pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในเดือนตุลาคม ค.ศ.2017 โซเฟียกลายเป็นหุ่นยนต์ตัวแรกที่ได้รับสิทธิพลเมืองของประเทศซาอุดีอาระเบีย
โซเฟียถูกเปิดใช้งานในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 โดยตัวหุ่นยนต์มีรูปร่างตามดาราสาวที่มีชื่อว่าออดรีย์ เฮปเบิร์น, เดวิด เฮนสัน (David Hanson) กล่าวว่า โซเฟียทำงานโดยใช้ ปัญญาประดิษฐ์, การประมวลผลข้อมูลภาพ และระบบการรู้จำใบหน้าและใช้เทคโนโลยีการรับรู้เสียง จากAlphabet Inc. (บริษัทแม่ของGoogle) ส่วนปัญญาของโซเฟียนั้นถูกออกแบบโดยเฮนสันโรโบติก (Hanson Robotics)
โซเฟียมีหุ่นยนต์ “พี่น้อง” อีก 9 ตัวที่ผลิตโดยเฮนสันโรโบติก ได้แก่อลิซ (Alice), อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ฮูโบ (Albert Einstein Hubo), บีนา48 (BINA48), ฮัน (Han), จูลส์ (Jules), ศาสตราจารย์ไอน์สไตน์ (Professor Einstein), ฟิลิป เค. ดิก แอนดรอยด์ (Philip K. Dick Android), ซีโน (Zeno) และโจอีย์ เคออส (Joey Chaos)
ยันที่ 2 กาชีมีแยช วาซา
ยันที่ 3 ซอบีแยสกีแห่งโปแลนด์
โทนี อิออมมี
การโกงเลือกตั้ง
การโกงเลือกตั้งเป็นการแทรกแซงโดยมิชอบด้วยกฎหมายซึ่งกระบวนการเลือกตั้ง ไม่ว่าโดยการเพิ่มสัดส่วนคะแนนเสียงของผู้สมัครรับเลือกตั้งผู้หนึ่ง ลดสัดส่วนคะแนนเสียงของผู้สมัครคู่แข่ง หรือทั้งสองอย่าง การกระทำใดเข้าข่ายการโกงเลือกตั้งบ้างนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ
การโกงเลือกตั้งหลายชนิดถูกห้ามตามกฎหมายเลือกตั้ง แต่การโกงเลือกตั้งบางอย่างเป็นการละเมิดกฎหมายทั่วไป เช่น กฎหมายห้ามการทำร้ายร่างกาย การก่อกวนหรือหมิ่นประมาท คำว่า "การโกงเลือกตั้ง" ในทางเทคนิคแล้วครอบคลุมเฉพาะการกระทำที่ขัดต่อกฎหมายเท่านั้น แต่บางทียังใช้อธิบายการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมาย แต่ยอมรับไม่ได้ในทางศีลธรรม อยู่นอกเหนือจิตวิญญาณของการเลือกตั้งหรือละเมิดหลักการประชาธิปไตย การเลือกตั้งปาหี่ (show election) หมายถึงการเลือกตั้งที่มีผู้สมัครรับเลือกตั้งเพียงคนเดียว บางทีจัดเป็นการโกงเลือกตั้งด้วย แม้อาจเป็นไปตามกฎหมายและมีลักษณะเหมือนการลงประชามติมากกว่า
ในการเลือกตั้งระดับชาติ การโกงเลือกตั้งที่ประสบความสำเร็จสามารถมีผลของรัฐประหารหรือการฉ้อราษฎร์บังหลวงของประชาธิปไตย ในการเลือกตั้งที่มีผลต่างคะแนนเสียงไม่มาก การโกงเพียงเล็กน้อยอาจเพียงพอเปลี่ยนแปลงผลการเลือกตั้งได้ แต่ถึงแม้ไม่เปลี่ยนแปลงผลการเลือกตั้ง แต่การเปิดเผยการโกงดังกล่าวสามารถมีผลเสียหายได้เพราะจะลดความเชื่อมั่นในประชาธิปไตยของผู้ออกเสียงลงคะแนน
การชักใยบรรดาผู้มีสิทธิเลือกตั้ง.
การชักใยประชากรศาสตร์.
ในหลายกรณี ทางการสามารถควบคุมองค์ประกอบของบรรดาผู้มีสิทธิเลือกตั้งเพื่อให้เกิดผลที่ต้องการได้ ทางหนึ่งทำได้โดยการเลื่อนจำนวนผู้ออกเสียงลงคะแนนจำนวนมากเข้าสู่บรรดาผู้มีสิทธิเลือกตั้งก่อนการเลือกตั้ง ตัวอย่างเช่น การมอบหมายที่ดินให้ผู้ออกเสียงลงคะแนนชั่วคราวหรือให้พักในที่พักราคาถูก หลายประเทศป้องกันการโกงประเภทนี้โดยการกำหนดเงื่อนไขว่าผู้มีสิทธิเลือกตั้งต้องอาศัยอยู่ในเขตเลือกตั้งหนึ่ง ๆ เป็นระยะเวลาอย่างน้อยตามที่กฎหมายกำหนดจึงมีสิทธิออกเสียงลงคะแนนในเขตเลือกตั้งนั้นได้ อย่างไรก็ดี กฎหมายดังกล่าวอาจใช้สำหรับการชักใยประชากรศาสตร์ได้เพราะมักทำให้ผู้ไม่มีที่อยู่ประจำเสียสิทธิเลือกตั้งได้ เช่น บุคคลไร้บ้าน นักเดินทาง ชาวโรมา นักศึกษา (ศึกษาเต็มเวลาโดยไม่อยู่บ้าน) และคนงานเป็นกะบางส่วน
อีกยุทธศาสตร์หนึ่งคือการย้ายบุคคลเข้าสู่เขตเลือกตั้งหนึ่งอย่างเป็นทางการ โดยปกติผ่านการเคหะสาธารณะ หากบุคคลมีสิทธิเข้าพำนักในการเคหะสาธารณะมีแนวโน้มออกเสียงให้พรรคการเมืองพรรคหนึ่ง พวกเขาสามารถทำให้กระจุกอยู่ในพื้นที่หนึ่งได้ ฉะนั้นจึงทำให้คะแนนเสียงของบุคคลเหล่านี้มีค่าน้อยลง หรือเคลื่อนเข้าสู่เขตเลือกตั้งชายขอบ ซึ่งอาจพลิกสมดุลให้เข้าข้างพรรคการเมืองที่ต้องการได้
วิธีการขักใยการประชันขั้นแรกและการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคอื่นก็เกี่ยวข้องกับการโกงประเภทนี้เช่นกัน บุคคลที่สนับสนุนพรรคการเมืองหนึ่งอาจเข้าร่วมอีกพรรคชั่วคราว (หรืออาจออกเสียงข้ามพรรคหากกฎหมายอนุญาต) เพื่อเลือกผู้สมัครที่น่าจะแพ้ให้เป็นหัวหน้าพรรคการเมืองนั้น ๆ โดยมีเป้าหมายสูงสุดเพื่อให้หัวหน้าพรรคการเมืองที่ผู้ออกเสียงลงคะแนนสนับสนุนจริงเอาชนะผู้สมัครที่น่าจะแพ้คนดังกล่าวในการเลือกตั้งทั่วไป
การเพิกถอนสิทธิเลือกตั้ง.
