pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เซอร์ไวเวอร์ ปานามา - เกาะอัปยศ
เซอร์ไวเวอร์ ไมโครนีเซีย - แฟนปะทะทีมโปรด
เซอร์ไวเวอร์ กาบอง - สวรรค์แห่งสุดท้าย
ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า (ภาพยนตร์)
ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า หรือ The Storm Riders , 1998 ภาพยนตร์จีนกำลังภายใน ดัดแปลงมาจากหนังสือการ์ตูนจีน เรื่อง The Storm Riders , 風雲之雄霸天下 ("ฟงอวิ๋น สงป้าเทียนเจี้ย" : ฟงอวิ๋น ที่หนึ่งในใต้หล้า) นำแสดงโดย กัว ฟู่เฉิง, เจิ้ง อี้เจี้ยน, ซอนนี่ ชิบะ, หยาง กงหยู, ซูฉี ร่วมด้วย หวง ชิวเซิน (นักแสดงรับเชิญ) กำกับการแสดงโดย แอนดริว เลา
สงป้า (ซอนนี่ ชิบะ) ประมุขพรรคใต้หล้า มีความทะเยอทะยานต้องการเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในยุทธภพ สงป้าเป็นบุคคลที่ชั่วร้ายและทำทุกวิถีทางที่จะสยบจอมยุทธฝีมือดีทั้งหลายทั่วยุทธภพ ไม่ว่าคนคนนั้นจะเต็มใจที่จะประลองด้วยหรือไม่ก็ตาม
ที่บ้านตระกูลปู้ ปู้ฉิงเทียน (แอนดี้ อัง) นักทำกระบี่ฝีมือดีได้สร้างกระบี่ที่ดีที่สุดในชีวิต ชื่อว่า "กระบี่เลิศภพจบแดน" ปู้ฉิงเทียนมีลูกชายเพียงคนเดียว คือ ปู้จิ้งอวิ๋น ปู้ฉิงเทียนได้สอนลูกว่า แม้ฝีมือดีหรือกระบี่ดีเพียงไหนก็ตาม แต่จงจำไว้ว่าธรรมะย่อมชนะทุกสิ่ง และฝังกระบี่เล่มนี้ไว้ใต้ดิน
ที่พรรคใต้หล้า สงป้าได้ให้ เชาเชา ขันทีรับใช้ไปเชิญ ธุลีดิน นักพยากรณ์ผู้ล่วงรู้ชะตาสวรรค์ให้มาทำนายชะตาของตนที่พรรค ธุลีดินได้ทำนายว่า อีก 10 ปีต่อจากนี้ชีวิตของสงป้าจะรุ่งเรืองอย่างไม่มีใครทัดเทียมได้ แต่ต้องได้เด็ก 2 คนที่มีชื่อว่า "ฟง" (ลม) กับ "อวิ๋น" (เมฆ) มาช่วยเท่านั้น ส่วนคำทำนายอีก 10 ปีต่อไปอยู่ในหีบสมบัติมหากลที่ไม่มีใครเปิดได้ ซึ่งอีก 10 ปีต่อไป ตนจะมาเปิดให้
สงป้าจึงให้ลูกพรรคที่นำโดย ค้างคาว กับ นกเหยี่ยว ออกตามหาเด็กชายที่มีชื่อ ฟง และ อวิ๋น อยู่ในชื่อ และฆ่าล้างครอบครัวตระกูลปู้ ยกเว้นปู้จิ้งอวิ๋นซึ่งไม่หลั่งน้ำตาออกมา แต่เก็บไว้ด้วยความแค้น
ขณะเดียวกัน เนี่ยเหยินหวัง (ฟาง จงซิ่น) เจ้าของ "ดาบอาบหิมะ" หนึ่งในสุดยอดศาตราวุธของยุทธภพที่สงป้าต้องการครอบครอง สงป้าพยายามท้าเนี่ยเหยินหวังให้ออกมาต่อสู้กัน แต่เนี่ยเหยินหวังมิต้องการเช่นนั้น สงป้าจึงลักพา เอี้ยนหยิง ภรรยาโฉมสะคราญของเนี่ยเหยินหวังไป เพื่อต้องการให้เนี่ยเหยินหวังลุกขึ้นสู้ สถานที่ประลองคือ พระพุทธรูปเล่อซาน เนี่ยเหยินหวังพา เนี่ยฟง ลูกชายเพียงคนเดียวไปด้วย ขณะประลองเอี้ยนหยิงได้กระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เนี่ยเหยินหวังจึงเสียทีแก่สงป้า และถูก กิเลนไฟ กิเลนที่ทั้งตัวเป็นไฟ ที่อาศัยอยู่ในถ้ำดั้นเมฆใต้ฐานพระพุทธรูปลากเข้าไปกินในถ้ำพร้อมดาบอาบหิมะ เนี่ยฟงไม่กลัวพยายามจะตายไป แต่ก็สลบ สงป้าจึงได้พาเนี่ยฟงกลับไปที่พรรค
สงป้าได้รับ ฉินซวง, เนี่ยฟง และปู้จิ้งอวิ๋น เป็น 3 ศิษย์เอก เมื่อทั้ง 3 โตขึ้น ปู้จิ้งอวิ๋น (กัว ฟู่เฉิง) ได้แอบชอบ ข่งฉือ (หยาง กงหยู) ลูกสาวเพียงคนเดียวของสงป้าอยู่ แต่ไม่บอกใครเพราะอุปนิสัยที่เงียบขรึมผิดคนทั่วไป ขณะที่ เนี่ยฟง (เจิ้ง อี้เจี้ยน) ได้พาขงฉือกับฉินซวงแอบเข้าสุสานกระบี่สถานที่ต้องห้ามภายในพรรค ข่งฉือเองก็ชอบเนี่ยฟงอยู่เช่นกัน
ค่อมา สงป้าได้ให้ เนี่ยฟงกับฉินซวงไปตามหาวานรทิพย์สมบัติของวัดเส้าหลินเพื่อที่จะให้ได้ตัว ธุลีดิน มาทำนายคำทำนายที่เหลือ เนี่ยฟงกับฉินซวงตามจนพบตัวธุลีดิน ขณะที่ ปู้จิ้งอวิ๋น เดินทางไปที่นครอู๋ซวงพร้อม ค้างคาว กับ นกเหยี่ยว เพื่อฆ่า ตู้กูอี้ฟาง และนำ "กระบี่ไร้คู่เปรียบ" หนึ่งในยอดศาสตราวุธกลับมาครอบครอง ปู้จิ้งอวิ๋นได้ฆ่าคนในนครอู๋ซวงเสียหมดสิ้นไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กเล็ก ๆ เมื่อ ตู้กูหมิง บุตรชายเพียงคนเดียวของตู้กูอี้ฟางกลับมาพบ ก็ร่ำไห้พร้อมไปหา เทพกระบี่ (หวง ชิวเซิน) สุดยอดจอมยุทธที่สงป้าต้องการประลองด้วยเพื่อหาความเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า ผู้เป็นลุง ล้างแค้นให้ ขณะที่ทางฝ่ายเนี่ยฟง ธุลีดินก็ถูกบุรุษลึกลับในชุดดำลักพาตัวไป ซึ่งบุรุษลึกลับที่แท้นั่นก็คือ สงป้า นั่นเอง
ธุลีดินทำนายว่า สงป้าจะต้องถูกทั้งฟงและอวิ๋นทำลาย สงป้าจึงวางแผนให้ข่งฉือแต่งงานกับเนี่ยฟง เพื่อให้ปู้จิ้งอวิ๋นแค้นและทั้ง 2 ต้องสู้กันเอง
ท้ายที่สุดเมื่อล่วงรู้ความจริง ทั้งเนี่ยฟงและปู้จิ้งอวิ๋นได้รวมพลังกันเป็นมังกรทะยานฟ้า เพื่อสู้กับสงป้า
เบื้องหลังและความนิยม.
ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า ได้ดัดแปลงมาจากหนังสือการ์ตูนแนวกำลังภายในในชื่อเรื่องเดียวกันของ หม่าหยงเฉิง นักเขียนชาวฮ่องกง ซึ่งต่อมาได้มีการต่อเพิ่มเติมเป็นนวนิยายโดย ตังแซ ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากจากทั้งฝั่งฮ่องกงและจีนแผ่นดินใหญ่
โกลเด้น ฮาร์เวสท์ บริษัทสร้างภาพยนตร์ยักษ์ใหญ่ของฮ่องกง จึงได้หยิบ ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า มาสร้างเป็นภาพยนตร์ด้วยทุนสร้างมหาศาลกว่า 120 ล้านเหรียญฮ่องกง โดยมี แอนดริว เลา เป็นผู้กำกับ และถือเป็นภาพยนตร์แนวกำลังภายในเรื่องแรกที่ปลุกกระแสภาพยนตร์กำลังภายในให้ฟื้นกลับมาอีกครั้งหลังจากซบเซาไปนานนับ 10 ปี พร้อมด้วยสเปเชียล แอฟเฟคต์ ทางคอมพิวเตอร์ตระการตามากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ด้วยงานสร้างที่อลังการ และเนื้อเรื่องที่เต็มไปด้วยความเป็นแฟนตาซี ทำให้ได้รับความนิยมทันทีที่ออกฉาย ซึ่งในฮ่องกงสามารถทำรายได้เหนือกว่า "Armageddon" และ "Godzilla" ภาพยนตร์ฟอร์มใหญ่แห่งปีของฮอลลีวู้ดเสียอีก และทำรายได้มากกว่า "Jurassic Park" และ "Titanic" เมื่อเปิดฉาย และทำรายได้ในทุกประเทศที่เข้าฉาย และทำให้ แอนดริว เลา ได้กำกับภาพยนตร์ในแนวเดียวกันตามมาอีก 2 เรื่องนับจากนี้ คือ "A Man Called Hero" และ "The Duel" ซึ่งก็เป็นภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยสเปเชียล แอฟเฟคต์แนวแฟนตาซีอีก
โดยบทภาพยนตร์ได้ดัดแปลงให้แตกต่างจากฉบับหนังสือการ์ตูนหรือนวนิยาย ด้วยการตัดตัวละครบางตัวที่สำคัญออกไป เช่น บุรุษนิรนามชุดดำ หรือ ต้วนล่าง และทำการเปลี่ยนแปลงให้ข่งฉือจากที่เป็นสาวใช้ในพรรคใต้หล้ากลายมาเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของสงป้า เป็นต้น
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลจากงานประกวดภาพยนตร์ฮ่องกงครั้งที่ 18 ถึง 4 รางวัล โดยส่วนใหญ่เป็นรางวัลประเภทแอฟเฟคต์ และยังมีชื่อเข้าชิงอีกหลายรางวัลรวมทั้งภาพยนตร์ยอดเยี่ยมอีกด้วย
สำหรับในประเทศไทย กระแสของภาพยนตร์ได้ทำให้ในอีก 1 ปี ต่อมา ได้มีการสร้างโฆษณาโทรทัศน์ สินค้าประเภทลูกอมรสกาแฟยี่ห้อหนึ่ง ที่เป็นการล้อเลียนถึงภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย
ในปี พ.ศ. 2551 พี่น้องตระกูลแปง (ออกไซด์ และ แดนนี่ แปง) ได้สร้างภาค 2 ของภาพยนตร์ชุดนี้ โดยถ่ายทำทั้งหมดในประเทศไทย และได้นักแสดงคนเดิม คือ กัว ฟู่เฉิง และ เจิ้ง อี้เจี้ยน กลับมารับบทนำอีกครั้ง ซึ่งภาพยนตร์ภาค 2 นี้ได้ให้ชื่อว่า "The Storm Warriors" กำหนดฉายในประเทศไทยวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2552
ดักลาส แมกอาร์เทอร์
แฟมิลีฟิวด์
แฟมิลีฟิวด์  เป็นรายการเกมโชว์ที่เกี่ยวกับ แบบสำรวจ 100 คน โดยกำเนิดที่สหรัฐอเมริกา ปัจจุบันผลิตโดย Fremantlemedia และ Georgia Entertainment Industries จัดจำหน่ายสื่อโดย 20th Television และ Debmar Mercury โดยเริ่มออกอากาศตอนแรกในปี พ.ศ. 2519 จนถึงปัจจุบัน ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ Syndicated (ออกอากาศสถานีท้องถิ่น) ของสหรัฐอเมริกา ปัจจุบันดำเนินรายการโดยสตีฟ ฮาร์วีย์ ออกแบบรายการโดยมาร์ก กูดสัน และบิลล์ ท็อตแมน และในปี พ.ศ. 2556 รายการได้ถูกจัดให้เป็นเกมโชว์ที่มียอดผู้ชมที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ในสหรัฐอเมริกา และได้มีการผลิตของเล่นจำลอง รวมไปถึงวิดีโอเกมในแพลตฟอร์มเครื่องเล่นวิดีโอเกมแบบต่าง ๆ อีกด้วย
กติกาหลักในเกม.
