pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สาร Capsaicin นี้ ถูกค้นพบในรูปผลึกบริสุทธิ์โดย พี เอ บุชธอลซ์ ต่อมา แอล ที เทรชศึกษาสารนี้และให้ชื่อว่า Capsaicin มีสูตรทางเคมีคือ C18H27NO3 ซึ่งมีฤทธิ์ระคายเคืองต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม โดยทำให้ประสาทรับความรู้สึกไหม้ที่เนื้อเยื่อ กระตุ้นการผลิตเมือกออกมาป้องกันการระคายเคืองและกระตุ้นการหลั่งน้ำย่อยย พืชจำพวกพริกนี้จะผลิตสารนี้ออกมาเพื่อป้องกันการถูกบริโภคโดยสัตว์กินพืช โดยสารนี้จะพบในเนื้อเยื่อของผลพริก มากกว่าในเมล็ค นอกจากนี้ยังมีการค้นพบว่าแมงมุมทาแรนทูลาก็มีพิษซึ่งมีส่วนประกอบด้วยเช่นกันของสารนี้เช่นกันสาร capsaicin บริสุทธิ์จะมีลักษณะเป็น คริสตัล หรือ ไขใสๆ ไม่มีกลิ่น และมีคุณสมบัติไม่ชอบน้ำ
กลุ่มของสารเคมี Capsaicinoid ได้แก่
โดยที่แคปไซซินจะพบในพริกมากที่สุด คือร้อยละ 97 และให้รสเผ็ดมากที่สุด
นักเคมีชื่อ "วิลเบอร์ สโกวิลล์" ได้ศึกษาปริมาณสาร capsaicin ในพริกแต่ละสายพันธุ์จากทั้งโลก และใช้ข้อมูลนี้จัดทำมาตราสโกวิลล์ขึ้น ซึ่งเป็นมาตราวัดความเผ็ดของพริกเมื่อเทียบกับสารแคปเซอิซินบริสุทธิ์ แต่กรรมวิธีการตรวจสอบสารแคปเซอิซินของสโกวิลล์ไม่เที่ยงตรง เนื่องจากเขาใช้การสกัดน้ำจากพริกชนิดนั้น ๆ มาแล้วให้อาสาสมัคร 5 คนลองชิมแล้วให้ความเห็นว่าพริกนั้นเผ็ดประมาณระดับไหน ความไม่เที่ยงตรงนี้ทำให้มีผู้พัฒนาวิธีตรวจสอบสารนี้ในพริกใหม่ โดยให้ชื่อว่า high performance liquid chromatography ซึ่งเป็นการวัดความร้อนที่สารเคมีนี้ผลิตออกมา และนำไปคำนวณโดยใช้สูตรทางคณิตศาสตร์ ซึ่งจะได้มาตราแบบใหม่คือ ASTA pungency ยูนิต
สารสำคัญอีกอย่างที่มีอยู่ในพริกและมีประโยชน์ในด้านต้านมะเร็งคือ แคโรทีนอยด์ เราจะสามารถสังเกตได้เลยว่าผักผลไม้ใดมีสารนี้หรือไม่โดยดูจากสี เหลือง ส้ม และ แดง แคโรทีนอยด์นี้ก็คือรูปแบบหนึ่งของสารแคโรทีน โดยมีการรวมตัวกับออกซิเจนทำให้เป็นแคโรทีนอยด์ ในพริกจะมีบีตา-แคโรทีนมากกว่าแอลฟ่าแคโรทีน สารบีตา-แคโรทีนนี้มีประโยชน์ต่อร่างกายมาก กล่าวคือ เมื่อถูกย่อยในลำไส้เล็กแล้ว จะกลายเป็น เรตินอลซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของวิตามินเอ และจะถูกเก็บสะสมไว้ในตับเพื่อนำไปใช้ในคราวจำเป็น บีตา-แคโรทีนเป็นสารต้านอนุมูลอิสระ และยังช่วยเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน และช่วยให้ระบบสืบพันธุ์ทำงานได้ดี นักวิทยาศาสตร์ได้ทำการวิจัยเกี่ยวกับการรับประทานแคโรทีนอยด์สังเคราะห์ในรูปแบบยาเม็ดอาหารเสริม ซึ่งในปัจจุบัน ได้รับความนิยมในหมู่คนรักสุขภาพเป็นจำนวนมาก พวกเขาพบว่าการรับประทานเม็ดแคโรทีนสังเคราะห์เพิ่มความเสี่ยงในการเป็นมะเร็งปอด และมะเร็งอีกหลายชนิดมากขึ้น เนื่องจากในยาเม็ดสังเคราะห์จะมีปริมาณแคโรทีนอยด์มากเกินความจำเป็นต่อร่างกาย แต่พวกเขายังไม่ได้ทำการวิจัยในสารแคโรทีนอยด์ธรรมชาติซึ่งมาจากพืช การรับประทานแคโรทีนอยด์มากไปก็ส่งผลเสียต่อร่างกายเช่นกัน ถึงแม้จะเป็นแคโรทีนอยด์จากผักผลไม้ธรรมชาติสดๆ การรับประทานแครอทหรือผักผลไม้ที่มีสารแคโรทีนอยด์มากเกินไป จะทำให้ผิวหนังเป็นสีเหลือง ซึ่งเรียกว่า ภาวะ carotenemia นอกจากนี้ยังอาจนำไปสู่ภาวะที่ร่างกายมีวิตามินเอมากเกินไปด้วย ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อร่างกาย
