pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หมายถึงรหัสของสำนักทะเบียนหรืออำเภอที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนขณะที่ให้เลข กล่าวคือ เลขหลักที่ 2 เป็นเขตการปกครองของไทยโดยอ้างตามเขตรับผิดชอบของกรมการปกครองและตำรวจ ที่มีตั้งแต่ภาค 1-9 และ เลขหลักที่ 3 จะหมายถึงจังหวัดที่อยู่ในภาคนั้น ๆ ส่วนหลักที่ 4 และ 5 หมายถึงเขตหรืออำเภอในจังหวัดนั้น ๆ โดยที่เลขอำเภอจะเริ่มจากเลข 01ไล่ลงไป เช่นเลข 01 คืออำเภอเมือง และถ้าเป็นเขตเทศบาลจะเริ่มจากเลข 99 ย้อนลงมา
ตัวเลขหลักที่ 6 ถึงหลักที่ 10.
หมายถึงกลุ่มของบุคคลแต่ละประเภทตามหลักแรก ซึ่งทางสำนักทะเบียนในแต่ละแห่งก็จะจัดกลุ่มเรียงไปตามลำดับหรือหากเป็นเด็กเกิดใหม่ในปัจจุบันเลขดังกล่าวก็จะหมายถึงเล่มที่ของสูติบัตร (ใบแจ้งเกิดที่อำเภอหรือเขตออกให้) ซึ่งก็คือเลขประจำตัวในทะเบียนบ้านของเด็กที่แต่ละอำเภอหรือเขตออกให้ และจะปรากฏในบัตรประชาชนเมื่อถึงอายุต้องทำบัตรนั่นเองแต่ถ้ายังไม่ถึงเกณฑ์เลขนี้ก็จะปรากฏอยู่แค่ในทะเบียนบ้านของเด็กเท่านั้น
ตัวเลขหลักที่ 11 ถึงหลักที่ 12.
หมายถึงลำดับที่ของบุคคล
ตัวเลขหลักที่ 13.
ตัวเลขหลักที่ 13 เป็นตัวเลขตรวจสอบความถูกต้องของเลขทั้ง 12 หลักแรก
การคำนวณเลขหลักที่ 13 ของเลขประจำตัวประชาชน ใช้หลักการคำนวณเลขคณิตมอดุลาร์ จากเลข 12 หลักแรก
ให้เลขหลักแรกทางซ้ายคือ N1 หลักต่อไปคือ N2 ไปเรื่อย ๆ
N13 คือหลักที่ต้องการคำนวณ
จากสมการแสดงให้เห็นว่า "x" ได้จากการ 13×เลขหลักที่ 1 โดยตัวตั้งจะลดลงมาถึงเลข 2 และตัวคูณคือเลขประชาชนตั้งแต่หลักแรกถึงหลักที่ 12 ตามลำดับ จากนั้นนำผลคูณแต่ละหลักรวมกันแล้วนำไปหารด้วย 11 โดยผลลัพธ์จะได้ค่ามอดูลัส นั่นหมายถึงเศษของผลหารที่ได้จากการนำผลรวมจากการคูณแต่ละหลักหารด้วย 11 เช่น 200 หารด้วย 11 จะเหลือเศษคือ 2 นั่นคือผลของมอดูลัส
"x" จะมีค่าเป็นจำนวนเต็มตั้งแต่ 0 ถึง 10 จากนั้นก็ทำตามเงื่อนไขโดย
ตัวเลขหลักที่ 6 ถึงหลักที่ 13.
เป็นการจัดหมวดหมู่และเรียงลำดับบุคคลในแต่ละประเภทของสำนักทะเบียนในแต่ละท้องที่
ระบบตัวเลขแต่ละหลักนี้ทำให้สามารถรองรับจำนวนประชากรได้อีกมากในระดับ 18 ปี
สงครามแห่งเบเลริอันด์
ในปกรณัมชุด ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน มีสงครามเกิดขึ้นหลายครั้งระหว่างพวกเอลฟ์ในแผ่นดินเบเลริอันด์ กับกองกำลังฝ่ายมารของมอร์กอธ ในระหว่างยุคที่หนึ่งของโลก สงครามเหล่านี้เรียกชื่อว่า สงครามแห่งเบเลริอันด์ หรือบางครั้งก็เรียกว่า สงครามแห่งอัญมณี เนื่องจากในการสงครามทั้งหมด เกิดขึ้นเนื่องจากการช่วงชิงอัญมณี ซิลมาริล
สงครามแห่งเบเลริอันด์เกิดขึ้นทั้งสิ้น 6 ครั้ง คือ
สตีฟ ครอเนิน
สตีเวน ไมเคิล ครอเนิน (Steven Michael Cronin) เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1983 เป็นนักฟุตบอลชาวอเมริกาของทีม ลอสแอนเจลิส แกแลกซี
โน้ตบุ้ก
แมค
แมค อาจหมายถึง
หรืออาจสะกดผิดจาก "แม็ก"
Kat Shoob
แคท ชูบ
แคท ชูบ หรือ แคทเธอรีน อลิซาเบธ ชูบ  เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1983 เป็นพิธีกรชาวอังกฤษ
ภูเขาไฟชิมโบราโซ
ภูเขาไฟชิมโบราโซ  เป็นภูเขาไฟที่เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาแอนดีส ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศเอกวาดอร์ อเมริกาใต้ ห่างจากกรุงกีโตไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 150 กิโลเมตร เป็นภูเขาไฟที่สงบแล้ว การระเบิดครั้งสุดท้ายเกิดเมื่อประมาณ ค.ศ. 640 ± 500 ปี
ภูเขาไฟชิมโบราโซมีความสูง 6,268.2 เมตร จากระดับน้ำทะเล ชิมโบราโซนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นจุดที่สูงที่สุดในโลก เมื่อวัดจากจุดศูนย์กลางโลก เป็นระยะทาง 6,384,412 เมตร (6,384 กิโลเมตร) จากแกนโลกถึงยอดเขา แต่เมื่อวัดจากระดับน้ำทะเลจะเตี้ยกว่ายอดเขาเอเวอเรสต์ 2,150 เมตร
ชิมโบราโซ
สมีโกล
เชอร์ล็อก โฮล์มส
อาร์เทอร์ โคนัน ดอยล์
อักษรตัวใหญ่
อักษรตัวใหญ่ (อังกฤษ: capital letter, majuscule) คือกลุ่มของอักษรประเภทหนึ่งในระบบการเขียน เช่นในอักษรละติน: A, B, C, D, ... อักษรตัวใหญ่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "upper case" เนื่องจากการจัดเก็บตัวพิมพ์ของอักษรชนิดนี้ไว้ชั้นบนของลิ้นชักโดยโยฮันน์ กูเทนแบร์ก (Johannes Gutenberg) ผู้ประดิษฐ์ตัวพิมพ์แบบถอดได้สำหรับงานพิมพ์ ซึ่งอักษรตัวเล็กที่ใช้บ่อยกว่าจะเก็บอยู่ในลิ้นชักชั้นล่าง
