pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การอพยพของชาวคริสต์และฮินดูเกิดเป็น 3 ระลอก การอพยพครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2103 ซึ่งเป็นช่วงแรกที่โปรตุเกสเข้ามาปกครองกัว ครั้งที่ 2 เกิดเมื่อ พ.ศ. 2114 ในสงครามกับสุลต่านพิชปูร์ การอพยพครั้งที่ 3 เกิดขึ้นระหว่างสงครามในช่วง พ.ศ. 2226 - 2283 การอพยพในช่วงแรกเป็นผู้นับถือศาสนาฮินดู ส่วนสองครั้งหลัง ส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์
ภาษากงกัณในกัวของโปรตุเกส.
ในช่วงแรกของการเป็นอาณานิคมของโปรตุเกส มิชชันนารีให้ความสำคัญกับการแปลคัมภีร์ศาสนาคริสต์เป็นภาษาท้องถิ่นทั้งภาษากงกัณและภาษามราฐีจนกระทั่ง พ.ศ. 2227 โปรตุเกสห้ามใช้ภาษาถิ่นในเขตปกครองของตน ซึ่งถือว่าเป็นภาษาสำหรับศาสนาฮินดู ให้ใช้ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาราชการแทน ทำให้การใช้ภาษากงกัณลดลงและทำให้ภาษาโปรตุเกสมีอิทธิพลต่อภาษากงกัณสำเนียงของชาวคริสต์มาก ส่วนชาวกงกัณที่นับถือศาสนาฮินดูใช้ภาษามราฐีเป็นภาษาทางศาสนา และจากความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างภาษากงกัณและภาษามราฐี ทำให้ชาวกงกัณส่วนใหญ่พูดภาษามราฐีเป็นภาษาที่สองและปัจจุบันเป็นภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวันของชาวฮินดูในกัวรวมทั้งชาวกงกัณด้วย ชาวคริสต์ชั้นสูงใช้ภาษากงกัณกับชนชั้นที่ต่ำกว่าและยากจน ส่วนในสังคมของตนใช้ภาษาโปรตุเกส
ผู้อพยพชาวกงกัณนอกกัวยังคงใช้ภาษากงกัณและภาษามีความแตกต่างกันมากยิ่งขึ้น มีการเขียนภาษากงกัณด้วยอักษรเทวนาครีในรัฐมหาราษฏระ ในขณะที่ผู้พูดในรัฐกรนาฏกะเขียนด้วยอักษรกันนาดา
การฟื้นฟูภาษากงกัณ.
สถานะของภาษากงกัณจัดว่าน่าเป็นห่วง มีการใช้ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาราชการและภาษาทางสังคมในหมู่ชาวคริสต์ ในหมู่ชาวฮินดูนิยมใช้ภาษามราฐีมากกว่าและมีการแบ่งแยกระหว่างชาวคริสต์และชาวฮินดูมากขึ้น
ยุคหลังได้รับเอกราช.
หลังจากอินเดียได้รับเอกราช กัวได้รวมเข้ากับอินเดียเมื่อ พ.ศ. 2504 ได้เกิดข้อโต้แย้งในกัวเกี่ยวกับสถานะของภาษากงกัณในฐานะภาษาเอกเทศและอนาคตของกัวว่าจะรวมเข้ากับรัฐมหาราษฏระหรือเป็นรัฐต่างหากต่อไป บทสรุปปรากฏว่ากัวเลือกเป็นรัฐต่างหากใน พ.ศ. 2510 ส่วนในด้านภาษา ภาษาที่มีการใช้มากภายในรัฐได้แก่ ภาษาอังกฤษ ภาษาฮินดี ภาษามราฐี ส่วนภาษากงกัณยังไม่ได้รับการใส่ใจ
การกำหนดให้เป็นภาษาเอกเทศ.
ในขณะที่มีความเชื่อว่าภาษากงกัณเป็นสำเนียงของภาษามราฐีไม่ใช่ภาษาเอกเทศ สุนิต กุมาร จัตเตร์ชี ประธานคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาศาสตร์แห่งชาติได้จัดการประชุมทางวิชาการเกี่ยวกับข้อโต้แย้งนี้และได้บทสรุปเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ว่าภาษากงกัณเป็นภาษาเอกเทศ
กลุ่มผู้รักภาษากงกัณได้เรียกร้องให้ภาษากงกัณเป็นภาษาประจำรัฐกัวใน พ.ศ. 2529 ในที่สุดเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 รัฐกัวยอมรับให้ภาษากงกัณเป็นภาษาราชการของรัฐ และได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาประจำชาติของอินเดียเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ภาษากงกัณเป็นภาษาที่ใกล้ตายเพราะ
มีความพยายามที่จะฟื้นฟูภาษากงกัณโดยเฉพาะความพยายามของเศนอย โคเอมพับ ที่พยายามสร้างความสนใจวรรณกรรมภาษากงกัณขึ้นอีกครั้ง มีองค์ที่สนับสนุนการใช้ภาษากงกัณ เช่น กงกัณ ไทซ ยตระ ที่บริหารโดยมันเดล และองค์กรที่ใหม่กว่าอย่างเช่น วิศวะ กงกัณ ปาริศัด
การใช้หลายภาษา.
จากการสำรวจในอินเดีย ผู้พูดภาษากงกัณพูดได้หลายภาษา ใน พ.ศ. 2544 ค่าเฉลี่ยทั้งประเทศมีผู้ใช้สองภาษาร้อยละ 19.44 และใช้สามภาษาร้อยละ 7.26 ในขณะที่เฉพาะผู้พูดภาษากงกัณ มีผู้ใช้สองภาษาร้อยละ 74.2 และใช้สามภาษาร้อยละ 44.68 ทำให้ชุมชนของชาวกงกัณเป็นชุมชนของผู้ใช้หลายภาษาในอินเดีย เหตุผลหนึ่งน่าจะมาจากการที่ขาดโรงเรียนที่สอนด้วยภาษากงกัณเป็นภาษาแรกหรือภาษาที่สอง
การใช้หลายภาษาไม่ใช่สิ่งที่ผิดแต่เป็นการชี้ให้เห็นว่าภาษากงกัณเป็นภาษาที่ไม่เกิดการพัฒนา ผู้พูดภาษากงกัณที่ใช้ภาษามราฐีในกัวและมหราราษฏระเชื่อว่าภาษากงกัณเป็นสำเนียงของภาษามราฐี
ข้อโต้แย้งระหว่างภาษากงกัณและภาษามราฐี.
