pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โบราณสถานหมายเลข 4 อยู่ใกล้หมายเลข 3 ยังบูรณะอยู่ เป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าโบราณสถานหมายเลข4โบราณสถานแห่งนี้เป็นอาคารรูปสี่เหลียมผืนผ้าแบ่งเป็นส่วนเรียงเป็นแถวแนวเหนือใต้ แต่ละส่วนมีขนาดกว้าง 3.90 เมตร และยาว 6.65 เมตร โดยเว้นระยะห่าง กัน 0.50 เมตรในแต่ล่ะส่วนทำเป็นขอบสูงขึ้นมาประมาณ 40 เซนติเมตร บนฐานส่วนที่สองจากทิศของประติมากรรมตั้งอยู่ การก่อสร้างอาคารใช้ศิลาแลงเป็นวัสดุสำคัญ
ชอลิ้วเฮียง
นวนิยายชุดชอลิ้วเฮียง (; Chu Liu Xiang Xi Lie) เป็นนิยายที่โด่งดังมากชุดหนึ่งของโกวเล้ง เขียนขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2502 ถึงปี พ.ศ. 2522 และถือเป็นหนึ่งในนิยายที่โกวเล้งเขียนนานที่สุด ชุด ชอลิ้วเฮียงประกอบด้วยตอนย่อย 8 ตอน โดย น.นพรัตน์ได้แปลแบ่งเป็นตอนเช่นเดียวกับโกวเล้ง เรียงเป็นลำดับตามการตีพิมพ์ได้แก่
1. กลิ่นหอมกลางธารเลือด 2. พายุทะเลทราย 3. ศึกวังน้ำทิพย์ 4. ยืมศพคืนวิญญาณ 5. ศึกวังค้างคาว 6. ดวงชะตาดอกท้อ 7. ตำนานกระบี่หยก 8. กล้วยไม้เที่ยงคืน
ชอลิ้วเฮียง (; Chu Liu Xiang) ขุนโจรทิ้งกลิ่นหอม ผู้ที่ไม่มีสิ่งใดที่เขาปรารถนาจะขโมยแล้วขโมยไม่ได้ กำลังภายในสูงส่ง วิชาตัวเบาลึกล้ำ ไม่ทราบสังกัดสำนักอาจารย์ ไม่ใช้อาวุธคู่กายใด ๆ มีเพียง หนึ่งสมอง สองมือ และ ดรรชนีปาฏิหาริย์ เท่านั้น รูปพรรณสัณฐาน และ อายุ ไม่ระบุชัด แต่มีพฤติกรรมแปลก ๆ ที่ชอบจับจมูกของตนเอง เวลาคิดเรื่องต่าง ๆ เนื่องจากเป็นโรคทางจมูก (ไซนัส) จึงทำให้ชอลิ้วเฮียงฝึกวิชาที่สามารถหายใจผ่านผิวหนังได้ ขุนโจรแซ่ชอ อาศัยอยู่บนเรือสำราญ กับหญิงสาวสะคราญโฉมคู่ใจ 3 นางที่มีความเป็นมาลึกลับไม่ต่างกับเขา
เพื่อนสนิทที่สุด เติบโตมาด้วยกันแต่เยาว์วัย คือ โอ๊วทิฮวย แมวเมามาย
ศัตรูสำคัญของเขา มีทั้ง หลวงจีนบ้อฮวย (ไร้บุปผา) เจี๊ยะกวนอิม (กวนอิมศิลา) เจ้าแม่วังน้ำทิพย์ ฯลฯ
แต่ด้วยปฏิภาณไหวพริบ ทำให้เขารอดพ้นภัยอันตรายมาได้ทุกครั้ง
เมืองสิงห์
เมืองสิงห์ สามารถหมายถึง
ศาสตราจารย์ สุริชัย หวันแก้ว (7 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 — ) ผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาสันติภาพและความขัดแย้ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสังคม และอาจารย์ประจำภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาการพัฒนาสังคม คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตผู้อำนวยการหลักสูตรการพัฒนาระหว่างประเทศ และปัจจุบันเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายวิจัย สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ประธาน Asian Rural Sociological Association (ARSA) ที่ปรึกษาโครงการแม่น้ำเพื่อชีวิต เคยเป็นหนึ่งในคณะกรรมการอิสระเพื่อความสมานฉันท์แห่งชาติ (กอส.) ดำรงตำแหน่งเลขานุการของกอส.ในการแก้ปัญหาเหตุการณ์ไม่สงบในภาคใต้ และเป็นอดีตประธานคณะกรรมการรณรงค์เพื่อประชาธิปไตย (ครป.) ผู้เชี่ยวชาญประเด็นด้าน การพัฒนา คนชายขอบ และโลกาภิวัตน์
อาจารย์สุริชัยเป็นนักวิจัยทางสังคมศาสตร์ โดยเฉพาะสังคมวิทยา และการมีส่วนร่วม เป็นอดีตผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสังคม (CUSRI)ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นบุคลากรขององค์กรประชาธิปไตย คนสำคัญของประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2549 อาจารย์สุริชัย เคยได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิก สภานิติบัญญัติแห่งชาติ ซึ่งได้ลาออกก่อนครบกำหนด เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2550 โดยให้เหตุผลว่า สภานิติบัญญัติฯในช่วงเปลี่ยนผ่านนี้กำลังหมดความชอบธรรมลงแล้วจึงไม่สมควรผ่านร่างกฎหมายต่างๆ อย่างเร่งรีบเกินสมควรดังที่เป็นอยู่ อาจารย์สุริชัย ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ศาสตราจารย์ สาขาวิชาสังคมวิทยา ภาควิชาสังคม วิทยาและมานุษยวิทยา คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่วันที่ 16 กันยายน 2552 ตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี ฉบับที่ 2 ประกาศ ณ วันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2554
อาจารย์สุริชัย จบการศึกษาระดับปริญญาโท และได้รับ Ph.D. Candidate สาขาสังคมศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นเจ้าของรางวัลศรีบูรพา ประจำปี พ.ศ. 2564 สมรสแล้ว กับ รศ.ดร.ฉันทนา (บรรพศิริโชติ) หวันแก้ว อาจารย์คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รัฐศาสตรบัณฑิตเกียรตินิยม (สังคมวิทยา) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
M.A. in Sociology (University of Tokyo) (1975)
Ph.D. Candidate in Sociology (University of Tokyo) (1978), All Courses Completed(ABD)
ปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาบริหารการพัฒนาสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (NIDA) 2561
เกษียณอายุราชการ 1 ตุลาคม  2552
ศาสตราจารย์ สาขาสังคมวิทยา  (ตั้งแต่ 16 กันยายน 2552)
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ประจำคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ตั้งแต่ 29 มีนาคม 2555 -ปัจจุบัน)
ผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาสันติภาพและความขัดแย้ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2553 - ปัจจุบัน)
ตำแหน่งในอดีต.
