pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ซัมเมอร์เซต  เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหราชอาณาจักร มณฑลภูมิศาสตร์ซัมเมอร์เซตมีเขตแดนติดกับบริสตอล และมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ทางเหนือ, มณฑลวิลท์เชอร์ ทางตะวันออก, มณฑลดอร์เซตทางตะวันออกเฉียงใต้, และมณฑลเดวอนทางตะวันตกเฉียงใต้ ด้านเหนือและตะวันตกบางส่วนติดกับฝั่งทะเลของช่องแคบบริสตอลและปากน้ำ (estuary) ของแม่น้ำเซเวิร์น ตามธรรมเนียมทางเหนือของมณฑลเป็นแม่น้ำเอวอนแต่เขตการปกครองเลื่อนไปทางใต้เมื่อนครบริสตอลและอดีตมณฑลเอวอนและต่อมารัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียวขยายเขตการปกครองทางเหนือของมณฑล
ซัมเมอร์เซตเป็นมณฑลชนบทที่มีภูมิประเทศเป็นเนินสูงๆ ต่ำๆ เช่นเม็นดิพฮิลล์ส, ควานต็อคฮิลล์ส และอุทยานแห่งชาติเอ็กซ์มัวร์ และดินแดนที่กว้างไกลที่รวมทั้งซัมเมอร์เซตเลเวลส์ ซัมเมอร์เซตมีหลักฐานว่ามีผู้มาตั้งถิ่นฐานตั้งแต่ยุคหินใหม่และต่อมาในสมัยโรมัน และแซ็กซอน ต่อมาซัมเมอร์เซตก็มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ที่รวมทั้งการรวบรวมอำนาจของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช , สงครามกลางเมืองอังกฤษ และการปฏิวัติมอนม็อธ (Monmouth Rebellion)
การเกษตรกรรมเป็นธุรกิจหลักของมณฑลที่รวมทั้งการเลี้ยงแกะและวัว ที่ใช้ในการทำขนแกะและเนยแข็ง นอกจากนั้นก็มีการตัดวิลโลว์สำหรับสานตะกร้า การทำสวนแอปเปิลครั้งหนึ่งเคยทำกันเป็นอุตสาหกรรมแต่ในปัจจุบันซัมเมอร์เซตก็ยังมีชื่อเสียงในการทำไซเดอร์ (cider) สถิติผู้ว่างงานโดยถัวเฉลี่ยน้อยกว่าระดับชาติ การรับจ้างที่สูงที่สุดอยู่ในการค้าขาย, การผลิต, การท่องเที่ยว, และการสุขภาพและการสังคมสงเคราะห์ การขยายตัวของจำนวนประชากรโดยถัวเฉลี่ยสูงกว่าระดับชาติ
ซัมเมอร์เซตแบ่งการปกครองเป็นเจ็ดแขวง: เซาท์ซัมเมอร์เซต, ทอนทันดีน, เวสต์ซัมเมอร์เซต, เซจมัวร์, เม็นดิพ, บาธและนอร์ธอีสต์ซัมเมอร์เซต, นอร์ธซัมเมอร์เซต โดยมีทอนทันเป็นเมืองหลวงของมณฑล ซัมเมอร์เซตมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 905,700 คน ในเนื้อที่ 4,171 ตารางกิโลเมตร
มณฑลซอมเมอร์เซ็ท
เทศมณฑลของสหราชอาณาจักร
เทศมณฑลของสหราชอาณาจักร  เป็นระดับการปกครองรองจากการปกครองระดับชาติของสหราชอาณาจักรที่มีรากฐานมาจากระบบการปกครองที่ใช้ต่อเนื่องกันมาในประวัติศาสตร์ ในยุคกลางมณฑลเหล่านี้ก็เป็นที่ยอมรับกันแล้วว่าเป็นระดับการปกครองของรัฐบาลท้องถิ่นระดับหนึ่ง ในปัจจุบันมณฑลโบราณในบางท้องที่ก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นเมืองสำหรับการบริหารรัฐบาลท้องถิ่นสมัยใหม่ แต่มณฑลในบางท้องที่ก็มาแทนที่ด้วยรัฐบาลท้องถิ่นในรูปอื่นที่มีอำนาจเทียบเท่าระดับมณฑล
เทศมณฑลในอังกฤษ.
ในอังกฤษ “เทศมณฑล” คือระดับการปกครองรองจากการปกครองระดับภาค ที่โดยทั่วไปมีรากฐานมาจากมณฑลการปกครองของอังกฤษในประวัติศาสตร์ เขตแดนของมณฑลต่างๆ ก็เปลี่ยนแปลงไปตามพระราชบัญญัติต่างที่ออกมาในสองร้อยปีที่ผ่านมา นอกไปจากการเปลี่ยนแปลงที่ว่าแล้ว ในปี ค.ศ. 1889 มณฑลก็ยังแยกเป็น “มณฑลบริหาร” (Administrative county) และ “เทศบาลมณฑล” (County borough) มณฑลและเขตการปกครองของมณฑลที่มีมาก่อนที่จะมีการเปลี่ยนแปลงรู้จักกันในหลายชื่อที่รวมทั้ง “มณฑลโบราณ” หรือ “มณฑลในประวัติศาสตร์”
ความเปลี่ยนแปลงที่เป็นพื้นฐานของโครงสร้างของมณฑลต่างๆ ในปัจจุบันเริ่มในปี ค.ศ. 1965 ภายใต้พระราชบัญญัติรัฐบาลลอนดอน ค.ศ. 1963 (London Government Act 1963) ที่เป็นพระราชบัญญัติที่ทำให้เกิดการก่อตั้งนครลอนดอนและปริมณฑล ในปี ค.ศ. 1974 “มณฑลบริหาร” และ “เทศบาลมณฑล” ก็ถูกยุบเลิกและมาแทนที่ด้วย “มณฑลเมโทรโพลิตัน” (Metropolitan county) และ “มณฑลนอกเมโทรโพลิตัน” (Non-metropolitan county) ที่เขตแดนเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ในคริสต์ทศวรรษ 1990 ในบางบริเวณการปกครองของอังกฤษก็มีการก่อตั้งรัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียว (Unitary authority) ขึ้นโดยการรวมระบบการบริหารระดับมณฑลและระดับอำเภอ (district) เข้าด้วยกัน
ในปัจจุบันอังกฤษจึงมีระบบการบริหารส่วนท้องถิ่นหลายแบบในระดับมณฑล:
มณฑลในอังกฤษที่มี “ผู้บริหารมณฑลแทนพระองค์” (Lord-Lieutenant) เรียกว่า “มณฑลผู้แทนพระองค์ของอังกฤษ” (Ceremonial counties of England)
เทศมณฑลในสกอตแลนด์.