องค์ประกอบของบรรดาผู้มีสิทธิเลือกตั้งอาจเปลี่ยนแปลงได้จากการเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งของคนบางกลุ่ม ในบางกรณี รัฐผ่านบทบัญญัติเพิ่มการกีดกันทั่วไปต่อการลงทะเบียนของผู้ออกเสียงลงคะแนน เช่น ภาษีการออกเสียง การทดสอบการรู้หนังสือและความเข้าใจ และข้อกำหนดการเก็บประวัติ ซึ่งในทางปฏิบัติมีการใช้ต่อประชากรชนกลุ่มน้อยโดยมีผลเพิกถอนสิทธิเลือกตั้ง นับแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ถึงปลายคริสต์ทศวรรรษ 1960 ชาวแอฟริกันอเมริกันในรัฐภาคใต้ของสหรัฐส่วนใหญ่ถูกเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งตามมาตรการเหล่านี้ ข้าราชการการเลือกตั้งที่ฉ้อฉลอาจละเมิดระเบียบการออกเสียงลงคะแนนอย่างการทดสอบการรู้หนังสือหรือข้อกำหนดให้มีหลักฐานระบุรูปพรรณหรือที่อยู่ในทางที่ทำให้เป้าหมายสามารถออกเสียงลงคะแนนได้ยากหรือทำไม่ได้เลย ผู้มีความผิดอาญาอุกฉกรรจ์ถูกเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งในหลายรัฐของสหรัฐเป็นยุทธศาสตร์หนึ่งในการป้องกันแอฟริกันอเมริกันไม่ให้ออกเสียงลงคะแนนได้
การแบ่งแยกเสียงสนับสนุนของฝ่ายค้าน.
ศาสตราจารย์เบียทริซ มากาโลนีแห่งมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดอธิบายแบบจำลองว่าด้วยพฤติกรรมของระบอบอัตตาธิปไตย เธอเสนอว่าพรรครัฐบาลสามารถธำรงการควบคุมทางการเมืองภายใต้ระบบประชาธิปไตยโดยไม่ต้องชักใยคะแนนเสียงหรือบังคับขู่เข็ญบรรดาผู้มีสิทธิเลือกตั้งใด ๆ เลย ภายใต้เงื่อนไขที่ถูกต้อง สามารถชี้นำระบบประชาธิปไตยให้เข้าสู่สมดุลซึ่งพรรคการเมืองฝ่ายค้านที่แตกกันให้กระทำเป็นผู้สมคบการปกครองพรรคเยวโดยไม่รู้ตัว การนี้ทำให้พรรครัฐบาลไม่ต้องโกงเลือกตั้งที่ผิดกฎหมาย
ระบบการออกเสียงลงคะแนนแบบเรียงลำดับความชอบ (Preferential voting system) เช่น การออกเสียงแบบคะแนน (score voting) การออกเสียงแบบผู้สมัครรอบสองทันที (instant-runoff voting) และระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง (single transferable vote) มีการออกแบบมาเพื่อป้องกันการชักใยบรรดาผู้มีสิทธิเลือกตั้งอย่างเป็นระบบและการผูกขาดทางการเมืองโดยพรรคการเมืองไม่กี่พรรค
การซื้อเสียงมีได้หลายแบบ เช่น การแลกเปลี่ยนเป็นเงิน ตลอดจนการแลกเปลี่ยนกับสินค้าหรือบริการที่จำเป็น วิธีนี้มักใช้เพื่อจูงใจหรือโน้มน้าวให้ผู้ออกเสียงลงคะแนนออกไปใช้สิทธิเลือกตั้งและออกเสียงลงคะแนนในทางใดทางหนึ่ง วิธีนี้พบได้แพร่หลายทั่วโลก
ในพื้นที่บางส่วนของสหรัฐในกลางถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 สมาชิกพรรคการเมืองที่ลงสมัครรับเลือกตั้งจะซื้อขายคะแนนเสียงกัน ซึ่งบางทีกระทำกันอย่างโจ่งแจ้งและบางทีอาจกระทำในทางลับ ผู้ออกเสียงลงคะแนนจะได้รับการชดเชยด้วยเงินสดหรือได้รับจ่ายค่าบ้านหรือภาษี เพื่อปิดการซื้อเสียงเป็นความลับ พรรคการเมืองจะเปิดร้านซื้อคะแนนเสียงกันโดยมีเจ้าหน้าที่ประจำ พรรคการเมืองยังว่าจ้างนักส่งข่าวเพื่อไปหาผูออกเสียงในที่สาธารณะและต่อรองเอาคะแนนเสียง
บัตรเลือกตั้งที่ทำให้หลงผิดหรือสับสน.
