pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แม้จะเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กผู้หญิงแต่ในชั้นอนุบาลถึงประถม 2 โรงเรียนได้เปิดรับนักเรียนชายด้วย เมื่อปี พ.ศ. 2473 พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร ทรงเข้าศึกษาในระดับอนุบาล มีเลขประจำตัวเลขที่ 273 และในอีก 2 ปีถัดมา พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรก็ทรงเข้าศึกษาเป็นนักเรียนอนุบาลโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย ทรงได้รับเลขประจำตัว 449
จากช่วงแรกแห่งการบุกเบิกจนถึงวันนี้ โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัยเต็มไปด้วยพระพรแห่งชีวิตและการเติบโตภายใต้ความเป็นผู้นำของซิสเตอร์อุร์สุลินหลายท่าน ที่บรรดาศิษย์สำนึกในพระคุณอยู่เสมอ อาทิ
มาแมร์เซนต์จอห์น มาแมร์เจมมะ มาแมร์เซลีน มาแมร์เดโอดาต้า มาแมร์สตานีสลาส และอีกหลายๆ ท่านทีได้สร้างชื่อเสียงแก่มาแตร์เดอีวิทยาลัย โดยการสร้างศิษย์ที่มีคุณภาพ คุณธรรม และปลูกฝังเซอร์เวียมในจิตใจของศิษย์ทุกท่าน
คติพจน์ของนักเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย คือ คำว่า เซอร์เวียม โดยมีสัญลักษณ์ ดังนี้
ทางโรงเรียนได้เปิดสอนแผนการเรียนทั้งหมด 6 แผนการเรียน ได้แก่
โรงเรียนมาแตร์เดอี
โลซาน
โลซาน  เป็นเมืองในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่ผู้คนในเมืองใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลัก ตั้งอยู่บริเวณทะเลสาบเจนีวา โดยติดกับเมืองเอวีย็อง-เล-แบ็งของประเทศฝรั่งเศส โลซานเป็นเมืองหลวงของรัฐโว และตั้งอยู่ห่างจากเมืองเจนีวาไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 60 กิโลเมตร มีประชากร 135,629 คน (เดือนธันวาคม พ.ศ. 2558)
Université de Lausanne และ École Polytechnique Fédérale de Lausanne เป็นสองมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงระดับโลก
มหาวิทยาลัยโลซาน
มหาวิทยาลัยโลซาน  หรือ UNIL ตั้งอยู่ที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1537 ในฐานะโรงเรียนเทววิทยา และเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยในปี ค.ศ. 1890 ปัจจุบันมีนักศึกษา 13,500 คน และนักวิจัย 2,200 คน เข้าศึกษาและทำงานในมหาวิทยาลัย และนักศึกษาต่างชาติประมาณ 1,500 คน จาก 120 เชื้อชาติ เข้าศึกษาในหลักสูตรต่าง ๆ รวมทั้งมีโครงการแลกเปลี่ยนกับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงระดับโลกต่าง ๆ
คณะและโรงเรียน.
มหาวิทยาลัยโลซานน์ประกอบด้วย 7 คณะ คือ
UNIL
VI หรือ vi สามารถหมายถึง
กูเกิล แอนะลิติกส์
กูเกิล แอนะลิติกส์ (Google Analytics) เป็นบริการของกูเกิล สำหรับเก็บสถิติผู้ใช้งานในเว็บไซต์ และนำมาวิเคราะห์และแสดงผลในลักษณะกราฟิกส์ โดยพัฒนาจากระบบเก่าในชื่อ เออร์ชิน (Urchin) ภายหลังจากที่กูเกิลได้ซื้อกิจการเออร์ชินเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 กูเกิลได้เริ่มให้บริการฟรีสำหรับผู้ใช้บริการใหม่ ในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 และได้ระงับการให้บริการฟรีในวันที่ 19 พฤศจิกายน เนื่องจากจำนวนคนใช้มากเกินกว่าที่ทางเซิร์ฟเวอร์จะสามารถรองรับได้ โดยผู้ใช้ใหม่ที่ต้องการใช้งานสามารถทิ้งอีเมลไว้ และเมื่อระบบเปิดใหม่อีกครั้งจะมีอีเมลมาบอก แอนะลิติกส์ได้ปรับหน้าตาใช้งานใหม่จากระบบเดิมเมื่อ พฤษภาคม 2550
สถิติที่เก็บในแอนะลิติกส์จะถูกส่งข้อมูลเมื่อมีผู้ใช้งานเข้าเว็บนั้นต่อครั้ง ภายหลังจากติดตั้งโค้ดสั้นๆ ที่เรียกว่า จาวาสคริปต์ไปใส่ไว้เพิ่มในส่วนหัวของโค้ด ข้อมูลจะถูกเก็บและนำไปแสดงผลในรูปแบบต่างๆ เช่นจำนวนผู้ใช้งาน การกระจายทางภูมิศาสตร์ของผู้งาน ระยะเวลาในการใช้งานเว็บไซต์ หรือการวิเคราะห์อย่างละเอียดในรูปแบบอื่น
ปัจจุบัน ผู้ใช้สามารถใช้งาน Google Analytics ผ่าน Mobile App ทั้งระบบ iOS และ Android ได้ โดยทำการดาวน์โหลด App จาก App Store และ Google Play โดยเวอร์ชันปัจจุบันสำหรับ iOS คือ 3.0.1 ซึ่งทำการอัปเดตเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2559 และเวอร์ชันปัจจุบันสำหรับ Android คือ 3.0.0.43 ซึ่งทำการอัปเดตเมื่อวันที่ 15 เมษายน 2559
โดยคุณสมบัติล่าสุดที่เพิ่มมาบน App เช่น
-การดูรายงานในโหมดแนวนอน
-การเปรียบเทียบรายงานในแต่ละช่วงเวลา
-การแชร์รายงานผ่านอีเมล แชท ฯลฯ
รายชื่อนักออกแบบเสื้อผ้า
นักออกแบบเสื้อผ้า
รายชื่อสถาปนิก
รายชื่อพรรคการเมืองในประเทศไทย
รายชื่อพรรคการเมืองไทย นับตั้งแต่การปฏิวัติสยาม เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข โดย คณะราษฎร ซึ่งอาจถือเป็นพรรคการเมืองแรกของประเทศไทย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ประเทศไทยมีพรรคการเมืองที่จัดตั้งขึ้นรวมทั้งสิ้น 341 พรรค ยังคงดำเนินกิจกรรมทางการเมืองอยู่ถึงปัจจุบัน จำนวนรวม 103 พรรค เป็นพรรคที่จัดตั้งด้วยอุดมการณ์โดยไม่จดทะเบียน จำนวน 2 พรรค คือ พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่มีอายุยาวนานที่สุดของประเทศไทย และ พรรคอธิปไตยปวงชนชาวไทย ซึ่งจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2559 นอกนั้น เป็นพรรคที่จดทะเบียนจัดตั้ง มีจำนวนรวม 106 พรรค โดย พรรคประชาธิปัตย์ นอกจากเป็นพรรคการเมืองอันดับ 2 ที่มีอายุยาวนานที่สุดของประเทศไทยแล้ว ยังเป็นพรรคจดทะเบียนจัดตั้งที่มีอายุยาวนานที่สุดของประเทศไทย โดยจดทะเบียนจัดตั้งรวม 4 ครั้ง ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2498 ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2511 ครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2517 และ ครั้งที่ 4 ในปี พ.ศ. 2525
พรรคการเมืองที่ยังดำเนินกิจกรรมในปัจจุบัน.