ในสกอตแลนด์ “มณฑล” ในระดับท้องถิ่นที่ก่อตั้งขึ้นภายใต้พระราชบัญญัติรัฐบาลท้องถิ่น (สกอตแลนด์) ค.ศ. 1889 (Local Government (Scotland) Act 1889) ถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1975 ภายใต้พระราชบัญญัติรัฐบาลท้องถิ่น (สกอตแลนด์) ค.ศ. 1973 โดยมีรัฐบาลท้องถิ่นของสกอตแลนด์ ค.ศ. 1973 to 1996 และรัฐบาลท้องถิ่นสำหรับเกาะ (Islands council areas of Scotland) มาแทนที่ แต่มณฑลและอำเภอเองก็มาถูกยุบในปี ค.ศ. 1996 โดยพระราชบัญญัติรัฐบาลท้องถิ่น (สกอตแลนด์) ค.ศ. 1994, โดยมีมณฑลการปกครองของสกอตแลนด์ (Council areas of Scotland) เข้ามาแทนที่ ส่วนส่วนที่เป็นเกาะรวมกันเป็นรัฐบาลระดับเดียวที่ไม่มีผลกระทบกระเทือนต่อเขตแดน
รัฐสภาสมัย ค.ศ. 1889 ก่อตั้งเทศบาลมณฑลเพื่อจัดเขตแดนของมณฑลทุกมณฑลยกเว้นหนึ่งมณฑลใหม่โดยแต่ละมณฑลมีเขตแดนที่ติดต่อกันแทนที่จะแตกแยกอย่างที่เคยเป็นกันมา มณฑลใดที่มีอาณาบริเวณแยกออกจากกันก็ถูกจัดใหม่ให้รวมกัน หรือบางครั้งก็รวมสองมณฑลเข้าด้วยกันเป็นมณฑลเดียวมณฑลรอสส์กับมณฑลโครมาร์ทีก็รวมกันเป็นมณฑลรอสส์และโครมาร์ที
มณฑลในสกอตแลนด์ที่มี “ผู้บริหารมณฑลแทนพระองค์” เรียกว่า “มณฑลผู้แทนพระองค์ของสกอตแลนด์”
เทศมณฑลในเวลส์.
มณฑลในประวัติศาสตร์ของเวลส์ 13 มณฑลก่อตั้งตามกฎหมายในปี ค.ศ. 1535 (แม้ว่าบางมณฑลเช่นเพ็มโบรคเชอร์ ก่อตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1138) มณฑลบริหาของเวลส์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1889 มีพื้นฐานมาจากมณฑลที่ก่อตั้งขึ้นก่อนหน้านั้น ในปี ค.ศ. 1974 ก็มีการจัดระบบใหม่แต่ก็มายุบเลิกในปี ค.ศ. 1996 และตั้งแต่นั้นมาเวลส์ทั้งหมดก็ถูกแบ่งให้เป็นการปกครองระบบรัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียวที่เรียกว่ารัฐบาลท้องถิ่นของเวลส์
มณฑลในเวลส์ที่มี “ผู้บริหารมณฑลแทนพระองค์” เรียกว่า “Preserved counties of Wales” ที่มีพื้นฐานจากมณฑลที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1974
เทศมณฑลในไอร์แลนด์เหนือ.
