pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สัตบรรณ ถือเป็นไม้มงคลของจังหวัดสมุทรสาคร เนื่องจากเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พุทธศักราช 2537 ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร ได้รับพระราชทานพันธุ์ไม้ดังกล่าวจากสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในวโรกาสที่เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานเปิดวันรณรงค์โครงการปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองราชย์ ปีที่ 50 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ และเพื่อความเป็นศิริมงคลของประชาชนชาวจังหวัดสมุทรสาครผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาครจึงได้นำพันธุ์ไม้สัตบรรณพระราชทานมาปลูกเป็นปฐมฤกษ์ ในกิจกรรมวันปลูกต้นไม้ตาม โครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติ เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พุทธศักราช 2537 ที่บริเวณสนามหน้าศาลากลางจังหวัดสมุทรสาคร จึงถือได้ว่าต้นสัตบรรณเป็นต้นไม้มงคลของจังหวัดสมุทรสาคร นอกจากนี้ต้นพญาสัตบรรณยังเป็นต้นไม้ประจำเขตพญาไท ในกรุงเทพมหานครอีกด้วย
ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ใช้เปลือกต้นพญาสัตบรรณรักษาโรคบิด ลำไส้ติดเชื้อ และมาลาเรีย ใบใช้ในการรักษาโรคระบบทางเดินหายใจเรื้อรัง ในประเทศอินเดียมีการนำส่วนต่าง ๆ ของต้น พญาสัตบรรณมาใช้เป็นพืชสมุนไพรเช่น ใช้เป็นยาสมุนไพรรักษาโรคมาลาเรียในชื่อ Ayush-64 ซึ่งมีขายทั่วไป นำยางสีขาวและใบรักษาแผล แผลเปื่อย และอาการปวดข้อ นอกจากนี้ ต้นพญาสัตบรรณยังเป็นแหล่งของสารอัลคาลอยด์ที่สาคัญ ในบอร์เนียว นำเนื้อไม้ไปทำทุ่นของแหและอวน
พญาสัตบรรณเป็นพืชที่มีฤทธิ์ทางอัลลีโลพาที สารสกัดจากใบสามารถยับยั้งการเจริญของคะน้าได้ สารสกัดจากเปลือกลำต้นสามารถยับยั้งการเจริญของข้าว ข้าวโพด คะน้า ถั่วเขียวผิวดำ ถั่วเขียวผิวมันได้
ตีนเป็ดไทย
ถั่วไมยรา
ถั่วไมยรา หรือ ถั่วเดสแมนธัส หรือ เฮดจ์ ลูเซอร์น  เป็นพืชตระกูลถั่วค้างปีจำพวกกระถิน กระถินณรงค์ นิยมปลูกเพื่อเป็นอาหารสัตว์
อ.บุ่งคล้า
อ.ศรีวิไล
อ.เซกา
อาวุธสุดท้ายคือเธอ
กะบามะเจ
กะบามะเจ (, ; ) มีชื่อทางการว่า เพลงชาติ  เป็นเพลงชาติของประเทศพม่า
พม่าสมัยก่อนอาณานิคมไม่มีเพลงชาติอย่างเป็นทางการ แต่มีเพลงสรรเสริญพระบารมี หลังการผนวกพม่าเข้ากับบริติชราชใน ค.ศ. 1886 "ก็อดเซฟเดอะคิง" จึงกลายเป็นเพลงชาติของบริติชพม่า
เพลงนี้ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองโดยสะหย่าติ่น (Saya Tin - สะหย่าเป็นคำเรียกนำหน้านาม หมายถึง อาจารย์ ติ่นเป็นชื่อตัว) เพื่อใช้เป็นเพลงประจำสมาคมเราชาวพม่าเมื่อ ค.ศ. 1930 โดยใช้ชื่อเพลงว่า “Dohbama” แปลว่า “พม่าของเรา”
รัฐพม่า รัฐหุ่นเชิดของญี่ปุ่น ใช้เพลงโดบะหม่าเป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1943
ในช่วงประกาศเอกราชพม่า อู้นุถาม U Sein Mya Maung ให้แต่งเพลงชาติสำหรับประเทศที่จะเป็นเอกราช U Sein Mya Maung ใช้เพลงโดบะหม่าเป็นแม่แบบ โดยยังคงทำนองเพลง แต่ดัดแปลงเนื้อร้องบางส่วน เพลงชาตินี้จึงนำมาใช้เป็นเพลงชาติพม่าในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1947
ในวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1989 สภาฟื้นฟูกฎหมายและระเบียบแห่งรัฐ (รัฐบาลทหารในเวลานั้น) สั่งให้เปลี่ยนคำว่า (ALA-LC: ) ไปเป็น (ALA-LC: ) ในเนื้อร้องเพลงชาติ โดยยืนยันว่าคำก่อนหน้าเรียกเฉพาะชาวพม่าเท่านั้น ส่วนคำหลังใช้เรียกตัวแทนทุกชาติพันธุ์
รายงานจากรัฐธรรมนูญพม่า ฉบับ ค.ศ. 2008 เพลงชาติฉบับเต็มต้องประกอบด้วยส่วนเพลงแบบพม่าดั้งเดิมกับเพลงแบบตะวันตก
คำแปลต่อไปนี้ถอดความจากคำแปลภาษาอังกฤษในบทความของจอ ซีน ญุน (Kyaw Zin Nyunt) ซึ่งเผยแพร่ในหนังสือพิมพ์ The New Light of Myanmar ฉบับวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2008
เอลดาเรี่ยน
อันดูริล
