pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประการที่สองคือ ต้องการให้พร้อมเสมอเมื่อ พระเยซู เสด็จมา โดยการกล่าวถึงแนวทางการดำเนินชีวิตอย่างเหมาะสม ในส่วนนี้ นักบุญเปาโล เขียนไว้อย่างชัดเจน เข้าใจได้ไม่ยาก เช่น "ระวังให้ดี อย่าให้คนใดทำชั่วตอบแทนการชั่ว แต่จงหาทางทำดีเสมอต่อพวกท่านเอง และต่อคนทั้งปวงด้วย" "จงชื่นบานอยู่เสมอ" "จงเว้นเสียจากสิ่งที่ชั่วทุกอย่าง" เป็นต้น
ประการสุดท้าย ซึ่งสำคัญมาก มีสองประเด็นย่อย ประเด็นแรกคือ ต้องการให้เข้าใจเรื่องเวลาที่ พระเยซู จะเสด็จมาพิพากษามนุษย์ นักบุญเปาโล อธิบายไว้ในจดหมายว่า ไม่มีผู้ใดจะทราบหรือกำหนดได้ว่า จะเป็นเมื่อใด เวลาใด แต่อาจจะเป็นเมื่อใด เวลาใดก็ได้ ดังนั้น คริสเตียนทุกคนจึงต้องพร้อมอยู่เสมอที่จะรับเวลานั้น
ประเด็นที่สองคือ ต้องการให้เข้าใจว่า เมื่อ พระเยซู เสด็จมาพิพากษานั้น จะพิพากษาทั้งคนที่มีชีวิตอยู่และตายไปแล้ว นักบุญเปาโล จึงกล่าวไว้ในจดหมายว่า ในวันพิพากษานั้น พระเจ้าจะทรงนำบรรดาผู้ที่ตายไปแล้วนั้น มากับพระองค์
ที่หยุดรถไฟคอกควาย
ที่หยุดรถไฟคอกควาย เป็นที่หยุดรถไฟแห่งหนึ่งของทางรถไฟสายแม่กลอง ตั้งอยู่ในท้องที่ตำบลคอกกระบือ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ห่างจากสถานีรถไฟวงเวียนใหญ่ 22.99 กิโลเมตร มีรางในย่าน 2 ราง
จูกัดเจี๋ยม
จูกัดเจี๋ยม เป็นบุตรชายของขงเบ้งหรือ จูกัดเหลียง เกิดจากนางอุ๋ยซี มีความรู้ความสามารถดี เป็นผู้คงแก่เรียน ชอบวาดรูป พระเจ้าเล่าเสี้ยนเอ็นดูมากถึงกับยกพระราชธิดาเป็นภรรยาด้วย และตั้งให้เป็นสมุหนายก
ต่อมาพระเจ้าเล่าเสี้ยนหลงเชื่อคำของขันทีฮุยโฮ จนราชการแผ่นดินแปรปรวน จูกัดเจี๋ยมน้อยใจจึงแกล้งลาป่วย ไม่เข้าเฝ้าเป็นเวลานาน
เมื่อเตงงาย แม่ทัพวุยก๊กยกทัพมาโจมตี พระเจ้าเล่าเสี้ยนจึงให้จูกัดเจี๋ยมออกไปรบที่ด่านเกียมก๊กแล้วทำรูปหุ่นขงเบ้ง หลอกทัพวุยก๊กจนเสียขวัญ เตงงายจึงส่งจดหมายไปเกลี้ยกล่อมจูกัดเจี๋ยมให้สวามิภักดิ์ จูกัดเจี๋ยมไม่ยอม ออกสู้รบกับเตงงายถึงขั้นตะลุมบอน แต่ม้าของจูกัดเจี๋ยมถูกเกาทัณฑ์ล้มลง พอทหารของเตงงายกรูเข้ามาจับตัว จูกัดเจี๋ยมเห็นว่าสู้ไม่ได้ จึงเอากระบี่เชือดคอตายอยู่ ณ ที่นั้น
รายชื่อตัวละครในอภัยมณี ซาก้า
ตัวละครในอภัยมณี ซาก้า ทั้งภาคแรกและภาค ซึ่งมาจากเค้าโครงเดิมของพระอภัยมณีของสุนทรภู่ โดยได้นำเสนอตัวละครสำคัญและตัวละครรองในผลงานชุดนี้ รวมถึงได้มีการเสริมเพิ่มตัวละครใหม่ขึ้นจากเดิม
พระนางศุภยาลัต
พระนางศุภยาลัต ( "ซุพะยาละ") เป็นพระอัครมเหสีพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โก้นบอง พระราชธิดาในพระเจ้ามินดงที่พระราชสมภพแต่พระนางอเลนันดอช้างขาว ด้วยความทะเยอทะยานของพระนางศุภยาลัต พระนางจึงได้เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าสีป่อ กษัตริย์พม่าองค์สุดท้ายก่อนที่จะตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษ
พระนางเป็นพระราชธิดาในพระเจ้ามินดงกับมเหสีรองคือพระนางอเลนันดอ พระนางศุภยาลัตมีพระเชษฐภคินีคือพระนางศุภยาจี และมีพระขนิษฐาคือเจ้าหญิงศุภยากเล อุปนิสัยของพระนางศุภยลัตมีลักษณะเหมือนพระราชมารดา คือ มีความทะเยอทะยาน เจ้ากลอุบาย ใจร้าย ขี้หึง เชื้อสายดั้งเดิมเป็นสามัญชน เนื่องจากยายของพระนางเป็นแม่ค้าขายของในตลาดมาก่อน โดยพระเจ้าจักกายแมง ทรงรับเอามาเป็นนางสนมตั้งแต่ครั้งพระเจ้าจักกายแมงยังดำรงพระยศเป็นเจ้าฟ้า
พระเจ้ามินดง พระราชบิดาของพระนาง มีเจ้านครญองย่าน กับเจ้านครญองโอ๊ะ เป็นพระราชโอรสที่พอจะมีความสามารถขึ้นครองราชย์ เพราะทั้งสองพระองค์เรียนจบโรงเรียนฝรั่ง มีความฉลาดและเข้มแข็งพอสมควร แต่พระนางอเลนันดอและขุนนางเห็นว่าจะคุมได้ยาก จึงเลือกเจ้านครสีป่อที่อ่อนแอกว่า ซึ่งผนวชเป็นพระมาตลอด นิสัยเชื่องช้า หัวอ่อน และพระเจ้ามินดงเองก็เกรงพระทัยมเหสีรอง จึงไม่ได้ตั้งเจ้าชายพระองค์ใดเป็นรัชทายาทอย่างชัดเจน
