pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เวชชิเอตตาเขียนจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพชุดภายใน “โถงนักแสวงบุญ” (Pellegrinaio) ในโรงพยาบาลร่วมกับโดเมนนิโค ดิ บาร์โตโล (Domenico di Bartolo) และ พริอาโม เดลลา เควอร์เชีย (Priamo della Quercia) รวมทั้งภาพ “การก่อตั้งสถานพยาบาล” และ “มโนทัศน์ของนักบุญซานตาโซโรเร” ซึ่งเป็นภาพความฝันของแม่ของนักบุญโซโรเรผู้ตามตำนานกล่าวว่าเป็นผู้ก่อตั้งสถานพยาบาล
ต่อมาราวปี ค.ศ. 1444 เวชชิเอตตาก็เขียนภาพในชาเปลเดลซาโครชิโอโด ที่รวมทั้งภาพ “การประกาศของเทพ” “การประสูติของพระเยซู” และ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” และรวมทั้งอุปมานิทัศน์ของบันไดที่เป็นภาพเด็กปีนบันไดขึ้นไปบนสวรรค์ นอกจากนั้นแล้วเวชชิเอตตาก็ยังเขียนภาพภายในวัดซานทิสสิมาอันนันซิอาตาของสถานพยาบาลเป็นภาพการคืนชีพของพระเยซูที่ลงชื่อและปีที่เขียน ค.ศ. 1476 ที่แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของโดนาเทลโล
งาน “Arliquiera” เป็นงานตกแต่งสำหรับวัตถุมงคลของวัดซานตามาเรียเดลลาสกาลาที่ทำในปี ค.ศ. 1445 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ในเมืองเซียนา
งานอื่นในเซียนา.
งานผอบศีล (ciborium) สัมริดขนาดใหญ่ที่สร้างโดยเวชชิเอตตาสำหรับวัดซานตามาเรียเดลลาสกาลา (ราว ค.ศ. 1467-ค.ศ. 1472) ถูกนำไปไว้ตั้งที่มหาวิหารเซียนาในปี ค.ศ. 1506 วาซารีบรรยายว่าเป็นงานหล่อที่งดงาม ที่ได้สัดส่วน ออกแบบดี และฝีมือชั้นเยี่ยม ระหว่างปี ค.ศ. 1447 ถึงปี ค.ศ. 1450 เวชชิเอตตาและลูกศิษย์ก็เขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในหอศีลจุ่มซานจิโอวานนิของมหาวิหารเซียนา เป็นภาพของอีแวนเจลิส, ประกาศก และ ประกาศกี และอัสสัมชัญ จิตรกรรมได้รับการซ่อมแซมเป็นอันมากในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นอกจากนั้นแล้วก็ยังเขียนภาพพระเยซูถูกเฆี่ยนและถนนสู่กางเขนภายในมุขด้วย
งานประติมากรรมที่สร้างก็ได้แก่รูปนักบุญมาร์ตินสำหรับพาลัซโซซาราชินิ อนุสรณ์ผู้ตายที่หล่อด้วยสัมริดของมาร์ตินัส ซอชชินัสผู้อาวุโสสำหรับวัดซานโดเมนิโคที่ปัจจุบันอยู่ที่อุฟฟิซิในฟลอเรนซ์ และงานแกะสลักนักบุญปีเตอร์ที่วาซารีสรรเสริญว่าเป็นงานชิ้นที่มีฝีมือดี
Vecchietta
พระเจ้าอัลฟองโซที่ 5 แห่งอารากอง
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 แห่งอารากอน  (ค.ศ. 1396 - 27 มิถุนายน ค.ศ. 1458) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอารากอนในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 5”, พระมหากษัตริย์แห่งบาเลนเซียในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 3”, พระมหากษัตริย์แห่งมายอร์คาและซาร์ดิเนียในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 2”, และพระมหากษัตริย์แห่งซิซิลีและเคานท์แห่งบาร์เซโลนา ในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 4” และพระมหากษัตริย์แห่งเนเปิลส์ในพระนามว่า “อัลฟอนโซที่ 1”
Alfonso V of Aragon
Alfons V of Aragon
ลัทธิเอเรียส
ลัทธิเอเรียส  เป็นแนวคำสอนทางเทววิทยาของเอเรียส (ราว ค.ศ. 250–336) บาทหลวงที่สังคายนาไนเซียครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 325 ประกาศว่าเป็นพวกนอกรีต แต่มาได้รับการยกโทษให้ในการประชุมซีนอดแห่งไทร์ครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 335 แต่ต่อมาก็ถูกประกาศว่าเป็นผู้นอกรีตอีกหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว กล่าวกันว่าจักรพรรดิคอนสแตนเชียสที่ 2 (ค.ศ. 337–361) และจักรพรรดิวาเลนส์ (ค.ศ. 364–378) ทรงนับถือลัทธิเอเรียสหรืออาจจะลัทธิกึ่งเอเรียส
เอเรียสพำนักและสั่งสอนเทศนาอยู่ที่อะเล็กซานเดรีย อียิปต์ แนวคำสอนของลัทธินี้ถือว่าขัดกับหลักความเชื่อทางคริสตวิทยาเรื่องตรีเอกภาพกระแสหลักที่ใช้ในปัจจุบันในนิกายโรมันคาทอลิก ออร์ทอดอกซ์ และโปรเตสแตนต์
เอเรียนิสม์
หมวดคำอักษรจีน
หมวดคำอักษรจีน  หมายถึงดัชนีคำศัพท์ในพจนานุกรมภาษาจีน (หรือภาษาอื่นที่ใช้อักษรจีน) ซึ่งแบ่งตามลักษณะของการประกอบอักษร อักษรจีนแต่ละตัวจะถูกจัดเข้าไว้ในหมวดคำเพียงหมวดเดียว เรียงตามลำดับจำนวนขีดและการเขียน และแต่ละหมวดก็จะมีความหมายไปในทางเดียวกัน
การแบ่งอักษรจีนเป็นหมวดคำเริ่มต้นขึ้นในอักษรานุกรมซัวเหวินเจี่ยจื้อ (說文解字) เขียนโดย สวี่ เซิ่น (許慎) นักคัมภีรศาสตร์สมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก แต่เดิม สวี่ เซิ่น ได้แบ่งหมวดคำอักษรจีนไว้เป็น 540 หมวด ต่อมาพจนานุกรมคังซีในสมัยราชวงศ์ชิง ได้รวบรวมหมวดคำที่คล้ายกันเข้าจนเหลือ 214 หมวด เช่นเดียวกับพจนานุกรมจงหัว และเมื่อมีการประกาศใช้อักษรจีนตัวย่อ พจนานุกรมฮั่นหยู่จึงมีหมวดคำ 200 หมวดเท่านั้น (ส่วนพจนานุกรมซินหัวเรียงลำดับตามพินอิน)
ความหมายของหมวดคำ.
