pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ครั้นบอกเล่ากันไปมาก็กลายเป็นมีวิธีหนีหญิงนั้นได้ขึ้นมา โดยถ้าหญิงนั้นถามว่าสวยไหม ก็ให้ตอบว่าน่ารักสองครั้งติด ๆ กัน หญิงนั้นก็จะสับสนฉงนใจอยู่ ก็ให้อาศัยจังหวะหนีไป ปล่อยให้หญิงร้ายครุ่นคิดอยู่หาคำตอบมิได้อย่างนั้น บางกระแสก็ว่า ให้ตอบ "ก็พอดูชม" หรือให้ถามกลับไปว่า "แล้วฉันล่ะน่ารักไหม" หญิงนั้นก็จะได้งงงวยเช่นกัน ที่ให้ตอบว่า "ฉันกำลังหมั้นหมายอยู่" ก็มี ตอบเช่นนั้นแล้วหญิงร้ายจะขอให้อภัยต่อการกระทำของนางและขอตัวจากไป และที่ว่า ขณะที่ถูกหญิงนั้นไล่ล่า ก็ให้โยนส้มสูกลูกไม้หรือโปรยลูกอมขนมหวานไป หญิงจะหันไปเก็บของเหล่านั้น เปิดโอกาสให้หนีพ้นไปได้ก็มี
Kuchisake-onna
Kuchisakeonna
ชนเผ่ามาซาย
โรมิโอ x จูเลียต (การ์ตูน)
สังขละบุรี [—สัง-ขฺละ-บุ-รี] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี
อำเภอสังขละบุรีมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอสังขละบุรี ในอดีตคราวพม่ากวาดต้อนเชลยชาวกรุงศรีอยุธยาไปพม่ามีชื่อว่า สงขลา ปรากฏใน "ตำรายกทัพ สำรวจคราวเตรียมรบพม่าในรัชกาลที่ 2" ความว่า "."..แต่สาบสบถึงสงขลา ๔๐๐ เส้น แต่สงขลาถึงด่านพระเจดีย์สามองค์ ๓๕๐ เส้น รวมระยะทางแต่เมืองไทรโยคถึงพระเจดีย์สามองค์ ๒๘๑๕ เส้น..."" ต่อมากลายเป็นชื่อ อำเภอวังกะ ซึ่งได้รับการเปลี่ยนชื่อเมื่อ พ.ศ. 2482 (ในคราวเดียวกันกับที่ "กิ่งอำเภอสังขละบุรี" ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "กิ่งอำเภอทองผาภูมิ") ต่อมาอำเภอสังขละบุรีได้ถูกลดฐานะลงให้เป็น กิ่งอำเภอสังขละบุรี เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2484
และต่อมาเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 จึงได้ถูกยกฐานะกลับขึ้นเป็นอำเภอสังขละบุรีดังเดิม
อำเภอสังขละบุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 20 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสังขละบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
โรมีโอและจูเลียต (แก้ความกำกวม)
โรมีโอและจูเลียต (Romeo and Juliet) อาจหมายถึง
ยูกิ คาจิอุระ
ฟิคชันจังค์ชัน ยูกะ
ภาษาตูกังเบซี
ภาษาตูกังเบซี เป็นภาษากลุ่มออสโตรนีเซียน ใช้พูดในกลุ่มเกาะตูกังเบซี ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะซูลาเวซี ในอินโดนีเซีย มีผู้พูดราว 250,000 คน มีพยัญชนะ 25 เสียง สระ 5 เสียง มีการเน้นเสียงที่พยางค์ที่ 2 หรือพยางค์สุดท้าย ลักษณะเฉพาะของภาษานี้ คิอ เสียงจากเส้นเสียง และเสียงเสียดแทรก /s/ มีเสียงนาสิกที่แยกเป็นหน่วยเสียงต่างหาก
หงหวู่ฮ่องเต้
ภาษาฟูยู-คีร์กีซ
ฟูยู-คีร์กีซ  มีอีกชื่อว่า ภาษาคีร์กีซแมนจูเรีย เป็นภาษาเตอร์กิก ส่วน "Gïrgïs" (, "Kyrgysdar") เป็นชื่อชาติพันธุ์เตอร์กิก ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ไม่ได้รับการยอมรับในประเทศจีน ถึงแม้ว่าจะมีชื่อนี้ ภาษานี้ไม่ได้มีที่มาจากภาษาคีร์กีซ แต่มีความใกล้เคียงกับภาษาคาคัสในปัจจุบันและเยนีเซคีร์กีซในอดีต เดิมทีผู้คนเคยอยู่ในแคว้นเยนีเซของไซบีเรีย แต่กลุ่มชนซูงการ์สั่งให้อพยพไปที่ซูงกาเรีย
ใน ค.ศ. 1761 หลังราชวงศ์ชิงเอาชนะชนซูงการ์ กลุ่มชนเยนีเซคีร์กีซจึงถูกเคลื่อนย้าย (ร่วมกับ Öelet บางส่วนหรือซูงการ์ที่พูดภาษา Oirat) ไปยังแอ่งแม่น้ำเน่นในแมนจูเรีย/จีนตะวันออกเฉียงเหนือ ชาวคีร์กีซในแมนจูเรียกลายเป็นชาวฟูยู-คีร์กีซ แต่หลายคนถูกกลืนเป็นชาวมองโกลและจีน ในสมัยประเทศแมนจูภาษา Oirat และคีร์กีซถูกแทนที่ด้วยภาษาจีนและ Oirat
