pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในภาคแรก เขาปรากฏตัวในการทำภารกิจพาแฮร์รี่ออกมาจากซากบ้านพวกพอตเตอร์ที่ได้รับมอบหมายจากดัมเบิลดอร์ แฮกริดเป็นอีกคนหนึ่งที่ดัมเบิลดอร์ไว้วางใจที่จะปฏิบัติงานที่ต้องปกปิดความลับ ภายหลังจากที่แฮกริดพาแฮร์รี่ออกมาจากซากบ้านของพวกพอตเตอร์ในก็อดดริก ฮอลโล่ว์แล้วเขานำตัวแฮร์รี่มาฝากไว้กับพวกเดอสลีย์ 10 ปีต่อมาพวกเดอสลีย์ได้รับจดหมายจากฮอกวอตส์เรื่องพาแฮร์รี่ไปเรียนที่ฮอกวอตส์ แต่พวกเดอสลีย์ไม่ยอมให้แฮร์รี่อ่านจดหมาย นอกจากนั้นยังทำลายจดหมายทั้งหมดอีกด้วย จนวันหนึ่งแฮกริดได้รับมอบหมายจากดัมเบิลดอร์ให้มาพาตัวแฮร์รี่ไป ภายหลังแฮกริดจึงพังประตูบ้านพวกเดอสลีย์และพาตัวแฮร์รี่ไปซื้อของที่ตรอกไดแอกอน ที่ฮอกวอตส์ในวันที่แข่งควิดดิชแฮกริดเผลอหลุดปากออกไปเรื่องนิโคลรัส แฟรมเมล ทำให้พวกแฮร์รี่สืบหาข้อมูลและพบภายหลังว่าแฮกริดนำศิลาอาถรรพ์ออกจากตู้นิรภัยเนื่องจากมีคนพยายามจะขโมยมัน และในที่สุดพวกแฮร์รี่สามารถป้องกันศิลาไว้ได้
ในภาคสอง แฮกริดมีบทบาทในการพาตัวแฮร์รี่ออกจากตรอกนอกซ์เทริน ที่โรงเรียนห้องแห่งความลับถูกเปิดออก แฮร์รี่พบสมุดบันทึกลึกลับของทอม ริ้ดเดิ้ลและพบว่าแฮกริดคือคนที่เปิดห้องแห่งความลับเมื่อ 50 ปีก่อน แฮกริดจึงโดนไล่ออกจากฮอกวอตส์เมื่ออยู่ปี 3 ภายหลังแฮร์รี่เข้าไปในห้องแห่งความลับและพบว่าริ้ดเดิ้ลใส่ความแฮกริดในที่สุดแฮร์รี่จัดการกับริ้ดเดิ้ลได้และแฮกริดพ้นผิดในที่สุด
ในภาคสาม แฮกริดได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์สอนวิชาดูแลสัตว์วิเศษและนำ "บัคบีค" ฮิปโปกริฟมาสอนในชั้นเรียนแต่บัคบีคเกิดไปทำร้ายมัลฟอยจนบาดเจ็บทำให้บัคบีคถูกตัดสินประหาร แต่แฮร์รี่สามารถช่วยบัคบีคและพามันหนีไปได้
ในภาคสี่ ฮอกวอตส์เป็นเจ้าภาพการประลองเวทไตรภาคี แฮกริดได้เริ่มทำความรู้จักมาดามมักซิมจากโรงเรียนฝ่ายตรงข้ามและช่วยแฮร์รี่ให้รู้ถึงภารกิจนั่นคือภารกิจต่อสู้กับมังกรจนแฮร์รี่สามารถผ่านภารกิจมาได้ และในงานเลี้ยงเต้นรำแฮกริดได้พูดกับมาดามมักซิมว่าเธอเป็นลูกครึ่งยักษ์เหมือนกับเขา ทำให้มาดามมักซิมโกรธและเลิกคบกับแฮกริด แต่ภายหลังริต้า สกีตเตอร์นักข่าวจอมยุ่งจากเดลี่พรอเฟ็ตมาขอข้อมูลเรื่องเชื้อสายของแฮกริด แฮกริดจึงบอกไป และสกีตเตอร์จึงนำเรื่องทั้งมาใส่ความแฮกริดและประจานไว้ในหนังสือพิมพ์ ทำให้แฮกริดไม่กล้าจะพบหน้าใคร แต่เมื่อได้รับคำแนะนำจากแฮร์รี่ แฮกริดจึงดีขึ้นและคืนดีกับมาดามมักซิม
ในภาคห้า ดัมเบิลดอร์ส่งแฮกริดไปเจรจากับพวกยักษ์เรื่องการร่วมเป็นพรรคพวกกับโวลเดอมอร์ ภายหลังแฮกริดกลับมาสอนที่ฮอกวอตส์แต่อัมบริดจ์ครอบงำฮอกวอตส์และแฮกริดเป็นอีกคนหนึ่งที่มีสิทธิโดนไล่ออก แต่ภายหลังเมื่อหมดจากสงครามในกระทรวงฮอกวอตส์จึงสงบสุขอีกครั้ง
ในภาคหก บทบาทของแฮกริดไม่ค่อยมีมากเท่าไหร่นักมีกล่าวถึงในตอนที่แฮร์รี่ไปช่วยแฮกริดฝังศพอาราก็อกและในงานศพของดัมเบิลดอร์ ในภาคสุดท้ายแฮร์กริดมีบทบาทในตอนที่พาแฮร์รี่หนีผู้เสพความตายกลางอากาศและยังใช้มอเตอไซร์ของซีเรียสเล่นงานผู้เสพความตายไปหลายคน ในปีนี้ฮอกวอตส์ถูกครอบงำแต่แฮกริดจัดงานเลี้ยงร่วมเชียร์แฮร์รี่ พอตเตอร์อย่างลับ ๆ แต่ถูกพวกผู้เสพความตายจับได้ แต่แฮกริดสามารถหนีไปได้ในวันที่มีสงครามฮอกวอตส์ แฮกริดกลับมาและช่วยสู้ในสงครามจนฮอกวอตส์สงบสุข
