pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาหมู่บ้านนินจาเงาอัคคีถูกกองทัพของโอดะ โนบุนากะโจมตี เพื่อทำลายอาวุธพลังจิต โอกะตายในสนามรบ คาเงโฮชิต้องการจะช่วยชีวิตเรกกะให้มีชีวิตรอดต่อไป ใช้วิชาต้องห้ามส่งเรกกะข้ามมิติเวลา โดยมีคุเรติดตามไปด้วยความเคียดแค้น จากการที่คาเงโฮชิใช้วิชาต้องห้าม ส่งผลให้ร่างกายกลายเป็นอมตะ ไม่แก่ไม่ตาย และทนทุกข์ทรมานมาตลอดระยะเวลา 400 ปี เรกกะข้ามมิติเวลามาพร้อมกับคุเร และเติบโตและใช้ชีวิตแบบเด็กหนุ่มธรรมดา อาศัยอยู่กับบิดาที่มีอาชีพเป็นช่างทำดอกไม้ไฟและพลุ
เรกกะเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ชื่นชอบนินจาในสมัยสงครามเป็นอย่างมาก มี คิริซาวะ ฟูโกะ เพื่อนเล่นในสมัยเด็ก ๆ และเรียนหนังสือด้วยกันเป็นเพื่อนสนิท ฟูโกะพยายามโจมตีและเอาชนะเรกกะทุกครั้งที่มีโอกาสแต่ก็ไม่สำเร็จ เรกกะพบกับซาโคชิตะ ยานางิ สาวน้อยผู้มีจิตใจดีงามและมีพลังพิเศษในการรักษาบาดแผล เรกกะประทับใจในตัวยานางิจึงขอสาบานตนเป็นนินจาคุ้มครองยานางิพร้อมกับเรียกยานางิว่าองค์หญิง ข่าวการเป็นนินจาให้ยานางิของเรกกะสร้างความไม่พอใจให้กับ คิริซาวะ ฟูโกะ และ อิชิจิมะ โดมอน จึงพยายามท้าเรกกะต่อสู้ แต่ไม่สามารถเอาชนะเรกกะได้ คาเงโฮชิ หญิงลึกลับได้ปรากฏตัวขึ้นได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือฟูโกะพร้อมกับมอบอาวุธพลังจิตเทพวายุ อาวุธพลังจิตที่สามารถบังคับสายลมและสร้างพายุได้แก่ฟูโกะ
ฟูโกะถูกเทพวายุควบคุม เรกกะและโดมอนติดตามมาช่วยเหลือฟูโกะจนได้สติกลับคืนมา พร้อมกับการปรากฏตัวของคาเงโฮชิ นินจาเงาอัคคีและจุดประสงค์ของการปรากฏตัว มิคางามิ โทคิยะ เป็นนักเรียนทุนที่มาเรียนตามคำสั่งของคาเงโฮชิเพื่อจับตาดูเรกกะ มีอาวุธอสูรเอ็นซูยในครอบครอง ทาเทซาโค อาจารย์ของเรกกะ เป็นผู้รอบรู้ในเรื่องของนินจาโดยเฉพาะนินจาเงาอัคคี ถูกคุเรจับตัวไปตามคำสั่งของโมริโครัน ผู้มีอำนาจในโลกมืด ยานางิที่อยู่ในเหตุการณ์ถูกจับตัวไปด้วย เรกกะ ฟูโกะและโดมอนขอร้องคาเงโฮชิให้บอกข้อมูลที่ซ่อนตัวของคุเรและบุกไปเพื่อช่วยยานางิและทาเทซาโค
ที่คฤหาสน์ของคุเร เรกะและเพื่อน ๆ ต่อสู้กับเรรัน เซกิโอและโคงาเนอิ คาโอรุ โดยมีมิคางามิที่ติดตามมาช่วยเหลือ เมื่อเผชิญหน้ากับคุเร ที่สามารถควบคุมเปลวเพลิงภายในตัวได้ เรกกะไม่สามารถเอาชนะคุเรได้ จึงปลดผนึกที่แขนขวาทำให้แปดมังกรเพลิงในตัวเป็นอิสระ เรกกะขอยืมพลังจากแปดมังกรเพื่อต่อสู้กับคุเรและคุเรไนซึ่งเป็นเปลวเพลิงของคุเร และช่วยยานางิและทาเทซาโคได้สำเร็จ หลังจากการต่อสู้กับคุเร คาเงโฮชิเปิดเผยความจริงที่ตนเองเป็นแม่ของเรกกะ และคุเรเป็นพี่ชายต่างมารดาซึ่งทายาทของนินจาเงาอัคคีทั้งคู่ เรกกะปลดผนึกแปดมังกรอีกครั้งและสามารถควบคุมมังกรเพลิงได้สองตัวคือไซฮะและนาดาเระ คุเรและโมริ โครัน จัดงานประลองแห่งโลกมืดขึ้น คุเรท้าให้เรกกะและเพื่อน ๆ เข้าร่วมการประลองโดยมีเงื่อนไขที่ผู้แพ้จต้องมอบอาวุธและทรัพย์สินที่มีให้แก่ผู้ชนะ ซึ่งทรัพย์สินที่คุเรต้องการคือหญิงสาวผู้มีพลังรักษา ซาโคชิตะ ยานางิ
เรกกะและเพื่อน ๆ เข้าแข่งขันงานประลองแห่งโลกมืด และได้โคงาเนอิ คาโอรุ มาร่วมทีม โดยแข่งในรอบแรกกับทีมคู และในรอบสองกับทีมอุรุฮะ (มายา) เรกกะและเพื่อน ๆ สามารถเอาชนะได้ทั้งสองรอบ และได้มังกรเพลิงโฮมุระและเซ็ตสึนะมาครอบครอง ก่อนแข่งขันรอบสามกับทีมอุรุฮะ (คีตะ) และทีมอุรุฮะ (อสูร) ซึ่งได้มังกรเพลิงมาโดกะและรุย เรกกะและเพื่อน ๆ สามารถผ่านการแข่งขันในรอบสายต่าง ๆ จนถึงรอบขุนพล พบกับทีมอุรุฮะ (คุเรไน) ที่มีคุเรเป็นหัวหน้าทีม เรกกะถูกเฒ่าปริศนาปลดผนึกมังกรและพาไปยังห้วงความคิดภายในตัวเรกกะ เพื่อแย่งชิงแปดมังกรกลับคืน ในรอบขุนพล เรกกะได้มังกรเพลิงโคคู มังกรเพลิงที่มีพลังมากที่สุดในแปดมังกรมาครอบครอง และต่อสู้กับคุเรอย่างสูสีจนเอาชนะคุเรได้สำเร็จ หลังการต่อสู้ คุเรถูกโมริ โครันและโมคุเร็น อดีตอุรุฮะ (มายา) หักหลังและยิงตกทะเล คุเรได้เนออน หนึ่งในทศเทพของคุเรช่วยชีวิตจนปลอดภัย และหวนกลับมาล้างแค้นโมริ โครันอีกครั้ง
ภาคสวรรค์มิคสัญญี.