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น เป็นโรงเรียนประจำหมู่บ้านหาดเสือเต้น ตั้งอยู่ที่ บ้านหาดเสือเต้น ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุตรดิตถ์เขต 1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น เป็นสถานศึกษารางวัลโรงเรียนพระราชทานในระดับประถมศึกษา ปัจจุบันโรงเรียนแบ่งการเปิดการสอนเป็น ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ระดับประถมศึกษา และระดับก่อนประถมศึกษา
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น เดิมชื่อว่า "โรงเรียนบ้านงิ้วงาม 2" เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2496 โดยอาศัยศาลาการเปรียญวัดหาดเสือเต้นเป็นสถานที่เรียน (ได้อาศัยเรียนอยู่ที่วัดหาดเสือเต้นจนถึง พ.ศ. 2512 จึงย้ายมายังที่ตั้งปัจจุบัน)
ปัจจุบันโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้นเปิดทำการเรียนการสอนเป็น 3 ระดับชั้น คือระดับก่อนประถมศึกษา ระดับประถมศึกษา และระดับมัธยมศึกษาตอนต้น มีนายอุดม รัตนสังข์ ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้นคนปัจจุบัน
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 โดยมีผู้ใหญ่มี อินยา เป็นหัวหน้าขอแยกนักเรียนจากโรงเรียนบ้านงิ้วงามมาเพื่อขอจัดตั้งเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนบ้านงิ้วงาม โดยให้ชื่อว่า โรงเรียนบ้านงิ้วงาม ๒ โดยอาศัยศาลาการเปรียญวัดหาดเสือเต้นเป็นสถานที่เรียน ต่อมาในปี พ.ศ. 2512 ได้รับงบประมาณในการสร้างอาคารเรียนหลังใหม่จากองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุตรดิตถ์ ให้สร้างอาคารเรียนถาวรแบบ ป.๑ ฉ. ใต้ถุนต่ำ 3 ห้องเรียน ในวงเงิน 75,000 บาท โดยสร้างในพื้นที่ ๆ กรรมการศึกษาโรงเรียนมอบให้ จำนวน 27 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา ห่างจากศาลาการเปรียญวัดหาดเสือเต้น ประมาณ 500 เมตร
วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2499 ทางราชการได้อนุมัติให้แยกจากโรงเรียนบ้านงิ้วงามมาจัดตั้งเป็นเอกเทศ ให้ชื่อตามนามหมู่บ้านว่า โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น
ประวัติการสร้างอาคารเรียน
สัญลักษณ์โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น.
พระพุทธรูปประจำโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น.
พระพุทธรูปประจำโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น เป็นพระพุทธรูปนั่งปางมารวิชัย หน้าตักเก้านิ้ว มีพุทธลักษณะสมัยสุโขทัยตอนปลายหล่อในสมัยรัชกาลปัจจุบันด้วยโลหะทองเหลืองผิวบริสุทธิ์ ปลายองคุลีเสมอกันทุกองค์ ชายสังฆาฏิเป็นง่ามเขี้ยวตะขาบจรดพระนาภี ตามแบบอย่างพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย องค์พระประดิษฐานอยู่ภายในมณฑปพระพุทธรูปประธานประจำโรงเรียนใกล้กับเสาธงชาติด้านหน้าอาคารราชพฤกษ์โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น เป็นสัญลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาประจำโรงเรียนที่สำคัญประการหนึ่ง องค์พระเป็นประธานสำหรับประกอบพิธีบูชาพระรัตนตรัยก่อนเข้าห้องเรียนของนักเรียนประจำวันทุกวัน พระพุทธรูปองค์นี้ได้รับการถวายพระนามว่า "พระพุทธอนันตปัญญามหาศิริธรรโมภาส" พระนามพระพุทธรูปเป็นมงคลนามสื่อความหมายถึง "พระพุทธเจ้าผู้ทรงเปล่งซึ่งพระประทีปแห่งธรรมคือความเป็นมหามิ่งมงคลอันเกิดจากการเป็นผู้ทรงกอรปไปด้วยพระปัญญาคุณอันไม่มีที่สิ้นสุด"
ตราสัญลักษณ์โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น.
ตราสัญลักษณ์โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น เป็นรูปวงรี ภายในมีข้อความ สตม แสดงอักษรย่อของโรงเรียน ส, ต หมายถึงบ้านหาดเสือเต้น และ ม หมายถึง เมือง อักษรทั้งสามย้อมสีน้ำเงินและสีแสด อันเป็นสีประจำโรงเรียน ด้านล่างอักษรกรอบในมีช่อชัยพฤกษ์ หมายถึงปัญญา แถบรอบนอกด้านบนเป็นชื่อโรงเรียน ด้านล่างเป็นพุทธภาษิตภาษาบาลีคำขวัญประจำโรงเรียนอันมีที่มาจากพระไตรปิฎก ขุททกนิกาย ธรรมบท, มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ และขุททกนิกาย เถรคาถา ว่า "อตฺตานํ ทมยนฺติ ปณฺฑิตา" แปลว่า บัณฑิตย่อมฝึกตน
คำขวัญโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น.
คำขวัญโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น เป็นพระพุทธศาสนสุภาษิตภาษาบาลีอันมีที่มาจากพระไตรปิฎก ขุททกนิกาย ธรรมบท, มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ และขุททกนิกาย เถรคาถา ว่า
หมายถึงนักเรียนโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น เข้ามาศึกษาเพื่อฝึกหัดตนทั้งกายและใจให้กลายเป็นผู้ที่เรียกว่าบัณฑิตที่แท้จริง คือเป็นผู้มีความรู้วิชาการควบคู่กับคุณธรรมในจิตใจ เป็นคนดีของสังคมได้ในอนาคต
ปัจจุบัน เพลงประจำโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น คือเพลง มาร์ชหาดเสือเต้น เป็นบทเพลงประจำโรงเรียนแห่งนี้ โดยมีทำนองแบบเพลงมาร์ช และเนื้อหากล่าวถึงความหมายของสีประจำโรงเรียนและความสามัคคี
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น ตั้งอยู่หมู่ที่ 6 ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ รหัสโรงเรียน 690013 ตัวโรงเรียนตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่าน ห่างจากสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุตรดิตถ์เขต 1 เป็นระยะทาง 18 กิโลเมตร ห่างจากศาลากลางจังหวัดอุตรดิตถ์ ประมาณ 20 กิโลเมตร โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น ตั้งอยู่บนที่ราชพัสดุ มีพื้นที่และกรรมสิทธิ์ถือครองที่ดินจำนวน 27 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา เลขที่กรรมสิทธิ์ อต.190 นส.3ก เลขที่ 348 (ที่ราชพัสดุ) โดยที่ดินผืนนี้ได้รับบริจาคจากชาวบ้านในหมู่บ้านจำนวน 4 แปลง คือ ที่ดินของนายดอกไม้ นางละมูล รุ่งเชตุ, นายเนียม นางบุญชอบ ดอนคง, นายแหนง นางลูกอิน ดอนคง และนายพยอม จินดาประทุม
โรงเรียนมีบริเวณพื้นที่ทั้งหมด 27 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา อาณาเขตส่วนใหญ่ใช้เป็นพื้นที่ในการจัดการศึกษาสำหรับนักเรียน แบ่งเป็น
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น มีเขตพื้นที่บริการนักเรียนจำนวน 3 หมู่บ้าน คือ หมู่ 5 หมู่ 6 และหมู่ 8 บ้านหาดเสือเต้น ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ จำนวนหลังคาเรือนตั้งอยู่ห่างจากโรงเรียน ตั้งแต่ประมาณ 100 เมตร ถึง 3000 เมตร มีนักเรียนเดินทางมาโรงเรียนโดยเดินเท้าและใช้จักรยานยืมเรียน การสัญจรภายในหมู่บ้านบางพื้นที่มีปัญหาในช่วงฤดูฝน
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น มีนำเรียนจากหมู่บ้านใกล้เคียงเข้ามาศึกษาเล่าเรียน ทั้งจากหมู่ 4 บ้านคุ้งตะเภา หมู่ 5 บ้านหัวหาด หมู่7 บ้านบ่อพระ และหมู่ 9 บ้านหนองบัว (ตำบลผาจุก อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์) รวมจำนวนประชากรในเขตพื้นที่บริการทั้งชายหญิงประมาณ 1,700 คน จำนวนหลังคาเรือน 350 หลังคาเรือน
การเปิดการเรียนการสอนในช่วงชั้นต่าง ๆ
ระดับก่อนเกณฑ์การศึกษา.
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น รับนักเรียนระดับก่อนเกณฑ์การศึกษาจากหมู่บ้านหาดเสือเต้นทั้ง 2 หมู่
ระดับประถมศึกษา โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้นรับนักเรียนในเขตพื้นที่บริการนักเรียนจำนวน 3 หมู่บ้าน คือ หมู่ 5 หมู่ 6 และหมู่ 8 บ้านหาดเสือเต้น ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น.
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้นรับนักเรียนในเขตพื้นที่บริการนักเรียนจำนวน 3 หมู่บ้าน คือ หมู่ 5 หมู่ 6 และหมู่ 8 บ้านหาดเสือเต้น ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
ผู้เรียนสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 6 จะได้รับอนุมัติประกาศนียบัตรรับรองการสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา และผู้เรียนที่สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 จะได้ประกาศนียบัตรรับรองการสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น เป็นโรงเรียนระดับพื้นฐานในเขตชนบทหนึ่งในไม่กี่แห่งของโรงเรียนในจังหวัดอุตรดิตถ์ที่ได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทานในระดับประถมศึกษาถึง 2 สมัย โดยครั้งแรกได้รับพระราชทานรางวัลโรงเรียนพระราชทาน ประเภทโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก ในปี พ.ศ. 2530 ครั้งที่สองได้รับพระราชทานรางวัล (ประภทเดียวกัน) ในปี พ.ศ. 2550
ปัจจุบันโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้นจัดโต๊ะหมู่สำหรับประดิษฐานประกาศนียบัตรรางวัลโรงเรียนพระราชทานไว้ภายในห้องประชุมโรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น และได้มีการจัดติดตั้งป้ายแสดงข้อความโรงเรียนรางวัลพระราชทานไว้บริเวณหน้าโรงเรียน (ประตูด้านทิศตะวันตก)
โรงเรียนคุณธรรมชั้นนำระดับดีมาก.
โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น ได้เข้าร่วมโครงการโรงเรียนวิถีพุทธตามโครงการของกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม ในปี พ.ศ. 2548 และมีการจัดกิจกรรมส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมด้านพระพุทธศาสนามาโดยตลอด รวมทั้งได้รับความร่วมมือจากคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา นำพระสงฆ์เข้าสอนศีลธรรมในสถานศึกษา ซึ่งเป็นโครงการในดำริของพระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ซึ่งมีนักเรียนสอบไล่ได้ธรรมศึกษาจำนวนมากในแต่ละปี ทำให้ในปี พ.ศ. 2550 โรงเรียนบ้านหาดเสือเต้น ได้รับเลือกให้เข้ารับการประเมินคุณภาพการเรียนการสอนและการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ทางพระพุทธศาสนา จากส่วนธรรมนิเทศ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย โดยได้ผลการประเมินผ่านใน ระดับคุณภาพดีมาก (ระดับสูงสุด) ซึ่งเป็นหนึ่งในไม่กี่โรงเรียนในภาคเหนือตอนล่างที่ได้รับคัดเลือกให้เข้ารับการประเมินและสามารถผ่านการประเมินได้ในระดับดังกล่าว
"ดูเพิ่มที่ เขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา"
สามารถติดต่อโรงเรียนหาดเสือเต้นได้โดยทางโทรศัพท์เลขหมาย 0 5540 7035
จัตุรัสบาร์เบรินี
จัตุรัสบาร์เบรินี (Piazza Barberini) เป็นจัตุรัสใหญ่บนเนิน Quirinal ในกรุงโรม สร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16
จัตุรัสได้ชื่อปัจจุบันนี้เมื่อปี พ.ศ. 2168 ตามชื่อของพระราชวังบาร์เบรินีที่ตั้งอยู่ใกล้เคียง จุดเด่นหนึ่งของจัตุรัสนี้คือ น้ำพุไตรตัน และยังมีน้ำพุอีกแห่งหนึ่งคือ Fontana delle Api (ผลงานของจานลอเรนโซ เบร์นินี ดำเนินการสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2170-2172) ตั้งอยู่ใกล้กันที่ "Via Vittorio Veneto"
ในระหว่างปี พ.ศ. 2175-2365 เคยมีเสาโอเบลิสค์ตั้งอยู่ที่จัตุรัสนี้ แต่ปัจจุบันถูกย้ายไปที่ Villa Medici
ปัจจุบันนี้ จัตุรัสแห่งนี้เป็นทางแยกสัญจรรถยนต์ที่สำคัญ และมีสถานีรถไฟ ("Barberini - Fontana di Trevi") บนทางรถไฟสาย A ของ Rome Metro มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523
กรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
จัตุรัสโปโปโล
มหาวิทยาลัยไซราคิวส์
อำเภอศรีเชียงใหม่
ศรีเชียงใหม่ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย
อำเภอศรีเชียงใหม่มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอศรีเชียงใหม่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอศรีเชียงใหม่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอปากคาด
ปากคาด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหนองคาย ต่อมาได้แยกออกมาจัดตั้งเป็นจังหวัดบึงกาฬตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป
หมู่บ้านปากคาด เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีประชากรประมาณ 25 หลังคาเรือน หมู่บ้านปากคาด สมัยนั้นอยู่ในเขตปกครองของตำบลโพนแพง อำเภอโพนพิสัย มีหมู่บ้าน วัด โรงเรียน มีโรงเรียนตั้งอยู่ในวัดสว่างอุทิศ หรือวัดท่าปากน้ำ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณปากห้วยคาด จึงเป็นที่มาของชื่อหมู่บ้าน เพราะส่วนใหญ่จะนิยมจัดตั้งตามลักษณะภูมิประเทศ
สมัยนั้น การสัญจรทางบกยังเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ การเดินทางทางบกจึงลำบากมาก การเดินทางส่วนใหญ่จึงนิยมเดินทางทางน้ำ บ้านปากคาดเป็นเมืองท่าชุมทาง มีท่าเรือ จึงมีการติดต่อค้าขาย และเป็นจุดรวมสินค้าการเกษตร และของป่าต่างๆ เช่น สัตว์ป่า ข้าวเปลือก ชัน ปอ หวาย น้ำมันยาง เป็นต้น ชาวบ้านจะนำสินค้าโดยการ เดิน ขน แบก ถ้ามากหน่อยก็ใช้เกวียน  สินค้าส่วนใหญ่จะมาจากดงศรีชมพู แถวบ้านนาขาม บ้านโคกกลาง สินค้าทุกอย่างจะถูกนำมารวมไว้ที่ท่าเรือปากคาด โดยวางเรียงเป็นแพยาวจากริมน้ำขึ้นมายังริมถนน บริเวณปากห้วยคาดในปัจจุบัน เพื่อรอพ่อค้า มารับซื้อใส่เรือกำปั่น เพื่อขนส่งสินค้าและผู้โดยสาร ไปยังจังหวัดต่อไป
อำเภอปากคาดมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอปากคาดแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 64 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปากคาดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 7 แห่ง ได้แก่
อำเภอสังคม
สังคม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย มีชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยวทางธรรมชาติและวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนในแถบนี้ และอำเภอสังคมยังเป็นอำเภอที่มีสถานที่ท่องเที่ยวมากที่สุดของจังหวัดหนองคายอีกด้วย
อำเภอสังคมตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอสังคมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 36 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสังคมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
She, the Ultimate Weapon
อำเภอโซ่พิสัย
โซ่พิสัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป
คำว่า “โซ่” หมายถึง ชนเผ่าหนึ่ง ที่ได้อพยพจากทางภาคเหนือของประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ได้เข้ามาอาศัยอยู่ในพื้นที่ปัจจุบัน ประมาณ 250 ปี โดยชนกลุ่มดังกล่าวเรียกตนเองว่าชาวโซ่หรือไทโซ่ เดิมบ้านโซ่ ขึ้นตรงต่อเมืองโพนพิสัย จนกระทั่งสมัยรัชกาลที่ 5 บ้านโซ่ได้รับยกระดับฐานะเป็นตำบล และเป็นตั้งเป็นกิ่งอำเภอโซ่พิสัยในปี พ.ศ. 2515 จนกระทั่งเป็นอำเภอโซ่พิสัย ตามลำดับ
อำเภอโซ่พิสัยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
อำเภอโซ่พิสัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 95 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโซ่พิสัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอพรเจริญ
พรเจริญ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป
อำเภอพรเจริญมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอพรเจริญแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพรเจริญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
ท้องที่อำเภอพรเจริญประกอบด้วยโรงเรียนมัธยมศึกษา 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอโพนพิสัย
โพนพิสัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย อดีตเป็นอำเภอที่เคยมีอาณาเขตพื้นที่ขนาดใหญ่มาก ซึ่งพื้นที่อำเภอโพนพิสัยเดิมครอบคลุมพื้นที่อำเภอโซ่พิสัย อำเภอปากคาด จังหวัดบึงกาฬ อำเภอเฝ้าไร่ และอำเภอรัตนวาปี จังหวัดหนองคายในปัจจุบัน ซึ่งแยกการปกครองออกเรื่อยมา
ในปีพ.ศ. 2369 – 2370 พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 3 (เจ้าอนุวงศ์) แห่งเวียงจันทน์ แข็งเมืองบุกมาถึงนครราชสีมา และถูกยันทัพกลับไปล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 3 โปรดให้สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ เป็นแม่ทัพหลวง เจ้าพระบดินทรเดช (สิงห์ สิงหเสนี) สมุหนายกมหาดไทยเป็นแม่ทัพหน้าปราบเวียงจันทน์ได้ครั้งที่ 1 แต่เจ้าอนุวงศ์หนีไปได้ จนสมุหนายกกรีฑาทัพมาปราบครั้ง 2 ตั้งทัพอยู่ค่ายพานพร้าว (บริเวณ นปข.ปัจจุบัน) และถูกหลอกล่อจนค่ายแตกหนีไปเมืองยโสธร คู่อริต่อเวียงจันทน์ดั้งเดิมจึงตามมาสมทบ เช่น บุตรหลานพระวอ-พระตา แห่งอุบลราชธานี และบุตรหลานจารย์แก้วแห่งสุวรรณภูมิ ช่วยเจ้าคุณสมุหนายกถล่มเวียงจันทน์จน "ฮ้างดังโนนขี้หมาจอก" หน่วยโสถิ่ม (กล้าตาย) นำโดย ท้าวสุวอธรรม (บุญมา) อุปฮาดยโสธร หลังศึกเจ้าอนุวงศ์ ฝ่ายกรุงเทพฯ มีนโยบายอพยพผู้คนมาฝั่งภาคอีสานจึงยุบเมืองเวียงจันทน์ปล่อยให้เป็นเมืองร้าง ชาวเมืองเวียงจันทน์บางส่วนก็อพยพมาภาคกลางและบางส่วนก็อยู่ที่บริเวณเมืองเวียงคุก เมืองปะโค (อำเภอเมืองหนองคายในปัจจุบัน) เมื่อจัดการบ้านเมืองเรียบร้อยแล้ว เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) จึงกราบบังคมทูลพระกรุณาขอตั้งบ้านไผ่หรือบ้านหนองไผ่ ขึ้นเป็นเมืองหนองค่าย(คำว่า "หนองคาย" ถูกเรียกเพี้ยนมาจากคำว่า "หนองค่าย" ซึ่งมีความหมายโดยตรงว่า "หนองน้ำบริเวณที่ตั้งของค่ายทหาร" ซึ่งคำว่าหนองค่ายถูกเรียกเพี้ยนเป็น"หนองคาย"ใน สมัยรัชกาลที่ 5 ตั้งแต่นั้นมา) ต่อมาโปรดเกล้าให้ ท้าวสุวอธรรม (บุญมา) เป็น พระปทุมเทวาภิบาลที่ 1 แห่งเมืองหนองคาย ต้นตระกูล "ณ หนองคาย" และ ท้าวตาดี บุตร พระยาขัติยวงษา (สีลัง) แห่งเมืองร้อยเอ็ด เชื้อสายเจ้าจารย์แก้ว ได้เป็นเจ้าเมืองโพนพิสัยคนแรก จากความดีความชอบที่ได้รับบัญชาจากเจ้าคุณแม่ทัพมาสกัดเจ้าอนุวงศ์ เพื่อมิให้หนีไปญวนอีก โดยตั้งทัพอยู่บ้านโพนแพง จึงเรียกกันว่า "เจ้าโพนแพง" ครั้นเสร็จศึกจึงยกเป็น "เมืองโพนแพง" ท้าวตาดีได้เป็น "พระยาพิสัยสรเดช" เจ้าเมืองคนแรก ต่อมายังรุ่นลูกรุ่นหลาน เมื่อ พ.ศ. 2373 ต้นตระกูล "พิสัยพันธ์,สิงคศิริ,สิมะสิงห์,สิริสิงห์" สืบมาจะเป็นด้วยเหตุใดไม่ชัดแจ้ง พระพิสัยสรเดช (ตาดี) ได้ย้ายที่ตั้งเมืองจากโพนแพงมาอยู่ ณ เมืองปากห้วยหลวงเก่า ซึ่งคงจะร้างในสมัยนั้น และเอาชื่อเมืองโพนพิสัยมาตั้งที่นี่ พื้นที่ตำบลโพนแพงก็ห่างไกล จึงขอยก " บ้านหนองแก้ว" ขึ้นเป็น"เมืองรัตนวาปี" อีกเมืองหนึ่ง หลังจากเสร็จศึกเจ้าอนุวงศ์และก่อตั้งเมืองหนองคายได้ไม่นาน เมืองหนองคายได้รับฐานะเป็นเมืองประเทศราช โดยยุบเมืองเวียงจันทน์(ร้าง)ซึ่งพึ่งถูกทัพสยามทำลายไปให้มาขึ้นกับเมืองหนองคาย และ ณ. ขณะนั้น ทั้งเมืองหนองคาย และ เมืองโพนพิสัย ไม่ได้ขึ้นตรงต่อกัน แต่ล้วนเป็นเมืองเอกขึ้นกับกรุงเทพทั้งคู่ โดยเมืองโพนพิสัยมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ อำเภอโพนพิสัย,อำเภอรัตนวาปี,อำเภอเฝ้าไร่ ของจังหวัดหนองคาย อำเภอเพ็ญ,อำเภอสร้างคอม ของจังหวัดอุดรธานี และ อำเภอโซ่พิสัย,อำเภอปากคาด ของจังหวัดบึงกาฬในปัจจุบัน
ในปีพ.ศ. 2389 วันจันทร์ ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 3 พระยาขัติยวงษาสีลัง เจ้าเมืองร้อยเอ็ด ป่วยและถึงแก่กรรม อุปฮาดสิงห์ ราชวงศ์อินบุตร จึงพาเจ้าเพี้ยลงมากรุงเทพฯ พบกับพระยาพิสัยสรเดช(ท้าวตาดี)เจ้าเมืองโพนพิสัย ซึ่งเป็นพี่ชายของพระขัติยวงษาอินทร์และอุปฮาดสิงห์ และเป็นบุตรของพระยาขัติยวงษาสีลัง พระยาพิสัยสรเดชจึงพาอุปฮาดราชวงศ์ท้าวเพี้ย กรมการเมืองร้อยเอ็ด ลงมาเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท จึงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาพิสัยสรเดชเจ้าเมืองโพนพิสัย กลับไปรักษาราชการเมืองร้อยเอ็ด พระยาพิสัยสรเดชจึงให้บุตรหลานรักษาการเมืองโพนพิสัยแทน ครั้นพระยาพิสัยสรเดชลงไปถึงเมืองร้อยเอ็ด จัดการเผาศพพระยาขัติยวงษาสีลังพระบิดาเสร็จแล้ว คืนวันหนึ่งอุปฮาดสิงห์ผู้เป็นน้องชายได้ตั้งบ่อนโป นัดให้พระยาพิสัยสรเดชกับพวกนักเลงมาเล่นที่หอนั่งบ้านพระยาขัติยวงษา ครั้นเวลาดึกมีคนมาลอบแทงพระยาพิสัยสรเดชถูกที่สีข้างซ้าย ถึงแก่กรรม ได้ความว่าอุปฮาดสิงห์เกี่ยวข้องในคดีนี้ ครั้นความทราบถึงกรุงเทพฯ จึงมีตราโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าเมืองสุวรรณภูมิส่งตัวอุปฮาดสิงห์และบรรดาบุตรหลานของพระยาขัติยวงษา ลงมากรุงเทพฯ โปรดเกล้าฯให้ตุลาการชำระคดี อุปฮาดสิงห์ พิจารณาได้ความเป็นสัตย์ว่าอุปฮาดสิงห์เป็นผู้ใช้ให้จีนจั้นมาแทงพระยาพิสัยสรเดช อุปฮาดสิงห์เลยต้องถูกจำคุกตายอยู่ในที่คุมขัง พระยาพิสัยสรเดชซึ่งป็นพี่ชายต่างมารดากับอุปฮาดสิงห์และราชวงศ์อินทร์ ราชวงศอินทร์ภายหลังเป็นพระยาขัติยวงษา(อินทร์ ธนสีลังกูร)เจ้าเมืองร้อยเอ็ดท่านที่ 3 อีกทั้งพระยาพิสัยสรเดช(ท้าวตาดี)ยังเป็นน้องร่วมมารดากับญาแม่ปทุมมา ซึ่งเป็นย่าของพระเจริญราชเดช (ท้าวอุ่น ภวภูตานนท์) เจ้าเมืองมหาสารคามคนที่ 3 ต่อมาได้มีการสืบสวนข้อเท็จจริงจากหลักฐานที่พึงเชื่อถือได้แน่นอน ปรากฏว่าอุปฮาดสิงห์หาได้เป็นผู้วางแผนฆ่าพระยาพิสัยฯ ตามที่เล่ามานั้นไม่ เมื่อพิจารณาจากเหตุผลจากสิ่งแวดล้อมต่างๆแล้ว