pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปลาปักเป้าจุดดำ
ปลาปักเป้าจุดดำ หรือ ปลาปักเป้าเขียวจุด  เป็นปลาปักเป้าชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Tetraodon nigroviridris" ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีรูปร่างกลมป้อม หัวท้ายเรียว ปากเล็ก ตาโต ด้านหลังและด้านท้องมีผิวสากเป็นหนามเล็กละเอียด ด้านท้องนิ่มขยายตัวได้มาก ครีบหลังเล็กเช่นเดียวกับครีบก้น พื้นลำตัวเป็นสีเหลืองสด ท้องสีขาว มีจุดกลมสีดำกระจายอยู่ทั่วตัว
มีขนาดความยาวเต็มที่ 17 เซนติเมตร พบกระจายอยู่ทั่วไปในพื้นที่น้ำกร่อยของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออก ในประเทศไทยพบมากบริเวณป่าชายเลน นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูง เป็นปลาชนิดหนึ่งที่สามารถปรับตัวไดทั้งในน้ำเค็ม, น้ำกร่อยและน้ำจืด
มักนิยมถูกจับมาเป็นปลาสวยงาม มีชื่อเรียกในแวดวงปลาสวยงามว่า "ฟิชโช่" นับเป็นชนิดหนึ่งที่ค่อนข้างดุร้าย ชอบไล่กัดครีบปลาจนแหว่งจนเห็นได้ชัดเจน แต่มีความดุร้ายน้อยกว่าปลาปักเป้าชนิดอื่น ๆ แต่ก็ไม่ควรที่จะเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นและควรเลี้ยงในนำ้กร่อย
กุศลิน โควหกุล
กุศลิน โควหกุล ชื่อเล่น กิฟท์ เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2528 เป็นศิลปินชาวไทย และเป็นหนึ่งในศิลปินวง "Project H" สังกัด โดโจ ซิตี้
กุศลิน โควหกุล เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2528 มีชื่อเล่นว่า กิ๊ฟท์ จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมที่ โรงเรียนพระหฤทัยคอนแวนต์ ระดับปริญญาตรีที่ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เข้าสู้วงการด้วยการถ่ายแบบนิตยสารวัยรุ่นช่วงปี 2539 ก่อนจะมาถ่ายนิตยสารแฟชั่นวัยรุ่น "แคตช์" (Katch) ของ สมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ กิฟท์เป็นที่รู้จักกันในการเป็นหนึ่งในศิลปินวง"เอช" เป็นวงดนตรีหญิงล้วน ในค่ายโดโจ ซิตี้ สังกัดย่อยของ เบเกอรี่มิวสิก ซึ่งมี สมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ เป็นผู้ดูแลและก่อตั้งค่ายนี้ขึ้น ในขณะนั้นทำให้กิ๊ฟท์ได้เป็นหัวหน้าวง และมีศิลปินอีกสองคนคือ พลอย หอวัง (พลอย) และ มณทิราภา รัตตะกุญชร (แอนนี่) โดยออกมา 2 อัลบั้มเต็ม และ 1 อัลบั้มพิเศษ
มีผลงานอัลบั้มแรกเมื่อปี พ.ศ. 2542 อัลบั้ม "Project H" ด้วยแนวเพลงสไตล์โดโจ ที่เน้นความสดใส ภายใต้การควบคุมอย่างละเอียดของโปรดิวเซอร์อย่าง สมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ จึงมีเพลงฮิตมากมาย เช่น "สุดสัปดาห์ (Holiday)" "ความลับ (Secret)" "วันที่เธอดูแปลก (The Day You Look So Strange)" ซึ่งเพลง ความลับ ได้ถูกนำไปเป็นเพลงประกอบละครอีกด้วย
ในปีถัดมาทางโดโจ ซิตี้ ได้ทำผลงานเพลงให้กับวง"เอช" โดยใช้ชื่ออัลบั้มว่า "H2oh! (เอชทูโอ้!)" มีเพลงฮิตเช่นกัน แต่พวกเธอได้เปลี่ยนภาพลักษณ์ให้ดูโตขึ้น แตกต่างจากอัลบั้มแรก มีเพลงฮิต เช่น "โอม (Spell)" "ไม่รู้ (What Sould I Do)" "ต่อให้ใครไม่รัก (Don't Worry)" "ฝันร้าย (Bad Dream)" "รักหรือเปล่านะ" ฯลฯ
ในปี 2556 กิ๊ฟท์ได้ขึ้นคอนเสิร์ตโดยเป็นแขกรับเชิญพิเศษที่รวบรวมศิลปินค่ายเบเกอรี่มิวสิค และค่ายโดโจ ซิตี้ อาทิศิลปินค่ายโดโจ โบ สุรัตนาวี สุวิพร (โบ ทีเค), นีซ, เอช, พิงค์ มิสเตอร์ซิสเตอร์ และอีกมากมาย ชื่อคอนเสิร์ตว่า "BMW Millennium Auto Presents P.O.P Party of The Bakerian" วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2556 และกำลังจะมีคอนเสิร์ตอีกครั้งกับ "Boyd Ko Family Christmas Together" ในวันเสาร์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2556
สตูลดิโออัลบั้ม.
กุศลิน โควหกุล มีผลงานเพลงกับวงดนตรี เอช (H) ศิลปินกลุ่มหญิง 3 คน จากค่ายโดโจ ซิตี้ สังกัดย่อยของ เบเกอรี่มิวสิก สมาชิกประกอบด้วย กุศลิน โควหกุล (กิฟท์) ธีรดา รัตตะกุญชร (แอนนี่), พลอย หอวัง (พลอย) โดยมีรายละเอียดของอัลบั้มเพลง ดังนี้
อัลบั้ม "H's VIDEO" (2001).