ปัจจุบัน มีผู้พูดภาษาฟูยู-คีร์กีซในมณฑลเฮย์หลงเจียง, ส่วนบริเวณในและรอบ ๆ เทศมณฑลฟู่ยู่, ฉีฉีฮาร์ (ทางตะวันตกเฉียงเหนือของฮาร์บิน 300 กิโลเมตร) มีผู้พูดจำนวนน้อยที่ระบุตนเองว่ามีเชื้อชาติคีร์กีซ เทศมณฑลฟู่ยู่มีชาวฟูยู-คีร์กีซ 1,400 คน
ภาษามอกชา
ภาษามอกชา  เป็นภาษาที่ใช้พูดทางตะวันตกของสาธารณรัฐมอร์โดเวียและบริเวณใกล้เคียง และมีผู้พูดประมาณ 130,000 คนใน ค.ศ. 2010
ภาษามอกชาเป็นภาษาราชการคู่กับภาษาเอร์เซียและภาษารัสเซียในสาธารณรัฐมอร์โดเวีย จัดอยู่ในภาษากลุ่มฟินโน-ยูกริก สาขาฟินโน-วอลกาอิก มีความใกล้เคียงกับเอร์เซีย แต่มีความแตกต่างกันบ้างในด้านหน่วยเสียง คำศัพท์ และไวยากรณ์
ภาษามอกชาเป็นภาษาราชการหนึ่งในสามภาษาในมอร์โดเวีย สิทธิของแต่ละภาษาได้รับการรับรองโดยสถาบันแห่งสาธารณรัฐมอร์โดเวีย แต่ไม่มีระเบียบทางภาษาเฉพาะที่ควบคุมการใช้ภาษามอกชา ศาลและหน่วยงานทางราชการอื่น ๆ ในมอร์โดเวียจะใช้เอกสารทางราชการเป็นภาษามอกชา ภาษาเอร์เซียและภาษารัสเซีย
ภาษมอกชาเป็นภาษารูปคำติดต่อ ทำให้บางคำมีลักษณะยาวมาก ปัจจุบันถือว่าภาษามอกชาสูญเสียการเปลี่ยนเสียงสระไป การเน้นหนักส่วนใหญ่พบที่พยางค์แรก และการเน้นหนักไม่มีผลต่อการเปลี่ยนเสียงสระ สระมี 8 เสียง ซึ่งมีความสำคัญทั้งทางรากศัพท์และไวยากรณ์ มีพยัญชนะ 33 ตัว
ภาษามอกชามีระบบการเขียนแบบโลโกแกรมก่อนที่จะได้รับอิทธิพลทางคริสต์ศาสนา และยังใช้อยู่จนถึงพุทธศตวรรษที่ 25 ปัจจุบันภาษามอกชาเขียนด้วยอักษรซีริลลิกแบบรัสเซียและอักษรละติน โดยมีรูปแบบต่าง ๆ ดังนี้
ก่อนพ.ศ. 2460 หนังสือที่ตีพิมพ์ด้วยภาษามอกซามีประมาณ 100 เล่มส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับศาสนา เอกสารส่วนใหญ่ไม่ถูกตีพิมพ์ ในพุทธศตวรรษที่ 24 สมาคมมิชชันนารีนิกายรัสเซียนออร์ธอดอกซ์ในกาซานได้ตีพิมพ์ตำราภาษารัสเซียสำหรับชาวมอกชารวมทั้งเพลงพื้นบ้านภาษามอกชา
ภาษามณีปุริ
ภาษาโอริยะ
ภาษาเมยเทย
ก่อน ค.ศ. 9
ภาษาบาลูจี
อำเภอสามชุก
สามชุก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุพรรณบุรี ซึ่งเป็นอำเภอที่เก่าแก่และมีความสำคัญแห่งหนึ่งในประวัติศาสตร์ไทย
อำเภอสามชุกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ในหนังสือนิราศสุพรรณของสุนทรภู่ นิทานย่านสุพรรณ และบันทึกคนรุ่นเก่ากล่าวไว้ว่า สามชุกในอดีต เป็นแหล่งรวมของการแลกเปลี่ยนสินค้า โดยชาวกะเหรี่ยง ชาวลาว และชาวละว้า จะนำเกวียนบรรทุกของป่ามาขายแลกกับสินค้าที่ชาวเรือนำมาจากทางใต้ที่บริเวณท่าน้ำ เป็นตลาดมีเรือมาจอดมากมายเพื่อรับส่งข้าวจากโรงสีต่าง ๆ สินค้าที่ชาวบ้านนำมานั้นบรรจุอยู่ใน "กระชุก" ซึ่งทำจากลำไม้ไผ่ จึงเป็นที่มาหนึ่งของชื่อ "สามชุก" ส่วนอีกชื่อหนึ่งที่เรียกขานพื้นที่นี้คือ "สามเพ็ง" ซึ่งเพี้ยนมาจาก "สามแพร่ง" เนื่องจากเป็นที่ชุมนุมของพ่อค้าที่เดินทางมาจากทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันตก
นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นบางท่าน กล่าวว่า ในอดีตมีการรวมตัวของชุมชนที่บริเวณท่ายาง กับสามชุก ก่อนจะขยับขยายมาที่สามเพ็งหรือสำเพ็ง(บริเวณตลาดสามชุกในปัจจุบัน) ส่วนชื่อของสามชุกนั้นประการหนึ่งสันนิษฐานว่า ลากเสียงมาจากคำว่า "สำชุก" ซึ่ง "ส่ำ" หรือ "สำ" เป็นภาษาแต่โบราณ ใช้เรียก สถานที่ พวก หมู่ เหล่า อยู่รวมกัน ส่วน "ชุก" นั้นก็คือจำนวนมาก ดังนั้น "สำชุก" หรือ "สามชุก" จึงหมายถึง ชุมชน หมู่บ้าน ที่ตั้งอยู่รวมกันเป็นจำนวนมาก ด้วยเป็นดินแดนท่า ปากป่า ลำน้ำ ที่สำคัญมาแต่โบราณ โดยอาจจะมากด้วยกลุ่มชน ตระกูล บ้าน หรือใด ๆ ที่ชุก กระจุกตัวอยู่บริเวณนี้ ซึ่งมีข้อสังเกตอย่างเดียวกับการเรียกชื่อหมู่บ้านตามลักษณะของชุมชนหรือภูมิประเทศอันขึ้นต้นด้วยคำว่า ทับ ตรอก ชุม ค่าย ท่า หนอง ดอน บาง เป็นต้น นอกจากนี้ยังปรากฏชื่อหมู่บ้านในท้องถิ่นสุพรรณบุรีเรียกว่า "สาม , สำ" เช่นเดียวกัน อาทิ สามจุ่น สามนาก สามทอง สามเอก สามหน่อ สามขนอน (สำขนอน) สำปะร้า สำปะซิว (สำปะทิว) สำเพ็ง (สามเพ็ง)
