pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พันเอก ไมล์ ควอริทช์ หัวหน้ากองกำลังรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของ RDA ได้สัญญากับเจคว่าจะช่วยรักษาขาของเขา ถ้าหากเขารวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับชาวนาวีและสถานที่ชุมนุมที่เรียกว่า โฮมทรี ซึ่งตั้งอยู่เหนือพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยแร่อันออบเทเนียมที่มากที่สุด เมื่อเกรซรู้เรื่องนี้ เธอจึงย้ายตัวเอง, เจคและนอร์มไปยังด่านหน้า ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เจคและเนย์ทีรี ต่างตกหลุมรักกัน ขณะที่เจคก็เริ่มมีความเห็นอกเห็นใจกับชาวพื้นเมือง หลังจากเจคได้รับการยอมรับให้เข้าสู่เผ่านาวีแล้ว เขากับเนย์ทีรี ต่างเลือกที่จะเป็นคู่รักต่อกัน หลังจากนั้นไม่นาน เจคเผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของความจงรักภักดีของเขา เมื่อเขาพยายามปิดการใช้งานของรถปราบดิน ที่ขู่จะทำลายสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของชาวนาวี เมื่อควอริทช์แสดงวิดีโอหลักฐานที่เจคกำลังทำลายรถปราบดินแก่ ปาร์คเกอร์ เซลฟริดจ์ ผู้ดูแลของ RDA หัวหน้าของเขาที่มองด้วยความหวาดกลัวและได้รับการกระตุ้นจากควอริทช์ และเมื่อเจคยอมรับว่าชาวนาวีจะไม่ย้ายออกจากโฮมทรี เซลฟริดจ์จึงสั่งให้ทำลายโฮมทรีทิ้งเสีย
ถึงแม้ว่าเกรซจะโต้แย้งว่าการทำลายโฮมทรีอาจทำความเสียหายแก่โครงข่ายประสาทชีวภาพของดาวแพนดอรา เซลฟริดจ์ให้เวลาเจคกับเกรซหนึ่งชั่วโมงเพื่อโน้มน้าวชาวนาวีให้อพยพออกจากโฮมทรีก่อนที่จะเริ่มการโจมตี เจคสารภาพกับชาวนาวีว่าเขาเป็นสายลับ ทำให้เขากับเกรซถูกจับตัวไว้ คนของควอริตช์ได้ทำการทำลายโฮมทรี ทำให้พ่อของเนย์ทีรี (หัวหน้าเผ่า) และชาวนาวีหลายคนต้องเสียชีวิต โมแอตปล่อยเจคกับเกรซเป็นอิสระ แต่พวกเขาถูกบังคบให้ถอดออกจากร่างอวตารและถูกขังโดยกองกำลังของควอริตช์ นักบิน ทรูดี ชาร์คอน ไม่ชอบความโหดเหี้ยมของควอริตช์ จึงได้ปล่อยเจค, เกรซและนอร์ม และขับเครื่องบินไปส่งทั้งสามคนที่ด่านหน้าของเกรซ แต่ระหว่างหลบหนีนั้นเกรซถูกยิงโดยควอริทช์
เจคเชื่อมต่อกับโทรุก สัตว์นักล่าคล้ายมังกรซึ่งเป็นที่เกรงกลัวและเคารพของชาวนาวี เพื่อฟื้นฟูความไว้วางใจของชาวนาวีอีกครั้ง เจคพบชาวนาวีที่ลี้ภัยมาอยู่ที่ต้นไม้แห่งวิญญาณ และขอร้องให้โมแอทช่วยรักษาเกรซ ชาวนาวีพยายามช่วยเหลือโดยการย้ายเกรซจากร่างมนุษย์ไปยังร่างอวตารผ่านต้นไม้แห่งวิญญาณ แต่เธอเสียชีวิตก่อนที่กระบวนการจะเสร็จสมบูรณ์ เจครวมเผ่านาวีให้เป็นหนึ่งเดียวกัน จากการสนับสนุนของ ซูเทย์ หัวหน้าเผ่าคนใหม่ และบอกให้พวกเขารวบรวมเผ่าอื่น ๆ เพื่อมาร่วมต่อสู้ RDA ควอริทช์วางแผนโจมตีล่วงหน้าต่อต้นไม้แห่งวิญญาณ เชื่อว่าการทำลายล้างของมันจะทำลายล้างชาวพื้นเมือง ในวันก่อนสู้รบ เจคได้ขอร้องต่อเอวา ผ่านการเชื่อมต่อประสาทกับต้นไม้แห่งวิญญาณ เพื่อให้ช่วยเหลือชาวนาวี ในขณะที่ปาร์คเกอร์ได้ถ่ายโอนความทรงจำและดีเอ็นเอผสมให้กับควอริทช์ และเกิดแตกคอกันหลังปาร์คเกอร์พยายามห้ามไม่ให้ควอริทช์นำกองทัพและอาวุธไปถล่มชาวนาวี จนโดนควอริทช์ข่มขู่และยินยอมแบบไม่สามารถควบคุมอะไรได้
ในระหว่างสงครามนั้น ชาวนาวีได้บาดเจ็บและเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก รวมถึงซูเทย์และทรูดี แต่แล้วสัตว์ป่าในแพนดอราได้เข้ารวมสงครามและเข้ามาช่วยเหลือชาวนาวีอย่างคาดไม่ถึง ซึ่งเนย์ทีรีตีความว่าเอวาได้ตอบรับคำขอของเจค เจคได้ทำลายเครื่องบินทิ้งระเบิดก่อนจะถึงต้นไม้แห่งวิญญาณ ควอริทช์สวมชุด AMP หนีออกจากเครื่องบินลำดังกล่าวและพยายามทำลายเครื่องเชื่อมโยงอวตารที่มีร่างมนุษย์ของเจค เพื่อให้สัมผัสกับบรรยากาศที่เป็นพิษของแพนดอรา ควอริทช์เตรียมที่เชือดคอร่างอวตารของเจค แต่เนย์ทีรีได้ฆ่าควอริทช์และช่วยเจคจากการขาดอากาศหายใจ และเมื่อเธอได้เห็นร่างมนุษย์ของเจคครั้งแรก เธอก็ละทิ้งอคติเกี่ยวกับมนุษย์และยอมรับเจคเป็นสามี หลังจากนั้น มนุษย์ทุกคน ยกเว้น เจค ดร.นอร์ม และบางคนที่ได้รับเลือกให้อยู่ต่อ ถูกขับไล่ออกจากดาวแพนดอราและส่งกลับไปยังโลก โดยเซลฟริดจ์ได้เตือนเจคว่ามนุษย์จะไม่รามือจากดาวดวงนี้ง่าย ๆ ก่อนจะขึ้นยานอวกาศกลับโลก เจคได้ย้ายตัวตนจากร่างมนุษย์ไปร่างอวตารผ่านต้นไม้แห่งวิญญาณ อวตารเป็นชาวนาวีอย่างสมบูรณ์
