pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
0Z4 เป็นหลอดเรียงกระแสแบบเติมก๊าซที่ใช้กันทั่วไปในวิทยุติดรถยนต์ที่ใช้หลอดสูญญากาศ ในช่วงปี 194X และ 195X มันเป็นหลอด rectifier แบบเต็มคลื่นธรรมดาที่มีสอง anodes และ หนึ่งแคโทด แต่ก็ไม่ซ้ำกับไครที่ว่า มันไม่มีใส้หลอด (มันจึงมีเลข"0"ที่บอกตัวเลขของชนิด นำหน้า) ขั้วไฟฟ้าถูกทำให้มีรูปร่างแบบว่า แรงดันไฟฟ้า breakdown กลับทางจะสูงกว่า แรงดันไฟฟ้า breakdown ไปข้างหน้ามากๆ เมื่อไรก็ตามที่แรงดันไฟฟ้า breakdown เกิน, 0Z4 จะเปลี่ยนสถานะไปเป็น ความต้านทานต่ำที่มี แรงดันไฟฟ้าตกคร่อมไปข้างหน้าประมาณ 24 โวลต์
หลอดสุญญากาศไดโอด thermionic เดิมเรียกว่าเฟลมมิ่งวาล์ว ถูกคิดค้นโดยจอห์น แอมโบรส เฟลมมิ่ง ในปี 1904 เพื่อเป็นเครื่องตรวจจับคลื่นวิทยุในเครื่องรับวิทยุและพัฒนาเป็นตัวเรียงกระแสทั่วไป ประกอบด้วยหลอดแก้วสุญญากาศที่มีไส้หลอดทำให้ร้อนจากกระแสที่แยกต่างหาก และขั้วบวกแผ่นโลหะ ไส้หลอดปล่อยอิเล็กตรอนแบบ thermionic (เอดิสันเอฟเฟค)ที่ถูก ค้นพบโดย โทมัส เอดิสัน ในปี 1884 และแรงดันบวกบนจานทำให้เกิดกระแสของอิเล็กตรอน ไหล จากใส้หลอดไปที่จาน เนื่องจากใส้หลอดเท่านั้นที่ผลิตอิเล็กตรอน หลอดจึงมีกระแสไหล ในทิศทางเดียวเท่านั้น หลอดจึงเรียงกระแสสลับให้เป็นกระแสตรงได้
ตัวเรียงกระแสไดโอดหลอดสูญญากาศถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในแหล่งจ่ายไฟใน ผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภคที่ใช้หลอดสูญญากาศ เช่นเครื่องอัดเสียง วิทยุ และโทรทัศน์ ตัวอย่างเช่นเครื่องรับวิทยุของ ออลอเมริกันไฟฟ์, เพื่อให้แรงดันจาน DC สูง ที่จำเป็นสำหรับหลอดสูญญากาศอื่นๆ ตัวเรียงกระแสสูญญากาศถูกสร้างสำหรับแรงดันไฟฟ้าที่สูงมาก เช่นแหล่งจ่ายไฟแรงดันสูงสำหรับหลอดรังสีแคโทดของเครื่องรับโทรทัศน์ และ kenotron ที่ใช้สำหรับจ่ายไฟในอุปกรณ์เอ็กซ์เรย์ อย่างไรก็ตามตัวเรียงกระแสสูญญากาศมีความต้านทานภายในสูง เนื่องมาจากประจุในพื้นที่ว่างซึ่งไปทำให้แรงดันไฟฟ้าที่ตกคร่อมมีค่าสูง และมีผลทำให้เกิดความร้อนสูงและประสิทธิภาพจึงต่ำ อุปกรณ์นี้แทบจะไม่สามารถรับมือกับกระแสเกิน 250 mA เนื่องจากขีดจำกัดของการกระจายพลังงานความร้อนของแผ่นจาน และไม่สามารถใช้ กับงานแรงดันต่ำ เช่นชาร์จแบตเตอรี่ ข้อจำกัดของหลอดสุญญากาศอีกประการหนึ่งคือแหล่งจ่ายไฟของใส้หลอดมักจะต้องเตรียมการเป็นพิเศษเพื่อกันมันให้ห่างจากแรงดันไฟฟ้าที่สูงของวงจรเรียงกระแส
ตัวเรียงกระแสที่ใช้ Solid State.
ตัวเรียงกระแสที่ใช้คริสตัล.
เครื่องตรวจจับหนวดแมวเป็นสารกึ่งตัวนำไดโอดชนิดที่เก่าแก่ที่สุด มักจะทำจากคริสตัลของกาลีนา(ไดอ๊อกไซด์ของตะกั่ว)กับลวดสปริงเบาสัมผัสพื้นผิวของมัน ประดิษฐ์คิดค้นโดย Jagadish จันทรา โบส และพัฒนาโดย GW Pickard ในราวปี 1906 ใช้เป็นตัวเรียงกระแสคลื่นวิทยุ ในเครื่องรับวิทยุที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในสมัยแรก ที่เรียกว่าวิทยุคริสตัล ความเปราะบางและความจุของกระแสไฟฟ้าที่จำกัด ทำให้มันไม่เหมาะสำหรับนำไปใช้ในแหล่งจ่ายไฟ มันเริ่มกลายเป็นสิ่งล้าสมัยในราวปี 1920 แต่รุ่นที่ใหม่กว่าทำหน้าที่เป็นเครื่องตรวจจับและเครื่องผสมสัญญาณไมโครเวฟ ในเครื่องรับสัญญาณเรดาร์ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2
ตัวเรียงกระแสแบบซีลีเนียมและทองแดงออกไซด์.
ตัวเรียงกระแสแบบนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นอุปกรณ์ที่ใช้กันโดยทั่วไป จนกระทั่งถูกแทนที่ด้วยตัวเรียงกระแสที่ใช้ solid state ซิลิคอนที่ขนาดกะทัดรัดและราคาถูกกว่า อุปกรณ์นี้ใช้แผ่นโลหะเรียงกันเป็นชั้นๆ และใช้ประโยชน์จากคุณสมบัติของสารกึ่งตัวนำที่ทำด้วยซีลีเนียมหรือทองแดงออกไซด์. ในขณะที่ตัวเรียงกระแสซีลีเนียมมีน้ำหนักเบาและใช้พลังงานน้อยกว่าตัวเรียงกระแสหลอดสุญญากาศ แต่มีข้อเสียที่อายุการใช้งานที่สั้น ความต้านทานสูงขึ้นตามอายุการใช้งานและเหมาะที่จะใช้กับความถี่ต่ำเท่านั้น อย่างไรก็ตามทั้งแบบซีลีเนียมและแบบทองแดงออกไซด์ มีความอดทนค่อนข้างดีต่อจากแรงดันไฟฟ้ากระชากสั้นๆ ดีกว่าตัวเรียงกระแสซิลิคอน
โดยปกติตัวเรียงกระแสแบบนี้ถูกสร้างขึ้นจากแผ่นโลหะที่ต่อกันแบบอนุกรม แต่ละแผ่นโลหะทำหน้าที่เป็นเซลล์ไฟฟ้ามีแรงดันประมาณ 20 โวลต์ ตัวชาร์จแบตเตอรี่รถยนต์อาจใช้เพียงหนึ่ง เซลล์: แหล่งจ่ายไฟแรงดันสูงสำหรับหลอดสูญญากาศอาจมีหลายสิบแผ่นเรียงกัน ความหนาแน่นของกระแสของตัวเรียงกระแสที่ใช้ซีลีเนียมแบบระบายความร้อนด้วยอากาศหนึ่งชุดอยู่ที่ประมาณ 600 mA ต่อตารางนิ้ว(หรือประมาณ 90 mA ต่อตารางเซนติเมตร)
ไดโอดที่ใช้สารซิลิกอนและเจอร์เมเนียม.
ในโลกสมัยใหม่, ซิลิคอนไดโอดเป็นตัวเรียงกระแสส่วนใหญ่ใช้กันอย่างแพร่หลายสำหรับแรงดันไฟฟ้าและพลังงานที่ต่ำ และมาแทนที่ไดโอดเจอร์เมเนียมที่ใช้ก่อนหน้านี้ สำหรับแรงดันไฟฟ้าและพลังงานที่สูงมาก ความสามารถในการควบคุมจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องมีเพิ่มในการปฏิบัติ ทำให้ซิลิคอนไดโอดธรรมดาถูกแทนที่ด้วย thyristors พลังงานสูง (ดูด้านล่าง) และญาติของแบบควบคุมประตูของพวกมัน
Thyristors (SCR) และซิลิกอนรุ่นใหม่พลังงานสูง.
ในการใช้งานพลังงานสูงระหว่าปี 1975-2000 ตัวเรียงกระแสวาล์วปรอทอาร์กส่วนใหญ่ ถูกแทนที่ด้วยชั้นของ thyristors กำลังสูงมาก อุปกรณ์นี้เป็นประกอบด้วยสารกึ่งตัวนำซิลิกอนเพิ่มอีกสองชั้นเมื่อเปรียบเทียบกับไดโอดธรรมดา
ในการใช้งานพลังงานขนาดกลาง แม้แต่ระบบเรียงกระแสแบบสารกึ่งตัวนำซิลิกอนแบบ ตัวแปลงแหล่งจ่ายแรงดัน หรือ VSC ที่ซับซ้อนและสมรรถนะสูง เช่นทรานซิสเตอร์สองขั้วประตูฉนวน  หรือ IGBT และ thyristors ประตูเปิดปิด  หรือ GTO ได้ทำให้ระบบสายส่งกระแสตรงความดันสูงที่มีขนาดเล็กมีราคาประหยัด อุปกรณ์เหล่านี้ทั้งหมดทำงานเป็นตัวเรียงกระแส
ณ ปี 2009 มัน เป็นที่คาดว่า "สวิตช์ที่สลับด้วยตัวเอง"ซิลิกอนกำลังสูงเหล่านี้ หรือที่เฉพาะเจาะจงคือ IGBT และ thyristor ที่แปรเปลี่ยน(ที่เกี่ยวข้องกับ GTO) ที่เรียกว่า Integrated gate-commutated Thyristor (IGCT) จะเพิ่มความจุพลังงานไปยังจุดที่ในที่สุดมันจะเข้ามาแทนที่ thyristor ธรรมดา ที่ใช้ในวงจรเรียงกระแส AC สำหรับการส่งผ่านพลังงานสูงสุดของการใช้งาน DC.
