pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ระหว่างนี้มีคนร้ายมาลอบฆ่าเหลียงอ๋อง เปาเจิ่งกับจั่น เจาช่วยกันจับคนร้ายไว้ได้ แต่เหลียงอ๋องกลับบอกให้ปล่อยตัวคนร้ายไป ทำให้เปาเจิ่งกับจั่นเจาสงสัยในพฤติกรรมของเหลียงอ๋องมาก จึงได้วางแผนให้เสี่ยว ชิงถิงปลอมตัวเป็นมือสังหารไปลอบฆ่าเหลียงอ๋อง จนทำให้รู้ความจริงว่าที่เหลียงอ๋องให้ปล่อยคนร้ายไปก็เพราะเข้าใจว่าคนร้ายคือเสี่ยวชิงถิงซึ่งเป็นลูกนอกสมรสของเหลียงอ๋อง มาแก้แค้นให้แม่ที่เหลียงอ๋องทิ้งมา
ในที่สุดในวันที่ฮ่องเต้ทำพิธีบวงสรวง เปาเจิ่งได้คลี่คลายคดีทุจริตงบสร้างเขื่อน ซึ่งก็พัวพันไปถึงการทุจริตอาวุธทหารอีกด้วย
คดีที่ 2 คุณธรรมค้ำฟ้า.
หม่าฮั่น ถูกล่าวหาว่าข่มขืนและขโมยเงิน ส่วนหวังเฉาต้องการช่วยหม่าฮั่นเลยไปปล้นนักโทษแต่ไม่สำเร็จทั้งสองจึงต้องรับโทษประหาร แต่ก่อนจะถูกประหารเปา เจิ่งไปช่วยไว้ทัน เพราะเปาเจิ่งคลี่คลายคดีได้ความจริงแล้วว่าหม่าฮั่นถูกคนใส่ร้าย คนร้ายเป็นอีกคนหนึ่ง จากเหตุการณ์นี้ทำให้หวังเฉาและหม่าฮั่นขอติดตามเปาเจิ่งไปชั่วชีวิต
ฮ่องเต้มีคำสั่งแต่งตั้งเปาเจิ่งเป็นนายอำเภอ คดีแรกที่ต้องสะสางคือคดีฆ่าล้างหมู่บ้านแห่งหนึ่งเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ฆาตกรเฉียวไถ้ถูกจับตัวได้แต่ปิดปากเงียบไม่ยอมพูดอะไรเลยแม้แต่จะแก้ต่างให้ตัวเอง เปาเจิ่งจึงให้นำตัวพยาน 3 คนที่รอดชีวิตจากการสังหารโหดนั้นมาสอบปากคำ แต่แล้วทั้ง 3 คนก็ค่อย ๆ ทยอยกันหายตัวไปอย่างลึกลับ
ต่อมาก็มีคนชุดดำมาจับตัวเฉียวไถ้ไปจากในคุก แต่เสี่ยวชิงถิงแอบตามไปจนถูกทำร้าย เฉียวไถ้ช่วยเสี่ยวชิงถิงจนตัวเองถูกลูกดอกอาบยาพิษของคนร้ายจนตาย แต่ก่อนที่เฉียวไถ้จะตายได้เล่าเหตุการณ์ที่เขาฆ่าคนให้เสี่ยวชิงถิงฟังจนหมด
ที่เฉียวไถ้ฆ่าคนก็เพราะต้องการเงินไปซื้อดอกไม้ไฟมาจุดให้ภรรยาซึ่งป่วยใกล้ตายดู เขาได้รับการว่าจ้างจากชายพิการคนหนึ่งชื่อหลี่อี้
เปาเจิ่งจึงสืบเบาะแสจากหลี่อี้ และพบว่านี่เป็นคดีซ้อนคดี หลี่อี้มีพี่น้องร่วมสาบานอีก 3 คน ซึ่งก็คือผู้ที่รอดชีวิตจากการสังหารของเฉียวไถ้ พวกเขาได้ร่วมกันปล้นเงินหลวง ขณะจะแบ่งเงินกันภรรยาของหลี่อี้ซึ่งท้องแก่เข้ามาพบ 3 คนนี้กลัวความลับรั่วไหลบวกกับอยากได้เงินส่วนของหลี่อี้ด้วย ก็เลยจับหลี่อี้กับภรรยาใส่หลุมแล้วใช้หินขว้างกลบหลุม ทำให้ภรรยาหลี่อี้ตายทันที ส่วนหลี่อี้รอดแต่ก็ต้องพิการ
หลี่อี้แค้น 3 คนนี้มาก เมื่อมาพบกับเฉียวไถ้จึงเสนอเงินให้เพื่อแลกกับการที่เฉียวไถ้ต้องไปฆ่าล้างหมู่บ้าน 3 คนนี้ และ 3 คนนี้กลัวความลับเรื่องปล้นเงินหลวงจะรั่วไหล เมื่อเปาเจิ่งตามตัวมาให้ถ้อยคำจึงพยายามหาทางหลบหนีและขณะเดียวกันก็หาทางฆ่าเฉียวไถ้ปิดปากด้วย
คดีที่ 3 พยัคฆ์หมอบ มังกรซ่อน.
