pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี 2550 เวอร์มอนต์มีประชากร 621,254 คน
เวอร์มอนต์
รัฐเวอร์จิเนีย  เป็นรัฐหนึ่งของสหรัฐ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของประเทศ เมืองหลวงของรัฐคือริชมอนด์ และเมืองที่ประชากรมากที่สุดคือ เวอร์จิเนียบีช เวอร์จิเนียเป็นรัฐที่มีภูมิทัศน์สวยงามมากเนื่องจากมีทั้งพื้นที่เป็นภูเขาและติดทะเล มีป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์ รัฐเวอร์จิเนียติดต่อกับรัฐแมริแลนด์ วอชิงตัน ดี.ซี. และ มหาสมุทรแอตแลนติก ทางทิศตะวันออก ติดต่อกับ รัฐนอร์ทแคโรไลนา และรัฐเทนเนสซี ทางทิศใต้ ติดต่อกับรัฐเคนทักกี และ รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย ทางทิศตะวันตก เวอร์จิเนียประกอบไปด้วย 95 เทศมณฑล และ 39 เมืองอิสระ จุดสูงสุดในรัฐคือ เมาต์โรเจอส์ และจุดต่ำสุดในรัฐคือมหาสมุทรแอตแลนติก
ชื่อของรัฐเวอร์จิเนีย ตั้งตามชื่อของ สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ หรือราชินีผู้ทรงพรหมจรรย์ (The Virgin Queen) รัฐเวอร์จิเนียเป็นบ้านเกิดของประธานาธิบดี 8 คน ซึ่งรวมถึง จอร์จ วอชิงตัน และ โทมัส เจฟเฟอร์สัน
รัฐเวอร์จิเนียเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญได้แก่ เพนตากอน เมืองสำคัญทางประวัติศาสตร์ได้แก่ เจมส์ทาวน์ ยอร์กทาวน์ วิลเลียมส์เบิร์ก มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของรัฐมีสองแห่งได้แก่ มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย มหาวิทยาลัยจอร์จเมสัน และ เวอร์จิเนียเทค
สำหรับการจราจรทางบกมีถนนสายหลัก 6 สายได้แก่ อินเตอร์สเตต 64 อินเตอร์สเตต 66 อินเตอร์สเตต 77 อินเตอร์สเตต 81 อินเตอร์สเตต 85 อินเตอร์สเตต 95 และมีอีกสองสายที่อยู่ระหว่างการวางแผนได้แก่ อินเตอร์สเตต 73 และ อินเตอร์สเตต 74 ส่วนการเดินทางทางรถไฟนั้นมีทางรถไฟของแอมแทรกผ่านบริการรถไฟระหว่างเมืองใหญ่
การเดินทางสำหรับรถโดยสารมีให้บริการโดย เกรย์ฮาวด์ และ แคโรไลนาเทรลเวส์
เวอร์จิเนียมีสนามบินขนาดใหญ่อยู่ 5 แห่ง ท่าอากาศยานแห่งชาติวอชิงตัน โรนัลด์ เรแกน, ท่าอากาศยานนานาชาติวอชิงตันดัลเลส และท่าอากาศยานริชมอนด์
เวอร์จิเนีย
ค.ศ. 1786
มลรัฐเพนซิลวาเนีย
วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์  เดิมคือ โรงเรียนเพาะช่าง ตั้งอยู่ที่ถนนตรีเพชร แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีสีแดง–สีดำ เป็นสัญลักษณ์ของสถาบัน โรงเรียนเพาะช่างเป็นสถาบันศิลปะและการช่างแห่งแรกของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยถือเอาวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2456 เป็นวันกำเนิดโรงเรียนเพาะช่าง ซึ่งเป็นวันชุมนุมศิษย์เก่าของทุกปี ปัจจุบันเพาะช่างมีชื่อเต็มคือ "วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์"
คำว่า "เพาะช่าง" ได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในวาระที่ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดโรงเรียนเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2456 สืบเนื่องมาจากงานเฉลิมพระชนมพรรษา ในการที่โรงเรียนเพาะช่างได้รับพระราชทานกำเนิดจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น ก็เพราะพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งทรงห่วงใยในศิลปะการช่างของไทยจะถูกอิทธิพลของศิลปวัฒนธรรมต่างชาติ โดยเฉพาะศิลปวัฒนธรรมตะวันตกที่แพร่หลายเข้าครอบงำ อาจถึงคราวเสื่อมสูญได้ จึงมีพระราชประสงค์จะทำนุบำรุงศิลปะการช่างของไทยให้พัฒนาถาวรสืบไป ปัจจุบันเพาะช่างได้เปิดหลักสูตรการสอนในระดับปริญญาตรี 4 ปี ทั้งภาคปกติและภาคสบทบ มีทั้งหมด 4 กลุ่มวิชา คือ ศิลปประจำชาติ ศิลปหัตถกรรม วิจิตรศิลป์ และออกแบบ โดยสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ผู้อำนวยการวิทยาลัยเพาะช่างคนปัจจุบันคือ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ บรรลุ วิริยาภรณ์ประภาส รองผู้อำนวยการวิทยาลัยเพาะช่างคนปัจจุบันคือ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ เจนวิทย์ ชูทอง ดร.​ขวัญรัตน์ จินดา​ และ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ อภิศักดิ์ วัฒิวรรณผล​
ดังนั้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงสืบทอดพระราชดำริของสมเด็จพระบรมชนกนาถต่อมา ประจวบกับบรรดาข้าราชการในกระทรวงธรรมการ ได้เรี่ยไรกันสร้างอาคารเรียน 2 ชั้นขึ้น ในโรงเรียนหัตถกรรมราชบูรณะเป็นถาวรวัตถุ อุทิศเกล้าถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้นำความขึ้นกราบบังคมทูลทราบฝ่าละอองธุลีพระบาท พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดอาคารเรียน และพระราชทานว่า "โรงเรียนเพาะช่าง"
ทรงขยายแผนกการค้า ทรงสร้างห้องแสดงสินค้าห้องประชุมโรงเรียน จนกระทั่งนำผลกำไรจากการค้าของโรงเรียนไปสร้างโรงเรียนช่างก่อสร้างอุเทนถวายขึ้นอีกโรงเรียนหนึ่ง (มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตอุเทนถวาย ในปัจจุบัน)
เปิดแผนกศิลปะประยุกต์ หลักสูตร 3 ปี รับผู้สำเร็จมัธยม ปีที่ 6 ทั้งชายและหญิงเรียนวิชาการดิน การรัก การสาน การโลหะ การทำพิมพ์ หล่อพิมพ์ และการทอพรม เพิ่มวิชาการออกแบบในแผนกหัตถกรรมและวิชาการทำลวดลายนูนในวิชาเครื่องรัก
กระทรวงศึกษาธิการยกฐานะโรงเรียนเพาะช่างให้เป็นวิทยาลัย พร้อมกับอนุมัติให้เปิดรับนักศึกษาภาคบ่ายขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
สีแดง–สีดำ
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราไชย ทรงดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการโรงเรียนเพาะช่างพระองค์แรก ทรงกำหนดสีประจำโรงเรียนเพาะช่าง คือ "สีแดง–สีดำ" โดยทรงให้เหตุผลว่า "สีแดง" หมายถึงเลือดของช่างที่สดใสอยู่เสมอ "สีดำ" หมายถึงสิ่งที่ตรงกันข้ามกับช่าง ฉะนั้นอย่าให้สีแดงเจือจางหรือหมองคล้ำจนกลายเป็นสีดำ
คำขวัญประจำสถาบัน.
