pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในงานเขียนแรก ๆ ของโทลคีน (ดูที่: "ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ") ชื่อของเทลเพริออนได้แก่ ซิลพิออน (Silpion), บันซิล (Bansil) และ เบลธิล (Belthil)
โน๊ตบุ๊ค
เตตริส
เตตริส  เป็นเกมแก้ปัญหาจัดเรียงตัวบล็อกที่หล่นลงมา จัดเรียงให้เป็นแถว เกมเตตริสนั้นเป็นเกมที่นิยมมากที่สุดเกมหนึ่ง โดยมีการนำมาทำซ้ำหลายครั้ง ตัวเกมออกแบบโดยอะเลคเซย์ ปายีตนอฟ (Alexey Pajitnov) นักออกแบบเกมชาวรัสเซียออกแบบสำหรับเล่นในเครื่อง Electronika 60 ไว้เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2527 (ซึ่งในสมัยนั้นยังเป็นสหภาพโซเวียตอยู่) โดยผู้ออกแบบกล่าวว่าชื่อเกมนั้นผู้ออกแบบได้นำคำศัพท์จากเลขกรีก คำว่า "เตตระ-" ที่หมายถึง 4 เนื่องจากชิ้นส่วนของตัวบล็อกแต่ละตัวนั้นจะประกอบด้วย 4 ชิ้นส่วน
เกมเตตริสนั้นเป็นหนึ่งในเกมที่มีการนำมาทำซ้ำมากที่สุดในโลกเกมหนึ่งไม่ว่าเครื่องเล่นวิดีโอเกม เครื่องเล่นเกมแบบพกพา เกมคอมพิวเตอร์ เกมบนโทรศัพท์มือถือ และอื่น ๆ อีกมาก
บ้านหลวงรับราชทูต
เพลงกล่อมเด็ก เป็นงานดนตรีปลอบโยน ใช้เล่นหรือร้องให้เด็ก ๆ ฟัง จุดประสงค์ของเพลงกล่อมเด็กนั้นมีมากมาย ในสังคมบางแห่งจะใช้เพลงกล่อมเด็กตามกันมาโดยสืบทอดวัฒนธรรมประเพณี นอกจากนั้น เพลงกล่อมเด็กยังใช้พัฒนาทักษะการสื่อสาร การชี้นำอารมณ์ การควบคุมดูแลความสนใจของทารกที่ยังแยกแยะเองไม่ได้ การปรับสภาพความตื่นตัวของทารก และการปรับพฤติกรรม บางทีสิ่งที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งของเพลงกล่อมเด็กคือช่วยให้เด็กนอนหลับ ด้วยเหตุนี้ เพลงดังกล่าวจะเป็นเพลงเรียบง่ายและซ้ำไปซ้ำมา เพลงกล่อมเด็กพบได้ในหลายประเทศ และมีมาตั้งแต่ยุคโบราณ
บีอีเอ ซิสเต็มส์
บริษัท บีอีเอ ซิสเต็มส์  ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1995 มีความเชี่ยวชาญในซอร์ฟแวร์โครงสร้างพิ้นฐานขององค์กร มีสำนักงานทั้งสิ้น 77 สำนักงานใน 37 ประเทศ รวมถึงประเทศไทยด้วย
กรีนเบย์ แพคเกอรส์
ออลนิปปอนแอร์เวย์
อักษรชวา
อักษรชวา (ภาษาชวา: "อักซาราจาวา") หรือ ฮานาจารากา  เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาชวา โดยก่อนหน้าที่จะใช้อักษรชวาเขียน ราว พ.ศ. 1900 ภาษาชวาเขียนด้วยอักษรปัลลวะ อีก 200 ปีถัดมาเขียนด้วยอักษรกวิ จนราว พ.ศ. 2200 อักษรชวาหรือจารากันจึงพัฒนาขึ้นมา อักษรนี้ถูกห้ามใช้ในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2483 -2488 ราวพ.ศ. 2000 มีการเขียนภาษาชวาด้วยอักษรอาหรับเช่นกัน เรียกว่าเปกอลหรือกันดิล ตั้งแต่เนเธอร์แลนด์นำการเขียนด้วยอักษรละตินเข้ามาเผยแพร่ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ทั้งอักษรชวาและอักษรอาหรับจึงถูกแทนที่ด้วยอักษรละติน ปัจจุบันอักษรชวาใช้ทางวิชาการและการประดับตกแต่ง ผู้ที่อ่านได้จะได้รับการยกย่องมากอักษรนี้เคยใช้เขียนภาษาบาหลีและภาษาซุนดา แต่ถูกแทนที่ด้วยอักษรละตินหมดแล้ว
อักษรชวาและอักษรบาหลีเป็นอักษรรุ่นใหม่ของอักษรกวิซึ่งสืบทอดมาจากอักษรพราหมี พัฒนาขึ้นในชวาเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 14 ใช้ในการเขียนเอกสารทางศาสนาในใบลาน อักษรกวิได้พัฒนามาเป็นอักษรชวาเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 22 อักษรชวาใช้ในศาลในสุรการ์ตาและยอร์กยาการ์ตา และแพร่หลายในเกาะชวาและหมู่เกาะซุนดาน้อย ใช้เขียนเอกสารทางประวัติศาสตร์ และอื่นๆ
ตัวอักษรโลหะสำหรับอักษรชวาผลิตขึ้นครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ. 2373 โดยชาวดัตช์ อักษรแบบตัวเขียนผลิตขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 25 ใน พ.ศ. 2469 ได้จัดมาตรฐานการสะกดคำภาษาชวา อย่างไรก็ตาม การใช้อักษรชวาถูกห้ามในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อญี่ปุ่นเข้ามายึดครอง ในปัจจุบันไม่มีหนังสือพิมพ์หรือวารสารตีพิมพ์ด้วยอักษรชวา และใช้ในงานวิชาการเท่านั้น การใช้ในชีวิตประจำวันถูกแทนที่ด้วยภาษาอินโดนีเซียซึ่งใช้สอนในโรงเรียน และสอนอักษรนี้เป็นรายวิชาหนึ่ง รัฐบาลท้องถิ่นในชวากลางใช้อักษรชวาในป้ายคู่กับภาษาอินโดนีเซียตั้งแต่ พ.ศ. 2555
อักษรชวามีอักษร 35 ตัว แต่แทนหน่วยเสียงต่างกันขึ้นกับว่าใช้เขียนภาษาใด พยัญชนะมีเสียงอะหรือออเป็นพื้นเสียง ซึ่งเสียงสระนี้จะเปลี่ยนไปตามเครื่องหมายสระ เครื่องหมายวรรคตอน เช่น จุลภาค มหภาค และเครื่องหมายคำพูดใช้ในบทกวี เขียนจากซ้ายไปขวาและเขียนโดยไม่เว้นระหว่างคำ พยัญชนะมี 2 แบบ คือ ตัวเต็ม (อักษรา) และตัวเชิง (ปาซางัน) มีอักษรพิเศษเรียก อักษรา มุรทา หรือ อักษรา เกเท ใช้เขียนชื่อบุคคลที่เป็นที่เคารพ สระมีสองชุดคือสระจมและสระลอย
อักษรตัวเต็มพื้นฐานมี 20 ตัวได้แก่
อักษรส่วนเพิ่ม.
