pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาใน พ.ศ. 2553 บริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่แห่งประเทศจีนได้เข้ามามีส่วนร่วมกับสนุก และใน พ.ศ. 2559 ได้เปลี่ยนชื่อจากบริษัทสนุก ออนไลน์ จำกัด เป็น บริษัท เทนเซ็นต์ (ประเทศไทย) จำกัด อย่างเป็นทางการ ภายใต้การบริหารของนายกฤตธี มโนลีหกุล โดยเว็บไซต์ยังคงให้บริการที่ครอบคลุมเนื้อหา สาระ และ บริการที่ครบถ้วนสำหรับผู้ใช้งานอินเทอร์เน็ต รวมไปถึงการให้บริการพจนานุกรม (Dictionary) ออนไลน์ และอื่น ๆ อีกมากมายที่สามารถเข้าชมได้ทั้งคอมพิวเตอร์ทั่วไป และบนโทรศัพท์มือถือ
ปัจจุบันสนุกดอตคอมยังคงครองตำแหน่งเว็บท่าอันดับหนึ่งของประเทศไทยด้วยยอดเข้าชมเฉลี่ยต่อวันสูงถึง 17 ล้านครั้ง ได้มีการรีแบรนด์ฉลองครบรอบ 21 ปีเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2562 ด้วยการเปลี่ยนโลโกและแอปพลิเคชันโฉมใหม่ พร้อมพัฒนาฟีเจอร์ต่าง ๆ และเปิดเว็บไซต์ Sanook77.co เน้นเจาะข้อมูลข่าวสารเชิงลึกในระดับท้องถิ่นทั่วทุกภูมิภาค ภายใต้คำขวัญ "ครบทุกเรื่อง เพื่อทุกคน"
รายพระนามเทพเจ้าญี่ปุ่น
เทพเจ้าของญี่ปุ่น ถือกำเนิดโดยมีต้นสายวงศ์คณาเทพ โดย อิซานากิ เทพบิดา และ อิซานามิ เทพมารดา
สำนวนภาษาปาก
สำนวนภาษาปาก  คือ ภาษาประเภทหนึ่งซึ่งเกิดจากการพูดที่แสดงความคุ้นเคย ไม่เหมาะที่จะใช้เป็นพิธีรีตอง เช่น ตาแป๊ะ ตะบี้ตะบัน เทน้ำเทท่า ทั้งนี้ ภาษาประเภทนี้อาจปรากฏได้ทั้งในภาษาเขียนและภาษาพูด ในพจนานุกรมไทยจะย่อชื่อภาษานี้ว่า "(ปาก)" เช่น "ทาน (ปาก) ก. กิน, กร่อนมาจาก รับประทาน"
การใช้ภาษาปากที่แตกต่างจากภาษาแบบแผนหรือภาษามาตรฐานของภาษาหลักนั้น ๆ เมื่อใช้นานไป อาจกลายเป็นมาตรฐานย่อยอย่างหนึ่ง หรืออาจพัฒนาขึ้นเป็นมาตรฐานในภาษานั้นกระทั่งไม่เรียกว่าภาษาปากอีกต่อไปก็ได้หากลักษณะการใช้ภาษาเช่นนั้นเป็นที่ยอมรับและใช้โดยทั่วไป
ภาษาปากนั้น แม้จะไม่ใช่ภาษาแบบแผน แต่ไม่จำเป็นว่าจะเป็นภาษาที่ไม่สุภาพเสมอไป หากเป็นลักษณะการใช้ภาษาที่สะดวก ง่าย กะทัดรัด และเป็นกันเอง
ปลาตะเพียนหน้าแดง  เป็นปลาน้ำจืดกึ่งเขตร้อนในสกุล "Sahyadria" และวงศ์ Cyprinidae มีถิ่นอาศัยอยู่ในแม่น้ำและลำธารไหลแรงในประเทศอินเดีย
ปลามีลักษณะลำตัวเรียวยาว เกล็ดสีเงิน มีแถบสีแดงสะท้อนแสงพาดจากหัว ผ่านตา ไปสิ้นสุดที่กลางลำตัว และมีเส้นดำพาดตลอดความยาวลำตัวอยู่ใต้แถบแดงอีกทีหนึ่ง ปลาชนิดนี้สามารถโตได้สูงสุดประมาณ 15 เซนติเมตร
ปลาตะเพียนหน้าแดง ตามธรรมชาติอาศัยอยู่ในภูมิอากาศกึ่งร้อน โดยมีอุณหภูมิน้ำอยู่ระหว่าง 15 ถึง 25 °C ค่า pH ในช่วง 6.8-7.8 และมีความกระด้าง 5-25 dGH
ชื่อเดิม.
ปลาตะเพียนหน้าแดง ในตอนแรกมีการจัดอนุกรมวิธานเป็น "Labeo denisonii" โดย F. Day เมื่อ ค.ศ. 1865 มีชื่อเรียกอื่นได้แก่ "Barbus denisonii", "Crossocheilus denisonii", "Barbus denisoni" และ "Puntius denisonii" และในปัจจุบันใช้ชื่อว่า "Sahyadria denisonii" ซึ่งเป็นสกุลที่ตั้งขึ้นมาใหม่ในปี ค.ศ. 2013
ในวงการเลี้ยงปลา.
ปลาชนิดนี้เป็นปลาที่เพิ่งนำมาเลี้ยงเป็นงานอดิเรกได้ไม่นาน ปลาตะเพียนหน้าแดงเป็นปลาที่อยู่รวมกันเป็นฝูง ค่อนข้างสงบ แต่บางตัวอาจดุเล็กน้อย บางครั้งอาจสับสนปลาชนิดนี้กับปลาอีกชนิดที่มีลักษณะใกล้เคียงคือ "Sahyadria chalakudiensis" ซึ่งสีสันไม่สดเท่า โตเต็มที่มีขนาดใหญ่กว่า และดุกว่า
Puntius denisonii
38 (สามสิบแปด) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 37 (สามสิบเจ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 39 (สามสิบเก้า)
700 (เจ็ดร้อย) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 699 (หกร้อยเก้าสิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 701 (เจ็ดร้อยเอ็ด)
มหาวิทยาลัยปารีส
มหาวิทยาลัยปารีส  หรือนามนัยเป็นที่รู้จักกันว่า ซอร์บอนน์ (, บ้านประวัติศาสตร์) เป็นมหาวิทยาลัยในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งประมาณ ค.ศ. 1150 จากสมาคมอาชีพที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียนมหาวิหารของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส มหาวิทยาลัยปารีสถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่เป็นอันดับสองของยุโรป ได้ตรากฎบัตรอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1200 โดยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส และได้รับการยอมรับใน ค.ศ. 1215 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 มหาวิทยาลัยปารีสมีชื่อเล่นที่เรียกกันทั่วไปภายหลังการก่อตั้งสถาบันทางเทววิทยาคือวิทยาลัยซอร์บอนน์ซึ่งก่อตั้งใน ค.ศ. 1257 โดยรอแบร์ เดอ ซอร์บง และอนุญาตโดยนักบุญหลุยส์ กษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
มหาวิทยาลัยปารีสมีชื่อเสียงอย่างมากในระดับนานาชาติเกี่ยวกับผลงานทางวิชาการในสาขามนุษยศาสตร์นับตั้งแต่ยุคกลางโดยเฉพาะสาขาเทววิทยาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมีมาตรฐานทางวิชาการที่หลากหลาย ประเพณีที่เคร่งครัดมาอย่างยาวนาน และแพร่หลายในระดับนานาชาติ ตัวอย่างเช่น ริเริ่มการสอนระดับดุษฎีบัณฑิต การแบ่งนักศึกษาตามชาติ มีพระสันตะปาปา นักวิทยาศาสตร์ ปัญญาชน และชนชั้นเจ้าจำนวนมากศึกษาที่มหาวิทยาลัยปารีส
หลังจากความวุ่นวายของการปฏิวัติฝรั่งเศส การศึกษาถูกระงับใน ค.ศ. 1793 หลังจากนั้นคณะต่าง ๆ ได้รับการปรับโครงสร้างบางส่วนโดยนโปเลียนและเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1896 มหาวิทยาลัยถูกเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็นมหาวิทยาลัยปารีส
ใน ค.ศ. 1970 หลังจากเหตุการณ์เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1986 มหาวิทยาลัยถูกแบ่งออกเป็น 13 มหาวิทยาลัยอิสระ มหาวิทยาลัยใหม่บางแห่งได้ควบรวมคณะเก่าแก่ต่าง ๆ รวมถึงอาจารย์ส่วนใหญ่ของแต่ละคณะ โดยสาขามนุษยศาสตร์ จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปารีส-ซอร์บอนน์ และซอร์บอนน์นูแวลล์ สาขากฎหมาย จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปงเตอง-อัสแซส สาขาแพทยศาสตร์ จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปารีสเดการ์ต และสาขาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปีแยร์และมารี กูว์รี และมหาวิทยาลัยปารีสดีเดอโร มหาวิทยาลัยอื่น ๆ เช่น มหาวิทยาลัยปงเตอง-ซอร์บอนน์เลือกที่จะเป็นพหุวิทยาการ
ในทศวรรษที่ 2010 มหาวิทยาลัยปารีสทั้งสิบสามได้จัดตั้งเครือข่ายพันธมิตรที่แตกต่างกันเจ็ดกลุ่มเพื่อรักษาระดับมาตรฐานต่าง ๆ ที่สืบทอดมาจากมหาวิทยาลัยปารีส เช่นมหาวิทยาลัยซอร์บอนน์ (กลุ่มพันธมิตร)
ก้านกล้วย
ก้านกล้วย เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันสามมิติของไทยที่ออกฉายใน พ.ศ. 2549 ผลิตโดยกันตนาแอนิเมชันและจัดจำหน่ายโดยสหมงคลฟิล์ม ชื่อภาพยนตร์ได้แรงบันดาลใจจากบางส่วนของพงศาวดารว่าลักษณะของเจ้าพระยาปราบหงสาวดี ช้างทรงของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชนั้น จะมีหลังโค้งลาดคล้ายก้านกล้วย จึงตั้งชื่อภาพยนตร์และตัวละครเอกว่า "ก้านกล้วย" ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดยคมภิญญ์ เข็มกำเนิด ซึ่งเคยไปศึกษาการทำแอนิเมชันที่สหรัฐและเคยทำภาพเคลื่อนไหวร่วมกับดิสนีย์และบลูสกายสตูดิโอในภาพยนตร์แอนิเมชันอย่างทาร์ซาน, ไอซ์ เอจ และแอตแลนติส
ก้านกล้วยเป็นภาพยนตร์ที่มีเอกลักษณ์ไทย ทั้งภูมิทัศน์ พรรณไม้ ประเพณีไทย และบ้านทรงไทย นอกจากนี้ ยังเป็นแอนิเมชันไทยลำดับต้น ๆ ที่สร้างด้วยคอมพิวเตอร์ต่อจากปังปอนด์และสุดสาครซึ่งเป็นแอนิเมชันสองมิติ ก้านกล้วยถูกดัดแปลงเป็นการ์ตูนทางโทรทัศน์ทางช่อง 7 ที่มีชื่อว่า "ก้านกล้วยผจญภัย" ซึ่งใช้ตัวละครที่มีอยู่เดิม แต่มีเนื้อหารายละเอียดมากขึ้น
"ก้านกล้วย" ได้รับการเปิดตัวในรูปแบบดีวีดีที่สหรัฐอเมริกา ในช่วงเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 โดยใช้ชื่อในเวอร์ชันอเมริกันคือ "The Blue Elephant"
พอลล่า เทเลอร์
พัลลภา มาร์กาเรต เทย์เลอร์ ชื่อเล่น พอลล่า เป็นที่รู้จักในชื่อ พอลล่า เทเลอร์ (เกิด 20 มกราคม พ.ศ. 2526) หรือชื่อภาษาไทย พัลลภา ศุภอักษร เป็นนักแสดงหญิงและนางแบบลูกครึ่งไทย-อังกฤษ
พอลลา เทเลอร์ เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2526 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ กรุงเทพมหานคร บิดาเป็นชาวอังกฤษ กับเครือวัลย์ ศุภอักษร มารดาชาวไทย ต่อมาเธอได้เดินทางไปใช้ชีวิตยังเมืองเพิร์ธ และเมืองบริสเบน ประเทศออสเตรเลีย เพื่อเข้าเรียนตั้งแต่ระดับอนุบาลถึงมัธยมศึกษาตอนปลายที่ประเทศออสเตรเลีย และในระดับอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ด้านธุรกิจและการจัดการระหว่างประเทศ
เธอได้รับการเลี้ยงดูจากสองวัฒนธรรม คือ วัฒนธรรมตะวันตกกับวัฒนธรรมไทย ซึ่งวัฒนธรรมตะวันตกได้สอนให้ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเอง ขณะเดียวกันวัฒนธรรมไทยก็สอนให้เธอรู้จักเคารพผู้อื่นเป็น ซึ่งเธอได้กล่าวว่ามารดาของเธอก็มีความเป็นไทยสูงและเจ้าระเบียบ
พอลล่าได้เข้ามาเป็นนางแบบตั้งแต่ อายุ 12 ปีด้วยการเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์โฆษณาและเริ่มถ่ายโฆษณา รองเท้านักเรียน และได้เข้ามาอยู่ในสังกัดของค่ายหนังและละครอีกหลายช่อง จนกระทั่งได้เป็นนักแสดงในสังกัดของ GTH และเปิดบริษัทเป็นของตนเองในชื่อว่าสเตลล่าร์ อาร์ทิสท์ แมนเนจเม้นท์ จำกัด (Stellar Artist Management) แม้ว่าจะยังไม่ประสบความสำเร็จในด้านการทำงานนอกวงการ แต่ในวงการนักแสดงถือได้ว่าเป็นนักแสดงระดับคุณภาพ แม้ว่าจะมีกระแสในช่วงเข้าวงการว่าเป็นนักแสดงที่พูดภาษาไทยไม่ชัด แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคในการแสดง ทำให้ พอลล่าได้รับเลือกมาเป็น นักโฆษณาสินค้าหลายต่อหลายชิ้นและยังยังได้รับโอกาสในการเข้าแข่งขันรายการเกมโชว์อีกด้วย
นอกจากนี้เธอยังผลิตเสื้อผ้าสำหรับเด็กออกจำหน่ายโดยใช้ยี่ห้อว่าพอลล่าแอนด์เบบี้ (Paula and Baby)
พอลล่ากล่าวว่าตนเองเป็นผู้ไม่มีศาสนา แต่ก็พบว่าสักการะพระพุทธรูปกับกลุ่มเพื่อน รวมทั้งทำบุญในพุทธศาสนา นอกจากนี้เธอยังกล่าวว่าเชื่อในพรหมลิขิต
เธอจดทะเบียนสมรสกับเอ็ดเวิร์ด บัทเทอรี นักธุรกิจลูกครึ่งฮ่องกง-อังกฤษเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2553 และพิธีฉลองงานวิวาห์เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2553 มีบุตรด้วยกันสามคนคือ ไลลา เจน (19 พฤษภาคม พ.ศ. 2554), ลูกา คริสโตเฟอร์ (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558) และลูเอลลา ลูอีส (10 เมษายน พ.ศ. 2561) ปัจจุบันเธอพักอาศัยอยู่ในเขตบริหารพิเศษฮ่องกงกับครอบครัว
รายพระนามกษัตริย์นครรัฐน่าน, เจ้าผู้ครองนครน่าน และ เจ้าผู้ปกครองเมืองน่าน นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 1825 จนถึงปี พ.ศ. 2474
เมืองนครน่าน มีพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ที่ยาวนานพอๆ กับอาณาจักรสุโขทัย แคว้นพะเยา และอาณาจักรล้านนา "เมืองนครน่าน" หรือ "นครรัฐน่าน" ปกครองโดยกษัตริย์และเจ้าผู้ครองนครที่สืบวงศ์และพลัดเปลี่ยนกันขึ้นปกครองถึง 64 พระองค์ และสามารถแบ่งพัฒนาการทางประวัติศาสตร์และความเป็นมาของเมืองนครน่าน ออกเป็น 4 ยุคสมัย ดังนี้
รายพระนามกษัตริย์น่านแห่งราชวงศ์ภูคา (นครรัฐน่านอิสระ).
ยุคสมัยที่ 1 สถาปนาเมืองวรนคร (ปัว) และเมืองน่าน (พ.ศ. 1825 - พ.ศ. 2004 )
เมื่อประมาณปี พ.ศ. 1825 มีคนไทยกลุ่มหนึ่งในการนำของพระยาภูคา ได้ครอบครองพื้นที่ราบบริเวณตอนบนของจังหวัดน่าน ตั้งศูนย์การปกครองอยู่ที่เมืองย่าง หรือเมืองล่าง (เชื่อกันว่าอยู่บริเวณริมฝั่งด้านใต้ของแม่น้ำย่างใกล้เทือกเขาดอยภูคา ในเขตบ้านเสี้ยว หมู่ที่ 6 ตำบลยม อำเภอท่าวังผา) เนื่องจากพบร่องรอยชุมชนในสภาพที่เป็นคูน้ำคันดินกำแพงเมืองซ้อนกันอยู่ ต่อมาพระยาภูคามีดำริห์ที่จะได้ขยายอาณาเขตของตนออกไปให้กว้างขวางมากขึ้น จึงได้ส่งพระราชบุตรบุญธรรมสองคนไปสร้างเมืองใหม่ เมืองแรกให้สร้างทางตะวันออกริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง แล้วให้ชื่อเมืองว่า "เมืองจันทบุรี" (หลวงพระบาง) แล้วให้เจ้าขุนนุ่นผู้เป็นพี่ไปครองเมือง เมืองที่สองโปรดให้สร้างทางตะวันตกริมฝั่งแม่น้ำน่า แล้วให้ชื่อเมืองว่า "เมืองวรนคร" (ปัว) แล้วให้เจ้าขุนฟอง ผู้เป็นน้องไปครองเมือง
รายพระนามเจ้าผู้ครองเมืองน่าน (ภายใต้การปกครองของล้านนา).
เมืองน่านในยุคภายใต้การปกครองอาณาจักรล้านนา (พ.ศ. 1993 - พ.ศ. 2101 รวมระยะเวลา 108 ปี)
เมื่อพระเจ้าติโลกราช ตีเมืองน่านได้สำเร็จ ในปี พ.ศ. 1993 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของ พระเจ้าอินต๊ะแก่นท้าว กษัตริย์น่าน พระองค์ที่ 16แห่งราชวงศ์ภูคา ก็ทรงผนวกเมืองน่านเข้าเป็นประเทศราชของอาณาจักรล้านนา แล้วทรงโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง เจ้าผาแสง พระโอรสในพระเจ้าแปง กษัตริย์น่าน องค์ที่ 15 แห่งราชวงศ์ภูคา และทรงเป็นพระภาติยะในพระเจ้าอินต๊ะแก่นท้าว กษัตริย์น่าน องค์ที่ 16 แห่งราชวงศ์ภูคา ขึ้นปกครองเมืองน่านสืบต่อมา
ในระยะแรกเมืองน่านยังมีฐานะเป็นเมืองประเทศราชของอาณาจักรล้านนา แต่หลังจากที่ พระเจ้าผาแสง กษัตริย์น่าน องค์ที่ 17 แห่งราชวงศ์ภูคา ทรงสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2004 เมืองน่านก็ถูกลดฐานะลงเป็นเพียงหัวเมืองในอาณาจักรล้านนา เจ้าผู้ปกครองเมืองน่าน มีฐานะเป็นขุนนาง (หมื่น,ท้าว,พระยา) ที่ขึ้นตรงกับกษัตริย์แห่งเมืองเชียงใหม่จะเป็นผู้คัดเลือกขุนนางให้มาปกครองดูแลเมืองน่านทั้งสิ้น พระเจ้าอินต๊ะแก่นท้าว จึงทรงเป็นกษัตริย์น่าน พระองค์ที่ 16 และเป็นพระองค์สุดท้ายที่สืบเชื้อสายกษัตริย์มาจากราชวงศ์ภูคา นับตั้งแต่พระเจ้าขุนคำฟอง ทรงเสด็จขึ้นเสวยราชย์สมบัติเป็นปฐมกษัตริย์น่านแห่งราชวงศ์ภูคา ในปี พ.ศ. 1825
ขุนนางที่พระเจ้าติโลกราช แต่งตั้งให้มาครองเมืองน่าน ก็จะครองอยู่เพียงระยะเวลาสั้น ๆ ประมาณ 3 - 5 ปี ต่อมาก็ได้อยู่นานขึ้น แต่ไม่เกิน 10 ปี สภาพของเมืองน่านคงเป็นปกติสุขเช่นเดิม
เมืองน่าน (ภายใต้การปกครองของล้านนา) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 1993 - พ.ศ. 2101 รวมระยะเวลา 108 ปี มีเจ้าผู้ครองเมืองน่าน ในยุคนี้ 16 องค์ มีรายพระนาม ตามลำดับ ดังต่อไปนี้
รายพระนามเจ้าผู้ครองเมืองน่าน (ภายใต้การปกครองของพม่า).
เมืองน่านในยุคภายใต้การปกครองของกษัตริย์พม่า แห่งราชวงศ์อังวะ (พ.ศ. 2103 - พ.ศ. 2328 รวมระยะเวลา 225 ปี )
ในปี พ.ศ. 2096 - 2101 พระเจ้าบุเรงนอง แห่งกรุงหงสาวดี ได้ยกกองทัพมาตีเมืองเชียงใหม่ และได้เมืองเชียงใหม่เป็นประเทศราชของพม่า ต่อมากองทัพพม่าได้ยกมาตีเมืองน่าน เมืองน่านในขณะนั้นปกครองโดย พระยาพลเทพฤๅชัย เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 38 นำกองทัพเมืองน่านออกต่อสู้กับกองทัพพม่าอย่างสุดกำลัง และไม่สามารถต้านทานกองทัพพม่าได้ จึงได้พาครอบครัว และชาวเมืองน่านบางส่วนหลบหนีไปพึ่งเจ้าเมืองหลวงพระบาง ในปี พ.ศ. 2101 จึงถือเป็นการสิ้นสุดอำนาจของอาณาจักรล้านนา ในแผ่นดินเมืองน่าน
ต่อมา พระเจ้าบุเรงนอง จึงโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง พระยาหน่อคำเสถียรไชยสงคราม มาเป็นเจ้าผู้ครองเมืองน่าน แทนในปี พ.ศ. 2103 และได้ใช้เมืองน่านเป็นฐานกำลังในการยกกองทัพพม่าไปปราบปรามอาณาจักรล้านช้างต่อไป
รายพระนามเจ้าผู้ครองนครน่าน (ภายใต้การปกครองของพม่า).
ยุคเมืองน่าน (ภายใต้การปกครองของพม่า) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2103 - พ.ศ. 2328 รวมเวลา 225 ปี มีเจ้าผู้ปกครองเมืองน่าน ในยุคนี้ทั้งหมด 16 องค์ เป็นเจ้าผู้ปกครองเมืองน่าน ดังรายพระนาม ต่อไปนี้
หมายเหตุ : ตัวเลขในวงเล็บหมายถึงลำดับรัชกาล ที่นับตั้งแต่ พญาหลวงติ๋นมหาวงศ์ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 51 ผู้สถาปนาราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์ ขึ้นปกครองเมืองนครน่าน ในปี พ.ศ 2269
รายพระนามเจ้าผู้ครองนครน่าน (ภายใต้การปกครองของอาณาจักรรัตนโกสินทร์).
ในปี พ.ศ. 2326 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระมหากษัตริย์ไทย รัชกาลที่ 1 แห่งราชวงศ์จักรี ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนา เจ้าจันทปโชติ ผู้เป็นพระโอรสใน พระเจ้าอริยวงษ์ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 52 ขึ้นเป็น "เจ้าผู้ครองเมืองน่าน" และได้รับการเฉลิมพระนามว่า .. พระยามงคลวรยศประเทศราช .. และโปรดเกล้าฯ ให้กลับขึ้นมาครองเมืองน่านตามเดิม แต่เมืองน่านในขณะนั้นยังรกร้างว่างเปล่าเพราะถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลานาน เจ้ามงคลวรยศ จึงได้ตั้งมั่นอยู่ที่เมืองท่าปลา (อาณาเขตเมืองนครน่านในอดีต)
ในปี พ.ศ. 2327 พระเจ้าปดุง พระมหากษัตริย์พม่า รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์โก้นบอง ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนา เจ้าอัตถวรปัญโญ ผู้เป็นพระภาติยะ (หลานน้า)ใน พระเจ้ามงคลวรยศ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 56 ขึ้นเป็น "เจ้าผู้ครองเมืองน่าน" และได้รับการเฉลิมพระนามว่า .. พระยาอัตถวรปัญโญ .. โดยตั้งมั่นอยู่ที่เมืองเทิง (อาณาเขตเมืองนครน่านในอดีต)
ในส่วนของ เจ้าสมณะ ผู้เป็นพระอนุชาต่างพระมารดากับ พระเจ้ามงคลวรยศ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 56 ได้ตั้งมั่นอยู่ที่เมืองสา (อำเภอเวียงสา ในปัจจุบัน)
ในปี พ.ศ. 2329 พระเจ้ามงคลวรยศ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 56 ได้สละราชย์สมบัติ และยกเมืองน่านให้ พระยาอัตถวรปัญโญ ผู้เป็นพระภาติยะ (หลานน้า) ขึ้นปกครองสืบต่อไป
ในปี พ.ศ. 2331 พระยาอัตถวรปัญโญ เจ้าเมืองน่าน ได้นำแสนท้าวขุนนางเมืองน่าน เสด็จลงไปเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระมหากษัตริย์ไทย รัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เพื่อขอเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารเป็นข้าขอบขัณฑสีมาแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ในการนั้น พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ พระยาอัตถวรปัญโญ ขึ้นเป็น "เจ้าผู้ครองนครน่าน" ต่อไปตามเดิม และในครั้งนั้นก็ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง เจ้าสมณะ ผู้เป็นพระมาตุลา (น้าชาย)ใน พระยาอัตถวรปัญโญ เจ้าเมืองน่าน ขึ้นเป็น "พระยาอุปราช เมืองน่าน" หรือที่ราชสำนักนครน่านเรียกว่า พระยามหาอุปราชา เจ้าหอหน้า
ในปี พ.ศ. 2344 เมืองน่าน ได้รับการบูรณะซ่อมแซมโดย สมเด็จเจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 57 ให้กับขึ้นมาเป็นบ้านเมืองได้ดังเดิม เป็นที่เรียบร้อย และให้นามเมืองน่าน (ใหม่) แห่งนี้ว่า ".. เมืองสิริไชยนันทเทพบุรีสะหรีสรีสวัติพระนครเมืองน่านราชธานี .." เมืองนครน่าน จึงมีสถานะเป็นเมืองประเทศราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2344 เป็นต้นมา
ในปี พ.ศ. 2347 พระยาอัตถวรปัญโญ เจ้าเมืองน่าน มีความชอบในราชการ และทรงมีพระปรีชาสามารถในการปกครองและบริหารบ้านเมืองเป็นอย่างยิ่ง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระมหากษัตริย์ไทย รัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เลื่อนพระอิสริยยศ พระยาอัตถวรปัญโญ เจ้าเมืองน่าน ขึ้นเป็น "สมเด็จเจ้าฟ้าเมืองน่าน" และได้รับการเฉลิมพระนามว่า .. "สมเด็จเจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญ สมเด็จเจ้าฟ้าหลวงเมืองน่าน" และทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 57
รายพระนามเจ้าผู้ครองนครน่าน (ภายใต้การปกครองของกรุงรัตนโกสินทร์).
เมืองนครน่าน (ภายใต้การปกครองของกรุงรัตนโกสินทร์) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2326 - พ.ศ. 2474 รวมระยะเวลา 148 ปี มีเจ้าผู้ครองนครทั้งสิ้น 9 พระองค์ แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์
รายพระนามเจ้าผู้ครองนครน่าน 9 พระองค์ แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์ (พ.ศ. 2326 - พ.ศ. 2474) มีรายพระนามตามลำดับ ดังนี้
บุญศรี รัตนัง
บุญศรี รัตนัง (5 มีนาคม พ.ศ. 2496 - 20 สิงหาคม 2564) ที่จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย นักร้องเพลงพื้นเมืองล้านนา นักร้องเพลงซอที่มีผลงานอย่างแพร่หลายในจังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดใกล้เคียง จนได้รับการยกย่องเป็นบุคคลดีเด่นทางวัฒนธรรมของจังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2533
บุญศรี รัตนัง เกิดเมื่อวันที่ ที่บ้านป่าเหมือด ตำบลป่าไผ่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรพ่อน้อยดวงคำ และนางจันทร์เที่ยง รัตนัง มีพี่น้อง 4 คน ได้สมรสกับนางจินตนา รัตนัง เมื่อปี พ.ศ. 2520 มีบุตร 2 คน
บุญศรี รัตนัง มีนิสัยการดีด สี ตีเป่า มาตั้งแต่เล็ก ได้ฝึกการเล่นดนตรีพื้นเมืองประเภทซึง-สะล้อ ขลุ่ย จากลุงของตน คือ นายสิงห์คำ รัตนัง ตั้งแต่เยาว์วัย
บุญศรี รัตนัง สำเร็จการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนบ้านป่าเหมือด เมื่อปี พ.ศ. 2506 เริ่มเรียนเป่าปี่กับพ่อสม บุญเรือง ช่างเป่าปี่ มีชื่อในขณะนั้น พ.ศ. 2515 หันมาเรียนขับซอกับพ่อหนานตา ตันเงิน ที่บ้านป่าแงะ ตำบลดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
บุญศรี รัตนัง ได้รับการประกาศเกียรติคุณให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ ประจำปี 2560 สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีพื้นบ้านล้านนา) และได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ ๔ ชื่อ จตุตถดิเรกคุณาภรณ์
บุญศรี รัตนัง มีอาชีพทำไร่ทำนาเช่นเดียวกับบิดามารดา ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 เริ่มรับจ้างเป่าปี่ในงานซอ เล่นตลกประจำคณะละครซอลูกเอื้องเมืองเหนือ ในปี พ.ศ. 2516 ทำงานทั่วไปประจำวงดนตรี คณะอำนวยโชว์ ของนายอำนวย กลำพัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ตั้งวงดนตรีพื้นเมืองประยุกต์ชื่อวง “ ลูกทุ่ง ลานทอง ” และย้ายมาเล่นตลกในคณะนายประสิทธิ ศรีสมเพชร ในตลกคณะ “ จอกจมูกแดง ” ในปี พ.ศ. 2522 ปีต่อมาเข้าสู่วงการซอโดยได้รับการสนับสนุนจากนาย ประสิทธิ ศรีสมเพชร และเริ่มฝึกแต่งเพลง ใส่ทำนองเพลงแนนพื้นบ้านภาคเหนือ
ในปี พ.ศ. 2525 เริ่มร้องเพลงลูกทุ่งคำเมืองชุด "ลุงอดผ่อบ่ได้" และ "บ่าวเคิ้น" ได้รับการสนับสนุนจากแฟนเพลงในภาคเหนือ และเป็นนักร้องประจำอยู่วงดนตรีคณะศรีสมเพชรวงใหญ่ ถือว่าเป็นบุคคลแรกที่เริ่มต้นสร้างแนวเพลงนี้ขึ้น จากนั้น พ.ศ. 2526 - พ.ศ. 2528 ได้ตั้งกิจการวงดนตรีตนเอง แต่ประสบปัญหาขาดทุนจึงต้องหยุดการแสดง จึงหันเข้าสู่วงการซออีกครั้งหนึ่งทำผลงานซอออกมาอีก นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 เป็นต้นมา
[[ไฟล์:ลุงอดผ่อบ่อได้.jpg|thumb|อัลบั้ม ลุงอดผ่อบ่อได้ [[พ.ศ. 2525]]]]
เพลงประจำโรงเรียน
บุญศรี รัตนัง เสียชีวิตลงอย่างสงบเมื่อ วันพฤหัสบดีที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2564 เวลา 21.45 น. ณ โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ เนื่องจากเส้นเลือดในสมองตีบ สิริอายุ 68 ปี เมื่อแฟนเพลงและศิลปินคนอื่น ๆ ที่รู้จักบุญศรี ต่างรู้สึกตกใจและเสียใจ
มีพิธีพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ในวันศุกร์ที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2564 เวลา 15.00 น. ณ วัดหนองเต่าคำ ตำบลป่าไผ่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ พร้อมเครื่องประกอบเกียรติยศ คือ หีบลายก้านแย่ง ซึ่งมีท่านวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่เป็นประธานในพิธี รวมถึงการสวดอภิธรรมในคืนแรก
และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ในวันอังคารที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2564 เวลา 14:00 น. ณ สุสานบ้านหนองเต้าคำ ตำบลป่าไผ่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่
[[หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอสันทราย]]
[[หมวดหมู่:ชาวนา]]
[[หมวดหมู่:ศิลปินชาวไทย]]
[[หมวดหมู่:นักดนตรีไทย]]
[[หมวดหมู่:นักดนตรีพื้นเมืองภาคเหนือ]]
[[หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่]]
[[หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติ]]
วอร์ซอ
วอร์ซอ (; , ; ) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า นครหลวงวอร์ซอ เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำวิสวาในภาคกลาง-ตะวันออกของโปแลนด์ มีประชากรอาศัยอยู่ในตัวเมืองอย่างเป็นทางการประมาณ 1.8 ล้านคน และภายในเขตมหานครมีประชากรประมาณ 3.1 ล้านคน ซึ่งทำให้เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 7 ของสหภาพยุโรป ตัวเมืองวอร์ซอมีพื้นที่ และประกอบไปด้วย 18 โบโรฮ์ ในขณะที่เขตมหานครนั้นครอบคลุมพื้นที่ วอร์ซอเป็นเมืองสำคัญของโลกในระดับอัลฟา- เป็นศูนย์กลางด้านวัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจที่สำคัญ และยังเป็นที่ตั้งของรัฐบาลของโปแลนด์ เมืองเก่าทางประวัติศาสตร์นั้นได้การขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก
วอร์ซอเป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมหนัก เช่น เหล็กกล้า, รถยนต์, เครื่องจักรอุตสาหกรรม นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางด้านการศึกษา มีสถาบันการศึกษามากกว่า 66 แห่ง
วอร์ซอเป็นที่รู้จักของนานาชาติจากสนธิสัญญาวอร์ซอ ซึ่งตั้งชื่อตามกรุงวอร์ซอ
ขันโตก
ขันโตก หรือ โตก ภาชนะสำหรับวางสำรับอาหารของชาวล้านนา บ้างเรียก สะโตก มีรูปทรงกลม ความกว้างมีเส้นผ่าศูนย์กลางตั้งแต่ 30 เซนติเมตรขึ้นไปมีเชิง สูงประมาณ 1 ฟุต มีทั้งขันโตกไม้ และขันโตกหวาย
ทั้งนี้ภาชนะที่วางถ้วยกับข้าวนอกจากจะใช้ขันโตกแล้วยังใช้กระด้งหรือถาดแบนแทนและเรียกว่า ขันเข้าขันโตกถ้ายังไม่ได้วางถ้วยอาหารเรียกว่า ขันโตก เมื่อวางถ้วยอาหารแล้วก็มักจะเรียกว่า ขันเข้า หรือสำรับอาหาร
ขันโตกแบ่งออกเป็น 3 ขนาด ดังนี้
สต็อกโฮล์ม
สต็อกโฮล์ม หรือ สตอกโฮล์ม  เป็นเมืองหลวงของประเทศสวีเดน และเป็นพื้นที่เขตนครที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศและในภูมิภาคสแกนดิเนเวีย ด้วยประชากรหนึ่งล้านคนอาศัยในเขตเทศบาล, 1.6 ล้านคนในเขตเมือง, และ 2.4 ล้านคนในเขตนคร สต็อกโฮล์มมีพื้นที่กินเกาะจำนวนสิบสี่ที่ซึ่งมีทะเลสาบมะลาเรนไหลลงทะเลบอลติก และเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะสต็อกโฮล์ม พื้นที่ของสต็อกโฮล์มปรากฏหลักฐานว่ามีการตั้งรกรากมาตั้งแต่ยุคหิน ราวหกพันปีก่อนคริสตกาล และจัดตั้งขึ้นมาในฐานะเมืองเมื่อปี 1252 โดยบีรเยร์ ยาร์ล
สต็อกโฮล์มเป็นเมืองหลวงของมณฑลสต็อกโฮล์ม และเป็นศูนย์กลางด้านวัฒนธรรม สื่อ การเมือง และเศรษฐกิจของประเทศสวีเดน ภูมิภาคสต็อกโฮล์มมีมูลค่าสูงกว่าหนึ่งในสามของจีดีพีของประเทศ และเป็นหนึ่งในสิบภูมิภาคที่มีจีดีพีต่อหัวสูงสุดในทวีปยุโรป สต็อกโฮล์มได้รับการจัดอันดับเป็นมหานครโลกระดับอัลฟา รวมถึงเป็นนครที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคสแกนดิเนเวีย รวมถึงเป็นศูนย์กลางของสำนักงานใหญ่บริษัทใหญ่ ๆ ในภูมิภาคนอร์ดิก สถาบันการศึกษาและมหาวิทยาลัยระดับต้น ๆ ของโลกที่ตั้งอยู่ในสต็อกโฮล์ม เช่น สถาบันเศรษฐศาสตร์สต็อกโฮล์ม, สถาบันคาโรลินสกา, ราชวิทยาลัยเทคโนโลยีเคทีเอช และ มหาวิทยาลัยลุนด์ นอกจากนี้สต็อกโฮล์มยังเป็นเมืองเจ้าภาพการจัดพิธีมอบรางวัลโนเบลที่โถงคอนเสิร์ตสต็อกโฮล์ม และ ศาลาว่าการเมืองสต็อกโฮล์ม หนึ่งในบรรดาพิพิธภัณฑ์ชั้นนำของสต็อกโฮล์มคือพิพิธภัณฑ์วาซา ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ไม่ใช่หอศิลป์ที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในภูมิภาคสแกนดิเนเวีย รถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์ม ซึ่งเปิดทำการในปี 1950 เป็นที่รู้จักทั่วโลกจากการตกแต่งภายในสถานีทุกสถานี จนได้รับการขนานนามให้เป็นหอศิลป์ที่ยาวที่สุดในโลก
สต็อกโฮล์มเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของรัฐบาลสวีเดนและกระทรวงทบวงต่าง ๆ ของประเทศ รวมถึงศาลสูงสุดในระบบยุติธรรม และที่ประทับอย่างเป็นทางการของสถาบันพระมหากษัตริย์และนายกรัฐมนตรี ที่ทำการรัฐบาลสวีเดนตั้งอยู่ในอาคารโรเซินบาด ส่วนริคสดาก (สภา) ตั้งอยู่ในอาคารรัฐสภา และที่อยู่ทางการของนายกรัฐมนตรีตั้งอยู่ตรงข้ามกันที่บ้านซาเกร์ ที่ประทับทางการและสถานที่ทรงงานหลักของพระราชวงศ์สวีเดนคือพระราชวังสต็อกโฮล์ม ในขณะที่พระราชวังโดรตท์นิงโฮล์มซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกและตั้งอยู่ชานเมืองสต็อกโฮล์ม เป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของพระบรมวงศานุวงศ์
สต๊อกโฮล์ม
ออสโล
ออสโล (; ในภาษานอร์เวย์ออกเสียง "อุสลู" หรือ "อุชลู") เป็นเมืองหลวงของประเทศนอร์เวย์
ออสโลมีประชากรประมาณ 811,688 (เมื่อ 1 มกราคม ค.ศ. 2005) โดยประชากรร้อยละ 22 เป็นผู้อพยพมาจากประเทศใกล้เคียง เขตการปกครองออสโลมีพื้นที่ทั้งหมด 115 ตารางกิโลเมตร ซึ่ง 7 ตารางกิโลเมตรใช้ทำการเกษตร ปัจจุบัน (ค.ศ. 2006) ออสโลเป็นเมืองที่มีค่าครองชีพสูงที่สุดในโลก แทนที่โตเกียว
ออสโลตั้งอยู่ขอบด้านเหนือของอ่าวฟยอร์ด (fjord) ที่ชื่อออสโลฟยอร์ด ตัวเมืองประกอบด้วยเกาะ 40 เกาะ เกาะใหญ่ที่สุดชื่อ Malmøya นอกจากนี้ยังมีทะเลสาบ 343 แห่งซึ่งเป็นแหล่งน้ำจืดสำคัญ
ตามตำนานของเผ่านอร์ส ออสโลก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1048 แต่หลักฐานทางโบราณคดีสามารถบอกได้ว่าออสโลมีคนอยู่อาศัยมาก่อน ค.ศ. 1000
เฮลซิงกิ
เฮลซิงกิ (, ; , ) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศฟินแลนด์ ตั้งอยู่ทางใต้ของประเทศ ริมชายฝั่งอ่าวฟินแลนด์ ตัวเมืองมีประชากรประมาณ 600,000 คน เฮลซิงกิอยู่ติดกับเมืองวันตาและเอสโปซึ่งรวมตั้งเป็นเขตเมืองหลวงหรือมหานครเฮลซิงกิ มีประชากรเกือบหนึ่งล้านคน และถ้านับเขตที่อยู่อาศัยในปริมณฑลด้วยจะมีประชากรมากกว่า 1.2 ล้านคน
เฮลซิงฟอร์สเป็นชื่อเมืองดั้งเดิม และยังคงเป็นชื่อเมืองในภาษาสวีเดนในปัจจุบัน ในอดีตเป็นชื่อที่ใช้ในระดับนานาชาติด้วย
ในปีพ.ศ. 2093 พระเจ้ากุสตาฟที่ 1 แห่งสวีเดน ทรงก่อตั้งเมืองเฮลซิงกิขึ้นเพื่อเป็นศูนย์กลางการค้า แข่งกับเมืองทาลลินน์ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอ่าวฟินแลนด์ จากคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญทางการทหาร เฮลซิงกิจึงตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำวันตา ได้รับการปกป้องจากบรรดาเกาะเล็กๆทั้งหลาย ในช่วงแรกเฮลซิงกิไม่ประสบความสำเร็จมากนัก 90 ปีต่อมา สมเด็จพระราชินีคริสตินา ทรงดำริให้ย้ายเมืองไปทางใต้ 5 กิโลเมตร ซึ่งเป็นที่ตั้งปัจจุบันของเมือง เฮลซิงกิได้รับสถานะเป็นเมืองสำคัญ สามารถทำการค้าขายกับต่างประเทศได้ แต่ในเวลานี้สวีเดนได้ครอบครองทางใต้ของอ่าวฟินแลนด์แล้ว เฮลซิงกิจึงไม่มีความสำคัญมากนัก และยังคงเป็นเมืองเล็กๆอยู่
ในปีพ.ศ. 2291 เริ่มมีการสร้างฐานทัพ Suomenlinna บนหมู่เกาะบริเวณปากอ่าวของเฮลซิงกิ การก่อสร้างนี้ส่งผลต่อเฮลซิงกิจากการที่คนงานนับพันคนเข้ามาทำให้การค้าเจริญเติบโตขึ้น รวมถึงทหารประจำการที่มาพร้อมกับครอบครัวและวัฒนธรรมแบบชาวสวีเดนชั้นสูง
พ.ศ. 2351-52 เกิดสงครามระหว่างรัสเซียและสวีเดน ดินแดนฟินแลนด์ตกเป็นส่วนหนึ่งของสวีเดนในฐานะราชรัฐปกครองตนเองฟินแลนด์ ชาวฟินแลนด์บางส่วนเริ่มสนับสนุนความคิดการตั้งเฮลซิงกิเป็นเมืองหลวงของราชรัฐ ความคิดนี้ได้รับการสนับสนุนจากฝั่งรัสเซียเช่นกัน เนื่องจากเฮลซิงกิอยู่ใกล้กับเซนต์ปีเตอส์เบิร์กมากกว่า และมีอิทธิพลของสวีเดนน้อยกว่าตุรกุซึ่งเป็นเมืองหลวงเดิม ซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 1 จึงตั้งเฮลซิงกิเป็นเมืองหลวงของฟินแลนด์แทนที่ตุรกุในปีพ.ศ. 2355 จากการที่เฮลซิงกิถูกทำลายด้วยไฟในปี 2351 ทำให้ซาร์วางแผนที่จะสร้างเมืองขึ้นใหม่ ได้มีการแต่งตั้งวิศวกรชาวฟินแลนด์ให้ออกแบบเมืองใหม่ และเชิญสถาปนิกชาวเยอรมันมาร่วมงาน มีการสร้างอาคารใหม่จำนวนมาก รวมถึงการย้ายมหาวิทยาลัยมาจากตุรกุด้วย สถาปัตยกรรมที่สร้างใหม่นี้มีรูปแบบนีโอคลาสสิกตามแบบเมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เฮลซิงกิได้กลายมาเป็นศูนย์กลางทางการปกครองและวัฒนธรรม