pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันหนึ่งโตได้พบวงซิลลี่ ฟูลส์ในผับแห่งหนึ่ง นักร้องในวงเชิญโตไปร้องเพลง Enter Sandman ของวง Metallica และถึงกับทำให้ ทรงพล จูประเสริฐ (ต้น) มือกีตาร์ทาบทามให้เป็นนักร้อง เนื่องจากช่วงนั้นนักร้องนำของวงไปบวช และต่อมาโตจึงได้ร่วมงานกับวงซิลลี่ ฟูลส์ตั้งแต่นั้นมา โดยโตเป็นนักร้องนำ และแต่งเนื้อเพลง จนวงซิลลี่ ฟูลส์ มีชื่อเสียงมากขึ้น และออกอัลบั้มร่วมกันชุดแรกคือ "Ep." เมื่อ พ.ศ. 2539 และออกอัลบั้มต่อเนื่องกันอีก 5 ชุด ได้แก่ "I.Q. 180" (พ.ศ. 2541), "Candyman" (พ.ศ. 2542), "Mint" (พ.ศ. 2543), "Juicy" (พ.ศ. 2545) และ "King size" (พ.ศ. 2547)
โตได้ประกาศแยกออกจากวงซิลลี่ ฟูลส์ ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เนื่องจากมีความคิดที่แตกต่างในการทำงานและอึดอัดการทำงานที่ค่อนข้างจะขัดกับหลักศาสนาที่ตัวเองนับถือ
ณัฐพล พุทธภาวนา ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549 โดยขับรถจักรยานยนต์ชนรถยนต์ที่นั่งส่วนบุคคลที่ถนนเทียมร่วมมิตร หน้าศูนย์วัฒนธรรม โดยต่อมาทางโรงพยาบาลได้อนุญาตให้โตกลับบ้านพักได้ แล้วตามคำอนุญาตของแพทย์เจ้าของไข้แล้ว เนื่องจากบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย โดยแข้งขวา และส้นเท้าขวาร้าว โดยแพทย์ได้ใส่เฝือกอ่อนให้
หลังออกจากวงซิลลี่ ฟูลส์ โตจึงได้ทำดนตรีก่อน ชื่อHangman และต่อมาจึงหานักดนตรีมาออดิชั่น หลังจากออดิชั่นกันอยู่ประมาณ 4-5 เดือน ก็ได้เกี๊ย (มือเบส), เก๋ (มือกีต้าร์), แสบ (มือกลอง) และ แจ๊ค (มือกีต้าร์) และได้ตั้งวงแฮงแมนขึ้น และโตได้แต่งเนื้อเพลงมา 10 เพลง จนได้เป็นอัลบั้มแรกของแฮงแมน โดยเปิดตัวอัลบั้มเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2550
ในช่วงที่วีรชนกำลังโด่งดังมาก ๆ จนถึงจุดสูงสุด เขายอมรับว่าเขาแทบไม่ได้ละหมาดและถือศีลอดเลย ในทางกลับกันเขากลับบอกตัวเองว่า เขาไม่ได้เป็นชาวมุสลิม ซึ่งเขามักจะเป็นแบบนี้ในช่วงสมัยที่อยู่วง Silly Fools แต่หลังจากที่เขาย้ายมาอยู่กับวง Hangman เขาจึงเริ่มละหมาดและถือศีลอด จนถึงช่วงที่ออกจากวงการ
ในกลางเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 เขาได้กล่าวกับรายการเจาะใจว่าได้หันหลังให้กับวงการดนตรี โดยเขาได้พูดไว้ดังนี้
"มีชื่อเสียงมาก แล้วก็อีกอย่างมันเริ่มซ้ำ ๆ ซาก ๆ กระบวนการในการผลิตเอย ในการโปรโมทเอย ในการทำงานตรงนี้ ช่วงแรกอาจจะตื่นเต้น ไม่เคยทำ แต่พอทำแล้วมันไม่ได้มีอะไรดีขึ้น หมายถึงสิ่งที่ผมต้องการจะพูด"
หลังจากนั้นเขาก็ได้เปลี่ยนชื่อจาก "ณัฐพล พุทธภาวนา" เป็น "วีรชน ศรัทธายิ่ง" และได้เดินสู่เส้นทางแห่งศาสนาอิสลาม
ปัจจุบันได้ออกจากวงการดนตรีหลังหมดสัญญาจากต้นสังกัดแกรมมี่รวมถึงยุบวงแฮงแมน และเป็นพิธีกรรายการ Motor Vaccine และ โต-ตาล ออกอากาศทางช่องสถานีดาวเทียม WhiteChannel
ในปัจจุบัน โต แต่งงานแล้วและมีลูกทั้งหมด 4 คน นอกจากนี้ในช่วงปลายเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้ทำธุรกิจเป็นของตัวเองชื่อ Company B ที่วางจำหน่ายเนื้อ Dry-Aged ที่มีคุณภาพชั้นดี รวมถึงร้านอาหารเนื้อแท้และพันละวัน
อุโมงค์ช่องเขา
อุโมงค์ช่องเขา เป็นอุโมงค์ทางรถไฟลอด 1 ใน 7 แห่งของไทย และเป็นอุโมงค์รถไฟเพียงแห่งเดียวของเส้นทางรถไฟสายใต้ ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบลร่อนพิบูลย์ อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช บริเวณกิโลเมตรที่ 769.822 ถึง 770.058 มีความยาวของตัวอุโมงค์ 235.90 เมตร ภายในเป็นผนังคอนกรีต ใช้หมอนไม้เนื้อแข็งและราง 70 เอ (18 เมตร)
อุโมงค์ช่องเขา ตั้งอยู่ระหว่างสถานีรถไฟช่องเขา และสถานีรถไฟร่อนพิบูลย์
ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ
ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ  เป็นภาพชุดอูกิโยะ (Ukiyo-e) ภาพพิมพ์แกะไม้ โดยจิตรกรชาวญี่ปุ่น คัตสึชิกะ โฮกูไซ เป็นภาพภูเขาฟูจิในฤดูต่าง ๆ และในสภาวะอากาศต่าง ๆ ทั้งใกล้และไกล อันที่จริงแล้วเป็นชุดที่มีด้วยกันทั้งหมด 46 ภาพที่สร้างระหว่าง ค.ศ. 1826 ถึง ค.ศ. 1833 แต่ชุดแรกมี 36 ภาพที่รวมเป็นเล่มและตีพิมพ์ เมื่อเป็นที่แพร่หลายและนิยมกันเป็นอันมาก ก็ได้มีการเพิ่มอีกภาพสิบภาพในหนังสือรวมภาพฉบับต่อมา
"ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ" เป็นภาพชุดอูกิโยะที่มีชื่อเสียงที่สุดในบรรดาภาพอูกิโยะชุดต่าง ๆ ที่สร้างกันขึ้นมา นอกจากนั้นก็ยังมีภาพเขียนในหัวข้อเดียวกันนี้ที่เขียนโดยจิตรกรอื่นอีกหลายท่าน เช่นภาพชุดชื่อเดียวกัน -- "ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ (ฮิโรชิเงะ)" โดยฮิโรชิเงะผู้เป็นจิตรกรภาพอูกิโยะผู้มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่ง และภาพชุดต่อมาของโฮกูไซเองในชื่อ "ทัศนียภาพ 100 มุมของภูเขาฟูจิ" ภูเขาฟูจิเป็นหัวข้อที่นิยมเขียนกันในจิตรกรรมญี่ปุ่นมาเป็นเวลานาน เพราะความสำคัญของภูเขาทั้งทางด้านวัฒนธรรมและศาสนา ความสำคัญนี้สืบมาจาก "ตำนานคนตัดไผ่" (The Tale of the Bamboo Cutter) ที่บรรยายถึงเทพเจ้าที่ทิ้ง "ธาตุชีวิต" (elixir of life) ไว้บนยอดเขา ภูเขาฟูจิเชื่อกันว่าเป็นแหล่งความลับของความเป็นเป็นอมตะ ซึ่งเป็นหัวใจของสิ่งที่ครอบงำจิตใจของโฮกูไซเอง
ภาพที่มีชื่อเสียงที่สุดในชุดนี้คือภาพ "คลื่นยักษ์นอกฝั่งคานางาวะ" ที่อาจจะแปลตรงตัวจากภาษาญี่ปุ่นว่า "นอกฝั่งคานางาวะ ด้านหลังของคลื่น" ที่เป็นภาพเรือสามลำที่กำลังผจญกับคลื่นยักษ์ที่ดูเหมือนจะซัดเรือทั้งสามให้กลืนหายเข้าไปในก้อนคลื่นได้ ภาพนี้มีภูเขาฟูจิอยู่ไกลลิบในฉากหลัง โดยทั่วไปแล้วคลื่นในภาพนี้กล่าวกันว่าเป็นคลื่นสึนามิ แต่อันที่จริงแล้วก็อาจจะเป็นเพียงคลื่นขนาดใหญ่เท่านั้น
ภาพแต่ละภาพในชุดนี้ขั้นแรกสร้างโดยการวาดภาพลงบนกระดาษก่อน ที่นำไปใช้เป็นแบบในการแกะพิมพ์ไม้ที่ใช้ในการทาหมึกสีต่าง ๆ ที่ประทับบนกระดาษเพื่อให้ได้ภาพที่ต้องการ ความซับซ้อนของงานของโฮกูไซอยู่ที่การใช้สีต่าง ๆ ที่ทำให้ต้องสร้างพิมพ์สำหรับสีทุกสีตามที่ต้องการในภาพ
ภาพพิมพ์.
สามสิบหกภาพเดิม.
ภาพข้างล่างเป็นภาพที่สร้างขึ้นใหม่ตามวิธีกรรมที่ใช้ในการสร้างภาพดั้งเดิม
กลุ่มประเทศสแกนดิเนเวีย
จอห์นนีวอล์กเกอร์ไทยแลนด์ซอกเกอร์ลีก 2539/40
การเต้นรำที่มูแล็งเดอลากาแล็ต
การเต้นรำที่มูแล็งเดอลากาแล็ต หรือเรียกสั้น ๆ ว่า มูแล็งเดอลากาแล็ต  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ จิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสต์คนสำคัญชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส
ภาพ “การเต้นรำที่มูแล็งเดอลากาแล็ต” เป็นภาพเขียนชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของสมัยอิมเพรสชันนิสม์ที่เขียนในปี ค.ศ. 1876 เป็นภาพบรรยากาศบ่ายวันอาทิตย์ที่พบทั่วไปที่มูแล็งเดอลากาแล็ตในเขตมงมาทร์ในปารีส บ่ายวันอาทิตย์ในตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชนชั้นแรงงานในปารีสนิยมแต่งตัวกันอย่างสวยงามเพื่อออกไปสังสรรค์ เต้นรำ กินของหวาน  กันจนค่ำ
งานชิ้นนี้ก็เช่นเดียวกับงานชิ้นอื่นของเรอนัวร์ที่เป็นงานที่เป็นลักษณะของศิลปะอิมเพรสชันนิสม์ที่เป็นภาพที่จับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชั่วขณะหนึ่งของชีวิตจริง ลักษณะของภาพเป็นการแสดงความสมบูรณ์ของรูปทรง และความอ่อนหวานของฝีแปรง และการแสดงแสงระยับของยามบ่าย
ระหว่าง ค.ศ. 1879 ถึง ค.ศ. 1894 ภาพนี้เป็นสมบัติของจิตรกรฝรั่งเศส กุสตาฟว์ กายบ็อต (Gustave Caillebotte) เมื่อกายบ็อตเสียชีวิตภาพเขียนก็ตกไปเป็นสมบัติของสาธารณรัฐฝรั่งเศสจากการใช้เป็นค่าภาษีมรดก (Inheritance tax) ระหว่าง ค.ศ. 1896 ถึง ค.ศ. 1929 ภาพเขียนตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลักเซมเบิร์กในปารีส ตั้งแต่ ค.ศ. 1929 ภาพเขียนก็ถูกย้ายไปตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์จนกระทั่งย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์ออร์แซในปี ค.ศ. 1986
ภาพขนาดย่อ.