ระบบการเขียนหลายระบบไม่มีความแตกต่างระหว่างอักษรตัวใหญ่กับตัวเล็ก เช่น อักษรอาหรับ อักษรจีน อักษรเทวนาครี รวมทั้งอักษรไทย แม้แต่ภาษาในแถบยุโรปเมื่อก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็ยังไม่มีความแตกต่าง กล่าวคือแม้จะมีรูปอักษรตัวใหญ่และตัวเล็กอยู่แล้ว แต่ข้อความที่เขียนขึ้นจะใช้เพียงประเภทใดประเภทหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช้รวมกัน
ในภาษาที่มีการใช้ความแตกต่างของอักษร อักษรตัวใหญ่ใช้ในกรณีต่อไปนี้
Capital case
ยอดเขาเมานาโลอา
หมอปีศาจ
สภาแห่งชาติโซมี
สภาแห่งชาติโซมี (Zomi National Congress) เป็นพรรคการเมืองในพม่า ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2531 และดำเนินกิจกรรมทางการเมืองจนถึง พ.ศ. 2535 จึงถูกสั่งห้ามโดยรัฐบาลทหารพม่าเช่นเดียวกับพรรคการเมืองอื่น ๆ ในยุคเดียวกัน ปัจจุบันพรรคนี้ยังคงอยู่ในพม่า
ชิน เซียนทังเป็นผู้นำของพรรค เขาสนใจการเมืองตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา ได้เป็นผู้นำสหภาพนักศึกษาชาวชีนตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ขณะที่ยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง เคยถูกจำคุกอย่างน้อยหกครั้งในการเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐบาลทหารระหว่าง พ.ศ. 2535–2542 เขาได้เขียนบทความเรื่อง "In Burma, a Cry for U.N. Help" ลงในหนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์ ฉบับวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2549 หน้า A25
แบล็กแจ๊ก หมอปีศาจ
สันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย
สันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย  หรือ พรรคเอ็นแอลดี เป็นพรรคการเมืองในประเทศพม่า ก่อตั้งเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2531 เพื่อต่อต้านสภาฟื้นฟูระเบียบและกฎหมายแห่งรัฐ ซึ่งเข้ายึดอำนาจการปกครองในนามของคณะทหาร ทำให้เกิดการจลาจลนองเลือดในเมืองใหญ่ของพม่าหลายเมือง ผู้ก่อตั้งพรรคได้แก่ อองซาน ซูจี อ่องจี และติ่นจู
อองซาน ซูจี ถูกจับกุมตัวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 ส่วนอ่องจีแยกตัวออกไปเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2531 ทางพรรคส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2533 และเป็นฝ่ายชนะ ได้ 392 จาก 485 ที่นั่ง ทำให้คณะทหารไม่ยอมรับผลการเลือกตั้งสมาชิกพรรคถูกคณะทหารปราบปรามจนแทบไม่เหลือสมาชิกพรรค ทางพรรคได้รับการผ่อนผันให้มีการประชุมพรรคได้ใน พ.ศ. 2541 แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2543 ที่ทำการพรรคถูกสั่งปิด
ในการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศพม่า พ.ศ. 2553 พรรคเอ็นแอลดีได้ประกาศคว่ำบาตรการเลือกตั้ง โดยไม่ส่งผู้สมัครเข้าร่วม ส่งผลให้พรรคถูกยุบตามเงื่อนไขในรัฐธรรมนูญฉบับล่าสุด ทำให้สมาชิกพรรคส่วนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย แยกตัวออกไปก่อตั้งพรรคใหม่ ใช้ชื่อว่า National Democratic Force หรือ พรรคเอ็นดีเอฟ และได้รับการเลือกตั้งจำนวน 16 ที่นั่ง
ขบวนการเกิ่นเวือง
ขบวนการเกิ่นเวือง  เป็นขบวนการต่อต้านลัทธิจักรวรรดินิยมของฝรั่งเศสในเวียดนามโดยมีขุนนางที่สูญเสียอำนาจเป็นผู้มีบทบาทสำคัญ การต่อต้านเริ่มตั้งแต่ฝรั่งเศสยึดครองแคว้นโคชินจีนเมื่อ พ.ศ. 2405 จนกระทั่งอันนัมและตังเกี๋ยตกเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส การต่อต้านสิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2431 แม้ว่าการดำเนินการของขบวนการนี้จะไม่สำเร็จแต่ก็เป็นแรงบันดาลใจของขบวนการเรียกร้องเอกราชของเวียดนามในยุคต่อมา
เมื่อฝรั่งเศสยึดครองโคชินจีนก่อให้เกิดผลกระทบต่อการปกครองของราชวงศ์เหงียนมาก ปฏิกิริยาของราชสำนักเป็นไปในการปราบปรามชาวเวียดนามที่นับถือศาสนาคริสต์ ส่วนการเจรจากับฝรั่งเศสเป็นไปในรูปแบบที่เวียดนามอยู่ในสภาพด้อยกว่า ประชาชนที่สิ้นหวังในราชสำนักได้มารวมกลุ่มกันเป็นจำนวนมากเพื่อต่อต้านฝรั่งเศสและโจมตีชาวเวียดนามที่นับถือคริสต์ การต่อต้านรุนแรงมากขึ้นใน พ.ศ. 2427 เมื่อมีการโจมตีกองกำลังฝรั่งเศสโดยไม่ได้รับการอนุมัติจากราชสำนัก เมื่อจีนและฝรั่งเศสตกลงสงบศึกกันโดยจีนที่เคยช่วยเหลือเวียดนามรบกับฝรั่งเศสเมื่อสองปีก่อนถอนกำลังออกไป สำนัก ฝรั่งเศสจึงเริ่มปราบปรามชาวเวียดนามอย่างรุนแรง
