pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ผู้ประพันธ์ ได้ประพันธ์แต่ละส่วนของบทเพลง ได้อย่างพิเศษที่สุดเพื่อที่จะแนะนำ ให้ผู้ฟังได้รู้จักกับเครื่องดนตรีที่ใช้บรรเลงสำหรับบทเพลงออร์เครสตรา โดยมีผู้เล่น 4 ส่วน
โครงสร้างของบทเพลง.
Theme: Allegro maestoso e largamente
Variation A: Presto
Piccolo and Flute
Variation B: Lento
Oboes/Cor Anglais
Variation C: Moderato
Clarinets
Variation D: Allegro alla marcia
Bassoons
Variation E: Brillante: alla polacca
Variation F: Meno mosso
Variation G: -
Variation H: Cominciando lento ma poco a poco accel. al Allegro
Double Basses
Variation I: Maestoso
Variation J: L'istesso tempo
Variation K: Vivace
Variation L: Allegro pomposo
Trombones and tuba
Variation M: Moderato
Fugue: Allegro molto
ผลงานนี้อ้างอิงแนวเพลงจากเพลง Abdelazar ซึ่งประพันธ์โดยเฮนรี เพอร์เชลล์ซึ่งจะเล่นโดยเครื่องดนตรีวงออร์เคสตราทั้งหมดในตอนต้นเพลง และต่อเนื่องมาด้วยการแสดงเป็นส่วนๆโดยแบ่งตามประเภทของเครื่องดนตรี โดยเริ่มจาก เครื่องเป่าลมไม้ตามมาด้วยเครื่องลมทองเหลืองและเครื่องสายและปิดท้ายด้วยการแสดงของเครื่องประกอบจังหวะ
หลังจากผ่านช่วงแนะนำความแตกต่างของดนตรีแต่ละประเภทแล้วก็จะกลับมาซ้ำใหม่ในช่วงต้นเพลง คราวนี้จะเริ่มเจาะลึกลงไปให้รู้จักเครื่องดนตรีแต่ละชิ้นของเครื่องดนตรีในแต่ละประเภท ด้วยความหลากหลายในแนวเพลงที่แสดงโดยเครื่องดนตรีทีละชนิด แม้ว่าจะเริ่มต้นด้วยการนำเสนอด้วยปิคโคโลและฟลูทแต่ภายใต้โครงสร้างของบทเพลงที่จัดการโดย harp และทีมเครื่องสาย สมาชิกของตระกูลเครื่องเป่าลมไม้จะบรรเลงในช่วงของแต่ละชนิดเครื่องดนตรี เน้นหน่วยเสียงของแต่ละเครื่องดนตรี และรูปแบบนี้ก็จะถูกทำแบบเดียวกันเมื่อถึงคราวแสดงของทีมเครื่องสาย ทีมเครื่องเป่าทองเหลือง และทีมเครื่องประกอบจังหวะ เดินบทเพลงผ่านความหลากหลายและเปลี่ยนแปลงของเครื่องดนตรีของตน
เมื่อเครื่องดนตรีทั้งหมดได้แสดงแล้ว ก็กลับมาร่วมกันบรรเลงเพลงประกอบด้วยลูกเดี่ยวจากเครื่องดนตรีแต่ละชนิด ซึ่งเริ่มด้วยปิคโคโลตามมาด้วยเครื่องเป่าลมไม้ทั้งหมด เครื่องสาย เครื่องเป่าทองเหลืองและเครื่องประกอบจังหวะ เมื่อครบแล้วเครื่องเป่าทองเหลืองจะเริ่มบรรเลงเพลงดั้งเดิมของเพอร์เชลล์ขณะเดียวกันพวกที่เหลือจะแสดงต่อเนื่องเพลงประกอบด้วยลูกเดี่ยวจากเครื่องดนตรีแต่ละชนิด จนกระทั่งชิ้นสุดท้ายได้แสดงเสร็จก็จะถึงช่วงจบที่เรียกว่าฟอร์ติสสิโม(ให้เล่นดังเต็มที่)
บทบรรยาย (Narration).
First you will hear a Theme by the great English composer, Henry Purcell, played by the whole orchestra and by each one of the four groups of instruments.
เริ่มต้น ท่านจะได้ยินทำนองหลักของเพลงซึ่งประพันธ์โดยนักประพันธ์ผู้ยิ่งใหญ่ชาวอังกฤษเฮนรี เพอร์เชลล์บรรเลงร่วมกันโดยเครื่องดนตรีทุกชิ้นของวงออร์เครสตรา และแต่ละกลุ่มของเครื่องดนตรีทั้ง 4 กลุ่ม
Theme A (Full Orchestra)
The WOODWIND are superior versions of the penny-whistle. They are made of wood.
เครื่องเป่าลมไม้เป็นรูปแบบพิเศษของเครื่องเป่าแบบพื้นๆทั่วไป พวกมันทำมาจากไม้
Theme B (Woodwind)
The first BRASS instruments were trumpets and hunting-horns. These are their modern descendants.
เครื่องเป่าลมทองเหลืองชิ้นแรกคือทรัมเปต และแตรล่าสัตว์ ซึ่งยังคงสืบทอดรูปแบบอันทันสมัยสืบต่อกันมา
Theme C (Brass)
The STRINGS, large and small, are scraped with a bow or plucked with the fingers. Their cousin the Harp is always plucked.
เครื่องสายทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่ใช้การดีดด้วยที่ดีดหรือนิ้วมือ ในขณะที่ ฮาร์ป ใช้การดึงสายเสมอ
Theme D (Strings)
The PERCUSSION group includes drums, gongs, tambourines and anything else you hit. When you have heard them, the whole orchestra will play the melody again.