เมื่อพระเจ้ามินดงทรงพระประชวรหนัก พระนางอเลนันดอจึงเรียกพวกเสนาบดีประชุมในที่รโหฐานและประกาศตั้งเจ้านครสีป่อเป็นรัชทายาท ไล่จับกุมบรรดาเจ้าชายและขุนนางในฝ่ายอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ของตัวเองใส่คุกไปมากมาย ต่อมาเมื่อพระเจ้ามินดงสวรรคตแล้ว ก็ให้เจ้านครสีป่อขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งกรุงพม่า พอขึ้นครองราชย์ได้พระมเหสีและมารดากับกลุ่มขุนนางก็จัดการสังหารบรรดาพี่น้องตัวเอง และบริวารรวมกันถึงราว 500 กว่าคน เจ้าชายพระองค์ใดถูกปลงพระชนม์ เจ้าจอมมารดา พระญาติและบรรดาลูก ๆ รวมทั้งเจ้าน้ององค์หญิงเจ้าฟ้าองค์นั้น ซึ่งมีทั้งผู้เฒ่าชราและแม้แต่เด็กจนถึงทารกไร้เดียงสาก็ถูกสังหารจนสิ้นด้วยสารพัดวิธีอันหฤโหด ขุนนางที่เคยรับใช้หรือญาติทางฝ่ายจอมมารดาก็จับฆ่าเสียสิ้นเหมือนกัน ด้วยพิธีที่พิสดาร และตามแต่เพชฌฆาตจะเห็นสนุก
การสังหารหมู่ดังกล่าวใช้เวลาอยู่สามวันจึงสังหารได้หมดเพราะต้องฆ่าที่วังแต่เวลากลางคืน เพื่อไม่ให้พวกชาวเมืองรู้ พระนางศุภยาลัตทรงให้จัดงานปอยตลอดสามวันนั้น ให้ชาวเมืองเที่ยวงานให้สนุก พระเจ้าธีบอก็จัดให้ดื่มน้ำจัณฑ์จนเมามายเพื่อไม่ให้สนใจการสังหารครั้งนั้น เมื่อสังหารแล้วก็จับโยนใส่หลุมใหญ่ข้างวังรวมกัน แล้วเอาดินกลบ แต่พอพ้นสามวัน ศพเหล่านั้นเริ่มขึ้นอืดจนเนินหลุมที่ฝังพูนขึ้น ก็เอาช้างหลวงมาเหยียบย่ำให้ดินที่นูนขึ้นมานั้นแบนราบลง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถปิดบังหลุมใหญ่นั้นได้ เพราะจำนวนศพมีมากจนดันเนินดินให้นูนขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็ต้องให้ขุดศพใส่เกวียนไปฝังบ้าง ทิ้งน้ำบ้าง เล่ากันว่าคืนนั้นสุนัขเห่าหอนทั้งคืน จนชาวเมืองผวาไม่เป็นอันหลับอันนอน พระนางจัดให้เอาวงดนตรีปี่พาทย์ การแสดงต่าง ๆ มาบรรเลงในวังตลอดเวลาที่ทำการสำเร็จโทษพวกเจ้านาย เพื่อให้เสียงดนตรีปี่กลองกลบเสียงกรีดร้องขอชีวิต แต่ขณะเดียวกันในประวัติศาสตร์พม่านั้นเชื่อว่าพระนางอเลนันดอและเกงหวุ่นเมงจีอยู่เบื้องหลังการสั่งฆ่าโอรสธิดา
การสูญสิ้นอำนาจ.
พระนางศุภยาลัต และแตงดาวุ่นกี้ไม่พอใจที่อังกฤษให้ค่าสัมปทานป่าไม้น้อย และฝรั่งเศสทำท่าจะเข้ามาเสนอให้มากกว่าประกอบกับมีการกล่าวหาว่าอังกฤษลอบตัดไม้เกินกว่าที่ได้รับสัมปทาน พม่าเลยสั่งปรับอย่างหนักถึง 1 ล้านรูปี อังกฤษก็ไม่พอใจยื่นประท้วง แต่พม่าไม่ยอม ตอนนั้นพระนางศุภยาลัตคิดว่าตัวเองมีฝรั่งเศสหนุนหลัง แต่ต่อมาเกิดเรื่องจริง ๆ ฝรั่งเศสก็วางตัวเป็นกลาง
วันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2428 อังกฤษก็เริ่มส่งข้อเรียกร้องขั้นเด็ดขาด และพม่ายอมไม่ได้ เช่น ให้อังกฤษเป็นคนควบคุมนโยบายการค้าการเดินเรือของพม่าทั้งหมด ฯลฯ มิฉะนั้นจะรบกับพม่า ซึ่งขณะนั้นอังกฤษได้ยึดพม่าได้ทางใต้ได้แล้วจากสนธิสัญญายันดาโบ
พระเจ้าธีบอตามพระทัยมเหสีจึงสั่งให้เตรียมพลไปรบ อังกฤษก็ให้นายพลแฮร์รี เพนเดอร์กาส นำทหารทั้งฝรั่งและอินเดียเคลื่อนพลเข้ารบ จากย่างกุ้งบุกไปตามแม่น้ำอิรวดีถึงมัณฑะเลย์ ใช้เวลาแค่ 14 วันก็ยึดเมืองหลวงได้ นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ให้ความเห็นว่า นอกเหนือจากอาวุธที่ดีกว่าอย่างเทียบไม่ติด แต่เหตุผลสำคัญที่สุดคือราษฎรไม่คิดจะต่อสู้เพราะไม่รู้จะสู้ไปเพื่ออะไร เนื่องจากรัฐบาลของพระเจ้าธีบอโดยพระนางศุภยาลัต กดขี่พวกเขามาตลอด บ้านเมืองจึงขาดความสามัคคีขนาดหนัก เนื่องจากกษัตริย์และมเหสีไม่เคยทำตนให้เป็นที่รักของประชาชนพม่าของพระองค์เอง พระเจ้าธีบอ และพระนางศุภยาลัตจึงถูกเชิญให้ไปยังเมืองรัตนคีรี ซึ่งเป็นการสิ้นสุดเอกราชของพม่า และการปกครองโดยราชวงศ์โก้นบองที่มีอย่างยาวนาน
ถูกเชิญออกนอกประเทศ.
เมื่อถูกถอดจากบัลลังก์ อังกฤษก็ได้เชิญพระเจ้าธีบอและพระนางศุภยาลัตไปประทับยังบริติชราช ทั้งสองพระองค์ประทับที่เมืองมัทราสราว 2-3 เดือน ภายหลังจึงถูกส่งไปประทับถาวรที่เมืองรัตนคีรีเมืองเล็ก ๆ ทางชายฝั่งทะเล ทางใต้เมืองบอมเบย์ (มุมไบในปัจจุบัน) พระนางศุภยลัตเกิดทะเลาะกับพระนางอเลนันดอ จนพระนางอเลนันดอต้องขอกลับพม่า อังกฤษก็ยอมให้กลับคุมตัวไว้ที่เมืองเมาะลำเลิงจนสิ้นพระชนม์ พระเจ้าธีบอกับพระนางศุภยลัตถูกเนรเทศอยู่ที่บริติชราชนาน 31 ปี จนพระเจ้าธีบอจึงสิ้นพระชนม์ที่เมืองรัตนคีรีนั่นเอง พระนางจึงได้รับอนุญาตให้พาลูกสาวไปอยู่ย่างกุ้ง ส่วนพระศพพระเจ้าธีบอนั้นฝังไว้ที่อินเดีย
คืนสู่พม่า.
ต่อมา พระนางได้กลับมาสู่พม่าที่เมืองย่างกุ้ง ทรงเคียดแค้นขุนนางพม่าที่ไปเข้ากับอังกฤษ ตรัสบริภาษอยู่เป็นประจำ มีฝรั่งเขียนเกี่ยวกับพระนางไว้ว่า เมื่อพระนางแก่ตัวเข้าและรู้สำนึกในชีวิตแล้ว ทรงสงบเสงี่ยม สุภาพ น่าสงสาร ทรงเลี้ยงสุนัขเป็นเพื่อน และเสียพระทนต์ทั้งหมด พระนางอยู่ในตำหนักที่อังกฤษจัดถวายให้ในเมืองย่างกุ้ง 10 ปี จึงสวรรคตเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 ขณะพระชนมายุ 65 พรรษา การจัดการพระบรมศพก็เป็นไปตามยถากรรม ไม่ได้มีพิธีรีตองมากมายไม่ต่างจากคนทั่วไป ปัจจุบันยังมีที่ฝังพระบรมศพอยู่ในย่างกุ้ง โดยรัฐบาลอังกฤษจัดการพระบรมศพให้ตามธรรมเนียม แต่ไม่อนุญาตให้เชิญพระบรมศพขึ้นไปที่ราชธานีกรุงมัณฑะเลย์ คงอนุญาตเพียงแต่ทำเป็นมณฑปบรรจุพระบรมอัฐิเท่านั้น ปัจจุบันนี้อยู่ที่ถนนเจดีย์ชเวดากอง ห่างจากบันไดด้านทิศใต้ของพระเจดีย์ชเวดากองมาประมาณ 200 เมตร สร้างเป็นกู่ทรงมณฑปยอดปราสาทแบบพม่า ก่ออิฐฉาบปูนขาว รูปทรงคล้ายที่ฝังพระบรมศพของพระเจ้ามินดงในกรุงมัณฑะเลย์ ที่ฐานล่างมีแผ่นจารึกแผ่นเล็กของตอปยากะเล (Taw Payar Kalay) หรือออง ซาย (Aung Zay) ซึ่งเป็นพระราชนัดดาคนสุดท้ายของพระเจ้าสีป่อ ที่เสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 2006 และนำอัฐิมาฝังไว้ในกู่เดียวกับพระนางศุภยาลัต โดยพระนางมีศักดิ์เป็น "พระอัยยิกา" ของพระราชนัดดาคนนี้
เตงต๋ง
เตงต๋ง เป็นบุตรชายของเตงงาย ยอดขุนพลของวุยก๊ก หน้านวลเหมือนทาแป้ง ริมฝีปากเหมือนทาชาด
เตงต๋งมีความชำนาญในการใช้ทวน ได้เคยประฝีมือกับเกียงอุย แม่ทัพของจ๊กก๊กมาแล้ว เกียงอุยสู้ไม่ได้ นึกในใจว่า"เจ้าหนุ่มคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งอยู่"
เตงต๋งออกรบกับจกก๊กภายใต้บังคับบัญชาของบิดาของตนเสมอ ครั้งสำคัญที่สุดคือการเข้าตีเสฉวนของจกก๊กผ่านทางด่านอิมเป๋ง ข้ามภูเขามอเทียนเนีย เตงต๋งได้รับคำสั่งให้คุมทหารห้าพันคน นำทางให้ทหารผ่านไปทางลัด ทหารทำทางต้องประสบกับความยากลำบากแสนสาหัส แต่เตงต๋งก็ทำงานได้สำเร็จ และกองทัพของเตงงายก็สามารถเข้ายึดราชธานีเฉิงตูได้อย่างง่ายดาย
หลังจากยึดแคว้นจกก๊กได้แล้ว เตงต๋งถูกสุมาเจียวสั่งจับพร้อมกับบิดาด้วยสงสัยว่าจะแข็งเมือง และถูกฆ่าตายระหว่างทางพร้อมกับบิดา
เด่นเด๋อเทพ
เด่นเด๋อเทพ (พ.ศ. 2520 - ) เป็นคณะตลกระดับตำนานของประเทศไทย เป็นคณะตลกคณะแรกๆของตลกคาเฟ่ ก่อตั้งประมาณ พ.ศ.2520
เด่นเด๋อเทพ เป็นตลกระดับตำนาน ก่อตั้งตอนประมาณ พ.ศ.2520 เป็นตลกคาเฟ่คณะแรกๆ ของเมืองไทย ส่วนใหญ่เล่นตามคาเฟ่ ย่าน ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ โดยเริ่มจาก เด่น ดอกประดู่ และ เด๋อ ดอกสะเดา ออกมาจากการเป็นตลกวงดนตรีลูกทุ่งมาเล่นกับคณะสีสี่ แล้วออกมาตั้งคณะร่วมกับเด๋อ ดอกสะเดา 2 คนเล่นด้วยกันอยู่ประมาณ 4 เดือนเด๋อจึงชักชวนลูกน้องตอนเล่นสมัยอยู่วงเพลิน พรหมแดน คือ เทพ โพธิ์งาม มาเล่นด้วยจึงกลายเป็นตลกตำนาน "เด่นเด๋อเทพ" ในที่สุด มีผลงานทั้งจอแก้วจอเงินมากมาย
