pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วิธีที่สามเรียกว่า จิตรกรรมปูนชื้น หรือ “mezzo-fresco” วิธีนี้จิตรกรจะวาดรูปบนผนังปูนที่ใกล้จะแห้ง-ตามที่อิกนาซิโอ พ็อซโซอธิบายไว้เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16 ว่าเพื่อจะพอให้สีซึมลงไปในเนื้อปูนเพียงเล็กน้อย พอมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 วิธีนี้ก็ใช้แทนที่จิตรกรรมปูนเปียกเป็นส่วนใหญ่ จิตรกรที่ใช้วิธีนี้ก็มีจิโอวานนิ บัตติสตา ติเอโปโล
ระหว่างสามวิธีนี้ งานที่ทำโดยวิธีปูนแห้งล้วนจะทำได้เร็วกว่าวิธีอื่น ถ้ามีอะไรผิดก็แก้ง่ายและความแตกต่างของสีที่ทาลงไปกับเวลาที่สีแห้งจะน้อยที่สุดเมื่อเทียบกับวิธีอื่น
กลวิธี.
ในการสร้างจิตรกรรมปูนเปียก ช่างจะฉาบบริเวณที่จะวาดภาพด้วย “arriccio” ที่ทำให้ผนังภายใต้สาก แล้วทิ้งไว้ให้แห้งอีกสามสี่วันก่อนที่จะร่างภาพที่จะวาดลงบนผนังที่ฉาบไว้ โดยใช้สีฝุ่นแดงที่เรียกว่า “sinopia” ภาพที่ร่างก็เรียกว่า “sinopia” เช่นเดียวกัน ต่อมาการร่างใช้วิธีวาดบนกระดาษก่อนที่จะมาทาบบนผนัง ตามขอบรูปก็จะปรุเป็นรอยด้วยวัสดุที่มีความแหลมแล้วทาบกับผนังแล้วใช้ประคบที่บรรจุด้วยผงดำ ๆ ที่เรียกว่า “spolvero” ตบบนตัวร่าง พอเสร็จบนผนังก็จะเป็นรอยร่างคร่าว ๆ จากฝุ่นที่ตบเอาไว้ ถ้าผนังที่จะวาดมีรูปอยู่แล้วช่างก็จะสกัดผิวออกเป็นระยะ ๆ เพื่อให้ปูนที่จะฉาบเกาะติด วันที่จะวาดรูปช่างก็จะฉาบปูนบาง ๆ เรียบบนผนังที่เรียกว่า “อินโทนาโค” ที่เตรียมไว้ การฉาบก็จะฉาบเฉพาะบริเวณที่จะทำเสร็จในวันนั้น การซ่อนรอยต่อของปูนก็อาจจะทำโดยใช้ขอบรูปของตัวแบบ หรือทิวทัศน์ การทาสีมักจะเริ่มจากส่วนที่สูงที่สุดของภาพ บริเวณที่ทาสีเสร็จในวันหนึ่งเรียก “giornata” เราจะศึกษาขั้นตอนการวาดภาพได้จากตะเข็บหรือรอยต่อจากส่วนหนึ่งไปอีกส่วนหนึ่ง
จิตรกรรมปูนเปียกจะเป็นวิธีที่ค่อนข้างยากเพราะจิตรกรมีเวลาวาดเพียงสิบสองชั่วโมงก่อนที่ปูนจะแห้ง ตามปกติแล้วจิตรกรจะรอชั่วโมงหนึ่งหลังจากฉาบก่อนที่จะเริ่มวาดแล้ววาดไปจนราวสองชั่วโมงก่อนที่ปูนจะแห้ง พอปูนแห้งวิธีวาดปูนเปียกก็ต้องหยุดไม่มีการแก้ ปูนที่ยังวาดไม่เสร็จก็ต้องเซาะออก เพื่อที่จะได้ฉาบใหม่ ถ้ามีอะไรผิดบางครั้งก็ต้องลอกปูนที่วาดไว้ออกทั้งหมด หรือมาใช้วิธีวาดบนปูนแห้งแก้ภายหลัง
ถ้าเราดูจิตรกรรมฝาผนังบนผนังขนาดใหญ่เราอาจจะเห็นบริเวณที่วาดอาจจะแบ่งได้ราวสิบถึงยี่สิบบริเวณหรืออาจจะมากกว่านั้นก็ได้ รอบตะเข็บที่เคยซ่อนไว้อย่างแนบเนียนก็อาจจะเด่นชัดขึ้นจนบางครั้งก็มองเห็นได้จากข้างล่าง นอกจากนั้นรอบตะเข็บมักจะแต่งให้เรียบร้อยด้วยวิธีวาดปูนแห้งซึ่งจะหลุดออกมาตามกาลเวลา
ถ้าเป็นงานปูนแห้งล้วน ๆ ปูนที่ฉาบจะมีผิวหยาบ เมื่อแห้งก็จะถูด้วยกระดาษทรายเพื่อให้สีติดดีขึ้น จิตรกรก็จะทาสีเช่นเดียวกับการทาสีบนแผ่นไม้
จิตรกรรมฝาผนังในประวัติศาสตร์.
งานจิตรกรรมฝาผนังแรกที่สุดสร้างเมื่อ 1500 ก่อนคริสต์ศักราชที่พบที่เกาะครีต ใน ประเทศกรีซ ชิ้นที่สำคัญที่สุดเรียกว่า “The Toreador” ซึ่งเป็นเรื่องราวของพิธีศักดิ์สิทธิ์ที่คนกระโดดข้ามหลังวัว งานชิ้นอื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน ก็มีพบในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนโดยเฉพาะใน ประเทศอียิปต์ และประเทศโมร็อกโก งานจิตรกรรมฝาผนังที่พบมากในประเทศอียิปต์ก็เป็นงานที่พบในสุสานที่ฝังศพและจะใช้วิธีวาดบนปูนแห้ง แต่ที่มาของจิตรกรรมฝาผนังเหล่านี้ยังเป็นที่สันนิษฐานกันอยู่
นักประวัติศาสตร์บางท่านก็เชื่อว่าจิตรกรจากครีตอาจจะถูกส่งไปวาดตามที่ต่างเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนทางการค้าหรืออาจจะเป็นการส่งเสริมความสำคัญของศิลปะลักษณะนี้ซึ่งถือว่าเป็นศิลปะสำคัญของสมัยนั้นก็ได้
นอกจากนั้นจิตรกรรมฝาผนังยังเห็นได้จากสถาปัตยกรรมกรีก (Ancient Greece architecture) แต่ที่ยังเหลืออยู่ทุกวันนี้เกือบหาไม่ได้ ที่มีก็พบทางตอนใต้ของอิตาลีที่เพสตุม (Paestum) ที่มันยาเกรเซีย (Magna Graecia) ซึ่งเป็นอาณานิคมกรีก จิตรกรรมที่พบเมื่อปี ค.ศ. 1968 ก็อยู่ภายในที่ฝังศพวาดมาตั้งแต่ 470 ปีก่อนคริสต์ศักราชที่เรียกว่า “ที่ฝังศพของนักดำน้ำ” (Tomb of the Diver) ฉากที่วาดมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์มากเพราะเป็นการแสดงให้เห็นถึงชีวิตความเป็นอยู่ของคนสมัยนั้น อีกภาพหนึ่งแสดงให้เห็นคนกลุ่มหนึ่งนอนเอนอย่างพบประสังสรรค์กัน อีกภาพหนึ่งเป็นภาพชายหนุ่มกระโดดลงไปในทะเล
จิตรกรรมฝาผนังที่สร้างในสมัยจักรวรรดิโรมันเช่นที่ปอมเปอี และ
Roman wall paintings, such as those at ปอมเปอี และ เฮอร์คิวเลเนียม เป็น จิตรกรรมแบบปูนเปียก
จิตรกรรมฝาผนังของอิสลาม ซึ่งหาชมได้ยากพบที่ Qasr Amra ซึ่งเป็นปราสาทกลางทะเลทรายที่ Umayyads วาดเมื่อ คริสต์ศตวรรษที่ 8
สมัยปลายจักรวรรดิโรมัน เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 1 ถึง 2 จิตรกรรมฝาผนังมักจะพบภายในที่ที่เก็บศพแบบสุสานรังผึ้งภายใต้ กรุงโรม
และ ประเทศไซปรัส ครีต อีฟิซุส (Ephesus) คะพาโดเซีย (Capadocia) และ อันติออก (Antioch) จิตรกรรมฝาผนังของโรมันเป็นแบบปูนเปียกบนปูนปลาสเตอร์สี นอกจากนั้นจิตรกรรมฝาผนังของคริสต์ศาสนายังพบได้ที่วัดโกเรเม (Churches of Goreme) ที่ประเทศตุรกี
เมื่อปลายยุคกลางและในสมัยเรอเนซองส์เป็นสมัยที่จิตรกรรมฝาผนังรุ่งเรืองที่สุดโดยเฉพาะในประเทศอิตาลีซึ่งยังนิยมใช้ศิลปะลักษณะนี้ตกแต่งในสิ่งก่อสร้างทางศาสนาและการปกครอง
อันเดรอา ปัลลาดีโอ (Andrea Palladio) สถาปนิกคนสำคัญของอิตาลีเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16 สร้างคฤหาสน์ไว้หลายแห่งที่ดูเรียบภายนอกแต่ภายในตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังอย่างวิจิตร
จิตรกรรมฝาผนังของลาตินอเมริกา.
โฮเซ เคลเม็นเท โอโรซโค (Jose Clemente Orozco) เดวิด ซีเครอส (David Siqueiros) ดิเอโก ริเวรา (Diego Rivera) และ ฟรีดา คาห์โล เป็นจิตรกรคนสำคัญของประเทศเม็กซิโกที่มาฟื้นฟูงานจิตรกรรมฝาผนังเมื่อศตวรรษที่ 20 งานจิตรกรรมฝาผนังของริเวราเป็นการเริ่ม “ยุคเรอเนซองส์ของจิตรกรรมฝาผนังของเม็กซิโก”
จิตรกรรมฝาผนังของประเทศอินเดีย.
จิตรกรรมฝาผนังที่เพดานและผนังถ้ำที่อจันตาวาดไว้ระหว่าง 200 ปีก่อนคริสต์ศตวรรษถึงราว ค. ศ. 600 พบเมื่อค.ศ. 1819 เป็นเรื่อง "พุทธชาดก" เรื่องราวที่วาดเป็นฉาก ๆ แต่ไม่ต่อเนื่องกัน
จิตรกรรมฝาผนังที่โจฬะ (Chola) พบเมื่อ ค.ศ. 1931 ภายในวัด Brihadisvara
ตัวอย่างจิตรกรรมฝาผนังในประเทศอิตาลี.
จิตรกรรมฝาผนังในประเทศอิตาลีเป็นงานศิลปะที่สำคัญและมีจิตรกรผู้มีชื่อเสียงทางด้านนี้มากมายดังเช่นตัวอย่างข้างล่าง
เทพทลายนภา
เทพทลายนภา หรือ เหยี่ยวเหนือฟ้า  เป็นนิยายกำลังภายในขนาดสั้นของหวงอี้ ฉบับแปลไทยอย่างเป็นทางการแปลโดย น.นพรัตน์ ลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ วางจำหน่ายในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2550 ราคา 280 บาท
ก่อนหน้านี้ เทพทลายนภาเคยถูกแปลและจัดจำหน่ายเป็นภาษาไทยในชื่อ "เหยี่ยวเหนือฟ้า"
เทพทลายนภาถือเป็นปฐมบทของ เทพมารสะท้านภพ นิยายเรื่องยาวของหวงอี้ซึ่งเขียนในเวลาต่อมา โดยเหตุการณ์ในเทพมารสะท้านภพดำเนินต่อจากเหตุการณ์ในเทพทลายนภาประมาณ 100 ปี และได้มีการอ้างเหตุการณ์และตัวละครจากเทพทลายนภาหลายครั้ง แต่เนื้อเรื่องไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกันโดยตรง
เทพทลายนภาเป็นเรื่องของ "ฟู่อิง"​ จอมยุทธในยุคราชวงศ์หยวน ซึ่งประเทศจีนถูกปกครองโดยเผ่ามองโกล ใต้การนำของกุบไลข่าน โดยตัวเอกเป็นฝ่ายจีนฮั่นที่ต้องการกู้อาณาจักรจีนกลับคืนจากมองโกล
อาสนวิหารนอริช
อาสนวิหารนอริช (ภาษาอังกฤษ: Norwich Cathedral) เป็นอาสนวิหาร นิกายอังกลิคัน ตั้งอยู่ที่เมืองนอริช มณฑลนอร์โฟล์ค (Norfolk) ใน สหราชอาณาจักร เริ่มสร้างเมื่อ ค.ศ. 1145
ลักษณะโครงสร้างส่วนใหญ่เป็นแบบโรมาเนสก์ สร้างโดยบาทหลวงเฮอร์เบิร์ต เดอ โลซินยา (Bishop Herbert de Losinga) ประมาณปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ประมาณค.ศ. 1145 ความยาวของอาสนวิหาร 140 เมตร ยอดซึ่งสร้างเสร็จเมื่อค.ศ. 1465 สูง 96 เมตร ระเบียงเป็นสองชั้นซึ่งเป็นลักษณะที่ไม่พบที่อื่นในอังกฤษซึ่งสร้างระหว่างค.ศ. 1300 ถึงค.ศ. 1430 พร้อมกับเพดานโค้งเหนือทางเดินกลางและบริเวณสงฆ์
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำจืดกรุงเทพมหานคร
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำกรุงเทพมหานคร  ก่อตั้งครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2483 บริเวณแผนกทดลองเพาะเลี้ยง เกษตรกลาง บางเขน เป็นเรือนไม้ชั้นเดียวรูปโดมมีปีกสองข้าง ในระยะแรกมีตู้กระจกเลี้ยงปลาขนาดประมาณ 1 ลูกบาศก์เมตร จำนวน 20 ตู้ โดยปลาที่นำมาแสดงเป็นปลาน้ำจืดที่นิยมเลี้ยงและมีความสำคัญทางเศรษฐกิจ ต่อมาเกิดการชำรุดทรุดโทรมและคับแคบลง กรมประมงจึงดำริที่จะสร้างสถานแสดงพันธุ์ปลาขึ้นใหม่ โดยใน พ.ศ. 2516 ได้มีความ
ตกลงร่วมมือระหว่างรัฐบาลไทยและรัฐบาลแคนนาดาในการจัดตั้งสถาบันประมงน้ำจืดแห่งชาติ โครงการก่อสร้างสถานแสดงพันธุ์ปลาน้ำจืดแห่งใหม่จึงได้ผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันประมงน้ำจืดแห่งชาติด้วย
โดยสถานแสดงพันธุ์ปลาน้ำจืดได้ก่อสร้างใหม่เป็นอาคารคอนกรีต 3 ชั้น แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2521 โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ฯมาทรงเปิดสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ ณ สถาบันประมงน้ำจืดแห่งชาติ บางเขน อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2521 ซึ่งนับว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างสูงสุดสำหรับกรมประมง
ปัจจุบันสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำกรุงเทพฯ เป็นหน่วยงานหนึ่งของกลุ่มวิจัยและพัฒนาสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำจืด กองวิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืด กรมประมง กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ตั้งอยู่ภายในรั้วของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน และใน พ.ศ. 2546 กรมประมงได้รับงบประมาณเพื่อปรับปรุงอาคารสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ รวมทั้งก่อสร้างอาคารจัดแสดงพรรณไม้น้ำเพิ่มเติม เพื่อเป็นแหล่งให้ความรู้เกี่ยวกับพรรณไม้น้ำสวยงามและทำให้สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำจืดมีความสวยงามมากยิ่งขึ้น
ส่วนแสดงพันธุ์สัตว์น้ำเป็นอาคารสูง 3 ชั้น จัดแสดงพันธุ์ปลาน้ำจืดประมาณ 100 ชนิด ประกอบด้วยปลาท้องถิ่นของไทยชนิดที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจ ปลาหายาก ใกล้สูญพันธุ์ รวมทั้งปลาต่างประเทศบางชนิดด้วย ในพื้นที่จัดแสดงประกอบด้วยตู้ขนาดใหญ่มีความจุตั้งแต่ 1.5-24.0 ลูกบาศก์เมตร จำนวน 33 ตู้ บ่อสัตว์น้ำที่สามารถสัมผัสได้ (touch pool) นอกจากนี้ยังมีแบบจำลอง และโครงกระดูกของปลากระโห้ที่เป็นปลามีเกล็ดขนาดใหญ่ที่สุดในโลก และโครงกระดูกปลาบึกที่พบในแม่น้ำโขงมีน้ำหนักประมาณ 293 กิโลกรัม ความยาวประมาณ 2.7 เมตร ซึ่งผู้เข้าชมสามารถดูข้อมูลของปลาแต่ละชนิดได้จากป้ายที่มีรายละเอียดเกี่ยวกับชื่อชนิดของปลา แหล่งที่อยู่อาศัย ลักษณะการกินอาหาร และลักษณะเด่นของปลาชนิดนั้นๆ ส่วนในชั้นที่ 3 จะใช้เป็นบริเวณสำหรับปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ และยังมีบ่อพักปลา เพื่อใช้สับเปลี่ยนหมุนเวียนในการจัดแสดงต่อไป
ส่วนแสดงพรรณไม้น้ำเป็นอาคารเรือนกระจก (greenhouse) ชั้นเดียว โดยจากอาคารสถานแสดงพันธุ์
สัตว์น้ำจะมีทางเดินเชื่อมต่อเพื่อนำไปชมพรรณไม้น้ำของไทย ซึ่งมีทั้งที่นำมาเพาะชำไว้ในตู้กระจก ใช้ประดับตู้ภายในอาคารพรรณไม้น้ำ และเป็นแปลงสาธิตการปลูกพรรณไม้น้ำรอบๆ อาคาร โดยชนิดของพรรณไม้น้ำที่นำมาจัดแสดงนี้เป็นพรรณไม้น้ำชนิดที่ส่งออกของไทยเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งมีทั้งหมดประมาณ 100 ชนิด ซึ่งผู้เข้าชมสามารถดูข้อมูลพรรณไม้น้ำแต่ละชนิดได้จากป้ายชื่อไทย ชื่อสามัญ ชื่อวิทยาศาสตร์ ด้านข้างตู้
เวลาเปิดให้บริการ
สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำกรุงเทพฯ เปิดให้เข้าชม วันอังคาร - วันอาทิตย์ ตั้งแต่เวลา 10.00 - 16.00 น. และปิดให้บริการทุกวันจันทร์ โดยมีอัตราค่าเข้าชม ผู้ใหญ่ 20 บาท เด็ก นักเรียน นักศึกษา 10 บาท และผู้สูงอายุ/ผู้พิการ ไม่เสียค่าเข้าชม
ติดต่อ : เบอร์โทรศัพท์
กลุ่มงานวิจัยและพัฒนาสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำจืด กรมประมง เกษตรกลาง จตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900 โทร. 0 2940 6543, 0 2562 0600 - 15 ต่อ 5118, 5220, 5221, 5222
โทรสาร. 0 2940 5623
จูน อีราแฮม
จูน อีราแฮม หรือ อับดุล อีราแฮม  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2527 สถิติการชก 31 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 4) เสมอ 4 แพ้ 18
อีราแฮมขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2543 ชนะน็อค อีริค กามูตันยก 3 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์ตลอดและชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชนะน็อคเวนเดล คอร์จูเลส ยก 6 จากนั้นได้มาชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกร่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2546 แพ้ทีเคโอ ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 7 จากนั้น อีราแฮมได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทที่ว่างเมื่อ 17 มีนาคม พ.ศ. 2547 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน แจ๊ก มัลเดซีร ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ ABCO รุ่นฟลายเวทเมื่อ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 แพ้คะแนนเด่นบูรพา อ.เอกรินทร์ ในเดือนสิงหาคม ปีเดียวกันขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทที่ว่าง ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนเจอรี่ ปาฮายาไฮไปอีก
อีราแฮมยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง และได้เดินทางไปชกที่ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2548 ซึ่งอีราแฮมเป็นฝ่ายชนะน็อค เคอิสุเกะ โยโกฮาม่า ยก 10 จากนะเนได้เดินทางมาชิงแชมป์ระดับภูมิภาคในไทยถึง 4 ครั้งระหว่าง พ.ศ. 2548 – 2549 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เริ่มจาก 30 เมษายน พ.ศ. 2548 ชิงแชมป์ ABCO รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง แพ้คะแนน เพชรตาปี ปิ่นสินชัย 7 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวท แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ชิงแชมป์ ABCO รุ่นฟลายเวท แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิม และ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ชิงแชมป์ ABCO รุ่นแบนตัมเวท แพ้คะแนน เทพนิมิตร ส.จิตรพัฒนา อีราแฮมมีโอกาสชิงแชมป์ฟิลิปปินส์อีกสองครั้งแต่ก็ไม่ได้แชมป์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา อีราแฮมชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งมาชกแพ้คะแนน ปฐมโชค ปฐมโพธิ์ทอง และ ฝนหลวง ส.ธนะภิญโญ เมื่อ พ.ศ. 2552 หลังจากที่ชกแพ้คะแนน ริชาร์ด โอลิซา เมื่อ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 อีราแฮมก็แขวนนวมไป
กวอน ชางแจ
กวอน ชางแจ  นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2509 ที่ประเทศเกาหลีใต้ สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 10) แพ้ 3
โรเบร์โต ปาดียา
โรเบร์โต ปาดียา (Roberto Padilla) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 26 (น็อก 18) เสมอ 2 แพ้ 9
ปาดียาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ราย นอกนอก ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ในช่วง พ.ศ. 2533 – 2535 ปาดียาขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่รวมทั้ง ชนะ เจอรี่ ปาฮายาไฮ นิค เซียนทอย นีล กาก้า นอกจากนั้น ยังมาชกนอกรอบในไทย ชนะน็อคกาจก้อง แดนภูไท ยก 3 แสะเสมอกับ สมาน ส.จาตุรงค์ใน พ.ศ. 2535 จากนั้น ปาดียาได้เดินทางไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่เกาหลีใต้ เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2535 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 8 ไม่ได้แชมป์ และมาชกนอกรอบกับตะคร้อเล็ก เดชรัตน์เมื่อ พ.ศ. 2536 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน
ต่อมา ปาดียาขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2536 ซึ่งปาดียาเป็นฝ่ายชนะน็อคซูการ์ เรย์ ไมค์ ยก 10 ได้แชมป์มาครอง แต่เมื่อป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเดวิด ฟรังโก เสียแชมป์ไปเมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2536 ในปีต่อมา ปาดียามาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทกับโชคชัย โชควิวัฒน์ เมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2537 ปาดียาเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 9 ไม่ได้แชมป์ ต่อจากนั้น ปาดียาขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2537 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนร็อคกี้ มาเซียล ได้แชมป์มาครอง ปาดียาป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง และยังชกชนะเมลวิน มากราโมและแดน เนียเตสด้วย ปาดียาเสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โนเอล ทูนาเกา จากนั้นก็แขวนนวมไป
ดอนดอน จีเมนา
ดอนดอน จีเมนา  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 10) เสมอ 3 แพ้ 11
จีเมนาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน โจนาธาน อีกอต ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด รวมทั้งชนะจูน อีราแฮม 2 ครั้ง จากนั้น จีเมนา ได้เดินทางมาชกที่ประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2547 โดยมาซ้อมมวยที่ค่ายของใหม่ เมืองคอนอยู่ระยะหนึ่ง ในช่วงนี้ จีเมนาขึ้นชกในไทยหลายครั้ง โดยมีแพ้คะแนน วันมีโชค สิงห์วังชา และไก่ชน ส.วรพิน จากนั้น เสมอกับสำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ สำราญศักดิ์ขอแก้มืออีก ปรากฏว่าจีเมนาเป็นฝ่ายชนะน็อค สำราญศักดิ์อีก 2 ครั้งรวด จากนั้น ชกชนะคะแนน นกน้อย สิทธิประเสริฐ และได้ชิงแชมป์ ABCO เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค เพชรตาปี ป.สิงห์ใต้ ยก 9 จากนั้น แพ้ทีเคโอ แมกไซไซ ศิษย์ทรายทอง ยก 9 จากนั้น จีเมนากลับไปชกที่ฟิลิปปินส์ ชกชนะอีกหลายครั้งแต่ไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์ จน พ.ศ. 2550 ได้มาชกในไทยอีก แพ้น็อค แท่งทอง เกียรติทวีสุข ยก 7 และแพ้คะแนน ประมวลศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ
หลังจากนั้น จีเมนาชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ มีชกชนะและเสมอไม่กี่ครั้ง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์ที่ว่างรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2553 แพ้คะแนน มาร์โก เดเมซีโญ จากนั้นได้ชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิมเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 และชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน ขวัญพิชิต วันทรงชัยยิม ขึ้นชกนอกรอบ แพ้คะแนนโดยเทคนิค ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย จากนั้น ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2555 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 5 หลังจากที่จีเมนาขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นการชิงแชมป์เงาของ WBC เอเชียรุ่นแบนตัมเวทที่ว่าง แพ้น็อค เพชร ก่อเกียรติยิม ยก 8 แล้ว ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
เซลโซ โกโซ
เซลโซ โกโซ  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2516 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 2)เสมอ 2 แพ้ 27
โกโซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2534 แพ้คะแนน แซมมี เบอร์นาเบ้ จากนั้น ขึ้นชกในฟิลิปปินส์เป็นส่วนใหญ่ แพ้บ้าง ชนะบ้าง มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน ยอดชิงชัย ศรทองยิม และเทพสตาร์ เฉลิมศรี จากนั้นได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน โชคชัย โชควิวัฒน์ ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 โกโซยังมาชกในไทยอีกหลายครั้ง แพ้คะแนน ต้อยติ่ง เกียรติเพชรน้อย ดัทช์บอย ดัทช์บอยยิม แพ้น็อค รุ่งเรือง เกียรติปากพนัง ยก 7 และยังไปชกที่เกาหลีใต้และญี่ปุ่นด้วย แต่ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป จากนั้นมาชกแพ้คะแนน จ้าวสิงห์ทอง เฉลิมศรีใน พ.ศ. 2539 และมาชกแพ้น็อค เสาหิน ส.ธนิกุล ยก 1 ใน พ.ศ. 2540 หลังจากนั้น โกโซหยุดชกไปสามปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อค ออร์เก ดีโก ยก 1 ที่ฟิลิปินส์จากนั้นก็แขวนนวมไป
ทริฟฟอน ทอร์รัลบา
ทริฟฟอน ทอร์รัลบา  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ที่เมือง Ormoc City ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 89 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 22) เสมอ 10 แพ้ 37
ทอบรัลลาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2528 ชนะน็อค เอลิเซโอ คาสตาเนราส ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะคะแนน เรย์ ลีกัส โรแลนโด วาเลนทิน ทอบรัลลาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ริค ซิโอโดร่า ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ทอบรัลลายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน แดน เนียเตส ไม่ได้แชมป์ ต่อมา ทอบรัลลาได้มาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทในไทยเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 แพ้น็อค โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 8 จากนั้น ไปชกแพ้น็อค ฮิโรกิ อิโอกะ ยก 4 ที่ ญี่ปุ่น ทอบรัลลา ยังขึ้นชกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ชกแพ้มากกว่าชนะ เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2537 กับอลัน มอร์เรแต่ไม่มีการตัดสิน จากนั้น เขาก็แขวนนวมไป
วอน เซียงซุง
วอน เซียงซุง  นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 1 ครั้ง แพ้ 1
โทนี่ อัลดีเกอร์
อาสนวิหารเดอรัม
คริสตจักรอาสนวิหารของพระคริสต์ พระนางมารีย์พรหมจารี และเซนต์คัธเบิร์ตแห่งเดอรัม  เรียกโดยย่อว่าอาสนวิหารเดอรัม เป็นอาสนวิหารแองกลิคัน ตั้งอยู่ที่เมืองเดอรัมใน สหราชอาณาจักร ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1093 มีชื่อเต็มว่า "The Cathedral Church of Christ, Blessed Mary the Virgin and St Cuthbert of Durham"
ลักษณะโครงสร้างส่วนใหญ่เป็นแบบโรมาเนสก์ มีหอคอยสูง 66 เมตร มีบันไดขึ้นทั้งหมด 325 ขั้น
อาสนวิหารเป็นที่เก็บเรลิกของคัธเบิร์ตแห่งลินเดสฟาร์น (Cuthbert of Lindisfarne) นักบุญจากศตวรรษที่ 7 นอกจากนั้นยังเป็นที่เก็บศีรษะของนักบุญออสวอลด์แห่งนอร์ธัมเบรีย (St Oswald of Northumbria) และร่างของนักบุญบีด
มุขนายกแห่งเดอรัมเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจมากมาจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตำแหน่งของมุขนายกแห่งเดอรัมถือว่ามีความสำคัญเป็นที่สี่ของคริสตจักรแห่งอังกฤษ แม้ในปัจจุบันก็ยังมีป้ายของมณฑลเดอรัมว่าเป็นดินแดนของ Prince Bishops
อาสนวิหารได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก พร้อมกับปราสาทเดอรัมซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกันเหนือแม่น้ำเวียร์ (River Wear)
สมัยแซ็กซอน.
มุขมณฑลเดอรัมย้ายมาจากลินเดสฟาร์น ที่ก่อตั้งโดยนักบุญไอดัน (St Aidan) โดยการนำของนักบุญออสวอลด์ราวปี ค.ศ. 635 มุขมณฑลอยู่มาได้ถึงปี ค.ศ. 664 ก็ย้ายไปรวมกับขึ้นกับมุขนายกแห่งยอร์ก แต่ก็ได้กลับมาเป็นมุขมณฑลอิสระอีกครั้งเมื่อปี ค.ศ. 678 โดยอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ในบริเวณนี้มีนักบวชที่ได้เป็นนักบุญหลายองค์รวมทั้งนักบุญคัธเบิร์ตแห่งลินเดสฟาร์นผู้เป็นคนสำคัญในการสร้างอาสนวิหารเดอรัม
หลังจากที่โดนถูกรุกรานโดยไวกิงหลายครั้งนักพรตก็หนีจากลินเดสฟาร์นเมื่อ ค.ศ. 875 ไปพร้อมกับวัตถุมงคลของนักบุญคัธเบิร์ต สังฆมณฑลลินเดสฟาร์นก็ไม่ได้อยู่เป็นที่เป็นทางมาจนราวปี ค.ศ. 882 เมื่อมีชุมชนก่อตั้งตัวขึ้นอีกครั้งหนึ่งที่เชสเตอร์เลอสตรีท (Chester-le-Street) มุขมณฑลก็ตั้งอยู่ที่นี่จนปี ค.ศ. 995 เมื่อถูกรุกรานอีกจนเหล่านักพรตต้องอพยพหนีอีกครั้ง
ตามตำนานกล่าวว่านักพรตที่หนีการรุกรานไปเจอหญิงรีดนมที่กำลังตามหาวัวสีน้ำตาล (Dun Cow) นักพรตก็ตามไปด้วยจนไปถึงแหลมที่เป็นรูปห่วงที่แม่น้ำเวียร์ พอมาถึงที่นั้นโลงของนักบุญคัธเบิร์ตก็ไม่ยอมเคลื่อนไปไหน นักพรตจึงถือว่าเป็นสัญญาณว่าควรจะสร้างวัดตรงนั้น แต่เหตุผลหนึ่งที่น่าจะมีเหตุผลกว่าคือที่ดินที่เป็นแหลมตรงนั้นเป็นที่สูงซึ่งเป็นตำแหน่งที่ง่ายต่อการป้องกันตัวจากข้าศึก และชุมชนที่ตั้งหลักแหล่งก็จะได้รับการคุ้มครองจากเอิร์ลแห่งนอร์ธัมเบอร์แลนด์ด้วย เพราะมุขนายกแอลดุน (Aldhun) เป็นญาติสนิทกับเอิร์ล แต่กระนั้นทางผ่านทางหอด้านตะวันออกของลานปราสาทก็จึงเรียกว่า Dun Cow Lane
เมื่อเริ่มแรกทางโบสถ์ก็สร้างสิ่งก่อสร้างชั่วคราวจากไม้เพื่อจะได้เป็นที่ตั้งนักบุญคัธเบิร์ต ต่อมาก็ย้ายไปตั้งในสิ่งก่อสร้างใหม่ที่ถาวรกว่าที่อาจจะทำด้วยไม้ สิ่งก่อสร้างนี้เรียกว่า White Church แต่วัดนี้ก็อยู่ได้เพียงสามปีก็มีวัดใหม่สร้างด้วยหินขึ้นมาแทน เมื่อปี ค.ศ. 998 โดยยังใช้ชื่อเดิม พอมาถึงปี ค.ศ. 1018 หอด้านตะวันตกก็ยังสร้างไม่เสร็จ อาสนวิหารเดอรัมกลายมาเป็นสถานที่ดึงดูดนักแสวงบุญของลัทธินิยมนักบุญคัธเบิร์ต พระเจ้าคานุท (King Canute) เองก็ทรงนิยมนักบุญคัธเบิร์ต โดยพระราชทานสิทธิพิเศษและที่ดินให้แก่ชุมชนเดอรัม ชุมชนเดอรัมก็ขยายตัวเป็นชุมชนที่ใหญ่ขึ้นตามลำดับ
อาสนวิหารปัจจุบันออกแบบโดยเจ้าชายมุขนายกวิลเลียมแห่งเซนต์คาริเลฟ (Prince-bishop, William of St. Carilef) และเริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1093 หลังจากที่วิลเลียมสิ้นพระชนม์ รานูลฟ แฟลมบาร์ด (Ranulf Flambard) ก็ดำเนินงานต่อ ลักษณะหลังคาเหนือทางเดินกลางเป็นโค้งแหลมเล็กน้อยแบบมีสัน (ribbed vault) รับด้วยเสาอิงสลับกับเสากลมใหญ่ กำแพงค้ำยันซ่อนอยู่ภายในส่วนโค้งเหนือทาง เดินข้าง ลักษณะหลังคาของอาสนวิหารเดอรัมเป็นลักษณะที่มาก่อนหน้าสถาปัตยกรรมกอทิกทางเหนือของฝรั่งเศสหลายสิบปีต่อมาซึ่งคงไปจากช่างสลักหินชาวนอร์มัน ถึงแม้โดยทั่วไปแล้วเดอรัมจะถือว่าเป็นอาสนวิหารแบบโรมาเนสก์ก็ตาม การใช้เพดานโค้งแหลมและสันบนเพดานและกำแพงค้ำยันทำให้สามารถวางผังโครงสร้างที่ซับซ้อนขึ้นได้ ทำให้การตกแต่งทำได้สวยขึ้น และทำให้สิ่งก่อสร้างสูงขึ้น กว้างขึ้น และทำหน้าต่างได้กว้างขึ้น
เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 มุขนายกฮิว เดอ พุยเซ็ท (Hugh de Puiset) ต่อเติมชาเปลกาลิลี (Galilee Chapel) ทางด้านตะวันตก หรือที่เรียกว่าชาเปลแม่พระ ชาเปลกาลิลีเป็นที่เก็บบุญราศีบีด และมุขนายกทอมัส แลงลีย์ซึ่งที่ฝังศพขวางประตูด้านตะวันตกของอาสนวิหาร ที่ฝังศพของนักบุญคัธเบิร์ตอยู่ทางด้านตะวันออก และครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ฝังศพที่หรูทำด้วยหินอ่อนสีครีมและทอง
โดยเจ้าชายมุขนายกวิลเลียมแห่งเซนต์คาริเลฟ รานูลฟ แฟลมบาร์ด และ บาทหลวงฮิว เดอ พุยเซ็ท ต่างก็ถูกฝังไว้ที่อาสนวิหารนี้ที่ในห้องประชุมนักบวชซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับระเบียงฉันนบถที่สร้างมาตั้งแต่ ค.ศ. 1140
ชาเปลเก้าแท่นบูชา (Chapel of the Nine Altars) มาสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ทางด้านตะวันออกของอาสนวิหาร เริ่มโดยริชาร์ด เดอ พัวร์ (Richard le Poore) หอกลางถูกทำลายโดยฟ้าผ่า หอปัจจุบันสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15
ยุบอาสนวิหาร.
ที่ฝังศพของนักบุญคัธเบิร์ตถูกสั่งให้ทำลายโดยพระราชโองการของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เมื่อปี ค.ศ. 1538 จนเหลือเพียงส่วนที่เป็นหิน สองปีต่อมาในปี ค.ศ. 1540 อารามที่เดอรัมก็ถูกสั่งให้ยุบตามพระราชกฤษฎีกายุบอาราม แต่ส่วนที่ยังเหลืออย่างสมบูรณ์แบบคือระเบียงฉันนบถ และอธิการองค์สุดท้ายฮิว ไวท์เฮดได้มาเป็นดีนคนแรกของอาสนวิหาร
1600-1900.
เมื่อปี ค.ศ. 1650 อาสนวิหารเดอรัมกลายมาเป็นที่คุมขังเชลยศึกและขังนักโทษ
จากสกอตแลนด์หลังจาก “ยุทธการดันบาร์ ค.ศ. 1650” (Battle of Dunbar (1650)) นักโทษเสียชีวิตไปราว 5000 คนถ้าไม่จากการเดินทางก็มาเสียชีวิตที่อาสนวิหาร ร่างของนักโทษเหล่านี้ถูกฝังในหลุมนิรนาม นักโทษที่รอดถูกส่งตัวไป อินเดียตะวันตก, รัฐเวอร์จิเนีย และ รัฐแมสซาชูเซตส์ และอีก 150 คนถูกส่งไปรัฐเมน เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1650
คูหาสวดมนต์ 9 แท่นบูชา มีหน้าต่างกุหลาบขนาดใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่ 17 และมาซ่อมใหม่เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 และรูปปั้นของวิลเลียม แวน มิลเดิร์ท (William Van Mildert) ผู้เป็นสมเด็จบาทหลวงองค์สุดท้ายระหว่างปี ค.ศ. 1826 ถึงปี ค.ศ. 1836 ผู้เป็นแรงหนุนหลังในการก่อตั้งมหาวิทยาลัยเดอรัม
มัธยมกะ
นิกายมัธยมกะ (; "สายกลาง"; ; ทิเบต: དབུ་མ་པ ; "dbu ma pa") เป็นนิกายในศาสนาพุทธฝ่ายมหายานยุคแรกที่ก่อตั้งโดยท่านนาคารชุนะ คำว่ามัธยมกะมาจากคำว่ามัชฌิมาปฏิปทา บางครั้งเรียกนิกายนี้ว่าศูนยตา เพราะคำสอนของนิกายนี้เน้นที่ความว่างเปล่าของสรรพสิ่ง และเรียกผู้ที่นับถือนิกายนี้เรียกว่า มาธยมิกะ (Mādhyamika) คณาจารย์สำคัญของนิกายนี้ เช่น จันทรกีรติ
คัมภีร์ที่สำคัญของนิกายนี้มีหลายเล่ม ที่เขียนโดยท่านนาคารชุนะได้แก่ มาธยมิกศาสตร์ ทวาทศนิกายศาสตร์ ปรัชญาปารมิตาศาสตร์ และที่เขียนโดยลูกศิษย์ของท่าน เช่น ศตศาสตร์ของท่านเทวะ กรกาลรัตนศาสตร์ของท่านภาววิเวก
คำสอนของนิกายนี้เน้นที่หลักปฏิจสมุปบาทและศูนยตา โดยถือว่าสรรพสิ่งทั้งหลายไม่มีความอยู่ด้วยตัวเอง (สวภาวะ) แต่เกิดได้เพราะอาศัยเหตุปัจจัยอิงกันเกิด ปฏิเสธทั้งทิฐิข้างที่กล่าวอ้างว่าสรรพสิ่งมีอยู่จริง (สัสสตทิฐิ) และที่ถือว่าขาดศูนย์ (อุจเฉททิฐิ) คำสอนของนิกายนี้ขัดแย้งกับนิกายโยคาจารอย่างรุนแรง ในแง่ที่ว่านิกายโยคาจารยอมรับการมีอยู่ของสวภาวะแต่นิกายมัธยมกะไม่ยอมรับ มีการโจมตีกันว่าเป็นมิจฉาทิฐิในพุทธศาสนาทั้งสองฝ่าย
การปฏิเสธคำสอน.
นิกายมัธยมกะ เป็นคำสอนแนวปฏิเสธ และเป็นเพียงปรัชญา ที่ทำให้หลุดพ้นไปไม่ได้เป็นเพียงทฤษฎีตามนิกายอื่นๆ ที่โจมตี โดยนิกายที่ต่อยอดให้มัธยมกะ คือนิกายเทนได ที่พยายามต่อความคิด
นิกายซานรอน
นิกายอวตังสกะ
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียศูนย์กลาง
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียศูนย์กลาง หรือ กลุ่มภาษานิวเคลียร์มลายู-พอลินีเชีย เป็นสาขาของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนซึ่งคาดว่ามีแหล่งกำเนิดอยู่ที่เกาะซูลาเวซี แยกเป็น 2 สาขาคือ
ภาษากลุ่มนิวเคลียร์มาลาโย-โพลีเนเซีย
Spondias mombin
สกุลมะกอก
สกุลมะกอก ("Spondias") เป็นสกุลของพืชดอกในวงศ์ Anacardiaceae ประกอบด้วยพืช 17 สปีชีส์ โดย 7 ชนิดอยู่ในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ และ 10 ชนิดอยู่ในเอเชีย แต่มีเพียง 10 ชนิดเท่านั้นที่ผลสามารถรับประทานได้และมีการนำไปเพาะปลูก ได้แก่
มะกอกเหลือง
Spondias
พระจุนทีโพธิสัตว์
จุนที (สันสกฤต: चुन्दी, ; ; พินอิน: "Zhǔntí Púsà"; ) หรือ จุณฑา (चुन्दा, ) หรือที่รู้จักในพระนาม สัปตโกฏิพุทธมาตร (सप्तकोटिबुद्धमत्ड़्, "เทวีแห่งเจ็ดสิบล้าน ("สัปตโกฏิ") [พระพุทธรูป]"; ; พินอิน: "Qījùzhī Fómǔ") เป็นพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งในศาสนาพุทธมหายาน เช่นเดียวกับพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ แต่มีคนรู้จักน้อยกว่า เชื่อกันว่าพระองค์เป็นพระพุทธมารดาภาคสัมโภคกาย (กายทิพย์) ของพระเจ้าห้าพระองค์ในภัทรกัปปัจจุบัน มักจะเข้าใจกันผิดว่าเป็นพระแม่กวนอิม เพราะเกิดจากความเชื่อในพุทธศาสนาของนิกายฉาน ที่กล่าวว่าพระจุนทีนั้นเป็นภาคหนึ่งของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ แล้วนำไปจัดรวมไว้ในรูปเคารพของกวนอิม 6 ปางใหญ่ ซึงในขณะที่นิกายอื่น ๆ ของทางมหายานเนั้นจะถือว่าพระจุนทีกับพระกวนอิม นั้นเป็นคนละองค์กัน หลายที่ก็ยังไปจำสับสนด้วยรูปลักษณะของพระมารีจี ซึ่งเป็นมารดาของเทวดานพเคราะห์ทางลัทธิเต๋า บ้างก็ไปจำสับสนกับพระมหามายูรีที่ทรงนกยูงเป็นพาหนะ โดยพระโพธิสัตว์พระองค์นี้จะมีกล่าวถึง แต่ไม่ค่อยมีบทบาทเท่าไรในพระพุทธศาสนาของจีน แต่จะมีบทบาทในญี่ปุ่นมากกว่า