บัตรเลือกตั้งยังอาจถูกใช้เพื่อทำให้คะแนนเสียงไปถึงพรรคการเมืองพรรคหนึ่งหรือผู้สมัครรับเลือกตั้งคนหนึ่งน้อยลง โดยใช้การออกแบบหรือลักษณะอย่างอื่นเพื่อทำให้ผู้ออกเสียงสับสนจนลงคะแนนให้ผู้สมัครอีกคนหนึ่ง การออกแบบบัตรเลือกตั้งที่เลวหรือทำให้หลงผิดปกติไม่ขัดต่อกฎหมายจึงไม่ใช่การโกงเลือกตั้งในทางเทคนิค กระนั้นถือว่าเป็นการบ่อนทำลายหลักการแห่งประชาธิปไตย
อีกวิธีหนึ่งในการทำให้ประชาชนสับสนจนลงคะแนนเสียงให้ผู้สมัครรับเลือกตั้งคนอื่นที่ไม่ใช่คนที่ตั้งใจไว้คือการให้ผู้สมัครรับเลือกตั้งหรือตั้งพรรคการเมืองที่มีชือหรือสัญลักษณ์คล้ายกับผู้สมัครรับเลือกตั้งหรือพรรคการเมืองที่มีอยู่เดิม เป้าหมายคือเพื่อทำให้ผู้ออกเสียงลงคะแนนหลงผิดลงคะแนนให้ผู้สมัครรับเลือกตั้งหรือพรรคการเมืองผิดจนมีอิทธิพลต่อผลการเลือกตั้ง วิธีนี้มีประสิทธิภาพเป็นพิเศษเมื่อผู้ออกเสียงลงคะแนนสัดส่วนใหญ่มีการรู้หนังสือจำกัดในภาษาที่ใช้ในบัตรเลือกตั้ง วิธีนี้ก็ไม่ขัดต่อกฎหมายแต่ทำลายหลักการแห่งประชาธิปไตยเช่นกัน
ขุนนางผู้พลีชีพทั้งหก
ขุนนางผู้พลีชีพทั้งหก ( "Sayuksin"; ) กลุ่มขุนนางหกคนที่ถูกประหารชีวิตเมื่อ พ.ศ. 1999 เนื่องจากพยายามลอบปลงพระชนม์ พระเจ้าเซโจ เพื่อยกอดีตพระราชาคือ พระเจ้าทันจง ขึ้นสู่ราชบัลลังก์อีกครั้ง
กลุ่มขุนนางทั้งหกประกอบด้วย ซ็องซัมมุน พัคแพ็งนยอน ยูอึงบู ฮาวีจี ลีแก และ ยูซ็องว็อน ซึ่งทั้งหมดเป็นสมาชิกของ ชี-พย็อนจ็อน  สำนักปราชญ์ที่ตั้งขึ้นโดย พระเจ้าเซจงมหาราช ขุนนางทั้งหกและผู้ร่วมก่อการอาศัยจังหวะช่วงที่ทูตจาก ราชวงศ์หมิง เดินทางมาเยือน โชซ็อน พยายามเข้ายึดอำนาจจากพระเจ้าเซโจแต่กระทำการไม่สำเร็จเพราะความลับรั่วไหลเนื่องจากก่อนการก่อการ คิมจิล (김질) หนึ่งในผู้ร่วมก่อการเกิดเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายและได้นำความลับเรื่องนี้ไปบอกพ่อตาของเขาซึ่งพ่อตาของเขาได้ไปเข้าเฝ้าและกราบทูลเรื่องการก่อการต่อพระเจ้าเซโจ
พระเจ้าเซโจสั่งจับขุนนางทั้งหกและผู้ก่อการรวมถึงครอบครัวแต่ ยูซ็องว็อน ได้ตัดสินใจฆ่าตัวตายพร้อมกับภรรยา
พระเจ้าเซโจเสียพระทัยที่ขุนนางและเหล่าบัณฑิตทรยศพระองค์ทั้ง ๆ ที่พระองค์เลื่อนตำแหน่งขุนนางทั้งหกให้สูงขึ้นจึงได้ตัดสินพระทัยประหารขุนนางห้าคนที่เหลือรวมถึงผู้ก่อการและครอบครัวของพวกเขาแต่ก่อนที่ ซ็องซัมมุน ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มจะถูกประหารชีวิตได้เขียนบทกวีแบบเดียวกับที่ ศรีปราชญ์ กวีเอกในรัชสมัย สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้เขียนทิ้งไว้ก่อนถูกประหารชีวิต
บริษัท เจริญโภคภัณฑ์อาหาร จำกัด (มหาชน)
พระปารศวนาถ
พระปารศวนาถ (Pārśvanāth) หรือ พระปารศวะ (Pārśva) และ พระปารัศ (Paras) เป็นตีรถังกร (ศาสดา) องค์ที่ 23 จาก 24 องค์ ของศาสนาเชน พระปารศวนาถเป็นตีรถังกรองค์แรกที่มีการจดบันทึกไว้ว่าเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในเชิงประวัติศาสตร์ เอกสารของศาสนาเชนระบุว่าพระองค์มีชีวิตในช่วง 900 - 800 ปี ก่อน ค.ศ. ในขณะที่นักประวัติศาสตร์บางกลุ่มมองว่าเป็นช่วง 800 - 700 ปีก่อน ค.ศ. พระปารศวนาถมีชีวิตอยู่ราว 350 ปีก่อนสมัยของพระมหาวีระ ตีรถังกรองค์สุดท้ายและองค์ปัจจุบัน พระองค์เป็นหนึ่งในสี่ตีรถังกรที่ได้รับการเคารพสูงสุดในศาสนาเชน ได้แก่ พระฤษภนาถ, พระมหาวีระ, พระปารศวนาถ และ พระเนมินาถ พระองค์สิ้นชีวิตที่บนเขาปารศนาถ (มธุพัน, รัฐฌารขัณฑ์) ในลุ่มแม่น้ำคงคา ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของศิขรจี หมู่เชนสถานที่สำคัญ ประติมาณวิทยาของพระปารศวนาถมีลักษณะเด่นคือมีพญานาคปรกศีรษะพระองค์ การบูชาพระองค์จึงมักรวมถึงธราเนนทรา และ พัทมาวตี (เทวะและเทวีแห่งนาคของศาสนาเชนตามลำดับ)
ข้าวไรซ์เบอร์รี่
ซาริม
ซาริม  เป็นกลุ่มการเมืองที่ทรงอำนาจในช่วงกลางและปลายราชวงศ์โชซ็อน
กลุ่มบัณฑิตซาริมดั้งเดิมมาจากสำนักของคิลแจ  บัณฑิตที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์โครยอ และช่วงต้นราชวงศ์โชซ็อน ซึ่งเป็นศิษย์ของลีแซก และจอง มงจู หลังจากการล่มสลายของราชวงศ์โครยอ กิลแจปฏิเสธที่จะรับใช้ราชวงศ์ใหม่ตามคำร้องขอของพระเจ้าแทจง พระราชาลำดับที่ 3 ของราชวงศ์โชซ็อน
พวกเขาได้เข้ารับราชการในสามกรม ทำให้เกิดการกระทบกระทั่งกับขุนนางกลุ่มฮุนกู ซึ่งเป็นกลุ่มขุนนางที่เรืองอำนาจจากการสนับสนุนโดยพระเจ้าเซโจ พระราชาลำดับที่ 7 ซึ่งเป็นพระอัยกา (ปู่) ของพระเจ้าซ็องจงซึ่งโค่นล้มราชบัลลังก์พระเจ้าทันจง พระราชาลำดับที่ 6 ผู้เป็นพระราชนัดดา
กระทบกระทั่งกับกลุ่มฮุนกู.
