pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เอฟ-15ไอถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศอิสราเอลในฝูงบินหมายเลข 69 ซึ่งก่อนหน้านี้ได้ใช้เอฟ-4แฟนทอม เอฟ-15ไอทำภารกิจต่อสู้ครั้งแรกในเลบานอนเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2542 อากาศยานดังกล่าวได้สามารถบรรทุกขีปนาวุธอินฟราเรดแบบเอไอเอ็ม-9แอลและไพธอน และขีปนาวุธนำวิถีด้วยเรดาร์แบบเอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์และเอไอเอ็ม-120 แอมแรม ขีปนาวุธไพธอนสามารถทำมุมได้ 90 องศาโดยที่นักบินจะใช้หมวกที่สวมอยู่เพื่อทำการเล็ง สำหรับเป้าที่อยู่ไกลเกิน 37 ก.ม.ก็จะใช้ได้ทั้งเอไอเอ็ม-7 หรือเอไอเอ็ม-120
ในพ.ศ. 2542 อิสราเอลได้ประกาศความตั้งใจที่จะเพื่ออากาศยานต่อสู้และเอฟ-15ไอก็อาจเป็นหนึ่งในนั้น อย่างไรก็ตามอาจเป็นไปได้ที่สัญญาจะลงกับเอฟ-16ไอที่เป็นรุ่นใหม่ของไฟท์ติ้งฟอลคอน
เอฟ-15ไอ.
เอฟ-15ไอ ถูกใช้โดยกองทัพอากาศอิสราเอลที่ซึ่งมันถูกเรียกว่าราอัม (Ra'am - רעם) ที่แปลว่า"พายุ" มันเป็นอากาศยานจู่โจมภาคพื้นดินแบบสองที่นั่งโดยมีเครื่องยนต์แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เอฟ-100-พีดับบลิว-229 สองเครื่องยนต์และมีพื้นฐานมาจากเอฟ-15อี
ล็อกฮีด มาร์ตินได้เสนอรุ่นใหม่ของเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอนและแมคดอนเนลล์ ดักลาสได้เสนอทั้งเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ทและเอฟ-15อี ในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2537 รัฐบาลอิสราเอลได้ประกาศว่าพวกเขาตั้งใจที่จะทำการซื้อเอฟ-15อีจำนวน 21 ลำ แบบของเอฟ-15อีนั้นถูกดัดแปลงให้ตรงกับความต้องการของอิสราเอลที่รวมทั้งหมวกพิเศษที่เรียกว่าแดช (DASH) และถูกตั้งชื่อใหม่ว่าเอฟ-15ไอ ในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 รัฐบาลสหรัฐฯ มอบเอฟ-15ไอมากถึง 25 ลำให้กับอิสราเอล ในเดือนพฤศจิกายนปี 2538 อิสราเอลได้ซื้อเอฟ-15ไอเพิ่มอีก 4 ลำจนเต็มข้อจำกัดของสหรัฐฯ
การเปลี่ยนแปลงของเอฟ-15ไอ.
เอฟ-15ไอ "ราอัม" (ภาษาฮิบบริวแปลว่า พายุ) คล้ายคลึงกับเอฟ-15อีอย่างมากแต่เอฟ-15ไอนั้นมีระบบการบินแบบพิเศษตามความต้องการของอิสราเอล เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกในตอนทำภารกิจกลางคืนเอฟ-15ไอจึงมีตัวจับเป้าที่แม่นยำซึ่งถูกออกแบบมาให้กับเอฟ-15ของอิสราเอล ระบบดังกล่าวด้อยกว่าแบบแลนเทิร์น (LANTIRN ) ที่ใช้โดยเอฟ-15อี ดังนั้นเมื่อสหรัฐฯ ยื่นข้อเสนอให้อิสราเอลซื้อแลนเทิร์นพวกเขาจึงรับมัน การซื้อนี้ทำให้เอฟ-15ไอสมบูรณ์ในตอนกลางคืนด้วยแลนเทิร์นที่เพิ่มเข้ามา หลังจากการดัดแปลงเหล่านี้เอฟ-15ไอก็เกือบเหมือนกับเอฟ-15อี ความแตกต่างเดียวระหว่างเอฟ-15อีกับเอฟ-15ไอก็คือเอฟ-15ไอไม่มีตัวรับเรดาร์เตือนภัย ทางอิสราเอลได้ติดตั้งเครื่องมือดังกล่าวเอง ส่วนที่หายไปของเอฟ-15ไอถูกแทนที่ด้วยระบบอิเลคทรอนิคที่เรียกว่าอีลิสร่า เอสพีเอส-211 คอมพิวเตอร์หลักและระบบจีพีเอส/ไอเอ็นเอสยังถูกติดตั้งเข้าไปด้วย เซ็นเซอร์ของมันทั้งหมดสามารถเชื่อมต่อกับหน้าจอและหมวกซึ่งทำให้นักบินทั้งสองมีระบบจับเป้าที่มีประสิทธิภาพซึ่งเอฟ-15อีไม่มี ระบบที่ล้ำหน้าของ"ราอัม"ยังมีทั้งเรดาร์แบบเอพีจี-70 ที่สามารถให้แผนที่ภูมิประเทศได้ ภาพที่คมชัดของเอพีจี-70 ไม่ต้องพึ่งสภาพอากาศและแสง ทำให้มันสามารถหาเป้าหมายที่ยากจะพบได้ ตัวอย่างเช่น มันสามารถหาแท่นยิงขีปนาวุธ รถถัง และอาคารได้แม้แต่ในสภาพอากาศที่ไม่เป็นมิตร อย่าง หมอกที่หนาทึบ ฝนตกหนัก หรือในคืนที่มืดมิด
เอฟ-15เค.