กลุ่มของเครื่องประกอบจังหวะ รวมทั้งกลอง ฆ้อง รำมะนาและทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถใช้เคาะหรือตี เมื่อคุณได้ยินมันแสดงผ่านไปแล้ว เครื่องดนตรีออร์เคสตราทั้งหมดก็จะกลับไปเริ่มบทเพลงใหม่อีกครั้ง
Theme E (Percussion)
Theme F (Full Orchestra)
Now let us hear each instrument play a variation of its own. The highest of the Woodwind theme is the clear, sweet voice of the FLUTE, with its shrill little brother, the PICCOLO.
ต่อจากนี้ขอเชิญพวกเราได้ฟังเสียงของเครื่องดนตรีแต่ละชิ้นบรรเลงบทเพลงแปรในรูปแบบของตัวเอง ทำนองหลักที่สูงที่สุดของเครื่องเป่าลมไม้คือเสียงใสๆ หวานๆของฟลูท พร้อมกับเสียงแหลมของน้องเล็กที่ชื่อ ปิคโคโล
Variation A
OBOES have a gentle, plaintive quality, but they can be forceful enough when the composer wants them to.
ปี่โอโบให้น้ำเสียงที่นุ่มนวล คุณภาพเสียงที่เรียบง่ายแต่ก็มีความจริงจังเพียงพอเมื่อผู้ประพันธ์ต้องการ
Variation B
CLARINETS are very agile. They make a beautifully smooth, mellow sound.
คลาริเนตมีน้ำเสียงที่กระฉับกระเฉง สามารถสร้างเสียงที่งดงาม กลมกล่อม นุ่มนวล
Variation C
BASSOONS are the largest of the Woodwind team, so they have the deepest voices.
บาสซูนมีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาเครื่องเป่าลมไม้ทั้งหมด ดังนั้นจึงมีเสียงที่ทุ้มลึกมากที่สุด
Variation D
The highest voices in the String family are the VIOLINS. They play in two groups - Firsts and Seconds.
เสียงที่สูงที่สุดในตระกูลเครื่องสายคือ ไวโอลิน แสดงเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่ม 1 และกลุ่ม 2
Variation E
VIOLAS are a bit larger than Violins, and so are deeper in tone.
[[วิโอลา]ใหญ่ขึ้นมาจาก[[ไวโอลิน]]เล็กน้อย และแน่นอนย่อมต้องมีเสียงที่ต่ำกว่า[[ไวโอลิน]]
Variation F
CELLOS sing with splendid richness and warmth. Listen to this fine sound!
[[เชลโล]]สามารถเปล่งเสียงออกมาได้อย่างวิเศษมากมายและฟังดูอบอุ่น ลองฟังเสียงที่วิเศษนั่นสิ
Variation G
The DOUBLEBASSES are the grandfathers of the String family, with heavy grumbling voices.
[[ดับเบิลเบส]]เปรียบเทียบได้กับปู่ของตระกูลเครื่องสาย ด้วยน้ำเสียงที่กระหึ่ม
Variation H
The HARP has forty-seven strings, and seven foot-pedals to alter the pitch of its strings.
[[ฮาร์ป]]มี 47 สาย และ 7 กระเดื่อง เพื่อเปลี่ยนแปลงระดับเสียงของสายของมันเอง
The Brass family begins with the HORNS. These are made from brass tubing coiled in a circle.
ตระกูล[[เครื่องเป่าลมทองเหลือง]]เริ่มต้นด้วย[[แตร]] พวกมันสร้างมาจากท่อทองเหลือง ที่นำมาขดเป็นวงกลม
Variation J
I expect you all know the sound of TRUMPETS.
ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกท่านคงจะรู้จักเสียงของ[[ทรัมเปต]]
Variation K
The TROMBONES have heavy brassy voices. The BRASS TUBA is heavier still.
[[ทรอมโบน]]มีเสียงที่ใหญ่ องอาจ ส่วน[[ทูบา]]ยังคงมีน้ำเสียงที่ใหญ่ขึ้นไปอีก
Variation L
There is an enormous number of PERCUSSION instruments. We can't play them all, but here are the most familiar ones. First the KETTLE DRUMS - often called TIMPANI.
[[เครื่องกระทบ]]มีจำนวนมากมายมหาศาลเราไม่สามารถเล่นมันได้ทั้งหมด ต่อไปนี้คือสิ่งที่คุ้นเคยกันดี เริ่มจาก "เคทเทลดรัม" หรือที่เรียกกันประจำว่า [[ทิมปานี]]
Variation M
The BASS DRUM and CYMBALS
[[กลองใหญ่]]และ[[ฉาบ]]
The TAMBOURINE and TRIANGLE
[[รำมะนา]]และ[[กิ๋ง]]
The SIDE DRUM and WOOD BLOCK
[[กลองเล็ก]]และ[[บล็อกไม้]]
The XYLOPHONE
[[ไซโลโฟน]]
The CASTANETS and GONG
[[กรับสเปน]]และ][[ฆ้อง]]
and before they all play together, the WHIP.
และก่อนที่ทั้งหมดจะบรรเลงร่วมกัน นี่คือ วิป
We have taken the whole Orchestra to pieces. Now let us put it together as a Fugue. The instruments come in one after another, in the same order as before - beginning with the Piccolo. At the end, the Brass will play Henry Purcell's fine melody, while the others go on playing Benjamin Britten's Fugue.
