pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ราว ค.ศ. 190 เฉิน กง เข้าสวามิภักดิ์เฉา เชา/โจโฉ เวลานั้น ขุนศึกทั่วแว่นแคว้นรวมกำลังกันมาปราบทรราชต่ง จั๋ว/ตั๋งโต๊ะ ซึ่งจับพระมหากษัตริย์หลิว เสีย (劉協) หรือหองจูเหียบ เป็นองค์ประกันอยู่ในนครลั่วหยาง/ลกเอี๋ยง (洛阳) ผลงานสำคัญของเฉิน กง ในช่วงที่รับใช้เฉา เชา นั้น คือ เมื่อ ค.ศ. 193 เขาใช้ยุทธวิธีทางทูตพิชิตหยั่นโจว (兖州) ซึ่งอยู่ภาคตะวันตกของมณฑลชานตงในปัจจุบัน นับเป็นการวางรากฐานให้เฉา เชา เข้าสู่อำนาจในเวลาถัดมา
ใน ค.ศ. 194 ระหว่างที่เฉา เชา นำทัพออกปราบปรามเถา เชียน/โตเกี๋ยม (陶謙) ที่สฺวีโจว/ชีจิ๋ว (徐州) ซึ่งอยู่ทางภาคเหนือของมณฑลเจียงซู (江苏省) ในปัจจุบัน เฉิน กง และสหาย คือ จาง เหมี่ยว/เตียวเมา (張邈) ได้หนีไปเข้ากับลฺหวี่ ปู้/ลิโป้ ขุนศึกคู่แข่งของเฉา เชา
ด้วยความช่วยเหลือของเฉิน กง และจาง เหมี่ยว ลฺหวี่ ปู้ สามารถยึดหยั่นโจวได้อย่างรวดเร็ว เฉา เชา จึงรีบยกทัพกลับมาล้อมลฺหวี่ ปู้ ที่ผูหยาง (濮陽) รบรากว่าร้อยวัน ไม่รู้แพ้ชนะ เผอิญเกิดทุพภิกขภัย ลฺหวี่ ปู้ จึงทิ้งที่มั่นไปอาศัยร่มโพธิ์ร่มไทรของหลิว เป้ย์/เล่าปี่ (劉備) ที่เซี่ยพี (下邳) ปัจจุบันคือ พีโจว (邳州) มณฑลเจียงซู
ใน ค.ศ. 196 ลฺหวี่ ปู้ หักหลังหลิว เป้ย์ โดยยึดเมืองเซี่ยพี ประกาศตัวเป็นเจ้าเมือง แล้วส่งหลิว เป้ย์ ไปอยู่เมืองเสี่ยวเพ่ย์/เสียวพ่าย (小沛) ซึ่งอยู่ใกล้เคียง
ใน ค.ศ. 198 ลฺหวี่ ปู้ ยกทัพโจมตีหลิว เป้ย์ เป็นเหตุให้หลิว เป้ย ขอความช่วยเหลือจากเฉา เชา และเฉา เชา นำทัพมาปราบลฺหวี่ ปู้ ยังเมืองเซี่ยพี ครั้นกองทัพของเฉา เชา มาถึงเผิงเฉิง (彭城) ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของเซี่ยพี และปัจจุบันคือ สฺวีโจว (徐州) มณฑลเจียงซูนั้น เฉิน กง แนะให้ลฺหวี่ ปู้ ชิงโจมตีเฉา เชา ก่อน แต่ลฺหวี่ ปู้ ฟังคำเมีย นิ่งรอให้เฉา เชา รุก ทว่า เมื่อเปิดศึกกันแล้วมีแต่จะแพ้ ลฺหวี่ ปู้ พยายามจะตีฝ่าวงล้อมออกไปก็ไม่เป็นผล จึงคิดจะจำนนต่อเฉา เชา แต่เฉิน กง ห้ามไว้
หลังล้อมลฺหวี่ ปู้ ไว้ในเมืองเซี่ยพีกว่าสองเดือน เฉา เชา สั่งทหารขุดคูเพื่อทดน้ำจากแม่น้ำซื่อ (泗水) และแม่น้ำอี๋ (沂水) มาท่วมเซี่ยพี ผู้ใต้บัญชาของลฺหวี่ ปู้ คือ โหว เฉิง/เฮาเสง (侯成), ซ่ง เซี่ยน/ซงเหียน (宋憲), และเว่ย์ ซฺวี่/งุยซก (魏續) จึงจับเฉิน กง มาให้เฉา เชา เมื่อขาดที่ปรึกษาคนสำคัญ ลฺหวี่ ปู้ ก็หมดหนทาง เขาสู้จนหยดสุดท้ายอยู่บนประตูเมือง กระทั่งถูกทหารเฉา เชา จับกุมได้
เมื่อเฉา เชา ให้นำเฉิน กง เข้ามาพบ เฉิน กง ปฏิเสธกลับมารับใช้ และขอตายตามลฺหวี่ ปู้ ผู้เป็นนาย เฉา เชา จึงให้เอาทั้งเฉิน กง และลฺหวี่ ปู้ ไปประหาร เอาศีรษะส่งไปไว้เมืองสฺวี่ตู/ฮูโต๋ (許都) ครั้นเฉิน กง ตายแล้ว เฉา เชา ก็ให้เลี้ยงดูครอบครัวเฉิน กง เป็นอย่างดี
"สามก๊ก" นวนิยายจีนสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ของหลัว กวั้นจง/ล่อกวนตง (羅貫中) เอาเหตุการณ์ประวัติศาสตร์จีนสมัยสามก๊กไปแต่งเติมเพิ่มอรรถรส โดยพรรณนาว่า เฉิน กง สัตย์ซื่อถือคุณธรรมเกินกว่าที่เป็นจริงในประวัติศาสตร์ เพื่อให้เฉา เชา/โจโฉ กลายเป็นคนอาสัตย์ และให้หลิว เป้ย์/เล่าปี่ กลายเป็นคนไร้คุณสมบัติ
ในนวนิยายนั้น เรื่องของเฉิน กง ปรากฏครั้งแรกในบทที่ 4 (ฉบับมาตรฐาน) เมื่อเฉา เชา หนีออกจากนครลั่วหยาง/ลกเอี๋ยง เพราะลอบสังหารทรราชตั่ง จั๋ว/ตั๋งโต๊ะ ไม่สำเร็จ เฉา เชา หนีมาถึงอำเภอจงมู่ (中牟縣) ที่ซึ่งเฉิน กง เป็นผู้ว่าราชการ เฉา เชา ถูกกุมตัวตามประกาศจับ และนำไปให้เฉิน กง สอบสวน แต่เมื่อพูดคุยกันแล้ว เฉิน กง ประทับใจในความจงรักภักดีที่เฉา เชา มีต่อพระมหากษัตริย์ จึงตกลงปลงใจทิ้งราชการออกติดตามเฉา เชา ไปทั่ว เฉา เชา นั้นหมายใจจะกลับไปยังบ้านเกิดที่เมืองเฉินหลิว (陳留) อยู่แถบเมืองไคเฟิง/ไคฮอง (开封) มณฑลเหอหนาน (河南省) ในปัจจุบัน ทั้งนี้ เพื่อตั้งกองกำลังมาปราบปรามต่ง จั๋ว ต่อไป
