pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อปีมะเส็ง พ.ศ. 2400 ขณะพระชันษา 16 ปี ได้ผนวชเป็นสามเณรที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นบวรรังษีสุริยพันธุ์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอริยมุนี (ทับ พุทฺธสิริ) เป็นพระศีลาจารย์ ผนวชแล้วประทับที่วัดโสมนัสราชวรวิหารจนพระชันษาครบ 20 ปีจึงลาผนวชเพื่อทำการสมโภชตามประเพณีเป็นเวลา 3 วัน แล้วจึงอุปสมบทที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในเดือน 8 ปีกุน พ.ศ. 2406 โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นบวรรังษีสุริยพันธุ์เป็นพระอุปัชฌาย์ พระพรหมมุนี (ทับ พุทฺธสิริ) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้รับพระนามฉายาว่า "อรุโณ"
ต่อมาทรงทำทัฬหีกรรมที่วัดโสมนัสวิหาร โดยมีสมเด็จพระวันรัตน์ (ทับ พุทฺธสิริ) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระจันทรโคจรคุณ (ยิ้ม จนฺทรํสี) วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ผนวชแล้วประทับที่วัดโสมนัสวิหารจนถึง พ.ศ. 2413 จนพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้สร้างวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม จึงได้รับนิมนต์มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกและจำพรรษาที่นี่ตราบสิ้นพระชนม์
เมื่อทรงพระเยาว์ ทรงศึกษาอักขรสมัยภาษาไทยและภาษาบาลีที่วัง เมื่อบรรพชาแล้วศึกษาพระปริยัติธรรมในสำนักสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เขียว จนฺทสิริ) วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร และพระธรรมราชานุวัตร (ต่าย วารโณ) วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร ขณะทั้ง 2 รูปยังเป็นมหาเปรียญ และทรงสอบที่พระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท ได้เปรียญธรรม 5 ประโยค ในปี พ.ศ. 2407 ขณะยังเป็นสามเณร และได้รับพระราชทานตาลปัตรพื้นตาดเปรียญ 5 ประโยคมาแต่ครั้งนั้น
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร ทรงเป็นเจ้าอาวาสวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามพระองค์แรก จึงมีพระภาระสำคัญในการอำนวยการก่อสร้างพระอารามให้ยิ่งใหญ่สวยงามสมเป็นพระอารามหลวงประจำรัชกาล ได้เป็นพระอุปัชฌาย์ให้กับกุลบุตรที่เป็นพระราชวงศ์หลายพระองค์ รวมทั้งเป็นคณปูรกะและพระอภิบาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อคราวผนวชในปี พ.ศ. 2416 ทรงเป็นกรรมการเถรสมาคมคณะธรรมยุตชุดแรก ทรงเป็นแม่กองตรวจชำระพระสุตตันตปิฎกในการจัดพิมพ์พระไตรปิฎกฉบับ ร.ศ. 112 เป็นพระผู้ก่อตั้งและอุปถัมภ์โรงเรียนวัดราชบพิธเมื่อปีระกา สัปตศก จุลศักราช 1247 ตรงกับ รัตนโกสิทร์ศก 104 หรือปี พ.ศ. 2428 ดังปรากฏหลักฐานรายชื่อโรงเรียนวัดราชบพิธ อยู่ในหนังสือราชกิจจานุเบกษา เล่ม 1 หน้า 139 ทรงเป็นผู้ช่วยอธิบดีในการสอบไล่พระไตรปิฎกในปี พ.ศ. 2437 และในปี พ.ศ. 2443 ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นอธิบดีในการสอบพระปริยัติธรรม ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
วันอาทิตย์ ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 6 ปีมะเมีย พ.ศ. 2412 (ตรงกับวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2413 ตามการนับแบบปัจจุบัน) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมเจ้าพระกระจ่าง อรุโณ เป็นพระราชาคณะ มีราชทินนามว่า"หม่อมเจ้าพระอรุณนิภาคุณากร"
วันศุกร์ ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 10 ปีกุน พ.ศ. 2430 (ตรงกับวันที่ 26 สิงหาคม) ได้เลื่อนสมณศักดิ์เสมอพระธรรมไตรโลก
วันพฤหัสบดี แรม 10 ค่ำ เดือน 12 ปีกุน พ.ศ. 2430 (ตรงกับวันที่ 10 พฤศจิกายน) ทรงได้รับสถาปนาเป็น "พระวรวงษเธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร สุนทรวิสุทธิพรต อาคาริยยศราชวรพงษ ธำรงสมณคุณวิบุลยศักดิ อรรคปริยัติอรรถโกศล โสภณธรรมาลังการภูสิต คณฤศราธิบดี" ทรงศักดินา 3000 ไร่ มีสมณศักดิ์เสมอพระพรหมมุนี