เปา เจิ่งได้รับคำสั่งลับจากฮ่องเต้ให้ทำงานชิ้นหนึ่งจึงพาหม่าฮั่นออกไปทำงาน ระหว่างนี้จั่น เจาได้ข่าวว่าจะมีคนมาลอบฆ่าเปาเจิ่งที่วัดซึ่งเปาเจิ่งต้องไปไหว้พระขอพรให้แม่ทุกปี กงซุน เช่อ จั่นเจา หวังเฉาและฮัวกงกง จึงได้ตัดสินใจไปยังวัดแห่งนี้เพื่อสืบหาตัวคนร้ายให้ได้ก่อนที่เปาเจิ่งจะเดินทางมาถึง ที่วัดนี้กงซุนเช่อได้พบกับหลู่เซียงเซียงอีกครั้ง นางตามมาเพื่อรักษาตาให้กงซุนเช่อ
คนเดินทางที่มาพักที่วัดนี้ทุกคนล้วนแต่มีพฤติกรรมที่น่าสงสัย แต่ต่อมาฐานะของคนบางกลุ่มก็ถูกเปิดเผยขึ้นว่าเป็นมือปราบที่มาดักจับคนร้ายขโมยเด็ก
เย็นวันหนึ่งขณะที่จั่นเจาประลองฝีมือกับเณรในวัด แต่เพราะขี้เกียจจะสู้แล้วก็เลยแว๊บหนีมาหลบอยู่ในห้องครัวที่เซียงเซียงใช้เป็นที่ต้มยาให้กงซุนเช่อ แต่พอเซียงเซียงกลับมาจะต้มยาก็พบว่าจั่นเจาถูกพิษตัดเจ็ดทวารเข้าไปแล้ว ทุกคนพยายามหายาแก้พิษ แต่กงซุนเช่อบอกว่าหาตัวคนร้ายให้ได้จะง่ายกว่าเพราะคนร้ายต้องกลัวว่าตัวเองจะโดนพิษด้วยจึงมักจะเก็บยาแก้พิษเอาไว้กับตัว แต่ยังไม่ทันสืบได้เรื่องอะไรไหลเอินเจ้าอาวาสก็โดนพิษไปอีกคนหนึ่ง
ต่อมาเซียงเซียงถูกคนร้ายจับเข้าไปปล่อยในป่าวงกต กงซุนเช่อเข้าไปตามหาจนพบแต่ทั้งสองก็หาทางออกมาจากป่าไม่ได้ แต่ที่ป่าแห่งนี้กลับทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาลึกซึ้งยิ่งขึ้น และกงซุนเช่อก็ได้พบเงื่อนงำสำคัญที่จะนำไปสู่ตัวคนร้าย
เมื่อทั้งคู่ออกจากป่าวงกตได้ กงซุนเช่อจึงได้เปิดเผยตัวคนร้ายว่าแท้จริงแล้วก็คือไหลเอิน การที่จั่นเจาถูกพิษเป็นเพราะอุบัติเหตุ ไหลเอินต้องการวางยาเซียงเซียงเพื่อชิงทรัพย์ ส่วนที่ไหลเอินถูกพิษก็เพราะเขาวางยาตัวเองเพื่อให้รอดพ้นจากการตกเป็นผู้ต้องสงสัย เพราะจริง ๆ แล้วไหลเอินก็คือ ฉิวบ้าเทียน โจรปล้นสวาทที่หายตัวไปเมื่อ 10 ปีก่อน
เมื่อเปาเจิ่งจัดการงานที่ฮ่องเต้มอบหมายเสร็จแล้วก็เดินทางมายังวัดจินหลง ในที่สุดมือสังหารก็เปิดเผยตัว ที่แท้ก็คือครอบครัวสกุลหู ส่วนสาเหตุที่มาลอบฆ่าเปาเจิ่งก็เพราะคิดว่าเปาเจิ่งเป็นคนร้ายที่ฆ่าครอบครัวเศรษฐีเกานายของพ่อเฒ่าหู
เปาเจิ่งได้ใช้เวลา 3 วันในการล้างมลทินให้ตัวเอง และในที่สุดก็พบว่าเศรษฐีหูไม่ได้ตาย แต่แกล้งตายเพื่อหลบหนีการติดตามของทางการจากการที่ตนค้าเกลือเถื่อน
คดีที่ 4 สลับสับเปลี่ยน.
เปา เจิ่งกับเสี่ยวชิงถิงเข้าร่วมงานแสดงภาพปริศนาสาวน้อยกับดอกโบตั๋น เสี่ยวชิงถิงสามารถไขปริศนาของภาพวาดได้โดยต้องใช้น้ำสาดภาพเพื่อให้ปรากฏเป็นภาพสาวน้อยขึ้นมา ทุกคนสงสัยมากว่าทำไมเสี่ยวชิงถิงถึงรู้ความลับนี้ เสี่ยวชิงถิงจึงได้เปิดเผยว่าหญิงสาวในภาพวาดนี้ก็คือนาง ซึ่งเป็นลูกสาวของฝงจื่อสุ่ยที่ถูกน้ำพัดพาไปเมื่อหลายปีก่อน
ต่อมาเสี่ยวชิงถิงได้ใช้ให้จางหลงกับจ้าวหู่ปลอมตัวเป็นโจรจับตัวฝงจื่อสุ่ยที่อยู่ระหว่างเดินทางกลับบ้านไปเรียกค่าไถ่ เพื่อยับยั้งไม่ให้ฝงจื่อสุ่ยเดินทางกลับมาถึงบ้านได้ เพราะเสี่ยวชิงถิงกลัวว่าฝงจื่อสุ่ยจะรู้ว่าตนแอบอ้างเป็นลูกของเขา ที่เสี่ยวชิงถิงทำเช่นนี้ก็เพื่อต้องการสืบหาความจริงเกี่ยวกับการหายตัวไปของหลูโหย่งหยาพ่อบุญธรรมของเสี่ยวชิงถิงซึ่งเป็นคนที่วาดภาพปริศนาสาวน้อยกับดอกโบตั๋นขึ้น
เนื่องจากมีคดีเรียกค่าไถ่เกิดขึ้นเปาเจิ่งจึงได้เข้ามาสืบคดีในครั้งนี้ที่บ้านตระกูลฝง ซึ่งที่บ้านหลังนี้ได้ซ่อนความลับเอาไว้มากมายโดยทุกอย่างล้วนมีจุดเริ่มต้นมาจากเมื่อหกปีก่อน
