pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
“จักรพรรดิสันตะปาปานิยม” เป็นระบบการปกครองที่ตรงกันข้ามกับ “เทวาธิปไตย” ที่หมายถึงระบบการปกครองทางโลกและทางศาสนาที่มีนักบวชถืออำนาจเป็นประมุข
ประเทศที่ใช้ระบบจักรพรรดิสันตะปาปานิยมในปัจจุบันก็ได้แก่สหราชอาณาจักรที่พระมหากษัตริย์อังกฤษเป็นทั้งประมุขทางการปกครองบ้านเมืองและเป็นประมุขสูงสุดของคริสตจักรแห่งอังกฤษด้วยในขณะเดียวกัน
โบสถ์นักบุญโธมัส (ไลพ์ซิช)
โบสถ์นักบุญโธมัส  เป็นโบสถ์เก่าแก่ของเมืองไลพ์ซิช มีหลักฐานการสร้างโบถส์ตั้งแต่ ค.ศ. 1212 ปัจจุบันมีความสำคัญเนื่องจากเป็นโบสถ์ที่โยฮัน เซบัสทีอัน บัค คีตกวีชื่อดังชาวเยอรมัน เคยทำงานเพลง และยังเป็นสถานที่ฝังศพของเขาอีกด้วย
ตามเอกสารประวัติศาสตร์ คาดว่าโบสถ์นักบุญโธมัส ถูกสร้างขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1212 ด้วยสถาปัตยกรรมยุค Romanesque ออกแบบโดยมาร์กราเฟ ดีตริช (Margrave Dietrich) เพื่อเป็นอารามของคณะออกัสติเนียน ต่อมาในปี ค.ศ. 1355 จึงได้มีการบูรณะตัวโบสถ์ให้ทันสมัยขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมกอทิก ปัจจุบันยังคงหลงเหลือรูปแบบสถาปัตยกรรมดังกล่าวในบริเวณที่เป็นหน้าต่างทางทิศเหนือของโบสถ์ และบริเวณพื้นชั้นล่างของหอคอย
ในยุคศตวรรษที่ 15 อุตสาหกรรมเหมือง แร่เงิน ทางด้านใต้ของเมืองไลพ์ซิช สร้างรายได้ให้แก่ชาวเมืองอย่างมาก โบสถ์แห่งนี้จึงได้รับการบูรณะใหม่ โดยขยายขนาดให้โอ่โถงยิ่งขึ้น โถงห้องประชุมใหญ่ถูกออกแบบโดยสถาปัตยกรรมแบบโกธิคยุคปลาย ซึ่งเป็นต้นแบบของโบสถ์นักบุญโธมัสที่เห็นในปัจจุบัน โดยการบูรณะตัวโถงห้องประชุมแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1496 ยกเว้นส่วนหอคอยซึ่งมีความสูงถึง 68 เมตร ใช้เวลาในการสร้างยาวนาน แล้วเสร็จใน ค.ศ. 1702 สถาปัตยกรรมของโบสถ์นักบุญโธมัส ซึ่งโครงสร้างหลักของโบสถ์นักบุญโธมัส ได้คงรูปแบบนี้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
การตกแต่งภายในโบสถ์ ได้มีการปรับเปลี่ยนเป็นแบบ Baroque ในช่วง ค.ศ. 1723 - 1750 ซึ่งเป็นช่วงที่โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ทำงานเป็นนักดนตรี และนักประพันธ์เพลงที่เมืองไลพ์ซิช และต่อมาในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 การตกแต่งภายในจึงได้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นแบบ โกธิคยุคใหม่ ใน ตามค่านิยมในยุคนั้น และได้คงรูปแบบดังกล่าวไว้จวบจนปัจจุบัน
ใน ค.ศ. 1539 มาร์ติน ลูเทอร์ นักการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์และผู้ก่อตั้งลูเทอแรน ได้มาเทศนาที่โบสถ์แห่งนี้ ปัจจุบัน โบสถ์นักบุญโธมัสเป็นสถานนมัสการประจำสำหรับคริสเตียนนิกายลูเทอแรน มีรอบนมัสการทุกวันอาทิตย์เวลา 10:00 น.
โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ทำงานเป็นนักดนตรี นักประพันธ์เพลง และหัวหน้าคณะนักร้องประสานเสียง ประจำโบสถ์ในเมืองไลพ์ซิช อันได้แก่ โบสถ์นักบุญโธมัส โบสถ์นักบุญนิโคลัส โบสถ์นักบุญเปาโล และโบสถ์โยฮานเนส (โบสถ์แห่งสุดท้ายนี้ถูกทำลายไปตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และยังไม่ได้มีการสร้างสิ่งก่อสร้างใดทดแทนในบริเวณดังกล่าว) ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1723 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1750 เดิมสุสานของเขา ตั้งอยู่ ณ โบสถ์โยฮานเนส เนื่องจากโบสถ์ดังกล่าวถูกระเบิดเสียหายในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จึงได้มีการย้ายสุสานของเขามายังโบสถ์นักบุญโธมัสแห่งนี้ในปี ค.ศ. 1950 จนปัจจุบัน ต่อมาในปี ค.ศ. 1908 ได้มีการสร้างอนุสวรีย์ โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ตั้งอยู่บริเวณทิศใต้ภายนอกของโบสถ์อีกด้วย และในปี ค.ศ. 2007 จึงได้มีการสร้างอนุสวรีย์ของเฟลิกซ์ เมลโดโซห์น ตั้งไว้ด้านทิศตะวันออกของโบสถ์แห่งนี้
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 วันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1943 โบสถ์นักบุญโธมัส ถูกระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรทำความเสียหาย และคงสภาพเช่นนั้นกระทั่งในปี ค.ศ. 1990 ภายหลังการรวมเยอรมนีสองประเทศจึงได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ โดยการบูรณะในครั้งนั้นแล้วเสร็จเพื่อเฉลิมฉลองงานครบรอบ 250 ปี วันเสียชีวิตของ โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ซึ่งตรงกับวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2000 ซึ่งรวมถึงการสร้างออแกนหลังใหม่ของโบสถ์ด้วย การบูรณะครั้งนี้ได้รับเงินสนับสนุนจากสหภาพยุโรป
โบสถ์มีความยาว 76 เมตร โดยบริเวณกลางโบสถ์มีความยาว 50 เมตร กว่าง 25 เมตร และกำแพงอยู่ในระดับสูงสุดที่ 18 เมตร หลังคาของโบสถ์มีความชันมากกว่าโบสถ์โดยทั่วไป โดยมีความชันของหลังคาถึง 63 องศา แต่ถ้าวัดความสูงจากพื้นโบสถ์จนถึงกระโดงหลังคา (ไม่รวมหอคอย) จะสูงถึง 45 เมตร
ภายนอกด้านทิศตะวันออกของโบสถ์ เป็นที่ตั้งของอนุสวรีย์ของเฟลิกซ์ เมนเดลโซห์น บาร์โธลดี้ ผู้อำนวยวงออเครสต้าประจำเมืองไลพ์ซิชในช่วงศตวรรษที่ 19 โดยอนุสวรีย์ดังกล่าวถูกสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงในงานครบรอบวันเกิด 200 ปีของเขาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2008 โดยเป็นอนุสวรีย์รูปเหมือนทองสัมฤทธิ์ขนาดสูง 6 ฟุต โดยอนุสวรีย์นี้สร้างขึ้นเพื่อทดแทนของเก่าที่สร้างเมื่อ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 เนื่องจากของเดิมถูกกองทัพนาซีทำลายด้วยเมนเดลโซห์นมีเชื้อสายยิว
คณะนักร้องประสานเสียง.
คณะนักร้องประสานเสียงของโบสถ์นักบุญโธมัส เมืองไลพ์ซิช มีหลักฐานว่าน่าจะกำเนิดมาพร้อม ๆ กับการก่อตั้งโบสถ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1254 แต่ในช่วงที่คณะนักร้องประสานเสียง ได้รับการกล่าวถึงมาก ได้แก่ในช่วงปี ค.ศ. 1723 - ค.ศ. 1750 ที่โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ทำหน้าที่ประพันธ์เพลง และเป็นหัวหน้าคณะนักร้องประสานเสียงนี้ด้วย ณ ขณะนั้น คณะนักร้องประสานเสียงมีจำนวน 54 คน โดยทั้งหมดพักอาศัยอยู่บนชั้นดาดฟ้าของอาคารด้านข้างโบสถ์นั้นเอง
ปัจจุบันคณะนักร้องประสานเสียงโบสถ์นักบุญโธมัส เมืองไลพ์ซิช เป็นหนึ่งในคณะนักร้องประสานเสียงที่มีชื่อเสียงมากในประเทศเยอรมนี มีจำนวนนักร้องประสานเสียงถึง 100 คน นักร้องประสานเสียงของโบสถ์นี้เป็นเด็กผู้ชายทั้งสิ้น โดยมีอาคารเรียน และหอพักสำหรับกลุ่มนักร้องประสานเสียงตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตกของเมืองประมาณ 15 นาทีจากตัวโบสถ์ ปัจจุบันคณะนักร้องประสานเสียงของโบสถ์มีการจัดแสดงทุกสัปดาห์ดังนี้
วันศุกร์ เวลา 18:00 น.
วันเสาร์ เวลา 15:00 น.
และวันอาทิตย์ เวลา 10:00 น. ซึ่งเป็นรอบการนมัสการประจำสัปดาห์
ออแกน.
เนื่องจาก คริสตจักรในประเทศเยอรมนี นิยมใช้ออแกน เป็นเครื่องดนตรีที่ใช้บรรเลงเพลงนมัสการในคริสตจักร โดยเฉพาะที่โบสถ์แห่งนี้เป็นที่ทำงานของ โยฮัน เซบัสทีอัน บัค นักประพันธ์เพลงชื่อดังของโลก ที่ได้ประพันธ์เพลงเพื่อนมัสการพระเจ้าคริสตจักรในเทศกาลต่าง ๆ ในช่วงที่ท่านทำงานประจำโบสถ์ในเมืองไลพ์ซิช แต่ออแกนที่ใช้ในยุคที่โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ดำรงชีวิตอยู่นั้น ไม่หลงเหลือให้เห็นในปัจจุบันแล้ว ปัจจุบันในโบสถ์นักบุญโธมัส มีออแกนอยู่ทั้งสิ้น 2 หลัง ได้แก่
โต๊ะพิธี.
โต๊ะพิธีที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ เป็นโต๊ะพิธีที่นำมาจากโบสถ์นักบุญเปาโล เมืองไลพ์ซิช เนื่องจากโบสถ์นักบุญเปาโลถูกทุบทิ้งโดยมติคณะปกครองคอมมิวนิสต์ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเป็นโต๊ะพิธีนี้ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ในยุคศตวรรษที่ 15
บานหน้าต่างกระจก.
