pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ไดโงฮนซง
ไดโงฮนซง  เป็นสิ่งสักการบูชาสูงสุดของศาสนาพุทธนิกายนิจิเร็นโชชู คำว่า "ได" (大) แปลว่า "ยิ่งใหญ่, สูงสุด" ส่วน "โกฮนซง" (御本尊) หมายถึง สิ่งสักการะ คำว่า "ไดโงฮนซง" จึงแปลว่า "สิ่งสักการะสูงสุด"
ไดโงฮนซงมีลักษณะเป็นรูปมัณฑละ (มณฑล) จารึกภาษาจีนและภาษาสันสกฤต ซึ่งทำจากไม้การบูร โดยหลักแล้วมัณฑละดังกล่าวประกอบด้วยนามของพุทธะ พระโพธิสัตว์ เทพในพุทธศาสนา และคุรุอาจารย์ต่าง ๆ ในศาสนาพุทธเป็นจำนวนมาก รายล้อมรอบอักษรคันจิ (อักษรจีน) ที่อยู่ศูนย์กลางมัณฑละ ซึ่งจารึกเป็นคาถาว่า "นามูเมียวโฮเร็งเงเกียวนิจิเร็ง" ตามประวัติกล่าวว่าไดโงฮนซงถูกจารึกขึ้นโดยพระนิจิเร็ง (หรือ "นิจิเร็นไดโชนิง" ในหมู่สานุศิษย์แห่งนิกายนิจิเร็นโชชู) เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1279 เป็นการจำลองธรรมสภาในห้วงอวกาศขณะที่พระโคตมพุทธเจ้า (ฝ่ายมหายานนิยมเรียกว่า "พระศากยมุนีพุทธะ") แสดงพระธรรมเทศนาเรื่องสัทธรรมปุณฑรีกสูตร ปัจจุบันไดโงฮนซงประดิษฐานอยู่ ณ โฮอันโดะ วัดไทเซกิจิ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น อันเป็นศูนย์กลางใหญ่ของศาสนาพุทธนิกายนิจิเร็นโชชู
สานุศิษย์แห่งนิกายนิจิเร็นโชชูถือว่าไดโงฮนซงคือการรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของบุคคลและธรรม และคือจุดมุ่งหมายในการมาเกิดของพระนิจิเร็นไดโชนิง
มุนตะซ็อร อัซซัยดี
มุนตะซ็อร อัซซัยดี (; เกิดวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1979) เป็นนักข่าวถ่ายทอดสดชาวอิรักที่ทำหน้าที่เป็นผู้สื่อข่าวให้กับช่องอัลบัฆดาดียะฮ์ จากข้อมูลเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 อัซซัยดีทำงานให้กับช่องโทรทัศน์เลบานอน
ในวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 อัซซัยดีถูกลักพาตัวโดยผู้โจมตีไม่ทราบนามในแบกแดด เขาเคยถูกกองทัพสหรัฐจับกุมถึงสองครั้ง ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 อัซซัยดีขว้างรองเท้าของตนใส่จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ประธานาธิบดีสหรัฐในขณะนั้น ขณะอยู่ในห้องแถลงข่าวที่แบกแดด พร้อมตะโกนว่า "นี่คือรอยจูบร่ำลาจากชาวอิรัก ไอ้หมา" อัซซัยดีได้รับบาดเจ็บขณะถูกนำพาตัวไปที่คุมขัง และบางแหล่งข่าวระบุว่าเขาถูกทรมานระหว่างที่คุมตัวครั้งแรก มีเสียงเรียกร้องทั่วตะวันออกกลางให้จัดแสดงรองเท้าในพิพิธภัณฑ์อิรัก แต่ภายหลังกองกำลังรักษาความปลอดภัยสหรัฐและอิรักทำลายรองเท้านั้น
การขว้างรองเท้าของอัซซัยดีเป็นแรงบันดาลใจในเหตุการณ์การประท้วงทางการเมืองที่คล้ายคลึงกันมากมายทั่วโลก
หลังวันเกิดเหตุ อัซซัยดีเป็นตัวแทนของหัวหน้าสมาคมเนติบัณฑิตยสภาอิรักในการพิจารณาคดี ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 อัซซัยดีได้รับการไต่สวนเป็นเวลา 90 นาทีที่ศาลอาญากลางแห่งอิรัก ต่อมา ในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2009 เขาถูกจำคุกเป็นเวลา 3 ปี ในข้อหาโจมตีประมุขแห่งรัฐต่างชาติระหว่างการเยือนอย่างเป็นทางการ จากนั้นในวันที่ 7 เมษายน จึงลดโทษจากสามปีเป็นหนึ่งปี เขาถูกปล่อยตัวในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2009 สำหรับความประพฤติดีหลังอยู่ในเรือนจำเป็นเวลา 9 เดือน หลังได้รับการปล่อยตัว อัซซัยดีได้รับการรักษาอาการบาดเจ็บในเรือนจำและภายหลังเขาวางแผน "สร้างสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า โรงพยาบาลเด็ก และศูนย์การแพทย์และศัลยกรรมกระดูกที่ให้การรักษาฟรีและดูแลโดยแพทย์และเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ชาวอิรัก"
มุนตะซ็อร อัซซัยดีเติบโตในนครอัศศ็อดร์ ชานเมืองแบกแดด เขาเริ่มทำงานเป็นผู้สื่อข่าวประจำช่องอัลบัฆดาดียะฮ์ใน ค.ศ. 2005 ตอนแรก เขากลายเป็นที่รู้จักในฐานะเหยื่อของการลักพาตัวโดยผู้จู่โจมที่ไม่ทราบนามในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 อัซซัยดีถูกกองทัพสหรัฐจับกุมตัวถึงสองครั้ง เขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนตร์สองห้องในใจกลางแบกแดด เขานับถือศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์
เหตุการณ์ขว้างรองเท้าใส่จอร์จ ดับเบิลยู. บุช.
เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ในห้องแถลงข่าวที่ทำเนียบนายกรัฐมนตรีในแบกแดด ประเทศอิรัก อัซซัยดีขว้างรองเท้าสองข้างใส่จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ประธานาธิบดีสหรัฐในขณะนั้น พร้อมตะโกนด่าเป็นภาษาอาหรับ ขณะโยนรองเท้าข้างแรกว่า "นี่คือรอยจูบร่ำลาจากชาวอิรัก ไอ้หมา" และตะโกนขณะโยนรองเท้าข้างที่สองว่า "นี่สำหรับหญิงหม้าย เด็กกำพร้า และผู้ที่เสียชีวิตในประเทศอิรัก" บุชหลบได้สองครั้ง ส่วนนายกรัฐมนตรี นูรี อัลมาลิกี พยายามจับรองเท้าข้างหนึ่งเพื่อปกป้องบุช อัซซัยดีถูกลากลงไปกับพื้น ก่อนที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของนายกรัฐมนตรีจับเขาออกไปนอกห้อง
ตอนแรกอัซซัยดีถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคุมตัวและภายหลังส่งไปให้ฝ่ายบังคับบัญชาแบกแดดของกองทัพอิรัก ฝ่ายบัญชาการส่งตัวเขาไปที่ฝ่ายตุลาการอิรัก มีผู้คนร้อยกว่าคนบนถนนเรียกร้องให้ปล่อยตัวเขา อัซซัยดีอาจเจอข้อหาโจมตีผู้นำต่างประเทศและนายกรัฐมนตรีอิรัก ตามรายงานจากผู้สังเกตการณ์ในตะวันออกกลาง มีความเชื่อมั่นว่าข้อหาเหล่านี้อาจมีโทษจำคุกไม่เกินสองปีหรือจ่ายค่าปรับเล็กน้อย แม้ว่าไม่น่าจะได้รับโทษสูงสุด เนื่องจากได้รับ "สถานะลัทธิ" ใหม่ในโลกอาหรับ ทนายความชาวอิรักกล่าวว่า ถ้าถูกดำเนินคดี อัซซัยดีน่าจะถูกจำคุกสองปี อัซซัยดีถูกนำตัวไปขึ้นศาลในวันที่ 17 ธันวาคม เขาปฏิเสธที่จะให้เคาะลีล อัดดุลัยมีเป็นตัวแทน เนื่องจากเขาเคยปกป้องซัดดัม ฮุสเซน อดีตประธานาธิบดีอิรัก และตนต้องการทนายความชาวอิรัก เขาถูกปล่อยตัวในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2009 หลังอยู่ในเรือนจำเป็นเวลา 9 เดือน เขาถูกทรมานขณะอยู่ในนั้น เขาสาบานว่าจะเปิดเผยรายชื่อผู้ที่เขาบอกว่าทรมานตน ซึ่งรวมเจ้าหน้าที่ระดับสูงในรัฐบาลและกองทัพด้วย
Muntadhar al-Zaidi
ไชร์ (แก้ความกำกวม)
ไชร์ (Shire) อาจจะหมายถึง
ไชร์
ไชร์  เป็นเขตบริหารการปกครองโบราณของบริเตนใหญ่และออสเตรเลีย คำว่า “ไชร์” กับ “เคาน์ตี” ใช้แลกเปลี่ยนกันมาตั้งแต่สมัยนอร์มันได้รับชัยชนะต่ออังกฤษ เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 แต่ในภาษาอังกฤษใหม่คำว่า “ไชร์” มักจะไม่ใช้แทนที่คำว่า “เคาน์ตี” นอกจากนั้นคำว่า “ไชร์” ยังเป็นคำที่ใช้ต่อท้ายชื่อมลฑลหลายมลฑลในอังกฤษ เช่น มลฑลฮาร์ทฟอร์ดเชอร์ หรือ มลฑลเลสเตอร์เชอร์ แต่จะออกเสียง “เชอร์” เมื่อเป็นส่วนหนึ่งของชื่อมลฑล ในออสเตรเลีย “ไชร์” ยังคงใช้เป็นเขตบริหารการปกครองในปัจจุบัน
ซ่งไท่จง/เจ้ากวงอี้
จินไท่จู่
เจ้าโก้ว
อาณาจักรจิน
เมืองหลินอัน
ราชวงศ์แบร์นาด็อต
ราชวงศ์แบร์นาด็อต เป็นราชวงศ์ปัจจุบันระหว่างปี ค.ศ. 1818 และ ค.ศ. 1905 เป็นราชวงศ์ที่ปกครองสวีเดนในปัจจุบัน
ราชวงศ์โจวตะวันออก (771-256 ปีก่อน ค.ศ.) หรือเรียกว่าตงโจว(จีน: 东周; พินอิน: Dōngzhōu) เป็นช่วงครึ่งหลังของ ราชวงศ์โจว ของจีนโบราณ ราชวงศ์โจวตะวันออก เกิดขึ้นหลังจากที่ โจวอิวหวัง ทรราชและกษัตริย์องค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์โจวตะวันตกถูกปลงพระชนม์ ต่อมาผิงหวัง โอรสของโจวอิวหวังได้ย้ายเมืองหลวงไปที่ลั่วหยาง นับเป็นการเริ่มต้นของราชวงศ์โจวตะวันออก ราชวงศ์โจวตะวันออกแบ่งเป็น 2 ช่วง ยุควสันตสารทหรือยุคชุนชิว และ ยุครณรัฐหรือยุคจ้านกั๋ว โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ลั่วหยาง ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองซีอาน เมืองหลวงเก่าของราชวงศ์โจวตะวันตก ปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์นี้คือพระเจ้าโจวผิงหวัง ราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์แค่ในนามเพราะองค์กษัตริย์ทรงไร้พระราชอำนาจที่จะปกครองเหล่าอ๋องต่างๆ ได้ เนื่องจากอ๋องต่างๆ ได้แข็งเมืองและทำสงครามแย่งชิงอำนาจกัน
ในสมัยราชวงศ์นี้การแย่งชิงอำนาจกันของเหล่าอ๋องแบ่งเป็น 2 ยุคโดยยุคแรกเรียกว่า ยุคชุนชิว และยุคต่อมาเรียกว่า ยุคจ้านกั๋ว
การบุกครองโปแลนด์ของสโลวาเกีย
การบุกครองโปแลนด์ของสโลวาเกีย เกิดขึ้นในช่วงการบุกครองโปแลนด์ของนาซีเยอรมนี โดยสโลวาเกียได้ส่งกองทัพเบอร์โนลัค ซึ่งประกอบด้วยทหาร 50,000 นาย แบ่งออกเป็น 3 กองพลทหารราบ ระหว่างการรบในโปแลนด์ ทหารสโลวักพบกับการต้านทานและความสูญเสียเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1939 สาธารณรัฐสโลวักถูกก่อตั้งขึ้นเป็นรัฐบริวารของเยอรมนีภายในดินแดนของสโลวาเกีย ซึ่งก่อนหน้านั้น เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 ดินแดนส่วนใหญ่ของสโลวาเกียถูกยึดครองโดยฮังการี ซึ่งเป็นผลมาจากรางวัลเวียนนาครั้งที่หนึ่ง ดินแดนบางส่วนของสโลวาเกียยังถูกยึดครองโดยเยอรมนีและโปแลนด์อีกด้วย
ข้ออ้างทางการเมืองที่สโลวาเกียใช้ในการบุกครองโปแลนด์ คือ การยึดครองดินแดนสโลวาเกียของโปแลนด์ ซึ่งเป็นผลมาจากความตกลงมิวนิก (คิดเป็นดินแดน 226 ตารางกิโลเมตร พลเมือง 4,280 คน ซึ่งเกือบทั้งหมดมีเชื้อชาติสโลวัก) นอกเหนือจากนั้น นักการเมืองโปแลนด์บางคนยังเสนอว่าฮังการีควรจะได้ยึดครองสโลวาเกียทั้งประเทศ
ระหว่างการเจรจาลับกับเยอรมนีระหว่างวันที่ 20-21 กรกฎาคม ค.ศ. 1939 รัฐบาลสโลวาเกียตกลงในการร่วมบุกครองโปแลนด์ และยังอนุญาตให้เยอรมนีใช้ดินแดนของตนเตรียมการบุกครองอีกด้วย เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม รัฐบาลสโลวาเกียประกาศระดมพล (เรียกทหารกองหนุนได้ 160,000 นาย ในจำนวนนี้ ทหาร 115,000 นายเข้าประจำการจนถึงวันที่ 20 กันยายน) และก่อตั้งกองทัพเบอร์โนลัคขึ้นมา โดยมีทหารประจำการ 51,306 นาย
โรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์ฯ
โรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์ฯ  ตั้งอยู่ที่167 หมู่ 4 ถ.ชัยพฤกษ์ แขวงตลิ่งชัน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
โรงเรียนวัดน้อยในยุคแรก.
โรงเรียนวัดน้อยในเป็นโรงเรียนเก่าแก่ ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 โดยมีพระอธิการมั่งเป็นเจ้าอาวาสวัดน้อยในเป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนนี้ แรกเริ่มมีนักเรียนเพียง 20 คน เรียนในศาลาการเปรียญ มีพระภิกษุเที่ยง
เป็นผู้สอนเพียงองค์เดียว ต่อมาพระภิกษุเที่ยงลาสิกขาบทและลาออกจากการเป็นครู คุณครูขำ มัฆลักษณ์บ้านอยู่ตรงข้ามวัดน้อยใน เป็นครูใหญ่แทนและนักเรียนเพิ่มมากขึ้น จึงต้องเพิ่มครูสอนเป็น 3-4 คนมีชั้สูงสุดเรียกว่า "ประโยคประถม" เทียบได้กับประถมศึกษาปีที่ 6 ในปัจจุบันกิจการตอนนี้นับว่าเจริญดีขึ้นกระทรวงศึกษาธิการเห็นความดีความชอบของพระอธิการมั่งจึงขอพระราชทานสมณศักดิ์เป็น"พระครูวิทยานุกูล" ใรัชกาลที่ 6 ได้ก่อตั้งกองลูกเสือที่ 28เนื่องจากโรงเรียนอาศัยการเปรียญ และมีนักเรียนเพิ่มมากขึ้น ท่านผู้ใจบุญ 2 ท่านคือนายเหมือน และนางเปี่ยม มัฆลักษณ์ (บิดามารดาคุณครูขำ มัฆลักษณ์) ได้บริจาคทรัพย์สร้างโรงเรียนขึ้นเป็นเอกเทศซึ่งอยู่ทางหน้าวัดด้านใต้ เป็นอาคารชั้นเดียวจุนักเรียนได้มากต่อมาทางวัดได้รื้อเอาไม้มาสร้างโรงเรียนนักธรรมของวัดและได้มอบโรงเรียนให้กระทรวงศึกษาธิการกระทรวงฯได้ทูลเชิญกรมพระชัยนาทนเรนทรครั้งยังเป็นพระองค์เจ้ารังสิตประยูรศักดิ์)เสด็จมาเปิดป้าย นามโรงเรียน คุณครูขำ มัฆลักษณ์ ยังเป็นครูอยู่ตามเดิม(ต่อมาในรัชกาลที่ 7 ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ขุนภารศาสตร์) หลังจากเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2485ทางราชการได้เปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดใหม่ โรงเรียนวัดน้อยใน ซึ่งเดิมขึ้นอยู่กับจังหวัดธนบุรีได้เปลี่ยนแปลงไปขึ้นกับอำเภอบางกรวยจังหวัดนนทบุรีและได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียนประจำอำเภอบางกรวยต่อมาขุนภารศาสตร์สุขภาพไม่สมบูรณ์และลาออกจากราชการ ร.ต.ถิน อาจหาญ ได้มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่แทนเนื่องจากโรงเรียนวัดสุวรรณคีรี(วัดขี้เหล็ก) ซึ่งตั้งอยู่ในย่านคลองบางกอกน้อย และอยู่ใกล้โรงเรียนวัดน้อยในเจริญขึ้นมากมีการศึกษาถึงขึ้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 (ม.3 ปัจจุบัน) ราชการจึงสั่งยุบโรงเรียนวัดน้อยในแต่ต่อมาโรงเรียนวัดสุวรรณคีรีก็ได้ยุบเลิกไปอีกการศึกษาในย่านคลองบางกอกน้อยจึงซบเซาไปมากเพราะไม่มีโรงเรียนในบริเวณนั้นเหลืออยู่อีกเลย
โรงเรียนวัดน้อยในยุคต่อมา.