เมื่อปี พ.ศ. 2437 ทางราชการได้ตั้งอำเภอมีชื่อว่า อำเภอนางบวช และบ้านสามชุก มีสถานะเป็นตำบล ๆ หนึ่งขึ้นอยู่กับอำเภอนางบวช ครั้นถึงปี พ.ศ. 2454 ได้มีการเสนอขอจัดตั้งอำเภอขึ้นอีกแห่งหนึ่งแยกจากอำเภอนางบวช ในบริเวณหมู่บ้านเขาพระ โดยใช้ชื่อว่า อำเภอเดิมบาง จึงทำให้ต้องย้ายที่ว่าการอำเภอนางบวชซึ่งขณะนั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ของอำเภอที่ตั้งขึ้นใหม่ (อำเภอเดิมบาง) ลงมาอยู่บริเวณหมู่บ้านสามเพ็ง ในพื้นที่ตำบลสามชุก กระทั่งปี พ.ศ. 2482 จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อจากอำเภอนางบวชเป็น อำเภอสามชุก เพื่อไม่ให้เกิดการสับสนกับอดีต และให้สอดคล้องกับชื่อตำบลที่ที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่
อำเภอสามชุกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 68 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอสามชุกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
อ.สามชุก
ภาษามาซันดารัน
อ.หนองปรือ
อ.สังขละบุรี
พยาธิกายวิภาคศาสตร์
คธูลู
คธูลู (Cthulhu) , คธุลฮู, คุลลูหรือธูลู (ชื่อจริงของคธูลูนั้นเป็นภาษาที่มนุษย์ไม่สามารถออกเสียงได้ถูกต้อง) เป็นหนึ่งในสิ่งที่เรียกว่า เกรทโอลด์วัน ในงานประพันธ์ของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ คธูลูปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น "เสียงเรียกของคธูลู" (The Call of Cthulhu) ซึ่งตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2471 และมีบทบาทเล็กๆในงานเขียนเรื่องอื่นๆของเลิฟคราฟท์ ออกัสต์ เดอเลธใช้ศัพท์คำว่า ตำนานคธูลู (Cthulhu Mythos) เพื่อจำแนกงานเขียนของเลิฟคราฟท์และตัวเขาเองที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกัน ซึ่งในเวลาต่อมาได้รวมถึงงานประพันธ์ของคนอื่นๆซึ่งใช้ตัวละครและเนื้อหาแบบเดียวกันทั้งหมด (เรียกได้อีกอย่างว่าเรื่องสยองขวัญแนวเลิฟคราฟท์ (Lovecraftian horror) ชื่อของคธูลูมักใช้เปรียบเทียบในความหมายของสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว
ในงานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์.
ใน The Call of Cthulhu ลักษณะของคธูลูนั้นได้รับการบรรยายอย่างละเอียดจากรูปปั้นของคธูลู ซึ่งระบุว่ามีรูปร่างคล้ายกับมนุษย์ แต่ส่วนหัวคล้ายกับปลาหมึกที่มีหนวดระยางอยู่เป็นจำนวนมาก ร่างกายมีเกล็ด ขาหน้าเป็นกงเล็บแหลมคมและมีปีกคู่หนึ่งอยู่ด้านหลัง และเมื่อคธูลูปรากฏตัวนั้น บทบรรยายระบุว่ามีขนาดใหญ่โตราวกับเป็นภูเขาเคลื่อนที่ ในเรื่องยังกล่าวว่ามีลัทธิบูชาคธูลูแพร่กระจายอยู่ทั่วโลกโดยมีศูนย์กลางอยู่ในแถบอาหรับและแพร่กระจายไปถึงกรีนแลนด์ รัฐลุยเซียนาและนิวซีแลนด์ โดยผู้นำลัทธิซึ่งเชื่อว่าเป็นอมตะนั้นอยู่ในหุบเขาในประเทศจีน ซึ่งสาวกของลัทธิคธูลูกล่าวว่าคธูลูนั้นเป็นหัวหน้านักบวชของเกรทโอลด์วันซึ่งมายังโลกตั้งแต่ก่อนจะมีมนุษย์ คธูลูได้ใช้พลังจิตติดต่อกับมนุษย์ผ่านความฝันตั้งแต่ครั้งโบราณ แต่เมื่อนครรุลูเยห์ (R'lyeh) จมลงไปในมหาสมุทรแปซิฟิกนั้น น้ำในมหาสมุรได้กลายเป็นกำแพงธรรมชาติปิดกั้นพลังจิตของคธูลูไว้ ซึ่งสาวกของคธูลูได้รอเวลาที่ดวงดาวบนท้องฟ้าอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมเพื่อทำพิธีเรียกรุลูเยห์ขึ้นจากมหาสมุทรและปลดปล่อยคธูลูจากสภาพกึ่งตายอีกครั้ง เมื่อคธูลูคืนชีพอย่างสมบูรณ์ก็จะใช้พลังจิตทำให้มนุษย์ในโลกบ้าคลั่งฆ่าฟันกันเองและสูญเสียจิตสำนึกในการแยกแยะดีชั่วไปสิ้น ซึ่งเอกสารในเรื่องสั้น The Call of Cthulhu ระบุว่าคธูลูถูกชาวประมงปลุกขึ้นมาโดยบังเอิญ แต่กุสตาฟ โยฮันเซนใช้เรือยอชพุ่งชนหัวของคธูลูที่ไล่ตามไปในทะเลจนเป็นแผลฉกรรณ์ แม้ว่าแผลนั้นจะสมานคืนสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว แต่ก็ทำให้คธูลูหยุดชะงักและจมลงไปในมหาสมุทรพร้อมนครรุลูเยห์อีกครั้ง
