pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นักบุญโธมัสปรากฏสองสามครั้งในพระวรสารนักบุญยอห์น หลังจากนักบุญลาซารัสเพิ่งเสียชีวิต สาวกหลายคนของพระเยซูไม่เห็นด้วยกับการที่จะทรงเดินทางกลับไปยูเดียซึ่งเป็นที่ที่โดนชนยิวโจมตีโดยการปาก้อนหิน แต่พระองค์ยังทรงต้องการเสด็จไป นักบุญโธมัสจึงกล่าวด้วยความกล้าหาญว่า “เราไปด้วยกันเถอะ และเราอาจจะตายกับพระองค์”
นอกจากนั้นนักบุญโธมัสยังพูดในโอกาส พระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้าย ยอห์น เมื่อพระเยซูทรงย้ำว่าทรงทราบว่าจะเสด็จไปไหนแต่นักบุญโธมัสประท้วงว่าไม่มีใครทราบจุดหมาย พระเยซูทรงตอบนักบุญโธมัสและนักบุญฟีลิปอัครทูตที่ถามถึงความสัมพันธ์ของพระเยซูและพระเจ้าผู้เป็นพระบิดา
แต่ฉากที่สำคัญที่สุดของนักบุญโธมัสเป็นฉากในพันธสัญญาใหม่ ยอห์น ที่นักบุญโธมัสมีความสงสัยในการคืนพระชนม์ของพระเยซูและขอพิสูจน์โดยการสัมผัสรอยแผลของพระองค์ก่อนที่จะยอมเชื่อที่เห็นได้จากภาพวาด “ความสงสัยของนักบุญโธมัส” โดย คาราวัจโจ เรื่องนี้เป็นที่มาของวลี “ทอมัสขี้สงสัย” (Doubting Thomas) หลังจากที่เห็นว่าพระเยซูฟื้นขึ้นมาจริง (พระคัมภีร์ไบเบิลมิได้ระบุว่านักบุญทอมัสแตะแผลพระเยซู) นักบุญโธมัสก็อุทานว่า “My Lord and my God” และถูกเรียกว่า “โธมัสผู้มีความเชื่อ”
นักบุญทอมัสอัครสาวก
ลูดาคริส
ลูดาคริส  หรือ ชื่อจริง คริสโตเฟอร์ ไบรอัน บริจส์  เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1977 เป็นแร็ปเปอร์ นักแสดงชาวอเมริกัน เคยได้รับรางวัลแกรมมี่มาแล้ว 3 รางวัล เขาร่วมกับผู้จัดการ ชากา ซูลู ร่วมกับก่อตั้งบริษัท Disturbing tha Peace ร่วมโดย Def Jam Recordings
ลูดาคริส เป็นศิลปินเดี่ยวแนวเซาเทิร์นฮิปฮอป ที่มียอดขายสูงสุดตลอดกาล ด้วยยอดขาย 15 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา
นักบุญจูดสาวก
นักบุญจูดอัครสาวก
แมรี่ เจ. ไบลจ์
ซีโมนเศโลเท
ซีโมนเศโลเท  หรือซีโมนผู้ร้อนรน (Simon the Zealot) หรือซีโมน พรรคชาตินิยม (Simon the Canaanite) เป็นหนึ่งในอัครทูตของพระเยซู เสียชีวิตราว ค.ศ. 107 แต่เป็นองค์ที่รู้จักกันน้อยที่สุดและมีหลักฐานที่กล่าวถึงเพียงเล็กน้อย
ชื่อซีโมนปรากฏใน “พระวรสารสหทรรศน์” และในหนังสือกิจการของอัครทูตที่มีรายนามของสาวกแต่ไม่มีรายละเอียด ความว่า
เพื่อให้ต่างจากซีโมนเปโตร นักบุญซีโมนเศโลเทจึงถูกเรียกว่าสมาชิกพรรคชาตินิยม (Kananaios; Kananites) (มัทธิว 10:4; มาระโก 3:18) และรายนามของสาวกใน ลูกา 6:15, ถูกบ่งไว้ในหนังสือกิจการ 1:13 ด้วย, “Zealot” มาจากภาษาฮิบรู “qana” (คานา) ที่แปลว่ากระตือรือร้น แต่นักบุญเจอโรมและผู้เขียนบางคนตีความหมายผิดไปว่าเป็นผู้มาจากเมือง “Cana” (คานา) หรือ มาจากแคว้น “Canaan” (คานาอัน)
ศาสนาคริสต์ตะวันตกเชื่อว่าซีโมนและยูดาอัครทูตได้พลีชีพเป็นมรณสักขีที่เปอร์เซีย แต่ศาสนาคริสต์ตะวันออกเชื่อว่าซีโมนถึงแก่กรรมอย่างสงบที่เอเดสซา
รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์
พลโท รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ (23 เมษายน พ.ศ. 2469 - 4 มกราคม พ.ศ. 2556) อดีตแม่ทัพภาคที่ 3 ที่ปรึกษาทางด้านประวัติศาสตร์แก่กองทัพบก เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านประวัติศาสตร์การศึกสงครามไทย จนได้รับฉายาว่านายพลนักประวัติศาสตร์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากกรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ให้เป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรม สาขามนุษยศาสตร์ (ประวัติศาสตร์) เมื่อปี พ.ศ. 2531
พล.ท. รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ เกิดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2469 ที่ตำบลบ้านเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นบุตรคนที่ 3 ของนายอยู่ ไชยโกมินทร์ และนางอ้อน ไชยโกมินทร์ มีพี่น้องชายและหญิงรวมทั้งสิ้น 7 คน เริ่มเข้าศึกษาในชั้นมูลที่โรงเรียนวัดบ้านทวน อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี และศึกษาต่อในระดับชั้นประถมศึกษาจนจบที่โรงเรียนประถมศึกษาวัดเทวสังฆาราม (วัดเหนือ) จากนั้นจึงได้ศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 ที่โรงเรียนวิสุทธรังษี จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดกาญจนบุรี จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เมื่อปีพ.ศ. 2485
เมื่อจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แล้ว พล.ท. รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์เดินทางเข้าศึกษาต่อที่กรุงเทพมหานคร โดยตั้งใจจะเข้าโรงเรียนนายร้อยทหารบก ปีแรกสอบเข้าไม่ได้ แต่ปีต่อมาสามารถสอบเข้าได้ตามประสงค์ และได้เรียนในรุ่นเตรียม มท.บ.รุ่นที่ 7 ศึกษาจนสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2492 จากโรงเรียนนายร้อยทหารบก กรุงเทพมหานคร และท่านยังได้ศึกษาหลักสูตรของกองทัพบกที่สำคัญหมดทุกหลักสูตรและได้ศึกษาต่อในวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร หรือ วปอ. รุ่นที่ 23 ณ ต่างประเทศ และได้ศึกษาวิชาการรบในป่าที่มลายู และวิชาการกระโดดร่มที่ประเทศสหรัฐอเมริกา