โรงเรียนวัดน้อยในได้ถูกรื้อฟื้นอีกครั้งหนึ่ง โดยการเรียกร้องของราษฏรในตำบลตลิ่งชันอยู่ 3-4 ปีความนี้ทราบถึง พลตรีเฉลิม พงษ์สวัสดิ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการในสมัยนั้นได้รื้อฟื้นโรงเรียนอีกครั้งหนึ่ง และให้โรงเรียนเปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาขึ้นในปี พ.ศ. 2497และอาคารเรียนก็สร้างเสร็จในปีนั้นเอง จึงได้ย้ายมาเรียนที่อาคารเรียนหลังแรกนี้ เมื่อวันที่ 1 กันยายนและมี พิธีเปิดป้ายนามโรงเรียน เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2498 โดยมี นายนาค เทพหัสดิน ณ อยุธยาปลัดกระทรวงศึกษาธิการเวลานั้น มาเป็นประธานในพิธี(ต่อมาโรงเรียนกำหนดวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ทุกปี เป็นวันรวมน้ำใจ)โรงเรียนวัดน้อยในเป็นโรงเรียนในส่วนกลางสังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษากระทรวงศึกษาธิการและตั้งอยู่ชานพระนครในย่านชุมชน จึงมีผู้ปกครองในย่านนี้(เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร กับอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี)นิยมส่งบุตรหลานมาเข้าเรียน โดยเริ่มในปีแรกมีนักเรียน 91 คน มีครู 5 คนและได้ทวีจำนวนมากขึ้นตามลำดับในปีการศึกษา 2521 เปิดรับนักเรียนจำนวน 72 ห้องเรียน
ในปี พ.ศ. 2551 โรงเรียนวัดน้อยในได้รับพระราชทานนามโรงเรียนจากพระบาท​สมเด็จ​พระวชิร​เกล้า​เจ้า​อยู่​หัว​สมัยยังดำรงพระบรมราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมารฯ เป็นโรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์ พร้อมกับโรงเรียนวัดโบสถ์ เขตดุสิต และโรงเรียนทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา ที่เปลี่ยนเป็นโรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดโบสถ์) ในพระราชูปถัมภ์ฯ และโรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (ทวีวัฒนา) ในพระราชูปถัมภ์ฯ ตามลำดับ พร้อมทั้งยังมีพระบรมราชานุญาตให้ใช้ตราประจำพระองค์ มวก. เป็นตราประจำโรงเรียนอีกด้วย นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้น
ปัจจุบัน โรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์ เปิดสอนในระดับช่วงชั้นที่ 3 ในหลักสูตรปกติ MEP (Mini English Program) และ EP (English Program) และการสอนภาษาญี่ปุ่น และช่วงชั้นที่ 4 ในหลักสูตรเน้นวิทย์-คณิต อังกฤษ-จีน อังกฤษ-ฝรั่งเศส และไทย-สังคม มีนางสิริกร สุกิน เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน
เซียร์ทาวเวอร์
อิโตชี่ ฮิโตะ เอะ
รวมพลคนละคร
รวมพลคนละคร ผลงานโดย อารีเฟน ฮะซานี (เฟน สตูดิโอ) เป็นหนังสือการ์ตูนไทยแนวตลกขบขันล้อหนังเด่นละครดัง สร้างมาจากสาวดอกไม้กะนายกล้วยไข่ รวมเล่มครั้งแรก เดือน เมษายน พ.ศ. 2548
เทศมณฑลของอังกฤษ
เทศมณฑลของประเทศอังกฤษ เป็นการแบ่งพื้นที่เพื่อใช้ในวัตถุประสงค์ต่าง ๆ ได้แก่ การบริหาร ภูมิศาสตร์ วัฒนธรรม และการเมือง คำว่า "เทศมณฑล" ถูกจำกัดความในหลายลักษณะ บางแห่งใช้กำหนดในพื้นที่เดียวกัน และบางแห่งก็ใช้กำหนดพื้นที่ที่ต่างกันเล็กน้อย ประเภทของเทศมณฑลที่แตกต่างกันเหล่านี้ต่างมีชื่อเรียกที่เป็นทางการกว่า แต่ก็มักเรียกกันโดยทั่วไปว่า "เทศมณฑล" การจัดระเบียบโครงสร้างของเทศมณฑลมีการปฏิรูปเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน เทศมณฑลของประเทศอังกฤษสามารถเทียบได้กับจังหวัดของประเทศไทย
มณฑลในปัจจุบันมีรากฐานมาจากการแบ่งเขตการปกครองของระบบการปกครองในประวัติศาสตร์เช่นในสมัยแองโกล-แซ็กซอน คำว่ามณฑลที่ในภาษาอังกฤษใช้คำว่า “County” ซึ่งมาจากบริเวณเขตการปกครองของขุนนางระดับเคานท์ แต่ในอังกฤษตำแหน่ง “เคานท์” เท่ากับตำแหน่ง เอิร์ล ของแซ็กซอนโบราณ แต่ภรรยาของเอิร์ลยังคงมีตำแหน่งเป็น “เคานเทส”
ชื่อ, เขตแดน และลักษณะการบริหารของเขตการปกครองของมณฑลเปลี่ยนแปลงไปมากจากที่เป็นมาในอดีตกาล และการปฏิรูปเขตการปกครองต่างๆ ที่เกิดเริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมาทำให้ความหมายคำว่า “มณฑล” ที่ใช้กันในอังกฤษค่อนข้างจะสับสนและกำกวม ฉะนั้นคำว่า “มณฑลของอังกฤษ” โดยทั่วไปจึงมิได้หมายถึงหน่วยเขตการปกครองที่แจ่มแจ้งเช่นในความหมายอย่างเป็นทางการของคำว่า “มณฑล” ตามที่เข้าใจกัน เช่นในการใช้คำว่า “มณฑล” สำหรับกรณีอื่นๆ นอกไปจากการบริหารการปกครองส่วนท้องถิ่นเช่น มณฑลภูมิศาสตร์ (Ceremonial counties), มณฑลลงทะเบียน (Registration county), มณฑลในประวัติศาสตร์ (Historic counties) หรือมณฑลไปรษณีย์ (Postal counties) เป็นต้น
มณฑลในประวัติศาสตร์.
มณฑลในประวัติศาสตร์หรือที่รู้จักกันในฐานะมณฑลโบราณ 39 มณฑล ระบบมณฑลเดิมเรียกว่า “ไชร์” ที่เริ่มใช้ครั้งแรกภายในราชอาณาจักรเวสเซ็กซ์ อาจจะประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 7 และขยายไปทั่วประเทศกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 9, 10 และ 11 ระบบ “ไชร์” จึงกลายเป็นระบบเขตการปกครองทางภูมิศาสตร์ที่เป็นพื้นฐานของโครงสร้างของระบบการปกครองของมณฑลตลอดมาในประวัติศาสตร์ ระบบ “ไชร์” เลิกใช้เป็นระบบการรายงานจำนวนประชากรในปี ค.ศ. 1841 มณฑลในประวัติศาสตร์เกือบทั้งหมดเป็นพื้นฐานของการจัดระบบรัฐบาลส่วนท้องถิ่นโดยมีการปฏิรูปจากเดิมไปบ้าง
มณฑลลงทะเบียน.
มณฑลลงทะเบียนใช้ระหว่าง ค.ศ. 1851 ถึง ค.ศ. 1930 ในกรรายงานจำนวนประชากรระหว่าง ค.ศ. 1851 ถึง ค.ศ. 1911 มณฑลลงทะเบียนเกิดจากการรวมบริเวณอำเภอลงทะเบียนที่เล็กกว่าเข้าด้วยกัน เดิมมีรากฐานมาจากระบบเทศบาลเมือง (Municipal borough), เขตสังคมสงเคราะห์ของสหราชอาณาจักร (Poor Law Union) และต่อมาเขตสุขาภิบาลของอังกฤษและเวลส์ เขตมณฑลลงทะเบียนคาบเขตแดนประวัติศาสตร์ของมณฑลที่ทำให้เขตมณฑลลงทะเบียนแตกต่างจากมณฑลในประวัติศาสตร์
ค.ศ. 1889 ถึง ค.ศ. 1974.
เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษ 19 ความจำเป็นที่จะต้องปฏิรูประบบรัฐบาลบริหารส่วนท้องถิ่นของมณฑลก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ซึ่งเป็นผลให้เกิดการแต่งตั้งคณะกรรมาธิการเขตการปกครอง (Local Government (Boundaries) Act) ขึ้นในปี ค.ศ. 1887 เพื่อสำรวจเขตการปกครองของมณฑลในอังกฤษและเวลส์ทั้งหมด คณะกรรมาธิการยื่นร่างพระราชบัญญัติรัฐบาลส่วนท้องถิ่นต่อรัฐสภาในปีต่อมา
ผลของร่างพระราชบัญญัติก็ออกมาเป็นพระราชบัญญัติรัฐบาลส่วนท้องถิ่น ค.ศ. 1888 (Local Government Act 1888) ที่ก่อตั้งระบบเทศบาลมณฑล (County council) ผู้มาจากการเลือกตั้งในอังกฤษในปี ค.ศ. 1889 ที่มาแทนหน้าที่หลายหน้าที่ของระบบศาลปกครองสี่สมัย (Quarter Sessions) และหน้าที่อื่นที่ได้รับในปีต่อๆ มา นครลอนดอนก่อตั้งจากบางส่วนของมณฑลเค้นท์, มิดเดิลเซ็กซ์ เซอร์รีย์ มณฑลแบ่งเป็นสองประเภท: มณฑลบริหาร (Administrative county) (บริเวณที่บริหารโดยเทศบาลมณฑล) และหน่วยงานบริหารอิสระเทศบาลมณฑล (County council) ตามทฤษฎี “เทศบาลมณฑล” ของมณฑลเป็นระบบการบริหารที่เป็นหน่วยงานบริหารหน่วยเดียวเมื่อเทียบกับ “มณฑลบริหาร” ของมณฑลอื่นๆ ที่แบ่งเป็นหน่วยงานบริหารเป็นหลายหน่วย มณฑลที่เป็นระบบ “เทศบาลมณฑล” ก็ได้แก่เคมบริดจ์เชอร์, แฮมป์เชอร์, ลิงคอล์นเชอร์, นอร์ทแธมป์ตันเชอร์, ซัฟโฟล์ค, ซัสเซ็กซ์ และยอร์คเชอร์
“มณฑล” ใช้ในความหมายอื่นนอกไปจากการใช้สำหรับรัฐบาลส่วนท้องถิ่นด้วย เช่นระบบการแต่งตั้งลอร์ดเล็ฟเทนแนนท์ที่เปลี่ยนไปที่อาจจะหมายถึงระบบมณฑลบริหารหน่วยเดียวหรือระบบเทศบาลมณฑลที่เป็น “ภาคี” กัน โดยมีข้อยกเว้นของนครหลวงลอนดอนซึ่งเป็น “มณฑลอิสระ” (County corporate) ที่มีผู้บริหารมณฑลแทนพระองค์ของตนเอง ตามกฎหมายหลังปี ค.ศ. 1888 ความหมายโดยทั่วไปของคำว่า “มณฑล” ก็หมายถึงเขตการบริหารที่กล่าวนี้ แต่ความหมายอย่างไม่เป็นทางการใช้คำว่า “มณฑลทางภูมิศาสตร์” สำหรับเพื่อแสดงความแตกต่างจาก “มณฑลบริหาร” มณฑลเหล่านี้ปรากฏในแผนที่ของกรมแผนที่ (Ordnance Survey) ในเวลานั้นโดยใช้ทั้งสองชื่อและมีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า “มณฑลผู้บริหารแทนพระองค์”
เขตการปกครองของมณฑลเปลี่ยงแปลงไปเรื่อยๆ ตลอดมาที่อาจจะเกิดจากการผนวกบริเวณปริมณฑลเข้ากับตัวเมืองเป็นต้น การเปลี่ยงแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1931 เมื่อกลอสเตอร์เชอร์, วอริคเชอร์, และ วูสเตอร์เชอร์ ถูกปรับเปลี่ยนโดยพระราชบัญญัติการจัดเขตการปกครองของกลอสเตอร์เชอร์, วอริคเชอร์, และวูสเตอร์เชอร์ (Provisional Order Confirmation (Gloucestershire, Warwickshire and Worcestershire)) ที่โยกย้ายท้องถิ่น/ตำบล (parish) 26 ท้องถิ่นระหว่าง 3 มณฑลนั้นเพื่อจะกำจัดมณฑลที่มีเขตการปกครองแตกแยก (List of county exclaves in England and Wales) ในอังกฤษและเวลส์
