pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ชี-ว็อนได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการทางช่อง SBS ในรายการ "อินกิกาโย" (Popular Songs) ร่วมกับสมาชิกคนอื่นของซูเปอร์จูเนียร์05 อีกสิบเอ็ดคน แสดงซิงเกิ้ลแรก "TWINS (Knock Out)" ซูเปอร์จูเนียร์ปล่อยอัลบัมเต็มของพวกเขาหนึ่งเดือนให้หลัง และอัลบัมเปิดตัวด้วยอันดับ 3 ของ MIAK K-pop อันดับอัลบั้มรายเดือน หลังจากซิงเกิ้ลที่สองของพวกเขา "Miracle" จบการโปรโมท ต้นสังกัดต้องการจะเพิ่มสมาชิกคนใหม่สำหรับซูเปอร์จูเนียร์ต่อไป ซูเปอร์จูเนียร์06 โดยที่ฮีชอลจะยังคงเป็นสมาชิกของซูเปอร์จูเนียร์ อย่างไรก็ตาม แผนการได้เปลี่ยนเมื่อต้นสังกัดเพิ่มสมาชิกคนที่สิบสาม (โจว คยูฮยอน) และต้นสังกัดได้แถลงว่าซูเปอร์จูเนียร์06นั้น เป็นเพียงข่าวลือ ซูเปอร์จูเนียร์ได้เอา "05" ออกจากชื่อและกลายเป็น ซูเปอร์จูเนียร์ อย่างเป็นทางการ ซูเปอร์จูเนียร์ได้รับความนิยมหลังจากออกซิงเกิ้ลแรกของพวกเขา "U" ปีพ.ศ. 2549 ในฤดูร้อนถัดมา ซึ่งกลายเป็นซิงเกิ้ลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของซูเปอร์จูเนียร์ในอันดับเพลง ทำให้ U เป็นเพลงอันดับหนึ่งของซูเปอร์จูเนียร์ในงานในวงการของพวกเขา หนึ่งปีถัดมาในฤดูใบไม้ร่วง ซูเปอร์จูเนียร์ได้ปล่อยอัลบั้มเต็มชุดที่สอง "Don't Don" ซึ่งได้กลายมาเป็นอัลบั้มขายดีอันดับสองของปีนั้น ในฐานะสมาชิกของซูเปอร์จูเนียร์ ชี-ว็อนมักปรากฏตัวในรายการวาไรตี้โชว์อย่างคึกคักต่างจากสมาชิกคนอื่น ๆ ชี-ว็อนปรากฏตัวในรายการ "เลิฟ เล็ทเทอร์" และรายการที่เป็นที่นิยมอื่น ๆ ในเกาหลีใต้อยู่บ่อยครั้ง เป็นการส่งเสริมเพลงและผลงานของวง ชี-ว็อนยังเป็นพรีเซนเตอร์ที่เป็นที่นิยมของสินค้าหลายชนิดในเกาหลีใต้ ต้นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 เขาได้รับเลือกให้เป็นพรีเซนเตอร์ของ "แป้งเย็นทเวลฟ์พลัส" ในประเทศไทย และเดินทางมาประเทศไทยหลายครั้งต่อปีเพื่อถ่ายโฆษณาจนถึงปลายปี 2553 ชีว็อนไม่ต่อสัญญากับทวเลฟ์พลัสและส่งต่อให้ "ดงแฮ" (หนึ่งในสมาชิกซุปเปอร์จูเนียร์) มาเป็นพรีเซนเตอร์แทน เพื่อที่เขาจะได้ใช้เวลาทุ่มเทแสดงความสามารถทางการแสดงอย่างเต็มที่
ในต้นปี พ.ศ. 2551 เอสเอ็ม เอนเตอร์เทนเม้นท์ได้วางตัวชี-ว็อนในยูนิตย่อยจีนของซูเปอร์จูเนียร์ ซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม ซึ่งความพิเศษตรงที่นำเพลงภาษาเกาหลีของซูเปอร์จูเนียร์ไปร้องในเวอร์ชันภาษาจีน นำเพลงเคป็อปตีตลาดธุรกิจเพลงจีน ซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม เป็นวงแรกในวงการเพลงจีนที่ประกอบด้วยสมาชิกทั้งคนจีนและคนเกาหลี ซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม เปิดตัวในจีนเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2551 ที่งานประกาศรางวัลดนตรีประจำปีครั้งที่แปด กับการปล่อยมิวสิกวิดีโอตัวแรก "U" ซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม ได้ออกอัลบั้มภาษาจีนชุดแรกในชื่ออัลบั้ม "Me" เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 อัลบั้มนี้ได้เปิดตัวบน G-music combo charts ของไต้หวัน ในอันดับที่สอง และอันดับที่หนึ่งของอันดับเพลงในประเทศจีนและประเทศไทยจำนวนมาก
อาชีพทางการแสดง.