เมื่อปี ค.ศ. 1994 ผู้กำกับ เจมส์ คาเมรอน เขียนโครงร่างของ "อวตาร" จำนวน 80 หน้า โดยได้รับแรงบัลดาลใจจาก "หนังสือบันเทิงคดีวิทยาศาสตร์ทุกเล่ม" ที่เขาเคยอ่านในวัยเด็กและนวนิยายผจญภัยโดย เอ็ดการ์ ไรซ์ เบอร์โรห์ส และ เอช. ไรเดอร์ แฮกเกริด เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1996 หลังคาเมรอนถ่ายทำ "ไททานิก" เสร็จ เขาประกาศว่าจะถ่ายทำ "อวตาร" โดยจะใช้ประโยชน์จากนักแสดงที่มาจากการสังเคราะห์หรือใช้ภาพที่สร้างจากคอมพิวเตอร์ โครงการจะมีมูลค่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐและมีนักแสดงอย่างน้อยหกคนในบทบาทนักแสดงนำ "ที่ดูเหมือนจะมีจริง แต่ไม่มีอยู่จริงในโลกทางกายภาพ" ดิจิตอล โดเมน บริษัทสร้างเทคนิคพิเศษซึ่งคาเมรอนเป็นหุ้นส่วนได้เข้าร่วมโครงการนี้ งานสร้างควรจะเริ่มต้นช่วงกลางปี ค.ศ. 1997 และกำหนดฉาย ค.ศ. 1999 อย่างไรก็ตามคาเมรอนรู้สึกว่าเทคโนโลยีไม่สอดคล้องกับเรื่องราวและวิสัยทัศน์ที่เขาตั้งใจจะเล่า เขาตัดสินใจที่จะให้ความสนใจกับการทำสารคดีและปรับแต่งเทคโนโลยีในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า มีการเปิดเผยใน "บูมเบิร์กบีสนิสวีก" ว่า ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ได้ให้เงิน 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แก่คาเมรอนให้ถ่ายทำวิดีโอสั้นเป็นหลักฐานแนวคิดของ "อวตาร" ซึ่งเขาได้ฉายให้ผู้บริหารของฟอกซ์ดูเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 คาเมรอนเปิดเผยว่า "Project 880" คือ "เวอร์ชันก่อนที่จะเป็น "อวตาร"" ภาพยนตร์ที่เขาพยายามจะสร้างเมื่อหลายปีก่อน อ้างถึงความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีในการสร้างตัวละครที่สร้างจากคอมพิวเตอร์ เช่น กอลลัม, คิงคอง และ เดวี โจนส์ คาเมรอนเลือก "อวตาร" เหนือโครงการ "แบทเทิล แองเจิ้ล" ของเขา หลังจากทดสอบกล้องเป็นเวลาห้าวันเมื่อปีก่อน
จากบทสัมภาษณ์ของนักแสดงชาวอินเดีย โควินทา เปิดเผยว่า เจมส์ คาเมรอน ได้ติดต่อเขาเพื่อยื่นข้อเสนอให้เขาสวมบทบาทเป็น เจ็ค ซัลลี ซึ่งเขาปฏิเสธโดยไม่เห็นด้วยกับการใช้สีทาร่างกายเช่นเดียวกับแผนการถ่ายทำที่มีระยะเวลายาวนาน เขาอ้างว่าชื่อของภาพยนตร์เรื่องนี้แนะนำโดยเขาให้กับคาเมรอนหลังจากมั่นใจว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะประสบความสำเร็จมาก สิ่งนี้ทำให้ผู้ใช้หลายคนล้อเลียนเขาในสื่อสังคม ในการให้สัมภาษณ์ของเขาในภายหลังเรียกปฏิกิริยาของผู้ใช้สื่อสังคมว่าเป็น 'พฤติกรรมที่มีอคติ'
คาเมรอนเริ่มเขียนบทและพัฒนาวัฒนธรรมของนาวี เอเลี่ยนในภาพยนตร์ช่วงเดือนมกราคมถึงเมษายน ค.ศ. 2006 โดยภาษานาวีนั้นถูกสร้างโดน ดร. พอล ฟรอมเมอร์ นักภาษาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย โดยภาษานาวีนั้นมีพจนานุกรมคำศัพท์ประมาณ 1000 คำ เพิ่มโดยคาเมรอนอีก 30 คำ หน่วยเสียงของลิ้นประกอบด้วย พยัญชนะเสียงกักเส้นเสียงลมออก (เช่น "kx" ใน "skxawng") พบในภาษาอัมฮาริคในเอธิโอเปีย, และคำที่ขึ้นต้นด้วย "ng" คาดว่าคาเมรอนนำมาจากภาษามาวรีของนิวซีแลนด์ นักแสดงหญิง ซิกัวร์นีย์ วีเวอร์ และ นักออกแบบฉาก ได้พบกับ จอดี เอส. ฮอล์ต ศาสตราจารย์ด้านสรีรวิทยาของพืชที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย, ริเวอร์ไซด์ เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับวิธีการที่นักพฤกษศาสตร์ใช้ในการศึกษาและเก็บตัวอย่างพืชและหารือเกี่ยวกับวิธีการอธิบายการสื่อสารระหว่างสิ่งมีชีวิตของแพนดอราที่ปรากฏในภาพยนตร์
