pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อำเภอพนมไพรแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 160 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอพนมไพรประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
ตำบลพนมไพร จำนวน 19 หมู่บ้าน
ตำบลแสนสุข จำนวน 18 หมู่บ้าน
ตำบลกุดน้ำใส จำนวน 10 หมู่บ้าน
ตำบลหนองทัพไทย จำนวน 14 หมู่บ้าน
ตำบลโพธิ์ใหญ่ จำนวน 14 หมู่บ้าน
ตำบลวารีสวัสดิ์ จำนวน 11 หมู่บ้าน
ตำบลโคกสว่าง จำนวน 16 หมู่บ้าน
ตำบลโพธิ์ชัย จำนวน 12 หมู่บ้าน
ตำบลนานวล จำนวน 13 หมู่บ้าน
ตำบลคำไฮ จำนวน 10 หมู่บ้าน
ตำบลสระแก้ว จำนวน 9 หมู่บ้าน
ตำบลค้อใหญ่ จำนวน 7 หมู่บ้าน
ตำบลชานุวรรณ จำนวน 7 หมู่บ้าน
โพธิ์ชัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดร้อยเอ็ด
บ้านโพธิ์ชัยเดิมรวมขึ้นกับบ้านขามเปี้ย อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ระยะต่อมาบ้านขามเปี้ยมีประชาชนอพยพมาอยู่หนาแน่น จนในปี พ.ศ. 2504 นายชา มนตรี จึงได้พาผู้คนจำนวนหนึ่งแยกมาตั้งหมู่บ้านใหม่ขึ้นในบริเวณโคกกระโดน ซึ่งเป็นที่รกร้างว่างเปล่า อยู่ห่างจากบ้านขามเปี้ยไปทางทิศตะวันออก ระยะทางประมาณ 1.5 กิโลเมตร ตั้งชื่อว่า "บ้านโคกกระโดน" ตามชื่อสถานที่ พร้อมกันนั้นชาวบ้านได้ตั้งนายชา มนตรี ขึ้นเป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรก ต่อมาราษฎรตำบลขามเปี้ยได้พิจารณาเห็นว่า การขึ้นอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ นี้ ราษฎรประสบควาามยากลำบากในการติดต่อราชการ ประกอบกับการดูแลของเจ้าหน้าที่ไม่ทั่วถึง เพราะการคมนาคมติดต่อไม่สะดวก ระยะทางไกลประมาณ 30 กิโลเมตรเศษ จึงได้ขอแยกมาขึ้นอยู่ในเขตการปกครองของจังหวัดร้อยเอ็ด มีคราวหนึ่งที่เจ้าคุณเทศา(โพธิ์) เจ้าเมืองร้อยเอ็ดมาตรวจราชการพักอยู่ที่วัดบ้านโคกกระโดน พิจารณาเห็นว่า ชื่อบ้านโคกกระโดนนี้ไม่เพราะเท่าที่ควร ขณะประชุมราษฎรอยู่ที่ศาลาวัดก็ปรารภถึงเรื่องชื่อหมู่บ้าน ต้องการจะเปลี่ยนเสียใหม่ บังเอิญมองไปเห็นต้นโพธิ์อยู่ในบริเวณวัด จึงได้เปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "บ้านโพธิ์ชัย" ชาวบ้านจึงเปลี่ยนมาเรียกว่า "บ้านโพธิ์ชัย" ตั้งแต่นั้นมา ผู้ใหญ่บ้านที่ปกครองบ้านโพธิ์ชัยต่อจากนายชา มนตรี คือ นายเข็ม ชูศรีทอง นายสุข สายโรจน์ นายเวน โพธิ์ชัยแสน และนายหนู แสนโบราณ แต่ละคนได้นำราษฎรปรับปรุงหมู่บ้านและได้สร้างสิ่งสาธารณประโยชน์ไว้หลายแห่ง ซึ่งเป็นการนำความเจริญมาสู่ท้องถิ่นในโอกาสต่อมา เช่น ร่วมกันสร้างบึงศรีจำรูญ(อยู่ทางทิศตะวันออกของสถานีตำรวจ) เพื่อกักเก็บน้ำไว้ใช้ในการเกษตร พัฒนาหมู่บ้าน ติดถนนให้เป็นระเบียบเรียบร้อย จนมีประชาชนจากที่อื่นอพยพมาอยู่ในหมู่บ้านโพธิ์ชัยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กลายเป็๋นชุมชนหนาแน่นขึ้น ในปี พ.ศ. 2507 ขณะที่นายหนู แสนโบราณ เป็นผู้ใหญ่บ้านโพธิ์ชัย และนายบุญ ขามช่วง เป็นกำนันตำบลขามเปี้ย คณะกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ครูประชาบาล ตลอดจนผู้นำท้องถิ่นในเขตตำบลขามเปี้ย ตำบลเชียงใหม่ และตำบลสะอาด ได้ประชุมปรึกษาหารือกันที่วัดโคกหนองบัว ตำบลเชียงใหม่ พิจารณาเห็นว่า ท้องที่ตำบลขามเปี้ย ตำบลเชียงใหม่ และตำบลสะอาด มีอาณาเขตติดต่อกันและอยู่ห่างไกลจากอำเภอโพนทองมาก การเดินทางไปติดต่อราชการที่อำเภอไม่สะดวก ประกอบกับสภาพท้องที่ทั่ว ๆ ไปเป็นที่เชื่อได้ว่าจะเจริญต่อไปภายหน้า สมาชิกที่ได้มาประชุมกันได้มีมติร่วมกันเป็นเอกฉันท์ว่า ควรขอแยกทั้ง 3 ตำบลนี้ ออกจากอำเภอโพนทอง ขอตั้งเป็นกิ่งอำเภอขึ้น สำหรับสถานที่จะตั้งเป็นกิ่งอำเภอ ทุกตำบลต่างก็ต้องการให้ตั้งในเขตตำบลของตน แต่ตำบลเชียงใหม่กับตำบลสะอาดมีปัญหาเรื่องไม่มีที่ดินสำหรับจัดสรรเป็นศูนย์ราชการของกิ่งอำเภอตำบลขามเปี้ยจึงขอรับไปดำเนินการ เพราะมีที่ดินระหว่างบ้านโพธิ์ชัยกับบ้านขามเปี้ย เนื้อที่ประมาณ 740 ไร่ แบ่งที่ดินจัดสรรบางส่วนเป็นสถานที่สร้างศูนย์ราชการและบ้านพัก อีกส่วนหนึ่งเปิดให้ราษฏรจับจองอยู่อาศัยมีราษฏรหมู่บ้านใกล้เคียงอพยพมาอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก เรียกว่า "บ้านโนนกิ่ง" และแยกเป็นหมู่บ้านใหม่เมื่อเดือนเมษายน 2517 ว่า "บ้านชัยวารี"
