pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในสงครามโคโลญ กองทหารของสเปนขับไล่เจ้าชายมุขนายกออกจากตำแหน่งและแทนที่ด้วยเอิร์นส์แห่งบาวาเรีย (Ernst of Bavaria) ซึ่งเป็นโรมันคาทอลิก จากความสำเร็จนี้ทำให้ฝ่ายคาทอลิกมีเสถียรภาพมากขึ้นและหลักการ "คูยูสเรจิโอ, เอยูสเรลิจิโอ" ก็ถูกบังคับใช้ให้เข้มงวดขึ้นในบาวาเรีย, เวือร์ซบูร์ก และรัฐอื่น ๆ จึงเป็นการบีบบังคับให้ชาวลูเทอรันเลือกระหว่างเปลี่ยนนิกายหรือถูกเนรเทศ ชาวลูเทอรันยังเผชิญกับการละทิ้งนิกายโดยเจ้าผู้ปกครองของพวกตน เช่นใน พาลาทิเนต (ค.ศ. 1560), นัสเซา (ค.ศ. 1578), เฮสส์-คาสเซิล (ค.ศ. 1603) และบรันเดินบวร์ค (ค.ศ. 1613) ที่หันไปนับถือลัทธิคาลวินแทน ด้วยเหตุนี้ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ดินแดนลุ่มแม่น้ำไรน์และดินแดนตอนล่างของแม่น้ำดานูบจึงตกเป็นของฝ่ายคาทอลิก ขณะที่ดินแดนทางตอนเหนือตกเป็นของฝ่ายลูเทอรัน และในบางพื้นที่เช่น เยอรมนีตอนกลาง-ตะวันตก, สวิตเซอร์แลนด์ และเนเธอร์แลนด์ เป็นของฝ่ายคาลวิน อย่างไรก็ตามยังคงมีชนกลุ่มน้อยของแต่ละนิกายอาศัยอยู่อย่างกระจัดกระจายทั่วทุกดินแดน ในบางนครรัฐก็มีจำนวนผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิก, ลูเทอรัน และคาลวิน ในจำนวนที่เกือบจะเท่ากันพอดี
พระจักรพรรดิทรงตกตะลึงพระทัยต่อการกระทำของพระญาติชาวสเปน เนื่องจากพระองค์ทรงดำเนินพระราโชบายตามแบบของพระจักรพรรดิฮับส์บูร์กพระองค์ก่อนหน้าอย่าง จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 (รวมถึงจักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 1, จักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 2, จักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 และจักรพรรดิมัททีอัส) ที่อำนวยให้เจ้าชายมุขนายกทุกองค์สามารถเลือกใช้นโยบายทางศาสนาของตนได้อย่างอิสระ ซึ่งพระจักรพรรดิทุกพระองค์ที่ได้กล่าวมาข้างต้นนี้ล้วนทรงพยายามหลีกเลี่ยงการเกิดสงครามศาสนาถายในจักรวรรดิ ด้วยการอนุญาตให้นิกายในคริสต์ศาสนาทุกนิกายสามารถเผยแพร่หลักธรรมของตนได้โดยปราศจากการบังคับขู่เข็ญ ซึ่งพระราโชบายนี้สร้างความโกรธเคืองแก่ผู้ที่ต้องการเห็นความเป็นหนึ่งเดียวทางศาสนาในจักรวรรดิ ในขณะเดียวกันกับที่สวีเดนและเดนมาร์กซึ่งต่างก็เป็นอาณาจักรนิกายลูเทอรันด้วยกันทั้งคู่ พยายามช่วยเหลือฝ่ายโปรแตสแตนต์ภายในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และต้องการที่จะมีอิทธิพลทางเศรษฐกิจและการเมืองภายในจักรวรรดิเพิ่มมากขึ้น
ความตึงเครียดทางศาสนาบานปลายไปเป็นความรุนแรงในเสรีนครแห่งโดเนาเวิร์ท (Donauwörth) ในเยอรมนี ค.ศ. 1606 เมื่อชาวลูเทอรันซึ่งเป็นชนกลุ่มมากในนครสกัดกั้นขบวนแห่มาร์กุสประจำปีของชาวคาทอลิกจากเมืองแถบสวาเบีย จุกชนวนให้เกิดการจลาจลขึ้น การแทรกแซงจากต่างชาติจึงเกิดขึ้นเมื่อดยุกแม็กซิมิเลียนแห่งบาวาเรียเข้าระงับเหตุเพื่อช่วยเหลือชาวคาทอลิก ซึ่งภายหลังความรุนแรงสิ้นสุดลง ชาวคริสต์นิกายคาลวินในเยอรมนี (ซึ่งยังคงเป็นชนกลุ่มน้อย) รู้สึกถูกคุกคามมากที่สุด จึงได้ทำการรวมกลุ่มและก่อตั้งสันนิบาตแห่งสหภาพศาสนา (League of Evangelical Union; สหภาพโปรเตสแตนต์) ในปี ค.ศ. 1608 ภายใต้การนำของเฟรเดอริกที่ 4 เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งพาลาทิเนต (ค.ศ. 1583 – 1610), (ผู้ซึ่งมีพระโอรสนามว่า ฟรีดริชที่ 5 เสกสมรสกับเอลิซาเบธ สจวต พระราชธิดาในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ) การก่อตั้งสันนิบาตของชาวโปรเตสแตนต์นี้กระตุ้นให้ชาวคาทอลิกรวมตัวกันและก่อตั้งสหภาพคาทอลิกในปี ค.ศ. 1609 ภายใต้การนำของดยุกแม็กซิมิเลียน
ความตึงเครียดเพิ่มมากขึ้นอีกในปี ค.ศ. 1609 ด้วยสงครามสืบราชสมบัติยือลิช (War of the Jülich succession) ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อดยุกจอห์น วิลเลียมแห่งยือลิช-เคลเวอส์-แบร์ก ผู้ปกครองแห่งสหดัชชียือลิช-เคลเวอ-แบร์กที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์อย่างมาก สิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาท มีการอ้างสิทธิ์เหนือราชบัลลังก์ยือลิชสองฝ่าย ฝ่ายแรกจากดัชเชสอันนาแห่งปรัสเซีย พระธิดาในพระเชษฐภคินีองค์โตของดยุกจอห์น วิลเลียมนามว่า มารี อเลโอนอร์แห่งเคลเวอส์ อันนาเสกสมรสกับจอห์น ซีกิสมุนด์ เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค ฝ่ายที่สองจากโวล์ฟกัง วิลเลียม เคาท์พาลาไทน์แห่งนอยบวร์ก พระโอรสในพระเชษฐภคินีองค์ที่สองของดยุกจอห์น วิลเลียมนามว่า อันนาแห่งเคลเวอส์ ดัชเชสอันนาแห่งปรัสเซียทรงอ้างราชสิทธิ์เหนือยือลิช-เคลเวอส์-แบร์กในฐานะสายสืบสิทธิ์ตามอาวุโส ในขณะที่เคาท์โวล์ฟกัง วิลเลียมทรงอ้างราชสิทธิ์ในฐานะสายสืบสิทธิ์ตามบุรุษนิยม ซึ่งทั้งสองพระองค์ต่างก็เป็นโปรเตสแตนต์ด้วยกันทั้งคู่ เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงสงครามที่จะเกิดขึ้นระหว่างผู้อ้างสิทธิ์ทั้งสอง กองกำลังของจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 จึงเข้ายึดยือลิช-เคลเวอส์-แบร์กจนกว่าความขัดแย้งจะยุติโดยการตัดสินจากคณะเอาลิค (Aulic Council) อย่างไรก็ตาม เจ้าชายมุขนายกโปรเตสแตนต์หลายองค์กลัวว่าพระจักรพรรดิผู้เป็นคาทอลิกจะทรงยึดครองยือลิช-เคลเวอส์-แบร์กไว้กับพระองค์เอง ซึ่งจะทำให้สหดัชชียือลิช-เคลเวอส์-แบร์กตกเป็นของฝ่ายคาทอลิก คณะผู้แทนจากพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศสและจากสาธารณรัฐดัตช์รวมกลุ่มกันเพื่อเข้ารุกรานยือลิช-เคลเวอส์-แบร์ก แต่แผนการนี้ก็เป็นอันต้องล้มเลิกเมื่อเกิดการลอบปลงพระชนม์พระเจ้าอองรีที่ 4 ขึ้น ต่อมาเคาท์โวล์ฟกัง วิลเลียมพยายามช่วงชิงความได้เปรียบจากความขัดแย้ง จึงได้ทำการเปลี่ยนไปเข้ารีตคาทอลิก ขณะที่จอห์น ซีกิสมุนด์เองก็ทรงเปลี่ยนไปเข้ารีตคาลวิน (แม้ดัชเชสอันนาแห่งปรัสเซียจะยังทรงเป็นลูเทอรันอยู่ก็ตาม) ความขัดแย้งดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดในปี ค.ศ. 1614 ด้วยสนธิสัญญาซันเตินซึ่งมีใจความให้แยกสหดัชชีออกเป็นส่วน ๆ คือ ดัชชียือลิชและรัฐแบร์ก ตกเป็นของเคาท์โวล์ฟกัง วิลเลียม ส่วนดัชชีเคลเวอ, เคาน์ตีมาร์ค และเคาน์ตีราเวินสแบร์ก ตกเป็นของจอห์น ซีกิสมุนด์
การลุกฮือของชาวดัตช์ต่อสเปนเป็นหนึ่งในหลายเหตุการณ์ที่นำไปสู่สงครามสามสิบปี เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปว่าการพักรบสิบสองปีระหว่างกบฏชาวดัตช์กับสเปนผู้ปกครองสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1621 และทั่วทั้งยุโรปในเวลานั้นต่างก็ตระหนักดีว่าสเปนกำลังพยายามพิชิตสาธารณรัฐดัตช์กลับมาเป็นของตนให้ได้ กองกำลังของสเปนในการพิชิตดินแดนคืนในครั้งนั้นอยู่ภายใต้การนำของ อัมโบรโญ สปีโนลา มาร์กีสที่ 1 แห่งบัลบาเซส ซึ่งเป็นชาวเจนัว มาร์กีสแห่งบัลบาเซสมีส่วนสำคัญอย่างมากในการช่วยอำนวยความสะดวกการเดินทัพไปยังสาธารณรัฐดัตช์ผ่านรัฐพันธมิตรต่าง ๆ มีเพียงรัฐผู้คัดเลือกพาลาทิเนตเท่านั้นที่ขัดขวางการเดินทัพของสเปนผ่านดินแดนของตน (เส้นทางที่สปีโนลาโปรดปราน "ถนนสเปน" มีเส้นทางดังนี้: ผ่านสาธารณรัฐเจนัวและดัชชีมิลานไปยังหุบเขาวาลเทลลินา จากนั้นเดินอ้อมสวิตเซอร์แลนด์ผู้เป็นศัตรูผ่านทางชายฝั่งด้านเหนือของทะเลสาบคอนสแตนซ์ เดินผ่านเข้าไปยังแคว้นอาลซัสและมุขมณฑลแห่งสตราส์บูร์ก ผ่านไปยังรัฐผู้คัดเลือกพาลาทิเนต ก่อนที่ท้ายสุดจะผ่านอัครมุขมณฑลแห่งเทรียร์, ดัชชียือลิช และรัฐแบร์กจนถึงสาธารณัฐดัตช์ในที่สุด และเนื่องจากรัฐพาลาทิเนตตั้งอยู่บนสมรภูมิที่มีความสำคัญทางการเมืองยุโรปอย่างมาก พระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ซึ่งเป็นพระมหากษัตริย์โปรเตสแตนต์ จึงมีพระราชประสงค์ให้มีการเสกสมรสระหว่างพระราชธิดา เอลิซาเบธ สจวต กับ ฟรีดริชที่ 5 ผู้คัดเลือกแห่งพาลาทิเนต ในปี ค.ศ. 1612 ทั้งที่มีขนบธรรมเนียมอังกฤษที่ว่าพระราชธิดาในพระมหากษัตริย์จะต้องเสกสมรสกับเชื้อพระวงศ์ที่เป็นกษัตริย์จากราชวงศ์อื่นเท่านั้น
เมื่อย่างเข้าสู่ปี ค.ศ. 1617 เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าจักรพรรดิมัททีอัสแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จะเสด็จสวรรคตโดยปราศจากรัชทายาท ราชบัลลังก์จึงตกไปเป็นของพระญาติบุรุษที่สืบสายพระโลหิตใกล้พระองค์มากที่สุดก็คือ อาร์ชดยุกแฟร์ดีนันด์ที่ 2 แห่งออสเตรีย, มกุฎราชกุมารแห่งโบฮีเมีย และด้วยสนธิสัญญาลับโอญาเต พระเจ้าเฟลีเปที่ 3 แห่งสเปนจึงทรงเห็นชอบกับการสืบราชบัลลังก์ในครั้งนี้
จักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 2 ทรงได้รับการศึกษาจากคณะแห่งพระเยซูเจ้า ซึ่งเป็นคาทอลิกผู้เรียกร้องความเป็นหนึ่งเดียวทางศาสนาในจักรวรรดิ ทำให้พระองค์ไม่เป็นที่นิยมของชาวโปรเตสแตนต์ในโบฮีเมีย เหตุการณ์เริ่มบานปลายเมื่อขุนนางชาวโบฮีเมียปฏิเสธความชอบธรรมของจักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ ซึ่งครั้งหนึ่งคณะขุนนางกลุ่มนี้เคยเลือกพระองค์ขึ้นเป็นมกุฎราชกุมารในปี ค.ศ. 1617 การกระทำนี้เป็นกระตุ้นให้เกิดสงครามสามสิบปีอย่างมาก และตามมาด้วยเหตุการณ์ที่ผู้แทนพระองค์ของจักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ถูกจับโยนออกมาจากนอกหน้าต่างซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "บัญชรฆาตแห่งปราก" (Defenestration of Prague) อันเป็นการจุดชนวนให้เกิดการลุกฮือในโบฮีเมีย ซึ่งมีพันธมิตรมากมายที่เป็นชาวต่างชาติผู้มีอำนาจ จักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ทรงเสียพระทัยจากการจงใจหมิ่นพระเกียรติในครั้งนี้ แต่อย่างไรก็ตามพระราโชบายขันติธรรมในจักรวรรดิของพระองค์จะยิ่งส่งผลให้ทรงอยู่ในพระราชสถานะที่อ่อนแอ ไม่กี่ปีถัดมาเหตุการณ์ดูราวกับว่าราชวงศ์ฮับส์บูร์กจะอยู่ในสถานะอันเลวร้ายที่ไม่อาจกู้คืนกลับมาได้ ขณะที่ฝ่ายโปรเตสแตนต์ดูราวกับว่ากำลังจะประสบความสำเร็จโดยสมบูรณ์ภายในระยะเวลาอันสั้น
สงครามสามารถแบ่งออกเป็นสี่ช่วงสำคัญ ได้แก่ การลุกฮือในโบฮีเมีย การแทรกแซงจากเดนมาร์ก การแทรกแซงจากสวีเดน และการแทรกแซงจากฝรั่งเศส
การลุกฮือในโบฮีเมีย.
ค.ศ. 1618–1621.
จากการที่ทรงไร้ราชโอรสหรือราชธิดาของพระองค์เอง จักรพรรดิมัททีอัสทรงพยายามทำให้การสืบทอดราชสมบัติเป็นไปอย่างสงบและเรียบร้อย ด้วยการให้รัชทายาทแห่งราชวงศ์ (Dynastic heir) คือ แฟร์ดีนันด์แห่งสติเรีย ผู้ศรัทธาในนิกายคาทอลิกอย่างแรงกล้า (ต่อมาเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 2) ทรงได้รับเลือกให้ขึ้นครองราชบัลลังก์แห่งสองอาณาจักรที่แยกออกจากกันระหว่างโบฮีเมียและฮังการี ผู้นำนิกายโปรเตสแตนต์ในโบฮีเมียบางส่วนจึงเกรงกลัวว่าตนจะสูญเสียสิทธิ์ทางศาสนาซึ่งได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 ในสาส์นแห่งเดชานุภาพ ค.ศ. 1609 (Letter of Majesty) โดยกลุ่มผู้นำเหล่านั้นโปรดปรานเชื้อพระวงศ์โปรเตสแตนต์อย่าง ฟรีดริชที่ 5 แห่งพาลาทิเนต (รัชทายาทในฟรีดริชที่ 4 ผู้ก่อตั้งสหภาพโปรเตสแตนต์) มากกว่า อย่างไรก็ตาม โปรเตสแตนต์คนอื่น ๆ ยังคงสนุนสนุนการสืบทอดราชสมบัติโดยฝ่ายคาทอลิกนี้ต่อไป และในปี ค.ศ. 1617 แฟร์ดีนันด์ทรงได้รับเลือกจากสภาฐานันดรแห่งโบฮีเมียให้ดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารอย่างประจวบเหมาะพอดี ที่ซึ่งเมื่อจักรพรรดิมัททีอัสเสด็จสวรรคต จะทรงขึ้นดำรงพระอิสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมียโดยทันที
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1
(ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1646) เป็นสงครามกลางเมืองสงครามแรกในสามสงครามกลางเมืองอังกฤษ สงครามกลางเมืองอังกฤษเป็นสงครามต่อเนื่องฝ่ายรัฐสภา และฝ่ายกษัตริย์นิยมที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1651
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1646; ครั้งที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1648 ถึงปี ค.ศ. 1649 เป็นสงครามของความขัดแย้งระหว่างผู้สนับสนุนพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ฝ่ายหนึ่งและผู้สนับสนุนรัฐสภายาวอีกฝ่ายหนึ่ง ขณะที่ครั้งที่ 3 ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1651 เป็นการต่อสู้ระหว่างผู้สนับสนุนพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 และผู้สนับสนุนรัฐสภารัมพ์อีกฝ่ายหนึ่ง สงครามกลางเมืองจบลงด้วยชัยชนะของฝ่ายรัฐสภาที่ยุทธการวูสเตอร์เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1651
