pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คังซีปีที่ 12 ปี 1673 ซ่างเขอสี่กลับบ้านเดิมที่เหลียวตง ซ่างจือซิ่นสืบทอดตำแหน่งต่อรักษากวางตุ้งตามลำดับ แต่ ซ่างจือซิ่นหยิ่งผยอง ทางราชสำนักได้ถอดถอนตำแหน่งของซ่างจือซิ่น อู๋ซานกุ้ย (吴三桂) และเกิ่งจิงจง (耿精忠) จึงได้เชิญราชวงศ์ถอนทหาร แต่ได้ลองสืบหาข่าวทางราชสำนักพบส่าขณะนี้ราชสำนักได้ถอดถอนสามเจ้าศักดินาและยังมีคนสนับสนุนให้ถอนสามเจ้าศักดินา เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ ปลายปี 1673 จึงทำให้อู๋ซานกุ้ยปะทุต่อต้านชิงที่ยูนนาน เกิ่งจิงจง (耿精忠) ตอบรับก่อการจลาจลในฮกเกี้ยน อู๋ซานกุ้ยส่งหนังสือให้ซ่างเขอสี่ เกลี้ยกล่อมเขาให้ต่อต้านชิง ซ่างเขอสี่ทำหนังสือรายงานต่อราชสำนักว่าตนเองเป็นผู้ที่มีจิตใจจงรักภักดีต่อราชวงศ์ชิง ก่อนปี 1674 กองกำลังราชวงศ์ชิงประสบความล้มเหลว อู๋ซานกุ้ยคุมทัพทหารเป็นกบฏต่อราชวงศ์ชิง เมือเรียกร้องให้ "ต่อต้านชิงฟื้นคืนหมิง" แบ่งทหารบุกตี หูหนานและเสฉวนแตก เกิ่งจิงจง (ลูกชายของเกิ่งจี้เม้า) เกิ่งจิงจงแบ่งทหารบุกตีเมืองใน เจ้อเจียง, เจียงซี ซ่างจือซิ่นก่อการจลาจลในกวางตุ้งลูกชายของซ่างเขอสี่คือซ่างจือซิ่นตอบรับที่ฮกเกี้ยนและกวางตุ้งตามลำดับ ซุนเหยียนหลิงผู้ครอบครองกว่างซี อู๋ซานกุ้ยเชิญหวางฝู่เฉินนำทัพก่อกบฏ หวางฝู่เฉินนำกานซู่และฉ่านซีทางตะวันตกก็ต่อต้าน
ขณะเดียวกัน เจิ้งจิงก็คุมทัพใหญ่ 1 แสน 5 หมื่นคนขึ้นบกที่ฮกเกี้ยน ปี 1675 ฮ่องเต้คังซีรวมกำลังสำคัญทางกลางปราบปรามอู๋ซานกุ้ยทางใต้ เวลาเดียวกันไม่ได้ถอน เจ้าพิชิตภาคใต้, เจ้าสถาปนาสันติสุขแห่งภาคใต้ 2 ศักดินา คังซีปีที่ 15 ปี 1676 หวางฝู่เฉินย้อนกลับสวามิภักดิ์ต่อชิงและกองกำลังของเขาถูกชิงใช้โดยฮ่องเต้คังซีทางตะวันตกของประเทศจีน ปีเดียวกันเกิ่งจิงจงอิทธิพลสิ้นสุดไปแล้วจึงยอมจำนนต่อชิงและกองกำลังของเขาถูกส่งไปเจียงซีแต่เกิ่งจิงจงร้องขอตำแหน่งเจ้าสถาปนาสันติสุขแห่งภาคใต้ ราชวงศ์บัญชาการให้เกิ่งจิงจงนำทัพปราบปรามและทำลายกองกำลังของซ่างจือซิ่นและเจิ้งจิง เกิ่งจิงจงนำทัพบุกตีกองทัพของซ่างจือซิ่นจนปราชัย ซ่างจือซิ่นก็สืบทอดตำแหน่งต่อและยอมจำนนต่อชิงในเดือนมกราคม ปี 1677 หลังจากอู๋ซานกุ้ยยึดครองหูหนาน กองทัพชิงรอโอกาสยึดครองดินแดนส่วนใหญ่ของหูหนาน ปีนั้นอู๋ซานกุ้ยฆ่าซุนเหยียนหลิงเพราะว่าเชื่อว่าซุนเหยียนหลิงจะยอมจำนนต่อชิง คังซีปีที่ 17 ปี 1678 อู๋ซานกุ้ยตั้งตัวเองเป็นฮ่องเต้ที่เหิงโจว (ปัจจุบัน คือ เหิงหยาง หูหนาน) ชื่อประเทศ ต้าโจว 大周 ศักราช เจาอู่ 昭武 ปีเดียวกัน วันที่ 17 สิงหาคม อู๋ซานกุ้ยป่วยตาย หลานของอู๋ซานกุ้ยคืออู๋ซื่อฝานสืบทอดตำแหน่งต่อ เปลี่ยนศักราชเป็นหงฮว่า 洪化 ประคองโลงศพกลับไปยูนนาน กองทัพชิงฉวยโอกาสขวัญกองทัพอู๋ไม่มั่นคงบุกตีเยว่โจวและบุกเข้ายึดเยว่โจว ผู้บัญชาการทหารราชวงศ์ชิงบุกเข้ายึดเมืองฉางซาหุหนานได้ ยึดดินแดนเหิงโจวและกุ้ยหลิน กองทัพชิงยึดดินแดนฮั่นจงฉงชิ่ง เฉิงตู คืน คังซีปีที่ 19 ปี 1680 เดือนตุลาคม อู๋ซื่อฝานถอยกลับคุณหมิง เวลานี้ หูหนาน กุ้ยโจว กว่างซี เสฉวนถูกกองทัพราชวงศ์ชิงยึดดินแดนคืนตามลำดับ เกิ่งจิงจงบุกตีกองทัพของเจิ้งจิงจนปราชัยถอยกลับไปที่ไต้หวันในปี 1680
คังซีปีที่ 19 ปี1680 ผู้บัญชาการทหารราชวงศ์ชิงเสนอความคิดเห็นจากหูหนาน กว่างซี เสฉวน สามทางรวมตียูนนาน คังซีปีที่ 20 ปี1681 ล้อมเมืองคุนหมิง เดือนตุลาคม ผู้บัญชาการทหารราชวงศ์ชิงบัญชาการทหารบุกตีคุนหมิงแตก วันที่ 28 อู๋ซื่อฝานหมดหวังจึงฆ่าตัวตาย วันที่ 29กองทัพอู๋ออกเมืองยอมจำนน ราชวงศ์ต้าโจวสิ้นสุดปี1681
สุรพงศ์ อำพันวงษ์
นายแพทย์สุรพงศ์ อำพันวงษ์ เกิดเมื่อวันที่ เป็นนายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านประสาทศัลยศาสตร์ มีชื่อเสียงจากการจัดรายการตอบปัญหาทางการแพทย์ ออกอากาศทางโทรทัศน์ สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 ชื่อรายการ "ปัญหาชีวิตและสุขภาพ" ตั้งแต่ครั้งแรก วันอาทิตย์ที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2518 และยังออกอากาศอย่างต่อเนื่องจนถึง พ.ศ. 2550 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย นับเป็นรายการโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศยาวนานที่สุดถึง 32 ปี และรายการ "หมอประจำบ้าน" ทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 ถึง พ.ศ. 2540 โดยผู้ดำเนินรายการเพียงคนเดียว
