pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
"แผนภาพบล็อกของดีฟลิปฟล็อปแสดงการทำงานขอบขาขึ้นและขาลงตามลำดับ"
การทำงานของดีฟลิปฟล็อป.
ฟลิปฟล็อปจะมีสัญญาณเข้า 2 อินพุต คือ อินพุตข้อมูล(D) และ อินพุตควบคุม(G) โดยถ้าหากให้ G เป็นลอจิก" 1" และให้ G ได้รับสัญญาณลอจิก "1" จะทำให้เอาต์พุต Q เป็น "1" และ ฟลิปฟล็อปจะแลตซ์ค่านี้ตลอดจนกว่าอินพุต D จะมีค่าใหม่เข้ามาทางขา G อีกครั้ง
ภาพลักษณะการทำงานของ D flip-flop
เวลาการตรวจสอบเงื่อนไข จะสั้นกว่าแลตซ์ที่ทำงานตลอดช่วงที่ EN เป็น 1 เนื่องจากการทำงานของฟลิปฟล็อปนั้นจะทำงานที่ขอบนาฬิกา
ภาพสัญญาณนาฬิกา
ฟลิปฟล็อปแบบกระตุ้นด้วยขอบสัญญาณ.
การกระตุ้นของสัญญาณฟลิปฟล็อปจะเป็นการกระตุ้นด้วยระดับแรงดัน ที่เรียกว่า Level Trigger บางครั้งฟลิปฟล็อปจะทำงาน ในช่วงเวลาสั้นๆ โดยฟลิปฟล็อปจะเปลี่ยนสถานะเมื่อสัญญาณควบคุมเปลี่ยนลอจิก "0" เป็นลอจิก "1" เรียกว่าการกระตุ้นด้วยอบขาขึ้น หรือ ถ้าเมื่อสัญญาณนาฬิกาเปลี่ยนจากลอจิก"1" เป็นลอจิก "0" เรียกว่า การกระตุ้นด้วยขอบขาลง โดยฟลิปฟล็อปประเภทนี้จะนิยมใช้ในวงลิจิกที่ต้องการความเร็วสูงในระบบคอมพิวเตอร์
การคิดแบบ delay คือการที่ Q มันจะไม่เปลี่ยนแปลงโดยทันทีสัญญาณขาขึ้นจะผ่านไปได้ระยะหนึ่งก่อน
หน้าที่ฟลิปฟล็อปจะถูกกระตุ้น
ภาพการตรวจสอบค่า D ที่คิดแบบ delay
การเปลี่ยนสถานะของ D flip-flop
เมื่อได้รับอินพุตต่างๆโดยเรียงตามลำดับเวลาการได้รับอินพุต D ฟลิปฟล็อปจะถูกกระตุ้นผลก็คือเอาต์พุตจะเปลี่ยนตามอินพุตแต่ช่วงเวลาอื่นๆ D flip-flop จะคงค่าเดิมไว้โดยเรียงลำดับเวลาการได้รับอินพุต ในช่วงเวลา t2และ t10
เควซา
ท้าวคำถี่
ท้าวคำถี่ เป็นโอรสองค์ที่สามของสุขางฟ้า ได้รับการสถาปนาจากขุนนางให้เป็นกษัตริย์เมื่อปี พ.ศ. 1923 เพราะไม่สามารถหาบุคคลที่สมควรที่จะเป็นกษัตริย์ได้
ผู้สำเร็จราชการแทนท้าวคำถี่
ราชบัลลังก์ว่างอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากไม่มีผู้ที่สมควรได้เป็นกษัตริย์แล้ว พวกขุนนางผู้ใหญ่จึงจัดการดูแลบ้านเมืองไปตามลำพัง
การค้นพบสุดางฟ้า.
หลายปีต่อมา มีบุรุษผู้หนึ่งชื่อ ท้าวเชี่ยวแคน เดินทางข้ามแม่น้ำพรหมบุตรเพื่อไปค้าขายเพื่อไปค้าขายโค กระบือยังหมู่บ้านฮาบุง และได้พบเด็กหนุ่มที่ชื่อ "สุดาง" อยู่ในหมู่บ้านนั้น เด็กหนุ่มผู้นี้ลักษณะท่าทางเป็นผู้ดี ท้าวเชี่ยวแคนจึงเข้าไปไต่ถามว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร และทราบว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ คือโอรสของท้าวขำติที่เกิดจากมเหสีองค์รองที่ถูกลอยแพ แพที่ลอยมานั้นมาติดอยู่ที่หมู่บ้านฮาบุง พราหมณ์ผู้หนึ่งจึงให้ที่พักพิงแก่พระนาง ซึ่งสิ้นพระชนม์หลังจากที่ให้กำเนิดทารก พราหมณ์ผู้นั้นจึงรับอุปการะทารกนั้นพร้อมกับบุตรของตน เมื่อบุรฮา โกฮาอินได้รับข่าว และภายหลังได้ไต่สวนความจริงแล้ว ก็รับเด็กนั้นมายังราชธานี และมอบบัลลังก์ให้ครอง
เขื่อนอิไตปู
เขื่อนอิไตปู (Itaipú) เป็นเขื่อนคอนกรีตขนาดใหญ่ซึ่งในอดีตจัดได้ว่าเป็นเขื่อนที่ใหญ่ที่สุดในโลก ก่อนที่เขื่อนสามหุบเขาของจีนจะแล้วเสร็จ เขื่อนอิไตปูสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1984 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1988
คำว่าอิไตปู แปลว่า"เสียงเพลงจากก้อนหิน"มาจากภาษากวารานิ (Guarani) ชาวอินเดียนแดงเผ่าดั้งเดิม