ภายหลังจากเสร็จสิ้นศึกโลกมืด เรกกะและทีมเงาอัคคี ถูกตามล่าจากอุรุฮะเบื้องหลังที่รับใช้โมริ โครัน โดยมีราเซ็นและคิรินเป็นหัวหน้า โมริ โครันค้นพบอาวุธอสูรต้องห้าม "สวรรค์มิคสัญญี" และต้องการครอบครองเพื่อความเป็นอมตะ แต่ในการครอบครองสวรรค์มิคสัญญีต้องอาศัยพลังของหญิงสาวที่มีพลังในการรักษาอย่างยานางิ เรกกะและเพื่อน ๆ ออกติดตามค้นหาสวรรค์มิคสัญญีตามคำบอกของโคคู หนึ่งในแปดมังกรเพลิงของเรกกะ โจ๊กเกอร์ หนึ่งในทศเทพของคุเรช่วยนำทางให้ เรกกะ ฟูโกะ โดมอน มิคางามิและโคงาเนอิ ต่อสู้กับอุรุฮะเบื้องหลัง เพื่อเปิดเส้นทางไปยังสถานที่ซ่อนของสวรรค์มิคสัญญี และทำลายก่อนที่โมริ โครันไปพบ
เก็นจูโร่ หนึ่งในอุรุฮะ (มายา) ของคุเร ทรยศหักหลังมาสวามิภักดิ์กับโมริ โครัน และช่วยสร้างเรนเง ซึ่งเป็นผู้ใช้เปลวเพลิงที่เกิดจากเซลล์ของคุเรและคุเรไน เรกกะพบที่ซ่อนสวรรค์มิคสัญญี อาวุธอสูรที่สร้างโดยไคมะ ซึ่งอาวุธอสูรเลือกโมริ โครัน ที่มีความโลภและความต้องการเป็นอมตะเป็นผู้ครอบครอง แทนการเลือกเรกกะ ซึ่งเป็นสายเลือดเงาอัคคี คุเรไม่ตายอย่างที่โมริคาดหวังไว้ และหวนกลับมายังสถานที่ซ่อนสวรรค์มิคสัญญี และช่วยเรกกะกำจัดโมริ โครัน แต่อาโอย หนึ่งในสี่ยมทูตของโมริ โครัน ชิงตัวตัวยานางิเพื่อเป็นเครื่องสังเวยในการรวมร่างกับสวรรค์มิคสัญญี
เรกกะ ฟูโกะ โดมอน มิคางามิ โคงาเนอิ และคาเงโร่ บุกเข้ายังโซดอม สถานที่ใช้สำหรับรวมร่างกับอาวุธอสูร เรกกะและทุกคนในเงาอัคคี ต้องเล่นเกมความตายด้วยการชิงแผ่นดิสก์คำบอกปริศนาในแต่ละด่าน เพื่อหาสถานที่สุดท้ายซึ่งเป็นที่อยู่ของยานางิ เรกกะและเพื่อน ๆ ผ่านด่านแต่ละด่านพร้อมกับแผ่นดิสก์คำปริศนา และต่อสู้กับด่านสุดท้ายคือสี่ยมทูตได้แก่อาโอย ฮิรุโกะ คิริโตะและโดเด็ทสึ ทีมคูติดตามมาช่วยเหลือเรกกะและทุกคนในทีมเงาอัคคี ตามคำขอร้องของคาเงโร่ เงาอัคคีบุกตะลุยไปจนถึงด่านสุดท้ายคือที่อยู่ของยานางิและโมริ โครัน
ไคมะ โมริ โครัน รวมร่างกับสวรรค์มิคสัญญี เกิดเป็นร่างใหม่คือเทนโด จิโกกุ คุเรบุกเข้าโซดอม ต่อสู้กับเรนเงและปล่อยหลบหนีไป เรนเงหลบหนีคุเรมาหาโมริ โครัน แต่ต้องตายกลายเป็นเหยื่อของเทนโด จิโกกุ เรกกะพยายามช่วยเหลือยานางิแต่ไม่สำเร็จ อาโอยและฮิรุโกะ ยอมกลับใจมาช่วยเหลือยานางิและเรกกะ แต่โชคร้ายยานางิถูกกลืนเข้ารวมร่างกับเทนโด จิโกกุ ทำให้เรกกะตัดสินใจใช้พลังของมังกรเพลิงเรกชิน ในการเปลี่ยนวิญญาณยานางิมาเป็นเปลวฟ้าของตนเอง และกำจัดเทนโด จิโกกุ สำเร็จ แปดมังกรเพลิงถูกปลดปล่อยจากคำสาป คุเรไนและจิโซได้รับการปลดปล่อยจากคุเร พร้อมกับการล่มสลายของอาวุธอสูรที่ชั่วร้ายอย่างสวรรค์มิคสัญญี
เปลวฟ้าผ่าปฐพี เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็น ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารโชเน็น ซันเดย์ ในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2538 ถึงวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2545 รวมจำนวนทั้งสิ้น 33 เล่ม 329 ตอน เปลวฟ้าผ่าปฐพีเป็นเรื่องราวการต่อสู้เพื่อปกป้องและพิทักษ์เจ้านายของนินจาเงาอัคคี และแปดมังกรเพลิงที่ต้องคำสาป การต่อสู้ระหว่างอาวุธอสูรสองสิ่ง ที่มีความขัดแย้งในตัวเอง ตีพิมพ์ในรูปแบบหลายภาษา เช่นหนังสือการ์ตูนภาคภาษาอังกฤษ วางจำหน่ายในแถบทวีปอเมริกาเหนือ ประเทศอังกฤษ และประเทศฝรั่งเศส เป็นต้น
เพลงประกอบแอนิเมชัน ชุดที่ 1.