มณฑลในประวัติศาสตร์ของไอร์แลนด์เหนือ ปัจจุบันเลิกใช้ในการบริหารไปแล้ว ไอร์แลนด์เหนือและเบลฟาสต์และเดอร์รีรวมกันกันส่วนบริหารการปกครอง
มณฑลในไอร์แลนด์เหนือประกอบด้วยมณฑลในประวัติศาสตร์ที่รวมทั้งอัลสเตอร์ มณฑลหนึ่งเปลี่ยนชื่อจากมณฑลโคลเลอร์เรน เป็นมณฑลลอนดอนเดอร์รี
รายชื่อสัญลักษณ์ของอักษรรูปลิ่ม
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อของสัญลักษณ์ต่างๆของอักษรรูปลิ่ม
มณฑลในสหราชอาณาจักร
เคลลี่ คลาร์กสัน
วิลสันฟิลลิปส์
วิลสันฟิลลิปส์  เป็นวงดนตรีอเมริกัน ประกอบด้วยสมาชิก คาร์นีย์ และ เวนดี้ วิลสัน และไชน์นา ฟิลิปส์ มีผลงานอัลบั้มชุดแรกในปี 1990 ในชื่อของวง ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ 4 สาขา ได้เข้าชิงรางวัลอเมริกันมิวสิกอวอร์ด 2 สาขา และรางวัลบิลบอร์ดอวอร์ด 1 สาขา สมาชิกของวงเป็นลูกของนักร้อง นักดนตรี คือ วิลสันส์ทั้ง 2 คน เป็นลูกสาวของ ไบรอัน วิลสัน แห่งวงเดอะบีชบอยส์ ส่วนฟิลลิปส์ มี่พ่อแม่คือ จอห์น ฟิลิปส์ และมิเชลล์ ฟิลิปส์ แห่งวง เดอะมามาส์แอนด์เดอะพาพาส์
วิลสัน ฟิลิปส์
ป็อป พังก์
ชาวไทยในโมซัมบิก
ชาวโมซัมบิกเชื้อสายไทย ส่วนมากอาศัยอยู่ในกรุงมาปูโต เมืองหลวงของประเทศโมซัมบิก ซึ่งตั้งอยู่ในทวีปแอฟริกา ส่วนมากเป็นช่างวิศวกรที่เข้ามาทำงานในบริษัทของประเทศแอฟริกาใต้ นอกจากนี้ยังมีชาวไทยที่เข้าไปทำธุรกิจป่าไม้ และเหมืองแร่ด้วย
เซเลนา ควินตานิลลา เปเรซ  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เซเลนา (Selena) เป็นนักร้องหญิงชาวเม็กซิกัน-อเมริกัน ที่มีฉายาว่าเป็น "ราชินีแห่งดนตรี Tejano" เธอเป็นลูกคนเล็กของครอบครัวชาวเม็กซิโก เซเลนามีผลงานอัลบั้มแรกตั้งแต่อายุได้ 12 ปี เธอได้รับรางวัลนักร้องหญิงแห่งปีในงาน 1987 Tejano Music Awards และเธอได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงอีเอ็มไอ ในอีกหลายปีต่อมา ชื่อเสียงเธอมีมากขึ้นในต้นทศวรรษ 1990 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มประเทศที่พูดภาษาสเปน
เซเลนา เป็นที่รู้จักทั้งอเมริกาเหนือ เมื่อเธอถูกฆาตกรรม เมื่ออายุได้เพียง 23 ปี โดย Yolanda Saldívar ประธานกลุ่มแฟนคลับของเธอเอง เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1995 หลังจากการเสียชีวิตของเธอ 2 สัปดาห์ จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ผู้ว่าการรัฐเท็กซัสขณะนั้น ออกแถลงว่า ในรัฐเท็กซัส วันเกิดของเธอจะใช้ชื่อว่า "วันเซเลนา" วอร์เนอร์บราเธอส์ สร้างภาพยนตร์ที่อิงจากชีวประวัติของเธอ เรื่อง "เซเลนา" นำแสดงโดย เจนนิเฟอร์ โลเปซ และในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2006 ได้มีการทำอนุสรณ์เพื่อรำลึกของเธอให้กับพิพิธภัณฑ์ โดยทำเป็นรูปปั้นขนาดเท่าตัวจริงทำจากบรอนซ์
เซเลน่า
เฟร็ดดี้ พรินซ์ จูเนียร์
แซมวล แอล แจ๊คสัน
เขตการปกครองของประเทศอังกฤษ
เขตการปกครองของประเทศอังกฤษ ประกอบด้วยการแบ่ง 2 แบบ คือ การแบ่งเขตบริหาร และการแบ่งเขตพิธีการที่ไม่ใช่เขตบริหาร
โดยทั่วไป ประเทศอังกฤษแบ่งออกเป็น 9 ภูมิภาค (Region) และ 48 เทศมณฑลพิธีการ (Ceremonial county) โดยจะมีบทบาทและนโยบายสาธารณะที่จำกัด แต่เพื่อให้เป็นไปตามจุดประสงค์ของรัฐบาลท้องถิ่น ประเทศอังกฤษจึงแบ่งออกเป็นเทศมณฑล (County), อำเภอ (District), และตำบล (Civil parishes) ในบางพื้นที่ก็อยู่ในรูปแบบของโครงสร้างการปกครองสองระดับ ได้แก่ เทศมณฑลและอำเภอ ขณะที่บางพื้นที่เป็นรูปแบบปกครองระดับเดียว เรียกว่า เขตปกครองระดับเดียว (unitary authority) ส่วนตำบลนั้นไม่ได้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดประเทศอังกฤษ
ระบบการแบ่งเขตปกครองในปัจจุบัน เป็นผลมาจากการปฏิรูปเพิ่มเติม ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากการออกพระราชบัญญัติรัฐบาลท้องถิ่น ค.ศ. 1965 และ ค.ศ. 1972
เขตการปกครองบางแห่งก็รวมการปกครองสองระดับเข้าด้วยกัน เช่น เกรเทอร์ลอนดอน ที่เป็นทั้งเขตการปกครองระดับภูมิภาคและระดับเทศมณฑล
ระดับภูมิภาคเป็นระดับการปกครองที่สูงที่สุด แบ่งออกเป็นเก้าภูมิภาค แต่ละภูมิภาคก็รวมหลายเทศมณฑลเข้าด้วยกัน การปกครองระดับภาคก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1994 และตั้งแต่การเลือกตั้งของรัฐสภาแห่งยุโรป (European Parliament) ในปี ค.ศ. 1999 ภูมิภาคก็ใช้เป็นเขตการเลือกตั้งผู้แทนของอังกฤษเพื่อนั่งในรัฐสภาแห่งยุโรปด้วย
แต่ละภูมิภาคมีขนาดแตกต่างกันทั้งทางเนื้อที่ จำนวนประชากร และทางเศรษฐกิจ ทุกภูมิภาคมีฐานะเท่าเทียมกัน แต่เกรเทอร์ลอนดอน ในฐานะ "ภาค" เป็นหน่วยบริหารเดียวที่มีอำนาจมากกว่าในรูปของการมีนายกเทศมนตรีที่ได้มาจากการเลือกตั้งและหน่วยงานเกรเทอร์ลอนดอน (Greater London Authority)
ภูมิภาคของอังกฤษก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และในปัจจุบันแบ่งเป็น 9 ภูมิภาค
เทศมณฑลและอำเภอ.
ในด้านการบริหาร ประเทศอังกฤษแบ่งออกเป็น พื้นที่ที่มีโครงสร้างการปกครองสองระดับ ได้แก่ เทศมณฑลและอำเภอ บริหารโดยหน่วยงานท้องถิ่นทั้งสองระดับ และพื้นที่ปกครองระดับเดียว เรียกว่า เขตปกครองระดับเดียว (unitary authority) ซึ่งมีหน่วยงานท้องถิ่นเพียงระดับเดียวในพื้นที่ ทำให้โครงสร้างการบริหารในระดับเทศมณฑลแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ของประเทศ โดยประกอบไปด้วย 4 ประเภท ได้แก่ เทศมณฑลนอกมหานคร หรือ "เทศมณฑลไชร์" ที่มีด้วยกัน 35 เทศมณฑล, เทศมณฑลมหานคร ที่มีด้วยกัน 6 เทศมณฑล, เขตปกครองระดับเดียว, และเกรเทอร์ลอนดอน
ในด้านนอกเหนือไปจากการบริหารแล้ว ประเทศอังกฤษแบ่งเทศมณฑลออกเป็น 48 เทศมณฑล ที่รู้จักกันว่า "เทศมณฑลผู้แทนพระองค์" หรือ "เทศมณฑลพิธีการ" ซึ่งไม่ใช่ชื่อที่เป็นทางการ เทศมณฑลพิธีการแต่ละแห่งตามพระราชบัญญัติเทศมณฑลผู้แทนพระองค์ ค.ศ. 1997 (Lieutenancies Act 1997) มีผู้บริหารเทศมณฑลแทนพระองค์ (Lord Lieutenant) ผู้ที่ในประวัติศาสตร์เป็นผู้แทนพระมหากษัตริย์ในเทศมณฑลนั้น เทศมณฑลพิธีการมักจะแตกต่างจากเทศมณฑลบริหารตรงที่เทศมณฑลพิธีการจะมีพื้นที่ครอบคลุมเขตปกครองระดับเดียวด้วย นอกจากนี้ เขตเทศมณฑลทางพิธีการยังใช้ในการพิจารณาแบ่งเขตการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาด้วย
พื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศอังกฤษอยู่ภายในเทศมณฑลนอกมหานคร ซึ่งมีโครงสร้างการปกครองสองระดับ ได้แก่ สภาเทศมณฑล และสภาอำเภอ มีเทศมณฑลจำนวน 27 แห่ง สภาเทศมณฑลจะมีการให้บริการในส่วนหลัก รวมทั้งการศึกษา และบริการสังคม ส่วนสภาอำเภอ 201 แห่ง ก็จะมีบทบาทที่จำกัดมากขึ้น อำเภอนอกมหานครอาจมีสถานะเพิ่มเติมเป็นโบโร (borough) หรือนคร (city) ก็ได้ แต่ก็ไม่มีผลต่ออำนาจหรือหน้าที่ เทศมณฑลที่มีโครงสร้างการปกครองแตกต่างจากที่อื่น ๆ คือ เทศมณฑลบาร์กเชอร์ เพราะมีโครงสร้างปกครองระดับเดียว มีอำเภอทำหน้าที่เป็นเขตปกครองระดับเดียว ไม่ขึ้นกับสภาเทศมณฑล แต่กระนั้นสภาเทศมณฑลยังไม่ได้ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ และบาร์กเชอร์ยังมีฐานะเป็นเทศมณฑลพิธีการ แต่เทศมณฑลเบดฟอร์ดเชอร์ และเทศมณฑลเชชเชอร์ ทั้งสองไม่มีสภาเทศมณฑลแล้ว แต่ก็ยังมีฐานะเป็นเทศมณฑลพิธีการ
เขตเมืองขยายขนาดใหญ่ทั้งหกของอังกฤษมีฐานะเป็นเทศมณฑลมหานคร เมื่อปี ค.ศ. 1974 ถึง ค.ศ. 1986 เทศมณฑลมหานครแต่ละแห่งจะมีสภาเทศมณฑล ซึ่งให้บริการด้านยุทธศาสตร์ที่จำกัด เช่น ขนส่งสาธารณะ และการวางแผนการขนส่ง แม้ว่าในปัจจุบันจะไม่มีสภาเทศมณฑลแล้ว แต่ยังถือว่าเป็นเทศมณฑลอยู่ตามกฎหมาย และยังมีฐานะเป็นเทศมณฑลพิธีการ โดยบทบาทหน้าที่ในระดับเทศมณฑลจะดำเนินงานโดยองค์การบริหารร่วมแทน และข้อตกลงอื่น ๆ จัดการโดยสภาอำเภอ ในเทศมณฑลมหานคร สภาอำเภอทั้ง 36 แห่งนี้ ดำเนินงานอย่างมีประสิทธิภาพได้เทียบเท่าเขตปกครองระดับเดียว โดยให้บริการในส่วนหลัก รวมทั้งการศึกษา และบริการสังคม อำเภอมหานครทั้งหมดมีสถานะเพิ่มเติมเป็นโบโร บางแห่งก็เป็นนคร แต่ก็ไม่มีผลต่ออำนาจหรือหน้าที่ นอกจากนี้ ในเทศมณฑลเกรเทอร์แมนเชสเตอร์ ตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2011 มีการตั้งโครงสร้างปกครองระดับสูงอย่างเป็นทางการ คือ องค์การบริหารร่วมเกรเทอร์แมนเชสเตอร์ (Greater Manchester Combined Authority)
ลอนดอน.
