pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก  ดัดแปลงจาก "Genji Monogatari" หรือ "ตำนานเก็นจิ" วรรณกรรมคลาสสิกของญี่ปุ่นจากยุคเฮอัน (ราว ค.ศ. 794-1192) ว่าด้วยเรื่องราวชีวิตรักของท่านฮิคารุ เกนจิ ผู้สูงส่งทั้งชาติสมบัติและรูปสมบัติ วรรณกรรมเรื่องนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นสุดยอดวรรณกรรมญี่ปุ่นและเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก แม้แต่ในหนังสือ Lifetime Reading Plan ของ Clifton Fadiman ก็ยังยกให้เป็นหนึ่งในวรรณกรรมเอกของโลกที่ทุกคนควรจะได้อ่านสักครั้งหนึ่งในชีวิต "ตำนานเกนจิ"ฉบับนิยายภาพนี้ เขียนโดย ยามาโตะ วากิ ( Yamato Waki ) ผู้ซึ่งใช้เวลาเนิ่นนานหลายปีกับงานชิ้นนี้ทั้งในการศึกษาเตรียมงานและการดัดแปลงถ่ายทอดเป็นภาคการ์ตูน ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Mimi ระหว่างปี ค.ศ. 1979-1993 ก่อนจะรวมพิมพ์เป็นเล่มจำนวน 13 เล่มจบ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ โคดันฉะ ในประเทศญี่ปุ่นเป็นภาษาญี่ปุ่น โดยเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 ถึง 1993 มีจำนวนทั้งหมด 13 เล่ม ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษเป็นบางเล่ม ในชื่อ The Tale of Genji โดย สจ๊วร์ต แอทคิน และ โยโกะ โทโยซะกิ ( Stuart Atkin and Yoko Toyosaki ) โดยแปลเป็นนิยายภาพ 2 ภาษา พิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะเช่นกัน
ได้รับการแปลไทยในฉบับไม่มีลิขสิทธิ์ ในชื่อ ฟ้าใต้แสงจันทร์ โดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ และฉบับลิขสิทธิ์ แปลโดย บัณธิต ประสิษฐานุวงษ์ จัดพิมพ์โดย จัดพิมพ์โดย บริษัท เนชั่น มัลติมีเดีย กรุ๊ป จำกัด ( มหาชน )
เนื้อหาภายในเรื่องช่วง 10 เล่มแรก เป็นเรื่องราวชีวิตของเกนจิ ส่วน 3 เล่มหลังเป็นเรื่องราวหลังเกนจิเสียชีวิตไปแล้ว โดยตัวละครเด่นคือคาโอรุและองค์ชายนิโออุ
ที่มาของชื่อ อะซะกิยุเมะมิชิ.
มาจากท่อนหนึ่งของกลอนอิโระฮะ
และในฉากสุดท้ายของเล่ม 10 ตอนจบภาค 1 มีการกล่าวถึงกลอนอิโระฮะบทนี้ โดยแปลเป็นไทยไว้ว่า
"สีสันส่งกลิ่นหอมกระจายไปหลากหลาย"
"โลกมนุษย์ล้วนอนิจจัง"
"ตัณหาความทะยานอยากดั่งภูผายากยิ่งจะหลุดพ้น"
"ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก"
ตัวอักษร ゐ นั้นจัดอยู่ในหมวด わ (วะ)
ซึ่งในรูปแบบฮิรากานะ ประกอบด้วยอักษรดังนี้ : わ (อะ) ゐ (อิ) ゑ (เอะ) を (โอะ)
ส่วนในรูปแบบคาตะคานะ ประกอบด้วย : ワ (อะ) ヰ (อิ) ヱ (เอะ) ヲ (โอะ)
โดยในอักษรหมวดนี้ไม่มี อักษรเสียงสระ อุ (ว. + อุ) เหมือนอย่างอักษรหมวดอื่น
ตัวอักษร ゐ นั้น ในยุคอดีตกาลนานเกินพันปีมาแล้ว มักใช้อยู่ 2 แบบคือ
1. ใช้ในอักษรคันจิหลายตัว (ซึ่งปัจจุบันนั้นเปลี่ยนมาใช้ อิ แทนไปหมดแล้ว)
2. ใช้ร่วมกับอักษรตัวอื่น เพื่อให้การแทนเสียงภาษาจีนเป็นไปอย่างสมบูรณ์ เช่น ควี่ กวี้ ซวี่ สวี้
ซึ่งลักษณะเสียงของมันจะต่างจาก อิ แต่ก็ไม่ใช่ วิ เสียทีเดียว
โดยทางญี่ปุ่นนั้นได้ระบุลักษณะการออกเสียงของมันว่า ใกล้เคียงกับ ウィ (อฺวิ)
ส่วนในแง่ของโฟเนติคนั้นเทียบเสียงได้เท่ากับ ɰi
ด้วยความที่มันพูดออกเสียงก็ยาก ฟังแยกเสียงก็ยากนี้เอง ที่ทำให้เกิดความสับสนว่ามันคือ อิ หรือ วิ กันแน่
ยิ่งในภายหลังได้เกิดปัญหาเรื่องการออกเสียงที่ทำให้สับสน ระหว่าง อิ ฮิ และ อฺวิ
ในที่สุด ก็มีการประกาศในปี 1946 ให้ตัวอักษร อฺวิ นั้น ถูกแทนที่ด้วยอักษร อิ ไปเสียให้หมด
ทำให้ไม่ค่อยพบว่ามีการนำมาใช้งานในปัจจุบัน
10 เล่มแรก.
ฮิคารุ เก็นจิ พระเอกของเรื่อง เป็นพระโอรสของจักรพรรดิคิริซึโบะกับนางฉลองพระองค์เรือนคิริที่ทรงโปรดปรานยิ่ง หมอดูชาวเกาหลีทำนายอนาคตของเกนจิว่าจะรุ่งโรจน์ยิ่ง ทว่า มารดาของเขา ถูกอิจฉาริษยาจากสนมกำนัลต่างๆในวัง จนกระทั่งล้มป่วยและตายในที่สุด พระจักรพรรดิผู้โศกเศร้าจ่อมจมอยู่กับเรื่องเศร้าในตำนานจีน พระสนมหยางกุ้ยเฟย แต่ในที่สุดก็พบกับพระชายาเรือนฟุจิ สนมคนใหม่ที่หน้าตาคล้ายนางฉลองพระองค์เรือนคิริ
เก็นจิไร้ผู้สนับสนุนที่ทรงอำนาจในราชวัง จักรพรรดิจึงลดชั้นในเขากลายเป็นสามัญชน สกุลมินาโมโตะ พระโอรสองค์โตของจักรพรรดิกับพระชายาโคกิเด็ง ขึ้นเป็นมกุฎราชกุมาร
เก็นจิเติบโตขึ้นมาเป็นหนุ่มรูปงามและเปี่ยมพรสวรรค์ในด้านต่างๆอย่างไม่เคยมีมาก่อน ได้รับการชื่นชมจากทุกคนยกเว้นพระชายาโคกิเด็งและตระกูลของนาง เรื่องราวในช่วงแรกๆนั้นบอกเล่าถึงความรักของเก็นจิกับหญิงสาวหลายคนที่มีลักษณะต่างๆกันไป เขาแต่งงานกับอาโออิ น้องสาวของโทโนะจูโจผู้เป็นเพื่อนสนิท อาโออิมีลูกชายกับเขาชื่อยูงิริ ระหว่างนั้นเก็นจิบ่มเพาะความรักกับสาวน้อยนามมุราซากิที่เขาพบที่คิตะยามะ และนำเธอมาเลี้ยงดูให้เติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวตามอุดมคติของเขาเอง
ต่อมา จักรพรรดิคิริซึโบะสิ้นพระชนม์ บุตรชายที่เกิดกับพระชายาโคกิเด็งขึ้นเป็นจักรพรรดิซุซาคุ เก็นจิไปมีความสัมพันธ์อื้อฉาวกับโอโบโรซึคิโยะ คู่หมายของจักรพรรดิซุซาคุ จนต้องอัปเปหิตัวเองไปยังหาดซึมะที่รกร้างเป็นเวลาหลายปี ระหว่างนี้เก็นจิได้พบกับบุตรีของนักบวชแห่งอาคาชิ มีความสัมพันธ์กันจนนางตั้งครรภ์
เก็นจิได้รับอภัยโทษเรียกตัวกลับเมืองหลวง จักรพรรดิซุซาคุ ทรงสละราชสมบัติ บุตรของพระชายาเรือนฟุจิ ( ลูกลับๆของเกนจิกับนาง ) ขึ้นเป็นจักรพรรดิเรเซ อำนาจของเก็นจิในราชสำนักเริ่มฟื้นฟูขึ้น ท่านหญิงแห่งอาคาชิคลอดบุตรีให้เขา 1 คน ต่อมาเก็นจิไปสักการะศาลเจ้าเทพสุมิโยชิเพื่อขอบคุณที่เทพปกป้องคุ้มครองเขาจากคลื่นพายุใหญ่ตอนที่เขาอยู่ที่หาดซึมะ หลังจากนั้น เขาก็เดินทางกลับเมืองหลวง ใช้ชีวิตคู่กับมุราซากิและภรรยาคนอื่นๆที่คฤหาสน์โรคุโจ ชีวิตของเก็นจิรุ่งเรืองถึงขีดสุด จนกระทั่งอดีตจักรพรรดิซุซาคุขอให้เขาอภิเษกกับพระธิดาซันโนะมิยะ และซันโนะมิยะคลอดบุตรที่เกิดมาอย่างผิดศีลธรรมของคาชิวางิ หลังคลอดนางก็ออกบวชเพราะสำนึกผิด ส่วนคาชิวางิเสียชีวิต ต่อมามุราซากิภรรยาสุดที่รักของเขาก็เสียชีวิตลง ทำให้เก็นจิเศร้าโศกเสียใจมาก ต่อมาเขาก็ออกบวช
3 เล่มสุดท้าย.
ภาค 2 อุจิจูโจ
คาโอรุ บุตรที่เกิดความความสัมพันธ์อันผิดศีลธรรมของพระธิดาซังโนะมิยะกับคาชิวางิ ใช้วิตในฐานะบุตรของเก็นจิ เป็นหนุ่มหนุ่มรูปงามที่มีความสุขุม และฝักใฝ่ในศาสนา เขาสนิทสนมกับองคฺชายนิโออุ มักจะอยู่ด้วยกันเสมอๆ คราหนึ่งคาโอรุได้ยินข่าวองค์ชายแปด ฆราวาส ผู้ทรงศีล ที่อยู่ อุจิ เขาเกิดเลื่อมใสอยากไปร่วมศึกษาพระธรรม จึงเดินทางไปอุจิ ทั้งสองถูกอัธยาศัยกับดี คาโอรุเดินทางไปหาองค์ชายแปดบ่อยครั้ง มีอยู่วันหนึ่ง องค์ชายแปดออกไปถือศีลไม่อยู่บ้าน คาโอรุมีโอกาสได้พบกับบุตรสาว 2 คนขององค์ชายแปด เขาหลงรัก โองิมิ แต่ โองิมิต้องการให้เขาลงเอยกับ นาคาโนะคิมิผู้เป็นน้องสาวมากกว่า คาโอรุเล่าเรื่องสาวงามแห่งอุจิให้องค์ชายนิโออุฟัง ต่อมาองค์ชายนิโออุได้กับนาคาโนะคิมิ ส่วนโองิมิได้ป่วยและเสียชีวิตไป ทำให้คาโอรุเศร้าเสียใจ มักจะมาปรับทุกข์กับนาคาโนะคิมิบ่อยๆจนองค์ชายนิโออุระแวง