แม้ได้รับการฝึกเพื่อมาเป็นนักร้องมาก่อน ชีว็อนยังได้ปรากฏตัวในละครหลายเรื่อง เขาได้แสดงละครอย่างเป็นทางการครั้งแรกในละครของช่อง KBS "จำแบบไหน ใจก็รักเธอ" (18 vs. 29) ในปี พ.ศ. 2548 รับบทเป็นวัยเด็กของคัง พงมัน หลังจากนั้น เขาได้ร่วมแสดงละครซีรี่ยส์เรื่อง "ดนตรีรักหัวใจปรารถนา" (Spring Waltz) ในปี พ.ศ. 2549 ชีว็อนได้รับบทนำครั้งแรกในละครสั้นเรื่อง "ตำนานของฮยังดัน" (Legend of Hyang Dan) ออกอากาศเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 หลังจากนั้นเขาก็พักงานทางการแสดงไปทำงานด้านนักร้องในยูนิตย่อย "ซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม" จนถึงกลางปี 2553 ชีว็อนจึงกลับมารับงานแสดงละครอีกครั้งในบท "ซองมินอู" ในละครเรื่อง Oh! My Lady โดยแสดงเป็นพระเอกของเรื่อง แสดงร่วมกับ "แชริม" นักแสดงหญิงชื่อดังมากความสามารถ ละครเรื่องนี้ได้รับการตอบรับจากทั้งแฟนละครซีรีส์และแฟนคลับของเขาอย่างล้มหลาม ทำเรทติ้งเฉลี่ยได้ถึง 10.3% ในปี 2554 หลังจากที่ละครเรื่อง Oh! My Lady ชีว็อนก็ได้รับเลือกให้มาร่วมแสดงละครโทรทัศน์ฟอร์มยักษ์เรื่อง Athena: Goddess of War [ภาคต่อละครเรื่อง IRIS] โดยรับบทเป็นสายลับหนุ่มเจ้าเสน่ห์ขวัญใจสาว ๆ "คิมจุนโฮ" นอกจากนี้ชีว็อนยังได้รับการติดต่อให้ไปแสดงละครโทรทัศน์ของประเทศไต้หวันซึ่งได้นำเอาการ์ตูนเรื่อง "Skip Beat" ของนักเขียนชาวญี่ปุ่นชื่อดัง "นากามูระ โยชิกิ" มาดัดแปลงทำเป็นละครโทรทัศน์ "Glamorous Challenge" และได้รับการยืนยันแล้วว่าจะเริ่มการถ่ายทำอย่างเป็นทางการในเดือนเมษายน 2554 ชีว็อนได้รับบทเป็น "เร็น ทสึรุงะ" นักแสดงที่โด่งดังและทรงอิทธิพลมากที่สุดในแวดวงการแสดง แต่ประสบการณ์ด้านความรักเกือบจะเป็นศูนย์ ทั้งนี้วันเกิดของเร็น ทสึรุงะ ในการ์ตูนก็เกิดวันเดียวกันกับชีว็อน (10 กุมภาพันธ์) อย่างน่าประหลาดใจอีกด้วย ราวกับว่าเขาเกิดมาเพื่อรับบทนี้โดยเฉพาะ (ดงแฮ เพื่อนสมาชิกวงซุปเปอร์จูเนียร์ก็ได้รับเลือกให้แสดงร่วมกับชีว็อนด้วย)
พ.ศ. 2549: มหาบุรุษ กู้แผ่นดิน.
ชีว็อนได้รับเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์มหากาพย์ของฮ่องกง "มหาบุรุษ กู้แผ่นดิน" (A Battle of Wits) แสดงร่วมกับนักแสดงและนักร้องชาวฮ่องกงหลิวเต๋อหัว "มหาบุรุษ กู้แผ่นดิน" เป็นภาพยนตร์ร่วมทุนสร้างมหาศาลจาก เกาหลีใต้, จีน และ ญี่ปุ่น และได้ออกฉายในจีนและฮ่องกง เมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2548 ออกฉายในเกาหลีใต้ ในต้นปี พ.ศ. 2550 ชีว็อนได้ไปโปรโมทภาพยนตร์ใน ประเทศจีน กับการทัวร์สั้น ๆ ในสี่เมืองเมื่อปลายเดือนกันยายน ชีว็อนยังได้รับคำชมจากนักแสดงหลิวเต้อหัว ซึ่งกล่าวว่าชีว็อนเป็นนักแสดงที่ดีเยี่ยม และเป็นตัวอย่างที่ดีให้แก่ศิลปินไอดอลรุ่นน้องของฮ่องกง
พ.ศ. 2550: ปฏิบัติการจู่โจมหนุ่มสุดฮอต.
ครึ่งปีหลังจากการฉายภาพยนตร์ "มหาบุรุษ กู้แผ่นดิน" แล้ว การแสดงบนจอเงินงานที่สองของชีว็อน คือ "ปฏิบัติการจู่โจมหนุ่มสุดฮอต" (Attack on Titan) ภาพยนตร์มัธยมปลายเกาหลีปี พ.ศ. 2551 ซึ่งแสดงโดยสมาชิกทุกคนของซเปอร์จูเนียร์ ยกเว้น คยูฮยอน เขารับบทนำในบทของประธานนักเรียนที่บ้าอำนาจและเข้มงวด ซึ่งเป็นผู้ที่มีความเป็นไปได้ที่ตกเป็นเหยื่อของการทำร้ายโดยพลังลึกลับ แม้ว่าการกระแสวิพากษ์วิจารณ์จะเป็นไปในทางบวก ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ไม่ได้รับความนิยมในบ็อกซ์-ออฟฟิศ แต่ดีวีดีภาพยนตร์ทั้งสี่เวอร์ชันก็ขายหมดและทำลายสถิติในการจัดอันดับ
ร่วมกับ ยู ชีแท, อี ยอนฮี และชาง ชองอัน ชีว็อนได้รับการเสนอบทนำของภาพยนตร์เกาหลีที่กำลังจะสร้าง "ซอน จอง มันฮวา" ซึ่งรับบทนักเรียนมัธยมปลายที่ตกหลุมรักกับหญิงสาวที่อายุมากกว่าตัวเองมาก อย่างไรก็ตาม ชีว็อนได้ปฏิเสธข้อเสนอนั้น เพื่อจะทำงานดนตรีในประเทศจีนกับซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม และบทนั้นได้ส่งให้คังอินเพื่อนร่วมวงแทน.