เมื่อปี พ.ศ. 2516 ทางราชการกระทรวงมหาดไทยได้อนุมัติงบประมาณเป็นเงิน 40,000 บาท สำหรับการสร้างที่ว่าการอำเภอหนึ่งหลัง และบ้านพักข้าราชการสามหลัง ครั้นเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2517 กระทรวงมหาดไทยได้มีประกาศแบ่งท้องที่อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด ตั้งเป็นกิ่งอำเภอโพธิ์ชัย มีเขตการปกครองเป็น 4 ตำบล คือ ตำบลขามเปื้ย ตำบลสะอาด ตำบลเชียงใหม่ และตำบลคำพอุง ตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลขามเปี้ย ให้อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2517 เป็นต้นไป โดยมี นายนพพร จันทรถง เป็นหัวหน้ากิ่งอำเภอคนแรก และต่อมาในปี พ.ศ. 2522 ได้มีพระราชกษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอโพธิ์ชัย เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2522 และมีนายพุฒิชัย จรัณยานันท์ เป็นผู้ดำรงตำแหน่งนายอำเภอโพธิ์ชัยเป็นคนแรก
อำเภอโพธิ์ชัยตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอโพธิ์ชัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 112 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอโพธิ์ชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
นางกาลอัคคี
อัคคี หรือ กาลอัคคี เป็นตัวละครในรามเกียรติ์และรามายณะ ในรามเกียรติ์.นางอัคคีเป็นธิดาพญากาลนาคกับนางประภา ต่อมาได้เป็นอัครมเหสีองค์แรกของทศกัณฐ์ มีบุตรชื่อบรรลัยกัลป์ ในรามายณะต้นฉบับ ปารากฎชื่อเป็น ธัญญามาลินี.
พญากาลนาคถวายนาคบุตรสาวของตนให้แก่ท้าวลัสเตียนเป็นบรรรณาการแต่ ท้าวลัสเตียนทรงพระชราภาพมากแล้ว มเหสีและสนมก็มีอยู่จำนวนมาก จึงมอบให้เป็นชายาของทศกัณฐ์แทน ให้เป็นพระมเหสีสูงศักดิ์ กว่านางสนมทั้งปวงของทศกัณฐ์ ก่อนที่จะสละราชสมบัติได้แต่งตั้งทศกัณฐ์ครองเมืองลงกาต่อมา และมีนางอัคคีเป็นอัครมเหสีสูงศักดิ์กว่านางสนมทั้งแปดหมื่นสี่พันตน หลังจากทศกัณฐ์ชลอเขาไกรลาสให้ตั้งตรงได้และได้รับพระราชทานนางมณโฑจากพระอิศวรมา จึงสถาปนานางมณโฑให้เป็นพระอัครมเหสีเอกแทน ดังปารากฏในภาพจิตรกรรมในวัดพระศรีรัตนศาสดารามหลายตอน ที่นางกาลอัคคี (ทรงมงกุฏยอดนางนาค) จะประทับถัดมาจากนางมณโฑเสมอ.
ลักษณะหัวโขนและสีกาย.
มีกายสีนวลจันทร์ 1 หน้า 2 มือ มงกุฏยอดนางนาค
ทศคีรีวัน
ทศคีรีธร
นางสำมนักขา
นางสำมนักขา  เป็นตัวละครหนึ่งในมหากาพย์รามายณะ
นางสำมนักขาเป็นธิดาองค์เดียวของท้าวลัสเตียนและนางรัชฎา มีสวามีคือ ชิวหา เป็นน้องสาวของทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์และตรีเศียร นางสำมะนักขามีสามีชื่อ ชิวหา ซึ่งชิวหาผู้นี้ทำหน้าดูแลกรุงลงกาเมื่อทศกัณฐ์ได้ไปเที่ยวป่ากับนางมณโฑตลอดเวลา 7 วัน 7 คืนทำให้เกิดง่วงนอน จึงได้แลบลิ้นยาวออกมาปกคลุมกรุงลงกาและนอนหลับพักผ่อน เมื่อทศกัณฐ์กลับมาพบว่ากรุงลงกาถูกปกคลุมก็คิดว่าเป็นเวทมนตร์ของศัตรู จึงขว้างจักรไปตัดลิ้นชิวหาจนขาดทำให้ชิวหาถึงแก่ความตายยังความเศร้าโศกเสียใจให้แก่นางสำมะนักขายิ่งนัก
หลังจากชิวหาสิ้นไป วันหนึ่งนางสำมะนักขาไปเที่ยวป่าและได้พบพระรามจึงเกิดหลงรักขึ้นและได้เข้าไปเกี้ยวพาราสี แต่พระรามไม่สนใจ นางสำมะนักขาจึงตามพระรามไปที่อาศรมเห็นนางสีดา จึงคิดว่า ถ้าหากตนกำจัดนางสีดาได้ พระรามคงจะหันมาสนใจตน ดังนั้น นางสำมะนักขาจึงเข้าไปทำร้ายนางสีดาแต่ถูกพระรามจับได้ จึงถูก พระลักษมณ์ ลงโทษด้วยการตัดหูและจมูก และปล่อยนางคืนไป เป็นเหตุให้เกิดสงครามระหว่างพระรามกับทศกัณฐ์
นางสำมนักขา มีบุตรเป็นรากษส 3 ใน 10 แห่งกรุงลงกา คือ กุมภกาศ อดูล ปีศาจยักษิณี และวรณีสูร
สีเขียวสด 1 หน้า 2 มือ ผมยาว สวมกระบังหน้า
สำมนักขาชื่ออ้าง อสุรพันธุ์
นาฏขนิษฐาทศกรรฐ แก่นไท้
ฉวีกายสกลวรรณ เขียวสด สอาดนอ
เป็นเอกชาเยศรได้ อยู่ด้วยชิวหา
ขุนมหาสิทธิโวหาร
โขนเรื่องรามเกียรติ์ ตอนนางสำมนักขา ของกรมศิลปากร
พระเจริญวิศวกรรม (เจริญ เชนะกุล)
