pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (; 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1553 – 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1615) ประสูติที่พระราชวังแซงต์-แชร์แมง-ออง-เลย์ ในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระธิดาของพระเจ้าอองรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและพระราชินีแคทเธอรีน เดอ เมดิชิ เป็นพระราชินีในพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1589 ถึงปี ค.ศ. 1599 มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์สิ้นพระชนม์เมื่อ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1615 ที่ปารีส พระศพตั้งอยู่ที่ชาเปลของราชวงศ์วาลัวส์
มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์มีพระนามเล่นว่า “มาร์โกต์” ที่ตั้งโดยพระเชษฐา สามพระองค์ต่อมาเป็นพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศส: พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 2, พระเจ้าชาร์ลที่ 9 และพระเจ้าอองรีที่ 3 ส่วนเอลิซาเบธแห่งวาลัวส์พระเชษฐภคินีเป็นพระชายาของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน
แม้ว่ามาร์เกอรีตจะมีความสัมพันธ์อย่างลับๆ กับอองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีส แต่เป็นไปไม่ได้ที่พระราชินีแคทเธอรีนจะทรงยอมให้ตระกูลกีส มามีโอกาสที่จะอำนาจปกครองฝรั่งเศส พระองค์จึงทรงพยายามจัดการจัดให้มาร์เกอรีตเสกสมรสกับพระราชโอรสของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 เจ้าชายคาร์ลอสแห่งแอลตูเรียส์ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจากความพยายามครั้งนั้น ต่อมาทรงพยายามจับคู่กับ พระเจ้าเซบาสเตียนที่ 1 แห่งโปรตุเกส (Sebastian I, King of Portugal) แต่ก็ไม่สำเร็จ
ในที่สุดมาร์เกอรีตก็ทรงถูกบังคับให้เสกสมรสกับอองรีแห่งบูร์บองพระโอรสของพระราชินีฌานน์แห่งนาวาร์ (Jeanne III of Navarre) ผู้เป็นโปรเตสแตนต์ จุดประสงค์ของการจัดการเสกสมรสก็ระหว่างมาร์เกอรีตกับอองรีแห่งนาวาร์ก็เพื่อเพิ่มความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์วาลัวส์และราชวงศ์บูร์บง เพื่อที่จะเป็นการประสานความแตกร้าวระหว่างผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกและอูเกอโนท์ผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ แม้ว่าเมื่อเริ่มแรกพระราชินีฌานน์จะไม่ทรงเห็นด้วยแต่บรรดาขุนนางสนับสนุน พระราชินีฌานน์สิ้นพระชนม์เพียงไม่กี่วันก่อนวันเสกสมรสในสถานะการณ์ที่เป็นที่น่าต้องสงสัย บ้างก็กล่าวว่าทรงถูกวางยาพิษจากถุงมือที่พระราชินีแคทเธอรีนทรงส่งมาพระราชทานเป็นของขวัญ
ในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1572 มาร์เกอรีตผู้มีพระชนมายุ 19 พรรษาก็เข้าพิธีเสกสมรสกับอองรีแห่งบูร์บองผู้เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งนาวาร์หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระราชมารดาที่มหาวิหารโนตเรอดามแห่งปารีส เจ้าบ่าวผู้เป็นอูเกอโนท์ต้องยืนนอกมหาวิหารเกือบตลอดพิธี กล่าวกันว่าระหว่างพิธีทั้งมาร์เกอรีตและอองรีต่างก็ทรงจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่ทรงยอมสบพระเนตรของกันและกัน และบ้างก็อ้างว่าเมื่อมาร์เกอรีตทรงถูกถามให้ยืนยันคำแต่งงานมาร์เกอรีตก็ไม่ยอมตรัสจนพระเจ้าชาร์ลส์พระเชษฐาต้องทรงดำเนินมากดพระเศียรให้ผงกยอมรับ
มาร์เกอรีตแห่งวาลัวร์
มาร์เกอริตแห่งวาลัวร์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
มาร์เกอริตแห่งวาลัวร์
ฮานะชิรุซาโตะ
ฮานะชิรุซาโตะ (; "ท่านหญิงดอกส้ม") เป็นบทที่ 11 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท บทที่ 11 นี้เป็นบทสั้นๆ บอกเล่าเหตุการณ์ช่วงเวลา ที่หนึ่งทับซ้อนอยู่ในบท ซะคะกิ
ที่มาของชื่อบท ฮานะชิรุซาโตะ.
