pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 เดิมชื่อ "ถนนตลิ่งชัน-สุพรรณบุรี" ก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2521 เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง ต่อมาถนนช่วงตลิ่งชัน–บางบัวทอง ได้ถูกยุบไปรวมกับถนนพระรามที่ 2–ตลิ่งชัน กลายเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 37 และเปลี่ยนเป็น"ทางหลวงพิเศษหมายเลข 9" หรือ"ถนนกาญจนาภิเษก" ในลำดับต่อมา ถนนเส้นนี้จึงเริ่มนับระยะทางใหม่ที่อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี และสิ้นสุดที่อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท โดยบรรจบกับถนนพหลโยธิน โดยเป็นเส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงทางหลวงนนทบุรี, แขวงทางหลวงสุพรรณบุรีที่ 1, แขวงทางหลวงสุพรรณบุรีที่ 2 (อู่ทอง) และ แขวงทางหลวงชัยนาท
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 เริ่มต้นที่ทางแยกต่างระดับบางบัวทอง บนกิโลเมตรที่ 49 ถึง 50 ของถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันตก ในอำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี เส้นทางออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านอำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี, อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี, อำเภอลาดบัวหลวง และอำเภอบางซ้าย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา, อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี จากนั้นเข้าสู่ตัวเมืองสุพรรณบุรี แล้วมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือเข้าสู่อำเภอศรีประจันต์ อำเภอสามชุก อำเภอเดิมบางนางบวช เข้าสู่อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท เมื่อเข้าสู่อำเภอสรรคบุรี ที่สี่แยกสรรคบุรี เส้นทางจะเลี้ยวซ้ายเลียบคลองชลประทาน เข้าสู่อำเภอเมืองชัยนาท ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วไปสิ้นสุดที่สี่แยกแขวงการทาง ใกล้กับตัวเมืองชัยนาท โดยมีถนนพหลโยธินมาบรรจบทางด้านขวา เพื่อตรงไปมุ่งหน้าสู่จังหวัดนครสวรรค์
ตัวไม่เชื่อมความกว้างศูนย์
ตัวไม่เชื่อมความกว้างศูนย์ (ZWNJ ย่อมาจาก zero-width non-joiner) คืออักขระควบคุมที่ใชัในการเรียงพิมพ์ในคอมพิวเตอร์ ใช้เพื่อจัดการการเชื่อมต่อระหว่างอักษรตัวเขียนบางชนิด เช่นอักษรอาหรับหรืออักษรฮีบรู เมื่อใส่ตัวไม่เชื่อมความกว้างศูนย์ลงไประหว่างอักษรสองตัว จะเป็นการบังคับให้อักษรสองตัวนั้นไม่เชื่อมต่อกัน แต่ยังคงปรากฏอยู่ในตำแหน่งที่ติดกัน ซึ่งอาจจำเป็นต้องใช้ในบางโอกาส โดยเฉพาะภาษาเปอร์เซียซึ่งมีการเขียนต่างจากภาษาอาหรับเล็กน้อย ปกติแล้วตัวไม่เชื่อมความกว้างศูนย์จะไม่สามารถมองเห็นได้ แต่อาจสังเกตได้จากอักษรรูปแบบธรรมดาที่อยู่ติดกัน ตัวไม่เชื่อมอาจแทรกอยู่ระหว่างนั้น
ตัวไม่เชื่อมความกว้างศูนย์มีรหัสยูนิโคด U+200C และมี HTML เอนทิตี เป็น #8204; #x200C; และ zwnj;
ZWNJ
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๑ องค์ประกันหงสา
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๑ องค์ประกันหงสา หรือ ภาคปฐมวัย เป็นภาพยนตร์ภาคแรกของภาพยนตร์ไตรภาคชุด ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช นำแสดงโดย ปรัชฌา สนั่นวัฒนานนท์, จิรายุ ละอองมณี, สุชาดา เช็คลีย์, โชติ บัวสุวรรณ, สรพงศ์ ชาตรี, ปวีณา ชารีฟสกุล, สมภพ เบญจาธิกุล, ฉัตรชัย เปล่งพานิช, สันติสุข พรหมศิริ, ไพโรจน์ ใจสิงห์, เกรซ มหาดำรงค์กุล บทภาพยนตร์และกำกับการแสดงโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
พุทธศักราช 2106 พระเจ้าบุเรงนองแห่งอาณาจักรตองอูได้ตีหัวเมืองเหนือของสยามไล่มาตั้งแต่สุโขทัย, สวรรคโลก, และที่สองแคว ซึ่งที่พิษณุโลกสองแควนั้น พระมหาธรรมราชา (ฉัตรชัย เปล่งพานิช) ผู้รั้งเมืองอยู่นั้นได้ขอความช่วยเหลือจากพระนครศรีอยุธยา แต่ไม่ได้รับความช่วยเหลือจากอยุธยา พระมหาธรรมราชาจึงแปรพักตร์ไปเข้าด้วยกับพระเจ้าบุเรงนองเพื่อร่วมกันโจมตีอยุธยา โดยที่พระเจ้าบุเรงนองได้ขอเอาตัว พระนเรศ หรือ องค์ดำ (ปรัชฌา สนั่นวัฒนานนท์) พระโอรสองค์โตในพระมหาธรรมราชาและพระนางวิสุทธิ์กษัตริย์ (ปวีณา ชารีฟสกุล) ไปเป็นตัวประกันในหงสาวดีโดยที่ให้สัตย์สาบานว่าจะเลี้ยงดูอย่างดีดุจพระโอรส