สารสุดท้ายในพริกที่จะกล่าวถึงคือกรด ascorbic acid ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของวิตามินซี C6H8O6 วิตามินซี ละลายน้ำได้ พบได้ทั่วไปในพืช และผลไม้ทุกชนิด นอกจากนี้ยังพบในสัตว์หลายชนิดอีกด้วย เป็นสารที่ช่วยต้านอนุมูลอิสระ เสริมสร้างระบบภูมิคุ้มกัน เป็นตัวการร่วมในการสังเคราะห์สารชีวโมเลกุลในสัตว์ เกี่ยวข้องกับการสร้างคอลาเจนซึ่งเป็นโครงสร้างของผิวหนังและหลอดเลือด และช่วยในการขนส่งไขมันไปยังไมโทรคอนเดรียให้สันดาปอาหารได้เป็นพลังงาน
ในสมัยก่อน ยุคที่อังกฤษล่าอาณานิคม ลูกเรือที่เดินทางข้ามทวีปโดยใช้เวลาเป็นเดือน ๆ มักเป็นโรคลักปิดลักเปิด หรือโรคเลือดออกตามไรฟัน เจมส์ ลินด์ หมอของบริษัทการค้าอินเดียตะวันออกเป็นคนแรกที่สรุปว่าสารบางอย่างในผลไม้จำพวกส้ม สามารถรักษาโรคลักปิดลักเปิดได้ อีกหลายร้อยปีต่อมา อัลเบิรต์ กอยจี้ และทีมนักวิจัย สามารถแยกวิตามินซีบริสุทธิ์ได้ และตั้งชื่อมันว่ากรดแอสคอบิก
ปริมาณวิตามินซีที่แนะนำต่อวันสำหรับผู้ใหญ่ชายคือ 90 มิลลิกรัม หญิงคือ 75 มิลลิกรัม ถ้าหากรับประทานเกินความจำเป็นของร่างกาย ทำให้ปวดท้อง และอาจทำให้ท้องเสียได้
กรมทรัพยากรธรณี เป็นหน่วยงานระดับกรม ในสังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ได้มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ประกาศตั้ง กรมราชโลหกิจแลภูมิวิทยา สังกัดกระทรวงเกษตราธิการ เมื่อวันที่ 1 มกราคม ร.ศ. 110 (พ.ศ. 2434) มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวข้องกับแร่ โลหะธาตุ การประทานบัตรและสัญญาการแร่โลหะธาตุ และภูมิวิทยา (ธรณีวิทยา) และต่อมาได้ย้ายสังกัดไปขึ้นกับกระทรวงต่าง ๆ ตามยุคสมัยอีก 3 กระทรวง คือ กระทรวงมหาดไทย (พ.ศ. 2475) กระทรวงพระคลังมหาสมบัติ และกระทรวงเศรษฐการ เมื่อ พ.ศ. 2506 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กรมทรัพยากรธรณี สังกัดกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ ต่อมาย้ายไปสังกัดกระทรวงอุตสาหกรรม ภายหลังจากการปฏิรูประบบราชการเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 กรมทรัพยากรธรณี ได้ย้ายมาสังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ก่อนการปฏิรูประบบราชการ.
กรมทรัพยากรธรณี ภายใต้สังกัดกระทรวงอุตสาหกรรม มีภารกิจหลัก 4 ด้าน
หลังการปฏิรูประบบราชการ.
กรมทรัพยากรธรณี ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มภารกิจตาม พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวงทบวงกรม พ.ศ. 2545 เป็น 4 กรม คือ
3000 (สามพัน) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 2999 (สองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 3001 (สามพันเอ็ด)
44 (สี่สิบสี่) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 43 (สี่สิบสาม) และอยู่ก่อนหน้า 45 (สี่สิบห้า)
แขวงหลวงพระบาง
หลวงพระบาง  เป็นแขวงหนึ่ง ของประเทศลาว อยู่ทางภาคเหนือของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำโขงกับแม่น้ำคาน และมีเมืองเอกซึ่งองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ยกย่องให้เป็นมรดกโลก
หลวงพระบาง เป็นเป็นเมืองเก่าแก่ของอาณาจักรล้านช้าง ตั้งแต่สมัยสถาปนาอาณาจักรซึ่งแต่เดิมมีชื่อว่า เมืองชวา และเมื่อ พ.ศ. 1300 ขุนลอซึ่งถือเป็นปฐมกษัตริย์ลาว ได้ทรงตั้งเมืองชวาเป็นราชธานีของอาณาจักรล้านช้างและได้เปลี่ยนชื่อเมืองใหม่ว่า เชียงทอง
เมื่อเจ้าฟ้างุ้มเสด็จกลับจากกัมพูชา อันเนื่องจากพระองค์และพระบิดาต้องเสด็จลี้ภัยเพราะถูกขับไล่จากกษัตริย์องค์ก่อน ซึ่งแท้จริงก็คือพระอัยกาของเจ้าฟ้างุ้มนั่นเอง เจ้าฟ้างุ้มทรงรวบรวมกำลังขณะอยู่ในเสียมราฐ และนำกองทัพนับพันกำลังเพื่อกู้ราชบัลลังก์กลับคืน และสถาปนาอาณาจักรขึ้น​
ต่อมาในสมัยพระโพธิสารราชเจ้าพระองค์ได้อาราธนาพระบางซึ่งเดิมประดิษฐานอยู่ที่เมืองเวียงคำ ขึ้นมาประดิษฐานอยู่ที่เมืองเชียงทองอันเป็นนครหลวง เมืองเชียงทองจึงถูกเรียกว่า หลวงพระบาง นับแต่นั้นมา
มีชาวลาวลุ่มและไทลื้อเป็นส่วนมาก ทั้งยังมีชาวลาวสูงเผ่าต่าง ๆ เช่น ขมุ, เย้า, อีก้อ, ม้ง อาศัยอยู่ตามภูเขาสูง
ประชาชนส่วนใหญ่ของที่นี่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท และยังมีกลุ่มที่นับถือศาสนาอื่น ๆ เช่น ศาสนาคริสต์ และยังมีพวกที่นับถือความเชื่อดั้งเดิมบ้างในกลุ่มชาวเขาบางส่วน
ปัจจุบันลาวได้มีโครงการที่จะพัฒนาเมืองทั้ง 3 เมืองของแขวงหลวงพระบาง อันได้แก่ เมืองโพนทอง, จอมเพชร และโพนชัย เพื่อเป็นแหล่งผลิตและค้าขายเป็นแหล่งทำมาหากินของประชาชนในท้องถิ่น แต่ยังไม่มีนักลงทุนสนใจเท่าที่ควร
เมืองหลวงพระบางเป็นแหล่งที่ตั้งของสถานศึกษา อันได้แก่ วิทยาลัยครูหลวงพระบางและมหาวิทยาลัยสุภานุวงศ์
ซาอิ (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)
ซาอิ (อายุ21)ปี
เป็นหน่วยรากของโคโนะฮะซึ่งเป็นหน่วยพิเศษกว่าหน่วยลับอันบุ เป็นหน่วยที่ไร้ชื่อ ไร้ความรู้สึก.. ไร้อดีต.. ไร้อนาคตมีเพียงภารกิจเท่านั้น คือ"ราก"ที่มองไม่เห็นด้วยตาคอยค้ำจุนไม้ใหญ่นามว่าโคโนะฮะยิ่งกว่าใครๆทั้งหมดนั้นคือความมุ่งมั้นของหน่วย"ราก" ชื่อซาอินั้นก็เป็นชื่อที่ถูกตั้งมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ ดันโซมอบหมายภารกิจลับให้กับซาอิ จึงให้ซาอิเข้ามาทำภารกิจของหน่วยรากโดยให้อยู่ในหน่วยที่7 แทนที่ของอุจิวะ ซาสึเกะ หน่วย7ปกติฮาตาเกะ คาคาชิจะเป็นหัวหน้าทีม แต่คาคาชิกลับเข้าโรงพยาบาลด้วยสาเหตุสภาพร่างกายยังไม่พร้อม เลยให้ยามาโตะรุ่นน้องของคาคาชิมาเป็นหัวหน้าทีมชั่วคราว ซาอิเป็นชื่อที่ดันโซมอบให้เพื่อปฏิบัติภารกิจ ซาอิพบกับนารุโตะครั้งแรกช่วงที่นารุโตะเจอกับชิกามารุและโจจิขณะคุยกันเพื่อทดสอบนารุโตะว่ามีฝีมือขนาดไหน
ซาอิได้ใช้วิชาที่ตัวเองถนัดคือการวาดภาพเสมือนสัตว์ อสูรโจมตีแล้วหายไป แล้วมาพบกันอีกครั้งช่วงรวมกลุ่มหน่วย7เพื่อไปปฏิบัติภารกิจตามหาซาสึเกะ ขณะเดินทางก็เกิดเหตุทะเลาะวิวาทกับนารุโตะ ซาอิไปกวนอารมณ์นารุโตะเกี่ยวกับเรื่องซาสึเกะเข้าโดยพูดกับนารุโตะว่า"คนที่ทรยศต่อโคโนะฮะ ไร้ฝีมือแต่กระหายอยากได้พลังถึงกับตะเกียกตะกายไปซบอกโอโรจิมารุ... พวกที่ไม่ต่างหนอนไชขยะอย่างโอโรจิมารุน่ะ ผมไม่อยากเอาตัวไปเปรียบด้วยอยู่แล้ว"ด้วยเหตุนี้ทำให้นารุโตะโกรธ แต่ซากุระมาห้ามไว้แต่แล้วก็โดนซากุระปั้นหน้ายิ้มชกใส่ซาอิแต่แล้วที่สุดหัวหน้าทีมยามาโตะก็ห้ามไว้ได้และพาไปบ่อน้ำร้อนพร้อมกับผักพ่อนอีก1คืน พอรุ่งเช้าก็เริ่มออกเดินทางต่อ ไปพบกับคาบูโตะซึ่งเป็นสปายของซาโซริแห่ง"แสงอุษา"ที่สะพานเท็นจิของหมู่บ้านคุสะงาคุเระ แต่แล้วความก็แตกโอโรจิมารุก็ตามมาด้วย จึงเริ่มการปะทะกันขณะนั้นปะทะกันระหว่างนารุโตะที่ที่แปลงเป็น3หางกับโอโรจิมารุ ซาอิจึงเริ่มภารกิจลับสุดยอดที่ได้รับหมอบหมายมาจากดันโซ ซาอิมาพบกับโอโรจิมารุเมื่อโอโรจิมารุสู้กับนารุโตะเสร็จ ซาอิเจรจากับโอโรจิมารุเรื่องวางแผนทำลายโคโนะฮะ เพื่อให้ซึนาเดะสูญเสียตำแหน่งโฮคาเงะ