มีการกล่าวอ้างมานานแล้วว่าภาษากงกัณเป็นสำเนียงของภาษามราฐีและไม่ใช่ภาษาเอกเทศ ซึ่งมีเหตุผลหลายประการ ได้แก่ ความใกล้เคียงระหว่างภาษามราฐีและภาษากงกัณ ความใกล้เคียงทางภูมิศาสตร์ระหว่างกัวและมหาราษฏระ อิทธิพลอย่างชัดเจนของภาษามราฐีต่อภาษากงกัณสำเนียงที่ใช้พูดในรัฐมหาราษฏระ การที่ภาษากงกัณมีวรรณกรรมน้อยและชาวกงกัณที่นับถือศาสนาฮินดูจะใช้ภาษามราฐีเป็นภาษาที่สอง ทำให้งานเขียนของ Jose Pereira ใน พ.ศ. 2514 กล่าวว่าภาษากงกัณเป็นสำเนียงของภาษามราฐี งานเขียนของ S. M. Katre ใน พ.ศ. 2509 ได้ใช้การศึกษาทางประวัติศาสตร์สมัยใหม่และเปรียบเทียบสำเนียงของภาษากงกัณหกสำเนียงได้สรุปว่าจุดกำเนิดของภาษากงกัณต่างจากภาษามราฐี เศนอย โคเอมพับ ผู้มีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูภาษากงกัณ ได้ต่อต้านการใช้ภาษามราฐีในหมู่ชาวฮินดูและการใช้ภาษาโปรตุเกสในหมู่ของชาวคริสต์
การรวมของกัวเข้ากับอินเดียเมื่อ พ.ศ. 2504 เป็นเวลาที่รัฐในอินเดียมีการจัดตัวใหม่ตามเส้นแบ่งทางภาษา มีความต้องการที่จะรวมกัวเข้ากับรัฐมหาราษฏระเพราะในกัวมีผู้พูดภาษามราฐีจำนวนมาก และภาษากงกัณถูกจัดให้เป็นสำเนียงของภาษามราฐี ดังนั้นสถานะของภาษากงกัณในฐานะภาษาเอกเทศหรือเป็นสำเนียงของภาษามราฐีจึงเป็นหัวข้อทางการเมืองในการรวมรัฐกัวด้วย
องค์กรวิชาการสาหิตยะในอินเดียยอมรับภาษากงกัณในฐานะภาษาเอกเทศเมื่อ พ.ศ. 2518 และภาษากงกัณที่เขียนด้วยอักษรเทวนาครีได้เป็นภาษาราชการของกัวใน พ.ศ. 2530
ภาษกงกัณใช้พูดทั่วไปในเขตกงกัณ ซึ่งรวมถึง กัว ชายฝั่งตอนใต้ของรัฐมหาราษฏระ ชายฝั่งของรัฐการณาฏกะ และรัฐเกราลา แต่ละท้องถิ่นมีสำเนียงของตนเอง การแพร่กระจายของผู้พูดภาษานี้มีสาเหตุหลักจากการออพยพของชาวกัวเพื่อหลบหนีการปกครองของโปรตุเกส
ภาษากงกัณเขียนด้วยอักษณหลายชนิด ทั้ง อักษรเทวนาครี อักษรโรมัน (เริ่มสมัยอาณานิคมของโปรตุเกส) อักษรกันนาดา ใช้ในเขตมันกาลอร์ และชายฝั่งของรัฐการณาฏกะ อักษรอาหรับในหมู่ผู้นับถือศาสนาอิสลามที่เรียกว่า ภัทกาลี ชนกลุ่มนี้หันมานับถือศาสนาอิสลามในสมัยสุลต่านทิบบู อยู่ในเขตรัฐการณาฏกะ มีผู้เขียนด้วยอักษรมลยาฬัมกลุ่มเล็ก ๆ ในเกราลา แต่ปัจจุบันเริ่มหันมาใช้อักษรเทวนาครีแทน
การเขียนและหัวข้อเรื่องสำเนียง.
ปัญหาทางด้านการใช้ระบบการเขียนหลายชนิดและสำเนียงที่ต่างกันกลายเป็นปัญหาสำคัญในการทำให้ภาษากงกัณเป็นเอกภาพ การตัดสินใจให้ใช้อักษรเทวนาครีเป็นอักษรทางการและให้สำเนียงอันตรุซเป็นสำเนียงมาตรฐานทำให้มีข้อโต้แย้งตามมา สำเนียงอันตรุซเป็นสำเนียงที่ชาวกัวส่วนใหญ่ไม่เข้าใจและต่างจากภาษากงกัณสำเนียงอื่น และอักษรเทวนาครีมีการใช้น้อยเมื่อเทียบกับอักษรโรมันในกัวและอักษรกันนาดาในบริเวณชายฝั่งของรัฐกรนาฏกะ ชาวคริสต์คาทอลิกในกัวได้ใช้อักษรโรมันในการเขียนงานวรรณกรรมและต้องการให้อักษรโรมันเป็นอักษรทางการเทียบเท่าอักษรเทวนาครี
ในกรนาฏกะที่มีผู้พูดภาษากงกัณจำนวนมาก ได้มีการจัดกิจกรรมเพื่อรณรงค์ให้ใช้อักษรกันนาดาเขียนภาษากงกัณในโรงเรียนท้องถิ่นแทนอักษรเทวนาครี ในปัจจุบันไม่มีอักษรชนิดใดหรือสำเนียงใดเป็นที่เข้าใจหรือได้รับการยอมรับจากทุกส่วน การที่ขาดสำเนียงที่เป็นกลางและเข้าใจกันได้ทั่วไป ทำให้ผู้พูดภาษากงกัณต่างสำเนียงกันต้องสื่อสารกันด้วยภาษาอื่น
ภาษากันนาดา
ภาษากันนาดา หรือ ภาษากันนะฑะ  เป็นภาษากลุ่มดราวิเดียนที่สำคัญภาษาหนึ่ง ใช้พูดทางภาคใต้ของอินเดีย เป็นภาษาราชการของรัฐกรณาฏกะ เขียนด้วยอักษรกันนาดา เช่นเดียวกับภาษาท้องถิ่นอื่น ๆ ในรัฐกรณาฏกะ ได้แก่ ภาษาตูลู ภาษาโกทวะ และภาษากอนกานีที่เขียนด้วยอักษรกันนาดาเช่นกัน ภาษากันนาดาได้รับอิทธิพลด้านคำศัพท์จากภาษาสันสกฤตเช่นเดียวกับภาษากลุ่มดราวิเดียนอื่น ๆ วรรณคดีรุ่นแรก ๆ ที่เขียนด้วยภาษานี้คือ กาวิราชมาร์กา ของกษัตริย์นริปาตุงา
ประวัติและพัฒนาการ.