เมื่อทัพพิษณุโลกสองแควและหงสาวดีมาถึงอยุธยา ก็ต้องพบกับการต่อต้านอย่างหนักจากอยุธยา ด้วยเพราะมี พระราเมศวร (สถาพร นาควิลัย) พระโอรสพระองค์โตในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ (ศรัณยู วงศ์กระจ่าง) เป็นขุนศึกกล้าหาญชาญณรงค์สงครามทำการต่อต้าน แต่ทางสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเห็นว่าควรจะเจรจากับทางหงสาวดี เมื่อทั้งสองฝ่ายได้เจรจากัน พระเจ้าบุเรงนองได้ขอช้างเผือก 2 เชือกและขอตัวพระราเมศวรไปเป็นองค์ประกันที่หงสาวดีด้วยเช่นเดียวกับพระนเรศ โดยอ้างว่ายังมี พระมหินทราธิราช (สันติสุข พรหมศิริ) พระอนุชายังสามารถสืบราชสมบัติต่อไปได้
ที่นครหงสาวดี องค์ดำขณะเที่ยวชมตลาดโยเดียซึ่งเป็นชุมนุมชาวสยามที่ถูกต้อนมาจากอยุธยาที่นอกกำแพงเมือง ได้พบกับเด็กชายผมยาวเร่ร่อน (จิรายุ ละอองมณี) ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ ขณะกำลังขโมยของเพื่อหาอะไรกิน โดยมี ขุนเดช (ดี๋ ดอกมะดัน) เศรษฐีชาวสยามแปรพักตร์รังแก องค์ดำได้ช่วยเหลือเด็กชายไร้ชื่อคนนี้ไว้ และเด็กชายคนนี้ก็ได้สาบานว่าจะติดตามองค์ดำไปตลอด ขณะที่องค์ดำจะกลับเข้าพระราชวังได้พบกับขบวนของมังสามเกียด (โชติ บัวสุวรรณ) พระโอรสของมหาอุปราชนันทบุเรง (จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์) ผ่านมา มังสามเกียดและลักไวทำมู ทหารคนสนิท พยายามให้องค์ดำก้มคาราวะตนในฐานะเชลย แต่องค์ดำไม่ยอม ขณะเดียวกันกับที่พระเจ้าบุเรงนองเสด็จผ่านมาเช่นกัน และให้มังสามเกียดเป็นฝ่ายก้มกราบองค์ดำแทน ด้วยเห็นว่ามีศักดิ์สูงกว่า และให้องค์ดำมาฝึกวิชาที่วัดหน้าประตูเมืองกับ พระมหาเถรคันฉ่อง (สรพงษ์ ชาตรี) ในวันรุ่งขึ้น เมื่อทั้งคู่มาถึงก็ได้พบกับ มณีจันทร์ (สุชาดา เช็คลีย์) เด็กผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในวัด และได้พบกับพระมหาเถรคันฉ่องที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศัสตราวุธ พระมหาเถรคันฉ่องได้ให้องค์ดำบวชเป็นเณรและตั้งชื่อให้เด็กไม่มีชื่อนั้นว่า บุญทิ้ง ซึ่งพระมหาเถรคันฉ่องได้สั่งสอนสรรพวิชาและให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องสถานการณ์บ้านเมืองแก่องค์ดำตลอดมา
ต่อมาความสัมพันธ์ระหว่างพิษณุโลกสองแควและอยุธยาเริ่มคลอนแคลนกันมากขึ้น เมื่อทางฝ่าย สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช (รอน บรรจงสร้าง) กษัตริย์แห่งล้านช้างได้ส่งพระราชสาสน์มาขอตัว พระเทพกษัตรี (ณัฐริกา ธรรมปรีดานันท์) พระธิดาพระองค์เล็กในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเป็นพระมเหสีด้วยว่าเป็นพระธิดาในสมเด็จพระสุริโยไท แต่ทางฝ่ายพระมหาธรรมราชาได้ลักลอบส่งสาสน์ไปบอกความยังพระเจ้าบุเรงนองให้มาชิงตัวไปในระหว่างทาง และเมื่อพระเทพกษัตรีมาอยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าบุเรงนอง พระนางก็ได้ปลิดพระชนม์ชีพตนเอง ยังความให้ทางฝ่ายอยุธยาและพระนางวิสุทธิ์กษัตริย์ไม่พอพระทัยในท่าทีของพระมหาธรรมราชาหนักขึ้น
ขณะที่พระมหาธรรมราชาเสด็จไปยังหงสาวดีนั้น ทางฝ่ายพระมหินทราธิราชได้เสด็จมายังพิษณุโลกสองแควอัญเชิญตัวพระนางวิสุทธิ์กษัตริย์กลับไปยังอยุธยา ทางฝ่ายพระมหาธรรมราชาและพระเจ้าบุเรงนองที่ยังประทับอยู่ที่หงสาวดีทราบความดังนั้นก็พิโรธ ยกทัพของทั้งสองเมืองไปโจมตีอยุธยาพร้อมกัน แต่การสงครามครั้งนี้กลับยืดเยื้อนานกว่าที่คาดคิด จนเวลาล่วงไปเกือบปี ขณะเดียวกัน สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ก็เสด็จสวรรคต พระมหินทราธิราช ได้ขึ้นเสวยราชย์เป็น สมเด็จพระมหินทราธิราชเจ้า ทางฝ่ายพระเจ้าบุเรงนองไม่อาจให้การสงครามยืดเยื้อมากไปกว่านี้ ออกญาจักรี (ไพโรจน์ ใจสิงห์) ขุนนางฝ่ายอโยธยาเก่าได้ทำอุบายแสร้งเป็นว่าสามารถหนีมาจากทัพหงสาวดีได้และเข้าไปในราชสำนักอยุธยาเสนอตัวเป็นผู้บัญชาการทัพเอง โดยที่สมเด็จพระมหินทราธิราชเจ้าก็มิได้สงสัย ท้ายที่สุดออกญาจักรีก็เปิดประตูเมืองให้ฝ่ายหงสาวดีเข้ามาตีเมืองได้