เขื่อนอิไตปูกั้นแม่น้ำปารานาบริเวณเขตแดนระหว่างประเทศบราซิลกับประเทศปารากวัย จึงทำให้เขื่อนนี้เป็นทั้งผนังกันน้ำเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าและเป็นสะพานเชื่อมระหว่างสองประเทศอีกด้วย เขื่อนอิไตปูเป็นเขื่อนคอนกรีตชนิดเขื่อนแบบกลวง มีขนาดความสูง 180 เมตร มีความยาวกว่า 8 กิโลเมตร ใช้คอนกรีตในการสร้างกว่า 28 ล้านตัน ซึ่งสามารถสร้างสนามฟุตบอลได้ 210 สนาม และใช้เหล็กมากขนาดสร้างหอไอเฟลได้ 380 หอเลยทีเดียว เมื่อสร้างเสร็จด้านเหนือเขื่อนจึงเกิดอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่มีเนื้อที่กว่า 1,550 ตารางกิโลเมตร ระยะทางยาวลึกขึ้นไปทางเหนือเขื่อนอีกกว่า 160 กิโลเมตร มีเครื่องกำเนิดไฟฟ้า 18 เครื่อง มีกำลังการผลิต 12,600 เมกะวัตต์ จึงสามารถจ่ายไฟให้กับประเทศปารากวัยได้ทั้งประเทศรวมทั้งเมืองใหญ่ของบราซิลทั้งกรุงเซาเปาโล และนครรีโอเดจาเนโร ได้อย่างสบาย แต่ภายหลังได้มีโครงการเพิ่มเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเป็น 20 เครื่อง ภายในปี 2550 และสามารถเพิ่มกำลังการผลิตเป็น 14,000 เมกะวัตต์
อิไตปู
เสรี หวังในธรรม (3 มกราคม พ.ศ. 2480 – 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ศิลปะการละคร) ประจำปี พ.ศ. 2531 ผู้เชี่ยวชาญด้านการสังคีต กรมศิลปากร
นายเสรี เกิดเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2480 ณ ท่าพระจันทร์ พระนคร บิดาชื่อ นายเหลือ หวังในธรรม ผู้มีเชื้อสายจีนจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา บิดาของท่านรับราชการ เป็นเสมียนกรมบัญชีกลาง และได้รับพระราชทาน นามสกุลว่า หวังในธรรม รวมทั้งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เป็นรองอามาตย์โท ขุนสาธกธนสาร มารดาของท่านชื่อ นางสง่า นานากุล โดยเข้ารับการศึกษาระดับอนุบาลที่โรงเรียนศรีจรุง แต่แล้วในปี พ.ศ. 2483 เกิดเหตุไฟไหม้บ้าน จึงจำเป็นต้องย้ายไปอยู่พรานนก ฝั่งธนบุรี และได้เข้าศึกษา โรงเรียนปิยะวิทยา และโรงเรียนชิโนรสวิทยาลัย และได้ศึกษาต่อที่วิทยาลัยนาฏศิลป์
ระหว่างศึกษาที่วิทยาลัยนาฏศิลป์ ได้ศึกษาศิลปะการแสดงแขนงต่าง ๆ ทั้งดุริยางค์ไทยและสากล คีตศิลป์ไทย การแสดงละคร และโขน จบการศึกษา เมื่อ พ.ศ. 2497 พร้อมกับเข้ารับราชการ ในแผนกดุริยางค์ไทย กองการสังคีต กรมศิลปากร และได้รับทุนไปศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยอีสต์เวสต์เซ็นเตอร์ สหรัฐอเมริกา
นายเสรี เป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในฐานะนักแสดง นักประพันธ์ นักดนตรี นักร้อง นักพูด ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผู้กำกับการแสดงภาพยนตร์ ได้ใช้ความรู้ความสามารถ สร้างความบันเทิง และเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมไทย ไปทั่วโลก ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ ให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ศิลปะการละคร) ประจำปี พ.ศ. 2531
นายเสรี เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ขณะมีอายุ 70 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ณ วัดตรีทศเทพวรวิหาร
คอนเสิร์ตวอยเซสมิวสิกฟรอมไฟนอลแฟนตาซี
คอนเสิร์ตวอยเซสมิวสิกฟรอมไฟนอลแฟนตาซี  เป็นคอนเสิร์ตที่จัดขึ้นในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ที่แปซิฟิโก โยโกฮามะ โคคุริตสึไดฮอลล์ จังหวัดคานางาวะ โดยสแควร์เอนิกซ์ มี อาร์นี รอธ เป็นวาทยกร และมีวงพริม่าวิสต้า ฟิลฮาร์โมนิก ออร์เคสตรา เป็นผู้บรรเลงดนตรี
คอนเสิร์ต VOICES music from FINAL FANTASY เป็นคอนเสิร์ตที่นำเพลงประกอบของเกมไฟนอลแฟนตาซีหลายๆ ภาค มาเรียบเรียงดนตรีใหม่ในแนวออร์เคสตรา ซึ่งแตกต่างจากคอนเสิร์ตที่เคยจัดขึ้นมาแล้วอย่าง 20020220 music from FINAL FANTASY และ TOUR de JAPON music from FINAL FANTASY เพราะทุกเพลงต่างมี "เสียงของคน" ซึ่งในที่นี้หมายถึงนักร้องและวงประสานเสียง เข้ามาร่วมขับร้องด้วย ตามชื่อคอนเสิร์ต "VOICES" นั่นเอง
นอกจากนี้ เนื่องจากคอนเสิร์ตได้จัดขึ้นในช่วงที่เกมไฟนอลแฟนตาซี XII กำลังจะออกวางจำหน่าย ทางผู้จัดงานจึงได้จัดกิจกรรมหลายอย่างเพื่อเป็นการโปรโมทไฟนอลแฟนตาซี XII ตรงส่วนล็อบบี้ของสถานที่แสดง เช่น การนำฟิกเกอร์ตัวจัดจ์เมนท์ขนาดเท่าคนจริงมาตั้งโชว์, จัดมุมทดลองเล่นเกมไฟนอลแฟนตาซี XII, มุมทดลองชิมเครื่องดื่มไฟนอลแฟนตาซี XII โพชั่น และช่วงแนะนำเหล่านักพากย์ผู้ให้เสียงตัวละครในเกมไฟนอลแฟนตาซี XII