ชีว็อนเริ่มเรียนต่อหลังจากเปิดตัวกับซูเปอร์จูเนียร์ในปี พ.ศ. 2548 เขาเรียนจบจากโรงเรียนมัธยมปลายฮย็อนแดในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 และหลังจากนั้นได้เข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยอินฮา เนื่องจากประทับใจภาษาและวัฒนธรรมจีนมาตลอด ต้นสังกัดจึงส่งเขาไปท่องเที่ยวที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ในปี พ.ศ. 2547 เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับภาษาและประวัติศาสตร์ของประเทศ และอยู่ที่นั่นราวสามเดือนก่อนเขากลับมาที่เกาหลีเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเปิดตัวของซูเปอร์จูเนียร์ในหนึ่งปีหลังจากนั้น
ชีว็อนยังเป็นมือกลอง และมีการแสดงร่วมกับรุ่นพี่ร่วมค่าย TRAX ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 ในรายการ "อินกิกาโย" (Popular Songs) ทางช่อง SBS เนื่องจากความจริงแล้ว โรส มือกลองของเขา ได้ออกจากวงไป เขามีความสามารถในการเล่นเทควันโดและกลายเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดที่ได้ตำแหน่งสายดำดั้งสี่
สาละ
สาละ  เป็นพืชในวงศ์ Dipterocarpaceae เป็นไม้ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาฮินดู เป็นที่ประทับของพระเจ้า ในทางพุทธศาสนาต้นสาละคือต้นที่พระนางสิริมหามายายืนเหนี่ยวกิ่งมีประสูติการพระราชโอรส ไม่ใช่ต้นสาละลังกา เป็นไม้เนื้อแข็งที่มีความสำคัญในอินเดีย ใช้ในการก่อสร้างโดยเฉพาะกรอบประตูและหน้าต่าง
ในศาสนาฮินดู ถือว่าสาละเป็นไม้โปรดของพระวิษณุ คำว่าสาละมาจากภาษาสันสกฤต (, "śāla", แปลตรงตัว "บ้าน") ชื่ออื่น ๆ ในภาษาสันสกฤตได้แก่ อัศวกรรณ ("ashvakarna") ชิรปรรณ ("chiraparna") และ สรรชะ ("sarja") ต้นสาละมักจะสับสนกับต้นอโศก ("Saraca indica") ในวรรรณคดีอินเดียโบราณ ศาสนาเชนเชื่อว่าพระมหาวีระองค์ที่ 24 ติรถันกะระ จะตรัสรู้ใต้ต้นสาละ
ชาวพุทธเชื่อว่าพระนางสิริมหามายาประสูติพระโคตมพุทธเจ้าใต้ต้นสาละในลุมพินีวัน (ตอนใต้ของประเทศเนปาลในปัจจุบัน) ระหว่างเดินทางกลับไปยังกรุงเทวทหะ และพระพุทธเจ้าทรงปรินิพพานใต้ต้นสาละคู่ นอกจากนั้นยังเชื่อว่ามีพระพุทธเจ้าตรัสรู้ใต้ต้นสาละ 2 องค์ คือพระโกณฑัญญพุทธเจ้าและพระเวสสภูพุทธเจ้า
ในศาสนาพุทธ การบานในช่วงสั้น ๆ ของดอกสาละเป็นสัญลักษณ์ของการไร้ความสามารถและความรุ่งโรจน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในญี่ปุ่นสิ่งนี้เป็นที่รู้จักกันดีในช่วงเริ่มต้นของ "เรื่องเล่าของเฮอิเกะ" – เรื่องเล่าของความตกต่ำและรุ่งเรืองของตระกูลที่เคยมีอำนาจ
ในประเทศศรีลังกา ชาวพุทธมักเข้าใจว่าต้น "Couroupita guianensis" เป็นต้นสาละที่พระพุทธเจ้าทรงประสูติ
สาละเป็นไม้เนื้อแข็งที่สำคัญในอินเดีย เมื่อตัดครั้งแรกสีอ่อนและสีจะเข้มขึ้นเมื่อสัมผัสกับอากาศ เนื้อไม้มีเรซินและทนทาน เหมาะกับการทำกรอบประตูและหน้าต่าง ใบแห้งของสาละใช้ทำจานใบไม้และชามใบไม้ทางเหนือและตะวันออกของอินเดีย ซึ่งหลังจากใช้งานจะกลายเป็นอาหารของแพะ ใบสดใช้กินกับหมาก และของว่าง ในเนปาล ใช้ใบไปทำเป็นจานและชามเช่นกัน
เรซินของสาละใช้เป็นยาฝาดตามตำราอายุรเวท ใช้เป็นธูปในงานฉลองของศาสนาฮินดู เมล็ดและผลของสาละใช้เป็นแหล่งของน้ำมันตะเกียงและน้ำมันมังสวิรัติ
ซีวอน
พัดรอง
พัดรอง คือพัดหรือตาลปัตรที่พระมหากษัตริย์โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นถวายแก่พระสงฆ์เป็นที่ระลึกในการพระราชพิธีสำคัญ หรือที่ประชาชนสร้างขึ้นเองตามคติทางพระพุทธศาสนา
พัดรองเป็นพัดที่ทำขึ้นเพื่อให้พระสงฆ์ในพิธีทำบุญทั่วไป จัดเป็นพัดสำรองหรือแทนพัดยศเพราะพัดยศใช้เฉพาะในงานพระราชพิธีเท่านั้น ในงานทั่วไปจึงนิยมสร้างพัดสำรองถวาวยพระสงฆ์ใช้ในงาน แต่เรียกกร่อนไปว่า พัดรอง
พัดรองโดยทั่วไปจะมีรูปเป็นพัดหน้านาง (เหมือนพัดยศ) คือเป็นรูปไข่คล้ายใบหน้าสตรี ปักลวดลายและอักษรตามต้องการ
วรรณคดีสโมสร
วรรณคดีสโมสร จัดตั้งขึ้นโดยพระราชกฤษฎีกาตั้งวรรณคดีสโมสร พ.ศ. 2457 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมการแต่งหนังสือให้ถูกต้องตามหลักภาษาไทย โดยคัดเลือกหนังสือดีที่เป็นตัวอย่างชั้นเลิศในการประพันธ์ประเภทต่าง ๆ ซึ่งต้องเป็นหนังสือดีและแต่งดีวรรณคดีสโมสรจึงจะรับไว้พิจารณา หนังสือที่พิจารณาจัดไว้ทั้งสิ้น 5 ประเภท