เปาเจิ่งสืบจนได้ความจริงว่า ฝงจื่อสุ่ยหลอกหลูโหย่วหยาให้วาดภาพให้แก่ตนแล้วฝงจื่อสุ่ยก็เอาภาพเหล่านั้นออกขายโดยอ้างว่าเป็นผลงานของตัวเองจนมีชื่อเสียงโด่งดัง หลูโหย่วหยาจำเป็นต้องยอมทำตามก็เพราะแอบได้เสียกับคุณนาย 4 ภรรยาของฝงจื่อสุ่ย ฝงจื่อสุ่ยจึงใช้จุดนี้บังคับเขา
ต่อมาหลูโหย่วหยาทนความอึดอัดไม่ไหวจึงขอให้คุณนาย 4 วางยาพิษตนเสีย เมื่อวางยาแล้วคุณนาย 4 ก็ดื่มยาพิษตามแต่ฝงจื่อสุ่ยมาพบเสียก่อนจึงให้พ่อบ้านเอาน้ำขี้กรอกให้นางอาเจียนออกมา นับแต่นั้นคุณนาย 4 ก็กลายเป็นบ้าไป ขณะเดียวกันก็เป็นเวลาเดียวกับที่นายรองฝงแอบเข้ามาในห้องของหลูโหย่วหยาเพื่อขโมยภาพไปขายเขาใช้ขวานตีหลูโหย่วหยาจนสลบ ส่วยฝงจื่อสุ่ยเมื่อจัดการกับคุณนาย 4 แล้วก็กลับมาหาหลูโหย่วหยาแล้วก็เอายาพิษกรอกหลูโหย่วหยาอีกที
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ทั้งคุณนาย 4 ฝงจื่อสุ่ยและนายรองฝง ล้วนเข้าใจว่าตนเองเป็นคนฆ่าหลูโหย่วหยา แต่ความจริงแล้วหลูโหย่วหยาไม่ได้ตายเพราะ 3 คนนี้ หลังจากที่คุณนาย 4 ให้ยาพิษแก่หลูโหย่วหยา นายรองฝงใช้ขวานตีหัวหลูโหย่วหยา และฝงจื่อสุ่ยเอายาพิษกรอกหลูโหย่วหยานั้น หลูโหย่วหยาแค่สลบไปเท่านั้น ฆาตกรตัวจริงก็คือ ฉางอัน คนงานในบ้านที่แอบเข้ามาขโมยภาพเขียนแล้วเขาก็อิจฉาหลูโหย่วหยาที่ได้กับคุณนาย 4 จึงฆ่าหลูโหย่วหยาโดยใช้แท่นหมึกตีหัวหลูโหย่วหยาจนตาย
คดีที่ 5 หินศักดิ์สิทธิ์.
เปา เจิ่งกับกงซุน เช่อเดินทางกลับบ้านที่หลูโจว ทำให้จั่นเจาไม่มีอะไรจะทำก็เลยคิดจะเดินทางกลับไปวัดเซี่ยงกั๋ว ระหว่างทางจั่น เจาได้พบเด็กคนหนึ่งเข้าชื่อฟางฟาง
ฟางฟางขอร้องให้จั่นเจาช่วยคุ้มครองตนเพราะมีคนร้ายตามฆ่า แล้วก็เล่าให้จั่นเจาฟังว่าเมื่อคืนขณะที่ตนพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งก็มีคนร้ายลอบเข้ามาหมายเอาชีวิตตน ฟางฟางหนีออกมาได้แต่คนติดตามถูกฆ่าตายหมด จั่นเจาจึงพาฟางฟางไปแจ้งความแต่พอพาพวกมือปราบมาตรวจที่เกิดเหตุปรากฏว่าศพหายไปหมดแล้วสภาพของโรงเตี๊ยมก็ถูกตกแต่งใหม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
ฟางฟางกับจั่นเจาจึงออกเดินทางไปที่หมู่บ้านชาวประมงเพราะพ่อของฟางฟางเคยบอกไว้ว่าถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นให้ไปหาพี่น้องเฉียวมู่ฟงกับเฉียวจูฟงที่นี่ แต่เมื่อไปถึงกลับไม่มีคนชื่อนี้อยู่เลย ในขณะที่จั่นเจากับฟางฟางกำลังจะออกจากหมู่บ้านก็มีชายหญิงคู่หนึ่งปรากฏตัวขึ้นอ้างว่าพวกเขาคือพี่น้องสกุลเฉียว ฟางฟางขอให้พวกเขาแสดงหลักฐาน ผู้ชายก็หยิบผ้าปักลายพระอาทิตย์ออกมา ส่วนผู้หญิงก็หยิบผ้าปักลายพระจันทร์ออกมา ฟางฟางกับจั่นเจาก็เลยตามพวกเขาไป ระหว่างทางพวกเขาได้พบกับคนปิดหน้าและถูกยาสลบ เมื่อจั่นเจากับฟางฟางฟื้นขึ้นมาอีกทีสองพี่น้องนั้นก็บอกว่าพาพวกเขาหนีมาจนถึงเกาะเซียวเหยาแล้ว
จากพฤติกรรมหลาย ๆ อย่างของสองพี่น้องทำให้จั่นเจาเกิดความสงสัย แต่เขาก็ถูกยาสลบพอฟื้นขึ้นมาอีกทีก็พบตัวเองอยู่บนเรือแล้ว จั่นเจาเป็นห่วงฟางฟางจึงออกตามหา แล้วก็ไปพบฟางฟางอยู่บนเขาซึ่งอยู่ไม่ห่างไปจากหมู่บ้านชาวประมงนัก ฟางฟางบอกกับจั่นเจาว่ารู้ตัวนานแล้วว่าสองพี่น้องนั่นเป็นตัวปลอม แต่ที่ไม่พูดออกไปเพราะกลัวถูกสองคนนั่นทำร้าย จั่นเจากับฟางฟางจึงแอบสะกดรอยตามสองคนนั้นไปจนสามารถช่วยเหลือเฉียวมู่ฟงกับเฉียวจูฟงได้สำเร็จ ต่อมาพวกเขาก็ได้พบกับไท่หย่าคนสนิทของพ่อฟางฟาง ทั้งหมดจึงออกเดินทางมุ่งสู่เกาะเซียวเหยาเพื่อค้นหาหินศักดิ์สิทธิ์