เอมิยะ ชิโร่
เอมิยะ ชิโร่  ตัวละครจากเกมซาวนด์โนเวลของ ไทป์-มูน และการ์ตูนเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์
ชิโร่เป็นตัวเอกของเรื่องนี้ เป็นคนที่จริงจังในทุกๆ เรื่อง และยินดีที่จะช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่สนใจถึงผลที่ตัวเองจะได้รับเลย เขาศึกษาอยู่ในชั้นปี 2 ของโรงเรียนมัธยมในเมืองฟุยูกิ โดยเขาจะเป็นคนที่คอยซ่อมแซมสิ่งต่างๆ ที่เสียหาย ไม่ว่าจะเป็น VCRs ในเตาความร้อน หรือแม้แต่ในเรื่องงานบ้านงานครัว เขาก็มีความชำนาญไม่แพ้กัน เพราะเขาต้องดูแลบ้านของเขาเพียงคนเดียวหลังจากที่เขาได้เสียพ่อบุญธรรม เอมิยะ คิริซึงุ ของเขาไป ตัวเขาเองก็มีความสามารถในทางเวทมนตร์สายเสริมพลังให้กับวัตถุ แต่เขาก็ใช้ได้ไม่เต็มที่ เพราะพ่อบุญธรรมของเขาไม่ได้สอนให้เขาใช้มันอย่างจริงจัง ในช่วงแรกของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ เขายังคงยืนกรานที่จะปกป้องคนอื่น โดยที่ไม่สนใจถึงผลที่จะเกิดขึ้นกับตนเอง เรียกง่ายๆว่า เขาจะเป็นเกราะให้กับทุกคนก็ไม่ผิด
สำหรับ เสียงพากย์ ของชิโร่นั้นคือเสียงของ สุงิยามะ โนริอากิ ในภาษาญี่ปุ่น ส่วนภาษาอังกฤษนั้นเป็นของ แซม รีเกลเสียง ภาษาไทยโดยภัทราวุฒิ สมุทรนาวี
เมื่อ 10 ปีที่แล้ว ในช่วงสุดท้ายของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 4 เมืองฟุยูกิทั้งเมืองได้ตกอยู่ในกองเพลิงขนาดมหึมา สร้างความเสียหายให้กับทุกสิ่งทุกอย่างในเมือง รวมไปถึงจำนวนผู้เสียชีวิตที่นับไม่ถ้วน ซึ่งรวมไปถึงครอบครัวเดิมของชิโร่ด้วย เขาเป็นเพียงผู้เดียวที่รอดมาจากกองเพลิงนั้นได้ แต่ก็สาหัส ระหว่างที่เขากำลังตกอยู่ระหว่างความเป็นและความตายนั้น เขาได้รับการช่วยเหลือจาก เอมิยะ คิริซึงุ พ่อบุญธรรมของเขาที่ผ่านมาพบหลังจากสงครามจบลงในกองซากปรักหักพังของเมือง
คิริซึงุไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยตัวเองกับชิโร่ว่าตนเองนั้นเป็นจอมเวทย์ และพยายามที่จะไม่ให้ชิโร่ต้องมาเป็นผู้สืบทอดการเป็นจอมเวทย์ต่อจากเขา แต่อย่างไรก็ตาม ชิโร่ผู้ซึ่งไม่มีความรู้ความสามารถในเชิงเวทย์เลยแม้แต่น้อย กลับใช้เวทมนตร์เสริมกำลังวัตถุ ซึ่งเป็นเวทย์ที่ใช้การได้ยาก และไม่มีจอมเวทย์คนไหนใช้กันมากนัก ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
นอกจากนั้นแล้ว คิริซึงุยังได้สอนชิโร่เกี่ยวกับอุดมการณ์ของเขา คือการที่จะปกป้องทุกคนให้พ้นจากอันตราย แต่อย่างไรก็ตาม การที่จะปกป้องทุกๆ คนไว้นั้น ก็จะไม่สามารถปกป้องคนๆ หนึ่งไว้ได้ เช่นกันกับการช่วยเหลือคนๆ หนึ่งไว้ ก็จะไม่สามารถช่วยเหลือคนอื่นๆ อีกหลายคนไว้ได้เช่นกัน ซึ่งชิโร่ก็ได้ยึดอุดมการณ์ตามรอยพ่อบุญธรรมที่สั่งสอนเขามา เขาพยายามที่จะช่วยเหลือทุกๆ คนให้พ้นจากอันตราย โดยที่คิริซึงุจะไม่สอนเชิงเวทย์ขั้นพื้นฐานและเวทมนตร์ต่างๆ ให้กับชิโร่เลย แต่จะบอกให้ชิโร่ฝึกเวทมนตร์สายเสริมความแข็งแกร่งให้กับวัตถุไว้เล็กน้อยเท่านั้น
3 ปีก่อนที่สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 5 จะเริ่มต้นขึ้น คิริซึงุได้เสียชีวิตลง ทิ้งให้ชิโร่ต้องอยู่ตามละพัง แต่อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คิริซึงุจะเสียชีวิต เขาได้ฝากชิโร่ไว้ให้อ. ฟุจิมุระ ไทกะ เพื่อนบ้านที่รู้จักกันมานานดูแลชิโร่ให้เหมือนกับที่เขาดูแลชิโร่มา ซึ่งต่อมา มาโต้ ซากุระ ก็ได้เข้ามาหาชิโร่ที่บ้านบ่อยๆ เพื่อที่จะช่วยชิโร่ทำงานบ้านนั่นเอง
แม้ว่าตัวของชิโร่เองนั้นจะเป็นตัวละครหลักของเรื่องนี้ แต่ถ้าว่ากันจริงๆแล้ว เขาไม่มีความสามารถและความรู้พื้นฐานในเชิงเวทย์เลยแม้แต่น้อย ในช่วงแรกของเรื่อง เขาสามารถใช้ได้แค่เวทย์เสริมความแข็งแกร่งให้กับวัตถุเท่านั้น และยังสามารถใช้ในการสำรวจวัตถุต่างๆ ถึงส่วนประกอบของวัตถุนั้นๆ หรือแม้แต่ทำให้ทราบถึงชิ้นส่วนที่เสียหายของวัตถุนั้นๆ ซึ่งการใช้ความสามารถนี้ สามารถประยุกต์นำไปใช้กับการเสริมความแข็งแกร่งให้กับวัตถุต่างๆ ในอีกระดับหนึ่งได้ เช่นการเสริมความแข็งแกร่งให้กับแท่งไม้ ให้แข็งแกร่งเหมือนกับดาบเหล็ก หรือแม้แต่การเพิ่มความทนทานของโล่ได้ แต่อย่างไรก็ตาม ความสามารถนี้ยังมีความลึกลับอีกมากมาย ซึ่งหากผู้ใช้ได้ฝึกฝนการใช้บ่อยๆ และรู้จักการประยุกต์ใช้แล้ว มันจะกลายเป็นเวทย์ที่ร้ายกาจและพัฒนาไปได้อย่างไร้ที่สิ้นสุดเลยทีเดียว
ความสามารถที่แท้จริงของชิโร่นั้น มีพื้นฐานมาจากการใช้เวทย์เสริมความแข็งแกร่งให้กับวัตถุ หรือที่เรียกกันว่า เทรซ ซึ่งความสามารถนี้จะทำให้เขาสามารถที่จะสร้างวัตถุ ชิ้นหนึ่งๆ ได้จากความทรงจำของเขา เพียงแค่ใช้มือเปล่าเท่านั้น ด้วยความสามารถนี้ ทำให้เขาสามารถที่จะเปลี่ยนสภาพวัตถุหนึ่ง ให้เป็นอีกวัตถุหนึ่งได้ เช่นการเปลี่ยนกิ่งไม้เป็นลูกธนู การเปลี่ยนแท่งไม้เป็นดาบโลหะ เป็นต้น แต่อย่างไรก็ตาม การเทรซแต่ละครั้งจำเป็นต้องใช้ มานาในการเทรซ ซึ่งจะใช้มากหรือน้อยขึ้นอยู่กับวัตถุที่จะเทรซขึ้นมา และวัตถุดิบที่จะใช้เทรซด้วย ซึ่งข้อจำกัดนี้เองที่ำทำให้เวทย์เทรซไม่นิยมในหมู่จอมเวทย์ในการต่อสู้เท่าไรนัก ยิ่งไปกว่านั้น วัตถุทุกอย่างที่ชิโร่เทรซขึ้นมานั้น จะมีลักษณะและคุณสมบัติเหมือนกับของจริงทุกประการ บวกกับที่ชิโร่ได้แขนของอาเชอร์มาแทนที่แขนของเขาที่เสียไปจากการเข้าไปช่วยเหลือ อิลิยาสเวียล ในบท Heaven's Feel ทำให้เขาได้รับความทรงจำและความสามารถในการต่อสู้ทั้งหมดของอาเชอร์มา ทำให้เขาสามารถที่จะสร้าง "เรียลลิตี้ มาร์เบิล" ที่เหมือนกับโนเบิล แฟตาซึ่มอาเชอร์ได้ คือ "Unlimited Blade Works" ซึ่งจะเป็นการเทรซที่ใช้มานาปริมาณมหาศาล ในการที่จะสร้างมิติๆ หนึ่งขึ้นมา ซึ่งภายในมิตินั้นจะมีแต่อาวุธชั้นเลิศ ซึ่งเป็นอาวุธทุกชิ้นที่ผู้สร้างเคยพบเห็นมาเท่านั้น ซึ่งชิโร่ได้รับความทรงจำมาจากอาเชอร์ ทำให้เขาสามารถเทรซมิติที่มีอาวุธมากมายเท่าที่อาเชอร์เคยพบเห็นมา ซึ่งการเทรซมิตินี้ ไม่มีวัตถุดิบ ทำให้ต้องใช้มานาปริมาณมหาศาลในการเทรซมิตินี้ขึ้นมา และจากการที่ได้รับแขนของอาเชอร์มานั้น ทำให้ตัวชิโร่เองได้รับพลังเวทย์ในปริมาณมหาศาล ซึ่งมันเกือบจะทำให้เขาต้องเสียชีวิตไปแล้ว เช่นในตอนที่เขาสู้กับ เบอเซิร์กเกอร์ด้านมืด ที่มีโนเบิล แฟตาซึ่มคือ "Nine Lives" ซึ่งชิโร่ได้กำจัดเขาลงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ซึ่งความสามารถของเขานั่นคือ "Nine Lives Blade Works" คือการทำสำเนาอาวุธที่ชื่อว่า "Nine Lives" ของเบอร์เซิร์กเกอร์ขึ้นมาใช้เสียงเอง แต่การกระทำนั้นก็ส่งผลให้เขาได้รับความเสียหายแก่ร่างกายมากมายจากการใช้พลังเวทย์ จนเกือบเสียชีวิตไป
และด้วยความสามารถในการเทรซของเขานี้เอง ทำให้เขาพิเศษกว่าจอมเวทย์ทั่วๆไป ซึ่งมันเป็นแรงผลักดันทำให้เขาต้องการที่จะปกป้องผู้อื่นไม่ให้ต้องมาประสบกับชะตากรรมเช่นเดียวกับเขาเมื่อ 10 ปีก่อน คือเขาต้องนอนรอความตายอยู่ท่ามกลางเมืองที่ลุกเป็นไฟ และได้ถูกช่วยชีวิตโดยคิริซึงุ พ่อบุญธรรมของเขาซึ่งสอนให้เขารู้จักการช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้เขาต้องการที่จะเดินตามรอยพ่อบุญธรรมของเขาที่เป็นผู้ผดุงคุณธรรม จึงทำให้ทั้งชีวิตของเขาต้องช่วยเหลือผู้อื่น โดยการใช้ความสามารถของเขาที่พิเศษกว่าจอมเวทย์คนอื่นๆ ที่จะเทรซวัตถุมาได้จากสิ่งที่เคยพบเห็นเท่านั้นและต้องใช้วัตถุดิบพร้อมกับมานา แต่สำหรับชิโร่นั้นใช้เพียงแค่มานาเท่านั้นในการเทรซ และสามารถเทรซวัตถุต่างๆ ได้จากจินตนาการได้เลย ซึ่งมันทำให้เขาสามารถที่จะสร้าง "เรียลลิตี้ มาร์เบิล" ได้เพียงผู้เดียวเท่านั้น
ซึ่งบทสวดในการสร้างเรียลลิตี้ มาร์เบิล ของเขานั้นจะต่างกับอาเชอร์เพียงเล็กน้อย ดังนี้
Steel is my body, and fire is my blood.