เอฟ-15เค สแลมอีเกิล (เกาหลี: F-15K 슬램이글) เป็นเอฟ-15อีที่ดัดแปลงซึ่งถูกสั่งและกำลังถูกส่งให้กับกองทัพอากาศเกาหลี
ในปีพ.ศ. 2545 กองทัพอากาศเกาหลีได้เลือกเอฟ-15เคเข้าโครงการเครื่องบินขับไล่เอฟ-เอ็กซ์หลังจากมีการแข่งขันอย่างดุเดือดของเครื่องบินรบอีกสี่แบบคือ เอฟ-15เคจากโบอิง แดสซอล ราเฟลจากแดสซอล-เบอกวท ยูโรไฟท์เตอร์ไทฟูน และซู-35จากซุคฮอย อากาศยานทั้งหมด 40 ลำถูกสั่งซื้อพร้อมการส่งในปีพ.ศ. 2548
เอฟ-15เคมีจุดเด่นมากมายที่เอฟ-15อีไม่มี อย่าง อินฟราเรดค้นหาและติดตาม ระบบหมวกเชื่อมต่อ และเรดาร์เอเอ็น/เอพีจี-63(วี)1 นอกจากนี้เอฟ-15เคยังสามารถใช้อาวุธได้มากมาย อย่าง ขีปนาวุธโจมตีพื้นดินจากระยะห่างและเอจีเอ็ม-84เอช เครื่องยนต์เจเนรัลอิเลคทริค เอฟ110-จีอี-129 ให้แรงขับ 29,400 ปอนด์สองเครื่อง
ในวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2551 รัฐบาลเกาหลีได้ประกาศการซื้อหมู่ที่สองของเอฟ-15เคจำนวน 21 ลำที่มีมูลค่า 2.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ การส่งสินค้ากำหนดไว้ในระหว่างปีพ.ศ. 2553 และ 2555 มันไม่เหมือนกับเอฟ-15เคกลุ่มแรก กลุ่มที่สองนี้จะใช้เครื่องยนต์แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เอฟ100-พีดับบลิว-229 เครื่องยนต์ 64 เครื่องจะถูกสร้างโดยซัมซุงเทควินภายใต้สิขสิทธิ เกาหลีเสริมว่าเครื่องยนต์ดังกล่าวมีความคล้ายคลึงกับเอฟ-16
เอฟ-15เอส.
เอฟ-15เอสเป็นแบบหนึ่งของเอฟ-15อีที่ส่งให้กับกองทัพอากาศซาอุดิอาระเบีย มันเกือบเหมือนกับเอฟ-15อีของกองทัพอากาศสหรัฐฯ และความแตกต่างอย่างเดียวก็คือเรดาร์เอเอ็น/เอพีจี-70 ในเดือนตุลาคมพงศ. 2550 เจเนรัลอิเลคทริคได้ประกาศทำสัญญากับซาอุดิอาระเบียสำหรับเครื่องยนต์ เอฟ110-จีอี-129ซีที่ทำให้กับเอฟ-15เอสในสัญญาที่มีมูลค่า 300 ล้านดอลลาร์
เอฟ-15เอสจี.
เอฟ-15เอสจี (อดีตคือเอฟ-15ที) เป็นแบบหนึ่งของเอฟ-15อีถูกสั่งซื้อเป็นหลักโดยกองทัพอากาศสิงคโปร์ หลังจากช่วงเจ็ดปีแห่งการเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวข้องกับเครื่องบินขับไล่อีกห้าแบบที่อยู่ภายใต้การพิจารณา เอฟ-15เอสจีถูกเลือกในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2548
เอฟ-15เอสจีมีความคล้ายคลึงกับเอฟ-15เคที่ขายให้กับเกาหลีใต้แต่แตกต่างตรงเรดาร์เอพีจี-63(วี)3 ที่พัฒนาโดยเรย์ธีออน เอฟ-15เอสจีมีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์เจเนรัลอิเลคทริค เอฟ110-จีอี-129 ให้แรงดัน 29,400 ปอนด์
ในระหว่างที่กระบวนการเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2ของล็อกฮีด มาร์ตินดำเนินไป กองทัพอากาศสิงคโปร์ได้สั่งซื้ออากาศยานอีก 12 ลำพร้อมกับอีก 8 ลำเพื่อมาแทนที่เอ-4เอสยูแบบเดิมของพวกเขา การซื้อเป็นส่วนหนึ่งของโครงการเครื่องบินขับไล่แบบใหม่ที่นำมาแทนที่ที่มีมูลค่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และจะเป็นการสั่งซื้อที่แพงที่สุดของกองทัพอากาศสิงคโปร์
กระทรวงกลาโหมของสิงคโปร์ในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เลือกการซื้อเอฟ-15เอสจีเพิ่มอีก 8 ลำซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาเดิมที่ทำไว้เมื่อปี 2548 พร้อมกับการซื้อนี้มีการสั่งซื้อเพิ่มอีสี่ลำทำให้มีเครื่องบินขับไล่ในรายการทั้งสิ้น 24 ลำ การเปิดตัวครั้งแรกจองเอฟ-15เอสจีเกิดขึ้นในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2551 การส่งเอฟ-15เอสจีจะเริ่มในไตรมาสที่สามของปี 2551 จนถึง 2554
แบบนำเสนอ.