วันพุธ แรม 6 ค่ำ เดือน 12 ปีมะเส็ง พ.ศ. 2436 (ตรงกับวันที่ 29 พฤศจิกายน) ทรงได้รับโปรดเกล้าฯ เพิ่มพระอิศริยยศเป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองคณะธรรมยุติกนิกาย มีราชทินนามตามจารึกในพระสุพรรณบัฏว่า ""พระวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร สุนทรวิสุทธิพรต อาคาริยยศราชวรพงษ์ ธำรงสมณคุณวิบุลยศักดิ์ อรรคปริยัติอรรถโกศล วิมลธรรมยุติกคณานุนายก สาสนดิลกบพิตร"
วันพุธ ขึ้น 10 ค่ำ เดือน 4 ปีชวด พ.ศ. 2443 (ตรงกับวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2444 ตามการนับในปัจจุบัน) ทรงได้รับเลื่อนสมณศักดิ์เป็นสมเด็จพระราชาคณะเจ้าคณะอรัญวาสีและเจ้าคณะใหญ่คณะกลาง มีราชทินนามตามจารึกในพระสุพรรณบัฏว่า "พระวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร สุนทรวิสุทธิพรต อาคาริยยศราชวรพงษ ธำรงสมณคุณวิบุลยศักดิ อรรคปริยัติอรรถโกศล วิมลยติโยคนายก สาสนดิลกบพิตร ที่สมเด็จพระพุฒาจารย์ อเนกสถานปรีชา สัปตวิสุทธจริยาสมบัติ ไตรปิฎกอรรถธรรมโกศล วิมลธุตคุณ ศิริสุนทรพรตจาริก อรัญญิกคณาธิปัติ มัชฌิมคณิศร บวรสังฆาราม คามวาสี อรัญวาสีบพิตร""
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร ที่สมเด็จพระพุฒาจารย์ ประชวรด้วยพระโรคเดียวกับพระขณิษฐาคือพระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา เมื่อทรงทราบว่าพระอัครชายาเธอพระองค์นั้นสิ้นพระชนม์ (ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2444) ทำให้ทรงสลดพระทัยจนพระอาการทรุดลงตาม มีพระอาการวิงเวียน อาเจียน อ่อนเพลีย เสียดพระนาภี พระบังคลผิดปกติ เสวยพระกระยาหารไม่ได้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงติดตามพระอาการอย่างใกล้ชิดโดยตลอด พระอาการยังทรงกับทรุดจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคอุจจาระธาตุพิการ เมื่อวันเสาร์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2444 แรม 3 ค่ำ เดือนอ้าย ปีฉลู สิริพระชันษาได้ ดำรงสมณเพศได้ 39 พรรษา ได้รับพระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุท้องสนามหลวง เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445
ฟาโรห์เมเนส
เมเนส (รุ่งเรือง ประมาณ 3200–3000 ปีก่อนคริสต์ศํกราช; , อาจออกเสียงเป็น *; ) เป็นฟาโรห์ในสมัยราชวงศ์ตอนต้นของอียิปต์โบราณ ในบันทึกคลาสสิกระบุว่าพระองค์รวมอียิปต์ตอนบนและตอนล่างและเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์แรก
ตัวตนของเมเนสยังคงเป็นที่โต้แย้ง ถึงแม้ว่าฉันทามติกระแสหลักระบุเมเนสเข้ากับฟาโรห์นาร์เมอร์ ผู้ปกครองนะกอดะฮ์ที่ 3 หรือฟาโรห์ฮอร์-อฮา ฟาโรห์ราชวงศ์ที่ 1 ทั้งสองฟาโรห์มีชื่อเสียงจากการรวมอียิปต์
พระนามและตัวตน.
"Menes" เป็นพระนามทั่วไปที่มาจากแมนิโธ นักประวัติศาสตร์และนักบวชชาวอียิปต์ที่มีชีวิตในราชอาณาจักรทอเลมีก่อนยุคคอปติก แมนิโธจกชื่อในภาษากรีกว่า Μήνης ( "Mênês") ส่วน Μιν ( "Min") ที่เป็นพระนามกรีกอีกแบบ ได้รับการอ้างอิงจากเฮอรอโดทัส นักประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช แต่ปัจจุบันไม่เป็นที่ยอมรัย เนื่องจากพระนามหลังเป็นผลจากการแผลงพระนามเทพมิน
พระนามในรูปแบบอียิปต์ "mnj" ปรากฏในบันทึกพระนามแห่งตูรินและอไบดอส ซึ่งมีอายุในราชวงศ์ที่ 19 โดยสร้างรูปสะกดใหม่เป็น การเปลี่ยนแปลงในสมัยราชอาณาจักรใหม่ตอนต้น ทำให้พระนามเดิมออกเสียงในภาษาอียิปต์เป็น คำว่า "mnj" หมายถึง "พระองค์เป็นผู้ที่ยั่งยืน" ซึ่งไอ.อี.เอส. เอ็ดเวิร์ดส์ (1971) กล่าวแนะว่า คำนี้อาจหมายถึง "ฉายาเชิงบรรยายของวีรบุรุษกึ่งตำนาน [...] ที่ชื่อจริงนั้นสูญหาย" มากกว่าชื่อเฉพาะ ชื่อนี้อาจรวมถึงผู้ปกครองนะกอดะฮ์ที่ 3: ฟาโรห์กา, ฟาโรห์สกอร์เปียนที่ 2 และฟาโรห์นาร์เมอร์
นักอียิปต์วิทยา นักโบราณคดี และนักวิชาการตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้เสนอวันที่ในรัชสมัยของเมเนสหรือวันเริ่มต้นราชวงศ์ที่ 1 แตกต่างกัน:
ฉันทามติสมัยใหม่จัดรัชสมัยเมเนสหรือจุดเริ่มต้นราชวงศ์ที่ 1 ในระหว่าง ประมาณ 3200–3030 ปีก่อนคริสต์ศักราช วรรณกรรมวิชาการบางส่วนใช้ ประมาณ 3000 ปีก่อนคริสต์ศักราช
พระธรรมฑูต
พุทธบัญญัติ
พุทธบัญญัติ คือ บัญญัติของพระพุทธเจ้า, ข้อบัญญัติที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้ ได้แก่ วินัยของภิกษุและภิกษุณี
พุทธบัญญัติ หมายถึงกฎระเบียบ ข้อบังคับที่พระพุทธเจ้าตั้งไว้เป็นพุทธอาณาคือระเบียบการปกครองภิกษุและภิกษุณี ที่เรียกโดยทั่วไปว่าพระวินัย