ตน ทัต เทวี้ยต แกนนำคนสำคัญได้นำชาวเวียดนามโจมตีฝรั่งเศสภายใต้การสนับสนุนของจักรพรรดิห่าม หงี แต่ไม่สำเร็จจึงพาองค์จักรพรรดิหนีเข้าป่าเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 องค์จักรพรรดิมีพระบรมราชโองการที่เรียกว่า “เกิ่นเวือง” เรียกร้องให้ชาวเวียดนามสู้กับฝรั่งเศส การต่อต้านดำเนินไปได้ไม่นานนัก ตน ทัต เทวี้ยต หนีไปจีน ส่วนองค์จักรพรรดิถูกจับกุมได้เมื่อ พ.ศ. 2431 และถูกเนรเทศไปแอลจีเรีย ขบวนการต่อต้านฝรั่งเศสจึงสิ้นสุดลง
ขบวนการปาปัวเสรี
ขบวนการปาปัวเสรี  เป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดนที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508 เพื่อเรียกร้องเอกราชให้กับปาปัวตะวันตกให้แยกตัวออกมาจากอินโดนีเซีย ดินแดนนี้ปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของอินโดนีเซียในฐานะจังหวัดปาปัวและจังหวัดอิเรียน จายาตะวันตก แนวคิดในการเรียกร้องเอกราชมาจากการที่ชาวพื้นเมืองในปาปัวถือว่าพวกตนมีความแตกต่างจากชาวอินโดนีเซียที่พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน การปกครองปาปัวตะวันตกของอินโดนีเซียถือว่าเป็นการรุกรานด้วยกำลังทหาร
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 หมู่เกาะอินดีสตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคืออินโดนีเซีย) อยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น และมีการเรียกร้องเอกราชภายในอาณานิคมในช่วง พ.ศ. 2488 – 2493 ในขณะที่นิวกินีของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคือนิวกินีตะวันตก) ถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นเป็นบางส่วน เฉพาะทางชายฝั่งตอนเหนือ และไม่อยู่ในข้อตกลงดัตช์ – อินโดนีเซียเกี่ยวกับเอกราชของอินโดนีเซียในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เนเธอร์แลนด์ยังคงปกครองนิวกินีตะวันตกในฐานะอาณานิคมต่อไปและจัดให้มีการเลือกตั้งในนิวกินีเมื่อ พ.ศ. 2504 ในปีเดียวกันสหรัฐได้ออกมาสนับสนุนให้อินโดนีเซียเข้าครอบครองนิวกินีตะวันตก และมีการลงนามในข้อตกลงระหว่างสหรัฐ อินโดนีเซียและเนเธอร์แลนด์ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2505 แม้ว่าเนเธอร์แลนด์ต้องการให้นิวกินีตะวันตกอยู่ภายใต้การอารักขาของสหประชาชาติและจัดให้มีการลงประชามติเกี่ยวกับอนาคตของตน แต่ข้อตกลงที่ทำขึ้นทำให้สหประชาชาติไม่มีบทบาท การโอนย้ายอำนาจการปกครองในทางกฎหมายไม่ได้รับการยอมรับจากชาวปาปัวและการลงประชามติต้องล่าช้าออกไป เริ่มมีการใช้ธงชาติปาปัวในวันที่ 1 ธันวาคมของทุกปี ซึ่งการกระทำเช่นนี้ถือว่าผิดกฎหมายของอินโดนีเซีย และมีโทษจำคุก 7 -20 ปีถ้าถูกจับได้
การลงประชามติมีขึ้นเมื่อ 14 กรกฎาคม – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2512 โดยผู้แทนสหประชาชาติมาถึงเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2511 เพื่อดูแลการลงประชามติ ผลของการลงมติทำให้ปาปัวกลายเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย แต่ชาวปาปัวส่วนใหญ่กล่าวว่าการลงประชามตินี้อยู่ภายใต้อิทธิพลของรัฐบาลอินโดนีเซีย
ผลจากความไม่พอใจผลจากการลงประชามติทำให้มีการวางแผนประกาศเอกราชของปาปัว ใน พ.ศ. 2514 Seth Jafeth Roemkorem และ Jacob Hendrik Prai ได้ประกาศตั้งสาธารณรัฐปาปัวตะวันตกเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 แต่ความขัดแย้งระหว่าง Roemkorem และ Prai ทำให้ขบวนการปาปัวเสรีต้องแยกเป็นสองกลุ่ม ทำให้การต่อสู้ทางทหารอ่อนแอลง
พ.ศ. 2515 มีการตั้งสภาปฏิวัติขบวนการปาปัวอิสระภายใต้การนำของ Moses Werror ขบวนการนี้ได้มีการกล่าวอ้างถึงความเป็นเอกราชของปาปัวในระดับนานาชาติ พ.ศ. 2517 ขบวนการปาปัวเสรีโจมตีชยาปุระ เมืองหลวงของจังหวัดและเป็นเมืองที่ชนส่วนใหญ่ไม่ใช่ชาวเมลานีเซีย การโจมตีนี้ถูกตอบโต้จากทางกองทัพอินโดนีเซียอย่างรุนแรง ทำให้มีผู้ลี้ภัยชาวปาปัวจำนวนมากหนีเข้าไปในปาปัวนิวกินี
