pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ครั้งที่ 1 โดน เรกกะ เผาที่ประสาทคุเร ก็โดนเก็นจูโร่ ชุบชีวิตให้ และมีพลังมากกว่าเดิม
ครั้งที่ 2 โดน มิคางามิ ฟันด้วยดาบเอ็นซุย ที่ลานประลองเพื่อช่วยคาโงเนอิออกมา (-0 องศา ซึ่งน่าจะตาย) แต่ยังรอด
ครั้งที่ 3 โดน เรกกะ ฆ่าอิกรอบ ตอนที่ออกโรงคู่กับ มิโคโตะ (ไม่รุ้ตายรึป่าว)
เด็กผู้หญิง ที่ถูกหลอกโดย เก็นจูโร่ เพื่อช่วยพ่อเธอทดลองงานทางวิทยาศาสตร์ โดยเก็นจูโร่ นำลูกแก้วเกศาฝังที่หน้าอก เพ่อนทำให้เธอ ควบคุมผมที่ศีรษะให้เป็นอาวุธได้ตามใจต้องการ
สุดท้าย เรกกะ ทำล้ายลูกแก้วมายาที่ไม้เท้าของเก็นจูโร่ ด้วย โฮมระ พ่อของเมโนเลยปลอดภัย และตอนที่เรกกะสู้ชนะเก็นจูโร่ได้ เก็นจูโน่เลยทำตามสัญญา คือเอาลูกแก้วเกศา ออกจากตัวเธอให้
และลูกแก้วถูกทำลายด้วย ไซฮะ
เป็นคนที่ถูกเก็นจูโร่ทดลองโดยเอายีนต์ของ สิงโต ใส่ไปในร่าง
ลูกน้องของคุเระ
ความสามารถ - ผ่าตัดมนุษย์โดยอาศัยวิชาลับ ไม่ต้องใช้มีด (เอามือล้วงๆเข้าไป)
- วิชาแยกร่าง ต่อสู้ (ถ้านึกไม่ออก ให้นึกถึง นารูโตะกับวิชาแยกเงาพันร่าง)
อาวุธ - ไม้เท้าที่เป็นดาบ และ มีลูกแก้วมายาจิต ฝังอยู่ ใช้ย่อส่วนเซลล์ของสิ่งมีชีวิตได้
ตอนแรกเก็นจูโร่ไม่ได้ อยากที่จะเข้าร่วมเป็นลูกน้องของคุเร แต่โดนบังคับ เลยแค้นคิดจะแก้แค้นมาตลอด จนถึงได้ต่อสู้กับเรกกะ เก็นจูโร่พยายามจะดึงมังกรมาเป็นของตน
และดันไปดึงมังกร ที่มีชื่อว่า เซ็ทซึนะ เลยโดนมังกรเผา เป็นเหตุให้แพ้เรกกะ (ถ้ามันไม่ดึงมังกรมันต้องชนะเรกกะชัวร์ 100% เพราะว่าดูจากฝีมือตอนนั้นแล้ว เรกกะไม่มีทางชนะเลย)
อุรุฮะ (อสูร).
เป็นพี่ชายของ กาซาคุระ มีลูกแก้วพลังจิต ที่เชื่อมต่อกับหุ่นเหล็กที่หลอกทุกคน ว่าเป็นร่างที่แท้จิงของ มาเก็นฉะ แต่ความจิง ร่างที่แท้จิงหลบอยู่ใน มิติ ที่สร้างขึ้น
เพราะฉะนั้น ถ้าไม่รุ้ความลับของ มาเก็นฉะแล้ว ถือเป็นคนที่เก่งที่สุดในเรื่องเลยก็ว่าได้ เพราะอยู่ในมิติ ไม่มีใครเข้าไปได้ (ถ้ามันไม่ส่งเข้าไปเอง)
โดนโจมตีก็ไม่ตาย เพราะเป็นหุ่น แล้วหุ่นที่มันควบคุมก็เก่งมาก แถมยังมีปืนพลังจิตที่ใช้หัวคน เป็นลูกกระสุน (ที่ใช้สังหารจิโช)แต่มิติก็ถูก ทำให้ร้าวด้วยไฟของเรกกะ
(ยิงไฟไปที่หน้ากาก) แล้ว ดันส่ง ฟูโกะเข้ามิติ เลยไปเจอรอยร้าวและฟูโกะก็ เข้าไปเล่นงานตัวจิง ที่แอบในมิติ ความจิงเลยเปิดเผย ** โดนสังหารโดย J. คีปเปอร์
เป็นนินจา ที่ใช้อาวุธพลังจิต คือเพลิงจำลอง สามารถสร้างไฟเลียนแบบสิ่งที่เห็นได้ ตอนสู้กับเรกกะ ถ้า รุยไม่ออกมาช่วย เรกกะก็เสร็จ!!
เป็นน้องของ มาเก็นฉะ ตัวใหญ่มาก ใช้อาวุธพลังจิตคือ Evil spider เป็นชุดเกราะ ที่เป็นแขน 6 แขน ยื่นออกมา โจมตีคู่ต่อสู่ และเมื่อหดกลับ ก็เป็นเกราะชั้นเยี่ยม
เป็นคนน่ารัก ที่แอบโรคจิต รักสวยรักงาม อาวุธคือ ดาบ (crescent Blade) และ ผ้าคุลม โอโปโระ ที่ทำให้ล่องหนได้
อุรุฮะ (กระจกเงามายา ).