นายแพทย์สุรพงศ์เป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวน 4 คนของหลวงประสานสินธุ์ (ทองคำ อำพันวงษ์) และนางพิสมัย อำพันวงษ์ บิดาเสียชีวิตตั้งแต่เด็กเนื่องจากป่วยเป็นวัณโรค นายแพทย์สุรพงศ์จบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนและโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จบการศึกษาจากคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบแพทยศาสตร์จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อ พ.ศ. 2505 จบปริญญาเอกด้านศัลยกรรมประสาทจากสหรัฐอเมริกา และแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2514 เริ่มรับราชการที่โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา จนดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกโรคประสาทในปี พ.ศ. 2518 และย้ายไปปฏิบัติงานที่โรงพยาบาลพญาไท 1 ในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ ปัจจุบันยังคงตรวจรักษาโรค และเป็นรองประธานเจ้าหน้าที่บริหาร กลุ่มการแพทย์และธุรกิจต่างประเทศ บริษัท ประสิทธิ์พัฒนา จำกัด (มหาชน) เครือโรงพยาบาลพญาไท
นายแพทย์สุรพงศ์ สมรสกับนางสดศรี อำพันวงษ์ (บุญยะโชติ) ที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา มีบุตรชายสองคนชื่อ สรโชติ อำพันวงษ์ (สมรสกับ ธีรดา โชควัฒนา บุตรสาวของบุณยสิทธิ์ โชควัฒนา ประธานเครือสหพัฒน์)และ รัฐพงษ์ อำพันวงษ์ ปัจจุบันเป็น ผู้อำนวยการโรงพยาบาลกรุงเทพอินเตอร์เนชั่นแนล (ภายในสาขาสำนักงานใหญ่ ซ.ศูนย์วิจัย)
ปัจจุบันนายแพทย์สุรพงศ์ ยังเขียนบทความด้านสุขภาพตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ และหนังสือพิมพ์บ้านเมือง
เจ้าจอมมารดาหุ่น (แก้ความกำกวม)
เจ้าจอมมารดาหุ่น สามารถหมายถึง
เจ้าจอมมารดาหุ่น ในรัชกาลที่ 4
ร็อกเซ็ตต์
ร็อกเซ็ตต์  เป็นคู่ดูโอชาวสวีเดน แนวป็อป ประกอบด้วยสมาชิกคือ แมรี เฟรดริกสัน และเพอร์ เกสเสิล
ทั้งคู่ประสบความสำเร็จไปทั่วโลกในช่วงปลายยุคทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 กับเพลงฮิต "The Look", "Listen To Your Heart", "It Must Have Been Love" และ "Joyride" ทั้ง 4 เพลงเป็นซิงเกิลอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกา และยังอันดับ 1 ในอีกหลายประเทศทั่วโลก อัลบั้มของพวกเขา "Look Sharp!" และ "Joyride" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวทั้ง 2 ฝั่งทะเลแอตแลนติก ขณะที่ซิงเกิล "The Look" และ "It Must Have Been Love" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจาก RIAA
หลังจากประสบความสำเร็จในช่วงแรก ร็อกเซ็ตต์ออกผลงานสตูดิโออัลบั้มอีก 3 ชุดคือ "Crash! Boom! Bang!" (1994), "Have a Nice Day" (1999) และ "Room Service" (2001) แต่สองอัลบั้มหลังไม่ได้ออกวางขายในสหรัฐอเมริกา และจากที่เฟรดริกสันป่วยในปี 2002 และเข้ารับการบำบัด ทำให้ต้องขาดหายการทำงานจนมีผลงานใหม่ ในปี 2006 พวกเขาออกอัลบั้ม "The Rox Box" ที่เป็น 4 ซีดีบ็อกซ์เซ็ต พวกเขามีผลงานยอดขายรวมประมาณ 45 ล้านชุดอัลบั้ม และ 25 ล้านชุดซิงเกิลทั่วโลก และมียอดขายอัลบั้มในอเมริกา 3.1 ล้านชุด
ร็อกเซ็ต
อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอ
อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอ ( ชื่อเมื่อเกิด: ) (ราว ค.ศ. 1435 - ค.ศ. 1488) เป็นจิตรกร, ประติมากร และช่างทองสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นชาวอิตาลี ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางจิตรกรรมและประติมากรรม
อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1435 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นผู้ทำงานในสำนักของลอเรนโซ เดอ เมดิชิ และเสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 1488 ลูกศิษย์ของเวอร์โรชชิโอก็ได้แก่เลโอนาร์โด ดา วินชี, เปียโตร เปรูจิโน, โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา และ ซานโดร บอตติเชลลี แต่ก็มีอิทธิพลต่อ ไมเคิล แอนเจโลด้วย