ในราว พ.ศ. 2538 ทางองค์กรได้รับการสนับสนุนจากชาวปาปัวอีกครั้งซึ่งเป็นผลมาจากความไม่พอใจรัฐบาลอินโดนีเซียในการทำลายสิ่งแวดล้อมที่เป็นผลมาจากการทำเหมืองทองและการละเมิดสิทธิมนุษยชน พ.ศ. 2539 ขบวนการปาปัวเสรีได้จับตัวประกันชาวยุโรปและอินโดนีเซีย ตัวประกันสองคนถูกฆ่า ที่เหลือถูกปล่อยตัวไป เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 ขบวนการได้ชักธงชาติของปาปัวที่หอคอยที่โกตา เบียก ที่เกาะบีตักและถูกทางการอินโดนีเซียปราบปรามในอีกไม่กี่วันต่อมา
การจัดการภายในองค์กรของขบวนการปาปัวเสรีไม่เป็นที่เปิดเผยมากนัก เมื่อราว พ.ศ. 2539 ผู้นำสูงสุดของกลุ่มคือ Mathias Wenda โฆษกของกลุ่มในออสเตรเลียคือ John Otto Ondawame
เมานาโลอา
เจ้าสุริยพงษ์ผลิตเดช
Q.E.D. (Manga)
อุทยานแห่งชาติดอยภูคา
อุทยานแห่งชาติดอยภูคา ได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 94 เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2542 มีเนื้อประมาณ 1,065,000 ไร่ ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ 8 อำเภอ ของจังหวัดน่าน คือ อำเภอปัว อำเภอท่าวังผา อำเภอเฉลิมพระเกียรติ อำเภอทุ่งช้าง อำเภอเชียงกลาง อำเภอสันติสุข อำเภอแม่จริม และอำเภอบ่อเกลือ ครอบคลุมบริเวณเทือกเขาดอยภูคา มีจุดสูงสุดคือยอดดอยภูคาที่สูง 1,980 เมตร จากระดับน้ำทะเล นอกจากนี้ยังมีดอกชมพูภูคาซึ่งเป็นพันธุ์ไม้หายากและมีที่แห่งนี้ที่เดียวในประเทศไทย ต้นเต่าร้างยักษ์น่าน ป่าดึกดำบรรพ์ น้ำตกต้นตอง น้ำตกภูฟ้า น้ำตกวังเปียน น้ำตกตาดหลวง พิชิตยอดดอยภูแว ชมถ้ำยอดวิมาน และถ้ำผาฆ้อง
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงประณามการทำลายพื้นที่ป่าในประเทศไทยด้วยความโลภของเจ้าหน้าที่บางส่วน ซึ่งเห็นได้ชัดในพื้นที่ใหญ่ของอุทยานแห่งชาติดอยภูคาที่เคยเป็นป่าป่าดิบ และยังคงถูกทำลายป่าแม้ว่าจะมีสถานะเป็นอุทยานแห่งชาติก็ตาม
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทือกเขาสูงสลับซับซ้อน โดยมีพื้นที่ราบอยู่รอบ มียอดดอยภูคาเป็นยอดเขาที่สูงที่สุด ในพื้นที่ป่าแห่งนี้ประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์ เป็นพื้นที่ต้นน้ำลำธารชั้น 1A อันเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำน่านและแม่น้ำลำธารสาขาหลายสาย
แบ่งออกเป็น 3 ฤดูกาล คือ
จากอำเภอเมืองน่านถึงอำเภอปัว ใช้เส้นทางหลวงหมายเลข 1080 ระยะทางประมาณ 60 กิโลเมตร จากอำเภอปัวถึงที่ทำการอุทยานฯ ใช้ทางหลวงหมายเลข 1256 (ปัว - บ่อเกลือ) ระยะทางประมาณ 25 กิโลเมตร
ที่ทำการอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ตำบลภูคา อำเภอปัว จังหวัดน่าน 55120
โทรศัพท์: 0-5470-1000, 0-5473-1362
ธีโอดอร์ โรเบิร์ต บันดี
ศูนย์ประสานงานเขตอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เขตอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หรือ E-Saan Software Park จัดตั้งขึ้นเมื่อ วันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งเป็นองค์กรในกำกับของมหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยความร่วมมือและการสนับสนุนจาก หน่วยงานต่างๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน เพื่อสนับสนุนการพัฒนาอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือและประเทศไทย โดยเน้นถึงความจำเป็นที่จะต้องมี สถานที่จริง เพื่อเป็นแหล่งรวมของบริษัทที่ทำการผลิตและพัฒนาซอฟต์แวร์ เพื่อสนับสนุนให้เกิดความร่วมมือทางธุรกิจ และ เพื่อเป็นศูนย์รวมกิจกรรมด้านการบริการถ่ายทอดเทคโนโลยี การพัฒนาบุคลากร และ การยกระดับคุณภาพองค์กรซอฟต์แวร์ของไทย รวมถึงการส่งเสริมผู้พัฒนาผลิตภัณฑ์และบริการด้านซอฟต์แวร์ในเรื่องการตลาด การจับคู่ธุรกิจ การช่วยประสานงานหาแหล่งเงินสนับสนุนทางการเงิน และ การจัดกิจกรรมอื่น ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ประกอบการ และ การพัฒนาอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ไทย
ศูนย์ประสานงานเขตอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ชั้น 4 อาคารศูนย์วิชาการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น 40002 โทรศัพท์ (+66)-43-202-426 โทรสาร (+66)-43-202292
ภาระกิจการบริการของศูนย์ฯ.
สนับสนุนผู้ประกอบการซอฟต์แวร์ ในการขยายช่องทางการตลาด ให้ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ของไทย ผลักดันให้เกิดพันธมิตรธุรกิจระหว่างผู้ประกอบการทั้งในและต่างประเทศ ประสานงานด้านแหล่งเงินทุนทั้งภายในและภายนอกประเทศ และส่งเสริมให้เกิดการลงทุนและร่วมทุนในธุรกิจซอฟต์แวร์
ฝึกอบรมบุคลากรทั้งระดับมืออาชีพและองค์กร เพื่อมุ่งเน้นการพัฒนาบุคลากรไอที ในสาขาต่างๆ โดยมีกิจกรรมหลักคือ อบรมหลักสูตรเทคโนโลยีด้านซอฟต์แวร์สำหรับนักพัฒนาซอฟต์แวร์และบุคคลทั่วไปที่ต้องการความรู้เฉพาะทาง จัดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้นักพัฒนาซอฟต์แวร์ไทยก้าวสู่มาตรฐานความเชี่ยวชาญระดับสากล โดยการสอบประกาศนียบัตรไอทีในสาขาต่างๆ
เป็นบริการเพื่อเสริมสร้างนักพัฒนาซอฟต์แวร์ให้สามารถไปสู่ความสำเร็จของการธุรกิจด้านซอฟต์แวร์ โดยให้การสนับสนุนในด้านต่างๆ ได้แก่ การพัฒนาทักษะการดำเนินธุรกิจ สถานที่ทำงานพร้อมอุปกรณ์ การฝึกอบรม การให้คำปรึกษาทางด้านธุรกิจ การจับคู่ธุรกิจ การจัดหาแหล่งเงินทุน การให้คำปรึกษาทางด้านกฎหมายธุรกิจ รวมทั้งการเปิดช่องทางการตลาดทั้งในและต่างประเทศ
ศูนย์นวัตกรรมแอนิเมชั่นและมัลติมีเดีย หรือ AMIC เกิดจากความร่วมมือระหว่าง มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยมหาสารคาม สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ สาขาขอนแก่น และผู้ประกอบการด้าน Animation &amp; Multimedia โดยวัตถุประสงค์ของศูนย์แห่งนี้ เปิดกว้างสำหรับบุคคลทั่วไปที่จะเข้ารับการฝึกอบรม และแลกเปลี่ยนความรู้จากผู้มีประสบการณ์ เพื่อพัฒนาสร้างสรรค์ผลงานด้าน Digital Media และนวัตกรรมใหม่ๆ ซึ่งปัญหาหลักของงานในสาขา Digital Media คือการขาดแคลนบุคลากร เงินทุน และช่องทางการตลาด AMIC จะทำหน้าที่ สร้างคน สร้างงาน สร้างตลาด สร้างธุรกิจ โดยเน้นไปที่ Animation &amp; Multimedia, Mobile Application &amp; Computer Games (Edutainment)
โดยเครือข่ายความร่วมมือของผู้เชี่ยวชาญไอทีในสาขาต่างๆ ในสถาบันอุดมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในการดำเนินกิจกรรมในการวิจัยและพัฒนาในด้าน ICT โดยเน้น Embedded System, RFID, Wireless Devices, Open Source, High Performance Computing,Software Engineering,CIMATT Web Hosting และ Business Portal Websiteให้บริการข้อมูลทางธุรกิจของจังหวัดขอนแก่นภายใต้ชื่อ"ขอนแก่น360ดอตคอม"(KhonKaen360.com)
บริการให้เช่าพื้นที่สำนักงานสำหรับบริษัทพัฒนาซอฟต์แวร์เพื่อเป็นแหล่งรวมของ Cluster ของอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ที่จะสนับสนุนให้บริษัทต่างๆ ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์ และเกิดความร่วมมือทางธุรกิจและเทคโนโลยี บริการห้องฝึกอบรมอบรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งติดตั้งเทคโนโลยีที่ทันสมัย
ภาวะถ่ายโอนแบบไม่ประสานเวลา
ภาวะถ่ายโอนแบบไม่ประสานเวลา หรือ เอทีเอ็ม  เป็นเครือข่ายสื่อสาร ที่ใช้โพรโทคอลชื่อเดียวกันคือ ATM เป็นมาตรฐานการส่งข้อมูลความเร็วสูง โดย ATM ถูกพัฒนามาเพื่อให้ใช้กับงานที่มีลักษณะ ข้อมูลหลายรูปแบบและต้องการความเร็วในการส่งข้อมูลสูงมากๆ มีความเร็วในการส่งข้อมูลได้ตั้งแต่ 2 Mbps ไปจนถึงระดับ Gbps สื่อที่ใช้ในเครือข่ายมีได้ตั้งแต่สายโคแอกเชียล สายไฟเบอร์ออปติค หรือสายไขว้คู่ (Twisted pair) โดย ATM นั้นถูกพัฒนามาจากเครือข่ายแพ็กเก็ตสวิตซ์ (packet switched) ซึ่งจะแบ่งข้อมูลที่จะส่งออกเป็นหน่วยย่อยๆ เรียกว่าแพ็กเก็ต (packet) ที่มีขนาดเล็กและคงที่แล้วจึงส่งแต่ละแพ็กเก็ตออกไป แล้วนำมาประกอบรวมกันเป็นข้อมูลเดิมอีกครั้งที่ปลายทาง ข้อดีของ ATM คือสามารถใช้กับข้อมูลได้หลากหลายรูปแบบ เช่น ภาพเคลื่อนไหว, ข้อมูลคอมพิวเตอร์ หรือเสียง ได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีความเร็วของข้อมูลสูง และยังมีการรับประกันคุณภาพของการส่ง เนื่องจากมี Quality of Service (QoS)
