pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระองค์ประสูติเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2398 ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย พระองค์ทรงได้รับพระราชทานพระนามจากสมเด็จพระราชอัยกีของพระองค์ อาร์ชดัชเชสโซฟี เมื่อปีพ.ศ. 2400 จักรพรรดิและจักรพรรดินีเสด็จพระราชดำเนินไปยังกรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี โดยทรงพาพระองค์ และอาร์ชดัชเชสกิเซล่า พระขนิษฐาเสด็จพระราชดำเนินด้วย โดยระหว่างการเสด็จพระราชดำเนิน พระองค์และพระขนิษฐามีพระอาการประชวรด้วยพระกระยาหารเป็นพิษ และพระนาภีเสีย พระอาการของอาร์ชดัชเชสกิเซล่า พระขนิษฐาทรงดีขึ้น แต่พระองค์มีพระอาการประชวรร้ายแรงขึ้น ทำให้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2400 สิริพระชันษาได้เพียง 2 ชันษา แต่หลังจากสิ้นพระชนม์แล้ว มีการสันนิษฐานว่าพระองค์ไม่ได้ทรงสิ้นพระชนม์ด้วยโรคพระกระยาหารเป็นพิษ และพระนาภีเสีย หากแต่เป็นโรคไข้รากสาดใหญ่ ซึ่งร้ายแรงมากในยุคนั้น
กฎการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์
กฎการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ของเค็พเพลอร์  คือกฎทางคณิตศาสตร์ 3 ข้อที่กล่าวถึงการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ นักคณิตศาสตร์และนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมันชื่อ โยฮันเนิส เค็พเพลอร์ (พ.ศ. 2114–2173) เป็นผู้ค้นพบ
เค็พเพลอร์ได้ศึกษาการสังเกตการณ์ของนักดาราศาสตร์ผู้มีชื่อเสียงชาวเดนมาร์กชื่อทือโก ปราเออ โดยประมาณ พ.ศ. 2148 เค็พเพลอร์พบว่าการสังเกตตำแหน่งของดาวเคราะห์ของบราห์เป็นไปตามกฎง่าย ๆ ทางคณิตศาสตร์
กฎของเค็พเพลอร์ท้าทายดาราศาสตร์สายอริสโตเติลและสายทอเลมีและกฎทางฟิสิกส์ในขณะนั้น เค็พเพลอร์ยืนยันว่าโลกเคลื่อนที่เป็นวงรีมากกว่าวงกลม และยังได้พิสูจน์ว่าความเร็วการเคลื่อนที่มีความผันแปรด้วย ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงความรู้ทางดาราศาสตร์และฟิสิกส์ อย่างไรก็ดี คำอธิบายเชิงฟิสิกส์เกี่ยวกับพฤติกรรมของดาวเคราะห์ก็ได้ปรากฏชัดเจนได้ในอีกเกือบศตวรรษต่อมา เมื่อไอแซก นิวตัน สามารถสรุปกฎของเค็พเพลอร์ได้ว่าเข้ากันกับกฎการเคลื่อนที่และกฎความโน้มถ่วงสากลของนิวตันเองโดยใช้วิชาแคลคูลัสที่เขาคิดสร้างขึ้น รูปจำลองแบบอื่นที่นำมาใช้มักให้ผลผิดพลาด
กฎ 3 ข้อของเค็พเพลอร์.
กฎของเค็พเพลอร์ได้แสดงไว้ข้างล่าง และเป็นกฎที่มาจากกฎของนิวตันที่ใช้พิกัดขั้วศูนย์สุริยะ  formula_1 อย่างไรก็ตาม กฎของเค็พเพลอร์ยังสามารถเขียนอย่างอื่นได้โดยใช้พิกัดคาร์ทีเซียน
รายละเอียดทางคณิตศาสตร์.
กฎข้อที่ 1.
กฎข้อแรกกล่าวว่า “วงโคจรของดาวเคราะห์ทุกดวงเป็นรูปวงรีที่มีดวงอาทิตย์เป็นจุดโฟกัสจุดหนึ่ง"
คณิตศาสตร์ของวงรีเป็นดังนี้
สมการคือ
โดยที่ "p" คือ กึ่งเลตัสเรกตัม (semi latus rectum) และ "ε" คือ ความเยื้องศูนย์กลาง (eccentricity) ซึ่งมีค่ามากกว่าหรือเท่ากับศูนย์ และน้อยกว่าหนึ่ง
เมื่อ "θ"=0° ดาวเคราะห์จะอยู่ที่จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด
เมื่อ "θ"=90°: "r"="p" และเมื่อ "θ"=180° ดาวเคราห์จะอยู่ที่จุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุด:
กึ่งแกนเอกของวงรี "a" คือมัชฌิมเลขคณิตของ "r"min และ "r"max:
กึ่งแกนโทของวงรี "b" คือมัชฌิมเรขาคณิตของ "r"min และ "r"max:
นอกจากนี้ยังเป็นมัชฌิมเรขาคณิตระหว่างกึ่งแกนเอกกับกึ่งเลตัสเรกตัม
กฎข้อที่ 2.