ระหว่างเดินทางไปยังเฉินหลิวนั้น เฉา เชา และเฉิน กง ผ่านบ้านของลฺหวี่ ปั๋วเชอ/ลิแปะเฉีย ซึ่งเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับบิดาของเฉา เชา แต่ทั้งสองสังหารครอบครัวของลฺหวี่ ปั๋วเชอ ตายสิ้น เพราะเข้าใจว่า พวกเขาเตรียมจับตนส่งทางการ ขณะผละหนีไป เฉา เชา ยังสังหารลฺหวี่ ปั๋วเชอ ที่พบเจอกันกลางทาง ตายซ้ำอีก เพื่อมิให้ลฺหวี่ ปั๋วเชอ กลับบ้านไปพบญาติพี่น้องนอนตายแล้วไปแจ้งทางการ ทำให้เฉิน กง รู้สึกผิดบาป ครั้นตกดึก เฉิน กง ประสงค์จะฆ่าเฉา เชา ให้ตายตกตามไป แต่เห็นว่า เป็นการไม่ชอบธรรม จึงหนีจากเฉา เชา กลับไปบ้านเกิดของตนแทน ภายหลัง เฉิน กง ไปรับใช้ลฺหวี่ ปู้/ลิโป้ ขุนศึกคู่อริของเฉา เชา
บทที่ 12 พรรณนาเหตุการณ์ที่ทัพเฉา เชา มาล้อมลฺหวี่ ปู้ ณ เมืองผูหยาง โดยว่า เฉิน กง เสนอให้ส่งชาวเมืองไปเสนอตัวเป็นไส้ศึกให้เฉา เชา เพื่อล่อเฉา เชา เข้าผูหยาง เฉา เชา หลงกล นำทัพเข้าเมือง ลฺหวี่ ปู้ นำพลเข้าล้อมปิดทางเข้าออก แต่เมื่อเผชิญหน้ากัน ลฺหวี่ ปู้ จำเฉา เชา ไม่ได้ จึงปล่อยเขาไปอย่างง่ายดาย เหตุการณ์นี้เป็นตราบาปสำหรับเฉา เชา มาเสมอ เช่น ในบทที่ 60 ขุนศึกหลิว จาง/เล่าเจี้ยง (劉璋) ส่งจาง ซง/เตียวสง (張松) เป็นทูตมายังเฉา เชา จาง ซง ได้ยกเหตุการณ์ผูหยางนี้มาว่ากล่าวให้เฉา เชา ต้องอับอาย
เฉิน กง ปรากฏเป็นตัวละครหนึ่งในการ์ตูนฮ่องกงเรื่อง "หงสาจอมราชัน" (火鳳燎原) ของเฉิน โหม่ว (陳某)
เฉิน กง ยังเป็นตัวละครในเกมวีดิทัศน์หลายเรื่อง เช่น "ไดนาสตีวอริเออร์ 8" (Dynasty Warriors 8) และ "ซันกั๋วจื้อ" (三國志)
การแก้รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550
การเสนอญัตติขอแก้ไขรัฐธรรมนูญ พุทธศักราช 2550 พ.ศ. 2551
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ
โรงพยาบาลรามาธิบดี
โรงพยาบาลรามาธิบดี เป็นหน่วยงานหนึ่งในระดับภาควิชาของคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล สังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม และเป็นสถานพยาบาลแห่งหนึ่งของรัฐ ตั้งอยู่เลขที่ 270 ถนนพระราม 6 แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร 10400 มีเนื้อที่ทั้งหมด 38 ไร่ มีอาคารรวม 20 อาคาร เริ่มเปิดดำเนินการรักษาคนไข้เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2512
หน้าที่หลักของโรงพยาบาล คือ การปฏิบัติงานสนับสนุนการรักษาพยาบาล การเรียนการสอน การวิจัย และทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยมีหน่วยงานรับผิดชอบดำเนินการ มีบุคลากรทั้งสิ้นประมาณ 1,367 คน คณะผู้บริหารประกอบด้วย ผู้อำนวยการโรงพยาบาลและรองผู้อำนวยการ แต่งตั้งโดยสภามหาวิทยาลัยมหิดลและคำสั่งมหาวิทยาลัยมหิดล ตามการเสนอแนะของคณบดีคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดีผู้บังคับบัญชา ซึ่งกำหนดนโยบายและควบคุมการปฏิบัติงานให้เป็นไปตามนโยบายของคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี
โรงพยาบาลรามาธิบดี ประกอบด้วย 9 งาน 2 ฝ่าย คือ
ไปรษณียาคาร
ไปรษณียาคาร เดิมสะกดว่า ไปรสนียาคาร เป็นอาคารพิพิธภัณฑ์จัดแสดงเกี่ยวกับไปรษณีย์ไทยและพระราชกรณียกิจของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวด้านการไปรษณีย์ไทย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ใกล้ปากคลองโอ่งอ่าง ฝั่งพระนคร อยู่ทางทิศใต้ของสะพานพุทธ เดิมที่ตั้งแห่งนี้เป็นของกรมไปรษณีย์โทรเลขและถือเป็นที่ทำการไปรษณีย์แห่งแรกของประเทศไทย อาคารก่อสร้างครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2414 ก่อนจะถูกทุบทิ้ง แล้วได้ทำการก่อสร้างคัดลอกแบบเดิมใหม่ โดย ดร.สุเมธ ชุมสาย ณ อยุธยา ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะสถาปัตยกรรม (สถาปัตยกรรมแบบร่วมสมัย) เมื่อปี พ.ศ. 2546 แล้วได้รับการปรับปรุงเป็นพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน
ตึกไปรสนียาคาร เดิมเป็นบ้านของพระปรีชากลการ (สำอางค์ อมาตยกุล) อดีตเจ้าเมืองปราจีนบุรี ซึ่งต้องคดีข้อหา ฆ่าคนตายและทารุณกรรม แก่คนไทยที่เมืองกบินทร์บุรี พระยาปรีชากลการถูกประหารชีวิตเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2422 และถูกยึดทรัพย์ตกเป็นของแผ่นดิน
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งกิจการไปรษณีย์ไทย เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2426 โดยสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ ทรงดำรงตำแหน่งอธิบดีผู้สำเร็จราชการไปรษณีย์และโทรเลขพระองค์แรก ได้ใช้บ้านเดิมของพระปรีชากลการ เป็นที่ทำการ ใช้ชื่อเรียกว่า "ไปรสนียาคาร"
ในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 อาคารไปรษณีย์ยาคารเป็นสถานที่แห่งแรกที่ทางคณะราษฎรจะต้องทำการบุกยึด เนื่องจากเป็นชุมทางการสื่อสาร คือ โทรเลขและโทรศัพท์ เพื่อตัดระบบการสื่อสาร โดยกลุ่มคณะราษฎรสายพลเรือนที่นำโดย หลวงโกวิทอภัยวงศ์ (ควง อภัยวงศ์) และนายประยูร ภมรมนตรี เหตุเพราะรับราชการที่นี่ จึงรู้ถึงระบบการทำงานดี โดยที่มีคณะราษฎรสายทหารเรือคุ้มกันเพียงไม่กี่คน ซึ่งต้องทำการยึดและตัดการสื่อสารให้ได้ภายในเวลา 04.00 น. และต้องทำให้เสร็จก่อนเวลา 05.00 น. เพื่อมิให้ผู้คนสงสัย แม้คณะราษฎรสามารถกระทำการได้สำเร็จ แต่ทว่าก็มีเจ้าพนักงานคนหนึ่งหนีไปแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ ทางตำรวจโดย พระยาอธิกรณ์ประกาศ (หลุย จาติกวณิช) อธิบดีกรมตำรวจจึงทราบเรื่องจากเหตุนี้เอง จึงรุดเข้าวังบางขุนพรหมเพื่อถวายรายงานแด่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ผู้สำเร็จราชการ
อาคารไปรษณียาคาร ถูกทุบทิ้งเมื่อ พ.ศ. 2525 เพื่อเปิดทางให้กับการก่อสร้างสะพานพระปกเกล้า ซึ่งเป็นสะพานคู่ขนานอยู่ทางทิศใต้ของสะพานพระพุทธยอดฟ้า ปัจจุบันอาคารถูกสร้างขึ้นใหม่ตามแบบเดิม ในตำแหน่งใกล้เคียงกับที่ตั้งเดิม เพื่อใช้เป็นพิพิธภัณฑ์กิจการไปรษณีย์ไทย
สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์
เจ้าราชบุตร
เจ้าราชบุตร เป็นชื่อตำแหน่งทางการปกครองในระบบอาญาสี่ ซึ่งใช้อยู่ในอาณาจักรล้านช้าง และระบบเจ้าขันห้าใบ ในดินแดนของล้านนาในอดีต สามารถหมายถึง
ประเทศเขมร
สไปโนซีรีเบลล่า ดีเจเนอเรชั่น
เริงชัย ประภาษานนท์
เริงชัย ประภาษานนท์ (10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472 - ) เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พุทธศักราช 2562 นักเขียนชาวไทย เจ้าของนามปากกา "เศก ดุสิต" หรือ "ศ. ดุสิต" มีผลงานเขียนนวนิยายแนวบู๊ และอาชญนิยายที่มีชื่อเสียงเป็นจำนวนมาก มีตัวละครที่เป็นที่รู้จักกันดี ชื่อ "คมน์ พยัคฆราช" ในเรื่อง สี่คิงส์ ครุฑดำ และ "โรม ฤทธิไกร" ในเรื่องชุด อินทรีแดง อินทรีทอง
เริงชัย ประภาษานนท์ เกิดที่เขตดุสิต กรุงเทพ เรียนจบชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมนันทนศึกษา เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง โรงเรียนถูกปิด ออกมาทำงานที่โรงไฟฟ้าสามเสน เมื่อโรงไฟฟ้าถูกระเบิดทำลาย ได้งานใหม่เป็นช่างเรียงพิมพ์ในโรงพิมพ์ เริ่มงานเขียนเรื่องสั้น เรื่องแรกชื่อ “พรหมบันดาล” ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร "รัตนโกสินทร์" ใช้นามปากกาว่า “สุริยา”
เริงชัย ประภาษานนท์ เริ่มเขียนนวนิยายแนวบู๊ ใช้นามปากกา "เศก ดุสิต" เรื่อง สี่คิงส์ และครุฑดำ ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์อักษรสมิต แล้วเขียนเรื่องในชุด อินทรีแดง ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น มีชื่อเสียงเป็นที่นิยมจนต้องนำตัวละครจากทั้งสองเรื่อง คือ "คมน์ พยัคฆราช" และ "โรม ฤทธิไกร" มาร่วมงานกันในเรื่อง จ้าวนักเลง ในเวลาต่อมา และเรื่อง พยัคฆ์ร้ายไทยถีบ ตีพิมพ์ในนิตยสาร "อาทิตย์รายสัปดาห์" กับสำนักพิมพ์อักษรโสภณ ผลงานทั้งหมดถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์
นอกจากงานเขียนอาชญนิยาย เริงชัย ประภาษานนท์ ยังมีผลงานเขียนในแนวอื่น ใช้นามปากกา "เกศ โกญจนาศ" "ศิรษา" "ลุงเฉี่อย" ใช้เขียนนิทานพื้นบ้าน และ "ดุสิตา" ใช้เขียนบทกวี
