pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การเปลี่ยนแปลงสถานะ คือการที่สสารใดๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ เช่นจากของแข็งเป็นของเหลว เป็นต้น การเปลี่ยนแปลงสถานะในแต่ละรูปแบบ มีชื่อเรียกต่างกันตามลักษณะการเปลี่ยนแปลง ดังนี้
เมมฟิส กริซลีส์
เมมฟิส กริซลีส์ (หรือชื่อเดิม แวนคูเวอร์ กริซลีส์) เป็นทีมบาสเก็ตบอลในลีกเอ็นบีเอประจำเมืองเมมฟิส รัฐเทนเนสซี หัวหน้าโค้ชปัจจุบันคือ ไมค์ ฟราเทลโล (Mike Fratello) ซึ่งรับตำแหน่งแทน ฮูบี บราวน์ (Hubie Brown) ที่ลาออกไปเมื่อพฤศจิกายน พ.ศ. 2547 เจ้าของทีมคือ ไมเคิล ไฮส์เลย์ (Michael Heisley) มีอดีตผู้เล่นและผู้บริหารทีมลอสแอนเจลิส เลเกอรส์และฮอลออฟเฟม คือ เจอร์รี เวสต์ (Jerry West) เข้ามาบริหารทีมในตำแหน่งประธานกิจการบาสเก็ตบอล (President of Basketball Operations)
ทีมแวนคูเวอร์ กริซลีส์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995) พร้อมกับทีมโทรอนโต แรปเตอรส์ ทั้งสองทีมเป็นสัญลักษณ์แทนการเติบโตของเอ็นบีเอ และเป็นสองทีมแรกที่เล่นในประเทศแคนาดา นับตั้งแต่ทีมโทรอนโต ฮัสกีส์ในฤดูกาล 1946-47 (พ.ศ. 2489-90) เดิมผู้เล่นกริซลีส์ประกอบขึ้นจากผู้เล่นที่คัดมาจากทีมอื่นผ่านทาง expansion draft และนักกีฬาใหม่ที่ทีมได้คัดเลือกคือ ไบรอัน รีฟส์ (Bryant Reeves) ฤดูกาลแรกทีมมีสถิติการเล่นเป็นอันดับสุดท้ายของเอ็นบีเอ ปีต่อมา กริซลีส์ ก็คัดตัวเอา ชารีฟ อับดูร-ราฮีม (Shareef Abdur-Rahim) ซึ่งทีมยังคงได้อันดับสุดท้ายถึงแม้ว่าเขาจะเล่นได้ดีก็ตาม
ในปี พ.ศ. 2540 (ค.ศ. 1997) กริซลีส์ คัดเลือก แอนโทนิโอ แดเนียลส์ (Antonio Daniels) ซึ่งถูกมองว่าเล่นไม่สมกับที่ได้รับเลือกแต่ทีมก็ทำสถิติดีขึ้นเป็นอันดับที่หกในสาย (จากเจ็ดทีม) แต่ฤดูกาลถัดมา ถึงแม้ว่าได้คัดเลือกการ์ด ไมค์ บิบบี (Mike Bibby) ทีมกลับตกไปอยู่อันดับสุดท้ายอีกครั้ง โดยชนะเพียง 8 เกมในฤดูกาลนี้ซึ่งเล่นเพียง 50 เกมเนื่องจากการประท้วงหยุดเล่นโดยนักกีฬา
หลังจากการประท้วง จำนวนผู้เข้าชมเกมเริ่มตกลง และทีมก็เริ่มขาดทุน มีการเปลี่ยนเจ้าของหลายครั้งแต่ก็ไม่ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น ในปี พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) ทีมก็ย้ายไปเมืองเมมฟิส
ทีมย้ายไปที่ใหม่สำหรับฤดูกาล 2001-02 และแต่งตั้งเจอร์รี เวสต์ เป็นผู้จัดการทั่วไปในปี พ.ศ. 2545 เวสต์ได้รับรางวัลผู้บริหารแห่งปีสำหรับฤดูกาล 2003-04 ระหว่างฤดูกาล 2002-03 ฮูบี บราวน์ ก็ถูกเลือกให้เป็นหัวหน้าโค้ช และได้รับรางวัลโค้ชแห่งปีในฤดูกาลถัดมา กริซลีส์ได้เข้าเล่นในรอบเพลย์ออฟเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2547 ด้วยอันดับหกในสายตะวันตกแต่ก็ตกรอบแรกโดยแพ้ให้กับทีม ซานแอนโตนิโอ สเปอรส์ ใน 4 เกม
ในฤดูกาล 2004-05 ฮูบี บราวน์ ก้าวลงจากตำแหน่งหัวหน้าโค้ชด้วยเหตุผลเรื่องสุขภาพ ในเวลานั้นทีมมีสถิติแพ้มากกว่าชนะ เวสต์ก็นำนักวิจารณ์ของสถานีโทรทัศน์ทีเอ็นทีและอดีตโค้ช ไมค์ ฟราเทลโล มาแทน กริซลีส์ก็พัฒนาขึ้นและเข้าเล่นในเพลย์ออฟเป็นปีที่สองติดต่อกัน แต่อย่างไรก็ตามกริซลีส์ก็ตกรอบแรกอีกครั้งโดยแพ้ ฟีนิกส์ ซันส์ ใน 4 เกม เมื่อจบฤดูกาลกริซลีส์มีการปรับเปลี่ยนผู้เล่นเป็นจำนวนมาก โดยเสียผู้เล่น บอนซี เวลส์ (Bonzi Wells) เจสัน วิลเลียมส์ (Jason Williams) สโตรไมล์ สวิฟท์ (Stromile Swift) และ เจมส์ โพซี (James Posey) และได้ผู้เล่น เดมอน สตอดามายร์ (Damon Stoudamire) บอบบี แจ็คสัน (Bobby Jackson) และ เอ็ดดี โจนส์ (Eddie Jones) เข้ามาแทน
จูลต่อโมล
จูลต่อโมล (สัญลักษณ์ J·mol-1) คือหน่วยเอสไอที่วัดพลังงานต่อจำนวนสาร พลังงานจะถูกวัดเป็นหน่วยจูล ในขณะที่จำนวนสารจะถูกวัดด้วยหน่วยโมล จูลต่อโมลเป็นหน่วยอนุพัทธ์เอสไอ
