pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คณะศิลปศึกษา ในฐานะแหล่งส่งถ่ายความรู้ในศาสตร์และศิลป์ด้านนาฏศิลป์ ดนตรีและคีตศิลป์ทั้งแนวทางการอนุรักษ์ การพัฒนาและสร้างสรรค์ จากผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านไปสู่บัณฑิต และจากบัณฑิตในฐานะผู้สอนถ่ายทอดความรู้ไปสู่เยาวชนของชาติให้มีความรู้ ความเข้าใจ มีความซาบซึ้งในศิลปวัฒนธรรม โดยมีเป้าหมายในการผลิตบัณฑิตครูนาฏศิลป์ ดนตรีและคีตศิลป์ทั้งไทยและสากลที่มีความเป็นเลิศทางวิชาการด้านศิลปะ สามารถประยุกต์หลักการ วิธีสอนและเทคนิคต่าง ๆ มาบูรณาการการสอนศิลปะทั้งในเชิงทฤษฎีและการปฏิบัติอย่างเป็นระบบ และสร้างสรรค์พัฒนาองค์ความรู้สู่การประยุกต์ได้อย่างสัมฤทธิผลเป็นรูปธรรม บัณฑิตพึงยึดมั่นในจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพครู มีคุณธรรม จริยธรรม ตระหนักในบทบาทหน้าที่ของตนในสังคม และสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพความเปลี่ยนแปลงของกระแสโลกในปัจจุบัน เพื่อผดุงรักษาและสืบสานศิลปวัฒนธรรมของชาติ
หมายเหตุ นอกจากนี้ คณะศิลปศึกษา ได้เปิดห้องเรียนหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต ในวิทยาลัยนาฏศิลปส่วนภูมิภาค จำนวน 11 แห่งดังนี้
คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์  เป็นคณะวิชาสังกัดสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติการจัดการศึกษาระดับปริญญาตรีสถาบันบัญฑิตพัฒนศิลป์ พ.ศ. 2541 เริ่มดำเนินการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรปริญญา ตรีต่อเนื่อง 2 ปีตั้งแต่วันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2542 แก่ผู้สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงจากวิทยาลัยช่างศิลป และต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ได้เปิดหลักสูตรศิลปบัณฑิต 4 ปี โดยเปิดรับนักศึกษาทั่วไปจากที่ต่าง ๆ ด้วยวิธีสอบตรง
ในปี พ.ศ. 2550 สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ได้แยกส่วนราชการออกจากกรมศิลปากร โดยพระราชบัญญัติสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ พ.ศ. 2550 ทำให้สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์มีสถานะเป็นนิติบุคคลเทียบเท่ากรม ซึ่งคณะศิลปวิจิตรก็ได้ดำเนินการปรับโครงสร้างตามพระราชบัญญัติการแบ่งส่วนราชการของสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
ลูกาโน
ลูกาโน  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐตีชีโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนตินกับประเทศอิตาลี ประชากรในเมืองจึงใช้ภาษาอิตาลีเป็นหลัก และถือเป็นชุมชนภาษาอิตาลีที่ใหญ่ที่สุดนอกประเทศอิตาลี เมืองลูกาโนเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขา ทางตะวันออกของเมืองติดกับทะเลสาบลูกาโน ในอดีตเมืองแห่งนี้เคยเป็นเมืองหลวงของรัฐลูกาโน ซึ่งเคยดำรงอยู่ระหว่างปี 1798–1803
ในปัจจุบัน ลูกาโนถือเป็นศูนย์กลางทางการเงินที่ใหญ่อันดับสามของสวิตเซอร์แลนด์รองจากซือริชและเจนีวา พื้นที่ราว 10% ของเมืองนี้ใช้ทำการเกษตร, 21.0% ใช้ทำการป่าไม้, 14.0% เป็นบ้านเรือนและถนนหนทาง ในปี 2016 สวิตเซอร์แลนด์ได้เปิดใช้งานอุโมงค์ฐานก็อทฮาร์ท อุโมงค์สัญจรที่ยาวที่สุดในโลก ซึ่งช่วยลดระยะเวลาการเดินทางระหว่างซือริชกับลูกาโนเหลือเพียง 1 ชั่วโมง 40 นาที
วิทยาลัยนาฏศิลปกาฬสินธุ์ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
เพชรตาแมว (บทประพันธ์)
"เพชรตาแมว" เป็นบทประพันธ์ของ สมสุข กัลย์จาฤก ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง(ละครวิทยุ-ละครโทรทัศน์) ผู้ก่อตั้ง'กันตนา'ร่วมกับสามี ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก ที่เดิมทีเขียนขึ้นเพื่อใช้เป็นบทละครวิทยุของคณะละครกันตนา "เพชรตาแมว" เป็นบทประพันธ์แนวตื่นเต้น สยองขวัญ ที่กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ยกย่องให้เป็นขุมทรัพย์แห่งปัญญาและจินตนาการไร้ขอบเขต จัดเป็นงานศิลปะแห่งการประพันธ์ชั้นครูที่สามารถใช้เป็นคู่มือเพื่อการศึกษาได้เป็นอย่างดี ถ้าพูดถึงผลงานตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน "เพชรตาแมว" นับว่าเป็นหนึ่งในผลงานเด่นของกันตนาท่ได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่องไม่ว่าจะเป็นละครวิทยุ ภาพยนตร์ หรือ ละครโทรทัศน์ นอกจากนั้นก็ยังเคยถูกนำไปตีพิมพ์เป็นพ็อกเก็ตบุ๊คออกจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์ศิลปาบรรณาคาร
