pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศุภพร มาพึ่งพงศ์
ศุภพร มาพึ่งพงศ์ (13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489 - 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550) ผู้บรรยายกีฬาโดยเป็นผู้บุกเบิกการชมกีฬาอเมริกันฟุตบอลในประเทศไทย
ในปี พ.ศ. 2521 ช่อง 3 ได้ลิขสิทธิ์การถ่ายทอดกีฬาอเมริกันฟุตบอลเป็นครั้งแรก ทำการพากย์โดย ชัยณรงค์ มนเทียรวิเชียรฉาย ต่อมา ศุภพร ซึ่งจบการศึกษาจากสหรัฐอเมริกา โดยในขณะเรียนเป็นนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลของมหาวิทยาลัยในตำแหน่งตัวเตะ ได้เข้ามาเป็นผู้บรรยายร่วมและได้เป็นผู้บรรยายหลักในเวลาต่อมา โดยมีเทคนิคการพากย์ที่เน้นการอธิบายกฎกติกา เทคนิค และรายละเอียดปลีกย่อยของเกม นักกีฬา โค้ช รวมถึงแผนการเล่นต่างๆจนกีฬาชนิดนี้เป็นรู้จัก ทำให้ศุภพรได้เป็นผู้บรรยายกีฬาชนิดนี้ติดต่อกันนานหลายปี
ต่อมาศุภพรได้เป็นผู้บุกเบิกการชมกีฬามวยปล้ำหญิง โดยนำเทปการแข่งขันจากประเทศญี่ปุ่นมาถ่ายทอดทางช่อง 7 เมื่อ พ.ศ. 2530 เขาเป็นผู้จัดการสำนักงานส่งเสริมกีฬา บริษัท บุญรอดบริวเวอรี่ จำกัด มีหน้าที่ดูแลนักกอล์ฟสมัครเล่นในสังกัดของสโมสรสิงห์
ศุภพร เสียชีวิตเมื่อคืนวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 หลังจากนำนักกีฬากอล์ฟในสังกัดของบริษัท ไปฝึกซ้อม แล้วเกิดอาการไม่สบายกะทันหัน สิริอายุได้ 61 ปี
ภาษาชูวาส
ภาษาอุดเมิร์ธ
แหวนแห่งเอล์ฟ
สปริงฟิลด์
สปริงฟิลด์ (ซิมป์สัน)
ภาษามาริ
หลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต
จัน โลเรนโซ แบร์นีนี
จีอันโลเรนโซ แบร์นินี (Gian Lorenzo Bernini) (Giovanni Lorenzo Bernini, 7 ธันวาคม พ.ศ. 2141 - 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2223) เป็นประติมากรและสถาปนิกบาโรกที่มีชื่อเสียงในกรุงโรม เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17
ชีวิตระยะแรก.
แบร์นินีเกิดในเมืองเนเปิลส์ เป็นบุตรของปิเอโตร แบร์นินี ประติมากรจริตนิยมจากเมืองฟลอเรนซ์ เมื่ออายุ 7 ปี เขาและบิดาได้เดินทางเข้าสู่กรุงโรม ที่กรุงโรมนี้เอง ที่จิตรกรชื่อดังอันนิบาเล คารัคชีและสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ได้เล็งเห็นถึงความสามารถของเขา และเบร์นินีได้รับการอุปถัมภ์จากพระคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซพระนัดดาของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 โดยผลงานในระยะแรกของเขาได้รับแรงบันดาลใจจากรูปสลักกรีกโบราณ
ก้าวขึ้นสู่ประติมากรชื่อดัง.
ภายใต้การอุปถัมภ์ของพระคาร์ดินัล Borghese แบร์นินีได้มีชื่อเสียงในฐานะประติมากรอย่างรวดเร็ว ในบรรดาผลงานบางชิ้นในระยะแรกที่สร้างให้แด่พระคาร์ดินัล มีเครื่องประดับตกแต่งสวนอย่างเช่น "The Goat Amalthea with the Infant Zeus and a Faun" และรูปสลักครึ่งตัวแฝงความหมายเชิงเปรียบเทียบอีกมากมาย เช่น "Damned Soul" และ "Blessed Soul" เมื่ออายุ 22 ปี เขาได้สร้างรูปสลักครึ่งพระองค์ของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 และเขายังมีผลงานรูปสลักแฝงความหมายทางโลกที่จัดรวมอยู่ใน Borghese collection ของ Scipione จัดแสดงที่ Borghese Gallery ซึ่งรวมเอาผลงานชิ้นเอกดังต่อไปนี้
ผลงานทางสถาปัตยกรรมของแบร์นินีที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ จัตุรัสและแนวเสาระเบียงของมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ และยังเป็นผู้ออกแบบอาคารแบบโรมันอีกหลายแห่ง เช่น Palazzo Berberini, Palazzo Ludovisi (ชื่อปัจจุบันคือ Palazzo Montecitorio) และ Palazzo Chigi
ผลงานทางสถาปัตยกรรมชิ้นแรกของแบร์นินีคือซุ้มเซนต์ปีเตอร์เหนือแท่นบูชาในมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ และส่วนด้านหน้าของโบสถ์ Santa Babiana
น้ำพุในโรม.
