pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เอฟเออำนวยความสะดวกการแข่งขันฟุตบอลทั้งหมดทั้งในระดับชาติและในระดับท้องถิ่นผ่านสมาคมฟุตบอลของมณฑล มีการแข่งขันหลายรายการ ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือ เอฟเอคัพ นอกจากนี้ยังรับผิดชอบในการแต่งตั้งผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติชาย หญิง และเยาวชนด้วย
แร็งส์  เป็นเมืองในจังหวัดมาร์นในแคว้นช็องปาญาร์แดนในประเทศฝรั่งเศส เมืองแร็งส์ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส ราว 129 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของปารีส
แร็งส์ก่อตั้งขึ้นโดยกอลและกลายมาเป็นเมืองสำคัญระหว่างสมัยจักรวรรดิโรมัน ต่อมาแร็งส์ก็มามีบทบาทสำคัญต่อราชบัลลังก์ฝรั่งเศสในการเป็นสถานที่สำหรับการทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสที่มหาวิหารนอเทรอดามแห่งแร็งส์
แอดิเลด
แอดิเลด  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของรัฐเซาท์ออสเตรเลีย และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 5 ของออสเตรเลีย กับประชากรมากกว่า 1.1 ล้านคน ชื่อเมืองตั้งตามพระนามของอเดลเลดแห่งแซ็กซ-ไมนิงเก็น สมเด็จพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักร พระอัครมเหสีในสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 1836
ในปัจจุบัน แอดิเลด มีชื่อเสียงด้านงานเทศกาลต่าง ๆ และงานกีฬา อาหาร ไวน์ และวัฒนธรรม กับชายหาดที่กว้างขวาง และยังติดอันดับเมืองที่น่าอยู่ใน 10 อันดับแรกของ "นิตยสารอีโคโนมิสต์"
Rheims
สำนักข่าว  เป็นองค์กรจัดหา และรายงาน เนื้อหาข่าวทุกชนิด เพื่อจำหน่ายแก่องค์กรค้าข่าว เช่น หนังสือพิมพ์ นิตยสาร ตลอดจนการรายงานข่าว ทางวิทยุกระจายเสียง และวิทยุโทรทัศน์ ทั้งนี้ หมายรวมถึง การบริการเนื้อหาข่าว ผ่านสื่อชนิดต่างๆ เช่น โทรเลข โทรพิมพ์  เว็บไซต์ บริการข้อความสั้น  ทางโทรศัพท์เคลื่อนที่ เป็นต้น
ซอลต์เลกซิตี
ซอลต์เลกซิตี  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของรัฐยูทาห์ จากข้อมูลเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 มีประชากร 181,698 คน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่ 125 ของสหรัฐอเมริกา เมืองก่อตั้งในปี 1847 ในชื่อเกรตซอลต์เลกซิตี
ซอลต์เลกซิตีได้พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวภายนอกอย่างแข็งแรง โดยเฉพาะ การเล่นสกี และในปี 2002 ยังได้เป็นสถานที่จัดโอลิมปิกฤดูหนาว
แรน
แรน  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของบริตานีทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส แรนเป็นเมืองหลวงของแคว้นเบรอตาญและจังหวัดอีเลวีแลน ตัวเมืองตั้งอยู่บนเนินระหว่างที่ที่แม่น้ำอีลและแม่น้ำวีแลนมาบรรจบกัน ตัวเมืองทางตอนใต้ของตัวเมืองต่ำกว่าทางตอนเหนือ แรนเป็นที่ตั้งของมหาวิหารแซ็ง-ปีแยร์แห่งแรน
จังหวัดแอ็งเดรลัวร์
แอ็งเดรลัวร์  เป็นจังหวัดในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดตั้งตามชื่อแม่น้ำแอ็งดร์และแม่น้ำลัวร์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีเมืองหลักอยู่ที่เมืองตูร์ ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางทางการศึกษามาตั้งแต่ยุคกลาง ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 610,079 คน
แอ็งเดรลัวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดตูแรน
ดีพาร์เจอร์
แองดร์-เอ-ลัวร์
ทีนา เฟย์
เอลิซาเบธ สเตมาทีน่า "ทีน่า" เฟย์  เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1970 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน นักเขียน ดาราตลก และโปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ เธอได้รับรางวัลเอมมี 7 ครั้ง รางวัลลูกโลกทองคำ 3 ครั้ง รางวัลแซกอวอร์ดส 3 ครั้ง และรางวัลสมาคมนักเขียนอเมริกา 4 ครั้ง เธอได้รับรางวัลคนบันเทิงแห่งปี จากสำนักข่าวเอพี
หลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียในปี ค.ศ. 1992 เฟย์ย้ายมาอยู่ชิคาโก เธอเข้าเรียนการแสดงด้นตลกสดกับคณะ เดอะเซคันด์ซิตี ที่เธอได้มาเป็นผู้เล่นในปี 1994 จากนั้น 3 ปีต่อมา เฟย์ได้กลายเป็นนักเขียนบทให้กับสเกตช์คอเมดี รายการ "แซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์" เธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีมเขียนบทในปี 1999 ในปีต่อมาเธอได้กลายเป็นทีมแสดงในโชว์ ในช่วงที่เธออยู่ที่นั่นเธอเป็นผู้กระกาศข่าวร่วมในรายการ ในช่วงรายงานสุดสัปดาห์ หลังจากนั้นเธออกจากรายการ "แซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์" ในปี 2006 มาทำรายการโทรทัศน์ของตัวเองที่ชื่อ "30 Rock" เป็นรายการตลกสถานการณ์ ที่ได้มาจากประสบการณ์ตอนอยู่ที่ "แซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์" ในซีรีส์นี้เฟย์เล่นเป็นหัวหน้านักเขียนบทของซีรีส์แต่งแนวสเกตช์คอเมดี
ในปี 2004 เฟย์มีผลงานภาพยนตร์ครั้งแรกทั้งในฐานะนักเขียนและนักแสดงร่วม ในหนังตลกวัยรุ่นที่ชื่อ "Mean Girls" ในปี 2008 เธอแสดงในภาพยนตร์ตลกเรื่อง "Baby Mama" แสดงร่วมกับ เอมี โพห์เลอร์ ในปี 2009 เธอได้รับรางวัลเอมมีจากการแสดงล้อเลียนผู้เข้าสมัครรองประธานาธิบดีพรรคริพับลิกัน แซราห์ เพลิน ในการเป็นแขกรับเชิญให้กับ "แซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์"
คิม ไคลจ์สเตอร์
มัลโคล์ม เดวิด เคลลีย์
มัลโคล์ม เดวิด เคลลีย์  เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 เป็นนักแสดงวัยรุ่นชาวอเมริกัน เริ่มผลงานแสดงภาพยนตร์ในปี 2004 เรื่อง "You Got Served" เขาปรากฏในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "Lost" กับบทวอลต์ เขามีบทบาทสำคัญในฤดูกาลแรก (2004-2005) และยังปรากฏตัวส่วนใหญ่ในฤดูกาลที่ 2 (2005-2006) จากนั้นกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 3 ชื่อตอน "Through the Looking Glass" และปรากฏตัว 2 ครั้งในฤดูกาลที่ 4 ในตอนที่ชื่อ "Meet Kevin Johnson" และ "There's No Place Like Home" และกับตอนในฤดูกาลที่ 5 ที่ชื่อตอน "The Life and Death of Jeremy Bentham"
เขายังแสดงในซีรีส์ "Judging Amy", "" และ "My Name Is Earl"
Malcolm David Kelley
สโมสรฟุตบอลเมลเบิร์นวิคตอรี่
เมลเบิร์น วิคตอรี
ซินเธีย วาทรอส
ซินเธีย มิเชล วาทรอส  เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1968 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานแสดงทั้งภาพยนตร์ ละครเวที และซีรีส์ทางโทรทัศน์ มีผลงานที่เป็นที่รู้จักในบท ลิบบี ในซีรีส์ทางช่องเอบีซี เรื่อง "Lost" บทเคลลีย์ ใน "The Drew Carey Show" บทเอรินใน "Titus" บทแอนนี ดัตตัน ใน "Guiding Light" เธอเกิดในเลกโอเรียน ในรัฐมิชิแกน
คีลี แซนเชซ
คีลี มิเชลล์ แซนเชซ  เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1977 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เธอแสดงในซีรีส์ทางช่อง The WB เรื่อง "Related" และร่วมแสดงในซีรีส์ทางช่องเอบีซี ในฤดูกาลที่ 3 เรื่อง "Lost" แต่เธอมีบทบาทเพียงเล็กน้อยในรายการนี้ แซนเชซแสดงนำใน "Football Wives"
ช่องเอบีซี
มิรา ฟูร์ลัน
มิรา ฟูร์ลัน (; 7 กันยายน ค.ศ. 1955 – 20 มกราคม ค.ศ. 2021) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวโครเอเชีย เธอมีผลงานที่เป็นที่รู้จักในบทเดเลนน์ ในซีรีส์แนววิทยาศาสตร์เรื่อง "Babylon 5" และบทแดเนียล รุสโซ ในซีรีส์เรื่อง "Lost"
ทฤษฎีกฎหมายสามยุค
ภาษาถิ่นสะกอม
ภาษาถิ่นสะกอม เป็นภาษาถิ่นย่อยของภาษาตากใบ ใช้สื่อสารกันในกลุ่มชาวไทยมุสลิม พบผู้ใช้ภาษาดังกล่าวที่เป็นชาวไทยพุทธและชาวไทยเชื้อสายจีนกลุ่มเล็ก ๆ ซึ่งอาศัยในตำบลสะกอม อำเภอจะนะ และตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา โดยเป็นภาษาที่เป็นเอกลักษณ์แตกต่างไปจากภาษาไทยถิ่นใต้ และภาษามลายูปัตตานี เพราะมีคำศัพท์เฉพาะถิ่นของตนเอง และด้วยความที่อาณาเขตของภาษาอยู่บริเวณรอยต่อทางวัฒนธรรมของไทยถิ่นใต้และมลายูปัตตานีจนทำให้เกิดความผสมผสานทางภาษา
ภาษาถิ่นสะกอมถูกใช้เป็นสำเนียงพูดของ "อ้ายสะหม้อ" ตัวละครหนึ่งในหนังตะลุงบางคณะ มีรูปพรรณเตี้ย สวมหมวกแขก นุ่งโสร่ง คางย้อย คอเป็นหนอก หลังโก่ง และลงพุง ซึ่งสร้างจากจินตนาการ โดยระบุว่านำมาจากบุคคลจริงและได้รับการอนุญาตจากเจ้าตัวแล้วชื่อ "สะหม้อ" (หรือ "สาเมาะ") บุตรชายของโต๊ะยีโซะ เป็นชาวบ้านสะกอม อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา เป็นมุสลิมแต่มักบริโภคเนื้อสุกรและดื่มเหล้า พูดจาพาทีด้วยภาษาถิ่น ซึ่งเกิดขึ้นจากเสียงเล่าลือว่าเขาเป็นคนสนุกสนาน แต่ดุ และเป็นนักเลงเต็มตัว ด้วยเหตุนี้ภาษาถิ่นสะกอมจึงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ภาษาสะหม้อ" ตามชื่อตัวหนัง
ปัจจุบันภาษาถิ่นสะกอมยังถูกใช้โดยประชาชนในพื้นที่ ทั้งในการประชุมหรือในการจัดรายการวิทยุท้องถิ่น แต่ปัญหาที่เกิดจากเหตุปัจจัยต่าง ๆ ทำให้ภาษาถิ่นสะกอมประสบปัญหาการเปลี่ยนแปลงด้านคำศัพท์ เพราะได้รับอิทธิพลจากภาษาอื่น และคำศัพท์สะกอมหลายคำเริ่มถูกแทนที่ด้วยคำจากภาษาไทยมาตรฐาน ภาษาถิ่นสะกอมได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของชาติ พ.ศ. 2556
เชื่อกันว่า บรรพบุรุษของชาวสะกอม เป็นชาวไทยที่อพยพมาจากเมืองหนองจิก (ปัจจุบันเป็นอำเภอขึ้นกับจังหวัดปัตตานี) เพื่อหนีอหิวาตกโรค ไปตั้งถิ่นฐานใหม่ที่บ้านบางพังกา ตำบลสะกอม อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา ครั้นเกิดภาวะฝนแล้ง จึงย้ายถิ่นฐานไปตั้งชุมชนใหม่ที่บ้านปากบางสะกอม หรือสะฆอร์ (เป็นคำมลายู เรียกต้นไม้ขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีผลสีแดง) และตั้งบ้านเรือน ประกอบอาชีพเป็นชาวประมงชายฝั่งสืบมาจนถึงปัจจุบัน บ้างก็ว่าบรรพชนของตนเป็นชาวมุสลิมอพยพจากกรุงศรีอยุธยาเมื่อคราวกรุงแตกครั้งที่สอง ส่วนหนึ่งเข้าไปตั้งถิ่นฐานในเขตสะกอม และอีกส่วนไปตั้งถิ่นฐานที่อำเภอตากใบ ซึ่งมีภาษาที่คล้ายคลึงกัน อย่างไรก็ตาม ชาวสะกอมมีภูมิปัญญาพื้นบ้านเฉพาะถิ่นที่เกี่ยวข้องกับการประมงอย่างหนึ่ง เรียกว่า "ดูหลำ" บ้างเรียก "ยูสะแล" หรือ "ยูสะหลำ" หมายถึงคนที่ฟังเสียงปลาใต้ท้องทะเล ดูหลำสามารถฟังเสียงจากใต้ทะเล รับรู้ได้ว่าในทะเลในจุดที่ลงไปนั้นมีปลาชนิดใด มีจำนวนมากเท่าใด และคุ้มทุนมากน้อยเพียงใดที่จะลงอวน
ในชุมชนสะกอมก็มีกลุ่มชาวไทยพุทธจำนวนหนึ่งอาศัยอยู่ท่ามกลางประชาคมไทยมุสลิม มีวัดหนึ่งแห่งคือวัดสะกอม ใน พ.ศ. 2565 มีพระสงฆ์จำพรรษาราว 7-8 รูป นอกจากกลุ่มชาวไทยมุสลิมและพุทธที่ใช้ภาษาถิ่นสะกอมแล้ว ยังมีกลุ่มชาวไทยเชื้อสายจีนที่อพยพเข้ามายังชุมชนสะกอมในชั้นหลังเพื่อทำการค้าขายกลางหมู่บ้าน จนเกิดเป็นชุมชนบ้านจีนและศาลปุนเถ้ากงสืบมาจนถึงปัจจุบัน ชาวไทยเชื้อสายจีนเหล่านี้ก็ใช้ภาษาถิ่นสะกอมสำหรับสื่อสารระหว่างชาวไทยมุสลิมและพุทธ ทั้งชาวไทยพุทธและชาวไทยเชื้อสายจีนอาศัยอยู่ที่บ้านจีน (หมู่ 2) ตำบลสะกอม อำเภอจะนะ
มีชุมชนที่ใช้ภาษาถิ่นสะกอมในการสื่อสารจำนวน 13 หมู่บ้าน ในพื้นที่สองตำบล คือ ตำบลสะกอม อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา มีจำนวน 9 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านสะกอมหัวนอน บ้านจีน บ้านเลียบ บ้านปากบาง บ้านชายคลอง บ้านโคกสัก บ้านบ่อโชน บ้านโคกยาง และบ้านบนลาน และมีชาวสะกอมบางส่วนโยกย้ายไปตั้งชุมชนที่ตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา จำนวน 4 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านปากบางสะกอม บ้านสวรรค์ บ้านม่วงถ้ำ และบ้านพรุหลุมพี นอกจากนี้ยังมีชาวสะกอมบางส่วนอพยพไปตั้งถิ่นฐานที่บ้านตลิ่งชัน ตำบลตลิ่งชัน อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา อีกจำนวนหนึ่ง ใน พ.ศ. 2536 ตำบลสะกอม อำเภอจะนะ มีสัดส่วนของอิสลามิกชนมากถึงร้อย 96.21 และพุทธศาสนิกชนร้อยละ 3.79 ขณะที่ตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา มีอิสลามิกชนร้อยละ 65 และพุทธศาสนิกชนร้อยละ 35 โดยทั้งชาวไทยมุสลิม ไทยพุทธ และชาวไทยเชื้อสายจีนในพื้นที่หลายครอบครัวมีความสัมพันธ์เป็นเครือญาติผ่านการสมรสข้ามกลุ่ม พวกเขาสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยสันติปราศจากข้อขัดแย้งด้านศาสนาและวัฒนธรรม
เนื่องจากเป็นภาษาที่อยู่ระหว่างรอยต่อของภาษาไทยถิ่นใต้กับภาษามลายูปัตตานี ทำให้ชุมชนชาวสะกอมได้รับอิทธิพลดังกล่าวนี้มาผสมผสานเข้าด้วยกัน จนเป็นภาษาที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง โดยเฉพาะคำศัพท์และสำเนียงการพูด โดยผู้พูดภาษาถิ่นสะกอมจะใช้เสียงดัง เนื่องจากต้องพูดสู้เสียงทะเล ไม่สุภาพนุ่มนวล และพูดอย่างตรงไปตรงมา นอกจากนี้ ภาษาถิ่นสะกอมยังมีความใกล้เคียงกับภาษาถิ่นตากใบมากกว่าภาษาไทยถิ่นใต้สำเนียงสงขลา แต่มีลักษณะอันเป็นเอกลักษณ์คือ คำที่มีสองพยางค์ จะไม่นิยมตัดคำเหมือนภาษาไทยถิ่นใต้ทั่วไป มีการเติมเสียงพยางค์หน้า และยังมีการเรียงคำสับ ที่เป็นภาษาถิ่นใต้ทั่วไป เช่น "พุงขึ้น" ("ท้องขึ้น") จะเป็น "ขึ้นพุง" เป็นต้น
จังหวัดแอ็ง
แอ็ง (, ; ) เป็นจังหวัดในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดแอ็งตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำแอ็ง ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศส จรดแม่น้ำโซนและแม่น้ำโรน มีบูร์ก็องแบร็สเป็นเมืองหลัก และมีระบบการคมนาคมอันสะดวกทั้งโดยถนนและรถไฟด่วน การติดต่อทางอากาศทำได้โดยการใช้ท่าอากาศยานลียงและเจนีวา ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 652,432 คน
จังหวัดวาล-ดวซ
วาล-ดวซ  เป็นจังหวัดในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดวาล-ดวซตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำอวซ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสโดยมีปงตวซเป็นเมืองหลัก บางส่วนของท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกลตั้งอยู่ในรัวซี-อ็อง-ฟร็องส์ (Roissy-en-France) ซึ่งเป็นเมืองในวาล-ดวซ ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,249,674 คน
วาล-ดวซก่อตั้งขึ้นเมื่ออดีตจังหวัดแซนและแซเนอวซ (Seine-et-Oise) แบ่งออกเป็นหกจังหวัดใน ค.ศ. 1968
วาล-ดวซเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญและน่าสนใจเช่นอารามรัวโยมงและมหาวิหารแซ็งมากลูแห่งปงตวซ
สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์
สมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ หรือ สมาพันธรัฐแม่น้ำไรน์  เป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 ก่อตั้งจากรัฐเยอรมันทั้ง 16 รัฐ โดยจักรพรรดินโปเลียนหลังจากรบชนะจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์ การลงนามในสนธิสัญญาเพรซเบิร์กได้นำไปสู่การก่อตั้งสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ ซึ่งดำรงอยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1806 ถึงปี ค.ศ. 1813
สมาชิกของสมาพันธ์คือเจ้าผู้ครองนครรัฐเยอรมัน ("Fürsten") ในความปกครองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ 16 รัฐ ซึ่งในทางเทคนิคแล้ว เจ้าเหล่านี้ล้วนมิใช่ประมุขของรัฐซึ่งตนเองปกครองอยู่ ภายหลังได้มีรัฐอื่นอีก 19 รัฐเข้าร่วมในสมาพันธรัฐ ทำให้เมื่อรวมกันแล้วทำให้มีประชากรภายใต้การปกครองมากกว่า 15 ล้านคน ก่อให้เกิดผลประโยชน์เชิงยุทธศาสตร์อย่างมากต่อจักรวรรดิฝรั่งเศสในแนวรบด้านตะวันออก
ในวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1806 นครรัฐ 16 รัฐ ซึ่งรวมกันเป็นประเทศเยอรมนีในปัจจุบัน ได้ลงนามใน"สนธิสัญญาสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์"  เพื่อแยกตัวจากจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และรวมตัวกันเป็นสมาพันธรัฐในชื่อ "สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์" ("états confédérés du Rhin") โดยอิงตามชื่อของกลุ่มรัฐเยอรมันในยุคก่อนหน้าที่เรียกว่า "สันนิบาตแห่งแม่น้ำไรน์" มีจักรพรรดินโปเลียนเป็นดำรงตำแหน่ง "ผู้อารักขา" แห่งสมาพันธรัฐ หลังจากนั้นในวันที่ 6 สิงหาคม ด้วยการยื่นคำขาดของนโปเลียน จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 จึงได้สละตำแหน่งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และประกาศล้มเลิกจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ บรรดารัฐเยอรมันมากกว่า 23 รัฐก็เข้าร่วมสมาพันธรัฐ โดยราชวงศ์ฮับส์บูร์กของจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 จะปกครองส่วนที่เหลืออยู่ของจักรวรรดิในชื่อจักรวรรดิออสเตรีย มีเฉพาะออสเตรีย ปรัสเซีย ฮ็อลชไตน์ส่วนที่เป็นของเดนมาร์ก และปอมเมอเรเนียของสวีเดนเท่านั้นที่อยู่นอกสมาพันธรัฐ ไม่นับรวมดินแดนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์และราชรัฐเออร์เฟิร์ตซึ่งถูกยึดครองโดยจักรวรรดิฝรั่งเศส
ตามสนธิสัญญาดังกล่าว สมาพันธรัฐจะดำเนินการโดยผู้แทนร่วมตามรัฐธรรมนูญ แต่รัฐต่าง ๆ โดยเฉพาะรัฐใหญ่ ต่างก็ต้องการมีอำนาจอธิปไตยอย่างไม่จำกัด
สมาพันธรัฐนี้มิได้มีประมุขเป็นกษัตริย์ตามอย่างที่เคยใช้ในจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ตำแหน่งสูงสุดในสมาพันธรัฐนี้เป็นของคาร์ล เทโอดอร์ ฟอน ดัลแบร์ก อดีตอัครมหาเสนาบดีผู้ที่เบื่อตำแหน่งเจ้าชาย-ไพรเมตของสมาพันธรัฐ ในฐานะดังกล่าวเขาเป็นประธานของคณะพระมหากษัตริย์ (College of Kings) และมีอำนาจเหนือ "สภานิติบัญญัติแห่งสมาพันธรัฐ" (Diet of the Confederation) ซึ่งมีลักษณะองค์กรคล้ายกับรัฐสภา (Parliament) อย่างไรก็ตาม องค์กรดังกล่าวนี้ไม่เคยมีการประชุมแต่อย่างไร ส่วนประธานสภาของเจ้าผู้ครองนครคือเจ้าชายแห่งนัสเซา-อูซินเงน
ในความเป็นจริงแล้ว สมาพันธรัฐมีสถานะเป็นพันธมิตรทางการทหาร กล่าวคือ รัฐสมาชิกของสมาพันธรัฐจะต้องส่งกำลังทหารสนับสนุนจำนวนมากให้แก่ฝรั่งเศส โดยที่ผู้ปกครองรัฐจะได้รับการยกสถานะดินแดนของตนขึ้นเป็นการตอบแทน เช่น บาเดิน (ปัจจุบันดินแดนส่วนตะวันตกอยู่ในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค) เฮ็สเซิน คลีฟส์ (Cleves) และเบิร์ก (ทั้งสองแห่งปัจจุบันอยู่ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน) ได้ยกฐานะขึ้นเป็นแกรนด์ดัชชี ส่วนเวือร์ทเทิมแบร์คและบาวาเรีย ได้ยกฐานะขึ้นเป็นราชอาณาจักร นอกจากนี้บางรัฐยังมีอาณาเขตเพิ่มมากขึ้นโดยได้รับเอา "Kleinstaaten" หรือรัฐขนาดเล็กหลาย ๆ แห่งที่เคยเป็นสมาชิกของจักรวรรดิมาควบรวมเข้าไป
หลังปรัสเซียพ่ายแพ้ต่อฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1806 รัฐขนาดกลางและขนาดเล็กจำนวนมากก็เข้าร่วมกับสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ โดยขยายตัวมากที่สุดในปี ค.ศ. 1808 ประกอบด้วย 4 ราชอาณาจักร 5 แกรนด์ดัชชี 13 ดัชชี 17 พรินซิพาลิตี และนครรัฐอิสระฮันเซียติค ได้แก่ เมืองฮัมบวร์ค ลือเบค และ เบรเมิน
ในปี ค.ศ. 1810 ส่วนใหญ่ของเยอรมนีตะวันออกเฉียงเหนือก็รวมเข้ากับจักรวรรดินโปเลียนอย่างเร่งด่วน ตามคำสั่งการห้ามค้าขายระหว่างประเทศกับสหราชอาณาจักร ตามนโยบายการปิดล้อมภาคพื้นทวีป ซึ่งบังคับให้ชาวยุโรปค้าขายกันเองโดยไม่ต้องพึ่งอังกฤษ
สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์สลายตัวในปี ค.ศ. 1813 อันเนื่องมาจากการที่จักรพรรดินโปเลียนพ่ายสงครามแก่จักรวรรดิรัสเซีย สมาชิกจำนวนมากย้ายฝ่ายหลังจากสิ้นสุดยุทธการที่ไลพ์ซิก เมื่อการณ์ปรากฏชัดว่าจักรพรรดินโปเลียนจะแพ้ในสงครามประสานมิตรครั้งที่หก อย่างแน่นอนแล้ว
รัฐที่เป็นสมาชิก.
ตารางต่อไปนี้แสดงรายนามรัฐสมาชิกของสมาพันธรัฐและวันที่เข้าร่วม พร้อมทั้งจำนวนกำลังทหารในความปกครอง (แสดงด้วยตัวเลขในวงเล็บ)
เหตุการณ์ในช่วงหลัง.
ฝ่ายประสานมิตรได้คัดค้านจักรพรรดินโปเลียนในการยุบสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1813 แต่ไม่เป็นผล ต่อมาหลังการเลิกล้มสมาพันธรัฐ ก็มีความพยายามที่จะรวมชาติเยอรมนีอีกครั้ง กระทั่งเมื่อมีการสถาปนาสมาพันธรัฐเยอรมันในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1815 โดยองค์กรบริหารของสมาพันธรัฐนี้เรียกว่าสภาการปกครองส่วนกลาง  โดยประธานสภาได้แก่ ไฮน์ริช ฟรีดริช คาร์ล ไรช์สไฟรเฮอร์ ฟอม อุนด์ ซุม สไตน์ (ค.ศ. 1757 – 1831) ซึ่งต่อมาองค์กรนี้ก็ได้ล้มเลิกไปในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1815
สนธิสัญญาปารีสได้ประกาศให้บรรดารัฐเยอรมันได้รับเอกราชในวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1814
ในปี ค.ศ. 1815 ที่ประชุมการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาได้ร่างแผนที่รัฐกิจของยุโรปภาคพื้นทวีปขึ้นใหม่ รัฐสมาชิกของสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ที่เหลืออยู่ส่วนมากมีการเปลี่ยนแปลงเขตแดนเพียงเล็กน้อย และมีผลทำให้เกิดสมาพันธรัฐเยอรมัน ซึ่งประกอบด้วยรัฐสมาชิกจำนวนใกล้เคียงใกล้เคียงกับสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
สมาพันธรัฐแห่งไรน์
การขายบริการทางเพศ
จังหวัดอาลีเย
อาลีเย (, ; , ) เป็นจังหวัดในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอาลีเยตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำอาลีเย ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของประเทศ โดยมีมูแล็งเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 335,975 คน
อาลีเยเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดโอแวร์ญและบูร์บอแน (Bourbonnais)
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอาลีเยได้แก่ อาสนวิหารแม่พระแห่งมูแล็ง, ซากปราสาทบีลี และซากปราสาทมงฌีลแบร์
จังหวัดวาล-เดอ-มาร์น
วาล-เดอ-มาร์น  เป็นจังหวัดในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดวาล-เดอ-มาร์นตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำมาร์น ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของของกรุงปารีส โดยมีเครแตย์เป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,407,124 คน
วาล-เดอ-มาร์น, แซน-แซ็ง-เดอนี และโอดแซนเป็นจังหวัดเล็ก ๆ สามจังหวัดที่ตั้งอยู่รอบปารีสที่รู้จักกันว่า "เปอติตกูรอน" หรือวงแหวนรอบใน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดวาล-เดอ-มาร์น ได้แก่ มหาวิหารแซ็ง-หลุยส์และแซ็ง-นีกอลาแห่งชัวซีที่ชัวซี-เลอ-รัว  และปราสาทแว็งแซน
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1881:
ซอลท์เลคซิตี้
วิลเลจพีเพิล
วิลเลจพีเพิล  เป็นกลุ่มดนตรีแนวดิสโก้ ก่อตั้งวงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นที่รู้จักในเรื่องเป็นวงที่มีชุดแต่งกายสะดุดตา เช่นเดียวกับเพลงติดหูและเนื้อเพลงเป็นนัยถึงเรื่องทะลึ่ง สมาชิกดั้งเดิมประกอบด้วย วิกเตอร์ วิลลิส (เจ้าหน้าที่ตำรวจ) ฟีลิเป โรส (เผ่าอินเดียนแดง) แรนดี โจนส์ (คาวบอย) เกลนน์ ฮิวส์ (สิงห์มอเตอร์ไซค์) เดวิด โฮโด (คนงานก่อสร้าง) และอเล็กซ์ ไบรลีย์ (ทหาร) ในการออกเพลง "In the Navy" วิลลิสและไบรลีย์ เปลี่ยนชุดเป็นนาวิกโยธินและกะลาสี ตามลำดับ แนวเพลงของวงเป็นดิสโก้เพื่อตอบสนองต่อกลุ่มคนฟังเกย์ และยังมีเรื่องเพ้อฝันของกลุ่มเกย์ วงก้าวเข้าสู่กระแสหลักอย่างรวดเร็ว
วิลเลจพีเพิลมีเพลงฮิต เพลงดังหลายเพลงรวมถึงเพลงอย่าง "Macho Man", "Go West", เพลงเมดเลย์อย่าง "San Francisco (You've Got Me) / In Hollywood (Everybody is a Star)", "In the Navy", "Can't Stop the Music" และเพลงฮิตที่ดังที่สุดคือ "Y.M.C.A."
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 วงมีชื่ออยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม มียอดขายมากกว่า 50 ล้านชุดทั่วโลก.
วิลเลจพีเพิลก่อตั้งขึ้นในปี 1977 โดย แจ็ค โมราลี่ (Jacques Morali) นักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์, เฮนรี่ เบโลโล (Henri Belolo) ผู้ดูแลทางธุรกิจ และ วิคเตอร์ วิลลิส (Victor Willis) นักร้องนำ ที่ต้องการจะสร้างวงแด๊นซ์ที่มีสีสันไม่เหมือนใคร ทางวงจึงควานหานักเต้นสำหรับการแสดงสด ในช่วงแรกได้โรส และ ไบรลีย์ มาเป็นนักเต้น และนักเต้นอีกจำนวนหนึ่งในแต่ละบทบาท ไม่นานจึงได้ โฮโด,ฮิวส์,โจนส์ มาแทนในแต่ละตำแหน่ง วิลเลจพีเพิลในยุคที่วิลลิสเป็นนักร้องนำนั้น ตั้งแต่ปี1977 จนถึง1979 สร้างอัลบั้มออกมาห้าชุดด้วยกัน และมีเพลงฮิตเด่นๆเช่น "Go West" "In The Navy" "San Francisco" "Macho Man" และที่ฮิตที่สุด "YMCA" ในช่วง Live &amp; Sleazy ในปี1979 วิลลิสออกจากวง และแทนที่ด้วย เรย์ ซิมพ์สัน และนั่นคือจุดตกต่ำของวง
ผลงานชิ้นโบแดงต่อมา ภาพยนตร์และซาวด์แทรค "Can't Stop The Music" ประสบความล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่าในเรื่องรายได้และคำวิจารณ์ แต่ในเวลาต่อมาก็กลายเป็นหนังคัลต์ หลังจากนี้ เจฟฟ์ โอลสัน มาเป็นคาวบอยแทนโจนส์ และอัลบั้มสามชุดหลังต่อมา "Renaissance" (1981), "Fox on the box" "In The Street" (1982/1983 อัลบั้มเดียวกันแต่วางขายคนละค่าย และยังเป็นอัลบั้มที่วิลลิสเข้ามากอบกู้สถานการณ์ และมาร์ค ลีเข้ามาแทนโฮโด) และ Sex Over The Phone (1985 เปลี่ยนนักร้องนำเป็นเรย์ สตีเฟ่นส์) ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ทางวงจึงยุบวงในปีเดียวกัน แต่ก็กลับมาในปี1987 โดยสมาชิกยุคดั้งเดิมทั้งหมดกลับมา ยกเว้นนักร้องนำที่เรย์ ซิมพ์สันยังทำหน้าที่นี้อยู่ ในไลน์อัพนี้ออกซิงเกิล "Livin In The Wildlife" ในปี 1989 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ และเพลง "Faraway In America" ในปี1994 ซึ่งเป็นเพลงที่วงทำร่วมกับทีมชาติเยอรมัน เพื่อใช้ในฟุตบอลโลก 1994 ที่อเมริกาเป็นเจ้าภาพ (โอลสันกลับมาแทนโจนส์ และยังเป็นซิงเกิลสุดท้ายที่ฮิวส์ทำกับวงอีกด้วย) เอริค อันซาโลเน่เข้ามาแทนฮิวส์ในปี1995 และปัจจุบัน วิลเลจ พีเพิลก็ยังคงทัวร์ตามสถานที่ต่างๆทั่วโลก
วิลเลจ พีเพิล ออกซิงเกิ้ลใหม่อีกครั้งในเดือนสิงหาคม ปี 2013 ในเพลง "Let's Go Back to the Dance Floor" จากการเขียนของ แฮร์รี่ เวยน์ เคซี่ย์ เจ้าของวง Kc and the Sunshine Band และยังเป็นผลงานบันทึกเสียงชิ้นสุดท้ายของโอลสัน และโฮโด ในฐานะสมาชิกวง และแทนที่โดย จิม นิวแมน และ บิล ไวท์ฟิลด์ ตามลำดับ
โมราลี่ตายด้วยโรคเอดส์ในปี 1991, สตีเฟ่นส์ตายในปี 1990 และฮิวส์ตายด้วยมะเร็งปอดในปี 2001 โจนส์ออกอัลบั้มเดี่ยวเป็นของตัวเอง วิลลิสมีปัญหาชีวิตส่วนตัวในเรื่องยาเสพติดและปัญหาสุขภาพ และพยายามจะกลับมาสร้างผลงานอีกครั้ง ส่วนลีกลับไปทำงานด้านสถาปนิกและเล่นเปียโนตามร้านต่างๆในอเมริกา
Y.M.C.A. (song)
การจัดการงานนอกสั่ง
การจัดการงานนอกสั่ง เป็นกรณีที่บุคคลคนหนึ่งเข้าทำบางสิ่งบางอย่างแทนอีกบุคคลหนึ่งโดยที่เขามิได้มอบหมายเลยก็ดี หรือโดยที่ไม่มีสิทธิทำเช่นนั้นเลยก็ดี เป็นเหตุให้บุคคลทั้งสองนี้เกิดสิทธิและหน้าที่ต่อกันตามที่กฎหมายบัญญัติ แม้อันที่จริงแล้ว เขาอาจไม่ประสงค์จะผูกความสัมพันธ์กันในทางกฎหมายเลยก็ตาม
การจัดการงานนอกสั่งเป็นมูลหนี้ (บ่อเกิดของหนี้) ประเภทนิติเหตุ ตรงกันข้ามกับมูลหนี้ประเภทนิติกรรม
การจัดการงานนอกสั่งนั้น ภาษาละตินว่า negotiorum gestio แปลว่า การจัดการงาน (ของผู้อื่น) ส่วนในภาษาอังกฤษนั้นมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันไป เช่น
Negotiorum gestio
Gestion d'affaires
Management of affairs
แวม!
แวม! ( หรือมักเขียนว่า WHAM!) เป็นคู่ดูโอจากอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี 1981 โดยจอร์จ ไมเคิล และแอนดรูว์ ริดจ์ลีย์ ในสหรัฐอเมริกาจะมีชื่อเรียกว่า แวม! ยูเค เนื่องจากซ้ำกับชื่อวงอื่น แวม! มีผลงานอัลบั้มแรกชุด "Fantastic" แต่วงมาโด่งดังจริงหลังออกซิงเกิ้ลที่โด่งดังไปทั่วไป "Wake Me up Before You Go Go" ในปี 1984 จากนั้นจอร์จ ไมเคิล ก็เริ่มปูหนทางสู่การเป็นศิลปินเดี่ยว โดยออกเพลง "Careless Whisper" ซึ่งในสหรัฐอเมริกาใช้ชื่อว่า "จอร์จ ไมเคิล ออฟแวม!" ต่อมาในปี 1985 จอร์จ ไมเคิลประกาศแยกวง โดยมีการแสดงคอนเสิร์ตร่ำลาที่สนามกีฬาเวมบลีย์ มีผู้คนกว่า 72,000 คน
หลังแตกวงไปจอร์จ ไมเคิล ประสบความสำเร็จอย่างสูงกับการเป็นศิลปินเดี่ยว ส่วนแอนดรูว์ ริดจ์ลีย์ มีผลงานอัลบั้มชุด "Son of Albert" ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไร มีเพลงดังระดับเล็กน้อยชื่อ "Shake"
WHAM!
เมียน้อย
การอยู่กินกันโดยไม่ได้สมรส
เมลเบิร์น วิกตอรี
เสรีนครลือเบ็ค
เสรีนครลือเบ็ค หรือ เสรีนครฮันเซอแห่งลือเบ็ค  เป็นนครรัฐที่รุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 1226 ถึงปี ค.ศ. 1937 ที่ตั้งอยู่ในรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์และรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์นในประเทศเยอรมนีปัจจุบัน
เสรีนครและสันนิบาตฮันเซอ.
ในปี ค.ศ. 1226 สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มีพระราชประกาศให้ลือเบ็ค มีฐานะเป็นเสรีนครจักรวรรดิ ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ลือเบ็คก็กลายเป็นเมือง "ราชินีแห่งสันนิบาตฮันเซอ" เพราะความที่เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดในบรรดารัฐสมาชิกในกลุ่มการค้าของยุคกลาง
ระหว่างนั้นก็มีการต่อสู้ช่วงชิงสิทธิทางการค้าระหว่างลือเบ็คและสันนิบาตฮันเซอในการต่อต้านเดนมาร์คที่มีผลได้บ้างเสียบ้าง แต่ลือเบ็คและสันนิบาตฮันเซอก็ดำรงตัวอยู่ได้ระหว่างปัญหาความขัดแย้งต่างๆ ระหว่างปี ค.ศ. 1435 ถึงปี ค.ศ. 1512 ลือเบ็คมาเสียทีเมื่อเข้าไปเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างเคานท์ (Count's Feud) ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นในเดนมาร์กระหว่างปี ค.ศ. 1534 ถึงปี ค.ศ. 1536 นอกจากนั้นก็ยังเข้าร่วมในสันนิบาตชมัลคัลดิก (Schmalkaldic League) หลังจากพ่ายแพ้ในความขัดแย้งแล้วอำนาจของลือเบ็คก็ค่อยๆ เสื่อมโทรมลง แต่ระหว่างสงครามสามสิบปีลือเบ็คสามารถดำรงความเป็นกลางไว้ได้ ความเสียหายอย่างหนักหลังจากการสงครามอันยืดเยื้อ และ เส้นทางการค้าใหม่ของยุโรปที่หันไปใช้การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกทำให้สันนิบาตฮันเซอและลือเบ็คหมดความสำคัญลง เมื่อสหพันธ์มายุบตัวลงในปี ค.ศ. 1669 ลือเบ็คก็ยังคงเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางการค้าในบริเวณทะเลบอลติค
ลือเบ็คยังคงมีฐานะเป็นเสรีนครจักรวรรดิแม้ว่าจะเกิดการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีในปี ค.ศ. 1803 หลังจากนั้นก็กลายเป็นรัฐอิสระเมื่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สลายตัวในปี ค.ศ. 1806 ระหว่างสงครามพันธมิตรที่สี่ (War of the Fourth Coalition) ในการต่อต้านจักรพรรดินโปเลียน กองทัพภายใต้แบร์นาด็อตต์ (Charles XIV John of Sweden) เข้ายึดครองลือเบ็คที่มีฐานะเป็นกลางหลังจากการต่อสู้กับ เก็บฮาร์ด เลเบอเร็คท์ ฟอน บลืเชอร์ เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1806 การดำเนินนโยบายระบบแผ่นดินใหญ่ (Continental System) ซึ่งเป็นนโยบายต่างประเทศของนโปเลียนในการต่อต้านอังกฤษทางการค้าระหว่าง ค.ศ. 1811 ถึง ค.ศ. 1813 สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจแก่ลือเบ็คเป็นอันมาก และลือเบ็คก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1
การประชุมแห่งเวียนนาในปี ค.ศ. 1815 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียน ทำให้ลือเบ็คและรัฐต่างๆ อีก 39 กลายเป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐเยอรมัน ต่อมาในปี ค.ศ. 1867 ลือเบ็คก็เป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐเยอรมัน และกลายมาเป็นรัฐอิสระของจักรวรรดิเยอรมนีที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1871
การถูกผนวก.
ในปี ค.ศ. 1937 รัฐบาลนาซีก็อนุมัติรัฐบัญญัติที่เรียกว่ารัฐบัญญัติฮัมบวร์คและปริมณฑล  ที่มีผลให้เมืองฮัมบวร์คขยายออกไปรวมเมืองต่างๆ ที่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ของปรัสเซีย เพื่อเป็นการตอบแทนการสูญเสียดินแดนของปรัสเซีย อิสรภาพของลือเบ็คที่มีมาเป็นเวลา 711 ปี ก็มาสิ้นสุดลงเมื่อกลายไปเป็นส่วนหนึ่งของชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
Free City of Lübeck
Free City of Lubeck
คองเกรสแห่งเวียนนา
รัฐอิสระลือเบ็ค
สภาจัดตั้งรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์
อัลบั้มประจำตัวละครใน K-ON!
ขันต่อ
ขันต่อ  หมายถึง การต่อรองซึ่งได้เสียกันโดยอาศัยเหตุการณ์ในอนาคตที่ไม่แน่นอนเป็นข้อแพ้ชนะ
การร่วมประเวณีกับญาติสนิท