เราได้รับรู้ถึงเครื่องดนตรีออร์เครสตราทั้งหมดทีละชิ้นไปเรียบร้อยแล้ว บัดนี้เราจะรวมมันเข้าทั้งหมดด้วยเพลงประกอบลูกเดี่ยวจากเครื่องดนตรีแต่ละชนิด หลังจากนั้นจะรวมกันเป็นหนึ่งเดียวเหมือนกับที่เคยเล่นมาก่อนหน้านี้ เริ่มต้นด้วย[[ปิคโคโล]] และในตอนจบเครื่องทองเหลืองจะบรรเลงเพลงของ[[เฮนรี เพอร์เชลล์]]อีกครั้ง ในขณะเดียวกันเครื่องดนตรีอื่นๆก็จะดำเนินเพลงลูกเดี่ยวของแต่ละเครื่องดนตรีด้วยบทเพลงของ[[บริทเทน]]ต่อไป
[[หมวดหมู่:ดนตรี]]
ขวัญตา บัวเปลี่ยนสี
ขวัญตา บัวเปลี่ยนสี เป็นอดีตนางเอกยอดนิยมละครโทรทัศน์หนังทีวีจอแก้วเมืองไทย และนางรองหนังไทยแสดงภาพยนตร์คู่กันกับ เพชรา เชาวราษฎร์ หลายสิบเรื่องด้วยกัน เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 ที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาชั้นเตรียมอุดมศึกษาจากโรงเรียนสตรีวรนาถ เธอสืบเลือดเนื้อเชื้อไขมาจากเลือดศิลปินโดยกำเนิด โดยเป็นบุตรสาวคนสุดท้อง ในจำนวน 6 คน ของอดีตดาราอาวุโสภาพยนตร์ไทยยุคบุกเบิก พ.ศ. 2470-2500 คุณแฉล้ม บัวเปลี่ยนสี (สกุลเดิม ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา) พระเอกหนังบู๊คนแรกของเมืองไทย (ซึ่งเริ่มแสดงหนังและละครเวทีมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 6) เจ้าของรางวัลเมขลา ประจำปี 2525 และอดีตเซียนพระผู้สะสมพระสมเด็จวัดใหม่ไว้มากมายทุกรุ่น (มีมากถึง 500 องค์ ซึ่งในอดีตนั้นพระสมเด็จที่ดีที่สุดไม่มีที่ไหนดีเทียบเท่าได้ จะมาจากเพียง 5 ท่าน ซึ่งหนึ่งในห้าท่านนั้นคือคุณแฉล้ม บัวเปลี่ยนสี) คุณแฉล้มเคยแสดงหนังเรื่อง กรรมสนองกรรม​ กลัวเมีย​ พญาน้อยชมตลาด​ พระร่วง​ (ขอมดำดิน)​ รบระหว่างรัก​ เลือดชาวนา​ เลือดแค้น​ แก่นกลาสี​ แสงมหา​พินาศ​ ฯลฯ
และพี่เขยของคุณขวัญตาก็คือ พฤหัส บุญหลง อดีตดาราอาวุโส และผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ไทยชื่อดังในอดีต (พ.ศ. 2480 - 2525)
ขวัญตา บัวเปลี่ยนสี เคยผ่านเวทีประกวดนางงาม และ ได้ตำแหน่งรองการันตีความสวยมาก่อนที่จะเจริญรอยตามพ่อของเธอเป็นนักแสดงเต็มตัว ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงหลังจากที่ได้ติดตามพ่อของเธอคือ แฉล้ม บัวเปลี่ยนสี ไปตามกองถ่ายหนังทุกแห่งหนจนกระทั่งได้รับการสนับสนุนจาก พฤหัส บุญหลง พี่เขยของเธออีกแรงหนึ่ง เธอจึงก้าวมาเป็นดาราภาพยนตร์ แสดงทั้งหนัง ทีวี และหนังจอเงิน เคยแสดงหนังเรื่อง
5พยัคฆ์​ร้าย​ 7พระกาฬ ชาติกระทิง ชาละวัน ชื่นชีวัน​ ซัมเซ็ง นางนกป่า นางสิบสอง ปราสาทรัก พระรถ-เมรี​ รวงแก้ว รัศมีแข ร้อยป่า สมิงจ้าวท่า สอยดาว-สาวเดือน สุภาพบุรุษ​นักเลง​ หนึ่งในสยาม อรุณเบิกฟ้า อาญารัก อ้ายค่อม​ เจ้าเมือง เพื่อนรัก แก้วลืมคอน แสนพยศ ไก่ฟ้า และอีกมากมาย ผลงานการแสดงของเธอเป็นที่รู้จักของแฟนหนังไทยในอดีตเป็นอย่างดี และแฟนหนังทีวียิ่งรู้จักชื่อเสียงแม่นยำเมื่อเธอก้าวมาแสดงหนังทีวีในเรื่อง ไกรทอง เป็นนางเอกภาพยนตร์โทรทัศน์คนแรกของไชโยโปรดักชั่นส์ โดยคุณสมโพธิ แสงเดือนฉาย ราชาหนังจินตนาการ และสเปเชียลเอฟเฟ็คท์ของเมืองไทยในอดีต ซึ่งเป็นเวอร์ชันจอแก้วละครโทรทัศน์รุ่นแรกของเมืองไทย รับบทเป็น ตะเภาทอง เป็นนางเอกคู่กับ ปรีดา จุลละมณฑล ได้รับการกล่าวขวัญอย่างมากที่สุด ส่วนเรื่อง ยายกะตา กับ พระอภัยมณี เป็นนางเอกคู่กับ พัลลภ พรพิษณุ และ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ พันท้ายนรสิงห์ เป็นนางเอก หนังทีวีที่เธอแสดงฉายทาง ช่อง 7 สี กลายเป็นที่ฮิตเกรียวกราวทุกเรื่อง ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ คุณลุง คุณป้า คุณย่า คุณยายติดกันงอมแงม เมื่อในอดีต
นอกจากเธอแสดงภาพยนตร์แล้ว เธอยังใช้เวลาว่างช่วยงานกุศล เดินแฟชั่นโชว์แบบเสื้อให้กับโรงเรียนสอนตัดเสื้อ ศ ณ ป้อมเพชร อันมีชื่อเสียงโด่งดังในอดีตอยู่เป็นประจำ ซึ่งเคยเดินกับเพื่อนดารารุ่นเดียวกัน เช่น อุษา อัจฉรานิมิต ขวัญใจ สอาดรักษ์ และ บุษรา นฤมิต