จึงคิดที่จะสมคบกับโอโรจิมารุเพื่อโจมตีโคโนะฮะอีกครั้ง หลังจากทำลายหมู่บ้านแล้วก็สร้างใหม่ตามอุดมคติของตัวเอง ก้าวสู่เวทีเบื้องหน้าอย่างเต็มตัวในฐานะโฮคาเงะจึงให้ซาอิเป็นตัวเชื่อมให้กับดันโซ ก็ตามโอโรจิมารุกับคาบูโตะไป ขณะที่ซาอิเดินไปรังลับของโอโรจิมารุ คาบูโตะกับโอโรจิมารุก็รู้ว่าถูกตามอยู่จึงให้คาบูโตะใช้ศพในการตบตาคนที่ตามนั้นคือร่างแยกของยามาโตะนั้นเอง ในที่สุดซาอิก็มาถึงรังลับของโอโรจิมารุ ซาอิเจอกับซาสึเกะ ซาอิปั้นหน้ายิ้มใส่ซาสึเกะ แต่แล้วก็โดนซาสึเกะใช้คาถาลวงตา ซาอิถึงกับฟุบลงพร้อมเหงื่อไหลผ่านบนใบหน้า ในที่สุดพวกนารุโตะก็ตามมาถึงรังลับของโอโรจิมารุ ก่อนที่จะบุกเข้าไปยามาโตะให้นารุโตะกับซากุระกินเมล็ดที่คล้ายๆกับเครื่องติดตามตัวเป็นอุปกรณ์นินจาที่สอดคล้องกับจักระของยามาโตะ วิธีบุกคือใช้คาถาดินบุกเข้าไปทางใต้พื้นดิน คาบูโตะพาซาอิมาที่ห้องๆหนึ่ง เมื่อคาบูโตะปิดประตูออกไป ซาอิก็เอาหนังสือเล่มสีดำออกมาดู ขณะนั้นพวกนารุโตะก็เดินมาถึงห้องที่ซาอิอยู่ ซาอิจึงเก็บหนังสือเล่มนั้น ยามาโตะให้ซาอิเล่าเกี่ยวกับแผนภารกิจนี้ทั้งหมดให้ฟัง ซาอิจึงเล่าอธิบายทั้งหมดให้ฟัง
คาบูโตะได้ย้อนกลับมาเอาเอกสารแต่แล้วก็ไม่เจอซาอิ จึงออกไปข้างนอกและเห็นซาอิถูกหัวหน้ายามาโตะมัดกุมไว้อยู่ จึงเข้าไปช่วยซาอิ แต่แล้วซาอิก็ทรยศคาบูโตะเนื่องจากตอนที่พวกนารูโตะจับซาอิมัดไว้เขาสักถามความจริงจากซาอิแต่ซาอิไม่ยอมบอก แต่กลับถามว่าทำไมนารูโตะถึงทุ่มเทเพื่อช่วยซาสึเกะขนาดนี้
และเมื่อได้ฟังสิ่งที่นารูโตะพูดซาอิจึงได้นึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างซาอิกับพี่ชายขึ้นมา ทีมยามาโตะได้บุกเข้าไปที่รังลับอีกที โดยแยกเป็น2ทีม ทีมหนึ่งยามาโตะกับซากุระ ทีม2ซาอิกับนารุโตะ โอโรจิมารุมาพบกับทีมของซาอิเข้า จึงเกิดการโจมตีขึ้น นารุโตะจึงให้ซาอิไปตามหาซาสึเกะ โดยนารุโตะจะสู้กับโอโรจิมารุ โอโรจิมารุก็ไปหาซาอิ ยามาโตะค้นกระเป๋าของซาอิแล้วพบหนังสือปกดำเข้านั้นคือบิงโก้บุ๊ค มีรายการลอบสังหารและในรายการนั้นก็มีซาสึเกะอยู่ด้วย ซาอิก็พบกับซาสึเกะอีกครั้งเมื่อตอนที่ซาสึเกะนอนอยู่ ซาอิพยายามช่วยนารุโตะ พาซาสึเกะกลับหมู่บ้านแต่แล้วภารกิจกลับล้มเหลว ซาสึเกะก็หนีไปพร้อมกับโอโรจิมารุและคาบูโตะ ซาอิมาพร้อมกับยามาโตะ นารุโตะและซากุระขณะที่คาคาชิกำลังหมดท่าให้กับคาคุซึหนึ่งในแสงอุษา คาคาชิจึงให้ซาอิกับซากุระแยกไปช่วยชิกามารุ ล่าสุดซาอิทำภารกิจตามหาอุจิวะ อิทาจิโดยมาทีมคิบะร่วมในการตามหาด้วย ซาอิเคยมีพี่ชายคนหนึ่งซึ่งเสียชีวิตไปแล้วถูกฟื้นคืนชีพด้วยคาบูโตะ ซาอิได้เข้าร่วมสงครามโดยได้ต่อสู้กับชินและผนึกเขาไว้ได้สำเร็จ จึงเข้าร่วมการต่อสู้ในสงครามต่อ หลังสงครามจบซาอิแต่งงานกับอิโนะมีลูกชายชื่อยามานากะ อิโนะจิน
บังคลาเทศ
เพลง หมายถึง การจัดกระทำต่อเสียงให้อยู่ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง อาจมีเนื้อร้องหรือไม่มีก็ได้ โดยมีผลต่อผู้ที่ได้รับฟังในรูปแบบต่าง ๆ กันไปตามประเภทและรูปแบบของเพลง โดยเพลงสามารถสร้างสรรค์จากเครื่องดนตรีและ/หรือการขับร้องก็ได้
ประเทศโกตดิวัวร์
โกตดิวัวร์  หรือที่รู้จักกันในชื่อ ไอวอรีโคสต์  มีชื่อทางการว่า สาธารณรัฐโกตดิวัวร์  เป็นประเทศในทวีปแอฟริกา ตั้งอยู่บริเวณแอฟริกาตะวันตก ทิศตะวันตกติดกับประเทศกินีและประเทศไลบีเรีย ทิศเหนือติดกับประเทศมาลีและประเทศบูร์กินาฟาโซ ทิศตะวันออกติดกับประเทศกานา ส่วนทิศใต้เป็นอ่าวกินี ในอดีตเป็นประเทศที่เจริญรุ่งเรืองแห่งหนึ่งของแอฟริกา แต่ช่วงหลังต้องเผชิญปัญหาสงครามกลางเมืองและการคอร์รัปชัน
โกตดิวัวร์เคยเป็นจังหวัดหนึ่งของแอฟริกาตะวันตกของฝรั่งเศส โดยมีรัฐบาลของตนเองอยู่ในประชาคมฝรั่งเศส (French Community) ตั้งแต่ปี 2501 ปี 2502 ดร. Felix Houphouet-Boigny ผู้นำพรรค Parti Democratique de la Cote d’Ivoire - Rassemblement Democratique Africain (PDCI-RDA) ได้เป็นนายกรัฐมนตรีคนแรก
โกตดิวัวร์ได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 7 ส.ค. 2503 และในเดือน ต.ค. ปีเดียวกัน ดร. Houphouet-Boigny ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานาธิบดี โดย PDCI-RDA เป็นพรรคการเมืองเพียงพรรคเดียวที่ถูกต้องตามกฎหมาย รัฐบาลได้รับการสนับสนุนจากฝรั่งเศสทำให้รัฐบาลที่มีเสถียรภาพและประเทศมีอัตราการเจริญเติบโตด้านเศรษฐกิจสูง แม้จะมีกลุ่มการเมืองที่ต่อต้านรัฐบาล แต่ก็ไม่มีผู้นำที่เข้มแข็งมาเป็นคู่แข่งของประธานาธิบดี Houphouet-Boigny ที่ได้รับเลือกตั้งติดต่อกันถึง 6 สมัย (ครั้งล่าสุดได้รับเลือกตั้ง เมื่อเดือน ต.ค. 2533) และประธานาธิบดี Houphouet-Boigny ได้ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 7 ธ.ค. 2536 ดังนั้น ตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญ นาย Henri Konan Bedie ประธานรัฐสภา จึงเข้าดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสืบแทนต่อไปภายในกำหนดวาระที่เหลืออยู่ และในการเลือกตั้งเดือนต.ค. 2538 นาย Henri Konan Bedie ได้รับเลือกตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกวาระหนึ่ง (ได้คะแนนเสียง 95%) การเลือกตั้งครั้งต่อไปกำหนดให้มีขึ้นในเดือนตุลาคม 2543- รัฐบาลประธานาธิบดี Bedie ได้รับการวิพากวิจารณ์เรื่องความไม่เป็นประชาธิปไตยเนื่องจากมีการปราบปรามผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับรัฐบาลและพรรคการเมืองฝ่ายค้านด้วยวิธีรุนแรง นอกจากนี้ ยังมีการทุจริตในคณะรัฐบาลอย่างกว้างขวาง IMF และ EU ระงับความช่วยเหลือทางการเงินแก่โกตดิวัวร์ในปี 2542 เนื่องจากปัญหาการทุจริตในระบบราชการ- วันที่ 24 ธันวาคม 2542 พลเอก Robert Guei นำคณะทหารทำรัฐประหารและปลดประธานาธิบดี Bedie ออกจากตำแหน่ง พลเอก Guei ได้จัดตั้งคณะกรรมการกู้ภัยสาธารณะแห่งชาติ (The National Salvation Co -CNSP) - วันที่ 5 มกราคม 2543 คณะ CNSP ประกาศรายชื่อคณะรัฐมนตรี โดยมีสมาชิกจากอดีตพรรคการเมืองหลัก 2 พรรค คือ พรรค The Rally of the Repubicans-RDR ของอดีตนายกรัฐมนตรีในสมัยรัฐบาลประธานาธิบดี Houphouet-Boigny และพรรค The Ivorian Popular Front Party-FPI อย่างไรก็ตาม คณะ CNSP ได้แต่งตั้งให้ทหารตำแหน่งรัฐมนตรีในกระทรวงหลัก เช่น กระทรวงกลาโหม และกระทรวงการต่างประเทศ
- ไทยสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับโกตดิวัวร์เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2509
- เดิมไทยมอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงลากอส สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย ซึ่งปิดทำการลงเมื่อปี 2539 มีเขตอาณาครอบคลุมโกตดิวัวร์ และมีสำนักงานฝ่ายพาณิชย์อยู่ที่กรุงอาบิดจัน ปัจจุบันไทยมีโครงการให้สอท. ณ กรุงดาการ์มีเขตอาณาครอบคลุมโกตดิวัวร์แทนสอท. ณ กรุงลากอส และรัฐบาลโกตดิวัวร์ได้ให้ความเห็นชอบแล้ว ส่วนโกตดิวัวร์ได้มอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูตที่กรุงปักกิ่งมีเขตอาณาครอบคลุมไทย
- ความสัมพันธ์ระหว่างกันราบรื่น ส่วนด้านการค้าประเทศโกตติวัวร์อยู่ภายใต้เขตอาณาของ สำนักงานส่งเสริมการค้าในต่างประเทศ ณ กรุงอาบูจา ประเทศไนจีเรีย
เศรษฐกิจของไอวอรี่โคสมีเสถียรภาพและขณะนี้การเจริญเติบโตในผลพวงของความไม่แน่นอนทางการเมืองในทศวรรษที่ผ่านมา ไอวอรี่โคสต์เป็นส่วนใหญ่การตลาดที่ขึ้นอยู่กับภาคเกษตร ชาวไอวอรีเกือบ 70% ประกอบอาชีพเกษตรกรรม รายได้ต่อหัวเพิ่มขึ้น 82% ในปี 1960 ซึ่งเติบโตสูงสุดถึง 360% ในปี 1970 แต่สิ่งนี้พิสูจน์แล้วว่าไม่ยั่งยืนและลดลง 28% ในปี 1980 และอีก 22% ในปี 1990 นี้ควบคู่ไปกับการสูงการเติบโตของประชากรนำๆปสู่การลดลงอย่างต่อเนื่องของมาตรฐานการดำรงชีวิต ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติต่อหัวเพิ่มขึ้นอีกครั้งอยู่ที่ประมาณ 727 ดอลลาร์สหรัฐในปี 2539 (สูงขึ้นอย่างมากเมื่อสองทศวรรษก่อน)
หลังจากหลายปีของการถดถอยทางเศรษฐกิจไอวอรีเริ่มกลับมาอีกครั้งในปี 1994 เนื่องจากการลดค่าเงินฟรังก์ CFAและราคาโกโก้และกาแฟที่ดีขึ้นการเติบโตของการส่งออกหลักที่ไม่ใช่แบบดั้งเดิมเช่นสับปะรดและยางพาราการเปิดเสรีทางการค้าและการธนาคารที่ จำกัด น้ำมันและก๊าซนอกชายฝั่งการค้นพบและการจัดหาเงินทุนภายนอกใจกว้างและปรับเปลี่ยนเงื่อนไขการชำระหนี้โดยผู้ให้กู้พหุภาคีและฝรั่งเศส การลดค่า 50%ของสกุลเงินโซนฟรังก์เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2537 ทำให้อัตราเงินเฟ้อเพิ่มขึ้นหนึ่งครั้งเป็น 26% ในปี พ.ศ. 2537 แต่อัตราดังกล่าวลดลงอย่างรวดเร็วในปี 2539-2542 ยิ่งไปกว่านั้นการยึดมั่นของรัฐบาลในการปฏิรูปที่ได้รับมอบหมายจากผู้บริจาคทำให้การเติบโตเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดถึง 5% ต่อปีในปี 2539-2599 ประชากรส่วนใหญ่ยังคงพึ่งพาการผลิตพืชเงินสดของผู้ถือรายย่อย การส่งออกหลักคือโกโก้ กาแฟ ไม้ซุง น้ำมันดิบ ยาง สัปปะรด น้ำมันปาล์ม
GDP - องค์ประกอบตามภาค: เกษตรกรรม: 17.4% อุตสาหกรรม: 28.8% บริการ: 53.8% (2017 โดยประมาณ)
กำลังแรงงาน: 8.747 ล้านคน (เกษตรกรรม 60%) (พ.ศ. 2560)
อัตราการว่างงาน: 9.4% (ประมาณปี 2556)
ประชากรที่อยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจน: 46.3% (ประมาณปี 2015)
รายได้ครัวเรือนหรือการบริโภคแบ่งตามเปอร์เซ็นต์: ต่ำสุด 10%: 2.2% สูงสุด 10%: 31.8% (2551)
การกระจายรายได้ของครอบครัว - ดัชนีจินี: 41.5 (2551)
การลงทุน (คงที่ขั้นต้น): 8.7% ของ GDP (ประมาณปี 2548)
งบประมาณ: รายรับ: 7.121 พันล้านดอลลาร์รายจ่าย: 8.886 พันล้านดอลลาร์ (โดยประมาณปี 2560)
การเกษตร - ผลิตภัณฑ์: กาแฟเมล็ดโกโก้กล้วยเมล็ดปาล์มข้าวโพดข้าวมันสำปะหลังมันเทศน้ำตาลฝ้ายยางพารา ไม้ซุง
อุตสาหกรรม: อาหาร เครื่องดื่ม ผลิตภัณฑ์จากไม้, การกลั่นน้ำมัน, เหมืองแร่, การประกอบรถบรรทุกและรถบัส, สิ่งทอ, ปุ๋ย, วัสดุก่อสร้าง, ไฟฟ้า
อัตราการเติบโตของการผลิตภาคอุตสาหกรรม: 7% (พ.ศ. 2560)
ไฟฟ้า - การผลิต: 8.262 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (พ.ศ. 2558)
ไฟฟ้า - การใช้: 5.669 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (ปี 2558)
ไฟฟ้า - การส่งออก: 872 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (ปี 2558)
ไฟฟ้า - การนำเข้า: 23 ล้านกิโลวัตต์ต่อชั่วโมง (พ.ศ. 2558)
น้ำมัน - การผลิต: 30,000 bbl / วัน (ปี 2559)
ปริมาณการใช้น้ำมัน: 20,000 bbl / d (3,200 m 3 / d) (2003 est.)
น้ำมัน - ส่งออก: 34,720 bbl / วัน (ประมาณปี 2014)
น้ำมัน - การนำเข้า: 65,540 bbl / วัน (ประมาณปี 2014)
น้ำมัน - ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว: 100 ล้าน bbl (1 มกราคม 2017 โดยประมาณ)
ก๊าซธรรมชาติ - การผลิต: 2.063 พันล้านลูกบาศก์เมตร (พ.ศ. 2558)  ก๊าซธรรมชาติ - ปริมาณการใช้: 2.063 พันล้านลูกบาศก์เมตร (พ.ศ. 2558)
ก๊าซธรรมชาติ - การส่งออก: 0 ลบ.ม. (ประมาณปี 2556)
ก๊าซธรรมชาติ - การนำเข้า: 0 ลบ.ม. (ประมาณปี 2556)
ก๊าซธรรมชาติ - ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว: 28.32 พันล้าน ลบ.ม. (1 มกราคม 2560 ประมาณ)
ดุลบัญชีเดินสะพัด: - 490 ล้านดอลลาร์ (ประมาณปี 2560)
การส่งออก: 11.08 พันล้านดอลลาร์ (โดยประมาณปี 2560)
การส่งออก - สินค้าโภคภัณฑ์: โกโก้, กาแฟ, ไม้, ปิโตรเลียม, ฝ้าย, กล้วย, สับปะรด, น้ำมันปาล์ม และปลา
การส่งออก - คู่ค้า: เนเธอร์แลนด์ 11.8% สหรัฐ 7.9% ฝรั่งเศส 6.4% เบลเยียม 6.4% เยอรมนี 5.8% บูร์กินาฟาโซ 4.5% อินเดีย 4.4% มาลี 4.2% (2017)
การนำเข้า: 8.789 พันล้านดอลลาร์ (ประมาณปี 2560)
การนำเข้า - สินค้าโภคภัณฑ์: เชื้อเพลิงอุปกรณ์ทุนอาหาร
การนำเข้า - คู่ค้า: ไนจีเรีย 15% ฝรั่งเศส 13.4% จีน 11.3% สหรัฐฯ 4.3% (2017)
ทุนสำรองการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศและทองคำ: 4.688 พันล้านดอลลาร์ (ประมาณวันที่ 31 ธันวาคม 2560)
หนี้ - ภายนอก: 12.38 พันล้านดอลลาร์ (ประมาณวันที่ 31 ธันวาคม 2560)
ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจ - ผู้รับ: ODA 1 พันล้านดอลลาร์ (ประมาณปี 2539)
สกุลเงิน (รหัส): Communaute Financiere Africaine franc (XOF); หมายเหตุ - หน่วยงานที่รับผิดชอบคือธนาคารกลางของรัฐแอฟริกาตะวันตก
อัตราแลกเปลี่ยน: Communaute Financiere Africaine ฟรังก์ (XOF) ต่อดอลลาร์สหรัฐ - 594.3 (2017 โดยประมาณ) 593.01 (พ.ศ. 2559) 593.01 (พ.ศ. 2558) 591.45 (พ.ศ. 2557) 494.42 (พ.ศ. 2556 ประมาณ)
ปีบัญชี : ปีปฏิทิน
ประชาชนจำนวนมากในโกตดิวัวร์ยังอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ประชาชนที่ไม่ได้รับการศึกษาเป็นเพศหญิงมากกว่าเพศชาย โรงเรียนมัธยมในประเทศมีนักเรียนส่วนใหญ่เป็นเพศชาย
ประชากร 23,919,000 คน (ปี 2014 )
- Akan (42.1%)
- Gur (17.6%)
- Northern Mandes (16.5%)
- Krous (11%)
- Southern Mandes(10%)
นอกเหนือจากนี้มีชาวฝรั่งเศส เลบานอน เวียดนาม และสเปน อยู่ในประเทศอีกจำนวนหนึ่ง
คริสต์ (44.1%) อิสลาม (37.5%) ความเชื่อดั้งเดิม (10.2%)
ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาราชการ ภาษาพูดพื้นเมืองที่สำคัญ ได้แก่ Oloule, Baoule และ Bete
ฟุตบอลทีมชาติโกตดิวัวร์ (ฝรั่งเศส: équipe de Côte d'Ivoire de football) หรือ ฟุตบอลทีมชาติไอวอรีโคสต์ (อังกฤษ: Ivory Coast national football team) เป็นสโมสรฟุตบอลจากประเทศโกตดิวัวร์ สโมสรทีมชาตินี้ได้ประสบความสำเร็จในระดับประเทศหลายครั้ง เช่น ชนะเลิศแอฟริกันคัพ ในปี ค.ศ. 1992 และได้เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายสามครั้งในฟุตบอลโลก 2006 ,ฟุตบอลโลก 2010 และฟุตบอลโลก 2014
ไอวอรีโคสต์
ประเทศไอวอรีโคสต์
เสฐียรพงษ์ วรรณปก
ศาสตราจารย์เสฐียรพงษ์ วรรณปก (1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 – 6 เมษายน พ.ศ. 2565) เป็นอาจารย์และนักวิชาการทางด้านศาสนาพุทธและภาษาบาลี ราชบัณฑิตสาขาศาสนศาสตร์ และยังเป็นนักเขียนบทกวี ตำรา และบทความในนิตยสารหลายฉบับ เริ่มเขียนบทความให้นิตยสารต่วย’ตูน แล้วได้รับการชักนำให้เขียนลงคอลัมน์ประจำให้หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ก่อนจะย้ายไปเขียนประจำให้หนังสือพิมพ์ในเครือมติชนและข่าวสด มีชื่อเสียงโด่งดังจากการเขียนวิจารณ์พระสงฆ์ที่ปฏิบัตินอกรีต โดยเฉพาะกรณีอดีตพระยันตระ อมโร รวมทั้งยังนับได้ว่าเป็นผู้บุกเบิกการตั้งชื่อเป็นมงคลนามแก่ตัวเจ้าของชื่อด้วย
เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 ที่บ้านโนนสูง ตำบลเลิงแฝก (ปัจจุบันคือตำบลหนองแวง) อำเภอบรบือ (ปัจจุบันคืออำเภอกุดรัง) จังหวัดมหาสารคาม เมื่อเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดอัมพวัน ซึ่งเป็นวัดประจำหมู่บ้าน ศึกษานักธรรมและบาลีไวยากรณ์กับอาจารย์มหาบุดดี ปุญญากโร (บุดดี สุวรรณคำ) เจ้าอาวาส จนกระทั่งสอบได้นักธรรมชั้นโทจึงได้ย้ายไปศึกษาต่อที่วัดมหาธาตุ อำเภอเมือง จังหวัดนครพนม โดยเป็นลูกศิษย์พระมหาชม ธมฺมธีโร (พระราชปริยัตยาจารย์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดนครพนม) สอบได้นักธรรมชั้นเอกและเปรียญธรรม 3 ประโยค
หลังจากนั้นกลับไปอยู่ที่วัดอัมพวันในบ้านเกิด สอบได้เปรียญธรรม 4 ประโยค แล้วจึงเดินทางมาศึกษาพระปริยัติธรรมที่วัดทองนพคุณ เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร เป็นศิษย์ของพระธรรมเจดีย์ (กี มารชิโน) อดีตเจ้าอาวาสวัดทองนพคุณ พ.ศ. 2508 ได้เดินทางไปศึกษาภาษาสันสกฤต ณ วิทยาลัยทรินิตี มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์  ประเทศอังกฤษ โดยการติดต่อประสานงานของสุลักษณ์ ศิวรักษ์ และได้รับทุนจากมูลนิธิเอเชียและมูลนิธิการศึกษาวัดทองนพคุณ พ.ศ. 2512 สำเร็จการศึกษาได้รับปริญญาตรีสาขาอักษรศาสตร์ (เกียรตินิยม) เมื่อเดินทางกลับประเทศไทยได้สอนพระปริยัติธรรม ณ วัดทองนพคุณ ดังเดิม พ.ศ. 2514 ได้ลาสิกขาและรับราชการเป็นอาจารย์คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม พ.ศ. 2519 โอนไปเป็นอาจารย์สอนวิชาศาสนาเปรียบเทียบที่คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ใน พ.ศ. 2522 โอนกลับไปคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรตามเดิม จนได้รับการแต่งตั้งเป็นรองศาสตราจารย์ระดับ 9 ก่อนจะลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. 2535 ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ประจำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ผลงานประพันธ์.
เสฐียรพงษ์ วรรณปก ได้เขียนบทความลงในวารสารสังคมศาสตร์ปริทัศน์ เมื่อครั้งเป็นพระภิกษุ โดยการชักชวนของสุลักษณ์ ศิวรักษ์ ภายหลังได้เขียนบทความลงในนิตยสารต่าง ๆ เช่น ต่วย'ตูน, แม่และเด็ก, รักลูก, ชีวจิต เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ข่าวสด และหนังสือพิมพ์มติชน
มีผลงานหนังสือทางวิชาการและกึ่งวิชาการที่พิมพ์เผยแพร่มากกว่า 200 เล่ม อาทิ:
สาขามนุษยศาสตร์ (ด้านศาสนา)
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)
ศาสตราจารย์พิเศษ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ นามเดิม ประยุทธ์ อารยางกูร ฉายา ปยุตฺโต หรือที่รู้จักกันดีทั่วไปในนามปากกา "ป. อ. ปยุตฺโต" เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2481 ที่อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรตั้งแต่อายุ 13 ปี เมื่อ ปี พ.ศ. 2494 และเข้ามาจำพรรษาที่วัดพระพิเรนทร์ กรุงเทพมหานคร จนสอบได้นักธรรมชั้นเอกและเปรียญธรรม 9 ประโยค ขณะยังเป็นสามเณร นับเป็นรูปที่สองในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และเป็นรูปที่สี่ในสมัยรัตนโกสินทร์ โดยได้รับการอุปสมบทโดยเป็นนาคหลวงในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 ณ พัทธสีมาวัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปลด กิตฺติโสภโณ) สมเด็จพระสังฆราช เป็นพระอุปัชฌาย์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์เป็นพระนักวิชาการนักคิดนักเขียนผลงานทางพระพุทธศาสนารุ่นใหม่ มีผลงานทางวิชาการพระพุทธศาสนาเป็นจำนวนมาก ผลงานของท่านที่เป็นที่รู้จัก เช่น พุทธธรรม เป็นต้น ท่านได้รับการยกย่องจากทั้งในและต่างประเทศเป็นอย่างมาก ด้วยผลงานของท่านทำให้ท่านได้รับรางวัลและดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากหลายสถาบันทั้งในและนอกประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่ท่านเป็นคนไทยคนแรกที่ได้รับรางวัลการศึกษาเพื่อสันติภาพ จากยูเนสโก (UNESCO Prize for Peace Education) นอกจากนี้ปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ที่ท่านได้รับรวมมีมากกว่า 15 สถาบัน ซึ่งนับว่าท่านเป็นพระภิกษุสงฆ์ไทยที่ได้รับการยกย่องให้ได้รับดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์มากที่สุดในปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2549 มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าแต่งตั้งเป็นราชบัณฑิตกิตติมศักดิ์ ปัจจุบันสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์พิเศษ ประจำมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และจำพรรษาอยู่ที่วัดญาณเวศกวัน อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ นามเดิมว่า ประยุทธ์ อารยางกูร เกิดวันพฤหัสบดีที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2481 ณ บ้านใกล้ริมฝั่งแม่น้ำสุพรรณบุรี (แม่น้ำท่าจีน) ฝั่งตะวันออก บริเวณตลาดศรีประจันต์ อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นบุตรคนที่ 5 จากบุตรเก้าคน ของนายสำราญ และนางชุนกี อารยางกูรทางครอบครัวประกอบกิจการค้าขายผ้าแพร ผ้าไหม ขายของชำ และโรงสีไฟ
เมื่ออายุได้ 6 ขวบเข้าเรียนชั้นอนุบาลในโรงเรียนอนุบาลครูเฉลียวที่ตลาดศรีประจันต์ จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนประชาบาลชัยศรีประชาราษฎร์ จากนั้นบิดาได้พาเข้ากรุงเทพฯ เพื่อเรียนต่อระดับมัธยมที่โรงเรียนปทุมคงคา โดยพักอยู่ที่วัดพระพิเรนทร์ เด็กชายประยุทธ์เป็นเด็กเรียนเก่ง จึงได้รับทุนเรียนดีจากกระทรวงศึกษาธิการจนถึงมัธยมศึกษาตอนต้น และมีความใส่ใจในการเรียนมาก ช่วงเวลาปิดเทอมกลับมาอยู่ที่บ้าน ก็สามารถสอนภาษาอังกฤษแก่น้อง ๆ ได้ มีนิสัยรักการอ่านหนังสือ ชอบหนังสือต่างๆโดยเฉพาะสารานุกรม ฝึกเรียนภาษาอังกฤษด้วยตัวเอง
การบรรพชา.