กฎข้อที่ 2 “เส้นตรงที่เชื่อมระหว่างดาวเคราะห์กับดวงอาทิตย์ กวาดพื้นที่เท่า ๆ กันในระยะเวลาเท่ากัน”
กฎนี้รู้จักในอีกชื่อหนึ่งที่ว่ากฎพื้นที่เท่า ซึ่งเป็นผลสืบเนื่องโดยตรงจากกฎการอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงมุม
โปรดดูการการอนุพัทธ์ดังภาพ
การคำนวณมี 4 ขั้นดังนี้
กฎข้อที่ 3.
กฎข้อที่ 3 “กำลังสองของคาบการโคจรของดาวเคราะห์เป็นสัดส่วนโดยตรงกับกำลังสามของกึ่งแกนเอกของวงโคจร” ดังนั้น ไม่เพียงความยาววงโคจรจะเพิ่มด้วยระยะทางแล้ว ความเร็วของการโคจรจะลดลงด้วย การเพิ่มของระยะเวลาการโคจรจึงเป็นมากกว่าการเป็นสัดส่วน
ดังนั้น "P"2·"a"–3 มีค่าเหมือนกันสำหรับดาวเคราะห์ทุกดวงในระบบสุริยะรวมทั้งโลก เมื่อหน่วยหนึ่งถูกเลือก เช่น "P" ที่วัดเป็นปีดาราคติ  และ "a" ในหน่วยดาราศาสตร์ (astronomical unit) "P"2·"a"–3 มีค่า 1 สำหรับดาวเคราะห์ทุกดวงในระบบสุริยะ
ในหน่วยเอสไอ: formula_15
ตำแหน่งในฟังก์ชันของเวลา.
ปัญหาเค็พเพลอร์อนุมานการโคจรวงรีและจุด 4 จุด:
ปัญหาคือการคำนวณพิกัดเชิงขั้ว ("r","ν") ของดาวเคราะห์จากเวลานับตั้งแต่ดาวเคราะห์ผ่านจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด, "t"
formula_24:formula_25 ,
โดย "T" คือคาบการโคจร
Division by "a"²/2 gives Kepler's equation
คูณด้วย (1+ε)/(1−ε) และใส่รากที่สอง จะได้ผลลัพธ์
ในขั้นที่สามนี้เราจะได้ความเชื่อมโยงกันระหว่างเวลากับตำแหน่งในวงโคจร
ขั้นที่สี่คือการคำนวณระยะห่างศูนย์สุริยะ r จากมุมกวาดจริง ν ด้วยกฎข้อแรกของเค็พเพลอร์:
การอนุพัทธ์ (Derivation) กฎของนิวตัน.
การอนุพัทธ์ของกฎเค็พเพลอร์ข้อที่ 2.
where formula_40 is the tangential unit vector, and
So the position vector
is differentiated twice to give the velocity vector and the acceleration vector
Note that for constant distance, formula_45, the planet is subject to the centripetal acceleration, formula_46, and for constant angular speed, formula_47, the planet is subject to the coriolis acceleration, formula_48.
Inserting the acceleration vector into Newton's laws, and dividing by "m", gives the vector equation of motion
Equating component, we get the two ordinary differential equations of motion, one for the radial acceleration and one for the tangential acceleration:
and integrate:
where formula_55 is a constant of integration, and exponentiate:
This says that the specific angular momentum formula_57 is a constant of motion, even if both the distance formula_45 and the angular speed formula_47 vary.
The area swept out from time "t"1 to time "t"2,
depends only on the duration "t"2−"t"1. This is Kepler's second law.
การอนุพัทธ์ของกฎเค็พเพลอร์ข้อที่ 1.
and get
twice:
Substitute into the radial equation of motion
Divide by formula_71
These solutions are
where formula_76 and formula_77 are arbitrary constants of integration. So the result is
Choosing the axis of the coordinate system such that formula_79, and inserting formula_80, gives:
If formula_82 this is Kepler's first law.
กฎเค็พเพลอร์ข้อที่ 3.
เครื่องบินทิ้งระเบิด
เครื่องบินทิ้งระเบิด คือ อากาศยานทางการทหารที่ถูกออกแบบมาเพื่อภารกิจการโจมตีเป้าหมายทางภาคพื้นดินและทางทะเล ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะใช้การปล่อยลูกระเบิดลงมาเพื่อทำลายเป้าหมาย ซึ่งระเบิดที่ถูกทิ้งลงมามีหลากหลายชนิด เช่น ระเบิดนาปาล์ม ระเบิดทำลายบังเกอร์ ระเบิดอัจฉริยะ ระเบิดนิวเคลียร์ เป็นต้น
การจำแนกเครื่องบินทิ้งระเบิด.
เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ถูกออกแบบมาเพื่อทำภารกิจโจมตีระยะไกลด้วยการระดมทิ้งระเบิดใส่จุดยุทธศาสตร์ของเป้าหมาย อย่าง ฐานเสบียง สะพาน โรงงาน อู่ต่อเรือ และเมือง เพื่อสร้างความเสียหายให้กับฝ่ายศัตรู ตัวอย่างสำหรับเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ ไฮง์เคิล เฮ 177 เอฟโร แลนด์แคสเตอร์ บี-17 ฟลายอิงฟอร์เทรส บี-24 ลิเบอร์เรเตอร์ บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส บี-36 บี-47 บี-52 สตราโตฟอร์เทรส เจเนรัล ไดนามิกส์ เอฟ-111 เปตล์ยากอฟ พี-8 ตูโปเลฟ ตู-16 ตูโปเลฟ ตู-160 ตูโปเลฟ ตู-95 ซีอาน เอช-6 ฟาร์แมน เอฟ220 พิอาจิโอ พี.108 และนากาจิมะ จี8เอ็น
เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธวิธีเป็นเครื่องบินที่มีขนาดเล็กกว่าซึ่งทำหน้าที่ในระยะที่ใกล้ โดยทั่วไปแล้วจะทำงานร่วมกับทหารราบบนพื้นดิน บทบาทนี้มีเครื่องบินหลายแบบที่ถูกสร้างออกมา ในปัจจุบันเครื่องบินทางทหารลำใดๆ ก็ตามที่ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์จะถูกจัดว่าเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธวิธี
เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโดได้ถูกออกแบบมาเพื่อการปล่อยตอร์ปิโดจากเครื่องบินลงน้ำพุ่งโจมตีเรือรบ ตัวอย่างของเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ แฟร์รี่ย์ ซอร์ดฟิช บริสตอล โบฟอร์ด นากาจิมะ บี5เอ็น นากาจิมะ บี6เอ็น ดักลาส ทีบีดี ดิวาสเตเตอร์ กรัมแมน ทีบีเอฟ อเวนเจอร์ และไฮง์เคิล เฮ 115
เครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินหรือ"เครื่องบินสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้"ถูกออกแบบมาเพื่อบินตระเวนอยู่เหนือสมรภูมิรบและเข้าโจมตีเป้าหมายทางยุทธวิธี อย่าง รถถัง เบี่ยงความสนใจของทหารราบ เป็นต้น ตัวอย่างของเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ เคอร์ทิสส์ เอ-12 ชิครา ดักลาส เอ-1 สกายเรเดอร์ เอ-10 ธันเดอร์โบลท์ 2 เฮนเชล เอชเอส 129 บริสตอล โบไฟต์เตอร์ มิตซูบิชิ บี5เอ็ม อิลยูชิน อิล-2 ซุคฮอย ซู-25 เบรดา บีเอ88 และเบรเกต์ 693
เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดได้ถูกออกแบบมาเพื่อบินดำดิ่งทิ้งระเบิดใส่เป้าหมาย อย่าง เรือรบ ตัวอย่างของเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ ยุงเคิร์ส ยู 87 ไอจิ ดี3เอ โยโกซูกะ ดี4วาย ดักลาส เอสบีดี ดอนท์เลสส์ เคอร์ทิสส์ เอสบี2ซี เฮลไดเวอร์ ลัวร์-นีเออร์ปอร์ต แอลแอ็น.401 เปตล์ยากอฟ พี-2
เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด (หรือเครื่องบินขับไล่ทางยุทธวิธี เครื่องบินจู่โจม และเครื่องบินโจมตี) เป็นเครื่องบินทางทหารที่มีหลากหลายบทบาทซึ่งสามารถทำการโจมตีได้ทั้งแบบอากาศสู่อากาศและอากาศสู่พื้น เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดจำนวนมากถูกออกแบบมาให้เข้าต่อสู้ทางอากาศได้ในทันทีหลังจากที่โจมตีเป้าหมายบนพื้นดินแล้ว เครื่องบินต่อสู้หลายบทบาทในปัจจุบันถูกออกแบบให้ทำหน้าที่ได้อย่างหลากหลายมากขึ้นเนื่องจากงบประมาณที่จำกัดและพวกมันก็มักจะมีประโยชน์มาก ตัวอย่างเช่น เอฟ-4 แฟนทอม 2 เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล เอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท ซุคฮอย ซู-34 มิราจ 2000 พานาเวีย ทอร์นาโด เฉิงตู เจ-10 และเซียน เจเอช-7
เครื่องบินทิ้งระเบิดหลากบทบาท ตัวอย่างของเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ แฟร์รี่ย์ บาราคูด้า นอร์ทอเมริกัน เอ-36 อาพาชี ไอจิ บี7เอ
เครื่องบินทิ้งระเบิดเกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกับเครื่องบินขับไล่ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในตอนแรกนั้นมันถูกใช้เพื่อทิ้งระเบิด มันถูกใช้โดยอิตาลีเมื่อพวกเขาทำการรบที่ลิเบียในปีพ.ศ. 2454 เมื่อปีพ.ศ. 2455 นักบินของกองทัพอากาศบัลแกเรียชื่อคริสโต ทอปรัคชิฟได้แนะนำให้มีการใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดในตำแหน่งของตุรกี ร้อยเอกเพโทรฟได้พัฒนาแนวคิดและได้สร้างต้นแบบออกมามากมายโดยใช้ระเบิดที่แตกต่างกันไปและเพิ่มความจุ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคมพ.ศ. 2455 ผู้สังเกตการณ์ชื่อโพรแดน ทารัคชิฟได้ทิ้งระเบิดสองลูกใส่ทางรถไฟของตุรกีโดยใช้เครื่องอัลบาทรอส เอฟ.2 ที่บินโดยราดัล มิคอฟ
