pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เครื่องหมายราชการแห่งกรมรถไฟ ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายราชการ พุทธศักราช 2482 ซึ่งสำนักนายกรัฐมนตรี ได้ออกประกาศ (ฉบับที่ 12) กำหนดภาพเครื่องหมายราชการนี้ ตามพระราชบัญญัติฯดังกล่าวเรียบร้อยแล้ว และออกประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตอนที่ 15 เล่ม 59 เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2485 ซึ่งมีลักษณะดังนี้
""เป็นรูปล้อปีก เบื้องบนมีอุณณาโลมและมีพระมหามงกุฎมีรัศมี เบื้องล่างมีคำว่า "กรมรถไฟ""
การรถไฟแห่งประเทศไทยเป็นผู้ให้บริการรถไฟทางไกลทุกสาย มีสถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) เป็นสถานีปลายทางของทุกสาย มีสถานีบรรจุและแยกสินค้ากล่อง ลาดกระบัง เป็นที่ทำการรับส่งสินค้าหลัก ปัจจุบันการรถไฟฯ มีระยะทางที่เปิดการเดินรถแล้ว รวมทั้งสิ้น 4,507 กิโลเมตร แบ่งเป็นเส้นทางรถไฟทางเดี่ยว 4,097 กิโลเมตร เส้นทางรถไฟทางคู่ 303 กิโลเมตร ได้แก่ ช่วง - ลพบุรี ระยะทาง 133 กิโลเมตร ช่วงชุมทางสถานีตลิ่งชัน - สถานีนครปฐม ระยะทาง 44 กิโลเมตร ช่วงสถานีฉะเชิงเทรา - สถานีสัตหีบ ระยะทาง 69.8 กิโลเมตร และช่วงสถานีชุมทางศรีราชา - สถานีแหลมฉบัง ระยะทาง 13.4 กิโลเมตร และเส้นทางรถไฟทางสาม 107 กิโลเมตร ได้แก่ ช่วง - ระยะทาง 60 กิโลเมตรและช่วงสถานีหัวหมาก - ชุมทางฉะเชิงเทรา ระยะทาง 45.82 กิโลเมตร
สายเหนือ.
ทางรถไฟสายเหนือ เดินรถคู่ไปกับทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือแล้วแยกกันที่สถานีรถไฟชุมทางบ้านภาชี โดยทางรถไฟสายเหนือผ่านจังหวัดลพบุรี, นครสวรรค์, พิจิตร พิษณุโลก, อำเภอเด่นชัย, ลำปาง, ลำพูน แล้วสุดทางรถไฟที่เชียงใหม่ ระยะทางจากกรุงเทพ 751 กิโลเมตร มีทางรถไฟแยกที่สถานีชุมทางบ้านดารา จังหวัดพิษณุโลกถึงสถานีสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ระยะทาง 29 กิโลเมตร
สายตะวันออกเฉียงเหนือ.
ทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ เดินรถคู่กับทางรถไฟสายเหนือแล้วแยกกันที่สถานีรถไฟชุมทางบ้านภาชี มุ่งสู่นครราชสีมา แยกเป็นสองสายที่สถานีรถไฟชุมทางถนนจิระ โดยสายหนึ่งผ่านขอนแก่น, อุดรธานี, หนองคาย ข้ามสะพานมิตรภาพไทย-ลาวแล้วสุดทางรถไฟที่สถานีรถไฟท่านาแล้ง นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ระยะทางจากกรุงเทพ 627.25 กิโลเมตร อีกสายหนึ่งผ่านบุรีรัมย์, สุรินทร์, ศรีสะเกษ แล้วสุดทางรถไฟที่อุบลราชธานี ระยะทางจากกรุงเทพ 575 กิโลเมตร
ยังมีอีกเส้นทางหนึ่งเริ่มต้นจากสถานีรถไฟชุมทางแก่งคอยที่สระบุรี ผ่านอำเภอชัยบาดาลที่ลพบุรีและอำเภอจัตุรัสที่ชัยภูมิ ก่อนจะวิ่งเข้าสู่สายหลักที่ไปหนองคาย ที่สถานีรถไฟชุมทางบัวใหญ่ นครราชสีมา ระยะทาง 252.4 กิโลเมตร
สายใต้.
ทางรถไฟสายใต้ เริ่มต้นจากสถานีกรุงเทพแล้วเมื่อถึงที่สถานีรถไฟชุมทางบางซื่อจะแยกไปทางตะวันตกสู่นครปฐม ก่อนจะแยกเป็นสามทาง โดยทางหนึ่งไปทางกาญจนบุรี (210 กิโลเมตร) ทางหนึ่งไปทางสุพรรณบุรี (157 กิโลเมตร) ทางรถไฟสายใต้หลักวิ่งต่อไป โดยผ่านราชบุรี, เพชรบุรี, หัวหิน, ประจวบคีรีขันธ์, ชุมพรจนถึงสุราษฎร์ธานี มีทางแยกคีรีรัฐนิคม จากนั้นวิ่งต่อไปถึง สถานีรถไฟชุมทางทุ่งสง ที่ นครศรีธรรมราช และยังมีทางแยกไปกันตังที่ตรังและชุมทางเขาชุมทองซึ่งอยู่ใกล้เคียงกัน สายใต้หลักวิ่งต่อไปจนถึงพัทลุง, ชุมทางหาดใหญ่ ที่สงขลามีทางแยกซึ่งสามารถเชื่อมต่อกับทางรถไฟของ ประเทศมาเลเซีย ที่ปาดังเบซาร์ ส่วนสายใต้หลักจะวิ่งต่อไปผ่านยะลา จนถึงสุไหงโก-ลก นราธิวาส
สายตะวันออก.