เป็นอักษรที่เรียกอักษรมุรทาและมหาปรานา ใช้เขียนคำขึ้นต้นของชื่อบุคคลที่เป็นที่เคารพ โดยการใช้คล้ายกับการใช้อักษรตัวใหญ่ของอักษรละตินที่ใช้เขียนภาษาชวาในปัจจุบัน
อักษรชวามีการเรียงลำดับที่มีเอกลักษณ์ เพราะจะเป็นบทกวีในตัวของมันเองด้วย คือ "Hana caraka, data sawala, paḍa jayanya, maga baṭanga," ซึ่งมาจากนิทานพื้นบ้านเรื่องอายี ซากา ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับกษัตริย์องค์แรกของชวา อักษรชวานี้จะเรียงลำดับตามแบบของภาษาสันสกฤตก็ได้
ใช้เขียนภาษาซุนดา.
ชาวซุนดาบางส่วนใช้อักษรชวาในการเขียนภาษาซุนดา แต่ได้ดัดแปลงตัวอักษรและเปลี่ยนชื่อเรียกขากจากจารากันในภาษาชวาเป็นจาจารากัน มี 18 ตัวโดยตัดตัว "dha" และ "tha" ออกไป
ความตล้ายคลึงกับอักษรบาหลี.
รูปลักษณ์ของอักษรชวาและอักษรบาหลีคล้ายคลึงกัน แต่ใช้ยูนิโคดต่างกัน
กู่ เทียนเล่อ
กู่ เทียนเล่อ (; ชื่อภาษาอังกฤษ: Louis Koo) เป็นนักร้อง-นักแสดงชาวฮ่องกง มีชื่ออังกฤษว่า หลุยส์  และมีชื่อเล่นว่า กู่ไจ๋  เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2513 ที่เมืองจงซาน มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงในปี พ.ศ. 2536 โดยเป็นนักแสดงในสังกัดของทีวีบี ผลงานที่สร้างชื่อเสียงคือเรื่อง "มังกรหยก ตอน กำเนิดเอี้ยก้วย" (พ.ศ. 2538) "ทีมล่าพระกาฬ หรือ คดีกองปราบ ภาค 4" และ "เจาะเวลาหาจิ๋นซี"
กู่ เทียนเล่อ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย แต่ระหว่างเรียนก็เริ่มทำงานตั้งแต่อายุ 15 ปี ในซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ บ้าน จากนั้นก็ไปทำงาน
เป็นพนักงานทำความสะอาดที่ร้านแมคโดนัลด์ แต่พอเจอลูกค้าผู้หญิงแซวเข้าก็อายจนไม่สามารถทำงานได้ ทำได้ไม่กี่วันเลยต้องลาออก แล้วย้ายไปทำงานที่ร้านเคเอฟซี แต่ทำไม่ได้นานเหมือนกัน เพราะเห็นเลือดไก่แล้วรู้สึกกระอักกระอ่วน จึงต้องลาออกและไปทำงานใหม่ที่ภัตตาคาร แต่งานใหม่นี้ก็ต้องเจอเหตุการณ์ที่กุ๊กสั่งให้ลอกหนังงูทนไม่ได้ก็ต้องลาออกมาอีกครั้ง
ต่อมาไปทำงานในห้างสรรพสินค้า ไปเป็นพนักงานร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์เนม แต่ก็ทำไม่ได้นาน เพราะเบื่อลูกค้าไฮโซ จึงหันไปทำงานเดินเอกสารออฟฟิศที่บริษัทนำเข้าส่งออก คราวนี้ทำอยู่ได้นานประมาณ 2 ปี จนกระทั่งมีโอกาสได้ไปเล่นเป็นพระเอกมิวสิควิดีโอในคาราโอเกะ จึงคิดไปแสวงโชคในวงการบันเทิง และสมัครเข้าชิงบทเอี้ยก้วย ชุดใหม่ของสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ในปี พ.ศ. 2538 และได้รับคัดเลือก จากนั้นเป็นต้นมาก็ไต่เต้าสู่ตำแหน่งพระเอกหมายเลขหนึ่งทีวีบี
ในช่วงเวลาที่อยู่ในวงการบันเทิง กู่ เทียนเล่อมีทั้งข่าวร้ายและข่าวดี ไม่ว่าทะเลาะกับสื่อ ตั้งแต่ถูกวิจารณ์บทบาทเอี้ยก้วยที่ถูกเปรียบเทียบกับหลิวเต๋อหัว รวมไปถึงเจอแฉเบื้องหลังว่าเคยถูกดำเนินคดีทะเลาะเบาะแว้ง แต่ก็ผ่านพ้นมาได้ พร้อมกับผลงานซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของผู้ชมในฮ่องกงและเอเชีย โดยเฉพาะบทมาดเข้มและแมน จนมาถึงบทตลกที่ขายดีจากเจาะเวลาหาจิ๋นซี
ผลงานละครทีวีที่ผ่านมาได้แก่ มังกรหยก ลูกผู้ชายต้องสู้ จอมจักรพรรดิเฉียนหลง ไอซีเอซี-หน่วยปราบคอร์รัปชั่น เพลิงนรกไฟชีวิต เพื่อนรักสัตว์เลี้ยง คดีดังกองปราบภาค 4 เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดภาค 2
ในวงการ มีเพื่อนสนิทเป็นดาราสาวคู่ขวัญ ซวนซวน แถมทั้งสองเล่นด้วยกันเรื่องไหน เรตติ้งสูงทุกเรื่อง แต่ในช่วง 2545 จนถึงปี 2547 กู่ เทียนเล่อเบนเข็มไปแสดงภาพยนตร์มากกว่าละคร
กู่ เทียนเล่อมีครอบครัว 4 คน คือ พ่อ แม่ และน้องชาย 1 คน และตัวเขาเอง มีส่วนสูง 181 เซนติเมตร กรุ๊ปเลือด เอบี เขาเคยให้สัมภาษณ์ถึงนิสัยของตัวเองว่า ไม่ได้มาดเข้มเหมือนในหลายๆ บทที่ผ่านมา แต่เป็นคนสนุกสนาน ชอบการ์ตูนมาก โดยเฉพาะดราก้อนบอล ส่วนตัวชอบสะสมรถสปอร์ต กำหนดไว้ว่าผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วยต้องเข้ากับพ่อแม่ได้ดี และเป็นแม่บ้านพอสมควร
Ze (З, з) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้แทนเสียง // เหมือนภาษาทั่วไปที่ใช้อักษรละติน z อักษรตัวนี้มักจะทำให้สับสนได้ง่ายกับเลขอารบิก 3 และอักษร E (Э, э) ของภาษารัสเซีย