ในงานประพันธ์อื่นๆของเอช พี เลิฟคราฟท์ เรื่องสั้น The Whisperer in Darkness ระบุว่าคธูลูเป็นหนึ่งในเทพที่สิ่งมีชีวิตจากต่าวดาวซึ่งเรียกว่า มิ โก (Mi-Go) บูชา และในเรื่องสั้น The Shadow Over Innsmouth อมนุษย์ที่เรียกว่า ดีพวัน (Deep One) ก็บูชาคธูลูเช่นเดียวกัน นอกจากนั้นยังมีเหล่า "คธูลิ" (Cthulhi) หรือ ทายาทดาราของคธูลู (Star-spawn of Cthulhu) ซึ่งมีลักษณะเหมือนคธูลูแต่ตัวเล็กกว่ามาก คธูลิได้ติดตามคธูลูมายังโลกและเป็นผู้สร้างนครรุลูเยห์ คธูลิส่วนใหญ่จมอยู่ในรุลูเยห์พร้อมกับคธูลูแต่ก็มีบางตนที่หลบซ่อนตัวอยู่ในโลกภายนอก ในนิยายเรื่อง At the Mountains of Madness ระบุถึงสงครามระหว่างคธูลิและสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวซึ่งเรียกว่าเอลเดอร์ธิงที่อาศัยอยู่บนโลกเป็นกลุ่มแรก
ในจดหมายโต้ตอบระหว่างเลิฟคราฟท์กับเจมส์ เอฟ มอร์ตัน ได้ระบุว่าคธูลูเป็นลูกของนุก ซึ่งเป็นทายาทของเอาเตอร์ก็อด ชุบ นิกกูรัธ (Shub-Niggurath)และ ยอก โซธอท (Yog-Sothoth)
ในงานประพันธ์ของออกัสต์ เดอเลธ.
ออกัสต์ เดอเลธซึ่งได้เขียนงานประพันธ์ในกลุ่มตำนานคธูลูตั้งแต่ก่อนหน้าที่เลิฟคราฟท์จะเสียชีวิต ระบุว่าคธูลูเป็นหนึ่งในสิ่งชั่วร้ายที่ต่อสู้กับเทพโบราณของโลก ( " Elder God - เอลเดอร์ก็อด" ) และยังเป็นศัตรูกับฮัสเทอร์ (Hastur) ซึ่งเป็นพี่น้องของคธูลูเอง ในเรื่องสั้นชุด The Trail of Cthulhu ตอน "The Black Island" นั้น เดอเลธได้ระบุว่าส่วนหัวของคธูลูจะเปลี่ยนรูปทรงไปเรื่อยๆและมีตาเดียวกับหนวดระยางขนาดต่างๆกันจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม แนวคิดของเดอเลธซึ่งเป็นการต่อสู้ระหว่างความดีและความชั่วร้ายนั้นไม่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปในหมู่ผู้ที่ชื่นชอบงานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์
แม่น้ำปิง
แม่น้ำปิง  หรือ แม่ปิง หรือ แม่ระมิงค์ เป็นแม่น้ำสายสำคัญของประเทศไทย และเป็นหนึ่งในสองของแม่น้ำที่บรรจบมาเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำปิงไหลอยู่ในหุบเขาระหว่างทิวเขาถนนธงชัยกลางกับทิวเขาผีปันน้ำตะวันตก มีต้นน้ำอยู่ที่ดอยเชียงดาวในอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ไหลลงทางใต้ผ่านจังหวัดลำพูน รวมกับแม่น้ำวังที่อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ไหลลงใต้ผ่านจังหวัดกำแพงเพชร แล้วบรรจบกับแม่น้ำน่านที่ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ และจากจุดนี้ไปเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำปิงมีความยาวทั้งสิ้น 658 กิโลเมตร
แม่น้ำปิงมีแม่น้ำสาขาที่สำคัญอยู่ 6 สาย ได้แก่ น้ำแม่งัด น้ำแม่แตง น้ำแม่กวง น้ำแม่ลี้ น้ำแม่กลาง และน้ำแม่แจ่ม
ในบริเวณแม่น้ำปิงตอนบนเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติแม่ปิง มีเนื้อที่ 627,346 ไร่ (1,003.75 ตร.กม.)
เขื่อนที่สำคัญกั้นลำน้ำสายนี้คือเขื่อนภูมิพล ตั้งอยู่ที่อำเภอสามเงา จังหวัดตาก ลุ่มแม่น้ำปิงกินเนื้อที่ 33,898 ตารางกิโลเมตร และหากรวมกับลุ่มแม่น้ำวังจะกินเนื้อที่ 44,688 ตารางกิโลเมตร นอกจากนี้มีฝายแม่แฝก ที่ตำบลแม่แฝก อำเภอสันทราย
เขตชุมชนในลุ่มน้ำ.