เริงชัย ประภาษานนท์ หยุดเขียนนวนิยายตั้งแต่ พ.ศ. 2532 ต่อมาได้สนใจศึกษาวิชาโหราศาสตร์ และการพยากรณ์อย่างจริงจัง ปัจจุบันเขียนบทความเกี่ยวกับการพยากรณ์ และคอลัมน์ “รู้ชีวิต…ด้วยดวงดาว” ในนิตยสารมติชนสุดสัปดาห์
เศก ดุสิต
ศ. ดุสิต
ร็อก ฮัตสัน
สนิท โกศะรถ
สนิท โกศะรถ (พ.ศ. 2473 - ธันวาคม พ.ศ. 2518) เป็นนักเขียนอาชญนิยายชุด เหยี่ยวราตรี เจ้าของนามปากกา "ส. เนาวราช" เป็นผู้ร่วมก่อตั้งนิตยสารสตรี ขวัญเรือน เคยสร้างและกำกับภาพยนตร์เรื่อง หนึ่งนุช (2514) จันทร์เพ็ญ (2515) และ กระสือสาว (2516)
สนิท โกศะรถ เกิดและเติบโตแถวย่านสะพานดำ กรุงเทพ เรียนชั้นมัธยมต้น เริ่มทำงานเป็นช่างเรียงพิมพ์ที่โรงพิมพ์เจริญธรรม ย่านเสาชิงช้าอยู่หลายปี และเริ่มเขียนเรื่องสั้นส่งไปตีพิมพ์ตามนิตยสาร และได้รับการสนับสนุนจากนาย "ฮ่องบุ๊น" หลานชายเจ้าของโรงพิมพ์เจริญธรรม สนับสนุนให้เป็นนักเขียน ตั้งสำนักพิมพ์อักษรสมิต เพื่อตีพิมพ์นิยายเรื่อง เหยี่ยวราตรี ของสนิท โกศะรถ โดยใช้นามปากกา "ส. เนาวราช" โดยเฉพาะ
เมื่อมีชื่อเสียง สนิท โกศะรถ ได้เขียนนวนิยายเรื่อง "18 มงกุฎ" ด้วยนามปากกา "ธัญ ธาตรี" แล้วย้ายไปเขียนหนังสือให้กับสำนักพิมพ์บางกอก และสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น ของบรรลือ อุตสาหจิต และเป็นผู้ริเริ่มออกนิตยสาร "ศรีสยาม" และนิตยสารสตรี "ขวัญเรือน" ที่ยังมีชื่อเสียงมาจนถึงปัจจุบัน
สนิท โกศะรถ เสียชีวิตเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2518 ด้วยวัยเพียง 45 ปี
ส. เนาวราช
ธัญ ธาตรี
ฮาชิมะ
ฮาชิมะ  หรือ กุงกันจิมะ  เป็นเกาะที่ไม่ได้เกิดขึ้นเองในธรรมชาติแต่ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1887 และเสร็จในปี ค.ศ. 1890 โดยบริษัทมิตซูบิชิเป็นผู้สร้าง เกาะฮาชิมะอยู่ห่างจากเมืองนางาซากิ ประมาณ 15 กิโลเมตร มีความยาวเกาะประมาณ 500 เมตร ไว้ใช้เพื่อเป็นที่พักของคนงานทำอุตสาหกรรมเหมืองถ่านหิน ในเมืองมี อาคารที่พัก และได้รับการบันทึกว่าเป็นเมืองที่มีผู้คนหนาแน่นมากที่สุดในช่วงนั้น (ประมาณ 5,000 คน) จนเมื่อถ่านหินไม่นิยมใช้เนื่องจากมีน้ำมันเข้ามาแทน เกาะฮาชิมะก็ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1974 ปัจจุบันบนเกาะไม่มีสาธารณูปโภคใด ๆ เลย ทั้งน้ำประปา, ไฟฟ้า, โทรศัพท์ หรือห้องน้ำ
เกาะฮาชิมะได้ชื่อว่าเป็นสถานที่ผีสิงที่น่ากลัวอันดับ 2 ของโลก รองจากหอคอยลอนดอน ในประเทศอังกฤษ
จอร์จ แฮมิลตัน-กอร์ดอน เอิร์ลที่ 4 แห่งแอเบอร์ดีน
จอร์จ แฮมมิลตัน-กอร์ดอน เอิร์ลที่ 4 แห่งแอเบอร์ดีน  เป็นนักการเมืองและนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรในคริสต์ศตวรรษที่ 19
เฮนรี จอห์น เทมเพิล ไวเคานต์พาลเมอร์สตันที่ 3
เฮนรี จอห์น เทมเพิล ไวเคานต์พาลเมอร์สตันที่ 3  เป็นรัฐบุรุษและนักการเมืองชาวอังกฤษผู้ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสองสมัยในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 และยังเคยเป็นรัฐมนตรีการสงคราม, รัฐมนตรีต่างประเทศ ตลอดจนรัฐมนตรีปิตุภูมิ เขามักถูกเรียกโดยชื่อเล่นว่า "แพม" หรือ "พังพอน" เขาทำงานอยู่ในรัฐบาลเป็นระยะเวลายาวนานกว่า 58 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1807 จนอสัญกรรมในค.ศ. 1865 โดยเริ่มงานการเมืองครั้งแรกกับพรรคทอรี ก่อนที่จะย้ายไปพรรควิกในทศวรรษที่ 1830 ในวาระที่สองของการเป็นนายกญ เขาถือเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกจากเสรีพรรคที่จัดตั้งขึ้นใหม่
สไปโนซีรีเบลลาร์ดีเจเนอเรชัน
แม่น้ำวัง
แม่น้ำวัง  เป็นแม่น้ำอยู่ในภาคเหนือของไทย เกิดในเทือกเขาผีปันน้ำในเขตจังหวัดเชียงราย มีความยาว 382 กิโลเมตร ไหลไปรวมกับแม่น้ำปิง ที่อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ก่อนจะไหลไปที่แม่น้ำเจ้าพระยา
สภาพทั่วไปและขอบเขตของลุ่มน้ำวัง.