I have created over a thousand blades.
Unaware of loss.
Nor aware of gain.
Withstood pain to create many weapons.
Waiting for one's arrival.
I have no regrets, this is the only path.
My whole life was "Unlimited Blade Works."
ชิโร่ไม่ได้มีความสนใจในจอกศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่น้อย และไม่พอใจในสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ด้วย อย่างไรก็ตาม ในการที่เขาเข้ามาพัวพันกับสงครามครั้งนี้เป็นเพราะเขาต้องการที่จะชิงจอกศักดิ์สิทธิ์นี้มา เพื่อป้องกันไม่ให้เมืองฟุยูกิต้องมีสภาพตกอยู่ในกองเพลิงขนาดใหญ่เหมือนกับเมื่อ 10 ปีก่อนอีกครั้ง ซึ่งในเรื่องนี้ตัวชิโร่เองจะพัฒนาการใช้เวทมนตร์สายเสริมความแข็งแกร่งให้กับวัตถุขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถสร้างวัตถุขึ้นมาจากจินตนาการได้ในที่สุด
แม้ว่าในเรื่องจะทำเนื้อเรื่องมาให้เกี่ยวข้องกับตัวของเขามากที่สุด แต่อย่างไรก็ตาม เนื้อเรื่องก็จะแตกต่างกันไปใน 3 บท
ซึ่งทั้ง 3 บทของเรื่องนี้ เขาได้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างกันในความรู้สึกของเขา คือเป็นเหมือนเด็กน้อยผู้ฝันถึงอุดมการณ์ เป็นเหมือนเด็กหนุ่มผู้ต้องการที่จะทำทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นจริง ทั้งการทำตามอุดมการณ์ และทำชีวิตจริงให้ดีที่สุด และเป็นเหมือนผู้ใหญ่ที่ยอมรับในอุดมการณ์ของเขาที่เป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริง
ท่าอากาศยานนานาชาตินครศรีธรรมราช
ท่าอากาศยานนานาชาตินครศรีธรรมราช หรือสนามบินนครศรีธรรมราช (IATA: NST, ICAO: VTSF) เป็นท่าอากาศยานตั้งอยู่ในอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม ความจุอาคารผู้โดยสาร ขาเข้า 188 คนต่อชั่วโมง และขาออก 125 คนต่อชั่วโมง มีลานจอด โบอิ้ง  2 ลาน เอทีอาร์  2 ลาน และลานจอดเฮลิคอปเตอร์ 2 ลาน มีเนื้อที่ประมาณ 1,814 ไร่
ท่าอากาศยานนานาชาตินครศรีธรรมราช เดิมเปิดให้บริการโดยใช้สนามบินชะเอียน ซึ่งตั้งอยู่บริเวณค่ายวชิราวุธ กองทัพภาคที่ 4 โดยการผลักดันของประชาชนในจังหวัดนครศรีธรรมราช เพื่อให้มีการบริการขนส่งผู้โดยสารทางอากาศ จึงได้อาศัยท่าอากาศยานของกองทัพบกในบริเวณค่ายวชิราวุธ ซึ่งกรมการบินพาณิชย์ได้ปรับปรุงสนามบินเพื่อใช้ในเชิงพาณิชย์ โดยการก่อสร้างอาคารที่พักผู้โดยสารและปรับปรุงทางวิ่ง
พ.ศ. 2527 การก่อสร้างอาคารที่พักผู้โดยสารและปรับปรุงทางวิ่งได้แล้วเสร็จ และใช้เป็นท่าอากาศยานร่วมกันระหว่างการบินทหารและการบินพลเรือน โดยมีขนาดทางวิ่ง 30 x 1,700 เมตร
พ.ศ. 2528 จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้เปิดใช้บริการท่าอากาศยานกองทัพภาคที่ 4 เป็นสนามบินพาณิชย์ชั่วคราว โดยมีบริษัท เดินอากาศไทย จำกัด ให้บริการในเส้นทางการบินสุราษฎร์ธานีมายังจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยใช้เครื่องบิน
พ.ศ. 2531 เนื่องจากมีผู้ใช้บริการจำนวนมากขึ้น ประกอบกับพื้นที่ท่าอากาศยานกองทัพภาคที่ 4 มีขนาดไม่เพียงพอในการรองรับผู้โดยสาร จึงได้มีการพิจารณาเลือกพื้นที่ก่อสร้างท่าอากาศยานนครศรีธรรมราชแห่งใหม่ในบริเวณตำบลปากพูน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช และดำเนินการก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2541
วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2541 ท่าอากาศยานนครศรีธรรมราชได้รับการประกาศให้เป็นสนามบินอนุญาต
วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ท่าอากาศยานพาณิชย์จังหวัดนครศรีธรรมราชได้เริ่มเปิดให้บริการ โดยมีบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) และบริษัท พีบีแอร์ จำกัด ให้บริการเส้นทางโดยตรงจากกรุงเทพมหานคร มายังจังหวัดนครศรีธรรมราช
วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2543 ได้ทำการเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ โดยมีนายชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรี เดินทางมาทำพิธีเปิดท่าอากาศยานนครศรีธรรมราช
วันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ได้มีการประกาศในราชกิจจานุเบกษาให้ท่าอากาศยานนครศรีธรรมราชเป็นสนามบินศุลกากรในลำดับที่ 10/1 ของข้อ 3 แห่งกฎกระทรวงกำหนดท่าหรือที่สนามบินศุลกากร ทางอนุมัติด่านพรมแดน และด่านศุลกากร พ.ศ. 2553 ลงวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งมีผลให้ท่าอากาศยานนครศรีธรรมราช สามารถรับเที่ยวบินนำเข้าและส่งออกสินค้าจากต่างประเทศได้
สำหรับแผนการพัฒนาท่าอากาศยานนครศรีธรรมราชในอนาคต ได้แก่ การขยายทางวิ่งจากเดิม 2,100 เมตร เป็น 2,990 เมตร ปรับปรุงอาคารผู้โดยสารหลังเก่า ก่อสร้างคันทางและระบบระบายน้ำท่วมวงเงิน 353.8380 ล้านบาท และก่อสร้างอาคารที่พักผู้โดยสารหลังใหม่ สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 1,600 คนต่อชั่วโมงหรือ 4 ล้านคนต่อปี และติดตั้งสะพานเทียบ จำนวน 2 ตัว  วงเงิน 1,800.0000 ล้านบาท
ข้อมูลแสดงลักษณะทางภายภาพ.
ท่าอากาศยานนานาชาตินครศรีธรรมราช ตั้งอยู่บนถนนสาย 4103 เลขที่ 598 หมู่ที่ 10 ตำบลปากพูน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช มีพื้นที่ทั้งหมด ประมาณ 1,814 ไร่ ตำแหน่งละติจูดที่ 8˚ 32’ 24” และลองจิจูดที่ 99˚ 56’ 25.3” ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศเหนือประมาณ 14 กิโลเมตร
อ้างอิง: กรมท่าอากาศยาน
สายการบินที่เปิดให้บริการ.
ปัจจุบันท่าอากาศยานนานาชาตินครศรีธรรมราช มีสายการบินที่เปิดให้บริการเส้นทางการบินภายในประเทศจำนวน 5 สายการบิน ดังนี้
ตารางบินท่าอากาศยานนานาชาตินครศรีธรรมราช (ประจำเดือนตุลาคม 2563)
หมายเหตุ : ข้อมูลตารางบินอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ตามความเหมาะสม
รถโดยสารสาธารณะ.
สำหรับรถโดยสารสาธารณะภายในท่าอากาศยานนานาชาตินครศรีธรรมราชปัจจุบันเปิดให้บริการดังนี้
สาย 7​ สนามบิน - สถานีขนส่งผู้สารหัวอิฐ - สนามหน้าเมือง (ตัวเมืองนคร) ​
เส้นทางการเดินรถ สนามบิน&gt;สี่แยกน้ำแคบ&gt;ร.ร.เมือง&gt;ร.ร.เบญจมฯ&gt;สี่แยกเบญจม&gt;บขส.หัวอิฐ&gt;เพิ่มสถานีใหม่ตุลาคม63 สนามหน้าเมือง (ตั้งอยู่ใจกลางเมืองนคร)
อัตราค่าบริการ 30 บาท/ตลอดสาย
สาย 8​ สนามบิน - สี่แยกนาหลวง​
เส้นทางการเดินรถ สนามบิน&gt;แยกบ้านปู&gt;ตลาดท่าแพ&gt;ร.พ.นครินทร์&gt;สี่แยกคูขวาง&gt;โรบินสัน&gt;เทสโก้โลตัส&gt;โฮมโปร&gt;สามแยกนาหลวง&gt;ร้านปกรณ์นาหลวง
อัตราค่าบริการ 40 บาท/ตลอดสาย
- อัตราค่าบริการแท็กซี่นคร (คิดราคาตามมิเตอร์เริ่ม 30 บาท) สนามบินคิดเพิ่ม 100 บาท โทร 075-357888,075-358-888 ตลอด 24 ชม.