บานหน้าต่างกระจกของโบสถ์เซนต์โธมัสนี้ ได้ติดตั้งเป็นกระจกแต่งสีในปี ค.ศ. 1889 เป็นเรื่องราวของพระเยซูทั้งสิ้น แต่ได้ถูกทำลายไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จึงได้จัดทำกระจกแต่งสีขึ้นใหม่ โดยกระจกแต่งสีที่เห็นในปัจจุบัน ถูกจัดทำขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 2000 โดยมีทั้งสิ้น 5 บาน บรรยายเรื่องราวต่างกันตามลำดับ ดังนี้
มอร์ชีบา
มอร์ชีบา (Morcheeba) เป็นวงดนตรีจากอังกฤษ ได้รับอิทธิพลจากดนตรี ทริปฮอป อาร์แอนด์บี และ ป็อป พวกเขามีอัลบั้มที่นิยมมากที่สุด คือ อัลบั้ม Who Can You Trust? และ Big Calm. แล้วก็มีซิงเกิลเพลง "Rome Wasn't Built in a Day." จากอัลบั้มชุด Dive Deep
กางเขนไขว้
กางเขนไขว้ หรือ กางเขนนักบุญแอนดรูว์  เป็นภาษามุทราศาสตร์และธัชวิทยาที่เป็นเครื่องหมายกางเขนที่มีลักษณะคล้ายอักษร “X” ซึ่งเป็นลักษณะของกางเขนที่เชื่อกันว่าใช้ในการตรึงนักบุญแอนดรูว์
กางเขนไขว้ปรากฏบนธงชาติสกอตแลนด์, ธงชาติจาเมกา และในธง, ตราอาร์ม และ ตราประทับ และใช้ในเครื่องหมายจราจร
นอกจากนั้นแล้วทรงของกางเขนไขว้ก็ยังประยุกต์ไปต่างๆ เช่นที่ใช้บนธงกางเขนแห่งเบอร์กันดีที่ใช้โดยสเปนระหว่าง ค.ศ. 1506 จนถึง ค.ศ. 1701 สำหรับราชนาวี และจนกระทั่ง ค.ศ. 1843 สำหรับกองทัพบก
สัญลักษณ์ในคริสต์ศาสนา.
กางเขนไขว้ปรากฏบน “ธงนำกอง” (vexillum) ที่มักจะปรากฏเสมอบนเหรียญของจักรพรรดิคริสเตียนของจักรวรรดิโรมันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 แอนน์ โรส์พบบนเหรียญของจักรพรรดิคอนแสตนติอัสที่ 2, จักรพรรดิวาเล็นส, จักรพรรดิโจเวียน, จักรพรรดิกราชิอานัส, จักรพรรดิอาร์เคดิอัส และ จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 3 เป็นต้น ซึ่งเป็นเพียงเหรียญในที่สะสมโดยพิพิธภัณฑ์บริติชเท่านั้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และ 10 การใช้กางเขนไขว้ก็เริ่มนิยมกันอีกในคอนสแตนติโนเปิลเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของทวิโลกาธิปไตยหรืออำนาจการเป็นประมุขของทั้งทางโลกและทางศาสนา
สัญลักษณ์ในมุทราศาสตร์.
“กางเขนไขว้” ในมุทราศาสตร์เป็นเครื่องหมายที่มีลักษณะคล้ายอักษร “X”
Saint Andrew's Cross
กางเขนนักบุญแอนดรูว์
กางเขนเซนต์แอนดรูว์
โบสถ์นักบุญโทมัส
แถบวาย (มุทราศาสตร์)
แถบวาย  เป็นภาษามุทราศาสตร์และธัชวิทยาที่เป็นเครื่องหมายเรขลักษณ์ที่มีลักษณะเหมือนอักษร “Y” เช่นในแถบขวางวายของธงชาติแอฟริกาใต้
นอกจากแถบวายมาตรฐานแล้วก็ยังมีแถบวายที่ประยุกต์เป็นรูปทรงต่างๆ ที่ได้แก่
Pall (heraldry)
แถบวาย (อิสริยาภรณ์)
แถบกางเขน
แถบกากบาท
จักรวรรดิคุปตะ
จักรวรรดิคุปตะ  เป็นจักรวรรดิอินเดียโบราณที่รุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 280 จนกระทั่งปี ค.ศ. 550 จักรวรรดิ โดยมีอาณาบริเวณที่ครอบคลุมตางตอนเหนือและตอนกลางของอินเดียทั้งหมด และบังคลาเทศปัจจุบัน จักรวรรดิก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้าศรีคุปต์ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ปาฏลีบุตรที่ปัจจุบันคือปัฏนาทางตอนเหนือของรัฐพิหาร
ความรุ่งเรืองของจักรวรรดิภายใต้การนำของพระมหากษัตริย์ราชวงศ์คุปตะทำให้มีความเจริญในด้านวิทยาศาสตร์และศิลปะ ในด้านความเจริญทางด้านวัฒนธรรมนักประวัติศาสตร์จัดราชวงศ์คุปตะในระดับเดียวกับราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์ถัง และจักรวรรดิโรมัน สมัยจักรวรรดิคุปตะถือกันโดยนักวิชาการบางคนว่าเป็นยุคทองของอินเดียในด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี วิศวกรรม ศิลปะ วรรณคดี ตรรกศาสตร์ คณิตศาสตร์ ดาราศาสตร์ ศาสนา และปรัชญา
Gupta Dynasty
Gupta period
ราชวงศ์คุปตะ
สมัยคุปตะ
จักรวรรดิศุงคะ
จักรวรรดิศุงคะ  เป็นราชวงศ์มคธที่ปกครองทางตอนกลางเหนือและตะวันออกของอินเดีย และบางส่วนของทางตะวันตกเฉียงเหนือที่ปัจจุบันคือปากีสถานตั้งแต่ราว 185 ปีก่อนคริสต์ศักราชมาจนถึง 73 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิศุงคะก่อตั้งขึ้นหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโมริยะ เมืองหลวงตั้งอยู่ที่ปาตลีบุตร ต่อมาพระมหากษัตริย์เช่นพระเจ้าภคภัทระ (Bhagabhadra) ก็ทรงตั้งราชสำนักที่วิทิศา ระหว่างสมัยของจักรวรรดิศุงคะเป็นสมัยของการสงครามทั้งกับต่างประเทศและกับศัตรูภายในท้องถิ่น