ผู้เสพความตาย  เป็นตัวละครสมมติในชุดนวนิยายและภาพยนตร์ "แฮร์รี่ พอตเตอร์" พวกเขาเป็นกลุ่มพ่อมดแม่มด นำโดยลอร์ดโวลเดอมอร์ ที่แสวงการทำให้ชุมชนพ่อมดแม่มดบริสุทธิ์โดยการกำจัดผู้ที่เกิดจากมักเกิล (คือ พ่อมดแม่มดที่เกิดจากพ่อแม่ที่ไม่มีเวทมนตร์) พวกเขายังพยายามสร้างระเบียบใหม่ผ่านกระทรวงเวทมนตร์และทำให้เกิดความกลัวในหมู่ชุมชนพ่อมดแม่มดโดยการข่มขวัญและสังหารข้าราชการคนสำคัญและศัตรูอื่นของผู้เสพความตาย ซึ่งหมายถึง สมาชิกภาคีนกฟีนิกซ์เป็นหลัก
ผู้เสพความตายระบุได้จากตรามารบนต้นแขนซ้าย สัญลักษณ์ที่โวลเดอมอร์สร้างขึ้นเพื่อเรียกตัวเขาไปยังผู้เสพความตายทันทีหรือกลับกัน เครื่องแต่งกายปกติของพวกเขารวมเสื้อคลุมมีหมวกคลุมสีดำ และหน้ากาก กลุ่มผู้เสพความตายปรากฏครั้งแรกในนวนิยาย แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี แต่สมาชิกนั้นปรากฏตั้งแต่เล่มก่อน ๆ แล้ว เช่น ลูเซียส มัลฟอย​ เซเวอร์รัส สเนป​ และ​เดรโก​มัลฟอย​ เป็นต้น​ (ตรามารสามารถลบล้าง​ออกได้ยากแม้ว่าเจ้าแห่ง​ศาสตร์​มืดจะตายไปแล้วก็ตาม)​
ยุคแรกของผู้เสพความตาย.
ในช่วงแรกนั้นโวลเดอมอร์มีกองกำลังสมุนเป็นจำนวนมาก เรื่องการฆ่าผู้วิเศษและรวมไปถึงมักเกิ้ลนั้นถือเป็น 'การละเล่น' ธรรมดาอย่างหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกันในยุคเรืองอำนาจของโวลเดอมอร์ ก็ได้มีสมาคมลับที่ใช้ชื่อว่าภาคีนกฟีนิกซ์ ซึ่งมีอัลบัส ดัมเบิลดอร์เป็นแกนนำ ที่พยายามต่อต้านและกำจัดอำนาจมืด พวกผู้เสพความตายจึงพยายามกำจัดพวกภาคีให้หมดสิ้น ในขณะที่พวกภาคีถูกฆ่าเหล่าผู้เสพความตายก็ลดลงจากการถูกจับกุม หรือถูกฆ่าโดยมือปราบมารบ้าง จนกระทั่งโวลเดอมอร์สูญสลายอำนาจ เหล่าผู้เสพความตายจึงถูกกำจัดไปทีละคน บางคนตาย บางคนถูกจับ และบางคนพ้นความผิด ยุคแรกจึงสิ้นสุดลง
ยุคฟื้นฟูอำนาจมืด.
13 ปีต่อมาโวลเดอมอร์ฟื้นคืนชีพขึ้น และพยายามรวบรวมสมุนกลับมา แต่ในขณะเดียวกันแฮร์รี่ซึ่งรู้เห็นเหตุการณ์คนเดียวก็พยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้กระทรวงเชื่อ แต่กระทรวงกลับปฏิเสธที่จะรับรู้ว่าโวลเดอมอร์กลับมาจนกระทั่งผู้เสพความตายที่ถูกคุมขังแหกคุกออกมารวบรวมกำลังกับโวลเดอมอร์อีกครั้ง จึงทำให้เกิดสงครามกับผู้เสพความตายที่กระทรวงเวทมนตร์ ในกองปริศนา หลังจากดัมเบิลดอร์ถูกฆ่าตาย ผู้เสพความตายกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง หลังจากนั้นพวกของโวลเดอมอร์ยึดอำนาจของกระทรวงเวทมนตร์ได้สำเร็จอำนาจมืดกำลังจะครอบงำทั่วโลก ทำให้ประเทศถูกอำนาจมืดครอบงำทั่วทุกสารทิศรวมถึงฮอกวอตส์ด้วย พวกแฮร์รี่เองก็พยายามกำจัดชิ้นส่วนวิญญาณของโวลเดอมอร์ และทำให้เกิดสงครามที่ฮอกวอตส์
อำนาจมืดสูญสลาย.
หลังจากโวลเดอมอร์ตาย พลังอำนาจมืดก็สลายไป เหล่าผู้เสพความตายต่างก็ถูกสังหารและถูกจับกุม บางพวกก็หนีไปได้ บางพวกก็ถูกฆ่าตายในสงครามฮอกวอตส์ เช่น เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์, แอนโทนิน โดโลฮอฟ เป็นต้น
เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์.
เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ เกิดในปี 1951 มีสามีคือโรโดลฟัส เลสแตรงจ์ และเธอยังเป็นพี่สาวของอันโดรเมด้า ท็องส์ แม่ของนิมฟาดอร่า ท็องส์ กับนาร์ซิสซา มัลฟอย แม่ของเดรโก มัลฟอย อีกด้วย เธอเป็นผู้เสพความตายที่มักจะรับหน้าที่เป็นผู้นำเสมอ เนื่องจากเธอภักดีต่อจอมมารที่สุด และได้รับการไว้วางใจจากเขามาก หลังจากที่จอมมารสูญสิ้นอำนาจเธอก็ออกตามหาเขา แต่เธอถูกจับไปอยู่ที่อัซคาบันเนื่องจากคดีที่เธอก่อ โดยการใช้คำสาปกรีดแทงมือปราบมารสองสามีภรรยาคือแฟรงค์และอลิซ ลองบัตท่อม ซึ่งเป็นพ่อแม่ของเนวิลล์ ลองบัตท่อม แต่หลังจากที่จอมมารกลับมาเป็นอิสระเขาก็ได้ไปช่วยเธอออกมา ซึ่งเธอก็ได้เป็นผู้นำของผู้เสพความตายเข้าไปที่กองปริศนาเพื่อแย่งชิงลูกแก้วพยากรณ์จากพวกแฮร์รี่ด้วย แต่เธอทำไม่สำเร็จและได้สังหารซิเรียส แบล็กซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธออีกด้วย
หลังจากนั้นเธอกับน้องสาวของเธอซึ่งก็คือนาร์ซิสซา ได้ไปขอให้เซเวอร์รัส สเนปช่วยเกลี้ยกล่อมจอมมารให้ละเว้นเดรโกไม่ให้เป็นผู้เสพความตาย และได้มีการทำปฏิญาณไม่คืนคำกับสเนปและนาร์ซิสซเธอและผู้เสพความตายส่วนหนึ่งบุกไปที่ฮอกวอตส์ด้วยความช่วยเหลือของเดรโก และพยายามบังคับให้เดรโกเป็นคนสังหารดัมเบิลดอร์ แต่สเนปชิงลงมือเสียก่อน ในภาคสุดท้าย เธอกับครอบครัวมัลฟอยได้ตัวแฮร์รี่มาจากพวกนักต้อน ก่อนจะเรียกโวลเดอมอร์ เธอได้สังเกตเห็นดาบของกริฟฟินดอร์ที่พวกนักต้อนชิงมาจากเฮอร์ไมโอนี่เข้าและเล่นงานพวกนักต้อนที่รู้เห็นในเรื่องนี้เนื่องจากดาบนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสมบัติที่เก็บเอาไว้ในตู้นิรภัยของเธอ เธอได้ทรมานเฮอร์ไมโอนี่ให้บอกความจริงกับเธอเรื่องดาบ แต่สุดท้ายด๊อบบี้ได้เข้ามาขวางไว้และเธอก็ได้สังหารเขาด้วยมีดสั้น โดยเฮอร์ไมโฮนีได้เส้นผมของเธอติดมาด้วย ทำให้เธอสามารถปลอมตัวเป็นเบลลาทริกซ์ไปขโมยถ้วยของฮัฟเฟิลพัฟมาได้ ในสงครามฮอกวอตส์เธอต่อสู้และพยายามที่จะฆ่าจินนี่ วีสลีย์ สุดท้ายเธอจึงถูกมอลลี่สังหารด้วยคำสาปพิฆาต
ลูเซียส มัลฟอย.
ลูเซียส มัลฟอย เป็นพ่อของ เดรโก มัลฟอย คู่กัดของแฮร์รี่ พอตเตอร์ เขาเป็นผู้สืบเชื้อสายบริสุทธิ์ของตระกูลมัลฟอยที่มั่งคั่งและเป็นผู้มีอำนาจระดับหนึ่งในกระทรวงเวทมนตร์ รวมไปถึงเป็นผู้จงรักภักดีต่อเจ้าแห่งศาสตร์มืด ลอร์ดโวลเดอมอร์ ปรากฏตัวครั้งแรกในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ ณ ร้านตัวบรรจงและหยดหมึก ตรอกไดแอกอน และเป็นผู้ยัดบันทึกของทอม ริ้ดเดิล (ต่อมาคือ ลอร์ดโวลเดอมอร์) ให้จินนี่ วีสลีย์จนกระทั่งเธอถูกสมุดบันทึกครอบงำ ในเล่ม 5 ลูเซียสได้ล้มเหลวจากการชิงลูกแก้วพยากรณ์ในกระทรวงจนถูกเจ้าหน้าที่จับเข้าคุกอัซคาบัน ลูเซียสได้รับการช่วยเหลือให้หลบหนีออกมาในที่สุด ในเล่ม 7 เขาได้หมดความน่าเชื่อถือลงและจำเป็นต้องสละไม้กายสิทธิ์ของตัวเองให้โวลเดอมอร์นำไปฆ่าแฮร์รี่
ลูเซียสล้มเหลวอีกครั้งในการจับกุมแฮร์รี่ที่คฤหาสน์มัลฟอย ในการต่อสู้ที่ฮอกวอตส์ ลูเซียสไม่ได้เต็มใจที่จะรับใช้โวลเดอมอร์อีกต่อไป เนื่องจากเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกชาย ภายหลังการตายของโวลเดอมอร์ เขาและเดรโกได้พ้นจากข้อกล่าวหาเนื่องจากความช่วยเหลือของนาร์ซิสซา ภรรยาของเขาที่ยอมโกหกโวลเดอมอร์ว่าแฮร์รี่ตายจากคำสาปพิฆาต เป็นการเปิดโอกาสให้แฮร์รี่สามารถพลิกสถานการณ์มาชนะได้ในที่สุด
ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์.
ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ หรือ หางหนอน ได้รับการคัดสรรให้เป็นนักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์ และได้รู้จักกับเจมส์ พอตเตอร์, ซิเรียส แบล็กและรีมัส ลูปิน ในระหว่างที่เรียนอยู่ที่ฮอกวอตส์ เขาเป็นคนที่อ่อนแอและขี้ขลาดที่สุดในกลุ่ม ต่อมาในช่วงที่ลอร์ดโวลเดอมอร์เรืองอำนาจในยุคแรก ปีเตอร์เป็นผู้รักษาความลับเรื่องบ้านตระกูลพอตเตอร์ แต่ด้วยความกลัวลอร์ดโวลเดอมอร์จึงยอมบอกความลับทำให้ลิลลีและเจมส์ พอตเตอร์ถูกฆ่า ซิเรียสจึงตามล่าปีเตอร์และต้อนปีเตอร์เข้าไปจนมุม ก่อนปีเตอร์จะตัดนิ้วตัวเองทิ้ง ตะโกนใส่ร้ายว่าซิเรียสฆ่าลิลลีและเจมส์ แล้วระเบิดคาถาใส่มักเกิ้ลในบริเวณรอบ ๆ เสียชีวิต ทำให้ซิเรียสต้องติดคุกอยู่เป็นเวลานาน ปีเตอร์ได้แปลงร่างและหลบซ่อนอยู่ในร่างของหนูที่เป็นของครอบครัววีสลีย์ที่ชื่อว่า สแคบเบอส์ แต่ความลับของเขาก็ถูกเปิดโปงเมื่อซิเรียสได้แหกคุกออกมาและร่วมมือกับรีมัส ลูปินในการจับตัวปีเตอร์ แต่สุดท้ายเขาก็สามารถหลบหนีไปได้
ในภาคที่สี่ ปีเตอร์ได้พบโวลเดอมอร์และคอยช่วยเหลือเขา ในภารกิจสุดท้ายกุญแจนำทางได้นำตัวแฮร์รี่และเซดริก ดิกกอรี่ไปที่สุสานของตระกูลริดเดิ้ล เซดริกถูกปีเตอร์สังหาร โดยเขาโวลเดอมอร์ให้คืนชีพอีกครั้งด้วยการสละมือข้างหนึ่ง โวลเดอมอร์จึงได้เสกแขนใหม่ให้แก่เขา ในภาคสุดท้าย หลังจากที่แฮร์รี่ พอตเตอร์และพวกถูกจับไว้ใต้คฤหาสน์มัลฟอย ปีเตอร์ได้รับคำสั่งให้ลงไปดูพวกแฮร์รี่ แต่ถูกพวกแฮร์รี่ลอบทำร้าย ในขณะที่เขาพยายามจะบีบคอแฮร์รี่นั้นก็เกิดใจอ่อนขึ้นมา เป็นเหตุให้มือเงินที่ได้รับจากลอร์ดโวลเดอมอร์ ทำร้ายเขาจนเสียชีวิตเสียเอง
อะเล็กโต แคร์โรว์.
อะเล็กโต แคร์โรว์ (Alecto Carrow) เป็นตัวละครในหนังสือวรรณกรรมเยาวชนชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ ของ เจ. เค. โรว์ลิ่ง แคร์โรว์ในตอนเริ่มเรื่อง เป็นอาจารย์สอนวิชามักเกิ้ลศึกษา และรองอาจารย์ใหญ่ในโรงเรียนพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ชั่วคราว
แคร์โรว์ปรากฏตัวในตอนที่ดัมเบิลดอร์จะตายในภาคที่หก หลักจากนั้นเขาได้เข้าเป็นอาจารย์วิชามักเกิ้ลศึกษาแทนแชริตี้ เบอร์เบจตามคำสั่งของโวลเดอมอร์เช่นเดียวกันกับอะมีคัส แคร์โรวพี่ชายของเขา อะเล็กโตมักจะสอนนักเรียนว่ามักเกิ้ลนั้นเป็นเหมือนสัตว์ทั้งโง่และชั่วร้าย และเธอมักจะให้นักเรียนฝึกใช้คำสาปกรีดแทงกับนักเรียนที่ถูกลงโทษ ทำให้นักเรียนส่วนใหญ่ไม่ชอบเรียนกับเธอยกเว้นนักเรียนบ้านสลิธีริน นอกจากนี้เธอยังเป็นผู้คุมกฎระเบียบต่างๆกับพี่ชายเธอ เวลาที่นักเรียนทำผิดพวกอาจารย์จะต้องส่งตัวนักเรียนไปให้เธอกับพี่ชายเธอลงโทษ แต่อาจารย์จะไม่ค่อยส่งตัวนักเรียนไปถ้าเลี่ยงได้ เธอจึงไม่ค่อยเคารพยำเกรงพวกอาจารย์ด้วยกัน ในตอนจบเมื่อโวลเดอมอร์พ่ายแพ้อะเล็กโตและพี่ชายถูกส่งตัวไปรับโทษที่อัซคาบัน
ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร (อังกฤษ : Faculty of Architecture art and design, Naresuan University) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2544 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
มหาวิทยาลัยนเรศวรได้เสนอขออนุมัติหลักสูตร "สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต" เพิ่มเติมไว้ในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 7 (2535 - 2539) ดังปรากฏตามบันทึกข้อความ ที่ ทม .1901/ กท .390 ลงวันที่ 7 ธันวาคม 2538 สำนักนโยบายและแผนอุดมศึกษาได้พิจารณาเห็นสมควรให้ความเห็นชอบ โดยระยะเริ่มต้นการสอนสาขาวิชานี้ จะอยู่ในความดูแลของ ภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ และหลักสูตรดังกล่าวทางสภามหาวิทยาลัยได้รับทราบ และให้ความเห็นชอบหลักสูตรนี้แล้ว เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ . ศ .2539
สาขาวิชาสถาปัตยกรรมได้รับการยกฐานะเป็น"คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์" ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2544 ประกอบด้วยหน่วยงานหลัก 3 หน่วยงาน คือ สำนักงานเลขานุการคณะ ภาควิชาสถาปัตยกรรม ศูนย์บริการวิชาชีพสถาปัตยกรรม และเนื่องจากมหาวิทยาลัยนเรศวรได้มีมติอนุมัติให้โอนย้ายสาขาวิชาการออกแบบบรรจุภัณฑ์ จากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์(ในสมัยนั้น) มาสังกัดอยู่กับคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ในวันที่ 1 ตุลาคม 2546 ทางคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จึงได้ปรับเปลี่ยนหน่วยงานภายในคณะฯ โดยเพิ่มหน่วยงานขึ้นอีก 1 หน่วยงาน คือภาควิชาศิลปะและการออกแบบ และได้เปลี่ยนชื่อคณะเป็น "คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ"
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวรแบ่งภาควิชาออกเป็น 2 ภาควิชา ดังต่อไปนี้
ปัจจุบัน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอน 6 หลักสูตร ใน 8 สาขาวิชา ได้แก่
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วยศูนย์ต่างๆ ได้แก่
คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร (อังกฤษ : Faculty of Business, Economics and Communications, Naresuan University) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2546 โดยเดิมใช้ชื่อว่า "คณะวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร" ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็น "คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร" ในปี 2555
คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร เริ่มดำเนินการตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการสภามหาวิทยาลัย ในคราวประชุมครั้งที่ 107(3/2546) เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ให้มีการจัดตั้งคณะวิชาที่ทำการเรียนการสอนในสาขาวิชาทางด้านธุรกิจ เศรษฐศาสตร์ บัญชี และนิเทศศาสตร์ โดยใช้ชื่อว่า "คณะวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์" โดยแยกออกจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์เดิม โดยมีการแบ่งโครงสร้างเป็นสำนักงานเลขานุการคณะ และ 8 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาการจัดการธุรกิจ สาขาวิชาการท่องเที่ยว สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ สาขาวิชาการบัญชี สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ สาขาวิชาสารสนเทศเพื่อการสื่อสาร สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน และสาขาวิชาการประชาสัมพันธ์
วันที่ 7 กันยายน 2548 คณะกรรมการบริหารมหาวิทยาลัย มีมติในการประชุมครั้งที่ 14/2548 ให้คณะฯ ที่จัดตั้งใหม่ปรับโครงสร้างการบริหารจัดการภายในคณะ เพื่อให้เกิดความกระชับและคล่องตัว คณะฯ จึงจัดกลุ่ม 8 สาขาวิชา รวมเป็น 3 ภาควิชา ได้แก่
ต่อมาในการประชุมสภามหาวิทยาลัยครั้งที่ 173(7/2555) เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 คณะอนุกรรมการสถาบันประจำมหาวิทยาลัย (อ.ก.ม.) ได้อนุมัติให้เปลี่ยนชื่อคณะวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์ เป็น "คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร (Faculty of Business, Economic and Communications)" อักษรย่อ B.E.C
ปัจจุบัน คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วย 5 ภาควิชา ดังต่อไปนี้
ปัจจุบัน คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนหลักสูตรในสาขาวิชา ได้แก่
แองกวิลลา
แองกวิลลา  เป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรในทะเลแคริบเบียน หนึ่งในกลุ่มเกาะที่อยู่ทางเหนือสุดของหมู่เกาะลีเวิร์ดในภูมิภาคเลสเซอร์แอนทิลลิส แองกวิลลาประกอบด้วยเกาะหลักแองกวิลลายาว 26 กิโลเมตร (16 ไมล์) กว้าง 5 กิโลเมตร (3 ไมล์) และกลุ่มเกาะเล็ก ๆ ซึ่งไม่มีคนอาศัยอย่างถาวร เมืองหลักของดินแดนแห่งนี้คือเดอะแวลลีย์ (The Valley) มีเนื้อที่รวมทั้งหมด 102 ตารางกิโลเมตร (39.4 ตารางไมล์) และมีประชากรใน ประมาณ คน
แองกวิลลาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเปอร์โตริโก เป็นเกาะปะการังและหินปูนที่มีลักษณะราบ ดินโดยทั่วไปไม่อุดมสมบูรณ์ เหมาะสำหรับพืชพรรณเตี้ย ๆ เท่านั้น โดยนอกจากตัวเกาะแองกวิลลาเองแล้ว ดินแดนแห่งนี้ยังมีเกาะและเกาะปริ่มน้ำ (cays) อีกจำนวนหนึ่ง ส่วนใหญ่มีขนาดเล็กและไม่มีผู้อยู่อาศัย ตัวอย่างเช่น
แองกวิลลามีภูมิอากาศเขตร้อน แม้ว่าจะมีอากาศค่อนข้างแห้งแต่ก็ไม่รุนแรงเกินไปเนื่องจากมีลมค้าตะวันออกเฉียงเหนือพัดผ่าน อุณหภูมิตลอดทั้งปีมีความแตกต่างกันเล็กน้อย พิสัยอุณหภูมิสูงสุดในแต่ละวันเฉลี่ยตั้งแต่ประมาณ 27 องศาเซลเซียส (80 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนธันวาคม ถึง 30 องศาเซลเซียส (86 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนกรกฎาคม ปริมาณฝนไม่คงที่ โดยเฉลี่ยประมาณ 90 เซนติเมตร (35 นิ้ว) ต่อปี เดือนที่ฝนชุกมากที่สุดได้แก่ เดือนกันยายนและเดือนตุลาคม ส่วนเดือนที่แห้งที่สุดได้แก่ เดือนกุมภาพันธ์และเดือนมีนาคม นอกจากนี้ แองกวิลลายังได้รับผลกระทบจากพายุเฮอร์ริเคนตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงพฤศจิกายน (โดยเฉพาะเดือนสิงหาคมถึงกลางเดือนตุลาคม)
ผู้เข้ามาตั้งรกรากในแองกวิลลากลุ่มแรกเป็นชนเผ่าพื้นเมืองอเมริกันที่เดินทางมาจากทวีปอเมริกาใต้ (เช่น เผ่าอาราวัก) สิ่งประดิษฐ์ของชนพื้นเมืองในยุคแรกสุดนั้นมีอายุย้อนไปได้ประมาณ 1,300 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนร่องรอยการตั้งถิ่นฐานมีอายุย้อนไปถึงปี ค.ศ. 600 วันที่ที่ชาวยุโรปค้นพบแองกวิลลานั้นยังไม่ทราบแน่ชัด บางแหล่งข้อมูลอ้างว่าโคลัมบัสเห็นเกาะแห่งนี้เมื่อปี ค.ศ. 1493 ในขณะที่บางแหล่งข้อมูลกล่าวว่าเกาะแห่งนี้ถูกค้นพบครั้งแรกโดยชาวฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1564 หรือ 1565 ชื่อแองกวิลลา (Anguilla) มาจากคำที่แปลว่า "ปลาไหล" ในภาษาโรมานซ์หลายภาษา [&lt;/small&gt;ภาษาสเปน: "อังกีลา" ("anguila") ; ภาษาฝรั่งเศส: "อองกีย์" ("anguille") ; ภาษาอิตาลี: "อังกวิลลา" ("anguilla")] และที่เรียกเช่นนี้อาจจะมาจากรูปร่างของเกาะที่คล้ายปลาไหลก็เป็นได้
แองกวิลลาถูกยึดครองเป็นอาณานิคมครั้งแรกโดยผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอังกฤษจากเกาะเซนต์คิตส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1650 ผู้ที่เข้ามาถึงเกาะนี้ในเวลาเดียวกันกลุ่มอื่น ๆ ได้แก่ ชาวยุโรปจากเกาะแอนติกาและเกาะบาร์เบโดส เป็นไปได้ว่าบางคนได้นำทาสจากแอฟริกาเข้าไปด้วย นักประวัติศาสตร์ยืนยันว่าทาสชาวแอฟริกาอาศัยในภูมิภาคแคริบเบียนแห่งนี้ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 เช่น ชาวแอฟริกาจากเซเนกัลอาศัยอยู่ในเกาะเซนต์คริสโตเฟอร์ (ปัจจุบันคือเกาะเซนต์คิตส์) ในปี ค.ศ. 1626 และเมื่อถึงปี ค.ศ. 1672 มีสถานีทาสตั้งอยู่บนเกาะเนวิสแล้ว โดยจะส่งไปยังเกาะต่าง ๆ ในหมู่เกาะลีเวิร์ด และแม้ว่าช่วงเวลาที่ชาวแอฟริกาเข้ามาที่แองกวิลลานั้นจะยากต่อการระบุลงไปอย่างแน่นอน แต่ก็มีหลักฐานบ่งชี้ถึงการปรากฏตัวของชาวแอฟริกากลุ่มหนึ่ง (อย่างน้อย 100 คน) บนเกาะเมื่อถึงปี ค.ศ. 1683
ดินแดนแห่งนี้ปกครองโดยอังกฤษ (ซึ่งต่อมาคือสหราชอาณาจักร) จนกระทั่งในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ดินแดนแห่งนี้ก็ถูกรวมเข้ากับเกาะเซนต์คิตส์และเกาะเนวิสเป็นเขตสังกัดของอังกฤษเพียงเขตเดียวโดยขัดกับความต้องการของคนในท้องถิ่น หลังจากเกิดการกบฏสองครั้งในปี ค.ศ. 1967 (พ.ศ. 2510) และ ค.ศ. 1969 (พ.ศ. 2512) รวมทั้งการประกาศตนเป็นสาธารณรัฐเอกราชในช่วงสั้น ๆ ซึ่งนำโดยโรนัลด์ เว็บสเตอร์ การปกครองจากอังกฤษจึงได้รับการฟื้นฟูอย่างเต็มที่เมื่อปี ค.ศ. 1969 จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523) แองกวิลลาจึงมีฐานะเป็นเขตสังกัดของอังกฤษแยกต่างหาก (ปัจจุบันเรียกว่า ดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร)
อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก ("") โดยมีผู้พิพากษา 1 คน ประจำอยู่ในแองกวิลลา
ชั้นดินที่บางและแห้งแล้งของเกาะแองกวิลลาไม่เหมาะสมต่อการเกษตร และตัวเกาะก็มีทรัพยากรธรรมชาติน้อยมาก อุตสาหกรรมหลักได้แก่ การท่องเที่ยว การจัดการและการตั้งบรรษัทข้ามชาติ การธนาคารข้ามชาติ และการประมง ธุรกิจประกันภัยและธุรกิจการเงินหลายแห่งตั้งสำนักงานใหญ่อยู่ในแองกวิลลา เศรษฐกิจของแองกวิลลาขยายตัวอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะในภาคการท่องเที่ยวซึ่งกลายเป็นการพัฒนาหลักด้วยความร่วมมือจากบริษัทระหว่างชาติหลายแห่ง การเฟื่องฟูของการท่องเที่ยวนี้เริ่มขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2548-2549 โดยได้รับการกระตุ้นตลอดปี พ.ศ. 2550 และมีการคาดหวังให้ดำเนินอย่างต่อเนื่องไปอีกหลายปี
หน่วยเงินของแองกวิลลาคือ ดอลลาร์แคริบเบียนตะวันออก (East Caribbean dollar) แต่ก็มีการใช้หน่วยเงินดอลลาร์สหรัฐอย่างกว้างขวางเช่นกัน
ประชากรส่วนใหญ่ (ร้อยละ 90.08) เป็นคนผิวดำ ซึ่งเป็นลูกหลานของทาสที่ถูกส่งมาจากแอฟริกา ชนกลุ่มน้อยที่กำลังเพิ่มจำนวนขึ้นได้แก่ คนผิวขาว (ร้อยละ 3.74) และประชากรผสม (ร้อยละ 4.65) (ตัวเลขจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2544)
ร้อยละ 72 ของประชากรเป็นชาวแองกวิลลา ในขณะที่ร้อยละ 28 ไม่ใช่ชาวแองกวิลลา โดยส่วนใหญ่เป็นพลเมืองของสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เซนต์คิตส์และเนวิส สาธารณรัฐโดมินิกัน จาเมกา และไนจีเรียอีกเล็กน้อย
ในปี พ.ศ. 2549 และ พ.ศ. 2550 มีแรงงานชาวจีน ชาวอินเดีย และชาวเม็กซิโกเข้ามาเป็นจำนวนมาก โดยทำงานในภาคการท่องเที่ยว เนื่องจากประชากรท้องถิ่นมีจำนวนไม่มากพอต่อความต้องการแรงงาน
ทุกวันนี้ประชากรส่วนใหญ่ของแองกวิลลาพูดภาษาอังกฤษที่ได้รับอิทธิพลจากสำเนียงบริติช ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธภาษา (การแปร) ของภาษาอังกฤษ "มาตรฐาน" นอกจากนี้ภาษาอื่น ๆ ก็พูดกันในดินแดนนี้เช่นกัน ได้แก่ วิธภาษาของภาษาสเปน ภาษาจีน และภาษาของชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม ภาษาที่ใช้มากที่สุดนอกจากภาษาอังกฤษแล้วก็ได้แก่ ภาษาครีโอลที่เป็นของเกาะนี้เอง (คนละภาษากับภาษาครีโอลที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาฝรั่งเศสซึ่งใช้พูดกันในเฮติและเซนต์ลูเชีย) ภาษานี้มีชื่อเรียกในท้องถิ่นหลายชื่อ เช่น "dialect" (ออกเสียง "dialec") หรือ "Anguillian" โดยมีรากศัพท์หลัก ๆ มาจากภาษาอังกฤษและภาษาในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตกหลายภาษา รวมทั้งมีความใกล้เคียงกับภาษาถิ่นในเกาะต่าง ๆ ที่ใช้ภาษาอังกฤษทั่วภูมิภาคแคริบเบียนตะวันออก
ข่าวและสื่อมวลชน
เว็บศูนย์รวม
เซเลอร์มูน R &quot;สงครามปีศาจดอกไม้จากอวกาศ&quot;
เซเลอร์มูน R สงครามปีศาจดอกไม้จากอวกาศ  หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า Sailor Moon R the Movie: Promise of the Rose เป็นภาพยนตร์ตอนแรกในเนื้อเรื่องเซเลอร์มูน ซึ่งได้เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2536 ฉายพร้อมกับเรื่อง เมคอัพ! เซเลอร์เซนชิ และ หนักแน่นเข้าไว้ สึโยชิ โดยเหตุการณ์ของภาพยนตร์นั้นอยู่ในช่วงกลางเรื่องของเซเลอร์มูน R ในช่วงระหว่งตอนที่ 77 ถึง 82 ส่วนรายได้รวมวันออกฉายของเรื่องคือ 2,210,000,000 เยน ติดอันดับภาพยนตร์ญี่ปุ่นทำรายได้ในประเทศญี่ปุ่นอันดับที่ 7 ในปี พ.ศ. 2537 และติดอันดับที่ 10 ของผลโหวตอนิเมะกรังปรีซ์ ครั้งที่ 17 จาก นิตยสารอะนิเมจ ต่อมาได้ผลิตออกมาในรูปแบบ วิดีโอ เลเซอร์ดิสก์ และวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ก็ผลิตออกมาในรูปแบบดีวีดีบ็อกเซ็ทที่ประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย
ฉากเปิดเรื่องนั้น พวกอุซางิได้ไปเที่ยวที่สวนอุทยานดอกไม้ แต่ได้เกิดพายุดอกไม้ที่รุนแรงจนได้พบ ฟิโอเร ชายหนุ่มจากต่างดาว ซึ่งเกลียดพวกมนุษย์ เพราะเข้าใจว่ามนุษย์ได้ทอดทิ้ง ชิบะ มาโมรุ เขาจึงทำร้ายสึคิโนะ อุซางิ แล้วก็หายตัวไป ต่อมาที่ศาลเจ้า ลูน่าและอัลเทมิสได้พบดาวเคราะห์ประหลาด ซึ่งมีลักษณะคล้ายเมล็ดพันธุ์พืช ซึ่งดาวดวงนี้จะมีผลกระทบต่อต้นไม้ แต่ในขณะที่ทุกคนคุยกัน อุซางิก็ได้คิดถึงเรื่องมาโมรุที่อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัว
ในขณะเดียวกันฟิโอเรได้ส่งปีศาจดอกไม้ลงมาบนโลก Glycina ได้ดูดพลังงานของมนุษย์ในโตเกียว เมื่อพวกอุซางิมาเห็นก็ได้แปลงร่างต่อสู้กับปีศาจ จนมาเจอกับฟิโอเร ฟิโอเรได้ทำร้ายเหล่าอัศวินเซเลอร์จนบาดเจ็บสาหัส และหลังจากนั้นฟิโอเรก็จะทำร้ายเซเลอร์มูน แต่หน้ากากทักซิโด้มาห้ามไว้ พร้อมบอกให้ไว้ใจมนุษย์ แต่ฟิโอเรไม่เชื่อก็เกิดการต่อสู้กัน ในขณะเดียวกันเซเลอร์มูนจะโดนทำร้าย แต่หน้ากากทักซิโด้ปกป้องเซเลอร์มูนจึงได้รับบาดเจ็บสาหัส ฟิโอเรสำนึกผิดจึงนำมาโมรุไปรักษาที่ดาวของตน
ต่อมาพวกอัศวินได้วางแผนที่จะไปช่วยมาโมรุและได้รู้ว่าฟิโอเรได้ถูกดอกเซเนียนควบคุมจิตใจอยู่ แต่ว่าอุซางิเกิดความกลัว อุซางิน้อยจึงสอนให้อุซางิเกิดความกล้าที่จะเผชิญหน้าความจริง ต่อมาทุกคนได้ใช้เซเลอร์เทเลพอร์ต เดินทางไปยังดวงดาวที่ฟิโอเรอยู่ และได้พบกับปีศาจเซเลอร์วีนัสจึตัดสินใจพุ่งชนปีศาจตัวนั้นจนปีศาจสลายร่าง ในขณะที่เซเลอร์มูนจะไปช่วยมาโมรุ ฟิโอเรก็ปรากฏพร้อมกับเรียกสมุนปีศาจดอกไม้ออกมา พวกเซเลอร์มูนจึงได้ต่อสู้กันอย่างดุเดือด ในขณะที่สู้กันจนกำลังหมด เซเลอร์มาร์สจึงตัดสินใจผลักเซเลอร์มูน เพื่อไม่ให้ปีศาจดอกไม้ถล่มใส่ร่าง ต่อมาฟิโอเรปรากฏขึ้นพร้อมกับเหล่าอัศวินเซเลอร์ทั้ง 4 ที่หมดสติอยู่ เซเลอร์มูนจะลงมือโดยใช้คฑา แต่ฟิโอเรขู่ว่าถ้าทำลายดอกไม้ปีศาจจะทำร้ายเหล่าอัศวินเซเลอร์ แต่แล้วฟิโอเรได้พ่ายแพ้ความอ่อนโยนของเซเลอร์มูนที่มีต่อเพื่อนๆ ต่อมาฟิโอเรก็โดนเซเนียนสะกดจิตอีกครั้งจึงได้มีพลังเพิ่มขึ้นและได้จับและปลดปล่อยพลังงานของเซเลอร์มูน เพื่อให้ดอกไม้ของเซเนียนได้รับพลังงาน (เป้าหมายคือต้องการให้ดอกเซเนียนปกคลุมโลกทั้งใบ) และเมื่อพลังงานของเซเลอร์มูนหมด ฟิโอเรก็จะฆ่าเซเลอร์มูน แต่ว่ามาโมรุมาช่วยไว้ทัน
ทำให้ความตั้งใจของฟิโอเรที่จะมอบดอกไม้ให้มาโมรุ เปลี่ยนมาเป็นนำดาวมาพุ่งชนโลกแทน แต่ว่าอุซางิไม่ยอม อุซางิตื่นขึ้นพร้อมกับแสงผลึกเงินมายา ทำให้ฟิโอเรย้อนไปในอดีตที่มาโมรุเคยให้ดอกกุหลาบ ซึ่งทำให้ฟิโอเรรู้ว่าดอกกุหลาบที่มาโมรุให้ในวัยเด็กนั้นมาจากอุซางิในวัยเด็กนั้นเอง ฟิโอเรซาบซึ้งใจพร้อมกับสลายร่างไปหร้อมกับดอกเซเนียน แต่ทว่าดาวหางนั้นยังคงพุ่งชนโลกต่อไป อุซางิจึงกลายร่างเป็นเจ้าหญิงเซเลนิตี้ และใช้ผลึกเงินมายาบวกกับพลังดวงาวของอัศวินเซเลอร์ทั้ง 4 เปลียนทิศทางพุ่งชนได้สำเร็จ แต่ว่าผลึกเงินมายานั้นก็ได้แตกออกนั้นหมายความว่า อุซางิต้องเสียชีวิตด้วย ในขณะเดียวกันที่โลกลูน่าห่วงอุซางิมาก แต่อุซางิน้อยก็ปลอบใจพร้อมบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง ต่อมาที่ดาวหางอุซางิได้เสียชีวิตแล้ว แต่ว่าฟิโอเรได้มอบดอกไม้ที่สะสมพลังของเขาทั้งหมดให้มาโมรุ จนอุซางิฟื้นขึ้นด้วยจบของมาโมรุพร้อมกับผลึกเงินมายาได้กลับมารูปร่างเดิม ทำให้ทุกคนดีใจจนน้ำตาไหล
เฟรนช์เกียนา
เฟรนช์เกียนา  หรือ กุยยาน  เป็นจังหวัดโพ้นทะเล  ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางเหนือของทวีปอเมริกาใต้ ทิศเหนือจรดมหาสมุทรแอตแลนติก ทิศตะวันออกและทิศใต้ติดกับประเทศบราซิล และทางทิศตะวันตกติดกับประเทศซูรินาม
เช่นเดียวกับจังหวัดโพ้นทะเลของฝรั่งเศสจังหวัดอื่น ๆ เฟรนช์เกียนายังมีฐานะเป็นแคว้นโพ้นทะเล  ซึ่งเป็น 1 ใน 18 แคว้นของประเทศฝรั่งเศสด้วย โดยถือเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกับประเทศฝรั่งเศสในทวีปยุโรปและใช้สกุลเงินยูโรเช่นกัน
เฟรนช์เกียนาเดิมเป็นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองอเมริกันจำนวนมาก มีชาวฝรั่งเศสเข้ามาตั้งถิ่นฐานระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของนักโทษซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อว่าเกาะเดวิลส์ (Devil's Island) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1852 (พ.ศ. 2395)-ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494) ต่อมาข้อพิพาทเรื่องดินแดนกับบราซิลเกิดขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในพื้นที่ป่าอันกว้างขวางทางภาคใต้ นำไปสู่การประกาศรัฐเอกราชนิยมฝรั่งเศสที่มีชื่อว่ากูนานี (Counani) ในเขตที่เกิดเป็นข้อพิพาทรวมทั้งเกิดการต่อสู้ระหว่างผู้ตั้งถิ่นฐานด้วยกันเอง ก่อนที่ข้อพิพาทจะยุติลงโดยการตัดสินโดยอนุญาโตตุลาการจากรัฐบาลสวิตเซอร์แลนด์ให้บราซิลได้รับผลประโยชน์เป็นส่วนใหญ่ จากนั้นเฟรนช์เกียนาได้กลายเป็นจังหวัดโพ้นทะเลของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1946 (พ.ศ. 2489) ในคริสต์ทศวรรษ 1970 มีการอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานของผู้ลี้ภัยชาวม้งจากประเทศลาว การเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องสิทธิในการปกครองตนเองมากขึ้นจากฝรั่งเศสเริ่มขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 การต่อต้านโดยกลุ่มที่เรียกร้องการปกครองตนเองนั้นก็มีเสียงเรียกร้องเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่การเดินขบวนในปี ค.ศ. 1996 (พ.ศ. 2539) ค.ศ. 1997 (พ.ศ. 2540) และ ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) ทั้งหมดจบลงด้วยความรุนแรง
เฟรนช์เกียนาเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพยุโรป (เนื่องจากมีฐานะเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส) เป็นส่วนที่ใหญ่ที่สุดของสหภาพยุโรปนอกทวีปยุโรป โดยมีหนึ่งในเขตแดนภายนอกของสหภาพยุโรปที่ยาวที่สุด และเป็นหนึ่งในดินแดน 3 แห่งนอกทวีปยุโรปของสหภาพยุโรปที่ไม่ได้เป็นเกาะ (อีก 2 แห่งคือเมืองเซวตาและเมืองเมลียาของสเปนในทวีปแอฟริกา)