คาเมรอนทำงานร่วมกับนักออกแบบจำนวนหนึ่งตั้งแต่ ค.ศ. 2005–2007 รวมถึงนักวาดภาพแฟนตาซีที่มีชื่อเสียงอย่าง เวย์น บาร์โลว์ และศิลปินแนวคิดที่มีชื่อเสียง จอร์ดู เชลล์ เพื่อออกแบบรูปร่างของ นาวี ด้วยภาพวาดและประติมากรรมทางกายภาพ เมื่อคาเมรอนรู้สึกว่าการเรนเดอร์แบบ 3 มิติไม่ตรงกับวิสัยทัศน์ของเขา โดยทำงานด้วยกันในห้องครัวที่บ้านของคาเมรอนที่ มาลิบู เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 คาเรมอนประกาศว่าเขาจะถ่ายทำ "อวตาร" เพื่อให้ฉายในช่วงกลางปี ค.ศ. 2008 โดยวางแผนเริ่มต้นการถ่ายทำร่วมกับนักแสดงในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ต่อมาในเดือนสิงหาคม บริษัทสร้างเทคนิคพิเศษ เวตา ดิจิตอล ได้เซ็นสัญญาในการช่วยคาเมรอนผลิต "อวตาร" สแตน วินสตัน ผู้เคยร่วมงานกับคาเมรอนในอดีต เข้ามาช่วยเหลือในการออกแบบภาพยนตร์ "อวตาร" การออกแบบงานสร้างของภาพยนตร์ใช้เวลาหลายปี ภาพยนตร์เรื่องนี้มีนักออกแบบการผลิตที่แตกต่างกันสองคนและแผนกศิลปะสองแห่งแยกกัน โดยที่หนึ่งในนั้นมุ่งเน้นไปที่พืชและสัตว์ของแพนดอราและอีกที่หนึ่งมุ่งเน้นในการสร้างเครื่องจักรมนุษย์และปัจจัยมนุษย์ เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 คาเมรอนประกาศว่าเขาจะใช้ระบบกล้องเสมือนจริงของเขาถ่ายทำแบบสามมิติ โดยระบบจะใช้กล้องความละเอียดสูงสองตัวในตัวกล้องเดียวเพื่อสร้างการรับรู้เชิงลึก
ขณะที่การเตรียมการยังดำเนินการอยู่ ฟอกซ์ยังคงลังเลที่อนุมัติการสร้าง "อวตาร" เพราะเคยมีประสบการณ์ที่เจ็บปวดกับค่าใช้จ่ายที่มากเกินไปและความล่าช้าของ "ไททานิก" ภาพยนตร์ก่อนหน้านี้ของคาเมรอน ถึงแม้ว่าคาเมรอนจะเขียนบทใหม่เพื่อให้ตัวละครหลาย ๆ ตัวมารวมกัน และเสนอลดค่าตัวของเขาในกรณีที่ภาพยนตร์ล้มเหลว คาเมรอนติดตั้งไฟจราจรโดยเปิดสัญญาณไฟสีเหลืองที่ด้านนอกห้องของ จอน แลนเดา เพื่อแสดงถึงอนาคตที่ไม่แน่นอนของภาพยนตร์เรื่องนี้ กลางปี ค.ศ. 2006 ฟอกซ์บอกคาเมรอนว่า "พูดตรง ๆ ว่าพวกเขาไม่อนุมัติภาพยนตร์เรื่องนี้," ดังนั้นเขาจึงเริ่มเสนอขายภาพยนตร์นี้ให้กับสตูดิโออื่นและเข้าหา วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์ โดยแสดงหลักฐานแนวคิดของเขาให้กับ ดิก คุก ประธานบริษัทดู อย่างไรก็ตาม, เมื่อ ดิสนีย์ พยายามจะซื้อภาพยนตร์นี้, ฟอกซ์ใช้ สิทธิที่จะปฏิเสธก่อน เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2006 ในที่สุดฟอกซ์ก็อนุมัติการสร้าง "อวตาร" หลังอินจิเนียสมีเดียตกลงที่จะสนับสนุนภาพยนตร์นี้ ทำให้ความเสี่ยงทางการเงินของฟอกซ์ลดลงเหลือน้อยกว่าครึ่งหนึ่งจากทุนสร้างอย่างเป็นทางการ 237 ล้านเหรียญดอลลาร์สหรัฐ มีผู้บริหารคนหนึ่งของฟอกซ์ที่ไม่เชื่อแล้วก็ส่ายหัวบอกกับคาเมรอนและแลนเดาว่า "ผมไม่รู้ว่าเราบ้ากว่าหรือเปล่าที่ปล่อยให้คุณทำสิ่งนี้, หรือคุณบ้ากว่าเพราะคิดว่าคุณ "สามารถ" ทำได้ ..."
เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2006 คาเมรอนอธิบาย "อวตาร" ว่า "เรื่องราวในอนาคตตั้งอยู่บนดาวเคราะห์ 200 ปีต่อจากนี้ ... การผจญภัยในป่าที่ล้าสมัยพร้อมจิตสำนึกด้านสิ่งแวดล้อม [ที่] มุ่งสู่การเล่าเรื่องในระดับเทพนิยาย" เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 ในงานแถลงข่าวได้อธิบายภาพยนตร์เรื่องนี้ว่าเป็น "การเดินทางของการไถ่บาปและการปฏิวัติที่สะเทือนอารมณ์" และยังบอกอีกว่า "อดีตนาวิกโยธินที่บาดเจ็บได้รับการผลักดันอย่างไม่เต็มใจไปสู่ความพยายามที่จะสร้างและใช้ประโยชน์จากดาวเคราะห์แปลกใหม่ที่เต็มไปด้วยความหลากหลายทางชีวภาพซึ่งในที่สุดก็ข้ามไปยังเผ่าพันธุ์ชนพื้นเมืองในการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด" เรื่องราวจะเป็นของโลกทั้งใบที่เต็มไปด้วยระบบนิเวศของพืชและสิ่งมีชีวิตแบบเพ้อฝันและคนพื้นเมืองที่มีวัฒนธรรมและภาษาที่หลากหลาย
มีการประมาณการว่าต้นทุนของภาพยนตร์อยู่ที่ประมาณ 280–310 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับการสร้างภาพยนตร์, ประมาณ 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับการตลาด และประมาณ 30 ล้านดอลลาร์ในเครดิตภาษีที่จะช่วยลดผลกระทบทางการเงินต่อสตูดิโอและผู้ออกทุนสร้าง โฆษกของสตูดิโอกล่าวว่าทุนสร้างนั้น "237 ล้านดอลลาร์สหรัฐบวกกับอีก 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับการโปรโมต, จบข่าว"
แก่นเรื่องและแรงบันดาลใจ.