พล.ท.รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ ได้สมรสกับคุณวิไล สุวารี มีบุตรธิดาทั้งสิ้น 5 คน เมื่อมีเวลาว่าง ท่านจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่เมืองกาญจนบุรีเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งครั้นตอนที่มารดาได้รับการยกย่องจากสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทยให้เป็นแม่ตัวอย่างที่มีความกล้าหาญ เนื่องจากบุตรของท่านได้รับราชการเป็นทหารอากาศ ทหารบก ทหารเรือ ตำรวจและพลเรือน
หลังจากเกษียณอายุราชการ ได้กลับมาทำไร่ที่บ้านเกิด ที่ตำบลวังด้ง อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี ชื่อ "ไร่ห้าเหล่า"
พล.ท.รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันศุกร์ที่ 4 มกราคม พุทธศักราช 2556 ที่โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพมหานคร ด้วยโรคมะเร็งต่อมลูกหมาก สิริรวมอายุ 86 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
พล.ท. รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์ เป็นผู้มีความรู้ความสามารถมาก จนได้รับแต่งตั้งให้เป็นกรรมการ ในสถาบันต่าง ๆ มากมายทั้งด้านการเมือง การปกครอง การศึกษาและวัฒนธรรม นอกจากนี้แล้ว ท่านเป็นประธาน ชมรมประวัติศาสตร์เมืองกาญจนบุรี เป็นที่ปรึกษาประวัติศาสตร์กองทัพบก ที่ปรึกษามูลนิธิคุ้มครองสัตว์ป่า ฯลฯ ต่อมาได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากสำนักงาน คณะกรรมการวัฒนธรรม (ปัจจุบันคือกรมส่งเสริมวัฒนธรรม) ให้เป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรม สาขามนุษยศาสตร์ (ประวัติศาสตร์) ประจำปี พ.ศ. 2531
Anatomical Therapeutic Chemical Classification System
พระวรสารสหทรรศน์
พระวรสารสหทรรศน์ (คาทอลิก) หรือพระกิตติคุณสัมพันธ์ (โปรเตสแตนต์)  เป็นพระวรสารสามเล่มแรกในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ ประกอบด้วย พระวรสารนักบุญมัทธิว พระวรสารนักบุญมาระโก และพระวรสารนักบุญลูกา ทั้งสามฉบับมีเนื้อหาและการวางเนื้อหาที่คล้ายคลึงกัน รวมไปถึงลักษณะการใช้ประโยคและบทเขียน และมีทัศนะที่คล้ายคลึงกัน พระวรสารเล่มที่สี่ในสารบบคือพระวรสารนักบุญยอห์น แตกต่างจากสามฉบับแรกเป็นอันมากและแตกต่างจากพระวรสารนอกสารบบ (Apocryphal gospels) ฉบับอื่น ๆ
โดยทั่วไปแล้ว พระวรสารสหทรรศน์มีความคล้ายกับพระวรสารนักบุญยอห์นตรงที่: ทั้งหมดเขียนด้วยภาษากรีกคอยนี มีความยาวคล้ายกัน และเขียนเสร็จหลังพระเยซูสิ้นพระชนม์ไปหนึ่งศตวรรษ ซึ่งมีความแตกต่างจากหลักฐานนอกสารบบ เช่นพระวรสารนักบุญโทมัส ที่อยู่ในหมวดหมู่ชีวประวัติแบบเก่า
การกำซาบ
การกำซาบ  ในทางสรีรวิทยาคือกระบวนการขนส่งสารอาหารของเลือดแดงจากหลอดเลือดแดงไปยังแขนงหลอดเลือดฝอยในเนื้อเยื่อ การทดสอบการกำซาบเพื่อดูว่าเลือดไปเลี้ยงยังอวัยวะต่างๆ เพียงพอหรือไม่นั้นเป็นหนึ่งในการคัดแยกผู้ป่วยเพื่อจำแนกตามความสาหัส
สูตรการคำนวณการกำซาบ ("F") คือ
เมื่อ Pa คือความดันเลือดแดงเฉลี่ย (mean arterial pressure) , Pv คือความดันเลือดดำเฉลี่ย (mean venous pressure) และ R คือความต้านทานหลอดเลือด (vascular resistance)
ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน
ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน  การสนทนาอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นชื่อศิลปะศาสนาคริสต์แบบหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมกันในประเทศอิตาลีซึ่งองค์ประกอบของภาพจะมีแม่พระและพระกุมาร ท่ามกลางเหล่าเซนต์ ลักษณะองค์ประกอบที่ว่านี้เริ่มวาดกันในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มาแทนบานพับภาพที่องค์ประกอบมีส่วนสัมพันธ์แบบทัศนียภาพกับช่องว่างภายในภาพ ตัวอย่างงานชิ้นแรก ๆ ที่ใช้การเขียนลักษณะนี้ก็ได้แก่งานของปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา หรืองานของฟราอันเจลีโก หรือฟีลิปโป ลิปปี
Sacra conversazione
พระแม่มารีและพระบุตรและนักบุญ
SF-260
คราแวท
ธรรมธาตุ๗
ธรรมธาตุ
อีดีอาร์
อีดีอาร์ (EDR) อาจหมายถึง
Enhanced Data Rate
มหาศิวราตรี
มหาศิวราตรี (อักษรละติน: Mahā Shivarātri; อักษรเทวนาครี: महाशिवरात्रि; ค่ำคืนอันยิ่งใหญ่ของพระศิวะ) เป็นเทศกาลในศาสนาฮินดูที่เฉลิมฉลองพระศิวะ ที่พระองค์ได้ทรงสมรสกับพระปารวตี ถือเป็นเทศกาลสำคัญหนึ่งในศาสนาฮินดู แสดงเป็นนับถึงความสว่างที่เอาชนะความมืดมิดและความไม่รู้ มีกิจกรรมเช่น การร้องบทสวด, การอดอาหาร, ทำสมาธิ ผู้ที่เคร่งจะตื่นทั้งคืน บ้างเดินทางไปยังสถานที่แสวงบุญของพระศิวะ โดยเฉพาะที่ชโยติรลึงค์ เทศกาลนี้ถือว่ามีความเก่าแก่มากและไม่ทราบประวัติว่าเริ่มต้นเมื่อใด ในลัทธิไศวะแบบกัศมีร์ เรียกว่า “หาร์-ราตรี”
ตำนานพิธีมหาศิวราตรี.
