pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กษัตริย์แห่งซิเรเน (ราชวงศ์บัตเทียด) 632 - 440 ปีก่อนคริสตกาล.
ใน 440 ปีก่อนคริสตกาล, ซิเรเนกลายเป็นสาธารณรัฐภายใต้อำนาจของอาณาจักรเปอร์เซีย (ในสมัยของพระเจ้าอาร์เซซิลาอุสที่ 3) หลังจากนั้นซิเรเนก็ถูกพิชิตโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชใน 331 ปีก่อนคริสตศักราช และก็ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมาซิโดเนียใน 276 ปีก่อนคริสตกาล
กษัตริย์แห่งซิเรเน 276 - 249 ปีก่อนคริสตกาล.
ใน 249 ปีก่อนคริสตกาล ซิเรเนครั้งกลายเป็นสาธารณรัฐอีกครั้ง แต่ได้รับการฟื้นฟูและอยู่ในควบคุมของราชวงศ์ปโตเลมีใน 246 ปีก่อนคริสตกาล ใน 163 ปีก่อนคริตกาล, ซิเรเนได้มีผู้ปกครองจากราชวงศ์ปโตเลมีแทน
กษัตริย์แห่งซิเรเน 163 - 39 ปีก่อนคริสตกาล.
ใน 75 ปีก่อนคริสตกาล เมืองซิเรเนกลายเป็นจังหวัดส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโรมัน แต่ก็กอบกู้คืนมาได้ โดยมาร์ค แอนโทนีใน 37 ปีก่อนคริสตกาล ในปี 34 ปีก่อนคริสตกาล พระนางคลีโอพัตราที่ 7 และธิดาของแอนโทนี พระนางคลีโอพัตรา เซเลเนที่ 2 ได้รับตำแหน่งสมเด็จพระราชินีแห่งซิเรเน แต่ก็ถูกโรมันยืดครองใน 30 ปีก่อนคริสตกาล โดยออกัสตุส
บิ๊กโชว์ และเคน
บัตทุสที่ 1
บัตทุสที่ 1 แห่งซิเรเน  หรือ บัตทุส แห่ง สปาร์ตา (Battius the Lacedaemonian) และยังเป็นที่รู้จักกันในนาม บัตทุส อริสโตเติล (Βάττος Ἀριστοτέλης; Battus Aristottle) หรือ อาริสตาเออุส (Aristaeus; Ἀρισταίος) เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มอาณานิคมกรีกโบราณของซิเนไทกาและเมืองหลวงของซิเรเน พระองค์เป็นกษัตริย์พระองค์แรกซิเรเน ซึ่งเป็นกษัตริย์กรีกแห่งแรกในแอฟริกาเหนือและเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์บัตเทียด นอกจากนี้พระนามของพระองค์ได้นำมาตั้งเป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์ชนิดหนึ่งคือ บัตทุส ฟิเลนอร์
อาร์เซซิลาอุสที่ 1
อาร์เซซิลาอุสที่ 1 แห่งซิเรเน (;; เจริญรุ่งเรืองเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตศักราช) เป็นกษัตริย์กรีกพระองค์ที่สองแห่งซิเรเนและกษัตริย์องค์ที่สองของราชวงศ์บัตเทียด
ซิเรเน
คิวเรเน หรือ ซิเรเน  เป็นเมืองกรีกโบราณที่มีอายุมากที่สุด และมีความสำคัญมากที่สุดในบรรดาเมืองของกรีกทั้ง 5 เมืองในลิเบียตะวันออก ภูมิภาคนี้ถูกตั้งชื่อตามชื่อเมืองว่า ไซรีนิกา (Cyrenaica) และยังคงใช้ชื่อนี้อยู่จนปัจจุบัน เมืองนี้ตั้งอยู่ในหุบเขาอันอุดมสมบูรณ์ในที่ราบสูง Jebel Akhdar
จอร์จ เวอาห์
จอร์จ ทาวลอน มันเนห์ ออปปง อุสมาน เวอาห์ (; เกิดวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1966) เป็นนักการเมืองและอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวไลบีเรีย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีไลบีเรียคนที่ 25 ตั้งแต่ ค.ศ. 2018 ก่อนหน้าที่เขาได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดี เขาเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาจากเทศมณฑลมอนต์เซอร์ราโด สำหรับอาชีพฟุตบอล เขาเคยเล่นในตำแหน่งกองหน้า โดยเริ่มเล่นในระดับอาชีพตั้งแต่อายุ 18 ปี จนกระทั่งเลิกเล่นใน ค.ศ. 2003 เขาเป็นนักฟุตบอลชาวแอฟริกันคนแรกที่ได้ดำรงตำแหน่งเป็นประมุขของรัฐ
หลังจากที่เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพในประเทศบ้านเกิดอย่างไลบีเรีย เวอาห์ได้เล่นให้กับหลายสโมสรในฝรั่งเศส อิตาลี และอังกฤษเป็นระยะเวลาถึง 14 ปี อาร์แซน แวงแกร์เป็นผู้ที่นำพาเขาไปเล่นฟุตบอลในยุโรป โดยเขาได้เซ็นสัญญากับมอนาโกของแวงแกร์ใน ค.ศ. 1988 เวอาห์ย้ายไปปารีแซ็ง-แฌร์แม็งใน ค.ศ. 1992 นอกจากเขาจะพาทีมชนะเลิศลีกเอิงใน ค.ศ. 1994 แล้ว เขายังเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1994–95 อีกด้วย ต่อมาเขาเซ็นสัญญากับเอซี มิลานใน ค.ศ. 1995 เขามีช่วงเวลาที่ดีกับสโมสรถึงสี่ฤดูกาล โดยเขาพามิลานชนะเลิศเซเรียอาได้ถึงสองสมัย ต่อมาเขาได้ย้ายไปพรีเมียร์ลีก โดยได้เล่นให้กับเชลซี ซึ่งพาทีมชนะเลิศเอฟเอคัพ และยังได้เล่นให้กับแมนเชสเตอร์ซิตี เขากลับเป็นฝรั่งเศสอีกครั้งเพื่อเล่นให้กับมาร์แซย์ใน ค.ศ. 2001 เขายุติอาชีพนักฟุตบอลกับอัลญะซีเราะฮ์ใน ค.ศ. 2003 "โฟร์โฟร์ทู" จัดอันดับให้เวอาห์เป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดที่ไม่เคยชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ในระดับทีมชาติ เวอาห์ได้เล่นให้กับไลบีเรียในแอฟริกาคัพออฟเนชันส์สองครั้ง เขาลงเล่นให้กับทีมชาติ 75 นัดและยิงได้ 18 ประตู เขากลับมาเล่นให้ทีมชาติอีกครั้งในนัดกระชับมิตรเมื่อ ค.ศ. 2018 ซึ่งนั่นทำให้เสื้อหมายเลข 14 ถูกยกเลิก เขาได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดที่ไม่เคยลงเล่นในฟุตบอลโลก
เวอาห์ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้เล่นชาวแอฟริกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล โดยใน ค.ศ. 1995 เขาได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของฟีฟ่าและยังได้รับรางวัลบาลงดอร์ ทำให้เขาเป็นผู้เล่นชาวแอฟริกันคนแรกและคนเดียวที่ได้รับรางวัลนี้ เขาได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของแอฟริกาในปี 1989, 1994 และ 1995 และได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของแอฟริกาแห่งศตวรรษในปี 1996 เขามีความโดดเด่นในด้านความเร่ง ความเร็ว และการเลี้ยงลูกบอล เช่นเดียวกันกับการยิงประตูและการจบสกอร์ ฟีฟ่าบรรยายถึงเวอาห์ว่าเป็น "ต้นแบบของกองหน้าสารพัดประโยชน์ในปัจจุบัน" และใน ค.ศ. 2004 เปเล่ใส่ชื่อเวอาห์ในฟีฟ่า 100 ซึ่งเป็นรายชื่อของนักฟุตบอลที่ยังมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
เวอาห์เริ่มเข้าสู่วงการการเมืองหลังจากที่เขาประกาศเลิกเล่น เขาก่อตั้งสภาเพื่อการเปลี่ยนแปลงอันเป็นประชาธิปไตย แต่สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ต่อเอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟในการเลือกตั้งปี 2005 ต่อมาในการเลือกตั้งปี 2011 เขาล้มเหลวอีกครั้งในการรับเลือกเป็นรองประธานาธิบดีร่วมกับวินสตัน ทับแมน ต่อมาเวอาห์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกวุฒิสภาจากเทศมณฑลมอนต์เซอร์ราโดในการเลือกตั้งปี 2014 สุดท้ายแล้ว เขาได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีไลบีเรียในการเลือกตั้งปี 2017 ด้วยเอาชนะรองประธานาธิบดีในตอนนั้นอย่างโจเซฟ โบไค และเข้ารับพิธีปฏิญาณตนเมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2018
กำเนิดและเริ่มต้นอาชีพการค้าแข้ง.
เวอาห์เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1966 ที่เมืองมอนโรเวีย ประเทศไลบีเรีย เขาเกิดมาในย่านสลัมของเมืองหลวงของประเทศกาฬทวีปแห่งนี้ ทำให้มีความยากจนข้นแค้นอย่างมาก แต่เขาเล่นฟุตบอลจนเตะตาสโมสรในไลบีเรียได้นำตัวเขามาร่วมทีมไมจ์ตี บาร์โรลล์ โดยกดไป 7 ประตูจาก 10 นัด จนได้เข้ามาร่วมทีมอินวินซิเบิล อิเลฟเว่น โดยกดไป 24 จากการลงเล่น 23 นัด จนได้เข้าร่วมทีมแอฟริกา สปอตส์ ถึงแม้จะลงเล่นแค่ 2 นัด แต่ก็ยิงได้ 1 ประตู ซึ่งถือว่าไม่น่าเกลียดนัก จึงได้เข้ามาร่วมทีมทอนเนอร์เร่ ยาอูนเดโดยยิงไป 14 ประตูจาก 18 นัดจนไปเตะตาอาร์แซน แวงแกร์ จนได้เข้าร่วมทีม โมนาโก และโชว์ฟอร์มได้ดีอย่างมาก ทำให้เขาได้มาเล่นที่ปารีส แซ็ง-แชร์แม็ง และก็รักษามาตรฐานเดิมไว้ได้ จนได้ย้ายไปสโมสรฟุตบอลเอซีมิลาน และนั่นทำให้เขาโชว์ฟอร์มที่เรียกได้ว่าสุดยอดมากขึ้นมา จนได้บัลลงดอร์เลยทีเดียว ก่อนบั้นปลายชีวิตจะย้ายไปร่วมทีมสโมสรฟุตบอลเชลซี,สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี,โอลิมปิกมาร์กเซย และ สโมสรฟุตบอลอัลจาซีรา ตามลำดับจนกระทั่งเลิกเล่นในปี 2003 หลังจากนั้นเขาก็เล่นการเมืองและลงเลือกตั้งในปี 2005 แต่แพ้ จนกระทั่ง 2017 เขาชนะการเลือกตั้งจนได้เป็นประธานาธิบดีของไลบีเรียได้สำเร็จ
เดียวิทเดนย์โอดโนโกโกดา
เดียวิทเดนย์โอดโนโกโกดา  เป็นภาพยนตร์ขาวดำแนวชีวิตของสหภาพโซเวียต กำกับโดย มีฮาอิล โรมม์ โดยเล่าเกี่ยวกับนักฟิสิกส์นิวเคลียร์และนักวิทยาศาสตร์ชาวโซเวียตและความสัมพันธ์ของพวกเขา โดยภาพยนตร์ได้สร้างจากเค้าโครงเรื่องจริง และเป็นหนึ่งในภาพยนตร์โซเวียตน้ำดีในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลลูกแก้วทองคำ ในปี 1962
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2561
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018) ในประเทศไทย
ฟาโรห์เนเฟอร์คาเรที่หนึ่ง
ปโตเลมีที่ 12
ปโตเลมีที่ 9
ปโตเลมีที่ 10
ปโตเลมีที่ 11
ปโตเลมีที่ 8
เลมีที่ 8
ปโตเลมีที่ 5
ปโตเลมีที่ 4
ปโตเลมีที่ 6
Waldshut-Tiengen
ปโตเลมีที่ 2
ปโตเลมีที่ 7
แผ่นดินไหวในโพฮัง พ.ศ. 2560
แผ่นดินไหวในโพฮัง พ.ศ. 2560 เป็นแผ่นดินไหวที่มีขนาด 5.4 ตามมาตราขนาดโมเมนต์ เกิดความเสียหายบริเวณฮึงเง, โพฮัง, จังหวัดคย็องซังเหนือ, ประเทศเกาหลีใต้ ในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 แผ่นดินไหวในครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับแผ่นดินไหวในคย็องจู พ.ศ. 2559 เนื่องจากเป็นแผ่นดินไหวที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคสมัยใหม่ของประเทศ
แผ่นดินไหวและแผ่นดินไหวตามเกิดขึ้นในหลายครั้งส่งผลทำให้โครงสร้างอาคารบ้านเรือนได้รับความเสียหาย ในโพฮังได้รับผลกระทบมากที่สุดเนื่องจากมีผู้บาดเจ็บ 82 คนจนต้องนำไปที่โรงพยาบาล ส่วนอีกประมาณ 1,124 คนได้อพยพจากบ้านตนเองสู่ที่พักชั่วคราว
จากการประเมินเบื้องต้นของกระทรวงมหาดไทยและความปลอดภัยเกาหลีใต้ แผ่นดินไหวในครั้งนี้ได้ส่งผลกระทบต่อคน 2,165 คน บ้านเรือนได้รับความเสียหาย 1,988 หลัง ในที่นี้มีบ้าน 52 หลังได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง
โรงเรียนทั่วภูมิภาคเสียหาย 227 แห่ง แยกมาได้ดังนี้ โพฮัง 107 แห่ง, อุลซัน 44 แห่ง และแทกู 26 แห่ง นอกจากนี้หน่วยงานของรัฐบาลเสียหาย 79 แห่ง, ท่าเรือ 23 แห่ง, ถนน 7 แห่ง, ร้านค้า 77 แห่ง, โรงงาน 77 แห่ง และสะพาน 11 แห่ง
จิมมี ดูลิตเติล
พลอากาศเอก เจมส์ แฮโรลด์ ดูลิตเติล (14 ธันวาคม 1896 – 27 กันยายน 1993) เป็นชาวอเมริกันที่ดำรงตำแหน่งเป็นนายพลและผู้บุกเบิกการบิน เขาได้ทำการบินเที่ยวครั้งแรกจากชายฝั่งสู่ชายฝั่ง ทำให้ได้รับรางวัลการแข่งขันการบินจำนวนมาก และช่วยพัฒนาเครื่องมือในการบินอีกด้วย
ดูลิตเติลได้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ได้จบการศึกษาระดับปริญญาตรีในปี ค.ศ. 1922 และได้รับปริญญาเอกในด้านการบินจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์(M.I.T) ในปี ค.ศ. 1925 เข้าได้เป็นครูฝึกสอนการบินในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและเจ้าหน้าที่นายทหารสำรองในกองบินอากาศทหารบกสหรัฐ แต่เขากลับถูกเรียกตัวกลับเข้าประจำการในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับเหรียญมีเดล ออฟ ฮอนเนอร์ สำหรับความกล้าหาญและความเป็นผู้นำในฐานะที่เป็นผู้บัญชาการของการตีโฉบฉวยดูลิตเติล การโจมตีทางอากาศในระยะทางไกลที่เปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญบนเกาะญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ เมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1942 สี่เดือนให้หลังการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ การโจมตีครั้งนี้เป็นการสร้างขวัญกำลังใจที่สำคัญของสหรัฐและดูลิตเติลก็ได้มีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะวีรบุรุษ
เขาได้รับเลื่อนตำแหน่งยศเป็นพลโทและบังคับบัญชากองทัพอากาศที่ 12 ในทวีปแอฟริกา กองทัพอากาศที่ 15 ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและกองทัพอากาศที่ 8 เหนือทวีปยุโรป หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้ลาออกจากกองทัพอากาศแต่ยังคงทำงานอยู่ในวิชาการช่างด้านต่างๆมากมาย และในที่สุดก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งยศเป็นนายพล(ระดับ 4 ดาว)ภายหลังจากได้รับการเกษียณอายุ
เจมส์ &quot;จิมมี่&quot; ดูลิตเติล
การประกวดความงาม  เป็นการแข่งขันที่เน้นความสำคัญในการตัดสินและจัดอันดับคุณลักษณะทางกายภาพของผู้เข้าแข่งขันแม้ว่าการแข่งขันบางส่วนจะมีลักษณะบุคลิกภาพฉลาดพรสวรรค์และคำตอบสำหรับคำถามของคณะกรรมการตามเกณฑ์ที่ตัดสิน วลีนี้เกือบจะหมายถึงการแข่งขันของผู้หญิงและผู้หญิงเท่านั้น เหตุการณ์หรือการแข่งขันที่คล้ายกันสำหรับผู้ชายหรือเด็กผู้ชายที่ถูกเรียกโดยชื่ออื่น ๆ และมีแนวโน้มที่จะเข้าร่วมการแข่งขันเพาะกาย
การประกวดความงามโดยทั่วไปจะมีหลายชั้นโดยมีการแข่งขันในระดับท้องถิ่นเข้าสู่การแข่งขันที่มีขนาดใหญ่ ตัวอย่างเช่นการแข่งขันระหว่างประเทศมีการแข่งขันระดับท้องถิ่นนับร้อยนับพัน ๆ ครั้ง การประกวดความงามของเยาวชนส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่ความสวยความงามการแต่งกายกีฬาการสร้างแบบจำลองความสามารถและการสัมภาษณ์ส่วนบุคคล การประกวดสำหรับผู้ใหญ่และวัยรุ่นเน้นการแต่งหน้าผมและเสื้อคลุมอาบน้ำแบบจำลองชุดว่ายน้ำและการสัมภาษณ์ส่วนบุคคล ผู้ชนะการประกวดความงามมักเรียกว่านางงาม การจัดอันดับของผู้แข่งขันจะเรียกว่าตำแหน่ง
เทศกาลยุโรปที่กำลังสร้างขึ้นในสมัยยุคกลางถือเป็นวงศ์ตระกูลที่ตรงที่สุดสำหรับการประกวดความงาม ตัวอย่างเช่นการเฉลิมฉลองวันภาษาอังกฤษในเดือนพฤษภาคมมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเลือก May Queen ในสหรัฐอเมริกาธรรมเนียมในการเลือกผู้หญิงมาเป็นสัญลักษณ์แห่งความโปรดปรานและอุดมคติของชุมชนในวันพุธที่ผ่านมาในขณะที่หญิงสาวสวย ๆ ต่างก็มีส่วนร่วมในการเฉลิมฉลองในที่สาธารณะ
ประกวดความงามจัดขึ้นระหว่างการแข่งขันลินตันจาก 1839 จัดโดย Archibald Montgomerie, 13 เอิร์ลแห่งลินตันซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการตรากฎหมายใหม่ของการแข่งขันในยุคกลางที่จัดขึ้นในสกอตแลนด์ ดัชเชสแห่งซอเมอร์เซ็ทภรรยาของเอ็ดเวิร์ดมัวร์ 12 ยุคแห่งซัมเมอร์เซ็ทและน้องสาวของแคโรไลน์นอร์ตันและเธอก็ประกาศว่า "ราชินีแห่งความงาม"
การประกวดระดับชาติ.
การประกวดความงามกลายเป็นที่นิยมมากขึ้นในยุค 1880 ในปี ค.ศ.1888 ชื่อ 'ราชินีงาม' ได้รับรางวัลให้กับผู้เข้าประกวดครีโอลอายุ 18 ปีในการประกวด
การประกวดที่เก่าแก่ที่สุดยังคงดำเนินอยู่ในปัจจุบันคือการประกวดมิสอเมริกาซึ่งจัดโดยนักธุรกิจท้องถิ่นในปี1921 เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวให้ไปแอตแลนติกซิตี, รัฐนิวเจอร์ซีย์ การประกวดเป็นเจ้าภาพในการประกวดความงามของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในงาน "Inter-City Beauty" ซึ่งมีผู้เข้าร่วมกว่าแสนคน มาร์กาเร็ตกอร์แมนวัย 16 ปีจากกรุงวอชิงตันดีซีได้ครองตำแหน่งมิสอเมริกา 1921 ซึ่งได้รับรางวัลทั้งการแข่งขันยอดนิยมและการประกวดความงามและได้รับรางวัล 100 เหรียญ
ในเดือนพฤษภาคมปี 1920 โปรโมเตอร์ C.E Barfield แห่งกัลเวสตันเท็กซัสได้จัดกิจกรรมใหม่ที่เรียกว่า "Splash Day" บนเกาะ งานนี้เป็นการแข่งขัน "Bathing Girl Revue" ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของสถานที่ท่องเที่ยว เหตุการณ์คือการเริ่มต้นของฤดูการท่องเที่ยวฤดูร้อนในเมืองและถูกยกไปเป็นประจำทุกปี เหตุการณ์ได้อย่างรวดเร็วกลายเป็นที่รู้จักกันนอกเท็กซัสและเริ่มต้นในปี 1926 การประกวดระดับโลกครั้งแรกของโลกถูกเพิ่มเข้ามาหรือที่เรียกว่าการประกวดนานาชาติแห่งความปีติ การประกวดของเขาถูกกล่าวว่าเป็นแบบอย่างสำหรับการประกวดที่ทันสมัย มีผู้เข้าแข่งขันจาก อังกฤษรัสเซีย ตุรกี และประเทศอื่น ๆ อีกมากมายและได้รับรางวัลในช่วงเวลานั้นว่า "มิสยูนิเวิร์ส" เหตุการณ์นี้ถูกยกเลิกในสหรัฐอเมริกาในปี 1932 เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ (การแข่งขันระหว่างประเทศฟื้นขึ้นมาเป็นเวลาสั้น ๆ ในเบลเยี่ยม)
ความนิยมของการประกวดมิสอเมริกากระตุ้นให้องค์กรอื่น ๆ สร้างการแข่งขันที่คล้ายคลึงกันในทศวรรษที่ 1950 เป็นต้นไป บางคนมีความหมายในขณะที่คนอื่น ๆ เป็นเรื่องเล็กน้อยเช่นการประกวด Queen Donut Queen การแข่งขันมิสเวิลด์เริ่มขึ้นเมื่อปี 1951, มิสยูนิเวิร์สเริ่มขึ้นเมื่อปี 1952, เช่นเดียวกับมิสยูเอสเอ มิสอินเตอร์เนชั่นแนล เริ่มต้นขึ้นในปี 1960 การประกวด มิสแบล็คอเมริกา เริ่มขึ้นในปี 1968 ในการตอบสนองต่อการยกเว้นผู้หญิงแอฟริกันอเมริกันจากการประกวดมิสอเมริกา องค์กรนางงามจักรวาล เริ่ม ในปี 1983 สำหรับกลุ่มอายุ 14-19 ปี มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล เริ่มต้นในปี 1971 มิสเอิร์ธ เริ่มต้นในปี 2001 มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 2004 มิสซูปราเนชันแนล เริ่มต้นในปี 2009 มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 2013. การแข่งขันเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไปจนถึงวันนี้
ประกวดชุดว่ายน้ำ.
ความต้องการสำหรับผู้เข้าแข่งขันที่จะสวมใส่ชุดว่ายน้ำเป็นด้านการโต้เถียงของการแข่งขันต่างๆ การถกเถียงกันมากขึ้นด้วยความนิยมเพิ่มขึ้นหลังจากที่บิกินี่ 1946 บิกินี่เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับการประกวดมิสอเมริกา 1947 เพราะโรมันคาทอลิกประท้วงได้ เมื่อการประกวดมิสเวิลด์เริ่มขึ้นเมื่อปี 1951 มีเสียงโห่ร้องเมื่อผู้ชนะได้สวมมงกุฎในชุดบิกินี่ พระสันตะปาปาปิอุสประณามการขึ้นครองบัลลังก์เป็นบาป และประเทศที่มีประเพณีทางศาสนาขู่ว่าจะให้ตัวแทนถอนตัวในการประกวด บิกินี่ถูกแบนสำหรับการแข่งขันในอนาคตและอื่น ๆ มันยังไม่ถึงปลายยุค 90 ที่พวกเขาได้รับอนุญาตอีกครั้ง แต่ยังก่อให้เกิดการโต้เถียงกันเมื่อมีการแข่งขันในประเทศที่ บิกินี่ (หรือชุดว่ายน้ำทั่วไป) สังคมไม่ชอบ ยกตัวอย่างเช่น 2003 Vida Samadzai จากอัฟกานิสถานทำให้เกิดความโกลาหลในประเทศบ้านเกิดของเธอเมื่อเธอเข้าร่วมการประกวดนางงามโลกในชุดบิกินี่ ในปี 2013 รอบชุดว่ายน้ำของการประกวดมิสเวิลด์ถูกทิ้งเพราะการประท้วงของชาวมุสลิมในบาหลี (อินโดนีเซีย) ซึ่งการแข่งขันเกิดขึ้น และในปี 2014 การแข่งขันในรอบชุดว่ายน้ำของมิสเวิลด์ ยกเลิกการจัดประกวด
ในปี 2017 โปรดักชั่น Carousel ถูกวิพากษ์วิจารณ์ในการประกวด มิสเอิร์ธ 2017 ซึ่งเป็นการเดินในรอบชุดว่ายน้ำครั้งแรกในประวัติศาสตร์การประกวด แต่ใบหน้าของเหล่าสาวงามถูกปกปิดด้วยผ้าคลุม กองประกวดบอกว่ามันเป็นหนึ่งในสามของการพิจารณาเบื้องต้น(prelimnary) ผู้จัดงานได้รับคำขวัญ "ความสวยงามของจากภายใน" และได้ออกแถลงการณ์ว่ารอบนี้มีไว้เพื่อส่งเสริมความเป็นธรรมอย่างเคร่งครัดในช่วงก่อนการตัดสินโดยมุ่งเน้นไปที่สัดส่วนของผู้เข้าประกวด
ประกวดความงามที่สำคัญ.
การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับผู้หญิง.
การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับผู้หญิงรวมถึงทุกปี มิสเวิลด์ เริ่มขึ้นเมื่อปี 1951, มิสยูนิเวิร์ส เริ่มขึ้นเมื่อปี 1952, มิสอินเตอร์เนชั่นแนล เริ่มต้นขึ้นในปี 1960, มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล เริ่มต้นในปี 1971, มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 1994, มิสเอิร์ธ เริ่มต้นในปี 2001, มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 2004, มิสซูปราเนชันแนล เริ่มต้นในปี 2009, มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 2013. การประกวดความงามเหล่านี้ถือเป็นกานประกวดความงามที่สำคัญ ซึ่งเป็นงานประกวดความงามระดับนานาชาติที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดสำหรับผู้หญิงโสดหรือที่ยังไม่แต่งงาน
การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับผู้ชาย.
การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับผู้ชายรวมถึงทุกปี แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มขึ้นเมื่อปี 1993, มิสเตอร์เวิลด์ เริ่มขึ้นเมื่อปี 1996, มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มขึ้นเมื่อปี 2006, แมนยูนิเวิร์สโมเดล เริ่มขึ้นเมื่อปี 2008, มิสเตอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล เริ่มขึ้นเมื่อปี 2013, มิสเตอร์โกลบอล เริ่มขึ้นเมื่อปี 2014, มิสเตอร์ซูปราเนชันแนล เริ่มขึ้นเมื่อปี 2016, มิสเตอร์ยูนิเวอร์แซลแอมบาสซาเดอร์ เริ่มขึ้นเมื่อปี 2015 การประกวดความงามเหล่านี้ถือเป็นกานประกวดความงามที่สำคัญ ซึ่งเป็นงานประกวดความงามระดับนานาชาติที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุด
การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับLGBTQ+.
การแข่งขันระหว่างประเทศที่สำคัญสำหรับLGBTQ+รวมถึงทุกปี มิสอินเตอร์เนชั่นแนลควีน เริ่มขึ้นเมื่อปี 2004, การประกวดความงามเหล่านี้ถือเป็นกานประกวดความงามที่สำคัญของLGBTQ+ ซึ่งเป็นงานประกวดความงามระดับนานาชาติที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุด
นักวิจารณ์ของการประกวดความงามยืนยันว่าการแข่งขันดังกล่าวเสริมสร้างความคิดที่ว่าหญิงสาวและผู้หญิงควรได้รับการพิจารณาเป็นหลักสำหรับลักษณะทางกายภาพของพวกเขาและสิ่งนี้ทำให้ความกดดันอย่างมากต่อผู้หญิงในการปฏิบัติตามมาตรฐานความงามตามแบบเดิมโดยการใช้เวลาและเงินในแฟชั่นเครื่องสำอาง และแม้กระทั่งการผ่าตัดเครื่องสำอาง พวกเขาอ้างว่าการแสวงหาความงามทางกายภาพนี้แม้จะส่งเสริมให้ผู้หญิงบางคนรับประทานอาหารเพื่อจุดประสงค์ในการทำร้ายตัวเอง
เป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าแทนที่จะเป็นการเพิ่มขีดความสามารถการประกวดความงามทำตรงข้ามเพราะพวกเขาปฏิเสธมนุษยชาติเต็มรูปแบบของผู้หญิงโดยการวางพวกเขาเป็นเรื่องของ objectification; พวกเขาเสริมสร้างความคิดว่าจุดประสงค์เดียวของผู้หญิงคือการดูน่าสนใจ
คำวิจารณ์อีกอย่างหนึ่งที่วางไว้ในการประกวดความงามก็คือความงามที่ได้รับจาก "Myth of the Perfect 10" ความงามกลายเป็นค่าสัมประสิทธิ์ตัวเลขในการแข่งขันที่จัดอันดับและการให้คะแนนประเภทนี้ยังคงเป็นไปตามระบบแม้ในการประกวดความงามทั่วประเทศเช่นมิสอเมริกา
การประกวดความงามในประเทศไทย.
การประกวดนางสาวสยามจัดครั้งแรกในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2477 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองพ.ศ. 2475 โดยใช้ชื่อว่า "นางสาวสยาม" รัฐบาลได้จัดขึ้นในงานเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญ ภายในพระราชอุทยานสราญรมย์ ซึ่งเป็นสโมสรคณะราษฎร ในปี พ.ศ. 2477 เป็นการเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญเป็นปีที่สอง แต่เริ่มจัดการประกวดนางสาวสยามเป็นปีแรกโดยผู้เข้าประกวดแต่งกายด้วยชุดไทยห่มสไบเฉียง นุ่งซิ่นยาวกรอมเท้า ต่อมาในพ.ศ. 2482 จึงเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อกระโปรงติดกัน ตัดเย็บด้วยผ้าไหมของไทย เสื้อเปิดหลัง กางเกง กระโปรงยาวถึงเข่า และได้เพิ่มการสวมใส่ชุดกีฬา กางเกงขาสั้น เสื้อแขนกุดเปิดหลังในปีถัดมา จัดการประกวดที่พระราชอุทยานสราญรมย์ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2516 ได้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบขึ้นในบ้านเมือง การประกวดนางสาวไทยจึงได้หยุดจัดไป จนปี พ.ศ. 2527 สมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธวิทยาลัยฯ โดยนายชาติเชื้อ กรรณสูต นายกสมาคมและเป็นผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 ได้รื้อฟื้นการจัดประกวดนางสาวไทยขึ้นอีกครั้ง เพื่อคัดเลือกตัวแทนไปประกวดนางงามจักรวาล เนื่องจากเกิดปัญหาเรื่องสิทธิประโยชน์ในชื่อ "นางสาวไทย" ซึ่งเจ้าของลิขสิทธิ์คือสมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธฯ กับเจ้าของสิทธิ์ในการจัดการประกวดคัดเลือกตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามจักรวาล คือ สถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 ทั้งสองฝ่ายจึงได้แยกกันจัด โดยทางสมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธฯ ยังจัดการประกวดนางสาวไทยต่อไป แต่นางสาวไทยไม่ได้สิทธิ์ไปประกวดนางงามจักรวาล
ปัจจุบันมีการพัฒนารูปแบบการจัดประกวดให้เหมาะสมกับความเป็นกุลสตรี สภาพเศรษฐกิจ และสังคม ปัจจุบันมากยิ่งขึ้น อาทิ การยกเลิกการใส่ชุดว่ายน้ำบนเวที เพื่อเป็นการรักษาภาพลักษณ์ของสตรีไทย การใช้คอมพิวเตอร์เพื่อการประมวลผลคะแนน การวัดระดับ IQ และ EQ รวมทั้งการนำความสามารถพิเศษของผู้เข้าประกวดมาใช้ประกอบในการพิจารณาการตัดสินและในปัจจุบันประเทศไทยของเราก็มีเวทีการประกวดความงามอยู่หลักมากนายหลายเวที
เห็นได้ชัดว่าในปัจจุบัน จะมีการประกวดที่หลากหลายเวทีการประกวดเพิ่มมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเวทีการประกวดสาวงาม หรือของสาวประเภทสอง ทั้งยังมีเวทีที่มีจุดประสงค์เชิงพาณิชย์ในการหานักแสดง นางแบบนายแบบ และอีกมากมาย ซึ่งไม่ใช่เฉพาะแค่ในประเทศไทยยังเกิดขึ้นในต่างประเทศ เมื่อไม่นานมากนี้ ประเทศอิรักก็ได้กลับมาประกวดนางงามในรอบ 40 ปี อีกด้วย
บัตทุสที่ 2
บัตทุสที่ 2 แห่งซิเรเน ( บางครั้งเรียกว่า "ยูไดมอน (พรหรืออวยพร)"  หรือละตินที่เทียบเท่าเฟลิกซ์ (; ปกครองตั้งแต่ 583 ถึง 560 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์เชื้อสายกรีกพระองค์ที่สามแห่งซิเรเนและเป็นหนึ่งในเชื้อพระวงศ์จากราชวงศ์บัตเทียด
อาร์เซซิลาอุสที่ 2
อาร์เซซิลาอุสที่ 2 แห่งซิเรเน (, ; ปกครองภายในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์เชื้อสายกรีกพระองค์ที่สี่แห่งซิเรเนและเป็นหนึ่งของผู้ปกครองจากราชวงศ์บัตเทียด ในสมัยของพระองค์ได้เริ่มเกิดการเสื่อมอำนาจของราชวงศ์บัตเทียดลง
ลีอาร์คัส
ลีอาร์คัส  เป็นที่ปรึกษาในรัฐบาลแห่งอาณาจักรซิเรเนในช่วงระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าอาร์เซซิลาอุสที่ 2 ลีอาร์คัสเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการวางแผนลอบปลงพระชนม์พระเจ้าอาร์เซซิลาอุส เพื่อแย่งพระราชบังลังก์ แต่ครองราชย์ได้เพียงไม่กี่เดือน
ปราสาทไฮเดิลแบร์ค
ปราสาทไฮเดิลแบร์ค  เป็นปราสาทเก่าในเมืองไฮเดิลแบร์ค ประเทศเยอรมนี เป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างจากยุคเรอแนซ็องส์ที่สำคัญที่สุดในตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าปราสาทแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อใด แต่ปราสาทหลังนี้ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในปีค.ศ. 1214 เมื่อจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้พระราชทานปราสาทหลังนี้ให้แก่ลุดวิจที่ 1 ดยุกแห่งบาวาเรีย ตั้งแต่นั้นมา ปราสาทหลังนี้ก็อยู่ในการครอบครองโดยตระกูลวิทเทลส์บัค จากการที่ปราสาทขนาดนี้มีขนาดใหญ่และตั้งอยู่บนเชิงเขา หน้าปราสาทมีแม่น้ำเนคคาร์ไหลผ่าน ปราสาทหลังนี้จึงเป็นป้อมปราการอย่างดีในการป้องกันข้าศึก
ในศตวรรษที่ 17 ได้เกิดสงครามครั้งใหญ่ขึ้นสองครั้งในทวีปยุโรป คือสงครามสามสิบปีและสงครามเก้าปี ปราสาทแห่งนี้เป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้นพาลาทิเนตที่ต้องเผชิญกับการโจมตีสู้รบหลายครั้งจนปราสาทได้รับความเสียหายอย่างมาก แม้ผู้ปกครองแต่ละคนจะมีการซ่อมแซมแต่ก็ไม่ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเนื่องจากภาวะสงคราม จนกระทั่งเมื่อสงครามสิ้นสุดลงในปี 1697 คาร์ลที่ 3 ฟรีดริช ผู้ปกครองพาลาทิเนตมีความคิดที่จะซ่อมแซมปราสาทหลังนี้ให้เสร็จ แต่ก็ต้องเป็นอันระงับไปเนื่องจากขาดแคลนเงิน
ในปี 1720 เกิดความขัดแย้งทางนิกายในเมืองไฮเดิลแบร์คขึ้น ทำให้เจ้าชายคาร์ลที่ 3 ฟรีดริช ผู้นับถือคาทอลิกทรงย้ายราชสำนักไปยังเมืองมันน์ไฮม์และสูญเสียสิทธิทั้งหมดในปราสาท เจ้าชายคาร์ลทรงสร้างวังแห่งใหม่ขึ้นที่มันน์ไฮม์ ตั้งแต่นั้นมา ปราสาทแห่งนี้ก็ไม่ค่อยได้รับความสนใจใยดีมากนักและค่อยๆพังทลาย ชาวเมืองมักขึ้นไปเอาอิฐ ไม้ เหล็ก จากปราสาทแห่งนี้ไปสร้างบ้านเรือนของตน รัฐบาลของรัฐบาเดินต้องใช้เวลาร่วมครึ่งศตวรรษเพื่อพิจารณาว่าจะทุบปราสาทหลังนี้ทิ้งดีหรือไม่ จนกระทั่งได้ข้อสรุปในปี 1868 ว่ารัฐบาลจะทำการรักษาและบูรณะปราสาทหลังนี้ การบูรณะปราสาทหลังนี้ได้แล็วเสร็จในปี 1900 โดยใช้เงินบูรณะไปทั้งสิ้น 520,000 มาร์ค การบูรณะทำเฉพาะบางส่วนเท่านั้น ส่วนใหญ่ของปราสาทยังคงเป็นซากปรักหักพัง
บัตทุสที่ 3
บัตทุสที่ 3 แห่งซิเรเน ใช้นามแฝงคือ ง่อย (, ปกครองระหว่างคริสตศตวรรษที่ 6 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์เชื้อสายกรีกและเป็นผู้ปกครองแห่งซิเรเนพระองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์บัตเทียด
พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของกษัตริย์อาร์เซซิลาอุสที่ 2 กับพระนางเอริโซ โดยพระอัยกาคือกษัตริย์บัตทุสที่ 2 กับพระอัยยิกาไม่ทราบพระนาม พระราชมารดาของพระอัยยิกาของพระองค์คือพระนางคริโตลา ในขณะที่พระอัยกาฝ่ายมารดาเป็นขุนนางไม่ทราบชื่อและถูกฆาตกรรมโดยลีอาร์คัสในปี 550 ปีก่อนคริสตกาล กษัตริย์บัตทุสที่ 2 กับพระนางคริโตลา ซึ่งทั้งสองพระองค์เป็นพระราชโอรสและธิดาของกษัตริย์อาร์เซซิลาอุสที่ 1 ซึ่งพระอัยกาของทั้งสองพระองค์คือกษัตริย์บัตทุสที่ 1 ผู้ก่อตั้งราชวงศ์บัตเทียดและอาณาจักรซิเรเน
กลุ่มสานเสวนาสี่ฝ่ายแห่งชาติตูนิเซีย
กลุ่มสานเสวนาสี่ฝ่ายแห่งชาติตูนิเซีย  เป็นกลุ่มสี่องค์การซึ่งเป็นแกนกลางในความพยายามสร้างประชาธิปไตยพหุนิยมในประเทศตูนิเซียหลังการปฏิวัติดอกมะลิในปี 2554
กลุ่มฯ ก่อตั้งขึ้นในฤดูร้อนปี 2556 วันที่ 9 ตุลาคม 2558 กลุ่มฯ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำปี 2558
กลุ่มสานเสวนาสี่ฝ่ายแห่งชาติตูนิเซียประกอบด้วยประชาสังคมตูนิเซียสี่องค์การ ดังนี้
วัดสามัคคีอุปถัมภ์
วัดสามัคคีอุปถัมภ์ หรือ วัดภูกระแต ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2502 โดย พระญาณสิทธาจารย์ (วิ.) เพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของประชาชนที่อาศัยอยู่ ณ บริเวณนั้น และจะทำให้ประชาชนได้หันกลับมาเข้าวัดกันอีกครั้ง หลังจากตกเป็นเครื่องมือของพวกคอมมิวนิสต์ เมื่อหลวงปู่ทองพูล สิริกาโม มาถึงบริเวณภูกระแต ในคืนแรกท่านจำวัดใต้ต้นบก และ 3 - 4 วันต่อมา ชาวบ้านได้ทำเพิงพักนั่งร้าน และกุฎิชั่วคราวแบบง่ายๆ ทำด้วยไม้ไผ่ป่า จากนั้นหลวงปู่ทองพูล สิริกาโมจึงได้พัฒนาวัดเรือยมาจวบจนถึงวันมรณภาพ โดยได้รับแรงศรัทธาสามัคคีร่วมใจจากคณะลูกศิษย์ลูกหาทั้งที่เป็นพระภิกษุ สามเณร และอุบาสก อุบาสิกา ทั้งในจังหวัด ต่างจังหวัดและต่างประเทศ
วัดสามัคคีอุปถัมภ์ ก่อตั้งขึ้นโดย หลวงปู่ทองพูล สิริกาโม ซึ่งหลวงปู่ทองพูล สิริกาโมได้เดินทางมาในปี พ.ศ. 2502 ครั้งแรกยังเป็นแค่ภูเขาและป่ารกทึบ อยู่ทางทิศตะวันตกของตัวอำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ โดยชาวบ้านเรียกภูเขาแห่งนี้ว่า ภูกระแต เนื่องจากมีสัตว์ป่าหายากจำพวกกระรอก กระแต แมวเสือ รวมถึงสัตว์ป่าอื่นๆ อีกมากมาย ที่อาศัยอยู่ชุกชุมตามสภาพที่เป็นป่าดงทึบ รกครึ้มแห่งนี้ชาวบ้านในแถบนั้นเคยตกเป็นเครื่องมือของพวกคอมมิวนิสต์ ทั้งนี้บริเวณที่ตั้งวัดนั้น เคยเป็นสถานที่ตั้งของพวกคอมมิวนิสต์ ที่ได้เข้ายึดบริเวณนั้นไว้ก่อนที่จะมีการสร้างวัดขึ้น ทั้งยังเป็นสถานที่ตั้งมันและศูนย์บัญชาการ ก่อนที่จะมีการอพยพฐานที่มั่นไปรวมกันที่บ้านนาบัว ตำบลเรณูนคร"(ในขณะนั้น)" อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนมเมื่อปี พ.ศ. 2500
และในปี พ.ศ. 2502 ชาวบ้านในบริเวณนั้นได้ทราบข่าวว่าจะมีพระธุดงค์มายังสถานที่แห่งนี้จึงเตรียมการต้อนรับ คณะพระธุดงค์ที่จะเดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ คือ คณะธุดงค์ของหลวงปู่ทองพูล สิริกาโม พร้อมกับพระธุดงค์อีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งเป็นพระวัดป่าสายพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตะเถระ ชาวบ้านในละแวกนั้นจึงได้มีการเตรียมกุฎิเพิงพักชั่วคราวไว้ต้อนรับพระธุดงค์ที่จะเดินทางมาถึง เมื่อหลวงปู่ทองพูล สิริกาโม ได้เดินทางมาถึงภูกระแต ท่านได้ทำการสำรวจบริเวณภูกระแต เพื่อดูความเหมาะสมในการที่จะจัดตั้งวัดป่าขึ้น โดยบริเวณป่าภูกระแตนั้น มีอากาศที่เย็นสบายทั้งปีเพราะเนื่องจากบริเวณภูกระแตนั้นเป็นภูเขา และมีต้นไม้หนาทึบ ทั้งยังมีสัตว์ป่าตัวเล็กตัวน้อยได้อาศัยอยู่ ณ บริเวณนั้นมากมาย และยังเป็นสถานที่ที่เงียบสงบร่มรื่นอีกด้วย
ผลงานของบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต
Dictionnaire Infernal
แอสโมเดียส