ลุ่มน้ำวัง เป็นลุ่มน้ำในลำดับที่ 7 จากจำนวนลุ่มน้ำทั้งหมด 25 ลุ่มน้ำของประเทศมีพื้นที่ประมาณ 10,791 ตารางกิโลเมตร หรือ 6,746,250 ไร่ เป็นแควที่มีขนาดเล็กและสั้นที่สุดของแม่น้ำเจ้าพระยา มีความยาวตามลำน้ำประมาณ 460 กิโลเมตร เกิดจากเทือกเขาผีปันน้ำ บริเวณดอยหลวง ตำบลป่าหุ่ง อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
ลุ่มน้ำตอนบน มีเทือกเขาผีปันน้ำล้อมรอบ สภาพเป็นเนินเขามีพื้นที่ราบน้อย ตอนกลางของลุ่มน้ำเป็นที่ราบสลับเนินเขาในเขตตัวเมืองจังหวัดลำปาง ส่วนตอนล่างเป็นพื้นที่ค่อนข้างราบและไหลไปบรรจบกับแม่น้ำปิง ตอนท้ายเขื่อนภูมิพล ประมาณ 30 กิโลเมตร ที่บ้านปากวัง
ตำบลตากออก อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก
ลุ่มน้ำวังมีพื้นที่ครอบคลุม 2 จังหวัด คือจังหวัดลำปาง (ยกเว้น อ.งาว และ ต.แม่มอก ต.เวียงมอก อ.เถิน) และจังหวัดตาก (อำเภอสามเงา และ อำเภอบ้านตาก) มีประชากร รวม 767,816 คน (จากข้อมูล จปฐ.ปี 2546) มีพื้นที่เพื่อการเกษตร 1.177 ล้านไร่ หรือประมาณ ร้อยละ 17.5 ของพื้นที่ลุ่มน้ำ ประชากรมีรายได้เฉลี่ย 22,625 บาท/คน/ปี ภูมิอากาศมีอากาศร้อนอบอ้าวเกือบตลอดปี ฤดูร้อน ร้อนจัด และหนาวจัดในฤดูหนาว มีอุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุด 41.6 องศาเซลเซียส เฉลี่ยต่ำสุด 10.5 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนวัดได้ 1,105.0 มิลลิเมตรต่อปี ปริมาณน้ำท่าเฉลี่ย 1,582.24 ล้าน ลบ.ม./ปี โดยมีร้อยละ 82.84 เป็นปริมาณน้ำท่าในฤดูฝน และในฤดูแล้ง ร้อยละ 17.16 ความต้องการน้ำจากทุกภาคส่วนในปี 2547 มีปริมาณ 973.50 ล้าน ลบ.ม.และประมาณการ ในปี 2567 จะมีความต้องการน้ำจากทุกภาคส่วนมากถึง 1,149.07 ล้าน ลบ.ม.
ลุ่มน้ำสาขา.
ลุ่มน้ำวังมีลุ่มน้ำสาขาแบ่งออกเป็น 7 ลุ่มน้ำสาขา ดังนี้
โครงการพัฒนาแหล่งน้ำ.
การพัฒนาแหล่งน้ำในลุ่มน้ำวัง ที่ผ่านมามีโครงการพัฒนาแหล่งน้ำขนาดใหญ่ และขนาดกลาง แล้วเสร็จ จำนวน 7 โครงการ สามารถกักเก็บได้ 129.74 ล้าน ลบ.ม. ส่งน้ำให้พื้นที่ชลประทาน 0.192 ไร่ นอกจากนี้ยังมีโครงการพัฒนาแหล่งน้ำขนาดเล็ก และโครงการสูบน้ำด้วยไฟฟ้าขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วไป มีพื้นที่รับประโยชน์รวมประมาณ 0.417 ล้านไร่ สำหรับโครงการแหล่งน้ำขนาดใหญ่ที่ก่อสร้างเสร็จแล้ว และอยู่ระหว่างการก่อสร้าง ได้แก่
ทำให้มีน้ำไหลล้นอ่างเป็นปริมาณมาก ในช่วงฤดูฝนของทุกปี ด้วยสาเหตุดังกล่าวจึงมีความจำเป็นจะต้องหาแหล่งเก็บกักน้ำแห่งใหม่ เพื่อสนองความต้องการใช้น้ำด้านต่าง ๆ ในเขตจังหวัดลำปางที่กำลังทวีขึ้น กรมชลประทานจึงได้พิจารณาศึกษาความเหมาะสมและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในการพัฒนา
โครงการกิ่วคอหมา ซึ่งเป็นโครงการก่อสร้างเขื่อนเก็บกักน้ำที่อยู่ตอนบนของเขื่อนกิ่วลม และคณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2546 อนุมัติให้เริ่มดำเนินการก่อสร้างโครงการกิ่วคอหมา โดยมีแผนการดำเนินงานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 - 2553 วงเงินงบประมาณทั้งสิ้น 3,670.05 ล้านบาท โดยในปี พ.ศ. 2547 ได้เริ่มดำเนินการเตรียมความพร้อมของโครงการฯ
สภาพปัญหาการจัดการทรัพยากรน้ำในลุ่มน้ำวัง.