คณะกรรมาธิการจัดเขตแดนของรัฐบาลท้องถิ่น (Local Government Boundary Commission) ได้รับการก่อตั้งในปี ค.ศ. 1945 โดยมีอำนาจในการรวม, ก่อตั้งใหม่, หรือแบ่งแยกมณฑลบริหารและเทศบาลมณฑลที่มีอยู่ในขณะนั้นทั้งหมด ถ้าข้อเสนอของคณะกรรมาธิการได้รับการอนุมัติแผนที่เขตการปกครองระดับมณฑลของอังกฤษก็ต้องวาดใหม่ทั้งหมด แต่โครงการการตรวจสอบเขตการปกครองระดับมณฑลโดยคณะกรรมาธิการมาถูกละทิ้งหลังจากการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักรอังกฤษในปี ค.ศ. 1950
ในปี ค.ศ. 1957 ก็มีการก่อตั้งราชกรรมาธิการเกี่ยวกับรัฐบาลท้องถิ่นของนครลอนดอนและปริมณฑล (Royal Commission on Local Government in Greater London) และคณะกรรมาธิการเกี่ยวกับรัฐบาลท้องถิ่นของอังกฤษ (Local Government Commission for England) ในปี ค.ศ. 1958 เพื่อเสนอโครงสร้างใหม่ของรัฐบาลส่วนท้องถิ่น ผลงานสำคัญของงานของกรรมาธิการในปี ค.ศ. 1965 คือ: นครลอนดอนเดิมถูกยุบและแทนที่ด้วย “เขตบริหาร” ของนครลอนดอนและปริมณฑล ที่รวมทั้งส่วนที่เหลือของมิดเดิลเซ็กซ์, บางส่วนของเซอร์รีย์, เค้นท์, เอสเซ็กซ์และฮาร์ทฟอร์ดเชอร์; ฮันติงดันเชอร์ถูกรวมกับโซคแห่งปีเตอร์เบรอเป็นฮาร์ทฟอร์ดเชอร์และปีเตอร์เบรอ; และมณฑลบริหารเคมบริดจ์เชอร์เดิมถูกรวมกับไอล์ออฟอีลีเป็น เคมบริดจ์เชอร์และไอล์ออฟอีลี
อีเห็นข้างลาย
อีเห็นข้างลาย หรือ อีเห็นธรรมดา หรือ มูสังหอม ในภาษาใต้  เป็นอีเห็นขนาดเล็ก สีขนตามลำตัวเป็นสีเทาเข้มจนเกือบดำ ยกเว้นบริเวณรอบจมูก หู ขา และปลายหางมีสีดำมีลายสีขาวพาดขวางบริเวณหน้าผาก หลังมีจุดเล็ก ๆ สีดำเรียงตัวเป็นแนวยาว 3 เส้น จากไหล่ถึงโคนหาง หางมีความยาวพอ ๆ กับลำตัว ขนปลายหางบางตัวอาจมีสีขาว มีต่อมน้ำมันและจะส่งกลิ่นออกมาเมื่อเวลาตกใจ ซึ่งต่อมน้ำมันนี้จะแตกต่างจากชะมดหรืออีเห็นชนิดอื่น ๆ ตัวเมียมีเต้านม 3 คู่
มีความยาวลำตัวและหัว 43–71 เซนติเมตร ความยาวหาง 40.6–66 เซนติเมตร น้ำหนัก 2–5 กิโลกรัม
อีเห็นข้างลายมีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวางมาก โดยพบตั้งแต่รัฐชัมมูและกัศมีร์ และภาคใต้ของอินเดีย, ศรีลังกา, เนปาล, รัฐสิกขิม, ภูฏาน, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์, เกาะสุมาตรา, เกาะชวา, เกาะบอร์เนียว, เกาะซูลาเวซี และหมู่เกาะซุนดาน้อย และมีชนิดย่อยมากถึง 30 ชนิด (ดูในตาราง)
มีพฤติกรรมมักอาศัยและหากินตามลำพัง สามารถปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่หลากหลายได้ ตั้งแต่ ป่าดิบชื้น, ป่าดิบแล้ง ไปจนถึงชายป่าที่ใกล้กับพื้นที่เกษตรกรรมของมนุษย์ กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ เช่น สัตว์ขนาดเล็กจำพวกแมลง และน้ำหวานของเกสรดอกไม้ ออกหากินในเวลากลางคืน นอนหลับในเวลากลางวัน ใช้เวลาส่วนมากตามพื้นดินและจะใช้เวลาน้อยมากอยู่บนต้นไม้ ออกลูกครั้งละ 2–4 ตัว โดยจะเลี้ยงลูกอ่อนไว้ตามโพรงไม้หรือโพรงหิน
อีเห็นข้างลายไม่ได้ถูกจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2546 ปัจจุบันทางสวนสัตว์เชียงใหม่ได้มีโครงการในการเพาะเลี้ยงอีเห็นข้างลาย เพื่อผลิต "กาแฟขี้ชะมด" ซึ่งเป็นกาแฟที่ได้จากมูลของอีเห็นข้างลาย มีราคาซื้อขายที่สูงมาก และในการเพาะเลี้ยงเพื่อใช้ประโยชน์ในการนี้ที่จังหวัดตรังโดยเอกชนด้วย
ความขัดแย้งไทย-กัมพูชา พ.ศ. 2551 - 2552
ชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร
ชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร  คือชาร์ตที่จัดอันดับซิงเกิลโดยบริษัทดิออฟฟิเชียลยูเคชาร์ตสคอมปานี (The Official UK Charts Company, OCC) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมดนตรีของอังกฤษ ชาร์ตรายสัปดาห์จะเริ่มนับจากวันอาทิตย์ จนกระทั่งถึงวันเสาร์ ชาร์ตนี้ออกเผยแพร่ทางนิตยสาร "มิวสิกวีค" โดยแสดง 75 อันดับแรก และชาร์ตพลัส แสดง 200 อันดับแรก และออกเผยแพร่ชาร์ตออนไลน์ใน 40 อันดับแรกเท่านั้น โดยได้รับความร่วมมือการให้ข้อมูลจากร้านค้าในสหราชอาณาจักรกว่า 6,500 ร้าน รวมถึงร้านทางอินเทอร์เน็ตอีกด้วย โดยซิงเกิลส่วนใหญ่ของสหราชอาณาจักรจะออกจำหน่ายในวันจันทร์
ชาร์ตซิงเกิลเต็มรูปแบบ 200 อันดับแรกประกอบไปด้วยยอดขายจากซีดีและยอดการจำหน่ายทางดิจิตอลดาวน์โหลด โดยทั่วไปจะพิจารณากันใน 75 อันดับแรก และออกเผยแพร่ต่อสาธารณชนทั่วไปเฉพาะใน 40 อันดับแรกทางสถานีวิทยุบีบีซีเรดิโอวันช่วงบ่ายวันอาทิตย์ ชาร์ต 75 อันดับแรกจะเผยแพร่ทางนิตยสาร "มิวสิกวีค" ในวันจันทร์ และชาร์ตเต็มรูปแบบ 200 อันดับแรกจะตีพิมพ์ใน "ชาร์ตสพลัส" หนังสือพิมพ์ชาร์ตอิสระ ในวันพุธ
วีรบุรุษจูล่ง
ลั่วหยาง
ลั่วหยาง หรือสำเนียงฮกเกี้ยนว่า ลกเอี๋ยง เป็นนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในพื้นที่บรรจบกันของแม่น้ำลั่วและแม่น้ำเหลืองทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน มีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับเจิ้งโจว ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑล ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับผิงติ่งชาน ทิศใต้ติดกับหนานหยาง ทิศตะวันตกติดกับซานเหมินเสีย ทิศเหนือติดกับจี้หยวน และทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับเจียวจั้ว ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2018 ลั่วหยางมีประชากร 6,888,500 คน โดยอาศัยอยู่ในตัวเมือง 2,751,400 คน
ลั่วหยางตั้งอยู่บนที่ราบตอนกลางของจีน เป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีนและเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของอารยธรรมจีน นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในสี่เมืองหลวงเก่าที่ยิ่งใหญ่ของจีน โดยเคยเป็นเมืองหลวงของหลายราชวงศ์เช่น ราชวงศ์โจวตะวันออก ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และราชวงศ์ถัง
ลั่วหยางมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด แบ่งการปกครองออกเป็น 7 เขต และ 7 อำเภอ ดังนี้
ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 เขตที่อยู่ในตัวเมืองซึ่งมีจำนวน 5 แห่ง มีประชากร 1,857,003 คน ทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ในมณฑลเหอหนาน ในขณะที่พื้นที่ทั้งหมดที่อยู่ในความควบคุมของเทศบาลนครลั่วหยางมีประชากรทั้งหมด 6,549,941 คน
ลั่วหยางเป็นเมืองแฝดกับ
จิ้นหมิ่นตี้
ซือหม่ารุ่ย
จิ้นหยวนตี้
ภาษาละเว็น
ภาษาละเว็น (Laven) หรือภาษาโลเว็น ภาษาโบโลเว็น ภาษาบอริเว็น ภาษายะรู มีผู้พูด 40,519 คน (พ.ศ. 2538) บริเวณที่ราบสูงบอละเวน แขวงจำปาศักดิ์และแขวงอัตตะปือ ลาวตะวันออกเฉียงใต้ จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
เซี่ยเหยาหวน
เซี่ยเหยาหวนเป็นบุตรสาวของเซี่ยอ๋าวแพทย์หลวงประจำราชสำนักซึ่งตอนแรกเหยาหวนนั้นโกรธแค้นพระนางบูเช็กเทียนเป็นอย่างมาก
แต่เมื่อนางได้ฟังคำสรรเสริญพระนางจากบุคคลรอบข้างก็กลับใจมารับใช้พระนางเป็นนางข้าหลวงผู้ถือกระบี่อาญาสิทธิ์ของถังไท่จง
ถังอัยตี้
ถังเจาจง
ถังซีจง
ถังไต้จง
หลี่ฝู่กั๋ว
จูเฉวียนจง
ไป๋ จวีอี้
ไป๋จวีอี้ (จีน: 白居易; พินอิน: Bái Jūyì; Wade-Giles: Po Chü-i, 772–846) เขาเป็นกวีช่วงกลางราชวงศ์ถัง มีบทประพันธ์กว่า 2,800 บท เขาถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ.846 (พ.ศ. 1389) ขณะอายุได้ 74 ปี
ภาษาเจ็ง
ภาษาเจ็ง (Jeng ISO 639-3: ) หรือภาษาเช็งมีผู้พูดในลาว 7,320 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงอัตตะปือ จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก ใกล้เคียงกับภาษาโอย ภาษาซาปวนและภาษาโสก
อัตตะปือ
อัตตะปือ  เป็นเมืองเอกของแขวงอัตตะปือ ประเทศลาว
โดยสายการบิน.