พุทธบัญญัติ เกิดขึ้นจากการที่มีภิกษุหรือภิกษุณีประพฤติไม่ถูกต้องไม่เหมาะสม หรือประพฤติเสียหายขึ้นจนชาวบ้านพากันตำหนิโพนทะนา ทรงรับทราบแล้วจึงให้ประชุมสงฆ์ ไต่สวนได้ความจริงแล้วจึงทรงบัญญัติเป็นข้อห้ามไว้ การบัญญัติพระวินัยของพระพุทธเจ้ามีลักษณะเช่นนี้ทั้งหมด
ชาวพุทธ
สวนฝรั่งกังไส
บริขาร
บริขาร (อ่านว่า บอริขาน) หมายถึงเครื่องใช้ไม้สอยที่จำเป็นของภิกษุซึ่งมี 8 อย่าง เรียกว่าอัฐบริขาร (อ่านว่า -อัดถะ) แปลว่าบริขาร 8 คือสบง (ผ้านุ่ง) จีวร (ผ้าห่ม) สังฆาฏิ (ผ้าซ้อน) บาตร มีดโกน เข็ม ประคดเอว ธมกรก (ที่กรองน้ำ) ซึ่งจำเป็นในการเตรียมการบวช เช่นคำพูดของเพื่อนบ้านถามแม่ของนาคซึ่งเตรียมจะบวชว่า
"บวชลูกคราวนี้ไปซื้ออัฐบริขารมาหรือยัง"
อัฐบริขาร ในวงการพระจำกันว่า "ผ้า 4 เหล็ก 3 น้ำ 1"
ผ้า 4 คือสบง จีวร สังฆาฏิ ประคดคาดเอว เหล็ก 3 คือบาตร มีดโกน เข็ม น้ำ 1 คือธมกรก
บางครั้งเรียกบริขารเหล่านี้ว่า สมณบริขาร หมายถึงเครื่องใช้สอยของสมณะหรือนักบวชในพระพุทธศาสนา
สมเด็จพระพุทธปาพจนบดี
ท่าสะพานเจริญผล
พระตำหนักสวนหงส์
พระตำหนักสวนหงส์ เป็นพระตำหนักภายในพระราชวังดุสิต พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวี เคยใช้เป็นสถานที่จัดแสดงภาพงานพระราชพิธีโบราณต่าง ๆ เช่น พระราชพิธีสมโภชเดือนขึ้นพระอู่ พระราชพิธีตรียัมปวาย รวมทั้ง จัดแสดงพระฉายาลักษณ์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสร้างพระราชวังดุสิตโดยแบ่งอาณาเขตของพระราชวังเป็นเขตพระราชฐานชั้นนอก เขตพระราชฐานชั้นกลาง และเขตพระราชฐานชั้นในดังเช่นแบบแผนการสร้างพระราชวังโดยทั่วไป ในเขตพระราชฐานชั้นในนั้นพระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้สร้างพระตำหนักและตำหนักต่าง ๆ ขึ้น โดยแต่ละแห่งขึ้นต้นด้วยคำว่า "สวน" โดยพระตำหนักที่พระองค์โปรดให้สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวีนั้นพระราชทานนามว่า "พระตำหนักสวนหงส์" ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับประตูนกร้อย
ก่อนหน้านั้นสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวีได้เสด็จแปรพระราชฐานไปประทับ ณ พระตำหนักศรีราชาเพื่อพักฟื้นจากพระอาการประชวร ระหว่างนั้นพระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งหูกทอผ้าพื้นบ้านขึ้นภายในพระตำหนัก เมื่อพระองค์เสด็จมาประทับ ณ พระตำหนักสวนหงส์จึงได้จัดตั้งกองทอผ้าส่วนพระองค์ขึ้นภายในพระตำหนัก ผ้าจากกองทอนี้โปรดให้นำออกจัดจำหน่ายให้แก่ประชาชน เพื่อนำรายได้มาเลี้ยงข้าราชบริพารเรื่อยมา
พระองค์เสด็จพระทับภายในพระตำหนักสวนหงส์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2445 จนถึง พ.ศ. 2453 หลังจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวีเสด็จไปประทับกับสมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี พระบรมราชินีนาถที่พระราชวังพญาไทเป็นเวลาหลายเดือน และได้กลับมาประทับที่พระตำหนักสวนหงส์เป็นครั้งคราว ก่อนที่จะเสด็จไปประทับยังวังสระปทุมเป็นการถาวรตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์
ต่อมาในปี พ.ศ. 2470 สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสามาตุฉาเจ้า ทรงพระกรุณาโปรดให้ พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี และ สมเด็จพระเจ้าภาติกาเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี มาประทับ จนถึงเดือนเมษายน ๒๔๗๕ พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี และ สมเด็จพระเจ้าภาติกาเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เสด็จไปประทับที่ พระตำหนักพัชราลัย ในฤดูร้อน แล้วเกิดเหตุการณ์ปฏิวัติสยาม ซึ่งพระตำหนักสวนหงษ์อยู่ใกล้กับพระที่นั่งอนันตสมาคมที่ก่อการ ทำให้ยากต่อการถวายอารักขา เพื่อความปลอดภัยส่วนพระองค์ จึงย้ายไปประทับ ณ พระตำหนักสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี ในสวนสุนันทา และหลังจากนั้นก็ไม่มีเจ้านายเสด็จมาประทับที่พระตำหนักนี้อีกเลยจนปัจจุบัน
เมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 พื้นที่บางส่วนของพระราชวังดุสิตตกไปอยู่ภายใต้ความดูแลของกองทัพบก รวมทั้ง พระตำหนักสวนหงส์ด้วย จนกระทั่ง พ.ศ. 2532 พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดและผู้บัญชาการทหารบกในขณะนั้น ได้ทำหนังสือกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเพื่อน้อมเกล้าฯ ถวายคืนพื้นที่ภายใต้ความดูแลของกองทัพบกให้แก่สำนักพระราชวัง พระตำหนักสวนหงส์จึงได้รับการบูรณะซ่อมแซมให้มีความสมบูรณ์อีกครั้ง
พระตำหนักสวนหงส์เคยใช้เป็นสถานที่จัดแสดงภาพงานพระราชพิธีโบราณต่าง ๆ เช่น พระราชพิธีสมโภชเดือนขึ้นพระอู่ พระราชพิธีตรียัมปวาย พระราชพิธีพืชมงคลจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ พระราชพิธีเสด็จทางสถลมารคและชลมารค รวมทั้ง จัดแสดงพระฉายาลักษณ์เกี่ยวกับสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เช่น พระฉายาลักษณ์เมื่อผนวชและพระราชพิธีสถาปนาขึ้นเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร
ต่อมาเมื่อมีการปรับปรุงบริเวณภายในพระราชวังดุสิต พระตำหนักสวนหงส์ได้ถูกชะลอย้ายมาปลูกสร้างใหม่บริเวณอุทยานด้านหลังพระที่นั่งอัมพรสถาน หรือฝั่งถนนนครราชสีมา
พระตำหนักสวนหงส์ เป็นพระตำหนักไม้ 2 ชั้น บริเวณเชิงชาย ระเบียง และคอสองตกแต่งด้วยไม้แกะสลักลวดลายขนมปังขิง ตัวอาคารทาสีเขียวและขาว บริเวณด้านหน้าพระตำหนักตั้งรูปปฏิมากรรมรูปหงส์ประดับไว้ด้วย พระตำหนักออกแบบและก่อสร้างโดยกลุ่มนายช่างประจำราชสำนัก ซึ่งเป็นชาวตะวันตก ได้แก่ ชาวอิตาเลียน เยอมัน และอังกฤษ สถาปัตยกรรมของพระตำหนักสวนหงส์นั้นเมื่อพิจารณาตามส่วนต่าง ๆ แล้วน่าจะมีสถาปัตยกรรมแบบวิคตอเรียน กอทิค ซึ่งเป็นศิลปะร่วมสมัยกับพระที่นั่งวิมานเมฆ แต่เมื่อพิจารณาแบบองค์รวมแล้วจัดเป็นสถาปัตยกรรมแบบ Picturesque มากกว่า และนับเป็นสถาปัตยกรรมแนวสัญลักษณ์นิยมที่สามารถผสมผสานวัฒนธรรมไทย จีน และแขกได้อย่างลงตัว
พระตำหนักที่ประทับในสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าแห่งอื่น ๆ ได้แก่
ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ลำปาง-งาว
ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์เชียงใหม่-ลำปาง
ถนนพหลโยธิน
ถนนพหลโยธิน ซึ่งมีระยะทางส่วนใหญ่เป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 สายอนุสาวรีย์หลักสี่–กลางสะพานแม่น้ำสาย (เขตแดนไทย/เมียนมา) เป็นถนนสายหลักในกรุงเทพมหานคร และเป็นหนึ่งในทางหลวงสายประธานทั้งสี่ของประเทศไทย (ประกอบด้วยถนนพหลโยธิน ถนนมิตรภาพ ถนนสุขุมวิท และถนนเพชรเกษม) สายทางเริ่มต้นที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ผ่านภาคกลาง และมุ่งเข้าสู่ภาคเหนือของประเทศไทย สิ้นสุดที่ด่านพรมแดนแม่สาย อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย บริเวณชายแดนประเทศพม่า รวมระยะทางยาว 994.749 กิโลเมตร
บางช่วงของถนนพหลโยธินอยู่ในโครงข่ายทางหลวงเอเชีย ได้แก่ ช่วงบ้านหินกองถึงอำเภอบางปะอินเป็นทางหลวงเอเชียสาย 1, ช่วงแยกหลวงพ่อโอ (เส้นแบ่งเขตจังหวัดชัยนาทกับจังหวัดนครสวรรค์) ถึงอำเภอเมืองตาก เป็นทั้งทางหลวงเอเชียสาย 1 และสาย 2 ช่วงอำเภอเมืองสระบุรีถึงบ้านหินกองเป็นทางหลวงเอเชียสาย 12 และช่วงต่างระดับนครสวรรค์ถึงแยกอุทยานสวรรค์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117) เป็นทางหลวงเอเชียสาย 13 นอกจากนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงคุนหมิง–กรุงเทพ
ถนนพหลโยธินช่วงตั้งแต่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เส้นทางของถนนจะเบี่ยงไปทิศตะวันออก ผ่านจังหวัดสระบุรีและจังหวัดลพบุรี แล้ววกกลับมายังจังหวัดชัยนาท เนื่องจากในสมัยก่อนต้องการให้ทางหลวงสายหลักผ่านที่ตั้งของกองทหารสำคัญของประเทศ
ถนนพหลโยธินในกรุงเทพมหานคร เริ่มต้นที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เขตราชเทวี มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ จากนั้นข้ามคลองสามเสนเข้าสู่เขตพญาไท ระหว่างนั้นถนนลอดใต้ทางพิเศษศรีรัช โดยมีทางวนขึ้นทางพิเศษ จากนั้นตัดกับถนนประดิพัทธ์ที่แยกสะพานควาย ก่อนข้ามคลองบางซื่อเข้าสู่เขตจตุจักร ตัดกับถนนวิภาวดีรังสิตที่ห้าแยกลาดพร้าวซึ่งมีถนนลาดพร้าวมาบรรจบเป็นแยกที่ห้า ตัดกับถนนรัชดาภิเษกที่แยกรัชโยธิน ตัดกับถนนเสนานิคม 1 ที่แยกเสนานิคม ตัดกับถนนงามวงศ์วานและถนนประเสริฐมนูกิจที่แยกเกษตร แล้วข้ามคลองบางบัวที่สะพานทองจรรยาเข้าสู่เขตบางเขน ตัดกับถนนรามอินทราและถนนแจ้งวัฒนะที่วงเวียนหลักสี่ ข้ามคลองลำผักชี และข้ามคลองสองที่สะพานใหม่ เข้าสู่เขตดอนเมืองและเขตสายไหม ก่อนเข้าสู่จังหวัดปทุมธานีในช่วงกิโลเมตรที่ 27+710
ถนนพหลโยธิน มีเส้นทางระบบขนส่งมวลชน รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท ซ้อนอยู่เหนือถนน ช่วงระหว่างอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ถึงแยก คปอ. และรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ลอดใต้ถนน ช่วงระหว่างแยกกำแพงเพชร ถึงห้าแยกลาดพร้าว
ถนนพหลโยธินในช่วงระหว่างอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิถึงกิโลเมตรที่ 24+700 (แยก คปอ.) อยู่ในเขตควบคุมของกรุงเทพมหานคร ยกเว้นช่วงระหว่างกิโลเมตรที่ 18+100 ถึงกิโลเมตรที่ 19+000 (อุโมงค์ทางลอดวงเวียนแยกบางเขน) ที่อยู่ในเขตควบคุมของกรมทางหลวง
ถนนพหลโยธินในเขตกรุงเทพมหานคร ยังเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างเขตหรือแขวงในหลายช่วง ดังนี้
เมื่อเข้าสู่จังหวัดปทุมธานี ถนนพหลโยธินจะบรรจบกับถนนวิภาวดีรังสิตที่ทางแยกต่างระดับอนุสรณ์สถาน ถนนพหลโยธินในช่วงนี้มีลักษณะคล้ายทางหลวงพิเศษ มีการแบ่งช่องทางเดินรถเป็นทางหลัก ทางคู่ขนาน สะพานกลับรถ และมีทางยกระดับอุตราภิมุขซ้อนอยู่ระหว่างช่วงกิโลเมตรที่ 28+500 ถึงกิโลเมตรที่ 33+924 จากนั้นเส้นทางจะผ่านอำเภอลำลูกกา อำเภอธัญบุรี และอำเภอคลองหลวง เข้าสู่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
จังหวัดพระนครศรีอยุธยาถึงจังหวัดตาก.
ถนนพหลโยธินเข้าสู่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ผ่านอำเภอบางปะอินกับอำเภอวังน้อย โดยมีแนวถนนเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครอง จากนั้นเส้นทางออกไปทางทิศตะวันออกและเข้าสู่อำเภอวังน้อยตั้งแต่ทางแยกต่างระดับทางแยกต่างระดับบางปะอิน 1 แล้วเข้าสู่จังหวัดสระบุรี ผ่านอำเภอหนองแค ซึ่งช่วงตั้งแต่อำเภอบางปะอินจนถึงบ้านหินกอง อำเภอหนองแค เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1 จากนั้นเส้นทางเข้าสู่อำเภอเมืองสระบุรี ในช่วงนี้ถนนมีช่องจราจรเหลือเพียง 6 ช่อง จากนั้นเข้าสู่อำเภอเฉลิมพระเกียรติ และอำเภอพระพุทธบาท แล้วเข้าจังหวัดลพบุรี ผ่านเทศบาลเมืองลพบุรี อำเภอเมืองลพบุรี ซึ่งถนนจะลดเหลือ 4 ช่องจราจร แล้วเข้าสู่อำเภอโคกสำโรง และอำเภอหนองม่วง โดยเมื่อพ้นตัวอำเภอโคกสำโรงถนนจะลดเหลือ 2 ช่องจราจร จากนั้นเส้นทางออกไปทางทิศตะวันตกและเข้าสู่จังหวัดนครสวรรค์เป็นครั้งแรกที่อำเภอตากฟ้า และอำเภอตาคลี เมื่อผ่านอำเภอตาคลี เส้นทางจะขยายเป็น 4-6 ช่องจราจรอีกครั้ง แล้วไปยังจังหวัดชัยนาท ผ่านอำเภอเมืองชัยนาท ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 แล้วเส้นทางตัดออกไปทางทิศเหนือ ผ่านอำเภอมโนรมย์ เข้าสู่จังหวัดนครสวรรค์เป็นครั้งที่ 2 โดยเส้นทางบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่อำเภอพยุหะคีรี จะเรียกถนนตั้งแต่ช่วงนี้ว่า "ถนนสายเอเชีย" เนื่องจากช่วงนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1 จนถึงอำเภอเมืองตาก และเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 2 ตั้งแต่ช่วงนี้ไปจนถึงอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย
เมื่อเข้าสู่จังหวัดนครสวรรค์ เส้นทางจะผ่านอำเภอพยุหะคีรี อำเภอโกรกพระ อำเภอเมืองนครสวรรค์ เทศบาลนครนครสวรรค์ ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาที่สะพานเดชาติวงศ์ จากนั้นเส้นทางจะออกไปทางทิศตะวันตก แล้วขึ้นไปสู่จังหวัดทางภาคเหนือ ผ่านอำเภอลาดยาวกับอำเภอบรรพตพิสัย แล้วเข้าสู่จังหวัดกำแพงเพชร ผ่านอำเภอขาณุวรลักษบุรี อำเภอคลองขลุง อำเภอเมืองกำแพงเพชร และอำเภอโกสัมพีนคร เข้าสู่จังหวัดตาก ผ่านอำเภอวังเจ้า ในอดีตถนนพหลโยธินมีเส้นทางข้ามไปยังฝั่งตะวันออกของแม่น้ำปิง ที่สะพานวุฒิกุล แล้วเข้าสู่อำเภอเมืองตาก ปัจจุบันได้มีแนวเส้นทางใหม่ตรงไปสู่อำเภอเมืองตากแล้วข้ามแม่น้ำปิงที่สะพานกิตติขจร แล้วเลี้ยวซ้ายที่สามแยกศูนย์สร้างทาง โดยบรรจบกับเส้นทางเก่าทางขวามือ ซึ่งได้กำหนดหมายเลขเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 104 และเรียกถนนนี้ว่า "ถนนพหลโยธินสายเก่า" หลังจากผ่านอำเภอเมืองตาก จะเข้าสู่อำเภอบ้านตาก และอำเภอสามเงา
จังหวัดลำปางถึงจังหวัดเชียงราย.
