pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แนวร่วมแห่งชาติเพื่อการปลดปล่อยทางใต้จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2503 ที่ชุมชนเตินลัป อำเภอเชาถั่น (ปัจจุบันคือเตี่ยนเบียน) ในพื้นที่ฐานในจังหวัดเตนิญ โดยมีสมาชิกสำคัญ: เป็นกองกำลังเวียดมินห์ที่ปฏิบัติการอย่างลับๆ ทางตอนใต้. ผู้นำดั้งเดิมคือฮีโร่ Van Cung, Nguyen Van Cuc, Le Thanh นาย Nguyen Huu Tho ในขณะนั้นถูกกักบริเวณบ้านใน Tuy Hoa โดยนาย Le Duan ได้รับเลือกหลังจากหารือกับคณะกรรมการพรรค Southern และคณะกรรมการพรรคระหว่างภูมิภาคของโซน 5 ให้เป็นประธานของแนวหน้า และต่อมาได้วางแผนปลดแอก นำกลับฐานได้สำเร็จ สื่อเหนือในขั้นต้นไม่ได้กล่าวถึงบทบาทของพรรคแรงงานและรัฐบาลสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามในการจัดตั้งแนวหน้าเพียงปรบมือให้จัดตั้งแนวรบในขณะที่คณะกรรมการกลางของแนวรบเป็นเวียดนามอย่างเปิดเผย "เสริมกำลังการต่อสู้ต่อต้าน สหรัฐฯ-เดียม สนับสนุนการเคลื่อนไหวต่อสู้ของชาวเวียดนามใต้" (ในเวลานี้ สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามยังคงส่งโทรเลขไปยังคณะกรรมการระหว่างประเทศเพื่อประณามรัฐบาลเวียดนามใต้ได้ละเมิดมาตรา 14(c) ของข้อตกลงเจนีวา) มีความดังนี้
1. ล้มล้างระบอบอาณานิคมปลอมตัวของจักรพรรดินิยมสหรัฐและรัฐบาลเผด็จการของโง ดิ่ญ เสี่ยม ลูกน้องของสหรัฐฯ และจัดตั้งรัฐบาลผสมระดับชาติและประชาธิปไตย
2. ดำเนินการตามระบอบประชาธิปไตยที่แพร่หลายและก้าวหน้า
3. สร้างเศรษฐกิจที่เป็นอิสระและพึ่งพาตนเองและปรับปรุงการดำรงชีวิตของผู้คน
4. ดำเนินการลดค่าเช่าที่ดิน ดำเนินการแก้ปัญหาที่ดินให้เกษตรกร ช่วยไถนามีนา
5. การสร้างวัฒนธรรมการศึกษาระดับชาติและประชาธิปไตย
6. สร้างกองทัพปกป้องปิตุภูมิปกป้องประชาชน
7. ตระหนักถึงความเท่าเทียมกันทางชาติพันธุ์ สิทธิที่เท่าเทียมกันสำหรับชายและหญิง และปกป้องผลประโยชน์ที่ชอบด้วยกฎหมายของชาวต่างชาติและชาวต่างชาติ
8. ดำเนินนโยบายต่างประเทศที่สงบและเป็นกลาง
9. เพื่อฟื้นฟูความสัมพันธ์ปกติระหว่างสองภูมิภาค สู่การรวมชาติอย่างสันติของปิตุภูมิ
10. ต่อสู้กับสงครามและการรุกราน ปกป้องสันติภาพของโลกอย่างแข็งขัน
ตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง แนวร่วมได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อดึงดูดนักเคลื่อนไหวทุกคนที่ต่อต้านรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐเวียดนาม รวมทั้งคอมมิวนิสต์และไม่ใช่คอมมิวนิสต์ โดยมีเป้าหมายในการเชื่อมโยงทุกคนที่ต่อต้าน "วันของฉัน" ในทางกฎหมาย แนวร่วมแห่งชาติเพื่อการปลดปล่อยเวียดนามใต้เป็นขบวนการปลดปล่อย พันธมิตรของพรรคการเมือง องค์กรทางสังคมและการเมืองในภาคใต้ และมีจุดยืน อธิปไตย และการควบคุมของตนเอง แนวร่วมและรัฐบาลปฏิวัติเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐเวียดนามใต้ปฏิเสธความชอบธรรมของรัฐบาลไซง่อน
ตามการประมาณการของสหรัฐอเมริกา ภายในเวลาไม่กี่เดือนของการก่อตั้ง สมาชิกภาพฯเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอีกครั้งในฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2504 และเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในต้นปี พ.ศ. 2505 เป็นประมาณ 300,000 คน
เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2504 (วันแรกของปีใหม่ปีชวด) ในพื้นที่ปลดแอกเตยนิญ แนวหน้าได้จัดพิธีรับมอบกองกำลังปลดแอกเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ ในการประชุมครั้งนี้ คณะกรรมการจัดงานได้แนะนำรัฐสภา (รวมถึงส่วนราชการชั่วคราวของแนวหน้าด้วย) ได้แก่ ดร. พุง วัน กุง ในนามของปัญญาชนไซง่อน นายเหงียน วัน ลิญในนามของพรรคปฏิวัติประชาชนเวียดนาม; นายอุ๋ง หง็อก กี้ ในนามของพรรคประชาธิปัตย์เวียดนาม นาย Nguyen Van Hieu ในนามของพรรคสังคมนิยมก้าวหน้าแห่งเวียดนาม; นาย Le Thanh ในนามของกองทัพปลดปล่อย ประธานคณะกรรมการกลางของแนวหน้าคือ เหงียน หืว เถาะ
อพยพ
โอซามุ ซาโต
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เป็นแชมป์โลก WBA รุ่น​ซูเปอร์แบนตัมเวทคนแรกของญี่ปุ่น
อากีระ คนไม่ใช่คน
อากิร่า ไม่ใช่คน
อากิร่าไม่ใช่คน
Akira ไม่ใช่คน
ชุดนักเรียนญี่ปุ่น
ทรอน
ทรอน  เป็นภาพยนตร์ไซไฟของดิสนีย์ ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2525 เขียนบทและกำกับโดย สตีเวน ลิสเบอร์เกอร์ ภาพยนตร์ออกฉายพร้อมกับการวางจำหน่ายเกมตู้ และเกมคอมพิวเตอร์บนเครื่องอาตาริ ในชื่อเดียวกัน และเป็นเกมที่ปรากฏในภาพยนตร์
ทรอน เป็นภาพยนตร์เรื่องแรก ๆ ที่มีการใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกส์เป็นองค์ประกอบหลักของเรื่อง
ปัจจุบันดิสนีย์มีภาคต่อของ "ทรอน" แล้ว ใช้ชื่อว่า "Tron Legacy" นำแสดงโดยเจฟ บริดเจส (เควิน ฟลินน์), บรูซ บ็อกซ์ลีทเนอร์ (ทรอน) และแกร์เรต เฮดลันด์ (แซม ฟลินน์ ลูกชายวัยรุ่นของเควิน) ในระบบสามมิติ และ IMAX 3D
ทรอน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับโปรแกรมเมอร์ชื่อ เควิน ฟลินน์ (รับบทโดย เจฟ บริดเจส) เป็นนักเขียนโปรแกรมเกมคอมพิวเตอร์ให้กับบริษัทชื่อ ENCOM วันหนึ่งโปรแกรมที่เขาเขียน ถูกขโมยโดยเพื่อนร่วมงานชื่อ เอด ดิลลิงเจอร์ (รับบทโดย เดวิด วอร์เนอร์) และฟลินน์ถูกไล่ออกจากงาน ส่วนดิลลิงเจอร์ กลับเติบโตเป็นผู้บริหารระดับสูงในบริษัท
สามปีถัดมา ฟลินน์ลักลอบเจาะข้อมูลเข้าไปในระบบเมนเฟรมของ ENCOM เพื่อหาหลักฐานว่าเขาถูกใส่ร้าย โดยใช้โปรแกรมประตูหลังที่เขาเขียนขึ้นเอง ชื่อว่า คลู ฟลินน์พลาดท่าถูกระบบป้องกันของคอมพิวเตอร์ซึ่งมีปัญญาประดิษฐ์ ใช้เลเซอร์ยิงใส่ และแปลงให้เขาอยู่ในรูปข้อมูลดิจิทัล
ฟลินน์พบว่าตัวเองอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ซึ่งเป็นดิจิทัล มีชื่อว่า คลู ได้พบกับ ทรอน ซึ่งเป็นระบบรักษาความปลอดภัยที่เขียนโดย อลัน แบรดลีย์ (รับบทโดย บรูซ บ็อกซ์ลีทเนอร์) และ โยริ โปรแกรมของ ลอร่า อดีตแฟนเก่า (รับบทโดย ซินดี มอร์แกน) ฟลินน์ พยายามหาทางออกจากระบบ ด้วยความช่วยเหลือของ ทรอน และ โยริ โดยเขาต้องต่อสู้กับตัวละครในเกมที่เขาเป็นคนเขียนขึ้น ในด่านสุดท้าย ฟลินน์ต้องต่อสู้กับ ซาร์ค โปรแกรมของดิลลิงเจอร์ (รับบทโดย เดวิด วอร์เนอร์)
อำเภอราศึไศล
ไนโตะ ไดสุเกะ
โอซามุ ซาโตะ
เมนเฟรม
รายชื่อธงในประเทศอินเดีย
ภาพธงในหน้านี้ เป็นธงต่างๆ ที่มีการใช้และเคยใช้ในสาธารณรัฐอินเดีย
เกมมหัศจรรย์คนพันลึก
เกมมหัศจรรย์คนพันลึก  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวแฟนตาซีวิทยาศาสตร์ ผลงานของ มินาริ เอ็นโด เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสาร G แฟนตาซีรายเดือน ตั้งแต่ฉบับประจำเดือนธันวาคม พ.ศ. 2542 จากนั้นก็ย้ายไปลงตีพิมพ์ในนิตยสาร คอมิก ZERO-SUM ตั้งแต่ฉบับประจำเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 จนถึงปัจจุบัน โดยมีฉบับรวมเล่มออกมาถึงเล่ม 10 ส่วนในประเทศไทย ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดย สยามอินเตอร์คอมิกส์
ในปี พ.ศ. 2547 เกมมหัศจรรย์คนพันลึก ได้ถูกดัดแปลงเป็นดราม่าซีดี และในปี พ.ศ. 2551 ก็ได้รับการสร้างเป็นอนิเมะ ความยาว 10 ตอนจบ ออกอากาศในระบบ UHF
รายชื่อตัวละครในมาสค์ไรเดอร์เดนโอ
ผู้เกี่ยวข้องกับเดนไลเนอร์.
คุโรซากิ เรย์จิ.