ในการแข่งขัน จะมีอยู่ 2 ทีม ทีมละ 4-5 คน ในแต่ละรอบการแข่งขัน จะมี 1-8 คำตอบจาก 100 คนซึ่งจะถามว่า ใน 100 คน จะตอบอะไรมากที่สุด เมื่อพิธีกรอ่านคำถามจบ ทั้ง 2 ฝ่ายจะต้องแย่งกันกดไฟเพื่อชิงสิทธิ์ตอบ ถ้าฝ่ายใดตอบได้คะแนนสูงสุด จะต้องเลือกว่าจะเล่นเองหรือโยนให้กับอีกฝ่าย โดยการการที่ได้สิทธิ์เลือกว่าเล่นเองหรือโยนได้มาจากส่วนนี้
เมื่อทีมที่ได้สิทธิ์เล่น จะต้องตอบให้ได้ครบทุกข้อเพื่อคว้าคะแนนทั้งหมดในรอบนั้นไป อย่างไรก็ตาม ถ้าตอบไม่ทันภายใน 5 วินาที หรือ ตอบแล้วไม่มีในตัวคำตอบใด ๆ เลย จะถือว่าตอบผิด (พลาด 1 ครั้ง) แต่การพลาดจะมีเพียง 3 ครั้ง/ทีม ถ้าตอบไม่ทันหรือตอบผิดรวม 2 ครั้ง ทีมตรงข้ามจะต้องปรึกษากัน ถ้าตอบไม่ทันหรือตอบผิดรวมครบ 3 ครั้ง ถือว่าหมดสิทธิ์เล่นต่อในคำถามนั้น และจะถูกอีกฝ่ายยึดคะแนนที่อีกฝ่ายทำคะแนนไปแล้ว และสิทธิ์การตอบของทีมที่ขโมยคะแนนจะเป็นของหัวหน้าทีมเพียงผู้เดียว (ต้องตอบทันที) ถ้าฝ่ายที่ยึดคะแนนตอบได้ ก็จะได้คะแนนที่กำหนดไว้ แต่ถ้าตอบผิดหรือตอบไม่ทัน คะแนนก็จะกลับไปที่อีกฝ่ายทันที หลังจบคำถาม ถ้าทั้ง 2 ทีมตอบตัวใดไม่ได้ พิธีกรก็จะเฉลยคำตอบที่เหลือที่ทั้ง 2 ทีมตอบไม่ได้เลย
ทั้งนี้ในคำตอบในแต่ละรอบจะมีคำตอบเรียงลำดับของคนใน 100 คนตามลำดับจากมากสุดไปหาน้อยสุดซึ่งรอบแรกและรอบสองคะแนนจะมีคะแนนปกติ รอบที่ 3 คะแนนจะคูณ 2 รอบที่ 4 คะแนนจะคูณ 3 โดยตัวคำตอบจะมีตั้งแต่ 1-8 คำตอบแตกต่างกันไปตามผลสำรวจคำตอบแรกจะมีคะแนนสูงสุด ส่วนคำตอบข้อสุดท้ายจะมีคะแนนต่ำสุด
อย่างไรก็ตามเกมนี้จะมีอยู่ 6 รอบด้วยกันโดย 2 รอบแรกจะเป็นคะแนนตามหลักจากแบบสำรวจจาก 100 คนในส่วนรอบที่ 3 เป็นรอบคูณสอง จะเป็นคะแนนคูณสองต่อ 1 คำตอบที่ตอบได้ ส่วนรอบ 4 จะเป็นรอบคูณสาม ซึ่งเป็นคะแนนสามเท่าต่อ 1 คำตอบที่ตอบได้ และรอบที่ 5 และ 6 จะเป็นรอบตัดสิน (ในแบบสำรวจจะมีเพียงคำตอบเดียว) (ในกรณีที่ทั้ง 2 ทีมยังไม่ถึง 300 คะแนน) อย่างไรก็ตามหากทีมใดทำคะแนนรวมได้ 300 คะแนนขึ้นไปทีมนั้นได้เป็นทีมที่ชนะทันที
รอบแฟสต์มันนีย์.