เจมส์ คาเมรอนกล่าวว่า ฉากดาวแพนโดรานั้น ได้รับอิทธิพลมาจากทิวทัศน์ของของเทือกเขาสูงในสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยเฉพาะเขาหวงซาน ทางตอนใต้ของมณฑลอันฮุย และอุทยานแห่งชาติอู่หลิงยฺเหวียน เมืองจางเจียเจีย มณฑลหูหนาน
ภาพยนตร์ถ่ายทำนักแสดงด้วยเทคนิคคอมพิวเตอร์ที่เรียกว่า "โมชั่นแคปเจอร์" โดยใช้กล้องที่ออกแบบเป็นพิเศษติดตั้งที่ศีรษะของนักแสดง เพื่อถ่ายภาพความเคลื่อนไหวของดวงตา ลักษณะสีหน้า และการแสดงอารมณ์ มีเซ็นเซอร์จับการเคลื่อนไหวของร่างกาย จากนั้นจึงนำไปประมวลผลเป็นแอนิเมชันด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ภาพทั้งหมดจะไปปรากฏที่กล้องที่ออกแบบเป็นพิเศษ เรียกว่า "virtual camera" มีลักษณะเป็นจอคอมพิวเตอร์มือถือ ใช้งานโดยแคเมรอน เพื่อจำลองภาพที่จะเกิดขึ้นในภาพยนตร์ได้อย่างอิสระรอบทิศทาง ขณะนักแสดงกำลังแสดงบทบาทตัวละคร
งานเทคนิคคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่ดำเนินการโดยบริษัท Weta Digital ที่เมืองเวลลิงตัน นิวซีแลนด์ โดยใช้พนักงานกว่า 900 คน ใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ประกอบด้วยเซิร์ฟเวอร์ฮิวเลตต์-แพคการ์ด 4,000 เครื่อง จำนวน 35,000 ซีพียู ภาพคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ของยานพาหนะต่างๆ ในเรื่อง และฉากการต่อสู้ รับผิดชอบโดยอินดัสเตรียลไลต์แอนด์แมจิก (ILM) บริษัทย่อยของลูคัสฟิล์ม
อวตาร ได้รับรางวัลจากสมาคมทางภาพยนตร์จำนวนมาก แต่รางวัลที่มีชื่อเสียง ได้แก่
ธัญสินี พรมสุทธิ์ (เกิด 19 กันยายน พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น ส้ม เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย อดีตนักแสดงกลุ่มพาวเวอร์ทรีสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และอดีตนักแสดงสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ
ธัญสินี พรมสุทธิ์ หรือ ส้ม ชื่อเดิม ญานิศา พรมสุทธิ์ เกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2527 เป็นนักแสดงชาวไทย เริ่มต้นเข้าสู่วงการจากการไปร่วมแสดงเป็นนักแสดงประกอบในรายการ ชิงร้อยชิงล้าน ช่วงละครสามช่าตอนหนึ่ง มีผลงานแสดงละครเช่น เทใจรักนักวางแผน ทางช่อง 3 ต่อมาย้ายสังกัดไปอยู่ สถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 มีผลงานดังเรื่อง จิ๋วแจ๋ว จริงใจ ที่เธอรับบทนางเอก และต่อมารับบทร้ายใน ศัตรูคู่ขวัญ และเรื่องอื่นๆเช่น เธอคือชีวิต นางทาส เป็นต้น
จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะสังคมศาสตร์ เอกการจัดการท่องเที่ยวและโรงแรม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ได้รับเกียรตินิยมอันดับ 2 จบปีการศึกษา 2550 และ จบการศึกษาระดับปริญญาโท คณะบริหารธุรกิจ สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยศรีปทุม รุ่นเดียวกับปุณยาพร พูลพิพัฒน์ (เบนซ์) ด้วยผลการเรียนเฉลี่ย 3.93 ได้รับเกียรตินิยมอันดับ 1 จบปีการศึกษา 2554 พิธีประสาทปริญญาบัตรเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2555
ร้อยดาว (รับเชิญ)
วณิพก (คาราบาว)
บัณฑิตา ฐานวิเศษ (ชื่อเล่น: เมย์) เกิดเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2524 เป็นนักแสดง นางแบบหญิงชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงเมื่อปี พ.ศ. 2544 ภายใต้สังกัดช่อง 7 เอชดี มีผลงานการแสดงที่สร้างชื่อเสียงด้วยกันหลายเรื่อง เช่น ขุมทรัพย์แม่น้ำแคว, ชะชะช่า ท้ารัก, วีระบุรุษกองขยะ และ โก๊ะจ๋าป่านะโก๊ะ เป็นต้น ซึ่งละครที่กล่าวมานั้น เป็นละครที่เธอได้รับบทบาทนางเอก ซึ่งเป็นละครเย็นของทางช่อง 7 เอชดี และปัจจุบันเธอเป็นอาสาสมัครมูลนิธิป่อเต็กตึ๊งควบคู่กับการเล่นละคร