นวนิยายเรื่อง"เพชรตาแมว"เคยเป็นละครวิทยุท่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในอดีต ก่อนท่จะถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์มในปีพ.ศ. 2515 นำแสดงโดย ไพโรจน์ ใจสิงห์, นัยนา ชีวานันท์, มานพ อัศวเทพ, ล้อต๊อก และสีเทา สร้างโดยการร่วมมือกันระหว่างละโว้ภาพยนตร์และกันตนา โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการเป็นผู้อำนวยการสร้าง และกำกับการแสดงโดยประดิษฐ์ กัลย์จาฤก
ในปี พ.ศ. 2542 บ. กันตนา วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัดนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ฟอร์มใหญ่โดยใช้ชื่อเดิมคือ เพชรตาแมว พร้อมกับการนำเอาเทคนิคใหม่ๆมาใช้ในการถ่ายทำเพื่อเพิ่มความตื่นตาตื่นใจและสมจริงมากยิ่งขึ้น ผลงานการกำกับการแสดงของนิรัตติศัย กัลย์จาฤก นำแสดงโดยศุภวัฒน์ อ่ำประสิทธิ์และวรรัตน์ สุวรรณรัตน์ออกอากาศในช่วงหลังข่าวภาคค่ำทางช่อง 5
และในปี พ.ศ. 2562 บ. กันตนา วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด ได้นำเอาบทประพันธ์เรื่อง "เพชรตาแมว" มาเล่าใหม่ด้วยมุมมองใหม่พร้อมกับปรับเนื้อหาของเรื่องใหม่แต่ยังคงไว้ซึ่งตำนานอาถรรพ์ของแมวตาเพชร โดยสร้างเป็นละครโทรทัศน์จากบทประพันธ์ของ กันตา / เอื้องอรุณ เรื่อง "พชรมนต์ตรา" กำกับการแสดงโดย อนุวัฒน์ ถนอมรอด นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ, เมลดา สุศรี ออกอากาศทางช่อง 7
กองพลทหารราบยานเกราะอาสาที่ 11 แห่งเอ็สเอ็ส &quot;นอร์ทลันท์&quot;
กองพลทหารราบยานเกราะอาสาที่ 11 แห่งเอ็สเอ็ส "นอร์ทลันท์"  เป็นกองพลของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สที่ได้รับการคัดเลือกจากทหารอาสาสมัครชาวต่างชาติและการเกณฑ์ทหารเข้าสู่หน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส ได้แสดงให้เห็นในการปฏิบัติหน้าที่ในรัฐเอกราชโครเอเชียและบนแนวรบด้านตะวันออกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
พระเจ้าค็อนราทที่ 1 แห่งเยอรมนี
พระเจ้าค็อนราทที่ 1  หรือ ค็อนราทผู้เยาว์ เป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 911 ถึง ค.ศ. 918 พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าแผ่นดินแฟรงก์ตะวันออกพระองค์แรกที่ไม่ได้สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์กาโรแล็งเฌียง แต่ได้รับการยกขึ้นให้เป็นกษัตริย์จากชนชั้นสูงซึ่งปกครองดัชชีแว่นแคว้น (stem duchies) ต่างๆ ในอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก หลังการสวรรคตของพระเจ้าลุดวิจที่ 4 แห่งเยอรมนี แม้จะไม่ได้มีเชื้อสายเจ้านายกาโรแล็งเฌียง พระองค์ก็เป็นคนชาติพันธ์ุแฟรงก์ และมียศเป็นดยุกแห่งฟรังโกเนีย (1 ใน 5 ดัชชีแว่นแคว้นของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก) มาก่อน
เนื่องจากพระเจ้าค็อนราทที่ 1 เคยเป็นหนึ่งในดยุกที่ปกครองดัชชีแว่นแคว้นทั้งห้าของแฟรงก์ตะวันออกมาก่อน จึงทรงประสบความยากลำบากอย่างมากในการวางรากฐานอำนาจเพื่อปกครองเหนือดยุกคนอื่นๆ รัชกาลของพระองค์สะท้อนถึงความขัดแย้งภายในที่รุนแรงไม่ต่างไปจากส่วนอื่นๆ ของจักรวรรดิกาโรแล็งเฌียงในยุคนั้น ฯ ดยุกไฮน์ริชแห่งซัคเซินก่อการกบฏต่อพระองค์อยู่จนถึงปี ค.ศ. 915 แม้แต่ดยุกแห่งแคว้นชวาเบิน พี่เขยของพระองค์เองก็ก่อการลุกฮือขึ้นต่อต้านพระองค์ ค็อนราทที่ 1 สั่งประหารชีวิตดยุกแห่งชวาเบินในปี ค.ศ. 917 แต่พระองค์เองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสในการทำสงครามกับ อาร์นุลฟ์ (Arnulf) ดยุกแห่งบาวาเรีย และสิ้นพระชนม์จากพิษบาดแผลในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 918
พระเจ้าสการะวุตพี
