pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศึกชิงจ้าวยุทธภพ (天下一武道会, "เทนกะอิจิบุโดไก", ความหมายตามตัวอักษร: การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า) เป็นชื่อของเหตุการณ์ในการ์ตูนเรื่องดราก้อนบอล โดยเป็นการจัดการแข่งขันหาผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก จัดขึ้นทุก 5 ปี (โดยในภายหลังได้เปลี่ยนเป็นจัดขึ้นทุก 3 ปี) กฎกติกาการแข่งขัน โดยตัดสินแบบแพ้คัดออก หรือที่เรียกว่าทัวร์นาเมนต์ ตัดสินกันโดยล้มเกินกว่าสิบวินาที โดยผู้ที่ตกเวที หรือขอยอมแพ้ นอกจากนี้การฆ่าคู่ต่อสู้ โจมตีบริเวณดวงตา และการใช้อาวุธ ถือว่าเป็นข้อห้ามในการแข่งขัน
ครั้งที่ 21.
ครั้งที่ 21 ของการแข่งขัน เป็นครั้งแรกของการ์ตูนเรื่องดราก้อนบอล
ครั้งที่ 23.
ผู้ชนะเลิศการแข่งขัน ซุน โกคู ชนะ พิคโกโร่
เทนชินฮัง ชนะ เถาไปไป (เวอร์ชันไซบอร์ก)
ซุน โกคู ชนะ จีจี้
พิกโกโร่ ชนะ คุริริน
เชน(คนที่พระเจ้าสิงร่างมา) ชนะ หยำฉา
ซุน โกคู ชนะ เทนชินฮัง
พิกโกโร่ ชนะ เชน
ซุน โกคู ชนะ พิกโกโร่
ครั้งที่ 24.
เซลเกม.
เซลได้จัดขึ้นโดยถ้าเซลชนะก็ได้ครองโลก
โดยมีพิคโกโร่และเท็นชินฮังสู้กับเซลร่าง1
เซลร่าง2 เบจิต้าและทรังคส์สู้
เซลร่างสมบูรณ์ โงกุนและโกฮังสู้
สุดท้ายโกฮังสู้จนชนะด้วยท่าพลังคลื่นเต่า
ครั้งที่ 29.
ปัง ชนะ โม่เค็กโค่
ซุน โกคู ชนะ อุบุ
เบจิต้า ชนะ น็อค
ทรังคซ์ ชนะ ตุ๊ดซี่
คิลาโน่ ชนะ ชิคเก้น
โกเท็น แพ้ บู
ปัง ชนะ ซุน โกคู (สมมุติว่าปังชนะ)
เบจิต้า ชนะ ทรังคซ์
คิลาโน่ แพ้ บู
ปัง แพ้ เบจิต้า
เบจิต้า แพ้ บู
บู แกล้งแพ้ มร.ซาตาน
ซง โกคู
ซง โกคู  ตัวละครหลักจากการ์ตูนชุดเรื่องดราก้อนบอล และเป็นตัวละครการ์ตูนที่เป็นที่นิยมที่สุดคนหนึ่ง ทั้งนี้ ชื่อ ซง โกคู มาจากชื่อ ตัวละคร ซง หงอคง ในนิยายเรื่องไซอิ๋ว ซึ่งสะกดว่า 孫悟空 (ซน โงะกู) ในภาษาญี่ปุ่นเหมือนกัน โกคู หรือ ซง โกคู ในประเทศไทยเรียกชื่อ ซุน โงกุน ซึ่งน่าจะอ่านคล้ายกับ โงะกู หรือ หงอคงในภาษาจีน เป็นพระเอกของเรื่องเป็นชาวไซย่าที่เก่งที่สุด มีพ่อชื่อบาดั๊ก พี่ชายชื่อ ราดิซ โกคูเป็นชาวไซย่าที่มีชื่อเกิดว่า "คาคาล็อต" โกคูเมื่อตอนเริ่มเรื่องเล่มที่ 1 บอกกับบูลม่าว่ามีอายุ 14 ปี แต่ในเล่ม 3 บอกว่าอายุ 12 ปี เนื่องจากนับเลขผิด โกคูได้ช่วยปกป้องโลกเอาไว้หลายครั้งแล้วจากการทำลายโลกของฝ่ายร้าย เช่น จอมมารพิคโกโร่ ฟรีเซอร์ เซล จอมมารบู โกคูชอบกินข้าวมาก ๆ และชอบชวนคนอื่นอาบน้ำ และจะหิวบ่อยเป็นคนที่อารมณ์ดีไม่ชอบทะเลาะ ซึ่งต่างกับเบจิต้าอย่างมาก
โกคูได้เรียนฝึกวิชากังฟูกับ ซง โก ฮัง ปู่บุญธรรม ซึ่งถูกโกคูที่แปลงเป็นลิงยักษ์หลังจากเผลอไปมองดวงจันทร์เต็มดวงเหยียบตาย จากนั้นไปเรียนวิชากับผู้เฒ่าเต่า หรือผู้เฒ่ามูเท็น ซึ่งเป็นอาจารย์ของ ซง โก ฮัง และ ราชาปีศาจวัว ต่อมาเป็นท่านคารินแห่งหอคอยคาริน ถัดมาอีกได้ไปฝึกกับพระเจ้าโดยมีมิสเตอร์โปโปเป็นผู้ช่วยสอน ต่อมาเป็นท่านจ้าวพิภพได้สอนพลังหมัดจ้าวพิภพจนโกคูเก่งขึ้นมาก พลังที่มากที่สุดของโกคูคือพลังบอลเก็งกิ ซึ่งเอาพลังของสิ่งมีชีวิตทั้งโลกหรือจักรวาลมารวมกันแล้วปล่อยออกไปซึ่งสามารถทำลายล้างได้สูงมาก อาจาย์คนต่อมาของโกคูคือ ชาวดาวยาโดแร็ต ซึ่งยานที่โกคูใช้หนีออกจากดาวนาเม็กได้ตั้งที่หมายไว้อัตโนมัติ ในเรื่องไม่ได้เอ่ยชื่อว่าชื่ออะไร ซึ่งโกคูได้เล่าว่าอ้อนวอนอยู่นานจึงจะสอนวิชาเคลื่อนย้ายในพริบตาให้ อาจารย์คนสุดท้ายของโกคูคือ ชาวดาวเมตามอร์ ที่สอนวิชาฟิวชั่นให้ในปรโลก เป็นวิชาที่ใช้รวมร่างกับคนที่มีขนาดของพลังเท่า ๆ กันซึ่งจะทำให้พลังและความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ในเรื่องไม่ได้เอ่ยชื่อ
ประวัติของซง โกคู.
โกคูมีอาจารย์ถึง 7 คน เวลาต่อสู้ทุกครั้งโกคูจะดีใจและตื่นเต้นเพราะจะได้สู้กับคนที่เก่งที่สุดอย่างเช่นฟรีเซอร์ และชาวไซย่าโบรลี่ โกคูถึงแม้จะเก่งที่สุดในเรื่อง แต่เคยเป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขันศึกชิงเจ้ายุทธภพเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น โดยครั้งแรกที่เข้าแข่งขันในศึกชิงเจ้ายุทธภพครั้งที่ 21 แพ้ให้แก่ แจ๊คกี้ ชุน ซึ่งก็คือผู้เฒ่าเต่าที่ปลอมตัวมาเข้าแข่งขัน ป้องกันไม่ให้ลูกศิษย์ทั้งสองคือ โกคู และ คูริริน คิดว่าตัวเองเก่งแล้ว ครั้งที่สองในศึกชิงเจ้ายุทธภพครั้งที่ 22 แพ้ให้แก่ เท็นชินฮัง โดยถูกรถชนระหว่างที่ปลิวออกนอกสนามไปทั้งคู่ ครั้งที่สามในศึกชิงเจ้ายุทธภพครั้งที่ 23 ชนะ พิคโกโร่ จูเนียร์ และได้รางวัลผู้ชนะเลิศศึกชิงเจ้ายุทธภพเป็นครั้งแรก ครั้งที่สี่ในภาคจอมมารบู สู้กับเบจิต้า ซึ่งถูกจอมมารบาบิดี้ครอบงำและได้ฆ่าคนดูในสนามตายมากมาย โกคู จึงตัดสินใจเปลี่ยนสถานที่ไปสู้กับ เบจิต้า เพียงแค่สองคน และเป็นครั้งแรกที่เผยโฉมว่า โกคู สามารถเป็น ซุปเปอร์ไซย่า ขั้นที่ 2 ได้ โดยโกคูสามารถแปลงร่างเป็นซุปเปอร์ไซย่า ขั้นที่ 3 ได้ในภาคจอมมาร บู ซุปเปอร์ไซย่า ขั้นที่ 4 ได้ในภาค GT โดยจะแปลงเป็นซุปเปอร์ไซย่า ขั้นที่ 4 ได้นั้น ต้องแปลงเป็นลิงยักษ์เสียก่อน และสุดท้าย ซุปเปอร์ไซย่า ขั้นที่ 5 และ ขั้นที่ 6 ในภาค AF (After Future) ซึ่งภาค GT และ AF นั้น เป็นการ์ตูน โดจิน หรือ แฟน ๆ เป็นผู้เขียน ไม่ใช่ อ.โทริยาม่า เขียน
ประวัติในช่วงเติบโต.
ซง โกคูเป็นชาวไซย่า และโตที่โลก โดยมีชื่อเดิมว่า"คาคาร็อต" (แผลงมาจากคำว่า แครอท) โดยมีบิดาที่ชื่อ บาร์ดัคในตอนเด็กซงโกคูจะมีหางงอกมาเหมือนลิง ถ้าเขามองดวงจันทร์เต็มดวงเมื่อไหร่เขาจะกลายร่างเป็นลิงยักษ์ ไม่สามารถควบคุมสติได้ แต่มีพลังโจมตีมหาศาล ตอนโตขึ้นมา เขาสามารถพัฒนาพลังต่อสู้ จนผ่านพ้นขีดขั้นของชาวไซย่าปรกติได้ จนกลายเป็น ซุปเปอร์ไซย่า โดยผมเปลี่ยนเป็นสีทอง และมีพลังโจมตีมหาศาล มีออร่ารอบตัว ในตอนนี้โกคูสามารถแปลงร่างเป็นได้ทั้งหมด 8 ร่าง (ยกเว้นภาค AF) คือ
ชื่อภาษาญี่ปุ่น.
ในประเทศไทย ได้มีการแปลชื่อของ ซง โกคู ไปหลากหลายชื่อ ซึ่งรวมถึง "ซง โงกุน" และ "ซง หงอคง" ซึ่ง "ซง โงกุน" เป็นการแปลที่ผิดไปจากต้นฉบับดั้งเดิม โดยชื่อจากภาษาญี่ปุ่น เขียนในคันจิว่า 孫悟空 นั้นหากอ่านตาม การอ่านชื่อคนในแบบญี่ปุ่น (เสียงคุง ซึ่งจะอ่านตามตัว) จะอ่านว่า ซง โกคู
สำหรับการแปลชื่อเป็น "ซง หงอคง" แปลตามที่มาของภาษาญี่ปุ่น ให้สอดคล้องกับเจตนาของผู้แต่งที่ต้องการเชื่อมโยงตัวละครเข้ากับ ซง หงอคงในเรื่องไซอิ๋ว โดยในภาษาญี่ปุ่น ซง หงอคง ในเรื่องไซอิ๋ว สะกดว่า 孫悟空 (ซง โกคู) เหมือนกัน
ในภาษาอังกฤษ ผู้แต่งโทริยามะ อากิระ ใช้ชื่อว่า Son Goku ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้อย่างเป็นทางการ แต่ในภาษาญี่ปุ่นกลับเขียนภาษาอังกฤษว่า Son Gokou หรือ Son Gokuh แทน
โกคู
โงกุน
ซุน โงกุน
หงอคง
คำว่า หงอคง สามารถหมายถึง
ซุน หงอคง
ซุน หงอคง (ดราก้อนบอล)
ไฮเจีย
ไฮเจีย  ตามความเชื่อของกรีก เป็นเทพีแห่งสุขภาพอนามัย ความสะอาด และสุขลักษณะ เป็นธิดาของอัสคลิปิอุส (Asclepius) ที่มีหน้าที่ในการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ ไฮเจียจะมีหน้าที่ป้องกันการเจ็บไข้ได้ป่วย และการทำให้มีสุขภาพดีอย่างต่อเนื่อง
คำว่า Hygieia เป็นรากศัพท์ของหลายคำที่ใช้อักษรละติน เช่นคำว่า hygiene ในภาษาอังกฤษที่ความหมายว่าสุขภาพ
ชีอะฮ์
ชีอะฮ์ ( "ชีอะฮ์" จาก "ชีอะตุอะลี" "สาวกของอะลี"; ชีอีย์ เป็นเอกพจน์ ชิยาอ์ เป็นพหุพจน์,) เป็นหนึ่งในสองแขนงของศาสนาอิสลาม โดยถือว่าศาสดามุฮัมมัดแต่งตั้งอะลีเป็นผู้สืบทอดและอิหม่ามหลังจากท่าน สิ่งที่อะลีไม่เหมือนกับสามเคาะลีฟะฮ์คือ เขามาจากบนูฮาชิม ตระกูลเดียวกันกับมุฮัมมัด เป็นลูกพี่ลูกน้อง และเป็นชายคนแรกที่นับถือศาสนาอิสลาม
ชีอะฮ์เป็นนิกายที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับสองของศาสนาอิสลาม โดยในช่วงปลายทศวรรษ 2000 มีประชากรชีอะฮ์อยู่ร้อยละ 10–15% ของมุสลิมทั้งหมด และสำนักชีอะฮ์สิบสองอิมามเป็นสำนักชีอะฮ์ที่นับถือมากที่สุด โดยในปี ค.ศ. 2012 คาดการว่ามีอยู่ร้อยละ 85%
คำว่า "ชีอะฮ์"  ตามอักษรหมายถึง "ผู้ติดตาม" และเป็นประโยคสั้นของคำว่า ""  ซึ่งหมายถึง "ผู้ติดตามของอะลี"
การสืบทอดของอะลี.
เหตุการณ์ที่ฆอดิรคุมม์.
เหตุการณ์ที่ฆอดิรคุมม์ เกิดขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 632. ในขณะกลับจากการทำฮัจญ์ ศาสดามุฮัมมัดได้เรียกชาวมุสลิมที่อยู่รอบ ๆ มารวมตัวกันแล้วให้โอวาส ในตอนนั้น มุฮัมมัดชูแขนอะลีแล้วกล่าวว่า "ใครสำคัญไปกว่าตนเอง?" ชาวมุสลิมกล่าวว่า "อัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์"
เหตุการณ์นี้ได้ถูกบันทึกทั้งฝ่ายชีอะฮ์และซุนนี
รัฐเคาะลีฟะฮ์ของอะลี.
เมื่อมุฮัมมัดเสียชีวิตในปีค.ศ.632 และญาติของมุฮัมมัดกำลังจัดงานศพ ในขณะที่เตรียมร่างกายนั้น อะบูบักร์, อุมัร และอบูอุบัยดะฮ์ อิบน์ อัลญัรเราะฮ์พบกับผู้นำแห่งมะดีนะฮ์และเลือกอบูบักร์เป็นเคาะลีฟะฮ์. อะลีปฏิเสธความเป็นเคาะลีฟะฮ์ของอะบูบักร์และไม่ให้สัตยาบันแก่เขา รายงานนี้มีทั้งสายซุนนีและชีอะฮ์
อะลีไม่ได้เป็นเคาะลีฟะฮ์ จนกระทั่งอุสมาน เคาะลีฟะฮ์คนที่สามถูกลอบสังหารในปีค.ศ.657 และอะลีก็กลายเป็นเคาะลีฟะฮ์คนที่สี่ แล้วย้ายเมืองหลวงไปที่กูฟะฮ์ในอิรัก
ในช่วงที่อะลีปกครอง สังคมมุสลิมมักจะมีโต้แย้ง และมีสงครามเกือบบ่อย ซึ่งมีผลทำให้เกิดฟิตนะฮ์ครั้งแรก ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองใหญ่ครั้งแรกในรัฐเคาะลีฟะฮ์อิสลาม อะลีปกครองตั้งแต่ปีค.ศ.656 ถึงค.ศ.661 สิ้นสุดโดยการถูกลอบสังหาร ในตอนที่กำลังละหมาด ("สุญูด"). และมุอาวิยะฮ์ ศัตรูหลักของอะลี ประกาศตนเองเป็นเคาะลีฟะฮ์
ฮะซัน อิบน์ อะลี.
หลังอะลีเสียชีวิต ฮะซัน อิบน์ อะลี ลูกชายคนโตกลายเป็นเคาะลีฟะฮ์แห่งกูฟะฮ์ และหลังจากต่อสู้ระหว่างกูฟะฮ์กับทหารของมุอาวิยะฮ์ ฮะซํนยอมโอนอำนาจให้มุอาวิยะฮ์และทำสนธิสัญญาสันติภาพภาพใต้ข้อเงื่อนไข:
ฮะซันเกษียณในมะดีนะฮ์ และในปีค.ศ.670 เขาถูกฆ่าด้วยยาพิษโดยญะดา บิยต์ อัลอัชอัษ อิบน์ ก็อยส์ ภรรยาของท่าน โดยมุอาวิยะฮ์แอบติดต่อเธอให้ฆ่าฮะซัน เพื่อให้มุอาวิยะฮ์ยกตำแหน่งให้กับยะซีด ลูกชายของตนเอง
ฮุซัยน์ อิบน์ อะลี.
ฮุซัยน์ น้องชายของฮะซัน และลูกคนเล็กของอะลี ได้เรียกร้องให้รวมอำนาจเคาะลีฟะฮ์ ในปีค.ศ.680 มุอาวิยะฮ์เสียชีวิตแล้วยกตำแหน่งให้ยะซีด และทำลายสนธิสัญญาของฮะซํน อิบน์ อะลี. ดังนั้น ฮุซํยน์ได้รวบรวมครอบครัวกับผู้ติดตามในมะดีนะฮ์ เดินทางไปที่กูฟะฮ์ แต่ถูกขวางโดยทหารของยะซีด ที่ใกล้กัรบะลา (ปัจจุบันอยู่ในอิรัก) และฮุซํยน์กับครอบครัวและผู้ติดตามอีกประมาณ 72 คนถูกฆ่าในยุทธการที่กัรบะลา
ชีอะฮ์ยกย่องฮุซัยน์เป็นผู้พลีชีพ ("ชะฮีด") และนับท่านเป็นอิหม่ามจากอะฮ์ลุลบัยต์ ยุทธการที่กัรบะลามักถูกกล่าวเป็นจุกแยกระหว่างซุนนีกับชีอะฮ์ของอิสลาม และในทุก ๆ ปี มุสลิมชีอะฮ์จะร่วมกันรำลึกในวันอาชูรอ.
รายงานจากมุสลิมชีอะฮ์ไว้ว่า การทำสำมโนมักนำโดยนิกายซุนนี ซึ่งอาจจะทำให้ข้อมูลบางส่วนไม่เป็นจริง เช่น ในค.ศ.1926 ในช่วงที่ราชวงศ์ซะอูดได้แยกชีอะฮ์ออก ชาวชีอะฮ์มีอยู่ร้อยละ 21% ของประชากรมุสลิมในเอเชียใต้ ถึงแม้ว่าข้อจำกัดนี้จะเป็นอุปสรรคก็ตาม จนกระทั่งมีการสรุปว่ามีอยู่แค่ 15%
ประชากรทั่วโลก.
ตารางข้างล่างคือรายงานจาก Pew Research Center เรื่อง "Mapping the Global Muslim Population" ในเดือนตุลาคม ค.ศ.2009
การข่มเหง.
มีหลายช่วงที่กลุ่มชีอะฮ์ถูกประหาร
ในปีค.ศ.1514 สุลต่านเซลิมที่ 1 ทรงมีรับสั่งให้สังหารชาวชีอะฮ์อนาโตเลีย 40,000 คน รายงานจาก Jalal Al-e-Ahmad "สุลต่านเซลิมที่ 1 ทรงดำเนินไปไกลมาก จนมีการประกาศว่าการฆ่าชีอะฮ์หนึ่งคนมีค่าเท่ากับการฆ่าชาวคริสต์ถึง 70 คน"
ภายใต้การปกครองของซัดดัม ฮุสเซนในประเทศอิรัก มุสลิมชีอะฮ์ส่วนใหญ่มักถูกจำคุก, ทรมาน และถูกฆ่า และในเดือนมีนาคม ค.ศ.2011 ทางรัฐบาลมาเลเซียประกาศให้ชีอะฮ์เป็นสังกัดที่ "แปลกแยก" และถูกห้ามไม่ให้เผยแผ่หลักศรัทธาของพวกเขา แต่ยังคงดำเนินตามศาสนพิธีได้ตามที่ส่วนตัว
วันทั่วไปที่ฉลองทั้งซุนนีและชีอะฮ์คือ:
วันด้านล่างนี้ เป็นวันสำคัญของชีอะฮ์:
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์.
ชีอะฮ์มีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สี่แห่ง คือมักกะฮ์ (มัสยิด อัลฮะรอม), มะดีนะฮ์ (มัสยิด อันนะบะวี), เยรูซาเลม (มัสยิด อัลอักซอ) และกูฟะฮ์ (มัสยิดกูฟะฮ์). สำหรับชีอะฮ์แล้ว มัสยิดอิหม่ามฮุซัยน์, มัสยิดอัล อับบาสที่กัรบะลา และมัสยิดอิหม่ามอะลีที่นาจาฟก็สำคัญเช่นกัน แต่อย่างไรก็ตาม สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของชีอะฮ์ส่วนใหญ่ในประเทศซาอุดีอาระเบียถูกทำลายโดยอัลอิควาน
สิบสองอิหม่าม.
ชีอะฮ์สิบสองอิมาม หรือ อิษนาอะชารียะฮ์ เป็นสาขาของชีอะฮ์ที่ใหญ่ที่สุด ชื่อของสาขานี้มาจากกลุ่มของสิบสองอิหม่าม ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ที่ประเทศอิหร่าน (90%), อาเซอร์ไบจาน (85%), บาห์เรน (70%), อิรัก (65%), เลบานอน (65% ของมุสลิม).
หลักศรัทธา.
ชีอะฮ์สิบสองอิมามมีหลักศรัทธาห้าประการ ซึ่งมีชื่อว่า "อุศูลุดดีน" โดยเรียงได้ดังนี้:
อิสมาอิลี.
อิสมาอิลีมีชื่อมาจากอิสมาอิล อิบน์ ญะฟัรตามลำดับผู้สืบทอด (อิหม่าม) ของญะอ์ฟัร อัศศอดิก โดยพวกเขาเชื่อว่า มูซา อัล-คอดิม เป็นอิหม่ามคนต่อไป
ปัจจุบัน อิสมาอิลีส่วนใหญ่มักพบอยู่ในสังคมอินโด-อิหร่าน แต่ก็พบในอินเดีย, ปากีสถาน, ซีเรีย, ปาเลสไตน์, ซาอุดีอาระเบีย, เยเมน, จีน, จอร์แดน, อุซเบกิสถาน, ทาจิกิสถาน, อัฟกานิสถาน, แอฟริกาตะวันออก และแอฟริกาใต้ และมีบางส่วนย้ายถิ่นฐานไปที่ยุโรป, ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์ และอเมริกาเหนือ
เสาหลัก.
อิสมาอิลีมี "เสาหลัก 7 ประการ":
ประเทศปานามา
ปานามา  หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐปานามา  เป็นประเทศที่ตั้งอยู่ทางใต้สุดของภูมิภาคอเมริกากลาง บนบริเวณซึ่งเป็นรอยต่อระหว่างทวีปอเมริกาเหนือและทวีปอเมริกาใต้ มีพรมแดนด้านตะวันตกติดต่อกับประเทศคอสตาริกา ด้านตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับประเทศโคลอมเบีย ด้านเหนือติดต่อกับทะเลแคริบเบียน และด้านใต้ติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิก มีเมืองหลวงคือ กรุงปานามาซิตี โดยเป็นเขตเมืองขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศ มีประชากรอยู่อาศัยมากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งประเทศ
ก่อนการมาถึงของนักสำรวจและนักล่าอาณานิคมชาวสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ดินแดนซึ่งเป็นปานามาในปัจจุบัน ปรากฏการตั้งถิ่นฐานโดยชนพื้นเมืองหลากหลายเผ่าอยู่ก่อนแล้วไม่น้อยกว่า 10,000 ปี ภายหลังได้รับเอกราชจากจักรวรรดิสเปนในปี ค.ศ. 1821 ปานามาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศกรันโกลอมเบียซึ่งก่อตั้งขึ้นในรูปแบบสหภาพ (union) ระหว่างดินแดนในเขตอุปราชแห่งนิวกรานาดาเดิม (โคลอมเบียในปัจจุบัน) เขตการปกครองเอกวาดอร์ และเขตการปกครองเวเนซุเอลา
ประเทศปานามาตั้งอยู่ในอเมริกากลางติดกับทะเลแคริบเบียนและมหาสมุทรแปซิฟิกติดกับโคลอมเบียทางตะวันออกและคอสตาริกาทางตะวันตก พื้นที่ของประเทศส่วนใหญ่อยู่บริเวณละติจูด 7 องศาถึง 10 องศาเหนือและจากลองจิจูด 77 องศาถึง 83 องศาตะวันตกและมีพื้นที่ทั้งหมดปรมาณ 74,177.3 ตารางกิโลเมตร
ปานามาตั้งอยู่ตรงคอคอดปานามาซึ่งเป็นหนึ่งในจุดที่มีความสำคัญ และ พ.ศ. 2543 รัฐบาลปานามาได้รับสิทธิในการบริหารคลองปานามาซึ่งเป็นคลองเชื่อมต่อมหาสมุทรแอตแลนติกกับมหาสมุทรแปซิฟิก
ปานามาปกครองโดยระบอบประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ มีประธานาธิบดีเป็นประมุข และหัวหน้ารัฐบาล ที่มาจากเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน ดำรงตำแหน่งวาระ 5 ปี
ฝ่ายบริหาร ได้แก่ ประธานาธิบดี เป็นประมุข คณะรัฐมนตรี
ฝ่ายนิติบัญญัติ เป็นระบบสภาเดียว คือ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ ประกอบด้วยสมาชิก 72 คน ที่มาจากการเลือกตั้ง มีวาระดำรงตำแหน่ง 5 ปี
ประธานาธิบดีเป็นผู้แต่งตั้ง ฝ่ายตุลาการ ผู้พิพากษาการศาลสูงสุดมาจากการเสนอชื่อของประธานาธิบดี ดำรงตำแหน่งวาระละ 10 ปี
ปานามาแบ่งออกเขตการปกครองออกเป็น 10 จังหวัด  และ 6 ดินแดนชนพื้นเมือง  โดยแบ่งเป็นดินแดนระดับจังหวัด 4 แห่ง และดินแดนระดับเทศบาล 2 แห่ง
สาธารณรัฐปานามาและราชอาณาจักรไทยสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2525
รัฐบาลไทยได้มอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงเม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก มีเขตอาณาครอบคลุมปานามา และปานามาได้เปิดสถานเอกอัครราชทูตประจำประเทศไทยที่กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 6 กันยายน 2538
ไทยและปานามามีการแลกเปลี่ยนการเยือนไม่มากนัก โดยบุคคลสำคัญของไทยที่เคยเดินทางเยือนปานามาได้แก่ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2541 นายกันตธีร์ ศุภมงคล ผู้แทนการค้าไทย เมื่อเดือนมิถุนายน 2545 สำหรับฝ่ายปานามาที่เคยเยือนไทยคือ นายราฟาเอล ฟลอเรซ (Rafael Florez) รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร เมื่อเดือนตุลาคม 2545
เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 2561 นางอิซาเบล เด เซนต์ มาโล เด อัลบาราโด (H.E. Mrs. Isabel de Saint Malo de Alvarado) รองประธานาธิบดี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของสาธารณรัฐปานามา เข้าเยี่ยมคารวะ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ในโอกาสเยือนประเทศไทยอย่างเป็นทางการ ในฐานะแขกของกระทรวงการต่างประเทศ
ในปี 2561 มีนักท่องเที่ยวชาวปานามาเดินทางมาประเทศไทยจำนวน 1,108 คน
ในด้านการศึกษา ปัจจุบัน มีการจัดตั้ง Thai Corner ที่มหาวิทยาลัยปานามา (Universidad de Panama) ในกรุงปานามาซิตี
มีประชากร 3,308,157 ล้านคน ร้อยละ 70 เป็นพวกเมสติโซ (เผ่าพันธ์ผสมระหว่างผิวขาวชาวยุโรปและชนพื้นเมืองอินเดียน) เป็นพวกผิวดำ (เป็นประชากรที่อพยพมาจากหมู่เกาะอินดีสตะวันตก) ร้อยละ 14 ร้อยละ 10 เป็นชาวสเปน ส่วนที่เหลือเป็นชนพื้นเมืองอินเดียน ร้อยละ 6 ปัจจุบันชนพื้นเมืองอินเดียน แบ่งออกได้ 3 เผ่าใหญ่ ได้แก่ เผ่าคูนา (Cuna) อาศัยอยู่ในหมู่เกาะมูลาตาสในทะเลแคริบเบียน ชนเผ่ามีอำนาจในการปกครองตัวเอง แต่ยังคงอยู่ในอำนาจของรัฐบาลกลาง เผ่ากายมี (Guaymi) อาศัยอยู่ในจังหวัดชีรีกี จังหวัดโบกัสเดลโตโร และ จังหวัดเบรากวัส เผ่าโชโก (Choco) อาศัยอยู่ในป่าภายในจังหวัดดาเวียง
ประเทศคอสตาริกา
คอสตาริกา (, ; ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐคอสตาริกา  เป็นประเทศในภูมิภาคอเมริกากลาง มีอาณาเขตจรดประเทศนิการากัวทางทิศเหนือ จรดทะเลแคริบเบียนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จรดประเทศปานามาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จรดมหาสมุทรแปซิฟิกทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และมีพรมแดนทางทะเลจรดประเทศเอกวาดอร์ทางทิศใต้ของอิสลาเดลโกโก มีประชากรประมาณ 5 ล้านคน ในพื้นที่ขนาด 51,060 ตารางกิโลเมตร (19,710 ตารางไมล์) โดยมีประชากรประมาณ 333,980 คนอาศัยอยู่ในซานโฮเซซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุด และมีประชากรประมาณสองล้านคนอาศัยอยู่ในเขตมหานครโดยรอบ
คอสตาริกาเป็นรัฐเอกราชและเป็นรัฐเดี่ยวที่มีการปกครองในรูปแบบสาธารณรัฐรัฐธรรมนูญระบบประธานาธิบดี มีประชาธิปไตยที่ยาวนานและมีเสถียรภาพ และมีแรงงานที่ได้รับการศึกษาสูง ประเทศนี้ใช้จ่ายประมาณร้อยละ 6.9 ของงบประมาณ (ค.ศ. 2016) ไปกับการศึกษา ในขณะที่ค่าเฉลี่ยทั่วโลกอยู่ที่ร้อยละ 4.4 เศรษฐกิจของประเทศซึ่งครั้งหนึ่งเคยพึ่งพาการเกษตรอย่างมากได้คลี่คลายไปสู่ภาคส่วนอื่น ๆ เช่น การเงิน บริการลูกค้าธุรกิจสำหรับบริษัทต่างชาติ เภสัชกรรม การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ เป็นต้น บริษัทด้านการผลิตและบริการหลายแห่งจากต่างประเทศเปิดดำเนินการในเขตการค้าเสรีของคอสตาริกาที่ซึ่งพวกเขาได้รับผลประโยชน์จากการลงทุนและแรงจูงใจด้านภาษี
คอสตาริกาเป็นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองโบราณหลายกลุ่มก่อนที่จะตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 บริเวณนี้ยังคงเป็นอาณานิคมรอบนอกของสเปนจนกระทั่งได้รับเอกราชในฐานะส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเม็กซิโกที่ 1 จากนั้นได้กลายเป็นสมาชิกของสหพันธ์สาธารณรัฐอเมริกากลาง และประกาศเอกราชจากสหพันธ์ดังกล่าวอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1847 บทสรุปของสงครามกลางเมืองใน ค.ศ. 1948 นำไปสู่การยกเลิกกองทัพอย่างถาวรใน ค.ศ. 1949 คอสตาริกาจึงกลายเป็นหนึ่งในชาติเอกราชเพียงไม่กี่ชาติที่ไม่มีกองทัพประจำการ
ประเทศนี้มีผลงานที่ดีอย่างต่อเนื่องในดัชนีการพัฒนามนุษย์ (HDI) โดยอยู่ในอันดับที่ 58 ของโลก ในปี ค.ศ. 2022 ยังได้รับการอ้างถึงโดยโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP) ว่ามีการพัฒนามนุษย์สูงกว่าประเทศอื่น ๆ ที่ระดับรายได้เท่ากัน โดยมีสถิติการพัฒนามนุษย์ และความเหลื่อมล้ำที่ดีกว่าค่ามัธยฐานของภูมิภาค นอกจากนี้ในด้านการเปรียบเทียบสถานะของประชาธิปไตย เสรีภาพสื่อ และความสุขส่วนตัว ข้อมูลทั้งหมดในปี ค.ศ. 2022 ได้มีการจัดอันดับให้คอสตาริกามีเสรีภาพสื่อมากเป็นอันดับที่ 8 ของโลกตามดัชนีเสรีภาพสื่อ เป็นประเทศที่ได้รับการยอมรับจากดัชนีเสรีภาพโลก ให้เป็นประเทศที่มีเสรีภาพ โดยได้รับถึง 91 เต็ม 100 คะแนน และเป็นประเทศที่มีความสุขที่สุดอันดับที่ 23 ในรายงานความสุขโลก
มีพื้นที่ประมาณ 50,000 ตารางกิโลเมตร เทียบกับประเทศไทยแล้วเล็กกว่ากันถึง 10 เท่า มีจำนวนประชากรเพียง 5 ล้านคน เนื่องจากสภาพภูมิศาสตร์ทำให้มีพืชพันธุ์ไม้อุดมสมบูรณ์ที่ไม่สามารถพบได้ในประเทศอื่น มีพื้นที่เป็นเขตป่าสงวนมากถึงร้อยละ 25 ของประเทศ และถือเป็นประเทศแรกในทวีปอเมริกาที่ออกกฎหมายห้ามล่าสัตว์ทุกชนิด และมูลนิธินิวอีโคโนมิค (NEF) ได้ประกาศให้เป็นประเทศที่มีความเขียวชอุ่ม หรือมีป่าไม้ที่สมบูรณ์ที่สุดในโลกอีกด้วย
รูปแบบการปกครอง ประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ มีประธานาธิบดีเป็นประมุข
ประธานาธิบดี ภายใต้รัฐธรรมนูญซึ่งจะอยู่ในตำแหน่งได้เป็นระยะเวลา 4 ปีเพียงครั้งเดียว
นาย Oscar ARIAS Sanchez (เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2549)
นาง Laura Chinchilla จากพรรค (เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2553)
ฝ่ายนิติบัญญัติ เป็นระบบรัฐสภาเดียว มีสมาชิกสภานิติบัญญัติที่มาจากการเลือกตั้ง 57 คน มีวาระการดำรงตำแหน่ง 4 ปี
ฝ่ายตุลาการ ศาลสูงสุดของประเทศ (Supreme Court) มาจากการเลือกตั้งโดย
สมาชิกสภานิติบัญญัติ มีวาระการดำรงตำแหน่ง 8 ปี
การเลือกตั้งครั้งต่อไป กุมภาพันธ์ 2548
พรรคการเมืองสำคัญ Social Christian Unity Party (PUSC) (พรรครัฐบาล) Democrat Party National Liberation Party (Partido Liberacion Nacional)
คอสตาริกาให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกในการดำเนินความร่วมมือภายใต้กรอบ Organization of the American States (OAS) และความใกล้ชิดกับสหรัฐ ฯ โดยเฉพาะในเรื่องการป้องกันประเทศซึ่งคอสตาริกาได้ยกเลิกกองกำลังทหาร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2492 นอกจากนี้ คอสตาริกายังให้ความสำคัญกับการต่อต้านการค้ายาเสพติด โดยเป็นประเทศแรกในอเมริกากลางที่ลงนามใน Maritime Counter-Narcotics Agreement กับสหรัฐ ซึ่งเป็นความร่วมมือเพื่อต่อต้านการลักลอบขนส่งยาเสพติดในน่านน้ำคอสตาริกา
คอสตาริกาเป็นหนึ่งในประเทศที่ไม่มีกองทัพ คอสตาริกายกเลิกกองทัพในปี พ.ศ. 2491 เพื่อแก้ปัญหาที่เป็นรากเหง้าทางการเมืองที่มีการรัฐประหารจากกองทัพที่ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทต่างชาติ
คอสตาริกาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 จังหวัด ได้แก่
ข้อมูลดัชนีเศรษฐกิจ.
ดัชนีกิจกรรมทางเศรษฐกิจของคอสตาริกาประจำเดือนธันวาคม 2553 ชี้ว่าเศรษฐกิจของประเทศยังเติบโตต่ำ และเป็นไปในแนวทางเดียวกับแนวโน้มเศรษฐกิจของประเทศที่ขยายตัวลดลงเรื่อย ๆ ตลอดปีที่ผ่านมา เมื่อเดือนธันวาคม 2553 อัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศลดลงอีกร้อยละ 2.3 จากเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2553 ไปอยู่ในจุดที่ต่ำที่สุดในรอบปีที่ผ่านมา อย่างไรก็ดี มีบางภาคเศรษฐกิจที่ยังคงขยายตัวได้ ได้แก่ อุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับภาคบริการ ซึ่งขยายตัวร้อยละ 9.10 รวมทั้งอุตสาหกรรมการขนส่ง การสื่อสารโทรคมนาคม ซึ่งขยายตัวร้อยละ 6.42 ส่วนภาคเศรษฐกิจอื่น ๆ ไม่มีความเปลี่ยนแปลงมากนัก ในขณะที่ภาคธุรกิจก่อสร้าง การผลิตภาคอุตสาหกรรม รวมทั้งภาคการเหมืองแร่ และเหมืองหินมีอัตราการเจริญเติบโตที่ติดลบ
สินค้าส่งออกของคอสตาริกาที่สำคัญและถือเป็นสินค้าที่สำคัญและมีชื่อเสียงที่สุด คือ กล้วยหอม
เงินทุนสำรองระหว่างประเทศ.
ในปี 2553 คอสตาริกามีเงินทุนสำรองระหว่างประเทศประมาณ 4.584 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ความร่วมมือทางการค้ากับต่างประเทศ.
ความตกลงเขตการค้าเสรีพหุภาคีที่คอสตาริกาเป็นภาคีร่วมมี
1. CAFTA-DR (ความตกลงเขตการค้าเสรีระหว่างกลุ่มประเทศอเมริกากลาง และสาธารณรัฐคอมินิกัน กับสหรัฐอเมริกา) ลงนามเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2547 มีผลบังคับในคอสตาริกาเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2552 ทั้งนี้ กลุ่มประเทศอเมริกากลางเป็นตลาดส่งออกอันดับสามในกลุ่มละตินอเมริกาสำหรับสหรัฐฯ หลังจากเม็กซิโกและบราซิล การส่งออกจากสหรัฐฯ ไปยังกลุ่มประเทศ CAFTA-DR มีมูลค่า 26.3 พันล้านเหรียญฯ ในปี 2551
2. ความตกลงเขตการค้าเสรีพหุภาคีกับกลุ่มประเทศคาริบเบียน (CARICOM) ลงนามเมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2547 มีผลบังคับในคอสตาริกาเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2548 โดยมีเงื่อนไขความตกลง 4 ระดับซึ่งเจรจากันระหว่างแต่ละประเทศอีกต่างหาก ได้แก่ การเปิดเสรีอัตโนมัติ การลดภาษีใน 4 ปี ข้อยกเว้นเป็นรายสินค้า และข้อยกเว้นสำหรับสินค้าเกษตรตามฤดูกาลสำหรับความตกลงเขตการค้าเสรีในระดับทวิภาคี คอสตาริกาได้ลงนามความตกลงไว้ 5 ประเทศ คือ กับเม็กซิโก (มีผลบังคับตั้งแต่ปี 2538) แคนาดา (2544) ชิลี (2545) สาธารณรัฐโดมินิกัน (2538) และปานามา (2551) และได้เริ่มกระบวนการเจรจาความตกลงเขตการค้าเสรีกับ ประเทศจีน เมื่อปี 2550 และกับสหภาพยุโรป (AACUE) เมื่อปี 2549
ความตกลงระหว่างประเทศอื่น ๆ ได้แก่ ICC/CBI (Caribbean Basin Initiative-1983), GSP-Europe และ ALCA/FTAA (Free Trade Areas of the Americas-1994)
มีเส้นทางการเดินทางแบบถนน 35,330 กิโลเมตร ทางรถไฟ 278 กิโลเมตร ทางน้ำ 730 กิโลเมตรที่ใช้เดินเรือได้เฉพาะเรือขนาดเล็ก สนามบิน 151 แห่ง มีท่อส่งก๊าซและน้ำมัน 796 กิโลเมตร ท่าเรือสำคัญ 2 แห่ง
ชาวคอสตาริกาเป็นชนชาติผสมระหว่างสเปนกับชาวพื้นเมืองเดิม เรียกตัวเองว่า "ติโก"  หรือ "ติกา"
ประยงค์ รณรงค์
ประยงค์ รณรงค์ ผู้รับได้รางวัลแมกไซไซ สาขาผู้นำชุมชน พ.ศ. 2547 และรางวัลปราชญ์เกษตรของแผ่นดิน สาขาผู้นำชุมชน พ.ศ. 2551
ประยงค์ รณรงค์ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2480 ที่อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช สมรสกับนางแนบ รณรงค์ มีบุตรธิดา 5 คน จบการศึกษาชั้นประถมศึกษา จากโรงเรียนบ้านนาเส ตำบลนากะชะ อำเภอฉวาง
ประยงค์ รณรงค์ ประกอบเกษตรกรรม คือ ทำสวนยางพารา สวนผลไม้ เป็นผู้นำการก่อตั้งกลุ่มเกษตรกรทำสวนยาง ตำบลไม้เรียง เมื่อปี พ.ศ. 2527 เป็นที่ปรึกษาคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) ในปี พ.ศ. 2549 และได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2549
ประยงค์ รณรงค์ ได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาผู้นำชุมชน พ.ศ. 2547 และรางวัลบุคคลดีเด่นของชาติ พ.ศ. 2549 รวมถึงรางวัลปราชญ์เกษตรของแผ่นดิน สาขาผู้นำชุมชน พ.ศ. 2551 และรางวัลอื่นๆ อีกหลายรางวัล
ประยงค์ รณรงค์ เป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในด้านต่างๆ จนได้รับการมอบปริญญากิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยหลายแห่ง ได้แก่
การเมืองลิทัวเนีย
ปัจจุบันสถานภาพทางการเมืองของประเทศลิทัวเนียในสายตาของนานาชาตินั้นถือได้ว่า มีเสถียรภาพและเอื้ออำนวยต่อการค้าการลงทุน ภายหลังจากการถอนทหารรัสเซียออกจากลิทัวเนียตั้งแต่วันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2539 กอปรกับชนกลุ่มน้อยชาวรัสเซียในลิทัวเนียไม่มีบทบาทสำคัญทางการเมือง จึงส่งผลทำให้การบริหารบ้านเมืองของรัฐบาลลิทัวเนียในเรื่องชนกลุ่มน้อยค่อนข้างเป็นไปอย่างราบรื่น เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มประเทศบอลติกอื่น ๆ ซึ่งได้แก่ ลัตเวียและเอสโตเนีย
ระบบการเมือง มีการปกครองระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา มีประธานาธิบดีเป็นประมุขของประเทศ ภายใต้รัฐธรรมปัจจุบัน ซึ่งประกาศใช้เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1992
สถาบันทางการเมือง ลิทัวเนียมีประธานาธิบดีเป็นประมุขซึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยตรงมีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละ 5 ปี รัฐสภาใช้ระบบสภาเดียว (Unicamera) เรียกว่า "เซมุส" (Seimas) จำนวนสมาชิกสภาทั้งหมด 141 คน (71 คน มาจากการเลือกตั้งโดยตรง อีก 70 คน มาจากการเลือกตั้งแบบสัดส่วน) มีวาระดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี พรรคการเมืองจะต้องได้รับคะแนนเสียงเกินร้อยละ 4 จากการลงคะแนนเสียงทั่วประเทศ จึงจะมีสิทธิเข้าร่วมในรัฐสภา ยกเว้นพรรคที่มาจากชนกลุ่มน้อย คณะรัฐบาลดำรงตำแหน่งเท่ากับวาระของสมาชิกรัฐสภาเว้นแต่สมาชิกคณะรัฐบาลจะลาออก หรือรัฐสภาลงมติไม่ไว้วางใจรัฐบาลด้วยเสียงข้างมากเด็ดขาด ประธานสภาเป็นผู้แต่งตั้งนายกรัฐมนตรี
พัฒนาการทางการเมือง.
การเลือกตั้งประธานาธิบดีลิทัวเนียเมื่อเดือนมกราคม 1990.
เมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1990 นายวัลดัส อะดัมคุส ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีลิทัวเนียคนใหม่ สืบแทนนายอัลกีร์ดัส บราซาอุสคัส ประธานาธิบดีคนเดิม ซึ่งไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง นายอะดัมคุส ได้รับการสนับสนุนจากพรรค Lithuanian Democrat และพรรค The Democratic Center Union
การเลือกตั้งทั่วไปเมื่อเดือนตุลาคม 2000.
เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2000 ลิทัวเนียได้จัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไป ผลปรากฏว่าพรรค Liberal Union ภายใต้การนำของนายโรลันดัส ปัคซัส (Rolandas Paksas) อดีตนายกรัฐมนตรีได้รับเลือกตั้งในประเภทการเลือกตั้งโดยตรงมากที่สุด 18 ที่นั่ง จาก 71 ที่นั่ง สำหรับการเลือกตั้งตามอัตราส่วนบัญชีรายชื่อพรรคกลุ่ม Social Democratic Coalition ภายใต้การนำของนายอัลกีร์ดัส บราซาอุสคัส อดีตประธานาธิบดีลิทัวเนีย (ปี 2536-2541) ได้รับเลือกตั้งมากที่สุดจำนวน 28 ที่นั่ง จาก 70 ที่นั่ง สำหรับการจัดตั้งรัฐบาล รัฐสภาลิทัวเนียได้ให้ความเห็นชอบในการแต่งตั้งให้นายโรลันดัส ปัคซัส ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีกวาระหนึ่ง โดยเป็นการจัดตั้งรัฐบาลผสมสี่พรรคเสียงข้างน้อยในสภา
การจัดตั้งรัฐบาลเมื่อเดือนกรกฎาคม 2001.
เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2001 นายโรลันดัส ปัคซัส ได้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เนื่องจากปัญหาความขัดแย้งระหว่างพรรคร่วมรัฐบาลในประเด็นเรื่องการแปรรูป