เอฟ-15เอฟ อีเกิล เป็นสไตรค์อีเกิลหนึ่งที่นั่งที่ถูกนำเสนอซึ่งเดิมทีมาจากเอฟ-15 ซาอุดิอาระเบียได้สั่งซื้อเอฟ-15เอฟจำนวน 24 ลำพร้อมกับแบบสองที่นั่งเพื่อการฝึกแต่ก็ไม่เคยถูกสร้าง
เอฟ-15เอช สไตรค์อีเกิล เป็นเอฟ-15อีรุ่นส่งออกให้กับกรีซในช่วงพ.ศ. 2533 ซึ่งถูกเลือกโดยกระทรวงกลาโหมและกองทัพอากาศของกรีซ แต่รัฐบาลได้เลือกเอฟ-15แบบใหม่และมิราจ 2000-5 แทน
ซอสมะเขือเทศ คือซอสที่ทำจากมะเขือเทศเป็นส่วนประกอบหลัก ใช้สำหรับเติมรสเปรี้ยวอมหวานให้กับอาหาร
ซอสมะเขือเทศปลอม คือ ซอสไม่ได้ทำมาจากมะเขือเทศจริง หรือมีมะเขือเทศเป็นเพียงส่วนประกอบรองเท่านั้น อีกทั้งยังแต่งกลิ่นเพิ่มเติม ซอสมะเขือเทศปลอมมักทำมาจากมะละกอเป็นส่วนหลัก มะละกอเป็นผลไม้ที่กินได้ไม่เป็นอันตราย
ในประเทศไทยมีการใช้มะละกอในอุตสาหกรรมการทำซอสมะเขือเทศและซอสพริก ซอสมะเขือเทศโดยทั่วไปตามท้องตลาดในประเทศไทยไม่ระบุถึงมะละกอในส่วนประกอบสำคัญบนฉลาก แต่ยังไม่มีการตรวจสอบข้อเท็จจริงโดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และยังไม่มีการกำหนดมาตรฐานของซอสมะเขือเทศเหมือนเช่นน้ำปลา ทำให้จำนวนมะเขือเทศที่ใช้มีจำนวนไม่เท่ากันในแต่ละยี่ห้อ ในสหรัฐอเมริกาได้บังคับใช้กฎหมายว่า ต้องมีส่วนประสมของมะเขือเทศอย่างน้อย 50 % และต้องเป็นส่วนประสมหลัก จึงจะใช้ชื่อว่าเป็นซอสมะเขือเทศได้ มิเช่นนั้นผู้ผลิตจะมีโทษที่กฎหมายระบุไว้ ถือว่าเป็นซอสปลอม เป็นต้น
เฉลิม อยู่วิทยา
เฉลิม อยู่วิทยา (เกิด 3 กันยายน 2493) เป็นบุตรคนที่สองของเฉลียว อยู่วิทยา กับนางนกเล็ก สดศรี
เฉลิม อยู่วิทยามีพี่น้องร่วมมารดา รวม 5 คน สายพิณ พหลโยธิน, เฉลิม อยู่วิทยา, ศักดิ์ชาย อยู่วิทยา, อังคณา เพ็งสา (ถึงแก่กรรมแล้ว) และรัญดา อยู่วิทยา
ได้สมรสกับ นางดารณี อยู่วิทยา มีบุตร 3 คน วรางคณา อยู่วิทยา สมรสกับ ม.ล.กอกฤษต กฤดากร, วาริท อยู่วิทยา, วรยุทธ อยู่วิทยา
นายเฉลิม ภรรยา และลูก ปัจจุบันเป็น [กรรมการ ธุรกิจ 16 บริษัท]
สำหรับการบริหารธุรกิจของนายเฉลิมที่เป็นที่รู้จักกันอย่างอย่างกว้างขวางนั่นคือ การดำรงตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการ บริษัท สยาม ไวเนอรี่ เทรดดิ้งพลัส จำกัด ผู้ผลิตและจำหน่าย เครื่องดื่ม สปาย ไวน์คลเลอร์, เป็นผู้ผลิตไวน์ชื่อ “มอนซูน แวลลีย์” (Monsoon Valley) และ เครื่องดื่มแอปเปิ้ลเปิ้ลไซเดอร์ล่าสุดภายใต้แบรนด์ MOOSE( มูส ) และ [บริหาร Red Bull] ในประเทศอังกฤษ
บริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) รู้จักกันในชื่อ ไทยเบฟ  เป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและหนึ่งในบริษัทเครื่องดื่มที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่มีโรงกลั่นสุราในประเทศไทย สหราชอาณาจักร และจีน ถือครองโดยเจริญ สิริวัฒนภักดี มหาเศรษฐีธุรกิจเจ้าสัวไทยเชื้อสายจีน มีหุ้นในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์เป็น Thai Beverage plc โดยมีมูลค่าตามราคาตลาดที่13 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2556 บริษัทนี้ได้ซื้อกิจการกลุ่มบริษัทเฟรเซอร์ แอนด์ นีฟด้วยเงิน 11.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ไทยเบฟก่อตั้งขึ้นในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2546 โดยมีจุดประสงค์เพื่อรวมกิจการที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจเบียร์และสุราชั้นนำของไทยที่เป็นของผู้ถือหุ้นและผู้ร่วมทุนรายอื่น ๆ เข้ามาเป็นกลุ่มบริษัท ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 ไทยเบฟได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ (SGX) วันที่เสนอขายหลักทรัพย์ ต่อมาในวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ภายหลังจากจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ ไทยเบฟได้ขยายขอบเขตธุรกิจโดยแบ่งธุรกิจออกเป็น 4 สายธุรกิจ ได้แก่ สุรา เบียร์ เครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ และอาหาร ไทยเบฟให้ความสำคัญกับการขยายธุรกิจสู่ตลาดต่างประเทศ โดยประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ถือเป็นตลาดหลักที่มีศักยภาพการเติบโตสูง ด้วยประชากรกว่า 600 ล้านคน และมีสภาพเศรษฐกิจที่เติบโตอย่างต่อเนื่อง รวมถึงจำนวนนักท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้นทุกปีช่วยสนับสนุนให้ผู้บริโภคมีกำลังซื้อเพิ่มขึ้น ความร่วมมือระหว่างไทยเบฟและเฟรเซอร์ แอนด์ นีฟ, ลิมิเต็ด (F&amp;N) ในด้านตราสินค้า ช่องทางการจัดจำหน่าย การประสานงานด้านการขายและการตลาด รวมถึงความช่วยเหลือสนับสนุนจากตัวแทนจำหน่ายได้ช่วยต่อยอดการขยายธุรกิจสู่ประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาค
ไทยเบฟได้รับคะแนนสูงที่สุดในโลกในกลุ่มอุตสาหกรรมเครื่องดื่มของโลก จากการจัดโดย S&amp;P Global เป็นสมาชิกในกลุ่มดัชนีความยั่งยืนดาวโจนส์ (The Dow Jones Sustainability Indices-DJSI) โดยไทยเบฟ ได้รับคะแนนสูงสุดจากการประเมินด้านการพัฒนาที่ยั่งยืน ประจำปี 2564 (Corporate Sustainability Assessment 2021) เป็นปีที่ 4 และได้รับการยอมรับให้เป็นสมาชิกของประเภท กลุ่มดัชนีโลก (World Index) เป็นปีที่ 5 และเป็นสมาชิกของกลุ่มดัชนีตลาดเกิดใหม่ (Emerging Markets Index) เป็นปีที่ 6
เครื่องดื่มที่มีแอลกฮอล์และไม่มีแอลกฮอล์ รวมถึงอาหารและเบเกอรี่.