ในความขัดแย้งกับการก่อตั้งกลุ่มฮุนกู กลุ่มซาริมได้ผลกระทบจากการสังหารหมู่หลายครั้งระหว่างรัชสมัยของ เจ้าชายย็อนซัน พระเจ้าจุงจง และ พระเจ้ามย็องจง โดยเฉพาะในรัชสมัย พระเจ้าจุงจง ขุนนางหนุ่มจากกลุ่มซาริมนาม โช กวัง-โจ  ได้พยายามปฏิรูปและเปลี่ยนแปลงให้สังคมโชซ็อนเป็นสังคมขงจื๊อใหม่ หลังจากการสังหารหมู่ที่สำคัญ 4 ครั้ง โช กวัง-โจ และคนอื่น ๆ ถูกประหารชีวิตทำให้ขุนนางกลุ่มซาริมต้องล่าถอยกลับเข้าไปในหมู่บ้านและเผยแพร่หลักปรัชญาของพวกเขาต่อไปผ่านสำนักท้องถิ่นนาม ซอวอน
ความขัดแย้งภายในกลุ่ม.
หลังจากกลุ่มซาริมขึ้นมาแทนกลุ่มฮุนกูในฐานะกลุ่มการเมืองที่ทรงอำนาจช่วงปลาย คริสต์ศตวรรษที่ 16 ประเทศชาติรวมถึงกลุ่มซาริมเองก็แตกแยกออกเป็น ฝ่ายตะวันออก ("ทง-อิน") และ ฝ่ายตะวันตก ("ซอ-อิน") ฝ่ายตะวันออกเองก็แบ่งแยกออกมาอีกเป็น ฝ่ายเหนือ ("บุก-อิน") และ ฝ่ายใต้ ("นัม-อิน") และฝ่ายตะวันตกก็แบ่งแยกออกมาเป็น ขุนนางเก่า ("โนรน") และ ขุนนางหนุ่ม ("โซรน")
เฮชเอ็นบี
โจนออฟอาร์ก
ท่าอากาศยานมะสึยะมะ
อุโมงค์ซะซะโงะ
ท่าอากาศยานฟุกุเอะ
ท่าอากาศยานนีงะตะ
ท่าอากาศยานเมะมัมเบะสึ
ท่าอากาศยานยะมะงะตะ
ท่าอากาศยานยะมะงุชิอุเบะ
ท่าอากาศยานยะโอะ
The Mask วรรณคดีไทย
The Mask วรรณคดีไทย เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทเรียลลิตี้มิวสิกโชว์ฤดูกาลพิเศษของ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ของประเทศไทย ผลิตรายการโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ดำเนินรายการโดย กันต์ กันตถาวร เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดีที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2562 เวลา 20.05 น.
โดยรูปแบบการแข่งขันของฤดูกาลนี้ยังคงมีรูปแบบการแข่งขันเหมือนกับ The Mask Line Thai ซึ่งจะมีการผสมผสานอัตลักษณ์ความเป็นไทยเข้าไปในรายการ แต่สิ่งที่แตกต่างคือจะมีการนำวรรณคดีไทยเข้ามาผสมผสานเข้าไปในรายการด้วย โดยเฉพาะหน้ากากซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากตัวละครในวรรณคดีไทย
สายมิโดซุจิ
สายทะนิมะชิ
สายโยะสึบะชิ
สายเซ็นนิชิมะเอะ
สายซะไกซุจิ
สายนะงะโฮะริซึรุมิ-เรียวกุชิ
สายอิมะซะโตะซุจิ
อีดจิธแห่งเวสเซ็กซ์ สมเด็จพระราชินีแห่งเยอรมนี
อีดจิธ  หรือ อีดิธ  เป็นพระธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสกับพระราชินีเอลฟ์ลีด พระองค์สมรสกับพระเจ้าออทโทที่ 1 แห่งเยอรมนี
อีดจิธเสด็จพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 911 ทรงเป็นพระธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสแห่งเวสเซ็กซ์ เอลฟ์ลีด พระมารดาของพระองค์เป็นพระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด
ในปี ค.ศ. 929 พระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 พรานล่านก ดยุคแห่งซัคเซินและกษัตริย์แห่งเยอรมนี (ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก) ได้ส่งราชทูตมายังราชสำนักอังกฤษของพระเจ้าเอเธลสตาน พระเชษฐาต่างมารดาของอีดจิธ ที่แคนเทอร์บรีเพื่อขอผูกมิตรและขอเจ้าสาวมาสมรสกับออทโทผู้เป็นพระโอรส พระเจ้าไฮน์ริชกำลังสร้างสิทธิ์ชอบธรรมตามกฎหมายให้แก่ราชวงศ์ลิวดอลฟิงและสร้างความเหนือกว่าให้แก่พระโอรสด้วยการจับให้สมรสกับเจ้าสาวจากราชวงศ์แซ็กซันที่แข็งแกร่งและมั่นคง ขณะที่พระเจ้าเอเธลสตานเองก็ต้องการมีบทบาทในการเมืองต่างแดนตามที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส พระบิดาได้เริ่มต้นไว้ พระขนิษฐาสองคนของพระองค์ได้ถูกจับสมรสกับบุคคลสำคัญบนพื้นทวีปไปแล้วสองคน คือ พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 กษัตริย์ของชาวแฟรงก์และอูก เคานต์แห่งปารีสและดยุคของชาวแฟรงก์
อีดจิธกับพระขนิษฐาอีกหนึ่งคนซึ่งคาดว่าชื่ออีดกิฟูถูกส่งตัวไปที่ราชสำนักของพระเจ้าไฮน์ริชที่เควดลินบวร์คในซัคเซินในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 929 โดยมีเซ็นวาลด์ บิชอปแห่งวุร์สเตอร์ร่วมเดินทางไปด้วยพร้อมกับของขวัญ, ทรัพย์สมบัติ และคณะผู้ติดตามมากมาย เมื่อไปถึง ออทโทต้องเลือกหนึ่งในหญิงสาวสองคน พระองค์เลือกอีดจิธ ออทโทเป็นทหารหนุ่มมากประสบการณ์วัย 27 พรรษา พระองค์กำลังสู้รบในศึกกับชาวสลาฟและชาวฮังการี พิธีสมรสของทั้งคู่ถูกเฉลิมฉลองอย่างหรูหราและยิ่งใหญ่ในเควนลินบวร์คในปี ค.ศ 929/930 หลังซันเซินได้ชัยเหนือชาวสลาฟ พระขนิษฐาของอีดจิธถูกส่งตัวไปยังเทือกเขาแอลป์เพื่อสมรสกับรูดอล์ฟที่ 2 ผู้รักสันติแห่งบูร์กอญ
พระราชินีแห่งเยอรมนี.
คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวได้เดินทางไปยังไรน์ลันท์ พระเจ้าไฮน์ริชได้ประกาศชื่อออทโทเป็นทายาทของพระองค์ในช่วงปี ค.ศ. 927–929 อีดจิธได้ให้กำเนิดพระโอรสนามว่าลิวดอลฟ์ในปี ค.ศ. 930 และพระธิดานามว่าลิวด์การ์ดในปี ค.ศ. 931 หลังพระบิดาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 936 ออทโทได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนีที่อาเคิน
เกิดความตึงเครียดขึ้นระหว่างออทโทและอีดจิธกับมาทิลดา พระมารดาของออทโท เมื่อสองสามีภรรยาได้ยึดสินเดิมของมาทิลดาและบีบให้พระนางออกจากราชสำนักไปเกษียณตัวอยู่ในที่ดินของพระนางเอกที่เวสต์ฟาเลีย มาทิลดาที่ไม่เคยได้รับการสวมมงกุฎอาจไม่พอใจอีดจิธที่ได้รับการเจิมน้ำมันศักดิ์สิทธิ์เป็นพระราชินี มาทิลดาได้ให้การสนับสนุนไฮน์ริช พระโอรสซึ่งเป็นพระอนุชาของพระเจ้าออทโทในช่วงเวลาแห่งความขัดแย้งภายในครอบครัวในคริสตทศวรรษ 940 จนเป็นเหตุให้เกิดความไม่ลงรอยกัน อีดจิธได้เข้ามาเป็นคนกลางช่วยให้มาทิลดากับออทโทคืนดีกันได้ในปี ค.ศ. 941 แต่มาทิลดาก็ไม่ได้กลับมาที่ราชสำนักจนกระทั่งอีดจิธสิ้นพระชนม์
ขณะดำรงตำแหน่งเป็นพระราชินี อีดจิธได้สร้างประโยชน์ให้แก่ราชวงศ์ลิวดอลฟิงในหลายๆ ด้าน การเป็นพระมารดาของทายาทในบัลลังก์ทำให้พระองค์มีบทบาทสำคัญ ทรงยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวในกฎบัตรที่พระราชทานที่ดิน, อภิสิทธิ์ และของกำนัลมากมายให้แก่อารามโปรดของพระองค์และอนุสรณ์สถานแด่สตรีศักดิ์สิทธิ์และนักบุญ ทรงบริหารจัดการครัวเรือนหลวง การมีมัคเดอบวร์คเป็นส่วนหนึ่งในสินเดิมติดตัวทำให้ทรงมีบทบาทในการเมืองการปกครองของชาวแฟรงก์ พระองค์กับพระสวามีร่วมกันพัฒนามัคเดอบวร์คให้เป็นศูนย์กลางแห่งความทรงจำและเป็นสุสานฝังศพของครอบครัว พระองค์ยังคงติดต่อกับพระขนิษฐาในบูร์กอญ, กับอังกฤษ และกับพระเชษฐาต่างมารดา
อีดจิธสิ้นพระชนม์อย่างกระทันหันเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 946 ร่างของพระองค์ถูกฝังที่อาสนวิหารในมัคเดอบวร์ค เมื่อจักรพรรดิออทโทสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 973 ร่างของพระองค์ถูกฝังเคียงข้างพระนาง ลิวดอลฟ์ พระโอรสของพระนางสิ้นพระชนม์ก่อนพระบิดา แต่พระปนัดดาของพระนางกลายเป็นจักรพรรดิคอนราดที่ 2 ผู้สถาปนาตั้งราชวงศ์ซาเลียนแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
หลุมฝังศพ.
ในปี ค.ศ. 2008 ได้มีการเปิดหลุมฝังศพที่ค้นพบในอาสนวิหารมัคเดอบวร์ค ภายในโลงหินมีโลงศพตะกั่วและที่หลุมฝังศพมีชื่อ "อีดจิธ" ถูกจารึกไว้ ว่ากันว่าโลงศพถูกฝังใหม่ในปี ค.ศ. 1510 ซากโครงกระดูกที่เหลืออยู่ภายในโลงศพถูกนำไปตรวจสอบแล้วส่งไปที่เมืองบริสตอล ประเทศอังกฤษในปี ค.ศ. 2010 เพื่อทำการทดสอบต่อไป
ซากโครงกระดูกที่เหลืออยู่ในโลงตะกั่วระบุได้ว่าเป็นของเพศหญิงอายุราว 30-40 ปีที่ขี่ม้าเป็นประจำและได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี อันเป็นการบ่งบอกว่าเธอมาจากชนชั้นสูง ผลการวิเคราะห์เคลือบฟันของโครงกระดูกแสดงให้ถึงที่มาของเธอว่ามาจากอังกฤษตอนใต้ซึ่งตรงกับบันทึกที่บอกว่าอีดจิธใช้ชีวิตช่วงวัยเด็กและวัยรุ่นตอนต้นในเวสเซ็กซ์
การค้นพบแสดงให้เห็นว่าอีดจิธสูง 157 ซม. (5 ฟุต 2 นิ้ว) ซากกระดูกของขุดย้ายหลายครั้งก่อนจะลงเอยด้วยการฝังไว้ในอาสนวิรมัคเดอบวร์คในปี ค.ศ. 1510 หลังการวิเคราะห์ซากโครงกระดูกที่เหลืออยู่ของพระองค์ถูกนำกลับไปฝังใหม่อีกครั้งที่อาสนวิหารมัคเดอบวร์คเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2010
พระนางมย็องฮ็อน
ดุสิต เซ็นทรัล ปาร์ค
หม่อมชลิตา ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา
Pavane For Dead Princess
Pavane pour une infante défunte เป็นผลงานการประพันธ์ของคีตกวีชาวฝรั่งเศสชื่อว่า Maurice Ravel ในปี ค.ศ.1899 ในขณะที่เขากำลังศึกษาการประพันธ์เพลง ณ Conservatoire de Paris กับ Gabriel Fauré. Ravel ได้ตีพิมพ์บทเพลง Pavane สำหรับ Orchestra ในปี 1910 ซึ่งเป็น score ที่ประกอบด้วย
ฟลุ๊ท 2 ตัว โอโบ คลาริเน็ต 2 ตัว (in Bb) บาสซูน 2 ตัว ฮอร์น 2 ตัว ฮาร์ป และเครื่องสาย ซึ่งมีความยาวระหว่าง 6-7 นาที ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางมากกว่าต้นฉบับเสียอีก
Ravel ได้กล่าวถึงผลงานตัวเองว่าบทเพลงนี้เกิดจากการจินตนาการถึง องค์หญิงตัวน้อย ที่รอคอยเวลาที่จะได้ออกไปเต้นรำ เพลง Pavane เป็นบทเพลงเต้นรำช้าๆที่ให้ความสนุกและเป็นที่นิยมอย่างมากในยุโรปในช่วงศตวรรษที่ 16 และ 17
Ravel อุทิศ "Pavane" ให้กับผู้อุปถัมภ์ของเขา Princesse de Polignac และเขามีโอกาสแสดงผลงานที่บ้านของเจ้าหญิงน้อยก็หลายครั้ง มันถูกตีพิมพ์ครั้งแรกโดย Eugène Demets ในปี 1900 แต่ไม่ค่อยจะได้รับความนิยม จนกระทั่งนักเปียโนชาวสเปน Ricardo Viñes ให้การแสดงครั้งแรกในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1902 ในไม่ช้าก็กลายเป็นงานที่ได้รับความนิยมมากแม้ว่า Ravel จะคิดว่า "มันแค่ผลงานชั้นนึง"
Ravel ตั้งใจชิ้นที่จะเล่นช้ามาก ตามที่ผู้เขียนชีวประวัติโดย เบนจามิน Ivry นักวิจารณ์ Émile Vuillermoz บ่นว่าการเล่นของ Ravel นั้นเป็นงานที่ "ช้ามาก" อย่างไรก็ตามนักแต่งเพลงก็ไม่ได้ประทับใจกับการตีความที่เกิดขึ้น หลังจากการแสดงของชาร์ลส์อูล์มอนต์ ราเวลพูดกับเขาว่าชิ้นนั้นถูกเรียกว่า "Pavane สำหรับเจ้าหญิงที่ตายแล้ว" ไม่ใช่ "พาเวียที่ตายเพื่อเจ้าหญิง" เมื่อถามโดยนักประพันธ์เพลง Manoah Leide-Tedesco เขาถามถึงชื่อของเพลง "Pavane pour une infante défunte" , Ravel ยิ้มอย่างอายและตอบว่า "อย่าแปลกใจเลย ฉันเพียงแค่ชอบคำเหล่านั้นและฉันก็เขียนมันลงไป "c'est tout" " แต่ราเวลยังระบุด้วยว่าชิ้นส่วนนี้แสดงให้เห็นถึงสวรรค์ที่จะต้องเต้นรำโดยราชันย์ที่พบในภาพวาดโดย ดิเอโกเวลาซเกซ
เมื่อราเวลตีพิมพ์รุ่นที่ดัดแปลงมาจาก "Pavane" ในปี 1910 เขาได้ทำเมโลดี้ให้กับฮอร์น: สกอถูกเขียนกำกับว่าต้องเป็น "2 Cors simples en sol" ( Two Hand-horn inG) หรือฮอร์นที่ไม่มีวาล์วนั้นเอง ซึ่งในปารีสการสอนฮอร์นที่ไม่มีวาล์ว เป็นไปอย่างเข้มข้นและยาวนานมากกว่าในยุโรป ซึ่งในปารีสเริ่มมีการนำเอาฮอร์ที่มีวาล์วมาใช้ในปี ค.ศ. 1903 และในปี ค.ศ. 1910 Pavane ก็ได้ถูกตีพิมพ์ และได้แสดงครั้งแรกเกิดขึ้นวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ปี 1911 ที่แมนเชสเตอร์ประเทศอังกฤษ ซึ่งมี Sir Henry Wood เป็นวาทยกร และมีนักวิจารย์ท่านหนึ่งชื่อว่า Samuel Langford ได้ยกย่องเพลงนี้ว่าเป็นผลงานที่เพราะที่สุด แม้จะคาดเดาถึงตัวตนของนักประพันธ์ได้ยาก มีเสียงประสานที่เข้าใจยากอยู่ในท่วงทำนองที่ร้อนแรง แต่ก็ยังให้อารมณ์และความงดงามเผยออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์
