pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โดยมีข้อสงสัยในหมู่นักวิชาการว่า แอนนามีบทบาทอย่างไรในราชสำนักสยาม แอนนาผลักดันหรือชี้แนะอะไรบ้าง และทำจริงตามที่เขียนไว้ในหนังสือหรือไม่ เมื่อมีการสอบสวนเรื่องนี้โดยนักวิชาการ ก็ได้บทสรุปที่เชื่อกันว่าแอนนาแท้จริงแล้วไม่ได้มีบทบาทอะไรมากไปกว่าครูสอนภาษาอังกฤษ
สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงมีความเห็นเกี่ยวกับหนังสือ 2 เล่มนี้ว่า
เรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ.
แอนนาถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าโป้ปดมดเท็จ บิดเบือนเรื่องที่เขียนในหนังสือทั้ง 2 เล่ม นักวิชาการหลายท่านได้ตรวจสอบความจริงหลักฐาน ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงหนังสือ 2 เล่มเท่านั้น ยังลุกลามไปถึงสิ่งที่แอนนาไม่ได้เขียน จากนิยายที่มาร์กาเร็ตแต่งขึ้นเพิ่มเติมภายหลัง ทำให้แหม่มแอนนาถูกโจมตีอย่างหนักว่าปั้นแต่งเรื่องราวโกหกเกี่ยวกับราชสำนักสยาม หมิ่นพระเกียรติพระมหากษัตริย์ไทย รวมทั้งสร้างประวัติเท็จให้ตนเองทั้งทางด้าน สถานที่เกิด สีผิว และอื่น ๆ
ชีวประวัติของแหม่มแอนนาที่ W.S. Bristowe กล่าวหาว่าโป้ปดขึ้นนั้น ปรากฏอยู่ในนวนิยายเรื่อง "The King and I" ซึ่งเป็น "นิยาย" ที่มาร์กาเร็ตแต่งขึ้นเพิ่มเติมภายหลัง ดังที่ Bristowe เขียนไว้ว่า "ประวัติแหม่มแอนนาที่เล่ามา ล้วนได้จากบันทึกของเธอเอง ซึ่งมาร์กาเร็ต แลนดอน นำมาเรียบเรียงขึ้นใหม่" มิได้มีอยู่ในหนังสือทั้ง 2 เล่มของแหม่มแอนนาแต่อย่างใด ในหนังสือของแหม่มแอนนาเองแทบจะไม่มีข้อความที่กล่าวถึงชีวประวัติของตนเองเลย
หากย้อนกลับไปดูจุดเริ่มต้นของหนังสือ "The English Governess at the Siamese Court" ซึ่งแอนนาเขียนเป็นบทความลงในนิตยสาร "The Atlantic Montly" ตั้งแต่ปี 2411 ก็จะพบว่าสิ่งที่แอนนารู้เห็นในราชสำนักสยามนั้นอยู่ในระดับ "หลักฐานทางประวัติศาสตร์" ได้
แอนนา เลียวโนเวนส์
ซากิริ (เก็นโซซุยโคเด็น)
ซากิริ  เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวในภาค V และเป็นทำงานอยู่ในสำนักงานนักสืบโอโบโระ
ชื่อ: ซากิริ &lt;br&gt;
ดวงดาวประจำตัว: จิเคียว (Chikyou)&lt;br&gt;
อายุ: 22 ปี (ซุยโคเด็นภาค V)&lt;br&gt;
ครอบครัว: ไม่ปรากฏ&lt;br&gt;
สถานะ: ตัวแทนของนักสืบโอโบโระ, อดีตนักฆ่าประตูโลกปีศาจ &lt;br&gt;
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: เรือนักสืบโอโบโระ &lt;br&gt;
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามกลางเมืองในฟาเลน่า &lt;br&gt;
ซากิริเป็นนักฆ่าจากประตูโลกปีศาจ เธอได้ถูกฝึกมาเพื่อคอยรับคำสั่งในการฆ่าคนตั้งแต่เด็ก ก่อนที่เธอจะเข้าใจอะไรเกี่ยวกับชีวิตของมนุษย์
หัวหน้าของประตูโลกปีศาจนั้นเชื่อว่า ถ้าหากมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ยิ้มใส่เป้าหมายที่ต้องการจะฆ่าแล้วล่ะก็ จะทำให้อีกฝ่ายไม่ระวังตัว
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ซากิริต้องฝึกยิ้มอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าเธอจะอยู่ในอารมณ์ไหนก็ตาม หนึ่งในจำนวนคนที่ถูกซากิริฆ่าไปนั้นคือพ่อของนาคุละซึ่งเป็นหัวหน้าของอาเมส
หลังจากที่ประตูโลกปีศาจได้ถูกล้มเลิกไป ซากิริได้ถูกโอโบโระและชิกุเระพาตัวไปเพื่อทำธุรกิจร่วมกันซึ่งก็คือบริษัทนักสืบ โดยที่ซากิรินั้นจะรับหน้าที่เป็นผู้สืบสวน และบ่อยครั้งที่เธอมักจะกระตุ้นให้ชิกุเระที่ขี้เกียจลุกขึ้นมาทำงานของเขา หลังจากนั้น เธอได้พบกับองค์ชายเฟรอาดัวร์ ฟาเลนาส ซึ่งมาจ้างโอโบโระให้ตรวจสอบข้อมูลของตระกูลบาโรส โดยที่เธอและชิกุเระก็รับหน้าที่ในการสืบครั้งนี้
ภายหลังที่โอโบโระได้เข้าร่วมกองทัพในสงครามกลางเมืองในฟาเลน่า ซากิริปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกองทัพด้วยและเอ่ยขอโทษ เนื่องจากเธอไม่ต้องการที่จะฆ่าใครอีกแล้ว ซึ่งโอโบโระเองก็ยอมรับข้อเสนอนี้และยังให้ซากิริพักอยู่กับตน ถึงแม้ว่าซากิริจะยังไม่ใช่คนในกองทัพ แต่เธอก็ยังคอยช่วยในการสืบสวนและวางกับดักตามที่ลูเครเทียได้ขอร้องเอาไว้ที่เมืองโดราท