ปัจจุบัน บริษัทในกลุ่มไทยเบฟเวอเรจ (ข้อมูล ณ วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2560) มีทั้งหมด 138 บริษัท ดังนี้
โดยมีกลุ่มผลิตภัณฑ์ทั้งหมด 4 กลุ่ม ได้แก่
กรณีอื้อฉาวและการประท้วง.
ใน พ.ศ. 2548 ไทยเบฟเวอเรจถูกวิจารณ์จากพระสงฆ์และกลุ่มศาสนาอื่น ๆ ทั่วประเทศ ในเวลานั้น ไทยเบฟเวอเรจประกาศเจตจำนงที่จะแสดงต่อสาธารณะผ่านตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (SET) ซึ่งจะกลายเป็นการตั้งรายชื่อที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ไทย ถึงแม้ว่าสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติพยายามห้ามไม่ให้พระสงฆ์ประท้วง แต่ยังมีพระสงฆ์ 2,000 รูปจากวัดพระธรรมกายอ่านบทสวดมนต์หน้าตลาดหุ้นเพื่อหยุดการเสนอขายหุ้นใหม่แก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรกของไทยเบฟเวอเรจ กลุ่มนี้เรียกร้องของความร่วมมือให้นายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร หยุดบริษัทนี้ หลังจากประธานตลาดหุ้นไทยลาออก ไทยเบฟเวอเรจจึงเปิดเผยรายชื่อที่สิงคโปร์แทน
ในวันที่ 17 มิถุนายน 2564 มีคำสั่งปลัดกระทรวงมหาดไทยให้ผู้ว่าราชการจังหวัดทุกจังหวัดจัดหาวัคซีนโควิด-19 ให้พนักงานไทยเบฟเวอเรจและครอบครัว 7.1 หมื่นคนทั่วประเทศ
มนุษย์ชวา
มนุษย์ชวา  เป็นชื่อตั้งตามฟอสซิลที่ขุดพบในปี 1891 โดยศัลยแพทย์ชาวดัตช์ที่ชื่อ เออแฌน ดูว์บัว เมื่อปี ค.ศ. 1891 ที่ตำบลตรีนิล บริเวณลุ่มแม่น้ำโซโล ในเกาะชวาภาคกลาง นักมานุษยวิทยาได้จัดมนุษย์ชวาที่พบนี้ว่าเป็นมนุษย์วานร (Pithecanthropus) ซึ่งจัดเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ มีชีวิตอยู่ในยุคน้ำแข็งตอนต้น โดยขยายตัวจากชวาเข้าสู่อินโดจีนไปจนถึงภาคเหนือของประเทศจีน โดยในจีนพบวิวัฒนาการที่ดีกว่าที่ชวาเล็กน้อย เรียกว่า มนุษย์ปักกิ่ง
แต่อย่างไรก็ตามมนุษย์ชวายังไม่ถือว่าเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง ถึงแม้ว่าจะสามารถทรงตัวอยู่บนขาทั้งสองข้างและมีลักษณะลำตัวตรงแล้ว แต่ไม่สามารถตั้งตรงได้ทีเดียว และขนาดของสมองยังเล็กกว่าของสมองลิงขนาดใหญ่เล็กน้อย มีส่วนสูงประมาณ 5 ฟุต 7 นิ้ว มีน้ำหนักตัวประมาณ 150 ปอนด์
แม่น้ำโซโล
สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล
สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นหน่วยงานที่มีฐานะเทียบเท่าคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยมหิดล ปัจจุบันจัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาดุษฎีบัณฑิตและมหาบัณฑิต รวมจำนวน 5 หลักสูตร และจัดการวิจัย บริการวิชาการ ทำนุบำรุงและพัฒนาด้านภาษา วัฒนธรรมและกลุ่มชาติพันธุ์
สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล เริ่มดำเนินงานในปี พ.ศ. 2517 มีฐานะเป็น “โครงการศูนย์ศึกษาวิจัยภาษาและวัฒนธรรมอาเชียอาคเนย์” ทั้งนี้เนื่องมาจากการที่มหาวิทยาลัยมหิดลได้เล็งเห็นความจำเป็นของการผลิตนักวิชาการที่มีความรู้และความเข้าใจวิธีการทางภาษาศาสตร์ ในอันที่จะนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ในการติดต่อสื่อสาร การทำความเข้าใจกับผู้คนที่มีเชื้อสาย เผ่าพันธุ์ ขนบธรรมเนียมประเพณีและการพูดแตกต่างจากคนไทยโดยทั่วไป ไม่ว่าภาษาเหล่านี้จะเป็นภาษากลุ่ม ชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในประเทศ หรือภาษาของผู้คนในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์
โครงการศูนย์ศึกษาวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชียอาคเนย์แห่งนี้มี ศาสตราจารย์ ดร. คุณหญิงสุริยา รัตนกุล เป็นผู้ก่อตั้งและเป็น ผู้อำนวยการคนแรก มีที่ทำการอยู่ที่อาคารอำนวยการคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
ต่อมาในปี พ.ศ. 2524 ได้รับการยกฐานะเป็น "สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท" โดยมีฐานะเทียบเท่าคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยมหิดล และในปี พ.ศ. 2525 ได้ย้ายที่ทำการมาอยู่ที่มหาวิทยาลัยมหิดล ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
โดยในระยะแรกมีที่ทำการสถาบันฯ ณ อาคารคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ต่อมาได้ย้ายที่ทำการไปอยู่ ณ อาคารเรียนรวมบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล จนเมื่อการก่อสร้างอาคารของสถาบันฯ แล้วเสร็จในปลายปี พ.ศ. 2542 จึงได้ย้ายที่ทำการมาอยู่ ณ อาคารภาษาและวัฒนธรรมสยามบรมราชกุมารี ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ซึ่งนอกจาก อาคารดังกล่าวแล้วสถาบันฯ ยังมีอาคารเรือนไทย (ระเบียบ คุณะเกษม) ซึ่งใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดกิจกรรมทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม และกิจกรรมอื่น ๆ ตลอดมา
ภาษาและวัฒนธรรมเป็นหัวใจของการพัฒนาที่ยั่งยืน
เปิดสอนจำนวน 2 หลักสูตร คือ
เปิดสอนจำนวน 3 หลักสูตร ได้แก่
การวิจัยและพัฒนาภาษา วัฒนธรรมและกลุ่มชาติพันธุ์.
ข้อมูลที่ http://www.lc.mahidol.ac.th
การบริการวิชาการและทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม.
สถาบันฯ จัดให้มีการบริการวิชาการและทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมต่างๆ อันเกี่ยวของกับภาษา วัฒนธรรมและกลุ่มชาติพันธุ์ เช่น
เกี่ยวกับสถาบันฯ.
สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดลได้รับการจัดอันดับให้เป็นหน่วยงานที่มีศักยภาพด้านการเรียนการสอนชั้นนำ ในกลุ่มมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ของประเทศไทย
แซนเคลเมนที (รัฐแคลิฟอร์เนีย)
แซนเคลเมนที  เป็นเมืองในออเรนจ์เคาน์ตี รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา มีประชากรอยู่ 65,900 คน จากข้อมูลปี 2005 ตั้งอยู่ห่างจากแซนวานแคพิสตราโน ทางตอนใต้ของประเทศเป็นระยะ 6 ไมล์ (10 กม.) และมีระยะห่างระหว่างแซนดีเอโกและลอสแอนเจลิสเท่ากัน และทางเข้าทิศเหนือของ Marine Corps Base Camp Pendleton (หรือ "Christianitos Gate") ก็ตั้งอยู่ในแซนเคลเมนที
ซานเครเมนเต
สมเด็จพระราชินีอิซาเบลลาแห่งอองกูแลม
เบเรนกาเรียแห่งนาวาร์
เบเรงเกลา  หรือ เบเรนกาเรียแห่งนาวาร์  (ราว ค.ศ. 1165 - ค.ศ. 1170 - 23 ธันวาคม ค.ศ. 1230) เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ของพระเจ้าซันโชที่ 6 แห่งนาวาร์กับซันชาแห่งกัสติยา เป็นพระมเหสีสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ ตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1191 ถึงวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1199
เบเรงเกลาเสด็จพระราชสมภพในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1165 ถึง ค.ศ. 1170 เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าซันโชที่ 6 แห่งนาวาร์กับซันชาแห่งกัสติยา พระองค์อาจถูกตั้งชื่อตามเบเรงเกลาแห่งบาร์เซโลนา พระอัยกาทางฝั่งพระมารดา
อาลีเยนอร์แห่งอากีแตนต้องการหมั้นหมายเบเรงเกลากับพระเจ้าริชาร์ด พระโอรส เนื่องจากนาวาร์มีพรมแดนติดกับอากีแตนทางตอนใต้ การเจอหน้ากันครั้งแรกของทั้งคู่อาจเกิดขึ้นหลายปีก่อนการอภิเษกสมรส การหมั้นหมายของทั้งคู่มีความยุ่งยากเนื่องจากพระเจ้าริชาร์ดหมั้นหมายอยู่ก่อนแล้วกับอลิส์แห่งฝรั่งเศส พระขนิษฐาของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส มีข่าวลือว่าอลิส์เป็นสนมลับและให้กำเนิดบุตรธิดานอกสมรสให้พระบิดาของพระเจ้าริชาร์ด ทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถแต่งงานกันได้เนื่องจากมีความเกี่ยวดองกัน สุดท้ายอลิส์ก็แต่งงานกับกีโยมที่ 4 เคานต์แห่งปงธิว
พระเจ้าริชาร์ดกำลังทำสงครามครูเสดครั้งที่สามอยู่ในตอนที่อภิเษกสมรสกับเบเรงเกลา เอเลนอร์กับเบเรงเกลาเดินทางมาที่เมสซินาในซิซิลีในปี ค.ศ. 1191 โดยมีโจน พระมเหสีม่ายแห่งซิซิลีและพระขนิษฐาของพระเจ้าริชาร์ดร่วมเดินทางด้วย พระเจ้าริชาร์ดได้ช่วยชีวิตทั้งสามไว้ในตอนที่เรือของทั้งสามเกยตื้นใกล้กับไซปรัส ทั้งคู่แต่งงานกันในวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1191 ในโบสถ์น้อยเซนต์จอร์จที่ลิมาสซอลบนเกาะไซปรัส
ในตอนแรกเบเรงเกลาอยู่ทำสงครามครูเสดร่วมกับพระเจ้าริชาร์ด แต่ต่อมาทั้งคู่แยกกันอีกครั้ง ในช่วงที่พระเจ้าริชาร์ดถูกจับกุมตัวและจำคุก เบเรงเกลาอยู่ในบูฟอต์อ็องแวลลี ทรงพยายามหาเงินมาเป็นค่าไถ่ตัวพระสวามี สุดท้ายพระเจ้าริชาร์ดก็ได้รับการปล่อยตัวและเดินทางกลับอังกฤษ แต่เบเรงเกลาไม่ได้ตามไปสมทบกับพระองค์ที่นั่น ในช่วงที่ทั้งคู่แต่งงานกันเบเรงเกลาไม่เคยเหยียบแผ่นดินอังกฤษ ถึงขั้นที่สมเด็จพระสันตะปาปาเซเลสทีนที่ 3 ต้องสั่งให้พระเจ้าริชาร์ดกลับไปหาเบเรงเกลา ซึ่งพระองค์ก็ทำตาม ก่อนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1199 เชื่อกันว่าการสิ้นพระชนม์ของพระองค์สร้างความปั่นป่วนใจให้แก่เบเรงเกลาเป็นอย่างมาก
พระราชินีวิธวา.