Yoksiam2
ไลโอเนล ริชชี่ย์
ประทักษ์ ประทีปะเสน
ประทักษ์ ประทีปะเสน นักไวโอลิน และวาทยากรที่มีชื่อเสียง เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านดนตรีสากล สังกัดกองการสังคีต กรมศิลปากร และเป็นผู้อำนวยเพลง วงดุริยางค์เครื่องลม แห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ประทักษ์ ประทีปะเสน จบการศึกษาจากวชิราวุธวิทยาลัย แล้วไปศึกษาต่อด้านดนตรีที่ประเทศอังกฤษ และได้รับทุนรัฐบาลไทยไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา ด้านไวโอลินและการอำนวยเพลง จนสำเร็จปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ได้รับเชิญให้เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ A.R.A.M. (Associate of the Royal Academy of Music) ในปี พ.ศ. 2528
ประทักษ์ ประทีปะเสน เข้ารับราชการที่กรมศิลปากร มีความสามารถในการเล่นดนตรีทั้งแนวดนตรีคลาสสิก แจ๊ส ไลท์มิวสิก และดนตรีไทย จนกระทั่งเกษียณอายุราชการ ในตำแหน่งนักวิชาการละครและดนตรี 10 (ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน วิชาการละครและดนตรี (โขน ละคร และดนตรี)) กรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ
ประทักษ์ ประทีปะเสน สมรสกับแพทย์หญิง มันทนา ประทีปะเสน
คอลิน ฟาร์เรล
สโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์
สโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในอังกฤษ ตั้งอยู่ที่เมืองเชฟฟีลด์ เทศมณฑลยอร์กเชอร์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1867 ปัจจุบันลงแข่งขันในลีกวัน โดยถูกจัดให้เป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลระดับอาชีพที่เก่าแก่ที่สุดสโมสรหนึ่งของโลก และมีอายุมากที่สุดเป็นลำดับที่ 3 ในระบบฟุตบอลลีกของอังกฤษ มีฉายาว่า "The Owls" หรือ "นกเค้าแมว"
ในอดีตสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์ เวนส์เดย์ เคยเป็นแชมป์ลีกสูงสุดของอังกฤษมาแล้ว 4 สมัย, เอฟเอคัพ 3 สมัย และฟุตบอลลีกคัพอีก 1 สมัย มีสนามเหย้าของตัวเอง คือฮิลส์โบโร สเตเดียม
ในปี ค.ศ. 1820 ได้มีการก่อตั้งสโมสรคริกเก็ตขึ้นภายใต้ชื่อ "สโมสรคริกเก็ต เดอะ เวนส์เดย์"
ในปี ค.ศ. 2014 เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ได้ถูกเดชพล จันศิริ นักธุรกิจชาวไทยซื้อกิจการด้วยเงิน 37.5 ล้านปอนด์ (ราว 1,875 ล้านบาท) ซึ่งเป็นเงินส่วนตัวไม่เกี่ยวกับธุรกิจ และตั้งเป้าพาสโมสรขึ้นสู่พรีเมียร์ลีกให้ได้ภายในปี ค.ศ. 2017 ซึ่งเป็นเวลาก่อนสโมสรก่อตั้งครบรอบ 150 ปี โดยสโมสรเชฟฟีลด์เวนส์เดย์จบฤดูกาล 2016–17 ในอันดับที่ 4 ต้องไปเล่นเพลย์ออฟกับทีมสโมสรฟุตบอลฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ ผลปรากฏว่าพ่ายแพ้ต่อฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ทำให้ไม่สามารถทำได้ตามเป้าหมายที่วางไว้ ซึ่งต่อมาฮัตเดอร์ฟิลด์สามารถเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีกเป็นทีมสุดท้าย
กลอเรีย เอสตาฟาน
พอล แมกคาร์ตนีย์
รายชื่อหลักสูตรออกแบบตกแต่งภายในในประเทศไทย
พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย
“พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย” เป็นงานที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาที่เสร็จในปี ค.ศ. 1474 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งมาร์เค ภายในวังของดยุคแห่งเออร์บิโนที่เออร์บิโนในประเทศอิตาลี เดิมเป็นภาพเขียนที่ตั้งอยู่ภายในวัดซานตา มาเรีย เดลเล กราซีนอกกำแพง (Extra moenia) ที่เมืองเซนิกาลเลีย (Senigallia) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อของภาพ
จากการซ่อมแซมภาพในคริสต์ทศวรรษ 1950 ทำให้พบการใช้แสงของเปียโรและอิทธิพลที่ได้รับจากศิลปินชั้นเอกของเฟลมมิชในรายละเอียดเช่นตะกร้าที่คลุมด้วยผ้าลินนินบนฉากหลัง, ปะการังและผ้าคลุมผมของพระแม่มารี แสงที่ส่องอย่างเหมือนจริงเข้ามาทางหน้าต่างทางด้านซ้ายของภาพเป็นสัญลักษณ์ของจุดเริ่มต้นของการทรงครรภ์พระเยซู (Conception) ผ้าลินนินหมายถึงความบริสุทธิ์ของพระองค์ จากกล่องขนมปังศักดิ์สิทธิ์ (Host) บนชั้นและสร้อยประคำบนพระศอของพระบุตรแนะให้เห็นถึงความเกี่ยวข้องกับพิธีศีลศักดิ์สิทธิ์ การยืนนิ่งคิดของผู้อยู่ในภาพก็ให้ความหมายในทำนองเดียวกัน
คุณธรรมสามอย่าง (ราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
คุณธรรมสามอย่าง (ภาษาอังกฤษ: Cardinal and Theological Virtues ) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่เขียนในปี ค.ศ. 1511 ถึงปี ค.ศ. 1524 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1511 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”
ภาพนี้ตั้งอยู่ภายใน “ห้องเซนยาทูรา” (Stanza della Segnatura ) เป็นอุปมานิทัศน์ของคุณธรรมสามอย่างในภาพของสตรีสามคนและคิวปิดที่มีฉากหลังเป็นชนบท:
มิวส์ (แก้ความกำกวม)
มิวส์ อาจจะหมายถึง
โปร อีโวลูชั่น ซ็อกเกอร์ 2009
คาโรลีเนอแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
คาโรลีเนอแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค  หรือที่ในอังกฤษเรียกว่า แคโรลีนแห่งอันส์บัค  เป็นเจ้าหญิงเยอรมันจากราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นซึ่งอภิเษกสมรสเข้าสู่พระราชวงศ์อังกฤษ เป็นธิดาของโยฮัน ฟรีดริช มาร์คกราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค กับเจ้าหญิงเอเลโอโนเรอ แอร์ดมุทเทอ แห่งซัคเซิน-ไอเซอนัค
ก่อนที่จะทรงเสกสมรสกับพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่ ทรงได้รับข้อเสนอให้เป็นพระราชินีแห่งสเปนแต่ไม่ทรงยอมรับ เพราะถ้าทรงยอมรับพระองค์ก็ต้องเปลี่ยนไปเป็นโรมันคาทอลิก หลังจากนั้นไม่นานก็ทรงพบพระเจ้าจอร์จผู้ที่ทรงเสกสมรสด้วยเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1705 และทรงได้รับการราชาภิเษกเป็นพระราชินีเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1727 เป็นพระราชินีระหว่างวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1727 ถึงวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1737 พระราชินีคาร์โรไลน์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1737 ที่พระราชวังเซนต์เจมส์ในอังกฤษ เมื่อพระชนมายุได้ 54 พรรษา
คาร์โรไลน์แห่งอันสบาค พระราชินีแห่งสหราชอาณาจักร
ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งเม็คเล็นบูร์ก-สเตรลิตซ์
ชาร์ลอตต์แห่งเม็คเคล็นเบิร์ก-สเตรลิตซ์ พระราชินีแห่งสหราชอาณาจักร
มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส
มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส (; ค.ศ. 1279 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1318) เป็นพระราชินีแห่งอังกฤษในฐานะพระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 พระองค์เป็นพระธิดาของพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศสกับพระราชินีมาเรียแห่งบราบงต์
มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศสเสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1279 พระธิดาของพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศสกับพระราชินีมาเรียแห่งบราบงต์ พระบิดาของมาร์เกอริตสิ้นพระชนม์ในตอนที่พระองค์พระชนมายุ 3 พรรษา พระองค์ถูกเลี้ยงดูโดยพระมารดากับพระราชินีโจแอนที่ 1 แห่งนาวาร์ พระมเหสีของพระเชษฐาร่วมบิดา พระเจ้าฟิลิปที่ 4
การสิ้นพระชนม์ของพระมเหสีผู้เป็นที่รักยิ่งของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 พระราชินีเอเลนอร์แห่งกัสติยา ใน ค.ศ. 1290 ทิ้งให้พระองค์จมอยู่กับความเศร้า ทว่าเพื่อสร้างสันติภาพกับฝรั่งเศสที่จะเป็นประโยชน์ต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและทำให้พระองค์มีอิสระในการทำสงครามกับสกอตแลนด์ พระโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงคนเดียว เอ็ดเวิร์ดแห่งคาร์นาร์ฟอน เจ้าชายแห่งเวลส์ ยังทำให้พระองค์กังวลในความปลอดภัยของการสืบทอดบัลลังก์แห่งอังกฤษ
