pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังเหตุการณ์ทั้งหมดจบลง ปีย์แสงตัดสินใจประกาศเรื่องของตนกับบทกลอนให้สังคมได้ทราบ ส่วนมุกตัดสินใจลาออกจากวงการเป็นคุณแม่เลี้ยงเดียวตามลำพัง ทรงโปรดที่ได้ยินเช่นนั้นจึงเข้ามาขอโอกาสให้เขาได้ดูแลเธอ แม้เขาจะรู้ว่าไม่ใช่ลูกของตน มุกที่ได้ยินเช่นนั้นจึงใจอ่อนและกลับมาคบกับทรงโปรด ส่วนแอลและเพียวก็กลับมาทำงานร่วมกันตามปกติ ร่วมกันปั้นคนเข้าสู่วงการ ให้กลายเป็นดาวดวงใหม่ของวงการไทยต่อไป
รถไฟฟ้าเชื่อมสนามบิน
เฮลโลอินเทอร์เน็ต
เฮลโลอินเทอร์เน็ต  เป็นพอดแคสต์เสียงที่สร้างขึ้นโดยยูทูบเบอร์เพื่อการศึกษาเบรดี ฮาราน และซีจีพี เกรย์ พอดแคสต์นี้เปิดตัวใน ค.ศ. 2014 และจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 มีการออกอากาศไป 136 ตอนที่มีลำดับเลขและ 18 ตอนที่ไม่มีลำดับเลข ปัจจุบันพอดแคสต์นี้ถูกระงับและไม่มีการใช้งานอย่างไม่มีกำหนด ผู้ฟังพอดแคสต์มีชื่อเรียกว่า "ทิมส์"
พอดแคสต์นี้มีการอภิปรายเกี่ยวกับชีวิตของพวกเขาในฐานะผู้สร้างมืออาชีพสำหรับยูทูบ เนื้อหาวิดีโอล่าสุดรวมถึงความสนใจและความรำคาญ หัวข้อทั่วไปได้แก่ยูทูบ, มารยาททางเทคโนโลยี, หนังสือ, รีวิวภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์, อุบัติเหตุเครื่องบิน, ธัชวิทยา, อนาคตศึกษา และความแตกต่างในบุคลิกภาพและการใช้ชีวิตระหว่างฮารานกับเกรย์
แกลเลียมอาร์เซไนด์
แกลเลียมอาร์เซไนด์ (Gallium arsenide) เป็นสารประกอบทางเคมี สูตรทางเคมีคือ GaAs แกลเลียมอยู่ในสถานะออกซิเดชัน +3
แกลเลียมอาร์เซไนด์ เป็นของแข็งสีเทา มีผลึกรูปร่างเป็นลูกบาศก์ ทำปฏิกิริยากับน้ำได้ช้าและรวดเร็วกับกรดที่จะทำให้เกิด arsine สามารถออกซิไดซ์ในอากาศ
ทำได้จากการทำปฏิกิริยาระหว่างอาร์เซนิกไตรคลอไรด์หรือสารหนูกับแกลเลียม
แกลเลียมอาร์เซไนด์ส่วนใหญ่จะใช้เป็นเซมิคอนดักเตอร์ ดีกว่าซิลิกอนในหลายอย่าง เป็นเซมิคอนดักเตอร์ที่ทำได้เร็วกว่าและใช้พลังมากกว่า LED ที่ใช้แกลเลียมอาร์เซไนด์มีประสิทธิภาพ ในขณะที่ซิลิกอนถูกกว่า ซิลิกอนไดออกไซด์เป็นตัวฉนวนที่ดี แกลเลียมอาร์เซไนด์ไม่ได้เป็นฉนวนที่ดีอย่างซิลิกอน เซมิคอนดักเตอร์แบบซิลิกอนยังใช้พลังงานน้อยกว่าแกลเลียมอาร์เซไนด์
เหรียญครึ่งเซนต์ (เนเธอร์แลนด์)
เหรียญครึ่งเซนต์ เป็นเหรียญของเนเธอร์แบนด์ที่ใช้ตั้งแต่ปี 1818 ถึง 1940 เป็นเหรียญที่มีขนาดเล็กที่สุดของเนเธอร์แลนด์จนกระทั่งยกเลิกการใช้หลังจากที่เยอรมันยึดครองเนเธอร์แลนด์ในปี 1940 มีชื่อเล่นว่า "Halfje" (คำต่อท้าย -je เป็นอุปสรรคภาษาดัตช์เพื่อแสดงความเล็กคล้ายกับ -ie ภาษาอังกฤษ)
เหรียญหนึ่งเซนต์ (เนเธอร์แลนด์)
เหรียญหนึ่งเซนต์ เป็นเหรียญที่ใช้ในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ระหว่าง 1817 ถึง 1980 เหรียญนี้มีมูลค่า 1 เซนต์หรือ 1/100 ของกิลเดอร์ดัตช์
เหรียญสองเซนต์ครึ่ง (เนเธอร์แลนด์)
เหรียญสองเซนต์ครึ่ง เป็นเหรียญที่ใช้ในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ระหว่าง 1818 ถึง 1942 เหรียญทั้งหมดถูกหลอมในยูเทรกต์
ภาษาตาฮีตี
ภาษาตาฮีตี ( เป็นส่วนหนึ่งของ ภาษาในเฟรนช์พอลินีเชีย) เป็นภาษาโพลีเนเซีย มักพูดอยู่ในหมู่เกาะโซไซเอตีในเฟรนช์พอลินีเชีย
เนื่องจากภาษาตาฮีตีไม่มีรูปเขียนก่อนการมาของชาวอาณานิคมตะวันตก กลุ่มมิชชันนารีในสมาคมมิชชันนารีลอนดอนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นคนกลุ่มแรกที่ถอดเสียงภาษาพูดนี้
กลุ่มภาษาพอลินีเชีย
กลุ่มภาษาพอลินีเชีย เป็นกลุ่มภาษาที่มีการพูดในพอลินีเชีย เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนในแขนงโอชีแอนิก มีประมาณสี่สิบภาษา ซึ่งแต่ละภาษามีความใกล้เคียงกันมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำศัพท์
Abrus
Abrus เป็นสกุลของพืชดอก ประกอบด้วย 13-18 สปีชีส์ แต่เป็นสปีชีส์ที่รู้จักกันมากที่สุดคือมะกล่ำตาหนู (A. precatorius) เมล็ดที่เป็นพิษสูงของสปีชีส์นี้ถูกนำมาใช้ในการทำเครื่องเพชรพลอย
แดน บุรีรัมย์ หรือ บุญชื่น บุญเกิดรัมย์ เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2488 อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นบุตรคุณพ่อโอ้ คุณแม่โป๊ป บุญเกิดรัมย์ เป็นนักร้อง นักดนตรี นักแสดง นักแต่งเพลง ชาวบุรีรัมย์ พ่อและแม่ทำอาชีพเกษตรกร เมื่อเรียนจบการศึกษาจากวิทยาลัยการช่างบุรีรัมย์ (ปัจจุบันคือ วิทยาลัยเทคนิคบุรีรัมย์) ก็ได้เดินทางเข้าสู่กรุงเทพเพื่อตามฝันการเป็นนักร้องพร้อมกับ เด่น บุรีรัมย์
แดน บุรีรัมย์ เข้าสู่วงการเมื่อปี พ.ศ. 2506 ตอนที่เข้าวงการมาแรก ๆ มุ่งหวังที่จะหาชื่อเสียงเพื่อเป็นนักร้องอย่างเดียว และได้บันทึกเสียงเพลงแรกในชีวิตชื่อว่า “ผู้พ่าย” เมื่อปี พ.ศ. 2507 ซึ่งมันก็ไม่ประสบความสำเร็จ การเป็นนักร้องในสมัยก่อนมันยากมาก ๆ เพราะค่าตอบแทนก็ได้ไม่เยอะประมาณ 5-10 บาทเท่านั้น สูทหรือเสื้อผ้าที่ใส่ก็มีแค่ชุดเดียว พอร้องเสร็จก็เอาไปไว้หลังเวทีให้คนร้องคนต่อไปใส่ต่อ ชีวิตการเป็นนักร้องมันลำบากจริง ๆ แต่เขาก็โชคดีที่เคยเรียนเป่าแซกโซโฟนมาตอนเด็ก ๆ ก็เลยผันตัวมาเป็นนักดนตรีแทน ซึ่งตอนนั้นเขาก็ ทั้งร้องทั้งเล่นดนตรีไปด้วย เขามีโอกาสได้ไปอยู่วงดนตรีรวมดาวกระจายของครู สำเนียง ม่วงทอง และมีเหตุให้เข้าใจผิดต้องออกจากวงจึงได้ไปตั้งวงดนตรีร่วมกับ ชลธี ธารทอง ประยงค์ ชื่นเย็น ชื่อวงดนตรีสุรพัฒน์ แต่ไม่ประสบความสำเร็จจึงได้ยุติลงแล้วไปอยู่กับวงดนตรีของ ผ่องศรี วรนุช เพลิน พรหมแดน ตามลำดับ
จนช่วงหลัง ๆ ในปี พ.ศ. 2514 เขาเริ่มผันตัวเองมาเล่นตลก เพราะได้เงินจำนวนมากกว่าการเป็นนักร้องนักดนตรี เขาก็เลยมาอยู่กับคณะของป๋า เทพ โพธิ์งาม อยู่พักใหญ่ ซึ่งระหว่างนั้นเป็นช่วงที่ธุรกิจคาเฟ่เริ่มเป็นที่นิยม เขาก็เลยตัดสินใจแยกออกมาตั้งคณะเองชื่อว่า “สี่ดาว” กับเพื่อนๆ แต่หลังจากนั้นพอวงเริ่มอิ่มตัวเพื่อนๆ หลายคนก็แยกย้ายกันไปอยู่กับคณะอื่นๆ เขาก็เลยต้องยุบคณะไป แต่ตอนนั้นดีที่เขายังมีโอกาสได้เล่นหนัง หรือละครทางทีวีบ้าง ก็เลยยังพอเลี้ยงตัวเองได้
https://www.dailynews.co.th/entertainment/372396
มหาวิทยาลัยแห่งชาติทั้งเจ็ด
จังหวัดโก-รนตาโล
โก-รนตาโล (, โก-รนตาโล: ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะซูลาเวซีบนคาบสมุทรมีนาฮาซา แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซูลาเวซีเหนือจนตั้งเป็นจังหวัดเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2000 มีเมืองโก-รนตาโล (มักเรียก ฮูลนตาโล) เป็นเมืองหลักของจังหวัด เมืองมีชื่อเล่นที่เป็นที่รู้จักว่าเป็น "ชานบ้านแห่งเมดีนา" (Porch of Medina) จังหวัดมีพื้นที่ 12,435 ตารางกิโลเมตร (4,801 ตารางไมล์) มีประชากร 1,133,237 คน (ข้อมูล ค.ศ. 2016) มีความหนาแน่นประชากร 88 คนต่อตารางกิโลเมตร
ทางด้านประวัติศาสตร์ จังหวัดโก-รนตาโลเคยเป็นศูนย์กลางการแพร่ขยายของศาสนาอิสลามในอินโดนีเซียตะวันออกเมื่อครั้งก่อนยุคล่าอาณานิคม จังหวัดยังเป็นศูนย์กลางอำนาจของอาณาจักรอิสระหลายครั้ง เมื่อชาวดัตช์มาถึงเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และได้ชนะต่ออาณาจักรท้องถิ่นและได้ยึดครองบริเวณนั้นเป็นหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในที่สุด จังหวัดโก-รนตาโลถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นในช่วงสั้น ๆ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนจะได้รับอิสรภาพเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐอินโดนีเซีย โก-รนตาโลเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดซูลาเวซีเหนือ แต่หลังจากการลาออกของซูฮาร์โต รัฐบาลตัดสินใจตั้งจังหวัดใหม่ที่มีวัฒนธรรมของตนเองและมีศาสตร์ที่แตกต่างกัน โดยต่างจากจังหวัดซูลาเวซีเหนือที่มีคนนับถือคริสต์จำนวนมากและยังคงเป็นส่วนหนึ่งของการกระจายอำนาจประเทศ จึงได้ก่อตั้งจังหวัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2000
เมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดอื่นของอินโดนีเซีย จังหวัดโก-รนตาโลเป็นหนึ่งในจังหวัดที่พัฒนาน้อยที่สุด จากข้อมูลปี 2017 จังหวัดโก-รนตาโลได้คะแนน 0.670 จากดัชนีการพัฒนามนุษย์ อยู่อันดับ 28 จาก 34 จังหวัด เมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดข้างเคียงอย่างจังหวัดซูลาเวซีเหนือ โครงสร้างพื้นฐานของจังหวัดยังพัฒนาได้แย่มาก จังหวัดมักมีปัญหาจากวิกฤตการณ์ไฟฟ้า รวมถึงการขาดแคลนน้ำ
พื้นที่จังหวัดโก-รนตาโลแบ่งออกเป็น 5 อำเภอหรือ"กาบูปาเต็น" 1 นครหรือ"โกตา" และ 77 ตำบลหรือ"เกอจามาตัน"
จังหวัดโกรนตาโล
แอโรฟลอต เที่ยวบินที่ 593
แอโรฟลอต เที่ยวบินที่ 593 เป็นเที่ยวบินของสายการบินแอโรฟลอตที่ประสบอุบัติเหตุตกใกล้กับเมืองเมจดูเรเชนสค์  ประเทศรัสเซีย ขณะเดินทางจากมอสโกไปยังฮ่องกงเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2537 สาเหตุเกิดจากนักบินได้ให้ลูกเข้ามาใช้อุปกรณ์บังคับในห้องนักบิน และปิดระบบออโตไพลอตโดยไม่รู้ตัวทำให้เครื่องบินบินวนเป็นเกลียวลงสู่พื้น ผู้โดยสารและลูกเรือทั้ง 75 คนเสียชีวิตทั้งหมด
เที่ยวบินที่ 593 เป็นเที่ยวบินปกติที่เดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติเชเรเมเตียโว กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง-ไคตั๊กในฮ่องกง (ในขณะนั้นยังอยู่ภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร) ในวันที่เกิดเหตุเที่ยวบินนี้ใช้เครื่องบินแอร์บัส เอ310-304 หมายเลขทะเบียน F-OGQS ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องบินแอร์บัส เอ310 จำนวนห้าลำที่แอโรฟลอตเช่ามาสำหรับเส้นทางตะวันออกไกลและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยดำเนินการภายใต้ชื่อรัสเซียนแอร์ไลน์ เครื่องบินลำนี้เข้าประจำฝูงบินของแอโรฟลอตเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2535 และในขณะที่เกิดเหตุเครื่องบินลำนี้มีอายุ 2 ปี 6 เดือน นักบินประกอบด้วยกัปตันอันเดรย์ วิคโตโรวิช ดานีลอฟ  นักบินที่ 1 ได้แก่อิกอร์ วาซีเลียวิช ปิสคาริออฟ  และนักบินสำรองได้แก่ยาโรสลาฟ วลาดีมีโรวิช คูดรินสกี  บนเที่ยวบินนี้มีลูกเรือ 12 คนรวมทั้งนักบิน และผู้โดยสาร 63 คน ซึ่งในจำนวนนี้มีชาวต่างชาติรวมอยู่ด้วย 23 คน โดยชาวต่างชาติส่วนใหญ่นั้นมาจากฮ่องกง ไต้หวัน และสหราชอาณาจักร
เที่ยวบินที่ 593 ขึ้นบินจากท่าอากาศยานเชเรเมเตียโวไปที่ระดับความสูง 10,100 เมตร นักบินของเที่ยวบินที่ 593 รายงานตำแหน่งไปยังศูนย์ควบคุมจราจรทางอากาศในเมืองโนโวคุซเน็ตสค์  เมื่อเวลา 00:30 น. ตามเวลาท้องถิ่น และแจ้งว่าเครื่องบินจะออกจากเขตการควบคุมของโนโวคุซเน็ตสค์ในอีก 28 นาที อย่างไรก็ตาม 19 นาทีต่อมา เที่ยวบินที่ 593 ได้หายไปจากจอเรดาร์ โดยที่ทั้งศูนย์ควบคุมที่โนโวคุซเน็ตสค์และครัสโนยาสค์ที่อยู่ใกล้เคียงรวมทั้งลูกเรือบนเครื่องบินตูโปเลฟ ตู-134 ที่บินอยู่บริเวณนั้นไม่ได้รับสัญญาณแจ้งขอความช่วยเหลือเลย ในหนึ่งชั่วโมงต่อมาเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งที่ร่วมค้นหาเครื่องบินได้พบเพลิงไหม้ขนาดใหญ่บนที่ลาดเชิงเขาของเทือกเขาคุซเน็ตสค์อาลาตาอู  ห่างออกไปทางตะวันออกจากเมืองเมจดูเรเชนสค์ประมาณ 20 กิโลเมตร อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่กู้ภัยไม่สามารถเข้าไปยังบริเวณที่เครื่องตกได้เนื่องจากหิมะที่ตกทับถมหนาบนพื้น กล่องดำของเที่ยวบินที่ 593 ถูกพบในวันต่อมา ผู้โดยสารและลูกเรือบนเที่ยวบินที่ 593 เสียชีวิตทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม คณะสืบสวนได้อ่านข้อมูลจากกล่องดำบนเครื่องบินลำที่เกิดเหตุ และได้ยินเสียงเด็กจากเทปที่บันทึกเสียงการสนทนาภายในห้องนักบิน จากการสืบสวนของคณะกรรมาธิการสืบสวนโดยกระทรวงคมนาคมของรัสเซียทำให้ทราบว่าคูดรินสกีซึ่งเป็นนักบินสำรองบนเที่ยวบินนี้ได้พายานา ลูกสาววัย 13 ปีและเอลดาร์ ลูกชายวัย 15 ปีเข้ามาในห้องนักบิน (ในรายงานข่าวของสำนักข่าวเอพีระบุว่าอายุของยานาและเอลดาร์คือ 12 และ 16 ปีตามลำดับ) ยานาและเอลดาร์ผลัดกันเข้าไปนั่งที่ที่นั่งนักบินและลองใช้อุปกรณ์ควบคุมในห้องนักบินโดยมีนักบินของเที่ยวบินที่ 593 ควบคุมอยู่ อย่างไรก็ตาม เอลดาร์ทำให้ระบบออโตไพลอตหยุดทำงานโดยไม่รู้ตัว เครื่องบินเอียงไปทางขวาและบินวนเป็นเกลียวลงสู่พื้น คูดรินสกีสั่งให้เอลดาร์ลุกออกจากที่นั่งแต่ไม่สามารถลุกออกมาได้เนื่องจากแรงจีที่เกิดจากการหมุนของเครื่องบิน นักบินพยายามเชิดหัวเครื่องบินขึ้นได้สำเร็จและคูดรินสกีสลับเข้าไปนั่งแทนเอลดาร์ อย่างไรก็ตาม คันเร่งด้านซ้ายถูกกดหรือเหยียบด้วยสาเหตุที่ไม่ทราบแน่ชัด ทำให้เครื่องบินกลับเอียงไปทางซ้ายและบินหมุนวนลงอีกครั้งหนึ่ง นักบินพยายามแก้ไขให้เครื่องกลับมาเชิดหัวได้อีกครั้ง แต่เครื่องบินลงมาต่ำเกินกว่าที่จะควบคุมเครื่องบินได้ เที่ยวบินที่ 593 ตกสู่พื้นในเวลา 00:58 น. ตามเวลาท้องถิ่น
กันยายนทมิฬ
กันยายนทมิฬ เป็นความขัดแย้งระหว่างกองทัพจอร์แดน นำโดยสมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดนกับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) นำโดยยัสเซอร์ อาราฟัต การปะทะหลักเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 16-27 กันยายน ค.ศ. 1970 แต่ยังมีการปะทะกันประปรายจนถึงวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1971
การที่จอร์แดนเสียเขตเวสต์แบงก์ให้อิสราเอลในสงครามหกวัน ทำให้นักรบปาเลสไตน์หรือเฟดายีนย้ายฐานไปที่เมืองคาราเมห์ในจอร์แดน ปี ค.ศ. 1968 กองกำลังป้องกันอิสราเอลโจมตีเมืองคาราเมห์เพื่อตอบโต้การโจมตีของเฟดายีนครั้งก่อนหน้าและลงโทษจอร์แดนที่ให้การสนับสนุน การสู้รบครั้งนี้ทำให้เฟดายีนได้รับการสนับสนุนจากชาติอาหรับมากขึ้น ในปี ค.ศ. 1970 เฟดายีนที่เริ่มมีอำนาจในจอร์แดนประกาศจะล้มล้างราชวงศ์ฮัชไมต์และพยายามลอบปลงพระชนม์กษัตริย์ฮุสเซน 2 ครั้ง ต่อมาในเดือนกันยายน ปีเดียวกัน กลุ่มแนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์จี้เครื่องบิน 3 ลำให้ลงจอดที่ดอว์สันส์ฟิลด์ในเมืองซาร์กาเพื่อเรียกร้องให้ปล่อยตัวนักโทษชาวอาหรับและปาเลสไตน์ เหตุการณ์นี้เป็นเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้กษัตริย์ฮุสเซนสั่งขับไล่กลุ่มเฟดายีนให้ออกไปจากจอร์แดน
วันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1970 กองทัพจอร์แดนล้อมเมืองอัมมานและเออร์บิดที่มีเฟดายีนอยู่ก่อนจะยิงถล่มด้วยปืนใหญ่ วันต่อมา กองทัพซีเรียเข้ามาสนับสนุนเฟดายีน ในวันที่ 22 กันยายน กองทัพซีเรียถอนกำลังหลังถูกจอร์แดนโจมตีทางภาคพื้นดินและทางอากาศอย่างหนัก แต่ความกดดันจากชาติอาหรับทำให้กษัตริย์ฮุสเซนยอมลงนามอนุญาตให้เฟดายีนอยู่ในจอร์แดนต่อไป อย่างไรก็ตามจอร์แดนโจมตีอีกครั้งในปีต่อมา การสู้รบจบลงในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1971 เมื่อเฟดายีนยอมจำนนหลังถูกล้อมใกล้เมืองอาจลอน
หลังการสู้รบ จอร์แดนยอมให้เฟดายีนอพยพไปที่เลบานอน กลายเป็นชนวนเหตุหนึ่งที่นำไปสู่สงครามกลางเมืองเลบานอน ด้านชาวปาเลสไตน์ก่อตั้งองค์การกันยายนทมิฬโดยมีจุดประสงค์เพื่อแก้แค้นจอร์แดน พวกเขาลอบสังหารวาสฟี อัล-ทอล นายกรัฐมนตรีจอร์แดนก่อนจะก่อเหตุสังหารนักกีฬาชาวอิสราเอลในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 ที่เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนีตะวันตก
ชาวไดยัก
ไดยัก (Dayak หรือ Dyak หรือ Dayuh) เป็นคนพื้นเมืองบนเกาะบอร์เนียว มีความหมายกว้าง ๆ ที่หมายถึงคนกลุ่มชาติพันธุ์ย่อยที่ตั้งถิ่นฐานบนเขาและริมแม่น้ำมากกว่า 200 กลุ่ม โดยมากตั้งถิ่นฐานอยู่ตอนกลางและใต้ภายในเกาะบอร์เนียว แต่ละกลุ่มมีภาษาถิ่น ขนบธรรมเนียม กฎหมาย แนวความคิดและวัฒนธรรมเป็นของตัวเอง แม้ลักษณะพิเศษที่แบ่งแยกจะสามารถจำแนกออกได้ก็ตาม ภาษาไดยักอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ชาวไดยักนับถือลัทธิถือผี อย่างไรก็ตามมีชาวไดยักจำนวนมากเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม และตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 ก็มีการเปลี่ยนศาสนามานับถือศาสนาคริสต์จำนวนมาก
Dayak people
South Sumatera
Kaharingan
ชาวดายัก
คอลิด อิบน์ อัลวะลีด
อะบู สุไลมาน คอลิด อิบน์ อัลวะลีด อิบน์ อัลมุฆีเราะฮ์ อัลมัคซูมี (‎; 585–642) รู้จักกันในชื่อ ซัยฟุลลอฮ์ อัลมัสลูล (; "ดาบแห่งแสงอรุณของอัลลอฮ์") เป็นผู้ติดตามของมุฮัมมัด เขาเป็นผู้มีทักษะในการรบและเป็นผู้บัญชาการภายใต้การควบคุมของมุฮัมมัด, อบูบักร์ และอุมัร คอลิดได้สู้รบมากกว่า 100 สนามรบ ในระหว่างจักรวรรดิไบแซนไทน์, จักรวรรดิแซสซานิด และกบฏในจักรวรรดิเคาะลีฟะฮ์ในช่วงปี ค.ศ. 632 ถึงปี ค.ศ. 636 จนกระทั่งในปีค.ศ. 638 เขาถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการทหาร
ในระหว่างที่คอลิดเป็นผู้บัญชาการนั้น เขาได้ฐานะเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการที่ไม่เคยแพ้สงครามของโลก
คอลิดเกิดในปี ค.ศ. 585 ในเมืองมักกะฮ์ พ่อของเขาชื่อวะลีด อิบน์ อัลมุฆีรอ ผู้นำของเผ่าบนูมัคซูม แม่ของเขาชื่อลูบาบะฮ์ "อัลซุครอ" บินต์ อัลฮาริษ
สมัยมุฮัมมัด (ค.ศ. 610–632).
ก่อนเข้ารับอิสลาม.
ไม่มีใครรู้ว่าคอลิดเป็นอย่างไรก่อนที่จะเข้ารับอิสลาม แต่มีรายงานว่าคอลิดไม่ได้เข้าร่วมสงครามบะดัร หลังจากนั้นเขานำชัยชนะให้กับชาวมักกะฮ์ในสงครามอุฮุด (ค.ศ. 625) และสงครามสุดท้ายที่เข้าร่วมกับชาวกุเรชคือสงครามสนามเพลาะในปี ค.ศ. 627
หลังจากทำสนธิสัญญาฮุดัยบิยะฮ์ในปีค.ศ. 628 มีรายงานว่าศาสดามุฮัมมัดได้กล่าวกับวะลีด อิบน์ วะลีดว่า: "คนอย่างคอลิด ไม่สามารถอยู่ห่างจากอิสลามได้นานแน่" วะลีดได้เขียนจดหมายไปยังคอลิดเพื่อเข้ารับอิสลาม คอลิดตัดสินใจเข้ารับอิสลามและได้พูดเรื่องนี้ให้กับอิกริมะฮ์ อิบน์ อบีญะฮัล คอลิดถูกทำร้ายโดยอบูซุฟยาน อิบน์ ฮัรบ์ แต่ถูกอิกริมะฮ์ขวางและพูดว่า: "ระวังให้ดี โอ้ อบูซุฟยาน! ความโกรธของเจ้าอาจจะนำฉันเข้าร่วมกับมุฮัมมัด คอลิดจะนับศาสนาอะไรก็ได้ตามที่เขาต้องการ"
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 629 คอลิดเริ่มเดินทางไปมะดีนะฮ์ แล้วพบกับอัมร์ อิบน์ อัลอาสและอุสมาน อิบน์ ฏอลฮะฮ์ ที่กำลังไปมะดีนะฮ์เพื่อเข้ารับอิสลามด้วย พวกเขามาถึงมะดีนะฮ์ในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 629
คอลิดได้ทักทายมูฮัมหมัดและสัญญาว่าจะจงรักภักดีต่อท่าน มุฮัมมัดจึงกล่าวกับคอลิดว่า:
การทหารในสมัยมุฮัมมัด.
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 629 ได้มีการเคลื่อนทัพไปรบที่คอสซานิด รัฐประเทศราชของจักรวรรดิโรมันตะวันออก โดยก่อสงครามมุตอะฮ์ซึ่งเป็นสงครามระหว่างชาวมุสลิมและกองทัพของจักรวรรดิไบเซนไทน์ มุฮัมมัดได้ให้ซัยด์ อิบน์ ฮาริษะฮ์เป็นแม่ทัพ ถ้าซัยด์เสียชีวิต ญะฟัร อิบน์ อบีฏอลิบจึงรับหน้าที่ต่อ ถ้าญะฟัรเสียชีวิต อับดุลลอฮ์ อิบน์ รอวาฮะฮ์จึงรับหน้าที่ต่อ ถ้าทั้งสามถูกฆ่าแล้ว ให้เลือกคนที่เหมาะสมเอง ตอนที่สู้รบนั้น แม่ทัพทั้งสามถูกฆ่าหมดแล้ว พวกเขาจึงเลือกคอลิดมารับหน้าที่นี้ต่อ แล้วสู้รบจนชนะ
หลังจากเหตุการณ์ยึดครองมักกะฮ์ในปี ค.ศ. 630 คอลิดได้นำกองทัพไปสู้รบในสงครมฮุนัยน์และฏออิฟ จนชนะการต่อสู้ คอลิดได้รับบาดแผลขนาดใหญ่ในตอนสู้รบ มุฮัมมัดได้มาเยี่ยมเขาแล้วบอกว่าขอให้หายเร็วๆ
การทหารขณะเป็นผู้บัญชาการ.
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 630 (เดือนรอมฎอน ฮ.ศ.8)คอลิดถูกส่งให้ไปทำลายเทวรูปอัลอุซซา แล้วสังหาร์ผู้หญิงที่มุฮัมมัดบอกว่านั่นคืออัลอุซซา
คอลิดถูกส่งไปที่เผ่าบนูญาดิมะฮ์ให้เข้ารับอิสลาม พวกเขากล่าวว่า ซาบะอฺนา ซาบะอฺนา (เรามาจากสะบาอ์) แต่คอลิดเข้าใจผิด จึงกักขังและทรมานพวกเขาจนอับดุลรอฮ์มาน อิบน์ เอาฟ์ต้องบอกให้หยุด มุฮัมมัดรู้สึกเสียใจเกี่ยวกับการกระทำของเขา แล้วจ่ายสินไหมให้กับคนในครอบครัวที่เสียชีวิตและทรัพยสินที่ถูกทำลาย พร้อมกับพูดว่า: "โอ้อัลลอฮ์ ฉันบริสุทธิ์ (ไม่ได้เกี่ยวข้อง) กับสิ่งที่คอลิด อิบน์ วะลีดทำลงไป!"
มุฮัมมัดได้ส่งคอลิดไปที่ดุมาตุลญันดัลเพื่อโจมตีปราสาทของเจ้าชายอุกัยดิรที่นับถือศาสนาคริสต์ จนยึดได้ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 631 (เดือนซุลกิอฺดะฮฺ ฮ.ศ.9) โดยคอลิดได้นำตัวประกันและขู่ว่าถ้าไม่เปิดประตูปราสาทแล้วเขาจะฆ่าตัวประกัน หลังจากนั้นศาสดามุฮัมมัดได้จ่ายค่าไถ่โดยมีอูฐ 2000 ตัว, แกะ 800 ตัว, ชุดเกราะ 400 ชุด, หอก 400 อัน และสัญญาว่าจะจ่ายจิซยะฮ์
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 631 มุฮัมมัดได้ส่งคอลิดไปที่ดุมาตุลญันดัลอีกรอบเพื่อทำลายเทวรูปวัดด์ คอลิดได้ทำลายเทวรูปพร้อมกับสถานที่บูชาและสังหารทุกคนที่ต่อต้านการทำลายเทวรูป
สมัยอบูบักร์ (ค.ศ. 632–634).
ครอบครองทั้งคาบสมุทรอาหรับ.
หลังจากมุฮัมมัดเสียชีวิต เผ่าอาหรับหลายเผ่าได้ก่อกบฏต่อรัฐเคาะลีฟะฮ์ เคาะลีฟะฮ์อบูบักร์ได้ส่งทหารไปปราบกบฎและผู้ละทิ้งศาสนา คอลิดจึงเป็นหนึ่งในแม่ทัพที่อบูบักร์สั่งให้มีการวางแผนในสงครามริดดะฮ์โดยให้คำแนะนำว่าเขาต้องเป็นแม่ทัพนำชาวมุสลิมไปที่คาบสมุทรอาหรับตอนกลาง บริเวณที่เป็นศูนย์กลางของกบฎ และมีความเสี่ยงที่พวกเขาจะโจมตีมะดีนะฮ์ได้ง่าย
ในช่วงกลางเดือนกันยายน ค.ศ. 632 คอลิดรบชนะตุลัยฮะฮ์หนึ่งในกบฎที่อ้างตนเองว่าเป็นศาสดาเพื่อที่จะให้ผู้คนสนับสนุนตนเอง จนอำนาจของตนเองได้หมดลงหลังจากแพ้ในสงครามคอมรา หลังจากนั้นคอลิดได้ไปที่นัคราและกำจัดกบฎจากบนูซาลีมในสงครามนัครา สุดท้ายคอลิดได้ครอบครองทั้งแคว้นหลังจากสงครามซาฟัรโดยสู้รบชนะซัลมาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 632
ตอนนี้แคว้นรอบเมืองมะดีนะฮ์เป็นของมุสลิมแล้ว คอลิดจึงนำทัพไปที่แคว้นนัจญ์ ที่มั่นของเผ่าบนูตะมีม. มีหลายพวกที่ยอมพบคอลิดและกฎหมายของเคาะลีฟะฮ์ แต่มาลิก อิบน์ นูวัยเราะฮ์ หัวหน้าเผ่าบนูยัรบูอ์เลี่ยงการติดต่อกับคอลิดและบอกให้ผู้ติดตามแยกย้ายกันหนี โดยที่ครอบครัวของเขาจะหนีไปทางทะเลทราย พร้อมกับประกาศเป็นศัตรูกับรัฐเคาะลีฟะฮ์โดยมีความร่วมมือกับซัจญะฮ์ ผู้หญิงที่อ้างตนเองว่าเป็นศาสดา หลังจากนั้นมาลิกถูกจับพร้อมกับผู้คนของเขา และคอลิดถามว่าทำไมถึงทำอย่างนี้ เขาได้ตอบว่า: "นายของเจ้าได้พูดอย่างนี้ นายของเจ้าได้พูดอย่างนั้น" คอลิดจึงประกาศว่ามาลิกเป็นกบฎผู้ละทิ้งศาสนาพร้อมกับประหารชีวิต
คอลิดได้รบชนะมุซัยลิมะฮ์ คนที่อ้างตนเองว่าเป็นศาสดาในสงครามยะมามะฮ์เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 632 มุซัยลีมะฮ์ถูกฆ่าในสนามรบ และเผ่าที่เป็นกบฏก็ถูกทำลายหมดสิ้น
การรุกรานจักรวรรดิเปอร์เชีย.
หลังจากที่ทำลายกบฏหมดแล้วทั้งคาบสมุทรอาหรับจึงอยู่ภายใต้รัฐเคาะลีฟะฮ์ อบูบักร์ต้องการที่จะขยายอาณาจักร จึงส่งคอลิดไปที่อาณาจักรเปอร์เซียพร้อมกับทหาร 18,000 นาย เพื่อยึดครองเมโสโปเตเมียตอนล่าง ("ปัจจุบันคือประเทศอิรัก") โดยก่อนที่จะสู้รบนั้น เขาได้เขียนจดหมายไปยังฝ่ายเปอร์เซียว่า:
เขาได้รับชัยชนะอย่างรวดเร็วในสี่สมรภูมิ ได้แก่: สงครามโซ่ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 633; สงครามแม่น้ำ ในช่วงสามสัปดาห์ของเดือนเมษายน ค.ศ. 633; สงครามวาลาจา ในช่วงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 633 และสงครามอุลลัยส์ ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 633 ในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 633 อัลฮิราเมืองหลวงประจำแคว้นเมโสโปเตเมียตอนล่างตกเป็นของมุสลิม โดยชาวเมืองยอมจ่าย"จิซยะฮ์" ("ภาษี") และสัญญาว่าจะช่วยฝ่ายมุสลิม หลังจากให้กองทัพพักผ่อนแล้ว คอลิดได้นำกองทัพบุกเมืองอันบาร์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 633 แล้วล้อมเมืองจนกระทั่งพวกเขายอมแพ้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 633 แล้วไปทางตอนได้พร้อมกับยึดเมืองอัยนุลตัมร์ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 633
ตอนนี้เกือบทั้งเมโสโปเตเมียตอนล่าง (แคว้นยูเฟรทีสตอนเหนือ) อยู่ภายใต้การควบคุมของคอลิดแล้ว แต่มีจดหมายถึงคอลิดว่าที่ดุมาตุลญันดัล อิยาด อิบน์ คันม์ ถูกล้อมรอบโดยพวกกบฎ คอลิดจึงต้องลงไปจัดการกับกบฎในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 633 ในตอนที่เขาคอลิดกำลังกลับไปที่เมโสโปเตเมีย คอลิดได้บอกว่า เขาแอบไปที่มักกะฮ์เพื่อไปทำ ฮัจญ์
ในตอนที่เขากลับมาจากอารเบีย คอลิดได้รู้จากคนสอดแนมว่ามีกองกำลังทหารเปอร์เซียและชาวอาหรับคริสเตียนขนาดใหญ่ประจำค่ายอยู่สี่ที่ในแคว้นยูเฟรติส ได้แก่เมือง ฮานาฟิซ, ซูมัยล์, ซานิย์ และบริเวณที่ทหารมากที่สุดคือเมืองมูซัยยะฮ์ คอลิดจึงพยายามเลี่ยงสงครามแบบประชันชิดกับกองทัพเปอร์เซียและตัดสินใจบุกทำลายค่ายแต่ละค่ายในเวลากลางคืนโดยการแบ่งทหารเป็นสามหน่วย แล้วจัดการกับกองทัพเปอร์เซียตอนกลางคืน โดยเริ่มที่มูซัยยะฮ์, ซานิย์ และซูมัยล์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 633
ชาวมุสลิมชนะชาวเปอร์เซียในการยึดเมโสโปเตเมียตอนล่างและเมืองทีไซฟอน (Ctesiphon) ที่ไม่มีทหารเฝ้าเมืองอยู่ ก่อนที่จะโจมตีเมืองหลวงของเปอร์เซีย คอลิดตัดสินใจว่าต้องจัดการทหารทางทิศใต้และตะวันตก พร้อมกับเคลื่อนทัพไปที่ชายเมืองฟิราซ แล้วรบชนะกองทหารผสมที่มีทหารเปอร์เซีย, ไบเซนไทน์ และอาหรับคริสเตียนพร้อมกับยึดป้อมปราการในสงครามฟิราซ ช่วงเดือนธันวาคม ค.ศ. 633 นี่จึงเป็นสงครามสุดท้ายเพื่อที่ครอบครองเมโสโปเตเมียตอนล่าง
ระหว่างที่อยู่ในอิรัก คอลิดได้ตำแหน่งผู้ว่าราชการทหารในบริเวณที่ครอบครอง
การรุกรานจักรวรรดิไบแซนไทน์.
เส้นทางที่จะไปซีเรียมีสองทาง โดยเส้นทางแรกเป็นทางไปเดามะตุลญันดัล (ปัจจุบันคือ "ซะกากา") และอีกทางคือผ่านเมโสโปเตเมียทางเมืองรักกา ตอนนี้ทหารมุสลิมอยู่ที่ซีเรียแล้ว คอลิดจึงเลี่ยงเส้นทางไปเดามะตุลญันดัล เนื่องจากระยะทางไกลและใช้เวลาหลายสัปดาห์ที่จะไปถึงซีเรีย และเลี่ยงเส้นทางผ่านเมโสโปเตเมีย เพราะมีค่ายทหารโรมันอยู่ที่ซีเรียตอนเหนือและเมโสโปเตเมีย คอลิดจึงเลือกทางไปซีเรียโดยผ่านทะเลทรายซีเรีย และสั่งให้เดินขบวนผ่านทะเลทรายโดยไม่ต้องดื่มน้ำเป็นเวลาสองวัน ก่อนที่จะถึงโอเอซิส คอลิดได้บอกให้พวกเขาเก็บน้ำไว้ใช้ในยามจำเป็น แล้วให้อูฐดื่มน้ำทันทีหลังจากไม่ได้ดื่มเป็นเวลานาน โดยอูฐจะเก็บน้ำไว้ในท้องของมัน ซึ่งจะทำให้พวกเขาอาจจะต้องฆ่าอูฐเพื่อที่จะเอาน้ำ ถ้าจำเป็น
คอลิดเข้าไปที่ซีเรียในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 634 แล้วยึดเมืองซาวา อะรัก, ปัลมิยรา, อัลซุคนะฮ์ และสู้รบเพื่อยึดครองเมืองอัลกอรยาตัยน์ และฮุววาริน หลังจากนั้นจึงไปต่อที่บัสรา เมืองที่อยู่ใกล้ชายแดนซีเรีย-อารเบียและเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรคอสซานิด ประเทศราชของจักรวรรดิไบเซนไทน์ตะวันออก เขาข้ามเมืองดามัสกัสโดยการข้ามทางภูเขาเพื่อจะไปที่มะราจ อัลราฮาต เพื่อสู้กับพวกคอสซานิด
เมื่อข่าวมาถึงคอลิดแล้ว อบูอุบัยดะฮ์จึงสั่งให้ชูรฮาบิล อิบน์ ฮาซานา หนึ่งในสี่แม่ทัพไปโจมตีเมืองบัสราโดยมีทหาร 4,000 นาย โดยที่ทหารไบเซนไทน์และอาหรับคริสเตียนไม่สามารถต้านทานได้ และยึดเมืองได้ในช่วงกลางเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 634 ทำให้ราชวงศ์คอสซานิดต้องถึงจุดจบ หลังจากยึดเมืองบัสราได้แล้ว คอลิดจึงนำทหารทั้งหมดไปที่อัจนาดัยน์แล้วสู้กับทหารไบเซนไทน์ในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 634
หลังจากทหารไบเซนไทน์พ่ายแพ้ในสงครามอัจนาดัยน์ คอลิดตัดสินใจยึดเมืองดามัสกัส ที่ยึดมั่นของทหารไบเซนไทน์ ในขณะเดียวกันที่ดามัสกัส โทมัส ลูกเขยของจักรพรรดิเฮราคลิอุส กำลังเสริมการป้องกันในเมือง รู้ว่าคอลิดกำลังมาที่นี่ เขาจึงเขียนจดหมายไปยังจักรพรรดิเฮราคลิอุสเพื่อต้องการทหารเพิ่ม และที่มากกว่านั้น เขาต้องการที่จะหยุดการเดินทางของคอลิดโดยนำกองทัพออกไปรบ พร้อมกับแบ่งไปที่เมืองยากูซาและมาราจ อัส-ซัฟฟารในวันที่ 19 สิงหาคม. โดยขณะเดียวกัน กองทัพของเฮราคลีอุสได้มาถึงดามัสกัสในวันที่ 20 สิงหาคม คอลิดจึงแยกกองทัพโดยให้ส่วนหนึ่งไปทางตอนใต้ (ทางไปปาเลสไตน์) ,ตอนเหนือ (ทางไปดามัสกัส-เอมีซา) และกองทัพเล็กๆ ไปที่ดามัสกัส ทหารของจักรพรรดิเฮราคลิอุสได้รู้เรื่องนี้แล้วเดินทางไปทางของคอลิดแล้วก่อสงครามที่ซานิตา อัลอุกอบ ซึ่งอยู่ห่างจากดามัสกัสไป 30 กม.
คอลิดจึงสู้และยึดครองซีเรียในวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 634 หลังจากล้อมเมืองไป 30 วัน มีรายงานว่า ยุทธวิธีครั้งนี้อาจจใช้เวลาประมาณ 4 - 6 เดือน จักรพรรดิเฮราคลีอุสได้ข่าวมาว่าเมืองซีเรียถูกยึดแล้ว จึงเหลือแค่เมืองแอนติออกในเอมีซา หลังจากสู้รบแล้ว คอลิดจึงใช้ทางลัดที่ไม่รู้จักเพื่อที่จะสู้รบกับกองทัพต่อ โดยอยู่ห่างจากดามัสกัสทางตอนเหนือไป 150 กม. ในขณะเดียวกัน อบูบักร์เสียชีวิตในระหว่างสงครามดามัสกัส แล้วอุมัรกลายเป็นเคาะลีฟะฮ์คนต่อไป
สมัยอุมัร (634–642).
ถอดถอนจากการเป็นจอมทัพ.
หลังจากอบูบักร์เสียชีวิตในวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 634 จึงทำให้อุมัร ลูกพี่ลูกน้องของคอลิด เป็นเคาะลีฟะฮ์คนต่อไป สิ่งแรกที่อุมัรทำนั้นคือย้ายคอลิดออกจากผู้บัญชาการทางทหารสูงสุดให้เป็นผู้บัญชาการกองทัพของรัฐเคาะลีฟะฮ์อัรรอชีดีนและให้อบูอุบัยดะฮ์ อิบน์ อัลญัรรอฮ์ทำหน้าที่นี้แทน คอลิดเริ่มที่จะไม่เชื่ออุมัร (เนื่องจากเขาไม่เคยแพ้สงครามใดๆ ทั้งสิ้น) อุมัรจึงบอกว่า:"ฉันไม่ได้ถอดถอนคอลิดเพราะความโกรธของฉันหรือความไม่ซื่อสัตย์จากเขา แต่เหตุผลที่ฉันถอดถอนเพราะฉันต้องการให้พวกเขารู้ว่าอัลลอฮ์เท่านั้นที่ให้ชัยชนะให้กับพวกเรา"
ครอบครองซีเรียตอนกลาง.
หลังจากที่อบูอุบัยดะฮ์เป็นจอมทัพแล้ว เขาจึงส่งกองทัพเล็กไปที่อบูอัลกุดส์ (ปัจจุบันคือเมืองอับลา) โดยอยู่ใกล้เมืองซาเล่ประมาณ 50 กม. ทางตะวันออกของเบรุต เพื่อทำลายป้อมทหารในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 634 พร้อมกับได้ทรัพย์สินและนักโทษโรมันอีกร้อยคน
ตอนนี้ซีเรียตอนกลางถูกครอบครอง และเส้นทางเชื่อมระหว่างซีเรียตอนเหนือกับปาเลสไตน์ถูกตัดขาดแล้ว อบูอุบัยดะฮ์จึงนำกองทัพไปที่ฟะฮัล (เปลลา) ที่อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล และเป็นที่กองทหารและผู้รอดชีวิตจากสงครามอัจนาดัยน์ของไบเซนไทน์อาศัยอยู่ แล้ววางแผนข้ามแม่น้ำจอร์แดนในบริเวณที่พวกเขาขวางกั้นน้ำ แล้วสู้รบจนชนะกองทัพไบเซนไทน์ในคืนวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 635
สงครามยัรมูก.
ขณะเดียวกัน จักรพรรดิเฮราคลีอุสทรงแต่งตั้งกองทัพเพื่อยึดซีเรียกลับมาอีกครั้ง โดยใช้เส้นทางที่เลี่ยงทหารมุสลิมในช่วงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 636 ต่อมา คอลิดเริ่มห่วงว่าทหารมุสลิมอาจถูกแยกและกำจัดโดยง่าย จึงแนะนำให้อบูอุบัยดะฮ์รวมกองทัพมุสลิมให้เป็นหนึ่ง เพื่อรับมือกับกองทัพไบเซนไทน์
อบูอบัยดะฮ์สั่งให้กองทัพมุสลิมเรียงตัวตามพื้นที่ราบของแม่น้ำยัรมูก ซึ่งจะทำเป็นแหล่งผลิตหญ้าและน้ำได้ดีและสามารถใช้ทหารม้ามีประสิทธิภาพมากขึ้น พร้อมให้ทุกคนทำตามคำสั่งของคอลิด
ณ วันที่ 15 สิงหาคม สงครามยัรมูกได้เกิดขึ้นและกินเวลาไป 6 วัน โดยที่ฝ่ายไบเซนไทน์พ่ายแพ้อย่างหนัก
ครอบครองเมืองเยรูซาเลม.
ในขณะที่ทหารไบเซนไทน์กำลังสับสนอยู่นั้น ชาวมุสลิมสามารถยึดเมืองยัรมูคได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงไปทางตอนใต้เพื่อยึดเมืองเยรูซาเลม ที่ซึ่งทหารไบเซนไทน์หลบภัยมาอยู่ที่นี่ จึงมีสงครามอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 4 เดือน หลังจากนั้นชาวเมืองจึงยอมแพ้แต่ต้องให้เคาะลีฟะฮ์มาที่นี่ด้วยตนเอง อัมร์ อิบน์ อัลอาสจึงแนะนำคอลิดให้รับสั่งเคาะลีฟะฮ์มาที่นี่ ดังนั้นอุมัรจึงมาที่นี่แล้วชาวเมืองยอมให้ครอบครองเยรูซาเลมในเดือนเมษายน ค.ศ. 637
ครอบครองซีเรียตอนเหนือ.