เพาะช่างได้นำสัญลักษณ์คำขวัญมาจากเสาทั้ง 6 ต้นของตึกอำนวยการ (ตึกกลาง) คือ ระเบียบ หน้าที่ ประเพณี สามัคคี อาวุโส จิตใจ
อาคารเรียนและสถาปัตยกรรมอันเป็นสัญลักษณ์.
อาคารเรียนของเพาะช่าง โดยเฉพาะตึกอำนวยการ (ตึกกลาง) และเสา 6 ต้น (ออกแบบโดย ศาสตราจารย์ (พิเศษ) ประกิต บัวบุศย์) เป็นสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นแห่งนึงในสมัยรัตนโกสินทร์ยุคหลังที่สร้างภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งสามารถมองเห็นตึกกลางสีเขียวได้เด่นชัดจากภายนอกสถาบัน สัญลักษณ์อีกอย่างของเพาะช่างคือองค์พระวิษณุกรรมสีทอง 2 องค์ที่ตั้งอยู่ภายในสถาบัน ถือเป็นสิ่งที่ศิษย์เพาะช่างทุกคนเคารพและสักการะ
เปิดการสอนในระดับปริญญาตรี 4 ปี ทั้งภาคปกติและภาคสบทบ (ในบางสาขาวิชา) โดยผู้ที่ประสงค์จะเข้าศึกษาจะต้องผ่านการสอบเข้าสถาบัน (สอบตรง) โดยผู้มีสิทธิ์สมัครสอบจะต้องจบหลักสูตรขั้นต่ำ คือมัธยมการศึกษาตอนปลายหรือประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) หรือวุฒิการศึกษาใกล้เคียง โดยการสอบจะเป็นข้อสอบวิชาสามัญและวิชาปฏิบัติ เช่น วิชาวาดเส้น ความถนัดในสาขาวิชาที่จะสอบ และการสอบสัมภาษณ์ ปัจจุบัน วิทยาลัยเพาะช่าง ได้แบ่งส่วนราชการออกเป็น 4 ภาควิชาได้แก่ ภาควิชาศิลปประจำชาติ ภาควิชานิเทศน์ศิลป์ ภาควิชาออกแบบ และภาควิชาศิลปสากล
เพาะช่างได้ผลิตศิลปินและบุคลากรด้านศิลปะ–วรรณกรรม–บันเทิง ให้กับประเทศมากมาย ด้านศิลปะเช่น เฟื้อ หริพิทักษ์, ประกิต บัวบุศย์, เฉลิม นาคีรักษ์, ถวัลย์ ดัชนี, เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ด้านวรรณกรรม เช่น อังคาร กัลยาณพงศ์, ชาติ กอบจิตติ, ศักดิ์สิริ มีสมสืบ, จุก เบี้ยวสกุล (จุลศักดิ์ อมรเวช), ราช เลอสรวง, โอม รัชเวทย์ ด้านทัศนศิลป์ พูน เกษจำรัส, กมล ทัศนาญชลี ด้านบันเทิง–ดนตรี–ภาพยนตร์ เช่น สุเทพ วงศ์กำแหง, ชาย เมืองสิงห์, เปี๊ยก โปสเตอร์, ปยุต เงากระจ่าง, โอฬาร พรหมใจ, วสันต์ โชติกุล, พิง ลำพระเพลิง, อุดม แต้พานิช ด้านการถ่ายภาพ อนุชัย ศรีจรูญพู่ทอง ด้านอื่น ๆ เช่น ปราจิน เอี่ยมลำเนา, ยอดกมล เรืองเดช ทั้งนี้มีศิษย์เก่าที่ได้รับเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ จำนวน 30 คน และกวีรางวัลซีไรต์ จำนวน 3 คน
สมาคมศิษย์เก่าเพาะช่าง.
ที่ทำการอยู่ภายในวิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ติดกับหอศิลป์เพาะช่าง และตึกภาควิชาออกแบบ
หอศิลป์เพาะช่าง.
มีการปรับปรุงหอศิลป์ครั้งล่าสุดเมื่อปี พ.ศ. 2561 โดยมีการย้ายจากใต้ตึกออกแบบไปอยู่ที่ อาคารอำนวยการ (ตึกกลาง) ข้างๆตึกภาควิชาออกแบบแทน พื้นที่จัดแสดงงานจะมีสองชั้น มีการจัดแสดงงานศิลปะอย่างต่อเนื่อง มีทั้งผลงานของศิษย์ปัจจุบัน คณะครูอาจารย์ ศิษย์เก่า และผลงานของบุคคลภายนอกในบางครั้ง ปัจจุบันพื้นที่ใต้ตึกออกแบบได้ปรับเปลี่ยนเป็นร้านค้าขายผลงานศิลปะของนักศึกษาและร้านอินทนิล คอฟฟี่
สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธพระพุทธเจ้า
มณฑล (แก้ความกำกวม)
มณฑล อาจหมายถึง
เพาะช่าง
รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย (West Virginia ) เป็นรัฐในเขตแอปพาเลเชีย ทางภาคใต้ของสหรัฐ มีอาณาเขตติดต่อกับรัฐเวอร์จิเนียทางตะวันออกเฉียงใต้ รัฐเคนทักกีทางตะวันตกเฉียงใต้ รัฐโอไฮโอทางตะวันตกเฉียงเหนือ รัฐเพนซิลเวเนียทางเหนือ (ค่อนไปทางตะวันออก) และรัฐแมริแลนด์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ โดยมีชาร์ลสตันเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐ
รัฐเวสต์เวอร์จิเนียมีสถานะเป็นรัฐภายหลังจากที่ประชุมวีลลิง เมื่อปี ค.ศ. 1861 เมื่อผู้แทนจาก 50 เคาน์ตีทางเหนือของรัฐเวอร์จิเนียตัดสินใจแยกออกมาจากรัฐเวอร์จิเนียในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา รัฐเวสต์เวอร์จิเนียเข้าร่วมสหพันธ์เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1861 และกลายเป็นรัฐชายแดนที่สำคัญในช่วงสงครามกลางเมือง ทั้งนี้ รัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นเพียงรัฐเดียวของสหรัฐที่มีสถานะเป็นรัฐจากการแยกตัวออกมาจากสมาพันธรัฐอเมริกา และเป็นหนึ่งในสองรัฐที่ตั้งขึ้นมาในระหว่างสงครามกลางเมือง (อีกรัฐหนึ่งคือรัฐเนวาดาที่แยกออกมาจากดินแดนยูทาห์
รัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นที่ขึ้นชื่อทางด้านภูเขาและเนินเขา อุตสาหกรรมป่าไม้และเหมืองถ่านหินที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ และประวัติศาสตร์ทางการเมืองและแรงงาน รัฐนี้มีอาณาบริเวณคาสต์ที่หนาแน่นที่สุดในโลก ทำให้รัฐนี้เป็นพื้นที่สำคัญสำหรับการท่องถ้ำและการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ด้วยภูมิประเทศแบบคาสต์ในบริเวณนี้ ส่งผลให้เกิดแหล่งเพาะพันธุ์ปลาเทราต์
เมืองหลวงและที่ตั้งของรัฐบาลรัฐเวสต์เวอร์จิเนียคือเมืองชาร์ลสตัน ซึ่งตั้งอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐ
สภานิติบัญญัติรัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นระบบสองสภา ประกอบไปด้วยสภาผู้แทนราษฎร (House of Delegates) และวุฒิสภา (Senate) สภาดังกล่าวเป็นสภานิติบัญญัติของพลเมือง ซึ่งหมายความว่าตำแหน่งทางนิติบัญญัติมิใช่อาชีพเต็มเวลา (full time) แต่หากเป็นอาชีพไม่เต็มเวลา (part-time) ดังนั้น สมาชิกสภานิติบัญญัติมักจะยังประกอบอาชีพถาวรของตนเองในชุมชนที่พักอาศัย
โดยปกติแล้ว สภานิติบัญญัติมีสมัยประชุมสภา 60 วันระหว่างมกราคมและต้นเดือนเมษายน วันสุดท้ายของสมัยประชุมมักจะลงท้ายด้วยความวุ่นวายในการออกกฎหมายวินาทีสุดท้าย เนื่องจากบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญที่กำหนดปิดสมัยประชุมสภาในเวลาเที่ยงคืน ในช่วงเวลาที่เหลือของปี การประชุมชั่วคราวประจำเดือนจะจัดขึ้นเพื่อเตรียมการสำหรับการประชุมทั่วไป สมาชิกสภานิติบัญญัติอาจถูกเรียกประชุมวิสามัญเมื่อผู้ว่าการรัฐเรียกประชุมเป็นครั้งคราว
ตำแหน่งรองผู้ว่าการรัฐเป็นตำแหน่งที่กฎหมายระบุไว้ให้เป็นของประธานวุฒิสภารัฐเวสต์เวอร์จิเนีย
ผู้ว่าการรัฐจะได้รับการเลือกตั้งทุก ๆ 4 ปีในวันเดียวกับการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ และสาบานตนเข้ารับตำแหน่งในเดือนมกราคมที่ตามมา
ผู้ว่าการรัฐเวสต์เวอร์จิเนียสามารถดำรงตำแหน่ง 2 วาระติดต่อกันได้ แต่จะต้องเว้นวรรคอย่างน้อยหนึ่งวาระก่อนจะดำรงตำแหน่งวาระที่ 3 ได้
รัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นหนึ่งในสิบเก้ารัฐ และรัฐเดียวในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐที่ได้ยกเลิกโทษประหารชีวิต และเป็นเพียงรัฐเดียว
เพื่อให้ศาลมีเขตอำนาจครอบคลุม รัฐเวสต์เวอร์จิเนียได้แบ่งเขตอำนาจศาลออกเป็น 31 เขต โดยแต่ละเขตอำนาจประกอบด้วยเคาน์ตีอย่างน้อยหนึ่งเคาน์ตีหรือมากกว่านั้น ผู้พิพากษาศาลยุติธรรม (Circuit Courts) จะได้รับการเลือกตั้งแบบมีพรรค เพื่อดำรงตำแหน่งวาระ 8 ปี
ศาลสูงสุดของรัฐเวสต์เวอร์จิเนียคือศาลอุทธรณ์สูงสุด ศาลอุทธรณ์สูงสุดเป็นศาลอุทธรณ์ที่ยุ่งที่สุดในสหรัฐ รัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นหนึ่งใน 11 รัฐที่มีศาลอุทธรณ์เพียงชั้นเดียว รัฐธรรมนูญของรัฐเปิดช่องให้ตั้งศาลอุทธรณ์ระหว่างกลางได้ แต่สภานิติบัญญัติไม่เคยออกกฎหมายตั้งศาลขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง ศาลอุทธรณ์สูงสุดประกอบไปด้วยผู้พิพากษา 5 คน ถูกรับเลือกตั้งแบบมีพรรค เพื่อดำรงตำแหน่งวาระ 12 ปี
รัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นรัฐควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่แตกต่างจากรัฐอื่นคือรัฐเวสต์เวอร์จิเนียไม่ได้ดำเนินการร้านขายปลีก เนื่องจากได้เลิกไปจากธุรกิจดังกล่าวตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 รัฐเวสต์เวอร์จิเนียยังคงผูกขาดการขายส่งเหล้ากลั่นเท่านั้น
ในระดับรัฐ พรรคเดโมแครติกมีบทบาทนำในการเมืองของรัฐเวสต์เวอร์จิเนียตั้งแต่ช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่จนกระทั่งคริสต์ทศวรรษที่ 2000 สืบเนื่องมาจากธรรมเนียมสมาชิกสหภาพที่มีอิทธิพล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 เป็นต้นมา การเลือกตั้งของรัฐมีการแข่งขันกันสูงขึ้นทั้งในระดับรัฐและสหพันธรัฐ ในปัจจุบันเดโมแครตคุมคำแหน่งผู้ว่าการรัฐ ตำแหน่งทางบริหารต่าง ๆ ของรัฐเป็นส่วนใหญ่ และสมาชิกวุฒิสภา 1 ที่นั่ง ส่วนรีพีบลิกันคุมตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาอีก 1 ที่นั่ง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 ที่นั่ง และเสียงข้างมากในสภาทั้งสองของสภานิติบัญญัติรัฐเวสต์เวอร์จิเนีย
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 เป็นต้นมา ชาวเวสต์เวอร์จิเนียสนับสนุนผู้แทนพรรคริพับลิกันในการเลือกตั้งประธานาธิบดีทุกครั้ง ทำให้รัฐนี้ถูกมองว่าเป็นรัฐ "แดงจัด" ในระดับสหพันธรัฐ ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 2012 มิตต์ รอมนีย์ ตัวแทนพรรคริพับลิกันเอาชนะบารัค โอบามาจากพรรคเดโมแครติกด้วยคะแนนเสียง 62% ต่อ 35% อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้าปี ค.ศ. 2000 รัฐเวสต์เวอร์จิเนียถูกจัดให้เป็นฐานเสียงสำคัญของพรรคเดโมแครติกในระดับสหพันธรัฐ เนื่องจากตั้งแต่ปี ค.ศ. 1932 ถึง 1996 รัฐนี้ได้สนับสนุนตัวแทนพรรคริพับลิกันเพียง 3 ครั้งเท่านั้น ในการชนะถล่มทลายของพรรคริพับลิกันในปี ค.ศ. 1956, 1972, 1984
คริสเตียนนิกายอีแวนเจลิคัลประกอบกันเป็น 52% ของผู้ลงคะแนนเสียงของรัฐในปี ค.ศ. 2008 ผลสำรวจในปี ค.ศ. 2005 เผยให้เห็นว่าผู้ลงคะแนนเสียงของรัฐเวสต์เวอร์จิเนียกว่า 53% เป็นกลุ่มสนับสนุนชีวิตในครรภ์ (pro-life) ซึ่งสูงเป็นอันดับที่ 7 ของประเทศ ในปี ค.ศ. 2006 เพียง 16% สนับสนุนการแต่งงานเพศเดียวกัน ในปี ค.ศ. 2008 58% สนับสนุนการถอนทหารออกจากอิรัก ขณะที่ 32% ต้องการให้ทหารคงอยู่อิรัก ส่วนทางด้านการเงินการคลัง ปี ค.ศ. 2008 52% กล่าวว่าการขึ้นภาษีกับบุคคลร่ำรวยจะช่วยให้เศรษฐกิจดีขึ้น ขณะที่ 45% ไม่เห็นด้วย
เวสต์เวอร์จิเนีย
ลุยเซียนา (, ออกเสียง หรือ ) เป็นรัฐทางใต้ของสหรัฐ ซึ่งมีลักษณะผสมผสานของวัฒนธรรมฝรั่งเศส ซึ่งในรัฐลุยเซียนามีการใช้ภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส เป็นภาษาทางการของรัฐ ถึงแม้ว่าภาษาฝรั่งเศสจะมีใช้เพียงประมาณ 5% เมืองสำคัญของรัฐคือ นิวออร์ลีนส์ เป็นเมืองใหญ่ที่สุดในรัฐ ในขณะที่เมืองหลวงของรัฐคือ แบตันรูช ทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงในรัฐได้แก่ นิวออร์ลีนส์เซนต์และนิวออร์ลีนส์ฮอร์เนตส์
ในอดีตรัฐลุยเซียนา เป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมลุยเซียนาของฝรั่งเศส รัฐบาลของสหรัฐ ได้ทำข้อตกลงการซื้อลุยเซียนากับ นโปเลียน โบนาปาร์ต เมื่อปี พ.ศ. 2346 จนได้ดินแดนส่วนนี้มาครอบครอง ชื่อของรัฐ"ลุยเซียนา" มาจากชื่อของหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส โดยมีความหมายว่า “ดินแดนของหลุยส์”
ในปี พ.ศ. 2550 ลุยเซียนามีประชากร 4,089,963 คน
ในทุกปี จะมีงานเฉลิมฉลองขนาดใหญ่จัดขึ้นที่นิวออร์ลีนส์ชื่องานว่า มาร์ดิกรา (Mardi Gras) จะมีขบวนพาเหรดและงานรื่นเริงต่าง ๆ โดยจัดในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์หรือต้นเดือนมีนาคม
ในปี พ.ศ. 2548 พายุเฮอร์ริเคนแคทรีนา ได้ก่อความเสียหายอย่างรุนแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองนิวออร์ลีนส์
มลรัฐนอร์ทดาโกตา
นอร์ธแคโรไลนา
ดิสตริกต์ออฟโคลัมเบีย
ค.ศ. 1828
ค.ศ. 1876
ค.ศ. 1845
ค.ศ. 1865
ค.ศ. 1861
มลรัฐมินเนโซตา
มลรัฐนอร์ทแคโลไรนา
ชาร์ลอตต์ บอบแคตส์
มลรัฐเทนเน็ซซี
ค.ศ. 1732
รัฐอลาบามา
อริโซนา
จอร์จ เอ็ช. ดับเบิลยู. บุช
นิวแฮมเชียร์
ดี.ซี.
