pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี พ.ศ. 2542 เขาเริ่มก่อตั้งสถาบันเจนเอกซ์อะคาเดมี่ ซึ่งเป็นสถาบันแห่งแรกของประเทศไทยที่เปิดขึ้นเพื่อพัฒนาบุคคลากรวิชาชีพสายบันเทิง (ดนตรี สื่อสารมวลชน และมัลติมีเดีย) โดยทำหน้าที่เป็นหัวหน้าภาควิชาดนตรีและเทคโนโลยี เป็นคนกำกับและดูแล รวมทั้งเป็นผู้จัดทำหลักสูตรของภาควิชานี้หลายวิชา โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิชาประพันธ์เพลง วิชาออกแบบเสียง วิชาประพันธ์ดนตรีประกอบภาพยนตร์ ฯ ซึ่งเขาเป็นผู้สอนอย่างต่อเนื่องยาวนานมากว่า 12 ปี วิชาเหล่านี้มีการสอนในต่างประเทศมานานแล้ว แต่ในเมืองไทยไม่เคยมีการสอนมาก่อน เขาเป็นผู้บุกเบิกให้มีการสอนวิชาเหล่านี้ขึ้นจนกระทั่งมหาวิทยาลัยหลายแห่งได้ทำการบรรจุวิชาเหล่านี้เข้าในหลักสูตรในที่สุด นี่จึงเป็นเหตุทำให้เขาหันเหมาทางด้านวิชาการอย่างเต็มตัว
ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 เขาได้ย้ายมาเป็น Executive Producer ให้กับบริษัท บัตเตอร์ฟลาย เรคคอร์ด จำกัด ควบคู่ไปกับการศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับดนตรีชาติพันธ์ในเอเชีย ซึ่งได้ทำมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2547 โดยเขาได้เป็นผู้ริเริ่มโครงการที่มีชื่อว่า “อุษาอัสลิ สายเลือดเดียวกัน สายพันธุ์นาฏดนตรี” ซึ่งนำเสนอสมมุติฐานใหม่แก่ทางสาขาวิชาดนตรีชาติพันธ์วิทยาสองข้อ
1.ในเมื่อมนุษย์มีพันธุกรรมที่เชื่อมโยงเป็นครอบครัวเดียวกันทางสายเลือดแล้ว เป็นไปได้หรือไม่ว่าดนตรีหรือศิลปะวัฒนธรรมอื่น เช่น นาฏศิลป์ จะมีพันธุกรรมเชื่อมโยงเช่นเดียวกันและสัมพันธ์กับการอพยพย้ายถิ่น
2.หากสมมุติฐานข้อแรกเป็นไปได้ ดนตรีก็น่าจะจำแนกออกเป็นสาแหรกวงศ์ตระกูลได้เหมือนที่ภาษาแยกออกได้เป็นตระกูลต่างๆ
เขาได้ทำการเก็บข้อมูลและศึกษาเรื่องนี้อย่างจริงจังเรื่อยมา และยังคงทำมาจนถึงทุกวันนี้ โดยมีความตั้งใจว่าข้อมูลที่ได้รวบรวมมาทั้งหมดจะจัดสร้างเป็นฐานข้อมูลนาฏดนตรีเอเชียเพื่อให้คนอื่นๆ ได้ศึกษากันต่อไป
ในปีพ.ศ. 2549 เขาได้เป็นผู้ริเริ่มโครงการ "ร้อง บรรเลง เพลงของพ่อ" โครงการเผยแผ่เพลงพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ ประกอบด้วยอัลบั้มเพลง ภาพยนตร์สารคดี และคอนเสิร์ตเทิดพระเกียรติ
ต่อมาในปีพ.ศ. 2555 เขาได้เป็นผู้ริเริ่มและเป็นหัวหน้าโครงการศิลปะเทิดพระเกียรติครั้งประวัติศาสตร์ "นิทานแผ่นดิน" ที่มีขึ้นเนื่องในวโรกาสครบรอบ 84 พระชนม์พรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ โครงการนำเสนอด้วยบทเพลงชื่อ นิทานแผ่นดิน ที่เล่าความเป็นมาของคำว่า ราชา-พระเจ้าแผ่นดิน รวมทั้งเป็นการทำงานร่วมกันของศิลปินดนตรีมากมายหลายท่านจากทั้งสี่ภาค และศิลปินทัศนศิลป์ระดับชาติอีก 9 ท่าน ที่มาร่วมกันทำ Land Art หรือนิเวศศิลป์ขนาดใหญ่ขึ้น 9 แห่งทั่วประเทศ  ทั้งหมดถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์สารคดียาว 10 ตอน ทางสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส
ในปีพ.ศ. 2557 เขารับหน้าที่เป็นมิวสิกไดเร็คเตอร์และคอมโพสเซอร์ ประพันธ์ดนตรีให้กับการแสดงมิวสิกอลเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ เรื่อง “พระมหาชนก เดอะฟีโนมินอนไลฟ์โชว์” (The Phenomenon Live Show) ซึ่งจัดแสดงบนเวทีที่สร้างขึ้นกลางทะเลสาบของสวนเบญจกิตติ
และในปีพ.ศ. 2558 ในคอนเสิร์ท “The Symphonic of Wongtawan Concert” เขาได้ทำการแสดงดนตรีร่วมสมัยที่ผสมผสานดนตรีโปรเกรสซีฟร๊อคเข้ากับดนตรีซิมโฟนี่ออร์เคสตร้า ซึ่งเป็นการกลับมารวมตัวกันแสดงอีกครั้งของวงตาวัน เพื่อฉลองครบรอบ 30 ปีของวง ร่วมกับวงออร์เคสตร้า 60 ชิ้นที่ใช้ชื่อว่า มหานครฟิลฮาร์โมนิคออร์เคสตร้า ปิดท้ายปี 2558 ด้วยการแสดงชุด “มหากาพย์นิทานแผ่นดิน” ในงาน “Thailand Countdown” ซึ่งจัดโดยการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย การแสดงครั้งนี้ประกอบด้วยวงดนตรีวงใหม่ของเขาที่ชื่อ อุษาอัสลิ ประกอบด้วยนักดนตรีจากไทยและนักดนตรีจากอาเซียนอีก 7 ประเทศร่วมด้วย วงมหานครฟิลฮาร์โมนิคออร์เคสตร้า ทำการแสดงบนเวทีที่สร้างบนเรือขนาดยักษ์ลอยอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาโดยมีพระปรางค์วัดอรุณเป็นฉากหลัง บทเพลงบอกเล่าเรื่องราวของความเป็นไทยและชนชาติพี่น้องในสุวรรณภูมิ เริ่มตั้งแต่ปรัมปราคติไทของการสร้างโลกและสวรรค์จากคัมภีร์อาหมบุราณจี มาจนสิ้นสุดที่ยุคปัจจุบัน
ปัจจุบันเขาเป็น Executive Producer และ Composer อยู่ที่บริษัท ฮัมมิ่ง เฮ้าส์ จำกัด เป็นอาจารย์พิเศษวิชาการประพันธ์เพลง และ วิชา Film Scoring ให้กับคณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นอาจารย์พิเศษวิชา Film Sound ให้กับคณะวิศวกรรมดนตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าฯ เจ้าคุณทหารลาดกระบัง และรับเชิญเป็นวิทยากรพิเศษในเรื่อง การประพันธ์เพลง การใช้คอมพิวเตอร์ในงานดนตรี และการออกแบบเสียง ให้กับสถาบันต่างๆ หลายแห่ง
Hymn (2558).
I.    Purana Ganesha Mantra
II.   17 Names
III.  Shri Vakratundamahagaya / Ganapatye Gayatri
IV.  Shanti Mantra
V.   Atharฺvashirsha
ผลงานอื่นๆ (บางส่วน).
อัสนี โชติกุล และ วสันต์ โชติกุล.
อัลบั้ม “กระดี่ได้น้ำ” (2531)
- ทนไม่ได้: ทำนอง (เรียบเรียง อัสนี โชติกุล)
อัลบั้ม “ฟักทอง” (2532)
- วัวลืมตัว: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “สัปปะรด” (2533)
- เล็กลง: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “รุ้งกินน้ำ” (2536)
- อเมริกา: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
- ลักไก่: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “บางอ้อ” (2540)
- เดือนเมษา: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
- อย่าเลย ขอบใจ: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
- I Love You: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล.
อัลบั้ม "หิน ผา กา ดาบ" (2540)
- ดูเอาเอง: เรียบเรียงดนตรี
- อยากไปไหนก็ไป: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “Magic Peter” (2542)
- ไม่อยากแล้ว: ทำนอง-เรียบเรียง
อัลบั้ม "X-Ray" (2543)
- X Ray: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
- ฝากเอาไว้ก่อน: เรียบเรียงดนตรี
- ไม่เสียหาย: เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม "Version 4.0" (2544)
- แลกมาด้วยหัวใจ: ทำนอง-เรียบเรียง
คริสติน่า อากีล่าร์.
อัลบั้ม “Golden Eye” (2540) : ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี/คีย์บอรด์/Harp
- อย่ามองตรงนั้น: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
- ใบไม้: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “5th Avenue” (2542)
- ฉันมองไม่เห็นใครเลย: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม "Dancing Queen” (2544)
- คิดผิดคิดใหม่: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
สุนิตา ลีติกุล.
อัลบั้ม “Beau” (2539)
- ไม่มีอีกแล้ว: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “Miracle” (2542)
- แค่คำว่ารัก: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม "รักยิ่งใหญ่จากชายคนหนึ่ง” (2544)
- กีรติ: เรียบเรียงดนตรี
- แอบรักเธอ: เรียบเรียงดนตรี
นัท มีเรีย เบนเนเดดตี้
อัลบั้ม “Nat” (2539)
- อย่าทำ อย่าทำ: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “Sugar Free” (2541)
- อย่าโยเย: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
ธีรภัทร สัจจกุล.
อัลบั้ม “ธีรภัทร” (2544)
- ธีรภัทร: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “เพลงมันพาไป” (2546)
- ยิ่งนิ่ง ยิ่งใส: เรียบเรียงดนตรี
พรหม (พงศ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา).
อัลบั้ม “ยินยอม” (พี่น้องร้องเพลง อัสนี-วสันต์ 2) (2545)
- ขลุ่ยผิว: ขับร้อง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “The Butterfly Revolution” (2547)
- ดนตรีคีตา: ขับร้อง/เรียบเรียงดนตรี
Double U (ชวิน จิตรสมบูรณ์ (จั๊ก) &amp; พรวิสา มีลาภสม (หญิง))
อัลบั้ม “Double U” (2541)
- ฉันจะตาม: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม “Glow In The Dark” (2543)
- ตัวจริงของเธอ: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
ปฏิภาณ ปัฐวีกานต์ (มอส).
อัลบั้ม “Moving Mos” (2538)
- ขอให้ได้ลอง: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
อัลบั้ม "มอสแมวหมู่" (2540)
- จะไปไหน: ทำนอง/เรียบเรียงดนตรี
1.1 เพลงในการบันทึกเสียงยอดเยี่ยม: "กาม" ศิลปิน-วงตาวัน, คำร้อง/ทำนองโดย พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา, เรียบเรียงโดย วงตาวัน
1.2 ศิลปินกลุ่มยอดเยี่ยม: วงตาวัน จากอัลบั้ม "ม็อบ"
1.3 อัลบั้มยอดเยี่ยม: ม็อบ โดย "วงตาวัน"
2. สีสันอะวอร์ดส์ ครั้งที่ 6 ประจำปี 2536
2.1 ศิลปินกลุ่มยอดเยี่ยม : ตาวัน จากอัลบั้ม "12 ราศี"
3. สีสันอะวอร์ดส์ ครั้งที่ 10 ประจำปี 2540
3.1 เพลงยอดเยี่ยม: "สองมือ" ศิลปิน-พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา, คำร้อง/ทำนองโดย พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา
สโนว์
สโนว์ อาจหมายถึง
กิงตะ
กินตะ
กินตะ หรือ กิงตะ สามารถหมายถึง
หูเป่ย์
รายนามบุคคลสำคัญจากโรงเรียนวัดบวรนิเวศ
เอกมล อรรถกมล อาจารย์พิเศษภาควิชาออกแบบเครื่องแต่งกาย คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
สงครามกลางเมืองในรัสเซีย
ตาสว่าง (รายการโทรทัศน์)
รายการตาสว่าง (Sleepless in Bangkok)เป็นรายการโทรทัศน์ประเภท ทอล์กโชว์ ที่ให้ความบันเทิง สนุกสนาน เพลิดเพลิน บนสาระ ที่นำเสนอเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในสังคมปัจจุบันและเรื่องราวที่น่าสนใจ ผลิตโดย บริษัท ดีทอล์ก จำกัด ในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยมี ดู๋ สัญญา คุณากร เป็นผู้ดำเนินรายการ ซึ่งในยุคแรก ออกอากาศทุกวันอังคาร-วันศุกร์ เวลา 22.50-23.50 ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ (ช่อง 9) เริ่มออกอากาศครั้งแรกวันอังคารที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ต่อมารายการตาสว่างได้ลดวันออกอากาศ จาก 4 วัน เหลือ 1 วัน คือวันพุธ แต่เพิ่มเวลาเป็น 2 ชั่วโมง ตั้งแต่เวลา 22.15-24.00 เริ่มออกอากาศในเวลาใหม่เมื่อวันพุธที่ 23 กรกฎาคม 2551 นอกจากนี้ยังปรับเปลี่ยนรูปแบบรายการและเวทีของรายการอีกด้วย และสิ้นสุดออกอากาศเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2552 เนื่องจากทางอสมทได้มีการปรับผังรายการใหม่ในปี 2553
พระเศวตฉัตร
Wikimed
ต่อมธัยรอยด์
ลินดา ค้าธัญเจริญ
ลินดา ค้าธัญเจริญ (5 เมษายน พ.ศ. 2499 – 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565) เป็นอดีตนักแสดง และนางแบบชาวไทย มีผลงานสร้างชื่อจาก ภาพยนตร์ เรื่อง “แก้ว” ของ เปี๊ยก โปสเตอร์ แสดงร่วมกับ ทูน หิรัญทรัพย์ เมื่อปี พ.ศ. 2523 และ "ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด" จากบทประพันธ์ของ โบตั๋น กำกับโดย วิจิตร คุณาวุฒิ เมื่อ พ.ศ. 2528 และมีผลงานด้านการละครและเดินแบบมาต่อเนื่อง ผลงานส่วนใหญ่เป็นงานด้านละคร เธอเคยได้รับรางวัลตุ๊กตาทองทีวีมหาชน นักแสดงนำฝ่ายหญิงยอดนิยม ปี พ.ศ. 2525 จากละคร "สงครามพิศวาส" ทางช่อง 3 ซึ่งจัดโดยหนังสือพิมพ์ บ้านเมือง โดยได้รับรางวัลคู่กันกับรัชนู บุญชูดวง จากละคร "พรหมไม่ได้ลิขิต" ทางช่อง 9 จากการโหวตให้คะแนนโดยผู้อ่านหนังสือพิมพ์ "บ้านเมือง" ทั่วประเทศ
ระหว่างนั้นเธอได้พบรักและสมรสกับนักธุรกิจด้านเพชรพลอย จากนั้นจึงหันไปร่วมหุ้นกับสามีทำธุรกิจส่วนตัวเกี่ยวกับจิวเวลรี่ และด้านซาลอน ทำให้หายไปจากวงการบันเทิง แต่สุดท้ายชีวิตคู่ก็ล้มเหลว ต้องแยกทางกัน จนในปี 2547 เกิดประสบอุบัติเหตุหกล้มในห้องน้ำ เนื่องจากเส้นเลือดในสมองแตก เป็น อัมพฤกษ์ มานานหลายปี พออาการจะเริ่มดีขึ้นบ้าง ก็เกิดมาเป็น มะเร็ง ที่บริเวณโคนลิ้นอีก
หลังป่วยติดเตียงมานานกว่า 10 ปี โดยช่วงหลังมีอาการทรุดและเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์มาได้ประมาณ 1 เดือนก่อนเสียชีวิต
ไม่เกี่ยวกับป่วยโรคมะเร็ง และลินดาไม่ได้เป็นมะเร็งมานานแล้ว แต่เป็นเพียงผู้ป่วยติดเตียงเท่านั้น ซึ่งขณะที่รักษาตัวนั้นเจ้าตัวได้รับพระมหากรุณาธิคุณจาก สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง รับเป็นคนไข้ในพระบรมราชานุเคราะห์ จนสิ้นอายุขัยในวัย 66 ปี
ล่าสุดลินดาเสียชีวิตอย่างสงบจากอาการปอดติดเชื้อในวัย 66 ปี ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 เมื่อช่วงเวลาประมาณ 07.40 น. ได้เริ่มจัดพิธีรดน้ำศพในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 เวลา 16.00 น. ณ ฌาปนสถานกองทัพอากาศ ศาลา 3 วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร เขตบางเขน กำหนดการสวดพระอภิธรรม ตั้งแต่วันที่ 28 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 เวลา 17.30 หรือ 18.00 น. และส่วนกำหนดการพิธีพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2565 เวลา 16.00 น.
โอปปาติก (โอ-ปะ-ปา-ติ-กะ) เกิดอมตะ
ชาร์ลี มากรี
ชาร์ลี มากรี  นักมวยสากลชาวอังกฤษ เกิดเมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 ที่เมืองตูนิส ประเทศตูนิเซีย สถิติการชก 35 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 23) แพ้ 5
เดิมมากรีเป็นชาวตูนิเซีย ภายหลังจึงย้ายครอบครัวมาอยู่ที่อังกฤษ เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2520 ชกเพียงสามครั้งเท่านั้นก็ได้ครองแชมป์อังกฤษรุ่นฟลายเวทและได้ครองแชมป์ยุโรปรุ่นเดียวกันนี้ในอีกสองปีต่อมา
มากรีได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ พ.ศ. 2526 และเป็นฝ่ายชนะน็อค อีเลียนาริโอ เมอร์ซิเดสจากโดมินิกัน ยก 7 ได้ครองแชมป์โลก แต่พอป้องกันตำแหน่งครั้งแรกกลับเสียแชมป์ แพ้น็อค แฟรงค์ ซีนาโบ จากฟิลิปปินส์อย่างเหลือเชื่อในยกที่ 6
หลังจากเสียแชมป์โลก มากรีกลับมาครองแชมป์ยุโรปรุ่นฟลายเวทได้อีกครั้ง จากนั้นจึงขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC อีกครั้ง คราวน้เป็นฝ่ายแพ้น็อค สด จิตรลดา ยก 5 ชิงแชมป์ไม่สำเร็จ จากนั้น มากรีหวนกลับมาครองแชมป์ยุโรปได้อีกสมัย จนกระทั่งเสียแชมป์ไปจึงแขวนนวมใน พ.ศ. 2528
คอนราโด วาสเควซ
คอนราโด วาสเควซ  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 12 ครั้ง ชนะ 4 แพ้ 8
วาสเควซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2514 ชนะน็อค วิค วิซการ์รา ยก 4 ต่อมาได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2517 เสมอกับถนอมจิต สุโขทัยที่กรุงเทพฯ ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างอีกครั้งเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 แพ้คะแนน เวนิส บ.ข.ส. ไม่ได้แชมป์อีก จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 แพ้คะแนน โรแลนโด นาวาเรตเต ไม่ได้แชมป์ วาสเควซได้เดินทางไปชกมวยที่สหรัฐตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2518 และชกชนะติดกันสามครั้ง จึงได้ชิงแชมป์มวยสากลของรัฐแคลิฟอร์เนียเมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ชนะคะแนน โฮเซ่ เดล ริโอ ได้แชมป์มาครอง วาสเควซยังชกในสหรัฐจนถึง พ.ศ. 2521 หลังจากชกแพ้น็อค โรเบอร์โต รูบัลดิโน ยก 8 เมื่อ 11 พฤศจิกายน แล้ว วาสเควซก็แขวนนวมไป
เบตูลิโอ กอนซาเลซ
เบตูลิโอ เซกุนโด กอนซาเลซ  เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ที่เมืองมาราไกโบ ประเทศเวเนซุเอลา สถิติการชก 91 ครั้ง ชนะ 75 (น็อก 50) เสมอ 4 แพ้ 12
กอนซาเลซขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวตถึง 3 ครั้ง จึงประสบความสำเร็จ ครั้งแรก ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA แพ้คะแนนมิซาโอะ โอบะ เมื่อ พ.ศ. 2514 และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC ในปีเดียวกัน เสมอกับเอร์บีโต ซาลาบาร์รียา จนครั้งที่ 3 เมื่อขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นรุ่นฟลายเวต WBC ที่ว่างชนะน็อกโซคราเตส บาโตโต ยก 4 ได้ครองแชมป์โลก แต่เมื่อขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้เวนิส บ.ข.ส. จนกระทั่งเวนิสสละแชมป์ กอนซาเลซจึงชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะคะแนนมิเกล กันโต ได้ครองแชมป์อีกครั้ง ป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้งก็เสียแชมป์ให้โชจิ โองูมะ
เมื่อกันโตชนะโองูมะได้ครองแชมป์โลก กอนซาเลซขึ้นชิงแชมป์กับกันโตอีก 2 ครั้ง แต่แพ้คะแนนไปทั้งสองครั้ง ต่อมา พ.ศ. 2521 กอนซาเลซจึงได้ครองแชมป์โลกสมัยที่ 3 เมื่อชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA ชนะคะแนนกูติ เอสปาดัส ป้องกันตำแหน่งได้ 3 ครั้ง จึงเสียแชมป์ให้ลุยส์ อิบาร์รา
เมื่อเสียแชมป์ไปแล้ว กอนซาเลซยังมีโอกาสขึ้นชิงแชมป์อีก 2 ครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ แพ้น็อกฆวน เอร์เรรา ยก 7 เมื่อ พ.ศ. 2524 และแพ้คะแนนซานโตส ลาเซียร์ เมื่อ พ.ศ. 2525 ใน พ.ศ. 2526 กอนซาเลซไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย กลับมาชกอีกสองครั้งเมื่อ พ.ศ. 2527 จนชิงแชมป์ลาตินอเมริการุ่นฟลายเวตไม่สำเร็จจึงแขวนนวมไป
แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัม
แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัม (United Liberation Front of Asom) เป็นกลุ่มก่อการร้ายในอัสสัมซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย กล่าวอ้างว่ามีการก่อตั้งในเขตทางประวัติศาสตร์ของอาหม “รัง ฆาร์” เมื่อ 7 เมษายน พ.ศ. 2522 มีรายงานเมื่อ พ.ศ. 2529 ว่าองค์กรนี้มีการติดต่อกับสภาสังคมนิยมแห่งชาตินาคาแลนด์และกลุ่มกบฏกะชีนในพม่า กลุ่มนี้ได้รับอนุญาตให้ตั้งค่ายฝึกในบังกลาเทศได้เมื่อ พ.ศ. 2532 และเริ่มก่อความรุนแรงเมื่อ พ.ศ. 2533 ผู้นำหลักขององค์กรคือ ปะเรศ พารุอะห์
คำกล่าวอ้างของ ULFA.
แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมกล่าวว่าองค์กรของตนเป็นองค์กรปฏิวัติทางการเมือง โดยใช้กองกำลังปลดปล่อยต่อต้านรัฐบาลอินเดียเพื่อตั้งรัฐอัสสัมที่เป็นเอกราช โดยอัสสัมนั้นไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียในทางประวัติศาสตร์
ULFA กับรัฐบาลอินเดีย.
รัฐบาลอินเดียถือว่าแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมเป็นองค์กรก่อการร้ายและถูกคว่ำบาตรในฐานะองค์กรนอกกฎหมาย มีการปราบปรามโดยใช้กำลัง นอกจากนั้น อินเดียยังกล่าวว่าแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีความเชื่อมโยงกับองค์กรต่อต้านอินเดียในปากีสถานและบังกลาเทศ
แนวคิดและการสนับสนุนจากจีน.
แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีแนวคิดแบบคอมมิวนิสต์และมีความเกี่ยวข้องกับลัทธิเหมา มีฝ่ายบริหารที่ได้รับการฝึกมาจากปากีสถาน George Fernandes อดีตรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมของอินเดียกล่าวว่าแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมได้รับการสนับสนุนทางอาวุธจากจีน
การลอบสังหารของแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมที่สำคัญได้แก่การสังหาร สุเรนทรา พอล เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2533 ใน พ.ศ. 2534 วิศวกรชาวรัสเซียถูกลักพาตัวและถูกฆ่า ใน พ.ศ. 2540 สัญชัย โฆเส นักกิจกรรมทางสังคมซึ่งสำเร็จการศึกษาจากอินเดียถูกฆ่า เจ้าหน้าที่รัฐบาลระดับสูงที่ถูกลอบสังหารคือ นาเคน ศรรมะ ที่ถูกฆ่าเมื่อ พ.ศ. 2543 และยังมีการลอบสังหารที่ไม่สำเร็จอีกมาก
ใน พ.ศ. 2546 แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมถูกกล่าวหาว่าได้ฆ่าแรงงานชาวพิหารเพื่อเป็นการตอบโต้ที่มีการข่มขืนเด็กหญิงชาวอัสสัมบนรถไฟในพิหาร เหตุการณ์นี้กลายเป็นชนวนให้มีการต่อต้านพิหารในอัสสัม
เมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2547 มีเหตุระเบิดในอัสสัมและมีผู้เสียชีวิต 10-15 คน รวมทั้งเด็กนักเรียนด้วย ซึ่งเชื่อว่าเป็นการกระทำของแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัม ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมได้ฆ่าคนงานชาวพิหารที่พูดภาษาฮินดีราว 62 คน และได้วางระเบิดในคุวาหาตีเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2550 มีผู้บาดเจ็บ 6 คน
ความเสียหายทางเศรษฐกิจ.
แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมเคยกล่าวอ้างความรับผิดชอบต่อการวางระเบิดเป้าหมายทางเศรษฐกิจ เช่น ท่อส่งน้ำมัน รถไฟ และที่ทำการรัฐบาล รวมทั้งการโจมตีเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2548
การรับสมาชิกใหม่.
มีรายงานเกี่ยวกับการรับสมาชิกใหม่ของแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมในเขตชนบท
หลัง พ.ศ. 2527 และก่อนถูกคว่ำบาตรเมื่อ พ.ศ. 2533 แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีกิจกรรมทางการเมืองมากมาย ในทันทีหลังจากการรื้อทำลายมัสยิดบาบรีเมื่อ พ.ศ. 2535 แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมได้ออกมาระงับความอลหม่านระหว่างชาวฮินดูและชาวมุสลิมในบริเวณโหชัยของตำบลนาเคาน์ โดยการแสดงอาวุธอย่างเปิดเผย
ยังคงมีการบรรยายผ่านสื่อพื้นบ้านเช่นหนังสือพิมพ์อย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะปัญหาทางการเมืองที่เน้นคำถามเกี่ยวกับความเป็นชาติซึ่งเป็นหัวข้อโต้แย้งในอัสสัม แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมเคนเรียกร้องให้มีการคว่ำบาตรการเลือกตั้งในท้องถิ่นสองครั้ง
แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีชื่อเสียงเกี่ยวกับการปล้นธนาคารในช่วงแรก ปัจจุบันมีการรายงานอย่างกว้างขวางว่ามีการขู่เข็ญนักธุรกิจ ข้าราชการ และนักการเมืองเพื่อระดมทุน
มีรายงานว่าแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมยังคงมีค่ายฝึกอยู่ในบังกลาเทศและภูฏานแม้ว่าจะถูกทำลายโดยกองทัพภูฏานเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2546 นอกจากนี้ แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมยังมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับแนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติโบโดแลนด์ด้วย
SULFA: ULFA ที่ยอมมอบตัว.
เริ่มเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2533 โดยรัฐบาลอินเดียพยายามหยุดและแยกสมาชิกของแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัม และเริ่มสำเร็จหลังการเสียชีวิตของ เหรัก ชโยติ มหันตะเมื่อ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2534 ใน พ.ศ. 2535 สมาชิกแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมกลุ่มใหญ่ออกมามอบตัวต่อรัฐบาล โดยกลุ่มนี้ได้รับอนุญาตให้ติดอาวุธเพื่อป้องกันตนเองจากกลุ่มเดิมและให้ฝากเงินกับธนาคารได้ ทำให้กลุ่มแนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมที่ยอมมอบตัวมีความสำคัญทั้งทางการเมืองและธุรกิจในอัสสัม
แนวร่วมสมาพันธ์กู้ชาติแห่งอัสสัมมีการเจรจากับรัฐบาลอินเดียเกี่ยวกับสถานะของพวกเขาในการต่อรอง แต่รัฐบาลอินเดียปฏิเสธ ข้อเสนอสำหรับการเจรจานี้ได้แก่
ใน พ.ศ. 2547 รัฐบาลอินเดียปฏิเสธข้อเรียกร้องสองข้อแรกและพร้อมจะเจรจาในหัวข้ออำนาจอธิปไตยเท่านั้น
เพลงสรรเสริญพระบารมีจอร์แดน
สหไทย สรรพสินค้า
สหไทย สรรพสินค้า เป็นกลุ่มธุรกิจห้างค้าปลีกขนาดใหญ่ที่มีต้นกำเนิดในอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช และได้ขยายสาขาไปที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีและจังหวัดเพชรบุรี ปัจจุบันห้างค้าปลีกในเครือสหไทยที่เปิดดำเนินการแล้วมี 6 สาขา (โดยใช้ชื่อ "สหไทย" 5 สาขา และ "เซฟ ซุปเปอร์มาร์เก็ต" 1 สาขา) สาขาที่ 7 (สหไทย การ์เดนพลาซ่า สุราษฎร์ธานี) เปิดให้บริการที่ตำบลตลาดใหม่ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ห้างสหไทยสรรพสินค้า จังหวัดนครศรีธรรมราช มีทั้งหมด 6 ชั้น (รวมชั้นใต้ดิน)
หจก.ห้างสหไทยสรรพสินค้า เป็นผู้บริหาร
ห้างสหไทยพลาซ่า นครศรีธรรมราช
มีทั้งหมด 3 ชั้น (ไม่รวมชั้น G) บริษัท นครรอยัลซิตี้ จำกัด เป็นผู้บริหารงาน
ประกอบด้วยสหไทย ซูเปอร์มาร์เก็ต และย่านร้านแถวที่มีร้านค้าชั้นนำมากมาย
ศูนย์การค้าสหไทยพลาซ่า ทุ่งสง
มีทั้งหมด 4 ชั้น (รวมชั้นใต้ดิน) บริษัท เอสที แอสเซท จำกัด และ หจก. ห้างสหไทยสรรพสินค้า เป็นผู้บริหาร
ประกอบด้วยพื้นที่ห้างสรรพสินค้าและย่านร้านแถวที่มีร้านค้ามากมาย
พื้นที่ห้างสรรพสินค้า
ย่านร้านแถว
สหไทย เปเปอร์พลัส
ขนาด 1 ชั้น จำหน่ายเสื้อผ้าต่าง ๆ อุปกรณ์สำนักงาน
ที่ตั้ง 1965/17-22 ถนนวัดคิด อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช 80000
บริษัท สหไทย เปเปอร์พลัส จำกัด เป็นผู้ดำเนินงาน
สหไทยดีพาร์ทเม้นท์สโตร์ เพชรบุรี มีทั้งหมด 2 ชั้น
บริษัท สหไทยดีพาร์ทเม้นท์สโตร์กรุ๊ป จำกัด เป็นผู้บริหาร
ตั้งอยู่ที่ถนนรอบตลาดเทศบาล อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ในตำแหน่งที่เคยเป็นตลาดเทศบาลเมืองเพชรบุรีในอดีต
สหไทย สรรพสินค้า ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญดัง
จดหมายเหตุสามก๊ก
จดหมายเหตุสามก๊ก  เป็นวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์ บทประพันธ์โดย เฉินโซ่ว (ตันซิ่ว, Chen Shou) บัณฑิตและขุนนางชาวเสฉวน มีตัวตนจริงอยู่ในสมัยยุคสามก๊ก โดยเนื้อหาตามบทประพันธ์เกิดจากจินตนาการ ซึ่งแท้จริงแล้วฉากสำคัญหลายฉากในจดหมายเหตุสามก๊กเช่น ในปี พ.ศ. 776 ซึ่งเป็นปีเกิดของเฉินโซ่ว ภายหลังพระเจ้าเหี้ยนเต้สละบัลลังก์แล้ว ตระกูลของเฉินโซ่วรับราชการเป็นบริวารแก่จ๊กก๊กของพระเจ้าเล่าปี่ ซึ่งรวมทั้งเฉินโซ่วด้วย ซึ่งบันทึกทางประวัติศาสตร์รวมทั้งเรื่องราวการต่อสู้อย่างละเอียดถี่ถ้วน เป็นการบันทึกโดยตันเซ็กบิดาของเขา
ในปี พ.ศ. 806 แคว้นจ๊กก๊ก ที่ ตันซิ่ว หรือ เฉินโซ่วอาศัยอยู่ ได้ประกาศยอมแพ้ต่อแคว้นวุย ตันซิ่วและครอบครัวรวมทั้งชาวจ๊กก๊กคนอื่น ๆ จึงถูกนำตัวไปยังวุยก๊ก ขณะนั้นสุมาเจียว ซึ่งเป็นผู้ครองแคว้นวุยสิ้นพระชนม์ สุมาเอี๋ยนจึงเป็นผู้สืบทอดแคว้นต่อไปและสถาปนาราชวงศ์จิ้นขึ้นแทนราชวงศ์วุย และแย่งชิงราชบัลลังก์จากพระเจ้าโจฮวนในปี พ.ศ. 808 ก่อนจะสถาปนาตนเองเป็นพระเจ้าจิ้นหวู่ตี้แห่งราชวงศ์ใหม่ ราชวงศ์จิ้นตะวันตก 15 ปีสืบต่อมา พระเจ้าจิ้นหวู่ตี้ก็สามารถรวบรวมอาณาจักรสามก๊กให้รวมเป็นหนึ่งเดียวได้
ตันซิ่วได้เขียนและรวบรวมหนังสือชุด "ชีวประวัติและผลงานของ จูกัดเหลียง ขงเบ้ง" เมื่อเสนาบดีเตียวหัวได้อ่านแล้วก็ชื่นชอบมาก จึงนำขึ้นถวายให้พระเจ้าจิ้นหวู่ตี้ เมื่อทรงอ่านแล้วก็โปรดปรานและรู้สึกทึ่งกับเรื่องราวของจูกัดเหลียง จึงมีบัญชาให้เรียกตัวตันซิ่วเข้าเฝ้า แล้วสั่งให้เขารวบรวมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในยุคสามก๊กอย่างละเอียด ตันซิ่วจึงเริ่มรวบรวมประวัติศาสตร์ตั้งแต่ในสมัยที่พระเจ้าเลนเต้ขึ้นครองราชย์ใน พ.ศ. 711 ไปจนถึงเหตุการณ์ที่พระเจ้าจิ้นหวู่ตี้รวบรวมแผ่นดินจีนกลับมาเป็นหนึ่งเดียวใน พ.ศ. 823 อย่างละเอียด เพื่อเอากลศึกสงครามต่าง ๆ ที่เกิดในยุคนี้ให้เป็นตำราสงครามให้แก่คนรุ่นหลัง สามก๊กฉบับแรกนี้มีชื่อว่า "ซานกั๋วจื้อ"
อย่างไรก็ตาม ซานกั๋วจื้อ ก็มีอุปสรรคในการเขียนมาก และเป็นเอกสารที่เขียนขึ้นในฐานะของจดหมายเหตุราชสำนัก มีลักษณะเป็นบันทึกชีวประวัติบุคคลต่างๆ ในสมัยปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก จนสิ้นสุดยุคสามก๊ก เรื่องราวในซานกั๋วจื้อไม่ได้แพร่หลายมากนักในระยะแรก แต่ก็เป็นเอกสารประวัติศาสตร์ยุคสามก๊กฉบับแรกที่ถูกนักเขียนในรุ่นหลังนำมาใช้ค้นคว้า อ้างอิง จนกระทั่งในสมัยราชวงศ์หมิง นักประพันธ์คนสำคัญคือ หลอกว้านจง (ล่อกวนตง) ก็ได้นำจดหมายเหตุสามก๊กมาใช้เป็นต้นแบบในการประพันธ์วรรณกรรมสามก๊ก ซึ่งต่อมาในสมัยราชวงศ์ชิง สองพ่อลูกนักประพันธ์คือ เหมาหลุน และ เหมาจงกัง ก็ได้นำมาปรับปรุงเพิ่มเติมให้กระชับและสมบูรณ์ขึ้น จนกลายเป็นสามก๊กที่เรารู้จักกันในปัจจุบัน ซึ่งก็คือต้นแบบของ วรรณกรรมสามก๊ก ซานกั๋วเหยี่ยนอี้ นั่นเอง
ประวัติการบันทึกจดหมายเหตุ.
ผู้เขียนบันทึกทางประวัติศาสตร์เหตุการณ์ต่าง ๆ ในยุคสามก๊กฉบับแรกคือตันซิ่วหรือเฉินโซ่ว เกิดในปีที่ 11 ศักราชเกี้ยนเฮ็งหรือในปี พ.ศ. 776 เชื่อว่า บิดาของตันซิ่ว คือตันเซ็ก ขุนพลของเล่าปี่ เคยมีผลงานช่วยเล่าปี่ทำศึกที่ฮันต๋ง และต่อมาติดตามขงเบ้งทำศึกปราบภาคเหนือ แต่ภายหลังตันเซ็กถูกขงเบ้งลงโทษและลดตำแหน่ง
ตันซิ่วในวัยเด็ก ได้รับการศึกษาจากเจียวจิ๋ว โหราจารย์ในราชสำนักของจ๊กก๊ก ตันซิ่วเป็นคนฉลาดจึงเป็นที่ไม่พอใจของขันทีฮุยโฮ คนสนิทของพระเจ้าเล่าเสี้ยน ต่อมาในปี พ.ศ. 806 เตงงายแม่ทัพแห่งวุยก๊กได้ยกทัพเข้าโจมตีจ๊กก๊ก เป็นเหตุให้พระเจ้าเล่าเสี้ยนต้องยอมสวามิภักดิ์และถูกควบคุมตัวไปยังวุยก๊ก
จุดเริ่มต้นสามก๊ก.
ตันซิ่วถูกต้อนจากเสฉวนไปยังวุยก๊กและถูกกีดกันไม่ให้ได้รับการเสนอชื่อให้เข้ารับราชการในตำแหน่งขุนนางของวุยก๊ก จนกระทั่งในปี พ.ศ. 808 สุมาเอี๋ยนโค้นล้มราชวงศ์วุยและสถาปนาตนเองขึ้นเป็นพระเจ้าจิ้นอู่ตี้แห่งราชวงศ์จิ้น เตียวหัวได้มีโอกาสอ่านงานเขียนของตันซิ่วและแสดงความชื่นชมในผลงานการเขียน จึงได้เสนอให้พระเจ้าจิ้นอู่ตี้แต่งตั้งตันซิ่วในตำแหน่งเห่าเหนียม ต่อมาตันซิ่วได้มีโอกาสย้ายกลับมาเสฉวนอีกครั้งและได้พบกับเจียวจิ๋วผู้เป็นอาจารย์ที่กำลังล้มป่วย ตันซิ่วจึงเข้าช่วยเหลือด้วยการรับมอบเอกสารของจ๊กก๊กและสานต่อผลงานการเขียนประวัติศาสตร์ยุคสามก๊กต่อจากเจียวจิ๋ว
ต่อมาตันซิ่วได้ย้ายไปเมืองลกเอี๋ยงและได้รับมอบหมายให้รวบรวมชีวประวัติและผลงานของขงเบ้ง ซึ่งใช้ระยะเวลาในการรวบรวมถึง 5 ปีกว่าจึงเสร็จสิ้น จากนั้น เตียวหัว ขุนนางใหญ่ของจิ้นก๊กได้อ่านแล้วประทับใจมากจึงนำขึ้นถวาย พระเจ้าสุมาเอี๋ยน หรือ พระเจ้าจิ้นอู่ตี้ และได้รับความชื่นชมในเรื่องราวของขงเบ้งมาก ภายหลังตันซิ่วจึงได้รับหน้าที่ให้รวบรวมเอกสารและเขียนประวัติศาสตร์ยุคสามก๊กด้วย
แต่การรวบรวมเอกสารเต็มไปด้วยความยากลำบาก เนื่องจากตันซิ่วในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นขุนนางชั้นผู้น้อย ในช่วงแรกที่เริ่มเขียนงาน เขายังไม่ได้รับโอกาสให้แตะต้องจดหมายเหตุของราชสำนักวุยในหอสมุดหลวงโดยไม่ได้รับอนุญาต อีกทั้งฝ่ายจ๊กก๊กก็ไม่ได้มีการแต่งตั้งเจ้าพนักงานบันทึกประวัติศาสตร์ไว้ ตันซิ่วจึงมีเพียงจดหมายเหตุของฝ่ายจ๊กก๊กที่ได้รับมอบมาจากเจียวจิ๋วผู้เป็นอาจารย์เท่านั้น ซึ่งในเวลานั้นทางง่อก๊กก็ยังไม่ยอมจำนนต่อจิ้นก๊กด้วย ทำให้ตันซิ่วใช้ระยะเวลาในการรวบรวมเอกสารทางประวัติศาสตร์มากกว่า 30 ปีจึงสำเร็จ จึงสามารถเขียนจดหมายเหตุสามก๊กได้เสร็จสิ้น
จดหมายเหตุสามก๊กนั้นมีความยาวทั้งสิ้น 65 เล่ม
การเผยแพร่ต้นฉบับ.
เมื่อต้นฉบับของสามก๊กหรือจดหมายเหตุสามก๊กของตันซิ่ว เริ่มเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย กลับส่งผลกระทบต่อตันซิ่วอย่างมากมาย เนื่องจากทายาทของเหล่าขุนนางทางวุยก๊กที่มีตำแหน่งสูงในราชสำนัก ต่างก็มีความต้องการให้ตันซิ่วเขียนจดหมายเหตุสามก๊กในทำนองยกย่องและเชิดชูเหล่าบรรพบุรุษของวุยก๊ก แต่ตันซิ่วไม่ยินยอมปฏิบัติตามคำสั่ง ซึ่งเป็นการสร้างความขุ่นเคืองใจให้แก่เหล่าขุนนางวุยก๊กเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างไรก็ตาม จดหมายเหตุสามก๊กของตันซิ่วก็ได้รับการช่วยเหลือจากขุนนางและนายทหารผู้ใหญ่ของจิ้นก๊กคือ เตียวหัว และ เตาอี้
เตียวหัวและเตาอี้ได้กราบบังคมทูลให้พระเจ้าจิ้นอู่ตี้พิจารณาจดหมายเหตุสามก๊ก แต่กลับถูกคัดค้านอย่างหนักจากเหล่าขุนนางในราชสำนักที่ไม่เห็นด้วยกับเนื้อหาในจดหมายเหตุสามก๊กของตันซิ่ว ทำให้การพิจารณาเรื่องต้องถูกระงับไป ตันซิ่วเห็นว่าจดหมายเหตุสามก๊กที่เขียนขึ้นนั้นทำให้สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยต่อตนเอง ประกอบกับต้นฉบับร่างสามก๊กนั้นยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เนื่องจากขาดข้อมูลจากฝ่ายง่อก๊กอีกเป็นจำนวนมาก จึงหลีกเลี่ยงในการนำขึ้นทูลเกล้าฯถวายต่อพระเจ้าจิ้นอู่ตี้
ภายหลังในปี พ.ศ. 823 ซุนโฮแห่งง่อก๊กยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้ ตันซิ่วจึงได้ทำการปรับเปลี่ยนแก้ไขต้นฉบับร่างของจดหมายเหตุสามก๊กอีกครั้ง และในปี พ.ศ. 841 ตันซิ่วก็เสียชีวิต รวมอายุได้ 65 ปี ซึ่งภายหลังจากที่ตันซิ่วเสียชีวิต จดหมายเหตุสามก๊กที่เขียนและเรียบเรียงโดยตันซิ่วกลับได้รับการกล่าวขวัญถึงเป็นอย่างมาก ทำให้ขุนนางหลายคนได้ถวายหนังสือกราบทูลพระเจ้าจิ้นฮุ่ยตี้ ให้นำคนไปคัดลอกต้นฉบับจดหมายเหตุสามก๊กที่บ้านของตันซิ่ว หนังสือสามก๊กหรือจดหมายเหตุสามก๊กจึงเป็นที่รับรองของทางราชการ และได้เข้าไปอยู่ในหอสมุดหลวงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
การเพิ่มอรรถาธิบายของเผยซงจือ.
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง มีเจ้ากรมอาลักษณ์ชื่อว่า เผยซงจือ (ไป่ซ่งจี๋) ได้ศึกษาจดหมายเหตุสามก๊กของตันซิ่ว และก็ได้ทำการค้นคว้าเพิ่มเติม รวมถึงเรียบเรียงและชำระเนื้อหาในจดหมายเหตุสามก๊กขึ้นใหม่