พื้นที่หลักของการวิจัยคือการพัฒนาตัวเรียงกระแสความถี่สูงขึ้น ที่สามารถเรียงกระแสที่ความถี่ระดับล้านล้านเฮิร์ตซ์และความถี่แสง อุปกรณ์เหล่านี้จะนำมาใช้ในการตรวจจับ heterodyne ออปติคอล ซึ่งมีการใช้งานมากมายในการสื่อสารใยแก้วนำแสง และนาฬิกาอะตอม. โปรแกรมอื่นที่คาดหวังสำหรับอุปกรณ์ดังกล่าวคือ การเรียงคลื่นแสงที่รับจากเสาอากาศเล็กๆ ที่เรียกว่า nantennas เพื่อผลิตพลังงานไฟฟ้ากระแสตรง. อาร์เรย์ของ nantennas อาจจะเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์มากกว่าเซลล์แสงอาทิตย์
พื้นที่ของการวิจัยที่เกี่ยวข้องอีกอย่างหนึ่ง คือการพัฒนาตัวเรียงกระแสขนาดเล็ก เพราะอุปกรณ์ ขนาดเล็กจะมี cutoff frequency ที่สูงกว่า โครงการวิจัยกำลังพยายามที่จะพัฒนาตัวเรียงกระแสระดับโมเลกุลขนาดเล็กที่มีชีววิทยาโมเลกุลเดี่ยวที่จะทำหน้าที่เป็นตัวเรียงกระแส
สมัยวิกตอเรีย
สมัยวิกตอเรีย หรือ ยุควิกตอเรีย  ของสหราชอาณาจักรเป็นจุดสูงสุดของการปฏิวัติอุตสาหกรรมและเป็นยุคสูงสุดของจักรวรรดิอังกฤษซึ่งตรงกับสมัยการปกครองของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียระหว่างปี ค.ศ. 1837 ถึงปี ค.ศ. 1901 นักวิชาการถกเถียงกันว่าสมัยวิกตอเรียควรจะเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1832 สมัยวิกตอเรียเริ่มต่อจาก “สมัยรีเจ็นซี” (Regency era) และตามด้วย “สมัยเอ็ดเวิร์ด” ระยะหลังของสมัย “สมัยวิกตอเรีย” ตรงกับสมัย “Belle Époque” บนผืนแผ่นดินใหญ่ยุโรปและของประเทศที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษ
สมัยวิคตอเรีย
ยุควิกตอเรีย
มาลีวัลย์ เจมีน่า
มาลีวัลย์ เจมีน่า (20 ตุลาคม พ.ศ. 2505) ชื่อเล่น มิล่า หรือ มิ้นท์ เป็นนักร้อง Diva แนวหน้าของประเทศไทย สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีผลงานเพลงตั้งแต่ พ.ศ. 2528 และมีเพลงที่ได้รับความนิยมคือ "ขอเพียงที่พักใจ", "สงสารกันหน่อย", "บัลลังก์เมฆ", "ขอแค่ได้รู้", "ไม่ผิดใช่ไหม", "รู้ไหมทำไม" และ "คิดถึงเหลือเกิน" เป็นต้น
มาลีวัลย์ เจมีน่า มีชื่อเต็มว่า มีลาโกรส อาเทนซา คีเมนา (Milagros Atienza Jimena) เกิดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2505 ในครอบครัวนักดนตรีชาวฟิลิปปินส์ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในไทย บิดามารดาหย่าร้างกันเมื่อเธออายุเพียงสามขวบ มารดาได้สมรสใหม่และย้ายไปอาศัยอยู่ที่ประเทศสเปน เธอจึงอยู่ภายใต้การเลี้ยงดูของบิดาเพียงลำพังจนเมื่อบิดาเสียชีวิตขณะเธอมีอายุได้สิบเก้าปี สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนนานาชาติร่วมฤดี
เดิมเธอนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกตามครอบครัว แต่ภายหลังได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ โดยให้เหตุผลว่าส่วนตัวชอบทำบุญ รักษาศีล และภาวนา และเธอยังไปโบสถ์คริสต์เพื่อถวายมิสซาอุทิศกุศลแก่บิดา
มาลีวัลย์เริ่มขับร้องเพลงครั้งแรกเมื่ออายุได้หกขวบจากการสนับสนุนของบิดาที่เป็นนักดนตรี และไปเล่นดนตรีในโบสถ์ทุกวันอาทิตย์จนกระทั่งรับจ้างร้องเพลงตามงานต่าง ๆ เมื่ออายุ 15 ปี เธอได้ร้องเพลงที่โรงแรมดุสิตธานี ทำให้เธอมีรายได้รักษาบิดาที่ป่วยโรคเนื้องอกในสมอง และเพียงพอที่จะส่งตนเองเรียนจนจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษา และยึดอาชีพนักร้องเต็มตัวหลังเรียนจบมัธยม ผลงานอัลบั้มแรกที่ร่วมงานกับชรัส เฟื่องอารมย์ ชุด "มาลีวัลย์และชรัส" ปีพ.ศ. 2528 สังกัด WEA
ปีพ.ศ. 2529 มาลีวัลย์ เจมีน่า ได้มีอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกภายใต้สังกัด Nite Spot Productions Ltd. โดยใช้ชื่ออัลบั้มว่า "กับฉัน With Me" มีเพลงในอัลบั้ม ได้แก่เพลง เดียวดาย, เถิบมาซิ, หนึ่งใจฉัน และเพลง บทเรียน เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีผลงานอีกหนึ่งชุดกับค่ายSound Scale คืออัลบั้ม "ณ จุดนี้ของหัวใจ" (ในปี.ศ. 2531) ก่อนที่มีผลงานเพลงกับทางสังกัดแกรมมี่