คำสอนของฮอร์นด้วยมือของเขานั้นยังคงอยู่ใน ปารีส Conservatory นานกว่าในศูนย์ยุโรปอื่น ๆ ในปี 1903 มี ฮอร์นวาล์วเท่านั้น แทนที่ฮอร์นเป็นคำสั่งหลักอย่างเป็นทางการ คะแนนดนตรีถูกตีพิมพ์ในปี 2453 รอบปฐมทัศน์ที่ 27 กุมภาพันธ์ 2454 ใน แมนเชสเตอร์ อังกฤษดำเนินการโดย เซอร์เฮนรี่วู้ด จากการทบทวนคอนเสิร์ตนักวิจารณ์ ซามูเอลแลงก์ฟอร์ด เรียกว่างาน "ที่สวยที่สุด" และเสริมว่า "งานชิ้นนี้เป็นตัวแทนของนักประพันธ์ซึ่งแทบจะไม่ต้องใช้พุทธศาสนาในการแต่งเพลงที่รวดเร็ว ใน "Pavane" เราเข้าสู่ภาวะปกติเกือบจะเป็นพระพุทธศาสนาโบราณการแสดงออกทางสีหน้าที่เงียบสงบและความไพเราะอันไพเราะของเสียงเพลง "
การบันทึกแผ่นเสียงแผ่นแรกของ "Pavane" ถูกสร้างขึ้นในปี 1921 ในปารีส ต่อมามีการบันทึกเสียงที่ปารีสในปี 1932 จริงๆแล้วควรจะดำเนินการโดยนักแต่งเพลง แต่จริง ๆ แล้วดำเนินการโดยโดรส์เดอฟรายตาส - บรังโก โดยอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของราเวล เป็นทั้งที่ปรึกษาและควบคุมการอัดเสียงทุกขั้นตอน
ราเวลเองทำแผ่น ม้วนเปียโน ในปี 1922 (การแสดงของเขามีความยาวประมาณ 5.40 นาที่)
การที่มีบทเพลง Pavane ปรากฏในทุกแผ่นเสียงรวมเพลง Classic repertoire เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า Pavane เป็นที่โด่งดังและนิยมมาก ซึ่งบทเพลง "The Lamp Is low" ก็ได้แรงบันดาลใจมาจากเพลง Pavane นั้นเอง อีกทั้งได้ปรากฏอยู่ในอัลบั้มเพลงดังของฝรั่งเศสและอังกฤษอีกด้วย
เอกโองการ
เอก องการ์ (, คุรมุกขี: , , อ่านว่า "เอก-อง-กา(ร)") เป็นสัญลักษณ์ที่ใช้แทนพระเป็นเจ้าสูงสุดพระองค์เดียวในศาสนาซิกข์ "เอก องการ์" สามารถพบได้เป็นหลักไปในมูลมนตร์ (Mul Mantar) และเป็นคำเริ่มเปิดในคุรุกรันตสาหิบ คำว่า "เอก" (ਇੱਕ) แปลว่า หนึ่งเดียว ไม่มีผู้ใดเปรียบได้ "องการ์" (ਓਅੰਕਾਰ) คือเสียงเรียกพระนามของพระเจ้าที่คงอยู่อย่างก้องกังวาล ไพเราะ ตลอดไป
หรือหากมองในอีกมุมหนึ่ง "เอก" หมายถึงหนึ่งเดียว, "อง" หมายถึงผู้สร้าง และ "การ์" หมายถึงสิ่งสร้าง พระนามนี้จึงสื่อว่าพระเจ้าผู้สร้างนั้นทรงสถิตอยู่ในทุกสิ่งสร้าง และไม่ต่างจากสิ่งสร้างของพระองค์
เอก องการ์ ใช้เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นเอกเทวนิยมของศาสนาซิกข์อย่างชัดเจน อันแปลความว่า "พระเจ้ามีองค์เดียว" อักษรสัญลักษณ์นี้เป็นอักษรที่พัฒนามาจากภาษาปัญจาบ
และพบในอักษรคุรมุขี นอกจากจะพบในมูลมนตร์, คุรุกรันตสาหิบ และในคุรุทวาราทั่วไปแล้ว ยังพบเป็นพระนามของพระผู้เป็นเจ้าในนิตนาม (Nitnem คือบทสวดยามเช้า) และ จัปจิสาหิบ (Japji Sahib)
สัญลักษณ์นี้ประกอบขึ้นมาจาก อักษรเลข ੧ (อ่านว่า เอก) แปลว่า หนึ่งเดียว และ ੳ อักษรของสระตัวแรกของคำว่า "องการ์" ซึ่งเป็นอักษรตัวแรกในอักษรคุรมุขีเช่นกัน หากใส่เสียงวรรณยุกต์เข้าไปก็จะเป็นอักษร ਓ
ยูนิโคดของ "เอก องการ์" คือ U+0A74 (ੴ)
เอกองการ์
เหลิ่ง เจิ้นเหว็ง
เกศ (ศาสนาซิกข์)
ในศาสนาซิกข์ "เกศ" คือการปฏิบัติที่ให้เส้นผมและขนเติบโตตามธรรมชาติ โดยไม่ไปตัดหรือโกน เพราะเชื่อว่าเป็นสิ่งสร้างที่พระเป็นเจ้าประทานมาให้ เป็นสิ่งสมบูรณ์ "เกศ" เป็นแนวทางปฏิบัติหนึ่งใน "ก 5 ประการ" ซึ่งริเริ่มโดยคุรุโควินทสิงห์ ในปี 1699 เส้นผมนั้นจะได้รับการหวีวันละสองหน โดยใช้หวีไม้ที่เรียกว่า กังฆา ก่อนจะมัดเป็นจุกที่เรียกว่า "ชุรา" (Jura) หรือ "จุกริศิ" (Rishi knot) จากนั้นจึงสวมทับด้วยผ้าโพกศีรษะ ในบุรุษแบ่งออกเป็นชนิดต่าง ๆ คือ ทัสตาร์ (Dastar) ผ้าโพกทรงที่พบทั่วไป, ปัตกา (Patka) คือผ้าโพกในวัยรุ่นที่ปิดรอบศีรษะ และ รูมาล (Rumāl) ในเด็กที่ผมสามารถมัดเป็นจุกเดียวเล็ก ๆ บนศีรษะได้ จะใช้ผ้าพันรอบจุดนั้นแทน
กังฆา
กังฆา เป็นหนึ่งในห้า "ก" ของศาสนาซิกข์ กังฆาเป็นหวีไม้ขนาดเล็กที่ศาสนิกชนซิกข์ใช้หวีผมวันละสองครั้ง หวีไม้นี้จะถูกยึดติดไว้ในเส้นผมตลอดเวลา แต่คนภายนอกจะไม่สังเกตเห็นเพราะว่าสวมผ้าโพกศีรษะคลุมตลอดเวลา กังฆานั้นนอกจากจะช่วยให้ผมสะอาดและไม่ยุ่งเหยิงแล้ว ยังถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของความสะอาดอีกด้วย เป็นการเตือนใจให้ศาสนิกชนได้จัดการชีวิตให้เป็นระเบียบและรักษาความสะอาดตลอดเวลา