เพลงประกอบแอนิเมชัน เปลวฟ้าผ่าปฐพี ชุดที่ 1 วางจำหน่ายที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2540 เพลงเปิดตัวแอนิเมชันคือ "นันกะ ชิอาวาเซะ" (なんか幸せ) ขับร้องโดย The OYSTARS และเพลงปิดเพลงประกอบแอนิเมชัน "Love is Changing" ขับร้องโดย ฮิคารุ นิชิดะ
เพลงประกอบแอนิเมชัน ชุดที่ 2.
เพลงประกอบแอนิเมชัน เปลวฟ้าผ่าปฐพี ชุดที่ 2 วางจำหน่ายที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 4 พฤษภาคม 2541 เพลงปิดเพลงประกอบแอนิเมชัน "ซึตโตะ คิมิ โนะ โซบะ เดะ" (ずっと君のそばで) ขับร้องโดย ยูกิ มาสุดะ
เปลวฟ้าผ่าปฐพี ถูกนำมาทำเป็นเกมในรูปแบบต่าง ๆ จำนวน 2 เกมคือ เกมบอยแอดวานซ์ Recca no Honoo THE GAME และ เพลย์สเตชัน 2 Anime Battle Rekka no Honoo ~Flame of Recca~ FINAL BURNING โดยรูปแบบการเล่นในแนวต่อสู้และผจญภัย ผลิตและพัฒนาเกมโดยบริษัทโคนามิ สำหรับเด็กอายุ 12 ปีขึ้นไป
Recca no Honoo THE GAME เป็นเกมแนวต่อสู้ ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2544 สำหรับเครื่องเกมบอยแอดวานซ์ พัฒนาโดยบริษัทโคนามิ โดยมีตัวละครในเกม ดังนี้
เกมเพลย์สเตชัน 2.
Anime Battle Rekka no Honoo ~Flame of Recca~ FINAL BURNING เป็นเกมแนวต่อสู้และผจญภัย ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2547 สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 2 พัฒนาโดยบริษัทโคนามิ โดยมีตัวละครในเกม ดังนี้
ใบหยก 2
แก่นดาว
แก่นดาว  เป็นแกนกลางของดาวเคราะห์ แก่นดาวอาจจะเป็นของเหลวล้วน ของแข็งล้วน หรืออาจเป็นแบบผสม คือเป็นชั้นของของเหลวกับของแข็งเหมือกับในกรณีของโลก ในระบบสุริยะขนาดของแก่นดาวมีตั้งแต่ 20% ของรัศมีดาว (ดวงจันทร์) จนถึง 85% ของรัศมีดาว (ดาวพุธ)
ดาวแก๊สยักษ์ก็มีแก่นดาวเช่นกัน เพียงแต่ว่ายังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าแก่นดาวเหล่านี้มีสิ่งใดเป็นองค์ประกอบ มีการคาดกันว่าอาจเป็นหิน เหล็ก น้ำแข็ง หรือไฮโดรเจนโลหะ แก่นดาวของดาวแก๊สยักษ์มีสัดส่วนที่เล็กกว่าสัดส่วนของแก่นดาวเคราะห์คล้ายโลก ถึงแม้ว่าแก่นดาวเหล่านั้นจะใหญ่กว่าโลกก็ตาม ดาวพฤหัสบดีมีแก่นดาวที่หนักกว่าโลก 10–30 เท่า และดาวเคราะห์นอกระบบเอชดี 149026 บีอาจมีแก่นดาวขนาดใหญ่เป็น 100 เท่าของมวลโลก
การศึกษาแก่นดาวเป็นเรื่องที่ท้าทายมาก เพราะไม่สามารถที่จะขุดเจาะสำรวจหรือหาตัวอย่างได้เลย ทำให้จำเป็นต้องใช้เทคนิคทางเลือกอื่น ๆ อย่างวิทยาแผ่นดินไหว ฟิสิกส์แร่ พลศาสตร์ดาวเคราะห์มาเชื่อมโยงกันเพื่อให้นักวิทยาศาสตร์ทำความเข้าในเกี่ยวกับแก่นดาว
แก่นโลก เป็นชั้นที่ลึกที่สุดยู่ถัดเข้าไปจากเนื้อโลก สามารถแบ่งได้สองส่วนคือ
ภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียน
มรดกโลกทางวัฒนธรรม
อัฟริกา
ดักลาส ซี-47 สกายเทรน
ดักลาส ซี-47 สกายเทรน  ซี-47 สกายเทรน เป็นรุ่นที่ได้รับการพัฒนามาจาก ดีซี-3 เป็นเครื่องบินที่ใช้งานทางทหาร และทำสถิติสร้างมากที่สุดลำหนึ่งของโลกกว่า 10,926 เครื่อง และเป็นเครื่องบินที่ใช้งานนานมากที่สุดเป็นที่รู้จักกันมากที่สุดแบบหนึ่งของโลก เครื่องต้นแบบ ซี-47 บินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1935
รายละเอียด ซี-47 สกายเทรน.