ศาสตราจารย์กิตติคุณ อำมาตย์เอก พระเจริญวิศวกรรม (26 เมษายน พ.ศ. 2438 - 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2530) มีนามเดิมว่า เจริญ เชนะกุล ปรมาจารย์หรือครูใหญ่ของเหล่าช่างทั้งปวง อดีตคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สมาชิกผู้ก่อตั้งวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ท่านได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้วางรากฐานให้แก่วงการวิศวกรรมศาสตร์ของไทย และ บิดาแห่งวิศวกรไทย นอกจากนั้นยังเป็น นายกคณะฟุตบอลแห่งสยาม คนที่ 5
พระเจริญวิศวกรรม หรือ James Shea เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2438 ที่บ้านเลขที่ 110 ถนนสุรวงศ์ ตำบลสีลม อำเภอบางรัก จังหวัดพระนคร เป็นบุตรคนเดียวของ John Edward Austin Shea M.I.E.E. ชาวอังกฤษเชื้อสายไอริช ซึ่งเป็นวิศวกรที่เข้ามาทำงานอยู่กรมการไฟฟ้าในขณะนั้น และคุณแม่ชื่อ กี๋ เป็นชาวนครสวรรค์
ด้านการศึกษาเข้าศึกษาที่โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน (พ.ศ. 2445-2450) ต่อมาในระดับมัธยมต้นได้ย้ายมาศึกษาต่อที่โรงเรียนราชวิทยาลัย (พ.ศ. 2450-2453) และในระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (พ.ศ. 2453-2455) ในปีสุดท้ายที่ศึกษาที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ได้รับพระราชทานทุนเล่าเรียนหลวงไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ โดยในเดือนกันยายน พ.ศ. 2455 เข้ารับการศึกษาที่ Eastbourne College (พ.ศ. 2455-2457) ทางตอนใต้ของประเทศอังกฤษ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2457 สอบได้ Matriculation ซึ่งเทียบเท่าหลักสูตรเตรียมอุดมศึกษา และวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2457 เข้าศึกษาวิศวกรรมโยธา (หลักสูตร 3 ปี) ที่ King's College, University of Durham ต่อมาในปีประกาศนียบัตร Intermediate B. Sc. ต่อมาทางราชการได้มีคำสั่งย้ายไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา เนื่องจากสงครามในทวีปยุโรป โดยเข้าศึกษาแขนงวิชาวิศวกรรมโยธา ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ (หลักสูตร 4 ปี) แต่ศึกษาสำเร็จภายใน 3 ปี เนื่องจากได้รับโอนหน่วยกิตมาจากมหาวิทยาลัยเดิมในประเทศอังกฤษ 1 ปี และได้รับปริญญา B.S. in Civil Engineering และได้เขียนวิทยานิพนธ์เรื่อง "Design of Double - Track Through Inclined Upper Chord and Sub-divided Panel R.R. Bridge"
ในปี พ.ศ. 2462 เข้ารับราชการในตำแหน่งผู้ช่วยคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาเป็นคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2472 และยังได้เป็นหัวหน้าแผนกวิชาวิศวกรรมโยธา (พ.ศ. 2480) และหัวหน้าแผนกสถาปัตยกรรม (พ.ศ. 2481) และเป็นราชบัณฑิต ประเภทวิทยาศาสตร์ประยุกต์ (พ.ศ. 2485) และทำหน้าที่รักษาการอธิการบดี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (พ.ศ. 2495) จนเกษียณเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2499 หลังเกษียณได้รับต่ออายุราชการเป็นรายปีเรื่อยมา จนถึงวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 และเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2505 สภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมีมติอนุมัติให้ได้รับพระราชทานปริญญาวิศวกรรมศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ และต่อมาวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2509 ได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์อุปการคุณ
ด้านบทบาทการงาน ในช่วงปลายของชีวิตราชการที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้เริ่มเข้าไปมีบทบาทในโครงการพัฒนาลุ่มแม่น้ำโขงตอนล่าง และต่อมาหลังจากที่ได้รับต่อเวลาราชการได้ช่วยราชการของการพลังงานแห่งชาติ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานอนุกรรมการพัฒนาลุ่มแม่น้ำโขงฝ่ายไทย
พระเจริญวิศวกรรม สมรสกับนางสาวอรุณ ชูพันธุ์ เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2467 ซึ่งเป็นบุตรีคนโตของขุนพินิชพัสดุและนางซวน ชูพันธุ์ มีบุตรด้วยกัน 4 คนคือ
นางสุพรรณมัจฉา