ในรอบโบนัสของ "แฟมิลีฟิวด์" จะใช้ชื่อว่า "แฟสต์มันนีย์" โดยให้ทีมที่เป็นผู้ชนะให้เลือกสมาชิกในทีมทั้ง 2 คนให้ตอบคำถามโดยอีกคนหนึ่งจะถูกอยู่ในห้องเก็บเสียงโดยรอบแรกจะมีเวลา 20 วินาทีแต่ถ้าคิดไม่ออกบอกว่า "Pass" (ข้าม) แล้วพิธีกรจะวนกลับมาถามคำถามที่ข้ามไปอีกครั้งเมื่อยังเหลือเวลาอยู่ โดยตอบคำถามทั้ง 5 ข้อให้หมดภายในเวลาที่กำหนด ถ้าตอบคำถามครบ 5 ข้อ ภายในเวลาที่กำหนด จะมีเสียงสัญญาณหยุดเวลา หากข้อใดข้อหนึ่งผู้ที่ตอบไม่ได้ตอบอะไรมาเลย หรือตอบแล้วไม่มีผลสำรวจ จะมีเสียงสัญญาณ "ผิด" พร้อมกับขึ้นเลข 0 ในข้อนั้นไป ในรอบที่ 2 คะแนนรวมต้องมีเป้าหมายถึง 200 คะแนนขึ้นไปในรอบที่ 2 นั้นผู้ที่ตอบนั้นมาจากผู้ที่อยู่ในห้องเก็บเสียงโดยให้ตอบไม่ซ้ำกับคนแรกโดยถ้าซ้ำกับคำตอบในรอบแรกจะมีเสียงสัญญาณ "ผิด" พิธีกรจะบอกว่าซ้ำและต้องตอบใหม่โดยเวลาในการตอบมี 25 วินาที ทั้งนี้พิธีกรจะเฉลยข้อคำตอบที่เป็นคำตอบอันดับทึ่ 1 และเมื่อได้คะแนนรวม 200 คะแนนหรือสูงกว่า 200 คะแนน จะได้เงินรางวัลแจ็กพอต 20,000 ดอลลาร์สหรัฐแต่ถ้าหากไม่ครบ 200 คะแนน อันเป็นว่าเกมจบลงไป แต่จะได้รับเงินรางวัล 5 ดอลลาร์สหรัฐ ตามจำนวนแต้มที่ทำได้เป็นรางวัลปลอบใจ (เช่น ทำคะแนนได้ 165 คะแนน จะได้รับเงินรางวัล 165 x 5 = 825 ดอลลาร์สหรัฐ)
แม็คโอเอส X
พระวิหารในกรุงเยรูซาเลม
พระวิหารในกรุงเยรูซาเลม  หรือพระวิหารศักดิ์สิทธิ์ (Holy Temple; (Bet HaMikdash = The Holy House)) หมายถึงพระวิหารที่สร้างต่อเนื่องกันมาบนเนินพระวิหารในตัวเมืองเก่าเยรูซาเลม ตามประวัติศาสตร์แล้วตำแหน่งนี้มีการก่อสร้างพระวิหารมาแล้วสองหลัง พระวิหารหลังต่อไปที่ยังไม่ได้สร้างถูกเรียกว่าพระวิหารที่สาม ซึ่งเชื่อว่าจะถูกสร้างขึ้นในอนาคตตามความเชื่อโบราณของศาสนายูดาห์ พระวิหารหรือเนินพระวิหารเป็นอุปมาของสถานที่ของพระเจ้า (Shechina) บนโลกมนุษย์ โดยสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมแบบฟินิเชียน
คัมภีร์ฮีบรูระบุว่าพระเจ้าซาโลมอน (ปกครองระหว่าง 971 - 931 ก่อน ค.ศ.)โปรดให้สร้างพระวิหารแรก (First Temple) ซึ่งเป็นศูนย์กลางของศาสนายูดาห์ตามบทบันทึกคัมภีร์ฮีบรู เป็นที่เดียวที่เป็นที่ใช้ในการนมัสการ ตัวอาคารพระวิหารสร้างแทนพระวิหารศักดิ์สิทธิ์เดิมที่มีแท่นบูชาที่สร้างหยาบ ๆ บนเนิน “พระวิหารแรก” ถูกทำลายโดยพวกบาบิโลน เมื่อ 587 ก่อนคริสต์ศักราชเมื่อบาบิโลนเข้าปล้นสดมภ์ทำลายกรุงเยรูซาเลม การสร้างพระวิหารใหม่เริ่มขึ้นเมื่อปี 537 ก่อนคริสต์ศักราชแต่หยุดชะงักไปและมาเริ่มใหม่เมื่อปี 520 ก่อนคริสต์ศักราช และเสร็จเมื่อปี 516 ก่อนคริสต์ศักราช และสถาปนาในปี 515 ก่อนคริสต์ศักราช
หนังสือเอสรากล่าวว่าการสร้างพระวิหารเป็นคำสั่งของพระเจ้าไซรัสมหาราชและอนุมัติโดยพระเจ้าดาไรอัสมหาราช ห้าร้อยปีต่อมาพระเจ้าเฮโรดมหาราชก็โปรดให้บูรณปฏิสังขรณ์พระวิหารที่สองราว 20 ปีก่อนคริสต์ศักราช จึงรู้จักกันในชื่อพระวิหารของเฮโรด ต่อมาก็ถูกทำลายโดยโรมัน ในปี ค.ศ. 70 ระหว่างการล้อมเมืองเยรูซาเลม แต่กำแพงรอบนอกที่เห็นอยู่ทุกวันนี้มิได้ถูกทำลาย และเชื่อกันอยู่เป็นเวลานานว่ากำแพงตะวันตกเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่
ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 เป็นต้นมาเนินพระวิหารก็เป็นที่ตั้งของโดมแห่งศิลา (Dome of the Rock) และมัสยิดอัล-อักศอสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอิสลามจากสมัยใกล้เคียงกัน
อวสานวิทยาศาสนายูดาห์ทำนายการก่อตั้งพระวิหารที่สามในเยรูซาเลมพร้อมกับการมาของพระเมสสิยาห์ ฉะนั้นผู้ที่นับถือศาสนายูดาห์นิกายออร์โธด็อกซ์และคอนเซอร์เวทีฟมีความเชื่อในการสร้าง “พระวิหารที่สาม” ที่จะเกิดขึ้น
เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2007 ก็มีการพบส่วนที่ดูเหมือนว่าจะเป็นส่วนเหลือจากพระวิหารที่สองระหว่างการติดตั้งท่อในบริเวณนั้น ต่อมาในเดือนตุลาคมปีเดียวกันนักโบราณคดีก็อ้างว่าได้พบสิ่งของที่เชื่อว่าเป็นของ “พระวิหารที่หนึ่ง”
พระคัมภีร์เรียกพระวิหารแห่งเยรูซาเลมว่า “Beit HaMikdash” หรือ “พระวิหาศักดิ์สิทธิ์” และเป็นพระวิหารเดียวในเยรูซาเลมที่ใช้ชื่อนี้ แต่ก็ได้รับชื่ออื่น ๆ ในคัมภีร์ฮีบรูที่รวมทั้ง “Beit Adonai” (พระนิเวศของพระเจ้า) หรือเพียง “Beiti” (นิเวศของฉัน) หรือ “Beitechah” (พระนิเวศของพระองค์)