ผ้าโพกศีรษะ
ลูว์กา แอร์น็องแดซ
เจ้าชายคอนราดแห่งบาวาเรีย
อาร์โนลท์ เชินแบร์ค
เทศมณฑลอาลบา
โอริกามิ
โยฮันน์ ไฮน์ริช ชูลซ์
รัฐอารักขาแห่งโบฮีเมียและมอเรเวีย
ปีเตอร์ กรึนแบร์ก
แฮร์มัน โอแบร์ธ
เคลเมนส์ ฟอน เปอร์เกต์
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 360
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 360 สายสี่แยกปฐมพร - แยกวงเวียนเมืองชุมพร หรือ ถนนทางเข้าเมืองชุมพร เป็นถนนที่เข้าเมืองชุมพร เริ่มจากถนนเพชรเกษม ก่อนเข้าสี่แยกปฐมพร ไปสิ้นสุดที่แยกวงเวียนเมืองชุมพรในเขตเทศบาลเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร รวมระยะทาง 11.855 กิโลเมตร
การโกงการเลือกตั้ง
โกงเลือกตั้ง
มัสยิดไทจุง
เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐคัลมืยเคีย
เพลงชาติคัลมืยเคีย  เป็นชื่อ เพลงชาติ สาธารณรัฐคัลมืยเคีย ซึ่ง เขตการปกครองของสหพันธรัฐ รัสเซีย
เพลงของเพลงนี้เป็นเพลง Kalmyk ทั่วไปพร้อมเนื้อเพลงที่เขียนโดย Arkadiy Mandzhiyev (Аркадий Манджиев) และเนื้อเพลงของ Vera Shurgayeva (Вера Шургаева)
ที่ สภาสูงสุดของสาธารณรัฐแห่งคัลมืยเคีย ประกาศการประกาศอำนาจอธิปไตยของสาธารณรัฐใน ตุลาคม 1990 ในวันที่ 18 สภาสูงสุดของคัลมืย ปกครองตนเองของ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต ประกาศรับรองอำนาจอธิปไตยของรัฐตามที่ เขตการปกครองตนเองคัลมืย แห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต กลายเป็น เขตการปกครองตนเองคัลมืย แห่งสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียต สะท้อนภาพบนตราแผ่นดินและธง ไม่พบการเปลี่ยนแปลงนี้ ตามมติของสภาสูงสุดของวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ 1992 มาตรา 336-IX, Kalmyk SSR ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นสาธารณรัฐคัลมืยเคีย (ХальмгТаңһчин) ตามพระราชกฤษฎีกาของรัฐสภาแห่งสภาสูงสุดของเขตการปกครองตนเองคัลมืย แห่งสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียต ตั้งแต่วันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1991 หมายเลข 243-P -1X จึงมีการประกวดตราสัญลักษณ์ในสาธารณรัฐดังกล่าว
สภาสูงสุดของคัลมืยเคีย เป็นผลให้อนุมัติเพลงเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 1992 พร้อมกับเพลงและเนื้อเพลง เพลงสรรเสริญ ยังได้รับการอนุมัติโดยกฎหมายแยกต่างหากของสาธารณรัฐคัลมืยเคีย เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1992 "ในส่วนของรัฐธรรมนูญฉบับเพิ่มเติม (กฎหมายพื้นฐาน)เขตการปกครองตนเองคัลมืย แห่งสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียต ของ มาตรา 158-1"
คำสั่งสถานที่และเวลาของการปฏิบัต เพลงถูกกำหนดโดยกฎหมายของสาธารณรัฐคัลมืยเคีย วันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ.1996 หมายเลข 44-I-3 "สัญลักษณ์แห่งรัฐของสาธารณรัฐคัลมืยเคีย" ตามบทความที่ 16 ของกฎหมายดังกล่าวเพลงจะดำเนินการในระหว่างพิธีศักดิ์สิทธิ์และกิจกรรมอื่น ๆ ที่จัดขึ้นโดยหน่วยงานของรัฐเมื่อเชิญ ธงประจำชาติ หลังจาก หัวหน้า ได้รับการแต่งตั้งใหม่เข้ารับการสาบานตน เพลงถ้าเล่นโดยทันที เพลงสามารถเล่นได้ในระหว่างการเปิดการประชุมของรัฐสภา (เช่น คน Khural ของ Kalmykia ) และระหว่างการเปิดอนุสรณ์และอนุสาวรีย์ สามารถเล่นได้ในระหว่างการเข้าชมได้โดยเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัสเซีย (หรือ อาญาประชาราษฏร์ของรัฐบาลกลาง ), CIS และประเทศอื่น ๆ (หลังจากเพลงของพวกเขาได้รับการเล่น) "Khalmg Tanghchin chastr" ยังได้เล่นในขณะที่มีการมอบรางวัลระดับรัฐ และเล่นในช่วงเปิดและปิดการชุมนุมอย่างเคร่งขรึม การประชุมเพื่อเป็นเกียรติแก่ทีมนักกีฬา นอกจากนี้เพลงยังสามารถเล่นได้ในขณะที่วางพวงมาลาที่หลุมศพ ของผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของการปราบปรามทางการเมืองและผู้ที่เสียชีวิตในการป้องกันประเทศบ้านเกิดของพวกเขา
State Anthem of the Republic of Kalmykia
โอนี ลอร์แคน