นาคาโนะคิมิรับดูแลน้องสาวต่างมารดาที่หน้าคล้ายโองิมิ ชื่อ อุกิฟุเนะ นิโออุเห็นอุกิฟุเนะก็เกิดความสนใจ นาคาโนะคิมิยกอุกิฟุเนะให้คาโอรุ คาโอรุพานางไปอยู่ที่อุจิ แม้นางจะหน้าคล้ายโองิมิหญิงที่เขารัก แต่กิริยากับไม่ใช่ ทำให้เขารู้สึกขัดใจ ระหว่างที่คาโอรุไม่อยู่ที่อุจิ องค์ชายนิโออุลักลอบไปมีสัมพันธ์กับอุกิฟุเนะ เมื่อคาโอรุรู้จึงวางเวรยามไม่ให้องค์ชายนิโออุเข้าใกล้อุกิฟุเนะได้ อุกิฟุเนะรู้สึกทุกข์ระทมใจจนกระโดดแม่น้ำอุจิฆ่าตัวตาย คาโอรุรู้สึกสำนึกรักอุกิฟุเนะเมื่อสายไปแล้ว อุกิฟุเนะรอดชีวิตและออกบวชเป็นชีเพื่อหนีความวุ่นวายของเรื่องทางโลก
พระเอกของเรื่อง เกิดจากจักรพรรดิคิริซึโบะกับนางฉลองพระองค์เรือนคิริ ตามหาเงาของแม่ตน จนมีความสัมพันธ์กับสตรีมากมาย
บุตรชายคนโตของสะไดจินและองค์หญิงโอมิยะ ( พี่หรือน้องสาวของจักรพรรดิคิริสึโบะ ) เป็นพี่ของอาโออิ เป็นคู่แข่งของเก็นจิทั้งในแง่ของความรักและงาน เป็นบิดาของคาชิวางิ และ นกเป็ดฟ้าคุโมอิ
พระราชบิดาของเก็นจิ
คนสนิทและพี่น้องร่วมแม่นมเดียวกันกับเก็นจิ
บิดาของโทโนะจูโจ โคไบ อาโออิ และ ทามะคาซึระ และเป็นพ่อตาของเก็นจิ
บิดาของพระชายาโคกิเด็ง โอโบโรซึกิโยะ และเป็นพ่อตาของโทโนะจูโจ
เป็นพี่ชายของเกนจิ เป็นพระราชบิดาของ พระธิดาใบไม้ร่วง ( นิโนมิยะ ) และ พระธิดาซันโนะมิยะ
เสด็จพ่อคือจักรพรรดิคิริซึโบะ แต่ความจริงเป็นบุตรของเก็นจิ พระมารดาคือเรือนฟุจิ
บุตรคนโตของเก็นจิกับอาโออิ เพื่อนสนิทของคาชิวางิ และยังเป็นคู่แข่งที่ดีของกันและกัน แม้จะเป็นคนที่ไม่วอกแวก แต่หลังคาชิวางิเสียชีวิต กลับไปหลงรักและสับสนไปกับพระธิดานิโนมิยะ ภรรยาม่ายชองคาชิวางิ
เป็นบุตรคนโตของโทโนะจูโจ และเป็นเพื่อนกับยูงิริมาตั้งแต่เล็ก มีทั้งวิชาความรู้และมีรสนิยม เป็นคนที่ทุกคนคาดหวังไว้ว่าจะมีอนาคตไกล แต่กลับไปลุ่มหลงพระธิดาซันโนะมิยะ จนได้ลูกด้วยกันอย่างผิดศีลธรรม จนต้องเสียชีวิตเพราะความทุขทรมานใจ
บุตรคนรองของโทโนะจูโจ น้องชายของคาชิวางิ
พระราชบิดาคือจักรพรรดิคิริซึโบะ เป็นน้องชายของเก็นจิ
บุตรคนที่ 3 ของเก็นจิ แต่ความจริงแล้ว เป็นลูกที่ผิดศีลธรรมของพระธิดาซันโนะมิยะกับคาชิวางิ ด้วยความน่ารักและมีลักษณะผู้ดี ทำให้เป็นที่รักของทุกคน และใช้ชีวิตในฐานะเป็นลูกชายของเก็นจิไปตลอดชีวิต
เป็นบิดาของมาคิบาชิระ (มารดาคือพี่สาวต่างมารดาของมุราซากิ) ซึ่งต่อมาเป็นภรรยาขององค์ชายโฮตารุ และโคไบ เป็นสามีของทามะคาซึระ
เป็นพระโอรสองค์ที่ 3 ของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ( พระโอรสของอดีตจักรพรรดิสุซาคุ ) กับองค์หญิงอาคาชิ ( บุตรีของเก็นจิกับท่านหญิงแห่งอาคาชิ ) เป็นหลานยายที่มุราซากิรักมาก เพื่อนสนิทของคาโอรุ และยังเป็นคู่แข่งของกันและกัน ต่อมาผิดใจกัน จากการแย่งชิง อุกิฟุเนะ
ฮะจิโนะมิยะ หรือ องค์ชายแปด เป็นพี่น้องต่างมารดากับเก็นจิ ช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไป หาดสุมะ อุไดจินและพระราชมารดาตำหนักโคคิ วางแผนจะยกเขาเป็นมกุฎราชกุมารแทนพระโอรสองค์สุดท้อง (ต่อมาคือจักรพรรดิเรเซ) ของอดีตจักรพรรดคิริซึโบะอิน เมื่อการเมืองพลิกผัน เก็นจิกลับมาสู่เมืองหลวงและเรืองอำนาจ องค์ชายแปดจึงตกอับ ปลงชีวิตที่ไม่แน่นอน จึงได้หลบมาพำนักศึกษาธรรมะอย่างเงียบๆที่อุจิ กับพระชายาที่ท่านรักมาก เมื่อพระชายาตายจากไป องค์ชายแปดอยากจะออกบวช แต่ติดที่ต้องเลี้ยงดู ธิดาทั้ง 2 คือ โออิงิมิ คนโต และ นาคาโนะ คิมิ คนเล็ก
ตัวละครหญิง.
หลานสาวของเรือนฟุจิ ถูกเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็กโดยเก็นจิ จนกระทั่งกลายมาเป็นพระชายา เป็นสตรีในอุดมคติที่เพียบพร้อมทั้งความงาม ความเอื้ออารี และ เฉลี่ยวฉลาด
มารดาของเก็นจิ แม้จะมีฐานันดรต่ำ แต่ก็เป็นที่รักใคร่มากของจักพรรดิคิริซึโบะ ( คิริซึโบะอิน)
เป็นพระมเหสีของจักรพรรดิคิริซึโบะ เป็นพระราชมารดาของจักรพรรดิเรเซ แต่แท้จริงแล้ว จักรพรรดิเรเซเป็นบุตรของเก็นจิ ด้วยบาปที่ก่อไว้นั้น ทำให้มีชีวิตที่ขื่นขมจนวาระสุดท้าย
หรือพระชายาตำหนักโคคิ บุตรีของอุไดจิน และเป็นพระชายาที่มีอำนาจที่สุดในตำหนักใน ให้กำเนิดมกุฎราชกุมาร เป็นคนที่มีนิสัยเจ้าอารมณ์ เกลียดนางฉลองพระองค์เรือนคิริ และเก็นจิมาก
บุตรีคนเดียวของสะไดจินและองค์หญิงโอมิยะ อภิเษกกับเก็นจิหลังจากที่เก็นจิผ่านพิธีเก็มปุกุแล้ว เมื่ออายุ12ปี เป็นภรรยาเอกคนแรก หลังคลอดยูงิริ ก็เสียชีวิตกะทันหันโดยวิญญาณที่ถอกจากร่างของเจ้าจอมโรคุโจ
ภรรยาอายุน้อยของอิโยโนะสุเกะ เก็นจิพยายามจะล่อลวงนาง แต่กลับพลาดท่า นางหนีไปได้โดยเหลือทิ้งไว้แต่เสื้อคลุมบางเบาตัวเดียว
เป็นชายาม่ายของมกุฎราชกุมารองค์ก่อน ด้วยความที่มีอายุมากกว่าเก็นจิถึง 8 ปี ความหยิ่งในฐานันดรที่สูงศักดิ์ จึงเกิดความริษยาในสตรีที่มาผูกพันกับเกนจิมากจนถอดวิญญาณออกมาพเนจร ทำร้ายคนได้
พบกับเก็นจิเมื่อเก็ยจิอายุ 16 ปี ในการพบกันช่วงสั้นๆนั้น ได้เกิดเสียชีวิตกะทันหันด้วยอานาจของวิญญาณร้าย ก่อนนั้น กำเนิดบุตรีให้โทโนะจูโจ
ลูกพี่ลูกน้องของเก็นจิ ในสมัยจักรพรรดิซึซาคุ ( ซึซาคุอิน ) ได้ไปเป็นไซอิน ที่ศาลเจ้าใหญ่คาโมะ มีความสัมพันธ์ฉันท์มัตรจนถึงที่สุดกับเก็นจิ
กำเนิดในตระกูลสูงคักดิแต่จึงยากจน แม้จะไม่งามแต่ก็มีจิตใจอารี
บุตรีของอุไดจิน ซึ่งตั้งใจจะถวายตัวกับจักรพรรดิซึซาคุ แต่มาได้กับเก็นจิเสียก่อน ต่อมาได้เป็น ไนชิโนะคามิ เป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิซึซาคุ
น้องสาวของพระสนมตำหนักเรเค ของจักรพรรดิคิริซึโบะ เป็นสตรีที่เป็นที่พักใจของเก็นจิ
ได้กับเก็นจิ สมัยที่ไปลำบากที่เมืองอาคาชิ จนมีท่านหญิงน้อยแห่งอาคาชิด้วยกัน
บุตรีของมกุฎราชกุมารองค์ก่อนกับเจ้าจอมโรคุโจ หลังสิ้นพระมารดาได้เข้าถวายตัวกับจักรพรรดิเรเซ ในฐานะบุตรบบุญธรรมของเก็นจิ
บุตรีของยูงาโอะ กับ โทโนะจูโจ หลังจากที่ได้เผชิญชะตากรรมมากมายจนได้มาพบกับเก็นจิ เก็นจิจึงได้รับเลี้ยงไว้เป็นบุตรสาว แม้เก็นจิจะมีใจรัก แต่ในที่สุดก้ได้กับอุไดโชเคราดำ
บุตรีของโทโนะจูโจ ได้สมรสกับยูงิริที่เป็นรักแรกเมื่อครั้งยังเล็ก
เป็นบุตรีของเก็บจิกับท่านหญิงอาคาชิ และได้รับการเลี้ยงดูพระชายามุราซากิ
เป็นเจ้าฟ้าพระธิดาองค์ที่สาม ในบรรดา 4 องค์ของ ซึซาคุอิน แต่ด้วยเป็นพระองค์เดียวที่มีพระมารดาเป็นเชื้อพระวงค์จึงเป็นคนโปรดปรานของเสด็จพ่อ หลังจากที่ได้มาเป็นพะชายาเอกของเก็นจิแล้ว ด้วยความที่ไม่เคยคิดอะไรลึกซึ้ง จึงพ่ายแพ้ต่อความรักที่ร้องแรงของคาชิวางิ จนมีลูกด้วยกัน ด้วยสำนึกในบาป หลังคลอดจึงออกบวชเป็นชี
พี่เลี้ยงของพระธิดาซันโนะมิยะ
พระธิดาใบไม้ร่วง พระธิดาองค์ที่ 2 ขององค์ซึซาคุอิน ได้เป็นพะชายาของคาชิวางิ แต่ไม่ได้รับความรักจึงใช้ชีวิตอย่างหงอยเหงา หลังจากที่คาชิวางิตายลง ยูงิริก็เข้ามาสร้างสัมพันธ์ด้วย แต่ก็ปฏิเสธมาตลอด ในที่สุดก็ต้องมาอยู่ในความคุ้มครองของยูงิริ
เป็นน้องสาวต่างมารดาของ โออิงิมิ และ นาคาโนะคิมิ นางมีหน้าตาคล้ายโออิคิมิ มาก มารดานางแต่งงานใหม่กับขุนนางท้องถิ่น ต่อมาเมื่อนาคาโนะคิมิเป็นภรรยาของนิโออุ โนะ มิยะ แล้ว มารดาของอุกิฟุเนะฝากฝังนางไว้กับนาคาโนะคิมิ นาคาโนะคิมิเป็นแม่สื่อให้นางกับคาโอรุ ต่อมาองค์ชายนิโออุ พบเห็นนางและตามตื้อเกี้ยวพาราศี คาโอรุจึงพาตัวนางไปอยู่ด้วยที่อุจิ ทว่าองค์ชายนิโออุ กลับตามนางไปทีอุจิ และ ลักลอบมีความสัมพันธ์กับนาง ทั้งคาอรุและองค์ชายนิโออุล้วนแก่งแย่งในตัวนาง จนนางเสียใจกระโดดแม่น้ำอุจิหมายฆ่าตัวตาย แต่กลับรอดชีวิต นอนเกยฝั่งใต้ต้นไม้ริมน้ำ สุดท้ายได้รับการช่วยชีวิตจากสาธุคุณโยคาวะ และสุดท้าย นางออกบวชเป็นชี
ด้วยเมฆหมอกแห่งรักกับคณะละครหญิงล้วนทากะระซึกะ.
ได้รับการดัดแปลงเป็นละครเพลง โดยคณะละครหญิงล้วนชื่อ ทากะระซึกะในประเทศญี่ปุ่น
ด้วยเมฆหมอกแห่งรักถูกยกเลิกการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูน.
ซีรีส์ Asakiyumemishi (ชื่อไทย “ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก” โดย Nation Edutaiment) การ์ตูนผู้หญิงอิงวรรณคดีเก่าแก่ “ตำนานเก็นจิ” มีการประกาศยกเลิกแผนการทำอนิเมะเดิมที่จะเริ่มฉายในเดือนมกราคมปี 2009 ในไทม์สล็อต Noitamina ของ Fuji TV โดยประกาศอย่างเป็นทางการในเว็บไซต์หลักของอนิเมะดังกล่าว ซึ่งจะถูกแทนด้วยผลงานอนิเมะออริจินัลในชื่อเรื่องว่า Genji Monogatari Sennenki: Genji (“เกนจิตำนานพันปี Genji”) แทนในฐานะอนิเมะครบรอบสหัสวรรษของวรรณคดีต้นฉบับ
อนิเมะ Genji Monogatari Sennenki: Genji นั้นจะใช้ทีมงานเดียวกันกับที่ถูกวางแผนให้มาดูแลอนิเมะ Asakiyumemishi แทบทุกประการ โดยอนิเมะจะกำกับโดยผู้กำกับ Desaki Osamu (Ultraviolet Code:044, The Rose of Versaille, CLANNAD Movie) เขียนบทโดย Konparu Tomoko (Nodame Cantabile, Chi’s Sweet Home) ออกแบบตัวละครโดย Sugino Akio (Ultraviolet Code:044, Ashita no Joe) และดูแลด้านเพลงโดย Suzuki Seiji (CLANNAD Movie, Lupin III) ทำโดย TMS Entertainment (The Rose of Versaille, Lupin III, Detective Conan) และ Tezuka Productions (Black Jack, Ultraviolet Code:044)
อัสสัมชัญ
อัสสัมชัญ  ตามศัพท์หมายถึง การยกขึ้น
ในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกใช้หมายถึง
และสิ่งที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิสแก่แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ เช่น
ดาราศาสตร์ดาราจักร
ดาราศาสตร์ดาราจักร  เป็นแขนงหนึ่งของการศึกษาทางดาราศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับดาราจักรทางช้างเผือกของเรา รวมถึงส่วนประกอบภายในต่างๆ ซึ่งแตกต่างกับการศึกษาดาราศาสตร์ดาราจักรนอกระบบที่ศึกษาทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายนอกดาราจักรของเรา
ทั้งนี้จะต้องไม่สับสนกับการศึกษากำเนิดและวิวัฒนาการของดาราจักร อันเป็นการศึกษาเกี่ยวกับดาราจักรโดยทั่วๆ ไป ว่าด้วยการก่อตัว การเกิดโครงสร้าง องค์ประกอบ พลวัตและปฏิกิริยา รวมถึงลักษณะของดาราจักรประเภทต่างๆ
สำหรับดาราจักรทางช้างเผือกซึ่งเป็นที่อยู่ของระบบสุริยะ เป็นตัวอย่างการศึกษาดาราจักรที่ดีแห่งหนึ่ง แม้ว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ของดาราจักรจะถูกบดบังเอาไว้ ทว่าด้วยวิทยาการของดาราศาสตร์วิทยุ ดาราศาสตร์อินฟราเรด และสาขาอื่นๆ ที่พัฒนาขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ช่วยให้เราสามารถสำรวจผ่านฝุ่นและแก๊สมากมายที่มีอยู่ในดาราจักรของเราเองได้เป็นครั้งแรก
หัวข้อในการศึกษา.
ตามมาตรฐานทั่วไปของแวดวงดาราศาสตร์ จะแบ่งการศึกษาองค์ประกอบต่างๆ ของดาราศาสตร์ดาราจักรดังนี้
การเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลก
กระทรวง
กระทรวง คือหน่วยงานของรัฐบาล ทำหน้าที่ในการจัดการและบริหารประเทศ ส่วนราชการหนึ่งในราชการบริหารส่วนกลางในภาครัฐ ซึ่งมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเป็นหัวหน้า
เครื่องสร้างหิมะเทียม
หนังสือกำหนดเทศกาล
หนังสือกำหนดเทศกาล  เป็นหนังสือวิจิตรจากยุคกลางที่ยังหลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมากในปัจจุบัน หนังสือกำหนดเทศกาลแต่ละเล่มก็มีลักษณะแตกต่างจากกันแต่ที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งคือจะเป็นหนังสือที่ประกอบด้วยข้อเขียน, บทสวดมนต์ และ เพลงสดุดี และเป็นหนังสือที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นหนังสือสวดมนต์สำหรับคริสต์ชนผู้เคร่งครัด
คำว่า “ชั่วโมง” ในคำภาษาอังกฤษสำหรับหนังสือกำหนดเทศกาลนั้น มาจากภาษาละติน ว่า “horae” แต่ถ้าเป็นหนังสือสวดมนต์ที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษก็มักจะเรียกว่า “primer” หนังสือกำหนดเทศกาลมักจะเขียนเป็นภาษาละติน แต่ก็มีบ้างที่เขียนเป็นภาษาพื้นเมืองของยุโรป หนังสือจำนวนมากที่ยังหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบันอยู่ในมือของห้องสมุดหรือของผู้สะสมส่วนบุคคล
หนังสือกำหนดเทศกาลเป็นหนังสือสวดมนต์พิธีฉบับย่อที่มีเนื้อหาคล้ายคลึงกับการสวดมนต์ประจำชั่วโมง (Divine Office) ที่ใช้กันตามสำนักสงฆ์ แต่หนังสือกำหนดเทศกาลเป็นหนังสือที่สร้างขึ้นสำหรับฆราวาสผู้ประสงค์ที่จะนำวิถีการปฏิบัติบางอย่างมาใช้กระทำในชีวิตประจำวันของผู้เป็นเจ้าของ ตามปกติหนังสือกำหนดเทศกาลจะประกอบด้วย:
หนังสือกำหนดเทศกาลมีรากฐานมาหนังสือสวดมนต์สั้น (Breviary) จากคริสต์ศตวรรษที่ 12 ซึ่งนักบวชชายและหญิงต้องใช้ในสำนักสงฆ์ หนังสือสวดมนต์สั้นประกอบด้วย เพลงสดุดี, บทสวดมนต์, เพลงสรรเสริญและเพลงสวด (Antiphons) ซึ่งเปลี่ยนไปตามฤดูการทำพิธีทางศาสนา ในที่สุดส่วนที่เป็น “บทสวดมนต์เฉพาะตอน” (Little Office) ก็แยกออกมาจากหนังสือสวดมนต์สั้น และวิวัฒนาการมาเป็น “หนังสือกำหนดเทศกาล” ซึ่งตั้งตามชั่วโมงของพระแม่มารีในข้อเขียน หนังสือกำหนดเทศกาลสมัยแรกแต่งขึ้นสำหรับผู้หญิงและมักจะมอบเป็นมรดกตกทอดต่อๆ กันมาภายในครอบครัว เช่นจากแม่ถึงลูกสาวซึ่งจะเห็นได้จากการที่ระบุไว้ในพินัยกรรมหลายฉบับ
ความเชื่อเดิมที่ว่าผู้มีอันจะกินหรือเจ้านายเท่านั้นที่จะสามารถเป็นเจ้าของหนังสือกำหนดเทศกาลได้ แต่เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก็มีตัวอย่างว่าชนชั้นผู้รับใช้ก็สามารถเป็นเจ้าของได้ ซึ่งจะเห็นได้จากกรณีที่ถึงศาลกรณีหนึ่งที่บ่งว่าหญิงยากจนถูกกล่าวหาว่าโขมยหนังสือกำหนดเทศกาลจากสาวใช้ในบ้าน
หนังสือกำหนดเทศกาลบางเล่มเขียนขึ้นสำหรับผู้เป็นเจ้าของโดยเฉพาะ โดยมีเนื้อหาที่เหมาะสมตามความต้องการของผู้เป็นเจ้าของรวมทั้งการลงชื่อในหนังสือและมีบทสวดมนต์ที่เหมาะสมกับเจ้าของด้วย บางเล่มที่ตกค้างมามีรูปเจ้าของและตราประจำตระกูล หลักฐานเหล่านี้และนักบุญที่เลือกสำหรับการฉลองในปฏิทินทำให้สามารถสันนิษฐานได้ว่าผู้เป็นเจ้าของคนแรกเป็นใครถ้าไม่มีหลักฐานอื่นที่บ่งไว้
พอมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 การผลิตหนังสือกำหนดเทศกาลก็แพร่หลายมากขึ้นในประเทศในยุโรป พอมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 การผลิตหนังสือกำหนดเทศกาลก็ยิ่งถูกลงเพราะความก้าวหน้าทางด้านการพิมพ์ ซึ่งทำให้แม้แต่ชนชั้นต่ำก็สามารถซื้อหาหนังสือกำหนดเทศกาลเป็นของตนเองได้
หนังสือกำหนดเทศกาลเป็นหนังสือที่มักจะตกแต่งด้วยภาพประกอบอย่างงดงามและกลายมาเป็นเอกสารสำคัญที่ไม่แต่จะมีคุณค่าทางการใช้รูปสัญลักษณ์ของคริสต์ศาสนาในยุคกลางเท่านั้น แต่ยังเป็นเอกสารที่บันทึกความเป็นอยู่ของสังคมในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 และคริสต์ศตวรรษที่ 16 ด้วย บางเล่มถึงกับตกแต่ด้วยอัญมณีบนหน้าปก หรือภาพเหมือนหรือตราประจำตระกูลของผู้เป็นเจ้าของ และภายในก็จะมีการตกแต่งด้วยภาพประกอบ ด้วยอักษรตกแต่ง หรือการตกแต่งตามริมหน้าหนังสือ บางเล่มก็หุ้มปกเป็นแบบที่เรียกว่า “หนังสือเข็มขัด” (girdle book) ที่เจ้าของสามารถห้อยกับเข็มขัดพกติดตัวไปไหนมาไหนง่าย บางเล่มเช่น “หนังสือกำหนดเทศกาลทาลบ็อต” ของ จอห์น ทาลบ็อต ดยุคแห่งชรูสบรีที่ 1 มีภาพเหมือนของเจ้าของและภรรยาที่คุกเข่าชื่นชมพระแม่มารีและพระบุตรด้วย นอกจากนั้นก็อาจจะตกแต่งประกอบด้วยภาพชุดเช่นภาพชุดจาก แรงงานประจำเดือน (Labours of the Months), หรือภาพชุดจาก “ชีวิตของพระแม่มารี” หรือภาพชุดจากทุกขกิริยาของพระเยซู (Passion of Christ) 8 ภาพสำหรับบทสวดมนต์ 8 บทใน หนังสือสวดมนต์พระแม่มารี
เนื้อหาของหนังสือกำหนดเทศกาลมิได้ตายตัวกับเจ้าของคนแรก เจ้าของคนต่อๆ มาอาจจะขยายเพิ่มภายหลัง เช่นเมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ทรงได้รับชัยชนะต่อพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 พระองค์ก็พระราชทานหนังสือกำหนดเทศกาลของพระเจ้าริชาร์ดให้แก่พระมารดาผู้ทรงลงพระนามแสดงความเป็นเจ้าของ สิ่งที่มักจะได้รับการเปลี่ยนอีกอย่างหนึ่งคือตราประจำตระกูลของผู้เป็นเจ้าของใหม่ หนังสือบางเล่มที่เหลืออยู่ในปัจจุบันบางเล่มก็จะมีบันทึกของผู้เขียนตามขอบหรือความเห็นส่วนตัวบ้าง หรือบางครั้งเจ้าของใหม่ก็อาจจะจ้างช่างเขียนมาเพิ่มเนื้อหาหรือภาพประกอบเช่นเซอร์ทอมัส ลูว์คนอร์จ้างให้เพิ่มภาพประกอบจนกลายเป็นหนังสือที่รู้จักกันในชื่อ “หนังสือกำหนดเทศกาลลูว์คนอร์” (Lewkenor Hours) นอกไปจากบันทึกทางศาสนาแล้วบางทีก็จะมีหมายเหตุเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายภายในบ้าน หรือวัดเกิดวันเสียชีวิตของคนในบ้านหรือลายเซ็นของแขกที่มาเยี่ยมเป็นต้น
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้พิมพ์หนังสือกำหนดเทศกาลก็เริ่มใช้ภาพประกอบจากที่เป็นภาพพิมพ์แกะไม้ และสามารถพิมพ์ต้นฉบับเป็นหนังโดยมีภาพประกอบที่เรียบๆ ได้ทีละเป็นจำนวนมาก เมื่อพิมพ์เสร็จก็จะจ้างทำภาพประกอบที่ให้เหมาะสมกับผู้ซื้อได้อย่างรวดเร็ว
ตัวอย่างหนังสือกำหนดเทศกาล.
หนังสือกำหนดเทศกาลที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดและมีการตกแต่งมากที่สุดคือหนังสือ “"หนังสือกำหนดเทศกาลดยุคแห่งแบร์รี"” ที่เขียนและตกแต่งระหว่างปี ค.ศ. 1412 ถึงปี ค.ศ. 1416 ใน ประเทศฝรั่งเศสสำหรับจอห์น ดยุคแห่งแบร์รี
“หนังสือกำหนดเทศกาลเบรลส์” (De Brailes Hours) เขียนและตกแต่งราวปี ค.ศ. 1240 เป็นหนังสือกำหนดเทศกาลที่เก่าที่สุดที่ตกทอดมาถึงปัจจุบันที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ ภายในมีภาพสี่ภาพที่อาจจะเป็นภาพของเจ้าของคนแรก
หนังสือสวดมนต์รอธชาล์ยด์.
“หนังสือสวดมนต์รอธชาล์ยด์” (The Rothschild Prayerbook) เขียนและตกแต่งราวปี ค.ศ. 1505 เดิมเป็นของหลุยส์ นาเธเนียล ฟอน รอธชาล์ยด์ แต่มาถูกนาซียึดจากสมาชิกในตระกูลรอธชาล์ยด์ที่พำนักอยู่ในออสเตรียในปี ค.ศ. 1938 หลังจากที่นาซีเข้ายึดครองประเทศออสเตรีย ในที่สุดหลังจากการเรียกร้องโดยเบ็ตตินา ลูแรม-รอธชาล์ยด์ รัฐบาลออสเตรียก็มอบ “หนังสือสวดมนต์รอธชาล์ยด์” คืนให้แก่ครอบครัวในปี ค.ศ. 1999 เบ็ตตินาประมูลขายที่ลอนดอนในราคา $13,400,000 (ประมาณ 402,000,000 บาท) เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1999
หนังสือกำหนดเทศกาลคอนนอลลี.
“หนังสือกำหนดเทศกาลคอนนอลลี” (Connolly Book of Hours) เขียนและตกแต่งระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นตัวอย่างของหนังสือที่เจ้าของมิได้เป็นชนชั้นเจ้านาย
หนังสือสวดมนต์ประจำชั่วโมง
Book of the Hours
ชีวิตของพระแม่พรหมจารี  หรือชีวิตของพระแม่มารี เป็นฉากชุดจากชีวิตของพระแม่มารีย์มารดาของพระเยซูที่เป็นหัวเรื่องที่ใช้เขียนภาพชุดในศิลปะคริสต์ศาสนามักจะเป็นชุดที่ประกอบกับหรือเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซู จำนวนฉากก็ต่างกันไปตามแต่เนื้อที่ใช้วาดภาพ ลักษณะการเขียนก็อาจจะเป็นจิตรกรรมฝาผนัง จิตรกรรมแผง หน้าต่างประดับกระจกสี หนังสือวิจิตร พรมทอแขวนผนัง งานสลักหิน งานแกะงาช้างและอื่นๆ
ฉากที่ใช้.
ชีวิตของพระแม่มารีย์บางครั้งก็รวมกับภาพชุดชีวิตของพระเยซูหรือบางครั้งก็จะรวมกับฉากจากพระมหาทรมานของพระเยซู ถ้ารวมก็มักจะข้ามจากเมื่อพระเยซูยังทรงพระเยาว์ไปจนถึงตอนที่พระแม่มารีเสียชีวิต และจบด้วยฉากพบพระเยซูในหมู่นักปราชญ์ (Christ among the Doctors) ซึ่งเป็นฉากสุดท้ายของพระเยซูเมื่อยังทรงพระเยาว์
ภาพชุดชีวิตของพระแม่มารีที่สำคัญที่สุดชุดหนึ่งก็ได้แก่ภาพภายในชาเปลทอร์นาบุโอนิ (Tornabuoni Chapel) ภายในโบสถ์ซานตามาเรีย โนเวลลาที่ฟลอเรนซ์โดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาที่วาดระหว่างปี ค.ศ. 1485 และปี ค.ศ. 1490 ในชาเปลสโครเวยี (Scrovegni Chapel) ที่ปาดัวโดยจอตโต ดี บอนโดเน ที่เขียนเสร็จราวค.ศ. 1305 และ มาเอสตา (Maestà) โดยดุชโชที่เขียนเสร็จราวค.ศ. 1308 หรืองานโมเสกจากปลายสมัยไบเซ็นไทน์ที่โบสถ์คอรา (Chora Church) ที่สร้างตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งแสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างฉากชีวิตของตะวันออกและตะวันตก - คริสตจักรออร์ทอดอกซ์มีวันสมโภชสำหรับฉากชีวิตเจ็ดฉากแรก - แต่อีก 16 ฉากจนก่อนที่จะถึงฉากการเสด็จเยี่ยม (Visitation) คล้ายกับฉาก 15 ฉากในสมัยเดียวกันกับที่จอตโต ดี บอนโดเนเขียน เมื่อฉากชุดของคอราเริ่มอีกครั้งก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพจากฉาก “ชีวิตของพระเยซู” เริ่มด้วยฉากที่พระเยซูมาประสูติ เช่นเดียวกับงานเขียนของจอตโต ดี บอนโดเนและงานของศิลปินตะวันตกอื่น ๆ ฉากชีวิตของจอตโต ดี บอนโดเนเขียนเป็นฉากที่ครบชุดที่มีด้วยกันทั้งหมด 26 ฉาก ฉากคู่ที่มักจะเห็นกันบ่อยและเป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปคือฉากแม่พระรับสาร และการประสูติของพระเยซู แต่บางครั้งก็จะเป็นฉากพระนางมารีย์ราชินีแห่งสากลโลกที่ใช้แทนฉากสองฉากนี้
ฉากชุดในชาเปลทอร์นาบุโอนิมีด้วยกัน 9 ฉากมีฉาก “การเสด็จเยี่ยม” ที่เป็นส่วนหนึ่งของภาพชุด “ฉากชีวิตของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” “ฉากชีวิตของพระเยซู” มีหลายฉากที่เป็นฉากร่วมกับ “ฉากชีวิตของพระแม่มารี” เช่นที่เห็นในชาเปลซโครเวยี อัลเบรชท์ ดือเรอร์ สร้างภาพพิมพ์แกะไม้ 19 ฉากจากชีวิตของพระแม่มารีที่แพร่หลายและมีอิทธิพลต่องานอื่น ๆ
จำนวนฉากชีวิตของพระแม่มารีทั้งหมดมีเป็นจำนวนมากมาจนถึงสมัยกอธิคตอนต้น ลาฟองเตน-โดซอยจ์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้ลำดับว่าก่อนที่จะถึงฉาก “แม่พระรับสาร” ที่พบในศิลปะตะวันตกก็มีด้วยกัน 53 ฉากเข้าไปแล้ว แต่ก็มีเพียงตัวอย่างเดียวที่หลงเหลือมาจนถึงปัจจุบันนี้จากหนังสือวิจิตรจากเยอรมนีจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่ยังเหลืออยู่ครบชุด ในจำนวนนั้น 17 ภาพเป็นภาพก่อน “การประสูติของพระแม่มารี” แต่ฉากต่าง ๆ เหล่านี้มาจำกัดลงมากในปลายยุคกลาง
ตารางฉาก.
ตารางข้างล่างแสดงให้เห็นว่าฉากใดมีวันสมโภชและฉากที่ปรากฏในงานสำคัญ ๆ ต่าง ๆ ด้วยเครื่องหมาย “X”: จอตโต ดี บอนโดเนในชาเปลซโครเวยี (จอตโต); หนังสือประจำชั่วโมงที่ใช้กันทั่วไป (ชั่วโมง); หนังสือประจำชั่วโมงของแคทเธอรินแห่งคลีฟส์ (แคทเธอริน); ฉากชุดจาก “ชีวิตขอพระแม่มารีของครูแห่งลูฟร์” (ลูฟร์); ภาพเขียนโดย โดเมนนิโค เกอร์ลันเดาในชาเปลทอร์นาบุโอนิ (โดเมนนิโค); งานภาพพิมพ์ชุดโดยอิสราเฮล ฟอน เม็คเค็นเน็ม (Israhel van Meckenem) (อิสราเฮล); และอัลเบรชท์ ดือเรอร์ (ดือเรอร์)
ชีวิตพระแม่มารี
Life of Virgin
Life of Mary
Adoration of magi
การหนีไปอียิปต์
พระเยซูหนีไปอียิปต์  เป็นเหตุการณ์ในพระคัมภีร์ไบเบิลที่บรรยายในพระวรสารนักบุญแม็ทธิว (แม็ทธิว) เมื่อนักบุญโจเซฟหนีไปอียิปต์พร้อมกับพระแม่มารีและพระบุตรหลังจากการมาถวายของขวัญของแมไจ เมื่อได้ข่าวว่าพระเจ้าแฮรอด (Herod Antipas) มีคำสั่งให้สังหารเด็กทารกในอาณาจักร เหตุการณ์นี้เป็นหัวเรื่องที่จิตรกรนิยมวาดกันมากฉากหนึ่งและเป็นฉากสุดท้ายในภาพชุด “การประสูติของพระเยซู” และในชุด “ชีวิตของพระแม่มารี” และ “ชีวิตของพระเยซู”
กูเกิลโครม
การตรึงพระเยซูที่กางเขน
การตรึงพระเยซูที่กางเขน  เป็นเหตุการณ์ในชีวิตของพระเยซูที่ถูกบันทึกในพระวรสารทั้งสี่ฉบับ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันทีหลังจากที่พระเยซูถูกจับและถูกพิพากษา ในทางเทววิทยาศาสนาคริสต์ การสิ้นพระชนม์ของพระองค์เป็นเหตุการณ์หัวใจสำคัญ ส่งอิทธิพลให้เกิดเหตุการณ์อื่น ๆ ต่อเนื่องมา นอกจากนั้นการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ก็เป็นสัญลักษณ์สำคัญทางปรัชญาความเชื่อ เป็นการเสียชีวิตของผู้ที่มาช่วยโลก เห็นได้จากการรับทรมานและความตายของพระเมสสิยาห์เพื่อไถ่บาปให้มวลมนุษย์ ตามด้วยพันธสัญญาใหม่ที่กล่าวถึง การคืนชีพในสามวันหลังจากสิ้นพระชนม์ และทรงปรากฏพระกายต่ออัครทูตก่อนพระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์
การทรมานและการเสียชีวิตของพระเยซูบนกางเขนมักจะเรียกกันว่า “พระทรมานของพระเยซู” (Passion) เทววิทยาศาสนาคริสต์ถือว่าพระเยซูพลีชีพเพื่อเป็นการไถ่บาปให้มวลมนุษย์ ดังปรากฏในพระธรรมที่รู้จักกันในนาม “พิธีทดแทนบาป” (Substitutionary atonement) กล่าวกันว่าความตายของพระองค์ถูกทำนายไว้ล่วงหน้าในพันธสัญญาเดิม เช่น เพลงของอิสยาห์ที่กล่าวถึง การทรมานของผู้รับใช้พระเจ้า
ความเชื่อเรื่องพระเยซูถูกตรึงที่กางเขน ถูกโต้แย้งจากหลายฝ่าย ดังนี้
พยานพระยะโฮวา.
คริสต์ศาสนิกชนกลุ่มพยานพระยะโฮวา เชื่อว่าพระเยซูถูกตรึงจนสิ้นพระชนม์จริง แต่ไม่ใช่บนไม้กางเขน ไม้ที่ใช้ประหารชีวิตนักโทษสมัยนั้นเป็นเสาตรง โดยอ้างจากศัพท์ในภาษากรีก "stauros" ซึ่งหมายถึง "เสาหรือหลักที่ตั้งตรง" นอกจากนี้ยังมีข้อความจากคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ ที่เปาโลอัครทูตระบุไว้ว่า