ทางรถไฟสายตะวันออก ถึง จังหวัดสระแก้ว ( สถานีรถไฟ อำเภออรัญประเทศ ) ระยะทาง 260 กิโลเมตร, สถานีคลองสิบเก้า-ชุมทางแก่งคอย ระยะทาง 81.4 กิโลเมตร และชุมทางเขาชีจรรย์-มาบตะพุต ระยะทาง 24.07 กิโลเมตร
สายแม่กลอง.
ทางรถไฟสายแม่กลอง ช่วง สถานีรถไฟ - สถานีรถไฟ ระยะทาง 31 กิโลเมตร และช่วง สถานีรถไฟ - สถานีรถไฟ ระยะทาง 34 กิโลเมตร
โครงการทางคู่.
นอกจากนี้ การรถไฟแห่งประเทศไทยยังมีโครงการขยายเส้นทางให้เป็นทางคู่เพื่อให้สามารถทำความเร็วได้มากขึ้น ลดเวลาการเดินทาง เพิ่มความจุตู้สินค้าและตู้โดยสาร รวมทั้งลดการใช้พลังงาน เนื่องจากการขนส่งเที่ยวหนึ่ง สามารถจุผู้โดยสารและสินค้าได้มากกว่ารถยนต์ โครงการที่อยู่ระหว่างการดำเนินงานก่อสร้าง ได้แก่ ลพบุรี-ปากน้ำโพ ระยะทาง 118 กิโลเมตร นครปฐม-หัวหิน 165 กิโลเมตร มาบกะเบา-ชุมทางถนนจิระ 132 กิโลเมตร ชุมทางถนนจิระ-ขอนแก่น 185 กิโลเมตร ประจวบคีรีขันธ์-ชุมพร 167 กิโลเมตร รวมระยะทาง 767 กิโลเมตร
การรถไฟแห่งประเทศไทย ยังเป็นผู้รับผิดชอบเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑลอีก 7 โครงการ แบ่งเป็นรถไฟฟ้าชานเมือง 3 โครงการ และระบบรถไฟฟ้าความเร็วสูง 4 โครงการ โดยมีรายละเอียดดังนี้
วิทยาลัยช่างศิลป
วิทยาลัยช่างศิลป  เป็นกลุ่มสถาบันการศึกษาในสังกัดสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม โดยจัดการเรียนการสอนในสาขาศิลปะ ทั้งศิลปะไทยประเพณี และศิลปะร่วมสมัย
ประวัติความเป็นมาวิทยาลัยช่างศิลป.
วิทยาลัยช่างศิลป มีชื่อเดิมว่า "โรงเรียนศิลปศึกษา" ตั้งขึ้นด้วยความมุ่งหมายเพื่อให้มีฐานะเป็นโรงเรียนเตรียมของมหาวิทยาลัยศิลปากร จึงสังกัดอยู่กับมหาวิทยาลัยศิลปากร ดำเนินงานโดยอาศัยเงินงบประมาณของมหาวิทยาลัย และได้ครูอาจารย์ในมหาวิทยาลัยช่วยทำการสอน นอกจากครูสอนวิชาสามัญมีทั้งครูประจำและเชิญบุคคลภายนอกมาสอนพิเศษเป็นรายชั่วโมง
หลักสูตรศิลปะก็จัดวิชาและรายการสอนให้สอดคล้องกับหลักสูตรของมหาวิทยาลัยศิลปากร เว้นแต่วิชาสามัญคงดำเนินการสอนตามหลักสูตรชั้นเตรียมอุดมศึกษาแผนกอักษรศาสตร์
โรงเรียนศิลปศึกษา ได้มีประกาศให้ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2495 โดยนายกคณะกรรมการมหาวิทยาลัยศิลปากร และประกาศใช้ข้อบังคับว่าด้วยการศึกษาของโรงเรียนศิลปศึกษา พุทธศักราช 2495 กำหนดคุณสมบัติและพื้นความรู้ของผู้สมัครเข้าเรียน ค่าธรรมเนียมการเรียน
หลักสูตรในระยะแรกเริ่มนี้คงเปิดสอนเพียงแผนกเดียว คือ แผนกจิตรกรรมและประติมากรรม เป็นหลักสูตร 3 ปี และให้สิทธิ์ผู้สอบได้ชั้นปีที่ 2 ซึ่งได้คะแนนรวมไม่น้อยกว่าร้อยละ 65 เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยศิลปากรโดยไม่ต้องสอบคัดเลือก ส่วนผู้ที่จบการศึกษาตามหลักสูตร 3 ปี จะได้ประกาศนียบัตรศิลปศึกษาชั้นกลางของกรมศิลปากร
โรงเรียนศิลปศึกษา เปิดทำการสอนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 มีนักเรียนรุ่นแรกจำนวน 36 คน โดยใช้สถานที่ส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยศิลปากรเป็นสถานที่เรียนชั่วคราว
จนกระทั่งเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เมื่อมีพระราชกฤษฎีกาแบ่งส่วนราชการกรมศิลปากรใหม่ มีการตั้งกองศิลปศึกษาขึ้น โรงเรียนศิลปศึกษาจึงมีฐานะเป็นแผนกหนึ่งในกองศิลปศึกษา มีงบประมาณตำแหน่งครู อาจารย์ เจ้าหน้าที่เป็นของตนเอง และได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "โรงเรียนช่างศิลป" ในโอกาสนี้ด้วย
ในปีการศึกษา 2518 โรงเรียนช่างศิลปก็ได้ให้การศึกษาแก่นักเรียน ทั้งในระดับประกาศนียบัตรศิลปศึกษาชั้นกลางและระดับประกาศนียบัตรศิลปศึกษาชั้นสูง และผลิตผู้สำเร็จการศึกษาการศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรศิลปศึกษาชั้นสูงเป็นรุ่นแรก ต่อมา กระทรวงศึกษาธิการได้ยกฐานะโรงเรียนช่างศิลป เป็น วิทยาลัยช่างศิลป เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 และเริ่มขยายกิจการการเรียนการสอนไปที่ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร โดยได้เริ่มพัฒนาก่อสร้างอาคารเรียนในที่ดินวิทยาลัยเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เนื้อที่ประมาณ 63 ไร่ ในปี พ.ศ. 2519 และเริ่มใช้เป็นสถานศึกษาของวิทยาลัยอีกแห่งหนึ่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 เป็นต้นมา
วิสัยทัศน์ และพันธกิจ วิทยาลัยช่างศิลป.