ขวัญตา บัวเปลี่ยนสี อำลาให้กับวงการแสดงนานแล้ว มีบุตรสาวหนึ่งคนคือ คุณชนาภรณ์ และบุตรชายหนึ่งคน ทั้งคู่จบการศึกษาระดับปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย มีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน eCommerce และเป็นผู้ประกอบการ นักลงทุน และนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จด้านการค้าขายแบบนำเข้าและส่งออกผ่านช่องทางออนไลน์
Umbrella Corporation
ไบโอฮาซาร์ด
ค่างแว่นถิ่นใต้ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Trachypithecus obscurus") สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกค่าง ลักษณะทั่วไปคล้ายค่างแว่นถิ่นเหนือ ("T. phayrei") คือ มีวงกลมสีขาวรอบตาเหมือนกับใส่แว่นอันเป็นที่มาของชื่อ มีขนาดของลำตัวยาว 45-57 เซนติเมตร หางยาว 66-78 เซนติเมตร มีน้ำหนัก 6-9 กิโลกรัม ค่างโตเต็มวัยมีขนบริเวณด้านหลังสีเทาเข้มเกือบดำ ขนบริเวณด้านข้างใบหน้าบริเวณปลายมือและปลายเท้ามีสีเทาเข้ม โคนขาและโคนแขนด้านนอกเป็นสีเทาจาง ลักษณะสำคัญที่ใช้จำแนกค่างชนิดนี้ คือสีขนหางสีดำ ลูกที่เกิดใหม่สีขนจะเป็นสีทอง
ค่างแว่นถิ่นใต้แบ่งออกเป็นชนิดย่อย 7 ชนิดย่อยด้วยกัน (ดูในตาราง)
อาศัยอยู่ตามป่าเขาหินปูนที่มีโขดหินสูงชัน นอกจากนี้ยังอาศัยอยู่ตามป่าดงดิบหรือสวนยางพารา พบในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ พม่า, ไทย, มาเลเซีย ในประเทศพม่าพบบริเวณเทือกเขาตะนาวศรีลงไปทางใต้ นอกจากนี้ยังพบตามเกาะต่าง ๆ ในประเทศมาเลเซีย เช่น เกาะลังกาวี เกาะปีนัง ส่วนในประเทศไทยพบได้ที่อุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด และเขาล้อมหมวก ใกล้กับอ่าวมะนาว จังหวัดประจวบคีรีขันธ์, อุทยานแห่งชาติตะรุเตาและ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะเภตรา จังหวัดสตูล, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี, วัดถ้ำเขาพลู อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร หาดไร่เลย์ จังหวัดกระบี่เป็นต้น
อาหารหลักได้แก่ ใบไม้, ผลไม้และเมล็ดพืช โดยมี แมลง เป็นอาหารเสริม
มักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ มีสมาชิกประมาณ 4-30 ตัว สามารถอาศัยอยู่ได้ในป่าหลายประเภท ตั้งแต่เทือกเขาสูงจนถึงชายป่าที่ติดริมทะเล โดยมักเข้าไปอาศัยในป่าที่มีต้นไม้สูง กินอาหามากถึงวันละ 2 กิโลกรัม เป็นสัตว์ที่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับมนุษย์มากนัก มักขี้อายและจะหลบหนีเมื่อพบกับมนุษย์ ในขณะที่ออกหากินเป็นฝูง จะมีอยู่ตัวหนึ่งที่ทำหน้าที่เฝ้าคอยระวังภัยโดยนั่งดูเหตุการณ์บนต้นไม้เงียบ ๆ ค่างแว่นถิ่นใต้ที่อาศัยอยู่บริเวณภาคใต้ของไทยจะมีระยะเวลาออกลูกประมาณเดือนมกราคม-มีนาคม ใช้เวลาตั้งท้องประมาณ 140-150 วัน
Victoria amazonica
ว่านรากราคะ
ว่านรากราคะ หรือ ว่านดอกทอง อยู่ใน วงศ์ซิงจิเบอร์เรซี
(Zingiberaceae) เป็นพืชตระกูลเดียวกับขิง เป็นว่านโบราณที่หายากและใกล้จะสูญพันธุ์ พบมากทางภาคตะวันตกและภาคเหนือ แถบจังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดตาก จังหวัดลำปาง
เป็นพืชล้มลุก ลำต้นใต้ดินเป็นเหง้ากลม แตกแง่งเป็นไหลเล็กยาว 5-10 นิ้ว รากเป็นเส้นใหญ่ ไม่แตกรากฝอย ลำต้นและใบเหมือนขมิ้น ลำต้นประกอบด้วยกาบของก้านใบหลายกาบซ้อนกัน ใบรูปใบพาย ปลายใบแหลม โคนใบมนสอบติดก้านใบ พื้นใบสีเขียว เส้นกลางใบสีแดงเข้มหรือแดงเลือดหมู ส่วนที่เห็นเป็นลำต้นเหนือดินสีแดงเข้มเช่นกัน ลำต้นส่วนที่ฝังอยู่ในดินและหัวเป็นสีขาวหรือขาวอมเขียว รากเป็นสีน้ำตาล ช่อดอกเป็นกาบเรียงซ้อนสับขวางกันหลายๆ กาบ ความสูงของต้นประมาณ 1 ฟุต ถ้าเป็นตัวเมียจะเรียกอีกอย่างว่า ดินสอฤๅษี ลักษณะต้นและใบจะไม่มีสีแดงเจือปน เมื่อหักหัวออกจะมีกลิ่นคาวจัดคล้ายกับอสุจิของคน กลิ่นจะรุนแรงมาก เนื้อในหัวมีสีขาว ดอกมีสีขาว เกสรสีเหลือง นอกจากนี้ ยังมีดอกทองกระเจา ที่มีดอกเป็นรูปกรวย และมีกลิ่นคาวเช่นกัน แต่ไม่เท่าดินสอฤๅษี ดอกจะออกในช่วงฤดูร้อนต่อเนื่องจนถึงฤดูฝน คล้ายดอกกระเจียว แต่ไม่มีก้านดอกจะอยู่ติดกับพื้นดิน มีสีขาวอมเหลือง โดยแทงดอกขึ้นจากเหง้าหลักที่อยู่ใต้ดินก่อนการงอกของใบ
