pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จังหวัดเซลันด์ มีพื้นที่ 2,934 ตารางกิโลเมตร เป็นพื้นน้ำ 1,151 ตารางกิโลเมตรหรือราวๆหนึ่งในสาม ตั้งอยู่บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำสายใหญ่ ได้แก่ แม่น้ำสเกลต์ แม่น้ำไรน์ และแม่น้ำเมิซ พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดอยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลและเกิดจากการผันน้ำทะเลออกโดยชาวเมืองในขณะนั้น พื้นดินที่เคยเป็นดินโคลนที่น้ำท่วมถึงในช่วงน้ำขึ้นและโผล่ขึ้นในช่วงน้ำลงก็กลายเป็นเนินขนาดเล็กที่แห้งตลอดเวลาจำนวนมาก ชาวเมืองจึงได้สร้างคันดินขึ้นเพื่อเชื่อมต่อเกาะต่างๆ และภายหลังได้เติบโตขึ้นจนกลายเป็นเกาะใหญ่ จนจังหวัดมีรูปร่างอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ รูปร่างของเกาะได้มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา บ้างด้วยฝีมือมนุษย์ บ้างด้วยฝีมือธรรมชาติ
หลังวิกฤตการณ์น้ำท่วมใหญ่เมื่อ ค.ศ. 1953 รัฐบาลได้ดำเนินโครงการเดลตาเวิร์กส์ จึงได้มีการสร้างเขื่อน สะพาน และคลองมากมาย ซึ่งโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ได้กลายมาเป็นส่วนสำคัญของระบบถนนในตัวจังหวัด
จังหวัดเซลันด์ มีประชากร เพียง 383,689 คน (พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) จึงเป็นจังหวัดที่มีประชากรอยู่น้อยที่สุดในเนเธอร์แลนด์แบ่งการปกครองออกเป็น 13 เทศบาล โดยสามารถจัดเป็น 2 กลุ่มใหญ่ (COROP) ได้แก่
เจ้าพระยาธรรมาธิกรณาธิบดี (ทองดี)
เจ้าพระยาธรรมาธิกร (ทองดี) ต้นสกุลธรรมสโรช นามเดิมว่า ทองดี เป็นข้าหลวงเดิมในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยชั้นเดิมมีบรรดาศักดิ์เป็นจมื่นศรีสรรักษ์ แล้วเลื่อนขึ้นเป็นพระยาพิพัฒโกษาและได้รับประราชทานโปรดเกล้าฯ ตั้งให้เป็นเจ้าพระยาธรรมากร เสนาบดีจตุสดมภ์กรมวังคนที่ 2 ในรัชกาลที่ 1
เจ้าพระยาธรรมาธิกร (ทองดี ธรรมสโรช) เป็นบุตรของเจ้าพระยาอภัยราชา ที่เรียกกันว่า เจ้าคุณประตูจีน ครั้งกรุงศรีอยุธยา เจ้าพระยาอภัยราชาผู้นี้ตามความในราชพงศาวดาร เดิมเป็นเจ้าพระยาสุภาวดี บ้านอยู่ประตูจีน แล้วได้เลื่อนเป็นเจ้าพระยาอภัยราชา ตำแหน่งสมุหพระกลาโหม ในตอนปลายแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ พร้อมกันกับพระยาธรรมไตรโลก บ้านคลองแกลบ ได้รับแต่งตั้งขึ้นเป็นเจ้าพระยามหาเสนาธิบดีศรีสมุห พระกลาโหม (เจ้าพระยากลาโหม คลองแกลบ) เจ้าพระยาอภัยราชา (เจ้าคุณประตูจีน) มีบุตรชายคนโตคือพระสำราญองค์ (ต้นสกุลสโรบล) เป็นข้าราชการในสมัยรัชกาลที่ 1 พระสำราญองค์มีบุตรคือพระยาศรีสุริยะพาหะ (สระ) ข้าราชการในรัชกาลที่ 2 พระยาศรีพาหะ มีบุตรคือพระยามณเฑียรบาล (บัว) เป็นพระพี่เลี้ยงของพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านผู้นี้เป็นคุณตาของคุณจอมมารดาเลี่ยม (เล็ก) ผู้เป็นคุณจอมมารดาของพระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจำรัส
นามสกุลธรรมสโรช ได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานแก่ นายพลตรี พระวิบุลอายุรเวท (เสข ธรรมโรช) แต่ครั้งยังเป็นนายพันตรี หลวงศักดาพลรักษ์ ผู้รั้งผู้อำนวยการโรงพยาบาลทหารบกกลาง ว่า "ธรรมสโรช (Dharmasaroja)" ซึ่งท่านผู้นี้เป็นบุตรของหลวงเทวะวงศวโรปการ (เสน) อันเป็นบุตรของจมื่นสรสิทธิราช (จุ้ย) กับท่านไม้จีน บุตรของท่านคล้าย (ข้าหลวงเดิมในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) ทางมารดาของพระยาวิบุลอายุรเวทคือท่านศิลาเป็นบุตรีของท่านทันและเป็นหลานตาของพระยาอุทัยธรรม (นุด) ผู้เป็นบุตรของเจ้าฟ้าชายนเรนทรราชกุมารหรือพระนเรนทรราชา (ต้นสกุลรุ่งไพโรจน์) ซึ่งเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 18 ของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ในกรมบริจาภักดีศรีสุดารักษ์ (เจ้าหญิงฉิม) ซึงเป็นพระราชธิดาของเจ้าพระยานครศรีธรรมราช
ในเวลาก่อนหน้าที่พระยาวิบุลอายุรเวทจะได้รับนามสกุลพระราชทานก็ได้มีผู้สืบสายโลหิตโดยตรงในสกุลอีกผู้หนึ่งได้รับพระราชทานนามสกุลจากรัชกาลที่ 6 ว่าสกุล "รัตนทัศนีย (Ratnadasniya)" คือพระยามหิมานุภาพ (เป๋า รัตนทัศนีย์) กรมพระตำรวจในซ้าย บิดาคือพระยาณรงค์วิไชย (ทัศ) ผู้เป็นต้นสกุลรัตนทัศนีย ปู่คือพระยาเพชรพิไชย (เอี่ยม ธรรมสโรช) ซึ่งเป็นพี่ชายของท่านคล้ายและพระยาราชงคราม (อินทร์) และท่านพลับ