เมื่อได้ชัยชนะแล้ว พระเจ้าบุเรงนองได้ให้พระมหาธรรมราชาขึ้นครองราชย์แทนเป็น สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช และได้ขอเอาตัว พระสุพรรณกัลยา (เกรซ มหาดำรงค์กุล) พระธิดาองค์โตในพระมหาธรรมราชาและพระนางวิสุทธิ์กษัตรีย์กลับไปยังหงสาวดีพร้อมกับสมเด็จพระมหินทราธิราชเจ้าด้วย ขณะเดินทางพระเจ้าบุเรงนองได้สั่งประหารชีวิตออกญาจักรีด้วยว่าเป็นคนที่ยอมหักหลังได้แม้กระทั่งเจ้านายเดิมของตน หากเลี้ยงไว้ก็จะไม่เป็นผลดี ต่อมาไม่นาน เมื่อมาถึงหงสาวดี สมเด็จพระมหินทราธิราชเจ้าก็ประชวรและเสด็จถึงแก่สวรรคต
นอร์สเม็น
กล็อค
กล็อก  เป็นบริษัทผู้ผลิตอาวุธสัญชาติออสเตรีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง Deutsch-Wagram ทางตอนเหนือของออสเตรีย ก่อตั้งโดยนายแกสตัน กล็อก  เมื่อ ค.ศ. 1963 มีชื่อเสียงในฐานะเป็นผู้ผลิตปืนกล็อก ซึ่งเป็นปืนพกที่มีโครงสร้างเป็นโพลิเมอร์ มีน้ำหนักเบา บำรุงรักษาง่าย เพราะมีชิ้นส่วนที่เป็นสนิม น้อยกว่าปืนพกยุคก่อนที่ใช้โครงสร้างเหล็ก นอกจากนี้กล็อกยังเป็นผู้ผลิตมีดพก และพลั่วสนาม สำหรับใช้ในกองทัพ
บริษัทกล็อกเริ่มสายการผลิตอาวุธ จากการผลิตระเบิดมือสำหรับซ้อม แมกาซีน มีดพก และพลั่วสนามให้กับกองทัพออสเตรียในช่วงทศวรรษ 1970 จนกระทั่งได้ออกแบบปืนพกขนาด 9 มม. เสนอให้กับกองทัพออสเตรีย มีชื่อรุ่นว่า "กล็อก 17" ได้รับการสั่งซื้อและส่งมอบแก่กองทัพออสเตรียในปี ค.ศ. 1982 กองทัพนอร์เวย์ในปี ค.ศ. 1984
ในปี ค.ศ. 1985 กล็อกได้ขยายฐานการผลิตในรัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา และได้พัฒนาปืนรุ่นใหม่ ได้แก่ กล็อก 18 ในปี ค.ศ. 1986 กล็อก 19 ซึงเป็นปืนพกขนาดกะทัดรัด ในปี ค.ศ. 1988 จนได้รับความนิยมในกองทัพสหรัฐ เจ้าหน้าที่ตำรวจ และผู้ใช้ทั่วไป
ลัทธิคอมมิวนิสต์แบบองค์คณะนิยม
ลัทธิคอมมิวนิสต์แบบองค์คณะนิยม หรือ องค์คณะนิยม  คือกระแสหนึ่งของแนวคิดสังคมนิยมที่เกิดขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 มีแรงบันดาลใจมาจากการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918-1919 ลัทธินี้มีลักษณะที่เป็นปฏิปักษ์กับลัทธิทุนนิยมรัฐ (state capitalism) และลัทธิสังคมนิยมรัฐ (state socialism) แต่มุ่งเน้นรูปแบบองค์คณะแรงงาน (workers' council) และประชาธิปไตยแบบองค์คณะนิยม (council democracy) ในฐานะกลไกที่ใช้รื้อถอนรัฐชนชั้น (class state) มีความเคลื่อนไหวหลักในเยอรมนีและเนเธอร์แลนด์ระหว่างคริสต์ทศวรรษที่ 1920 และยังคงปรากฎอยู่จนถึงปัจจุบันภายในขบวนการสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์กระแสหลัก
หลักการที่เด่นชัดที่สุดของลัทธิคอมมิวนิสต์แบบองค์คณะนิยมคือจุดยืนตรงกันข้ามกับลัทธิพลพรรคแนวหน้านิยม (party vanguardism) และลัทธิศูนย์รวมนิยมแบบประชาธิปไตยตามแนวคิดของเลนิน รวมถึงต่อสู้เรียกร้องบนจุดยืนที่ว่าองค์คณะแรงงานที่เกิดขึ้นตามโรงงานอุตสาหกรรมและปกครองส่วนท้องถิ่นคือรูปแบบตามธรรมชาติขององค์กรและผู้มีอำนาจของชนชั้นแรงงาน นอกจากนี้ยังมีจุดยืนตรงข้ามกับอุดมการณ์ประชาธิปไตยสังคมนิยม โดยปฏิเสธแนวทางปฏิรูปนิยมและรัฐสภานิยม เช่น การประนีประนอมที่แลกผลประโยชน์ต่างตอบแทน (quids pro quo หรือ logrolling) ที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปในแวดวงการเมืองแบบรัฐสภา
น้ำตาลไม่หวาน เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2507 ผลงานกำกับชิ้นสุดท้ายของรัตน์ เปสตันยี ก่อนจะเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2513 เป็นภาพยนตร์แนวตลกเสียดสีภาพยนตร์แนวตลาดในยุคนั้น เขียนบทโดย รัตน์ เปสตันยี และ รอย ฤทธิรณ (ทวี เกตะวันดี)
น้ำตาลไม่หวาน ผลงานกำกับชิ้นสุดท้ายของ รัตน์ เปสตันยี เพราะหลังจากนั้น ท่านป่วยเป็นโรคเบาหวานและโรคหัวใจ ไม่อาจจะทำภาพยนตร์ได้อีก รัตน์ เปสตันยี ต้องการทำภาพยนตร์เรื่องนี้แบบภาพยนตร์ไทยในการตลาด ให้ครบรส ทั้งรัก โศก บู๊ โป๊ เสียว เดิมนั้นรัตน์อยากได้ มิตร ชัยบัญชา และ เพชรา เชาวราษฎร์ มานำแสดง แต่ทั้งคู่มีคิวงานที่ยาวเหยียด จึงไม่สามารถมาแสดงได้ และทั้งคู่ไม่เคยแสดงภาพยนตร์เสียงในฟิล์มมาก่อน