ตามตำราโบราณระบุว่ามีอำนาจทางเพศรุนแรง โดยเฉพาะผู้หญิงเกิดรุนแรงมาก ถ้าเอาหัว หรือใบ หรือต้นใส่โอ่งน้ำหรือบ่อน้ำ หากใครกินเข้าไปจะมีความรู้สึกทางเพศรุนแรงมาก โดยเฉพาะดอกเพียงได้กลิ่นผู้คนที่ได้กลิ่นทั้งหญิงและชายจะพากันมัวเมาในโลกีย์รส จึงต้องเด็ดดอกออกเสีย
นอกจากนี้ตามความเชื่อโบราณปลูกไว้ที่บ้าน ร้านค้า มีสรรพคุณทางเมตตามหานิยม ทำให้มีลูกค้าอุดหนุนอย่างไม่ขาดสาย อย่างไรก็ตาม บางตำราระบุว่าห้ามนำไปปลูกภายในบ้าน เพราะมีความเชื่อว่าอาจจะเป็นเหตุให้มีการผิดลูกเมียของสมาชิกในครอบครัวได้ (เนื่องจากคนไทยสมัยโบราณมักจะอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่) คนหนุ่มสมัยโบราณ ยังมักเสาะแสวงหาดอกของว่านดอกทองเก็บสะสมไว้หุงกับน้ำมันจันทน์ หรือบดรวมกับสีผึ้งทาปาก ใช้น้ำมันทาตัว หรือใช้สีผึ้งสีปากเมื่อถึงคราวจะต้องไปพบหญิงสาว ด้วยมีความเชื่อว่าหากสตรีใดต่อคารมด้วย พอได้กลิ่นว่านในน้ำมันหรือสีผึ้งมักใจอ่อนคล้อยตามได้ง่าย
รากราคะ
ว่านดอกทอง
วงศ์ซิงจิเบอร์เรซี
ภาษาโบราณ
ภาษาโบราณ อาจหมายถึง:
ภาษาแฆแลจ
ภาษาแฆแลจ เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาเตอร์กิกที่มีผู้พูดในประเทศอิหร่าน ถึงแม้ว่าจะยังคงมีคุณสมบัติภาษาเตอร์กิกเก่า แต่ได้แผลงเป็นเปอร์เซียแล้ว ใน ค.ศ. 1978 มีผู้พูดภาษานี้ 20,000 คนใน 50 หมู่บ้านทางตะวันตกเฉียงใต้ของเตหะราน แต่จำนวนนี้ลดลงเหลือประมาณ 19,000 คน ในภาษาแฆแลจมีประมาณ 150 คำที่ไม่ทราบต้นกำเนิด จากการสำรวจพบว่า พ่อแม่ชาวแฆแลจส่วนใหญ่เลือกที่จะไม่ส่งต่อภาษาของตนแก่ลูก ๆ โดยมีผู้ส่งต่อภาษานี้เพียง 5 ใน 1,000 ครัวเรือน
ภาษาแฆแลจเป็นภาษาที่สืบจากภาษาเตอร์กิกเก่าที่มีชื่อว่า มะห์มูด อัลกาชเฆาะรี นักพจนานุกรมภาษาเตอร์กิกในคริสต์ศตวรรษที่ 11 เป็นบุคคลแรกที่ให้ตัวอย่างของภาษาแฆแลจ ซึ่งส่วนใหญ่สอดคล้องกับภาษาแฆแลจในปัจจุบัน
แกร์ฮาร์ด เดอร์เฟอร์ (Gerhard Doerfer) ผู้ค้นพบภาษาแฆแลจอีกครั้ง ได้พิสูจน์ว่าภาษานี้เป็นภาษาแรกที่แยกตัวออกจากกลุ่มภาษาเตอร์กิกทั่วไป
เดอร์เฟอร์อ้างว่าภาษาแฆแลจ ยังคงความยาวของเสียงสระสามระดับไว้ตามสมมุติฐานของภาษาเตอร์กิกดั้งเดิม: เสียงยาว (เช่น [qaːn] 'เลือด') เสียงกึ่งหนึ่ง (เช่น [baˑʃ] 'หัว') และเสียงสั้น (เช่น [hat] 'ม้า') อย่างไรก็ตาม อเล็กซิส แมแนสเตอร์ แรเมอร์ (Alexis Manaster Ramer) คัดค้านทั้งการตีความว่าภาษาแฆแลจมีความยาวเสียงสระสามระดับและภาษาเตอร์กิกดั้งเดิมมีความยาวเสียงสระสามระดับเช่นกัน สระบางสระของภาษาเตอร์กิกดั้งเดิมถูกรับรู้ว่าเป็นสระประสมเน้นเสียงแรก (falling diphthong) เช่นในคำว่า [quo̯l] ('แขน')
โดยทั่วไปมีเครื่องหมายแสดงพหูพจน์และความเป็นเจ้าของ ภาษาแฆแลจประกอบด้วยสัมพันธการก, กรรมการก, สัมปทานการก, อธิกรณการก, อปาทานการก, กรณการก และสมการการก รูปแบบของการเติมปัจจัยการกเปลี่ยนตามการกลมกลืนเสียงสระและพยัญชนะที่ตามมา การลงท้ายของปัจจัยการกจะสัมพันธ์กับปัจจัยแสดงความเป็นเจ้าของ ตารางต่อไปนี้ แสดงการลงท้ายของการกแบบพื้นฐาน
คำกริยาผันตามรูปการกระทำ กาล จุดมุ่งหมายและรูปการปฏิเสธ กริยาจะประกอบด้วยรูปคำต่อไปนี้
รากศัพท์ + การกระทำ + ปฏิเสธ + กาล/จุดมุ่งหมาย + ข้อตกลง
เป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา คำคุณศัพท์นำหน้านาม
ส่วนใหญ่มาจากกลุ่มภาษาเตอร์กิก แต่มีคำยืมจากภาษาเปอร์เซียมาก รวมทั้งศัพท์จากกลุ่มภาษาเตอร์กิกที่อยู่ใกล้เคียง เช่น ภาษาอาเซอร์ไบจาน
ส่วนใหญ่มาจากศัพท์ของกลุ่มภาษาเตอร์กิก ยกเว้น "80" และ "90" มาจากภาษาเปอร์เซีย
สุวัจชัย นครหลวงโปรโมชั่น
สุวัจชัย นครหลวงโปรโมชั่น หรือนายสายัณห์ อุยเลิศ ชาวจังหวัดนครราชสีมา เกิดเมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2512 สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 8) เสมอ 1 แพ้ 11
ยอดชิงชัย ศรทองยิม
ยอดชิงชัย ศรทองยิม มีชื่อจริงว่า เทียนชัย ช้อกิ่ง เกิดเมื่อ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ที่จังหวัดขอนแก่น มีสถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 11) แพ้ 7
ปัจจุบัน ได้เปิดค่ายมวยขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่น ในย่านชิบูย่า
ยมานตกะ
ยมานตกะ (, ภาษาทิเบต: གཤིན་རྗེ་གཤེད་ Gshin-rje-gshed, ภาษาจีน: 大威德明王 ต้าเวย์เต๋อหมิงหวัง, ภาษาญี่ปุ่น: ไดอิโตกุเมียวโอ) เป็นเทพยิดัมหรือผู้ปกป้องธรรมในภาคดุร้ายองค์หนึ่งตามความเชื่อของชาวพุทธในทิเบต แปลว่า ที่ตายของพระยม หรือผู้ทำให้พระยมเกรงกลัว เชื่อกันว่าเป็นภาคดุของพระมัญชุศรีโพธิสัตว์ เพื่อปราบพระยม และอาจสร้างขึ้นเพื่อลดทอนอำนาจของเทพเจ้าในศาสนาฮินดู โดยเฉพาะไศวนิกาย
มีศีรษะเป็นวัว กายสีน้ำเงินเข้ม มีหลายแบบ ประจำอยู่ทิศใต้ของพุทธมณฑล ผมสีน้ำตาล ตกแต่งร่างกายด้วยพวงมาลัยหัวกะโหลก ถือหัวกะโหลกบรรจุเลือดและไม้เท้าที่เสียบศีรษะอยู่ เท้าเหยียบบนร่างของมนุษย์ อสูร และยักษ์ ศักติคือปษุธารี (ผู้ถือห่วง) ซึ่งมีศีราะเป็นสุกรตัวเมีย
รูปลักษณ์อื่นของยมานตกะมีอีกหลายแบบ ตัวอย่างเช่น วัชรไภรวะ (สายฟ้าผู้น่ากลัว) ซึ่งมีเก้าหัว สามสิบสี่แขนและสิบหกเท้า ลักษณะดังกล่าวนี้คล้ายคลึงกับยิดัมอีก 2 องค์คือ เหรุกะ และมหากาฬ
อาร์โธรพอด
ภาษากลุ่มจีน-ทิเบต
สำเนียงหมิ่นตง
ภาษาฮุย
ภาษาเมเท
ภาษามากาซาร์
คานาริยะ
คานาริยะ  เป็นซิงเกิลที่ 12 ของอายูมิ ฮามาซากิ เป็นเพลงลับในอัลบั้ม LOVEppears วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เปิดตัวที่อันดับ 1 ของออริกอนชาร์ตในสัปดาห์แรก 248,000 แผ่น และมียอดขายรวมประมาณ 289,000 แผ่น ซิงเกิล kanariya เป็นซิงเกิลที่ใช้แผ่นซีดีแทนหน้าปกซิงเกิล โดยมิวสิควิดีโอเพลงนี้ได้ใช้เพลง kanariya "Jonathan Peters Vocal Club Mix" ซึ่งเป็นเวอร์ชันรีมิกซ์
ภาษาสอบถาม
ภาษาสอบถาม (; DQL) เป็นภาษาคอมพิวเตอร์ที่ใช้สำหรับสอบถามหรือจัดการกับข้อมูลใน DBMS โดยภาษาประเภทนี้ที่ได้รับความนิยมสูงสุดคือ ภาษาสอบถามเชิงโครงสร้าง
(Structured Query Language: SQL) คิดค้นโดยนักวิทยาศาสตร์ของไอบีเอ็มในทศวรรษที่ 1970 มีรูปแบบคำสั่งที่คล้ายกับ
ประโยคในภาษาอังกฤษมาก ซึ่งปัจจุบันองค์กร แอนซี ได้ประกาศให้ภาษาสอบถามเชิงโครงสร้าง
เป็นภาษามาตรฐานสำหรับระบบการจัดการฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ (Relational Database management System หรือ RDBMS) เป็นระบบ DBMS แบบที่ใช้กันแพร่หลายที่สุดในปัจจุบัน
ระบบการจัดการฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ทุกระบบจะใช้คำสั่งพื้นฐานของภาษา SQL ได้เหมือน ๆ กัน แต่อาจมีคำสั่งพิเศษที่แตกต่างกันบ้าง
เนื่องจากบริษัทผู้ผลิตแต่ละรายก็พยายามที่จะพัฒนา RDBMS ของตนเองให้มีลักษณะที่เด่นกว่าระบบอื่นโดยเพิ่มคุณสมบัติที่เกินข้อกำหนดของ
แอนซี ซึ่งคิดว่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้เข้าไป
พระที่นั่งไชยชุมพล
พระที่นั่งไชยชุมพล ตั้งอยู่บนกำแพงพระบรมมหาราชวังด้านตะวันออก ฝั่งถนนสนามไชย ตรงกับพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม เป็นพระที่นั่งพลับพลาชั้นเดียว กว้าง ๔.๗๕ เมตร ยาว ๘.๗๐ เมตร หลังคามุงกระเบื้องตะกั่วลดหลั่น ๒ ชั้นประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับในการทอดพระเนตรกระบวนแห่พระยาชิงช้าในพระราชพิธีตรียัมปวาย และใช้ทอดพระเนตรตรวจตราการฝึกทหาร
นอกจากนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวยังโปรดเกล้าฯ ให้ประกอบพระราชพิธีสังเวยพระสยามเทวาธิราชและสังเวยเทพยดา ณ พระที่นั่งองค์นี้ ในปี พ.ศ. ๒๔๒๓ ก่อนที่จะย้ายไปประกอบพิธีที่พระที่นั่งไพศาลทักษิณในปีต่อมา
ฆาตกรต่อเนื่อง
ฆาตกรต่อเนื่อง  หมายถึง บุคคลที่ก่อคดีฆาตกรรมขึ้น โดยมีเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายตั้งแต่ 3 คนขึ้นไป หรือก่อเหตุมาแล้วอย่างน้อย 3 ครั้ง ในช่วงระยะเวลาที่มีชีวิตอยู่ ฆาตกรต่อเนื่องส่วนมาก จะเป็นผู้ที่มีพฤติกรรมที่ตัดขาดจากสังคมภายนอก (Antisocial Personality Disorder) และไม่ได้เป็นบ้า ดูจากภายนอกแล้วจะเหมือนกับคนปกติทั่วไป บางครั้งจะมีเสน่ห์ด้วยซ้ำ.