จากการเพิ่มขึ้นของประชากรการขยายตัวของชุมชน การพัฒนาด้านเศรษฐกิจและสังคม ทำให้มีการใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างสิ้นเปลืองในด้านต่าง ๆ เช่น การบุกรุกทำลายพื้นที่ป่าต้นน้ำลำธาร การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินจากพื้นที่ป่าเป็นพื้นที่เพาะปลูกและที่อยู่อาศัย ทำให้เกิดปัญหาต่อเนื่องในด้านทรัพยากรน้ำ ได้แก่ ปัญหาน้ำท่วม ปัญหาขาดแคลนน้ำ และปัญหาน้ำเสีย โดยสรุปภาพรวมปัญหาด้านทรัพยากรน้ำในลุ่มน้ำวัง ในปัจจุบันมีดังนี้
ชูมี มาริตซา
ชูมี มาริตซา (, "Shumi Maritsa") เป็นชื่อเพลงชาติเพลงแรกของบัลแกเรีย ซึ่งใช้ในสมัยที่ประเทศนี้ยังเป็นราชอาณาจักรระหว่างปี พ.ศ. 2429 - พ.ศ. 2489 เนื้อร้องของเพลงนี้เดิมเป็นผลงานการประพันธ์ของนิโคลาร์ ซิฟคอฟ ครูใหญ่ของโรงเรียนแห่งหนึ่งในเมืองเวเลส (ปัจจุบันอยู่ในประเทศมาซิโดเนีย) ต่อมาได้มีการแก้ไขมาหลายครั้ง แต่เนื้อร้องซึ่งเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปเป็นผลงานของกวีชื่อ อีวาน วาซอฟ ซึ่งเป็นผู้แต่งทำนองของเพลงนี้ เนื้อร้องดังกล่าวแต่งขึ้นในปี พ.ศ. 2455
ในสมัยนั้น ราชอาณาจักรบัลแกเรียยังมีเพลงอีกเพลงหนึ่งซึ่งใช้เป็นเพลงประจำราชวงศ์หรือเพลงสรรเสริญพระบารมี มีชื่อว่า "Himn na Zarstvo Balgarija" เพลงนี้มีสถานะที่สูงกว่าเพลง "ชูมี มาริตซา" และได้ใช้มาจนกระทั่งมีการล้มเลิกการปกครองระบอบกษัตริย์ลงในปี พ.ศ. 2487
ธงชาติยูเครน
ธงชาติยูเครน (; ถอดเป็นอักษรโรมัน: "derzhavnyy prapor Ukrayiny") มีต้นกำเนิดจากธงชาติในสมัยการปกครองระยะสั้นๆ ของสาธารณรัฐประชาชนยูเครนในปี ค.ศ. 1918 โดยธงชาติในยุคนั้นเป็นธงสีฟ้า-เหลือง มีรูปสามง่าม ("tryzub") ประดับอยู่ที่มุมธงบนด้านคันธง เครื่องหมายดังกล่าวนี้ได้มีการเลิกใช้ในธงในสมัยรัฐยูเครนของรัฐบาลพาโบล สโกโรปาดสกี (Pavlo Skoropadsky) และ คณะไดเรกทอรี  ซึ่งเป็นผู้บริหารประเทศลำดับถัดมา ต่อมาในยุคของสหภาพโซเวียต พรรคบอลเชวิคได้เลิกธงเดิมและใช้ธงแดงเป็นสัญลักษณ์ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นธงสีแดง-ฟ้าในระยะต่อมา ธงสีฟ้า-เหลืองได้กลับมามีสถานะเป็นธงชาติยูเครนอย่างเป็นทางการอีกครั้ง เมื่อยูเครนได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1992
กฎหมายของยูเครนระบุว่าสีของธงชาติยูเครนคือ "น้ำเงินและเหลือง" แต่หน่วยงานของรัฐอื่น ๆ ได้กำหนดสี โดยในตารางด้านล่าง สีจะตรงตามข้อกำหนดทางเทคนิค DSTU 4512:2006:
รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐ มาตราที่ 20 ได้บัญญัติถึงธงชาติไว้ว่า “ธงชาติยูเครน เป็นธงสองแถบซึ่งมีความกว้างเท่ากันตามแนวนอน พื้นสีฟ้าและสีเหลือง”
ธงสำหรับตกแต่ง.
ธงสำหรับตกแต่งมีการใช้ในทางสาธารณะ โดยสภาสูงสุดแห่งยูเครนเป็นผู้ใช้ธงชนิดนี้. หอประชุมในเมืองต่างๆมีการประดับธงชาติร่วมกับธงประจำเมือง รวมถึงบนถนนสาธารณะ; ในบางเมืองนั้นได้ประดับธงประจำเมืองสำหรับตกแต่งเพียงธงเดียว. อัตราส่วนของธงสำหรับตกแต่งมิได้กำหนดเป็นแบบแผน. เมื่อประดับธงสำหรับตกแต่ง แถบสีฟ้าจะต้องอยู่ทางซ้ายมือ ในกรณีที่ประดับกับเสาธงแถบสีฟ้าจะต้องอยู่ทางคันธงเสมอ.
ประวัติความเป็นมาของธงชาติ.
สีซึ่งอยู่ในธงชาติยูเครนประกอบด้วยสีฟ้า หมายถึงท้องฟ้า และสีเหลือง หมายถึงสีทองของรวงข้าวสาลีในประเทศนี้ สีดังกล่าวนี้มีความเกี่ยวข้องกับชาวยูเครนมาเป็นระยะเวลานานตั้งแต่ก่อนจะมีการนำศาสนาคริสต์เข้ามาในยูเครน โดยปรากฏว่าในสมัยโบราณได้มีธรรมเนียมในการตกแต่งงานพิธีการในท้องถิ่นด้วยสีทั้งสอง เพื่อแทนความหมายของน้ำและไฟ ในสมัยอาณาจักรเคียฟรุส สีเหลืองและสีฟ้ายังคงเป็นสีที่ได้รับความนิยมโดยทั่วไป ต่อมาสีดังกล่าวนี้ก็ได้ใช้เป็นธงของราชรัฐฮาลีช-โวลฮีเมีย (Halych-Volhynia) ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 - 18 กองทหารคอสแซคได้ใช้ธงสีต่างๆ เป็นสัญลักษณ์อย่างแพร่หลาย อาทิ สีเหลือง-ฟ้า สีแดง-ดำ สีแดงเลือดหมู-เขียวมะกอก โดยเฉพาะ
สมัยเอกราชระหว่าง ค.ศ. 1917 – 1920.
หลังการปฏิวัติรัสเซียในปี ค.ศ. 1917 ชาวยูเครนได้ใช้ธงทั้งสีฟ้า–เหลือง และ สีเหลือง–ฟ้า เป็นสัญลักษณ์ในการต่อสู้เพื่ออิสรภาพระหว่างปี ค.ศ. 1917 - 1920
ปัจจุบันนี้ยังไม่มีแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้ระบุว่ามีการประกาศใช้ธงชาติยูเครนอย่างเป็นทางการโดยสาธารณรัฐประชาชนยูเครนระหว่างปี ค.ศ. 1917 - 1918 ข้อมูลบางแห่งได้อ้างว่าสภาส่วนกลางของสาธารณรัฐประชาชนยูเครน (Tsentralna Rada) ได้ประกาศให้ธงเหลือง-ฟ้าเป็นธงชาติยูเครนเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1918 แต่แหล่งข้อมูลอีกแห่งระบุว่าไม่มีไม่มีสำเนาเอกสารของการประกาศดังกล่าว หลักฐานที่แตกต่างออกไปอีกแห่งได้อ้างถึงธงของกองกำลังทางเรีอซึ่งใช้ธงพื้นสีฟ้าอ่อน-เหลือง เป็นการระบุว่าธงชาติยูเครนอย่างเป็นทางการในเวลานั้นใช้สีฟ้าอ่อน-เหลืองด้วยเช่น
ธงอย่างเป็นทางการของสาธารณรัฐชาตินิยมยูเครนตะวันตก และ รัฐยูเครนภายใต้การปกครองของพาโบล สโกโรพาดสกี ใช้ธงสีฟ้า-เหลือง ต่อมากลายเป็นโทนสีฟ้าอ่อน-เหลืองในสมัยของคณะไดเรกทอรีภายใต้การนำของเซเมน เพทลูรา (Semen Petlura)
ในบรรดาองค์กรของผู้อพยพชาวยูเครนนั้นได้มีการสนับสนุนให้ใช้ทั้งธงสีฟ้า-เหลือง และ ธงสีเหลือง-ฟ้า เป็นเครื่องหมายของพวกตน ในที่สุดจึงมีการยอมรับให้ใช้ธงสีฟ้าอ่อน-เหลือง เป็นสัญลักษณ์ของยูเครนจนกระทั่งได้มีการประกาศยอมรับจากรัฐบาลยูเครนในยุคนั้นอย่างเป็นทางการ
ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต.
นับตั้งแต่ ค.ศ. 1920 ยูเครนตกอยู่ในความปกครองของสหภาพโซเวียตภายใต้ชื่อสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน ธงของยูเครนในยุคนี้จึงมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับธงชาติของสาธารณรัฐโซเวียตแห่งอื่นในเครือสหภาพโซเวียตเช่นกัน กล่าวคือใช้ธงแดงเป็นสัญลักษณ์ ที่พื้นธงตอนมุมบนด้านคันธงมีอักษรซีริลลิกย่อนามประเทศ ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เป็นระยะๆ ("УСРР" ระหว่าง ค.ศ. 1919 – 1929 และ "УРСР" ระหว่าง ค.ศ. 1929 – 1947) ในปี ค.ศ. 1937 จึงได้มีการเพิ่มสัญลักษณ์รูปค้อนเคียวไว้เหนืออักษรย่อนามประเทศด้วย
ในปี ค.ศ. 1947 สาธารณรัฐโซเวียตต่างๆ ได้มีการแก้ไขธงชาติของตนเองใหม่ทั้งหมดเพื่อให้เกิดความแตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยยูเครนได้เปลี่ยนธงเป็นธงแดงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน มีรูปค้อนเคียวและดาวแดง ตอนล่างแบ่งเป็นแถบแนวนอนสีฟ้า กว้าง 1 ใน 3 ของความกว้างธงโดยรวม
การกลับคืนสถานะธงชาติของธงฟ้า-เหลือง.
จากอิทธิพลของนโยบายกลาสนอสต์-เปเรสทรอยกา ของประธานาธิบดีมิคาอิล กอร์บาชอฟ ซึ่งดำเนินมาเป็นเวลาหลายปีในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ทำให้บรรดาสาธารณรัฐโซเวียตต่างๆ ภายใต้ความปกครองของสหภาพโซเวียตเกิดความรู้สึกชาตินิยมอย่างแรงกล้า จนกระทั่งนำไปสู่การล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1991 เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้รัฐในคายสมุทรบอลข่าน 3 รัฐ (ลัตเวีย, ลิทัวเนีย, เอสโตเนีย) และยูเครนตะวันตก ซึ่งเป็นดินแดนที่ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตหลังสุดเกิดความกังวล บรรดาแคว้นดังกล่าวจึงร่วมกันพยายามฟื้นฟูเอาสัญลักษณ์ประจำชาติในอดีตกลับมาใช้อีกครั้งหนึ่ง โดยในปี ค.ศ. 1988 สภาโซเวียตสูงสุดของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลิทัวเนียได้เปลี่ยนตราแผ่นดินจากเดิมในสมัยโซเวียตเป็นตราที่เคยใช้ในสมัยก่อนการปกครองของสหภาพโซเวียตเป็นแห่งแรก รัฐสภาของลัตเวียและเอสโตเนียก็ได้ทำการอย่างเดียวกันกับสภาลิทัวเนียเป็นลำดับถัดมาในเวลาไม่นานนัก
สิ่งที่เกิดขึ้นดังกล่าวไม่ช้าก็ได้ชักนำให้เกิดกระบวนการอย่างเดียวกันในยูเครนด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยูเครนตะวันตกและในเคียฟ เมืองหลวงของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน ได้เกิดการเดินขบวนทางการเมืองเป็นระยะๆ โดยผู้ชุมนุมได้มีการชูธงสีฟ้า-เหลืองขึ้นเป็นสัญลักษณ์ในการชุมนุม
เหตุการณ์ต่างๆ ในยูเครนได้เกิดขึ้นโดยลำดับดังต่อไปนี้
หลังการประกาศเอกราชของยูเครนในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1991 ธงชาติยูเครนสีฟ้า-เหลืองก็ได้ชักขึ้นในฐานะธงชาติรัฐเอกราชครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1991 ที่อาคารรัฐสภาของประเทศยูเครน
กาเซี่ยง
กาเซี่ยง มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่า เจี๋ยสวี่  ชื่อรอง เหวินเหอ ( ; ) เป็นขุนนางของวุยก๊กในช่วงต้นยุคสามก๊ก เขาเริ่มรับราชการในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในฐานะขุนนางชั้นผู้น้อย ในปี ค.ศ. 189 เมื่อตั๋งโต๊ะเข้าควบคุมราชสำนักฮั่น เขามอบหมายให้กาเซี่ยงเข้าร่วมหน่วยทหารที่นำโดยงิวฮู ลูกเขยของเขา ในปี ค.ศ. 192 หลังจากที่ตั๋งโต๊ะถูกลอบสังหารโดยลิโป้ ซึ่งเป็นองครักษ์ส่วนตัวและบุตรบุญธรรมของเขา กาเซี่ยงแนะนำให้ลิฉุย, กุยกีและผู้ภักดีต่อตั๋งโต๊ะตีโต้กลับและยึดการควบคุมเมืองหลวงของจักรวรรดิคือฉางอานจากรัฐบาลใหม่ที่นำโดยลิโป้และอ้องอุ้น หลังจากที่ลิฉุยและขุนพลคนอื่นๆ เอาชนะลิโป้และยึดครองฉางอาน กาเซี่ยงก็รับราชการภายใต้รัฐบาลกลางที่นำโดยพวกเขา ในช่วงเวลานี้เขารับประกันความปลอดภัยของจักรพรรดิหุ่นเชิดคือพระเจ้าเหี้ยนเต้ซึ่งถูกลิฉุยจับเป็นตัวประกัน เขายังพยายามป้องกันความขัดแย้งภายในระหว่างลิฉุยและกุยกี หลังจากที่พระเจ้าเหี้ยนเต้หลบหนีจากฉางอัน กาเซี่ยงก็ออกจากลิฉุยและเข้าร่วมกับขุนพลต้วนเว่ย์ในช่วงสั้น ๆ ก่อนที่จะกลายเป็นนักยุทธศาสตร์ให้กับเตียวสิ้ว
มีชื่อรองว่า เหวินเหอ เป็นคนมีประสบการณ์สูงและมีสติปัญญาเป็นเลิศ เริ่มแรกเป็นที่ปรึกษาให้แก่ลิฉุยและกุยกี ด้วยสติปัญญาอันสูงส่ง สามารถทำให้ลิฉุย กุยกีอยู่บนอำนาจได้นาน แต่ต่อมาเกิดไม่พอใจลิฉุยและกุยกี จึงไปอยู่กับเตียวสิ้ว กาเซี่ยงมีเพื่อนที่เป็นที่ปรึกษาอยู่เตงเชีย คือ เลียวตู้
ช่วงที่เตียวสิ้วยอมมอบเมืองให้แก่โจโฉอย่างเต็มใจ แต่กลับเกิดเหตุการณ์ที่โจโฉเกิดไปหลงนางเจ๋าซือ ภรรยาม่ายของเตียวเจ อาของเตียวสิ้ว ทำให้เตียวสิ้วโกรธมาก กาเซี่ยงก็ได้วางแผนมากมายให้เตียวสิ้ว จนสามารถวางแผนฆ่าเตียนอุย นายทหารองค์รักษ์ของโจโฉได้ และโจโฉก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด และต้องเสียโจงั่งผู้บุตรและโจอันบิ๋นผู้หลานด้วย ต่อมาโจโฉก็ยกทัพมาตีเตียวสิ้วอีก เตียวสิ้วซึ่งร่วมมือกับฝ่ายเล่าเปียว ได้ไปต้านโจโฉซึ่งตอนแรกเตียวสิ้วเสียเปรียบ แต่กาเซี่ยงก็ได้วางแผนดี ๆ มากมาย ถึงกับบอกว่าถ้าแพ้ครั้งนี้จะยอมถูกตัดหัว แล้วก็ทำได้จริง ๆ อีกทั้งโจโฉต้องถอยทัพไปเนื่องจากอ้วนเสี้ยวจะมาตีเมือง ทำให้เตียวสิ้วชนะฝ่ายโจโฉได้ เตียวสิ้วและเล่าเปียวนั้นถึงกับออกปากชมว่ากาเซี่ยงเป็นยอดคน
กาเซี่ยงได้แนะนำให้เตียวสิ้วสวามิภักดิ์กับโจโฉ ดีกว่าที่จะไปร่วมมือกับอ้วนเสี้ยว โดยการขับไล่ทูตของอ้วนเสี้ยวอย่างไม่ใยดี พอเตียวสิ้วนั้นมาต่อว่า กาเซี่ยงก็ให้เหตุผลทำนองว่า อยู่กับโจโฉแล้วจะส่งผลดีมากกว่าอยู่กับอ้วนเสี้ยว ทำให้เตียวสิ้วตกลง แล้วในที่สุดกาเซี่ยงก็ได้อยู่กับฝ่ายโจโฉ เตียวสิ้วได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพล ส่วนกาเซี่ยงนั้นมีบทบาทสำคัญมากในยุคของโจโฉเรืองอำนาจในศึกผาแดง กาเซี่ยงเป็นผู้ทัดทานไม่ให้โจโฉยกทัพไปตีซุนกวน แต่โจโฉไม่ฟัง ก็เลยประสบความพ่ายแพ้อย่างราบคาบในศึกผาแดง
กาเซี่ยงเป็นผู้คิดอุบายปราบม้าเฉียว โดยให้โจโฉส่งจดหมายที่แสร้งทำเป็นลบข้อความที่สำคัญส่งมาให้หันซุยผู้ช่วยของม้าเฉียว ทำให้ม้าเฉียวเข้าใจว่าหันซุยพยายามลบข้อความที่สำคัญเพื่อไม่ให้ม้าเฉียวรู้ และระแวงว่าหันซุยจะสวามิภักดิ์ต่อโจโฉ เมื่อเกิดความแตกแยกระหว่างทั้งสอง ต่อมาหันซุยจึงสวามิภักดิ์ต่อโจโฉจริง ๆ โจโฉจึงตีทัพม้าเฉียวจนต้องหนีตายไปพึ่งเตียวล่อ ถือได้ว่ากาเซี่ยงมีความชอบในการตีทัพม้าเฉียวเป็นอย่างมาก