การแบ่งอักษรจีนออกเป็นหมวดคำนั้น นอกจากจะสามารถใช้เป็นดัชนีในพจนานุกรมแล้ว ยังแสดงให้เห็นถึงความหมายโดยรวมของอักษรจีนที่อยู่ภายใต้หมวดคำหนึ่ง ๆ เพราะหมวดคำทุกหมวดมีความหมายในตัวเอง เช่นหมวดคำ 人 โดยตัวศัพท์เองแปลว่า คน เมื่อประกอบกับส่วนอื่นจึงมีความหมายที่เกี่ยวกับคน หรือกิริยาอาการของคน เช่นคำว่า 从 คนหนึ่งอยู่หน้าอีกคนหนึ่งอยู่หลัง ความหมายโดยรวมจึงหมายถึง เดินตามกัน หรือคำว่า 众 เป็นลักษณะของคนอยู่รวมกันสามคน ความหมายโดยรวมจึงหมายถึง มวลชน หมวดคำอาจมีรูปร่างที่เปลี่ยนแปลงไปเมื่อผสมกับส่วนอื่น เช่นหมวดคำ 人 อาจแปลงรูปไปเป็น 亻 ใส่ไว้ที่ข้างซ้ายของอักษร อาทิ 休 他 作 เป็นต้น
อักษรหมวดคำหลายหมวดสามารถเขียนโดด ๆ ได้ เป็นคำและมีความหมาย เรียกว่า "หมวดคำอิสระ" เช่น 口 หมายถึงปาก 女 หมายถึงผู้หญิง 水 หมายถึงน้ำ 火 หมายถึงไฟ เป็นต้น แต่บางหมวดถึงแม้จะมีความหมายแต่ก็ไม่สามารถเขียนโดด ๆ ได้ และไม่ถือเป็นคำ เรียกว่า "หมวดคำไม่อิสระ" เช่น 宀 หมายถึงหลังคา แต่ไม่เป็นคำ ต้องประกอบกับส่วนอื่นจึงจะเป็นคำได้ บางหมวดก็เป็นเพียงรูปแปลงของหมวดคำอื่นเช่น 忄 และ ⺗ เป็นรูปแปลงของ 心 หมายถึงหัวใจ รูปแปลงเหล่านี้จึงเป็นหมวดย่อยของหมวดคำหลัก และจัดอยู่ในหมวดเดียวกันในลำดับพจนานุกรม
ส่วนที่อยู่ถัดจากหมวดคำ อาจให้ความหมายตามลักษณะที่ปรากฏ หรือให้เพียงแค่เสียงอ่านที่ใกล้เคียงอย่างใดอย่างหนึ่ง ตัวอย่างเช่น 好 (hǎo) ประกอบด้วยหมวดคำ 女 หมายถึงผู้หญิงและ 子 หมายถึงลูกชาย เนื่องจากชาวจีนมีคตินิยมว่าถ้าผู้หญิงมีลูกชายเป็นเรื่องดี คำนี้จึงแปลว่า ดี ในขณะที่ 媽/妈 (mā) แปลว่า แม่ ประกอบด้วยหมวดคำ 女 หมายถึงผู้หญิงและ 馬/马 (mǎ) ซึ่งเป็นศัพท์เลียนเสียงเท่านั้น (ความหมายแท้จริงของส่วนหลังคือ ม้า ไม่ได้หมายความว่าเป็นม้าตัวเมีย) แต่ก็มีอักษรจีนอีกจำนวนหนึ่งที่ไม่ได้สัมพันธ์กับความหมายของหมวดคำหรือเสียงเลย ในกรณีนี้การจัดหมวดคำเพียงเพื่อให้สามารถค้นหาได้ในพจนานุกรมเท่านั้น ตัวอย่างเช่น 九 (jiǔ) แปลว่าเก้า จัดอยู่ในหมวดคำ 乙 (yǐ) ซึ่งหมายถึงที่สองหรือหักงอ
อักษรจีนต่างรูปของคำที่มีความหมายเดียวกันและอ่านเหมือนกัน โดยเฉพาะกับอักษรโบราณที่เลิกใช้หรือไม่นิยมใช้ หรือเป็นอักษรตัวย่อ-ตัวเต็ม ไม่จำเป็นต้องจัดอยู่ในหมวดคำเดียวกัน เช่น 礦 ตัวย่อ 矿 (kuàng) แปลว่าเหมืองแร่หรือสายแร่ ทั้งสองอยู่ในหมวดคำ 石 (หิน) อักษรต่างรูปของคำนี้คือ 鑛 อยู่ในหมวดคำ 金 (ทอง) อีกตัวอย่างหนึ่ง 後 (hòu) แปลว่าข้างหลังหรือหลังจาก อยู่ในหมวดคำ 彳 (ถนนหรือเดิน) ส่วนตัวย่อคือ 后 พบได้ในหมวดคำ 口 (ปาก)
ตำแหน่งของหมวดคำ.
ตำแหน่งของหมวดคำในอักษรจีนอาจจัดวางอยู่ได้หลายตำแหน่ง ทั้งซ้าย ขวา บน ล่าง คลุมบน ห่อล่าง ล้อมรอบ หรือแม้แต่ทับซ้อนเข้าไปข้างใน การจำแนกหมวดคำอักษรจีนจึงต้องอาศัยประสบการณ์การค้นหาบ่อยครั้ง ทราบว่าหมวดคำที่เปลี่ยนรูปมีอะไรบ้าง ปกติแล้วเรามักจะสังเกตได้ว่าหมวดคำกลุ่มหนึ่งมักจะอยู่ที่ตำแหน่งเดิมตลอดเวลา แต่หากเป็นกรณีพิเศษอื่นก็ต้องจดจำ
ต่อไปนี้เป็นการแยกแยะหมวดคำตามตำแหน่งที่วาง ซึ่งมีเจ็ดประเภทหลักและเจ็ดประเภทย่อย ตำแหน่งเหล่านี้มีการตั้งชื่อในภาษาญี่ปุ่นด้วย
หมวดคำเดียวกันอาจมีตำแหน่งการวางที่แตกต่างกันได้ ทำให้อักษรบางตัวอาจไม่อยู่ในหมวดคำตามที่คาดการณ์ไว้เช่น 聞 อยู่ในหมวดคำ 耳 แทนที่จะเป็น 門; 化 อยู่ในหมวดคำ 匕 แทนที่จะเป็น 人; 章 กับ 意 อยู่ในหมวดคำ 立 กับ 音 ตามลำดับ เป็นต้น
การค้นหาในพจนานุกรม.