-       กรรมการบริหาร สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย (2534-2538)
-       ศาสตราภิชาน คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย(2553)
-       รองคณบดีฝ่ายวิจัย คณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ 2532-2536
-       กรรมการที่ปรึกษาคณะกรรมการประกันสังคม 2535-2539
-       ประธานคณะอนุกรรมการดำเนินการชนบทศึกษา ทบวงมหาวิทยาลัย (2539)
-       คณะกรรมการปฏิรูปโครงสร้างระบบราชการ (2544 – 2545)
-       คณะกรรมการนโยบายกระจายความเจริญสู่ภูมิภาค  (2544 – 2545)
-       ที่ปรึกษาสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ  วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (2543 – 2545)
-       ผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาการพัฒนาสังคม คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  (2538 – 2546)
-       ประธาน The first consultation of Asian People’s Alliance to Combat HIV/AIDS (APACHA)   (July 2004)
-       ประธานกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพิจารณาคัดเลือกนักเรียนแลกเปลี่ยนอาเซียนกระทรวงศึกษาธิการ
-       กรรมการสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยประเภทคณาจารย์ประจำ  (2545 – 2548) และประเภทผู้แทนคณะและสถาบัน ( 2549-2552)
-       กรรมการสอบสวนข้อเท็จจริงกรณีการเกิดธรณีพิบัติ“สึนามิ” (กระทรวงเทคโนโลยีและสารสนเทศ : ICT)  2548
-       กรรมการคณะกรรมการบัญญัติศัพท์สังคมวิทยา ราชบัณฑิตยสถาน (2538 - 2548)
-       ประธานคณะกรรมการรณรงค์เพื่อประชาธิปไตย (ครป.) (2545-2547)
-       กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิและเลขานุการร่วมคณะกรรมการอิสระเพื่อความสมานฉันท์แห่งชาติ (2546)โดยคำสั่งนายกรัฐมนตรี (ประธานกรรมการ  ฯพณฯ อานันท์ ปันยารชุน)
-       ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (26 ธันวาคม 2549- 2552 )
-       กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิคณะกรรมการสวัสดิการสังคมแห่งชาติ
-       สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (2550)
-       ผู้อำนวยการก่อตั้งหลักสูตรศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาการพัฒนาระหว่างประเทศ (2546-2547)
-       กรรมการหลักสูตร “แพทย์กับสังคม”
-       รองประธานกรรมการคณะกรรมการพิจารณาเรื่องการร้องทุกข์ และอุทธรณ์ของนิสิต จุฬาฯ
-       ประธานอนุกรรมการวิจัยวัฒนธรรมกรุงเทพมหานคร สำนักงานวัฒนธรรมแห่งชาติ  2536-2540 และ 2544 – 2548
-       กรรมการประกันคุณภาพการศึกษา มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
-       กรรมการตรวจสอบโครงการปรับแผนวิจัยแบบบูรณาการ สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (ประจำปี พ.ศ. 2549).
-       ผู้อำนวยการโครงการปัญญาชนสาธารณะแห่งเอเซีย Asian Public Intellectual Fellowship Programme (Nippon Foundation)  (สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (2543-2558)
-       กรรมการบริหารสมาคมวิจัยเชิงคุณภาพแห่งประเทศไทย (2538 –  ปัจจุบัน).
-       กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ  คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.
-       กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ  คณะกรรมการสวัสดิการสังคมแห่งชาติ.
-       กรรมการสภาวิจัยแห่งชาติสาขาสังคมวิทยา (2550-2558)
-       Visiting Professor,  ที่ Hosei University (Tokyo) 1988-1989  และ Ritsumeikan University (Kyoto) 1996-1997 สอนวิชา Southeast-Asia Under Globalization และ Hitotsubashi University (Tokyo), 2000 (6 เดือน) สอนวิชา Globalization and Social Movements in Southeast Asia.
-       Visiting Professor,  Department of Sociology, University of Illinois at Urbana-Champaign, USA. (2004).
-       Visiting Professor, Institute of Asian and African Studies, Humbolt University, Berlin, Germany    (2012)
-       President, Asian Rural Sociology Association  2004-2510 และ Vice-President, International Rural Sociology Association (IRSA) (2005-2510)
-       ผู้แทนประเทศไทยในคณะกรรมการว่าด้วยความร่วมมือแบบพหุภาคีด้านวัฒนธรรมระหว่างอาเซียนกับญี่ปุ่น (ASEAN-Japan Multi-national Cultural Mission) (1996-1999)
-       ผู้ประสานงานการจัดการประชุมนานาชาติเรื่องสิ่งท้าทายความมั่นคงของมนุษย์ในโลกไร้พรมแดน (“International Public Symposium on “Challenges to Human Security in a Borderless World” , ร่วมกับคณะกรรมาธิการความมั่นคงของมนุษย์ - Commission on Human Security ) (11 ธันวาคม 2545)
1.    บรรณาธิการ. แปล “สังคมญี่ปุ่น”  (เขียนโดย ชิเอ นาคาเน) 2526.
2.     “Nittai Kankei No Konnichi to Tai  Jin Rodosha (Thai Migrant Workers in Japan and Human Rights) in, Ebashi  Takashi, Editor,  Gai Kokujin  Rodosha to Jinken :  Nihon-Tai Kankei Kenkyu No Genba Kara,Tokyo : Hosei University Press, 1990.
3.     บรรณาธิการ. (ร่วม) “สารพิษกับสังคมนิคส์ : จากคลองเตยถึงกาญจนบุรี”  (สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 2537).
4.     บรรณาธิการ. (ร่วมกับ คุณหญิงไขศรี  ศรีอรุณ) “ศิลปวัฒนธรรมในกระแสการเปลี่ยนแปลง”สำนักงานวัฒนธรรมแห่งชาติ 2539.
5.     “Beyond Secularization : Buddhism and Alternative Development   Praxis in Thailand,”  Ryukoku Sogo-Chiiki Kenkyu,Kyoto, Japan : 1998.
6.     โลกกว้าง-จิตแคบ : โลกาภิวัตน์กับอนาคตของความเป็นไทย  (สำนักพิมพ์มูลนิธิเด็ก,  เมษายน 2545).
7.     บรรณาธิการ. (ร่วมกับสถาบันธรรมรัฐเพื่อการพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม) “White Paper on Industrial Development in the Existing Context of Globalisation and its Impacts on Sustainability”เพื่อนำเสนอในงานการประชุมสุดยอดระดับโลกว่าด้วยพัฒนาที่ยั่งยืน ณ เมืองโจฮันเนสเบิร์ก ประเทศแอฟริกาใต้ (ตุลาคม 2545).
8.     บรรณาธิการ. “การพัฒนาที่ยั่งยืนในกระแสโลกาภิวัตน์กับทิศทางประเทศไทย”(สำนักพิมพ์เดือนตุลา, พฤศจิกายน 2545).
9.     บรรณาธิการ. “การวิจัยเพื่อฟื้นฟูชุมชน : มิติใหม่ของสังคมไทย”(สำนักพิมพ์เดือนตุลา, ธันวาคม 2545).
10.  บรรณาธิการ. “ทิศทางที่ยั่งยืนของสังคมไทยกับป่าชุมชน : มุมมองสหวิทยาการ”(สำนักพิมพ์เดือนตุลา, ธันวาคม 2545).
11.  จุฬาฯ กับสังคม : สรุปสังเคราะห์และข้อเสนอแนะ(สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์-มหาวิทยาลัย, ธันวาคม 2545).
12.  ความคับแคบของโลกาภิวัตน์ : สังคมวิทยากับการพัฒนาไทย. สำนักพิมพ์มูลนิธิเด็ก, 2546).
13.  "กระบวนการกลายเป็นคนชายขอบ  "(Marginalization)   (คณะกรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ  สาขาสังคมวิทยา,  สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ,  2546). ต่อมาตีพิมพ์ ครั้งที่ 2        คนชายขอบ : จากแนวคิดสู่ความจริง, สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,2550.
14.  ผู้เขียน แนวทางนโยบายวิจัยเพื่อพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์, มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ, 2547.
15.  บรรณาธิการ, เผชิญหน้าโลกาภิวัตน์ทางวัฒนธรรม : นโยบายวัฒนธรรมในบริบทใหม่, สำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย  กระทรวงวัฒนธรรมแห่งชาติ,  2547.
16.  ผู้เขียน ภาวะต่างคนต่างอยู่ในสังคมเพื่อการพัฒนาประเทศไทยกับสิ่งท้าทายด้านความรับผิดชอบร่วมกันต่อสังคม, วารสารสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, ปีที่ 6 ฉบับที่ 6 กันยายน 2556.
17.  บรรณาธิการ,  Human Security in a Borderless World, Proceedings of Commission  on Human Security Seminar, 2004.
18.  Editor, Rural Livelihoods and Human Insecurities in Globalizing Asian Economies(2007)
19.  Co-Editor, Asian Rural Sociology III: Globalization, Competitiveness and Human Insecurity in Rural Asia (2010)
20.  Editor, Long Walk to Democratic Governance: Nelson Mandela Distinguished Lecture 2014 by Anand Panyarachun (2015)
21.  Co-Editor, Surichai Wun'gaeo with Chantana Banpasirichote Wungaeo and Boike Rehbein,  Globalization and Democratization in Southeast Asia, Palgrave McMillan, 2016.
1.     ความช่วยเหลือจากญี่ปุ่น : ผลกระทบและการบริหารทุน Japan Foundation (สถาบันเอเซียศึกษา จุฬาฯ (2538) (หัวหน้าโครงการ).
2.     ผลกระทบจากการพัฒนาอุตสาหกรรมชายฝั่งทะเลตะวันออกต่อท้องถิ่น(ทุนรัชดาภิเษกสมโภช 2540) (หัวหน้าโครงการ).
3.     มิติใหม่ของการศึกษาวัฒนธรรม,สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. 2540 (หัวหน้าโครงการ).
4.     ระบบการเรียนรู้เรื่องชนบทในมหาวิทยาลัยไทย : สังเคราะห์ในภาพรวม กรณีศึกษา ศึกษามหาวิทยาลัยใน 5 ภาคของประเทศไทย(ทุนทบวงมหาวิทยาลัย 2542) (หัวหน้าโครงการ).
5.     ชนบทศึกษาในมหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานคร(ทุนทบวงมหาวิทยาลัย 2542) (ร่วมกับ รศ.ดร. ปรีชา คุวินทร์พันธุ์).
6.     โครงการวิจัย “ธรรมาภิบาลและการมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการจัดการด้านสิ่งแวดล้อม(ระยะแรก)”ทุนสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)  และ สถาบันธรรมรัฐเพื่อการพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม, 2545. (นักวิจัยหลัก).
7.     จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยกับสังคม : การปรับตัวเชิงสถาบันกับทางเลือกในอนาคต(ทุนฝ่ายนโยบายวิชาการ สำนักบริหารวิชาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 2545) (รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์, สิงหาคม 2545) (หัวหน้าโครงการ).
8.     แนวทางนโยบายวิจัยเพื่อการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์, มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ, 2546.
9.     อนาคตอุดมศึกษาไทยภายใต้กระแสการค้าเสรีข้ามชาติ, สำนักพิมพ์จุฬาฯ, 2548 (เขียนบทที่ 9 เรื่อง “มหาวิทยาลัยท่ามกลางกระแสพายุที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้ : สรุปและข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย”).
10.  สังคมวิทยาสึนามิ : การรับมือกับภัยพิบัติ(สสส.และมูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ), โรงพิมพ์เดือนตุลา, 2550. (หัวหน้าโครงการ)
11.  โครงการวิจัยเพื่อพัฒนาสมรรถนะการเรียนรู้ของระบบการอภิบาลสุขภาพทุนสถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข, 2556 (หัวหน้าโครงการ).
12.  โครงการจัดทำยุทธศาสตร์ความมั่นคงของมนุษย์ พ.ศ. 2556 – 2566 ทุนกระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์,2556 (หัวหน้าโครงการ).
13.  โครงการศึกษาสังเคราะห์ข้อมูลด้านความเหลื่อมล้ำทางสังคม ทุนสำนักคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) , 2558 (หัวหน้าโครงการ).
14.  โครงการยุทธศาสตร์การวิจัยเพื่อลดความเหลื่อมล้ำและการสร้างความเป็นธรรม ทุนสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.), 2558 (หัวหน้าโครงการ).
การวิจัยดำเนินการ
การวิจัยดำเนินงาน บ้างเรียก การวิจัยปฏิบัติการหรือ การวิจัยเชิงปฏิบัติการ เรียกย่อ ๆว่า โออาร์  เป็นการใช้แบบจำลองเชิงคณิตศาสตร์ สถิติ และขั้นตอนวิธีช่วยในการตัดสินใจ โดยปกติจะใช้การวิจัยดำเนินงานในการวิเคราะห์ระบบที่มีอยู่ในโลกจริงที่มีความซับซ้อน โดยมีเป้าหมายเพื่อพัฒนาเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพที่เหมาะสมที่สุด การวิจัยดำเนินงานถือเป็นสาขาย่อยของคณิตศาสตร์ประยุกต์
คำว่าการวิจัยดำเนินงานและวิทยาการบริหารจัดการ นั้นปกติจะใช้ในความหมายใกล้เคียงกัน โดยวิทยาการบริหารจัดการนั้นปกติจะมีเฉพาะเจาะจงกับปัญหาทางด้านการบริหาธุรกิจมากกว่า ส่วนการวิจัยดำเนินงานจะเกี่ยวกับวิศวกรรมอุตสาหการซึ่งมองปัญหาเชิงวิศวกรรม โดยใช้เทคนิคโออาร์เป็นเครื่องมือในการแก้ปัญหาเหล่านั้น
เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยดำเนินงานคือ สถิติ (statistics) การหาค่าเหมาะที่สุด (optimization) การสโทแคสติก (stochastic) ทฤษฎีแถวคอย (queuing) ทฤษฎีเกม (Game's theory) และ การจำลอง(simulation) และเนื่องจาก OR มีการใช้การคำนวณเชิงคอมพิวเตอร์จึงมีความเกี่ยวเนื่องกับวิทยาการคอมพิวเตอร์ และ นักวิจัยดำเนินงานปกติจะต้องพัฒนาหรือปรับปรุงซอฟต์แวร์เอง
การวิจัยดำเนินงานมีจุดเด่นตรงที่ความสามารถในการพัฒนาระบบทั้งระบบ ไม่เฉพาะเจาะจงกับการแก้ไขปัญหาย่อยเพียงอย่างเดียว โดยนักวิจัยดำเนินงานจะแก้ปัญหาโดยพิจารณาว่า วิธีหรือเทคนิคใดที่เหมาะสมกับธรรมชาติของระบบนั้น ๆ พิจารณาเป้าหมายของการปรับปรุง และ เงื่อนไขประสิทธิภาพเชิงเวลา และโดยมากแล้วปัญหาทางเทคนิคของการวิจัยดำเนินงานเองมักไม่สามารถแก้ได้ด้วยเทคนิคของการวิจัยดำเนินงานเท่านั้น ต้องอาศัยเทคนิคอื่นมาร่วมแก้ไขปัญหาด้วย
วิทยาการบริหารจัดการ.
วิทยาการบริหารจัดการ (Management science) หรือเรียกย่อว่า เอ็มเอส เป็นศาสตร์ว่าด้วยการใช้คณิตศาสตร์ และแบบจำลองเชิงวิเคราะห์อื่น ๆ ช่วยในการตัดสินใจทางธุรกิจ มีความคล้ายกับการวิจัยดำเนินงานหรือโออาร์ แต่เอ็มเอสจะเน้นเชิงประยุกต์มากกว่าทฤษฎี
สาขาภายใต้วิทยาการบริหารจัดการคือ การวิเคราะห์การตัดสินใจ การหาค่าเหมาะที่สุด การจำลอง การทำนาย ทฤษฎีเกม แบบจำลองเครือข่ายและการจราจร การสร้างแบบจำลองคณิตศาสตร์ การทำเหมืองข้อมูล สถิติและความน่าจะเป็น การวิเคราะห์เชิงการแปรสัณฐาน การจัดการทรัพยากร การบริหารโครงการ และ อื่น ๆ
นักวิทยาการบริหารจัดการจะใช้เทคนิคเชิงตรรก ที่เป็นระบบ และเป็นเชิงวิทยาศาสตร์ ในการตัดดำเนินการและพัฒนาการตัดสินใจทุกรูปแบบ โดยเทคนิคเหล่านี้ไม่ได้ใช้เฉพาะด้านการประยุกต์เชิงธุรกิจแต่ใช้ได้กับ การทหาร การแพทย์ การบริหารจัดการสาธารณะ กลุ่มส่วนแบ่ง กลุ่มการเมือง และ กลุ่มชุมชน
เอ็มเอสยังเกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์เชิงดำเนินงานแบบซอฟต์ ซึ่งเกี่ยวกับวิธีในการวางแผนกลยุทธ์ การสนับสนุนการตัดสินใจ และ วิธีการวางโครงสร้างปัญหา (พีเอสเอ็ม) โดยทำในระดับร่างแนวคิด โดยไม่มีการสร้างแบบจำลองเชิงคณิตศาสตร์ และ การจำลอง แต่อย่างใด
การวิจัยปฏิบัติการ
คณะกรรมการอิสระเพื่อความสมานฉันท์แห่งชาติ
คณะกรรมการอิสระเพื่อความสมานฉันท์แห่งชาติ หรือ กอส. (The National Reconciliation Commission) เป็นคณะกรรมการที่เกิดขึ้นจากคำสั่งสำนักนายกรัฐมนตรี ลงวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2548 เนื่องจากที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ อันได้แก่ จังหวัดยะลา จังหวัดปัตตานี และจังหวัดนราธิวาส เป็นจังหวัดที่มีความสำคัญทั้งทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมมาเป็นเวลาช้านาน แต่ได้ประสบปัญหาความรุนแรงมาโดยตลอด แม้ว่ารัฐบาลทั้งในอดีตและปัจจุบันจะได้พยายามแก้ไขปัญหาดังกล่าว โดยมุ่งหมายให้เกิดสันติสุขขึ้น แต่ปัญหาดังกล่าวก็ยังไม่หมดไป สมควรที่จะให้บุคคลจากส่วนต่าง ๆ ของสังคม มาร่วมแรงร่วมใจกันหาทางยุติปัญหาดังกล่าวของประเทศในระยะยาว เพื่อให้เกิดความสมานฉันท์ สันติสุข และความยุติธรรมขึ้นอย่างแท้จริง
ประธานกรรมการอิสระเพื่อความสมานฉันท์แห่งชาติ ได้แก่ นายอานันท์ ปันยารชุน, นายประเวศ วะสี เป็นรองประธานกรรมการ, เลขานุการ คือ รศ.สุริชัย หวันแก้ว และ นายโคทม อารียา, มีกรรมการอิสระเป็นจำนวนทั้งสิ้น 48 คน แบ่งเป็น
คณะกรรมการอิสระเพื่อความสมานฉันท์แห่งชาติ มีหน้าที่ดังต่อไปนี้
กรรมการชุดนี้สิ้นสุดลงเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 หลังการยุบสภาฯ ได้ทำรายงานสรุปต่อ ครม.รักษาการณ์ และยังไม่มีการแต่งตั้งกรรมการชุดใหม่แต่อย่างใด
กอส.
ครป.
วิทยาการบริหารจัดการ
ตาแสนกลม
เพลงตาแสนกลม เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง "จุดไต้ตำตอ" เมื่อ พ.ศ. 2482 ประพันธ์คำร้องโดย พระยาโกมารกุลมนตรี (ชื่น โกมารกุล ณ นคร) ทำนองโดย หม่อมหลวงพวงร้อย สนิทวงศ์
คำร้อง: พระยาโกมารกุลมนตรี
ทำนอง: หม่อมหลวงพวงร้อย สนิทวงศ์
สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาส ราชนครินทร์
เสน่ห์สาวข้าวปั้น
เสน่ห์สาวข้าวปั้น  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่แต่งโดย นาสึกิ ทากายะ มีเนื้อหาเกี่ยวกับ ฮอนดะ โทรุ เด็กสาวกำพร้าที่ด้วยเหตุบังเอิญได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวโซมะ ซึ่งสมาชิกทุกคนต้องคำสาป เมื่อถูกเพศตรงข้ามกอดจะกลายร่างเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งใน 12 นักษัตรจีน
ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยเป็นของสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ (Siam Inter Comics) จัดพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2543 เดือนพฤศจิกายน
เสน่ห์สาวข้าวปั้นถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนฉายทางโทรทัศน์ มีจำนวนตอนทั้งหมด 26 ตอน ในประเทศไทย ออกวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี-ดีวีดีลิขสิทธิ์โดยอามีโก้ และเคยฉายทางสถานีไอทีวี ในช่วงปี พ.ศ. 2547-2548 แต่ฉายไม่จบ
มีเรื่องเล่ามาแต่โบราณเกี่ยวกับตำนาน 12 นักษัตร พระเจ้าได้เชิญสัตว์ทั้งหลายมางานเลี้ยง แต่เจ้าหนูกลับไปหลอกแมวว่างานเลี้ยงจะจัดในวันพรุ่งนี้ ในคืนนั้นสัตว์ทุกตัวไปงานเลี้ยงเจ้าหนูขี่หลังวัวไป แล้วกระโดดลงจากหลังวัวและเข้างานเลี้ยงเป็นตัวแรก ปีใน 12 นักษัตร จึงเริ่มที่ ปีหนู แล้ววัว และตามลำดับก่อนหลังไป ส่วนเจ้าแมวหลับอยู่ที่บ้านเฝ้าฝันถึงงานเลี้ยงสนุกสนานที่จะจัดกันในวันพรุ่งนี้ ซึ่งไม่มีจริง แมวจึงไม่มีอยู่ใน 12 นักษัตร
แต่นั่นก็เป็นเพียงความเชื่อ...
ฮอนดะ โทรุ(นางเอกของเรื่อง) เป็นหญิงสาวที่ อบอุ่น อ่อนโยน มองโลกในแง่ดี น่าแปลกที่เธอมักพูดในสิ่งที่คนอื่นต้องการฟังมากที่สุดได้อย่างน่าประหลาดใจ เธอสูญเสียแม่ผู้เป็นที่รักไปด้วยอุบัติเหตุทางรถ ทำให้เธอต้องมาอาศัยอยู่กับคุณปู่ที่เลี้ยงชีพด้วยเงินบำนาญ โทรุได้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่เป็นภาระให้กับคุณปู่และจะหาเงินเรียนเอง คุณปู่คิดต่อเติมบ้าน โดยช่วงเวลาที่ซ่อมนั้น ได้ขอให้โทรุไปอยู่กับเพื่อนสักพัก แต่โทรุไม่อยากรบกวนใครจึงได้ไปตั้งเต็นท์ในป่า ซึ่งเป็นพื้นที่ของตระกูลโซมะ โทรุได้เจอยูกิเพื่อนร่วมห้อง และชิงูเระ แต่แล้วก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้โทรุต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ และเคียวก็โผล่ออกมา แล้วความลับในตระกูลโซมะ เมื่อถูกเพศต่างข้ามกอดแล้วจะกลายร่างเป็น 1 ใน 12 นักษัตร ก็ถูกเปิดเผยด้วยอุบัติเหตุ จากนั้นโทรุต้องเข้าไปพัวพันกันเรื่องราวมากมายในตระกูลโซมะ โทรุได้ใช้ข้อดีของเธอคลายความเศร้าให้กับทุกๆคน และร่วมมีความสุขไปด้วยกัน
วันเพ็ญ (แก้ความกำกวม)
วันเพ็ญ อาจหมายถึง
หลวงพ่อซำปอกง
ม่านไทรย้อย
เพลงม่านไทรย้อย เป็นเพลงที่ดัดแปลงทำนองมาจากไวโอลินคอนแชร์โต ในบันไดเสียง ดี เมเจอร์ของปีเตอร์ ไชคอฟสกี้ โดยสุทิน เทศารักษ์นำทำนองหลักมาจากมูฟเมนต์ที่ 1 Allegro moderato (D major) ประพันธ์คำร้องภาษาไทยโดยไสล ไกรเลิศ ต้นฉบับขับร้องโดยเพ็ญศรี พุ่มชูศรี เมื่อ พ.ศ. 2495
จันทร์เอ๋ย
เพลงจันทร์เอ๋ย เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "ปิดทองหลังพระ" เมื่อ พ.ศ. 2482 ประพันธ์คำร้องโดยพระยาโกมารกุลมนตรี ทำนองโดยหม่อมหลวงพวงร้อย สนิทวงศ์ ขับร้องโดยวิสุตา สาณะเสน
ซูซาโนโอะ
ซูซาโนะโอะ  เป็นเทพเจ้าแห่งทะเลและพายุในศาสนาชินโต
ซูซาโนะโอะ เป็นน้องชายของเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ อะมะเตะระสุ และเทพเจ้าแห่งดวงจันทร์ สึกูโยมิ โดยเทพเจ้าสามองค์ถือกำเนิดจากเทพ อิซะนะงิ
เทพแห่งลมพายุ และเจ้าแห่งงู ผู้ปกครองปีศาจ เขากำเนิดจากจมูกของอิซะนะงิ และได้รับการมอบหมายให้ปกครองทะเล แต่ด้วยความที่เขาเป็นเทพเจ้าที่กล้าหาญ หัวแข็ง ไม่ยอมอยู่ภายใต้กฎใดๆ และใจร้อนหุนหันพลันแล่น เขาทำลายทุกสิ่งไปทั่วไม่จำกัดอยู่แต่ในทะเล
เขาได้ส่งพายุไปทำลายทุกสิ่งบนแผ่นดิน และปกคลุมจนท้องฟ้าดำมืด นั่นทำให้เทพเจ้าทั้ง 8 ล้านองค์พิโรธ และประชุมตัดสินลงโทษการก่อกวนเล็กน้อยๆ ของเขา โดยเฉพาะการต่อต้าน อะมะเตะระสุพี่สาวของเขา เขาถูกตัดหนวดเครา, เล็บมือ, ยึดดินแดนที่เขาครอบครองทั้งหมด และขับไล่ไปโลกมนุษย์
เขาได้ผจญภัยไปทั่ว และได้ปราบ ยามาตะ โนะ โอโรชิ เป็นงูใหญ่ 8 หัว 8 หาง มีดวงตาแดงก่ำ ลำตัวมีตะไคร่น้ำ และต้นฉำฉางอกอยู่ และที่หางมีดาบคุซะนะงิ โนะ สึรุงิ ("ดาบปราบหญ้า" - ดาบวิเศษมีปลาย 7 แฉกเป็นตัวแทนของสายฟ้า) ปักอยู่ ซึ่งได้ลักพาตัวสาวในหมู่บ้านเจ็ดคน และขณะที่มาลักพาตัวสาวคนที่แปด ซูซาโนะโอได้หลอกมอม ยามาตะ โนะ โอโรชิ ให้ดื่มสาเก 8 ไหสำหรับแต่ละหัว หลังจากเมาแล้วซุซะโนะโอได้ใช้ดาบกำจัดยะมะตะ โนะ โอโรจิลงได้หลังจากยะมะตะ โนะ โอโรจิเมาและนำดาบคุซานางิ โนะ สึรูงิ ออกมาจากหางและถวายแด่เทพีอามเทราสึ ทำให้ซุซะโนะโอพ้นจากคดีสามารถกลับสวรรค์ได้แล้ว แต่ซุซาโนะโอยังคงพอใจที่จะท่องแดนมนุษย์ต่อไป
ต่อมาเขาแต่งงานกับ คุชินาดะ สร้างวังที่ซึงะ ในเมืองอิซึโมะ ต่อมาได้ย้ายไปที่เมืองเนโนะคุนิ และปราบโรคระบาด
กาลักน้ำ
กาลักน้ำ  เป็นวิธีการถ่ายเทของเหลวจากที่สูงลงไปสู่ที่ต่ำอย่างต่อเนื่องโดยผ่านตัวกลางคือท่อ หลอด หรือสาย โดยที่ไม่ต้องใช้อุปกรณ์ไฟฟ้าช่วยแต่อย่างใด วิธีการทำโดยใช้หลอดหรือท่อน้ำมาเติมน้ำให้เต็มปิดปลายหลอดทั้งสองข้างเอาไว้ให้แน่นและนำปลายหลอดข้างใดข้างหนึ่งใส่ลงไปในภาชนะที่ต้องการที่จะถ่ายเทน้ำออก และปลายหลอดอีกข้างหนึ่งก็ใส่ไว้ในภาชนะที่รองรับและจะต้องต่ำกว่าภาชนะที่จะถ่ายน้ำออกเสมอ แรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลของน้ำและน้ำหนักของน้ำในหลอดจะดูดเอาน้ำจากปลายหลอดด้านที่สูงกว่าลงมาสู่ด้านที่ต่ำกว่าทำให้เราถ่ายน้ำออกจากภาชนะได้อย่างง่ายดาย ซึ้งภายในท่อหรือหลอดน้ำจะกระทำกันคล้ายสายโซ่ ที่เรียงร้อยไปด้วยน้ำ ซึ่งจะดึงโมเลกุลน้ำด้วยกันตามกันมาโดยอาศัยพันธะไฮโดรเจน นั้นเอง ทั้งนี้ได้มีการทดลองในระบบสุญญากาศโดยสูบอากาศออกทำให้พบว่า "กาลักน้ำยังคงสามารถทำงานได้ดังเดิม แสดงว่า กาลักน้ำไม่ได้อาศัยแรงดันอากาศ แต่อาศัยแรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลและน้ำหนักของของเหลวนั้นๆ"
คาดว่าผู้ค้นพบหลักการกาลักน้ำเป็นคนแรก คือ คเทซิบิอัส เฮโรแห่งอะเล็กซานเดรีย ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของเขาได้เขียนเรื่องนี้เอาไว้อย่างละเอียด ในหนังสือชื่อว่า "พนิวมาติคา" แต่ภาพสลักบนผนังศิลาของอียิปต์เมื่อ ราว 1500 ปีก่อนคริสตกาล ก็ยังปรากฏภาพการใช้หลักการกาลักน้ำเพื่อดึงของเหลวจากไหขนาดใหญ่ มีประวัติเล่าว่ากองทัพเรือไบแซนไทน์เคยใช้หลักกาลักน้ำเป็นอาวุธ และวิธีการที่นิยมโดยทั่วไป ก็คือ ใช้เพื่อพ่นไฟกรีก อันเป็นสูตรน้ำมันเผาไหม้ ให้พุ่งผ่านท่อทองเหลืองขนาดใหญ่ ไปตกบนเรือของข้าศึก โดยมีการเก็บของเหลวไว้ในถังร้อนอัดที่ถูกอัด และพ้นผ่านท่อดังกล่าวโดยมีอุปกรณ์บางอย่างช่วยสูบ ส่วนผู้ควบคุมเครื่องนั้นจะซ่อนหลังโล่โลหะขนาดใหญ่ แต่ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าเป็นการใช้หลักกาลักน้ำจริงๆหรือใช้อุปกรณ์สูบน้ำที่ใช้แรงดันอากาศเพื่อพ่นไฟดังกล่าวออกมา
บ้านทรายทอง (เพลง)
ในฝัน (เพลง)
ในฝัน เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "ถ่านไฟเก่า" ของบริษัทไทยฟิล์ม ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล เมื่อ พ.ศ. 2480 ประพันธ์ทำนองโดยหม่อมหลวงพวงร้อย สนิทวงศ์ และหม่อมหลวงประพันธ์ สนิทวงศ์ ขับร้องโดยเอื้อ สุนทรสนาน (เป็นการร้องแทนดารานำชายในเรื่อง คือ ทองแท้ สดศรีทอง)
แพรีส ฮิลตัน
แพรีส วิตนีย์ ฮิลตัน (; เกิดวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524) เป็นนางแบบ นักแสดง และนักร้องชาวอเมริกัน และเป็นทายาทตระกูลฮิลตัน ตระกูลดังของโลก
ฮิลตันเกิดที่นครนิวยอร์ก เป็นลูกคนโตของ ริชาร์ด ฮิลตัน และ แคธี ฮิลตัน แพรีสมีน้องสาวชื่อ นิคกี ฮิลตัน และน้องชายแบร์รอน ฮิลตันที่ 2 และ คอนแรด ฮิลตันที่ 2 ปู่ของแพรีส (แบร์รอน ฮิลตัน) และปู่ทวด คอนแรด ฮิลตัน ผู้ก่อตั้งโรงแรมฮิลตัน หลังจากที่ปู่ทวดเสียชีวิตลงได้ทิ้งมรดกไว้กว่า 1 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งคาดว่า แพรีสจะมีทรัพย์สินประมาณ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 2 พันล้านบาท )
ชื่อเสียงของฮิลตันในช่วงแรก จัดเป็นสาวไฮโซสุดหรู ออกงานปาร์ตีบ่อยครั้ง และเป็นหลานปู่ของมหาเศรษฐีเจ้าของเครือโรงแรมใหญ่ ฮิลตัน อินเตอร์เนชั่นแนล ช่วงนั้นเธอมักออกงานคู่กันระหว่างแพรีสกับนิกกี ฮิลตัน น้องสาว
เธอหาเงินเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่อายุ 18 ปี ด้วยการก้าวสู่วงการแฟชั่น
ฮิลตันเริ่มมีข่าวความสัมพันธ์กับคนดังอย่าง ลีโอนาร์โด ดีแคพรีโอ, เอ็ดเวิร์ด เฟอร์ลอง, จิมมี่ เคนเนดี้, ไซมอน เร็ก และมีนักร้องวงแบ็คสตรีท บอยส์ นิก คาร์เตอร์ ไม่เว้นแม้แต่นักมวยอย่าง ออสการ์ เดอ ลา โฮยา และเจ้าของไนต์คลับอย่าง อินกริด คาซาเรส
แฟนเก่า “ริก ซาโลมอน” เปิดเว็บไซต์ขายเซ็กซ์เทปของเขาทั้งสองที่ถ่ายกันเอง ผ่านอินเทอร์เน็ต TrustFundGirls.com เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งเป็นวิดีโอที่เธอถ่ายตอนอายุ 19 ปี ตามด้วยการออกเป็นดีวีดีชื่อ “1 Night in Paris” เมื่อเดือนมิถุนายน ที่ผ่านมา แพรีสได้ดำเนินการฟ้องร้องอดีตคู่ขา แต่ลงเอยด้วยการประนีประนอมยอมความกัน โดยเธอได้เงิน 400,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ฮิลตันคบหาเพื่อนอย่างนิโคล ริชชี่ บุตรสาวของไลโอเนล ริชชี (Lionel Richie) ทั้งคู่สนิทกันมาก่อนที่จะตกลงทำรายการโทรทัศน์ด้วยกัน ในรายการเรียลลิตีโชว์ "เดอะ ซิมเพิล ไลฟ์" รูปแบบของรายการแสดงให้เห็นถึงการปฏิบัติตนเพื่อความอยู่รอดของเด็กสาวผู้ร่ำรวย 2 คน เมื่อต้องเผชิญอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง รายการนี้ประสบความสำเร็จทันทีเมื่อออกอากาศครั้งแรก มีผู้ชมสูงกว่า 13 ล้านคน แม้ระยะนั้นจะเริ่มมีเทปวิดีโอฉาวของแพรีสระบาดไปทั่วแล้วก็ตาม แต่รายการเรียลลิตียังคงมีอยู่ต่อไป ขณะที่เธอกลายเป็นดาวดัง สร้างเรตติงสูงให้กับรายการ โดยรายการนี้ได้มีถึง 5 ฤดูกาล
เธอได้เป็นนางแบบที่มีชื่อเสียง ได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง House of Wax ใน พ.ศ. 2547 หนังสืออัตชีวประวัติของตัวเองที่ชื่อ Confession of Paris ก็เป็นหนังสือขายดีที่สุด