ในปีพ.ศ. 2534 มาลีวัลย์ เจมีน่า เริ่มต้นเข้าสู่การเป็นศิลปินเดี่ยวเต็มตัว ภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ออกอัลบั้มในชื่อ "ปรารถนาและอารมณ์" อัลบั้มเปิดตัวครั้งแรกกับค่ายแกรมมี่ และการมาร่วมงาน กับ Executive Producer อย่าง "เรวัต พุทธินันทน์" ซึ่งแน่นอน เพลงที่สร้างชื่อให้อัลบั้มนี้คือเพลง "ขอเพียงที่พักใจ" ด้วยเนื้อหาที่โดนใจและเข้าบรรยากาศได้ดีกับช่วงหน้าฝนโปรยปรายที่อัลบั้มนี้ออกวางแผง ทำให้เพลงนี้กลายเป็นเพลงเศร้าเหมาะกับหน้าฝน และกลายเป็นเพลงประจำตัว ของ มาลีวัลย์ มาจนถึงปัจจุบันนี้ นอกจากนี้ยังมีเพลงฮิตในอัลบั้มอีกหลายเพลงที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่เพลง สงสารกันหน่อย, เล็กๆ น้อยๆ และเพลง ไปให้ไกล เป็นต้น ซึ่งอัลบั้มชุดนี้ทำยอดขายได้ถึง 1 ล้านตลับ ในปีพ.ศ. 2534 อีกด้วย
ต่อมาในปีพ.ศ. 2536 กับอัลบั้ม "คืนวันพระจันทร์เป็นใจ" อีกหนึ่งอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จอย่างสวยงามของ "มาลีวัลย์ เจมีน่า" ทั้งรายได้และหลายบทเพลงแบบดังต่อเนื่องมาจากชุดที่แล้ว ซึ่งอัลบั้มชุดนี้เปิดตัวด้วยเพลง "ขอแค่ได้รู้" เพลงเปิดตัวเพลงแรกที่เศร้าและโดนใจแฟนๆ ต่อด้วย "กลับมานะ" กับการร้องเพลงดูเอทคู่กันอีกครั้ง กับเพลงน่ารักๆ ที่ได้ "ปั่น ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว" มาร่วมถ่ายทอด ซึ่งอัลบั้มชุดนี้ก็ยังคงคุณภาพและกระแสนิยม ด้วยยอดขายสูงถึง 900,000 ตลับ
พ.ศ. 2537 กับอัลบั้มพิเศษที่ชื่อ "Reflection Of Love" โดยการนำเพลงสากลมาขับร้อง ได้แก่เพลง I will always love you, Sometimes love just ain' t enough, I have nothing, Without you และอีกมากมาย
พ.ศ. 2538 อัลบั้ม "เพลงของเขา...ใต้เงาพระจันทร์" ซึ่งอัลบั้มนี้มีความพิเศษตรงที่ ได้นำเพลงเก่าของศิลปินแกรมมี่ มาขับร้องใหม่ในสไตล์ของมาลีวัลย์ มีเพลงเปิดตัวคือเพลง "ปาฏิหาริย์" ต้นฉบับเป็นของ "กบ ทรงสิทธิ์" ต่อด้วยเพลง "ขอบใจจริงๆ" ต้นฉบับคือ "เบิร์ด ธงไชย" ซึ่งอัลบั้มชุดนี้ยังคงได้รับการตอบรับที่ดีจากแฟนเพลงเช่นเคย
พ.ศ. 2539 มาลีวัลย์ ยังคงออกอัลบั้มกันมาอย่างต่อเนื่อง จนมาถึงอัลบั้มชุดที่ 5 ภายใต้สังกัดแกรมมี่ อัลบั้ม "เสียงจากหัวใจ" ซึ่งแนวเพลงในอัลบั้มชุดนี้ยังคงเป็นอีซี่ ลิสเซนนิ่ง ฟังสบาย ผสมกลิ่นดนตรี R&amp;B แบบไทยๆ เพลงโปรโมตเพลงแรกกับเพลงที่มีชื่อเดียวกับอัลบั้ม เพลง "เสียงจากหัวใจ" ถือว่าเป็นเพลงยอดฮิตที่สุดของงานเพลงในอัลบั้มชุดนี้
พ.ศ. 2540 อัลบั้ม "รู้ไหม...? ไม่เคยลืมเธอ" อีกหนึ่งอัลบั้มที่มาในภาพลักษณ์ใหม่ กับแนวเพลง โดยมีเพลงเด่นอย่างเพลง "ไม่เคยลืมเธอ" มาเป็นเพลงโปรโมตด้วยความตั้งใจของโปรดิวเซอร์ และนักแต่งเพลงที่ต้องการแต่งเพลงนี้ ให้กับมาลีวัลย์ได้ระลึกถึงคุณพ่อที่เสียไปแล้วของเธอ ทุกครั้งที่ร้องเพลงนี้ เธอจะถ่ายทอดออกมาได้อย่างเข้าถึงอารมณ์ของเนื้อหาบทเพลงได้อย่างดีเยี่ยม ซึ่งนอกจากนี้ยังมีเพลงที่ได้รับความนิยมอีกหลายเพลง ได้แก่ อยากยอมแพ้, คนดีของฉัน และเพลง รู้ไหม?
พ.ศ. 2541 กับอัลบั้มเดี่ยวของเธอในชื่อ "ที่รัก...เรายังรักกันใช่ไหม" มีเพลงเด่นๆ อย่างเพลง "ที่รัก" เพลงที่แปลกและแตกต่างจากอัลบั้มชุดก่อนๆ เรื่องราวของเพลงนี้จะเศร้าแต่ในความเศร้า กลับมองมันในมุมที่บวก
พ.ศ. 2542 อัลบั้ม "ฝากดูแลผู้ชายคนนี้สักคน" การปรับเปลี่ยนการทำงานในอีกรูปแบบหนึ่งของมาลีวัลย์ กับดนตรีแนวป๊อปที่มีความเป็นร็อคผสมด้วยดนตรีที่หนักแน่น และการใช้เสียงร้องที่หนักแน่นขึ้น เปิดตัวด้วยเพลง "ฝากดูแลแทนฉัน"
พ.ศ. 2544 หลังจากที่ห่างหายจากการทำอัลบั้มไป 1 ปีเต็ม มาลีวัลย์ได้กลับมาออกผลงานเพลงในชุด "Vol. 12 ฉันรักของฉันจริงๆ" อัลบั้มผลงานลำดับที่ 12 ของมาลีวัลย์ เจมีน่า
ชาววิซิกอท
วิซิกอท (, , แปลว่า "กอทตะวันตก") เป็นหนึ่งในชาติพันธุ์สองสาขาหลักของชาวกอท ซึ่งเป็นชนเผ่าเจอร์มานิคตะวันออกกลุ่มหนึ่ง โดยอีกสาขาหนึ่งในกลุ่มนี้คือชาวออสโตรกอทหรือ "กอทตะวันออก" สันนิษฐานกันว่าชาวกอททั้งสองสาขานี้มีต้นกำเนิดอยู่แถบประเทศยูเครนในปัจจุบัน
ชาววิซิกอทเป็นหนึ่งในอนารยชนกลุ่มชนเจอร์มานิคต่าง ๆ ที่เข้ามารุกรานจักรวรรดิโรมันตอนปลายในสมัยการอพยพ เนื่องจากประชากรที่เพิ่มจำนวนขึ้น ความขาดแคลนอาหาร ประกอบกับการถูกกดดันจากอนารยชนชาวฮัน ที่มาจากเอเชียกลาง จนกระทั่งในปี ค.ศ. 410 กองทัพวิซิกอทที่นำโดยพระเจ้าอาลาริกที่ 1 ประสบความสำเร็จในการพิชิตกรุงโรม และหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเป็นต้นมา ชาววิซิกอทก็มีบทบาทสำคัญในด้านต่าง ๆ ของภูมิภาคยุโรปตะวันตกอยู่เป็นเวลานานถึงสองศตวรรษครึ่ง
ในทางฟิสิกส์ ความร้อน (ใช้สัญลักษณ์ว่า Q ) หมายถึง พลังงานที่ถ่ายเทจากสสารหรือระบบหนึ่งไปยังสสารหรือระบบอื่นโดยอาศัยความแตกต่างของอุณหภูมิ ในทางอุณหพลศาสตร์จะใช้ปริมาณ "TdS" ในการวัดปริมาณความร้อน ซึ่งมีความหมายถึง อุณหภูมิสัมบูรณ์ของวัตถุ (T) คูณกับอัตราการเพิ่มของเอนโทรปีในระบบเมื่อวัดที่พื้นผิวของวัตถุ ความร้อนสามารถไหลผ่านจากวัตถุที่มีอุณหภูมิสูงไปยังวัตถุที่มีอุณหภูมิต่ำกว่า หากต้องการให้ความร้อนถ่ายเทไปยังวัตถุที่มีอุณหภูมิเท่ากันหรือสูงกว่าจะทำได้ก็ต่อเมื่อใช้ปั๊มความร้อนเท่านั้น การสร้างแหล่งความร้อนที่มีอุณหภูมิสูงสามารถทำได้จากปฏิกิริยาเคมี (เช่นการเผาไหม้) ปฏิกิริยานิวเคลียร์ (เช่นฟิวชันในดวงอาทิตย์) การเคลื่อนที่ของอนุภาคแม่เหล็กไฟฟ้า (เช่นเตาไฟฟ้า) หรือการเคลื่อนที่ทางกล (เช่นการเสียดสี) โดยที่อุณหภูมิเป็นหน่วยวัดปริมาณของพลังงานภายในหรือเอนทาลปี ซึ่งเป็นพื้นฐานที่ส่งผลต่ออัตราการถ่ายเทความร้อนของวัตถุนั้นๆ
ความร้อนสามารถถ่ายเทระหว่างวัตถุได้สามวิธีคือ การแผ่รังสี การนำความร้อน และการพาความร้อน นอกจากนี้มีกระบวนการถ่ายเทความร้อนอีกแบบหนึ่งคือ ความร้อนแฝง ซึ่งเกิดขึ้นในกระบวนการเปลี่ยนแปลงสถานะ เช่น จากของแข็งเป็นของเหลว หรือจากของเหลวเป็นก๊าซ เป็นต้น
ทฤษฎีจลน์ของก๊าซ
การปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1905
รูด็อล์ฟ เคลาซีอุส
รูด็อล์ฟ ยูลีอุส เอมานูเอ็ล เคลาซีอุส (; 2 มกราคม ค.ศ. 1822 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 1888) เป็นนักฟิสิกส์และนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานของอุณหพลศาสตร์ โดยนำหลักการวัฏจักรการ์โนของซาดี การ์โน มาศึกษาต่อยอด ทำให้ทฤษฎีความร้อนมีหลักการที่หนักแน่นมั่นคงขึ้น
ใน ค.ศ. 1850 เขาได้เผยแพร่บทความชิ้นที่โด่งดังที่สุดของเขา คือ ("On the Moving Force of Heat and the Laws of Heat which may be Deduced Therefrom") เป็นบทความเกี่ยวกับทฤษฎีทางกลของความร้อน ในบทความนั้นเขาชี้ว่ามีข้อขัดแย้งบางประการระหว่างแนวคิดของการ์โนกับกฎทรงพลังงาน จึงนำเสนอกฎสองข้อเพื่อแก้ปัญหาข้อขัดแย้งนั้น (ส่วนกฎข้อที่สามพัฒนาขึ้นโดยวัลเทอร์ แน็นสท์ ในระหว่าง ค.ศ. 1906–1912) ถือเป็นงานที่วางแนวคิดพื้นฐานของกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ หลังจากนั้นใน ค.ศ. 1865 เขาได้นำเสนอแนวคิดเรื่องเอนโทรปีเป็นครั้งแรก
ธงประจำรัฐของออสเตรีย
กฎข้อที่หนึ่งของอุณหพลศาสตร์
กฎข้อที่หนึ่งของอุณหพลศาสตร์ กล่าวถึง กฎทรงพลังงาน ความว่า
กล่าวคือ พลังงานในระบบอุณหพลศาสตร์หนึ่งๆ จะมีค่ารวมเท่าเดิมเสมอ ความร้อนที่เกิดขึ้นคือกระบวนการนำพลังงานเข้าสู่ระบบจากแหล่งอุณหภูมิสูง หรือสูญเสียออกจากระบบโดยส่งออกไปยังแหล่งอุณหภูมิต่ำ พลังงานนี้อาจสูญเสียไปจากการเกิดงานทางกลต่อสิ่งแวดล้อมของระบบ หรืออาจกล่าวว่าการทำให้เกิดงานทางกลต่อสิ่งแวดล้อมทำให้เกิดพลังงานขึ้นก็ได้ กฎข้อที่หนึ่งกล่าวถึงพลังงานเหล่านี้ว่ามีผลรวมคงที่ นั่นคือ การเปลี่ยนแปลงของพลังงานภายใน ย่อมจะเท่ากับปริมาณความร้อนที่นำเข้าระบบ ลบด้วยปริมาณความร้อนที่สูญเสียออกจากระบบ (ซึ่งทำให้เกิดงานทางกลต่อสิ่งแวดล้อม)
โดยที่ formula_3 คือปริมาณของพลังงานที่เพิ่มเข้ามาในระบบโดยกระบวนการความร้อน, formula_4 เป็นปริมาณของพลังงานที่สูญเสียไปจากระบบเนื่องจากงานที่กระทำโดยระบบไปที่สภาพแวดล้อมและ formula_5 คือการเปลี่ยนแปลงของพลังงานภายในของระบบ
เครื่องหมาย δ หน้าพจน์ของความร้อนและงานนั้นใช้เพื่อบ่งบอกถึงการเพิ่มขึ้นของพลังงาน ซึ่งเป็นคนละความหมายกับ formula_5 ซึ่งหมายถึงการเพิ่มขึ้นของพลังงานภายใน (ดูเพิ่มได้ที่ ) งานและความร้อนหมายถึงกระบวนการที่ทำให้เกิดการเพิ่มหรือหายไปของพลังงานในระบบ ในขณะที่พลังงานภายใน formula_7 เป็นสมบัติในสภาวะหนึ่งของระบบเมื่อระบบไม่มีการเปลี่ยนแปลงสภาพสมดุลทางความร้อนนั่นคือ พจน์ "พลังงานความร้อน" formula_3 หมายถึง "ปริมาณของพลังงานที่ถูกเพิ่มเข้ามาเนื่องจากผลของการให้ความร้อน" ไม่ได้หมายถึงรูปแบบของพลังงานชนิดหนึ่ง เช่นเดียวกันพจน์ "งาน" formula_4 หมายถึง "ปริมาณของพลังงานที่สูญเสียไปซึ่งเป็นผลมาจากงาน" นั่นคือคนๆหนึ่งสามารถบอกถึงปริมาณของพลังงานภายในของระบบความร้อนได้โดยรู้สถานะหนึ่งของระบบแต่ไม่สามารถบอกได้ว่าก่อนหน้านั้นมีพลังงานเท่าไหร่ไหลเข้าหรืออกจากระบบเนื่องจากผลของการร้อนขึ้นหรือเย็นลงหรือจากงานที่กระทำหรือถูกกระทำ โดยรู้เพียงแค่สถานะหนึ่งของระบบ
ซึ่ง formula_11 หมายถึงความดันและ formula_12 คือการเปลี่ยนแปลงเล็กๆของปริมาตรของระบบ, ซึ่งแต่ละตัวเป็นตัวแปรของระบบ ในกรณีสมมุติที่กระบวนการเป็นกระบวนการอดุมคติและช้าอย่างเป็นอนันต์ หรือที่เรียกว่า กระบวนการกึ่งคงที่ ("quasi-static") และเป็นกระบวนการย้อนกลับได้, ความร้อนที่ถูกถ่ายโอนจากแหล่งกำเนิดด้วยอุณหภูมิที่มากกว่าอณหภูมิของระบบซึ่งมากกว่าแบบน้อยมากๆจนเป็นอนันต์ หรือเรียกว่ามากกว่าแบบกณิกนันต์ (infinitesimally), พลังงานความร้อนนี้สามารถอธิบายได้โดย
โดยที่ formula_14 คืออุณหภูมิและ formula_15 คือการเปลี่ยนแปลงเล็กๆของเอนโทรปีของระบบ ซึ่งอุณหภูมิและเอนโทรปีเป็นตัวแปรของระบบ
โดยที่ formula_17 คือมวลที่เพิ่มเข้ามาและ formula_18 คือพลังงานภายในต่อหน่วยมวลของมวลที่เพิ่มเข้ามา ซึ่งวัดจากสภาพแวดล้อมก่อนเกิดกระบวนการ
On Ne Change Pas (ดีวีดีของเซลีน ดิออน)
On s'est aimé à cause
Dion chante Plamondon
I believe in you (ซิงเกิล)
ไอบีลีฟอนยู (เชอกรัวซองตัว)
แฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์
แฮร์มัน ลูทวิช แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์ (; 31 สิงหาคม ค.ศ. 1821 – 8 กันยายน ค.ศ. 1894) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ซึ่งเชี่ยวชาญในวิทยาศาสตร์หลายสาขา ในทางสรีรศาสตร์ เขาได้คิดค้นทฤษฎีการมองเห็น การมองเห็นในอวกาศ งานวิจัยเรื่องการเห็นสี รวมถึงการได้ยินเสียง ในทางฟิสิกส์ งานที่มีชื่อเสียงของเขาคือทฤษฎีเกี่ยวกับพลศาสตร์ไฟฟ้า อุณหพลศาสตร์เคมี และหลักพื้นฐานทางกลของอุณหพลศาสตร์ เขายังเป็นนักปรัชญาทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งกำหนดแนวคิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างกฎการตระหนักรู้ กับกฎธรรมชาติ และแนวคิดเรื่องวิทยาศาสตร์เพื่อคุณธรรม สถาบันวิจัยในเยอรมันแห่งหนึ่งได้ใช้ชื่อว่า "Helmholtz Association" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
เพลงไทยสากล
เพลงไทยสากล เป็นเพลงที่ขับร้องในภาษาไทย โดยเริ่มจากนำทำนองไทยเดิมใส่เนื้อร้องบรรเลงและขับร้อง โดยใช้มาตรฐานของโน้ตเพลงแบบสากล จนเป็นเพลงไทยแนวใหม่ โดยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2476 มีละครเวที ละครวิทยุ และภาพยนตร์ไทย มีบทบาทสำคัญทำให้เพลงไทยสากลได้รับความนิยม จนในปัจจุบันแตกสาขาไปอีกหลากหลายแนวเพลง
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการฝึกหัดทหารตามแบบยุโรป ซึ่งมีการใช้ดนตรีบรรเลงประกอบการฝึกทหาร โดยใช้ดนตรีประเภทแตรวง จากบันทึกของ เทาเซนต์ แฮรีส ทูตชาวอเมริกันที่เข้ามาเมืองไทย กล่าวว่า “วงดนตรีของเขาแปลกใหม่ที่ดึงดูดความสนใจของคนไทยที่พบเห็นเป็นอันมา” และ คนไทยเริ่มคุ้นกับแตรวงหรือแตรฝรั่งตั้งแต่นั้น จนในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 Jacob Feit (ผู้เป็นบิดาของ พระเจนดุริยางค์) ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน เข้ามารับราชการเป็นครูแตรวงในพระราชสำนักของกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ (วังหน้า) ปรับปรุงแตรวงทหารในปี พ.ศ. 2420 วงแตรวงทหารในเวลาต่อมาได้รับการเรียกชื่อใหม่ว่า “วงโยธวาทิต” (Military Band) ในราชสำนักไทยมีการเล่นดนตรีสำหรับบรรเลงทั้งดนตรีไทยและดนตรีตะวันตก
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ทรงเป็นผู้นำการแต่งทำนองเพลงตามมาตรฐานดนตรีสากลและในการประพันธ์เพลงสำหรับบรรเลงด้วยแตรวงโดยเฉพาะเพลงวอลซ์ปลื้มจิต ในปี พ.ศ. 2446 สันนิษฐานว่าอาจเป็นเพลงไทยสากลเพลงแรกในประวัติศาสตร์ดนตรีของเมืองไทย เพลงต่าง ๆ เหล่านี้ทรงนิพนธ์โดยใช้โน้ตและจังหวะแบบสากล และจากพระปรีชาสามารถในการทรงประพันธ์เพลง จึงทรงได้รับการยกย่องเป็น “พระบิดาแห่งเพลงไทยสากล”
ละครร้องได้ถือกำเนิดขึ้น ในปี พ.ศ. 2451 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ซึ่งทรงดัดแปลงมาจากละครมลายูที่เรียกกันว่า “มาเลย์โอเปร่า” หรือ “บังสาวัน” และทรงตั้งชื่อละครคณะใหม่นี้ว่า “ปรีดาลัย” ลักษณะของเพลงมีเนื้อร้องมากเอื้อนน้อยและให้ลูกคู่เป็นผู้เอื้อนแทนนักแสดง ซึ่งเป็นที่นิยมในช่วงนั้น จนในปี พ.ศ. 2455 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ทรงสร้างวงดนตรีในราชสำนักเรียกว่า “วงเครื่องสายฝรั่งหลวง” และโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งโรงเรียนเพื่อสอนดนตรีทุกประเภทที่ชื่อ โรงเรียนพรานหลวง ที่สวนมิสกวัน นอกจากนั้นทรงสร้าง “กาแฟนรสิงห์” บริเวณมุมถนนศรีอยุธยาลานพระราชวังดุสิต ให้ประชาชนพักผ่อน มีสถานที่ขายอาหาร และยังจัดบรรเลงดนตรี วงดุริยางค์สากลและวงปี่พาทย์ให้ประชาชนฟัง ทุก ๆ วันอาทิตย์เริ่มตั้งแต่เวลา 17.00-19.00 น.
จากนั้นในสมัยรัชกาลที่ 6 ดนตรีตะวันตกเริ่มแพร่หลายเข้าสู่ประชาชนอย่างกว้างขวางตามลำดับ ทรงส่งเสริมไห้มีการฝึกดนตรีตะวันตกในหมู่ข้าราชการบริพารและนักดนตรีไทย ซึ่งมีนักดนตรีที่เป็นบุคคลที่ได้รับการยกย่องอย่าง พระเจนดุริยางค์ (ปิติ วาทยกร) และอีกบุคคลหนึ่งในวงเครื่องสายฝรั่งหลวง เป็นหัวหน้าวงกรมโฆษณาการนั่นคือ เอื้อ สุนทรสนาน
เพลงไทยสากล อาจพูดได้ว่าที่มา เกิดจาก 2 สายคือ สายทางละครและสายทางภาพยนตร์ สายทางละครนั้นละครคณะปรีดาลัยเป็นต้นกำเนิด มีลักษณะเป็นเพลงไทยที่ร้องตามทำนองฝรั่ง ส่วนทางสายภาพยนตร์ สันนิษฐานว่าชาวญี่ปุ่นเป็นชาติแรกที่นำเข้ามาฉายในเมืองไทยราวปี พ.ศ. 2471 ในช่วงแรกเป็นภาพยนตร์เงียบ จึงมีการริเริ่มทำเพลงประกอบเพื่อเพิ่มอรรถรสสำหรับผู้ชม โดยใช้แตรวงบรรเลงก่อนการฉายและขณะทำการฉายหนัง เพลงที่บรรเลงเป็นเพลงสากลกับเพลงไทยเช่น เพลงแบล็คอีเกิ้ล และเพลงของทูลกระหม่อมบริพัตรคือเพลงมาร์ชบริพัตรและวอลซ์ปลื้มจิต
ในสมัยรัชกาลที่ 6 ภาพยนตร์ตะวันตก ทำให้คณะละครที่มีชื่อเสียงต้องหยุดลงไป มีละครสลับรำ (คือมีร้องเพลงประกอบบ้าง) ได้รับความนิยมแทน แต่ละครเพลงเหล่านี้ก็ไม่ได้รับความนิยมเท่าภาพยนตร์ตะวันตก ความนิยมในละครประเภทนี้ก็ลดลงตามลำดับ จนในปี พ.ศ. 2470 จวงจันทร์ จันทร์คณา (พรานบูรณ์) ผู้ประพันธ์เรื่องและเพลงของคณะละครศิลป์สำเริง (คณะละครของแม่เลื่อน) ประวัติ โคจริก (แม่แก้ว) ผู้ประพันธ์เรื่องและเพลงของคณะละครนครบันเทิง (คณะละครของแม่บุญนาค) และสมประสงค์รัตนทัศนีย์ (เพชรรัตน์) แห่งคณะละครปราโมทย์นคร (คณะละครของแม่เสงี่ยม กลิ่นหอม) ได้พัฒนาเพลงประกอบละคร “โดยการดัดแปลงจากเพลงไทยเดิมที่มีทำนองสองชั้นมาใส่เนื้อร้องแทนทำนองเอื้อนใช้ดนตรีคลอฟังทันหูทันใจ เป็นที่นิยมของประชาชนซึ่งเรียกกันว่าเพลงเนื้อเต็มหรือเนื้อเฉพาะแต่ยังคงใช้ปี่พาทย์บรรเลงเหมือนเช่นเดิมอยู่”
เพลงไทยสากล ในสมัยของพรานบูรณ์ (2470-2472) มีลักษณะเป็น “เพลงไทยเดิมสากล” ได้รับแรงบันดาลใจจากเพลงไทยเดิม พรานบูรณ์ได้แต่งเพลงลักษณะนี้อีกเป็นจำนวนมาก และในปี พ.ศ. 2474 พรานบูรณ์และเพชรรัตน์แห่งละครคณะศรีโอภาสได้นำดนตรีสากลประเภทเพลงแจ๊ส (Jazz Band) หรือ รหัสดนตรี เป็นส่วนประกอบละครเรื่อง “โรสิตา” และนำทำนองเพลง “วอลซ์ปลื้มจิต” มาใส่เนื้อร้อง ได้รับความนิยมอย่างมาก มีการเผยแพร่บทเพลงออกอากาศทางสถานีวิทยุ 7 พี.เจ. ที่ศาลาแดง และมีการบันทึกแผ่นเสียง โดยห้างนายต.เง็กชวน และในปีเดียวกันพรานบูรณ์ร่วมงานกับคณะละครจันทโรภาสก็โด่งดังที่สุดขั้นด้วยละครร้องเรื่อง”จันทร์เจ้าขา” ซึ่งมีสถิติการนำออกแสดงถึง 49 ครั้ง ติดต่อกันแทบทุกโรงมหรสพที่มีในพระนครและธนบุรี โดยพรานบูรณ์แต่งเพลงไทยสากล มีลีลาทำนองอ่อนหวานอาทิ เพลงจันทร์เจ้าขา จันทร์สวาท จันทร์ลอย จันทร์จาฟ้าจันทร์แฝงหมอก ขวัญของเรียม ในช่วงนั้นบทเพลงประกอบละครร้องเป็นที่นิยมแพร่หลายโดยทั่วไปตราบจนกระทั่งความนิยมละครร้องลดน้อยลงไป ในขณะที่ภาพยนตร์พูดเสียงในฟิล์ม เข้ามาได้รับความนิยมแทน ซึ่งทีบทขับร้องประกอบด้วย
ในสมัยรัชกาลที่ 7 ความนิยมในภาพยนตร์ตะวันตกเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ มีการสร้างศาลาเฉลิมกรุงในปี พ.ศ. 2474 สกุลวสุวัต ซึ่งมี มานิต วสุวัต หลวงกลการเจนจิต (เภา วสุวัต) กระเศียร วสุวัต และการะแส วสุวัต แห่งศรีกรุงภาพยนตร์ทำภาพยนตร์เสียงในฟิล์มหรือภาพยนตร์พูดได้เป็นครั้งแรกชื่อเรื่องว่า “หลงทาง” ดนตรีประกอบในภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้ดนตรีสากลบรรเลงเพลงไทยแท้ มีเนื้อร้อง ทำนองที่มีเอื้อนเพียงเล็กน้อย ซึ่งได้แก่เพลงพัดชา บัวบังใบ ฯลฯ เป็นต้น และในปี พ.ศ. 2476 ภาพยนตร์เรื่อง “ปู่โสมเฝ้าทรัพย์” โดยมี ขุนวิจิตรมาตรา กำกับการแสดงและเรือโทมานิต เสณะวีนิน ประพันธ์เพลงประกอบภาพยนตร์ชื่อว่า “เพลงกล้วยไม้” ซึ่งนับเป็นเพลงไทยสากลเพลงแรก ในการแต่งทำนองตามหลักโน้ตสากลในประวัติศาสตร์เพลงของเมืองไทย ขับร้องโดย องุ่น เครือพันธ์ และมณี บุญจนานนท์ ขับร้องหน้าเวทีสลับการฉายภาพยนตร์เรื่องนี้ ที่เรียกว่าเพลงไทยสากล น่าจะเพราะ เป็นเพลงไทยที่มีเนื้อร้องภาษาไทยแต่มีท่วงทำนองลีลาและจังหวะเป็นแบบสากล
ในปี พ.ศ. 2477 กระทรวงกลาโหมสร้างภาพยนตร์ “เลือดทหารไทย” มีเพลงประกอบ 3 เพลงคือ “มาร์ชไตรรงค์” “ความรักในแม่น้ำเจ้าพระยา” และ “มาร์ชเลือดทหารไทย” ประพันธ์โดยเรือโทมานิต เสนะวีณิน และยังมีภาพยนตร์อีกหลายเรื่องที่ประพันธ์โดย เรือโทมานิต และขุนวิจิตรมาตรา เช่น ตะวันยอแสง จากเรื่อง“เลือดชาวนา” เพลงบวงสรวงจากเรื่อง “เมืองแม่หม้าย” ฯลฯ และหลังจากที่เรือโทมานิต เสนะวีณิน ถึงแก่กรรมลงในปี พ.ศ. 2479 ได้เกิดนักแต่งเพลงคนใหม่คือนารถ ถาวรบุตร มีเพลงเพลงที่เป็นที่นิยมมากมาย เช่น พลับพลึงไพร ชื่นชีวิต แสนอาลัย ใจสนองใจ เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2478 ทางราชการได้แต่งเพลงขึ้นอีก 2 เพลงคือเพลงชาติและเพลงเถลิงรัฐธรรมนูญ และยังมีเพลงที่สำคัญ เช่น เพลงรักเมืองไทย เพลงเลือดสุพรรณ ศึกถลาง เพลงแหลมทอง เป็นต้น ส่วนเพลงเพื่อกองทัพนั้นได้รับความนิยมสูงมากจนถึงกับนำไปเป็นเพลงสัญลักษณ์ก่อนการฉายภาพยนตร์ และเมื่อสงครามระหว่างไทยกับอินโดจีนเกิดขึ้นเพลงปลุกใจก็ยิ่งมากขึ้น เช่นเพลงแนวรบแนวหลัง เพลงทหารไทยแนวหน้า เพลงมณฑลบูรพา เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2480 ได้มีการสร้าง เรื่อง “เพลงหวานใจ” โดยมีขุนวิจิตรมาตราเป็นผู้แต่งบทภาพยนตร์ คำร้องเพลงประกอบภาพยนตร์และกำกับการแสดง นารถ ถาวรบุตร เป็นผู้แต่งทำนองเพลง และในปีเดียวกัน พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล เป็นหัวหน้าวงดนตรีมีนักดนตรีที่สำคัญในวงเช่น เอื้อ สุนทรสนาน เวส สุนทรจามร สริ ยงยุทธ สังเวียน แก้วทิพย์ จำปา เล้มสำราญ คีติ คีตากร (บิลลี่) ฯลฯ มีเพลงที่ได้รับความนิยมอย่าง “ลมหวน” และ “เพลิน” จากภาพยนตร์เรื่อง “แม่สื่อสาว”