หลังจากการทดสอบหลายครั้งเพโทรฟก็ได้สร้างแบบสุดท้ายออกมา มันมีระบบอากาศพลศาสตร์ หางรูปทรง X และชนวนจุดระเบิด รุ่นดังกล่าวถูกใช้อย่างกว้างขวางโดยกองทัพอากาศบัลแกเรียในช่วงการโอบล้อมเออริน แบบสำเนาถูกขายให้กับเยอรมนีและระเบิดก็ถูกผลิตออมาเป็นจำนวนมากในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ระเบิดนั้นมีน้ำหนัก 6 กิโลกรัม เมื่อมันกระทบเป้าหมายจะสร้างรัศมีกว้าง 4-5 เมตรและหลุมที่ลึกลงไปประมาณ 1 เมตร
เยอรมันใช้เรือเหาะเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดเพราะพวกมันมีพิสัยและความจุที่มากพอจะไปถึงอังกฤษได้ ด้วยความก้าวหน้าในการออกแบบเครื่องบินและอุปกรณ์ พวกมันได้เข้าร่วมกับเครื่องบินปีกสองชั้นที่มีขนาดใหญ่กว่า ซึ่งสามารถทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ได้โดยเฉพาะในตอนกลางคืน การทิ้งระเบิดส่วนใหญ่ยังคงเป็นผลงานของเครื่องบินปีกสองชั้นเครื่องยนต์เดียวพร้อมลูกเรือหนึ่งหรือสองคน พวกเขาจะบินเพื่อทิ้งระเบิดในระยะสั้นเพื่อเข้าโจมตีแนวข้าศึกและส่วนที่ห่างจากตัวเมือง
เครื่องบินทิ้งระเบิดสี่เครื่องยนต์ลำแรกเป็นของรัสเซีย มันถูกสร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2457 และถูกใช้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เมื่อสงครามโลกจบลงสหราชอาณาจักรได้รวบรวมเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนักพร้อมความมุ่งมั่นที่จะเข้าโจมตีอุตสาหกรรมของเยอรมนี แต่สงครามก็จบลงเสียก่อน
ในอดีตเครื่องบินทิ้งระเบิดเป็นเครื่องบินที่ไม่เหมือนกับเครื่องบินแบบอื่นๆ และมักมันรูปร่างที่ใหญ่โตกว่าเครื่องบินอื่นๆ สิ่งนี้ก็เพราะมันต้องมีเครื่องยนต์จำนวนมากเพื่อบรรทุกระเบิด มันส่งผลให้เกิดเครื่องบินที่ใหญ่ขึ้นมาก เป็นเครื่องบินที่เหมาะกับบทบาท
ด้วยข้อจำกัดของกำลังเครื่องยนต์และความแม่นยำ เครื่องบินทิ้งระเบิดจึงถูกออกแบบมาเพื่อจุดประสงค์ใดจุดประสงค์หนึ่ง สิ่งนี้เริ่มขึ้นในสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งแบ่งออกเป็นดังนี้
เครื่องบินทิ้งระเบิดมีอาวุธสำหรับป้องกันตนเองจากเครื่องบินของข้าศึกเท่านั้น มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อทำการต่อสู้กับเครื่องบินลำอื่น เหตุผลหลักนั้นก็เพราะว่ามันเชื่องช้าและมีขนาดใหญ่ ถึงแม้ว่าบางแบบจะมีขนาดเล็กเพื่อใช้เป็นเครื่องบินขับไล่แบบพิเศษ เครื่องบินโจมตีมีขนาดเล็กกว่า เร็วกว่า และรวดเร็วกว่า แต่เมื่อติดอาวุธสำหรับโจมตีภาคพื้นดินมันก็ด้อยกว่าเครื่องบินขับไล่ เครื่องบินโจมตีอาจขนอาวุธอากาศสู่อากาศ แต่โดยปกติจะเป็นอาวุธนำวิถีด้วยอินฟราเรดเพื่อป้องกันตัวเอง
เมื่อเริ่มสงครามเย็นเครื่องบินทิ้งระเบิดนั้นมีหน้าที่เพียงแค่บรรทุกระเบิดนิวเคลียร์ไปทิ้งใส่ศัตรและมีบทบาทในทฤษฏียับยั้ง  ด้วยการปรากฏตัวของขีปนาวุธนำวิถี เครื่องบินทิ้งระเบิดได้เปลี่ยนไปเพื่อหลบหลีกการเข้าสกัดกั้น การบินด้วยความเร็วสูงและความสูงกลายมาเป็นสิ่งสำคัญเพื่อหลบจากการตรวจจับและโจมตี บางแบบอย่างอิงลิช อิเลคทริก แคนเบอร์ราสามารถบินได้เร็วหรือสูงกว่าเครื่องบินขับไล่ในสมัยเดียวกัน ขีปนาวุธพื้นสู่อากาศเป็นภัยคุกคามต่อเครื่องบินที่บินสูง และเครื่องบินทิ้งระเบิดก็ต้องบินเร็วในระดับต่ำแทนเพื่ออยู่ใต้การป้องกันทางอากาศ เพราะว่าระเบิดเป็นแบบที่ไม่เหมือนเก่าพวกมันจึงไม่ต้องบินเหนือเป้าหมายเพื่อทิ้งระเบิด แต่จะทำการยิงและหันกลับเพื่อหนีแรงระเบิดแทน เครื่องบินที่ใช้นิวเคลียร์จะทำจากเหล็กล้วนๆ หรือสีขาวเพื่อหลีลเลี่ยงผลกระทบ
การพัฒนาเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์เริ่มหยุดลงในช่วงท้ายของสงครามเย็นเพราะว่าราคาและขีปนาวุธข้ามทวีปซึ่งดีกว่า โครงการเอ็กซ์บี-70 วัลคีรีของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ถูกยกเลิกเพราะเหตุผลดังกล่าวในต้นปีพ.ศ. 2503 และต่อมาก็มีบี-1 แลนเซอร์และบี-2 สปิริทเข้าประจำการไม่นานกลังจากปัญหาทางการเมืองและการพัฒนาที่ยืดเยื้อ ราคาที่สูงหมายถึงมีจำนวนน้อยที่ถูกสร้างออกมาและบี-52 ยังคงถูกใช้ต่อไปในศตวรรษที่ 21 เช่นเดียวในในทางโซเวียตใช้ทิวโปเลฟ ทู-22เอ็มในปีพ.ศ. 2513 แต่โครงการมัค 3 ของพวกเขาก็ล้มเหลว มัค 2 ทิวโปเลฟ ทู-160 ถูกสร้างออกมาในจำนวนที่น้อยมาก ทำให้ทิวโปเลฟ ทู-16 และทิวโปเลฟ ทู-95 รุ่นก่อนหน้ายังคงถูกสร้างต่อจนถึงศตวรรษที่ 21 ในขณะเดียวกันกองกำลังเครื่องบินทิ้งระเบิดของสหราชอาณาจักรก็มาถึงจุดจบด้วยการถูกเลิกใช้ มีเพียงประเทศเดียวที่ใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ในปัจจุบัน นั่นก็คือสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งมีเครื่องทู-16 จำนวนมาก
ในกองทัพอากาศปัจจุบันความแตกต่างระหว่างเครื่องบินทิ้งระเบิด เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด และเครื่องบินทิ้งระเบิดเริ่มไม่ชัดเจน เครื่องบินโจมตีมากมายดูเหมือนเครื่องบินขับไล่มักทำการทิ้งระเบิดด้วยความสามารถเพียงเล็กน้อยในการต่อสู้ทางอากาศ อันที่จริงแล้วคุณภาพการออกแบบที่สร้างประสิทธิภาพให้กับเครื่องบินนั้นสร้างความแตกต่างจากเครื่องบินครองความเป็นจ้าวอากาศ ในทางตรงกันข้ามเครื่องบินขับไล่จำนวนมากอย่างเอฟ-16 มักถูกใช้ขนระเบิดถึงแม้ว่าจะถูกออกแบบมาเพื่อทำการต่อสู้ทางอากาศก็ตาม อาจเป็นไปได้ที่ในปัจจุบันความแตกต่างที่มากที่สุดคือด้านพิสัย เครื่องบินทิ้งระเบิดมักมีระยะทำการไกลในขณะที่เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดและเครื่องบินโจมตีมีขอบเขตในการบินที่จำกัดในสมรภูมิ แต่ข้อแตกต่างนั้นก็ไม่แน่ชัดเพราะว่าเครื่องบินมากมายสามารถทำการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศได้เพื่อเพิ่มระยะในการทำการ
แผนของสหรัฐฯ และรัสเซียสำหรับกองกำลังเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ยังคงเป็นเพียงโครงการในแผ่นกระดาษ และการเมืองกับทุนก็ทำให้พวกมันดูเหมือนจะเกิดขึ้นในอนาคต ในสหรัฐฯ มีแผนในปัจจุบันที่จะให้กองเครื่องบินทิ้งระเบิดยังคงอยู่ในประจำการจนถึงปีพ.ศ. 2563 พร้อมกับเครื่องบินทิ้งระเบิดรุ่นใหม่ที่จะเข้ามาแทนที่ในปีพ.ศ. 2561
ทรัพยากรสิ้นเปลือง
ทรัพยากรสิ้นเปลือง  คือ ทรัพยากรที่ใช้แล้วหมดไป ธรรมชาติไม่สามารถสร้างขึ้นมาใหม่เพื่อทดแทนของเก่าที่หมดไปเองได้ เช่น ป่าไม้ น้ำมัน สัตว์ป่า เป็นต้น
การเสนอขายหุ้นใหม่แก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรก
การเสนอขายหุ้นใหม่แก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรก ( ย่อ: IPO) เป็นการเปิดขายหุ้นครั้งแรกของบริษัทเอกชนสู่สาธารณชน โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้บริษัทหาทุนเพื่อขยายกิจการ หรือเพื่อกระจายการถือครองหุ้นให้ประชาชนทั่วไป โดยนำไปจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์
ร.ล.จักรีนฤเบศร
เมนโลพาร์ก
เมนโลพาร์ก  เป็นเมืองในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ในเคาน์ตีแซนแมทีโอ ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ตามสัมมะโนประชากร 2543 มีประชากร 30,785 คน เมืองเมนโลพาร์กตั้งอยู่ละติจูด 37°29' เหนือ ลองจิจูด 122°9' ตะวันออก
เมนโลพาร์กเป็นสถานที่ก่อตั้งของกูเกิล
เมนโลพาร์ก (มลรัฐแคลิฟอร์เนีย)
เมนโลพาร์ก (แก้ความกำกวม)
เมนโลพาร์ก สามารถหมายถึง
นิตยสารฟอร์จูน
ฟอร์ชูน
ฟอร์ชูน (Fortune) เป็นนิตยสารธุรกิจจัดพิมพ์โดยไทม์ ก่อตั้งโดยเฮนรี ลูซ (Henry Luce) ในปีค.ศ. 1930 ปัจจุบันมีเว็บไซต์อยู่ที่ CNNMoney.com
ฟอร์ชูนมีคู่แข่งหลักคือนิตยสารฟอบส์ และบิซิเนสวีก ฟอร์ชูนยังเป็นที่รู้จักที่มีการจัดทำรายชื่อบริษัทประจำปี ได้แก่
นิตยสารฟอร์ชูน
กาสิโน
กาสิโน  เป็นสถานบันเทิงที่มีกิจกรรมการพนันเป็นกิจกรรมหลัก โดยปกติแล้วกาสิโนมักจะสร้างร่วมกับโรงแรม, ร้านอาหาร, แหล่งชอปปิง หรือบางครั้งกาสิโนจะสร้างอยู่บนเรือนำเที่ยว ปัจจุบันมีกาสิโนมากกว่า 4,750 แห่งทั่วโลก
คำว่า "casino" มาจากภาษาอิตาลี อ่านว่า "กาซีโน" แปลว่าบ้านพักหลังเล็กใช้สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ (casa = บ้าน) ซึ่งต่อมาได้มีการนำมาใช้ในสถานที่ที่เล่นการพนัน
กาสิโนในประเทศไทย.