วิทยาลัยช่างศิลป มุ่งจัดการศึกษาด้านศิลปะ ที่คำนึงถึงผู้เรียนเป็นสำคัญ ตามคุณลักษณะอันพึงประสงค์ และสอดคล้องกับความต้องการของสังคม
ด้วยการบริหารจัดการที่มี นโยบาย เป้าหมายที่ชัดเจนเป็นระบบ
1.จัดการเรียนการสอนศิลปะอย่างมีคุณภาพ โดยคำนึงถึงการพัฒนาศักยภาพตามธรรมชาติของผู้เรียน ด้วยหลักสูตรที่กำหนดคุณลักษณะเฉพาะอันพึงประสงค์
และสอดคล้องกับความต้องการของสังคม
2.ปรับปรุงและพัฒนาระบบการบริหารจัดการให้มีประสิทธิภาพ
3.พัฒนาบุคลากรทุกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน
4.จัดสภาพแวดล้อมและบรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้แก่ผู้เรียน
5.พัฒนาระบบการสนับสนุน และการบริหารด้านต่างๆ ให้เอื้อต่อการเนินงานของวิทยาลัย
วิทยาลัยช่างศิลป จัดการศึกษาทางด้านศิลปกรรมในระดับวิชาชีพและระดับอุดมศึกษา โดยพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนการสอนสอดคล้องกับมาตรฐานการอาชีวศึกษา
ส่วนการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษา วิทยาลัยได้พัฒนาหลักสูตรต่อเนื่องทางด้านปฏิบัติการ หรือวิชาชีพ เพื่อรองรับผู้จบหลักสูตรศิลปกรรม ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงให้เข้าศึกษาต่อเนื่อง ซึ่งได้รับความเห็นชอบหลักสูตรจากสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) แล้ว
การจัดการศึกษาในแต่ละหลักสูตร มีรายละเอียด ดังนี้
หลักสูตรศิลปกรรมระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ศ.ปวช.)
วิทยาลัยช่างศิลป ได้ปรับปรุงหลักสูตรใหม่ ในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปรับปรุง) พุทธศักราช 2560 เป็นหลักสูตร 3 ปี
รับผู้สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.3) หรือเทียบเท่า โดยนักเรียนจะต้องศึกษารายวิชาต่างๆ ประกอบด้วย
1. หมวดวิชาศึกษาทั่วไป ศึกษาในรายวิชาภาษาไทย คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ สังคมศึกษา สุขศึกษาและพลศึกษา และวิชาภาษาอังกฤษ
2. หมวดวิชาเฉพาะ
2.1 หมวดพื้นฐานวิชาชีพ (ทฤษฎี) ได้แก่ วิชาทฤษฎีสี วิชาประวัติศาสตร์ศิลป์ วิชากายวิภาค และวิชาทัศนียวิทยา
2.2 หมวดพื้นฐานวิชาชีพ (ปฏิบัติ) ได้แก่ วิชาวาดเส้น วิชาองค์ประกอบศิลป์ และวิชาคอมพิวเตอร์กราฟิกส์
2.3 หมวดวิชาชีพ ได้แก่ วิชาศิลปะไทย จิตรกรรม ประติมากรรม ภาพพิมพ์ ออกแบบตกแต่ง ลายรดน้ำ สถาปัตยกรรมไทย และเครื่องเคลือบดินเผา
2.4 หมวดวิชาเลือกเสรี เปิดให้ลงทะเบียนรายวิชาต่างๆ ตามความถนัดและความสนใจของผู้เรียน
3. กิจกรรมพัฒนาผู้เรียน เปิดให้ผู้เรียนเลือกชมรม กิจกรรมเสริมหลักสูตร หรืออาสารักษาดินแดน (รด.)
หลักสูตรศิลปกรรมระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ศ.ปวส.)