ในเวลาใกล้เคียงกันกับที่พระยาวิบุลอายุรเวทได้รับพระราชทานนามสกุล ก็ได้มีผู้สืบสายโลหิตโดยตรงในสกุลอีกผู้หนึ่งได้รับพระราชทานนามสกุลจากรัชกาลที่ ๖ ว่าสกุล "อินทรวิมล (Indravimala)" คือ นายร้อยโท นายศุขแพทย์ ผู้บังคับหมวดพยาบาล โรงเรียนนายร้อยชั้นปฐม บิดาชื่อนายเผื่อน ปู่คือพระยาราชสงคราม (อินทร์) ผู้เป็นต้นตระกูล อินทรวิมล ซึ่งแยกออกไปจากสกุลธรรมสโรช
http://www.brh.thaigov.net/new/brh/about/brh_history_web/036.htm หนังสือประวัติสำนักพระราชวัง พิมพ์ครั้งที่ ๓ สำนักพระราชวัง กรกฎาคม ๒๕๔๓)
เอิร์น เดอะสตาร์
แอนนี ลีเบอวิตซ์
แอนนี ลีเบอวิตซ์  หรือชื่อเดิม แอนนา-ลู-ลีเบอวิตซ์ เป็นช่างถ่ายภาพ
แอนนา-ลู-ลีเบอวิตซ์ เกิดวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1949 ใน Westbury รัฐคอนเนตทิคัต ประเทศสหรัฐอเมริกา เธอมีพี่น้องทั้งหมดหกคนด้วยกัน จาก แซม ร้อยโทกองทัพอากาศ พ่อของเธอ และ มาลิลีน ลีเบอวิตซ์ นักสอนเต้นรำร่วมสมัย แม่ของเธอ ต่อมา ในปี 1967 แอนนาได้สมัครไปที่ สถาบันสอนศิลปะซานฟรานซิสโก (แม้ว่าเริ่มแรกจะไปเรียนจิตรกรรม) แต่ก็เป็นสถานที่ที่ทำให้เธอรัก และ พัฒนาฝีมือการถ่ายภาพของเธอ
หลังจากที่อยู่ใน นิคมอิสราเอลได้ซักพัก, ลีเบอวิตซ์ก็ย้ายกลับมาอยู่ที่อเมริกาอีกครั้ง และในปี 1970, เธอก็เริ่มทำงานให้กับนิตยสารร๊อคหน้าใหม่ ชื่อ rolling Stone . ผลงานของลีเบอวิตซ์ ทำให้บรรณาธิการ Jann Wenner ประทับใจมาก จน เสนอให้เธอเป็นช่างภาพของเธอ. ภายในสองปี เมื่อเธออายุ 23 ลีเบอวิตซ์ ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าช่างภาพ และเธอก็ต้องอยู่กับตำแหน่งนี้ไปอีกสิบปี ตำแหน่งที่เธออยู่นี้ ทำให้เธอได้มีโอกาสที่จะ ทัวร์ต่างประเทศกับ วง Rolling stone ใน ปี 1975 ด้วย
ในขณะที่ทำงานกับ rolling stone , ลีเบอวิตซ์ก็พัฒนาเทคนิคต่างๆ และ สร้างเอกลักษณ์ให้กับงานของตัวเองเรื่อยๆอย่างการเน้นสี หรือการโพสที่ปลกๆ Jann Wenner ให้เครดิตเธอในการทำ Rolling stone หลายปกมากสำหรับนักเก็บสะสม และที่น่าจดจำที่สุดก็คือปกที่เป็นปกเปลือยของ john Lennon ที่โค้งโก่งตัวและกอดรัด โยโกะ โอโนะภรรยาของเขา และถ่ายภาพการรวมตัวของ the Beatle ในวันที่ที่ 8 ธันวาคม 1980 เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าที่เขาจะเสียชีวิต
ในปี 1983, ลีเบอวิตซ์ออกจาก Rolling Stone และเริ่มทำงานให้กับนิตยสารบันเทิง Vanity Fair กับการถ่ายภาพแบบของ ลีเบอวิตซ์ ช่างภาพของ vanity Fair ก็ทำให้ Vanity Fair เป็นนิตยสารแถวหน้าที่เป็นกระแสนิยมให้กับวัยรุ่น จนวันนี้มีภาพปกฝีมือของลีเบอวิตซ์จำนวนมาก ที่สวยงามและทำให้ตะลึง และมักจะเป็นประเด็นให้คนพูดถึงภาพพอทเทรตของดาราคนนั้นกัน อย่าง เดมี่ มัวร์ Demi Moore (ถ่ายรูปตอนที่ท้องใหญ่มากแบบนู้ดมาก) และ Whoopi Goldberg (ที่จุ่มครึ่งตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำนม) รูปสองนักแสดงนี้จะเป็นรูปที่คนโปรดปรานและจดจำมากที่สุดในปกนิตยสารปีล่าสุด และเป็นที่รู้กันว่าเธอมีความสามารถในการวาดภาพจิตรกรรม สิ่งนั้นทำให้มีงานเกี่ยวข้องกับร่างกายในงานหนึ่งเป็นภาพพอทเทรท มีชื่อเสียงมากที่สุดของลีเบอวิตซ์ เป็นภาพของศิลปิน Keith Haring ที่เปลือยเพ้นท์ตัวเองเหมือนเป็นผ้าใบเพื่อถ่ายภาพ
ในช่วงปลาย 1980, ลีเบอวิตซ์เริ่มต้นทำงานในแคมเปญโฆษณาที่เป็นเป้าสายตาต่อสาธารณะมาก และงานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือแคมเปญของ 'บัตรสมาชิกAmerican Express' ที่เป็นภาพของดาราที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากมาเป็นสมาชิกบัตร American Express เช่น Elmore Leonard, Tom Selleck และ Luciano Pavarotti และงานนี้ก็ทำให้เธอได้รางวัล Clio award ในปี 1987
ใน 1991 คอลเลคชั่นของลีเบอวิตซ์ ภาพสี และขาวดำกว่า 200 ภาพ ได้ถูกนำไปจัดแสดงที่ Nation Portrait Gallery วอชิงตันดีซี หลังจากปีนั้นก็มีหนังสือถูกตีพิมพ์ออกมา เป็นผลงานรวมเล่ม ชื่อว่า Photographs: Annie Leibovitz 1970-1990 . ในปี1996, ลีเบอวิตซ์ ถูกเลือกให้เป็นช่างภาพอย่างเป็นทางการของโอลิมปิกแอตแลนต้า,จอร์เจีย การรวบรวมภาพถ่ายขาว-ดำ ของพอทเทรท นักกีฬาอเมริกันของเธอ รวมถึงภาพของ Carl Lewis และ Michael Johnson ถูกตีพิมพ์ในหนังสือ Olympic Portraits (1991).