พระวิหารแห่งซาโลมอน (พระวิหารของพระเจ้าโซโลมอน) สร้างตามแบบที่พระเจ้าทรงวางไว้โดยเฉพาะให้แก่พระเจ้าดาวิด พระเจ้าดาวิดทรงหวังว่าจะสร้างพระวิหารแรกแต่ถูกพระเจ้าทรงสั่งห้ามและบอกให้รอให้พระโอรสเป็นผู้สร้างพระวิหารแรก ระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าเดวิดพระองค์ก็เริ่มรวบรวมวัสดุก่อสร้างต่าง ๆ ที่จะนำมาใช้ต่อไป ตั้งแต่ไม้, หินสำหรับสร้างฐาน ไปจนถึงทอง, เงิน, บรอนซ์ และโลหะต่างที่ต้องใช้ จุดประสงค์ของการสร้างพระวิหารก็เพื่อใช้เป็นสถานที่ตั้งหีบพันธสัญญา (Ark of the Covenant) สำหรับชนทุกชาติโดยเฉพาะชนชาติอิสราเอล และสำหรับเป็นที่ให้ทุกคนสามารถเข้ามาสักการบูชาพระยาห์เวห์ได้
พระวิหารแรกเรียกว่า “พระวิหารโซโลมอน” สันนิษฐานกันว่าสร้างโดยผู้ที่มาจากชนสิบสองเผ่าแห่งอิสราเอล (12 tribes of Israel) เพราะทั้งสิบสองเผ่ามารวมตัวกันภายใต้การนำของพระเจ้าเดวิดและต่อมาพระเจ้าโซโลมอน หลังจากรัชสมัยของพระเจ้าโซโลมอนแล้วเรโฮโบอัม (Rehoboam) พระราชโอรสผู้มีพระนิสัยที่หยิ่งยโสที่ทำให้เผ่าอิสราเอล 10 แยกตัวออกไปก่อตั้งเป็นอาณาจักรเหนือ ขณะที่เผ่ายูดาห์, เบนจามิน และส่วนใหญ่ของลีไวยังอยู่กับราชอาณาจักรยูดาห์ พระวิหารที่สองต่อมาสร้างโดยเผ่ายูดาห์ที่ยังหลงเหลืออยู่ผู้ที่ถูกพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 (Nebuchadnezzar) นำไปเป็นเชลยราว 600 ปีก่อนคริสต์ศักราช เผ่าอิสราเอล 10 อื่นขณะนั้นก็สลายตัวไปก่อนหน้านั้นแล้วหลายร้อยปีเมื่ออาณาจักรถูกทำลายโดยราชอาณาจักรอัสซีเรีย (Assyria)
พระวิหารแรกและพระวิหารที่สอง.
พระวิหารทั้งสองครั้งสร้างต่อเนื่องกันบนเทมเพิลเมานท์ในกรุงเยรูซาเลม:
พระวิหารแรกหรือพระวิหารโซโลมอนสร้างราวหนึ่งพันปีก่อนคริสต์ศักราชและได้รับการบ่งทางดาราศาสตร์ว่าสร้างเมื่อ 957 ปีก่อนคริสต์ศักราช แทนที่แท่นบูชาเดิม พระวิหารนี้มาถูกทำลายโดยพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 เมื่อ 586 ปีก่อนคริสต์ศักราช ฉะนั้นพระวิหารแรกจึงตั้งอยู่ราว 375 ก่อนที่จะถูกทำลาย ธรรมเนียมทัลมุด (Talmud) กล่าวว่า 410 ปี ตัวสิ่งก่อสร้างมีบทบาทสำคัญในธรรมเนียม
พระวิหารที่สองสร้างหลังจากที่พระเจ้าไซรัสมหาราชพระราชทานพระบรมราชนุญาตให้ชาวยิวกลับมาจากบาบิโลนหลังจากถูกจับไปเป็นเชลยโดยพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ การย้ายกลับมาเกิดขึ้นราว 537 ปีก่อนคริสต์ศักราช และจากที่ชะงักการก่อสร้างไปหลายครั้งในที่สุดก็สร้างเสร็จในปี 516 ปีก่อนคริสต์ศักราช สัดส่วนของเทมเพิลเมานท์ขณะนั้นคือ 150 เมตร x 50 เมตร
พระวิหารที่สองถูกทำลายโดยจักรวรรดิโรมันภายใต้การนำของไททัส ใน ค.ศ. 70 ก่อนหน้านั้นพระวิหารที่สองก็ถูกรื้อโดยนายทหารโรมันปอมเปย์ (Pompey) เมื่อยึดเยรูซาเลมเมื่อ 63 ปีก่อนคริสต์ศักราช นักประวัติศาสตร์โจซีฟัสบันทึกว่าปอมเปย์มิได้ยึดสิ่งของใด ๆ จากพระวิหารหรือจากที่เก็บสมบัติของพระวิหาร แต่สังหารปุโรหิตหลวงที่มายืนขวางไม่ให้เข้าพระวิหาร
ในที่สุดปอมเปย์ก็สิ้นอำนาจและเสียชีวิตเมื่อถูกตามไล่สังหาร ซึ่งชนยิวเห็นว่าเป็นการลงโทษโดยพระเจ้า ประมาณ 20 ปีก่อนคริสต์ศักราชพระเจ้าเฮโรดมหาราชก็ทรงเริ่มบูรณปฏิสังขรณ์กลุ่มสิ่งก่อสร้างของพระวิหารเพื่อจะให้มีความใหญ่โตและมีความเป็นสง่าขึ้นกว่าเดิม แต่แทบจะยังไม่ทันสร้างเสร็จก็ถูกทำลายอย่างไม่เหลือหรอจนถึงฐานโดยจักรวรรดิโรมัน
ระหว่างการปฏิวัติครั้งสุดท้ายของชนยิวต่อการยึดครองของโรมันราวระหว่างปี ค.ศ. 132 ถึงปี ค.ศ. 135 ไซมอน บาร์ โครห์บา (Simon bar Kokhba) และรับบีอะคิวา
ต้องการจะสร้างพระวิหารใหม่แต่การปฏิวัติล้มเหลวและชาวยิวถูกห้ามไม่ให้เข้ากรุงเยรูซาเลมโดยจักรวรรดิโรมัน
การพยายามสร้างพระวิหารใหม่ริเริ่มขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 363 เมื่อจูเลียนผู้เลิกศรัทธา (Julian the Apostate) สั่งให้บูรณปฏิสังขรณ์สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของกรุงเยรูซาเลมเพื่อเป็นการแสดงการประท้วงคริสต์ศาสนาแต่ไม่สำเร็จ นักประวัติศาสตร์นอกศาสนาร่วมสมัยอัมมิอานัส มาร์เซลลินัส (Ammianus Marcellinus) บันทึกว่ามีเปลวเพลิงพลุ่งขึ้นมาจากฐานและฆ่าคนงานไปหลายคน
พระวิหารที่สาม.
ตั้งแต่พระวิหารที่สองถูกทำลายไปการสวดมนต์สำหรับการก่อสร้างพระวิหารที่สามก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของการสวนมนตร์ประจำวันสามครั้งของชาวยิว แต่คำถามที่ว่าเมื่อใดที่จะเหมาะสมในการสร้างพระวิหารที่สามก็ยังเป็นที่ไม่ตกลงกันในบรรดาชาวยิว บางกลุ่มก็เห็นด้วยกับการสร้างแต่บางกลุ่มก็ไม่เห็นด้วย ขณะที่การขยายตัวของศาสนาอับราฮัมตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 1 เป็นต้นมาเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งกันในความเป็นเจ้าของกรุงเยรูซาเลมซึ่งเป็นเมืองสำคัญของทั้งสามศาสนา--ศาสนายูดาห์, ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม นอกจากนั้นที่ตั้งของกรุงเยรูซาเลมในปัจจุบันก็เป็นการยากที่จะก่อสร้างพระวิหารใหม่บนบริเวณที่ในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของมัสยิดอัลอักศอ และโดมแห่งศิลาซึ่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอิสลาม
แผนผังพระวิหาร.
ตามคัมภีร์ทาลมุดพระวิหารมี “Ezrat Nashim” (เอซรัท นาชิม) บริเวณสำหรับสตรีทางด้านตะวันออก และบริเวณหลักทางด้านตะวันตก บริเวณหลักมีบริเวณสำหรับฆ่าสัตว์สำหรับการสังเวย และ “Mizbaeach” หรือแท่นบูชานอกที่ใช้เป็นที่เผาสิ่งที่ใช้ในการสักการะเกือบทั้งหมดและเป็นที่เทหรือพรมเลือด ตัวอาคารพระวิหารประกอบด้วย “Ulam” (อูลาม) หรือห้องรอ (antechamber), “Heichal” (ไฮคาล) และ “Kadosh Hakadashim” (คาโดช ฮาคาดาชิม) หรือห้องศักดิ์สิทธิ์สูงสุด (ห้องอภิสุทธิสถาน) ห้องไฮคาลกับห้องคาโดช ฮาคาดาชิมแยกจากกันด้วยกำแพงในพระวิหารแรกแต่ในพระวิหารที่สองด้วยม่านสองผืน ห้องไฮคาลเป็นที่เก็บเชิงเทียนเมโนราห์ (Menorah), แท่นขนมปัง (Showbread) และแท่นของหอม (Incense Altar)
ลานกลางมีสิบสามประตู ทางด้านใต้เริ่มจากทางมุมตะวันตกเฉียงใต้มีสี่ประตู:
ทางด้านเหนือเริ่มจากทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือมีสี่ประตู:
ทางด้านตะวันออกเป็น “Shaar Nikanor” ระหว่างลานฝ่ายสตรีและลานหลักของพระวิหารมีประตูเล็ก ๆ สองประตู ประตูซ้ายและประตูขวาซึ่งไม่มีความสำคัญเท่าใดนัก และมีอีกสองประตูที่ไม่มีชื่อ
พระวิหารในบทเขียนของผู้เผยพระวจนะ.
พระวิหารในพระคัมภีร์บรรยายมโนทัศน์ของการปรากฏตัวของพระเจ้ามายังที่ตั้งของพระวิหาร
อิสยาห์บันทึกว่า “ในปีที่กษัตริย์อุสซียาห์สิ้นพระชนม์ ข้าพเจ้าเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าประทับ ณ พระที่นั่งสูงและเทิดทูนขึ้น และชายฉลองพระองค์ของพระองค์เต็มพระวิหาร” (พระธรรมอิสยาห์ 6:1) ในบันทึกของเยเรมีย์ “เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์ ขออย่าทรงเกลียดพวกข้าพระองค์ ขออย่าให้หลู่เกียรติแห่งพระที่นั่งอันรุ่งเรืองของพระองค์ ขอทรงระลึกและอย่าทรงหักพันธสัญญาของพระองค์ซึ่งมีไว้กับข้าพระองค์” (เจอเรไมห์ 14:21) และกล่าวว่า “ที่ตั้งแห่งสถานบริสุทธิ์ของเราทั้งหลาย เป็นพระที่นั่งรุ่งเรืองซึ่งตั้งอยู่สูงตั้งแต่เดิมนั้น” (เจอเรไมห์ 17:12) อิสยาห์กล่าวถึงความสำคัญของการสวดมนต์เท่ากับการทำพิธีสังเวยในพระวิหารและถึงจุดประสงค์โดยทั่วไป:
คนเหล่านี้เราจะนำมายังภูเขาบริสุทธิ์ของเรา และกระทำให้เขาชื่นบานอยู่ในนิเวศอธิษฐานของเรา เครื่องเผาบูชาของเขาและเครื่องสักการบูชาของเขา จะเป็นที่โปรดปรานบนแท่นบูชาของเรา เพราะนิเวศของเราเขาจะเรียกว่าเป็นนิเวศอธิษฐาน สำหรับบรรดาชนชาติทั้งหลาย (อิสยาห์ 56:7)
พระวิหารเป็นที่ประกอบการสักการบูชาที่บรรยายในคัมภีร์ฮีบรูที่รวมทั้งการสังเวยประจำวันเช้าและบ่าย และการสังเวยพิเศษในวันสะบาโต และวันสำคัญทางศาสนาของศาสนายูดายอื่น ๆ ชนเลวีขับเพลงสดุดีระหว่างพิธี หรือเพลงสดุดีที่เหมาะแก่โอกาสตามความเหมาะสมเช่นในโอกาสขอบคุณพระเจ้า
อุปมาของสวนอีเด็น.
ลานภาพในพระวิหารโซโลมอนเต็มไปด้วยต้นไม้, ดอกไม้ และน้ำพุ เพราะแต่เดิมผู้สร้างพระวิหารตั้งใจจะให้เป็นเป็นการสร้างสวนเอเดน
นักบุญเยโรมรำพึงธรรม (การาวัจโจ)
นักบุญเยโรมรำพึงธรรม  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์สำนักสงฆ์ซานตามาเรีย, มอนเซอร์รัตในประเทศอิตาลี
จิตรกรรม “นักบุญเยโรมรำพึงธรรม” เขียนราว ค.ศ. 1605 นักบุญเจอโรมผู้ปฏิบัติตัวเป็นฤๅษีเป็นหนึ่งในคริสต์ศาสนปราชญ์และเป็นผู้รับผิดชอบในการแปลพระคัมภีร์ไบเบิลมาเป็นภาษาละติน (คัมภีร์ไบเบิลภาษาละติน (Vulgate)) และเป็นนักบุญที่นิยมกันในสมัยของคาราวัจโจ และคาราวัจโจเองก็เขียนภาพนักบุญเจอโรมถึงแปดภาพแต่เหลืออยู่เพียงสามภาพ แต่สาเหตุที่วาดไม่เป็นที่ทราบว่าเป็นการเลือกหัวข้อเองหรือผู้อุปถัมภ์เป็นผู้เลือก แต่เป็นหัวข้อการวาดที่ทำให้คาราวัจโจได้เรียนรู้ถึงการวาดภาพผู้มีอายุ - ของผิวหนังที่ผ่านจากวัยหนุ่มไปเป็นผิวหนังที่เหี่ยวย่น ในภาพนี้นักบุญเจอโรมพิเคราะห์หัวกะโหลกซึ่งเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของท่าน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความตายที่จะมาถึงอย่างเลี่ยงไม่ได้ และความไร้สาระของวัตถุทางโลก
ภาพเขียนอาจจะมาจากงานสะสมของวินเชนโซ จุสตินิอานินายธนาคารผู้อุปถัมภ์ของคาราวัจโจและพี่คาร์ดินัลเบเนเดตโต เบเนเดตโตสะสมงานหลายชิ้นของคาราวัจโจที่รวมทั้งภาพนักบุญเจอโรมที่มีขนาดเดียวกับภาพนี้ที่อยู่ในรายชื่องานสะสมของจุสตินิอานิในปี ค.ศ. 1638
ปีเตอร์ รอบบ์นักเขียนชีวประวัติของคาราวัจโจชี้ให้เห็นอารมณ์คำนึงครุ่นคิดของภาพนี้คล้ายกับภาพ“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเนลสัน-อัทคินส์ที่เมืองแคนซัส ซิตี้ในสหรัฐอเมริกาที่เขียนในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน
Saint Jerome in Meditation (Caravaggio)
สมเด็จพระราชินีนาถฆัวนาแห่งกัสติยา
สมเด็จพระราชินีนาถฆัวนา (6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1479 – 12 เมษายน ค.ศ. 1555) หรือที่เรียกว่า ฆัวนาผู้บ้าคลั่ง  เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งกัสติยา ในปี ค.ศ. 1504 และสมเด็จพระราชินีนาถแห่งอารากอน ในปี ค.ศ. 1516 จนกระทั่งสวรรคต ในปี ค.ศ. 1555 พระราชธิดาในพระเจ้าเฟรนันโดที่ 2 และสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 เมื่อมีพระชนมายุ 16 พรรษา ทรงอภิเษกสมรสกับฟิลลิพผู้ทรงโฉม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1496 การอภิเษกสมรสเป็นไปเพื่อการสร้างความมั่นคงทางการเมืองของสเปน สานความสัมพันธ์กับราชวงศ์ต่าง ๆ ในยุโรปเช่นเดียวกัน กับการอภิเษกสมรสของพระโอรสธิดาองค์อื่น ๆ
ต้นเหตุและเรื่องราวแห่งความวิปลาส.
หลังจากการอภิเษกสมรส เจ้าชายเฟลิเปพระราชสวามีของพระนางมีพระนิสัยเจ้าชู้มาก ไม่ค่อยสนใจพระนาง มักทำองค์ให้เจ้าหญิงฆัวนาทรงหึงพระองค์และทะเลาะกันบ่อยครั้งด้วยความรักพระราชสวามีอย่างมากจึงคอยติดตามตลอดเวลาไม่ว่าพระราชสวามีจะเสด็จที่ใด ต่อมาเมื่อเจ้าหญิงอีซาเบลและเจ้าชายฆวนพระเชษฐภคินีและพระเชษฐาที่ทรงสนิทสนมสิ้นพระชนม์ลงในระยะเวลาใกล้เคียงกัน ทำให้ทรงเสียพระทัยเป็นอย่างมาก ทรงมีพฤติกรรมเปลี่ยนแปลงไปเป็นทรงเก็บพระองค์มากขึ้น ใน ค.ศ. 1504 สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 เสด็จสวรรคตลง เจ้าหญิงฆัวนาจึงทรงขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระมารดาเป็นสมเด็จพระราชินีฆัวนา ในขณะที่พระราชบิดา พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอนยังมีพระชนม์ชีพอยู่
การสวรรคตของพระเจ้าเฟลิเป.
ภายหลังพระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งกัสติยา (เฟลิเปรูปหล่อ) สวรรคตอย่างกะทันหันยังความโศกเศร้าพระทัยแก่พระนางฆัวนาเป็นล้นพ้น (มีการสันนิษฐานว่าอาจทรงต้องยาพิษ โดยพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 มีส่วนรู้เห็นด้วย)ทรงกันแสงและกรีดร้องตลอดเวลามิเป็นทรงงานราชการบริหารบ้านเมืองใด ๆ อีก ต่อมาจึงเริ่มมีกระแสข่าวลือไปทั่วว่าพระราชินีทรงอยู่กินกับพระบรมศพพระราชสวามี โดยทรงกอดและจุมพิตพระบรมศพทุก ๆ คืนแต่ความจริงคือพระนางทรงได้รับข่าวลือว่า พระบรมศพถูกขโมยไปจึงทรงเปิดดูเท่านั้น เมื่อมีการเคลื่อนย้ายพระบรมศพไปฝังยังเมืองกรานาดาทางตอนใต้ของสเปน พระนางมิให้หญิงใดเข้าใกล้พระบรมศพพระราชสวามี ทั้งนางกำนัล นางรับใช้ แม้แต่แม่ชีด้วยทรงหึงหวงพระราชสวามีมาก ตลอดเวลาที่เดินทางทรงสั่งให้เปิดดูพระบรมศพทุกวัน ถึงกับทรงกอดลูบพระบรมศพ จนเป็นที่น่าสังเวศแก่ข้าราชบริภารทั้งหลายที่เห็น
การถูกขัง.
พระเจ้าเฟรนันโดที่ 2 พระราชบิดาจึงได้ดำเนินการเสนอต่อสภาประกาศให้ สมเด็จพระราชินีฆัวนา เป็นบุคคลไร้ความสามารถ จากการที่ทรงเสียพระสติและมีคำสั่งกักบริเวณสมเด็จพระราชินีนาถผู้เสียสติไว้ที่ปราสาททอเดซียัส แล้วรวบอำนาจในการปกครองมาไว้ที่พระองค์ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทน
พระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีในราชวงศ์ตรัสตามาราเองก็มีหลายพระองค์ที่ประสบชะตากรรมเช่นนี้ โดยมีเรื่องเล่าอ้างถึงเหตุที่ต้องเป็นไปเช่นนี้จากคำสาปในช่วงที่มีการรวมชาติสเปนในปี ค.ศ. 1479 โดยการสมรสกันระหว่าง พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 และสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 เป็นการรวมอาณาจักรใหญ่ 2 อาณาจักรบนคาบสมุทรไอบีเรียเข้าด้วยกันสร้างความแข็งแกร่งแก่อาณาจักรคริสต์เพื่อต่อต้านมุสลิมและชาวยิว ซึ่งภายหลังเหลือที่มั่นสุดท้ายอยู่ที่กรานาดาในขณะที่อาณาจักรคริสต์แผ่ขยายอำนาจรุกคืบลงไปยึดพื้นที่คืนมาจากพวกมัวร์ ในที่สุดก็สามารถยึดกรานาดาได้ในปี ค.ศ. 1492 แค่ช่วงที่เข้ายึด (กรานาดาแตก) ก็ปรากฏว่ามีการสังหารชาวยิวและมุสลิมจำนวนมากที่หนีออกจากกรานาดาไม่ทัน มีการออกพระราชกฤษฎีกาอารัมบา ให้ชาวยิวเปลี่ยนศาสนาเป็นคริสต์โรมันคาทอลิกไม่ก็ต้องออกไปจากสเปน ซึ่งต่อมาพวกมุสลิมก็ต้องทำตามด้วยเมื่อมีผู้ไม่ปฏิบัติตามจึงเกิดการประหารชาวยิวและมุสลิมเป็นจำนวนมากในช่วงนั้น มีเรื่องเล่าว่าในการประหารชีวิตชาวยิวที่ไม่ยอมเปลี่ยนศาสนา ซึ่งครานั้นพระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีเสด็จทอดพระเนตรพร้อมด้วยพระบรมวงศานุวงศ์, ขุนนางและข้าราชบริพารจุดไฟเผาชาวยิวทั้งเป็น มีชาวยิวที่โกรธแค้นผู้หนึ่งตะโกนสาปแช่งออกมาจากกองไฟขณะถูกเผาว่าขอให้พระราชวงศ์ของพระองค์วิบัติในที่สุด ว่ากันว่าพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 ถึงกับตกพระทัย ตะลึงถึงกับประชวรพระวาโยตกจากพระเก้าอี้ และนี่คงเป็นต้นเหตุคำสาปวิปลาสแห่งราชวงศ์สเปนเพราะหลังจากนั้นไม่กี่ปีเจ้าชายฆวน และเจ้าหญิงอีซาเบลผู้เป็นพระมเหสีในพระเจ้ามานูแวลที่ 1 พระเชษฐาและพระเชฐภคินีของเจ้าหญิงฆัวนาก็สิ้นพระชนม์ในเวลาอันไล่เลี่ยกัน และไม่กี่ปีต่อมาเจ้าชายมีเกลพระโอรสของเจ้าหญิงอีซาเบลก็สิ้นพระชนม์ สร้างความปวดร้าวใจแก่สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลพระราชมารดาเป็นอย่างมาก
กลับเข้าสู่เรื่อง.
มิเพียงสมเด็จพระราชินีนาถฆัวนาเท่านั้นที่มีการกล่าวว่าทรงเสียสติ แม้แต่พระมารดา สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลเองก็มีพระอาการเช่นนี้อ่อน ๆ เหมือนกัน และเชื้อสายราชวงศ์นี้ส่วนมากก็จะมีพระชนม์ไม่ยืนยาวและไม่ค่อยสมประกอบแม้แต่สมเด็จพระอัยยิกาของเจ้าหญิงฆัวนาเองก็มีพระสติวิปลาสเช่นกัน
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินและการสวรรคต.
สมเด็จพระราชินีนาถฆัวนาทรงให้พระราชโอรสขึ้นครองราชย์ โดยพระนางเป็นผู้สำเร็จราชการปกครองร่วมกับพระราชโอรสพระเจ้าการ์โลสที่ 1ตั้งแต่ช่วงปี ค.ศ. 1510 พระนางเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1555 พระบรมศพประดิษฐานอยู่ที่กรานาดา
สถานีรถไฟบางพระ
การสื่อสารสนามใกล้
การสื่อสารสนามใกล้ ( ; NFC) เป็นเทคโนโลยีสื่อสารไร้สายระยะสั้นระยะประมาณ 4 ซม. ที่ใช้ได้ดีกับโครงสร้างพื้นฐานแบบไร้สัมผัส ช่วยสนับสนุนรองรับการสื่อสารระหว่างเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ในระยะใกล้ ๆ การสื่อสารสนามใกล้ถูกพัฒนาขึ้นโดยโซนี่และ NXP โดยใช้คลื่นความถี่ 13.56 MHz. บนพื้นฐานมาตรฐาน ISO 14443 (Philips MIFARE and Sony’s FeliCa) ปัจจุบันบริษัททั้งสองได้ร่วมมือกับบริษัทผู้ลิตและพัฒนาโทรศัพท์เคลื่อนที่ จัดตั้งเป็น NFC Forum เพื่อให้เกิดการใช้งานในรูปแบบต่าง ๆ มากขึ้น