บัณฑิตา ฐานวิเศษ หรือในช่วงหนึ่งเคยใช้ชื่อ อรวรรษา ฐานวิเศษ (ชื่อเล่น: เมย์) เกิดเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2524 เป็นชาวจังหวัดชัยภูมิ เป็นทั้งนักแสดง และนางแบบหญิงชาวไทยที่มีชื่อเสียงในช่วงปี 2544 - 2551 โดยเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7 เอชดี โดยมีผลงานการแสดงครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2544 ละครเรื่อง "ขุมทรัพย์แม่น้ำแคว" รับบท มะขิ่น (แสดงคู่กับ นวพล ภูวดล) ซึ่งเป็นละครแนวบู๊-ผจญภัย และเป็นละครแจ้งเกิดของเธอ ในช่วงระยะเวลานั้น
เมย์ บัณฑิตา ถือเป็นนักแสดงมากฝีมือคนหนึ่งของทางช่อง 7 เพราะเธอเคยเป็นนางเอกครองแชมป์ละครเย็นของทางช่อง มีผลงานหลากหลายบทบาท เช่น บทบาทนักร้องลูกทุ่งในละครเรื่อง "ชะชะช่า ท้ารัก" (พ.ศ. 2546) ละครเรื่อง "หนุ่มผมยาว สาวโปงลาง" (พ.ศ. 2550) ซึ่งก็มารับบทเป็นสาวอีสานที่มีพรสวรรค์ในการร้องรำทำเพลงพื้นบ้านอิสาน และเซิ้งโปงลาง
ต่อด้วยละครเรื่อง "นางทาส" (พ.ศ. 2551) ซึ่งพลิกบทบาทจากนางเอก มาเป็นนางร้าย และละครเรื่อง "โลกสองใบของนายเดียว" แล้วก็เล่นสลับบทไปมาระหว่างบทร้ายและนางเอก โดยรับบทนางเอกใน โก๊ะซ่า ท้ามิติ เป็นเรื่องสุดท้าย ก่อนจะผันตัวไปรับบทนางร้ายอย่างเต็มตัว
ด้านการศึกษา จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนสตรีชัยภูมิ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขาการออกแบบแฟชั่น เมื่อปี พ.ศ. 2546 และระดับปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2556
ขนรักแร้
ขนรักแร้ คือ ขนที่ขึ้นตรงบริเวณรักแร้อันเนื่องมาจากผลการทำงานของฮอร์โมนแอนโดรเจนของผู้ชายและผู้หญิงที่อยู่ในวัยเจริญพันธุ์ มีประโยชน์ในการช่วยเพิ่มการกระจายของฟีโรโมนซึ่งช่วยกระตุ้นอารมณ์และพฤติกรรมทางเพศของผู้ได้รับ อีกทั้งยังช่วยลดการเสียดสีของผิวหนังบริเวณรักแร้
ทั้งนี้ ขนรักแร้จะเริ่มขึ้นเมื่อเข้าสู่วัยรุ่น โดยปกติ เด็กหญิงจะเข้าสู่วัยรุ่นก่อนเด็กชายประมาณ 1 - 2 ปี ผู้หญิงโดยเฉลี่ยจะเริ่มมีขนรักแร้เมื่ออายุประมาณ 12 - 13 ปี ส่วนผู้ชายจะเริ่มมีขนรักแร้เมื่ออายุประมาณ 13 - 14 ปี
ปัจจัยที่ส่งผลต่อการขึ้นของขนรักแร้นั้น พบว่าเกิดจาก ปริมาณและการหลั่งของฮอร์โมน ส่วนปริมาณและลักษณะของขนรักแร้ (เช่น เหยียดตรงหรือหยิก) นั้นเชื่อว่าเป็นผลมาจากพันธุกรรม ซึ่งรวมถึงเรื่องของ "ชาติพันธุ์" ด้วย พบว่า มนุษย์เผ่าพันธุ์ "คอเคซอยด์" จะมีปริมาณขนรักแร้มากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มที่เราเรียกว่า "แขก" ในขณะที่เผ่าพันธุ์ "นิกรอย" จะมีปริมาณขนรักแร้น้อยและสั้น สีของขนรักแร้มักจะเป็นสีเดียวกับสีผมและสีขนในส่วนอื่น ๆ ของร่างกายซึ่งขึ้นอยู่กับพันธุกรรมเช่นกัน