พรรคการเมืองที่จดทะเบียนและยังคงดำเนินกิจกรรมทางการเมืองอยู่ถึงปัจจุบัน มีจำนวนรวม 87 พรรค เรียงตามลำดับการจัดตั้ง ดังนี้
พรรคการเมืองเรียงตามปีที่จัดตั้ง.
พรรคการเมืองในประเทศไทยเรียงตามปีที่จัดตั้ง ดังนี้
รายชื่อภาษา
รายชื่อภาษาต่าง ๆ ทั่วโลกเรียงตามลำดับตัวอักษร
ศักย์ไฟฟ้า
ศักย์ไฟฟ้า  (ยังถูกเรียกว่า ศักย์สนามไฟฟ้าหรือศักย์ไฟฟ้าสถิต) เป็นปริมาณของพลังงานศักย์ไฟฟ้าที่ประจุไฟฟ้าที่จุดหนึ่งเดียวนั้นจะพึงมีถ้ามันถูกมองหาตำแหน่งที่จุดใดจุดหนึ่งในที่ว่าง และมีค่าเท่ากับงานที่ถูกกระทำโดยสนามไฟฟ้าหนึ่งในการเคลื่อนย้ายหนึ่งหน่วยของประจุบวกจากที่ห่างไกลไม่สิ้นสุด  มาที่จุดนั้น
ในทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าแบบคลาสสิก ศักย์ไฟฟ้าเป็นปริมาณสเกลาร์แสดงโดย , หรือ มีค่าเท่ากับพลังงานศักย์ไฟฟ้า(มีหน่วยเป็นจูล)ของอนุภาคที่มีประจุใด ๆ ที่ตำแหน่งใด ๆ หารด้วยประจุ(มีหน่วยเป็นคูลอมบ์)ของอนุภาคนั้น เมื่อประจุของอนุภาคได้ถูกหารออกไป ส่วนที่เหลือจึงเป็น "คุณสมบัติ" ของตัวสนามไฟฟ้าเอง
ค่านี้สามารถคำนวณได้ในสนามไฟฟ้าที่คงที่(เวลาไม่เปลี่ยน)หรือในสนามไฟฟ้าแบบไดนามิก(เปลี่ยนไปตามเวลา)ในเวลาที่กำหนด และมีหน่วยเป็นจูลต่อคูลอมบ์ , หรือ volts  ศักย์ไฟฟ้าที่อินฟินิตี้สมมติว่ามีค่าเป็นศูนย์
ศักย์ไฟฟ้าเป็นปริมาณสเกลาร์ เพราะศักย์ไฟฟ้าเป็นพลังงานต่อหนึ่งหน่วยประจุเนื่องจากพลังงานศักย์ไฟฟ้ามีหน่วยเป็นจูล (J) ประจุมีหน่วยเป็นคูลอมบ์ (C) ศักย์ไฟฟ้าจึงมีหน่วยเป็น จูลต่อคูบอมบ์ ซึ่งเรียกว่า โวลต์ (V)
ในกรณีสนามโน้มถ่วงของโลก พลังงานศักย์โน้มถ่วงของวัตถุที่ตำแหน่งต่างๆ ขึ้นกับความสูงของวัตถุเมื่อเทียบกับระดับอ้างอิง ซึ่งจะอยู่ที่ระดับดำก็ได้แล้วแต่จะกำหนด และให้ระดับอ้างอิงนี้มีพลังงานศักย์โน้มถ่วงเป็นศูนย์ ในการหาพลังงานศักย์ไฟฟ้าของประจุที่ตำแหน่งต่างๆ ก็ต้องกำหนดระดับอ้างอิงเช่นกัน
นอกจากนี้ศักย์ไฟฟ้าแบบสเกลล่าร์ทั่วไปยังถูกใช้ในระบบ electrodynamics เมื่อสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่เปลี่ยนแปลงไปตามเวลาปรากฎอยู่ แต่ศักย์ไฟฟ้าทั่วไปนี้ไม่สามารถคำนวนออกมาง่าย ๆ ศักย์ไฟฟ้าและศักย์เวกเตอร์แม่เหล็กรวมเข้าด้วยกันเป็นสี่เวกเตอร์ เพื่อที่ว่าทั้งสองชนิดของศักย์จะถูกนำมาผสมกันภายใต้ Lorentz transformations.
กลศาสตร์แบบคลาสสิกจะสำรวจแนวคิดเช่นแรง, พลังงาน, ศักยภาพ และอื่น ๆ แรงและพลังงานศักย์จะเกี่ยวข้องกันเองโดยตรง แรงสุทธิที่กระทำต่อวัตถุใด ๆ จะทำให้วัตถุนั้นมีการเร่งความเร็ว เมื่อวัตถุเคลื่อนที่ในทิศทางที่แรงเร่งความเร็วมัน พลังงานศักย์ของมันจะลดลง: เช่นพลังงานศักย์ที่เกิดจากโน้มถ่วงของลูกกระสุนปืนใหญ่ลูกหนึ่งที่ด้านบนของเนินเขาจะมีค่ามากกว่าพลังงานศักย์ที่ฐานของเนินเขา เมื่อมันกลิ้งลงเนินมา พลังงานศักย์ของมันก็ลดลงเปลี่ยนเป็นการเคลื่อนที่ หรือพลังงานเฉื่อย (จลน์)
มันเป็นไปได้ที่จะกำหนดศักยภาพของสนามพลังบางอย่างเพื่อที่ว่าพลังงานศักย์ของวัตถุหนึ่งในสนามนั้นขึ้นอยู่กับตำแหน่งของวัตถุเมื่อเทียบกับสนามเท่านั้น สองสนามพลังดังกล่าวคือสนามแรงโน้มถ่วงและสนามไฟฟ้า (ในกรณีที่ไม่มีสนามแม่เหล็กที่เปลี่ยนแปลงตามเวลา) สนามดังกล่าวจะต้องส่งผลกระทบต่อวัตถุเนื่องจากคุณสมบัติที่แท้จริงของวัตถุ (เช่นมวลหรือประจุ) และตำแหน่งของวัตถุ
วัตถุจำนวนมากอาจครอบครองคุณสมบัติที่เรียกว่าประจุไฟฟ้าและสนามไฟฟ้าจะออกแรงบังคับบนวัตถุที่มีประจุนั้น ถ้าวัตถุที่มีประจุมีประจุบวก แรงจะอยู่ในทิศทางของเวกเตอร์สนามไฟฟ้าที่จุดนั้นในขณะที่ถ้าประจุนั้นเป็นลบ แรงจะเป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม ขนาดของแรงจะถูกกำหนดโดยปริมาณของประจุคูณด้วยขนาดของเวกเตอร์สนามไฟฟ้า
รายชื่อเครื่องดนตรี
บทความนี้รวบรวมรายชื่อของเครื่องดนตรี แบ่งออกเป็นเครื่องเคาะจังหวะ เครื่องเป่า เครื่องสาย และเครื่องดนตรีไฟฟ้า เป็นต้น
มาร์โก โปโล
มาร์โก โปโล (, , ; 15 กันยายน ค.ศ. 12548 มกราคม ค.ศ. 1324) เป็นพ่อค้าวานิช นักสำรวจ และผู้เขียนชาวเวนิส ซึ่งได้เดินทางผ่านเอเชียไปตามเส้นทางสายไหมระหว่างปี ค.ศ. 1271 และ ค.ศ. 1295 การเดินทางของเขาได้ถูกบันทึกเอาไว้ในหนังสือที่ชื่อว่า การเดินทางของมาร์โก โปโล(หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อหนังสือว่า ความมหัศจรรย์ของโลกและเรื่องฝอยล้านเรื่อง ค.ศ. 1300) เป็นหนังสือที่บรรยายให้แก่ชาวยุโรปได้รับรู้ถึงวัฒนธรรมอันลึกลับและการทำงานภายในของโลกตะวันออก รวมทั้งความมั่นคั่งและความยิ่งใหญ่ของจักรวรรดิมองโกลและจีนในสมัยราชวงศ์หยวน นับเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นจีน เปอร์เซีย อินเดีย ญี่ปุ่น และเมืองและประเทศอื่น ๆ ในเอเชีย
เขาเกิดในเมืองเวนิส มาร์โกได้เรียนรู้การค้าขายจากพ่อและลุงของเขาคือ นิกโกโลและมาฟเฟโอ ซึ่งได้เดินทางผ่านเอเชียและเข้าเฝ้ากุบไล ข่าน ในปี ค.ศ. 1269 พวกเขาเดินทางกลับมายังเวนิสเพื่อพบกับมาร์โกเป็นครั้งแรก ทั้งสามคนได้เริ่มออกเดินทางครั้งยิ่งใหญ่สู่เอเชีย สำรวจสถานที่ต่าง ๆ ตามเส้นทางสายไหมจนกระทั่งพวกเขาได้เดินทางมาถึงคาเธ่ย์(จีน) พวกเขาได้รับการต้อนรับจากราชสำนักกุบไล ข่าน ซึ่งพระองค์ทรงประทับใจในสติปัญญาและความอ่อนน้อมถ่อมตนของมาร์โก มาร์โกได้รับการแต่งตั้งให้ทำหน้าที่เป็นทูตต่างประเทศของข่าน และเขาถูกส่งไปปฏิบัติภารกิจทางการทูตมากมายทั่วทั้งจักรวรรดิและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น พม่า อินเดีย อินโดนีเซีย ศรีลังกา และเวียดนามในปัจจุบัน ในการได้รับการแต่งตั้งในครั้งนี้ มาร์โกยังได้เดินทางอย่างกว้างขวางในประเทศจีน ซึ่งอาศัยอยู่ในดินแดนของจักรพรรดิมาเป็น 17 ปี และได้พบเห็นหลายสิ่งหลายอย่างที่ชาวยุโรปไม่เคยรู้จักมาก่อน ราวปี ค.ศ. 1291 โปโลยังได้เสนอให้พาองค์หญิงมองโกลที่มีพระนามว่า Kököchin ไปยังเปอร์เซีย พวกเขาได้เดินทางมาถึงราวปี ค.ศ. 1293 ภายหลังได้จากลาองค์หญิงแล้ว พวกเขาได้เดินทางบกไปยังกรุงคอนสแตนติโนเปิล และจากนั้นก็ไปยังเวนิส เป็นการเดินทางกลับบ้านหลังจากมาเป็นเวลา 24 ปี ในช่วงเวลานั้น เวนิสกำลังทำสงครามกับเจนัว มาร์โกได้ถูกจับกุมและคุมขังโดยพวกเจนัว ภายหลังจากเข้าร่วมในความพยายามทำสงครามและเล่าเรื่องราวของเขาให้แก่ Rustichello da Pisa เพื่อนร่วมห้องขังได้รับฟัง เขาได้รับการปล่อยตัวในปี ค.ศ. 1299 ต่อมาได้กลายเป็นพ่อค้าผู้มั่นคั่งร่ำรวย ได้แต่งงาน และมีบุตรสามคน เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1324 และร่างของเขาถูกฝังไว้ในโบสถ์ซาน ลอเรนโซ่ในเมืองเวนิส
แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ชาวยุโรปคนแรกที่ได้เดินทางไปถึงจีน(ดูจากชาวยุโรปในจีนยุคกลาง) มาร์โก โปโลเป็นคนแรกที่ได้สำรวจบางส่วนของเอเชียและทิ้งบันทึกเรื่องราวโดยละเอียดเกี่ยวกับประสบการณ์ของเขา เรื่องราวเกี่ยวกับตะวันออกทำให้ชาวยุโรปได้เห็นภาพที่ชัดเจนเกี่ยวกับภูมิศาสตร์และประเพณีทางชาติพันธุ์ของตะวันออก และเป็นบันทึกของชาวตะวันตกครั้งแรกที่เกี่ยวข้องกับเครื่องถ้วยเปลือกไข่ ถ่านหิน ดินปืน เงินกระดาษ และพืชและสัตว์ต่างถิ่นบางชนิดในเอเชีย หนังสือการเดินทางของเขาได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส และนักเดินทางคนอื่น ๆ อีกหลายคน มีวรรณกรรมมากมายที่อิงจากงานเขียนของโปโล เขายังมีอิทธิพลต่อการทำแผนที่ยุโรป จึงนำไปสู่การแนะนำแผนที่แบบฟาเมาโร (Fra Mauro map)
นบีมูฮัมมัด
กุรอาน
Karl Friedrich Gauss
ไวเอต
ไวเอต  เดิมรู้จักกันในชื่อ อเมริกัน โฮมโปรดักต์ (American Home Products) เป็นหนึ่งในบริษัทยาที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกา ผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงได้แก่
และซื้อ เอ.เอช. รอบบินส์ ผู้ผลิต โรบิทูสซิน (Robitussin) แชปสติก (ChapStick) และ ไดมีแทปป์
โจโฉ
โจโฉ  ( ค.ศ. 155 – 15 มีนาคม ค.ศ. 220) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉา เชา มีชื่อรองว่า เมิ่งเต๋อ  เป็นรัฐบุรุษ ขุนศึก และกวีชาวจีน เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ซึ่งได้เถลิงอำนาจในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่น ในฐานะที่เป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งในยุคสามก๊ก โจโฉได้วางรากฐานซึ่งได้ทำให้เกิดรัฐวุยก๊กขึ้นในเวลาต่อมา และได้รับการยกย่องภายหลังมรณกรรมในฐานะเป็น "จักรพรรดิอู่แห่งวุยก๊ก" แม้ว่าเขาจะไม่เคยประกาศตนเองอย่างเป็นทางการว่าเป็นจักรพรรดิจีน หรือโอรสสวรรค์ วรรณกรรมสมัยหลังมักพรรณาว่า โจโฉเป็นทรราชโหดร้ายไร้เมตตา แต่โจโฉก็ได้รับการยกย่องว่า เป็นผู้ปกครองที่ปราดเปรื่อง เป็นอัจฉริยบุคคลด้านการทหาร มีบารมีหาที่เปรียบมิได้ ปฏิบัติต่อผู้ใต้บัญชาดุจครอบครัวของตัว
ในช่วงที่ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกล่มสลาย โจโฉสามารถควบคุมท้องที่ส่วนใหญ่ในภาคเหนือของจีนซึ่งมีประชากรมากที่สุด ทั้งยังฟื้นฟูความเรียบร้อยและเศรษฐกิจเป็นผลสำเร็จในฐานะอัครมหาเสนาบดี แต่การที่โจโฉเชิดพระเจ้าเหี้ยนเต้นั้น โดยตนเองบัญชาราชการแผ่นดินเบ็ดเสร็จอยู่เบื้องหลังพระองค์นั้น ถูกวิพากษ์วิจารณ์หนัก การต่อต้านโดยตรงนั้นมาจากขุนศึกเล่าปี่กับซุนกวนซึ่งโจโฉมิอาจปราบลงได้
โจโฉยังมีความสามารถด้านกวีนิพนธ์ อักษรวิจิตร และศิลปะการต่อสู้ ทั้งได้ฝากงานเขียนมากมายในด้านการทหารเอาไว้ ซึ่งรวมถึงอรรถาธิบาย "ซุนจื่อปิงฝ่า" โจโฉยังเป็นที่จดจำในฐานะผู้ปกครองที่โดดเด่นที่สุดคนหนึ่งของจักรวรรดิจีน
ช่วงชีวิตตอนต้น.
โจโฉเกิดที่เจากุ๋น (เฉียวเซี่ยน) ราชรัฐไพก๊ก ("เพ่ย์กํ๋ว"; ปัจจุบันคือเมืองปั๋วโจว มณฑลอานฮุย) ในปี ค.ศ. 155 บิดาของโจโฉคือโจโก๋ ("เฉา ซง") เป็นบุตรบุญธรรมของโจเท้ง ("เฉา เถิง") ผู้ซึ่งกลายเป็นขันทีคนโปรดของพระเจ้าฮวนเต้ (ฮั่นหฺวันตี้) ในบางบันทึกประวัติศาสตร์ รวมถึง"ชีวประวัติเฉาหมัน" ("เฉาหมันจฺวั้น") อ้างว่า ชื่อตระกูลแต่เดิมของโจโก๋คือแฮหัว ("เซี่ยโหว") และเขาเป็นญาติของแฮหัวตุ้น ("เซี่ยโหว ตุน")
โจโฉเป็นที่รู้จักกันในเรื่องของความเจ้าเล่ห์เพทุบายของเขาในช่วงวัยหนุ่ม ตาม"ชีวประวัติเฉาหมัน"ได้กล่าวว่า อาของโจโฉมักจะฟ้องกับโจโก๋ว่า โจโฉชอบออกไปเที่ยวล่าสัตว์และเล่นดนตรีกับอ้วนเสี้ยว (ยฺเหวียน เช่า) สหายของเขา จนถูกบิดาต่อว่า เพื่อเป็นการแก้เผ็ด โจโฉจึงแสร้งทำเป็นลมชักต่อหน้าอาของเขา จนต้องรีบแจ้นไปตามโจโก๋ เมื่อโจโก๋รีบมาหาบุตรชายของตน โจโฉก็ทำตัวตามปกติ เมื่อถูกบิดาถาม โจโฉบอกว่า "ข้าไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แต่ท่านอาคงจะเกลียดข้าที่มักจะชอบนำเรื่องของข้าไปบอกท่านอยู่เรื่อยเลย" หลังจากนั้นโจโก๋ก็ไม่สนใจน้องชายที่มาฟ้องเรื่องของโจโฉอีกเลย และด้วยเหตุนี้ โจโฉจึงกลายเป็นคนโอ้อวดและยืนกรานในการงานที่ดื้อดึงของเขา
ในช่วงเวลานั้น มีชายผู้หนึ่งนามว่าเขาเฉียว ("สฺวี่ เช่า") ชาวเมืองยีหลำ ("หรู่หนาน") มีชื่อเสียงจากความสามารถของเขาทางด้านศาสตร์โหงวเฮ้งคือการมองลักษณะบนใบหน้าของบุคคลเพื่อประเมินศักยภาพและพรสวรรค์ของบุคคลคนนั้น โจโฉได้ไปเยี่ยมเขาด้วยความคาดหวังว่าจะได้รับการดูโหงวเฮ้งของตนเพื่อประเมินความสามารถที่จะช่วยเหลือในอาชีพการเมือง ในตอนแรกเขาเฉียวปฏิเสธที่บอกกล่าว อย่างไรก็ตาม ก็ถูกซักถามอย่างไม่ลดละ จนในที่สุดเขาก็ยอมบอกว่า "ในยามสงบสุข ท่านจะเป็นขุนนางที่มีความสามารถมาก ในยามกลียุค ท่านจะเป็นบุรุษที่มีความโหดเหี้ยมไร้เมตตา" โจโฉก็หัวเราะชอบใจและเดินจากไป ความคิดเห็นเหล่านี้มีสองแบบในบันทึกทางประวัติศาสตร์ฉบับอื่น ๆ ที่ไม่เป็นทางการ
อาชีพช่วงแรกและกบฏโพกผ้าเหลือง(ค.ศ. 175-188).
เมื่ออายุได้ 20 ปี โจโฉได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้ากองทหารรักษานครในลกเอี๋ยง ("ลั่วหยัง") ในช่วงที่รับตำแหน่ง เขาได้นำกระบองหลากสีมาปักไว้ด้านนอกสำนักงานของเขา และออกคำสั่งให้เจ้าหน้าที่ลงโทษเฆี่ยนตีผู้ละเมิดกฎหมายโดยไม่คำนึงถึงยศตำแหน่งฐานะใด ๆ ลุงของเกียนสิด("เจี่ยนชั่ว") หนึ่งในขันทีที่ทรงอิทธิพลและมีอำนาจมากที่สุดภายใต้อำนาจของพระเจ้าเลนเต้ ("ฮั่นหลิงตี้") ถูกจับกุมเพราะเดินเตร่ในเมืองซึ่งเป็นช่วงห้ามออกนอกจากเคหสถานตอนกลางคืนโดยทหารของโจโฉและถูกโบยเฆี่ยนตี สิ่งนี้ได้ทำให้เกียนสิดและผู้มีอำนาจระดับสูงคนอื่น ๆ รีบส่งเสริมให้โจโฉได้เข้ารับตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการแห่งอำเภอตุนขิว ("ตุ้นชิว") ในขณะที่ได้ทำการย้ายเขาออกจากเมืองหลวง โจโฉยังคงอยู่ในตำแหน่งนี้มานานกว่าหนึ่งปี จนกระทั่งถูกปลดออกจากตำแหน่งใน ค.ศ. 178 เนื่องจากครอบครัวของเขาที่อยู่ห่างไกลมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับจักรพรรดินีซ่ง พระมเหสีคนแรกของพระเจ้าเลนเต้ซึ่งเป็นที่เสื่อมเสียพระเกียรติ ราวปี ค.ศ. 180 โจโฉได้กลับมายังราชสำนักในฐานะที่ปรึกษา (議郎) และนำเสนอบันทึกสองฉบับเพื่อต่อต้านอิทธิพลของขันทีในราชสำนักและการทุจริตในการปกครองในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง โดยมีผลที่จำกัด
เมื่อกบฏโพกผ้าเหลืองได้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 184 เฉาเชาได้ถูกเรียกตัวกลับมาที่ลกเอี๋ยงและแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพคุมทหารม้า (騎都尉) และถูกส่งไปยังเมืองเองฉวน ("อิ่งชวน") ในมณฑลอิจิ๋ว ("อวี้โจว") เพื่อเข้าปราบปรามพวกกบฏ เขาได้ประสบความสำเร็จและถูกส่งไปเป็นเสนาบดี (相) ของราชรัฐเจลำ ("จี่หนัน") เพื่อขัดขวางการขยายอิทธิพลของกลุ่มโจรโพกผ้าเหลือที่นั่น ที่เจลำ โจโฉได้ประกาศบังคับสั่งห้ามลัทธินอกรีตอย่างจริงจัง ทำลายศาลเจ้า และให้การสนับสนุนแก่รัฐที่นับถือลัทธิขงจื๊อ เขาถูกครอบครัวชั้นนำในท้องถิ่นไม่พอใจในกระบวนการนี้ และลาออกเนื่องจากสุขภาพที่ย่ำแย่ในราวปี ค.ศ. 187 ด้วยความกลัวว่าเขาจะทำให้ครอบครัวต้องตกอยู่ในอันตราย เขาได้รับเสนอตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการแห่งเมืองตงกุ๋น (東郡 "ตงจฺวิ้น") แต่เขาได้ปฏิเสธและเดินทางกลับบ้านของเขาในไพก๊ก ในช่วงเวลานั้น หวัง เฟิน(王芬) ได้พยายามชักชวนโจโฉให้เข้าร่วมในการก่อรัฐประหารเพื่อแย่งชิงราชบัลลังก์ของพระเจ้าเลนเต้ โดยผลตอบแทนคือจะแต่งตั้งตำแหน่งยศศักดิ์ให้เป็นเหอเฟยโหว แต่เฉาเชาปฏิเสธ แผนลับได้ล้มเหลวและหวัง เฟินก็ต้องปลิดชีพตัวเขาเอง
แนวร่วมพันธมิตรต่อต้านตั๋งโต๊ะ(ค.ศ. 189-191).
ภายหลังจากออกจากราชการเป็นเวลาสิบแปดเดือน โจโฉได้กลับมายังเมืองหลวงลกเอี๋ยงในปี ค.ศ. 188 ปีนั้น เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพลเอกซึ่งเป็นผู้จัดตั้งกองทัพ(典軍校尉) หัวหน้าที่สี่ในแปดของกองทัพแห่งราชอุทยานตะวันตก ซึ่งเป็นกองทัพจักรวรรดิที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นมาใหม่ ประสิทธิภาพของกองทัพใหม่นี้ไม่เคยถูกทำการทดสอบ เนื่องจากได้ถูกยุบยกเลิกไปในปีถัดมา
ในปี ค.ศ. 189 พระเจ้าเลนเต้ทรงสวรรคตและถูกสืบทอดราชบัลลังก์โดยพระราชองค์องค์โต(จักรพรรดิฮั่นเช่า) แม้ว่าอำนาจรัฐส่วนใหญ่จะถูกควบคุมโดยจักรพรรดินีเหอและที่ปรึกษาของพระนาง พระเชษฐาของจักรพรรดินีเหอ แม่ทัพใหญ่นามว่า โฮจิ๋น("เหอจิ้น") ได้วางแผนร่วมกับอ้วนเสี้ยว ในการกำจัดสิบขันที(กลุ่มขันทีที่มีอิทธิพลในราชสำนัก) โฮจิ๋นได้เรียกตั๋งโต๊ะ("ต่งจั๋ว") ขุนพลที่ช่ำชองของมณฑลเลียงจิ๋ว ("เหลียงโจว") ให้นำกองทัพเข้าสู่ลกเอี๋ยงเพื่อกดดันจักรพรรดินีเหอให้มอบอำนาจ ด้วยข้อกล่าวหาที่อาจหาญของ "ความชั่วช้า" ของตั๋งโต๊ะ แต่ก่อนที่ตั๋งโต๊ะจะเดินทางมาถึง โฮจิ๋นก็ถูกลอบสังหารโดยขันทีและลั่วหยางตกอยู่ในท่ามกลางความโกลาหล ในขณะที่การต่อสู้กับขันทีภายใต้การสนับสนุนของหยวนเซ่า กองทัพของตั๋งโต๊ะได้กำจัดฝ่ายค้านภายในบริเวณพระราชวังอย่างง่ายดาย ภายหลังจากที่เขาได้ปลดจักรพรรดิฮั่นเช่าลงจากราชบัลลังก์ ต่งจั่วได้สถาปนาให้พระเจ้าเหี้ยนเต้ ("ฮั่นเซี่ยนตี้") ขึ้นครองราชบัลลังก์ในฐานะหุ่นเชิด เนื่องจากเขามองว่า พระเจ้าเหี้ยนเต้มีความสามารถและชาญฉลาดมากกว่าจักรพรรดิฮั่นเช่า
ภายหลังจากได้ปฏิเสธข้อเสนอในการแต่งตั้งของต่งจั่ว เฉาเชาได้ออกจากลั่วหยางมายังเฉินหลิว (ทางตะวันออกของไคเฟิง มณฑลเหอหนานในยุคปัจจุบัน ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเฉาเชา) ซึ่งเขาได้จัดตั้งกองทัพขึ้นมา ในปีต่อมา เหล่าขุนศึกภูมิภาคได้ก่อตั้งพันธมิตรทางทหารภายใต้การนำโดยหยวนเซ่าเพื่อต่อต้านต่งจั่ว เฉาเชาได้เข้าร่วมด้วย กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกเพียงไม่กี่คนที่ร่วมต่อสู้อย่างแข็งขันของแนวร่วมพันธมิตร แม้ว่าเหล่าขุนศึกจะเข้าปลดปล่อยเมืองหลวงลั่วหยางได้แล้ว ราชสำนักของต่งจั่วได้อพยพไปยังตะวันตกสู่ฉางอันที่เป็นเมืองหลวงเก่า โดยพาจักรพรรดิฮั่นเซี่ยนเสด็จไปด้วย แนวร่วมพันธมิตรได้ล่มสลายภายหลังจากปราศจากความเคลื่อนไหวมาเป็นเวลาหลายเดือน และจีนได้เข้าสู่สงครามกลางเมือง ในขณะที่ต่งจั่วถูกสังหารโดยลฺหวี่ ปู้ (ลิโป้) ใน ค.ศ. 192
ขยายดินแดน(ค.ศ. 191-199).
การพิชิตเมืองกุนจิ๋ว(ค.ศ. 191-195).
แม้ว่าจะผ่านสงครามระยะสั้นและระดับภูมิภาค เฉาเชายังคงขยายอำนาจของเขา ใน ค.ศ. 191 เฉาเชาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดของจังหวัดต่ง(ต่งจุน) ในเฉินหลิว สิ่งนี้ได้เกิดขึ้นภายหลังจากที่เขาได้ประสบความสำเร็จในการปราบหัวหน้าโจรนามว่า Bo Rao และหยวนเซ่าได้แต่งตั้งให้เขาเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดเข้ามาแทนที่ Wang Hong ซึ่งไร้ประสิทธิภาพ เขาได้ขจัดซ่องโจร และเมื่อผู้ตรวจการมณฑลของหยันโจว(กุนจิ๋ว) หลิว ต้าย ได้เสียชีวิตลงในปีต่อไป เขาได้รับเชิญจากเปาสิ้นและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ให้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลของหยันโจว และจัดการกับการก่อการกำเริบของโจกโพกผ้าเหลืองในชิงโจวซึ่งได้เข้าโจมตีหยัน แม้ว่าจะพบความปราชัยหลายครั้ง เฉาเชาก็สามารถปราบกบฏได้ภายในสิ้นปี ค.ศ. 192 โดยผ่านทางการเจรจากับพวกเขา และได้รับทหารเพิ่มเติมจำนวนสามหมื่นนายเข้าสู่กองทัพ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 193 เฉาเชาและหยวนเซ่าได้ต่อสู่รบกับหยวนซู่ ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องรุ่นหลังในการรบหลายครั้ง เช่น ที่เฟิ่งชิว ซึ่งได้ขับไล่เขาไปที่แม่น้ำห้วย
เฉาซง บิดาของเฉาเชาถูกสังหารในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 193 โดยเตียวคีทหารของเถาเฉียน(โตเกี๋ยม) ผู้ว่าราชการมณฑลแห่งซูโจว(ชีจิ๋ว)(ได้กล่าวอ้างว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ และผู้สังหารเฉาซงเป็นอดีตโจรโพกผ้าเหลือง) ด้วยความโกรธแค้น เฉาเชาได้ทำการสังหารหมู่พลเรือนหลายพันคนในซูโจวในช่วงการทัพลงทัณฑ์สองครั้งใน ค.ศ. 193 และ ค.ศ. 194 เพื่อล้างแค้นให้กับบิดาของเขา เนื่องจากเขาได้นำกองทัพของเขาจำนวนมากมาย มายังซูโจวเพื่อเอาชนะเถาเฉียน ดินแดนส่วนใหญ่ของเขาจึงไร้การป้องกัน เจ้าหน้าที่นายทหารที่ไม่พอใจจำนวนหนึ่งนำโดยเฉิน กง(ตันก๋ง) และ Zhang Chao (เตียวเจี๋ยว) ได้ร่วมมือวางแผนก่อกบฏ พวกเขาได้โน้มน้าวให้ Zhang Miao(เตียวเมา)(พี่ชายของ Zhang Chao) ขึ้นมาเป็นผู้นำของพวกเขาและขอให้ลฺหวี่ ปู้เข้ามาเป็นการเสริมกำลัง เฉิน กงได้เชิญลฺหวี่ ปู้ให้มาเป็นผู้ตรวจการมณฑลคนใหม่แห่งหยันโจว ลฺหวี่ ปู้ได้ตอบรับคำเชิญนี้และนำกองกำลังทหารเข้าไปในมณฑล นับตั้งแต่กองทัพเฉาเชาไม่อยู่ ผู้บัญชาการท้องถิ่นหลายคนต่างคิดว่าการต่อสู้รบครั้งนี้จะต้องพ่ายแพ้และยอมจำนนต่อลฺหวี่ ปู้ทันทีเมื่อเขาเดินทางมาถึง แต่อย่างไรก็ตาม มีเพียงสามมณฑล ได้แก่ Juancheng, Dong'a, และ Fan ยังคงจงรักภักดีต่อเฉาเชา เมื่อเฉาเชาเดินทางกลับมาถึง เขาได้รวบรวมกองกำลังของเขาไว้ที่ Juancheng
ตลอดช่วงปี ค.ศ. 194 และ ค.ศ. 195 เฉาเชาและลฺหวี่ ปู้ได้ต่อสู้รบกันหลายครั้งเพื่อแย่งชิงการควบคุมหยันโจว แม้ว่าในตอนแรก ลฺหวี่ ปู้จะทำได้ดีในถือครองผู่หยาง เฉาเชาก็เอาชนะเกือบทั้งหมดด้านนอกของผู่หยาง ชัยชนะที่เด็ดขาดของเฉาเชาเกิดขึ้นในการรบใกล้กับตงหมิง ลฺหวี่ ปู้และเฉิน กงได้นำกองทัพขนาดใหญ่เข้าโจมตีกองทัพของเฉาเชา ในช่วงเวลานั้น เฉาเชาก็ได้ออกไปพร้อมกองกำลังขนาดเล็กเพื่อเก็บเกี่ยวข้าว เมื่อเห็นลฺหวี่ ปู้และเฉิน กงเข้ามาใกล้ เฉาเชาก็ได้ซ่อนกองกำลังของเขาไว้ในป่าและแนวหลังเขื่อน จากนั้นเขาก็ส่งกองกำลังขนาดเล็กเข้าไปประจัญหน้ากับกองทัพของลฺหวี่ ปู้ เมื่อกองกำลังทั้งสองได้รับมอบหมาย เขาได้ออกคำสั่งให้กองกำลังทหารที่ซ่อนตัวอยู่ให้เข้าโจมตีทันที กองทัพของลฺหวี่ ปู้ถูกทำลายล้างจากการโจมตีครั้งนี้และทหารของเขาจำนวนมากได้หลบหนีไป
ลฺหวี่ ปู้และเฉิน กงต่างหลบหนีออกจากการสู้รบครั้งนั้น เนื่องจากซูโจวในตอนนี้ได้อยู่ภายใต้บัญชาการของหลิว เป้ย์(เล่าปี่) และหลิว เป้ย์เคยเป็นศัตรูของเฉาเชามาก่อน พวกเขาจึงได้มาหลบหนีไปยังซูโจวเพื่อความปลอดภัย เฉาเชาตัดสินใจที่จะไม่ไล่ล่าตามหาพวกเขา แต่กลับไปริเริ่มกวาดล้างผู้จงรักภักดีของลฺหวี่ ปู้ในหยันโจว รวมทั้งการเข้ายึดครองดินแดนเหล่านั้น สิบแปดเดือนหลังการก่อกบฏได้เริ่มต้นขึ้น เชาได้สังหาร Zhang Miao และทำลายล้างตระกูลของเขาและเข้ายึดครองหยันโจวกลับคืนมาภายในช่วงปลายปี ค.ศ. 195
ช่วยเหลือจักรพรรดิ(ค.ศ. 196).
เฉาเชาได้ย้ายกองบัญชาการของเขาในช่วงต้น ค.ศ. 196 จาก ผู่หยาง ไปยังนครสฺวี่(許, ปัจจุบันคือ สฺวี่ชาง) ซึ่งเขาได้สร้างดินแดนอาณานิคมเกษตรกรรมทางทหารสำหรับการตั้งถิ่นฐานของผู้อพยพและจัดหาเสบียงอาหารมาให้แก่กองทัพของเขา
ราวประมาณเดือนสิงหาคม ค.ศ. 196 จักรพรรดิฮั่นเซี่ยนได้เสด็จกลับสู่ลั่วหยางภายใต้การคุ้มกันของ Yang Feng(เอียวฮอง) และ Dong Cheng (ตังสิน) เฉาเชาได้เข้าเฝ้าจักรพรรดิฮั่นเซี่ยนในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 196 และโน้มน้าวให้พระองค์ย้ายเมืองหลวงไปยังนครสฺวี่ตามคำแนะนำของ Xun Yu (ซุนฮก) และที่ปรึกษาคนอื่น ๆ เนื่องจากนครลั่วหยางได้ถูกทำลายเสียหายยโดยสงครามและฉางอันไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมทางทหารของเฉา เขาได้รับการแต่งตั้งเป็น รัฐมนตรีโยธาธิการ (ภายหลังจากได้เจรจากับหยวนเซ่า ผู้บังคับบัญชาในนามของเขา) และเจ้ากรมข้าทาสบริวาร(司隸 Sīlì), ได้รับพระราชอำนาจในเพียงนามในการควบคุมมณฑล Sili นอกจากนี้เขายังได้รับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ (大將軍) และหวู่ผิงโหว (武平侯) แม้ว่าทั้งสองตำแหน่งยศศักดิ์นี้ได้ถูกนำไปใช้จริงได้เพียงเล็กน้อย ในขณะที่บางคนได้มองว่า จักรพรรดิเป็นหุ่นเชิดภายใต้การควบคุมของเฉาเชา แต่เชาได้ยึดมั่นตามกฏเกณฑ์ส่วนบุคคลที่เข้มงวดจนกระทั่งเขาเสียชีวิต ซึ่งเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าเขาไม่ได้ต้องการแย่งชิงราชบัลลังก์ เมื่อที่ปรึกษาของเขาได้กระซิบมาบอกเขาว่า ให้โค่นล้มราชวงศ์ฮั่นและเริ่มต้นราชวงศ์ใหม่ด้วยตัวท่านเอง แต่เขาได้ตอบกลับว่า "หากฟ้าสวรรค์ได้มอบชะตาลิขิตเช่นนี้ให้กับข้า ข้าขอเป็นแบบอย่างพระเจ้าโจวเหวินก็พอ"
เพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับหยวนเซ่า ซึ่งกลายเป็นขุนศึกที่ทรงอำนาจมากที่สุดในแผ่นดินจีน เมื่อเขาได้รวบรวมสี่มณฑลทางตอนเหนือของจีนเข้าด้วยกัน เฉาเชาได้พยายามเจรจาเกลี้ยมกล่อมว่าจะแต่งตั้งให้หยวนเป็นรัฐมนตรีโยธาธิการ อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ได้ส่งผลตรงกันข้าม เนื่องจากหยวนเซ่าเชื่อว่าเฉาเชาต้องการที่จะทำให้ตนได้รับความอับอาย เนื่องจากตำแหน่งรัฐมนตรีโยธาธิการนั้นเป็นตำแหน่งที่ต่ำกว่าแม่ทัพใหญ่ที่เฉาเชาดำรงตำแหน่งอยู่ ดังนั้นจึงปฏิเสธข้อเสนอในการรับตำแหน่งนี้ เพื่อเป็นการปลอบใจแก่หยวนเซ่า เฉาเชาได้เสนอตำแหน่งของตนเองให้กับเขา ในขณะที่เขาจะดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีโยธาธิการเอง แม้ว่าสิ่งนี้จะแก้ไขข้อขัดแย้งได้ชั่วคราว แต่ก็เป็นตัวเร่งกระตุ้นก่อให้เกิดการรบที่กัวต๋อในเวลาต่อมา
การต่อสู้รบกับเตียวสิ้ว อ้วนสุด และลิโป้(ค.ศ. 197-198).
หลิว เปียว(เล่าเปียว) เป็นขุมอำนาจในสมัยนั้น ซึ่งครองมณฑลจิงโจว(เกงจิ๋ว)เอาไว้ทั้งหมด จิงโจวมีความเจริญรุ่งเรืองมาโดยตลอด แต่ที่เติบโตขึ้นมาได้เพราะมีผู้อพยพจำนวนมากที่ลี้ภัยจากสงครามทางเหนือและอพยพลงทางใต้ ดังนั้นหลิวเปียวจึงถือว่าเป็นภัยคุกคามต่อเฉาเชา จางสิ้ว(เตียวสิ้ว) ซึ่งบัญชาการในดินแดนของหลิวเปียวบนชายแดนติดกับอาณาเขตของเฉาเชา ดังนั้นเฉาเชาต้องการที่จะโจมตีเขา ในช่วงต้นปี ค.ศ. 197 จางสิ้วได้ยอมสวามิภักดิ์ต่อเฉาเชา แต่กลับเข้าโจมตีค่ายทหารของเฉาเชาในตอนกลางคืน(ยุทธการที่ว่านเฉิง) ซึ่งได้คร่าชีวิตทหารจำนวนมาก รวมทั้ง Cao Ang (โจงั่ง) บุตรชายของเฉาเชา และเฉาเชาจึงต้องหลบหนีไป
ภายหลังจากใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือนในการฟื้นฟู เฉาเชาได้หันความสนใจไปที่หยวนซู่(อ้วนสุด) ซึ่งได้ประกาศสถาปนาตัวเองเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์จงขึ้นมา ในนามของของการฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น เฉาเชาและขุนศึกคนอื่น ๆ ได้จัดตั้งแนวร่วมพันธมิตรต่อต้านหยวนซู่ และเฉาเชาได้เข้ายึดครองดินแดนทั้งหมดของหยวนซู่จากทางตอนเหนือของแม่น้ำฮวยในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 197 ในขณะที่ดินแดนที่เหลืออยู่ของหยวนซู่ได้ประสบภัยแล้งและการเก็บเกี่ยวที่ไม่ดีทำให้อำนาจของเขาลดลงไปอีก
ต่อมาใน ค.ศ. 197 เฉาเชาได้กลับไปทางใต้เพื่อเข้าโจมตีหลิว เปียว/จางสิ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ เฉาเชาได้ประสบความสำเร็จอย่างมากและทำให้สร้างความเสียหายอย่างมากต่อกองทัพของพวกเขา เฉาเชาได้เข้าโจมตีจางสิ้นอีกครั้งใน ค.ศ. 198 ซึ่งนำไปสู่ยุทธการที่หรางเฉิงและเอาชนะอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็ต้องถอนกำลังออกจากการสู้รบในครั้งนี้เพราะเขาได้รับข่าวว่า หยวนเซ่ากำลังวางแผนที่จะกรีฑาทัพไปยังนครสวี่ แม้ว่าในภายหลังจะถูกพบว่าข่าวนั้นไม่เป็นความจริงก็ตาม