เขตบริหารของเกรเทอร์ลอนดอนจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1965 ครอบคลุมพื้นที่ภูมิภาคลอนดอนและปริมณฑล โดยมีการเปลี่ยนแปลงระบบการบริหารเรื่อยมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 2000 ได้มีหน่วยงานบริหารชื่อว่า องค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอน ประกอบด้วยนายกเทศมนตรีลอนดอนและสภาลอนดอน ซึ่งมาจากการเลือกตั้ง เกรเทอร์ลอนดอนประกอบด้วย นครลอนดอน ซึ่งเป็นเขตเมืองเก่า และพื้นที่โดยรอบของนครลอนดอน โดยพื้นที่โดยรอบนี้แบ่งออกเป็น 32 โบโร (หรือเขต) แต่ละเขตบริหารโดยสภาลอนดอนโบโร สำหรับนครลอนดอนถือเป็นเขตที่ 33 และบริหารโดยบรรษัทนครลอนดอน ซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีลักษณะเฉพาะตัว ("sui generis") ต่างจากที่อื่น ๆ ในประเทศอังกฤษ และเป็นการหลีกเลี่ยงการปฏิรูปรัฐบาลท้องถิ่นในศตวรรษที่ 19 และ 20 ทั้งนครลอนดอนและพื้นที่โดยรอบต่างก็มีฐานะเป็นเทศมณฑลพิธีการ หน้าที่ของสภาลอนดอนโบโรและบรรษัทนครลอนดอน เช่น จัดให้มีหน่วยงานการศึกษา และการจัดการของเสีย ในขณะที่องค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอนรับผิดชอบในเรื่องขนส่งสาธารณะ ตำรวจ การพัฒนาเศรษฐกิจ และการจัดทำแผนฉุกเฉิน
เขตปกครองระดับเดียว.
นอกเหนือจากลอนดอนและเทศมณฑลมหานครแล้ว บางพื้นที่ของประเทศอังกฤษได้ถูกปกครองโดยสภาระดับเดียว โดยทั่วไปเรียกว่า (แต่ไม่ใช่ชื่อเรียกตามกฎหมาย) เขตปกครองระดับเดียว (Unitary authority) เขตปกครองนี้จะรวมการบริหารและอำนาจหน้าที่ระหว่างเทศมณฑลนอกมหานคร และอำเภอนอกมหานครเข้าด้วยกัน เขตปกครองระดับเดียวสามารถมีสถานะเพิ่มเติมเป็นโบโรหรือนครก็ได้ แต่สถานะดังกล่าวไม่มีผลต่ออำนาจหรือหน้าที่
เขตปกครองระดับเดียวทั้ง 46 แห่ง ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1995 และ ค.ศ. 1998 ก่อตั้งเพิ่มอีก 9 แห่ง ในปี ค.ศ. 2009 เปลี่ยนแปลงเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 2019 และมีแผนก่อตั้งเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 2020 เขตปกครองระดับเดียวก่อตั้งขึ้นโดยให้อำเภอนอกมหานครเดิมมีอำนาจหน้าที่ของระดับเทศมณฑลร่วมด้วย ในบางกรณี การก่อตั้งอาจมีการเปลี่ยนแปลงเส้นเขตแดนของอำเภอ หรือรวมหลายอำเภอเข้าด้วยกัน นอกจากนี้ เทศมณฑลบาร์กเชอร์ก็มีการจัดโครงสร้างการปกครองที่ไม่ปกติ กล่าวคือ ทุกอำเภอของบาร์กเชอร์เปลี่ยนเป็นเขตปกครองระดับเดียวทั้งหมด โดยที่เทศมณฑลนอกมหานครยังไม่ถูกยุบเลิกอย่างเป็นทางการ
สำหรับทางพิธีการ เขตปกครองระดับเดียวถูกจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑลที่เคยสังกัดอยู่ อย่างไรก็ตาม ในด้านการบริหาร เขตปกครองระดับเดียวนั้นเป็นหน่วยงานที่เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ ไม่ขึ้นอยู่กับสภาของเทศมณฑลที่เคยสังกัด ตัวอย่างเช่น เขตปกครองระดับเดียวพลิมัท เดิมทีเป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑลเดวอน แต่ปัจจุบันการบริหารเป็นอิสระ ไม่ได้ขึ้นกับสภาเทศมณฑล และกรณีของเทศมณฑลบาร์กเชอร์ ในทางบริหาร บาร์กเชอร์ไม่มีสภาเทศมณฑล และเขตปกครองระดับเดียวทั้งหกแห่งไม่เกี่ยวข้องซึ่งกันและกัน แต่อาณาเขตของเทศมณฑลยังครอบคลุมเขตปกครองทั้งหกอยู่ จึงกำหนดให้ประกอบเป็นเทศมณฑลพิธีการ
หมู่เกาะซิลลี.