อักษร Ze มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก ซีตา ชื่อดั้งเดิมของอักษรนี้คือ "zemlja" และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 7
Ѕ
Dze (Ѕ, ѕ) คืออักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้เฉพาะในภาษามาซิโดเนียและภาษาเชิร์ชสลาโวนิก มีลักษณะคล้ายอักษรละติน S และออกเสียงเป็น เหมือนในคำว่า kids ของภาษาอังกฤษ อักษรตัวนี้เป็นเสียงโฆษะคู่กับ Tse (Ц, ц)
เนื่องจากอักษร Dze มีพัฒนาการมาจากอักษรกลาโกลิต Dzelo (รูปภาพ: ) อักษรนี้จึงมีชื่อเดิมเป็น "dzělo" ตามอักษรกลาโกลิต แต่ก่อนหน้านั้นยังมีความคลุมเครือเกี่ยวกับที่มา อักษรนี้ยังใช้แทนค่า 6 ในระบบเลขซีริลลิกอีกด้วย
อักษรนี้เดิมเคยมีใช้ในภาษารัสเซีย แต่ถูกตัดออกหลังจากการปฏิรูปอักขรวิธีของสหภาพโซเวียต
Dzělo
Dzelo
โตงาตาปู
โตงาตาปู  เป็น 1 ใน 3 เขตของราชอาณาจักรตองงา เป็นเขตที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดในตองงา โตงาตาปูประกอบด้วยเกาะสำคัญะคือเกาะโตงาตาปู เกาะอัว เกาะอาตาตา และแนวปะการังมิเนอร์วา เป็นเขตที่มีเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศ เป็นที่ตั้งเมืองหลวงของตองงาคือนูกูอาโลฟาซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือ เขตนี้มีเมืองเอกชื่อว่ามูอา อันเป็นเมืองหลวงเก่าของจักรวรรดิตูอีโตงาและเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของเกาะ ปัจจุบันเขตนี้มีสภาพเป็นเมืองและมีท่าเรือที่ทันสมัย เป็นศูนย์กลางของรัฐบาลและการจ้างงานของประเทศ เกาะโตงาตาปูมีสภาพเป็นที่ราบลุ่ม มีต้นไม้ปกคลุมรอบ ๆ เกาะ ตอนกลางค่อนข้างแห้งแล้ง อีกทั้งยังเป็นที่ตั้งของสนามบินแห่งชาติฟัวอาโมตูสนามบินแห่งชาติที่อยู่ทางตอนใต้ของเกาะโตงาตาปู ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองฟัวอาโมตู ด้วย เกาะนี้มีประชากรทั้งหมด 66,577 คน คิดเป็นร้อยละ 68.3 ของประชากรทั้งประเทศ
คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กระทรวงศึกษาธิการ โดยเป็นคณะที่เปิดสอนด้านวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนแห่งแรกของประเทศไทย หรือที่เรียกทั่วไปภายหลังเรียกว่า "นิเทศศาสตร์" ทั้งยังเป็นที่ตั้งของ"สมาคมวารสารศาสตร์แห่งประเทศไทย"ด้วย คณะวารสารศาสตร์ฯ ยังเป็นหนึ่งในคณะที่มีคะแนนแอดมิชชั่นกลางและอัตราส่วนการแข่งขันสูงสุดในประเทศไทย โดยรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีที่มีคะแนนสอบแอดมิชชั่นทั้งประเทศสูงสุด 1 ใน 10 ของประเทศทุกๆ ปี (โดยปี พ.ศ. 2559 รับนักเรียนที่มีคะแนนสูงสุดอันดับ 1 ของประเทศ) ปัจจุบันคณะวารสารฯ มุ่งพันธกิจอันเป็นสถาบันชั้นนำของประเทศ ที่ผลิตบุคลากรแถวหน้าเพื่อยกระดับวิชาชีพและวิชาการด้านสื่อสารมวลชนทั้งแวดวงสื่ออิสระและสื่อกระแสหลัก
คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน เป็นสถาบันการศึกษาแห่งแรกของประเทศไทยที่เปิดสอนวิชาการด้านสื่อสารมวลชน (นิเทศศาสตร์) ในระดับปริญญาตรี โดยแรกเริ่มนั้นจัดตั้งขึ้นในฐานะแผนกวารสารศาสตร์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ เพื่อเป็นสถาบันการศึกษาแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดสอนวิชาการสาขาวารสารศาสตร์ ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2497 (ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 71 ตอนที่ 11 วันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497) มีหลักการและเหตุผลโดยย่อว่า
เพื่อส่งเสริมการศึกษาในด้านการสังคมสงเคราะห์และวารสารศาสตร์ให้มีมาตรฐานเทียบเท่ามหาวิทยาลัยในต่างประเทศ ดังนั้น อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2495 และมาตรา 3 แห่งพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2497 สภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงได้ตราข้อบังคับให้แบ่งแยกแผนกวิชาภายในคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ออกเป็น 2 แผนก คือ แผนกสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ และแผนกวารสารศาสตร์ ให้เปิดการศึกษาวิชาทั้งสองแผนกดังกล่าวตั้งแต่ปีการศึกษา พ.ศ. 2497 (ตามข้อบังคับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ว่าด้วยการแบ่งแยกแผนกวิชาภายในคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ พ.ศ. 2497 ประกาศ ณ วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497) โดยกำหนดเรียกชื่อปริญญาและอักษรย่อไว้ดังต่อไปนี้