จิตวิทยาและแรงจูงใจ.
ฆาตกรต่อเนื่องหลายคนจะมีพื้นฐานความหลังที่ขมขื่น โดยมากมักจะเป็นผู้ที่ถูกทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรง ถูกทารุณกรรม หรือถูกล่วงละเมิดทางเพศ เมื่อครั้งยังเด็ก ซึ่งบ่อยครั้งที่คดีที่ฆาตกรต่อเนื่องก่อมีความเกี่ยวพัน หรือคล้ายคลึงกับเหตุการณ์ที่ตนประสบมาในอดีต นักจิตวิทยาได้ให้ข้อสันนิษฐาน ถึงที่มาของแรงจูงใจในการก่อคดีของฆาตกรต่อเนื่องไว้หลายสมมติฐาน ส่วนมากมักเกี่ยวกับการทารุณกรรม และการล่วงละเมิดทางเพศ บางครั้งก็เป็นความอับอายที่ถูกล่วงละเมิดในวัยเด็ก หรือมีความกดดันจากความอดอยาก จากการมีฐานะทางสังคมต้อยต่ำเมื่อโตขึ้น และคดีที่ฆาตกรต่อเนื่องก่อขึ้นนี้ มักจะเป็นการระบายความแค้นส่วนตัว ทำให้ตนเองรู้สึกมีอำนาจในช่วงเวลาที่ลงมือฆ่า ซึ่งหลังจากนั้นเป็นต้นมา เรื่องราวคดีที่ฆาตกรต่อเนื่องนั้นๆ ก่อขึ้นก็จะเป็นที่รับรู้ของสาธารณชน สร้างความหวาดกลัวไปทั่ว ซึ่งแรงจูงใจของฆาตกรต่อเนื่อง จะแตกต่างกับพวกมือสังหารที่ก่อคดีฆาตกรรมเพื่อผลประโยชน์
นักจิตวิทยาได้ตั้งอีกสมมติฐานที่ว่า ฆาตกรต่อเนื่องเป็นพวกที่ไม่มีพัฒนาการทางอารมณ์ ทำให้กลายเป็นพวกแปลกแยกและถูกปฏิเสธจากสังคมภายนอก เป็นผลทำให้บุคคลเหล่านี้ สามารถก่อคดีได้โดยที่ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย และไม่ใช่กรณีของฆาตกรรมอำพราง บางกรณีการถูกเยาะเย้ย หรือกดขี่ทางสังคมก็เป็นอีกเหตุจูงใจหนึ่ง
ฆาตกรต่อเนื่องมักมีความสนใจหรือพยายามที่จะสนใจ ในเรื่องที่เหยื่อชื่นชอบเป็นพิเศษ เช่น การเรียน การแข่งขัน เรื่องเพศ ฯลฯ เมื่อก่อคดีพวกฆาตกรต่อเนื่อง มักจะมีความรู้สึกที่คล้ายกับ กำลังทำการค้นคว้าวิจัยบางสิ่งบางอย่างของนักวิทยาศาสตร์ ซึ่งไม่มีความรู้สึกผิด กับสิ่งที่ตนนำมาทดลองเหมือนกับการนำกบมาชำแหละเพื่อศึกษาโครงสร้าง ฆาตกรต่อเนื่องจะพยายามเข้าใจถึงตัวตนที่แท้จริงของตน ก็เมื่อได้ก่อคดีในแต่ละครั้ง ด้วยการสร้างความเจ็บปวดให้เหยื่อ และประเมินสภาพของศพเมื่อเหยื่อตายไปแล้ว
ฆาตกรต่อเนื่องที่โด่งดัง.