จุดเด่นของเครือข่าย ATM ที่เหนือกว่าเครือข่ายประเภทอื่น คือ อัตราการส่งผ่านข้อมูลสูง และเวลาในการเดินทางของข้อมูลน้อย จึงทำให้มีบางกลุ่มเชื่อว่า ATM จะเป็นเทคโนโลยีหลักของเครือข่าย LAN ในอนาคต เนื่องจากสามารถรองรับ Application ที่ต้องการอัตราส่งผ่านข้อมูลสูง เช่น การประชุมทางไกล (Videoconferencing) หรือแม้กระทั่ง Application แบบตอบโต้กับระหว่าง Client กับ Sever
ATM เป็นระบบเครือข่ายแบบแพ็กเก็ตสวิตซ์ชนิดพิเศษ เนื่องด้วยกลุ่มข้อมูลที่ส่งแบบแพ็กเก็ตสวิตซ์โดยทั่วไปจะเรียกว่า "แพ็กเก็ต" แต่ ATM จะใช้ "เซลล์" แทน ที่ใช้คำว่าเซลล์เนื่องจาก เซลล์นั้นจะมีขนาดที่เล็กและคงที่ ในขณะที่แพ็กเก็ตมีขนาดไม่คงที่ และใหญ่กว่าเซลล์มาก โดยมาตรฐานแล้วเซลล์จะมีขนาด 53 ไบต์ โดยมีข้อมูล 48 ไบต์ และอีก 5 ไบต์ จะเป็นส่วนหัว (Header) ทำให้สวิตซ์ของ ATM ทำงานได้เร็วกว่าสวิตซ์ของเครือข่ายอื่น ๆ
เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียข้อมูล ATM สวิตซ์จะใช้เทคนิคการปรับจราจร (Traffic Shapping) เพื่อกำหนดให้แพ็กเก็ตข้อมูลเป็นไปตามข้อกำหนดที่วางไว้ เช่น ในกรณีที่สถานีส่งข้อมูลในอัตราที่สูงเกินกว่าลิงก์จะรองรับได้ ATM สวิตซ์ก็จะทำหน้าที่เป็นบัฟเฟอร์แพ็กเก็ตมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และส่งต่อในปริมาณที่ลิงก์จะรองรับได้ หรือที่กำหนดไว้เท่านั้น และอีกเทคนิคหนึ่งที่ใช้คือ การกำหนดนโยบายจราจร (Traffic Policing) คือ ถ้ามีเซลล์ข้อมูลที่ส่งเกินกว่าอัตราข้อมูลที่กำหนดไว้ก็จะถูกทำสัญลักษณ์ไว้เพื่อแสดงว่าเซลล์นี้มีลำดับความสำคัญต่ำ(Priority) เมื่อส่งผ่านเซลล์นี้ต่อไปก็อาจจะถูกละทิ้งหรือไม่ก็ได้นั้นขึ้นอยู่กับความคับคั่งของเครือข่าย
หอยชักตีน  เป็นชื่อของหอยทะเลชนิดฝาเดียวเปลือกบางชนิดหนึ่ง โดยมีรูปร่างคล้ายหอยสังข์ขนาดเล็ก บางทีจึงเรียกว่า หอยสังข์ตีนเดียว หรือ หอยสังข์กระโดด
เป็นหอยฝาเดียวที่จัดอยู่ในวงศ์หอยชักตีน  พบแพร่กระจายทั่วไปในทะเลเขตอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่ประเทศอินเดีย ศรีลังกา ไปทางตะวันตกสุดถึงเมลานีเซีย เหนือสุดถึงประเทศญี่ปุ่น และใต้สุดถึงควีนส์แลนด์และนิวแคลิโดเนีย พบอาศัยอยู่ในบริเวณพื้นทรายปนโคลน และบริเวณหญ้าทะเลและสาหร่าย ตั้งแต่เขตน้ำขึ้นน้ำลงไปจนถึงในระดับความลึกถึงประมาณ 55 เมตร มีการเก็บมาใช้บริโภคเป็นอาหารในหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้งมีการนำเปลือกมาใช้ประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานหัตถกรรมเครื่องใช้และของประดับตกแต่งต่าง ๆ ขนาดใหญ่สุดมีความยาวเปลือก 10 เซนติเมตร แต่โดยทั่วไปมักพบขนาดประมาณ 6–7 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบหอยชักตีนได้ทั่วไปทั้งในฝั่งอ่าวไทยและฝั่งทะเลอันดามัน ถือเป็นหอยฝาเดียวชนิดที่พบมาก สามารถพบเปลือกตามชายฝั่งทะเลทั่วไป แต่มีเพียงบางแหล่งที่มีการเก็บหอยชักตีนขึ้นมาใช้ประโยชน์เพื่อการบริโภคอย่างแพร่หลาย ส่วนใหญ่เป็นแหล่งท่องเที่ยว เช่นแถบจังหวัดกระบี่ พังงา ภูเก็ต ระยอง ชุมพร เป็นต้น ซึ่งโดยทั่วไปการเก็บหอยชักตีนจะใช้วิธีงม หรือเดินเก็บในเวลาน้ำลงในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ สามารถพบหอยชักตีนในพื้นที่ชายฝั่งทะเลของทุกอำเภอ และปัจจุบันยังคงมีอยู่ สังเกตได้จากที่สามารถพบเปลือกหอยใหม่ ๆ ตามชายหาดทั่วไป แต่ไม่มีแหล่งที่ทำการประมงเก็บหอยชักตีนจากธรรมชาติมาบริโภคแพร่หลายเช่นในพื้นที่ฝั่งทะเลอันดามัน และไม่มีการศึกษาสำรวจอย่างจริงจัง จึงไม่ทราบสภาวะทรัพยากรหอยชักตีนในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในปัจจุบัน
ชีววิทยาทั่วไป.
หอยชักตีนเป็นหอยที่ขูดกินสาหร่ายและซากอินทรียสารต่าง ๆ เป็นอาหาร การสืบพันธุ์เป็นแบบผสมภายใน โดยมีเพศผู้ เพศเมียแยกกัน จับคู่ผสมพันธุ์กัน หลังจากนั้นจะวางไข่มีวุ้นหุ้มลักษณะเป็นสายยาวสีขาว ขดเป็นกระจุกคล้ายเส้นหมี่ ไข่จะพัฒนาใช้ระยะเวลาประมาณ 4–5 วัน จึงฟักออกเป็นตัวลูกหอย ซึ่งจะดำรงชีวิตว่ายน้ำ กรองกินแพลงก์ตอนพืชเล็ก ๆ เป็นอาหารอยู่ประมาณ 11–14 วัน จึงพัฒนาเข้าสู่ระยะลงพื้น เปลี่ยนการดำรงชีวิตเป็นขูดกินตะไคร่สาหร่ายหรืออินทรียสารต่าง ๆ ลูกหอยที่ได้จากการเพาะพันธุ์จะเติบโตได้ขนาดความยาวเปลือก 0.5–1 เซนติเมตร ภายในระยะเวลาประมาณ 1–2 เดือน
หอยชักตีนมักจะชอบอาศัยอยู่ตรงบริเวณชายหาดโคลนผสมกับทราย สามารถนำมารับประทานได้ เป็นหอยขึ้นชื่อของจังหวัดกระบี่
อำเภอศรีวิไล
ศรีวิไล เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2554 เป็นต้นไป
อำเภอศรีวิไลเดิมเป็นตำบลหนึ่งอยู่ในเขตตำบลชุมภูพร อำเภอบึงกาฬ จังหวัดหนองคาย ซึ่งตำบลชุมภูพรตั้งขึ้นเป็นตำบลในปี พ.ศ. 2444 ซึ่งเขตตำบลชุมภูพรครอบคลุมพื้นที่อำเภอศรีวิไลทั้งหมด บางส่วนของอำเภอเมืองบึงกาฬ และบางส่วนของอำเภอเซกาในปัจจุบัน ต่อมาประมาณปี พ.ศ. 2497 - 2498 ได้มีราษฎรอพยพมาจากหลายท้องที่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มาจับจองที่ดินทำไร่ทำนา ในบริเวณพื้นที่ป่าดงสีชมภู ป่าภูทอกใหญ่ จึงมีการตั้งหมู่บ้านชุมภูพร ตำบลชุมภูพร อำเภอบึงกาฬ จังหวัดหนองคายในช่วงปี พ.ศ. 2500 - 2520 ที่มีผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์เข้ามามีอิทธิพลในพื้นที่ ทางราชการได้สร้างสถานที่ราชการ เช่น หมวดการทาง โรงเรียน สถานีตำรวจภูธร สถานีอนามัย กองบังคับการที่หมายเลข 2 ฯลฯ ทำให้มีเจ้าหน้าที่เข้าไปประจำตามท้องที่ต่าง ๆ จนถึงปี พ.ศ. 2525 เหตุการณ์ต่าง ๆ จึงสงบลง
ต่อมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2530 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้งกิ่งอำเภอศรีวิไล มีผลตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2531 มีการสร้างที่ว่าการกิ่งอำเภอศรีวิไลบริเวณกองบังคับการที่หมายเลข 2 จนกระทั่งเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2538 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอศรีวิไล เป็นอำเภอศรีวิไล ซึ่งมีผลตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม 2537
อำเภอศรีวิไลตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอศรีวิไลแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอศรีวิไลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เมซานี
เมซานี เป็นสายพันธุ์กระบือ ในกลุ่มกระบือแม่น้ำ ซึ่งสามารถผลิตน้ำนมได้ เลี้ยงกันมากในอินเดียและปากีสถาน เมดิเตอร์เรเนียน รวมทั้งในยุโรปและแถบละตินอเมริกา ประเทศจีน
รูปร่างแข็งแรง หัวสั้น หน้าผากนูน เขาสั้น และบิดม้วนงอ ส่วนลำตัวจะลึกมาก ผิวหนังค่อนข้างดำ ขนยาว โครงสร้างใหญ่ เต้านมใหญ่กว่ากระบือปลักเหนียงที่หน้าอกยาน ปลอกหุ้มลิงก์หย่อนยานเหมือนโคซีบู ถุงอัณฑะก็หย่อนยานมากกว่ากระบือปลัก ให้นมมากและมีลักษณะเป็นกระบือนมเลี้ยงไว้เพื่อรีดนม ไม่ชอบลงแช่โคลน แต่จะชอบน้ำสะอาดมีขนาดใหญ่
ตัวผู้จะเป็นหนุ่มพร้อมขยายสายพันธุ์เมื่ออายุ 3 ปีครึ่งถึง 10 ปี ส่วนตัวเมียอายุระหว่าง 2-10 ปี ใช้เวลาอุ้มท้องประมาณ 310-315 วัน หลังจากเลี้ยงลูก 60-70 วัน ตัวเมียจะเป็นสัดพร้อมที่จะขยายเผ่า พันธุ์ได้อีกครั้ง
น้ำนมกระบือ.