น้ำตาลไม่หวาน เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มเศรษฐีนิสัยสำมะเลเทเมาที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับหญิงสาวลูกครึ่งอินเดีย เพื่อจะได้สมบัติ โดยที่เขาไม่เต็มใจ เพราะเขามีคนรักอยู่แล้ว เขาจึงกลั่นแกล้งหญิงสาวต่างนานา
มนัส (สมบัติ) เป็นลูกชายคนเดียวของ เจ้าคุณเจริญเกษา (เสน่ห์) มหาเศรษฐีชาวจีนเจ้าของบริษัทเกษาเจริญ ผู้ผลิตและจำหน่าย "ยาผุง" ยาปลูกผมสูตรจากอินเดีย ที่มียอดขายอันดับหนึ่ง มนัสเป็นคนไม่เอาถ่าน ขี้เหล้าเมายา และมั่วสุมอยู่กับพาร์ทเนอร์ชื่อ วัชรี (ปรียา) ทำความหนักใจให้กับผู้เป็นพ่อ
เจ้าคุณเจริญเกษาหวังจะให้ลูกชายกลับเนื้อกลับตัว ขยันขันแข็งทำงาน โดยให้แต่งงานกับ น้ำตาล (เมตตา) ลูกสาวคนเดียวของเพื่อนชาวอินเดียเจ้าของสูตรยาผุง ที่ตนเองรักเหมือนเป็นลูกสาว โดยทำสัญญาว่าจะให้เงิน 2 ล้านบาทแก่มนัส เมื่อแต่งงานกับน้ำตาล และมีทายาท
ด้วยความรักที่มนัสมีต่อวัชรี มนัสจึงสัญญากับวัชรีว่าจะแต่งงานกับน้ำตาลเฉพาะในนาม และกลั่นแกล้งน้ำตาลให้เสียหน้าตั้งแต่วันแรกที่เดินทางมาถึง ทั้งยังทำความเจ็บใจให้กับน้ำตาล โดยพาวัชรีเข้ามามั่วสุมถึงในบ้าน
จากการกระทำของตัวเอง ในที่สุดมนัสก็สูญเสียทุกสิ่ง สูญเสียวัชรีให้กับชายอื่นนั้นคือ ถวิล ดวงแก้ว คนขายยาผุงแห่งบริษัทเกษาเจริญ สูญเสียน้ำตาลที่ไปเกิดไปมีความรักกับโมตี (สมพงษ์) เลขาของเจ้าคุณพ่อ สูญเสียทรัพย์สมบัติทั้งหมด เพราะเจ้าคุณเจริญเกษาทำพินัยกรรมมอบสมบัติทั้งหมด 700 ล้านบาท ให้กับน้ำตาล และลูกน้อง โดยไม่ให้สมบัติอะไรกับมนัสเลย มีเพียงแค่ให้มนัสขายยาผุงแทน
มนัสกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว ในที่สุดก็รู้สึกว่าตัวเองไม่รู้จักคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่ เริ่มตระหนักถึงความรักที่มีต่อน้ำตาลก็เมื่อน้ำตาลหมดรักไปแล้ว และได้พยายามช่วงชิงความรักจากภรรยากลับคืนมา
มนัสได้เอาคืน โดยการเอาตุ๊กแกเอาไว้ที่ห้องของน้ำตาล แล้วน้ำตาลก็เห็นตุ๊กแกในห้อง น้ำตาลตกใจจึงวิ่งออกมาสลบ มนัสจึงพาเข้าห้องอีกที แล้วหลังจาก 5-12 ปีผ่านไป มนัสกับน้ำตาลมีลูกด้วยกันหลายคนจนเต็มบ้านเต็มเมือง
รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มแห่งปี
รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มแห่งปี  เป็นหนึ่งในสาขารางวัลที่สำคัญที่สุดของรางวัลแกรมมี มีการมอบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1959 สำหรับอัลบั้มที่ออกในปีก่อนหน้าที่จะมีการประกาศรางวัล แต่เดิมนั้นมอบไห้กับศิลปินเจ้าของอัลบั้มเท่านั้น แต่ในปัจจุบันได้มอบไห้กับทีมโปรดิวเซอร์ อันได้แก่โปรดิวเซอร์ วิศวกรบันทึกเสียง/มิกเซอร์ และมาสเตอริงเอ็นจิเนีย (Mastering Engineer) ด้วย
รางวัลอัลบั้มแห่งปียังเป็นหนึ่งในสี่รางวัลใหญ่ของงาน หรือที่เรียกกันว่า บิ๊กโฟร์ (Big Four) อันประกอบไปด้วยอีก 3 สาขาคือ รางวัลบันทึกเสียงแห่งปี, รางวัลเพลงแห่งปี และรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
Daydream (Mariah Carey album)
Kenneth &quot;Babyface&quot; Edmonds
จอห์น เดนเวอร์
เฮนรี จอห์น ดอยท์เชนดอร์ฟ จูเนียร์  หรือที่รู้จักในชื่อ จอห์น เดนเวอร์ (, 31 ธันวาคม ค.ศ. 1943 – 12 ตุลาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงแนวคันทรี-โฟล์ก นักแสดง นักกิจกรรมทางสังคมและนักมนุษยชนชาวอเมริกัน ที่มีชื่อเสียงในงานดนตรีเดี่ยวและงานเพลงอคูสติกที่สุดคนหนึ่งและมียอดจำหน่ายสูงที่สุดคนหนึ่งแห่งทศวรรษที่ 70 โดยในปี ค.ศ. 1973 เขาได้รับการจัดอันดับให้เป็นศิลปินที่มียอดจำหน่ายสูงที่สุด นิตยสารออลมิวได้กล่าวถึงเดนเวอร์ว่า "เป็นบุคคลที่เหล่าบรรดาศิลปินในยุคทองของเขารักยิ่ง". เดนเวอร์มีเชื้อสายทั้งไอริชและเยอรมัน เขาเติบโตในครอบครัวทหารโดยพ่อของเขาเป็นนายทหารสัญญาบัตรยศนาวาอากาศโทแห่งกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา สมัยเด็กเดนเวอร์ได้ย้ายที่อยู่บ่อยครั้ง เขาได้เริ่มเล่นกีตาร์ตอนอายุ 11 ขวบ และเริ่มงานดนตรีด้วยการร่วมวงโฟล์กวงหนึ่งในช่วงปลายยุค 1960 จวบจนปัจจุบัน เดนเวอร์ได้สรรค์สร้างงานดนตรีมาแล้วกว่า 300 เพลง โดยกว่า 200 เพลงที่เขาได้เรียบเรียงเองทั้งหมด และตลอดงานดนตรีชีวิตเขาสามารถทำยอดจำหน่ายได้กว่า 33 ล้านชุด
งานดนตรีส่วนใหญ่ของเดนเวอร์ มีจุดเด่นที่การแต่งและร้องเองทั้งหมด รวมถึงการแสดงสดที่เขาจะร้องพร้อมไปกับเล่นกีตาร์โปร่ง โดยเนื้อหาเพลงของเขามักพรรณนาถึงความสุขกับธรรมชาติ, การอุทิศถึงงานดนตรี และความสัมพันธ์ต่างๆที่เต็มไปด้วยความยากลำบากในชีวิตเขา ผลงานของเดนเวอร์ประสบความสำเร็จสามารถขึ้นชาร์ตอันดับสูง ไม่ว่าจะเป็นในชาร์ตคันทรีและเวสต์เทิร์น และบิลบอร์ด 100 เขาได้รับการยืนยันยอดจำหน่ายอัลบั้มระดับทองคำกว่า 12 ครั้ง และทองคำขาวกว่า 4 ครั้ง โดยมีเพลงที่รู้จักกันดีไม่ว่าจะเป็น "Leaving on a Jet Plane" (1967), "Take Me Home, Country Roads" (1971), "Rocky Mountain High" (1972), "Sunshine on My Shoulders" (1973), "Thank God I'm a Country Boy" (1974), "Annie's Song" (1974) และ "Calypso" (1975)
เดนเวอร์ยังได้เคยแสดงภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์หลายเรื่อง โดยเฉพาะยิ่งในระหว่างยุค 1970 และ 1980 ต่อมาเขาก็หันกลับมาให้ความสนใจในปัญหาธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยผ่านทางเสียงดนตรีของเขา เขายังเคยขึ้นสภาคองเกรสเพื่อพูดถึงกรณีการเซนเซอร์ในงานดนตรีอีกด้วย ความรักในธรรมชาติของเดนเวอร์โดยเฉพาะในรัฐโคโลราโด ที่เขาได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเป็นส่วนใหญ่ในชีวิตเขา รวมถึงงานดนตรีที่มักกล่าวถึงโคโลราโดบ่อยครั้ง ที่รู้กันดีคือเพลง "Rocky Mountain High" ที่ได้รับการบรรจุให้เป็นหนึ่งในสองเพลงประจำรัฐในปี ค.ศ. 2007 นอกจากนี้เขายังได้รับการยกย่องให้เป็น "กวีอันทรงเกียรติแห่งรัฐ" ในปี ค.ศ. 1974 อีกด้วย เดนเวอร์ มีความชื่นชอบในเครื่องบินเป็นอย่างมาก จนสุดท้ายเขาก็ได้เสียชีวิตลงเมื่ออายุได้ 53 ปี จากอุบัติเหตุเครื่องบินตกที่เขาบินไปชนบริเวณอ่าวมอนเทเร ในปี ค.ศ. 1997
ลอรีน ฮิลล์
ลอรีน โนเอล ฮิลล์  เกิดเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1975 ในเซาท์ออเรนจ์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นนักร้อง แร็ปเปอร์ นักดนตรี นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์และนักแสดง ชาวอเมริกัน ในช่วงแรกเธอเป็นสมาชิกวงฮิปฮอปในนาม เดอะฟูจีส์ จนในปี 1998 เธอออกผลงานอัลบั้มเดี่ยวที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีทั้งยอดขายและเสียงวิจารณ์ จากอัลบั้มชุด "The Miseducation of Lauryn Hill" ที่ทำให้เธอได้รับรางวัลแกรมมี่ถึง 5 สาขา
หลังจากที่เธอประสบความสำเร็จกับอัลบั้มเดี่ยวเปิดตัว เธอก็ได้หายไปจากสื่อ เนื่องจากไม่ชอบในชื่อเสียงและอุตสาหกรรมดนตรี หลังจากห่างหายไป 4 ปี เธอออกอัลบั้มอันพลักด์ชุด "MTV Unplugged No. 2.0" อัลบั้มแสดงสดที่เล่นคู่กับกีตาร์อคูสติก หลังจากนั้นเธอยังกลับมารวมกับวงเดอะฟูจีส์อีกในระหว่างกลางทศวรรษ 2000 ในช่วงสั้น ๆ และฮิลล์มีบุตร 5 คนร่วมกับโรฮัน มาร์ลีย์ บุตรชายคนที่ 4 ของตำนานเพลงเร้กเก้อย่าง บ็อบ มาร์เลย์
ร็อกแอนด์โรลฮอลล์ออฟเฟม
พุตโต
เปมเทพ หรือ พุตโต หรือ พุตตี  เป็นประติมากรรมรูปเด็กอ้วนยุ้ยและส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเด็กผู้ชาย, เปลือย ใช้ในการตกแต่งและพบบ่อยในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี และศิลปะบาโรกในเยอรมนี พุตโตมาจากศิลปะโบราณแต่มาพบใหม่เมื่อต้นสมัยศิลปะควอตโตรเช็นโต (Quattrocento) และมักจะเรียกสับสนกับเครูบ (Cherub หรือ cherubim)
คำว่า “putto” เป็นภาษาอิตาลีที่เป็นเอกพจน์ เพศชาย พหูพจน์ใช้ “putti” ถ้าเป็นเพศหญิงใช้ “putta” แต่มิได้ใช้กันเพราะเป็นคำย่อของคำว่า “puttana” (หญิงสำส่อน) ในภาษาอิตาเลียนสมัยใหม่ “พุตโต” หมายถึง “เด็ก” และใช้ในบางกรณีเท่านั้น
ในการบรรยายทางศิลปะ “พุตโต” กล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดยจอร์โจ วาซารี (ใน “ชีวิตศิลปิน” ค.ศ. 1550/ค.ศ. 1568)
พุตโต คิวปิด และทูตสวรรค์ พบทั้งในงานศิลปะทางโลกและทางศาสนาตั้งแต่ราวคริสต์ทศวรรษ 1420 ในอิตาลี และเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในเนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี
การฟื้นฟูการใช้ในศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา.
