pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เนื่องจากการเข้าจับกันระหว่าง CYP3A4 กับเนื่อเยื่อมีแนวโน้มเป็นไปได้ในทางธรรมชาติของการเข้าจับกันของสารต่างๆในร่างกาย ซึ่งในอดีตเป็นการยากมากที่จะทำการศึกษาการเข้าจับกับเนื้อเยื่อของยาทั้งแบบเชิงลึกและแบบผิวเผิน และการทำให้เกิดการตกผลึกร่วมกันระหว่างเอนไซม์และสารซับสเตรตนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ยาก เนื่องจากสารซับสเตรตนั้นมักมีค่า Kd น้อย (ระหว่าง 5-150 μM) และสามารถละลายในสารละลายได้น้อย วิธีการที่ประสบความสำเร็จในการแยกเอนไซม์จับอยู่กับซับสเตรตคือ การทำให้หมู่ฟังก์ชันของ monomeric CYP3A4 มีความคงตัวด้วยอนุภาคนาโนของเงินที่สร้างได้จากวิธีนาโนสเฟียร์ ลิโทกราฟี (nanosphere lithography) จากนั้นทำการวิเคราะห์ด้วยวิธี Localized surface plasmon resonance spectroscopy (LSPR) การวิเคราะห์นี้สามารถนำมาใช้เป็นการทดสอบความไวสูงเพื่อตรวจวัดการเข้าจับของยา และอาจกลายเป็นส่วนสำคัญของเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่สามารถตรวจคัดหาสารเคมีที่น่าจะมีศักยภาพในการพัฒนาเป็นยาใหม่ได้พร้อมกันในปริมาณมาก (high-throughput screening) นอกจาก LSPR แล้ว ยังพบว่า CYP3A4-Nanodisc complexe เป็นประโยชน์ในการใช้งานอื่นๆ อีกหลายด้าน ซึ่งรวมถึง โซลิดสเตทนิวเคลียร์แมกเนติกเรโซแนนซ์ (solid-state NMR), การวัดศักย์ไฟฟ้ารีด็อกซ์ (redox potentiometry), และการศึกษาจลศาสตร์ของเอนไซม์ที่สถานะคงตัว (steady-state enzyme kinetics) ด้วย
ลิแกนด์ของ CYP3A4.
ลิแกนด์ต่างๆของ CYP3A4 นั้นมีหลายชนิด โดยจะแบ่งออกเป็นซับสเตรต, สารเหนี่ยวนำ และสารยับยั้งการทำงานของ CYP3A4 รายชื่อลิแกนด์เหล่านี้ดังแสดงในตารางด้านล่าง ซึ่งในบางกลุ่มอาจมีข้อยกเว้นบางประการ ทั้งนี้ สารยับยั้งการทำงานของ CYP3A4 นั้นสามารถจำแนกออกเป็นกลุ่มย่อยได้อีก 3 กลุ่มตามความแรงของการยับยั้งเอนไซม์ดังกล่าว ได้แก่
ตารางแสดงรายชื่อสารเหนี่ยวนำ สารยับยั้ง และสารซับสเตรตของเอนไซม์ CYP3A4
จักรพรรดินีโต้ว (จักรพรรดิฮั่นจาง)
จักรพรรดินีโต้ว (竇皇后; ชื่อตัวไม่ทราบ; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 97) ฐานันดรศักดิ์ จักรพรรดินีจางเต๋อ (章德皇后) เป็นจักรพรรดินีช่วงราชวงศ์ฮั่น เป็นมเหสีของจักรพรรดิฮั่นจาง (漢章帝) มีอิทธิพลมากในรัชกาลของพระสวามี และยิ่งทวีอิทธิพลเมื่อได้ขึ้นเป็นพระพันปีสำเร็จราชการแทนจักรพรรดิฮั่นเหอ (漢和帝) พระโอรสบุญธรรมที่สืบราชย์ต่อจากพระสวามี ส่งผลให้พระญาติพระวงศ์ โดยเฉพาะโต้ว เซี่ยน (窦宪) พี่ชายของพระนาง มีอำนาจมาก จนกระทั่งถูกจักรพรรดิฮั่นเหอล้มล้างโดยการยึดอำนาจใน ค.ศ. 92 พระนางพ้นจากอำนาจ แต่ยังไม่สิ้นความเคารพนับถือจากสาธารณชน
จังหวัดอัลไบ
จังหวัดอัลไบ  เป็นจังหวัดในเขตบีโคล ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือเลกัซปี ซึ่งยังเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตอีกด้วย เมืองนี้ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของภูเขาไฟมาโยน ซึ่งกรวยภูเขาไฟสลับชั้นแห่งนี้ นับได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัด และเมื่อขึ้นไปข้างบน สามารถมองเห็นทัศนียภาพรอบ ๆ ที่สวยงามได้
จังหวัดอัลไบ ถูกเพิ่มใน World Network of Biosphere Reserves ของยูเนสโก ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016
จังหวัดอัลไบมีพื้นที่ 2,575.77 ตารางกิโลเมตร เป็นจังหวัดที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 53 ของประเทศ อยู่ติดกับจังหวัดคามารีเนสซูร์ทางทิศเหนือ และติดกับจังหวัดซอร์โซโกนทางทิศใต้ จรดกับอ่าวลาโกนอยทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นช่องแคบบูรีอัส ซึ่งมีเกาะบูรีอัสของจังหวัดมัสบาเต
ในปี ค.ศ. 2016 มีพื้นที่ 250000 เฮกตาร์ ถูกประกาศให้เป็น UNESCO Biosphere Reserve เขตสงวนแห่งนี้ประกอบด้วยชนิดพืชบก 182 ชนิด แต่มีเพียง 46 ชนิดที่พบได้เฉพาะในฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ยังมีเต่าทะเลอีก 5 สายพันธุ์