ทางด้านเปาเจิ่งเมื่อกลับจากหลูโจวเห็นนานแล้วจั่นเจายังไม่กลับมาทำให้เป็นห่วงจึงพาหวังเฉา หม่าฮั่น จางหลง จ้าวหู่ออกตามหา ระหว่างทางได้พบฮ่องเต้ซึ่งออกจากวังมาเพื่อทำพิธีไหว้อดีตหัวหน้าเผ่าฮาเวยลาพร้อมสืบเรื่องการก่อกบฏที่เกิดขึ้นภายในเผ่านี้ด้วย
ที่เกาะเซียวเหยาจั่นเจาถูกชายตาบอดลอบทำร้ายแล้วจับโยนลงน้ำ แต่เปาเจิ่งมาพบและช่วยไว้ได้ทัน ต่อมาก็มีคนร้ายตามมาเพื่อจะเอาของบางอย่างจากจั่นเจาอีก แต่ก็ถูกจั่นเจาสยบลงได้ ฮ่องเต้เห็นจั่นเจามีฝีมือจึงมอบป้ายทองสำหรับเรียกระดมกองทัพให้จั่นเจาพร้อมกับแต่งตั้งให้เป็นแมวหลวง
จั่นเจาเป็นห่วงฟางฟางจึงออกเรือไปเกาะเซียวเหยาเพียงลำพัง เมื่อไปถึงก็พบว่าชายตาบอด ไท่หย่า เฉียวมู่ฟงกับจูฟงตัวปลอมร่วมมือกันเพื่อจะชิงหินศักดิ์สิทธิ์และตามจับฟางฟาง จั่นเจารีบออกตามหาฟางฟางจนไปพบที่ช่องลับในโรงเก็บเหล้า
ต่อมาเปาเจิ่งก็เดินทางมาที่เกาะเซียวเหยา ทั้งหมดจึงรีบเดินทางไปที่ “ หนึ่งเส้นฟ้า ” สถานที่ปริศนาที่จะบอกว่าหินศักดิ์สิทธิ์ซ่อนอยู่ที่ไหน แต่ยังไม่ทันที่จะไขปริศนาได้พวกตู้ปูถาซือ ( หัวหน้ากบฏ ) และพรรคพวกก็ตามมาจนพบเสียก่อนและจับพวกเปาเจิ่งไปขังไว้ที่โรงเก็บเหล้า ที่นี่เปาเจิ่งสามารถไขปริศนา “ หนึ่งเส้นฟ้า ” ได้ จนพบหินศักดิ์สิทธิ์ และมอบให้ฟางฟางนำกลับไปยังเผ่าฮาเวยลาเพื่อช่วยพ่อได้สำเร็จ
คดีที่ 6 ตาข่ายฟ้าดิน.
นักโทษจำนวน 32 คนตายหลังจากพ้นโทษออกจากคุก ฮ่องเต้เกิดความสงสัยจึงสั่งให้เปา เจิ่งสืบหาสาเหตุ เปา เจิ่งกับกงซุน เช่อจึงปลอมตัวเป็นนักโทษเข้าไปติดคุกเพื่อหาเงื่อนงำ ระหว่างที่กำลังสืบสวนฮ่องเต้ก็ถูกคนลอบทำร้าย แต่เซียงหยางอ๋องมาช่วยไว้ได้ทัน แล้วหลังจากนั้นฮ่องเต้ก็เริ่มมีพฤติกรรมแปลก ๆ เหมือนไม่ใช่ฮ่องเต้คนเดิม
ทางด้านเปาเจิ่งกับกงซุนเช่อก็ได้พบกับนักโทษที่ลอบทำร้ายฮ่องเต้ที่เซียงหยางอ๋องจับมา ซึ่งหัวของนักโทษถูกสวมไว้ด้วยหน้ากากเหล็ก ทำให้มองไม่เห็นหน้าซ้ำพูดก็ไม่ได้ แต่เมื่อคนหัวเหล็กเห็นเปาเจิ่งกับกงซุนเช่อก็พยายามที่จะบอกอะไรบางอย่างกับพวกเขาแต่ถูกเซียงหยางอ๋องคุมตัวไปเสียก่อน
ต่อมาเปาเจิ่งกับกงซุนเช่อพบว่าในคุกมีห้องทรมานซึ่งเป็นห้องที่เก็บเสียงและภายในห้องก็มีการวางสิ่งของไว้ตามธาตุทั้ง 5 ได้แก่ ไม้ น้ำ ไฟ เหล็ก และดิน ซึ่งตรงกับสภาพศพนักโทษทั้ง 32 คน คือ 8 คนศพถูกเผา ( ธาตุไฟ ) 8 คนศพจมอยู่ในน้ำ ( ธาตุน้ำ ) 8 คนศพถูกแขวนคอกับต้นไม้ ( ธาตุไม้ ) ส่วนอีก 8 คนศพถูกเชือดคอ ( ธาตุเหล็ก ) ซึ่งจะเหลือก็แต่ธาตุดินเท่านั้นที่ยังไม่มีการเลียนแบบ เปาเจิ่งจึงต้องรีบคลี่คลายคดีให้ได้ก่อนที่อีก 8 ชีวิตจะต้องตายไป
เปาเจิ่งให้พวกหวังเฉาไปสืบประวัติผู้คุมคุกทั้ง 4 คนจนได้ความจริงว่าพวกเขา 4 คนเป็นพี่น้องกันอ่าศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งในคืนหนึ่งระหว่างที่พวกเขาไปทำธุระก็มีนักโทษ 40 คนที่หนีคุกออกมาเข้ามาฆ่าคนในหมู่บ้านจนตายหมดและชิงทรัพย์สินไป 4 พี่น้องเจ็บแค้นบรรดานักโทษจึงเข้ามาเป็นผู้คุมและฆ่านักโทษที่พ้นโทษแล้วทุกคนเพื่อให้ครบ 40 คนเป็นการระบายความแค้นให้ตนและคนในหมู่บ้านที่ต้องตายไป
หลังจากคลี่คลายคดีเสร็จพวกเปาเจิ่งก็เดินทางเข้าเมืองหลวง ระหว่างทางหม่าฮั่นกับจ้าวหู่ถูกจับเพราะต้องสงสัยว่าเป็นคนร้ายลักทรัพย์ ส่วนหวังเฉากับจางหลงก็ถูกจับในข้อหาข่มขืนและพยายามฆ่า เปาเจิ่งกับกงซุนเช่อจึงต้องรีบคลี่คลายคดีให้ได้