พระเจ้าสการะวุตพี (, , Takayutpi "ตะก่ายุปิ๊"; 1511 – 1539) พงศาวดารมอญพม่าเรียกว่าพระเจ้าพะธิโรราชา เป็นพระเจ้าหงสาวดีพระองค์ที่ 18 และพระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรหงสาวดีในพม่าระหว่าง ค.ศ. 1526 ถึง 1539 พระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุเพียง 15 พรรษา รัชสมัยของพระองค์ตรงกับช่วงอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญที่เคยยิ่งใหญ่เริ่มเสื่อมอำนาจลง และพระองค์ไม่เคยปกครองให้ขุนนางเกรงกลัวในอีก 13 ปีต่อมา เนื่องจากกษัตริย์หนุ่มอย่างพระเจ้าสการะวุตพีไร้ประสบการณ์และความสามารถทำให้อาณาจักรหงสาวดีที่สถาปนาตั้งแต่ ค.ศ. 1287 เสียให้แก่อาณาจักรเล็ก ๆ อย่างอาณาจักรตองอูของชาวพม่า
พระเจ้าสการะวุตพีประสูติเมื่อ ค.ศ. 1511 ที่กรุงหงสาวดี เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพญารามที่ 2 (ဗညားရံ "บะญาหยั่น") กษัตริย์พระองค์ที่ 17 มีพระราชอนุชาคือสมิงทอ (သမိန်ထော) พระเจ้าสการะวุตพีขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อพระชนมายุเพียง 15 พรรษา ซึ่งพญารามที่ 2 พระราชบิดานั้นเป็นกษัตริย์ที่ไม่ได้รับความนิยมจากประชาชน
เพราะการขาดสภาวะผู้นำของพระเจ้าสการะวุตพีเป็นการเปิดโอกาสให้พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ยุวกษัตริย์จากอาณาจักรตองอู อาณาจักรเล็ก ๆ ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือและขุนศึกคู่พระทัยของพระองค์อย่างบุเรงนอง กรีธาทัพลงมาโจมตีอาณาจักรหงสาวดีถึง 3 ครั้งคือ ค.ศ. 1534, 1537 และ 1538 โดยเฉพาะใน ค.ศ. 1538 พระเจ้าสการะวุตพีขาดแม่ทัพที่มีความสามารถและพระองค์ไม่มีพระทัยที่จะสู้รบรวมถึงสอพินยา (စောဗညား "ซอบะญา") เจ้าเมืองเมาะตะมะ ผู้เป็นพระเทวัน (พี่เขย) มิได้ส่งกำลังทหารมาช่วยจึงหนีไปพึ่งเมืองแปร ซึ่งขณะนั้นปกครองโดยพระเจ้านรปติ (နရပတိ) หรือในนวนิยายเรื่องผู้ชนะสิบทิศเรียก พระเจ้านรบดี ผู้เป็นพระเทวัน (พี่เขย) อีกพระองค์หนึ่ง ในที่สุดตองอูก็เข้ายึดหงสาวดีได้โดยไม่เสียเลือดเนื้อทำให้อาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญที่รุ่งเรืองมากว่า 252 ปีต้องล่มสลายลง พระเจ้าสการะวุตพีได้เสด็จไปยังเมืองแปรเพื่อให้พันธมิตรอย่างเมืองแปรและรัฐฉาน ช่วยกู้ราชบัลลังก์ของพระองค์คืนมาแต่ได้รับการปฏิเสธ พระองค์จึงออกจากเมืองแปรไปพร้อมกับทหารจำนวนหนึ่งเข้าสู่เขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิระวดี เพื่อรวบรวมช้างศึกและไพร่พล ใกล้เมือง Maubin แต่พระเจ้าสการะวุตพีก็ประชวรและสวรรคตลงกะทันหัน
หลังจากพระเจ้าสการะวุตพีสวรรคตแล้วสอพินยาได้ประกาศเอกราชและตั้งตนเป็นพระเจ้าเมาะตะมะ กระทั่งพ่ายแพ้และถูกสังหารโดยกองทัพตองอูเมื่อ ค.ศ. 1541 เป็นอันสิ้นสุดสงครามตองอู—หงสาวดี ที่กินเวลายาวนานถึง 7 ปี หลังการสวรรคตของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ใน ค.ศ. 1550 สมิงสอตุตและสมิงทอได้ตั้งตนเป็นกษัตริย์ของชาวมอญ แต่ในที่สุดสมิงทอก็ถูกไล่ล่าและสังหารโดยกองทัพตองอูภายใต้การนำของพระเจ้าบุเรงนองที่ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้เมื่อ ค.ศ. 1552
โคริออลิส
สมาคมฟุตบอลมัลเมอ  หรือรู้จักในชื่อว่า มัลเมอ เอฟเอฟ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในสวีเดน ก่อตั้งร่วมกับสมาคมฟุตบอลสโกเนอเมื่อปี ค.ศ. 1910 มีสนามเหย้าคือSwedbank Stadionในเมืองมัลเมอ
พระยาอายกำกอง
พระยาอายกำกอง (, "ซอเอกั่นเกาง์"; 1313/14 – 1330) เป็นพระเจ้าเมาะตะมะเพียง 49 วันใน ค.ศ. 1330 นับเป็นกษัตริย์มอญพระองค์สุดท้ายที่สวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรสุโขทัย
พระยาอายกำกองประสูติราว ค.ศ. 1313/14 เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าแสนเมือง (စောအို "ซอโอ่") กษัตริย์รัชกาลที่ 3 ที่ประสูติแต่เจ้าหญิงซึ่งเป็นพระราชธิดาของพระยาเลอไทย กษัตริย์รัชกาลที่ 4 แห่งสุโขทัย ต่อมาพระราชบิดาของพระองค์ได้ตัดความสัมพันธ์กับสุโขทัยในราว ค.ศ. 1317/18
พระยาอายกำกองขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อ ค.ศ. 1330 โดยความช่วยเหลือของพระนางจันทะมังคะละ อดีตพระมเหสีในพระเจ้ารามมะไตย (စောဇိတ် "ซอเซ") กษัตริย์องค์ที่ 4 ผู้เป็นพระปิตุลา (อา) ที่ถูกชีปอน กษัตริย์รัชกาลที่ 5 ซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทของพระเจ้ารามมะไตยปลงพระชนม์ เมื่อขึ้นสืบราชบัลลังก์แล้วพระยาอายกำกองได้พยายามกลับมาสานสัมพันธ์กับอาณาจักรสุโขทัย ทำให้นางจันทะมังคะละซึ่งสถาปนาตนเป็นพระอัครมเหสีในพระยาอายกำกองไม่พอใจ และได้วางยาพิษปลงพระชนม์พระสวามีเมื่อเดือนมิถุนายนปีเดียวกันขณะพระชนมายุราว 16 – 17 พรรษาโดยไร้รัชทายาท ทำให้นางจันทะมังคะละได้ไปเชิญพระเชษฐาต่างพระมารดาซึ่งเป็นเจ้าเมืองซิต้อง มาสืบราชบัลลังก์เป็นพระยาอายลาว (ဗညားအဲလော "บะญาเอลอ") จากเหตุการณ์นี้ทำให้อาณาจักรสุโขทัยไม่พอใจและได้เข้าโจมตีอาณาจักรหงสาวดีแต่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป
Saw E
พระเจ้าสอเอ
หลิวเจียเหลียง
Lau Kar-leung
Gordon Liu
แก๊งค์ฉึกฉักไดโนเสาร์
โกโม
โกโม  เป็นเมืองในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี เป็นเมืองเอกของจังหวัดโกโม ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โกโมเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาแอลป์ ทิศเหนือของเมืองอยู่ติดกับทะเลสาบโกโม โกโมเป็นเมืองท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งหนึ่ง เป็นแหล่งรวมชิ้นงานศิลปะชื่อดัง, มีโบสถ์, พิพิธภัณฑ์, สวน, โรงละคร, วังเก่าอยู่มากมาย โดยในปี 2013 โกโมมีจำนวนผู้มาพำนักค้างคืนถึง 215,000 คน ถือเป็นเมืองที่มีผู้มาเยือนมากที่สุดเป็นอันดับสี่ของแคว้นลอมบาร์เดียรองจากมิลาน, แบร์กาโม และเบรชชา การโดยสารรถไฟจากเมืองมิลานมายังเมืองโกโมใช้เวลาเพียง 36 นาที
ฤทธิ์หมัดฝังเข็ม
ฤทธิ์หมัดฝังเข็ม (อังกฤษ: Clan of the White Lotus, Fists of the White Lotus) เป็นภาพยนตร์กังฟู ในปี ค.ศ. 1980 กำกับและนำแสดงโดย หลิว เจียเหลียง โดยมี ลัว ลี่ และ หลิว เจียฮุย ร่วมแสดงด้วย
พรรคบัวขาวบุกโจมตี หังเวนถิง จนคู่หมั้นของเขาและอาเปียวน้องชายคู่หมั้นของเขาเสียชีวิต เขาจึงพาภรรยาท้องแก่ของอาเปียวหลบหนีไป เขาฝึกฝนวิทยายุทธ์ ไปท้าประลองกับพรรคบัวขาวอีกแต่ต้องพ่ายแพ้ ภรรยาของอาเปียวจึงแนะนำให้ฝึกฝนการเย็บปักซึ่งเป็นพื้นฐานการต่อสู้แบบอ่อนช้อย และเขารียนเทคนิคการฝังเข็มอีกด้วยเพื่อแก้แค้นพรรคบัวขาว
ชอร์ หยวน
พระเจ้าทากายุตปี
มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด 3
มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด 3 (อังกฤษ: "Despicable Me 3") เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชัน 3 มิติ แนวครอบครัวแอ็กชั่นตลกอเมริกันในปี 2017 ซึ่งเป็นภาคต่อจาก "มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด 2" ในปี 2013 ผลิตโดย อิลลูมิเนชั่น เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และจัดจำหน่ายโดย ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ กำกับโดย เพอร์เร คอฟฟิน และไคล์ บัลดา และเขียนโดย ชินโก พอล และเคน ดอรีโอ ออกฉายครั้งแรกรอบปฐมทัศน์ที่สหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2017 ต่อมาฉายที่อเมริกาในวันที่ 30 มิถุนายน 2017 ส่วนภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายในทั่วโลกได้เป็น อันดับ 1 ของสหรัฐอเมริกา
ผู้นำที่เป็นพิษ
ผู้นำที่เป็นพิษ เป็นบุคคลที่มีหน้าที่รับผิดชอบในกลุ่มคนหรือองค์กร และผู้ที่ละเมิดความสัมพันธ์ของผู้นำ–ผู้ติดตาม โดยการแตกแยกจากกลุ่มหรือองค์กรในสภาพที่เลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อพบครั้งแรก วลีนี้ได้รับการคิดค้นโดยมาร์เซีย วิกเกอร์ ในปี ค.ศ. 1996 และมีส่วนเกี่ยวข้องกับรูปแบบการเป็นผู้นำที่ไม่สมบูรณ์ ส่วนชื่ออื่น ๆ ได้แก่ ฮิตเลอร์น้อย, ผู้จัดการจากนรก, เจ้านายที่เป็นพิษ, เจ้านายจากนรก หรือ ผู้จัดการที่เป็นพิษ ลักษณะการเป็นผู้นำของพวกเขามีทั้งความสามารถในการทำลายตนเอง และในที่สุดก็เป็นอันตรายต่อกันในฐานะที่เขาเป็นบ่อนทำลาย รวมทั้งทำลายโครงสร้างองค์กร
ในหนังสือ "Petty tyranny in organizations" เบลก แอชฟอร์ธ กล่าวถึงความเป็นผู้นำที่อาจเกิดการทำลายล้าง และระบุสิ่งดังกล่าวว่าเป็นอนุทรราช นั่นคือผู้นำที่ใช้รูปแบบการบริหารระบอบทรราชย์ ทำให้เกิดบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวในที่ทำงาน