ในบางวัฒนธรรมผู้หญิงจะนิยมไว้ขนรักแร้และถูกมองว่าเซ็กซี่เช่น ในจีน, ไต้หวัน, เกาหลี, และบางส่วนในประเทศญี่ปุ่น อีกทั้งยังมีคนบางกลุ่มซึ่งแม้ไม่ได้อยู่ในประเทศที่มีวัฒนธรรมนิยมการไว้ขนรักแร้ แต่ก็มีความเห็นว่า คนที่มีขนรักแร้มีความดึงดูดและสร้างแรงกระตุ้นทางด้านเพศ อย่างไรก็ตาม วัฒนธรรมโดยทั่วไป ผู้หญิงจะกำจัดขนรักแร้ด้วยการถอน โกนหรือแว็กซ์ หากผู้หญิงคนใดไว้ขนรักแร้จะถูกมองว่าเป็นเรื่องประหลาด ไม่รักษาความสะอาด ส่วนผู้ชายนั้น มีความเชื่อในทางตรงกันข้ามคือ ถ้าผู้ชายคนใดกำจัดขนรักแร้ อาจถูกมองว่ามีพฤติกรรมในลักษณะเกย์ หรืออื่น ๆ เพราะขนรักแร้เป็นสัญลักษณ์แสดงความเป็นชายอย่างหนึ่ง มีรายงานทางการแพทย์ยืนยันอย่างต่อเนื่องว่า ขนรักแร้เป็นแหล่งหมักหมมของเชื้อแบคทีเรียที่เกิดขึ้นขณะเหงื่อออก หากปล่อยทิ้งไว้นาน ไม่รักษาความสะอาดก็จะเป็นที่มาของกลิ่นไม่พึงประสงค์ทำให้เป็นที่น่ารังเกียจได้ ดังนั้น จึงควรดูแลรักษาความสะอาดบริเวณรักแร้และขนรักแร้ไม่ให้เป็นแหล่งสะสมเชื้อโรค
กันตนา กรุ๊ป
อาร์เอส กรุ๊ป
ป่าไม้เขตร้อน
ป่าไม้เขตร้อนคือ ป่าไม้ที่ขึ้นปกคลุมในบริเวณเขตร้อนของโลก สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท
1. ป่าไม่ผลัดใบ (Evergreen Forest) มีต้นไม้เขียวชอุ่มตลอดปี ไม่มีเวลาในการผลัดใบ ใบใหม่ผลิออกแทนที่อย่างต่อเนื่อง แบ่งออกเป็น
2. ป่าผลัดใบ (Deciduous Forest) ผลัดใบในฤดูแล้ง และผลิใบเขียวชอุ่มในฤดูฝน แบ่งออกเป็น
3. ป่าที่มีลักษณะพิเศษ เป็นป่าที่มีพื้นที่น้อย ขึ้นอยู่กระจัดกระจายตามบริเวณเฉพาะที่มีความแตกต่างไปจากบริเวณอื่น
1. อุทยานแห่งชาติ (National Park) หมายถึง พื้นที่ซึ่งรัฐบาลสงวนไว้ เพื่อประโยชน์ในการท่องเที่ยว พักผ่อนหย่อนใจ เพื่อการศึกษาและเพื่อรักษาสภาพแวดล้อม ตลอดจนป่าไม้ สัตว์ป่า สัตว์น้ำและปะการังในทะเล
2. วนอุทยาน (Forst Park) หมายถึง สถานที่ในป่าที่มีทิวทัศน์สวยงาม มีจุดเด่นธรรมชาติ สามารถตกแต่งพื้นที่โดยไม่ให้ธรรมชาติเสียไป มีการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวก ไว้บริการประชาชน เช่น ทำถนน ทางเดินเท้า ติดชื่อต้นไม้ เป็นต้น
3. สวนพฤกษศาสตร์ (Botanical Garden) เป็นสวนที่สร้างขึ้น เพื่อรวบรวมพันธุ์ไม้ทุกชนิด ไว้ให้เป็นสถานที่สำหรับการศึกษาทางพฤกษศาสตร์ ทั้งพันธุ์ไม้ ในประเทศและพันธุ์ไม้ต่างประเทศ โดยจัดแยกเป็นหมวดหมู่
4. สวนรุกขชาติ (Aboretum) เป็นสวนที่มีพื้นที่ขนาดเล็ก ใช้รวบรวมพันธุ์ไม้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นไม้ยืนต้น ไม่เคร่งครัดในการจัดหมวดหมู่ แต่มีป้ายบอกชื่อพันธุ์ไม้ติดไว้ มีการสร้างถนนหรือทางเดินตัดผ่านเข้าไปชมพันธุ์ไม้ได้ จุดประสงค์เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ
โรสแมรี คลูนีย์
โรสแมรี คลูนีย์  (23 พฤษภาคม ค.ศ. 1928 - 29 มิถุนายน ค.ศ. 2002) เป็นนักร้องชาวอเมริกัน นักแสดง มีชื่อเสียงในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 กับเพลงฮิต "Come On-a My House" รวมถึงเพลง "Botch-a-Me (Ba-Ba-Baciami Piccina)" , "Mambo Italiano", และ "This Ole House"
อาชีพของเธอแผ่วลงไปในคริสต์ทศวรรษ 1960 ซึ่งมีผลส่วนหนึ่งจากความตกต่ำทางเศรษฐกิจและการติดยา แต่ก็กลับมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1974 เมื่อบิง ครอสบีได้ชวนเธอมาแสดงให้เขาในโชว์ครบรอบ 50 ปี และตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 จนเธอเสียชีวิตในปี 2002 เธอมีผลงานอัลบั้มมากมายออกในสังกัดคอนคอร์ดแจ๊ซ กับคณะดนตรีเล็ก ๆ ที่ได้รับเสียงตอบรับที่ดีจากผู้ฟัง
จิงเกิลเบลส์
จิงเกิลเบลส์  เป็นหนึ่งในเพลงฤดูหนาวที่เป็นที่รู้จักที่สุดในโลก ประพันธ์โดยเจมส์ ลอร์ด เพียร์พอนต์ และมีลิขสิทธิ์ภายใต้ชื่อ "One Horse Open Sleigh" เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1857 ถึงแม้ว่าเพลงนี้จะมีความเกี่ยวข้องกับเทศกาลคริสต์มาสแบบไม่หนีออกจากกัน แต่เพลงนี้ก็ไม่ได้เจาะจงว่าเป็นเพลงคริสต์มาสโดยเฉพาะ
ประวัติเพลง.