สนามบินแห่งใหม่ในเมืองนี่มีกำหนดแล้วเสร็จเมื่อมิถุนายน พ.ศ. 2556
ภาษาไตลอง
ภาษาไตลอง  มีผู้พูด 4,800 คน (พ.ศ. 2547) ในประเทศลาว เป็นภาษาใกล้เคียงหรืออาจจะเป็นภาษาเดียวกับภาษาเมาหรือไทเมาตามแนวชายแดนพม่า-ยูนนาน อยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มกัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก
Bangkaew
สุธี แสงเสรีชน
ไก่ สุธี แสงเสรีชน อดีตสมาชิกวงแกรนด์เอ็กซ์ (รุ่น 2) ในตำแหน่งกีตาร์และร้องนำ หลังจากนั้นก็ทำงานในเบื้องหลังวงการดนตรีมากมาย
งานเพลง, อัลบั้ม
ทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย
พระวินยาธิการ
วินยาธิการ /วินะยาทิกาน/ (วินย + อธิ + การ, แปล "เจ้าการพระวินัย") หรือภาษาปากว่า ตำรวจพระ หมายถึง พระภิกษุชาวไทยผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการตามพระวินัย เรียกเต็มว่า "พระวินยาธิการ"
พระวินยาธิการเป็นคำใหม่ที่ใช้เรียกพระภิกษุผู้ได้รับแต่งตั้งจากเจ้าคณะจังหวัดให้มีหน้าที่ช่วยเหลือด้านการปกครองคณะสงฆ์ในจังหวัด โดยเฉพาะหน้าที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยด้านการปฏิบัติวินัยของพระภิกษุสามเณร
พระวินยาธิการมีหน้าที่ตรวจตรา แนะนำ ตักเตือน และชี้แจงระเบียบปฏิบัติแก่พระภิกษุสามเณรในจังหวัดหรือที่เข้ามาในจังหวัด บรรดาที่ประพฤติไม่เรียบร้อย และหากไม่ปฏิบัติตามหรือพบการกระทำความผิดก็มีอำนาจจับกุมตัวส่งเจ้าคณะผู้รับผิดชอบหรือเจ้าหน้าที่บ้านเมืองให้ดำเนินการตามอำนาจหน้าที่ แต่ไม่มีอำนาจในการให้สละสมณเพศ
ปัจจุบัน พระวินยาธิการเป็นตำแหน่งที่ยังไม่มีกฎหมายรองรับ ทำให้การปฏิบัติหน้าเป็นไปอย่างติด ๆ ขัด ๆ พระรัตนเมธี เจ้าอาวาสวัดแก้วฟ้าจุฬามณี และเจ้าคณะเขตบางซื่อ ในฐานะหัวหน้าพระวินยาธิการเขตกรุงเทพมหานคร กล่าวเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2552 ว่า "การทำงานของพระวินยาธิการขณะนี้ ถือว่าลำบาก เพราะเป็นตำแหน่งที่ยังไม่มีกฎหมายรองรับ จะดำเนินการอะไรกับพระที่ทำผิดพระธรรมวินัยไม่มีอำนาจในการลงโทษ เมื่อพบพระที่ทำความผิดก็ต้องพาไปให้เจ้าคณะผู้ปกครองในท้องที่นั้น ๆ วินิจฉัยลงโทษ รวมทั้งต้องอาศัยความร่วมมือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วย" อย่างไรก็ดี หัวหน้าพระวินยาธิการเขตกรุงเทพมหานครเปิดเผยว่า กำลังมีการเสนอร่างพระราชบัญญัติอุปถัมภ์และคุ้มครองพระพุทธศาสนา โดยจะมีการกำหนดสถานะของพระวินยาธิการ ซึ่งจะทำให้มีกฎหมายรองรับและจะมีการออกกฎหมายลูกตามมาอีก โดยอาจจะกำหนดให้พระวินยาธิการมีอำนาจในการวินิจฉัยตัดสินใจลงโทษได้เลย ทำให้มีความรวดเร็วในการทำงาน รวมทั้งจะต้องมีการออกระเบียบการแต่งตั้งพระวินยาธิการให้มีคุณสมบัติเป็นพระสังฆาธิการด้วย เพื่อความสะดวกในการวินิจฉัยลงโทษ และจะทำให้รูปแบบของพระวินยาธิการเป็นในลักษณะเดียวกันทั่วประเทศ ผิดกับปัจจุบันที่ยังเป็นในลักษณะต่างคนต่างทำอยู่
อนึ่ง หนังสือพิมพ์ไทยรัฐยังมีการรายงานว่า ปัญหาของพระวินยาธิการไม่ใช่แต่เพียงเท่านั้น เพราะยังพบว่าบางเขตมีจำนวนพระวินยาธิการมากเกินความจำเป็น ซึ่งพระวินยาธิการบางท้องที่ก็ไม่ยอมทำงาน แต่ที่เป็นพระวินยาธิการเพื่อต้องการอวดพระด้วยกันรวมทั้งจะเอาบัตรประจำตัวพระวินยาธิการไปอวดญาติด้วย
ตำรวจพระ