Sunga Empire
ราชวงศ์สังคะ
Sunga dynasty
Sunga
เอลาม
เอลาม หรือ จักรวรรดิเอลาไมท์ (; ลิเนียร์อีลาไมต์: "hatamti"; อักษรรูปลิ่มเอลาไมต์: ; ซูเมอร์: ; แอกแคด: ; "ʿēlām"; "hūja") เป็นอารยธรรมโบราณที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบัน เอลามเป็นศูนย์กลางทางตะวันตกสุดและทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบันที่ครอบคลุมตั้งแต่ที่ลุ่มคูเซสสถาน (Khuzestan) และ จังหวัดอิลาม (Ilam Province) ที่เป็นต้นกำเนิดของคำว่า “เอลาม” ไปจนถึงจิรอฟท์ในจังหวัดเคอร์มาน (Kerman province) และเบอร์เนดในซาโบล (Zabol) และรวมทั้งบางส่วนเล็กน้อยของทางใต้ของอิรัก จักรวรรดิเอลาไมท์รุ่งเรืองอยู่ระหว่าง 2800 ปีจนถึง 550 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมโสโปเตเมียเอลามเป็นส่วนหนึ่งของเมืองในตะวันออกโบราณระหว่างยุคทองแดง (Chalcolithic) การเริ่มใช้บันทึกโดยตัวอักษรจากตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสต์ศักราชประจวบกับประวัติศาสตร์ของเมโสโปเตเมีย ในสมัยเอลาไมท์โบราณ (ยุคสัมริดตอนกลาง) เอลามประกอบด้วยกลุ่มราชอาณาจักรบนที่ราบสูงอิหร่านที่มีศูนย์กลางอยู่ที่อันชาน และจากราวศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราชศูนย์กลางก็ย้ายไปอยู่ที่ซูซา (Susa) บนที่ราบต่ำคูเซสสถาน วัฒนธรรมของเอลามมีบทบาทสำคัญในหมู่ชนกูเทียน (Gutian people) โดยเฉพาะในสมัยที่จักรวรรดิอคีเมนียะห์เข้ามาแทนที่และภาษาเอลาไมท์ยังคงใช้เป็นภาษาราชการ
ภาษาเอลาไมท์ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลภาษาใดๆ และดูเหมือนจะเป็นภาษาอิสระเช่นภาษาสุเมเรียน แต่นักค้นคว้าบางคนเชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งของภาษาเอลาโม-ดราวิเดียน (Elamo-Dravidian)
Elamites
Elamite Empire
Susiana
เอลาไมท์
ซูเซียนา
จักรวรรดิเอลาไมท์
บิล อีแวนส์
วิลเลียม "บิล" จอห์น อีแวนส์ หรือ บิล อีแวนส์ นักเปียโนแจ๊สชาวอเมริกัน เป็นนักดนตรีแจ๊สคนสำคัญคนหนึ่งที่ได้รับการจารึกชื่อลงในหอเกียรติยศของนิตยสารดาวน์บีท แนวการเล่นของเขามีอิทธิพลต่อนักดนตรีแจ๊สรุ่นหลังเป็นจำนวนมาก
บิล อีแวนส์ เคยเป็นสมาชิกของวงเซกซ์เท็ท (วงดนตรี 6 ชิ้น) ของไมล์ส เดวิสในช่วงที่ได้รับความนิยม โดยเป็นชาวผิวขาวเพียงคนเดียวในวง และร่วมบันทึกเสียงในอัลบั้ม "Kind of Blue" ที่มีชื่อเสียงในปี ค.ศ. 1959 เขาเป็นนักดนตรีแนวหน้าที่พัฒนาการเล่นในสไตล์โมดัลแจ๊ส เช่นเดียวกับไมล์ เดวิส
ในปี 1960 อีแวนส์ตั้งวงทริโอที่ประกอบด้วยเปียโน กลอง และดับเบิลเบส ใช้ชื่อว่า "บิล อีแวนส์ ทริโอ" มีสมาชิกผลัดเปลี่ยนกันหลายชุดจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี 1980
บิล อีแวนส์มีปัญหาเรื่องสุขภาพ เนื่องการใช้ยาเสพติด เขาเสพทั้งเฮโรอีนและโคเคน จนทำให้ร่างกายเสื่อมโทรมอย่างรวดเร็ว เขาเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 51 ปี ที่นิวยอร์ก ด้วยโรคไต โรคตับอักเสบ และอาการปอดบวม
บิล อีแวนส์ (นักเปียโน)
จักรวรรดิสังคะ
แฮโรลด์ พินเทอร์
แฮโรลด์ พินเทอร์  (10 ตุลาคม ค.ศ. 1930 - 24 ธันวาคม ค.ศ. 2008) แฮโรลด์ พินเทอร์เป็นนักเขียน กวี นักเขียนบทละคร นักเขียนบทภาพยนตร์ ผู้กำกับ นักแสดง ผู้มีบทบาททางการเมืองคนสำคัญชาวอังกฤษของคริสต์ศตวรรษที่ 20 พินเทอร์เป็นนักเขียนบทละครผู้มีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งของสมัยใหม่ ที่เป็นผลทำให้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 2005
หลังจากที่งานกวีนิพนธ์ได้รับการตีพิมพ์และการแสดงในละครของโรงเรียนเมื่อยังอยู่ในวัยรุ่น พินเทอร์ก็เริ่มอาชีพทางการละครในปี ค.ศ. 1951 และได้เดินทางไปแสดงไปทั่วไอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1952 พินเทอร์ก็เริ่มอาชีพการแสดงกับคณะต่างๆ ทั่วอังกฤษเป็นเวลาราวสิบกว่าปี โดยใช้ชื่อว่า “เดวิด บารอน” ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 จากบทละครชิ้นแรก "The Room" (ค.ศ. 1957) พินเทอร์ก็เริ่มอาชีพการเป็นนักเขียนต่อมาอีก 50 ปีโดยเขียนบทละคร 29 ชิ้น บทภาพยนตร์ 27 ชิ้น รวมทั้งงานเขียนสำหรับวิทยุและโทรทัศน์, บทกลอน นวนิยายเล่มหนึ่ง เรื่องสั้น บทปาฐกถา และจดหมาย งานเขียนบทละครที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดก็รวมทั้ง "The Birthday Party" (ค.ศ. 1957), "The Caretaker" (ค.ศ. 1959), "The Homecoming" (ค.ศ. 1964) และ "Betrayal" (ค.ศ. 1978) แต่ละเรื่องก็ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ งานเขียนบทภาพยนตร์จากงานเขียนของผู้อื่นก็รวมทั้ง "The Servant" (ค.ศ. 1963), "The Go-Between" (ค.ศ. 1970), "The French Lieutenant's Woman" (1981), "The Trial" (ค.ศ. 1993) และ "Sleuth" (ค.ศ. 2007) พินเทอร์กำกับละคร ละครโทรทัศน์ และภาพยนตร์ถึง 50 เรื่องและเป็นนักแสดงทั้งทางวิทยุ บนเวที ในโทรทัศน์ และภาพยนตร์ของทั้งงานเขียนของตนเองและผู้อื่น แม้ว่าจะได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งหลอดอาหารในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 พินเทอร์ก็ยังคงดำเนินการแสดงบนเวทีและในภาพยนตร์ต่อไป งานแสดงชิ้นสุดท้ายชิ้นสำคัญคือการแสดงคนเดียวบนเวทีในบทซามูเอล เบ็คเค็ทท์ (Samuel Beckett) ในเรื่อง "Krapp's Last Tape" สำหรับโอกาสครบรอบ 50 ปีของฤดูการแสดงของโรงละครรอยัลคอร์ท (Royal Court Theatre) ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2006
งานเขียนประเภทดรามาของพินเทอร์มักจะเป็นงานที่เกี่ยวกับความขัดแย้งอย่างรุนแรงของตัวละครผู้พยายามหาวิธีแสดงออกทางวาจาและการมีอิทธิพลในการควบคุมเนื้อหาตามทัศนคติที่เกี่ยวกับอดีตของตนเอง ลักษณะการเขียนของงานเหล่านี้แสดงถึงการเขียนที่มีลักษณะเป็นบทละครที่มีจังหวะการหยุด การไม่มีเสียง การแสดงมุขที่ถูกจังหวะ การแฝงนัย และความซ้อนเร้น หัวใจของเรื่องมักจะกำกวมในการเสนอหัวเรื่องที่ซับซ้อนของความเป็นอัตตาที่ถูกกดดันโดยแรงบีบของสังคม ภาษา และ ความทรงจำอันบิดเบือน ในปี ค.ศ. 1981 พินเทอร์กล่าวว่าไม่ได้ตั้งใจที่จะเขียนงานที่เกี่ยวกับหัวข้อทางการเมืองอย่างจงใจ แต่ในกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 พินเทอร์ก็เริ่มเขียนบทละครที่เป็นการเมืองที่สะท้อนถึงความสนใจทางการเมืองที่เพิ่มขึ้นและความเปลี่ยนแปลงในชีวิตส่วนตัว แนวโน้มใหม่และงานเขียนที่หนักไปทางซ้ายทำให้เกิดการวิจารณ์เกี่ยวกับปรัชญาทางการเมืองของพินเทอร์ และกลายเป็นสิ่งที่สร้างงานเขียนที่วิจารณ์มากมายเกี่ยวกับพินเทอร์
พินเทอร์ได้รับรางวัลต่างๆ มากมาย นอกไปจากรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมที่ได้รับในปี ค.ศ. 2005 แล้วพินเทอร์ก็ยังได้รับรางวัลโทนีสำหรับบทละครดีเด่นที่สุดประจำปีในปี ค.ศ. 1967 ในบทละครเรื่อง "The Homecoming"  รางวัลบาฟต้า, เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ และปริญญากิตติมศักดิ์อีก 20 ปริญญา นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีเทศกาล และ การประชุมสัมนาที่จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่พินเทอร์และงานเขียน
ในการมอบรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ราชสถาบันสวีเดน (Swedish Academy) กล่าวว่า “[พินเทอร์]ได้รับฐานะว่าเป็นนักเขียนคลาสสิกสมัยใหม่ ที่เห็นได้จากการที่ชื่อของ[พินเทอร์]เข้ามาปรากฏในภาษาในการใช้เป็นคำคุณศัพท์ที่หมายถึงลักษณะหรือบรรยากาศที่มีลักษณะเฉพาะเจาะจงของบทละครในคำว่า “แบบพินเทอร์“ (Pinteresque) ” พินเทอร์เสียชีวิตด้วยมะเร็งตับเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ในกรุงลอนดอน
พระเจ้าทสารถ เมารยะ
ดอริส เลสซิง
ดอริส เมย์ เลสซิง  (22 ตุลาคม ค.ศ. 1919 – 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013) ดอริส เลสซิงเป็นนักเขียนคนสำคัญชาวอังกฤษผู้เกิดในเปอร์เชียผู้เขียนนวนิยายเช่น "The Grass is Singing" และ "The Golden Notebook".
ในปี ค.ศ. 2007 เลสซิงได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ราชสถาบันสวีเดน (Swedish Academy) บรรยายเลสซิงว่า “that epicist of the female experience, who with scepticism, fire and visionary power has subjected a divided civilisation to scrutiny” เลสซิงเป็นสตรีคนที่สิบเอ็ดที่ได้รับรางวัลโนเบลในประวัติศาสตร์ของรางวัลในรอบ 106 ปี และเป็นผู้มีอายุสูงสุดที่ได้รับรางวัลในสาขาวรรณกรรม
เลสซิงเกิดในเปอร์เซีย (อิหร่าน) เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1919 บิดาชื่อกัปตันอัลเฟรด เทย์เลอร์ และเอ็มมิลี มอด เทย์เลอร์ (สกุลเดิม แม็คเวห์) บิดาผู้เสียขาข้างหนึ่งระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งพบเอ็มมิลีผู้เป็นพยาบาลที่ Royal Free Hospital ที่ไปรักษาตัวจากการถูกตัดขาอยู่
อัลเฟรดและเอ็มมิลีย้ายไปเคร์มอนชอฮ์ (Kermanshah) ในอิหร่าน เพื่อไปรับหน้าที่เป็นเสมียนกับธนาคารหลวงแห่งเปอร์เซีย (Imperial Bank of Persia) เลสซิงถือกำเนิดที่นั่นในปี ค.ศ. 1919 หลังจากนั้นครอบครัวก็ย้ายไปยังอาณานิคมอังกฤษ โรดีเชียใต้ (Southern Rhodesia) (ซิมบับเวปัจจุบัน) ในปี ค.ศ. 1925 เพื่อไปทำฟาร์มข้าวโพด อัลเฟรดซื้อที่ดินราวหนึ่งพันเอเคอร์ เอ็มมิลีพยายามดำเนินชีวีตแบบเอ็ดเวิร์ดท่ามกลางสิ่งแวดล้อมในอาณานิคม ซึ่งก็ไม่ควรจะเป็นปัญหาถ้าเป็นครอบครัวที่มีฐานะดี แต่ครอบครัวเทย์เลอร์ไม่อยู่ในฐานะเช่นนั้น ฟาร์มที่ทำก็ไม่ประสบความสำเร็จและมิได้สร้างฐานะให้แก่ตามที่เทย์เลอร์หวัง
เลสซิงได้รับการศึกษาที่โรงเรียนคอนแวนต์โดมินิคันสำหรับสตรีที่ซอลสบรี (ปัจจุบันคือ กรุงฮาราเร) และออกจากโรงเรียนเมื่อมีอายุ 14 ปี หลังจากนั้นก็ทำการศึกษาด้วยตนเอง เลสซิงออกจากบ้านเมื่ออายุ 15 ปีไปทำงานเป็นผู้ช่วยพยาบาล ในช่วงเวลานี้เลสซิงก็เริ่มอ่านงานที่เกี่ยวกับการเมืองและสังคมวิทยาที่นายจ้างมอบให้อ่าน และเริ่มการเขียนในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ในปี ค.ศ. 1937 เลสซิงก็ย้ายกลับไปซอลสบรีเพื่อไปทำงานเป็นพนักงานโทรศัพท์ และไม่นานหลังจากนั้นก็สมรสกับแฟรงค์ วิสดอม และมีลูกด้วยกันสองคนก่อนที่จะหย่ากันในปี ค.ศ. 1943
หลังจากการหย่าร้างแล้วเลสซิงก็หันไปสนใจกับสมาคมหนังสือเล็ฟต์ (Left Book Club) ซึ่งเป็นสมาคมผู้ขายหนังสือเกี่ยวกับคอมมิวนิสต์ เลสซิงพบสามีคนต่อมาที่นั่น ก็อตต์ฟรีด เลสซิง (Gottfried Lessing) ไม่นานทั้งสองคนก็สมรสกันและมีลูกด้วยกันคนหนึ่ง แต่การแต่งงานก็มาสิ้นสุดด้วยการหย่าร้างในปี ค.ศ. 1949 ก็อตต์ฟรีด เลสซิงต่อมาเป็นทูตเยอรมนีตะวันออกประจำยูกันดา และถูกฆาตกรรมในปี ค.ศ. 1979 ระหว่างการปฏิวัติต่อต้านอีดี อามิน (Idi Amin)
เลสซิงเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ที่บ้านพักในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ขณะมีอายุได้ 94 ปี
กิล อีแวนส์
เอียน เออร์เนสต์ กิลมอร์ "กิล" อีแวนส์ หรือ กิล อีแวนส์ นักเปียโนแจ๊ส นักเรียบเรียงเสียงประสาน นักแต่งเพลง และหัวหน้าวงดนตรีชาวอเมริกัน เป็นนักดนตรีที่เคยร่วมงานกับไมล์ส เดวิส และร่วมพัฒนาดนตรีสไตล์คูลแจ๊ส โมดัลแจ๊ส ฟรีแจ๊ส และแจ๊สร็อก
อีแวนส์เดิมชื่อ เอียน เออร์เนสต์ กิลมอร์ กรีน เกิดที่โทรอนโท ประเทศแคนาดา ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นอีแวนส์ ตามพ่อเลี้ยง และย้ายตามครอบครัวมาอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา แล้วย้ายไปทำงานที่นิวยอร์ก เป็นนักเรียบเรียงเสียงประสาน และได้ร่วมวงกับไมล์ เดวิส และเจอร์รี มัลลิแกน และทำงานอยู่เบื้องหลังผลงานชุดต่างๆ ของเดวิส รวมทั้งผลงานในนามของตัวเอง
กิล อีแวนส์ ได้รับคัดเลือกอยู่ในรายชื่อหอเกียรติยศของนิตยสารดาวน์บิทในปี ค.ศ. 1986 สองปีก่อนจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1988
ราชวงศ์เมารยะ
บิลล์ อีแวนส์
จักรวรรดิโมริยะ
จักรวรรดิเมารยะ
พระเจ้าจันทรคุปต์ เมารยะ
คณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
คณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ เป็นหนึ่งในสี่คณะที่ก่อตั้งพร้อมสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ หรือ นิด้า โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวต้องการจะปรับปรุงการสถิติของชาติที่เป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจประเทศ
คณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ เริ่มก่อตั้งในเดือนมิถุนายน ปี พ.ศ. 2509 เริ่มแรกยังไม่มีการรับนักศึกษาปริญญาโทแต่มีการฝึกอบรมวิชาการทางด้านสถิติประยุกต์ ซึ่งเป็นงานอบรมของสำนักงานสถิติแห่งชาติ และมีการสอนทางด้านสถิติประยุกต์ โดยเป็นนักเรียนของวิทยาลัยการสถิติปฏิบัติ คณะสถิติประยุกต์เริ่มเปิดสอนหลักสูตรปริญญาโทเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2510
ในปี พ.ศ. 2516 มีการแยกสาขาออกเป็น 4 สาขาวิชา คือ สาขาสถิติ สาขาคอมพิวเตอร์ สาขาการวิจัยดำเนินงาน และสาขาประชากรศาสตร์ และเริ่มเปิดหลักสูตรปริญญาเอก สาขาประชากรและการพัฒนา ในปี พ.ศ. 2525 ซึ่งเป็นการเปิดสอนในระดับปริญญาเอกครั้งแรกของคณะสถิติประยุกต์ ในปี พ.ศ. 2536 เริ่มเปิดปริญญาโท 2 หลักสูตรใหม่ คือ สาขาวิทยาการประกันภัยและสาขาการจัดการสารสนเทศ (ต่อมาเปลี่ยนชื่อสาขาเป็นการจัดการระบบสารสนเทศ) ในปี พ.ศ. 2538 เปิดหลักสูตรปริญญาเอกอีก 1 หลักสูตร คือ สาขาสถิติ ในปี พ.ศ. 2545 เปิดหลักสูตรการสอนเพิ่มอีกคือหลักสูตรปริญญาเอก สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ และเปิดหลักสูตรปริญญาโท สาขาระบบสารสนเทศประยุกต์ มีการเปลี่ยนชื่อสาขาการวิจัยดำเนินงาน เป็นสาขาเทคโนโลยีการตัดสินใจและการจัดการ ในปี พ.ศ. 2546 และในปี พ.ศ. 2546 มีการปรับปรุงหลักสูตรปริญญาโททุกหลักสูตรของคณะ ประกอบด้วย 7 สาขาวิชาเอก สาขาวิชาเอกสถิติ สาขาวิชาเอกเทคโนโลยีการตัดสินใจ สาขาวิชาเอกวิทยาการประกันภัยและการบริหารความเสี่ยง สาขาวิชาเอกการวิจัยเพื่อการบริหารและการจัดการ สาขาวิชาเอกวิทยาการคอมพิวเตอร์ สาขาวิชาเอกการจัดการระบบสารสนเทศ และสาขาวิชาเอกการพัฒนาซอฟต์แวร์
ในปี พ.ศ. 2552 มีการปรับปรุงหลักสูตรใหม่อีกครั้งโดยมีการเปิดสอน หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (บริหารเทคโนโลยีสารสนเทศ) หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วิทยาการคอมพิวเตอร์และระบบสารสนเทศ) หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วิศวกรรมซอฟต์แวร์) หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (การจัดการโลจิสติกส์) หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วิทยาการประกันภัยและการบริหารความเสี่ยง) หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (สถิติ) หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (สถิติประยุกต์)
รายนามคณบดีคณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
คณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ มีการจัดโครงสร้างองค์กรในการบริหารแบ่งออกเป็น 3 หน่วยงานหลัก ดังต่อไปนี้
นอกจากนี้ยังมีสำนักงานเลขานุการ ทำหน้าที่เป็นหน่วยงานใหญ่ในการสนับสนุนการทำงานของคณะสถิติประยกต์ และมีการแบ่งส่วนงานออกเป็น 5 กลุ่มงาน ดังนี้
คณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์มีบุคลากรทั้งสิ้นจำนวน 53 คน ประกอบด้วย
คณะสถิติประยุกต์สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์เปิดให้มีการเรียนการสอนในระดับปริญญาโท และปริญญาเอก ดังนี้
คณะสถิติประยุกต์ มีการเปิดรับบุคคลเข้าทำการศึกษาในหลักสูตรต่างๆ ของคณะดังต่อไปนี้
สำหรับหลักสูตรระดับปริญญาโททุกสาขาวิชาเอก ภาคปกติ มีการพิจารณารับนักศึกษา ปีการศึกษาละ 6 ครั้ง ซึ่งแบ่งเป็นภาคการศึกษาละ 3 ครั้ง โดยภาคการศึกษาที่ 1 เปิดรับสมัครในเดือนตุลาคม เดือนมกราคม และเดือนกุมภาพันธ์ – มีนาคม ภาคการศึกษาที่ 2 เปิดรับสมัครในเดือนเมษายน – พฤษภาคม เดือนมิถุนายน – กรกฎาคม และเดือนสิงหาคม
สำหรับหลักสูตรระดับปริญญาโททุกสาขาวิชาเอก ภาคพิเศษมีการพิจารณารับนักศึกษาปีการศึกษาละ 2 ครั้ง ซึ่งแบ่งเป็นภาคการศึกษาละ 1 ครั้ง โดยภาคการศึกษาที่ 1 เปิดรับสมัครประมาณเดือนพฤศจิกายน – มกราคม ซึ่งจะเรียนในวันจันทร์ – ศุกร์ นอกเวลาราชการ และภาคการศึกษาที่ 2 เปิดรับสมัครประมาณเดือนกรกฎาคม - สิงหาคม จะเรียนในวันเสาร์ - อาทิตย์
หลักสูตรระดับปริญญาเอก สาขาสถิติ หลักสูตรปริญญาเอก สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์มีการพิจารณารับนักศึกษาปีการศึกษาละ 2 ครั้ง
ระบบการศึกษาของคณะสถิติประยุกต์ปีการศึกษาหนึ่งมี 2 ภาคการศึกษา คือ ภาคการศึกษาที่ 1 จะเริ่มตั้งแต่เดือนมิถุนายนจนถึงเดือนตุลาคม และภาคการศึกษาที่ 2 เริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนจนถึงเดือนมีนาคม ซึ่งมีระยะเวลาประมาณ 16 สัปดาห์ สำหรับการศึกษาภาคฤดูร้อน อาจมีได้สำหรับวิชาเสริมพื้นฐาน มีระยะเวลาประมาณ 8 สัปดาห์ ซึ่งทั้งหมดจะเป็นการศึกษาแบบหน่วยกิต
รายวิชาหนึ่งกำหนดเนื้อหา มากน้อยตามจำนวนหน่วยกิต (Credit) 1 หน่วยกิต หมายถึงการบรรยาย 1 ชั่วโมง หรือการปฏิบัติทดลองไม่น้อยกว่า 2 ชั่วโมง หรือการฝึกงานไม่น้อยกว่า 3 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ต่อภาคการศึกษาปกติ
คณะสถิติประยุกต์ ได้พัฒนาระบบประกันคุณภาพการศึกษา โดยอิงแนวคิดของหน่วยงานที่พิจารณางบประมาณ สนับสนุนแก่สถาบันอุดมศึกษาในประเทศอังกฤษ และสอดคล้องกับประเด็นการพิจารณาของมหาวิทยาลัยในประเทศ แคนาดา และออสเตรเลีย ในระบบประกันคุณภาพการศึกษาของคณะได้พิจารณา 5 ประเด็นหลัก คือ
โดยในแต่ละประเด็นได้สร้างตัวชี้วัดและจัดระบบสารสนเทศของคณะ, ระบบสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และตามระบบการตรวจสอบของหน่วยงานภายนอก ที่ได้รับมอบหมายจากรัฐ
สัมมนานักศึกษาปริญญาโทภาคปกติ.
การสัมมนานักศึกษาในหลักสูตรการเรียนการสอนของคณะ และพบปะพูดคุย ร่วมแสดงความคิดเห็นกับคณาจารย์ประจำสาขาวิชา รวมทั้งพบปะสังสรรค์ทำกิจกรรมร่วมกันระหว่างรุ่นน้องกับรุ่นพี่ในคณะสถิติประยุกต์
Orange Night Party.
สมาคมศิษย์เก่าคณะสถิติประยุกต์ ได้ร่วมกับ คณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และมูลนิธิส่งเสริมคณะสถิติประยุกต์ ขอเชิญศิษย์เก่าและศิษย์ปัจจุบันคณะสถิติประยุกต์เข้าร่วมงาน Orange Night Party 2009
สัมมนา Enhancing Corporate Value through Enterprise Risk Management.
หลักสูตรชั้นปริญญาโทภาคพิเศษ คณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ได้จัดงานสัมมนา Enhancing Corporate Value through Enterprise Risk Management เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2552 โดยผู้บริหารขององค์กรชั้นนำในประเทศไทยได้ให้เกียรติมาร่วมแบ่งปันประสบการณ์การพัฒนาระบบการบริหารความเสี่ยงที่มีประสิทธิภาพและเป็นรูปธรรม
ในช่วงบ่ายมีการสัมมนาย่อยหัวข้อเรื่อง Enhancing Corporate Value through Information Technology บรรยายพิเศษเรื่อง Improving Business Operations through OR Methods และเรื่อง Enhancing Corporate Value through Logistics Management
ท่านสามารถเดินทางมานิด้าได้โดยสะดวกในหลายเส้นทาง
รถประจำทางที่ผ่านหน้าสถาบัน ได้แก่
หรือเดินทางโดยทางเรือ คลองแสนแสบ โดยขึ้นที่ท่าวัดศรีบุญเรือง
ปฏิบัติการคบเพลิง
ปฏิบัติการคบเพลิง  เดิมเคยเรียกว่า ปฏิบัติการจิมแนสต์  เป็นปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง โดยกองกำลังผสมอังกฤษ-อเมริกัน เพื่อรุกรานอาณานิคมแอฟริกาเหนือของฝรั่งเศสเขตวีชี ปฏิบัติการนี้เป็นส่วนหนึ่งของการทัพแอฟริกาเหนือ
เนื่องจากสหภาพโซเวียตได้กดดันให้รัฐบาลอเมริกาและอังกฤษเปิดแนวรบที่สองในทวีปยุโรปเพื่อกดดันกองทัพเยอรมันต่อกองทัพโซเวียตในแนวรบตะวันออก ผู้บัญชาการทหารของสหรัฐอเมริกาจึงเห็นพ้องกันว่าจะเริ่มปฏิบัติการ "ค้อนยักษ์" (Sledgehammer) เพื่อยกพลขึ้นบกในยุโรปที่ถูกยึดครองโดยกองทัพนาซีให้เร็วที่สุด แต่ปฏิบัติการนี้ถูกผู้บัญชาการทหารของอังกฤษคัดค้านว่าจะทำให้พันธมิตรตะวันตกต้องเจอกับความสูญเสียอย่างหนัก การโจมตีอาณานิคมแอฟริกาเหนือของฝรั่งเศสเขตวีชีจึงถูกเสนอมาแทนโดยมีเป้าหมายเพื่อกำจัดกองกำลังฝ่ายอักษะในแอฟริกาเหนือและทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรครองการควบคุมทะเลเมดิเตอร์เรเนียนได้มากขึ้นเพื่อเตรียมการบุกยุโรปใต้ต่อไปในปี ค.ศ. 1943