การใช้ยุวเทพในศิลปะคลาสสิกใช้ประดับโลงหินของเด็กในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่เป็นรูปทะเลาะกัน, เต้นรำ, เข้าร่วมพิธีกรรม, เล่นกีฬาและอื่นๆ การนำยุวเทพกลับมาใช้เชื่อกันว่าเริ่มโดยโดนาเทลโลในฟลอเรนซ์ในคริสต์ทศวรรษ 1420 แม้ว่าจะมีงานอื่นก่อนหน้านั้นเช่นที่เห็นในที่ฝังศพในลุกกา
การใช้ในศิลปะบาโรก.
พุตโตนิยมใช้กันมากในงานตกแต่งในเยอรมนี เช่น การตกแต่งแท่นบูชา หรือแท่นเทศน์ หรือในจิตรกรรมหรือจิตรกรรมฝาผนัง ซึ่งอาจจะใช้พุตโตในการถือเครื่องไม้เครื่องมือหรือเครื่องตกแต่ง
พัตติ
Putti
ศาลาศิริราช 100 ปี
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 13
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 13 (America's Next Top Model, Cycle 13) เป็นฤดูกาลที่ 13 ของอเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ออกอากาศครั้งแรกที่สหรัฐอเมริกา ทางช่อง CW ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2552 สำหรับฤดูกาลนี้มีผู้เข้าแข่งขันจำนวนเท่ากับ ฤดูกาลที่ 10 และ 11 โดยมีทั้งสิ้น 14 คน และเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สุดยอดนางแบบ หญิงสาวสูง 5 ฟุต 7 นิ้วและเตี้ยกว่านั้น , ความงามอยู่ภายใต้มาตรฐานความสูง เพื่อก้าวสู่ผู้ชนะ 14 สาวต้องพิสูจน์ความงามที่มาในทุกรูปทรง , ขนาดและความสูง สำหรับคำโฆษณาที่ใช้ในฤดูกาลนี้คือ "'The Lineup Is 5"7' And Under. Not The Usual Suspects. BOOK 'EM!" และเพลงที่ใช้สำหรับประกอบตัวอย่างของรายการในฤดูกาลนี้คือเพลง "Good Girls Go Bad" ของ Cobra Starship
ในรอบ 6 คนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ ได้ไปแข่งขันต่อที่ ฮาวาย ประเทศอเมริกา และรางวัลของผู้ชนะคือการได้เซ็นสัญญากับโมเดลลิ่ง เอเจนซี่ "Wilhelmina" ได้ถ่ายแบบ 6 หน้าเต็มลงในนิตยสาร เซเว่นทีน และเซ็นสัญญา 100,000 เหรียญ กับเครื่องสำอาง CoverGirl
และผู้ชนะก็คือ นิโคล ฟ็อกซ์ สาววัย 18 จาก โคโลราโด ซึ่งเป็นผู้ชนะที่อายุน้อยที่สุดในรายการ
How Short Can You Go.
"ออกอากาศ : 9 กันยายน 2552"
ครั้งแรกในประวัติศาสตร์สุดยอดนางแบบ, หญิงสาวสูง 5ฟุต 7นิ้ว และเตี้ยกว่านั้น, ความงามอยู่ภายใต้มาตรฐานความสูง เพื่อก้าวสู่ผู้ชนะ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ในรอบคัดเลือก สาวๆ ต้องเปลี่ยนชุดและเดินแบบกับมิสเจ โดยมีมิสเตอร์เจย์ คอยถ่ายรูปโพลารอยด์ของพวกเธอขณะเดินแบบไปด้วย หลังจากนั้นพวกเธอต้องเข้าสัมภาษณ์กับคณะกรรมการ คอร์ทนีย์เป็นคนเดียวที่มาคัดตัวทั้งๆ ที่ขาหัก แอลลิสันบอกมิสเจ ถึงเคล็ดลับในการเดินบนรันเวย์ของเธอ ลูลู่ประกาศตัวว่าเป็นพวกรักร่วมเพศ ซันเดเล่าถึงวัยเด็กอันโหดร้ายของเธอ และผู้เข้าแข่งขันหลายคนต่างไม่พอใจในบุคลิกภาพของแอมเบอร์กับนิโคล
เมื่อสาวๆ ถูกคัดออกจนเหลือ 20 คน พวกเธอก็ต้องไปโพสท์ท่าบนรันเวย์ ซึ่งมิสเตอร์เจย์ ประทับใจในท่าเดินและท่าโพสท์ของคอร์ทนีย์เป็นอย่างมาก และสุดท้ายสาวๆ ก็ถูกคัดเหลือแค่ 14 คน โดยไทร่าได้มาแสดงความยินดีกับพวกเธอที่จะเป็นผู้บุกเบิกวงการแฟชั่น ในฐานะสาวร่างเตี้ยเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
The Early Bird Gets A Makeover.
มิสเตอร์เจย์ได้มาหาสาวๆ ที่ถนนเมลโรสเอเวนนิว เพื่อแจ้งพวกเธอเรื่องของแอมเบอร์ว่าเธอขอออกจากการแข่งขันด้วยเหตุผลส่วนตัวบางอย่าง และให้ ลิซ่า เข้ามาแข่งแทน จากนั้นเจทั้งสองได้พาสาวๆ ทั้ง 14 คนไปรับการแปลงโฉม ซึ่งสาวๆ ส่วนใหญ่ต่างก็พึงพอใจกับลุคใหม่ของพวกเธอ ยกเว้นลิซ่า ซึ่งรู้สึกว่าเธอไม่ค่อยเปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไหร่ และ บีอันก้าที่ไม่พอใจที่คิ้วของเธอถูกย้อมสี
จากนั้นสาวๆ ได้ย้ายเข้ามาสู่บ้านใหม่ใน ลอสแอนเจลิส และได้ถ่ายภาพเป็นครั้งแรก ซึ่งพวกเธอต้องโพสท่าในภาพที่คล้ายกับภาพในสมัยเด็กของพวกเธอโดยที่ต้องให้ออกมาเป็นแฟชั่นด้วย เรย์ต้องพยายามโพสท่าบนส้นสูง 8 นิ้วด้วยความยากลำบาก ซันเดและลิซ่ารู้สึกกังวลกับชุดของพวกเธอ ในขณะที่บีอันก้าไปบอกกับมิสเตอร์เจย์ว่าเธอไม่พอใจกับการแต่งหน้าของเธอ ในห้องตัดสินครั้งนี้ ทุกคนได้พบกับกรรมการพิเศษเป็นนางแบบชื่อดังอย่าง ชาเนล อิมาน ภาพของเรย์ นิโคล เจนนิเฟอร์ แอชลีย์ และบีอังก้า และสร้างความประทับใจให้กับคณะกรรมการเป็นอย่างมาก ในขณะที่บริททานี่ได้รับคำวิจารณ์ว่าเธอดูเซ็กซี่เกินไป ภาพของคาร่าและซันเด ดูค่อนข้างน่าเบื่อ และภาพของลิซ่าออกมาเลวร้ายที่สุด
บีอันก้าต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายเพราะกรรมการรู้สึกว่าการกระทำของเธอในระหว่างถ่ายแบบดูไม่มีความเป็นมืออาชีพ แต่กลายเป็นลิซ่าที่ต้องกลับบ้านเพราะภาพที่ไร้ประสิทธิภาพและความไม่มั่นใจของเธอทั้งๆ ที่ได้รับโอกาสใหม่อีกครั้ง
Fortress of Fierceness.