Bakery Love Is Forever โดยมีเพลงพิเศษที่วงเอชร่วมร้อง ชื่อเพลง "ข้อความ"
FCBE Project โปรเจกต์พิเศษทางสังกัดเบเกอรี่มิวสิค ในอัลบั้มชุดนี้มีเพลงที่วงเอชร้องไว้อีกด้วย ชื่อเพลง "อย่ายอมนะ" เนื้อหาเพลงให้กำลังใจ
Center Point อัลบั้มรวมศิลปินของสังกัด rtistic โดยกิ๊ฟท์มีส่วนร่วมในเพลง "บอก...อยากบอก" (ร้องเดี่ยว)
รงค์ วงษ์สวรรค์
อีบุ๊ก
ศูนย์เรียนรู้
ศูนย์เรียนรู้  คือการเปลี่ยนแปลงของห้องสมุดหลายแห่งในประเทศไทยที่มีการปรับปรุงบริการ การตกแต่งภายในและภายนอกรวมทั้งมีการเรียกชื่อห้องสมุดเสียใหม่ว่าศูนย์เรียนรู้ หลายแห่งยังใช้ชื่อสำนักหอสมุด สำนักวิทยบริการ หอสมุด)
ศูนย์เรียนรู้ในห้องสมุด.
ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเห็นความสำคัญในการปรับเปลี่ยนบริการสำหรับนักศึกษาในยุคดิจิทัล จึงจัดบริการและเครื่องมือที่จำเป็นในการศึกษาค้นค้าวิจัย เช่น คอมพิวเตอร์พกพา ฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ห้องบริการจัดทำสื่อประกอบการเรียน ไว้ในสถานที่ที่มีบรรยากาศเชิญชวนให้นักศึกษาและอาจารย์เข้ามาสนทนาแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ จัดบริการเครื่องดื่ม กาแฟ ไว้ในห้องสมุด จุดประสงค์มิใช่เพียงเพื่อให้เข้าห้องสมุดมากขึ้นแต่ต้องการเน้นการสร้างบรรยากาศในการแลกเปลี่ยนความรู้ อย่างมีชีวิตชีวา ศูนย์เรียนรู้ไม่เคร่งครัดว่าต้องเงียบเพราะเปิดโอกาสให้พูดคุยปรึกษาหารือและทำงานร่วมกัน อาจคล้ายกับCommon Rooms ในหอพักที่นักศึกษามาพบกัน ดื่มกาแฟ อ่านหนังสือพิมพ์ และดูโทรทัศน์ร่วมกัน
โตโยต้า โซลูน่า วีออส
ปลาเทวดา  เป็นปลาน้ำจืดในสกุล "Pterophyllum" (/เทอ-โร-ฟิล-ลั่ม/; เป็นภาษาละตินแปลว่า "ครีบใบไม้" ซึ่งหมายถึง ลักษณะรูปร่างลำตัวที่คม) ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันอย่างหลากหลาย
มีรูปร่างโดยรวมเป็นรูปสี่เหลี่ยมรูปว่าว ลำตัวแบนข้างมาก มีปากขนาดเล็ก ครีบหลังเป็นกระโดงสูงอยู่ค่อนไปทางด้านหาง ครีบหลังบานยาวออกมาจากลำตัว ครีบท้องมีอยู่หนึ่งคู่เรียวเล็กและปลายชี้แหลม พบในลุ่มแม่น้ำอเมซอนและแม่น้ำโอริโนโคในทวีปอเมริกาใต้และลุ่มแม่น้ำใกล้เคียง มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงในถิ่นที่มีพืชพรรณไม้น้ำขึ้นหนาแน่น และสภาพน้ำมีความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ประมาณ 5-5.5
ในสมัยอดีต ในการทำเหมืองใต้ดิน จะมีการนำปลาเทวดาหย่อนลงไปทดสอบก่อนที่มนุษย์จะลงไป เนื่องจากอาจมีก๊าซพิษอยู่ภายในใต้ดิน เพราะปลาเทวดาเป็นปลาที่มีความอ่อนไหวต่อสภาพอากาศง่ายมาก ซึ่งจากการช่วยไม่ให้มีมนุษย์ต้องตายนั้นจึงทำให้ได้ชื่อสามัญว่า "Angelfish" หรือ "ปลาเทวดา"
แบ่งออกได้เป็นทั้งหมด 3 ชนิด คือ
อนึ่ง นักมีนวิทยาบางคนได้จำแยกชนิดของปลาเทวดาให้มากกว่านี้ โดยมีชนิดถึง 5 ชนิด ได้แก่ "P. dumerilii", "P. eimekei" ซึ่งเป็นอีก 2 ชนิดเพิ่มเติมขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ เพราะเชื่อว่าทั้ง 2 ชนิดนั้นได้กลายพันธุ์มาจากชนิดที่มีดั้งเดิมอยู่แล้วทั้ง 3
และสำหรับในชนิด "P. altum" นั้น ในปัจจุบันได้มีการนิยมเลี้ยงกันมากขึ้น โดยมีชื่อเรียกกันว่า "ปลาเทวดาป่า" หรือ "ปลาเทวดาอัลตั้ม" แต่เป็นชนิดที่เลี้ยงค่อนข้างยาก เนื่องจากปลามักปรับตัวให้กับสภาพน้ำไม่ได้ ซึ่งในปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว และในชนิด "P. scalare" ที่เป็นต้นตระกูลของสายพันธุ์ต่าง ๆ ในปัจจุบัน หากเป็นปลาที่เป็นปลาสายพันธุ์ดั้งเดิม ก็จะนิยมเรียกว่า "ปลาเทวดาอัลตั้มเปรู" หรือ "ปลาเทวดาอัลตั้มโอริโนโค"
ปลาสวยงาม.
ปลาเทวดาได้รับความนิยมในแง่ของการเป็นปลาตู้สวยงามมาช้านาน โดยผู้เลี้ยงนิยมเลี้ยงในตู้ไม้น้ำ ซึ่งปลาเทวดาเป็นปลาที่มีอุปนิสัยเรียบร้อย แต่ถ้าหากก้าวร้าวแล้วก็จะค่อนข้างยากที่จะเลี้ยงรวมกับปลาประเภทอื่น ๆ โดยมนุษย์นั้นได้พัฒนาสายพันธุ์ของปลาเทวดาชนิด "P. scalare" ให้มีสีสันแตกต่างจากเดิมไปมาก เช่น "ปลาเทวดาหินอ่อน" ที่มีสีสันเป็นสีดำสลับกับขาวทั้งตัว, "ปลาเทวดาดำ" ที่เป็นสีดำทั้งตัว, "ปลาเทวดาแพล็ตตินั่ม" ที่มีทั้งสีขาวสะอาดตา ดวงตาสีดำ และสีทองเหลือบเป็นประกายทั้งตัว ดวงตาสีแดง, "ปลาเทวดามุก" ที่เป็นสีเหลืองอ่อน ๆ ดูสะอาดตาทั้งตัว เป็นต้น
การขยายพันธุ์ของปลาเทวดา สามารถกระทำได้ในตู้เลี้ยง โดยวางไข่ติดกับวัตถุใต้น้ำที่มีลักษณะค่อนข้างมั่นคงแข็งแรง การวางไข่แต่ละครั้งประมาณ 300-1,000 ฟอง ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 36 ชั่วโมง ปลาที่พร้อมจะผสมพันธุ์และวางไข่ได้มีอายุตั้งแต่ 8-10 เดือนขึ้นไป
ปลาคู้ดำ
ปลาคู้ดำ หรือ ปลาเปคูดำ  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Colossoma macropomum" อยู่ในวงศ์Characidae วงศ์ย่อยSerrasalminae มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลาปิรันยา ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน หากแต่ปลาคู้ดำจะมีส่วนเว้าของหน้าผากเว้าเข้ามากกว่า โคนหางจะคอดเล็ก ฟันภายในปากมีสภาพเป็นหน้าตัดคล้ายฟันมนุษย์ไม่แหลมคม เมื่อเทียบกับส่วนของลำตัว ลำตัวและปลายหางจะมีสีเงินปนดำ และเมื่อปลาโตยิ่งขึ้นในส่วนของสีดำนี้ก็จะเห็นชัดขึ้นด้วย
มีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 1 เมตร หนักได้ถึง 40 กิโลกรัม มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้ในลุ่มแม่น้ำอเมซอนและแม่น้ำโอริโนโคซึ่งเป็นแม่น้ำสาขา
มีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่รวมเป็นฝูง กินได้ทั้งพืชและสัตว์ ซึ่งแตกต่างไปจากปลาปิรันยาที่จะกินเพียงสัตว์อย่างเดียว และยังสามารถกินเมล็ดพืชที่ตกลงน้ำได้อีกด้วย โดยมักไปรอกินบริเวณผิวน้ำ
ปลาคู้ดำ จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์ย่อย Serrasalminae อันเป็นวงศ์ย่อยเดียวกับปลาปิรันยา แต่ไม่มีนิสัยดุร้ายเท่า มีชื่อเป็นภาษาพื้นเมืองเรียกว่า Tambaqui หรือ Cachama หรือ Gamitana และเป็นปลาเพียงชนิดเดียวด้วยที่อยู่ในสกุล "Colossoma"
เป็นปลาที่นิยมบริโภคกันในท้องถิ่น สามารถนำไปปรุงเป็นอาหารได้หลากหลาย เช่นเดียวกับปลาปิรันยาชนิดอื่น ๆ สำหรับในประเทศไทย ปลาคู้ดำได้เข้ามาสู่ประเทศไทยในฐานะเป็นปลาเศรษฐกิจที่กรมประมงส่งเสริมให้เกษตรกรเลี้ยง โดยมีชื่อเรียกกันในแวดวงเกษตรว่า "ปลาจะละเม็ดน้ำจืด" เช่นเดียวกับ ปลาคู้แดง ("Piaractus brachypomus") ด้วย
นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย ซึ่งจากการนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามนี้ เมื่อปลาโตขึ้นผู้เลี้ยงไม่สามารถเลี้ยงต่อไปได้ไหว จึงนิยมนำไปปล่อยตามแหล่งน้ำธรรมชาติต่าง ๆ ทำให้ในปัจจุบัน มีปลาคู้ดำในแหล่งน้ำธรรมชาติตามที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ เช่น เขื่อนศรีนครินทร์ เป็นต้น จัดเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมในจำพวกชนิดพันธุ์ต่างถิ่นอีกชนิดหนึ่ง
ข่มขืนพรอสเซอร์พินา
การล้างชาติพันธุ์โดยนาซี
การข่มขืนสตรีชาวซาบีน
การข่มขืนสตรีชาวซาบีน  เป็นส่วนหนึ่งของตำนานประวัติศาสตร์โรมที่กล่าวว่าชาวโรมันรุ่นแรกไปเอาภรรยามาจากซาบีนที่อยู่ไม่ไกลนัก (ในบริบทนี้ “การข่มขืน” หมายถึง “การลักพา” หรือ “Rape” ที่มีรากมาจากคำว่า “raptio” ไม่ใช่ในความหมายของการข่มขืนที่เข้าใจกันในสมัยปัจจุบัน) จากคำบอกเล่าของนักประวัติศาสตร์โรมันลิวี และพลูทาร์ค (ในหนังสือ “Parallel Lives” II, 15 และ 19) หัวข้อนี้เป็นหัวข้อที่นิยมกันในการสร้างงานศิลปะในยุคเรอเนสซองซ์และต่อมา ซึ่งเป็นการใช้หัวเรื่องในการสื่อความหมายที่ส่งเสริมให้เกิดแรงบันดาลใจในทางความกล้าหาญของชาวโรมันโบราณและสำหรับศิลปินก็เป็นโอกาสที่จะสร้างภาพที่ประกอบด้วยคนหลายคนที่รวมทั้งร่างสตรีที่กำลังต่อสู้ดิ้นรน หัวเรื่องในทำนองเดียวกันจากสมัยโรมันโบราณก็ได้แก่ยุทธการระหว่างลาพิธและเซนทอร์ (Lapith) และหัวเรื่อง สงครามอะเมซอน (Amazonomachy) ซึ่งเป็นยุทธการระหว่างเธเซียสและนักรบอะเมซอน หรือเทียบได้กับตำนานคริสต์ศาสนาในหัวข้อการสังหารเด็กบริสุทธิ์ (Massacre of the Innocents)
เนื้อหาของเรื่อง.
การข่มขืนกล่าวกันว่าเกิดขึ้นในระยะแรกของประวัติศาสตร์โรมันไม่นานหลังจากการก่อตั้งโรมโดยรอมิวลุสและสหาย หลังจากก่อสร้างเมืองแล้วชายชาวโรมันก็ไปต่อรองเจรจากับชาวซาบีนที่ตั้งหลักแหล่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกันพื่อจะหาภรรยามาสร้างครอบครัว แต่ความที่ชาวซาบีนกลัวอำนาจของโรมที่กำลังจะขยายตัวเพิ่มขึ้นจึงปฏิเสธไม่ให้สตรีชาวซาบีนไปแต่งงานกับชาวโรมัน ชาวโรมันจึงวางแผนลักตัวสตรีชาวซาบีน โดยการที่รอมิวลุสเชิญครอบครัวชาวซาบีนมาร่วมในงานฉลองเทพเนปจูน เมื่อมาถึงรอมิวลุสก็ให้สัญญาณต่อชายชาวโรมันให้ลักตัวสตรีชาวซาบีน ผู้ที่ถูกลักพามาก็มาถูกเกลี้ยกล่อมโดยรอมิวลุสให้ยอมรับชาวโรมันเป็นสามี
ลิวียืนยันว่าการข่มขืนมิได้เกิดขึ้น และตรงกันข้ามรอมิวลุสเปิดโอกาสให้สตรีมีสิทธิเลือกได้ตามแต่ใจและสัญญาว่าจะมอบสิทธิถ้ายอมเป็นภรรยาก็จะได้รับสิทธิพลเมืองและสิทธิในทรัพย์สิน ตามบันทึกของลิวี รอมิวลุสเกลี้ยกล่อมสตรีเป็นคน ๆ ไป โดยชี้ให้เห็นว่าการที่บิดามารดาของสตรีเหล่านั้นห้ามมิให้แต่งงานกับชาวโรมันก็เพราะความต้องการรักษาศักดิ์ศรี และถ้ายอมเป็นภรรยาก็จะได้มีชีวิตอย่างมีเกียรติและได้รับสิทธิในทรัพย์สินและการเป็นพลเมืองซึ่งเป็นสิทธิที่มนุษย์ทุกคนต้องการ และจะได้เป็นมารดาของผู้มีเสรีภาพ
สตรีชาวซาบีนจึงตกลงแต่งงานกับชาวโรมัน แต่ชาวซาบีนก็ยกทัพตามมาทำสงครามกับชาวโรมัน ความขัดแย้งยุติลงเมื่อสตรีชาวซาบีนหลังจากมีลูกให้สามีชาวโรมันแล้วเข้าช่วยประนีประนอมทั้งสองฝ่ายให้สองฝ่ายได้คิด
สตรีชาวซาบีนฝ่าเข้าไปในสนามรบท่ามกลางอาวุธที่ปลิวว่อนที่ทำให้เผ้าผมกระเจิดกระเจิงและเครื่องแต่งกายหลุดลุ่ยอย่างกล้าหาญ เธอทั้งหลายวิ่งฝ่าเข้าไประหว่างกองทัพทั้งสองกองทัพ พยายามที่จะหยุดยั้งการต่อสู้และพยายามหยุดยั้งความรู้สึกเร่าร้อน โดยร้องขอให้ทั้งฝ่ายกองทัพซาบีนและกองทัพโรมของสามีให้หยุดยั้งการพยายามเข่นฆ่าอีกฝ่ายหนึ่งที่เป็นลูกเขยและพ่อตา เพื่อจะหยุดยั้งการฆ่าพี่น้องกันเอง
และแล้วสตรีชาวซาบีนก็ร้องว่า “ถ้าท่านทั้งหลายไม่ต้องการการแต่งงานที่เกิดขึ้น ท่านก็ควรจะหันมาเอาโทษกับพวกข้า เพราะพวกข้าเองที่เป็นต้นเหตุของสงคราม เพราะตัวข้าเองคือสาเหตุของการบาดเจ็บและเสียชีวิตของพ่อและสามี ให้พวกข้าตายเสียดีกว่าที่จะถูกทิ้งให้ขาดพ่อและสามีให้เป็นแม่หม้ายและลูกกำพร้า”
ในยุคเรอเนสซองซ์หัวเรื่องนี้เป็นที่นิยมกันในการใช้สร้างงานศิลปะเพราะเป็นเรื่องที่เป็นสัญลักษณ์สำคัญของการสมรสเพื่อการดำรงความต่อเนื่องของตระกูลและวัฒนธรรม และมักจะเป็นภาพที่มักจะวาดบนหีบคัสโซเน (Cassone) ซึ่งเป็นหีบของมีค่าของผู้มีฐานะที่มักจะมอบให้เป็นของขวัญแก่เจ้าสาวในยุคกลาง ตัวอย่างงานชิ้นสำคัญ ๆ ของหัวเรื่องนี้ก็ได้แก่งานของ:
จามโบโลนยา.
ประติมากรรม “การข่มขืนสตรีชาวซาบีน” โดย จามโบโลนยา (Giambologna) ประกอบด้วยบุคคลสามคนเป็นชายยกสตรีลอยขึ้นและชายอีกคนหนึ่งหมอบอยู่ข้างล่าง เป็นงานที่แกะจากหินอ่อนชิ้นเดียว และถือว่าเป็นงานชิ้นเอกของจามโบโลนยา จุดประสงค์ของการสร้างงานครั้งแรกก็เพื่อเป็นการแสดงความสามารถของประติมากรในการสร้างงานที่ซับซ้อนของการแกะกลุ่มคน หลังจากนั้นฟรานเชสโคที่ 1 เดอ เมดิชิก็ประกาศให้นำประติมากรรมชิ้นนี้ตั้งแสดงที่ลอจเจียเดอิลันซิ (Loggia dei Lanzi) ที่จตุรัสเดลลาซินยอเรีย (Piazza della Signoria) ในฟลอเรนซ์ ลักษณะของประติมากรรมเป็นแบบแมนเนอริสม์แท้ที่เป็นประติมกรรมของกลุ่มคนที่แน่นและเกี่ยวพันกันที่แสดงสื่ออารมณ์หลายอารมณ์อันรุนแรง การวางรูปก็สามารถมองได้จากหลายมุมมอง เมื่อเทียบกับกับความรู้สึกสงบที่กำจายมาจากประติมากรรมเดวิดโดยไมเคิล แอนเจโลที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากกันนักที่แกะเสร็จเกือบ 80 ปีก่อนหน้านั้น งานชิ้นนี้เต็มไปด้วยไดนามิคของความเคลื่อนไหวที่มีแนวโน้มไปทางศิลปะบาโรก แต่ถูกรัดอยู่ในกรอบทางดิ่งที่แคบและแน่น เพราะความจำกัดด้วยขนาดของหินที่แกะที่เป็นก้อนเดียวโดด ๆ ขาดการกระจายตามแนวนอนที่จานโลเรนโซ แบร์นินีสามารถทำได้ในงานประติมากรรม “การข่มขืนพรอสเซอร์พินา” และ “อพอลโลและดาฟนี” (Apollo and Daphne) ที่แกะสี่สิบปีต่อมา (งานทั้งสองชิ้นนี้ตั้งแสดงอยู่ที่ หอศิลป์บอร์เกเซ ในกรุงโรม)
ก่อนที่จะแกะสลักก็เสนอกันว่าจะเป็นรูปที่ตั้งตรงข้ามกับประติมากรรมรูปเพอร์ซิอุสโดยเบ็นเวนุโต เชลลินิ (Benvenuto Cellini) จึงทำให้เสนอกันว่าน่าจะแกะเป็นรูปที่มีหัวเรื่องที่คล้องจองกับภาพที่ตั้งอยู่แล้ว เช่นอาจจะเป็นรูปการข่มขืนของอันโดรเมดาโดยฟิเนอุส นอกจากนั้นก็ยังมีการแนะนำหัวเรื่องการข่มขืนของพรอสเซอร์พินา (Proserpina) หรือของเฮเลน แต่ในที่สุดก็ตกลงกันได้ว่าให้เป็นสตรีซาบีน
งานแกะสลักลงชื่อว่า “” (“งานโดยโยฮันน์ส แห่งบูลอยน์แห่งฟลานเดอร์ส, 1582”) งานที่สร้างเตรียมก่อนแกะเป็นงานสำริดที่ประกอบด้วยตัวแบบเพียงสองตัวที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งคาโปดิมอนเตที่เนเปิลส์ จามโบโลนยาเปลี่ยนจากงานร่างมาเป็นสามตัวแบบในงานขี้ผึ้งที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิคตอเรียและอัลเบิร์ตในกรุงลอนดอน งานแกะจริงทำในปี ค.ศ. 1582 และตั้งแสดงอยู่ที่สถาบันแห่งศิลปะแห่งการออกแบบ (Accademia dell'Arte del Disegno) ในฟลอเรนซ์
งานจำลองย่อส่วนที่ทำด้วยสำริดที่ทำโดยห้องแกะสลักของจามโบโลนยาเองที่ได้รับการเลียนแบบโดยผู้อื่นเป็นงานที่นักสะสมศิลปะนิยมสะสมกันมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
นิโคลาส์ ปูแซน.
นิโคลาส์ ปูแซนสร้างงานในหัวข้อนี้สองภาพซึ่งเป็นการทำให้ทราบถึงความรู้และความสามารถของปูแซนในการเขียนหัวเรื่องคลาสสิกที่ไม่มีใครเทียมได้ และเป็นภาพที่แสดงความซับซ้อนในการผูกความสัมพันธ์อันซับซ้อนของตัวแบบภายในภาพที่มีจำนวนมากมาย ภาพแรกที่เขียนตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโปลิตันในนครนิวยอร์ก ซึ่งเป็นภาพที่เขียนที่โรมระหว่างปี ค.ศ. 1634 ถึงปี ค.ศ. 1635 ในภาพรอมิวลุสยืนอยู่ทางซ้ายของภาพให้สัญญาณในการลักพาสตรีชาวซาบีน
และอีกภาพหนึ่งเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1637 ถึงปี ค.ศ. 1638 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ แม้ว่าจะมีลักษณะคล้ายคลึงกับภาพแรกแต่เพิ่มรายละเอียดทางสถาปัตยกรรมเข้าไปมากกว่าภาพแรก
ปีเตอร์ พอล รูเบนส์.
“การข่มขืนสตรีชาวซาบีน” โดย ปีเตอร์ พอล รูเบนส์ เขียนราวปี ค.ศ. 1635ถึงปี ค.ศ. 1640 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
ฌาคส์-หลุยส์ ดาวิด.
ฌาคส์-ลุยส์ ดาวิดเขียนหัวเรื่องนี้จากเนื้อเรื่องต่อมาเมื่อสตรีชาวซาบีนพยายามยุติสงครามระหว่างซาบีนกับโรม เป็นงานที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1799 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์
ดาวิดเริ่มเขียนงานชิ้นนี้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1796 ขณะที่ฝรั่งเศสมีสงครามกับประเทศอื่น ๆ ในยุโรปหลังจากสมัยที่มีความขัดแย้งที่นำไปสู่ยุคแห่งความเหี้ยมโหด ที่นำไปสู่การโต้ตอบเดือนสิบเอ็ด ซึ่งเป็นช่วงที่ดาวิดถูกจำคุกในฐานะที่เป็นผู้สนับสนุนมักซีมีเลียง โรแบสปีแยร์ หลังจากที่ภรรยาที่ไม่ลงรอยกับดาวิดมาเยี่ยมในคุกดาวิดก็เกิดความคิดที่จะเขียนภาพบรรยายเหตุการณ์เพื่อเป็นเกียรติแก่ภรรยาที่หัวใจของเรื่องคือความรักที่มีอานุภาพเหนือความขัดแย้ง นอกจากนั้นก็ยังเป็นภาพที่สื่อความหมายในการร้องขอให้ประชาชนโดยทั่วไปหยุดยั้งการนองเลือดจากการปฏิวัติ
ภาพเขียนเป็นเหตุการณ์ภายหลังจากการลักพาเมื่อเฮอร์ซิเลียภรรยาของรอมิวลุส — บุตรสาวของไททัส ทาเทียส (Titus Tatius) ผู้นำของชาวซาบีน — วิ่งฝ่าเข้าไประหว่างสามีและพ่อโดยเอาลูกวางไว้ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง รอมิวลุสพร้อมที่จะพุ่งหอกเข้าใส่ไททัสผู้กำลังถอยแต่ชะงักไว้ได้ ขณะที่ทหารคนอื่นก็เอาดาบใส่ฝักกันแล้ว
ผาหินที่ยื่นออกมาในฉากหลังคือผาทาเปเอีย (Tarpeian Rock) ในกรุงโรม ซึ่งเป็นการอ้างอิงถึงความขัดแย้งโดยที่ชาวโรมันจะโยนผู้มีโทษในการกบฏลงมาจากผา ตามตำนานแล้วเมื่อไททัสโจมตีโรม ไททัสก็เกือบจะยึดเมืองได้เพราะความทรยศของพรหมจารีเวสตา (Vestal Virgin) ทาเปเอียลูกสาวของสปิวเรียส ทาร์เปเอียส (Spurius Tarpeius) ผู้ครองเนินคาปิโตลิเน ทาเปเอียเปิดประตูเมืองให้ชาวซาบีนเป็นการแลกเปลี่ยนกับ “สิ่งที่อยู่บนแขน” ของชาวซาบีน ทาเปเอียเชื่อว่าจะได้รับกำไลทองแต่กลับถูกชาวซาบีนเบียดด้วยโล่จนเสียชีวิต ร่างของทาเปเอียถูกโยนลงมาจากผาซึ่งทำให้หน้าผาได้รับนาม “ทาเปเอีย”
จอห์น ลีช.
ในอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จิตรกรล้อเลียนจอห์น ลีช (John Leech) เขียนภาพ “การข่มขืนสตรีชาวซาบีน” เป็นหนึ่งในชุด “ประวัติศาสตร์ชวนขันของโรม” (Comic History of Rome) ที่สตรีชาวซาบีนในภาพเป็นสตรีในเครื่องแต่งกายสมัยวิคตอเรียถูกอุ้มไปจาก “Corona et Ancora” (“มงกุฏกับสมอ” ซึ่งเป็นชื่อผับ (pub) ที่นิยมกันในเมืองที่เป็นเมืองของนักเดินเรือทะเล)
ปาโบล ปีกัสโซ.
ปาโบล ปีกัสโซ เขียนภาพนี้หลายภาพระหว่างปี ค.ศ. 1962 ถึงปี ค.ศ. 1963 ที่ภาพหนึ่งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ในบอสตันซึ่งเป็นภาพที่เขียนจากภาพของดาวิด ที่ปิกัสโซเขียนภาพรอมิวลุสและไททัสไม่สนใจกับการร้องของเฮอร์ซิเลียและเดินเหยียบย่ำร่างของเฮอร์ซิเลียและลูก
วรรณคดีและนาฏกรรม.
สตีเฟน วินเซนต์ เบเนท์ (Stephen Vincent Benét) เขียนเรื่องสั้นชื่อ “The Sobbin' Women” (หญิงสะอื้น เล่นคำว่า “Sobbin” กับคำว่า “Sabine”) ที่เขียนเป็นวรรณกรรมล้อตำนานที่ต่อมาแปลงเป็นละครร้องเรื่อง “Seven Brides for Seven Brothers”
ในปี ค.ศ. 1961 ก็มีภาพยนตร์สเปนเรื่อง “Sword and sandal” ที่เป็นเรื่องทีมีพื้นฐานมาจากหัวเรื่องนี้ที่สร้างโดยอัลเบิร์ต เก้าท์ (Albert Gout)
การแปลงเรื่องครั้งล่าสุดทำในภาพยนตร์เรื่อง “การข่มขืนสตรีชาวซาบีน” โดยไม่มีบทพูดที่สร้างใน ค.ศ. 2005 โดยอีฟ ซัสแมนน์ (Eve Sussman) และรูฟัสคอร์ปอเรชั่น
เมื่อเปรียบเทียบการลักพาตัวของผู้หญิงที่เกิดในสมัยเดียวกัน ในพระธรรมผู้วินิจฉัย (Book of Judges) กล่าวถึงความขัดแย้งระหว่างวงศ์วานเบ็นจามิน (Tribe of Benjamin) กับวงศ์วานแห่งอิสราเอลวงศ์อื่น ที่กล่าวว่าวงศ์อื่นเข่นฆ่าเด็กและชายชาวเบ็นจามินด้วยดาบและเผาเมืองของเบ็นจามินทุกเมืองที่พบ หลังจากนั้นก็ตั้งคำสาบานว่าไม่ให้ใครยกลูกสาวให้เป็นภรรยาของวงศ์วานเบ็นจามิน
ซึ่งถ้าปฏิบัติตามคำสาบานก็จะทำให้ชายชาวเบ็นจามินสูญพันธ์ฉะนั้น:
ไม่เป็นที่ทราบกันว่าเรื่องพระธรรมผู้วินิจฉัยเขียนขึ้นเมื่อใดแต่ที่ทราบคือเป็นตำนานที่มีมาก่อนตำนานของชาวโรมัน
The Rape of the Sabine Women
Rape of the Sabine Women
สมเด็จพระจักรพรรดิอุยมิน
ยุทธการที่แลงพอร์ต
ยุทธการที่แลงพอร์ต  เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1645 ที่เมืองแลงพอร์ต ใกล้เมืองโยวิลในเทศมณฑลซัมเมอร์เซตของอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ที่นำโดยจอร์จ กอริง ลอร์ดกอริง กับฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยทอมัส แฟร์แฟกซ์ ลอร์ดแฟร์แฟกซ์ที่ 3 แห่งแคเมอรอน ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายรัฐสภาได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ความเสียหายของการเสียชีวิตและบาดเจ็บของทั้งสองฝ่ายไม่เป็นที่ทราบ
Battle of Langport
พระเจ้ากวางแกโต
สมบัติการแจกแจง
ในทางคณิตศาสตร์ สมบัติการแจกแจง  คือสมบัติหนึ่งที่สามารถมีได้บนการดำเนินการทวิภาค ซึ่งเป็นกรณีทั่วไปของกฎการแจกแจงจากพีชคณิตมูลฐาน ตัวอย่างเช่น
ข้างซ้ายของสมการข้างต้น 2 คูณเข้ากับผลบวกของ 1 กับ 3 ส่วนข้างขวา 2 คูณเข้ากับ 1 และ 3 แต่ละตัวแยกกัน แล้วค่อยนำผลคูณเข้ามาบวก เนื่องจากตัวอย่างข้างต้นให้ผลลัพธ์เท่ากันคือ 8 เราจึงกล่าวว่า การคูณด้วย 2 "แจกแจงได้" (distribute) บนการบวกของ 1 กับ 3
เราสามารถแทนที่จำนวนเหล่านั้นด้วยจำนวนจริงใดๆ แล้วทำให้สมการยังคงเป็นจริง เราจึงกล่าวว่า การคูณของจำนวนจริง แจกแจงได้บนการบวกของจำนวนจริง สมบัติการแจกแจงจึงต้องเกี่ยวข้องกับการดำเนินการสองชนิด
กำหนดให้การดำเนินการทวิภาค · และ + บนเซต "S" และ "x", "y", "z" เป็นสมาชิกใดๆ ของเซต "S"
การดำเนินการ · และ + มิได้หมายความว่าจะต้องเป็นแค่การคูณกับการบวกเท่านั้น แต่หมายถึงการดำเนินการใดๆ ที่ตรงตามเงื่อนไขข้างต้น โปรดสังเกตว่าเมื่อการดำเนินการ · มีสมบัติการสลับที่ ดังนั้นเงื่อนไขทั้งสามข้างต้นจะเทียบเท่ากันโดยตรรกะ
สมบัติการกระจาย
ลีฮวาน
กฎการแจกแจง
เอ.จี.เอลลิส
คำค้นหา
กูเกิล เทรนดส์
กูเกิล เทรนดส์  เป็นเว็บไซต์ของกูเกิล ให้บริการตรวจสอบความนิยมของคำค้นหาหรือเว็บไซต์ในช่วงเวลาที่กำหนด โดยสามารถแบ่งข้อมูลแบ่งย่อยออกตามเขตแดนของผู้ค้นหาได้ นอกจากให้บริการค้นหาคำนิยมแล้ว กูเกิลยังบริการในชื่อฮ็อตเทรนดส์ สำหรับตรวจดูคำนิยมในแต่ละวัน
ในวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2008 ทางกูเกิลได้เปิดตัวกูเกิลอินไซต์สฟอร์เสิร์ช บริการล้ำหน้าที่แสดงข้อมูลแนวโน้มการค้นหา จากนั้นในวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2012 ทางกูเกิลได้รวมกูเกิลอินไซต์สฟอร์เสิร์ชเข้ากับกูเกิล เทรนดส์
กูเกิลเทรนดส์
กูเกิลเทรนด์
กูเกิล อะเลิตส์
กูเกิล อเลิตส์  เป็นการให้บริการของกูเกิลในการแจ้งเตือนผ่านอีเมลหรือฟีด สำหรับหัวข้อที่ผู้ใช้งานสนใจ เมื่อข้อมูลนั้นได้รับการตีพิมพ์ในเว็บไซต์หรือบล็อก
การทำงานของระบบเริ่มต้นจากผู้ใช้บริการเลือกคำสำคัญสมัครใช้งานกับกูเกิลอเลิตส์ และเมื่อมีผู้ใช้อินเทอร์เน็ตรายอื่นได้เขียนเว็บหรือบล็อกเกี่ยวกับข้อมูลเดียวกัน ทางระบบของกูเกิลจะทำการแจ้งให้กับผู้ที่รับบริการข้อความนั้น โดยผู้ใช้บริการสามารถเลือกความถี่ในการรับข้อมูลได้ว่าต้องการรับข้อมูลขณะนั้น หนึ่งวันต่อครั้ง หรือหนึ่งอาทิตย์ต่อครั้ง
กูเกิลอเลิตส์
กูเกิลอเลิร์ต
Google Alerts
การทบทวนวรรณกรรม
การทบทวนวรรณกรรม  เป็นเนื้อหาหลักส่วนหนึ่งในการเขียนรายงานการวิจัย โดยเน้นอธิบายเกี่ยวกับงานวิจัยหรือความรู้ในหัวข้อเดียวกันหรือใกล้เคียงในอดีต โดยการทบทวนวรรณกรรมนั้นมีจุดหมายในการรวบรวมข้อมูลปัจจุบันของผลงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง การทบทวนวรรณกรรมมักจะพบได้ในงานเขียนด้านวิชาการ เช่นในวิทยานิพนธ์ ดุษฎีนิพนธ์ หรือผลงานในวารสารวิชาการ
การทบทวนวรรณกรรมมักจะถูกลำดับเป็นส่วนที่สองของงานเขียนต่อจากบทนำ และมักจะอยู่ก่อนหน้าเป้าหมายงานวิจัย และขั้นตอนการวิจัย
Idaten Jump
สมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา
สมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา ( หรือ RIAA) เป็นสมาคมที่เป็นตัวแทนของผู้ประกอบกิจการเพลงในสหรัฐ มีสมาชิกจากทั้งค่ายเพลง ตัวแทนจำหน่าย ที่สมาคมกล่าวว่า "เป็นการรวมผู้สร้าง ผู้ผลิต หรือ/และ แจกจ่ายประมาณ ซึ่งมี 90% ของที่ถูกต้องตามกฎหมายเกี่ยวกับเพลง ที่ผลิตและขายในสหรัฐอเมริกา" โดยทำหน้าที่เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของกลุ่มธุรกิจและศิลปินที่อยู่ใน วงการเพลง
สมาคมก่อตั้งในปี 1952 โดยแรกเริ่มเพื่อจัดการ ดูแลด้านเทคนิคของความถี่ในการผลิตแผ่นเสียง ในระหว่างการผลิต จนสมาคมเริ่มพัฒนาเกี่ยวกับมาตรฐานด้านเทคนิค และระบบในอุตสาหกรรมเพลง เช่นเทปแม่เหล็ก (อย่างเทปคาสเซ็ตต์ และเทปดิจิทัล) ซีดี และเทคโนโลยีดิจิทัล
The Recording Industry Association of America
RIAA
หุ่นรบฮิคาเรี่ยน
หุ่นรบฮิคาเรี่ยน หรือ โชวโทกคิวฮิคาเรี่ยน ( ; ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เป็นรูปแบบ หุ่นยนต์แปลงร่าง ที่มีลักษณะเป็นแบบหัวรถจักรรถไฟ ความเร็วสูง ( รูปแบบรถไฟชินคันเซ็นที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น "Bullet trains") ซึ่งการ์ตูนเรื่องนี้ ทางช่อง 9 อสมท. ได้นำมาฉายในเมืองไทย ในรายการ ช่อง 9 การ์ตูน ในเดือน มิถุนายน ถึงเดือน ตุลาคม พ.ศ. 2543 ประมาณช่วง 9.30น. ถึง 10.30 น. เสาร์ - อาทิตย์ เป็นประดิษฐกรรมการ์ตูนที่มีเรื่องเป็นแบบHeroes ที่ทำงานหนักอยู่บนรางวิ่งด้วยความเร็วสูงทุกวัน และมีเหล่าร้ายจากต่างดาวมาบุอาละวาดในรูปแบบหัวรถจักรสีดำ โดยในฉากจะเป็นแบบฐานทัพ,อู่โรงรถจักรและระบบของรถไฟในญี่ปุ่นได้อย่างชัดเจน ซึ่งการ์ตูนเรื่องนี้เป็นลิขสิทธิ์ของ Tokyo Kids TV TOKYO 1998 - 1999
จากดาวเคราะห์ที่สงบสุข ได้มีพวกของกลุ่มต่างดาวบุกรุก เป็นลำแสงตกสู่โลกมนุษย์ พลังงานนี้ได้เปลี่ยนแปลงการรถไฟหัวกระสุนธรรมดาให้สามารถแปลงร่างได้แบบหุ่นยนต์ ซึ่งก็คือ "ฮิคาเรี่ยน" เมื่อเกิดพลังงานแปรสภาพได้แล้ว ก็ยังมีตัวร้ายที่มารังควานยังโลกมนุษย์ ซึ่งในหน่วยของกลุ่มฮิคาเรี่ยนต้องจัดการนั่นก็คือ "Bratcher Force" ซึ่งเป็นตัวร้ายคอยรุกรานโลก มันเกิดมาจากหลุมดำในบรรยากาศ ซึ่งเป็นเหล่าร้ายจะทำการยึดครองเมือง ดังนั้น เหล่าหุ่นรบฮิคาเรี่ยนจึงอยู่เฉยไม่ได้ ต้องปราบปรามเพื่อประโยชน์สุขของโลกใบนี้
ไอซ์ไอซ์เบบี้
"ไอซ์ไอซ์เบบี้"  เป็นเพลงอเมริกันแนวฮิปฮอป แต่งโดยแร็ปเปอร์ที่ชื่อ โรเบิร์ต "วานิลลา ไอซ์" แวน วิงเคิล และดีเจเอิร์ธเควก โดยเพลงนำดนตรีเสียงเบส ในเพลง "อันเดอร์เพรสเชอร์" ของควีนและเดวิด โบวี มาใช้ ซึ่งในครั้งแรกไม่ได้เครดิตร่วมแต่งในเพลงด้วย จนกระทั่งเพลงได้รับความนิยม โด่งดังขึ้นมา ฉบับดั้งเดิมทำโดยแวน วิงเคิล ในอัลบั้มปี 1988 ชุด "Hooked" และต่อมาในปี 1990 บรรจุอยู่ในอัลบั้มเปิดตัวของวานิลลา ไอซ์ ชุด "To the Extreme" ซึ่งถือว่าเป็นเพลงที่โด่งดังและได้รับความนิยมที่สุดของเขา นอกจากนี้เพลงนี้ยังมีในรูปแบบรีมิกซ์ บรรจุในชุด "Platinum Underground" และ "Vanilla Ice Is Back!" ส่วนในรูปแบบการแสดงสดอยู่ในอัลบั้มแสดงสดชุด "Extremely Live" และยังมีทำใหม่ในแนวแร็ปร็อก อยู่ในอัลบั้มชุด "Hard to Swallow" ในชื่อเพลงว่า "Too Cold"
"ไอซ์ไอซ์เบบี้" เดิมทีออกมาครั้งแรกในหน้าบีของซิงเกิ้ลเพลงนำมาทำใหม่ "เพลย์แดตฟังกีมิวสิก" ของแวน วิงเคิล แต่ซิงเกิลก็ไม่ประสบความสำเร็จนัก จนเมื่อดีเจนำเพลง "ไอซ์ไอซ์เบบี้" ซึ่งอยู่ในหน้าบีมาเล่นแทน ก็ทำให้เพิ่มความนิยมมากขึ้น "ไอซ์ไอซ์เบบี้" ยังถือว่าเป็นซิงเกิลฮิปฮอปเพลงแรกที่ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตซิงเกิลของบิลบอร์ด และขึ้นอันดับ 1 ในออสเตรเลีย เนเธอร์แลนด์ ไอร์แลนด์ อิตาลี และสหราชอาณาจักร เพลงนี้ยังทำให้เพลงฮิปฮอปก้าวสู่กระแสหลัก ในกลุ่มผู้ฟังผิวขาว
สมัยเอ็ดเวิร์ด
สมัยเอ็ดเวิร์ด  เป็นระยะเวลาระหว่างปี ค.ศ. 1901 ถึงปี ค.ศ. 1910 ในสหราชอาณาจักรที่ตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7