pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เรื่องราวชีวิตของจักรพรรดิฮั่นเซฺวียนเป็นเรื่องราวของคนสู้ชีวิต พระองค์ประสูติเป็นเจ้าชายในฐานะพระราชปนัดดา (เหลน) ของจักรพรรดิฮั่นอู่ พระอัยกา (ปู่) ของพระองค์คือเจ้าชายหลิว จฺวี้ (劉據) เป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิฮั่นอู่ และจักรพรรดินี เว่ย์ จื่อฟู และรัชทายาทของจักรวรรดิฮั่น ซึ่งเมื่อ 91 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ถูกใส่ร้ายว่าทำมนตร์ดำใส่องค์จักรพรรดิจึงตัดสินพระทัยปลงพระชนม์ชีพพระองค์เอง พระราชบิดาของพระองค์ เจ้าชายหลิวจิน (劉進) ซึ่งสิ้นพระชนม์ระหว่างความสับสนวุ่นวายดังกล่าว พร้อมกับพระราชวงศ์ที่เหลือ จักรพรรดิเซฺวียนยังเป็นทารกพระชนมายุเพียงเดือนเดียวในขณะนั้นและรอดชีวิตมาได้เพียงเพราะได้รับการคุ้มครองจาก ปิงจิ (丙吉) ผู้คุมเรือนจำผู้เห็นอกเห็นใจและใช้ชีวิตในวัยหนุ่มในฐานะสามัญชนหลังจากได้รับพระราชกฤษฎีกานิรโทษกรรมทั่วประเทศจากจักรพรรดิฮั่นอู่เมื่อ 87 ปีก่อนคริสตกาล หรือก่อนที่จักรพรรดิฮั่นอู่จะสวรรคตไม่นาน หลังจากหลิวเฮ่อครองราชย์ได้เพียง 27 วันก็ถูกปลดออกจากบัลลังก์เมื่อ 74 ปีก่อนคริสตกาล เจ้าชายหลิวปิงอี้พระชนมายุเพียง 17 พรรษาจึงได้รับเลือกจากฮั่วกวางให้ขึ้นครองราชบัลลังก์
เทศบาลเมืองไร่ขิง
เทศบาลเมืองไร่ขิง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในเขตอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ 25.4 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมตำบลไร่ขิงทั้งตำบล
สภาตำบลไร่ขิงได้รับการจัดตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ขิง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ภายหลังที่ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกาเล่ม 111 ตอน 53 ก ลงวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ต่อมากระทรวงมหาดไทยพิจารณาแล้วเห็นว่า มีองค์การบริหารส่วนตำบลที่มีสภาพเหมาะสมสมควรให้จัดตั้งเป็นเทศบาล อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 42 แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2546 และมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจึงจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็น เทศบาลเมืองไร่ขิง เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
เทศบาลเมืองไร่ขิงครอบคลุมพื้นที่ทั้งตำบลไร่ขิงซึ่งแบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่
วงแหวนของดาวเสาร์
ดาวเสาร์ เป็นดาวเคราะห์ที่มีระบบวงแหวนดาวเคราะห์ขนาดใหญ่มากกว่าดาวเคราะห์อื่นในระบบสุริยะ วงแหวนของดาวเสาร์ประกอบด้วยอนุภาคขนาดเล็กจำนวนมากนับไม่ถ้วน ที่มีขนาดตั้งแต่ไม่กี่ไมโครเมตรไปจนถึงหลายเมตร กระจุกตัวรวมกันอยู่และโคจรไปรอบ ๆ ดาวเสาร์ อนุภาคในวงแหวนส่วนใหญ่เป็นน้ำแข็ง มีบางส่วนที่เป็นฝุ่นและสสารอื่น ๆ
วงแหวนของดาวเสาร์ช่วยสะท้อนแสง ทำให้มองเห็นความสว่างของดาวเสาร์เพิ่มมากขึ้น แต่เราไม่สามารถมองเห็นวงแหวนเหล่านี้ได้ด้วยตาเปล่า ในปี ค.ศ. 1610 ซึ่งกาลิเลโอเริ่มใช้กล้องโทรทรรศน์ในการสำรวจท้องฟ้า เขาเป็นกลุ่มคนยุคแรก ๆ ที่พบและเฝ้าสังเกตวงแหวนของดาวเสาร์ แม้จะมองไม่เห็นลักษณะอันแท้จริงของมันได้อย่างชัดเจน ปี ค.ศ. 1655 คริสตียาน เฮยเคินส์ เป็นผู้แรกที่สามารถอธิบายลักษณะของวงแหวนว่าเป็นแผนจานวนรอบ ๆ ดาวเสาร์
มีแถบช่องว่างระหว่างวงแหวนอยู่หลายช่อง ในจำนวนนี้มีอยู่ 2 แถบที่มีดวงจันทร์แทรกอยู่ ช่องอื่น ๆ อีกหลายช่องอยู่ในตำแหน่งการสั่นพ้องของวงโคจรกับดวงจันทร์ของดาวเสาร์ และยังมีอีกหลายช่องที่ยังหาคำอธิบายไม่ได้
การแบ่งและโครงสร้างภายในวงแหวน.
