pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในสมัยนั้น ธุรกิจการขนส่งข้ามมหาสมุทรด้วยเรือเหาะ กับ ธุรกิจการขนส่งข้ามมหาสมุทรด้วยเรือสำราญเครื่องจักรไอน้ำ กำลังแข่งขันกัน ภายในฮินเดนเบิร์กจึงเต็มไปด้วยความหรูหรา มีทั้งบาร์ ห้องสูบบุหรี่(ห้องนี้ต้องควบคุมหลาย ๆ อย่าง โดยเฉพาะควบคุมไม่ให้แก๊สไฮโดรเจนรั่วไหลเข้าไป) เตาไฟฟ้า ห้องอ่านและเขียนหนังสือ ห้องน้ำและห้องอาบน้ำที่มีเทคโนโลยีทันสมัย และหรูหราเหมาะกับการเป็นพาหนะชั้นยอด ห้องพักผู้โดยสารมีจำนวน 25 ห้อง แต่ละห้องสามารถพักได้ 2 คน ไม่มีการแบ่งชั้นเป็น ชั้นหนึ่ง ชั้นสอง หรือชั้นสาม เหมือนเรือสำราญ ทุกคนจะอยู่ในระดับเดียวกัน มีหน้าต่างระเบียงชมทิวทัศน์เป็นทางเดินยาว 15 เมตร 2 ฟากเรือ อาหารรสเลิศ ไวน์ชั้นเยี่ยม แต่ค่าโดยสารแพงมาก เทียบเป็นราคาปัจจุบันแล้วก็พอ ๆ กับราคารถยนต์ขนาดครอบครัวหรู ๆ หนึ่งคัน ต่อหัว ต่อเที่ยว
การให้บริการในปีแรก.
ในปีแรกคือ พ.ศ. 2479 เรือเหาะฮินเดนบิร์กเดินทางรวมระยะทาง 308,323 กิโลเมตร รับ/ส่งผู้โดยสาร 2,798 คน และขนสินค้า 160 ตัน เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก 17 เที่ยว โดย 10 เที่ยวไปสหรัฐ และ 7 เที่ยวไปบราซิล ในเดือนกรกฎาคมปีนั้นยังทำลายสถิติเดินทางข้ามไปกลับมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเวลาเพียง 5 วัน 19 ชั่วโมงและ 51 นาที แม็ก ชเมลิงก็ได้เดินทางกลับพร้อมด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่ในวงการมวยโลกเป็นวีรบุรุษเยอรมันจากการชนะการน็อคเอาท์โจ หลุยส์ในสหรัฐในเที่ยวนี้ด้วย
การให้บริการในปีแรกนี้มีการนำเปียโนอะลูมิเนียมขึ้นไปบรรเลงให้ความบันเทิงผู้โดยสารด้วย “คอนเสิร์ตกลางเวหา” แต่สุดท้ายต้องก็ถูกยกเลิกเพื่อลดน้ำหนัก ความสำเร็จดังกล่าวทำให้บริษัท“ลุฟท์ชิฟฟ์บาว เซ็พเพอลีน” วางแผนเพิ่มการผลิตและการให้บริการข้ามมหาสมุทรเพิ่มขึ้น
ระหว่างฤดูหนาวปี ค.ศ. 1936-1937 ได้มีการปรับปรุงเรือเหาะอีกหลายส่วนทำให้สามารถเพิ่มจำนวนผู้โดยสารได้อีก 10 คน รวมเป็นจำนวน 72 คน
การเดินทางเที่ยวสุดท้าย.
การเดินทางเที่ยวสุดท้ายของฮินเดนเบิร์ก คือ เที่ยวที่18 จากนครแฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี สู่รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ โดยจะถึงอเมริกาในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1937 เวลา 6 นาฬิกาตรง แต่อากาศไม่เป็นใจ ลมแรงมาก ฮินเดนเบิร์กต้องฝ่าลมแรงไป ทำให้ถึงจุดหมายล่าช้าไปถึง 12 ชั่วโมง แต่ฮินเดนเบร์กก็ไม่สั่นสะเทือนแม้แต่น้อย
เรือเหาะฮินเดนเบร์กออกเดินทางจากฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ในคืนวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1937 เพื่อเดินทางไปเลคเฮิร์ทส์ รัฐนิวเจอร์ซีย์การเดินทางเป็นไปด้วยความเรียบร้อย โดยมีกระแสลมแรงต้านอยู่บ้าง ผู้โดยสารมีเพียงครึ่งลำ คือ 36 คนและมีลูกเรือ 61 คน แต่ในเที่ยวกลับได้รับการจองที่นั่งเต็มลำ เรือเหาะฮินเดนเบิร์กเดินทางถึงอเมริกาในวันที่ 6 พฤษภาคม ซึ่งล่าช้ามากกว่าปกติ นอกจากนี้ยังล่าช้ามากขึ้นจากการแปรปรวนของอากาศที่ท่าจอด กัปตันเรือคือ “แมกซ์ พรุสส์” จึงพาผู้โดยสารยืนชมนครนิวยอร์ก ชายฝั่งบอสตันและนิวเจอร์ซีย์
เมื่ออากาศดีขึ้น เรือเหาะฮินเดนเบิร์กจึงได้มุ่งเข้าเทียบฐานจอดเลคเฮิร์ทเมื่อเวลาประมาณ 19.00 น. ที่ความสูง 215 เมตร การลงจอดที่เลคเฮิร์ทเป็นการจอดวิธีใหม่โดยมาหยุดในที่สูงแล้วหย่อนเชือกลงมาให้เครื่องกว้านบนหอคอยทำงานแทนคนจำนวนมาก แต่วิธีนี้ต้องใช้เวลามากกว่าเพราะต้องมีความแม่นยำ เมื่อเวลา 19.08 น. เรือแล่นเลี้ยวซ้ายด้วยความเร็วเต็มที่และมาถึงจุดเทียบ กัปตันเบาเครื่องยนต์และเปิดวาล์วก๊าซเพื่อให้เรือหยุดตัว เมื่อเวลา 19.14 ที่ความสูง 120 เมตร กัปตันสั่งให้เดินเครื่องถอยหลังเต็มที่เพื่อให้เรือเหาะหยุด เวลา 19.19 น. มีการทิ้งถุงน้ำถ่วงนำหนัก 3 ถุง คือ 300, 300 และ 500 กิโลกรัมเพื่อให้เรือได้ระนาบ และให้ลูกเรือ 6 คนมาถ่วงน้ำหนักอยู่ทางหัวเรือ (เสียชีวิตหมดทุกคน) แต่ความพยายามทั้งหมดไม่เป็นผล อย่างไรก็ตามกัปตันพรุสส์ก็ได้รับอนุญาตให้ทำการจอดได้ เมื่อเวลา 19.21 น.ที่ความสูง 90 เมตร มีการทิ้งเชือกผูกฐานจอดที่กำลังจะเกิดขึ้น
เมื่อเวลา 19.25 น. พยานที่เห็นเหตุการณ์รายงานว่าได้มีเปลวไฟพวยพุ่งออกมาใกล้ท่อระบายด้านหน้าของครีบบน
ณ เวลา 19.12 น. เรือเหาะฮินเดินเบิร์กติดไฟและลุกเป็นไฟก้อนใหญ่อย่างรวดเร็วโดยไม่ระเบิดอย่างที่ทุกคนคาดกันไว้ ไฟเริ่มลุกใหม้ที่ถุง 4 แล้วลามอย่างรวดเร็วมาทางส่วนหน้า ส่วนหลังบนของยานหักโดยยานยังคงรูปแต่เงยส่วนหน้าขึ้น ในขณะที่ส่วนหางตกกระแทกพื้นดินก็มีเปลวไฟประทุพุ่งออกทางส่วนหัวเรือ ทำให้ลูกเรือทั้งหกคนเสียชีวิต เนื่องจากส่วนหัวของยานยังคงมีก๊าซ หัวเรือจึงยังคงเชิดอยู่ เมื่อส่วนที่เป็นที่ตั้งเครื่องยนต์และส่วนห้องโดยสารด้านหลังจึงหลุบเข้าไปในตัวหัวเกิดเพลิงลุกใหม้เพิ่มขึ้นเป็นครั้งที่ 3 เมื่อล้อห้องโดยสารกระแทกพื้น เรือเหาะฮินเดินเบิร์กได้กระดอนขึ้นอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้ผ้าหุ้มตัวเรือลุกไหม้เรือเหาะฮินเดินเบิร์กทั้งลำจึงตกลงสู่พื้นทั้งหมดโดยเอาด้านหัวลงก่อน
ความหายนะครั้งนี้ได้รับการบันทึกไว้อย่างละเอียดมากที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ ทั้งข่าวที่เป็นการถ่ายภาพยนตร์ ภาพนิ่งและการรายงานสดทางวิทยุกระจายเสียง เป็นครั้งแรกที่มีการถ่ายภาพเหตุการณ์สด ๆ ด้วยภาพยนตร์ “เฮอร์เบิร์ต มอร์ริสัน” กลายเป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจากการถ่ายภาพและอัดเสียงภาพยนตร์ข่าวอันน่าตื่นเต้นในครั้งนี้
โดยความเป็นจริงแล้วเรือเหาะกราฟ เซ็พเพอลีนของยเอรมันไม่เคยประสบอุบัติเหตุใด ๆ มาก่อนเหตุการณ์ครั้งนี้เลย จะมีก็เป็นของผู้ผลิตอื่นของประเทศอื่น เซ็พเพอลีนเดินทางมาแล้ว 1. 6 ล้านกิโลเมตร รวมทั้งการเดินทางรอบโลกเป็นผลสำเร็จ บริษัท “ลุฟท์ชิฟฟ์บาว เซ็พเพอลีน” มีความภาคภูมิใจที่ไม่เคยมีผู้โดยสารเสียชีวิตหรือบาดเจ็บแม้แต่รายเดียว
การรายงานข่าวที่น่าตระหนกมีผลให้คนหมดความเชื่อมั่นในการเดินทางด้วยเรือเหาะและหันไปโดยสารเครื่องบินที่แม้จะอึดอัดคับแคบกว่าแต่ก็เร็วกว่ามากยิ่งขึ้น ทำให้บริษัทการบินแพนอเมริกันของสหรัฐสามารถเปิดบริการธุรกิจบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้เป็นประจำ
ในสมัยนั้น เทคโนโลยีการสืบสวนหายนะยังไม่ดีนัก การสืบสวนในสมัยนั้นจึงไม่สามารถหาสาเหตุที่แท้จริงได้ เมื่อนักวิชาการยุคปัจจุบันจะมาสืบสวน สิ่งที่มีให้สืบสวนก็มีเพียงหลักฐานแสดงคำบอกเล่าของพยานผู้เห็นเหตุการณ์ ฟิล์มวิดีโอบันทึกเหตุการณ์ การสืบสวนดำเนินไปนานพอสมควร ก็ได้ข้อสรุปที่แน่นอนว่า การใช้ผ้าลินินในการห่อหุ้มเรือเหาะฮินเดินบวร์คทั้งลำนั้น ระหว่างการเดินทางจะเกิดการเสียดสีกับอากาศ ทำให้เกิดไฟฟ้าสถิต การเสียดสีเกิดขึ้นตลอดเส้นทางจนกลายเป็นไฟฟ้ามหาศาล สถิตอยู่ในผ้าลินิน และลวดภายในเรือ เมื่อเดินทางมาถึงและเตรียมลงจอดนั้น เกิดมีลมเปลี่ยนทิศ ถ้าหากจะจอดดี ๆ ต้องอ้อมสนามบินไปลงจอด แต่ในขณะนั้น ฮินเดินบวร์คเดินทางมาถึงล่าช้าไปแล้ว 6 ชม. กัปตันตัดสินใจเลี้ยวเรือเหาะโดยตีวงเลี้ยวแคบมาก ซึ่งฮินเดินบวร์คไม่ได้ออกแบบให้มีวงเลี้ยวแคบขนาดนั้น ลวดเส้นหนึ่งทนแรงเหวี่ยงจากการเลี้ยวไม่ไหวจึงขาด และสะบัดไปโดนถุงแก๊สไฮโดรเจน ทำให้แก๊สรั่วออกมา และเมื่อฮินเดินบวร์คปล่อยเชือกลงมายังพื้นดินเพื่อให้ภาคพื้นดินดึงเรือเหาะลงไป ไฟฟ้าสถิตในเรือเหาะถูกส่งผ่านสายเชือกลงมายังพื้นดิน ลวดสามารถนำไฟฟ้าผ่านไปยังเชือก และนำลงสู่พื้นดินได้อย่างรวดเร็ว แต่ผ้าลินินไม่นำไฟฟ้าดีนัก ไฟฟ้าจึงเดินทางออกไปได้ช้ากว่า ไม่นานก็เกิดเป็นความต่างศักย์ของไฟฟ้าภายในเรือเหาะ และในที่สุดเมื่อความต่างศักย์ระหว่างผ้าลินินกับลวดสูงมากพอ ก็เกิดกระแสไฟฟ้าที่มองเห็นได้ (คล้าย ๆ กับฟ้าผ่า) เดินทางจากผ้าลินินไปหาลวด ซึ่งการเดินทางของไฟฟ้าทำให้มีอุณหภูมิสูงพอที่ทำให้แก๊สไฮโดรเจนที่รั่วออกมาอยู่แล้วเกิดติดไฟ และฮินเดินบวร์คก็พบจุดจบ
ผู้โดยสารและลูกเรือส่วนใหญ่รอดชีวิต จากจำนวนผู้โดยสาร 36 คน และลูกเรือ 61 คน มีผู้เสียชีวิตที่เป็นผู้โดยสาร 13 คน ลูกเรือ 22 คน มีลูกเรือภาคพื้นดินเสียชีวิตด้วยอีก 1 คน การเสียชีวิตเกือบทั้งหมดมิได้เกิดจากไฟ แต่เป็นการกระโดดลงจากที่สูง ผู้โดยสารที่อยู่กับห้องโดยสารปลอดภัยทั้งหมดเนื่องจากเปลวไฟที่ร้อนจัดพัดขึ้นเบื้องสูง ลูกเรือที่ตายมากเนื่องจากได้พยายามเข้าไปช่วยผู้โดยสารที่อยู่ในห้องโดยสารหรือที่โดดลงมาก่อน
สาเหตุการลุกไหม้.
ในยุคที่ยังไม่ทราบสาเหตุอันแท้จริง สาเหตุอันแท้จริงสาเหตุการลุกใหม้ของเรือเหาะฮินเดินบวร์คได้ถูกเล่าลือไปในด้านต่าง ๆ มากมาย ซึ่งอาจสรุปโดยสังเขปเป็นข้อ ๆ ได้ดังนี้
นอกจากนี้ยังมีสมมุติฐานอีกมากมายเป็นต้นว่า
.om เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศโอมาน
.pe เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเปรู
.pf เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับเฟรนช์โปลินีเซีย
.pg เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศปาปัวนิวกินี เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539
.ph เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศฟิลิปปินส์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2533
.pk เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศปากีสถาน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2535
.pl เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศโปแลนด์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2533
.pm เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับแซงปีแยร์และมีเกอลง เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2554
.pn เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับหมู่เกาะพิตแคร์น เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.pr เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเปอร์โตริโก เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2532
.ps เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับปาเลสไตน์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2543
.pw เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศปาเลา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.qa เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศกาตาร์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539
.py เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศปารากวัย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534
จังหวัดอาโอโมริ  เป็นจังหวัดตั้งอยู่เหนือสุดของเกาะฮนชู อยู่ในภาคโทโฮกุของประเทศญี่ปุ่น เมืองเอกของจังหวัดคือนครอาโอโมริ
ก่อนสงครามโลก.
ก่อนการฟื้นฟูเมจิใน ค.ศ. 1868 บริเวณในจังหวัดอาโอโมรินั้นเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมุตสึ จนกระทั่งในยุคเอโดะ ตระกูลฮิโรซากิได้เริ่มก่อสร้างท่าเรือในบริเวณนครอาโอโมริในปัจจุบัน เนื่องจากบริเวณใกล้เคียงเป็นป่าไม้ที่มีความอุดมสมบูรณ์ซึ่งทำให้เรือที่เข้ามายังท่าสามารถใช้เป็นหลักเขตได้ ป่าไม้ที่ใช้เป็นหลังเขตเหล่านี้ถูกเรียกว่า "อาโอะ-โมริ" ซึ่งต่อมากลายเป็นชื่อเมือง จังหวัดอาโอโมริได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี 1871 และตำบลอาโอโมริได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี 1889 ต่อมามีการยกฐานะตำบลอาโอโมริขึ้นเป็นเมืองในปี 1898 ด้วยประชากรราว 28,000 คน
ในเดือนพฤษภาคม 1910 เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ขึ้นที่เขตยาซูกาตะ และด้วยกระแสลมที่แรงทำให้ไฟลุกลามไปอย่างรวดเร็วและทำลายเขตเมืองเกือบทั้งหมด บ้านเรือนกว่า 5,246 หลังและโกดังกว่า 157 แห่งถูกทำลาย อย่างไรก็ตาม เมืองอาโอโมริก็ได้ถูกทำลายลงอีกครั้งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจากการทิ้งระเบิดเพลิงของสหรัฐอเมริกาโดยเครื่องบินบี-29 ซึ่งทำลายเขตเมืองไปกว่า 90%
หลังสงครามโลก รัฐบาลญี่ปุ่นได้มีความคิดที่จะเชื่อมเกาะฮนชูกับเกาะฮกไกโดเข้าด้วยกัน และเกิดเป็นโครงการอุโมงค์เซกังขึ้นมา โครงการนี้สร้างเสร็จในปี 1985 โดยใช้เวลาก่อสร้างกว่า 23 ปีด้วยงบประมาณ 7 แสนล้านเยนและกลายเป็นอุโมงค์ที่ยาวที่สุดในโลก
สามปีภายหลังอุโมงค์ก่อสร้างเสร็จในวันที่ 3 มีนาคม 1988 ก็เริ่มมีการเดินรถไฟผ่านอุโมงค์เป็นวันแรก และเป็นวันสุดท้ายที่เรือเฟอร์รี่ข้ามฟากเซกังซึ่งให้บริการมากว่า 80 ปีให้บริการ
จังหวัดอาโอโมริถือเป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางเหนือที่สุดของเกาะฮนชู และอยู่คนละฟากกับจังหวัดฮกไกโดโดยมีช่องแคบสึงารุคั่นไว้อยู่ ทางใต้มีเขตติดต่อกับจังหวัดอากิตะและอิวาเตะ และทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดมีลักษณะเหมือนรูปขวานยื่นลงไปในทะเล โดยที่บริเวณสันขวานนั้นเป็นชายฝั่งคาบสมุทรชิโมะกิตะ
ทะเลสาบโทวาดะซึ่งเป็นแอ่งภูเขาไฟรูปกระจาดบริเวณทางใต้ของจังหวัดอาโอโมรินั้นยังกินพื้นที่คาบเกี่ยวกับจังหวัดอากิตะ โดยมีธารน้ำออกไหลเป็นแม่น้ำโออิราเซะซึ่งจะไหลไปออกมหาสมุทรแปซิฟิกที่นครอาโอโมริ
จังหวัดอาโอโมริประกอบด้วย 10 เมือง 8 อำเภอ 22 ตำบล และ 8 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 10 เมืองในจังหวัดอาโอโมริมีพื้นที่รวมกัน 4,584.81 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 47.53 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 1,013,321 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 77.46 ของประชากรทั้งจังหวัด
อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน.
จังหวัดอาโอโมริมี 8 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
มีสนามบินสองแห่งตั้งอยู่ภายในจังหวัดอาโอโมริ ทั้งสองแห่งเป็นสนามบินขนาดเล็กสำหรับเที่ยวบินในประเทศและระหว่างประเทศจากเกาหลีเท่านั้น
สายรถไฟด้านล่างนี้คือสายรถไฟของบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR ตะวันออก) ที่ผ่านจังหวัดอาโอโมริ:
.re เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับเรอูนียง เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.rw เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศรวันดา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539
.sb เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับหมู่เกาะโซโลมอน
.sc เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเซเชลส์
.sd เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศซูดาน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.sg เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศสิงคโปร์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2531
.sh เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับเซนต์เฮเลนา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
ภาษีเดี่ยว
ภาษีเดี่ยว (Single Tax) คือ ระบบภาษีที่เก็บจากแหล่งที่มาของรายได้จากภาษีเพียงแหล่งเดียว ทั้งนี้เคยมีผู้เสนอให้รัฐบาลประเทศต่าง ๆ หารายได้จากภาษีเพียงแหล่งเดียว เช่น จากการใช้จ่าย จากรายได้ จากทุน หรือ จากอาคารบ้านเรือน แต่ต่อมาคำ “ภาษีเดี่ยว” มักใช้กับแนวคิดของ เฮนรี จอร์จ นักเศรษฐศาสตร์อเมริกันในหนังสือ "Progress and Poverty" (พิมพ์ครั้งแรก ค.ศ. 1879) ที่เสนอให้เก็บภาษีจากมูลค่าที่ดินเพียงอย่างเดียวโดยมีเหตุผลตามปฐมธาตุหรือรากฐานความคิด (first principles) ว่าสิ่งที่มีอยู่ตามธรรมชาติ รวมทั้งแผ่นดินและทรัพยากรธรรมชาติ ซึ่งมนุษย์มิได้ลงแรงลงทุนผลิตขึ้นมา ควรเป็นกรรมสิทธิ์ของส่วนรวมร่วมกัน อันเป็นการตรงข้ามกับทรัพย์สินอื่น ๆ ซึ่งมนุษย์ต้องลงแรงลงทุนผลิต ผลผลิตของใครก็ต้องเป็นสิทธิ์ส่วนตัวของผู้นั้น รวมทั้งสิทธิ์ที่จะค้าขายแลกเปลี่ยนหรือยกให้แก่ผู้ใดก็ได้ ซึ่งผู้ที่ได้รับก็ควรจะได้สิทธิ์ต่อไป ส่วนค่าวัตถุดิบหรือทรัพยากรธรรมชาติที่นำมาใช้ในการผลิตก็ต้องจ่ายให้แก่รัฐผู้ทำหน้าที่รับแทนส่วนรวม รวมทั้งค่าใช้ที่ดินตามทำเลและสภาพอื่น ๆ ที่ดีเลวแตกต่างกันไป พ้นจากนี้แล้วการลงแรงลงทุนผลิตและค้าไม่ควรถูกเก็บภาษีถ้ายังไม่ได้เก็บภาษีจากสิ่งที่ควรเป็นของส่วนรวมร่วมกันให้เต็มที่เสียก่อน รัฐเองก็ต้องพยายามใช้รายได้จากภาษีอย่างประหยัดที่สุด
ปัจจุบันมีคำหลายคำที่มีความหมายเหมือน ๆ กับ “ภาษีมูลค่าที่ดิน” (Land Value Tax) ในฐานะเป็นแนวคิด หรือระบบ หรือลัทธิ เช่น ลัทธิจอร์จ (Georgism) ภูมิเศรษฐศาสตร์ (Geonomics) ภูมินิยม (Geoism) เศรษฐศาสตร์ที่ดิน (Gaianomics) ภาษีมูลค่าทำเล (Site Value Rating) ภาษีค่าเช่าที่ดิน (Ground Rent Collection) การกลับมายึดมูลค่าที่ดิน (Land Value Recapture) และ ค่าเช่าทรัพยากร (Resource Rentals)
ภาษีมูลค่าที่ดินนี้สหรัฐอเมริกามีประสบการณ์อยู่พอควรในการคิดแยกจากภาษีสิ่งปรับปรุง แม้จะมิใช่ในฐานะภาษีเดี่ยว เช่น รัฐเพนซิลเวเนียได้ให้นครชั้นที่ 2 ซึ่งขณะนั้นมีสองแห่ง คือ พิตต์สเบิร์กและสแครนตัน ค่อย ๆ ปรับแต่งอัตราส่วนระหว่างภาษีมูลค่าที่ดินกับภาษีสิ่งปรับปรุงซึ่งเดิมคิดอัตราเดียวกันถึง ค.ศ. 1913 จนกระทั่งภาษีสิ่งปรับปรุงเป็นครึ่งหนึ่งของภาษีมูลค่าที่ดินใน ค.ศ. 1925 (ใช้เวลา 12 ปี) ใน ค.ศ. 2006 มีนคร 18 นครในรัฐเพนซิลเวเนียคิดภาษีมูลค่าที่ดินในอัตราสูงกว่าสิ่งปรับปรุง และใน ค.ศ. 1909 รัฐแคลิฟอร์เนียได้ให้เขตชลประทาน (irrigation districts) ที่จัดตั้งใหม่เก็บภาษีมูลค่าที่ดินอย่างเดียว โดยยกเว้นสิ่งปรับปรุง พืชผล ฯลฯ ส่วนเขตชลประทานเดิม ๆ มีสิทธิที่จะเลือกใช้แบบเดิมหรือเปลี่ยนเป็นเก็บภาษีมูลค่าที่ดินอย่างเดียวก็ได้ ใน ค.ศ. 2006 มีเขตชลประทานใช้ระบบนี้กว่า 100 เขตรวมพื้นที่ 4 ล้านเอเคอร์ซึ่งเป็นที่ดินไร่นาดีที่สุดและให้พืชผลประมาณ 75% ของทั้งรัฐ
ข้อเขียนของเฮนรี จอร์จที่เป็นสาระสำคัญในบทความ The Single Tax: What It Is and Why We Urge It มีดังนี้:
“เราเสนอให้ยกเลิกภาษีทุกชนิดยกเว้นภาษีอย่างเดียวที่คิดจากมูลค่าที่ดิน (land values) โดยไม่รวมมูลค่าของสิ่งปรับปรุง (improvements) ”
“สิ่งที่เราเสนอมิใช่ภาษีอสังหาริมทรัพย์ (real estate) เพราะอสังหาริมทรัพย์หมายความรวมถึงสิ่งปรับปรุง ทั้งมิใช่ภาษีที่ดิน เพราะเราจะไม่เก็บภาษีจากที่ดินทุกแห่ง จะเก็บภาษีแต่เฉพาะที่ดินซึ่งมีมูลค่าโดยไม่คิดถึงสิ่งปรับปรุง และจะเก็บตามส่วนกับมูลค่านั้น”
“แผนของเรามิใช่การเก็บภาษีชนิดใหม่ เพราะเราได้เก็บภาษีมูลค่าที่ดินอยู่แล้วในภาษีอสังหาริมทรัพย์ เพื่อให้เป็นไปตามนี้ เราเพียงแต่ต้องยกเลิกภาษีทุกชนิดยกเว้นภาษีอสังหาริมทรัพย์ และยกเลิกภาษีทุกส่วนที่คิดจากโรงเรือนหรือสิ่งปรับปรุง ให้เหลือแต่ส่วนที่คิดจากที่ดินเปล่า ๆ ในขณะนี้เท่านั้น โดยเก็บเพิ่มให้ใกล้เคียงกับค่าเช่าทางเศรษฐกิจทั้งหมด หรือสิ่งที่บางครั้งก็เรียกว่า ‘มูลค่าที่ดินซึ่งเพิ่มขึ้นเองโดยมิได้ลงแรงลงทุน’ (unearned increment of land values) ”
“ถ้าเราเก็บภาษีบ้าน จะมีบ้านน้อยลงและคุณภาพต่ำลง ถ้าเราเก็บภาษีเครื่องจักรกล จะมีเครื่องจักรกลน้อยลง ถ้าเราเก็บภาษีการค้า จะมีการค้าน้อยลง ถ้าเราเก็บภาษีทุน จะมีทุนน้อยลง ถ้าเราเก็บภาษีการออม จะมีการออมน้อยลง ดังนั้นภาษีทั้งปวงที่เราจะยกเลิกก็คือภาษีซึ่งกดขี่ความอุตสาหะและลดทรัพย์สิน แต่ถ้าเราเก็บภาษีมูลค่าที่ดิน ที่ดินจะไม่ลดน้อยลง
“ตรงกันข้าม การเก็บภาษีมูลค่าที่ดินจะมีผลให้อุตสาหกรรมหาที่ดินได้ง่ายขึ้นเพราะภาษีนี้จะทำให้เป็นการยากขึ้นสำหรับเจ้าของที่ดินที่มีมูลค่า (ซึ่งตนเองไม่สนใจที่จะใช้) ที่จะเก็บกักเอาไว้เฉย ๆ เพื่อหวังราคาที่จะสูงขึ้นในอนาคต”
“เมื่อเราเก็บภาษีจากบ้าน พืชผล เงิน เครื่องเรือน ทุน หรือทรัพย์สมบัติในรูปแบบใด ๆ นั่นคือเราเอามาจากปัจเจกบุคคลซึ่งสิ่งอันเป็นของเขาโดยชอบ เราละเมิดสิทธิในทรัพย์สิน และทำการชิงทรัพย์ในนามของรัฐ แต่เมื่อเราเก็บภาษีมูลค่าที่ดิน เราเอามาจากปัจเจกบุคคลซึ่งสิ่งอันมิใช่ของเขา แต่เป็นของประชาคม และซึ่งมิสามารถปล่อยให้เป็นของปัจเจกบุคคลโดยไม่เป็นการชิงทรัพย์ของปัจเจกบุคคลอื่น ๆ”
“จะเกิดผลอะไรขึ้นในสวรรค์เองถ้ากลุ่มผู้ไปอยู่ก่อนได้สถาปนาระบบกรรมสิทธิ์เอกชนในดินแดนของสวรรค์แล้วแบ่งเนื้อที่ให้เป็นสิทธิ์ขาดในกลุ่มของตนเองเหมือนกับที่พวกเราแบ่งแผ่นดินโลก”
“โดยที่เราไม่อาจคิดได้ถึงสวรรค์ที่ลูก ๆ ของพระเป็นเจ้าถูกปฏิเสธสิทธิเท่าเทียมกันในพระกรุณาของพระบิดา ดังที่เราปฏิเสธพวกเขาในโลกนี้อยู่ขณะนี้ อะไรคือหน้าที่ของชาวคริสต์ดังบทสวดประจำวันที่ว่า: ‘ขอให้แผ่นดินของพระองค์มาตั้งอยู่ พระทัยของพระองค์สำเร็จในสวรรค์อย่างไร ก็ให้สำเร็จในแผ่นดินโลกเหมือนกัน’ ? ”
หลักบัญญัติแห่งการภาษี (Canons of Taxation).
เฮนรี จอร์จ ได้กำหนดหลักบัญญัติแห่งการภาษี หรือลักษณะภาษีที่ดี ไว้ 4 ข้อดังนี้
หลังจากได้พิจารณาเปรียบเทียบภาษีมูลค่าที่ดินกับภาษีอื่น ๆ ตามหลักบัญญัตินี้แล้ว เฮนรี จอร์จก็สรุปตอนท้ายของบทที่ว่าด้วยหลักบัญญัติแห่งการภาษีไว้ว่า
“เพราะฉะนั้นภาษีที่เก็บจากมูลค่าที่ดินจึงนับว่ายุติธรรมและเท่าเทียมกันที่สุดในบรรดาภาษีทั้งหลาย มันจะตกเป็นภาระเฉพาะแก่ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์อันมีลักษณะพิเศษและมีค่าจากสังคมเท่านั้น และจะเป็นภาระแก่เขาตามส่วนของผลประโยชน์ที่เขาได้รับด้วย มันเป็นมูลค่าที่ประชาคมก่อให้เกิดขึ้นและประชาคมรับมา เพื่อใช้ประโยชน์สำหรับประชาคม มันเป็นการนำเอาทรัพย์สินร่วมกันมาใช้เพื่อประโยชน์ร่วมกัน ต่อเมื่อมีการเก็บค่าเช่าทั้งหมดมาเป็นภาษีเพื่อประโยชน์ของประชาคมแล้วนั่นแหละ เราจึงจะได้รับความเท่าเทียมกันตามประกาศิตของธรรมชาติ จะไม่มีพลเมืองผู้ใดได้เปรียบพลเมืองผู้อื่น นอกจากที่ได้รับจากความอุตสาหะ ความเชี่ยวชาญ และสติปัญญาของเขาเอง และแต่ละคนจะได้รับสิ่งที่เขาลงทุนลงแรงหามาได้อย่างเป็นธรรม เมื่อนั้นแหละ และต่อเมื่อนั้นเท่านั้น แรงงานจึงจะได้รับรางวัลโดยเต็มที่ และทุนก็จะได้รับผลตอบแทนตามธรรมชาติ”
ยังมีข้อเขียนของเฮนรี จอร์จจากที่อื่นซึ่งสรุปลักษณะภาษีที่ดีของภาษีมูลค่าที่ดินไว้อย่างกระชับ ดังนี้
“ในบรรดาภาษีทั้งหลาย ภาษีมูลค่าที่ดินมีคุณสมบัติครบถ้วนที่สุดตามข้อกำหนดแห่งภาษีที่ดี โดยที่ที่ดินนั้นไม่สามารถซ่อนเร้นหรือพาหนีไปได้ ภาษีที่ดินจึงสามารถประเมินได้แน่นอนกว่า และเก็บได้ง่ายกว่าโดยสิ้นเปลืองน้อยกว่าภาษีอื่น ๆ ขณะเดียวกันก็ไม่มีผลถ่วงการผลิตหรือลดแรงจูงใจในการผลิตเลย ที่จริงแล้วมันเป็นภาษีเพียงในรูปแบบ แต่โดยสภาพแล้วมันคือค่าเช่าที่ดิน – คือส่วนที่เก็บจากมูลค่าอันมิได้เกิดจากความพยายามของแต่ละบุคคล แต่เกิดจากการเจริญเติบโตของประชาคม เพื่อนำมาใช้ประโยชน์สำหรับประชาคม เพราะสิ่งที่เจ้าของหรือผู้ใช้ที่ดินแต่ละคนทำนั้นมิได้ไปทำให้ที่ดินมีมูลค่าขึ้น มูลค่าที่แต่ละคนก่อคือมูลค่าที่เกิดกับสิ่งปรับปรุง มูลค่านี้ ซึ่งเป็นผลแห่งการใช้ความพยายามของแต่ละบุคคล ย่อมเป็นของแต่ละบุคคลโดยชอบ”
ชาร์ บี1
ชาร์ บี1 เป็นรถถังหนักสัญชาติฝรั่งเศสที่ถูกผลิตขึ้นในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
ชาร์ บี1 เป็นยานพาหนะสำหรับการบุกทะลวงโดยเฉพาะ แต่เดิมได้แต่งให้เป็นปืนใหญ่อัตตาจรด้วยปืนฮาววิตเซอร์ขนาด 75 มม.ในลำตัวรถถัง รุ่นต่อมาติดตั้งด้วยปืนขนาด 47 มม.ในป้อมปืน เพื่อให้สามารถใช้งานได้ในฐานะที่เป็น Char de Bataille, "รถถังต่อสู้" ต่อสู้กับยานเกราะของฝ่ายข้าศึก ถูกเข้าประจำการในกองพลยานเกราะของกองกำลังทหารราบ ได้มีการเริ่มต้นขึ้นในต้นปีที่ยี่สิบ การพัฒนาและการผลิตได้ล่าช้าอยู่เรื่อยๆมา ส่งผลให้ยานพาหนะนั้นมีทั้งความซับซ้อนทางเทคโนโลยี และราคาแพง และล้าสมัยไปแล้ว เมื่อมีการผลิตจำนวนมากที่แท้จริงของรุ่นที่ได้รับมา, ชาร์ บี1 "บีส" ได้เริ่มต้นขึ้นในปลายปีสามสิบ แม้ว่าจะมีรุ่นที่ถูกอัพเกรดด้วยเกราะแบบที่สองคือ ชาร์ บี1 "เตอร์" ที่ถูกพัฒนาขึ้น มีเพียงสองรุ่นต้นแบบได้ถูกสร้างขึ้น
ในบรรดารถถังที่ติดด้วยเกราะและอาวุธที่ทรงพลังมากที่สุดในปัจจุบัน รถถังประเภทนี้ได้มีประสิทธิภาพอย่างมากในการเผชิญหน้าโดยตรงกับยานเกราะเยอรมันในช่วงยุทธการที่ฝรั่งเศส ปี ค.ศ. 1940 แต่เคลื่อนที่ได้ช้าและกินน้ำมันเชื้อเพลิงจำนวนมากทำให้มันไม่เหมาะกับการสู้รบแบบเคลื่อนที่ไปมา ภายหลังจากฝรั่งเศสปราชัย รถถังชาร์ บี1 (บีส)ได้ถูกยึดที่จะถูกนำมาใช้โดยเยอรมนี ด้วยการนำมันมาสร้างขึ้นมาใหม่ เช่น รถถังพ่นไฟ รถถังยกเครน(Munitionspanzer) หรือ ยานพาหนะขนปืนใหญ่
.si เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศสโลวีเนีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536
.sk เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศสโลวาเกีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536
.sl เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเซียร์ราลีโอน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.sm เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับซานมารีโน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
.sn เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเซเนกัล เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536
.sr เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศซูรินาม เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534
.st เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเซาตูเมและปรินซิปี เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.tc เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ หมู่เกาะเติร์กและไคคอส เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.td เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศชาด เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.tf เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับอาเดลีแลนด์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.tg เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศโตโก เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539
จังหวัดอิวาเตะ  เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคโทโฮกุ (東北地方 "Tōhoku-chihō") หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ บนเกาะฮนชู (本州 "Honshū") มีเมืองหลวงคือ นครโมริโอกะ (盛岡市 "Morioka-shi")
ในอดีต จังหวัดอิวาเตะ เป็นส่วนหนึ่งของอดีตจังหวัดมุตสึ (陸奥国 "Mutsu no kuni") ซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 800 ปี
ในยุคโจมง (縄文時代 "Jōmon jidai") บริเวณนี้เป็นพื้นที่ประมงและล่าสัตว์ นอกจากนี้ยังเคยเป็นถิ่นอาศัยของชนเผ่าเอมิชิ (蝦夷 "Emishi") อันเป็นชนเผ่าโบราณที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคโทโฮกุ จนกระทั่งสิ้นสุดคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมื่ออิทธิพลของขุนนางในยุคนาระ (奈良時代 "Nara-jidai") แพร่ขยายมาถึง โดยมีหลักฐานคือป้อมชิวะ ที่สร้างในปี ค.ศ. 803 บริเวณทางด้านเหนือของนครโมริโอกะในปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2008 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวบริเวณจังหวัดอิวาเตะและจังหวัดมิยางิ มีความรุนแรงถึงแมกนิจูด 7.2
ในเหตุแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 จังหวัดอิวาเตะซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณที่เกิดธรณีพิบัติภัยก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักเช่นกัน
จังหวัดอิวาเตะมีพรมแดนทางทะเลติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทิศเหนือติดกับจังหวัดอาโอโมริ ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดอากิตะ ทิศใต้ติดกับจังหวัดมิยางิ
จังหวัดอิวาเตะประกอบด้วย 14 นคร 10 อำเภอ 15 เมือง และ 4 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 10 นครในจังหวัดอิวาเตะมีพื้นที่รวมกัน 9,650.72 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 63.18 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 1,054,276 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 82.39 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดอิวาเตะมี 10 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
เศรษฐกิจของจังหวัดนี้ คืออุตสาหกรรมรอบโมริโอกะและการคมนาคม
จังหวัดมิยางิ
จังหวัดมิยางิ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคโทโฮกุของญี่ปุ่นอยู่บนเกาะฮนชู มีเซ็นไดเป็นเมืองหลวงเป็นเมืองแห่งปราสาท และหนึ่งในนั้นเป็นปราสาทที่ไดเมียวดาเตะ มาซามูเนะ เจ้าผู้ครองแคว้นโบราณเคยสร้างเอาไว้ เด่นในด้านเกษตรกรรมและการประมง และเป็นแหล่งจุดชมวิวที่สวยงามของญี่ปุ่นที่อ่าวมัตสึชิมะ
เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 ได้เกิดแผ่นดินไหวขนาด 8.9 และคลื่นสึนามิขนาดใหญ่เข้าถล่มจังหวัดมิยางิ สร้างความเสียหายใหญ่หลวงแก่พื้นที่ คลื่นสึนามิดังกล่าวประมาณว่ามีความสูงอย่างน้อย 10 เมตร
จังหวัดมิยางิประกอบด้วย 14 เมือง 10 อำเภอ 20 ตำบล และ 1 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 14 เมืองในจังหวัดมิยางิมีพื้นที่รวมกัน 4,591.41 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 63.05 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 1,922,201 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 82.36 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดมิยางิมี 10 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
ถึงแม้ว่าจังหวัดมิยางิจะโดดเด่นด้านการเกษตร การประมง การทำนา และการเพาะเลี้ยงปศุสัตว์ แต่อุตสาหกรรมที่มีอยู่รอบ ๆ เมืองเซ็นได เช่น อิเล็กทรอนิกส์และอาหาร ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน
ลัทธิจอร์จ
สาธารณรัฐอิรัก
.sv เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับเอลซัลวาดอร์
.sz เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ เอสวาตินี (เดิม : สวาซิแลนด์)
.tl เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับติมอร์-เลสเต
.tm เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ เติร์กเมนิสถาน
.tr เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ตุรกี
.tt เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ตรินิแดดและโตเบโก
ยานรบหุ้มเกราะ E-100