pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ส่วนอาการของบิ๊กเบื้องต้นยังเป็นไปได้ด้วยดี ยังมีความรู้สึกตัวดี แต่ไม่นาน ก็ต้องนอนโดยไม่รู้สติ เพราะสมองถูกเชื้อโรคที่มาจากน้ำเน่าในคูทำลาย แฟนคลับที่ทราบข่าวซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็กวัยรุ่นหญิง ต่างพากันไปเยี่ยมเยียนและร้องไห้เป็นกลุ่มจำนวนมากกลุ่มหนึ่ง การรักษา คณะแพทย์ได้พยายามช่วยชีวิตบิ๊กด้วยการให้ยาและผ่าตัดอยู่หลายครั้ง รวมถึงยาตัวใหม่ที่เพิ่งมีการผลิตออกมาด้วย แต่ก็ทำได้เพียงช่วยไม่ให้เสียชีวิตเท่านั้น แต่สมองก็ยังไม่รับรู้ใด ๆ ทั้งสิ้น ได้ย้ายที่รักษาไปหลายแห่ง และต้องนอนรักษาตัวอยู่นานถึง 4 ปี โดยมี น.พ.มนูญ ลีเชวงวงศ์ เป็นแพทย์เจ้าของไข้ ซึ่งคณะแพทย์ผู้รักษาได้เปิดแถลงข่าว ความคืบหน้าของอาการเป็นระยะ ๆ จนกระทั่งเวลา 09.30 น. เมื่อวันอาทิตย์ที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2550 บิ๊กเสียชีวิตลงในที่สุด ที่โรงพยาบาลศิริราช ด้วยอาการติดเชื้อในกระแสเลือดทางปอด รวมอายุได้ 25 ปี กับ 1 สัปดาห์ หลังเป็นเจ้าชายนิทราจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ถึง 4 ปี ต่อมา ศิลปินค่ายอาร์เอสกับศิลปินค่ายกามิกาเซ่ รุ่นบุกเบิกและแฟนคลับทั่วประเทศต่างก็มาร่วมไว้อาลัย บิ๊ก เป็นจำนวนมากครั้งสุดท้าย โดยทางสำนักข่าวสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวีหรือช่อง 9 เดิม กล่าวว่า บิ๊กเป็นผู้ป่วยชาวไทยคนแรกของเอเชีย ที่ป่วยเป็นเชื้อราร้าย Scedosporium จึงเป็นข่าวดังที่สนใจไปทั่วโลกเป็นอย่างมากในช่วงเวลานั้น
พิธีงานศพและรำลึก.
แล้วพิธีศพของบิ๊กถูกจัดขึ้นที่ ศาลา 3 วัดหนามแดง (จังหวัดสมุทรปราการ) (ซึ่งเป็นศาลาที่ใช้ทำบุญวันเกิดบิ๊กตลอด 4 ปี ที่เป็นเจ้าชายนิทรา) โดยมีการสวดอภิธรรม 7 วัน ก่อนจะมีพิธีบรรจุศพ ซึ่งครอบครัวกิตติกรเจริญ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระราชทานพวงมาลาหน้าศพ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมารพระราชทานพวงมาลา และทรงเป็นเจ้าภาพสวดอภิธรรม 7 วัน พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาฯ พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าพัชรกิติยาภา และพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ ประทานพวงมาลาหน้าศพ และตลอดระยะเวลา 100 วันที่ได้มีการบรรจุศพของบิ๊ก จะมีการสวดพระอภิธรรมทุกวันพระใหญ่ โดยจะมีแฟนคลับและผู้ที่มีความผูกพันกับบิ๊กไปร่วมงานเสมอ วันทำบุญครบรอบ 50 และ 100 วันก็มีการถวายภัตตาหาร และทำบุญร่วมกัน ซึ่งจะมีคนมาร่วมงานมากกว่าปกติ วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งเป็นวันสวดอภิธรรมวันสุดท้าย สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมารทรงรับไว้ในพระราชานุเคราะห์ และครอบครัวกิตติกรเจริญก็ได้รับพระมหากรุณาสูงสุด เมื่อได้รับพระราชทานเพลิงศพจากสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร รวมทั้งพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์เสด็จแทนพระองค์มาพระราชทานเพลิงศพ ในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2551 โดยตลอดวันมีผู้คนเป็นจำนวนมากมาร่วมไว้อาลัยบิ๊กเป็นครั้งสุดท้าย โดยมีหลายคนที่ปักหลักอยู่ที่วัดหนามแดง จนกระทั่งได้รับคำยืนยันจากเจ้าหน้าที่ทางวัดหนามแดงว่าศพได้เผาหมดแล้ว จึงแยกย้ายกันกลับบ้าน และในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2551 ครอบครัวและคนใกล้ชิด ได้นำอัฐิของบิ๊กไปลอยอังคารที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แม้ทุกวันนี้บิ๊กจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่แฟนคลับ และคนใกล้ชิด ก็ยังแวะไปเยี่ยมเยียนครอบครัวกิตติกรเจริญเสมอ โดยมีงานทำบุญครบรอบวันคล้ายวันเสียชีวิตในวันที่ 9 ธันวาคมของทุก ๆ ปี โดยมีแดน-วรเวช ดานุวงศ์ และบีม-กวี ตันจรารักษ์ มาร่วมงานทำบุญนี้ด้วยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา
คามะอิตาจิ