คำว่า “สงครามกลางเมืองอังกฤษ” เป็นคำที่ใช้เรียกรวมสงครามการเมืองต่างๆที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1651 ที่เกิดขึ้นใน อังกฤษและสกอตแลนด์ ที่เริ่มขึ้นเมื่อสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษทรงประกาศสงครามเป็นครั้งแรกที่น็อตติงแฮมเมื่อวันที่22 สิงหาคม ค.ศ. 1642 และสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1651 ในยุทธการวูสเตอร์ หลังจากนั้นก็ยังมีการต่อต้านกันอยู่บ้างในสกอตแลนด์โดยฝ่ายกษัตริย์นิยมในสกอตแลนด์จนกระทั่งฝ่ายกษัตริย์นิยมยอมแพ้แก่ฝ่ายรัฐสภาที่ปราสาทดันโนททาร์ (Dunnottar Castle) เมื่อเดีอนพฤษภาคม ค.ศ. 1652 แต่การต่อสู้ครั้งนี้มักจะไม่รวมเป็นส่วนหนึ่งของสงครามกลางเมืองอังกฤษ สงครามกลางเมืองอังกฤษแบ่งออกเป็น:
แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วจะเป็นการต่อสู้โดยทั่วไปเป็นการต่อสู้ระหว่างฝ่ายนิยมกษัตริย์พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1และฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ แต่ระหว่างสงครามซึ่งก็เช่นสงครามการเมืองอื่นๆ แต่ละฝ่ายก็มีการเปลี่ยนข้างกันตลอดสงคราม
ระหว่างสงครามทางไอร์แลนด์ก็เกิดสงครามกลางเมืองของตนเอง -- สงครามสมาพันธ์ไอร์แลนด์ที่เริ่มด้วยการปฏิวัติไอร์แลนด์ ค.ศ. 1641 (Irish Rebellion of 1641) ที่จบลงด้วยชัยชนะของครอมเวลล์ต่อไอร์แลนด์ (Cromwellian conquest of Ireland) สงครามครั้งนี้ต่อมามามีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามกลางเมืองระหว่าง ค.ศ. 1639 ถึง ค.ศ. 1652 ในราชอาณาจักรอังกฤษ, สกอตแลนด์และไอร์แลนด์เพราะทั้งสามอาณาจักรมีพระมหากษัตริย์ร่วมกัน ความเกี่ยวข้องกันทำให้สงครามครั้งนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อสงครามสามอาณาจักรโดยนักประวัติศาสตร์รุ่นใหม่ที่ต้องการจะศึกษาการสงครามครั้งนี้จากมุมมองที่กว้างกว่าเดิมแทนที่จะจำกัดอยู่แต่เพียงความขัดแย้งในอังกฤษเท่านั้น
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 สิ้นสุดลงเมื่อโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ไดรับชัยชนะในยุทธการเนสบีย์ (Battle of Naseby) เมื่อวันที่ 14 มิถุนายนและยุทธการแลงพอร์ต (Battle of Langport) เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1646
First English Civil War
บริทนี่ย์ สเปียร์ส
สงคราม 30 ปี
กฤษฎีกาเพลิงไหม้ไรชส์ทาค
คำสั่งประธานาธิบดีไรช์ว่าด้วยการป้องกันประชาชนและรัฐ  หรือรู้จักกันในชื่อ กฤษฎีกาเพลิงไหม้ไรชส์ทาค  เป็นคำสั่งฝ่ายบริหารที่เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค ประธานาธิบดีไรช์เยอรมัน ออกเพื่อตอบโต้เหตุเพลิงไหม้ไรชส์ทาค เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1933 มีเนื้อหาสาระเป็นการจำกัดสิทธิส่วนบุคคลของพลเมืองเยอรมันอย่างมาก พรรคนาซียืมมือประธานาธิบดีออกคำสั่งดังกล่าวโดยอาศัยเสียงข้างมากในรัฐสภาที่พรรคครองอยู่ เพื่อจับกุมผู้ต่อต้านพรรคและระงับสิ่งตีพิมพ์ที่เห็นว่าเป็นภัยต่อตน นักประวัติศาสตร์มองว่าการออกคำสั่งฉบับนี้เป็นการเตรียมสร้างรัฐเผด็จการของพรรคนาซีในกาลอนาคต
ก่อนเกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ไรชส์ทาคสี่สัปดาห์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์แห่งพรรคนาซีได้รับเลือกให้เป็นนายกรัฐมนตรีไรช์ และได้รับเชิญจากประธานาธิบดีเพาล์ให้เป็นผู้นำคณะรัฐบาลผสมเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1933 รัฐบาลของฮิตเลอร์ได้สนับสนุนให้ประธานาธิบดีฮินเดินบวร์คสั่งยุบไรชส์ทาค และกำหนดให้มีการเลือกตั้งใหม่ในวันที่ 5 มีนาคม ปีเดียวกันนั้น
ต่อมาวันที่ 27 กุมภาพันธ์ หกวันก่อนหน้าการเลือกตั้งเป็นการทั่วไป ไรชส์ทาคได้เกิดเพลิงไหม้โดยไม่ทราบสาเหตุแม้จนบัดนี้ แต่ฮิตเลอร์และพรรคนาซีใช้เป็นเหตุสร้างฐานอำนาจของตนให้มั่นคงยิ่งขึ้น โดยกล่าวหาผู้นิยมคอมมิวนิสต์ว่าก่อความไม่สงบจนเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ไรชส์ทาค ส่งผลให้พลเมืองเยอรมันหลายล้านคนเกิดความหวาดหวั่นต่อคอมมิสนิสต์ เนื่องจากทางการประกาศว่า
"การวางเพลิงไรชส์ทาคเป็นความมุ่งหมายที่จะส่งสัญญาณว่าจะเกิดการก่อการจลาจลนองเลือดและสงครามกลางเมือง มีการวางแผนการปล้มสะดมอย่างกว้างขวางในกรุงเบอร์ลิน...มีการกำหนดให้มี...ตลอดทั่วเยอรมนีซึ่งการก่อการร้ายต่อบุคคลสำคัญ ต่อทรัพย์สินส่วนบุคคล ต่อชีวิตและความปลอดภัยของประชากรอันสงบเรียบร้อย และจะได้นำไปสู่สงครามกลางเมืองอยู่ทั่วไป..."
หลังเพลิงไหม้ไรชส์ทาคหนึ่งวัน แฮร์มัน เกอริงได้อภิปรายเกี่ยวกับเหตุการณ์ และมีการร่าง "คำสั่งประธานาธิบดีไรช์ว่าด้วยการป้องกันประชาชนและรัฐ" เสนอต่อคณะรัฐมนตรีไรช์ ซึ่งตัวฮิตเลอร์เองกล่าวว่า เหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งนี้นำไปสู่ "การเผชิญหน้ากับพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมันอย่างไม่ลดละ" จากนั้นไม่นาน เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค วัย 84 ปีและมีภาวะสมองเสื่อม ก็ลงนามในคำสั่งฉบับนี้ โดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 48 ของรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐไวมาร์ ซึ่งเป็นบทบัญญัติที่อนุญาตให้ประธานาธิบดีเยอรมนีดำเนินมาตรการใด ๆ ในกรณีจำเป็นเพื่อป้องปัดภัยต่อความมั่นคงแห่งชาติ
คำสั่งฉบับดังกล่าวประกอบด้วยความ 6 ข้อ ข้อ 1 มีเนื้อหาสาระเป็นการจำกัดสิทธิส่วนบุคคลของพลเมืองที่รัฐธรรมนูญรับรองไว้ ได้แก่ สิทธิพลเมือง เสรีภาพในการแสดงออก เสรีภาพของสื่อ เสรีภาพในการชุมนุมและการรวมกลุ่มสาธารณะ ตลอดจนจำกัดความคุ้มครองความลับในไปรษณียภัณฑ์และการติดต่อสื่อสาร รวมถึงสิทธิในการป้องกันทรัพย์สินและที่อยู่อาศัย ส่วนข้อ 2 และข้อ 3 เป็นการให้รัฐบาลไรช์เป็นผู้ใช้อำนาจอธิปไตยทั้งหมดแทน ข้อ 4 และข้อ 5 เป็นการวางบทลงโทษสำหรับการละเมิดฝ่าฝืนคำสั่งนี้ เช่น โทษประหารชีวิตสำหรับการลอบวางเพลิงอาคารสาธารณะ
ผลของคำสั่ง.
การออกคำสั่งดังกล่าวส่งผลให้แฮร์มัน เกอริง รัฐมนตรีมหาดไทยปรัสเซีย สามารถคุมกำลังตำรวจในแคว้นใหญ่ที่สุดของเยอรมนีได้ และใช้กำลังนั้นปราบปรามจับกุมผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมัน ซึ่งปรากฏว่ามีผู้ถูกจับกุมมากถึงหนึ่งหมื่นคน
สามสัปดาห์ถัดมา พรรคนาซีได้ประกาศใช้รัฐบัญญัติมอบอำนาจ ซึ่งมีเนื้อหาสาระเป็นการเพิ่มอำนาจให้แก่พรรคนาซีมากขึ้น นำไปสู่การสร้างรัฐเผด็จการในอนาคตของพรรคนาซี
พระเจ้าเฟลิเปที่ 5 แห่งสเปน
พระเจ้าเฟลีเปที่ 5 แห่งสเปน (, , , ) (19 ธันวาคม ค.ศ. 1683 - 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1746) เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส และดัชเชสมาเรีย อันนา วิกตอเรียแห่งบาวาเรีย เสด็จพระราชสมภพ ณ พระราชวังแวร์ซายส์ และเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงขึ้นครองราชย์ ในปี พ.ศ. 2243 - 2267 และ พ.ศ. 2267 - 2289 ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์บูร์บงแห่งสเปน
แบล็กเอาต์ (อัลบั้มบริทนี่ย์ สเปียรส์)
เซอร์คัส (อัลบั้มบริทนี่ย์ สเปียร์ส)
บาธ
บาธ  เป็นเมืองที่มีฐานะนครในมณฑลซัมเมอร์เซตในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ บาธตั้งอยู่ห่างจากลอนดอนไปทางตะวันตก 156 กิโลเมตร และจากบริสตอลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 21 กิโลเมตร
บาธมีประชากรทั้งหมดประมาณ 80,000 คน บาธได้รับพระราชทานฐานะเป็น “นคร” โดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ในปี ค.ศ. 1590 และได้เป็นเทศบาลมณฑล ในปี ค.ศ. 1889 ที่ทำให้บาธเป็นอิสระจาการบริหารของมณฑลซัมเมอร์เซต บาธเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเอวอนเมื่อเอวอนได้รับฐานะเป็นมณฑลในปี ค.ศ. 1974 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 เมื่อมณฑลเอวอนถูกยุบบาธก็กลายเป็นศูนย์กลางของรัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียวของบาธและตะวันออกเฉียงเหนือของซัมเมอร์เซต (B&amp;NES) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลภูมิศาสตร์แห่งซัมเมอร์เซต
ตัวเมืองบาธตั้งอยู่เนินหลายลูกในหุบเขาของแม่น้ำเอวอนในบริเวณที่มีน้ำพุร้อนธรรมชาติที่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของโรมัน ผู้สร้างโรงอาบน้ำโรมัน (Roman Bath) และแอบบีย์ และตั้งชื่อเมืองว่า “Aquae Sulis” เมืองบาธเป็นสถานที่ที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสทำพิธีราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษที่แอบบีย์บาธ ในปี ค.ศ. 973 ต่อมาในยุคจอร์เจีย บาธกลายเป็นเมืองน้ำแร่ที่เป็นที่นิยมกันมากซึ่งทำให้เมืองขยายตัวขึ้นมากและมีสถาปัตยกรรมจอร์เจียนที่โดดเด่ จากสมัยนั้นที่สร้างจากหินบาธที่เป็นหินสีเหลืองนวล
เมืองบาธได้รับฐานะเป็นเมืองมรดกโลกในปี ค.ศ. 1987 และมีโรงละคร, พิพิธภัณฑ์ และสิ่งสำคัญทางวัฒนธรรมและทางการกีฬา ที่ทำให้กลายเป็นเมืองที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวโดยมีนักท่องเที่ยวพักค้างคืนหนึ่งล้านคน และนักท่องเที่ยวไปเช้าเย็นกลับ 3.8 ล้านคนต่อปี เมืองบาธมีมหาวิทยาลัยสองมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยและสถานศึกษาอื่น ๆ แรงงานส่วนใหญ่เป็นอุตสาหกรรมการบริการและมีความเจริญเติบโตทางด้านข้อมูลและเทคโนโลยีที่สร้างงานให้แก่ผู้อยู่อาศัยในเมืองบาธเองและบริเวณปริมณฑล
เมืองบาธ
มลฑลซอมเมอร์เซ็ท
จิรวรรณ ชัยรุ่งเรือง หรือ จิรวรรณ เตชะหรูวิจิตร (ปัจจุบันใช้ชื่อใหม่ว่า ณัชชา ชัยรุ่งเรือง แต่ยังคงใช้ชื่อเก่าในวงการบันเทิงอยู่) มีชื่อเล่นว่า เอิร์น เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เป็นนักร้องหญิงในสังกัดอาร์.เอส. โปรโมชั่น โดยอัลบั้มชุดแรกมีชื่อว่า "เอิร์น" และเพลงทีดังคือเพลง "อ๊ะ...อ๊ะอาย", "เคยไหม" และมีผลงานละครโดยละครเรื่องแรกของเอิร์นคือเรื่อง รักฉันนั้นเพื่อเธอ ประวัติการศึกษา เริ่มเรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนเซนฟรังซิสซาเวียร์คอนแวนต์ จนถึง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 และเรียนชั้นมัธยมที่โรงเรียนนานาชาติ ISB ( international school Bangkok). ระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยมหิดล นานาชาติ (BBA) และระดับปริญญาโทที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ภาคอินเตอร์ โครงการ MIM (Master in Marketing)
เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2555 เธอได้รับตำแหน่งเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ตั้งแต่ปี 2560- ปัจจุบัน เอิร์น ดำรงค์ตำแหน่ง ผู้จัดการ , ผู้อำนวยการบริหาร และ หัวหน้าโครงการ EP ที่ โรงเรียนสาธิตกรุงเทพธนบุรี และ ยังทำงานในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ของ โรงแรมเอเชีย
ปี 2540 "เอิร์น จิรวรรณ" เริ่มต้นเข้าสู่วงการเพลง ในค่ายอาร์เอส โดยมีผลงานชิ้นแรกคือการร้องเพลงประกอบละครเรื่องหวานใจ ในเพลง "ฉันคิดถึงเธอ"
ในปี 2541 เอิร์นได้ออกอัลบั้มเพลงทางค่ายอาร์เอส มีชื่อว่า Earn (เอิร์น) ซึ่งภาพลักษณ์ก็จะออกมาแนวแก่นๆ ซนๆ การแต่งตัวก็จะใช้เสื้อผ้าสีสันสดใส แต่อัลบั้มของเอิร์น จะต่างออกไปตรงที่ดนตรีในอัลบั้มจะเป็นอะคูสติกผสมด้วย ทั้งเพลงช้าและเพลงเร็ว อัลบั้มของเอิร์นก็ถือว่าประสบความสำเร็จและมีเพลงฮิตหลายเพลงเช่นกัน เช่น เก็บเอาไว้, อ๊ะ...อ๊ะอาย, เขาไม่แคร์, ควันออกหู, เคยไหม และเพลง ใจของเธอ
ในปีเดียกัน อัลบั้มเอิร์น ก็มีการเปลี่ยนปก เพิ่มเพลงใหม่ฉลองความสำเร็จเช่นกัน โดยมีเพลงใหม่สองเพลงคือ "ฉันคอย" และ "โอ้ย โย้ย โย๋"
ปี 2542 อัลบั้มที่สองของเอิร์นใช้ชื่อชุดว่า Earn Season เพลงในอัลบั้มชุดนี้ก็แตกต่างจากชุดแรกพอสมควร เนื่องจากชุดแรกจะเป็นสไตล์ป็อบอะคูสติก แต่ชุดนี้เพลงเร็วจะเน้นสไตล์แดนซ์ที่สนุกมากขึ้น ส่วนเพลงช้าก็จะมีวิธีการร้องที่สื่ออารมณ์หนักแน่นกว่าชุดแรก สัดส่วนของเพลงในอัลบั้มนี้จะมีเพลงช้าและเร็วเท่ากันคือย่างละห้าเพลง แต่ว่าเพลงโปรโมทส่วนใหญ่จะเป็นเพลงเร็วมากกว่า เริ่มจากเพลงเปิดตัว เผ่าไหนเหรอ เพลงเร็วสนุกๆเปรียบเทียบผู้ชายเจ้าชู้ว่าอยู่เผ่าไหน ถึงชอบตามล่าหัวใจ ตามด้วยเพลง คนที่รักเธอ เพลงช้าเศร้าซึ้งที่บอกว่า คนที่เธอรักกับคนที่รักเธอน่ะแตกต่างกัน ส่วนเพลงที่สามก็เป็นเพลงเร็วเช่นกัน คือเพลง สหัสวรรษ เนื่องจากตอนนั้นกำลังจะเข้าปี 2000 พอดี และเพลงที่สี่คือเพลง เจ๊อยากตาย เพลงสนุกๆอีกเพลงที่พูดถึงเจ๊ที่อกหัก เพลงนี้เป็นเพลงไทยเพลงแรกๆที่ใช้คำศัพท์ว่า "กิ๊บเก๋" ที่เพิ่งเริ่มฮิตในตอนนั้น เพลงช้าส่วนใหญ่ในอัลบั้มนี้จะไม่ได้รับการโปรโมท แต่หลายเพลงก็เพราะทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นเพลง แล้วฉันล่ะ, ในกระเป๋า, ไม่รู้
ปี 2543 นอกเหนือจากงานเพลงแล้ว ในปีนี้เอิร์นได้มีโอกาสแสดงละครทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 คือเรื่อง "รักฉันนั้นเพื่อเธอ" และยังได้ร้องเพลงประกอบละครอีกด้วย และในปีเดียวกัน เอิร์นก็มีอัลบั้มพิเศษออกมาในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันในอัลบั้ม Lovely Earn คือเป็นอัลบั้มรวมเพลงจากสองชุดแรก และเพิ่มเพลงใหม่สองเพลง ได้แก่เพลง “บอกได้ไหมว่ายังรัก” และเพลง “รักฉันนั้นเพื่อเธอ” ซึ่งทางค่ายอาร์เอสก็ทำมิวสิควิดีโอโปรโมททั้งสองเพลง
ปี 2544 หลังจากปีที่แล้วได้มีผลงานละครโทรทัศน์ออกมาให้ชมกันแล้ว เอิร์นก็ได้มีโอกาสแสดงละครอีกครั้งคือเรื่อง "รักสลับขั้ว" ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และในปีต่อมาก็ได้แสดงละครโทรทัศน์อีกหนึ่งเรื่องคือเรื่อง "โบตั๋น" ทางช่อง 3 เช่นเดิม
ปี 2545 กับอัลบั้มเดี่ยวชุดที่สามของเธอ Earn Beautiful Dream ซึ่งห่างจากชุดที่สองถึงสามปี ซึ่งอัลบั้มนี้แนวเพลงก็ต่างจากสองชุดแรก จากชุดแรกที่เป็นป๊อบใสๆ และชุดสองที่ค่อนข้างเน้นเพลงแดนซ์มีสีสัน แต่ชุดนี้ อาจเพราะเอิร์นโตขึ้น แนวเพลงในชุดนี้จึงค่อนไปในทางเพลงป็อบที่เป็นเพลงฟัง เนื้อหาค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่ และมีเพลงช้ามากกว่าเพลงเร็ว โดยมีเพลงช้าถึงเจ็ดเพลง ส่วนเพลงเร็วก็จะไม่ใช่เพลงเร็วแบบแดนซ์อย่างเผ่าไหนเหรอ เจ๊อยากตาย แต่จะเป็นเพลงจังหวะกลางๆ คล้ายๆ easy listening มากกว่า อัลบั้มชุดนี้โปรโมทสี่เพลงคือ “ขาดใจ”, “แอบปลื้ม”, “รักปนเหงา” และ “ถ้าฉันเข้มแข็ง” ซึ่งกระแสตอบรับก็อาจไม่มากเท่าสองชุดก่อนของเอิร์น อาจเพราะเป็นช่วงที่อาร์เอสผลิตอัลบั้มออกมาเยอะ และวงการเพลงก็เปลี่ยนไปด้วย และชุดนี้ก็เป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายของเอิร์น ก่อนจะออกจากวงการไปเรียนปริญญาโทและทำกิจการของที่บ้าน
ในปี 2556 หลังจากที่ห่างหายไปจากวงการบันเทิงมานาน เอิร์นก้าวเข้าสู่วงการอีกครั้งกับการเป็นพิธีกรรายการ "ภาษา พาเพลิน (Pasa Paplearn)" ร่วมกับ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี โดยออกอากาศทุกวันพุธ ก่อนรายการเจาะประเด็นข่าวค่ำ เวลา 16:28 น. ถึงปัจจุบัน ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
จิรวรรณ เตชะหรูวิจิตร สมรสกับ ดวงฤทธิ์ เบ็ญจาธิกุล ชัยรุ่งเรือง เข้าพิธีสมรส ในวันที่ 23 มกราคม 2556
อ๊ะ อ๊ะ อาย เก็บเอาไว้ เขาไม่แคร์ ควันออกหู เคยไหม ใจของเธอ ฉันคอย เผ่าไหนเหรอ คนที่รักเธอ สหัสวรรษ คิดถึงคนคุ้นใจ ขาดใจ แอบปลื้ม รักปนเหงา ถ้าฉันเข้มแข็ง
ไสว สุทธิพิทักษ์
ไสว สุทธิพิทักษ์ (10 มีนาคม พ.ศ. 2460 – 22 กันยายน พ.ศ. 2537) เป็นนักการศึกษาชาวไทย ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ อธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ อดีตกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ คณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ และอดีตกรรมการสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย รวมทั้งยังเคยเป็นผู้แทนฝ่ายไทยในการประสานงานกับกองบัญชาการกองทัพพันธมิตร ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ดร. ไสว สุทธิพิทักษ์ เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2460 ที่อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายเฟื่อง สุทธิพิทักษ์ และนางนวล (สกุลเดิม กันภัย) สุทธิพิทักษ์ มีพี่น้องรวม 8 คน คือ นายสวัสดิ์ สุทธิพิทักษ์, นางสาวพยอม สุทธิพิทักษ์, นางอรสา อรรถบวรพิศาล, นายสนิท สุทธิพิทักษ์, นายสหัส สุทธิพิทักษ์, นายคำภิญ สุทธิพิทักษ์, นางสาวสุเพ็ญ สุทธิพิทักษ์
สมรสกับ นางสาวสนม เกตุทัต ธิดาของพระพิเรนทรเทพ (เนียน เกตุทัต) และนางสงวน (สกุลเดิม วิริยศิริ) เกตุทัต มีบุตร-ธิดารวม 2 คน เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ณ มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง โดยมี พณฯ ดร.ปรีดี พนมยงค์ ผู้ประศาสน์การมหาวิทยาลัยฯ และท่านผู้หญิงพูนศุข พนมยงค์ เป็นเจ้าภาพ ดร.ไสว สุทธิพิทักษ์ ถึงแก่มรณกรรม เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2537 เวลา 11.10 น. ณ โรงพยาบาลวิชัยยุทธ สิริรวมอายุได้ 77 ปี 12 วัน
พ.ศ. 2472 - ประถม 1-3 โรงเรียนประจำอำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช
พ.ศ. 2477 - มัธยม 1-6 โรงเรียนเบญจมราชูทิศ โรงเรียนประจำจังหวัดนครศรีธรรมราช
พ.ศ. 2479 - มัธยม 7-8 โรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร
พ.ศ. 2480 - ป.ป. โรงเรียนฝึกหัดครูพระนคร
พ.ศ. 2485 - ธ.บ. มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
พ.ศ. 2488 - ศ.ม. มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
พ.ศ. 2530 - D.B.A. Pacific States University, U.S.A.
พ.ศ. 2534 - ปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์สาขาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
พ.ศ. 2481 ครูสอนภาษาไทยและภาษาอังกฤษ โรงเรียนวังสมเด็จบูรพา
พ.ศ. 2482-2484 ครูพิเศษสอนภาษาไทยและภาษาอังกฤษ โรงเรียนสุวิชช์วิทยาลัย
พ.ศ. 2484-2489 รับราชการกรมบัญชีกลาง กระทรวงการคลัง
พ.ศ. 2488-2489 ผู้แทนฝ่ายไทยในการประสานงานกับกองบัญชาการกองทัพพันธมิตร
พ.ศ. 2488-2492 อาจารย์พิเศษ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง
พ.ศ. 2489-2490 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครศรีธรรมราช และเลขานุการนายกรัฐมนตรี (พลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ ร.น.)
พ.ศ. 2490-2492 เจ้าของสำนักงานทนายความ ไสว สุทธิพิทักษ์ และเจ้าของผู้จัดการห้างสุทธิเทรดดิ้ง ท่าพระจันทร์ กรุงเทพฯ
พ.ศ. 2492-2501 ทำธุรกิจการค้าระหว่างพำนักอยู่ที่สิงคโปร์
พ.ศ. 2502-2508 กรรมการหอการค้าไทย กรรมการสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย และกรรมการฝ่ายไทยของหอการค้าสากล
พ.ศ. 2504-2508 ประธานอนุกรรมการของวิทยาลัยการค้า และผู้อำนวยการวิทยาลัยการค้าหอการค้าไทย
พ.ศ. 2511-2537 ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เริ่มตั้งแต่เป็นโรงเรียนราษฎร์ในปี พ.ศ. 2511 ต่อมาได้เลื่อนฐานะเป็นวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2513 และเป็นมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เมื่อปี พ.ศ. 2527
เดวอน
เดวอน  เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่มีเนื้อที่มากที่สุดที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหราชอาณาจักร เดวอนบางครั้งก็เรียกว่า “เดวอนเชอร์” แต่เป็นชื่อที่ไม่เป็นทางการ
เดวอนมีเขตแดนติดกับมณฑลคอร์นวอลล์ทางตะวันตกและมณฑลดอร์เซ็ทกับมณฑลซอมเมอร์เซ็ททางตะวันออก ชายฝั่งทะเลด้านใต้เป็น
ช่องแคบอังกฤษทางด้านเหนือเป็นช่องแคบบริสตอลซึ่งทำให้เป็นมณฑลเดียวในอังกฤษที่มีชายฝั่งทะเลสองด้านที่แยกกัน
เดวอนมีหน่วยรัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียวสองหน่วย: เมืองท่าพลิมัธและทอร์เบย์ที่เป็นกลุ่มบริเวณที่ท่องเที่ยวชายทะเลนอกไปจากเทศบาลการปกครองของมณฑลเดวอนเอง พลิมัธเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นชนบทรวมทั้งบริเวณอุทยานแห่งชาติ เดวอนมีประชากรมากเป็นลำดับสามของบรรดามณฑลต่างๆ โดยมีประชากรทั้งหมด 1,109,900 คน โดยมีประชากรถัวเฉลี่ย 365 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตรซึ่งเป็นบริเวณที่มีประชาชนเบาบางเมื่อเทียบกับจำนวนเฉลี่ยในบริเวณอื่น
เดวอนแบ่งการปกครองเป็นสิบแขวง: เอ็กซิเตอร์, อีสต์เดวอน, มิดเดวอน, นอร์ทเดวอน, ทอร์ริดจ์, เวสต์เดวอน, เซาท์แธมส, เทนบริดจ์, พลิมัท และทอร์เบย์ โดยมีเมืองเทศมณฑลอยู่ที่เอ็กซิเตอร์