ผู้ที่สอบไล่ได้ครบทุกลักษณะวิชาตามหลักสูตรในแผนกวิชาวารสารศาสตร์ จะได้รับปริญญาดังต่อไปนี้
ในปีการศึกษา 2509 สภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้อนุมัติให้คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์เปิดการศึกษาวิชาการหนังสือพิมพ์ภาคค่ำขึ้นเพื่อเป็นการส่งเสริมวิทยฐานะของนักหนังสือพิมพ์อาชีพให้สูงขึ้น รวมทั้งพัฒนาการสื่อสารมวลชนทางด้านหนังสือพิมพ์ และขยายบริการการศึกษาให้กว้างขวางยิ่งขึ้น โดยให้มีหลักสูตรการศึกษา 3 ปี ผู้ที่สอบไล่ได้ครบทุกลักษณะวิชาตามหลักสูตรนี้จะได้รับประกาศนียบัตรวิชาการหนังสือพิมพ์
ในปีการศึกษา 2512 มีการปรับปรุงการศึกษาภาคค่ำของแผนกวารสารศาสตร์ใหม่ โดยระงับการรับสมัครเข้าศึกษาวิชาการหนังสือพิมพ์ภาคค่ำ และเปิดสอนระดับปริญญาตรีแทนในปีการศึกษาเดียวกันนั้น โดยใช้เวลาในการศึกษา 6 ปี ผู้ที่สอบไล่ได้ครบทุกลักษณะวิชาตามหลักสูตรจะได้รับปริญญาวารสารศาสตร์บัณฑิต มีศักดิ์และสิทธิ์เหมือนวารสารศาสตร์บัณฑิตหลักสูตรการศึกษา 4 ปี ทุกประการ การศึกษาในด้านวารสารศาสตร์ได้เจริญก้าวหน้ามาเป็นลำดับ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2513 แผนกวารสารศาสตร์ จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นแผนกอิสระวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน ดังราชกิจจานุเบกษา เล่ม 87 ตอนที่ 116 วันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งแผนกอิสระวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2513 ให้ไว้ ณ วันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2513
เนื่องจากการศึกษาในสาขาวิชาสื่อสารมวลชนได้เจริญก้าวหน้าและขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว จึงได้มีการยกฐานะแผนกอิสระวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนขึ้นเป็น "คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน" ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 เป็นต้นมา ตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการเรียกชื่อปริญญา การใช้อักษรย่อสำหรับปริญญาและครุยวิทยฐานะในคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2522 ให้ไว้ ณ วันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 ดังราชกิจจานุเบกษา เล่ม 96 ตอนที่ 201 วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2522 และประกาศทบวงมหาวิทยาลัย เรื่อง การแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ "ให้มีสำนักงานเลขานุการในคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน" ประกาศ ณ วันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522
ในคราวประชุมคณบดี ครั้งที่ 7/2533 เมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2533 ได้มีมติให้คณะใหม่ไปพิจารณาเลือกสีประจำคณะที่ไม่ซ้ำกับคณะเก่า สำหรับคณะเก่าก็ขอให้กำหนดสีที่ชัดเจนด้วย คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนจึงนำเข้าพิจารณาในที่ประชุมคณะกรรมการประจำคณะฯ โดยมติประชุมกำหนดให้สีม่วงเม็ดมะปรางเป็นสีประจำคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนนับแต่นั้นเป็นต้นมา
ปริญญา.
ในปี พ.ศ. 2534 มีพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยปริญญาในสาขาวิชา อักษรย่อสำหรับสาขาวิชา ครุยวิทยฐานะและเข็มวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยรวบรวมการเรียกชื่อปริญญาและสีประจำสาขาวิชาทั้งของสาขาวิชาเดิมและสาขาวิชาใหม่ไว้ในพระราชกฤษฎีกาฉบับเดียวกัน และพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ได้มีการสะกดชื่อปริญญาของคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย โดยตัดเครื่องหมายทัณฑฆาตท้ายคำว่า "ศาสตร์" ออก ดังพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยปริญญาในสาขาวิชา อักษรย่อสำหรับสาขาวิชา ครุยวิทยฐานะและเข็มวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2534 ให้ไว้ ณ วันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 108 ตอนที่ 122 วันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 (7) สาขาวิชาวารสารศาสตร์ มีปริญญาสามชั้น ได้แก่
กลุ่มสาขาวิชา.
เพื่อให้การศึกษาและวิจัยทางวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนในแขนงต่างๆ แก่นักศึกษา ให้ได้มีความรู้ความชำนาญ สามารถวินิจฉัยและตัดสินปัญหาของสังคมในส่วนที่เกี่ยวข้องได้อย่างมีประสิทธิภาพ อันจะไปใช้ในการประกอบวิชาชีพวารสารศาสตร์ มีจริยธรรมและสำนึกต่อสังคม มีความรู้และทักษะในวิชาชีพ คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงได้แบ่งการศึกษาออกเป็น 6 กลุ่มสาขาวิชา ดังนี้
ละคอนวารสารฯ ธรรมศาสตร์.
สำหรับประวัติละคอนวารสารฯนั้น ในปี พ.ศ. 2523 หลังจากที่ทางคณะวารสารศาสตร์ฯ ได้ยกฐานะจากแผนกอิสระวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน เป็น "คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน" ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ทางนักศึกษาคณะวารสารศาสตร์ฯ ก็ได้ผลิตและจัดแสดงละครเวทีออกมาอย่างต่อเนื่อง และเริ่มนับลำดับเรื่องอย่างจริงจัง โดยมีชื่อเรื่อง ดังนี้
ละครเวทีทุกเรื่องข้างต้นจะแฝงไปด้วยแก่นสาระ แนวคิดต่างๆของนักศึกษา ที่ต้องการจะสื่อสารออกไปให้ผู้ชมในโรงละครได้ซึมซับสิ่งต่างๆ ผ่านความบันเทิง โดยสิ่งที่เหล่านี้ล้วนกลั่นกรองมาจากสภาพสังคมและปัญหาในปัจจุบันจากมุมมองในฐานะคนรุ่นใหม่ที่กำลังเติบโตอยู่ในสังคมไทยและในฐานะนักศึกษาด้านสื่อสารมวลชนที่พร้อมจะทำหน้าที่เป็นกระจกเงาสะท้อนสังคม ซึ่งในบางครั้งความคิดเหล่านี้ชี้ให้เห็นปัญหาในสังคม และถูกหยิบยกขึ้นมาวิพากษ์วิจารณ์ต่อบนเวทีสาธารณะ นับว่าเป็นความประสบความสำเร็จและเป็นความภูมิใจอย่างยิ่งสำหรับนักศึกษาที่ทำละครเวที
สำหรับชื่อของละคอนวารสารนั้น จะเห็นว่าใช้คำว่า “ละคอน” แทนคำว่า “ละคร” ซึ่งเป็นคำที่ราชบัณฑิตยสถานจัดเก็บไว้ในพจนานุกรมฉบับปัจจุบันนั้น (คำว่า “ละคอน” และ “ละคร” นั้นมีความหมายเหมือนกัน และมักใช้สลับกันจนสับสนแก่ผู้อ่านตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ทางราชบัณฑิตยสถานจึงเลือกเก็บคำว่าละคร เพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว) เนื่องจากต้องการสร้างเอกลักษณ์ให้แก่ละคอนวารสารฯ และยังคงสืบทอดคำว่า “ละคอนวารสารฯ” นี้จวบจนปัจจุบัน
นอกจากนี้นับตั้งแต่ปีพ.ศ. 2551 ละคอนวารสารถูกพัฒนาให้มีลักษณะกึ่งละครเพลง เพิ่มสีสันให้กับการแสดง และการประชาสัมพันธ์ สอบถามข้อมูลละคอนวารสารฯ คลิกที่นี่
I หรือ Y (И, и) บางครั้งก็เรียกว่า Octal I เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ออกเสียงสระ // (อี) ในภาษารัสเซียและ // (อิ) ในภาษายูเครน แต่ไม่มีในภาษาเบลารุส อักษรนี้มีลักษณะคล้ายอักษรละติน N ตัวใหญ่ที่เขียนกลับข้าง
อักษรนี้มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก อีตา ชื่อเดิมของอักษรนี้คือ "iže" และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 8
อักษร И เมื่อต้องการถ่ายอักษรจะใช้ I สำหรับภาษารัสเซีย และใช้ Y หรือ I สำหรับภาษายูเครน
Živěte
Iže
Izhei
อัลลาห์ เปลิฮาคาน สุลต่าน
กามอน จอมทำลาย
กามอน จอมทำลาย เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เป็นเรื่องของเด็กหนุ่มที่ยังเรียนอยู่ต้องสืบทอดกิจการของตระกูล โดยต้องมาเป็นประธานบริษัท "คุงุรายะ" ซึ่งเบื้องหน้าก็คือการทำลายหรือการรื้อถอนสิ่งต่างๆ แต่งานหลักของบริษัทจริงๆ คือแอบทำงานงานทำลายทุกสิ่งตามที่รัฐบาลว่าจ้าง พระเอกเรื่องนี้ชื่อ คุงุระ กามอน มีวิชาการทำลายที่เท่ห์จริง
โครงกระดูกมนุษย์