ปัจจุบันในไทยไม่มีกาสิโนอย่างถูกกฎหมาย ซึ่งในอดีตเคยมีบ่อนถูกกฎหมายเปิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 2 จนกระทั่งในสมัยรัชกาลที่ 5 เนื่องด้วยปัญหาประชาชนติดการพนัน ได้มีการยกเลิกบ่อนการพนัน จาก 403 ตำบล เหลือ 9 ตำบล และในสมัยรัชกาลที่ 6 ได้มีการประกาศปิดบ่อนทั่วประเทศในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2460
ในปี 2551 สมัคร สุนทรเวชนายกรัฐมนตรีประเทศไทยได้มีการกล่าวว่า "ถ้าได้เป็นนายกครบ 4 ปีจะมีการเปิดคาสิโนในประเทศไทยใน 5 จังหวัดท่องเที่ยว" ซึ่งทางดร. เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง ได้มีการเขียนค้านในหนังสือพิมพ์ว่าการเปิดกาสิโนในไทยจะก่อให้เกิดปัญหามากขึ้น ซึ่งรวมถึงปัญหาการซักฟอกเงินที่เป็นปัญหาในหลายประเทศ
ในบางมุมมองกลับบอกว่า การเปิดบ่อนกาสิโนในประเทศไทยจะได้ประโยชน์มากกว่า เพราะไม่ว่าจะยังไงก็ตามก็จะมีคนเล่นการพนันอยู่ดี และเงินเหล่านี้ก็จะไปอยู่กับกลุ่มคนที่มีอำนาจหรือไม่ก็นายทุนผู้มีอิทธิพล อีกทั้งประเทศเพื่อนบ้านก็เปิดกาสิโนหมดแล้ว เงินจำนวนไม่น้อยที่ไหลออกนอกประเทศ ประชาชนในประเทศไทยไม่ได้รับผลประโยชน์ใด ๆ เป็นมุมมองเดียวกันกับที่รัฐบาลที่นำเอา หวยใต้ดิน มาสร้างเป็น หวยบนดิน ทำให้มีเม็ดเงินจำนวนมากมายมหาศาลมาพัฒนาการศึกษา เก็บรายได้เข้ารัฐแทนที่จะไปอยู่ในมือเจ้ามือผู้มีอิทธิพล
เอริก ชมิดต์
เอริก เอเมอร์สัน ชมิดต์ (Eric Emerson Schmidt) (เกิด 27 เมษายน พ.ศ. 2498 ที่วอชิงตัน ดี.ซี.) เป็นผู้บริหารบริษัทกูเกิล และอดีตคณะกรรมการผู้บริหาร ของบริษัทแอปเปิล และยังคงเป็นกรรมการมหาวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน
เอริกเกิดเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2498 ที่วอชิงตัน ดี.ซี. หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนยอร์กทาวน์ไฮสคูล ในรัฐเวอร์จิเนีย เขาได้รับการศึกษาในระดับปริญญาตรีจาก มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า และศึกษาต่อระดับปริญญาโทและเอกจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
รถไฟ วี 150
ฮวนนิโต รูบิลลาร์
ฮวนนิโต รูบิลลาร์ (Juanito Rubillar) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ที่เมืองมาตี จังหวัดดาเวา ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 65 ครั้ง ชนะ 46 (น็อค 22) เสมอ 7 แพ้ 12
รูบิลลาร์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 เสมอกับ รามิล จิเวโร ที่ ฟิลิปปินส์ การชกในช่วงแรกในฟิลิปปินส์นั้น รูบิลลาร์ชกชนะและเสมอ ไม่แพ้ใคร มาแพ้เป็นครั้งแรกเมื่อมาชกในไทยใน พ.ศ. 2541 แพ้น็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ยก 4 จากนั้น มาชกกับพงษ์สักดิ์เล็กอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้ รูบิลลาร์เป็นฝ่ายแพ้คะแนน จากนั้น มาชกแพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 9 แพ้คะแนน ฟ้าสั่ง ป.พงษ์สว่าง แพ้คะแนน สุรชัย แสงมรกต ต่อมา รูบิลลาร์ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBCเมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2542 ซึ่งรูบิลลาร์เป็นฝ่ายชนะน็อค ร็อกกี้ พัลมา ยก 4 ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBFเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ที่อังกฤษ ปรากฏว่ารูบิลลาร์เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โซลานี เปเตโล ไม่ได้แชมป์
รูบิลลาร์ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน คิม จินโฮ ที่ฟิลิปปินส์ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ไปชกนอกรอบที่ฮาวาย ชนะคะแนน ยูกิ ฮาชิคูชิ และชกป้องกันแชมป์เงาได้ 2 ครั้ง รวมทั้งชกชนะน็อค ฟ้าสั่ง ป.พงษ์สว่างด้วย รูบิลลาร์ได้ชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ที่เม็กซิโก ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฮอร์เก อาร์เช ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBCเมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าเสมอโดยกับเทคนิคกับโจมา แกมบัว หลังจากที่แกมบัวแตกเพราะถูกหัวชนในยกที่ 3 จนชกต่อไม่ได้ จากนั้น รูบิลลาร์ยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่องและชนะรวด มีเสมอเพียงครั้งเดียว จนได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC อีกครั้งเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2547 แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฮอร์เก อาร์เชไปอีก