เรอนัวร์เขียนภาพเดียวกันที่มีขนาดเล็กกว่า (78 × 114 เซนติเมตร) ที่ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมส่วนบุคคล ภาพนี้เป็นของจอห์น เฮย์ วิทนีย์อยู่หลายปี เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 ภรรยาหม้ายของวิทนีย์ก็ขายภาพเขียนในการประมูลที่ซัทเธอร์บีส์ในนครนิวยอร์กเป็นจำนวน 78 ล้านเหรียญสหรัฐแก่ไซโต เรียวเอ  ประธานของบริษัทผลิตกระดาษของญี่ปุ่น
ในปีที่ขายภาพเขียนเป็นหนึ่งในสองภาพเขียนที่เป็นภาพเขียนที่มีราคาสูงที่สุดตั้งแต่มีประมูลภาพเขียนกันมา อีกภาพหนึ่งคือ "ภาพเหมือนของนายแพทย์กาเชต์" (Portrait of Dr. Gachet) ซึ่งก็ซื้อโดยไซโต เรียวเอ เช่นกัน ในปี ค.ศ. 1991 เรียวเอ สร้างความโกรธเคืองระดับโลกเมื่อกล่าวว่าจะเผาภาพเขียนทั้งสองภาพพร้อมกับการเผาศพตนเอง แต่หลังจากนั้น ไซโตและบริษัทก็ประสบกับปัญหาทางการเงินซึ่งทำให้ต้องใช้ภาพเขียนค้ำประกันกับธนาคาร ต่อมาธนาคารขายภาพเขียนให้แก่ผู้ซื้อผู้ไม่ประสงค์จะออกนามผ่านซัทเธอร์บีส์ แม้ว่าจะไม่ทราบอย่างแน่นอนว่าเจ้าของภาพเขียนในปัจจุบันคือใครแต่สันนิษฐานกันว่าอยู่ในมือของนักสะสมชาวสวิส
ภาพวาดนี้ได้รับการยกย่องโดยปรากฏเป็นภาพหน้าปกของอัลบั้ม "A Night on the Town" ในปี ค.ศ. 1976 ของนักร้อง-นักแต่งเพลงร็อด สจ๊วต โดยมีภาพของสจ๊วตสวมหมวกฟางปรากฏกลางภาพ
นางเสือง
นางเสือง เป็นพระอัครมเหสีในพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ และเป็นพระราชมารดาของพระมหากษัตริย์อีกสองพระองค์คือ พ่อขุนบานเมืองและพ่อขุนรามคำแหง แต่อย่างไรก็ตามก็ยังมีความกังขาเกี่ยวกับตัวตนของพระนางว่ามีจริงหรือเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์
นางเสือง มีประวัติค่อนข้างน้อยนัก พระราชสมภพเมื่อใดที่ไหนหรือสวรรคตเมื่อใดไม่ทราบความ ปรากฏพระองค์ครั้งแรกและครั้งเดียวจากเนื้อความใน"จารึกพ่อขุนรามคำแหง" ความว่า "พ่อกูชื่อศรีอินทราทิตย์ แม่กูชื่อนางเสือง พี่กูชื่อบานเมือง ตูพี่น้องท้องเดียวห้าคน ผู้ชายสาม ผู้หญิงสอง พี่เผือผู้อ้ายตายจากเผือเตียมแต่ยังเล็ก..." แสดงให้เห็นว่าพระนางมีพระราชโอรส-ธิดา 5 พระองค์ เป็นพระราชโอรสสามพระองค์ กับพระราชธิดาอีกสองพระองค์ และปรากฏอีกครั้งว่า "เมื่อชั่วพ่อกู กูบำเรอแก่พ่อกู กูบำเรอแก่แม่กู..." แสดงให้เห็นว่าพระองค์ได้รับการปรนนิบัติพัดวีอย่างดีจากพระราชโอรสคือ พ่อขุนรามคำแหงนั่นเอง ด้วยพระราชประวัติที่มีน้อยนิด บางแห่งก็สันนิษฐานกันอีกว่า นางเสือง อาจจะเป็นพระภคินีของพ่อขุนผาเมืองก็เป็นได้
พิทูร มลิวัลย์ สันนิษฐานพระนาม "เสือง" นั้น ตรงกับคำลาวหรืออีสานว่า "เสิง" หรือ "เสิงสาง" แปลว่า "รุ่งอรุณ, รุ่งราง, สว่างราง ๆ " พระนามจึงแปลความหมายได้ว่า "นางรุ่ง" หรือ "นางเรือง" สอดคล้องกับพระนามพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ที่มีความว่า "ผู้ทรงไว้ซึ่งความสว่าง" ส่วนมังกร ทองสุขดี สันนิษฐานว่ามาจากคำว่า "เชื่อง" แปลว่า "ช้า, แช่มช้อย, ไม่ดุร้าย, ใจดี"
ส่วนเทวรูปที่พบที่โซกพระแม่ย่านั้น แท้จริงแล้วเป็นเทวรูปพระนารายณ์ เพียงแต่ได้รับการนับถือที่เปลี่ยนไปตามความเชื่อของชาวเมือง บ้างก็ว่าอาจเป็นเทวสตรีมากกว่า เพราะมีสัณฐานและเครื่องประดับอย่างสตรี โดยมีลักษณะเป็นหินชนวนสีเขียว สูง 1.30 เมตร หน้าเป็นรูปไข่แบบพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย แต่ใบหน้าเหมือนคนแก่ คางมน บนศีรษะสวมกรวยซ้อนกันสี่ชั้นลักษณะเป็นมงกุฎแตกบิ่น มีเครื่องประดับที่ใบหู เปลือยอกเห็นสองเต้า แขนแนบลำตัว นุ่งผ้ากรอมเท้าห้อยชายผ้าซ้อนลงมาสามชั้น สวมกำไลข้อมือ และข้อเท้า สวมรองเท้าปลายงอน จากหลักฐานที่พบ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ หรือสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่า เทวรูปดังกล่าวสอดคล้องกับ "พระขพุงผี" ผีประจำเขาหลวงเมืองสุโขทัย ที่ปรากฏอยู่ในจารึกหลักที่ 1 ที่มีภูมิสถานสอดคล้องกัน ซึ่งคำว่า "ขพุง" มาจากคำเขมรว่า "ขพุง" ( "ขพง") แปลว่า สันเขา รวมกันจึงมีความหมายว่า "ผีแห่งยอดเขา" นับถือเป็นเทพรักษาเมืองสุโขทัย และเป็นผู้ดลบันดาลให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล ส่วนที่ชาวเมืองเรียกเทวรูปดังกล่าวว่า "พระแม่ย่า" นั้น ทองเจือ สืบชมภู สันนิษฐานว่า ชาวบ้านคงเข้าใจว่าเทวรูปนี้คงเป็นนางกษัตริย์องค์ใดองค์หนึ่งตามคติชนท้องถิ่น ซึ่งน่าจะเป็นนางเสือง ผู้เป็นพระราชมารดาของพ่อขุนรามคำแหง และเป็นพระปัยยิกา (ย่าทวด) ของพระมหาธรรมราชาที่ 1
เรื่องราวที่มีอยู่น้อยนิดของพระนาง ถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครเวทีอิงประวัติศาสตร์เรื่อง "นางเสือง" ด้วยถือว่าเป็น "พระราชินีไทยที่ปรากฏพระนามเป็นพระองค์แรกในประวัติศาสตร์" ละครเวทีดังกล่าวออกแสดงในปี พ.ศ. 2511, พ.ศ. 2547 และ พ.ศ. 2556 เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ บทประพันธ์โดยสมภพ จันทรประภา กำกับการแสดงโดยหม่อมหลวงจุลลา งอนรถ เนื้อเรื่องจะปลุกใจให้มีความรักชาติ
สโมสรฟุตบอลโอสถสภา เอ็ม–150
สโมสรฟุตบอลศรีราชา-สันนิบาตฯ
เอเชียแปซิฟิก
เอเชีย-แปซิฟิก  หรืออาจเรียกว่า เอแปก (Apac) เป็นภูมิภาคของโลกที่อยู่ในหรืออยู่ใกล้มหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันตก ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ออสตราเลเซียและโอเชียเนีย ซึ่งอาจรวมไปถึงเอเชียใต้ สหพันธรัฐรัสเซีย และประเทศในทวีปอเมริกาเหนือและทวีปอเมริกาใต้ที่ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกด้วย
คำว่า "เอเชีย-แปซิฟิก" ได้กลายมาเป็นคำยอดนิยมหลังจากช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 เนื่องจากเศรษฐกิจของกลุ่มประเทศในภูมิภาคเจริญเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว รวมทั้งมีการปฏิสัมพันธ์ทั้งทางด้านการเมืองและเศรษฐกิจ
ประเทศที่อยู่ในภูมิภาค.
บางครั้งก็รวมไปถึง:
คิริบาตี
การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1
มิฟฟ์ โมล
ไอร์วิง มิลเฟรด "มิฟฟ์" โมล  หรือ มิฟฟ์ โมล นักทรอมโบนแจ๊สและหัวหน้าวงดนตรี ได้การยอมรับว่าเป็น "นักทรอมโบนที่พัฒนาการเล่นโซโลทรอมโบนในแนวแจ๊สได้อย่างโดดเด่น และมีอิทธิพลต่อวงการแจ๊ส"
มิฟฟ์ โมล เริ่มเล่นเปียโนและไวโอลินตั้งแต่เด็ก และหันมาเล่นทรอมโบนเมื่ออายุ 15 ปี โดยเริ่มเล่นดนตรีกับวงออเคสตรา ในปี ค.ศ. 1923 ขณะอายุ 25 ปี ได้ร่วมวงดนตรีของเรด นิโคลส์ นักทรัมเป็ต ซึ่งต่อมาได้ร่วมกันตั้งวงดนตรีชื่อ "Miff Mole and his (Little) Molers" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1926 ถึง 1930 มิฟฟ์ โมลยังเป็นนักดนตรีอิสระ ที่เล่นบันทึกเสียงให้กับวงแจ๊สของพอล ไวท์แมน เบนนี กูดแมน และเอดดี คอนดอน ในช่วงทศวรรษ 1940
ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงของมิฟฟ์ ได้แก่เพลง "Slippin' Around", "Red Hot Mama", "Miff's Blues", "Toddlin' Blues", "Davenport Blues" และเพลง "There'll Come a Time (Wait and See)" ที่นำไปใช้ประกอบภาพยนตร์ "The Curious Case of Benjamin Button" ที่ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลดนตรีประกอบยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 81
Miff Mole
ไตปลา
ไตปลา (ภาคกลาง) หรือ พุงปลา (ภาคใต้) เป็นการถนอมอาหารแบบหมักดองชนิดหนึ่ง โดยใช้กระเพาะของปลา เช่น ปลาทู ปลาลัง ปลาดุก ปลาช่อน หรือปลาอื่น ๆ มาหมักกับเกลือ โดยนำขี้และดีออกจากกระเพาะก่อน หมักไว้ 10 – 30 วันก็ใช้ได้ ไตปลาที่หมักได้ที่จะเหลวและมีมันไหลออกมา นำไปทำเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ไตปลาที่เป็นเครื่องจิ้มคล้ายน้ำพริกของทางภาคกลาง หรือแกงพุงปลาที่เป็นอาหารที่มีชื่อเสียงของจังหวัดพัทลุง นอกจากนั้น ยังนำไตปลาไปผัดกับน้ำพริกแกง ใส่ปลาจิ้งจ้างและผัก เรียกไตปลาแห้ง
ไตปลาที่เป็นเครื่องจิ้มนี้เป็นที่มาของอาหารชาววังที่เรียกว่าแสร้งว่าหรือแสร้งว่าไตปลา ซึ่งเป็นการปรุงแบบเดียวกับน้ำพริกไตปลาเพียงแต่ตัดไตปลาที่มีกลิ่นเหม็นคาวออกไป ใส่เครื่องปรุงอื่นลงไปแทน เช่น กุ้ง แสร้งว่านี้ เป็นอาหารที่มีในกาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวานของรัชกาลที่ 2
แกงไตปลา.
แกงไตปลา หรือแกงพุงปลาเป็นแกงที่มีไตปลาเป็นส่วนประกอบที่สำคัญ มีทั้งแบบที่ใสและไม่ใส่กะทิ แบบใส่กะทิเป็นที่นิยมในบางท้องที่ เช่นที่จังหวัดยะลา การแกงจะต้มกะทิแค่พอสุก ไม่แตกมัน น้ำพริกแกงประกอบด้วย พริกขี้หนูแห้ง เกลือ พริกไทยเม็ด ตะไคร้ ผิวมะกรูด กระเทียม ขมิ้น หอมแดง กะปิ
แกงไตปลาแบบชุมพรจะไม่ใส่ข่า กระชาย หอมแดง กระเทียมในน้ำพริกแกง แต่จะซอยละเอียดใส่ลงในแกง เรียกแกงแบบนี้ว่าแกงไตปลาเครื่องซอย
ปลาค้าวดำ หรือ ปลาเค้าดำ  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) จัดเป็นปลาที่อยู่ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes)
ปลาค้าวดำมีรูปร่างลำตัวยาวแต่ค่อนข้างป้อม ลำตัวที่อยู่ค่อนไปทางหางมีลักษณะแบนข้างมาก พื้นลำตัวสีเทาถึงดำสนิท ส่วนหัวมีขนาดใหญ่และแบน ปากกว้าง ภายในมีฟันซี่เล็ก ๆ อยู่ในขากรรไกรทั้ง 2 ข้าง มีหนวด 2 คู่ โดยคู่ที่อยู่มุมปากมีลักษณะเรียวยาว ส่วนคู่ที่ใต้คางจะสั้นและเล็กมาก มีครีบทั้งหมด 7 ครีบ ครีบก้นใหญ่และยาวจรดครีบหาง ขอบปลายหางด้านบนจะใหญ่กว่าด้านล่าง ส่วนท้องป่องออก ส่วนหลังยกสูงขึ้นกว่าปลาค้าวขาว ("Wallago attu") ซึ่งเป็นปลาที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน แต่จัดอยู่ในคนละสกุล
มีขนาดลำตัวยาวได้ถึง 1 เมตร น้ำหนักกว่า 50 กิโลกรัม โดยอาจยาวได้ถึงกว่า 2 เมตร น้ำหนัก 80 กิโลกรัม สถิติที่ใหญ่ที่สุดพบที่ปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์
พฤติกรรมตามปกติ มักจะซุกตัวอยู่นิ่ง ๆ ใต้น้ำ เป็นปลาที่สายตาไม่ดี จึงใช้หนวดในการนำทางและหาอาหาร พบตามแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ทั้งภาคกลางและภาคอีสานรวมทั้งภาคใต้ของประเทศไทย เช่น แม่น้ำเจ้าพระยาและสาขา, แม่น้ำโขงและสาขา, แม่น้ำตาปีรวมทั้งที่ทะเลสาบสงขลาด้วย เป็นต้น
ปลาค้าวดำ มีสถานภาพในปัจจุบันใกล้สูญพันธุ์อีกชนิดหนึ่งในธรรมชาติ แต่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้โดยสถานีประมงน้ำจืดจังหวัดสุราษฎร์ธานี ในปี พ.ศ. 2534 โดยได้มีการปล่อยลูกปลาที่เพาะได้กลับคืนถิ่นธรรมชาติ
ปลาค้าวดำเป็นปลาไทยอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่เป็นปลาที่มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว หวงถิ่นที่อยู่อาศัยมาก กินปลาขนาดเล็กตัวอื่นเป็นอาหาร จึงมักเลี้ยงตัวเดียวเดี่ยว ๆ นอกจากนี้แล้ว ปลาค้าวดำเป็นปลาที่สามารถฮุบกลืนกินเหยื่อหรืออาหารขนาดใหญ่ได้ โดยในอดีตที่บ้านปากกิเลน อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี เคยมีเหตุการณ์ปลาค้าวดำกินคนมาแล้ว โดยเกิดเหตุที่โป๊ะท่าน้ำ เมื่อทารกคนหนึ่งอุจจาระเลอะเปรอะเปื้อนทั้งตัว ผู้เป็นแม่จึงนำไปแกว่งล้างในแม่น้ำ ทันใดนั้นก็ได้มีปลาค้าวดำตัวใหญ่โผล่ขึ้นมาจากน้ำฮุบกินเด็กเข้าไปทั้งตัว เหตุการณ์นี้เป็นที่แตกตื่นตกใจของผู้คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนั้น
นอกจากนี้แล้ว ปลาค้าวดำมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาอีทุก" หรือ "ปลาทุก" ในภาษาอีสาน โดยเรียกตามสีลำตัวที่มีสีดำสนิทเหมือนกับคนสวมชุดไว้ทุกข์
พระ เทพคุณาธาร (อภัย อภโย)
แคนนอนบอล แอดเดอร์ลีย์
จูเลียน เอ็ดวิน "แคนนอนบอล" แอดเดอร์ลีย์  หรือ แคนนอนบอล แอดเดอร์ลีย์ นักอัลโตแซกโซโฟนแจ๊สชาวอเมริกัน เป็นหัวหน้าวง เดอะแคนนอนแอดเดอร์ลีย์ควินเทท ในตำแหน่งแซกโซโฟน ร่วมกับน้องชาย คือ แนท แอดเดอร์ลีย์ นักคอร์เน็ตและทรัมเป็ต
จูเลียนและแนแทเนียล น้องชาย เกิดที่เมืองแทมปา รัฐฟลอริดา บิดามารดาเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยฟลอริดา เอแอนด์เอ็ม ทั้งคู่เคยเล่นดนตรีร่วมกับเรย์ ชาร์ลส ในช่วงทศวรรษ 1940 ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่นิวยอร์กในปี ค.ศ. 1955 และร่วมวงดนตรีของไมล์ส เดวิส ตั้งแต่ปี 1957 ถึง 1959 ก่อนจะออกมาตั้งวงดนตรีของตัวเอง
นอกเหนือจากการเล่นดนตรีแล้ว วงเดอะแคนนอนแอดเดอร์ลีย์ควินเทท ยังปรากฏตัวเป็นนักแสดงรับเชิญในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่นใน "Play Misty for Me" (1971) ภาพยนตร์ระทึกขวัญของคลินต์ อีสต์วูด และในบางตอนของซีรีส์ "Kung Fu" ของเดวิด คาร์ราดีน ในปี 1975
แคนนอนบอล แอดเดอร์ลีย์ได้รับการบรรจุชื่อในหอเกียรติยศของนิตยสารดาวน์บีท ในปี ค.ศ. 1975 หลังการเสียชีวิตไม่นาน
รัฐอันโซอาเตกิ
อันโซอาเตกิ  เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ อันโซอาเตกิเป็นที่รู้จักในด้านชายหาดอันสวยงามเป็นที่ดึงดูดของนักท่องเที่ยว มีความยาวชายหาดร่วม 100 กิโลเมตร
เมืองหลวงของรัฐคือเมืองบาร์เซโลนา เมืองที่สำคัญอื่นเช่นเมืองปวยร์โตลากรุซและเอลตีเกร
อันโซอาเตกี
กราทซ์
กราทซ์ (Graz) เป็นเมืองในประเทศออสเตรีย จากข้อมูลปี ค.ศ. 2009 มีประชากรอยู่ 291,574 คน ถือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในออสเตรียเป็นอันดับ 2 รองจากเมืองเวียนนา และยังเป็นเมืองหลวงของรัฐสตีเรีย
กราทซ์ถือเป็นเมืองการศึกษามายาวนาน มีมหาวิทยาลัย 6 แห่ง มีจำนวนนักศึกษามากกว่า 44,000 คน ในปี 1999 ยูเนสโกยังได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก และเมืองยังได้รับเลือกจากสหภาพยุโรปให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปในปี 2003
รัฐสตีเรีย
สตีเรีย  หรือ ชไตเออร์มาร์ค  เป็นรัฐในประเทศออสเตรียที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ในด้านพื้นที่แล้วถือเป็นรัฐที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ใน 9 รัฐ มีพื้นที่ครอบคลุม 16,392 ตร.กม. มีพื้นที่ติดกับประเทศสโลวีเนีย เช่นเดียวกับรัฐอื่นอย่างรัฐอัปเปอร์ออสเตรีย รัฐโลเวอร์ออสเตรีย รัฐซาลซ์บูร์ก รัฐบูร์เกนลันด์ และรัฐคารินเทีย รัฐมีประชากร 1,243,052 คน (ข้อมูลปี 2019) มีเมืองหลวงของรัฐคือเมืองกราซ
พุงปลา
รัฐซัลทซ์บวร์ค
ซัลทซ์บวร์ค (, , ; ) เป็นหนึ่งในเก้ารัฐของประเทศออสเตรีย มีพื้นที่ 7,154 ตร.กม. ตั้งอยู่ติดกับประเทศเยอรมนี มีประชากรอยู่ 529,085 คน เมืองหลวงของรัฐคือเมืองซัลทซ์บวร์ค
จิงจัง
จิงจัง, จิ้งจัง, จุ้งจัง เป็นการถนอมอาหารของทางภาคใต้ของไทย โดยนำปลากะตักตัวเล็ก ๆ ล้างให้สะอาดแล้วหมักกับเกลือและน้ำตาลโตนดทิ้งไว้ 10 -14 วันขึ้นกับขนาดของปลา ถ้าหมักนานกว่านี้จะกลายเป็นน้ำปลาและบูดู ปลาจิงจังที่ได้นำไปแปรรูปได้หลายชนิด ทั้งอบกรอบ อบสมุนไพร หรือนำไปปรุงอาหาร เช่นยำกับผลไม้รสเปรี้ยวหรือนำไปหลน
แคว้นปกครองตนเองวัลเลดอสต์
แป้งแดง
แป้งแดง เป็นการถนอมอาหารของทางภาคใต้ของไทย ลักษณะเป็นเนื้อปลา คลุกด้วยแป้งเละสีออกแดงๆ มีลักษณะใกล้เคียงกับปลาจ่อม หรือปลาเจ่าของภาคอีสาน เป็นการหมักดองแบบที่ทำให้เกิดรสเปรี้ยว โดยการนำปลา เช่น ปลาก้างอ่อน ปลากะตัก ปลาแมว ปลาเงิน เฉพาะส่วนเนื้อปลาไปหมักเกลือ 1 คืน แล้วนำมาคลุกแป้งข้าวหมาก น้ำตาลโตนด ข้าวสวย หมักอีก 2 สัปดาห์จึงนำมาปรุงอาหาร เช่น ผัด นึ่ง หรือทาขนมปังแทนแยมก็ได้
แป้งแดงจัดเป็นการถนอมอาหารโดยการหมักที่ทำให้เกิดรสเปรี้ยว ซึ่งรสเปรี้ยวที่ได้นี้มาจากแบคทีเรียที่ผลิตกรดแลกติก ซึ่งเจริญเติบโตโดยอาศัยข้าวซึ่งสำหรับแป้งแดงคือข้าวแดงหรืออังกักเป็นแหล่งของคาร์บอน เช่นเดียวกับปลาเจ่าที่ใช้ข้าวหมาก และปลาจ่อมที่ใช้ข้าวสวย การใช้ข้าวแดงซึ่งมีสีแดงจากเชื้อราโมแนสคัส ("Monascus" sp.) ซึ่งเป็นเชื้อราชนิดเดียวกับที่ทำให้เกิดสีแดงในเต้าหู้ยี้ทำให้แป้งแดงมีสีแดงที่เป็นเอกลักษณ์ของอาหารชนิดนี้ ปัจจุบันมักผสมสีผสมอาหารสีแดงลงไป
ในปัจจุบัน มีการผลิตปลาแป้งแดงเป็นสินค้าผลิตภัณฑ์ชุมชน โดยเฉพาะที่จังหวัดสงขลา มาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชนของสินค้าชนิดนี้ห้ามการใช้สีสังเคราะห์ทุกชนิด รวมทั้งห้ามใช้สารบอแรกซ์ด้วย
น้ำพริกไตปลา
มีแชล มายอร์
มีแชล กุสตาฟว์ เอดัวร์ มายอร์ (; เกิดวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1942) เป็นศาสตราจารย์ชาวสวิสประจำคณะดาราศาสตร์ มหาวิทยาลัยเจนีวา ค.ศ. 1995 เขาได้ร่วมงานกับดีดีเย เกโล ค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบ 51 ม้าบิน บี โคจรรอบดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ คือ 51 ม้าบิน
มายอร์สำเร็จการศึกษาด้านฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยโลซาน และสำเร็จปริญญาเอกด้านดาราศาสตร์ ใน ค.ศ. 1971 พร้อมการทำงานที่หอดูดาวเจนีวา เขายังได้ทำงานในหอดูดาวสำคัญหลายแห่ง เช่น หอสังเกตการณ์ดาราศาสตร์ที่เคมบริดจ์, หอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรป ที่ประเทศชิลี, หอดูดาวที่ฮาวาย เป็นต้น
นับถึง ค.ศ. 1998 เขาได้ร่วมเขียนบทความวิจัยทางวิทยาศาสตร์มากกว่า 200 ชิ้น ระหว่าง ค.ศ. 1989–1992 เขาได้ร่วมงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์กับหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรประหว่าง ค.ศ. 1988–1991 เขาได้ร่วมในการศึกษาวิจัยโครงสร้างของจักรวาลกับสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล และจาก ค.ศ. 1990–1993 เขาได้เข้าร่วมในสมาคมฟิสิกส์ดาราศาสตร์และดาราศาสตร์สวิส (Swiss Society for Astrophysics and Astronomy)
เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1998 มายอร์ได้รับรางวัลมาร์แซล เบอนวสต์ สำหรับผลงานอันโดดเด่นที่ส่งผลต่อมนุษยชาติ ค.ศ. 2000 เขาได้รับรางวัล Balzan Prize ต่อมา ค.ศ. 2004 เขาได้รับเหรียญรางวัลอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ และ ค.ศ. 2005 เขาได้รับรางวัลชอว์ สาขาดาราศาสตร์
หลังจากการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกรอบดาว 51 ม้าบิน มายอร์และทีมงานของเขาก็ได้ค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบดวงอื่นอีกเป็นจำนวนมาก ค.ศ. 2003 เครื่องมือตรวจจับดาวเคราะห์ชิ้นล่าสุดของเขาคือ HARPS ได้เริ่มเปิดใช้งาน และสร้างผลงานการค้นพบจำนวนมาก
ค.ศ. 2007 มายอร์เป็นหนึ่งในทีมนักวิทยาศาสตร์ชาวยุโรป 11 คนจากหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรป ที่ลาซิยา ประเทศชิลี ค้นพบกลีเซอ 581 ซี ดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่อยู่ในเขตอาศัยได้ ค.ศ. 2009 มายอร์และทีมของเขาค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบที่มีมวลน้อยที่สุดโคจรรอบดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก คือ กลีเซอ 581 อี
ใน ค.ศ. 2019 มายอร์และเกโลได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์จากผลงานการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ ร่วมกับจิม พีเบิลส์ ที่ได้รับรางวัลจากการค้นพบทฤษฎีทางจักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ
วาดุซ  เป็นเมืองหลวงของประเทศลีชเทินชไตน์ และเป็นที่ตั้งของรัฐสภาแห่งชาติ เมืองตั้งอยู่ริมแม่น้ำไรน์ มีประชากรราว 5,100 คน (ข้อมูลปี 2009) ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก ขณะที่เมืองวาดุซเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ แต่ก็ไม่ใช่เมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ซึ่งเป็นรองเมืองชานที่มีประชากรมากกว่า
มหาเมียะมุนี
ดีดีเย เกโล
ดีดีเย ปาทริก เกโล (; เกิดวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักดาราศาสตร์ในสังกัดหอดูดาวเจนีวา เป็นหนึ่งในนักสำรวจดาวเคราะห์นอกระบบและเป็นศิษย์ของมีแชล มายอร์
ดีดีเย เกโล เป็นนักศึกษาปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเจนีวา ขณะที่เขากับมีแชล มายอร์ ค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่โคจรรอบดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก คือ 51 ม้าบิน เกโลทำการวิเคราะห์ดาวฤกษ์นี้ด้วยวิธีตรวจวัดความเร็วแนวเล็ง (หรือปรากฏการณ์ด็อพเพลอร์) และสามารถค้นพบว่ามีดาวเคราะห์โคจรอยู่ด้วยคาบโคจร 4.2 วัน ดาวเคราะห์ 51 ม้าบิน บี ได้ท้าทายมุมมองความคิดเกี่ยวกับการกำเนิดของดาวเคราะห์ โดยที่มันเป็นหนึ่งในดาวพฤหัสบดีร้อน คือดาวแก๊สยักษ์ที่โคจรใกล้ดาวฤกษ์มาก
ในปี ค.ศ. 2019 เกโลและมายอร์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์จากผลงานการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ ร่วมกับจิม พีเบิลส์ ที่ได้รับรางวัลจากการค้นพบทฤษฎีทางจักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ
พระมหาเมียะมุนี
จิงจั้ง
จุ้งจัง
จิ้งจั้ง
มวลที่แท้จริง
มวลที่แท้จริง  เป็นคำเดียวกันกับคำว่า มวล แต่จะใช้ในวิชาดาราศาสตร์เพื่อให้สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างมวลของดาวเคราะห์ที่วัดได้จากค่ามวลต่ำสุดที่หาได้จากการตรวจวัดด้วยความเร็วแนวเล็ง กระบวนการในการระบุมวลที่แท้จริงของดาวเคราะห์นี้รวมถึง การวัดระยะห่างและคาบโคจรของดาวบริวาร ซึ่งเป็นเทคนิคอันก้าวหน้าของมาตรดาราศาสตร์ที่ใช้การเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ดวงอื่นในระบบดาวเดียวกันเข้ามาช่วย รวมกับเทคนิคด้านความเร็วแนวเล็งและการสังเกตการเคลื่อนผ่าน หรือรวมเทคนิคความเร็วแนวเล็งเข้ากับการตรวจวัดพารัลแลกซ์
จิ้งจัง
เครื่องวัดการโพลาไรซ์
เครื่องวัดการโพลาไรซ์  เป็นอุปกรณ์ในห้องทดลองที่ใช้ในการบ่งชี้มุมของการหมุนของแสง (optical rotation) ของระนาบโพลาไรซ์ของแสงที่วิ่งผ่านตัวกลางชิ้นหนึ่ง
เครื่องวัดการโพลาไรซ์ปกติประกอบด้วย แหล่งกำเนิดแสง อุปกรณ์แยกแสง ตัวกลางตัวอย่าง และวิธีการมองแบบใดแบบหนึ่ง การหมุนของแสงบนสสารต่างชนิดกันจะทำให้เกิดความยาวคลื่นและอุณหภูมิที่ต่างกัน ซึ่งอุปกรณ์วัดการโพลาไรซ์จะต้องทำการควบคุมตัวแปรเหล่านี้
โพราไรเซชันโดยการสะท้อนถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1808 โดย เอเตียน-หลุยส์ มาลุส (Étienne-Louis Malus) (1775-1812)
หลักการในการวัด.
อัตราส่วนความบริสุทธิ์และความเข้มข้นของสารเอแนนทิโอเมอร์ (enantiomer) ทั้งสองตัว สามารถวัดได้ผ่านเครื่องวัดการโพราไรซ์
โดฮา
โดฮา  เป็นเมืองหลวงของกาตาร์ ตั้งอยู่ในอ่าวเปอร์เซีย มีประชากรราว 400,051 คน (จากข้อมูลปี 2005) โดฮาเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในกาตาร์ ด้วยประชากรมากกว่า 80% ของประเทศอาศัยอยู่ในโดฮาหรือปริมณฑล และยังเป็นเมืองศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจของประเทศ และยังเป็นที่ตั้งของรัฐบาลของกาตาร์ ที่ปกครองโดยเชคฮามัด บิน คอลีฟะห์ อัลตานี โดฮายังเคยเป็นเมืองเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2006
น้ำมันและก๊าซธรรมชาติของกาตาร์ส่วนมาก เป็นตัวสำคัญทำให้เศรษฐกิจก้าวหน้า และโดฮายังเป็นแหล่งเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอีกด้วย เศรษฐกิจโดฮาสร้างรายได้กับประเทศได้อย่างมหาศาล รัฐบาลกาตาร์พยายามที่จะกระจายการลงทุนในการสั่งซื้อน้ำมันอย่างรวดเร็ว เป็นผลให้มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจและการขยายตัวเมืองขึ้นมาก
สายการบิน กาตาร์แอร์เวย์ มีสำนักงานใหญ่ที่กรุงโดฮา
โดฮา มีการพัฒนาการคมนาคมอย่างมาก เช่น การสร้างทางหลวงสายใหม่ การสร้างท่าอากาศยานนานาชาติโดฮาใหม่ และวางแผนสร้างรถไฟฟ้าใต้ดิน ซึ่งการคมนาคมของโดฮาเติบโตในระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น
สถานบันอุดมศึกษาในโดฮา
สถานบันอุดมศึกษาอื่นๆ ในโดฮา
โดฮาเคยเป็นเมืองเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2006 และเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก ครั้งที่ 3 และวางแผนเป็นเจ้าภาพการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2011 แต่ได้ถูกยกเลิกไป
ดูชานเบ
ดูชานเบ  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศทาจิกิสถาน คำว่า ดูชานเบ ในภาษาทาจิก มีความหมายว่า "วันจันทร์" ซึ่งเป็นชื่อที่มาจากข้อเท็จจริงที่เมืองเป็นสถานที่ตั้งของหมู่บ้านที่มีชื่อเสียงเรื่องตลาดวันจันทร์