มีความเป็นไปได้ว่าเบเรงเกลาอาจมาเยือนอังกฤษหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าริชาร์ด พระเจ้าจอห์นไม่ยอมจ่ายเบี้ยหวัดสำหรับพระมเหสีม่ายให้พระองค์ เงินก้อนดังกล่าวได้รับจ่ายอีกครั้งในช่วงรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 3
เบเรงเกลาพำนักอยู่ในเลอแม็งส์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในมรดกที่ได้รับจากพระสวามี พระองค์หันไปใช้ชีวิตในทางศาสนาในวิหารเลปู เมื่อทรงสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1230 ร่างของพระองค์ถูกฝังที่วิหารดังกล่าว โครงกระดูกที่ถูกค้นพบในช่วงการบูรณะวิหารในปี ค.ศ. 1960 ถูกสันนิษฐานว่าเป็นของพระองค์ ปัจจุบันถูกเก็บรักษาไว้ใต้รูปแกะสลักหินประดับหลุมฝังศพของเบเรงเกลา
มาทิลดาแห่งบูลอญ
มาทิลดาแห่งบูลอญ สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (ภาษาอังกฤษ: Matilda of Boulogne) (ราว ค.ศ. 1105 – 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1152) มาทิลดาแห่งบูลอยน์เป็นพระธิดาของ Eustace เคาน์แห่งบูลอยน์และแมรีแห่งสกอตแลนด์ (พระธิดาของพระเจ้ามัลคอล์มที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ และนักบุญมากาเร็ตแห่งสกอตแลนด์) เป็นพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าสตีเฟนแห่งอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 1125 จนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1152
มาทิลดาแห่งบูลอญเสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1105 และเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ ยูซตาสที่ 3 เคานต์แห่งบูลอญกับแมรีแห่งสกอตแลนด์
เคานเตสแห่งบูลอญ.
หลังการตายของพ่อในปี ค.ศ. 1125 มาทิลดากลายเป็นเคานเตสแห่งบูลอญตามสิทธิ์ของตนเอง ในปีเดียวกัน พระเจ้าเฮนรีที่ 1 จัดแจงให้พระภาคิไนย (หลานอา) สตีเฟนแห่งบลัวส์ แต่งงานกับมาทิลดา
ห้าปีก่อนมาทิลดากับสตีเฟนแต่งงานกัน โศกนาฏกรรมครั้งเลวร้ายเป็นต้นเหตุของวิกฤตการสืบทอดบัลลังก์ เรือขาวที่บรรทุกพระโอรสคนเดียวของพระเจ้าเฮนรีที่ 1 วิลเลียมอาเธลิงจมขณะออกจากฝรั่งเศสเพื่อล่องไปอังกฤษ และวิลเลียมอาเธลิงจมน้ำสิ้นพระชนม์ จักรพรรดินีมาทิลดาเป็นลูกในสมรสคนเดียวของเฮนรีและในวันคริสต์มาสของปี ค.ศ. 1226 เฮนรีได้ให้บารอนของตนสาบานว่าจะยอมรับมาทิลดาและทายาทในสมรสในอนาคตของพระองค์เป็นผู้สืบทอด
หลังการจมของเรือขาว สตีเฟนกับมาทิลพักอยู่ใกล้กับพระเจ้าเฮนรีที่ 1 และส่วนใหญ่แล้วอาศัยอยู่ในอังกฤษเพื่อให้ตระหนักว่าสตีเฟนอยู่ใกล้บัลลังก์มาก พระธิดาของเฮนรี จักรพรรดินีมาทิลดา จากอังกฤษไปตั้งแต่เด็กเพื่อไปแต่งงานกับจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เฮนรีที่ 5 ที่สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1125 จักรพรรดินีมาทิลดาไปที่ราชสำนักในนอร์ม็องดี (กษัตริย์แห่งอังกฤษเป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดีด้วย) สุดท้ายแล้วพระเจ้าเฮนรีที่ 1 จัดแจงให้พระธิดาแต่งงานกับจอฟเฟรย์แห่งอ็องฌูในปี ค.ศ. 1128 การแต่งงานไม่ใช่การแต่งงานที่มีความสุข สองสามีภรรยามักแยกกันอยู่และล้มเหลวในการผลิตลูกจนถึงปี ค.ศ. 1133
ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1135 พระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษสิ้นพระชนม์ สตีเฟนแห่งบลัวส์รีบข้ามจากบูลอญมาอังกฤษ เดินทางมากับครัวเรือนทางทหารของตน ด้วยความช่วยเหลือของน้องชาย เฮนรีแห่งบลัวส์ ที่เป็นบิชอปแห่งวินเชสเตอร์ สตีเฟนยึดอำนาจในอังกฤษและได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1135 มาทิลดาแห่งบูลอญไม่สามารถร่วมเดินทางไปกับสามีได้เพราะทรงตั้งครรภ์ พระองค์จึงได้รับการสวมมงกุฎในวันอีสเตอร์ 22 มีนาคม ค.ศ. 1136 จักรพรรดินีมาทิลดาไม่ลดละในการอ้างสิทธิ์ในอังกฤษและนอร์ม็องดี ซึ่งนำไปสู่สงครามกลางเมืองอันยาวนานที่รู้จักกันในชื่อดิ อานาร์คี (ภาวะอนาธิปไตย) ระหว่างปี ค.ศ. 1135 ถึง 1153
ในช่วงสงครามกลางเมือง มาทิลดาแห่งบูลอญพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของพระสวามี มาทิลดาเข้มแข็งและแก้ปัญหาได้ดีขณะที่สตีเฟนอ่อนแอและไม่เด็ดขาด เมื่ออังกฤษถูกบุกในปี ค.ศ. 1138 มาทิลดาระดมกองทหารจากบูลอญกับพันธมิตร ฟลานเดอร์ส์ และปิดล้อมปราสาทโดเวอร์ได้สเร็จ แล้วพระองค์ก็ขึ้นเหนือไปเดอแรม ที่ซึ่งพระองค์ทำสนธิสัญญากับพระเจ้าดาวิดที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1139 หลังสตีเฟนถูกจับตัวที่สมรภูมิลินคอล์นในปี ค.ศ. 1141 ทรงระดมผู้สนับสนุนของสตีเฟนและตั้งกองทัพขึ้นมาด้วยความช่วยเหลือของวิลเลียมแห่งอิปร์ส์ หัวหน้าแม่ทัพของสตีเฟน มาทิลดาเป็นคนยึดลอนดอนกลับมาให้สตีเฟนและบีบจักรพรรดินีมาทิลดาให้ถอนทัพจากการปิดล้อมวินเชสเตอร์ ซึ่งนำไปสู่การปล่อยตัวสตีเฟนในปี ค.ศ. 1141 แลกกับน้องชายนอกสมรสของจักรพรรดินี โรเบิร์ตแห่งกลอสเตอร์
ในกลางยุค 1140 การต่อสู้เบาลงและมีการคุมเชิงกันและการสืบทอดบัลลังก์เริ่มเป็นจุดสนใจ จักรพรรดินีมาทิลดากลับไปนอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 1147 ในปีเดียวกัน สามีกับลูกชายคนโตของจักรพรรดินี เฮนรี ฟิตซ์เอ็มเพรส อนาคตพระเจ้าเฮนรีที่ 2 นำทหารรับจ้างบุกอังกฤษซึ่งไม่ประสบความสำเร็จ จักรพรรดินียังคงอยู่ในนอร์ม็องดีที่ซึ่งพระองค์มุ่งความสนใจไปที่เสถียรภาพในนอร์ม็องดีกับการยกระดับสิทธิ์ในบัลลังก์อังกฤษของลูกชาย
มาทิลดาแห่งบูลอญสิ้นพระชนม์ด้วยไข้เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1152 ที่ปราสาทเฮดินแกมในเอสเซ็กซ์ อังกฤษ ทรงถูกฝังที่ฟาเวอร์แชมแอบบีย์ในเคนต์ อังกฤษ ที่พระองค์กับพระสวามีก่อตั้งขึ้นมา บางทีหากพระองค์ไม่สิ้นพระชนม์และพระสวามีไม่เสียผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดไป ผลของสงครามกลางเมืองจะเปลี่ยนเป็นอีกแบบหนึ่ง
ในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1153 พระโอรสคนโตที่ยังมีชีวิตอยู่ของสตีเฟนกับมาทิลดา ยูซตาส สิ้นพระชนม์ ในวันเดียวกับที่ลูกชายคนโตของเฮนรี ฟิตซ์เอ็มเพรส อนาคตพระเจ้าเฮนรีที่ 2 กับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตนเกิด เด็กน้อย วิลเลียมที่ 9 เคานต์แห่งปัวติเยร์ส์ มีชีวิตอยู่เพียงสองปี แต่ก็คลานตามมาด้วยพี่น้องเจ็ดคน สองในเจ็ดกลายเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษ
ไม่นานหลังการสิ้นพระชนม์ของยูซตาสในปี ค.ศ. 1153 สตีเฟนกับเฮนรี ฟิตซ์เอ็มเพรสบรรลุข้อตกลงอย่างเป็นทางการที่รู้จักกันในชื่อสนธิสัญญาวอลลิงฟอร์ด (หรือวินเชสเตอร์ หรือเวสต์มินสเตอร์) สนธิสัญญาให้สตีเฟนครองบัลลังก์ต่อไปจนสิ้นพระชนม์ แต่บีบพระองค์ให้ยอมรับลูกชายของจักรพรรดินีมาทิลดา เฮนรี ฟิตซ์เอ็มเพรส เป็นทายาท สตีเฟนสิ้นพระชนม์หลังพระมเหสีสองปีกว่า ทรงสิ้นพระชนม์ด้วยโรคไส้ติ่งอักเสบที่ปราสาทโดเวอร์เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1154 และสายของกษัตริย์แพลนทาเจเนต 14 คนที่ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1485 เริ่มต้นขึ้น สตีเฟนถูกฝังอยู่กับพระมเหสี มาทิลดา และพระโอรส ยูซตาส ที่ฟาเวอร์ชามแอบบีย์ที่ถูกทำลายในช่วงการยุบอารามของพระเจ้าเฮนรีที่ 8
สตีเฟนกับมาทิลมีพระโอรสสามคนกับพระธิดาสองคน คือ
http://www.unofficialroyalty.com/may-3-1152-death-of-matilda-of-boulogne-wife-of-king-stephen-of-england/
เบเร็นเจเรียแห่งนาวาร์
เอเลเนอร์แห่งโปรวองซ์
สมเด็จพระราชินีมาทิลดา แห่งสกอตแลนด์
มาทิลดา แห่งฟลานเดอร์ส สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
อเดลีซาแห่งลูแว็ง
อเดลลิซาแห่งลูแวง สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (ภาษาอังกฤษ: Adeliza of Leuven) (ราว ค.ศ. 1103 – 23 เมษายน ค.ศ. 1151) อเดลลิซาแห่งลูแวงเป็นพระธิดาของกอดฟรีย์ที่ 1 แห่งลูแวงและเคาน์เตสไอดาแห่งนาเมอร์ เป็นพระราชินีองค์ที่สองในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 1125 จนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1151
อเดลลิซาแห่งลูแวงทรงเสกสมรสกับพระเจ้าเฮนรีเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1121 เมื่อพระชนมายุประมาณ สิบห้าถึงสิบแปดพรรษาและพระเจ้าเฮนรีห้าสิบสามพรรษา เชื่อกันว่าเหตุผลเดียวที่พระเจ้าเฮนรีทรงเสกสมรสก็เพื่อจะได้มีพระราชโอรสเพื่อเป็นรัชทายาท แม้ว่าจะมีพระราชโอรสธิดานอกสมรสจำนวนมากแต่ก็ทรงมีรัชทายาทเพียงพระองค์เดียวผู้มาสิ้นพระชนม์ในอุบัติเหตเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1120 แต่ก็ไม่มีพระราชโอรสธิดากับอเดลลิซาตลอดสิบห้าปีของการเสกสมรส
ชีวิตช่วงแรกและการแต่งงานครั้งแรก.
อาเดลิซาเป็นลูกคนโตของกอดเฟรย์ที่ 1 เคานต์แห่งลูแว็ง กับภรรยาคนแรก อิดาแห่งชินี ทุกวันนี้ลูแว็ง (ภาษาฝรั่งเศส) / เลิฟเวน (ภาษาดัตช์) เป็นเมืองหลวงของเขตเฟลมิชบราบ็องต์ในแคว้นเฟลมิชของเบลเยียมและตั้งอยู่ราว 16 ไมล์จากบรัสเซลส์ อาเดลิซาสวย (ทรงถูกเรียกว่า "สาวงามแห่งบราบ็องต์") และมีเสน่ห์ พระองค์ไม่สนใจที่จะมีบทบาททางการเมืองในอังกฤษ แต่กลับมุ่งเป้าไปที่กิจกรรมด้านศิลปะและวรรณกรรม โดยเฉพาะบทกวีฝรั่งเศส
ในปลายปี ค.ศ. 1135 พระเจ้าเฮนรีที่ 1 อยู่ในนอร์ม็องดีกำลังรับมือกับการก่อกบฏโดยเหล่าบารอนในนอร์ม็องดีใต้ เฮนรีเดินทางไปปราสาทที่แซ็งต์-เดอนีส์-ซ็อง-ลียงส์ นอร์ม็องดี (ทุกวันนี้เรียกว่าลียงส์-ลา-ฟอเรต์) เพื่อล่าสัตว์ อ้างอิงตามนักพงศาวดาร เฮนรีแห่งฮันติงดอน เฮนรีกินปลาแลมเพรย์ ปลาไหลตัวเล็ก อาการอาหารเป็นพิษอาจกำเริบ ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1135 พระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษสิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 67 พรรษา ร่างของเฮนรีถูกนำกลับไปอังกฤษที่ซึ่งพระองค์ถูกฝังที่เรดิงแอบบีย์ อาเดลิซาปรากฏตัวที่หลุมฝังศพของเฮนรีในวันครบรอบปีแรกของการสิ้นพระชนม์ เรดิงแอบบีย์กับหลุมศพของเฮนรีถูกทำลายในปี ค.ศ. 1538 ในช่วงการยุบอารามของพระเจ้าเฮนรีที่ 8
หลังการสิ้นพระชนม์ของเฮนรี อาเดลิซาไปใช้ชีวิตที่ปราสาทอารันเดลที่เป็นส่วนหนึ่งของที่ดินของพระมเหสีม่าย ในปี ค.ศ. 1138 อาเดลิซาแต่งงานกับวิลเลียม ดอบินญี เอิร์ลที่ 1 แห่งลินคอล์นและเอิร์ลที่ 1 แห่งอารันเดล และสองสามีภรรยามีลูกเจ็ดคน ในหมู่ผู้สืบเชื้อสายของอาเดลิซาของวิลเลียม ตระกูลโฮเวิร์ดกับดยุคแห่งนอร์ฟอล์กเป็นที่รู้จักมากที่สุด ปราสาทอารันเดลยังคงเป็นที่นั่งหลักของดยุคแห่งนอร์ฟอล์ก
ในปี ค.ศ. 1150 อาเดลิซาทิ้งครอบครั้วและเกษียณตนเข้าสู่อัฟฟลิเกมแอบบีย์ในเฟลมิชบารบ็องต์ (เบลเยียม) ใกล้กับที่ซึ่งพระองค์เติบโต ทรงสิ้นพระชนม์ที่อัฟฟลิเกมแอบบีย์เมื่อ 23 เมษายน ค.ศ. 1151 ตอนพระชนมายุ 48 พรรษาและถูกฝังที่แอบบีย์ สามีคนที่สองของพระองค์ วิลเลียม ดอบินญี ตายหลังพระองค์ 25 ปี
อาเดลิซามีลูกกับวิลเลียม ดอบินญี เจ็ดคน ได้แก่
http://www.unofficialroyalty.com/april-23-1151-death-of-adeliza-of-louvain-second-wife-of-king-henry-i-of-england/
Adeliza of Leuven
อเดลลิซาแห่งลูแวง
เย่ ลี่อี๋
ฟรานซิส ยิป (; เกิด 22 ตุลาคม พ.ศ. 2490) หรือ เย่ ลี่อี๋  คือนักร้องชื่อดังชาวฮ่องกง รู้จักกันอย่างที่ในฐานะผู้ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์จีน "เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้" เพลง "รักคุณเข้าแล้ว" และเพลง "บัวขาว" ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล และหม่อมหลวงพวงร้อย อภัยวงศ์
ฟรานซิส ยิป เกิดเมื่อปี 1947 เป็นนักร้องฮิตของฮ่องกง เธอร้องเพลงนำในหนังซีรีส์ทางทีวีบีของฮ่องกงจำนวนมากในช่วงปี '80 และช่วงต้น '90 ชื่อเสียงของเธอโด่งดังไปหลายประเทศทั่วโลกหลังจากการร้องเพลงนำในหนัง ซีรีส์ยอดฮิตชุด "เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้" ก่อนที่เธอจะประสบความสำเร็จอย่างสูงนี้ เธอมีเพลงในหลายอัลบั้มที่นำเพลงฮิตจากนักร้องในอดีตเคยร้องไว้อาทิ เจิ้ง เซ่าชิว, หลัวเหวิน, เจนนี่ เซ็ง