- อัตราค่าบริการลีมูซีน-แท็กซี่ คิดจากราคาที่กำหนดและเหมา จากสนามบินไปยังตัวเมืองอยู่ประมาณ 100 บาท/คน (ผู้โดยสาร 3 คน/เที่ยว) หรือเหมาในอัตรา 300 บาท/เที่ยว
- อัตราค่าบริการรถตู้ ประมาณ 80 บาทต่อคน
ท่าอากาศยานนราธิวาส
ท่าอากาศยานนราธิวาส ตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4136 (นราธิวาส-บ้านทอน) ที่บ้านทอน ตำบลโคกเคียน อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศเหนือ ระยะทาง 13 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม และได้ประกาศเป็นท่าอากาศยานศุลกากรเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2539 มีลานจอดรถยนต์ที่สามารถจุรถยนต์ได้ประมาณ 350 คัน
ปัจจุบันท่าอากาศยานนราธิวาสมีทางวิ่ง 2,500 เมตรเพื่อรองรับอากาศยานลำใหญ่ในอนาคต เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2556 ได้เปิดเที่ยวบินปฐมฤกษ์ เดินทางจากท่าอากาศยานนราธิวาสไปท่าอากาศยานเมืองญิดดะฮ์ ประเทศซาอุดิอาระเบีย ด้วยเครื่องบินของการบินไทย
ท่าอากาศยานนราธิวาส เดิมเรียกว่า สนามบินบ้านทอน ต่อมาได้ชื่อเรียกตามทางราชการว่า ท่าอากาศยานนราธิวาส เนื่องจากได้มีการก่อสร้างพระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ ถวายแด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สำหรับประทับในกรณีแปรพระราชฐานเสด็จฯ เยี่ยมพสกนิกรในพื้นที่จังหวัดนราธิวาสและใกล้เคียง ในปี พ.ศ. 2517 ทางราชการจึงได้มอบหมายการปรับปรุงและพัฒนาสนามบินของกองทัพอากาศให้ใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพและปลอดภัยแก่เครื่องบินพระที่นั่ง รวมทั้งพระราชอาคันตุกะและบุคคลทั่วไป
ในปี พ.ศ. 2518 ได้มีการต่อเติมความยาวทางวิ่งออกไปทางทิศใต้ สร้างทางขับ ลานจอดอากาศยาน และอาคารต่างๆ เช่น หอบังคับการบินสูง 3 ชั้น และอาคารรับรอง โดยใช้งบประมาณทั้งสิ้น 12,118,282 บาท จากนั้นก่อสร้างและต่อเติมอาคารที่พักผู้โดยสารพื้นที่ 100 ตารางเมตร โดยใช้รวมกับผู้โดยสารขาเข้าและขาออก ในปี พ.ศ. 2523 วงเงินงบประมาณ 1,040,000 บาท
พ.ศ. 2533 ได้มีการต่อเติมอาคารขยายอาคารที่พักผู้โดยสารเพิ่มขึ้นอีก ขนาดพื้นที่ 135 ตารางเมตร วงเงินงบประมาณ 2,440,000 บาท และในปี พ.ศ. 2538 มีการก่อสร้างหอบังคับการบินหลังใหม่ สูง 6 ชั้น วงเงิน 12,210,000 บาท
พ.ศ. 2540 มีการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ พร้อมระบบปรับอากาศและก่อสร้างลานจอดรถยนต์ วงเงิน 99,980,800 บาท และปรับปรุงทางวิ่ง ทางขับ อาคารรับเสด็จ และอาคารประกอบใหม่ทั้งหมดจนถึงปี พ.ศ. 2551
พ.ศ. 2552 กรมการขนส่งทางอากาศ (กรมท่าอากาศยานในปัจจุบัน)ได้ดำเนินโครงการต่อเติมความยาวทางวิ่ง ท่าอากาศยานนราธิวาส จากเดิมที่มีความยาวทางวิ่ง 2,000 เมตร และได้รับงบประมาณสำหรับต่อเติมความยาวทางวิ่ง ลานกลับลำ ความยาวอีก 500 เมตร รวมเป็น 2,500 เมตร เพื่อให้ทางวิ่งสามารถรองรับเครื่องบินพาณิชย์ขนาด 250 ที่นั่ง แบบ แอร์บัส เอ300-600 ทำการบินระหว่างประเทศตามนโยบายที่ได้รับมอบหมายให้ดำเนินการขยายปรับปรุงทางขับและลานจอดเครื่องบินของเดิมให้สามารถจอดเครื่องบินแบบ แอร์บัส เอ300-600 ได้ 1 ลำ เครื่องบิน โบอิง 737-400 ได้ 2 ลำ เครื่องบินขนาดไม่เกิน 80 ที่นั่ง 1 ลำ และที่จอดรถเฮลิคอปเตอร์ แบบ 212/UH-IN 2 ลำ จอดพร้อมกันได้เวลาเดียวกัน พร้อมทั้งระบบไฟฟ้าท่าอากาศยาน ถนนภายใน ระบบระบายน้ำ ทาสีเครื่องหมาย และอื่นๆ ตามมาตรฐานขององค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ
ท่าอากาศยานนราธิวาสมีอาคารผู้โดยสาร 1 อาคาร โดยมีรายละเอียดดังนี้
ลานจอดอากาศยาน หน้าอาคารรับเสด็จฯ มีขนาดกว้าง 80 เมตร และยาว 180 เมตร และหน้าอาคารที่พักผู้โดยสาร มีขนาดกว้าง 90 เมตร และยาว 120 เมตร
ห้องละหมาด.
ณ ท่าอากาศยานนราธิวาส มีห้องละหมาดสำหรับการประกอบศาสนกิจของผู้ใช้บริการที่เป็นมุสลิม ทั้งหมด 2 จุด ดังนี้
ทางวิ่งของท่าอากาศยานนราธิวาสมี 1 เส้น พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต (asphaltic-concrete) ขนาดกว้าง 45 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.5 เมตร และยาว 2,500 เมตร พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 60 เมตร และความยาวข้างละ 65 เมตร
ทางขับของท่าอากาศยานนราธิวาสมี 2 เส้น พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต (asphaltic-concrete) ขนาดกว้าง 25 เมตร และยาว 150 เมตร จำนวน 1 เส้น และขนาดกว้าง 23 เมตร และยาว 178 เมตร จำนวน 1 เส้น
ท่าอากาศยานนราธิวาสตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4136 (นราธิวาส-บ้านทอน) โดยมีลานจอดรถยนต์ทั้งหมด 8 ลานจอด สามารถจุรถยนต์ได้ประมาณ 350 คัน โดยแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ
บริการรถรับ-ส่ง.
