pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ไซรัสเป็นที่สนใจหลังจากแฮนนาห์ มอนทานา เมื่อเดือนมีนาคม 2006 หลังจากประสบความสำเร็จจากรายการ ต่อมาในเดือนตุลาคม 2006 ออกซีดีเพลงประกอบซีรีส์ที่มีเธอร้องเพลงประกอบโชว์นี้ 8 เพลง ไซรัสออกผลงานเดี่ยวชุดแรก "Meet Miley Cyrus" เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2007 จากนั้นออกผลงานอัลบั้มที่ 2 "Breakout" เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 ถือเป็นอัลบั้มแรกที่ไม่เกี่ยวกับซีรีส์ "แฮนนาห์ มอนทานา" ซึ่งทั้งสองอัลบั้มก็ประสบความสำเร็จขึ้นชาร์ทอันดับ 1 ในชาร์ทบิลบอร์ด 200 ในปี 2008 ภาพยนตร์เรื่อง "Hannah Montana &amp; Miley Cyrus: Best of Both Worlds Concert" ออกฉายด้วยรายได้สูงสุดในสัปดาห์ด้วยจำนวนโรงฉาย 1000 โรง เธอยังบันทึกเสียงในเพลง "I Thought I Lost You" เป็นเพลงประกอบ ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำอีกด้วย จากนั้นเธอเสร็จสิ้นการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง "Hannah Montana, titled Hannah Montana: The Movie" ที่ออกฉายวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2009
ในปี 2008 ไซรัสได้อยู่ในรายชื่อท่ามกลางศิลปิน นักแสดง และเหล่าเอนเทอร์เทนเนอร์ จากนิตยสารไทม์ ในการจัดอันดับ 100 อันดับ คนที่มีอิทธิพลที่สุดในโลก ฟอร์บ ยังจัดอันดับเธออยู่อันดับ 35 ในหัวข้อ "100 คนดัง" ด้วยเธอมีรายได้มากกว่า 25 ล้านเหรียญสหรัฐในปี 2008
ไมลีย์เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2535 ที่เมืองแฟรงคลิน รัฐเทนเนสซี เป็นธิดาของบิลลี เรย์ ไซรัส นักร้อง กับเลทีเชีย จีน "ทีช" ไซรัส (สกุลเดิม ฟินลีย์) มารดา เมื่อแรกเกิดเธอมีปัญหาภาวะภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะชนิดเร็วที่สม่ำเสมอ (supraventricular tachycardia) เธอมีชื่อเดิมว่า เดสทินี โฮป ไซรัส (Destiny Hope Cyrus) ที่บิดามารดาตั้ง เพราะเชื่อว่าชีวิตเธอจะมีแต่สิ่งดี ๆ และตั้งชื่อเล่นให้ว่า สไมลีย์ (Smiley) ที่แปลว่ายิ้มแย้ม เพราะขณะที่เธอยังเป็นทารกเธอมักยิ้มอยู่เนืองนิจ ในปี 2551 เธอเปลี่ยนชื่อเป็น ไมลีย์ เรย์ ไซรัส (Miley Ray Cyrus) โดยชื่อกลางมาจากชื่อของรอนัลด์ เรย์ ไซรัส (Ronald Ray Cyrus) ปู่ที่เป็นนักการเมืองซึ่งเสียชีวิตไปก่อนหน้า
ด้วยคำแนะจากค่ายเพลงที่พ่อของเธอสังกัดอยู่ พ่อแม่ของไมลีย์จึงสมรสอย่างเงียบ ๆ เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2536 และมีบุตรด้วยกันอีกสองคนคือไบรสัน (Braison) และโนอาห์ (Noah) นอกจากนี้ทีช มารดายังมีบุตรจากการสมรสก่อนหน้าสองคน คือ เทรซ (Trace) และแบรนดี (Brandi) ส่วนบิลลีบิดาก็มีบุตรจากความสัมพันธ์กับคริสติน ลักกี (Kristin Luckey) ชื่อคริสโตเฟอร์ โคดี (Christopher Cody) ปัจจุบันอยู่ที่รัฐเซาท์แคโรไลนา ซึ่ง "สำนักข่าวเอบีซีไพร์มไทม์" (ABC News: Primetime) ว่าทั้งไมลีย์และคริสโตเฟอร์ เป็นพี่น้องต่างมารดาที่เกิดในปีเดียวกัน และเป็นบุตรนอกสมรสทั้งคู่ ซึ่งเรื่องดังกล่าวก็ถูกปกปิดโดยค่ายเพลงที่บิลลีสังกัดด้วยเช่นกัน ทั้งนี้พี่น้องทั้งสี่คนของเธอล้วนเข้าวงการบันเทิงในฐานะนักร้องและมือกีตาร์ของวง "เมโทรสเตชัน" (Metro Station) โนอาห์เป็นนักแสดงหญิง ไบรสันเป็นนายแบบ และแบรนดีเป็นนักข่าว ทั้งนี้ไมลีย์มีดอลลี พาร์ตันเป็นแม่ทูนหัว
ชีวิตด้านการงาน.
ไมลี่ย์ ไซรัส เข้ามาโดยการพากย์เสียงเรื่อง Daisy Rock Guitars ในปี 2004, เมื่อเธอได้แสดงงานของเธอในการพากย์เสียงนั้น The Stardust Series Acoustic Electric Pink Sparkle Disney
ได้ปล่อยคลอเลคชั่นเสื้อผ้าของ Hannah Montana ในช่วงซัมเมอร์ปี 2007, ไมลี่ย์ได้ช่วยออกแบบเสื้อผ้าบางชุดในคลอเลคชั่นนี้ด้วย
ในเดือนธันวาคม 2007 นั้นเธอได้อันดับที่ 17 การจัดอันดับ Top Twenty Superstars ที่อายุต่ำกว่า 25 ปี และมีรายได้ 3.5 ล้านดอลล่าร์สหรัฐต่อปีของนิตยสาร Forbes
ในเดือนเมษายน 2008 ได้มีการทำหุ่นขี้ผึ้งของไมลี่ย์ที่มาดามทุซโซ ในนิวยอร์ก และไมลี่ย์ได้เซ็นสัญญา เขียนอัตชีวประวัติของเธอจนมาถึงตอนที่เธออายุ 16 คือ “Miles To Go” เขียนกับ Hilary Liftin และได้วางจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์ Disney-Hyperion Books ในเดือน มีนาคม 2009, ในหนังสือนั้นมีเรื่องราวที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพ่อกับเธอ, ความคิดเห็นของเธอกับสื่อ, เรื่องด้านความรัก, อนาคตที่เธอใฝ่ฝัน เรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาจนกระทั่งมีเธอในวันนี้
“Miles To Go” คว้าอันดับหนึ่งหนังสือขายดีของ New York Times children’s ครั้งแรกที่ได้จัดพิมพ์ไป 1 ล้านเล่มตามที่วางแผน
ในเดือนสิงหาคม 2009, ไมลี่ย์ได้ร่วมกับ Max Azria ออกแบบเสื้อผ้าสาววัยรุ่น สามารถหาซื้อได้ที่ Walmart เท่านั้น และไมลี่ย์ได้ปล่อย EP: The Time of Our Lives ออกมาร่วมกับเดอะ ลายน์ และ เวลมาร์ท The Line จะมีเสื้อผ้าลายมัดย้อม, ลายปัก และ ลายหมากรุก
มีการ วิจารณ์เสื้อผ้าพวกนี้ว่า “เสื้อผ้าพวกนี้ไม่รกรุงรัง ดูมีค่า และน่าทะนุถนอม แต่ยอมรับว่าเสื้อผ้าพวกนี้ไม่ได้ขายภายใต้แบรนด์ของ Hannah Montana แต่อย่างใด และคาดว่าจะได้คำตอบรับอย่างดี”
- Start All Over (2551)
- 7 Things (2551)
- See You Again (2551)
- Fly on The Wall (2552)
- Can't Be Tamed (2553)
- Who Owns My Heart (2553)
- We Can't Stop (2556)
- Wrecking Ball (2556)
- Adore You (2556)
- Dooo It! (2558)
- Lighter (2558)
- BB Talk (2558)
- Malibu (2560)
- Younger Now (2560)
- Midnight Sky (2563)
- Prisoner ft. Dua Lipa (2563)
อัลบั้มพิเศษ (EP).
- Party in the U.S.A. (2552)
- When I Look at You (2553)
- Mother's Daughter (2562)
- The Best of Both Worlds (2549)
- Nobody's Perfect (2550)
- Life's What You Make It (2550)
- The Climb (2551)
- Let's Get Crazy (2552)
- He Could Be the One (2552)
- Ordinary Girl (2553)
ฮันนาห์ มอนทานา
ฮันนาห์มอนทานา
พระเยซูบนกางเขน
แม็กซิมา (ซอฟท์แวร์)
Maxima เป็น ซอฟต์แวร์เสรี เพื่องาน computer algebra system (CAS) พัฒนาขึ้นด้วยภาษา common lisp โดยอิงจาก Macsyma รุ่นปีคศ. 1982 โดย Maxima ใช้ GNU General Public License และทำงานบนแพลตฟอร์มแบบ POSIX เช่น Mac OS X, Unix, BSD และ Linux รวมถึง Microsoft Windows
Maxima สามารถใช้ gnuplot ในการพลอตกราฟทั้งสองและสามมิติ
การใช้ "solve" เพื่อแก้สมการ
นอกจากนี้ยังใช้สร้างผลลัพธ์ให้ TeX ได้ด้วย "tex" เช่น
ซึ่งนอกจากจะนำไปใช้ใน LaTeX แล้วยังสามารถนำไปใช้ร่วมกับ ของ MediaWiki และจะให้ผลดังนี้
จิมิ เฮนดริกซ์
เจมส์ มาร์แชลล์ เฮนดริกซ์  หรือชื่อเกิด จอห์นนี อัลเลน เฮนดริกซ์  (27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942 - 18 กันยายน ค.ศ. 1970) เป็นนักกีตาร์ นักร้อง นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เขาได้รับการยอมรับว่าเป็นนักกีต้าร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรีร็อก โดยนักดนตรีและนักวิจารณ์มากมายในแวดวงบันเทิง และเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่มีบทบาทต่อดนตรีหลายๆ แนวในยุคของเขา หลังจากประสบความสำเร็จในยุโรปในช่วงแรก จึงเริ่มมีชื่อเสียงในสหรัฐอเมริกา หลังจากการแสดงใน มอนเทอเรย์ป็อปเฟสติวัล ต่อมาเขาก็ได้เล่นเป็นวงหลักในเทศกาลวูดสต็อกปี 1969 และเทศกาลไอเซิลออฟไวต์ ในปี 1970 บ่อยครั้งเฮนดริกซ์ชอบที่จะใช้เสียงโอเวอร์ไดรว์ฟแบบดิบๆ จากตู้แอมป์ร่วมกับ Gain (ปริมาณเสียงที่ส่งมาจากกีต้าร์) จำนวนมาก รวมไปถึง Treble (เสียงย่านแหลม) ด้วย ซึ่งได้ช่วยพัฒนาเทคนิคในการทำให้เกิดเสียง Feedback (เสียงหอน) จากแอมป์กีตาร์เฮนดริกซ์เป็นหนึ่งในนักดนตรีที่ทำให้แป้นเหยียบวาห์-วาห์ ได้รับความนิยมในดนตรีร็อกกระแสหลัก ซึ่งเขามักจะใช้เพื่อขยายขอบเขตของระดับเสียงในโซโล่ของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการดันสายที่เป็นเสียงสูง และการใช้เลกาโตที่ยืนพื้นบนสเกลเพนทาโทนิก เขาได้รับอิทธิพลในการเล่นมาจากศิลปินในแนวบลูส์ เช่น B. B. King, Muddy Waters, Howlin' Wolf, Albert King และ Elmore Jame
นักกีต้าร์แนวอาร์แอนด์บีและโซล อย่าง Curtis Mayfield, Steve Cropper เช่นเดียวกับดนตรีโมเดิร์นแจ๊ส ในปี 1966 เฮนดริกซ์ผู้ซึ่งได้ร่วมเล่นและบันทึกเสียงกับวง ลิตเทิล ริชาร์ด ในระหว่างปี
1964 ถึง 1965 ได้เคยบอกว่า "ผมอยากจะทำกับกีต้าร์ของผมในสิ่งที่ลิตเทิล ริชาร์ดทำกับเสียงร้องของเขา
การ์โลส ซันตานา ได้ให้ความเห็นว่าดนตรีของเฮนดริกซ์อาจจะได้รับอิทธิพลมาจากวิถีชีวิตของชาวอเมริกันของเขา ในฐานะโปรดิวเซอร์ เฮนดริกซ์ได้ใช้ห้องบันทึกเสียงในการต่อยอดความคิดของเขา ซึ่งเขาเป็นคนแรกๆ ที่ได้ทดลองเกี่ยวกับเสียงแบบสเตอริโอ และ เทคนิค Phasing สำหรับบันทึกเสียงเพลงร็อก
เฮนดริกซ์ ได้รับรางวัลที่มีเกียรติเกี่ยวกับวงการเพลงร็อกมากมายตลอดชีวิตเขา และยังได้รับเพิ่มมาหลังจากที่เขาเสียชีวิตไปแล้วอีกมาก รวมถึงได้มีชื่ออยู่ในยูเอสร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม ในปี 1992 และยูเคมิวสิกฮอลออฟเฟมในปี 2005 ที่อังกฤษก็มีป้ายชื่อของเขา ณ บ้านที่เขาเคยอาศัยที่ถนนบรู๊ก ใน ลอนดอน เมื่อเดือนกันยายนปี 1997 ดาวที่เป็นชื่อของเขาที่ฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม(ตั้งอยู่ที่ 6627 ฮอลลีวูด บูเลวาร์ด) ได้ถูกทำขึ้นมาในปี 1994 ในปี 2006 ผลงานอัลบั้มเปิดตัวในยูเอสของเขา "อาร์ ยู อิคเพียเรียนซ์"  ได้รับเลือกให้อยู่ใน United States National Recording Registry และนิตยสารโรลลิงสโตน ให้เฮนดริกซ์อยู่อันดับ 1 ในบรรดานักกีตาร์ ในหัวข้อ 100 อันดับ นักกีตาร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล ในปี 2003 เขายังเป็นคนแรกที่ถูกเสนอชื่อเข้าสู่ Native American Music Hall of Fame อีกด้วย
บรรพบุรุษและวัยเด็ก.
จิมมี เฮนดริกซ์ มีเชื้อสายแอฟริกัน-อเมริกัน , ไอริซ และบรรพบุรุษยยังเป็นชนเผ่า เชอโรคี , ปู่ทวดของจิมมิ เฮนดริกซ์มีเชื้อสายเป็นเชอโรคี "Geroge" ได้เข้าแต่งงานกับชาวไอแลนด์นามว่า "Moore" ทั้งคู่มีบุตรนามว่า Robert ได้แต่งงานกับหญิงสาวเชื้อแอฟริกัน - อเมริกันนามว่า "Fanny" ในปีค.ศ. 1883 Robert และ Fanny มีลูกสาวนามว่า Zenora "Nora" Rose Moore , ปู่ของเฮนดริกซ์ "Bertran Philander Ross Hendrix" (เกิด 1866) เป็นผลมาจาการนอกใจแฟนสาวผิวสี ที่รู้จักกันในนาม "Fanny" และผู้ประกอบการค้าข้าวจากเออร์บานา , รัฐโอไฮโอ , รัฐอิลลินอยส์ และเป็นหนึ่งคนผิวขาวที่ร่ำรวยในบริเวณอาเขตในช่วงเวลานั้น ในวันที่ 10 มิถุนายน 1919 , เฮนดริกซ์และมอนรูนมีลูกชายอีกคนโดยได้ตั้งชื่อว่า เจมส์ เอเลน โรส เฮนดริกซ์ คนส่วนมากเรียกว่า เอล
นอกเหนือจากเรื่องดนตรีหรือวัฒนธรรมแล้ว ในปลายปี 2016 นักวิทยาศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก ร่วมกับนักวิทยาศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย วิทยาเขตซานตาครูซ ได้ตั้งชื่อพืชชนิดใหม่ว่า "Dudleya hendrixii" เพื่อเป็นเกียรติแก่จิมมี่ เฮนดริกซ์ ด้วย เนื่องจากขณะค้นพบได้ฟังเพลง "Voodoo Child" ของเฮนดริกซ์อยู่ ซึ่งพืชชนิดนี้เป็นพืชในวงศ์กุหลาบหิน (Crassulaceae) มีความสูงประมาณหนึ่งฟุต ใบฉ่ำน้ำและมีเนื้อเยื่อเยอะ ดอกขาวบาง มีสีชมพูอมขาว ผลัดใบและตายในช่วงฤดูร้อน แต่จะกลับมางอกใหม่ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง เป็นพืชที่หายากใกล้สูญพันธุ์ เนื่องจากถูกคุกคามทางด้านถิ่นที่อยู่จากการรุกรานของมนุษย์ และพบเพียงพื้นที่ไม่กี่ไร่ในรัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย ในเม็กซิโก เท่านั้น
จิมมี่ เฮนดริกซ์
จิมมี เฮนดริกซ์
โยโมงิอุ
โยโมงิอุ (; "คฤหาสน์หญ้าคา") เป็นบทที่ 15 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท เป็นบทที่ดำเนินเรื่องช่วงระหว่างบท อะคะชิ และ มิโอะซึคุชิ
ที่มาของชื่อบท โยโมงิอุ.
โยโมงิ (蓬 - ヨモギ yomogi ) หรือ Japanese mugwort มีชื่อทางวิชาการว่า "Artemisia indica" var. "maximowiczii" โยะโมะงิเป็นพืชป่าที่อยู่ในสกุลโกฐจุฬาลัมพา เป็นพืชที่โตเร็วมาก สามารถโตได้ถึง 1.2 เมตร แตกหน่อขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว มีดอกเล็กๆสีน้ำตาลอมเหลือง 2 เพศในดอกเดียว ออกดอกช่วงเดือนกรกฎาคมถึงพฤศจิยายน สามารถปลิวไปตามลมได้เพื่อขยายพันธุ์ ใบเป็นรูปขนนก มีขนใต้ใบ เป็นสมุนไพร และ สามารถนำมาทำขนมที่เรียกว่า คุสะโมจิ
โยโมงิอุ ( 蓬生) หมายถึง บ้านทรุดโทรมพุพังที่รกด้วยหญ้าและวัชพืช เช่น โยะโมะงิ
ช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไปยังหาดสุมะนั้น ไม่มีผู้ใดคอยดูแลซุเอะสึมะฮะนะ เจ้าหญิงแห่งฮะตะจิเลย เมื่อขาดการดูแล คฤหาสน์ที่นางพำนักก็เก่าโทรมพุพังไป นกเค้าแมวร้องเสียงน่ากลัวออกมาจากป่า ผีป่าโคะดะมะปรากฏตนหลอกหลอน วัชพืชพงหญ้าแขมรกเรื้อสูงจดหลังคา เถาวัลย์เรื้อนบังประตูเข้าออกหนาทึบ เด็กเลี้ยงวัวถึงกับต้อนวัวและม้าเข้ามากินหญ้าในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน พายุพัดโถงทางเดินจนพังทลาย กระทั่งโขมยขโจรยังเมินเพราะไม่มีอะไรให้ลักขโมย
เจ้าหญิงแห่งฮิตะจิมีป้าคนนึง ป้านางแค้นเคืองมารดาของนางมาก บัดนี้คฤหาสน์ของซุเอะสึมุฮะนะนั้นทรุดโทรมเต็มที ป้าของนางจึงคิดจะจ้างซุเอะสึมุฮะนะที่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงไปเป็นพี่เลี้ยงของลูกๆ ป้าของนางภูมิใจมากที่สามีได้รับตำแหน่งเป็นรองเจ้าเมืองดะไซฟุอันห่างไกล นางขึ้นรถเทียมวัวหรูมาเทียบหน้าคฤหาสน์พุพังของซุเอะสึมุฮะนะ และพยายามหว่านล้อมให้ซุเอะสึมุฮะนะไปดะไซฟุเป็นพ่เลี้ยงเด้กให้ได้ แต่ซุเอะสึมุฮะนะไม่ยอม ป้าของนางจึงขอนำบ่าวไพร่รู้งานทั้งหลายในคฤหาสน์ไปด้วยจนหมด องค์หญิงต้องร้องไห้ด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง
รถเทียมวัวของเก็นจิผ่านมายังทางคุ้นตา ซึ่งบัดนี้ดอกฟุจิบานสะพรั่งย้อยช่อล้อลมลงมาจากกิ่งต้นสนยักษ์ กิ่งหลิวไร้การตัดแต่งลู่สู่พื้นที่รกเรื้อราวป่าละเมาะ เขาจึงสั่งหยุดรถและให้โคะเระมิตสึเข้าไปสำรวจภายใน เก็นจิรู้ว่าซุเอะสึมุฮะนะคงยังต้องพำนักอยู่ ณ ที่นี้ โคะเระมิตสึใช้แซ่ม้าตวัดแผ้วถางทางรกเรื้อให้เก็นจิเดินตามเข้าไป จนเปียกไปหมดทั้งเท้าถึงหัวเข่า กระนั้นความมั่นคงในรักขององค์หญิงแห่งฮิตะจิประทับใจเก็นจิอย่างมาก แม้จะไม่รักใคร่เอ็นดูนัก แต่เขาก็รับตัวนางไปดูแลอย่างสุขสบายจนตลอดชีวิต
สถาปัตยกรรมยุคเรอเนสซองซ์
มหาวิหารซันตามาเรียโนเวลลา
มหาวิหารซานตามาเรียโนเวลลา (ภาษาอังกฤษ: Basilica of Santa Maria Novella; ภาษาอิตาลี: Santa Maria Novella) เป็นวัดคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอธิคและเรอเนซองส์ตอนต้น มหาวิหารซานตามาเรียโนเวลลามีงานจิตรกรรมฝาผนังสำคัญๆ ของจิตรกรผู้มีชื่อเสียงหลายคนของฟลอเรนซ์ เช่นงานในชาเปลทอร์นาบุโอนิ โดย โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา, ในชาเปลสปาโยลิ หรืองานในระเบียงคดโดย เปาโล อูเชลโล และงานศิลปะชนิดอื่นๆ เช่นกางเขนของ ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี
วัดนี้เรียกว่าวัดใหม่ (Novella) เพราะเป็นวัดที่สร้างบนชาเปลเดิมที่สร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่อนักบวชโดมินิคันได้รับสถานที่ในปี ค.ศ. 1221 นักบวชก็ตัดสินใจสร้างวัดใหม่และระเบียงคดติดกัน ตัววัดออกแบบโดยหลวงพ่อโดมินิคันสององค์ ฟราซิสโน ฟิโดเร็นติโน และฟราริสโตโร ดา แค็มพิ ตัววัดเริ่มสร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ราวปี ค.ศ. 1246 และเสร็จราว ค.ศ. 1360 ภายใต้การคุมงานของฟรา ลาโคโพ ตาเล็นติ เป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์-กอธิค โดยมีหอระฆังที่เก็บของมีค่า ในขณะนั้นส่วนล่างของด้านหน้าแบบกอธิคเท่านั้นที่เสร็จ ประตูสามประตูเป็นประตูโค้ง นอกนั้นด้านล่างของด้านหน้าเป็นซุ้มโค้งบอดแยกด้วยเสา ข้างล่างเป็นซุ้มแหลมแบบกอธิคเป็นแถบขาวเขียว ลายนี้ต่อเนื่องไปจนรอบลานวัด วัดได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1420
Basilica of Santa Maria Novella
วัดซานตามาเรียโนเวลลา (ฟลอเรนซ์)
ซานตามาเรียโนเวลลา (ฟลอเรนซ์)
วังปิตตี
วังปิตตี  เป็นวังแบบเรอแนซ็องส์ที่ตั้งอยู่ที่ด้านใต้ของแม่น้ำอาร์โน ไม่ไกลจากสะพานเวกกีโอ (Ponte Vecchio) ในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ตัววังเดิมสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1458 และเดิมเป็นที่พำนักของลูกา ปิตตี (Luca Pitti) นายธนาคารชาวฟลอเรนซ์ ต่อมาวังก็ถูกตระกูลเมดีชีซื้อไปในปี ค.ศ. 1539 และกลายมาเป็นที่พำนักหลักของตระกูลแกรนด์ดุ๊กแห่งทัสกานี นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นที่สะสมงานศิลปะต่าง ๆ เป็นจำนวนมหาศาล
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 วังปิตตีใช้เป็นที่บัญชาการของจักรพรรดินโปเลียนแห่งฝรั่งเศส และต่อมาก็ใช้เป็นวังหลวงของอาณาจักรอิตาลีแต่ก็เพียงระยะเวลาอันสั้น วังและข้าวของภายในวังได้รับการอุทิศให้เป็นสมบัติของประชาชนอิตาลีโดยพระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 ในปี ค.ศ. 1919 ปัจจุบันเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ และเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง มีงานสะสมต่าง ๆ นอกเหนือจากงานสะสมที่มาจากตระกูลเมดีชี
พาลัซโซพิตติ
สหมงคลฟิล์มอินเตอร์เนชั่นแนล
โบสถ์น้อยซัสเซตตี
ชาเปลซาสเซ็ตติ (ภาษาอังกฤษ: Sassetti Chapel; ภาษาอิตาลี: Cappella Sassetti) เป็นชาเปลที่ตั้งอยู่ภายในวัดซานตาทรินิตาที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สิ่งที่สำคัญที่สุดภายในชาเปลคืองานจิตรกรรมฝาผนังชิ้นเอกโดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาที่เป็นภาพชุดชีวิตของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิ
ฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติ (Francesco Sassetti) (ค.ศ. 1421-ค.ศ. 1490) ผู้เป็นผู้จัดการผู้มีอำนาจของธนาคารเมดิชิที่เจนัว ในปี ค.ศ. 1478 ฟรานเชสโกซื้อชาเปลนักบุญฟรานซิสจากวัดซานตาทรินิตาในเมืองฟลอเรนซ์ หลังจากที่ทางวัดโดมินิคันซานตามาเรียโนเวลลาไม่ยอมรับข้อเสนอที่จะให้ตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพฉากชีวิตของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิในชาเปลที่เคยเป็นของตระกูลเมดิชิ แต่ชาเปลนั้นก็มาตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังโดยเกอร์ลันเดาที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อว่าชาเปลทอร์นาบุโอนิ (Tornabuoni Chapel) มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14
ฟรานเชสโกจ้างจิตรกรที่มีชื่อเสียงที่สุดในฟลอเรนซ์ขณะนั้น--โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา วันลงนามในสัญญาลงชื่อใกล้กับภาพเหมือนของฟรานเชสโกและภรรยาในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1480 แม้ว่าการเขียนภาพจะไม่ได้เริ่มจนระหว่างปี ค.ศ. 1483 ถึงปี ค.ศ. 1486 ส่วนฉากแท่นบูชาเอกของชาเปลเป็นภาพ “การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1485
ภายในชาเปลเกอร์ลันเดาเขียนภาพชุดชีวิตของนักบุญฟรานซิสที่รวมภาพบุคคลสำคัญๆ หลายคนในสังคมและฉากภูมิทัศน์ร่วมสมัยของฟลอเรนซ์ขณะนั้น ลักษณะงานส่วนใหญ่มีอิทธิพลมาจากตระกูลการเขียนภาพแบบเฟลมมิชโดยเฉพาะจากงาน “ฉากแท่นบูชาพอร์ตินาริ” โดย ฮูโก ฟาน เดอร์ โกส์ที่ถูกนำกลับมาฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 (ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ)
ชาเปลซาสเซ็ตติได้รับการบูรณะในปี ค.ศ. 2004
ชาเปลก็เช่นเดียวกับตัววัดที่ตั้งที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบกอธิค
ภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนบนผนังสามด้านภายในกรอบตกแต่ง สองด้านของชาเปลเป็นที่บรรจุศพของฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติและภรรยานอรา คอร์ซิภาพใต้ซุ้มตกแต่งทองโดยจูลิอาโน ดา ซานกาลโล ฉากแท่นบูชาเอกตรงกลางชาเปลล้อมรอบด้วยการตกแต่งให้เหมือนหินอ่อนเป็นกรอบ สองข้างฉากเป็นภาพฟรานเชสโกและนอราคุกเข่าแสดงความเคารพไปทางฉากแท่นบูชา ฟรานเชสโกทางขวานอราทางซ้าย
นอกจากจะเขียนจิตรกรรมฝาผนังของภายในชาเปลแล้วเกอร์ลันเดาก็ยังเขียนส่วนที่เป็นแขนกางเขนของวัดด้วย แต่ถูกฉาบปูนทับในคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่มาพบอีกครั้งในปี ค.ศ. 1895 งานนอกชาเปลระบุว่าวาดโดยพี่น้องเกอร์ลันเดา (โดเม็นนิโค, ดาวิด, เบเนเด็ตโต) และผู้ช่วย เกอร์ลันเดาใช้ทัศนมิติที่ทำให้ผู้ดูจากข้างล่างมองเห็นภาพที่ดูเหมือนจะถูกต้องตามความเป็นจริง
ฉากแรกที่เขียนเหนือชาเปลคือ “ประกาศกีทิเบอร์ทีนประกาศการมาเกิดของพระเยซู” แก่ออกัสตัส ซีซาร์ สันนิษฐานกันว่าใบหน้าของประกาศกีคือใบหน้าของซิบิเลียลูกสาวของฟรานเชสโก บนเสาที่แยกชาเปลซาสเซ็ตติจากชาเปลอื่นเป็นภาพรูปปั้นของเดวิดแบบจิตรกรรมเอกรงค์ บนเพดานของชาเปลเป็นประกาศกีสี่องค์ล้อมรอบด้วยเพลิงทองและถือแถบที่ประกาศคำพยากรณ์ที่เวอร์จิล (Virgil) เป็นผู้กำหนด
ระบุกันว่าใบหน้าเท่านั้นที่วาดโดย เกอร์ลันเดา ส่วนร่างวาดโดยเวิร์คช็อพ
ชีวิตของนักบุญฟรานซิส.
จิตรกรรมฝาผนังชุดชีวิตวาดบนผนังสามด้านของชาเปลเป็นฉากจากประวัติของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิที่มีด้วยกันทั้งหมดหกฉาก:
เกอร์ลันเดาอาจจะไม่เคยเห็นภาพชุดชีวิตของนักบุญฟรานซิสในมหาวิหารเซนต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิที่อาซิซิ แต่น่าจะทราบถึงภาพชุดเดียวกันในชาเปลบาร์ดิในบาซิลิกาซานตาโครเชในฟลอเรนซ์ที่วาดโดยจอตโต ดี บอนโดเนในคริสต์ศตวรรษที่ 14
“นักบุญฟรานซิสสละสมบัติ”.
ฉากนี้ตั้งอยู่ที่มุมซ้ายบนของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสประกาศสละสมบัติทางโลกทั้งหมดโดยถอดเสื้อผ้าออกหมดต่อหน้าสาธารณชนโดยมีบาทหลวงแห่งเปรูเจียเป็นผู้ปกป้อง พ่อที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงถูกรั้งตัวอยู่ทางซ้าย ฉากในภาพเป็นฉากในเมืองทางตอนเหนือของยุโรปที่เชื่อกันว่าเป็นเมืองเจนีวาหรือลีอองที่ซาสเซ็ตติเคยไปทำงานให้ตระกูลเมดิชิ ตัวแบบรองๆ ในภาพอาจจะวาดโดยพี่น้องของโดเม็นนิโคและเวิร์คช็อพ
“อนุมัติกฎฟรานซิสกัน”.
ฉากนี้ตั้งอยู่ตรงกลางด้านบนของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสเข้าเฝ้าสมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3ที่มหาวิหารเซนต์จอห์นแลเตอร์รันในโอกาสที่ทรงอนุมัติลัทธิฟรานซิสกัน ฉากเกิดขึ้นภายในมหาวิหารซึ่งทำให้ซุ้มโค้งของชาเปลเปรียบเหมือนซุ้มประตูชัย (triumphal arch) รายละเอียดอื่นๆ ในภาพแสดงว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นที่ฟลอเรนซ์แทนที่จะเป็นโรม เพราะฉากหลังเป็นจตุรัสซินยอเรีย (Piazza della Signoria),พาลัซโซ เวคคิโอ (Palazzo Vecchio) และศาลาลันซิ (Loggia dei Lanzi) (ที่ขณะนั้นยังไม่มีรูปปั้นต่างๆ) การเลือกฟลอเรนซ์ก็เป็นนัยในการแสดงถึงความมีอำนาจและฐานะของฟลอเรนซ์ในขณะนั้น ในหมู่นักมนุษย์วิทยาถือกันว่าฟลอเรนซ์เป็นโรมหรือเยรุซาเล็มใหม่
ภาพร่างของงานชิ้นนี้ที่ปัจจุบันอยู่ที่เบอร์ลินแสดงให้เห็นว่าเกอร์ลันเดาตั้งใจจะเขียนภาพที่มีลักษณะโบราณกว่าภาพที่เห็นในปัจจุบันเป็นแบบไอคอนตามแบบจิตรกรรมฝาผนังในวัดซานตาโครเชโดยไม่มีภาพเหมือน แต่มาเปลี่ยนแปลงโดยการแบ่งภาพออกเป็นสามตอน: บันได, วัด และฉากหลัง ทางด้านขวาด้านหน้าเป็นภาพพี่เขยของซาสเซ็ตติ กอนฟาโลเนียริ ดิ จุสติเซีย อันโตนิโอ พุชชิ (Gonfaloniere di Giustizia Antonio Pucci), นายจ้างลอเรนโซ เดอ เมดิชิ; ตัวฟรานเชสโกเองและลูกชายเฟเดอริโค ลอเรนโซยกมือทักทายอักโนโล โพลิเซียโน ครูของลูกชายสามคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดตามมา (จุยเลียโน (Giuliano di Lorenzo de' Medici), เปียโร (Piero di Lorenzo de' Medici) และ จิโอวานนิ ผู้ต่อมาเป็นพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ตามด้วยสมาชิกของสถาบันมนุษย์วิทยา ลุยจิ พุลชิ (Luigi Pulci) และ มัตเตโอ ฟรังโค (Matteo Franco) ซาสเซ็ตติชี้ไปทางกลุ่มลูกชายอีกด้านหนึ่งของบันได: กาเลอัซโซ, เทโอโดโร และโคสิโม
ภาพนี้ได้ชื่อว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของเกอร์ลันเดาแสดงภาพเหมือนของคนสำคัญๆ ในฟลอเรนซ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ไม่เหมือนกับงานของบอตติเชลลีที่ก็เขียนภาพของตระกูลเมดิชิเช่นกัน แต่งานของบอตติเชลลีไม่มีลักษณะเก๋ (stylised) หรือ เทิดทูนตัวแบบ (idealised) เท่างานของเกอร์ลันเดา
“นักบุญฟรานซิสลุยไฟ”.
ฉากนี้ตั้งอยู่ที่มุมขวาบนของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสเทศนาสุลต่านอัล-คามิลแห่งจักรวรรดิออตโตมัน (Al-Kamil) ผู้มีพระราชโองการให้นักบุญฟรานซิสลุยไฟเพื่อเป็นการพิสูจน์ถึงความศรัทธา องค์ประกอบของภาพคล้ายงานของจอตโตในวัดซานตาโครเชโดยมีสุลต่านอยู่กลางภาพ นักบุญฟรานซิสอยู่ทางขวากับหลวงพ่อฟรานซิสกันที่ติดตามมา แต่ความสามารถในการเขียนตัวแบบด้านหน้าที่หันหลังให้ผู้ดูทำให้เป็นงานที่เรียกว่าดีที่สุดในภาพชุดนี้
“ปาฏิหาริย์ของแผลศักดิ์สิทธิ์”.
ฉากนี้ตั้งอยู่ที่มุมซ้ายล่างของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสคุกเข่าอ้าแขนรับการมาปรากฏตัวของพระเยซูบนกางเขนรับโดยกลุ่มเทวดาเชอรูบิม จิตรกรรมฝาผนังเขียนภายในสิบวัน แม้ว่าองค์ประกอบของภาพจะคล้ายกับงานของจอตโตในวัดซานตาโครเช แต่เกอร์ลันเดาน่าจะได้รับแรงบันดาลใจจากงานแกะหินอ่อนนูนบนแท่นเทศน์ของเบ็นเนเด็ตโต ดา มาเอียโน (Benedetto da Maiano) ในวัดซานตาโครเชเช่นกัน ปาฏิหาริย์ในภาพเกิดขึ้นที่ลาเวอร์นา (La Verna) ที่เห็นปราสาทอยู่ในฉากหลังที่วาดอย่างละเอียดละออรวมทั้งกวางที่วาดอย่างงดงาม ทางขวาเป็นภาพเมืองริมฝั่งทะเลสาบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของปิซาที่รวมทั้งมหาวิหารปิซาและหอเอนปิซา
“ความตายของนักบุญฟรานซิส”.
ฉากสุดท้ายของภาพชุดอยู่ทางมุมล่างซ้ายของผนังเป็นฉากที่เขียนเสร็จภายใน 28 วัน เป็นภาพร่างของนักบุญฟรานซิสที่เสียชีวิตไปแล้วที่นอนอยู่บนแท่นวางร่างผู้เสียชีวิต (catafalque) กลางวัดแบบเรอเนสซองซ์ ล้อมรอบไปด้วยนักบวชและคนอื่นๆ การวางองค์ประกอบมาจากงานของจอตโตในวัดซานตาโครเชที่จะเห็นได้จากรายละเอียดต่างๆ เช่นการวางท่าของนักบวช แต่เกอร์ลันเดาจะเพิ่มรายละเอียดที่ต่างออกไปเช่นฉากหลังที่ยิ่งใหญ่ และท่าทางการตอบรับของบุคคลต่างๆ ในภาพ
ชายสามคนทางขวาที่เป็นพ่อและลูกชายกับหลานอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวซาสเซ็ตติ ทางด้านขวาเป็นครูโปลิเซียโนที่ยืนข้างบาโทโลมิโอ โฟนซิโอ (Bartolomeo Fonzio)
“นักบุญฟรานซิสชุบชีวิตเด็ก”.
ฉากนี้เป็นฉากที่เกิดขึ้นหลังจากนักบุญฟรานซิสเสียชีวิตไปแล้วที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวซาสเซ็ตติฉะนั้นจึงตั้งอยู่ตรงกลางชาเปลไม่อยู่ในลำดับเรื่องตามกาลเวลาที่เกิดขึ้น เป็นภาพการชุบชีวิตของเด็กผู้ชายที่ตายเพราะตกจากพาลัซโซสปินิ เฟโรนิ (Palazzo Spini Feroni) วังในจตุรัสที่อยู่หน้าวัดซานตาทรินิตา จากหลักฐานที่น่าเชื่อถือเกอร์ลันเดาได้รับแรงบันดาลใจจากภาพ “เก็บภาษี” ภายใน ชาเปลบรันคาชชิ (Brancacci Chapel) ที่วาดโดยมาซาชิโอ
เด็กที่ได้รับการชุบชีวิตอยู่กลางองค์ประกอบของภาพ นั่งประสานมือบนที่นอนที่คลุมด้วยผ้าและเครื่องตกแต่งอย่างตะวันออก นักบุญฟรานซิสปรากฏตัวให้พรจากฟ้าด้านบนของภาพ สองข้างภาพเป็นกลุ่มคนที่เห็นเหตุการณ์ ในบรรดาผู้คนก็มีผู้ที่เป็นที่รู้จักกันในฟลอเรนซ์ในสมัยนั้น ผู้หญิงห้าคนทางด้านซ้ายอาจจะเป็นลูกสาวของฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติ สามีและคู่หมั้นอยู่ทางขวา ชายคนสุดท้ายของแถวซ้ายแรกคือตัวเกอร์ลันเดาเอง และที่น่าสังเกตอีกอย่างหนึ่งคือสาวใช้ชาวมัวร์ คนอื่นๆ ทางขวาก็มี มาโซ เดกลิ อัลบิซซิ (Maso degli Albizzi), อักโนโล อัคเชียโอลิ ดิ คัสสาโน (Agnolo Acciaioli di Cassano), ปัลลา สโตรซซิ (Palla Strozzi) และ เนริ ดิ จิโน คัปโปนิ (Neri di Gino Capponi) สองคนสุดท้ายอาจจะเป็นโพลซิอาโนและโฟนซิโอ
นอกจากนั้นฉากนี้ยังมีความสำคัญตรงที่แสดงรายละเอียดของจตุรัสซานตาทรินิตาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยเห็นด้านหน้าวัดที่ยังเป็นแบบโรมาเนสก์, พาลัซโซสปินิ เฟโรนิที่ดูเหมือนป้อมและสะพานซานตาทรินิตา (Ponte Santa Trinita) ก่อนที่จะได้รับการตกแต่ง กลุ่มคนสามคนที่ยืนอยู่ปลายที่นอนว่ากันว่าเป็นผู้รับใช้
ฉากแท่นบูชาเอก.
“การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ” เขียนในปี ค.ศ. 1485 ภาพนี้ได้ชื่อว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของเกอร์ลันเดาและของตระกูลการเขียนแบบฟลอเรนซ์ เป็นงานที่มีอิทธิพลมาจากตระกูลการเขียนภาพแบบเฟลมมิชโดยเฉพาะจากงาน “บานพับภาพพอร์ตินาริ” โดย ฮูโก ฟาน เดอร์ เกาะส์ ที่ถูกนำกลับมาฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 โดยตระกูลพอร์ตินาริสำหรับวัดซานอีจิดิโอ อิทธิพลที่ได้รับจะเห็นได้จากการวางองค์ประกอบและลักษณะการวาดที่เหมือนจริงของคนเลี้ยงแกะสามคนทางขวาของภาพที่คนหนึ่งเป็นภาพเหมือนตนเอง บนกรอบมีคำจารึก “ผู้ให้ความชื่นชมแก่พระแม่มารี” (“Ipsum quem genuit adoravit Maria”) ซึ่งอาจจะหมายถึงความรู้สึกของเกอร์ลันเดาเอง
นอกจากได้รับอิทธิพลของการเขียนของภาพเขียนเฟล็มมิชแล้วเกอร์ลันเดาก็ยังให้ความสนใจกับการวาดรายละเอียดทุกอย่างในภาพ และแต่ละอย่างที่วาดก็เป็นสัญลักษณ์; ทัศนมิติของภาพมีความรู้สึกว่าเบาและค่อยกลืนหายไปกับฉากหลังที่เป็นรายละเอียดของเนินและเมือง เมืองที่ใกลที่สุดทางขวาเป็นสัญลักษณ์ของเยรุซาเล็มที่มีโดม ด้านหน้าของเมืองมีต้นไม้ที่ตายแล้วซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าได้รับความพ่ายแพ้จากการโจมตี เมืองทางซ้ายคือโรมซึ่งมีที่เก็บศพของออกัสตัส ซีซาร์ และ เฮเดรียนผู้ได้รับคำพยากรณ์เกี่ยวการมากำเนิดของพระเยซู (ผู้ขณะนั้นเชื่อกันว่าถูกบรรจุไว้ใต้ประตูมิลิซี (Torre delle Milizie)) แต่ในตัวเมืองมีวัดที่ดูคล้ายมหาวิหารฟลอเรนซ์ ซึ่งเป็นนัยว่าฟลอเรนซ์คือกรุงโรมใหม่
สองข้างฉากแท่นบูชาขนาบด้วยฟรานเชสโก และนอรา ซาสเซ็ตติผู้อุทิศคุกเข่าถวายความเคารพ
ฉากในภาพเกิดบนลานดอกไม้โดยมีพระแม่มารีอยู่ทางซ้ายด้านหน้าคุกเข่าต่อหน้าพระบุตรที่นอนอยู่หน้าโลงหินโรมันที่มีคำจารึกว่า “"Ense cadens soly mo Pompei Fulvi[us] augur Numen aitquae me conteg[it] urna dabit"” ที่เป็นนัยถึงการมากำเนิดของพระเยซูตามคำทำนายของฟุลเวียสที่ถูกสังหารโดยนายทหารโรมันปอมเปย์ผู้ยิ่งใหญ่ (Pompey the Great) ระหว่างการที่โรมันได้รับชัยชนะต่อเยรุซาเล็ม คำพยากรณ์กล่าวว่าจากโลงหินของฟุลเวียสพระผู้เป็นเจ้าจะมากำเนิดซึ่งเป็นนัยถึงชัยชนะของคริสต์ศาสนจักรต่อผู้นอกรีต
ข้างๆ แมรีเป็นนักบุญโจเซฟมองไปทางด้านข้าง ฉากหลังมีเทวดาประกาศแก่คนเลี้ยงแกะถึงการมากำเนิดของพระเยซู ขณะที่ทางซ้ายเป็นขบวนของแมไจเดินผ่านซุ้มประตูชัย ที่มีคำจารึกว่า “นักบวชเฮียร์คานัสสร้างซุ้มนี้เพื่อเป็นเกียรติแก่ปอมเปย์ผู้ยิ่งใหญ่” (“Gn[eo] Pompeo Magno Hircanus Pont[ifex] P[osuit]”) ทางซ้ายคนสองคนที่อยู่ติดกับแมไจที่สุดจ้องมาทางแสงที่สว่างเหนือกระท่อมซึ่งเป็นแสงที่อาจจะมาจากดวงดาว หลังโลงหินเป็นวัวและลาซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์ของชาวยิวและชนเผ่าอื่นที่ไม่ใช่คริสเตียน
หินสามก้อนด้านหน้าภาพเป็นนัยถึงซาสเซ็ตติที่ในภาษาอิตาลีหมายถึงหินก้อนเล็กๆ บนหินก้อนหนึ่งมีนกโกลด์ฟินช์ซึ่งเป็นสัญญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูและการฟื้นชีพของพระองค์
Sassetti Chapel
Cappella Sassetti
พิพิธภัณฑ์อากาศและอวกาศแห่งชาติ
ผู้หญิงขายบริการ
กลุ่มรักเพศเดียวกัน
Madonna with the Carnation
ซี้ด 97.5 เอฟเอ็ม
กินเนสส์บุ๊ก
วิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์ (โอกแลนด์)