pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จากการที่เริ่มเขียนภาพธรรมชาติ ก็ทำให้ห่างเหินจากโรงงานเขียนภาพของนายเทียมจนกระทั่งได้กลับมา บ้านที่อำเภอท่าฉาง และได้เขียนภาพสีน้ำมันชื่อ "ตาลเดี่ยว" ซึ่งเมื่อ ประเทือง เอมเจริญ เห็นก็ชอบใจ ได้ นำไปจัดแสดงที่แกลลอรี่ ซอยอโศก ร่วมกับศิลปินอื่น ๆ รวม 6 คน ทำให้เกิดความภาคภูมิใจเป็นอันมาก
เนื่องจากมีความต้องการศึกษาธรรมชาติอย่างลึกซึ้ง จึงได้เดินทางไปยังปราสาทหินเขาพนมรุ้ง จังหวัด บุรีรัมย์ พักอยู่ที่นั่น 4 เดือน ได้วาดภาพปราสาทหินและฝึกสมาธิไปด้วย จากการทำสมาธิและได้รับคำบอกกล่าวสั่งสอนจากบุคคลที่น่าเชื่อถือ ทำให้หันไปสนใจธรรมะและต้องการบวชเป็นภิกษุที่นั่น แต่ก็ไม่มีโอกาสด้วยมีเหตุจำเป็นที่จะต้องกลับมาบ้านอีกครั้งหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2511 จึงได้อุปสมบทที่วัดอินทาราม อำเภอ ท่าฉาง หลังจากถือสมณเพศได้ 1 เดือน ก็ไปพักอยู่ที่วัดอุโมงค์ (สวนพุทธธรรม) จังหวัดเชียงใหม่ ระยะนั้น หยุดเขียนภาพโดยสิ้นเชิง มุ่งมั่นเพียรศึกษาธรรมเท่านั้น
ในปี พ.ศ. 2514 หลังจากพักที่วัดอุโมงค์ได้ 2-3 ปี ก็เดินทางไปยังเกาะเสม็ด อำเภอเมือง จังหวัดระยอง ได้ศึกษาธรรมชาติของทะเล ที่นี่ได้เริ่มเขียนทะเล ท้องฟ้า โดยใช้สีน้ำมันอย่างจริงจัง ภาพเหล่านี้ประเทือง เอมเจริญ ได้นำไปแสดงร่วมกับกลุ่มธรรมหลายภาพ หลังจากที่ได้พักอยู่ที่เกาะเสม็ด 3-4 เดือน ก็ได้กลับ ไปวัดอุโมงค์อีก
ต่อมาได้เดินทางไปจำพรรษาที่วัดหนองบุ อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี ด้วยเหตุผลเพื่อฝึกเผยแพร่ธรรม จึงเริ่มหัดเทศน์และปาฐกถาธรรมอย่างเป็นกิจลักษณะ เมื่อออกพรรษาได้ออกไปพักอยู่ที่เกาะเสม็ดอีกครั้งหนึ่ง โอกาสนี้ได้ร่วมก่อตั้งสำนักสงฆ์ ได้เขียนภาพสีน้ำมันที่นี่เป็นจำนวนหลายภาพ หลังจากนั้นได้กลับไปวัดหนองบุ จังหวัดอุดรธานีและได้เขียนภาพผนังโบสถ์ของวัดนี้จนแล้วเสร็จ แล้วจึงกลับไปที่สำนักสงฆ์เกาะแสมสารจังหวัดชลบุรีเพื่อศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องทะเล ทำให้มีผลงานสีน้ำอีกเป็นจำนวนหลายภาพกลุ่มธรรมได้นำภาพเขียนเหล่านี้ไปแสดงอีกหลายครั้งต่อมา
ประมาณปี พ.ศ. 2518 ได้เดินทางกลับบ้านที่อำเภอท่าฉาง จังหวัดสุราษฎร์ธานีและได้ลาสิกขาบท แล้วไปเปิดแกลอรี่ที่พัทยากับเพื่อนในเวลาต่อมา แต่ทำอยู่ไม่นานนักก็ได้มอบงานนี้ให้เพื่อนได้ดำเนินการต่อ ตนเองได้กลับมาทำงานศิลปะทางศาสนาโดยเริ่มต้นที่วัดเกษมบำรุง อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยทำหน้าบัน โบสถ์ ฐานปัทม์ เจดีย์ ซุ้มประตู มีผู้ศรัทธามอบหมายงานวัดอื่นๆ มากขึ้นตามลำดับ งานที่ภาคภูมิใจมากคือการร่วมเขียนภาพที่ผนังวัดโบสถ์ วัดคลองเตยนอก กรุงเทพ ฯ ร่วมกับศิลปินมีชื่ออีก 3 ท่าน เขียนภาพปริศนาธรรมที่วัดชุมแสง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ทั้งยังได้ปั้นดินด้วยศิลปะศรีวิชัยประดับธรรมศาลาที่วัดนี้ด้วย
ระหว่าง ปี พ.ศ. 2522-2528 มีการจัดแสดงภาพเขียนที่กรุงเทพฯ หลายครั้งและในเวลาต่อมายังได้ นำไปแสดงที่อเมริกา ได้รับเชิญไปเป็นวิทยากรเผยแพร่งานด้านนี้ในสถาบันระดับมัธยมศึกษาและอุดมศึกษาเป็นประจำทั้งในส่วนกลางและภาคอื่นๆ โดยเฉพาะที่วิทยาลัยครูและโรงเรียนช่างศิลป์ ฯลฯ
ปี พ.ศ. 2528 - ปัจจุบัน ได้ทำงานศิลปะเกี่ยวกับศาสนา สร้างผลงานภาพเขียนตามโอกาสและร่วมก่อตั้งชมรมศิลปะศรีวิชัยที่สุราษฎร์ธานี เพื่อเผยแพร่ศิลปะให้กว้างขวางด้วยกิจกรรมหลายรูปแบบ เช่น สาธิตการเขียนภาพ จัดนิทรรศการ บรรยายวิธีเขียนภาพต่างๆ ฯลฯ ทำให้งานศิลปะในจังหวัดนี้ได้รับความสนใจกว้างขวางยิ่งขึ้น
นายไชยวัฒน์ วรรณานนท์ เป็นศิลปินผู้ประสบความสำเร็จด้วยวิริยะอุตสาหะ มุ่งมั่นที่จะดำรงคุณค่าแห่งศิลปะ และใช้ศิลปะเพื่อสังคม โดยมีพื้นฐานทางคุณธรรมเป็นที่ตั้ง มีการสั่งสมและสร้างสรรค์ผลงาน ไม่ขาดสาย ทั้งจิตกรรมและปฏิมากรรมนับชิ้นไม่ถ้วน ให้ผู้ที่รับรู้และพบเห็นมีโอกาสภาคภูมิใจฝีมือ คนไทยโดยทั่วกัน ด้วยเหตุดังกล่าว ไชยวัฒน์ วรรณานนท์ จึงได้รับการยกย่องจากสำนักงานคณะกรรม การวัฒนธรรมแห่งชาติให้เป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรมของภาคใต้ประจำปี พ.ศ. 2529
ธรรมทาส พานิช
ธรรมทาส พานิช มีเดิมคือ ยี่เกย พานิช เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวน 3 คน ของนายเซี้ยง นางเคลื่อน พานิช มีพี่ชายคือท่านพุทธทาสภิกขุ และน้องสาวคือ นางกิมช้อย เหมะกุล ซึ่งนายธรรมทาสเป็นบุคคลสำคัญผู้ก่อตั้งคณะธรรมทานและสวนโมกขพลาราม
นายธรรมทาสเกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2451 ที่บ้านพุมเรียง หมู่ที่ 2 ตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ครอบครัวมีอาชีพค้าขาย บิดาเป็นคนไทยเชื้อสายจีนฮกเกี้ยน มารดาเชื้อสายไทย เมื่ออายุได้เจ็ดขวบได้เข้ารับการศึกษาเบื้องต้นที่โรงเรียนโพธิพิทยากร จนจบชั้นประถม ปีที่ 4 และเรียนต่อชั้นมัธยม 1-3 ที่นี่ต่อไปอีก หลังจากนั้นได้เข้าเรียนต่อมัธยมปีที่ 4 ที่โรงเรียนสารภีอุทิศ เรียนได้ครึ่งปีบิดาเสียชีวิต จึงบวชเป็นสามเณรจำพรรษาที่พุมเรียง 1 ปี ในปีที่ 2 ได้ไปจำพรรษาที่วัดไตรธรรมารามและเข้าเรียนที่โรงเรียนประจำมณฑลสุราษฎร์ จนจบมัธยมปีที่ 5 แล้วลาสึกและเรียนอยู่ที่โรงเรียนนี้จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในปี พ.ศ. 2466 และได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จนจบชั้นมัธยมปีที่ 8 หลังจากนั้น ได้สอบเข้าศึกษาเตรียมแพทย์ปีที่ 1 ที่คณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เรียนได้ 1 ภาคเรียนก็ตัดสินใจลาออกเนื่องจากพี่ชายคือพระเงื่อมไม่ลาสิกขาบท ตามกำหนด เพื่อช่วยมารดาดำเนินกิจการค้าขายและเพื่อพระเงื่อมพี่ชายจะได้บวชต่อไป
นายธรรมทาส พานิช สนใจพุทธศาสนาและอยากส่งเสริมให้พุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่ตอนเข้าเรียนเตรียมแพทย์ เขาได้ค้นคว้าบทความที่เกี่ยวกับพุทธศาสนาทั้งของชาวไทยและชาวต่างชาติมากมาย ครั้นกลับบ้านในปี พ.ศ. 2470 เขาได้รวบรวมหนังสือต่างๆ จัดตั้งหีบหนังสือเพื่อให้ผู้สนใจได้ยืมอ่านขึ้นเมื่อปี 2472 มีกลุ่มผู้สนใจเข้าร่วมกิจกรรมนี้หลายคนและได้มีผู้บริจาคหนังสือในกิจการนี้หลายราย ต่อมาในปี พ.ศ. 2475 นายธรรมทาสได้จัดตั้งคณะธรรมทานขึ้นโดยนางเคลื่อน พานิช ผู้เป็นมารดาได้บริจาคเงินเป็นทุนดำเนินการระยะแรก เพื่อไว้ใช้ดอกผลในกิจการพุทธศาสนา โดยเฉพาะส่งเสริมการปฏิบัติธรรมของสวนโมกขพลาราม ซึ่งตั้งขึ้นที่วัดตระพังจิต ตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา คณะธรรมทานที่ตั้งขึ้นนี้ได้รับ การสนับสนุนจากบุคคลและหน่วยงานต่างๆ เป็นอย่างดี
จากการที่นายธรรมทาสได้ศึกษาเกี่ยวกับพุทธศาสนาอย่างกว้างขวาง ทำให้ท่านเห็นว่าควรเผย แพร่ต่อผู้อื่นด้วย จึงได้นำความรู้มาเขียนบทความและบางคราวก็แปลเรื่องจากหนังสือที่ได้อ่านออกเผยแพร่และต่อมาในปี พ.ศ. 2476 ได้ตั้งโรงพิมพ์ธรรมทานขึ้นเพื่อพิมพ์เอกสารและหนังสือเผยแพร่งานศาสนา สำหรับหนังสือที่พิมพ์เผยแพร่เป็นรายสามเดือนชื่อ "พุทธสาสนา"
ในปี พ.ศ. 2479 นายธรรมทาสเล็งเห็นว่าในตลาดไชยายังไม่มีโรงเรียน ทำให้นักเรียนต้องเดิน ทางไกลไปเรียนที่อื่น จึงตัดสินใจจัดตั้งโรงเรียนพุทธนิคมขึ้น โดยโรงเรียนนี้ได้รับหนังสือตอบรับความจำนงจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงธรรมการ หนังสือนั้น ลงวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2475 โรงเรียนจัดให้มีวันหยุดรอบสัปดาห์ในวันพระ (8 ค่ำ 14 ค่ำ หรือ 15 ค่ำ) และนอกจากจะมีการเรียนวิชาต่างๆตามหลักสูตร ของ
กระทรวงธรรมการแล้ว โรงเรียนนี้ได้จัดอบรมนักเรียนในทางพุทธศาสนาควบคู่ไปด้วย ทำนองเดียวกับโรงเรียนมิชชันนารี คือ นักเรียนจะต้องปฏิบัติตาม วินัยของโรงเรียนที่เรียกว่า "กฎชาวพุทธ 5 ข้อ" ได้แก่
นายธรรมทาส เห็นว่า ควรจัดตั้งคณะธรรมทานเป็นมูลนิธิ เพื่อให้การอุปถัมภ์แก่ กิจการโรงเรียน จึงได้ยื่นเรื่องราวการจัดตั้ง "ธรรมทานมูลนิธิ" ต่อสภาวัฒนธรรมแห่งชาติ เมื่อเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2496 และ ได้รับอนุญาตให้ดำเนินการได้ ในเดือนมกราคม ปีต่อมา มูลนิธิให้ทุนนักเรียนเผยแพร่ธรรมะโดยการพิมพ์หนังสือออกเผยแพร่และส่งเสริมสนับสนุนสำนักปฏิบัติธรรมสวนโมกขพลาราม กิจการของมูลนิธิได้เจริญก้าวหน้าตามลำดับซึ่งเป็นหลักสำคัญในการสนับสนุนการเผยแพร่พุทธศาสนาของสวนโมกขพลารามมาจนถึงปัจจุบัน
นอกจากนายธรรมทาสสนใจต่อพุทธศาสนาอย่างจริงจังแล้ว ท่านยังสนใจศึกษาค้นคว้าประวัติศาสตร์ภาคใต้ โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับหลักฐานทางโบราณคดีของไชยา ท่านสนใจศึกษา ค้นคว้าเรื่องนี้ เนื่องจากท่านได้พบเห็น เศษกระเบื้อง ถ้วยชามสมัยต่างๆ ลูกปัด หัวเงินเฟื้อง หรือ เงินตรามโน มาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ผลงานที่พิมพ์เผยแพร่ได้แก่ พนม ทราวดี ศรีวิชัย ประวัติศาสตร์พุทธศาสนาสมัยศรีวิชัย พระแก้วมรกตของไทยและนิพพานธรรมใน ประวัติศาสตร์สุวรรณภูมิ เป็นต้น และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 เป็นต้นมา นายธรรมทาสได้รับความช่วยเหลือจากท่านจันทร์ (หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี) เกี่ยวกับข้อมูลต่างๆ โดยเฉพาะ ข้อมูลจากต่างประเทศ ที่พิมพ์เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษ ท่านจันทร์ จะจัดส่งให้นายธรรมทาส ได้ค้นคว้าและแปลเป็นภาษาไทย พร้อมกับบันทึกเรื่องราวที่ได้จากการอ่านส่งไปให้ท่านจันทร์ทราบ เพื่อท่านจันทร์จะได้นำไปเป็นข้อมูลค้นคว้าเขียนเป็นภาษาอังกฤษต่อไป
ในปี พ.ศ. 2475 ขณะที่นายธรรมทาส มีอายุได้ 23 ปี มารดารได้สู่ขอ นางสาวพร้อม ทั่งสุสังข์ บุตรสาวของ นายชวน นางจั่ว ทั่งสุสังข์ ผู้มีฐานะอันจะกิน แห่งหมู่ที่ 2 ตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา และได้เข้าสู่พิธีสมรส อย่างถูกต้องตามประเพณีไทย อย่างสมเกียรติ แม้จะต้องมีความรับผิดชอบ ในฐานะผู้นำครอบครัว แต่นายธรรมทาส ก็ยังคงทำงานต่างๆ ที่ได้ริเริ่มไว้อย่างเต็มความสามารถ มีบุตรธิดารวมทั้งหมด 5 คน คือ นายสิริ นายประชา นางสุนทรี นายไมตรี และนายเมตตา
ปัจฉิมวัยและมรณกรรม.
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 เป็นต้นมา นายธรรมทาสไม่ได้เดินทางไปที่ใดไกลๆ เพราะสายตาไม่ดีแต่ นายธรรมทาสยังคงศึกษาค้นคว้างานทางโบราณคดี เขียนบทความทางศาสนาดูแลกิจการของโรงเรียน ธรรมทานมูลนิธิ โรงพิมพ์ และช่วยเหลือกิจการของสวนโมกขพลารามอย่างเอาจริงเอาจังมาโดยตลอด ภารกิจประจำวันของท่านในปัจจุบันนี้คือ ตื่นนอนเช้า เดินเล่น ออกกำลังกาย อ่านหนังสือ เขียนหนังสือ ต้อนรับแขก ฯลฯ และเข้านอนในเวลา 4 ทุ่มเป็นประจำ ชีวิตครอบครัว ของท่านมีแต่ความสุขสงบจนถือได้ว่าเป็นแบบอย่างที่ดีแก่คนทั่วไป
นายธรรมทาส พานิช ได้ถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 รวมอายุได้ 92 ปี
นายธรรมทาส เป็นผู้ที่ทำงานหนักมาโดยตลอด ผลงานของท่านล้วนแต่เป็นประโยชน์ต่อสังคมอย่างกว้างขวาง มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้เล็งเห็นความสำคัญของท่านและผลงาน จึงได้มอบปริญญาดุษฎีบัณฑิตให้แก่ท่านในเวลาต่อมา
นายธรรมทาส พานิช
อภิชนาธิปไตย
อภิชนาธิปไตย  เป็นระบอบการปกครองซึ่งอำนาจเป็นของพลเมืองอภิชนระดับล่าง คำว่า aristocracy มาจากภาษากรีก "aristokratia" หมายถึง "การปกครองโดยคนที่ดีที่สุด" (rule of the best) ณ เวลาที่คำดังกล่าวถือกำเนิดในกรีซโบราณ อภิชนาธิปไตยเข้าใจว่าเป็นการปกครองโดยพลเมืองเบื้องสูง และมักถูกเปรียบเชิงสนับสนุนราชาธิปไตย ในภายหลัง อภิชนาธิปไตยมักถูกมองว่าปกครองโดยคนกลุ่มน้อยที่มีอภิสิทธิ์ และตรงข้ามกับประชาธิปไตย
กาจ ชาติบัณฑิต
วรัญชัย โชคชนะ
นายวรัญชัย โชคชนะ เป็นนักการเมืองและนักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวไทย เขาเคยลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครแล้ว 7 ครั้ง และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีก 2 ครั้ง แต่ยังไม่เคยได้รับเลือกตั้ง
นายวรัญชัย เกิดวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 ที่ อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม เป็นบุตรของ นายทวีชัย และนางเพ็ญ โชคชนะ สำเร็จการศึกษา โรงเรียนอุบลวิทยาคม จังหวัดอุบลราชธานี, โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช จังหวัดอุบลราชธานี, โรงเรียนวัดบวรนิเวศ และ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฎพระนคร (ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร) ในปี พ.ศ. 2542
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับ นางพาณี โชคชนะ มีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน
วรัญชัย เริ่มรับราชการเป็นข้าราชการครู ในสังกัดกรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2519 และลาออกในปี พ.ศ. 2529 เพื่อสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในปี พ.ศ. 2529 และ พ.ศ. 2531 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง วรัญชัยบอกเล่าว่า ได้เข้าร่วมในเหตุการณ์ทางการเมืองที่สำคัญต่าง ๆ เรื่อยมา ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหวให้ พล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ ลาออก และการเคลื่อนไหวให้ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี รวมทั้งเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ที่วรัญชัยบอกเล่าว่าถูกรุมทำร้ายที่หน้าบ้าน จนได้รับบาดเจ็บสาหัส อาการปางตาย
วรัญชัยเป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมือง เคยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และสมาชิกวุฒิสภา รวมถึงเคยลงสมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร แม้การลงสมัครทั้งหมด วรัญชัยจะไม่เคยได้รับเลือกตั้งเลยสักครั้งเดียว
วรัญชัยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปี 2529 และ 2531 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ในการลงสมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครครั้งแรกในปี พ.ศ. 2533 วรัญชัยคว้าคะแนนเสียงมาได้ 13,143 คะแนน หลังจากนั้นเขาลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครเรื่อยมา แต่ไม่เคยได้คะแนนเสียงเท่ากับเมื่อปี 2533 อีก
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2544 นายวรัญชัยลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.บัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 1 และลำดับเดียวของ พรรคกสิกรไทย แต่ยังคงไม่ได้รับเลือกตั้ง จึงลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรค ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2544
ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 วรัญชัยได้เข้าร่วมการประชุมระหว่าง พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร กับกลุ่มพรรคเล็ก 16 พรรค ในฐานะตัวแทนพรรคแผ่นดินไทย เพื่อหารือกรณีอดีตพรรคร่วมฝ่ายค้าน ร่วมกันไม่ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้ง ในการเลือกตั้งทั่วไปที่กำลังจะมีขึ้น
โดยวรัญชัย เคยเป็นสมาชิกพรรคการเมืองหลายพรรค ได้แก่ พรรคความหวังใหม่ (28 มีนาคม พ.ศ. 2547–20 ธันวาคม พ.ศ. 2548) พรรคประชาธิปัตย์ (16 กันยายน พ.ศ. 2547–22 กันยายน พ.ศ. 2547) พรรคประชาชนไทย (27 กันยายน พ.ศ. 2547–27 ตุลาคม พ.ศ. 2548) พรรคไทยรักไทย (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2549–27 กรกฎาคม พ.ศ. 2549)
ต่อมาพรรคแผ่นดินไทยที่วรัญชัยเคยเป็นตัวแทนเข้าร่วมประชุม ถูกยุบพรรคพร้อมกับ พรรคไทยรักไทย ในคดียุบพรรค ที่มีคำวินิจฉัยว่า พรรคไทยรักไทย จ้างพรรคเล็กคือ พรรคแผ่นดินไทย ลงสมัครรับเลือกตั้ง
ในการชุมนุมของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ (นปก.) ระหว่างปี พ.ศ. 2549 ถึง พ.ศ. 2550 ที่สนามหลวง วรัญชัยก็เป็นหนึ่งในบุคคลที่เข้าร่วมชุมนุม และยังมีบทบาทขึ้นปราศรัยในระยะแรก ของการชุมนุมต่อต้าน คมช. ก่อนหน้าการจัดตั้ง กลุ่มนปก. อีกด้วย
ในต้นปี พ.ศ. 2556 วรัญชัย กลับมาลงสมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครอีกครั้งหนึ่ง โดยได้เบอร์ 2 ซึ่งครั้งนี้ นายวรัญชัยประกาศว่าหากยังไม่ได้รับเลือกตั้งอีก จะขอยุติบทบาททางการเมืองทั้งหมด
เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557 ซึ่งตรงกับช่วงที่มีการชุมนุมขับไล่รัฐบาล นายวรัญชัย โชคชนะ ได้เข้าร่วมประชุมหารือกับ 70 องค์กร ที่กองบัญชาการกองทัพอากาศ เพื่อหาทางออกให้กับการเลือกตั้งที่จะมีขึ้นวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน โดยได้แสดงความเห็นแนะนำ นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีว่า "ให้สลายม็อบตอน 04.00 น. หรือ 05.00 น. อย่ายอมให้ประชาชนจับเป็นตัวประกัน และย้ำทิ้งท้ายว่าต้องเดินหน้าเลือกตั้งให้ได้"
ภายหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2560 นายวรัญชัย ถูกตำรวจจับกุมในข้อหาบุกรุกสถานที่ราชการตามหมายจับในปี พ.ศ. 2559 ซึ่งนายวรัญชัยได้บุกรุกสถานที่ราชการในปี พ.ศ. 2557 และตำรวจออกหมายเรียกให้รับทราบข้อกล่าวหาฝ่าฝืนคำสั่ง คสช. และยุยงปลุกปั่นในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2561
ในปี 2565 เขาได้ลงสมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยได้รับคะแนน 1,128 คะแนนเสียง
วีระ ธีรภัทร
วีระ ธีรภัทร กรรมการในคณะที่ปรึกษาด้านผลกระทบทางเศรษฐกิจและสังคมในศูนย์บริหารสถานการณ์ การแพร่ระบาดของโรคเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) นักจัดรายการวิทยุ นักเขียน คอลัมนิสต์ และเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ชาวไทย ผู้มีลีลาและเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง
มีชื่อจริงว่า วีระ ธีระภัทรานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2500 ที่ อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร ชีวิตครอบครัวสมรสแล้ว แต่ยังไม่มีบุตร ปัจจุบันมีบ้านพักอยู่ที่จังหวัดนนทบุรี มีกิจกรรมยามว่างที่ชื่นชอบคือ การว่ายน้ำ
วีระจบการศึกษาจากโรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์ และจบชั้นมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เมื่อปีการศึกษา พ.ศ. 2516 และสำเร็จปริญญารัฐศาสตรบัณฑิต (ทฤษฎีการเมือง และปรัชญาการเมือง) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2521
วีระเริ่มการทำงานโดยเป็น ผู้ช่วยบรรณาธิการข่าวต่างประเทศ ของหนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ในปี พ.ศ. 2522 จากนั้นย้ายไปอยู่ที่ฝ่ายข่าวต่างประเทศ หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ในปี พ.ศ. 2527 เนื่องจากมีความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษเป็นพิเศษ จึงมีโอกาสติดตามคณะ ผู้บริหารประเทศและนักการเมือง ไปทำข่าวยังต่างประเทศ และมีความสนิทสนมกับหลายคน ในยุคที่พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี
จนกระทั่งเมื่อเดลินิวส์เปิดหน้าข่าวเศรษฐกิจขึ้น ก็ได้รับมอบหมายให้เป็นบรรณาธิการข่าวเศรษฐกิจคนแรก มีคอลัมน์ประจำชื่อ "ปากท้องชาวบ้าน" ในทุกวันจันทร์-วันศุกร์ โดยศึกษาเรื่องเศรษฐกิจด้วยตนเอง และเข้ารับการอบรมหลักสูตรต่าง ๆ จนแตกฉาน เช่นหลักสูตรนักวิเคราะห์หลักทรัพย์ ของสมาคมนักวิเคราะห์หลักทรัพย์ เมื่อปี พ.ศ. 2535 เป็นต้น จนกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญทางตลาดหลักทรัพย์คนหนึ่ง มีผลงานหนังสือหลายเล่ม ทั้งที่เขียนเอง และแปลจากภาษาอังกฤษ ทั้งเคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมผู้สื่อข่าวเศรษฐกิจ ระหว่างปี พ.ศ. 2531-2532
ต่อมาราวปี พ.ศ. 2537 วีระลาออกจากเดลินิวส์ ไปดำรงตำแหน่งบรรณาธิการอำนวยการหนังสือพิมพ์วัฏจักร และจัดรายการวิทยุเป็นครั้งแรก เมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 ทางสถานีวิทยุเอฟเอ็ม 101.0 เมกะเฮิร์ตซ์ ในชื่อรายการ "คุยเฟื่องเรื่องเงิน" ทุกวันศุกร์ เวลา 09.00-11.00 น. จากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2541 หนังสือพิมพ์วัฏจักรปิดกิจการ วีระจึงออกมาจัดรายการ "คุยกันจันทร์ถึงศุกร์" ทางเอฟเอ็ม 97.0 เมกะเฮิร์ตซ์ "ตรีนิตีเรดิโอ" (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น แฟมิลีเรดิโอ) ในช่วงบ่ายวันทำงาน ตั้งแต่เดือนตุลาคม ซึ่งสามารถตอบปัญหาให้ผู้โทรศัพท์เข้ารายการได้ทุกเรื่อง ทั้งเศรษฐกิจ การเงิน การเมือง สังคม หรือเรื่องปกิณกะอื่น ๆ ด้วยเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่โดดเด่น คือโผงผางเสียงดัง ทั้งยังตำหนิผู้โทรศัพท์เข้ารายการบางรายด้วย โดยในช่วง พ.ศ. 2541-2543 กล่าวกันว่าเป็นรายการวิทยุ ที่มีผู้ฟังมากที่สุดในช่วงบ่ายในคลื่นเอฟเอ็ม ที่มิใช่รายการเพลง และยังจัดรายการ "เงินทองต้องรู้" ทางวิทยุเนชั่น เอฟเอ็ม 90.5 เมกะเฮิร์ตซ์ เวลา 10.00-11.30 น. อีกรายการหนึ่ง
จากนั้นในราวปี พ.ศ. 2542-2544 วีระเริ่มเขียนคอลัมน์ "เงินทองต้องรู้" และ "ปากท้องของเรา" ในหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ และเขียนคอลัมน์ "หอมปากหอมคอ" ประจำในหนังสือพิมพ์คมชัดลึกด้วย นอกจากนั้น วีระยังเคยเป็นวิทยากรในรายการ "บ้านเลขที่ 5" อยู่ช่วงหนึ่ง รวมถึงเคยเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์กับอุ้ม-สิริยากร พุกกะเวส ในช่วงสายวันเสาร์ และยังเป็นวิทยากรคุยเรื่องเศรษฐกิจ ในรายการ "สยามเช้านี้" และ "สยามทูเดย์" ด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้ออกอากาศทาง ททบ.5 ระยะต่อมา เข้าร่วมเป็นพิธีกรรายการ "ตาสว่าง" เริ่มตั้งแต่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
ระยะหลัง วีระลดความร้อนแรงในการจัดรายการลง โดยให้เหตุผลว่าเบื่อและอิ่มตัวแล้ว จึงเปลี่ยนชื่อรายการทางเอฟเอ็ม 97.0 เมกะเฮิร์ตซ์เป็น "คุยได้คุยดี" และเปลี่ยนรูปแบบไปเป็น การเล่าเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ ศิลปวัฒนธรรม และการท่องเที่ยวมากขึ้น ซึ่งต่อมารายการยุติลง ตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เนื่องจากบริษัทผู้ผลิตรายการ หมดสัญญาเช่าคลื่นกับสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย จากนั้นเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 ร่วมจัดรายการ "ข่าวเป็นข่าว" เพิ่มขึ้นทางเอฟเอ็ม 105 เมกะเฮิร์ทซ์ "วิสดอมเรดิโอ" กับหลานชายคือ ณัฐพงษ์ ธีระภัทรานนท์ ในเวลา 08.00-09.00 น. ต่อมารายการยุติลงเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เนื่องจากณัฐพงษ์เปลี่ยนไปทำงานผู้ประกาศและพิธีกรข่าวทางโทรทัศน์
ตั้งแต่วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2551 วีระเป็นวิทยากรเศรษฐกิจในรายการตลาดเช้าข่าวสด ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ในทุกวันอังคารและวันพฤหัสบดีเวลา 06.00-07.30 น. ต่อมายุติการร่วมรายการ และตัวรายการเปลี่ยนชื่อไปแล้ว, วันจันทร์ที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ไปร่วมจัดรายการ เช้านี้...ที่หมอชิต ทางช่อง 7 ออกอากาศทุกวันจันทร์-วันศุกร์ เวลา 06.00-07.30 น. ตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2552 โดยเขาร่วมรายการในช่วงข่าวเศรษฐกิจ เฉพาะวันจันทร์-พุธ-ศุกร์ เวลา 06.50-07.00 น. ต่อมายุติการร่วมรายการ ในวันที่ 30 ตุลาคม ปีเดียวกัน โดยให้เหตุผลว่า งานมากเกินไปจนทำไม่ไหว จากนั้นเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 เป็นพิธีกรสนทนารายการ "คุยนอกทำเนียบ" ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ออกอากาศทุกวันจันทร์-วันศุกร์ เวลา 20.30-21.00 น. ปัจจุบันยุติรายการแล้ว
เริ่มจัดรายการคุยได้คุยดี Talk News &amp; Music ทางสถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์นเรดิโอ คลื่นความคิด เอฟเอ็ม 96.5 เมกะเฮิร์ตซ์ ทุกวันจันทร์-วันศุกร์ เวลา 14.00-16.00 น. ตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2551 โดยหลังจากนั้นสามวัน ทางรายการสัมภาษณ์พิเศษ นายกรัฐมนตรีสมัคร สุนทรเวช เกี่ยวกับการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ในวันที่ 4 กันยายน นอกจากนี้ เนื่องในวาระครบรอบ 1 ปีของรายการนี้ จึงมีการจัดทำคอมแพ็กต์ดิสก์ บันทึกเสียงที่เจ้าตัวเล่าประวัติการทำงานของตนเอง เพื่อแจกให้ผู้ฟังรายการ โดยให้เหตุผลว่า ประวัติของตนที่ปรากฏตามสื่อต่าง ๆ มีความคลาดเคลื่อนในหลายส่วน
วันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2551 วีระเริ่มเขียนคอลัมน์ "สีซอให้ควายฟัง" ในหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ทุกวันจันทร์-วันศุกร์ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อคอลัมน์เป็น "เล่าเท่าที่รู้" โดยให้เหตุผลว่า คนอ่านอาจเข้าใจผิด คิดว่าผู้เขียนว่าคนอ่านเป็นควาย ต่อมาเจ้าตัวเขียนในคอลัมน์ว่า จะยุติการเขียนคอลัมน์นี้ ในวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เป็นวันสุดท้าย เนื่องจากงานรัดตัว และช่วงนี้ไม่มีประเด็นน่าสนใจที่จะเขียนถึง
คณะกรรมการ ปปง..
วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบตามที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในฐานะบังคับบัญชาสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินเสนอรายชื่อบุคคลเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน (ปปง.) จำนวน 9 คน และให้ส่งคณะกรรมการประสานงานด้านนิติบัญญัติพิจารณา ก่อนนำเสนอสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาตามลำดับเพื่อให้ความเห็นชอบต่อไป โดยวีระเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อด้วย
วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 สภาผู้แทนราษฎรมีมติให้แต่งตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญตรวจสอบคุณสมบัติของผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน ทั้ง 9 คน เพื่อตรวจสอบคุณสมบัติอีกชั้นหนึ่ง
วันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2553 ที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎรได้พิจารณารายงานการพิจารณาของคณะกรรมาธิการวิสามัญตรวจสอบคุณสมบัติผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน จำนวน 9 คน ตามที่ ครม.เสนอมาและคณะกรรมาธิการวิสามัญได้พิจารณาเสร็จแล้ว โดยที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎรมีมติให้ความเห็นชอบผู้ได้รับการเสนอชื่อ จำนวน 9 คน ด้วยวิธีลงคะแนนลับผ่านซองลงคะแนน ด้วยคะแนนเสียงข้างมาก โดย รศ.ดร.ทวีเกียรติ มีนะกนิษฐ ได้ 245 คะแนนต่อ 88 งดออกเสียง 5 นายถาวร พานิชพันธ์ ได้ 242 ต่อ 88 งดออกเสียง 6 นายตีรณ พงศ์มฆพัฒน์ ได้ 237 ต่อ 90 งดออกเสียง 6 นายบัญชา เสือวรรณศรี ได้ 342 ต่อ 5 งดออกเสียง 4 นายวีระ ธีระภัทรานนท์ ได้ 200 ต่อ 126 งดออกเสียง 12 พล.ต.อ.สมชาย ประภัสภักดี ได้ 339 ต่อ 8 งดออกเสียง 5 รศ.จุราพร ไวยนันท์ได้ 342 ต่อ 5 งดออกเสียง 4 นายวินัย ดำรงค์มงคลกุล ได้ 344 ต่อ 5 งดออกเสียง 4 และ นายมนัส สุขสวัสดิ์ได้ 354 ต่อ 5 งดออกเสียง 4 และขั้นตอนต่อจากนี้จะเสนอให้วุฒิสภาเห็นชอบต่อไป
วันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2553 วุฒิสภาให้ความเห็นชอบบุคคลผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน จำนวน 9 คน ตามที่คณะรัฐมนตรีเสนอ
เมเจอร์ลีกซอกเกอร์
เมเจอร์ลีกซอกเกอร์  ย่อว่า เอ็มแอลเอส (MLS) เป็นลีกฟุตบอลสูงสุดในสหรัฐและแคนาดา โดยในปัจจุบันมีทีมทั้งหมด 24 ทีม โดยแบ่งเป็นสองภูมิภาคคือ ตะวันออกและตะวันตก ฝั่งละ 12 ทีม
เมเจอร์ลีกซอกเกอร์จะเริ่มเล่นประมาณเดือนเมษายนและแข่งจบในเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายนของทุกปี โดยการแข่งขันจะแข่งแบบทีมเหย้า-เยือนอย่างละ 2 ครั้ง รวมเป็นทั้งหมด 4 ครั้งสำหรับในภูมิภาคเดียวกัน และเหย้า-เยือนอย่างละ 1 ครั้งสำหรับต่างภูมิภาคกัน
แชมเปียนลีก.
แชมป์ในแต่ละฤดูกาลจะได้ถ้วยรางวัล เอ็มแอลเอสคัพ ไปครอบครอง โดยมีรายชื่อต่อไปนี้
กำปงจาม
กำปงจาม อาจหมายถึง
กำปงชนัง
กำปงชนัง อาจหมายถึง
กำปงสปือ
กำปงสปือ อาจหมายถึง
กระแจะ (จังหวัดในกัมพูชา)
เสียมราฐ
เสียมราฐ หรือ เสียมเรียบ อาจหมายถึง
โอสถสภา M – 150
โอสถสภา เอ็ม 150
กำปงโสม
อีแก่กินน้ำ
อีแก่กินน้ำ หรือ อีแก่ เป็นเกมไพ่ที่ได้รับอิทธิพลมาจากต่างประเทศ มีวิธีเล่นที่เรียบง่าย จึงนิยมเล่นกันทั่วไปในหมู่เพื่อนฝูง ในงานรื่นเริงต่างๆ หรือเวลาเดินทางไกล ในเกมนี้ผู้แพ้จะถูกลงโทษโดยการให้กินน้ำ จึงมีชื่อเรียกว่าอีแก่กินน้ำ แต่ที่จริงแล้ว จะลงโทษด้วยวิธีใดๆ ก็ได้ หรือจะไม่มีการโทษใดๆ เลยก็ได้ วิธีลงโทษอื่นๆ ที่นิยม เช่น ดีดมะเหงก ดีดมะกอก ฯลฯ เป็นต้น
จังหวัดบันทายมีชัย
บันทายมีชัย หรือ บ็อนเตียย์เมียนเจ็ย (, "ปราการแห่งชัยชนะ") เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศกัมพูชา (ภาษาไทยเรียกว่า "จังหวัดบ้านใต้มีชัย", "บันทายมีชัย" หรือ "ศรีโสภณ") อยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ เมืองหลักคือศรีโสภณ จังหวัดบันทายมีชัยติดต่อกับประเทศไทยทางทิศตะวันตกที่เมืองปอยเปต
จังหวัดบันทายมีชัยเคยเป็นจังหวัดพิบูลสงครามของสยาม ในปี ค.ศ. 1907 สยามได้ยกพื้นที่นี้ให้แก่ประเทศฝรั่งเศส และรวมเข้าเป็นจังหวัดพระตะบอง ต่อมาในปี ค.ศ. 1988 จังหวัดบันทายมีชัยจึงได้แยกออกจากจังหวัดพระตะบอง เดิมประกอบด้วย 5 อำเภอ คือ มงคลบุรี ถมอปวก ศรีโสภณ พระเนตรพระ และพนมศก
จังหวัดบันทายมีชัยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 อำเภอ ได้แก่
ดาบปลายปืน เอ็ม 9
ดาบปลายปืนรุ่น เอ็ม 9 (M9) เป็นมีดอเนกประสงค์และดาบปลายปืน นำมาใช้โดยสหรัฐอเมริกาอย่างเป็นทางการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2527 (1984) มันมีฝักดาบที่มีลักษณะพิเศษโดยสามารถนำไปใช้เป็นตัวตัดลวดได้ ผู้ที่ประดิษฐ์และพัฒนาดาบปลายปืนนี้คือชารล์ส เอ. "มิคกี้" ฟินน์ (Charles A. "Mickey" Finn) ภายใต้สังกัดของบริษัทวิจัยและพัฒนาของเขาเองบริษัทควาล-เอ-เท็ค (Qual-A-Tec) ซึ่งต่อมาเขาได้ทำการผลิตดาบปลายปืนรุ่นนี้ภายใต้สังกัดของโฟรบิสทรี (Phrobis III) เมื่อกองทัพได้ทำสัมปทานให้ทำการผลิตดาบปลายปืนรุ่นนี้ออกมา 325,000 เล่ม ส่วนบริษัทผู้ผลิตดาบปลายปืนรุ่นนี้ในเชิงพาณิชย์ภายใต้ชื่อทางการค้าของตนเองคือบริษัทบัคไนฟ์ (Buck Knife Company) นั้นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการออกแบบดาบปลายปืน เอ็ม 9 หรือมีดรุ่นบัคมาสเตอร์ (Buckmaster) ซึ่งเป็นรุ่นต่อมาของเอ็ม 9 เลย โดยที่มีดและดาบปลายปืนทุกรุ่นนั้นถูกออกแบบโดยตัวผู้ประดิษฐ์ดั้งเดิมหรือมิคกี้ ฟินน์นั่นเอง ดาบปลายปืนเอ็ม 9 ภายใต้การออกแบบของฟินน์นั้นได้รับการยอมรับว่าเป็นที่นิยมอย่างมาก และทำให้ถูกนำไปการลอกเลียนแบบอย่างแพร่หลายในประเทศอื่นๆ ซึ่งในเวลาต่อมาการลอกเลียนแบบเหล่านี้ผิดกฎหมาย หลังจากที่ฟินน์ได้ทำการจดสิทธิบัตรสหรัฐฯ หมายเลข #4622707 ซึ่งช่วยหยุดวงจรการผลิตมีดลอกเลียนแบบได้บางส่วน แต่ยังคงมีการลอกเลียนแบบอยู่ในทวีปเอเชีย ซึ่งในบางประเทศก็มีการขายมีดลอกเลียนแบบนี้อย่างถูกกฎหมาย
หลังจากที่สัมปทานในการผลิตดาบปลายปืนระหว่างโฟรบิสทรีกับรัฐบาลสหรัฐฯ ได้สิ้นสุดลง สิทธิทางปัญญาของแบบดาบปลายปืนรุ่นนี้ก็ตกเป็นของกองทัพบกสหรัฐฯ ซึ่งได้มอบสิทธิ์ให้กับหลายบริษัทในการผลิตมีดรุ่นแปลงมาจากเอ็ม 9 หลายต่อหลายรุ่นด้วยกัน ดาบปลายปืนเอ็ม 9 ถือว่าเป็นอาวุธประจำการของกองทัพบกสหรัฐฯ (รวมถึงสังกัดทางหหารส่วนอื่นด้วย แต่ไม่รวมไปถึงนาวิกโยธินสหรัฐฯ และกองทัพอากาศสหรัฐฯ) และกองทัพในประเทศอื่นๆ ทั่วโลก มีดรุ่นนี้ยังถูกนำไปจำหน่ายในเชิงพาณิชย์อีกด้วย
ในบรรดารุ่นที่มีแบบมาจากเอ็ม 9 ที่ถูกผลิตขึ้น บางรุ่นจะมีร่องดาบ (หรือฟุลเลอร์ - Fuller พิสูจน์แล้วว่ามีคุณสมบัติทำให้เลือดที่มาจากการทิ่มแทงไหลออกไปได้โดยง่าย) แต่ในบางรุ่นจะไม่มี ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับบริษัทผู้ได้รับสัมปทานในการผลิตดาบปลายปืนในล็อตหนึ่งๆ และสเป็คที่ทางกองทัพได้กำหนดมาให้ในขณะนั้น ดาบปลายปืนเอ็ม 9 นั้นแต่เดิมถูกผลิตมาเพื่อแทนที่ดาบปลายปืนรุ่นเอ็ม 6 (M6) และเอ็ม 7 (M7) ซึ่งได้เข้าเป็นอาวุธประจำการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 (1957) และ 2507 (1964) ตามลำดับ แต่ต่อมาพบว่ามันได้เข้าแทนที่อาวุธประจำการในบางสังกัดเท่านั้น ทั้งนี้ทหารส่วนมากเลือกที่จะยังคงใช้ดาบปลายปืนรุ่นเอ็ม 7 เนื่องจากดาบปลายปืนรุ่นเอ็ม 9 นั้นหักและชำรุดได้ง่ายกว่าดาบปลายปืนรุ่นก่อนมาก เพราะใบมีดที่มีลักษณะค่อนข้างบาง และมีคุณภาพแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับบริษัทผู้ได้รับสัมปทานในการผลิต
ตัวอย่างของดาบปลายปืนรุ่นต่อมาที่ถูกดัดแปลงมาจากดาบปลายปืนรุ่นเอ็ม 9 ได้แก่ดาบปลายปืนรุ่น เอ็ม 11 อีโอดี (M11 EOD - Explosive ordnance disposal) ซึ่งถูกออกแบบเป็นพิเศษเพื่อใช้ในการกำจัดวัตถุระเบิด ซึ่งมีส่วนประกอบพิเศษเพิ่มเข้ามาเช่นหัวกลมที่ด้ามดาบที่ใช้แทนค้อนได้ แต่ดาบปลายปืนรุ่นนี้ยังคงใช้ใบมีดและฝักดาบเหมือนกับเอ็ม 9