หมู่เกาะซิลลีปกครองโดยองค์กรท้องถิ่นที่มีลักษณะเฉพาะตัว ("sui generis") เรียกว่า สภาหมู่เกาะซิลลี มีลักษณะคล้ายกับเขตปกครองระดับเดียวที่พบในบริเวณอื่น องค์กรนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1890 โดยมีฐานะเป็นสภาอำเภอหมู่เกาะซิลลี ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบัน แต่รูปแบบปกครองไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปตามการปฏิรูปการปกครองส่วนท้องถิ่น ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1974 แม้ว่าจะเป็นหน่วยงานปกครองที่แยกออกมา ตัวอย่างเช่นด้านการศึกษา แต่ไอลส์ออฟซิลลิก็เป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑลพิธีการคอร์นวอลล์ และหน่วยงานบางส่วนก็ยังอยู่ในความผิดชอบของสภาคอร์นวอลล์ เช่น สาธารณสุข และการพัฒนาเศรษฐกิจ
ตำบลเป็นระดับที่ต่ำที่สุดในระดับการปกครองท้องถิ่นของอังกฤษ ยกเว้นในลอนดอนที่ไม่มีตำบล การมีตำบลมิได้มีทั่วไปในอังกฤษแต่ก็เริ่มจะมีจำนวนเพิ่มขึ้น
Subdivisions of England
ภาษาสวาฮิลี
เล็กซีโอดีวีนา
เล็กซีโอดีวีนา  แปลว่า การอ่านศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งหมายถึง การอ่านและภาวนาคัมภีร์ไบเบิล และเป็นสัญลักษณ์ของศาสนกิจแห่งการภาวนาของคริสตชนแบบดั้งเดิม และการอ่านบทอ่านมีจุดมุ่งหมายเพื่อทำให้เกิดความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระยาห์เวห์ และเพิ่มความรู้ในพระวจนะของพระเป็นเจ้า เป็นหนทางแห่งการภาวนาด้วยบทอ่านที่เรียกร้องให้เราต้องศึกษา ไตร่ตรอง รับฟัง และ ภาวนา และแม้แต่การร้องเพลงและชื่นชมยินดีในพระวาจาของพระเจ้า
หลักเกณฑ์ของนักบุญพาโคมิอุส ออกัสติน บาซิล และ เบเนดิก ได้ทำให้เกิดศาสนกิจแห่งการอ่านศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งต้องประกอบด้วย แรงกาย และมีส่วนร่วมในชีวิตแห่งการภาวนา กับพระเจ้า
เราแบ่งการอ่านศักดิ์สิทธิ์เป็น 4 ขั้นตอนซึ่งมีขึ้นตั้งแต่ ศตวรรษที่ 12 ราวปี 1150 กุยโกที่ 2 นักบวชคณะคาร์ทูเซียน ได้เขียนหนังสือ “บันไดไต่เต้าของนักบวช” (Scala Claustralium) ซึ่งได้บรรยายทฤษฎีของ 4 ขั้นตอนดังกล่าว คือ การอ่าน การทำสมาธิ การสวดภาวนา และการไตร่ตรอง
ในเดือนกันยายน 2005 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ได้ตรัสว่า
“ข้าพเจ้าปรารถนาที่จะระลึกถึงและแนะนำธรรมเนียมโบราณแห่งเล็กซีโอดิวีนา เป็นการอ่านพระคัมภีร์ด้วยความพากเพียร พร้อมกับการภาวนาซึ่งทำให้เกิดการสนทนาที่ ใกล้ชิด ซึ่งคนที่อ่านจะได้ยินพระเจ้าผู้ทรงตรัสอยู่ และในการภาวนา ก็ได้ตอบสนองพระองค์ด้วยใจที่เปิดกว้างด้วยความไว้ใจ (cf. Dei Verbum, n.25) ถ้าเลคซีโอ ดิวีนา ได้รับการสนับสนุนอย่างมีประสิทธิผล ศาสนากิจนี้จะนำพระศาสนจักร ซึ่งข้าพเจ้าได้โน้มน้าวอยู่นี้ ไปสู่ช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้นใหม่แห่งจิตวิญญาณ”
การอ่านพระคัมภีร์และภาวนา โดยทั่วไปจะต้องปฏิบัติเป็นประจำทุกวัน 1 ชั่วโมงอย่างต่อเนื่อง บทอ่านที่ถูกเลือกจากพระคัมภีร์ถูกเลือกมาก่อน และทำให้เกิดการพัฒนาขึ้นในทุก ๆ วันโดยพระคัมภีร์
การเลือกเวลาสำหรับ การอ่านพระคัมภีร์และการภาวนา เป็นสิ่งสำคัญ วิธีการที่เป็นแบบฉบับก็คือการภาวนา 1 ชั่วโมงหนึ่งวันในตอนเช้า หรือ จะแบ่งเป็น 2 ช่วงเวลา คือ ครึ่งแรกในช่วงเช้า ครึ่งหลังในตอนเย็น กุญแจสำคัญก็คือการเลือกเวลาไว้ก่อนล่วงหน้าซึ่งเป็นเวลาที่เราอุทิศไว้สำหรับการภาวนาและรักษาเวลานี้ไว้ การใช้ช่วงเวลาเดียวกันในทุก ๆ วันนำไปสู่กิจวัตรประจำวันแห่งการภาวนาที่มีประสิทธิผล
สถานที่สำหรับการภาวนาจะต้องปราศจากการรบกวน นี่ก็หมายถึงการภาวนาจะต้องห่างไกลจากคนอื่น โทรศัพท์ สิ่งที่รบกวนทางสายตา ฯลฯ บางคนพบว่า รูปบูชาทางศาสนาก็เป็นประโยชน์ได้เหมือนกัน ควรใช้สถานที่เดียวกันสำหรับ การอ่านพระคัมภีร์ ถ้าเป็นไปได้ โดยเฉพาะเมื่อเราได้เริ่มการภาวนาเป็นครั้งแรก ความคุ้นเคยกับสถานที่จะช่วยลดสิ่งรบกวนจากภาวนาได้ หรือ เราอาจจะปรารถนาที่จะภาวนาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เพื่อวัตถุประสงค์ที่จะหาสถามนที่ที่กำหนดไว้สำหรับการภาวนาตามลำพังโดยเฉพาะ และไม่ใช่ที่สำหรับทำกิจกรรมอื่น บางคนอาจจะปฏิบัติกิจศรัทธาอื่น ๆ เช่น การภาวนาต่อหน้าศีลมหาสนิท เพื่อเป็นการเตรียมตัวสำหรับ การอ่านพระคัมภีร์และภาวนา
การเตรียมตัว.
