pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศาสตราจารย์ ดร. เภสัชกร พรศักดิ์ ศรีอมรศักดิ์ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกระทุ่มแบน “วิเศษสมุทคุณ” จังหวัดสมุทรสาคร จบการศึกษาระดับปริญญาตรี (เกียรตินิยม) และปริญญาโท จากคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ในปี พ.ศ. 2537 และ 2539 ตามลำดับ และเข้ารับราชการเป็นอาจารย์อยู่ที่คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้รับทุนจากรัฐบาลประเทศออสเตรเลีย (International Postgraduate Research Scholarship) และจากมหาวิทยาลัย Charles Sturt (Charles Sturt University Postgraduate Research Scholarship) ในปี พ.ศ. 2542 เพื่อเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัย Charles Sturt ประเทศออสเตรเลีย และสำเร็จการศึกษากลับมารับราชการอยู่ที่เดิม เมื่อปี พ.ศ. 2545 ในปี พ.ศ. 2550 ได้สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในสาขาเกษตรศาสตร์ (การจัดการการผลิตสัตว์)
ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง ศาสตราจารย์ได้รับเงินประจำตำแหน่งสูงขึ้น (ศาสตราจารย์ระดับ 11 เดิม) สาขาวิชาเภสัชศาสตร์ ประจำภาควิชาเทคโนโลยีเภสัชกรรม คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
เข้ารับราชการในคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรเมื่อปี พ.ศ. 2539 และเข้ารับการฝึกอบรมต่างๆ โดยได้รับประกาศนียบัตร/เกียรติบัตร/วุฒิบัตร จากการเข้ารับการฝึกอบรมฯ อาทิ
เคยได้รับเชิญเป็นนักวิจัยรับเชิญหรือนักวิจัยอาคันตุกะในมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้แก่
และเคยเดินทางไปศึกษาดูงานในมหาวิทยาลัยต่างๆ ในหลายภูมิภาค อาทิ
งานวิจัยและพัฒนาของศาสตราจารย์ เภสัชกร ดร.พรศักดิ์ ศรีอมรศักดิ์ เกี่ยวข้องกับการออกแบบรูปแบบยาหรือระบบนำส่งยาแบบใหม่โดยใช้เทคโนโลยีทางเภสัชกรรม โดยเน้นการพัฒนาสารพอลิเมอร์จากธรรมชาติ (เช่น เพกตินจากเปลือกส้มหรือกากผลไม้ อัลจิเนตจากสาหร่ายทะเล หรือ ไคโตแซนจากเปลือกกุ้งหรือกระดองปู เป็นต้น) มาใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิต เพื่อเป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับของเหลือทิ้งจากอุตสาหกรรมเกษตร ผลงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบระบบนำส่งยาและพัฒนาเทคโนโลยีการผลิตยาที่ได้ทำการศึกษาวิจัย เช่น
นอกจากนั้น ได้ทำการวิจัยด้านการผลิตเพกตินจากเปลือกส้มโอซึ่งเป็นของเหลือทิ้งจากผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรในท้องถิ่นและนำมาประยุกต์ใช้ในอุตสาหกรรมผลิตยาและพัฒนาเป็นระบบนำส่งยารูปแบบใหม่ๆ รวมถึงการประยุกต์ใช้ในอุตสาหกรรมอาหาร และการใช้ประโยชน์เชิงสุขภาพ
งานวิจัยในกลุ่มวิจัยพอลิเมอร์ธรรมชาติสำหรับอุตสาหกรรมยา (PBiG) เน้นการใช้ประโยชน์จากพอลิเมอร์ธรรมชาติ เช่น เพกติน (pectin), ไคโตแซน (chitosan), อัลจิเนต (alginate), เชลแล็ก (shellac) เป็นต้น
ผลงานวิจัย
กองทัพปลดแอกประชาชน
บังกลาภูมิ
บังกลาภูมิ (; ; คำแปล: แผ่นดินเบงกอล หรือ Bir Bango}} เป็นชื่อของสาธารณรัฐฮินดูที่มีแผนจะก่อตั้งขึ้นทางตะวันตกเฉียงใต้ของบังกลาเทศ โดยขบวนการต่างๆ เช่น สวาธิน บังกลาภูมิ อันโทลัน (Swadhin Bangabhumi Andolan) และ เบงกลา เสนา (Banga Sena) ขบวนการนี้เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2516 หลังจากบังกลาเทศได้รับเอกราช เพื่อรองรับผู้อพยพที่นับถือศาสนาฮินดูจากบังกลาเทศที่เป็นเป้าหมายของกองทัพปากีสถานเมื่อ พ.ศ. 2514 ขบวนการนี้ไม่ได้รับการสนับสนุนเท่าที่ควรจนหยุดกิจกรรมไปชั่วระยะหนึ่ง และกลับมามีกิจกรรมอีกครั้งใน พ.ศ. 2546 เพื่อเรียกร้องเอกราชของสาธารณรัฐฮินดูบังกลาภูมิ.
ชาวฮินดูมีประมาณ 30% ของประชากรในบังกลาตะวันออกเมื่อ พ.ศ. 2490 หลังจากการแบ่งประเทศ จำนวนผู้นับถือศาสนาฮินดูลดลงเหลือ 19% ใน พ.ศ. 2504. และน้อยกว่า 10% เมื่อ พ.ศ. 2545 โดยส่วนใหญ่อพยพไปเป็นชนกลุ่มน้อยในรัฐเบงกอลตะวันตกของประเทศอินเดีย ซึ่งมีจำนวนเพิ่มขึ้นจาก 12% ใน พ.ศ. 2490 เป็น 24% ใน พ.ศ. 2534 โดยรัฐบาลอินเดียเปิดรับบุคคลสัญชาติบังกลาเทศและปากีสถานเหล่านี้มาใช้สัญชาติอินเดีย แต่ผู้อพยพเข้าหลังการจัดตั้งรัฐปากีสถาน (รวมทั้งหลัง พ.ศ. 2514) เป็นผู้เข้าเมืองโดยผิดกฎหมายในอินเดีย
แม้จะไม่มีความรุนแรงที่เกิดจากขบวนการนี้ แต่รัฐบาลบังกลาเทศยังกังวลใจกับขบวนการ และกล่าวหาว่าอินเดียให้การสนับสนุน รวมทั้งกล่าวว่าขบวนการนี้ทำให้เกิดความตึงเครียดในบังกลาเทศตะวันตกเฉียงใต้ แต่กลุ่มนี้โต้ตอบว่าพวกเขาต้องการสาธารณรัฐฮินดูของชาวบังกลาเทศเท่านั้น
กองทัพมังกรอรุณาจัล
กองทัพมังกรอรุณาจัล  หรือแนวร่วมปลดปล่อยอินเดียตะวันออก เป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดนที่เน้นความรุนแรงในรัฐอรุณาจัลประเทศทางตะวันออกของอินเดีย เพื่อสร้างรัฐใหม่ที่มีพื้นฐานมาจากอาณาจักรเตโอละในยุคก่อนเป็นอาณานิคมของอังกฤษ ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นรัฐอรุณาจัลประเทศและบางส่วนของรัฐอัสสัมในปัจจุบัน
ดารุลอิซลัม
ดารุลอิซลัม (; หมายถึง สำนักอิสลาม) มีอีกชื่อว่า ดารุลอิซลัม/กองกำลังติดอาวุธอิสลามแห่งอินโดนีเซีย (, DI/TII) เป็นกลุ่มกบฏต่อต้านรัฐบาลสาธารณรัฐอินโดนีเซีย ก่อตั้งเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2491 โดยมี เอส เอ็ม การ์โตซูวีโจร์ เป็นผู้นำ กลุ่มนี้ประกาศจัดตั้งรัฐอิสลามอินโดนีเซียและไม่ยอมรับอำนาจของสาธารณรัฐอินโดนีเซียที่รับมอบอำนาจจากเนเธอร์แลนด์แล้ว ฐานอำนาจของกลุ่มอยู่ในชวาตะวันตกและได้ขยายเข้าไปในชวากลางและมีความเชื่อมโยงอย่างหลวมๆกับกลุ่มนิยมแนวคิดอิสลามในสุมาตราและซูลาเวซี
รัฐบาลอินโดนีเซียเริ่มใช้กำลังกวาดล้างกลุ่มนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2493 กลุ่มนี้ได้อ่อนกำลังลงเรื่อย ๆ และถึงจุดจบอย่างแท้จริงในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2505 เมื่อการ์โตซูวีโจร์ถูกจับและสั่งให้พรรคพวกของตนวางอาวุธ
พรรคเอกราชมลายา
พรรคเอกราชมลายา  ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2494 เป็นองค์กรไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดเพื่อกระตุ้นให้อังกฤษให้เอกราชแก่มลายา ผู้ก่อตั้งคือ ดาโต๊ะ โอนท์ บิน จาอาฟาร์ ซึ่งเป็นประธานอัมโนคนแรกด้วย จาอาฟาร์สนับสนุนให้มีการยอมรับคนกลุ่มอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ชาวมลายูด้วย แต่สมาชิกอัมโนส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วย จาอาฟาร์จึงแยกออกมาตั้งพรรคเอกราชมลายาเมื่อ พ.ศ. 2494 แต่ไม่ได้รับการสนับสนุนไม่ว่าจากชนเชื้อชาติใด ๆ พรรคเริ่มเสื่อมสลายหลังจากจาอาฟาร์เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2505 และถูกยกเลิกเมื่อ พ.ศ. 2510
หนองเเส
ขบวนการประชาชนมาเลเซีย
ขบวนการประชาชนมาเลเซีย  เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2511 โดยนักการเมืองชาวจีนและปัญญาชน เน้นนโยบายสังคมนิยมประชาธิปไตยและพหุเชื้อชาติ ในการก่อตั้งพรรคระยะแรก พรรคนี้อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับแนวร่วมแห่งชาติ จากการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2512 พรรคนี้ได้ 8 ที่นั่งในสภาสหพันธรัฐและควบคุมสภาของรัฐปีนังได้ และได้ร่วมจัดตั้งรัฐบาลในรัฐกลันตันร่วมกับพรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย ผลของการเลือกตั้งนี้ทำให้เกิดการจลาจลทางเชื้อชาติเมื่อ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512
ต่อมาพรรคได้ร่วมมือกับพรรคพันธมิตรฝ่ายรัฐบาลในพ.ศ. 2515 และได้ตั้งแนวร่วมแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2517 โดยในช่วงดังกล่าวพรรคยึดมั่นนโยบายพหุเชื้อชาติมาก แต่ในช่วงหลังพรรคกลายเป็นเครื่องมือของชาวจีนที่ไม่พอใจสมาคมชาวจีนมาเลเซียที่อยู่ฝ่ายรัฐบาลเท่านั้น ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 เป็นต้นมา พรรคได้ที่นั่งในสภาน้อยกว่าสมาคมชาวจีนมาเลเซียมาก ปัจจุบันมีตัวแทนเพียงเล็กน้อยในสภาสหพันธรัฐ ใน พ.ศ. 2549 สมาชิกของพรรคร้อยละ 80 เป็นชนเชื้อสายจีน ร้อยละ 15 เป็นชนเชื้อสายอินเดีย และที่เหลือเป็นชนเชื้อสายมลายูและอื่น ๆ พรรคตกต่ำมากในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551 โดยได้ที่นั่งในสภาเพียง 2 ที่นั่ง หลังจากที่ก่อนหน้านี้ได้ 10 ที่นั่ง และสูญเสียอำนาจในรัฐปีนังหลังที่ได้บริหารมา 39 ปี
พรรคประชาชนบรูไน
พรรคประชาชนบรูไน  เป็นพรรคของชาวมลายูหัวรุนแรงที่ก่อกบฏในบรูไนเมื่อ พ.ศ. 2505 พรรคนี้ก่อตั้งเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2499 ผู้นำคือ ดร.เอ. เอ็ม. อาซาฮารี นโยบายของพรรคคือรณรงค์เพื่อจัดตั้งรัฐบอร์เนียวเหนือที่มีเอกภาพ และต่อต้านข้อตกลงเดือนกันยายน พ.ศ. 2502 ของอังกฤษและข้อเสนอ พ.ศ. 2504 ที่ให้รวมบรูไนเข้ากับสหพันธรัฐมาเลเซีย
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2505 พรรคได้รับเลือกตั้ง 16 ที่นั่งจากทั้งหมด 33 ที่นั่ง พรรคได้ก่อการจลาจลโดยได้รับการสนับสนุนจากอินโดนีเซียเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2505 กองทหารอังกฤษจากสิงคโปร์ถูกส่งเข้ามาปราจลาจลในครั้งนั้นและทำให้พรรคประชาชนถูกสั่งยุบ อย่างไรก็ตาม สมาชิกพรรคได้หนีออกนอกประเทศและจัดตั้งพรรคประชาชนพลัดถิ่นเมื่อ พ.ศ. 2516 โดยมีมาเลเซียหนุนหลัง บทบาทของพรรคยุติลงเมื่อบรูไนได้รับเอกราชและเข้าเป็นสมาชิกอาเซียนเมื่อ พ.ศ. 2527
พรรคนาซิโอนาลิสตา
พรรคนาซิโอนาลิสตา  เป็นพรรคการเมืองพรรคแรกของฟิลิปปินส์ที่ได้รับอนุญาตให้จัดตั้งขึ้นในยุคที่เป็นอาณานิคมของสหรัฐอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1915 พรรคนี้มีอิทธิพลตั้งแต่การเลือกตั้ง ค.ศ. 1907 จนถึงสงครามโลกครั้งที่ 2 ค.ศ. 1941
ภายในพรรคมีปัญหาความแตกแยกในหมู่ผู้นำโดยเฉพาะระหว่างมานูเอล เกซอน กับเซร์ฮิโอ โอสเมญญา หลังสงครามโลกสิ้นสุดลงเกิดความแตกแยกในพรรคขึ้นอีก จนมีการแยกไปตั้งพรรคเสรีนิยม พรรคนี้ถูกยกเลิกเมื่อเฟอร์ดินันด์ มาร์โกส ประกาศกฎอัยการศึกเมื่อ ค.ศ. 1971 พรรคนาซิโอนาลิสตาถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกเมื่อ ค.ศ. 1989 เพื่อเป็นเครื่องมือทางการเมืองของซัลวาดอร์ เลาเรล แต่เมื่อเขาได้คะแนนเสียงเพียงร้อยละ 3.4 ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีเมื่อ ค.ศ. 1992 พรรคนี้ก็สิ้นสุดบทบาทไปในที่สุด
จุง โทริอูมิ
จุง โทริอูมิ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 31 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 10) เสมอ 1 แพ้ 6
ศรัณยู วินัยพานิช
ศรัณยู วินัยพานิช เป็น ซึ่งมีชื่อเสียงจากการชนะเลิศรายการ "เฟิร์สต์สเตจโชว์" (First Stage Show) ประจำปี พ.ศ. 2546 และทำสัญญาเป็นนักร้อง สังกัดจีเอ็มเอ็มแกรมมี่ โดยมีชื่อเสียงและผลงานอันเป็นที่รู้จัก ในเวลาต่อมา
ไอซ์ ศรัณยูเกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2527 ที่โรงพยาบาลชัยนาทนเรนทร จังหวัดชัยนาท เป็นบุตรของนายสมยศ วินัยพานิช (บิดา) และนางกรรณ์ทิมา วินัยพานิช (มารดา) ทั้งสองเป็นข้าราชการครู ซึ่งมีบุตร-ธิดา 3 คน เป็นพี่ชาย 1 คน ไอซ์เป็นคนที่ 2 และน้องสาวอีก 1 คน ศรัณยูจบการศึกษาระดับอนุบาลจนถึงระดับประถมศึกษาจาก โรงเรียนอนุบาลชัยนาท ระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนชัยนาทพิทยาคม และระดับอุดมศึกษาจาก คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เอกการแสดงและกำกับการแสดง รุ่นเดียวกับ ปิยา พงศ์กุลภา
ไอซ์ เริ่มต้นการทำงานในวงการบันเทิง ด้วยการรับบทเป็น พรีเซนเตอร์กับสวนส้มทรายทอง เป็น พิธีกรภาคสนาม รายการ Wake club , I+zine , Ga-me Show ,Teen center และยังเคยเป็นดีเจคลื่น 93.5EFM ซึ่งภายหลังเปลี่ยนเป็น 94 EFM ซึ่งเป็นผลงานชิ้นแรกแต่ก็ยังไม่ทำให้ไอซ์เป็นที่รู้จักมากนัก ขณะเดียวกันไอซ์ได้ให้กับรายการของแกรมมี่ และเป็นจังหวะเดียวกันที่ สายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา มีโปรเจกต์ First Stage Show ไอซ์จึงเข้าร่วมแข่งขันและได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับ 1 ในการแข่งขันนั้น และได้ออกซิงเกิลแรก "คนมันรัก" ต่อมาไอซ์ได้มีโอกาสร่วมโปรเจกต์ร้องเพลงในอีกหลายอัลบั้ม จนในที่สุดจึงได้ออกอัลบั้มเดี่ยวของตนเองอัลบั้มแรกภายใต้ชื่อ ไอซ์ ศรัณยู มีเพลงดังประจำอัลบั้มคือ "คนใจง่าย" ซึ่งภายหลังถือว่า "คนใจง่าย" เป็นเพลงประจำตัวของไอซ์ก็ว่าได้ และในอัลบั้ม มีเพลงประกอบละคร ด้วยแรงแห่งรัก คือเพลง "กลับมาได้ไหม" ซึ่งถือว่าเป็นที่รู้จัก และตามมาด้วย เพลง "คนดีๆทำไมไม่รัก" ซึ่งทั้งสามเพลงถือว่าได้รับความสำเร็จอย่างสูง
ต่อมาไอซ์ยังได้เข้าโครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับประเทศญี่ปุ่นและเกาหลี ซึ่งทำให้ไอซ์ได้มีโอกาสเปิดอัลบั้มแรกที่ประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย
ภายหลังจากออกอัลบั้มชุดที่ 2 มีเพลงที่คนรู้จัก คือ "อย่าเล่นตัว" "เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ" และ "แก้ปัญหาตัวเองไม่ได้" ไอซ์ได้ร่วมกันทำโปรเจกต์พิเศษกับเพื่อนร่วมค่ายอีกสองคนคือ เป๊ก ผลิตโชค และอ๊อฟ ปองศักดิ์ ในชื่อ Peck Aof Ice: Together และได้ออกซิงเกิล "แค่คนโทรผิด" เป็นซิงเกิลเปิดตัว
ในอัลบั้มที่ 3 มีชื่ออัลบั้มว่า "ICE With U" ซึ่งในอัลบั้มนี้ไอซ์มีเพลงที่ได้เผยแพร่ออกมาให้ฟัง คือเพลง "I See U" "คนน่าสงสาร" "ชอบคนเจ้าชู้" และ "เธอยิ่งเหงาฉันยิ่งเจ็บ" ซึ่งในเพลงที่ 2 ไอซ์ได้ไปถ่ายทำ MV ไกลถึงประเทศญี่ปุ่นและภายหลังการโปรโมทอัลบั้มแล้ว ไอซ์ได้มีคอนเสิร์ตใหญ่ของตัวเองเป็นครั้งแรกด้วย
ไอซ์เปิดตัวอัลบั้มชุดที่ 4 ICE FESTA หลังจากห่างหายจากวงการเพลงไปเกือบ 2 ปี โดยมีซิงเกิลเปิดตัวคือ "หอม" และซิงเกิลต่อมาคือเพลง "แพ้แล้วพาล" เพลงนี้ทำให้คนชื่มชมในเรื่องพัฒนาการในเรื่องการร้องของไอซ์อย่างมาก และอีกเพลงคือเพลง "ไม่ลองไม่รู้" และมีเพลงคัพเวอร์ใหม่อย่าง "ขอเป็นคนของเธอ" ซึ่งเคยขับร้องโดยศิลปิน โบ สุนิตา
ในปี พ.ศ. 2554/ค.ศ.2011 ไอซ์ได้ร่วมโปรเจกต์พิเศษ Jump &amp; Play ซึ่งมีเพลง "น่ารักเกิน" และเพลงประกอบการ์ตูน ซุปเปอร์ฮีโร่ หล่อช่วยได้ คือเพลง "อะไรก็ได้เพื่อเธอ"
และต่อมาในกลางปี 2555 ได้ออกเพลงแรกของอัลบั้มชุดที่ 5 อัลบั้ม "รักกันนะ" ซึ่งมีเพลงโปรโมท คือเพลง Double Love อย่าไว้ใจความเหงา รักกันนะ ชะชะช่า ปากว่าง และมีเพลง อยากหายใจ ซึ่งเป็นเพลงประกอบ ละคร มณีสวาท ด้วย
ต่อมาไอซ์ได้ออกอีก 2 ซิงเกิ้ลส่งท้าย คือเพลง อยากโดนเป็นเจ้าของ และ Miss You ก่อนที่ไอซ์จะหมดสัญญากับ GMM และไอซ์เลือกที่จะไม่ต่อสัญญา แต่ ณ ปัจจุบันยังคงมีสัญญาใจกับทาง GMM อยู่ และหันมารับงานแสดงมากขึ้นในช่วงปี 2560
แนวร่วมปลดปล่อยอินเดียตะวันออก
เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา
ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา ("ซีตา มาเรีย เดลเล กราซี อาเดลกอนดา มิคาเอลา ราฟาเอลลา กาเบรียลลา จูเซปปินา อันโตเนีย หลุยซา แอ็กเนเซ"; 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1892 – 14 มีนาคม ค.ศ. 1989) เป็นพระมเหสีในจักรพรรดิคาร์ล ซึ่งเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ดังนั้นพระองค์จึงดำรงพระอิสริยยศเป็นจักรพรรดินีแห่งออสเตรียและพระองค์สุดท้ายเช่นเดียวกัน นอกจากนี้พระองค์ยังทรงได้รับการประกาศให้เป็นผู้รับใช้พระเป็นเจ้าโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 อีกด้วย
พระองค์เป็นพระธิดาพระองค์ที่สิบเจ็ดในโรแบร์โตที่ 1 ดยุกแห่งปาร์มา และภริยาองค์ที่สอง อิงฟังตามารีอา อันตอนียูแห่งโปรตุเกส พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับอาร์ชดยุกคาร์ลแห่งออสเตรียใน ค.ศ. 1911 โดยใน ค.ศ. 1914 อาร์ชดยุกคาร์ลทรงได้รับการสถาปนาเป็นทายาทโดยสันนิษฐานของจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย ซึ่งเกิดขึ้นภายหลังเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์พระมาตุลาของพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์แห่งออสเตรีย และทรงขึ้นครองราชสมบัติใน ค.ศ. 1916 ภายหลังการเสด็จสวรรคตของจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1
ภายหลังการสิ้นสุดลงของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 1918 ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คถูกล้มล้างและดินแดนของจักรวรรดิได้แตกสลายกลายเป็นรัฐต่าง ๆ ได้แก่ ออสเตรีย, ฮังการี, และเชโกสโลวาเกีย เป็นต้น ในขณะที่ดินแดนส่วนอื่น ๆ ถูกผนวกรวมเข้ากับราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน, อิตาลี, โรมาเนีย, และโปแลนด์ที่พึ่งได้รับเอกราช จักรพรรดิคาร์ลและจักรพรรดินีซีตาทรงเสด็จลี้ภัยไปยังสวิตเซอร์แลนด์ และภายหลังความล้มเหลวของความพยายามในการฟื้นฟูระบอบราชาธิปไตยในฮังการี ทั้งสองพระองค์จึงทรงเสด็จประทับอยู่ที่เกาะมาเดราตามคำร้องขอของฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งเป็นที่สวรรคตของจักรพรรดิคาร์ลใน ค.ศ. 1922 ภายหลังการสวรรคตของพระราชสวามี จักรพรรดินีซีตาและพระราชโอรสของพระองค์ เจ้าชายอ็อทโท ทรงเป็นสัญลักษณ์แห่งความปรองดองของราชวงศ์ออสเตรียที่ลี้ภัยอยู่ต่างแดน ในฐานะที่เป็นชาวคาทอลิกที่เคร่งครัด พระองค์ทรงแบกรับภาระ ดูแลครอบครัวใหญ่หลังจากเป็นม่ายขณะมีพระชนมายุ 29 พรรษา และยังคงซื่อสัตย์ต่อความทรงจำเกี่ยวกับพระสวามีตลอดพระชนม์ชีพ
เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มาพระราชสมภพเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1892 ณ วิลลาปีอานอเร เมืองลุกกา ประเทศอิตาลี พระนามว่า "ซีตา" (Zita) ตั้งตามชื่อของนักบุญซีตาผู้โด่งดัง ซึ่งอาศัยอยู่ในแคว้นตอสคานาสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 พระองค์เป็นพระธิดาพระองค์ที่สามและพระองค์ที่ห้าในโรแบร์โตที่ 1 ดยุกแห่งปาร์มา กับ อิงฟังตามารีอา อันตอนียูแห่งโปรตุเกส พระชายาพระองค์ที่สอง ซึ่งเป็นพระราชธิดาในพระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส และเจ้าหญิงอาเดิลไฮท์แห่งเลอเวนชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค พระบิดาของเจ้าหญิงซีตาทรงถูกขับออกจากราชบัลลังก์เมื่อทรงพระเยาว์ เนื่องจากความเคลื่อนไหวในการรวมประเทศอิตาลีเป็นหนึ่งเดียวเมื่อปี ค.ศ. 1859 พระองค์ทรงเป็นพระบิดาของพระโอรสและธิดา 12 พระองค์จากการอภิเษกสมรสครั้งแรกกับเจ้าหญิงมาเรีย ปีอาแห่งซิซิลีทั้งสอง (หกพระองค์ทรงมีปัญหาพัฒนาการทางด้านจิตใจและสามพระองค์สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์) ดยุกโรแบร์โตทรงเป็นม่ายในปี ค.ศ. 1882 และอีกสองปีต่อมาทรงอภิเษกสมรสกับอิงฟังตามารีอา อันตอนียูแห่งโปรตุเกส พระมารดาในเจ้าหญิงซีตา การอภิเษกสมรสครั้งที่สองนี้ได้ให้กำเนิดพระโอรสและธิดาเพิ่มอีก 12 พระองค์ โดยเจ้าหญิงซีตาเป็นพระธิดาพระองค์ที่ 17 ในจำนวนพระโอรสธิดาจำนวนทั้งหมด 24 พระองค์ของดยุกโรแบร์โต พระองค์และครอบครัวเสด็จแปรพระราชฐานประทับทั้งที่วิลลาปีอานอเร่ (อยู่ระหว่างเมืองปิเอตราซานตาและเมืองวีอาเรจจีโอ) และปราสาทชวาร์เซา ทางตอนใต้ของออสเตรีย เจ้าหญิงซีตาทรงเจริญพระชนม์ในพระราชฐานทั้งสองแห่งนี้ ครอบครัวของเจ้าหญิงประทับในออสเตรียเป็นส่วนใหญ่และจะย้ายไปประทับที่เมืองปีอานอเร่ในช่วงฤดูหนาวและกลับมาในฤดูร้อน ในการเดินทางจะต้องใช้รถไฟขบวนพิเศษที่มีจำนวนสิบหกตู้เพื่อรองรับสมาชิกในครอบครัวและสิ่งของเครื่องใช้ของทุกพระองค์ได้ทั้งหมด
เจ้าหญิงซีตาและพระเชษฐา พระเชษฐภคินี พระอนุชาและพระขนิษฐาได้รับการอภิบาลให้ตรัสภาษาอิตาลี ภาษาฝรั่งเศส ภาษาเยอรมัน ภาษาสเปน ภาษาโปรตุเกส และภาษาอังกฤษ พระองค์ทรงเล่าว่า" "พวกเราเติบโตมาแบบนานาชาติ เสด็จพ่อคิดว่าท่านเป็นฝรั่งเศสอย่างแรกเลย พระองค์ทรงประทับอยู่กับพวกพี่ๆ ที่เมืองชอมบอร์ด พระราชฐานริมแม่น้ำลัวร์ ข้าพเจ้าเคยถามเสด็จพ่อครั้งหนึ่งว่าพวกเราจะแนะนำตัวเองอย่างไรดี ท่านตอบว่า 'พวกเราเป็นเจ้านายชาวฝรั่งเศสซึ่งปกครองดินแดนในอิตาลี' อันที่จริงแล้ว มีเพียงข้าพเจ้าและพี่น้องอีกสองคนที่เกิดในอิตาลี""
เมื่อมีพระชนมายุสิบพรรษา เจ้าหญิงซีตาทรงเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนประจำแห่งหนึ่งในเมืองซานแบร์ก แคว้นบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ซึ่งเน้นการศึกษาและการสอนศาสนาที่เคร่งครัด พระองค์ต้องเสด็จกลับพระราชฐานอย่างกะทันหันในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1907 อันเนื่องจากการสิ้นพระชนม์ของพระบิดา พระอัยกาจึงส่งพระองค์และเจ้าหญิงฟรันเซสกา พระเชษฐภคินีไปประทับในสำนักชีบนเกาะไว้ท์ ประเทศอังกฤษ จนจบการศึกษา เหล่าพระโอรสธิดาในราชวงศ์ซึ่งเป็นคาทอลิกที่เคร่งครัด ทรงปฏิบัติพระกรณียกิจนานัปการแก่คนยากจน ส่วนในเมืองชวาร์เซา ครอบครัวของเจ้าหญิงซีตาได้นำผ้าที่เหลือมาทำฉลองพระองค์ พระองค์และเจ้าหญิงฟรันซิสก้าทรงแจกจ่ายอาหาร เสื้อผ้าและยารักษาโรคแก่ผู้ตกทุกข์ได้ยากในเมืองปือานอเร่ พระเชษฐภคินีสามพระองค์ทรงเป็นแม่ชี และครั้งหนึ่งพระองค์ทรงเคยคิดที่จะดำเนินรอยตาม แต่ด้วยพระพลานามัยที่ไม่ค่อยแข็งแรง พระองค์จึงทรงเข้ารับการรักษาแบบดั้งเดิมในสปาของทวีปยุโรปเป็นเวลาสองปี
บริเวณใกล้เคียงของปราสาทชวาร์เซาเป็นคือ วิลลาวอร์ทโฮลซ์ ที่ประทับของอาร์ชดัชเชสมารีอา เทเรซีอาแห่งออสเตรีย พระมาตุจฉาของเจ้าหญิงซีตา พระองค์เป็นพระมารดาเลี้ยงของอาร์ชดยุกอ็อทโทแห่งออสเตรีย ซึ่งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1906 และพระอัยยิกาเลี้ยงของอาร์ชดยุกคาร์ลแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ ซึ่งในขณะนั้นเป็นรัชทายาทลำดับที่สองแห่งราชบัลลังก์ออสเตรีย-ฮังการี พระธิดาสองพระองค์ของอาร์ชดัชเชสมารีอา เทเรซีอาแห่งออสเตรียเป็นพระญาติของเจ้าหญิงซีตา และอาร์ชดยุกคาร์ล ทั้งสองพระองค์ทรงพบกันเมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์และไม่ได้เจอกันอีกเป็นเวลาเกือบสิบปี เนื่องจากต่างก็ไปศึกษาเล่าเรียน ในปี ค.ศ. 1909 กองร้อยดรากูนของอาร์ชดยุกคาร์ลได้ประจำการที่เมืองบรันไดส์ บนแม่น้ำเอลเบ ซึ่งพระองค์เสด็จไปเยี่ยมพระมาตุจฉาที่เมืองฟรันเซนบาด ในช่วงนี้เองที่อาร์ชดยุกคาร์ลและเจ้าหญิงซีตาทรงสร้างความคุ้นเคยกันอีกครั้ง พระองค์ทรงอยู่ภายใต้ความกดดันเรื่องการอภิเษกสมรส (เพราะว่าอาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ พระปิตุลา ทรงอภิเษกสมรสต่างฐานันดรศักดิ์กับสามัญชนและพระโอรสธิดาหมดสิทธิสืบราชสมบัติ) และเจ้าหญิงซีตาทรงมาจากสายราชตระกูลที่เหมาะสม เจ้าหญิงทรงเล่าต่อมาในภายหลังว่า "เราสองคนดีใจมากที่พบกันอีกครั้งและกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน ความรู้สึกส่วนของข้าพเจ้าพัฒนาขึ้นเป็นลำดับตลอดเวลาสองปี พระองค์ดูเหมือนจะตัดสินใจได้เร็วมากกว่า และชัดเจนมากขึ้นเมื่อในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1910 ได้มีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปว่าข้าพเจ้าได้หมั้นกับอินฟันเตไฆเม ดยุกแห่งมาดริด ซึงเป็นญาติสายห่างจากสเปน เมื่อทราบเรื่องนี้ อาร์ชดยุกคาร์ลได้รีบเสด็จมาจากกองร้อยที่ประจำการอยู่ที่เมืองบรันไดส์และพบแกรนด์ดัชเชสมารีอา เทเรซีอา พระอัยยิกา ซึ่งเป็นเสด็จป้าของข้าพเจ้าและทีปรึกษาเรื่องการอภิเษกสมรส พระองค์ตรัสถามว่าข่าวลือเป็นจริงหรือไม่และเมื่อทรงทราบว่าไม่เป็นจริง จึงตรัสตอบว่า 'งั้นหม่อมฉันควรจะช้าไม่ได้เสียแล้ว มิเช่นนั้นซีตาจะหมั้นกับคนอื่นแทน'"
อาร์ชดยุกคาร์ลเสด็จไปยังวิลล่าพีอานอเร่เพื่อสู่ขอเจ้าหญิงซีตา และราชสำนักออสเตรียได้ประกาศพิธีหมั้นเมื่อในวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1911 และอีกหลายปีต่อมาเจ้าหญิงซีตาทรงเล่าว่าหลังจากพิธีหมั้นแล้ว พระองค์ทรงแสดงความกังวลกับอาร์ชดยุกคาร์ลเกี่ยวกับโชคชะตาของจักรวรรดิออสเตรีย รวมทั้งความท้าท้ายของพระราชวงศ์ด้วย ทั้งสองพระองค์อภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1911 ณ ปราสาทชวาร์เซา ประเทศออสเตรีย โดยมีจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ขณะนั้นพระชนมพรรษา 81 พรรษา เสด็จมาเข้าร่วมพิธีด้วยความโล่งพระทัยเมื่อเห็นรัชทายาทอภิเษกสมรสกับเจ้าสาวที่เหมาะสม และยังคงมีพระพลานามัยที่สมบูรณ์ ถึงกับสามารถกล่าวนำดื่มอวยพรในงานเลี้ยงพระกระยาหารเช้าของวันอภิเษกสมรสได้ จากนั้นไม่นานเจ้าหญิงซีตาทรงพระครรภ์พระโอรสและอาร์ชดยุกอ็อทโท ประสูติในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1912 และตามมาด้วยพระราชโอรสธิดาอีกเจ็ดพระองค์ในอีกทศวรรษต่อมา
พระชายาในรัชทายาทแห่งออสเตรีย.
ในเวลานั้น อาร์ชดยุกคาร์ลมีพระชนมายุยี่สิบเศษและไม่ทรงคาดคิดว่าจะได้เป็นรัชทายาทในราชบัลลังก์ โดยเฉพาะขณะที่อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ ยังมีพระพลานามัยที่สมบูรณ์ แต่เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1914 เมื่อพระองค์และเจ้าหญิงโซฟี พระชายาถูกลอบปลงพระชนม์ที่เมืองซาราเยโว โดยกลุ่มชาตินิยมชาวเซิร์บในแคว้นบอสเนีย อาร์ชดยุกคาร์ลและอาร์ชดัชเชสซีตาทรงทราบข่าวจากโทรเลขในวันเดียวกัน พระองค์ตรัสถึงพระสวามีว่า "แม้ว่าจะเป็นวันที่อากาศแจ่มใส ข้าพเจ้าเห็นพระพักตร์ของพระองค์ซีดขาวในแสงแดด"
การลอบปลงพระชนม์ครั้งนี้ทำให้เกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 อาร์ชดยุกคาร์ลทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นนายพลแห่งกองทัพออสเตรียบัญชาการกองร้อยที่ 20 เตรียมพร้อมรบในเมืองไทรอล สงครามสร้างความลำบากใจแก่อาร์ชดัชเชสซีตา เนื่องจากพระเชษฐาและพระอนุชาสู้รบในฝ่ายตรงข้ามกัน (เจ้าชายเฟลิกซ์ และเจ้าชายเรอเน ทรงเข้าร่วมกองทัพออสเตรีย ในขณะที่เจ้าชายซิกซ์ทัส และเจ้าชายซาเวรีโอ ประทับอยู่ในประเทศฝรั่งเศสและเข้าร่วมกองทัพเบลเยียม) นอกจากนี้ ประเทศอิตาลีซึ่งเป็นบ้านเกิดของอาร์ชดัชเชสซีตา ได้เข้าร่วมสงครามต่อต้านออสเตรียในปี ค.ศ. 1914 และเป็นเหตุให้ข่าวลือของอาร์ชดัชเชสซีตา"ที่เป็นอิตาลี" เริ่มเป็นที่ซุบซิบกัน แม้แต่ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1917 เคานต์อ็อทโท ฟ็อน เวเดิล ทูตเยอรมันประจำกรุงเวียนนา เขียนจดหมายไปยังราชสำนักในกรุงเบอร์ลินว่า "จักรพรรดินีทรงสืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์อิตาลี... ประชาชนไม่เชื่อชาวอิตาลีและเหล่าญาติของพระนางสักเท่าใดนัก"
ตามพระราชโองการของจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟ อาร์ชดัชเชสซีตาและพระราชโอรสธิดาเสด็จออกจากพระราชฐานในเมืองเฮ็ทเซ็นดอร์ฟไปประทับในพระราชวังเชินบรุน พระองค์ปฏิบัติพระราชภารกิจอย่างเป็นทางการและไม่เป็นทางการร่วมกับจักรพรรดิเป็นเวลาหลายชั่วโมง ซึ่งพระองค์ตรัสเล่าถึงเรื่องความกลัวต่อเหตุการณ์ในอนาคตแก่อาร์ชดัชเชสซีตา จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟ เสด็จสวรรคตด้วยโรคหลอดพระวาโยอักเสบและพระปัปผาสะบวมเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 ขณะมีพระชนมพรรษา 86 พรรษา อาร์ชดัชเชสซีตาทรงเล่าในภายหลังว่า "ข้าพเจ้าจำรูปร่างพ่วงพีของเจ้าชายล็อบโควิตซ์ก้าวเข้ามาหาสวามีของข้าพเจ้า และด้วยน้ำตาที่เอ่อเต็มสองตา ได้ทำสัญลักษณ์รูปไม้กางเขนบนหน้าผากของคาร์ล แล้วพูดว่า 'ขอพระผู้เป็นเจ้าโปรดประทานพรแก่ฝ่าพระบาท' นับเป็นครั้งแรกที่ได้ยินการใช้พระอิสริยยศกษัตริย์กับเราทั้งสอง"
จักรพรรดินีและสมเด็จพระราชินี.
จักรพรรดิคาร์ลและจักรพรรดินีซีตาทรงทำพีระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1916 ณ กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี ต่อจากนั้นมีพิธีพระราชทานเลี้ยงพระกระยาหารฉลองการครองราชสมบัติ แต่ไม่นานงานสังสรรค์ได้สิ้นสุดลง ด้วยสองพระองค์ทรงตระหนักว่าไม่ควรจัดงานเฉลิมฉลองอย่างเอิกเกริกในช่วงสงครามอันเลวร้าย เมื่อเริ่มต้นรัชกาลแล้ว จักรพรรดิคาร์ลไม่ได้เสด็จออกนอกกกรุงเวียนนาบ่อยนัก จึงได้มีรับสั่งให้ติดตั้งสายโทรศัพท์จากเมืองบาเดิน (ซึ่งเป็นที่ตั้งของกองบัญชาการทหารในพระองค์) มายังพระราชวังฮอฟบวร์ค พระองค์ทรงโทรศัพท์หาพระจักรพรรดินีซีตาหลายครั้งเมื่อใดที่ประทับห่างไกลกัน จักรพรรดินีทรงมีอิทธิพลต่อพระราชสวามีอยู่บ้างและมีโอกาสร่วมในการเข้าเฝ้าของอัครมหาเสนาบดีหรือการประชุมทางการทหารอย่างไม่โจ่งแจ้งมากนัก และพระองค์ยังทรงมีความสนพระทัยในนโยบายด้านสังคมเป็นพิเศษ แต่อย่างไรก็ตาม เรื่องของกิจการทหารยกให้เป็นสิทธิของจักรพรรดิคาร์ลแต่เพียงผู้เดียว ด้วยความแข็งขันและแน่วแน่ พระองค์ได้โดยเสด็จพระราชสวามีไปยังมณฑลต่างๆ และแนวรบ รวมทั้งอุทิศพระวรกายให้กับพระราชกรณียกิจการกุศลและการเสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลของผู้ได้รับบาดเจ็บจากสงคราม
กรณีซิกซ์ตัส.
ในขณะนี้ สงครามโลกได้ก้าวย่างเข้าสู่ปีที่สี่ และเจ้าชายซิกซ์ทัส พระเชษฐาในจักรพรรดินีซีตา ซึ่งร่วมรบในกองทัพเบลเยียม เป็นผู้เสนอญัตติสำคัญเบื้องหลังแผนการให้จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีสร้างสันติภาพกับฝรั่งเศส จักรพรรดิคาร์ลทรงเริ่มติดต่อกับเจ้าชายซิกซ์ทัสผ่านทางเส้นสายในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ที่เป็นกลาง และจักรพรรดินีซีตามีพระราชหัตถเลขาเชิญพระเชษฐามายังกรุงเวียนนา โดยมีอิงฟังตามารีอา อันตอนียู พระมารดาเป็นผู้ส่งจดหมายให้ด้วยพระองค์เอง
เจ้าชายซิกซ์ทัสเสด็จมาพร้อมด้วยเงื่อนไขที่เห็นชอบจากประเทศฝรั่งเศสเพื่อการเจรจา เช่น การคืนเมืองอัลซาสและลอร์แรนให้กับฝรั่งเศส (ซึ่งผนวกกับประเทศเยอรมนีภายหลังจากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียเมื่อปี ค.ศ. 1870) การคืนเอกราชให้กับประเทศเบลเยียม และราชอาณาจักรเซอร์เบีย และการมอบเมืองคอนสแตนติโนเปิลให้แก่ประเทศรัสเซีย จักรพรรดิคาร์ลทรงเห็นชอบด้วยในหลักการกับประเด็นสามข้อแรกและมีพระราชหัตถเลขาถึงเจ้าชายซิกซ์ทัสลงวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1917 ให้แจ้ง "ข้อความที่เป็นความลับและไม่เป็นทางการซึ่งเราจะดำเนินการทุกวิถีทางและอิทธิพลของเราเองทั้งหมด" แก่ประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส ในที่สุดความพยายามในการทูตระดับพระราชวงศ์ไม่ประสบผลสำเร็จ ประเทศเยอรมนีปฏิเสธการเจรจาเรื่องดินแดนอัลซาสและลอแรน และลังเลที่จะยุติสงครามเมื่อเห็นว่าการล่มสลายของจักรวรรดิรัสเซียรออยู่ตรงหน้า เจ้าซิกซ์ทัสทรงพยายามต่อไป โดยเข้าพบกับลอยด์ จอร์จ ในกรุงลอนดอน เกี่ยวกับเรื่องความต้องการดินแดนออสเตรียของประเทศอิตาลีตามสนธิสัญญาลอนดอน แต่นายกรัฐมนตรีอังกฤษไม่สามารถโน้มน้าวให้นายทหารอังกฤษสร้างสันติภาพกับออสเตรียได้ จักรพรรดินีซีตาสามารถสร้างความสำเร็จด้วยพระองค์เองในช่วงเวลานี้ โดยหยุดยั้งแผนการของเยอรมันที่จะส่งเครื่องบินไปทิ้งระเบิดยังพระราชฐานของพระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียมในวันเฉลิมพระนามของทั้งสองพระองค์
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1918 หลังจากการลงนามสนธิสัญญาเบรสท์-ลิตอฟสก์ระหว่างเยอรมนีกับรัสเซีย เคานต์อ็อทโทคาร์ แซร์นิน รัฐมนตรีต่างประเทศของออสเตรียได้กล่าวปราศรัยโจมตีนายจอร์จ เคลม็องโซ นายกรัฐมนตรีของฝรั่งเศสที่กำลังเข้ามาร่วมประชุมว่าเป็นอุปสรรคสำคัญในการสร้างสันติภาพระหว่างฝ่ายมหาอำนาจกลาง นายเคลม็องโซรู้สึกโมโหอย่างมากและได้นำจดหมายลงวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1917 ของจักรพรรดิคาร์ล ที่ค้นเจอออกมาตีพิมพ์ ในไม่ช้า พระชนม์ชีพของเจ้าชายซิกซ์ทัสดูเหมือนจะตกอยู่ในอันตรายและเกิดความกลัวกันว่าเยอรมนีอาจจะเข้ายึดครองออสเตรีย เคานต์แซร์นินได้เร่งให้จักรพรรดิส่ง "คำมั่นสัญญา" ไปยังเหล่าพันธมิตรของออสเตรียว่า เจ้าชายซิกซ์ทัสมิได้ทรงรับพระบรมราชานุญาตให้แสดงจดหมายฉบับนั้นต่อรัฐบาลฝรั่งเศส ไม่มีการกล่าวถึงประเทศเบลเยียมเลย และนายเคลม็องได้โกหกการพูดถึงเรื่องดินแดนอัลซาส เคานต์แซร์นินได้ติดต่อกับสถานทูตเยอรมันมาโดยตลอดระยะที่เกิดวิกฤตการณ์ครั้งนี้ และพยายามโน้มน้าวให้จักรพรรดิสละราชสมบัติเนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ เขาจึงได้ลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีต่างประเทศไป
จุดจบของจักรวรรดิ.