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตราพระราชกฤษฎีกา ตั้งวรรณคดีสโมสร ขึ้นเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 เพื่อส่งเสริมการแต่งหนังสือให้ถูกต้องตามหลักภาษาไทย และได้สาระประโยชน์ เนื่องจากในยุคนั้นการแต่งหนังสือมักเลียนแบบการแต่งหนังสือภาษาต่างประเทศ ทำให้หลักไวยากรณ์ผิดเพี้ยนไป คำว่า "วรรณคดี" ก็ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกพร้อมกับพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ เพื่อให้มีความหมายสอดคล้องกับคำว่า "literature" ในภาษาอังกฤษ
คณะกรรมการของวรรณคดีสโมสรเป็นผู้ทรงคุณวุฒิที่ทรงแต่งตั้งขึ้นทำหน้าที่คัดเลือกหนังสือดี หนังสือที่ได้รับคัดเลือกจะได้รับพระราชทานรางวัล และได้รับพระบรมราชานุญาตให้ประทับตราพระราชลัญจกรรูปพระคเณศร์ นับเป็นการมอบรางวัลทางวรรณกรรมอย่างเป็นทางการครั้งแรกในประเทศไทย
ตามพระราชกฤษฎีกา ได้แบ่งประเภทของหนังสือไว้ 5 ประเภท ดังนี้
วรรณคดีสโมสร ยุติบทบาทลงในปี พ.ศ. 2468 แต่หลังจากนั้น สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ทรงก่อตั้ง "สมาคมวรรณคดี" ขึ้นเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2474 และยังใช้มาตรฐานเดิมในการพิจารณาวินิจฉัย หนังสือกลอนลิลิต อยู่
โรงเรียนอินทร์บุรี
โรงเรียนอินทร์บุรี (In-Buri School) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 5 เป็นโรงเรียนประจำอำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2495 ภายใน วัดโบสถ์ (พระอารามหลวง) ตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ก่อนที่จะย้ายมาตั้งอยู่ ฝั่งตรงข้าม ณ บ้านเลขที่ 109 หมู่ที่ 1 ถนนเทพสุทธิโมลี ตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ในปัจจุบัน
โรงเรียนอินทร์บุรี เป็นโรงเรียนสหศึกษา เป็นสถานศึกษาประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ จัดการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 มีนักเรียนประมาณ 1,768 คน ครูและบุคลากรทางการศึกษาประมาณ 80 คน
โรงเรียนอินทร์บุรี ก่อตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2495 โดย พระเทพสุทธิโมลี (ผึ่ง บัวสรวง) เจ้าคณะจังหวัด สิงห์บุรี-อุทัยธานี (ธรรมยุต) ในปีแรกอาคารเรียนยังไม่มี ต้องขออาศัยโรงเรียนวัดโบสถ์ เป็นสถานที่เรียนและทำงานของครู โดยเปิด ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (ม.1) จำนวน 1 ห้อง มีนักเรียน 36 คน เป็นชาย 31 คน เป็นหญิง 5 คน ครู 2 คน คือ นายยงยุทธ โคตมะ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ และ นายอิสระ ธรรมานุกูล
วันที่ 26 มิถุนายน 2508 ม.ล.ปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงศึกษาธิการมา เป็นประธาน ในการเปิดและให้ชื่ออาคารว่า
"ตึกสิงหบุรจารย์อนุสรณ์" เป็นอาคารทรงไทยประยุคก์ ปัจจุบันนี้กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานและขออนุญาตใช้เป็นที่ทำการของสาขา หอสมุดแห่งชาติ อินทร์บุรี เพราะ โรงเรียนเลิกใช้ เนื่องจากสภาพทรุดโทรมมาก ส่วนอาคารหลังที่ 2 ชื่ออาคารว่า "สงวน-ต่อจรัส" เป็นส่วนหนึ่งของอาคารเรียนโรงเรียนอนุบาลวัดโบสถ์
พ.ศ. 2529 โรงเรียนได้เปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 1 (ม.1) จำนวน 10 ห้อง ชั้นมัธยมปีที่ 4 (ม.4) จำนวน 8 ห้อง แบ่งแผนชั้นเรียนเป็น 10-10-10/8-8-8 มีนักเรียน 2,357 คน ครู 114 คน
พ.ศ. 2538 กรมสามัญศึกษาอนุมัติให้โรงเรียนเปิดสอนวิชาชีพ หลักสูตร ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย มีครู-อาจารย์ จำนวน 101 คน เปิดสอนในระดับชั้น ม.1-ม.6 แบ่งแผนชั้นเรียนเป็น 10-10-10/8-8-8 รวม 54 ห้อง นักเรียน 2,377 คน เป็นนักเรียนชาย 1,077 คน นักเรียนหญิง 1,300 คน นักการภารโรง 14 คน ยาม 2 คน
พ.ศ. 2539 ได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทาน ประเภท โรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่
ปัจจุบัน ตั้งอยู่เลขที่ 109 หมู่ 1 ถนนเทพสุทธิโมลี ตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี บนที่ดินของวัดโบส์ถ (พระอารามหลวง) จำนวน 45 ไร่ 2 งาน โรงเรียนมีครู-อาจารย์ จำนวน 83 คน เปิดสอนในระดับชั้น ม.1-ม.6 แบ่งแผนชั้นเรียนเป็น 7-7-7/7-6-5 รวม 39 ห้อง นักเรียน 1,768 คน เป็นนักเรียนชาย 807 คน นักเรียนหญิง 961 คน นักการภารโรง 11 คน ยาม 2 คน
เป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัญ
มั่นคุณธรรม ล้ำเลิศวิชา รู้หน้าที่ มีน้ำใจ
สุวิชาโนภวํ โหติ ผู้รู้ดี คือ ผู้เจริญ
โรงเรียนอินทร์บุรี มีอาคารเรียนหลัก 4 หลัง และอาคารประกอบอื่น ๆ อีก 10 หลัง คือ