กิโลจูลต่อโมล
เขตบางคอแหลม
บางคอแหลม เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพโดยทั่วไปเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก
เขตบางคอแหลมตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยา มีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
พื้นที่เขตบางคอแหลมเดิมขึ้นอยู่กับอำเภอบ้านทะวาย จังหวัดพระนคร ต่อมาอำเภอนี้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอยานนาวาและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานครในสมัยต่อมา
ภายหลังพื้นที่เขตยานนาวามีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น รวมทั้งพื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขต ในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2532 กรุงเทพมหานครจึงได้จัดตั้งสำนักงานเขตยานนาวา สาขา 2 (แขวงบางคอแหลม) ดูแลพื้นที่เขตยานนาวา 3 แขวง คือ แขวงบางคอแหลม แขวงวัดพระยาไกร และแขวงบางโคล่ และต่อมาได้แยกเขตปกครองออกมาเป็น เขตบางคอแหลม เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย
ขตบางคอแหลมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 แขวง ได้แก่
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ นิกายเถรวาท แต่ก็มีศาสนาอิสลามอยู่มากตามแนวถนนเจริญกรุง
ทางน้ำมีแม่น้ำเจ้าพระยาใช้สัญจร
นอกจากนี้ เขตบางคอแหลมยังมีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 2 แห่ง คือ สะพานกรุงเทพและสะพานพระราม 3 ซึ่งเชื่อมระหว่างแขวงบางคอแหลม เขตบางคอแหลม กับแขวงสำเหร่และแขวงดาวคะนอง เขตธนบุรี
เรียลลิตีโชว์
เรียลลิตีโชว์ หรือที่ถูกว่า รีแอลลิทีโชว์ เป็นรายการโทรทัศน์รูปแบบหนึ่ง ซึ่งมักจะดำเนินไปโดยใช้สถานการณ์จริง และไม่มีการเขียนบท คัดเลือกผู้ร่วมรายการจากผู้ชมทางบ้าน ซึ่งจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ต่างๆ ที่ทางทีมงานได้จัดเตรียมเอาไว้ ผู้เข้าร่วมรายการจะต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าและฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ รายการโทรทัศน์เช่นนี้ เริ่มมาช้านานแล้ว แต่เพิ่งจะนิยมอย่างแพร่หลายเมื่อราว พ.ศ. 2543 (โดยเฉพาะจากรายการ Expedition Robinson)
นักวิจารณ์บางท่านเห็นว่า การใช้คำว่าเรียลลิตีโชว์นี้ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง ทั้งนี้เพราะรายการโทรทัศน์แบบนี้จำนวนมากให้ผู้เข้าร่วมแข่งขันไปอยู่ในสถานที่หรือสถานการณ์ที่แปลกแตกต่างไปจากการใช้ชีวิตจริง จึงไม่น่าจะถือว่าเป็นชีวิตจริงของพวกเขา จากการวิจัยของ Nielsen Media Research พบว่ารายการเช่นนี้มีสัดส่วนถึงร้อยละ 56 ของรายการโชว์ทางโทรทัศน์ของอเมริกา (ทั้งรายการทางเคเบิลทีวี และรายการจากสถานีโทรทัศน์ปกติ) และยังมีสัดส่วนเป็นร้อยละ 69 ของรายการโชว์ทางโทรทัศน์ทั่วโลก (ทั้งรายการทางเคเบิลทีวี และรายการจากสถานีวิทยุ)
ประวัติรายการเรียลลิตีโชว์.
เกิดขึ้นประมาณปี ค.ศ. 1973 ชื่อรายการ An American Family เป็นรายการเก็บภาพชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัว William C. Loud มีผู้ชมถึง 10 ล้านคน
จนเมื่อปี ค.ศ. 1994 เรียลลิตีโชว์ก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก และได้รู้จักกันอย่างแพร่หลาย ของเอ็มทีวี ที่ชื่อ “The Real World” นำคน 7 คนที่มีบุคลิกต่างกันมาอยู่ร่วมกัน ที่รายการซีซั่นที่ 3 ของรายการนี้ประสบความสำเร็จเพราะเกิดความขัดแย้งที่รุนแรงระหว่าง Pedro Zamora เกย์ผู้ติดเชื้อ HIV กับ Puck อาชีพ Messenger และ Pedro ได้เสียชีวิตในที่สุด และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรียลลิตีโชว์ในยุคต่อมา
รายการเรียลลิตีโชว์ในไทย.
โดยมาก รายการเรียลลิตีโชว์ มักจะออกอากาศในช่วงเวลาไพรม์ไทม์ ซึ่งเป็นเวลาทองของสถานีต่างๆ ทำให้มีความนิยมมาก โดยเฉพาะบุคคลที่อยู่ในวัยเรียนจนถึงวัยทำงานที่นอนดึก ให้ได้ติดตามกัน แต่ก็มีบางรายการที่ออกอากาศในช่วงกลางวันเช่นกัน
เขตดินแดง
ดินแดง เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปเป็นแหล่งการค้า การบริการ และแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก
เขตดินแดงตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาหรือฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตดินแดงในอดีตเป็นทุ่งนากว้างขวางเช่นเดียวกับท้องที่รอบนอกแห่งอื่น ๆ ในจังหวัดพระนคร จนกระทั่งในสมัยที่จอมพล ป.พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี มีการตัดถนนต่อจากปลายถนนราชวิถีตรงหัวมุมที่บรรจบกับถนนราชปรารภ (ปัจจุบันคือบริเวณสะพานพรหมโยธี ใกล้ทางแยกสามเหลี่ยมดินแดง เขตราชเทวี) เข้ามาในพื้นที่ และสร้างต่อไปจนถึงบริเวณโรงเรียนพร้อมพรรณวิทยา (ถนนประชาสงเคราะห์) ในปัจจุบัน ต่อมาถนนสายนี้ได้กลายเป็นเส้นทางคมนาคมหลักในพื้นที่ แต่เนื่องจากใช้ดินลูกรังเป็นวัสดุในการก่อสร้าง เมื่อรถยนต์วิ่งผ่านจึงทำให้เกิดฝุ่นสีแดงกระจายไปทั่ว หลังคาบ้านเรือนถูกฝุ่นจับกลายเป็นสีแดง ผู้คนจึงเรียกถนนสายนี้ว่า "ถนนดินแดง" และเรียกย่านนั้นว่า "ดินแดง" ภายหลังเมื่อทางราชการมีนโยบายเพิ่มเขตการปกครองใหม่ในกรุงเทพมหานคร ก็ได้นำชื่อนี้มาตั้งเป็นชื่อของแขวงและเขตด้วย
แต่เดิมพื้นที่เขตดินแดงเป็นส่วนหนึ่งของตำบลสามเสนในและตำบลสามเสนนอก อำเภอบางซื่อ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2481 (รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล) ทางการได้ปรับปรุงเขตการปกครองใหม่เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพพื้นที่ โดยให้ยุบรวมอำเภอที่มีจำนวนประชากรและปริมาณงานไม่มากเข้าด้วยกัน ทำให้อำเภอบางซื่อถูกยุบลง ตำบลสามเสนในจึงย้ายมาขึ้นกับอำเภอดุสิต ส่วนตำบลสามเสนนอกย้ายไปขึ้นกับอำเภอบางกะปิ ต่อมาใน พ.ศ. 2509 ทางราชการได้โอนตำบลสามเสนในมาขึ้นกับอำเภอพญาไทที่ตั้งขึ้นใหม่ ส่วนพื้นที่ทางด้านตะวันออกของแขวงสามเสนในเพิ่งได้รับการยกฐานะเป็น แขวงดินแดง ขึ้นกับเขตพญาไท หลังจากที่มีการเปลี่ยนรูปแบบการปกครองเมืองหลวงเป็นกรุงเทพมหานครไปแล้ว
ต่อมาใน พ.ศ. 2521 จึงมีพระราชกฤษฎีกาโอนแขวงดินแดงไปขึ้นกับเขตห้วยขวาง เพื่อจัดขนาดพื้นที่และจำนวนประชากรของแต่ละเขตให้มีความเหมาะสมในการปกครองและการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน ภายหลังเขตห้วยขวางมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น อีกทั้งท้องที่บางแห่งโดยเฉพาะแขวงดินแดงยังอยู่ไกลจากสำนักงานเขตมาก ทำให้ไม่สะดวกต่อการบริการประชาชน ใน พ.ศ. 2532 กรุงเทพมหานครจึงได้ตั้งสำนักงานเขตห้วยขวาง สาขาดินแดงขึ้น เพื่อดูแลพื้นที่แขวงดินแดง
และในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยรวมพื้นที่แขวงดินแดง บางส่วนของแขวงห้วยขวาง บางส่วนของแขวงสามเสนนอก เขตห้วยขวาง บางส่วนของแขวงสามเสนใน เขตพญาไท และบางส่วนของแขวงมักกะสัน เขตราชเทวี มาจัดตั้งเป็น เขตดินแดง ขึ้น เพื่อประโยชน์ในการปกครอง การบริหารราชการ และการให้บริการแก่ประชาชนที่เพิ่มจำนวนมากขึ้นในท้องที่ และในวันที่ 21 ตุลาคม ปีเดียวกัน กรุงเทพมหานครก็ได้ประกาศตั้งแขวงดินแดงเต็มพื้นที่เขตดินแดง โดยประกาศทั้ง 2 ฉบับเริ่มมีผลบังคับใช้ในวันเดียวกันคือวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2537
ในวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 กรุงเทพมหานครได้ประกาศจัดตั้งแขวงรัชดาภิเษกแยกจากพื้นที่แขวงดินแดงโดยใช้ถนนมิตรไมตรีและถนนประชาสงเคราะห์เป็นเส้นแบ่งเขตและให้มีผลบังคับใช้ในวันเดียวกัน ส่งผลให้เขตดินแดงในปัจจุบันแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 2 แขวง ได้แก่
ทางสายหลักในพื้นที่เขตดินแดง ได้แก่
ทางน้ำมีคลองบางซื่อ คลองน้ำแก้ว คลองสามเสน
และยังมีระบบขนส่งมวลชนตามแผนแม่บท ได้แก่
เพาเวอร์พีซี
เพาเวอร์พีซี (PowerPC) เป็นสถาปัตยกรรมไมโครโพรเซสเซอร์แบบ RISC ซึ่งร่วมกันสร้างโดยพันธมิตร AIM (Apple-IBM-Motorola) เมื่อ ค.ศ. 1991 ในช่วงแรกนั้นเพาเวอร์พีซีออกแบบมาสำหรับเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล แต่ภายหลังเพาเวอร์พีซีก็ได้รับความนิยมในวงการคอมพิวเตอร์ฝังตัว และคอมพิวเตอร์สมรรถนะสูงเช่นกัน
เพาเวอร์พีซีถูกในไปใช้ในเครื่องแมคอินทอชของแอปเปิล รุ่นที่ออกระหว่าง ค.ศ. 1994-ค.ศ. 2005 และเครื่องเล่นวิดีโอเกมหลายรุ่น เช่น นินเทนโด เกมคิวบ์, เอ็กซ์บ็อกซ์ 360, เพลย์สเตชัน 3, นินเทนโด วี, และ วียู
สถาปัตยกรรมเพาเวอร์พีซีนั้นพัฒนาต่อมาจากสถาปัตยกรรม POWER ของไอบีเอ็มเอง
พาวเวอร์พีซี
ชาร์ป
ชาร์ป  ในทางดนตรี หมายถึง ระดับเสียงที่สูงขึ้นจากปกติ หากจะระบุให้ชัดเจนก็คือ ระดับเสียงที่สูงขึ้นทีละครึ่งเสียง (semitone) เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ เป็นเครื่องหมายแปลงเสียง (accidental) ชนิดหนึ่ง และเนื่องจากสัญลักษณ์ดังกล่าวมีรูปร่างคล้ายกับเครื่องหมายนัมเบอร์ # เครื่องหมายนัมเบอร์จึงถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ชาร์ป
ตัวโน้ตที่ถูกกำกับด้วยชาร์ปจะมีเสียงสูงขึ้นครึ่งเสียง ในบันไดเสียงสากลที่แต่ละอ็อกเทฟ (octave) ห่างกัน 12 ครึ่งเสียง เสียงบีชาร์ปจะเทียบเท่ากับเสียงซีเนเชอรัล และเสียงจีชาร์ปจะเทียบเท่ากับเสียงเอแฟลต เป็นต้น
นอกจากนี้ยังมี ดับเบิลชาร์ป (double sharp) คือระดับเสียงสูงขึ้นสองครึ่งเสียง ซึ่งเทียบเท่ากับการยกขึ้นหนึ่งขั้นเสียง เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ พบได้ในโน้ตเพลงที่มีการปรับคีย์ดนตรี และที่พบได้น้อยกว่าคือ ทริเปิลชาร์ป (triple sharp) คือระดับเสียงสูงขึ้นสามครึ่งเสียง เขียนแทนด้วย
ในการปรับเสียงเครื่องดนตรี คำว่า ชาร์ป ยังหมายถึง เสียงที่เพี้ยนสูงขึ้นไปจากเดิมเล็กน้อย หากมีเครื่องสายหรือเสียงนักร้องที่แตกต่างกันเล็กน้อย เสียงที่สูงกว่า จะเรียกว่าเสียงชาร์ป เมื่อเทียบกับอีกเสียงหนึ่งซึ่งต่ำกว่า
อักขระยูนิโคด '♯' (U+266F) คือเครื่องหมายชาร์ป และ '𝄪' (U+1D12A) คือเครื่องหมายดับเบิลชาร์ป
กีตาร์  เป็นเครื่องดนตรีชนิดหนึ่ง จัดเป็นพวกเครื่องสาย มักจะเล่นด้วยนิ้วมือซ้าย และดีดหรือเกาด้วยนิ้วมือขวาหรือใช้ปิ๊กดีดกีตาร์ เสียงของกีตาร์นั้นเกิดจากการสั่นสะเทือนของสาย ทำให้เกิดกำทอน (resonance) แก่ตัวกีตาร์และคอกีตาร์
กีตาร์มีทั้งแบบกีตาร์อะคูสติกและกีตาร์ไฟฟ้า บางตัวก็เป็นได้ทั้งสองอย่าง กีตาร์มีส่วนตัวเป็นกล่องกำทอน ซึ่งในกีตาร์อะคูสติกจะเจาะเป็นช่อง ส่วนกีตาร์ไฟฟ้ามักจะตัน และมีโพรงในส่วนคอกีตาร์ โดยทั่วไปแล้วส่วนหัวของกีตาร์จะยืดขึ้นไปจากคอ เพื่อใส่ลูกบิดหมุนสายสำหรับปรับเสียง
กีตาร์เป็นเครื่องดนตรีที่นิยมใช้แพร่หลาย และใช้กับดนตรีหลากหลายรูปแบบ นับเป็นเครื่องดนตรีที่นิยมใช้บรรเลงเดี่ยวอย่างกว้างขวางที่พบเห็นมากที่สุดคือกีตาร์คลาสสิก และยังเป็นเครื่องดนตรีหลักในวงดนตรีประเภทบลูส์ และดนตรีร็อกอีกด้วย กีตาร์สามารถเล่นในยามว่าง หรือ เป็นงานอดิเรกได้ดี
ปกติกีตาร์จะมี 6 สาย แต่แบบ 4- 7- 8- 10- 12- สายก็มีเช่นกัน ผู้ประดิษฐ์กีตาร์จะเรียกว่า ลูเทียร์
เครื่องดนตรีที่มีลักษณะคล้ายกีตาร์เป็นที่นิยมมากว่า 5,000 ปีเป็นอย่างต่ำ โดยเริ่มเป็นที่นิยมในแถบเอเชียกลาง เรียกว่าซิตารา (Sitara) เครื่องดนตรีที่มีรูปแบบคล้ายคลึงกีตาร์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบมีอายุ 3,300 ปี เป็นหินสลักของกวีอาณาจักรโบราณฮิตไตต์
คำว่ากีตาร์มาจากภาษาสเปนคำว่า guitarra ซึ่งมาจากภาษากรีกอีกทีคือคำว่า Kithara จากหลายแหล่งที่มาทำให้คำว่ากีตาร์น่าจะมีรากศัพท์มาจากภาษาตระกูลอินโดยูโรเปียน guit- คล้ายกับภาษาสันสกฤต ที่แปลว่า ดนตรี และ -tar หมายถึง คอร์ด หรือ สาย คำว่า qitara เป็นภาษาอาหรับ ใช้เรียก Lute lute ส่วนคำว่า guitarra เกิดขึ้นเมื่อเครื่องดนตรีชนิดนี้ถูกนำมาที่คาบสมุทรไอบีเรียโดย ชาวมัวร์
กีตาร์ในยุคปัจจุบัน มาจากเครื่องดนตรีที่เรียกว่า cithara ของชาวโรมัน ซึ่งนำเข้าไปแพร่หลายในอาณาจักรฮิสปาเนีย หรือสเปนโบราณ ประมาณ ค.ศ. 40 จากนั้นเปลี่ยนแปลงรูปแบบจนกลายมาเป็น เครื่องดนตรีที่มี 4 สายเรียกว่า อูด (oud) นำเข้ามาโดยชาวมัวร์ในยุคที่เข้ามาครอบครองคาบสมุทรไอบีเรีย ในศตวรรษที่ 8 ส่วนในยุโรปมีเครื่องดนตรีที่เรียกว่า ลุต (lute) ของชาวสแกนดิเนเวียมี 6 สาย ในสมัย ค.ศ. 800 เป็นเครื่องดนตรีที่ได้รับความนิยมในกลุ่มชาว (ไวกิง)
ค.ศ. 1200 กีตาร์ 4 สาย มี 2 ประเภท คือ กิตาร์ราโมริสกา หรือกีตาร์ของชาวมัวร์ มีลักษณะกลม ตัวคอกว้าง มีหลายรู กับกิตาร์ราลาตินา ซึ่งรูปร่างคล้ายกีตาร์ในปัจจุบัน คือมีรูเดียวและคอแคบ ในศตวรรษที่ 16 เครื่องดนตรีคล้ายกีตาร์ของชาวสเปน ที่เรียกว่าบิอูเอลา เป็นเครื่องดนตรีที่มีลักษณะใกล้เคียงกับกีตาร์ในปัจจุบัน มีความผสมผสานระหว่างเครื่องดนตรีอูดของชาวอาหรับและลูตของยุโรป แต่ได้รับความนิยมในช่วงสั้น ๆ พบเห็นจนถึง ค.ศ. 1576
เครื่องดนตรีชิ้นแรกที่มีรูปลักษณ์เหมือนกีตาร์ในปัจจุบัน เกิดในช่วงยุคปลายของสมัยกลางหรือยุคต้นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา เป็นช่วงที่มีการใช้เครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายกันทั่วโลก ในยุคนั้นกีตาร์มีทั้งแบบ 4 และ 5 สาย สำหรับกีตาร์ที่มี 6 สาย ระบุว่ามีขึ้นใน ค.ศ. 1779 เป็นผลงานของกาเอตาโน วีนัชชา (Gaetano Vinaccia) ในเมืองเนเปิล อิตาลี แต่ก็ถกเถียงกันว่าอาจเป็นของปลอมสำหรับตระกูลวินาซเซียมีชื่อเสียงในการผลิตแมนโดลินมาก่อน
กีตาร์ไฟฟ้าตัวแรกเริ่มผลิตขึ้นในศตวรรษที่ 20 โดยจอร์จ โบแชมป์ (George Beauchamp) ได้รับสิทธิบัตรใน ค.ศ. 1936 และร่วมกับริกเค่นแบ็กเกอร์ (Rickenbacker) ตั้งบริษัท Electro String Instrument ผลิตกีตาร์ไฟฟ้าในปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1960 จอห์น เลนนอน สมาชิกวงเดอะบีทเทิลส์ใช้กีตาร์ยี่ห้อนี้ ส่งผลให้เครื่องดนตรียี่ห้อนี้มีชื่อเสียงในกลุ่มนักดนตรีในยุคนั้น และในปัจจุบันบริษัทริกเค่นแบ็กเกอร์ เป็นบริษัทผลิตกีตาร์ที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา
ประเภทของกีตาร์.
กีตาร์โปร่ง.
มีภาคไฟฟ้า, คอมี truss rod (เหล็กดามคอ) เพื่อใช้ปรับองศาคอได้, มีคอแบบ cut away, ลำตัว body จะบางกว่ามาตรฐาน เป็นต้น
กีตาร์สายไนล่อนชนิดนี้ สามารถเล่นแนวหรือสไตล์เพลงได้กว้างกว่า กีตาร์สายไนล่อนชนิด Classic Guitar
กีตาร์โปร่งสายเหล็กต่างกีตาร์คลาสสิกอยู่หลาย ๆ ประการ เช่น วิธีการเล่น, สายกีตาร์ที่ใช้, โครงสร้างภายในตัวกีตาร์หรือ Bracing, เหล็กดามคอหรือ truss rod เพื่อปรับแต่งองศาคอได้ เนื่องจาก
แรงดึงของสายกีตาร์มีมาก อาจจะทำให้องศารอเปลี่ยนได้ ผู้เล่นจึงสามารถปรับแต่งองศาได้ตามความชอบ, กีตาร์โปร่งสายเหล็ก (Flat-top) ถูกสร้างมามากกว่า 180 ปี (หลังมีกีตาร์สานไนล่อน)
เนื่องจากในวงดนตรี มีเครื่องดนตรีชนิดอื่น ๆ เข้ามาร่วมเล่นด้วย และประกอบกับสไตล์เพลงมีความหลากหลายมากขึ้น ผู้เล่นจึงต้องการกีตาร์ที่มีเสียงดัง กังวานมากพอ
ที่สามารถใช้รวมเล่นกับเครื่องดนตรีประเภทอื่น ๆ ดังนั้น กีตาร์โปร่งสายเหล็กจึงมีเอกลักษณ์ที่เสียงดังกังวาน กีตาร์โปร่งสายเหล็กสามารถเล่นได้กว้างหลากหลายสไตล์เพลง
เช่น pop, folk, Bluegrass, finger-style, jazz, blues เป็นต้น กีตาร์โปร่งที่ดี จะต้องให้เสียงที่ดัง กังวาน มีความ balance ของทุก ๆ ย่านเสียง ทุก ๆ สายกีตาร์ต้อง balance กัน
(คนไทยนิยมเรียกว่า หางปลา) นิยมใช้เล่นในดนตรีแจ๊ส และ Blues เอกลักษณ์ของเสียง เสียงของ arch top guitar จะมีเสียงโน้ตห้วน สั้น คือ หางเสียงจะไม่ยาวเหมือกีตาร์โปร่งสายเหล็กทั่วไป
ทั้งนี้ก็เพื่อให้เหมาะกับการเล่นเพลง Jazz, Blues
กีตาร์ไฟฟ้า.
แบ่งตามโครงสร้างของลำตัวกีตาร์ (Body) อาจแบ่งได้เป็น 3 ชนิด คือ
ชาร์ป (แก้ความกำกวม)
ชาร์ป อาจหมายถึง
ระเบียบรัตน์ พงษ์พานิช
นายกองเอก ระเบียบรัตน์ พงษ์พานิช มีชื่อเล่นว่า แดง (สกุลเดิม อมตวงศ์) [อะ-มัด-ตะ-วง] (26 มิถุนายน พ.ศ. 2494 — ) เป็นนักการเมืองและนักสังคมสงเคราะห์สตรีชาวไทย อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดขอนแก่น
ระเบียบรัตน์ พงษ์พานิช เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2494 ณ บ้านสำราญ หมู่ 4 ตำบลโนนธาตุ อำเภอหนองสองห้อง จังหวัดขอนแก่น เป็นบุตรสาวของนายหรู กับนางบุญศรี อมตวงศ์ มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน (ชาย 2 คน หญิง 3 คน) สำเร็จการศึกษารัฐศาสตรบัณฑิตและศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสตรีศึกษา จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ระเบียบรัตน์ สมรสกับ เสริมศักดิ์ พงษ์พานิช อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด เมื่อวันที่ "4 พฤษภาคม พ.ศ. 2518" ทั้งคู่มีบุตร 3 คน คือ นางสาวธีรานุช พงษ์พานิช นางสาวกานต์รวี พงษ์พานิช และร้อยโท ปรีชาพล พงษ์พานิช สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่นสังกัดพรรคเพื่อไทย
ระเบียบรัตน์ ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดขอนแก่น เมื่อปี พ.ศ. 2543 ในขณะที่สามีเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดเดียวกัน คณะกรรมการการเลือกตั้งจึงให้ใบเหลือง แต่ก็ยังได้รับเลือกในการเลือกตั้งซ่อม
ระเบียบรัตน์ เคยดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมาธิการกิจการสตรี เยาวชน และผู้สูงอายุ ของวุฒิสภา ในช่วงปี 2543-2548 ผลงานที่ผ่านมา ได้แก่ ยื่นหนังสือแก้ระเบียบประกันสังคมกรณีสงเคราะห์บุตร รวมถึงการต่อต้านการทำปฏิทินแนวปลุกใจเสือป่าของบริษัทสุราในช่วงปีใหม่
การเรียกร้องให้สตรีเข้าในบริเวณพระบรมธาตุดอยสุเทพ.
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 ระเบียบรัตน์ ในระหว่างเป็นสมาชิกวุฒิสภา ได้วิพากษ์วิจารณ์ข้อห้ามสตรีเข้าไปสักการะภายในบริเวณรั้วลานรอบพระบรมธาตุดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ และเสนอให้ปลดป้ายที่เขียนว่า "ห้ามผู้หญิงเข้า" เพื่อแสดงสิทธิเท่าเทียม ทำให้ประชาชนไม่พอใจและมีการล่ารายชื่อยื่นถอดถอนจากตำแหน่ง
การวิพากษ์วิจารณ์พริตตี้.
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 ระเบียบรัตน์ได้วิพากษ์วิจารณ์ "พริตตี้" หรือนางแบบประเภทหนึ่งซึ่งในบางกรณีค่อนข้างนุ่งน้อยห่มน้อย ว่าเป็นอาชีพที่ "ดูถูกศักดิ์ศรีผู้หญิงอย่างมาก นอกจากไม่ให้เกียรติเพศแม่แล้ว ยังมาทำลายความรู้สึกอีกด้วย...นึกถึงความอัปมงคลบ้างหรือไม่...เอาเรื่องกามารมณ์ มาเป็นจุดขาย ถ้าถาม ระเบียบรัตน์ต้องขอบอกว่า เป็นเรื่องที่ไม่เป็นมงคลแน่นอน ถ้าจะขายรถ ควรจะเน้นที่รถ ไม่ใช่ที่ตัวพริตตี้ และถ้าอยากจะแต่งตัว ก็ควรแต่งแบบที่ไม่ต้องเป็นที่ครหาของสังคมได้หรือไม่ อาทิ ใส่ชุดมิดชิด ใส่กระโปรงสั้นก็ได้ ไม่ต้องไปเน้นโชว์นมโชว์เต้า..." ระเบียบรัตน์ยังกล่าวถึงผู้ประกอบอาชีพดังกล่าวว่า "...โง่ ไร้สมอง แต่งตัวโป๊ ดูถูกศักดิ์ศรีผู้หญิง น่ารังเกียจ ไม่ให้เกียรติเพศ และย้ำว่า พริตตี้อยากได้เงินก็ควรมีสมอง ไม่ใช่อยากได้เงิน แต่สมองฝ่อ..."
ทำให้กลุ่มผู้ประกอบอาชีพพริตตี้ มีปฏิกิริยาโต้ตอบ เป็นต้นว่า ณัฐฐา ศิริรำไพวงษ์ ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ "พริตตี้เงินล้าน" เนื่องจากเก็บเงินจากการทำงานเป็นพริตตี้จนส่งเสียตนเองสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยสองแห่งพร้อมกันและเลี้ยงดูครอบครัวได้ตลอดรอดฝั่ง แสดงความคิดเห็นว่า "คนที่พูดจาแบบนี้คือคนที่โลกทัศน์แคบ...ด่าแบบเหมารวมว่าพริตตี้ไม่มีสมองมันไม่ได้ ผู้หญิงที่ดีเรียนจบสูง ๆ ก็มากมายที่ชอบอาชีพนี้ก็เข้ามาทำ...ที่สำคัญมันเป็นอาชีพที่สุจริต พูดตรง ๆ เราคิดว่า...ถ้าเขาหน้าตาสวยหุ่นดี เขาคงอยากจะโชว์เป็นพริตตี้เหมือนกัน...การที่มาทำงานพริตตี้แต่งตัวสวย ๆ ไม่ได้หมายความว่าเราไม่มีสมอง...พริตตี้ไม่ได้ขายตัวสักหน่อย เราขายหน้าตาบุคลิกภาพและความสามารถ พริตตี้เป็นด่านแรกที่ให้คนเข้ามาดูสินค้า แต่คนจะซื้อสินค้าหรือไม่ สินค้ามันขายตัวมันเอง สินค้ามันไม่ได้ดีจริง คนจะเอาเงินมากมายมาซื้อเพราะชอบพริตตี้เหรอ เป็นไปไม่ได้ อย่าดูถูกคน" ขณะที่ นนทพร ธีระวัฒนสุข ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ "พริตตี้กตัญญู" และเป็นอักษรศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร เกียรตินิยมอันดับสอง ท้าระเบียบรัตน์ประลองความรู้กัน โดยกล่าวว่า "...เอาไหมพริตตี้ที่คุณว่าโง่ ๆ อย่างเรา ๆ คิดว่าก็ไม่แพ้คุณ..."
Manilkara hexandra
สมุทรปราการ (แก้ความกำกวม)
สมุทรปราการ อาจหมายถึง:
สระแก้ว (แก้ความกำกวม)
สระแก้ว อาจหมายถึง:
สระบุรี (แก้ความกำกวม)
สระบุรี อาจหมายถึง:
สิงห์บุรี (แก้ความกำกวม)
สิงห์บุรี อาจหมายถึง:
การตั้งชื่อเอนไซม์
การตั้งชื่อเอนไซม์ ได้ตกลงเป็นสากลว่า ชื่อของเอนไซม์จะต้องประกอบด้วยหน้าที่ของเอนไซม์แล้วลงท้ายด้วยคำว่า "-เอส" ("-ase") ตัวอย่างเช่น
ไคเนส (Kinase) เป็นเอนไซม์ที่ทำหน้าที่เคลื่อนย้าย ฟอสเฟตกรุป เอนไซม์ต่างกันแต่ทำหน้าที่เหมือนกันจะมีชื่อพื้นฐานที่เหมือนกัน ดังนั้นจึงนำจุดสังเกตความแตกต่างในคุณสมบัติอื่นๆ มาประกอบ เช่น การใช้ pH ที่เหมาะสมมาประกอบ ตัวอย่างคือ "อัลคาไลน์ ฟอสฟาเทส" (alkaline phosphatase) หรือตำแหน่งที่มันอยู่ เช่น เมมเบรน เอทีเพส (membrane ATPase)
ยิ่งไปกว่านั้น การย้อนกลับของปฏิกิริยาเคมี มีความหมายว่าทิศทางสรีรวิทยาของการทำงานของเอนไซม์อาจจะไม่สามารถสังเกตได้ในห้องทดลอง ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะว่า เอนไซมืตัวเดียวกันแต่ถูกตั้งชื่อแตกต่างกันป็นสองชื่อเช่นว่า
หน่วยงานชีวเคมีและชีวโมเลกุลนานาชาติ ได้ช่วยกันพัฒนา การตั้งชื่อ (nomenclature) เอนไซม์ โดยใช้ หมายเลข อีซี(EC number); เอนไซม์แต่ละตัวจะถูกระบุโดยชุดของเลข 4 ตัว แล้วนำหน้าด้วย "EC" หมายเลขแรกเป็นชั้นของเอนไซม์ที่กำหนดโดยกลไกการทำงานของมัน:
การใช้ประโยชน์จากเอนไซม์
Monera
โพรทิสตา
อาณาจักรมอเนอรา
สตีฟ จ็อบส์
สตีฟ จ๊อบส์
ส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้
ส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ (Graphical User Interface, GUI อ่านว่า จียูไอ หรือ กูอี้) เป็นวิธีการใช้งานคอมพิวเตอร์ผ่านทางสัญลักษณ์หรือภาพนอกเหนือจากทางตัวอักษร จียูไอมีส่วนประกอบต่างๆ เช่น ไอคอน หน้าต่างการใช้งาน เมนู ปุ่มเลือก และการใช้เมาส์ หรือแม้แต่ในระบบทัชสกรีน
จียูไอพัฒนาพัฒนาขึ้นโดยนักวิจัยที่สถาบันวิจัยสแตนฟอร์ดนำโดย ดัก เอนเกลบาร์ต (Doug Engelbart) โดยการใช้งานร่วมกับไฮเปอร์ลิงก์และเมาส์ ซึ่งภายหลังได้นำมาวิจัยต่อที่ศูนย์วิจัยซีร็อกซ์พาร์ค (Xerox PARC) โดยใช้งานระบบกราฟิกแทนที่ระบบตัวอักษร โดยบางคนจะเรียกระบบนี้ว่า PARC User Interface หรือ PUI ปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1970 แอปเปิลคอมพิวเตอร์ได้นำมาใช้ครั้งกับเครื่องแมคอินทอช ซึ่งภายหลังทางไมโครซอฟท์ได้นำความคิดมาใช้กับระบบปฏิบัติการวินโดวส์ ในปัจจุบันจียูไอเป็นที่นิยมโดยสามารถเห็นได้จากระบบปฏิบัติการ แมคอินทอช และ วินโดวส์ และล่าสุดในลินุกซ์
แบบกราฟิกเปรียบเทียบกับแบบข้อความ.
ส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ ช่วยให้การเรียนรู้การใช้งานคอมพิวเตอรทำได้ง่ายและเร็วขึ้นเปรียบเทียบกับระบบเก่า
ที่ต้องพิมพ์ชุดคำสั่งที่ใช้ในระบบดอสหรือยูนิกซ์ ซึ่งเป็นส่วนต่อประสานผู้ใช้แบบข้อความ (Text user interface) ในบางครั้งจะเรียกว่า ส่วนต่อประสานแบบชุดคำสั่ง (Command Line Interfaces, CLI) ในการใช้งานผู้ใช้ต้องพิมพ์คำสั่งผ่านทางคีย์บอร์ด โดยคำสั่งเฉพาะต่างๆที่พิมพ์จำเป็นต้องใช้เวลาระยะหนึ่งในการเรียนรู้ อย่างไรก็ดีในบางระบบเช่น Linux ก็ยังใข้ GUI เป็น frontend เพื่อที่ทำงาน
กับส่วนต่อประสานแบบชุดคำสั่ง รวมถึงการพัฒนารูปแบบของ GUI ได้มีการพัฒนาไปอย่างรวดเร็วโดยมีทั้งในส่วนของ Commercial และ แบบ โอเพ่นซอร์ส ซึ่งในส่วนของ Commercial ได้มีบริษัทยักษ์ใหญ่บางบริษัทเริ่มเข้าจับตลาดทางด้านนี้แล้วเช่น Sun ก็มีในส่วนของ Java Desktop
เป็นต้น โดยกล่าวถึงรูปแบบการติดต่อกับผู้ใช้แบบนี้ว่า Desktop
ระบบของ GUI เช่นในส่วนของระบบปฏิบัติการวินโดว์จะเป็นในลักษณะถูกสร้างขึ้นมาให้เป็นส่วนหนึ่งกับตัวระบบปฏิบัติการเลย โดยมีการเรียก
ใช้ส่วนการติดต่อกับผู้ใช้ผ่านทางระบบ API โดยไปเรียกส่วนประมวณผลที่ชื่อว่า GDI และมีโหมดที่เป็นส่วนติดต่อกับผู้ใช้แบบชุดคำสั่ง
แยกเป็นส่วนหนึ่งอีกต่างหากแต่ยังคงอยู่ภายใต้ระบบปฏิบัติการ (shell)
ระบบ GUI ในส่วนของ Open source ได้มีการจัดตั้งองค์การขึ้นมาเพื่อทำการกำหนดมาตรฐานกลางที่ใช้ในทำงานในส่วนการพัฒนาของ Desktop ร่วมกันเช่น การกำหนดมาตรฐานของเมนู, ลักษณะส่วนติดต่อย่อยอื่นๆ เป็นต้นโดยองค์นี้มีชื่อว่า free desktop Desktop ที่ร่วมใช้มาตรฐานเดียวกันกับ free desktop เช่น Gnome, KDE, XFCE เป็นต้น รวมถึงมีการพัฒนาลูกเล่นต่างๆ ออกไปมากมาย รวมถึงการใช้งานที่หลากหลายมากขึ้นโดยลดการติดต่อระหว่าง
ผู้ใช้และส่วนที่เป็นการประสานชุดคำสั่งลงให้มากที่สุด ในระบบปฏิบัติการใหม่ๆ ในปัจจุบันมีการรองรับการใช้งานทั้งแบบกราฟิกและแบบข้อความ โดยแสดงผลผ่านทางกราฟิกเป็นหลักสำหรับผู้ใช้ทั่วไป และต้องใช้คำสั่งพิเศษเพื่อเรียกใช้คำสั่งของการใช้ส่วนต่อประสานแบบข้อความ โดยแบ่งแยกออกเป็น
โหมดการทำงานได้ด้วย
จียูไอ
กรดไรโบนิวคลีอิก
ธงชาติสิงคโปร์
ธงชาติสิงคโปร์ เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ประกอบด้วยแถบสองสีแบ่งครึ่งกลางธง แถบสีแดงอยู่ด้านบน แถบสีขาวอยู่ด้านล่าง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีรูปพระจันทร์เสี้ยว ถัดจากรูปดังกล่าวมีรูปดาวห้าแฉก 5 ดวง เรียงเป็นรูปห้าเหลี่ยมด้านเท่า รูปเหล่านี้เป็นสีขาว ธงนี้เริ่มใช้เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2502 ซึ่งเป็นปีที่สิงค์โปร์ได้สิทธิปกครองตนเองจากจักรวรรดิอังกฤษ และถือเป็นธงชาติของรัฐเอกราชเมื่อสิงคโปร์ประกาศเอกราชในวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1965)
ความหมายสำคัญขององค์ประกอบต่างๆ ในธง อันได้แก่ สีแดง หมายถึงภราดรภาพและความเสมอภาคของมนุษย์โดยทั่วหน้า สีขาว หมายถึงความบริสุทธิ์และความดีงามที่แพร่หลายและคงอยู่ตลอดกาล รูปพระจันทร์เสี้ยว ซึ่งเป็นจันทร์เสี้ยวข้างขึ้น หมายถึงความเป็นชาติใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้น ดาว 5 ดวง หมายถึงอุดมคติ 5 ประการของชาติ ได้แก่ ประชาธิปไตย สันติภาพ ความก้าวหน้า ความยุติธรรม และความเสมอภาค
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 สิงคโปร์อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ โดยเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมช่องแคบ หรือสเตรดส์เซตเทิลเมนต์ ธงของอาณานิคมช่องแคบมีลักษณะเป็นธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงินของอังกฤษ ตรงมุมล่างขวามีรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดสีแดง มีแถบวายสีขาวพาดผ่าน และมีมงกุฎสีทอง 3 องค์ที่ใช้สื่อถึงดินแดนทั้ง 3 แห่งของอาณานิคมช่องแคบ นั่นคือ สิงคโปร์ มะละกา และปีนัง
อาณานิคมที่เมืองสิงคโปร์ไม่มีธงเป็นของตนเอง จนเมื่อปี ค.ศ. 1911 ได้มีการประกาศใช้ตราประจำเมืองสิงคโปร์ ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อสิงคโปร์ถูกยึดครองโดยจักรวรรดิญี่ปุ่น ก็มีการใช้ธงฮิโนมารุในกองทัพและตามงานสาธารณะต่างๆ จนเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง สิงคโปร์ก็ถูกยกสถานะเป็นคราวน์โคโลนี จึงมีการประกาศใช้ธงของตนเอง เป็นธงที่มีลักษณะคล้ายกับธงของอาณานิคมช่องแคบ แต่มีมงกุฎเพียง 1 องค์ และมีแถบวายสีแดงพาดผ่าน
สิงคโปร์ได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองภายใต้จักรวรรดิอังกฤษเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1959 หกเดือนต่อมา เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1959 นายยูซฟ บิน อิซฮัก ได้เข้ารับตำแหน่งเป็น "ยังดีเปอร์ตวนเนการา" คนที่สองของสิงคโปร์ และได้มีการประกาศใช้ธงชาติใหม่ พร้อมกับเพลงชาติและตราแผ่นดินใหม่ ซึ่งธงชาตินี้ก็ได้ถูกใช้มาจนถึงปัจจุบัน