ท่าอากาศยานนราธิวาส ยังไม่มีบริการรถประจำทาง (รถสองแถว) แต่มีบริการรถรีมูซีนรับ-ส่งผู้โดยสาร ตามเส้นทางดังนี้
ท่าอากาศยานนานาชาติขอนแก่น
ท่าอากาศยานนานาชาติขอนแก่น หรือ สนามบินขอนแก่น ตั้งอยู่ในตำบลบ้านเป็ด อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันตกประมาณ 8 กิโลเมตร ห่างจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 (ขอนแก่น – เลย) 2 กิโลเมตร มีพื้นที่ 1,113 ไร่ เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม และได้ประกาศเป็นท่าอากาศยานศุลกากรเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2534 โดยอาคารผู้โดยสารปัจจุบันรองรับได้ 1,000 คนต่อชั่วโมง หรือ 2.4 ล้านคนต่อปี
ปัจจุบันสายการบินไทยแอร์เอเชียได้เลือกท่าอากาศยานขอนแก่นเป็นฮับการบินของภาคอีสาน และทางท่าอากาศยานขอนแก่นได้เร่งขยายท่าอากาศยาน ทั้งอาคารผู้โดยสาร รันเวย์ และส่วนต่าง ๆ เพื่อรองรับการเป็นท่าอากาศยานนานาชาติ
ท่าอากาศยานขอนแก่น เดิมเป็นท่าอากาศยานเล็กๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองขอนแก่น มีขนาดทางวิ่งเป็นดินลูกรัง ขนาดกว้าง 30 เมตร และยาว 1,300 เมตร ไม่มีอุปกรณ์สื่อสารเครื่องช่วยการเดินอากาศ การให้สัญญาณเครื่องบินขึ้น – ลง โดยใช้เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลท่าอากาศยาน และธงเขียวแดงให้สัญญาณ เมื่อเห็นว่าปลอดภัยนักบินก็จะนำเครื่องบินลง
รัฐบาลในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ เป็นนายกรัฐมนตรีได้เห็นความสำคัญในการพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ให้มีความเจริญทัดเทียมกับภาคอื่น ๆ ของประเทศโดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้เลือกจังหวัดขอนแก่นเป็นศูนย์กลางของภาค และให้เป็นศูนย์กลางพัฒนาที่ตั้งอยู่ระหว่างกลางของภาค สามารถเดินทางไปจังหวัดต่าง ๆ ได้สะดวกโดยทางรถยนต์ และรถไฟในบางจังหวัด แต่ยังขาดการเดินทางโดยทางเครื่องบินซึ่งธุรกิจต่าง ๆ ต้องการความรวดเร็ว ความคล่องตัว การเดินทางโดยเครื่องบินจึงมีความจำเป็นและเห็นสมควรให้เปิดการบินพาณิชย์ขึ้น โดยการให้มีการพัฒนาท่าอากาศยานขอนแก่นที่เดิมแต่ไม่เหมาะสมที่จะขยายปรับปรุง อีกทั้งอยู่ในเขตชุมชนจะทำให้ขยายตัวเมืองไม่ได้ ประกอบกับส่วนราชการต่าง ๆ ของจังหวัดก็มีมากขึ้น ไม่มีที่ปลูกที่ทำการจึงได้ให้จังหวัดขอนแก่นจัดหาที่ดินแห่งใหม่เพื่อทำการก่อสร้างท่าอากาศยานใหม่ทดแทนท่าอากาศยานเดิม โดยมีข้อตกลงระหว่างกระทรวงมหาดไทยและกระทรวงกลาโหม (โดยกองทัพอากาศ) ในที่สุดก็เลือกได้ที่ดินซึ่งเป็นที่สาธารณะ ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันตกประมาณ 8 กิโลเมตร และเป็นที่เหมาะสมที่จะสร้างท่าอากาศยานได้
ในปี พ.ศ. 2505 สำนักงานการบินพลเรือน กรมการขนส่ง กระทรวงคมนาคม ได้เป็นส่วนราชการที่รับผิดชอบในการก่อสร้างท่าอากาศยานขอนแก่นขึ้นใหม่ โดยเริ่มปลูกสร้างคือ อาคารที่ทำการและที่พักผู้โดยสารชั่วคราว(ลักษณะเป็นเรือนไม้) โรงเก็บเครื่องยนต์กำเนิดไฟฟ้า โรงจอดรถยนต์ ทางวิ่งเครื่องบินมีขนาดกว้าง 30 เมตร และยาว 1,000 เมตร ลานจอดขนาดกว้าง 60 เมตร และยาว 90 เมตร พื้นที่ลาดยางแอสฟัลต์
เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 บริษัท เดินอากาศไทย จำกัด ได้นำเครื่องบิน ดักลาส ดีซี-3 บรรจุผู้โดยสาร 28 ที่นั่ง ทำการบินเส้นทางกรุงเทพฯ – ขอนแก่น – อุดรธานี – นครพนม – อุบลราชธานี – กรุงเทพฯ เพื่อดำเนินกิจการขนส่งผู้โดยสาร สินค้าและไปรษณียภัณฑ์ ซึ่งเป็นเส้นทางทำการบินมายังจังหวัดขอนแก่นเป็นครั้งแรก ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
ท่าอากาศยานขอนแก่นได้ประกาศเป็นท่าอากาศยานอนุญาตตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2506 และต่อมาประกาศเป็นท่าอากาศยานศุลกากร เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2534
ปัจจุบันท่าอากาศยานขอนแก่น มีจำนวนผู้โดยสารมาใช้บริการ ทั้งขาเข้าและขาออก รวมกว่า 3,500 คนต่อวัน หรือ 1.8 ล้านคนต่อปี ซึ่งเกินขีดความสามารถของตัวอาคารหลังเดิมซึ่งสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2546
วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2564 ท่าอากาศยานนานาชาติขอนแก่นได้เปิดใช้อาคารผู้โดยสารส่วนที่ต่อเติมขึ้นใหม่เป็นครั้งแรก
อาคารผู้โดยสารของท่าอากาศยานหลังปัจจุบัน เป็นอาคารสูง 3 ชั้น มีพื้นที่ใช้สอยทั้งหมด 16,252 ตารางเมตร รับรองผู้โดยสารได้สูงสุด 1,000 คน/ชั่วโมง หรือประมาณ 2,400,000 คน/ปี มีรายละเอียดดังต่อไปนี้