ตำนานที่แต่งในศาสนาพราหมณ์กล่าวไว้ว่า เคยมีนายพรานป่าคนหนึ่งกลับมาจากล่าสัตว์ในป่า ได้ปีนขึ้นไปสร้างห้างค้างแรมอยู่บนต้นมะตูมใหญ่เพื่อพักผ่อนในคืนก่อนจะกลับบ้าน
ปรากฏว่าคืนนั้นนายพรานสั่นหนาวเพราะน้ำค้างลงและความหิวโหย จึงนอนดิ้นกระสับกระส่ายตลอดคืน จนน้ำค้างที่เกาะใบมะตูมร่วงลงสู่ศิวลึงค์ที่ประดิษฐานอยู่ใต้ต้นมะตูมนั้นตลอดทั้งคืน ทำให้พระศิวะเจ้าผู้ประทับบนเขาไกรลาศคิดไปเองว่ามีผู้ทำการบูชาเซ่นสรวงพระองค์อยู่ด้วยใบมะตูมและน้ำค้างบริสุทธิ์ตลอดคืน พระองค์จึงประทานพรให้นายพรานนั้นพ้นจากบาปที่เกิดจากการล่าสัตว์มาตลอดชีวิต
จากนั้นเป็นต้นมาพิธีกรรมบวงสรวงบูชาองค์พระศิวะมหาเทพ โดยมีการโปรยใบมะตูมพวงมาลัยดอกไม้และมีการอดหลับอดนอน อดข้าวอดน้ำ เพื่อสังเวยองค์พระศิวะ จึงได้มีการกำเนิดขึ้นมาเพราะเหตุนี้
พระศิวะเป็นเจ้า
วันศิวาราตรี
วันพิธีศิวาราตรี
ศิวาราตรี
เจสทีแฟด
เอเวอร์เรสต์
องค์ชายควางแฮ
พระเจ้าฮ็อนจงแห่งโชซ็อน
พระเจ้าฮ็อนจง (ค.ศ. 1827 - ค.ศ. 1849) มีพระนามเดิมว่าอีฮวาน เป็นกษัตริย์เกาหลีพระองค์ที่ 24 แห่งราชวงศ์โชซ็อน
อี ฮวาน พระราชสมภพในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2370 เป็นพระโอรสของเจ้าชายรัชทายาทฮโยมย็อง และพระชายาตระกูลโจแห่งพุงยาง เจ้าชายรัชทายาทฮโยมย็องเป็นพระโอรสของพระเจ้าซุนโจ ดังนั้นเจ้าชายอีฮวางจึงเป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าซุนโจ ได้รับแต่งตั้งเป็น วังเซซุน (พระนัดดารัชทายาท) หลังจากรัชทายาทฮโยมย็องสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 2373 และเมื่อพระเจ้าซุนโจสวรรคตใน พ.ศ. 2377 วังเซซุนก็ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮ็อนจง และแต่งตั้งพระราชบิดาเป็นพระเจ้าอิกจง และพระราชมารดาเป็นพระนางซินจ็อง
พระเจ้าฮ็อนจงขึ้นครองราชย์ตั้งแต่พระชนมายุ 8 พรรษา ดังนั้นจึงต้องให้พระนางซุนว็อน สมเด็จพระอัยยิกาเจ้าสำเร็จราขการแทน ที่จริงแล้วพระเจ้าฮอนจงตลอดรัชสมัยทรงไม่เคยว่าราชการเลย อำนาจตกอยู่กับพระอัยยิกาเจ้าซึ่งต้องแย่งกันกับพระราชมารดาของพระเจ้าฮอนจง
ในตอนแรกพระอัยยิกาเจ้ายังไม่ทรงตระหนักถึงความกระหายอำนาจของพระสุนิสา พระบิดาของพระพันปีหลวงคือโจมันยอง (พระอัยกาของพระเจ้าฮอนจง) และพระปิตุลาของพระพันปีหลวงคือโจอินยอง ซึ่งได้เป็นอัครเสนาบดี ด้วยอิทธิพลของทั้งสองคน ทำให้ขุนนางตระกูลโจแห่งพุงยางเข้ามามีอำนาจสูสีกับตระกูลคิมแห่งอันดง พระอัยยิกาเจ้าก็ทรงไม่ประมาท ทรงอภิเษกธิดาของคิมโจกึน กับพระเจ้าฮ็อนจง เป็นพระนางฮโยฮย็อน
การเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนปีชินยูนั้น ไม่ได้ทำให้คริสต์ศาสนาในโชซ็อนเสื่อมหายไปแต่กลับทำให้คริสตชนในโชซ็อนได้รับการช่วยเหลือจากมิชชันนารีจากจีนและยุโรปมากขึ้น โดยเฉพาะฝรั่งเศสที่ส่งมิชชันนารีมาเอง ว่าตระกูลคิมแห่งอันดงโหดร้ายแล้ว ตระกูลโจแห่งพุงยางนั้นโหดร้ายกว่า ตระกูลโจกล่าวหาตระกูลคิมว่า "ใจดีกับพวกคริสต์มากเกินไป" ในพ.ศ. 2382 โจอินยอง อัครเสนาบดี ออกพระราชกำหนดกำจัดคริสตชนให้สิ้นซากในทุกมณฑล การสังหารหมู่คริสตชนปีคิลแฮ เป็นการนองเลือดครั้งใหญ่ รวมทั้งมิชชันนารีฝรั่งเศสก็ถูกสังหารด้วย