โครงกระดูกมนุษย์ เป็นโครงประกอบภายในร่างกาย ประกอบไปด้วยกระดูกชิ้นต่าง ๆ ในร่างกาย ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยโครงสร้างของข้อต่อ เอ็น กล้ามเนื้อ กระดูกอ่อน และอวัยวะต่าง ๆ กระดูกในมนุษย์ผู้ใหญ่มีประมาณ 206 ชิ้น และคิดเป็นประมาณ 20 เปอร์เซนต์ของน้ำหนักร่างกาย อย่างไรก็ดี จำนวนของกระดูกอาจแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล ทารกแรกเกิดจะมีกระดูกจำนวนประมาณ 300 ชิ้น ซึ่งต่อมากระดูกบางชิ้นจะมีการเชื่อมรวมกันระหว่างการเจริญเติบโต เช่นส่วนกระเบนเหน็บและส่วนก้นกบของกระดูกสันหลัง นอกจากนี้ในทารกแรกเกิดยังมีโครงสร้างของกระดูกอ่อนอยู่มาก เพื่อให้มีการสร้างโครงสร้างของกระดูกระหว่างการเจริญเติบโต และจะมีการพัฒนาไปเป็นกระดูกทั้งหมดเมื่อสิ้นสุดช่วงวัยรุ่น
โครงกระดูกมนุษย์สามารถแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ ได้แก่ โครงกระดูกแกน และโครงกระดูกรยางค์ โครงกระดูกแกนประกอบด้วยกระดูกสันหลัง กระดูกซี่โครง กระดูกอก กะโหลกศีรษะ และกระดูกอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ส่วนโครงกระดูกรยางค์ ซึ่งเชื่อมกับโครงกระดูกแกน ประกอบด้วยกระดูกโอบอก กระดูกเชิงกราน และกระดูกของรยางค์บน และรยางค์ล่าง
โครงกระดูกมนุษย์มีหน้าที่สำคัญหกประการ ได้แก่ ค้ำจุนร่างกาย เคลื่อนไหว ป้องกันอวัยวะภายใน ผลิตเซลล์เม็ดเลือด สะสมแร่ธาตุ และควบคุมฮอร์โมน
กระดูกจะติดต่อกับกระดูกอีกชิ้น และประกอบเข้าด้วยกันเป็นโครงกระดูกด้วยเอ็นและกล้ามเนื้อเป็นส่วนใหญ่ ยกเว้นในกระดูกโคนลิ้น (Hyoid bone) ซึ่งเป็นกระดูกที่ไม่ติดต่อกับกระดูกชิ้นอื่น ๆ โดยตรง แต่จะยึดไว้ในบริเวณส่วนบนของคอหอยด้วยเอ็นและกล้ามเนื้อใกล้เคียง
กระดูกชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในมนุษย์คือกระดูกต้นขา (Femur) ในขณะที่กระดูกชิ้นเล็กที่สุดคือกระดูกโกลน (Stapes) ซึ่งเป็นกระดูกของหูชั้นกลางชิ้นหนึ่ง
ประเภทของโครงกระดูก.
โครงกระดูกแกน.
โครงกระดูกแกนในผู้ใหญ่ประกอบด้วยกระดูกจำนวน 80 ชิ้น ซึ่งวางตัวในแนวแกนกลางของลำตัว ได้แก่
โครงกระดูกรยางค์.
โครงกระดูกรยางค์ในผู้ใหญ่จะมีทั้งหมด 126 ชิ้น ซึ่งจะอยู่ในส่วนแขนและขาของร่างกายเพื่อช่วยในการเคลื่อนไหว โดยจะแบ่งออกเป็น 6 ส่วน ได้แก่
โครงกระดูกมีหน้าที่ที่สำคัญหลายประการ ได้แก่
โรคที่เกี่ยวกับโครงกระดูก.
โรคที่เกี่ยวกับโครงกระดูกจะส่งผลต่อความแข็งแรงและความสามารถในการเคลื่อนไหวของร่างกายโดยตรง ความผิดปกติของโครงกระดูกที่พบบ่อยคือกระดูกหัก ซึ่งเกิดจากการที่กระดูกได้รับแรงที่มากเกินไป ซึ่งอาจเป็นเพียงกระดูกที่หักอยู่ภายใน หรืออาจมีส่วนใดส่วนหนึ่งของกระดูกที่โผล่พ้นผิวหนังขึ้นมาก็ได้ในกรณีร้ายแรง นอกจากนี้ ภาวะกระดูกหักยังพบได้ง่ายในผู้ป่วยโรคกระดูกพรุน ซึ่งมักพบในผู้สูงอายุและสตรีวัยหมดประจำเดือน
โรคของกระดูกที่จัดว่าร้ายแรง ได้แก่ เนื้องอกและมะเร็งของกระดูก ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการรักษาโดยการผ่าตัด นอกจากนี้ ภาวะข้ออักเสบ ยังส่งผลเสียต่อกระดูกในบริเวณข้อต่อ ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงและเคลื่อนไหวลำบากอีกด้วย
เมลคอร์
อุทยานแห่งชาติป่าหิน
อุทยานแห่งชาติป่าหิน (Petrified Forest National Park) ตั้งอยู่ในรัฐแอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา เดิมเป็นอนุสรสถานแห่งชาติป่าหินเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ.1906 มีอาณาเขต 378 ตารางกิโลเมตร หรือ 236,250 ไร่ ภายหลังรวมเอาอาณาเขตทะเลทรายเพนเท็ด(painted)จึงมีอาณาเขต 800 ตารางกิโลเมตร หรือ 500,000 ไร่ และได้กลายมาเป็นอุทยานแห่งชาติป่าหินซึ่งเป็นป่าหินแห่งใหญ่ที่สุดในโลก ถูกค้นพบครั้งแรกโดยร้อยโทลอเรนโซ ซิตกรีฟส์ แห่งกองทัพบกสหรัฐฯ โดยบังเอิญ ในปี ค.ศ 1851 มีลักษณะเป็นเศษท่อนไม้ที่เนื้อไม้กลายเป็นหินควอตซ์จำนวนมาก ซึ่งดูมีลักษณะเหมือนต้นไม้จริงทุกประการ เพียงแต่กลายเป็นหินทั้งท่อน ซุงหินที่พบมีขนาดใหญ่และส่วนใหญ่อยู่ในสภาพแตกหัก พบมากบริเวณลองเลกส์(long Legs) นับตั้งแต่ก่อตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติป่าหิน มีผู้เข้าเยือนแล้วกว่า 600,000 คน
ต้นกำเนิดของป่าหิน.
ต้นกำเนิดของป่าหิน เกิดจากการกระทำของกระบวนการธรรมชาติ ซึ่งเริ่มเกิดขึ้นเมื่อ 200 ล้านปีที่แล้ว ซึ่งเป็นยุคที่ทะเลทรายแอริโซนาเป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึงอันกว้างใหญ่ และยังคงมีไดโนเสาร์อาศัยอยู่ท่ามกลางป่าสนยักษ์ โดยมีภูเขาไฟหลายลูกโอบล้อม ขนาดต้นสนสูงใหญ่มากประมาณ 30 เมตร และลำต้นวัดได้กว้างกว่า 1.8 เมตร มีชนิดสูงใหญ่กว่านี้สองเท่า ซึ่งน้ำป่าได้พัดต้นสนล้มไปกับน้ำล้มระเนระนาดตามพื้นดินเป็นเป็นท่อนซุงจำนวนมาก บางส่วนกองอยู่บริเวณคุ้งน้ำและธารแคบๆ หลังจากนั้นโคลนตมซึ่งมีตะกอนภูเขาไฟปะปนมาด้วยก็พัดมาสะสมเรื่อยๆจนมิดหายไปซึ่งทับถมนานหลายพันปี ซึ่งในช่วงที่ถูกฝังนั้นตะกอนภูเขาไฟซึ่งมีซิลิกาจากธุลีภูเขาไฟที่ละลายมากับน้ำค่อยๆซึมเข้าไปในเนื้อไม้และตกผลึก ซึ่งแร่ธาตุต่างๆที่ไปปะปนระหว่างตกผลึกได้แก่ อะมีธิสต์(สีม่วง) หินโมรา แจสเพอร์(สีเขียวเข้ม) โอนิกซ์(สีดำ) และ โกเมน(สีแดง)และผลึกซิลิกาจะมีรูปร่างเหมือนเซลล์ไม้ต้นตอนั้นๆ ซึ่งอยู่ใต้ดินลึกกว่า 300 เมตร ก่อนที่การยกตัวของเปลือกโลกและกระบวนการกัดกร่อนจะทำให้ท่อนไม้ที่ถูกฝังถูกเปิดเผยขึ้น ซึ่งกระบวนการกำเนิดป่าหินนี้ ยังทำให้เกิดซากดึกดำบรรพ์หรือฟอสซิลของพืชและสัตว์นานาชนิดที่เคยอาศัยเมื่อ 200 ล้านปีก่อน ซึ่งนอกจากต้นสนแล้วยังมีต้นปรง ไดโนเสาร์ไฟโทซอร์(phytosaur) เมโทโพซอร์(metoposaur) และ เอโทซอร์(aetosaur)
ความเชื่อของชาวอินเดียนแดง.
ชาวอินเดียนแดงชนเผ่านาวาโฮ (Navajo)เชื่อว่าซุงหินเหล่านี้เป็นกระดูกของยักษ์ในตำนานชื่อ"ยีเอตโซ"(Yietso) ส่วนชาวอินเดียนแดงเผ่าเพยูติเชื่อว่าเป็นลูกศรของเทพเจ้าคำรามชื่อ"ชินาฟ"(Shinauv)
ศิลปะบนหินทราย.
ก่อนที่จะเป็นอุทยานแห่งชาติป่าหิน บริเวณนี้เคยเป็นที่อยู่ของชาวอินเดียนแดงหลายเผ่า รวมทั้งเผ่านาวาโฮ รูปสลักบนหินทรายเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในโบราณสถานปูเอร์โก ซึ่งเป็นชุมชนโบราณขนาดใหญ่ที่สุดในป่าหินแห่งนี้ คาดว่ามีมนุษย์อยู่ที่นี่เมื่อ ค.ศ. 500-1400
สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสา อัยยิกาเจ้า
หุบเขาโมนูเมนต์
หุบเขาโมนูเมนต์ (Monument Valley) ตั้งอยู่ที่เส้นเขตแดนระหว่างรัฐยูทาห์กับรัฐแอริโซนาทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศสหรัฐอเมริกา ชื่อหุบเขามีที่มาจากแท่งหินค้ำขนาดมหึมา ซึ่งกระจัดกระจายอยู่บนที่ราบไม้พุ่มอันแห้งแล้ง ภูมิภาคแถบนี้เต็มไปด้วยแท่งหินหรือซากหินที่หลงเหลือจากการสึกกร่อน นักธรณีวิทยาเรียกแท่งหินลักษณะดังกล่าวนี้ว่า"โมนูเมนต์"(โมนูเมนต์) ซึ่งมีลักษณะคล้ายสิ่งก่อสร้างจากฝีมือมนุยษ์เช่น ตึกสูง
หินแท่งรูปร่างแปลกตาจำนวนมากเหล่านี้ถูกเรียกขานว่า"หินรูปประสาท"ซึ่งเป็นแท่งหินที่มีลักษณะยอดราบ หรือเรียกอีกอย่างเนิน"เมซา"(mesa) สูงกว่า 300 เมตร และด้านบนมีหินคล้ายใบเสมาปรากฏอยู่ นอกจากนี้ยังมี"หินรูปถุงมือ"ซึ่งมีลักษณะเป็นเนินยอดป้านดูคล้ายนิ้วมือทั้งสี่ ไม่ไกลมีแท่งหินรูป"แม่ไก่ในรัง" ถัดมาเป็น"เนินยอดบ้านเมอร์ริค"และ"เนินยอดบ้านมิตเชล" และมี"หินรูปแม่อธิการ"และ"หินแม่ชีทั้งสาม"ซึ่งทั้งสองเนินเป็นหินที่สูงที่สุดในกลุ่มแท่งหิน สูงกว่า 245 เมตร
การก่อตัวของแท่งหิน.
เมื่อประมาณ 250 ล้านปีที่แล้ว ทรายสีแดงของพื้นที่นี้เคยปกคลุมด้วยทะเลตื้นๆ โคลนซึ่งจมสะสมอยู่บนพื้นท้องทะเลได้กดลงบนทราย ทำให้กลาย ทำให้เกิดหินทรายทีมีรูพรุน ส่วนโคลนค่อยๆกลายสภาพเป็นหินดินดานต่อมาน้ำทะเลค่อยๆตื้นเขินขึ้น และเมื่อ 70 ล้านปีที่แล้วเปลือกโลกเกิดการดันตัวอย่างรุนแรงจนสูงขึ้นมา ทำให้เปลือกโลกส่วนนั้นมีลักษณะเป็นรูปโดม ก่อนเย็นตัวลงและแข็งตัวในที่สุด พื้นที่ซึ่งเคยอยู่ใต้ทะเลจึงกลายเป็นที่ราบสูงหินทรายอันกว้างใหญ่ ปกคลุมด้วยหินดินดานและหินกรวดมน หลายปีต่อมา ชั้นหินนี้ถูกลมและน้ำแปรเปลี่ยนรูป โดยตอนแรกเป็นภูเขายอดราบ มีหุบผาชันและร่องธารพาดผ่านไขว้ไปมา กลายเป็นเนินเมซาทีมีพื้นที่ขนาดเล็กลงและในทีสุดก็เป็นแท่งหินสูงหรือเนินป้าน
พื้นที่ส่วนใหญ่ไม่เหมาะแก่การดำรงชีวิตของมนุษย์และสัตว์ แทบเรียกได้ว่าไร้ร่องรอยของมนุษย์ มีเพียงอินเดียนแดงชนเผ่านาวาโฮอาศัยอยู่ ซึ่งยังเลี้ยงแกะและแพะในถิ่น นอกจากนี้ ยังมีกระต่าย และ พวกสัตว์เลือดเย็นเช่น กิ่งก่าแผงคอ คางคกมีเขา และ งูหางกระดิ่ง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยเพียง 20 เซนติเมตรต่อปี มีพืชทนแล้งขึ้นบ้างเช่น จูนิเพอร์ สนพินยอน และ กระบองเพชร
จิ้งหรีดขาว วงศ์เทวัญ
จิ้งหรีดขาว วงศ์เทวัญ หรือ สุรางค์ ผิวอ่อน (; เกิด 15 มีนาคม พ.ศ. 2517) เป็นศิลปินลิเกหญิง และนักร้องลูกทุ่งหญิงที่โด่งดังในทั้งสองแขนง ในส่วนของวงการเพลงนั้น จิ้งหรีดขาวมีเพลงฮิตหลายเพลง ไม่ว่าจะเป็น ฮัดเช้ย...ที่รัก ตบติดเน็ต คนนี้ของหนู หนูชอบตางค์ สาวชัยนาท สาวห้างโปรดทราบ สาวบางโพ สะบัดบ๊อบ น่ารักอ่ะ เสือ กระทิง สายโจ๊ะ โยกย้ายส่ายสะโพก โดยเพลงดังของจิ้งหรีดขาว เป็นเพลงที่มีจังหวะ และเนื้อหาสนุกสนานเสียเป็นส่วนใหญ่
จิ้งหรีดขาว วงศ์เทวัญ มีชื่อจริงว่า สุรางค์ ผิวอ่อน หรือชื่อจริงเดิม น.ส.มณฑน์ณัฐ โชติหิรัญญานนท์ เป็นชื่อและนามสกุลที่ตั้งขึ้นมาใหม่
โดย ดร.พระครูไพศาลชัยกิจ หรือ หลวงปู่ฤๅษีตาไฟ เจ้าอาวาสวัดเทพหิรัณย์ (หนองทาระภู) ตำบลบ้านเชี่ยน อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท
(เปลี่ยนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2557) จิ้งหรีดขาว วงศ์เทวัญ มีชื่อเล่นว่า จิ้งหรีด เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2517 (ปีขาล) เกิดที่ อ.สรรคบุรี จ.ชัยนาท เป็นบุตรนายทวี ผิวอ่อน (เสียชีวิตไปเมื่อปี พ.ศ. 2539 ก่อนที่จิ้งหรีดจะเข้าสู่วงการลูกทุ่ง 2 ปี) และนางทุเรียน ผิวอ่อน ปัจจุบันเสียชีวิต เมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2564 ณ บ้านเลขที่ 227/7 ต.แพรกศรีราชา อ.สรรคบุรี จ.ชัยนาท โดยคุณแม่ป่วย ตั้งแต่วันที่ 9 มกราคม 2564 ด้วยอาการกำเริบจากโรคเบาหวาน ความดัน หัวใจ และไต จนกระทั่งเข้าทำการรักษาที่ห้องไอซียู เป็นเวลาเกือบ 4 เดือน ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต ด้วยโรคระบบทางเดินหายใจล้มเหลว และจากไปอย่างสงบ
เข้าสู่วงการลิเก.
ครอบครัวผิวอ่อน เป็นครอบครัวลิเก จิ้งหรีดขาวจึงคลุกคลีกับวงการลิเกมาตั้งแต่เด็ก และเริ่มต้นแสดงลิเกมาตั้งแต่อายุ 4 ขวบ ต่อมาพ่อแม่ยกคณะลิเกให้กับพี่สาวของจิ้งหรีดขาว เธอจึงมาเล่นอยู่กับคณะของพี่สาว ซึ่งเป็นแม่ของ กุ้ง สุธิราช วงศ์เทวัญ ลิเกและนักร้องลูกทุ่งชื่อดังอีกคน ปัจจุบันจิ้งหรีดขาวได้แยกมาตั้งคณะลิเกของตนเองแล้ว โดยใช้ชื่อคณะว่า "พระคุณแม่" แต่ยังรับเชิญร้องเพลง และแสดงลิเกกับคณะทวีป-ชัยณรงค์-กุ้ง สุธิราช-วิรดา วงศ์เทวัญ ตามความประสงค์ของเจ้าภาพ
เข้าสู่วงการลูกทุ่ง.