ต้อเนื้อ
ต้อเนื้อ  หมายถึงเนื้องอกของเยื่อตา (conjunctiva) ต้อเนื้อมักเจริญมาจาก[limbal epithelium] ด้านใกล้กลาง (ด้านติดจมูก) ต้อเนื้อเชื่อกันว่ามีสาเหตุมาจากการได้รับรังสีอัลตราไวโอเล็ตเช่นจากแสงแดด อากาศแห้ง และจากฝุ่นละออง สาเหตุที่ต้อเนื้อมักเกิดบริเวณด้านใกล้กลางน่าจะเป็นเพราะแสงแดดผ่านจากด้านข้างของดวงตา ผ่านกระจกตา (cornea) แล้วเกิดการโฟกัสของแสงที่คอร์เนียล ลิมบัสด้านใกล้กลาง (medial limbus) ในทางกลับกันแสงที่มาจากอีกด้านจะมีจมูกช่วยบังแสงแดดที่จะเข้ามาและโฟกัสยังคอร์เนียล ลิมบัสด้านข้าง (temporal limbus)
แอร์ทรานแอร์เวย์
แอร์ทรานแอร์เวย์  เป็นสายการบินต้นทุนต่ำในสหรัฐอเมริกา มีสำนักงานใหญ่ที่ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา มีบริษัทแม่คือ แอร์ทรานโฮลดิ้งส์ ให้บริการเที่ยวบินกว่า 750 เที่ยวในเขตภูมิภาคตะวันออกและมิดเวสต์ของเอมริกา เป็นสายการบินที่มีจำนวนฝูงบินของเครื่องบินโบอิ้ง 717 มากที่สุดในโลก มีฐานบินใหญ่อยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน แอตแลนตา
ปัจจุบันมีจุดหมายปลายทั้งสิ้น 56 จุดหมายในสหรัฐอเมริกา ในอนาคตจะเพิ่มเป็น 57 จุดหมายเมื่อยกเลิกเส้นทางสู่ ซาวันนาห์, รัฐจอร์เจีย ในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2551 และเริ่มบินเส้นทางสู่โคสัมบัส, รัฐโอไฮโอ และเส้นทางแฮร์ริสเบิร์ก, รัฐเพนซิลเวเนีย ในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
แอร์ทราน แอร์เวย์
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ เดิมชื่อ โรงเรียนพิษณุโลกศึกษา เปิดทำการเรียนการสอนเฉพาะในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4-ม.6) ในรูปแบบสหศึกษา ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 289 หมู่ 5 ถนนเอกาทศรถ ตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก โดยกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้เปลี่ยนชื่อ โรงเรียนพิษณุโลกศึกษา เป็น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2546
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ เดิมชื่อ โรงเรียนพิษณุโลกศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 289 หมู่ 5 ตำบลหัวรอ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำจังหวัดแห่งที่ 3 ของจังหวัดพิษณุโลก ซึ่งได้ทำการเปิดเรียนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2517 สืบเนื่องมาจากเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2511 ดร.ก่อ สวัสดิพาณิชย์ อธิบดีกรมวิสามัญศึกษา (ต่อมาเป็นกรมสามัญศึกษา) ในขณะนั้นได้เดินทางมาตรวจเยี่ยมโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม โดยมีนายมานะ เอี่ยมสกุล เป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคมและได้ปรารภกับ นายมานะ เอี่ยมสกุล ว่าต้องการจะได้ที่ดินประมาณ 200 ไร่ เพื่อก่อตั้งวิทยาลัยชั้นสูงหรือโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ขึ้นในจังหวัดพิษณุโลกอีกหนึ่งแห่ง ต่อมานายละเมียน อัมพวะสิริ นายกสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคมในสมัยนั้น ได้ทราบจากนายประเสริฐ สิทธิชัย ผู้จัดการโรงงานพิษณุโลกองค์การทอผ้า ว่ามีพื้นที่ว่างเปล่าเป็นพื้นที่ราชพัสดุ ซึ่งกระทรวงกลาโหมควบคลุมดูแลอยู่ประมาณ 200 ไร่เศษ ตั้งอยู่ตำบลหัวรอ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก นายมานะ เอี่ยมสกุล ได้แจ้งให้อธิบดีกรมสามัญศึกษาทราบ ต่อมากรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จึงได้ติดต่อขอใช้พื้นที่ดังกล่าวจากกรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง เพื่อเป็นสถานที่ก่อตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาอีกหนึ่งแห่ง อธิบดีกรมสามัญศึกษาได้แจ้งให้อาจารย์ใหญ่โรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม ทราบว่า กรมสามัญศึกษาอนุมัติให้เปิดโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดพิษณุโลกบนพื้นที่ดังกล่าวอีกหนึ่งแห่ง และได้เปิดทำการเรียนการสอนในปีการศึกษา 2517 โดยนายประสิทธิ์ มากลิ่น ดำรงตำแหน่งผู้บริหารคนแรกและได้เปิดรับนักเรียน ครั้งแรกระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 4 ห้อง 186 คน ครูอาจารย์จำนวน 7 คน โดยได้ฝากที่โรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคมก่อน ต่อมาในวันที่ 23 มิถุนายน 2518 นายประสิทธิ์มากลิ่น อาจารย์ใหญ่โรงเรียนพิษณุโลกศึกษาคนแรก ได้ทำการย้ายสถานที่เรียนจากโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม มาทำการเรียน ณ ที่อยู่ปัจจุบัน
โรงเรียนพิษณุโลกศึกษาได้ขยายตัวเพื่อรองรับนักเรียน ทั้งระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลายอย่างรวดเร็ว ต่อมากระทรวงศึกษาธิการมีนโยบายในการจัดการศึกษาให้ทุกโรงเรียนทั่วประเทศไทยให้มีคุณภาพทัดเทียมกัน แม้จะอยู่ส่วนใดของประเทศไทยก็ตาม อีกทั้งกรมสามัญศึกษา มีนโยบายที่จะขยายโอกาสทางการศึกษาและต้องการที่จะมีโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาอยู่ในทุกภาคของประเทศไทย ทำให้เกิดโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ จ.สกลนคร โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคใต้ ที่ จ.นครศรีธรรมราช และมีดำริที่จะตั้งโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ ที่ จ.พิษณุโลก
ในปี พ.ศ. 2542 ผู้อำนวยการโรงเรียนพิษณุโลกศึกษา นายจุฬา ทารักษา ได้ประสานงานกับผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา คือ นายอัศวิน วรรณวินเวศร์ เพื่อขอจัดตั้งโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ ที่โรงเรียนพิษณุโลกศึกษา และผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ได้ตอบรับเป็นเบื้องต้น โดยรับโรงเรียนพิษณุโลกศึกษาเข้าเป็นเครือข่ายของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา โดยได้ดำเนินการร่วมกันผ่านกรมสามัญศึกษาเพื่อขอจัดตั้งโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ แต่ได้ระงับไปช่วงหนึ่งเพราะผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา นายอัศวิน วรรณวินเวศร์ เกษียณอายุราชการ ต่อมาผู้อำนวยการโรงเรียนพิษณุโลกศึกษา นายมนู วัฒนไพบูลย์ ได้รับทราบการขอจัดตั้งโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ ที่โรงเรียนพิษณุโลกศึกษา และได้รับนโยบายของกรมสามัญศึกษาในการประสานงานจัดตั้งโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ ที่โรงเรียนพิษณุโลกศึกษา จังหวัดพิษณุโลก เพราะเป็นจังหวัดที่เป็นศูนย์กลางของภาคเหนือมีสถาบันอุดมศึกษา เช่น มหาวิทยาลัยนเรศวร สถาบันราชภัฏ สถาบันราชมงคล ผู้อำนวยการโรงเรียนพิษณุโลกศึกษาได้ประสานงานกับผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา กรุงเทพฯ ปัจจุบัน คือ นางพรรณี เพ็งเนตร เพื่อเข้าเป็นเครือข่ายโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาได้ตอบรับไม่ขัดข้องในการขอเป็นเครือข่ายเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 นายปองพล อดิเรกสาร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในขณะนั้นได้ประกาศให้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนพิษณุโลกศึกษา เป็น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ
อาคารเรียนภายในโรงเรียน.
ชั้นที่ 1 ห้องประชาสัมพันธ์ ห้องประชุม 1 ห้องเกียรติยศ (ห้องประชุม 2) ห้องประชุม 200 ที่นั่ง (ห้องโสตทัศนศึกษา) ห้องพัสดุ ห้องถ่ายเอกสาร สมาคมนักเรียนเก่าโรงเรียนพิษณุโลกศึกษา-เตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ
ชั้นที่ 2 ห้องท่านผู้อำนวยการ (527) ห้องรองผู้อำนวยการฝ่ายจัดการศึกษาและฝ่ายจัดการศึกษา+ฝ่ายรับเข้าศึกษา (521) ห้องรองผู้อำนวยการฝ่ายกิจการนักเรียนและฝ่ายกิจการนักเรียน (525) ห้องรองผู้อำนวยการฝ่ายอำนวยการและฝ่ายอำนวยการ (528) ห้องรองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารงานทั่วไปและฝ่ายบริหารทั่วไป (526) ห้องแนะแนวการศึกษา (524) ห้องประกันคุณภาพการศึกษา (523) ห้องทะเบียน-วัดผล (522)
ชั้นที่ 3 ห้องปฏิบัติการสังคมศึกษา 1 (531) ห้องศูนย์เทคโนโลยีและสารสนเทศโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ (537) ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ 533 534 535 536 ห้องเรียนE-Classroom (532) ห้องแสดงผลงานห้องเรียนสีเขียว (538)
ชั้นที่1 ใต้ถุนโล่ง เป็นโรงอาหาร ห้องอาหารครู
ชั้นที่ 2 หอประชุม 800 ที่นั่ง
ชั้นที่ 1 เป็นห้องปฏิบัติการคณิตศาสตร์ 2 ห้องระดับมัธยมศึกษาปีที่ 4 ห้องเรียน 312 313 314 315 316
ชั้นที่ 2 เป็นห้องเรียน 321 322 323 324 325 326 327
ชั้นที่1 เป็นห้องระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 (218) ห้องกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย 1-2 (211,212 ตามลำดับ) ห้องเรียน 213 214 215 216 217