ในฤดูร้อนของ ค.ศ. 1291 กษัตริย์หมั้นหมายพระโอรสของพระองค์ เอ็ดเวิร์ด กับบล็องช์แห่งฝรั่งเศส ตามสนธิสัญญาสันติภาพกับฝรั่งเศส ต่อมาพระองค์เปลี่ยนพระทัยตัดสินใจอภิเษกสมรสกับบล็องช์เสียเองและส่งนักการทูตไปที่ราชสำนักของฝรั่งเศส พระเจ้าฟิลิปเห็นดีด้วยกับการอภิเษกสมรสโดยมีเงื่อนไขว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจะยอมยกแกสโคนีให้ฝรั่งเศส พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดส่งพระอนุชา เอ็ดมุนด์หลังกางเขน เอิร์ลแห่งแลงคาสเตอร์ ไปรับตัวเจ้าสาวของพระองค์มาจากราชสำนักฝรั่งเศส พระองค์พบว่าบล็องช์ได้แต่งงานไปแล้วกับรูดอล์ฟที่ 3 แห่งฮับบวร์ก พระโอรสคนโตของพระเจ้าอัลเบิร์ตที่ 1 แห่งเยอรมนี พระเจ้าฟิลิปจึงเสนอพระขนิษฐาคนสุดท้องของพระองค์ มาร์เกอริต ที่ตอนนั้นพระชนมายุราว 11 พรรษา ให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดแทน พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่โกรธเกรี้ยวประกาศสงครามกับฝรั่งเศสและปฏิเสธที่จะอภิเษกสมรสกับมาร์เกอริต หลังจากนั้นห้าปี การสงบศึกชั่วคราวก็ได้รับการตกลงเมื่อเอ็ดเวิร์ดจะอภิเษกสมรสกับมาร์เกอริต ส่วนพระโอรสของพระองค์จะเสกสมรสกับอิซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส พระราชบุตรคนสุดท้องของพระเจ้าฟิลิป ยิ่งไปกว่านั้น พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจะได้กีเยนน์คืนมาและได้รับเงิน 15,000 ปอนด์ เช่นเดียวกับการได้ที่ดินของพระราชินีเอเลนอร์แห่งกัสติยาในปงธิวและมงต์เทริลกลับคืนมา
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดในตอนนั้นพระชนมายุ 60 พรรษา แก่กว่าเจ้าสาวของพระองค์ไม่น้อยกว่า 40 ปี พิธีอภิเษกสมรสของทั้งคู่เกิดขึ้นที่แคนเทอร์บรี เมื่อ 8 กันยายน ค.ศ. 1299 เพื่อเป็นของขวัญวันอภิเษกสมรส พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมอบของขวัญให้พระองค์เป็นอัญมณีที่เคยเป็นของพระปัยกีของพระราชินีมาร์เกอริต บล็องช์แห่งกัสติยา พระราชินีของพระเจ้าหลุยส์ที่ 8, มงกุฎทองคำ, รัดเกล้าทองคำ และเข็มขัดทองคำ ที่ประดับตกแต่งด้วยหินมีค่า พระองค์ยังมอบที่ดินทั้งหมดที่เคยถือครองโดยพระราชินีเอเลนอร์แห่งกัสติยาให้พระองค์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดกับพระราชินีมาร์เกอริตเป็นพระญาติลำดับที่หนึ่งที่ห่างกันหนึ่งขั้นและมีบรรพบุรุษร่วมกันคือรามอน เบเรนเกร์ เคานต์แห่งโพรว็องซ์ กับภรรยา เบียทริซแห่งซาวอย พระอัยกาทางฝั่งบิดา (ย่า) ของพระราชินีมาร์เกอริต มาร์เกอริตแห่งโพรว็องซ์ พระราชินีแห่งฝรั่งเศส เป็นพระเชษฐภคินีของพระมารดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด พระราชินีเอเลนอร์แห่งโพรว็องซ์
กษัตริย์กลับไปสกอตแลนด์เพื่อทำการสู้รบของพระองค์ต่อ พระราชินีมาร์เกอริต ที่ตั้งครรภ์หลังอภิเษกสมรสได้ไม่นานถูกทิ้งไว้ในลอนดอนแต่ตัดสินใจไปสมทบกับพระสวามีในสกอตแลนด์ ไม่ถึงหนึ่งปีหลังการอภิเษกสมรส พระราชินีมาร์เกอริตให้กำเนิดพระโอรส โธมัสแห่งบราเธอร์ตัน เอิร์ลแห่งนอร์โฟล์ก ที่ถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่นักบุญโธมัส เบ็คเก็ต ที่พระองค์สวดมนต์ขอพรในช่วงที่พระองค์ประสบกับความยากลำบาก ว่ากันว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดปลื้มปิติอย่างมากกับพระโอรสและสั่งทำเปลที่งดงามสองหลังให้ทารกน้อย และจ้างหญิงอังกฤษมาพยาบาลพระองค์ พระโอรสคนต่อมา เอ็ดมุนด์แห่งวู้ดสต็อก เอิร์ลแห่งเคนต์ ประสูติในปีต่อมา บุตรสาวของเอ็ดมุนด์ โจแอน ที่รู้จักกันในชื่อ "สาวน้อยผู้งดงามแห่งเคนต์" ต่อมาเสกสมรสกับพระโอรสของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายดำ
แม้จะมีข้อแตกต่างทางด้านอายุ แต่การอภิเษกสมรสเป็นการอภิเษกสมรสที่มีความสุข พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดกล่าวถึงพระราชินีมาร์เกอริตว่าทรงเป็น "ไข่มุกที่ล้ำค่า" ใน ค.ศ. 1305 พระราชินีมาร์เกอริตให้กำเนิดเด็กหญิง เอเลนอร์ ที่ตั้งชื่อตามพระราชินีคนแรกของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังสาวใน ค.ศ. 1310 พระราชินีมาร์เกอริตกับพระโอรสเลี้ยง เอ็ดเวิร์ดแห่งคาร์นาร์ฟอน อนาคตพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ยังรักใคร่กันดีอีกด้วย ทั้งคู่มีพระชนมายุใกล้เคียงกัน เอ็ดเวิร์ดอ่อนกว่าพระองค์สองปี พระองค์เคยมอบของขวัญเป็นทับทิมราคาแพงกับแหวนทองคำให้พระราชินีมาร์เกอริต ใน ค.ศ. 1305 พระราชินีสาวทำหน้าที่เป็นคนกลางไกล่เกลี่ยระหว่างพระโอรสเลี้ยงกับพระสวามี กล่อมให้เอ็ดเวิร์ดคืนดีกับพระบิดาที่สูงวัย และทำให้ความโกรธเคืองของพระสวามีที่ฉุนเฉียวสงบลง เอ็ดเวิร์ดผู้ลูกเขียนจดหมายถึงพระองค์เมื่อ 1 กันยายน ค.ศ. 1305 แสดงความขอบคุณ "เราขอบคุณในความรักที่ท่านมีให้กับเราพอ ๆ กับปวดหัวในสิ่งที่ท่านต้องอดทนเพื่อเรา และในความประสงค์ดีที่ท่านทำให้เราซาบซิ้งใจ" จดหมายของเอ็ดเวิร์ดหลายฉบับเหลือรอดอยู่ มีแปดฉบับที่เขียนถึงพระราชินีมาร์เกอริต ซึ่งเรียกพระองค์ว่าเป็น "เลดี้และมารดาผู้เป็นที่รักยิ่งของข้า"
ขณะกำลังขึ้นเหนือไปจัดการกับชาวสกอตอีกครั้ง พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้ยิ่งใหญ่สิ้นพระชนม์ที่เบิร์กออนแซนด์, คัมเบอร์แลนด์ ด้วยพระชนมายุ 68 พรรษา เมื่อ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1307 พระราชินีมาร์เกอริตไม่เคยแต่งงานใหม่ แม้จะพระชนมายุเพียง 26 พรรษาในตอนที่เป็นม่าย พระราชินีมาร์เกอริตเข้าร่วมพิธีอภิเษกสมรสของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 กับพระนัดดาของพระองค์ พระราชินีอิซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส ในบูโลญ เมื่อ 25 มกราคม ค.ศ. 1308 ที่ซึ่งพระมารดาของพระองค์กับพระเชษฐาร่วมบิดา กษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ก็ปรากฏตัวด้วยเช่นกัน พระองค์เกษียณตัวไปอยู่ที่ปราสาทมาร์โบโร บ้านที่เป็นมรดกตกทอดจากพระสวามีที่สิ้นพระชนม์ไปแล้ว แต่พระองค์ยังคงติดต่อกับพระราชินีและพระเชษฐาร่วมบิดา พระเจ้าฟิลิป เป็นที่รู้กันว่าพระองค์ได้ให้ความช่วยเหลือในตอนที่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด อนาคตพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ประสูติ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1312
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 มอบที่ดินที่เป็นมรดกตกทอดจากพระสวามีที่สิ้นพระชนม์ไปของพระองค์ให้เพียซ กาเวสตันหลายแห่ง รวมถึงปราสาทเบอร์เคมสเต็ด ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1308 ผู้แจ้งข่าวนิรนามรายงานว่าพระราชินีมาร์เกอริตจัดหาเงิน 40,000 ปอนด์พร้อมกับขอพระเชษฐา พระเจ้าฟิลิปที่ 4 ให้สนับสนุนเหล่าบารอนอังกฤษในการต่อสู้กับกาเวสตัน ผลลัพธ์คือกาเวสตันถูกเนรเทศเป็นเวลาสั้น ๆ
พระราชินีมาร์เกอริตสิ้นพระชนม์ที่ปราสาทมาร์โบโรในวิลต์เชียร์ เมื่อ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1318 แต่งตัวตามธรรมเนียมปฏิบัติของแม่ชีนิกายฟรานซิสกัน พระองค์ถูกฝังที่โบสถ์คริสต์เกรย์ไฟรยาร์สในลอนดอน หลุมฝังศพของพระองค์ถูกทำลายในช่วงการปฏิรูป
พะราชินีมาร์เกอริตได้ให้กำเนิดพระโอรสธิดาสามคน
http://www.englishmonarchs.co.uk/plantagenet_38.html
เลโอนอร์แห่งกัสติยา
เลโอนอร์แห่งกัสติยา (; ; ค.ศ. 1241 – 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1290) เป็นพระราชินีแห่งอังกฤษ โดยทรงเป็นพระมเหสีคนแรกของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1
เป็นที่รู้กันว่าทั้งคู่มีชีวิตสมรสที่ใกล้ชิดสนิทสนมกันเป็นพิเศษ พระราชินีเลโอนอร์ติดตามพระสวามีทุกหนทุกแห่ง เมื่อพระนางสิ้นพระชนม์ใกล้กับลิงคอล์น พระสวามีของพระนางได้สั่งให้สร้างกางเขนหินอันโด่งดังตามจุดแวะพักระหว่างการแห่ศพจากลิงคอล์นมาลอนดอน สิ้นสุดที่แยกเชอริง
พระราชินีเลโอนอร์มีการศึกษาที่สูงกว่าพระราชินีในสมัยกลางส่วนใหญ่และมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมของชาติเป็นอย่างมาก พระนางเป็นผู้อุปถัมภ์ในด้านวรรณกรรม และส่งเสริมการใช้ผ้าทอ, พรม และเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารตามแบบสเปน รวมถึงออกแบบสวนรูปแบบใหม่ในทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
การเสด็จพระราชสมภพ.
เลโอนอร์แห่งกัสติยาเสด็จพระราชสมภพในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1241 ที่บูร์โกส โดยทรงเป็นพระราชบุตรคนที่สองในห้าของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยากับพระราชินีฌานแห่งดามาร์แต็ง เคาน์เตสแห่งปงตีเยอตามสิทธิ์ของตนเองซึ่งเป็นพระมเหสีคนที่สองของกษัตริย์แห่งกัสติยา พระองค์ได้รับตั้งชื่อตามเอลินอร์แห่งอังกฤษ พระอัยกีฝั่งมารดาของพระบิดาซึ่งเป็นพระธิดาของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 2 แห่งอังกฤษ กับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน และเป็นพระมเหสีของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา นอกเหนือจากพี่น้องร่วมพระบิดามารดาเดียวกัน เลโอนอร์ยังมีพี่น้องต่างมารดาซึ่งเป็นพระราชบุตรของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 ซึ่งเกิดจากเอลิซาเบธแห่งชวาเบิน พระมเหสีคนแรกอีก 10 คน หนึ่งในนั้นคือพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยา ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระบิดา
ในตอนที่พระราชบิดาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1252 เลโอนอร์อยู่ที่เตียงสิ้นพระชนม์ของพระองค์ ผู้สืบทอดบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 คือ พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 พระเชษฐาต่างมารดาซึ่งมีพระชนมายุมากกว่าเลโอนอร์ 20 พรรษา เลโอนอร์ได้รับการศึกษาในระดับสูงกว่ามาตรฐานในยุคนั้น
หลังการสมรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษกับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน กษัตริย์อังกฤษได้ดินแดนมากมายในฝรั่งเศสมาอยู่ในการครอบครองเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอ็องฌู แต่ภายหลังในรัชสมัยของกษัตริย์คนต่อๆ มาอังกฤษได้เสียดินแดนดังกล่าวไปจนเหลือเพียงกัสกอญ ในปี ค.ศ. 1252 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยาได้ใช้สิทธิ์ในการเป็นลูกหลานของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 อ้างสิทธิ์ในกัสกอญ ในปี ค.ศ. 1254 ได้มีการเจรจาเรื่องการสมรสระหว่างอินฟันตาเลโอนอร์ พระขนิษฐาต่างมารดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 กับเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด พระโอรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษ
การสมรสแบบคลุมถุงชนของเลโอนอร์กับอนาคตพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ (ขณะนั้นยังเป็นเพียงเจ้าชาย) ได้รับข้อสรุปในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1254 ทั้งคู่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันในลำดับที่สองโดยมีบรรพบุรุษร่วมกันคือพระเจ้าเฮนรีที่ 2 อินฟันตาเลโอนอร์แห่งกัสติยาวัย 13 พรรษาสมรสกับลอร์ดเอ็ดเวิร์ด พระโอรสวัย 15 พรรษาของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษที่อารามลัสฮูเอลกัสในบูร์โกสในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1254 เพื่อเป็นเกียรติแก่การสมรสพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 พระเชษฐาของเลโอนอร์ได้ยกการอ้างสิทธิ์ในกัสกอญให้แก่เอ็ดเวิร์ด ทั้งยังแต่งตั้งเอ็ดเวิร์ดเป็นอัศวินก่อนเข้าพิธีสมรส
สองสามีภรรยาวัยหนุ่มสาวอาศัยอยู่ในกัสกอญเป็นเวลาหนึ่งปีเพื่อให้เอ็ดเวิร์ดได้ฝึกการบริหารบ้านเมืองโดยมีเลโอนอร์คอยให้ความช่วยเหลือ การสมรสน่าจะสมบูรณ์ในเวลาไม่นานเนื่องจากเลโอนอร์ได้ให้กำเนิดพระธิดาที่สิ้นพระชนม์หลังการประสูติในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1255 ในตอนนั้นเลโอนอร์มีพระชนมายุเพียง 14 พรรษาการให้กำเนิดบุตรจึงเป็นเรื่องยาก ทั้งคู่เดินทางกลับอังกฤษในช่วงปลายปี ค.ศ. 1255
สงครามบารอนครั้งที่สอง.
พระมารดาของเลโอนอร์สิ้นพระชนม์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1279 พระนางได้สืบทอดตำแหน่งเป็นเคาน์เตสแห่งปงตีเยอต่อจากพระมารดาแต่ไม่เคยได้ใช้ยศดังกล่าวในอังกฤษ
การสมรสกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดของเลโอนอร์ไม่เป็นที่นิยมของประชาชนที่ไม่ไว้ใจ "ชาวต่างชาติ" ความคิดที่จะนำกองทัพจากสเปนเข้ามาในช่วงสงครามบารอนครั้งที่สองสร้างความกังวลให้แก่ชาวอังกฤษ เลโอนอร์ให้การสนับสนุนพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 กษัตริย์แห่งกัสติยาและเลอนผู้เป็นพระเชษฐาเสมอ แต่พระนางทำอย่างระวังตัวเพื่อไม่ให้เป็นการสร้างศัตรู ทรงใช้วิธีจับคู่สมรสด้วยการให้ญาติหญิงของพระองค์สมรสกับบารอนอังกฤษ
แม้การสมรสจะถูกมองในแง่ลบแต่เลโอนอร์กับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็เป็นคู่สมรสที่ซื่อสัตย์ต่อกัน พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 เป็นหนึ่งในกษัตริย์สมัยกลางไม่กี่คนที่ไม่มีความสัมพันธ์ชู้สาวนอกสมรสและไม่มีบุตรนอกสมรส ทั้งคู่มีชีวิตสมรสที่เต็มไปด้วยความรักและไม่เคยแยกจากกันตลอดการสมรส เลโอนอร์ติดตามพระสวามีไปทุกหนทุกแห่ง
พระราชินีคู่สมรสแห่งอังกฤษ.
หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 พระราชินีม่ายอะลิอูโนแห่งพรอว็องส์ พระมารดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดยังคงอยู่ในอังกฤษและช่วยเลี้ยงดูพระนัดดาซึ่งเป็นพระโอรสธิดาของพระราชินีเลโอนอร์ เมื่อเฮนรี พระนัดดาที่อยู่ในการดูแลของพระนางสิ้นพระชนม์ พระราชินีม่ายโศกเศร้าเป็นอย่างมาก ทรงก่อตั้งศาสนสำนักกิลด์ฟอร์ดขึ้นมาเพื่อเป็นการระลึกถึงพระนัดดา เมื่อพระโอรสคนที่สามของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและเลโอนอร์ประสูติที่บายอนในกัสกอญในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1273 พระองค์ได้รับการตั้งชื่อตามพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยา พระมาตุลาซึ่งเป็นพ่อทูนหัว จึงมีชื่อว่าอัลฟอนโซซึ่งไม่มีความเป็นอังกฤษ พระราชินีเลโอนอร์ให้กำเนิดอนาคตพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ที่ปราสาทคายร์นาร์วอนในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1284 หลังพระอนุชาประสูติได้ไม่นานอัลฟอนโซก็สิ้นพระชนม์ด้วยวัยเพียง 10 พรรษา เอ็ดเวิร์ดวัย 4 เดือนจึงกลายเป็นทายาทของพระราชบิดา ตลอดชีวิตสมรส 36 ปี แม้ไม่ชัดเจนว่าทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันกี่คน แต่เท่าที่รู้คือมีพระธิดา 11 คนและพระโอรสอีก 4-5 คนเป็นอย่างน้อย ได้แก่
แม้จะมีพระโอรสธิดาด้วยกันมากมายแต่มีเพียง 6 คนที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ คือ เอลิเนอร์แห่งอังกฤษ เคาน์เตสแห่งบาร์, โจนแห่งเอเคอร์, มาร์กาเร็ตแห่งอังกฤษ ดัชเชสแห่งบราบองต์, แมรีแห่งวูดสต็อก, เอลิซาเบธแห่งริดแลน และพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ พระโอรสเพียงคนเดียวที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่
หลังให้กำเนิดพระโอรสธิดามากมายสุขภาพของเลโอนอร์เริ่มทรุดโทรมลง ใน ค.ศ. 1287 ระหว่างอยู่ในกัสกอญทรงป่วยเป็นไข้จับสั่น ซึ่งคาดว่าน่าเป็นโรคมาลาเรียสายพันธุ์ร้ายแรง ในฤดูใบไมผลิของ ค.ศ. 1290 ข่าวการสิ้นพระชนม์ของมาร์กาเร็ต สาวน้อยแห่งนอร์เวย์ ทายาทแห่งสกอตแลนด์มาถึงราชสำนัก พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเข้าร่วมการประชุมสภานิติบัญญัติที่นอตทิงแฮมเชอร์และตัดสินใจพำนักอยู่ในทางตอนเหนือของอังกฤษต่อ เลโอนอร์ติดตามพระสวามีขึ้นเหนืออย่างไม่รีบร้อน ระหว่างที่สองสามีภรรยากำลังมุ่งหน้าไปยังลิงคอล์น พระราชินีเลโอนอร์ล้มป่วยเป็นไข้ คาดว่าไข้จับสั่นที่พระนางเคยเป็นใน ค.ศ. 1287 อาจกำเริบ อาการของพระนางทรุดลงเมื่อทั้งคู่ไปถึงหมู่บ้านฮาร์บีย์ในนอตทิงแฮมเชอร์ซึ่งอยู่ห่างจากลิงคอล์น 22 ไมล์ ทรงสิ้นพระชนม์ที่นั่นในบ่ายของวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1290 ด้วยวัย 49 พรรษา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดอยู่ที่เตียงสิ้นพระชนม์และโศกเศร้าอย่างมากกับการสูญเสียครั้งนี้
การสิ้นพระชนม์ของพระนางส่งผลกระทบอย่างมากต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1291 พระองค์ได้เขียนจดหมายเพื่อหาคนมาสวดมนต์ให้แก่ดวงวิญญาณของพระมเหสีผู้ล่วงลับ "ผู้เป็นที่รักยิ่งของเราในยามที่มีวิต และผู้ที่ความตายไม่สามารถบั่นทอนความรักของเราได้" หลังการสิ้นพระชนม์ร่างของพระนางถูกนำไปทำการดองศพที่ศาสนสำนักนักบุญแคทเธอรีนในลิงคอล์น การดองศพในคริสต์ศตวรรษที่ 13 จะมีการควักอวัยวะภายในออกมา เครื่องในและอวัยวะภายในของเลโอนอร์ถูกฝังไว้ในอาสนวิหารลิงคอล์น ขณะที่หัวใจและร่างถูกนำไปลอนดอนเพื่อฝังที่วิหารเวสต์มิสเตอร์ ขบวนแห่พระศพอันยิ่งใหญ่จากลิงคอร์นสู่ลอนดอนใช้เวลาเดินทาง 12 วันผ่านทางแยกสิบสองแห่ง พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้สั่งให้สร้างอนุสาวรีย์ "แยกเลโอนอร์" อันโด่งดังเพื่อเป็นที่ระลึกถึงพระมเหสีผู้ล่วงลับที่ทางแยกทั้งสิบสองแห่ง คือ ลิงคอล์น, แกรนแธม, สแตมฟอร์ด, เก็ดดิงตัน, ฮาร์ดิงสโตนใกล้กับนอร์แทมป์ตัน, สโตนีสแตร็ตฟอร์ด, โวเบิร์น, ดันสเตเบิล, เซนต์อัลบันส์, วอลแธม, เวสต์ชีพ และเชอริง (เพี้ยนมาจาก เชอร์ เรน์ ครอส - แยกราชินีผู้เป็นที่รัก) ปัจจุบันอนุสาวรีย์ที่ศาสนสำนักของนักบุญแคทเธอรีนซึ่งตั้งอยู่ที่ปราสาทลินคอล์นหลงเหลืออยู่เพียงบางส่วน ขณะที่อีกแห่งในเก็ดดิงตัน, ฮาร์ดิงตัน และวอลแธมยังคงสภาพสมบูรณ์ ทั้งยังมีอนุสาวรีย์จำลองอยู่ในที่อื่นๆ เช่นที่แบนบรี พิธีฝังศพของเลโอนอร์ในวิหารเวสต์มินสเตอร์ถูกจัดขึ้นในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1290