pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เขื่อนรัชชประภา เริ่มดำเนินการก่อสร้าง เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 แล้วเสร็จในเดือนกันยายน พ.ศ. 2530 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชพร้อมด้วย สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินเปิดเขื่อนรัชชประภา และโรงไฟฟ้าพลังน้ำ เมื่อวันพุธที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2530 แต่เดิมนั้นสามารถเดินทางได้โดยจาก อำเภอพนม แต่เนื่องจากเส้นทางดังกล่าวมีความสลับซับซ้อนประกอบด้วยเหวจำนวนมากเส้นทางดังกล่าวจึงต้องปิดตัวลงโดยปัจจุบันสามารถเดินทางโดยผ่านอำเภอบ้านตาขุน เขื่อนรัชชประภาเป็นโครงการพัฒนาแหล่งน้ำที่สำคัญแห่งหนึ่งในภาคใต้ ที่สร้างความมั่นคงให้แก่ระบบไฟฟ้า และความเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจ และสังคมของประเทศชาติ นอกจากนี้ยังเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติฯ เนื่องในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ ในปี พ.ศ. 2530 และพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก ในปี พ.ศ. 2531
มหาวิทยาลัยอิลลินอย
มหาวิทยาลัยอิลลินอย (University of Illinois) เป็นระบบมหาวิทยาลัยในรัฐอิลลินอย ซึ่งมีอยู่ 3 แห่ง ได้แก่
เขื่อนรัชประภา
บริษัท ผาแดงอินดัสทรี จำกัด
ไฮ-ร็อก
ไฮ-ร็อก  กลุ่มดนตรีเฮฟวีเมทัลสัญชาติไทย สังกัดบริษัท อาร์.เอส.โปรโมชั่น
ไฮ-ร็อก ก่อกำเนิดขึ้นจาก ตุ้ย (อนุรักษ์ ยิ่งนคร) และ แม็ก (เสรี วิหคเหิร) จึงรวบรวมเพื่อน ๆ อีกสามคนเข้าร่วมเป็นวง ส่วน เป้ (สุรัช ทับวัง) เริ่มเข้าร่วมในฐานะมือเบสและนักร้องนำ โดยเล่นดนตรีประจำวงอยู่ที่ร้าน Rock Pub และได้เริ่มปรากฏสู่สาธารณชนนับหมื่นคนในฐานะวงแบ็คอัพให้กับ ปฐมพร ปฐมพร ในคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้มแรกของปฐมพรที่ลาน สวป. มหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อกลางปี พ.ศ. 2532 ก่อนจะได้รับการทาบทามจาก เสือ ธนพล อินทฤทธิ์ แมวมองของอาร์.เอส.ให้ออกอัลบั้มชุดแรก
ไฮ-ร็อก เป็นที่รู้จักกันในปี พ.ศ. 2533 จากการออกอัลบั้มชุดแรกในชื่อชุด "คนพันธุ์ร็อก" ซึ่งนับได้ว่าเป็นการพลิกโฉมหน้าวงการดนตรีในเมืองไทย เนื่องจากในช่วงเวลานั้นกระแสดนตรีหลักมักจะเป็นแนวป็อปร็อก หรือเพลงป็อบวัยรุ่นใส ๆ ด้วยแนวดนตรีที่หนักแน่นในแบบเฮฟวี่เมทัล พร้อมด้วยการแต่งกายที่แรง สีสันจัดจ้านไม่เหมือนใคร โดยได้รับอิทธิพลมาจากวงซินเดอเรลล่า ของสหรัฐอเมริกา และเลาด์เนสส์ ของญี่ปุ่น
ไฮ-ร็อก มีความโดดเด่นที่ตัวนักร้องนำ คือ เป้ (สุรัช ทับวัง) ด้วยเสียงร้องที่แหลมสูง เคยได้ชื่อว่าเป็นนักร้องที่มีเสียงสูงที่สุดในเมืองไทยด้วย
ในปี พ.ศ. 2541 เป้ได้ออกผลงานอัลบั้ม โฉบเดี่ยว ชุดแรกกับต้นสังกัดเดิม ในขณะเดียวกันสมาชิกที่เหลือได้ตั้งวงขึ้นใหม่ในนาม ฮิร็อคชิม่า (HIROCKSHIMA) ในสังกัด นีโอ มิวสิก เน็ทเวิร์ค แล้วเงียบไปหลายปี ก่อนที่ปลายปี พ.ศ. 2549 จะกลับมารวมตัวและเล่นคอนเสิร์ตกันอีกครั้งและแยกย้ายกันไป
ในปี พ.ศ. 2553 - 2554 ไฮ-ร็อกได้กลับมารวมตัวกัน โดยได้นำเอา อั๋น นักร้องนำวงสโนว์ไวท์ มาอยู่ในตำแหน่งร้องนำแทน ส่วนเป้ ขอพักนิดนึง ก่อนจะพักวงไปเกือบปี (ซึ่งเป้ได้ไปทำงานเป็นนักร้องเดี่ยวแทน)
ในปี พ.ศ. 2555 ไฮร็อก ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งโดยได้นักร้องนำคนใหม่ โดยเอา ทอม (นักร้องนำวง Neverland) มาอยู่ในตำแหน่งร้องนำแทนนักร้องคนเก่าที่ออกไป
ในปี พ.ศ. 2556 ไฮร็อก ได้ปล่อยซิงเกิล "คือนิรันดร์" ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง 13.00 sunday จากการรวมตัวกันของ ไฮร็อค ชุด คนพันธ์ร็อค โดยมี ตุ้ย ไฮร็อค, แม็ค ไฮร็อค, เต้ย ไฮร็อค เป็นผู้นำทีม ไฮร็อคชุดนี้ ซึ่งได้มีการเปลี่ยนแปลงในตำแหน่งร้องนำ รับหน้าที่ร้องนำแทนโดย ทอม พชรวัฒน์ บรรทอน และตำแหน่งเบสโดย ต็อก (อดีตมือเบสแหลม มอริสัน)
ในปี พ.ศ. 2558 กิตติศักดิ์ คงสมัย ได้ลาออกจากวง เนื่องมาด้วยความขัดแย้งในกรณีนักร้องนำของวง
ในปี พ.ศ. 2559 ได้มีการปล่อยตัวอย่างเดโมเพลงใหม่ของ ไฮร็อค ภายใต้ชื่ออัลบั้ม 25 ปี ไฮร็อค โดย เสรี วิหคเหิร มือคีย์บอร์ดผ่านทางเฟสบุ๊คเพจ Hi-Rock แต่โตรงการอัลบั้มนี้ก็ได้ถูกล้มเลิกไปในเวลาต่อมาอย่างไม่ปรากฏสาเหตุแน่ชัด
ในปี พ.ศ. 2560 เต้ย กิตติศักดิ์ เจริญคงสมัย อดีตมือกลองของวงได้ล้มป่วยลงโดยตรวจพบว่าเป็นโรคมะเร็งตับระยะสุดท้ายทำให้ เป้ อนุวรรตน์ อดีตนักร้องนำของวงได้จัดคอนเสิร์ตเพื่อนำเงินรายได้มาช่วยเหลือ จนในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 เต้ย กิตติศักดิ์ ได้เสียชีวิตอย่างสงบ
ในปี พ.ศ. 2562 ได้มีการรวมวงกันระหว่างสมาชิกวงจากอัลบั้มที่ HIV อีกครั้งหนึ่งเพื่อทำการออกทัวร์ และบันทึกเสียงอัลบั้มใหม่ และได้มีการประกาศว่า เสรี วิหคเหิร หรือ แม็ค ไม่ได้มีส่วนร่วมในการรวมวงเนื่องจากความแตกต่างทางความคิด
อนุวรรตน์ ทับวัง (ชื่อเดิม : สุรัช ทับวัง) หรือที่รู้จักกันในชื่อของ เป้ ไฮ-ร็อก เป็นนักร้องนำวงไฮ-ร็อก
เป้ เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ที่บริเวณสี่แยกแคราย ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี ในครอบครัวชาวไทยมุสลิม ฐานะทางบ้านยากจนมาก โดยพ่อซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวมีรายได้จากการถักแหหาปลาเพียงวันละ 100 บาท เท่านั้น บ้านที่อยู่ไม่มีหลังคาและฝาบ้าน ประกอบกับมีลูกมาก จึงทำให้เป้ต้องออกมาทำงานหาเลี้ยงครอบครัวโดยที่จบการศึกษาเพียงแค่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เท่านั้น
เป้ออกมาทำงานโดยเป็นนักดนตรีเล่นดนตรีตามสถานบันเทิงต่าง ๆ ยามค่ำคืนตามพี่ชาย แต่เมื่อหักค่าใช้จ่ายต่อวันแล้วก็เหลือไม่เท่าไหร่ โดยเป้เป็นคนชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เด็กแล้ว โดยมักจะร้องด้วยโทนเสียงสูงไม่ว่าจะเป็นเพลงลูกทุ่งหรือเพลงร็อกเพราะต้องร้องแข่งกับดนตรี เคยตั้งวงดนตรีขึ้นมาเล่น ๆ ในสมัยเด็ก ชื่อ "เดอะ จักจั่น"
เป้ได้ถูกชักชวนให้เข้าร่วมวงไฮ-ร็อก เมื่อทางวงกำลังขาดนักร้องนำ เป้ตัดสินใจไปร่วมกับวง โดยต้องทะเลาะกับพี่ชายอย่างรุนแรง เนื่องจากพี่ชายไม่เห็นด้วย หลังจากเข้าร่วมวงไฮ-ร็อก ได้ไม่นาน เป้ก็ตัดสินใจอีกครั้งออกอัลบั้มกับบริษัท อาร์.เอส.โปรโมชั่น เนื่องจากเสือ ธนพล อินทฤทธิ์ แมวมองของทางค่ายเห็นแววเข้า
เพียงแค่ชุดแรก ไฮ-ร็อก ประสบความสำเร็จอย่างคาดไม่ถึง ด้วยเสียงร้องอันสูงแหลมโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ทำให้ ไฮ-ร็อก เป็นที่รู้จักของแฟนเพลงได้ในระยะเวลาไม่นาน และออกอัลบั้มชุดต่อมาตามมาในภายหลัง
ในปี พ.ศ. 2537 เป้ ไฮ-ร็อก ได้ออกอัลบั้มพิเศษของตนเองร่วมกับ เจี๊ยบ พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร ในชื่อชุด "ร็อกอำพัน" ประสบความสำเร็จอย่างมาก และได้ร่วมเล่นคอนเสิร์ต ชอร์ต ชาร์จ ช็อก ร็อก คอนเสิร์ต เสืออำพัน อีกด้วย และต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ทั้งคู่ก็ร่วมกันออกอัลบั้มชุดที่ 2 คือ "ร็อกอำพัน ลูกคอไฟ" อีกชุดหนึ่งด้วย
ชีวิตส่วนตัว เป้ ไฮ-ร็อก เคยสมรสมาแล้วกับนักแสดงสาว การ์ตูน ณัชชา ปิ่นดอกไม้ มีบุตรด้วยกัน 2 คน แต่ต่อมาทั้งคู่ก็ได้เลิกรากัน ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 เป้ ไฮ-ร็อก ได้สร้างความฮือฮาอีกครั้ง เมื่อจู่ ๆ ได้หมั้นและแต่งงานกับนักแสดงสาว ษา วรรณษา ทองวิเศษ อย่างกะทันหัน ทั้งคู่อยู่กินกันชั่วระยะเวลาหนึ่งจนมีบุตรด้วยกัน 1 คน แต่ก็เลิกรากันในที่สุด
ในปลายปี พ.ศ. 2550 เป้ ไฮ-ร็อก ปรากฏเป็นข่าวฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อตกเป็นข่าวว่าคุกคามวรรณษา อดีตภรรยาและลูก ๆ เนื่องจากอ้างว่าต้องการพบหน้าลูก ๆ จนวรรณษาต้องไปแจ้งความดำเนินคดี และที่สุดศาลแขวงนนทบุรี มีคำสั่งให้ เป้ ไฮ-ร็อก สามารถจดทะเบียนรับรองบุตรได้ และได้เจอลูกสัปดาห์ละ 1 ครั้ง
เอชไอวี
เอชไอวี  ไวรัสตระกูล เรโทรไวรัส เป็นสาเหตุของโรคภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง ในกรณีของมนุษย์ จะทำให้ระบบภูมิต้านทานล้มเหลว และทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อน ชื่อเดิมของไวรัสนี้ ได้แก่ human T-lymphotropic virus-III (HTLV-III) , lymphadenopathy-associated virus (LAV) , และ AIDS-associated retrovirus (ARV).
เชื้อเอชไอวีสามารถติดต่อได้ทาง เลือด อสุจิ สารคัดหลั่งในช่องคลอด หรือน้ำนม ซึ่งภายในของเหลวที่ร่างกายสร้างขึ้นนี้ เชื้อเอชไอวีสามารถอยู่ได้ทั้งในสภาพอิสระในตัว และอยู่ในเซลล์เม็ดเลือดขาวที่ติดเชื้อ สาเหตุใหญ่ของการแพร่กระจายเชื้อ คือ การมีเพศสัมพันธ์โดยที่ไม่ได้ป้องกัน เข็มฉีดยาที่ปนเปื้อน การติดเชื้อจากแม่สู่ลูกผ่านทางการให้น้ำนม เลือดที่ปนเปื้อนเชื้อไวรัสเอชไอวีจากการบริจาคให้ธนาคารเลือด
ในขณะนี้การติดเชื้อเอชไอวี ในมนุษย์จัดได้ว่าเป็นโรคระบาดร้ายแรง ซึ่งเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 องค์กรความร่วมมือเกี่ยวกับ HIV/AIDS (UNAIDS) และองค์การอนามัยโลก (WHO) ได้ประมาณการไว้ว่ามีผู้เสียชีวิตจากเอดส์มากกว่า 25 ล้านคนจากการตรวจพบในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1981 ทำให้เชื้อ HIV เป็นหนึ่งในการแพร่ระบาดที่เป็นสาเหตุการตายของมนุษย์ ที่ร้ายแรงที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์อีกเหตุการณ์หนึ่ง
นับจากภายหลังกาฬมรณะที่คร่าชีวิตประชากรยุโรปในสมัยกลางไปถึง 1 ใน 3 เชื้อ HIV ยังเป็นสาเหตุของการตายของมนุษย์ที่มีความเสียหายมากที่สุดในปี ค.ศ. 2005 มีการคาดการณ์ว่า มีผู้ติดเชื้อประมาณ 2.4 และ 3.3 ล้านคนที่ยังมีชีวิตอยู่ และจำนวนมากกว่า 570,000 คนเป็นเด็ก
ไวรัสเอชไอวี.
ไวรัสโรคเอดส์หรือเชื้อไวรัสเอชไอวีเป็นไวรัสในกลุ่ม เรโทรไวรัส มีสายพันธุกรรมหรือยีนเป็น อาร์เอ็นเอ แทนที่จะเป็น ดีเอ็นเอ เหมือนกับเซลล์ของสิ่งมีชีวิตชั้นสูงทั่วไป ซึ่งไวรัสในกลุ่มนี้มีหลายตัวด้วยกัน และมีการค้นพบมานานแล้ว โดยพบในสัตว์ หลายชนิด เช่น ม้า หนู เป็ด ไก่ เป็นต้น แต่ไวรัสโรคเอดส์เป็นไวรัสที่พบใหม่ เชื่อกันว่าเป็นไวรัสที่มีวิวัฒนาการ และพัฒนา ตัวเองมาจากไวรัสที่แต่เดิมทำให้เกิดโรคเฉพาะในสัตว์เท่านั้น ไม่สามารถทำให้เกิดโรคในคนได้ แต่ต่อมาเมื่อเชื้อมีวิวัฒนาการ จากการได้รับ อาร์เอ็นเอ ในไวรัสจำพวกแตกตัวอีกหลายชนิด จนมีระบบการทำงานในสัตว์ที่มีระบบน้ำเหลืองและระบบการแต่งตัวของเซลล์ จนสามารถทำให้เกิดโรคในสัตว์ที่ใกล้เคียงกับคน เช่น ลิง โดยเฉพาะลิงเขียวในทวีปแอฟริกา (African Green Monkey) หรือลิงชิมแปนซี (Chimpanzee) เป็นต้น หลังจากนั้นไวรัสเหล่านั้นอาจติดเข้ามาในคน โดยในระยะแรกเป็นไวรัสที่ ทำให้เกิดเป็นโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลืองในคนเท่านั้น ต่อมาจึงเกิดเป็นโรคเอดส์ที่เป็นเฉพาะในคนเท่านั้น
ส่วนประกอบและการแบ่งตัวของไวรัส.
โครงสร้างของไวรัส HIV.
ด้านนอกสุดเป็นเปลือกหุ้มเรียกว่า envelope มีโครงสร้างแบบ lipid bilayer ซึ่งเป็นเยื่อหุ้มเซลล์ของ host และมี envelope ไกลโคโปรตีนกระจายอยู่ลักษณะเป็นปุ่มยื่นออกมาโดยรอบเรียกว่า surface protein (gp 120) ส่วน core ประกอบด้วย capsid protein (gp 24) และมี อาร์เอ็นเอโดย อาร์เอ็นเอจะเป็น 2 copies ที่เหมือนกันอยู่ในไวรัสตัวเดียวกัน นอกจากนี้ภายใน capsid ยังประกอบด้วยเอนไซม์ต่าง ๆ ที่สำคัญได้แก่ Reverse transcriptase (ทำหน้าที่เปลี่ยน อาร์เอ็นเอของไวรัสเป็น ดีเอ็นเอ), integrase (ทำหน้าที่รวม ดีเอ็นเอของไวรัส เข้ากับ ดีเอ็นเอของ host) และ protease (ทำหน้าที่ตัดสายโปรตีนเพื่อให้เป็นองค์ประกอบที่สมบูรณ์ของไวรัส)
การเพิ่มจำนวนไวรัส.
เริ่มแรกส่วนไกลโคโปรตีนที่ผิวของไวรัส จะจับกับโปรตีนบนเม็ดเลือดขาวอย่างจำเพาะ และหลอมรวม envelope เข้ากับเยื่อหุ้มเซลล์เม็ดเลือดขาวของ host ทำให้ capsid หลุดเข้าสู่ ไซโทพลาสซึมของ host หลังจากนั้น อาร์เอ็นเอและเอนไซม์ต่าง ๆ ของ ไวรัสจะหลุดออกมาจาก capsid เมื่อเข้ามาสู่ ไซโทพลาสซึมแล้วเอนไซม์ Reverse transcriptase จะเปลี่ยน อาร์เอ็นเอของไวรัสให้เป็น ดีเอ็นเอโดยใช้ Nucleoside (หรือ nucleotides) ของ host เอง หลังจากนั้น ดีเอ็นเอของไวรัสจะรวมกับ ดีเอ็นเอของ host โดยเอนไซม์ integrase แล้วจะมีการกระตุ้นให้เกิดการ translation ในตำแหน่งที่ ดีเอ็นเอของไวรัสแทรกตัวอยู่ออกมาเป็นโปรตีนสายยาว ๆ ที่ทำหน้าที่ไม่ได้ของไวรัส หลังจากนั้นเอนไซม์ protease จะเข้ามาตัดโปรตีนสายยาวนี้ ทำให้ได้โปรตีนที่พร้อมจะประกอบเป็นตัวไวรัสตัวใหม่ขึ้น
ระบบการติดต่อนั้นมีหลายส่วน โดยระบบของไวรัสนั้นจะแบ่งตัวในเซลล์ที่มีของเหลว และระบบการทำงานส่วนของน้ำและสารเหลวที่ถูกผลิตขึ้นภายในร่างกายได้ทั้งหมด
ทางเพศสัมพันธ์.
การคัดหลั่งสารและน้ำเชื้อมีโอกาสที่ไวรัสจะอยู่ในระบบมากที่สุด เนื่องจากเป็นส่วนที่มีผลิตสารอยู่เกือบตลอดเวลา
เลือดหรือส่วนประกอบของเลือด.
น้ำเลือดและของเหลวในเลือดส่วนมากก็มีการแพร่กระจายตัวของเซลล์ออกไปตามส่วนต่างเช่นกัน
จากแม่สู่ลูก.
โดยการแลกเปลี่ยนสารเหลวภายในร่างกายทารกและร่างกายมารดา แต่มีโอกาสที่จะมีการติดเชื้อจากการคลอดโดยมีการปนเปื้อนของเลือดมารดาไปสู่ทารก โดยในปัจจุบันมีการพัฒนาระบบยาต้านไวรัสเพื่อให้เด็กไม่มีการติดเชื้อ
การติดเชื้อซ้ำซ้อน.
การติดเชื้อซ้ำซ้อนอันเนื่องมาจากการที่ไวรัสทำการแตกตัวรหัสในสารพันธุกรรม อาร์เอ็นเอ และ ดีเอ็นเอ เข้าไปในเซลล์ที่ทำหน้าที่ควบคุมการทำงานของเม็ดเลือดขาว และ ที-เซลล์ รวมไปถึง แมสต์เซลล์ ทำให้เกิดระบบการซ่อมแซ่มร่างกายเกิดการทำลายตัวเอง ทำให้เกิดการเปลี่ยนระบบการจดจำคุณลักษณะของเซลล์ในร่างกายตนเองไม่ได้ ทำให้เกิดการลดลงของเซลล์เม้ดเลือดขาว และระบบคุ้มกันภายในร่างกายลดลง
โครงสร้างและจีโนม.
เอชไอวี มีความแตกต่างทางโครงสร้างจาก เรโทรไวรัส ชนิดอื่น ๆ มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 120 นาโนเมตร (1 ใน 120 พันล้านส่วนของ 1 เมตร; เล็กกว่าเม็ดเลือดแดงประมาณ 60 เท่า) และ มีรูปทรงกลม มีจีโนมเป็นอาร์เอ็นเอ
ความหลากหลายทางพันธุกรรม.
การตรวจหาเชื้อเอชไอวีและเอดส์ทำได้ด้วยการเจาะเลือด ซึ่งแบ่งเป็นการตรวจหาปริมาณ CD4 (CD4 Count) เป็นการตรวจเซลล์เม็ดเลือดขาวที่อยู่ในเลือด เพื่อดูความเสียหายที่เกิดจากไวรัสเอชไอวีทำลายเม็ดเลือดขาว ซึ่งเป็นที่อยู่ของระบบภูมิคุ้มกัน การตรวจหาปริมาณไวรัสที่อยู่ในเลือด (Viral Load:  VL) และการตรวจหาสารพันธุกรรมของไวรัส (Nucleic Acid Test: NAT)
เชื้อเอชไอวี
อัศวิน
อัศวิน (, , ) เป็นบุคคลที่พระมหากษัตริย์พระราชทานหรือผู้นำทางการเมืองอื่นมอบบรรดาศักดิ์กิตติมศักดิ์ให้สำหรับราชการต่อพระมหากษัตริย์หรือประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการทหาร ทางประวัติศาสตร์ ในทวีปยุโรป บรรดาศักดิ์อัศวินมอบให้แก่นักรบขี่ม้า ระหว่างสมัยกลางตอนกลาง อัศวินถูกมองว่าเป็นชนชั้นขุนนางล่าง เมื่อถึงสมัยกลางตอนปลาย ยศอัศวินได้มาสัมพันธ์กับอุดมคติอัศวิน (chivalry) อันเป็นจรรยาบรรณสำหรับนักรบคริสตชนราชสำนักที่ไร้ที่ติ บ่อยครั้ง อัศวินเคยเป็นข้า (vassal) ซึ่งรับใช้เป็นนักสู้ให้กับเจ้า (lord) โดยจ่ายในรูปการถือครองที่ดิน เจ้าเชื่อใจอัศวิน ซึ่งมีทักษะการยุทธ์บนหลังม้า นับแต่สมัยใหม่ตอนต้น บรรดาศักดิ์อัศวินเป็นเพื่อแสดงเกียรติยศทั้งหมด โดยพระมหากษัตริย์มักเป็นผู้พระราชทาน ดังเช่นในระบบบรรดาศักดิ์อังกฤษ (British honours system) มักให้สำหรับราชการที่มิใช่ทางทหารแก่ประเทศ
อัศวินกับขุนนาง.
อัศวิน (knight หรือที่เรียกว่า milites ในภาษาละติน) ปรากฏขึ้นในปลายศตวรรษที่ 10 ในฐานะที่เป็นกลุ่มชนชั้นเฉพาะของคนติดอาวุธ ที่ขุนนางจ้างมาสำหรับป้องกันปราสาทให้กับตน อัศวินและขุนนางเป็นชนชั้นที่ยังแยกกันอยู่เรื่อยมาจนกระทั่งประมาณ ค.ศ. 1200 ขุนนาง (noble หรือที่เรียกว่า nobiles ในภาษาละติน) ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินผู้สั่งสมความมั่งคั่งเรื่อยมาจากรุ่นสู่รุ่น จนอาจเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีข้อจำกัดในการใช้อำนาจในเขตแดนของตน และอัศวินที่รับใช้ขุนนางเหล่านั้นก็มักจะยากจนและมีกำเนิดมาจากครอบครัวชาวนาผู้ต่ำต้อย
ในเวลาต่อมา อัศวินเริ่มเข้าไปผสมกับชนชั้นสูงมากขึ้นโดยการได้รับสิทธิพิเศษต่าง ๆ จากชนชั้นสูงและผ่านการแต่งงานเข้าสู่ตระกูลขุนนางเหล่านั้นด้วย ดังนั้น เมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมเช่นนี้ จึงมีการเรียกขุนนางว่าเป็น domini (เจ้า - lord) อีกทั้งมีอัศวินบางคนที่มีพฤติกรรมเช่นเดียวกับ พวกเจ้า เช่น การสร้างป้อมค่ายต่าง ๆ รอบที่ดินของตน เป็นต้น
ศาสนจักรก็มีส่วนช่วยในการเพิ่มพูนสิทธิพิเศษให้แก่อัศวินโดยการเน้นบทบาทของนักรบในฐานะที่เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่ของชาวคริสต์ที่ได้รับมาจาก พระผู้เป็นเจ้าเช่นเดียวกับบทบาทของพระ การตั้งอัศวิน (dubbing of a knight = การตั้งอัศวินเป็นพิธีกรรมสำคัญในการที่บุคคลจะได้รับตำแหน่งจากเจ้านายเหนือหัวของตน ในแง่นี้หมายถึงการนำดาบแตะไหล่เพื่อสถาปนาเป็นอัศวิน) กลายเป็น“พิธีรับศีลของการเป็นอัศวิน” (sacrament of knighthood) ยิ่งกว่านั้นการทำสงครามครูเสดต่อต้านชาวมุสลิมในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และชื่อเสียงของคณะอัศวินบางกลุ่ม อย่างเช่น อัศวินฮอสพิทาลเลอร์ (Knight Hospitaller) อัศวินเทมพลา (Knight Templar) และอัศวินทิวทอนิค (Teutonic Knight) เป็นต้น ช่วยทำให้เกียรติภูมิของอัศวินในฐานะนักรบชาวคริสต์เพิ่มสูงมากขึ้น ๆ วรรณคดีหลายเล่มอย่างเช่นเรื่อง บทเพลงแห่งโรแลนด์ (Song of Roland) และเรื่องพระเจ้าอาเธอร์ (Arthurian romance) ล้วนแต่ยกย่องพฤติกรรมของอัศวินทั้งสิ้น อนึ่ง เมื่ออัศวินมีที่ดินเป็นของตนเอง ก็ยุติความแตกต่างที่แยกระหว่างขุนนางกับอัศวินลง พร้อมกันนั้นก็เกิดชนชั้นใหม่ที่ขยายขนาดขึ้นเป็นขุนนางและอัศวินผู้เป็นเจ้าของที่ดิน หลักฐานต่าง ๆ สมัยกลางใช้คำอันหลากหลายเมื่อต้องเอ่ยถึงอัศวินและขุนนาง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเคยมีช่องว่างที่กั้นระหว่างอัศวินกับขุนนางอยู่ ในต้นศตวรรษที่ 12 นักเขียนแยกระหว่างอัศวินธรรมดา อัศวินที่เป็นอัศวินระดับกลาง และอัศวินที่เป็นขุนนางระดับสูง
การเปลี่ยนแปลงในเวลาต่อมา.
ในสมัยเริ่มแรกผู้เป็น milites ทุกคนได้รับการคาดหวังว่าจะรับใช้เจ้าของตนในการสู้รบ เมื่อมีการผนวกที่ดินมากขึ้น ก็มีการจัดสรรโควตา (quata = จำนวนอัศวินที่ยอมให้มีได้จากแต่ละส่วน) จำนวนอัศวินที่เข้าประจำการกับเจ้าคนให้อยู่ในอัตราที่เหมาะสมนั้น หลักฐานชิ้นแรกสุดที่แสดงให้เห็นถึง การจัดสรรโควตาจำนวนเกิดขึ้นระหว่างรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ สมัญญา “ผู้พิชิต” (William I the Conqueror) ผู้โปรดให้จัดสรรโควตาทางการทหารให้ข้าราชบริพาร (แทบทั้งหมด) แต่ละคนของพระองค์มีโควตาจำนวนอัศวินสูงถึง 60 คน ตัวอย่างเช่น เจ้าอธิการวัดอะบิงดอน (Abingdon) มีโควตาอัศวินเข้าประจำการในกองทัพหลวง 30 คนและอีก 30 คนไปรักษาการณ์อยู่ที่ปราสาทวินด์เซอร์ (Windsor Castle) ครั้นปี ค.ศ. 1101 เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 1 (Henry I) ทรงเรียกระดมพลอัศวินเข้าประจำการในกองทัพหลวง และหนึ่งในอัศวินของเจ้าอธิการวัดอะบิงดอนไม่สามารถเข้ารับการระดมพลดังกล่าวได้ ดังนั้น เจ้าอธิการวัดผู้นั้นมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าปรับแทนอัศวินที่เข้าประจำการไม่ได้ เป็นต้น
ระยะเวลาที่อัศวินจะต้องปฏิบัติภารกิจให้กับเจ้าของตนลดลงเหลือปีละ 40 วัน โดยที่ทั้งกษัตริย์และขุนนางชั้นสูงต่างก็ยอมรับเงินชดใช้ (scutage) แทนการปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าว ในทางกลับกัน กษัตริย์และขุนนางชั้นสูงนั้นก็นำเงินที่ได้ไปจ้างอัศวินที่พร้อมทำการรบที่หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นทหารรับจ้าง
ในช่วงศตวรรษที่ 12 – 13 การรับเงินชดเชยของกษัตริย์และขุนนางชั้นสูงแทนการปฏิบัติหน้าที่ของอัศวินแพร่กระจายจากอังกฤษและแคว้นนอร์ม็องดีไปสู่ฝรั่งเศสและส่วนอื่น ๆ ในยุโรป คือ ตอนใต้ของอิตาลี ซิซีลี และกรีก ค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการเป็นอัศวินมักจะสูงมาก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ชุดเกราะ และอาวุธล้วนแล้วแต่ประณีตบรรจงและมีราคาแพงทั้งสิ้น ทายาทจำนวนมากในครอบครัวอัศวินต้องเลื่อนพิธีการเป็นอัศวินออกไปจนกว่าพวกเขาจะจัดหาสิ่งของดังกล่าวได้ดีกว่าที่มีอยู่ ขณะที่คนที่ไม่สามารถทำได้ก็จะไม่ได้เป็นอัศวินไปจนตลอดชีวิต จนกระทั่งศตวรรษที่ 13 อัศวินก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของตำแหน่งขุนนางที่เป็นมรดกตกทอด ด้วยเหตุนี้อัศวินจึงไม่จำเป็นต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อให้ได้รับสถานภาพทางสังคมอีกต่อไป
บทบาททางการทหารของอัศวินในสมัยกลางตอนปลายเปลี่ยนไป เนื่องจากอาวุธและกลยุทธ์ในการรบของทหารราบเริ่มซับซ้อนมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการใช้ธนูยาว (longbow) หอก และปืนใหญ่ ทำให้อัศวินบนหลังม้ามิได้เป็นผู้นำนักรบอีกต่อไป ด้วยเหตุที่ความสำคัญในการสนามรบของอัศวินลดลง อัศวินจึงหันไปหาการใช้ชีวิตพิธีการหรืองานเฉลิมฉลองที่หรูหรามากขึ้น ดังจะเห็นได้ว่าในสมัยกลางตอนปลายมีการเพิ่มขึ้นของการประลองยุทธ์ (tournament) อันน่าตื่นตาตื่นใจ และการตั้งอัศวินคณะใหม่ ๆ อย่างเช่น คณะการ์เตอร์ (the Order of the Garter) ทั้งนี้อาวุธ ชุดเกราะและธงของอัศวินที่พบเห็นได้ตามพิพิธภัณฑสถานหลาย ๆ แห่งในปัจจุบันนี้ส่วนใหญ่มาจากสมัยกลางตอนปลายหรือไม่ก็ช่วงสมัยใหม่ตอนต้น
ความเสื่อมโทรม.
ในช่วงท้ายของศตวรรษที่ 16 อัศวินก็ได้กลายเป็นสิ่งที่ล้าสมัยไปแล้ว ในขณะที่ประเทศต่างๆ เริ่มที่จะสร้างกองทัพแบบมืออาชีพของพวกเขาเองที่ฝึกได้เร็วกว่า ราคาถูกกว่า และระดมพลได้ง่ายกว่า ความก้าวหน้าของอาวุธปืนที่มีพลังทำลายล้างสูงทำให้มีการยกเลิกในการใช้แผ่นเกราะ เนื่องจากเวลาในการฝึกทหารด้วยปืนนั้นน้อยกว่ามากเมื่อนำไปเทียบกับอัศวิน ราคาของอุปกรณ์ก็ลดลงอย่างมากและปืนก็มีโอกาสที่จะเจาะเกราะต่อชุดอัศวินได้อย่างง่ายดาย ในศตวรรษที่ 14 การใช้ทหารราบติดอาวุธด้วยหอกและการต่อสู้ในระยะประชิดก็พิสูจน์ให้เห็นได้ชัดแล้วว่ามันใช้ได้ผลกับทหารม้าหนัก เช่น ในช่วงยุทธการที่แนนซี เมื่อชาร์ลผู้อาจหาญและทหารม้าหุ้มเกราะของเขาถูกทำลายอย่างยับเยินโดยพลทหารหอกชาวสวิส เมื่อระบบศักดินาได้มาถึงจุดสิ้นสุดลง เหล่าขุนนางก็ไม่ได้เห็นมีการใช้อัศวินอีกเลย เจ้าของที่ดินหลายคนต่างพบว่าบทบาทหน้าที่ของอัศวินนั้นมีราคาแพงเกินไป และพวกเขามีความพอใจกับการใช้สไควร์ ทหารรับจ้างยังกลายเป็นทางเลือกเศรษฐกิจให้กับอัศวิน เมื่อมีความขัดแย้งเกิดขึ้น
กองทัพในช่วงยุคสมัยนั้นได้เริ่มใช้แนวทางการทำสงครามที่เป็นจริงมากขึ้นมากกว่าการทำสงครามในระยะประชิดที่มาพร้อมด้วยความกล้าหาญและเกียรติยศของอุดมคติอัศวิน ในไม่ช้า อัศวินที่เหลือก็ถูกดึงเข้าสู่กองทัพแบบมืออาชีพ แม้ว่าพวกเขาจะมียศตำแหน่งที่สูงกว่าทหารเป็นส่วนใหญ่ เพราะพวกเขาต่างก็สายเลือดตระกูลที่สูงส่ง แต่พวกเขาเองก็สูญเสียเอกลักษณ์ที่มีความโดดเด่นไปก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขามีความแตกต่างจากทหารทั่วไป ลำดับเชื้อสายตระกูลของอัศวินบางคนก็มีชีวิตอยู่มาจนถึงยุคปัจจุบัน พวกเขาได้นำเทคโนโลยีใหม่มาใช้ ในขณะที่ยังคงมีการรักษาประเพณีของอัศวินในยุคเก่า ยกตัวอย่างเช่น อัศวินคณะพระคูหาศักดิ์สิทธิ์ อัศวินคณะบริบาล และอัศวินคณะทิวทอนิก
ฟูนาฟูตี
ฟูนาฟูตี  เป็นเมืองหลวงของประเทศประเทศตูวาลู มีประชากรทั้งสิ้น 4,492 คน (พ.ศ. 2545) ซึ่งเป็นอะทอลล์ที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดในตูวาลู พื้นที่นั้นมีความกว้างตั้งแต่ประมาณ 20 เมตร - 400 เมตร ล้อมรอบไปด้วยลากูนขนาดใหญ่ ซึ่งอะทอลล์นี้ประกอบไปด้วย สนามบิน โรงแรมและอาคารบริหาร (ทำเนียบรัฐบาล)
เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือ โฟนงาฟาเล บนเกาะ มี 4 หมู่บ้าน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ ไวอากู ซึ่งเป็นที่ตั้งของทำเนียบรัฐบาล เมืองหลวงของตูวาลูนั้นบางทีก็อาจจะหมายถึง โฟนงาฟาเลหรือไวอากู แต่ฟูนาฟูตีนั้นเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการของประเทศตูวาลู
สุวรรณ นิวาศวัต
สุวรรณ นิวาสวัต เป็นนักมวยไทยชื่อดังในพระนครรุ่นเดียวกับบัว วัดอิ่ม บังสะเล็บ ศรไขว้ และโพล้ง เลี้ยงประเสริฐ เป็นศิษย์ของหลวงพิพัฒน์พลกาย สุวรรณเคยชกชนะทั้ง บัว วัดอิ่ม และโพล้ง เลี้ยงประเสริฐ มาแล้ว และเคยชกกับ แอ ม่วงดี 3 ครั้ง ชนะ 2 ครั้ง เสมอ 1 ครั้ง
เมื่อมวยสากลหรือมวยฝรั่งเข้ามาเผยแพร่ในประเทศไทยและเชิญนักมวยสากลจากต่างชาติมาชกโชว์อยู่บ่อยๆ จนกระทั่งมีการคัดเลือกนักมวยสากลชาวไทยขึ้นชกกับนักมวยเหล่านั้น สุวรรณอาสาขึ้นชกกับ เทอรี่ โอคัมโป จากฟิลิปปินส์เป็นคู่แรกแต่ไม่สำเร็จ เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 4 เมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2472
สุวรรณเสียชีวิตในขณะที่ยังมีชื่อเสียงโด่งดังโดยถูกนักเลงอันธพาลรุมแทงเสียชีวิต
สงครามหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ ค.ศ.1982
อาเมิน
อาเมิน  เป็นสุริยเทพพระองค์หนึ่งและเป็นเทพประจำเมืองธีบส์ มักขนานามรวมกับเทพราเป็นเทพอาเมิน-เรหรืออาเมิน-เร ชาวกรีกเชื่อว่าเทพองค์นี้คือเทพซีอุสของพวกเขา
เป็นชายทรงชุดฟาโรห์ ทรงมงกุฏทำด้วยขนนก สัญลักษณ์คือห่านและแกะ พระชายาคือเทพีมัตซึ่งเป็นเทพีแห่งท้องฟ้าและนกแร้ง มีพระโอรสคือเทพคอนซูซึ่งเป็นเทพแห่งดวงจันทร์และการพนัน
ตาราวา
ตาราวา เป็นอะทอลล์และเมืองหลวงของสาธารณรัฐคิริบาสในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลาง ประกอบด้วยตาราวาเหนือที่มีประชากร 6,629 คน และตาราวาใต้ที่มีประชากร 56,388 คน ซึ่งมีจำนวนครึ่งหนึ่งของประเทศตาม เกาะนี้เป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญในยุทธการที่ตาราวา ซึ่งเป็นหนึ่งในสมรภูมิสำคัญในมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
พอร์ตวิลา
พอร์ตวิลา (17°45′S 168°18′E) เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐวานูวาตู อยู่ทางตอนใต้ของเกาะเอฟาเตในจังหวัดเชฟา เมืองนี้มีประชากรประมาณ 38,000 คน หรือประมาณ 65 % ของประชากรทั้งจังหวัดเชฟา พอร์ตวิลาเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศวานูวาตู
พอร์ตวิลาถูกจับจองโดยชาวเมลานีเซีย ในปี พ.ศ. 2149 เปโดร เฟร์นันเดซ เด กีโรสและลูอิส วาซ เด ตอร์เรสได้เข้ามาสำรวจ จนในที่สุดใน ปี พ.ศ. 2430 ก็กลายเป็นดินแดนภายใต้การปกครองของประเทศอังกฤษและประเทศฝรั่งเศสร่วมกัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 พอร์ตวิลากลายเป็นฐานทัพอากาศของสหรัฐอเมริกาและออสเตรเลีย อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเซาท์แปซิฟิกวิทยาเขตวานูวาตูอีกด้วย ภัยธรรมชาติที่สำคัญของพอร์ตวิลาคือไซโคลนและแผ่นดินไหว
Broad On
Ѻ
Broad On (Ѻ, ѻ) เป็นอักษรซีริลลิกยุคเก่าตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นอักษรต่างรูปของ On (О, о) แต่ยูนิโคดใช้ชื่อ Round Omega แทนอักษรตัวนี้ซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับ Omega (Ѡ, ѡ) แต่อย่างใด อักษรตัวนี้มีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 70
Broad On ถูกใช้ในภาษาเชิร์ชสลาโวนิกเป็นอักษรตัวแรกของรากศัพท์ในตำแหน่งต่าง ๆ
แคนเซอร์ เดธมาสค์
แคนเซอร์ เดธมาสค์  ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย่า เป็นโกลด์เซนต์ประจำราศีกรกฎ ผู้ดูแลปราสาทปูยักษ์ 1 ใน 12 ปราสาทแห่งแซงค์ทัวรี่
ปรากฏตัวครั้งแรก.
เดธมาสค์ปรากฏตัวครั้งแรก ณ เทือกเขาโกโรโฮ ประเทศจีน โดยได้รับคำสั่งจากเคียวโกเพื่อไปสังหารท่านผู้เฒ่าในข้อหาทรยศต่อแซงค์ทัวรี่ แต่ในขณะที่เดธมาสค์กำลังจะลงมือนั้น ดราก้อน ชิริว ได้เข้ามาขักขวางเสียก่อน ชิริวโจมตีเดธมาสค์ด้วยหมัดมังกรผงาดโรซันซึ่งสามารถทำให้เดธมาสค์ถึงกับกระเด็นเลยทีเดียว เดธมาสค์จึงตัดสินใจใช้พลังสู่ยมโลกเซกิชิกิ ในขณะนั้นเอง อาริเอส มู ก็ปรากฏตัวขึ้นเพื่อมาแจ้งข่าวกับท่านผู้เฒ่า ดังนั้น เดธมาสค์จึงตัดสินใจถอยกลับไปยังแซงค์ทัวรี่ เนื่องจากไม่ต้องการต่อสู้กับโกลด์เซนต์พร้อมกันทีเดียวถึง 2 คน
ผู้ดูแลปราสาทปูยักษ์.
เดธมาสค์ได้ขังวิญญาณผู้ที่เขาเคยฆ่าไว้ที่ปราสาท ทำให้ดูชั่วร้ายมาก รวมทั้งยังเป็นหนึ่งในเซนต์ผู้รู้ความลับของเคียวโก แต่ยังรับใช้เค้าอยู่ โดยเดธมาสค์ได้ใช้ เซกิชิกิ ใส่ชิริว จนวิญญาณมุ่งไปสู่ยมโลก แต่ปรากฏว่า ชิริวกลับมาได้ จึงใช้พลังอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาได้ตามไปเพื่อโยนชิริวลงบ่อนรกเองเลย แต่ด้วยความชั่วของเขาๆ โกลต์ คล็อต จึงไม่ยอมรับเขาแล้วหลุดออกจากร่าง ซึ่งเป็นเหตุให้พ่ายต่อชิริวนั่นเอง
สงครามสุริยะเทพอาเบล.
ในภาคสงครามสุริยะเทพอาเบล เดธมาสค์ได้ฟื้นคืนชีพโดยอาศัยพลังของเทพอาเบล เนื่องจากเดธมาสค์มีความเชื่อว่าความแข็งแกร่ง คือ ความถูกต้อง ดังนั้น จึงได้สวามิภักดิ์ต่ออาเบลหลังจากที่อาธีน่าตายลง เดธมาสค์ได้ต่อสู้กับดราก้อน ชิริวซึ่งเดินทางมาช่วยเหลืออาธีน่า โดยได้ใช้พลังสู่ยมโลกเซกิชิก เมื่อมาถึงนรกเดธมาสค์ได้บอกให้ชิริวรู้เรื่องการเดินทางไปสู่ความตายของอาธีน่าก่อนที่จะสังหารชิริว อย่างไรก็ตาม ชิริวได้ใช้หมัดมังกรผงาดโรซันสังหารเดธมาสค์ลงได้อีกครั้งหนึ่ง
เดธมาสค์ ปรากฏตัวอีกครั้งในฐานะสเป็คเตอร์ของฮาเดส โดยได้รับคำสั่งจากฮาเดสเพื่อมาเด็ดศีรษะของอาธีน่า ซึ่งภายหลังอาริเอส ชิออน ได้บอกความจริงว่า การที่พวกโกลด์เซนต์ที่ตายไปยอมเป็นลูกน้องของฮาเดสนั้น เนื่องจากต้องการปลุกอาธีน่าคล็อธขึ้นมา
ภาคฮาเดสนั้น เดธมาสค์จะปรากฏตัวคู่กับพิสซิส อโฟรดิตี้เสมอ โดยในระหว่างการต่อสู้กับ อาริเอส มู ที่ปราสาทแกะขาวนั้น เดธมาสค์โจมตีมูด้วยพลังสู่ยมโลกเซกิชิกิ แต่ไม่สามารถทำอะไรมูได้ ในระหว่างนั้นเอง เซย่าได้เดินทางมาถึงปราสาทแกะขาวและได้เป็นคู่ต่อสูของเดธมาสค์อีกคน ในที่สุด เดธมาสค์ก็จบชีวิตลงอีกครั้งด้วยท่าสตาร์ไลท์เอกซ์ทิงชั่นของมู
หลังจากนั้น เดสมาสค์และอโฟรดิตี้ ปรากฏตัวอีดครั้ง ณ ปราสาทฮาเดส เพื่อต้องการขอพบฮาเดส อย่างไรก็ตาม ไวเวิร์น ราดาแมนทีส ได้ปฏิเสธที่จะให้ทั้ง 2 เข้าพบฮาเดสและได้ลงโทษทั้ง 2 คนที่ไม่สามารถเด็ดศีรษะของอาธีน่าได้ โดยการส่งอโฟรดิตี้และเดสมาสค์กลับไปยังขุมนรกอีกครั้ง
หลังจากนั้น เดธมาสค์ปรากฏตัวอีกครั้ง ณ ยมโลก โดยได้ร่วมมือกับโกลด์เซนต์ทั้ง 11 คน ในการทำลายกำแพงวิปโยคเพื่อเปิดทางให้พวกเซย่า เดินทางไปยังอาริเชี่ยนเพื่อช่วยเหลืออาธีน่า
ท่าไม้ตายของเดธมาสค์ ได้แก่ พลังสู่ยมโลกเซกิชิกิ (Seki Shiki Mei Kai Ha) ซึ่งเป็นท่าที่สามารถส่งคนที่ยังมีชีวิตไปสู่ยมโลกได้ ซึ่งเป็นท่าที่มาจากบริเวณกระจุกดาวเปรเซเป้ (กระจุกดาวรวงผึ้ง) แห่งกลุ่มดาวปู (ในภาษาจีน เรียกกระจุกดาวนี้ว่า "จิชิกิ" และในภาษาญี่ปุ่นออกเสียงว่า "เซกิชิกิ"; 積屍氣) ที่เป็นจุดที่วิญญาณบนโลกวนเวียนอยู่
เมเลเกอ็อก
เมเลเกอ็อก  เป็นเมืองเมืองหนึ่งในรัฐเมเลเกอ็อก หนึ่งในสิบหกรัฐของประเทศปาเลา ตัวเมืองตั้งอยู่ริมชายฝั่งตะวันออกของเกาะบาเบลดาออบซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 นิคมเงรุลมุดซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเมืองนี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 2 กิโลเมตร ได้กลายเป็นที่ตั้งของที่ทำการรัฐบาลแทนที่คอรอร์
Round Omega
จังหวัดเชฟา