ฟลอริดา
ค.ศ. 1863
จอร์จ อีสท์แมน
แลร์รี แซงเกอร์
วอชิงตันดีซี
มลรัฐนิวเจอร์ซี
เนบราสกา
มินเนโซตา
เพนซิลวาเนีย
รัฐเพนซิลวาเนีย
มลรัฐโอเรกอน
เขตบางนา
บางนา เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นแหล่งการค้า การบริการ และแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก
เขตบางนาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา (ฝั่งพระนคร) มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ท้องที่เขตบางนาในอดีตมีฐานะเป็น ตำบลบางนา เป็นเขตการปกครองหนึ่งของอำเภอพระโขนง จังหวัดพระประแดง (เปลี่ยนชื่อมาจากนครเขื่อนขันธ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2457) จนกระทั่งใน พ.ศ. 2470 ทางราชการได้พิจารณาโอนตำบลบางนาไปขึ้นกับอำเภอสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการแทน เพื่อความสะดวกในการปกครอง แต่ใน พ.ศ. 2472 ก็โอนกลับมาเป็นเขตการปกครองของอำเภอพระโขนง (ซึ่งได้ย้ายจากจังหวัดพระประแดงมาขึ้นกับจังหวัดพระนครอยู่ก่อนแล้ว) อีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กันมากกว่าและประชาชนไปติดต่อธุระราชการได้สะดวกกว่า
ต่อมาในท้องที่ตำบลบางนาเริ่มมีสภาพเป็นชุมชน ย่านการค้า อุตสาหกรรม และที่พักอาศัยหนาแน่นขึ้น ในการขยายเขตเทศบาลนครกรุงเทพครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2498 ทางราชการจึงโอนพื้นที่บางส่วนของตำบลบางนาเข้าไปในท้องที่ด้วย ส่วนพื้นที่ที่อยู่นอกเขตเทศบาลนั้นได้กลายเป็นท้องที่ในเขตสุขาภิบาลประเวศซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2506 จนกระทั่งมีการขยายเขตเทศบาลนครกรุงเทพออกไปอีกเป็นครั้งที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2507 จึงแยกไปรวมอยู่ในเขตเทศบาลทั้งตำบล
ใน พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครถูกรวมเข้ากับจังหวัดธนบุรี เปลี่ยนฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และใน พ.ศ. 2515 จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้ยกเลิกการปกครองแบบสุขาภิบาลและเทศบาล รวมทั้งเปลี่ยนคำเรียกเขตการปกครองใหม่จากอำเภอและตำบลเป็นเขตและแขวงตามลำดับ ตำบลบางนาจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงบางนา ขึ้นกับเขตพระโขนง
ภายหลังในเขตพระโขนงและเขตอื่น ๆ ของกรุงเทพมหานครมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น จำเป็นต้องจัดขนาดพื้นที่และจำนวนประชากรในเขตต่าง ๆ ให้มีความเหมาะสมใกล้เคียงกัน เพื่อให้การปกครองและการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ ในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 กระทรวงมหาดไทยจึงประกาศเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตพระโขนง โดยแยกแขวงบางนาและบางส่วนของแขวงบางจากออกมาจัดตั้งเป็น เขตบางนา และในวันที่ 7 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน กรุงเทพมหานครได้ประกาศตั้งแขวงบางนาเต็มพื้นที่เขตบางนา เพื่อให้เกิดความชัดเจนและประโยชน์ในด้านการปกครอง การบริหาร และการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน และประกาศทั้ง 2 ฉบับเริ่มมีผลบังคับใช้ในวันเดียวกันคือวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2541
วันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 กรุงเทพมหานครได้ประกาศยุบแขวงบางนาและตั้งแขวงขึ้นใหม่ 2 แขวง โดยใช้ถนนสรรพาวุธและถนนเทพรัตนเป็นเส้นแบ่งเขตและให้มีผลบังคับใช้ในวันเดียวกัน ส่งผลให้เขตบางนาในปัจจุบันประกอบด้วยแขวงดังต่อไปนี้
ทางสายหลักในพื้นที่เขตบางนา ได้แก่
ส่วนประสานผู้ใช้แบบกราฟิกส์
ไอทูนส์มิวสิกสโตร์