ปกติแล้วพจนานุกรมจะมีดัชนีเลขหน้าเริ่มต้นสำหรับหมวดคำอักษรจีนตัวนั้น แต่เนื่องจากในหนึ่งหมวดมีคำศัพท์มาก พจนานุกรมหลายเล่มจึงได้รวมคำศัพท์ทั้งหมดเก็บไว้เป็นดัชนีด้วย แล้วลำดับอักษรด้วยจำนวนขีดเพื่อให้ค้นหาง่ายขึ้น ตัวอย่างเช่น ต้องการหาคำว่า 拾 เราอาจสามารถเปิดไปดูที่หมวดคำ 手 (รูปแปลงคือ 扌 หมายถึง มือ) แล้วไล่ดูไปจนกว่าจะพบคำที่ต้องการซึ่งอาจใช้เวลามาก แต่ด้วยดัชนีคำศัพท์ทั้งหมด จะต้องนับว่าส่วนที่เหลือวาดอีกกี่ขีดจึงจะครบอักษรทั้งตัว ในกรณีนี้ 合 ประกอบขึ้นจากการเขียน 6 ขีด ในดัชนีคำศัพท์ ณ ตำแหน่ง 手 + 6 ขีด (หรือ 扌 + 6 ขีด) ก็จะมีคำว่า 拾 ปรากฏอยู่ จึงสามารถเปิดไปยังหน้าที่มีคำนั้นอยู่ได้โดยตรง และได้ความหมายว่า "เก็บขึ้นมาจากพื้น" ข้อเสียของระบบนี้อยู่ที่ตัวผู้ค้นหาหากไม่ทราบว่าหมวดคำคืออะไร หมวดคำรูปแปลงเป็นอย่างไร และมีลำดับขีดเขียนอย่างไร ซึ่งอักษรบางตัวอาจมีการเขียนที่ซับซ้อนจนไม่สามารถแยกแยะ ทำให้ค้นหาไม่เจอก็เป็นได้
พจนานุกรมบางเล่มได้รวมอักษร 〇 หมายถึงเลขศูนย์เข้าไปด้วย ซึ่งเขียนโดยการตวัดครั้งเดียว (1 ขีด) เป็นอักษรพิเศษที่ไม่จัดอยู่ในหมวดใด บางครั้งอาจมีอักษรจีนบางตัวที่จัดหมวดคำไม่ได้ รวมอยู่ท้าย ๆ ดัชนีคำศัพท์ โดยเฉพาะกับพจนานุกรมที่เรียงลำดับตามอักษรจีนตัวย่อ
หมวดคำในคอมพิวเตอร์.
ถึงแม้เราจะสามารถใช้อักษรจีนแทนหมวดคำได้โดยตรง แต่ในยูนิโคดก็มีช่วงอักขระที่จองไว้ให้สำหรับหมวดคำอักษรจีนโดยเฉพาะ เพื่อให้สะดวกใช้ในการสร้างดัชนี มีสองช่วงคือหมวดคำแบบคังซีตามดั้งเดิม (U+2F00–U+2FDF) และหมวดคำส่วนขยายที่ใช้กับอักษรตัวย่อ หรือใช้ในภาษาอื่นที่นอกเหนือไปจากภาษาจีน (U+2E80–U+2EFF)
หมวดนำอักษรจีน
แคว้นโมลีเซ
โมลีเซ  เป็นแคว้นหนึ่งในยี่สิบแคว้นของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ในภาคใต้ของประเทศ มีพื้นที่เล็กที่สุดเป็นอันดับสองของรองจากแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตา แคว้นโมลีเซก่อตั้งในปี ค.ศ. 1963 ก่อนหน้านี้เคยเป็นส่วนของภูมิภาคที่มีชื่อว่าภูมิภาคอาบรุซซีและโมลีเซ (รวมกับแคว้นอาบรุซโซ) ซึ่งในปัจจุบันได้แยกออกจากกันแล้ว แคว้นนี้ครอบคลุมพื้นที่ 4,438 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 320,000 คน
โมลีเซเป็นแคว้นที่มีผู้ตั้งถิ่นฐานมานานประมาณ 1 พันปีแล้ว ชาวแซมไนต์และชาวเฟรนตานีครองพื้นที่นี้มาจนกระทั่งยุคโรมันโบราณ หลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 476 โมลีเซถูกชาวออสโตรกอทเข้าครอบครองในปี ค.ศ. 535 ต่อมาในปี ค.ศ. 572 ก็ถูกชาวลอมบาร์ดครอบครองและปกครองโดยขุนนางแห่งเบเนเวนโต และในปี ค.ศ. 860 ชาวซาราเซ็นก็ได้โจมตีและทำลายเมืองอีแซร์เนีย เตเลเซ อาลีเฟ เซปีโน โบยาโน และเวนาโฟร
ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ภูมิภาคนี้แบ่งออกเป็น 9 เมือง ประกอบด้วยเวนาโฟร ลารีโน ตรีเวนโต โบยาโน อีแซร์เนีย คัมโปมารีโน แตร์โมลี ซานโกร และปีเยตรับบอนดันเต ต่อมาในปี ค.ศ. 1095 เมืองโบยาโนมีอำนาจมากที่สุดในภูมิภาค มีผู้ปกครองสูงสุดคืออูว์โกที่ 1 แห่งมูว์ลูซ ซึ่งน่าจะเป็นที่มาของชื่อแคว้นโมลีเซ
เมืองต่าง ๆ พัฒนามากขึ้นตั้งแต่ก่อนสิ้นสุดคริสต์ศวรรษที่ 13 โดยที่ขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินราชอาณาจักรเนเปิลส์ ต่อมาในคริสตวรรษที่ 16 ก็ได้รวมเข้ากับจังหวัดคาปีตานาตา (แคว้นปุลยา) และต่อมาในปี ค.ศ. 1806 ก็ได้เปลี่ยนเป็นจังหวัดปกครองตนเองของภูมิภาคอาบรุซซี
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เกิดเศรษฐกิจตกต่ำทั่วโลก และได้ฟื้นตัวขึ้นมา หลังจากการรวมเป็นปึกแผ่นของราชอาณาจักรอิตาลีใหม่ ๆ (ค.ศ. 1861) ก็เริ่มเกิดเขตอุตสาหกรรมขึ้นในพื้นที่
ต่อมาเกิดความพินาศย่อยยับทั้งประเทศในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ฝ่ายสัมพันธมิตรที่สามารถยึดเมืองแตร์โมลีในเดือนกันยายน ค.ศ. 1943 กองกำลังภาคพื้นดินที่มีขนาดใหญ่ตั้งฐานที่เมืองคัมโปบัสโซ ซึ่งถูกเรียกว่า"เมืองแห่งใบเมเปิล" (Maple Leaf City) หลังจากการเข้ามาประจำการของกองทหารแคนาดา
แคว้นโมลีเซเป็นแคว้นก่อตั้งใหม่สุดในแคว้นทั้งหมดของอิตาลี ตั้งแต่การก่อตั้งในปี ค.ศ. 1963 เมื่อภูมิภาคอาบรุซซีและโมลีเซแยกตัวออกเป็นสองแคว้น ก็กลับมาพัฒนาได้ด้วยตนเอง