เป็นหลักสูตร 2 ปี รับจากผู้สำเร็จการศึกษาศิลปกรรม ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ศ. ปวช.) ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ด้านศิลปะ) หรือรับผู้จบระดับมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่า
ที่มีทักษะความสามารถด้านศิลปะในแขนงที่เกี่ยวข้อง
รายนามเสนาบดีและรัฐมนตรีว่ากระทรวงศึกษาธิการ
มหาวิทยาลัยราชธานี
มหาวิทยาลัยราชธานี เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ตั้งอยู่ในจังหวัดอุบลราชธานี โดยมีวิทยาเขต 1 แห่ง ที่จังหวัดอุดรธานี ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยมีชื่อว่า "วิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานี" และได้เปลี่ยนสถานะเป็น "มหาวิทยาลัยราชธานี" เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2546
มหาวิทยาลัยราชธานีเดิมชื่อ "วิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานี" ได้รับการจัดตั้งเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2536 และได้รับการรับรองจากทบวงมหาวิทยาลัยตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 นอกจากนี้ ได้รับการรับรองจากทบวงมหาวิทยาลัย ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2541
สภาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดร และสภามหาวิทยาลัยราชธานี ในการประชุมครั้งที่ 1/2547 เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2547 ได้พิจารณาและมีมติให้รวมกิจการของทั้งสองสถาบันเป็นสถาบันอุดมศึกษาเดียวกัน ทั้งนี้ เป็นไปโดยความยินยอมของผู้รับใบอนุญาตจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษาเอกชนดังกล่าว และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการโดยคำแนะนำของคณะกรรมการการอุดมศึกษา ในการประชุมครั้งที่ 6/2548 เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ได้อนุมัติให้รวมกิจการของวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดรเข้ากับมหาวิทยาลัยราชธานีแล้วตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง การรวมกิจการของวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดรเข้ากับมหาวิทยาลัยราชธานี ลงวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2549 เป็นผลทำให้กิจการของวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดรเป็นหน่วยงานเดียวกันกับมหาวิทยาลัยราชธานี ตั้งแต่วันที่ได้รับอนุมัติให้รวมกิจการทั้งสองสถาบันเป็นต้นไปแล้ว นั้น จึงไม่มีความจำเป็นในการให้คงไว้ซึ่งใบอนุญาตให้จัดตั้งวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดร และจัดตั้งมหาวิทยาลัยราชธานี วิทยาเขตอุดรธานี
มหาวิทยาลัยราชธานี เปิดดำเนินการ 5 คณะ ในระดับปริญญาตรีและระดับบัณฑิตศึกษา ดังนี้
มหาวิทยาลัยราชธานี มีวิทยาเขต 1 วิทยาเขต ดังนี้
จังหวัดมีนบุรี ขึ้นกับมณฑลกรุงเทพ ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2444 โดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 อำเภอ ได้แก่ อำเภอคลองสามวา อำเภอแสนแสบ อำเภอหนองจอก และอำเภอเจียรดับหรืออำเภอในคลองเจียรดับ (ปัจจุบันอยู่ในเขตหนองจอก)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2474 จังหวัดมีนบุรีได้ถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดพระนคร เพื่อประหยัดงบประมาณราชการ เนื่องจากปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 อำเภอที่เป็นที่ตั้งของจังหวัดมีนบุรีเดิมจึงมีชื่อเรียกว่า อำเภอมีนบุรี และได้รับเอาท้องที่ตำบลแสนแสบจากอำเภอลาดกระบังมาอยู่ในการปกครองในปี พ.ศ. 2500
จากนั้นอำเภอมีนบุรีได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เขตมีนบุรี เมื่อมีการรวมจังหวัดพระนครกับจังหวัดธนบุรีเข้าด้วยกันเป็นกรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2515 แบ่งเขตการปกครองย่อยเป็นแขวง รวม 7 แขวง จนในที่สุด ปี พ.ศ. 2540 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตมีนบุรี แยก 5 แขวงทางด้านเหนือของเขต ไปจัดตั้งเป็นเขตคลองสามวา ทำให้เขตมีนบุรีเหลือพื้นที่ปกครองอยู่ 60 ตารางกิโลเมตรเศษ ซึ่งใหญ่เป็นอันดับที่ 5 ของกรุงเทพมหานคร
หากจังหวัดมีนบุรียังคงอยู่ในปัจจุบัน จะประกอบด้วยอำเภอดังนี้
แหลม มอริสัน
แหลม มอริสัน มีชื่อจริงว่า วิชัย นวลแจ่ม (ปัจจุบันใช้ชื่อ แหลมมอริสสัน นวลแจ่ม) เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2492 ที่จังหวัดธนบุรี เป็นที่รู้จักจากการเล่นดนตรีร็อกแอนด์โรลในสไตล์เฮฟวี่ เมทัล ตามผับหรือสถานบันเทิงต่าง ๆ ให้แก่ทหารเกณฑ์อเมริกันในช่วงสงครามเวียดนามในชื่อวง "V.I.P." ที่จังหวัดอุดรธานี โดยชื่อ แหลม มอริสัน ได้มาจากเสียงร้องที่แหบแหลม เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง และสามารถเล่นเพลงของจิม มอร์ริสัน นักร้องนำของวง "เดอะ ดอร์ส" วงร็อกสัญชาติอเมริกันชื่อดังในยุคนั้นได้เหมือนมาก ซึ่งหานักร้องนักดนตรีชาวไทยน้อยรายที่สามารถจะทำเช่นนี้ได้
