pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อดัมและฮาฟิซาเขียนไว้ว่า "N. zakriana" " แตกต่างจาก "Nepenthes fusca" โดย เส้นกลางใบนูนเด่นชัด, มีติ่งแหลมยาวบนผิวใต้ฝาหม้อของหม้อล่างและหม้อบน; และตรงกลางส่วนฐานของเส้นกลางใบมีต่อมรูปเล็บ (nail-shaped) ยื่นเป็นหงอน" อย่างไรก็ตาม, บางคนมีข้อสงสัยต่อ "N. zakriana" ที่จะยกขึ้นเป็นชนิด และใน "Pitcher Plants of Borneo (พืชกินแมลงแห่งบอร์เนียว) " แต่งโดย แอนเทีย ฟิลลิปซ์ (Anthea Phillipps) , แอนโทนี แลมบ์ (Anthony Lamb) , และชีอัน ลีล์ (Ch'ien Lee) "N. zakriana" ถูกพิจารณาให้เป็นเพียงความหลากหลายของ "N. fusca" ในธรรมชาติ
Nepenthes sp. A.
ในเอกสารของชาร์ลส์ คลาร์กในปี ค.ศ. 1997 ที่ชื่อ "Nepenthes of Borneo (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งบอร์เนียว) " บัญชีรายชื่อที่ไม่ระบุบอนุกรมวิธาน ""Nepenthes" sp. A" ที่ถูกบันทึกจากอุทยานแห่งชาติกูนุงมูลูในรัฐซาราวัก มีลักษณะคล้ายกับ "N. fusca" และอาจจะเป็นชนิดเดียวกัน ถึงแม้ว่าสีของมันจะไม่เหมือนทั่วๆไปของชนิดนี้ หม้อของพืชชนิดนี้คล้ายกับที่เจ.เอช. อดัมและซี.ซี. วิลคักพรรณาลักษณะ ของ "N. faizaliana" แต่ "N. faizaliana" มีฝาหม้อกลม (ตรงข้ามกับฝาสามเหลี่ยมแคบของ "N. fusca" และ ""Nepenthes" sp. A") แสดงว่าทั้งสองชนิดไม่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน คลาร์กเสนอว่าชนิดนี้อาจเป็น "N. fusca" ภายใต้ลักษณะโดยรวมของ "N. fusca" โดยจิบบ์ และชีก แต่ยังคงจัดอยู่ในชนิดที่ไม่ระบุบเพราะเรายังรู้เกี่ยวกับมันยังไม่ดีนัก
ภาพประกอบแรกของ ""Nepenthes" sp. A" อยู่ในบทความปี ค.ศ. 1988 โดยแอนเทีย ฟิลลิปซ์และแอนโทนี แลมบ์ในส่วนไม่ระบุบชนิด
"N. fusca" เป็นไม้เลื้อยไต่ ลำต้นอาจยาวได้ถึง 10 ม. และมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 8 มม. ปล้องเป็นวงกลมเมื่อตัดขวางยาว 7 ซม.
ใบมีก้านใบและมีผิวใบคล้ายหนัง แผ่นใบเป็นรูปไข่กลับถึงรูปรียาว 15 ซม.กว้าง 6 ซม. ปลายแหลมถึงมลและอาจเป็นแบบก้นปิดนิดหน่อย ฐานของแผ่นใบค่อยๆสอบเรียวไปยังก้านใบ ก้านใบ (ยาว ≤4 ซม.) เป็นร่องยาวและมีปีกแคบๆหุ้มรอบลำต้น มีเส้นใบมากกว่า 3 เส้นใบตามยาวที่ปรากฏอยู่ทั้งสองข้างของเส้นกลางใบ ถึงแม้ว่าจะเห็นไม่ชัดเจน มีเส้นใบแบบขนนกจำนวนมาก สายดิ่งยาวประมาณ 5 ซม.
หม้อล่างรูปทรงกระบอกตลอดทั้งหม้อ ปกติสูง 20 ซม.กว้าง 4 ซม.ถึงแม้จะมีตัวอย่างที่สูง 28 ซม.ที่ได้รับการบันทึกไว้ ปีกครุยคู่ (กว้าง ≤5 มม.) ยาวตลอดผิวหน้าและชิ้นครุยยาว 10 มม.แต่ละชิ้นห่างกัน 6 มม. มีต่อมอยู่บนผิวด้านในบริเวณส่วนล่างของหม้อ มีขนาดเล็ก มีความหนาแน่น 600 ถึง 650 ต่อตารางเซนติเมตร ปากหม้อวางตัวตามขวางด้านหน้าและยาวขึ้นไปสู่คอที่ด้านหลังที่เพอริสโตมแผ่ราบ (กว้าง ≤12 มม.) มีฟันไม่ชัดเจน (ยาว ≤0.3 มม.) ฝาหม้อรูปไข่แคบและมีสันบนผิวล่าง เดือยเดี่ยวยาว 10 มม.อยู่ใกล้ฐานของฝาปิด
หม้อบนเป็นรูปกรวยแคบทางก้นที่ติดกับสายดิ่งถึงสองในสามของหม้อและกลายเป็นกรวยกว้างในส่วนที่เหลือ มันมีขนาดพอๆกับหม้อล่างทั่วไปวัดได้ 18 ซม. ขนาดใหญ่สุดที่พบ 26 ซม. มีต่อมย่อยอาหารเล็กๆประมาณ 1500 ถึง 2000 ต่อมต่อตารางเซนติเมตร ฝาหม้อเป็นรูปสามเหลี่ยมแคบปลายโค้งลง ปีกหม้อจะลดรูปเหลือแค่สัน
"N. fusca" มีช่อดอกขนาดกะทัดรัดแบบช่อกระจะ ก้านช่อดอกยาว 6 ซม.ในขณะที่แกนกลางยาวไม่เกิน 10 ซม. หนึ่งก้านช่อดอกมีดอก 1-2 ดอก ยาว 8 มม. ไม่มีใบประดับ กลีบเลี้ยงเป็นรูปรียาว 4 มม.
มีสิ่งปกคลุมยาวในส่วนที่กำลังเจริญ ขนสีน้ำตาล อย่างไรก็ตามมันจะหายไปในระหว่างการเติบโต ส่วนที่เจริญเต็มที่แล้วมีเพียงขนสีน้ำตาลสั้นๆหร็อมแหร็มปกคลุม
"N. fusca" เป็นพืชถิ่นเดียวของบอร์เนียวที่ๆมันมีการกระจายตัวเป็นวงกว้างจากกาลีมันตันกลางถึงตะวันตกเฉียงเหนือของซาบะฮ์ มันถูกพบในบรูไน, อินโดนีเซีย(กาลีมันตัน) , และ มาเลเซีย (ซาบะฮ์และรัฐซาราวัก) หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้พบที่ระดับความสูง 1200 ถึง 2500 ม.จากระดับน้ำทะเล อย่างไรก็ตาม บางครั้งมีรายงานว่าพบ "N. fusca" ที่ระดับความสูง 600 ม. และในซาราวักถูกพบใกล้กับระดับความสูง 300 ม.ในป่าดิบเขา
ส่วนมาก "N. fusca" เป็นพืชอิงอาศัยคล้ายกาฝากพบในที่ร่มในป่ามอสส์บนความสูงจากพื้น 10 ถึง 15 ม. ด้วยเหตุนี้ทำให้พบมันได้ยากมาก เราจะพบก็แค่เพียงหม้อแห้งๆของมันที่ตกลงมาพบพื้นป่าเท่านั้น ในประเด็นนี้ มันสามารถพิจารณาเป็น "ความเท่าเทียมกันทางนิเวศวิทยา" ของ "N. bongso" จากสุมาตราได้ และเป็นการยากมากที่ "N. fusca" จะขึ้นบนพื้นในที่เปิดโล่งใกล้กับป่าดิบเขา หรือตามถนนตัดไม้ บ่อยครั้งมักพบอยู่บริเวณเดียวกันกับ "N. fallax", "N. reinwardtiana", และ "N. tentaculata"
หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ถูกพบได้ในหลายๆภูเขาทั่วบอร์เนียว สามารถพบในหลายๆแห่งบนภูเขากีนาบาลู, รวมถึงแคมบาร์รังก์กอฮ์ (Kambarangoh) , ที่ราบสูงมาเร เพเร (Marai Parai) , แนวเขาฝั่งตะวันออก, และแม่น้ำแบมแบนกอน (Bambangan) ราว 1500 ม. เราสามารถพบมันเติบโตอยู่ข้างถนนไปสู่สำนักงานอุทยานและสถานีไฟฟ้าที่มีถนนตัดผ่านอุทยานเพื่อการซ่อมบำรุง เหล่านี้เป็นที่หนึ่งที่ "N. fusca" สามารถพบเห็นได้ง่าย ในปี ค.ศ. 1997 ถึง 1998 ปรากฏการณ์เอลนีโญมีผลกระทบอย่างรุนแรงต่อ "N. fusca" ที่ขึ้นริมถนนเหล่านี้ เป็นผลมาจากอากาศร้อนที่รุนแรง ประชากรส่วนใหญ่จึงตายไปจนถึง "ต้นไม้ทั้งหมดถูกทำลายไป" มีแต่ต้นไม้ที่อยู่บริเวณมีร่มเงาที่รอดมาและกลับมาแพร่พันธุ์เพิ่มขึ้นในปีถัดๆมา
มีการพบ "N. fusca" ในบริเวณภูเขาแทมบูยูกอน (Tambuyukon) เหมือนกัน บนภูเขาทรุสมาดี (Trus Madi) พบที่ความสูง 1800 ม.เติบโตคล้ายกาฝากบนต้น "Eleocarpus" รูปแบบสีเหลืองพบในภูเขาลุมมาร์กู (Lumarku) ในซาบะฮ์ บนภูเขามูลู (Mulu) ในซาราวัก "N. fusca" พบที่ระดับความสูง 1200 ม. การกระจายพันธุ์ของมันไม่ซ้อนทับหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่นอีกสองชนิดที่ขึ้นคล้ายกาฝากเช่นกัน คือ: "N. vogelii" ที่ขึ้นในระดับความสูง 1200 ถึง 1500 ม., และ "N. hurrelliana" ที่พบในระดับที่สูงกว่า 1500 ม. ที่อื่นๆที่พบเห็นได้ก็มี ภูเขาอาแลบ (Alab) (จุดสูงสุดของเทือกเขาคร็อกเกอร์) และถนนคีมมานิส์ (Kimanis) –คีนนินเกา (Keningau) ที่ตัดผ่านเทือกเขาคร็อกเกอร์
"N. fusca" ถูกจัดเป็นระดับเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ในบัญชีแดงของ IUCN ปี ค.ศ. 2006 บนพื้นฐานการประเมินในปี ค.ศ. 2000 ข้อตกลงนี้ถูกประเมินอย่างไม่เป็นทางการโดยชาร์ลส์ คลาร์ก ผู้จัดระดับเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ของชนิดบนพื้นฐานของเกณฑ์ IUCN ในปี ค.ศ. 1997 อย่างไรก็ตามคลาร์กบันทึกว่าเมื่อประชากรส่วนใหญ่ของ "N. fusca" วางตัวอยู่ในเส้นแบ่งเขตของอุทยานแห่งชาติ "มันไม่น่าจะถูกคุกคามในอนาคตตามที่คาดการณ์ไว้" ซึ่งนำไปสู่การพิจารณาซึ่งเขาแนะให้พิจารณาแก้ไขการประเมินจากชนิดพันธุ์ที่มีแผนงานอนุรักษ์รองรับ (Conservation Dependent) เสียใหม่ อย่างไรก็ตามมันกลับแตกต่างจากการประเมินโดยศูนย์ติดตามผลการอนุรักษ์ (World Conservation Monitoring Centre) ที่จัดให้ "N. fusca" เป็น "ไม่ถูกคุกคาม" ซึ่งอยู่ระดับต่ำที่สุด