อัลไบมีทางหลวงแห่งชาติระยะทางรวม ส่วนใหญ่ลาดยางมะตอยแล้ว เหลือที่ยังไม่ได้ลาดอีกเพียง ถนนสายสำคัญคือ ทางหลวงมาฮาร์ลีกา (N1/AH26) ซึ่งเชื่อมต่อกับจังหวัดอื่น ๆ ทางหลวงส่วนใหญ่ภายในจังหวัดนี้ถือเป็นทางหลวงระดับที่สอง อยู่ในชุดตัวเลข 630 และ 640 ตัวเมืองและเทศบาลหลายแห่งมีทางหลวงเชื่อมต่อถึงกัน ยกเว้นเทศบาลโฮเบลลาร์และราปู-ราปู
มีท่าเรือขนส่งสินค้าที่สำคัญ ได้แก่ ท่าเรือนานาชาติตาบาโค, ท่าเรือแห่งชาติเลกัซปี, ท่าเรือปีโอดูรัน และท่าเรือปันเตา
ท่าอากาศยานเลกัซปี ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาและเซบูซิตี ส่วนท่าอากาศยานนานาชาติบีโคล อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง
อัลไบอยู่บนทางรถไฟสายหลักของการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ (PNR) และมีรถไฟชานเมืองไปยังนครนากาในจังหวัดคามารีเนสซูร์ ในอดีตเคยมีรถไฟจากมะนิลา ชื่อว่า "มาโยนลิมิเต็ด" แต่ถูกยกเลิกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012
ไซโทโครม P450 3A4
แคว้นอันดาลูซีอา
จังหวัดซอร์โซโกน
จังหวัดซอร์โซโกน (บีโคล: "Probinsya kan Sorsogon"; ) เป็นจังหวัดในเขตบีโคล ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นจังหวัดใต้สุดของเกาะลูซอน แบ่งการปกครองออกเป็น 14 เทศบาลและ 1 นคร เมืองหลักคือซอร์โซโกนซิตี มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอัลไบทางทิศเหนือ
ซอร์โซโกนอยู่ทางตอนปลายของคาบสมุทรบีโคล และอยู่ใกล้กับเกาะซามาร์และเกาะตีเคา
จังหวัดซอร์โซโกนมีพื้นที่ 2,119.01 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของคาบสมุทรบีโคลบนเกาะลูซอน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอัลไบทางทิศเหนือ ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก ติดกับช่องแคบซันเบอร์นาร์ดีโนทางทิศใต้ และติดกับช่องแคบตีเคาและช่องแคบบูรีอัสทางทิศตะวันตก อ่าวซอร์โซโกนตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด
จังหวัดมีภูมิประเทศที่ไม่สม่ำเสมอ เมืองหลายแห่งอยู่ติดกับชายฝั่ง ซึ่งเชื่อมต่อถึงกันได้โดยถนนลาดยาง พื้นที่ภูเขาแผ่ขยายในทางตะวันออกเฉียงเหนือ, ตะวันออกเฉียงใต้ และทางตะวันตกของจังหวัด จุดที่สูงที่สุดคือภูเขาบูลูซัน ซึ่งสูง เหนือระดับน้ำทะเล
ถ้าไม่นับที่ติดกับจังหวัดอัลไบทางทิศเหนือ จังหวัดซอร์โซโกนมีพื้นที่ล้อมรอบด้วยทะเลถึงสามด้าน และเป็นจังหวัดเชื่อมต่อจากเกาะลูซอน ไปยังเกาะวิซายัสและเกาะมินดาเนา โดยผ่านทางเรือข้ามฟาก
แคว้นลารีโอคา
บีโตเรีย-กัสเตย์ซ
เซบียา
โอเบียโด
เมรีดา (ประเทศสเปน)
บาดาโคซ
บีโก
โลโกรโญ
อัลกาลาเดกวาดาอีรา
โอกาญา (ประเทศสเปน)
อูรวยญา
อาบีลา
กวาดาลาฮารา (ประเทศสเปน)
กันดีอา
เกวงกา (ประเทศสเปน)
คีคอน
เคตาเฟ
ซานตากรุซเดเตเนรีเฟ
ซานตันเดร์
อาลีกันเต
เอลปวยร์โตเดซานตามารีอา
ซานลูการ์เดบาร์ราเมดา
เฟเดอรัลดิสตริกต์ (ประเทศบราซิล)
เฟเดอรัลดิสตริกต์  เป็น 1 ใน 27 เขตการปกครอง (หรือรัฐ) ของประเทศบราซิล ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงตอนกลางของเขตภูเขาบราซิลเลียน เฟเดอรัลดิสตริกต์ถูกแบ่งออกเป็น 31 เขตบริหาร และเป็นที่ตั้งของบราซีเลีย เมืองหลวงของประเทศบราซิล
ภูมิภาคนี้มีลักษณะภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา("Aw" ตามการแบ่งแบบเคิปเปน) มีสองฤดู ได้แก่ ฤดูฝน (ตุลาคม-เมษายน) และฤดูแล้ง (พฤษภาคม-กันยายน)
ท่าอากาศยานนานาชาติบราซีเลีย เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ และมีเที่ยวบินจำนวนมาก ให้บริการไปยังพื้นที่ส่วนอื่น ๆ ของประเทศ ในปี ค.ศ. 2003 ได้เปิดส่วนต่อขยายของอาคารผู้โดยสาร ทำให้มีผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเป็น 7.4 ล้านคนต่อปี ต่อมาในปี ค.ศ. 2005 ได้สร้างทางวิ่งเครื่องบินแห่งใหม่
รถไฟใต้ดินบราซิเลีย ให้บริการโดย Metrô-DF เปิดใช้งานครั้งแรกในปี ค.ศ. 2001 ทั้งระบบมี 29 สถานี แต่เปิดใช้งานเพียง 24 สถานี บนสองเส้นทาง ให้บริการตั้งแต่เวลา 06:00-23:30 น. (จันทร์-ศุกร์) หรือ 07:00-19:00 น. (วันหยุดสุดสัปดาห์) เส้นทางครอบคลุมพื้นที่ทางตอนใต้ของบราซีเลียและเมืองทางทิศตะวันตก
Empress Dou (Zhang)
กีสเซิน
กึสโทรว์
โต้ว เซี่ยน
โต้ว เซี่ยน (窦宪; เสียชีวิต ค.ศ. 92) เป็นขุนพลจีนสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีชื่อเสียงเพราะทำลายอาณาจักรของกลุ่มซฺยงหนู
โต้ว เซี่ยน เป็นชาวเมืองซึ่งปัจจุบันคือเสียนหยางในฉ่านซี บิดาของเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 70 ทำให้เขากำพร้า แต่เมื่อพี่สาวหรือน้องสาวทั้ง 2 คนของเขาเข้าวังใน ค.ศ. 77 คนหนึ่งได้เป็นจักรพรรดินีจางเต๋อ (章德皇后) มเหสีของจักรพรรดิฮั่นจาง (漢章帝) ทั้งได้สำเร็จราชการแทนโอรส คือ จักรพรรดิฮั่นเหอ (漢和帝) โชคชะตาของโต้ว เซี่ยน ก็เป็นคุณมากขึ้น ชีวประวัติของโต้ว เซี่ยน มีอยู่ในบทที่ 53 ของหนังสือ "โฮ่วฮั่นชู" (後漢書)
เกลเซนเคียร์เชิน
คอทท์บุส
ยศมีลิตซียารัสเซีย
เคมนิทซ์
เคมพ์เทิน
เครเฟลด์
เควดลินบูร์ก
โคบูร์ก
ไคเซอร์สเลาเทิร์น
ชเวบิชกมึนด์
เซลเลอ
โต้วเซี่ยน
Dou Xian
ดืสบูร์ก
เดทมอลด์
นอยน์เคียร์เชิน (รัฐซาร์ลันด์)
เนือร์นแบร์ก
บัมแบร์ก
บัดฮอมบูร์กฟอร์แดร์เฮอเออ
บีเลอเฟลด์
เบราน์ชไวก์
ไบรนีเกอร์แบร์ก
ปาเดอร์บอร์น
พฟอร์ซไฮม์
เฟลนส์บูร์ก
เมินเชนกลัดบัค
แบร์กิชกลัดบัค
มันน์ไฮม์
เมมมิงเงิน
เมิร์ส
เรเกนส์บูร์ก
ภูเขาไฟโตบา
ลันด์สฮูท
ลือเบค
ลุดวิจส์บูร์ก
ไลพ์ซิจ
ว็อลฟส์บูร์ก
วุพเพอร์ทัล
เวทซลาร์
เวือร์ซบูร์ก
อัลเซเนา
ฟุตซอลทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
ฟุตซอลทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี  เป็นทีมฟุตซอลรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี จากประเทศไทยร่วมแข่งขันในระดับนานาชาติ ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
สนามเหย้าที่ใช้ในการแข่งขันในประเทศไทย ได้แก่ บางกอกอารีนารองรับผู้เข้าชมได้ถึง 12,000 คน และอินดอร์ สเตเดียม หัวหมากรองรับผู้เข้าชมได้ถึง 10,000 คน
ผลการแข่งขันนัดล่าสุด
รายชื่อผู้เล่นที่ลงแข่งขันในฟุตซอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2017
อือแทร์เซิน
จักรพรรดินีหม่า (ราชวงศ์ฮั่น)
จักรพรรดินีหม่า (, พระนามเดิมไม่ทราบ; 40 — 16 สิงหาคม 79) ฐานันดรศักดิ์ว่า จักรพรรดินีหมิงเต๋อ  จักรพรรดินีสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเป็นจักรพรรดินีของ จักรพรรดิฮั่นหมิง
เอสเซิน
เอาก์สบูร์ก
คิวชู เดอะซีรีส์
คิวชู เดอะ ซีรีส์ เป็นละครชุดเรียลลิตี้ไทย นำแสดงโดย วรเวช ดานุวงศ์, พงศ์จักร พิษฐานพร ในนาม ซังคิวแบนด์ เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2559 – 13 มีนาคม พ.ศ. 2559 ออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 11.00 – 12.00 น. ทางช่อง ทรูโฟร์ยู ผลิตโดย บริษัท เลเซอร์แคท จำกัด ซึ่งเรื่องนี้เคยสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2558 มีชื่อเรื่องว่า คิวชู แล้วพรุ่งนี้เราคงจะรู้กัน
การเดินทางใน 7 จังหวัด 30 วัน บนเกาะคิวชู แดนและเอ๊ะจะต้องออกท้าทายท่องโลกกว้างด้วยการเล่นดนตรีข้างถนนขาย CD จำนวน 999 แผ่น มีเงินติดตัวเพียง 999 เยน เปลี่ยนเป็นเงินค่าครองชีพสำหรับอาหารการกิน ค่ารถ ค่าเรือ เพื่อจะส่งพวกเขาไปต่อยังจุดหมายต่างๆ ตามเส้นทางที่เขาทั้งคู่ต้องสัญจรผ่านไป ซึ่งนั่นเอง จึงเป็นเหตุผลให้แดนและเอ๊ะต้องมีอาชีพเสริมในขณะที่ว่างจากการเล่นดนตรี อาชีพอะไรที่จะเหมาะกับป็อปสตาร์อย่างพวกเขา รัฐบาลญี่ปุ่นยื่นข้อเสนอให้ที่พักแต่แดนและเอ๊ะต้องทำงานแลกกับที่พักตามแต่ละสถานที่ แต่ละอาชีพ ของบ้านเรือนที่พวกเขาไปอาศัยอยู่ แดนต้องเก็บองุ่นและปลูกผัก ส่วนเอ๊ะก็คงไม่พ้นงานหนัก ล้างห้องน้ำ ขัดอ่างออนเซน แต่อย่างไรเสียในทุกวันทั้งคู่จะต้องออกเดินทางสานต่อความตั้งใจแรกของเขา ที่พยายามจะผลักดันตัวเองให้ไปถึงเป้าหมาย ของการเป็นนักดนตรีอย่างแท้จริง โดยเริ่มต้นจากการเป็น Street Singer เพราะแดนต้องการจะพิสูจน์ตัวเองสักครั้งหนึ่งว่า ถ้าถอดนามสกุล D2B ออกไป เขาจะยังเป็นเอ็นเตอร์เทนเนอร์ตัวจริงอยู่หรือไม่
ส่วนเอ๊ะเขายังจะเป็นผู้สร้างความสุขอย่างที่เขาคิดหรือเปล่า หากเขาไม่ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกวง ละอองฟอง อย่างที่เป็นอยู่ กับเพลงที่แต่งขึ้นเองใหม่แกะกล่อง และแปลงเนื้อ เพื่อต้องร้องเป็นภาษาญี่ปุ่น นั่นก็ยากพอแล้วสำหรับเขาทั้งสองแถมยังต้องทำให้คนหันมามอง หยุดฟัง ปรบมือ แล้วอุดหนุน CD ที่มีจำนวนมากถึง 999 แผ่น ให้หมดภายใน 30 วัน เพื่อเป้าหมายสูงสุดคือการได้ขึ้นเวที Fukuoka Asian Party เพื่อสร้างความภาคภูมิใจให้กับประเทศไทย และสร้างความสุขให้กับชาวญี่ปุ่น จึงกลายมาเป็นเรื่องราวระหว่างการเดินทางของ 2 หนุ่มฮิปสเตอร์ ท่ามกลางวัฒนธรรมไทย-ญี่ปุ่น ถูกแลกเปลี่ยนกันผ่านบทเพลง ที่จะทำให้คุณสนุก สุข ยิ้ม และหัวเราะไปกับสีสันและอุปสรรคของชีวิตจริงใน 30 วันของเขาทั้งคู่
วิน หม่อง
เน วิน
เส่ง วิน
ทุน ทิน
ซอ หม่อง
ตาน ฉ่วย
ขิ่น ยุ้นต์
โซ วิน
เต็ง เส่ง
บะส่วย
ตะขิ่นโซ
ม่านบะไคง์
ออง ซาน
อาวจี
โอน หม่อง
ออง ซาน ซูจี
บามอว์
ปยินมะนา
หม่าหยวน (ราชวงศ์ฮั่น)
หม่าหยวน (, 14 ปีก่อนคริสตกาล — ค.ศ. 49) ชื่อรองว่า เหวินยฺเหวียน (文淵) ขุนพลและขุนนางในช่วงราชวงศ์ตะวันออก และเป็นพระบิดาของ จักรพรรดินีหม่า (ราชวงศ์ฮั่น) จักรพรรดินีใน จักรพรรดิฮั่นหมิง
หม่ายฺเหวียนกำเนิดใน มณฑลส่านซี. ครอบครัวของเขาสืบเชื้อสายจาก รัฐจ้าว. ผลงานทางการทหารและการเมืองของเขาอาทิช่วย จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ รวมอาณาจักรและปราบปราม กบฏพี่น้องตระกูลจึง ในเวียดนามและ ชนเผ่าอู่หลิน (ตะวันออกของ มณฑลกุ้ยโจว และตะวันออกเฉียงเหนือของ มณฑลหูหนาน ในทุกวันนี้). เขาล้มป่วยระหว่างขยายดินแดนไป หูหนาน ใน ค.ศ. 49, และถึงแก่กรรมหลังจากนั้นไม่นาน. หม่ายฺเหวียน จัดการให้ จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ ชนะขุนศึกนาม เว่ย เซียว (隗囂) ซึ่งควบคุมเขตตะวันออกของ มณฑลกานซู่ ทุกวันนี้.
บิโตเรีย-กัสเตอิซ
ฤดูหนาวจากภูเขาไฟ
ฤดูหนาวจากภูเขาไฟ คือการที่โลกมีอุณหภูมิลดลงจากการระเบิดของภูเขาไฟขนาดใหญ่ที่ทำให้เกิดเถ้าภูเขาไฟ, กรดซัลฟิวริกและน้ำจำนวนมากในชั้นบรรยากาศจนทำให้บดบังแสงจากดวงอาทิตย์และมีการเพิ่มอัลบีโด (ค่าการสะท้อนแสง) ของโลกมากขึ้น ความหนาวเย็นของปรากฏการณ์นี้จะกินเวลานานเท่าไหร่ก็ขึ้นอยู่กับจำนวนก๊าซกำมะถันที่เปลี่ยนรูปเป็นอนุภาคชื่อว่าละอองลอยของกรดซัลฟิวริกซึ่งจะรวมตัวกันที่ชั้นสตราโทสเฟียร์ ซึ่งละอองลอยที่อยู่บนชั้นบรรยากาศจะทำให้ผิวโลกเย็นลงเนื่องจากมันช่วยสะท้อนแสงและรังสีจากดวงอาทิตย์กลับสู่อวกาศและดูดซับรังสีภาดพื้นดินของโลก
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์.
ฤดูหนาวจากภูเขาไฟช่วงหลังเป็นช่วงฤดูหนาวที่มีขนาดเล็กแต่ในอดีตนั้นค่อนข้างสำคัญ
เหตุการณ์ล่าสุด การระเบิดของภูเขาไฟปินาตูโบ พ.ศ. 2534 ภูเขาไฟประเภทกรวยสลับชั้นในประเทศฟิลิปปินส์ทำให้โลกมีอุณหภูมิลดลง 2–3 ปี
การระเบิดของภูเขาไฟกรากะตัว พ.ศ. 2426 ทำให้เกิดสภาพคล้ายฤดูหนาวจากภูเขาไฟ 4 ปีหลังการระเบิดทำให้เกิดความเย็นที่ผิดปกติและพายุหิมะที่รุนแรง
การปะทุของภูเขาไฟตัมโบรา พ.ศ. 2358 ภูเขาไฟประเภทกรวยสลับชั้นในประเทศอินโดนีเซีย ทำให้เกิดน้ำค้างแข็งกลางฤดูร้อนในรัฐนิวยอร์กและทำให้เกิดหิมะตกในนิวอิงแลนด์และรัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนี้ถูกเรียกว่า "ปีไร้ฤดูร้อน"
กระดาษที่เขียนโดยเบนจามิน แฟรงคลินใน พ.ศ. 2326 ได้เขียนถึงความหนาวในหน้าร้อนของปี 2326 ซึ่งเกิดจากฝุ่นภูเขาไฟจากภูเขาไฟลาไคในไอซ์แลนด์ซึ่งได้ปล่อยซัลเฟอร์ไดออกไซด์จำนวนมากส่งผลให้ปศุสัตว์บนเกาะตาย, เกิดทุพภิกขภัยจนทำให้ชาวไอซ์แลนด์ 1 ใน 4 ต้องตายลง, ซีกโลกเหนืออุณหภูมิลดลงประมาณ 1 °C ในปีที่ปะทุ แต่ถึงอย่างนั้นข้อเสนอของเบนจามิน แฟรงคลินนั้นได้รับการตั้งคำถามว่าอาจจะผิด
การระเบิดของภูเขาไฟฮวายนาปูตินาในเปรู พ.ศ. 2143 จากการศึกษาวงปีต้นไม้แสดงให้เห็นว่า พ.ศ. 2143 นั้นมีอากาศเย็น, ทำให้เกิดทุพภิกขภัยในรัสเซียในปี 2144–2146 และตั้งแต่ พ.ศ. 2143 ถึง 2145 สวิตเซอร์แลนด์, ลัตเวียและเอสโตเนียต้องเผชิญกับฤดูหนาวที่มีอากาศหนาวจัด พ.ศ. 2144 การผลิตไวน์ในฝรั่งเศสล้าช้าส่วนในเปรูและเยอรมนีการผลิตไวน์ก็ทรุดตังลง ต้นท้อในจีนบานช้าและทะเลสาบซุวะในญี่ปุ่นก็แข็งตัว
พ.ศ. 1995 หรือ พ.ศ. 1996 การประทุของภูเขาไฟใต้ทะเลคูเว (Kuwae) ทำให้เกิดยุดน้ำแข็งขนาดเล็ก
ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ใน พ.ศ. 1858–1860 ในทวีปยุโรปอาจเป็นผลมาจากเหตุการณ์ภูเขาไฟระเบิด คาดว่าน่าจะเป็นภูเขาไฟทาราวีราในประเทศนิวซีแลนด์ซึ่งมีผลประมาณ 5 ปี
เหตุการณ์ลมฟ้าอากาศสุดโต่งใน พ.ศ. 1078–1079 มีแนวโน้มว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเหตุภูเขาไฟระเบิดคำอธิบายทางด้านทฤษฎีล่าสุดคือการระเบิดของเตเอรา บลานกา โคเบน (Tierra Blanca Joven) ในภาคกลางของเอลซัลวาดอร์
หนึ่งในฤดูหนาวจากภูเขาไฟที่สำคํญครั้งหนึ่งเกิดขึ้นเมื่อ 71,000–73,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นเหตุการระเบิดของซูเปอร์ภูเขาไฟโตบาบนเกาะสุมาตราในอินโดนีเซียหลังการระเบิด 6 ปีมีการปล่อยปริมาณกำมะถันสูงสุดในช่วง 110,000 ปี และยังทำให้ป่าไม้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ถูกทำลายและอุณหภูมิของโลกลดลง 1 °C นักวิทยาศาสตร์บางคนตั้งสมมติฐานว่าการปะทุครั้งนี้อาจส่งผลให้เร่งการเกิดธารน้ำแข็งซึ่งเพิ่มความหนาวเย็นภายในทวีป ความหนาวเย็นนี้ทำให้จำนวนประชากรมนุษย์และสัตว์ลดลงจำนวนมาก แต่มีบางกลุ่มโต้แย้งว่าการระเบิดของภูเขาไฟนั้นสั้นและไม่อาจทำให้ประชากรมนุษย์ช่วงแรก ๆ ลดลงได้
นี้รวมถึงเหตุการ์ณการลดลงอย่างรวดเร็วของประชากรในช่วงเวลาเดี่ยวกันหรือก็คือคอคอดประชากรซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับฤดูหนาวจากภูเขาไฟ (ดูเพิ่ม ทฤษฎีมหันตภัยโตบา) โดยเฉลี่ยการระเบิดอย่างรุนแรงของซูเปอร์ภูเขาไฟจะมีมวลการปะทุอย่างน้อย 1015 กิโลกรัม (มวลการปะทุของโตบา = 6.9 × 1015 kg) เกิดขึ้นทุกๆ 1 ล้านปี
อย่างไรก็ตามใน พ.ศ. 2556 นักโบราณคดีค้นพบชั้นจุลภาคของขี้เถ้าภูเขาไฟในตะกอนของทะเลสาบมาลาวีซึ่งเชื่อมโยงกับเถ้าของการระเบิดของภูเขาไฟโตบาเมื่อ 75,000 ปีก่อน และยังได้ทราบถึงการเปลี่ยนแปลงของซากฟอสซิลใกล้กับชั้นขี้เถ้าซึ่งคาดว่าน่าจะเกิดขึ้นหลังฤดูหนาวภูเขาไฟที่รุนแรง ซึ่งผลที่ได้นี้ทำให้นักโบราณคดีสรุปว่าการปะทุของภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ไม่เปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของแอฟริกาตะวันออกสักเท่าไหร่
ฤดูหนาวภูเขาไฟ
เจ้าหญิงผิงหยาง (ราชวงศ์ฮั่น)
องค์หญิงผิงหยาง  พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ของ จักรพรรดิฮั่นจิง และจักรพรรดินีองค์ที่ 2 ของพระองค์ จักรพรรดินีหวังจื้อ เป็นพระเชษฐภคินีใน จักรพรรดิฮั่นอู่ ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด องค์หญิงผิงหยางฉายแววฉลาดหลักแหลมมาตั้งแต่เล็ก อีกทั้งได้รับการฝึกยุทธ์เช่นเดียวกับน้องชายจากอาจารย์โจวหย่าฟู ผิงหยางโหวให้ความเคารพในตัวองค์หญิงเสมอมา ครอบครัวมีความสุข แต่ไม่ใช่สิ่งที่องค์หญิงต้องการ เธออยากให้สวามีมีความกล้าหาญมากกว่านี้ไม่ใช่แค่เกาะใบบุญผู้เป็นภรรยาและบรรดาศักดิ์เก่า จนกระทั่งเรื่องราวปานปลายออกไป ครั้งที่เฉาซือถูกส่งไปทำงานสร้างวังเจี้ยนอันกับเว่ยชิง ในระยะเวลานั้นทำให้เขาเกิดนอกใจแอบมีอนุอยู่ข้างนอกอย่างลับๆ จนกระทั่งเรื่องรู้ถึงหูองค์หญิง เธออดกลั้น เมื่อเฉาซือกลับมาเขาแอบเข้าทางหลังบ้านพร้อมทารกน้อย ทั้งคู่ทะเลาะกันมาก ส่วนเฉาซือสำนึกผิดคุกเข่าหวังว่าภรรยาจะให้อภัย องค์หญิงหลังจากหนีออกจากบ้านได้เว่ยชิงตามไปช่วยเหลือ เธอกลับมายังบ้านมองดูทารกน้อยและประทานชื่อให้ เฉา เซียง เธอจะเป็นคนเลี้ยงดูเด็กคนนี้เอง เนื่องจากเสียแม่ไปตอนคลอด หลังจากเฉาซือเสียชีวิต ไม่นานหลายปีองค์หญิงก็ถูกสู่ขอโดยหยูอิงโหว "เซี่ยโหว ป๋อ" แต่มีเรื่องอันให้เธอต้องเลิก เพราะหยูอิงโหวดูถูกเธอสารพัด ลบหลู่เกียรติเธอ จนเขาแอบเข้าร่วมกบฎกับหวยหนานอ๋อง ทำให้องค์หญิงผิงหยางหลุดจากพันธนาการนี้ทันที หลังจากนั้นแม่ทัพเว่ยชิงเพิ่งเสียฮูหยินรู้ใจ องค์หญิงและเว่ยชิงต่างรักชอบคอกันมานานแล้วแต่ต่างฝ่ายไม่กล้าแสดงออก เว่ยชิงเดิมทีรักองค์หญิงก่อนจะถูกหยูอิงโหวสู่ขอ แต่เพราะเขาไม่กล้าสู่ขอเธอจึงเลือกเซิ่น เจี่ย เพื่อหลบหน้าองค์หญิง
ชินโซ อะเบะ
จุนอิชิโร โคะอิซุมิ
นัต
Nat (spirit)
นะ อาจหมายถึง
Na (kana)
ไซตะมะซูเปอร์อารีนา
เดป๊อค
ซะกิ ชิมิซุ
มิยะบิ นะสึยะกิ
โมะโมะโกะ สึงุนะงะ
ยะซุชิ อะกิโมะโตะ
อะกิฮะบะระ
สถานีรถไฟอะกิฮะบะระ
จังหวัดยะมะงุชิ
ชิโมะโนะเซะกิ
ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก
มิซึกิ ทาคาฮาตะ
ฮิงะชิโอซะกะ
เรือกล้วย
เรือกล้วย  เป็นเรือพองลมไร้เครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนโดยใช้เรือยนต์ลากจูง รูปร่างลักษณะเรียวยาวคล้ายกล้วย ลำตัวมีรูปทรงเป็นหลอด มีก้านขนาดเล็กสองฝั่งที่ยื่นออกมาจากลำตัวเพื่อให้ความสมดุลและเป็นที่วางเท้าสำหรับผู้นั่ง จุได้ประมาณ 3 ถึง 10 คน นิยมใช้สำหรับกิจกรรมนันทนาการ
เรือยนต์ที่ใช้ลากจูงเรือกล้วยจะขับออกจากฝั่งเป็นเวลาสักพัก จากนั้นเรือยนต์จะหักเลี้ยวด้วยความเร็ว ผู้เล่นทุกคนบนเรือกล้วยจะต้องพยายามรักษาสมดุลของตัวเองไว้เพื่อไม่ให้เรือนั้นพลิกคว่ำ
โอมนิ
หม่อง หม่อง
ซาน ยู
อู นุ
หม่อง หม่อง คา
อู ถั่น
มิตจีนา
มยินจาน
ตั่งตแว
บอละแค่
เฮโห
มย่องมยะ
ปูตาโอ
ตำบลปยินมะนา
สะกาย
เขตสะกาย
โมนฮีนกา
อูโอตมะ
อูออง-มยะ
พระวีระทู
อะชีนวียะตู
การเขียนคำทับศัพท์ตามระบบของราชบัณฑิตยสถาน
สํานักงานราชบัณฑิตยสภา
การ์ตาเคนา
บาร์รังกียา
บียาบีเซนเซียว
รีโออาชา
กาลี (เมือง)
เอลตีเกร
พระเจ้าอะเน่าก์แพตหลุ่น
พระเจ้ากะเลเจเต่าง์โหญ่
เหลียงนา
เหลียงนา (; 116 — 150) ฐานันดรศักดิ์ว่า จักรพรรดินีชุนลี่ (順烈皇后) จักรพรรดินีสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเป็นจักรพรรดินีของ จักรพรรดิฮั่นชุน ในเวลาต่อมาพระนางได้เป็น ผู้สำเร็จราชการ ให้กับพระโอรสของพระนาง จักรพรรดิฮั่นชง และจักรพรรดิที่ครองราชบัลลังก์ต่อมาอีก 2 พระองค์คือ จักรพรรดิฮั่นจื้อ และ จักรพรรดิฮั่นฮวน
พระเจ้านยองยาน
พระเจ้าต่าหลุ่น
ซุนเฉิง
ซุนเฉิง (, เสียชีวิต ค.ศ. 132) ขันทีในราชสำนักสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขาเป็นขันทีที่มีความจงรักภักดีต่อราชวงศ์แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการตอบโต้การทุจริต
เหลียงจี้
เหลียงจี้ (, 88 — 159) ชื่อรอง ป๋อจั่ว  ขุนนางและผู้บัญชาการทหารในสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
โรคกลัวการขาดมือถือ
โรคกลัวการขาดมือถือ  หรือ โนโมโฟเบีย เป็นชื่อที่มีการเสนอของโรคกลัวชนิดหนึ่งที่ผู้ป่วยกลัวการไม่มีโทรศัพท์มือถือหรือการไม่ได้สัมผัสมือถือ แม้ว่าโรคนี้จะไม่มีอยู่ในคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 5 (DSM-5) แต่เบียนชิและฟิลลิปส์ได้อธิบายไว้ว่ามีปัจจัยทางจิตวิทยาที่มีผลต่อการใช้มือถือมากเกินไป คนที่มีความภูมิใจแห่งตนต่ำอาจใช้มือถือเพื่อสร้างความมั่นใจ และบุคคลที่มีลักษณะเปิดเผยอาจใช้มือถือมากเกินไป เป็นไปได้ที่อาการของโนโมโฟเบียอาจเกิดจากอาการทางจิตที่มีอยู่แล้ว และบุคคลที่มีความเสี่ยงมักเป็นโรคกลัวสังคม หรือโรควิตกกังวลเมื่อเข้าสังคม ความวิตกกังวลสังคม และโรคตื่นตระหนก
คำว่าโนโมโฟเบียย่อมาจาก โนโมบายโฟนโฟเบีย (no-mobile-phone phobia) จากการศึกษานักศึกษาชายระดับปริญญาตรีด้านบริการสุขภาพจำนวน 547 คนค้นพบว่าร้อย 23 เป็นโรคกลัวการขาดมือถือและกว่าร้อยละ 64 มีความเสี่ยง ในนักเรียนเหล่านี้ร้อยละ 77 เช็คมือถือมากกว่า 35 ครั้งต่อวัน มากกว่าครึ่งของผู้ที่มีอาการของโรคกลัวการขาดมือถือไม่เคยปิดเครื่อง
อาการและสัญญาณ.
ความวิตกกังวลจะถูกกระตุ้นจากการทำมือถือหาย สัญญาณโทรศัพท์ไม่มีหรือแบตเตอรี่หมด อาการของโรครวมไปถึงการใช้มือถือมากเพื่อกันตัวเองจากการสนทนากับผู้อื่น และมีอุปกรณ์เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตมากกว่าหนึ่งเครื่อง พกสายชาร์จตลอดเวลาและกังวลว่ามือถือจะหาย อาการอาจรวมไปถึงการลดการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นแบบต่อหน้าและชอบการสื่อสายผ่านเทคโนโลยี ไม่ปิดมือถือเวลานอนทั้งยังวางไว้ใกล้มือตลอดเวลา คอยเช็คมือถือตลอดเพื่อไม่ให้พลาดการรับสายหรือข้อความ โนโมโฟเบียอาจส่งผลให้เกิดการอาการเจ็บศอก มือ และคอเนื่องจากใช้มือถือบ่อย ๆ
โนโมโฟเบีย
โฮโจ โทะคิมะซะ
Hōjō Tokimasa
จักรพรรดิสึชิมิกะโดะ
Emperor Tsuchimikado
มินะโมะโตะ โนะ สึชิ
ซะมุไร
จักรพรรดิจุนโตะกุ
Emperor Juntoku
ฟุจิวะระ โนะ ริสึชิ
Fujiwara no Ritsushi
โฮโจ โยะชิโตะกิ
Hōjō Yoshitoki
ชิกเก็น
Shikken
Enzyme Commission number
จังหวัดยามากูจิ
ยะมะงุชิ (เมือง)
ยามากูจิ (นคร)
ยามางูจิ (นคร)
ยามางูจิ
ยามางูจิ หรือ ยามากูจิ ( "Yamaguchi"; "ปากทางภูเขา") สามารถหมายถึง
ยามากูจิ
ยะมะงุชิ
รัฐบาลเฟลนส์บูร์ก
ยะมะกุชิ
ชูโงะกุ
ภาคชูโงกุ
ภูมิภาคชูโงกุ
ชูโกกุ
ภูมิภาคชูโกกุ
ภาคชูโกกุ
ทะเลเซะโตะใน
วลาดีมีร์ เคิปเปิน
อินเตอร์สเตต 95
อินเตอร์สเตต 95  เป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหลักในพื้นที่ชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐ มีเส้นทางขนานไปกับชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก และทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 จากรัฐฟลอริดาไปจนถึงรัฐเมน โดยทั่วไปแล้ว อินเตอร์สเตต 95 จะผ่านเมืองใหญ่ที่อยู่ริมทะเลและพื้นที่ปริมณฑล ได้แก่ ในทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐ เช่น ไมแอมี แจ็กสันวิลล์ ซาวันนาห์ เฟย์เอตต์วิลล์ และริชมอนด์; ส่วนในทางแอตแลนติกกลางไปจนถึงตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น วอชิงตัน ดี.ซี. บัลติมอร์ วิลมิงตัน ฟิลาเดลเฟีย นครนิวยอร์ก นิวเฮเวน โพรวิเดนซ์ บอสตัน และพอร์ตแลนด์ แต่เส้นทางจะห่างออกจากชายฝั่งระหว่างซาวันนาห์ จนถึงวอชิงตัน ดี. ซี. และตัวเส้นทางจะไม่ผ่านเมืองชายฝั่งต่อไปนี้ ได้แก่ ชาร์ลสตัน และ นอร์ฟอล์ก-เวอร์จิเนียบีช โดยเมืองเหล่านี้จะเชื่อมต่อด้วยทางหลวงอินเตอร์สเตตสายอื่น
อินเตอร์สเตต 95 เป็นหนึ่งในเส้นทางที่เก่าแก่ที่สุดในระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต แต่ก็ยังมีโครงการที่กำลังก่อสร้างอยู่ในรัฐเพนซิลเวเนียและรัฐนิวเจอร์ซีย์ที่กำหนดว่าจะแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2018 ปัจจุบัน มีเส้นทางที่เป็นโครงข่ายของอินเตอร์สเตต 95 ได้แก่ อินเตอร์สเตต 295, อินเตอร์สเตต 195 และส่วนที่ไม่ได้กำหนดหมายเลขของเทิร์นไพก์ในตอนใต้ของรัฐนิวเจอร์ซีย์ อินเตอร์สเตต 95 มีระยะทางรวม มีปลายทางทิศใต้ที่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 ในไมแอมี รัฐฟลอริดา ขณะที่ปลายทางทิศเหนืออยู่ที่จุดผ่านแดนโฮลตัน–วูดสต็อก เชื่อมต่อกับรัฐนิวบรันสวิก ประเทศแคนาดา
อินเตอร์สเตต 95 เป็นอินเตอร์สเตตแนวเหนือ–ใต้ที่ยาวที่สุด รองลงมาคือ อินเตอร์สเตต 75 และเป็นอินเตอร์สเตตที่ยาวที่สุดอันดับ 6 ในบรรดาอินเตอร์สเตตทั้งหมด ตามหลังอินเตอร์สเตต 70 ระยะทาง , อินเตอร์สเตต 10 ระยะทาง , อินเตอร์สเตต 40 ระยะทาง , อินเตอร์สเตต 80 ระยะทาง , และอินเตอร์สเตต 90 ระยะทาง อินเตอร์สเตต 95 มีเส้นทางผ่านรัฐต่าง ๆ จำนวน 15 รัฐ ซึ่งมากกว่าอินเตอร์สเตตสายอื่น ๆ รองลงมาคือ อินเตอร์สเตต 90 ซึ่งผ่าน 13 รัฐ จากข้อมูลตามสำนักสำมะโนสหรัฐ (U.S. Census Bureau) จำนวนเคาน์ตี (และเขตปกครองเทียบเท่า) ที่มีเส้นทางสายนี้ผ่าน มีเพียง 5 แห่งจาก 96 แห่งเท่านั้นที่เป็นพื้นที่ชนบท เพราะพื้นที่นี้มีความหนาแน่นมากกว่าสามเท่าของความหนาแน่นเฉลี่ยของทั้งสหรัฐ และมากพอ ๆ กับความหนาแน่นของยุโรปตะวันตก
สามเหลี่ยมชมพู
ในนาซีเยอรมนีสามเหลี่ยมชมพู ถูกใช้ในค่ายกักกันของนาซีเพื่อเป็นเครื่องหมายเพื่อแสดงความผิดของนักโทษที่เป็นพวกรักร่วมเพศ นักโทษทุกคนต้องติดเครื่องหมายสามเหลี่ยมกลับหัวบนเสื้อแจ็กเกตและมีสีต่างๆ ในการจัดกลุ่มตามความผิด ชาวยิวต้องติดเครื่องหมายสามเหลี่ยมสีเหลืองซ้อนกันเป็นดาราแห่งดาวิด สามเหลี่ยมสีชมพูและเหลืองอาจใช้ร่วมกันหากนักโทษเป็นทั้งเกย์และชาวยิว
แต่เดิมตั้งใจให้เป็นตราแห่งความอัปยศตามการใช้ของนาซี แต่ปัจจุบันกลายมาเป็นเป็นสัญลักษณ์แห่งความภูมิใจในความเป็นเกย์ (gay pride) และการเคลื่อนไหวของสิทธิเกย์ (gay rights) และเป็นเครื่องหมายที่ได้รับความนิยมมากรองมาจากธงสายรุ้ง
ในนาซีเยอรมนีนักโทษทุกคนต้องใส่เสื้อแจ็คเกตที่มีสัญลักษณ์ของค่ายกักกันโดยจะแบ่งกันเป็นกลุ่มตามสี ชายรักร่วมเพศต้องใส่สามเหลี่ยมชมพู แม้ว่าจะเป็รการยากที่จะคาดคะเนจำนวนเกย์ในค่ายกักกันของเยอรมัน ริชาร์ด แพลนท์ได้คาดเดาไว้ว่าระหว่างปีค.ศ. 1933 และ 1944 น่าจะมีประมาณ 50,000 ถึง 60,000 คน
ในช่วงปลายของยุค 70 สามเหลี่ยนชมพูถูกนำมาใช้แทนสัญลักษณ์ในการประท้วงสิทธิชาวเกย์
กลุ่มผู้สนันสนุนผู้ป่วยโรคเอดส์ หรือ The AIDS Coalition To Unleash Power (ACT UP) ได้นำสามเหลี่ยมชมพูไปใช้พร้อมกับสโลแกน ความเงียบ = ตาย ("SILENCE = DEATH") ไปใช้เป็นโลโก้โดยนักเคลื่อนไหวเกย์ที่นครนิวยอร์กในปี 1987
สามเหลี่ยชมพูเป็นพื้นฐานของการออกแบบอนุเสาวรีย์โฮโม ("Homomonument" ) ในอัมสเตอร์ดัม อนุสรณ์ฮอโลคอสต์เกย์และเลสเบี้ยนในซิดนีย์ (Gay and Lesbian Holocaust Memorial) และสวนสามเหลี่ยมชมพู (Pink Triangle Park) ในซานฟรานซิสโก
สามเหลี่ยมสีชมพู
การประท้วงชายแดนกาซา พ.ศ. 2561
ชาวปาเลสไตน์หลายหมื่นคนเข้าร่วมการประท้วงชื่อ การเดินขบวนหวนคืนใหญ่ (Great March of Return) ในฉนวนกาซาใกล้กับชายแดนอิสราเอล เริ่มตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม 2561 ซึ่งเป็นวันแผ่นดิน (Land Day) ของชาวปาเลสไตน์ ผู้เดินขบวนส่วนใหญ่อยู่ในค่ายเต๊นต์ห่างจากชายแดนหลายร้อยเมตรและเดินขบวนอย่างสันติ แต่มีกลุ่มซึ่งประกอบด้วยชายหนุ่มเป็นส่วนใหญ่เดินเข้าใกล้ชายแดน ขว้างปาก้อนหินและโมโลตอฟค็อกเทล แล้วกลิ้งล้อรถยนต์จุดไฟใส่ทหารอิสราเอล ทหารอิสราเอลฆ่าชาวปาเลสไตน์ 27 คนตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม ซึ่งบางส่วนเป็นสมาชิกองค์การนักรบปาเลสไตน์หลายกลุ่ม
กระทรวงสาธารณสุขกาซาที่กลุ่มฮามาสดำเนินการแถลงในวันที่ 30 มีนาคมว่ามีจำนวนผู้บาดเจ็บ 1,416 คนจากกระสุนจริง กระสุนยางและการได้รับพิษแก๊สน้ำตา ชาวปาเลสไตน์ 19 คนเสียชีิวิตในวันที่ 30 มีนาคมหรือเนื่องจากแผลตั้งแต่วันนั้น ฝ่ายสหประชาชาติระบุว่า วันที่ 30 มีนาคมเป็นวันที่มีผู้สูญเสียมากที่สุดในความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์นับแต่การขัดกันด้วยอาวุธปี 2557 วันที่ 6 เมษายน กระทรวงฯ รายงานว่ามีชาวปาเลสไตน์เสียชีวิต 7 คน ได้รับบาดเจ็บ 1,350 คน และ 25 คนมีอาการสาหัส และผู้บาดเจ็บประมาณ 400 คนถูกกระสุนจริงยิง สมาคมเสี้ยววงเดือนแดงรายงานว่าได้รักษาผู้บาดเจ็บ 700 คนในวันที่ 6 เมษายน รวมผู้ถูกยิงด้วยกระสุนจริง 320 คน กำลังป้องกันอิสราเอลระบุว่า ชายสองคนที่ถูกฆ่าห่างจากรั้วชายแดนประมาณ 150 เมตรมีอาวุธปืนเล็กยาวเอเค 47 และระเบิดมือ และพยายามฝ่ารั้ว