เขตชุมชนหลายแหล่งอยู่บริเวณลุ่มน้ำปิงแสดงด้านล่าง พื้นที่หลายแห่งเป็นพื้นที่ประวัติศาสตร์ที่มีความสัมพันธ์เกี่ยวโยงกับน้ำแม่ปิง ลำดับของเมืองเรียงจากจุดเริ่มต้นของแม่น้ำไปถึงจุดปลายสุด
เทศบาลนครขอนแก่น เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น เป็นเขตเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รองจาก เทศบาลนครอุดรธานี และเทศบาลนครนครราชสีมา และใหญ่เป็นอันดับที่ 11 ของประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2561 มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 118,080 คน คิดเป็น 2,566.96 คน ต่อตารางกิโลเมตร โดยอาณาเขตทั้งหมด อยู่ในตำบลในเมือง
เทศบาลนครขอนแก่น เดิมได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมือง โดยพระราชกฤษฎีกา การจัดตั้งเทศบาลเมืองขอนแก่น มีผลบังคับใช้ ตั้งแต่วันที่ 20 สิงหาคม 2478 นายกเทศมนตรีคนแรก คือ พระเสนาราชภักดี เข้าดำรงตำแหน่ง เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2478 ก่อนได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองตามพระราชกฤษฎีกา 2 เดือน ศาลาเทศบาลเมืองขอนแก่นตั้งอยู่ในที่ดินราชพัสดุแปลงที่ตั้งศาลากลางจังหวัดขอนแก่น ในขณะนั้นอยู่ทางทิศใต้ด้านตะวันตกของถนนกลางเมือง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น ตรงข้ามกับสถานีตำรวจภูธร อำเภอเมืองขอนแก่นในปัจจุบัน จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2492 จึงได้ย้ายที่ทำการไปอยู่ในที่ดินแปลงที่ตั้งสถานีอนามัยและสถานีดับเพลิงด้านตะวันออกของถนนกลางเมือง อยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน มาจนถึง พ.ศ. 2508 เป็นเวลา 16 ปี ต่อมากระทรวงมหาดไทย ให้สำนักงานเทศบาลเมืองขอนแก่นใช้อาคารร่วมกับอำเภอเมืองขอนแก่น ซึ่งได้ย้ายมาอยู่ ตั้งแต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2508 จนถึงวันที่ 21 ตุลาคม 2527 รวมเป็นเวลา 19 ปี ใน พ.ศ. 2527 จึงได้ย้ายสำนักงานมาตั้งอยู่ในที่ปัจจุบันและได้เปิดทำการตั้งแต่วันที่ 22 ตุลาคม 2527 เป็นต้นมา
ประชากรในจังหวัดขอนแก่น มาจากเผ่าพันธุ์เดียวกันเป็นส่วนใหญ่ คนในพื้นที่เป็นชาวพื้นเมืองเดิมในสมัยก่อนประวัติศาสตร์คาบเกี่ยวกับสมัยประวัติศาสตร์ มีร่องรอยทางโบราณคดีปรากฏ เช่น ชุมชนโบราณโนนนกทาบ้านนาดี ตำบลกุดธาตุ อำเภอหนองนาคำ และที่โนนเมืองบ้านนาโพธิ์ อำเภอชุมแพมีอายุอยู่ประมาณ 3,000 ปีเศษ ต่อมาในสมัย และสมัยลพบุรีได้พบโครงกระดูก และเครื่องมือเครื่องใช้ของมนุษย์ในยุคสมัยนั้นไม่ทราบว่าเป็นเผ่าพันธุ์หรือชาติพันธุ์ใดแน่นอน เพราะดินแดนที่ราบสูงกว้างใหญ่มีชนชาติโบราณเข้ามาอาศัยอยู่นานแล้วเช่นชุมชนบ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี เป็นต้น
พื้นที่จังหวัดขอนแก่นเดิมเคยอยู่ในอำนาจการปกครองของขอมมาก่อนมีโบราณสถานศาสนสถานของศาสนาพราหมณ์ปรากฏอยู่ทั่วไป จากนั้นจึงตกอยู่ใต้อำนาจการปกครองของอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ จำปาศักดิ์ ประชาชนลาวได้อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในดินแดนที่ราบสูงการอพยพของประชากรปรากฏชัดยิ่งขึ้น ในสมัยธนบุรี และต้นสมัยรัตนโกสินทร์
การอพยพของประชากรเข้ามาตั้งถิ่นฐานบ้านเมืองอยู่ในเขต จังหวัดขอนแก่น แบ่งเป็นเส้นทางใหญ่ได้สามทางคือ อพยพมาจากแขวงหลวงพระบาง, แขวงเวียงจันทน์ และแขวงจำปาศักดิ์
นอกจากประชากรดั้งเดิมแล้ว ในเขตเมืองขอนแก่นยังมีชาวไทยเชื้อสายจีนเป็นจำนวนมาก ซึ่งถือเป็นชุมชนใหญ่และมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาทางด้านเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก รวมถึงชาวไทยเชื้อสายเวียดนาม และชาวต่างชาติอื่น ๆ ซึ่งย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานในจังหวัดขอนแก่น
ชุมชนในเขตเทศบาลนครขอนแก่นมีทั้งสิ้น 82 ชุมชน แบ่งออกเป็น 4 เขต
ในปัจจุบันแนวโน้มของจำนวนประชากรในเขตเทศบาลนครขอนแก่นมีจำนวนลดลง เนื่องจากการขยายตัวของเขตที่อยู่อาศัยชิดเขตเทศบาลในรูปแบบของหมู่บ้านจัดสรรโดยเฉพาะอย่างยิ่งในระหว่างปี พ.ศ. 2546-2549 อย่างไรก็ดี ในปัจจุบัน เขตเมืองขอนแก่น (ในเขตเทศบาลนครรวมถึงพื้นที่ติดกับเขตเทศบาล ซึ่งได้แก่ เทศบาลเมืองศิลา เทศบาลตำบลบ้านเป็ด เทศบาลตำบลเมืองเก่า และเทศบาลตำบลพระลับ) มีจำนวนประชากรจดทะเบียน รวมถึงประชากรแฝงรวมอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากและหนาแน่นประมาณ 450,000 คน โดยประมาณ
เทศบาลนครขอนแก่นมีเส้นทางคมนาคมที่เชื่อมโยงกับเมืองอื่น ๆ หลายทางได้แก่ ทางบก และทางอากาศ โดยมีรายละเอียด ดังนี้
ทางหลวงแผ่นดินในเขตเทศบาลนครขอนแก่น ได้แก่
จากสถานีรถไฟกรุงเทพมีรถธรรมดา รถเร็ว รถด่วน โดยมีจุดจอดรับ – ส่ง ผู้โดยสารที่ สถานีขอนแก่น
งานประเพณีและงานเทศกาลท้องถิ่นที่สำคัญ ได้แก่
เพชรกาญจนาภิเษก
เพชรกาญจนาภิเษก  เป็นเพชรเจียระไนขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีขนาดใหญ่กว่าคูลลิแนน 1 หรืออีกชื่อว่า ดาวใหญ่แห่งแอฟริกา ซึ่งเป็นเป็นอดีตเพชรเจียระไนขนาดใหญ่ที่สุดในปี พ.ศ. 2451 เพชรกาญจนาภิเษกเป็นเพชรสีน้ำตาลขนาดใหญ่ หนัก 755.5 กะรัต (151 กรัม) ได้มีการค้นพบปี พ.ศ. 2528 ในเหมืองพรีเมีรยร์ในประเทศแอฟริกาใต้ เพชรดังกล่าวภายหลังตัดให้เหลือน้ำหนัก 545.67 กะรัต (109.13 กรัม)
การค้นพบและผ่านขั้นตอน.