เห็นว่ามีอยู่หลายกรณีที่อ้างอิงประกอบได้ เช่น คราวที่พระยาพิสัยฯ พร้อมอุปฮาดสิงห์ได้เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทกราบบังคมทูลข่าวการอสัญกรรมของพระยาขัติยวงษาสีลังผู้บิดานั้น อุปฮาดสิงห์ก็ได้กราบบังคมทูลสนับสนุนพี่ชายเป็นอย่างดี จนได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยาพิสัยสรเดชกลับมารับราชการเมืองร้อยเอ็ด และโดยปกติสองพี่น้องนี้มีความรักใคร่ปรองดองกันดีมาก นอกจากนี้ยังปรากฏว่าจีนจั้นผู้แทงพระยาพิสัยฯ ก็เคยมีอริวิวาทกันกับพระยาพิสัยฯ มาช้านาน อนึ่งตามเนื้อเรื่องที่ว่า “พิจารณาได้ความเป็นสัตย์ว่าอุปฮาดสิงห์ ได้ให้จีนจั้นแทงพระยาพิสัยฯ และอุปฮาดสิงห์เลยต้องจำตายอยู่ในที่คุมขัง” จากข้อเท็จจริงโดยคำยืนยันของพระเจริญราชเดช (อุ่น) หลานญาแม่ปทุมมาซึ่งเป็นพี่สาวของพระยาพิสัยฯ เอง ได้ความชัดว่าอุปฮาดสิงห์ได้ดื่มยาพิษถึงแก่กรรมในระหว่างทางก่อนจะถึงกรุงเทพฯ ใกล้เมืองนครราชสีมา และญาติได้ค้นพบจดหมายลาตาย ถึงภรรยาว่า “เราไม่เคยคิดขบถต่อเจ้าพี่โพนแพงเลย ตายเองดีกว่าที่จะถูกคนอื่นประหาร เลี้ยงลูกใหดีจนได้ไปตั้งเมืองใหม่ขึ้นอีก” ส่วนจีนจั้นนั้นรับสารภาพและไม่มีการซัดทอดผู้ใดเลย เป็นอันว่าอุปฮาดสิงห์เป็นผู้บริสุทธิ์โดยแท้ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงระบบการพิจารณาคดีของสยามหรือไทยในสมัยก่อนที่ยังมีข้อบกพร่องในการหาหลักฐานและความไม่ชัดเจนในการตัดสินคดีอยู่พอสมควร
ในสมัยที่พระปทุมเทวาภิบาล (เคน) เป็นเจ้าเมืองนี้เองก็เกิดศึกสำคัญขึ้นเรียกกันว่าศึกฮ่อ ครั้งแรกเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2420 แต่ในระยะนี้พระประทุมเทวาภิบาล (เคน) ไม่ได้อยู่ในหนองคายมีราชการต้องมาต้อนรับพระยามหาอำมาตย์เสียที่เมืองอุบลราชธานีและได้มอบกิจการบ้านเมืองให้ท้าวจันทรศรีสุราช (ชื่น) รักษาราชการแทน พวกฮ่อได้ตีหัวเมืองลายทางเรื่อยมาจนเข้ายึดเอาเวียงจันทร์ไว้ได้ พวกกรมการเมืองหนองคายแทนที่จะหาทางป้องกันข้าศึกกับคิดอพยพหนีพวกฮ่อ โดยท้าวจันทรศรีสุราชกับครอบครัวหนีไปอยู่บ้านพรานพร้าวอุดรธานี เมื่อตัวนายไม่คิดสู้พวกราษฎร์ก็พลอยขวัญเสียอพยพออกจากเมืองบางเหตุการณ์ในตอนนี้ถึงกับทำให้เมืองหนองคายตกอยู่ในสภาพเป็นเมืองร้างนอกนี้เมืองใกล้ ๆ กัน คือเมืองโพนพิสัยก็พลอยไม่คิดสู้ขี้นมาอีก พระพิไสยสรเดช (หนู) เจ้าเมืองอพยพครอบครัวหนีไปอยู่บึงกาฬ ส่วน ราชวงศ์เมืองหนองคาย ซึ่งถูกส่งมารักษาการแทนกับพระพิสัยสรเดช (หนู) ถูกพวกฮ่อฆ่าตาย ทางกรุงเทพจึงได้มีพระบรมราชองค์การให้พระยามหาอำมาตย์ (ชื่น) ซึ่งไปราชการ ณ เมืองอุบลราชธานี นั้น เกณฑ์ทัพเข้าปราบฮ่อกองทัพของพระยามหาอำมาตย์ได้ยกเข้ามาตั้งพักอยู่ที่เมืองหนองคายแล้วก็สั่งให้จับเอาเท้าจันทรศรีสุราชและพระยาพิไสยสรเดช(หนู)ไปประหารชีวิตเสียทั้งคู่เพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างสืบต่อไปจากนี้ก็เกณฑ์คนในเมืองต่าง ๆ คือ นครพนม มุกดาหาร เขมราฐ อุบลและร้อยเอ็ด เข้าสมทบกับกองทัพเมืองหนองคาย รวมพลได้ทั้งสิ้นประมาณ 20,000 คน แล้วยกออกไปตีเมืองเวียงจันทร์ซึ่งพวกฮ่อสู้ไม่ได้แตกและทิ้งกรุงเวียงจันทร์ไป กองทัพของพระยามหาอำมาตย์ก็กลับมาพักที่หนองคายจัดกิจกรรมบ้านเมืองเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็กลับกรุงเทพฯ ครั้งนี้พระประทุมเทวาภิบาล (เคน) เจ้าเมืองหนองคายได้ติดตามลงมากรุงเทพฯ ด้วย
อำเภอโพนพิสัย เดิมมีฐานะเป็น "เมืองโพนพิสัย" ซึ่งเป็นหัวเมือง 1 ใน 7 ของมณฑลอุดร การปฏิรูปการปกครองตามระบบเทศาภิบาลนั้นก็ดำเนินต่อไป จนเมื่อยุบเมืองโพนพิสัยเป็นอำเภอแล้วพระยาโพนพิสัยสรเดช ดำรงตำแหน่งเป็นนายอำเภอโพนพิสัย จนถึงปี พ.ศ. 2450 พระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย มาตรวจราชการในเขตมณฑลอุดร และได้เปลี่ยนฐานะเมืองโพนพิสัยเป็นอำเภอโพนพิสัย ขึ้นกับจังหวัดหนองคายจนถึงปัจจุบัน และยุบเมืองรัตนวาปี เป็นตำบลรัตนวาปี ให้ขึ้นการปกครองอยู่ในอำเภอโพนพิสัย
เมื่อครั้งสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ปฐมเสนาบดีมหาดไทยเสด็จตรวจราชการแม่น้ำโขง ได้ทรงบรรยายทัศนียภาพแม่น้ำโขงว่า "ถึงเมืองโพนพิสัย พระยาพิสัยสรเดช ได้ล่วงหน้ามารับ แวะขึ้นดูเมืองโพนพิสัย แล้วไปบ้านพระยาพิสัยสรเดชพอหมดเวลาครึ่งชั่วโมงที่กำหนดไว้ก็กลับลงเรือ" และ "เวลา 12.40 น.ผ่านหน้าเมืองรัตนวาปี เลยปากน้ำคาดไปหน่อยหนึ่ง"
อำเภอโพนพิสัย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอโพนพิสัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 11 ตำบล 159 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโพนพิสัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่
ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่ เป็นอดีตแชมป์โลกขององค์กรมวยโลก (WBO) 2 สมัย ในรุ่นแบนตัมเวท (118 ปอนด์)
ผึ้งหลวง มีชื่อจริงว่า ปัญญา อุทก (ชื่อเล่น: บอมบ์) เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2531 ที่จังหวัดอุทัยธานี เป็นบุตรของนายวิรัตน์และนางสนิท อุทก จบการศึกษาจากโรงเรียนวัดดอนตูม ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เคยขึ้นชกมวยไทยมาก่อน แล้วจึงหันมาชกมวยสากลอาชีพภายใต้การจัดการของ ปริยากร รัตนสุบรรณ เมื่อ พ.ศ. 2547 โดยขณะนั้นผึ้งหลวงยังเป็นเพียงนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาอยู่ และได้ครองแชมป์โลกเยาวชน WBC รุ่นแบนตัมเวท เมื่อ พ.ศ. 2549 ป้องกันตำแหน่งไว้ได้หลายครั้ง จนไปเสียแชมป์ที่เบลเยียมเมื่อ พ.ศ. 2552 จากนั้น ผึ้งหลวงหันมาชิงแชมป์ WBO เอเชียเยาวชน และแชมป์ WBO เอเชียตะวันออกและได้ครองแชมป์ระหว่าง พ.ศ. 2552 - 2555 จนได้เป็นรองแชมป์โลก WBO อันดับสูงในรุ่นแบนตัมเวท
ในวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ผึ้งหลวงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกที่ว่างของ WBO รุ่นแบนตั้มเวท กับ เอเจ บานัล นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ถึงประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นถิ่นของบานัลเอง ผลปรากฏว่าผึ้งหลวงสามารถเอาชนะทีเคโอได้ในยกที่ 9 นับเป็นนักมวยชาวไทยคนแรกที่ได้แชมป์โลกจากประเทศฟิลิปปินส์
ต่อมาในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2556 ผึ้งหลวงป้องกันตำแหน่งครั้งแรกกับ พอลลัส อัมบุนด้า นักมวยชาวนามิเบีย ถึงประเทศนามิเบีย (ตามเวลาในประเทศนามิเบียเป็นคืนวันที่ 2 มีนาคม) ปรากฏว่าผึ้งหลวงเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป 115-113, 116-112 และ116-112 ทำให้เสียตำแหน่งไปในการป้องกันตำแหน่งครั้งแรกนี่เอง ซึ่งในมุมมองของทางฝั่งผึ้งหลวงเห็นว่าเป็นฝ่ายถูกปล้นชัยชนะ โดยเฉพาะในยกสุดท้ายที่อัมบุนด้าถูกหมัดของผึ้งหลวงจนออกอาการเกือบจะล้ม แต่ก็โผเข้ามากอดถ่วงเวลา จนเอาตัวรอดไปได้ แต่กรรมการบนเวทีก็ไม่ได้สั่งห้าม
ในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ผึ้งหลวงได้มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกอีกครั้ง ในฐานะที่เป็นรองแชมป์โลกอันดับ 1 ในรุ่นและสถาบันเดิมกับ โทโมกิ คาเมดะ นักมวยชาวญี่ปุ่น ที่ประเทศเม็กซิโก ซึ่งโทโมกิ คาเมดะ ยังไม่เคยมีสถิติแพ้หรือเสมอมาก่อนด้วย แต่ต่อมาได้เปลี่ยนมาชกที่ลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา แทน และเปลี่ยนวันที่เป็น 13 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ผลการชกปรากฏว่า ผึ้งหลวงเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในยกที่ 7 ด้วยการถูกหมัดชกถูกลำตัว
ต่อมาในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2558 ผึ้งหลวงได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้ง กับ เรียว อากาโฮะ นักมวยชาวญี่ปุ่น ที่จังหวัดราชบุรี เนื่องจากคาเมดะถูกปลดแชมป์โลก ปรากฏว่าผึ้งหลวงกลับมาเป็นแชมป์โลกได้อีกครั้ง เมื่อเอาชนะน็อกอากาโฮะได้เพียงแค่ยกที่ 2 เท่านั้น