นางสุพรรณมัจฉา (ความหมาย: "ปลาทอง") เป็นตัวละครจากวรรณคดีเรื่อง "รามเกียรติ์" อันเป็นธิดาของทศกัณฑ์ ที่ต่อมาได้ตกเป็นภรรยาคนหนึ่งของหนุมาน ทหารเอกของพระราม อันเป็นตัวเอกของวรรณคดีเรื่องดังกล่าว
นางปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อครั้งที่พระรามให้หนุมานถมมหาสมุทรข้ามไปยังกรุงลงกา ทศกัณฑ์จึงให้นางสุพรรณมัจฉาและบริวารที่เป็นปลาลอบขนหินถมทะเลดังกล่าวไปทิ้ง หนุมานสงสัยจึงดำลงไปใต้ท้องทะเลจึงพบนางสุพรรณมัจฉา ภายหลังทั้งสองได้ร่วมรักกันและมีบุตรคือ "มัจฉานุ" ที่ตัวเป็นลิงมีหางเป็นปลา
เช่นเดียวกับนางสีดา ที่มีบิดาเป็นยักษ์ แต่ก็มีรูปโฉมที่สวยงาม แม้นางสุพรรณมัจฉาจะเป็นตัวละครที่มีบทบาทไม่มากนัก แต่ก็เป็นที่กล่าวขานถึงรูปลักษณ์ที่งดงามที่ปรากฏตามจิตรกรรมฝาผนัง จนเป็นหนึ่งในนางในวรรณคดีที่มีชื่อเสียงนางหนึ่ง ทั้งนี้นางสุพรรณมัจฉาปรากฏอยู่ในรามายณะของภูมิภาคอุษาคเนย์บางประเทศเท่านั้น
นางสุพรรณมัจฉา เป็นธิดาของทศกัณฑ์ กับนางปลา ซึ่งเป็นสัตว์เดียรัจฉานแต่ทศกัณฑ์ได้แปลงกายเป็นปลาลงไปสมสู่จนกำเนิดธิดาขึ้นมา แม้ทศกัณฑ์จะเป็นยักษ์ แต่ในวรรณคดีอนุโลมให้ทศกัณฑ์เป็นมนุษย์ ด้วยเหตุนี้ในงานจิตรกรรมฝาผนังเธอจึงมีรูปลักษณ์ที่ท่อนบนเป็นมนุษย์ส่วนท่อนล่างเป็นปลา คือกลายเป็น นางเงือก กระนั้นนางสุพรรณมัจฉาก็มีรูปโฉมที่งดงาม มีผิวกายผ่องพรรณเป็นสีทอง ดังปรากฏความว่า
ด้วยเหตุนี้นางสุพรรณมัจฉาจึงเป็นพี่น้องร่วมบิดากับนางสีดา แต่ด้วยความที่นางสุพรรณมัจฉามีท่อนล่างเป็นปลา จึงอาศัยอยู่เพียงแต่ในน้ำในมหาสมุทร มิอาจอยู่ในเวียงวังดังบุตรคนอื่น
ความสัมพันธ์กับหนุมาน.
ครั้นเมื่อพระราม ได้มอบหมายให้หนุมานและนิลพัทพาพลวานรไปถมมหาสมุทรเพื่อทำถนนไปสู่กรุงลงกา เมื่อทศกัณฑ์ล่วงรู้เข้าจึงสั่งให้สุพรรณมัจฉาและบริวารคือฝูงปลาคาบก้อนหินของฝ่ายพระรามไปทิ้งเสีย ทำให้การถมถนนไม่เป็นผลสำเร็จ หนุมานจึงเกิดความสงสัย จึงดำลงไปใต้น้ำพบนางสุพรรณมัจฉาและฝูงปลากำลังคาบก้อนหินไปทิ้ง หนุมานโกรธแค้นมากจึงชักตรีออกไปฆ่านางสุพรรณมัจฉา แต่ท้ายที่สุดหนุมานก็เปลี่ยนทัศนคติแปรเป็นความรักต่อนาง หนุมานจึงเกี้ยวพาราสีและร่วมสังวาสกัน ดังปรากฏความว่า
หลังสิ้นการสังวาส นางสุพรรณมัจฉาก็เลิกก่อกวนการสร้างถนน แต่ก็ทำสำเร็จเปราะหนึ่งเพราะหนุมานก็ต้องเสียเวลามาร่วมเพศกับนางระยะหนึ่ง ต่อมานางสุพรรณมัจฉาได้ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชื่อ "มัจฉานุ" ที่เป็นลิงแต่มีหางเป็นปลา นางสุพรรณมัจฉาเกรงว่าทศกัณฑ์ผู้บิดาจะล่วงรู้ว่านางได้เสียกับหนุมานแล้ว จึงนำบุตรมาทิ้งไว้ที่ชายหาด ที่ต่อมาไมยราพณ์ได้นำไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม
ทางศาสนา.
ในอดีตเมื่อถึงช่วงเวลาทอดกฐินจะมีการประดับธง คือ "ธงจระเข้" คู่กับ "ธงนางมัจฉา" เมื่อทอดกฐินเสร็จแล้วก็จะต้องเอาธงนี้ไปปักหน้าวัด เพื่อให้ผู้ที่ผ่านไปมารู้ว่าวัดนี้ได้ทอดกฐินแล้ว ผู้คนก็จะยกมือขึ้นอนุโมทนาในการกุศลกฐินด้วย ด้วยเหตุนี้ธงจระเข้และนางมัจฉาจึงเป็นเครื่องหมายการกฐินที่จำเป็นสมัยก่อน เพราะเวลาแห่สามารถจะรู้ได้ว่าเป็นแห่กฐิน ผิดกว่างานบุญอื่น ๆ
เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างหนุมานและนางสุพรรณมัจฉาถูกนำไปสร้างเป็นเพลง สุวรรณมัจฉา ขับร้องโดยบุหลัน คชรมย์ ถูกเผยแพร่เป็นดิจิตอลดาวน์โหลดซิงเกิลเมื่อกลางเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560
นางอากาศตะไล
อังกาศตไล หรือ อากาศตะไล หรือ นางสุรสา  เป็นชื่อตัวละครในเรื่องรามายณะของอินเดียและรามเกียรติ์ของไทย ในเรื่องรามายณะของอินเดียเป็นเทวีซึ่งเป็นมารดาของเหล่านาคและดูแลมหาสมุทรก่อนถึงกรุงลงกาและเป็นสตรีหนึ่งในสามคนที่รักษากรุงลงกาได้แก่ นางสุรสา นางสิมหิกา และผีเสื้อสมุทร ในรามเกียรติ์ของไทย เป็นยักษิณีซึ่งเป็นเสื้อเมืองกรุงลงกา รักษาด่านทางอากาศ และเป็นหนึ่งในเจ็ดกองลาดตระเวนตรวจการกรุงลงกา เมื่อหนุมานมาถวายแหวนให้แก่นางสีดาที่สวนขวัญในกรุงลงกา อากาศตะไลได้รบกับหนุมาน และพ่ายแพ้ถูกหนุมานสังหารถึงแก่ความตาย
ลักษณะและการแต่งกายของโขนตัวละครในรามเกียรติ์ของประเทศไทย.