"จิงเกิลเบลส์" บันทึกเสียงครั้งแรกโดย เอดิสันเมลควอเตต์ ในปี ค.ศ. 1898 และในปี ค.ศ. 1902 เฮย์เดนควอเตตก็บันทึกเสียงเพลงนี้ ในปี ค.ศ. 1943 บิง ครอสบีและแอนดรูวส์ซิสเตอร์ส บันทึกเสียงเพลง "จิงเกิลเบลส์" ในนามเดกคา 23281 เพลงติดชาร์ตอันดับ 19 และขายได้มากกว่าล้านชุด
"จิงเกิลเบลส์" ได้ถูกศิลปินมาขับร้องมากมายอย่าง แฟรงก์ ซินาตรา, หลุยส์ อาร์มสตรอง, ดู๊ค เอลลิงตัน, เดฟ บรูเบก, เคาน์ เบซี, เรย์ บราวน์, ออสการ์ ปีเตอร์สัน, เอลลา ฟิตซ์เจรัลด์, แนต คิง โคล, ไมค์ ฮอร์สฟอลล์, เดอะฮอปเปอร์ส, บันนีเอ็ม และแอน แฮมป์ตัน แคลลาเวย์ และในปี 2006 คิมเบอร์ลีย์ ล็อก นำเพลงนี้ติดอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดอเดาต์คอนเทมโพรแรรี
ดู๊ค เอลลิงตัน
แนต คิง โคล
เอลลา ฟิตซ์เจรัลด์
เซ็นทรัลพลาซา พระราม 2
SLAX
การรวมตัวเป็นสหราชอาณาจักร
เครื่องยิงลูกจรวดอาร์พีจี
เพทรา
กาแลกโทส
อากาศ
โรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์
โรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์  ก่อตั้งเมื่อปีค.ศ. 1953 เป็นโรงเรียนเอกชนโรมันคาทอลิกในเครือมูลนิธิลาซาลแห่งแรกของประเทศไทย (ก่อนโรงเรียนลาซาลจันทบุรี แห่งที่ 2 และโรงเรียนลาซาลกรุงเทพ แห่งที่ 3) มีนักบุญฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล เป็นองค์อุปถัมภ์ของนักเรียนลาซาลทั่วโลก
ปัจจุบันโรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์เปิดทำการสอนตั้งแต่ระดับปฐมวัยถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ตั้งอยู่เลขที่ 18 ถนนโกสีย์ ตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ โดยการดูแลของคณะภราดาลาซาล
เดิมโรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์ชื่อโรงเรียนโชติรวี ตั้งอยู่เลขที่ 44 ถนนอถรรกวี ตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ (ปัจจุบันคือวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีสวรรค์ประชารักษ์) ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 เมษายน 2496 โดยทำสัญญาเช่าที่และอาคารเรียนโรงเรียนตงฮั้ว จากมูลนิธิปากน้ำโพประชานุเคราะห์ ซึ่งประกอบด้วยอาคารไม้สองชั้นหนึ่งหลัง อาคารชั้นเดียวสองหลัง และได้เปิดทำการเรียนการสอนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2496 โดยรับเฉพาะนักเรียนชาย มีภราดาโยเซฟ มาร์แชล แมรตส์ ดำรงตำแหน่งอธิการ นายสุทธิ สุทธพงษ์ เป็นผู้ถือใบอนุญาต และนายชัยสิทธิ์ สุทธาธาร เป็นผู้จัดการและครูใหญ่ ดำเนินการสอนโดยคณะภราดาลาซาล โรงเรียนดำเนินงานอยู่ได้โดยอาศัยค่าเล่าเรียน ค่าบำรุงจากนักเรียน และงบประมาณอุดหนุนจากกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งต้องจ่ายค่าเช่าที่และอาคารให้สมาคมจีนปีละ 6,000 บาท อาคารที่ขอเช่านั้นเป็นอาคารเก่าชำรุดทรุดโทรมมาก จึงตกเป็นภาระของโรงเรียนที่ต้องซ่อมแซมเรื่อยมา
ปีพ.ศ. 2500 เป็นปีที่สัญญาหมดอายุ สมาคมจีนได้เปลี่ยนคณะกรรมการบริหารชุดใหม่เป็นนายคิน แซ่โค้ว ตำแหน่งประธานกรรมการ และได้ขอขึ้นค่าเช่าอาคารสถานที่สำหรับปีต่อไปคือ เก็บค่าเช่าปีละ 20,000 บาท โดยแบ่งเก็บเป็น 2 งวด งวดแรกเก็บในเดือนพฤษภาคมเป็นเงิน 10,000 บาท งวดที่สองเก็บในเดือนพฤศจิกายนเป็นเงิน 10,000 บาท โรงเรียนได้ตัดสินใจตกลงทำสัญญาเช่าต่อจนถึงปีการศึกษา 2503 เมื่อใกล้จะหมดสัญญาเช่าเจ้าของต้องการอาคารคืน โรงเรียนจึงได้หาซื้อที่ดินเพื่อจะสร้างโรงเรียนแห่งใหม่ ช่วงนั้นบอร์เนียว (อิสท์ เอเชียติ๊ก) หมดสัมปทาน และจะขายที่ดินบริเวณใกล้ๆวัดไทรใต้ มีพื้นที่ประมาณ 20 ไร่ จึงได้เสนอเรื่องนี้ต่อคณะภราดาลาซาล คณะภราดาได้ตกลงซื้อเมื่อเดือนธันวาคม 2502 ในราคา 700,000 บาท แล้วมอบให้ภราดาไมเคิล ฟีเอเวต์ อธิการโรงเรียนโชติรวี เป็นผู้ควบคุมดำเนินการก่อสร้างอาคารสามชั้น (อาคารลาซาล) ความยาว 108 เมตร มีห้องเรียนทั้งหมด 30 ห้องเรียน มีห้องอธิการ ห้องครูใหญ่ ห้องทำงานครู 4 ห้อง ห้องสมุด ห้องจำหน่ายหนังสือ ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ชั่วคราว มูลค่าการก่อสร้างทั้งสิ้น 2,1000,000 บาทเศษ นอกจากนี้ได้สร้างโรงอาหาร สนามฟุตบอลขนาดมาตรฐาน และห้องเรียนเป็นอาคารไม้สำหรับชั้นประถมศึกษาอีก 2 หลัง
ซึ่ง ฯพณฯ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล) ได้มาตรวจเยี่ยมโรงเรียนแห่งใหม่ และชมเชยว่า "เป็นสถานศึกษาที่เหมาะสมสวยงาม"
ปีการศึกษา 2503 จึงได้ย้ายโรงเรียนมายังแห่งใหม่ ซึ่งตั้งอยู่เลขที่ 18 ถนนโกสีย์ ตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์