พระเจ้าคอนราดที่ 1 แห่งเยอรมันนี
แวร์เนอร์ ไฮเซนแบร์ก
มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก
มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก  หรือเรียกอย่างง่ายว่า มหาวิทยาลัยมิวนิก เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในนครมิวนิก รัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี มหาวิทยาลัยมิวนิกเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่เป็นอันดับหกของเยอรมนีที่ยังคงเปิดการเรียนการสอนอยู่ ก่อตั้งใน ค.ศ. 1472 ที่เมืองอิงก็อลชตัทโดยลูทวิชที่ 9 ดยุกแห่งบาวาเรีย ก่อนที่ใน ค.ศ. 1800 เมื่ออิงก็อลชตัทเผชิญภัยคุกคามจากฝรั่งเศส พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 แห่งบาวาเรียจึงทรงย้ายมหาวิทยาลัยไปยังเมืองลันทซ์ฮูท ก่อนที่ใน ค.ศ. 1826 จะย้ายมาอยู่ในที่ตั้งปัจจุบันในนครมิวนิก ซึ่งใน ค.ศ. 1802 มหาวิทยาลัยได้เปลี่ยนชื่อเป็น "มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก" เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ก่อตั้งทั้งสองของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิกได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาและการวิจัยชั้นนำของยุโรป โดยได้รับการจัดอันดับจากนิตยสารด้านการศึกษาที่สำคัญเช่น "Times Higher Education", "U.S. News &amp; World Report" และ "Academic Ranking of World Universities" ให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 1 ของเยอรมนี และยังได้รับการจัดอันดับจาก "Times Higher Education" ให้อยู่ในอันดับที่ 32 ของโลกใน ค.ศ. 2021 ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมามีศิษย์เก่าถึง 43 คนที่ได้รับรางวัลโนเบล ซึ่งมากเป็นอันดับ 16 ของโลก ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง อาทิ วิลเฮล์ม คอนราด เรินต์เกน (นักฟิสิกส์), มักซ์ พลังค์ (นักฟิสิกส์), แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ก (นักฟิสิกส์), สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 เป็นต้น ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นมหาวิทยาลัยที่มีจำนวนนักศึกษามากเป็นอันดับสองในเยอรมนี โดยในปีการศึกษา 2019/2020 มีนักศึกษาจำนวนรวมทั้งสิ้น 53,091 คน มีอาจารย์ทั้งหมด 787 คน และทุนวิจัยที่ได้รับการสนับสนุนรวมทั้งสิ้น 312 ล้านยูโรในปี ค.ศ. 2019
Ludwig Maximilian University of Munich
เส้นทางแชมเปียนส์ภายในประเทศยูฟ่ายูธลีก ฤดูกาล 2017–18
เส้นทางแชมเปียนส์ภายในประเทศของยูฟ่ายูธลีก ฤดูกาล 2017–18 จะลงเล่นตั้งแต่วันที่ 27 กันยายน ถึง 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017). ทั้งหมด 32 ทีมที่เข้าร่วมในเส้นทาแชมเปียนส์ภายในประเทศที่จะตัดสินหา 8 จาก 24 ที่ใน รอบแพ้คัดออก ของ ยูฟ่ายูธลีก ฤดูกาล 2017–18.
จนกระทั่งถึงวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017) (รอบแรก) เป็น CEST , หลังจากนั้น (รอบสอง) เวลาจะเป็น CET .
&lt;section begin=1R /&gt;
นัดแรกจะลงเล่นในวันที่ 26 และ 27 กันยายน, และนัดที่สองจะลงเล่นในวันที่ 17 และ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017).
&lt;section end=1R /&gt;
"รวมผลสองนัด อินแตร์นาซีโอนาเล ชนะ 5–2."
"รวมผลสองนัด ซิมบรู ชิซิเนา ชนะ 7–3."
"รวมผลสองนัด เซลเยซนิชาร์ ชนะ 4–3."
"รวมผลสองนัด โลโคโมตีวา ซาเกร็บ ชนะ 4–2."
"รวมผลสองนัด เอสเบิร์ก ชนะ 4–2."
"รวมผลสองนัด แลเกีย วอร์ซฮ ชนะ 3–1."
"รวมผลสองนัด เสมอ 3–3. โมลเด ชนะการยิงลูกโทษ 5–4."
"รวมผลสองนัด อายักซ์ ชนะ 6–0."
"รวมผลสองนัด เรด บูลล์ ซัลซ์บวร์ก ชนะ 5–0."
"รวมผลสองนัด นิตรา ชนะ 2–1."
"รวมผลสองนัด สปาร์ตา ปราก ชนะ 7–1."
"รวมผลสองนัด ฮอนเวด ชนะ 3–2."
"รวมผลสองนัด โบรดารัก ชนะ 2–1."
"รวมผลสองนัด คราสโนดาร์ ชนะ 11–2."
"รวมผลสองนัด ชัคห์ตีออร์ ซอลีกอร์สค์ ชนะ 4–2."
"รวมผลสองนัด ซาบูร์ตาโล ทบิลีซี ชนะ 2–1."
&lt;section begin=2R /&gt;
นัดแรกจะลงเล่นในวันที่ 29, 31 ตุลาคม และ 1 พฤศจิกายน, และนัดที่สองจะลงเล่นในวันที่ 21 และ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017).
เกล็ดปลา
ผิวหนังของปลาส่วนใหญ่ปกคลุมด้วยเกล็ด เกล็ดปลาแต่ละชนิดนั้นมีความแตกต่างกันทั้งด้านขนาด รูปทรง โครงสร้างและขอบเขต โดยมีตั้งแต่แผ่นเกราะแข็งแรงทื่อในปลาอย่างปลามีดโกนและปลาปักเป้ากล่อง ไปจนถึงมีขนาดเล็กจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าหรือไม่มีเลยในปลาอย่างปลาไหลและปลาตกเบ็ด สามารถใช้กายสัณฐานของเกล็ดในการระบุชนิดของปลาได้
ปลากระดูกอ่อน (เช่น ปลาฉลามและปลากระเบน) มีเกล็ดแบนราบ (placoid) ปกคลุม ส่วนปลากระดูกแข็งส่วนใหญ่มีเกล็ดทรงกลม (cycloid) อย่างปลาแซลมอนและปลาคาร์พ หรือเกล็ดแบบซี่ (ctenoid) อย่างปลาเพิร์ช หรือเกล็ดกระดูกแข็ง (ganoid) อย่างปลาสเตอร์เจียนและปลาการ์ บางชนิดมีสคิวต์ (scute) ปกคลุม และบางชนิดไม่มีสิ่งปกคลุมผิวหนัง
เกล็ดปลาเป็นส่วนหนึ่งของระบบส่วนห่อหุ้มของปลา และผลิตจากชั้นเมโซเดิร์ม (mesoderm) ของหนังแท้ ซึ่งทำให้เกล็ดปลาแตกต่างจากเกล็ดสัตว์เลื้อยคลาน การเจริญของเกล็ดอาศัยยีนเดียวกับที่เกี่ยวข้องกับการเจริญของฟันและขนในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เกล็ดแบนราบของปลากระดูกอ่อนยังเรียก เด็นทิเคิลหนังแท้ (dermal denticle) และสมนัยเชิงโครงสร้างกับฟันของสัตว์มีกระดูกสันหลัง มีการเสนอว่า เกล็ดของปลากระดูกแข็งมีโครงสร้างเหมือนกับฟัน แต่อาจกำเนิดจากเนื้อเยื่อคนละชนิดกัน ปลาส่วนใหญ่มีชั้นเมือกป้องกันปกคลุมอยู่
เพดานปากโหว่
การฝึกพูด
แบบออโตโซมลักษณะเด่น
เดชไอ้ด้วน
เดชไอ้ด้วน (อังกฤษ: The One- Armed Swordsman) เป็นภาพยนตร์จีนที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1967 กำกับโดย จาง เชอะ นำแสดงโดย หวัง ลังเว่ย, เซียวเซียว, แองเจล่า ปัน ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อจากนี้อีกคือ เดชไอ้ด้วน ภาค 2 และ เดชไอ้ด้วน ภาค 3
สำนักดาบทอง สำนักใหญ่อันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน ได้ประสบเภทภัยร้ายแรง เมื่อท่านเจ้าสำนัก ฉีลุฟง มีธุระปะปังต้องสะสาง พวกโจรป่ากลับเห็นเป็นโอกาศสำคัญเข้าบุกโจมตีพรรคเลื่องชื่อ จนเกือบเพลี้ยงพล้ำ กลับเป็น ฟางเจิ้ง คนรับใช้คนเดียวในสำนักที่กู้สถานการณ์อย่าง ฟางเจิ้ง ที่ต่อกรกับโจรร้าย ประวิงเวลา จนกระทั่งเจ้าสำนัก กลับมาถึงแก้ไขสถานการณ์ได้ทันท่วงที ส่วนฟางเจิ้งเอง ก็ได้จบชีวิตลงไป ตรงนั้นเอง ทิ้งไว้เพียงดาบหนึ่งด้าม และลูกชายคนเดียวที่ชื่อว่า ฟางกัง ที่ได้ฝากฝังไว้กับเจ้าสำนักเป้นคำสั่งเสียสุดท้าย
หลังจากทำใจอยู่นาน ฟางกัง ก็ยอมรับสภาพที่เกิดขึ้น ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา และพยายามข่มใจลืมเรื่องราวที่ผ่านมา ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน เขาเริ่มถูกรุกรังควานจากนักเลงท้องถิ่น นานวันเข้าไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป ฟางกัง กับแขนที่เหลือเพียงข้างเดียวอาศัยดาบที่บิดาทิ้งไว้ต่างหน้า ที่เขาตัดสินใจ หักมันเป็นสองท่อน เพื่อสำเร็จวิชาพิศดารชุดหนึ่งขึ้นมา กลายเป็นสุดยอดกระบวนท่าที่รุนแรง เกินจะต้านทาน
โอกาศฟางกัง ที่จะกลับคืนสู่ หนทางเดิมที่เคยวาดไว้ ความฝันแห่งบุญคุณอาจารย์ และความแค้นบิดา ได้กลับมาอีกครั้ง โดยเฉพาะเมื่อกลุ่มสำนักโจร อันถ่อยเถื่อนได้กลับมาอีกครั้ง กับแผนการครั้งใหม่ ที่หมายพิชิตสำนักดาบทอง ที่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงจอมยุทธแขนเดียว เท่านั้นที่จะหยุดยั้งพวกมันได้
การเอกซเรย์
การถ่ายภาพรังสี
การถ่ายภาพรังสี  เป็นเทคนิกการถ่ายภาพชนิดหนึ่งซึ่งใช้รังสีเอกซ์เพื่อตรวจดูลักษณะโครงสร้างภายในของวัตถุ
การประยุกต์ใช้การถ่ายภาพรังสีที่สำคัญ ได้แก่ การถ่ายภาพรังสีทางการแพทย์ และทางอุตสาหกรรม เป็นต้น
การถ่ายภาพรังสีทางการแพทย์.
เนื่องจากร่างกายมนุษย์ประกอบขึ้นจากสสารหลายชนิด ซึ่งมีความหนาแน่นแตกต่างกัน การถ่ายภาพด้วงรังสีเอกซ์จะทำให้สามารถมองเห็นโครงสร้างภายในของร่างกายได้ เนื่องจากจะได้ภาพที่มีความทึบแตกต่างกัน
เดชไอ้ด้วน ภาค 2
เดชไอ้ด้วน ภาค 2  (อังกฤษ: Return Of The One- Armed Swordsman, The One-Armed Swordsman Return) เป็นภาพยนตร์จีนที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1969 กำกับโดย จาง เชอะ นำแสดงโดย หวัง หุ่ย, เจียวเจียว ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของภาพยนตร์เรื่อง เดชไอ้ด้วน มีภาคต่อจากนี้อีกคือ เดชไอ้ด้วน ภาค 3
เนื้อเรื่องกล่าวถึงจอมยุทธแขนเดียวนาม "ฟางกัง" ซึ่งเขาต้องปะทะกับแปดจอมยุทธ เพื่อพิสูจน์ว่าแขนหนึ่งข้างกับหนึ่งจอมยุทธนั้น เหนือกว่าแขนสิบหกข้างของเหล่าคนพาล
เน่ย์เก๋อ
เน่ย์เก๋อ (; "ศาลาใน"; ) เป็นองค์กรในระบบราชการของจักรวรรดิจีนช่วงราชวงศ์หมิง ซึ่งโดยนิตินัยแล้วเป็นหน่วยประสานงาน แต่โดยพฤตินัยเป็นสถาบันสูงสุดในการปกครอง องค์กรนี้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นเมื่อจักรพรรดิหงอู่ (洪武帝) ทรงยกเลิกตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (丞相) ใน ค.ศ. 1380 แล้วองค์กรนี้ก็ค่อย ๆ พัฒนาเป็นหน่วยประสานงานที่มีประสิทธิภาพ มีสถานะเหนือหกกระทรวง (六部) สมาชิกของเน่ย์เก๋อเรียกว่า ต้าเซฺว่ชื่อ (大學士, "ปราชญ์มหาสำนัก"; Grand Secretary) ซึ่งกำหนดให้มีหกตำแหน่ง แต่ไม่เคยมีผู้ดำรงตำแหน่งครบ สมาชิกอาวุโสสุดเรียกกันทั่วไปว่า โฉวฝู่ (首輔, "ประธานผู้ช่วย"; Senior Grand Secretary) โดยนิตินัยแล้วสมาชิกทั้งหมดมักเป็นข้าราชการชั้นกลาง ตำแหน่งต่ำกว่าเจ้ากระทรวง แต่เพราะมีหน้าที่กลั่นกรองเอกสารที่หน่วยงานราชการถวายต่อพระมหากษัตริย์ ทั้งมีอำนาจร่างราชหัตถเลขา สมาชิกบางคนของเน่ย์เก๋อจึงอาจครอบงำการปกครองไว้ได้ทั้งสิ้น ประหนึ่งเป็นอัครมหาเสนาบดีโดยพฤตินัย เป็นเหตุให้ศัพท์ภาษาจีนว่า "เน่ย์เก๋อ" นี้ปัจจุบันใช้เรียกคณะรัฐมนตรี
ต้นราชวงศ์หมิง การปกครองนั้นใช้ตามระบอบของราชวงศ์ยฺเหวียน (大元) ที่ตั้งสำนักอัครมหาเสนาบดีไว้ประสานระหว่างกระทรวงหลักทั้งหก สำนักดังกล่าวมีหัวหน้าสองคน เรียกว่า "อัครมหาเสนาบดีทั้งสอง" คนหนึ่งเรียก "ฝ่ายซ้าย" อีกคนหนึ่งเรียก "ฝ่ายขวา" ทำหน้าที่ผู้นำหน่วยงานราชการทั่วแผ่นดิน แต่จักรพรรดิหงอู่ทรงเกรงว่า การที่อำนาจการปกครองกระจุกอยู่ ณ อัครมหาเสนาบดีทั้งสอง จะเป็นภัยร้ายแรงต่อราชบัลลังก์ ฉะนั้น ใน ค.ศ. 1380 จึงรับสั่งให้ประหารอัครมหาเสนาบดีหู เหวย์ยง (胡惟庸) ด้วยข้อหากบฏ แล้วทรงยุบสำนักกับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี โดยให้เจ้ากระทรวงทั้งหกขึ้นตรงต่อพระองค์
แต่เพราะทรงต้องอาศัยความช่วยเหลือในทางธุรการ ใน ค.ศ. 1382 จักรพรรดิหงอู่จึงทรงเลือกราชบัณฑิตจากสำนักฮั่นหลิน (翰林院; สำนักป่าพู่กัน) มาเป็นต้าเซฺว่ชื่อ เพื่อถวายความช่วยเหลือในงานด้านเอกสาร โดยทรงส่งเขาเหล่านั้นไปประจำหน้าที่ยังสำนักงานต่าง ๆ ภายในวัง สำนักงานดังกล่าวจึงเรียกรวมกันว่า "เน่ย์เก๋อ" (ศาลาใน) ชื่อนี้ปรากฏการใช้งานตั้งแต่รัชสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ (永樂帝)
นับแต่รัชกาลจักรพรรดิเซฺวียนเต๋อ (宣德帝) เป็นต้นมา เน่ย์เก๋อเริ่มมีอำนาจเด็ดขาดมากขึ้น ในช่วงนี้ ฎีกาทั้งหลายที่ถวายต่อพระมหากษัตริย์จะต้องผ่านเน่ย์เก๋อก่อน เมื่อได้ฎีกาแล้ว เน่ย์เก๋อจะกลั่นกรอง แล้วลงมติตามสมควร ก่อนจะร่างหมายรับสั่งติดหน้าปกฎีกา แล้วถวายต่อพระมหากษัตริย์เพื่อทรงวินิจฉัยเป็นขั้นตอนสุดท้าย กระบวนการนี้เรียกว่า "ร่างหมาย" (票擬) ซึ่งทำให้เน่ย์เก๋อกลายเป็นสถาบันชั้นสูงสุดในการจัดทำนโยบายเหนือกระทรวงทั้งหกไปโดยปริยาย ทั้งส่งผลให้สมาชิกอาวุโสของเน่ย์เก๋อที่เรียก "โฉวฝู่" นั้นมีอำนาจเสมอเหมือนอัครมหาเสนาบดีแต่เก่าก่อน
ในราชวงศ์หมิง ข้าราชการพลเรือนแบ่งเป็น 9 ชั้น แต่ละชั้นแบ่งเป็น 2 ขั้น: สูงสุด คือ ชั้น 1 ขั้น 1, ต่ำสุด คือ ชั้น 9 ขั้น 2 เช่น ขุนนางในกลุ่มซันกง (三公; "สามพระยา") อยู่ชั้น 1 ขั้น 1 ซึ่งเท่าเทียมอัครมหาเสนาบดี
ตามระบบนี้ สมาชิกเน่ย์เก๋ออยู่เพียงชั้น 5 ขั้น 1 ซึ่งนับว่าด้อยกว่าเสนาบดีที่ภายหลังยุบตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีแล้วมียศอยู่ตั้งแต่ชั้น 3 ขั้น 1 ไปจนถึงชั้น 2 ขั้น 1 ทว่า สมาชิกเน่ย์ก๋อมักควบตำแหน่งสูงอย่างอื่นด้วย เช่น เป็นเสนาบดีหรือรองเสนาบดีในกลุ่มจิ่วชิง (九卿; "เก้าขุน") หรือแม้กระทั่งเป็นไท่ชือ (太師) ซึ่งเป็นหนึ่งในซันกง เพราะฉะนั้น ตลอดสมัยราชวงศ์หมิง สมาชิกเน่ย์เก๋อจึงมักมีอาวุโสยิ่งกว่าข้าราชการพลเรือนอื่นทั้งสิ้นทั้งปวง
Grand Secretariat
เดชไอ้ด้วน ภาค 3
เดชไอ้ด้วน ภาค 3  (อังกฤษ: The New One- Armed Swordsman, Triple Irons) เป็นภาพยนตร์จีนที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1971 กำกับโดย จาง เชอะ นำแสดงโดย เดวิด เจียง, ตี้ หลุง ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของภาพยนตร์เรื่อง เดชไอ้ด้วน ทั้งภาค 1 และภาค 2
เรื่องราวของจอมยุทธหนุ่ม "ลุยลี่" ที่ถูกหลอกโดยจอมยุทธหลงอี๊จือ และพ่ายแพ้ในการประลองจนต้องตัดแขนตัวเองทิ้ง และกลายเป็นเสี่ยวเอ้อในโรงเตี๊ยมซอมซ่อ แต่แล้วเมื่อจอมยุทธดาบคู่ "ฟง" เดินทางมาพบกับลุยลี่ สถานการณ์ก็กลับพลิกผัน... จากอดีตจอมยุทธที่ใช้ดาบสองมือได้อย่างคล่องแคล่ว ในวันนี้ลุยลี่คือเดชไอ้ด้วนที่มาทวงความยุติธรรมกลับคืนจากหลงอี๊จือ
Return of the One-Armed Swordsman
New One-Armed Swordsman
เดชไอ้ด้วน 3
ตำบลบ้านโพน
บ้านโพน เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มสลับกับที่ราบสูง เหมาะสำหรับทำการเกษตรและเลี้ยงสัตว์มีแหล่งน้ำที่สำคัญคือ ลำห้วยชิ ลำห้วยเชียงสือ บึงคัน (บึงสะพาน) ห้วยดินดาก ห้วยสีทน ห้วยแอด–ห้วยแฮด ห้วยแสนตอ ห้วยกุดพง ลำน้ำก่ำ ห้วยอั้ง ห้วยกบน้อย ห้วยวังหิน ห้วยเม็ก ลำห้วยไหล่ ห้วยนางเลิง หนองนางเลิง บึงกลาง และหนองกรองทอง
ตำบลบ้านโพนเดิมอยู่ในเขตปกครองอำเภอเมืองสกลนคร ต่อมาทางราชการได้แยกออกมาขึ้นกับกิ่งอำเภอโพนนาแก้ซึ่งประกาศจัดตั้งในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2533 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2534 และอำเภอโพนนาแก้วเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ตามลำดับ
เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ได้มีการจัดตั้งสภาตำบลบ้านโพนในพื้นที่ ต่อมาเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 สภาตำบลบ้านโพนได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพน และต่อมาในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2556 องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพนได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลบ้านโพน
ตำบลบ้านโพนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขาผู้กำกับการแสดงละครดีเด่น
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขาผู้กำกับการแสดงละครดีเด่น เป็นรางวัลที่จัดเป็นประจำทุกปีโดย สมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติ (สสภช) เพื่อเป็นเกียรติแก่นักแสดงในบทนำจากภาพยนตร์ที่ทำผลงานได้โดดเด่นและดีเยี่ยม เป็นส่วนหนึ่งในการผลักดันอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย
สภาใน
ตำบลนาแก้ว (อำเภอโพนนาแก้ว)
นาแก้ว เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 6 กิโลเมตร และห่างจากจังหวัดประมาณ 40 กิโลเมตร มีหมู่บ้านในความรับผิดชอบจำนวน 14 หมู่บ้าน พื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ราบ ลักษณะเป็นลูกคลื่นลอนลาด มีระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 160–170 เมตร สภาพดินเป็นหินลูกรัง ในฤดูแล้งมักประสบปัญหาการขาดแคลนน้ำเพื่อการเกษตรและปศุสัตว์ แหล่งน้ำธรรมชาติมีน้อยและตื้นเขิน มีลำห้วยต้นน้ำ 2 สาย คือ ลำห้วยหลัวและลำห้วยลองน้อย
ตำบลนาแก้วเดิมอยู่ในเขตปกครองอำเภอเมืองสกลนคร ต่อมาทางราชการได้แยกออกมาขึ้นกับกิ่งอำเภอโพนนาแก้ซึ่งประกาศจัดตั้งในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2533 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2534 และอำเภอโพนนาแก้วเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ตามลำดับ