ท้าวภัณฑสารนุรักษ์ (เจ้าจอมเพิ่ม ในรัชกาลที่ 5)
ท้าวภัณฑสารนุรักษ์ หรือ เจ้าจอมเพิ่ม ในรัชกาลที่ 5 สกุลรัตนทัศนีย ตำแหน่งผู้ช่วยราชการพระคลังข้างในและเป็นกวีหญิงแห่งราชสำนักและเป็นผู้สร้างวัดเสมียนนารี ต่อจากมารดาของท่านคือท่านขำ ท่านเป็นธิดาขุนสมุทรสาคร(ยอด) และท่านขำ เสมียนพระคลังใน ท่านขำเป็นธิดาพระยาวิเศษภักดี เจ้าเมืองสงขลา คนที่ 3 (เถี้ยนจ๋ง ณ สงขลา พ.ศ. ๒๓๕๕๘-๒๓๖๐ สายสกุล "โรจนะหัสดิน")
เจ้าจอมเพิ่ม เกิดเมื่อปีมะเส็ง พ.ศ. 2400 เมื่ออายุ ๕ ขวบ ได้เข้าถวายตัวเป็นข้าทูลละอองธุลีพระบาทในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้อยู่ในละครสำรับเล็ก ได้เป็นศิษย์ของคุณโต(แย้ม อิเหนา) ถึงพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่ออายุ 17 ปี ทรงพระกรุณายกขึ้นเป็นเจ้าจอมอยู่งาน ได้รับพระราชทานเบี้ยหวัด ๒ ชั่ง ๑๐ ตำลึง และได้รับพระราชทานเงินกลางปีอีก 5 ชั่ง ต่อมาได้รับพระราชทานหีบหมากกะไหล่ทอง และหีบหมากตราจุลจอมเกล้า ต่อมาในวันที่ 15 เมษายน รัตนโกสินทร์ศก 130 ตรงกับ พ.ศ. ๒๔๕๔ ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรให้เป็น ท้าวภัณฑสารนุรักษ์ ตำแหน่งผู้ช่วยราชการพระคลังข้างใน ถือศักดินา 800
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯทรงเล็งเห็นอุปนิสัยและความสามารถเฉพาะตัวของเจ้าจอมเพิ่ม ว่าเป็นคนใฝ่ความรู้ จึงโปรดให้พระยาศรีสุนทรโวหารเป็นครูสอนหนังสือ ตลอดจนสอนกาพย์กลอนโคลงฉันท์ให้ท่าน เปิดการสอนที่มุขกระสัน พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท เรียนกันแบบติวเตอร์ ตัวต่อตัวตั้งแต่ ๑๐.๐๐ -๑๓.๐๐ น. ทุกวัน
วันหนึ่ง พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 เสด็จมาขณะที่คุณจอมกำลังเรียนลิลิตและกาพย์กลอนโคลงฉันท์อยู่ ทรงเห็นว่ามีฝีมือในเชิงกวีของท่านไม่เลวเลย พระยาศรีสุนทรโวหารก็กราบบังคมทูลว่าเจ้าจอมเพิ่มมี "หัว" ทางนี้ น่าจะเป็นกวีหญิงแห่งราชสำนักได้ จึงเป็นที่พอพระราชหฤทัยมาก เพราะพระองค์เองมีพระราชประสงค์จะมีคู่โต้เชิงกวี จึงพระราชทานเงิน ๓ ชั่งและหีบหมากกะไหล่ทองให้ เมื่อเรียนจนจบวิชาแล้ว พระเจ้าอยู่หัวก็โปรดให้เจ้าจอมเพิ่มได้ตามเสด็จไปตามที่ต่างๆ ได้มีโอกาสชมภูมิประเทศที่สวยงามเพื่อจะ " ฟัก" เป็นบทกวีในมันสมอง จึงโปรดเกล้าฯให้ตามเสด็จพระราชดำเนินทุกแห่ง ไม่ว่าใกล้หรือไกล เช่นคราวหนึ่งเสด็จอ่างศิลาและเขาสามมุก พระเจ้าอยู่หัวทรงม้า คุณจอมก็นั่งเกวียนตามเสด็จ
เจ้าจอมเพิ่ม ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 14 เมษายา พ.ศ. 2494 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สิริอายุได้ 94 ปี ท่านมีอายุยืนนานมากถึง 6 แผ่นดิน
จังหวัดยูเทรกต์
ยูเทรกต์ (อังกฤษและ, อ่านออกเสียงว่า อือเตร็คต์ ในภาษาดัตช์) เป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดของประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในตอนกลางของประเทศ มีเขตแดนทางทิศเหนือจรดทะเลสาบเอมเมร์ ทางทิศตะวันออกจรดจังหวัดเกลเดอร์ลันด์ ทางทิศใต้จรดแม่น้ำไรน์ ทางทิศตะวันตกจรดจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ และทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจรดจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 มีประชากร 1,353,596 คน นอกจากเมืองหลวงยูเทรกต์ประจำจังหวัดแล้ว ยังมีเมืองใหญ่อีกหลายเมือง เช่น อาเมอร์สโฟร์ต เวเนนดาล เฮาเทิน นิวเวอเกน ไอส์เซิลสเตน และเซสท์ สถานีกลางยูเทรกต์ยังเป็นสถานีรถไฟใหญ่ที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดในเนเธอร์แลนด์อีกด้วย
เมื่อปี ค.ศ. 695 สมเด็จพระสันตะปาปาเซอร์จิอุสที่ 1 แต่งตั้งนักบุญวิลลิบรอร์ดขึ้นเป็นบาทหลวงแห่งดินแดนฟรีเชีย จึงได้มีการสถาปนามุขมณฑลยูเทรกต์ (Bishopric of Utrecht) ขึ้น และได้สร้างป้อมปราการขึ้นที่เมืองยูเทรกต์ โดยได้รับความยินยอมจากผู้ปกครองท้องถิ่นของราชอาณาจักรแฟรงก์ แต่พอนักบุญเสียชีวิต ยูเทรกต์ถูกรุกรานจากชาวไวกิงบ่อยครั้ง แต่กลับมาสงบและเรืองอำนาจขึ้นในสมัยที่ราชวงศ์อ็อทโทปกครอง โดยยูเทรกต์เริ่มมีสิทธิ์เข้าร่วมประชุมสภา จากนั้น บาทหลวงประจำถิ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชาย มุขมณฑลจึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นมุขนายก (Prince-Bishopric) ใน ค.ศ. 1024