ก่อนการอ่าน จำเป็นที่ต้องมีส่วนร่วมในตัวกิจกรรมที่นำเราไปจากสภาพจิตใจปกติสู่สภาพที่มีความลึกซึ้งและเป็นสภาพแห่งการภาวนา ในชั่วขณะหนึ่งแห่งการหายใจที่ลึกและสม่ำเสมอ และบทภาวนาสั้นที่เชิญพระจิตนำช่วงเวลาแห่งการภาวนาจะช่วยจัดบรรยากาศทั่วไปให้เหมาะสมและปรับปรุงประสิทธิผลของ การอ่านพระคัมภีร์ ให้ดีขึ้น
เมื่อเราได้จัดให้บรรยากาศนี้เกิดขึ้นแล้วก็ถึงเวลาที่จะเริ่มการภาวนา ขั้นตอนแห่งการภาวนามี 4 ขั้นตอนซึ่งไม่จำเป็นจะต้องสวดตามขั้นตอนที่ทำกัน เราอาจจะสวดไปตามขั้นตอนต่าง ๆ ตามสุดแท้แต่พระจิตเจ้าทรงนำ
ช่วงเวลาท้ง 4 แห่งการภาวนา.
มีคนเปรียบเทียบ เลคซีโอ ดิวีนา ว่า เป็น “การกินเลี้ยงพระวาจา” ซึ่งแบ่งเป็น 4 ส่วนด้วยกัน อันดับแรก คือการกัด (เลคซิโอ) หลังจากนั้นคือการเคี้ยว (เมดิตาซีโอ) ถัดไปเป็นโอกาสที่จะลิ้มรสชาติของอาหาร (โอราซีโอ) และสุดท้าย พระวาจาได้ซึมซาบและกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย (คอนเตมปลาซีโอ)
Lectio (เล็กซีโอ).
ขั้นตอนแรกประกอบด้วยการอ่านบทอ่านอย่างช้า ๆ อย่างตั้งใจหลายครั้ง หลายคนอาจจะเขียนถ้อยคำในบทอ่านที่ผุดขึ้นมา หรืออาจจะให้ความสนใจกับถ้อยคำนั้นในขณะนี้
Meditatio (เมดิตาซีโอ).
คริสตชน ที่ยกข้อความหรือหนึ่งคำขึ้นมา จะต้องรับและรำพึงกับถ้อยคำนั้น และระลึกถึงการสถิตอยู่ของพระเจ้าในข้อความนั้น เราจะได้รับประโยชน์จากการช่วยให้ได้รับความสว่างจากพระจิตเจ้า เช่น งานของพระจิตเจ้าที่สอนเราให้เข้าใจในพระวาจาบทนั้น ซึ่งไม่ใช่การเผยแสดงที่พิเศษจากพระเจ้า แต่เป็นการทำงานของพระจิตในตัวเราซึ่งทำให้คริสตชนได้รับการเผยแสดงในพระคัมภีร์
Oratio (โอราซีโอ).
เป็นการตอบสนองต่อบทอ่านโดยการเปิดใจสู่พระเจ้า ไม่ใช่การฝึกสติปัญญา แต่เป็นการสนทนาด้วยความรู้สึกจากข้างในหรือ ด้วยบทสนทนากับพระเจ้า
Contemplatio (กอนเตมปลาซีโอ).
ช่วงเวลานี้ เราเน้นความสนใจไปที่พระเจ้า ด้วยความเรียบง่าย และความรักต่อพระเจ้า หรือจะพูดได้ว่า เป็นความงดงามและ ความลึกซึ้งที่มีต่อพระเจ้าซึ่งไม่อาจบรรยายได้ เป็นการหยุดนิ่งด้วยความชื่นชมยินดีในการประทับอยู่ของพระองค์
เราสามารถนำวิธีการอ่านแบบ เลคซีโอ ดิวีนา ไปใช้ได้ด้วยการแบ่งปันประสบการณ์การอ่านศักดิ์สิทธิ์ซึ่งกันและกัน
ในนำไปฝึกใช้เพื่อให้เกิดความลึกซึ้งนั้น เมื่อเรานำวิธีการอ่านแบบ เลคซีโอ ดิวีนา ไปปฏิบัตินั้นจะทำให้ผู้อ่านสามารถอ่านพระวาจาได้หลายระดับทั้งนี้ขึ้นอยู่กับพื้นเพความรู้และความเข้มแข็งทางความเชื่อ ผลที่ได้รับคือความรู้ที่ลึกซึ้งในตัวบทอ่าน ตัวเราเอง ผู้อื่น และพระเจ้า และมองสิ่งเหล่านี้ด้วยแสงแห่งความเชื่อที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
การอ่านศักดิ์สิทธิ์ (Lectio Divina)
Lectio Divina
เมืองลิเวอร์พูล  เป็นนครและเป็นโบโรมหานครในเทศมณฑลเมอร์ซีย์ไซด์ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอังกฤษ ลิเวอร์พูลตั้งอยู่ทางตะวันออกของปากน้ำเมอร์ซีย์ (Mersey Estuary) ลิเวอร์พูลก่อตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1207 และได้รับฐานะเป็น “นคร” ในปี ค.ศ. 1880
จากการสำรวจสำมโนประชากรใน ค.ศ. 2006 ลิเวอร์พูลมีประชากรทั้งหมดประมาณ 435,500 คน โดยมีความหนาแน่นเป็นจำนวน 5,001 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร เมื่อรวมประชากรในปริมณฑลแล้วก็เป็น 816,216 คน
ในทางประวัติศาสตร์ของมณฑลเดิมลิเวอร์พูลเป็นส่วนหนึ่งของแลงคาสเชอร์ ความรุ่งเรืองของลิเวอร์พูลมาจากการเป็นเมืองท่าสำคัญ ภายในคริสต์ศตวรรษที่ 18 การติดต่อค้าขายกับแคริบเบียน, ไอร์แลนด์ และแผ่นดินใหญ่ยุโรป และความสะดวกในการติดต่อค้าขายกับการค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติค (Atlantic Slave Trade) ยิ่งทำให้เศรษฐกิจเติบโตมากยิ่งขึ้น ภายในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 40% ของการค้าขายในโลกต้องผ่านเมืองท่าลิเวอร์พูลซึ่งทำให้ลิเวอร์พูลกลายเป็นเมืองสำคัญที่สุดเมืองหนึ่งของอังกฤษ
ผู้ที่มาจากลิเวอร์พูลมักจะเรียกกันว่า “ลิเวอร์พัดเลียน” (Liverpudlians) หรือ “สเกาส์” (Scouse) ที่มาจากอาหารท้องถิ่นชื่อเดียวกันที่เป็นสตู นอกจากนั้นคำว่า “สเกาส์” ยังใช้เรียกสำเนียงท้องถิ่น การที่เป็นเมืองท่าทำให้ประชากรของลิเวอร์พูลมีความแตกต่างกันทางเชื้อชาติที่มาจากที่ต่างๆ โดยเฉพาะจากไอร์แลนด์
ความเป็นที่นิยมของเดอะบีทเทิลส์และกลุ่มนักร้องอื่นๆ ทำให้ลิเวอร์พูลเป็นที่ดึงดูดนักท่องเที่ยว ในปี ค.ศ. 2007 ลิเวอร์พูลฉลองครบรอบ 800 ปีที่ก่อตั้งมาและในปี ค.ศ. 2008 ลิเวอร์พูลก็ได้รับตำแหน่งเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปร่วมกับเมืองสตาวังเงร์ในนอร์เวย์
ในปี ค.ศ. 2004 บริเวณหลายบริเวณในตัวเมืองได้รับฐานะเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกที่เรียกว่าเมืองการค้าทางทะเลลิเวอร์พูล (Liverpool Maritime Mercantile City) ที่ประกอบด้วยบริเวณที่แยกกันหกบริเวณในตัวเมืองที่รวมทั้ง เพียร์เฮด (Pier Head) ท่าอัลเบิร์ตและถนนวิลเลียม บราวน์ และสถานที่ที่น่าสนใจของตัวเมืองl
ทีมฟุตบอลที่ยิ่งใหญ่และมีชื่อเสียงในเรื่องแชมป์ของเมืองลิเวอร์พูล คือ ลิเวอร์พูล และ เอฟเวอร์ตัน สนามที่ใช้ในการแข่งขันของทีมทั้งสอง คือ แอนฟิลด์ และ กูดิสันพาร์ก ตามลำดับ
ลิเวอร์พูลได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองแฝดกับ:
ลิเวอร์พูลได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองมิตรภาพอย่างไม่เป็นทางการกับ:
สถานกงสุลโพ้นทะเลแห่งแรกของสหรัฐอเมริกาเปิดที่ลิเวอร์พูลใน ค.ศ.1790 และยังคงเปิดดำเนินการมากว่าสองศตวรรษ ในปัจจุบันมีสถานกงสุลตั้งอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นสถานกงสุลสำหรับประเทศชิลี เดนมาร์ก ไทย นอร์เวย์ เนเธอร์แลนด์ ฝรั่งเศส ฟินแลนด์ เยอรมนี โรมาเนีย สวีเดน อิตาลี เอสโตเนีย ไอซ์แลนด์ และฮังการี สถานกงสุลของประเทศตูนิเซียและโกตดิวัวร์นั้นตั้งอยู่ในเขตเซฟตันซึ่งอยู่ใกล้เคียง
เอสเอ็ม เอนเตอร์เทนเม้นท์
นอร์ทเวสต์อิงแลนด์
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ  เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ประกอบด้วยมลฑลคัมเบรีย, แลงคาเชอร์, นครแมนเชสเตอร์และปริมณฑล, เมอร์ซีย์ไซด์ และเชชเชอร์
เขตแดนทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษเป็นทะเลไอริช ทางตะวันออกเป็นเนินเขาเพนไนนส์ (The Pennines) ภาคมีดินแดนตั้งแต่เขตแดนสกอตแลนด์ทางด้านเหนือ ไปจรดเวลส์ทางด้านใต้ จุดที่สูงที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือและในอังกฤษคือสคาเฟลล์ไพค์ในคัมเบรียที่สูง 978 เมตร
ศูนย์กลางของภาคตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ที่ลิเวอร์พูล และแมนเชสเตอร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคที่มีประชากรหนาแน่นที่สุด ทางตอนเหนือที่รวมทั้งตอนเหนือของแลงคาเชอร์และคัมเบรียเป็นบริเวณที่เป็นชนบท
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือมีเนื้อที่ 14,165 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 6,853,200 คน โดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 475 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
ธาริษา วัฒนเกส
ธาริษา วัฒนเกส (30 พฤศจิกายน 2492 - ) ประธานกรรมการตรวจสอบ และ กรรมการอิสระ บริษัท ปูนซิเมนต์ไทย จำกัด (มหาชน) กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เรียนจบเศรษฐศาสตรบัณฑิต เศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยเคโอ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และเรียนจบเศรษฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยวอชิงตัน เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา และอบรมหลักสูตรการบริหารระดับสูง จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ดร.ธาริษา วัฒนเกส เริ่มทำงานในธนาคารแห่งประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518
การดำรงตำแหน่งผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย.
ดร.ธาริษา วัฒนเกส ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 เป็นสตรีไทยคนแรกที่ได้ดำรงตำแหน่งนี้ ผลงานโดดเด่นในระหว่างที่ดำรงตำแหน่ง คือ การพัฒนาระบบการชำระเงินให้ทันสมัย ยังผลให้เกิดระบบการโอนเงินรายใหญ่ที่มีการปรับกระทบยอดหักบัญชีกันทันที (RTGS: Real-Time-Gross-Settlement) เป็นระบบ RTGS ระบบแรกของทวีปเอเชีย ปัจจุบันเรียกว่า BAHTNET
นอร์ทอีสต์อิงแลนด์
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ  เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษ ประกอบไปด้วยนอร์ทัมเบอร์แลนด์, เดอรัม, ไทน์และเวียร์ และบางส่วนของนอร์ทยอร์กเชอร์
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีเนื้อที่ 8,592 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2001 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 2,515,442 คนโดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 293 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร