pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นในปลายรัชกาล สำหรับเป็นที่ประทับพักผ่อนพระราชอริยาบถแทนการเสด็จประพาสหัวเมือง จึงพระราชทานกระแสพระราชดำริให้กะแบบแปลนแผนผังมีลักษณะเป็นสวนป่ากลาย ๆ นอกจากนี้ยังมีพระราชดำริไว้ล่วงหน้าเพื่อให้เป็นที่ประทับของพระมเหสี พระราชธิดา และเป็นที่อยู่ของบาทบริจาริกา เมื่อเปลี่ยนรัชกาลของพระองค์แล้ว การที่พระองค์พระราชทานนามสถานที่แห่งนี้ว่า "สวนสุนันทา" เพื่อเป็นพระราชอนุสรณ์ถึงพระอัครมเหสีสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์พระบรมราชเทวี ซึ่งสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2423
ต่อมา "สวนสุนันทา" เปลี่ยนสภาพเป็นสถานศึกษา ทางราชการได้แบ่งอาณาเขตส่วนหนึ่งเป็นโรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัย ส่วนหนึ่งเป็นโรงเรียนการเรือน และอีกส่วนหนึ่งเป็นหน่วยงานของกระทรวงมหาดไทย การขยายงานของหน่วยราชการทั้งหมดทำให้ลักษณะของ "สวนสุนันทา" เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมาก
ครั้งแรกเมื่อสวนสุนันทาได้เปลี่ยนเป็นสถานศึกษานั้น กระทรวงศึกษาธิการให้จัดตั้งเป็นสถานศึกษาของกุลสตรีมีชื่อว่า โรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัย อาจารย์นิลรัตน์ บรรสิทธิ์วรศาสตร์ เป็นอาจารย์ใหญ่ เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2480
ในระยะเริ่มแรก กระทรวงศึกษาธิการให้ย้ายนักเรียนมาจากหลายโรงเรียนเช่น โรงเรียนเบญจมราชาลัย โรงเรียนโชติเวช และโรงเรียนเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ จัดการสอนตั้งแต่ระดับชั้น เตรียมประถม จนถึงชั้นมัธยมปีที่ 8 และรับผู้ที่จบชั้นมัธยมปีที่ 8 เข้าศึกษาประโยคครูประถม หลักสูตร 1 ปี
ในปี พ.ศ. 2481 ทางราชการให้งดสอนนักเรียนระดับชั้นมัธยมปีที่ 8 ในโรงเรียนทั่วไป (ให้มีสอนเฉพาะที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาแห่งเดียว) ทางโรงเรียนจึงจัดการสอนแผนกฝึกหัดครูประถมขึ้นกำหนดหลักสูตร 3 ปี รับนักเรียนที่จบชั้นมัธยมปีที่ 6 การจัดการศึกษาของโรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัย จึงมี 3 แผนก คือ
สำหรับแผนกมัธยม เมื่อยุบชั้นมัธยมปีที่ 8 ในปี พ.ศ. 2481 จึงมีนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 7 เป็นชั้นสูงสุด และในปี พ.ศ. 2482 นักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 7 นี้ก็จบชั้นมัธยมปีที่ 8 ดังนั้นนักเรียนในแผนกมัธยมจึงมีตั้งแต่ชั้นมัธยมปีที่ 1 ถึงมัธยมปีที่ 6 แบ่งเป็น นักเรียน 9 ห้องเรียนคือมัธยมปีที่ 1 ถึง มัธยมปีที่ 3 ชั้นละ 1 ห้องเรียน รวม 3 ห้องเรียนมัธยมปีที่ 4 ถึง มัธยมปีที่ 6 ชั้นละ 2 ห้องเรียน รวม 6 ห้องเรียน นักเรียนมัธยมแต่งเครื่องแบบเช่นเดียวกับนักเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษา แต่ปักอักษรว่า ส.ส.ว. ที่อกเบื้องซ้าย ในปี พ.ศ. 2501 โรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัย ได้รับอนุมัติจากกระทรวงศึกษาธิการให้เปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยครูสวนสุนันทา" การจัดการศึกษาในแผนกมัธยมก็เปลี่ยนเป็น "ฝ่ายมัธยมสาธิต" มีอาจารย์หัวหน้าฝ่าย ครู - อาจารย์ในโรงเรียนมัธยมสาธิตเป็นตัวจักรกลในการดำเนินงาน และรับนักเรียนหญิงที่จบชั้นประถมปีที่ 7 เข้าศึกษาในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และเปลี่ยนอักษรย่อจาก ส.ส.ว. เป็น ส.ว.ส. (สาธิตวิทยาลัยครูสวนสุนันทา)
พ.ศ. 2508 เปลี่ยนแปลงการรับนักเรียนจากนักเรียนหญิงล้วน มาเป็นสหศึกษา ทางวิทยาลัยกำหนดเครื่องแบบของนักเรียนโรงเรียนสาธิตขึ้นใหม่ และใช้กันมาจนปัจจุบัน
พ.ศ. 2522 มัธยมสาธิตได้จัดสอนตามหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนต้นสายสามัญ คือ รับนักเรียนที่จบชั้นประถมปีที่ 6 เข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (ม.1) และยังรับนักเรียนชั้นประถมปีที่ 7 (รุ่นสุดท้าย) เข้าเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 ด้วย
พ.ศ. 2524 มัธยมสาธิตได้จัดสอนตามหลักสูตรประโยคมัธยมศึกษาตอนปลาย พ.ศ. 2524 โดยรับนักเรียนที่จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 (ม.3) เข้าเรียนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 (ม.4) และเปิดแผนการเรียน 3 แผน คือ
พ.ศ. 2533 มัธยมสาธิตมีนักเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 รวม 18 ห้องเรียน จำนวนนักเรียนทั้งหมด 771 คน
พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช (ในขณะดำรงพระอิสริยยศที่ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มหิตลาธิเบศรามาธิบดี จักรีนฤบดินทร สยามมินทราธิราช บรมนาถบพิตร) ได้พระราชทานนามใหม่ให้แก่วิทยาลัยครูสวนสุนันทา เป็นสถาบันราชภัฏสวนสุนันทาดังนั้นทางโรงเรียนมัธยมสาธิตวิทยาลัยครูสวนสุนันทาได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนมัธยมสาธิตสถาบันราชภัฏสวนสุนันทา
พ.ศ. 2547 โรงเรียนมัธยมสาธิตฯได้เปลี่ยนแผนการรับนักเรียนในระดับชั้น ม.1 ตามโครงการ GEp (Gifted English Program) จำนวน3ห้องเรียนโดยนักเรียนจะได้เรียนกับอาจารย์เจ้าของภาษา และในปีนี้เอง ได้มีการปรับเปลี่ยนเป็น มหาวิทยาลัย ในวันที่ 15 มิถุนายน 2547 จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา"
พ.ศ. 2549 โรงเรียนมัธยมสาธิต ฯ เปิดรับนักเรียนในโครงการ Ep (English Program) จำนวน 1 ห้องเรียน สรุปมี ชั้น ม.1 โครงการ GEp จำนวน 2 ห้อง โครงการ Ep จำนวน 1 ห้อง
พ.ศ. 2550 โรงเรียนมัธยมสาธิต ฯ เปิดรับนักเรียนในโครงการ Ep (English Program) จำนวน 2 ห้องเรียน และนักเรียนโครงการ GEp จำนวน 2 ห้อง ดังนั้น ปัจจุบันโรงเรียนสาธิตมัธยมฯ ได้เปิดการเรียนการสอน ดังนี้
ทำเนียบอาจารย์ใหญ่ / ผู้อำนวยการ.
สัญลักษณ์:
บ้านและสวนแฟร์
บ้านและสวนแฟร์ จัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2543 โดยบริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)
พรีเมียร์ลีก 2007-08
เดอะมอลล์ (แก้ความกำกวม)
เดอะมอลล์ อาจหมายถึง
ประเทศคอโซโว
วรรณกรรมเยาวชน
วรรณกรรมเยาวชน (; บางครั้งเรียกย่อว่า YA fiction หรือ YA) เป็นนวนิยาย หรือ เรื่องสั้น ที่เขียนขึ้นสำหรับกลุ่มผู้อ่านที่มีอายุโดยประมาณระหว่าง 12-18 ปี ซึ่งมีลักษณะเฉพาะตัวที่แตกต่างจากวรรณกรรมสำหรับวัยอื่น คือวรรณกรรมสำหรับผู้ใหญ่ วรรณกรรมยุวชน และวรรณกรรมเด็ก ตัวละครหลักของวรรณกรรมเยาวชนมักเป็นวัยรุ่น มีส่วนน้อยที่ใช้ตัวเอกเป็นผู้ใหญ่หรือเด็ก เนื้อหามักเกี่ยวข้องกับสิ่งที่พึงประสบด้วยวัยและประสบการณ์ของตัวเอกของนวนิยายนั้น ๆ ส่วนเนื้อหาของเรื่องอาจครอบคลุมลักษณะของนวนิยายหลากหลายประเภท แต่มักเน้นไปที่ประเด็นซึ่งท้าทายความเป็นวัยรุ่น รวมไปถึงนวนิยายประเภทการเปลี่ยนผ่านของวัย (coming of age) นอกเหนือจากนี้แล้ว วรรณกรรมเยาวชนก็มีลักษณะพื้นฐานเช่นเดียวกับนวนิยายประเภทอื่น ๆ ทั้งเรื่องของตัวละคร พล็อต ฉาก แนวทางของเรื่อง และวิธีการเล่าเรื่อง
ผู้ให้ความสำคัญแก่กลุ่ม "วัยรุ่น" เป็นคนแรก เห็นจะได้แก่ ซาราห์ ทริมเมอร์ ซึ่งเขียนอธิบายความถึง "ผู้ใหญ่ในวัยเยาว์" (Young Adulthood) อันเป็นกลุ่มคนที่มีอายุระหว่าง 14 ถึง 21 ปี แต่วงการวรรณกรรมในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 19 ยังไม่ได้ให้ความสำคัญแก่กลุ่มผู้อ่านในวัยนี้มากนัก ถึงกระนั้นก็มีหนังสือหลายเล่มที่เขียนขึ้นในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ดึงดูดผู้อ่านกลุ่มนี้ เช่น ครอบครัวโรบินสัน โอลิเวอร์ ทวิสต์ อลิซท่องแดนมหัศจรรย์ สี่ดรุณี ทอม ซอเยอร์ เกาะมหาสมบัติ และ เมาคลีลูกหมาป่า เป็นต้น
การจัดกลุ่มผู้อ่านวรรณกรรมยุคใหม่เริ่มเห็นความสำคัญของกลุ่มเยาวชน ในราวคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ซึ่งบรรดาสำนักพิมพ์และนักเขียนเริ่มผลิตงานเพื่อกลุ่มผู้อ่านกลุ่มนี้ ขณะเดียวกันก็มีการแบ่งแยกวรรณกรรมสำหรับผู้ใหญ่ และสำหรับเด็ก ชัดเจนขึ้น
รางวัลด้านวรรณกรรมเยาวชน.
มีการมอบรางวัลสำหรับวรรณกรรมเยาวชนเป็นการเฉพาะหลายรายการ เช่น Michael L. Printz Award ซึ่งเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 ดำเนินการโดย Young Adult Library Services Association (YALSA), รางวัล Margaret A. Edwards Award โดย YALSA เช่นกัน แต่เป็นรางวัลสำหรับนักเขียนวรรณกรรมเยาวชนยอดเยี่ยม เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 , รางวัล William C. Morris YA Debut Award และ Boston Globe-Horn Book Award ที่ถือว่าเป็นรางวัลที่ทรงเกียรติที่สุดสำหรับผลงานในสหรัฐอเมริกา
นอกจากนี้มีการประกวดรายการอื่นๆ ที่มีสาขาวรรณกรรมเยาวชนด้วย ได้แก่
คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร (อังกฤษ : Faculty of Agriculture, Natural Resources and Environment, Naresuan University) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2536 โดยใช้ชื่อว่า "คณะเกษตรศาสตร์" และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม" เมื่อปี พ.ศ. 2539
คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร เดิมชื่อ คณะเกษตรศาสตร์ ได้จัดตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยนเรศวร ทบวงมหาวิทยาลัย (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2536
ทั้งนี้เพื่อให้สอดคล้องกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 7 โดยมุ่งเน้นจะเพิ่มคุณภาพประชากรทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีให้เหมาะสมกับความต้องการทางสังคมและท้องถิ่น ซึ่งต้องการบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถทางด้านวิทยาศาสตร์การเกษตรในการพัฒนาประเทศและท้องถิ่นมากขึ้น โดยเฉพาะในเขตภูมิภาคภาคเหนือตอนล่าง
ต่อมาในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยนเรศวร ทบวงมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2539 โดยได้เปลี่ยนชื่อคณะจาก คณะเกษตรศาสตร์ เป็น คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
คณะเกษตรศาสตร์ เป็น คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร มุ่งเน้นพัฒนาผลิตบัณฑิตด้านเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม โดยเปิดสอนในหลักสูตรการศึกษาทั้งในระดับปริญญาตรี โท และเอก
คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งภาควิชาออกเป็น 3 ภาควิชาดังต่อไปนี้
คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วยหน่วยงานอื่น ๆ ดังนี้
ปัจจุบัน คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เปิดการเรียนการสอนในหลักสูตร อันได้แก่
เอมิเรตส์สเตเดียม
เอมิเรตส์สเตเดียม  หรือ สนามกีฬาเอมิเรตส์ คือ สนามฟุตบอลที่มีที่ตั้งอยู่ที่แอชเบอร์ตันโกรฟในฮอลโลเวย์ (Holloway) ลอนดอนเหนือ และเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ตั้งแต่เปิดใช้งานเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 สนามแห่งนี้อัฒจรรย์จะเป็นเก้าอี้ทั้งหมด 60,355 ที่นั่ง ซึ่งนับว่าเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของพรีเมียร์ลีกตามหลังเพียงสนามโอลด์แทรฟฟอร์ด และเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในลอนดอนรองจากสนามเวมบลีย์และสนามทวิกเคนแฮม ในช่วงวางแผนและกำลังก่อสร้างอยู่นั้น เดิมสนามนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ แอชเบอร์ตันโกรฟ ก่อนที่จะมีการใช้ชื่อตามข้อตกลงของสายการบินเอมิเรตส์ ผู้สนับสนุนการก่อสร้างสนามนี้ เมื่อเดือนตุลาคม ปี 2004 มูลค่าการก่อสร้างสนามอยู่ที่ 430 ล้านปอนด์
สนามแห่งนี้มีอัฒจันทน์ที่มีหลังคารายล้อมทั้ง 4 ทิศ แต่ที่พื้นสนามไม่มีหลังคาคลุม ออกแบบโดยสถาปัตยกรรม HOK Sport ตรวจสอบโครงสร้างทางวิศวกรรมโดยบริษัท Buro Happold ผู้ควบคุมการสร้างคือ เซอร์ โรเบิร์ต แมคอัลไพน์ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตอุตสาหกรรมแอชเบอร์ตันโกรฟเดิม ห่างจากสนามไฮบิวรี สนามเดิมของอาร์เซนอลเพียงไม่กี่ร้อยเมตร
อัฒจันทน์ครึ่งบนของสนามจุได้ 26,646 ที่นั่ง และครึ่งล่างจุได้ 24,425 ที่นั่ง ที่นั่งทั้งหมดเป็นแบบมาตรฐาน ในฤดูกาล 2006-07 นั้น ส่วนใหญ่แล้วตั๋วเข้าชมสำหรับผู้ใหญ่จะมีราคาประมาณ 32 ปอนด์ถึง 66 ปอนด์ แต่ตั๋วสำหรับเด็กจะมีราคาเพียง 13 ปอนด์เท่านั้น แต่ในแมตช์สำคัญบางแมตช์ ตั๋วเข้าชมอาจจะมีราคาสูงถึง 46-94 ปอนด์ ตั๋วสำหรับเข้าชมทั้งฤดูกาลมีราคาอยู่ในช่วง 885 ปอนด์ถึง 1,825 ปอนด์
อัฒจันทร์ชั้นกลาง หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ "ระดับสโมสร" (Club Level) จะมีราคาสูงและยังมีชั้นบ๊อกซ์รวมอยู่ในอัฒจันทน์ระดับนี้ด้วย สามารถจุผู้ชมประมาณ 7,139 ที่นั่ง ในฤดูกาล 2006-07 ราคาตั๋วของชั้นนี้มีราคาตั้งแต่ 2,500 ปอนด์จนถึง 4,750 ปอนด์ต่อฤดูกาล ซึ่งเจ้าของตั๋วสามารถเข้าชมเกมลีกในบ้านได้ทั้งหมดรวมถึงเกม ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก, เอฟเอคัพ และ คาร์ลิ่งคัพ ที่อาร์เซนอลได้เล่นในบ้านด้วย แต่ตั๋วทุกใบจำหน่ายหมดตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 แล้ว
ถัดจากชั้นนี้ขึ้นไป จะมีชั้นเล็กๆที่เป็นบ๊อกซ์ขนาดความจุ 10, 12 และ 15 ที่นั่งจำนวน 150 บ๊อกซ์ ชั้นนี้จึงสามารถจุผู้ชมได้ทั้งหมด 2,222 คน ราคาของชั้นบ๊อกซ์เริ่มต้นที่ 65,000 ต่อปีรวมภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว สามารถนำตั๋วนี้มาเข้าชมเกมลีกในบ้านและเกมยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก เอฟเอคัพ และคาร์ลิ่งคัพที่อาร์เซนอลได้เล่นในบ้านด้วย บริเวณที่ยอดเยี่ยมที่สุดในสนามแห่งนี้สำหรับการชมเกมรู้จักกันดีในชื่อ "ไดมอนด์คลับ" (Diamond Club) จัดไว้สำหรับแขกรับเชิญเท่านั้น มีราคาเพียง 25,000 ปอนด์ต่อที่นั่ง
ผู้ที่มีตั๋วเข้าชมสามารถใช้บริการพื้นที่ส่วนตัวพิเศษ ภัตตาคาร และบาร์ได้อีกด้วย และยังมีสิทธิ์ในการจอดรถในที่จอดรถของสนาม สมาชิกยังมีสิทธิ์ได้ลุ้นไปชมเกมยุโรปด้วยเครื่องบินลำเดียวกับที่นักเตะใช้เดินทาง
เนื่องจากว่าตั๋วเป็นที่ต้องการของแฟนบอลอย่างมากและมีค่าสูงตามราคาค่าครองชีพของแฟนบอลในลอนดอน อาร์เซนอลจึงสามารถสร้างรายได้มหาศาลจากตั๋วเข้าชมชั้นพรีเมียมและชั้นบ๊อกซ์ ซึ่งเป็นตัวเลขที่ใกล้เคียงกับรายได้ที่ได้จากที่นั่งทั้งหมดที่สนามไฮบิวรีเลยทีเดียว
วันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2004 มีการประกาศว่า สนามแห่งนี้จะใช้ชื่อว่า เอมิเรตส์สเตเดียม เป็นเวลาอย่างน้อย 15 ปี หลังจากที่สโมสรตกลงรับเงินสนับสนุนมูลค่า 100 ล้านปอนด์สำหรับการก่อสร้างสนามจากสายการบินเอมิเรสต์แอร์ไลน์ โดยเงินจำนวนนี้รวมไปถึงการจ่ายเงินค่าโลโก้ของเอมิเรตส์บนเสื้อของอาร์เซนอลเป็นเวลา 8 ปีแล้ว เริ่มตั้งแต่ฤดูกาล 2006-07
สนามแห่งนี้มีชื่อเรียกสั้นๆว่า "ดิเอมิเรตส์" แต่ก็มีแฟนบอลจำนวนหนึ่งนิยมใช้ชื่อเก่าที่เรียกว่า "แอชเบอร์ตัน โกรฟ" หรือแม้แต่ "เดอะโกรฟ" มากกว่า ความรู้สึกแตกต่างระหว่างชื่อที่เรียกอย่างเป็นทางการและอย่างไม่เป็นทางการของสนามแห่งนี้ก็คล้ายๆกับที่มีการเรียกชื่อสนามแห่งเก่าของอาร์เซนอลที่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า อาร์เซนอลสเตเดียม แต่มักจะได้ยินกันคุ้นหูว่า ไฮบิวรี ที่เรียกกันติดปากในหมู่แฟนบอลของทีม ผู้สื่อข่าว หรือแม้แต่ทางสโมสรเอง
เนื่องจากข้อบังคับของทางยูฟ่าเรื่องผู้สนับสนุนสนาม ในเกมการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก สนามแห่งนี้จะไม่ใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า เอมิเรตส์สเตเดียม เนื่องจากเอมิเรตส์ไม่ได้เป็นผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการของการแข่งขันแชมเปียนส์ลีก สนามแห่งอื่นก็เช่นกัน อย่างเช่น อลิอานซ์อารีนา ในเมืองมิวนิก ก็ผิดกฎของยูฟ่าเช่นกันและไม่สามารถใช้ชื่อนี้ได้ ยูฟ่าจึงใช้ชื่อสนามแห่งนี้ว่า "อาร์เซนอลสเตเดียม" ซึ่งตรงกับชื่ออย่างเป็นทางการของสนามเดิมที่ไฮบิวรี
พ่อมด (นวนิยาย)
พ่อมด (The Eyes of the Dragon) เป็นนวนิยายของ สตีเฟน คิง ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1987 ซึ่งฉีกแนวไปจากนวนิยายชุดก่อนๆ ของคิง ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะนักประพันธ์นวนิยายสยองขวัญ แต่หนังสือเล่มนี้เป็นนวนิยายแฟนตาซีคลาสสิก เนื้อหาเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างธรรมะกับอธรรม โดยมีเวทมนตร์เป็นส่วนสำคัญในการเดินเรื่อง ทว่าจุดที่ทำให้นวนิยายเรื่องนี้โดดเด่นกว่านวนิยายแฟนตาซีทั่วไป คือวิธีการเล่าเรื่องของผู้ประพันธ์
เนื้อเรื่องของ "พ่อมด" เกิดในอาณาจักรแห่งหนึ่งชื่อ อาณาจักรดีเลน การนำเสนอเรื่องผ่านทางสายตาของผู้เล่าเรื่องซึ่งไม่ปรากฏชื่อ ที่มักพูดคุยกับผู้อ่านแบบกวนๆ แต่จริงใจ และมักเติมความคิดเห็นส่วนตัวลงไปวิจารณ์การปฏิบัติตัวของตัวละคร กับความชอบไม่ชอบส่วนตัว
ตัวละครหลักในเรื่องได้แก่ พระราชาโรแลนด์ ราชินีซาช่า เจ้าชายปีเตอร์ เจ้าชายโธมัส และพ่อมดกับที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของพระราชา คือ แฟลกก์ แฟลกก์พยายามลอบสังหารพระราชินีผู้เฉลียวฉลาดและเป็นที่รักใคร่ของพลเมืองหลายต่อหลายครั้ง จนทำได้สำเร็จเมื่อทรงให้กำเนิดโอรสองค์ที่สอง ทำให้ดูเหมือนว่า ระหว่างการคลอดเจ้าชายโทมัส พระนางตกโลหิตจนถึงแก่ชีวิต
ปีเตอร์เป็นเจ้าชายที่เฉลียวฉลาด ซื่อสัตย์ และมีรูปงาม เพียงยังเป็นวัยรุ่นก็สามารถครองใจประชาชนไว้ได้ ขณะที่โธมัสเป็นคนหัวช้า งุ่มง่ามเงอะงะ มักโทษและเกลียดตัวเองเสมอที่เกิดมา ผู้บรรยายเอ่ยถึงโธมัสว่า เขามักเศร้าสร้อยและสับสน "แต่ไม่ใช่คนไม่ดี" ผู้บรรยายแสดงความแตกต่างของเจ้าชายทั้งสองอย่างชัดเจน โดยเล่าถึงเหตุการณ์ที่ปีเตอร์ช่วยเหลือม้าขาหักตัวหนึ่งไว้ พยาบาลมันจนหายดี แล้วฝึกให้เป็นม้าส่วนพระองค์ ต่อมาโธมัสแกะสลักเรือไม้เล็กๆ ลำหนึ่งเพื่อเป็นของขวัญแด่พระบิดา แต่โรแลนด์กลับไม่สนใจของขวัญ แล้วด่าว่าโธมัสให้ทำตัวเป็นประโยชน์เหมือนอย่างปีเตอร์ผู้พี่ชายบ้าง โธมัสกะโผลกกะเผลกออกจากวังไปร่ำไห้อยู่ผู้เดียว ครั้นเมื่อเขาเห็นสุนัขป่วยหนักตัวหนึ่ง ก็กลับเอาหินขว้างจนมันตาย
ยิ่งปีเตอร์เติบโตขึ้น พ่อมดแฟลกก์ก็ยิ่งรู้สึกว่า ปีเตอร์เป็นตัวอันตรายเสียยิ่งกว่าพระราชินีเสียอีก และไม่อาจปล่อยให้เขาขึ้นเป็นกษัตริย์ได้ แต่โรแลนด์รักโอรสองค์ใหญ่มาก หากทำให้ปีเตอร์เสียชีวิต จะต้องมีการสอบสวนใหญ่เพื่อหาสาเหตุ แฟลกก์จึงวางแผนใหม่ว่า ลอบสังหารพระราชาโรแลนด์เสีย แล้วป้ายความผิดว่าปีเตอร์เป็นฆาตกร
เหตุการณ์เป็นไปตามแผน โรแลนด์ดื่มไวน์ที่มียาพิษและเสียชีวิตไปในสามวัน โดยที่โธมัสมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตื่นตระหนกผ่านช่องลับ ปีเตอร์ถูกใส่ความโดยไม่อาจแก้ตัว และถูกนำตัวไปขังไว้บนหอคอยกลางเมือง โธมัสได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ด้วยวัยเพียง 12 ปี และจำต้องยกให้แฟลกก์เป็นหัวหน้าคณะที่ปรึกษา แต่แผนทั้งหมดนี้ แฟลกก์พลาดไปสองอย่าง อย่างที่หนึ่งคือมีคนมองเห็นแฟลกก์ถวายไวน์ผสมยาพิษให้โรแลนด์ และอย่างที่สองคือ ปีเตอร์ขอให้นำบ้านตุ๊กตาของแม่มาให้เขา พร้อมกับขอให้มีผ้าเช็ดปากส่งมาพร้อมสำรับกับข้าวทุกมื้อ
ปีเตอร์ดึงด้าย 5 เส้นออกจากผ้าเช็ดปากทีละผืน แล้วใช้เครื่องมือเย็บผ้าที่มีในบ้านตุ๊กตาของแม่ ถักเส้นด้ายให้กลายเป็นเชือก แต่เชือกขาดระหว่างที่เขาพยายามหนีออกมา แต่ก็ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนวัยเด็กและข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ คือเบน นาโอมิ และเดนนิส ทั้งสี่เข้าไปชิงธนูกับคันศรที่โรแลนด์เคยใช้ฆ่ามังกร แต่แฟลกก์จับตัวพวกเขาได้เสียก่อน ขณะที่พ่อมดกำลังจะฆ่าพวกเขา โธมัสก็เปิดโปงว่าเขามองเห็นทุกอย่างขณะที่แฟลกก์วางยาพิษโรแลนด์ แล้วโธมัสจึงยิงธนูถูกที่ตาของแฟลกก์ แต่เขาหนีรอดไปได้
ตอนจบเรื่อง ปีเตอร์ได้ขึ้นเป็นพระราชา เบนกับนาโอมิได้แต่งงานกัน ส่วนเดนนิสกับโธมัสออกไปตามหาแฟลกก์
อิสตันบุล
คอนสแตนตินมหาราช
พระราชกฤษฎีกามิลาน
พระราชกฤษฎีกามิลาน  เป็นจดหมายเวียนลงชื่อโดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และจักรพรรดิลิกินิอุส ซึ่งประกาศให้เสรีภาพในการนับถือศาสนาต่อประชาชนในจักรวรรดิโรมัน จดหมายฉบับนี้ออกเมื่อปี ค.ศ. 313 หลังจากสมัยของการปราบปรามผู้นับถือศาสนาคริสต์โดยจักรพรรดิไดโอคลีเชียน
จดหมายที่ลงชื่อโดยจักรพรรดิสององค์เป็นจดหมายเวียนในกลุ่มเจ้าเมืองทางจักรวรรดิโรมันตะวันออก ซึ่งประกาศว่าจักรวรรดิจะเป็นทำตัวเป็นกลางในการนับถือศาสนาของประชาชน ซึ่งเป็นการยกเลิกอุปสรรคต่าง ๆ ในการนับถือคริสต์ศาสนาและศาสนาอื่น ๆ จดหมาย “ประกาศอย่างจะแจ้งว่าผู้ลงชื่อของกฎนี้ไม่มีความประสงค์จะลงโทษผู้นับถือลัทธินิยมที่ไม่ใช่คริสต์ศาสนา”
พระราชกฤษฎีกาน็องต์
พระราชกฤษฎีกาน็องต์  เป็นพระราชกฤษฎีกาที่พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ทรงตราขึ้นเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1598 เพื่อให้ชาวโปรเตสแตนต์แบบคาลวิน (หรือที่เรียก อูว์เกอโน) มีสิทธิสำคัญบางประการในประเทศที่โดยเนื้อแท้แล้วยังถือเป็นคาทอลิกอยู่ ในพระราชกฤษฎีกานี้ พระเจ้าอ็องรีมีพระราชประสงค์เบื้องต้นที่จะทรงส่งเสริมความสามัคคีของชนในชาติ โดยพระราชกฤษฎีกาได้แยกฝ่ายอาณาจักรออกจากศาสนจักร และให้ปฏิบัติกับชาวโปรเตสแตนต์อย่างมีสถานะมากกว่าพวกเดียรถีย์และมิจฉาทิฐิเป็นครั้งแรก กับทั้งส่งเสริมให้ลัทธิฆราวาสนิยมมีที่ในสังคมและส่งเสริมความอดทนอดกลั้นมากขึ้น และเพื่อให้ประชาชนมีเสรีภาพในการคิด พระราชกฤษฎีกาจึงมีการผ่อนปรนหลายประการต่อชาวโปรเตสแตนต์ เป็นต้นว่า ประทานอภัยโทษ และคืนสิทธิพลเมืองให้ ซึ่งรวมถึงสิทธิที่จะทำงานในที่ดินใด ๆ หรือที่จะทำงานราชการ ตลอดทั้งสิทธิที่จะถวายฎีกาต่อพระมหากษัตริย์โดยตรง เป็นเหตุให้สิ้นสงครามศาสนาที่ได้สร้างความเสียหายให้แก่ประเทศฝรั่งเศสมาตลอดช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 16
อย่างไรก็ดี พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 พระราชนัดดาพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ได้ทรงยกเลิกพระราชกฤษฎีกาน็องต์เสียในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1685 ส่งผลให้ชาวโปรเตสแตนต์ต้องอพยพลี้ภัย และทวีความเป็นปฏิปักษ์ต่อประเทศโปรเตสแตนต์ทั้งหลายที่อยู่รายรอบฝรั่งเศสด้วย
คีตา เรคคอร์ดส
คีตา เรคคอร์ดส เป็นชื่อของอดีตค่ายเพลงค่ายหนึ่งในประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2529 โดยบุคลากรจากเจเอสแอล 3 คน คือ สมพงษ์ วรรณภิญโญ, ลาวัลย์ ชูพินิจ และจำนรรค์ อัษฎามงคล และยังมีวรชัย ธรรมสังคีติ จากบริษัท เมโทรแผ่นเสียงและเทป และประภาส ชลศรานนท์ มาร่วมเป็นหุ้นส่วน บริหารงานโดยสมพงษ์และประภาส ขณะนั้นใช้ชื่อว่า บริษัท คีตา แผ่นเสียงและเทป จำกัดโดยมีสัญลักษณ์ของบริษัทเป็นรูปนาฬิกาทราย ซึ่งอัลบั้มชุดแรกของค่ายออกวางแผงเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2530 คืออัลบั้ม ดนตรีออกเดิน ของหนุ่มเสก - เสกสรร ชัยเจริญ และสำนักงานแห่งแรกตั้งอยู่ที่อาคารสยามคอนโดมิเนียม ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่สตูดิโอแอคทีฟของเจเอสแอลเมื่อต้นปี พ.ศ. 2530
ในช่วงต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2532 คีตาแยกตัวจากเจเอสแอล มาบริหารเอง และย้ายสำนักงานไปอยู่ที่ซอยศูนย์วิจัย 2 ใกล้กับโรต้ากรุ๊ป จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น คีตา เรคคอร์ดส ในยุคของประภาสและสมพงษ์ ภายหลังทั้งคู่ลาออกไปก่อตั้งเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ร่วมกับปัญญา นิรันดร์กุล ที่ลาออกจากเจเอสแอลมาเช่นกัน ก่อนที่สมพงษ์จะแยกไปก่อตั้งทีวี ธันเดอร์ ในภายหลัง จึงเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น คีตา เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ ในยุคแสงชัย อภิชาติวรพงษ์ และ คีตามิวสิค ในยุควิโรจน์ ปรีชาว่องไวกุล และ ไพวงษ์ เตชะณรงค์ ในช่วงสั้น ๆ ไม่กี่เดือน ก่อนจะปิดกิจการไปตามลำดับ (ในสมัยนั้นประเทศไทยจะมีค่ายเพลงใหญ่ อยู่ 4 ค่าย คือ แกรมมี่ คีตา อาร์เอส และ นิธิทัศน์)
และในวันที่ 1-3 เมษายน พ.ศ. 2537 คีตา เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ ได้จัดการแสดงรถบิ๊กฟุตขึ้นมาเป็นครั้งแรกในประเทศไทย ที่สนามกีฬากองทัพบก และมีการแสดงคอนเสิร์ตโดยศิลปินร็อกในสังกัด คือ พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง และ บิลลี่ โอแกน
ปัจจุบัน คีตามิวสิค ได้ปิดกิจการลงไปแล้ว โดยได้ขายลิขสิทธิ์เพลงของคีตาให้กับ บริษัท ไรท์บียอนด์ จำกัด เป็นผู้จัดแทน
แอนิแมกซ์เอเชีย
แอนิแมกซ์ เอเชีย  เป็นสถานีโทรทัศน์ที่ออกอากาศแอนิเมชั่นจากญี่ปุ่นเป็นภาษาอังกฤษ โดยออกอากาศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียใต้ รวมถึงการออกอากาศในแผ่นดินใหญ่ของเอเชียด้วยอย่างเกาหลีใต้ ฮ่องกง และไต้หวัน โดยแอนิแมกซ์เอเชียปฏบัติการและควบคุมการออกอากาศจาก Sony Pictures Television Networks, Asia (SPENA) ประเทศสิงคโปร์ ซึ่งเป็นของ Sony Pictures Entertainment ทั้งหมด
แอนิแมกซ์เอเชียเปิดตัวครั้งแรกในฮ่องกง ไต้หวัน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เริ่มจากเดือนมกราคม 2547 และเปิดตัวในประเทศอื่นๆ ตามมา ปัจจุบันแอนิแมกซ์เอเชียออกอากาศกว่า 28 ล้านครัวเรือน ในประเทศไทย สามารถรับชมช่องแอนิแมกซ์เอเชียได้ผ่านทางทรูวิชั่นส์ และได้ยุติการออกอากาศไปเมื่อ 1 มิถุนายน 2552 จึงได้ย้ายไปออกอากาศทางเคเบิลทีวีไทยทั่วประเทศ
และในวันที่ 13 ตุลาคม 2553 ที่ผ่านมา บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ได้เข้าเซ็นต์สัญญาขออนุญาตส่งสัญญาณออกอากาศช่องแอนิแมกซ์เอเชียอีกครั้งโดยออกอากาศผ่านทรูวิชั่นส์ ช่อง 77 ซึ่งก็ได้ทำการทดลองออกอากาศไปเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2553 ที่ผ่านมา และเริ่มออกอากาศจริงเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2553 ที่ผ่านมา โดย อสมท. ได้กล่าวว่า ช่อง Animax เป็นช่องรวมแอนิเมชัน และรายการต่างๆ ที่น่าจะเจาะกลุ่มวัยรุ่นไทยได้ดี อีกทั้งยังได้ในเรื่องของการฝึกภาษาของตนเอง ทางอสมท.จึงตัดสินใจเข้าเซ็นต์สัญญาเพื่อออกอากาศอีกครั้ง หลังจากที่ทรูวิชั่นส์ได้ยุติการออกอากาศไปเมื่อปี 2551 ซึ่ง อสมท. ก็ได้เปิดให้เข้าชมได้ทุกแพ็คเกจที่ทรูวิชั่นส์มี จนกระทั่งได้ยกเลิกการออกอากาศ ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2555
ในปัจจุบันช่องแอนิแมกซ์เอเชียจึงยังเหลือแต่ ซีทีเอช ที่ยังนำมาฉายในช่อง 603 อยู่ แต่ต่อมาก็ยุติออกอากาศวันที่ 1 กันยายน 2559 เนื่องจากบริษัทปิดตัวลงเพราะสภาวะขาดทุน แต่สามารถดูได้ผ่าน TOT IPTV ที่ใช้ระบบอินเทอร์เน็ตเท่านั้น เมื่อต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2563 ทรูวิชั่นส์ได้นำเนื้อหาวีดิทัศน์ตามคำขอบางส่วนของแอนิแมกซ์มาลงบนทรูไอดี
ฮ่องกงและไต้หวัน.
แอนิแมกซ์เอเชียเปิดตัวครั้งแรกในไต้หวันเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2004 และในฮ่องกงเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2004 โดยรายการแอนิเมชั่นที่ออกอากาศในภูมิภาคนั้นมีหลากหลาย ทั้งเก่าและใหม่ รวมถึงการออกอากาศแอนิเมชั่นรอบปฐมทัศน์ที่ออกอากาศก่อนสถานีอื่นๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อย่างเช่น เดธโน้ต, Blood+, Trinity Blood, Mushishi และอื่นๆ
หนึ่งอาทิตย์หลังจากการเปิดตัวในไต้หวันและฮ่องกง แอนิแมกซ์เปิดตัวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2004 โดยมีการออกอากาศรายการแอนิเมชั่นในแบบภาษาญี่ปุ่น และมีบรรยายเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งกลายเป็นสถานีแรกของบริษัทที่ออกอากาศเป็นภาษาอังกฤษ ภายหลังได้มีการเพิ่มการพากย์เสียงภาษาอังกฤษให้กับแอนิเมชั่น ในวันที่ 31 กรกฎาคม 2006 แอนิแมกซ์เปิดตัวในมาเลเซีย โดยออกอากาศเป็นภาษาอังกฤษ และยังออกอากาศรายการในภาษาญี่ปุ่นพร้อมกับการบรรยายในภาษาท้องถิ่นอีกด้วย รายการที่ออกอากาศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รุ่นแรกๆ อย่างเช่น ดิจิทัล เลดี้, การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ, จีทีโอ คุณครูพันธุ์หายาก, Haibane Renmei, Doctor Dokkiri, Vision of Escaflowne, มือขวากับขาโจ๋, กัปตันซึบาสะ, Wolf's Rain, โมบิลสูท กันดั้ม, Cowboy Bebop, และภายหลังออกอากาศอีกหลายเรื่อง รวมถึง มหาสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์, Blood+, Honey and Clover, ท่านมาเรียมองเราอยู่นะ, , Otogizōshi, Jigoku Shōjo, แกแล็คซี่แองเจล, Witch Hunter Robin, Samurai 7, กันสลิงเกอร์ เกิร์ล, ลามู ทรามวัยจากต่างดาว, และ รันม่า 1/2
แอนิแมกซ์ยังมีการจัดช่วงรายการต่างๆ อย่างเช่น ""Teen-Edge" ซึ่งออกอากาศทุกวันจันทร์ถึงศุกร์จาก 15:00 ถึง 16:30 และออกอากาศรายการอย่างเช่น Chibi Maruko-chan, Hime-sama Goyōjin และ สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ, ช่วงรายการ Animania ซึ่งออกอากาศทุกวันจันทร์ถึงศุกร์จาก 17:00 ถึง 18:00 ออกอากาศรายการอย่างเช่น ดราก้อนบอล และ Law of Ueki, ช่วง "Mega Zone" ซึ่งออกอากาศทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ตั้งแต่ 18:00 เป็นต้นไป ออกอากาศรายการอย่างเช่น Gun X Sword, มหาสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ และ Honey and Clover และช่วงรายการ "Weekends"" ซึ่งออกอากาศวันอาทิตย์ตั้งแต่ 8:00pm จนถึง 9:00pm ออกอากาศรายการอย่างเช่น Dear Boys, Blood+ และ Please Teacher!
การแปลและทีมพากย์.
แอนิแมกซ์ได้มีการแปลรายการหลายรายการและพากย์เสียงเป็นภาษาอังกฤษเพื่อออกอากาศผ่านสถานีของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ในบางเรื่องที่ไม่ได้รับลิขสิทธิ์จากอเมริกาเหนือและไม่มีการพากย์เสียงภาษาอังกฤษใส่อย่างเช่น Detective School Q, Dokkiri Doctor, Twin Spica, Zettai Shōnen, Clamp School, Emma: A Victorian Romance และ Future Boy Conan
แอนิแมกซ์ยังมีการสร้างและออกอากาศแอนิเมชั่นในภาษาอังกฤษเอง ที่เห็นได้ชัดอย่างเช่นการ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ ซึ่งมีการพากย์โดยทางสถานีเอง และยังคงชื่อเดิม บทเรื่องเดิม และบทพูดเดิมไว้ โดยที่ฉบับอเมริกาเหนือมีการเปลื่ยนแปลง และนอกจากนั้นก็ยังมีการพากย์และบรรยายภาษาไทยในบางรายการอีกด้วย เช่น เค-อง!
รายการต่าง ๆ ที่ออกอากาศหลัง บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) เซ็นต์สัญญาขออนุญาตส่งสัญญาณออกอากาศช่อง Animax Asia
อินเดียนแดง
ศิลปะอิมเพรสชั่นนิสม์
มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ
มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ  หรือย่อว่า  เป็นมหาวิทยาลัยในจังหวัดโตเกียวที่เปิดสอนเฉพาะวิชาด้านสังคมศาสตร์ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2418 ปัจจุบันมีนักศึกษาประมาณ 6,500 คน ประกอบด้วยสามศูนย์ คือคูนิตาจิ โคไดระ และคันดะ
ถึงแม้จะเป็นเพียงมหาวิทยาลัยขนาดเล็กที่มีคณะเพียง 4 คณะ แต่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น จึงทำให้จัดอันดับจากโรงเรียนกวดวิชาต่าง ๆ ให้เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยรัฐที่สอบเข้าได้ยากที่สุด
การศึกษาจะเน้นระบบเซมินาร์ซึ่งเปิดโอกาสให้นักศึกษาอภิปรายภายในกลุ่มเล็ก ๆ จำนวน 10-15 คน มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในประเทศญี่ปุ่นที่นำระบบเซมินาร์มาใช้ และยังให้เป็นวิชาบังคับจนปัจจุบัน
เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2418 โดยแต่เดิมชื่อสถาบันฝึกอบรมธุรกิจ  โดยมีจุดประสงค์เพื่อการสร้างทรัพยากรมนุษย์ที่จะสามารถเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมต่าง ๆ ดั่งปรัชญาของมหาวิทยาลัยว่า "Captains of Industry" ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิในปี พ.ศ. 2472 ประกอบด้วย 3 คณะ ได้แก่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี คณะเศรษฐศาสตร์ และ คณะนิติสังคมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2494 คณะนิติสังคมศาสตร์จึงแยกออกเป็นคณะนิติศาสตร์และสังคมศาสตร์
ภายหลังมีการก่อตั้งบัณฑิตวิทยาลัยภาษาและสังคมวิทยา (พ.ศ. 2539), ศูนย์วิจัยนวัตกรรม (พ.ศ. 2540), บัณฑิตวิทยาลัยบริหารธุรกิจนานาชาติ (พ.ศ. 2541), บัณฑิตวิทยาลัยเพื่อการวางนโยบายสาธารณะ (พ.ศ. 2548) ตามลำดับ
สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิคือไม้เท้าของเทพเมอร์คิวรี่ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งการค้า มีตัวอักษร ซี 2 ตัว ซึ่งย่อมาจาก “Commercial College” และงูซึ่งแสดงถึงความฉลาดเฉลียว
อธิชาติ ชุมนานนท์