แคว้นโมลีเซมีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นอาบรุซโซทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับแคว้นลาซีโอด้านทิศตะวันตก ติดกับแคว้นคัมปาเนียทางทิศใต้ ติดกับแคว้นปุลยาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และติดกับทะเลเอเดรียติกทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือ มีพื้นที่ 4,438 ตารางกิโลเมตร แคว้นโมลีเซมีพื้นที่เล็กที่สุดในภาคใต้ของอิตาลี และเป็นแคว้นที่มีอายุน้อยที่สุดในแคว้นทั้งหมดของประเทศอิตาลี
บริเวณแผ่นดินภายในของแคว้นมีลักษณะเป็นภูเขาถึงแม้ว่าจะมีพื้นที่ติดชายฝั่งยาว 35 กิโลเมตร พื้นที่ประมาณร้อยละ 55 ของทั้งแคว้นเป็นภูเขาและที่เหลืออีกร้อยละ 45 ของแคว้นเป็นที่สูง (ที่สูงในแผ่นดินใหญ่และที่สูงริมทะเล) และการที่ไม่มีพื้นที่ที่เป็นที่ราบต่ำและมีแต่พื้นที่ภูเขากลายเป็นอุปสรรคในการเจริญเติบโตของสังคมและเศรษฐกิจภายในแคว้น แคว้นโมลีเซมีสภาพอากาศจากอิทธิพลโดยตรงตามสภาพภูมิประเทศ คือมีอากาศแบบชายทะเลบริเวณพื้นที่ชายฝั่งที่แคบ ๆ ส่วนพื้นที่ภายในแคว้นที่เป็นที่สูงและภูเขาก็มีอากาศแบบภูเขา
เมืองส่วนใหญ่ที่อยู่ในแผ่นดินส่วนในของแคว้นแทบจะไม่มีผู้คนวัยทำงานเลย เนื่องจากผู้คนเดินทางไปหาอาชีพและงานทำในเขตที่มีการเติบโตใหญ่กว่า ซึ่งที่นั่นก็คือเมืองลารีโน อยู่ในจังหวัดคัมโปบัสโซ ผู้คนส่วนใหญ่ที่มีฐานะจะอยู่ที่เมืองนี้ และเมืองนี้จะมีลักษณะพิเศษคือเป็นเมืองในสมัยยุคกลาง ที่บ้านเรือนตั้งถิ่นฐานรอบ ๆ โบสถ์ซึ่งเป็นศูนย์กลางของเมืองลารีโน
แคว้นโมลีเซแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 จังหวัด คือ จังหวัดคัมโปบัสโซและจังหวัดอีแซร์เนีย และแต่ละจังหวัดแบ่งออกเป็นเทศบาลหรือที่เรียกว่า "โคมูนี" (Comuni) หรือเทศบาล มีทั้งหมด 136 เทศบาล โดยจังหวัดคัมโปบัสโซมีเทศบาล 84 เทศบาล และจังหวัดอีแซร์เนียมีเทศบาล 52 เทศบาล
หมวดคำ
ซัมบอดีส์วอตชิงมี
"ซัมบอดีส์วอชชิงมี"  เป็นซิงเกิลแรกของศิลปินอาร์แอนด์บีในนามร็อกเวลล์ ออกในสังกัดโมทาวน์ในปี ค.ศ. 1984 เพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับการเล่าเรื่องอาการระแวงจากการถูกตามและถูกแอบดู เพลงนี้ยังได้อดีตศิลปินโมทาวน์อย่างไมเคิล แจ็กสันและเจอร์เมน แจ็กสันมาร้องในท่อนคอรัส เพลงนี้ยังถูกมาทำใหม่และประกอบในโฆษณาของ GEICO ในปี 2008 และ 2009
ร็อกเวลล์ เป็นนามแฝงของเคนเนดี วิลเลียม กอร์ดี บุตรชายของซีอีโอค่ายเพลงโมทาวน์ เบอร์รี กอร์ดี จูเนียร์ เขาเซ็นสัญญากับโมทาวน์โดยที่พ่อของเขาไม่รู้ และพ่อของเขาก็ไม่รู้เลยว่าศิลปิน ร็อกเวลล์ คือลูกชายของเขา จนกระทั่งได้ออกซิงเกิลแล้ว
เพลงนี้โปรดิวซ์โดยเคอร์ติส แอนโทนี โนเลน โดยมีเสียงร้องของไมเคิล แจ็กสันและเจอร์เมน แจ็กสัน"ซัมบอดีส์วอชชิงมี" ติดชาร์ตสูงสุดอันดับ 2 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ในปี 1984 และติดอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดอาร์แอนด์บีซิงเกิลส์ และยังติดอันดับ 6 ในยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต
ในปี 2009 เพลงนี้ติดอยู่อันดับ 20 ของการจัดอันดับทางช่องวีเอชวัน ในหัวข้อ 100 เพลงวันฮิตวันเดอร์สในยุค 80
ศุภมิตร จันทร์แจ่ม
ศุภมิตร จันทร์แจ่ม หรือ ปุ๋ย เดวิล เป็นนักเขียนการ์ตูนในสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เกิดวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ที่ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี จบการศึกษาจาก วิทยาเขต เพาะช่าง (ราชมงคล) กรุงเทพ เข้าสู่วงการการ์ตูนโดยเขียนการ์ตูนให้กับนิตยสารสวนเด็ก หนูจ๋า เบบี้ ขายหัวเราะ และ มหาสนุก ของสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เมื่อ พ.ศ. 2531 โดยเขียนการ์ตูนตลก 3 ช่อง (ตีพิมพ์ทั้งขายหัวเราะ มหาสนุก สวนเด็ก) รวมทั้งการ์ตูนเรื่องสั้นในตอน ชุด สติแตก...สุดขอบฟ้า! ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในมหาสนุกเล่มใหญ่ ช่วงปลายปี พ.ศ. 2532 และรวมเล่มในปี 2539 และยังเขียนเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน และยังมีเรื่องสั้นชุดอื่นๆอีกมากมายเช่น ผี! วิญญาณและความผูกพัน เค้าโครงจากเหม เวชกร ซึ่งขณะนี้ ปุ๋ย เดวิล ก็ได้เขียนการ์ตูนเรื่องสั้นขายทางออนไลน์ ในชุด ผี! OUT OF CONTROL และ การ์ตูนเรื่องสั้น ซีรีส์ หิมพานต์ New Generation อีกด้วยครับ...
ข้อมูลนี้ผม ศุภมิตร จันทร์แจ่ม เข้ามาให้ข้อมูลเอง หลังจากที่ได้เห็นข้อมูลผิดเพี้ยนมาเป็นเวลานานครับ
พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 1 มหาราช
ขนมหน้างอน
ข้าวต้มญวน
ขนมแก้อาม
ขนมแก้อามเป็นขนมพื้นบ้านภาคใต้ชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งข้าวเจ้า โดยปั้นแป้งข้าวเจ้าที่นวดแล้วเป็นก้อนกลม นำไปต้มในน้ำพอสุก แล้วนำมาตัดเป็นชิ้น จากนั้นนำไปต้มในน้ำกะทิที่ใส่เกลือและกุ้งสดลงไปต้มให้สุก เมื่อเดือดดีแล้วจึงยกลง เมื่อจะรับประทาน ตักใส่ถ้วย โรยต้นหอมและพริกไทย
พระองคุลีมาลเถระ
ขนมกุหลี
ขนมหัวล้าน
ขนมหัวล้าน เป็นขนมพื้นบ้านภาคใต้ ใช้วิธีการทำแบบขนมต้ม
ทำจากแป้งข้าวเหนียวห่อไส้ที่ทำมาจากถั่วเขียวนึ่งบด กวนกับมะพร้าวขูดและน้ำตาล ปั้นเป็นรูปกลม นำไปนึ่งให้สุก ราดด้วยกะทิ ถ้าไม่นึ่งแต่นำไปทอดเรียกขนมหัวล้านทอด
ขนมพื้นบ้านภาคใต้อีกชนิดหนึ่งที่คล้ายขนมหัวล้านคือขนมหนวยหนุน ซึ่งใช้กะทิมากกว่าขนมหัวล้าน และปั้นเป็นเม็ดคล้ายเม็ดขนุน ไส้ต่างไปจากไส้ของขนมหัวล้าน
ในภาคกลางเรียนขนมโคกระทิ
ขนมหัวล้านทอด
เซอร์ไวเวอร์ ฮีโร่ปะทะวายร้าย
เซอร์ไวเวอร์ ฮีโร่ปะทะวายร้าย  เป็นฤดูกาลที่ 20 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ จะทำการฉลองที่รายการครบรอบ 10 ปีอีกด้วย รวมถึงจะไม่เหมือนฤดูกาลอื่น ๆ ที่จะหยุดการถ่ายทำไปก่อนช่วงหนึ่งแล้วจึงเริ่มถ่ายทำฤดูกาลถัดไปแต่ฤดูกาลนี้จะถ่ายทำทันทีหลังจากฤดูกาลที่ 19 เซอร์ไวเวอร์ ซาโมอา จบลงโดยจะทำการถ่ายทำที่ประเทศซามัว เช่นเดียวกับฤดูกาลที่ 19 โดยใช้สถานที่เดียวกันแต่จะใช้ชื่อต่างออกไปเพื่อป้องกันการสับสน ผู้แข่งขันได้ถูกทำการเลือกเสร็จเรียบร้อยแล้วพร้อมกับเซอร์ไวเวอร์ ซาโมอา ข้อหักมุมสำหรับฤดูกาลนี้คือ ผู้เข้าแข่งขันทุกคนเป็นผู้เข้าแข่งขันจากฤดูกาลก่อน ๆ หน้าทั้งหมดและจะเป็นการคัดเฉพาะผู้เข้าแข่งขันที่ "ดีที่สุด" ปะทะ "ร้ายกาจที่สุด"อีกด้วย ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 20 คนมาจากในฤดูกาลก่อนๆ ทั้งสิ้นซึ่งมีทั้งเคยเล่นมาแล้ว 1 ครั้งกับเล่นมาแล้ว 2 ครั้ง การออกอากาศตอนแรกสำหรับในประเทศไทยสามารถรับชมได้ทาง True Visions ซึ่งจะฉายหลังจากที่ทางซีบีเอสฉายจบแต่ละตอนไปแล้วเป็นเวลา 7 ชั่วโมงซึ่งตรงกับวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 เวลา 14:00 น. ตามเวลาประเทศไทย แต่ตอนแรกจะฉายที่ 13:00 น. ด้วยความยาว 2 ชั่วโมง
ฤดูกาลนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นฤดูกาลที่มีการแข่งขันที่ดุเดือดที่สุดเท่าที่เคยมีมาและสัญลักษณ์รายการได้ถูกเปลี่ยนเป็นครั้งแรกจากคำว่า Outwit, Outplay, Outlast เป็น Return (กลับมา) Revenge (แก้แค้น) Redemption (ถอนรากถอนโคน)
ทอมใช้เครื่องรางภูมิคุ้มกันที่ซ่อนเอาไว้ทำให้ผลโหวตที่มีชื่อ ทอม จะไม่ถูกนับ &lt;br&gt;
รัสเซลมอบเครื่องรางคุ้มกันให้กับพาร์วาตี พาร์วาตีจึงใช้เครื่องรางภูมิคุ้มกันที่ซ่อนเอาไว้ทำให้ผลโหวตที่มีชื่อ พาร์วาตี จะไม่ถูกนับ &lt;br&gt;
พาร์วาตีมอบเครื่องรางคุ้มกันให้กับแซนดร้า 1 อันและให้กับเจอร์รี่ 1 อัน ทั้ง 2 คนจึงใช้เครื่องรางภูมิคุ้มกันที่ซ่อนเอาไว้ทำให้ผลโหวตที่มีชื่อ แซนดร้าและเจอร์รี่ จะไม่ถูกนับ &lt;br&gt;
แซนดร้าใช้เครื่องรางภูมิคุ้มกันที่ซ่อนเอาไว้ทำให้ผลโหวตที่มีชื่อ แซนดร้า จะไม่ถูกนับ &lt;br&gt;
ขนมหนวยหนุน
กถาวัตถุ 10
กถาวัตถุ 10 หมายถึง เรื่องที่ควรพูด เรื่องที่ควรนำมาสนทนากันในหมู่ภิกษุ ได้แก่
กถาวัตถุสิบ
ฟูซีลี
ฟูซีลี  เป็นพาสตาชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นเส้นเกลียวสั้นที่มีหลากหลายสีเช่นเดียวกันกับพาสตาชนิดอื่น ๆ โดยคำว่า "fusilli" ในภาษาอิตาลีมีความหมายว่า "เกลียวเล็ก"
ในไทยมักจะเรียกพาสตามักกะโรนีเป็นชื่อพาสตาฟูซีลี
กถาวัตถุ (แก้ความกำกวม)
เทศบาลตำบลพิมาย
เทศบาลตำบลพิมาย เป็นเทศบาลแห่งหนึ่งในอำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา
เทศบาลตำบลพิมายเป็นเทศบาลแห่งหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมา ในอดีตเป็นสุขาภิบาลที่มีชื่อว่า "สุขาภิบาลพิมาย" และได้มีการยกฐานะจากสุขาภิบาลพิมายเป็นเทศบาลตำบลพิมาย เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542
เทศบาลตำบลพิมาย ปัจจุบันตั้งอยู่ที่สำนักงานชั่วคราวเลขที่ 316 หมู่ที่ 14 ถนนหฤทัยรมย์ ตำบลในเมือง อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา เป็นศูนย์กลางอำเภอพิมายห่างจากที่ว่าการอำเภอพิมายประมาณ 1 กิโลเมตร และห่างจากจังหวัดนครราชสีมา ประมาณ 60 กิโลเมตร การเดินทางจากกรุงเทพฯ ผ่านตัวจังหวัดนครราชสีมาไปยังอำเภอพิมาย โดยเส้นทางหลวงแผ่นดิน หมายเลข 2 ถึงบริเวณแยกตลาดแค อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา แยกเข้าถนนตลาดแค-พิมาย โดยเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 206 ประมาณ 10 กิโลเมตร เดินทางโดยรถประจำทางปรับอากาศและรถประจำทาง ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง
อาณาเขตทั้ง 4 ด้านคือ องค์การบริหารส่วนตำบลในเมือง อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา
เทศบาลตำบลพิมาย มีพื้นที่ 2.156 ตารางกิโลเมตร (ที่มา : ระบบสารสนเทศ GIS ของสำนักงานโยธาธิการและผังเมืองจังหวัดนครราชสีมา) ประกอบไปด้วยพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1 2 3 14 16 17 ตำบลในเมือง อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งเดิมมีการปกครองส่วนท้องถิ่นในรูปแบบของสุขาภิบาล และได้มีการเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลพิมาย เป็นเทศบาลตำบลพิมาย เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542
เทศบาลตำบลพิมาย มีลักษณะเป็นแอ่งกะทะ เป็นเกาะ มีแม่น้ำมูล ลำจักราชลำน้ำเค็มล้อมรอบมีสระโบราณ 5 สระ (สระโบสถ์, สระเพลง, สระพลุ่ง, สระขวัญ, สระแก้ว) และคูเมืองโบราณที่ยังคงเหลืออยู่บางจุด
มีโบราณสถานที่สำคัญ และแหล่งท่องเที่ยว คือ อุทยานประวัติศาสตร์พิมายพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พิมาย เมรุพรหมทัต ประตูเมืองโบราณ 4 ทิศและแหล่งท่องเที่ยวบริเวณรอบเขตเทศบาล เช่น ไทรงาม กุฎิฤๅษี ท่านางสระผม และสนามแข่งเรือยาวพิมาย
ฤดูร้อน เริ่มตั้งแต่เดือน กุมภาพันธ์ - พฤษภาคม
ฤดูฝน เริ่มตั้งแต่เดือน มิถุนายน - กันยายน
ฤดูหนาว เริ่มตั้งแต่เดือน ตุลาคม - มกราคม
เทศบาลตำบลพิมาย มีทั้งหมด 15 ชุมชน ดังนี้
หมู่ที่ 1
หมู่ที่ 2
หมู่ที่ 3
หมู่ที่ 14
หมู่ที่ 16
หมู่ที่ 17
สังกัด เทศบาลตำบลพิมาย.
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลตำบลพิมาย
สภาพการจราจรในเขตเทศบาล มีสภาพคล่องตัวพอสมควร แต่จะมีปัญหาในด้านถนนสายหลัก ที่เป็นบริเวณใกล้กับโบราณสถานที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว พื้นที่สำหรับรถยนต์ / จักรยานยนต์ โดยเฉพาะรถโดยสารขนาดใหญ่ และรถของนักท่องเที่ยวไม่เพียงพอต่อผู้ใช้ถนนจึงทำให้รถต้องจอดบริเวณริมถนน ซึ่งก่อให้เกิดการกีดขวางการจราจรในช่วงเวลากลางวัน และไม่สามารถขยายถนนบริเวณดังกล่าวได้อีกเนื่องจากติดกับเขตที่ดินของประชาชน
- มีรถโดยสารประจำทาง แบบธรรมดา และปรับอากาศชั้น 2 ตามเส้นทางชุมพวง – พิมาย – นครราชสีมา อัตราค่าโดยสาร 36 บาท และ 50 บาท ตามลำดับ
- มีรถสองแถวรับจ้าง ระหว่าง พิมายไปยังตำบลต่าง ๆ ในอำเภอพิมาย
- ในเขตเทศบาล มีบริการของสามล้อรับจ้าง และรถจักรยานยนต์รับจ้างและรถรับจ้าง (สองแถว) บริการ
ข้อมูล จปฐ. 2.
จำนวนประชากร (ข้อมูลกรมการปกครอง) จำนวนทั้งสิ้น 16,248 คน แยกเป็นชาย 7,853 คน หญิง 8,395 คน (ที่มา: ข้อมูลจาก กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ฐปก ปี 2560 ณ วันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2560
ส่วนมากใช้ภาษาไทยโคราช เป็นหลักในการพูด แต่มีเอกลักษณ์เฉพาะที่เป็นสำเนียงพิมาย ที่บ่งบอกว่าเป็นคนพิมาย
ผู้นับถือศาสนา พุทธ ร้อยละ 99 มีจำนวนวัด 5 วัด
ประชาชนส่วนใหญ่มีอาชีพค้าขาย รับจ้าง โดยอาชีพเกษตรกรรมส่วนใหญ่อยู่นอกเขตเทศบาลและมีการประกอบอาชีพอุตสาหกรรมในครัวเรือนที่เป็นอาชีพพื้นบ้านที่สำคัญ เช่น การทำเส้นหี่พิมาย กระยาสารท และผลิตภัณฑ์จากหวาย ที่เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่น รายได้เฉลี่ย 69,836.50 บาท/คน/ปี การประกอบอาชีพเป็นไปตามสภาพของครัวเรือน ยังไม่มีการลงทุนในเชิงพาณิชย์ในด้านของการบริหาร จัดการ (ที่มา : ข้อมูลจาก จปฐ ปี 2552 ณ วันที่ 25 มีนาคม 2552)
การพาณิชย์กรรม และการบริการ
สถานประกอบการด้านพาณิชกรรม
คลาดไนท์บาซ่า 1 แห่ง
ตลาดสดเทศบาล 1 แห่ง
ซุปเปอ์มาเก็ต 4 แห่ง
ย่านการค้าริมทาง 7 สาย
สถานประกอบการเทศพาณิชย์
โรงฆ่าสัตว์ 1 แห่ง (นอกเขตเทศบาล)
อาคารเช่า 1 แห่ง
โรงแรม 1 แห่ง
เกสต์เฮาส์ 5 แห่ง
ธนาคาร 5 แห่ง
วันสำคัญทางพุทธศาสนาในประเทศไทย
สตรีตฟุตบอล
สตรีตฟุตบอล  หรือ สตรีตซอกเกอร์  ฟุตบอลข้างถนน เป็นฟุตบอลที่เล่นใช้เทคนิค 2 ประเภท คือเล่นกลางอากาศ (airmove) กับบนพื้นดิน (groundmove) airmove อาจจะเรียกอีกประเภทว่า ฟรีสไตล์ฟุตบอลก็ได้ เพราะเน้นพวกเดาะบอล groundmove จะเป็นแนวสตรีตฟุตบอลคือจะเน้นการคลึงบอลบนพื้น
จุดกำเนิดของสตรีตฟุตบอล มาจากดิเอโก มาราโดนา ที่มีเทคนิคการคลึงบอลเหมือนบอลเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
ธาตุ 6
ธาตุ ๖
ธาตุ 4
ธาตุ ๔
จักรพรรดิหวูต้าตี้
ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน
ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน หรือ ตำนานเกี่ยวกับบริเตน  เป็นชื่อที่เรียกรวมตำนานที่เกี่ยวกับเคลต์และตำนานประวัติศาสตร์ของเกรตบริเตนโดยเฉพาะตำนานที่เกี่ยวกับกษัตริย์อาเธอร์และอัศวินโต๊ะกลม
“ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน” เป็นคำที่นำมาใช้โดยกวีชาวฝรั่งเศสฌอง โบเดล (Jean Bodel) ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในกวีนิพนธ์ “Chanson de Saisnes”:
การใช้คำว่า “ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน” เป็นการแยกจากวรรณกรรมที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับบริเตนจากแหล่งอื่นๆ เช่นตำนานของกรีซโบราณ, “ปกรณัมเกี่ยวกับโรม” และตำนานพาลาดิน (Paladin) ที่เกี่ยวกับชาร์เลอมาญและสงครามกับมัวร์และซาราเซนซึ่งถือกันว่าเป็นส่วนหนึ่งของ “ปกรณัมเกี่ยวกับฝรั่งเศส” แม้ว่าตำนานที่เกี่ยวกับกษัตริย์อาเธอร์จะเป็นหัวข้อหลักของตำนานเกี่ยวกับบริเตนแต่ก็มิใช่หัวข้อเดียว หัวข้ออื่นที่ถือว่าอยู่ในเครือข่ายของปกรณัมเกี่ยวกับบริเตนก็ได้แก่ตำนานเกี่ยวกับบรูตัสแห่งบริเตน, กษัตริย์โคล, กษัตริย์เลียร์ (Leir of Britain) และ กอกมากอก (Gog and Magog)
Matter of Britain
Arthurian
Arthurian cycle
ถีนะ
Hindu-Arabic numerals
ดีวีนากอมเมเดีย