คามะอิตาจิ  เป็นภูตลมในตำนานความเชื่อญี่ปุ่น ชื่อของคามะอิตาจินั้น คะมะ แปลว่า เคียว,อิตะชิ แปลว่า ตัววีเซิล เนื่องจากว่าคามะอิตาจิเป็นภูตลม (บางครั้งก็หมายถึง สายลมที่หวังร้าย)จึงเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเหมือนสายลม เรื่องเล่าเกี่ยวกับคามะอิตาจิมีอยู่ว่าผู้คนที่ขึ้นไปบนภูเขา บางครั้งจะพบกับลมหมุน เมื่อลมหมุนผ่านไป เขาก็พบว่าตัวเองมีบาดแผลแต่ไม่รู้สึกเจ็บ คามะอิตาจิอาศัยอยู่ในลมหมุน มีอยู่ด้วยกัน 3 ตัว มีพฤติกรรมคือ ตัวแรกจะชนเหยื่อให้ล้ม ตัวที่สองจะฟันเหยื่อให้เป็นแผล ส่วนตัวที่สุดท้ายจะทายาให้เพื่อห้ามเลือดและระงับอาการเจ็บปวด แต่การจู่โจมบางครั้งก็สร้างบาดแผลร้ายแรง และเจ็บปวดกว่าที่คิด ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าทำไมคามะอิตาจิจึงมีพฤติกรรมเช่นนั้น
คามะอิตาจิจัดว่าเป็นอันตรายกับมนุษย์ เพราะมีบางเรื่องเล่ากล่าวว่า ผู้ที่พบปรากฏการณ์คามะอิตาจิ บางครั้งไม่ได้ถูกฟันครั้งเดียว แต่จะถูกฟันแล้วทายา แล้วถูกฟันซ้ำๆอีก ซึ่งนับว่าน่ากลัว เพราะว่าคามะอิตาจิมีนิสัยชอบต่อสู้อยู่เหมือนกัน
Kamaitachi
Kama-itachi
กรุงซันติอาโก
อำเภอผาขาว
ผาขาว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอภูกระดึง
ท้องที่อำเภอผาขาว เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอภูกระดึง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของตำบลผาขาว ตำบลท่าช้างคล้อง ตำบลโนนปอแดง และตำบลโนนป่าซาง ของอำเภอภูกระดึง ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอผาขาว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2531 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม ปีเดียวกัน และจัดตั้งตำบลบ้านเพิ่ม ในวันที่ 31 สิงหาคม ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอผาขาว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2536 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 3 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
อำเภอผาขาวตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอผาขาวแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 64 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอผาขาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอภูกระดึง
ภูกระดึง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
อำเภอภูกระดึงมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ตามตำนานภูกระดึง มีเรื่องเล่ามาแต่โบราณว่า มีผู้ได้ยินเสียงระฆังของพระอินทร์ที่อยู่บนเขานี้ ดังนั้นจึงให้ชื่อว่า ภูกระดึง หรือ ภูกะดึง เพราะคำว่า "ภู" หมายถึง ภูเขา และ "กระดึง" ซึ่งภาษาพื้นเมือง จังหวัดเลย มาจาก "กระดิ่ง" แปลว่า "ระฆังใหญ่" นอกจากนี้เมื่อขึ้นไปบนยอดเขาบางส่วนหากเดินหนักๆ หรือใช้ไม้กระทุ้งก็จะมีเสียงก้องคล้ายระฆัง ซึ่งเกิดจากโพรงข้างใต้ จึงได้รับขนานนามว่า "ภูกระดึง"
ประมาณปี พ.ศ. 2504 นายชำนาญ ยุวบูรณ์ อธิบดีกรมการปกครองสมัยนั้นกับคณะ ได้มาทัศนาจรบนภูกระดึง พิจารณาเห็นว่า หากมีเจ้าหน้าที่คอยให้บริการอำนวยความสะดวกแก่นักท่องเที่ยวตามสมควร ก็จะเป็นการดึงดูดประชาชนทั่วไปให้มาท่องเที่ยวมากยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นผลดีทางเศรษฐกิจแก่ประชาชนในท้องถิ่น จึงได้สั่งการให้จังหวัดเลยเสนอขอจัดตั้งกิ่งอำเภอภูกระดึงขึ้น ขณะนั้น นายกิติ ยธการี ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดเลย ได้รีบดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอภูกระดึง กระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศตั้ง "กิ่งอำเภอภูกระดึง" เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2505 ประกอบด้วย ตำบลศรีฐาน ตำบลปวนพุ และตำบลผาขาว ซึ่งเดิมอยู่ในความปกครองของอำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย ต่อมาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2506 จึงได้มีพระราชกฤษฎีกา ยกฐานะเป็นอำเภอภูกระดึงตั้งแต่บัดนั้น เป็นต้นมา
อำเภอภูกระดึงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 54 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอภูกระดึงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
พระธรรมโกศาจารย์
พระธรรมโกศาจารย์ เป็นสมณศักดิ์สำหรับพระราชาคณะชั้นธรรม ปัจจุบันพระราชทานเฉพาะแก่พระเถระฝ่ายมหานิกาย
ในทำเนียบ "ตำแหน่งพระราชาคณะในกรุงนอกกรุง ครั้งกรุงเก่า" ปรากฏชื่อพระธรรมโกษา วัดประดู่ เป็นพระราชาคณะในคณะกลางฝ่ายอรัญวาสี ถึงสมัยรัตนโกสินทร์เป็นสมณศักดิ์พระราชาคณะชั้นสามัญ จนกระทั่ง พ.ศ. 2441 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เลื่อนพระเทพโมลี (ยัง เขมาภิรโต) ขึ้นเป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ "พระธรรมโกษาจารย์" เป็นรูปแรก
ผู้ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่พระธรรมโกศาจารย์ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 6 รูป คือ
ผู้ดำรงสมณศักดิ์พระราชาคณะชั้นธรรมที่"พระธรรมโกษาจารย์" มีรายนามดังต่อไปนี้
อำเภอนาแห้ว
นาแห้ว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
อำเภอนาแห้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอนาแห้วแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 34 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาแห้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
โทรโข่ง
โทรโข่ง คือเครื่องมือสำหรับส่งเสียงพูดของบุคคลให้ไปยังทิศทางของเป้าหมาย ซึ่งมีรูปร่างคล้ายกรวยและสามารถถือติดตัวได้สะดวก ด้วยเหตุที่ว่าเสียงพูดของมนุษย์กระจายไปในทุกทิศทางในอากาศ จึงต้องส่งเสียงด้วยโทรโข่งเพื่อบังคับให้เสียงถูกส่งไปยังเป้าหมายให้ผู้ฟังได้ยินชัดเจนขึ้น โดยคลื่นเสียงในอากาศจะแทรกสอดกันภายในกรวยทำให้เสียงก้องขึ้น โทรโข่งบางชนิดเป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ประกอบด้วยไมโครโฟน เครื่องขยายเสียง และลำโพง สามารถขยายเสียงพูดให้ดังขึ้นได้ หรือใช้ติดตั้งบนที่สูงสำหรับการกระจายเสียงในที่ชุมชน
เมกาโฟน
ลีก ดิวิชั่น 2 2550
นำศักดิ์น้อย ยุทธการกำธร
นำศักดิ์น้อย ยุทธการกำธร เกิดวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2522 เป็นทั้งนักมวยไทยและนักมวยสากลชาวไทย จากค่ายมวย ป.ประมุข สถิติการชก 2 ครั้ง ชนะ 1 (น็อค 1) แพ้ 1 และนอกจากนี้ เขาเป็นนักมวยไทยในยุคแรกที่ได้รับค่าตัวด้วยตัวเองที่สนามมวยเวทีลุมพินี และได้ปฏิบัติตามสืบต่อกันมาในภายหลังจนถึงปัจจุบัน รวมถึงเป็นนักมวยไทยที่มีการไหว้ครูรำมวยที่สวยงามจนได้รับสมญานามว่า "ราชันย์รำมวย"
เนื้อสัตว์เทียม
เนื้อสัตว์เทียม คือวัตถุดิบประกอบอาหาร ทำจากผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร ใช้ประกอบอาหารแทนเนื้อสัตว์ เนื้อสัตว์เทียมมักใช้เป็นส่วนผสมในอาหารมังสวิรัติหรืออาหารเจ โดยมีชนิดย่อยต่างๆ คือ
โปรตีนเกษตร.
โปรตีนเกษตร คือวัตถุดิบประกอบอาหาร ทำจากแป้งถั่ว เช่นถั่วเหลือง ซึ่งอาจมีการสกัดไขมันออกด้วย รูปร่างเป็นก้อนไม่แน่นอน เป็นแหล่งโปรตีนแทนเนื้อสัตว์ได้ มักอยู่ในลักษณะผลิตภัณฑ์อบแห้ง
หมี่กึง.
หมี่กึง เป็นวัตถุดิบประกอบอาหารแทนเนื้อสัตว์อีกหนึ่งชนิด แต่ไม่ถือเป็นโปรตีนเกษตร เนื่องจากส่วนผสมหลักคือแป้งข้าว เช่น ข้าวเหนียว และ ข้าวสาลี ซึ่งให้คาร์โบไฮเดรต รูปร่างมีได้หลายขนาดหลายแบบ ส่วนใหญ่เป็นก้อนแป้งม้วนลักษณะคล้ายโรตี แต่ปัจจุบันมีการผลิตออกในรูปแบบต่างๆเช่น ลูกชิ้น เนื้อปลาเทียม หรืออื่นๆ โดยหมี่กึงจะอยู่ในรูปของอาหารสดเสมอ ไม่นิยมอบแห้ง เนื่องจากรสสัมผัสจะเปลี่ยน
เนื้อเทียม
โปรตีนเกษตร
อาวเล
อาวเล (Aulë) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในงานเขียนเรื่อง ซิลมาริลลิออน โดยเป็นหนึ่งในเทพวาลาร์ ทรงเป็นเทพแห่งการช่าง เป็นผู้ลงแรงสร้างพิภพมากที่สุดองค์หนึ่ง และมีพรสวรรค์ในการสร้างสรรค์เสมอด้วยหรืออาจสูงกว่าเมลคอร์เสียอีก
เทพอาวเลเป็นผู้สร้างเผ่าพันธุ์คนแคระ และทรงเป็นอาจารย์ของเอลฟ์ชาวโนลดอร์ สองเผ่าพันธุ์นี้จึงสมัครรักใคร่กันดีในยุคแรกๆ ก่อนจะเกิดเหตุวิวาทกันด้วยสงครามชิงซิลมาริล
เทพอาวเลทรงสร้างผลงานกระเดื่องหลายชิ้น เช่น ตรวนอังไกนอร์ ที่ใช้ล่ามจอมมารมอร์กอธ, มหาชวาลา อิลลูอิน กับ ออร์มัล ที่ส่องแสงสว่างให้แก่โลกก่อนแสงชนิดใดๆ ทั้งสิ้น, รวมทั้งนาวาแห่งดวงตะวันและเกาะแห่งจันทรา ที่ประดิษฐานแสงสุดท้ายของทวิพฤกษา กลายเป็นดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ส่องแสงให้แก่พิภพ
เทพอาวเลอภิเษกกับเทพียาวันนา เทพีผู้ครองความอุดมสมบูรณ์ ผู้ดูแลพืชพรรณและสรรพสิ่งที่เจริญเติบโต การที่อาวเลสร้างคนแคระทำให้ยาวันนาไม่ค่อยพอใจ เพราะคนแคระนิยมใช้ขวานและชอบตัดต้นไม้ พระนางจึงไปทูลขอมานเวเทพบดี ให้ป่าไม้มีผู้คอยพิทักษ์รักษา เป็นกำเนิดของเหล่าพฤกษบาล หรือพวกเอนท์
เท็งงุ
เท็งงุ (; "สุนัขฟ้า, สุนัขสวรรค์") เป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานของญี่ปุ่น โดยเชื่อว่าเท็งงุมีภาพลักษณ์ของปีศาจร้ายและมักจะสร้างพายุเข้าโจมตีผู้คนเสมอๆ ซึ่งประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ถูกพายุถล่มบ่อยครั้ง เท็งงุเป็นข้ารับใช้ของไดเทนกุซึ่งมักปรากฏภาพของไดเทนกุที่ล้อมรอบไปด้วยเท็งงุ บางความเชื่อนั้นเชื่อว่าเท็งงุไม่ได้เป็นผีร้าย ทั้งยังเป็นปีศาจที่รักสงบและสุภาพ แต่การกระทำร้ายๆนั้นเป็นเพราะเท็งงุต้องทำตามคำสั่งของไดเทนกุ
ตามความเชื่อแล้ว เท็งงุมีแต่เพศผู้ จะอาศัยอยู่ในป่าลึก เป็นผีที่คาดเดาไม่ได้ ตามเรื่องเล่ามักจะพฤติกรรมที่คาดเดาได้ยาก บางครั้งมันจะลักพาตัวเด็กๆไปทิ้งไว้ในป่าแล้วเฝ้ามองเด็กที่หลงทางอยู่ในป่า แต่บางเรื่องเล่าผู้คนก็บอกว่าเมื่อใดที่หลงป่า ให้ขอร้องให้เท็งงุช่วยแล้วมันจะนำทางออกจากป่าให้ได้ เท็งงุยังชอบปล่อยข่าวลือ สร้างความวุ่นวายให้มนุษย์ แต่บางคนกลับเชื่อว่าเท็งงุชอบสงคราม อีกทั้งมันยังเชื่อว่ามนุษย์ไม่ควรมีอำนาจมากเกินไป เหตุการณ์การประท้วงหรือสงครามในสมัยก่อนจึงมักโทษว่าเป็นฝีมือของเท็งงุที่ปล่อยข่าวลือ
เท็งงุสามารถเรียกพายุได้ เชี่ยวชาญมนต์มายา และวิชาแปลงกาย มีพละกำลังมากทั้งยังเจนจัดการรบ เป็นสมุนที่พึ่งพาได้ของไดเทนกุซึ่งเป็นเทนกุที่มีลำดับชั้นสูงกว่า ลักษณะของเท็งงุคล้ายกับมนุษย์นก ซึ่งมักไปไหนมาไหนด้วยการบิน แต่ว่าไดเทนกุจะใช้วิธีเคลื่อนย้ายในพริบตา มากกว่าการบินถ้าเป็นระยะทางสั้นๆ
เท็งงุชื่นชมผู้กล้าที่กล้าต่อกรกับผู้นำทรราชย์ เท็งงุจะช่วยเหลือเหล่าผู้กล้า ให้สามารถสู้เพื่อความยุติธรรมได้ จึงมีคนเชื่อว่าการที่ชื่อเสียงของเท็งงุเสียหาย เป็นเพราะเหล่าผู้นำทรราชย์ที่สูญเสียอำนาจใส่ความเท็งงุ ดังนั้นแม้ว่าในยุคปัจจุบันมนุษย์จึงมีความยำเกรงเท็งงุ บางครั้งถึงกับเรียกว่าเป็น เทพพยาบาท เมื่อใดที่มนุษย์ล่มหลงในอำนาจ หรือผิดคำสาบาน เท็งงุจะออกมาจากเขาแล้วทำลายผู้นั้นให้สิ้น
ตำนานที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับเท็งงุ คือ เรื่องราวของ มินะโมะโตะ โนะ โยะชิสึเนะ " (Minamoto no Yoshitsune) " ซึ่งเดิมชื่อว่าอุชิวากะมารุ เป็นลูกชายของ โยริโทโมะซึ่งเป็นเจ้าเมืองที่ถูกลอบสังหาร แต่อุชิวากะมารุได้รับการไว้ชีวิต อุชิวากะมารุจึงออกบวช และเร้นกายอยู่ในวัดแถบหุบเขาคุรามะ
มีอยู่วันหนึ่ง อุชิวากะมารุได้ไปพบกับเท็งงุเข้า เท็งงุรู้สึกถูกชะตากับอุชิวากะมารุ จึงสอนเพลงดาบให้ จนอุชิวากะมารุเป็นนักดาบที่เก่งกาจ และสามารถรวบรวมกองกำลัง ชิงอำนาจกลับคืนมาได้เป็นผลสำเร็จ และได้เป็น มินาโมโตะ โน โยชิซึเนะ
ในภาพยนตร์เรื่อง จูมง นกสามขาเป็นสัญลักษณ์ของจูมง และเนื่องจากว่านกสามขากับเท็งงุมีลักษณะที่คล้ายกัน ซึ่งภาพลักษณ์ของเท็งงุไม่ค่อยดีนัก ทำให้ธิดาเทพยองมีอึนที่มองเห็นการมาของนกสามขาทำนายผิดพลาดไป คิดว่าจูมงจะเป็นกาลกีณีกับแคว้นพูยอ ต้องหาทางกำจัดเสีย ซึ่งธิดาเทพลืมไปว่าเท็งงุยังมีนิสัยชอบช่วยเหลือผู้กล้า ที่ลุกขึ้นต่อสู้กับผู้นำทรราชย์ ภายหลังธิดาเทพยองมีอึน จึงนับถือเท็งงุเป็นเทพคุ้มครอง
นกสามขาที่มีลักษณะคล้ายกับเท็งงุก็คืออีกาสามขา "ยะตะกะระสุ" (八咫烏) ซึ่งเป็นนกประจำตัวของเทพีสุริยาอะมะเตะระสุและเป็นสัญลักษณ์ของสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่นในปัจจุบัน
มีเรื่องเล่าหนึ่งเล่าว่า มีหญิงสาวคนหนึ่งที่สายตาย่ำแย่มาก เล็งอะไรไม่เคยแม่นยำเลย แต่ถูกเท็งงุเข้าสิง และในฝันเท็งงุได้สอนวิชาดาบให้กับเด็กผู้หญิงคนนั้น จนเธอกลายเป็นนักดาบที่ร้ายกาจและมีชื่อเสียง บางข่าวลือก็เล่าว่า เหล่าชิโนบิหรือนินจา คือเหล่าผู้ที่ได้รับการฝึกฝนวิชาจากเท็งงุ
เทนกุ
เทนกุ (; ; เทนงู เทนงุ เท็นกุ เท็นงุ เท็นกู ฯลฯ) อาจหมายถึง
Karasutengu
Karasu-tengu
นกสามขา
ลอธลอริเอน
ลอธลอริเอน (Lothlórien) เป็นชื่ออาณาจักรแห่งหนึ่งของพวกเอลฟ์ ในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ตั้งอยู่ทางฟากตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ เชื่อกันว่าอาณาจักรนี้ก่อตั้งขึ้นโดยเอลฟ์ชาวนันดอร์ ที่ละทิ้งการเดินทางครั้งใหญ่ ตั้งแต่ยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา
ลอธลอริเอน อยู่ใกล้ใจกลางมิดเดิลเอิร์ธ ชายแดนอาณาจักรนี้มักถูกพวกกอบลิน, วาร์กและอูรุกไฮ รุกรานอยู่เนืองๆ ป้อมปราการแห่งความมืดของโดล กุลดัวร์ก็อยู่ห่างเมืองนี้เพียงไม่กี่ไมล์ ส่วนอีกด้านก็มีประตูทิศตะวันออกของเมืองมอเรียบีบอัดอยู่ นักรบลอริเอนต้องคอยเฝ้ามองแม่น้ำที่คุ้มครองป่าอันศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาอย่างระแวดระวัง เมื่อคณะพันธมิตรแห่งแหวนหนีจากเหมืองมอเรียมาขอพึ่งพิงที่ลอธลอริเอน ชาวลอธลอริเอนก็ต้อนรับ
ลอธลอริเอนเป็นดินแดนป่าที่อยู่ในหุบเขาอันดูอิน ระหว่างแม่น้ำซิลเวอร์โลด กับแม่น้ำอันดูอิน ในยุคบรรพกาลเมื่อพวกเอลฟ์เดินทางอพยพครั้งใหญ่ไปสู่แผ่นดินอมตะ มีเอลฟ์ชาวเทเลริกลุ่มหนึ่งที่ละทิ้งการเดินทางและลงหลักปักฐานในดินแดนลุ่มแม่น้ำแห่งนี้ คือชาวนันดอร์ ซึ่งเป็นพวกเดียวกันกับ ไลเควนดิ แห่งออสซิริอันด์ เอลฟ์นันดอร์เหล่านี้ในยุคหลังเรียกกันว่า เอลฟ์ป่า หรือซิลวันเอลฟ์
อาณาจักรของชาวนันดอร์แถบนี้เดิมเรียกกันว่า ลินโดรินันด์ (Lindórinand) อันเป็นคำในภาษานันดอริน หมายถึง "หุบเขาแห่งเสียงเพลง" ในยุคต่อมาแผ่นดินนี้ถูกเรียกว่า ลอรินันด์ (Lórinand) หมายถึง "หุบเขาสีทอง" หรือบ้างก็เรียก เลาเรลินโดรินัน(Laurelindórinan) "หุบเขาสีทองแห่งเสียงเพลง" อันเป็นคำประสมระหว่างภาษาเควนยากับภาษาซินดาริน ดินแดนลอรินันด์นี้ในภาษาซินดารินจะเรียกว่า กลอร์นัน (Glornan) หรือ นันเลาร์ (Nan Laur) ส่วนในภาษาเควนยาจะเรียก เลาเรนันเด (Laurenandë) ซึ่งชื่อเหล่านี้สื่อถึงต้นไม้ใหญ่สีเหลืองทอง "มัลลอร์น (Mallorn)" ที่กิลกาลัดได้รับเป็นของขวัญมาจากชาวนูเมนอร์ และส่งมาให้ปลูกที่นี่
ผู้นำของชาวลอรินันด์ที่มีปรากฏย้อนหลังไกลที่สุด คือ อัมเดียร์ บิดาของอัมรอธ ซึ่งเคยยกทัพชาวลอรินันด์ไปร่วมรบในสงครามเอเรกิออน และสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย ในตอนปลายยุคที่สอง ตามเกร็ดตำนานที่ปรากฏใน Unfinished Tales อัมเดียร์เสียชีวิตในสงครามนี้ เช่นเดียวกับ โอโรแฟร์ บิดาของธรันดูอิล ปู่ของเลโกลัส อัมรอธได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งลอรินันด์สืบต่อมา
จนกระทั่งถึงเหตุการณ์วิบัติในเหมืองมอเรีย เมื่อปีที่ 1981 ของยุคที่สาม อัมรอธกับนิมรอเดลคู่รักของเขาต้องสิ้นชีวิต เป็นโศกนาฏกรรมรักที่มีชื่อเสียงมากเรื่องหนึ่งในหมู่เอลฟ์ในยุคที่สาม เมื่อนั้นลอรินันด์ก็ไร้ผู้นำ เมื่อกาลาเดรียลและเคเลบอร์นเดินทางมาถึง ชาวซิลวันในดินแดนนี้ก็พร้อมใจยกให้ทั้งสองเป็นราชาและราชินี แต่กาลาเดรียลไม่รับ คงถือว่าตนเป็นเพียง "ผู้ดูแล" (Guardian) อาณาจักรแห่งนี้เท่านั้น
ด้วยอำนาจของแหวนเนนย่า ที่อยู่ในความครอบครองของกาลาเดรียล ทำให้อาณาจักรแห่งนี้สดชื่นสวยงามและอ่อนเยาว์อยู่เสมอ กาลาเดรียลตั้งชื่อให้ดินแดนนี้ใหม่ว่า ลอธลอริเอน ด้วยความรำลึกถึงต้นไม้สีทองแห่งวาลินอร์ และระลึกถึงอุทยานลอริเอนอันงดงามแห่งแผ่นดินอมตะ
สำหรับชื่อของดินแดนแห่งนี้ในภาษาอื่นๆ คือ ดวิมอร์ดีน (Dwimordene) ในภาษาโรเฮียร์ริค โดยคำว่า 'ดวิมอร์' มีความหมายถึง "เงาวูบวาบ" อันสืบเนื่องมาจากมายาของเหล่าเอลฟ์ในดินแดนแห่งนี้ และในภาษาเวสทรอนจะเรียกว่า ไพรทอง (The Golden Wood)
ลอริเอนบนอามัน.
ยังมี 'ลอริเอน' อีกแห่งหนึ่งบนโลกอาร์ดา ซึ่งไม่ได้ตั้งอยู่บนมิดเดิ้ลเอิร์ธ แต่ตั้งอยู่บนทวีปอามัน นั่นคืออุทยานลอริเอน อันเป็นที่ประทับของเทพวาลาองค์หนึ่ง นามว่า เอียร์โม ผู้ทรงเป็นเทพแห่งความฝัน กับพระชายาคือเทพีเอสเต ผู้เป็นเทพีแห่งการนิทรา อุทยานลอริเอนมีบึงใหญ่และต้นไม้มากมายเหมาะแก่การพักผ่อน บรรดาเทพวาลาร์และไมอาร์ทั้งหลายมักนิยมมาพักผ่อนที่อุทยานแห่งนี้
คำว่า 'ลอริเอน' ยังมีความหมายถึงองค์เทพเอียร์โมเองด้วย ผู้คนมักนิยมเรียกขานนามของพระองค์ด้วยชื่อพระราชฐานว่า เทพลอริเอน แทนพระนามจริง
หมี่กึน
เดชา ก่อเกียรติยิม
เดชา ก่อเกียรติยิม หรือ เดชา บ้านกล้วยยิม มีชื่อจริงว่า บรรลือ สว่างวงศ์ เกิดเมื่อ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2528 ที่ จังหวัดพิษณุโลก สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 9 มีพี่น้องฝาแฝดเป็นนักมวยอีก 2 คนคือ เดโช บ้านกล้วยยิม และเดชาพล ก่อเกียรติยิม
เดชาเริ่มชกมวยเมื่อ พ.ศ. 2544 พร้อมกับแฝดน้องอีกสองคน แต่การชกช่วงแรกยังไม่ดีนัก ลุ่มๆดอนๆ แพ้บ้างชนะบ้าง ทำให้ต้นสังกัดคือก่อเกียรติไม่จัดชกบ่อยนัก จึงต้องอาศัยออกไปชกนอกประเทศเป็นหลัก จน พ.ศ. 2547 -2548 ก่อเกียรติสร้างค่ายมวยเป็นของตนเองจึงนำกลับมาสร้างสรรค์อีกครั้ง เดชามาประสบความสำเร็จใน พ.ศ. 2550 เมื่อได้ครองแชมป์โลกเยาวชนรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวท IBF ชนะน็อคนักมวยฝรั่งเศสได้ถึงถิ่น
เทนงุ
เท็นงู
อัศวิน ศ.ดุสิต
อัศวิน ศ.ดุสิต สถิติการชก 12 ครั้ง ชนะ 11 (น็อค 6) แพ้ 1 เสียชีวิตเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2536 ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์
เทงงุ
เท็งงู
ฤทธิชัย เกียรติประภัสร์
ฤทธิชัย เกียรติประภัสสร์ ชาวจังหวัดสุรินทร์ สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 5) แพ้ 5
ตัวละครในมืออสูรล่าปีศาจ
โดโด้ (แก้ความกำกวม)
โดโด้ อาจหมายถึง
อักษรครันถ์
อักษรโมดิ
ครูพิเศษจอมป่วน
ครูพิเศษจอมป่วน!
อัฟริกาใต้
มาเธอร์คีปเปอร์
อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา (อิงค์) เป็นนักร้อง นักแสดง นายแบบ ชาวไทย เข้ามาสู่วงการบันเทิงในฐานะนายแบบ ก่อนจะตามด้วยงานอีกหลายๆ บทบาท ไม่ว่าจะเป็น เล่นละคร พิธีกร พากย์หนัง อ่านสปอต ฯลฯ
เกิดวันที่ 14 มิถุนายน 2513 เป็นบุตรชายคนกลางในจำนวนบุตร-ธิดาทั้ง 3 คน ของ หม่อมหลวงเสรี ปราโมช (บุตรชายคนโตของ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช อดีตนายกรัฐมนตรี) กับคุณหญิงทิพยวดี ปราโมช ณ อยุธยา จบการศึกษาทางด้านภาพยนตร์ จากประเทศอังกฤษ
เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นนายแบบ ถ่ายโฆษณา เมื่ออายุ 18 ปี จากนั้นกลับไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ และกลับมาทำงานในฐานะนักร้องในปี 2537 กับอัลบั้ม "อิงค์แลนด์" ในสังกัด จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ต่อมากับผลงานชุดที่ 2 "บีอิงค์" ในปี 2539 และ "อิงค์ทูเดย์" ในปี 2542 ตามลำดับ และเคยออกอัลบั้มเฉพาะกิจที่ทำออกมาในนามของวง Perfect Sunday เมื่อปี 2544 และได้กลับมาออกผลงานอัลบัมเดี่ยวชุดที่ 4 ชื่อว่า "ing 4 u" นอกจากนี้ยังเคยเล่นละครเรื่อง คู่แท้สองโลกมาก่อน รวมไปถึงการเป็นพิธีกรรายการเพลง นอกจากนั้นยังเคยทำงานเบื้องหลังศิลปินหลายๆ คนโดยการเป็นโปรดิวเซอร์อัลบั้ม 'Something Special'
ผลงานด้านอื่น ทางด้านงานพากย์ พากย์เสียง ในคนค่อมแห่งนอร์ทเทอร์ดัม และยังเคยมีโอกาสทำงานในฐานะคนพากษ์เป็นโฟรโด้ (เอไลจาห์ วู้ด)ใน ภาพยนตร์ไตรภาคเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ปัจจุบัน อิงค์ยังรับงานอ่านสปอต โฆษณา บ้าง และมีผลงานการแสดงเรื่องล่าสุดเรื่อง "ผีจ้างหนัง"
ทางด้านธุรกิจ มีเปิดการสอนดำน้ำและเล่นกีฬาเทนนิสอย่างจริงจัง
พรรคมัชฌิมาธิปไตย (; ชื่อเดิม: พรรคมัชฌิมา) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งโดยกลุ่มมัชฌิมา ซึ่งนำโดยนางอนงค์วรรณ เทพสุทิน (ภรรยานายสมศักดิ์ เทพสุทิน) และกลุ่มนายประชัย เลี่ยวไพรัตน์ อดีตเลขาธิการพรรคประชาราช มีนโยบายรวม 42 ข้อ โดยนโยบายหลัก ๆ ได้แก่ ขุดบ่อน้ำทั้งประเทศ 9 ล้านบ่อ, ลดค่าโดยสารรถไฟฟ้าตลอดสาย เหลือเพียง 15 บาทเป็นระยะเวลา 10 ปี, ประกันราคาพืชผลทางการเกษตรในราคาที่สูง, เรียนฟรีจนถึงปริญญาตรี เพื่อสำหรับการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550
ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2551 คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ได้มีมติให้นายประชัยพ้นจากตำแหน่งหัวหน้าพรรค เนื่องจากวินิจฉัยว่า การยื่นใบลาออกของนายประชัยตั้งแต่วันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน ที่ประชุมของพรรคได้มีมติให้ นางอนงค์วรรณ เทพสุทิน เป็นหัวหน้าคนใหม่สืบไป รวมทั้งได้เปลี่ยนแปลงกรรมการบริหารพรรค โดยมีทั้งหมด 14 คน แต่ยังคงนโยบายเดิม รวมทั้งเปลี่ยนที่ทำการพรรคใหม่จาก ชั้น 10 อาคารทีพีไอทาวเวอร์ ถนนจันทน์ตัดใหม่ แขวงทุ่งมหาเมฆ เขตสาทร กรุงเทพมหานคร เป็นเลขที่ 131 ถนนขาว แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร อันเป็นที่ตั้งเดิมของกลุ่มมัชฌิมา
ในวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2551 ที่ประชุมคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) เพื่อพิจารณากรณี พรรคชาติไทย และพรรคมัชฌิมาธิปไตย ได้ลงมติ 4 ต่อ 1 เห็นชอบตามที่นายอภิชาติ สุขัคคานนท์ ประธาน กกต. ในฐานะนายทะเบียนพรรคการเมือง เสนอให้ส่งเรื่องถึงอัยการสูงสุด เพื่อพิจารณาเสนอต่อศาลรัฐธรรมนูญให้วินิจฉัยยุบพรรคพรรคชาติไทย และพรรคมัชฌิมาธิปไตย โดยมติเสียงข้างน้อย 1 เสียง คือ นายสมชัย จึงประเสริฐ กกต.ฝ่ายกิจการสอบสวนสอบสวน
ต่อมาศาลรัฐธรรมนูญมีมติเป็นเอกฉันท์ 8 ต่อ 1 สั่งยุบพรรคชาติไทยตามไปอีกพรรค โดยศาลฯได้วินิจฉัยว่ามีความผิดตามมาตรา 237 วรรค 2 และมาตรา 68 ตามกฎหมายรัฐธรรมนูญ
กรรมการผู้บริหารพรรค.
กรรมการบริหารพรรคมัชฌิมาธิปไตยชุดที่ถูกคำสั่งยุบพรรค.
กรรมการบริหารพรรคมัชฌิมาธิปไตย ชุดที่ถูกคำสั่งยุบพรรค เป็นผลให้ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี
พรรคมัชฌิมาธิปไตย มีนโยบายพรรค 42 ข้อ แบ่งออกเป็น 13 กลุ่ม คือ
กล้ามเนื้อเรียบ
กล้ามเนื้อเรียบ  เป็นกล้ามเนื้อชนิดหนึ่งที่พบอยู่ที่ผนังของอวัยวะกลวง (hollow organs) และบริเวณอื่นๆ เช่น กระเพาะปัสสาวะและช่องท้อง, มดลูก, ท่อทางเดินในระบบสืบพันธุ์เพศชายและหญิง, ทางเดินอาหาร, ทางเดินหายใจ, หลอดเลือด, ผิวหนัง, กล้ามเนื้อซิลิอารี และม่านตา ที่โกลเมอรูลัส (glomerulus) ในไตยังมีเซลล์ที่มีลักษณะเหมือนเซลล์กล้ามเนื้อเรียบ เรียกว่า เซลล์มีแซนเจียล (mesangial cell) กล้ามเนื้อเรียบมีความแตกต่างจากกล้ามเนื้อโครงร่างและกล้ามเนื้อหัวใจทั้งในด้านโครงสร้างและหน้าที่
อิงค์ อชิตะ
การุญ จันทรางศุ
รองศาสตราจารย์ การุญ จันทรางศุ เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคไทยรักไทย (เลื่อนขึ้นมาแทนคนที่เป็นรัฐมนตรี ร้อยเอก สุชาติ เชาว์วิศิษฐ) เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2544 อุปนายกสภาวิศวกร คนที่ 1 , กรรมาธิการกิจการสภาผู้แทนราษฎร, กรรมการจัดการบริษัทระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ (บีทีเอส) , รองประธานคณะกรรมาธิการการสื่อสารและโทรคมนาคม คนที่ 5 เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2544, อดีตนายกวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์, อดีตกรรมการสภาวิศวกร, อดีตนายกสมาคมนักเรียนเก่าเตรียมอุดมศึกษา ในพระบรมราชูปถัมภ์
การุญ จันทรางศุ เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนต้นจาก โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย, มัธยมศึกษาตอนปลายจาก โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา, ปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต เกียรตินิยม จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แล้วไปเรียนต่อทางด้านโยธาจบปริญญาโท และปริญญาเอกด้านวิศวกรรมโครงสร้างที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต สหรัฐอเมริกา
การุญเคยเป็นอาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เคยเป็นรองคณบดีฝ่ายกิจกรรม คณะวิศวกรรมศาสตร์ และรองคณบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา คณะเดียวกัน เป็นหัวหน้าภาควิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ และรักษาการหัวหน้าภาควิชา วิศวกรรมแหล่งน้ำ ควบคู่ไปด้วย และ รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ฝ่ายโยธา เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2535
นอกจากนั้น การุญยังเคยเป็นกรรมการอำนวยการ บริษัท ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) อยู่ในระยะหนึ่ง และยังเป็นกรรมการสภาวิศวกรหลายสมัย
ในทางการเมือง รศ.การุญเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งพรรคไทยรักไทยและเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ (พ.ศ. 2544 - 2547) ทั้งนี้ในกลางปี พ.ศ. 2547 การุญได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร โดยไม่สังกัดพรรคการเมืองใด ได้เบอร์ 11 โดยเรียกชื่อตัวเองในการเลือกตั้งครั้งนี้ว่า "ดร.เค" ซึ่งไม่ได้รับการเลือกตั้ง
กอบศักดิ์ ชุติกุล
ดร.กอบศักดิ์ ชุติกุล อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคชาติไทย และอดีตผู้สมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ. 2547
กอบศักดิ์ ชุติกุล เกิดวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2494 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 3 คน ของนายพยงค์ ชุติกุล และหม่อมราชวงศ์เลิศลักษณา ชยางกูร เมื่อมีอายุ 1 ปี บิดาได้พาไปอยู่ที่โตเกียว พออายุได้ 4 ขวบ กลับมาเข้าเรียนที่โรงเรียนสมถวิล และได้ศึกษาต่อ ปริญญาตรี ศิลปศาสตร์ (เกียรตินิยม) มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย, ปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ สหรัฐอเมริกา จนจบปริญญาเอก สาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ที่มหาวิทยาลัยเซาท์อีสต์เทิร์น วอชิงตัน ดี.ซี. สมรสกับหม่อมหลวงลักษสุภา กฤดากร
กองศักดิ์ ชุติกุล เริ่มรับราชการเป็น เลขานุการตรี ประจำกรมการเมือง เมื่อปี พ.ศ. 2515 ต่อมาอยู่กองเอเชียตะวันออก รัฐบาลไทยกำลังจะเปิดสัมพันธ์กับจีน ถูกจับปลอมตัวแอบแฝงกับคณะนักกีฬาของไทยไปปักกิ่งหลายครั้ง จนเปิดสัมพันธ์ทางการทูตสำเร็จ เคยเป็นล่ามประจำตัวนายกรัฐมนตรี (พล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์) เมื่อปี พ.ศ. 2521
ดำรงตำแหน่ง ส.ส. แบบบัญชีรายชื่อ (ปาร์ตี้ลิสต์) พรรคชาติไทย เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2544, รองประธานคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ คนที่ 4 เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2544 และ รองหัวหน้าพรรคชาติไทย เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2544
นอกจากนี้ยังเป็นผู้ร่างคำแถลงลาออกของนายกรัฐมนตรี (พล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์) เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523, เลขานุการเอกสถานทูตไทยประจำกรุงวอชิงตัน ดี.ซี., เลขานุการเอกคณะผู้แทนถาวรไทยประจำสหประชาชาติ, รองอธิบดีกรมการเมือง และขึ้นเป็นข้าราชการ ระดับ 10 เอกอัครราชทูต ประจำกระทรวง ปี พ.ศ. 2531, เอกอัครราชทูต สถานเอกอัคราชทูต ณ กรุงปราก ปี พ.ศ. 2533, เอกอัครราชทูตประจำสาธารณรัฐเชกและสโลวัก ปี พ.ศ. 2534 และเป็น อธิบดีกรมอาเซียน ปี พ.ศ. 2537, อธิบดีกรมเศรษฐกิจปี พ.ศ. 2538, อธิบดีกรมสารนิเทศ กระทรวงการต่างประเทศ เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 และโฆษกกระทรวงการต่างประเทศ, อธิบดีกรมเศรษฐกิจ กระทรวงการต่างประเทศ เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2542, กรรมการที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2544