"ออกอากาศ : 16 กันยายน 2552"
ในสัปดาห์นี้สาวๆได้ไปพบกับ ชอน แพทเทอร์สัน เจ้าของบริษัท โมเดลลิ่ง "Wilhelmina" โดย ไนเจล บาร์คเกอร์, คอร์ทนีย์ เป็นอีกหนึงครั้งที่เธอทำได้ดีกับการเดินแบบ ในขณะที่ ลูลู่ และ ราเชล ค่อนข้างมีปัญหากับการสัมภาษณ์ครั้งนี้, หลังจากสาวๆทุกคนเข้ามาสัมภาษณ์เสร็จสิ้นแล้ว ชอน แพทเทอร์สัน ออกมาบอกกับสาวๆว่า จะมีหนึ่งคนที่ถูกคัดออกโดยตัดสินจากการเข้าไปพบกับเขาเมื่อครู่นี้ และคนที่ถูกคัดออกก็คือ ราเชล เนื่องจากการเธอไม่มีพรสวรรค์ของการเป็นนางแบบเลบ
สาวๆได้ไปพบกับไทร่า แบงค์ ซึ่งเสื้อของไทร่าได้เขียนว่า "smize" (smile with their eyes) และสาวๆได้เรียนรู้เกี่ยวกับการโพสท์ สื่อด้วยสายตาของตนเอง ผ่านผู้สอน (ไทร่า แบงค์) หลังจากการเรียนรู้ สาวๆได้ไปประลองฝีมือการโพสท์ด้วยสายตากันเป็นทีม ซึ่งทีมที่ชนะ (บีอังก้า, บริททานี่, คอร์ทนีย์, คาร่า, ลอร่า และ ลูลู่) ได้ไปทานอาหารค่ำกับ ชอน แพทเทอร์สัน ส่วนทีมที่แพ้ (แอชลีย์, เอริน, เจนนิเฟอร์, นิโคล, เรย์ และ ซันเด ) ต้องไปล้างจานแทน
ต่อมา สาวๆได้ไปถ่ายภาพกับม้า ในลานแข่งม้า ในสภาพเปลือยท่อนบน ในห้องตัดสินผลงานของ เอริน, บริททานี่, ลอร่า, นิโคล ค่อนข้างโดดเด่นถูกใจกรรมการ ลอเรนพูดว่าภาพของบริททานี่วิเศษมาก ๆ และเธอไม่รู้ว่าบริททานี่โพสท่าคล้ายกำลังนอนตะแคงบนหลังม้าได้อย่างไร นั่นทำให้ลอเรนและกรรมการคนอื่นๆประทับใจเป็นอย่างมาก ภาพของเอรินได้รับคำชมเป็นอย่างมากเรื่องการยิ้มด้วยดวงตา ภาพของเรย์โดนพูดถึงว่าเหมือนภาพของมาดอนน่าในภาคนางแบบ ผลงานของแอชลีย์และบีอังก้ากลับออกมาแย่ บีอังก้าไม่มีอะไรดีในภาพ แต่เธอกลับบอกว่า "เธอชอบวิกของเธอ!" นั้นทำให้เธอเป็น สองคนสุดท้ายอีกครั้ง แต่อย่างไรก็ตามผลงานเธอก็ยังส่งผลให้เธออยู่ต่อไป และคอร์ทนีย์ ต้องถูกส่งกลับบ้าน เนื่องจากสายตาของเธอยังคงไม่สื่ออะไรที่มากพอให้กรรมการได้เห็น
Make Me Tall.
"ออกอากาศ : 23 กันยายน 2552"
ก้าวสู่สัปดาห์ใหม่สาวๆ ได้พบกับมิส.เจ ซึ่งการเปิดตัวของมิส.เจ ได้เดินแบบเคียงคู่มากับนางแบบรุ่นน้องๆอย่าง ดีว่า ดาวานน่า มิส.เจได้สอนเรื่องการเดินแบบ แบบเป็นนางแบบมืออาชีพและการเดินแบบบนเวทีถึง 2 คน หลังจากการเรียนรู้การเดินแบบเสร็จสิ้น นางแบบทุกคนก็ต้องไปเดินแบบประชันกันนางแบบมืออาชีพที่สูง 5ฟุต7นิ้ว ขึ้นไป โดยการเดินแบบครั้งนี้ บริททานี่ มีฝีมือการเดินแบบที่โดดเด่นมากที่สุดในกลุ่มและเป็นผู้ชนะของรางวัลประจำสัปดาห์นี้ไปนั้นคือ การถ่ายภาพลงนิตยสารเซเว่นทีน โดยบริททานี่ได้เลือกเพื่อนไปอีก 2 คนนั้นคือ ลอร่า และ คาร่า, ส่วน ลูลู่ และ บีอังก้า เป็นคนในกลุ่มที่ทำได้ค่อนข้างแย่ที่สุดในสัปดาห์นี้
ต่อมาสาวๆ ก้าวเข้าสู่การถ่ายแบบที่อยู่ในโรงงานร้าง และ มีแต่อุปกรณ์ที่จะทำให้สาวๆดูตัวสูงขึ้นมา ในการถ่ายภาพครั้งนี้บริททานี่ และ ลูลู่ ทำให้เจย์ มานูเอลต้องติมากที่สุด, ต่อมาในห้องตัดสิน ภาพของ คาร่า นิโคล และ เอริน เป็นที่ถูกใจกรรมการมาก แต่ผลงานที่ออกมาของ แอชลีย์, ลูลู่ และ บริททานี่ กลับออกเป็นที่น่าผิดหวังเป็นอย่างมาก ในการตัดสินภาพของบริททานี่ดูมีความเป็นนางแบบมากกว่าแต่เธอดูเตี้ยกว่าความเป็นจริง ส่วนลูลู่มีภาพที่สวยแต่ไม่ดูเหมือนกับนางแบบ ซึ่งผู้ที่ถูกคัดออกในครั้งนี้เป็น ลูลู่ เนื่องภาพที่ออกมาดูไม่ได้โดดเด่นมากเพียงพอ
Take My Photo, Tyra!
"ออกอากาศ : 30 กันยายน 2552"
การแข่งขันในสัปดาห์นี้ เริ่มต้นด้วยการที่สาวๆไปเรียนรู้เรื่องการแต่งหน้ากับ แซม ไฟน์ หลังจากการเรียนรู้เรื่องการแต่งหน้าได้พักหนึ่ง สาวๆก็ได้ไปพบกับ ไนเจล และ คริสซี่ บาร์คเกอร์ โดยการแข่งขันชิงของรางวัลครั้งนี้คือ การแข่งขันในด้านการแต่งหน้าต่างๆที่อยู่ใน วอลมาร์ท เริ่มต้นด้วยด้านการเลือกเสื้อผ้า, เลือกรองเท้า, การแต่งหน้าสไตล์ตนเอง และ การเลือกภาพสาวๆของคัฟเวอร์ เกิร์ล ซึ่งมาถึงด้านสุดท้ายมีสาวๆผ่านเข้ามาได้ถึง 3 คน นั้นคือ บีอังก้า, ซันเด และ เอริน การแต่งหน้าของ ซันเด ออกมาดีที่สุดในกลุ่มและเป็นผู้ชนะของรางวัลในครั้งนี้ไป
ต่อมาคือการถ่ายภาพที่ครั้งนี้มีช่างภาพเป็นนางแบบชื่อดังอย่าง ไทร่า แบงค์ ที่มาถ่ายภาพให้สาวๆด้วยตนเอง หัวข้อของการถ่ายแบบคือ การถ่ายบิวตี้ ช็อท กับ ผ้าทอ โดยรวมแล้วการถ่ายภาพครั้งนี้ บริททานี่ และ เอริน เป็นที่น่าพอใจ ส่วน บีอังก้า, แอชลีย์ และ ซันเด ออกมาไม่น่าพอใจเท่าไหร่ หลังจากการถ่ายภาพเสร็จสิ้นลงไทร่าได้ออกมาประกาศว่า บริททานี่ เป็นคนที่มีประสิทธิภาพในการถ่ายภาพครั้งนี้มากที่สุด และ เธอสมควรที่จะได้สิทธิ์คุ้มกันการถูกคัดออกไป มาถึงห้องตัดสิน แอชลีย์ และ ลอร่า ถูกติเรื่องการแต่งกาย รวมไปถึงภาพที่ออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่อย่าง แอชลีย์, บีอังก้า และคาร่า การเรียกชื่อเริ่มต้นขึ้นจนกระทั่งเหลือเพียง 2 คนสุดท้ายนั้นคือ บีอังก้า และ แอชลีย์ ผลที่ออกมาคือ บีอังก้าต้องเป็นคนที่ถูกส่งกลับบ้าน เนื่องจากการสื่อที่ออกมาทางหน้าตา ยังไม่หนักแน่นเพียงพอ
Dance With Me.
"ออกอากาศ : 7 ตุลาคม 2552"
ในสัปดาห์ที่ 6 ของการแข่งขันสาวๆได้เข้าไปพบกับเบนนี่ นินจาในสถานที่ฝึกการแสดงแห่งหนึ่ง ที่มีกระจกโดยรอบ เบนนี่ได้บอกสาวๆถึงทักษะด้านการเต้นรำ สำหรับแอชลีย์เธอคิดว่ามันช่างเข้าทาง แต่คาร่า และ นิโคลกลับไม่คิดเช่นนั้น และ เบนนี่ยังได้แนะนำสาวๆให้ได้รู้จักกับ ลิล มาม่า แดนซ์เซอร์สาวชื่อดัง ได้ออกมาร่วมสอนเรื่องการเต้นที่แสดงถึงการสื่ออารมณ์ นิโคลเริ่มต้นเป็นคนฝึกเป็นคนแรกแต่กลับออกมาไม่เป็นท่า ลิล มาม่าแนะนำให้สาวๆรู้จักกับหนุ่มๆที่รักการเต้นชื่อกลุ่มว่า แจ็บบ้าวอคคีซ ที่เป็นผู้ชนะประจำฤดูกาลที่ 1 ของ รายการ อเมริกัน บีสท์ แดนซ์ ครูว และพวกเขายังโชว์ถึงการเต้นสื่ออารมณ์ต่างๆให้สาวๆได้ดู และการแข่งขันประจำสัปดาห์นี้คือการเต้นสื่อถึงอารมณ์ต่าง 3 อย่างคือ มีความสุข เศร้า และ โกรธ ซึ่งต้องแบ่งกลุ่มออกเป็น 3 กลุ่มๆละ 3 คน ซึ่งทีมของ เจนนิเฟอร์, คาร่า, เรย์ และทีมของ ซันเด, ลอร่า, บริททานี่ ทำได้ดี ส่วนทีมของ แอชลีย์, นิโคล, เอริน ทำออกมาได้แย่ ซึ่งทีมที่ชนะของรางวัลคือทีมของ เรย์, คาร่า และ เจนนิเฟอร์ ซึ่งของรางวัลก็คือ เครื่องอัญมณีสุดแพงคนละ 1 เซ็ท เมื่อกลับมาถึงบ้านพัก แอชลีย์ คาร่า และ เจนนิเฟอร์ดูเหมือนจะไม่พอใจกับการเต้นของ เอริน และ นิโคล จึงพูดถึงแต่เรื่องแย่ของทั้งคู่