เพชรกาญจนาภิเษกค้นพบที่เหมืองพรีเมียร์ในประเทศแอฟริกา ทางตอนใต้ หนัก 545.67 กะรัต โดยมี Gabi Tolkowsky เป็นผู้เจียระไน จนได้เป็นเพชรที่มีเหลี่ยมเจียระไนที่สมบูรณ์ที่สุดคือ 148 เหลี่ยม โดยเป็นเหลี่ยมบนหน้าเพชร 55 เหลี่ยม เหลี่ยมด้านล่าง 69 เหลี่ยม และเหลี่ยมที่ขอบเพชร 24 เหลี่ยม รูปแบบการเจียระไน บันทึกจากการตรวจสอบโดย Tolkowsky describes ออกใบรับรองการเจียระไนรูปแบบ "fire rose cushion cut"
"สีน้ำตาลไม่มีชื่อ" (Unnamed Brown) เป็นชื่อแรกของเพชรนี้ ส่วนใหญ่ถูกมองว่าเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ De Beers เป็นผู้มอบให้ Gabriel Tolkowsky ด้วยวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบอุปกรณ์พิเศษและวิธีการตัดซึ่งพัฒนาโดยตั้งใจให้ใช้กับเพชรเซนทานารี (Centenary) สีดี ("ไร้สี") ไร้ตำหนิ อุปกรณ์และวิธีการเหล่านี้ไม่เคยทดสอบมาก่อน จึงได้ทดลองกับเพชรนี้
การตัดและขัดเพชรนี้เป็นงานท้าทายเพราะพื้นผิวใหญ่ รอยแตกลึกจากข้างใน และอีกหลายสาเหตุประกอบกัน เพชรนี้ตัดในห้องใต้ดินที่ออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้การสั่นสะเทือนภายนอกมารบกวน ในเวลาสองปีจึงจะทำให้เพชรมาอยู่ในสภาพปัจจุบันได้
การทูลเกล้าถวายงานพระราชพิธีกาญจนาภิเษก.
ในปี พ.ศ. 2539 บริษัท เดอเบียร์ ซึ่งนำมาแสดงที่งาน บีโอไอแฟร์ ในประเทศไทย ความงดงามของเพชร กาญจนาภิเษก ได้ถูกกลุ่มนักธุรกิจไทยมองเห็นคุณค่าของเพชรเม็ดนี้ และจ่ายเงินซื้อมาในราคาประมาณ 6 ล้านเหรียญสหรัฐ และเนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงครองราชสมบัติครบ 50 ปี นักธุรกิจไทยจึงได้ร่วมใจน้อมเกล้าน้อมกระหม่อมฯ ถวายเพชรกาญจนาภิเษกแก่พระองค์ แรกเรื่มได้มีแผนการว่าจะเชื่อมเพชรเข้ากับคทาหรือตราประจำพระองค์ แต่ก็ไม่ได้ดำเนินการแต่อย่างใด ปัจจุบัน เพชรกาญจนาภิเษกเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์ที่พระบรมมหาราชวัง มีมูลค่า 4-12 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
คาซึโกะ ทาดาโนะ
คาซึโกะ ทาดาโนะ  เป็นนักสร้างแอนิเมชัน นักออกแบบตัวละคร และนักวาดภาพประกอบชาวญี่ปุ่น เกิดวันที่ 14 มีนาคม ที่จังหวัดฮิโระชิมะ กรุ๊ปเลือด B เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากการออกแบบตัวละครให้กับเรื่องเซเลอร์มูน เดิมเคยสังกัดอยู่สตูดิโอไลฟ์ แต่ปัจจุบันสังกัดอยู่สตูดิโอวิวน์ นอกจากชื่อจริงแล้ว ทาดาโนะยังมีนามปากกาอีกหลายชื่อด้วยกัน ได้แก่ KAZZ "(คาซ)", ただの かずこ "(คาซึโกะ ทาดาโนะ เขียนด้วยอักษรฮิรางานะ)", タダノ カズコ "(คาซึโกะ ทาดาโนะ เขียนด้วยอักษรคาตาคานะ)"
อำนวย สุวรรณคีรี
นายอำนวย สุวรรณคีรี อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 9 สมัย
นายอำนวย สุวรรณคีรี เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 ที่อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา เป็นบุตรของนายซ้อน กับนางรื่น สุวรรณคีรี เป็นน้องชายของ รองศาสตราจารย์ภิญโญ สุวรรณคีรี ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ และเป็นพี่ชายของดร.ไตรรงค์ สุวรรณคีรี เป็นนักการเมืองสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ผู้ได้รับ 2 รางวัลพระราชทาน คือ โล่รางวัล "มหิดลวรานุสรณ์" และ รางวัล "เสาเสมาธรรมจักร"
นายอำนวย สุวรรณคีรี สำเร็จการศึกษาจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
นายอำนวย สุวรรณคีรี เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 จนถึงปี พ.ศ. 2543 เคยเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (พ.ศ. 2526) และรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2529 - พ.ศ. 2531)
ในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 ได้รับแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการวิสามัญศึกษาปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้