ภาษากันนาดาเป็นภาษากลุ่มดราวิเดียนที่เก่าที่สุด มีประวัติย้อนหลังไปได้ถึง 2,000 ปี ภาษาในรูปแบบภาษาพูดได้แยกอออกจากภาษาดราวิเดียนดั้งเดิมก่อนภาษาทมิฬและเป็นเวลาใกล้เคียงกับภาษาตูลู จากหลักฐานทางโบราณคดี การเขียนทางการค้าของภาษานี้เริ่มเมื่อราว 1500-1600 ปีมาแล้ว การพัฒนาในระยะแรกเป็นเช่นเดียวกับภาษาดราวิเดียนอื่น ๆ และเป็นอิสระจากภาษาสันสกฤต ในยุคต่อมาจึงได้อิทธิพลทางด้านคำศัพท์และวรรณคดีจากภาษาสันสกฤตเช่นเดียวกับภาษาเตลุกุ ภาษามลยาฬัม และอื่น ๆ
จารึกภาษากันนาดาพบครั้งแรกในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช เมื่อราว พ.ศ. 313 ศิลาจารึกภาษากันนาดาที่สมบูรณ์ชิ้นแรกคือ "ศิลาศาสนะ" เขียนด้วยภาษากันนาดาโบราณ รวมทั้งจารึกหัลมิที, อายุราว พ.ศ. 93 จารึกภาษากันนาดาพบในอินเดียราว 40,000 ชิ้น และพบนอกรัฐกรณาฏกะด้วย เช่นที่ รัฐอานธรประเทศ รัฐมหาราษฏระ รัฐทมิฬนาดู รวมทั้งในรัฐมัธยประเทศและรัฐอุตตรประเทศด้วย
เหรียญในสมัยราชวงศ์กทัมพะบางส่วนมีจารึกภาษากันนาดา "วิระ" และ "สกันธะ" .เหรียญทองมีคำจารึกว่า "ศรี" และคำย่อของชื่อกษัตริย์ภาคิระกะว่า "ภาคิ" ทั้งหมดนี้ใช้อักษรกันนาดาโบราณ การค้นพบล่าสุดเป็นเหรียญทองแดง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 10 ในพนวาสี ตำบลอุตรกันนาดา ซึ่งมีจารึกศรีมนราคี ใช้อักษรกันนาดาแสดงว่าภาษากันนาดาเป็นภาษาราชการในสมัยราชวงส์กทัมพะแห่งพนวาสี เหรียญที่มีจารึกภาษากันนาดาพบแพร่กระจายทั่วไปในเขตปกครองของราชวงศ์คันคะตะวันตก จลุกยะตะวันตก อลุปัส รัศตรกุตัส โหสาลัส จักรวรรดิวิชัยนคร และอาณาจักรไมซอร์ เหรียญในสมัยราชวงศ์กทัมพะที่พบในกัวมีลักษณะพิเศษคือมีทั้งอักษรกันนาดาและอักษรเทวนาครี
การเขียนภาษากันนาดาเกิดขึ้นภายใต้อิทธิพลทางศาสนาและสังคมที่หลากหลายในช่วง 1,600 ปีที่ผ่านมา นักภาษาศาสตร์แบ่งการพัฒนาการเขียนเป็น 4 ยุคด้วยกัน คือ
อิทธิพลต่อภาษาและวัฒนธรรมอื่น.
อิทธิพลของภาษากันนาดาโบราณต่อภาษาในจารึกอักษรทมิฬ-พราหมี ตั้งแต่ช่วง พ.ศ. 343 จนถึงพุทธศตวรรษที่ 11 มีทั้งด้านไวยากรณ์และรากศัพท์ การเขียนในพุทธศตวรรษที่ 14 ในเขตกวิราชมรรคาซึ่งเป็นบริเวณระหว่างแม่น้ำกาเวรีและแม่น้ำโคธาวารี ซึ่งถือว่าเป็นดินแดนกันนาดาแสดงให้ถึงความนิยมใช้ภาษานี้ ภาษากันนาดามีอิทธิพลต่อภาษาคุชราตซึ่งเป็นภาษาเพื่อนบ้านในขณะนั้นด้วย ก่อนพุทธศตวรรษที่ 6 บริเวณที่มีผู้พูดภาษากันนาดาอยู่ในเส้นทางการค้าของจักรวรรดิกรีก-โรมัน ทำให้ภาษานี้มีการแพร่กระจายไปในวงกว้าง ภาษาที่ปรากฏร่วมกับภาษากันนาดาเช่น ภาษาตูลู ภาษาโกทวะ ภาษาสันเกถิ และภาษากอนกานีจึงมีคำยืมจากภาษากันนาดาจำนวนมาก
วรรณคดีและกวี.
บทกวีภาษากันนาดาที่เก่าที่สุดคือ กัปเป อรภัตตะ เขียนเมื่อ พ.ศ. 1243 กวิราชมรรคา เขียนโดยกษัตริย์หริปตุระ อโมฆวรรษาที่ 1 เป็นวรรณคดีชิ้นแรกของภาษากันนาดา
มีความแตกต่างของรูปแบบภาษาที่ใช้ในการพูดและเขียน ภาษาพูดของภาษากันนาดามีแนโน้มที่จะเปลี่ยนแปลงไปตามบริเวณ โดยที่ภาษาเขียนในรัฐกรณาฏกะมีความคงตัวกว่า มีภาษากันนาดาสำเนียงต่าง ๆ กันถึง 20 สำเนียงซึ่งได้รับอิทธิพลจากภูมิหลังทางวัฒนธรรมของแต่ละท้องถิ่น
ภาษากันนาดาใช้พูดในรัฐกรณาฏกะในอินเดียเป็นหลักและแพร่กระจายไปในรัฐใกล้เคียงเช่น รัฐอันธรประเทศ รัฐมหาราษฎระ รัฐทมิฬนาฑู รัฐเกระละและกัว และมีชุมชนที่ใช้ภาษานี้ในสหรัฐ อังกฤษและสิงคโปร์
ภาษากันนาดาเป็น 1 ในภาษาราชการ 22 ภาษาของอินเดียและเป็นภาษาประจำรัฐกรณาฏกะ
ภาษากันนาดามีการผันคำ คำนามมี 3 เพศ คือ เพศชาย เพศหญิง และไม่มีเพศ การผันคำจะผันตามเพศ จำนวน และกาล
อักษรกันนาดามี 41 ตัว แบ่งเป็น 3 กลุ่มคือ สวรคลุ (สระมี13 ตัว) โยควาหกคลุ (เครื่องหมายมี 2 ตัวคือ ಂ และ ಃ) และ วยันชนคลุ (พยัญชนะมี 34 ตัว) อักษรแต่ละตัวออกเสียงต่างจากกันอย่างชัดเจน นอกจากนี้ อักษรกันนาดายังใช้เขียนอักษรอื่น เช่น ภาษาตูลู ภาษาโกทวะ และภาษากอนกานี
อักษรที่เลิกใช้แล้ว.