ตลกคณะ "เด่น เด๋อ เทพ" กำลังเป็นขวัญใจประชาชนสมัยนั้น คุณโรม บุนนาค แห่งค่าย ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น ทำหนังตลกเบาสมองออกมาเรื่องหนึ่งชื่อ "เทพบุตรตะติ๊งโหน่ง" นำเอาตลกคาเฟ่ ที่มีความสามารถหลากหลายมาสู่จอเงินเป็นครั้งแรกทำเงินหลายล้านอยู่เหมือนกันเพราะมีนางเอกคือลลนา สุลาวัลย์ จากเรื่อง วัยอลวน สมัยหนุ่มๆ เด่น ดอกประดู่ ถือเป็นดาวตลกที่รูปหล่อที่สุดคนหนึ่งหลังจากมาแสดงหนัง ชื่อของเด่นเด๋อเทพก็ติดตลาด จนต้องทำหนังภาค 2 ออกมาชื่อ "เท่งป๊ะต๊ะติ๊งโหน่ง" ทำเงินอีกหลายล้านเช่นกัน
ปกติสามสหาย "เด่น เด๋อ เทพ" จะเล่นประจำที่ "ดาราคาเฟ่" ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ใกล้ๆ แยกเอกมัยของเฮียพิชัย สัตยพันธุ์ ที่คนในวงการบันเทิงรักใคร่นับถือ นักข่าวบันเทิงยุคนั้น มักจะไปสังสรรค์แลกเปลี่ยนข่าวสารกันที่นั่น (ก่อนจะย้ายมาประจำที่ล้อบบี้โรงแรมย่านศรีอยุธยา ข้างชวาลา) แฟนๆ ที่ไปรับประทานอาหารก็รอให้ตลกคณะนี้แสดงก่อนตอนใกล้ๆ สองยาม ค่อยกลับบ้าน ลีลาการแสดงนั้นมีมุกสนุกสนานให้ผู้ชมเฮฮากันเป็นประจำ ถือเป็นแม่เหล็กใหญ่ประจำร้าน มุกเด็ดของเด่นจะเก่งเรื่องมายากล เด๋อจะเป็นตัวปู เด่นเล่นมุกตบ เทพรับบทเจ็บตัวเพราะเล่นเป็นตัวเซ่อ ๆ แต่มากความสามารถ เมื่อไรเล่นมุกหนังตะลุง คนดูก็เตรียมตัวหัวเราะกับมุกกระดกหนังหัวของเทพ โพธิ์งาม แต่สิ่งหนึ่งที่เทพมักจะโดนมุกเจ็บๆ (มุกเจ็บตัว) ของ เด่น ดอกประดู่เป็นประจำ มุกตีหัวด้วยถาด บางทีไม่เอาตรงกลางตี ล่อสันถาดกันเลย ดูแล้วสงสารอยู่เหมือนกัน บางคืนก็วิ่งไล่กันจากเวทีลงมาสนุกสนานกับผู้ชมถึงข้างล่าง...เทพเป็นคนวิ่งไล่ เด่นเป็นคนหนี ส่วนเด๋อเป็นเด็ก จะรออยู่บนเวที จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ ในที่สุดอยู่ด้วยกันประมาณ 2 ปี เทพ โพธิ์งาม ก็ขอแยกตัวออกไปตั้งคณะตลกของตนเอง คงเหลือ เด่น-เด๋อ เท่านั้น
แต่มุกตลกก็ไปไม่ไหวเพราะขาดตัวรับเคราะห์ อย่างเทพ โพธิ์งามไปซะแล้ว แล้วมาวันหนึ่ง วันไหนจำไม่ได้ มีงานวันเกิดที่บ้าน "โค้ว ตง หมง" หรือ ท่านประสิทธิ์ กาญจนวัฒน์ ที่ฉะเชิงเทรา วันนั้นเด่น ดอกประดู่ไปช่วยงาน ระหว่างนั้นได้ชักชวนตลกจากคณะสี่สลึง คือ ป้อง ปัตตานี (ดี๋ ดอกมะดัน), อ๊อด (ดู๋ ดอกกระโดน) มาร่วมคณะจนกลายเป็นตลกตำนานอีกคณะคือ "เด่นเด๋อดู๋ดี๋" ส่วนทางด้านเทพ โพธิ์งาม ก็ตั้งคณะ "เทพเพชรธงจิ๋ม" ร่วมกับ เพชร ดาราฉาย ยอดธง เทียนชัย และ จุ๋มจิ๋ม เข็มเล็ก ก็เป็นที่นิยมเลยทีเดียว
ทางด้านคณะเด่นเด๋อดู๋ดี๋เด่นผู้เป็นหัวหน้าคณะแยกออกไปตั้งคณะเหลือ 3 คนแต่ก็มีตลกหญิงสีดา สุทธิรักษ์ เข้ามาร่วมจึงเป็นคณะ "เด๋อดู๋ดี๋สีดา" ได้พักหนึ่งสีดาก็ออกแต่ดู๋กับดี๋ก็มีเพื่อนตอนคณะสี่สลึงคือ จวง ดวงดี (ดอน จมูกบาน) จึงชวนมาร่วมคณะ และสีแดง จึงกลายเป็นตลกตำนานอีกคณะคือ "เด๋อดู๋ดี๋ดอนแดง" ภายหลังเด๋อ ดอกสะเดาไปชวนเหี่ยวฟ้ามาอีกคนจึงกลายเป็นคณะ "เด๋อดู๋ดี๋ดอนแดงอีเหี่ยว" และต่อมาเด๋อเห็นตลกระดับตำนานปรามาจารย์รุ่นใหญ่คือล้อต๊อก หรือ สวง ทรัพย์สำรวย ที่ตอนนั้นป๋าต๊อกหลีกทางให้ตลกรุ่นน้องได้เกิดบ้าง จึงชวนมาร่วมคณะกลายเป็น "เด๋อดู๋ดี๋ดอนแดงอีเหี่ยวล้อต็อก" ต่อมาจึงต้องถึงคราแยกย้ายกันไปเด๋อกับดู๋ก็ตั้งคณะใช้ชื่อตัวเอง ส่วนดี๋กับดอนตั้งคณะชื่อว่า "ดี๋ดอนไวพจน์"กับ ไวพจน์ เพชรสุพรรณ ต่อมาดี๋กับดอนออกไปตั้งคณะ "ซุปเปอร์โจ๊ก" กับ จุ๋มจิ๋ม เข็มเล็ก
ส่วนคณะเทพเพชรธงจิ๋ม พอ จุ๋มจิ๋ม เข็มเล็ก ออกไป เพชรและยอดธงออกไปตั้งคณะ เทพ โพธิ์งามก็ยังเล่นใช้ชื่อคณะเทพ โพธิ์งามอยู่ มี เทพ โพธิ์งาม น้อย โพธิ์งาม และ แฉ่ง ช่อมะดัน โดยมี หม่ำ จ๊กมก เข้ามาภายหลัง ต่อมาแฉ่ง หม่ำ และ น้อย ลาออก เทพ จึงยุบคณะหยุดเล่นคาเฟ่อาศัยมาแจมกับน้อย โพธิ์งามเป็นพักๆ และก็ทำธุรกิจต่างๆ ส่วนทางด้านคณะซุปเปอร์โจ๊ก ดี๋และดอนออกไปตั้งคณะ ตอนแรกดอนอยู่กับดี๋พักหนึ่งแต่ดี๋มีงานรายการเยอะดอนจึงรับช่วงคณะเป็นของตัวเองเลยชื่อว่าคณะดอน จมูกบาน เป็นอันจบตำนานของ "เด่นเด๋อเทพ" และ "เด๋อดู๋ดี๋ดอนแดง" ในที่สุด
เหตุการณ์ตำรวจปราบจราจลปะทะกับ นปก. หน้าบ้านสี่เสาเทเวศร์ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา
พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา เป็นพงศาวดารสยาม ต้นฉบับเป็นสมุดไทยจำนวน 22 เล่ม เนื้อหาเริ่มตั้งแต่การสถาปนากรุงศรีอยุธยาจนถึง จ.ศ. 1152 (พ.ศ. 2333) ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงแต่งเนื้อหาเพิ่มเติมจนจบรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและทรงนิพนธ์คำอธิบายเพิ่มเติม ซึ่งได้จัดพิมพ์เป็น 2 เล่ม
พระราชพงศาวดารฉบับนี้ไม่มีบานแพนกระบุที่มาการชำระ หอพระสมุดวชิรญาณรับซื้อมาราวปี พ.ศ. 2449-2450 มีจำนวน 22 เล่มสมุดไทย เนื้อความตรงกับพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ต่างตรงที่ฉบับนี้เริ่มเรื่องตั้งแต่สถาปนากรุงศรีอยุธยา (แต่ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์เริ่มเรื่องที่พระเจ้าเชียงรายกับชาวเมืองอพยพมาสร้างเมืองไตรตฤงษ์) และมีลายมือเขียนแก้ไขเพิ่มเติมคำและสำนวนไว้ สอดคล้องกับพระราชหัตถเลขาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงมีถึงเซอร์จอห์น เบาว์ริง ลงวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2398 ระบุว่าพระองค์กับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท กำลังร่วมกันแต่งตำนานกรุงสยามเริ่มความตั้งแต่การสร้างกรุงศรีอยุธยามาจนถึงราชวงศ์จักรี จึงเรียกพงศาวดารฉบับนี้ว่าพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา สันนิษฐานว่าพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงชำระต่อเนื่องมาจนสิ้นรัชกาล
ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าฯ กรมพระยาภาณุพันธุวงษ์วรเดช รับสั่งให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ชำระและจัดพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกในงานพระศพพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหลวงวรเสรฐสุดา พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์ และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี ปี พ.ศ. 2455 ต่อมาสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเพิ่มเติมเนื้อหาจนจบรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกและเพิ่มคำอธิบายรัชกาลต่าง ๆ จนถึงรัชกาลสมเด็จพระเอกาทศรถ ได้ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2457 เป็น 2 เล่ม นับเป็นการพิมพ์ครั้งที่ 2
พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา
อ่าวกินี
อ่าวกินี  เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติก ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปแอฟริกา แม่น้ำที่ไหลลงสู่อ่าว ได้แก่ แม่น้ำไนเจอร์และแม่น้ำโวลตา
ในพื้นที่อ่าว ยังเป็นบริเวณที่เส้นศูนย์สูตรและเส้นเมริเดียนแรกตัดกันอีกด้วย
ทะเลลัปเตฟ  เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรอาร์กติก ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของภูมิภาคไซบีเรีย ประเทศรัสเซีย โดยทิศตะวันตกติดกับทะเลคารา ทิศตะวันออกติดทะเลไซบีเรียตะวันออก มีพื้นที่ 672,000 ตารางกิโลเมตร และสามารถใช้เดินเรือได้ระหว่างเดือนสิงหาคมถึงเดือนกันยายน แม่น้ำสำคัญที่ไหลลงสู่ทะเลลัปเตฟ คือ แม่น้ำเลียนา ทะเลแห่งนี้เป็นทะเลลึก มีความลึกโดยเฉลี่ย 540 เมตร จุดที่ลึกที่สุดมีความลึก 3,385 เมตร
ทะเลนี้ถูกตั้งชื่อตามดมีตรี ลัปเตฟ และคารีตอน ลัปเตฟ นักสำรวจชาวรัสเซีย ซึ่งก่อนหน้านั้นชาวรัสเซียเคยเรียกว่า ทะเลนอร์เดนชอลด์  ตามชื่อของอะดอล์ฟ เอริก นูร์เดนเชิลด์ นักสำรวจคนก่อนซึ่งเป็นชาวสวีเดน
ปืนกล เอ็ม 2 บราวน์นิ่ง
ปืนกลเอ็ม 2 บราวนิ่ง
ปืนกล เอ็ม2 บราวนิ่ง
ปืนกล เอ็ม 2 บราวนิ่ง
ทะเลคารา  เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรอาร์กติก ทางตอนเหนือของไซบีเรีย ทิศตะวันตกติดทะเลแบเร็นตส์ ทิศตะวันออกติดทะเลลัปเตฟ มีเกาะหลายเกาะ เช่น เกาะดิกสัน เกาะโอเลนี เป็นต้น เป็นพื้นที่ซึ่งมีการค้นพบปิโตรเลียมและก๊าซธรรมชาติ แต่ยังไม่ได้พัฒนามากนัก
ทะเลคารามีความกว้าง 970 กิโลเมตร ยาว 1,450 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งสิ้น 880,000 ตารางกิโลเมตร มีความลึกเฉลี่ย 110 เมตร
แม่น้ำหลักที่ไหลลงสู่ทะเลคารา ได้แก่ แม่น้ำอ็อบและแม่น้ำเยนีเซย์
Nordenskjold Sea
นิสสัน ทีด้า
นิสสัน ทีด้า  และขายในชื่อ Versa ในอเมริกาและแคนาดา, เป็น รถยนต์นั่งขนาดเล็ก ของ นิสสัน ทำตลาดในกลุ่มคอมแพคท์คาร์ (Compact car) ในตลาดประเทศไทย ทีด้าเป็นรุ่นต่อของ นิสสัน ซันนี่ มีขนาดเครื่องยนต์ 1,600 cc และ 1,800 ซีซี ปัจจุบันมีตัวถังสองแบบ คือ แบบสี่ประตู (Sedan) และแบบห้าประตู (Hatchback) ซึ่งแบบสี่ประตูได้เปลี่ยนชื่อรุ่นไปเป็น ทีด้า ลาติโอ (Tiida Latio) ส่วนแบบห้าประตูยังคงชื่อเดิมเอาไว้ โดยจุดเด่นคือความกว้าง ซึ่งใช่เครื่องยนต์ HR16DET โดยได้ไมเนอร์เชนจ์ เมื่อปี 2552 อาทิ เปลี่ยนกระจังหน้า, กันชนหน้า ปัจจุบันเลิกจำหน่ายแล้วในบางประเทศ สำหรับรุ่นที่ 3 ในประเทศจีน และ รัสเซีย มีการใช้ Nissan Pulsar (C13) มาติดแบรนด์ทีด้า
รุ่นที่จำหน่าย.
รุ่นไมเนอร์เชนจ์
NISSAN TIIDA
NISSAN TIIDA LATIO
ริกส์มิวเซียม
ริกส์มิวเซียม หรือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอัมสเตอร์ดัม  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่อัมสเตอร์ดัมในประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1800
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอัมสเตอร์ดัมเป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับงานศิลปะ งานหัตถกรรม และประวัติศาสตร์ นอกจากนั้นก็ยังมีงานสะสมจำนวนมากจากยุคทองของเนเธอร์แลนด์และศิลปะเอเชีย
งานสะสมบางชิ้นของพิพิธภัณฑ์ (ดู )
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน  (6 พฤษภาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1926) เป็นนักแสดงชาวอิตาลี เซ็กซ์ซิมโบล ถือเป็นสัญลักษณ์ในวัฒนธรรมป็อปในยุคแรก ๆ เป็นที่รู้จักในชื่อ ละตินเลิฟเวอร์ หรือนักรักชาวละติน เขาถือเป็นดาราที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1920 และเป็นหนึ่งในดาราเลื่องชื่อที่สำคัญในยุคภาพยนตร์เงียบ มีผลงานอย่างเรื่อง "The Sheik" และ "The Four Horsemen of the Apocalypse" เขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควรในวัย 31 ปี เป็นเหตุให้เกิดอุปาทานหมู่กับเหล่าแฟน ๆ ผู้หญิง เป็นเหตุทำให้เขาได้รับยกย่องเป็น ไอคอน
พระวรสารนักบุญแม็ทธิว
พระนางอเลนันดอ
พระนางอเลนันดอ มีพระนามจริงว่า สิ่งผยูมะฉิ่ง ( ซึ่งมีความหมายว่า นางพญาช้างเผือก; มีพระนามแรกประสูติว่า ศุภยากะเล) พระราชธิดาในพระเจ้าบาจีดอแห่งพม่า ที่ประสูติแด่พระนางนันมาดอ แมนุ พระมเหสีเอก
ต่อพระนางเป็นพระมเหสีตำหนักกลางในพระเจ้ามินดง ตำแหน่งพระมเหสีตำหนักกลางมีคำเรียกเป็นภาษาพม่าว่า "อเลนันดอ" ด้วยพระนามนี้เองจึงกลายเป็นพระนามที่ชาวไทยรู้จักกันทั่วไป พระองค์เป็นมเหสีที่พระเจ้ามินดงโปรดที่สุดพระองค์หนึ่ง และเป็นที่เกรงอกเกรงใจของพระองค์ พระนางอเลนันดอมีพระราชธิดากับพระเจ้ามินดง 3 พระองค์ ได้แก่ พระนางศุภยาจี, พระนางศุภยาลัต และพระนางศุภยาเล โดยพระธิดาองค์ที่สองของพระองค์คือ พระนางศุภยาลัตซึ่งมีนิสัยทะเยอทะยานเช่นเดียวกับพระองค์ ด้วยความที่พระเจ้ามินดงเกรงในพระนางอเลนันดอ พระเจ้ามินดงจึงมิได้ตั้งองค์รัชทายาทไว้ พระนางศุภยาลัตพระธิดาของพระองค์จึงเลือกเจ้าชายสีป้อซึ่งเป็นคนหัวอ่อน โดยพระนางอเลนันดอได้ให้การสนับสนุน เมื่อพระนางศุภยาลัตพระธิดาได้เสกสมรสกับพระเจ้าธีบอ แม้พระนางอเลนันดอได้ให้การช่วยเหลือแก่พระนางศุภยาลัตในเบื้องต้น แต่ภายหลังพระนางอเลนันดอถูกให้ไปประทับที่วังอื่นรวมทั้งพระธิดาคือพระนางศุภยาจีซึ่งเป็นพระเชษฐภคินี
ต่อมาเมื่อพม่าตกเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ พระเจ้าธีบอ พระนางนางศุภยาลัต รวมถึงพระองค์ ได้ถูกเชิญออกนอกประเทศโดยให้ประทับในเมืองรัตนคีรี ทางใต้ของเมืองบอมเบย์ในบริติชราช ภายหลังพระนางอเลนันดอได้มีเรื่องวิวาทกับพระนางศุภยาลัตซึ่งเป็นพระธิดา ทางอังกฤษสงสาร จึงได้ส่งพระนางอเลนันดอมายังพม่า และใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองมะละแหม่งจนสิ้นพระชนม์
พระวรสารนักบุญมาร์ค
พระวรสารนักบุญลูค
พระวรสารนักบุญจอห์น
มารีแห่งบูร์กอญ
มารีแห่งบูร์กอญ  หรือ มารีผู้มั่งคั่ง  เป็นบุตรีของชาร์ล ดยุกแห่งบูร์กอญกับอิซาเบลลาแห่งบูร์บง และมีบรรดาศักดิ์เป็นดัชเชสแห่งแห่งบูร์กอญระหว่าง ค.ศ. 1477 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1482 มารีเป็นพระธิดาองค์เดียวของชาร์ลผู้อาจหาญซึ่งทำให้มีสิทธิเป็นทายาทของดินแดนบูร์กอญอันใหญ่โตในฝรั่งเศสและในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำเมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ในยุทธการนองซี (Battle of Nancy) เมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1477 พระมารดาของมารีสิ้นพระชนม์ก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1465 แต่มารีทรงมีความสัมพันธ์อันดีกับพระมารดาเลี้ยงมาร์กาเร็ตแห่งยอร์คผู้ที่ชาร์ลผู้อาจหาญทรงเสกสมรสด้วยใน ค.ศ. 1468
ทายาทแห่งบูร์กอญ.
มารีแห่งบูร์กอญประสูติในปราสาทดยุกแห่งคูดองแบร์กที่บรัสเซลส์ นักบันทึกประวัติศาสตร์ฌอร์ฌ ชาสเตลแลงบันทึกว่าการประสูติกาลของมารีตามด้วยเสียงฟ้าผ่าสามครั้งทั้งที่ท้องฟ้าปรอดโปร่ง พระบิดาทูลหัวของมารีคือโดแฟงหลุยส์แห่งฝรั่งเศสผู้ขณะนั้นเสด็จมาลี้ภัยอยู่ในบูร์กอญ พระองค์พระราชทานนามตามชื่อของพระชนนีของพระองค์--มารีแห่งอองชู ปฏิกิริยาต่อประสูติกาลของมารีทั้งดีและไม่ดี ฟิลิปที่ 3 ดยุกแห่งบูร์กอญญผู้เป็นพระอัยกาไม่ทรงยินดียินร้ายเท่าใดนักและไม่ทรงเข้าร่วมในพิธีรับศีลจุ่มเพราะเป็นเพียงพิธีสำหรับเด็กผู้หญิง แต่พระชายา อิสซาเบลลาแห่งบูร์กอญดีใจที่ทรงได้พระนัดดา
เพราะเป็นพระธิดาองค์เดียวของชาร์ล ดยุกแห่งบูร์กอญ มารีจึงทรงเป็นทายาทของดินแดนอันมหาศาลและมั่งคั่งที่ปประกอบด้วยดัชชีแห่งบูร์กอญ, อาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญ และส่วนใหญ่ของบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ ซึ่งทำให้กลายเป็นที่หมายปองจากเจ้าผู้ครองนครหลายคน คำเสนอครั้งแรกที่ชาร์ลผู้อาจหาญได้รับเมื่อมารียังคงพระชันษาได้เพียงห้าขวบ เพื่อสมรสกับผู้ที่ต่อมาเป็นพระเจ้าเฟรนานโดที่ 2 แห่งอารากอน ที่ตามมาก็มีพระอนุชาองค์รองของพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศส ชาร์ลส์แห่งวาลัวส์ ดยุกแห่งแบร์รีผู้ทรงพยายามแม้ว่าจะไม่ที่พึงพอใจต่อพระเชษฐาผู้ที่ทรงพยายามยับยั้งการออกประกาศของพระสันตะปาปาเพราะจะเป็นการเสกสมรสระหว่างญาติพี่น้องที่ใกล้ชิดกัน
ทันทีที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 11 มีพระราชโอรสผู้ต่อมาเป็นพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 พระองค์ก็มีพระราชประสงค์ที่จัดให้เสกสมรสกับมารี แม้ว่าชาร์ลส์จะมีพระชันษาอ่อนกว่ามารีถึงสิบสามปี นิโคลาส์ที่ 1 ดยุกแห่งลอร์แรนผู้มีพระชันษาแก่กว่ามารีสองสามปีมีดินแดนที่มีพรมแดนติดกันกับดินแดนบูร์กอญ แต่แผนที่จะรวมสองอาณาจักรมาสิ้นสุดลงเมื่อนิโคลาส์มาสิ้นพระชนม์ในยุทธการในปี ค.ศ. 1473
เมื่อชาร์ล ดยุกแห่งบูร์กอญสิ้นพระชนม์ในสนามรบในการล้อมนองซีเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1477 มารีเพิ่งทรงมีพระชันษาได้สิบเก้าปี พระเจ้าหลุยส์ที่ 11 ทรงฉวยโอกาสจากการสิ้นพระชนม์ของคู่แข่งในการพยายามยึดครองแคว้นบูร์กอญ และฟร็องช์-กงเต, พิคาร์ดี และ อาร์ทัวส์ พระเจ้าหลุยส์ทรงวิตกกังวลที่จะผูกมัดมารีกับโดแฟงชาร์ลส์ เพื่อที่จะได้ดินแดนในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำมาเป็นของฝรั่งเศส แม้ว่าอาจจะต้องมีการบังคับกัน มารีด้วยคำแนะนำของมาร์กาเร็ตมีความไม่ไว้วางใจพระเจ้าหลุยส์จึงทรงปฏิเสธคำขอจากฝรั่งเศส และหันไปพึ่งเนเธอร์แลนด์ให้ช่วย
มหาอภิสิทธิ์.
เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1477 มารีเสด็จไปยังเกนต์เพื่อทรงทำการเข้าเมืองอย่างเป็นทางการ (Joyous Entry) เนื่องในโอกาสรับรองฐานะในการเป็นทายาทของชาร์ลโดยการลงนามในกฎบัตรอภิสิทธิ์ (charter of rights) ที่เรียกว่า “มหาอภิสิทธิ์” (Great Privilege) ภายใต้ข้อตกลงนี้จังหวัดและเมืองต่างๆ ของฟลานเดอร์, บราบองต์, เอโนต์ และ ฮอลแลนด์ได้รับสิทธิต่างๆ คืนมาหลังจากที่ถูกยุบเลิกไปตามประกาศของดยุกแห่งบูร์กอญในการพยายามที่จะสร้างรัฐร่วมรัฐเดียวที่ปกครองจากศูนย์กลางตามแบบฝรั่งเศสจากรัฐเดิมหลายรัฐที่เป็นอิสระต่อกันในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ โดยเฉพาะรัฐสภาแห่งเมเชเลนที่ก่อตั้งโดยชาร์ลผู้อาจหาญในปี ค.ศ. 1470 ถูกยุบเลิกและแทนที่ด้วยรัฐสภาแห่งปารีสที่มีอยู่เดิม ซึ่งเป็นการสร้างดุลยภาพของการปกครองจากศูนย์กลางที่คืบเข้ามาโดยทั้งชาร์ลและฟิลิปที่ 3 มารีต้องตกลงที่จะไม่ทรงประกาศสงคราม, สร้างสันติ หรือขึ้นภาษีโดยไม่ได้รับการยินยอมจากรัฐต่างๆ และต้องจ้างเฉพาะผู้อยู่ในท้องถิ่นในการทำราชการเท่านั้น
การปกครองโดยคณะรัฐบาลเดิมเป็นที่ชิงชังของประชาชนเป็นอันมาก จนองคมนตรีผู้มีอิทธิพลสองคนของชาร์ล ดยุกแห่งบูร์กอญ องคมนตรีอูโกเนต์ และ อุมแบร์ตคูร์ตถูกประหารชีวิตที่เกนต์เมื่อพบว่าทำการเขียนจดหมายติดต่อกับกษัตริย์ฝรั่งเศส
มารีทรงเลือกอาร์ชดยุกมัคซีมีลีอานแห่งออสเตรีย (หลังจากการสิ้นพระชนม์ของมารี พระสวามีทรงได้เป็นจักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) จากบรรดาผู้หมายปองเป็นพระสวามี การเสกสมรสจัดขึ้นที่เกนต์เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1477 ซึ่งทำให้มารีทรงได้รับบรรดาศักดิ์เป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย และทำให้กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำกลายเป็นของฮับส์บวร์ก ซึ่งทำให้เป็นการเริ่มสร้างความขัดแย้งระหว่างฝรั่งเศสและฮับส์บวร์กที่ดำเนินต่อมาอีกสองร้อยปี ที่ต่อมาขยายตัวไปยังสเปน จนกระทั่งในที่สุดก็เป็นชนวนที่ก่อให้เกิดสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน ระหว่าง ค.ศ. 1701 ถึง ค.ศ. 1714.
แต่ในขณะนั้นในเนเธอร์แลนด์สถานการณ์ก็ดูจะราบรื่นอยู่ระยะหนึ่ง ความก้าวร้าวของฝรั่งเศสก็ดูจะยุติลง และสถานการณ์ภายในโดยทั่วไปก็ฟื้นตัวเป็นส่วนใหญ่
ห้าปีต่อมาอาร์ชดัชเชสมารีผู้ทรงมีพระชนมายุได้เพียง 25 พรรษาก็มาสิ้นพระชนม์จากการทรงตกจากหลังม้าเมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1482 อาร์ชดัชเชสมารีเป็นทรงโปรดทรงม้าและเสด็จออกไปล่าสัตว์ด้วยเหยี่ยวกับอาร์ชดยุกมัคซีมีลีอาน ขณะที่ขี่อยู่ม้าก็สะดุดและโยนตัวอาร์ชดัชเชสมารีลงจากหลังและล้มตัวลงมาทับอาร์ชดัชเชสมารีจนพระศอหัก อาร์ชดัชเชสมารีก็สิ้นพระชนม์สองสามวันหลังจากนั้นหลังจากที่ได้ทรงทำพินัยกรรมอย่างละเอียดแล้ว พระศพของอาร์ชดัชเชสมารีได้รับการบรรจุไว้ที่บรูจส์
ทันทีที่อาร์ชดัชเชสมารีสิ้นพระชนม์พระเจ้าหลุยส์ก็เริ่มขยายอิทธิพลและบังคับให้อาร์ชดยุกมัคซีมีลีอานลงพระนามใน
สนธิสัญญาอาร์ราส (ค.ศ. 1482) ที่ระบุให้ฟรองช์-กงเต และ อาร์ทัวส์กลับมาตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสชั่วคราว ก่อนที่จะทำการแลกเปลี่ยนเป็นบูร์กอญและพิคาร์ดีต่อมาในปีต่อมาในสนธิสัญญาซองลีส์ ซึ่งเป็นผลให้เกิดความสงบสุขขึ้นในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ
ในปี ค.ศ. 1493 อาร์ชดยุกมัคซีมีลีอานเสกสมรสเป็นครั้งที่สองกับบิอังคา มาเรีย สฟอร์ซา (5 เมษายน ค.ศ. 1472- 31 ธันวาคม ค.ศ. 1510) บุตรีของยาน กาลีอัซโซ สฟอร์ซาดยุกแห่งมิลาน และ โบนาแห่งซาวอยแต่ไม่มีลูกด้วยกัน
อาร์ชดัชเชสมารีและอาร์ชดยุกมัคซีมีลีอานมีพระบุตรพระธิดาด้วยกันสามพระองค์ พระโอรสพระองค์โตฟิลิป ทรงเป็นทายาทในดินแดนต่างๆ ของมารีภายใต้การดูแลของอาร์ชดยุกมัคซีมีลีอาน พระบุตรพระธิดาของอาร์ชดัชเชสมารีก็ได้แก่:
ผู้สืบเชื้อสายจากมารี.