การสังหารหมู่คริสตชนมีคิลแฮทำให้ตระกูลโจขึ้นมามีอำนาจแทนตระกูลคิม เพราะตระกูลคิมถูกตีตราว่าโอนอ่อนกับคริสตชนมากเกินไปทำให้สถานการณ์ชาวคริสต์ยังยืดเยื้อ ตระกูลโจได้โอกาสขับขุนนางตระกูลคิมออกจากราชสำนักไปหมด และเมื่อพระนางฮโยฮย็อนสิ้นพระชนม์ในพ.ศ. 2386 โจอินยองก็จัดการให้พระเจ้าฮ็อนจงอภิเษกกับพระนางฮโยจองจากตระกูลฮงแห่งพงซาน พันธมิตรของตระกูลโจ อำนาจตระกูลคิมเหมือนจะสูญสิ้นไป แต่ยังไม่ถึงเวลา เพราะยังมีพระอัยยิกาคิมอยู่
ในพ.ศ. 2390 ฝรั่งเศสนำทัพเรือมาปิดล้อมโชซ็อน ทางราชสำนักจึงส่งสารไปยังราชวงศ์ชิง ว่าให้ช่วยขับไล่พวกฝรั่งเศสออกไป แต่โชซ็อนสำคัญผิดไป เพราะราชวงศ์ชิงเองก็ไม่อยู่ในสถานะที่อาจจะขัดขวางชาวตะวันตกได้ ไม่นานทัพฝรั่งเศสก็ถอยกลับ
วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2392 พระเจ้าฮอนจงสวรรคต โดยไม่มีรัชทายาท ทำให้ราชวงศ์ที่สืบสายพระโลหิตมาตั้งแต่พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อนสิ้นสุดลง
พระเจ้าฮ็อนจง จางซุก เชคอน คเยกุก จุงจอง ควางแด จิซอง ควางด็อก ฮงอุน จางฮวา คยุงมุน วิมุน มยองอิน ชอลฮโย แห่งเกาหอี
จรวด
จรวด หมายถึงขีปนาวุธ, ยานอวกาศ, เครื่องบิน หรือพาหนะอื่นใดที่อาศัยแรงผลักดันของไอเสียที่มีต่อตัวจรวดในการพุ่งไปข้างหน้า โดยใช้การเผาผลาญเชื้อเพลิงในเครื่องยนต์จรวด ในจรวดทุกชนิดไอเสียจะเกิดขึ้นทั้งหมดจากเชื้อเพลิงขับดันที่บรรทุกไปด้วยภายในจรวดก่อนที่จะถูกใช้งาน จรวดเคมีสร้างพลังงานจากการเผาผลาญเชื้อเพลิงจรวด ผลจากการเผาผลาญเชื้อเพลิงและตัวอ๊อกซิไดซ์ภายในห้องเผาไหม้จะทำให้เกิดก๊าซร้อนที่มีอุณหภูมิสูงมากและขยายตัวออกไปทางหัวฉีดทำให้ก๊าซเคลื่อนที่ด้วยความเร่งในระดับไฮเปอร์โซนิก ซึ่งทำให้เกิดแรงผลักมหาศาลต่อตัวจรวดตามกฎข้อที่สามของนิวตัน (แรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยา)โดยในทางทหารและสันทนาการมีประวัติของการใช้จรวดเป็นอาวุธและเครื่องมือในช่วงเวลานั้น
จรวดได้ถูกใช้สำหรับงานทางทหารและสันทนาการ ย้อนกลับไปอย่างน้อยศตวรรษที่ 13 ในประเทศจีน ในทางทหาร, วิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรมได้ใช้จรวดเป็นอาวุธและเครื่องมือแต่ก็ยังไม่เป็นที่แพร่หลายจนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 20, เมื่อวิทยาการที่เกี่ยวกับจรวดได้ถือกำเนิดขึ้น เป็นการเปิดประตูสู่ยุคอวกาศ,กับการที่มนุษย์กำลังจะไปเหยียบดวงจันทร์ จรวดได้ถูกใช้สำหรับทำดอกไม้ไฟและอาวุธ, เก้าอี้ดีดตัวสำหรับนักบินและพาหนะสำหรับนำส่งดาวเทียม, นักบินอวกาศ และการสำรวจดาวเคราะห์ต่าง ๆ ในขณะที่จรวดที่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพนั้นจะใช้สำหรับการขับเคลื่อนด้วยอัตราเร็วที่ต่ำ ๆ, นักวิทยาศาสตร์จะเปรียบเทียบหาจรวดที่มีแรงขับเคลื่อนในระบบอื่น ๆ, ที่มีน้ำหนักเบากว่าและมีประสิทธิภาพสูงกว่า, ทำให้สามารถสร้างความเร่งในการเคลื่อนที่ของจรวดได้มากขึ้น และสามารถทำให้เคลื่อนที่ด้วยอัตราเร็วที่สูงอย่างยิ่งด้วยประสิทธิภาพที่เหมาะสม
จรวดเคมีเป็นชนิดของจรวดที่พบมากที่สุดและพวกมันมักจะสร้างไอเสียโดยการเผาไหม้ของเชื้อเพลิงจรวด จรวดเคมีต้องการที่เก็บพลังงานเชื้อเพลิงที่มีขนาดใหญ่โตมากในรูปแบบที่พร้อมจะปลดปล่อยตัวเองออกมาได้อย่างง่ายดาย และมีอันตรายมาก อย่างไรก็ตาม, จะต้องทำด้วยการออกแบบอย่างรอบคอบ, การทดสอบ, การก่อสร้าง, และใช้ความเสี่ยงอันตรายให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
ประวัติศาสตร์ของจรวด.