หนึ่งในประเภทของผลงานที่แสดงถึงพรสวรรค์ของแบร์นินีได้ดีที่สุด คือ น้ำพุโรมันแบบบารอก ทั้งผลงานที่เป็นสาธารณสมบัติและสมบัติของสมเด็จพระสันตะปาปา ผลงานที่เป็นที่รู้จักดี ได้แก่ น้ำพุไตรตัน น้ำพุบาร์เบรินี (Fountain of the Bees) รวมทั้งน้ำพุจตุมหานทีที่จัตุรัสนาโวนา
การประชุมผู้บัญชาการทหารบก กลุ่มประเทศอาเซียน
การประชุมผู้บัญชาการทหารบก กลุ่มประเทศอาเซียน  เป็นกิจกรรมทางทหารของประเทศสมาชิกอาเซียน ที่จัดควบคู่ไปกับการทดสอบยิงปืนทางยุทธวิธีกองทัพบก กลุ่มประเทศอาเซียน เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2543 โดยพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ ผู้บัญชาการทหารบกไทยในขณะนั้น
Asean Chief of Armies Multi Lateral Meeting
ACAMM
อ.ศรีสงคราม
อ.ธาตุพนม
อ.นาแก
อ.บ้านแพง
อ.ท่าอุเทน
อ.ปลาปาก
อ.เมืองนครพนม
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 13
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 13 ของไทย (17 กันยายน พ.ศ. 2488 - 31 มกราคม พ.ศ. 2489)
หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2488
นายปรีดี พนมยงค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ลงนามในประกาศ
รายชื่อคณะรัฐมนตรีคณะที่ 13 ของไทย.
ในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2488 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายต่อสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2488 และได้รับความไว้วางใจในวันเดียวกัน
คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีคณะนี้ ปรากฏในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2488 เล่ม 62 ตอน 52 หน้า 1426
เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2488 คณะรัฐมนตรีคณะนี้ได้มีการเปลี่ยนแปลงตามลำดับ คือ
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรีคณะที่ 13 ของไทย.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เพราะเหตุที่สภาผู้แทนราษฎรชุดที่ให้ความไว้วางใจได้สิ้นสุดลง เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2488 โดยพระราชกฤษฎีกายุบสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2488 คณะรัฐมนตรีคณะนี้ได้รักษาการไปจนถึงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2489 ซึ่งเป็นวันตั้งนายกรัฐมนตรีใหม่ตามรัฐธรรมนูญ
สงครามโทรจัน
โทรจัน (คอมพิวเตอร์)
เดอะเจนเทลเมน อัลลิแอนซ์ ครอส
ภาษาคาซาร์
ภาษาคาซาร์ เป็นภาษาที่พูดโดยเผ่าคาร์ซาร์ในเอเชียกลางในยุคกลาง อยู่ในภาษากลุ่มเตอร์กิก ใกล้เคียงกับภาษาฮั่น มีข้อโต้แย้งกันมากว่าภาษาคาซาร์ควรอยู่ในสาขาใดของภาษากลุ่มเตอร์กิกถ้าจะจัดให้อยู่ในกลุ่มนี้ บางคนเสนอว่าน่าจะจัดให้อยู่ในภาษากลุ่มอิหร่านหรือภาษากลุ่มคอเคเซียน อาจได้รับอิทธิพลจากภาษาเตอร์กิกโบราณและภาษาอุยกูร์
นักวิชาการอาหรับในยุคกลางจำแนกให้ภาษาคาซาร์คล้ายกับภาษาของชาวเติร์กเช่น ภาษาโอคุซ นอกจากนั้นภาษาคาซาร์และภาษากลุ่มโอคุซมีความใกล้เคียงกับภาษาอื่น เพราะภาษาบัลการ์อาจได้รับอิทธิพลจากภาษาเตอร์กิกโบราณและภาษาอุยกูร์ นักวิชาการปัจจุบันได้ตั้งสมมติฐานโอคุซโดยสันนิษฐานว่าภาษาคาซาร์มีจุดกำเนิดจากยุคของกอกเติร์ก ซึ่งเป็นไปได้ว่าภาษาเตอร์กิกโบราณแบบของกอกเติร์กมีการใช้เป็นภาษาทางการในช่วงต้นของประวัติภาษาคาซาร์แต่ไม่มีหลักฐานเหลืออยู่
ตัวอย่างของภาษาคาซาร์ที่เหลืออยู่ในปัจจุบันมีน้อยมาก ส่วนใหญ่เป็นชื่อที่ยังเหลืออยู่ในเอกสารทางประวัติศาสตร์ที่เหลืออยู่ในภาษาฮีบรู ภาษาคาซาร์ที่เหลืออยู่เป็นข้อความที่เขียนด้วยอักษรรูนส์แบบเตอร์กิก แต่ก็ยังพบภาษาคาซาร์ที่เขียนด้วยอักษรซีริลลิก อักษรกรีก อักษรฮีบรู อักษรละติน อักษรอาหรับหรืออักษรจอร์เจียในชุมชนที่ต่างกัน