ระหว่างนั้นเปาเจิ่งได้พบกับเหลียงอ๋องที่กลายเป็นคนสำมะเรเทเมาไป ส่วนฮ่องเต้ก็ดูสนิทสนมกับเซียงหยางอ๋องเกินเหตุทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนฮ่องเต้ไม่ไว้ใจเซียงหยางอ๋องเลย และภายในเมืองหลวงก็มีทหารออกมาเดินตรวจตรามากผิดปกติซ้ำยังเป็นทหารของเซียงหยางอ๋องอีกต่างหาก ต่อมาจั่นเจาถูกใส่ร้ายฮ่องเต้ให้เขาไปปราบโจรเพื่อเป็นการไถ่โทษ ดูเหมือนคนที่มีวรยุทธ์รอบ ๆ ตัวเปาเจิ่งจะถูกจัดการไปทีละคน ๆ
ต่อมาเปาเจิ่งจึงสืบจนทราบว่าเหลียงอ๋องแกล้งทำตัวเป็นคนสำมะเลเทเมาและคดีของพวกหวังเฉาก็เป็นฝีมือของเหลียงอ๋อง ที่เหลียงอ๋องทำเช่นนั้นก็เพราะสงสัยว่าฮ่องเต้คนนี้จะไม่ใช่ตัวจริงและเซียงหยางอ๋องคงมีแผนการร้ายที่จะกำจัดคนสนิทของเปาเจิ่งที่มีวรยุทธ์ เหลียงอ๋องก็เลยชิงตัดหน้าใส่ร้ายพวกหวังเฉาก่อนที่เซียงหยางอ๋องจะลงมือเพื่อรักษาความปลอดภัยให้พวกหวังเฉา
เปาเจิ่งจึงเริ่มสืบเรื่องที่ฮ่องเต้ถูกลอบทำร้ายจนได้พบกับคนหัวเหล็ก ซึ่งก็คือฮ่องเต้ตัวจริงที่ถูกเซียงหยางอ๋องจับมาขังไว้แล้วหาคนที่หน้าตาเหมือนฮ่องเต้ไปเป็นฮ่องเต้แทน เพื่อที่จะให้ฮ่องเต้ตัวปลอมสละบัลลังก์ให้ตนเป็นฮ่องเต้แทน เปาเจิ่งกับเหลียงอ๋องจึงซ้อนแผนเซียงหยางอ๋องโดยให้ฮ่องเต้สลับตัวกับฮ่องเต้ตัวปลอมอีกที และอาศัยป้ายทองระดมพลที่ฮ่องเต้เคยมอบให้จั่นเจาเรียกระดมพลเพื่อสะกัดทหารของเซียงหยางอ๋อง จนในที่สุดก็สามารถปราบกบฏครั้งนี้ลงได้สำเร็จ
อาณาจักรต้าชิง
ตึกควีนวิคตอเรีย
เหรียญ &quot;สำหรับการป้องกันที่มอสโก&quot;
เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่มอสโก"  เป็นเหรียญที่ระลึกจากการสู้รบที่กรุงมอสโกในสงครามโลกครั้งที่สองได้รับการประกาศจากคณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 ระเบียบการมอบเหรียญได้รับการแก้ไขเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 1980 ตามประกาศจากคณะกรรมการบริหารสูงสุดของสหภาพโซเวียตของสหภาพโซเวียตเลขที่ 2523-X
ลักษณะของเหรียญคือเป็นรูปวงกลมขนาด 32 มิลลิเมตรด้วยในวงกลมมีรูปกลุ่มทหารโซเวียตขึ้นรถถังที-34 ผ่าน monument to Minin and Pozharsky, หอคอยเครมลิน เหนือกำแพงเครมลิน มีรูปโดมของอาคาร Senate building พร้อมกับ ธงชาติสหภาพโซเวียตที่โบกสะพัต ในท้องฟ้ามีเครื่องบินรบ 5 ลำบินอยู่ และ มีอักษรในขอบครึ่งวงกลมบนเขียนว่า "สำหรับการป้องกันที่มอสโก"  และมีรูปดาวห้าแฉกและช่อมะกอกอยู่ตรงกลางขอบครึ่งวงกลมล่าง ด้านหลังของเหรียญมีรูปค้อนเคียวและอักษรที่เขียนว่า "เพื่อสำหรับมาตุภูมิโซเวียต"
รายชื่อเขตการปกครองตามขนาดพื้นที่
นี้เป็นรายชื่อรวบรวมเขตการปกครองที่ใหญ่ที่สุด 50 อันดับแรกซึ่งนำรวมพื้นที่แหล่งน้ำในเขตการปกครองนั้นๆด้วย
อุลตร้าแมนกิงกะ S เดอะมูฟวี่ ศึกชี้ชะตา 10 นักรบอุลตร้า
อุลตร้าแมนกิงกะ S เดอะมูฟวี่ ศึกชี้ชะตา 10 นักรบอุลตร้า  เป็นภาพยตร์จากซีรีส์อุลตร้าซีรีส์ เข้าฉายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2015
อุลตร้าแมนที่ปรากฏตัว.
อุลตร้าแมนกิงกะวิกตอรี่.
ร่างที่ใช้พลังอุลตร้าฟิวชั่นระหว่างอุลตร้าแมนกิงกะ และ อุลตร้าแมนวิกตอรี่เข้าไว้ด้วยกัน กลายเป็นนักรบที่มีพลังที่แข็งแกร่ง
ในการแปลงร่างนั้นฮิคารุเรียกใช้อุลตร้าฟิวชั่นเบรสจากแขนซ้าย จากนั้นโชใช้วิกตอรี่แลนเซอร์เพื่อใช้สัมผัสอ่านตรงตัวเครื่องจากนั้นก็ทำการรวมร่างผสานกัน โดยในการรวมร่างนั้นใช้รหัสคำพูดว่า อุลตร้าทัช! เพื่อทำการรวมร่าง ด้านรูปลักษณ์ผสมผสานทั้งกิงกะและวิกตอรี่ สีหลักคือสีแดง, สีน้ำเงิน, สีดำ และ สีทอง
ภายในพลังของฟิวชั่นเบรสมีพลังนักรบอุลตร้าที่บรรจุตั้งแต่ทีก้าจนถึงซีโร่
อุลตร้าไฟท์วิกตอรี่.
อุลตร้าไฟท์วิกตอรี่  เป็นผลงานสปินออฟจากอุลตร้าแมนกิงกะ S มีจำนวนตอนทั้งหมด 13 ตอน ความยาว 3 นาทีต่อตอน
อุลตร้าแมนวิกตอรี่ไนท์.
ร่างเพิ่มพลังของอุลตร้าแมนวิกตอรี่ที่ใช้ไนท์ทิมเบอร์ ในการเปลี่ยนร่าง ร่างกายเป็นเงินลวดลายมีสีน้ำเงินและสีแดงตามลำดับร่างกาย
Ultraman Ginga S The Movie
ฟ้อนไทญ้อ
ฟ้อนไทญ้อ เป็นศิลปะการแสดงและการละเล่นอย่างหนึ่งของชาวไทญ้อแถบอำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม ซึ่งชนเผ่าไทญ้อเป็นชนเผ่าที่อพยพมาจากเมืองหงสา แขวงไชยบุรี ของประเทศลาวเข้ามาอยู่ในแถบจังหวัดสกลนครและนครพนม การฟ้อนไทญ้อมักจะพบในช่วงเทศกาลสงกรานต์ในเดือนเมษายนและเทศกาลสำคัญต่างๆ ในเทศกาลสงกรานต์ของชาวไทญ้อ อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม จะมีการแห่ขบวนจากคุ้มเหนือลงมายังคุ้มใต้ตามลำดับเพื่อนำดอกไม้บูชาถวายแก่พระธาตุท่าอุเทน ตั้งแต่วันขึ้น ๑ ค่ำ จนถึงวันเพ็ญ ๑๕ ค่ำ เดือน ๕ ซึ่งเมื่อเสร็จพิธีแห่ขบวน จะมีการฟ้อนรำระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาว โดยมีการหยอกล้อ การเกี้ยวพาราสี ในท่าฟ้อนที่สวยงามตามแบบฉบับของชาวไทญ้อ
วัดเชาะทะจี้
วัดเชาะทะจี้  เป็นวัดในพุทธศาสนาที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดวัดหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอบะฮ่าน นครย่างกุ้ง เขตย่างกุ้ง ประเทศพม่า เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปไสยาสน์เชาะทะจี้ หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ "พระนอนตาหวาน" ซึ่งเป็นพระนอนที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศพม่า องค์พระมีความยาวกว่า และเป็นหนึ่งในพระนอนที่ใหญ่ที่สุดของประเทศพม่า
การก่อสร้างเริ่มแรกได้รับการสนับสนุนจากชาวพุทธพม่าผู้มั่งคั่งชื่อ โบ้ตา ในปี พ.ศ. 2442 และเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2450 โดยในช่วงนี้พระพักตร์ของพระนอนมีลักษณะดุดัน
ใน พ.ศ. 2493 พระพุทธรูปองค์เก่าถูกรื้อถอนเนื่องจากได้รับความเสียหายจากสภาพอากาศ และผู้ดูแลวัดเริ่มสร้างองค์พระใหม่ ภายใต้การดูแลของอู้ตอง ซึ่งเป็นช่างฝีมือจากเมืองทวาย ดวงพระเนตรขนาดใหญ่ที่มีขนาด 1.77 × 0.58 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว × 1 ฟุต 11 นิ้ว) เป็นแบบกำหนดที่สร้างขึ้นที่โรงงานผลิตแก้วจากประเทศญี่ปุ่น และถวายเข้าในพระพุทธรูปเมื่อ พ.ศ. 2516
Chaukhtatgyi Buddha Temple
พระนอนตาหวาน
เชล์มสฟอร์ด
เชล์มสฟอร์ด (, ออกเสียง เชม-สเฟิร์ด) เป็นนครและเมืองหลวงของเทศมณฑลเอสเซกซ์ ในภาคตะวันออกของประเทศอังกฤษ ห่างจากเมืองโคลเชสเตอร์ประมาณ ประชากรในเขตเมืองมีประมาณ 120,000 คน แต่ถ้านับทั้งเขตอำเภอจะมีทั้งสิ้น 168,310 คน ตัวเมืองเชล์มสฟอร์ดอยู่ในเขตปริมณฑลสำหรับผู้เดินทางจากกรุงลอนดอน โดยใช้เวลาประมาณ 35 นาที
ก่อนหน้า ค.ศ. 2012 เมืองเชล์มสฟอร์ดมีสถานะเป็นเทศบาลเมือง (town) ต่อมาถูกยกสถานะเป็นเทศบาลนครโดยความเห็นของคณะองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร
ชื่อเมืองเชล์มสฟอร์ดถูกนำไปตั้งเป็นชื่อชุมชนในรัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา รัฐออนแทริโอ และรัฐนิวบรันสวิก แคนาดา
สภาพภูมิอากาศโดยทั่วไปค่อนข้างอุ่นกว่าโดยเฉลี่ยของสหราชอาณาจักร โดยในฤดูร้อนมีอากาศร้อนไม่มาก (อาจร้อนจัดได้ถึง 30.0 องศาเซลเซียส) แต่ในฤดูหนาวจะมีฝนตกปรอย ๆ บ่อยครั้ง ในบางช่วงมีอากาศร้อนหรือนหนาวจัด ที่สถานีตรวจอากาศริทเทิล (Writtle) ซึ่งห่าง ไปทางตะวันตกของเมือง วัดอุณหภูมิสูงสุดได้ 33.5 องศาเซลเซียส เมื่อพ.ศ. 2549 และมีอุณหภูมิต่ำสุดที่ -20.6 องศาเซลเซียส เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2490 ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ย 591.8 mm ต่อปี จำนวนวันที่มีฝนตก 108.1 วันโดยเฉลี่ยต่อปี
มหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน
มหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน  เป็นมหาวิทยาลัยขนาดกลางตั้งอยู่ที่เคมบริดจ์, เชล์มสฟอร์ด, ปีเตอร์บะระ, และกรุงลอนดอน ถือกำเนิดจากวิทยาลัยศิลปะเคมบริดจ์ ซึ่งตั้งในปี พ.ศ. 2401
มหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน ในชั้นแรกเป็นเพียงวิทยาลัยด้านการออกแบบและศิลปกรรมศาสตร์ชื่อ วิทยาลัยศิลปะเคมบริดจ์ (Cambridge School of Art) ตั้งโดยวิลเลียม จอห์น บีมองต์ (William John Beamont) เมื่อ พ.ศ. 2401 พิธีเปิดประกอบโดยจอห์น รัสคิน ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งวิทยาลัยวาดเขียนที่ออกซฟอร์ด ครั้งนั้นวิทยาลัยตั้งอยู่ใกล้กับบริเวณคณะซิดนีย์ซัสเซกซ์ (Sidney Sussex College) ซึ่งเป็นคณะอาศัยของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เมื่อสถานที่คับแคบจึงย้ายไปยังถนนอีสต์โรดซึ่งเป็นที่ตั้งในปัจจุบัน ลุล่วงในปี พ.ศ. 2503 วิทยาลัยเปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยศิลปะและเทคโนโลยีเคมบริดจ์เชอร์ (Cambridgeshire College of Arts and Technology) ครั้นเมื่อสถาบันการศึกษาชั้นสูงเอสเซกซ์เข้ารวบรวมแล้ว จึงมีสภาพเป็นวิทยาลัยการศึกษาชั้นสูงแองเกลีย (Anglia Higher Education College) ในปี พ.ศ. 2532 สองปีต่อมาวิทยาลัยการศึกษาชั้นสูงฯ เปลี่ยนสถานะเป็นวิทยาลัยสารพัดช่าง ครั้นมีการตราพระราชบัญญัติการอุดมศึกษาและการศึกษาขั้นสูงในปี พ.ศ. 2535 วิทยาลัยสารพัดช่างแองเกลีย จึงกลายสภาพเป็นมหาวิทยาลัยชื่อ มหาวิทยาลัยโพลิเทคนิคแองเกลีย (Anglia Polytechnic University) มหาวิทยาลัยได้ใช้ชื่อนี้สืบมาเนื่องจากคำ สารพัดช่าง ตรงกับพันธกิจของมหาวิทยาลัยในการฝึกนักปฏิบัติ และมีประโยชน์ต่อตัวนักศึกษาเองตลอดจนนายจ้าง ท้ายที่สุดเมื่อปี พ.ศ. 2548 จึงได้ใช้ชื่อมหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน
ในอดีต โอดิล คริก ภรรยาฟรานซิส คริก นักอณูชีววิทยา นักฟิสิกส์ และนักประสาทวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ ผู้ได้รับการยกย่องเป็นผู้ร่วมค้นพบโครงสร้างโมเลกุลของกรดดีออกซีไรโบนิวคลีอิก หรือ ดีเอ็นเอ เคยทำงานที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้
มหาวิทยาลัยประกอบด้วยคณะวิชา 4 คณะ ดังนี้
สำนักงานเพื่อการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก
สำนักงานเพื่อการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก (ชื่อย่อ:สกรศ.) หน่วยงานในสังกัด กระทรวงอุตสาหกรรม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2560 ตามคำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ ๒/๒๕๖๐ เรื่อง การพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก ลงวันที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๖๐ ข้อ ๙ เพื่อทำหน้าที่เป็นสำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการนโยบายการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก และคณะกรรมการบริหารการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก หรือ กรศ.
วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 สำนักงานเพื่อการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกถูกยุบเลิกและเปลี่ยนชื่อเป็น สำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก ตาม พระราชบัญญัติเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก พ.ศ. ๒๕๖๑
สำนักงานเพื่อการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกมีอำนาจหน้าที่ตามข้อ ๙ ของคำสั่งดังต่อไปนี้
(๑) บริหารแผนการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกในภาพรวม
ตลอดจนประสานการปฏิบัติของหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องเพื่อให้การดำเนินการต่าง ๆ เป็นไปตามนโยบายและแผนการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก
(๒) ประสานงานกับหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องในการจัดเตรียมแผนงานและโครงการต่าง ๆ ตามนโยบายและแผนพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก ตลอดจนติดตามดูแลและให้คำแนะนำแก่หน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องเพื่อให้ปฏิบัติโดยถูกต้องตามที่กำหนดในคำสั่งนี้ หรือตามมติของคณะกรรมการนโยบายหรือ กรศ.
(๓) ศึกษา วิเคราะห์ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก และเสนอแนวทางการแก้ไขที่เหมาะสมต่อ กรศ. เพื่อพิจารณา
(๔) ติดตามและประเมินผลการปฏิบัติงานของหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งความก้าวหน้าในการดำเนินการตามแผนงานและโครงการ ให้เป็นไปตามนโยบายและแผนการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก
(๕) ดำเนินการให้มีการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนผู้อยู่อาศัยในระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก และประชาสัมพันธ์เพื่อสร้างความรับรู้และความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก
(๖) สนับสนุนให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น องค์กรภาคเอกชน และประชาชนในพื้นที่พัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกได้มีส่วนร่วมและได้รับประโยชน์จากการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกอย่างเหมาะสม ตลอดจนดำเนินการให้ภาคเอกชนมีส่วนร่วมในการดำเนินการตามแผนการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก
(๗) ปฏิบัติงานอื่นใดตามที่คณะกรรมการนโยบาย หรือ กรศ. มอบหมาย
เบลเยียมในสงครามโลกครั้งที่สอง
แม้ว่าจะได้ตั้งตัวเป็นกลางไม่ยุ่งเกี่ยวสงคราม เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองได้เริ่มต้นขึ้น เบลเยียมและเขตอาณานิคมของตนต้องพบว่าได้ตกอยู่ในภาวะสงครามภายหลังจากการรุกรานยึดครองประเทศโดยกองทัพเยอรมัน เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ.1940 ภายหลัง 18 วัน ของการสู้รบต่อสู้ที่ซึ่งกองทัพเบลเยียมได้ถูกผลักดันกลับจนกระทั่งถูกโอบล้อมขนาดเล็กในทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ กองทัพเบลเยียมได้ยอมจำนนต่อเยอรมัน เป็นการเริ่มต้นของการยึดครองที่จะต้องอดทนจนกระทั่งปี ค.ศ. 1944. การยอมจำนนของวันที่ 28 พฤษภาคม เป็นพระราชบัญชาโดยสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียมโดยที่ทรงไม่ได้ปรึกษาหารือกับรัฐบาลของพระองค์และก่อให้เกิดวิกฤตการณ์ทางการเมืองหลังสงคราม แม้จะยอมจำนนแล้ว เหล่าชาวเบลเยียมจำนวนมากได้ทำการอพยพไปยังสหราชอาณาจักรที่พวกเขาได้ก่อตั้งรัฐบาลผลัดถิ่นและกองทัพเสรีในฝ่ายสัมพันธมิตร
เบลเจียนคองโกยังคงจงรักภักดีต่อรัฐบาลเบลเยียมในลอนดอนและมีส่วนร่วมสำคัญในวัสดุสำคัญและแรงงานมนุษย์เพื่อฝ่ายสัมพันธมิตร เหล่าชาวเบลเยียมจำนวนมากได้มีส่วนร่วมในทั้งการติดอาวุธและทำการต่อต้านกองทัพเยอรมัน แม้ว่าบางคนได้เลือกที่จะร่วมมือกับกองทัพเยอรมัน การได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มทางการเมืองฝ่ายขวาและส่วนของประชาชนชาวเบลเยียมได้รับอนุญาตให้กองทัพเยอรมันในการรับสมัครการเกณฑ์ทหารในสองกองพลของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สจากชาวเบลเยียมและได้ปล่อยให้เกิดการข่มเหงของนาซีต่อชาวเบลเยียมเชื้อสายยิวซึ่งเกือบ 25,000 คนถูกสังหาร.
ส่วนใหญ่ของประเทศได้รับการปลดปล่อยโดยฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงระหว่างเดือนกันยายนและเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 1944 แม้ว่าพื้นที่ของตะวันออกไกลของประเทศยังคงถูกยึดครองจนกระทั่งได้รับการปลดปล่อยทั้งหมดอย่างสมบูรณ์ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1945 ชาวเบลเยียมประมาณ 88,000 คนได้เสียชีวิตในช่วงระหว่างความขัดแย้ง ได้คิดคำนวณเป็น 1.05 เปอร์เซ็นของจำนวนประชากรของประเทศในช่วงก่อนสงครามและประมาณ 8 เปอร์เซ็นของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ(GDP)ได้ถูกทำลาย
เนเธอร์แลนด์ในสงครามโลกครั้งที่สอง
การเข้าร่วมสงครามโดยตรงของเนเธอร์แลนด์ในสงครามโลกครั้งที่สองได้เริ่มต้นขึ้นด้วยการรุกรานโดยนาซีเยอรมนี เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 เนเธอร์แลนด์ได้ประกาศความเป็นกลางเมื่อสงครามได้เริ่มแตกหักในเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 เหมือนในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ออกคำสั่งให้ทำการรุกรานอย่างเต็มรูปแบบ อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 หนึ่งวันภายหลังการทิ้งระเบิดที่รอตเทอร์ดาม,กองทัพเนเธอร์แลนด์ได้ยอมจำนน รัฐบาลและราชวงศ์เนเธอร์แลนด์ได้อพยพหลบหนีและลี้ภัยไปยังกรุงลอนดอน
ภายหลังความพ่ายแพ่ เนเธอร์แลนด์ได้อยู่ภายใต้การยึดครองของเยอรมัน ซึ่งได้อดทนในบางพื้นที่จนกระทั่งเยอรมันได้ยอมจำนนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 ความเคลื่อนไหวในการต่อต้านได้ถูกปฏิบัติการโดยชนกลุ่มน้อยขนาดเล็กซึ่งได้เติบโตขึ้นในช่วงการยึดครอง ผู้ยึดครองได้ทำการขับไล่เนรเทศชนหมู่มากส่วนใหญ่ของชาวยิวไปยังค่ายกักกันนาซี ซึ่งได้รับความร่วมมือจากตำรวจชาวดัตช์และข้าราชการพลเรือน
เนื่องจากการแปรปรวนสูงของอัตราความอยู่รอดของชาวยิวในภูมิภาคต่างๆในเนเธอร์แลนด์ นักวิชาการได้สอบถามความถูกต้องของการนิยามเดียวในระดับชาติ ถึงกระนั้น และเนื่องจากมีการจัดระเบียบไว้เป็นอย่างดีในสำมะโนประชากรที่ได้มีการเปรียบเทียบไปยังประเทศอื่นๆ ประมาณ 70% ของประชากรชาวยิวของประเทศได้ถูกสังหารในช่วงความขัดแย้ง ซึ่งสูงกว่าประเทศที่เทียบเคียงมากที่สุด เช่น เบลเยียมและฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม ในพื้นที่ที่ถูกยึดครองโดยนาซีทั้งหมด เมืองอัมสเตอร์ดัมได้จัดตั้งในกิจกรรมในอุตสาหกรรมเพื่อประท้วงการประหัตประหารต่อชาวยิว
ส่วนทางใต้ของประเทศได้รับการปลดปล่อยในช่วงครึ่งหลังของปี ค.ศ. 1944 ส่วนที่เหลือโดยเฉพาะอย่างยิ่งทางตะวันตกและเหนือของประเทศยังคงถูกยึดครองอยู่ซึ่งได้รับความทุกข์ทรมานจากความอดอยากในช่วงท้ายของปี ค.ศ. 1944 เป็นที่รู้จักกันคือ "ความหิวฤดูหนาว"(Hunger Winter) เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ประเทศทั้งหมดได้รับการปลดปล่อยในที่สุดโดยการยอมจำนนของกองทัพเยอรมันทั้งหมด.
ลักเซมเบิร์กในสงครามโลกครั้งที่สอง
การเข้าร่วมสงครามของแกรนด์ดัชชีแห่งลักเซมเบิร์กในสงครามโลกครั้งที่สองได้เริ่มขึ้นด้วยการรุกรานโดยกองทัพเยอรมัน เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 และใช้เวลานานกว่าจะได้รับการปลดปล่อยโดยกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงปลายปี ค.ศ. 1944 และต้นปี ค.ศ. 1945