จรวดที่ขับเคลื่อนด้วยพลังจากดินปืนลำแรกถูกพัฒนาขึ้นในประเทศจีนยุคกลางภายใต้การปกครองของราชวงศ์ซ่ง (Song dynasty) ในศตวรรษที่ 13 ชาวมองโกลได้รับเอาเทคโนโลยีจรวดของจีนและการแพร่กระจายเทคโนโลยีจรวดนี้ผ่านการรุกรานของชาวมองโกล (Mongol invasions) ไปยังตะวันออกกลางและยุโรปในช่วงกลางศตวรรษที่ 13 ด้วยความที่หาได้ง่ายของดินดำ (ดินปืน) ได้ถูกนำมาใช้ขับดันกระสุนยิงอันเป็นพัฒนาการยุคเริ่มแรกของจรวดเชื้อเพลิงแข็ง วิทยาการจรวดเริ่มขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 มีการคิดค้นดินปืนโดยนักพรตชาวจีนในลัทธิเต๋าซึ่งได้ค้นพบผงสีดำในขณะที่กำลังทำการค้นหาตัวยาสำหรับการทำชีวิตให้เป็นอมตะ การค้นพบโดยบังเอิญนี้ได้นำไปสู่การทดลองทำเป็นอาวุธเช่น ระเบิด, ปืนใหญ่, ธนูไฟ สำหรับการก่อความไม่สงบและจรวดขับเคลื่อนธนูไฟ การค้นพบดินปืนอาจเป็นผลผลิตแห่งศตวรรษของการทดลองเล่นแร่แปรธาตุในลัทธิเต๋าซึ่งนักเล่นแร่แปรธาตุได้พยายามที่จะสร้างยาอายุวัฒนะ แห่งความเป็นอมตะที่จะช่วยให้คนที่กินมันจะกลายเป็นอมตะทางร่างกาย
เป็นเวลาพอดิบพอดีเมื่อมีเที่ยวบินแรกของจรวดเกิดขึ้นคือเกิดการประกวดประชันแข่งขันกัน ปัญหาคือว่าลูกธนูไฟของชาวจีนสามารถเป็นลูกธนูทั้งที่มีวัตถุระเบิดที่แนบมาหรือลูกธนูที่ขับเคลื่อนโดยดินปืนกันแน่ มีรายงานของธนูไฟและ'หม้อเหล็ก'ซึ่งอาจจะได้ยินเป็นระยะทางไกลได้ถึง 5 ลี้ (25 กิโลเมตรหรือ 15 ไมล์) เมื่อมีการระเบิดขณะเกิดปะทะกัน, ก่อให้เกิดการทำลายล้างรัศมี 600 เมตร (2,000 ฟุต), อย่างเด่นชัดเนื่องจากเศษกระสุน ได้มีการอ้างสิทธิการวิจัยร่วมกันคือบันทึกแรกที่ใช้จรวดในการสู้รบโดยชาวจีนในปี 1232 กับกองทัพมองโกลที่ไคเฟงฟู (Kai Feng Fu) อย่างไรก็ตาม ขนาดที่ลดลงมาของหม้อเหล็กอาจถูกใช้เป็นวิธีสำหรับกองทัพเพื่อล้อมยิงผู้รุกราน ข้อมูลอ้างอิงทางวิชาการ กล่าวว่าในปี ค.ศ. 998 ชายคนหนึ่งชื่อ ถัง ฟู่ (Tang Fu) ได้คิดค้นลูกธนูไฟชนิดใหม่ที่มีหัวเหล็ก ธนูไฟ คือธนูที่แนบติดกับวัตถุระเบิดหรือธนูที่ขับดันโดยดินปืนอย่างใดอย่างหนึ่งดังเช่นอาวุธ ฮวาชา (Hwacha) ของเกาหลี
จรวดขับเคลื่อนด้วยพลังดินปืนได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ซ่งของประเทศจีนในยุคกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เทคโนโลยีจรวดของจีนได้รับการยอมรับโดยชาวมองโกลและสิ่งประดิษฐ์นี้ได้แพร่ขยายออกไปโดยการรุกรานของมองโกล (Mongol invasions) ไปยังตะวันออกกลางและยุโรปในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 จรวดถูกบันทึกไว้ว่าถูกใช้ในกองทัพเรือของราชวงศ์ซ่ง (Song navy) ในการฝึกซ้อมของทหารซึ่งระบุปี ค.ศ. 1245 การขับเคลื่อนจรวดแบบสันดาปภายในถูกกล่าวถึงในเอกสารอ้างอิงในปี ค.ศ. 1264 ซึ่งบันทึกว่า 'ground-rat' ซึ่งเป็นดอกไม้ไฟชนิดหนึ่ง ได้ทำให้จักรพรรดินี "Gongsheng" (Empress-Mother Gongsheng) รู้สึกตกใจในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่พระนางโดยลูกชายของพระนางเองคือจักรพรรดิซ่งลี่จง (Emperor Lizong) ต่อมา, จรวดถูกรวมอยู่ในตำราทางทหารที่ชื่อว่า "Huolongjing" หรือที่รู้จักกันในชื่อว่า Fire Drake Manual ซึ่งเขียนขึ้นโดยเจ้าหน้าที่เหล่าทหารปืนใหญ่ของจีนชื่อ Jiao Yu ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 14 ข้อความนี้กล่าวถึงจรวดแบบหลายตอนที่รู้จักกันเป็นครั้งแรกว่า 'มังกรไฟที่ไหลออกจากน้ำ' (huo long chu shui) ซึ่งถูกใช้โดยกองทัพเรือจีน
จรวดสมัยใหม่ในยุคกลางและยุคต้นถูกใช้เป็นอาวุธเพลิง (Incendiary weapon) ในทางการทหารในการล้อมเมือง (siege)
การแพร่ขยายของเทคโนโลยีจรวด.