ในวรรณคดีภาษากันนาดา มีอักษร ಱ (ṟ หรือ rh) และ ೞ (ḻ, lh หรือ zh) ซึ่งใกล้เคียงกับเสียงที่คล้ายกันที่ยังใช้อยู่ในภาษาทมิฬและภาษาตูลู อักษร 2 ตัวนี้เลิกใช้เมื่อพุทธศตวรรษที่ 17 และ 23 ตามลำดับ งานเขียนภาษากันนาดารุ่นหลังแทนที่เสียง rh และ lh ด้วย ರ (r) และ ಳ (l) ตามลำดับ
อักษรอีกตัวที่กำลังจะเลิกใช้คือ nh ซึ่งมีเสียงที่คล้ายกันนี้ในภาษาทมิฬและภาษามลยาฬัม การใช้อักษรตัวนี้ลดลงหลัง พ.ศ. 2523 และมักจะแทนที่ด้วย ನ್ (n)
กลันตัน
ชุมชนบ้านตลาดคลองปาง
ชุมชนหมู่ที่ 2 บ้านตลาดคลองปาง ตั้งอยู่ในเขตการปกครองของเทศบาลตำบลคลองปาง อำเภอรัษฎา จังหวัดตรัง อยู่ห่างจากตัวจังหวัดตรังไปทางทิศเหนือประมาณ 60 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 2.78 ตารางกิโลเมตร ตามประวัติหมู่บ้านคลองปางเดิมมีชื่อเรียกว่า ""กะปาง" " ซึ่งเป็นชื่อเรียกของ 2 ตำบล คือ ตำบลกะปาง อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช และ ตำบลคลองปาง อำเภอรัษฎา จังหวัดตรัง ต่อมามีการสร้างสถานีรถไฟกะปางขึ้น ชาวบ้านเริ่มสับสนในการเรียกชื่อบ้าน และเห็นว่าบริเวณนั้นมีลำคลองที่ไหลมาจาก เทือกเขาบรรทัด และใช้เป็นเขตแดนระหว่างจังหวัดตรัง กับ จังหวัดนครศรีธรรมราช ชาวบ้านจึงคิดตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า "คลองปาง" ขณะนั้นนายเฉลิม ตักศิริกุล ดำรงตำแหน่งกำนัน (กำนันคนแรกของตำบลคลองปางคือ นายคล้าย พลสิน) โดย คำว่า "“ปาง”" มาจาก “กะปาง” ซึ่งเป็นชื่อเก่าของหมู่บ้าน ส่วน “คลอง” มาจากคลองเขตแดนของของสองจังหวัดเพื่อที่จะได้ชื่อคล้าย ๆ กับชื่อเก่าของหมู่บ้าน หลังจากนั้นได้มีการยกฐานะ ชุมชนคลองปาง ขึ้นเป็น สุขาภิบาลในปี พ.ศ. 2525 (ขณะ นายคล่อง เทพส่ง ดำรงตำแหน่งกำนัน) หลังจากนั้นอีก 11 ปี 6 เดือน (ปี พ.ศ. 2542) ได้มีการยกฐานะเป็นเทศบาล โดยมีนายกเทศมนตรีคนแรก คือ นายวันชัย ประเสริฐศิลป์
ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลาดเทไปทางทิศตะวันตก มีแหล่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญคือ คลองห้วยเนียง และคลองปาง ทั้งสองสายเป็นแหล่งน้ำสำคัญในการรองรับน้ำระบายไหลลงสู่แม่น้ำตรัง นอกจากนี้ยังมีสายห้วยเล็ก ๆ อีกจำนวน 3 สาย คือ ห้วยคลองโกง ห้วยเนียง ห้วยกะปาง
มี 2 ฤดู คือ
ขบวนการแนวร่วมปลดแอกแห่งชาติปัตตานี
ขบวนการแนวร่วมปลดแอกแห่งชาติปัตตานี  เป็นองค์กรเคลื่อนไหวเพื่อแบ่งแยกดินแดนปัตตานีรุ่นแรก ๆ เกิดจากการรวมตัวของทายาทเจ้าเมืองเก่าที่สูญเสียอำนาจ และความไม่พอใจในนโยบายของจอมพล ป.พิบูลสงคราม ที่กำหนดนโยบายรัฐนิยมบังคับสวมหมวก และนโยบายอื่น ๆ ที่ขัดต่อหลักศาสนาอิสลาม ผู้ก่อตั้งคือนายอดุลย์ ณ สายบุรี เวลาที่จัดตั้งขึ้นไม่แน่นอน อยู่ระหว่าง พ.ศ. 2502–2514 ปฏิบัติการทางทหารขององค์กรนี้เข้มแข็งในช่วง พ.ศ. 2520–2525 ได้รับความช่วยเหลือจากต่างประเทศมากโดยเฉพาะกลุ่มอาหรับ เช่น สันนิบาตอาหรับ, องค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ มีความใกล้ชิดกับพรรคปาสในมาเลเซีย องค์กรนี้ตกต่ำลงหลังการเสียชีวิตของ ดือระ มาตีเยาะ หรือเปาะเยะ เมื่อ พ.ศ. 2527 จนต้องยุติบทบาทไปในที่สุด
บีเอ็นพีพี
แนวหน้าปลดปล่อยประชาชาติปาตานี
พิธีเสด็จออกสีหบัญชร ในรัชกาลที่ 9
มูจาฮีดีนอิสลามปัตตานี
ขบวนการมูจาฮีดินอิสลามปาตานี
เสือดำ
เสือดำ เป็นชื่อสามัญเรียกโดยรวมของสัตว์กินเนื้อประเภทเสือและแมว (Felidae) ที่มีลักษณะลำตัวรวมถึงลวดลายเป็นสีดำตลอดทั้งลำตัว ซึ่งเกิดขึ้นได้ในเสือหลายชนิด
จากการเป็นเสือดำ เกิดจากความผิดปกติในเม็ดสีที่เรียกว่าเมลานิซึม ส่งผลให้เสือที่เกิดมานั้นเป็นสีดำตลอดทั้งลำตัว โดยที่ยังมีลายหรือลายจุดคงอยู่ แต่จะสังเกตเห็นได้ยาก จะเห็นได้ชัดเจนเมื่ออยู่ในแสงแดด