จักรพงษ์ภูวนาถ
จักรพงษ์ภูวนาถ อาจหมายถึง
เจ้าฟ้าจักรพงษ์
กรมหลวงพิษณุโลก
ยอดเขาฟานซีปัน
งูสิงธรรมดา
งูสิงธรรมดา หรือ งูสิงตาโต หรือ งูสิงบ้าน หรือ งูเห่าตะลาน  เป็นงูสิงชนิดหนึ่งที่ไม่มีพิษ จัดอยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหลัง (Colubridae)
มีความยาวเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 1,400 มิลลิเมตร และหางยาว 445 มิลลิเมตร หัวยาวและส่วนของหัวกว้างกว่าลำคอเล็กน้อย ส่วนปลายของหัวมน ตาใหญ่มาก ลำตัวกลมและยาว หางยาวและส่วนปลายหางเรียว ผิวหนังลำตัวมีเกล็ดปกคลุม เกล็ดบนหัวเป็นแผ่นกว้าง เกล็ดบนหลังทางส่วนต้นของลำตัวมีขนาดใหญ่และพื้นผิวเรียบ เกล็ดท้องขยายกว้าง เกล็ดใต้หางเป็นแถวคู่ เกล็ดรอบลำตัวในตำแหน่งกึ่งกลางตัวจำนวน 15 เกล็ด เกล็ดท้องจำนวน 170 เกล็ด และเกล็ดใต้หางจำนวน 125 เกล็ด ลำตัวมีด้านบนของหัวและบนหลังครึ่งทางด้านหน้าของลำตัวสีน้ำตาลหรือสีน้ำตาลอมเขียว ส่วนครึ่งทางด้านท้ายของลำตัวสีน้ำตาล เกล็ดปกคลุมลำตัวและหางมีขอบแผ่นเกล็ดสีจางหรือสีขาว ซึ่งสีขาวของขอบแผ่นเกล็ดได้ขยายกว้างขึ้นตามลำดับไปทางด้านท้ายลำตัวและหาง ทำให้ด้านท้ายของลำตัว โดยเฉพาะหาง เป็นสีขาวที่มีโครงข่ายร่างแหสีดำ คาง ใต้คอ และด้านท้องสีขาวอมน้ำตาล ด้านใต้หางสีขาว งูวัยอ่อนมีจุดเล็กสีขาวเรียงตัวเป็นแถวพาดขวาง (ไม่เป็นระเบียบ) เป็นระยะอยู่ทางส่วนต้นของลำตัว
พบกระจายพันธุ์ในทุกประเทศในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ และอนุทวีปอินเดีย เป็นงูที่กินหนูเป็นอาหารหลักกินงูเป็นรอง ออกหากินในเวลากลางวันบนพื้นดิน แต่ขึ้นต้นไม้ได้ดีและรวดเร็ว ว่ายน้ำได้ ประกอบกับมีพฤติกรรมการขู่และชูหัวพร้อมส่งเสียงขู่ฟ่อคล้ายงูเห่า ซึ่งเป็นงูที่มีพิษร้ายแรง จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า งูเห่าตะลาน
ลายกระจัง
ลายกระจัง เป็นลายพื้นฐานประเภทหนึ่งที่สำคัญของลายไทย มีพื้นฐานจากธรรมชาติ เช่นเดียวกับลายกระหนก
ลอสต์โพรเฟตส์
ลายประจำยาม
ลายประจำยาม เป็นลายไทย พื้นฐานอีกประเภทหนึ่ง นอกเหนือจากลายกระจัง และลายกระหนก เป็นลายที่ใช้สำหรับการออกลาย ผูกลาย (ประดิษฐ์ลาย) สำหรับลายอื่น ๆ ต่อไป เช่น ลายรักร้อย ลายหน้ากระดาน ลายประจำยามก้านแย่ง และลายราชวัตร เป็นต้น
ลักษณะของลายประจำยาม.
ลายประจำยาม จะอยู่ในรูปสี่เหลี่ยมทแยงมุม ประกอบด้วยวงกลมและกระจังใบเทศ ถ้าเป็นตัวย่อจะเป็นกระจังตาอ้อย
ลายประจำยามประเภทอื่น ๆ.
ลายประเภทอื่น ที่อยู่ในลักษณะเช่นเดียวกับลายประจำยาม ได้แก่ พุ่มทรงข้าวบิณฑ ลายหน้าขบ
เกาะฟิจิ
หมู่เกาะนิวแคลิโดเนีย
ติมอร์
ติมอร์ อาจหมายถึง
ภาษาคิวรี่
อำเภอจะนะ
จะนะ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา เป็นอำเภอที่มีสัดส่วนประชากรที่นับศาสนาอิสลามมากที่สุดอำเภอหนึ่งในจังหวัดสงขลา มีความอุดมสมบูรณ์จากระบบนิเวศทั้งทางทะเล และทางบก และเป็นหนึ่งในสี่อำเภอจังหวัดสงขลาที่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มพื้นที่ที่ยังมีเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย และมีปัญหาการประท้วงการพัฒนานิคมอุตสาหกรรมจะนะ
อำเภอจะนะมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
จะนะเดิมเป็นเมืองขึ้นของเมืองพัทลุง ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน 4 เมือง ได้แก่ ปะเหลียน จะนะ เทพา และสงขลา ต่อมา สงขลาได้แยกออกจากเมืองพัทลุง จะนะจึงไปขึ้นกับเมืองสงขลา มีฐานะเป็นเมือง หน้าด่านทางตอนใต้และมีการสู้รบกับหัวเมืองมลายูตลอดเวลา ขณะนี้เป็นเมืองขึ้นของพัทลุง เจ้าพระยาพัทลุง (บุน) ได้แต่งตั้งนายอินทร์ หรือเณรน้องชาย เป็นเจ้าเมืองจะนะ มีพระราชทินนามว่า “พระมหานุภาพปราบสงคราม” ซึ่งบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าเมืองเป็นนักรบ เมืองจะนะจึงน่าจะเป็นสมรภูมิรบ ที่ตั้งเมืองจะนะในขณะนั้นคือที่นาทวีเมืองจะนะไปเป็นเมืองขึ้นของสงขลา เจ้าเมืองสงขลาได้แต่งตั้งให้นายฉิน บุตรของอดีตเจ้าเมืองสงขลา (โยม) ขึ้นเป็นขุนรองราชมนตรี คุมไพร่ส่วยดีบุก 9 หมวด ทำให้เมืองจะนะกับเมืองสงขลา มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน