pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดิมทีอำเภอแม่ลานเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโคกโพธิ์ ประกอบด้วย 3 ตำบล คือ ตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่ และตำบลม่วงเตี้ย (แยกออกจากตำบลแม่ลานในปี พ.ศ. 2524) เป็นท้องที่ห่างไกลทุรกันดาร มีการคมนาคมไม่สะดวก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นที่หลบซ่อนและซ่องสุมของโจรผู้ร้าย เป็นพื้นที่รอยต่อกับอำเภอหนองจิก อำเภอโคกโพธิ์ อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี และอำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ในปี พ.ศ. 2528 นายอำเภอโคกโพธิ์ในขณะนั้น นายบุณยสิทธิ์ สุวรรณรัตน์ (อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดยะลา) ได้พิจารณาเห็นว่าพี่น้องประชาชนในตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่บางส่วน (บางส่วนถูกแบ่งไปจัดตั้งเป็นตำบลควนโนรี ในปี พ.ศ. 2531) และตำบลม่วงเตี้ย ได้รับความเดือดร้อนในการเดินทางไปติดต่อราชการกับอำเภอโคกโพธิ์ จึงได้ประชุมกับหัวหน้าส่วนราชการและผู้เกี่ยวข้องพิจารณาตั้งกิ่งอำเภอใหม่ขึ้นในบริเวณพื้นที่ตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่บางส่วนและตำบลม่วงเตี้ย เพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนที่อยู่ห่างไกล ซึ่งห่างจะเดินทางไปติดต่อราชการ ณ ที่ว่าการอำเภอโคกโพธิ์ ต้องเดินทางผ่านอำเภอยะรังเพื่อเข้าตัวเมืองปัตตานีและนั่งรถโดยสารต่อไปยังอำเภอโคกโพธิ์ ซึ่งต้องใช้เวลาถึง 1 วันเต็ม ในเบื้องแรกนั้น ได้มีการเสนอสถานที่ตั้งกิ่งอำเภอ 2 แห่ง คือ
ในท้ายที่สุด ที่ประชุมมีมติเสนอให้หมู่ 4 ตำบลแม่ลาน เป็นที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอใหม่ กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้งที่ว่าการ กิ่งอำเภอแม่ลาน เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน เพื่ออำนวยความสะดวกในการให้การบริการ การรักษาความสงบเรียบร้อย ประกอบด้วยพื้นที่ 3 ตำบลของอำเภอโคกโพธิ์เดิม คือ ตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่ (บางส่วน) ตำบลม่วงเตี้ย นับเป็นก้าวแรกของที่ว่าการอำเภอในปัจจุบัน และต่อมาในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ได้ยกฐานะเป็น อำเภอแม่ลาน มีผลบังคับใช้ตั้งแต่ 7 กันยายน ปีเดียวกัน เป็นอำเภอล่าสุดที่จัดตั้งขึ้นในจังหวัดปัตตานี
การปกครองของอำเภอแม่ลานมี 3 ตำบล 22 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแม่ลานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอไม้แก่น
ไม้แก่น เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
อำเภอไม้แก่นตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
พื้นที่อำเภอไม้แก่นเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสายบุรี ได้รับการยกฐานะเป็น กิ่งอำเภอไม้แก่น เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 ถือเป็นกิ่งอำเภอแห่งแรกของจังหวัดปัตตานี แบ่งเขตการปกครองเป็น 2 ตำบล 13 หมู่บ้าน
ต่อมาในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2536 ได้แบ่งแยกตำบลเพิ่มอีก 2 ตำบล โดยแบ่งพื้นที่หมู่ 2,4,7,8 ของตำบลไม้แก่น มาตั้งเป็น ตำบลตะโละไกรทอง และแบ่งพื้นที่หมู่ 3,6,7 ของตำบลไทรทอง มาตั้งเป็น ตำบลดอนทราย ทำให้กิ่งอำเภอไม้แก่น มีทั้งหมด 4 ตำบล
ในปีถัดมาวันที่ 7 เมษายน 2537 ได้มีการโอนพื้นที่หมู่ 9 (บ้านดอนทราย) ของตำบลไทรทอง เข้าไปอยู่ในเขตการปกครองของตำบลดอนทราย และจัดตั้งเป็นหมู่ที่ 4 (บ้านดอนทราย) ตำบลดอนทราย และต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอไม้แก่น เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 แบ่งการปกครองเป็น 4 ตำบล 17 หมู่บ้าน
การปกครองของอำเภอไม้แก่นมี 4 ตำบล 17 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอไม้แก่นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
คูเวตซิตี
คูเวตซิตี  หรือ มะดีนะฮ์อัลกุวัยต์  เป็นเมืองหลวงของคูเวต ตั้งอยู่ในเขตอัลอาสิมะห์ มีประชากร 32,403 คน (จากการสำรวจเมื่อพ.ศ. 2548) เป็นที่รู้จักภายในประเทศในชื่อ อัล เดียรา (Al-Diera - ألديره) แปลว่า เมือง เป็นที่ตั้งของรัฐสภาของคูเวต (มัจลิสัล อุมมา) สำนักงานส่วนใหญ่ของรัฐบาล และหอคูเวต (Kuwait Towers) มีพิกัดทางภูมิศาสตร์ 29°22'11" เหนือ 47°58'42" ตะวันออก (29.369722, 47.978333)
ความต้องการทางการค้าและการขนส่งของคูเวตซิตีสนองด้วยท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต ท่าชูไวค์ (Shuwaik Port) และท่าอาห์มาดิ บนชายฝั่งอ่าวเปอร์เซีย
เศรษฐกิจของคูเวตนั้น เติบโตอย่างรวดเร็ว ทำให้มีการทำสัญญาเปิดโรงแรมเป็นจำนวนหลายแห่ง
โรงแรมสำคัญ ได้แก่
ห้องสรรพสินค้าที่สำคัญได้แก่ ดิแอฟเวนู, มารนาเวิลด์, เดอะทรีฮันเดรตซิกตี้มอลล์
ใน ค.ศ. 2008 มีการสร้างทางรถไฟเชื่อมต่อจากซาอุดีอาระเบียมายังคูเวต ส่วนทางรถไฟฟ้าใต้ดินนั้น อยู่ในขั้นตอนออกแบบ และจะเปิดให้บริการ 2 เส้นทางใน ค.ศ. 2016
ท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต เป็นท่าอากาศยานหลักของคูเวตซิตี
อ.ไม้แก่น
อ.แว้ง
อ.แม่ลาน
เทศบาลเมืองท่าข้าม
เทศบาลเมืองท่าข้าม มีพื้นที่ 14.10 ตารางกิโลเมตร ลักษณะพื้นที่ตอนใต้เป็นที่สูง ตอนเหนือเป็นที่ราบตั้งอยู่ริมแม่น้ำตาปี มีอาณาเขตทิศเหนือ ติดต่อตำบลวัดประดู่ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ทิศตะวันตก ติดต่อตำบลพุนพิน และตำบลท่าข้าม มีประชากร 20,391 คน ชาย 10,027คน หญิง 10,364 คน มีบ้าน 7,692 หลังคาเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 1,446 คนต่อตารางกิโลเมตร (ข้อมูล ณ วันที่ 31 ตุลาคม 2548 ) ประชากรในเขตเทศบาล ประกอบอาชีพค้าขาย รับจ้างและเกษตรกรรม
ส่วนที่มีความหนาแน่นของอาคารมากที่สุดอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำตาปี ต่อเนื่องไปตามเส้นทางสายหลักของชุมชน โดยเฉพาะบริเวณซึ่งกำหนดไว้เป็นที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย จะมีการขออนุญาตก่อสร้างอาคารมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 68 ของจำนวนพื้นที่การขออนุญาตก่อสร้างอาคาร รองลงมาจะเป็นบริเวณพาณิชยกรรมที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก พื้นที่บริเวณที่อยู่อาศัยหนาแน่นปานกลาง อาคารที่เพิ่มขึ้นใหม่ในพื้นที่ต่าง ๆ จะเพิ่มมากตามทางหลวงแผ่นดิน หมายเลข 4153 ถนนธราธิบดี และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 401
เทศบาลเมืองท่าข้ามเป็นจุดศูนย์กลางของชุมชนพุนพิน ซึ่งเป็นชุมชนขนาดใหญ่แห่งที่สองของจังหวัด รองจากชุมชนเมืองสุราษฎร์ธานี โดยเป็นแหล่งซื้อขายสินค้าเกษตร สินค้าอุปโภคบริโภค สินค้าอุตสาหกรรมสำหรับประชาชนซึ่งอาศัยอยู่ตามอำเภอต่าง ๆ ในอดีตเส้นทางคมนาคมทางน้ำมีความสำคัญมาก ปัจจุบันได้ลดความสำคัญลง แต่พื้นที่ของเทศบาลยังมีทางรถไฟ รถยนต์ และเส้นทางคมนาคมขนส่งระหว่างสนามบินกับตัวจังหวัด ผ่านในเขตเทศบาล
เทศบาลเมืองท่าข้าม เป็นศูนย์กลางคมนาคมทางบกของจังหวัดสุราษฎร์ธานี และภาคใต้ เป็นที่ตั้งสถานีรถไฟสุราษฎร์ธานีอยู่ในเขตเทศบาล และมีทางหลวงแผ่นดินสายสำคัญหลายสาย ผ่านในพื้นที่ชุมชนพุนพิน ดังนี้
ท่าข้ามที่จะกล่าวถึงในที่นี่ หมายถึงท้องที่ตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ในอดีตท่าข้ามเป็นท่าเรือริมแม่น้ำตาปี สำหรับข้ามแม่น้ำ เป็นที่ตั้งด่านชายแดนสำหรับตรวจ ผู้คน และเก็บภาษีอากรระหว่างเมืองไชยา กับท้องที่ลำพูนซึ่งเป็นแขวงขึ้นเมืองนครศรีธรรมราช เป็นที่สร้างสะพานข้ามแม่น้ำตาปี ปัจจุบันคือ สะพานจุลจอมเกล้า "ท่าข้าม" เป็นชื่อเรียกอำเภอพุนพินเป็นเวลา 31 ปี คือระหว่างปี พ.ศ. 2473-2504
ในอดีตท่าข้ามเคยมีความสำคัญในฐานะชุมทางและจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญในฐานะชุมทาง นอกจากจะเป็นท่าเรือสำหรับข้ามแม่น้ำตาปีแล้ว ยังเป็นสถานที่สำคัญในการเดินทางติดต่อผ่านแม่น้ำตาปีไมว่าจะเดินทางไปทางลำน้ำพุมดวงไปยังคีรีรัฐนิคม พนม ตะกั่วป่า พังงา และภูเก็ต หรือไปตามลำน้ำตาปีไม่ว่าตอนสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ส่งกองทัพไปตีเมืองนครศรีธรรมราชในปี พ.ศ. 2321 หรือตอนที่พม่าตีเมืองนครศรีธรรมราชปี 2328 ต่างก็ใช้เส้นทางเดินทัพผ่านท่าข้ามทั้งสิ้น จึงเป็นจุดที่ทางฝ่ายเมืองนครศรีธรรมราชตั้งด่านตรวจและต้งกองทหารไว้กองหนึ่ง
อำเภอพุนพินเป็นอำเภอที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจของจังหวัดสุราษฎร์ธานีมาแต่อดีต โดย นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานตามจดหมายของพ่อค้าชาวอาหรับ และชาวจีนว่า ชาวอินเดียทาง ภาคใต้ได้มาติดต่อค้าขายกับชาวสุวรรณภูมิแห่งนี้ด้วยเรือสำเภา โดยเดินทางไปยังปากน้ำ คีรีรัฐ (คลองพุมดวง) และที่นั่นได้กลายเป็นเมืองและสถานที่พักสินค้าขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ระหว่าง แม่น้ำตาปีกับแม่น้ำคีรีรัฐ (คลองพุมดวง) มาบรรจบกัน ซึ่งเมืองดังกล่าวนี้ในปัจจุบันคือ ชุมชนเมืองพุนพิน หลังจากมีการปฏิรูปการปกครองแบบมณฑลเทศาภิบาลในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้มีการจัดตั้งอำเภอพุนพินขึ้นใน พ.ศ. 2439 ที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ที่หมู่ 1 ตำบลท่าข้าม แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "อำเภอท่าข้าม" ในปี พ.ศ. 2473 ทางราชการได้สั่งยุบอำเภอท่าโรงช้างมารวมกับ อำเภอท่าข้ามด้วย จนถึงปี พ.ศ. 2481 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอท่าข้ามอีกครั้งหนึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2523 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอมาสร้างใหม่ ตั้งอยู่ที่ถนนจุลจอมเกล้า หมู่ที่ 3 ตำบลท่าข้าม
เทศบาลเมืองท่าข้าม ได้รับการยกฐานะจากสุขาภิบาลท่าข้าม อำเภอพุนพิน เป็นเทศบาลตำบลท่าข้าม เมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2529 ปรากฏตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลท่าข้าม จังหวัดสุราษฎร์ธานี ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 103 ตอนที่ 59 วันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2529 เปิดทำการเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2529 โดยใช้อาคารห้องประชุมสุขาภิบาลท่าข้ามเป็นสำนักงานชั่วคราว นายนิพนธ์ บุญญภัทโร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุราษฎร์ธานีขณะนั้น เป็นประธานพิธีเปิด เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2529
ต่อมา ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลท่าข้ามเป็นเทศบาลเมืองท่าข้าม โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 117 ตอนที่ 119 ก ลงวันที่ 20 ธันวาคม 2543 ลงวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ส่งผลให้การเลือกตั้งของเทศบาลต่อไป จะต้องเป็นการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีโดยตรง ตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 (แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 11 พ.ศ. 2543)
รังสีเอกซ์
รังสีเอกซ์ (X-ray หรือ Röntgen ray) เป็นรังสีแม่เหล็กไฟฟ้า ที่มีความยาวคลื่นในช่วง 10 ถึง 0.01 นาโนเมตร ตรงกับความถี่ในช่วง 30 ถึง 30,000 เพตะเฮิรตซ์ (1015 เฮิรตซ์) ในเบื้องต้นมีการใช้รังสีเอกซ์สำหรับถ่ายภาพเพื่อการวินิจฉัยโรค และงานผลึกศาสตร์ (crystallography) รังสีเอกซ์เป็นการแผ่รังสีแบบแตกตัวเป็นไอออน และมีอันตรายต่อมนุษย์ รังสีเอกซ์ค้นพบโดยวิลเฮล์ม คอนราด เรินต์เกน เมื่อ ค.ศ. 1895
ทฤษฎีอิเล็กตรอนสมัยปัจจุบัน อธิบายถึงการเกิดรังสีเอกซ์ว่า ธาตุประกอบด้วยอะตอมจำนวนมากในอะตอมแต่ละตัวมีนิวเคลียสเป็นใจกลาง และมีอิเล็กตรอนวิ่งวนเป็นชั้น ๆ ธาตุเบาจะมีอิเล็กตรอนวิ่งวนอยู่น้อยชั้น และธาตุหนักจะมีอิเล็กตรอนวิ่งวนอยู่หลายชั้น เมื่ออะตอมธาตุหนักถูกยิงด้วยกระแสอิเล็กตรอน จะทำให้อิเล็กตรอนที่อยู่ชั้นในถูกชนกระเด็นออกมาวิ่งวนอยู่รอบนอกซึ่งมีภาวะไม่เสถียรและจะหลุดตกไปวิ่งวนอยู่ชั้นในอีก พร้อมกับปล่อยพลังงานออกในรูปรังสี ถ้าอิเล็กตรอนที่ยิงเข้าไปมีพลังงานมาก ก็จะเข้าไปชนอิเล็กตรอนในชั้นลึก ๆ ทำให้ได้รังสีที่มีพลังงานมาก เรียกว่า ฮาร์ดเอกซเรย์ (hard x-ray) ถ้าอิเล็กตรอนที่ใช้ยิงมีพลังงานน้อยเข้าไปได้ไม่ลึกนัก จะให้รังสีที่เรียกว่า ซอฟต์เอกซเรย์ (soft x-ray)
กระบวนการเกิดหรือการผลิตรังสีเอกซ์ทั้งโดยฝีมือมนุษย์และในธรรมชาติ มีอยู่ 2 วิธีใหญ่ ๆ คือ
เครื่องฉายรังสีเอกซ์ที่ใช้งานกันทั่วไปในโรงพยาบาลและในโรงงานอุตสาหกรรม ล้วนเป็นเครื่องผลิต รังสีเอกซ์จากวิธีการนี้
ประวัติศาสตร์ในการศึกษารังสีเอกซ์.
Johann Hittorf (1824 - 1914) นักฟิสิกส์ที่ทำการศึกษารังสีพลังงานสูงที่ปลดปล่อยออกมาจากขั้วลบในท่อเอกซเรย์ รังสีนี้มีความเรืองแสงเมื่อกระทบหลอดแก้วของท่อเอกซเรย์ ในปี 1876 Eugen Goldstein ได้เรียกปรากฏการณ์นี้ว่า รังสีแคโทด ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันว่าคือ กระแสอิเล็กตรอน ต่อมา นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ William Crookes ได้ทำการศึกษาผลของกระแสอิเล็กตรอนในความดันที่ต่ำ และก็ได้เรียกสิ่งที่เขาค้นพบว่า Crookes tube ซึ่งเป็นท่อแก้วสุญญากาศ มีขั้วอิเล็กโทรดแรงเคลื่อนไฟฟ้าสูง โดยเขาได้ทดลองนำแผ่นถ่ายภาพไว้ข้างท่อแก้ว พบว่าเกิดรอยดำบนแผ่น แต่ Crookes ยังไม่ได้อธิบายปรากฏการณ์นี้
ในเดือนเมษายนปี 1887 Nikola Tesla ได้เริ่มทำการศึกษารังสีเอกซ์โดยใช้ท่อสุญญากาศแรงเคลื่อนไฟฟ้าสูงที่เขาคิดค้นขึ้นเอง (เช่นเดียวกับ Crookes tube) จากวารสารตีพิมพ์ต่าง ๆ ได้บ่งชี้ว่า เขาได้เป็นผู้พัฒนาท่อเอกซเรย์ขึ้น ซึ่งแตกต่างจากท่อเอกซเรย์อื่น ๆ ที่มีขั้วอิเล็กโทรดเพียงด้านเดียว
โดยหลักการของ Tesla ที่ได้พัฒนาท่อเอกซเรย์ขึ้นมา ในปัจจุบันเรียกว่ากระบวนการ Bremsstrahlung ซึ่งเป็นกระบวนการที่รังสีเอกซเรย์ที่ถูกปลดปล่อยออกมานั้นเกิดจากการเร่งประจุเช่นอิเล็กตรอนในวิ่งผ่านสสารบางชนิด ในปี 1892 Tesla ได้ทำเสนอผลการทดลองซึ่งเขายังเรียกเพียงว่าเป็นพลังงานจากการแผ่รังสี ในตอนนั้นเขายังไม่ได้เสนอผลการทดลองให้เป็นที่กว้างขวางมากนัก แต่ผลจากการทดลองของเขาส่งผลต่อวงการวิทยาศาสตร์และทางการแพทย์ในปัจจุบันอย่างมาก
ในปี 1892 Heinrich Hertz ได้ทำการทดลองกับรังสีแคโทดรวมกับแผ่นโลหะบาง (เช่น อะลูมิเนียม) ต่อมา Philipp Lenard นักศึกษาของ Hertz ได้ทำการวิจัยปรากฏการณ์นี เขาได้พัฒนาท่อแคโทดขึ้นใหม่และใช้วัสดุหลายชนิดในการเป็นตัวกลาง เขาไม่ได้ตระหนักเลยว่า นั่นคือการสร้างรังสีเอกซ์ ต่อมา Hermann von Helmholtz ได้ทำการศึกษาสมการทางคณิตศาสตร์ของรังสีเอกซ์ เขาได้ตั้งสมมุติฐานก่อนที่ Röntgen จะค้นพบและพิสูจน์ได้ ซึ่งต่อมาเป็นรากฐานของทฤษฎีทางคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า
ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 1896 Wilhelm Conrad Röntgen นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ได้เริ่มทำการศึกษาและวิจัยรังสีเอกซ์ขณะทำการทดลองกับท่อสุญญากาศ แล้วในวันที่ 28 ธันวาคม 1895 เขาได้เขียนรายงานเรื่อง On a new kind of ray: A preliminary communication ซึ่งรายงานเล่มนี้ได้พูดถึง รังสีเอกซ์ ซึ่งได้ระบุไว้ว่าเป็นรังสีที่ยังระบุประเภทไม่ได้ (จึงตั้งชื่อไว้ก่อนว่า รังสีเอกซ์) ส่งผลให้ชื่อรังสีเอกซ์ถูกใช้กันมานิยมมากกว่าชื่อที่นักวิทยาศาสตร์ตั้งให้ว่า รังสีเรินต์เก้น (Röntgen rays) และทำให้ Röntgen ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์จากการค้นพบและพิสูจน์ปรากฏการณ์นี้
ในการทดลองของ Röntgen ได้เริ่มจากการใช้เครื่องสร้างรังสีแคโทดผ่านท่อแก้วสุญญากาศ เขาได้พบว่ามีแสงสีเขียวอ่อนวิ่งปะทะกับผนังท่อ เขาได้พบว่า แสงจากเครื่องสร้างรังสีแคโทดนี้ได้ทะลุผ่านวัสดุต่าง ๆ (เช่น กระดาษ ไม้ หนังสือ) เขาได้เริ่มวางวัตถุอื่น ๆ หลายประเภทไว้หน้าเครื่องนี้ และทำให้เขาได้พบว่า เขาสามารถถ่ายเห็นโครงร่างของกระดูกมือของเขาได้บนผนัง สองเดือนต่อมาเขาเริ่มทำการค้นคว้า และได้ทำการพิสูจน์และตีพิมพ์ในปี 1896 ในรายงานชื่อ On a New Kind of Radiation
ย้อนกลับไปในปี 1895 Thomas Edison ก็ได้ทำการศึกษาผลของวัสดุหลายประเภทที่เรืองแสงได้ด้วยรังสีเอกซ์ และได้พบ calcium tungstate ซึ่งเป็นวัสดุที่ดีที่สุด ในเดือนมีนาคม ปี 1896 ได้ริเริ่มพัฒนากล้องตรวจอวัยวะภายในด้วยเงารังสีเอกซ์บนจอเรืองแสง (fluoroscope) ซึ่งมีใช้กันแพร่หลายในปัจจุบัน แม้ว่า Edison จะหยุดการวิจัยเกี่ยวกับรังสีเอกซ์ในปี 1903 หลังจากการจากไปของ Clarence Madison Dally ซึ่งเป็นช่างเป่าแก้วของเขา Dally ในตอนนั้นมีนิสัยชอบทดสอบท่อรังสีเอกซ์ด้วยมือเปล่า เขาได้เริ่มเป็นมะเร็งและจำเป็นต้องตัดมือทั้งสองข้างก่อนที่จะเสียชีวิต
ในปี 1906 Charles Barkla ได้ค้นพบว่า รังสีเอกซ์สามารถถูกกระเจิงได้ด้วยก๊าซ และได้บอกว่าวัตถุใดที่มีคุณสมบัติเช่นนี้จะมีลักษณะเช่นเดียวกับรังสีเอกซ์ (characteristic x-ray) เขาได้รับรางวัล Nobel prize ในปี 1917 จากการค้นพบสิ่งนี้
ในปี 1912 Max von Laue, Paul Knipping and Walter Friedrich ได้ทำการค้นคว้าการเบี่ยงเบนของรังสีเอกซ์ด้วยคริสตัล การทดลองนี้ เป็นจุดเริ่มต้นของสาขา X-ray crystallography ที่มีนักฟิสิกส์ Paul Peter Ewald, William Henry Bragg and William Lawrence Bragg ได้วางรากฐานและพัฒนาต่อมา
ในการประยุกต์ใช้รังสีเอกซ์ทางการแพทย์นั้น (radiation therapy) ได้เริ่มต้นโดย Major John Hall-Edwards นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษในปี 1908 เขาจำเป็นต้องเสียแขนซ้ายด้วยผลของการแผ่รังสีเอกซ์ และในปี 1950 ได้กล้องถ่ายภาพเอกซเรย์ (x-ray microscope) ได้พัฒนาขึ้นสำเร็จ
ในปี 1980 เลเซอร์รังสีเอกซ์ (x-ray laser) ถูกนำมาใช้ในส่วนหนึ่งของแผนการป้องกันของรีแกน (Reagan administration's Strategic Defense Initiative) แต่ก็ไม่ได้ผลดีนัก
ในปี 1990 ห้องแลบเอกซเรย์จันทรา (Chandra X-ray Observatory) ได้เริ่มใช้งาน และได้เริ่มการสร้างรังสีเอกซ์อย่างต่อเนื่องเกิดขึ้น นำไปสู่การค้นคว้าวิจัยทางดาราศาสตร์ซึ่งเปรียบเทียบกับปรากฏการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น เช่น blackhole การปะทะของกาแลกซี่ nova รวมถึงดาวนิวตรอนหรือการระเบิดต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเอกภพ
ตั้งแต่การค้นพบของ Roentgen ว่ารังสีเอกซ์สามารถบอกรูปร่างของกระดูกได้ รังสีเอกซ์ได้ถูกพัฒนาเพื่อนำมาใช้ในการถ่ายภาพในการแพทย์ นำไปสู่สาขาที่เรียกว่า รังสีวิทยา โดยนักรังสีวิทยาได้ใช้ ภาพถ่าย (radiography) ที่ได้มาใช้ในการช่วยการวินิจฉัยโรคนั่นเอง
รังสีเอกซ์มักถูกนำมาใช้ในการตรวจหาสภาพทางพยาธิวิทยาของกระดูก แต่ก็สามารถหาความผิดปกติของบางโรคที่เป็นที่เนื้อเยื่อทั่วไปได้ ตัวอย่างที่พบเห็นได้ทั่วไปเช่นการเอกซเรย์ปอด ซึ่งสามารถบอกถึงความผิดปกติได้หลายโรค เช่น โรคปอดบวม (pneumonia) โรคมะเร็งปอด (lung cancer) หรือน้ำท่วมปอด (pulmonary edema) รวมถึงการเอกซเรย์ช่องท้อง เช่นการตรวจภาวะอุดตันในลำไส้เล็ก (ileus) ภาวะลมหรือของเหลวคั่งในช่องท้อง ในบางครั้งยังใช้ในการตรวจหานิ่วในถุงน้ำดี หรือนิ่วในกระเพาะปัสสาวะได้ รวมทั้งในบางกรณีสามารถใช้ในการถ่ายภาพเนื้อเยื่อบางชนิด เช่น สมองและกล้ามเนื้อได้ แต่นับแต่ในปี 2005 รังสีเอกซ์ถูกขึ้นบัญชีในรัฐบาลสหรัฐอเมริกาว่า เป็นสารก่อมะเร็ง การถ่ายภาพเนื้อเยื่อส่วนใหญ่จึงถูกพัฒนาโดยใช้เทคนิด CAT หรือ CT scanning (computed axial tomography) หรือใช้เทคนิค MRI (magnetic resonance imaging) หรือ ultrasound ทดแทน
ปัจจุบัน การรักษาโรคมะเร็งส่วนใหญ่ได้มีการนำรังสีมาช่วยในการรักษาโรค (radiotherapy) และได้มีการรักษาพยาธิสภาพต่าง ๆ เช่น การรักษาแบบ real-time ในการผ่าตัดถุงน้ำดี การขยายหลอดเลือด (angioplasty) หรือการกลืนสาร barium enema เพื่อตรวจสภาพลำไส้เล็กและลำไส้ใหญ่ โดยการใช้ fluoroscopy
การประยุกต์ใช้ในด้านอื่น.
รังสีเอกซ์ได้ถูกพัฒนานำไปใช้ในหลายสาขา เช่น
รังสีเอ็กซ์
ผีตายโหง
ผีตายโหง คือ คนที่เสียชีวิตอย่างปัจจุบันทันด่วน แบบไม่ธรรมดาตามธรรมชาติ เช่น ถูกยิง จมน้ำ รถชน ฆ่าตัวตาย เป็นต้น สำหรับการตายทั้งกลมก็ถือว่าเป็นการตายแบบตายโหงเช่นกัน
ผีตายโหงจะเป็นผีที่จิตตก เนื่องจากจิตสุดท้ายก่อนตายอารมณ์ยังติดอยู่กับความหวาดกลัว ความตกใจ ความอาฆาตแค้น ความอาลัยอาวรณ์ ตายทั้งที่ยังทำใจไม่ได้ วิญญาณจึงติดอยู่ในบ่วงแห่งอารมณ์ต่างๆ เหล่านั้น ไม่สงบสุข เป็นวิญญาณทรมาน ไม่ยอมรับสภาพปัจจุบันของตัวเอง เลยยังคงเที่ยวปรากฏกายให้คนได้พบได้เห็น ยิ่งถ้าเป็นผีตายโหงที่ตายขณะยังมีความอาฆาตพยาบาทจะมีความดุร้ายเป็นพิเศษ
ผีตายโหงมักสิงสถิตอยู่กับที่ที่ตัวเองตาย (เช่น ผีเฝ้าถนน ตามโค้งร้อยศพ เป็นต้น)
สงป้า
สงป้า ตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่อง ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า เป็นเพียงฉายา ที่แปลได้ว่า "ยิ่งใหญ่" ชื่อแท้จริงไม่ปรากฏ ไม่มีที่มาที่ไป แต่ปรากฏตัวเป็นประมุขพรรคใต้หล้า พรรคใหม่แต่สามารถไต่ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของยุทธภพ สงป้ามีความปรารถนาต้องการเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของยุทธภพ โดยเสาะแสวงหายอดศาสตราวุธต่าง ๆ และท้าประลองกับยอดฝีมือคนอื่น ๆ และหากมีโอกาสก็จะกำจัดทิ้งเสีย สงป้าเป็นคนใจคออำมหิตโหดเหี้ยม เชื่อในโหราศาสตร์ ได้รับคำทำนายจากธุลิดินว่า ฟง (วาตะ) และ อวิ๋น (เมฆา) จะมาช่วยเสริมดวง สงป้าจึงได้รับเด็ก ๆ ที่กำพร้าพ่อแม่เข้ามาเป็นศิษย์อยู่ในพรรค สงป้าได้ถ่ายทอดสุดยอดวิทยายุทธของตนให้แก่ศิษย์เอกทั้ง 3 คือ หมัดหิมะโปรย ให้แก่ ฉินซวง ศิษย์คนโตหัวหน้าหอหิมะ ฝ่ามือเมฆาล่องลอย แก่ ปู้จิ้งอวิ๋น หัวหน้าหอเมฆา และเพลงเตะวายุกระซิบ ให้แก่ เนี่ยฟง ศิษย์คนเล็ก หัวหน้าหอวายุ สงป้ามีลูกสาวเพียงคนเดียว คือ โยวโร่ "(ในฉบับภาพยนตร์ เปลี่ยนเป็น ข่งฉือ)"
ไซเรน
"สำหรับสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกซาลาแมนเดอร์ ดูที่ ไซเรน"
ไซเรน (; กรีก: Σειρήν, Σειρῆνες) เป็นปีศาจในเทพปกรณัมกรีก โดยปรากฏบทบาทอย่างยิ่งจากตำนานเรื่องเจสันและเรืออาร์โกและโอดิสซีย์ ไซเรน มีลักษณะของสัตว์ผสม 3 อย่าง คือ คล้ายนางเงือก มีขาเป็นครีบปลา มีปีกและเสียงเหมือนนก แต่บ้างก็ว่า ไซเรน เป็นมนุษย์ครึ่งนกเหมือนกินร กินรี ในวรรณคดีไทย
จากบทประพันธ์ตอนหนึ่ง ระบุว่า
ไซเรน มีเสียงอันไพเราะ รูปร่างที่งดงามรองจากเงือกเล็กน้อย มีความสามารถในการสะกดจิตให้ผู้อื่น ทำตามในสิ่งที่ตนเองต้องการ เสียงของไซเรนไพเราะเพราะพริ้งจนทำให้คนที่เดินเรือผ่านมายังบริเวณใกล้เคียงที่ไซเรนอาศัยอยู่หลงทางเข้ามาตามเสียงเพลงของไซเรน ผู้ที่ทนฟังเสียงของนางไซเรนได้โดยไม่เสียสติจะได้รับปัญญาในการรู้จุดอ่อนของตน
ในลุ่มแม่น้ำไรน์ในประเทศเยอรมนี มีอุบัติเหตุทางเรือเกิดขึ้นบ่อย ๆ เชื่อว่าเกิดจากไซเรน ที่เรียกว่า "ผู้หญิงแห่งแม่น้ำไรน์" ซึ่งปรากฏอยู่ในคติชนนิยมและวรรณกรรมต่าง ๆ
ไซเรน ได้ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยมากมาย เช่น เป็นตัวละครหนึ่งในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง "เซนต์เซย่า" ที่ชื่อ ไซเรน โซเรนต์
คาร์ล ลินเนียส
เรซิเดนต์อีวิล
เรสซิเดนต์อีวิล  หรือไบโอฮาซาร์ด  ในประเทศญี่ปุ่น เป็นแฟรนไชส์สื่อของบริษัทวิดีโอเกม แคปคอม สร้างโดย ชินจิ มิกามิเป็นชุดวิดีโอเกมเอาชีวิตรอดสยองขวัญ (survival horror) โดยเริ่มต้นจาก "Resident Evil" ใน พ.ศ. 2539 นับตั้งแต่นั้น ชุดเกมได้ขยายสาขาออกไปรวมถึงเกมแอ็กชันด้วย และขายได้ 125 ล้านหน่วย เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565
แฟรนไชส์ดังกล่าวได้ขยายไปถึงหนังสือการ์ตูนช่อง นิยายและการดัดแปลงเป็นนิยาย ละครเสียง ชุดภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันและแอนิเมชัน ตลอดจนสินค้าอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง
เกมซีรีส์ "Resident Evil" เป็นเกมแนว "ผจญภัย-สยองขวัญ" ผลิตโดยบริษัท "แคปคอม" ซึ่งเป็นบริษัทผลิตเกมที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น โดยโปรดิวเซอร์ของเกมคือ "ชินจิ มิคามิ" ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเกมสยองขวัญในอดีตที่ชื่อ Sweet Home (ผลิตโดย "แคปคอม" เช่นเดียวกัน ลงบนเครื่อง แฟมิคอมในปี ค.ศ. 1989) บวกกับอิทธิพลของซอมบี้จากภาพยนตร์ซีรีส์ของ จอร์จ เอ โรเมโร จนกลายมาเป็นเกม Resident Evil และประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวงจนมีการสร้างภาคต่อออกมาอีกมากมาย
ตัวเกม "Resident Evil" เกือบทุกภาคมักจะใช้มุมมองบุคคลที่สามนำเสนอผ่านมุมกล้องต่างๆที่มีอยู่ตลอดทั้งเกม ด้วยการบังคับแบบรถถังคือกดเดินหน้า-ถอยหลัง และหมุนซ้าย-ขวาเพื่อเปลี่ยนทิศทาง ภาพรวมการเล่นเกมนี้จะจับเอาตัวละครของผู้เล่นมาผจญภัยในสถานที่ปิดล้อมเช่นคฤหาสน์ สถานีตำรวจ ซึ่งผู้เล่นจะต้องหาทางเอาตัวรอดไปจากสถานที่นั้นให้ได้โดยการแก้ปริศนาต่างๆ รวมถึงการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดที่มีอยู่ทั่วไปในเกม แนวการเล่นหลักๆของเกมซึ่งมีส่วนคล้ายกันทุกภาคก็คือ ผู้เล่นจะต้องทำการหา 'กุญแจ' มาเปิดล็อกห้องต่างๆในสถานที่นั้นๆ เพื่อตามหาไอเทมต่างๆ มาใช้ไขปริศนา เช่นการกดสวิตซ์ตามลำดับ การนำเหรียญตราไปใส่ในช่องที่ถูกต้อง ตัวเกมเพิ่มความน่าติดตามเข้าไปโดยให้ผู้เล่นได้ออกจากสถานที่ที่อยู่ในตอนแรกไปชั่วขณะหนึ่ง เพื่อไปสู่สถานที่ที่สอง และทำการหา 'กุญแจ' มาเปิดห้องในสถานที่แรกที่ยังไม่ได้สำรวจอีกครั้ง ก่อนจะพบไอเทมสำคัญที่จะเป็นกุญแจนำผู้เล่นไปยังสถานที่แห่งที่สามและสี่ และต่อๆไปจนจบเกม
บรรดาสัตว์ประหลาดในเกมก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ตัวเกมมีความน่าสนใจ ด้วยบรรยากาศของเกมเน้นไปที่ความลึกลับสยองขวัญ บรรดาศัตรูในเกมจึงหนีไม่พ้นเหล่าผีดิบต่างๆ ซึ่งเป็นจุดเด่นอีกอย่างหนึ่งของเกมซีรีส์นี้นั่นก็คือซอมบี้ ซอมบี้เป็นสัตว์ประหลาดที่เชื่องช้า แต่มีรูปลักษณ์และการเคลื่อนไหวที่ชวนให้ขนลุก อีกทั้งจุดที่พวกมันอยู่ในเกมก็มักจะเป็นจุดอับที่สร้างความตกใจให้กับผู้เล่น เมื่อผู้เล่นชินกับบรรดาซอมบี้ที่มีอยู่เกลื่อนกลาดในเกมช่วงแรกแล้ว ตัวเกมก็จะทำการเพิ่มสัตว์ประหลาดที่มีความน่ากลัวกว่าเดิมเข้าไปในช่วงกลางและช่วงท้ายของเกม เพื่อให้เกมมีความท้าทายมากขึ้น โดยผู้เล่นก็จะได้รับอาวุธที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นเป็นลำดับเพื่อใช้ต่อกรกับสัตว์ประหลาดเหล่านี้
ในญี่ปุ่นตัวเกมใช้ชื่อว่า "Biohazard" ซึ่งถูกเปลี่ยนเป็น "Resident Evil" เมื่อออกวางจำหน่ายในฝั่งยุโรปและอเมริกา ด้วยเหตุผลทางการค้า ที่ได้รับการเปิดเผยโดย Chris Kramer หัวหน้าฝ่ายสื่อสารของ Capcom ว่า ในอเมริกามีชื่อวงดนตรี "Biohazard" ทำการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไปแล้ว ทำให้ทางทีมงานต้องคิดหาชื่ออื่นมาลงแทน จึงเป็นที่มาของชื่อ "Resident Evil" โดยถูกคิดค้นโดยนักออกแบบใน Capcom Digital Studios หรือ บริษัทกลุ่มแรกที่พัฒนาขึ้นมาในอเมริกาของ Capcom
มีภาพยนตร์ 7 เรื่องออกฉายภายใต้ชื่อ "ผีชีวะ" (Resident Evil) ซึ่งเนื้อเรื่องในภาพยนตร์ไม่เหมือนกับในเกม แต่รวมตัวละครในเกมไปด้วย ได้แก่ จิล วาเลนไทน์ แคลร์ เรดฟีลด์ เนเมซิส คริส เรดฟิลด์ คาร์ลอส โอลิเวราและอัลเบิร์ต เวสเกอร์ ภาพยนตร์ทั้ง 6 เรื่อง เขียนและกำกับโดย พอล ดับเบิลยู. เอส. แอนเดอร์สัน ตัวเอกหลักของชุดภาพยนตร์ คือ อลิซ ซึ่งเป็นตัวละครดั้งเดิมที่สร้างขึ้นเพื่อภาพยนตร์เหล่านี้ แม้จะได้รับการตอบรับในแง่ลบจากนักวิจารณ์ ชุดภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันนี้ยังทำรายได้กว่า 1280 ล้านดอลล่าร์สหรัฐทั่วโลก จนถึงปัจจุบัน ภาพยนตร์ผีชีวะยังเป็นการดัดแปลงวิดีโอเกมเพียงเรื่องเดียวที่ทำรายได้เพิ่มขึ้นในแต่ละภาคที่ออกฉาย ชุดภาพยนตร์ดังกล่าวยังทำสถิติ "การดัดแปลงวิดีโอเกมเป็นภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันมากที่สุด" ในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ 2012 ฉบับเกมเมอร์ ซึ่งยังได้อธิบายว่าเป็น "ชุดภาพยนตร์อิงวิดีโอเกมที่ประสบความสำเร็จที่สุด"
ปี ค.ศ. 2021 ภาพยนตร์ฉบับรีบู๊ตที่อ้างอิงเนื้อหาและตัวละครจากเกมต้นฉบับและรีเมคของภาค 1 และภาค 2 เขียนบทและกำกับโดย โยฮันเนส โรเบิร์ต
ในปี 2019 เน็ตฟลิกซ์ ร่วมกับ คอนสแตนติน ฟิลม์ ผู้สร้างภาพยนตร์ทั้ง 7 ภาค ได้ประกาศสร้าง Resident Evil: ผีชีวะ ซีรีส์แปดตอนที่เดินเรื่องในจักรวาลของตัวเอง หลังจากพยายามสร้างมาตั้งแต่ปี 2014 แต่ก็ไม่มีผู้จัดจำหน่ายใดสนใจ จนได้เน็ตฟลิกซ์มาช่วย ไทม์ไลน์ของซีรีส์นั้นเกิดขึ้นหลังจากเกม Resident Evil 5 และ Resident Evil Village ใช้องค์ประกอบจากจักรวาลของแฟรนไชน์หลัก ผ่านตัวละครอัลเบิร์ต เวสเกอร์ นำแสดงโดย แลนซ์ เรดดิค (นักแสดงผิวดำคนแรก ที่แสดงตัวละครอัลเบิร์ต เวสเกอร์) ผู้ที่พาแฝดลูกสาวจากหลอดแก้วทั้งสองอย่าง เจด และ บิลลี่ มายังที่เมืองนิวแร็คคูนซิตี้ แอฟริกาใต้ ในปี 2022 เมืองอุตสาหกรรมที่ถูกสร้างขึ้นจากเมืองโรงงานที่ถูกทำลายไปในอดีต ก่อนที่จะเกิดหายนะบางอย่างที่ทำให้ 14 ปีต่อมา ปี 2036 โลกได้กลายเป็นแดนของสัตว์ประหลาด ในขณะที่อัมเบรล่ายังก่อกรรมทำเข็ญกับผู้รอดชีวิตที่เหลือรอดและทดลองเชื้อทีไวรัสอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ซีรีส์มีกำหนดฉาย 14 กรกฏาคม พ.ศ. 2565
อ.นาทวี
หนังสือพุทธธรรม
โรงเรียนวิเชียรมาตุ
โรงเรียนวิเชียรมาตุ(วิ-เชียน-มา-ตุ) เป็นโรงเรียประจำจังหวัดตรัง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 13 กระทรวงศึกษาธิการ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย รับนักเรียนแบบสหศึกษาทั้งชายและหญิง ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น มี 11 ห้อง ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายมี 13 ห้อง
โรงเรียนวิเชียรมาตุถือกำเนิดขึ้นจากพระราชประสงค์ อันกอปรด้วยพระมหากรุณาธิคุณ ของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระบรมราชินีนาถใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
จากสมุดหมายเหตุรายวันเล่มแรกของโรงเรียน ถูกบันทึกไว้เป็นความสรุปได้ว่า เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พุทธศักราช 2455 สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ เสด็จประพาสจังหวัดตรัง ประทับพักผ่อนสำราญพระราชอิริยาบถ ณ ตำหนักผ่อนกาย ทรงปรารภว่า พื้นภูมิทำเลตำบลทับเที่ยงนี้เหมาะสมดี ควรมีสถานศึกษาไว้เพาะปลูกปัญญาแก่กุลบุตรกุลธิดาสืบไป จึงได้พระราชทานทรัพย์สินส่วนพระองค์เป็นเงิน 4,000 บาท ให้ผู้ว่าราชการจังหวัดตรัง สร้างโรงเรียนขึ้น และพระราชทานนามให้ว่า โรงเรียนวิเชียรมาตุ ซึ่งหมายความถึง พระบรมราชชนนีในพระปรเมนทรมหาวชิราวุธพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว
ปีพุทธศักราช 2458 อำมาตย์โท พระยารัษฎานุประดิษฐ์ (คอซิมบี้ ณ ระนอง) ผู้ว่าราชการจังหวัดขณะนั้น และรองอำมาตย์โท ขุนเพาะนิสัยชอบ (เชื้อ รัชตรัตน์) ธรรมการจังหวัดตรัง ได้ดำเนินการให้มีการก่อสร้างทั้งหมด 8,155 บาท เสร็จเรียบร้อยในเดือนพฤษภาคม พุทธศักราช 2459
ปีพุทธศักราช 2459 นั้นเอง ทางการได้ย้ายศาลากลางจังหวัด จากอำเภอกันตัง มาตั้งที่อำเภอบางรัก และได้ย้ายครู-นักเรียนจากโรงเรียนตรังคภูมิ ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดเดิม มาเรียนที่โรงเรียนวิเชียรมาตุ โรงเรียนประจำจังหวัดใหม่ ในวันที่ 1 พฤษภาคม พุทธศักราช 2459 ซึ่งขณะนั้นกำลังก่อสร้างอาคารบางส่วนอยู่ เมืองตรังที่ตั้งใหม่เจริญขึ้นอย่างรวดเร็ว ประชาชนสนใจการศึกษาอย่างมาก ทำให้โรงเรียนวิเชียรมาตุ ไม่สามารถรับนักเรียนได้พอกับความต้องการ จึงต้องตัดจำนวนนักเรียนส่วนหนึ่งออก ความทราบถึงสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระองค์จึงพระราชทานทรัพย์สินส่วนพระองค์เพิ่มเติมอีกเป็นจำนวน 6,000 บาท สร้างอาคารเรียนหลังที่สองขึ้น พร้อมพระราชทานนาม อาคารหลังนั้นว่า สภาราชินี