เทคโนโลยีจรวดกลายเป็นที่รู้จักกันเป็นครั้งแรกในชาวยุโรปโดยกษัตริย์มองโกล เจงกิสข่าน (Mongols Genghis Khan) และโอกีไดข่าน (Ögedei Khan) เมื่อครั้งที่สามารถพิชิตดินแดนส่วนหนึ่งของรัสเซีย ทางด้านตะวันออก และศูนย์กลางยุโรป ชาวมองโกลได้รับเทคโนโลยีมาจากชาวจีนโดยการมีชัยชนะในทางภาคเหนือของประเทศจีนและโดยการได้รับการว่าจ้างของผู้เชี่ยวชาญด้านจรวดชาวจีนที่เป็นทหารรับจ้างต่อกองทัพมองโกล รายงานจากการต่อสู้ของโมฮิ (Mohi) ในปี 1241 อธิบายถึงการใช้อาวุธจรวดโดย ทหารมองโกล ต่อ พวกแม็กยาร์ (Magyars) เทคโนโลยีจรวดยังแพร่กระจายไปยังประเทศเกาหลีกับศตวรรษที่ 15 "กงล้อฮวาชา" (hwacha) ที่จะปล่อยจรวด "ซิงกิเจียน" (singijeon) นอกจากนี้การแพร่กระจายของเทคโนโลยีจรวดยังได้แพร่เข้ามาในยุโรปที่ได้รับอิทธิพลโดยจักรวรรดิออตโตมัน (Ottomans) ในการบุกโจมตีกรุงคอนสแตนติโนเปิล (Constantinople) ใน ปี 1453 แม้ว่าจะมีโอกาสมากที่พวกออตโตมันเองได้รับอิทธิพลโดยการรุกรานของมองโกลก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่ศตวรรษ ประวัติศาสตร์ของจรวดนั้นได้ถูกเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต นาซา (NASA) กล่าวว่า "จรวดได้ปรากฏอยู่ในวรรณคดีอาหรับใน ค. ศ. 1258 บรรยายถึงการรุกรานของพวกมองโกลในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ในการเข้ายึดครองกรุงแบกแดด" ระหว่างปี 1270 และ 1280, ฮาซาน อัล-รามมาห์ (Hasan al - Rammah) เขียน al - furusiyyah wa al - manasib al - harbiyya (หนังสือเรื่อง ความชำนาญในการขี่ม้าของทหารและอุปกรณ์สงครามอันแยบยล) ซึ่งรวมถึง 107 สูตรดินปืน, 22 ชนิดที่มีสำหรับจรวด ตามที่อาห์หมัด ฮัสซัน (Ahmad Y Hassan) กล่าวอ้าง, สูตรของ อัล-รามมาห์ เป็นมากกว่าวัตถุระเบิดที่เป็นจรวดที่ใช้ในประเทศจีนในเวลานั้น คำศัพท์ที่ใช้โดย อัล รามมาห์ ที่ระบุไว้ว่าประเทศจีนเป็นแหล่งกำเนิดของอาวุธดินปืน เขาได้เขียนเกี่ยวกับ เช่น จรวดและหอกไฟ อิบัน อัล เบทาร์ (Ibn al-Baytar),ชาวอาหรับมาจากสเปนที่ได้อพยพไปยังอียิปต์, ได้ให้ชื่อเรื่องว่า "หิมะของจีน"  เพื่ออธิบายถึงดินประสิว อัล เบทาร์ เสียชีวิตในปี 1248 นักประวัติศาสตร์อาหรับก่อนหน้านี้เรียกดินประสิวว่า "หิมะจีน" และ "เกลือจีน" นอกจากนี้ชาวอาหรับยังใช้ชื่อ "ลูกศรจีน" ในการอ้างถึงจรวด ชาวอาหรับที่ติดต่อกับ "ชาวจีน" ได้มีชื่อเรียกต่าง ๆ สำหรับวัตถุที่เกี่ยวข้องกับดินปืน "ดอกไม้จีน" เป็นชื่อสำหรับดอกไม้ไฟ, ในขณะที่ "หิมะจีน" ถูกกำหนดให้เป็นชื่อของดินประสิวและ "ลูกศรจีน" เป็นชื่อของจรวด ในขณะที่ดินประสิวถูกเรียกว่า "หิมะจีน" โดยชาวอาหรับ, มันถูกเรียกว่า "เกลือจีน" โดยชาวอิหร่าน /ชาวเปอร์เซีย
"จรวด"ได้ชื่อมาจากภาษาอิตาเลียน (Italian) "Rocchetta" (ตัวอย่างเช่น "เจ้าฟิวส์น้อย" ("little fuse")), เป็นชื่อของพลุขนาดเล็กที่สร้างขึ้นโดยมูแรทโทรี (Muratori) ผู้ชำนาญงานชาวอิตาลีในปี 1379
คำว่า "จรวด" มาจากคำภาษาอิตาเลียน "rocchetta" , หมายถึง "กระสวย" หรือ "เดือยหมุนเล็ก ๆ ", เพราะความคล้ายคลึงกันในรูปร่างที่เหมือนกับกระสวยหรือหลอดด้ายใช้สำหรับจับยึดเส้นด้ายเพื่อป้อนเส้นด้ายเข้าสู่กงล้อปั่นด้าย