แต่เรื่องทั้งหมดก็สิ้นสุดลง หลังจากนาคุละได้เดินทางมาเพื่อล้างแค้นให้พ่อของเขา แต่โอโบโระและชิกุเระก็ได้ออกมาปกป้องเธอเอาไว้
และด้วยเหตุผลที่ประตูโกลปีศาจได้กลายเป็นกองทัพที่ทำงานให้กับก็อดวิน นาคุละจึงตัดสินใจที่จะร่วมกองทัพกับองค์ชาย โดยที่เขาได้บอกกับซากิริเอาไว้ว่า เขาจะมาตัดสินเรื่องของพ่อที่ซากิริฆ่าไว้กับเธอในภายหลัง ซึ่งซากิริเองก็ยอมรับข้อตกลงนี้และจะไม่หนีไปไหนพร้อมเข้าร่วมกับกองทัพองค์ชายด้วย
รอยยิ้มของซากิรินั้นไม่จางลงเลยตั้งแต่ที่ประตูโลกปีศาจถูกยุบลงไปเมื่อ8ปีก่อน และถึงแม้ว่าสงครามกลางเมืองในฟาเลน่าจะจบลงแล้ว
ยุคเพอร์เมียน←ยุคไทรแอสซิก→ยุคจูแรสซิก
ยุคไทรแอสซิก  เป็นยุคหนึ่งทางธรณีกาลของโลก ตรงกับช่วงเวลาประมาณ 251 ± 0.4 ถึง 199.6 ± 0.6 ล้านปีก่อน ยุคไทรแอสซิกเป็นยุคแรกของมหายุคมีโซโซอิก อยู่หลังยุคเพอร์เมียนและอยู่หน้ายุคจูแรสซิก จุดเริ่มต้นและสิ้นสุดยุคไทรแอสซิกกำหนดจากเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดการสูญพันธุ์มากมาย ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวสามารถกำหนดจากชั้นหินได้แน่นอน แต่ช่วงเวลาที่เกิดขึ้นยังไม่สามารถระบุได้ละเอียดจริง ๆ มีค่าความผิดพลาดได้หลายล้านปี
ในยุคไทรแอสซิก สิ่งมีชีวิตทั้งบนบกและในทะเลมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จากพื้นผิวโลกที่มีสภาพแย่ลงอย่างรวดเร็วหลังการสูญพันธุ์ในช่วงรอยต่อระหว่าง ยุคเพอร์เมียน และ ยุคไทรแอสซิก ปะการังในกลุ่มเฮกซะคอราลเลีย (hexacorallia) ถือกำเนิดขึ้น พืชดอกอาจจะวิวัฒนาการในยุคนี้ รวมกระทั่งสัตว์มีกระดูกสันหลังที่บินได้คือเทอโรซอร์ (Pterosaur)
จูแรสสิก
ยุคไทรแอสซิก←ยุคจูแรสซิก→ยุคครีเทเชียส
ยุคจูแรสซิก  เป็นยุคหนึ่งทางธรณีกาลของโลก อยู่ระหว่าง 199.6 ± 0.6 ถึง 145.4 ± 4.0 ล้านปีก่อน ยุคนี้อยู่หลังยุคไทรแอสซิกและอยู่ก่อนยุคครีเทเชียส ยุคนี้ถูกกำหนดช่วงเวลาจากชั้นหิน แต่ช่วงเวลาที่เกิดขึ้นจริงยังไม่สามารถระบุแน่นอน ตัวเลขปีที่ระบุข้างต้นมีโอกาสผิดพลาดได้ 5 ถึง 10 ล้านปี
ชื่อจูแรสซิก ตั้งโดย อเล็กซานเดอร์ บรอกเนียร์ต (Alexandre Brogniart) จากปริมาณหินปูนที่สะสมเป็นจำนวนมากในชั้นหินที่ตรวจที่ภูเขาชูรา ตรงรายต่อระหว่างประเทศเยอรมนี ฝรั่งเศส และ สวิตเซอร์แลนด์ ยุคนี้ทำให้เกิดหนังเรื่องจูแรสซิกปาร์ค
อังโตนีอู การ์ลูช โชบิง
อังโตนีอู การ์ลูช บราซีเลย์รู จี อัลเมย์ดา โชบิง  หรือรู้จักกันดีในอีกชื่อนึงว่า ทอม โจบิม  เกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1927 ที่รีโอเดจาเนโร - ตายเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1994 ที่นิวยอร์กซิตี เป็นนักแต่งเพลง นักร้อง นักเปียโนและกีตาร์ชาวบราซิล ผู้บุกเบิกแนวเพลงด้านบอสซาโนวาจนเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก
เพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของโชบิง คือเพลง "The Girl from Ipanema" (จากอัลบั้ม "เก็ตส์/ชิลเบร์ตู") แต่งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1962 ขับร้องโดยอัสตรุด ชิลเบร์ตู และได้รับรางวัลแกรมมี เมื่อปี ค.ศ. 1965
อังโตนีอู การ์ลูช โชบิงถือกำเนิดมาบนโลกนี้ที่กรุงรีโอเดจาเนโร เมืองหลวงของประเทศบราซิล (ในขณะนั้น) ชีวิตของอังโตนีอู การ์ลูช โชบิงก่อนที่จะเดินเข้าสู่เส้นทางดนตรีคืออาชีพสถาปนิก แต่หลังจากการเดินทางสายอาชีพนี้ ราวช่วงอายุ 20 ปีของเขา อังโตนีอู การ์ลูช โชบิงได้ค้นพบตัวตนของเขาเองว่า ดนตรีคือสิ่งที่มีพลังและอิทธิพลอันยิ่งใหญ่ต่อชีวิตของเขามาก และคือสิ่งที่ทำให้เขามีความสุข อังโตนีอู การ์ลูช โชบิง เริ่มก้าวแรกของเขาสู่เส้นทางดนตรี ด้วยการตระเวนเล่นดนตรีตามไนต์คลับ และยังทำงานในห้องอัดเพื่อเรียนรู้โลกแห่งดนตรีและสั่งสมประสบการณ์ในด้านดนตรีไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1954 อาชีพสายดนตรีของเขาได้ก้าวหน้ามาเป็นนักร้องประสานเสียงแบ็กอัปให้กับบิลล์ ฟาร์ และหลังจากนั้นเขาได้เริ่มสายงานนักประพันธ์จริงจังด้วยการร่วมงานกันนักกวีชื่อวีนีซีอุช จี โมไรช์ เป็นก้าวแรกของอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง
เริ่มชีวิตในวงการดนตรีจากการร่วมงานกับปีชิงกินยา ผู้เป็นตำนานและริเริ่มดนตรีแนวโมเดิร์นบราซิลเลีย (Modern Brazillia) ราวคริสต์ทศวรรษ 1930 นอกจากนี้ โชบิงมีแรงบันดาลใจหลักจากดนตรีแจ๊ส และยังได้รับแรงบันดาลใจในการแต่งเพลงของเขามากมายจากโกลด เดอบูซี และมอรีซ ราแวล นักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสที่โด่งดังในยุคอิมเพรสชันนิซึม ในเรื่องเนื้อเพลงส่วนมากที่โชบิงเขียนมักจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความรัก การหักหลัง เรื่องราวของการเมือง และที่แน่นอนที่สุด เรื่องราวที่กล่าวถึงความสวยงามและซาบซึ้งธรรมชาติ เช่นเพลง "Mata Atlântica" Forest หรือ "Waters of March" บางทีเป็นเพลงที่เขียนเกี่ยวกับคติชนของประเทศบราซิลและรีโอเดจาเนโร บ้านเกิดของเขาเอง
หลังจากอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง มีนักกวีและทูตอย่างวีนีซีอุช จี โมไรช์ มาร่วมงานด้วยกันและประสบความสำเร็จมากเมื่อเขาได้รับเชิญไปเล่นที่ละครเวทีเรื่อง Orfeu de Conceição ในปี ค.ศ. 1956 และเพลงที่โด่งดังที่สุดจากการที่เข้าได้เล่นบนเวทีนี้กับทีมนักแต่งเพลง คือเพลง "Se Todos Fossem Iguais A Você" หรือแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า Someone to Light Up My Life เพลงนี้ได้รับความนิยมมากจน Sacha Gordine ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวบราซิลผู้โด่งดังในสมัยนั้น ได้รับแรงบันดาลใจเป็นอย่างมากที่จะทำภาพยนตร์จากเพลงเหล่านี้ เขาขอให้โชบิงและเพื่อน ๆ แต่งเพลงใหม่ให้กับภาพยนตร์เรื่อง Black Orpheus ที่สร้างในปี 1959 เป็นภาพยนตร์ที่อิงเรื่องราวมาจากละครเวทีเรื่อง Orfeu de Conceição อีกที ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่ทำให้ชื่อของอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง เป็นที่จักและโด่งดังมากขึ้นไปอีกในฐานะศิลปินเพลงแนวบอสซาโนวาแนวหน้าและคนแรกของประเทศบราซิล
โด่งดังไปทั่วโลก.
หลังจากที่อังโตนีอู การ์ลูช โชบิง เดินทางไปเยือนสหรัฐอเมริกาและมีโอกาสร่วมงานดนตรีกับสแตน เก็ตซ์ นักแซกโซโฟนที่โด่งดังมากในสมัยนั้น นอกจากนียังมีชูเอา ชิลเบร์ตู นักกีตาร์ชื่อดัง และอัสตรุด ชิลเบร์ตู ภรรยาของเขา ทั้งหมดนี้ได้ร่วมประพันธ์เพลงด้วยกันและผลิตผลงานออกมาเป็นอัลบัม Getz/Gilberto ในปี 1963-1964 อัลบัมดังกล่าวนี้ ได้สร้างความบ้าคลั่งของกระแสเพลงแนวบอสซาโนวาให้กับชาวอเมริกันทั่วประเทศ และกึกก้องไปยังทั่วโลกในเวลาไม่นาน
เพลงที่โชบิงเขียนให้กับอัลบัม Getz/Gilberto อย่างเพลง The Girl From Ipanema และเพลง Corcovado ที่ขับร้องโดยอัสตรุด ชิลเบร์ตู ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของอัลบัมรวมเพลงแจ๊สอันดับหนึ่ง และทำให้เพลงเหล่านี้ รวมทั้งเก็ตซ์และชิลเบร์ตูกลายมาเป็นศิลปินแจ๊สที่ดังกึกก้องไปทั่วโลก
และในปี 1964 ให้หลังจากอัลบัม Getz/Gilberto วางแผงไปไม่นาน รางวัลแกรมมีก็ประกาศออกรางวัลมากมายให้กับอัลบัมนี้และทีมงานที่น่าทึ่งอยู่เบื้องหลัง รางวัลเหล่านี้ได้แก่รางวัลแกรมมีแห่งปี รางวัลอัลบัมดนตรีแจ๊สยอดเยี่ยมแห่งปี รางวัลผู้ประพันธ์กลุ่มหรือเดี่ยว รางวัลบันทึกเสียงยอดเยี่ยม และรางวัลประเภทไม่ใช่เพลงคลาสสิกยอดเยี่ยม ส่วนเพลง The Girl From Ipanema ยังได้รับรางวัลเพลงยอดเยี่ยมแห่งปีอีกด้วย
อังโตนีอู การ์ลูช โชบิงรักษาความมั่นคงในวงการเพลงของเขาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1994 อังโตนีอู การ์ลูช โชบิงเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว และทิ้งท้ายไว้ด้วยอัลบัม Antonio Brasileiro เพื่อเป็นที่ระลึกของการจากไปของโชบิง แต่ชื่อและผลงานของเขาไม่เคยจากไปจากโลกนี้ แม้ในปัจจุบันที่เพลงที่เข้าแต่งไว้ยังเป็นแรงบันดาลให้ศิลปินมากมายทั่วโลกจนทุกวันนี้
เพลงหลังการตายของโชบิง.
เพลงของโชบิงยังคงกึกก้องอยู่ในหูของคนทั่วประเทศ และยังเป็นแรงบันดาลใจศิลปินหลายท่านที่นำเพลงของโชบิงไปเรียบเรียงและขับร้องใหม่อย่างเช่นเอลลา ฟิตซ์เจอรัลด์ หรือแฟรงก์ ซินาตรา ในอัลบัม Ella Abraça Jobim ในปี ค.ศ. 1981 และอัลบัม Francis Albert Sinatra &amp; Antonio Carlos Jobim ปี ค.ศ. 1987 และนอกจากนี้ยังมีเหล่าศิลปินมากมายที่ได้รับแรงบันดาลใจจากโชบิง เช่น Vince Guaraldi, Toninho Horta, Andy Williams, Lambert, Hendricks, &amp; Ross, Tony Bennett, Rosemary Clooney, Diana Krall, Claudine Longet, Sting, Art Garfunkel, George Michael, Oscar Peterson, Herbie Hancock, Chick Corea, และ Toots Thielemans สิ่งที่พิเศษอีกอย่างหนึ่งที่เป็นการไว้อาลัยอังโตนีอู การ์ลูช โชบิงคือการเปลี่ยนชื่อสนามบินจากท่าอากาศยานนานาชาติรีโอเดจาเนโรเป็น "ท่าอากาศยานนานาชาติรีโอเดจาเนโร/กาเลเอา-อังโตนีอู การ์ลูช โชบิง" เพื่อเป็นการระลึกถึงเขาไปเสมอ
เทศบาลเมืองพนัสนิคม
เทศบาลเมืองพนัสนิคม เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี เป็นเทศบาลขนาดกลางมีเนื้อที่ครอบคลุมตำบลพนัสนิคมทั้งตำบล มีพื้นที่ 2.76 ตารางกิโลเมตร มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 10,567 คน อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 87 กิโลเมตร ห่างจากเมืองชลบุรี 22 กิโลเมตร ห่างจากเมืองฉะเชิงเทรา 28 กิโลเมตร
ในเมืองพนัสนิคม พบโบราณสถานเมืองเก่าสมัยทวารวดี มีอายุราว 1,500 ปี อยู่ในตำบลหน้าพระธาตุ ชาวบ้านมักเรียกพนัสนิคมว่าเมือเก่า ต่อมาเรียกสมัยหลังว่าเมืองพระรถ (ชื่อสมมุติจากรถเสนชาดกในปัญญาสชาดก เป็นที่แพร่หลายในชาวลาว) อายุอยู่ในราวหลัง พ.ศ. 1000 เมืองโบราณยุคทวารวดีที่พนัสนิคมนี้ได้ลดความสำคัญลงและในที่สุดรกร้างไปราวหลัง พ.ศ. 1500 เพราะเส้นทางคมนาคมเปลี่ยนไป แล้วมีบ้านเมืองแห่งใหม่ใกล้ทะเลเติบโตมีความสำคัญแทนที่
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการสถาปนาเมืองพนัสนิคมขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2371 เป็นเมืองชั้นจัตวา สังกัดกรมท่า
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิรูปการปกครองส่วนภูมิภาค จัดระเบียบการปกครองสิ่งใหม่เป็นมณฑล เมือง อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน จึงโปรดเกล้าให้เมืองพนัสนิคมเป็นอำเภอหนึ่งของเมืองชลบุรี มณฑลปราจีน เมื่อปี พ.ศ. 2447
เทศบาลเมืองพนัสนิคมถูกจัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี 14 มีนาคม พ.ศ. 2480 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
ตราประจำเทศบาลเมืองพนัสนิคมเป็นพระรูปพระรถเสนทรงม้า เพราะท้องที่นี้เดิมเรียกว่าเมืองพระรถ อันปรากฏหลักฐานโบราณสถาน พระธาตุเจดีย์ ซากกำแพง คูเมืองโบราณ พระพุทธรูป เครื่องปั้นดินเผา รางหิน เป็นต้น ทำให้ชาวลาวอาสาปากน้ำ(ลาวนครพนม)ผู้บุกเบิกเมืองพนัสนิคมเชื่อได้ว่าเมืองร้างแห่งนี้เป็นเมืองพระรถ ตามเรื่องรถเสนชาดกในปัญญาสชาดก โดยเมืองพนัสนิคมจัดตั้งขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชานุญาตให้กลุ่มลาวอาสาปากน้ำมาสร้างภูมิลำเนาขึ้นในพื้นที่รกร้างระหว่างเมืองชลบุรีกับเมืองฉะเชิงเทราในปี พ.ศ. 2371 และพระราชทานนามเมืองว่าพนัสนิคม (บางเอกสารเขียน พนัศนิคม) มีฐานะเป็นเมืองจัตวา ขึ้นกับกรมท่า กรุงเทพมหานคร ให้ท้าวอินทิศาล (บางเอกสารเขียน อินพิศาล) ปลัดลาว เมืองสมุทรปราการ บุตรชายคนโตของท้าวไชย (บางเอกสารเขียน ศรีวิชัย) อุปฮาดเมืองนครพนม ให้เป็นเจ้าเมืองพนัสนิคมคนแรกและพระราชทานราชทินนามและบรรดาศักดิ์ที่พระอินทอาษา (บางเอกสารเขียน อินทรอาษา, อินทราษา) มีข้อความในพระราชพงศาวดารว่า “พวกลาวอาสาปากน้ำ ตั้งขึ้นเมื่อครั้งในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้าสุลาลัย ภายหลังเมื่อปีชวดสัมฤทธิศก พวกลาวไม่สบาย ขอไปตั้งอยู่ที่เมืองพระรถ จึงโปรดให้ตัดเอาแขวงเมืองชลบุรี เมืองฉะเชิงเทรา มาตั้งเป็นเมืองขึ้นชื่อเมืองพนัศนิคม เจ้าเมืองชื่อพระอินทอาษา” (พระราชพงศาวดาร กรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 3 เล่ม 2 ของ เจ้าพระยาทิพากรวงศ์ ฉบับคุรุสภา พิมพ์ครั้งที่หนึ่ง พ.ศ. 2504 หน้า 180) ลาวบุกเบิกเมืองพนัสนิคม เป็นลาวเมืองนครพนม ประมาณ 2 พันคน นำโดยท้าวไชย อุปฮาดเมืองนครพนม บุตรชายชองพระบรมราฃา (ท้าวกู่แก้ว) เจ้าเมืองนครพนม ไม่สมัครใจอยู่ในปกครองของพระบรมราชา (มัง) เจ้าเมืองนครพนมองค์ใหม่ จึงอพยพพาสมัครพรรคพวก บุตรหลาน ท้าวเพี้ย ขอพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยเมื่อกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2352 และโปรดเกล้าฯให้ตั้งบ้านเรือนอยู่คลองมหาวงษ์ เมืองสมุทรปราการ ยุคนั้นจึงเรียกคนกลุ่มนี้ว่าพวกลาวอาสาปากน้ำ แต่ทนสภาพแวดล้อมไม่ไหว เพราะเป็นชาวดอนน้ำจืด ถูกให้ไปอยู่เมืองลุ่มน้ำกร่อยและเค็ม เลยขอเปลี่ยนไปอยู่ที่อื่น ซึ่งสภาพใกล้เคียงที่ดอน จึงได้ไปอยู่เมืองพนัสนิคม
ใน พ.ศ. 2372 พระอินทอาษา เจ้าเมืองพนัสนิคม ได้ไปเกลี้ยกล่อมครอบครัวลาวเมืองนครพนมมาอยู่ที่เมืองพนัสนิคมอีกจำนวนหนึ่ง
ด้วยเหตุที่เมืองพนัสนิคมชาวเมืองพนัสนิคมมีความเชื่อว่าเดิมคือ เมืองพระรถ เทศบาลจึงกำหนดตราเป็นพระรูปพระรถเสนทรงม้า
"พระพนัสบดีคู่บ้าน จักสานคู่เมือง ลือเลื่องบุญกลางบ้าน ตำนานพระรถ-เมรี ศักดิ์ศรีเมืองสะอาด เก่งกาจการทายโจ๊ก"
เมืองพนัสนิคมมีประชากรทั้งสิ้นประมาณ 12,000 คนเศษ ซึ่งประกอบไปด้วยชน 3 เชื้อชาติ คือชาวไทย ชาวไทยเชื้อสายจีน และชาวไทยเชื้อสายลาว
ประชาชนส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธนิกายหินยาน และมหายาน นอกเหนือจากนั้นนับถือศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม พนัสนิคมมี พระพนัสบดี เป็นพระคู่บ้าน คู่เมือง เป็นพระพุทธรูปแกะสลักจากหินดำปางเสด็จจากดาวดึงส์ ประทับอยู่บนหลังสัตว์รูปร่างคล้ายนก มีปากคล้ายครุฑ มีเขาคล้ายโค และมีปีกคล้ายหงส์ เป็นพระพุทธรูปสมัยทวาราวดี (พุทธศตวรรษที่ 12-16) ประดิษฐานอยู่บนวิหารตรงข้ามสำนักงานเทศบาล
ชาวพนัสนิคมส่วนใหญ่ประกอบอาชีพพาณิชยกรรม และหัตถกรรมที่สร้างรายได้และชื่อเสียงให้กับชาวพนัสนิคมเป็นอย่างมากคือ "การจักสาน" เครื่องจักสานพนัสนิคมเป็นผลิตผลจากการใช้ไม้ไผ่มาเป็นวัสดุในการจัดทำ สามารถสร้างสรรค์เป็นรูปทรงและขนาดต่างๆ ใช้ประโยชน์ได้อย่างหลากหลาย เช่น กระเป๋า ตะกร้า ฝาชี เครื่องประดับตกแต่งต่างๆ ฯลฯ
ครีเทเชียส
ยุคจูแรสซิก←ยุคครีเทเชียส→ยุคพาลีโอจีน
ยุคครีเทเชียส  เป็นยุคหนึ่งทางธรณีกาลของโลก อยู่ในมหายุคมีโซโซอิก ยุคครีเทเชียสอยู่ถัดจากยุคจูแรสซิก คือประมาณ 145.5 ± 4.0 ล้านปีก่อน และอยู่ก่อนหน้ายุคพาลีโอจีน หรือประมาณ 65.5 ล้านปีก่อนถึง 23.03 ล้านปีก่อน ถือเป็นยุคที่ยาวนานที่สุดและกินเวลาเกือบครึ่งหนึ่งของมหายุคมีโซโซอิก จุดสิ้นสุดของยุคครีเทเชียสเป็นรอยต่อระหว่างมหายุคมีโซโซอิกกับมหายุคซีโนโซอิก
ชื่อ ครีเทเชียส มาจากภาษาลาติน "creta" แปลว่าชอล์ก ยุคนี้กำหนดโดยนักธรณีวิทยาชาวเบลเยียม ฌ็อง โดมาลิวส์ ดัลลัว (Jean d'Omalius d'Halloy) เมื่อ ค.ศ. 1822 โดยอาศัยชั้นหินในแอ่งปารีส และตั้งชื่อดังกล่าวจากปริมาณชาล์ก ซึ่งเป็นแคลเซียมคาร์บอเนตจากเปลือกของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเล โดยเฉพาะค็อคโคลิท ที่พบในยุคครีเทเชียสตอนบน ในทวีปยุโรปและบนเกาะอังกฤษ ยุคครีเทเชียสเป็นยุคที่รุ่งเรืองที่สุดของไดโนเสาร์ และเมื่อปลายยุคครีเทเชียสเมื่อ 65 ล้านปีก่อน เกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ทำให้สิ่งมีชีวิตถึง 94% สูญพันธุ์ ซึ่งรวมถึงไดโนเสาร์ด้วย
สนามโอลด์แทรฟฟอร์ด
เจ้าจอมมารดากลิ่น ในรัชกาลที่ 4
เจ้าจอมมารดากลิ่น หรือเจ้าจอมมารดาซ่อนกลิ่น (บางแห่งสะกดว่า ส้อนกลิ่น) (สกุลเดิม คชเสนี; เกิด: พ.ศ. 2378 — ถึงแก่อสัญกรรม: 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468) พระสนมเอกในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเจ้าจอมมารดาของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ต้นราชสกุลกฤดากร ณ อยุธยา
เจ้าจอมมารดากลิ่น เป็นธิดาพระยาดำรงราชพลขันธ์ (จุ้ย คชเสนี) ขุนนางเชื้อสายมอญ ซึ่งบิดาเป็นบุตรของเจ้าพระยามหาโยธา (ทอเรียะ คชเสนี) ส่วนทวดของเจ้าจอมมารดากลิ่นคือ เจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) หรือ พระยาเจ่ง อดีตเจ้าเมืองเตรินที่คับข้องใจจากการกดขี่ของพม่าและได้อพยพเข้าพึ่งพระบรมโพธิสมภารกษัตริย์สยาม เป็นต้นสกุลคชเสนี และมีลูกหลานรับราชการสนองพระเดชพระคุณสืบมา โดยตระกูลได้เป็นเจ้าเมืองนครเขื่อนขันธ์ (ปัจจุบันคืออำเภอพระประแดง) เรื่อยมาจนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระสนม.
พระยาดำรงราชพลขันธ์ (จุ้ย คชเสนี) ถวายตัวเข้ารับราชการในมาตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย จนได้รับบรรดาศักดิ์และเป็นเจ้าเมืองนครเขื่อนขันธ์ ครั้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้ถวายตัวธิดาคือ กลิ่น หรือ ซ่อนกลิ่น เข้ารับราชการฝ่ายใน และได้เป็นเจ้าจอมมารดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ (ประสูติ: 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2398 — สิ้นพระชนม์: 10 สิงหาคม พ.ศ. 2468) ต้นราชสกุล “กฤดากร ณ อยุธยา”
แม้ว่าเจ้าจอมมารดากลิ่นจะเป็นพระสนมเอก และไม่ปรากฏหลักฐานเรื่องความสนิทเสน่หากับพระราชสวามีมากนัก แต่จากหลักฐานงานบันทึกของแอนนา ลีโอโนเวนส์ได้กล่าวว่า "เจ้าจอมมารดาซ่อนกลิ่นไม่ใคร่จะเป็นที่โปรดปรานนัก เนื่องจากทรงระแวงญาติพี่น้องที่มีเชื้อสายมอญว่าจะไม่ซื่อสัตย์ภักดีต่อแผ่นดินไทย" ถึงกับเคยลงโทษเจ้าจอมมารดากลิ่น เมื่อครั้งเจ้าจอมมารดากลิ่นทูลขอให้พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้ากฤษดาภินิหาร ถวายฎีกาต่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้ทรงแต่งตั้งพี่ชายของเจ้าจอมมารดากลิ่นเป็นเจ้าเมืองนครเขื่อนขันธ์แทนเจ้าเมืองคนก่อนที่เสียชีวิต ทั้งที่พระเจ้าอยู่หัวทรงแต่งตั้งบุคคลอื่นไปแล้วก่อนหน้า เจ้าจอมมารดากลิ่นจึงถูกระวางโทษด้วยข้อหาบ่อนทำลายพระราชอำนาจด้วยการจำขัง เมื่อแอนนา ลีโอโนเวนส์ทราบเรื่อง เธอจึงไปขอร้องสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ช่วยกราบทูลพระราชทานอภัยโทษแก่เจ้าจอมมารดากลิ่น ซึ่งปรากฏในจดหมายพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ส่งถึงนางลีโอโนเวนส์ว่า "ป.ล. 2 ฉันขอแจ้งให้เธอทราบว่าฉันได้ให้อภัยโทษแก่ คุณกลิ่น นักเรียนของเธอ ตามคำขอร้องของสมเด็จเจ้าพระยาแล้ว"
ท่านมีความเคร่งครัดมากในอัตลักษณ์ความเป็นมอญ ซึ่งในวังกรมพระนเรศวรวรฤทธิ์ก็ใช้ภาษามอญ กินอาหารมอญ รวมทั้งกรมพระนเรศร์วรฤทธิ์เองก็ทรงเจาะหูตามธรรมเนียมมอญ กล่าวกันว่าเจ้าจอมมารดากลิ่นได้ไปถวายงานพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่พระนครคีรี จังหวัดเพชรบุรี และได้ถ่ายทอดการทำข้าวแช่ซึ่งเป็นอาหารมอญแก่บ่าวไพร่จนแพร่หลายในจังหวัดเพชรบุรีและในราชสำนัก นอกจากนี้เจ้าจอมมารดากลิ่นยังเป็นผู้มีความเมตตา ดังที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเล่า ความว่า "...เมื่อ พ.ศ. 2466 มารดาของข้าพเจ้าถึงอสัญกรรม วันหนึ่งกรมพระนเรศวรฤทธิ์เสด็จมาเยี่ยมด้วยกันกับเจ้าจอมมารดากลิ่น เมื่อนั่งอยู่ด้วยกันหน้าศพ คุณจอมมารดากลิ่นเห็นข้าพเจ้าเศร้าโศก ท่านสงสารออกปากว่า 'เสด็จต้องเป็นกำพร้า ฉันจะรับเป็นแม่แทนแม่ชุ่มจะโปรดหรือไม่' ข้าพเจ้าได้ฟังท่านแสดงความกรุณาเช่นนั้นจับใจ ก็กราบเรียนในทันทีว่า 'ดี ฉันขอเป็นลูกคุณแม่ต่อไป' แต่วันนั้นมาคุณจอมมารดากลิ่นท่านก็แสดงความเมตตาปรานีอุปการะข้าพเจ้าเหมือนเช่นเป็นบุตรของท่าน ฝ่ายข้าพเจ้าก็ปฏิบัติบูชาท่านมาเหมือนเช่นเป็นมารดา"
เจ้าจอมมารดากลิ่นถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 สิริอายุ 91 ปีพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาส วันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2469
เจ้าจอมมารดากลิ่น ปรากฏอยู่ในงานเขียนของแอนนา ลีโอโนเวนส์ ครูสอนภาษาอังกฤษในราชสำนักสยาม โดยงานเขียนของลีโอโนเวนส์ได้ให้มุมมองในตัวของเจ้าจอมมารดากลิ่นที่แตกต่างออกไปจากเจ้าจอมท่านอื่น เป็นต้นว่า มีความสนใจการเรียนภาษาอังกฤษกับแหม่มแอนนามาก นางลีโอโนเวนส์ได้บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษของเจ้าจอมมารดากลิ่นว่า "...เจ้าจอมมารดาซ่อนกลิ่นเป็นศิษย์ที่มีความขยันหมั่นเพียรและมาเรียนเสมอมิได้ขาด ผิดกับผู้หญิงอื่น ๆ ที่เรียนบ้างหยุดบ้าง..." กล่าวกันว่านางลีโอโนเวนส์ได้ให้หนังสือ "Uncle Tom’s Cabin" (หรือ กระท่อมน้อยของลุงทอม) สำหรับอ่านเป็นการบ้าน แต่ด้วยวิริยะอุตสาหะ เจ้าจอมมารดากลิ่นก็สามารถแปลเรื่องดังกล่าวได้อย่างแตกฉาน (ซึ่งอาจจะได้รับการแปลเป็นภาษาไทยหรือมอญก็เป็นได้) นางลีโอโนเวนส์ได้กล่าวไว้ว่า "เวลาพูดถึงบุคคลในเรื่องนี้ [กระท่อมน้อยของลุงทอม] เธอจะเอ่ยราวกับว่าเป็นผู้คุ้นเคยของเธอมานานปีแล้วฉะนั้น"
และอิทธิพลจากนวนิยายดังกล่าว ราวปี พ.ศ. 2410 เจ้าจอมมารดากลิ่นก็ทำการปลดปล่อยทาสให้เป็นอิสระดั่งมิสซิสฮาเรียต ส่วนทาสที่ยังขอรับใช้นั้น ท่านก็ให้เงินเดือนเดือนละ 4 บาท รวมทั้งเสื้อผ้าและอาหารด้วย เจ้าจอมมารดาซ่อนกลิ่นจึงเป็นบุคคลแรก ๆ ในสยามที่เลิกทาสก่อนมีกฎหมายอย่างเป็นทางการนานหลายปี เจ้าจอมมารดาซ่อนกลิ่นกล่าวต่อแอนนาด้วยน้ำเสียงกังวานในงานเลี้ยง ปีสุดท้ายก่อนที่แอนนาจะเดินทางออกจากสยาม ว่า "“ฉันอยากเป็นคนดีเหมือนแฮเรียต บีเชอร์ สโตว์ ฉันจะไม่ซื้อขายทาสอีกต่อไป แต่จะปล่อยให้เขาเป็นอิสระตลอดไป ฉะนั้นนับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ฉันไม่มีทาสอีกแล้ว แต่จะจ้างคนรับใช้และให้อิสระแก่ทุกคนที่รับใช้ฉัน ใครจะอยู่กับฉันหรือจะไปไหนก็ได้ ถ้าจะกลับบ้านฉันก็ดีใจด้วย นี่คือสัญญาปลดปล่อยทาสที่ฉันจะให้ทุกคนไป ทุกคนเป็นอิสระแล้ว ถ้าใครจะยังอยู่ต่อไป ฉันก็ยินดีรับและจะให้เงินเดือน ๆ ละสี่บาทพร้อมทั้งเสื้อผ้าและอาหาร”"
ในส่วนความศรัทธามั่นคงในพระบวรพุทธศาสนาของเจ้าจอมมารดาซ่อนกลิ่นนั้น นอกจากปฏิบัติตนเป็นพุทธศาสนิกชนอย่างเคร่งครัดแล้ว ยังมีจิตศรัทธาสละทรัพย์ส่วนตัวสร้างพระอารามขึ้นที่ตำบลทับยาว อำเภอลาดกระบัง ซึ่งเป็นถิ่นที่มีชาวรามัญตั้งบ้านเรือนอาศัยอยู่มากชื่อว่า วัดสุทธาโภชน์ ท่านอุปถัมภ์วัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร วัดคงคาราม จังหวัดราชบุรี โดยได้สร้างหอรับพระ หอสวดมนต์ รวมถึงได้ร่วมกับพระครูรามัญญาธิบดี เจ้าอาวาสวัดคงคาราม บูรณะวัดเกาะ จังหวัดราชบุรี ท่านได้ร่วมกับพระนิโครธาภิโยค เจ้าเมืองไทรโยค สร้างวัดดอนกระเบื้อง จังหวัดราชบุรี โดยท่านเคยมาประทับดูการก่อสร้างวัดโดยการนั่งเกวียนมาจากวัดคงคาราม
อนุสาวรีย์เจ้าจอมมารดากลิ่น.
อนุสารีย์เจ้าจอมมารดากลิ่น ตั้งอยู่ภายใต้ซุ้มบุษบกหน้าโบสถ์วัดสุทธาโภชน์ เป็นรูปหินอ่อนกว้าง 36.5 เซนติเมตร สูง 64.5 เซนติเมตร ในชุดแต่งกายประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์
โอลด์แทรฟฟอร์ด (สนามฟุตบอล)
โอลด์แทรฟฟอร์ด
โอลด์แทรฟฟอร์ด  เป็นสนามกีฬาฟุตบอลในเมืองโอลด์แทรฟฟอร์ด (เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์) ประเทศอังกฤษ และเป็นสนามเหย้าของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก มีจำนวนความจุ 74,140 ที่นั่ง โอลด์แทรฟฟอร์ดเป็นสนามกีฬาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาสโมสรในสหราชอาณาจักร โดยเป็นสนามกีฬาฟุตบอลขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 2 (รองจากสนามกีฬาเวมบลีย์) และใหญ่เป็นอันดับที่ 8 ในทวีปยุโรป และเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 สนามแห่งนี้อยู่ห่างจากโอลด์แทรฟฟอร์ดคริกเกตกราวนด์ 0.5 ไมล์ (800 เมตร) และอยู่ติดกันกับป้ายรถราง
ทบิลีซี
ทบิลีซี  หรือชื่อเดิม ติฟลิส ซึ่งเรียกกันในช่วงก่อน ค.ศ. 1936 เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศจอร์เจีย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำคูรา มีประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน ทบิลีซีก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 5 โดย และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นครได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรและสาธารณรัฐจอร์เจีย ระหว่าง ค.ศ. 1801–1917 นครกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซีย โดยทำหน้าที่เป็น ครอบคลุมพื้นที่ตอนเหนือและใต้ของดินแดนคอเคซัส
เนื่องจากมีที่ตั้งอยู่ระหว่างทวีปยุโรปกับทวีปเอเชีย และอยู่ใกล้กับทางสายไหม ทำให้ทบิลีซีกลายเป็นดินแดนกันชนของมหาอำนาจของโลก ส่วนในปัจจุบัน นครมีบทบาทสำคัญในฐานะศูนย์กลางการขนส่งและการค้า ประวัติศาสตร์ของทบิลีซีสะท้อนอยู่ภายใต้สถาปัตยกรรมของนคร ซึ่งเกิดจากการผสมผสานของสถาปัตยกรรมยุคกลาง ยุคฟื้นฟูคลาสสิก วิจิตรศิลป์ นวศิลป์ สตาลิน และสมัยใหม่
ประชากรในทบิลีซีมีภูมิหลังทางวัฒนธรรม ชาติพันธุ์ และศาสนาที่หลากหลาย โดยประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ สถานที่สำคัญอันเป็นจุดสนใจของนักท่องเที่ยว อาทิ ซาเมบาและซีโอนี จัตุรัสเสรีภาพ ถนนรุสตาเวลีและอักมาเชเนเบลี ประภาคารนารีกาลาที่สร้างในยุคกลาง โรงละครโอเปรามัวร์เทียม และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จอร์เจีย อุณหภูมิของนครในฤดูร้อนอยู่ที่ 20–32 องศาเซลเซียส ส่วนในฤดูหนาวอยู่ที่ -1 ถึง 7 องศาเซลเซียส
วาคตัง กอร์กาซาลี (Vakhtang Gorgasali) กษัตริย์จอร์เจียแห่งคาร์ตลี (ไอบีเรีย) ได้ก่อตั้งเมืองนี้ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ทบิลีซีเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรม สังคม และวัฒนธรรมในภูมิภาคคอเคซัส ในประวัติศาสตร์ เมืองนี้อยู่ในสายทางหนึ่งของเส้นทางสายไหม และปัจจุบันยังมีบทบาทสำคัญในฐานะศูนย์กลางการขนส่งและการค้า เนื่องจากความได้เปรียบทางยุทธศาสตร์ในแง่ที่ตั้งที่เป็นจุดตัดระหว่างทวีปเอเชียกับทวีปยุโรป
ทบิลีซีเป็นที่รู้จักในเรื่องการปฏิวัติกุหลาบ (Rose Revolution) ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณจัตุรัสอิสรภาพ (Freedom Square) และสถานที่ใกล้เคียงหลังจากการเลือกตั้งรัฐสภาในปี ค.ศ. 2003 ได้นำไปสู่การลาออกของประธานาธิบดีเอดูอาร์ด เชฟเวิร์ดนาซี (Eduard Shevardnadze)
ทบิลีซี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคูรา (Kura) หรือเรียกว่าแม่น้ำมตควารี (Mtkvari) ในภาษาท้องถิ่น บางครั้งถูกอ้างถึงในชื่อว่า ติฟลิส (Tiflis) หรือ ติฟฟลิส (Tifflis) ซึ่งเป็นชื่อเรียกในยุคกลางที่ไม่ใช่ชื่อท้องถิ่นของเมืองนี้ กรุงทบิลีซีมีเนื้อที่ 372 ตารางกิโลเมตร (144 ตารางไมล์)
ทบิลีซีมีประชากร 1,093,000 คน
ประชากรของเมืองนี้มีความหลากหลาย เนื่องจากทบิลีซีเป็นที่อยู่ของผู้คนต่างวัฒนธรรม ต่างศาสนา และต่างชาติพันธุ์มาช้านาน แม้ว่าชาวทบิลีซีส่วนใหญ่จะนับถือศาสนาคริสต์นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ แต่เมืองนี้ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองในโลกนี้ ที่สุเหร่ายิวและสุเหร่ามุสลิมตั้งอยู่ถัดจากกัน และมีโบสถ์เมเตคี (Metekhi) ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร
หนังสือพิมพ์ที่วางขายในกรุงทบิลีซี ได้แก่ "24 Saati" ("24 ชั่วโมง"), "Rezonansi" ("เสียงสะท้อน"), "Alia" ส่วนฉบับภาษาอังกฤษ ได้แก่ "The Messenger" (รายวัน), "FINANCIAL, Georgia Today" (รายสัปดาห์), "The Georgian Times" (รายสัปดาห์)