pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 ทรงยอมรับการลาออกของนายกรัฐมนตรี เปาโล โบเซลลี และทรงแต่งตั้ง วิตโตรีโอ เอมานูเอเล ออร์ลันโด (นายกรัฐมนตรีแห่งชัยชนะ) ให้ขึ้นมารับตำแหน่งแทน ภายหลังจากการเดินขบวนสู่โรม พระองค์ทรงแต่งตั้ง เบนิโต มุสโสลินี ให้เป็นนายกรัฐมนตรีและต่อมาพระองค์ทรงปลดเขาลงจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1943 ในช่วงการบุกครองอิตาลีของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 ทรงสละราชบังลังก์ในปี ค.ศ. 1946 เพื่อสนับสนุนให้แก่ อุมแบร์โตที่ 2 พระราชโอรสของพระองค์ โดยทรงคาดหวังว่าจะส่งเสริมการสนับสนุนสถาบันพระมหากษัตริย์ให้เข้มแข็งต่อต้านการลงประชามติของประชาชนในการยกเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งประสบความสำเร็จในที่สุด หลังจากนั้นพระองค์ทรงลี้ภัยไปยังอะเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์ ซึ่งทรงสวรรคตและพระศพถูกฝังในปีต่อมา ในมหาวิหารเซนต์แคทเธอรีนแห่งอะเล็กซานเดรีย ในปี ค.ศ. 2017 พระศพได้ถูกย้ายไปฝังไว้ที่อิตาลี ตามข้อตกลงระหว่างประธานาธิบดีอิตาลี แซร์โจ มัตตาเรลลา และประธานาธิบดีอียิปต์ อับเดล ฟัตตอห์ เอล-ซิซี
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 ถูกเรียกขานโดยชาวอิตาลีบางคนว่า Sciaboletta ("กระบี่น้อย") เนื่องจากความสูงของพระองค์อยู่ที่ 1.53 เมตร(5 ฟุต 0 นิ้ว) และ "il Re soldato" (ทหารกษัตริย์) จากการที่พระองค์ทรงนำพาประเทศในช่วงสงครามโลกสองครั้ง
วิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลี
Vittorio Emanuele III of Italy
Victor Emmanuel III
วิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3
Vittorio Emanuele III
Victor Emanuel III of Italy
Victor Emanuel III
King Victor Emmanuel III
เขตห้ามล่าสัตว์ป่าหนองบงคาย
ทะเลสาบเชียงแสน หรือ หนองบงคาย ตั้งอยู่ในท้องที่ตำบลโยนก และตำบลป่าสัก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ระหว่างเส้นละติจูดที่ 20 ํ 28’ 25” ถึง 20 ํ 40’ 55” เหนือ และเส้นลองติจูดที่ 100 ํ 6’ 17” ถึง 100 ํ 7’ 38”ตะวันออก เดิมเป็นหนองน้ำธรรมชาติขนาดเล็ก ที่ล้อมรอบด้วยภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ ซึ่งชาวบ้านได้ร่วมกันทำฝายดินกั้นแม่น้ำลั๊วะ เพื่อกักเก็บน้ำไว้ใช้เพื่อการเพาะปลูก และต่อมาหน่วยงานเร่งรัดพัฒนาชนบท (รพช.) ได้สร้างฝายน้ำล้น ขนาดเล็กเพื่อใช้กั้นบริเวณทางน้ำไหลในปี พ.ศ. 2528 ทำให้เกิดเป็นทะเลสาบขนาดย่อมขึ้น มีพื้นที่ประมาณ 2,700 ไร่ จึงมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “ทะเลสาบเชียงแสน” กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ได้ประกาศให้หนองบงคายเป็นเขตห้ามล่าสัตว์ป่าเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2528
ได้มีการขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศ ของอนุสัญญาว่าด้วยพื้นที่ชุ่มน้ำ หรืออนุสัญญาแรมซาร์ อันดับที่ 1,101 เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2544 เป็นต้นมา
พื้นที่ชุ่มน้ำหนองบงคาย อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย มีพื้นที่รวมประมาณ 2,700 ไร่ มีความลึกเฉลี่ยประมาณ 2.0 เมตร สามารถเก็บน้ำได้สูงสุด 4.9 ล้านลูกบาศก์เมตรล้อมรอบด้วยเนินเขาเตี้ยๆ มีความสูงระหว่าง 360–500 เมตร ซึ่งเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำขนาดเล็กประมาณ 10,369 ไร่ ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าสัก และตำบลโยนก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย พื้นที่ประมาณร้อยละ 80 เป็นที่ราบมีความลาดชันไม่เกินร้อยละ 2 โดยมีดอยจันมีความสูงที่สุดเท่ากับ 493 เมตร มีพื้นที่ปกคลุมประมาณ 102 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ตำบลป่าสักมีความสูงมากกว่าตำบลโยนกเล็กน้อย
ลักษณะภูมิอากาศโดยทั่วไป มีความแตกต่างทางฤดูกาลสูง ฤดูหนาวมีอากาศหนาวเย็นและแห้งแล้ง ส่วนในฤดูร้อนมีอากาศร้อนอบอ้าวและมีฝนตก มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปี1,705.4 มิลลิเมตร ช่วงอุณหภูมิเฉลี่ยรายเดือน 18.8–27.0 องศาเซลเซียส ส่งผลให้มีค่าความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยรายปีสูงประมาณร้อยละ 77 พื้นที่ได้รับอิทธิพลของลมจากลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือในช่วงฤดูหนาว
สภาพทางปฐพีวิทยา.
ดินที่พบในหนองบงคายเป็นดินชุดเชียงราย เกิดจากการทับถมของตะกอนลำน้ำ มีลักษณะอุ้มน้ำได้ดีมาก เป็นดินเหนียว ดินร่วนปนทราย และดินเหนียวปนทราย มีค่าความเป็นกรด–ด่างอยู่ในช่วง 5.5–6.5 สำหรับลักษณะดินในพื้นที่ลุ่มน้ำแห่งนี้เป็นดินร่วนปนเหนียว และดินร่วนปนทรายเนื่องจากพื้นที่ลุ่มน้ำแห่งนี้เป็นพื้นที่การเกษตรเป็นส่วนใหญ่ ทำให้อาจจะเกิดการชะล้างพังทลายของดินซึ่งส่งผลให้เกิดการตื้นเขินของอ่างเก็บน้ำได้ในอนาคตดินที่พบอยู่ในพื้นที่เกิดจากวัสดุเหลือค้างจากวัตถุต้นกำเนิด (residuum and localcolluvium) และการทับถมของตะกอนลำน้ำ ดินจัดอยู่ในชุดดินเชียงแสนที่เกิดจากดินตะกอนลุ่มน้ำ มีลักษณะเป็นดินเหนียวอุ้มน้ำได้ดีมาก ดินมีค่าความเป็นกรด–ด่าง อยู่ในช่วง 5.5–6.5ประมาณร้อยละ 42 มีความเหมาะสมสำหรับการทำนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ตำบลโยนก และประมาณร้อยละ 22 มีความเหมาะสมปานกลางสำหรับพืชไร่ แต่มีปัญหาเรื่องการระบายน้ำ มีปริมาณการชะล้างพังทลายของดินโดยรอบค่อนข้างสูง สถานภาพของการเกิดกษัยการของดินในหนองบงคาย เป็นผลมาจากการเปลี่ยนพื้นที่ป่ารอบๆ เพื่อมาทำการกสิกรรมซึ่งส่งผลให้ปริมาณตะกอนสะสมอยู่ในหนองบงคายประมาณ 24,540 ตันต่อปี และจากการคำนวณพบว่าหากยังปล่อยให้มีการตกตะกอนในลักษณะนี้โดยปราศจากการจัดการใดๆ พบว่าอีกประมาณ 500 ปี จะมีปริมาณตะกอนทับถมจนเต็มหนองบงคาย
สภาพทางอุทกวิทยา.
หนองบงคายจัดเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีน้ำท่วมขังอยู่ตลอดปี (permanentinundatedwater regime) ระดับความลึกอยู่ระหว่าง 0–4.5 เมตร โดยมีความลึกเฉลี่ยประมาณ 2 เมตรสามารถกักเก็บน้ำได้สูงสุด 4.9 ล้านลูกบาศก์เมตร ที่ระดับความสูง 374 เมตร ระดับน้ำจะปรับลดลงประมาณ 1–1.5 เมตร ในช่วงฤดูแล้ง แหล่งน้ำสำรองที่สำคัญได้จากปริมาณน้ำฝนในลักษณะของน้ำไหลบ่า (run off) เป็นส่วนใหญ่ พื้นที่รับน้ำมีประมาณ 15.75 ตารางกิโลเมตรและมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีเท่ากับ 1,705 มิลลิเมตรต่อปี ดังนั้นปริมาณน้ำที่ไหลเข้าพื้นที่ต้นน้ำมีประมาณ 26.8 ล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่าเข้าสู่หนองบงคายเท่ากับ 7.89ล้านลูกบาศก์เมตร
แหล่งน้ำใกล้เคียงหนองบงคาย ประกอบด้วย หนองหลวง หนองแฉลบ และหนองบัว น้ำที่ไหลลงสู่หนองบงคายทั้งหมดเป็นน้ำผิวดินจากน้ำฝนที่ตกลงสู่พื้นที่ลุ่มน้ำหนองบงคาย ขนาดพื้นที่เท่ากับ 16.59 ตารางกิโลเมตร หรือ 10,369 ไร่ จากการวิเคราะห์ข้อมูลปริมาณน้ำฝน พบว่าจะมีน้ำไหลเข้าหนองบงคายประมาณ 27 ล้านลูกบาศก์เมตร/ปี เป็นปริมาณน้ำท่าประมาณ 8 ล้านลูกบาศก์เมตร ซึ่งจะไหลลงแม่น้ำลั๊วะ ก่อนจะไปบรรจบกับแม่น้ำโขงที่หมู่บ้านสันธาตุ ที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้หรือประมาณ 6 กิโลเมตร จากหนองบงคายปริมาณน้ำในทะเลสาบจะสูญเสียไปจากการคายระเหย ประมาณ 3.4 ล้านลูกบาศก์เมตรซึมลงดินหรือรั่วไหล ประมาณ 1.1 ล้านลูกบาศก์เมตร และชาวบ้านสูบไปใช้เพื่อการเกษตรประมาณ 3.2 ล้านลูกบาศก์เมตร
ซาร์อีวัน อาแซนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย
ซาร์อีวัน อาแซนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย  (?– 24 มิถุนายน ค.ศ. 1241) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 แห่งราชวงศ์อาเซนผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1218 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1241 สมเด็จพระจักรพรรดิไอวาน อาเซนที่ 2 แห่งบัลแกเรียเป็นพระราชโอรสของซาร์อีวัน อาแซนที่ 1 และ เอเลนา
จักรพรรดิไอวาน อาเซนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย
ไอวาน อาเซนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย
Ivan Asen II of Bulgaria
Ivan Asen II
ไอวาน อาเซนที่ 2
จักรพรรดิคาโลยันแห่งบัลแกเรีย
พระเจ้าตอมิสลัฟที่ 1 แห่งโครเอเชีย
พระเจ้าตอมิสลัฟที่ 1 แห่งโครเอเชีย  (? – ค.ศ. 928) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโครเอเชียแห่งราชวงศ์ Trpimirović ผู้ครองราชย์ต่อจากดยุกมันซิเมียร์แห่งโครเอเชียระหว่างปี ค.ศ. 910 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 928 โดยมีสมเด็จพระเจ้าทรพิเมียร์ที่ 2 ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์
ตอมิสลัฟขึ้นเป็นประมุขในฐานะ "ดยุก" (dux Croatorum) แห่งดาลเมเชียโครเอเชีย ระหว่างปี ค.ศ. 910 จนถึงปี ค.ศ. 925 และทรงเป็นปฐมกษัตริย์ (rex Croatorum) แห่งราชอาณาจักรโครเอเชียระหว่างปี ค.ศ. 925 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 928
ตอมิสลัฟอาจจะเป็นพระราชโอรสของมันซิเมียร์ดยุกแห่งดาลเมเชียโครเอเชีย ในปี ค.ศ. 925 ตอมิสลัฟก็ทรงรวมโครแอทแห่งดาลเมเชีย และ แพนโนเนียเข้าเป็นราชอาณาจักรเดียวกัน พระองค์ทรงรวมดินแดนตั้งแต่ทะเลเอเดรียติกไปจนถึงแม่น้ำดราวา และจากแม่น้ำราซาในอิสเตรียไปจนถึงแม่น้ำดรินา ภายใต้การปกครองของพระองค์ราชอาณาจักรโครเอเชียกลายเป็นราชอาณาจักรที่มีอำนาจมากที่สุดอาณาจักรหนึ่งในยุคกลาง
Tomislav I of Croatia
พระเจ้าโทมิสลาฟที่ 1 แห่งโครเอเชีย
โทมิสลาฟที่ 1 แห่งโครเอเชีย
บริดจ์ (เกมไพ่)
บริดจ์  เป็นเกมไพ่ประเภทหนึ่งที่ใช้ไพ่ป๊อกในการเล่น ปัจจุบันมีการเล่นเพื่อเป็นเกมกีฬาสำหรับแข่งขันในระดับมหาวิทยาลัยระดับประเทศในกีฬาแห่งชาติ ระดับเอเชียนเกมส์ และโอลิมปิกได้บรรจุกีฬาบริดจ์เป็นกีฬาทดลองด้วย
บริดจ์จัดเป็นเกมไพ่ประเภทการประมูล (Auction) และการรวบตองกิน (Trick Taking) ซึ่งมีระบบกลไกการเล่นแบบนำไพ่และตามไพ่ (Lead and Follow)
ในหนึ่งโต๊ะของการเล่นบริดจ์จะมีผู้เล่นสี่คน โดยผู้เล่นที่นั่งฝั่งตรงข้ามจะถือว่าอยู่ฝ่ายเดียวกัน ผู้ที่นั่งตรงข้ามกันและกันจะเรียกว่า "คู่ขา" (Partner) และฝั่งตรงข้ามที่นั่งด้านข้างจะเรียกว่า "ปรปักษ์" (Opponent)
การเล่นบริดจ์ในหนึ่งเกม จะมีสองส่วน ได้แก่ ส่วนแรกคือ ส่วนการประมูล และส่วนที่สอง คือ ส่วนการเล่นไพ่
การประมูลไพ่ (Bidding) คือ การสร้างสัญญาในการเล่น (Making Contract) จากการประมูลเพื่อให้ผู้เล่นหรือคู่ขาสามารถรวบรวมตองกินได้เท่ากับหรือมากกว่าที่สัญญาเอาไว้
การเล่นแบบนำไพ่และตามไพ่ (Lead and Follow) คือ การที่ผู้เล่นหนึ่งจะเป็นผู้นำไพ่โดยการลงไพ่ 1 ใบ และผู้เล่นคนอื่นวางไพ่ดอกเดียวกับที่ผู้นำไพ่ได้วางเอาไว้
การรวบตองกิน (win a trick) คือ การที่ผู้ที่มีไพ่ศักดิ์ใหญ่ที่สุดใน 1 รอบของการเล่นแบบนำไพ่และตามไพ่ รวบตองกินซึ่งจะนับเป็นแต้มไว้กับตัว ในการเล่นบริดจ์จะแจกไพ่คนละ 13 ใบ ซึ่งหมายความว่าจะมี 13 ตองกินใน 1 เกม
การทำได้ตามสัญญา (Contract making) คือ เมื่อจบส่วนของการเล่นไพ่ โดยผู้ชนะการประมูล (Declarer) และคู่ขาสามารถรวบรวมตองกินได้มากกว่าหรือเท่ากับที่ได้สัญญาเอาไว้ในช่วงการประมูล ผลของการการทำได้ตามสัญญา คะแนนจะตกไปอยู่กับ ผู้ชนะการประมูล (Declarer) และคู่ขา
สัญญาล้มเหลว คือ เมื่อจบส่วนของการเล่นไพ่ โดยผู้ชนะการประมูล (Declarer) และคู่ขา ไม่สามารถรวบรวมตองได้มากกว่าหรือเท่ากับที่สัญญาไว้ คะแนนนั้นจะตกกับ ปรปักษ์ของชนะการประมูลทั้งสอง
แยกเป็นการประมูลและการเล่น
การประมูล
ห้ามประมูลไพ่ต่ำกว่าระดับเดิมหรือศักย์ต่ำกว่าเดิม
ต้องประมูลจะมี 5 รูปแบบคือ เรียกว่าศักย์ไพ่ คือ C ไพ่ชุดดอกจิก D ไพ่ชุดข้าวหลามตัด H ไพ่ชุดโพแดง S ไพ่ชุดโพดำและ NT ไพ่ชุดโนทรัพม์ เรียงตามลำดับ โดยระดับการประมูลจะมีจากระดับ 1 ถึงระดับ 7
เช่น 1C 1D 1H 1S 1NT 2C 2D ... 7NT โดยชุดที่ได้จากการประมูลจะเป็นชุดทรัพม์นับแต้มไล่จากสูงไปต่ำ (การนับแต้มสูงกินแต้มต่ำมีดังต่อไปนี้ : A K Q J 10 9 8 7 6 5 4 3 2) และมีการประมูลเพื่อเลือกไพ่ (Trump)ในเกม โดยที่จะมีไพ่พิเศษเรียกว่า Trump สามารถกินได้ในทุกตองที่ลงได้ ในกรณีเล่น Trump
ต้องลงไพ่ตามชุดที่ผู้ได้ลงไพ่คนแรกเป็นคนลงเสมอ นอกจากจะไม่มีไพ่ชุดนั้นแล้วถึงลงชุดอื่นได้
ใช้ส่วนต่างของคะแนนการการเล่นคิดเป็น IMP และ VP
บริดจ์สามารถจัดเล่นในรูปการแข่งขันได้หลากหลาย
Rubber Bridge.
เป็นการเล่นที่จบลงในหนึ่งโต๊ะ โดยผู้เล่นทั้งสองฝ่ายจะเล่นและนับคะแนนหลังจากเล่นเพื่อมาคำนวณผลแพ้ชนะกันทันที ผู้ที่มีคะแนนมากกว่าเป็นผู้ชนะ การแข่งขันประเภทนี้ใช้ดวงสูงเช่นเดียวกับการเล่นไพ่ประเภทอื่น จึงนิยมเล่นเพื่อการพนันเป็นหลัก
Team of Four.
เป็นการเล่นที่สามารถจัดแบบการแข่งขันได้ (Tournament) โดยการแข่งจะต้องแข่งเป็นทีมโดยผู้เล่นหนึ่งประกอบด้วยผู้เล่นสี่คน โดยในหนึ่งคู่การแข่งขัน (Match) จะประกอบด้วยเล่นสองทีม ทีมละสี่คน และใช้โต๊ะสองตัว ผู้เล่นทั้งสี่ในแต่ละทีมจะถูกกำหนดตำแหน่งเป็น เหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก (North/South/East/West) โดยผู้เล่นตำแหน่งเหนือและใต้ของทีมหนึ่งจะต้องเล่นกับผู้เล่นตำแหน่งตะวันออกและตะวันตกของอีกทีมหนึ่ง หลังจากเล่นจบในแต่ละสำรับ ให้ทำการแจกไพ่ที่เหมือนกันทุกประการของโต๊ะนั้นไปยังอีกโต๊ะหนึ่ง ซึ่งการแจกนั้นจะได้อุปกรณ์ที่เรียกว่า "บอร์ดไพ่" เป็นตัวช่วยในการแข่งขัน ด้วยระบบนี้จะทำให้ผู้เล่นทิศเหนือและใต้ของทีมได้ไพ่ชุดเดียวกันกับทิศเหนือและใต้ของอีกทีมหนึ่ง
การคิดคะแนนนั้นให้นำ ผลต่างคะแนนของทั้งสองโต๊ะมารวมกัน ส่วนต่างของคะแนนจะถูกนำมาเทียบกับตารางคะแนน IMP (International Match Point) อีกทีหนึ่ง
ในการแข่งคู่หนึ่งๆนั้นจะมีการไพ่มากกว่าหนึ่งสำรับ และทีมที่ได้คะแนน IMP มากกว่าจะเป็นผู้ชนะ
Duplicate Pair.
เป็นการแข่งขันที่คู่ขาทั้งสองไม่ต้องหาทีม โดยคู่ขาแต่ละคู่จะนั่งตามโต๊ะและการเดินตำแหน่งโต๊ะ (Movement) ที่จัดไว้ให้แต่ละรอบ และทุกๆคนจะเล่นไพ่ในชุดที่เหมือนกัน แต่จะไม่ครบทั้งหมด ซึ่งในไพ่แต่ละสำรับที่เล่นนั้นจะมีการจดบันทึกผลงานของแต่ละคู่ขาที่เข้าแข่งขันว่าทำได้ดีมากน้อยเพียงไร แล้วนำผลงานที่ได้มาทั้งหมดจัดอันดับ และให้คะแนนคู่ขาแต่ละคู่ตามผลงาน ผู้ได้คะแนนจากการจัดอันดับของทุกสำรับสูงสุดจะเป็นผู้ชนะในการแข่งขัน
Individual Pair.
เช่นเดียวกับ Duplicate Pair แต่การแข่งขันจะเป็นการสมัครแบบเดี่ยว โดยคู่ขาของผู้เข้าแข่งขันเปลี่ยนไปทุกๆรอบอย่างสุ่มตามการเดินตำแหน่งโต๊ะ (Movement)
IMP Pair.
เช่นเดียวกับ Duplicate Pair แต่การคิดคะแนนจะไม่ได้ดูที่ผลงาน แต่ดูส่วนของของคะแนนที่ได้กับคะแนนเฉลี่ยของผลงานแต่ละสำหรับ และใช้คะแนน IMP แทนคะแนนอันดับมาคิดคะแนนหาผู้ชนะการแข่งขัน
หง จินเป่า
หง จินเป่า (อักษรจีนตัวเต็ม: 洪金寶, อักษรจีนตัวย่อ: 洪金宝, พินอิน: Hóng Jīnbǎo) เป็นนักแสดง, ผู้กำกับ, ผู้ออกแบบฉากแอ็คชั่นชาวฮ่องกงร่างอ้วนที่มีชื่อเสียงโด่งดังร่วมกับ เฉินหลง และหยวนเปียว
หง จินเป่า (Summo Hung) เกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1952 ที่เมืองหนิงปัว มณฑลเจ้อเจียง จีนแผ่นดินใหญ่ ในครอบครัวที่มีกิจการผลิตภาพยนตร์อยู่แล้ว จึงทำให้หง จินเป่า อยากจะเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 8 ขวบ หง จินเป่าขอให้ทางครอบครัวส่งไปเรียนการแสดงที่สถาบัน "China Drama Academy" ในฮ่องกง ซึ่งสอนศิลปะการต่อสู้ รวมทั้งงิ้วแบบงิ้วปักกิ่ง ด้วย ตอนแรกอาจารย์ไม่แน่ใจความสามารถของเขานัก เนื่องจากเห็นร่างที่อ้วนและความช่างกิน แต่ในไม่ช้าอาจารย์ก็เปลี่ยนใจหันมายอมรับในความสามารถ ภายหลังหง จินเป่าและคนอื่นๆ ในสถาบันล้วนแต่กลายมาเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงทั้งสิ้น เช่น เฉินหลง หยวนเปียว หยวนหัว เป็นต้น
ในทศวรรษที่ 70 หง จินเป่าเป็นสตั๊นต์แมนที่มีชื่อของฮ่องกงจนได้เซ็นสัญญากับบริษัทโกลเดนฮาร์เวสต์ เขาพยายามที่จะเริ่มมีบทบาทในการแสดงให้มากขึ้นโดยยอมแม้กระทั่งรับบทที่ถ่อยเถื่อน หยาบคาย ใบหน้ามีรอยแผลเป็นเหวอะ ซึ่งในปี ค.ศ. 1978 นับได้ว่าหง จินเป่าและทีมได้รับการยอมรับว่าเป็นสตั๊นต์แมนที่ดีที่สุดของฮ่องกง
ปี ค.ศ. 1983 หง จินเป่า ได้ร่วมกับเฉินหลง หยวนเปียว สร้างภาพยนตร์แอ๊คชั่นคอมาดี้ในตระกูล My Lucky Stars ( 7 เพชฌฆาตสัญชาติฮ้อ) เริ่มจากเรื่องแรก คือ "Winners and Sinners" ,1983 ทำให้วงการภาพยนตร์แอ๊คชั่นฮ่องกงกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังซบเซาไปนานจากการเสียชีวิตของบรูซ ลี จนทั้ง 3 คนได้รับฉายาว่า "3 พี่น้องร่วมสาบาน" หรือ "3 มังกร" ซึ่งหง จินเป่า ถูกเรียกว่า "พี่ใหญ่" (Big Brother) เนื่องจากมีอายุมากที่สุด และได้แสดงภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จร่วมกันอีกหลายเรื่อง อาทิ ในปี 1983 เรื่อง Project A ("เอไกหว่า" ) ในปี ค.ศ. 1984 เรื่อง "Wheels On Meals" (ขาตั้งสู้) , "Heart of The Dragon" (2 พี่น้องตระกูลบิ๊ก)
หงจิน เป่า เขารับทั้งงานแสดง กำกับและอำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผลงานอำนวยการสร้างที่โด่งดังเป็นประวัติศาสตร์ให้กับวงการหนังฮ่องกงของเขา คือ ผีกัดอย่ากัดตอบ (Mr. Vampire ,1985) ที่ประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้น และเกิดกระแสผีดิบจีนกระโดดโลดเต้นไปทั่วเอเชีย ผลงานโด่ดเด่นเรื่องอื่น เช่น ดิบ (ปฏิบัติการสายฟ้าแลบ - Eastern Condors ,1987)
ในปี ค.ศ. 1988 เขากับเฉินหลงได้ร่วมงานกันอีกในเรื่อง "Dragon Forever" (มังกรหนวดทอง) อย่างไรก็ตามหลังงานร่วมแสดงกันแล้ว มีข่าวในทำนองที่ว่า หง จินเป่า และ เฉินหลงเริ่มแตกคอกัน บางกระแสกล่าวว่า หง จินเป่าแอบอิจฉาเฉินหลงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดกว่าเขาจากเรื่อง "วิ่งสู้ฟัด" ในปี ค.ศ. 1985 แต่เฉินหลงสัมภาษณ์ว่า ตัวเองมีส่วนทำให้ 3 พี่น้องร่วมสาบานผิดใจกัน แม้มีกระแสข่าวทางลบ หง จินเป่าก็ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด
ยุคกลางของทศวรรษที่ 90 ความกระทบกระทั่งกันระหว่างเฉินหลงและหง จินเป่าค่อย ๆ ซาลง หง จินเป่ารับ งานกำกับคิวแอ๊คชั่นให้เฉินหลง ในเรื่อง "Thunderbolt" (เร็วฟ้าผ่า) ในปี ค.ศ. 1995 และ "Mr. Nice Guy" (ใหญ่ทับใหญ่) ในปี ค.ศ. 1997
นอกจากนี้ หง จินเป่ายังมีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่อง "หวงเฟยหง พิชิตตะวันตก" เป็นภาคสุดท้ายของภาพยนตร์จีนชุดหวง เฟยหง ที่นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย หรือ เจ็ทลี ในปี ค.ศ. 1997 ต่อจากฉีเคอะ ซึ่งก็สามารถทำรายได้อย่างสูงในฮ่องกง ต่อมาในปี ค.ศ. 1998 หง จินเป่าย้ายไปสหรัฐอเมริกาและรับแสดงซีรีส์ชุด "Law of Honour" โดยมีชื่อภาษาอังกฤษว่า ซัมโม หง (Summo Hung) แต่ทว่าผลตอบรับกลับมาออกมาไม่ดีนัก จึงย้ายกลับมาฮ่องกง
ผลงานในระยะหลังของหง จินเป่า มักเป็นผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นหรือผู้กำกับคิวบู๊ และอาจรับเป็นนักแสดงสมทบบ้างในบางเรื่อง ซึ่งผลงานในระยะหลังๆ ได้แก่ การเป็นผู้ออกแบบคิวบู๊ในเรื่อง "ยิปมัน เจ้ากังฟูสู้ยิบตา" ในปี ค.ศ. 2008 , ออกแบบคิวบู๊และร่วมแสดงใน "ยิปมัน 2 อาจารย์บรู๊ซ ลี" ในปี ค.ศ. 2010 ร่วมแสดงบทสมทบใน "8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร" และรับบทเป็น เฉินหว่านซุน อาจารย์ของยิปมัน ในเรื่อง "The Legend is Born – Ip Man" ซึ่งร่วมแสดงกับหยวนเปียว ในปีเดียวกัน ผลงานเรื่องล่าสุดของเขา ก็คือ เดอะบอดี้การ์ด แตะไม่ได้ ตายไม่เป็น (The Bodyguard , My Beloved Bodyguard ,2016) ผลงานอำนวยการสร้างของหลิว เต๋อหัว โดยหง จินเป่า รับบทพระเอกและกำกับการแสดง
สมเด็จพระเจ้าเปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4 แห่งโครเอเชีย
สมเด็จพระเจ้าเปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4 แห่งโครเอเชีย  (? – ค.ศ. 1074) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโครเอเชียแห่งราชวงศ์ Trpimirović และ ราชวงศ์ Krešimirović ผู้ครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาสมเด็จพระเจ้าสตีเฟนที่ 1 ระหว่างปี ค.ศ. 1058 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1074 โดยมีสมเด็จพระเจ้าดมิทาร์ ซโวนิเมียร์ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ ภายใต้การปกครองของพระองค์ราชอาณาจักรโครเอเชียขยายดินแดนจนมีเนื้อที่มากที่สุดซึ่งทรงทำให้ได้รับการขนานพระนามว่าเป็น "มหาราช"
เมื่อเริ่มขึ้นครองราชย์เปตาร์ เครซิเมียร์ก็ทรงดำเนินนโยบายเช่นเดียวกับพระราชบิดา ในปี ค.ศ. 1059 และปี ค.ศ. 1060 พระองค์ก็ทรงถูกเรียกตัวโดยสมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 3 เพื่อขอให้ทรงปฏิรูปศาสนาในโครเอเชียตามพิธีแบบโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญต่อสถาบันพระสันตะปาปาแห่งกรุงโรมหลังจากความแตกแยกระหว่างคริสต์ศาสนจักรตะวันออกและตะวันตกที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1054 ซึ่งทำให้พระสันตะปาปาจำเป็นต้องทรงพยายามหาพันธมิตรในบริเวณคาบสมุทรบอลข่าน เปตาร์ เครซิเมียร์และขุนนางชั้นสูงให้การสนับสนุนพระสันตะปาปาแห่งกรุงโรม
Petar Krešimir IV of Croatia
พระเจ้าเปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4 แห่งโครเอเชีย
เปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4 แห่งโครเอเชีย
Petar Krešimir IV
เปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4
บูดู
บูดู  เป็นอาหารพื้นเมืองที่ได้รับความนิยมในภาคใต้ ได้มาจากการหมักปลากับเกลือเช่นเดียวกับการหมักน้ำปลาโดยอาศัยเอนไซม์และจุลินทรีย์จากปลาที่มีอยู่แล้วตามธรรมชาติ ใช้เวลาในการหมัก 8-15 เดือน ที่ต่างจากน้ำปลาคือบูดูเป็นของเหลวขุ่นที่เป็นสารแขวนลอย ต้องเขย่าให้เข้ากันเสียก่อนรับประทาน ส่วนน้ำปลาไม่มีชิ้นส่วนของตะกอน
ปริมาณเกลือของน้ำปลา (ร้อยละ 22–37) จะสูงกว่าบูดูซึ่งมีความเค็มอยู่ในช่วงร้อยละ 19–25
บูดูมักนิยมนำมาปรุงเป็นน้ำพริก ใส่หอมแดง พริกสด มะนาว น้ำตาล กินกับผักสดหรือปรุงเป็นน้ำบูดูสำหรับราดข้าวยำโดยใส่หอม กระเทียม ตะไคร้ ข่า ใบมะกรูดและน้ำตาลแล้วเคี่ยว
กระบวนการผลิตบูดูนั้นเริ่มด้วยการนำปลาทะเลสด ซึ่งอาจจะใช้ปลาชนิดใดก็ได้ แต่ผู้ผลิตบูดูในอำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานีจะนิยมใช้ปลากะตัก เพราะจะได้บูดูที่มีกลิ่น และรสชาติดี โดยผู้ผลิตจะซื้อปลากะตักจากชาวประมงที่กลับเข้าฝั่งในตอนเช้า หลังจากนั้นจึงนำปลากะตักมาล้างให้สะอาด (ผู้ผลิตบางรายจะไม่ทำการล้างปลา โดยให้เหตุผลว่า จะทำให้รสชาติและกลิ่นของบูดูเสียไป และกระบวนการหมักจะช่วยให้บูดูสะอาดเองตามธรรมชาติ นอกจากนี้ผู้บริโภคก็จะนำบูดูไปปรุงก่อนบริโภคอยู่แล้ว) ใส่กระบะไม้ขนาดประมาณ 0.5 × 2 เมตร แล้วเติมเกลือสมุทรประเภทหยาบลงไป โดยใช้อัตราส่วน ปลากะตักต่อเกลือ 3:1 โดยน้ำหนัก หลังจากนั้นจะทำการคลุกให้เข้ากันโดยใช้ไม้พาย เมื่อคลุกปลากะตักกับเกลือให้เข้ากันได้ที่ดีแล้ว ก็จะนำไปใส่ในโอ่งดินหรือบ่อซิเมนต์ ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "บ่อบูดู" มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตร สูง 1 เมตร แล้วใช้กระสอบปุ๋ยหรือผ้าคลุมปิดไว้ เพื่อคอยให้ปลานั้นยุบตัวลงไปอีก (สาเหตุที่ต้องคอยให้ปลายุบตัวลงไป เพราะว่าในการหมักจะต้องพยายามให้มีอากาศเข้าไปในบ่อบูดูน้อยที่สุด) แล้วจึงเติมปลาและเกลือที่คลุกแล้วลงไปอีก จนเกือบเต็ม โดยจะเว้นปริมาตรบางส่วนของบ่อบูดูไว้เพื่อเผื่อก๊าซที่เกิดจากการหมักดันฝาปิดบ่อบูดู เมื่อปลาในบ่อบูดูอัดแน่นดีแล้วจึงทำการปิดบ่อบูดูให้มิดชิดด้วยกระสอบเกลือ แล้วไม้ไผ่สาน หรือกระเบื้องหลังคาปิดทับอาจใช้วัตถุหนักทับไว้ ระยะเวลาการหมักจะใช้เวลาประมาณ 8–12 เดือน โดยในช่วงระหว่างการหมักจะไม่มีการเปิดบ่อบูดูเลย และจะต้องพยายามไม่ให้น้ำเวลาฝนตกเข้าไปในบ่อบูดู จะทำให้บูดูมีสีดำ และมีกลิ่นเหม็น
เมื่อครบกำหนดเวลาผู้ผลิตจะเปิดบ่อบูดูซึ่งจะมีน้ำบูดูและเนื้อบูดูปะปนกันอยู่ในบ่อบูดู ในการนำบูดูออกจากบ่อบูดูจะทำโดยการเปิดฝาที่ครอบบ่อบูดู และเอาไม้ไผ่ที่สานออก ตักเกลือที่อยู่บนกระสอบเกลือออก แล้วนำกระสอบเกลือออก นำแกลอนพลาสติกที่เปิดหัวเปิดท้าย ใส่ลงไปในเนื้อบูดูในบ่อบูดู ตักเนื้อบูดูที่อยู่ในแกลอนพลาสติกออกเพื่อให้เหลือแต่น้ำบูดู และน้ำบูดูจะไหลเข้ามาภายในแกลอนพลาสติก โดยมีเนื้อบูดูปะปนเข้ามาบ้างเล็กน้อย แล้วจึงใช้ภาชนะตักน้ำบูดูในแกลอนพลาสติกขึ้น เพื่อนำไปบรรจุในภาชนะ ส่งต่อให้ผู้จัดจำหน่ายต่อไป โดยบูดูที่มีน้ำบูดูเป็นส่วนใหญ่จะเรียกว่า "บูดูใส" ส่วนน้ำบูดูที่มีเนื้อบูดูที่เหลือปะปนในบ่อจะนำไปผลิตเป็น"บูดูข้น" ในการหมักปลากะตัก 450 กิโลกรัมจะได้บูดูประมาณ 400 ลิตร นอกจากนี้เนื้อบูดูที่เหลือจะเอาไปผสมกับน้ำเกลือเพื่อทำบูดูที่มีคุณภาพรองลงมา
เหตุการณ์ความไม่สงบทางการเมือง เมษายน พ.ศ. 2552
สมเด็จพระเจ้าเวนสเลาสที่ 1 แห่งโบฮีเมีย
สมเด็จพระเจ้าเวนสเลาสที่ 1 แห่งโบฮีเมีย  (ค.ศ. 1205 - 23 กันยายน ค.ศ. 1253) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียแห่งราชวงศ์พรีมิสลิดผู้ทรงครองราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาสมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1230 และครองราชย์ต่อมาจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1253 สมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ที่ 2 ทรงเป็นผู้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์
สมเด็จพระเจ้าเวนสเลาสที่ 1 เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1205 เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ และพระมเหสีองค์ที่สองคอนสแตนซแห่งฮังการี พระองค์เป็นพระเชษฐาต่างพระมารดาของมาร์กาเรตเตแห่งโบฮีเมีย และ โบซิสลาวาแห่งโบฮีเมีย มาร์กาเรตเตเป็นพระมเหสีองค์แรกในสมเด็จพระเจ้าวลาดิเมียร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และโบซิสลาวาเป็นภรรยาคนแรกของเคานท์ออร์เต็นบวร์ก พระขนิษฐาจูดิธสมรสกับแบร์นฮาร์ด ฟอน สปานไฮม์ดยุคแห่งอาณาจักรดยุคแห่งคาริเทีย พระขนิษฐาอันนาสมรสกับเฮนรีที่ 2 เดอะไพอัสดยุคแห่งอาณาจักรดยุคแห่งวโรคลอว์ พระขนิษฐาแอกเนสแห่งโบฮีเมียเป็นเจ้าอาวาสของลัทธิพัวร์แคลร์ในปรากและต่อมาได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2
Wenceslaus I of Bohemia
พระเจ้าเวนสเลาสที่ 1 แห่งโบฮีเมีย
เวนสเลาสที่ 1 แห่งโบฮีเมีย
โรเมโอ โอปรีอาซา
โรเมโอ โอปรีอาซา (Romeo Opriasa) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 2) เสมอ 3 แพ้ 16
โอปรีอาซาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 ชนะคะแนน แดนนี่ ดูรัน ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์ชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ 3 ครั้ง แพ้รวด รวมทั้ง แพ้น็อค มุน ซังกิล ยก 2 เคยมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2532 แพ้คะแนน ถนอมศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊ และไปชกที่ญี่ปุ่นเสมอกับ มิชิโนริ ฮาชิโมโตะ จากนั้น โอปรีอาชาได้ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBFที่ว่างเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน ซาโตชิ ชิเงกิ ที่ญี่ปุ่น ไม่ได้แชมป์ จากนั้นมาชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC เมื่อ 1 พฤษภาคม ปีเดียวกัน แพ้คะแนน ต่อศักดิ์ ศศิประภายิม ที่ กรุงเทพฯ และ โอปรีอาซาได้ไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ ชนะคะแนน โช ซุกฮวี แต่หลังจากนั้น โอปรีอาซาชกแพ้ตลอด มีเสมอเพียงครั้งเดียว โดยมาชกไนไทยสองครั้ง แพ้คะแนน สิงห์ สิงห์ชัชวาล เมื่อ พ.ศ. 2533 และแพ้น็อค ถนอมศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊ ยก 7 และไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่อินโดนีเซียเมื่อ 2 กันยายน พ.ศ. 2534 แพ้คะแนน แลมฮ็อต ซิมาโมรา โอปรีอาซาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2535 แพ้ทีเคโอ นาธาน สติง ยก 3 ที่ ออสเตรเลียเพราะได้รับบาดเจ็บที่มือจนชกต่อไม่ได้ หลังจากนั้น โอปรีอาซาก็แขวนนวมไป
พระเจ้าออทโทคาร์ที่ 1 แห่งโบฮีเมีย
สมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ที่ 1 แห่งโบฮีเมีย  (ราว ค.ศ. 1155 - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1230) เป็นพระราชโอรสองค์รองของดยุกและกษัตริย์สมเด็จพระเจ้าวลาดิสเสลาสที่ 2
ในช่วงแรกของการครองราชย์เป็นสมัยของอนาธิปไตยที่เกิดขึ้นโดยทั่วไปในราชอาณาจักร หลักจากการต่อสู้อยู่พักหนึ่งก็เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียโดยพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 6 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1192 แต่ปีต่อมาพระองค์ก็ถูกโค่นราชบัลลังก์โดยกลุ่มเจ้าเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1197 สมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ก็ทรงบังคับให้พระเชษฐาวลาดิสเลาส ยินดริคสละโบฮีเมียให้แก่พระองค์ไปครองเพียงแต่โมราเวีย
สมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ทรงฉวยโอกาสที่เยอรมันอยู่ในระหว่างสงครามกลางเมืองแย่งราชบัลลังก์ระหว่างฟิลิปแห่งชวาเบียแห่งโฮเฮ็นสเตาเฟ็น และ ออตโตที่ 4 แห่งตระกูลเวลฟ ในการประกาศพระองค์เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมีย โดยการสนับสนุนโดยฟิลิปแห่งชวาเบียผู้ต้องการการสนับสนุนทางทหารในการต่อสู้กับฝ่ายออตโตในปี ค.ศ. 1198
ในปี ค.ศ. 1199 สมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ก็ทรงหย่ากับพระมเหสีองค์แรกอเดลไฮด์แห่งไมส์เสนแห่งราชวงศ์วิตเตน เพื่อไปเสกสมรสกับคอนสแตนซแห่งฮังการีพระราชธิดาองค์เล็กของสมเด็จพระเจ้าเบลาที่ 3 แห่งฮังการี
ในปี ค.ศ. 1200 เมื่อออตโตขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ สมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ก็ทรงเลิกสัญญาที่มีต่อฟิลิปแห่งชวาเบีย และประกาศเข้าข้างฝ่ายเวลฟ ทั้งจักรพรรดิออตโตและสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ต่อมาก็รับรองว่าพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์สืบราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมีย
Ottokar I of Bohemia
พระเจ้าออตโตคาร์ที่ 1 แห่งโบฮีเมีย
ออตโตคาร์ที่ 1 แห่งโบฮีเมีย
Premysl I Ottokar
Otakar I of Bohemia
ไมเคิล อีโบ ดางัว
ไมเคิล อีโบ ดางัว (Michael Ebo Danquah) นักมวยสากลชาวกานา สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 10) เสมอ 2 แพ้ 9
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโคโลสี
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโคโลสี  เรียกโดยย่อว่าพระธรรมโคโลสี เป็นเอกสารฉบับที่ 12 ของคัมภีร์ไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่
จากหลักฐานต่าง ๆ ที่มีอยู่เชื่อได้ว่า ผู้เขียนพระธรรมเล่มนี้คือ นักบุญเปาโล ซึ่งเดิมพระธรรมเล่มนี้เป็นจดหมายที่นักบุญเปาโลเขียนถึงคริสตจักรในเมืองโคโลสี อันเป็นจดหมายที่ถูกเขียนขึ้นในขณะที่นักบุญเปาโลติดคุกอยู่ในกรุงโรม เช่นเดียวกันกับพระธรรม เอเฟซัส ฟิลิปปี และ ฟีเลโมน เพราะนักบุญเปาโลเขียนไว้ในจดหมายว่า "และอธิษฐานเผื่อเราด้วย เพื่อพระเจ้าจะได้โปรดเปิดประตูไว้ให้เราสำหรับพระวาทะนั้น ให้เรากล่าวความล้ำลึกของพระคริสต์ (ที่ข้าพเจ้าถูกจำจองอยู่ก็เพราะเหตุนี้)" โดยที่ โคโลสี น่าจะถูกเขียนขึ้นราวปีค.ศ. 60
แม้ว่านักบุญเปาโลจะเคยเดินทางไปประกาศข่าวประเสริฐที่เมืองเอเฟซัส และได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นระยะเวลาหนึ่ง แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดยืนยันได้ว่า นักบุญเปาโลเคยไปยังเมือง โคโลสี ซึ่งเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ใกล้กันกับเมืองเอเฟซัสมาก่อน และก็น่าจะเชื่อได้ว่า นักบุญเปาโลไม่เคยเดินทางไปยังเมืองนี้จริง ๆ ดังที่ปรากฏข้อความในจดหมายฉบับนี้ว่า "เพราะข้าพเจ้าใคร่ให้ท่านรู้ว่าข้าพเจ้าสู้อุตส่าห์มากเพียงไรเพื่อท่าน เพื่อชาวเมืองเลาดีเซีย และเพื่อคนทั้งปวงที่ยังไม่เห็นหน้าของข้าพเจ้า" แม้ว่าจะไม่เคยไป แต่นักบุญเปาโลก็รู้จักบางคนที่นั่น เช่น อารคิปปัส และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เอปาฟรัส ชาวโคโลสีผู้ซึ่งได้เดินทางมายังเมืองเอเฟซัส ได้ยินข่าวประเสริฐจากนักบุญเปาโล จนกลับใจเป็นคริสเตียน แล้วเดินทางกลับไปประกาศข่าวประเสริฐยังเมือง โคโลสี ของตน