pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาใน พ.ศ. 2536 มศว ปทุมวัน ได้ถูกยุบลงและรวมเข้ากับ มศว ประสานมิตร โรงเรียนจึงได้ขยายเนื้อที่ออกไปเพิ่มในพื้นที่ของ มศว ปทุมวัน โรงเรียนสาธิต มศว ปทุมวัน จึงย้ายมาอยู่ในสังกัด มศว ประสานมิตร
ปัจจุบันโรงเรียนมีหลักสูตรการเรียนการสอนจำนวน 2 หลักสูตร ได้แก่
ในระดับชั้นมัธยมปลาย มีแผนการเรียนให้เลือก 4 แผนการเรียน ได้แก่
สำหรับหลักสูตรภาษาอังกฤษ สามารถเลือกได้แค่ 3 แผนการเรียนแรก
สิ่งก่อสร้างภายในโรงเรียน.
มีการก่อสร้างอาคารสถานที่สำหรับการเรียนการสอน 7 อาคาร ได้แก่
สร้างสระว่ายน้ำ ห้องสมุด ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ห้องปฏิบัติการภาษา ห้องปฏิบัติการคหกรรมศาสตร์ ห้องปฏิบัติการดนตรีและการละคร ห้องกิจกรรมสังคมศึกษา ห้องกิจกรรมคณิตศาสตร์ ห้องกิจกรรมวิทยาศาสตร์ ห้องกิจกรรมภาษาไทย ห้องโสตทัศนศึกษา ห้องพยาบาล ห้องประชุม และสร้างสนามบาสเกตบอล สนามวอลเลย์บอล สนามเทนนิส และสนามเปตอง รวมทั้งปรับภูมิทัศน์ของโรงเรียนโดยรอบ
ลานหน้าอาคารสาธิตปทุมวัน 5 ใช้เล่นกีฬาต่าง ๆ และบางครั้งโรงเรียนก็ได้ใช้ สนามฟุตบอลโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เพื่อทำกิจกรรม เช่น วิชากีฬา/กรีฑา, กีฬาสี
สัตยพรต ศาสตรี
ศาสตราจารย์ สัตยพรต ศาสตรี (Satya Vrat Shastri) (เกิด 29 กันยายน พ.ศ. 2473 ณ ประเทศอินเดีย ถึงแก่กรรม 14 กันยายน พ.ศ. 2564 ณ ประเทศอินเดีย อายุ 91 ปี) นักวิชาการภาษาสันสกฤตที่มีชื่อเสียงทั้งในประเทศอินเดีย และต่างประเทศ รวมทั้งในประเทศไทยด้วย นอกจากนี้ยังได้รับเชิญไปสอนและบรรยายด้านภาษาสันสกฤตในมหาวิทยาลัยหลายแห่งทั่วโลก
ศาสตราจารย์ สัตยพรต ศาสตรี หรือ ศาสตราจารย์ ดร.สัตยพรต ศาสตรี ได้รับการศึกษาในวัยเด็กกับบิดา ซึ่งเป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียง นั่นคือ "ศรีจรุ เทว ศาสตรี" เมื่อโตขึ้นได้เข้าเรียนในระบบ จนได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยม (B.A. Hons.) ด้านภาษาสันสกฤต และปริญญาโท (First Class First in M.A) จากมหาวิทยาลัยปัญจาบ โดยได้รับเหรียญเกียรติคุณจากมหาวิทยาลัยด้วย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยพาราณสีฮินดู (Banaras Hindu University)
หลังสำเร็จการศึกษาปริญญาเอก ท่านเข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยเดลฮี ตลอดระยะเวลากว่า 40 ปีที่ทำการสอนนั้น ท่านได้รับตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง เช่น หัวหน้าภาควิชาภาษาสันสกฤต และคณบดีคณะอักษรศาสตร์ด้วย
นอกจากนี้ยังเคยเป็นรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีชคันนาถสันสกฤต ในรัฐโอริสสา และยังเป็นศาสตราจารย์รับเชิญในมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้แก่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร และมหาวิทยาลัยพุทธศาสนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (หนองคาย) มหาวิทยาลัยทือบิงเงน (เยอรมนี) มหาวิทยาลัยคาธอลิก (เบลเยียม) และมหาวิทยาลัยอัลแบร์ตา (แคนาดา)
ท่านได้เข้าร่วมการประชมและสัมมนาระดับนานาชาติมากมาย และยังได้แสดงปาฐกถากว่าร้อยครั้งในมหาวิทยาลัยต่างๆ ทั้งในยุโรป อเมริกาเหนือ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียตะวันออกไกล
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ (ชื่อเดิม: โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา 2) หรือเป็นที่รู้จักในนาม เตรียมพัฒน์ เป็นโรงเรียน ประเภทสหศึกษา ระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โรงเรียนก่อตั้งเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 โดยคุณหญิงบุญเลื่อน เครือตราชู (อธิบดีกรมสามัญศึกษา) โดยมีคุณหญิงสุชาดา ถิระวัฒน์ (ผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา) ปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนคนแรก ในอดีตได้ร่วมจัดงาน กีฬา 5 พระเกี้ยว ร่วมกับ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) โรงเรียนหอวัง และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการตั้งอยู่เลขที่ 499 ถนนพัฒนาการ แขวงพัฒนาการ (ก่อนวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 อยู่ในแขวงสวนหลวง) เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250 มีเนื้อที่ภายในโรงเรียนทั้งหมด 38 ไร่
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ได้รับการประกาศจัดตั้ง จากกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 มีชื่อเดิมว่า “โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา 2” (ตัวย่อ คือ ต.อ.2) เพื่อให้เป็นสาขาโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ทั้งนี้ เมื่อคุณหญิงบุญเลื่อน เครือตราชู ผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ณ ขณะนั้น ได้ขอที่ดินจากท่านเจ้าสัว นายอื้อจือเหลียง ซึ่งต่อมา นายยอดยิ่ง เอื้อวัฒนสกุล บุตรชาย ได้เป็นผู้โอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจำนวน 38 ไร่ ให้กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เพื่อสร้างโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา 2 เมื่อคุณหญิงบุญเลื่อน เครือตราชู ไปดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมสามัญศึกษา และคุณหญิงสุชาดา ถิระวัฒน์ มาดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา แทนนั้นท่านได้ดำเนินการจัดตั้งสาขา โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาขึ้น รวมทั้งได้วางแผน และ ขออนุมัติก่อสร้างอาคารต่างๆ
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ เริ่มรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 12 ห้องเรียน ในปีการศึกษา 2521 โดยอาศัยเรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ปีต่อมาจึงได้ย้ายมาเรียนในสถานที่ปัจจุบันในวันที่ 9 พฤศจิกายน
กรมสามัญศึกษาได้ประกาศ เปลี่ยนชื่อ “โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา 2” เป็น “โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ” และได้รับพระราชทาน พระบรมราชานุญาต ให้ใช้ตราพระเกี้ยวเป็นสัญลักษณ์ประจำโรงเรียน เช่นเดียวกับ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และมีปรัชญาของโรงเรียน คือ “ความเป็นเลิศทางวิชาการ และคุณธรรม” และคติพจน์ประจำโรงเรียน คือ “สจฺจญจ ปญญาจ นรานํ วุฑฒิ” (อ่านว่า สัด-จัน-จะ-ปัน-ยา-จะ-นะ-รา-นัง-วุด-ทิ) หมายความว่า ซื่อสัตย์และปัญญาพาให้เจริญ ทั้งนี้ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการได้ดำเนินการจัดตั้งโรงเรียนในเครือโดยเพิ่มชื่ออำเภอ หรือชื่อจังหวัดต่อท้ายชื่อ เป็นจำนวนหลายโรง ซึ่งกำลังดำเนินการสร้างโรงเรียน หรือเปลี่ยนชื่อโรงอื่นที่ไม่ได้อยู่ในเครือ เพื่อเป็นสาขาให้ครบตามเป้าหมาย กล่าวคือจำนวน 21 โรง เนื่องจากโรงเรียนก่อตั้งเมื่อวันที่ 21 และ พ.ศ. 2521 ซึ่งตรงกับจำนวนรัศมีบนสัญลักษณ์องค์พระเกี้ยว ซึ่งมี 21 แฉก ฉะนั้น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาอื่น ที่ไม่ได้อยู่ในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ จะมีสัญลักษณ์องค์พระเกี้ยวไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจำนวนแฉกรัศมี ล่าสุดนี้ โรงเรียนในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการมีทั้งหมดทั้งสิ้น 18 โรง และโรงล่าสุดคือ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ พัทลุง
เอ็ม 16
เอ็ม 16 เป็นชื่อทางราชการของอาวุธปืนเล็กยาวจู่โจมประจำกายที่ทาง กระทรวงกลาโหม (United States Department of Defense; US DOD) ประเทศสหรัฐอเมริกากำหนดขึ้น ภายหลังการรับปืน ขนาด 5.56 มม. ที่ออกแบบโดยยูจีน สโตนเนอร์ (Eugene Stoner) วิศวกรของบริษัทอาร์มาไลท์ เมื่อ ค.ศ. 1957 มาพิจารณาในโครงการ เพื่อจัดหาอาวุธประจำกายรุ่นใหม่ และเข้าประจำการในกองทัพอากาศและกองทัพบกของสหรัฐอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1960 และ ค.ศ. 1967 ตามลำดับ แทนปืนเล็กยาว M14 ซึ่งใช้กระสุนขนาด และเป็นอาวุธปืนที่ใช้กันแพร่หลายในกลุ่มประเทศสมาชิกองค์การ NATO และนานาประเทศที่ได้รับความช่วยเหลือทางทหารจากสหรัฐฯในช่วงสงครามเย็นมาจนถึงปัจจุบัน
ปืน M16 เป็นอาวุธปืนที่มีน้ำหนักเบา ใช้ระบบการทำงานด้วยแรงดันก๊าซ ระบายความร้อนด้วยอากาศ ขัดกลอนด้วยลูกเลื่อนหมุนตัว และปลดกลอนด้วยการใช้แรงดันก๊าซดันเข้าห้องลูกเลื่อนโดยตรง บรรจุกระสุนด้วยซองกระสุน โดยชิ้นส่วนต่างๆของปืนผลิตขึ้นจากวัสดุโลหะจำพวกเหล็ก อะลูมิเนียม และพลาสติก
นับแต่ประเทศสหรัฐอเมริกาประกาศเอกราชจากประเทศอังกฤษได้สำเร็จ กองทัพสหรัฐฯได้ประจำการปืนเล็กยาวแบบคาบศิลาเป็นจำนวนมากจนเมื่อล่วงเข้าสู่ยุคของกระสุนแบบปลอกโลหะและดินควันน้อย กองทัพสหรัฐฯจึงได้ทยอยเปลี่ยนจากปืนคาบศิลามาเป็นปืนเล็กยาวที่ใช้กระสุนแบบนัดทั้งหมด โดยได้เลือกประจำการปืนเล็กยาวขนาด .30 นิ้วมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1892 ปืนเล็กยาวรุ่นแรกที่ประจำการ คือ ปืน ขนาด ของประเทศนอร์เวย์ ซึ่งเป็นเล็กยาวแบบกระชากลูกเลื่อนด้วยมือ แต่เนื่องจากปืนรุ่นนี้มีปัญหาหลายประการ ภายหลังกองทัพสหรัฐฯจึงได้ซื้อสิทธิบัตรปืนเล็กยาว จากบริษัท ประเทศเยอรมนี พร้อมทั้งนำระบบดึงขึ้นเข็มแทงชนวนของปืน Krag มาติดตั้งเพิ่มเข้าไปและผลิตเป็นปืน และได้นำกระสุนขนาด (7.92×57 มม.) มาทำการดัดแปลงให้ใช้กับหัวกระสุนขนาด .30 นิ้ว (7.62 มิลลิเมตร) เดิมของปืน Krag ต่อไป พร้อมทั้งยืดปลอกออกเป็น 63 มิลลิเมตรทำให้บรรจุดินส่งได้มากขึ้นและเรียกว่ากระสุนใหม่นี้ว่า (7.62×63 มม.)
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพฯสหรัฐฯได้เริ่มทยอยโอนปืน M1903 Springfield ไปให้กองกำลังท้องถิ่นและบางส่วนได้นำมาดัดแปลงเป็นปืนเล็กยาวซุ่มยิง M1903A4 ใช้ในสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงสงครามเกาหลี ในขณะเดียวกันก็ได้ทยอยบรรจุปืนเล็กยาวบรรจุเอง M1 Garand เข้าประจำการ โดยปืน M1 Garand ออกแบบโดยจอห์น ซี กาแรนด์ ซึ่งในช่วงแรกออกแบบให้ใช้กับกระสุนขนาด 7×51 มิลลิเมตร และสามารถบรรจุในแนบกระสุนได้ 10 นัด แต่เมื่อกองทัพสหรัฐฯรับมาพิจารณาใน ค.ศ.1932 ก็มีคำสั่งให้เปลี่ยนมาใช้กระสุน .30-06 ทำให้ปืนบรรจุกระสุนได้เพียง 8 นัด และรับเข้าประจำการเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1936 ให้ชื่อเป็นทางการว่า "United States Rifle, Caliber .30, M1" และใช้งานมาจนถึงสงครามเกาหลี โดยในระหว่างที่ปืน M1 Garand ประจำการนี้ กองทัพสหรัฐฯก็ได้มีโครงการ T20 ทำการดัดแปลงปืน M1 Garand ให้บรรจุกระสุนได้มากขึ้นโดยใช้ซองกระสุน 20 นัดของปืนเล็กกล และทำการเพิ่มระบบยิงแบบอัตโนมัติเข้าไปกลายเป็นโครงการ T37
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้มีการวิจัยดินขับแบบใหม่สำเร็จ จนสามารถใช้ในปริมาณน้อยลงแต่ให้แรงขับเท่าเดิม กองทัพสหรัฐฯจึงได้นำกระสุน .30-06 มาทำการลดความยาวปลอกจาก 63 มิลลิเมตรลงเป็น 51 มิลลิเมตร เพื่อนำไปใช้กับปืนในโครงการ T37 กลายเป็นโครงการ T44 แล้วในที่สุดก็ประจำการเป็นปืน และ ในปี ค.ศ. 1957 ส่วนกระสุน 7.62 มิลลิเมตรของปืน M14 ก็กลายเป็นกระสุน ซึ่งเป็นกระสุนมาตรฐานของปืนกลและปืนเล็กยาวหลายรุ่นในปัจจุบัน นอกจากนั้นบริษัทวินเชสเตอร์ยังได้นำกระสุน 7.62 มม. นาโตนี้ไปผลิตขายให้พลเรือนในชื่อว่า อีกด้วย
หลังจากปืน M14 ประจำการได้ไม่นาน ก็มีคำวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับปืนดังกล่าว ทั้งปัญหาเรื่องตัวปืนและกระสุนมีน้ำหนักมากทำให้ทหารพกพาไปได้น้อย อีกทั้งมีปัญหาเรื่องแรงสะท้อนถอยหลังสูง โดยเฉพาะเมื่อยิงแบบอัตโนมัติจะไม่สามารถควบคุมปืนได้เลย ทำให้ปืน M14 มีอายุการใช้งานได้ไม่นาน ในขณะเดียวกันก็ทำให้โครงการวิจัยปืนเล็กยาวที่ใช้กระสุนขนาดหน้าตัดเล็กแต่มีความเร็วสูงที่ตั้งมาก่อนหน้านั้นมีความชัดเจนมากขึ้น ซึ่งโครงการนี้มีชื่อว่า Project SALVO ตั้งขึ้นมาแต่ ค.ศ. 1948 โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะสร้างอาวุธประจำกายทหารราบที่ใช้กระสุนขนาด .22 ความเร็วสูง มีระยะหวังผล 300 เมตรขึ้นไป ภายหลังจึงได้มีข้อกำหนดเพิ่มเติมว่าต้องมีน้ำหนักเบา เลือกยิงได้ทั้งแบบทีละนัดและยิงเป็นชุด และต้องยิงเจาะหมวกเหล็กได้ในระยะ 500 เมตร
ใน ค.ศ. 1957 บริษัทอาร์มาไลท์ (Armalite) ซึ่งเป็นแผนกอาวุธปืนของบริษัท Fairchild Aircraft Corp. ได้เข้าร่วมโครงการนี้โดย ยูจีน สโตนเนอร์ ได้นำแบบปืน ขนาด 7.62 มิลลิเมตรมาย่อส่วนเป็นปืน AR-15 เพื่อใช้กับกระสุน ซึ่งพัฒนาโดย ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้รับมอบหมายจากกองทัพสหรัฐฯให้ออกแบบและวิจัยกระสุนชนิดใหม่ ที่จะนำมาใช้กับปืนเล็กยาวจู่โจมในโครงการ SALVO นี้ และกองทัพสหรัฐฯได้รับแบบปืน AR-15 มาพิจารณา
ใน ค.ศ. 1958 บริษัทอาร์มาไลท์ได้รับคำวิจารณ์และคำสั่งแก้ไขปืน AR-15 จากทางกองทัพสหรัฐฯหลายครั้ง จนถอดใจและประสบปัญหาทางการเงิน จึงได้ตัดสินใจขายแบบพิมพ์เขียวปืน AR-15 ให้แก่บริษัทโคลต์ (Colt Firearms) และได้รับการพัฒนาปรับปรุงจนเป็นปืน M16 และเข้าประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐฯในปี ค.ศ.1964
ส่วนทางกองทัพบกสหรัฐฯก็ได้นำปืน M16 ไปพัฒนาต่อเป็นปืน XM16E1 ซึ่งได้มีการเปลี่ยนปลอกลดแสง เพิ่มชุดส่งลูกเลื่อน (Forward Assist Assembly) และเพิ่มอัตราครบรอบเกลียวให้เร็วขึ้นจาก 14 นิ้วเป็น 12 นิ้ว เพื่อรองรับการใช้กระสุนส่องวิถี M196 ที่มีหัวกระสุนยาวกว่ากระสุนธรรมดาแบบ M193 และเข้าประจำการในกองทัพบกสหรัฐฯพร้อมทั้งเรียกชื่อใหม่ว่า ""US Rifle, 5.56mm, M16A1" ในปีค.ศ. 1967 และยังมีการเปิดสายการผลิตปืน M16 ในรูปแบบอื่นๆ ที่คล้ายคลึงกันในอีกหลายประเทศทั่วโลก
ต่อมาในปีค.ศ. 1981 บริษัทโคลต์จึงได้พัฒนาและปรับปรุงปืน M16A1 จนออกมาเป็นปืน M16A1E1 เพื่อรองรับกระสุนขนาด 5.56x45 mm. NATO รุ่นใหม่คือกระสุน M855 หรือ SS-109 ของบริษัท ซึ่งมีความแม่นยำและอานุภาพมากกว่าเดิม จนในปีค.ศ. 1982 หน่วย US Department of Defense (US DoD) จึงได้บรรจุปืน M16 รุ่นนี้เข้าประจำการและเรียกในชื่อใหม่ว่า "US Rifle, 5.56mm, M16A2" ซึ่งปืน M16A2 นี้สามารถยิงได้เพียง 2 รูปแบบ คือ แบบกึ่งอัตโนมัติ (Semi-Auto) ครั้งละ 1 นัด/ครั้ง และแบบอัตโนมัติชุดละ 3 นัด (Burst Auto) โดยมีคันบังคับการยิงให้จัดเลือกอยู่ทางด้านซ้ายเหนือด้ามปืน ซึ่งต่างจากปืน M16A1 ตรงที่แบบอัตโนมัติของรุ่น A1 จะเป็นแบบอัตโนมัติเต็มตัว (Full-Auto) กล่าวคือปืนจะทำการยิงตามวงรอบการทำงานไปเรื่อยๆจนกว่าผู้ยิงจะเลิกเหนี่ยวไกปืนหรือจนกว่ากระสุนจะหมดซองกระสุน มิใช่ยิงเป็นชุดเพียง 3 นัดเท่านั้น ไม่ว่าผู้ยิงจะเหนี่ยวไกค้างไว้หรือไม่ก็ตาม
ในปีค.ศ. 1994 ทางบริษัทโคลต์ได้มีการปรับปรุงสมรรถภาพของปืน M16A2 อีกครั้งเป็นรุ่น A3 และ A4 ตามลำดับ โดยปืน M16A3 นั้นสามารถยิงได้สองโหมดคือ ยิงทีละนัด (Semi-Auto) และยิงอัตโนมัติเต็มตัว (Full-Auto) เท่านั้น ส่วนปืน M16A4 นั้นจะยิงได้สองโหมดนี้คือ โหมดยิงทีละนัด (Semi-Auto) และแบบอัตโนมัติชุดละ3นัด (Three-Burst Auto) โดยรุ่น A4 มีลักษณะภายนอกคล้ายกับ A2 และ A3 ทุกประการ เพียงแต่สามารถถอดด้ามหูหิ้ว (Flat Top Receiver) ออกเพื่อใช้ราง ในการติดตั้งอุปกรณ์เสริมต่างๆได้ ในขณะที่รุ่น A2 และ A3 จะเป็นแบบติดตั้งตายตัว
ในช่วงทศวรรษ 1980 จะถูกแทนที่ด้วยปืนกล ซึ่งใช้กระสุนขนาด 5.56x45 mm. NATO รุ่น M855 เช่นเดียวกับปืน M16A2 เพื่อเพิ่มอานุภาพของอาวุธและลดภาระในการจัดส่งกระสุนและส่งกำลังบำรุงเข้าสู่สนามรบของหน่วยพลาธิการ ครั้นถึงทศวรรษ 1990 ปืน M16A2 จำนวนมากเริ่มถูกแทนที่ด้วยปืน M4 Carbine ซึ่งปรับปรุงมาจากปืน M16 เพื่อเพิ่มสมรรถนะและความคล่องตัวกับการรบในที่แคบหรือในอาคารต่างๆ
ชิ้นส่วนต่างๆของปืน M16 ผลิตขึ้นจากกรรมวิธีต่างๆดังนี้ ปลอกลดแสง ลำกล้อง โครงปืน และชิ้นส่วนในระบบลั่นไกผลิตด้วยวิธีการขึ้นรูปด้วยกระบวนการ Forging จากวัสดุเหล็กกล้าผสมอะลูมิเนียม เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการระบายความร้อนและมีความทนทานต่อการใช้งานสูง ส่วนพานท้ายและฝาครอบลำกล้องทำจากวัสดุโพลิเมอร์ไฟเบอร์ทนความร้อน ทำให้ปืน M16 รุ่นแรกๆ นั้นมีน้ำหนักเบาเพียง 3.60 กิโลกรัมเท่านั้น (น้ำหนักปืนพร้อมซองกระสุนขนาด 30 นัด) ซึ่งเบากว่าปืนเล็กยาวจู่โจมรุ่นก่อนๆอย่างปืน M14 ในขณะที่ปืนอาก้า (AK-47) ซึ่งเป็นที่นิยมกันในกลุ่มประเทศคอมมิวนิสต์เวลานั้นมีน้ำหนักมากถึง 4.30 กิโลกรัม แต่ปืน M16 รุ่นหลังจะมีน้ำหนักเพิ่มขึ้น 3.77 กิโลกรัมจากการออกแบบให้ลำกล้องและโครงปืนมีความหนามากขึ้นเพื่อรองรับการใช้งานกระสุน 5.56 มม.แบบใหม่คือ กระสุนแบบ M855 หรือ SS-109 จึงทำให้มีน้ำหนักมากตามไปด้วย มีความยาวของปืนทั้งกระบอกเพิ่มเป็น 40 นิ้ว (1.06 เมตร) โดยเป็นความยาวส่วนลำกล้อง 20 นิ้ว (508 มิลลิเมตร)
อนึ่ง ปืน M16/M4 นั้นสามารถเพิ่มสมรรถนะด้วยการติดตั้งอุปกรณ์เสริม เช่น เครื่องยิงลูกระเบิดขนาด 40 มม. M203, กล้องเล็งจุดแดง (Red Dot), ขาทราย (Bi-pod) ฯลฯ เป็นต้น
กลไกแอนติคิเธียรา
เครื่องกลแอนติคิเธียรา (กรีก: O μηχανισμός των Αντικυθήρων, "O mēchanismós tōn Antikythērōn") เป็นคอมพิวเตอร์แอนะลอกเชิงกลสมัยโบราณ (หลักการทำงานตรงกันข้ามกับคอมพิวเตอร์แบบดิจิทัล) มีการออกแบบเพื่อให้คำนวณตำแหน่งทางดาราศาสตร์ เครื่องกลดังกล่าวนี้ถูกค้นพบโดยบังเอิญในเรืออับปาง ห่างจากเกาะแอนติคิเธียรา (Αντικύθηρα, "Antikythera") ของกรีซ ซึ่งอยู่ระหว่างคือเธรา (Κύθηρα) และเครเต (Κρήτη) ระบุอายุประมาณ 80 ปีก่อนคริสตกาล
เครื่องกลดังกล่าวนี้ถูกพบโดยบังเอิญในซากเรือโบราณ ซึ่งถูกค้นพบในช่วงเวลาไม่นานนักก่อนเทศกาลอีสเตอร์ ค.ศ. 1900 ที่ความลึก 42 เมตร นักดำน้ำชาวกรีกที่ค้นหาฟองน้ำ ได้นำสิ่งของต่างๆ รวมทั้งรูปปั้นมากมายขึ้นมาด้วย แต่การค้นพบที่น่าสนใจที่สุดจากซากเรืออับปางครั้งนี้ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1902 เมื่อนักโบราณคดี ชื่อ สปืริโดน สไตส์ (Σπυρίδων Στάης) ได้สังเกตเห็นเศษหินชิ้นหนึ่งที่ได้จากบริเวณดังกล่าว มีเฟืองล้ออันหนึ่งฝังจมอยู่ เมื่อตรวจสอบโดยละเอียด ก็พบว่า สิ่งที่เข้าใจว่าเป็นหินนั้น ที่จริงก็คือ กลไกชนิดหนึ่งที่สึกกร่อนและผุพัง มีน้ำหนักมาก ซึ่งคงเหลืออยู่เป็น 3 ชิ้นส่วนใหญ่ๆ และมีชิ้นส่วนเล็กๆ อีกนับสิบๆ ชิ้น อุปกรณ์ดังกล่าวมีขนาดประมาณ 30 คูณ 15 เซนติเมตร และมีความหนาขนาดหนังสือ ทำจากสำริด เดิมติดตั้งไว้บนกรอบไม้ มีข้อความจารึกไว้กว่า 2,000 ตัว ซึ่งถอดความได้แล้วประมาณ 95% ข้อความจารึกทั้งหมดยังไม่มีการตีพิมพ์เผยแพร่
อุปกรณ์ที่ว่านี้ถูกนำไปจัดแสดงใน กลุ่มสำริด แห่งพิพิธภัณฑสถานโบราณคดีแห่งชาติ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ พร้อมกับอุปกรณ์ที่จำลองขึ้นใหม่ ส่วนอุปกรณ์จำลองอีกชิ้น จัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์คอมพิวเตอร์อเมริกัน ในเมืองโบซแมน รัฐมอนแทนา สหรัฐอเมริกา
ต้นกำเนิดของเครื่องกลดังกล่าวนี้ยังไม่ทราบแน่ชัด ทราบเพียงว่าเป็นวัตถุที่เคยอยู่บนเรือแอนติคิเธียรา เรือนี้เป็นเรือของโรมัน แต่เครื่องกลนี้น่าจะสร้างขึ้นในกรีซอย่างแน่นอน ข้อสมมุติฐานอย่างหนึ่งก็คือ อุปกรณ์นี้ถูกสร้างในสำนักวิชาการ ที่สร้างโดยโพไซโดนิออส (Ποσειδώνιος) นักปรัชญาสโตอิกโบราณ บนเกาะรอดอส หรือโรดส์ (Ρόδος) ของกรีก ซึ่งในเวลานั้น เมืองดังกล่าวถือเป็นศูนย์กลางด้านวิศวกรรมเครื่องกล และดาราศาสตร์ นักสำรวจยังมีข้อเสนอว่าเรือดังกล่าวอาจนำอุปกรณ์ชิ้นนี้ไปยังกรุงโรม พร้อมกับทรัพย์สินอื่นๆ ที่ปล้นไปจากเกาะแห่งนั้น เพื่อสมทบงานแห่ฉลองชัยชนะของจูเลียส ซีซาร์
เจ้าอุตรการโกศล (ศุขเกษม ณ เชียงใหม่)
ร้อยตรี เจ้าอุตรการโกศล มีนามเดิมว่า เจ้าน้อยศุขเกษม  (พ.ศ. 2423 - พ.ศ. 2456) เป็นราชโอรสองค์ใหญ่ในพลตรีเจ้าแก้วนวรัฐ สมรสกับเจ้าบัวชุม ณ เชียงใหม่ พระญาติในราชวงศ์ทิพย์จักร มีบรรดาศักดิ์เป็น "เจ้าอุตรการโกศล" ถือศักดินา 1,600
เจ้าน้อยศุขเกษม ถูกกล่าวถึงในบทเพลง มะเมี้ยะ ของจรัล มโนเพ็ชร ซึ่งกล่าวถึงตำนานรักต้องห้ามระหว่างเจ้าชายเมืองเหนือกับมะเมียะ สาวชาวพม่า แห่งเมืองมะละแหม่ง ที่จบลงด้วยความเศร้า
เจ้าน้อยศุขเกษม ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2423 เป็นราชโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าแก้วนวรัฐกับแม่เจ้าจามรีมหาเทวี มีน้องสาวและน้องชายร่วมพระมารดา คือ เจ้าบัวทิพย์ และเจ้าวงษ์ตะวัน ในปี พ.ศ. 2441 ในวัย 15 ปีก็ถูกส่งตัวไปศึกษายังโรงเรียนเซนต์แพทริคในเมืองมะละแหม่งของพม่า และได้พบรักกับมะเมียะแม่ค้าสาวชาวพม่าในปี พ.ศ. 2445 จนกระทั่งได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยา ด้วยความสนับสนุนของทางบ้านของมะเมียะ
หลังจากเรื่องเจ้าศุขเกษมไปคบหากับสาวพม่าได้ยินมาถึงคุ้มเชียงใหม่ เจ้าศุขเกษมก็ถูกเรียกกลับเชียงใหม่ในปีพ.ศ. 2446 โดยมะเมียะปลอมตัวเป็นผู้ชายติดตามขบวนมาและให้คนสนิทปิดเรื่องนี้เป็นความลับ หลังจากเรื่องแดง มะเมี๊ยะซึ่งเป็นคนพม่าและมีฐานะยากจน ก็ถูกคุ้มเชียงใหม่บีบบังคับให้แยกทางจากเจ้าศุขเกษมอย่างเด็ดขาด โดยเจ้าดวงเดือน ณ เชียงใหม่ เคยให้สัมภาษณ์ต่อตำนานดังกล่าว ซึ่งเจ้าดวงเดือนรับฟังมาจากเจ้าแก้วนวรัฐ ความว่า:
มีผู้พยายามเสนอว่า การที่เจ้าศุขเกษมและมะเมียะต้องแยกทางกัน เพราะมะเมียะเป็นคนในบังคับอังกฤษเกรงจะเป็นปัญหาทางการเมืองระหว่างประเทศนั้น นักวิชาการได้ศึกษาค้นคว้าแล้วสรุปว่าไม่มีมูล ดังที่ เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ สมรสกับเจ้าสุคันธา ณ เชียงตุง ก็ไม่เป็นปัญหาทางการเมืองแต่อย่างใด
เจ้าศุขเกษมได้เข้าพิธีสมรสกับเจ้าบัวชุม ณ เชียงใหม่ เจ้าศุขเกษมมีอุปนิสัยไม่เอาการเอางาน ชอบแต่สุรา ด้วยเหตุฉะนี้จึงได้รับแต่งตั้งเป็นเพียง "เจ้าอุตรการโกศล" ซึ่งไม่มีสิทธิขึ้นครองนครต่อเนื่องจากไม่ใช่ตำแหน่งเจ้าขันห้าใบ เจ้าศุขเกษมถึงแก่กรรมด้วยโรคเส้นประสาทพิการเรื้อรัง เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2456 สิริอายุ 33 ปี (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2457) โดยมีพิธีปลงศพ ในวันที่ 31 สิงหาคม ของปีเดียวกัน
เนโต้
เอี้ยก่วย
อัลลีอันทซ์อาเรนา
อัลลีอันทซ์อาเรนา  มีชื่อเล่นว่า "เรือยาง"  เป็นสนามฟุตบอลในประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมืองมิวนิก เริ่มก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2545 และเสร็จสมบูรณ์เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 รวมค่าก่อสร้างทั้งหมด 340 ล้านยูโร ปัจจุบันทีมที่ใช้สนามคือสโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก
ฟ็อลคส์พาร์คชตาดีอ็อน
ฟ็อลคส์พาร์คชตาดีอ็อน  มีชื่อเดิมว่า อิมเท็คอาเรนา  เป็นสนามกีฬาในเมืองฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี สร้างระหว่าง ค.ศ. 1951–1953 เปิดใช้เมื่อ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 โดยใช้ชื่อ "ฟ็อลคส์พาร์คชตาดีอ็อน" จากนั้นเปลี่ยนชื่อไปตามชื่อผู้สนับสนุน จนกระทั่ง ค.ศ. 2005 จึงกลับมาใช้ชื่อดั้งเดิม
ปัจจุบันทีมฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา ทีมในลีกบุนเดิสลีกา ใช้สนามนี้เป็นสนามเหย้าของสโมสร
สนามนี้ใช้ในการแข่งขันยูฟ่าคัพ 2010 รอบสุดท้าย
พระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ
พระเจ้าเฮนรีที่ 8 (; 28 มิถุนายน ค.ศ. 1491 – 28 มกราคม ค.ศ. 1547) เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ เสวยราชย์ต่อจากพระบิดา คือ พระเจ้าเฮนรีที่ 7 ใน ค.ศ. 1509 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1547 นับเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่สองจากราชวงศ์ทิวเดอร์
พระเจ้าเฮนรีที่ 8 เป็นที่รู้จักจากการสมรสถึงหกครั้ง โดยเฉพาะความพยายามของพระองค์ที่จะให้การสมรสครั้งแรกกับพระนางกาตาลินาแห่งอารากอนตกเป็นโมฆะ พระองค์ยังขัดแย้งกับพระสันตะปาปาแห่งโรมในประเด็นความเป็นโมฆะของการสมรสดังกล่าว ทำให้พระองค์ริเริ่มการปฏิรูปอังกฤษเพื่อแยกคริสตจักรอังกฤษออกจากอำนาจของพระสันตะปาปา แล้วตั้งพระองค์เองเป็นประมุขสูงสุดแห่งคริสตจักรอังกฤษ และยุบเลิกสำนักชีและอารามต่าง ๆ เสีย เป็นเหตุให้พระองค์ถูกปัพพาชนียกรรมจากศาสนจักร
ว่าด้วยเรื่องในประเทศแล้ว พระองค์ยังเป็นที่รู้จักจากการเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญอังกฤษจนถึงรากฐาน แล้วเอาแนวคิดเรื่องเทวสิทธิ์ของกษัตริย์มาใช้ นอกจากจะอ้างอำนาจสูงสุดเหนือคริสตจักรอังกฤษในฐานะที่เป็นองค์อธิปัตย์ของประเทศแล้ว พระองค์ยังขยายพระอำนาจออกไปอย่างกว้างขวาง ผู้คัดค้านพระองค์ล้วนถูกปิดปากด้วยข้อหากบฏหรือประพฤตินอกรีต หลายคนถูกประหารชีวิตตามพระราชบัญญัติการริบทรัพย์กบฏ (bill of attainder) โดยไม่มีการไต่สวนอย่างเป็นกิจจะลักษณะเสียก่อน ผลงานของอัครมหาเสนาบดี (chief minister) ของพระองค์ยังช่วยให้พระองค์ได้บรรลุเป้าหมายทางการเมืองหลายประการ แต่เสนาบดีหลายคนต้องถูกอัปเปหิหรือประหารชีวิตเมื่อไม่ทรงโปรดปรานอีก นักการเมืองที่โดดเด่นในรัชสมัยของพระองค์ ได้แก่ ทอมัส วูลซี, ทอมัส มอร์, ทอมัส ครอมเวลล์, ทอมัส แครนเมอร์, และริชาร์ด ริช นอกจากนี้ พระองค์ยังใช้จ่ายราชทรัพย์อย่างสุรุ่ยสุร่าย ทรงแสวงหารายได้จากโภคทรัพย์ที่ได้มาจากการยุบเลิกอาราม และจากเงินที่เคยจ่ายให้แก่คริสตจักรโรมโดยเอาพระราชบัญญัติของรัฐสภาปฏิรูป (Reformation Parliament) มาแปรเงินเหล่านี้เป็นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ แม้การกระทำดังกล่าวจะส่งผลให้ทรัพย์สินพอกพูนเข้าท้องพระคลัง แต่พระองค์ก็แทบสิ้นเนื้อประดาตัวอยู่เป็นนิจ เพราะความฟุ้งเฟ้อส่วนพระองค์ ประกอบกับสงครามทางทวีป (continental war) ที่เกิดขึ้นหลายครั้งและกินค่าใช้จ่ายสูง โดยเฉพาะสงครามที่ทรงก่อกับพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส และจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เพื่ออ้างสิทธิเหนือราชบัลลังก์แห่งราชอาณาจักรฝรั่งเศส อนึ่ง รัชสมัยของพระองค์ยังมีการผนวกอังกฤษและเวลส์โดยอาศัยกฎหมายในพระราชบัญญัติเวลส์ ค.ศ. 1535 และ 1542 (Laws in Wales Acts 1535 and 1542) ต่อมาเมื่อมีการตราพระราชบัญญัติพระมหากษัตริย์ไอรแลนด์ ค.ศ. 1542 (Crown of Ireland Act 1542) แล้ว พระองค์จึงได้เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษพระองค์แรกที่ได้ปกครองไอร์แลนด์ในฐานะพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์
ผู้คนในสมัยเดียวกับพระองค์มองว่า พระองค์ในวัยหนุ่มเป็นกษัตริย์ที่มีเสน่ห์ มีการศึกษาดี และประสบความสำเร็จ พระองค์ได้รับการพรรณนาว่า เป็น "หนึ่งในผู้ปกครองที่มากบารมีที่สุดที่เคยครองราชสมบัติแห่งอังกฤษ" พระองค์ยังเป็นนักประพันธ์ทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง แต่เมื่อพระชันษาสูงขึ้น พระองค์กลับกลายเป็นคนอ้วนอุ้ยอ้าย พระพลานามัยย่ำแย่ นำไปสู่การสวรรคตใน ค.ศ. 1547 พระองค์ถูกกล่าวขวัญในช่วงบั้นปลายพระชนม์ว่า เป็นกษัตริย์ตัณหากลับ อัตตาสูง อารมณ์รุนแรงไม่มั่นคง เมื่อสิ้นพระองค์แล้ว พระราชโอรส คือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 สืบราชบัลลังก์ต่อ
วากาบอนด์
วากาบอนด์  การ์ตูนญี่ปุ่นที่เป็นผลงานการเขียนเรื่องหนึ่งของ ทาเคฮิโกะ อิโนอุเอะ โดยนำเค้าโครงเรื่องมาจาก "มิยาโมโตะ มุซาชิ" นวนิยายผลงานการประพันธ์ของ เอจิ โยชิคาวะ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารมอร์นิ่งรายสัปดาห์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 เรื่องราวเกี่ยวกับประวัติชีวิตของซามูไรผู้เลื่องชื่อระดับตำนานของญี่ปุ่น "มิยาโมโตะ มุซาชิ" และ "ซาซากิ โคจิโร่" ซึ่งถูกเขียนขึ้นด้วยลายเส้นอันสวยงามสลับกับพู่กันญี่ปุ่น
ในประเทศไทย วากาบอนด์ ได้ลิขสิทธิ์และจัดพิมพ์โดย เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
คำว่า วากาบอนด์ (vagabond) มีความหมายว่า "บุคคลร่อนเร่" ในภาษาอังกฤษ จริงๆมีที่มาจากรากศัพท์ภาษาสันสกฤตว่า "ภควันต์"
เนื้อเรื่องเริ่มต้นในช่วงหลังจากจบ "สงครามทุ่งเซคิงาฮาระ" "ชินเม็ง ทาเคโซ" ซึ่งเป็นชื่อเดิมของ "มิยาโมโตะ มุซาชิ" ในวัยรุ่น ด้วยเป็นคนเกเรที่มีนิสัยรักการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ชอบใช้กำลังจนออกจะเป็นอันธพาลและเป็นเด็กมีปัญหาของหมู่บ้าน จึงไม่ค่อยมีใครคบหานอกจากเพื่อนสนิทอีก 2 คน "ฮอนอิเด็ง มาตาฮาชิ" และ "โอซึอุ" ได้เดินทางออกจากหมู่บ้าน "มิยาโมโตะ" แคว้นซาคุ เข้าร่วมกับกองทหารเพื่อหวังจะสร้างชื่อจากสงครามแต่สุดท้ายฝ่ายที่เข้าร่วมกลับเป็นฝ่ายพ่ายศึก จนต้องหนีการตามล่าจากพวกตามล่าทหารหนีตาย ซึ่งมีทั้งทหารฝ่ายศัตรูและชาวบ้านที่โกรธแค้นเพราะสูญเสียคนอันเป็นที่รักไปในสงคราม จากนั้นจึงออกเดินทางเพื่อฝึกฝนวิชาและท้าประลองกับนักดาบที่มีชื่อเสียงทั่วแผ่นดิน ด้วยความหวังที่จะเป็นยอดนักดาบอันดับ 1 ของแผ่นดิน ที่นอกจากมีความทะเยอทะยานเป็นที่ตั้งแล้วยังเพื่อหนีจากปมด้อยในจิตใจที่เกิดจาก "ชินเม็ง มุนิไซ" ผู้เป็นพ่อซึ่งเป็นยอดนักดาบระดับครูที่คอยข่ม "ทาเคโซ" มาตั้งแต่เด็กจนเป็นเหมือนเงาร้ายที่คอยครอบงำจิตใจอยู่ตลอดว่าตนเองจะไม่สามารถเก่งกว่าพ่อได้ ระหว่างเดินทาง "มิยาโมโตะ มุซาชิ" ได้พบกับผู้คนมากมายและหลากหลายจนเกิดการพัฒนาฝีมือขึ้น จากการประลองและเรียนรู้จาก ยอดฝีมือ ในแต่ละด้าน ซึ่งคนเหล่านี้เป็นทั้ง คู่ต่อสู้ และ อาจารย์ ไปพร้อมกัน จนกระทั่งมีการเปลี่ยนแปลงด้านความคิดและจิดใจที่จากเดิมเป็นคนที่ใช้แต่ กำลัง และ สัญชาตญาณดิบ ในการต่อสู้เหมือนกับพวก สัตว์ป่า คิดที่จะต่อสู้อย่างบ้าเลือด/เอาเป็นเอาตาย ค่อยๆ เรียนรู้ สัจจธรรม และ ปรัชญา ของชีวิต ไปพร้อมกับฝีมือดาบที่พัฒนาไปเรื่อยๆ เปลี่ยนจากคนที่มีแต่ความมุทะลุดุดันจนเป็นคนที่มีความสุขุมลุ่มลึก และคอยพูดคุยกับตัวเองอยู่เสมอว่าตนเองต้องการอะไร ความเป็นหนึ่งในปฐพี ที่ตนเองเคยต้องการมาตลอดนั้นคืออะไรกันแน่ ดำเนินเรื่องสลับไปกับชีวิตของเพื่อนอีก 2 คน ("ฮอนอิเด็ง มาตาฮาชิ" และ "โอซึอุ") ที่ต่างแยกย้ายกันไปแล้ว วันดีคืนดีเส้นทางชีวิตของแต่ละคนก็กลับมาบรรจบพบกันเหมือนเส้นตรง 2 เส้น ที่มาตัดกันแล้วเพียงช่วงสั้นๆ ก็ต้องจากกันไปตามเส้นทางของแต่ละคน