รูบิลลาร์ยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่องและชกชนะรวด จนได้ชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC อีกเมื่อ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แต่ก็แพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชาไปอีก จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง ชนะน็อค อีร์ฟาน โอกาห์ ยก 7 ที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก็ขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ชนะคะแนน โอมาร์ นีโน โรเมโร ที่เม็กซิโก จากนั้นจึงขึ้นชิงแชมป์โลกเมื่อ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 แพ้น็อค เอ็ดการ์ โซซา ยก 7 ที่เม็กซิโกไม่ได้แชมป์อีก รูบิลลาร์ได้ขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC อีกครั้งเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2552 คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค โอมาร์ นีโน โรเมโร ที่เม็กซิโก
หลังจากนั้น รูบิลลาร์ยังมีโอกาสชิงแชมป์อีกหลายครั้ง โดยได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 แพ้น็อค จิโอวานนี่ เซกูรา ยก 6 ที่เม็กซิโก จากนั้น ได้ครองแชมป์ WBC Continental Americas เมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ชนะคะแนน โฮเซ กัวดาลูเป มาร์ติเนซ ที่เม็กซิโก ต่อมาใน พ.ศ. 2553 รูบิลลาร์ไปชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท IBO ที่แอฟริกาใต้ถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกไปชิงแชมป์ที่ว่างเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 แพ้คะแนน เฮกกีเอ บุดเลอร์ รูบิลลาร์ขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มืออีกครั้งเมื่อ 19 มิถุนายน ปีเดียวกัน แต่ก็แพ้คะแนนบุดเลอร์ไปอีก หลังจากนั้น รูบิลลาร์ชกแพ้รวด โดยได้ชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน ออสการ์ อบารา ที่เม็กซิโก ชิงแชมป์ WBO Latino รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนนโดยเทคนิค เดวิด กุยยาโน ที่สหรัฐ รูบิลลาร์ขึ้นชกคร้งล่าสุดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ที่สหรัฐ ชนะน็อค บาซีโญ เนียเวส ยก 5 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
ฮวนนิโต้ รูบิลล่าร์
รูดี อีดาโน
รูดี้ อีดาโน่ (Rudy Idanio) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2509 สถิติการชก 81 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 13) เสมอ 10 แพ้ 38
อีดาโน่ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 18 กรกฎาคมพ.ศ. 2530 เสมอกับ ลิตเติล ตีโมตีโอ จากนั้น ขึ้นชกแพ้บ้างชนะบ้าง จน 19 ธันวาคม พ.ศ. 2535 จึงได้เดินทา งไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทที่ว่าง ที่เกาหลีใต้ ซึ่งอีดาโน่เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ คิม จินโฮ ยก 8 หลังจากนั้น อีดาโน่ขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และได้เดินทางมาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536 แพ้คะแนน เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์ หลังจากนั้น ได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF กับคิม จินโฮอีกครั้ง ซึ่งอีดาโน่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนอีก จากนั้น อีดาโน่ได้ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทที่ว่างเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2537 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โจมา แกมบัว ไม่ได้แชมป์
อีดาโน่ยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องและมาชกในไทย แพ้คะแนน สุรชัย แสงมรกตสองครั้ง ชนะน็อค วันพิเชษฐ์ สิงห์ตาลเดี่ยว ยก 10 แพ้คะแนน เอกภพ ผลเจริญ ก่อนจะได้ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBU เมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ปรากฏว่าแพ้น็อคสุรชัย แสงมรกต ยก 2 ไม่ได้แชมป์ ต่อมาได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF ที่ว่างเมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน มงคล จ.เจริญจากนั้นได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท IBO ที่อังกฤษ ปรากฏว่าทำได้แค่เสมอกับสกอตตี้ โอลสันเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2539