วันที่ 4 พฤศจิกายน 2506 ภราดาโยเซฟ วันคอย ดำรงตำแหน่งอธิการโรงเรียน และกระทรวงศึกษาธิการได้รับรองวิทยฐานะให้เทียบเท่าโรงเรียนรัฐบาล (ตามเอกสาร ศธ. ที่ 23193/2506) ปีการศึกษา 2510 คณะภราดาลาซาลได้แต่งตั้งให้นายดิเรก โชติรวี เป็นผู้ถือใบอนุญาตแทนคณะภราดาจนถึงปี 2530 ซึ่งได้จดทะเบียนเป็นมูลนิธิลาซาล และมีการเปลี่ยนชื่อโรงเรียนโชติรวีเป็น โรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์
ตาภาตาภาดี
ปีการศึกษา 2515 ภราดาวีแอล วัน ดำรงตำแหน่งอธิการ ได้มีการสร้างอาคารเรียนใหม่อีก 1 หลัง (อาคารเบนิลด์) สูง 4 ชั้น เริ่มใช้การในปีการศึกษา 2516 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่โรงเรียนเปิดรับนักเรียนหญิง
ปีการศึกษา 2520 ภราดาวิคเตอร์ บู ดำรงตำแหน่งอธิการ และได้สร้างอาคารเรียน 3 ชั้น (อาคารมีเกล) เพื่อให้เพียงพอต่อนักเรียนที่มีจำนวนเพิ่มขึ้น
ปีการศึกษา 2523 ภราดาวิคตอร์ กิล ดำรงตำแหน่งอธิการ ซึ่งท่านได้พัฒนาโรงเรียนจนได้รับเลือกจากกระทรวงศึกษาธิการให้เป็น โรงเรียนดีเด่นรางวัลพระราชทาน ระดับมัธยมศึกษา ซึ่งสอดคล้องกับนโยบายปรับปรุงคุณภาพของโรงเรียน และท่านยังได้รับรางวัล ผู้บริหารโรงเรียนเอกชนดีเด่นและครูผู้มีผลงานดีเด่นประจำปีการศึกษา 2525 จาก ฯพณฯ พล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ นายกรัฐมนตรี
ปีการศึกษา 2530 โรงเรียนได้รับเกียรติจากกระทรวงศึกษาธิการ ให้เป็นโรงเรียนผู้นำการใช้หลักสูตรระดับมัธยมศึกษา และได้ช่วยเหลือสังคม โดยจัดการศึกษาให้กับนักเรียนที่ด้อยโอกาส เข้าในโครงการนักเรียนทุนบ้านลาซาล นักเรียนทุนบ้านมีเกล โครงการศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก
ปีการศึกษา 2543 กรมประชาสงเคราะห์ กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม มอบเกียรติบัตรเป็นสถานรับเลี้ยงและพัฒนา เด็กปฐมวัยต้นแบบ และสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนให้การรับรองมาตรฐาน คุณภาพการศึกษา ระดับก่อนประถมศึกษา ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6
ปีการศึกษา 2546 โรงเรียนได้รับการรับรองมาตรฐานการศึกษา 14 มาตรฐาน รอบแรก จากสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) รางวัลพระราชทานด้านการส่งเสริมการอ่านยอดเยี่ยม 5 รางวัล รางวัลดีเด่น 2 รางวัล และได้รับรางวัลพระราชทานด้านส่งเสริมและสนับสนุนการบริจาคโลหิต เพื่อเป็นพระราชกุศล จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ความก้าวหน้าของโรงเรียน.
ปีการศึกษา 2547 ได้พัฒนาแหล่งการเรียนรู้ในโรงเรียนตามนโยบายของกระทรวงศึกษาธิการ ดังนี้
ปีการศึกษา 2548 ภราดาประภาส ศรีเจริญ ดำรงตำแหน่งอธิการ/ผู้รับใบอนุญาต/ครูใหญ่ โรงเรียนมีการพัฒนาตามด้านต่างๆ ดังนี้
ปีการศึกษา 2549 ภราดาชัยพร กิจมงคล ดำรงตำแหน่งผู้รับใบอนุญาต/อธิการ/ครูใหญ่ ซึ่งโรงเรียนได้รับรางวัลต่างๆ อาทิ
ปีการศึกษา 2550 ภราดาวิกตอร์ กิล มูโน๊ส ดำรงตำแหน่งอธิการ ภราดาสยาม งามดี ดำรงตำแหน่งผู้รับใบอนุญาต และภราดาชัยพร กิจมงคล ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ โรงเรียนมีการพัฒนาตามด้านต่างๆ ดังนี้
ปีการศึกษา 2551 ภราดาสยาม งามดี ดำรงตำแหน่งอธิการ/ผู้อำนวยการโรงเรียน/ผู้รับใบอนุญาต โรงเรียนมีผลงานตามด้านต่างๆ ดังนี้
ปีการศึกษา 2552 ภราดาสยาม งามดี ดำรงตำแหน่งอธิการ/ผู้อำนวยการโรงเรียน/ผู้รับใบอนุญาต มีห้องเรียนจำนวน 96 ห้อง นักเรียนทั้งหมด 4,466 คน โรงเรียนมีผลงานตามด้านต่างๆ ดังนี้
ปีการศึกษา 2553 ภราดาสยาม งามดี ดำรงตำแหน่งอธิการ/ผู้อำนวยการโรงเรียน/ผู้รับใบอนุญาต
ปีการศึกษา 2554 ภราดาสยาม งามดี ดำรงตำแหน่งอธิการโรงเรียน
ปีการศึกษา 2555 ภราดาบุญเชิด เกตุรัตน์ ดำรงตำแหน่งอธิการ และนางสาวทัศนีย์ กรรณิกา ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน
"คุณภาพของโรงเรียนขึ้นอยู่กับคุณภาพของครูและนักเรียนเป็นสำคัญ"
โรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์ดำเนินกิจการโดยคณะภราดาลาซาล (มูลนิธิลาซาล) จัดการเรียนการสอนนักเรียนชาย-หญิง ทุกชั้นวรรณะ ศาสนา และวัฒนธรรม ตั้งแต่ก่อนปฐมวัยปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 เหนือสิ่งอื่นใด โรงเรียนให้การอบรมศีลธรรม จรรยา และอำนวยการศึกษาแก่นักเรียน โดยกำหนดเป้าหมายทำให้ปัจเจกบุคคลมีการพัฒนาการครบทุกด้าน รักความยุติธรรม ช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส ปลูกฝังความศรัทธาในชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และให้นักเรียนได้พัฒนาเชาว์ปัญญา มีความรู้และทักษะพื้นฐานในการดำรงชีวิตพอเพียงตามศักยภาพ สามารถพัฒนาคุณภาพชีวิตให้พร้อมที่จะทำประโยชน์ให้กับสังคมตามบทบาทและหน้าที่ของตนในฐานะพลเมืองดี ตามระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข