pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัดไก่จ้น ถิ่นกำเนิด สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ตั้งอยู่ เลขที่ 1 บ้านไก่จ้น หมู่ 10 ตำบลท่าหลวง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดตั้งอยู่ทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำแควป่าสัก ทิศใต้ยาว 150 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะและที่ดินของเอกชน อาณาเขตทิศเหนือยาว 110 เมตร ติดต่อกับชลประทานท่าหลวงและแม่น้ำแควป่าสัก ทิศตะวันออกยาว 198 เมตร ติดต่อกับชลประทานท่าหลวงและทางสาธารณะ ทิศตะวันตกยาว 980 เมตร ติดต่อกับที่ดินของเอกชนและแม่น้ำแควป่าสัก พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อยู่ริมแม่น้ำแควป่าสัก
วัดไก่จ้นเป็นวัดเก่าแก่มาแต่โบราณ ไม่มีหลักฐานปรากฏชัดว่าใครเป็นผู้สร้าง ตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2375 เดิมเรียกว่า "วัดบ้านไก่จ้น" มีหลักฐานประกฎอยู่ในใบพระราชทานวิสุงคามสีมา ของอุโบสถหลังเก่า ความว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ได้พระราชทานวิสุงคามสีมาให้แก่ "วัดบ้านไก่จ้น" แควนครน้อย แขวงกรุงเก่า ซึ่งมี "เจ้าอธิการดิส" เป็นเจ้าอาวาส เมื่อปี พ.ศ. 2431 เมื่อคราวพระพุทธเจ้าหลวงรัชกาลที่ 5 เสด็จประพาสวัดสะตือซึ่งอยู่ตรงข้ามวัดบ้านไก่จ้น เจ้าอธิการดิสได้แต่งซุ้มรับเสด็จฯ ที่หน้าวัดบ้านไก่จ้น โดยแต่งซุ้มเป็นรูปไก่ ประดับไฟตะเกียง พร้อมทั้งเขียนโครงยอพระเกียรติไว้ 1 บท มีผู้จำได้เพียงตอนท้ายบทว่า "ดับร้อนราษฎร์เกษม" พระองค์ทรงสนพระราชหฤทัยเจ้าอธิการดิสเจ้าอาวาสวัดบ้านไก่จ้น ที่เขียนคำโครงยอพระเกียรติ แต่งซุ้มรับเสด็จฯ ประกอบทั้งคุณงามความดีของเจ้าอธิการดิสในด้านการศึกษาและพัฒนาวัด จึงได้โปรดเกล้าฯ ให้อาราธนาไปอยู่วัดสุวรรณดาราม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระราชทานสมณศักดิ์เป็น "พระสุวรรณวิมลศิล" และได้เป็นเจ้าอาวาสวัดสุวรรณดารามตั้งแต่ปี พ.ศ. 2445 จนถึงมรณภาพในปี พ.ศ. 2468
วัดไก่จ้นได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ปัจจุบัน "พระครูวิสุทธิธรรมากร" ได้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส และเจ้าคณะตำบลท่าหลวง
วัดไก่จ้นมีวัตถุมงคลหลายรุ่นที่มีชื่อเสียง เช่น พระเครื่องบางรุ่นได้มวลสารมาจากสมเด็จบางขุนพรหมกรุ พ.ศ. 2500 หลวงพ่อลำภูวัดใหม่อมตรส บางขุนพรหม ได้นำมาสร้างเป็นพระพิมพ์สมเด็จหลายพิมพ์ เช่น ปี พ.ศ. 2501 สมเด็จโอ๊ก ปี พ.ศ. 2502 โด่งดังมาก ปี พ.ศ. 2516 ปี พ.ศ. 2517 ปี พ.ศ. 2521 เป็นต้น
ปีที่สำคัญของวัด.
กล่าวกันว่าสมเด็จโตเกิดในเรือซึ่งในขณะนั้นกำลังลอยลำอยู่หน้าวัดไก่จ้น
วัดบ้านไก่จ้น
มหาสงครามชิงพิภพ
มหาสงครามชิงพิภพ  เป็นภาพยนตร์แนวมหากาพย์แฟนตาซีผจญภัย ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2003 กำกับโดย ปีเตอร์ แจ็กสัน ดัดแปลงจากนวนิยายเล่มที่สามของ "เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายใน "เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" ไตรภาค อำนวยการสร้างโดย แบร์รี เอ็ม. ออสบอร์น, แจ็กสันและฟราน วอลช์เขียนบทโดย วอลช์, ฟิลิปปา โบเยนส์และแจ็กสัน ภาพยนตร์ประกอบด้วยนักแสดงนำจำนวนมาก ได้แก่ เอไลจาห์ วูด, เอียน แม็กเคลเลน, ลิฟ ไทเลอร์, วิกโก มอร์เทนเซน, ฌอน แอสติน, เคต แบลนเชตต์, จอห์น ริส-เดวีส์, เบอร์นาร์ด ฮิลล์, บิลลี บอยด์, โดมินิก โมนาแฮน, ออร์แลนโด บลูม, ฮิวโก วีฟวิง, มิแรนดา ออตโท, เดวิด เวนัม, คาร์ล เออร์บัน, จอห์น โนเบิล, แอนดี เซอร์กิส, เอียน โฮล์มและณอน บีน ภาพยนตร์มีเนื้อเรื่องต่อจาก "อภินิหารแหวนครองพิภพ" (2001) และ "ศึกหอคอยคู่กู้พิภพ" (2002)
หลังเหตุการณ์ใน "ศึกหอคอยคู่กู้พิภพ" โฟรโด, แซมและกอลลัม เดินทางเข้าใกล้เมาต์ดูมในมอร์ดอร์ เพื่อทำลาย เอกธำมรงค์ โดยทั้งสองคนไม่รู้ความตั้งใจจริงของกอลลัม ขณะที่ แกนดัล์ฟ, อารากอร์น, เลโกลัส, กิมลีและกองกำลังที่เหลือเข้าร่วมการต่อสู้ที่มินัสทิริธ เพื่อต่อต้านกองทัพของเซารอน
"มหาสงครามชิงพิภพ" ได้รับเงินทุนและจัดจำหน่ายโดย นิวไลน์ซินีมา บริษัทสัญชาติอเมริกา แต่ภาพยนตร์ถ่ายทำและตัดต่อทั้งหมดที่ นิวซีแลนด์ บ้านเกิดของแจ็กสัน ถ่ายทำพร้อมกันกับภาพยนตร์อีกสองเรื่องในไตรภาค ภาพยนตร์ฉายรอบปฐมทัศน์ที่ โรงภาพยนตร์เอ็มบาสซี ใน เวลลิงตัน เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2003 และฉายในโรงภาพยนตร์ในสหรัฐเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 2003 และในนิวซีแลนด์เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2003 ภาพยนตร์ได้รับการยกย่องอย่างมากจากนักวิจารณ์และแฟน ๆ พิจารณาว่าเป็นหลักสำคัญของการสร้างภาพยนตร์และความสำเร็จในภาพยนตร์แนวแฟนตาซี ภาพยนตร์ทำเงิน 1.142 พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ทำให้เป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในปี ค.ศ. 2003 และเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาลอันดับที่สอง ณ ช่วงเวลาที่ฉาย และเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดที่จัดจำหน่ายโดยนิวไลน์ซินีมา
"มหาสงครามชิงพิภพ" ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลที่สุดเท่าที่เคยมีมา ภาพยนตร์ได้รับรางวัลจำนวนมาก ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 76 ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อและชนะเลิศทั้งหมดสิบเอ็ดสาขา ได้แก่ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับยอดเยี่ยม, บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม, กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม, ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม, ลำดับภาพยอดเยี่ยม, แต่งหน้ายอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, เพลงประกอบภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม สำหรับ "อินทูเดอะเวสต์", บันทึกเสียงยอดเยี่ยมและเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม ทำให้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลออสการ์มากที่สุดจากภาพยนตร์เรื่องเดียวและครองสถิติกวาดรางวัลออสการ์สูงสุด
รางวัลและสถิติ.
ภาพยนตร์ "มหาสงครามชิงพิภพ" ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดียิ่งทั้งจากนักวิจารณ์และจากยอดรายได้ โดยสามารถทำสถิติกวาดรางวัลออสการ์จนหมดทั้ง 11 รางวัลที่ได้ส่งเข้าประกวด เป็นสถิติสูงสุดเทียบเท่าภาพยนตร์เรื่อง "ไททานิก" และ "เบนเฮอร์" ในจำนวนรางวัลที่ได้รับนี้รวมถึงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ซึ่งนับเป็นภาพยนตร์แฟนตาซีเรื่องแรกในประวัติศาสตร์รางวัลออสการ์ที่ได้รับรางวัลเกียรติยศสูงสุดนี้ ด้านรายได้ ภาพยนตร์สามารถทำสถิติสูงกว่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยติดอันดับภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดตลอดกาลเป็นลำดับที่ 3 (อันดับหนึ่งคือ "อวตาร" อันดับสองคือ "ไททานิก") รางวัลใหญ่ที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับได้แก่
ดีวีดีชุดพิเศษของภาพยนตร์ (Special Extended Version) ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2004 โดยมีการเพิ่มฉากอีกกว่า 50 นาที
สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์
สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ (พระนามเต็ม: วิลเลิม อเล็กซานเดอร์ คลอส จอร์จ เฟอร์ดินานด์; ) พระราชสมภพเมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1967 เป็นพระราชโอรสพระองค์โตในสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์และเจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์ พระสวามี พระองค์มีพระอนุชา 2 พระองค์คือ เจ้าชายฟริโซ และ เจ้าชายคอนสแตนติน
สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งเนเธอร์แลนด์.
หลังจากสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ พระราชมารดาสละราชสมบัติอย่างเป็นทางการในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2013 พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เป็น สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระองค์แรกนับตั้งแต่พระเจ้าวิลเลิมที่ 3 เสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1890 เป็นอันสิ้นสุดการครองราชย์โดยพระมหากษัตรีย์ที่ยาวนานถึง 123 ปี และการครองราชย์โดยพระมหากษัตรีย์จะกลับมาอีกโดยพระราชธิดาของพระองค์ เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลีย เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์ ในวันครองราชย์ 30 เมษายน ค.ศ. 2013
สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ทรงเข้าพิธีหมั้นกับสมเด็จพระราชินีมักซิมา ธิดาอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรของประเทศอาร์เจนตินา เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2001 ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 ทรงได้รับการจดทะเบียนสมรสโดยนายกเทศมนตรีแห่งกรุงอัมสเตอร์ดัมที่ Beurs van Berlage และทรงเข้ารับการประสาทพรที่โบสถ์นิวเวอร์แคร์ก (Nieuwe Kerk) ในกรุงอัมสเตอร์ดัม
สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลม-อเล็กซานเดอร์และสมเด็จพระราชินีมักซิมา มีพระธิดาด้วยกัน 3 พระองค์คือ
สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ทรงผ่านการฝึกจากสถาบันราชนาวีของเนเธอร์แลนด์ พระองค์ทรงรับราชการเป็นนายทหารประจำเรือหลวง "Tromp" และเรือหลวง "Abraham Crijnssen" และทรงดำรงยศนาวาโท นอกจากนั้นยังทรงผ่านการฝึกจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรของเนเธอร์แลนด์ ดำรงยศ นาวาอากาศโทแห่งกองทัพอากาศเนเธอร์แลนด์ และ พลจัตวาแห่งกองทัพบกเนเธอร์แลนด์
พระองค์ทรงเป็นสมาชิกคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 จนกระทั่งก่อนเสด็จขึ้นครองราชย์ นอกจากนั้น พระองค์ยังสนพระทัยในกีฬาเทนนิส กรีฑา สกี ว่ายน้ำ แล่นเรือใบ กอล์ฟ ปีนเขา ขี่ม้า สเก็ตช์น้ำแข็ง และดำน้ำ ทรงเข้าร่วมการแข่งขันสเก็ตช์น้ำแข็งมาราธอน และทรงเข้าร่วมการแข่งขันวิ่งมาราธอนที่นิวยอร์กอีกด้วย
พระองค์ทรงสนพระราชหฤทัยในการบินเป็นอย่างยิ่ง ทรงได้รับใบอนุญาตขับเครื่องบินส่วนพระองค์ และ ใบอนุญาตขับเครื่องบินพาณิชย์
แร่อโลหะ
Hereford cathedral
อาสนวิหารเฮริฟอร์ด
อาสนวิหารเฮริฟอร์ด  เป็นอาสนวิหารตั้งอยู่ที่เมืองเฮริฟอร์ดในสหราชอาณาจักร อาสนวิหารปัจจุบันเริ่มสร้างเมื่อ ค.ศ. 1079 และเสร็จ เมื่อ ค.ศ. 1535 สิ่งที่สำคัญที่สุดที่เป็นของอาสนวิหารคือ “แผนที่โลกเฮริฟอร์ด” (Hereford Mappa Mundi) ซึ่งเป็นแผนที่ที่วาดขึ้นในสมัยยุคกลางจากศตวรรษที่ 13
อาสนวิหารอุทิศให้นักบุญสององค์คือพระแม่มารี และ นักบุญเอเธลเบิร์ต (Saint Ethelbert) ผู้ถูกประหารชีวิตโดยพระเจ้าออฟฟาแห่งเมอร์เซีย (Offa of Mercia) เมื่อปี ค.ศ. 792 ตามตำนานกล่าวว่าพระเจ้าออฟฟายกพระราชธิดาให้พระเจ้าเอเธลเบิร์ตแต่งงาน แต่ทำไมพระเจ้าออฟฟามาทรงเปลี่ยนพระทัยแล้วกลับมาสังหารพระเจ้าเอเธลเบิร์ตก็ไม่เป็นที่ทราบ ว่ากันว่าการสังหารหรือฆาตกรรมเกิดขึ้น 4 ไมล์จากเมืองเฮริฟอร์ด ที่ซัททัน (Sutton) ร่างของพระเจ้าเอเธลเบิร์ตถูกนำกลับมาที่ในปัจจุบันเป็นอาสนวิหาร ตั้งแต่นั้นก็มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นที่ที่ฝังร่างของเอเธลเบิร์ต เมื่อราวปีค.ศ. 830 ขุนนางชาวเมอร์เซียชื่อมิลเฟรด (Milfrid) มีความประทับใจจากเรื่องราวของปาฏิหาริย์ต่างๆ ของนักบุญเอเธลเบิร์ตจึงสร้างวัดทำด้วยหินขึ้นแทนวัดเดิมและอุทิศวัดให้กับนักบุญพระเจ้าเอเธลเบิร์ต
กล่าวกันว่าเฮริฟอร์ดเป็นศูนย์กลางเขตการปกครองของบาทหลวงมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ใน คริสต์ศตวรรษที่ 7 บาทหลวงพัตตา (Putta) ก็ก่อตั้งอาสนวิหารขึ้นอีกครั้ง บาทหลวงพัตตามาตั้งหลักแหล่งที่เฮริฟอร์ดหลังจากที่ถูกขับไล่มาจากรอเชสเตอร์ (Rochester) โดยพระเจ้าเอเธลเบิร์ต (อีกพระองค์หนึ่ง) อาสนวิหารที่สร้างโดยบาทหลวงพัตตาอยู่มาได้ถึง 200 ปี พอมาถึงสมัยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด ผู้สารภาพก็ทรงสร้างวัดใหม่แต่อยู่ได้ไม่นานก็ถูกปล้นและเผาเมื่อปีค.ศ. 1056 โดยกองทัพจากเวลส์ และ ไอร์แลนด์โดยการนำของ Gruffydd ap Llywelyn เจ้าชายจากเวลส์ อันที่จริงวัดจะมิได้ถูกทำลายแต่ผู้ดูแลวัดต่อต้านอย่างแข็งขันจนพระเสียชีวิตไป 7 องค์ วัดจึงถูกเผา
สมัยนอร์มัน (โรมาเนสก์).
อาสนวิหารเฮริฟอร์ดอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมจนกระทั่งโรเบิร์ตแห่งลอร์เรน (Robert of Lorraine) ได้รับแต่งตั้งเป็นบาทหลวงของสังฆมณฑลเฮริฟอร์ดเมื่อ ค.ศ. 1079 ท่านก็เริ่มปฏิสังขรณ์วัดและมาทำต่อโดยบาทหลวงเรเนลม (Reynelm) ผู้ก่อตั้งวิทยาลัยสำหรับแคนนอน “เซ็คคิวลาร์” ติดกับอาสนวิหาร บาทหลวงเรเนลมสิ้นชีวิตเมื่อค.ศ. 1115 วัดมาสร้างเสร็จเอาระหว่างที่โรเบิร์ต เดอ เบทุน (Robert de Betun) เป็นบาทหลวงระหว่างปีค.ศ. 1131 ถึง 1148
ตัววัดที่สร้างตั้งแต่สมัยโรมาเนสก์เหลืออยู่เพียงบริเวณที่ทำพิธีถึงหน้าต่างชั้นบน บริเวณกางเขนด้านใต้ (south transept) ซุ้มโค้งระหว่างด้านเหนือของบริเวณกางเขน (north transept) กับที่ทำพิธี และคูหาทางเดินข้างกระหนาบทางสู่แท่นบูชา (nave arcade) เมื่อวัดเพิ่งสร้างเสร็จได้เพียง 50 ปีเมื่อวิลเลียม เดอ เวียร์ (William de Vere) มาเป็นบาทหลวงระหว่างปี ค.ศ. 1186 ถึงปี ค.ศ. 1199 ผู้ขยายทางด้านตะวันออกโดยเพิ่มจรมุขหรือทางเดินขบวนพิธีและ “ชาเปลพระแม่มารี” (Lady Chapel) มาสร้างใหม่ไม่นานหลังจากนั้น - ระหว่างปี ค.ศ. 1226 ถึงปี ค.ศ. 1246 - เป็นแบบอังกฤษโดยมีที่ฝังศพอยู่ภายใต้ พอมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็สร้างหน้าต่างชั้นบนใหม่ และอาจจะสร้างเพดานโค้ง ที่ทำพิธีใหม่เพราะทั้งสองอย่างได้รับความเสียหายเมื่อสร้างหอกลางทรุด เมื่ออาควาบลังคา (Bishop Aquablanca) มาเป็นบาทหลวงระหว่างปี ค.ศ. 1240 ถึงปี ค.ศ. 1268 ท่านก็ได้สร้างบริเวณกางเขนทางด้านเหนือใหม่แต่มาเสร็จในสมัยบาทหลวงสวินฟิลด์ (Bishop Swinfield) ผู้เป็นคนสร้างทางเดินสู่แท่นบูชา หรือทางเดินกลางอาสนวิหาร และบริเวณกางเขนด้านตะวันออก
บาทหลวงอาควาบลังคา.
บาทหลวงองค์มีบทบาทสำคัญที่สุดก่อนการปฏิรูปศาสนาที่ประเทศอังกฤษของอาสนวิหารเฮริฟอร์ดก็เห็นจะเป็นบาทหลวงอาควาบลังคา อาควาบลังคาเดินทางมาอังกฤษพร้อมกับขบวนของเอเลเนอร์แห่งพรอวองซ์ (Eleanor of Provence—ทางใต้ของประเทศฝรั่งเศส) ท่านเป็นบาทหลวงทั้งมีอำนาจและกำลังเงินและบางครั้งก็โกงด้วยเมื่อมีโอกาส เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 เสด็จมาเฮริฟอร์ดเพื่อจะมาปราบ Llywelyn the Great แห่งเวลส์ ขณะที่บาทหลวงอาควาบลังคาไม่อยู่เพราะเดินทางไปเก็บภาษีที่ไอร์แลนด์ เมื่อบาทหลวงอาควาบลังคากลับมาซึ่งคงเป็นเพราะคงถูกเรียกกลับ ทั้งบาทหลวงและญาติพี่น้องจากซาวอย (Savoy) ก็ถูกจับไว้ในอาสนวิหารโดยกลุ่มขุนนางผู้ยึดทรัพย์สินซึ่งท่านไปรีดไถมาจากชาวไอร์แลนด์
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง คริสต์ศตวรรษที่16.
เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่14 ระหว่างสมัยบาทหลวงเทรเวนองท์ (Bishop Trevenant) ซึ่งเป็นบาทหลวงระหว่างค.ศ. 1389 ถึง ค.ศ. 1404 ทางอาสนวิหารก็สร้างหอกลางใหม่ใช้การตกแต่งแบบ ball-flower ขณะเดียวกันก็สร้างหอประชุมสงฆ์ โถงทางเข้า (vestibule) และ ด้านใต้
เมื่อกลางคริสต์ศตวรรษที่15 ก็เติมหอทางด้านตะวันตกของทางเดินกลาง พอถึงปลายกลางคริสต์ศตวรรษที่15 บาทหลวงแสตนบรี (Bishop Stanbury) และบาทหลวงออดลี (Bishop Audley) ก็สร้างชาเปลสามชาเปลภายในวัด บาทหลวงมาโย (Bishop Mayo) และ บาทหลวงบูธ (Bishop Booth) ผู้ปกครองอาสนวิหารระหว่างปีค.ศ. 1504 ถึง ค.ศ. 1535 สร้างสิ่งก่อสร้างสุดท้ายคือทางเข้าทางด้านเหนือ วัดนี้จึงรวมเบ็ดเสร็จใช้เวลาในการสร้าง 440 ปี
แผนที่โลกเฮริฟอร์ด.
แผนที่โลกเฮริฟอร์ด  ตั้งแสดงอยู่ภายในอาสนวิหารใกล้บริเวณที่ทำพิธีซึ่งเชื่อกันว่าเป็นฝีมือของริชาร์ดเดอลาเบลโล (Richard de Bello) ที่เขียนเมื่อราวศตวรรษที่ 13 ว่ากันว่ารูปคนขี่ม้ากับคนรับใช้ตรงมุมขวาของแผนที่คือริชาร์ดเดอลาบาเทยล์ ระหว่างสงครามกลางเมืองที่อังกฤษเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 แผนที่นี้ก็ถูกฝังไม่ไกลจาก Lady Chapel มาจนปีค.ศ.1855 จึงได้นำออกมาซ่อม
แผนที่นี้เป็นเอกสารทางแผนที่สำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่ยังเหลืออยู่ วาดบนหนังลูกวัวชิ้นเดียวกว้าง 52 นิ้ว ยาว 64 นิ้ว เป็นแผนที่ลักษณะนี้ที่ใหญ่ที่สุดของยุคกลางที่แสดงความคิดทางสถาบันคาทอลิกว่าเยรูซาเลมเป็นศูนย์กลางของโลก
นอกจากแผนที่ทวีปแล้วบนรูปเป็นการบรรยายประวัติมนุษย์โลก มีรูปด้วยกันประมาณ 500 รูปรวมทั้งเมืองทั้งใหญ่และเล็กด้วยกัน 420 เมือง เหตุการณ์ 15 เหตุการณ์จากคัมภีร์ไบเบิล ต้นไม้ สัตว์ นกและสัตว์ในจินตนาการ 33 ชนิด รูปของคนชาติต่างๆจากทั่วโลก 32 รูป และอีก 8 รูปมาจากตำนานกรีกโรมัน
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 สายกรุงเทพมหานคร−บ้านฉาง เป็นทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองสายแรกของประเทศไทย มีระยะทางยาว 149.300 กิโลเมตร ทางสายนี้เป็นโครงข่ายทางหลวงที่มีความสำคัญในการพัฒนาเส้นทางคมนาคมขนส่งกับพื้นที่บริเวณชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก แก้ไขปัญหาการจราจรติดขัดคับคั่งในถนนสุขุมวิท และถนนเทพรัตน และเป็นทางเชื่อมเข้าสู่ท่าอากาศยานสากลแห่งใหม่ คือ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ถนนสายนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 19 และทางหลวงเอเชียสาย 123 ในปัจจุบัน ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ได้ใช้การเก็บค่าผ่านทางระบบปิด โดยจะมีการเก็บค่าผ่านทางตามจำนวนกิโลเมตรที่ผู้ใช้ทางหลวงพิเศษ
ปัจจุบันทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 มีเส้นทางที่เก็บค่าผ่านทางตั้งแต่กรุงเทพมหานครไปถึงเพียงเมืองพัทยา ส่วนเส้นทางไปยังอำเภอบ้านฉาง (อู่ตะเภา) อยู่ในช่วงเปิดทดลองวิ่งโดยไม่เก็บค่าผ่านทาง นอกจากนี้ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ในปัจจุบัน ยังถูกกำหนดในเส้นทางอื่นอีก ได้แก่ ทางแยกไปบรรจบถนนเทพรัตน, ทางแยกเข้าชลบุรี, ทางแยกเข้าท่าเรือแหลมฉบัง และทางแยกเข้าเมืองพัทยา รวมถึงทางแยกไปบรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 (บ้านอำเภอ)
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ในช่วงแรกมีชื่อเรียกว่า "ถนนกรุงเทพ–ชลบุรี" หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "ถนนกรุงเทพ–ชลบุรี สายใหม่" เป็นถนนขนาด 8 ช่องจราจร เริ่มต้นที่ปลายทางพิเศษศรีรัช ส่วน D และถนนพระราม 9 บริเวณจุดตัดกับถนนศรีนครินทร์ ที่ทางแยกต่างระดับศรีนครินทร์ เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร มีแนวทางตัดไปทางทิศตะวันออก ข้ามคลองบึงบ้านม้า เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างเขตสะพานสูงกับเขตประเวศ ตัดกับทางหลวงพิเศษหมายเลข 9 (ถนนกาญจนาภิเษก) ที่ทางแยกต่างระดับทับช้าง ข้ามคลองแม่จันทร์เข้าสู่เขตลาดกระบัง ตัดกับถนนร่มเกล้าที่ทางแยกต่างระดับร่มเกล้า เบี่ยงไปทางตะวันออกเฉียงใต้ข้ามทางรถไฟสายตะวันออก ก่อนเข้าสู่จังหวัดสมุทรปราการ ผ่านอำเภอบางเสาธง และอำเภอบางบ่อ แล้วผ่านอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ข้ามแม่น้ำบางปะกง จากนั้นเข้าสู่จังหวัดชลบุรี ผ่านอำเภอพานทอง เข้าสู่อำเภอเมืองชลบุรี และสิ้นสุดช่วงแรกที่ทางแยกต่างระดับคีรีนคร โดยมีเส้นทางตัดแยกออกไปยังเขตเทศบาลเมืองชลบุรี
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ในช่วงที่สอง ซึ่งเรียกถนนในช่วงนี้ว่า "ถนนชลบุรี–พัทยา" เข้าสู่อำเภอศรีราชา มีเส้นทางตัดแยกไปยังท่าเรือแหลมฉบัง ที่ทางแยกต่างระดับหนองขาม โดยตั้งแต่กรุงเทพมหานครถึงบริเวณนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 19 จากนั้นถนนมีช่องจราจรลดลงเหลือ 6 ช่อง (ปัจจุบันกำลังก่อสร้างขยายเป็น 8 ช่องจราจร) และเข้าสู่อำเภอบางละมุง ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36 ที่ทางแยกต่างระดับพัทยา (โป่ง) โดยตั้งแต่กรุงเทพมหานครถึงบริเวณนี้เป็นส่วนหนึ่งของ ทางหลวงเอเชียสาย 123 และสิ้นสุดที่ถนนสุขุมวิท ในเมืองพัทยา
นอกจากนี้ ยังมีการก่อสร้างทางบริการชุมชน มีลักษณะเป็นถนนคู่ขนานทั้งสองข้างของทางหลวงพิเศษในบางช่วง อยู่นอกเขตและไม่เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงพิเศษ สร้างขึ้นเพื่อเชื่อมต่อกับถนนอื่นที่ถูกตัดขาดออกจากกัน โดยได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดิน ได้แก่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3701 และ 3702 ซึ่งเป็นทางบริการด้านซ้ายและด้านขวาของทางหลวงพิเศษตามลำดับ
ทางเชื่อมต่อ.
นอกจากสายหลัก ยังมีสายแยกที่เชื่อมต่อทางหลวงพิเศษสายหลักกับเมืองหรือเขตเศรษฐกิจต่างๆ รวมถึงเชื่อมต่อกับทางหลวงแผ่นดินที่มีแนวเส้นทางขนานกับทางหลวงพิเศษสายหลัก เช่น ถนนสุขุมวิท สายแยกดังกล่าวนี้ มีเส้นทางมุ่งสู่ชายทะเล และออกแบบเป็นทางหลวงพิเศษที่มีลักษณะกึ่งควบคุมการเข้า-ออก ทางเชื่อมต่อดังกล่าวมีดังนี้
การก่อสร้างในช่วงแรก.
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ในอดีตเคยถูกกำหนดหมายเลขสายทางเป็น "ทางหลวงพิเศษหมายเลข 36" (ใช้เรียกรวมตลอดสายทางตั้งแต่กรุงเทพมหานคร (ลาดกระบัง) ไปจนถึงระยอง) ถูกออกแบบและก่อสร้างเป็นทางหลวงพิเศษไม่มีทางเชื่อมควบคุมการเข้า-ออก เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2537 ก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดการจราจรตลอดสายเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ก่อสร้างเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ต่อมา ได้มีการรวมแนวเส้นทางเก่าของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36 มาเป็นส่วนหนึ่งในช่วงชลบุรี–พัทยา และก่อสร้างเพิ่มเติมจากเดิมสิ้นสุดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36 เป็นสิ้นสุดที่ถนนสุขุมวิท บริเวณพัทยากลาง เปิดการจราจรเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นการเปิดการจราจรตลอดสาย
ต่อมา กรมทางหลวงได้ขยายช่องจราจรหลักเพิ่มเติมบนถนนกรุงเทพฯ–ชลบุรี ช่วงถนนศรีนครินทร์–ทางเข้าท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เป็น 8 ช่องจราจร ขยายเข้าหาศูนย์กลางบริเวณร่องน้ำ โครงการนี้มีแนวทางไปทางทิศตะวันออกมุ่งสู่ชลบุรี ลอดผ่านสะพานเข้า-ออกท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และทางเข้า-ออกสถานีขนส่งสินค้าร่มเกล้าผ่านข้ามทางรถไฟของสถานีขนส่งสินค้า ซึ่งปัจจุบันก่อสร้างเสร็จแล้ว
ด่านเก็บเงินค่าธรรมเนียมผ่านทางถาวร.
กรมทางหลวงได้มีการปรับปรุงทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ช่วงชลบุรี–พัทยาให้เป็นทางหลวงพิเศษควบคุมการเข้าออกเต็มรูปแบบ ในช่วงสะพานข้ามทางรถไฟ–ทางแยกต่างระดับบางพระ หรือแยกวังตะโก มีเขตทาง 80 เมตร มีขนาด 4-8 ช่องจราจร ระยะทาง 4 กิโลเมตร จะมีการปรับปรุงเป็นทางรวมและกระจายการจราจร ปิดช่องกลับรถกลางถนน แล้วก่อสร้างจุดกลับรถในรูปแบบของทางลอด หรือสะพานกลับรถเกือกม้า มีจุดกลับรถ 1 จุด คือบริเวณสะพานข้ามทางรถไฟ
นอกจากนี้ ยังมีปรับปรุงทางแยกต่างระดับคีรีนคร จากเดิมทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ช่วงกรุงเทพฯ–ชลบุรีจะมาสิ้นสุดที่แยกนี้ จะเปลี่ยนแนวทางของสะพาน ให้สายทางแยกเข้าชลบุรีมาสิ้นสุดที่แยกนี้ และให้ถนนกรุงเทพฯ–ชลบุรีมีเส้นทางตรงลงพัทยาได้โดยไม่ต้องเลี้ยวซ้าย ซึ่งปัจจุบันก่อสร้างเสร็จแล้ว รวมทั้งก่อสร้างด่านเก็บค่าผ่านทาง 1 จุด ได้แก่ ด่านบางพระ บริเวณทางแยกต่างระดับบางพระ
ช่วงทางแยกต่างระดับบางพระหรือแยกวังตะโก ถึงทางแยกต่างระดับหนองขาม มีเขตทาง 80 เมตร มีขนาด 8 ช่องจราจร และทางบริการ 2 ช่องจราจร ในบางส่วน ระยะทาง 21 กิโลเมตร และช่วงทางแยกต่างระดับหนองขาม–ทางแยกต่างระดับมาบประชัน มีเขตทาง 80 เมตร มีขนาด 8 ช่องจราจร และทางบริการขนาด 2-3 ช่องจราจร ในบางส่วน ระยะทาง 17 กิโลเมตร จะมีการปรับปรุงให้เป็นทางหลวงพิเศษที่ควบคุมการเข้า-ออก ก่อสร้างด่านเก็บค่าผ่านทาง 2 จุด ได้แก่ ด่านหนองขาม และด่านพัทยา ในช่วงที่ 1 จะมีจุดกลับรถ 5 จุด และในช่วงที่ 2 จะมีจุดกลับรถ 9 จุด เป็นแบบทางลอดทั้งหมด มีรั้วกั้นระหว่างทางหลักกับทางบริการ พร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เช่น ป้ายจราจร ไฟฟ้าส่องสว่าง มีสถานที่บริการทางหลวง 1 จุด บริเวณเทศบาลนครแหลมฉบัง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี กิโลเมตรที่ 98-99 และปรับปรุงทางแยกต่างระดับหนองขามให้มีทางเลี้ยวเพิ่มเติม
ในช่วงทางแยกต่างระดับหนองขาม–ทางแยกต่างระดับแหลมฉบัง มีเขตทาง 80 เมตร มีขนาด 8 ช่องจราจร และทางบริการ 2-3 ช่องจราจร ระยะทาง 8 กิโลเมตร โดยจะปรับปรุงให้เป็นทางรวมและกระจายการจราจรในลักษณะกึ่งควบคุม เพื่อแยกรถบรรทุกสินค้า และรถในท้องถิ่นออกจากกัน รวมทั้งจะกำหนดจุดเข้า-ออกทางสายหลักในตำแหน่งที่เหมาะสมอีกด้วย
ช่วงจุดสิ้นสุดโครงการบริเวณจุดบรรจบทางหลวงหมายเลข 3–ทางแยกต่างระดับมาบประชัน มีเขตทาง 70-170 เมตร มีขนาด 6 ช่องจราจร และทางบริการ 2 ช่องจราจร เฉพาะเชื่อมต่อการเดินทางท้องถิ่น ระยะทาง 6 กิโลเมตร มีจุดกลับรถ 1 จุด จะมีการก่อสร้างสะพานข้าม และทางลอดทางหลวงในบริเวณจุดตัดถนนเดิมสำหรับการสัญจรในท้องถิ่น เพื่อเน้นการให้บริการประชาชนในท้องถิ่น และก่อสร้างด่านเก็บค่าผ่านทาง 1 จุด ได้แก่ ด่านพัทยา บริเวณถัดจากทางแยกต่างระดับมาบประชัน
การก่อสร้างช่วงพัทยา–มาบตาพุด.
โครงการก่อสร้างทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 สายกรุงเทพฯ–บ้านฉาง ช่วงพัทยา –มาบตาพุด เริ่มต้นจากถนนชลบุรี–พัทยา บริเวณกิโลเมตรที่ 124 เป็นแนวตรงจากทางแยกต่างระดับพัทยาไปยังสนามบินอู่ตะเภา นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด และเทศบาลเมืองมาบตาพุด โดยมีเขตทาง 70 เมตร มีขนาด 4 ช่องจราจร ในช่วงที่มีการสร้างทางบริการจะมีเขตทาง 110 เมตร มีขนาด 6 ช่องจราจร และ 4 ช่องจราจรเมื่อพ้นสะพานข้ามถนนพรประภานิมิต จนถึงด่านเก็บค่าผ่านทางอู่ตะเภา และทางบริการ 2 ช่องจราจร ระยะทาง 32 กิโลเมตร และถนนรวมและกระจายการจราจร สายห้วยใหญ่–บ้านอำเภอจะมีเขตทาง 50 เมตร มีขนาด 4 ช่องจราจร ระยะทาง 7.856 กิโลเมตร
ทางแยกต่างระดับของโครงการมีทั้งหมด 4 จุด ได้แก่ ทางแยกต่างระดับมาบประชัน บริเวณจุดเริ่มต้น ทางแยกต่างระดับห้วยใหญ่ บริเวณแยกของถนนสายห้วยใหญ่–บ้านอำเภอ ทางแยกต่างระดับเขาชีโอน บริเวณทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 331 และทางแยกต่างระดับอู่ตะเภา บริเวณจุดสิ้นสุด มีสถานที่บริการทางหลวง 1 จุด บริเวณตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ตลอดเส้นทางมีด่านเก็บค่าผ่านทาง 4 จุด ได้แก่ ด่านมาบประชัน, ด่านห้วยใหญ่, ด่านเขาชีโอน และด่านอู่ตะเภา ตั้งอยู่บริเวณทางแยกต่างระดับทุกจุดของโครงการ มีด่านชั่งน้ำหนักสำหรับรถบรรทุก 3 จุด สำหรับการเชื่อมต่อชุมชนสองข้างทางจะออกแบบเป็นทางลอด ทางข้าม และสะพานข้ามถนนท้องถิ่นเช่นเดียวกับช่วงกรุงเทพฯ–ชลบุรี และชลบุรี–พัทยา
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 11 ตอน ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3701.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3701 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 56 ตอน ได้แก่
ศึกชิงแหวนวิเศษ
ศึกชิงแหวนวิเศษ (J.R.R. Tolkien's The Lord of the Rings) เป็นภาพยนตร์แนวแฟนตาซี กำกับโดย ราล์ฟ บาคชิ ฉายในปี ค.ศ. 1978 ในลักษณะภาพยนตร์กึ่งแอนิเมชัน โดยดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ครึ่งเรื่องแรก เรื่องราวในภาพยนตร์เกิดขึ้นบนดินแดนในจินตนาการ มิดเดิลเอิร์ธ เกี่ยวกับการเดินทางของคณะพันธมิตรแห่งแหวน ซึ่งประกอบด้วยเหล่าฮอบบิท เอลฟ์ มนุษย์ คนแคระ และพ่อมด เพื่อเดินทางไปในภารกิจการนำแหวนเอกธำมรงค์ไปทำลาย แหวนนี้สร้างโดยจอมมารเซารอนโดยบรรจุอำนาจอันชั่วร้ายของมันลงไปด้วย การทำลายจอมมารเซารอนจึงทำได้โดยการทำลายแหวนเอกเสียในเปลวไฟที่หลอมสร้างแหวนนั้นขึ้นมา
ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างโดยใช้เทคนิคโรโตสโคป (rotoscoping) คือการถ่ายฉากภาพยนตร์ไปก่อนโดยมีตัวบุคคลแสดง แล้วนำมาปรับแต่งโดยวาดภาพทับลงไปตามฉากเหล่านั้น ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จทางด้านการเงินดีพอสมควร (ลงทุนเพียง 4 ล้านเหรียญ แต่ทำรายได้ประมาณ 30 ล้านเหรียญ) แต่ในด้านคำวิจารณ์ออกมาไม่ใคร่ดีนัก และผู้จำหน่ายปฏิเสธที่จะให้ทุนในการสร้างภาคต่อ อย่างไรก็ดีภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ทำให้เกิดกระแสความสนใจในผลงานของโทลคีนขึ้นมาอย่างมาก ทำให้เกิดการดัดแปลงบทประพันธ์ชุดนี้ในครั้งต่อๆ มา
ดนตรีประกอบภาพยนตร์ประพันธ์โดย Leonard Rosenman ซึ่งเดิม บาคชิต้องการให้บรรจุดนตรีของ เล็ด เซพเพลิน ลงไปด้วย แต่ติดปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์ ดนตรีประกอบเรื่องนี้ได้จัดทำเป็นแผ่น double LP โดย แฟนตาซีเร็คคอร์ด ในปี ค.ศ. 1978 ประกอบด้วยเพลงประกอบสี่ฉาก คือ ฉากฮอบบิทเดินทางออกจากฮอบบิตัน ฉากภูตแหวนที่เมืองบรี ฉากแกนดัล์ฟกับบัลร็อก และฉากการเดินทางไปกับออร์ค ดนตรีประกอบชุดนี้ได้บันทึกเสียงอีกครั้งเป็นแผ่นคอมแพ็คดิสค์พร้อมโบนัสแทร็ค ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 2001
อเล็กซานเดอร์ ไซม่อน เรนเดลล์ หรือ นิรวิทย์ เรนเดลล์ (เกิด 9 มกราคม พ.ศ. 2533) ชื่อเล่น อเล็กซ์ เป็นนักแสดง นักร้อง นักสิ่งแวดล้อมชาวไทย มีผลงานละครหลายเรื่อง อาทิ "คมแฝก", "ครูสมศรี", "บ่วงบรรจถรณ์", "หัวใจและไกปืน", "สะใภ้จ้าว", "อาคม", "สวยร้ายสายลับ", "สาวน้อยในตะเกียงแก้ว" เป็นต้น และเคยเป็นนักแสดงซิตคอมเรื่อง "ระเบิดเถิดเทิง" โดยรับบทเป็น “ลูกเกลี้ยง”
มีผลงานเพลง "แพ้อากาศ" ออกผลงานกับค่ายไอมิวสิก ซึ่งเพลงนี้อยู่ในอัลบั้ม "คอนเวอร์เจนซ์เลิฟวัน" ร่วมกับศิลปินอื่น ๆ
อเล็กซานเดอร์ยังเป็นผู้ร่วมก่อตั้งองค์กร Environmental Education Centre Thailand (EEC Thailand) ทำค่ายสิ่งแวดล้อมศึกษาสำหรับเยาวชน
อเล็กซานเดอร์ ไซม่อน เรนเดลล์ เป็นบุตรของนางดวงสมร และนายเบนจามิน เรนเดลล์ ชาวอังกฤษ มีพี่ชายและพี่สาวอย่างละ 1 คน ชื่อไซม่อนและโบนิตา โดยอเล็กซ์เกิดที่กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เนื่องจากบิดาเป็นเชฟอยู่ที่นั่น จนอายุ 4 ขวบ จึงได้ย้ายกลับมาอยู่ประเทศไทยถาวร เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 4 ปี ศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนบางกอกพัฒนา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ภาคภาษาอังกฤษ) และจบการศึกษาระดับปริญญาโทจากคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
อเล็กซานเดอร์ ไซมอน เรนเดลล์
อเล็กซานเดอร์ ไซม่อน เรนเดลล์
นิรวิทย์ เรนเดลล์
ตูโปเลฟ ตู-160
ตูโปเลฟ ตู-160 (, , เนโทใช้ชื่อรหัสว่าแบล็คแจ็ค) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนักที่มีความเร็วเหนือเสียงและปีกที่สามารถพับได้ซึ่งออกแบบโดยสหภาพโซเวียต มันมีความคล้ายคลึงกับบี-1 แลนเซอร์แต่มีขนาดใหญ่กว่าและเร็วกว่าบี-1บี พร้อมกับความจุและพิสัยที่มากกว่ามาก
มันได้เข้าประจำการในปี พ.ศ. 2530 ในกองบินทิ้งระเบิดที่ 184 ของสหภาพโซเวียต ตู-160 เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์แบบสุดท้ายที่ออกแบบโดยโซเวียตแต่ยังคงอยู่ในการผลิต โดยมีอย่างน้อย 16 ลำที่ประจำการในกองทัพอากาศรัสเซีย
นักบินของตู-160 เรียกมันว่า"หงส์ขาว" ("White Swan") เพราะว่าความคล่องตัวและสีขาวของมัน
ถึงแม้ว่าเครื่องบินขนส่งทางทหารและพลเรือนจำนวนมากจะมีขนาดใหญ่กว่า ตู-160 ก็มีแรงขับที่มากที่สุดและมีน้ำหนักตอนนำเครื่องขึ้นมากที่สุดในบรรดาเครื่องบินรบ มันยังมีความเร็วสูงสุดเช่นเดียวกับความจุมากที่สุดในบรรดาเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนัก
การแข่งขันครั้งแรกของเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ขนาดหนักที่มีความเร็วเหนือเสียงเกิดขึ้นในสหภาพโซเวียตเมื่อปี พ.ศ. 2510 เครื่องบินลำใหม่มีความเร็วมากกว่ามัค 3 เทียบกับบี-70 วัลคีรีของอเมริกา ไม่นานมันก็เห็นได้ชัดว่าเครื่องบินแบบนั้นอาจมีราคาแพงเกินไปและยากเกินไปที่จะทำการผลิต ดังนั้นมันจึงถูกลดจำนวนการผลิตลง (บี-70 ของสหรัฐฯ ถูกยกเลิกไปเรียบร้อยแล้ว)