จากนั้น อีดาโน่มาชกชนะคะแนนฟ้าใหม่ ศักดิ์กรีรินทร์ และจากนั้นได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อขึ้นชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะน็อต เอกปง ไนโต ยก 5 เมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 จากนั้นมาชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBU เมื่อ 18 เมษายน พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 8 และมาชกนอกรอบในไทย แพ้คะแนน มาพิชิต อุทัยเทวี และพะเนียง พูนธรัตน์ ก่อนจะเสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้คะแนน ลีโอ รามิเรซไปเมื่อ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2540 หลังจากนั้น อีดาโน่ยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องแต่ชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งแพ้คะแนนฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ด้วย อีดาโน่ขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2542 แพ้น็อค ฮิเดยาสุ อิชิฮาระ ยก 4 จากนั้นก็แขวนนวมไป
กรมพระเทพามาตย์ (นกเอี้ยง)
กรมพระเทพามาตย์ (สวรรคต: 7 มีนาคม พ.ศ. 2317) มีพระนามเดิมว่า เอี้ยง หรือ นกเอี้ยง เป็นพระราชชนนีในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี สันนิษฐานว่าแต่เดิมพระองค์มีพื้นเพเป็นชาวจังหวัดเพชรบุรีและอาจมีเชื้อสายจีน พระองค์สมรสกับหยง แซ่แต้ วานิชชาวแต้จิ๋ว มีบุตรคนหนึ่งชื่อ สิน ที่ต่อมาได้ครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
หลังสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีขึ้นครองราชย์ ในปี พ.ศ. 2312 ก็ทรงสถาปนานกเอี้ยงพระราชชนนีขึ้นเป็น กรมพระเทพามาตย์ ตามพระราชประเพณี ล่วงมาได้ปี พ.ศ. 2317 กรมสมเด็จพระเทพามาตย์ได้ประชวรพระยอดอัคเนสัน (ฝีชนิดหนึ่ง) และสวรรคตในเวลาต่อมา
ก.ศ.ร. กุหลาบ เป็นบุคคลแรก ๆ ที่ระบุว่ากรมพระเทพามาตย์ มีนามเดิมว่า "เอี้ยง" หรือ "นกเอี้ยง" แต่กลับไม่ปรากฏพระนามใน "อภินิหารบรรพบุรุษ" ส่วนใน "ประวัติเจิ้งเจา" ของสือเอ้อเหมยจี เรียกว่า "ลั่วยั้ง" หรือ "นางนกยาง"
ส่วนนิธิ เอียวศรีวงศ์ ว่า พระนามจริงของพระองค์ว่ากระไร ยังไม่มีทางสอบสวนได้แน่ชัดเลยจนบัดนี้
พระชนมชีพตอนต้นและครอบครัว.
กรมพระเทพามาตย์ สันนิษฐานว่าเป็นธิดาของขุนนางในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา และคาดว่าหากจริงก็คงเป็นตระกูลใหญ่พอสมควร พระองค์มีพระขนิษฐาที่ปรากฏนามพระองค์หนึ่งชื่อ อั๋น หรือ ฮั้น (ต่อมาได้รับการสถาปนาอิสริยยศเป็นกรมหลวงเทวินทรสุดาในสมัยกรุงธนบุรี) เรื่องราวเกี่ยวกับพระชาติกำเนิดนั้น พระสังฆราชปาลเลอกัวซ์  ได้ระบุไว้ว่าพระองค์เป็นคนไทย แต่ฟร็องซัว ตุรแปง  นักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศสระบุว่าพระองค์เป็นคนจีน ซึ่งสอดคล้องกับ ก.ศ.ร. กุหลาบ ที่ได้ระบุว่านกเอี้ยงมีแซ่เดิมว่า "โหงว"  ซึ่งเป็นแซ่เดียวกันกับพระวิชัยวารี (หลิน แซ่โหงว) ขุนนางจีนในสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และยังให้ข้อมูลต่อว่านกเอี้ยงเป็นชาวบ้านแหลม แขวงเมืองเพชรบุรี และอาจเป็นเครือญาติกับพระยาเพชรบุรี (เรือง) ซึ่งดำรงตำแหน่งในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ที่เป็นบิดาของพระยาสวรรคโลกต้นสกุลบุญ-หลง พลางกูร และกรีวัตร
ส่วนข้อสันนิษฐานว่าพื้นเพเดิมของพระองค์ตั้งอยู่แถบบ้านแหลม เมืองเพชรบุรี ปรากฏในหนังสือปฐมวงศ์ที่ระบุไว้ว่า "มารดาพระยาตากสินที่หนีพม่าไปอยู่บ้านแหลมแขวงเมืองเพชรบุรี..." และคงย้ายเข้ามาอาศัยในกรุงศรีอยุธยาเป็นเวลาช้านาน ดังปรากฏในหนังสือปฐมวงศ์ ฉบับของ ก.ศ.ร. กุหลาบ ซึ่งระบุเรื่องราวของนกเอี้ยงและสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทเมื่อครั้งยังเป็น นายสุดจินดา (บุญมา) ไว้ว่า "...เป็นคนรู้จักคุ้นเคยกันมาช้านานแต่ยังอยู่ในกรุงมาด้วยกัน..."
ทั้งนี้พระองค์เป็นญาติของพระเจ้าหลานเธอ เจ้ารามลักษณ์ กรมขุนอนุรักษ์สงคราม (พระนามเดิมว่า บุญมี) ด้วยพึงสังเกตว่าสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีโปรดเกล้าให้เจ้ารามลักษณ์กำกับเมืองเพชรบุรี