ต่อมาเมื่อมีการทำสัญญาข้อตกลงแห่งเวิร์มขึ้นใน ค.ศ. 1122 ยูเทรกต์มีสิทธิ์เลือกตั้งพระสังฆราชประจำมณฑลเอง แต่เคาน์ตีฮอลแลนด์และเกลเดอร์สที่อยู่รอบข้างยูเทรกต์ที่ขึ้นตรงกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์นั้นพยายามเข้ามามีอิทธิพลในการเลือกตั้งสังฆราชา ทำให้สันตะสำนักจากกรุงโรมต้องเข้ามาแทรกแซงการเลือกตั้ง จนกระทั่งกลางศตวรรษที่ 14 พระสันตปาปาทรงเปลี่ยนมาแต่งตั้งพระสังฆราชเองโดยไม่ฟังเสียงจากคณะสงฆ์ยูเทรกต์
เมื่อเกิดสงครามฮุกและคอด อันเป็นสงครามแย่งชิงอำนาจระหว่างพ่อค้าและผู้ปกครอง ยูเทรกต์กลายเป็นสมรภูมิรบ ดยุกแห่งบูร์กอญนำกำลังเข้าทำสงคราม ก่อให้เกิดสงครามกลางเมืองสองครั้ง ในช่วง ค.ศ. 1470 ถึง 1474 และช่วง ค.ศ. 1481 ถึง 1483
เมื่อ ค.ศ. 1527 พระสังฆราชได้ขายที่ดินให้กับจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยูเทรกต์จึงสิ้นอำนาจทางสงฆ์และตกเป็นพื้นที่ทางโลกภายใต้การบริหารของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คซึ่งในขณะนั้นได้ปกครองดินแดนดัตช์ส่วนอื่นๆด้วย คณะสงฆ์ได้ส่งมอบอำนาจการเลือกสังฆราชให้กับจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 โดยได้รับความยินยอมจากสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 แต่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คปกครองได้เพียงไม่นาน เพราะในเวลาต่อมา ยูเทรกต์ได้เข้าร่วมกับจังหวัดอื่นๆในเนเธอร์แลนด์ทำการปฏิวัติต่อการปกครองของพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน และกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐดัตช์เมื่อปี ค.ศ. 1579
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ยูเทรกต์ถูกกองทัพเยอรมนีเข้ายึดครอง และได้อิสรภาพเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ต่อมามีการแบ่งเขตการปกครองกันใหม่ ทำให้หลายเขตของจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ถูกโอนมาอยู่กับจังหวัดยูเทรกต์
จังหวัดยูเทรกต์มีพื้นที่ 1,449 ตารางกิโลเมตร แบ่งเป็นผืนน้ำ 69 ตารางกิโลเมตร นับว่าเล็กที่สุดในบรรดา 12 จังหวัดของเนเธอร์แลนด์ พื้นดินเป็นดินทรายที่ไม่อุดมไปด้วยแร่ธาตุ ต้นไม้จึงเป็นพุ่มไม้เตี้ย จึงได้มีการปลูกป่าสนขึ้นทางตะวันออกของจังหวัด ส่วนทางใต้มีแม่น้ำอยู่หลายสาย จึงมีความอุดมสมบูรณ์ตามแนวแม่น้ำ ส่วนทางตะวันตกเป็นภูมิประเทศแบบทุ่งหญ้า
ยูเทรกต์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 26 เทศบาล ได้แก่
จังหวัดอูเทร็คท์
เทร์รี ริชาร์ดสัน
เทร์รี ริชาร์ดสัน  เป็นนักถ่ายภาพแฟชั่นชาวอเมริกันชื่อดัง เกิดเมื่อ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1965 ในสหรัฐอเมริกา
เทร์รีเกิดในเมืองนิวยอร์กและเติบโตในฮอลลีวุดและโอไฮ (Ojai) รัฐแคลิฟอร์เนีย เขาเป็นลูกชายของช่างภาพแฟชั่นชื่อดัง Bob Richardson ในสมัยเรียน เทร์รีเป็นคนขี้อายและเข้าสังคมค่อนข้างยาก เวลาในช่วง High School ของเขานั้นหมดไปกับการถ่ายภาพวิวทิวทัศน์และผู้คนรอบตัวของเขาและการเล่นดนตรี เขาเล่นเบสในวง Punk Rock ชื่อ "The Invisible" อยู่เป็นเวลานานถึง 5 ปี ขณะเรียนอยู่ในโรงเรียน Hollywood High School และได้เข้ามาเริ่มสนใจการถ่ายรูปเมื่อวงดนตรีของเขาได้ยุบลง และแม่ของเขาแนะนำให้รู้จักกับ Tony Kent ช่างภาพที่ภายหลังได้รับเทร์รีไปเป็นผู้ช่วยช่างภาพให้กับตนเอง
เทร์รีถ่ายภาพให้กับบริษัทโฆษณาต่าง ๆ และยี่ห้อแฟชั่นดัง ๆ มากมาย รวมไปถึง Gucci, Levi’s, Miu Miu, Cloe, Eres, Tommy Hilfiger, Club Monaco, Supreme, Hugo Boss, Anna Molinari, Stussy, Baby Phat, Jigsaw, Costume National, Hysteric Glamour, Matsuda, และ Sisley นอกจากนี้ยังถ่ายภาพประจำให้กับแมกกาซีนดังมากมายเช่น Vogue, i-D, Exit Magazine, Vice, Harper’s Bazaar, Penthouse, The Face, Q และ Sport Illustrated
ลักษณะการถ่ายภาพ.
เทร์รีโด่งดังในด้านการถ่ายภาพแบบ Snapshot ของเขา ซึ่งออกมามีความพอดีและสวยงามมาก เป็นภาพประเภทเดียวกันกับ Nan Goldin, Wolfgang Tilmans, Juergen Teller, Diana Scheunemann และ Martin Parr งานถ่ายภาพของเทร์รีโดยมากแล้วจะถ่ายแบบ Autobiographical และค่อนข้างจะเน้นการถ่ายภาพที่ค่อนข้างชัดเจนแสดงออกถึงแนว Sexual เสียเป็นส่วนใหญ่ ความสามารถที่โดดเด่นและเป็นที่กล่าวขานของเขาก้คือการที่เทร์รีสามารถนำเอาบุคลิกดิบเฉพาะตัวของนางแบบหรือนายแบบออกมาได้เวลาที่เขาถ่ายภาพ
งานของเทร์รีได้มีการรวบรวมเป็นเล่มและตีพิมพ์ออกมาหลายครั้งภายใต้สำนักพิมพ์ Tachen
เทร์รีได้เริ่มการกำกับและถ่ายมิวสิกวิดีโอ (young love’s find a new way) ผลิตโฆษณา และขณะนี้ได้ขยายไปถึงการทำหนังด้วย
ยูเทรกต์
ยูเทรกต์ หรือ อือเตร็คต์  เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่สี่ของประเทศเนเธอร์แลนด์ และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดยูเทรกต์ บริเวณใจกลางของประเทศ มีประชากร 357,179 คนในปี ค.ศ. 2019
ยูเทรกต์เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน มีอาคารเก่าแก่สมัยกลางตั้งอยู่เรียงราย เป็นศูนย์กลางทางศาสนาของเนเธอร์แลนด์มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 แม้จะเคยสูญเสียสถานะเจ้าชายมุขนายก ยูเทรกต์เคยเป็นเมืองที่สำคัญที่สุดของเนเธอร์แลนด์จนก่อนถึงช่วงยุคทองของเนเธอร์แลนด์ที่อัมสเตอร์ดัมเติบโตและทวีความสำคัญมากกว่า รวมถึงมีประชากรมากกว่า
ยูเทรกต์เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยยูเทรกต์อันเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ เป็นศูนย์กลางการคมนาคมทางถนนและทางรถไฟของประเทศเนื่องจากตั้งอยู่บริเวณใจกลางประเทศพอดี มีสถานีรถไฟที่มีผู้โดยสารมากที่สุดในประเทศตั้งอยู่กลางเมือง และเป็นเมืองที่จัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมบ่อยที่สุดเป็นอันดับสองของเนเธอร์แลนด์รองจากอัมสเตอร์ดัม
ประวัติที่ชัดเจนของยูเทรกต์ เริ่มต้นในสมัยโรมัน เมื่อจักรพรรดิเกลาดิอุส นำกองทัพเข้ายึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของยุโรปมาจนถึงดินแดนเนเธอร์แลนด์ จักรพรรดิตัดสินใจว่าจะไม่รุกรานขึ้นเหนือไปอีก จึงเริ่มวางแนวเขตแดนเลียบแม่น้ำไรน์และสร้างป้อมปราการและสร้างป้อมปราการแบบหลวมๆขึ้นเมื่อราว ค.ศ. 50 มีกองกำลังประจำได้ราว 500 คน ในครั้งนั้น ป้อมปราการยูเทรกต์เป็นเพียงแนวไม้ที่เรียกว่า "เตร็คตุม" ("Traiectum") ในภาษาโรมันซึ่งหมายถึงบริเวณที่จะข้ามแม่น้ำไรน์ได้ คำนี้ออกเสียงในภาษาดัตช์ว่า "เตร็คต์" ("Trecht") และได้มีการเติมคำว่า "อือ" ("U") ที่มาจากภาษาดัตช์โบราณคำว่า "อืต" ("uut") หมายถึง เก่าแก่ เพื่อให้ไม่ให้สับสนกับเมืองมาสทริชท์ จุดข้ามแม่น้ำเมิซที่ตกเป็นของโรมันเช่นกันทางตอนใต้
ชุมชนรอบแนวป้อมปราการได้เติบโตขึ้น มีช่างฝีมือ พ่อค้า ทหารและครอบครัวย้ายเข้ามาอยู่ ต่อมาราว ค.ศ. 200 มีการเสริมความแข็งแรงของป้อมปราการด้วยการเปลี่ยนจากวัสดุไม้เป็นหินจากภูเขาไฟ (ยังคงหลงเหลือแถวดอมสแควร์ในทุกวันนี้)
หลังจากนั้น ชาวเยอรมันได้รุกรานดินแดนของอาณาจักรโรมันและยูเทรกต์ก็ไม่ได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของโรมตั้งแต่ ค.ศ. 275 กลายเป็นดินแดนของชาวแฟรงก์ ที่เรืองอำนาจหลังการล่มสลายของอาณาจักรโรมันตะวันตก และในช่วงนี้ไม่ค่อยมีบันทึกเกี่ยวกับยูเทรกต์เท่าใดนัก
ศูนย์กลางทางคริสต์ศาสนาของเนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 650 ถึง 1579).