ดีวีนากอมเมเดีย  เป็นวรรณกรรมอุปมานิทัศน์ที่ดันเต อาลีกีเอรี เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1308 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1321 ถือเป็นกวีนิพนธ์สำคัญของวรรณกรรมอิตาลีและเป็นหนึ่งในงานชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของวรรณกรรมของโลก กวีนิพนธ์นี้เป็นเป็นจินตนิยายและอุปมานิทัศน์ของคริสเตียนสะท้อนให้เห็นถึงการวิวัฒนาการของปรัชญาสมัยกลางในเรื่องที่เกี่ยวกับโรมันคาทอลิกของตะวันตก นอกจากนั้นก็ยังเป็นหนังสือที่มีบทบาทต่อสำเนียงทัสคัน (Tuscan dialect) ตามที่เขียนเป็นภาษาอิตาลีมาตรฐาน
“ดีวีนากอมเมเดีย” แบ่งออกเป็นสามตอน “นรก” (Inferno) “แดนชำระ” (Purgatorio) และ “สวรรค์” (Paradiso) กวีนิพนธ์เขียนในรูปของบุคคลที่หนึ่งและเป็นเรื่องที่บรรยายการเดินทางของดานเตไปยังภูมิสามภูมิของผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว ที่เริ่มการเดินทางตั้งแต่วันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ไปจนถึงวันพุธหลังจากวันอีสเตอร์ของปี ค.ศ. 1300 โดยมีเวอร์จิล กวีโรมัน เป็นผู้นำใน “นรก” และ “แดนชำระ” และเบียทริเช พอร์ตินาริ เป็นผู้นำใน “สวรรค์” เบียทริเชเป็นสตรีในอุดมคติที่ดันเตพบเมื่อยังเป็นเด็กและชื่นชมต่อมาแบบ “ความรักในราชสำนัก” (courtly love) ที่พบในงานสมัยแรกของดันเตใน “ชีวิตใหม่” (La Vita Nuova) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1295
ชื่อเดิมของหนังสือก็เป็นเพียงชื่อสั้นๆ ว่า “Commedia” แต่ต่อมา โจวันนี บอกกัชโชก็มาเพิ่ม “Divina” ข้างหน้าชื่อ ฉบับแรกที่พิมพ์ที่มีคำว่า “Divine” อยู่หน้าชื่อ เป็นฉบับที่โลโดวีโก ดอลเช (Lodovico Dolce) นักมานุษยวิทยาฟื้นฟูศิลปวิทยาของเวนิส พิมพ์ในปี ค.ศ. 1555
ภาคีสมาชิกราชบัณฑิตยสภา
ภาคีสมาชิกราชบัณฑิตยสภา ผู้ทรงคุณวุฒิมีความรู้เชี่ยวชาญในสาขาวิชาใดวิชาหนึ่งที่อยู่ในหน้าที่ของราชบัณฑิตยสภา โดยมีจำนวนจำกัดได้ไม่เกิน 160 คน แบ่งเป็นสำนักต่าง ๆ คือ สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง 40 คน สำนักวิทยาศาสตร์ 80 คน และสำนักศิลปกรรม 40 คน
หลักเกณฑ์วิธีการสมัครและวิธีการรับบุคคลเป็นภาคีสมาชิก.
ผู้สมัครเป็นภาคีสมาชิกจะต้องมีความรู้เชี่ยวชาญในสาขาวิชาใดวิชาหนึ่งที่อยู่ในหน้าที่ของราชบัณฑิตยสภา โดยได้รับปริญญา ประกาศนียบัตร หรือดำรงตำแหน่งทางวิชาการ อย่างใด อย่างหนึ่งดังต่อไปนี้
ผู้ประสงค์จะสมัครเป็นภาคีสมาชิก สามารถยื่นใบสมัครต่อเลขาธิการราชบัณฑิตยสภาโดยมีราชบัณฑิตในสำนักวิชาที่ตนสมัครอย่างน้อยสองคนรับรองว่าผู้แสดงความจำนงนั้นสมควรเป็นภาคีสมาชิก ผู้สมัครเป็นภาคีสมาชิกจะสมัครได้เพียงสำนักเดียวและสาขาวิชาเดียวเท่านั้น จากนั้นประธานสำนักที่จะรับบุคคลเข้าเป็นภาคีสมาชิกทำการแต่งตั้งราชบัณฑิตในสำนักเป็นคณะกรรมการคัดเลือกขึ้นคณะหนึ่ง ประกอบด้วย ประธานหนึ่งคน และกรรมการอย่างน้อยสองคน เพื่อดำเนินการคัดเลือกผู้สมัครเป็นภาคีสมาชิก โดยให้คณะกรรมการพิจารณาผลงานทางวิชาการของผู้สมัครทั้งปริมาณและคุณภาพ การเป็นที่ยอมรับทางวิชาการ การนำเสนอผลงานต่อที่ประชุม ระดับผู้ฟัง และระดับการประชุม เป็นต้น
กาลักติโกส
กาลักติโกส  เป็นคำในภาษาสเปน มีความหมายตรงตัวว่า "ที่เกี่ยวข้องกับดาราจักร" หรือ "ผู้มาจากดาราจักร" แต่ในวงการฟุตบอลนำมาใช้เรียกบรรดานักเตะที่มีค่าตัวแพงและมีชื่อเสียงระดับโลกของสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด ซึ่งก็คือ "ดารา" หรือ "ซูเปอร์สตาร์" ในดาราจักรนั่นเอง คำนี้ยังใช้สื่อถึงนโยบายของเรอัลมาดริดภายใต้การบริหารของประธานสโมสรโฟลเรนติโน เปเรซด้วย โดยในช่วงนั้นเขาจะซื้อตัวผู้เล่นจากสโมสรอื่นอย่างน้อยหนึ่งคนในฤดูร้อนของทุกปี สรุปคือ "กาลักติโกส" ซึ่งเป็นรูปพหูพจน์ของ "กาลักติโก"  สื่อความหมายถึงนโยบายซื้อนักเตะและบรรดานักเตะที่ถูกซื้อตัวมาตามนโยบายนั้น
ในปัจจุบัน กาลักติโกสมีนัยความหมายทั้งในแง่บวกและแง่ลบ โดยในช่วงแรกนิยมใช้เพื่อเน้นความยิ่งใหญ่ของเหล่านักเตะซูเปอร์สตาร์และการสร้างทีมระดับโลกของเรอัลมาดริด แต่ภายหลังคำนี้เริ่มมีความหมายแฝงในเชิงลบมากขึ้น โดยใช้เป็นคำเยาะหยันนโยบายซื้อตัวนักเตะของสโมสร หลังจากที่สื่อต่าง ๆ ได้รับรู้ว่า ท้ายที่สุด (ของกาลักติโกสยุคแรก) นโยบายดังกล่าวไม่สามารถพาทีมไปสู่ความสำเร็จในระดับที่คาดหวังได้
กาลักติโกสยุคแรก.