับลูซี่ไปให้แม่มดขาว แต่สุดท้ายฟอนทัมนุสกลับช่วยเหลือลูซี่กลับเข้าไปในโลกเดิมของเธอผ่านทางตู้เสื้อผ้า ลูซี่ได้เล่าเรื่องดินแดนแห่งนาร์เนียให้พี่ๆของเธอฟัง ไม่มีใครเชื่อเธอเลย คืนต่อมาลูซี่ได้กลับเข้าไปในนาร์เนียอีกครั้งหนึ่ง ในคราวนี้พี่ชายของเธอ (เอ็ดมันด์) ได้ตามเธอเข้าไปในนาร์เนียด้วย ลูซี่ไปพบฟอนเหมือนเคย แต่เอ็ดมันด์กลับไปพบแม่มดขาว นางพยายามหลอกล่อเอ็ดมันด์ให้พาพี่น้องอีกสามคนมาพบนาง เอ็ดมันด์หลงเชื่อและสัญญาว่าจะนำพี่น้องอีกสามคนมาพบนางให้ได้ แล้วลูซี่ก็เดินมาเจอเอ็ดมันด์โดยบังเอิญเมื่อแม่มดขาวได้จากไปแล้ว ลู่ซี่ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งที่พี่ชายของเธอเข้ามาในดินแดนนาร์เนีย เธอจึงรีบนำเรื่องนี้ไปบอกให้ปีเตอร์และซูซานฟัง แต่ทว่าเอ็ดมันด์กลับเล่าอีกอย่ทางว่าเขาไม่ได้เข้าไปในนาร์เนีย หลายวันต่อมาสี่พี่น้องพีเวนซี่มีเรื่องกับนางแม็คเรดี้ ผู้ช่วยของศาสตราจารย์ พวกเขาทั้งสี่จึงเข้าไปแอบในตู้เสื้อผ้า และพบว่าข้างในนั้นคือดินแดนนาร์เนีย
ในเวลานั้นนาร์เนียถูกปกครองด้วยแม่มดขาว นางตั้งตนเป็นราชินีแห่งนาร์เนียและสาปให้นาร์เนียมีแต่ฤดูหนาวตลอดกาล ไม่มีใครในนาร์เนียที่สามารถโค่นอำนาจนางได้ ยกเว้นอัสลาน ผู้ปกครองนาร์เนียที่แท้จริง สี่พี่น้องพีเวนซี่ร่วมมือกับกู้อาณาจักรนาร์เนียคืน โดยได้รับความร่วมมือจากสิงโตอัสลาน และเหล่าเซนทอร์ สุดท้านดินแดนนาร์เนียก็ได้รับความสันติสุขกลับคืนมา ทั้งสี่พี่น้องได้ขึ้นครองราชย์เป็นราชาและราชินีแห่งนาร์เนีย จนกระทั่งวันหนึ่ง พวกเขาทั้งสี่ได้ออกไปล่ากวางขาวทางป่าตะวันตก และพวกเขาก็บังเอิญเดินเข้าไปในตู้เสื้อผ้า เข้าสู่ดินแดนที่พวกเขาเคยจากมา และกลับกลายเป็นเด็กอีกครั้งหนึ่ง
ตู้พิศวงได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และละครหลายครั้ง โดยวอลท์ ดิสนีย์ พิคเจอร์สได้นำไปสร้างภาพยนตร์ฉายใน พ.ศ. 2548 ในชื่อว่า อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน ราชสีห์, แม่มด กับตู้พิศวง (The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe) กำกับโดยแอนดรูว์ อดัมสัน ซึ่งประสบความสำเร็จทั้งด้านรายได้และคำวิจารณ์
เรอูว์นียง
เรอูว์นียง หรือ เรอูนียง  เป็นเกาะตั้งอยู่บริเวณมหาสมุทรอินเดีย ทางตะวันออกของมาดากัสการ์ และห่างจากมอริเชียสไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 200 กิโลเมตร (130 ไมล์)
ในระบบบริหาร เรอูว์นียงเป็นหนึ่งในจังหวัดโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส เหมือนกับจังหวัดโพ้นทะเลอื่น ๆ เรอูว์นียงก็เป็นหนึ่งใน 18 แคว้นของประเทศฝรั่งเศส (ในฐานะแคว้นโพ้นทะเล) และเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโดยมีสถานะเท่ากับแคว้นอื่น ๆ ในภาคพื้นทวีปยุโรป
เรอูว์นียงเป็นแคว้นที่อยู่ห่างไกลที่สุดในกลุ่มสหภาพยุโรปและใช้สกุลเงินยูโร ตามความจริง ตำแหน่งที่ตั้งของเรอูว์นียงในเขตเวลาทางด้านตะวันออกของทวีปยุโรป ทำให้เรอูว์นียงเป็นแคว้นแรกในโลกที่ใช้สกุลเงินยูโร และการใช้สกุลเงินยูโรเป็นครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเวลา 00.01 นาฬิกา เมื่อนายกเทศมนตรีเมืองแซง-เดอนี เรอเน-ปอล วิกโตเรีย ซื้อลิ้นจี่ถุงหนึ่งในตลาด
กะลาสีเรือชาวอาหรับเคยเรียกเกาะนี้ว่า "Adna Al Maghribain" (เกาะตะวันตก) ชาวโปรตุเกสเป็นชาวยุโรปพวกแรกที่เจอเกาะแห่งนี้ โดยไม่มีผู้อาศัยอยู่ในปี พ.ศ. 2056 และตั้งชื่อว่า "Santa Apollonia" ตามชื่อนักบุญอะพอลโลเนีย
เมื่อเกาะแห่งนี้ได้ถูกฝรั่งเศสยึดครอง ได้ควบคุมและบริหารจากพอร์ตลูอิส ประเทศมอริเชียส แม้ว่าธงชาติฝรั่งเศสได้ถูกชักขึ้นโดยฟรองซัวส์ โกชตั้งแต่ปี พ.ศ. 2181 แล้ว แต่ซานตาอาปอลโลเนียได้ถูกอ้างสิทธิ์เป็นของประเทศฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการก็เมื่อปี พ.ศ. 2185 ตอนที่เขาเนรเทศนักโทษฝรั่งเศส 12 คนที่เกาะแห่งนี้จากประเทศมาดากัสการ์ ผู้ต้องหาที่ต้องโทษได้กลับไปยังประเทศฝรั่งเศสหลายปีถัดมา และในปี พ.ศ. 2192 เกาะแห่งนี้ได้ถูกตั้งชื่อว่า "เกาะบูร์บง" (Île Bourbon) ตามชื่อราชวงศ์บูร์บงที่ปกครองประเทศฝรั่งเศสในขณะนั้น
"เรอูว์นียง" กลายเป็นชื่อของเกาะในปี พ.ศ. 2336 โดยคำพิพากษาของสมัชชาแห่งชาติเมื่อราชวงศ์บูร์บงล่มสลายลง และการตั้งชื่อนี้เพื่อเป็นที่ระลึกถึงสหภาพแห่งการปฏิวัติจากมาร์เซย์และผู้พิทักษ์แห่งชาติในกรุงปารีส ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2335 ต่อมาในปี พ.ศ. 2344 เกาะแห่งนี้ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "เกาะโบนาปาร์ต" (Île Bonaparte) ตามชื่อนโปเลียน โบนาปาร์ต อย่างไรก็ตามในปี พ.ศ. 2353 เกาะแห่งนี้ก็ได้ถูกยึดครองโดยกองทัพเรืออังกฤษ นำโดยพลเรือเอกโจเซียส โรว์ลีย์ และใช้ชื่อเกาะบูร์บงตามเดิม ต่อมาเมื่อกลับมาเป็นของประเทศฝรั่งเศส หลังจากการประชุมที่เวียนนาในปี พ.ศ. 2358 ถึงกระนั้นเกาะแห่งนี้ก็ยังคงใช้ชื่อเกาะบูร์บงต่อมา จนกระทั่งปี พ.ศ. 2391 เมื่อราชวงศ์บูร์บงฟื้นฟูล่มสลายลงในระหว่างการปฏิวัติ ซึ่งชื่อของเกาะก็ได้กลับมาเป็นเรอูว์นียงเหมือนเดิม
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 19 การอพยพของชาวฝรั่งเศสนั้น ประกอบไปด้วยพวกแอฟริกา จีน มลายู และอินเดีย ซึ่งทำให้เกาะนี้รวมด้วยเชื้อชาติต่าง ๆ มากมาย และจาการเปิดคลองสุเอซในปี พ.ศ. 2412 เกาะนี้ก็ได้เป็นสถานที่หยุดพักของเรือต่าง ๆ ตามทางค้าขายบริษัทอินเดียตะวันออกที่สำคัญแห่งหนึ่ง
เรอูว์นียงกลายเป็นเขตการปกครองโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2489
ระหว่างวันที่ 15 และ 16 มีนาคม พ.ศ. 2495 เมืองซีโล กลางเรอูว์นียงมีระดับน้ำฝนสูง 1,869.9 ม.ม. (73.6 นิ้ว) ซึ่งเป็นสถิติ (ภายใน 24 ช.ม.) ที่เคยบันทึกไว้บนโลกนี้ เกาะนี้ก็ได้ถูกบันทึกไว้ว่ามีปริมาณน้ำฝนมากที่สุดใน 72 ชั่วโมง โดยมีระดับน้ำ 3,929 ม.ม. (154.7 นิ้ว) ณ หลุมอุกกาบาตคอมเมอร์สัน ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550
ในปี พ.ศ. 2548 ถึง 2549 เรอูว์นียงได้เกิดการระบาดอย่างหนักจากโรคไข้ปวดข้อออกผื่นชิคุนกุนยา (Chikungunya) ซึ่งแพร่ระบาดจากยุง จากข่าวบีบีซี มีประชาชนประมาณ 255,000 คนบนเกาะเรอูว์นียงติดเชื้อนี้ในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2549 โรคดังกล่าวยังแพร่ระบาดไปยังมาดากัสการ์และประเทศฝรั่งเศสภาคพื้นทวีปยุโรปทางเครื่องบินอีกด้วย โรคระบาดนี้ทำให้มีคนเสียชีวิตกว่า 200 คนบนเกาะเรอูว์นียง รัฐบาลสาธารณรัฐฝรั่งเศสภายใต้นายกรัฐมนตรีดอมีนิก เดอ วีลแป็ง ส่งความช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติกรณีฉุกเฉินเป็นมูลค่า 36 ล้านยูโร (42.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ) และส่งทหารประมาณ 500 นาย โดยมีภารกิจกำจัดยุงออกจากเกาะ คำว่า "ชิคุนกุนยา" (Chikungunya) แปลว่า "ที่ที่โค้งงอ" ในภาษามาคอนเด บริเวณแถบชายแดนประเทศแทนซาเนียและโมซัมบิก โรคไข้ปวดข้อออกผื่นชิคุนกุนยา (Chikungunya) สามารถทำให้เกิดการสูญเสียน้ำในร่างกาย เจ็บปวด และไข้ขึ้นสูง ในบางกรณีอาจถึงตายได้ และโรคนี้ยังไม่มียารักษาเลย
เรอูว์นียงมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 5 คนเป็นตัวแทนในสภาแห่งชาติฝรั่งเศสและสมาชิกวุฒิสภาอีก 3 คนในวุฒิสภาฝรั่งเศส
ในทางบริหาร เรอูว์นียงแบ่งออกเป็น 4 เขต 24 เทศบาล 47 อำเภอ เรอูว์นียงมีสถานะเป็นทั้งจังหวัดโพ้นทะเลและแคว้นโพ้นทะเล อย่างไรก็ตามเรอูว์นียงมีจำนวนเทศบาลน้อยกว่าเขตการปกครองอื่น ๆ ที่มีพื้นที่เท่ากันในประเทศฝรั่งเศสและยังมีประชากรที่มีลักษณะพิเศษอีกด้วย เทศบาลในเรอูว์นียงส่วนมากจะล้อมรอบถิ่นที่อยู่ และบางครั้งแยกออกจากกันเนื่องจากระยะทาง เรอูว์นียงยังเป็นส่วนหนึ่งของคณะกรรมการมหาสมุทรอินเดียอีกด้วย
เกาะเรอูว์นียงมีความยาว 63 กิโลเมตร (39 ไมล์) กว้าง 45 กิโลเมตร (28 ไมล์) มีเนื้อที่ 2,512 ตารางกิโลเมตร (970 ตารางไมล์) เรอูว์นียงมีความเหมือนกับเกาะฮาวายเพราะทั้งสองตั้งอยู่บนจุดร้อนบนเปลือกโลก
ปีตงเดอลาฟูร์แนซ (Piton de la Fournaise) ภูเขาไฟรูปโล่ตั้งอยู่บนปลายเกาะเรอูว์นียงทางตะวันออก มีความสูง 2,631 เมตร (8,632 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ซึ่งบางครั้งเรียกว่าเป็นพี่น้องกับภูเขาไฟเกาะฮาวาย เนื่องจากมีความคล้ายคลึงกันทางด้านภูมิอากาศและธรรมชาติ มีการระเบิดขึ้นกว่า 100 ครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2183 เป็นต้นมาและยังเป็นที่จับตามองมาถึงปัจจุบัน การระเบิดครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2550 ลาวาที่ไหลออกมามีประมาณ 3 ล้านลูกบาศก์เมตร (ประมาณ 4 ล้านลูกบาศก์หลา) ต่อหนึ่งวัน ปีตงเดอลาฟูร์แนซเกิดขึ้นบนจุดร้อนในภูเขาไฟ ซึ่งก็เหมือนกับปีตงเดแนฌ (Piton des Neiges) เกาะมาดากัสการ์และเกาะรอดรีก
ภูเขาไฟปีตงเดแนฌ เป็นจุดที่สูงที่สุดในเกาะ มีความสูง 3,070 เมตร (10,069 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ทางตะวันตกเฉียงเหนือของปีตงเดอลาฟูร์แนซ เนื่องจากการถล่มตรงแอ่งยอดภูเขาไฟและหุบเขาทำให้ปีตงเดแนฌมีความเหมือนกับโคฮาลาบนเกาะฮาวาย เพราะภูเขาไฟทั้งสองได้มอดลงแล้ว และด้วยชื่อของภูเขาไฟ หิมะ  ไม่เคยตกลงมาบนยอดสักครั้งเดียว
บริเวณที่ลาดของภูเขาไฟทั้งสองเป็นป่า ส่วนดินแดนที่มีการเพราะปลูกและพัฒนาหรือเมืองอย่างเช่น เมืองหลวงแซ็ง-เดอนี อยู่บนพื้นที่ราบใกล้ชายฝั่งทะเล
เรอูว์นียงยังมีแอ่งยอดภูเขาไฟอีก 3 แห่งได้แก่ ซีร์กเดอซาลาซี, ซีร์กเดอซีโล และซีร์กเดอมาฟัต (ซึ่งสามารถเข้าไปได้โดยการเดินเท้าหรือเฮลิคอปเตอร์เท่านั้น)
น้ำตาลเป็นสินค้าเกษตรกรรมและส่งออกที่สำคัญของเรอูว์นียง การท่องเที่ยวก็เป็นรายได้ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2548 ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ (PPP) และผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ประมาณ 6,200 ดอลลาร์ สถิติดังกล่าวสูงกว่าประเทศเพื่อนบ้านเช่น มาดากัสการ์และประเทศในทวีปแอฟริกา ถึงกระนั้นก็เป็นที่ยกเว้นเนื่องจากสถิติเป็นเพียงแค่ 20% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของประเทศฝรั่งเศสทั้งประเทศ (29,600 ดอลลาร์) ซึ่งทำให้เกาะเรอูว์นียงจำเป็นที่จะต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากประเทศฝรั่งเศสภาคพื้นทวีปยุโรป
เรอูว์นียงประกอบด้วยประชากรเชื้อชาติเดียวกับกับมอริเชียส ซึ่งก็คือ อินเดีย (รวมด้วยทมิฬ), แอฟริกา, มาดากัสการ์, จีน และฝรั่งเศส (แต่ในอัตราส่วนที่ต่างกัน) ครีโอล (ชื่อที่ถูกตั้งให้แก่เด็กที่เกิดบนเกาะ) ซึ่งทำให้มีประชากรมีจำนวนมาก พวกผิวขาวมีประมาณ 1 ใน 4 ของประชากรทั้งหมด พวกอินเดียมี 21% ส่วนที่เหลือก็มักจะเป็นพวกที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวเวียดนาม
ขณะที่พวกคุชราตและทมิฬรวมกันเป็นพวกอินโด-เรอูว์นียอแนซ ส่วนพวกฮินดู อูรดู โภชปุรี และเชื้อชาติน้อยต่าง ๆ เป็นส่วนที่เหลือ
เรอูว์นียงมีความเหมือนทางด้านวัฒนธรรม เชื้อชาติ ภาษา และประเพณีกับมอริเชียสและเซเชลส์
ศาสนาที่มีคนนับถือเป็นอันดับแรกคือ คริสต์นิกายโรมันคาทอลิก (86% ของประชากรทั้งหมดในปี พ.ศ. 2538) หลังจากนั้นก็เป็น ฮินดู อิสลาม และพุทธศาสนา
สุขภาพของประชากร.