โดยสาร อัตราผู้โดยสารสูงสุด 36 ที่นั่ง เจ้าหน้าที่ 3 นาย
สมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน
มสด
อุราฮาร่า คิสึเกะ
อุราฮาร่า คิสึเกะ  เป็นพระเอกจากการ์ตูนเรื่องBLEACH เทพมรณะ เป็นเจ้าของร้านอุราฮาร่า และเป็นอดีตยมทูตหัวหน้าหน่วยที่ 12 เป็นผู้ก่อตั้งกองวิจัยวิทยาการและเป็นหัวหน้ากองวิจัยวิทยาการคนแรกอีกด้วย
คิสึเกะ เป็นเจ้าของร้านอุราฮาร่า ผู้มีเอกลักษณ์คือสวมเสื้อแบบจินเบ ใส่หมวกลายทาง และสวมรองเท้าไม้เกี๊ยะ (ตอนแรกอิจิโกะเรียกอุราฮาร่าว่า "เจ้าหมวกเกี๊ยะ") ภายนอกดูเหมือนเป็นคนบ้าๆบอๆ
แต่เมื่อเขาจับดาบฟันวิญญาณแล้วจะเปลี่ยนเป็นคนละคนทันที
ปัจจุบันคิสึเกะเป็นผู้จัดการร้านอุราฮาร่า ชอบสวมเกี๊ยะกับหมวกตลอด จนอิจิโกะเรียกว่า "เจ้าหมวกเกี๊ยะ" มีลูกน้อง 3 คน คือ เท็ตไซ (ซึคะบิชิ เท็ตไซ อดีตหัวหน้าหน่วยวิถีมาร) จินตะ (ฮานะคะริ จินตะ) และอุรุรุ (ซึมุงิยะ อุรุรุ) ซึ่งแต่ละคนมีพลังที่พอจะปราบฮอลโลว์ได้ คิสึเกะเคยเป็นผู้ก่อตั้งและหัวหน้ากองรุ่นแรกของกองวิจัยวิทยาการ (หน่วย 12 ของโซลโซไซตี้) แต่ต่อมาได้หลบหนีออกจากโซลโซไซตี้ตลอดกาล เนื่องจากตกเป็นแพะรับบาปในคดี การทดลองการกลายสภาพฮอลโลว์ เป็นไปตามแผนการของ ไอเซ็น โซสึเกะ คิสึเกะยังเป็นผู้คิดค้กายหยาบที่ดูดกินพลังของยมทูตขึ้น และต่อมากายหยาบนี้เองที่เป็นสาเหตุให้พลังวิญญาณของลูเคียฟื้นช้า (ที่จริงไม่ฟื้นเลย เพราะเป็นกายหยาบที่ดูดกลืนพลังวิญญาณ) แต่ในคราวนั้นคิสึเกะก็ได้โยรุอิจิที่เป็นเพื่อนสนิทช่วยเหลือ จนได้มาเป็นคนขายของบนโลกมนุษย์ที่มีลูเคียเป็นลูกค้าประจำ
อุปนิสัยของคิสึเกะนั้นเป็นบุคคลที่มีท่าทีทะเล้น แต่ความคิดและความมุ่งมั่นลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความหมาย เขามีส่วนร่วมในการฝึกวิชาให้กับคุโรซากิ อิจิโกะ, อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ และ ซาโดะ ยาสึโทระ และยังเป็นคนฝึกบังไคให้กับอาบะไร เรนจิ
ภาค โลกมนุษย์.
คิสึเกะขายของให้ลูเคีย คือ ลูกวิญญาณเทียมหรือโซลแคนดี้ แต่ที่ซื้อกลับมากลายเป็นมอดโซลซึ่งห้ามผลิต คิสึเกะจึงจะเอาไปทำลาย แต่ลูเคีย(อิจิโกะเป็นคนยัดใส่ต่างหากเพราะบอกว่ายังด่าที่นายเอาร่างฉันไปใช้โดยพลการและถามลูเคียว่าต้องอยู่ในร่างมนุษย์เท่านั้นหรือลูเคียตอบว่าไม่แน่ใจพออิจิโกะหันไปเห็นตุ๊กตาหมีที่กองขยะเลยเอามาแล้วเอายายัดใส่และตั้งชื่อว่าคอน )สงสารจึงเอาไปใส่ตุ๊กตายัดนุ่น แล้วคิสึเกะก็ปรากฏอีกครั้งตอนที่ดอน คันออนจิปรากฏตัว แต่ตอนนี้คิสึเกะไม่ช่วยอะไรเพราะอุรุรุอยากดูคันออนจิจึงพามาดู แล้วคิสึเกะก็ปรากฏอีกครั้ง ที่สถานที่ที่ฮอลโลว์มารุมอิจิโกะ ซึ่งคราวนี้คิสึเกะอยู่เฉยๆ แต่ให้พวกจินตะสู้กับฮอลโลว์แทน แล้วก็มาอีก ซึ่งมาช่วยถอดร่างอิจิโกะให้เป็นยมทูตไปชิงตัวลูเคียมา และอีกครั้งก็มากางร่มให้อิจิโกะที่ลงไปนอนกับพื้น แล้วพาไปฝึกบททดสอบสุดโฉดเพื่อเรียกพลังยมทูตคืนมา รอบแรก ให้สู้กับอุรุรุที่พลังสูงม๊ากมากแต่ก็ชนะได้ รอบสอง ให้ชิงพลังยมทูตมา ซึ่งอิจิโกะได้พบซันเงสึ ส่วนรอบสาม คิสึเกะลงมือต่อสู้กับอิจิโกะแต่อิจิโกะก็ผ่านได้ แล้วคิสึเกะก็สร้างประตูเซ็นไกมอนให้พวกอิจิโกะเข้าไปแล้วคิสึเกะก็จบบทบาทโลกที่ตรงนั้น และได้ออกมารับพวกอิจิโกะ หลังจากที่ได้กลับมาจากโซลโซไซตี้แล้ว
อุราฮาระได้สร้างตัวเซนเซอร์ตรวจจับหาเบาท์ขึ้นมา และให้ไปอยู่ในกายหยาบที่สร้างขึ้น (เป็นลูกแก้ววิญญาณ ตอนหลังอยู่ในตุ๊กตาแทน มี 3 ตัว) และได้จัดฉากสร้างการฝึกให้กับพวกอิจิโกะ โดยให้ลูกแก้ววิญญาณ (ตัวเซนเซอร์เบาท์) แกล้งเป็นตัวร้าย ตอนหลังเฉลยให้พวกอิจิโกะได้รู้ถึงศัตรูตัวใหม่ที่แฝงเข้ามาในเมืองคาราคุระ และพวกอิจิโกะก็ได้ต่อสู้กับเบาท์จนไปถึงโซลโซไซตี้
ภาค อารันคาร์.
คิสึเกะและโยรุอิจิได้มาช่วยอิจิโกะที่โดนฮอลโลว์ครอบงำแล้วถูกยามี่เล่นงานจนแทบสะบักสะบอม แต่แล้วอุลคิโอร่าเข้ามาช่วยยามี่ไว้จึงพาหนีไปได้ต่อมาได้ช่วยรองหัวหน้ารันงิคุจากการถูกลูปีโจมตีและได้ต่อสู้กับ
วอนเดอร์ไวซ์ มัลเจร่าซึ่งเป็นอารันคาระดับเอสปาด้าตัวใหม่
ภาค อดีต.
อุราฮาร่า คิสึเกะ เคยเป็นหัวหน้าหน่วยย่อยของหน่วย2 ใต้บังคับบัญชาของชิโฮอิน โยรุอิจิ เขาปรากฏตัวขึ้นด้วยการสู้กับโยรุอิจิ และได้พูดคุยถึงเรื่องการเสนอคิสึเกะให้เป็นหัวหน้าหน่วยจากโยรุอิจิ
ซุยฟงที่ยังเป็นสมาชิกอยู่คัดค้านการเป็นหัวหน้าของคิสึเกะ จึงได้แอบติดตามไปดูพฤติกรรม แต่ก็ถูกโยรุอิจิจับได้และถุกแซวว่าแอบชอบคิสึเกะ ขณะนั้น หน่วยลับก็มาแจ้งข่าวบางอย่าง คิสึเกะรีบออกไปทันทีโดยทิ้งความสงสัยของซุยฟงไว้เบื้องหลัง และได้สัญญากับโยรุอิจิว่าจะกลับมาให้ทันการทดสอบการเป็นหัวหน้าหน่วยที่12
คิสึเกะกับพรรคพวกได้ซุ่มดูบ้านหลังหนึ่งและเตรียมจะบุก ซุยฟงตามมาเพราะต้องการแก้ข้อสงสัย แต่ก่อนจะพูดอะไร คิสึเกะบอกเพียงแค่ว่า ในนั้นเป็นพวกยมทูตที่หนีออกมา และหายตัวเข้าไปในบ้านหลังนั้น ไม่กี่วินาทีถัดมาบ้านก็ระเบิด ซุยฟงที่รีบวิ่งตามมาดูก็พบเพียงคิสึเกะยืนอยู่ท่ามกลางเหล่ายมทูตหลบหนีที่หมอบราบไปแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน ณ ที่ประชุมหัวหน้าหน่วย คิสึเกะก็ได้ปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมยาวของหัวหน้าหน่วยที่12 เป็นการยืนยันหลักฐานว่าเขาผ่านการทดสอบจากหัวหน้าหน่วย4คนเป็นที่เรียบร้อยทั้งที่รองหัวหน้าคนก่อน ซารุงากิ ฮิโยริ ไม่เห็นด้วย
ภาค ตราตัวแทนยมทูตที่หายไป.
อุราฮาระ คิสึเกะ ได้เป็นขอให้ทุกหัวหน้าหน่วย มอบพลังใส่ดาบฟันวิญญานที่ อุราฮาระทำขึ้นมา ดาบนั้นใช้เอาไว้ ทำให้พลังยมทูตของ คุโรซากิ อิจิโกะ นั้นกลับคืนมา โดยอุราฮาระ คิสสึเกะ ร่วมมือกับ คุโรซากิ อิชชิน ซึ่งเป็นพ่อของ คุโรซากิ อิจิโกะ
ภาค ศึกสงครามล้างเลือดพันปี (ภาคสุดท้าย).
อุราฮาระ คิสสึเกะ ได้ไป ฮูเอโค มุนโด้ พร้อมกลับ คุโรซากิ อิจิโกะ เพราะได้รับ ข่าวจาก เนล ว่า ที่ ฮูเอโค มุนโด้ กำลังได้รับอันตราย อุราฮาระ คิสึเกะ จึงไปด้วยกับ คุโรซากิ อิจิโกะ
และได้ปิดชีวิต ควินซี่
ภายหลังจากการกลับมา นั่น อุราฮาระ คิสึเกะ ก็ได้ส่ง คุโรซากิ อิจิโกะไปที่ โซลโซไซตี้ โดยบอกว่า ตน จะตามไปทีหลัง และหลังจากนั้น ควินซี่ที่ อยู่กับตนยังไม่ตาย แต่ควินซี่นั่นก็ต้องถูก
ฆ่าอีกครั้งโดย กริมจอว์ แจ็คเกอร์แจ็ค ในตอนที่ย้อนอดีตไปยังเหตุการณ์ที่ คุโรซากิ มาซากิ ได้เข้าไปช่วย ชิบะ อิชชิน และได้รับบาดเจ็บมา อุราฮาระ คิสึเกะ
ได้เสนอเข้าช่วย คุโรซากิ มาซากิ
รูปแบบที่ 1 Nake Benihime เป็นท่าโจมตีด้วยพลังแบบเดียวกับซีโร่ของเหล่าอารันคาร์ มีลักษณะคล้ายคลื่นดาบพุ่งออกไป มีเสียงคล้ายจรวดพุ่ง และ ยังไม่เพียงแต่เป็นจรวดพุ่ง ยังเป็นเสี้ยวเหมือน เก็ทสึกะ เท็นโซ อีกด้วย&lt;Br&gt;
รูปแบบที่ 2 เป็นการสร้างโล่ ที่มีชื่อว่า "โล่หมอกโลหิต" กางเป็นม่านพลังรูปหกเหลี่ยม มีตัวอักษรบนโล่หมอก สามารถใช้ป้องกันพลังหรือการโจมตีได้&lt;Br&gt;
รูปแบบที่ 3 Kirisaki Benihime เป็นท่าโจมตีที่เกิดขึ้นต่อเนื่องหลังจากใช้โล่หมอกโลหิตแล้ว จะเป็นการยิงกระสุนสีเลือดจำนวนมากจากโล่หมอกโลหิต ( คำว่าคิริซากิ หมายถึง การตัดฉีก หรือแยกออก )&lt;Br&gt;
รูปแบบที่ 4 Shibari Benihime จะสร้างพลังสีเลือดคล้ายแหออกไปคลุมศัตรูเอาไว้ ทำให้ศัตรูเคลื่อนไหวไม่ได้&lt;Br&gt;
รูปแบบที่ 5 Hiasobi Benihime Juujutsunagi เป็นท่าต่อเนื่องจาก Shibari benihime ที่เมื่ออุราฮาร่าปักดาบลงบนแหแล้ว จะเกิดเป็นลูกบอลบรรจุไฟเล็กๆ ผุดขึ้นตามแหนั้น ไปจนทั่วแล้วเกิดระเบิดขนาดมหาศาลในเขตพื้นที่ที่แหนั้นปกคลุมไว้&lt;Br&gt;
ซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์
ซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์  เป็นเครื่องบินเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของกองทัพอากาศสหรัฐ บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1963 และประจำกองทัพอากาศในวันที่23 เมษายน ค.ศ. 1965
รายละเอียด ซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์.
ข้อมูลจำเพาะของ ซี-141
ลิเกฮูลู
ลิเกฮูลู หรือ ดิเกฮูลู เป็นการละเล่นพื้นบ้านของชาวมลายูมุสลิมภาคใต้ของไทย ขึ้นบทเป็นเพลงประกอบดนตรีและจังหวะตบมือ
มีผู้ให้ที่มาของดิเกฮูลูเอาไว้หลายสำนวน ในที่นี้จะขอหยิบยกออกมา 2 สำนวน กล่าวคือ หนึ่ง ตามสำนวนที่รับรู้กันโดยทั่วไป มีผู้รู้บางท่านได้ศึกษาไว้ว่าดิเก (Dikir) มีรากศัพท์มาจากคำว่าซี เกร์ ซึ่งเป็นภาษาอาหรับ หมายถึงการอ่านทำนองเสนาะ ส่วนคำว่าฮูลู แปลว่าใต้หรือทิศใต้ รวมความแล้วหมายถึงการขับบทกลอนเป็นทำนองเสนาะจากทางใต้ ท่านผู้รู้ยังได้กล่าวไว้อีกว่า ลิเกฮูลูน่าจะเกิดขึ้นเริ่มแรกที่อำเภอรามัน ซึ่งไม่ทราบแน่ว่าผู้ริเริ่มนี้คือใคร ข้อสนับสนุนก็คือชาวปัตตานีเรียกคนในอำเภอรามันว่าคนฮูลู ในขณะที่คนมาเลเซียเรียกศิลปะนี้ว่า "ลิเกปารัต" ซึ่งปารัต แปลว่าเหนือ จึงเป็นที่ยืนยันได้ว่า ดิเกฮูลู หรือดิเกปารัตนี้มาจากทางเหนือของมาเลเซียและทางใต้ของปัตตานี ซึ่งก็คือบริเวณอำเภอรามัน จังหวัดยะลา
และสำนวนที่สอง จากการศึกษาของประพนธ์ เรืองณรงค์ ในหนังสือ "บุหงาปัตตานี คติชนไทยมุสลิมชายแดนภาคใต้" คำว่าลิเก หรือลิเก ในพจนานุกรม Kamus Dewan พิมพ์โดยสมาคมภาษาและหนังสือประเทศมาเลเซียเรียกลิเกเป็นดิเกร์เป็นศัพท์เปอร์เซีย มีสองความหมายคือ เพลงสวดสรรเสริญพระเจ้า ปกติเป็นการขับร้องเนื่องในเทศกาลวันกำเนิดพระนะบีมุฮัมมัด ชาวมุสลิมเรียกงานเมาลิด เรียกการสวดดังกล่าวนี้ว่า "ดิเกเมาลิด"
นอกจากนี้ดิเกยังหมายถึงกลอนเพลงโต้ตอบ นิยมเล่ากันเป็นกลุ่มหรือเป็นคณะ โดยมีไม้ไผ่มาตัดท่อนสั้นแล้วหุ้มกาบไม้ข้างหนึ่งทำให้เกิดเสียงดัง แล้วร้องรำทำเพลงขับแก้กันตามประสาชาวป่า (ว่ากันว่าไม้ไผ่หุ้มกาบไม้นี้ได้กลายเป็นบานอ หรือรือปานา หรือรำมะนาที่ใช้กันมาจนทุกวันนี้)
ประพนธ์ เรืองณรงค์ ได้ให้ความเห็นในเรื่องนี้ว่า ดิเกน่าจะมาจากความหมายที่สอง คือกลอนเพลงโต้ตอบ นิยมเล่นกันเป็นหมู่คณะ ซึ่งเป็นการร้องเพลงลำตัดภาษาอาหรับ ที่เรียกว่า "ซีเกร์มีรฮาแบ" การร้องเป็นภาษาอาหรับ ถึงแม้จะไพเราะแต่คนไม่เข้าใจ จึงนำเอาเนื้อเพลงภาษาพื้นเมือง ซึ่งก็คือภาษายาวีตีเข้ากับรำมะนา จึงกลายเป็นดิเกฮูลูมาตราบเท่าปัจจุบัน
และการแสดงประเภทนี้น่าจะมีขึ้นครั้งแรก ณ ท้องที่เหนือลำน้ำอันเป็นต้นกำเนิดแม่น้ำปัตตานี ซึ่งชาวบ้านเรียกฮูลู หรือทิศฮูลู (ฝ่ายใต้ลำน้ำเรียกฮิเล) ตรงทิศฮูลูเป็นแหล่งกำเนิดฮูลูนั้น เข้าใจว่าคือท้องที่อำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี และอำเภอบันนังสตา อำเภอเบตง จังหวัดยะลา
ดิเกฮูลูคณะหนึ่งๆ จะมีสมาชิกประมาณ 10 กว่าคน เป็นชายล้วน เป็นผู้ขับร้องต้นเสียง 1-3 คน ที่เหลือจะเป็นลูกคู่ และอาจมีนักร้องภายนอกวงมาสมทบร่วมสนุกอีกก็ได้
บทกลอนที่ใช้ขับร้องนั้น เรียกเป็นภาษามลายูท้องถิ่นว่าปันตน หรือปาตง เวลาแสดงใช้ขับกลอนโต้ตอบ ไม่ได้แสดงเป็นเรื่องราวดังเช่นการละเล่นพื้นบ้านอย่างอื่น เช่น มะโย่ง หรือมโนห์รา
การแต่งกายของผู้เล่นดิเกฮูลู สมัยก่อนมักแต่งชุดอย่างชาวบ้านทั่วไปคือ โพกหัว สวมเสื้อคอกลม นุ่งโสร่ง บางครั้งเหน็บขวานไว้ข่มขวัญคู่ต่อสู้ ต่อมามีการแต่งกายแบบเล่นสิละ (ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของชาวใต้) คือนอกจากจะนุ่งกางเกงขายาวธรรมดาเหมือนแต่เดิม ก็นุ่งผ้าโสร่งซอเกตลายสวยสดทับข้างนอกสั้นเหนือเข่าเข้าไปอีกชั้นหนึ่ง พร้อมกับมีผ้าลือปักคาดสะเอว นอกนั้นก็สวมเสื้อคอกลมมีผ้าโพกศีรษะเหมือนเดิม ปัจจุบันนิยมแต่งกายแบบสมัยนิยม หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับการออกแบบของแต่ละคณะให้มีสีสันสดใสสะดุดตา
เวทีแสดง.
จะยกพื้นประมาณ 1 เมตร เปิดโล่งไม่มีม่าน ไม่มีฉาก ลูกคู่จะขึ้นไปนั่งล้อมวง ร้องรับและตบมือโยกตัวให้เข้ากับจังหวะดนตรี ส่วนผู้ร้องหรือผู้โต้กลอนจะลุกขึ้นยืนข้างๆ วงลูกคู่ ถ้ากรณีมีการประชันกัน แต่ละคณะจะขึ้นไปอยู่บนเวทีด้วยกัน แต่ล้อมวงแยกกันพอสมควร การแสดงก็ผลัดกันร้องทีละรอบทั้งรุกทั้งรับ เป็นที่ครึกครื้นแก่ผู้ชม
ดนตรีดิเกฮูลูประกอบด้วยรำมะนาอย่างน้อย 2 ใบ ใช้ตีดำเนินจังหวะในการแสดง ฆ้อง 1 วง เป็นเครื่องกำกับจังหวะ ตีสม่ำเสมอประกอบการแสดง นอกจากนี้ยังมีเครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบและเป็นที่นิยมกันว่ามีส่วนทำให้สนุกสนานกันมากยิ่งขึ้น เช่น ขลุ่ย ลูกแซก แต่จังหวะที่ใช้เป็นประเพณีในการเล่นคือ การตบมือ
การแสดงจะเริ่มต้นการแสดงด้วยดนตรีโหมโรงเป็นการเรียกผู้ชมและเร้าอารมณ์คนดู สมัยก่อนมีการไหว้ครูในกรณีที่มีการประชันกันระหว่างหมู่บ้าน (หรืออาจมีหมอผีของแต่ละฝ่ายปัดรังควานไล่ผีคู่ต่อสู้ก็มี) ปัจจุบันสู้กันด้วยศิลปะหรือคารมอย่างเดียว เมื่อลูกคู่โหมโรงเสร็จ ต่อจากนั้นนักร้องต้นเสียงจะออกมาวาดลวดลายด้วยเพลงในจังหวะต่างๆ ทีละคน เริ่มต้นเนื้อร้องกล่าวถึงความประสงค์ในการเล่น แล้วจึงเข้าสู่เรื่องราวแสดง ซึ่งอาจจะเป็นเรื่องราวจากเหตุการณ์บ้านเมือง ปัญหาท้องถิ่น ความรักของหนุ่มสาว หรือเรื่องตลกโปกฮา
จากการสัมภาษณ์นายหะมะ แบลือแบ หรือแบมะ หัวหน้าคณะการแสดงดิเกฮูลู "มะ ยะหา" เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2547 ที่บ้านในอำเภอยะหา จังหวัดยะลา ผู้ซึ่งเป็นครูภูมิปัญญาไทย ด้านศิลปกรรม สาขาการแสดงลิเกฮูลู4 แบมะสันนิษฐานว่าดิเกฮูลูน่าจะมีส่วนเกี่ยวพันหรือถ่ายทอดซึ่งกันและกันกับการแสดงลำตัดในภาคกลาง เนื่องจากมีการประชันกันทั้งในด้านน้ำเสียงและไหวพริบในการโต้ตอบ
กรณีที่มีการประชัน หรือบางครั้งก็เป็นเรื่องราวกระทบกระแทกเสียดสีกัน หรือหยิบยกปัญหาต่างๆ มากล่าวเพื่อให้ผู้ชมชื่นชอบในการใช้คารมและปฏิภาณของผู้แสดง นับว่าเป็นการให้ความบันเทิง พร้อมทั้งให้ความรู้ สั่งสอนชาวบ้านผู้ชมไปในตัว
ประเพณีการแข่งขันจะมีการประชันระหว่างคณะต่างๆ เพื่อหาคณะที่ชนะเลิศในแต่ละปีที่มีกันมาตั้งแต่ในอดีต การตัดสินแตกต่างจากปัจจุบันเล็กน้อย คือในอดีตจะตัดสินผ่านพลังเสียง ไหวพริบในการโต้ตอบ ในการแสดงลูกคู่จึงนั่งล้อมกันเป็นวงกลม หัวหน้าวงจะอยู่ตรงกลาง การนั่งล้อมวงเพื่อให้เสียงรวมกันจุดเดียว ท่ารำประกอบการแสดงจะไม่หลากหลาย และเนื้อร้องเป็นภาษามลายู ปัจจุบันการแข่งขันจะตัดสินจากท่าทางของลูกคู่ด้วย ดังนั้นจึงต้องปรับรูปแบบในการนั่งเป็นนั่งเรียงหน้ากระดานเพื่อให้ผู้ชมได้เห็นท่ารำของลูกคู่อย่างชัดเจน ในส่วนของเนื้อร้องได้มีการปรับเปลี่ยนเป็นภาษาไทยควบคู่ไปกับการร้องเป็นภาษามลายู
ลักษณะพิเศษของดิเกฮูลู คือหัวหน้าคณะหรือผู้ร้องนำสามารถเดินทางไปแสดงในที่ต่างๆ ในพื้นที่ที่มีคณะดิเกฮูลูได้โดยไม่ต้องมีลูกคู่ไปด้วย เพราะสามารถไปแสดงร่วมกับลูกคู่ของคณะอื่นๆ ได้
แบมะเล่าถึงจุดเริ่มต้นในการเข้ามาแสดงดิเกฮูลูว่า เมื่อสมัยวัยรุ่นได้ไปดูดิเกฮูลูที่มาเล่นในอำเภอยะหา รู้สึกสนใจอยากที่จะเรียนรู้จึงไปขอเรียนจากคณะที่เข้ามาแสดงที่อำเภอ จนกระทั่งมีความรู้เพียงพอที่จะมาแสดงและตั้งวงเป็นของตัวเอง
แบมะได้ปรับรูปแบบการแสดงดิเกฮูลูของตนโดยการนำเพลงลูกทุ่งเข้ามาผสมผสานในการร้อง มิได้มีไว้เพื่อความบันเทิงเท่านั้น หากมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการรณรงค์ โดยเนื้อหาในเพลงจะเกี่ยวข้องกับศาสนา สถานการณ์ปัจจุบัน และสอดแทรกข่าวสารจากรัฐบาล เช่น เรื่องคุณธรรมจริยธรรม ความสะอาด โรคเอดส์ ความรักชาติ ความสามัคคี เศรษฐกิจพอเพียง การเลือกตั้ง และภัยร้ายของยาเสพติด เข้าไปในเนื้อหาที่ใช้แสดง
พบว่าการแสดงดิเกฮูลูเป็นอีกสื่อหนึ่งที่สามารถเข้าถึงชาวบ้าน ทั้งยังเป็นตัวช่วยหนึ่งในการเผยแพร่รณรงค์ให้ประชาชนเข้าใจถึงภัยร้ายต่างๆ และข้อปฏิบัติที่ถูกต้องดังที่กล่าวมาได้เป็นอย่างดี
การแสดงดิเกฮูลู แต่เดิมนิยมแสดงในงานพิธีต่างๆ เช่น มาแกปูโล๊ะ (งานแต่งงาน) พิธีเข้าสุหนัต งานเมาลิด งานฮารีรายอ งานบุญ และแสดงเพื่อแก้บน เป็นการขอพรจากพระอัลลอฮฺโดยผ่านการแสดงดิเก ปัจจุบันยังแสดงในงานเทศกาลต่างๆ ร่วมกับมหรสพอื่นๆ เช่น ในงานพิธีถวายพระพรวันเฉลิมพระชนมพรรษา เป็นต้น หรือเป็นการแสดงเพื่อมีวัตถุประสงค์อย่างใดอย่างหนึ่ง