ฉายา กีต้าร์คิง ของเมืองไทย ที่ แหลม มอริสัน มาจากการที่ได้เข้าประกวดการแข่งขันกีต้าร์และได้รับรางวัลชนะเลิศที่ประเทศเยอรมัน เมื่อปี 2523 ในรายการ Music Talent ซึ่งนักกีต้าร์หลายๆชาติที่เข้าร่วม และชาวต่างชาติจะให้เกียรติยกย่องเรียกเขาว่า กีต้าร์คิง ของเมืองไทย โดยเพลงที่ใช้ขณะแข่ง Beethoven-Symphony No.5
แหลม มอริสัน ได้ไปเล่นดนตรีในต่างประเทศหลายประเทศในแถบสแกนดิเนเวีย เช่น นอร์เวย์, สวีเดน, เดนมาร์ค และเยอรมนี และเคยร่วมเล่นกับไมเคิล แชงเกอร์ มือกีตาร์ของวง "สกอร์เปี้ยน" มาแล้ว ซึ่งเป็นมือกีตาร์ที่ทั่วโลกยอมรับว่าเป็นมือกีตาร์ระดับต้น ๆ ของโลก และไมเคิล แชงเกอร์ ก็ยอมรับในความสามารถของแหลม มอริสัน
แหลม มอริสัน ได้เล่นดนตรีตามสถานบันเทิงต่าง ๆ ทั่วประเทศ และเคยร่วมเล่นเป็นศิลปินรับเชิญหรือแบ็กอัพให้แก่ศิลปินไทยหลายคน หลายวง เช่น คาราบาว, โดม มาร์ติน เป็นต้น และในต้นปี พ.ศ. 2538 ได้ออกอัลบั้มเดี่ยวของตนเอง มีเพลงโปรโมตชื่อ "แรงต้านลม"
แหลม มอริสัน ได้รับการยอมรับว่าเป็นมือกีตาร์ระดับต้น ๆ คนหนึ่งของประเทศไทย จนได้รับฉายาว่า "กีตาร์คิง" ซึ่งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2538 ในอัลบั้ม "15 ปี คาราบาว หากหัวใจยังรักควาย" ของคาราบาว ได้แต่งเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่ง ชื่อ กีตาร์คิงส์ เพื่อเป็นการยกย่องถึงแหลม มอริสัน ด้วย
ปัจจุบัน ยังคงเล่นดนตรีอยู่ที่ร้าน Blue Factory พัทยาใต้ ทุกคืนตั้งแต่เวลา 23.00 น.เป็นต้นไป และห้าง The Chilled ซอยเขาน้อย ทุกวันอังคาร และ ศุกร์ เวลา 22.00 น. เป็นต้นไป
ชีวิตครอบครัว สมรสกับ ตรีดาว พงศ์สุรีย์นันท์ แต่ต่อมาได้แยกทางกัน มีบุตรสาวหนึ่งคน คือ ณัฐชา นวลแจ่ม (ชื่อเล่น: แนท) เป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์ไทยเรื่อง "ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ" ซึ่งออกฉายเมื่อต้นปี พ.ศ. 2554 และปัจจุบันเป็นนักแสดงของสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ผลงานเพลง วง LMG (Lam Morrison Group) อัลบั้ม Forever King (2538).
1 ช่างใคร
2 โลกใบเก่า
3 สอดรู้สอดเห็น
4 ล่องลอย
5 This Is My Life
6 ลาวเทคโน
7 แรงต้านลม
8 หมื่นแสนล้านคำ
9 รอ
10 หมาโกย
11 Forever King
ข้อพิพาทเรื่องเพลง Night in Bangkok ลอก Parisienne walkways ของแกรี่ มัวร์.
วง V.I.P. ช่วงทัวร์ยุโรปเล่นเพลงสากลล้วนอยู่แล้ว มีเพลงบรรเลงเพลงหนึ่ง ได้ทำนองมาจากเพลง Parisienne Walkways ของแกรี่ มัวร์ จากอัลบั้ม "Back on the Streets (1978)" ซึ่งตอนเล่นสดในยุโรปก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่พอวง V.I.P. กลับมาเมืองไทย (ปี 2525) ได้มีการนำบันทึกแสดงสดมาอัดเป็นแผ่นไวนิลและเทปคลาสเซ็ทขาย มีการตั้งชื่อเพลงบรรเลงนี้ว่า Night in Bangkok และวง V.I.P. ก็ได้ออก TV และก็มีการแนะนำชื่อเพลงนี้ว่า เพลง Night in Bangkok ในเรื่องนี้จึงมีคนต่อว่าพี่เขามากว่าก๊อปเพลง หรือไม่ให้เครดิตต้นฉบับ ซึ่งในเรื่องนี้พี่แหลมก็ไม่เคยมาตอบโต้อะไรเลย เหมือนยอมรับกลายๆว่าก๊อปเขามาจริงๆ แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไรเพราะเวลาแกยิ้มหวานทุกคนก็หายโกรธแล้ว (ยิ้มน่ารัก)89
และฉายา Guitar King ท่านได้มาจากการแข่งกีตาร์ทาเลนท์ที่ประเทศเยอร์มันเมื่อปี 2524 แต่มีบางคนที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้จะหมั่นไส้คำว่า Guitar King (ราชากีตาร์) แต่หลังๆเนื่องจากท่านอายุมากแล้ว จะออกลีลาโน้ตเพี้ยนและโซโล่ไปเรื่อยทำให้บางคนไปด่าแกตามเวปบอร์ดและมีข้อสงสัยถึงคำว่า Guitar King นั้นคู่ควรกับพี่แหลมอยู่หรือไม่ แต่พี่แกก็ไม่เคยเดือดร้อนอะไรเพราะคำว่า Guitar King นั้นคนอื่นพากันเรียกแกแต่แกไม่เคยเรียกตัวเอง
ปัจจุบัน พี่แหลม มีอาการป่วยด้วยโรคปอดอักเสบ และมีลูกหลานญาติมิตรคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง
2. http://www.oknation.net/blog/kilroy/2008/04/08/entry-2
เสนาบดีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
เมืองชัย กิตติเกษม
เมืองชัย กิตติเกษม มีชื่อจริงในอดีตว่า ณัฐวุฒิ จันทวิมล มีชื่อเล่นว่า "แฉ่ม" เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ที่อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท
เริ่มจากมวยไทย.
เมืองชัยเริ่มต้นการชกมวยด้วยการชกมวยไทยมาก่อน โดยใช้ชื่อว่า "จิ้งจก อู่วิชัยยนต์" จึงมีชื่อที่แฟนมวยเรียกกันจนติดปากว่า "ไอ้จก" เพราะเป็นมวยหมัดหนัก จึงได้รับการสนับสนุนให้มาชกมวยสากล
แชมป์โลกคนที่ 14.