ต่อมาเส้นทางได้เข้าสู่จังหวัดลำปาง ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีถนนพหลโยธินผ่านเป็นระยะทางยาวที่สุดถึง 230 กิโลเมตร โดยผ่านอำเภอต่าง ๆ ได้แก่ อำเภอแม่พริก อำเภอเถิน อำเภอสบปราบ อำเภอเกาะคา อำเภอเมืองลำปาง อำเภอแม่เมาะ และอำเภองาว จากนั้นเข้าสู่จังหวัดพะเยา ที่อำเภอเมืองพะเยา และอำเภอแม่ใจ แล้วเข้าสู่จังหวัดเชียงรายเป็นจังหวัดสุดท้าย ผ่านอำเภอต่าง ๆ ได้แก่ อำเภอพาน อำเภอแม่ลาว อำเภอเมืองเชียงราย โดยตั้งแต่อำเภอเมืองเชียงรายขึ้นไปเดิมเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 110 ต่อมาได้รวมเข้ากับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ซึ่งผ่านอำเภอแม่จัน และสิ้นสุดที่อำเภอแม่สาย ที่จุดผ่านแดนถาวรแม่สาย เชื่อมต่อกับท่าขี้เหล็ก รัฐฉาน ประเทศพม่า
ก่อนหน้านี้ถนนพหลโยธินมีชื่อเดิมว่า "ถนนประชาธิปัตย์" ไปถึงดอนเมืองเมื่อปี พ.ศ. 2479 รวมระยะทางได้ 22 กิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2481 จอมพล ป.พิบูลสงครามได้ขยายสายทางต่อจากดอนเมือง ผ่านอำเภอบางปะอิน อยุธยา สระบุรี และขยายต่อมาถึงจังหวัดลพบุรีเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2483 รวมระยะทางได้ 162 กิโลเมตร ต่อมาคณะรัฐมนตรีอนุมัติให้ตั้งชื่อว่า "ถนนพหลโยธิน" เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่พลเอกพระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) หัวหน้าคณะราษฎร ผู้นำการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 และนายกรัฐมนตรีคนที่สองของไทย จากนั้นจึงขยายเส้นทางขึ้นไปเรื่อย ๆ ในที่สุดได้มีการรวมทางหลวงสายลำปาง–เชียงรายเข้าเป็นส่วนหนึ่งของถนนพหลโยธินด้วย
การนับหลักกิโลเมตร.
หลักกิโลเมตรที่ 0 ของถนนพหลโยธินเริ่มต้นการนับจากอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ถนนราชดำเนินกลาง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เช่นเดียวกับถนนสุขุมวิทและถนนเพชรเกษม และนับปกติต่อไปจนบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 (ถนนสายเอเชีย) ที่อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท
ในอดีต ถนนพหลโยธินช่วงอำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท ไปจนถึงจุดสิ้นสุดที่อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย เลขกิโลเมตรจะนับต่อเนื่องจากปลายทางทิศเหนือของถนนสายเอเชีย ซึ่งทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ในอดีตก็ได้นับเลขกิโลเมตรต่อเนื่องจากถนนพหลโยธินเป็นหลัก โดยจุดเริ่มต้นทางทิศใต้ของถนนสายเอเชีย แยกจากถนนพหลโยธินบริเวณหลักกิโลเมตรที่ 52 ที่ชุมทางต่างระดับบางปะอิน อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งถูกกำหนดให้เป็นหลักกิโลเมตรที่ 52+000 ของถนนสายเอเชีย แล้วนับต่อไปเรื่อย ๆ จนถึงสุดที่หลักกิโลเมตรที่ 202+545 ที่แยกหลวงพ่อโอ อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท ซึ่งเป็นจุดบรรจบกับถนนพหลโยธินที่หลักกิโลเมตรที่ 306+121 แม้ว่าถนนสายเอเชียจะสิ้นสุดแล้ว และเปลี่ยนเป็นถนนพหลโยธิน แต่เลขกิโลเมตรกลับถูกนับเป็นของถนนสายเอเชียต่อไป (ตัวอย่างเช่น หลักกิโลเมตรที่ 307 ของถนนพหลโยธิน กลับถูกนับเป็นกิโลเมตรที่ 203)
ในปัจจุบัน กรมทางหลวงได้มีการปรับเปลี่ยนการนับหลักกิโลเมตรของถนนพหลโยธินและถนนสายเอเชีย ให้เป็นระยะทางที่แท้จริง โดยสำหรับถนนสายเอเชียนั้น กำหนดให้จุดเริ่มต้นเป็นกิโลเมตรที่ 0+000 แทนกิโลเมตรที่ 52+000 เดิม ไปสิ้นสุดที่กิโลเมตรที่ 150+545 หรือกิโลเมตรที่ 202+545 เดิม บริเวณจุดบรรจบถนนพหลโยธินที่แยกหลวงพ่อโอ อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท ส่วนถนนพหลโยธินก็ปรับเปลี่ยนเลขหลักกิโลเมตรตั้งแต่แยกดังกล่าวจนถึงอำเภอแม่สาย ให้เป็นระยะทางที่ถูกต้องโดยเปลี่ยนจากกิโลเมตรที่ 202+545 เดิม เป็นกิโลเมตรที่ 306+121 และนับต่อไปจนสิ้นสุดที่กิโลเมตรที่ 994+749 แทนกิโลเมตรที่ 891+132 เดิม บริเวณกลางสะพานข้ามแม่น้ำสาย อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ดังนั้น การเปลี่ยนแปลงเลขหลักกิโลเมตรนี้ อาจทำให้ผู้ใช้ถนนหรือผู้สัญจรไปมาเกิดความสับสนได้
ถนนพหลโยธิน แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 41 ตอน ได้แก่
หมายเหตุ: การนับเลขตอนควบคุมของถนนพหลโยธินช่วงอนุสาวรีย์หลักสี่ - สะพานใหม่ จะใช้เลข 0101 เพราะถนนรามอินทราและถนนแจ้งวัฒนะมีสถานะเป็นทางหลวงแผ่นดิน เมื่อเลยจากสะพานใหม่จะเป็นทางหลวงท้องถิ่นของกรุงเทพมหานครจนถึงแยก คปอ. ตั้งแต่แยก คปอ.นี้ไป (เลขตอนคุม 0102) จะนับต่อไปเรื่อยตั้งแต่ช่วงนี้ไปจนถึงอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ไม่รวมนับหลักกิโลเมตรแบบเดิมไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 (ถนนสายเอเชีย) ช่วงต่างระดับบางปะอิน - แยกหลวงพ่อโอ, ทางยกระดับอุตราภิมุข (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 38) และไม่รวมเส้นทางสายเก่า, ทางหลวงเอเชีย, และทางเลี่ยงเมือง
สี่แยกห้าเชียง
สี่แยกภาคเหนือ
สี่แยกภาคเหนือ หรือ สี่แยกห้าเชียง ตั้งอยู่บนจุดตัดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 จังหวัดลำปาง อยู่ในเขตของ เทศบาลนครลำปาง ซึ่งในอนาคตจะมี ทางหลวงพิเศษหมายเลข 5
ถนนมอเตอร์เวย์ลำปาง-เชียงใหม่ ยกระดับเหนือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11
ข้ามถนนพหลโยธิน ไปจนถึงจังหวัดเชียงใหม่อีก 1 สาย (โครงการในอนาคต) ซึ่งโครงการนี้กำลังอยู่ในระหว่างการออกแบบและการวางแผน โดยจะมีการสร้างทางแยกต่างระดับ บริเวณจุดตัดถนนพหลโยธิน ซึ่งในส่วนนี้ จะมีการขอเวนคืนพื้นที่บางส่วนบริเวณใกล้เคียง เพื่อให้มีพื้นที่เพียงพอในการก่อสร้างทางแยกต่างระดับ ส่วนถนนพหลโยธิน จะมีการก่อสร้างทางคู่ขนานเพิ่มเติม ฝั่งละ 2 ช่องจราจร จากหน้าห้างบิ๊กซีลำปาง ไปจนถึงหน้าองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำปาง อำเภอเกาะคาด้วย รวมทั้งการก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำวังเพิ่มอีกหนึ่งแห่งเพื่อเชื่อมทางหลวงพิเศษหมายเลข 5
สี่แยกภาคเหนือ เป็นแยกที่เป็นเสมือนศูนย์กลางการเดินทางในภาคเหนือตอนบน เนื่องจากเป็นจุดตัดของแนวเหนือ-ใต้ (ถนนพหลโยธิน) และ ตะวันออก-ตะวันตก (ทางหลวงหมายเลข 11) สามารถเดินทางไปยังเชียง หรือเมือง ที่สำคัญทั้ง 5 ของอดีตอาณาจักรล้านนาได้ คือ เชียงใหม่ เชียงราย เชียงตุง เชียงทอง และ เชียงรุ่ง จึงได้ชื่อว่า สี่แยกห้าเชียง
หลักกิโลเมตรห้าเชียง.
ด้วยเหตุว่าสี่แยกห้าเชียง เป็นสี่แยกที่สำคัญในฐานะประตูสู่ล้านนา เป็นจุดเริ่มต้นศูนย์กลางของภาคเหนือตอนบน ดิเรก ก้อนกลีบ ผู้ว่าราชการจังหวัดลำปางจึงมีแนวคิดในการสร้างสิ่งก่อสร้างที่เป็นสัญลักษณ์ของการกำหนดเมืองลำปาง ซึ่งได้ทำการสร้างเป็นหลักกิโลเมตรขนาดใหญ่ ความสูง 14 เมตร กว้าง 7 เมตร ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 2.8 ล้านบาท จากกองทุนพัฒนาชุมชนในพื้นที่รอบโรงไฟฟ้าในจังหวัดลำปาง ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ในอนาคตคาดว่าน่าจะมีการทุบทำลายหลักกิโลเมตรนี้ทิ้งไป เนื่องจากต้องใช้พื้นที่ในการก่อสร้างทางแยกต่างระดับ บริเวณจุดตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 และทางหลวงพิเศษหมายเลข 5
ทะเลเมดิเตอร์ราเนียน
กรมพระราชวังบวรวิชัยชาญ
ธงขาว
ธงขาว  เป็นคำที่มาจากภาษาต่างประเทศ โดยทั่วไปเป็นที่เข้าใจว่าการยกธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของการยอมแพ้ หรือการพักรบ หรือทั้งสองกรณี ในการสงคราม อย่างไรก็ดี ธงขาวยังมีความหมายอย่างอื่นอีกมากในประวัติศาสตร์และธรรมเนียมของแต่ละท้องถิ่น
สัญลักษณ์แห่งการยอมแพ้และการพักรบ.
เป็นที่รับรู้กันในสากลประเทศว่าธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของการพักรบ การหยุดยิง และ/หรือการเจรจาในการณรงค์สงคราม การยกธงขาวยังถือเป็นสัญลักษณ์การขอยอมแพ้ เนื่องจากกองทหารฝ่ายที่เสียเปรียบจะใช้ธงขาวเป็นสัญลักษณ์ในการขอเจรจากับฝ่ายตรงข้ามอยู่เสมอ ความหมายของธงขาวคือ บุคคลผู้ที่ต้องการเจรจาด้วยนั้นล้วนปราศจากอาวุธ ไม่ว่าจะมาด้วยจุดประสงค์ใดในการเจรจาก็ตาม การกระทำอันตรายแก่ผู้ชูหรือแสดงธงขาวจึงถือเป็นสิ่งที่ห้ามปฏิบัติเป็นเด็ดขาด ทั้งนี้ ยังได้มีการรับรองการใช้ธงขาวไว้ในอนุสัญญาเจนีวาด้วย
การแสดงธงขาวพร่ำเพรื่อถือเป็นการขัดต่อจารีตทั่วไปในการณรงค์สงคราม และยังถือเป็นอาชญากรรมสงครามเหตุเพราะสับปลับ  อีกด้วย ทั้งนี้ มีกรณีสับปลับเช่นว่าอยู่มากมาย เป็นต้นว่า การแสดงธงขาวเพื่อหลอกลวงฝ่ายตรงข้ามแล้วจึงโจมตี
การประกอบธงขาวโดยง่ายที่สุด กระทำได้โดยการผูกผ้าสีขาวกับยอดเสาในลักษณะธงประกอบเสาธงทั่วไปนั่นเอง
การใช้ธงขาวเป็นเครื่องหมายแห่งการยอมแพ้ ปรากฏขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน (พ.ศ. 568 ถึง พ.ศ. 763) ต่อมาใน พ.ศ. 652 กอร์เนลิอุส ตากิตุส (Cornelius Tacitus) นักประวัติศาสตร์ในสมัยจักรวรรดิโรมัน ได้เขียนบทความระบุว่าธงขาวเป็นสัญลักษณ์แห่งการยอมแพ้ โดยก่อนหน้านั้น ทหารโรมันจะแสดงการขอยอมแพ้ด้วยการชูโล่เหนือศีรษะ ธรรมเนียมการใช้ธงขาวเพื่อแสดงการยอมจำนนจึงแพร่หลายไปทั่วโลกนับตั้งแต่นั้นมา
สัญลักษณ์ของตระกูล ราชวงศ์ หรือประเทศ.
ราชวงศ์อูมายยัด.
ราชวงศ์อุมัยยะฮ์ (Umayyad dynasty) เป็นราชวงศ์ที่มีบทบาทในการปกครองโลกอิสลามในช่วง พ.ศ. 1204 – พ.ศ. 1293 ราชวงศ์นี้ได้ใช้ธงสีขาวเป็นเครื่องหมาย เพื่อระลึกถึงสงครามครั้งแรกของศาสดามุฮัมมัด ที่เมืองบาดร์ (Badr) และเพื่อแยกความแตกต่างจากฝ่ายราชวงศ์อับบาซียะฮ์ (Abbasids dynasty) ซึ่งใช้ธงสีดำเป็นสัญลักษณ์ ในปัจจุบันสีขาวได้นำมาใช้เป็นสีพันธมิตรอาหรับในโลกสมัยใหม่ก็ด้วยเหตุที่กล่าวมาข้างต้น
ตระกูลมินะโมะโตะ.
ระหว่างสงครามเก็มเป (; โรมะจิ: Genpei kassen, เก็มเป คัสเซ็ง; พ.ศ. 1723 ถึง พ.ศ. 1728) ของญี่ปุ่น ธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลมินะโมะโตะ (; โรมะจิ: Minamoto) ที่ต่อสู้กับตระกูลไทระ (; โรมะจิ: Taira) ซึ่งใช้ธงแดงเป็นสัญลักษณ์ ธงขาวนี้ได้ใช้สืบมาจนกระทั่งโชกุนตระกูลโทะกุงะวะ (; โรมะจิ: Tokugawa) สิ้นอำนาจการปกครองประเทศใน พ.ศ. 2411 ในปีนั้น ญี่ปุ่นก็ได้รับเอาแบบแผนการใช้ธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของการยอมแพ้ตามอย่างสากลด้วย
ราชอาณาจักรฝรั่งเศส.
ในสมัยที่ฝรั่งเศสยังปกครองด้วยระบอบกษัตริย์ (ภาษาฝรั่งเศสเรียกยุคนี้ว่า "อองเซียง เรฌีม" - "Ancien Régime") นับตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ฝรั่งเศสได้ใช้ธงสีขาวล้วนเป็นธงประจำราชวงศ์ ในบางครั้งอาจมีการเพิ่มลวดลายดอกลิลลี่ (เฟลอร์เดอลีส์ - fleur de lys) เพื่อเป็นเครื่องหมายการแสดงพระองค์ของพระมหากษัตริย์ หรือใช้เป็นธงเรือของภาคีอัศวินแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์