ดังเช่นคณะดิเกฮูลูที่กล่าวถึงในงานโฆษณาชุดสำนึกรักบ้านเกิดข้างต้น หรือที่รู้จักกันในนามของดิเกฮูลูคณะแหลมทราย ของนายเจะปอ สะแม แห่งตำบลบางตาวา อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี เป็นคณะเครือข่ายเพื่อปลูกจิตสำนึกในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมโดยเฉพาะบริเวณรอบอ่าวปัตตานี การแสดงจะมีเนื้อหากล่าวถึงวิถีชีวิตของชุมชนประมงชายฝั่ง เช่น ปัญหาเกี่ยวกับการประกอบอาชีพ การแก้ปัญหาต่างๆ ของประมงพื้นบ้าน และวิถีชีวิตแต่ละวัน
โดยการแสดงออกผ่านท่าทางประกอบและการตบมือ เช่น การใช้มือแสดงท่าทาง โดยการโบกมือกวักมือ หมายถึงเรียกให้กลับบ้านให้มาดูแลทะเลบ้านเรา ท่าทางการตบมือเหมือนปลา เหมือนกับการแสดงให้เห็นถึงการเอาตัวรอดของปลาให้หลุดพ้นจากการตามล่า ทำลายจากระเบิด อวนลาก อวนรุก และท่าทางการตบมือชักเชือก ที่แสดงถึงความร่วมมือ ความสามัคคี โดยใช้เชือก ซึ่งเป็นเครื่องมือจับปลาของชาวประมงพื้นบ้าน เป็นสื่อให้เกิดพลังชุมชน เป็นต้น
ปัจจุบันดิเกฮูลูแสดงกันทั่วไปในพื้นที่ 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้ คือ ยะลา นราธิวาส สงขลา สตูล และปัตตานี
เสม พริ้งพวงแก้ว
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ เสม พริ้งพวงแก้ว (31 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 — 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2554) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข พ.ศ. 2523, พ.ศ. 2524 - 2526 และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุขหลายสมัย เป็นนายแพทย์ผู้บุกเบิกการแพทย์ชนบท และการแพทย์สมัยใหม่ ผู้ร่วมจัดทำแผนสาธารณสุขแห่งชาติ
เสม เกิดที่บ้านแถวๆ ถนนรองเมือง ซอย 4 (ปัจจุบันเรียกซอย 1) อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร ในขั้นปฐมศึกษาเรียนที่โรงเรียนวัดบรมนิวาส และเข้าเรียนต่อระดับมัธยมที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ จนจบชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 8 ในระหว่างเรียน นายเสมได้รับทุนการเรียนประเภทหมั่นเรียนมาโดยตลอด
เมื่อจบชั้นมัธยมปีที่ 8 แล้ว โดยความช่วยเหลือของมูลนิธิร็อกกีเฟลเลอร์ นายเสมได้เข้าศึกษาในคณะแพทยศาสตร์และศิริราชพยาบาล จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปัจจุบันคือคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล) ได้รับปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต เมื่อ ปี พ.ศ. 2478 หลังจบการศึกษาแพทย์ปริญญาแล้ว เสมได้มีโอกาสไปศึกษาต่อในประเทศสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และประเทศเยอรมนี นอกจากนี้ยังได้ไปร่วมประชุมและดูงานในประเทศต่างๆ ทั้งในสหรัฐอเมริกา บราซิล สวิตเซอร์แลนด์ รัสเซีย ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย ออสเตรีย นิวซีแลนด์รวมทั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน และเสมยังได้ศึกษาด้านทันตกรรม เพิ่มเติมจากศาสตราจารย์สี สิริสิงห์ เกี่ยวกับการปฏิบัติงานในชนบทได้ด้วย
เสมสมรสกับ แฉล้ม พริ้งพวงแก้ว พยาบาลคู่ชีวิตที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมามากกว่า 70 ปี มีบุตรชายด้วยกัน 3 คน และบุตรหญิง 2 คน หนึ่งในนั้นคือ ชัชวาลย์ พริ้งพวงแก้ว สถาปนิกดีเด่นของสมาคมสถาปนิกสยาม เจ้าของผู้ก่อตั้งบริษัทดีไซน์ 103 ที่มีชื่อเสียง โดยแฉล้มถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชราเมื่อปี พ.ศ. 2549
นายแพทย์เสม ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อเวลาประมาณ 05.30 น.ในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ที่โรงพยาบาลราชวิถี สิริอายุรวม 100 ปี 1 เดือน 8 วัน จากการติดเชื้อในกระแสเลือด มีภาวะช็อก และไตวาย
หลังจบการศึกษาด้านการแพทย์ ในปี พ.ศ. 2478 เสมได้ออกไปปฏิบัติงานในต่างจังหวัด โดยไปจัดตั้งโรงพยาบาลเอกเทศขึ้นที่อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เพื่อต่อสู้กับการระบาดของโรคอหิวาตกโรคจนโรคสงบลง ในปีต่อมาก็ได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลเทศบาลนครสวรรค์ เป็นเวลา 2 ปี และได้เริ่มงานศัลยกรรมและงานทันตกรรมเป็นครั้งแรกในชนบท
ชีวิตการทำงานในเชียงราย.