เมืองชัย หันมาชกมวยสากลได้เพียง 6 ครั้ง ก็ได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกในรุ่นไลท์ฟลายเวท ของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) กับ เทรซี่ มาคาลอส นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ที่สนามมวยเวทีลุมพินี ในปี พ.ศ. 2532 ปรากฏว่า เมืองชัยชนะคะแนนไปแบบไม่เอกฉันท์ ทางฝ่ายมาร์คาลอสยื่นประท้วง ทาง IBF จึงมีมติให้ทั้งคู่พิสูจน์ฝีมือกันใหม่ใน คราวนี้ปรากฏว่าเมืองชัยเป็นฝ่ายชนะน็อกไปในยกที่ 7 จากนั้นจึงป้องกันตำแหน่งไว้ได้ทั้งหมด 3 ครั้ง โดยทุกครั้งชกที่สนามมวยเวทีลุมพินีทั้งสิ้น
ก่อนที่จะเสียแชมป์โลกไปในปี พ.ศ. 2533 เมื่อเดินทางไปป้องกันตำแหน่งที่สหรัฐอเมริกากับ ไมเคิล คาร์บาฮาล นักมวยอันตรายชาวอเมริกัน เมืองชัยเป็นฝ่ายถูกกรรมการจับแพ้ไปในยกที่ 7 เนื่องจากถูกชกล้มแล้วล้มอีกถึง 4 ครั้งด้วยกัน
แชมป์โลก 2 รุ่น.
เมื่อเสียแชมป์โลกไปแล้ว เมืองชัยกลับมาอุ่นเครื่องอีก 2 ครั้ง ก่อนที่จะก้าวขึ้นมาชิงแชมป์โลกอีกครั้งกับนักมวยรุ่นพี่อย่าง สด จิตรลดา ซึ่งมวยคู่นี้เป็นที่สนใจอย่างมากของแฟนมวย เนื่องจากเป็นการพบกันระหว่างนักมวยไทยด้วยกันเอง และทั้งคู่ก็เคยมีเทรนเนอร์คนเดียวกันมาก่อน คือ สุดใจ สัพพะเลข ก่อนการชกหลายฝ่ายคาดคิดว่า สดน่าจะเป็นฝ่ายชนะไปได้ เนื่องจากมีฝีมือดีกว่าและประสบการณ์สูงกว่า แต่เมื่อได้ชกกันจริง ๆ บนเวทีแล้ว เมืองชัยกลับอาศัยสภาพร่างกายที่ดีกว่าเป็นฝ่ายชนะน็อกโดยเทคนิค​สดไปได้ในยกที่ 6 ในต้นปี พ.ศ. 2534 ได้แชมป์โลกในรุ่นฟลายเวท ของสภามวยโลก (WBC) เป็นตำแหน่งที่ 2 และเป็นนักมวยไทยคนแรกที่ได้เป็นแชมป์โลก 2 รุ่น
ในการป้องกันตำแหน่งแชมป์ครั้งแรกของเมืองชัย เกือบจะแพ้ เมื่อตลอดทั้ง 12 ยก เป็นฝ่ายมีคะแนนตามหลัง ชัง ช็อน-กู นักมวยชาวเกาหลีใต้ตลอด โดน ชัง ช็อน-กู ชกนับได้หลายครั้ง ก่อนที่จะฮึดมาเอาชนะน็อก ชัง ช็อน-กู ไปได้ชนิดที่เหลือเวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็จะสิ้นสุดการชกอยู่แล้ว
เมืองชัยป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ 3 ครั้ง รวมทั้งย้ำแค้นเอาชนะน็อกสด จิตรลดา ได้อีกครั้งในยกที่ 9 ก่อนจะเดินทางไปแพ้น็อกยก 6 กับ ยูริ อาร์บาชาค็อฟ นักมวยชาวรัสเซียที่ประเทศญี่ปุ่น เสียแชมป์ไปในกลางปี พ.ศ. 2535 และได้มีโอกาสแก้มืออีกครั้งกับอาร์บาชาค็อฟ ในปีถัดต่อ แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อกโดยเทคนิค​ไปอีกครั้งในยกที่ 9 ที่จังหวัดลพบุรี
เมืองชัยแขวนนวมไป 2 ปีจึงกลับมาชกมวยอีกครั้ง โดยมีสถิติชนะรวด 3 ครั้ง ในสังกัดของอรทัย ฐานะจาโร ก่อนจะหยุดชกไปอีก 3 ปี และกลับมาอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย โดยไปชกที่ประเทศญี่ปุ่น ถูกนักมวยชาวญี่ปุ่นเจ้าถิ่นน็อกในยกที่ 4 ในปี พ.ศ. 2542
เมืองชัยมีกิจการเป็นของตัวเอง คือ เต็นท์รถมือสองจำหน่ายทั้งรถยุโรปและรถญี่ปุ่น ที่เขตทวีวัฒนา ฝั่งธนบุรี เมื่อเลิกกิจการเต็นท์รถมือสองแล้วหันไปจับธุรกิจรับเหมาก่อสร้างต่อเติมอาคาร งานเฟอร์นิเจอร์ บิ้วอิน ไฟฟ้า ประปา นอกจากนี้ยังได้แสดงละครโทรทัศน์หรือภาพยนตร์โดยแสดงเป็นตัวประกอบเป็นครั้งคราวด้วย ซึ่งผลงานที่ผ่านมาได้แก่ "สุริโยไท" (พ.ศ. 2544), "ผู้หญิง 5 บาป" (พ.ศ. 2545) เป็นต้น
นอกจากนี้แล้ว ในปี พ.ศ. 2553 เมืองชัยได้เปลี่ยนชื่อเป็น เมืองชัย จันทวิมล และเคยลงรับสมัครสมาชิกสภาเขต (ส.ข.) ในเขตบางบอน สังกัดพรรคเพื่อไทยอีกด้วย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ต่อมาใน การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565 เมืองชัยได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) ในเขตและสังกัดพรรคเดิม แต่ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้งอีกครั้ง
พระพุทธไสยาสน์วัดป่าโมก
พลอย เลี้ยงประเสริฐ
พลอย เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2450 ที่บ้านท่าเสา จ.อุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ และฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
พลอยเป็นนักมวยที่มีเชิงชกใกล้เคียงกับโพล้ง ผู้เป็นพี่ชาย เคยมาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับพี่ๆ แต่ไม่มีข้อมูลว่าเคยขึ้นชกกับใครบ้าง เมื่อกลับไปบ้านเกิด กลายเป็นนักมวยมีชื่อรุ่นเดียวกับ ศรี ชัยมงคล ศิษย์ของนายโพล้ง น่าเสียดายที่นายพลอยเสียชีวิตแต่ยังหนุ่ม ขณะอายุได้ 24 ปี เท่านั้น (ประมาณ พ.ศ. 2474)
ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ
ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 – 2446 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
นายฤทธิ์เข้ามาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับนายโต๊ะและนายพลอย ผลงานที่ปรากฏ เคยเสมอกับบังสะเล็บ ศรไขว้ นักมวยไทยเชื้อสายแขกชวา กลับไปอุตรดิตถ์พร้อมกับพี่น้องคนอื่น เสียชีวิตปีใดไม่ปรากฏ
โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ
พระอธิการโต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ อดีตเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2440 ที่บ้านท่าเสา จ.อุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
นายโต๊ะเข้ามาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับนายฤทธิ์และนายพลอย หลังจากที่นายแพและนายโพล้งเคยมาขึ้นชกก่อนหน้านั้น ผลงานการชกในกรุงเทพฯของนายโต๊ะเท่าที่มีบันทึกไว้ คือเคยชกกับสุวรรณ นิวาสะวัต และนายแอ ม่วงดี นายโต๊ะกลับอุตรดิตถ์พร้อมน้องชาย มาเป็นนักมวยดังแถวบ้านเกิด บั้นปลายชีวิตบวชเป็นพระภิกษุจนได้เป็นเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา มรณภาพปีใดไม่ปรากฏ ทราบแต่ว่าเสียชีวิตหลังนายพลอยและนายฤทธิ์ แต่ก่อนนายโพล้งและนายแพ
เขื่อนขุนด่านปราการชล อันเนื่องมาจากพระราชดำริ
แพ เลี้ยงประเสริฐ
แพ เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2447 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ, โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ, โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ, ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
เข้ากรุง.
นายแพฝึกมวยกับครูเอม บ้านท่าเสาเช่นเดียวกับพี่ชาย เข้ามาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับนายโพล้ง ผลงานการชกที่มีชื่อเสียงคือชกชนะบังสะเล็บ ศรไขว้ ที่เคยเสมอกับนายฤทธิ์
ชกกันถึงตาย.
ครั้งนั้น นายเจียร์ นักมวยชาวเขมรจากพระตะบองซึ่งมีชื่อเสียงในด้านคงกระพันชาตรี เคยชกคนตายมาแล้ว เข้ามาเปรียบมวยในกรุงเทพฯ พระชลัมภ์พิสัยเสนีย์จึงเสนอนายแพ เลี้ยงประเสริฐขึ้นชกด้วย นายแพขึ้นชกกับนายเจียร์ที่สนามหลักเมืองเมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 ผลการชกปรากฏว่า นายแพ ชนะน็อค นายเจียร์ในยกที่ 3 โดยขณะที่นายเจียร์ชกหมัดเหวี่ยงเข้าหา นายแพได้ปล่อยหมัดคู่แบบหมัดหงายที่เรียกหนุมานถวายแหวนถูกบริเวณลูกกระเดือกของนายเจียร์ นายเจียร์ชะงักอยู่กับที่ ทำท่าจะล้มเข้าหานายแพ นายแพไม่ทิ้งนาทีทองเข้าชกกระหน่ำใส่นายเจียร์จนทรุดลงนั่งบนเชือก นายแพถอยออกมาปรากฏว่านายเจียร์ทรุดลงกับพื้นหมดสติ พี่เลี้ยงพยายามประคองไปปฐมพยาบาลแต่ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยจนเสียชีวิตระหว่างนำส่งโรงพยาบาล
การตายของนายเจียร์ทำให้นายแพถูกจับด้วยข้อหาฆ่าคนตายและถูกขัง จนกระทั่งถูกปล่อยตัวใน 4 ทุ่มของวันเดียวกัน พระยาเทพหัสดินทร์ นายสนามในครั้งนั้นได้วิ่งเต้นช่วยเหลือ ในที่สุดนายแพถูกปล่อยตัวเพราะกฎหมายที่ใช้อยู่ในครั้งนั้นระบุว่า การตายที่เกิดขึ้นจากการชกมวยที่ต่างฝ่ายต่างสมัครใจมาชกกันเองนั้น ถือว่าไม่มีความผิด ดังที่เคยทีบัญญัติไว้ในกฎหมายตราสามดวงว่า
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเหตุให้กระทรวงมหาดไทยสั่งห้ามการชกมวยคาดเชือกทั่วราชอาณาจักร ให้สวมนวมแทน
หลังจากทางตำรวจปล่อยตัวแล้ว นายแพและพี่ชายทั้ง 5 คนจึงกลับไปชกมวยที่อุตรดิตถ์บ้านเกิด ไม่กลับมาชกในกรุงเทพอีกเลย นายแพเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2520 รวมอายุได้ 73 ปี
พญางำเมือง
พญางำเมือง  เป็นพระมหากษัตริย์ลำดับที่ 12 ของแคว้นพะเยา
พญางำเมือง เป็นพระราชโอรสของพญามิ่งเมือง ประสูติในเวลารุ่งเช้า วันพฤหัสบดี ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 6 ปีจอ พ.ศ. 1781 (จ.ศ. 600) เมื่อพระชนมายุได้ 14 พรรษา ได้ไปศึกษาเล่าเรียนพระเวทกับเทพฤๅษีตนหนึ่งที่ดอยด้วน เรียนอยู่ 2 ปี ครั้นพระชนมายุได้ 16 พรรษา ได้ไปศึกษาศิลปศาสตร์ในสำนักสุกทันตฤๅษี กรุงละโว้ (ลพบุรี) เป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับพญามังราย และพ่อขุนรามคำแหงมหาราช พระร่วงเจ้าแห่งกรุงสุโขทัย จึงสนิทสนมร่วมผูกไมตรี เป็นพระสหายตั้งแต่นั้นมา พญางำเมือง มีพระมเหสีนามว่า "นางพญาอั้วเชียงแสน"
ปี พ.ศ. 1801 (จ.ศ. 620) พญามิ่งเมืองสิ้นพระชนม์ จึงเสด็จขึ้นครองราชสมบัติแทน พญางำเมืองเป็นผู้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีอิทธิฤทธิ์มาก เมื่อพระองค์เสด็จ ไปทางไหน "แดดก่บ่ร้อน ฝนก่บ่รำ จักหื้อบดก่บด จักหื้อแดดก่แดด" จึงได้รับ พระนามว่า "งำเมือง" นอกจากนั้น พระองค์มีพระทัยหนักแน่นในศีลธรรม มีพระราชศรัทธา เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา ไม่ชอบทำสงคราม ทรงดำเนินพระราโชบาย การปกครองบ้านเมือง ด้วยความเที่ยงธรรม พยายาม ผูกไมตรีจิตต่อเจ้าประเทศราชที่มีอำนาจเหนือคน เพื่อหลีกเลี่ยงภัยสงครามแม้กระนั้น ก็ยังถูกพญามังรายยกกองทัพมาตี เมื่อปี พ.ศ. 1805 แต่ในที่สุดพญางำเมืองก็ยอมยกเมืองปลายแดน คือ เมืองพาน เมืองเชียงเคี่ยน เมืองเทิง เมืองเชียงของ ให้แก่พญามังราย ด้วยหวังผูกไมตรีต่อกันและคิดว่าภายภาคหน้าจะขอคืน
ประวัติศาสตร์กล่าวถึงพ่อขุนรามคำแหงมหาราช พระสหาย ได้เสด็จไปมาหาสู่กันเสมอมิได้ขาด จนเส้นทางที่เสด็จผ่านเป็นร่องลึกเรียกว่า แม่ร่องช้าง ในปัจจุบัน พระร่วงเจ้าเสด็จมาเมืองพะเยา ทรงเห็นพระนางอั้วเชียงแสน พระราชเทวีของพญางำเมือง มีรูปโฉมอันงามยิ่ง ก็บังเกิดปฏิพัทธิ์รักใคร่ และพระนางก็มีจิตปฏิพัทธ์เช่นกัน จึงได้ลักลอบปลอมแปลงพระองค์คล้ายกับพญางำเมือง เข้าสู่ห้องบรรทมพระนางอั้วเชียงแสน พญางำเมืองทราบเหตุ และสั่งให้อำมาตย์ ไพร่พล ทหารตามจับพระร่วงเจ้า นำไปขังได้และมีราชสาส์นเชิญพญามังราย ผู้เป็นสหายมาพิจารณาเหตุการณ์ พญามังรายทรงไกล่เกลี่ย ให้ทั้งสองพระองค์เป็นมิตรไมตรีต่อกันดังเดิม โดยขอให้พระร่วงเจ้าขอขมาโทษพญางำเมืองด้วยเบี้ยเก้าลุนทอง คือเก้าแสนเก้าหมื่นเบี้ย เพื่อกำชับพระราชไมตรีต่อกันยิ่งกว่าเก่า กษัตริย์ทั้ง 3 พระองค์ได้ตั้งสัตยาธิษฐานต่อกัน ณ ริมฝั่งแม่น้ำขนภู แม่น้ำแห่งนี้จึงเรียกชื่อภายหลังว่า "น้ำแม่อิง"
หลังจากนั้น เมื่อพญามังรายทรงสร้างเวียงเชียงใหม่ ได้เชิญพญางำเมืองและพระร่วงเจ้า ร่วมพิจารณาสร้างเมือง เมื่อสร้างเมืองเสร็จแล้ว พญางำเมืองเสด็จกลับ โดยพญามังรายทรงมอบผอบมณีรัตนะ อันเป็นสมบัติต้นวงศ์แห่งลาวลังกราช และทรงเวนคืนเมืองพาน เมืองเชียงเคี่ยน เมืองเทิงให้และพระราชทานกุลสตรีให้อีกนางหนึ่ง ฝ่ายพระนางอั้วเชียงแสนทรงทราบว่า พระราชสวามีมีพระชายาใหม่ ก็มีพระทัยโทมนัสยิ่ง รับสั่งให้เสนาอำมาตย์จัดแจงม้าพระที่นั่ง เสด็จออกติดตามพระสวามี หมายจักประหารพระชายาใหม่ให้สิ้นพระชนม์ แต่พระนางก็สิ้นพระชนม์เสียกลางทาง ด้วยเหตุพระทัยแตก พญางำเมืองทรงทราบด้วยความสลดพระทัยยิ่ง จัดพระราชทานเพลิงพระศพพระนางอั้วเชียงแสนตามพระราชประเพณี ต่อมาได้มอบพระราชกิจต่าง ๆ ในการปกครองบ้านเมืองให้พญาคำแดง แล้วเสด็จไปประทับพักผ่อนที่เมืองงาว ปี พ.ศ. 1841 พญางำเมืองก็เสด็จสวรรคต รวมพระชนมายุได้ 60 พรรษา