ส่วนที่หนาแน่นที่สุดของระบบวงแหวนของดาวเสาร์ เป็นวงแหวน A และ B ซึ่งถูกแยกออก โดย ส่วนของยานแคสสินี (ค้นพบในปี ค.ศ. 1675 โดย โจวันนี โดเมนีโก กัสซีนี) พร้อมกับวงแหวน C ซึ่งถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1850 และเป็นที่คล้ายกันในลักษณะส่วนที่ของยานแคสสินี บริเวณนี้ประกอบด้วยวงแหวนหลัก วงแหวนหลักเป็นแถวทึบและประกอบด้วยอนุภาคที่มีขนาดใหญ่กว่าวงแหวนฝุ่นเปราะบาง หลังจากรวมถึงวงแหวน D หลังจากรวมถึงวงแหวน D ขยายภายในไปยอดเมฆดาวเสาร์ G และวงแหวนE กับอื่น ๆ ที่นอกเหนือจากระบบวงแหวนหลัก วงแหวนเหล่านี้แพร่กระจายมีลักษณะเป็น "ฝุ่น" เนื่องจากขนาดที่เล็กของอนุภาคของมัน (มักจะเกี่ยวกับไมโครเมตร) ส่วนประกอบทางเคมีของพวกมันคือเหมือนกับวงแหวนหลักเกือบทั้งหมดของน้ำแข็ง ที่คับแคบวงแหวน F ไม่ไกลจากขอบด้านนอกของวงแหวนเป็นเรื่องที่ยากมากที่จะจำแนก ส่วนของมันมีความหนาแน่นมาก แต่ก็ยังมีการจัดการที่ดีของอนุภาคขนาดของฝุ่น
ข้อมูลในตาราง.
(1) ระยะทางไปยังศูนย์กลางของช่องว่างวงแหวน และอนุภาคเล็กที่มีความแคบกว่า 1,000 กิโลเมตร
(2) เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการ
(3) เป็นชื่อที่กำหนดไว้โดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล เว้นแต่ถ้าไม่สังเกตเห็น
(4) การแยกที่กว้างขึ้นระหว่างชื่อวงแหวนเรียกว่าส่วน ในขณะที่การแยกแคบภายในชื่อวงแหวนเรียกว่าช่องว่าง
(5) ข้อมูลส่วนใหญ่มาจากอักขรานุกรมภูมิศาสตร์ของดาวเคราะห์ศัพท์ ข้อมูลสำคัญของนาซา และเอกสารต่าง ๆ
เทศบาลเมืองสามพราน
เทศบาลเมืองสามพราน เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสามพราน ตำบลท่าตลาด ตำบลคลองใหม่ และตำบลยายชา มีประชากรจำนวน 17,038 คน ในปี พ.ศ. 2563
เทศบาลเมืองสามพรานเป็นหน่วยงานการปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบหนึ่ง เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลซึ่งได้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทยวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2498 และลงประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 72 ตอนที่ 74 ลงวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2498 และแก้ไขเปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลสามพรานใหม่ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2519 ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลสามพราน โดยพระราชบัญญัติเปลี่ยนฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ซึ่งมีผลบังคับใช้ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 และได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลสามพรานมาเป็นเทศบาลเมืองสามพรานตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
เทศบาลเมืองสามพรานตั้งอยู่ที่อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ห่างจากกรุงเทพมหานครไปตามเส้นทางถนนเพชรเกษมประมาณ 35 กิโลเมตร หรือเส้นทางถนนบรมราชชนนีประมาณ 50 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 4 ตำบล ได้แก่
มีอาณาเขตจรดเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังนี้
โจวันนี โดเมนีโก กัสซีนี
โจวันนี โดเมนีโก กัสซีนี (; 8 มิถุนายน ค.ศ. 1625 - 14 กันยายน ค.ศ. 1712) เป็นนักคณิตศาสตร์ นักดาราศาสตร์ วิศวกร และโหราจารย์ชาวอิตาลี บ้างก็เรียกว่า จันโดเมนีโก กัสซีนี (Giandomenico Cassini) เขาเป็นผู้ค้นพบจุดแดงใหญ่ของดาวพฤหัสบดี ร่วมกับโรเบิร์ต ฮุค และยังเป็นผู้แรกที่ค้นพบดวงจันทร์ของดาวเสาร์
จานพอกพูนมวล
จานพอกพูนมวล หรือ จานรวมมวล  เป็นโครงสร้างชนิดหนึ่งที่ก่อตัวขึ้นจากสสารที่หมุนวนในวงโคจรรอบ ๆ วัตถุบางอย่าง โดยมากวัตถุในใจกลางนั้นมักเป็นดาวฤกษ์อายุน้อย ดาวฤกษ์ก่อนเกิด ดาวแคระขาว ดาวนิวตรอน หรือ หลุมดำ แรงโน้มถ่วงจากวัตถุใจกลางทำให้สสารในแผ่นจานหมุนวนเป็นเกลียวพุ่งเข้าหาใจกลาง และยังบีบอัดสสารเหล่านั้นทำให้เกิดการแผ่รังสีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกมาด้วย ช่วงความถี่ของคลื่นที่แผ่ออกมาขึ้นอยู่กับชนิดของวัตถุในใจกลาง จานพอกพูนมวลของดาวฤกษ์อายุน้อยหรือดาวฤกษ์ก่อนเกิดจะแผ่รังสีอินฟราเรด ถ้าเป็นดาวนิวตรอนหรือหลุมดำจะแผ่รังสีเอกซ์
แผ่นจานรวมมวล
คลองใหญ่ (ประเทศจีน)
คลองใหญ่  หรือ ต้า-ยฺวิ่นเหอ  ขุดในสมัยราชวงศ์สุย เริ่มขุดตั้งแต่ปี ค.ศ. 587 และใช้เวลาขุดกว่า 30 ปี ใช้แรงงานมนุษย์กว่า 6 ล้านคน จุดประสงค์เพื่อการขนส่งสินค้า การท่องเที่ยวดินแดนเจียงหนาน (ภาคใต้บริเวณปากแม่น้ำแยงซี) และเพื่อเชื่อมต่อดินแดนภาคเหนือและใต้เข้าด้วยกัน โดยให้ลั่วหยางเป็นศูนย์กลาง เริ่มจากอำเภอจั๋วจวิน (ปักกิ่งปัจจุบัน) จนถึงเมืองอู๋หาง (หางโจวปัจจุบัน) เชื่อมต่อกับแม่น้ำใหญ่ ๆ 5 สายในจีน อันได้แก่ แม่น้ำไห่เหอ แม่น้ำฮวงโห แม่น้ำหวยเหอ แม่น้ำแยงซี และแม่น้ำเฉียนถังเจียง มีความยาวกว่า 2,500 กิโลเมตร นับเป็นคลองขุดแรงงานมนุษย์ที่มีความยาวที่สุดในโลก โดยแบ่งการขุดเป็น 4 ส่วน ได้แก่ คลองทงจี้ คลองหาน คลองหย่งจี้ และลำน้ำเจียงหนาน
คลองทงจี้ เริ่มจากนครลั่วหยาง เข้าสู่แม่น้ำฮวงโห ไปเชื่อมแม่น้ำหวยเหอที่ไหลผ่านซันหยาง (หวยอานปัจจุบัน) ต่อไปยัง คลองหาน ซึ่งเป็นคลองขุดโบราณจากยุคชุนชิว ในสมัยราชวงศ์โจว ซึ่งผู้ครองแคว้นหวู่ได้สั่งให้ขุดขึ้นตั้งแต่ 486 ปีก่อนคริสตกาล เชื่อมลำน้ำหวยเหอกับแม่น้ำแยงซีที่เมืองเจียงตู (หยางโจวปัจจุบัน) รวมระยะทางกว่า 1,000 กิโลเมตร จากทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียง ขุดไปเชื่อมกับ ลำน้ำเจียงหนาน ถึงเมืองอู๋หาง (หางโจวปัจจุบัน) ระยะทางกว่า 500 กิโลเมตร ส่วนทางเหนือได้มีการขุด คลองหย่งจี้ เริ่มจากลั่วโข่วใกล้เมืองลั่วหยาง ขึ้นเหนือสู่จั๋วจวิน (ปักกิ่งปัจจุบัน) ระยะทาง 1,000 กิโลเมตร รวมกับลำคลองเล็กๆ อีกมากมาย เชื่อมโยงเข้าด้วยกันหมดเป็นเครือข่ายครอบคลุมทั้งเหนือใต้ ภาษีผ่านด่านตามคลอง อิฐ และไม้สำหรับสร้างพระราชวังก็ถูกส่งไปยังเมืองหลวงตามคลองสายนี้
ถึงสมัยราชวงศ์หยวน มีการย้ายเมืองหลวงไปยังปักกิ่ง ทำให้มีการขุดคลองไปยังหางโจวอีกสายหนึ่ง ย่นระยะทางลงกว่า 700 กิโลเมตร เหลือเพียง 1,800 กิโลเมตร ซึ่งก็คือส่วนที่ปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน
ต่อมาในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ แห่งราชวงศ์หมิงได้มีการขุดลอกบูรณะคลองต้า-ยฺวิ่นเหอให้กว้างและลึกขึ้นเป็นระยะทาง 130 ไมล์ สร้างประตูน้ำ 36 แห่ง โดยใช้แรงงานกว่า 3 แสนคน ใช้เวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1411 ถึง ค.ศ. 1415 ปัจจุบันคลองใหญ่มีอยู่หลายช่วงที่ล่องเรือผ่านไปไม่ได้ และไม่ได้ใช้เป็นเส้นทางคมนาคมค้าขาย แต่ก็ยังคงเป็นเส้นทางล่องเรือท่องเที่ยวที่สำคัญของจีน
คลองใหญ่ ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อปี พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
โฟกัส
ในวิชาเรขาคณิต จุดโฟกัส คือตำแหน่งพิเศษที่ใช้ในการอธิบายลักษณะของภาคตัดกรวย ซึ่งมีอยู่ 4 ประเภทได้แก่ วงกลม พาราโบลา วงรี และไฮเพอร์โบลา
จุดโฟกัสโดยทั่วไปมี 2 จุด และจะอยู่ในตำแหน่งสมมาตรกันบนแกนเอกของกรวยเสมอ ตำแหน่งของจุดโฟกัสสำหรับภาคตัดกรวยแต่ละชนิดเป็นดังนี้
โฟกัส (แก้ความกำกวม)
โฟกัส สามารถหมายถึง
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 5
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 5 เป็นการแข่งขันเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปีที่ 5 โดยเริ่มรับสมัครผู้เข้าแข่งขันตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 และออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ทาง โมเดิร์นไนน์ทีวี
ในปีนี้มีผู้เข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 19,276 คน ทั่วประเทศ ซึ่งทำลายสถิติของปีก่อนหน้ามีผู้เข้าแข่งขัน 16,927 คน
การแข่งขันระดับภาคได้แบ่งการแข่งขันออกเป็น 4 ภาค ได้แก่
การแข่งขันภาคกลางได้จัดการแข่งขันขึ้นในวันที่ 1-2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ที่ตึก GMM Grammy Place กรุงเทพมหานคร ซึ่งมีผู้เข้าแข่งขันกว่า 3,000 คน โดยในรอบแรกมีผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 12 คน และผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้ายมี 6 คน ดังนี้
การแข่งขันภาคอีสานได้จัดการแข่งขันขึ้นในวันที่ 8-9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ที่โรงแรมเจริญธานีปริ๊นเซส จังหวัดขอนแก่น ซึ่งมีผู้เข้าแข่งขันกว่า 2,000 คน โดยในรอบแรกมีผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 9 คน และผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้ายมี 5 คน ดังนี้
การแข่งขันภาคใต้ได้จัดการแข่งขันขึ้นในวันที่ 22-23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ที่โรงแรมเมโทรโพล จังหวัดภูเก็ต ซึ่งมีผู้เข้าแข่งขันกว่า 1,000 คน โดยในรอบแรกมีผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 9 คน และผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้ายมี 5 คน ดังนี้
การแข่งขันภาคเหนือได้จัดการแข่งขันขึ้นในวันที่ 15-16 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ที่โรงแรมโลตัสปางสวนแก้ว จังหวัดเชียงใหม่ ที่เดิมได้ถูกกำหนดไว้ในวันที่ 29-30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 แต่เนื่องจากปัญหาสนามบินสุวรรณภูมิปิด ทำให้ทีมงานไม่สามารถเดินทางไปภาคเหนือได้ จำเป็นต้องเลื่อนวันรับสมัครออกไป ซึ่งมีผู้เข้าแข่งขันกว่า 5,000 คน โดยในรอบแรกมีผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 10 คน และในรอบสุดท้ายมีผู้ผ่านเข้ารอบ 5 คน ดังนี้
จากผู้สมัครทั่วประเทศ 19,276 คน มีผู้ที่ผ่านเข้ารอบจากภาคต่าง ๆ ทั้งสิ้น 20 คน โดยทั้ง 20 คนนี้จะต้องเดินทางไปแข่งขันต่อที่กรุงเทพมหานคร เพื่อค้นหา 8 คนสุดท้ายที่จะเข้าไปสู่รอบสุดท้าย ได้แก่ (เรียงตามลำดับหมายเลขภาค)
หมายเหตุ : ตารางพื้นสีเหลือง หมายถึง 2 อันดับสุดท้าย (รวมกันได้ 9.90%) จึงไม่สามารถเปิดเผยคะแนนได้
คอนเสิร์ต 14 มีนาคม พ.ศ. 2552.
หมายเหตุ : ตารางพื้นสีเหลือง หมายถึง 2 อันดับสุดท้าย (รวมกันได้ 11.21%) จึงไม่สามารถเปิดเผยคะแนนได้
วันประกาศผล 15 มีนาคม พ.ศ. 2552.
ในวันประกาศผล จะมีผู้เข้าแข่งขันเดอะสตาร์ในปีที่ผ่านมา ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนขึ้นมาร้องเพลงในช่วงที่ 2 ของรายการ ซึ่งในสัปดาห์นี้คือ แก้ม-วิชญาณี เปียกลิ่น ร้องเพลง ใบไม้ และผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้คือ โส-สรรัศมิ์ อัศวลาภสกุล อำลาด้วยเพลง คนไม่เอาถ่าน
ในสัปดาห์ที่ 2 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "เพลงร็อค" มีรายละเอียดดังนี้
คอนเสิร์ต 21 มีนาคม พ.ศ. 2552.
หมายเหตุ : ตารางพื้นสีเหลือง หมายถึง 2 อันดับสุดท้าย (รวมกันได้ 19.69%) จึงไม่สามารถเปิดเผยคะแนนได้
วันประกาศผล 22 มีนาคม พ.ศ. 2552.
ในวันประกาศผล รุจ-ศุภรุจ เตชะตานนท์ มาร้องเพลง เธอเป็นคนเดียวที่ฉันจะรัก และผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้คือ น้ำตาล-บุตรศรัณย์ ทองชิว อำลาด้วยเพลง ความทรงจำสีจาง
คอนเสิร์ต 28 มีนาคม พ.ศ. 2552.
หมายเหตุ : ตารางพื้นสีเหลือง หมายถึง 2 อันดับสุดท้าย (รวมกันได้ 25.61%) จึงไม่สามารถเปิดเผยคะแนนได้
หมายเหตุ : ตารางพื้นสีเหลือง หมายถึง 2 อันดับสุดท้าย (รวมกันได้ 29.84%) จึงไม่สามารถเปิดเผยคะแนนได้ และสัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์สุดท้ายในการประกาศผลคะแนนสะสมกลางสัปดาห์ด้วย
วันประกาศผล 5 เมษายน พ.ศ. 2552.
ในวันประกาศผล เอ็ม - อรรถพล ประกอบของ จาก เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 2 มาร้องเพลง "ตัวอิจฉา" และผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้คือ แกรนด์- พรรณวรท ด้วยเศียรเกล้า หมายเลข3 อำลาด้วยเพลง ขอเป็นคนของเธอ
หมายเหตุ : หลังจากวันประกาศผลสัปดาห์ที่ 4 นี้ ก็ได้มีการหยุดการแข่งขันเป็นเวลา 1 สัปดาห์ ด้วยเหตุผลที่ว่า ให้ทุกๆคนได้เล่นสงกรานต์กันให้เต็มที่ ก่อนที่จะกลับมาแข่งขันสัปดาห์ที่ 5 อีกครั้งเมื่อวันที่ 18 เมษายน และในวันเสาร์และอาทิตย์ของสัปดาห์นั้น ก็ได้มีเทปพิเศษ เดอะ สตาร์ สเปเชียล มาออกอากาศแทน
ในสัปดาห์ที่ 5 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "เพลงคู่กับศิลปินจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่" และ "เพลงของรุ่นพี่ เดอะสตาร์ มีรายละเอียดดังนี้
วันประกาศผล 19 เมษายน พ.ศ. 2552.
ในวันประกาศผล บี้ - สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว จาก เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 3 มาร้องเพลงเมดเล่ย์ "7 วันที่ฉันเหงา , ฮัก , มากมาย" และผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้คือ กิ่ง-เหมือนแพร พานะบุตร หมายเลข 8 อำลาด้วยเพลง ลึกสุดใจ
ในสัปดาห์ที่ 6 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "มินิคอนเสิร์ตความยาว 25 นาที" มีรายละเอียดดังนี้
วันประกาศผล 26 เมษายน พ.ศ. 2552.
ในวันประกาศผล อาร์ - อาณัตพล ศิริชุมแสง จาก เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 3 พร้อมกับ นัท มีเรีย และนักแสดงจากละครเวที แม่นาคพระโขนง เดอะมิวสิคัล มาโชว์การร้องและการแสดงบางส่วนจากละครเวที "แม่นาคพระโขนง เดอะมิวสิคัล" และผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้คือ ฟลุค-พชร ธรรมมล หมายเลข 2 อำลาด้วยเพลง นาฬิกาตาย
ในสัปดาห์ที่ 7 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "มินิคอนเสิร์ตความยาว 30 นาที" โดยในรอบนี้มีเพลงบังคับเป็นเพลงใหม่ของตัวผู้เข้าแข่งขันเอง 1 เพลง และเพลงคู่กับรุ่นพี่เดอะสตาร์ 1 เพลง ซึ่งมีรายละเอียดดังนี้
ในวันประกาศผลครั้งสุดท้าย ซึ่งมีการประกาศผล เดอะสตาร์ คนที่ 5 ของเมืองไทย ได้มีการเพิ่มเวลาการออกอากาศของรายการ เป็น 2 ชั่วโมงครึ่ง และย้ายสถานที่ถ่ายทอดสดไปที่ ธันเดอร์โดม เมืองทองธานี รวมทั้งทางสถานี โมเดิร์นไนน์ทีวี ได้ยกเลิกการออกอากาศข่าวต้นชั่วโมงในช่วงเวลาออกอากาศรายการเดอะสตาร์อีกด้วย โดย 2 คนสุดท้ายจะต้องร้องเพลงปิดท้ายการแข่งกันคนละ 1 เพลง และในคอนเสิร์ตนี้ได้รวม 6 คนที่ไม่ได้ไปต่อมาร้องเพลงในคอนเสิร์ตนี้ด้วย สำหรับเพลงที่ใช้ในคอนเสิร์ตครั้งนี้มีรายการดังนี้
โดยในปีนี้ เดอะสตาร์คนใหม่ของเมืองไทยได้แก่ สิงโต-สหรัฐต์ หิรัญญ์ธนภูวดล มีเปอร์เซ็นต์ของคะแนนรวมทั้งหมด 53.77% ซึ่งเป็นเดอะสตาร์ที่มีอายุน้อยที่สุด และ ดิว-อรุณพงศ์ ชัยวินิตย์ ที่มีคะแนนเป็นอันดับสอง มีเปอร์เซ็นต์ของคะแนนรวมทั้งหมด 46.23%
การประกาศผลครั้งนี้ถือเป็นบทสรุปของการแข่งขันในฤดูกาลที่ 5 นี้ด้วย
ลำดับการออกอากาศรายการ.
ลำดับการออกอากาศรายการต่อไปนี้ เป็นลำดับการออกอากาศทางโมเดิร์นไนน์ทีวี โดยรายละเอียดรายการ อ้างอิงจาก เว็บไซต์รายการย้อนหลังของทางสถานี ทั้งนี้ จะไม่กล่าวถึง รายการเดอะสตาร์ ไฮไลท์ (ออกอากาศเวลา 00.15 - 00.30 น. หลังจากวันที่ออกอากาศ รายการเดอะสตาร์ เดลี่) แต่จะกล่าวถึง เดอะสตาร์ เดลี่ เท่านั้น เนื่องจากมีเนื้อหาของรายการเหมือนกัน
และ )มีลำดับรายการดังต่อไปนี้
การหลอมนิวเคลียส
การหลอมนิวเคลียส  ในทางฟิสิกส์นิวเคลียร์ เป็นปฏิกิริยานิวเคลียร์อย่างหนึ่งที่นิวเคลียสของอะตอมหนึ่งตัวหรือมากกว่าเข้ามาอยู่ใกล้กัน แล้วชนกันที่ความเร็วสูง รวมตัวกันกลายเป็นนิวเคลียสของอะตอมใหม่ที่หนักขึ้น ในระหว่างกระบวนการนี้ มวลของมันจะไม่เท่าเดิมเพราะมวลบางส่วนของนิวเคลียสที่รวมต้วจะถูกเปลี่ยนไปเป็นพลังงานโปรตอน
การหลอมนิวเคลียสสองนิวเคลียสที่มีมวลต่ำกว่าเหล็ก-56 (ที่ พร้อมกับนิกเกิล-62 มีพลังงานยึดเหนี่ยวต่อนิวคลีออนที่ใหญ่ที่สุด) โดยทั่วไปจะปลดปล่อยพลังงานออกมา ในขณะที่การหลอมนิวเคลียสที่หนักกว่าเหล็กจะ "ดูดซับ" พลังงาน การทำงานที่ตรงกันข้ามเรียกว่า "การแบ่งแยกนิวเคลียส" ซึ่งหมายความว่าโดยทั่วไปองค์ประกอบที่เบากว่าเท่านั้นที่สามารถหลอม เช่นไฮโดรเจนและฮีเลียม และในทำนองเดียวกันโดยทั่วไปองค์ประกอบที่หนักกว่าเท่านั้นที่สามารถแบ่งแยกได้ เช่นยูเรเนียมและพลูโทเนียม มีเหตุการณ์ทางดาราศาสตร์แบบสุดขั้วอย่างมากที่สามารถนำไปสู่​​ช่วงเวลาสั้น ๆ ของการหลอมด้วยนิวเคลียสที่หนักกว่า นี้เป็นกระบวนการที่ก่อให้เกิด nucleosynthesis ที่เป็นการสร้างธาตุหนักในช่วงเหตุการณ์ที่เรียกว่ามหานวดารา
หลังการค้นพบ "อุโมงค์ควอนตัม" โดยนักฟิสิกส์ นายฟรีดริช ฮุนท์ ในปี 1929 นายโรเบิร์ต แอตกินสันและนายฟริตซ์ Houtermans ใช้มวลขององค์ประกอบเบาที่วัดได้ในการคาดการณ์ว่าจำนวนมากของพลังงานสามารถที่จะถูกปลดปล่อยจากการทำหลอมนิวเคลียสขนาดเล็ก การหลอมในห้องปฏิบัติการของไอโซโทปของไฮโดรเจน เมื่อสร้างขึ้นระหว่างการทดลองการแปรนิวเคลียสโดยเออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด ที่ได้ดำเนินการมาหลายปีก่อนหน้านี้ ก็ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกโดยนายมาร์ค Oliphant ในปี 1932 ในช่วงที่เหลือของทศวรรษนั้น ขั้นตอนของวงจรหลักของการหลอมนิวเคลียสในดวงดาวได้รับการทำงานโดยนายฮันส์ Bethe การวิจัยในหลอมเพื่อวัตถุประสงค์ทางทหารเริ่มต้นขึ้นในช่วงต้นของทศวรรษที่ 1940 เมื่อเป็นส่วนหนึ่งของโครงการแมนแฮตตัน การหลอมก็ประสบความสำเร็จในปี 1951 ด้วยการทดสอบนิวเคลียร์แบบ "รายการเรือนกระจก" การหลอมนิวเคลียสในขนาดที่ใหญ่ในการระเบิดครั้งหนึ่งได้มีการดำเนินการครั้งแรกในวันที่ 1 พฤศจิกายน 1952 ในการทดสอบระเบิดไฮโดรเจนรหัสไอวีไมก์ (Ivy Mike)
การวิจัยเพื่อการพัฒนา thermonuclear fusion ที่ควบคุมได้สำหรับวัตถุประสงค์ทางพลเรือนก็ได้เริ่มขึ้นอย่างจริงจังในปี 1950 เช่นกัน และยังคงเป็นไปจนทุกวันนี้
ต้นกำเนิดของพลังงานที่ปล่อยออกมาในการหลอมรวม  ขององค์ประกอบเบาจะเกิดจากการมีปฏิสัมพันธ์ของสองแรงที่ตรงข้ามกัน แรงหนึ่งคือแรงนิวเคลียสซึ่งรวมแรงจากโปรตอนและนิวตรอนเข้าด้วยกัน อีกแรงหนึ่งคือแรงคูลอมบ์ซึ่งเป็นสาเหตุให้โปรตอนทั้งหลายผลักกันเอง โปรตอนจะมีประจุบวกและผลักกันเอง แต่พวกมันก็ยังคงอยู่ติดกัน แสดงให้เห็นถึงการดำรงอยู่ของอีกแรงหนึ่งที่เรียกว่าแรงดึงดูดของนิวเคลียส แรงนี้ถูกเรียกว่าแรงนิวเคลียร์ที่แข็งแกร่ง มันเอาชนะแรงผลักไฟฟ้าในระยะที่ใกล้กันมาก ผลของแรงนี้จะไม่สังเกตได้นอกนิวเคลียส นั่นคือความแรงจะขึ้นอยู่กับระยะทาง ทำให้มันเป็นแรงวิสัยใกล้ แรงเดียวกันยังดึงนิวคลีออน (นิวตรอนและโปรตอน) ให้อยู่ด้วยกัน เนื่องจากว่าแรงนิวเคลียสจะแข็งแกร่งกว่าแรงคูลอมบ์สำหรับนิวเคลียสของอะตอมที่มีขนาดเล็กกว่าธาตุเหล็กและนิกเกิล การสร้างนิวเคลียสเหล่านี้ขึ้นจากนิวเคลียสที่เบากว่าโดยการหลอม จะปลดปล่อยพลังงานมากขึ้นจากแรงดึงดูดสุทธิของอนุภาคเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม สำหรับนิวเคลียสที่มีขนาดใหญ่กว่า จะไม่มีพลังงานถูกปล่อยออกมา เนื่องจากแรงนิวเคลียสเป็นแรงพิสัยใกล้และไม่สามารถกระทำต่อเนื่องกับนิวเคลียสขนาดใหญ่ที่อยู่นิ่ง ๆ ได้ ดังนั้นพลังงานจะไม่ถูกปล่อยออกมาอีกต่อไปเมื่อนิวเคลียสดังกล่าวถูกทำขึ้นโดยการหลอม แต่พลังงานจะถูกดูดซึมในกระบวนการดังกล่าวแทน
ปฏิกิริยาการหลอมธาตุเบาเป็นผู้ให้พลังงานกับดวงดาวและเป็นผู้ผลิตแทบทุกธาตุในกระบวนการที่เรียกว่าการสังเคราะห์นิวเคลียส การหลอมของธาตุที่เบากว่าในดวงดาวจะปลดปล่อยพลังงานออกมา(และมวลที่มักจะออกมาพร้อมกับมัน) ยกตัวอย่างเช่นในการหลอมของสองนิวเคลียสไฮโดรเจนให้เป็นฮีเลียม 0.7% ของมวลจะหลุดออกไปจากระบบในรูปแบบของพลังงานจลน์หรือรูปแบบอื่น ๆ ของพลังงาน (เช่นรังสีแม่เหล็กไฟฟ้า)
ในการวิจัยเพื่อการควบคุมการหลอม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตพลังงานการหลอมสำหรับการผลิตไฟฟ้า มีการดำเนินการมานานกว่า 60 ปี มันพบกับความยุ่งยากทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอย่างมาก แต่ก็มีผลคืบหน้า ในปัจจุบันปฏิกิริยาการหลอมที่ควบคุมได้ไม่สามารถที่จะผลิตปฏิกิริยาการหลอม (ด้วยตนเองอย่างยั่งยืน) ที่คุ้มค่าการลงทุนได้ การออกแบบที่ใช้การได้สำหรับเครื่องปฏิกรณ์ที่ในทางทฤษฎีแล้วจะส่งพลังงานการหลอมเป็นสิบเท่าของจำนวนพลังงานที่จำเป็นเพื่อสร้างความร้อนให้กับพลาสม่าจนถึงอุณหภูมิที่ต้องการอยู่ในระหว่างการพัฒนา (ดู ITER) สิ่งอำนวยความสะดวกใน ITER คาดว่าจะเสร็จสิ้นขั้นตอนการก่อสร้างในปี 2019 มันก็จะเริ่มติดตั้งเครื่องปฏิกรณ์ในปีเดียวกันและเริ่มต้นการทดลองพลาสม่าในปี 2020 แต่ไม่คาดว่ามันจะเริ่มการหลอมดิวเทอเรียม-ไอโซโทปเต็มรูปแบบจนกว่าจะถึงปี 2027
มันต้องใช้พลังงานอย่างมากในการที่จะบังคับให้นิวเคลียสหลอมละลาย แม้แต่ธาตุที่มีน้ำหนักเบาที่สุดเช่นไฮโดรเจน เป็นเพราะว่านิวเคลียสทุกตัวมีประจุบวกอันเนื่องมาจากโปรตอนในตัวมัน และเป็นอย่างเช่นกกแรงผลักของประจุ นิวเคลียสจะต่อต้านอย่างแรงถ้าถูกวางอยู่ใกล้กัน เมื่อถูกเร่งให้มีความเร็วสูง พวกมันสามารถเอาชนะแรงผลักไฟฟ้าสถิตนี้และจะถูกบังคับให้อยู่ใกล้พอสำหรับแรงดึงดูดนิวเคลียร์จนมีความแข็งแรงพอที่จะบรรลุการหลอม การหลอมของนิวเคลียสที่เบากว่า ซึ่งจะสร้างนิวเคลียสที่หนักขึ้นและมักจะเป็นนิวตรอนอิสระหรือโปรตอน โดยทั่วไปจะปลดปล่อยพลังงานมากขึ้นกว่าที่มันได้รับเพื่อที่จะบังคับให้นิวเคลียสทั้งหลายอยู่ด้วยกัน นี้เป็นกระบวนการคายความร้อนแบบหนึ่งที่สามารถผลิตปฏิกิริยาด้วยตนเองอย่างยั่งยืน สถานีจุดระเบิดแห่งชาติของสหรัฐ ซึ่งใช้การหลอมในภาชนะปิดที่เฉื่อยแบบขับเคลื่อนด้วยเลเซอร์  ได้รับการคาดการณ์ว่าจะสามารถสร้างปฏิกิริยาการหลอมที่คุ้มทุนได้
การทดลองเป้าหมายเลเซอร์ขนาดใหญ่ได้ดำเนินการเป็นครั้งแรกในเดือนมิถุนายนปี 2009 และการทดลองการจุดระเบิดเริ่มต้นขึ้นในช่วงต้นปี 2011
พลังงานที่ถูกปล่อยออกมาในปฏิกิริยานิวเคลียร์ส่วนใหญ่จะมีขนาดใหญ่กว่าในปฏิกิริยาเคมีอย่างมาก เพราะพลังงานยึดเหนี่ยวที่ยึดนิวเคลียสเอาไว้จะมีขนาดใหญ่กว่าพลังงานที่ยึดอิเล็กตรอนไว้กับนิวเคลียส ยกตัวอย่างเช่นพลังงานจากการแตกตัวเป็นไอออน  ที่ได้รับโดยการเพิ่มอิเล็กตรอนหนึ่งตัวกับนิวเคลียสไฮโดรเจนหนึ่งตัวเป็น 13.6 eV -น้อยกว่าหนึ่งในล้านของ 17.6 MeV ที่ถูกปล่อยออกมาในปฏิกิริยาดิวเทอเรียม-ไอโซโทป (D-T) ที่ได้แสดงในแผนภาพทางขวา (หนึ่งกรัมของสารจะปล่อย 339 GJ ของพลังงาน) ปฏิกิริยาการหลอมมีความหนาแน่นของพลังงานมากกว่าปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิชชันหลายเท่า ปฏิกิริยาการหลอมจะผลิตพลังงานต่อหน่วยของมวลมากกว่าอย่างมากแม้ว่าปฏิกิริยาฟิชชันแต่ละครั้งโดยทั่วไปจะมีพลังมากกว่าปฏิกิริยาการหลอมแต่ละครั้ง และปฏิกิริยาทั้งสองแบบยังมีพลังมากกว่าปฏิกิริยาทางเคมีหลายล้านเท่า มีแต่การแปลงโดยตรงของมวลไปเป็นพลังงานเท่านั้นที่มีพลังต่อหน่วยของมวลมากกว่าการหลอมนิวเคลียส เช่นที่เกิดจากการชนกันแบบทำลายล้างของสสารและปฏิสสาร
การหลอมนิวเคลียสในดวงดาว.
กระบวนการหลอมที่สำคัญที่สุดในธรรมชาติเป็นสิ่งที่ให้พลังงานกับดวงดาว ในศตวรรษที่ 20 มีการตระหนักว่าพลังงานที่ปล่อยออกมาจากปฏิกิริยาการหลอมนิวเคลียสเป็นตัวกำหนดอายุขัยของดวงอาทิตย์และดาวอื่น ๆ โดยเป็นแหล่งที่มาของความร้อนและแสงสว่าง การหลอมของนิวเคลียสทั้งหลายในดาวดวงหนึ่งเริ่มต้นจากความอุดมสมบูรณ์ของไฮโดรเจนและฮีเลียมในช่วงแรก เกิดเป็นพลังงานและการสังเคราะห์นิวเคลียสขึ้นใหม่เป็นผลพลอยได้จากกระบวนการหลอมนั้น ผู้ผลิตพลังงานหลักในดวงอาทิตย์เป็นการหลอมของไฮโดรเจนก่อตัวเป็นก๊าซฮีเลียมซึ่งเกิดขึ้นที่อุณหภูมิแกนกลางของดวงอาทิตย์ที่ 14 ล้านเคลวิน ผลสุทธิคือการหลอมรวมของสี่โปรตอนกลายเป็นหนึ่งอนุภาคแอลฟาพร้อมกับการปลดปล่อยโพสิตรอนสองตัวและนิวตริโนสองตัว (ซึ่งเปลี่ยนสองโปรตอนไปเป็นนิวตรอน) และพลังงาน ห่วงโซ่ปฏิกิริยาที่แตกต่างกันเข้ามามีส่วนร่วม ขึ้นอยู่กับมวลของดาว สำหรับดาวขนาดดวงอาทิตย์หรือเล็กกว่าห่วงโซ่โปรตอน-โปรตอนจะเป็นปฏิกิริยาหลัก ในดาวที่หนักกว่า วัฏจักร CNO  มีความสำคัญมากกว่า
เมื่อดาวใช้ขึ้นส่วนที่สำคัญของไฮโดรเจนของมันหมดไปเรื่อย ๆ มันก็เริ่มที่จะสังเคราะห์ธาตุที่หนักกว่าโดยเป็นส่วนหนึ่งของการสังเคราะห์นิวเคลียสแบบดารา  อย่างไรก็ตามธาตุที่หนักที่สุดจะมีการสังเคราะห์โดยการหลอมที่เกิดขึ้นเมื่อดาวที่มีมวลขนาดใหญ่มากกว่าผ่านการซูเปอร์โนวาที่มีความรุนแรงในตอนท้ายของชีวิตของมัน กระบวนการนี้เรียกว่าการสังเคราะห์นิวเคลียสแบบซูเปอร์โนวา
นิวเคลียร์ฟิวชัน
เซนทอร์ (ดาวเคราะห์น้อย)
เซนทอร์  คือวัตถุคล้ายดาวเคราะห์ขนาดเล็กในระบบสุริยะรอบนอกที่มีวงโคจรไม่แน่นอน ตั้งชื่อตามเผ่าพันธุ์เซนทอร์ในตำนานปรัมปรา เนื่องจากมันมีลักษณะก้ำกึ่งระหว่างดาวเคราะห์น้อยกับดาวหาง วงโคจรของเซนทอร์ตัดหรืออาจตัดกับวงโคจรของดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ในระบบ และมีช่วงอายุที่เปลี่ยนแปลงอยู่หลายล้านปี
วัตถุคล้ายเซนทอร์ดวงแรกที่ค้นพบคือ 944 ฮิดัลโก ในปี ค.ศ. 1920 ในตอนนั้นมันยังไม่ถูกจัดประเภทเป็นประชากรชนิดใหม่ในระบบ จนกระทั่งมีการค้นพบ 2060 ไครอน ในปี ค.ศ. 1977 เซนทอร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่ค้นพบคือ 10199 ชาริโคล ซึ่งค้นพบในปี ค.ศ. 1997 มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 260 กิโลเมตร ซึ่งใหญ่พอๆ กับดาวเคราะห์น้อยขนาดย่อมๆ ในแถบหลักทีเดียว
ยังไม่เคยมีการถ่ายภาพระยะใกล้ของเซนทอร์ได้เลย แม้จะมีหลักฐานอยู่ในภาพถ่ายดวงจันทร์ฟีบี ของดาวเสาร์ ซึ่งถ่ายจากยานคาสสินีในปี ค.ศ. 2004 อาจจะจับภาพของเซนทอร์ไว้ได้
อากาชิ (ตำนานเก็นจิ)
อากาชิ (明石, Akashi) "Akashi" เป็นบทที่ 13 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท อากาชิ.
อากาชิ เป็นชายหาดริมทะเลด้านหลังเป็นภูเขาเช่นเดียวกับสุมะ อากาชิถือว่าอยู่ในเขตฮะริมะ ส่วน สุมะ อยู่ในเขตเซ็ตสุ ทั้งๆที่หาดทั้ง 2 นี้อยู่ห่างกันเพียง 5 ไมล์ ในสมัยนั้นถือว่าไปสถานที่ๆห่างไกลจากเมืองหลวงพอสมควร ปัจจุบัน อากาชิ คือเมืองที่อยู่ตอนใต้ของเขต เฮียวโกะ ทิศตะวันตกของโกเบ ประเทศญี่ปุ่น
วันเวลาผ่านไป พายุฝนฟ้าคะนองไม่ยอมหยุดตก เก็นจิรู้สึกเสียขวัญ ต่อมามีผู้ส่งสาส์นของมุรุซะกิมาให้เขา คนส่งสาส์นนั้น เปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า จนดูแทบไม่เป็นผู้เป็นคน เก็นจินั้นไม่เคยต้องอยู่ในหมู่ไพร่อันต่ำต้อยที่แต่งกายมอมแมมโกโรโกโสเยี่ยงนี้ ทำให้เขาสะเทือนอารมณ์ยิ่ง หรือตัวเขานั้นอ่อนแอเปราะบางลงหรือเช่นไร สาส์นจากมุระซะกิ และเรื่องราวที่กล่าวถึงเขาในเมืองหลวง ทำให้เขายิ่งอ้างว้าง
ในเช้ารุ่งขึ้น พายุค่อยอ่อนกำลังลง พระชราเดินทางจากอากาชิมาเพื่อพบเก็นจิ เก็นจิประหลาดใจเหตุไฉนพระสงฆ์ชราจึงเดินทางมาได้อย่างปลอดภัยท่ามกลางพายุร้าย เขาส่งโยะชิคิโยะไปพบท่าน พระชรารูปนั้นกล่าวว่า เขาจะพาเก็นจิไปสู่นิวาสถานของตน เพราะเขาได้นิมิตรชักนำจากความฝัน เก็นจิเองก็ฝันถึงเสด็จพ่อผู้ล่วงลับเสด็จลงจากสวรรค์มาช่วยเหลือเขา หลังจากพิจารณาใคร่ครวญเหตุผลแล้ว เขาตัดสินใจตามพระชราขึ้นเรือไปอากาชิโดยมีผู้ติดตามเพียง 4-5 คน สายลมอันน่าอัศจรรย์พัดพาเรือสู่อากาชิอย่างรวดเร็วราวโผบิน
ในคืนจันทร์พรายแสงอันเงียบสงบของเดือน 4 เก็นจิมองเห็นเกาะอะวะจิได้จากที่พำนักใหม่ของเขา ท้องทะเลแสนคุ้นเคยราวกับสระน้ำในสวนของคฤหาสน์ในเมืองหลวง เก็นจินำโกะโตะ 7 สาย ที่เขาละเลยไม่บรรเลงมานาน ออกมาดีดบรรเลงสังคีต เสียงของดนตรีอันไหเราะ สะกดใจทั้งพระชราที่จำวัดในวัดของเขา และบุตรีของท่านพำนักอยู่ในคฤหาสน์บนเนินเขา จนพระชราต้องละลูกประคำลงและวิ่งมาที่คฤหาสน์ส่วนของเก็นจิ ส่งคนไปนำบิวะและโกะโตะ 13สายในคฤหาสน์บนเนินเขามาเพื่อร่วมบรรเลงสังคีตกับเก็นจิจนกระทั่งดึกดื่น พระชราเล่าเรื่องราวในอดีตของตนและขอใก้เก็นจิสมรสกับบุตรีของตน