ปรากฏในภาค EPISODE YELLOW นักล่าสมบัติดิเอนด์ เป็นเดนโอที่คอยตามจับกุมอิมเมจินที่ก่อกวนกาลเวลาในอดีต และ เป็นหนึ่งในสมาชิกของพื้นที่เวลากำลังตำรวจเรียกว่า G Men สามารถเดินทางไปในกาลเวลาในอดีตได้โดยไม่ต้องใช้เดนไลเนอร์ หรือ ซีโร่ไลเนอร์ มีอิมเมจินเทียมอยู่ใน ไรเดอร์พาสของ G เดนโอ อาวุธประจำตัว คือ เดนแกสเซอร์ เช่นเดียวกับ เดนโอ และ นิวเดนโอ G เดนโอสามารถได้อย่างรวดเร็ว คล่องแคล่ว โดยมีอิมเมจินเทียมคอยช่วย ภายหลังอิมเมจินเทียมได้หักหลัง เรย์จิ แล้วแยกออกมาแปลงร่างเป็น G เดนโอแล้ว อาลาวาดไปทั่วเมือง
โช อินซุง
โรงเรียนอัสสัมชัญนครราชสีมา
โรงเรียนอัสสัมชัญนครราชสีมา (อังกฤษ: Assumption College Nakhonratchasima) (อักษรย่อ: อสช., ACN) เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ของจังหวัดนครราชสีมา ก่อตั้งโดยโดยมูลนิธิคณะภราดาเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1967 (พ.ศ. 2510) เป็นโรงเรียนลำดับที่ 13 ของมูลนิธิคณะภราดาเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย
โรงเรียนอัสสัมชัญนครราชสีมา ตั้งอยู่ที่เลขที่ 3 ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
โรงเรียนอัสสัมชัญนครราชสีมา เป็นโรงเรียนในเครือมูลนิธิคณะภราดาเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ ได้กำเนิดและดำเนินการสอนสืบเนื่องมา โดยนักบุญหลุยส์ มารี กรีญอง เดอ มงฟอร์ต ได้สถาปนาขึ้น ในปี ค.ศ. 1705 (พ.ศ. 2248) ณ ประเทศฝรั่งเศส มีจุดมุ่งหมายแรกเริ่มที่จะสอนให้เยาวชนอ่านออก เขียนได้ คิดเลขเป็น และมีหลักศาสนาเป็นแนวทางให้ประพฤติตนเป็นคนดี เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นก่อนประถมศึกษา (อนุบาล) ถึง มัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนมุ่งมั่นพัฒนาเยาวชนไทยให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของนักบุญหลุยส์มารี กรีญอง เดอ มงฟอร์ต
ในปี พ.ศ. 2509 คณะภราดาเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย ได้รับเชิญจากมุขนายก อาแลง วังกาแวร์ แห่งสังฆมณฑลจังหวัดนครราชสีมา ให้มาเปิดโรงเรียนสายสามัญขึ้นในจังหวัดนครราชสีมา โดยยกที่ดินให้ดำเนินการ 51 ไร่ 26.5 ตารางวา ณ บ้านเลขที่ 3 ถนนเซนต์เมรี่ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
โรงเรียนอัสสัมชัญนครราชสีมา ได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการให้เปิดการสอนได้เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 ในสมัย ภราดาอำนวย ปิ่นรัตน์ ดำรงตำแหน่งอธิการเจ้าคณะแขวงประเทศไทย ซึ่งท่านได้แต่งตั้งให้ ภราดาซีเมออน เปอร์ติโต เป็นอธิการคนแรกในปีดังกล่าวโรงเรียนเริ่มเปิดสอน 8 ห้องเรียน มีครู 13 คน และนักเรียน 330 คน
ปีการศึกษา 2512 ภราดาอารมณ์ วรศิลป์ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอธิการคนต่อมา โรงเรียนได้ขยายชั้นเรียนมาเป็น 21 ห้องเรียน มีครู 25 คน และนักเรียน 684 คน ในสมัยของภราดาอารมณ์ วรศิลป์ ได้มีการก่อสร้างโรงอาหารเสร็จสมบูรณ์ และเริ่มก่อสร้างอาคารเรียนที่ 2
ในปีการศึกษา 2515 ในสมัยของท่านอธิการ ภราดาเลอชัย ลวสุต ได้ขยายชั้นเรียนเป็น 28 ห้อง มีครู 40 คน และนักเรียน 1,092 คน ได้สร้างอาคารเรียนที่ 2 (อาคารคาเบรียล) จนเสร็จสมบูรณ์
ตั้งแต่ปีการศึกษา 2524 เป็นต้นมาโรงเรียนได้เจริญก้าวหน้าขึ้นในทุก ๆ ด้าน โดยได้รับรองวิทยฐานะในปี 2525 ได้ขยายนักเรียนครบทุกระดับชั้นตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 และเริ่มรับสมัครนักเรียนหญิง ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในปี 2526 มีนักเรียนประมาณ 2,000 คน ครู 94 คน และนักเรียน 47 ห้อง
ในปีการศึกษา 2526 ในสมัยของอธิการ ภราดาสุรสิทธิ์ สุขชัย ได้มีการก่อสร้างอาคารสัพพัญญูเพื่อให้มีห้องเสริมหลักสูตร และห้องกิจกรรมต่าง ๆ เพื่อจะได้จัดการศึกษาให้สอดคล้องกับหลักสูตรใหม่ในสมัยนั้น งบประมาณของอาคารสัพพัญญูนั้น ได้รับความอนุเคราะห์จากมูลนิธิเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย นักเรียนและผู้ปกครองตลอดทั้งผู้มีจิตศรัทธาทั่วไป
ปีการศึกษา 2547-2549 ภราดา ดร.พีระนันท์ นัมคณิสรณ์ รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน มีคณะภราดาร่วมบริหาร 2 ท่าน คือ ภราดาอนุชา การุณย์ภรต และภราดาทินกร บุญสว่าง จัดการศึกษาโดยเน้นที่การเสริมสร้างศักยภาพของผู้เรียนในทุกด้านด้วยวิธีการสอนที่มีประสิทธิภาพ สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงสภาพสังคมการเมืองและเศรษฐกิจในบรรยากาศที่เอื้อต่อการจัดการศึกษา ด้านการบริหารเน้นให้ครูมีส่วนร่วมและปฏิบัติหน้าที่ที่สอดคล้องกับจริยธรรม ส่งเสริมให้นักเรียนรับผิดชอบต่อตนเอง และทำประโยชน์เพื่อสังคม รู้จัก แสวงหา พัฒนาความรู้ด้วยตนเอง ตั้งอยู่ในกรอบแห่งวินัยในตนเอง ให้มีความวิริยะ อุตสาหะในการทำงาน