ฮานะชิรุซาโตะ ( 花散里 ) แปลตามตัวอักษรว่า เรือนที่กลีบดอกไม้ร่วงโปรยปราย ดอกไม้ที่กล่าวถึงในบท ฮะนะจิรุซะโตะ คือ ดอกส้มทะจิบะนะ
"ทาจิบานะ" （橘) เป็นพืชตระกูลส้มชนิดหนึ่ง มีชื่อทางวิชาการ ว่า Citrus tachibana มีชื่ออื่นๆว่า ยะมะโตะทะจิบะนะ หรือ นิปปงทะจิบะนะ มีดอกสีขาวเกสรเหลือง ผลมีขนาดเล็ก รสเปรี้ยวจัด ไม่เหมาะจะนำมารับประทาน
ต้นฤดูร้อนเช่นนี้ วันที่ฟ้าใสไร้ฝนพรำเช่นวันนี้ ช่างหาได้ยากยิ่ง เก็นจิผู้หม่นหมองจากการถูกอดีตจักรพรรดินีฟุจิตสึโบะหบเลี่ยงไม่พบเจอ จึงถือโอกาสถือโอกาสแวะเยี่ยมเยียนพระชายาตำหนักเรเค ( เรเคเด็ง ) ในอดีตจักรพรรดิคิริสึโบะอิน แท้จริงแล้วจุดประสงค์ในการเยี่ยมเยืยนครั้งนี้ คือการไปพบคู่รักของเขา ซึ่งนางเป็นน้องสาวของพระชายาตำหนักเรเคที่เขาเคยคบหากับนางมีครั้นนางยังอยู่ในวังหลวง แม้จะไม่พบกันบ่อยนักก็ตาม ระหว่างทางก่อนที่จะไปถึงคฤหาสน์ของพระชายาตำหนักเรเคนั้น นก"โฮะโตะโตะงิสุ" (นกคัดคูเล็ก)ร้องเซ็งแซ่ที่หน้าคฤหาสน์เล็กๆแถบนะคะงะวะ เก็นจิพลันจำได้ว่า นี่คือบ้านของอดีตชู้รักคนหนึ่งของเขาที่ร้างราความสัมพันธ์ ไม่ได้พบกันเป็นเวลานานแล้ว จึงส่งโคะเระมิตสึไปถามไถ่ ว่านางว่างที่จะพบเขาไหม คนของนางบอกปัดเขา ทำเป็นจำไม่ได้ ที่แท้ ด้วยการร้างราไม่มาพบหน้าเป็นเวลานาน นางอาจจะจะกำลังต้อนรับคู่รักคนใหม่อยู่ภายในคฤหาสน์ก็เป็นได้ เก็นจิจึงมุ่งไปยังจุดหมาย ณ คฤหาสน์ของพระชายาตำหนักเรเค คฤหาสน์ของนางโดดเดี่ยวและเงียบสงบอย่างที่เขาคาดไว้ ปกติยามที่พระราชบิดาของเขายังมีพระชนม์ชีพ ก็มิได้รับใคร่โปรดปรานนางเท่าไหร่นั้น พระองค์เพียงชมว่า นางนั้นอ่อนโยนมากเท่านั้นเอง บัดนี้ยามสิ้นพระราชบิดา ชีวิตของนางย่อมหงอยเหงาไร้ผู้เยี่ยมเยือนไปมาหาสู่มากขึ้นกว่าเดิม เฉกเช่นเก็นจิ ในยามสิ้นบารมีพระราชบิดาเช่นกัน เขาสนทนากับนางเรื่องความหลังจนดึกดื่น ต้นไม้สูงๆในสวนยิ่งดูมืดมนลงอีกภายใต้แสงจันทรเดือน 8 ค่ำ กลิ่นดอกส้มหอมฟุ้งกรุ่นมาจากสวน ชวนให้ระลึกถึงอดีตที่ผ่านพ้น เสียงนก"โฮะโตะโตะงิสุ" (นกคัดคูเล็ก )ร้อง นี่คงจะเป็นนกตัวเดียวกับเมื่อครู่ หลังจากสนทนากับพระชายาตำหนักเรเคจนเป็นที่พอใจแล้ว เขาก็เข้าพบกับน้องสาวของพระชายาตำหนักเรเค แรกนางอาจจะแสนงอน เพราะเก็นจิไม่มาพบเป็นเวลานานแล้ว แต่เก็นชิเป็นชายที่มีวาจาอ่อนโยนเสมอตรงเสมอปลาย อีกทั้งรูปโฉมยังงามสง่ายิ่ง ทั้งสองสนทนากันจนนางคลายความขุ่นเคือง นางเป็นสตรีผู้อ่อนโยนที่ยินดีต้อนรับเขาเสมอไม่ว่ายามรุ่งเรืองหรือตกอับ เพราะดอกส้มทะจิบะนะที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นกำจายไปทั่วในยามนั้น เขาจึงเรียกนางว่า "ฮะนะจิรุซะโตะ " ท่านหญิงดอกส้ม
นกโฮะโตะโตะงิสุ และ ดอกทะจิบะนะ.
ในกวีแบบญี่ปุ่นนั้น นก"โฮะโตะโตะงิสุ" ( ほととぎす Hototogisu ) หรือ นกคัดคูเล็ก มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Lesser Cuckoo (Cuculus poliocephalus) กับ ดอกส้มทะจิบะนะ นั้นมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน หากนกดุเหว่าและดอกส้มทะจิบะนะปรากฏในกวี จะมีความหมายแฝงสื่อถึง ความทรงจำครั้งเก่าก่อน
ฮานะ จิรุ ซาโตะ
โรงเรียนบ้านโคกยาง
โรงเรียนบ้านโคกยาง เป็นโรงเรียนใน อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง เปิดสอนตั้งแต่ระดับ ประถมศึกษา ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น มีเขตพื้นที่บริการ 4 หมู่บ้าน ได้แก่หมู่ที่ 1 บ้านทุ่งซ่าน หมู่ที่ 2 บ้านโคกยาง หมู่ที่ 3 บ้านยะหรมและหมู่ที่ 4 บ้านหนองยาว
เดิมชื่อ “ โรงเรียนวัดโคกยาง” เปิดทำการสอนเมื่อ 1 กรกฎาคม 2473 ปัจจุบัน โรงเรียนบ้านโคกยาง มีนายพิเชฐ อมรกุล เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน
ตั้งอยู่เลขที่ 100 ตำบล โคกยาง อำเภอ กันตัง จังหวัด ตรัง รหัสไปรษณีย์ 92110 โทรศัพท์ 0-75571051
โรงเรียนบ้านโคกยาง ตั้งอยู่ระหว่างวัดโคกยางกับสถานีตำรวจตำบลโคกยาง หมู่ที่ 2 ตำบลโคกยาง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง ถนนสายตรัง-หาดยาว
ห่างจากตัวเมืองตรังประมาณ 12 กิโลเมตร ห่างจากอำเภอกันตังประมาณ 18 กิโลเมตร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตรัง เขต2
สถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7
ฟุจิวะระ มิชิโยะ
แผ่นทวีป
เจ้าหญิงโคโนอิ คุมิโกะ
เจ้าหญิงโคโนอิ ชิโยโกะ
ฉากประดับแท่นบูชาออดดี (ราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ การสวมมงกุฏของพระแม่มารี"
ฉากแท่นบูชาโอดดิ (ภาษาอังกฤษ: Oddi altar) เป็นฉากแท่นบูชาที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกันที่วังวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลเขียนภาพ “ฉากแท่นบูชาโอดดิ” ระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1504 สำหรับเป็นแท่นบูชาของตระกูลโอดดิในวัดซานฟรานเชสโค อัล ปราโตในเปรูเจีย
การสวมมงกุฏของพระแม่มารี.
“การสวมมงกุฏของพระแม่มารี” ภายในภาพนี้แบ่งเป็นสองส่วน:
ฐานแท่นบูชา.
ฐานแท่นบูชา (39 × 190 ซม) แบ่งเป็นสามภาพ:
เจ้าหญิงโคโนเอะ คุมิโกะ
เจ้าชายโคโนเอะ ฟุมิมาโระ
Oddi altar
เจ้าหญิงโคโนเอะ ชิโยโกะ
ฮานะจิรุซะโตะ
บีบีซี
อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ (ทิเชียน)
อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ (ภาษาอังกฤษ: Allegory of Prudence) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติใน กรุงลอนดอนในอังกฤษ
ทิเชียนเขียนภาพ “อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ” ระหว่างปี ค.ศ. 1565 ถึงปี ค.ศ. 1570 เป็นภาพศีรษะชายสามศีรษะหันหน้ากันไปสามทางเหนือสัตว์สามชนิด จากซ้ายเป็นหมาป่า, สิงห์โต และหมา ศีรษะชายสามคนเป็นอุปมานิทัศน์หรือสัญลักษณ์ของ “ชีวิตสามช่วงของมนุษย์” (ความเป็นหนุ่ม, ความเป็นผู้ใหญ่ และ ความมีอายุ) ซึ่งคล้ายกับการวางท่าของสฟิงซ์และต่อมาบรรยายโดยอริสโตเติล
ใบหน้าของแบบเชื่อกันว่าเป็นภาพของทิเชียนเอง, โอราซิโอลูกชาย และหลานมาร์โค เวเชลลิโอซึ่งเช่นเดียวกับโอซาริโอ ทั้งสองคนพำนักและทำงานอยู่กับทิเชียน ทิเชียนเขียนภาพเหมือนตนเองอีกภาพหนึ่งในปี ค.ศ. 1567 ซึ่งใช้เป็นภาพที่ใช้เปรียบเทียบความคล้ายคลึงของทิเชียนกับภาพนี้ นอกจากนั้นใบหน้านี้ยังปรากฏในภาพเขียนของทิเชียนในสมัยเดียวกันอีกหลายภาพ
ภาพนี้เป็นภาพเดียวที่ทิเชียนเขียนคำขวัญ: “EX PRAETERITO/PRAESENS PRUDENTER AGIT/NE FUTURA ACTIONẼ DETURPET”
เออร์วิน พานอฟสกีตีความหมายในความสัมพันธ์ของใบหน้าทั้งสามในภาพเขียนว่าเมื่อทิเชียนได้รับความสำเร็จในปี ค.ศ. 1569 ในการที่สามารถโอนใบ “Senseria” ซึ่งเป็นใบลิขสิทธิ์ที่ได้รับจากซินยอเรีย (Signoria) ให้แก่ลูกชายได้ ฉะนั้นทิเชียนจึงกลายเป็นอดีต, โอราซิโอเป็นสัญลักษณ์ของปัจจุบัน และ ความไม่มีหลาน, มาร์โคจึงเป็นสัญลักษณ์ของอนาคต
พระราชินีแอนน์
พระราชินีแอนน์  อาจหมายถึง
ทองใบ เรืองนนท์
ทองใบ เรืองนนท์ (พ.ศ. 2469 - พ.ศ. 2550) ผู้ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ละครชาตรี) ประจำ พ.ศ. 2540
นายทองใบ เรืองนนท์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2469 ที่บ้านถนนหลานหลวง (ปัจจุบัน คือ บ้านเลขที่ 193 ถนนหลานหลวง ตำบลวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพฯ) เป็นบุตรของ ครูพูน เรืองนนท์ ที่เกิดกับ นางเชื้อ เรืองนนท์ มีพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน คือ
ในวัยเยาว์ ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนวัดโสมนัสวิหาร สำเร็จการศึกษาชั้นประถม 4 เมื่อ พ.ศ. 2481 จากนั้นอีก 8 ปี จึงอุปสมบท ณ วัดสุนทรธรรมทาน (แคนางเลิ้ง) และสอบได้นักธรรมตรี จากนั้นได้มาช่วยบิดาในการแสดงละครชาตรี และคงยึดอาชีพการแสดงละครชาตรีมาตลอดจนถึงแก่กรรม
ครูพูน เรืองนนท์ บิดาของนายทองใบได้พานายทองใบไปเลี้ยงที่โรงละครตั้งแต่เล็ก ทำให้นายทองใบมีความสามารถในด้านละครชาตรีมาแต่อายุ 4 ขวบ เริ่มแต่ตีกลองตุ๊ก ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง อันเป็นเครื่องดนตรีประกอบละครได้ และต่อมา ก็ยังสามารถแสดงเป็นตัวเสนา สัตว์ เทวดา ได้ ความสามารถมีมากเป็นลำดับ จนอายุ 17 ปี บิดาจึงไว้วางใจให้คุมคณะ แยกไปแสดงตามงานต่าง ๆ ซึ่งนายทองใบ ก็ปฏิบัติตามแบบแผนที่บิดากำหนดไว้ทุกอย่าง พิธีการซึ่งจำเป็นมากในการแสดงละครชาตรี คือ การจุดธูปเทียนบูชาครู, การบรรเลงโหมโรงชาตรี, ประกาศหน้าบท, รำซํด และ บอกบทดำเนินเรื่อง เหล่านี้ นายทองใบ ทำได้ถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน
นอกจากจะมีความสามารถในทางละครแล้ว นายทองใบ ยังตีระนาดเอกได้ดี ครูพูน จึงอนุญาตให้นายทองใบ นำระนาดเอกมาเสริมเข้าในการแสดงได้ ซึ่งผลก็คือ ทำให้การแสดงมีความสนุกเพิ่มขึ้น จนอายุ 27 ปี บิดาจึงมอบหน้าที่ให้เป็นผู้นำการอ่านโองการไหว้ครู เพื่อจะได้เป็นผู้สืบทอดคณะละครต่อไป
นายทองใบ ยังมีความสามารถในการแสดงลิเก ซึ่งได้รับการฝึกหัดจาก ครูเต็ก เสือสง่า และการแสดงหนังตะลุง ซึ่งรับการถ่ายทอดจากบิดา โดยได้เชิดหนังตะลุงคู่กับบิดามาตลอด จนกระทั่งครูพูน ถึงแก่กรรมลง จึงเลิกเชิด เพราะไม่สามารถหาคู่เชิดได้
เกียรติยศสูงสุด ที่นายทองใบ เรืองนนท์ ได้รับ คือการที่ได้รับพระราชทานโล่ และเข็มเชิดชูเกียรติ ยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ละครชาตรี) จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อ ปี พ.ศ. 2540
ด้านชีวิตครอบครัว นายทองใบ เรืองนนท์ ได้สมรสกับ นางสมศรี เรืองนนท์ มีบุตร-ธิดา คือ
และยังมีบุตร ที่เกิดจากนางจำเรียง เที่ยงบรรจง อีก 1 คน คือ
บั้นปลายชีวิต นายทองใบ เรืองนนท์ ยังคงใช้ชีวิตไปกับละครชาตรี โดยได้รับเชิญเป็นวิทยากรให้กับสถาบันต่าง ๆ หลายแห่ง เช่น สำนักการสังคีต กรมศิลปากร, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ธัญบุรี, โรงเรียนราชวินิต มัธยม ตราบจนถึงแก่กรรม ด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 สิริอายุ 81 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ณ วัดสุนทรธรรมทาน
ก้อย อาหารท้องถิ่นทางภาคอีสาน คล้ายกับลาบและส้มตำ นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ดิบรวมถึงไข่และตัวอ่อนของแมลงที่กินได้ เช่น เนื้อวัว เนื้อกวาง เนื้อเก้ง เนื้อหมูป่า เนื้อปลา (ตะเพียน หรือ ปลาขาว) กุ้งฝอย หอยเชอรี่ กิ้งก่า ไข่มดแดง ไข่แมงมัน ตัวอ่อนตัวต่อเป็นต้น ไม่นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ปีก เช่น นก เป็ด ไก่ เพราะจะมีกลิ่นคาวและเหม็นสาบรุนแรง
ในแง่วัฒนธรรมเพศสภาพ ในสังคมอีสานของประเทศไทยมีการให้ความหมายก้อยว่าเป็นอาหารของผู้ชาย มีคำกล่าวว่า “ชายต้องกินก้อยปลาถ้าไม่อยากนุ่งซิ่น” เนื่องจากเชื่อว่าของดิบเป็น “ของร้อน” ที่ทำให้ร่างกายแข็งแรง
แคทเธอริน (ชื่อ)
แคทเธอริน หรือ แคทเธอนีน (ภาษาอังกฤษ: Katharine หรือ Kathernyn) เป็นชื่อที่ใช้สำหรับสตรีที่นิยมใช้กันในประเทศที่นับถือคริสต์ศาสนา เพราะเป็นชื่อที่มาจากนักบุญหญิงคนแรกๆ ของคริสต์ศาสนา -- นักบุญแคทเธอรินแห่งอเล็กซานเดรีย สามารถสะกดได้หลากหลายรูปแบบ โดยที่ความหมายมีเพียงหนึ่งเดียว คือ ความสะอาด บริสุทธิ์ (ในทางคริสต์ศาสนา แปลว่าหญิงสาวผู้บริสุทธิ์)
ชื่อแคทเธอริน (แคทเธอนีน) มาจากชื่อกรีก “Αικατερίνη” (“Aikaterínē”) แต่ที่มาและความหมายมีหลายทฤษฎี:
โรมันกล่าวว่าคำนี้เกี่ยวข้องกับคำว่า “καθαρός” (katharós) ที่แปลว่า บริสุทธิ์ ซึ่งสะกดได้หลายอย่างเช่น “Katharine” “Katharina” การสะกด “Katharine” นิยมกันในสหรัฐอเมริกามากกว่าอังกฤษและนิยมกันในอดีต ส่วนการสะกด “Catherine” มักจะเกี่ยวข้องกับภาษาฝรั่งเศสและนิยมกันมากกว่าในอังกฤษ
หมายเหตุ: คำเพิ่มเติมในภาษาอื่นๆ
แคทเธอริน
บรรษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่น
สมเด็จพระราชินีมาทิลดา แห่งฟลานเดอร์
สมเด็จพระราชินีมาทิลดา แห่งฟลานเดอร์ส
พระราชสวามี และพระมเหสีในพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
พระสวามีและพระมเหสีในพระมหากษัตริย์และกษัตรีย์แห่งอังกฤษ
มาร์เกอรีตแห่งวาลัวร์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
การก่อการกำเริบควังจู
การก่อการกำเริบควังจู (ฮันกึล: 광주 민주화 항쟁, ฮันจา: 光州民主化運動, ) เป็นเหตุการณ์การเรียกร้องประชาธิปไตยหรือการก่อการกำเริบโดยประชาชนในเกาหลีใต้ ถือเป็นเหตุการณ์นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลีร่วมสมัย นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี เหตุการณ์เกิดขึ้นที่เมืองควังจู เมืองใหญ่อันดับที่ 5 ของเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 18 พฤษภาคม ถึง 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 ขณะนั้นเกาหลีใต้อยู่ท่ามกลางความขัดแย้ง ภายหลังการเสียชีวิตของประธานาธิบดี นายพลพัก ช็อง-ฮี หลังถูกยิงโดยคิม แจ-เกียว หัวหน้าสำนักข่าวกรองของเกาหลี
นายพลช็อน ดู-ฮวัน หัวหน้าหน่วยสืบราชการลับของกองทัพบก ได้ร่วมมือกับนายพลโน แท-อู แม่ทัพที่คุมกองกำลังด้านชายแดนเกาหลีเหนือ ยึดอำนาจเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1979 ทำให้ประชาชนทั่วประเทศก่อความเคลื่อนไหวคัดค้าน นายพลช็อน ดู-ฮวัน และนายพลโน แท-อู ต้องสั่งการให้กองทัพใช้กำลังปราบปรามประชาชนอย่างเด็ดขาด ยกเว้นอยู่ที่เดียว คือที่เมืองควังจู ที่นักศึกษาและประชาชนร่วมมือกันต้านทานกองทัพได้อย่างเข้มแข็ง
ช็อน ดู-ฮวัน ประกาศใช้กฎอัยการศึกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 และส่งกำลังทหารกว่า 100,000 นาย เข้าปิดล้อมควังจู แต่ชาวเมืองรวมทั้งตำรวจ ร่วมกันต่อต้าน ทั้งสองฝ่ายเริ่มยิงต่อสู้กันเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม จนฝ่ายทหารเข้ายึดควังจูได้เมื่อเวลา 4.00 น. ของวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1980
จากรายงานของรัฐบาล ระบุว่ามีผู้เสียชีวิตเป็นประชาชน 144 คน ทหาร 22 คน และตำรวจ 4 คน มีผู้บาดเจ็บเป็นประชาชน 127 คน ทหาร 109 คน ตำรวจ 144 คน แต่จากรายงานของกลุ่มญาติผู้เสียชีวิต ระบุว่าประชาชนอย่างน้อย 165 คนเสียชีวิตระหว่างวันที่ 18 ถึง 27 พฤษภาคม มีผู้สูญหาย 65 คน สันนิษฐานว่าเสียชีวิตแล้ว
ช็อน ดู-ฮวัน ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี 2 สมัย ระหว่างปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 1988 ตามด้วยโน แท-อู ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอีก 2 สมัย ระหว่างปี ค.ศ. 1988 ถึง ค.ศ. 1993 จนกระทั่งถึงสมัยของประธานาธิบดีพลเรือน นายคิม ยองซัม ได้ประกาศนโยบายปฏิรูปการเมือง และปราบปรามการฉ้อราษฎร์บังหลวง และนำคดียึดอำนาจการปกครอง และคดีสังหารประชาชนที่ควังจู ขึ้นสู่ศาลในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2539
ศาลอาญาประจำโซล มีคำตัดสินเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1996 ลงโทษประหารชีวิตนายพลช็อน ดู-ฮวัน จำเลยที่หนึ่ง และจำคุกนายพลโน แท-อู จำเลยที่สอง 22 ปี 6 เดือน และจำคุกนายพลอื่น ๆ อีก 13 คน
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 ภายหลังการขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของมุน แจ-อิน ได้สั่งให้มีการรื้อฟื้นคดีนี้ขึ้นมาใหม่
เหตุการณ์นี้ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง May 18 (วันอนาถชาติเกาหลี) ซึ่งออกฉายในวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2007
คอรัปชัน
รากิบัค ข่าน
รากิบัค ข่าน , อาริกิบา ข่าน  หรือ จักรพรรดิเทียนชุ่น (; ค.ศ. 1320 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1328) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์หยวน
ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1320 เป็นพระราชโอรสในเยซนโทโมร์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนไท่ติ้ง) เมื่อพระราชบิดาสวรรคตลงใน ค.ศ. 1328 พระองค์ในชันษาเพียง 8 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่ารากิบัค ข่าน หรือจักรพรรดิเทียนชุ่น ทรงครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคตในปีนั้น ซายาท ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหวินจงจึงขึ้นครองราชย์แทน
Itoshi Kimi E
ซายาท ข่าน
ซายาท ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนเหวินจง (; 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1304 – 2 กันยายน ค.ศ. 1332) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์หยวน
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) เมื่อรากิบัค ข่าน (จักรพรรดิหยวนเทียนชุ่น) สวรรคตลงใน ค.ศ. 1328 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์ ขณะชันษาได้ 24 พรรษา ทรงพระนามว่าซายาท ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหวินจง
ตลอดการครองราชย์ครั้งที่ 1 เพียง 1 ปี ทรงมีความรู้เรื่องประวัติศาสตร์และภาษาจีนรวมทั้งเรื่องวรรณกรรมและจิตรกรรมเป็นอย่างดี แต่ใน ค.ศ. 1329 ทรงถูกคุสเล็งผู้เป็นพระเชษฐายึดราชสมบัติ และได้ขึ้นเป็นโคทักท์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหมิงจง ต่อมาทรงได้กลับมาครองราชย์ครั้งที่ 2 ตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1329 – 2 กันยายน ค.ศ. 1332
ซายาท ข่าน สวรรคตเมื่อพระชนม์เพียง 29 พรรษา หลังจากพระองค์สวรรคต จักรพรรดิรัชกาลต่อมาคือรินชิมบัล ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหนิงจง ผู้เป็นพระราชนัดดาของพระองค์เอง
รายชื่อตำแหน่งดยุกและขุนนางสืบตระกูลของหมู่เกาะอังกฤษ
เจ้าชายจอร์จแห่งเดนมาร์ก
เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ (The Prince George, Duke of Cumberland) (2 เมษายน ค.ศ. 1653 - 28 ตุลาคม ค.ศ. 1708) เจ้าชายจอร์จแห่งเดนมาร์กประสูติเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1653 ที่โคเปนเฮเกนในประเทศเดนมาร์ก เป็นพระโอรสองค์ที่สามของพระเจ้าเฟรดเดอริคที่ 3 แห่งเดนมาร์กและ พระราชินีโซฟี อมาลี (Sophie Amalie of Brunswick-Lüneburg) เป็นพระสวามีในสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ ระหว่างวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1702 ถึงวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1708 เจ้าชายจอร์จสิ้นพระชนม์เมื่อ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1708 ที่พระราชวังเค็นซิงตัน ประเทศอังกฤษ พระศพตั้งอยู่ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์
ชีวิตในเดนมาร์ก.
เมื่อยังทรงพระเยาว์เจ้าชายจอร์จทรงได้รับการศึกษาจากอ็อตโต โกรทระหว่างปี ค.ศ. 1661 ถึงปี ค.ศ. 1665
ในปี ค.ศ. 1674 ทรงเป็นผู้หนึ่งผู้มีสิทธิได้รับเลือกตั้งให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปแลนด์คนหนึ่งโดยทรงได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส แต่ทรงได้รับการเลี้ยงดูมาเป็นลูเธอรันอย่างเคร่งครัดซึ่งถ้าทรงได้รับเลือกก็ต้องทรงเปลี่ยนไปนับถือโรมันคาทอลิก. แต่เจ้าชายจอร์จทรงมีความเหมาะสมในการเป็นพระสวามีของเจ้าหญิงแอนน์เพราะเดนมาร์กและอังกฤษเป็นประเทศโปรเตสแตนต์ด้วยกัน แม้ว่าในขณะนั้นโอกาสที่เจ้าหญิงแอนน์จะได้ขึ้นครองราชย์จะมีน้อยก็ตาม พระปิตุลาของเจ้าหญิงแอนน์ตกลงว่าแอนน์ควรจะแต่งงานกับเจ้าชายจอร์จซึ่งก็เป็นที่ตกลงโดยพระราชบิดาพระเจ้าเจมส์ที่ 2 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงพอพระทัยแต่เจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์พระสวามีของพระขนิษฐาเจ้าหญิงแมรีไม่ทรงพอพระทัย
พระสวามีในพระราชินีนาถแอนน์.
เจ้าชายจอร์จและเจ้าหญิงแอนน์ทรงเสกสมรสกันเมื่อวันที่28 กรกฎาคม ค.ศ. 1683 ที่พระราชวังเซนต์เจมส์ใน กรุงลอนดอน หลังจากนั้นก็ทรงได้รับสัญชาติอังกฤษและทรงได้รับพระราชทานเครื่องราชอิศริยาภรณ์การ์เตอร์ และพระอิศริยยศเป็นดยุกแห่งคัมบาลันด์, เอิร์ลแห่งเค็นดัล และ บารอนแห่งโวคคิงแฮม. เจ้าชายจอร์จทรงได้รับเงินประจำปีจากรัฐสภาปีละ ƒ10,000 ในขณะที่เจ้าหญิงแอนน์ทรงได้รับ ƒ20,000
แม้ว่าจะทรงเป็นโปรเตสแตนต์ ตลอดพระชนม์ชีพแต่มิได้ทรงเปลี่ยนไปนับถือนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์ที่พระชายาทรงเป็นประมุขสูงสุด ทรงยังเป็นลูเธอรันแม้ว่าจะหลังจากที่เจ้าหญิงแอนน์ขึ้นครองราชย์และทรงมีชาเปลเป็นการส่วนพระองค์
ชีวิตการสมรสของพระองค์กับพระราชินีนาถแอนน์เป็นการสมรสที่มีความสุข พระราชินีนาถแอนน์ทรงพระครรภ์ถึง 18 ครั้ง ระหว่างปี ค.ศ. 1684 ถึงปี ค.ศ. 1700 แต่วิลเลียม ดยุกแห่งกลอสเตอร์ก็พระองค์เดียวที่รอดมาได้แต่ก็มาสิ้นพระชนม์ด้วยฝีดาษในปี ค.ศ. 1700 เมื่อพระชนมายุได้ 11 พรรษา ทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าเหตุที่ทรงแท้งมาโดยตลอดก็อาจจะเป็นเพราะเจ้าชายจอร์จประชวรด้วยโรคซิฟิลิส อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าแอนน์อาจจะทรงถ่ายทอดเชื้อ haemolytic ให้กับพระทารกที่เพิ่งประสูติ (Rhesus disease).
กลุ่มทางสังคมและทางการเมืองของทั้งสองพระองค์เรียกกันว่า “Cockpit Circle” ตามสถานที่ประทับในกรุงลอนดอนที่ปัจจุบันเป็นถนนดาวน์นิงในเวสต์มินสเตอร์) หลังจากที่พระขนิษฐาเจ้าหญิงแมรีทรงเสกสมรสกับเจ้าชายวิลเลียมแห่งออเร้นจ์แล้วก็ทรงย้ายไปเนเธอแลนด์ตามพระสวามี ฝ่ายโปรเตสแตนต์ที่เป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ก็หันความสนใจไปยังเจ้าหญิงแอนน์และจอร์จแทนที่จะเป็นเจ้าหญิงแมรีผู้เป็นรัชทายาทโดยพฤตินัย ในปีค.ศ. 1688 การตัดสินพระทัยในการละทิ้งพระเจ้าเจมส์ของเจ้าชายวิลเลียม, เจ้าหญิงแมรี, เจ้าชายจอร์จ และเจ้าหญิงแอนน์เป็นสิ่งสำคัญที่เป็นความมีสิทธิในการเป็นพระมหากษัตริย์ของพระเจ้าเจมส์เริ่มลดถอยลงและในที่สุดก็นำมาซึ่งการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ ในปีค.ศ. 1689 ที่นำโดยเจ้าชายวิลเลียมและสนับสนุนโดยเจ้าชายจอร์จ จอร์จทรงได้รับตำแหน่งเป็นผู้บังคับบัญชากองเรือสูงสุดแต่ก็ถูกยกเลิกในปีต่อมา
เมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ทรงทำพิธีราชาภิเษกในปี ค.ศ. 1685 เจ้าชายวิลเลียมไม่ทรงยอมเข้าร่วมพิธีเพราะเจ้าชายจอร์จผู้เป็นสมาชิกในกลุ่มเจ้านายยุโรปทรงมีฐานะที่เหนือกว่า แต่ความเคลือบแคลงใจนี้ก็มาหายไประหว่างการปฏิวัติแต่ก็ยังไม่หายสนิทและยังมีผลกระทบกระเทือนต่อความสัมพันธ์ระหว่างสองพระองค์เรื่อยมาจนเมื่อพระราชินีนาถแมรีที่ 2 เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันในปี ค.ศ. 1694 แต่เจ้าชายจอร์จก็มิได้มีตำแหน่งหน้าที่สำคัญอย่างใดจนมาถึงรัชสมัยของพระชายาที่เริ่มในปี ค.ศ. 1702
เจ้าชายจอร์จมีพระปรีชาสามารคในการเป็นผู้บริหารการทหารและทรงดำรงตำแหน่งผู้บังคับบัญชาทหารสูงสุดระหว่างปี ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1708 เมื่อเจ้าชายจอร์จสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1708 พระราชินีนาถแอนน์ก็ทรงโศรกเศร้าจนไม่ยอมแต่งตั้งผู้ใดแทนตำแหน่งที่เจ้าชายจอร์จเคยทำ แต่ในที่สุดก็ทรงต้องยอมเพราะไม่ทรงทนกับการที่จะต้องลงพระนามในเอกสารที่เจ้าชายจอร์จเคยเป็นผู้ลงพระนาม
โคทักท์ ข่าน
โคทักท์ ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนหมิงจง (; 22 ธันวาคม ค.ศ. 1300 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 1329) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 แห่งราชวงศ์หยวน เป็นพระราชโอรสองค์โตในคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) และเป็นพระเชษฐาของซายาท ข่าน (จักรพรรดิหยวนเหวินจง)
โคทักท์ ข่าน ทรงพระนามเดิมว่า คุสเล็ง  เมื่อซายาท ข่าน ผู้เป็นพระราชอนุชาขึ้นครองราชย์มาได้ 1 ปี ใน ค.ศ. 1829 คุสเล็งได้เข้ายึดราชบัลลังก์และขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าโคทักท์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหมิงจง ขณะพระชนม์ได้ 28 พรรษา แต่ครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคต ซายาท ข่าน จึงกลับมาครองราชย์เป็นครั้งที่ 2
อิสซาเบลลาแห่งวาลัวร์ส สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
อิสซาเบลลาแห่งวาลัวส สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
เจ้าชายจอร์จแห่งเดนมาร์ก เจ้าชายพระราชสวามี
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านิภานภดล กรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารี
Madagascar 2
รินชิมบัล ข่าน
รินชิมบัล ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนหนิงจง (; ค.ศ. 1326–1332) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์หยวน ทรงพระนามเดิมว่ารินชิมบัล เป็นพระราชโอรสในโคทักท์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนหมิงจง)
รินชิมบัลประสูติเมื่อ ค.ศ. 1326 ทรงขึ้นครองราชย์เป็นรินชิมบัล ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหนิงจง สืบต่อจากพระปิตุลาคือซายาท ข่าน (จักรพรรดิหยวนเหวินจง) ซึ่งครองราชย์ครั้งที่ 2 ต่อจากพระราชบิดา ขณะพระชนม์เพียง 6 พรรษา
รินชิมบัล ข่าน ครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคต พระเชษฐาของพระองค์คือทอกอนโทโมร์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนฮุ่ยจงจึงขึ้นครองราชย์แทน
รินชินบาล ข่าน
จายาตู ข่าน
คูบุกตู ข่าน
ทอกอนโทโมร์ ข่าน
หยวนฮุ่ยจง (; 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1320 – 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1370) หรือ ถั่วฮฺวัน เทียมู่เอ่อร์  หรือ ทอกอนโทโมร์ ข่าน  เสด็จสวรรคตแล้วจึงได้พระนามว่า หยวนซุ่นตี้  เป็นจักรพรรดิจีนแห่งราชวงศ์หยวน (ยฺเหวียน)
ใน ค.ศ. 1370 จู หยวนจาง  ผู้นำกบฏโพกผ้าแดง (Red Turban Rebellion) นำทัพเข้าบุกยึดนครต้าตูหรือปักกิ่งอันเป็นราชธานีของราชวงศ์หยวน เป็นเหตุให้หยวนฮุ่ยจงต้องทรงหลบหนีออกจากเมือง เป็นการสิ้นสุดราชวงศ์หยวนที่ปกครองประเทศจีนมาเป็นเวลากว่า 90 ปี
ใน ค.ศ. 1316 เจ้าชายคูซาลา (Kuśala) เจ้าชายแห่งราชวงศ์หยวน หลบหนีภายทางการเมืองมายังจักรวรรดิข่านจักกาไท (Chagatai Khanate) อันเป็นอาณาจักรของชนชาติมองโกลในภูมิภาคเอเชียกลาง ซึ่งเจ้าชายคูซาลาได้พบกับนางไมไลที (Mailaiti) บุตรสาวของหัวหน้าเผ่าคาร์ลุก (Karluks) และได้ให้กำเนิดพระโอรสพระนามว่า เจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ (Toghon Temür) ใน ค.ศ. 1320 หลังจากให้กำเนิดเจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ เพียงไม่นานนางไมไลทีก็เสียชีวิต
เหตุการณ์ทางฝ่ายเมืองต้าตู ใน ค.ศ. 1328 เจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ (Tugh Temür) ผู้เป็นพระอนุชาของเจ้าชายคูซาลา สามารถเข้ายึดบัลลังก์ราชวงศ์หยวนได้ด้วยการสนับสนุนของขุนพลเอลเตมูร์ (El Temür) และบายันแห่งเมอร์กิต (Bayan of the Merkit) เจ้าชายทูคเตมือร์ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิหยวนเหวินจง และอัญเชิญพระเชษฐาเจ้าชายกูซาลาเสด็จนิวัตินครต้าตู เจ้าชายคูซาลาจึงเสด็จกลับต้าตูพร้อมกับเจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ พระโอรส แต่ได้นำกองทัพจากอาณาจักรจักกาไทมาด้วย เจ้าชายคูซาลานำทัพเข้ายึดนครต้าตูจากพระอนุชาใน ค.ศ. 1329 และขึ้นครองราชสมบัติแทนเป็นจักรพรรดิหยวนหมิงจง จักรพรรดิหยวนหมิงจงอยู่ในราชสมบัติได้เพียงแปดเดือนก็ถูกเอลเตมือร์วางยาพิษปลงพระชนม์สวรรคต จักรพรรดิเหวินจงทูคเตมูร์พระอนุชาได้ราชบัลลังก์กลับคืนมาอีกครั้ง ส่งผลให้เจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ พระชนมายุเพียงเก้าพระชันษาต้องถูกเนรเทศไปยังอาณาจักรโครยอ (Goryeo) และต่อมาก็ถูกโยกย้ายไปยังมณฑลกวางสี
พระจักรพรรดิเหวินจงทูคเตมูร์สวรรคตใน ค.ศ. 1332 ก่อนจะสวรรคตจักรพรรดิเหวินจงทรงรู้สึกผิดต่อพระเชษฐาจักรพรรดิหมิงจงคูซาลา จึงมีพระราชโองการให้พระโอรสของจักรพรรดิหมิงจงสืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ (แม้ว่าจักรพรรดิเหวินจงจะทรงมีพระโอรสอยู่แล้วคือ เจ้าชายเอลเตกูส (El Tegus) ) ซึ่งเป็นที่คัดค้านของเอลเตมือร์เนื่องจากตนเป็นผู้ปลงพระชนม์ชีพพระจักรพรรดิหมิงจง เกรงว่าถ้าพระโอรสของจักรพรรดิหมิงจงได้ขึ้นครองราชย์แล้วตนเองจะถูกลงโทษ อย่างไรก็ตามด้วยการสนับสนุนของไทเฮาพุดาชีรี (Budashiri) พระจักรพรรดินีในจักรพรรดิเหวินจง และเนื่องจากเจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงถูกเนรเทศอยู๋ในดินแดนห่างไกล ราชสำนักจึงยกเจ้าชายรินชินบาล (Rinchinbal) พระอนุชาต่างมารดาของเจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ พระชนมายุเพียงหกพระชันษาขึ้นครองราชสมบัติเป็น จักรพรรดิหยวนหนิงจง (แต่ทว่าพระจักรพรรดิหนิงจงรินชินบาลอยู๋ในราชสมบัติได้เพียงสองเดือนก็ประชวรสวรรคต ไทเฮาพุดาชีรีจึงมีพระราชเสาวนีย์ให้เจ้าชายถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงกลับมาครองราชย์เป็น พระจักรพรรดิถั่วฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ในที่สุดใน ค.ศ. 1332