คอนเรด เคยัสเซอร์ (Konrad Kyeser) ได้อธิบายตำราจรวดที่มีชื่อเสียงในทางทหารของเขาที่ชื่อว่า Bellifortis เมื่อราวปี 1405
ระหว่างปี 1529 และ 1556 คอนเรด ฮัส (Conrad Haas) ได้เขียนหนังสือซึ่งได้อธิบายเกี่ยวกับเทคโนโลยีจรวด, ที่เกี่ยวข้องกับการรวมกันของดอกไม้ไฟและเทคโนโลยีอาวุธ ต้นฉบับนี้ถูกค้นพบในปี 1961, ในบันทึกสาธารณะซีบีอู (บันทึกสาธารณะซีบีอู แวเรียที่ 2 374 ("Varia II 374")) ผลงานของเขาได้กระทำกับทฤษฎีการเคลื่อนที่ของจรวดแบบหลายตอน, ทำการผสมเชื้อเพลิงที่แตกต่างกันสำหรับใช้เป็นเชื้อเพลิงเหลวและได้นำเสนอครีบรูปทรงสามเหลี่ยมและหัวฉีดรูปทรงระฆัง
เป็นเวลากว่าสองศตวรรษ, ที่ผลงานของขุนนางเครือจักรภพ แคซิเมียรซ์ สิมีนอร์วิคซ์ (Kazimierz Siemienowicz) "Artis Magnae Artilleriae Pars prima" ("ศิลปะที่ยอดเยี่ยมของปืนใหญ่, ส่วนแรก" หรือที่เรียกว่า "ศิลปะที่สมบูรณ์ของปืนใหญ่"), ถูกนำมาใช้ในยุโรปเพื่อเป็นคู่มือปืนใหญ่ขั้นพื้นฐาน พิมพ์ครั้งแรกในอัมสเตอร์ดัมในปี 1650 มันถูกแปลเป็นภาษาฝรั่งเศสในปี 1651, เยอรมันในปี 1676 ภาษาอังกฤษและภาษาดัตช์ในปี 1729 และโปแลนด์ในปี 1963 เป็นหนังสือที่เป็นมาตรฐานการออกแบบสำหรับการสร้างจรวด, ลูกไฟ, และอุปกรณ์ทำพลุอื่น ๆ ประกอบไปด้วยบทความขนาดยาวหลายหน้า กล่าวถึงการสร้าง, การผลิต, และคุณสมบัติของจรวด (สำหรับวัตถุประสงค์ทั้งในทางทหารและพลเรือน) รวมทั้งจรวดแบบหลายตอน, แบตเตอรี่ของจรวด, และจรวดที่มีปีกรูปสามเหลี่ยมที่ใช้เพื่อการรักษาทิศทางการทรงตัว (ใช้แทนแท่งสำหรับนำทางธรรมดา)
"ลาการี เฮซัน เซเลบี (Lagari Hasan Çelebi)" เป็นนักบินชาวเติร์กในตำนาน (legendary Ottoman), ตามบัญทึกที่เขียนโดย เอฟวริยา เซเลบี (Evliya Çelebi), ที่ทำให้เที่ยวบินจรวดที่บรรทุกนักบินอวกาศไปด้วยในครั้งนั้นประสบความสำเร็จ เอฟวริยา เซเลบี อ้างว่าว่าในปี 1633 ลาการี เฮซัน เซเลบี ได้ขับจรวดที่มี 7-ปีกใช้ดินปืน 50 okka (140 ปอนด์) จากเซเรเบิร์นนา (Sarayburnu), ณ จุดทางด้านใต้ของพระราชวังโทพคาปิ (Topkapı Palace) ในอิสตันบูล (Istanbul)
ปืนใหญ่จรวดทรงกระบอกโลหะ.
ในปี ค.ศ. 1792 เป็นครั้งแรกที่จรวดใส่ปลอกเหล็กถูกพัฒนาสำเร็จและนำมาใช้โดย ฮีดดะ อาลี (Hyder Ali) และลูกชายของเขา สุลต่านทิพัล (Tipu Sultan), ซึ่งเป็นผู้ปกครองของอาณาจักรแห่งมัยซอร์ในประเทศอินเดียกับบริษัทอินเดียตะวันออกใหญ่ของอังกฤษ กองกำลังในช่วงสงครามแองโกล-มัยซอร์ (Anglo-Mysore Wars) ประเทศอังกฤษนั้นก็กระตือรือร้นสนใจในด้านเทคโนโลยีและการพัฒนาต่อไปในระหว่างช่วงศตวรรษที่ 19 จรวดของมัยซอร์ในช่วงเวลานี้นั้นได้พัฒนาก้าวหน้าไปมากขึ้นกว่าฝ่ายอังกฤษจากที่ได้เคยเห็นก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่เนื่องมาจากการใช้ท่อเหล็กสำหรับการบรรจุเชื้อเพลิงจรวด; สิ่งนี้ช่วยทำให้เกิดแรงผลักดันที่มากขึ้นและระยะทำการยิงที่ไกลขึ้นสำหรับจรวด (ช่วงระยะ 2 กิโลเมตรขึ้นไป) หลังจากความพ่ายแพ้ในที่สุดของทิพัลในสงครามมัยซอร์ครั้งที่สี่ (Fourth Anglo-Mysore War) และการเข้ายึดอาวุธจรวดเหล็กมัยซอร์, พวกเขาเป็นผู้มีอิทธิพลในการพัฒนาจรวดของอังกฤษ สร้างแรงบันดาลใจให้มีจรวดคองกรีฟ (Congreve rocket) ซึ่งถูกนำมาใช้ในเวลาต่อมาในสงครามนโปเลียน
ความแม่นยำของจรวดยุคต้น.