ปีการศึกษา 2550-2555 ภราดาวีรยุทธ บุญพราหมณ์ เป็นผู้ลงนามแทนผู้รับใบอนุญาต ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการและหัวหน้าฝ่ายธุรการ-การเงิน มีคณะผู้ร่วมบริหาร 3 ท่าน คือ ภราดาวิหาร ศรีหาพล ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการและหัวหน้าฝ่ายนักเรียนประจำ ภราดาชานุวัฒน์ บุระพันธ์ ดำรงตำแหน่ง
ที่ปรึกษาและหัวหน้าแผนกปฐมวัย ภราดาอนุชา การุณย์ภรต ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษา ปัจจุบันมีครูไทย 269 คน ครูต่างชาติ 32 คน พนักงาน (นักการ-ภารโรง) 93 คน และนักเรียน 3,149 คน นอกจากนี้ โรงเรียนยังรับนักเรียนประจำชาย-หญิง ซึ่งปัจจุบันมีจำนวน 260 คน นักกีฬาช้างเผือกกรีฑาและบาสเกตบอล 46 คน มีอาคารเรียน 8 หลัง อาคารประกอบการเรียนการสอน 8 หลัง อาคารที่พักอาศัย 2 หลัง และอาคารหอพักนักเรียนประจำ 2 หลัง
ปีการศึกษา 2556-2560 ภราดา ดร.มณฑล ประทุมราช ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ลงนามแทนผู้รับใบอนุญาตและดำรงตำแหน่งอธิการ/ผู้อำนวยการ และผู้จัดการ พร้อมด้วย ภราดาศิริชัย ผังรักษ์ ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการในปี พ.ศ. 2556-2557 และภราดาอนุชา การุณย์ภรต ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาผู้อำนวยการ ภราดาจำรัส แก้วอำคา ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ (พ.ศ. 2557-2558) ภราดา สยาม แก้วประสิทธิ์ ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการในปี พ.ศ. 2559 และภราดา คมสันต์ หมูนคำ ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการในปี พ.ศ. 2560 มุ่งเน้นพัฒนาให้ผู้เรียนรู้จักช่วยเหลือตนเอง ปลูกฝังคุณธรรม และความเป็นเลิศทางวิชาการ เน้นการสอนคนมากกว่าสอนหนังสือ โดยให้รู้จักคิดอย่างสร้างสรรค์และสามารเอาตัวรอดได้ในสังคมได้ดี นอกจากนี้ยังได้ปรับปรุงโครงสร้างการบริหารโรงเรียนให้สอดคล้องกับนโยบายของโรงเรียนจัดทำคู่มือบทพรรณนางานของครู เพื่อใช้ในการปฏิบัติงาน ได้ดำเนินการอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับการปรับปรุงอาคาร ทาสีและตกแต่งอาคารด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด จัดทำรั้วโรงเรียนอย่างเพิ่มเติมอีก 21 ช่อง จัดซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ สำหรับการเรียนการสอนของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 130 เครื่อง จัดสร้างหลังคาสระว่ายน้ำปฐมวัย เพื่อกันแดด - ฝนให้กับผู้ที่มาใช้บริการ จัดสวน และทำที่นั่งใต้ต้นไม้สำหรับนักเรียนและผู้ปกครอง มุ่งเน้นเรื่องระเบียบ ความมีวินัย และความสะอาด โรงเรียนอัสสัมชัญนครราชสีมา มีครูไทย จำนวน 198 คน ครูต่างชาติ จำนวน 35 คน พนักงาน (นักการ-ภารโรง) 97 คน และนักเรียน 3,225 คน มีอาคารเรียน 6 หลัง อาคารประกอบ 8 หลัง อาคารพักอาศัย 2 หลัง อาคารที่พักนักเรียนประจำ 2 หลัง มีห้องเรียน 84 ห้อง ห้องปฏิบัติการ 42 ห้อง
ปีการศึกษา 2561-ปัจจุบัน ภราดา สอาด สัญญลักษณ์ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ลงนามแทนผู้รับใบอนุญาตและดำรงตำแหน่งอธิการ/ผู้อำนวยการ และผู้จัดการ พร้อมด้วย ภราดา ชาญณรงค์ บุญพรามหณ์ ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ และภราดาอนุชา การุณย์ภรต ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาผู้อำนวยการ ด้านวิชาการ มีนักเรียนไปแลกเปลี่ยนในต่างประเทศมากขึ้น รวมถึงมีการรับนักเรียนแลกเปลี่ยนเข้ามาเป็นปีการศึกษาแรก
ปัจจุบัน โรงเรียนมีความเจริญก้าวหน้าน้อยลงเมื่อเทียบกับในอดีต แต่ด้วยความร่วมแรงร่วมใจกันจากการทำงานอย่างหนักของคณะครู และนักเรียน ทำให้โรงเรียนมีผลสัมฤทธิ์ด้านการศึกษาออกมาดี เห็นได้จากผลสัมฤทธิ์ของนักเรียน ม.6 ถึงแม้ว่าผลการแข่งทางด้านวิชาการของกลุ่มสาระการเรียนรู้ต่าง ๆ ที่ได้รับรางวัลจากการแข่งขันจะลดลงจากในอดีตที่ผ่านมา แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของครูและนักเรียนที่ร่วมกันสร้างชื่อเสียง สร้างเกียรติยศที่ดี ๆ ให้กับสถาบันอันทรงเกียรติแห่งนี้ รวมถึงผลงานทางด้านกีฬา ที่ได้รับรางวัลทั้งระดับจังหวัด ระดับภาค และระดับประเทศ
ชื่อ "อัสสัมชัญ".
แรกเริ่มโรงเรียนของคุณพ่อกอลมเบต์ (บาทหลวงเอมิล กอลมเบต์) ได้ใช้ชื่อเป็น ภาษาฝรั่งเศส "Le College De L'Assomption" ซึ่งคุณพ่อได้ใช้ชื่อในภาษาไทยว่า "โรงเรียนอาซมซาน กอเล็ศ" แต่คนทั่ว ๆ ไปมักเรียก และเขียนผิด ๆ กันไปตามถนัด ดังนั้นในวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2453 ภราดาฮีแลร์จึงได้มี จดหมายไปยังกระทรวงธรรมการ กรมคึกษา ขอเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น "อาศรมชัญ" เพื่อให้เป็นภาษาไทย ตามนโยบายของทางกรมฯ วันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2453 พระยาวิสุทธิสุริยศักดิ์ อธิบดีกรมศึกษาก็ได้ตอบกลับมา ว่า ควรเปลี่ยนเป็น "อัสสัมชัญ" เพราะได้เสียงใกล้เคียง ของเดิม และความ หมายก็คงไว้ตาม "อาศรมชัญ" ดังนั้นชื่อ "อัสสัมชัญ" จึงได้เริ่มใช้กัน ตั้งแต่วันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2453 เป็นต้นมา ซึ่งคำนี้ให้เสียงเป็นคำไทย และคล้ายกับภาษาอังกฤษว่า "Assumption" ซึ่งทั้งคำแปลก็เหมาะ สมที่จะเป็นชื่อ ของโรงเรียน โรงสวดกุฏิที่ถือศีลเป็นอันมากเพราะคำว่า "อัสสัมชัญ" ก็ได้แก่ ศัพท์ในภาษาบาลี มคธว่า "อัสสโม" แผลงเป็นไทยว่า "อาศรม" ซึ่งหมายความถึง "กุฏิที่ถือศีลกินพรต" ส่วนคำว่า "ชัญ" ก็จะแยกตาม ชาติศัพท์เดิม ก็ได้แก่ ่ธาตุศัพท์ว่า"ช" ซึ่งแปลว่า เกิด และ "ญ" ซึ่งแปลว่าญาณ ความรู้ รวมความได้ว่า "ชัญ" คือที่สำหรับเกิด ญาณความรู้ ครั้นรวมสองศัพท์ มาเป็นศัพท์เดียวกันแล้ว ได้ว่า "อัสสัมชัญ" คือ "ตำแหน่งที่สำหรับระงับบาปและหาวิชาความรู้" นั่นเอง และความหมาย คำว่า อัสสัมชัญ ภาษาอังกฤษ แปลว่า แม่พระได้รับเกรียติยกขึ้นสวรรค์ทั้งกายละวิญญาณ ซึ่งตรงกับวันที่ 15 สิงหาคม ของทุกปี ซึ่งเป็นวันหยุดของโรงเรียนอัสสัมชัญ ทุกปี
ความหมายของตราประจำโรงเรียน.
เครื่องหมายโรงเรียนอัสสัมชัญนครราชสีมามีลักษณะ เป็นตราโล่ (Arm) สีแดงคาดสีขาวตรงกลาง &lt;br&gt;
มีตัวอักษร ACN สีน้ำเงินไขว้กันอยู่ตรงกลาง และปีคริสต์ศักราช 1967 สีนำเงินอยู่ใต้ตัวอักษร ซึ่งเป็นปีที่ก่อตั้งโรงเรียน&lt;br&gt;&lt;br&gt;
สีที่ปรากฏบนโล่ยังเตือนใจให้รำลึกถึงชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์
รถไฟเหาะตีลังกา
รถไฟเหาะตีลังกา เป็นเครื่องเล่นในสวนสนุกชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นรถที่เล่นไปตามรางคล้ายทางรถไฟ แต่รางจะถูกออกแบบมาเป็นพิเศษให้มีลักษณะโค้งไปมา และตีลังกา
เจ้าชายลอเรนซ์แห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต
เจ้าชายลอเรนซ์แห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสต์ (พระนามเต็ม: "ลอแรน ออตโต คาร์ล อเมดิอุส ธาดิอุส มาเรีย ปิอุส แอนเดรียส์ ฟอน ฮาพส์บวร์ค-ฮาพส์บวร์ค-โลทริงเงิน") ประสูติเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ณ โรงพยาบาลเบลเวอแดร์ เมืองฮอยส์ เดอ ซายน์ ประเทศฝรั่งเศส เป็นพระโอรสองค์โตและพระราชบุตรองค์ที่ 2 ใน อาร์ชดยุกโรแบร์ตแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอและอาร์ชดัชเชสมาร์เกรีตาแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย ทางฝ่ายพระบิดา และเป็นพระนัดดาในเจ้าชายอเมดิโอ ดยุกที่ 3 แห่งออสตา ทางฝ่ายพระมารดา พระองค์ทรงเป็นองค์พระประมุของค์ปัจจุบันแห่งพระราชอิสริยยศ อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ; Archduke of Austria-Este และ ดยุคแห่งโมเดนา (Duke of Modena) หลังจากที่พระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม ซึ่งเป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 และสมเด็จพระราชินีเปาลาแห่งเบลเยียม เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2527 มีพระโอรส-พระธิดารวมทั้งสิ้น 5 พระองค์ ดังนี้
พระองค์ทรงได้รับพระอิสริยยศเป็น เจ้าชายแห่งเบลเยียม เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ตามพระราชกฤษฎีกา และพระราชโองการของสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งเบลเยียม ปัจจุบัน พระองค์มีพระอิสริยยศอย่างเป็นทางการว่า อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ และ เจ้าชายแห่งเบลเยียม
เรือไวกิ้ง
เรือไวกิ้ง เป็นเครื่องเล่นชนิดหนึ่งในสวนสนุก มีลักษณะเป็นเรือคล้ายกับเรือกอนโดลาที่แกว่งไปมา
ลามาร์คัส แอดนา ทอมป์สัน
ลามาร์คัส แอดนา ทอมป์สัน (อังกฤษ: "LaMarcus Adna Thompson", 8 มีนาคม พ.ศ. 2391 - 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2462) เป็นนักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน ผู้ประดิษฐ์เครื่องเล่นรถไฟเหาะตีลังกา
เทศบาลตำบลหนองบัวบาน
เทศบาลตำบลหนองบัวบาน ตั้งอยู่ที่บ้านหนองบัวบาน อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี เป็นพื้นที่ที่มีชาติพันธุ์ซึ่งมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง แตกต่างจากพื้นที่อื่นในอำเภอหนองวัวซอ เช่น ภาษาในการพูด จะพูดสำเนียงภาษาคล้ายทางภาคเหนือของประเทศลาว จังหวัดเลย และเพชรบูรณ์
ตำบลหนองบัวบาน บ้านหนองบัวบาน มีบรรพบุรุษอยู่ที่แขวงไชยบุรีและแขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว ได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานบริเวณบ้านผาน้อย - บ้านโคกมน อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย ได้ทำการเดินทางมาค้าขายระหว่างจังหวัดอุดรธานีและจังหวัดเลย มาพบลำห้วยซึ่งเป็นแหล่งอุดมสมบูรณ์ ในช่วงเวลานั้นจังหวัดเลยเกิดความแห้งแล้งมากมาเป็นเวลา 7 ปี ผู้คนอดอยากกินหัวมันหัวกลอยแทนข้าว ขุนศรีวงษาบ้านโคกมน จึงได้ชวนลูกหลานอพยพเดินทางมาอยู่ที่หนองบัวบาน เป็นหนองน้ำที่มีดอกบัวบานสพรั่งจึงตั้งชื่อว่า "บ้านหนองบัวบาน" ในปี พ.ศ. 2462 บ้านหนองบัวบานในอดีตเป็นป่าดงพงลึกมากมีสัตว์ป่านานาชนิดมากมาย
บ้านหนองบัวบาน ในอดีตนั้นเคยมีกลุ่มแนวร่วมคอมมิวนิสต์ด้วย
เขตเทศบาลตำบลหนองบัวบาน จำนวน 9 หมู่บ้าน (ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2540 มีเนื้อที่ 78,368 ตารารกิโลเมตร หรือ 48,980 ไร่)
พื้นที่สภาตำบลหนองวัวซอ (ยุบรวม 5 หมู่บ้าน) มีเนื้อที่ 28 ตารางกิโลเมตร หรือ 17,500 ไร่ รวมพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัวบาน (เดิม) ทั้งหมด 106,368 ตารางกิโลเมตร หรือ 66,480 ไร่ (ในปี พ.ศ. 2548)
ภูมิประเทศเป็นที่ราบรุ่มลักษณะเป็นเอ่งน้ำ เนื่องจากมีคูเขื่อนห้วยหลวงล้อม หน้าฝนมีน้ำท่วมขัง เหมาะแก่ทำการประมง และการเกษตร ส่วนด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือดอนติดเขตทหาร
ข้อมูลการปกครอง.
จำนวนหมู่บ้านในเขตเทศบาลตำบลหนองบัวบาน ทั้งหมดจำนวน 14 หมู่บ้าน
จำนวนครัวเรือนและประชากร.
ในเขตเทศบาลตำบลหนองบัวบาน จำนวน 14 หมู่บ้าน
อาชีพ ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพการเกษตร ทำนา ปลูกสวนยางพารา ปลูกบวบหอม ปลูกอ้อย มันสำปะหลัง ประมง เป็นหลัก
เส้นทางการคมนาคม การเดินทางเข้าสู่ตำบล.
สามารถเดินทางจากตัวจังหวัดอุดรธานี โดยเส้นทางอุดรธานี - หนองบัวลำภู ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 210 ระยะทางประมาณ 22 กม.
สถานที่ท่องเที่ยวและสถานที่สำคัญ.
แคว้นโอแวร์ญ
โอแวร์ญ  เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์) ตั้งอยู่บริเวณกลางประเทศฝรั่งเศสเยื้องลงมาทางทิศใต้ ทิศเหนือติดกับแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์และแคว้นบูร์กอญ ทิศตะวันตกติดกับแคว้นลีมูแซ็ง ทิศตะวันออกติดกับแคว้นโรนาลป์ ส่วนทางทิศใต้ติดกับแคว้นมีดี-ปีเรเนและแคว้นล็องก์ด็อก-รูซียง
ประหยัด มากแสง
ประหยัด มากแสง (30 มกราคม พ.ศ. 2509 - ) หรือ โปรหมาย เป็นนักกอล์ฟชาวไทย
ปัจจุบันเล่นอยู่ในเจแปน ซีเนียร์ ทัวร์ เริ่มเล่นกอล์ฟตั้งแต่อายุ 14 ปี และเล่นอาชีพตั้งแต่ พ.ศ. 2534 และได้แชมป์มาแล้ว 48 รายการ
ประหยัดเคยร่วมการแข่งขันรายการเมเจอร์ครั้งแรกในรายการบริติชโอเพน ปี 1999 และได้รับเชิญเข้าร่วมการแข่งขัน "เดอะ มาสเตอร์ส" ยูเอสมาสเตอร์ส 2008 ที่สนามออกัสตา ระหว่างวันที่ 10-13 เมษายน พ.ศ. 2551 นับเป็นคนไทยคนที่สามที่ได้ร่วมแข่งในรายการนี้ ต่อจากสุกรี อ่อนฉ่ำ (พ.ศ. 2513-14) และธงชัย ใจดี (พ.ศ. 2549)
ประหยัดเป็นนักกอล์ฟอาวุโสคนแรกที่สามารถคว้าแชมป์ เจแปน ซีเนียร์โอเพ่น กอล์ฟแชมเปี้ยนชิพ 3 ปีติดต่อกันได้สำเร็จ (พ.ศ. 2559-2561)
เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2562 ประหยัดสามารถคว้าแชมป์ มารุฮาน คัพ ใน เจแปน ซีเนียร์ ทัวร์ ได้เป็นสมัยที่ 3 (เคยได้แชมป์ในปี 2016 และ 2018)
มหาสมุทร บุณยรักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เป็นนักแสดงและนักดนตรีชาวไทย จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนประจำในประเทศอังกฤษ จบไฮสกูลจากเคมบริดจ์ และจบการศึกษาจาก London College of Printing ประเทศอังกฤษเป็นบุตรชายคนเดียวในพี่น้อง 3 คนของ พิจิตรา บุณยรัตน์พันธ์ ดีไซเนอร์ และเจ้าของห้องเสื้อชื่อดัง "พิจิตรา" และบิดาชื่อ อุดมเดช บุณยรักษ์ มีผลงานการถ่ายแบบและถ่ายโฆษณา และเคยมีผลงานในมิวสิกวิดีโอของโมเดิร์นด็อก และยังเป็นนักดนตรีและนักร้องวง ซาไลว่า บาสตาร์ดส์
มีผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกเรื่อง "หมานคร" ผลงานของวิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง โดยการการแสดงได้ไปเรียนการแสดงกับภัทราวดี มีชูธน และต่อมากับ "เดอะเลตเตอร์ เขียนเป็นส่งตาย"
ในปี พ.ศ. 2553 ได้ร่วมร้องในเพลง "แค่เพียงได้รู้" ของลุลา
ทะเลสาบเลมอง
Lac Leman
รายชื่อธงในประเทศออสเตรเลีย
ภาพธงในหน้านี้ เป็นธงที่มีการใช้และเคยใช้ในประเทศออสเตรเลีย
ศิลปะบาร็อค
รางวัลอคาเดมี่
ภาพยนตร์ชีวประวัติ
ภาพยนตร์ชีวประวัติ ( หรือเรียกอย่างสั้นว่า biopic) เป็นภาพยนตร์ประเภทหนึ่งที่ได้รับความนิยมสูง ที่เล่าเรื่องชีวิตของคน มักมีโครงสร้างที่ค่อนข้างตายตัว คือเล่าตั้งแต่เกิดจนตายโดยเน้นช่วงสำคัญในชีวิตคนแต่ละประเภทแตกต่างกัน หากเป็นศิลปิน อาจเล่าถึงแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงาน หากเป็นกีฬา หนังอาจถ่ายทอดความกดดันในเกมแข่งขัน หรือหากเป็นนักรบ หนังก็อาจเล่าถึงช่วงเวลาที่ถือเป็นความพ่ายแพ้ที่สุดในชีวิต
ภาพยนตร์ชีวประวัติที่มีชื่อเสียงเช่น "Edvard Munch" (พ.ศ. 2537) เล่าชีวิตของ เอ็ดเวิร์ด มุงค์ ศิลปินชาวนอร์เวย์, "American Spendor" (พ.ศ. 2546) เล่าชีวิตของ ฮาร์วีย์ เพ็กการ์ นักวาดการ์ตูน, "La Vie en Rose" (พ.ศ. 2550) เล่าชีวิตของ อีดิธ เพียฟ นักร้องชื่อดังชาวฝรั่งเศส, "Nightwatching" (พ.ศ. 2550) เล่าเรื่องของจิตรกรชาวเนเธอร์แลนด์ แรมบรังด์
หนังชีวประวัติ
Biographical picture
ครีบยันลอย
ครีบยันลอย  ในทางสถาปัตยกรรม ครีบยันลอยเป็นครีบยัน (Buttress) ประเภทหนึ่งที่มักจะใช้ในการก่อสร้างคริสต์ศาสนสถาน โดยเฉพาะกับสถาปัตยกรรมกอทิก เพื่อแบ่งรับน้ำหนักจากหลังคามาสู่ครีบยันที่กระจายออกไปเป็นระยะ ๆ ซึ่งอาจจะเป็นช่องทางเดินข้าง (aisle) คูหาสวดมนต์ หรือระเบียงนอกสิ่งก่อสร้าง ครีบยันลอยต่างกับครีบยันตรงที่จะมีลักษณะที่กางออกไปจากตัวสิ่งก่อสร้างแทนที่จะเป็นส่วนหนึ่งหรือแนบกับตัวสิ่งก่อสร้างของครีบยัน การใช้ครีบยันลอยทำให้ทุ่นการรับน้ำหนักหรือแรงกดดันกำแพงที่แต่เดิมต้องรับน้ำหนักและความกดดันทั้งหมด จึงทำให้สามารถทำหน้าต่างได้กว้างขึ้นได้ ซึ่งถ้าทำเช่นนั้นโดยไม่มีครีบยันลอยก็จะทำให้กำแพงไม่แข็งแรง
จุดประสงค์ของครีบยันลอยก็เพื่อช่วยลดน้ำหนักกดดันของกำแพงทางเดินกลาง แรงกดดันและน้ำหนักส่วนใหญ่จะอยู่ส่วนบนของครีบยันฉะนั้นเมื่อทำครีบยันเป็นครึ่งซุ้มโค้งก็ทำให้สามารถรับน้ำหนักได้เท่า ๆ กับครีบยันที่ตัน นอกจากนั้นยังทำให้ครีบยันเบาขึ้นและราคาถูกกว่าที่จะสร้าง ฉะนั้นกำแพงจึง “บิน” (flying) ออกไปจากสิ่งก่อสร้างแทนที่จะเป็นกำแพงทึบ จึงทำให้เรียกกันว่า “ครีบยันลอย”
วิธีการก่อสร้างที่ใช้ครีบยันมีมาตั้งแต่สมัยสถาปัตยกรรมโรมันและต้นโรมาเนสก์แต่สถาปนิกมักจะพรางครีบยันโดยการซ่อนไว้ใต้หลังคา เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 สถาปนิกเมื่อมีการวิวัฒนาการการสร้างครีบยันลอยกันขึ้น นอกจากสถาปนิกจะเห็นถึงความสำคัญของครีบยันที่ใช้แล้ว ก็ยังหันมาเน้นการใช้ครีบยันเป็นสิ่งตกแต่งสิ่งก่อสร้างเช่นที่มหาวิหารชาทร์ มหาวิหารเลอม็อง (Le Mans Cathedral) มหาวิหารโบแว (Beauvais Cathedral) มหาวิหารแร็งส์ และมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีสเอง
บางครั้งเมื่อเพดานสูงมากๆ สถาปนิกก็อาจจะใช้ครีบยันลอยซ้อนกันสองชั้นหรือบางครั้งการจ่ายน้ำหนักก็จะกระจายออกไปกับครีบยันสามสี่อัน ตามปกติแล้วน้ำหนักของครีบยันก็จะเพิ่มน้ำให้กับตัวอาคารพอสมควร ฉะนั้นครีบยันจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ การใช้ครีบยันดิ่งเป็นระยะ ๆ ทำให้เพิ่มการรับน้ำหนักและแรงกดทับได้ดีขึ้นกว่าที่จะสร้างตลอดแนวกำแพง ครีบยันดิ่งที่ใช้ในการก่อสร้างมหาวิหารลิงคอล์น แอบบีเวสต์มินสเตอร์อยู่ภายนอกหอประชุมสงฆ์ ครีบยันดิ่งมักจะใช้ยอดแหลม (pinnacle) เหนือครีบยันในการสร้างแรงต่อต้านการรับน้ำหนักของสิ่งก่อสร้างเพิ่มขึ้น
วิธีการก่อสร้างนี้ถูกนำไปใช้โดยสถาปนิกชาวแคนาดาวิลเลียม พี แอนเดอร์สันในการสร้างประภาคารเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล
โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล (อังกฤษ : Udon Pittayanukoon School) เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดอุดรธานี ประเภทสหศึกษา ระดับมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 20 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ถนนศรีสุข ตรงข้ามสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดอุดรธานี บนถนนเส้นเดียวกับโรงเรียนอนุบาลอุดรธานี โรงเรียนสตรีราชินูทิศ และโรงเรียนบ้านหมากแข้ง ด้านหลังติดกับถนนศรีชมชื่น มีชื่อเรียกอย่างย่อว่า อุดรพิทย์ อักษรย่อ อ.พ. หรืออักษรย่อภาษาอังกฤษ UP
ชื่อ "อุดรพิทยานุกูล" มีปรากฏครั้งแรกในใบบอกมณฑลอุดรที่ 121/1207 ลงวันที่ 9 ตุลาคม ร.ศ.121 ที่พระวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวัฒนา ข้าหลวงเทศาภิบาลสำเร็จราชการมณฑลอุดร กราบทูลสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย เรื่องขอถวายพระราชกุศลในการจัดสร้างโรงเรียนหนังสือไทยบ้านหมากแข้ง
ช่วงที่ 1 : จากโรงเรียนหนังสือไทย สู่ โรงเรียนประจำมณฑล.
โรงเรียนหนังสือไทยที่แต่เดิมพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม (ในขณะนั้น) ทรงสร้างไว้นั้นเกิดเพลิงไหม้ การฝึกสอนนักเรียนต้องอาศัยสอนอยู่ที่เรือนพักข้าราชการ พระองค์เจ้าวัฒนาจึงได้โปรดให้พนักงานจัดสร้างโรงเรียนขึ้นที่ด้านเหนือที่ว่าการมณฑลข้างวัดมัชฌิมาวาส เป็นอาคารหนึ่งหลัง ยาว 10 วา 2 ศอก กว้าง 4 วา พื้นกระดาน ฝากระดานมุงแฝก
ครั้นวันที่ 20 กันยายน ร.ศ.121 พระองค์ได้อาราธนาพระสงฆ์ 7 รูป เจริญพระพุทธมนต์ แล้วในวันรุ่งขึ้น ได้เสด็จไปทรงบาตรเป็นการฉลองโรงเรียน โดยพระวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวัฒนา ได้ประทานนามโรงเรียนนี้ว่า "โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล" และได้เปิดสอนนักเรียน ตั้งแต่วันที่ 21 กันยายน ร.ศ.121 (พุทธศักราช 2445) เป็นต้นมา
ในโอกาสเดียวกัน ข้าราชการ พ่อค้า ราษฎร ได้พร้อมใจกันออกเงินบำรุงอุดหนุนซื้อเครื่องเล่าเรียน วัสดุใช้สอยในโรงเรียน และเป็นค่าจ้างครูสำหรับสอนนักเรียน รวมเงิน 1,146 บาท 24 อัฐ ผู้ที่ออกทรัพย์ได้พร้อมใจกันขอพระราชทานถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 และพระองค์ทรงอนุโมทนาในการกุศลนี้ และได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 19 หน้า 739 ฉบับวันที่ 14 ธันวาคม ร.ศ. 121 นอกจากนี้ ยังปรากฏหลักฐานที่มีการออกทรัพย์และบริจาคทรัพย์เพื่อบำรุงโรงเรียนเรื่อยมา ทั้งใน ร.ศ. 126 ร.ศ. 129 และใน พ.ศ. 2469 เป็นต้น
ช่วงที่ 2 (พ.ศ. 2477 - 2510) : ศรีสุขสุขีแล้ว เพริศแพร้วพิทยา.