มลรัฐคอนเน็กติกัต
ค.ศ. 1842
ค.ศ. 1776
ค.ศ. 1783
ค.ศ. 1787
ค.ศ. 1789
ค.ศ. 1788
ค.ศ. 1583
ประเทศอิตาลี่
ค.ศ. 1818
ไมโครนีเซีย
ซาฮารา
อะแพชี
อะแพชี (Apache, คนไทยมักเรียกว่า อาปาเช่) เป็นชื่อเรียกรวมกลุ่มอินเดียนแดงหลายกลุ่มในทวีปอเมริกาเหนือ ที่มาของชื่ออะแพชี ยังไม่เป็นที่ทราบแน่นอน แต่เชื่อว่ามาจาก ภาษา Yavapai คำว่า "epache" มีความหมายว่า "คน" ในสมัยก่อนเผ่าอะแพชีอยู่ในอาศัยบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐแอริโซนา ถึงบริเวณทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเม็กซิโก
เผ่าอะแพชีเป็นเผ่าที่ได้ชื่อว่าเป็นเผ่าที่แข็งแกร่งเผ่าหนึ่งในบรรดาอินเดียนแดงทั้งหมด และเป็นเผ่าที่ต่อต้านคนผิวขาวอย่างรุนแรง ภายหลังจากที่ถูกกลุ่มชาวสเปนทำลายล้างหมู่บ้านและฆ่าบุคคลในกลุ่ม นักรบเผ่าอะแพชีที่มีชื่อเสียงคือ เจอโรนิโม ที่ได้ต่อสู้กับทางกองทัพของสหรัฐอเมริกาและเม็กซิโก เจอโรนิโมถูกจับเข้าคุกและหนีออกจากคุกหลายครั้ง
ในปัจจุบันเผ่าอะแพชีได้ถูกจำกัดพื้นที่ให้อยู่ในเขตสงวนอินเดียนแดง บริเวณรัฐแอริโซนา รัฐนิวเม็กซิโกและรัฐโอคลาโฮมา
อะแพชี (แก้ความกำกวม)
อะแพชี (Apache) หรือในเมืองไทยนิยมเรียกว่า อาปาเช่ สามารถหมายถึง
อาปาเช่
ฟรีเซอร์
ฟรีเซอร์ (フリーザ, Frieza) เป็นตัวละครการ์ตูนจากซีรีส์ ดราก้อนบอล และและมีบทบาทปรากฏอนิเมะดราก้อนบอล Z, ดราก้อนบอล GT และดราก้อนบอล ซูเปอร์
ลูกชายของราชาโคล ถูกพ่อแต่งตั้งให้เป็นผู้นำกองทัพคนใหม่คอยนำทัพสูงสุดในจักรวาลไปรุกรานดาวเพื่อยึดกับทำลายเพื่อสนุก กับทำงานให้กับบิลล์ ตอนที่บิลล์ขี้เกียจ นิสัยทระนงในพลังตน ซึ่งในอดีตทำลายดาวเบจิต้าที่เป็นดาวที่ชาวไซย่าอาศัยอยู่ เพราะเกรงกลัวว่าจะมีซูเปอร์ไซย่าซึ่งถือว่าเป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลถือกำเนิดขึ้นมา จึงหลอกใช้เบจิต้า นัปปะ ราดิซ พอทราบข้อมูลเรื่องดราก้อนบอล ตอนเบจิต้าบุกโลก จึงไปดาวนาเม็ก เพื่อรวบรวมกับขอพรเป็นอมตะ แต่ถูกเบจิต้าที่ร่วมมือกับพวกโกฮังขัดขวางตลอด จนคนสนิทของตนตาย จึงเรียกหน่วยรบกินิวมา แต่ก็ล้มเหลว จึงไล่ต้อนพวกเบจิต้า พอโกคูร่างซุปเปอร์ไซย่ามาสู้ตัดสินกัน ตนแพ้เจ็บหนักกับรอดตาย ถูกพ่อนำมารักษาดัดแปลงเป็นไซบอร์กแต่พลังก็น้อยกว่าเดิมมากจนถึงขั้นเท่ากับร่างแรกที่มีพลัง530,000หน่วยหรือน้อยกว่าพ่อของตนเองนิดหน่อยนั้นเองแต่พลังระดับนี้ยังถือว่ามากอยู่ พ่อลูกฟรีเซอร์จึงนำทัพบุกมาโลกเพื่อแก้แค้น แต่ถูกทรังค์จากอนาคตฆ่าตายอย่างง่ายดายเกินไปเพราะเนื่องจากฟรีเซอร์ถูกลดพลังไปมากเกินไปหากพลังคงเดิมทรังค์จากอนาคตได้เอาชนะลำบากแน่
หลังจบศึกจอมมารบูไป 5 ปี ตนก็ถูกโซเบกับทาโกมาคืนชีพด้วยดราก้อนบอล พอทราบว่าโกคูจัดการจอมมารบูได้(แต่ต้องทราบอยู่แล้วเพราะตนเองได้ดูการต่อสู้ของโงกุนที่ถ่ายทอดสดที่นรก) จึงคิดถึงสิ่งที่พ่อแค่พูดเสมอว่าอย่าไปยุ่งกับจอมมารบูกับบิลล์ฮะไคชิน ตนจึงฝึกฝนเป็นเวลา 4 เดือนเพื่อกลับมาแก้แค้น แต่ล้มเหลวด้วยความสะเพร่าของตนเองและถูกฆ่าไปจน 1 ปีต่อมา ถูกโกคูเรียกมามีชีวิต 24 ชั่วโมงเพื่อเป็นลูกทีมลงเข้าในศึกประชันพลัง พอจบการแข่งจนถูกวิสคืนชีพกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เป็นรางวัล ตนจึงบอกลา กลับไปสร้างกองทัพอีกครั้งเพื่อรอคอยการแก้แค้นในอนาคตซึ่งไม่อาจบอกได้ว่าจะมาแก้แค้นเมื่อไร(เพราะต้องเกรงพลังโกคูและเบจิต้าอาจรวมถึงบิลล์และปัจจัยหลายอย่าง)
ฟรีเซอร์ แปลงเป็นร่างที่สองจะมีพลังอยู่ที่ 1,060,000 หน่วย และแปลงเป็นร่างที่สามไม่ได้เพิ่มแต่ความเร็วแต่พลังก็เพิ่มขึ้นด้วยมีพลังอยู่ที่ 2,120,000 หน่วย ส่วนการแปลงเป็นร่างสุดท้ายจะใช้พลังเริ่มต้นที่1%ซึ่งมีพลังมากกว่าร่างที่สามหลายเท่าตัวแต่ถ้าใช้พลังทั้งหมด100%จะมีพลังพอที่จะทำลายดวงดาวที่มีขนาดใหญ่ได้ได้ในระดับขั้นแรก(ซึ่งในละครการ์ตูนดราก้อนบอลzมีบอกอยู่) แต่ในปัจจุบันฟรีเซอร์ร่างแรกมีพลังมากกว่าร่างสุดท้ายในอดีตและในปัจจุบันฟรีเซอร์มีร่างโกลเด้นฟรีเซอร์อยู่ โดยฟรีเซอร์ได้พัฒนาฝีมือขึ้นจากการฝึกครั้งแรกที่ใช้เวลาถึง 4 เดือน จนมีพลังที่สูงกว่าซุปเปอร์ไซย่าก๊อตซุปเปอร์ไซย่า หรือ ซุปเปอร์ไซย่าบลู ในช่วงแรกแต่ทว่าโกคูและเบจิต้าก็ได้จับทางได้ว่าโกลเด้นฟรีเซอร์คุมพลังได้ไม่สมบูรณ์ เพราะฟรีเซอร์แปลงร่างนี้ได้ก็รีบบุกมาที่โลกหวังแก้แค้น เลยไม่ใช่อยู่ชินกับร่างนี้ซะก่อน ทำให้พลังลดลงอย่างเร็ว แต่ก็สามารถล้มโกคูได้จากแผนการที่วางไว้ ล่อให้โกคูประมาท เพื่อหวังฆ่าโกคู แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะเบจิต้ามาช่วยไว้ หลังจากนั้นก็โดนเบจิต้าที่แปลงเป็นซุปเปอร์ไซย่าก๊อตซุปเปอร์ไซย่า หรือ ซุปเปอร์ไซย่าบลู อัดยำจนเละ ฟรีเซอร์จึงทำลายโลก เพราะเบจิต้าหายใจในอวกาศไม่ได้ แต่สุดท้ายก็โดนพลังคลื่นเต่าของโกคูที่วิสย้อนเวลากลับมา 3 นาที เป่ากระจายหายไป แต่ในภาคบทจักรวาลต้องรอด ฟรีเซอร์ ได้กลับมาอีกครั้งในฐานะสมาชิกนักสู้ในทีมจักรวาลที่ 7 คนที่10แทนที่บูที่หลับจนไม่ยอมตื่น และในครั้งนี้ฟรีเซอร์ ได้พัฒนาฝีมือขึ้นสูงกว่าเดิม คือ ควบคุมพลัง โกลเด้นฟรีเซอร์ได้อย่าง 100% และได้เข้าปะทะกับโกคูที่ใช้ซุปเปอร์ไซย่าก๊อตซุปเปอร์ไซย่า หรือ ซุปเปอร์ไซย่าบลูเพอร์เฟก(100%)ได้อย่างสูสีจนไม่น่าเชื่อ โดยการมาครั้งนี้ทำให้โกคูตระหนักอีกรอบ
และต่อมาใน The movie broly ฟรีเซอร์ได้กลับมามีบทอีกที หลังจากขึ้นชีพมาจาก ศึกประชันพลัง ที่ผ่านมาก็ได้พาชาวไซย่าสองคนมาที่โลก นั่นคือ พารากัส กับ โบรลี่ และได้ฆ่าพารากัสทิ้ง เพื่อกระตุ้นให้โบรลี่โกรธหนักจนเพิ่มพลังเหมือนโกคูตอนนาเม็ก(namek) จนโบรลี่แปลงเป็นซุปเปอร์ไซย่า ได้จนบ้าคลั่งควบคุมตนเองไม่อยู่ ไปเล่นงานฟรีเซอร์ โดยหลังจากที่จบเรื่อง ฟรีเซอร์ได้พูดบอกว่า ตนเองจะกลับมาแก้แค้นโกคู เบจิต้า ในอนาคต และฟรีเซอร์ยังต้องการที่จะสู้กับโบรลี่อีกครั้งด้วย หลังจากที่ตนเองฝึกกลับมาแล้ว
วัดมหาธาตุ เป็นชื่อเรียกของวัดที่ที่มีพระสถูปเจดีย์หรือพระปรางค์ที่บรรจุพระอัฐิธาตุของพระพุทธเจ้า อาจหมายถึง:
สาเก (สุรา)
สาเก  เป็นคำเรียกของคำว่า "สุรา" ในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งสามารถหมายถึงเหล้าได้หลายชนิด โดยทั่วไป สาเกจะหมายถึงเหล้าที่ทำมาจากข้าว ในขณะที่บางท้องที่จะหมายถึงเหล้าที่กลั่นจากมันสำปะหลังหรืออ้อย หรือในบางครั้งจะหมายถึงโชจูหรือที่รู้จักในชื่อ "วอดกาญี่ปุ่น" ต้นกำเนิดของสาเกมีกล่าวไว้หลายทฤษฎี ได้แก่ นำเข้าจากจากประเทศจีนสู่ประเทศญี่ปุ่น หรืออีกทฤษฎีว่ามีต้นกำเนิดในญี่ปุ่นเอง คำว่า สาเก ในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษมักจะเรียกผิดเป็น "สากี"
เครื่องดื่ม
เครื่องดื่ม มักจะเป็นสิ่งที่มนุษย์จัดเตรียมสำหรับดื่ม มีสถานะเป็นของเหลว และมักจะมีน้ำเป็นส่วนประกอบหลัก เครื่องดื่มอาจเป็นปัจจัยในการดำรงชีพ เช่นน้ำ หรือใช้ในด้านอื่น เช่น เหล้าและไวน์ใช้เป็นส่วนประกอบของพิธีกรรม รายชื่อเครื่องดื่มต่าง ๆ เช่น
แฮร์รีพอตเตอร์
แฮร์รี พอตเตอร์
ยูนิเวอร์แซลเซนจูรี
ยูนิเวอร์แซลเซนจูรี  หรือตัวย่อ UC เป็นระบบปฏิทินแบบหนึ่งในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องกันดั้ม
ศักราช ยูนิเวอร์แซลเซนจูรี เริ่มเมื่อมนุษย์สามารถตั้งถิ่นฐานในอวกาศได้ และเริ่มนับเมื่อการสร้างโคโลนี Side 1 ซึ่งเริ่มการก่อสร้างในคริสต์ศักราช 2045 เสร็จสิ้น ศักราช UC ถือเป็นระบบเวลาหลักของซีรีส์กันดั้ม
ในโมบิลสูทกันดั้ม ตอนที่แปด มีแสตมป์ที่ระบุปี 2079 และในโมบิลสูทเซต้ากันดั้มมีแสตมป์ซึ่งระบุปี 2088 ซึ่งหมายความว่าศักราช UCที่หนึ่งนั้นเริ่มในปีคริสต์ศักราช 2001 แต่ในฉบับตัดต่อใหม่เพื่อฉายในโรงภาพยนตร์ของทั้งสองภาคไม่มีฉากเหล่านี้
ในตอนสุดท้ายของกันดั้ม 0080 มีหนังสือพิมพ์ที่ระบุวันที่ไว้ว่า "Monday, January 14, 0081" ซึ่งทำให้สามารถระบุได้ว่าศักราช UCนั้นเริ่มในปี 2053, 2081, 2109 หรือหลังจากนั้น
กันดั้มในจักรวาลยูนิเวอร์แซลเซนจูรี.
เรียงตามเวลาในท้องเรื่อง
เรื่องปี U.C.นี้ ในช่วงปีค.ศ.1990 มีการออกโมเดลและการ์ตูน Gundam F90 ออกมา
ซึ่งมีลำดับเวลาที่ระบุการเริ่มต้น U.C.ไว้อีกแบบหนึ่ง
โดยนับจากปีที่มนุษย์ย้ายถิ่นฐานไปอยู่บนอวกาศได้สำเร็จเป็นปีเริ่มต้น U.C. นั่นคือ ค.ศ.2045
ซึ่งอ้างอิงจาก "โมบิลสูทกันดั้มยูนิคอร์น"
อย่างไรก็ตาม แนวทางการระบุ U.C. ตามที่เกี่ยวข้องกับ Gundam F90 นี้ ปัจจุบันไม่ได้มีการอ้างถึงกันแล้ว
นับตั้งแต่มีตารางเวลาแบบ official เผยแพร่ออกมาหลังจากปีค.ศ.1990
วัดบวรนิเวศวิหาร
วัดสระเกศ
วัดสระเกศ อาจหมายถึง
เขตสวนหลวง
สวนหลวง เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย
เขตสวนหลวงตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
เขตสวนหลวงเดิมมีฐานะเป็น ตำบลสวนหลวง เป็นเขตการปกครองของอำเภอพระโขนง จังหวัดพระประแดง ต่อมาใน พ.ศ. 2470 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้โอนอำเภอพระโขนงรวมทั้งตำบลสวนหลวงมาขึ้นกับจังหวัดพระนคร โดยตำบลสวนหลวงได้กลายเป็นเป็นท้องที่หนึ่งในเขตสุขาภิบาลประเวศที่ตั้งขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2506 จนกระทั่งได้รับการโอนไปเป็นท้องที่ของเทศบาลนครกรุงเทพตั้งแต่ พ.ศ. 2508
ใน พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครถูกรวมเข้ากับจังหวัดธนบุรี เปลี่ยนฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และใน พ.ศ. 2515 จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เปลี่ยนคำเรียกเขตการปกครองใหม่ด้วย ตำบลสวนหลวงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงสวนหลวง เป็นพื้นที่การปกครองของสำนักงานเขตพระโขนง
ภายหลังท้องที่เขตพระโขนงมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น พื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขตมาก ทำให้ไม่สะดวกต่อการบริการประชาชน ในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2532 กรุงเทพมหานครจึงได้ตั้งสำนักงานเขตพระโขนง สาขา 3 (สวนหลวง) ดูแลพื้นที่แขวงสวนหลวง และในวันที่ 9 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน กระทรวงมหาดไทยได้แบ่งพื้นที่ทางทิศตะวันออกของเขตพระโขนงตั้งเป็นเขตประเวศ แบ่งออกเป็น 4 แขวงซึ่งรวมแขวงสวนหลวงไว้ด้วย เนื่องจากยังไม่เหมาะสมที่จะยกฐานะขึ้นเป็นเขตใหม่ จึงให้คงฐานะเป็นสำนักงานเขตสาขาไว้ก่อน สำนักงานเขตพระโขนง สาขา 3 จึงเปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานเขตประเวศ สาขาสวนหลวง
จนกระทั่งในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2536 กระทรวงมหาดไทยจึงประกาศเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตการปกครองใหม่ โดยรวมพื้นที่แขวงสวนหลวง บางส่วนของแขวงประเวศ เขตประเวศ และบางส่วนของแขวงคลองตัน บางส่วนของแขวงพระโขนง เขตคลองเตย มาจัดตั้งเป็น เขตสวนหลวง เพื่อประโยชน์แก่การปกครอง การให้บริการของรัฐ และความสะดวกของประชาชน และในวันที่ 21 ตุลาคม ปีเดียวกัน กรุงเทพมหานครก็ได้ประกาศตั้งแขวงสวนหลวงเต็มพื้นที่เขต โดยประกาศทั้ง 2 ฉบับเริ่มมีผลบังคับใช้ในวันเดียวกันคือวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2537