วิลเลียม คองกรีฟ (William Congreve) บุตรชายของผู้ตรวจสอบของกองคลังสรรพาวุธแห่งวัลลิช (the Royal Arsenal, Woolwich), ลอนดอน, กลายเป็นคนที่สำคัญในงานด้านนี้ จากปี 1801 คองกรีฟ วิจัยเกี่ยวกับการออกแบบที่เป็นต้นแบบของจรวดแห่งมัยซอร์ (Mysore rockets) และตั้งอยู่บนโครงการพัฒนาที่เข้มแข็งของห้องปฏิบัติการแห่งคลังสรรพาวุธ คองกรีฟได้จัดทำส่วนผสมเชื้อเพลิงจรวดใหม่และพัฒนาจรวดด้วยท่อเหล็กที่แข็งแกร่งกับหัวจรวดรูปทรงกรวย จรวดคองกรีฟยุคแรกนี้มีน้ำหนักประมาณ 32 ปอนด์ (14.5 กิโลกรัม) กองคลังสรรพาวุธได้แสดงการสาธิตจรวดเชื้อเพลิงแข็งขึ้นในปี ค.ศ. 1805 จรวดได้ถูกนำมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพในช่วงสงครามนโปเลียนและสงครามในปี ค.ศ. 1812 คองกรีฟ ได้ตีพิมพ์หนังสือสามเล่มเกี่ยวกับวิทยาการที่เกี่ยวกับจรวด
จากนั้น การใช้จรวดในทางทหารได้แผ่กระจายไปทั่วซีกโลกตะวันตก ในสงครามบัลติมอร์ (Battle of Baltimore) ในปี ค.ศ. 1814, จรวดที่ใช้ยิงป้อมแมกเฮนรี (Fort McHenry) โดยเรือจรวด (rocket vessel) อันเป็นเรือรบหลวงที่มีชื่อว่า เอระบัส ที่แปลว่า "ม่านควัน" (His (Her) Majesty's Ship, HMS Erebus) นั้น เป็นแหล่งที่มาของแสงเจิดจ้าสีแดงของจรวดที่ได้อธิบายไว้โดยฟรานซิส สกอตต์ คีย์ (Francis Scott Key) ในเดอะสตาร์สแปงเกิลด์แบนเนอร์ จรวดยังถูกนำมาใช้อยู่ในสงครามวอเตอร์ลู
จรวดในยุคแรก ๆ มีความไม่เที่ยงตรงแม่นยำมากนัก โดยที่ไม่ได้ใช้การปั่นหรือ การหมุนของวงแหวนเข็มทิศ (gimballing) ที่เกิดจากแรงผลักดันของจรวดแต่อย่างใดในการเคลื่อนที่ของจรวด พวกมันมีแนวโน้มอย่างมากที่จะเปลี่ยนทิศทางของการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วออกจากเป้าหมายที่ได้ตั้งเป้าเอาไว้ จรวดมิสโซเรียน (Mysorean rockets) ช่วงต้นและช่วงต่อมาของจรวดคองกรีฟ (Congreve rockets) ของอังกฤษนี้ได้ถูกปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นโดยการแนบติดแท่งยาวเข้ากับส่วนท้ายของจรวด (คล้ายกับจรวดขวดในยุคสมัยปัจจุบันนี้) ที่จะทำให้มันเปลี่ยนแปลงแนววิถีทิศทางของการเคลื่อนที่ได้ยากยิ่งขึ้น จรวดคองกรีฟที่ใหญ่ที่สุด เป็นชิ้นส่วนที่มีมวลขนาด 32 ปอนด์ (14.5 กิโลกรัม) ซึ่งมีแท่งยาว 15 ฟุต (4.6 เมตร) แต่เดิมนั้น แท่งยาวถูกติดตั้งอยู่บนด้านข้าง แต่ต่อมาภายหลังเปลี่ยนเป็นติดตั้งอยู่ตรงใจกลางของจรวด, ช่วยลดแรงฉุดรั้งในขณะเคลื่อนที่และช่วยให้จรวดถูกยิงได้อย่างแม่นยำมากขึ้นจากส่วนของท่อยิง
ปัญหาเรื่องความแม่นยำของจรวดได้รับการปรับปรุงอย่างมากในปี 1844 เมื่อวิลเลียม เฮล (William Hale) ได้แก้ไขการออกแบบจรวดเพื่อที่ว่าจรวดจะได้มีเวกเตอร์แรงขับดันขึ้นเล็กน้อย (slightly vectored), ทำให้จรวดเกิดการปั่นหมุนตามแกนของทิศทางการเคลื่อนที่เหมือนกับกระสุน จรวดของเฮลจึงไม่มีความจำเป็นต้องใช้แท่งยาวเพื่อรักษาทิศทางในขณะเคลื่อนที่ของจรวดแต่อย่างใด, ทำให้การเคลื่อนที่ของจรวดมีความคล่องตัวมากขึ้นเนื่องจากแรงต้านของอากาศที่ลดลงแต่ก็ยังห่างไกลจากความแม่นยำมากอยู่ดี
ทฤษฎีของจรวดอวกาศ.
ในตอนต้นของศตวรรษที่ 20 ได้เกิดมีเรื่องราวของการสืบสวนทางวิทยาศาสตร์ขึ้นในประเด็นเกี่ยวกับการเดินทางสำรวจระหว่างดาวนพเคราะห์โดยได้แรงหนุนส่วนใหญ่มาจากแรงบันดาลใจจากนวนิยายโดยนักประพันธ์ เช่น ฌูล แวร์น (Jules Verne) และ เอช. จี. เวลส์ (H.G. Wells) นักวิทยาศาสตร์ได้ยึดถือเอาว่าจรวดเป็นเทคโนโลยีที่สามารถบรรลุเป้าหมายนี้ได้ในชีวิตจริง
ในปี 1903 ครูคณิตศาสตร์แห่งโรงเรียนมัธยมปลายชื่อ คอนสแตนติน ซีออลคอฟสกี (Konstantin Tsiolkovsky) (1857-1935), ได้ตีพิมพ์เผยแพร่บทความในชื่อที่เป็นภาษารัสเซียว่า "Исследование мировых пространств реактивными приборами" (หรือในชื่อภาษาอังกฤษ "The Exploration of Cosmic Space by Means of Reaction Devices") (การสำรวจอวกาศจักรวาลโดยวิธีการของวัสดุอุปกรณ์แห่งแรงปฏิกิริยา) เป็นการทำงานทางวิทยาศาสตร์อย่างจริงจังเป็นครั้งแรกในเรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทางไปในอวกาศ สมการจรวดของซีออลคอฟสกี คือหลักการที่ควบคุมการขับเคลื่อนจรวดที่ตั้งชื่อตามเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา (แม้ว่ามันอาจจะถูกค้นพบก่อนหน้านี้ก็ตาม) เขายังสนับสนุนให้ใช้เชื้อเพลิงสำหรับจรวดคือไฮโดรเจนเหลวและออกซิเจนเหลว, ทำการคำนวณค่าความเร็วไอเสียที่มีค่าสูงสุดของจรวด ผลงานของเขาเป็นหลักการพื้นฐานที่ไม่รู้จักแก่คนภายนอกสหภาพโซเวียต, แต่ภายในประเทศนั้นกลับเป็นแรงบันดาลใจในการค้นคว้าวิจัยของเขาต่อไป มีการทดลองและการก่อตั้งของสมาคมเพื่อการศึกษาเกี่ยวกับการเดินทางในระหว่างดาวเคราะห์ในปี 1924