มีการคาดกันว่า "N. fusca" มีญาติใกล้ชิดคือ "N. fallax", "N. hurrelliana", "N. platychila", "N. stenophylla", และ "N. vogelii" ส่วน "N. mollis" ที่ยังเป็นปริศนานั้น ซึ่งผู้แต่งบางคนจัดให้เป็นชนิดเดียวกันกับ "N. hurrelliana" ก็อาจจะเป็นญาติใกล้ชิดด้วยเหมือนกัน
หม้อล่างของ "N. hurrelliana" อาจจะแตกต่างแต่หม้อบนของมันกับคล้ายกับ "N. fusca" หม้อข้าวหม้อแกงลิงของบอร์เนียวมีเพียงสองชนิดเท่านั้นที่มีฝาหม้อเป็นรูปสามเหลี่ยมแคบ หม้อบนของ "N. hurrelliana" แตกต่างตรงมีปากที่ราบและยกขึ้นสูงที่ด้านหลังและมีขนหยาบแข็งใต้ฝา
"N. hurrelliana" คล้ายกับรูปแบบของ "N. fusca" จากทางใต้ของเทือกเขาคร็อกเกอร์ในรัฐซาบะฮ์เป็นพิเศษ โดยมันมีเพอริสโตมกว้าง, ส่วนคอดยาวกว่า, และฝาเป็นรูปสามเหลี่ยมมากกว่าตัวอย่างอื่นๆในชนิด อย่างไรก็ตาม, เพอริสโตมก็ไม่กว้างเท่าใน "N. hurrelliana" และมันก็ไม่มีสิ่งปกคลุมเหมือนกับ "N. hurrelliana" ยิ่งกว่านั้น "N. hurrelliana" ยังแตกต่างในการกระจายตัวของต่อมน้ำต้อยบนผิวล่างของฝา
"N. vogelii" ที่ถูกเก็บได้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961 ถูกติดป้ายเป็น "N. fusca" ในปี ค.ศ. 1969 นักพฤกษศาสตร์ที่ชื่อไซเกะโอะ คุระตะได้ตรวจสอบตัวอย่างนี้และหมายเหตุว่ามันไม่จัดเป็นความผันผวนของ "N. fusca" แต่กระนั้นตัวอย่างนี้ยังคงไม่ถูกระบุบจนกระทั่งปี ค.ศ. 2002 "N. vogelii" แตกต่างตรงมีหม้อที่เล็กกว่ามากและไม่มีรยางค์ใต้ฝา แถมฝาของ "N. vogelii" เป็นรูปสามเหลี่ยมกว้างซึ่งตรงข้ามกับฝาสามเหลี่ยมแคบของ "N. fusca" สีของหม้อเป็นสีครีมสว่างมีจุดสีเข้มที่เป็นลักษณะเฉพาะตัว
"N. faizaliana" ก็คล้ายกับ "N. fusca" มาก ในการพรรณารูปแบบของมัน เจ.เอช. อดัมและซี.ซี. วิลคักแบ่งแยกบนพื้นฐานของโครงสร้างช่อดอก, ขนาดของพื้นที่ต่อมในพื้นผิวภายในของหม้อบน และการเจริญและลักษณะของสิ่งปกคลุม แถม "N. fusca" มีฝาที่แคบมากซึ่งตรงข้ามกับฝารูปกลมของ "N. faizaliana"
"N. platychila" สามารถแบ่งแยกจาก "N. fusca" บนพื้นฐานของเพอริสโตมที่กว้างกว่าและฝาหม้อ โดย "N. fusca" ไม่มีรยางค์ที่ผิวด้านใต้ "N. fusca" ถูกคิดว่าเป็นญาติใกล้ชิดกับ "N. eymae" จากซูลาเวซี, และ "N. maxima" ที่แพร่ไปทั่วในซูลาเวซี, นิวกินี, และหมู่เกาะโมลุกกะ
ลูกผสมทางธรรมชาติ.
เพราะมันมีการกระจายตัวกว้างตลอดทั้งบอร์เนียว "N. fusca" จึงมีลูกผสมกับชนิดอื่นเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามลูกผสมที่เหมือน "N. fusca" เองยากที่จะพบเห็นเพราะมันเจริญเติบโตแบบกาฝาก
N. burbidgeae × N. fusca.
"N. burbidgeae" × "N. fusca" เป็นที่รู้จักกันตั้งแต่ก่อนปี ค.ศ. 1980 ขณะทำการสำรวจรัฐซาบะฮ์
N. fallax × N. fusca.
ลูกผสมนี้ถูกพบที่ส่วนลาดด้านตะวันออกของภูเขา Trus Madi ในป่าดิบเขาส่วนล่างที่พบ "N. fallax" และ "N. fusca" อยู่ในบริเวณเดียวกัน มันเหมือนกับ "N. fallax" มากแต่ต่างกันตรงฝาปิดที่เป็นรูปไข่ ลูกผสมนี้อาจถูกลงบัญชีเป็น "N. fusca" × "N. stenophylla" ถ้า "N. fallax" และ "N. stenophylla" ถูกพิจารณาเป็นชนิดเดียวกัน
N. fusca × N. lowii.
ลูกผสมนี้ดังเดิมถูกระบุบว่าถูกผสมกับ "N. chaniana" (หรือที่รู้จักกันในชื่อ "N. pilosa" ในเวลานั้น) โดยชาร์ลส์ คลาร์ก อย่างไรก็ตามแอนเทีย ฟิลลิปซ์, แอนโทนี แลมบ์, และชีอัน ลีล์ กลับแสดงความเห็นที่ผิดกัน ไม่มีสิ่งที่แสดงว่าสืบทอดมาจาก "N. fusca" อย่างเช่น ฝารูปสามเหลี่ยมและคอยืด เขาเขียนว่าเกิดจาก "N. fusca" และ "N. lowii" อยู่ร่วมกันในบริเวณเดียวกัน ที่ซึ่ง "N. chaniana" หาได้ยาก ชนิดอื่นที่อาจเป็นพ่อแม่ของมันคือ "N. stenophylla" ก็ไม่พบในบริเวณนั้น
"N. fusca" × "N. lowii" ถูกค้นพบโดยร็อบ แคนต์ลีย์ (Rob Cantley) และชาร์ลส์ คลาร์กบนบูกิต บาทู ลาวี (Bukit Batu Lawi) ในรัฐซาราวัก คลาร์กพบลูกผสมนี้ที่มีขนาดใหญ่ในเทือกเขาคร็อกเกอร์ของรัฐซาบะฮ์ในภายหลัง โดยเฉพาะใกล้ยอดเขาอาแลบ หม้อของ "N. fusca" × "N. lowii" มีเอวคอดมีสีเขียวถึงม่วงเข้มตลอดทั้งหม้อ
ลูกผสมต่างจาก "N. fusca" ตรงขนแข็งใต้ฝา ตรงกันข้ามมันมีสิ่งปกคลุมหนาแน่นบนลำต้นและที่ขอบของแผ่นใบ ซึ่งเปรียบเทียบกับต้นและใบของ "N. lowii" ที่เกลี้ยง มันต่างจาก "N. lowii" ตรงเพอริสโตมที่เป็นวงกลมเมื่อตัดขวาง ขณะที่หม้อล่างของ "N. lowii" มีฟันนูนขึ้นมาชัดเจน แต่ของ "N. fusca" × "N. lowii" มีไม่ชัดนัก, ต่อมรยางค์ใต้ฝา, ซึ่งสืบทอดลักษณะมาจาก "N. fusca"
"N. fusca" × "N. lowii" มีลักษณะบางส่วนคล้ายกับ "N. chaniana" × "N. veitchii" โดยสามารถแยกจากกันได้จากเพอริสโตมโดยตัวหลังมีลักษณะกว้าง, ผาย และมีรูปทรงกระบอกนิดหน่อย ลูกผสมชนิดนี้มีฝารูปไข่เล็กน้อย ไม่มีขนแข็งแบบที่มีใน "N. lowii" และสิ่งปกคลุมหนาแน่นบริเวณต้นและใบ
N. fusca × N. reinwardtiana.
มีการคาดกันว่า "N. naquiyuddinii" เป็นลูกผสมระหว่าง "N. fusca" และ "N. reinwardtiana" ซึ่งขึ้นในบริเวณใกล้ๆกับมัน
แต่โดยทั่วไปแล้ว มันถูกคิดว่าเป็นชื่อพ้องเฮเทอโรไทปิกของ "N. reinwardtiana"
N. fusca × N. tentaculata.
"N. fusca" × "N. tentaculata" ถูกค้นพบโดยลินูส กอกูส์ซิงก์ (Linus Gokusing) ใกล้ยอดเขาในภูเขาอาแลบ ในป่าดิบเขาที่ความสูง 1800 ถึง 2000 ม. พบขึ้นกระจายตัวบริเวณเดียวกับพ่อแม่ของมันที่มีอยู่มากมายในบริเวณนั้น
ลูกผสมชนิดอื่น.
มีลูกผสมของ "Nepenthes fusca" กับหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่นที่ถูกบันทึกไว้ดังนี้: "N. platychila", "N. rajah", และ "N. veitchii"
หม้อของ "N. hurrelliana" มีลักษณะอยู่กึ่งกลางระหว่าง "N. fusca" และ "N. veitchii" เรื่องนี้นำไปสู่การคาดเดาเรื่องเชื้อสายของหม้อข้าวข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ ซึ่งมีหลายคนคาดเดาว่ามันอาจมีต้นกำเนิดจากลูกผสม อย่างไรก็ตาม "N. hurrelliana" นั้นถูกแยกออกจากลูกผสมทางธรรมชาติของ "N. fusca" × "N. veitchii" และผู้เขียนส่วนมากยกให้มันเป็นชนิดอย่างสมบูรณ์
มีข้อมูลความต้องการอันน้อยนิดที่เผยแพร่ออกมาของ "N. fusca" ปี ค.ศ. 2004 ผู้ชำนาญการเพาะเลี้ยง โรเบอร์ต แซกคิลอตโต (Robert Sacilotto) เขียนบทความสำหรับ "Carnivorous Plant Newsletter (จดหมายข่าวพืชกินแมลง) " ที่รวบรวมความต้องการโดยประมาณของ"หม้อข้าวหม้อแกงลิง"ที่สูงหลายชนิดจากประสบการณ์ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1996 ถึง 2001
แซกคิลอตโตพบว่า "N. fusca" มีความอดทนในสภาวะที่กว้าง ยกเว้นต้นไม้ที่ไม่ได้รับสารฆ่ารา ไม่มีกลุ่มทดสอบไหนมีอัตราการรอดชีวิตน้อยกว่า 75% "N. fusca" ทนต่ออุณหภูมิในช่วง 10 ถึง 38°C (50 ถึง 100°F) เวลากลางคืนให้ลดอุณหภูมิต่ำกว่า 21°C (70°F) ซึ่งเป็นปัจจัยที่สำคัญในการเติบโต ต้นไม้ในที่ร่มจะโตช้าและให้หม้อน้อย การทดลองแสดงให้เห็นว่า "N. fusca" เติบโตได้ดีเมื่อความชื้นสัมพัทธ์อยู่ในช่วง 65 ถึง 90%
หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ดูเหมือนจะเติบโตได้ดีในเครื่องปลูกที่มีส่วนผสมดังนี้:ก้อนพีทมอสส์ 10%, เพอร์ไลต์ 30%, และอีก 60% ประกอบไปด้วย "สแฟกนัม" มอสส์ และเปลือกสน เครื่องปลูกควรเป็นกรดเล็กน้อย pH อยู่ระหว่าง 4.5 ถึง 5.0 คุณสมบัติในการนำกระแสไฟฟ้าระหว่าง 10 และ 45 ไมโครซีเมนส์
ความสว่าง 6400–8600 lx (600–800 fc) ดีที่สุดเมื่อต้นไม้โตภายใต้แสงแดด, โคมไอโซเดียม (Sodium vapor) , และโคมเมตทอล ฮาไลด์ (metal halide) อย่างไรก็ตามพื้นที่ตัวอย่างอยู่ภายใต้การผสมของหลอดโกร-ลักซ์ (Gro-Lux) และหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่ 5400–7500 lx (500–700 fc) (แม้ว่าการเติบโตจะอยู่ในระดับเดียวกัน) ต้นไม้จะเปลี่ยนรูปแบบเมื่อนำมาใช้แสดงตามที่จัดเหมือนถูกย้อมสี จากใบสีเขียวจะกลายเป็นแดง กระบนหม้อจะเข้มขึ้น
"N. fusca" ตอบสนองได้ดีในการให้ปุ๋ยเพียงหนึ่งในสี่จากปกติโดยดูได้จากหม้อ มดเป็นแหล่งอาหารที่ได้ผล
"Folia mediocria" breviter petiolata, lamina lanceolata, nervis longitudinalibus utrinque c. 2, vagina caulis 1/2 amplectente ; "ascidia rosularum" ignota ; "ascidia inferiora" magnitudine mediocria, parte inferiore anguste ovata, os versus subcylindrica, parte superiore alis 2 fimbriatis ; peristomio in collum elongato, applanato, 4-10 mm lato, costis c. 1/3-2/3 mm distantibus, dentibus c. tam longis quam latis ; operculo anguste ovato, subcordato, facie inferiore appendice lateraliter applanata ; "ascidia superiora" magnitudine mediocria, infundibuliformia, costis 2 prominentibus ; peristomio in collum elongato, applanato, 3-8 mm lato, costis 1/3-1/4 mm distantibus, dentibus brevissimis ; operculo anguste ovato, subcordato, facie inferiore prope basin appendice lateraliter applanata ; "inflorescentia" racemis parvus, pedicillis inferioribus c. 8 mm longis, omnibus 1-floris v. partim 2-floris ; "indumentum" iuventute densissimum, denique passim densum, breve, e pilis patentibus crassis simplicibus v. basi ramosis compositum.
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชฉวาง
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นโรงพยาบาลชุมชนในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข ตั้งอยู่เลขที่ 20 หมู่ที่ 8 ตำบลไสหร้า อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เนื้อที่ 68 ไร่ 1 ตารางวา ก่อสร้างด้วยเงินมูลนิธิโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช ที่รัฐบาลและประชาชนทั่วประเทศได้ร่วมกันก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2520 ในสมัยรัฐบาลนายกรัฐมนตรีศาสตราจาย์ธานินทร์ กรัยวิเชียร เพื่อสร้างโรงพยาบาลในการให้บริการแก่ประชาชน ผู้เจ็บป่วยในท้องถิ่นทุรกันดารห่างไกลการคมนาคม และเพื่อเพื่อน้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวายเป็นของขวัญแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีอภิเษกสมรส 3 มกราคม พ.ศ. 2520 และทรงดำรงตำแหน่งนายกกิตติมศักดิ์ของมูลนิธิโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชฉวาง เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2520 เป็นโรงพยาบาลขนาด 30 เตียง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) ได้เสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2520 โดยห้างหุ้นส่วนจำกัดสุธนก่อสร้างและการค้า เป็นผู้รับเหมาดำเนินการในการก่อสร้าง ในวงเงินงบประมาณ 8,680,000.- บาท (แปดล้านหกแสนแปดหมื่นบาทถ้วน) การก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อปลายปี พ.ศ. 2521 เริ่มเปิดบริการแก่ประชาชนในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 จนกระทั่งถึง วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2522 ก็ทรงได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) เสด็จพระราชดำเนิน ทรงเปิดโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชฉวาง อย่างเป็นทางการ
ก่อนที่โรงพยาบาลจะเปิดทำการในสถานที่ใหม่ที่ ตำบลไสหร้า (ที่ตั้งของโรงพยาบาลในปัจจุบัน) เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลส่วนใหญ่ ปฏิบัติงานที่ศูนย์การแพทย์ อำเภอฉวาง ซึ่งตั้งอยู่ ณ สำนักงานสาธารณสุขอำเภอฉวาง ในปัจจุบัน ในครั้งนั้นมีนายแพทย์จรูญ เค้าไพบูลย์ เป็นผู้อำนวยการศูนย์การแพทย์ ได้ย้ายมาปฏิบัติงานที่โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชฉวาง ที่ตั้งอยู่ ณ ตำบลไสหร้า และนายแพทย์จรูญ เค้าไพบูลย์ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการคนแรก ในปี พ.ศ. 2522 จากการให้บริการแก่ประชาชนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 เป็นต้นมา ปริมาณของผู้รับบริการได้เพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2525 ได้รับการยกฐานะจากโรงพยาบาลชุมชน ขนาด 30 เตียง ขึ้นเป็นโรงพยาบาลชุมชน ขนาด 60 เตียง จนถึงปี พ.ศ. 2541 จึงได้ยกฐานะขึ้นอีกครั้ง เป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 90 เตียง ถึงปัจจุบัน
ตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง จนถึงปัจจุบัน โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชฉวาง มีผู้อำนวยการ 9 ท่าน
Nepenthes fallax
Nepenthes fallax ( มาจากภาษาละติน: "fallax" = ปลอม, ไม่จริง) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของเกาะบอร์เนียว มีหม้อทรงกรวยสวยสูงประมาณ 15 เซนติเมตร
ในอนุกรมวิธานยังมีความสับสนกันอยู่ ตั้งแต่ "N. stenophylla" ถูกพรรณนาถึงรูปร่างลักษณะเป็นครั้งแรก "N. fallax" มีความคล้ายคลึงกับ "N. stenophylla" หลายประการยกเว้นที่รูปร่างของฝาหม้อจากตัวอย่างของ "N. fallax" มีฝารูปวงกลม ส่วน "N. stenophylla" ยาวแคบ อย่างไรก็ตามลักษณะของ "N. stenophylla" มีฐานมาจากต้นไม้ที่เพาะเมล็ดในเรือนกระจกในอังกฤษ และรูปทรงของฝาอาจผิดปรกติได้ซึ่งเป็นผลมาจากสภาวะและสิ่งแวดล้อมที่ทำเลียนแบบขึ้นมา
ในเอกสารสัมนา "The Nepenthaceae of the Netherlands Indies " (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์) "" ของบี.เอช. แดนเซอร์ (B. H. Danser) ระบุบให้ "N. fallax" เป็นชื่อพ้องของ "N. stenophylla" ความเห็นนี้ได้รับการสนับสนุนด้วยผู้แต่งบางคนในภายหลัง
อย่างไรก็ตามในอนุกรมวิธาน เจน สเชลาเลอร์ (Jan Schlauer) พิจารณาแบ่งออกเป็น 2 ชนิดบนพื้นฐานของของรูปร่างของฝาหม้อ
อิคิดน่า
โคมระย้า
โคมระย้า หรือ แชนเดอเลียร์  เป็นชื่อเรียกลักษณะของโคมไฟตกแต่งที่แขวนบนเพดาน ซึ่งปัจจุบันโดยทั่วไปจะพบโคมไฟลักษณะนี้ ตามห้องโถงของสถานที่หรูหรา เช่น โรงแรม หรือ บ้านคนรวย
คำว่า "chandelier" เป็นภาษาฝรั่งเศส แปลเป็นอังกฤษว่า "candleholder" ซึ่งก็คือเชิงเทียนที่แขวนลงมาจากเพดาน แชนเดอเลียร์ในยุคแรกทำจากไม้รูปกากบาทอย่างง่าย ๆ มีเหล็กแหลมไว้ปักเทียนข้างบน ใช้ในโบสถ์ทั่วยุโรป และในคฤหาสน์ของเศรษฐี ต่อมามีการพัฒนาโดยนำโลหะมาดัดจนมีลวดลายสวยงามประณีตอ่อนช้อย นอกจากจะแสดงถึงฐานะทางการเงินของเจ้าของบ้านที่มีแสงสว่างยามค่ำคืนในยุคนั้นแล้ว เสน่ห์ของแชนเดอเลียร์แบบดั้งเดิมอยู่ที่แสงเทียนและเงาที่เกิดจากลวดลายของแชนเดอเลียร์
การนำกระจก แผ่นทองแดง และหินคริสตัลมาห้อยบนแชนเดอเลียร์ในยุคหลังๆทำให้มีแสงระยิบระยับมากขึ้น แต่หินคริสตัลหายากและราคาแพง ในปี ค.ศ. 1676 ช่างทำแก้วชาวอังกฤษจึงได้คิดค้นนำแก้วมาผสมกับสารตะกั่ว (lead oxide) แล้วเจียรจนมีประกายงดงามมากกว่าหินคริสตัล ในช่วงปี ค.ศ. 1700 แชนเดอเลียร์เริ่มมีรูปทรงอ่อนช้อยมากขึ้น เมื่อมีการนำแก้วเป่ามาใช้ประดับแชนเดอเลียร์จากประเทศอิตาลีที่เรียกว่าสไตล์เวเนเชียน (Venetian Style)
กระแสความนิยมของแชนเดอเลียร์กลับมาพร้อมกับการใส่สีลงไปบนแก้ว เป็นสีสันของการตกแต่งยุคปัจจุบันบวกกับรูปทรงและลวดลายหรูหราของแชนเดอเลียร์ในอดีต แม้กระทั่งสีดำที่อาจจะดูไม่เข้าท่าในสมัยก่อน แต่ตอนนี้กลับดูสวยแปลกตาดี เหมาะกับการตกแต่งแนววินเทจ แนวโบฮีเมีย และ Classic-Chic ซึ่งเน้นการดึงลวดลายเก่าและใหม่มาผสมผสานกัน
ปัจจุบันโคมไฟระย้าถูกทำขึ้นจากหลายวัตถุดิบ และหลายรูปแบบ จนทำให้ยากที่จะแบ่งว่ามีกี่แบบกี่ประเภท  ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความชอบของแต่ละคน โดยทั่วไปการเลือกใช้โคมไฟระย้า จะเลือกตามสไตน์การแต่งห้อง จึงนิยมเลือกใช้และเรียกกันตามแบบของการออกแบบ เช่น โคมไฟระย้าคลาสสิค โคมไฟระย้าโมเดิร์น โคมไฟระย้า LED เป็นต้น
สมัยก่อน หากไปตามโรงแรมต่างๆ ที่มีห้องโถงกว้าง ๆ เรามักจะ เห็นแชนเดอร์เลียร์คริสตัลขนาดใหญ่ รูปทรง Classic เป็นเหมือนพระเอกประจำห้องประชุมเหล่านั้น แต่เดี๋ยวนี้ แชนเดอร์เลียร์มีการพัฒนาทั้งรูปแบบ วัสดุ และขนาดมากขึ้น เพื่อให้เหมาะสมกับยุคสมัยด้วย โดยเราพอจะสรุปรูปแบบของแชนเดอร์เลียร์ที่นิยมนำมาตกแต่งได้ ดังนี้
แชนเดอร์เลียร์แบบ Classic   เป็นแชนเดอร์เลียร์รูปแบบดั่งเดิม เน้นสร้างความหรูหรา ภูมิฐาน ตัวแชนเดอร์เลียร์ประดับตกแต่งด้วยเม็ดคริสตัล และ นิยมลวดลายซับซ้อน ละเอียดอ่อน โครงหรือกิ่งก้านมักทำจากแก้ว เม็ดคริสตัลเมื่อกระทบกับแสงไฟจะส่งประกายระยิบระยับ นิยมเม็ดคริสตัลใส ส่วนมากจะใช้งานอยู่ตามตามโบสถ์สำคัญ ๆ ในต่างประเทศหรือสถานที่สำคัญ ๆ ในประวัติศาสตร์ เช่น พระราชวัง หรือ อาคารของรัฐบาล เป็นต้น
นอกจากกลุ่มแชนเดอร์เลียร์ คริสตัลแล้ว โคมไฟแชนเดอร์เลียร์ในกลุ่ม Classic ยังรวมไปถึงโคมไฟหิ่นอ่อน จำพวก Alabaster อีกด้วย ซึ่งโคมไฟกลุ่มนี้ จะให้อารมณ์ที่ออกเรียบ และ เย็นกว่า
แชนเดอร์เลียร์แบบ Comtemporary แชนเดอร์เลียร์ที่มีความร่วมสมัยมากขึ้น เป็นการผสมผสานกันระหว่างรูปแบบคลาสสิคกับรูปแบบในปัจจุบัน เราจึงได้เห็นวัสดุใหม่ ๆ ถูกนำมาใช้กับแชนเดอร์เลียร์ เช่น ผ้า กระดาษสา เหล็กโครเมียม ทองเหลืองรมดำ แก้ว เขาหรือกระดูกสัตว์ แต่ก็อาจจะมีคริสตัลให้เห็นอยู่บ้าง ส่วนรูปทรงก็ค่อนมาทางเรียบ ๆ ไม่มีลวดลายซับซ้อนเท่ากับงาน classic โครงหรือกิ่งก้านจะเป็นโลหะ หรือวัสดุธรรมชาติ เช่น ไม้ เขาหรือกระดูกสัตว์ ส่วนใหญ่แล้วเห็นได้ตามโถงโรงแรมหรู ๆ หรือสถานที่ที่ตกแต่งในบรรยากาศร่วมสมัย
แชนเดอร์เลียร์ Modern Classic เป็นแชนเดอร์เลียร์ที่มีพื้นฐานมาจากแชนเดอร์เลียร์กลุ่ม classic เพิ่มเติมความทันสมัยด้วย วัสดุใหม่ ๆ เช่น โครงหรือกิ่งก้านเป็นเหล็ก ตัวโคมที่ทำจากผ้า หรือแก้วเป่า เน้นความรู้สึกเรียบง่าย อบอุ่น แต่เริ่มมีสีสันมากขึ้น รูปทรงยังคงความอ่อนช้อยงดงามแบบ classic ถ้าเคยเข้าไปใช้บริการร้านค้าต่าง ๆ ที่ตกแต่งในสไตล์ boutique shop อย่างร้านเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายแถว ๆ สยาม ก็จะเห็นแชนเดอร์เลียร์ประเภทนี้ตกแต่งอยู่ภายในร้าน
แชนเดอร์เลียร์ Modern แชนเดอร์เลียร์สมัยใหม่ที่เน้นความสวยงามแบบเรียบง่าย ไม่เหลือเค้าโครงแบบดั่งเดิมเลย ตกแต่งด้วยดวงโคมน้อยชิ้นเน้นรูปทรงเรขาคณิต ไม่โค้งมนมากนัก และจะไม่มีคริสตัลในแชนเดอร์เลียร์ประเภทนี้เลย แต่จะใช้วัสดุต่าง ๆ กันไปแล้วแต่ดีไซน์ เช่น เรซิ่น เหล็ก สเตนแลส และด้วยความที่รูปทรงเรียบง่ายก็เลยทำให้บางคนรู้สึกว่าดูแข็งเกินไป ไม่สวยงามนัก จึงเหมาะกับบ้านสไตล์โมเดิร์นเสียเป็นส่วนใหญ่
กลุ่มดาราจักรท้องถิ่น
ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 3
ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 3 (ชื่อเดิม : ยูบีซี-ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ฤดูกาลที่ 3) จัดระหว่างวันที่ 3 กรกฎาคม - 9 กันยายน พ.ศ. 2549 เป็นครั้งแรกที่มีผู้เข้าแข่งขันเริ่มต้นจำนวนทั้งสิ้น 13 คน เนื่องจากมีฝาแฝดเข้าสู่บ้านและได้ใช้รหัสเดียวกัน คือ V3 แอปเปิ้ล-เชอรี่ โดยสิทธิต่างๆ จะเหมือนกับคนอื่นทุกประการในรหัสเดียวกัน ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีการถ่ายทอดสดคอนเสิร์ตประจำสัปดาห์ ทุกวันเสาร์ เวลา 21.00 น. - 23.30 น. ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี
รูปแบบเวทีคอนเสิร์ตของ TrueAF3.
เวทีในซีซั่นนี้จัดแสดงที่ ธันเดอร์โดม เมืองทองธานี โดยรูปแบบเวทีมีลักษณะ สถาปัตยกรรมกอทิก แบบยุโรป ฉากหลังกลางเวทีเป็นสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดใหญ่ ในฉากประกอบไปด้วยแผงไฟและป้ายโลโก้ ข้างหน้าฉากมีบันได แต่จะเป็นบันไดที่แตกต่างรูปแบบไปเปลี่ยนไปในแต่ละสัปดาห์ รูปแบบฉากออกแนวยุโรปสีน้ำตาลเหมือนเป็นก้อนอิฐ ที่เล่นของวงดนตรีอยู่ข้างๆบันไดทั้ง2ฝั่ง ฝั่งซ้ายและขวาเวทีเป็นฉากประตูยุโรปขนาดใหญ่ มีฝั่งละ6ประตู เป็นสีน้ำตาลเหมือนเป็นก้อนอิฐ ออกแนวปราสาทเหมือนโบสถ์ของยุโรป ฝั่งซ้ายสุดของเวทีคือที่นั่งพักของนักล่าฝัน โดยที่นั่งของนักล่าฝันจะเป็นขั้นบันไดที่ลงมาจากประตู และ ฝั่งขวาของเวทีคือมุมสัมภาษณ์ โดยมุมสัมภาษณ์จะอยู่ริมฮอลล์ ฝั่งซ้ายและขวาเวทีมีบันไดที่ออกมาจากประตู พื้นเวทีเป็นสีดำ ขอบเวทีเป็นเส้นสีทอง และ มีลวดลายที่เวทีหลักเป็นลายดอกไม้ แคทวอล์คยื่นออกไปกลางฮอลล์ สุดแคทวอล์คคือจุดศูนย์กลางวงกลม ที่จุดกลางลายเวทีเป็นลายดอกไม้ ข้างในเวทีมีระเบิดไฟที่ประกอบการแสดง ผิวขอบเวทีเป็นลายอิฐสีน้ำตาล ริมขอบเวทีมีเปลวเพลิงอยู่ บนเพดานมีผ้าที่มัดรวมเป็นกันเป็นช่อโยงไปทั่วฮอลล์ และในบางสัปดาห์มีการจัดแต่งเวทีเพิ่มดังนี้ สัปดาห์ที่ 2 ได้ย้ายที่นั่งสัมภาษณ์ไปฝั่งขวาสุดฮอลล์จากที่ตั้งที่เวทีตรงบันได สัปดาห์ที่ 6 ได้เปลี่ยนฉากกลางเวทีเป็นจอLEDขนาดใหญ่ และ บันไดกลางเวทีเป็นบันไดที่มีไฟLEDหลากสีติดอยู่ข้างใน สัปดาห์ที่ 7 ได้เปลี่ยนวงกลมปลายสุดของแคทวอล์คเป็นที่เล่นดีเจ สัปดาห์ที่ 8 ได้ปรับแต่งเวทีให้เข้ากับสัปดาห์ลูกทุ่ง โดยกลางฉากมีประตูลูกทุ่ง สัปดาห์ที่ 10 สัปดาห์สุดท้ายของการแข่งขันได้เปลี่ยนเวทีการแสดงไป ณ อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี ลักษณะเวทีได้ปรับแต่งดังนี้ ที่นั่งพักของนักล่าฝันได้ย้ายไปซ้ายสุดฮอลล์ และ แคทวอล์คได้เปลี่ยนรูปแบบเป็นตัว T โดยแคทวอล์คหลักมีแคทวอล์คแยกซ้ายขวาออกมา แต่พื้นแคทวอล์คยังเป็นแบบเดิม และ ฉากหลักเป็นรูปแบบเหมือนสัปดาห์ปกติ แต่ฉากหลังกลางเวทีเป็นจอ LED ขนาดใหญ่
โจทย์ในแต่ละสัปดาห์ และ ลำดับการร้องในคอนเสิร์ต.
สัปดาห์ที่ 9 (2 กันยายน 2549) : Theme เพลงประกอบภาพยนตร์.
สัปดาห์ที่ 10 (9 กันยายน 2549) : Theme Last Song.
5 โชว์แรก
5 โชว์สุดท้าย
เพลงแต่ง และ เมดเลย์โชว์ประทับใจ
อุทยานแห่งชาติอินทนนท์
ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ฤดูกาลที่ 2 (ชื่อเดิม : ยูบีซี อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ฤดูกาลที่ 2) เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ ทางทรูวิชั่นส์ จัดขึ้นระหว่างวันที่ 18 กรกฎาคม - 8 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ออกอากาศ 12 สัปดาห์ ซึ่งเป็นการจัดต่อเนื่องมาจากความสำเร็จอันเกินคาดของฤดูกาลก่อนหน้า คัดเลือกนักล่าฝัน 12 คน จากทั่วประเทศ เพื่อเข้าร่วมฝึกฝนทักษะการร้องเพลงและแสดงโชว์ภายในบ้าน และแสดงคอนเสิร์ตโจทย์เพลงที่ได้รับแต่ละสัปดาห์ทุกคืนวันเสาร์ ตัดสินผู้ชนะผ่านทางผลโหวต SMS
โจทย์เพลงในแต่ละสัปดาห์ และลำดับการร้องในคอนเสิร์ต.
สัปดาห์ที่ 6 (27 สิงหาคม 2548) : Theme Vote Back.
รวม Medley
สัปดาห์ที่ 10 (24 กันยายน 2548) : Theme เพลงไทยสี่ภาค.
ภาคอีสาน
โชว์รวมกลุ่ม
สัปดาห์ที่ 11 (1 ตุลาคม 2548) : Theme เพลงประกอบภาพยนตร์.
โชว์เพลงเดี่ยว
โชว์เพลงคู่
สัปดาห์ที่ 12 (8 ตุลาคม 2548) : Theme Final Round.
เพลงช้า 5 โชว์แรก
เพลงเร็ว 5 โชว์สุดท้าย
[[หมวดหมู่:ทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย| ]]
[[หมวดหมู่:รายการที่ออกฉายทางทรูวิชั่นส์]]
ทรู อคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 1 (ชื่อเดิม : ยูบีซี อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ฤดูกาลที่ 1) เป็นซีซั่นแรกของ ทรู อคาเดมี่ แฟนเทเชีย จัดระหว่างวันที่ 21 มิถุนายน - 21 สิงหาคม พ.ศ. 2547
สัปดาห์ที่ 8 (14 สิงหาคม 2547) Theme เพลงร็อคแอนด์โรลล์.
ค่าย สื่อถึงกิจกรรมที่ถูกจัดขึ้นนอกสถานที่ ตามวัตถุประสงค์หลักของโครงการ ในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาการเข้าค่ายซึ่งจัดโดยโรงเรียนเป็นกิจกรรมภาคบังคับสำหรับนักเรียน เช่น ค่ายลูกเสือ หรือ ยุวกาชาด ในระดับอุดมศึกษาการออกค่ายเป็นกิจกรรมนอกหลักสูตรรวมถึงการทำกิจกรรมเพื่อสังคม (voluntary works for charity) กิจกรรมค่ายส่วนหนี่งถูกจัดขึ้นโดยภาคเอกชนซึ่งมุ่งหวังกำไรและมีจุดประสงค์แตกต่างกันไป เช่น ค่ายฤดูร้อน (summer camp) หรือ ค่าย YMCA
ค่ายอาสา.