pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ความแตกต่างระหว่างสัญญาอนุญาตจีพีแอลและสัญญาอนุญาตบีเอสดี (สัญญาอนุญาตที่นิยมอีกตัวหนึ่งสำหรับซอฟต์แวร์เสรี) คือสัญญาอนุญาตจีพีแอลครอบคลุมถึงซอฟต์แวร์ทั้งที่อยู่ในรูปของต้นฉบับ มีการดัดแปลง หรือรวมเป็นส่วนหนึ่งของซอฟต์แวร์อื่น โดยบุคคลที่นำซอฟต์แวร์ไปใช้หรือพัฒนาต่อ โดยหลักการกว้างๆ แล้วจำเป็นต้องเผยแพร่โดยใช้สัญญาอนุญาตเดียวกันก็ต่อเมื่อมีการจำหน่ายจ่ายแจกโปรแกรมไบนารี่ ของซอฟต์แวร์ที่พัฒนาต่อออกไปตามคำขอของผู้ได้รับโปรแกรมไบนารี่ นั้นๆ เท่านั้น ในขณะที่สัญญาอนุญาตบีเอสดีให้สิทธิ์กับผู้พัฒนาต่อมากกว่า โดยผู้ที่ไปพัฒนาต่อไม่ต้องเปิดเผยซอร์สโค้ดของโปรแกรม มีเพียงข้อความเจ้าของสัญญาอนุญาตเดิมเท่านั้นที่ต้องแสดงให้ผู้ใช้เห็น ซึ่งอาจใส่ไว้ในเอกสารคู่มือการใช้ก็ได้
สัญญาอนุญาตด้อยกว่าสาธารณะทั่วไปของกนู
มูลนิธีฟรีซอฟต์แวร์
มูลนิธิฟรีซอฟต์แวร์
แฟชันฮิปฮอป
สัญญาอนุญาตสาธารณะทั่วไปแบบผ่อนปรนของกนู
สัญญาอนุญาตสาธารณะทั่วไปแบบผ่อนปรนของกนิว หรือ แอลจีพีแอล  เป็นสัญญาอนุญาตของซอฟต์แวร์เสรีรูปแบบหนึ่ง คล้ายคลึงกับสัญญาอนุญาตสาธารณะทั่วไปของกนิวหรือจีพีแอล ซึ่งจัดทำโดยมูลนิธิซอฟต์แวร์เสรีเช่นกัน แอลจีพีแอลถูกเขียนขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2534 และดัดแปลงเมื่อ พ.ศ. 2542 โดย ริชาร์ด สตอลล์แมน โดยได้รับคำปรึกษาจาก อีเบน โมเกลน
แอลจีพีแอลใช้งานส่วนใหญ่กับไลบรารีมากกว่าตัวซอฟต์แวร์ โดยข้อแตกต่างระหว่างกับจีพีแอลคือ ตัวแอลจีพีแอลสามารถเชื่อมเข้ากับซอฟต์แวร์ทั่วไปได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นแอลจีพีแอลหรือจีพีแอลเหมือนกัน นั่นคือ "การผ่อนปรน" กว่าตามชื่อสัญญาอนุญาตนั่นเอง
ซอฟต์แวร์ของมอซิลลาและโอเพนออฟฟิศดอตอ็อกใช้สัญญาอนุญาตแอลจีพีแอล
ฌอน โคมบส์
สนู๊ปด็อก
กล้ามเนื้อฟรอนทาลิส
กล้ามเนื้อฟรอนทาลิส (Frontalis muscle) เป็นกล้ามเนื้อบางๆ ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าของศีรษะ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า และเกาะกับพังผืดชั้นผิว (superficial fascia) มีลักษณะกว้างกว่ากล้ามเนื้อออกซิปิตาลิส (Occipitalis) และใยของกล้ามเนื้อนี้ยังยาวและสีซีดกว่ากล้ามเนื้อออกซิปิตาลิส กล้ามเนื้อนี้ไม่มีจุดเกาะอยู่กับกระดูก
ใยกล้ามเนื้อส่วนใกล้กลาง (medial) ต่อเนื่องกับใยของกล้ามเนื้อโปรเซอรัส (Procerus) ใยกล้ามเนื้อตรงกลางร่วมไปกับกล้ามเนื้อคอร์รูเกเตอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ (Corrugator supercilii) และกล้ามเนื้อหลับตา (Orbicularis oculi) ยึดเกาะกับผิวหนังของคิ้ว และใยกล้ามเนื้อด้านข้างรวมกับกล้ามเนื้อหลับตาเหนือส่วนยื่นกระดูกหน้าผากจดกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic process of the frontal bone)
จากจุดเกาะดังกล่าว ใยกล้ามเนื้อทอดตัวขึ้นไปด้านบน และเชื่อมกับกาเลีย อโพนิวโรติกา (galea aponeurotica) ใต้ต่อรอยประสานคร่อมขม่อมหน้า (coronal suture)
ขอบด้านใกล้กลางของกล้ามเนื้อฟรอนทาลิสาเชื่อมร่วมกันเหนือต่อสันจมูก แต่ระหว่างกล้ามเนื้อออกซิปิตาลิสเป็นช่องว่างที่มีความผันแปร เป็นที่อยู่ของกาเลีย อโพนิวโรติกา
หน้าที่หลักของกล้ามเนื้อนี้ต่อคิ้ว คือการยกหรือเลิกคิ้ว (ทำหน้าที่ตรงข้ามกับส่วนเบ้าตาของกล้ามเนื้อหลับตา (orbital portion of the orbicularis)) โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมองขึ้นไปด้านบน และยังทำหน้าที่เมื่อวัตถุที่มองอยู่ไกลหรือมัวมาก
ฟรอนทาลิส
Frontalis muscle
Frontalis
เขตปกครองพิเศษ
กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ
กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ (Depressor Supercilii) เป็นกล้ามเนื้อตาของร่างกายมนุษย์ ธรรมชาติของกล้ามเนื้อนี้ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันในปัจจุบัน ตำราทางกายวิภาคศาสตร์บางเล่มนับกล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อมัดหนึ่ง (เช่น Netter, et al) แต่ผู้เขียนส่วนใหญ่นับกล้ามเนื้อนี้เป็นส่วนหนึ่งของกล้ามเนื้อหลับตา (orbicularis oculi)
ในทางตรงกันข้าม ตจแพทย์, จักษุแพทย์, และศัลยแพทย์พลาสติกจำนวนมากนับกล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ ซูเปอร์ซิลิไอเป็นกล้ามเนื้อมัดหนึ่งแยกออกมา และทำหน้าที่เฉพาะในการเคลื่อนไหวคิ้วและผิวหนังบริเวณแสกหน้า.
กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ ซูเปอร์ซิลิไอมีจุดเกาะต้นที่ขอบเบ้าตาด้านใกล้กลาง (medial orbital rim) ใกล้กับกระดูกแอ่งถุงน้ำตา (lacrimal bone) และมีจุดเกาะปลายบนมุมด้านใกล้กลางของกระดูกเบ้าตา ใต้ต่อกล้ามเนื้อคอร์รูเกเตอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ (corrugator supercilii) ในบางครั้งอาจพบปลายจุดเกาะมี 2 อัน แต่โดยทั่วไปแล้วจะมีเพียง 1 จุด
ดีเพรสเซอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ
Depressor Supercilii
กล้ามเนื้อคอร์รูเกเตอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ
กล้ามเนื้อคอร์รูเกเตอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ (Corrugator supercilii) เป็นกล้ามเนื้อขนาดเล็ก แคบ รูปร่างเป็นพีระมิด ตั้งอยู่ที่หัวคิ้ว ใต้ต่อกล้ามเนื้อฟรอนทาลิส (Frontalis) และกล้ามเนื้อหลับตา (Orbicularis oculi)
กล้ามเนื้อนี้เริ่มจากปลายด้านใกล้กลางของโหนกคิ้ว (superciliary arch) และใยกล้ามเนื้อทอดไปทางด้านบนและด้านข้าง ระหว่างส่วนหนังตา (palpebral portion) และส่วนเบ้าตา (orbital portion) ของกล้ามเนื้อหลับตา และเข้าเกาะปลายที่พื้นผิวชั้นลึกของผิวหนัง เหนือต่อกึ่งกลางของโค้งเบ้าตา (orbital arch)
กล้ามเนื้อคอร์รูเกเตอร์ทำหน้าที่ดึงหัวคิ้วลงและเข้ากึ่งกลาง ทำให้เกิดรอยย่นในแนวตั้งของหน้าผาก เป็นกล้ามเนื้อหลักที่ทำให้หน้าบึ้งเมื่อเกิดความรู้สึกไม่พึงพอใจ
คอร์รูเกเตอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ
Corrugator supercilii
Corrugator supercilii muscle
กล้ามเนื้อโปรเซอรัส
กล้ามเนื้อโปรเซอรัส (Procerus) เป็นแผ่นกล้ามเนื้อรูปพีระมิดขนาดเล็ก ลึกต่อเส้นประสาทซุพีเรียร์ออบิทัล (superior orbital nerve) , หลอดเลือดแดงซุปปราออบิทัล (Supra-orbital artery) , และหลอดเลือดดำซุปปราออบิทัล (Supraorbital vein)
จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อโปรเซอรัสเป็นเส้นใยเอ็นกล้ามเนื้อจากพังผืดที่คลุมเหนือส่วนล่างของกระดูกจมูก และส่วนบนของกระดูกอ่อนแลทเทอรัลนาซัล (lateral nasal cartilage)
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะปลายที่ผิวหนังเหนือต่อส่วนล่างของหน้าผากระหว่างคิ้วทั้งสอง เส้นใยของกล้ามเนื้อนี้ทอดรวมกับใยกล้ามเนื้อฟรอนทาลิส (Frontalis)
กล้ามเนื้อโปรเซอรัสทำหน้าที่ช่วยดึงส่วนของผิวหนังระหว่างหัวคิ้วลง ช่วยดึงให้รูจมูกกว้างขึ้น นอกจากนี้ยังช่วยทำหน้าที่ในการแสดงสีหน้าโกรธ
กล้ามเนื้อนาซาลิส
กล้ามเนื้อนาซาลิส (nasalis) (กล้ามเนื้อคอมเพรสเซอร์ นาริส (compressor naris)) เป็นกล้ามเนื้อที่เหมือนหูรูดของจมูกซึ่งทำหน้าที่ในการหดหรือกดกระดูกอ่อนจมูก (nasal cartilage) ประกอบด้วย 2 ส่วน คือ ส่วนทรานสเวอร์ส และ ส่วนเอลาร์
ในตำราบางเล่มแบ่งกล้ามเนื้อออกเป็น กล้ามเนื้อคอมเพรสเซอร์ นาริส และ ไดเลเตอร์ นาริส (dilator naris)
นาซาลิส
Nasalis
Nasalis muscle
กล้ามเนื้อคอมเพรสเซอร์ นาริส
คอมเพรสเซอร์ นาริส
Compressor naris
พระพิจารณ์พลกิจ (ยู่เซ็ก ดุละลัมพะ)
พลตำรวจตรี พระพิจารณ์พลกิจ นามเดิม พิจารณ์ ดุละลัมพะ (9 มกราคม พ.ศ. 2436 – 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502) อดีตอธิบดีกรมตำรวจ ดำรงตำแหน่งระหว่างปี พ.ศ. 2489-2490
พลตำรวจตรี พระพิจารณ์พลกิจ มีนามเดิมว่า ยู่เซ็ก ดุละลัมพะ เกิดเมื่อวันจันทร์ ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2435 ปีมะโรง จ.ศ. 1254 (นับแบบปัจจุบันคือปี พ.ศ. 2436) ณ บ้านตลาดขวาง ตำบลบางพระ อำเภอเมือง จังหวัดตราดเป็นบุตรคนที่ 7 ของ ขุนนราพานิช ( บ๊วย ) และ นางหยาม ดุละลัมพะ ท่านมีพี่น้องร่วมบิดามารดา 12 คน ดังนี้
เมื่อเยาว์วัย ได้เข้าศึกษาที่วัดไผ่ล้อม (จังหวัดตราด) ในสำนักของพระวิมลเมธาจารย์ วรญาณคณานุรักษ์ (เจ้ง จนฺทสโร) เจ้าคณะจังหวัดตราด (ปัจจุบันคือโรงเรียนตราษตระการคุณ) จนสอบไล่ได้ประกาศนียบัตร ประถมชั้น 3 เมื่ออายุได้ 11 ปี ต่อมา เมื่อ พ.ศ. 2446 รัฐบาลไทยได้ยกจังหวัดตราดให้กับฝรั่งเศส โดยได้แลกกับจังหวัดจันทบุรีที่ยึดไว้เป็นประกันนั้น จึงได้อพยพติดตามมารดากับพี่น้องมาอยู่ที่จันทบุรีชั่วระยะหนึ่ง แล้วย้ายเข้าสู่กรุงเทพฯ โดยมาเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนปทุมคงคา แล้วลาออก ต่อมามารดาพาเข้าไปฝากตัวต่อสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ วัดบวรนิเวศวิหารราชวรวิหาร ซึ่งขณะนั้นยังดำรงสมณศักดิ์ที่พระญาณวราภรณ์
เริ่มเข้ารับราชการครั้งแรก เป็นเสมียนโรงกลึง ในกรมทาง กระทรวงคมนาคม เมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 แล้วจึงโอนมารับราชการในกระทรวงนครบาล เมื่อ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2455 ได้ศึกษาวิชาการตำรวจ สำเร็จการศึกษาในปีถัดมา
ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระพิจารณ์พลกิจ เมื่อ วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473
ตำแหน่งในราชการในเจริญมาโดยลำดับ คือ
ได้รับตำแหน่งสูงสุดในราชการคืออธิบดีกรมตำรวจ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2489 ในสมัยรัฐบาลพลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ เป็นนายกรัฐมนตรี และได้ลาออกจากราชการ เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ .2490 โดยให้เหตุผลว่าสุขภาพไม่สมบูรณ์ และไม่กลับเข้ารับราชการอีกเลย แม้ภายหลังจะมีผู้มาขอร้องให้ไปดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงมหาดไทย แต่ท่านก็ไม่รับ เครื่องราชอิสริยาภรณ์สูงสุดที่ได้คือ ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย และเหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 2
เมื่อลาออกจากราชการแล้ว ในปี พ.ศ. 2490 ได้อุปสมบท ณ วัดเบญจมบพิตร โดยมีสมเด็จพระวันรัต (ปลด กิตฺติโสภโณ) เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาว่า "วิจารโณ" และภายหลังเมื่อลาสิกขาแล้ว ก็ได้ใช้ชีวิตไปกับการอุทิศตนให้กับศาสนา ด้วยการถือศีล ฟังธรรมเทศนา ในวันธรรมสวนะตามวัดต่าง ๆ เช่น วัดบุปผาราม วัดราชาธิวาศ วัดมหาธาตุ และสุดท้ายคือวัดราชผาติการาม โดยมีความเคารพนับถือ และเป็นที่คุ้นเคยของพระเถระผู้ใหญ่หลายรูป อาทิ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสน์ วาสโน) วัดราชบพิธ สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (วิน ธมฺมสาโร) วัดราชผาติการาม พระศาสนโศภน (แจ่ม จตฺตสลฺโล) วัดมกุฎกษัตริยาราม พระธรรมวราลังการ (กล่อม อนุภาโส) วัดบุปผาราม เป็นต้น ได้บวชกุลบุตรให้อุปสมบทในวัดต่าง ๆ รวมถึง 44 รูป
ด้านชีวิตครอบครัว ในปี พ.ศ. 2457 ได้สมรสครั้งแรกกับคุณนายกิมบ๊วย มีบุตร-ธิดา 3 ท่าน คือ
เมื่อคุณนายกิมบ๊วย ถึงแก่กรรมแล้ว ต่อมาในปี พ.ศ. 2475 จึงได้สมรสอีกครั้ง กับ คุณผาด สินธุสาร ภายหลังคือ นางพิจารณ์พลกิจ (ผาด ดุละลัมพะ) โดยมีเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ พระสนมเอกในรัชกาลที่ 5 เป็นเจ้าภาพสมรสให้ ณ วังสวนสุพรรณ สามเสน กรุงเทพฯ และได้ร่วมทุกข์สุขกันจนสิ้นชีวิต แต่ไม่มีบุตรธิดาด้วยกัน แต่ได้อนุเคราะห์หลานมาเป็นบุตรบุญธรรม 4 คน คือ
พลตำรวจตรี พระพิจารณ์พลกิจ ป่วยด้วยโรคปอด และเบาหวาน มาตั้งแต่รับราชการ ได้พยายามเข้ารับการรักษาจากแพทย์ผู้เชียวชาญหลายท่าน เช่น ศ.นพ.ประเสริฐ กังสดาลย์ และ พ.ต.หลวงนิตย์เวชช์วิศิษฐ์ ฯลฯ แต่ก็ทรุดลงเรื่อยมา จนถึงแก่กรรม ณ บ้านพึ่งประยูร เลขที่ 950 ถนนนครไชยศรี ดุสิต กรุงเทพ เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502 รวมอายุ 67 ปี 10 เดือน 8 วัน
จักรพรรดินีชุง
จักรพรรดินีชุง (왕후심청;Wanghu simcheong)เป็นภาพยนตร์การ์ตูนแบบภาพเคลื่อนไหวของเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ กำกับการแสดงโดยเนลสัน ชิน (Nelson Shin) ชินใช้เวลา 8 ปีในการผลิต งานที่เกี่ยวกับการสร้างภาพเคลื่อนไหวทำในเกาหลีเหนือที่สตูดิโอภาพยนตร์สำหรับเด็กโชซัน เสียงพากษมีทั้งสำเนียงของเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นเพราะความแตกต่างทางด้านภาษาระหว่างประเทศทั้งสอง แต่รุ่นที่เผยแพร่ในระดับนานาชาติใช้สำเนียงของเกาหลีใต้ เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่เปิดตัวพร้อมกันทั้งในเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้เมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ภาพยนตร์นี้ได้รับรางวัลจำนวนมากในเกาหลี เรื่องราวของภาพยนตร์เกี่ยวกับนิทานพื้นบ้านของเกาหลี เกี่ยวกับลูกสาวกตัญญูที่เสียสละให้พ่อที่ตาบอดกลับมามองเห็นได้
วัลเทอร์ โกรพีอุส
วัลเทอร์ อาด็อล์ฟ เกออร์ค โกรพีอุส (; 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1883 – 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1969) หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า วัลเทอร์ โกรเพียส เป็นสถาปนิกชาวชาวเยอรมันและเป็นผู้ก่อตั้งเบาเฮาส์ ในไวมาร์ เมื่อปี ค.ศ. 1919 ซึ่งถือเป็นโรงเรียนด้านการออกแบบและศิลปะสมัยใหม่แห่งแรก ๆ ของโลก ที่เริ่มผสานความสวยงามเข้ากับการใช้สอยในชีวิตประจำวัน
โกรพีอุส ถือเป็นหนึ่งในมาสเตอร์คนสำคัญด้านสถาปัตยกรรมที่ได้รับการยกย่องเช่นเดียวกับ อัลวา อัลโต ลูทวิช มีส ฟัน แดร์ โรเออ แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ และเลอกอร์บูซีเย ว่าเป็นผู้บุกเบิกสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ซึ่งได้กลายเป็นรากฐานการเรียนและการออกแบบมาจนถึงปัจจุบัน หรือที่เรียกว่า สถาปัตยกรรมสากล
เขาเกิดและเติบโตในตระกูลที่ค่อนข้างมีฐานะในราชอาณาจักรปรัสเซีย จักรวรรดิเยอรมัน โดยมีญาติหลายคนเป็นสถาปนิกรวมถึงนักการเมือง เขาได้รับใช้ชาติโดยการเป็นทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 จนเมื่อสงครามยุติเขาได้หันมาสนใจในสถาปัตยกรรม จนได้มาเปิดโรงเรียนเบาเฮาส์ขึ้นในปี 1919 และในเวลาต่อมาในกลายเป็นโรงเรียนการออกแบบที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ต่อมาในช่วงที่นาซีเยอรมนีได้เข้ามามีอิทธิพลมากขึ้น ซึ่งมีแนวคิดด้านสถาปัตยกรรมต่างจากของโกรพีอุสอย่างรุนแรง จึงทำให้เขาต้องปิดโรงเรียนเบาเฮาส์ลง แล้วลี้ภัยออกจากเยอรมนีภายใต้การช่วยเหลือจากเพื่อนสถาปนิกชาวอังกฤษ จากนั้นโกรพีอุส ก็ได้เดินทางไปปูรากฐานด้านสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่สหรัฐอเมริกา ที่รัฐแมสซาชูเซตส์ โดยเขาได้เป็นอาจารย์และคณบดีประจำบัณฑิตวิทยาลัยการออกแบบ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ตั้งแต่ปี 1937-1952 นอกจากนี้เขายังเป็นอาจารย์พิเศษในช่วงท้าย ๆ ของชีวิตที่ MIT ก่อนจะเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1969
กล้ามเนื้อไดเลเตอร์ นาริส
กล้ามเนื้อไดเลเตอร์ นาริส (Dilator naris muscle) เป็นส่วนหนึ่งของกล้ามเนื้อนาซาลิส ประกอบด้วยส่วนหลัง (โพสทีเรียร์) และส่วนหน้า (แอนทีเรียร์)
ไดเลเตอร์ นาริส
Dilator naris
Dilator naris muscle
พระพิจารณ์พลกิจ (ยู่เซ็ก ดุละลัมภะ)
ยู่เซ็ก ดุละลัมพะ
เลอ คอร์บูซิเอ
วอลเตอร์ กรอพิอุส
แพระไดส์ลอสต์
แพระไดส์ลอสต์  เป็นบทกวีมหากาพย์ประพันธ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยกวีชาวอังกฤษ จอห์น มิลตัน ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1667 เป็นหนังสือชุดมี 10 บรรพ ตีพิมพ์ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1674 โดยจัดแบ่งเนื้อหาใหม่เป็น 12 บรรพ (ตามแบบอย่างการจัดแบ่งเนื้อหาใน มหากาพย์อีนีอิด ของเวอร์จิล) เนื้อหาของบทกวีเกี่ยวกับเรื่องราวในตำนานความเชื่อทางคริสต์ศาสนา ว่าด้วยเรื่องการล่มสลายของมนุษย์ กล่าวคือ การที่มนุษย์คู่แรกของโลก อาดัม กับ อีฟ ถูกล่อลวงโดยซาตานให้กระทำความผิด ละเมิดคำสั่งของพระผู้เป็นเจ้า ทำให้ต้องถูกเนรเทศออกจากสวนสวรรค์อีเดน วัตถุประสงค์ในการประพันธ์ของมิลตันมีระบุไว้ในหนังสือเล่ม 1 กล่าวว่า "เพื่อแสดงให้เห็นวิธีการที่พระเจ้าทำต่อมนุษย์" และอธิบายให้เห็นถึงความขัดแย้งระหว่างการมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าของพระผู้เป็นเจ้า กับการทำตามเจตจำนงเสรี เป็นวรรณกรรมที่มีแนวคิดแบบยุคบาโรก
ศิลปินยุคจินตนิยมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เริ่มมองภาพของซาตานว่าเป็นตัวละครสำคัญในงานมหากาพย์ มิลตันใช้ซาตานเป็นสื่อถึงความทะเยอทะยาน ความโลภและหยิ่งจองหอง ผู้ซึ่งต่อต้านพระผู้สร้าง และผู้ประกาศสงครามกับสรวงสวรรค์ แต่สุดท้ายก็โดนปราบและโค่นลง วิลเลียม เบลก ศิลปินนักวาดภาพประกอบมหากาพย์ผู้นิยมยกย่องมิลตันอย่างมาก ได้กล่าวถึงมิลตันว่า "เขาเป็นกวีที่แท้จริง และเป็นฝ่ายเดียวกับปีศาจแม้จะไม่รู้ตัว" นักวิจารณ์ส่วนหนึ่งเห็นว่าลักษณะตัวละครแบบซาตานเป็นต้นกำเนิดของวีรบุรุษในแบบของไบรอน
มิลตันนำเรื่องราวทั้งส่วนของคริสต์ศาสนา เทพเจ้านอกศาสนา รวมถึงตำนานกรีกดั้งเดิมมาใช้ในเนื้อเรื่อง บทกวีต้องพยายามสื่อถึงประเด็นทางปรัชญาอันลึกซึ้ง รวมถึงเรื่องของชะตากรรม ชะตาลิขิต และเรื่องของตรีเอกานุภาพ ซึ่งเป็นประเด็นละเอียดอ่อนและยากยิ่ง
หลังจากการตีพิมพ์ครั้งแรก เนื้อเรื่องก็ถูกจัดใหม่ให้เป็น 12 บรรพ บรรพละบท ตามแบบอย่างมหากาพย์อีนีอิดของเวอร์จิล ความยาวของหนังสือแต่ละบรรพไม่เท่ากัน บรรพที่ยาวที่สุดคือเล่ม 9 มีความยาว 1189 บรรทัด บรรพที่สั้นที่สุดคือบรรพ 6 มีความยาว 640 บรรทัด ในฉบับปรับปรุงครั้งที่สอง เนื้อหาแต่ละเล่มจะขึ้นต้นด้วยการสรุปความ ภายใต้หัวข้อว่า "The Argument" รูปแบบการประพันธ์บทกวีเป็นแบบมหากาพย์ซึ่งมักขึ้นต้นด้วย "in medias res" (คำภาษาละติน หมายถึง "ท่ามกลางเรื่องราวที่เกิดขึ้น") สำหรับภูมิหลังของเรื่องปรากฏอยู่ในเล่ม 5-6
เนื้อเรื่องของมิลตันประกอบด้วยสองส่วนใหญ่ ๆ ส่วนหนึ่งคือเรื่องของซาตาน (ลูซิเฟอร์) อีกส่วนหนึ่งคือเรื่องของอาดัมกับอีฟ เรื่องของซาตานเป็นโครงหลักของมหากาพย์ คือภาพของสงครามทั้งหมด เริ่มต้นเมื่อซาตานกับบรรดาทูตสวรรค์ที่คิดกบฏทั้งหลายถูกพระเป็นเจ้าปราบและขับไล่ลงไปอยู่ในนรก หรือที่ในบทกวีเรียกว่า ทาร์ทะรัส เมืองหลวงในดินแดนนั้นชื่อ Pandæmonium ซาตานใช้ความสามารถทางโวหารของตนเกลี้ยกล่อมบรรดาผู้ติดตามของเขา โดยมีผู้ช่วยคือ แมมมอน และ บีลเซบับ บทกวียังกล่าวถึง เบเลียล และ โมลอค ด้วย ในตอนท้ายของการโต้ตอบครั้งนี้ ซาตานอาสาตนเองมาวางยาพิษดินแดนที่เพิ่งสร้างใหม่ คือ โลก เขาฝ่าผจญอันตรายในห้วงเหวเพียงลำพัง ในลักษณะคล้ายคลึงกับการผจญภัยของโอดิซูสหรืออีเนียส
สำหรับเรื่องของอาดัมกับอีฟที่โดนล่อลวงและตกสู่ความผิดบาปนั้นแตกต่างจากตำนานดั้งเดิมอย่างมาก นับเป็นครั้งแรกในวรรณกรรมคริสต์ศาสนาที่อาดัมกับอีฟมีความสัมพันธ์ต่อกันตั้งแต่ยังไม่มีความผิดบาปเกิดขึ้น พวกเขามีความปรารถนา มีบุคลิกภาพ และมีเพศสัมพันธ์ ซาตานสามารถล่อลวงอีฟสำเร็จโดยอาศัยกิเลสของเธอและวาจาอันเย้ายวน ขณะที่อาดัม ผู้ทราบว่าอีฟได้ทำผิดบาปแล้ว เขายอมรับความบาปเดียวกันนั้นโดยร่วมรับประทานผลไม้ด้วย จากเหตุการณ์นี้มิลตันได้สร้างบทบาทวีรบุรุษให้แก่อาดัม ขณะเดียวกันเขาก็มีความบาปที่ลึกล้ำกว่าอีฟ หลังจากรับประทานผลไม้แล้ว ทั้งสองมีเพศสัมพันธ์ต่อกันด้วยตัณหา ซึ่งเป็นทั้งประสบการณ์ใหม่และความรู้สึกที่ไม่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยความรู้สึกสำนึกผิดและความละอาย ต่างฝ่ายต่างซัดโทษความผิดให้กัน อย่างไรก็ดีคำแก้ต่างของอีฟก็ช่วยให้ทั้งสองคืนดีกันดังเดิม ส่วนที่สำคัญกว่านั้นคือความกล้าหาญของเธอที่ทำให้ทั้งสองเข้าไปเฝ้าพระเป็นเจ้า และ "น้อมคำนับและคุกเข่าขอรับโทษ" ด้วยหวังจะได้รับความกรุณาจากพระองค์ อาดัมได้เดินทางผ่านนิมิตไปกับทูตสวรรค์องค์หนึ่งและมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากความผิดบาปของมนุษย์ รวมทั้งเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ เขารู้สึกเศร้าเสียใจต่อความผิดบาปที่พวกเขาสร้างขึ้นเนื่องจากการรับประทานผลไม้ อย่างไรก็ดี เขาก็ยังมีความหวัง จากการไถ่บาปโดยพระเยซูคริสต์ที่เขาเห็นในนิมิต หลังจากนั้นคนทั้งสองก็ถูกขับไล่จากสวนอีเดน ไมเคิล หัวหน้าทูตสวรรค์ได้กล่าวแก่อาดัมว่า เขาจะได้พบ "สวนสวรรค์ในตัวเจ้าที่เปี่ยมสุขยิ่งกว่า" ("A paradise within thee, happier far.") บัดนี้คนทั้งสองจึงอยู่ห่างไกลจากพระเป็นเจ้า แม้พระองค์จะดำรงอยู่ในทุกสิ่ง แต่ก็ไม่อาจมองเห็น (ไม่เหมือนกับพระบิดาผู้สามารถสัมผัสได้ในสวนอีเดน)
กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ เซปไต นาไซ
กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ เซปไต นาไซ (Depressor septi หรือ Depressor alœ nasi) เป็นกล้ามเนื้อบนใบหน้าที่มีจุดเกาะต้นที่แอ่งเพดานปากหลังฟันตัด (incisive fossa) ของกระดูกขากรรไกรบน ใยของกล้ามเนื้อทอดขึ้นไปเกาะปลายที่ผนังกลางจมูก (nasal septum) และส่วนหลังของส่วนปีกของกล้ามเนื้อนาซาลิส (nasalis muscle) กล้ามเนื้อนี้วางตัวระหว่างเยื่อเมือก (mucous membrane) และโครงสร้างกล้ามเนื้อของริมฝีปาก
กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ เซปไต นาไซเป็นกล้ามเนื้อต้านโดยตรงของกล้ามเนื้ออื่นๆ ของจมูก ทำหน้าที่ดึงปีกจมูกลง และหดรูจมูก
Depressor septi nasi
สาธิกา ศิริปุญโญชัย
ดีเพรสเซอร์ เซปไต นาไซ
กล้ามเนื้อลีเวเตอร์ เลบิไอ ซุพีเรียริส อลีควี นาไซ
กล้ามเนื้อลีเวเตอร์ เลบิไอ ซุพีเรียริส อัลลีค นาไซ (levator labii superioris alaeque nasi muscle) เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่บนใบหน้า ชื่อของกล้ามเนื้อเป็นภาษาละตินแปลว่า กล้ามเนื้อที่ยกริมฝีปากบนและยกปีกจมูก กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อที่มีชื่อยาวที่สุดในบรรดากล้ามเนื้อในร่างกายของสัตว์
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นที่ส่วนบนของส่วนยื่นขากรรไกรบนจดกระดูกหน้าผาก (frontal process of the maxilla) และมีจุดเกาะปลายที่ผิวหนังของส่วนข้างของรูจมูกและริมฝีปากบน
กล้ามเนื้อลีเวเตอร์ เลบิไอ ซุพีเรียริส อัลลีค นาไซทำหน้าที่ขยายรูจมูกและยกริมฝีปากบน ทำให้เกิดเสียงขู่คำราม
ลีเวเตอร์ เลบิไอ ซุพีเรียริส อลีควี นาไซ
พระยาอธิกรณ์ประกาศ (หลุย จาติกวณิช)
พลตำรวจโท พระยาอธิกรณประกาศ เป็นอธิบดีกรมตำรวจคนที่ 2 ของประเทศไทย และต้นสกุลจาติกวณิช โดยเป็นนามสกุลพระราชทานลำดับที่ 1211
พระยาอธิกรณ์ประกาศ มีชื่อจริงว่าว่า หลุย จาติกวณิช (ชื่อเดิม: ซอ เทียนหลุย) เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2419 ตรงกับวันเสาร์ ที่บ้านตำบลตลาดน้อย อำเภอสัมพันธวงศ์ จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของนายปาน และ นางฮ้อ จาติกวณิช มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 8 คน
ในวัยเยาว์ ได้ศึกษาวิชา ณ โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก สอบไล่ได้หลักสูตรชั้นที่ 5 แล้วจึงออกจากโรงเรียนไปทำงานเป็นเสมียนที่ห้างบอเนียว 4 ปี ต่อมาเมื่ออายุ 18 ปี บิดาถึงแก่กรรม จึงได้ลาออกจากห้างบอเนียว เมื่อ พ.ศ. 2441 มารับราชการในตำแหน่งล่ามภาษาอังกฤษ กรมกองตระเวน กระทรวงนครบาล หลังจากนั้นจึงได้เลื่อนยศและตำแหน่ง ดังนี้
รับตำแหน่งสูงสุดเป็น อธิบดีกรมตำรวจ (ปัจจุบันคือสำนักงานตำรวจแห่งชาติ) เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472 เงินเดือน 1,100 บาท ตราบจนกระทั่งเปลี่ยนแปลงการปกครอง เมื่อปี พ.ศ. 2475 จึงถูกพักราชการ ถึงวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 จึงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้ปลดออกราชการรับพระราชทานเบี้ยบำนาญ มีอายุราชการได้ 33 ปี 7 เดือน 18 วัน
ด้านชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับ คุณหญิงองุ่น อธิกรณ์ประกาศ มีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ
และมีบุตรเกิดจากภรรยา ชื่อเสงี่ยม อีก 6 คน คือ
การเมืองและชีวิตหลังบำนาญ.
ก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ไม่นาน พระยาอธิกรณ์ประกาศ ในฐานะอธิบดีกรมตำรวจและข้าราชบริพารใกล้ชิด สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ผู้รักษาพระนคร และเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย ได้ถวายรายงานต่อพระองค์ท่านถึงรายชื่อบุคคลต่าง ๆ ในคณะราษฎร ที่มีพฤติการณ์น่าสงสัยว่าจะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งต่อบ้านเมือง แต่พระองค์ท่านไม่ทรงเชื่อ ด้วยทรงเห็นว่าบุคคลเหล่านี้ไม่น่ามีศักยภาพเพียงพอ
แต่ทางตำรวจโดยพระยาอธิกรณ์ประกาศ ก็ยังได้ส่งตำรวจภูบาล (ตำรวจสันติบาล ในปัจจุบัน) เฝ้าดูการเคลื่อนไหวของบุคคลต่าง ๆ ในคณะราษฎรอย่างใกล้ชิดถึงบริเวณหน้าบ้านพัก
ในเช้าวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 อันเป็นวันที่เปลี่ยนแปลงการปกครอง พระยาอธิกรณ์ประกาศ ได้ทราบรายงานเรื่องการปฏิวัติ ขณะที่นอนหลับอยู่ในบ้านพัก เมื่อสายตำรวจรายงานเข้ามาว่า มีบุคคลกลุ่มหนึ่งเข้าทำการยึดกรมไปรษณีย์โทรเลข และตัดสายโทรศัพท์ โทรเลข ไว้ได้หมดแล้ว จึงเดาเรื่องราวทั้งหมดออก และตัดสินใจเดินทางเข้าสู่วังบางขุนพรหมทันที พร้อมกำลังตำรวจ เพื่อเข้าเฝ้าถวายรายงานแด่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ฯ เมื่อพระประศาสน์พิทยายุทธ (วัน ชูถิ่น) เป็นผู้นำกองกำลังในการบุกเข้ามายังวังบางขุนพรหม เมื่อทรงทราบ และกำลังจะทรงหนีทางท่าน้ำหลังวังพร้อมด้วยครอบครัวและข้าราชบริพารจำนวนหนึ่ง แต่ยังทรงลังเลเมื่อมีเรือตอร์ปิโดหาญทะเลของทหารเรือฝ่ายคณะราษฎรที่ควบคุมโดย เรือโท จิบ ศิริไพบูลย์ คอยลาดตระเวนดูอยู่ เมื่อทางพระประศาสน์ฯมาถึง พระยาอธิกรณ์ประกาศจะชักปืนยิง แต่ทางหลวงนิเทศกลกิจ (กลาง โรจนเสนา) ทหารเรือฝ่ายคณะราษฎรได้กระโดดเตะปืนจากมือของพระยาอธิกรณ์ประกาศกระเด็นลงพื้นเสียก่อน จึงยิงไม่สำเร็จ
หลังจากนั้น พระยาอธิกรณ์ประกาศได้ถูกควบคุมตัวในพระที่นั่งอนันตสมาคม อันเป็นที่บัญชาการของคณะราษฎร เฉกเช่นเจ้านายพระองค์อื่น และบุคคลสำคัญต่าง ๆ ด้วย และถือเป็นข้าราชการคนแรกที่ถูกปลดออกจากตำแหน่งในวันเดียวกันนั้นเอง โดยคำสั่งของผู้รักษาพระนคร คือ พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) หัวหน้าคณะราษฎร และได้ประกาศให้ พระยาบุเรศผดุงกิจ (รวย พรหโมบล) ขึ้นมารักษาการตำแหน่งอธิบดีกรมตำรวจแทน ต่อมาในวันที่ 2 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ก็ได้รับการปลดให้พ้นจากราชการโดยพระบรมราชโองการ เมื่อออกรับพระราชบำนาญแล้ว ได้ใช้ชีวิตอยู่กับบ้านด้วยการทำงานอดิเรก คือ ปลูกต้นไม้ และเลี้ยงไก่ จนถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2497 จึงป่วยเป็นไตพิการกำเริบ แพทย์รักษาสุดความสามารถ จนถึงอนิจกรรม เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2498 สิริอายุได้ 78 ปี
Levator labii superioris alaeque nasi
Levator labii superioris alaeque nasi muscle
ชารีเท
ชารีเท  เป็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป ตามที่อ้างในปี พ.ศ. 2546 หลังจากการรวมวิทยาเขตสี่แห่งเข้าด้วยกัน "Charité - Universitätsmedizin Berlin" (ชารีเท - โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย เบอร์ลิน) เป็นวิทยาลัยแพทย์ของมหาวิทยาลัยเสรีแห่งเบอร์ลินและมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
บรอดชีท
ปากกาลูกลื่น  เป็นปากกา ที่มีส่วนปลายคือลูกลื่น ทำจากโลหะเล็ก ๆ มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 ม.ม. ลูกลื่นหมุนได้รอบทิศ และมีขอบเบ้าที่กันไม่ให้ลูกลื่นหลุดออกมา น้ำหมึกจะไหลผ่านท่อแคบ ๆ นี้ ส่วนลูกลื่นที่หมุนไปบนผิวกระดาษ สันที่อยู่ในเบ้าโลหะจะจ่ายน้ำหมึกไปหล่อเลี้ยงลูกลื่น จนเป็นเส้นหมึก ส่วนใหญ่ปากกาลูกลื่นจะเขียนได้ราว 2.5-3.5 กิโลเมตร
ในปี ค.ศ. 1938 ลาสโล บีโร จิตรกรและนักหนังสือพิมพ์ชาวฮังการี ได้คิดค้นประดิษฐ์ปากกาลูกลื่นขึ้น ต่อมาเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง บีโรลี้ภัยไปอยู่ที่อาร์เจนตินา ก่อตั้งบริษัทปากกาที่เขากับน้องชายร่วมกันคิดขึ้น และขายเป็นสิ่งประดิษฐ์ในปี ค.ศ. 1944 จากนั้นก็ได้รับความนิยม เนื่องจากสะดวกในการพกพาและถูกน้ำแล้วน้ำหมึกก็ไม่เลือนหาย
ประเภทของปากกาลูกลื่น.
ปากกาลูกลื่นที่เรารู้จักกันทั่วไปนั้น ยังสามารถออกเป็นอีกอย่างน้อย 2 ประเภท คือ แบบหัวลูกบอล และหัวลูกกลิ้ง ข้อแตกต่างที่สำคัญระหว่างทั้งสองประเภทนี้ คือ ปากกาแบบหัวลูกบอลนั้น นั้นใช้น้ำหมึกที่มีน้ำมันเป็นส่วนผสมหลัก ซึ่งทำให้มีอายุการใช้งานที่นานกว่า ขณะที่ปากกาลลูกลื่นหัวลูกกลิ้งนั้นจะใช้หมึกที่มีลักษณะเหลวกว่า ซึ่งเชื่อกันว่าช่วยให้ปากกาเขียนได้ลื่นและนุ่มนวลกว่า
กล้ามเนื้อลีเวเตอร์ แองกูไล ออริส
กล้ามเนื้อลีเวเตอร์ แองกูไล ออริส (levator anguli oris) เป็นกล้ามเนื้อใบหน้าที่อยู่บริเวณปาก เริ่มจากแอ่งฟันเขี้ยว (canine fossa) ซึ่งอยู่ใต้ต่อรูใต้เบ้าตา (infraorbital foramen)
ใยของกล้ามเนื้อเข้าเกาะปลายที่มุมของปาก ร่วมกับกล้ามเนื้อไซโกมาติคัส (zygomaticus) , ดีเพรสเซอร์ แองกูไล ออริส (depressor anguli oris) , และกล้ามเนื้อหูรูดปาก (Orbicularis oris)
Levator anguli oris
ลีเวเตอร์ แองกูไล ออริส
Levator anguli oris muscle
กล้ามเนื้อไซโกมาติคัส เมเจอร์
กล้ามเนื้อไซโกมาติคัส เมเจอร์ (Zygomatic major) เป็นกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์ ซึ่งทำหน้าที่ดึงมุมปากไปทางด้านบนและด้านข้าง กล้ามเนื้อนี้มีเส้นประสาทเฟเชียล (facial nerve, CN VII) เลี้ยงเช่นเดียวกับกล้ามเนื้อในการแสดงสีหน้ามัดอื่นๆ
กล้ามเนื้อไซโกมาติคัสเกาะจากโค้งกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic arch) ไปยังมุมปาก กล้ามเนื้อนี้ทำหน้าที่ยกมุมปากในขณะที่ยิ้ม
กล้ามเนื้อไซโกมาติคัส ไมเนอร์
กล้ามเนื้อไซโกมาติคัส ไมเนอร์ (zygomaticus minor) เป็นกล้ามเนื้อในการแสดงสีหน้าของมนุษย์ เริ่มจากกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic bone) และเข้าเกาะปลายที่ริมฝีปากบน ทำหน้าที่ยกมุมปากและช่วยในการยิ้ม กล้ามเนื้อนี้มีเส้นประสาทเฟเชียล (facial nerve, CN VII) เลี้ยงเช่นเดียวกับกล้ามเนื้อในการแสดงสีหน้ามัดอื่นๆ
ไซโกมาติคัส ไมเนอร์
Zygomaticus minor
Zygomaticus minor muscle
ฟีนิกซ์ (ตำนาน)
เนื่อง จินตดุล
เกิดมาลุย
เกิดมาลุย  เป็นภาพยนตร์ไทยที่เน้นการแสดงศิลปะการต่อสู้ ที่กำกับโดย พันนา ฤทธิไกร ออกฉายในปี พ.ศ. 2547 สร้างหลังจากความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่อง องค์บาก ในปี พ.ศ. 2546 โดยชื่อ "เกิดมาลุย" เคยเป็นชื่อภาพยนตร์แอคชั่นเกรดเอ ถ่ายทำที่ จังหวัดขอนแก่น กำกับโดย ประพนธ์ เพ็ชร์อินทร์ นำแสดงโดย พันนา ฤทธิไกร ในปี พ.ศ. 2529 ในขณะนั้น "เกิดมาลุย" หรือ ชื่อเดิม "มือล่าระหัสเชน" เริ่มถ่ายทำปลายปี พ.ศ. 2527 และได้ออกฉายใน โรงภาพยนตร์เครือเอเพ็กซ์ เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2529 แต่ภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องไม่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกันเลย
โดยเรื่องราวพูดถึงการเผชิญหน้า กับเหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดในชีวิต ที่อยู่นอกเหนือจากความควบคุม อันนำมาซึ่งความเป็นความตายของผู้คนจำนวนมาก เมื่อตกอยู่ภายใต้การจับกลุ่มของผู้ก่อการร้าย ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อย ที่ตั้งใจสร้างความปั่นป่วนให้กับประเทศไทย พร้อมกับชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งหนึ่งริมชายแดน ที่พวกเขาและเธอตั้งใจนำข้าวของมาบริจาค และช่วยพัฒนาหมู่บ้าน วิธีเดียวที่จะรักษาชีวิตของพวกพ้องและชาวบ้าน คือต้องนำเอาความสามารถเฉพาะตัวทางด้านกีฬาในแต่ละประเภท มาผสมผสานในการต่อสู้ด้วยมือเปล่า โดยมีเงื่อนไขของเวลา ในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าที่เกิดขึ้นให้ได้
เทคนิคการสัตวแพทย์