ชั้นที่2 เป็นห้องพักครูกลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรมและห้องปฏิบัติการสังคมศึกษา 2 (221) ห้องเรียน 222 223 224 225 226 227 228
ใต้ถุนอาคาร เป็นห้องโภชนาการ ห้องกลุ่มสาระสุขศึกษาและพลศึกษา ห้องคณะกรรมการสภานักเรียน ห้องอาจารย์ สหกรณ์ร้านค้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ
ชั้นที่1 เป็นห้องกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน (418) ห้อง To Be Number One (417) ห้องเก็บของ (416-417) ห้องระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 (411) ห้องนอนเวร ห้องเรียน 412 413 414 415
ชั้นที่2 ห้องกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ 1 (421) ห้องเรียน 422 423 424 425 426 ห้องพักครูกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาคณิตศาสตร์ (427) ห้องปฏิบัติการคณิตศาสตร์ 1 (428)
ชั้นที่3 ห้องSoundLab (438) ห้องเรียนรวม (431) ห้องเรียน 432 433 434 435 436 437
ชั้นที่1 ห้องพักครูกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ (111-112) ห้องปฏิบัติการชีววิทยา1-2 (113 114 115) ห้องเก็บสารเคมี (117) ห้องปฏิบัติการเคมี1-2 (116 118) ห้องประชุม ห้องสมุดกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์
ชั้นที่2 ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์1-3 (128 127 122ตามลำดับ) ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์กายภาพ (121) ห้องพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ (123-126)
ชั้นที่ 1 ห้องวงโยธวาทิต(ห้องดนตรีสากล) ห้องพักครู
ชั้นที่ 2 ห้องนาฏศิลป์ตะวันตก ห้องนาฏศิลป์ไทย ห้องดนตรีไทย ห้องคหกรรมและงานประดิษฐ
ชั้นที่ 3 ห้องปฏิบัติการศิลปะ ห้องงานหัตถกรรม
ชั้นที่ 4 ห้องปฏิบัติการงานช่าง
เรือนพยาบาล เป็นสถานที่ให้บริการในด้านยาสามัญประจำบ้านเบื้องต้นแก่นักเรียนตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับบริเวณสระว่ายน้ำโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ
สแปนแอร์
สแปนแอร์ (อังกฤษ: Spanair) คือสายการบินในประเทศสเปน เป็นสายการบินลูกของสายการบินสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม ให้บริการในสเปน ยุโรป แอฟริกาตะวันตก และบริการเครื่องบินเช่าเหมาลำ มีศูนย์กลางการบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติมาดริดบาราคัสและท่าอากาศยานนานาชาติบาร์เซโลนา
ตึกสเตท ทาวเวอร์
อาคารสเตท ทาวเวอร์
ท่าอากาศยานมาดริดบาราคัส
ล็อตโปลิชแอร์ไลน์
ความกล้าหาญ
ความกล้าหาญ  รวมทั้ง ความทรหดอดทน (fortitude) หรือ เจตจำนง (will) คือความสามารถในการเผชิญหน้ากับความกลัว ความเจ็บปวด อันตราย การเสี่ยงภัย ความไม่แน่นอน การข่มขู่ "ความกล้าหาญภายนอก" คือความกล้าหาญหรือความอดทนเมื่อต้องพบกับความเจ็บปวดทางกาย ความลำบาก ความตาย การคุกคามเอาชีวิต "ความกล้าหาญภายใน" คือความสามารถในการทำงานหรือกิจการต่างๆ อย่างถูกต้องเป็นธรรม ถึงแม้ว่าจะต้องพบกับการคัดค้านอย่างกว้างขวาง ถึงแม้ว่าจะต้องพบกับความอับอาย เรื่องอื้อฉาว และการบั่นทอนกำลังใจ
พระมเหสี เจ้าจอม พระราชโอรส ในรัชกาลที่ ๔
ต้อลิ้นหมา
ออกแบบภายใน
ตกแต่งภายใน
การตกแต่งภายใน
Winning Eleven
ฟ้า (แก้ความกำกวม)
ฟ้า หรือ สีฟ้า อาจหมายถึง
แนทตาลี เกลโบว่า
ไมอามี่
สมเด็จเจ้าฟ้ากรมหลวงเทพยวดี
สายทอง
นางสายทองเป็นชื่อตัวละครในเสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน โดยเป็นทาสของนางศรีประจันมีหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงนางพิมพิลาไลยบุตรสาวของนางศรีประจัน และยังเป็นภรรยาของขุนแผนด้วย
นางสายทองเป็นทาสที่ขายตนเองให้แก่นางศรีประจันตั้งแต่ตนยังเล็ก ๆ ซึ่งหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช อธิบายสภาพของนางสายทองว่า "...เป็นทาสชนิดขาดค่าไถ่ คือได้รับเงินไปแล้วก็ตกลงว่าจะไม่ไถ่ตัวเองออกไปเป็นอิสระต่อไป นางสายทองนี้ทำให้เห็นลักษณะของความเป็นทาสในเมืองไทยสมัยนั้น" ถึงแม้จะเป็นทาสแต่นางสายทองก็ได้รับอนุญาตให้กินอยู่หลับนอนได้บนบ้านของเจ้านาย เหตุว่ามีหน้าที่พี่เลี้ยงนางพิมพิลาไลย บุตรสาวของนางศรีประจันซึ่งมีอายุอ่อนกว่าตนไม่กี่ปี ด้วยเหตุนี้ นิสัยใจคอและพฤติกรรมต่าง ๆ ของนางพิมพิลาไลยก็ล้วนมาจากการปลูกฝังและชักนำของนางสายทองทั้งสิ้น
การได้พบกับพลายแก้ว.
ต่อมาเมื่อพลายแก้วหรือขุนแผนบวชเป็นเณรวัดป่าเลไลยก์ ในยามสงกรานต์มีประเพณีจัดเทศน์มหาชาติเสมอ บังเอิญว่าพระที่จะเทศน์กัณฑ์มัทรีเกิดอาพาธปัจจุบันทันด่วน เณรแก้วจึงต้องปฏิบัติหน้าที่แทน และการเทศน์ของเณรแก้วนี้เป็นที่จับใจผู้ฟังทั่วไป นางพิมพิลาไลยที่มาฟังในคราวนั้นด้วยถึงกับเปลื้องผ้าซับในซึ่งเป็นแพรสีชมพูนิ่มออกพับใส่พานแล้วถวายเป็นเครื่องบูชากัณฑ์เทศน์ ซึ่งเณรแก้วและนางพิมก็เกิดประจับใจในกันและกัน ณ ตอนนี้เอง
เณรแก้วนั้นเมื่อนึกรักนางพิมเข้าแล้วก็เดินไปบิณฑบาตที่บ้านนางพิม จนได้พูดจากับนางพิมและนางสายทองจึงจำกันได้ว่าเคยเป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เล็ก ๆ ทั้งนั้น แต่ได้ประสบเคราะห์กรรมจึงแยกย้ายจากกันไป ซึ่งเณรแก้วก็ได้เชื้อเชิญสีกาทั้งสองให้ไปพบคบหากันที่วัดอีกด้วย
ต่อมา เมื่อนางสายทองมาพบที่วัด เณรแก้วได้ร้องขอให้นางพานางพิมมาพบที่ไร่ฝ้ายหลังบ้านนางศรีประจัน เมื่อนางสายทองมีทีท่าอิดเอือนด้วยการอ้างความไม่เหมาะสมทางประเพณี เณรแก้วจึงยื่นข้อเสนอว่าเมื่อตนได้เป็นสามีนางพิมแล้ว จะแบ่งปันความเป็นสามีมาให้นางสายทองด้วย ซึ่งนางสายทองก็รับข้อเสนอนี้โดยการพานางพิมมาไร่ฝ้ายเพื่อที่ตนจะได้พบกับเณรแก้วเช่นกัน ก่อนที่เณรแก้วจะมาพบนางพิมที่ไร่ฝ้ายก็ได้ขอสึกจากความเป็นเณรกับพระรูปหนึ่ง เมื่อพบกันและพลอดรักกันเสร็จแล้ว ตอนเย็นก็กลับวัดไปต่อศีลกับพระอีกรูปหนึ่ง กลับสภาพเป็นเณรอีกครั้ง ซึ่งหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช อธิบายว่า
ภายหลังจากที่พลายแก้วกลับกลายเป็นเณรแก้วอีกครั้งแล้ว นางสายทองก็ไปมาหาสู่เณรแก้วถึงกุฏิโดยคอยหากับข้าวกับปลามาให้และอยู่พูดคุยกันเป็นเวลานาน ๆ เป็นประจำ ฝ่ายเณรแก้วนั้นคิดใช้นางสายทองเป็นสะพานเข้าหานางพิมจึงเริ่มพูดจาแทะโลมนางสายทอง ครั้นเห็นว่านางสายทองเฉย ๆ ไม่จริงจังด้วย ก็เสกหมากด้วยคาถามหาละลวยให้นางสายทองรับประทาน ซึ่งเมื่อรับประทานแล้วนางสายทองก็กลับกลายเป็นอีกคนหนึ่งทันที มีความรู้สึกอยากตกเป็นภรรยาของเณร ณ บัดนั้น ทั้งเณรแก้วและสีกาจึงเริ่มมีสัมพันธ์ทางเพศกันบนกุฏิ
ระหว่างนั้นมีพระรูปหนึ่งเดินผ่านกุฏิเณรแก้วมาได้ยินเสียงประหลาดก็เกิดความสงสัย มองลอดเข้าไปทางช่องฝาเห็นภาพอุจาดบาดตาทนไม่ได้ จึงรุดไปฟ้องสมภารวัดป่าเลไลยก์ สมภารครั้นได้ยินก็โกรธจัด ฉวยได้ไม้พลองก็ถือบุกเข้าไปในกุฏิเณรแก้ว พบเณรกับสีกานั่งอยู่ด้วยกันก็กระหน่ำตีไม่ยั้ง ทั้งเณรแก้วและนางสายทองจึงตะเลิดเปิดเปิงกันไปคนละทิศละทาง
เณรแก้วนั้นเมื่อกระเจิดกระเจิงออกมาแล้วก็ไม่คิดกลับไปอีก จึงไปฝากตัวเป็นศิษย์สมภารคงวัดแคแห่งอำเภอเมืองสุพรรณบุรีนั้นเองเพื่อร่ำเรียนวิชาการต่าง ๆ จากสมภาร สมภารคงนี้เป็นคนรู้จักมักจี่กับนางทองประศรีมารดาของเณรเองและมีชื่อเสียงทางด้านวิชาอาคม ซึ่งในระยะนั้น ขุนช้างได้ส่งเถ้าแก่มาเจรจาสู่ขอนางพิมจากนางศรีประจัน ซึ่งนางศรีประจันเองก็ชักเออออไปข้างขุนช้างเพราะเห็นแก่ความร่ำรวยของขุนช้าง แต่นางพิมไม่ยอม ตะโกนด่าขุนช้างออกมาแต่ในห้องนอน การสู่ขอจึงระงับไปชั่วคราว นางพิมนั้นก็อาศัยจังหวะขอให้นางสายทองพาตนไปพบเณรแก้วที่วัดแคแล้วเล่าเรื่องให้ฟัง เณรแก้วจึงสึกจากสมณเพศแล้วรบเร้าให้มารดามาสู่ขอนางพิมตามประเพณี
การตกเป็นภรรยาของพลายแก้ว.