เสือดำในเสือดาว มักพบได้มากในป่าดิบชื้นในทวีปเอเชีย เช่น อินเดีย, เนปาล, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในเบงกอลหรือชวา ใต้ท้องของเสือดำมีสีจางเล็กน้อย ผิวสีดำของเสือดำไม่ได้มีสีดำสนิท และยังคงมีลายแบบเสือดาวอยู่ด้วยซึ่งจะเห็นชัดเวลาต้องแสงแดด ซึ่งในภาษาลาวเรียกว่า "เสือแมลงภู่" หรือ "เสือลายจ้ำหลอด" เสือดำในประเทศไทยพบได้มากในป่าภาคใต้ โดยแม่เสือดาวหนึ่งตัวจะให้ลูกที่เป็นเสือดำในอัตรา 3/1 แต่ทั้งนี้ลูกเสือที่เป็นเสือดำมักจะอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่รวมกลุ่มหรือรวมฝูงหรือเดินร่วมกับเสือดาว จึงทำให้อ่อนแอและเป็นจุดอ่อนเพราะมีอัตราการรอดตายน้อยกว่าเสือดาว เสือดำจึงเป็นเสือที่พบได้น้อยกว่าเสือดาว และจากประสบการณ์ของผู้ที่เลี้ยงดูแลเสือในสวนสัตว์มีความเห็นว่า เสือดำนั้นมีความดุร้ายกว่าเสือดาว
เมื่อราว พ.ศ. 2527 เรื่องของเสือดำเคยปรากฏเป็นข่าวทางหนังสือพิมพ์ว่า มีเสือดำตัวหนึ่งเพ่นพ่านอยู่แถวมักกะสัน ในเขตกรุงเทพมหานคร จนเป็นที่หวาดกลัวของผู้ที่อาศัยอยู่บริเวณนั้น ซึ่งในข่าวว่า "เสือดำมักกะสัน" และได้ถูกจับไปปล่อยในป่าห้วยขาแข้ง ซึ่งในภายหลังเป็นที่ทราบว่าเป็นเรื่องของการกุข่าวของสื่อเพื่อเขียนข่าวเท่านั้น
ในเสือจากัวร์ ที่พบในทวีปอเมริกาใต้ก็มีเสือดำเช่นเดียวกัน โดยมีลักษณะการเกิดเช่นเดียวกับเสือดำ
นอกจากนั้นแล้ว เสือดำยังมีพบในเสือหรือแมวประเภทอื่น ๆ เช่น เสือพูมา ในทวีปอเมริกาเหนือแต่ไม่มีหลักฐานที่เป็นการถ่ายภาพหรือเจอซากศพในป่าและไม่เคยได้รับการผสมพันธุ์ในสวนสัตว์ มีรายงานเกี่ยวกับเสือดำในอเมริกาเหนือที่ไม่ได้รับการยืนยัน เป็นที่รู้จักกันในชื่อเสือดำอเมริกาเหนือ (North American Black Panther, NABP) อาจเป็นผลมาจากการผสมพันธุ์ในสายเลือดเดียวกันในประชากรของเสือพูมาตะวันออกซึ่งเป็นชนิดย่อยของเสือพูมา ในปัจจุบันมีสาเหตุมาจากความผิดพลาดในการจำแนกโดยผู้ที่ไม่เชี่ยวชาญ, เสือไฟ ซึ่งเป็นเสือขนาดเล็กในทวีปเอเชีย, เซอร์วัล ซึ่งเป็นแมวป่าที่พบในทวีปแอฟริกา โดยเฉพาะที่อาศัยในเทือกเขาอาร์เบอร์แดร์ ของเคนยา เชื่อว่าอาจเป็นเพราะสภาพแวดล้อมบนที่สูงมีคู่แข่งในการแย่งชิงอาหารน้อย ทำให้ไม่ต้องมีลายจุดช่วยในการพรางตัวเหมือนที่ราบ และสีดำยังช่วยดูดซับความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย เนื่องจากสภาพอุณหภูมิบนภูเขาสูงหนาวเย็นกว่าที่ราบ
รวมถึงเสือโคร่ง ที่มีการบันทึกรวมถึงเสียงเล่าลือจากอินเดีย ที่มีการพบเห็นเป็นระยะ ๆ แต่ทว่าก็ยังไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน
แจ็ซ
ศาสนาพุทธในประเทศจีน
ศาสนาพุทธได้เข้ามาในประเทศจีน ดังที่ปรากฏในหลักฐาน เมื่อประมาณ พ.ศ. 608 ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นหมิง พระองค์ได้จัดส่งคณะทูต 18 คน ไปสืบพระพุทธศาสนาในประเทศอินเดีย คณะทูตชุดนี้ได้เดินทางกลับประเทศจีนพร้อมด้วยพระภิกษุ 2 รูป คือ พระกาศยปมาตังคะและพระธรรมรัตนะ รวมทั้งคัมภีร์ของพระพุทธศาสนาอีกส่วนหนึ่งด้วย เมื่อพระเถระ 2 รูป พร้อมด้วยคณะทูตมาถึงลั่วหยาง จักรพรรดิฮั่นหมิงได้ทรงสั่งให้สร้างวัดเพื่อเป็นที่อยู่ของพระทั้ง 2 รูป นั้นซึ่งมีชื่อว่า วัดแป๊ะเบ๊ยี่ แปลเป็นไทยว่า วัดม้าขาว เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ม้าตัวที่บรรทุกพระคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนากับพระเถระทั้งสอง หลังจากนั้นพระกาศปมาตังตะกับพระธรรมรัตนะได้แปลคัมภีร์พระพุทธศาสนาเป็นภาษาจีนเล่มแรก
ประวัติพุทธศาสนาในประเทศจีน.
ยุคราชวงศ์ฮั่น.
ในสมัยราชวงศ์ฮั่น แม้ว่าพระพุทธศาสนาจะเป็นที่เลื่อมใสแต่ก็ยังจำกัดอยู่ในวงแคบคือ ในหมู่ข้าราชการและชนชั้นสูงแห่งราชสำนักเป็นส่วนใหญ่ ยังไม่แพร่หลายในหมู่ประชาชนชาวเมือง เพราะชาวจีนส่วนใหญ่ยังคงนับถือลัทธิขงจื๊อและลัทธิเต๋า จนกระทั่งโม่งจื๊อ นักปราชญ์ผู้มีความสามารถยิ่งได้แสดงหลักธรรมของพระพุทธศาสนาให้ชาวเมืองได้เห็นถึงความจริงแท้อันลึกซึ้งของพระพุทธศาสนาเหนือกว่าลัทธิเดิม กับอาศัยความประพฤติอันบริสุทธิ์ของพระสงฆ์เป็นเครื่องจูงใจให้ชาวจีนเกิดศรัทธาเลื่อมใส จนทำให้ชาวเมืองหันมานับถือพระพุทธศาสนามากกว่าลัทธิศาสนาอื่นๆ พระพุทธศาสนาก็เจริญรุ่งเรืองมาเป็นลำดับ
ยุคราชวงศ์ถัง.
ราชวงศ์ถัง (พ.ศ. 1161-1450) พระพุทธศาสนาก็เจริญสูงสุด เพราะได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าจักรพรรดิตลอดจนนักปราชญ์ราชบัณฑิตต่างๆโดยมีการสร้างวัดขึ้นหลายแห่ง และมีการแปลพระสูตรจากภาษาบาลีเป็นภาษาจีนมากมายพระพุทธศาสนาเริ่มเสื่อมลงเมื่อจักรพรรดิถังอู่จงขึ้นปกครองประเทศ เพราะพระองค์ทรงเลื่อมใสในลัทธิเต๋า พระองค์ได้ทำลายพระพุทธศาสนา เช่น ให้ภิกษุภิกษุณีลาสิกขาบท ยึดวัด ทำลายพระพุทธรูป เผาคัมภีร์ เป็นต้น พระพุทธศาสนาไม่ได้รับการอุปถัมภ์จากราชสำนัก ก็เริ่มเสื่อมลงตั้งแต่บัดนั้น
ยุคสาธารณรัฐจีน.
ใน พ.ศ. 2455 ประเทศจีนได้เปลี่ยน ชื่อ ประเทศเป็นสาธารณรัฐจีน รัฐบาลไม่ได้สนับสนุนในพระพุทธศาสนา แต่สนับสนุนแนวความคิดของลัทธิมากซ์ ซึ่งลัทธิดังกล่าว ได้โจมตีพระพุทธศาสนาตลอดมา และมีการกระทำที่เป็นปฏิปักษ์ต่อพระพุทธศาสนามากขึ้นโดยเอาวัดไปใช้เป็นสถานที่ราชการอื่นๆ สถานการณ์ของพระพุทธศาสนาจึงยังไม่ดีขึ้น
ใน พ.ศ. 2465 พระภิกษุชาวจีนรูปหนึ่งชื่อว่าพระอาจารย์ไท่ซวี ได้ช่วยกู้ฐานะของพระพุทธศาสนาไว้บางส่วนคือ ท่านได้ทำการปฏิรูปพระพุทธศาสนาอย่างจริงจัง แม้จะมีกำลังน้อย เริ่มด้วยการตั้งวิทยาลัยสงฆ์ขึ้นที่ วูซัน เอ้หมิง เสฉวน และ หลิ่งหนาน เพื่อฝึกผู้นำทางพระพุทธศาสนาให้มีความรู้ทางพระธรรมวินัยและวิชาการทางโลกสมัยใหม่ และนำมาเผยแผ่เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อสังคม จนผู้คนเลื่อมใสมากขึ้น จึงตั้งพุทธสมาคมแห่งประเทศจีนขึ้น
ใน พ.ศ. 2472 ความพยายามของพระอาจารย์ไท่ซวี ทำให้ประชาชนและรัฐบาลจีนเข้าใจในพระพุทธศาสนาดีขึ้น ทางราชการได้ออกคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์สินของวัดห้ามนำไปใช้ในกิจการอื่น
ใน พ.ศ. 2473 สาธารณรัฐจีนมีพระภิกษุและภิกษุณีรวม 738,000 รูป มีวัดทั้งสิ้น 267,000 วัด ซึ่งนับว่าพระพุทธศาสนาเจริญในประเทศจีนพอสมควร
ใน พ.ศ. 2492 สาธารณรัฐจีนได้เปลี่ยนชื่อประเทศอีกครั้งหนึ่ง เป็นสาธารณรัฐประชาชนจีน ปกครองด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ ลัทธิคอมมิวนิสต์นี้มีคำสอนที่ขัดแย้งกับพระพุทธศาสนาเป็นอย่างมาก พระพุทธศาสนาจึงไม่อาจอยู่ได้ในสาธารณรัฐประชาชนจีน ในระยะแรกพรรคคอมมิวนิสต์เห็นว่าพระพุทธศาสนายังมีอิทธิพลอยู่ในจิตใจของประชาชนจึงไม่ใช้ความรุนแรง
ใน พ.ศ. 2494 รัฐบาลได้ออกกฎหมาย เพิกถอนสิทธิวัดในการยึดครองที่ดิน ซึ่งเป็นการบีบให้พระสงฆ์ต้องลาสิกขาบทโดยทางอ้อม พระภิกษุที่ยังไม่ลาสิกขาก็ต้องไปประกอบอาชีพเอง เช่น ทำไร่ ทำนา เป็นต้น ทั้งที่ยังครองเพศเป็นภิกษุอยู่ และในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมครั้งใหญ่ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ใน พ.ศ. 2509-2512 ได้มีเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนต่อพระพุทธศาสนาเป็นอย่างมากคือ รัฐบาลได้ยึดวัดเป็นของราชการ ห้ามประกอบศาสนกิจต่างๆ การเผยแผ่พระพุทธศาสนาถือเป็นความผิดกฎหมาย พระภิกษุถูกบังคับให้ลาสิกขา พระคัมภีร์ต่างๆ ถูกเผา พระพุทธรูปและวัดถูกทำลายไปเป็นอันมาก จากเหตุการณ์นี้ทำให้พระพุทธศาสนา เกือบสูญสิ้นไปจากประเทศจีนเลยทีเดียว
ใน พ.ศ. 2519 เมื่อประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน เหมา เจ๋อตง ได้ถึงแก่อสัญกรรม รัฐบาลชุดใหม่ของจีนก็คลายความเข้มงวดลงบ้างและให้เสรีภาพในการนับถือศาสนาของประชาชนมากขึ้น
พุทธศาสนาในปัจจุบัน.
ในปัจจุบันได้มีการฟื้นฟูพระพุทธศาสนาลัทธิมหายานขึ้นใหม่ ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน นอกจากนี้รัฐบาลจีนยังให้การสนับสนุนจัดตั้งพุทธสมาคมแห่งประเทศจีน และสภาการศึกษาพระพุทธศาสนาแห่งประเทศจีนขึ้นในกรุงปักกิ่งอีกด้วย เพื่อเป็นศูนย์กลางการติดต่อเผยแผ่พระพุทธศาสนากับประเทศต่างๆ ทั่วโลก ปัจจุบันนี้ชาวจีนส่วนใหญ่นับถือพระพุทธศาสนาคู่ไปกับลัทธิขงจื๊อ และลัทธิเต๋า ซึ่งปัจจุบันมีผู้นับถือถึง 30%
พุทธศาสนาเถรวาทในจีน.
ในประเทศจีน มีผู้นับถือพุทธศาสนาแบบเถรวาทเฉพาะในมณฑลยูนนาน ซึ่งโดยทั่วไปเป็นชนกลุ่มน้อยชาวไทลื้อและชาวไทใหญ่
พุทธศาสนาในสิบสองปันนา.
พุทธศาสนาในสิบสองปันนาเป็นพุทธศาสนาเถรวาทลัทธิลังกาวงศ์ โดยได้รับอิทธิพลจากอาณาจักรล้านนาหรือเชียงใหม่ในปัจจุบัน แบ่งเป็น 2 นิกายเช่นเดียวกับพุทธศาสนาในเชียงใหม่คือ
พุทธศาสนาในเขตปกครองตนเองไทใต้คง.
พุทธศาสนาแพร่เข้าสู่เขตปกครองตนเองไทใต้คงเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 19-20 แบ่งออกเป็น 4 นิกายคือ
เมื่อ พ.ศ. 2532 สำรวจพบว่าชาวพุทธในไต้คง เป็นชาวไทใหญ่ 90% ชาวปะหล่องและชาวอาชาง 10% ในจำนวนนี้นับถือนิกายปายจอง 52% นิกายโตเล 33% นิกายกึงโยน 12% และนิกายชุติ 3%
หยาง มี่
หยาง มี่ (; เกิด 12 กันยายน ค.ศ. 1986) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวจีน เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากบท ก๊วยเซียง ในละครเรื่อง มังกรหยก ภาค 2 ตอน ตำนานศึกเทพอินทรี (2006), สามชาติสามภพป่าท้อสิบหลี่ (2017)
เข้าสู่วงการตั้งแต่อายุ 4 ขวบ แสดงเป็นลูกสาวของโจวซิงฉือ พระเอกจอมฮาในภาพยนตร์เรื่องยาจกซู King of Beggars (ปี 2535)
เมื่อโตขึ้น ตั้งใจเป็นดารา จึงเข้าเรียนที่ สถาบันการแสดงปักกิ่ง เอกภาพยนตร์ เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากบท ก๊วยเซียง ในละครเรื่อง มังกรหยก ตอน ศึกเทพอินทรี เวอร์ชันที่หวงเสี่ยวหมิงกับหลิวอี้เฟย เป็นเอี้ยก้วย-เซียว เหล่งนึ่ง (ปี 2549) และดังขึ้นอีกเมื่อรับบทนางเอกในเซียนกระบี่พิชิตมาร หรือ Chinese Paladin 3 ปี 2552
แต่เรื่องที่ผลักดันให้ก้าวสู่ความเป็นนางเอกชั้นแนวหน้าคือเรื่อง Palace ที่ออกฉายในจีนแผ่นดินใหญ่เมื่อปีที่แล้ว เกิดกระแสโครงเรื่องสาวยุคปัจจุบันที่ทะลุมิติข้ามภพเข้าไปอยู่ในยุคราชวงศ์ชิง พบรักกับองค์ชาย ที่ได้รับความนิยมพร้อมกับเรื่อง ปู้ปู้จิงซิน หรือ Startling by Each Step ที่มีแนวเรื่องคล้ายกัน
ความโด่งดังจากเรื่องพาเลซ ทำให้หยาง มี่ได้ร่วมงานในหนังฟอร์มใหญ่ ไม่ว่า Painted Skin : The Resurrection ตามด้วยผลงานภาพยนตร์ร่วมสร้างระหว่างจีนและอเมริกัน เรื่อง Empires of the Deep ที่มีทุนสร้างถึง 100 ล้านดอลลาร์
ส่วนผลงานหนังสยองขวัญเรื่อง Mysterious Island ปี 2554 ที่ดาราสาวนำแสดง โกยรายได้อันดับต้นๆ ทำให้บริษัทเหม่ยอา เอ็นเตอร์ เทนเมนต์ วางตัวเป็นนางเอกในหนัง 4 เรื่องที่เกี่ยวโยงกัน ได้แก่ Great Wudang, Chinese Princess Turandot, Windseeker และ Butterfly Cemetery ที่มีทุนสร้างรวมกัน 300 ล้านหยวน
ในปี 2555 หยาง มี่ ยังจะเริ่มทดลองงานใหม่ในฐานะผู้อำนวยการสร้างละครทีวี โดยดึงซีรีส์อเมริกัน Gossip Girl มาสร้างเป็นเวอร์ชันจีน ในชื่อ Chinese Girl
กราฟชีวิตการงานที่รุ่งโรจน์ของดาราสาววัยเพียง 25 ปี ทำให้ชื่อของหยาง มี่ ติดอันดับ 100 คนดังที่ทรงอิทธิพลของจีน จากการจัดอันดับของนิตยสารฟอร์บส์ โดยปี 2554 อยู่อันดับ 92 และพุ่งพรวดเป็นอันดับ 1 ใน 10 ปีที่ผ่านมา
มาถึงเรื่องส่วนตัวบ้าง ดาราสาวมีงานอดิเรก คือช็อปปิ้ง ถ่ายสติ๊กเกอร์ เขียนเพลง และงีบหลับ สีที่ชอบคือ เขียว ชมพู ขาว ดำ
สมรสกับ หลิว ข่ายเวย์ (หย่าร้าง) มีลูกสาว 1 คน
บางแก้ว (พันธุ์สุนัข)
ออดิชันออนไลน์ หรือ ออดิชันออนไลน์แดนซ์แบตเทิล  เป็นเกมส์ออนไลน์ สร้างโดยบริษัท T3 Entertainment โดยมีจุดเริ่มต้นมาจากประเทศเกาหลี ซึ่งได้จำหน่ายไปยังหลายภูมิภาคและหลายประเทศ ซึ่งในฮ่องกง, ไทย, จีน, ญี่ปุ่น, เวียดนาม, ไต้หวัน, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ฟิลิปปินส์ และ บราซิล ได้เปิดตัวเกมส์ออนดิชันเป็นเอกเทศกัน ในออดิชันออนไลน์มีระบบขายของเสมือนจริง (Cash Shop) ซึ่งให้ผู้เล่นสามารถเพลิดเพลินกับการแต่งตัว โดยจ่ายเงินจริงๆ เพื่อซื้อมา
ออดิชันออนไลน์แดนซ์แบตเทิล ยังมีในรูปแบบเกมเพลย์สเตชันพอร์เทเบิล ("ออดิชัน พอร์เทเบิล") และรูปแบบบนโทรศัพท์มือถือ ซึ่งได้วางจำหน่ายในเกาหลี เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน และ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ตามลำดับ และล่าสุด ทางออดิชั่นประเทศไทยภายใต้บริษัทเอเซียซอฟต์ ได้อัปเดตออดิชั่นแพทช์ใหม่ที่มีชื่อว่า "Audition Season 5"
เกมจะกำหนดแถบชุดลูกศรมาให้ (อาจมี 1 2 หรือ 3 แถบแล้วแต่โหมดการเล่น) พร้อมกับแถบที่มีลูกแก้วเคลื่อนที่จากทางซ้ายไปทางขวาในลักษณะวนซ้ำ โดยการเคลื่อนที่ของลูกแก้วจะสัมพันธ์กับระดับความเร็วของเพลง ซึ่งกำหนดเป็นครั้งต่อนาที (Beat Per Minute) หรือ BPM โดยจังหวะแรกของห้องเพลงนั้นๆ จะพอดีกับการที่ลูกแก้วเคลื่อนที่ผ่านแถบสีขาวในแถบลูกแก้ว
ผู้เล่นต้องทำการเลือกกดแถบชุดลูกศรนั้น โดยเลือกมาแถบเดียว ให้หมดก่อนที่ลูกแก้วจะเคลื่อนที่ไปสุดแถบ (ก่อนขึ้นห้องเพลงใหม่นั้นเอง) และเมื่อกดชุดลูกศรหมดแล้วจึงกด Space Bar ให้พอดีกับจังหวะที่ลูกแก้ววิ่งผ่านกลางแถบสีขาวพอดี เกมจะแสดงแอนิเมชันตัวละครเต้น และรับคะแนน และเกมจะกำหนดชุดลูกศรมาใหม่ในลักษณะที่มีจำนวนลูกศรให้ผู้เล่นกดมากขึ้น (สังเกตได้จากตัวเลข Level ที่เพิ่มขึ้น) หากผู้เล่นไม่สามารถกดลูกศรได้ทัน เกมจะแสดงแอนิเมชันตัวละครแสดงท่าทางพลาด (ทำท่าใช้เท้าเขี่ยพื้น) ลดระดับชุดลูกศรให้ง่ายขึ้นในชุดลูกศรต่อไป
ผู้เล่นสามารถสร้างห้องแล้วเลือกเพลงเพื่อใช้เต้น หรือเราอาจจะเข้าไปยังห้องที่ผู้อื่นตั้งไว้ก็ได้ แล้วเลือกเพลงที่ต้องการและโหมด รอผู้เล่นคนอื่นกด Ready แล้วให้หัวหน้าห้องกด Start
นอกจากนี้ ออดิชั่นยังมีระบบการสอบเต้นเพื่อให้ผ่านไปเลเวลถัดไป ซึ่งการสอบจะเริ่มจากเลเวล 5 เป็นต้นไป โดยการสอบนั้นก็จะมีเงื่อนไขต่างๆให้ทำให้ได้ตามที่กำหนด ถ้าสอบไม่ผ่านก็ถือว่ายังไม่ได้ผ่านเลเวลนั้น ต้องมาสอบใหม่อีกครั้ง และในการสอบแต่ละครั้ง ยิ่งมีเลเวลสูงมากขึ้นเท่าไหร่ การสอบจะยากขึ้นมากเท่านั้น
ปัจจุบันเกมส์ออดิชั่นมีโหมดในการเล่น ได้แก่
โหมด Normal.
โหมด Normal นั้น จะเน้นการกดลูกศรที่เรียงต่อกันในแนวระนาบที่มีทั้ง 4,8, และ 9ทิศ จะแบ่งรูปแบบการเล่นเป็น แบบเดี่ยว (Single) แบบทีม (Team) และ แบบคู่ (Couple)
การเล่นแบบเดี่ยว.
เป็นการเล่นแบบมีผู้ชนะคนเดียว ได้แก่
การเล่นแบบทีม.
เป็นการเล่นที่แบ่งทีม สามารถแบ่งทีมได้เป็น 2-2 (4คน) และ 3-3 (6คน) โดยแบ่งตามสี (Red,Blue,Green) ทีมใดทำะแนนได้มากกว่า ทีมนั้นเป็นผู้ชนะ
การเล่นแบบคู่.
เป็นอีกส่วนหนึ่งของการเล่นแบบทีม การเล่นที่ต้องแบ่งผู้เล่นเป็นฝ่ายชายและฝ่ายหญิง ฝ่ายชายสามารถจับคู่กับฝ่ายหญิงได้เท่านั้น และสามารถเล่นได้ทั้งแบบ 1 คู่ (2คน) 2 คู่ (4คน) และ 3 คู่ (6คน)
โหมด Battle Party.
การเล่นในโหมด Battle Party นั้น ผู้เล่นจะต้องเต้นแข่งเดิมพันเงิน Den กับ NPC (Non-Player-Character ซึ่งเป็นระบบคอมพิวเตอร์) ให้ชนะเพื่อให้ได้เงินเด็นเป็นเงินรางวัลตอบแทน
ถ้าผู้เล่นเต้นชนะ NPC ก็จะได้เงินรางวัล แต่ถ้าแพ้ ก็จะเสียเงินเดินพัน
นอกจากนี้ในโหมดนี้ยังมี "เกจ Perfect" (ภาษาอังกฤษ : Perfect Gauge )