มีลูกแก้วพจนา ที่สร้างภาพมายาหลอกคู่ต่อสู้ให้เห็นสิ่งที่ผู้ใช้พูด แต่ที่น่ากลัวก็คือ มันจะเกิดขึ้นจิงๆ ต่อคู่ต่อสู้
มีลูกแก้วลมกรด ฝังที่รองเท้า ทำให้เอต่อสู้ได้รวดเร็ว และมี ยามาปิโกะ ที่ใช้สะท้อนคลื่นเสียง เวลาต่อสู้ร่วมกับ เนออน ที่ใช้ท่า คอนแชร์โทร์
อุรุฮะ (เบื้องหลัง).
เด็กผู้ชายที่ใช้อาวุธดาบที่ใช้ "ลบ" สามารถลบได้ทุกอย่าง (ลบได้แม้กระทั่งคำสาป ของแม่เรกกะให้สลายได้) แต่ผลค้างเขียงจนทำให้ตัวเองสุญเสียอารมณ์ของการเป็นมุนษย์ไปอย่างถาวร
และไม่สามารถที่จะพูดได้
เด้กสาว ที่บ้าๆบอๆ อยู่เป็นเมหือนคู่หูของราเซ็น มีแหวนอ่านใจ ที่คอยเป็นเหมือนตัวแทนอารมณ์ให้กับราเซ็น คอยแปลให้คนอื่นฟังว่า ราเซ็น คิดหรือจะพูดอะไร และมีปืนใหญ่ที่ใช้โจมตีด้วย
เป็นเกย์โรคจิตที่ไม่อยากแก่ตาย เลยเอาชิ้นส่วนเครื่องยนต์ มาติดตามตัว เปลี่ยนอะไหล่ได้เหมือนหุ่นยนต์ (แอบหลงรัก คาโงนาอิ)
อุรุฮะ.
คือหุ่นของ กันโกะ ที่หน้าตาเหมือนแม่ของเธอมาก
นักโทษที่คุเรควบคุมตัวไว้ มีความสามารถในการควบคุมหินได้ ถูกฆ่าโดยโดม่อน
สี่ยมทูต.
เป็นโคลนนิ่งที่ได้มาจากยีนของคุเร แต่ไม่สามารถใช้ไฟได้ และยังมีความเป็นมนุษย์มากเกินไป จึงถูกโมริ โครันเรียกว่า "ของเสีย" เธอเคยปลอมตัวมาอยู่ในโรงเรียนของพวกเรกกะแต่งชุดนักเรียนผู้หญิง และลักพายานางิไป เธอเกลียดเรนเงะมาก แต่ในภาคสวรรค์มิคสัญญีได้ต่อสู้กับเรกกะ และต่อมาภายหลังก็ได้ช่วยพวกเรกกะต่อสู้กับเทนโดจิโกกุ
เป็นหนึ่งในสี่ยมทูต มีอาวุธอสูรคือเมล็ดโลหิต ซึ่งถือเป็นหัวใจดวงที่สองของเขาเลยก็ว่าได้ ซึ่งจะผลิตเลือดซึ่งมีความข้นมากกว่าปกติ และทำให้เลือดแข็งตัวได้ตามใจชอบ แต่มีจุดอ่อนคือ เมื่อใช้เลือดมากเกินไปก็ต้องเติมเลือดเพิ่ม แต่เขาก็สามารถสูบเลือดจากคู่ต่อสู้ได้ด้วย โดยได้ต่อสู้กับมิคางามิที่วิหารพาร์เธนอน และต่อสู้กับโดมอนในโซโดมโดยโดมอนชนะ ภายหลังฮิรุโกะได้ช่วยพวกเรกกะต่อสู้กับเทนโดจิโกกุ
เป็นหนึ่งในสี่ยมทูต ใช้อาวุธอสูรวัฏจักร (รินเนะ)สามารถแปลงร่างเป็อายุต่างๆ ได้ตามชอบ ตั้งแต่ อายุ 9,14,23 ไปจนถึง 65 ปี และ "เนะฮัน"ใช้สัตว์ปีศาจที่แหวกอากาศออกมาชื่อ"ชิกุมะ" และถูกกำจัดโดยโคงาเนอิ
เป็นหนึ่งในสี่ยมทูตที่โหดเหี้ยม และแข็งแกร่งมาก สามารถกำจัดทีมคูบางคนได้ แต่ถูกคุเรกำจัด (แต่ยังไม่ตาย) และเขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในศึกโคงาเนอิ&amp;โจ๊กเกอร์ ปะทะ กับคิริโตะ ขณะที่โคงาเนอิที่ร่วมมือกับโจ๊กเกอร์ต่อสู้กับคิริโตะ คาโดทซึจึงได้ปรากฏตัวออกมา โจ๊กเกอร์ใช้จึงใช้แบลกโฮลซึ่งทำให้หายไปทั้งคู่
รายชื่อตอนในเปลวฟ้าผ่าปฐพี
รายชื่อตอนในเปลวฟ้าผ่าปฐพี เป็นรายชื่อตอนเวอร์ชันแอนิเมชันของเปลวฟ้าผ่าปฐพี
VCD เปลวฟ้าผ่าปฐพี เวอร์ชันแอนิเมชัน ลิขสิทธิ์จากประเทศญี่ปุ่น ถูกนำมาสร้างในรูปแบบของแอนิเมชันจากทีมผู้สร้าง คนเก่งฟ้าประทาน ในรูปแบบของวีซีดีจำนวน 21 แผ่น รวมทั้งสิ้น 42 ตอน ดังนี้
ภาษาปันตาร์ตะวันตก
ภาษาปันตาร์ตะวันตกหรือภาษาลัมมา เป็นภาษากลุ่มปาปวน ใช้พูดทางตะวันตกของหมู่เกาะปันตาร์ ในอินโดนีเซีย มีผู้พูดราว 10000 คน มี 3 สำเนียงคือ
ต่อไปนี้เป็นการเปรียบเทียบภาษาปันตาร์ตะวันตกสำเนียงต่างๆ
มีพยัญชนะเสียงกักไม่ก้องและก้อง: /p t k ’/ และ /b d g/; เสียงเสียดแทรก ไม่ก้อง/s h/; เสียงนาสิก /n m ng/; เสียงม้วนลิ้น /r/ และเสียงข้างลิ้น/l/; และเสียง /w/ and /y/.
ภาษามุนจี
ภาษามุนจี เป็นภาษากลุ่มปามีร์ใช้พูดในบาดักสถานในอัฟกานิสถาน ใก้เคียงกับภาษายิดคาที่ใช้พูดในปากีสถาน บริเวณนี้มีความสำคัญในการรุกรานอัฟกานิสถานของโซเวียต เพราะโซเวียตไม่อาจหยุดการการเคลื่อนย้ายกำลังคนและอาวุธผ่านช่องแคบโดราห์ที่เชื่อมระหว่างบาดักสถานกับชิตรัลในปากีสถานได้ ผู้พูดภาษามุนจีส่วนใหญ่อพยพข้ามแดนเข้าสู่ชิตรัลในระหว่างสงครามในอัฟกานิสถาน
ภาษาโดมาอากี
ภาษาโดมาอากี หรือภาษาโดมากี ภาษาโดมา เป็นภาษาที่ใช้พูดทางเหนือของประเทศปากีสถาน อยู่ในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน สาขาอินโด-อิเรเนียน กลุ่มดาร์ดิก มีผู้พูดราว 500 คน (2532) พูดโดยชาวเบอริโช โดม หรือโดมา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นมุสลิม บริเวณที่ใช้พูดอยู่ทางเหนือของตำบลคิลคัต ของปากีสถาน ภายในไม่กี่หมู่บ้านในหุบเขาฮุนซา
ภาษาโดมากี
ภาษาฆวอแรซม์
ภาษาฆวอแรซม์ (ฆวอแรซม์: , "zβ'k 'y xw'rzm";) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกที่ตายแล้ว ที่มีความใกล้ชิดกับภาษาซอกเดีย ภาษานี้เคยมีผู้พูดในบริเวณฆวอแรซม์ (โคแรสเมีย) ซึ่งอยู่ทางตอนล่างของแม่น้ำอามูดาร์ยา ทะเลอารัลตอนใต้ (ส่วนเหนือของประเทศอุซเบกิสถานและบางส่วนของคาซัคสถานและเติร์กเมนิสถานในปัจจุบัน)
ความรู้เกี่ยวกับภาษานี้มีจำกัดและไม่ค่อยมีใครทราบรูปแบบอักษรเก่าเหมือนกับภาษาซอกเดีย โดยมีข้อมูลจากนักวิชาการจากฆวอแรซม์อย่างอัลบิรูนีและอัซซามัคชารีไว้ว่า ภาษานี้ยังมีคนใช้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 เมื่อมันถูกแทนที่ด้วยภาษาเปอร์เซียและสำเนียงเตอร์กิกในพื้นที่ส่วนใหญ่
วอลเตอร์ บรูโน เฮนนิง นักวิชาการที่สำคัญคนหนึ่ง กำลังทำพจนานุกรมภาษาฆวอแรสม์ แต่เสียชีวิตก่อน ทำให้ผลงานยังไม่เสร็จ ภายหลัง D.N. MacKenzie เป็นผู้ตีพิมพ์พจนานุกรมบางส่วนใน ค.ศ. 1971
ภาษาโดมา
Musa สามารถหมายถึง
Lentinula edodes
หลี่ เสี่ยวหลง
李小龙
ภาษาลัมมา
อำเภอคำชะอี
คำชะอี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมุกดาหาร
ท้องที่อำเภอคำชะอี เคยขึ้นอยู่กับจังหวัดนครพนม มีฐานะเป็นท้องที่อำเภอหนึ่ง แต่ในปัจจุบันรวมอยู่ในท้องที่จังหวัดมุกดาหาร ตามประวัติเดิม ชาวคำชะอีเป็นชาวผู้ไทยที่อพยพมาจากเมืองวัง (ฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง) รวมกับชาวผู้ไทยเมืองหนองสูงอพยพมาจากเมืองคำอ้อ ตั้งขึ้นเป็นเมืองหนองสูงโดยให้ ท้าวสีหนาม จากเมืองคำอ้อที่ตั้งบ้านเรือนอยู่หนองสูงเป็นเจ้าเมือง ให้เพี้ยเมืองแสนจากเมืองวังที่อยู่บ้านคำชะอีเป็นอุปฮาด ให้ท้าวราชอาต จากเมืองคำอ้อที่อยู่บ้านหนองสูงเป็นราชวงศ์ ให้ท้าวอุปคุตจากเมืองวังที่อยู่บ้านคำสระอีเป็นราชบุตร
ตามประวัติศาสตร์มีหลักฐานที่พอเชื่อถือได้ว่า เมืองนครพนมเป็นเมืองสืบเนื่องมาจากนครในอาณาจักรโคตรบูรณ์ ซึ่งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง ต่อมาได้ย้ายมาตั้งอยู่บนฝั่งขวา ในรัชสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี ส่วนตำนานเมืองโครตรบูรณ์ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่ามีความเป็นมาอย่างไร สรุปว่าอำเภอคำชะอีเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโคตรบูรณ์อันรุ่งเรืองในอดีต
อำเภอคำชะอีตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอคำชะอีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 9 ตำบล 88 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอคำชะอีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อำเภอหนองสูง
หนองสูง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมุกดาหาร
พื้นที่ของอำเภอหนองสูงเดิมเป็นตำบลหนองสูง อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอมุกดาหาร จังหวัดนครพนมในขณะนั้น ต่อมาในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 ขุนอนุสรกรณี ผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนม ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลหนองสูง แต่รัฐบาลไม่ได้ที่จะพิจารณาตั้งกิ่งอำเภอที่ตำบลหนองสูง เพราะตำบลหนองสูงยังไม่ใช่ศูนย์กลางของท้องที่ ไม่สะดวกต่อการปกครอง และเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกท้องที่บางส่วนออกจากการปกครองของอำเภอมุกดาหาร รวมตั้งเป็นกิ่งอำเภอคำชะอี และยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอในเวลาต่อมา ท้องที่จึงได้อยู่ในเขตอำเภอคำชะอี
ในปี พ.ศ. 2527 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลหนองสูงอีกครั้ง โดยกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าราษฎรทั้งห้าตำบล ได้แก่ ตำบลหนองสูง ตำบลโนนยาง ตำบลภูวง ตำบลบ้านเป้า และตำบลหนองสูงใต้ เป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรทั้งห้าตำบลดังกล่าวนี้ให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอคำชะอี รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอหนองสูงขึ้น
ต่อมาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2528 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลหนองสูง ตำบลโนนยาง ตำบลภูวง ตำบลบ้านเป้า และตำบลหนองสูงใต้ ออกจากการปกครองของอำเภอคำชะอี รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองสูง และในวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2536 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลหนองสูง รวมตั้งเป็นตำบลหนองสูงเหนือ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอหนองสูง จนถึงปัจจุบัน
อำเภอหนองสูงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอหนองสูงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 44 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอหนองสูงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
วัดมิ่งเมือง
วัดมิ่งเมือง เป็นวัดในตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 6 พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา (4,560 ตารางเมตร)
วัดมิ่งเมือง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2513 เดิมเป็นวัดไทใหญ่ สร้างสมัยใดไม่ทราบ ได้ร้างไปในยุคพม่าครองเมือง ในช่วงเก็บผักใส่ซ้า เก็บข้าใส่เมืองได้มีการกวาดต้อนผู้คนมาฟื้นฟูเมืองเชียงราย ได้มีการขุดดินเพื่อนำไปเผาอิฐสร้างกำแพงเมืองในสมัยพระยารัตนอาณาเขต (เจ้าอุ่นเรือน) ขุดลงไปจนมีน้ำชั้นผิวดินออกมาเป็นบริเวณกว้าง มีการนำช้างชักลากของและพักเล่นน้ำ ชาวบ้านเรียกว่า หนองช้างมูบ ราว ๆ ปี พ.ศ. 2420 ได้มีการสร้างวัดขึ้น โดยคณะศรัทธาชาวเงี้ยว (ไทใหญ่) ที่อยู่ภายใต้อาณัติของอังกฤษมาค้าขาย และตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณจำปาสี่ต้น (ปัจจุบันคือบริเวณโรงแรมแสนโฮเทล) ได้สร้างวัดขึ้นบนพื้นที่วัดร้างเดิม ซึ่งมีบริเวณกว้างขวางมากหน้าหนองช้างมูบ จึงเรียกชื่อวัดว่า วัดช้างมูบ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดมิ่งเมือง
แม้ประวัติของทางวัดจะอ้างว่าวัดนี้สร้างโดยตะละแม่ศรีหรือนางอุษาปายโค พระมเหสีของพญามังราย ตามข้อความที่จารึกแผ่นทองอักษรพม่าระบุไว้ ซึ่งจารึกนี้ทางวัดอ้างว่าได้นำไปบรรจุไว้ในพระเจดีย์แล้ว อย่างไรก็ตาม อภิชิต ศิริชัย นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นได้ออกมาโต้แย้งว่า ไม่ปรากฏหลักฐานว่าพญามังรายได้ให้นางอุษาพายโค (ปายโค) หรือนางเทพคำขร่ายมาสร้างวัดมิ่งเมืองที่เชียงราย ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ระบุเพียงว่าพญามังรายให้นางพายโคกับครัวมอญประมาณ 500 ครัวที่ติดตามมาจากเมืองหงสาวดีอยู่ที่เวียงกุมกามเท่านั้น ไม่มีเอกสารหลักฐานชั้นต้นใดที่กล่าวว่าพระนางได้มาประทับอยู่เชียงราย ส่วนจารึกถ้ามีจริงก็ควรจะเป็นอักษรมอญมากกว่าพม่า อีกทั้งตะละแม่ศรีก็ไม่ใช่คนเดียวกันกับนางพายโค เนื่องจากตะละแม่ศรีประสูติประมาณปี พ.ศ. 1893 หลังจากพญามังรายสวรรคตไปแล้ว 39 ปี หลักฐานประวัติที่เก่าที่สุดของวัดมิ่งเมืองมีปรากฏเพียงแค่ช่วงยุคฟื้นฟูเมืองเชียงรายเท่านั้น
๑. เป็นพระภิกษุไทใหญ่มาจากประเทศพม่า
๒. ครูบาปัญญา ปญญาปโก พ.ศ. 2420 (สันนิษฐานตามประวัติเมื่อสร้างวัด)
๓. พระมหาบุญตัน (ไม่ระบุ พ.ศ.)
๔. ท่านเจ้าคุณ พระปัญญากรโมลี พ.ศ. 2496-2543
๕. พระครูโสภณศิลปาคม พ.ศ. 2543 ถึงปัจจุบัน
กองพันทหารช่างที่ 1 กองพลที่ 1 รักษาพระองค์
กองพันทหารช่างที่ 1 กองพลที่ 1 รักษาพระองค์ มีต้นกำเนิดจากกองทหารอินยิเนียใน พ.ศ. 2418 โดยขึ้นตรงต่อกรมทหารมหาดเล็ก ผ่านการแปรสภาพหน่วยมาหลายครั้ง จนมาใช่ชื่อหน่วยในปัจจุบัน นับตั้งแต่ พ.ศ. 2496 เป็นต้นมา และจัดให้อยู่ในสายการบังคับบัญชาขึ้นตรงต่อกองพลที่ 1 รักษาพระองค์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2515 จนถึงปัจจุบัน หน่วยทหารหน่วยนี้เคยเข้าร่วมรบในสงครามอินโดจีน สงครามมหาเอเชียบูรพา เคยเข้าร่วมการปราบปรามผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ในยุทธการภูขวางใน พ.ศ. 2515 และมีบทบาทในภารกิจด้านการบรรเทาสาธารณภัยต่างๆ หลายครั้ง ปัจจุบันนี้มีที่ตั้งหน่วยอยู่ที่ เลขที่ 471 หมู่ 3 แขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร
เครื่องแบบเต็มยศทหารรักษาพระองค์.
เครื่องแบบเต็มยศทหารรักษาพระองค์ดังต่อไปนี้ ใช้สำหรับผู้ที่อยู่ในหน่วยกรมทหารช่างที่ 1 รักษาพระองค์ กองพันทหารช่างที่ 1 รักษาพระองค์ และกองพันทหารช่างที่ 2 รักษาพระองค์
อำเภอปากพะยูน
ปากพะยูน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง เดิมชื่อ อำเภอทักษิณ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2445 ได้เปลี่ยนมาเป็นชื่ออำเภอปากพะยูน ตามชื่อที่ราษฎรในท้องที่เรียก ท้องที่อาณาเขตเดิมของอำเภอปากพะยูน ครอบคลุมพื้นที่ 6 อำเภอในปัจจุบัน คือ อำเภอเขาชัยสน อำเภอตะโหมด อำเภอบางแก้ว อำเภอป่าบอน จังหวัดพัทลุง รวมไปถึงเขตอำเภอรัตภูมิ และอำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา ซึ่งได้แบ่งแยกเขตการปกครองออกเรื่อยมา
"ปากพะยูน" หรือที่เรียกกันติดปากว่า "ปากยูน" เป็นอำเภอเก่าแก่ ที่ตั้งขึ้นในยุคแรกของการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบบจตุสดมภ์ หรือ ระบบกินเมือง เป็นระบบมณฑลเทศาภิบาล การเป็นอยู่ของประชากร เดิมทีมีประชากรอาศัยอยู่น้อยมาก แต่เนื่องจากอุดมสมบูรณ์ด้วยปลาในทะเลจำนวนมากทำให้ต่อมาเมื่อประชาชนเข้ามาอาศัยจับสัตว์น้ำได้รับผลประโยชน์อย่างมากทำให้ประชาชนจากถิ่นต่างๆ ก็เริ่มอพยพเข้ามาตั้งบ้านเรือนตามริมฝั่งทะเลสาบมากขึ้น เมื่อมีประชากรเพิ่มขึ้นมากแล้ว เจ้าเมืองพัทลุงจึงตั้งหัวหน้าคอยควบคุมดูแล เรียกว่า "หัวเมือง" มีหน้าที่ปกครองระงับทุกข์บำรุงสุขแก่ประชาชนในเขตนี้ ทั้งมีหน้าที่เป็นนายด่านตรวจคนเข้าออกระหว่างเมืองพัทลุงกับเมืองสงขลา
ต่อมา ในปี พ.ศ. 2439 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงตั้งมณฑลนครศรีธรรมราชขึ้น ประกอบด้วย เมืองนครศรีธรรมราช เมืองสงขลา เมืองพัทลุง และหัวเมืองแขก 7 หัวเมือง ซึ่งเมืองพัทลุงได้แบ่งการปกครองออกเป็น 3 อำเภอ คือ อำเภอกลางเมือง อำเภออุดร และอำเภอทักษิณ
อำเภอปากพะยูนตั้งอยู่ทางตอนล่างของจังหวัด ห่างจากตัวเมืองพัทลุง 63 กิโลเมตร เป็นอำเภอที่อยู่ห่างจากตัวเมืองมากที่สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอปากพะยูนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 63 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปากพะยูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอศรีบรรพต
ศรีบรรพต เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง
อำเภอศรีบรรพตตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ​​.
ท้องที่อำเภอศรีบรรพตเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลนาขยาด ตำบลชะมวง และตำบลเขาปู่ อำเภอควนขนุน ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกท้องที่หมู่ 20, 22-24 (ในขณะนั้น) ของตำบลชะมวง กับหมู่ 3 ตำบลเขาปู่ ไปจัดตั้งเป็น "ตำบลเขาย่า" และแยกท้องที่หมู่ 9-13, 18 (ในขณะนั้น) ของตำบลนาขยาด ไปจัดตั้งเป็น "ตำบลตะแพน" ทำให้พื้นที่ด้านตะวันตกของอำเภอควนขนุน มีทั้งหมด 5 ตำบล
ปี พ.ศ. 2519 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่พื้นที่ตำบลเขาย่า เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่อยู่ห่างไกล และทุรกันดาร ทำให้มีปัญหาการแทรกแซงของคอมมิวนิสต์ ทำให้มีปัญหาทางด้านการเมือง การปกครอง การรักษาความสงบเรียบร้อย และความมั่นคง โดยกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าราษฎรทั้งสามตำบล ได้แก่ ตำบลเขาปู่ ตำบลเขาย่า และตำบลตะแพน เป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรของตำบลเขาปู่ ตำบลเขาย่า และตำบลตะแพนให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอควนขนุน รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอที่ตำบลเขาย่าขึ้น
ต่อมาเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลเขาปู่ ตำบลเขาย่า และตำบลตะแพน ออกจากการปกครองของอำเภอควนขนุน รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอศรีบรรพต ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม ปีเดียวกัน กำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอควนขนุน แต่ผกค.เกิดไม่พอใจ จึงมีการลอบวางเพลิงที่ว่าการกิ่งอำเภอศรีบรรพต เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2522 ทำให้เกิดความเสียหายอย่างมากทางราชการและราษฏรในท้องที่ จึงร่วมกันสมทบทุนซ่อมแซมที่ว่าการอำเภอขึ้นใหม่ให้ใช้ได้ชั่วคราว ในระหว่างที่กำลังสร้างที่ว่าการอำเภอหลังใหม่ในเขตตำบลเขาย่า โดยได้รับงบประมาณการก่อสร้างจากกระทรวงมหาดไทย และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอศรีบรรพต ลงวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2536 โดยมีผลบังคับภายในวันที่ 3 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
อำเภอศรีบรรพตแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 30 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอศรีบรรพตประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอป่าบอน
ป่าบอน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอปากพะยูน
ท้องที่อำเภอป่าบอนเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอปากพะยูน ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลป่าบอน ตำบลหนองธง และตำบลโคกทราย ของอำเภอปากพะยูน ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอป่าบอน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 26 เมษายน ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอป่าบอน อำเภอปากพะยูน ขึ้นเป็น อำเภอป่าบอน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม ปีเดียวกัน
อำเภอป่าบอนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้
อำเภอป่าบอนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 50 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอป่าบอนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
กองพันทหารช่างที่ ๑ รักษาพระองค์
รายชื่อนครในประเทศญี่ปุ่นเรียงตามจำนวนประชากร
หน้านี้รวบรวมรายชื่อนครในประเทศญี่ปุ่นเรียงตามจำนวนประชากร 60 อันดับแรก โดยอ้างอิงตามรายงานสรุปสำมะโนประชากรประจำปี พ.ศ. 2558 จากสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสารของประเทศญี่ปุ่น โดยตามรายงานสำมะโนประชากรฉบับนี้ ประเทศญี่ปุ่นมีประชากรในเขตเมืองรวม 116,137,232 คน 127,094,745 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 91.38 ของประชากรทั้งประเทศ
เขตพิเศษของโตเกียวทั้ง 23 เขตจะพิจารณารวมเป็นนครโตเกียว อย่างไรก็ตาม มีเขตจำนวน 10 เขตที่มีจำนวนประชากรอยู่ระหว่างเมืองที่มีประชากรมากที่สุด 60 อันดับแรก เขตเหล่านี้จะแสดงในตารางนี้ด้วยโดยจะอยู่ในวงเล็บและไม่จัดอันดับร่วมกับเมือง
อุลตร้าแมนทีก้า
อุลตร้าแมนทีก้า  เป็นละครโทรทัศน์ชุดโทคุซัทสึของซีรีส์อุลตร้าแมน ผลิตโดยสึบุรายะ โปรดักชั่น ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1996 จนถึงวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1997 มีจำนวนตอนทั้งหมด 52 ตอน
อุลตร้าแมนทีก้า เป็นผลงานครบรอบ 30 ปีของซีรีส์อุลตร้าแมน และเป็นผลงานทีวีซีรีส์อีกครั้งนับจาก อุลตร้าแมน 80 ที่สิ้นสุดออกอากาศเป็นระยะเวลาถึง 16 ปี โดยซีรีส์นี้ถือเป็นการปฏิวัติ และ ปลุกกระแสอุลตร้าแมนที่เงียบเหงาในญี่ปุ่นได้เป็นอย่างดี จนกระทั่งกลับมาเป็นที่นิยม รวมทั้งเป็นหนึ่งในซีรีส์แรกที่เปิดศักราชยุคเฮย์เซย์อีกด้วย ซีรีส์อุลตร้าแมนทีก้านับว่าเป็นการบุกเบิกยุคใหม่อีกยุคของอุลตร้าแมน โดยอุลตร้าแมนทีก้าเป็นอุลตร้าแมนตัวเอกคนแรกที่มีสีอื่นนอกจากสีแดงและเงินบนร่างกาย และเป็นอุลตร้าแมนที่สามารถเปลี่ยนร่างได้เป็นคนแรกอีกด้วย ที่สำคัญยังเป็นการตัดจากการยึดติดเนื้อหาเดิม ๆ ของซีรีส์ที่ผ่านมา โดยไม่ได้กล่าวถึงเนบิวล่า M78 ที่อยู่ในเนื้อหาหลักแบบอุลตร้าแมนยุคแรก
ในช่วงปี 2007 - 2010 ดาวโลกเริ่มถูกรุกรานโดยเหล่าสัตว์ประหลาด และมนุษย์ต่างดาวทั้งหลาย เพื่อรับมือกับเหตุการณ์นั้น องค์กร TPC จึงได้ก่อตั้งขึ้นพร้อม ๆ กับการจัดตั้งหน่วย GUTS เพื่อปกป้องสันติสุขของมนุษยชาติ ต่อมาได้มีการค้นพบไทม์แคปซูลที่มีข้อความเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ความหวังเดียวที่จะรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ คือตามหาพีระมิดสีทอง ซึ่งมีรูปปั้นหินของมนุษย์ยักษ์ ผู้พิทักษ์โลกและต่อสู้กับความมืดเมื่อ 30 ล้านปีก่อนสถิตย์อยู่ภายในอยู่ด้วยกัน 3 ตน ขณะเดียวกันสัตว์ประหลาด กอลซ่า พร้อมด้วย เมลบา ก็ปรากฏตัวขึ้นและมุ่งหน้ามายังพีระมิดสีทอง พวกมันทำลายรูปปั้นมนุษย์ยักษ์จนเหลือเพียงตนสุดท้าย ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่ มาโดกะ ไดโกะ ผู้ได้รับเลือกให้เป็นผู้สืบทอดแสงสว่าง ได้กลายเป็นแสงพุ่งตรงไปยังรูปปั้นมนุษย์ยักษ์ ทันใดนั้นรูปปั้นก็ขยับและปรากฏสีสันขึ้นมา นักรบแห่งแสง อุลตร้าแมนทีก้า คืนชีพแล้ว
อุลตร้าแมนทีก้า.
มนุษย์ยักษ์แห่งแสงจากอดีตกาล 30 ล้านปีก่อน ผู้ขจัดความมืดมิดและนำมาซึ่งสันติสุขของโลก ก่อนหน้านั้นทีก้าเป็นมนุษย์ยักษ์ฝ่ายมืดที่ทรงพลังที่สุด แต่หลังจากได้สัมผัสจิตใจอันบริสุทธิ์จากยูซาเร ทีก้าก็สำนึกได้ถึงความถูกต้อง และหันเข้าสู่วิถีแห่งแสงสว่าง กลายเป็นผู้พิทักษ์ไปในที่สุด ทิ้งอดีตอันดำมืดของตนไว้เบื้องหลัง ภายหลังจากที่โลกพ้นภัย ทีก้าก็ได้หลับไหลในสภาพรูปปั้นหิน สถิตย์ในพีระมิดสีทองพร้อมกับพวกพ้องมนุษย์ยักษ์อีก 2 ตน เพื่อรอวันที่ผู้สืบทอดอันชอบธรรม เข้ามาค้นพบ และใช้พลังนี้ไปในทางที่ถูกต้อง แต่ทว่าโกลซ่าและเมลบ้าได้เข้ามาบุกรุกและได้ทำลายรูปปั้นมนุษย์ยักษ์อีก 2 ตน เหลือเพียงทีก้า
อนึ่ง ชื่อทีก้ามีที่มาจากภาษามาเลเซียและภาษาอินโดนีเซีย แปลว่า 3
GUTS.
GUTS มีชื่อเต็มว่า Global Unlimited Task Squad เป็นทีมผู้ชำนาญการรับมือกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ ก่อตั้งโดย สหภาพสันติภาพโลก TPC แต่หลังจากมีการบุกโจมตีจากสัตว์ประหลาดและมนุษย์ต่างดาวมากขึ้น ทีมนี้จึงกลายเป็นหน่วยป้องกันการรุกรานจากสัตว์ประหลาดโดยเฉพาะ อีกทั้งคิดค้นและผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์เพิ่มขึ้นให้มีกำลังรบที่เข้มแข็งกว่าเดิม
สหภาพสันติภาพโลก TPC.
สหภาพสันติภาพโลก (地球平和連合) หรือ TPC มีชื่อเต็มว่า Terrestrial Peaceable Consortium เป็นองค์กรที่เกิดจากความร่วมมือของสหประชาชาติ มีหน้าที่ดูแลความสงบสุขของมนุษยชาติ มีอยู่หลายสาขาทั่วโลก
อุลตร้าแมนทีก้า ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 18:00 - 18:30 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1996 จนถึงวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1997 ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ ทีบีเอส ในประเทศญี่ปุ่น
ในประเทศไทยเคยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ออกฉายในช่วงปี พ.ศ. 2543 ออกอากาศทุกเช้าวันจันทร์ ถึง วันศุกร์เวลา 6:30 - 7:00 น. ในชื่อ ยอดมนุษย์ 3 พลัง ตามชื่อที่ปรากฏในรายชื่อรายการของช่อง แต่ในเรื่องยังพากย์ชื่อว่า อุลตร้าแมนทีก้า และเคยถูกวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดีโดยบริษัท APS เมื่อช่วงปี พ.ศ. 2546 โดยผู้ที่ถือลิขสิทธิ์ในช่วงเวลานั้นคือ บริษัท โพรลิงก์ จำกัด อย่างไรก็ตาม ดรีม เอกซ์เพรส DEX เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ซีรีส์อุลตร้าแมนปัจจุบัน โดยได้พากย์ภาคหนังโรงและตอนพิเศษ และได้นำอุลตร้าแมนทีก้าฉบับทีวีซีรีส์กลับมาพากย์ไทยใหม่อีกครั้ง ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ติจิตัลช่อง เอ็มคอตแฟมิลี หมายเลข 14 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ฉายจนถึงเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน ออกอากาศทุกวัน พฤหัสบดี และ วันศุกร์ เวลา 19.30 - 20.00 น. ออกอากาศซ้ำอีกครั้ง ทุกวันจันทร์ และ วันอังคาร เวลา 7.00 - 7.30 น. แต่อย่างไรก็ตามทีวีซีรีส์ที่พากย์ใหม่นั้นไม่ได้มีการถูกนำผลิตซ้ำทางรูปแบบสื่ออื่นแต่อย่างใด
เนื้อสาร
เนื้อสาร (Mixture) หมายความถึง ลักษณะทางกายภาพของสาร ได้แก่ พื้นผิว สี เป็นต้น อาจรวมไปถึงสมบัติทางฟิสิกส์ อาทิ จุดเดือด ความแข็งแกร่ง (toughness) หรือแม้แต่โครงสร้างผลึกของพันธะ
โดยในการแบ่งเนื้อสารตามปกติเราจะใช้"การผสมกันของสาร"เป็นเกณฑ์ โดยการผสมของสารจะดูว่ามีลักษณะดีแค่ไหน โดยดูขนาดของสารที่ผสมกัน ถ้ามีการผสมกันอย่างกลมกลืนจะเรียกว่า สารเนื้อเดียว แต่ถ้ามีการผสมอย่างหยาบๆ จะเรียกว่า สารเนื้อผสม สำหรับบางครั้งที่อนุภาคการผสมสารก่ำกึงกันระหว่างสารเนื้อเดียวและสารเนื้อผสม จะเรียกว่า คอลลอยด์
การแบ่งประเภทของสารตามเนื้อสารอย่างละเอียดสามารถดูได้ตามแผนผังด้านล่าง (อาจคลิกที่แผนผังเพื่อดูภาพแผนผังขนาดใหญ่ขึ้นได้)
เกณฑ์การแบ่งสารเนื้อเดียว สารเนื้อผสม หรือ คอลลอยด์.
การแบ่งชนิดสารเนื้อเดียว สารเนื้อผสม หรือ คอลลอยด์มีอยู่สองเกณฑ์ดังนี้
ใช้การสังเกตเป็นเกณฑ์.
เกณฑ์นี้มีข้อดีในเชิงปฏิบัติ แต่ยังไม่ชัดเจน จึงมีการอธิบายโดยใช้ขนาดของเนื้อสารเป็นเกณฑ์
สารเนื้อเดียวและสารเนื้อผสม
สารเนื้อเดียว  เป็นประเภทหนึ่งของสารตามการแบ่งประเภทของสารตามเนื้อสาร จะดูมีลักษณะเป็นสารละลาย หรือสารชนิดเดียวบริสุทธิ์ไปเลยก็ได้ แต่อนุภาคที่มาผสมจะต้องเล็กกว่า 1นาโนเมตร กล่าวคือ ระดับโมเลกุล
สารเนื้อผสม (heterogeneous mixture) เป็นประเภทหนึ่งของสารตาม การแบ่งประเภทของสารตามเนื้อสาร เนื้อสารจะแยกชั้นชัดเจน สังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า อนุภาคที่มาผสมจะมีขนาดใหญ่กว่า 100 ไมครอน กล่าวคือระดับเม็ดทราย (ประมาณน้ำแขวนลอยก็เห็นตะกอนแขวนลอย)
สารเนื้อผสม
สารบริสุทธิ์
สารบริสุทธิ์ คือ สารที่ประกอบด้วยสารเพียงชนิดเดียว อาจเป็นของแข็ง ของเหลว หรือก๊าซก็ได้ ซึ่งมีจุดเดือดและจุดหลอมเหลวคงที่ สามารถเขียนสูตรเคมีได้ เช่น น้ำ เกลือแกง
เท้า
เท้า เป็นโครงสร้างทางกายวิภาคศาสตร์ของสัตว์หลายชนิด ใช้สำหรับการเคลื่อนที่ ในสัตว์หลายชนิดมีเท้าเป็นอวัยวะที่แยกออกต่างหากอยู่ปลายสุดของขา ประกอบด้วยกระดูกหลายชิ้นรวมทั้งกรงเล็บ (claws) และเล็บ (nail)
โครงสร้างของเท้า.
เท้าจะประกอบไปด้วยกระดูก 28 ชิ้น ต่อเข้ากับข้อเท้า มีกล้ามเนื้อที่เกาะมาจากขาท่อนล่างมาที่เท้า 13 มัด และกล้ามเนื้อภายในฝ่าเท้าอีก 19 มัด โครงสร้างของเท้ามีส่วนโค้งของฝ่าเท้าทั้งตามยาวและตามขวาง ทำให้เท้าสามารถรับน้ำหนักได้หลายเท่าของน้ำหนักตัว เท้ามีความแข็งแรงรับน้ำหนักไปที่ปลายเท้าได้ เช่น นักเต้นระบำบัลเล่ห์ และยังสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพพื้นผิวที่รองรับฝ่าเท้า เช่น เดินเท้าเปล่าบนพื้นทราย
ส่วนประกอบของเท้า.
นอกจากนั้นเท้ายังประกอบไปด้วยกล้ามเนื้อเส้นเอ็นต่างๆมากกว่า 100 ชิ้นเพื่อเป็นตัวช่วยควบคุมการเคลื่อนไหวของเท้า plantar fascia และ Achilles tendon หรือเรียกอีกอย่างว่า เอ็นร้อยหวาย เป็นเส้นเอ็นที่สำคัญมากและเป็นตัวก่อให้เกิดปัญหาได้เช่น โรคข้อเท้า โรคน้ำกัดเท้า เป็นต้น
ฝ่าเท้า.
ฝ่าเท้าจะเป็นส่วนที่สำคัญมากอีกส่วนหนึ่งเนื่องจากเป็นส่วนที่มีความสัมพันธ์กับอวัยวะทุกส่วนของร่างกาย เพราะฝ่าเท้าจะเป็นจุดรวมของปลายประสาทและเส้นเลือดจากส่วนต่างๆ ซึ่งจะสื่อสารโดยผ่านประสาทหรือต่อมน้ำเหลือง
โฟม (แก้ความกำกวม)
โฟม อาจหมายถึง
โฟม (คอลลอยด์)