ในปี พ.ศ. 2544 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 49 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ในวันศุกร์ที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 นายอำนวยพร้อมหลานชายคือ นายปรียนันท์ สุวรรณคีรี ได้ย้ายมาสมัครเป็นสมาชิกพรรคเพื่อชาติ
ศรีสวัสดิ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี และยังเป็นอำเภอที่มีความหนาแน่นของประชากรเบาบางที่สุดในประเทศไทย
อำเภอศรีสวัสดิ์ มีประวัติการตั้งหมู่บ้านมาช้านานกว่า 200 ปีเศษ ในท้องที่อำเภอศรีสวัสดิ์ มีเมืองอยู่ 2 เมือง มีฐานะเป็นเมืองหน้าด่าน คือ เมืองศรีสวัสดิ์ กับเมืองท่ากระดาน เมืองทั้งสองขึ้นตรงต่อเจ้าเมืองกาญจนบุรี ในสมัยสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกซึ่งตรงกับสมัยพระเจ้าประดุง พม่าได้ยกกองทัพมารุกรานไทย โดยยกกองทัพมาตีหัวเมืองฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้พร้อมกัน ตีเรื่อยมาจนถึงเมืองศรีสวัสดิ์ และเมืองท่ากระดานทำลายบ้านเรือนราษฎรและวัดเสียหายมาก ราษฎรหลบหนีและถูกจับกุมเป็นเชลย พม่ายกทัพต่อไปจนถึงเมืองลาดหญ้า (เมืองกาญจนบุรีเก่า) และได้ปะทะกับกองทัพไทยจึงได้ถอยทัพกลับไป ตั้งแต่นั้นมาเมืองศรีสวัสดิ์และเมืองท่ากระดานก็ทรุดโทรมลง
ในปี พ.ศ. 2438 ทางราชการได้จัดการปกครองใหม่ โดยที่เมืองทั้ง 2 มีประชากรน้อยจึงยุบเมืองศรีสวัสดิ์และเมืองท่ากระดาน รวมเป็นกิ่งอำเภอศรีสวัสดิ์ขึ้นตรงต่อเจ้าเมืองกาญจนบุรี ต่อมามีพลเมืองจากถิ่นฐานใกล้เคียงอพยพเข้ามาทำมาหากินมากขึ้น จึงได้ยกฐานะเป็นอำเภอศรีสวัสดิ์ ในปี พ.ศ. 2444 และในปี พ.ศ. 2449 ได้ยุบมาเป็นกิ่งอำเภอโดยขึ้นต่ออำเภอสังขละบุรี และปี พ.ศ. 2467 ได้โอนมาขึ้นกับอำเภอเมืองกาญจนบุรีจนกระทั่งปี พ.ศ. 2508 ก็ได้ยกฐานะเป็นอำเภอศรีสวัสดิ์
อำเภอศรีสวัสดิ์มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอศรีสวัสดิ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 33 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอศรีสวัสดิ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เดอะ เจนเทลเมน อัลลิแอนซ์ ครอส
เดอะ เจนเทลเมน อัลลิแอนซ์ ครอส  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แนวเลิฟคอเมดี้ ผลงานของ อารินะ ทาเนมูระ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารริบบอน ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ตั้งแต่แบบประจำเดือนกันยายน พ.ศ. 2547
ไฮเนะ โอโตมิยะ เด็กสาววัย 15 ปี ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนเคโคคุแผนกมัธยมปลาย เข้าเรียนที่นี่เพราะความรักที่มีต่อชิซึมาสะ โทงูผู้เป็นถึงจักรพรรดิหรือประธานนักเรียน ไฮเนะได้มีโอกาสเข้าร่วมในสภานักเรียนและใกล้ชิดกับชิซึมาสะที่เธอหลงใหล แต่ชิซึมาสะที่เธอได้พบนั้นกลับดูเป็นคนละคนกับในอดีตที่เธอเคยรู้จัก
ในอดีต ไฮเนะเคยเป็นสาวนักเลง เพราะอยากระบายความรู้สึกที่อัดแน่นออกให้หมด และในช่วงนั้นเอง เธอก็ได้พบกับอุชิโอะ จึงกลายเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่นั้นมา
ถึงชิซึมาสะจะรักไฮเนะมาก แต่จากที่ดูมาแล้ว เหมือนกับเขาจะรักพี่ชายมากกว่าเล็กน้อย
ในอดีต พ่อของอุชิโอะมีภรรยาหลายคน แต่ภรรยาหลวงนั้นมีลูกไม่ได้จึงต้องรับอุชิโอะซึ่งเป็นลูกของภรรยาน้อยมาอุปการะ และอุชิโอะก็โดนสังคมต่อว่าทำร้าย เกือบตายหลายครั้งทั้งโดนวางยาพิษ และโดนรัดคอ พ่อของอุชิโอะบอกเธอเสมอว่า "เมื่อลูกยิ้มให้ใคร ลูกก็จะถูกเอาเปรียบ" นั่นทำให้อุชิโอะไม่สามารถยิ้มได้ และไม่อยากจะยิ้ม
และช่วงหนึ่งหลังจากที่ปรับความเข้าใจกับไฮเนะโดยที่มีอาจารย์เซนริให้คำแนะนำลับๆ เธอก็ยิ้มง่ายขึ้น และสนิทกับมาโอะจังขึ้นนิดหน่อย อย่างเช่นตอนหนึ่ง ที่มาโอะถามอุชิโอะว่า "จะกินขนมมั้ย" อุชิโอะตอนแรกตอบว่า "ไม่" แต่ว่าอีกสักพักหนึ่งเธอก็เสริมขึ้นมาว่า "แต่ถ้าเป็นคาราเมล ฉันกินได้"
ผู้ชายคนแรกของอุชิโอะก็คืออาของอุชิโอะ ซึ่งมีในตอนพิเศษในเล่มสุดท้าย
นิยามความรักของอุชิโอะก็คือ "จะเป็นใครก็ได้ ขอแค่สอนความรักให้ฉันได้ก็พอ"
พ่อบ้านประจำตระกูลโทงู ที่มาเรียนหนังสือเพื่อคอยดูแลจักรพรรดิ์
พ่อเลี้ยงของไฮเนะ รักคามิยะ ไมกะอยู่
น้องชายบุญธรรมของไฮเนะ ตอนแรกคุซาเมะแอบชอบไฮเนะอยู่แต่ว่าไฮเนะคิดกับคุซาเมะแค่น้องชายเท่านั้น
พ่อของไฮเนะ เป็นคนที่ขายไฮเนะไปด้วย มีอุปนิสัยเย็นชา
ความจริงแล้ว คาซึฮิโตะเพียงแค่ต้องการปลดปล่อยไฮเนะให้เป็นอิสระ เพราะไม่อยากทำผิดกับไมกะเหมือนที่ตัวเองเคยทำกับเธอ เพราะฉะนั้น ไฮเนะก็เลยเป็นเหมือนสิ่งเดียวที่เขาสามารถใช้ทดแทนความรู้สึกผิดในใจได้
คาซึฮิโตะเป็นคนที่ค่อนข้างขี้อายเมื่ออยู่กับไมกะ แต่ก็เป็นคนเข้มแข็ง มีบุคลิกผู้นำ
แม่ของไฮเนะ มีความรักกับโอโตมิยะ อิซึกิ แต่ต้องมาแต่งงานกับคาซึฮิโตะ เนื่องจากผลประโยชน์ทางธุรกิจ เธอความจำเสื่อมในช่วงแรกเรื่อง แต่หลัง ๆ ก็ได้รับความทรงจำกลับมา
น้องสาวแท้ๆของไฮเนะ เป็นประธานนักเรียนม.ต้น เป็นคนที่มีนิสัยเรียบร้อย เอาแต่ใจ และชอบออกคำสั่งเป็นที่สุด ปัจจุบันคบอยู่กับคุซาเมะ
น้องชายแท้ๆของไฮเนะ เป็นเด็กปากร้าย ท่าทางเหมือนจะไม่ชอบไฮเนะแต่จริงๆแล้วรักไฮเนะมาก
ทำหน้าที่คอยส่งจดหมายภายในโรงเรียน ความจริงแล้วคือมาโอระปลอมตัวมา
รปภ.ของโรงเรียน มีฐานะร่ำรวย แต่น่าแปลกที่เขามาทำงานเป็นรปภ.ได้
แฟร์ดีน็อง เดอ แลแซ็ปส์
แฟร์ดีน็อง มารี วีกงต์ [ไวเคานต์] เดอ แลแซ็ปส์ (; 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1805 - 7 ธันวาคม ค.ศ. 1894) เป็นหัวหน้าวิศวกรและนักการทูตชาวฝรั่งเศสผู้สร้างคลองสุเอซสำเร็จใน ค.ศ. 1869 เขานำความสำเร็จนี้ไปสร้างคลองปานามาในระดับน้ำทะเลในคริสต์ทศวรรษ 1880 แต่โครงการต้องถูกยกเลิกเนื่องจากโรคมาลาเรียและไข้เหลือง เช่นเดียวกันกับปัญหาการเงิน หลังจากนั้นสหรัฐนำโครงการนี้มาทำต่อ โดยแก้ปัญหาทางสุขภาพและเปลี่ยนรูปแบบเป็นเป็นคลองที่ไม่อยู่ในระดับน้ำทะเลกับตัวล็อก ซึ่งสร้างแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1914
ทองผาภูมิ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี และเป็นอำเภอที่มีพื้นที่มากที่สุดของจังหวัด
อำเภอทองผาภูมิมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงเรียงทิศตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ในสมัยโบราณอำเภอทองผาภูมิเคยเป็นเส้นทางเดินทัพบกโดยปรากฏชื่อเมืองท่าขนุน ส่วนชาวกรุงเก่าเรียกชื่อเมืองทองผาภูมิว่า "เมืองทองปาปุน" ซึ่งตั้งอยู่ที่บ้านท่าขนุน ตำบลท่าขนุน ต่อมาทางราชการให้ฐานะเป็น กิ่งอำเภอสังขละบุรี ขึ้นกับอำเภอวังกะ จนกระทั่งในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2482 จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอสังขละบุรีเป็น กิ่งอำเภอทองผาภูมิ ส่วนอำเภอวังกะที่กิ่งอำเภอขึ้นตรงนั้นได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "อำเภอสังขละบุรี" แทน ต่อมาจึงได้มีการยกฐานะกิ่งอำเภอนี้ขึ้นมาเป็น อำเภอทองผาภูมิ ตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี ลงวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 ซึ่งในขณะเดียวกันอำเภอสังขละบุรีได้ถูกยุบลงเป็นกิ่งอำเภอสังขละบุรีอีกด้วย
อำเภอทองผาภูมิแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอทองผาภูมิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
ซีริล นอร์ทโคท พาร์กินสัน
ซีริล นอร์ทโคท พาร์กินสัน (C. Northcote Parkinson) บุตรชายคนสุดท้องของ William Edward Parkinson เกิดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 ที่เมืองดรูแฮม นอร์ทคาโรไรน่า สหรัฐอเมริกา และเสียชีวิตลงในวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2536 ที่เมืองเคนท์ ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอังกฤษ รวมอายุ 84 ปี
พาร์กินสันเป็นนักประวัติศาสตร์ ทหารเรือ นักประพันธ์ โดยหนังสือที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา และมียอดขายสูงสุด คือ กฎของพาร์กินสัน (Parkinson's Law) จากผลงานนี้เองทำให้เขาได้รับการยกย่องให้เป็นผู้รอบรู้แห่งศาสตร์การบริหารธุรกิจ