เมื่อปี ค.ศ. 695 สมเด็จพระสันตะปาปาเซอร์จิอุสที่ 1 แต่งตั้งนักบุญวิลลิบรอร์ดขึ้นเป็นบาทหลวงแห่งดินแดนฟรีเชีย จึงได้มีการสถาปนามุขมณฑลยูเทรกต์ (Bishopric of Utrecht) ขึ้น ต่อมาใน ค.ศ. 723 ชาร์ล มาร์แตล ผู้ปกครองราชอาณาจักรแฟรงก์ยกป้อมปราการและดินแดนโดยรอบให้มุขมณฑล ยูเทรกต์จึงค่อยๆกลายเป็นศูนย์กลางอำนาจของคริสตจักรโรมันคาทอลิกในเนเธอร์แลนด์นับตั้งแต่นั้น ยูเทรกต์แข่งขันเรื่องอำนาจกับเมืองโดเรอสตัด ศูนย์กลางการค้าในสมัยนั้น แต่พอโดเรอสตัดเสื่อมลงในปี ค.ศ. 850 ยูเทรกต์กลายเป็นเมืองที่สำคัญที่สุดในเนเธอร์แลนด์ บาทหลวงประจำถิ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชาย มุขมณฑลจึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นมุขนายก (Prince-Bishopric) ใน ค.ศ. 1024
เมื่อ ค.ศ. 1527 พระสังฆราชได้ขายที่ดินให้กับจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยูเทรกต์จึงสิ้นอำนาจทางสงฆ์และสถานะเจ้าชายมุขนายก ตกเป็นพื้นที่ขุนนางทางโลกภายใต้การบริหารของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คซึ่งในขณะนั้นได้ปกครองดินแดนเนเธอร์แลนด์ส่วนอื่นด้วย คณะสงฆ์ได้ส่งมอบอำนาจการเลือกสังฆราชให้กับจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 โดยได้รับความยินยอมจากสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 อย่างไรก็ตาม อำนาจทางสงฆ์ของยูเทรกต์ยังไม่เสื่อมไป ยังคงเป็นศูนย์กลางของคริสต์ศาสนาอยู่เรื่อยมา
สาธารณรัฐดัตช์ (ค.ศ. 1579 ถึง 1806).
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คปกครองยูเทรกต์ได้เพียงไม่นาน ยูเทรกต์ได้เข้าร่วมกับจังหวัดอื่นๆในเนเธอร์แลนด์ทำการปฏิวัติต่อการปกครองของพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน และกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐดัตช์เมื่อปี ค.ศ. 1579 ในปีต่อมา มีการล้มเลิกมุขมณฑลและอัครมุขมณฑล และให้ยูเทรกต์ขึ้นตรงต่อการปกครองของสาธารณรัฐโดยตรง ซึ่งมีศูนย์กลางอำนาจอยู่ที่ฮอลแลนด์ ความรุ่งเรืองของยูเทรกต์จึงเริ่มซบเซาลง ประชาชนผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกลดลงเหลือแค่ 40 เปอร์เซ็นต์เมื่อกลางศตวรรษที่ 17
ต่อมา เนเธอร์แลนด์เกิดสงครามกับฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1672 อันเป็นปีหายนะสิ้นสุดยุคทองของเนเธอร์แลนด์ แม้จะไม่เสียเอกราชแต่ฝรั่งเศสเคยยึดครองพื้นที่ได้ถึงทางตะวันตกของยูเทรกต์ อีกสองปีต่อมาเกิดพายุทอร์นาโดพัดถล่มใจกลางยูเทรกต์ บ้านเมืองได้รับความเสียหายอย่างหนักรวมถึงมหาวิหารสำคัญของเมือง จึงได้มีการสร้างหอคอยที่ดอมสแควร์ขึ้นมาแทน
สมัยใหม่ (ค.ศ. 1815 ถึงปัจจุบัน).
ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ยูเทรกต์หมดความสำคัญในฐานะเมืองป้อมปราการ จึงมีการวางผังเมืองใหม่ เริ่มจากการทำลายกำแพงเมืองเพื่อรองรับการขยายตัวของเมือง ทางรถไฟระหว่างยูเทรกต์กับอัมสเตอร์ดัมเปิดตัวอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1843 หลังจากนั้นยูเทรกต์จึงค่อยๆกลายเป็นศูนย์กลางการคมนาคมของเครือข่ายรถไฟเนเธอร์แลนด์ การปฏิวัติอุตสาหกรรมทำให้เศรษฐกิจของเนเธอร์แลนด์เติบโตอย่างก้าวกระโดด เช่นเดียวกับยูเทรกต์ที่ขยายตัวออกไปเกินขอบเขตในสมัยกลาง เมื่อปี ค.ศ. 1853 รัฐบาลเนเธอร์แลนด์อนุญาตให้อำนาจของมุขมณฑลสงฆ์ของยูเทรกต์กลับมาอีกครั้ง ยูเทรกต์จึงกลายเป็นศูนย์กลางของคริสต์ศาสนาในเนเธอร์แลนด์อีกครั้งหนึ่ง
ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ยูเทรกต์ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของนาซีเยอรมนี เช่นเดียวกับพื้นที่ส่วนอื่นของเนเธอร์แลนด์ จนกระทั่งได้เยอรมนียอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตรในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 หลังสงครามโลกครั้งที่สองมีการพัฒนาเมืองออกสู่รอบนอก ส่วนพื้นที่ใจกลางเมืองถูกพัฒนาให้ทันสมัย เกิดห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่มากมาย
เมืองอูเทร็คท์
อูเทร็คท์ (เนเธอร์แลนด์)
ดาวแคระแดง
อธิบายตามไดอะแกรมของแฮร์ทสชปรุง-รัสเซลล์ ดาวแคระแดง  คือดาวฤกษ์ที่มีขนาดเล็กและมีอุณหภูมิที่ค่อนข้างต่ำมาก เทียบกับบรรดาดาวฤกษ์บนแถบลำดับหลักทั้งหมด โดยมีค่าสเปกตรัมประมาณตอนปลายของประเภท K หรือ M ดาวฤกษ์ประเภทนี้มีจำนวนมากที่สุดในบรรดาดาวฤกษ์ทั้งหมด มีมวลน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของดวงอาทิตย์ (หากต่ำถึง 0.075 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ จะเรียกว่า ดาวแคระน้ำตาล) และมีอุณหภูมิพื้นผิวต่ำกว่า 3,500 เคลวิน
ดาวเคราะห์แก๊สยักษ์
Terry richardson
อีฟว์ แซ็ง โลร็อง (นักออกแบบ)
อีฟว์ อ็องรี ดอนา มาตีเยอ-แซ็ง-โลร็อง  หรือ อีฟว์ แซ็ง โลร็อง (; 1 สิงหาคม 2479 - 1 มิถุนายน 2551) เป็นชาวแอลจีเรียเชื้อสายฝรั่งเศส แต่เป็นที่รู้จักและโด่งดังในวงการแฟชั่นในประเทศฝรั่งเศส และเป็นหนึ่งในตำนานผู้ให้กำเนิดแฟชั่นของประเทศฝรั่งเศสในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในปี พ.ศ. 2528 Caroline Rennolds Milbank ได้กล่าวถึงอีฟว์ว่าเป็นนักออกแบบคนเดียวในรอบยี่สิบห้าปีที่มีชื่อเสียงและโด่งดังมาอย่างสม่ำเสมอ
อีฟว์ แซ็ง โลร็อง เกิดที่เมืองออราน ประเทศแอลจีเรีย ซึ่งเวลานั้นเมืองออรานนั้นเป็นเมืองในการปกครองของประเทศฝรั่งเศส ครอบครัวโลร็องเป็นครอบครัวที่มีความมั่งคังอย่างมาก คุณพ่อของอีฟว์สืบสายเลือดมาจากบารอนมาตีเยอ เดอ โมเวียร์ (Mathieu de Mauvières) เป็นเจ้าของบริษัทประกันและเจ้าของเครือโรงหนัง คุณแม่ของอีฟว์นั้นเป็นลูกสาวของวิศวกรชาวเบีลเยียมกับภรรยาชาวสเปนซึ่งคุณแม่นั้นเป็นผู้ที่ถ่ายทอดสายเลือดทางด้านแฟชั่นในแก่อีฟว์ อีฟว์เป็นลูกชายคนโตของครอบครัวโลร็องและมีน้องเป็นผู้หญิงอีกสองคน
แตกต่างจากเด็กชาวฝรั่งเศสคนอื่น ๆ อีฟว์และน้องสาวของเขานั้นไม่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากสงครามโลกครั้งที่สอง เพราะว่าคุณพ่อของพวกเขาไม่ได้โดนเรียกให้ไปรบ อีฟว์ได้เคยกล่าวกับนักข่าวคนหนึ่งว่า ในช่วงวัยเด็กของเขา เขามักจะโดนเพื่อนร่วมชั้นกลั่นแกล้งอยู่เสมอ และทุกครั้งที่เขาโดนแกล้ง เขาจะคอยบอกตัวเองอยู่เสมอว่า "วันหนึ่งฉันจะต้องโด่งดังให้ได้และนี้คือการเอาคืนของฉัน" อีฟว์ได้เจอห้องห้องหนึ่งภายในบ้านซึ่งเป็นห้องว่างที่คุณพ่อและคุณแม่ของเขาได้ให้ยืมในการแสดงบทละครของมอลีแยร์และฌ็อง ฌีโรดู เพื่อแสดงให้ครอบครัวได้รับชม หลังจากนั้นมาอีฟว์ได้เริ่มศึกษาเกี่ยวกับการแสดงละครเวทีจากนิตยสาร Vogue ของประเทศฝรั่งเศสและได้หลงใหลในบทละครเวที ทว่าอีฟว์ก็ยังได้เริ่มหลงใหลในชุดแต่งกายสิ่งใช้ประกอบละครเวทีอีกด้วย และการที่เขาได้อ่านนิตยสาร Vogue นั้นได้ทำให้เขาค้นพบตัวเองในการออกแบบเสื้อผ้า
นักออกแบบหนุ่ม.
ในปี 2496 อีฟว์ได้ส่งแบบร่างเสื้อผ้าเป็นจำนวนสามรูปเข้าประกวดในโครงการ Young Fashion Designers ซึ่งจัดโดย International Wool Secretariat และในการประกวดครั้งนั้น อีฟว์ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับที่สามและได้รับเชิญให้ไปร่วมพิธีรับรางวัลที่ประเทศฝรั่งเศสในเดือนธันวาคมของปีนั้น ในระหว่างที่อีฟว์และคุณแม่ได้เดินไปประเทศฝรั่งเศส พวกเขาได้พบกับ Michel de Brunhoff ซึ่งเป็นบรรณาธิการของนิตยสาร Vogue ฉบับฝรั่งเศส และเป็นผู้ที่ชอบให้การสนับสนุนความสามารถใหม่ ๆ นั้นได้ประทับใจในรูปร่างสามอันของอีฟว์เป็นอย่างมาก และได้แนะนำให้อีฟว์มาเรียนต่อที่ Chambre Syndicale de la Couture ซึ่งอีฟว์ก็ได้ตัดสินใจทำตามคำแนะนำของ Brunhoff และตัดสินใจมาเรียนต่อที่ประเทศฝรั่งเศส แต่หลังจากเรียนที่ Chambre Syndicale de la Couture ได้ไม่นานอีฟว์ได้ค้นพบว่าตัวเองไม่ได้ชอบเรียน ณ ที่นี้จึงได้ตัดสินใจลาออกจากการเรียน
หลังจากนั้นในปีเดียวกันอีฟว์ได้ส่งผลงานเข้าประกวดในงานเดียวกันกับคราวที่แล้วและคราวนี้อีฟว์ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับที่หนึ่ง หลังจากอีฟว์ชนะเลิศได้ไม่นานนั้น อีฟว์ก็ได้นำรูปวาดของเขาไปเสนอให้ Brunhofff ดูซึ่งเมื่อ Brunhoff ได้ดูรูปของอีฟว์นั้นเขาก็ได้เห็นความคล้ายคลึงในการออกแบบของอีฟว์กับคริสตีย็อง ดียอร์ เขาจึงได้ส่งอีฟว์ไปหาดียอร์ซึ่งได้รับอีฟว์เข้าทำงานในทันที
ถึงแม้ว่าดียอร์จะรับรู้ถึงพรสวรรค์ในการออกแบบของอีฟว์ทันที แต่ว่าดียอร์นั้นได้ให้อีฟว์ทำงานธรรมดา ๆ เช่น งานตกแต่งสตูดิโอและงานออกแบบเครื่องประดับ อีฟว์ได้รับอนุญาตให้ได้ส่งแบบร่างสำหรับ Couture collection ในทุกฤดูซึ่งทำให้เขาได้รับการยินยอมจากดียอร์มากขึ้น ในเดือนสิงหาคม ปี 2500 ดียอร์ได้ไปพบกับคุณแม่ของอีฟว์และบอกข่าวดีว่าเขาได้เลือกอีฟว์ให้เป็นผู้สืบทอดแทนเขาในการออกแบบ โดยไม่มีใครคาดคิดว่าในเดือนตุลาคมนั้น ดียอร์ได้เสียชิวิตลงด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน ในวัยเพียงแค่ 52 ปี
อีฟว์ต้องดำรงตำแหน่งหัวหน้าผู้ออกแบบของห้องเสื้อดียอร์ตั้งแต่วัยเพียง 21 ปี ผลงานออกแบบชุดฤดูใบไม้ผลิในปี 2501 ถือเป็นชุดที่สามารถช่วยพยุงห้องเสื้อดียอร์ให้ไม่ล้มละลายได้ แบบอย่างการออกแบบเสื้อผ้าในชุดฤดูใบไม้ผลิของอีฟว์นั้นได้ทำให้อีฟว์โด่งดังไปทั่วโลกและชุดออกแบบของอีฟว์นั้นได้กลายมาเป็นที่รู้จักกันในนาม trapeze dress แล้วอีฟว์ก็ได้ทำการย่อนามสกุลของเขาให้เหลือแค่แซ็ง โลร็อง เพื่อให้นักข่าวต่างชาติจำและสะกดนามสกุลเขาได้ง่ายขึ้น
แต่ทว่าชุดฤดูใบไม้ร่วงในปีเดียวกันของอีฟว์นั้นไม่ได้รับการตอบรับที่ดีเท่าชุดที่ผ่านมา และหลังจากนั้นไม่นานชุดต่อ ๆ มาของดียอร์ก็ได้ถูกโจมตีโดยนักข่าวและสื่อมวลชนมากมาย ในปี 2503 อีฟว์นั้นถูกเรียกตัวกลับให้ไปร่วมรบกับกองทัพฝรั่งเศสในสงครามประกาศอิสรภาพสำหรับประเทศแอลจีเรีย ที่จริงแล้วอีฟว์ควรจะถูกเรียกให้ไปเข้าร่วมรบสงครามตั้งแต่สองปีที่แล้ว แต่เจ้าของห้องเสื้อดียอร์ผู้มีอิทธิพลได้ต่อรองกับรัฐบาลฝรั่งเศสเอาไว้
ดาวพฤหัสบดีร้อน
ดาวพฤหัสบดีร้อน (; บ้างก็เรียก oven roasters, epistellar jovians, pegasids หรือ pegasean planets) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบจำพวกหนึ่งที่มีมวลใกล้เคียงหรือมากกว่ามวลดาวพฤหัสบดี (1.9 × 1027 กก.) แต่มีลักษณะอื่นที่ต่างไปจากดาวพฤหัสบดีในระบบสุริยะ เนื่องจากดาวพฤหัสบดีโคจรอยู่ที่ระยะห่างจากดวงอาทิตย์ 5 หน่วยดาราศาสตร์ แต่ดาวเคราะห์นอกระบบที่เรียกดาวพฤหัสบดีร้อนนี้จะโคจรในระยะห่างจากดาวฤกษ์เพียง 0.05 หน่วยดาราศาสตร์ หรือประมาณ 1 ใน 8 ของระยะห่างที่ดาวพุธโคจรรอบดวงอาทิตย์ จึงทำให้ดาวเคราะห์กลุ่มนี้มีอุณหภูมิพื้นผิวสูงมาก
ลักษณะโดยทั่วไปของดาวพฤหัสบดีร้อน ได้แก่
ดาวแคระน้ำตาล