“น้ำนมกระบือ” มีโปรตีนสูงกว่านมโค 4.5 น้ำตาลแลคโตส 8 พลังงาน 110 แคลเซียมสูงกว่านมโค 58 เปอร์เซ็นต์ คอเรสเทอรอลน้อยกว่านมโค 34 เปอร์เซ็นต์ และสามารถผลิตชีสได้ปริมาณมากกว่าเมื่อเทียบกับนมโคในปริมาณที่เท่ากัน ทั้งนี้ การผลิตชีส 1 กก. จากนมโคต้องใช้นมจำนวน 8 กก. แต่ใช้นมกระบือเพียง 5 กก. เท่านั้น ส่วนการผลิตเนย 1 กก.จะใช้นมโค 14 กก. แต่ใช้นมกระบือเพียง 10 กก.
อำเภอบุ่งคล้า
บุ่งคล้า เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬ
อำเภอบุ่งคล้า เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบึงกาฬ จังหวัดหนองคาย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของตำบลบุ่งคล้า ตำบลหนองเดิ่น และตำบลโคกกว้าง อำเภอบึงกาฬ มาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอบุ่งคล้า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2533 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2534 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอบุ่งคล้า อำเภอบึงกาฬ ขึ้นเป็น อำเภอบุ่งคล้า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้มีการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬขึ้น อำเภอบุ่งคล้า จึงเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2554 เป็นต้นมา
อำเภอบุ่งคล้ามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
อำเภอบุ่งคล้าแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 25 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบุ่งคล้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 3 แห่ง ได้แก่
โซระ (การ์ตูน)
เดิร์นเฮล์ม
หอยเม่น
นมควาย
นมควาย  เป็นไม้วงศ์กระดังงา (Annonaceae) พบทั่วไปตามป่าเบญจพรรณ มีลักษณะเป็นไม้พุ่มรอเลื้อย ลำต้นสูงได้ถึง 5 เมตร กิ่งอ่อนมีขนละเอียดสีน้ำตาลแดง ใบเดี่ยวเยงสลับรูปวงรีหรือรูปไข่ ผิวใบมีขนสีน้ำตาลแดงทั้งสองด้าน กว้าง 2.5-3.5 เซนติเมตร ยาว 4.5-10 เซนติเมตร ดอก ออกเป็นกระจุก 2-3 ดอกที่กิ่งก้าน กลีบดอกสีแดงเข้ม กลิ่นหอม ผลป็นผลกลุ่ม รูปไข่หรือไข่กลับเมื่อสุกสีแดงสด ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด
หำลิง
บุหงาใหญ่
ติงตัง
นมแมวป่า
มะเขือเครือ
มะระญี่ปุ่น
พญาสัตบรรณ
พญาสัตบรรณ หรือ สัตบรรณ หรือ ตีนเป็ด  เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่มีความสูงประมาณ 12–20 เมตร อยู่ในวงศ์ Apocynaceae มีถิ่นดั้งเดิมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และพบได้ทุกภาคในประเทศไทย และเป็นต้นไม้ประจำจังหวัดสมุทรสาคร
เปลือกหนาแต่เปราะ ผิวต้นมีสะเก็ดเล็ก ๆ สีขาวปนน้ำตาลกรีดดูจะมียางสีขาวลำต้นตรง แตกกิ่งก้านสาขามากลักษณะเป็นชั้น ๆ เปลือกชั้นในสีน้ำตาล มีน้ำยางสีขาว ใบเป็นกลุ่มบริเวณปลายกิ่งช่อหนึ่งมีใบประมาณ 5–7 ใบ ก้านใบสั้น แผ่นใบรูปรีแกมรูปขอบขนานถึงรูปหอกแกมรูปขอบขนาน หรือรูปมนแกมรูปบรรทัด ปลายใบเป็นติ่งเล็กน้อย ใบด้านบนมีสีเขียวเข้ม ด้านล่างมีสีขาวนวล ถ้าเด็ดก้านใบจะมียางสีขาว ลักษณะใบยาวรีปลายใบมนโคนใบแหลม ขนาดใบยาวประมาณ 10–12 เซนติเมตร ออกดอกสีเขียวอ่อนเป็นช่อตามปลายกิ่ง ปากท่อของกลีบดอกมีขนยาวปุกปุย ดอกมีกลิ่นฉุนรุนแรง สูดดมเพียงเล็กน้อยจะรู้สึกกลิ่นหอม หากสูดดมมากจะรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ช่วงค่ำจะส่งกลิ่นแรงกว่าเวลาอื่น ๆ ดอกเป็นกลุ่มคล้ายดอกเข็มช่อหนึ่งจะมีกลุ่มดอกประมาณ 7 กลุ่ม ดอกมีสีขาวอมเหลือง ปกติจะออกดอกในช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนธันวาคม ผลเป็นฝักยาว ฝักคู่หรือเดี่ยว ลักษณะเป็นเส้น ๆ กลมเรียวยาวประมาณ 20–30 เซนติเมตร เมื่อแก่จะแตก มีขุยสีขาวคล้ายฝ้ายปลิวไปตามลมได้ในฝักมีเมล็ดเล็ก ๆ ติดอยู่กับขุยนั้น