pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจบฤดูกาล 2016–17 ที่สโมสรได้อันดับที่ 5 แต่ได้เลื่อนชั้นไปเล่นในระดับพรีเมียร์ลีก หรือลีกสูงสุดของประเทศเป็นครั้งแรกในรอบ 45 ปี หลังจากเอาเพลย์ออฟชนะเรดิงไปได้ 4–3 จากการดวลจุดโทษ ที่สนามเวมบลีย์ เพื่อหาสโมสรที่เป็นสโมสรที่ 3 ที่จะได้เลื่อนชั้นขึ้นไปเล่นในระดับพรีเมียร์ลีก ในการแข่งครั้งที่ 2 สโมสรแห่งนี้เคยมีนักเตะชาวไทยไปค้าแข้งในช่วงปี 1999-2000 คือ เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง
(ยืมจาก "​นอริช ซิตี​"​)​
(ยืมจาก "​เชลซี​"​)
สโมสรฟุตบอลฮหว่างอัญซาลาย
สโมสรฟุตบอลฮหว่างอัญซาลาย  เป็นสโมสรฟุตบอลจากเมืองเปล็ยกู จังหวัดซาลาย ประเทศเวียดนาม โดยปัจจุบันเล่นในวี-ลีก ลีกสูงสุดของเวียดนาม ชื่อสโมสรตั้งชื่อตามผู้สนับสนุนหลักคือบริษัท ฮหว่างอัญซาลายกรูป (HAGL Group) ซึ่งเป็นบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ เหมืองแร่ ยางพารา และธุรกิจพลังงานรายใหญ่ของเวียดนาม
ผู้ฝึกสอนปัจจุบันคือ เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง นอกจากนี้ในอดีตเคยมีผู้เล่นชาวไทย 5 คนที่สร้างชื่อเสียงในทีมนี้ได้แก่ เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง, ตะวัน ศรีปาน, โชคทวี พรหมรัตน์, ดุสิต เฉลิมแสน และศักดา เจิมดี โดยทางสโมสรได้ยกเลิกเบอร์เสื้อหมายเลข 13 ของผู้เล่นเพื่อเป็นเกียรติแก่ เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง อีกด้วย
ทรัมเป็ต  เป็นเครื่องดนตรีสากลในกลุ่มเครื่องลมทองเหลือง (แตร) ประเภทเสียงสูง (high brass) เช่นเดียวกับเฟรนช์ฮอร์น กำเนิดเสียงโดยอาศัยลมจากการเป่าของผู้เล่นทำให้เกิดการสั่นสะเทือนของริมฝีปาก โดยทั่วไปมีปุ่มกด (valve) 3 อัน เรียงอยู่ในระนาบเดียวกัน มีทั้งที่เคลือบผิวด้วยทอง, เงิน, นิกเกิล, และแลกเกอร์
ทรัมเป็ตมีวิวัฒนาการมายาวนานตั้งแต่สมัยโบราณ โดยเริ่มจากแตรสัญญาณที่ใช้ในการล่าสัตว์หรือในทางทหาร แต่แตรลักษณะนั้นโดยมากจะไม่มีปุ่มกดเพื่อเปลี่ยนระดับเสียง ทำให้ไม่สามารถสร้างระดับเสียงที่แตกต่างกันได้มากนัก จนกระทั่งมีการคิดประดิษฐ์ปุ่มกดและกลไกต่าง ๆ เข้าไปภายหลังในสมัยยุคกลาง โดยเป็นเครื่องดนตรีที่ได้รับความนิยมในวงกว้าง สามารถพบเห็นได้ในวงหลากหลายรูปแบบตั้งแต่วงพื้นบ้านของเม็กซิกัน (mariachi) วงแจ๊ซ วงโยธวาทิต วงดนตรีลูกทุ่ง จนถึงวงออเคสตรา และแตรวงขนาดใหญ่ หรือแม้แต่วงดนตรีป๊อป-ร็อคสมัยใหม่
ระดับเสียงของทรัมเป็ตมีช่วงเสียงประมาณ 2-3 ออกเตฟ ขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้เล่น ตั้งแต่ F# ต่ำกว่า middle C จนถึง E สูงเหนือบรรทัด 5 เส้นหรือสูงกว่านั้น เสียงของทรัมเป็ตโดยธรรมชาติมีลักษณะดังกังวาน สดใส และเข้มแข็ง แต่ขณะเดียวกันก็สามารถใช้สร้างเสียงที่แสดงออกถึงอารมณ์หม่นเศร้าได้เช่นกัน
ที่นิยมใช้กันทั่วไปคือทรัมเป็ตในคีย์ Bb และคีย์ C อาจพบเห็นทรัมเป็ตที่มีขนาดและระดับเสียงแตกต่างกันได้อีกหลายชนิดตั้งแต่ "เบส-ทรัมเป็ต" จนถึง "พิคโคโลทรัมเป็ต" โดยเฉพาะในบทเพลงคลาสสิก
ในประเทศไทยมีผู้เล่นทรัมเป็ตที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น อ. วานิช โปตะวณิช, อ. เลิศเกียรติ จงจิรจิต เป็นต้น
กรมขุนศรีสุนทร
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ เขลางค์นคร
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการเขลางค์นคร เดิมชื่อ โรงเรียนเขลางค์นคร ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 249 หมู่ 12 ตำบลบ่อแฮ้ว อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เป็นมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ แบบสหศึกษา เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น-มัธยมศึกษาตอนปลาย ถือกำเนิดจากความต้องการการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาสายสามัญในเขตเมืองลำปาง
โรงเรียนเขลางค์นคร ได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนเขลางค์นคร เป็น “โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการเขลางค์นคร” และได้รับพระบรมราชานุญาตให้ใช้ “พระเกี้ยว” เป็นตราสัญลักษณ์ของโรงเรียน เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 และเป็นโรงเรียนในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ในลำดับที่ 14
ยุคเขลางค์นคร.
แห่งใหม่นี้ ให้ทันเปิดรับนักเรียนรุ่นแรกในปีการศึกษา 2517
โดยได้รับความร่วมมือจากศูนย์ปฏิบัติการ รพช.ภาคเหนือ ลำปาง , กองพันทหารราบที่ 2 กรมผสมที่ 7 ค่ายสุรศักดิ์มนตรีลำปาง , สถานีอากาศอเมริกัน อำเภอเกาะคา และชาวบ้านหมู่บ้านน้ำโท้ง ตำบลบ่อแฮ้ว
เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 จำนวนนักเรียน 1,084 คน
ความร่วมมือกับโรงเรียนในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ.
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการเขลางค์นคร ได้จัดส่งบุคลากรครูและนักเรียน เข้าร่วมและสนับสนุน กิจกรรมต่าง ๆ ของโรงเรียนและกลุ่มโรงเรียนในเครือ "เตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ " ดังนี้
ปลาน้ำเงิน  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Phalacronotus apogon" อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีรูปร่างคล้ายปลาเนื้ออ่อนชนิดอื่นที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน คือลำตัวเรียวยาวและแบนข้าง ไม่มีเกล็ด พื้นลำตัวสีขาวเงิน ส่วนหลังมีสีดำอมเขียว หัวแบนสั้นและตาเล็ก ปากค่อนข้างกว้าง มีฟันแหลมคมอยู่บนขากรรไกรทั้งสองข้าง ครีบหูใหญ่ปลายมน ครีบท้องมีขนาดเล็ก ครีบก้นเป็นแผงยาว แต่ไม่มีครีบหลัง สันหลังบริเวณต้นคอสูงและลาดต่ำลงไปทางปลายหาง ครีบหางยาวเป็นแฉกเว้าลึก มีขนาดความยาวประมาณ 15-77 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 1.5 เมตร
อาศัยตามแม่น้ำสายใหญ่ของภาคเหนือ, ภาคอีสาน และภาคกลาง เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำโขง เป็นต้น โดยมักอยู่รวมกันเป็นฝูงในระดับกลางน้ำ อาหารได้แก่ ปลา สัตว์น้ำขนาดเล็ก และแมลงต่าง ๆ และจะชอบอาหารกลิ่นแรง เช่น แมลงสาบ เป็นที่รู้จักกันดีของนักตกปลาที่ใช้เป็นเหยื่อ
เป็นปลาที่มีรสชาติอร่อยมาก สามารถนำมาปรุงเป็นอาหารได้หลากหลาย เช่น ทอดพริก, ทอดกระเทียม เป็นต้น ของจังหวัดตามริมแม่น้ำ และยังสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย จัดเป็นปลาที่เมื่ออยู่ในตู้แล้วจะมีความแวววาวสวยงามมากชนิดหนึ่ง
เคยพบชุกชุมในธรรมชาติ ปัจจุบันพบน้อยลงเพราะการจับมากเกินไปและสภาวะแวดล้อมที่เปลี่ยนไป แต่ปัจจุบันกรมประมง โดยสถานีประมงน้ำจืดจังหวัดชัยนาทสามารถเพาะพันธุ์ปลาชนิดนี้ได้สำเร็จแล้ว โดยวิธีการผสมเทียม
พระสุริโยทัย
พระสุริโยทัย หรือคำให้การชาวกรุงเก่าออกพระนามว่าพระมหาเทวี เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 15 ของอาณาจักรอยุธยาสมัยราชวงศ์สุพรรณภูมิ พระสุริโยทัยตามพงศาวดารหลวงประเสริฐฯ กล่าวเพียงแค่เป็นอัครมเหสีผู้เสียสละพระชนม์ชีพเพื่อปกป้องพระราชสวามีในสงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ในปี พ.ศ. 2092 จึงได้รับยกย่องเป็นวีรสตรี
พระสุริโยทัยทรงเป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ในขณะที่สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ขึ้นครองราชสมบัติกรุงศรีอยุธยาต่อจากขุนวรวงศาธิราชได้เพียง 7 เดือน เมื่อ พ.ศ. 2091 พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้และมหาอุปราชาบุเรงนองยกกองทัพพม่าเข้ามาทางด่านเจดีย์สามองค์และเข้ามาตั้งค่ายล้อมพระนคร การศึกครั้งนั้นเป็นที่เลื่องลือถึงวีรกรรมของพระสุริโยทัย เพราะขณะพระเจ้าแปรตะโดธรรมราชาที่ 1 กำลังปะทะกับสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พระนางได้ไสช้างพระที่นั่งเข้าขวางด้วยเกรงว่าพระราชสวามีจะเป็นอันตราย จนถูกพระแสงของ้าวฟันพระอังสาขาดสะพายแล่ง สวรรคตอยู่บนคอช้าง เมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 6 ค่ำ เดือน 4 ปีจุลศักราช 910 ตรงกับวันเดือนปีทางสุริยคติคือวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2091 เมื่อสงครามยุติลง สมเด็จพระมหาจักรพรรดิได้ทรงปลงพระบรมศพของพระนางและสถาปนาสถานที่ปลงพระศพเป็นวัดศพสวรรค์ (หรือวัดสวนหลวงสบสวรรค์ในปัจจุบัน)
พระวีรกรรมในหลักฐานไทย.
พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ระบุว่า เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2090 สมเด็จพระมหาจักรพรรดิเสด็จออกไปดูกำลังข้าศึกที่ภูเขาทอง พระสุริโยทัยพร้อมด้วยพระราชโอรสพระราชธิดารวม 4 พระองค์ตามเสด็จด้วย โดยพระองค์ทรงแต่งกายอย่างพระมหาอุปราช ทรงช้างพลายทรงสุริยกษัตริย์สูง 6 ศอก ครั้นยกกองทัพออกไปบริเวณทุ่งภูเขาทอง กองทัพอยุธยาปะทะกับกองทัพพระเจ้าแปร ซึ่งเป็นทัพหน้าของพม่า ช้างทรงของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเกิดเสียทีหันหลังหนีจากข้าศึก พระเจ้าแปรก็ทรงขับช้างไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด พระสุริโยทัยทอดพระเนตรเห็นพระราชสวามีกำลังอยู่ในอันตรายจึงรีบขับช้างเข้าขวางพระเจ้าแปร ทำให้ทรงไม่สามารถติดตามต่อไปได้ พระเจ้าแปรจึงทำยุทธหัตถีกับพระสุริโยทัย เนื่องจากพระนางอยู่ในลักษณะเสียเปรียบ ช้างพระเจ้าแปรได้เสยช้างพระสุริโยทัย จนเท้าหน้าทั้งสองลอยพ้นพื้นดิน แล้วพระเจ้าแปรจึงฟันพระสุริโยทัยด้วยพระแสงของ้าวต้องพระอังสาขาดถึงราวพระถัน ส่วนพระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ระบุว่ามีพระราชธิดาสิ้นพระชนม์บนคอช้างด้วย
ถึงแม้ว่าจะมีการสร้างพระราชานุสาวรีย์ขึ้นเฉลิมพระเกียรติพระองค์ขึ้นหลายแห่งในประเทศไทย แต่ตัวตนและความเสียสละของพระองค์ยังเป็นหัวข้อที่ยังเป็นที่โต้เถียงกันอยู่ เนื่องจากความจริงที่ว่าพระนามของพระองค์มิได้ถูกกล่าวถึงหรือบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์พม่าเลย และข้อเท็จจริงทั้งหมดเกี่ยวกับชีวิตของพระองค์ถูกคัดมาจากบางตอนของจดหมายเหตุกรุงศรีอยุธยาและการบรรยายของนักสำรวจชาวโปรตุเกส โดมิงกู เซชัส (Domingo Seixas)
พระสุริโยทัยมีพระราชโอรสพระราชธิดา 5 พระองค์ ซึ่งน่าจะเรียงลำดับดังนี้
หลังสงคราม สมเด็จพระมหาจักรพรรดิได้พระราชทานเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระสุริโยทัยที่สวนหลวง แล้วสร้างวัดอุทิศพระราชกุศลพระราชทาน คือ วัดสวนหลวงสบสวรรค์ สถูปขนาดใหญ่ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเก็บพระบรมอัฐิของสมเด็จพระสุริโยทัย ถูกเรียกว่า เจดีย์พระศรีสุริโยทัย
ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 ได้มีโครงการก่อสร้างพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระสุริโยทัย ในบริเวณทุ่งมะขามหย่อง ตำบลบ้านใหม่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นการเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระสุริโยทัยและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในวโรกาสทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ ในปี พ.ศ. 2535
ได้มีการนำพระราชประวัติของสมเด็จพระสุริโยทัยมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ในปี พ.ศ. 2535 ทางช่อง 3 โดยมีกาญจนา จินดาวัฒน์ รับบทเป็นสมเด็จพระสุริโยทัย และภาพยนตร์จากการกำกับของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ในปี พ.ศ. 2544 โดยมีหม่อมหลวงปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี รับบทเดียวกัน
ภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์เรื่อง "สุริโยไท" ซึ่งออกฉายในปี พ.ศ. 2544 เนื้อหากล่าวถึงตั้งแต่การสวรรคตของสมเด็จพระไชยราชาธิราช เหตุการณ์ซึ่งนำไปสู่สงครามและยุทธหัตถี และนำไปสู่การสวรรคตของสมเด็จพระสุริโยทัย ภาพยนตร์ใช้ต้นทุนสร้าง 550 ล้านบาท
ปลาแค้งู  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) มีรูปร่างเหมือนปลาแค้ทั่วไป แต่มีสีลำตัวอ่อนกว่า และมีส่วนหัวแบนราบกว่า และมีกระอยู่ทั่วลำตัวมากกว่าเห็นได้ชัด มีขนาดประมาณ 70 เซนติเมตร โดยมีอาหารและถิ่นที่อยู่เหมือนกับปลาแค้อีก 2 ชนิด คือ ปลาแค้วัว ("B. bagarius") และปลาแค้ยักษ์ ("B. yarrelli") ที่อยู่ในสกุลเดียวกันแต่พบในส่วนที่เป็นหน้าดินกว่า
เป็นปลาแค้ชนิดที่พบได้น้อย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งเป็นปลาที่มีราคาสูง และมีชื่ออื่นอีกว่า "ปลาแค้หัวแบน"
วัดมหาธาตุวรวิหาร
วัดมหาธาตุวรวิหาร อาจหมายถึง
โรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการ
สีน้ำเงิน เป็นหนึ่งในแม่สี ทั้งแม่สีทางแสง และทางวัตถุธาตุ เป็นแม่สีที่มีความยาวคลื่นต่ำที่สุด แสงสีน้ำเงินมีบริเวณช่วงคลื่นระหว่าง 440-490 นาโนเมตร เป็นสีที่ใกล้เคียงกับสีฟ้าและสีกรมท่า และถือเป็น 1 ในแม่สีร่วมกับ สีแดง และสีเหลือง
สีน้ำเงิน เป็นสีในกลุ่มสีโทนเย็น สีน้ำเงินเป็นสีที่สร้างความสุขุมเยือกเย็น หนักแน่นและละเอียดรอบคอบ ใช้ในการสร้างแรงบันดาลใจและการแสดงออกทางศิลปะได้ดีอีกด้วย ขณะที่สีฟ้าให้ความรู้สึกแบบเดียวกับสีเขียว คือ สบายตา ให้ความรู้สึกเป็นอิสระ ปลอดโปร่ง โล่งใจ ลดความร้อนรุ่มกระวนกระวายใจลงได้
โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา
โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา (; อักษรย่อ: อสช, ACS) ก่อตั้งโดย ภราดาเทโอฟาน (ชิน บุณยานันทน์) วันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 (พ.ศ. 2487) และเป็นอันดับที่ 5 ใน 14 สถาบันของคณะภราดาเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย ปัจจุบันเปิดทำการสอนตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาล 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เปิดสอนในระบบสหศึกษา รับทั้งนักเรียนประจำและไป-กลับ
ในระหว่างปี พ.ศ. 2484-2486 ประเทศไทยตกอยู่ในภาวะสงครามโลกครั้งที่ 2 สถานที่ต่างๆ ในพระนคร รวมทั้งโรงเรียนอัสสัมชัญ(บางรัก) ได้รับความเสียหายจากการทิ้งระเบิดอย่างหนัก โรงเรียนจึงปิดทำการชั่วคราว คณะภราดาเห็นว่าถ้ายังอยู่ในพระนคร อาจได้รับอันตรายจึงได้พยายามหาสถานที่ที่ปลอดภัย เพื่อเปิดทำการสอนต่อไป ในราวเดือนธันวาคม 2485 คณะภราดาจึงได้ตัดสินใจอพยพนักเรียนส่วนหนึ่งซึ่งเป็นเด็กกำพร้า และนักเรียนประจำ ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ต่างจังหวัดที่ไม่สามารถเดินทางกลับบ้านได้ มาเปิดทำการสอนที่ศรีราชาชั่วคราว คณะภราดา ครู และนักเรียนรุ่นแรก เรียกว่า “รุ่นบุกเบิก” ต่างช่วยกันแผ้วถางปรับพื้นป่าให้เป็นโรงเรียน เปลี่ยนไร่ตะไคร้เป็นไร่สับปะรดจนกลายเป็นไร่สับปะรด เอ ซี ที่มีชื่อเสียงเป็นอันมากและนำผลผลิตจากไร่ไปจำหน่ายเพื่อเป็นรายได้มาจุนเจือโรงเรียน และเลี้ยงดูนักเรียนในระหว่างสงคราม กลางปี พ.ศ. 2486 สงครามโลกสิ้นสุดลงโรงเรียนอัสสัมชัญ (บางรัก) เปิดทำการสอนตามเดิม แต่อาคารนอนของนักเรียนประจำถูกทำลายได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก จึงไม่สามารถย้ายเด็กกำพร้า และนักเรียนประจำจากศรีราชากลับไปอยู่ที่พระนครได้ จึงจำเป็นต้องเปิดทำการสอนที่ศรีราชาต่อไป ประกอบกับเยาวชนในท้องถิ่นสมัครเข้าเป็นนักเรียน ไป – กลับ จำนวนมากขึ้น คณะภราดาจึงตัดสินใจเปิดทำการสอนอย่างจริงจังครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2487 โดยมีภราดาเทโอฟาน (ชิน บุณยานันทน์) เป็นอธิการผู้ก่อตั้ง และได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ ให้จัดตั้งโรงเรียนตั้งแต่วันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2491 และได้รับรองวิทยฐานะเทียบเท่าโรงเรียนรัฐบาลเมื่อ วันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2493
โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา เป็น 1 ใน 17 สถาบันของมูลนิธิคณะเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย ปัจจุบันเปิดทำการสอนตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาล 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในระบบสหศึกษา รับนักเรียนทั้งประเภทประจำและไป – กลับ
จากโรงเรียนกลางป่า พัฒนาเป็นอุทยาน สืบสานสู่การเป็น “เพชรบูรพา” ร่มรื่นตระการตาในเนื้อที่กว่า 550 ไร่ มุ่งส่งเสริมการเรียนรู้ให้ทันต่อความก้าวหน้าของโลกยุคปัจจุบัน เป็นแหล่งขุมทรัพย์ทางปัญญา ที่ผลิตเยาวชนและบุคลากรสู่การเป็นทรัพยากรบุคคลที่ทรงคุณค่ายิ่งต่อสังคมไทย
ความหมายของตราโรงเรียน.
ตราสัญลักษณ์ชื่อภาษาอังกฤษของโรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชามีลักษณะ เป็นตราโล่สีแดงคาดสีขาว มีตัวอักษร ACS สีน้ำเงินอยู่กึ่งกลาง และมีปีคริสต์ศักราช 1944 สีนำเงินอยู่ใต้ตัวอักษร สีแดงและขาวนี้ให้ความหมายคือชาวอัสสัมชัญศรีราชา ทุกคนต้องรู้จักเสียสละ กล้าหาญ และ ทำในสิ่งที่ดีงาม
ความหมายของตราคณะภราดาเครือเซนต์คาเบรียล.
ตราของภราดาเซนต์คาเบรียล ซึ่งสถาบันการศึกษาในเครือคณะภราดาเซนต์คาเบรียลทั้งหมดใช้ตรานี้เป็นตราประจำสถาบันร่วมกัน
ตรงกลางตราเป็นรูปโล่แบ่งสี่ซีก มีสัญลักษณ์ดังนี้
ทำเนียบเจษฎาธิการ.
2487-ปัจจุบัน
โบสถ์เดล โรซาริโอ “นี่คือคฤหาสน์ของพระเป็นเจ้าและประตูแห่งสวรรค์” สถาปัตยกรรมรูปทรงพัดคลี่แห่งนี้ ภายในออกแบบเหมือนโรงละคร เพราะภายในโบสถ์ไม่มีเสากลาง อาศัยหลักการทางวิศวกรรมทำให้หลังคาและเพดานคงอยู่ได้โดยไม่พังทลายลงมา ด้านในสุดของตัวอาคารเป็นที่ตั้งของแท่นบูชา เหนือขึ้นไปเป็นรูปแกะสลักพระเยซูถูกตรึงอยู่บนไม้กางเขนขนาด 5.50 เมตร ทำจากไม้สัก สองฝั่งซ้ายขวามีรูปปูนปั้นแม่พระและนักบุญยอแซฟประดับอยู่อย่างสง่างาม ซึ่งรูปปั้นทั้ง 2 องค์นี้ปั้นด้วยปูนขึ้นมาเองตามจินตนาการของช่างปั้นโดยไม่ได้ใช้แม่พิมพ์อะไรเลย โบสถ์เดล โรซาริโอ นับเป็นสถานที่สำคัญของโรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา สร้างขึ้นในสมัยภราดามงฟอร์ต ดำรงตำแหน่งอธิการ เมื่อปี พ.ศ. 2503 ทำพิธีเสกเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 โดย ฯพณฯ พระสังฆราช สงวน สุวรรณศรี
โบสถ์เดล โรซาริโอใช้ประกอบพิธีบูชาขอบพระคุณให้กับคณะภราดาและสัตบุรุษที่อาศัยอยู่รอบๆ โรงเรียน ในสมัยก่อนเมื่อมีพิธีการสำคัญ เช่น พิธีแต่งงาน ต้องไปใช้โบสถ์ที่โรงเรียนดาราสมุทรซึ่งมีขนาดใหญ่กว่ามาก จึงเกิดเป็นคำเรียกโบสถ์ที่โรงเรียนดาราสมุทรอย่างติดปากว่า “วัดใหญ่” ส่วนโบสถ์ของอัสสัมชัญศรีราชาจึงเรียกกันว่า “วัดน้อย” และได้มีชื่อเรียกเป็นทางการเมื่อจัดฉลองโบสถ์ครบ 50 ปี ในสมัยภราดาเลอชัย ลวสุต ดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการ (พ.ศ. 2553) โดยใช้ชื่อศาสนนามของภราดามงฟอร์ต เดล โรซาริโอ มาเป็นชื่อโบสถ์ว่า “โบสถ์ เดล โรซาริโอ”
ตึกวัชรสมโภช สร้างขึ้นในสมัย ภราดาหลุยส์ ชาแนล มี 2 ชั้น ชั้นบนเป็นหอประชุมที่ชื่อว่าหลุยส์ ชาแนล เป็นหอประชุมขนาดใหญ่สุดในโรงเรียน ความจุที่รับได้ 1,000 คน มีเก้าอี้พร้อม ชั้นล่างเดิมเป็นห้องสมุดกลางของโรงเรียนปัจจุบันได้จัดทำให้เป็นห้องพิพิธภัณฑ์ของโรงเรียน มีชื่อว่า "ห้องเกียรติประวัติอัสสัมชัญศรีราชา" บริเวณด้านหน้าห้องเกียรติประวัติฯ มีห้องรับรอง และห้องประชุมออกัสติน ด้านทิสตะวันออกของตึกประกอบด้วยห้องวารสารและสิ่งพิมพ์ ห้องแต่งตัวสำหรับนักแสดงและทางขึ้นเวที ด้านหน้าประดิษฐานรูปหล่อของเจษฎาธิการมงฟอร์ด
ตึกอำนวยการ เป็นตึกที่มีขนาดเล็กกะทัดรัดที่สุดในโรงเรียน ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่แปลกตาอีกอย่างหนึ่งในโรงเรียน เรียกกันว่า ตึกผอม มีทั้งหมด 3 ชั้น ชั้น 1 จะเป็นห้องติดต่อสอบถามของแผนก MLP ชั้น 2-3 เป็นที่พักของคณะภราดา
อาคารโอเซ่ Ose Memorial Building เป็นอาคารที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในโรงเรียน หลังปัจจุบันสร้างขึ้นในสมัยภราดาศักดา กิจเจริญ อาคารมีทั้งหมด 2 ชั้น ชั้น 1 เป็นสำนักงานของศูนย์พัฒนา ชั้น 2 เป็นห้องประชุม
ยุวลัยเซนต์หลุยส์ แมรี่ มีชื่อเต็มๆว่า “ยุวลัยเซนต์หลุยส์แมรี่ศรีราชา” แต่คนส่วนมากจะเรียกชื่อสั้นๆว่าบ้านเณร มีอธิการท่านแรกชื่อภราดาหลุยส์ ลูโดวิโก มารี เป็นชาวสเปนที่เข้ามาทำงานในประเทศไทย ท่านเป็นอธิการที่ยาวนานที่สุดถึง 12 ปี
ส่วนนักเรียนที่มาสมัครเป็นยุวนิสซึ่งพวกเราเรียกว่า “เณร” จนติดปากมีตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เณรรุ่นแรกที่เป็นภราดา คือ ภราดาปัญญัติ โรจนารุณ และภราดาพิชิต พิทักษ์ (เสียชีวิตแล้วทั้งสองท่าน)
อาคารบ้านเณรหลังแรก เป็นอาคารไม้ ตั้งอยู่ตรงบริเวณสะพานบาสเกตบอลในปัจจุบัน และถูกรื้อถอนไปเอาไม้ไปใช้ที่ขอนแก่น
ต่อมาคณะนักบวชคณะคามิลเลี่ยนได้มาสร้างอาคารคอนกรีต 3 ชั้น เป็นโรงพยาบาล เมื่อภายหลังได้ยุติการดำเนินงานด้านโรงพยาบาล ทางโรงเรียนจึงได้ใช้ตึกนี้เป็นที่พักของเณรแทน ให้ชื่อว่า “ตึกลูโดวิโก”
สระน้ำบริเวณบ้านเณร เรียกว่า “บ่อวิจารณ์” ถูกขุดในสมัยภราดา วิจารณ์ ทรงเสียงชัย อธิการโรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา เพื่อเก็บน้ำไว้ใช้ในหน้าแล้ง และเป็นที่อาบน้ำของเด็กเณรโดยตักมาอาบตรงปากท่อ
ถ้ำแม่พระประจักษ์แห่งนี้สร้างขึ้นปี พ.ศ. 2493 เพื่อเป็นที่ระลึกฉลอง 50 ปี ที่คณะเซนต์คาเบรียลเข้ามาทำงานในประเทศไทย เป็นถ้ำจำลองที่แม่พระประจักษ์ที่เมืองลูรด์ ชื่อถ้ำ “มัสชาเบียล” อยู่หน้าสุสานที่สร้างใหม่ ภายในถ้ำมีสิ่งสำคัญหลายสิ่ง ได้แก่ รูปภราดาที่เสียชีวิตในต่างประเทศ 5 ท่าน และมี 2 ท่าน ที่ได้เชิญศพมาผังที่สุสานแห่งนี้ด้วย
อัฐิธาตุนักบุญหลุยส์มารี เดอ มงฟอร์ต ถือเป็นสิ่งที่มีค่าและสำคัญต่อจิตใจของภราดาและเณรเป็นอย่างยิ่ง จากคำบอกเล่าจากผู้ที่รู้ว่าเป็นอัฐิธาตุชั้น 1 (กระดูกหรือชื้นส่วนของร่างกาย) ที่ได้นำมาไว้ที่บ้านเณรแห่งนี้นานมาแล้ว
บ้านพักรับรอง La Providence หรือที่เรียกกันติดปากว่า “บ้านใต้ต้นมะขาม” สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นอนุสรณ์การฉลองครบรอบ 60 ปีแห่งการก่อตั้งบ้านเณรยุวลัยฯ เป็นบ้านพักสำหรับรับรองแขกผู้มาเยี่ยม ประชุมสัมมนา หรือปฏิบัติกิจศรัทธา
ตึกอัสสัมชัญ อยู่ในช่วงกำลังปรับปรุงเพื่อทำเป็นที่พักสำหรับผู้ที่มาเยี่ยมชมโรงเรียนหรือสัมมนา บริเวญข้างตึกประดิษฐานรูปนักบุญหลุยส์ มารี กรีญอง เดอ มงฟอร์ด ผู้ก่อตั้งภราดาคณะเซนต์คาเบรียล
ตึกนฤมล เป็นตึกที่พักของนักกีฬาโครงการช้างเผือก
ตึกเคลเม้นต์ เป็นตึกที่พักของเณรยุวลัย
ตึกมงฟอร์ต เป็นตึกเรียน ม.ต้น MLP ลักษณะคล้ายกับตึกเซนต์หลุยส์และตึกเซนต์คาเบรียล เป็นตึกก่ออิฐถือปูนสองชั้น ชั้นล่างเป็นห้องเรียนสี่เหลี่ยมผืนผ้า ส่วนชั้นบนเป็นห้องเรียนสี่เหลี่ยมคางหมูเพื่อประหยัดพื้นที่ แต่ละห้องของตึกนี้จะมีชื่อเป็นนามสกุลของผู้บริจาคสร้าง เช่น ห้องพิบูลสงคราม ที่จอมพลแปลก พิบูลสงคราม บริจาคสร้างไว้ เป็นต้น ด้านบนเป็นถังน้ำฝน
ตึกเซนต์หลุยส์ เดิมเป็นตึกมัธยมศึกษาตอนต้น ลักษณะคล้ายกับตึกมงฟอร์ตและตึกเซนต์คาเบรียล เป็นตึกก่ออิฐถือปูนสองชั้น ชั้นล่างเป็นห้องเรียนสี่เหลี่ยมผืนผ้า ส่วนชั้นบนเป็นห้องเรียนสี่เหลี่ยมคางหมูเพื่อประหยัดพื้นที่ ด้านบนเป็นถังน้ำฝน ปัจจุบันปิดตึกปรับปรุง
ตึกเซนต์คาเบรียล เป็นตึกเรียนระดับประถมศึกษา MLP มีห้องปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์ ห้องดนตรีไทย ห้องนาฏศิลป์ ลักษณะคล้ายกับตึกเซนต์หลุยส์และตึกมงฟอร์ต เป็นตึกก่ออิฐถือปูนสองชั้น ชั้นล่างเป็นห้องเรียนสี่เหลี่ยมผืนผ้า ส่วนชั้นบนเป็นห้องเรียนสี่เหลี่ยมคางหมูเพื่อประหยัดพื้นที่ ด้านบนเป็นถังน้ำฝน
ตึกอุดมประเสริฐ เรียกอีกชื่อว่า “ตึกกีฬา” โดยแตกต่างจากตึกในโรงเรียนที่ชื่อเป็นชื่อของนักบุญ ซึ่งเป็นชื่อที่มีความสำคัญทางศาสนาคริสต์ โดยตึกนี้ถูกสร้างเป็นพิเศษโดยไม่เสียเงิน เป็นการสร้างให้เปล่าของนายโกส่าย มอบให้เป็นของแถมแก่ภราดามงฟอร์ต เพราะ นายโกส่ายได้รับเหมาก่อสร้างตึกในโรงเรียนหลายหลัง คงได้กำไรมากพอสมควร จึงได้สร้างตึกเล็กๆ หลังหนึ่งเป็นของแถมให้กับภราดามงฟอร์ต เพื่อไว้ใช้ประโยชน์ทางด้านกีฬา โดยขออนุญาตใช้นามสกุลของตนเป็นชื่อตึก ดังนั้นตึกนี้จึงได้ชื่อว่า “ตึกอุดมประเสริฐ” สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ขนาดกว้าง 5 เมตร ยาว 12 เมตร ชั้นบนมีฝาผนังด้านข้างเพียง 2 ด้าน ไม่กันแบ่งเป็นห้องใช้เป็นพื้นที่นั่งดูกีฬาและกิจกรรมสำคัญๆ เช่น พิธีถวายราชสักการะในวันเฉลิมพระชนมพรรษา วันสถาปนาลูกเสือ วันแต่งตั้งกัปตันสีของโรงเรียน และพิธีอื่นๆ ส่วนด้านหลังเป็นบอร์ดการจัดการเล่นออร์แกไนซ์เกมส์ประจำวัน ซึ่งเด็กประจำจะมาดูว่าวันนี้ทีมสีของตนจะไปเล่นกีฬาอะไร แข่งกับสีอะไร สนามอะไร และครูก็จะไปดูว่าจะต้องไปคุมสนามและกีฬาอะไร ป้ายนี้จะใช้จัดแข่งขันตลอดทั้งปี สำหรับชั้นล่างเคยใช้เป็นห้องทำงานของฝ่ายกิจกรรม ผนังด้านหน้าเป็นตู้โชว์ ถ้วย โล่รางวัล ที่ได้รับจากการแข่งขันกีฬาต่างๆ ด้านทิศตะวันตกของตึกเป็นเสาธงชาติขนาดใหญ่สูง 25 เมตร เป็นเสาธงชาติที่สูงที่สุดในภาคตะวันออก ปัจจุบันตึกชั้นล่างใช้เป็นที่อุปกรณ์กีฬาเล่นออร์แกไนซ์เกมส์และอุปกรณ์การสอนวิชาพลศึกษา
ตึกเทโอฟาน เดิมเป็นตึกเรียนของนักเรียนมัธยมปลายและชั้นบนสุดเป็นตึกนอนของนักเรียนประจำ ลักษณะเป็นสองปีกต่อกันคล้ายกับบูมเมอแรง มีบันไดตรงกลาง และบันไดเล็กบริเวณปีกต้านตะวันตก บริเวณหน้าตึกมีชาลายื่นออกไปเชื่อมกับ วงเวียนอนุสาวรีย์ภราดาเทโอฟาน ปัจจุบันเป็นตึกนอนของนักเรียนประจำ
ตึกสุวรรณสมโภช เป็นศูนย์ดนตรีและกีฬามีทั้งหมด 2 ชั้นครึ่ง ชั้น 1 เป็นสนามแบดมินตัน สนามปิงปอง ห้องทูบีนัมเบอร์วัน ห้องเก็บพัสดุ ชั้น 1 ครึ่งเป็น ห้องซ้อมดนตรีไทย ห้องดนตรีสากล ห้องศิลปะ ชั้น 2 เป็นสนามบาสเกตบอลขนาดมาตรฐานโอลิมปิคพร้อมอัฒจันทร์ จุผู้ชมได้ถึง 1,200 คน
ตึกเซนต์ เมรี่ เป็นตึกสามชั้นลักษณะเป็นรูปตัวแอล ด้านหน้าตึกมีสนาม ด้านหน้าตึกประดิษฐานรูปพระนางมารีอาเสด็จสู่สวรรค์ ใช้เป็นตึกเรียนของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 5 - 6
ตึกโดนาเซียง เป็นตึกเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 - 4 มี 4 ชั้น มีห้องโสตทัศนูปกรณ์ ห้องดนตรี ห้องปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์ ห้องคอมพิวเตอร์ ด้านหน้าตึกประดิษฐานรูปหล่อภราดาโดนาเซียง ตูลิเย อดีตภราดาที่มีหน้าที่เบิกจ่ายเงินแก่นักเรียนประจำ
บ้านเซนต์ ปีเตอร์ เดิมเป็นบ้านพักนักกีฬาช้างเผือก หรือว่านักกีฬาฉลามชลจูเนียร์ Conburi FC. ปัจจุบันปิดปรับปรุงเพื่อทำเป็นเรือนพยาบาล
ตึกราฟาแอล สร้างขึ้นในสมัยภราดาศักดา กิจเจริญ เป็นที่พักของนักเรียนประจำ ชั้น ป.4 - ม.3 มี 2 ชั้น ชั้น 1 เป็นห้องอาบน้ำ ห้องรับประทานอาหาร ห้อง คอมพิวเตอร์ ห้อง Study ชั้น 2 เป็นห้องนอนนักเรียนประจำ 900 คน ห้องพยาบาล ห้องพักมาสเตอร์คุมตึก
เรือนแฟร์ เป็นเรือนพยาบาลภายในโรงเรียน ภายในมีอุปกรณ์ทางการรักษาพยาบาล ห้องพักผู้ป่วย เตียงนอน 30 เตียง
หอพักกาเบรียลลา เป็นหอพักนักเรียนหญิง ม.ปลาย สร้างในสมัยภราดาศักดา กิจเจริญ
โภชนาคารศักดา กิจเจริญ เป็นอาคาร 2 ชั้น ขนาดใหญ่ ติดตั้งเครื่องปรับอากาศ ก่อสร้างขึ้นเพื่อแทนอาคารโภชนาคารโฮโนราหลังเก่าสร้างมานานแล้วประมาณ 24 ปี ลักษณะของอาคารเป็นเหมือนโรงงานก่อสร้างชั่วคราว เพื่อกันการเวนคืนพื้นที่ มีการแก้ไขปรับปรุงดัดแปลงหลายครั้ง มีสภาพร้อนอบอ้าว และยากที่จะรักษาความสะอาด สถานที่คับแคบ เป็นอุปสรรคในการเตรียมปรุงอาหาร และการซื้ออาหารของนักเรียนที่เพิ่มขึ้นมาจำนวนมาก ดังนั้นภราดาศักดา กิจเจริญ จึงสร้างอาคารโภชนาการหลังใหม่ขึ้นบริเวณแนวที่ว่างระหว่างตึกเรยีนา เชลี กับตึกเซนต์เมรี่ พร้อมติดตั้งอุปกรณ์ที่ทันสมัย เพื่อรองรับนักเรียนและผู้ปกครอง ตลอดจนบุคคลภายนอกที่มาขอใช้สถานที่ของโรงเรียนจัดงานอยู่บ่อย ๆ โดย ภราดาศิริชัย ฟอนซีกา อธิการเจ้าคณะเซนต์คาเบรียลแขวงประเทศไทย ในสมัยนั้น ได้ทำพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2552 โดย พระสังฆราชซิลวีโอสิริพงษ์ จรัสศรี เป็นประธานเสกอาคาร เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 และ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดโภชนาคารศักดา กิจเจริญ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2553 ปัจจุบันชั้นบนเป็นโรงอาหาร และห้องสมุดกลาง ส่วนชั้นล่าง เป็นที่ทำการของฝ่ายธุรการ - การเงิน ฝ่ายวิชาการ ฝ่ายนักเรียนประจำ ฝ่ายบริการทั่วไป ฝ่ายอาคารสถานที่ ห้องประชาสัมพันธ์ และสำนักผู้อำนวยการ
ตึกยอห์น แมรี่ เป็นอาคาร 5 ชั้น ขนาดใหญ่ ใช้เป็นอาคารเรียนของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา ชั้นล่างเป็นที่ทำการของฝ่ายกิจการนักเรียน ห้องควบคุมโสตทันูปกรณ์ ศูนย์ปริ้นเตอร์และคอมพิวเตอร์
อ่างเก็บน้ำหลุยส์ มารี (บ่อวิเชียร) เป็นอ่างเก็บน้ำที่อยู่ภายในโรงเรียน ทำหน้าที่เก็กกักน้ำไว้ใช้ในยามขาดแคลน กลางสระมีน้ำพุ ริมสระประดิษฐานรูปนักบุญหลุยส์ มารี กรีญอง เดอ มงฟอร์ดผู้ก่อตั้งภราดาคณะเซนต์คาเบรียลและเป็นจุดหนึ่งที่มีความโรแมนติคที่สุดแห่งหนึ่งในโรงเรียน
สนามบาสเก็ตบอลโฮโนร่า (สนามบาสโหล) เป็นสนามบาสเก็ตบอล ขนาด 16 สนาม(จากเดิมที่มี 12 สนาม) ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าตึกสุวรรณสมโภช และโรงแบดมินตัน ซึ่งสนามบาสติดกับสนามสิรินธร สนามนี้เป็นสนามที่ใช้ในการแข่งขัน รวมถึงถ่ายทำภาพยนตร์ต่างๆมากมาย อาทิเช่น เด็กหอ เป็นต้น
สนามกีฬาสิรินธร สร้างในสมัยอธิการมงฟอร์ตจนถึงอธิการโฮโนร่า บริเวณหลังตึกเทโอฟานเคยเป็นสนามกรีฑามาก่อน สนามแห่งนี้เรียกว่าสนามกรีฑาเก่า สร้างขึ้นจากแนวคิดของบราเดอร์อาร์เธอร์ บัฟติสลุยโนที่จะปรับพื้นที่บริเวณนั้นสร้างเป็นสนามสำหรับการแข่งขันกรีฑาสี แต่ด้วยเหตุที่ไม่มีผู้ชำนาญการเฉพาะทาง สนามที่ได้มาจึงผิดจากมาตรฐานของสนามกรีฑาทั่วไป ซึ่งจะต้องมีทางตรง 80 เมตร ทางโค้ง 120 เมตร แต่สนามนี้มีความยาวทางตรง 100 เมตร ทางโค้ง 100 เมตร ในยุคนั้นยังไม่มีอัฒจรรย์สำหรับนั่งชมหรือเชียร์ เมื่อมีการแข่งขันกรีฑาครั้งใด กองเชียร์ก็จะต้องหาใบมะพร้าวหรือใบไผ่มาทำเป็นซุ้มเชียร์อยู่โดยรอบสนาม
ต่อมาในสมัยภราดาหลุยส์ ชาแนล ได้มีการย้ายสนามกรีฑามาสู่สนามแห่งใหม่ที่ด้านหน้าตึกเทโอฟาน เรียกว่าสนามหลุยส์ ชาแนล หลังจากนั้นในสมัยภราดาอานันท์ ปรีชาวุฒิ (ดำรงตำแหน่งอธิการ พ.ศ. 2532-2534) ได้ริเริ่มปรับปรุงสนามให้ดีขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยทำพื้นใหม่ และสร้างลู่วิ่งแบบถาวร สร้างอัฒจรรย์โดยรอบ โดยสร้างเสร็จสมบูรณ์ในสมัยภราดาหลุยส์ ชาแนล (ดำรงตำแหน่งอธิการเป็นวาระที่ 2 พ.ศ. 2535 - 2540) และได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในการเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดสนามอย่างเป็นทางการ และไดรับพระราชทานชื่อสนามว่า “สนามสิรินธร” ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ในการนี้ทรงปลูกต้นสาธรไว้ที่ริมสนาม แต่เป็นที่น่าเสียดายต้นสาธรต้นนี้ถูกตัดลงในสมัยภราดา ดร.ชำนาญ เหล่ารักผล
สนามกรีฑาเก่าและสนามสิรินธร เป็นอีกหนึ่งสถานที่หนึ่งที่มีความทรงจำของนักเรียนอัสสัมชัญศรีราชาประทับอยู่ทุกตารางเมตร เพราะเป็นทั้งสถานที่แข่งขันกีฬาภายใน รวมถึงฝึกซ้อมเพื่อแข่งขันกับภายนอก เป็นพื้นที่ที่บ่มเพาะนักกีฬา สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียน และเป็นความภาคภูมิใจของพี่น้องชาวอัสสัมชัญศรีราชาเสมอมา
สนามหญ้าเทียมอุดมประเสริฐหลังจากที่ นายโกส่ายได้ขอสร้างตึกเล็ก ๆ หลังหนึ่งเป็นของแถมให้อธิการมงฟอร์ตเป็นตึกที่ใช้ประโยชน์สำหรับการกีฬา แต่ขออนุญาตใช้นามสกุลของตนเป็นชื่อตึก ตึกนี้จึงได้ชื่อว่า “ตึกอุดมประเสริฐ” ซึ่งได้สร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2500
ต่อมาได้มีการปรับพื้นที่บริเวณหน้าตึกอุดมประเสริฐและสร้างเป็นสนามฟุตบอลขนาดมาตรฐานขึ้นสำหรับให้นักฟุตบอลทีมโรงเรียนได้ใช้ฝึกซ้อมและใช้แข่งขัน โดยมีมาสเตอร์ยงยุทธ วิทยนคร เป็นโค้ช สนามฟุตบอลนี้ยังไม่มีชื่อเรียกเป็นทางการ แต่ก็เรียกกันว่า “สนามตึกอุดมประเสริฐ” เรียกชื่อนี้กันอยู่หลายปี ต่อมาก็เรียกชื่อนี้ให้สั้นลงโดยตัดคำว่า “ตึก” ออกไป กลายเป็น “สนามอุดมประเสริฐ” ลูกหลานของตระกูลอุดมประเสริฐจึงได้กำไรอีกต่อหนึ่งคือนอกจากตึกจะได้ชื่ออุดมประเสริฐแล้ว สนามฟุตบอลยังได้ชื่อเป็นสนามอุดมประเสริฐอีกด้วย