ภาษาชูเลียม
ภาษาชูเลียม (ภาษารัสเซีย: Чулымский язык)เป็นภาษาที่พูดโดยชาวชูเลียมซึ่งเรียกตนเองว่า Ös ภาษานี้มีหลายสำเนียง แต่บางสำเนียงกลายเป็นภาษาตายไปแล้ว มีผู้พูดอยู่ในรัสเซีย บริเวณไซบีเรียกลาง ทางเหนือของเทือกเขาอัลไต บริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำชูเลียม ผู้พูดทั้งหมดใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาที่สอง
ภาษาซิเดติก
ภาษาซิเดติก เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน สาขาอนาโตเลียที่ตายแล้ว พบในเหรียญที่มีอายุราว พ.ศ. 43 – 243 หลักฐานจากนักประวัติศาสตร์ชาวกรีกแสดงว่าภาษานี้เป็นภาษาในเมืองซิเด อาจมีความเกี่ยวข้องกับภาษาไลเซีย ภาษาไลเดีย และภาษาคาเรีย
ภาษาบัตส์
ภาษาบัตส์ เป็นภาษาของชาวบัตส์ที่อยู่แถบเทือกเขาคอเคซัส จัดอยู่ในภาษากลุ่มคอเคซัส มีผู้พูด 2,500 - 3,000คน เมื่อ พ.ศ. 2518 ภาษานี้ใช้เป็นภาษาพูดเท่านั้น ชาวบัตส์ในจอร์เจียใช้ภาษาจอร์เจียเป็นภาษาเขียน ภาษานี้ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาเชเชนและภาษาอิงกุซทั้งที่อยู่ในกลุ่มย่อยนักเหมือนกัน
คำนามภาษาบัตส์มี 8 การก ซึ่งถือว่ามีมากที่สุดในบรรดาภาษากลุ่มคอเคซัสด้วยกัน ลักษณะเด่นของภาษานี้อีกอย่างหนึ่งคือมีการผันคำกริยาแสดงตัวแทนของการกระทำ เช่น มีการแยกระหว่าง as woʒe ฉันตกลงไป (โดยไม่ใช่ความผิดพลาดของฉัน) และ so woʒe ฉันตกลงไป (โดยความผิดพลาดของฉันเอง)
การาสุ เทนคู คาบูโตะ
การาสุ เทงคู คาบูโตะ
รายนามนักมวยที่เสียชีวิตจากการชกมวยสากลอาชีพ
หน้านี้เป็น รายนามนักมวยที่เสียชีวิตจากการชกมวยสากลอาชีพ
Electrophoresis
พรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย
สงครามฤดูหนาว
สงครามฤดูหนาว (, , , , และอาจรู้จักกันในชื่อ สงครามโซเวียต-ฟินแลนด์ หรือ สงครามรัสเซีย-ฟินแลนด์) เป็นสงครามระหว่างสหภาพโซเวียตกับประเทศฟินแลนด์ เกิดในช่วงต้น ๆ ของสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อฟินแลนด์ปฏิเสธไม่ยอมยกดินแดนบางส่วนและไม่ยอมให้โซเวียตสร้างฐานทัพเรือในดินแดนของตน
การโจมตีเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2482 (ค.ศ. 1939) เมื่อทหารในกองทัพแดงราวหนึ่งล้านคนบุกเข้าจู่โจมตามแนวรบหลายจุดบริเวณพรมแดนระหว่างสหภาพโซเวียตกับฟินแลนด์ กองทัพฟินแลนด์บัญชาการโดยจอมพลมานเนอร์ไฮม์ สามารถต่อต้านการโจมตีได้อย่างมีประสิทธิภาพแม้ว่าจะมีกำลังพลน้อยกว่าฝ่ายโซเวียตมาก เพราะสภาพอากาศรวมไปถึงภูมิศาสตร์ที่ค่อนข้างได้เปรียบเนื่องจากเป็นฝ่ายรับในบ้านตัวเอง หนึ่งในนั้นคือวีรกรรมของซิโม แฮวแฮ ที่สามารถสังหารทหารโซเวียตได้ถึงมากกว่า 500 คน อย่างไรก็ตาม ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ทหารรัสเซียเข้าไปในฟินแลนด์ได้สำเร็จ หลังใช้ปืนใหญ่ระดมโจมตีแนวป้องกันตามคอคอดคาเรเลียซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของฟินแลนด์รวมทั้งการโจมตีทางอากาศตามเมืองสำคัญต่างๆ สงครามสิ้นสุดลงในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2483 (ค.ศ. 1940) เมื่อมีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพมอสโก โดยฟินแลนด์ยอมยกดินแดนบางส่วนให้โซเวียตและยอมให้โซเวียตก่อสร้างฐานทัพเรือบนคาบสมุทรฮังโก การรุกรานฟินแลนด์ในครั้งนี้ทำให้สหภาพโซเวียตถูกขับออกจากสันนิบาตชาติ เพราะละเมิดสนธิสัญญาที่จะไม่รุกรานฟินแลนด์
สงครามโซเวียต-ฟินแลนด์
สงครามรัสเซีย-ฟินแลนด์
สงครามรัสเซีย-ฟินแลนด์ อาจจะหมายถึง
โดม สุขวงศ์
โดม สุขวงศ์ (10 กันยายน พ.ศ. 2494 - ) นักวิชาการภาพยนตร์ ผู้ก่อตั้ง หอภาพยนตร์แห่งชาติ และโครงการอนุรักษ์ภาพยนตร์ในประเทศไทย อดีตผู้อำนวยการหอภาพยนตร์ องค์การมหาชน
โดม สุขวงศ์ เกิดที่จังหวัดภูเก็ต เติบโตในกรุงเทพมหานคร มีความสนใจในภาพยนตร์มาตั้งแต่เด็ก และเข้าศึกษาต่อที่ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมีจุดมุ่งหมายจะเป็นนักทำภาพยนตร์ แต่กลับพบว่า การศึกษาที่นั่น ในขณะนั้น เน้นไปในด้านสื่อสารมวลชนด้านวิทยุ โทรทัศน์ และหนังสือพิมพ์ มากกว่าภาพยนตร์ คุยออกนิตยสาร "หนัง" (รายเดือน) และ "แมงมุม" (รายสัปดาห์) ร่วมกับ อัศศิริ ธรรมโชติ และเพื่อนๆอีก 2-3 คน
โดม สุขวงศ์ จบการศึกษาจาก คณะนิเทศศาสตร์บัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปีพุทธศักราช 2517 และเริ่มค้นคว้าและเก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับภาพยนตร์ไทยด้วยตนเองจากห้องสมุดต่างๆ และจากการออกตระเวนดูหนัง ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2523 จากนั้นเขาจึงหันมาให้ความสนใจกับการเป็นนักวิชาการทางภาพยนตร์ และการเป็นนักวิจารณ์หนังแทน
ในปีพุทธศักราช 2524 โดม สุขวงศ์ เริ่มออกค้นหาฟิล์มภาพยนตร์ไทยเก่าๆ และมีความคิดที่จะอนุรักษ์ภาพยนตร์ไทย โดยริเริ่มโครงการร่วมกับแผนกวิชาการถ่ายภาพและภาพยนตร์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพ และร่วมกับกรมศิลปากร ก่อตั้งหอภาพยนตร์แห่งชาติเป็นผลสำเร็จเมื่อในปีพุทธศักราช 2527 สำนักงานตั้งอยู่ที่บริเวณด้านหลังของหอศิลป์แห่งชาติ ถนนเจ้าฟ้า และได้ย้ายไปอยู่ที่ทำการใหม่เป็นการถาวรที่ ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2541 ในปีพุทธศักราช 2531 - 2553 เป็นลูกจ้างชั่วคราว และ ยังเป็นหัวหน้างานอนุรักษ์ภาพยนตร์ หอภาพยนตร์แห่งชาติ กรมศิลปากร
สลิเธอร์ลิงก์
การลงประชามติรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส พ.ศ. 2512
ทับศัพท์ฝรั่งเศส
การลงประชามติว่าด้วยรัฐธรรมนูญแห่งฝรั่งเศส พ.ศ. 2543
การลงประชามติวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี "(Référendum sur le quinquennat présidentiel)" จัดขึ้นเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2543 เป็นการลงประชามติเห็นชอบหรือไม่เห็นชอบในการลดวาระการดำรงตำแหน่งของประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสจาก 7 ปี ลงเหลือ 5 ปี เหมือนกับประเทศอื่นๆ ในทวีปยุโรป
การลงประชามติครั้งนี้เป็นอีกครั้งหนึ่งที่มีการงดออกเสียงเป็นจำนวนมาก กว่า 69.81% ของผู้มีสิทธิเลือกตั้งทั้งหมดงดใช้สิทธิลงประชามติ
จุดประสงค์ของ "วาระการอยู่ในตำแหน่งเป็นเวลา 5 ปี" (Quinquennat) ก็เพราะต้องการที่จะให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหลังจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศสในทันที และผลการเลือกตั้งก็จะออกมาในแนวเดียวกัน และยังเป็นการหลีกเลี่ยงการบริหารร่วมกันภายในรัฐบาลอีกด้วย
ธาตุพนม อาจหมายถึง
รายชื่อคณะพยาบาลศาสตร์ในประเทศไทย
รายชื่อต่อไปนี้เป็นสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทยที่เปิดสอนวิชาพยาบาลศาสตร์
นุภาพ สวันตรัจฉ์
นุภาพ สวันตรัจฉ์ นักทำโฆษณา นักร้อง นักดนตรี นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ ปัจจุบันเป็นประธานเครือข่ายศิลปินเพื่อชีวิต
นุภาพ สวันตรัจฉ์ จบการศึกษาจากโรงเรียนเพาะช่าง
แล้วทำงานในสายงานครีเอทีฟและโฆษณา เคยทำงานเป็นดีไซเนอร์ ที่บริษัทในเครือสุโกศล เมื่อประมาณ พ.ศ. 2523 เคยเป็นครีเอทีฟไดเรกเตอร์ ของบริษัทโฆษณา ในเครือลินตาส
นุภาพ สวันตรัจฉ์ ศึกษาดนตรีเพิ่มเติมจาก โกวิท นิลจันทร์ มีผลงานชิ้นแรกเป็นอัลบั้มเดี่ยว ชุด "แป๊ะเจี๊ยะ" ในแนวร็อก กับค่ายไนท์สปอต โดยใช้นักดนตรีต่างประเทศ บันทึกเสียงที่ประเทศอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2527 และจากนั้นมีผลงานคู่กับชัคกี้ ธัญญรัตน์ อัลบั้ม "ศรัทธา" เมื่อ พ.ศ. 2528 จากนั้นทำอัลบั้มร่วมกับ พรชัย วงษ์ชีพ ในนามวง "มิติ" มีผลงานชุดที่สอง กับวง "บิ๊กโบ" ในแนวพ็อพร็อก ชื่ออัลบั้ม ”ปฏิวัติความเครียด” สมาชิกในวงประกอบด้วย พรชัย วงษ์ชีพ, พิทูร บุณยะปานะ, อนุสรณ์ พัฒนกุล,จเร อับดุล ลาฮิม และเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับ อรสา สีบุญเรือง แนวโพรเกรสซีฟร็อก อัลบั้ม "เดียวดาย"
นุภาพ มีผลงานเดี่ยว ในปี พ.ศ. 2536 ใช้ชื่อว่า "Nupachino" ชื่ออัลบั้ม "Lonely Planet" กับค่ายโซนี่มิวสิค เปลี่ยนเป็นดนตรีแนวพื้นบ้านไทย ผสมผสานกับดนตรีตะวันออก โดยเขานำซีตาร์ เครื่องดนตรีอินเดียมาใช้ในผลงานด้วย อัลบั้มนี้ได้รางวัลสีสันอวอร์ด ประจำปี พ.ศ. 2537 นุภาพตั้งบริษัทโฆษณาเป็นของตัวเอง ชื่อ บริษัท วอยซ์ สตูดิโอ นอกจากนี้ยังมีผลงานแต่งเพลงโฆษณา และเล่นดนตรีเป็นบางครั้ง มีผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์ "ครูแก แรงรัก แรงอาถรรพ์" ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2547 ที่สร้างจากเรื่องสั้นของ มนัส จรรยงค์
นอกเหนือจากผลงานของตัวเองแล้ว นุภาพยังเป็นผู้แต่งคำร้อง และทำนอง ให้กับศิลปินอื่นๆ เช่น แกรนด์เอ็กซ์
ในปี พ.ศ. 2550 นุภาพมีผลงานในแนวเวิลด์มิวสิก ใช้ชื่อว่า Nupachino &amp; Friends ชื่ออัลบั้ม "Escape From Bangkok" เริ่มวางจำหน่ายวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
อำเภอพิบูลย์รักษ์
พิบูลย์รักษ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานีเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองหาน
อำเภอพิบูลย์รักษ์ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอพิบูลย์รักษ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพิบูลย์รักษ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
Nupachino
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมหาราช
การลงประชามติปกครองตนเองของแอลจีเรีย
การลงประชามติปกครองตนเองของแอลจีเรีย "(Référendum sur l'autodétermination en Algérie)" จัดขึ้นเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2504 เป็นการลงประชามติเห็นชอบหรือไม่เห็นชอบในการให้ประเทศแอลจีเรียฝรั่งเศส ปกครองตนเองอย่างเป็นอิสระ
พิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ
พิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ  เป็นประติมากรรมลอยตัวรูปช้าง 3 เศียร ซึ่งในทางวรรณคดีไทยเอราวัณซึ่งมีเศียรทั้งหมด 33 เศียร แต่เนื่องจากปัญหาขนาดและโครงสร้างที่ซับซ้อนจึงลดมาเหลือเพียง 3 เศียร พิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญและโดดเด่นแห่งหนึ่งของจังหวัดสมุทรปราการ ตั้งอยู่บนถนนสุขุมวิท บริเวณที่ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ตำบลบางเมืองใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ
พิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณยังถือได้ว่าเป็น งานประติมากรรมลอยตัวช้างทองแดงที่ใช้เทคนิคการเคาะขึ้นรูปด้วยมือ ที่มีความสูงจากหัวช้างลงมาสู่ฐานวัดได้ 43.6 เมตร หรือประมาณความสูงของตึก 14—17 ชั้น พิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณสร้างขึ้นจากความคิดและจินตนาการของคุณเล็ก วิริยะพันธุ์ นักธุรกิจเจ้าของบริษัทวิริยะประกันภัย ด้วยต้องการจะรักษาของโบราณที่ท่านสะสม รวมถึงรูปเคารพศักดิ์สิทธิ์ไว้ให้เป็นมรดกของแผ่นดินไทย จึงได้สร้างตัวอาคารพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณขึ้นเพื่อใช้เป็นสถานที่จัดเก็บโบราณวัตถุที่มีค่าเหล่านี้ไว้เพื่อความปลอดภัยและเพื่อความเหมาะสม
ตัวอาคารจัดแสดง.
ตัวอาคารแยกเป็น 3 ชั้น ตามความเชื่อในหลักไตรภูมิ คือ ชั้นบาดาล ชั้นโลกมนุษย์ และชั้นสวรรค์
ดีเซมเบอร์
ดีเซมเบอร์ สามารถหมายถึง
พระบาทสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ
หนองแซง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี
ประวัติเล่าสืบมาว่าพลเมือง อำเภอหนองแซง ได้อพยพมาจากนครเวียงจันทร์ ตั้งถิ่นฐานใกล้หนองน้ำ ซึ่งห่างจากที่ว่าการอำเภอไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 500 เมตรเศษ และมีต้นแซงขึ้นงอกงามเขียวชอุ่มปกคลุมไปทั่วบริเวณโดยรอบหนองน้ำ ชาวบ้านจึงขนานนามว่า "บ้านหนองแซง" โดยได้ยกฐานะขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ เมื่อ พ.ศ. 2480 ขึ้นกับอำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาประกาศยกฐานะจากกิ่งอำเภอเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2496
อำเภอหนองแซงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอหนองแซงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 69 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอหนองแซงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
วิหารแดง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดสระบุรี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองแค
พื้นที่อำเภอวิหารแดง เดิมอยู่ในการปกครองของอำเภอหนองแค และทางราชการเห็นสมควรในการตั้งกิ่งอำเภอหนองหมู โดยได้ยกฐานะขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ เมื่อ พ.ศ. 2480 ขึ้นกับอำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาประกาศยกฐานะจากกิ่งอำเภอเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2501 แต่เดิมตัวอำเภอไม่ได้ตั้งอยู่ในพื้นที่ปัจจุบันนี้ แต่ตั้งอยู่ในพื้นที่ของเทศบาลตำบลหนองหมู แต่เมื่อมีการตัดถนนสุวรรณศรและเส้นทางรถไฟผ่าน จึงได้ย้ายที่ตัวอำเภอมาอยู่ ณ พื้นที่ปัจจุบันนี้
อำเภอวิหารแดงตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอวิหารแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 54 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอวิหารแดงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
แก่งคอย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี
อำเภอแก่งคอย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปีพุทธศักราช 2370 ในขณะนั้น ยังใช้ชื่อเรียกหน่วยงานการปกครองระดับอำเภอว่า "แขวง" อยู่โดยมีหลวงพลกรมการเป็น ผู้ปกครองแขวงคนแรก และมีที่ทำการแขวง อยู่ที่บ้านตาลเดี่ยว พุทธศักราช 2440 มีการตราพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองท้องที่ ร.ศ.116 ขึ้น กำหนด รูปแบบการปกครองใหม่ โดยเปลี่ยนนามเรียกขายจาก"แขวง"เป็น"อำเภอ"และให้มีการปกครองระดับตำบล หมู่บ้าน เป็นหน่วยงานการปกครองระดับรองลงไป ภายหลังที่ใช้ชื่อหน่วยงานการปกครองว่า "อำเภอ" ได้มีการย้ายที่ทำการ รวม 2 ครั้ง คือ พุทธศักราช 2448 ย้ายที่ว่าการอำเภอจากริมแควป่าสักมาสร้างขึ้นที่ ริมทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือทางด้านทิศตะวันตกของสถานีรถไฟแก่งคอย ต่อมาเมื่อพุทธศักราช 2497 ทางราชการได้เวนคืนที่ดินบริเวณอำเภอให้แก่ การรถไฟแห่งประเทศไทยและสร้างที่ว่าการอำเภอแก่งคอยในที่ปัจจุบัน อย่างไรก็ตามในส่วนของอาคารที่ว่าการอำเภอนั้น ได้มีการเปลี่ยนแปลงใหม่ 1 ครั้ง ในปี พุทธศักราช 2505 โดยสร้างตามแบบที่ว่าการอำเภอชั้นตรี(ไม้สองชั้น)ของกรมโยธาธิการเลขที่ 6186 ใช้งบประมาณทั้งสิ้น 300,000 บาท (สามแสนบาทถ้วน) อาคารนี้แล้วเสร็จในปีพุทธศักราช 2506 และ ฯพณฯ พลเอกประภาส จารุเสถียร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ขณะนั้นได้มาเป็น ประธานในพิธีเปิดป้าย อาคารในวันที่ 10 เมษายน 2535 จึงได้มีการรื้ออาคารและก่อสร้างใหม่ตามแบบมาตรฐาน เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น แล้วเสร็จ ในเดือนตุลาคม 2535 ซึ่งเป็นอาคารที่ว่าการอำเภอในปัจจุบัน
ชื่อ "แก่งคอย" มาจากบริเวณลำน้ำป่าสักบริเวณด้านหน้าวัดเป็นแก่งหินใหญ่ขวางลำน้ำ แม่น้ำป่าสักเป็นเส้นทางสัญจรค้าขายจากเพชรบูรณ์ ชัยบาดาล แก่งคอย สระบุรี เสาไห้ พระนครศรีอยุธยา มาตั้งแต่ในอดีต ในหน้าแล้งน้ำน้อยแก่งหินที่ขวางทำให้เรือสัญจรไม่สะดวกจะต้องจอดคอยที่บริเวณเหนือแก่ง เป็นที่มาการเรียกแม่น้ำป่าสักช่วงนี้ว่า "แก่งคอย" ภายหลังเมื่อสร้างเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ในพระราชดำริ มีการควบคุมระดับน้ำทำให้ในหน้าแล้งก็ยังมีระดับน้ำท่วมบริเวณแก่งหินอยู่
บางตำนานเชื่อกันว่า แก่งคอยเดิมมีชื่อว่า "แร้งคอย" เนื่องจากเป็นปากทางเข้าสู่เขาใหญ่ มีผู้คนจำนวนมากล้มตายจากไข้ป่าจนมีนกแร้งมาเฝ้าคอยเพื่อกินศพเป็นจำนวนมาก เป็นอำเภอที่มีโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อยู่เป็นจำนวนมาก เช่น โรงงานปูนซีเมนต์ โรงไฟฟ้า โรงงานเซรามิก เคมีภัณฑ์ เป็นต้น และยังเป็นชุมทางรถไฟที่สำคัญ ประกอบกับมีถนนมิตรภาพตัดผ่าน ทำให้มีโรงงานจำนวนมากและมีประชากรแฝงเข้ามาทำงานจำนวนมาก
อำเภอแก่งคอยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอแก่งคอยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 ตำบล 117 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอแก่งคอยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
เมืองสระบุรี เป็นอำเภอศูนย์​กลางการปกครองของจังหวัดสระบุรี
อำเภอนี้ตั้งอยู่ที่ตำบลปากเพรียวริมแม่น้ำป่าสักที่คลองแยกออกมา คลองนี้มีลักษณะปากคลองกว้าง และเรียวไปตลอดทางคดไปคดมา คลองนี้ชาวบ้านจึงเรียกว่า "คลองเพรียว" ตำบลที่ตั้งอยู่ในปากคลองนี้จึงเรียกว่า "ตำบลปากคลองเพรียว" แต่เมื่อเรียกกันมากๆ เข้าคำว่าคลองจึงตกหายไป จึงเรียกว่า "ปากเพรียว" ซึ่งมาจากคำว่า  "ปากคลองเพรียว"  นั่นเอง
อำเภอเมืองสระบุรีตั้งอยู่ในตำบลนี้ขึ้นต่อจังหวัดสระบุรี ซึ่งที่ตั้งศาลากลางจังหวัด อยู่ที่ตำบลเมืองเก่า อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี ครั้นต่อมาทางราชการเห็นว่าชื่ออำเภอที่มีชื่อว่า  อำเภอเมืองสระบุรีนั้นตั้งอยู่ที่ตำบลปากเพรียว และอยู่ห่างจากที่ตั้งศาลากลางจังหวัด เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพภูมิประเทศ จึงได้เปลี่ยนชื่อของอำเภอ เป็นอำเภอปากเพรียว ครั้นต่อมาได้มีการสร้างทางรถไฟจากนครหลวงกรุงเทพธนบุรี (สมัยนั้น) ไปยังจังหวัดนครราชสีมา ได้ผ่านตำบลปากเพรียว การคมนาคมทางบกจึงสะดวกขึ้น ความเจริญของตำบลปากเพรียวจึงได้เจริญขึ้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้มีพระบรมราชโองการ  ให้ย้ายตัวที่ตั้งศาลากลางจังหวัดสระบุรี จากตำบลเมืองเก่า อำเภอเสาไห้ มาตั้งอยู่ที่ตำบลปากเพรียว เป็นอำเภอเมืองสระบุรีตามเดิม เพื่อให้สมกับเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด จึงได้ชื่อนี้มาจนถึงปัจจุบันนี้
อำเภอเมืองสระบุรีตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเมืองสระบุรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 77 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอเมืองสระบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
อ.หนองแซง
อ.เมืองสระบุรี
อ.แก่งคอย
อ.วิหารแดง
อ.พิบูลย์รักษ์
ดอนพุด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี
อำเภอดอนพุดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
พื้นที่ของอำเภอดอนพุดเดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ บ้านดอนพุด อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี สมัยก่อนพื้นที่ดอนพุดเป็นที่ดอนน้ำท่วมไม่ถึง มีต้นพุดเกิดขึ้นอยู่มาก จึงเรียกท้องถิ่นนี้ว่าดอนพุด ชาวดอนพุดมีเชื้อสายลาวพวน อพยพมาครั้งแรกได้ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่บ้านบาลกลุ่ม และบ้านเล่อในเขตอำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ต่อมาได้อพยพมาอยู่ที่บ้านหนองมน ตำบลบ้านหลวง ต่อมาเกิดไฟไหม้ใหญ่ที่บ้านหนองมน ราษฎรส่วนหนึ่งของบ้านหนองมนได้อพยพมาอยู่ที่บ้านหนองกะทะ ตำบลดอนพุดในปัจจุบัน
กระทั่งเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว ตำบลบ้านหลวง และตำบลดงตะงาว ออกจากการปกครองของอำเภอบ้านหมอ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอดอนพุด จนกระทั่งเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอดอนพุด จนถึงปัจจุบัน
อำเภอดอนพุดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 28 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอดอนพุดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
หนองโดน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี
อำเภอหนองโดนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ในสมัยสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประมาณ พ.ศ. 2455 หลวงอนุมานสารกรรม (ทิม) นายอำเภอบางโขมด (อำเภอบ้านหมอในปัจจุบัน) ได้ย้ายอำเภอไปตั้ง ณ บ้านขุนโขลน อำเภอพระพุทธบาทในปัจจุบัน แต่ปรากฏว่าได้เกิดโรคระบาด และสถานที่ตั้งลำบากในการเดินทางไปยังพระนคร และเมืองสระบุรี จึงได้ย้ายอำเภอไปตั้งที่บ้านหนองโดน โดยมีนางหา นายปล้อง นางนา และนายโปกี้ ยกที่ดินบริเวณด้านใต้ของหมู่บ้านให้เป็นที่สร้างที่ว่าการอำเภอ และได้ใช้ชื่อว่าอำเภอหนองโดน เมื่อถึง พ.ศ. 2487 ได้เกิดโรคระบาดขึ้น ทางราชการจึงได้ย้ายที่ตั้งอำเภอไปตั้งที่ตำบลบ้านหมอ และได้ใช้ชื่อว่าอำเภอบ้านหมอสืบมา ส่วนอำเภอหนองโดนมีฐานะเป็นตำบลหนองโดน อยู่ในการปกครองของอำเภอบ้านหมอ
กระทั่งเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลหนองโดน ตำบลบ้านกลับ และตำบลดอนทอง ออกจากการปกครองของอำเภอบ้านหมอ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองโดน จนกระทั่งเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2518 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอหนองโดน จนถึงปัจจุบัน
อำเภอหนองโดนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 34 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอหนองโดนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
วังม่วง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี เดิมอยู่ในการปกครองของอำเภอมวกเหล็ก โดยได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังม่วง เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2533 ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอวังม่วง เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2538
อำเภอวังม่วงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอวังม่วงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 31 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
บ้านหมอ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี
อำเภอบ้านหมอมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
เดิมในสมัยโบราณเมื่อยังไม่มีอำเภอพระพุทธบาทนั้น การปกครองบริเวรพระพุทธบาทสมัยกรุงศรีอยุธยา ในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ได้โปรดกำหนดเขตท้องที่จากรอยพระพุทธบาทออกไปด้านละโยชน์ (16 กิโลเมตร) และทรงตั้งเมืองพระพุทธบาทขึ้น จัดเป็นเมืองชั้นจัตวาขึ้นกับกรุงศรีอยุธยา เมืองพระพุทธบาทนั้คงเป็นเมืองตลอดมาจนถึงรัชการที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดเกล้าให้จัดการปกครองหัวเมืองแบบใหม่ โดยตั้งเป็นมณฑลเทศาภิบาลขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2445 ยุบเมืองพระพุทธบาทเป็นอำเภอ "อำเภอพระพุทธบาท" ให้ขึ้นอยู่กับเมืองสระบุรี ปี พ.ศ. 2445 มีการสร้างทางรถไฟไปถึงลพบุรี ตำบลหนองโดนก็มีทางรถไฟผ่าน ครั้นปี พ.ศ. 2460 ในสมัยรัชกาลที่ 6 พระพุทธบาทเกิดโรคห่าระบาดขึ้น จึงได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งที่ตำบลหนองโดน เพื่อสะดวกต่อการคมนาคมในสมัยนั้น และเปลี่ยนชื่อเป็น "อำเภอหนองโดน" บ้านหมอ และพระพุทธบาท ก็กลายเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอหนองโดน
ต่อมา พ.ศ. 2464 มีการค้นพบดินขาวที่ใช้ผสมปูนซีเมนต์ได้ที่บ้านหมอ และมีการจ้างกรรมกรซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนจีนขุด ขนส่งไปป้อนโรงงานที่บางซื่อ จากชุมชนเล็กๆ บ้านหมอก็ได้ขยายตัวจนเป็นชุมชนที่ใหญ่ขึ้นตามลำดับ จนในปี พ.ศ. 2484 บริษัท ปูนซีเมนต์ไทย จำกัด ได้มาตั้งโรงงานที่ท่าลาน ตำบลบ้านครัวประกอบกับที่ว่าการอำเภอหนองโดนอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม ทางราชการไม่มีงบประมาณซ่อมแซม หลวงพัฒน์ พงศ์พานิช (พ่อค้าคหบดีชาวจีน ต้นสกุล "ผู้พัฒน์") ได้สร้างที่ว่าการอำเภอให้ใหม่ที่ตำบลบ้านหมอ และย้ายอำเภอมาไว้ที่นี่ อำเภอใหม่จึงชื่อว่า "อำเภอบ้านหมอ" สืบมาจนปัจจุบัน ส่วนหนองโดนก็กลายเป็นตำบลของอำเภอบ้านหมอ
อำเภอบ้านหมอแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 79 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอบ้านหมอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 43
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 43 ของไทย (30 เมษายน พ.ศ. 2526 - 5 สิงหาคม พ.ศ. 2529)
พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2526 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ
ร้อยโท จารุบุตร เรืองสุวรรณ ประธานรัฐสภาเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
มีการเปลี่ยนแปลงคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 43 ของไทย.
คณะรัฐมนตรีชุดนี้สิ้นสุดลง เนื่องจากมีการยุบสภา เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 มีสาเหตุมาจากการที่รัฐบาลได้เสนอพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 พ.ศ. 2529 เข้าสู่การพิจารณาของสภาผู้แทนราษฎร แต่สภาผู้แทนราษฎรลงมติไม่อนุมัติพระราชกำหนดดังกล่าว
ปลื้ม สุจริตกุล
ต้อหิน