กายสีแดงเสน สวมเทริดน้ำเต้า 5 ยอด ปากแสยะ ตาโพลง 4 หน้า 8 มือ
อาวุธประจำกาย ได้แก่ จักร พระขรรค์ ตรีคทา ง้าว ศร โตมร ค้อนเหล็ก
ใส่เสื้อแขนสั้น นุ่งผ้าจีบหน้านาง (จากจิตรกรรม บานประตู วัดพระศรีรัตนศาสดาราม)
ในการแสดงการ ลักษณะศีรษะโขน สวมมงกุฏยอดน้ำเต้า 5 ยอด ปากแสยะ ตาโพลง มีหน้าเล็กๆ 3 หน้าด้านหลัง
นุ่งผ้าจีบหน้านางไม่เหมาะในการเข้ารบ จึงเปลี่ยนมานุ่งโจงกระเบน สวมเสื้อแขนยาว ห่มสไบนาง 2 ชาย ห้อยสะอิ้ง
อาวุธที่ใช้ในการแสดงมี จักร (คล้องพระขรรค์) พระขรรค์ ตรี คทา (เหน็บเอว) ศร (เหน็บข้างหลัง) ถือง้าวหรือโตมร
พระพิราพ
พระพิราพ เป็นอสูร มีลักษณะหน้ากางคางออก เรียกว่าหน้าจาวตาล สีม่วงแก่ หรือสีน้ำรัก หรือสีทอง ปากแสยะ ตาจระเข้ เขี้ยวทู่หรือเขี้ยวตัด หัวโล้น สวมกะบังหน้า ตอนทรงเครื่องสวมมงกุฎยอดเดินหน กายสีม่วงแก่ 51 พักตร์ 100 กร มีกายเป็นวงทักขิณาวัฎ
พระพิราพ ในคติเดิมเรียกว่าพระไภรวะ เป็นอวตารปางดุร้ายปางหนึ่งของพระศิวะ เมื่อชาวไทยรับดุริยางคศิลป์มาจากประเทศอินเดีย คติการนับถือพระอิศวรนารายณ์ทวยเทพทั้งหลายรวมไปถึงพระไภรวะจึงติดตามมาด้วย แต่เมื่อเข้ามาในไทยแล้วมีการเรียกนามพระองค์เพี้ยนไปจากเดิมเป็นพระพิราพ แล้วนับถือว่าเป็นครูสูงสุดทั้งฝ่ายนาฏศิลป์และดุริยางค์ศิลป์ ปรากฏหลักฐานมาแต่สมัยกรุงสุโขทัย และมีการบันทึกหลักฐานเป็นที่แน่ชัดราวรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระพิราพถือเป็นครูยักษ์ เป็นเทพอสูร และเป็นมหาเทพ (ศิวะอวตาร) แต่เนื่องจากนามของพระองค์คล้ายคลึงกับตัวละครตัวหนึ่งในเรื่องรามเกียรติ์ซึ่งมีลักษณะเป็นยักษ์เช่นกันคือยักษ์วิราธ และนิยมเรียกเพี้ยนเป็นยักษ์พิราพ ทำให้บรมครูสูงสุดกับตัวละครตัวนี้เกิดความสับสนปนเปกัน
ในปัจจุบันทางกรมศิลปากรได้มีการชำระประวัติของพระพิราพ โดยนักวิชาการ และมีการเผยแพร่สร้างความเข้าใจให้แก่บุคคลทั่วไป แต่ก็ยังไม่เป็นที่แพร่หลาย
มูลพลัม เป็นอสูรพันธมิตรของทศกัณฐ์ เป็นอุปราชเมืองปางตาล เป็นน้องชายของสหัสเดชะพญารากษส กษัตริย์กรุงปางตาล เป็นหนึ่งในบรรดายักษ์ที่ออกทัพไปรบกับพระรามเพื่อช่วยทศกัณฐ์ ท้ายสุดตายด้วยศรของพระลักษมณ์
กายสีเขียว ๑ หน้า ๒ มือ หัวโล้น
ในตำราอสุรพงศ์ ฉบับสมุดไทย และของ พระเทวาฯ กล่าวว่ามี ๔ หน้า หัวโขนทำเป็น ๔ หน้า คือมีหน้าใหญ่ ๑ หน้า และหน้าเล็กอยู่ข้างหลัง ๓ หน้า
รัก-ออกแบบไม่ได้
รัก-ออกแบบไม่ได้ หรือ O-Negative เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2541 กำกับการแสดงโดยภิญโญ รู้ธรรม จากบทภาพยนตร์ของวาณิช จรุงกิจอนันต์ และยุทธนา มุกดาสนิท เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ นักศึกษาคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
เดิมบทภาพยนตร์ฉบับร่าง ชื่อ O-Negative เขียนโดยยุทธเลิศ สิปปภาค ซึ่งนำไปเสนอและขายลิขสิทธิ์ให้แกรมมีฟิล์ม แต่ยุทธเลิศ สิปปภาคกลับไม่ได้เขียนบทและสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ จึงไม่ได้รับเครดิต
นิตยสารมูวี่ไทม์ วิจารณ์ไว้ว่า "รัก-ออกแบบไม่ได้ ถือเป็นหนังไทยที่ทำออกมาดี ไม่ได้มีเรื่องราวแปลกใหม่อะไร แต่หนังนำเสนอออกมาได้อย่างน่าสนใจ ดึงความสนใจได้ตั้งแต่ต้นจนจบ"
ต่อมาทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 ได้นำกลับมาสร้างในรูปแบบของละครโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2559 โดยได้มีการปรับเนื้อหาให้ร่วมสมัยพร้อมกับเพิ่มตัวละครเข้ามา
นำแสดงโดย จิรายุ ละอองมณี , วิโอเลต วอเทียร์ , สุภัสสรา ธนชาต , ธนภพ ลีรัตนขจร, อรัชพร โภคินภากร ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.00 น. เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559-วันพฤหัสบดีที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
ปริม (ทาทา ยัง), อาร์ท (เรย์ แม็คโดนัลด์), ปืน (ชาคริต แย้มนาม), ฝุ่น (มนัสวี กฤตานุกูลย์) และ ชมพู่ (ศรีพรรณ ชื่นชมบูรณ์) เป็นเพื่อนสนิทที่อยู่ในกลุ่มที่เรียกชื่อว่า โอเนกาทีฟ เนื่องจากสมาชิกในกลุ่มทั้งห้าคน ต่างมีหมู่เลือดกรุ๊ป O เหมือนกัน แต่ ปริม กับ ฝุ่นเท่านั้นที่มี Rh ลบ .
เรื่องย่อละคร.
O-Negative (โอเนกาทีฟ) รักออกแบบไม่ได้ เป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ของเพื่อนรักในรั้วมหาวิทยาลัยที่มีกรุ๊ปเลือดเดียวกัน นั่นก็คือกรุ๊ปเลือดโอ ซึ่งในกลุ่มจะมี อาร์ท (เก้า-จิรายุ ละอองมณี), ปริม (วี-วิโอเลต วอเทียร์), ฝุ่น (เก้า-สุภัสสรา ธนชาต), ปืน (ต่อ-ธนภพ ลีรัตนขจร) และ ชมพู่ (ก้อย-อรัชพร โภคินภากร) ซึ่งชมพู่เป็นคนตั้งชื่อกลุ่มที่มีเพื่อนทั้ง 5 คนว่า เพื่อนกลุ่มโอ เด็กทั้ง 5 คนต่างคนก็ต่างนิสัย ต่างฐานะ และต่างที่มา แต่ทั้ง 5 คนเริ่มต้นออกแบบความสัมพันธ์ ด้วยความตั้งใจและความรู้สึกที่ดีต่อกัน โดยเฉพาะนิสัยความรักเพื่อนที่ทั้ง 5 คนที่เหมือนกัน
พีระมิดคาเฟร
พีระมิดคาเฟร หรือ คีเฟรน (; , ) เป็นพีระมิดในประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงกีซา ชานกรุงไคโร สร้างโดยฟาโรห์คาเฟร ผู้เป็นราชโอรสของฟาโรห์คูฟู โดยสร้างขึ้นเคียงข้างพีระมิดของพระราชบิดา และสำเร็จด้วยขนาดใกล้เคียงกัน
เนื่องจากพีระมิดนี้ ก่อสร้างอยู่บนพื้นหินที่สูงกว่า และตั้งอยู่เป็นองค์กลางของ พีระมิดทั้ง 3 แห่งกีซา ทำให้เมื่อมองด้วยตา พีระมิดคาเฟร จะมีขนาดใหญ่กว่า พีระมิดคูฟู ทั้งที่ในความเป็นจริงมีความสูงน้อยกว่า และมีขนาดฐานแคบกว่า ลักษณะสำคัญอีกอย่างหนึ่งของพีระมิดคาเฟรคือ ส่วนยอดของพีระมิดยังคงมีชั้นหินปูนขัดมัน ที่ชาวอียิปต์โบราณก่อสร้าง ปิดเป็นผิวชั้นนอกของพีระมิดหลงเหลืออยู่ หินปูนขัดมันที่เป็นผิวชั้นนอกนี้ บางก้อนมีน้ำหนัก ถึง 7 เมตริกตัน
บริเวณใกล้เคียงกับพีระมิดคาเฟรจะมีมหาสฟิงซ์ ที่มักปรากฏอยู่ในภาพถ่ายพร้อมกับ พีระมิดคาเฟร มหาสฟิงซ์นี้เป็นรูปแกะสลักจากหินก้อนเดียว ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และยังนับเป็นอนุสาวรีย์แบบแกะสลักลอยตัวที่เก่าแก่ที่สุดในโลกอีกด้วย
พีระมิดนี้มีฐานแต่ละด้านกว้าง 215.5 เมตร (706 ฟุต) และมีความสูง ทำจากบล็อกหินอ่อนที่แต่ละก้อนหนักมากกว่า 2 ตัน เอียงทำมุมที่ 53° 13' องศา ชันยิ่งกว่าพีระมิดคูฟูที่เอียงทำมุมที่ 51°50'24" พีระมิดคาเฟรตั้งอยู่บนหินดานสูง 10 เมตร (33 ฟุต) สูงกว่าพีระมิดคูฟู ซึ่งทำให้พีระมิดคาเฟรดูสูงกว่าจริง
เกมเครื่องพื้นฐาน
วิรุณจำบัง
วิรุณจำบังเป็นโอรสของพญาทูษณ์ กษัตริย์เมืองจารึกองค์ที่ ๑ โอรสองค์ที่ ๕ ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา น้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์
วิรุณจำบังมีม้าทรงคู่ใจตัวดำปากแดงชื่อ นิลพาหุ ซึ่งสามารถหายตัวได้ทั้งตนและม้า วิรุณจำบังรับอาสาทศกัณฐ์ยกทัพไปทำสงครามกับพระรามและพลวานรซึ่งกำลังมุ่งหน้ามาที่กรุงลงกาเพื่อทวงนางสีดาคืน โดยไปสมทบกับทัพของท้าวสัทธาสูร เจ้าเมืองอัสดง สหายอีกตนของทศกัณฐ์ ซึ่งต่อมาก็ถูกหนุมานฆ่าตาย
เมื่อวิรุณจำบังไปรบ พลยักษ์ถูกพลวานรฆ่าตายหมด วิรุญจำบังผู้เป็นแม่ทัพจึงร่ายเวทย์กำบังตัวเองและม้า เข้าไปสังหารฝ่ายวานรล้มตายเป็นจำนวนมาก พระรามเห็นความไม่ชอบมาพากลจึงตรัสถามพิเภก พิเภกตอบว่า ขณะนี้วิรุณจำบังใช้เวทย์หายตัวเข้ามาในกองทัพ พิเภกถวายคำแนะนำให้พระรามแผลงศรไปฆ่าม้านิลพาหุเสีย เมื่อพระรามแผลงศรพรหมาสตร์ออกไปถูกม้าทรงของวิรุณจำบังตาย วิรุณจำบังเห็นว่าสู้ไม่ได้จึงคิดหนี โดยร่ายเวทย์เสกผ้าโพกศีรษะเป็นหุ่นพยนต์ซึ่งมีรูปกายเหมือนตนไม่ผิดเพี้ยน แล้วหลบหนีไปจนพบนางวานรินทร์ที่ในถ้ำกลางป่า นางวานรินทร์แนะให้ไปซ่อนตัวอยู่ในฟองน้ำที่นทีสีทันดรฝ่ายพระรามทรงรู้กลศึก แผลงศรเป็นตาข่ายเพชรทำลายรูปนิมิต แล้วสั่งให้หนุมานติดตามไปสังหาร หนุมานติดตามมาจนได้พบนางวานรินทร์จึงเข้าเกี้ยวพาราสี และทราบว่าเป็นนางฟ้าที่ถูกสาปที่ทำผิด เนื่องจากมีหน้าที่รักษาประทีป แล้วปล่อยให้ประทีปดับ และจะพ้นคำสาปเมื่อได้พบทหารเอกของพระราม เมื่อนางวานรินทร์บอกที่ซ่อนของวิรุณจำบังแล้วจึงส่งนางกลับขึ้นสู่สวรรค์ หนุมานตามไปสังหารวิรุณจำบังได้สำเร็จ
สีมอหมึก ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฏหางไก่
วิรุณจำบังมีโอรส ๑ องค์ชื่อ วิรุณมุข
พญาทูษณ์
พญาทูษณ์ หรือ พญาทูต เป็นตัวละครจากเรื่องรามเกียรติ์ เป็นโอรสองค์ที่ ๕ ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา น้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์ พญาทูษณ์เป็นกษัตริย์เมืองจารึกองค์ที่ ๑ มีบทบาทแค่ตอนที่นางสำมนักขาผู้เป็นน้องสาวได้มาขอความช่วยเหลือให้ไปฆ่าพระราม แต่พญาทูษณ์ก็โดนพระรามแผลงศรตายในที่สุด
สีม่วงแก่ ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฎกระหนก
พญาทูษณ์มีโอรส ๑ องค์ คือ วิรุณจำบัง ผู้เป็นบิดาของ วิรุณมุข
พีระมิดในอียิปต์
นางรัชดา
นางรัชฎา เป็นตัวละครในรามเกียรติ์ เป็นมเหสีองค์ที่ 5 ของท้าวลัสเตียน กษัตริย์ครองกรุงลงกาองค์ที่ 2
มีลักษณะสีขาวนวล 1 หน้า 2 มือ
นางมีโอรส คือ ทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์ ตรีเศียร และองค์สุดท้องเป็น ธิดา ชื่อ นางสำมนักขา
พระยาขร
พญาขร เป็นตัวละครจากเรื่องรามเกียรติ์ เป็นโอรสองค์ที่ ๔ ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา เป็นน้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ทูษณ์ ตรีเศียร และนางสำมนักขา พญาขรเป็นกษัตริย์แห่งเมืองโรมคัล มีบทบาทแค่ตอนที่นางสำมนักขา ผู้เป็นน้องสาวได้มาขอความช่วยเหลือให้ไปฆ่าพระราม พญาขรจึงยกทัพไปสู้กับพระราม สามารถแผลงศรทำลายคันธนูของพระรามจนหักได้ แต่พระรามก็เอาคันธนูที่รามสูรเคยให้ไว้มาใช้แทน สุดท้ายพญาขรถูกพระรามแผลงศรใส่จนตายในที่สุด
สีเขียว ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฎจีบ
พญาขรมีมเหสีชื่อ รัชฏาสูร มีโอรสชื่อ มังกรกัณฐ์ และแสงอาทิตย์
ตรีเศียร
ตรีเศียร เป็นโอรสองค์ที่ ๖ ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา น้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์ และพี่ชายของนางสำมนักขา พญาตรีเศียรเป็นกษัตริย์เมืองมัชวารีองค์ที่ ๑
สีขาว ๓ หน้า ๖ มือ มงกุฎชัย ๓ ยอด
ตรีเศียร มีโอรสชื่อ ตรีเมฆ กษัตริย์เมืองมัชวารีองค์ที่ ๒
รัชฎาสูร
รัชฏาสูร - นาง ( อสุรพงศ์ )
นางรัชฎาสูร เป็นมเหสีของพญาขร มีโอรสชื่อ มังกรกัณฐ์ และ แสงอาทิตย์
สีเหลืองนวล ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฏนาง
O-Negative
พระสัตรุต
รักออกแบบไม่ได้
มุสตาฟาร์
มุสตาฟาร์  เป็นดาวเคราะห์ภูเขาไฟจากเรื่องแต่งชุด "สตาร์ วอร์ส" อยู่ขอบนอกของกาแล็กซีอยู่ในความควบคุมของฝ่ายแบ่งแยก ใช้เป็นแหล่งพลังงานธรรมชาติและแร่ธาตุ มีหลุมหลบภัยที่ผู้นำหัวหน้าผู้สนับสนุนฝ่ายแบ่งแยกไปซ่อนตัวอยู่ ในตอนสุดท้ายดาร์ธ ซิเดียส ส่ง ดาร์ธ เวเดอร์ ศิษย์คนใหม่ของเขาไปกำจัดผู้นำฝ่ายแบ่งแยกสั่งหยุดการทำงานของกองทัพหุ่นยนต์ อันเป็นการยุติสงครามโคลนโดยสิ้นเชิง มุสตาฟาร์ และเป็นสถานที่ต่อสู้กันระหว่าง โอบี-วัน เคโนบี อัศวินเจได กับดาร์ธ เวเดอร์ ซิธลอร์ด อดีตศิษย์ของเขา
มุสตาฟาร์เป็นดาวที่มีอายุน้อยมากและไม่แน่นอน มันถูกฉีกดึงด้วยแรงดึงดูดมหาศาลของดาวแก๊สยักษ์อย่างเจสทีแฟดและเลฟรานิเนื่องมาจากเมื่อก่อนนั้นมุสตาฟาร์อยู่ใกล้กับดาวทั้งสอง ชาวมุสตาฟาร์เรียนร่วมมือกับฝ่ายแบ่งแยกดินแดนโดยผู้นำชื่อ ดาร์ราคี ผู้นำมุสตาฟาร์ ชาวมุสตาฟาร์เรียนได้ทำงานให้กับการทำเหมืองที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝ่ายแบ่งแยกดินแดน
ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นดาวที่อุดมสมบูรณ์ มัสตาฟาร์นั้นเป็นที่ตั้งของที่ประชุมเจไดลับในยุคของสาธารณรัฐกาแลกติก ที่นี่พวกเขาได้ฝึกความสามารถของตนอย่างดีเช่นเดียวกับที่สอนนักเรียนของพวกเขา อาจารย์เจไดผู้หนึ่งนามว่าชูกอน ดาร์มีทักษะของพลังในทางกายภาพที่ไม่มีใครเทียบได้ เขาได้สร้างสิ่งที่มีความรู้สึกถึงพลังโดยเรียกกันว่าลูกบาศก์ของชูกอน ดาร์ ซึ่งถูกใช้เพื่อเปลี่ยนลักษณะทางกายภาพของสิ่งของที่ใส่เข้าไปในตัวมัน อย่างไรก็ตามเมื่อพวกซิธทรงพลังพวกเขาก็อยากที่จะกำจัดเจไดและการต่อสู้บนดาวก็เกิดขึ้น การรบครั้งนี้ดุเดือดเสียจนดาวแก๊สยักษ์ที่อยู่ใกล้ถูกดึงเข้ามาที่ตำแหน่งของมุสตาฟาร์ด้วยพลังจนกลายมาเป็นการชักเย่อของแรงดึงดูด สภาพแวดล้อมอันตรายเกิดที่ขึ้นเพราะการดึงกันของแรงดึงดูดได้ทำให้เจไดต้องละทิ้งดาว นั่นทำให้ลูกบาศก์ของชูกอนหายสาบสูญ
มุสตาฟาร์เป็นบ้านของชาวมุสตาฟาร์สองรูปแบบ มุสตาฟาร์เรียนทางทิศเหนือผู้ซึ่งรูปร่างสูงและผอม และมุสตาฟาร์เรียนทางใต้ที่มีรูปร่างเตี้ยและอ้วน หลายศตวรรษที่แล้วการเปลี่ยนแปลงอันรุนแรงได้ทำลายที่อยู่อาศัยของชาวมุสตาฟาร์เรียนจนหมดยกเว้นที่ที่เรียกว่าฟราไลเดจา
เมื่อถึงช่วงเวลาของสงครามโคลนเหล่าสหภาพเทคโนโลยีได้ครอบครองมุสตาฟาร์ตั้งแต่การที่มันถูกพบอีกครั้งเมื่อ 300 ปีก่อนยุทธการยาวิน พวกเขาใช้มันเพื่อเก็บเกี่ยวแร่และพลังงานจากลาวาที่มีความร้อนสูงถึง 800 องศา เมื่อเทียบกับลาวาที่อื่นมันจัดว่าเป็นลาวาที่เย็นเนื่องมาจากแร่ที่แตกต่างซึ่งหลอมละลายในอุณหภูมิที่ต่ำ เพื่อป้องกันอันตรายจะมีการติดตั้งสนามแรงดันเพื่อสะกัดการระเบิดใดๆ ก็ตามที่เกิดขึ้นใกล้กับที่เก็บเกี่ยว
ที่มั่นหลักของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนนั้นอยู่ในหน้าผาขนาดใหญ่ที่ซับซ้อนที่เบื้องล่างมีธารลาวาไหลอยู่ แขนเก็บจะเก็บลาวาจากบริเวณนั้นในขณะที่ดรอยด์จะคอยดูแลจากระยะห่าง ภายในโรงงานนี้จะมีศูนย์บัญชาการของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนซึ่งเป็นหนึ่งในบังเกอร์ที่ปลอดภัยที่สุดในกาแลกซี่
ต่อมาเมื่อถึงจุดสิ้นสุดของสงครามโคลน ดาร์ธ เวเดอร์ที่ก่อนหน้านี้คืออนาคิน สกายวอล์คเกอร์ ได้บุกเข้าไปในฐานของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนและกำจัดสภาแบ่งแยกดินแดนภายใต้คำสั่งของดาร์ธ ซีเดียสและได้ทำการปิดระบบของกองทัพดรอยด์เป็นการยุติสงคราม ไม่นานหลังจากนั้นการดวลระหว่างโอบีวัน เคโนบีและดาร์ธ เวเดอร์ก็เกิดขึ้นบนมุสตาฟาร์ ในระหว่างที่ทั้งสองต่อสู้แผงควบคุมเหมืองแร่ได้ถูกทำลายและสนามแรงดันหยุดทำงาน ทำให้ลาวาที่ระเบิดออกครอบคลุมพื้นที่ เวเดอร์ได้รับบาดเจ็บสาหัสรวมทั้งเสียแนขาและปอดที่ไหม้ไฟในตอนที่เขาพยายามกระโดดขึ้นไปที่สูงกว่าจากธารลาวา เขาจึงถูกโจมตีโดยเคโนบี ต่อมาเขาได้ถูกช่วยเหลือเอาไว้โดยจักรพรรดิพัลพาทีนผู้ซึ่งได้นำเขากลับไปยังคอรัสซังที่ที่ซึ่งเขาได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ให้กลายเป็นมนุษย์กลที่น่ากลัวของจักรพรรดิ ก่อนหน้าที่การต่อสู้จะเริ่ม ลอร์ดเวเดอร์ได้ใช้พลังบีบคอกับแพดเม่ อมิดาล่าที่กำลังตั้งครรภ์จนเธอหมดสติ ในที่สุดสิ่งนี้ได้กลายมาเป็นเหตุให้เธอเสียชีวิตพร้อมกับการตรอมใจที่พบว่าคนรักได้เข้าสู่ด้านมืดของพลัง
ยุคของจักรวรรดิ.