pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากสอนหนังสืออยู่ 2 ปี เตรียมก็เดินทางเข้ากรุงเทพฯ และนำผลงานของเขาไปเสนอต่อ อ.วิริยะ สิริสิงห ซึ่งขณะนั้นเป็นผู้จัดทำนิตยสาร “ชัยพฤกษ์ ฉบับวิทยาศาสตร์” ของสำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช อ.วิริยะ จึงมอบหมายให้เตรียมเขียนนิยายภาพแนววิทยาศาสตร์ โดยอาศัยการ์ตูนคอมมิคของต่างประเทศเป็นต้นแบบ และใช้นามปากกาว่า “ตรี นาถภพ” ต่อมา ณรงค์ ประภาสะโนบล (รงค์) จึงได้ดึงตัวไปช่วยงานที่ “ชัยพฤกษ์การ์ตูน” และ “ตู๊นตูน” ซึ่งเป็นหนังสือในเครือสำนักพิมพ์เดียวกัน ที่ “ชัยพฤกษ์การ์ตูน” แห่งนี้เองที่ศักยภาพของเตรียมได้เปล่งประกายออกมาอย่างเต็มที่ ทำให้ฝีมือของเตรียมก้าวหน้าอย่างรวดเร็วจนสามารถก้าวขึ้นมาอยู่ในแถวหน้าของวงการนักวาดการ์ตูนในยุคนั้น
ต่อมาเมื่อนิยายภาพเรื่อง “เพื่อน” ได้ตีพิมพ์ใน "ชัยพฤกษ์การ์ตูน" (นิยายภาพเรื่องนี้เตรียมเขียนโดยใช้ชื่อ-นามสกุลจริง) ชื่อเสียงของเตรียมก็ยิ่งเป็นที่รู้จักมากยิ่งขึ้น โดยนิยายภาพชุดนี้มีเค้าโครงมาจากเรื่องสั้นชื่อ “รุ่นกระทง” ของ “มน เมธี” เนื้อหาว่าด้วยเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างเด็กชายชาวชนบทกับเด็กหญิงชาวกรุงที่มีโอกาสได้รู้จักกัน และได้ใช้ช่วงเวลาสั้น ๆ ร่วมกันท่องไปในธรรมชาติอันบริสุทธิ์ของท้องไร่ท้องนา ก่อนจะจากกันในท้ายที่สุด จุดเด่นของนิยายภาพชุดนี้คือบรรยากาศชนบทที่เตรียมรังสรรค์ได้อย่างงดงามชวนประทับใจจากประสบการณ์ที่อยู่ในชนบทมาตั้งแต่วัยเด็ก และกลายเป็นเครื่องหมายการค้าของเขาในเวลาต่อมา โดยเฉพาะช่วงปี 2520 - 2521 นับเป็นยุคทองของเตรียมอย่างแท้จริง งานของเขาไปปรากฏอยู่ในหนังสือการ์ตูนมากมายหลายหัวไม่เว้นแม้แต่บนปกการ์ตูนเล่มละบาท ที่สำนักพิมพ์หวังขายชื่อของ "เตรียม ชาชุมพร" ตามกระแสนิยม
ในระยะหลัง งานของเตรียมเริ่มพัฒนาไปสู่นิยายภาพแนวสะท้อนสังคม โดยเตรียมนำเรื่องราวที่เขียนมาจากข่าวสารที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันเกี่ยวกับคนยากจนสุดชายขอบของสังคมเมือง ชะตากรรมอันน่าสลดใจ และความไร้มนุษยธรรมที่กลายเป็นข่าวแทบไม่เว้นวัน มีข้อสังเกตว่า เตรียมใกล้ชิดอยู่กับการงานของมูลนิธิเด็ก และบรรดาอาสาสมัครผู้ทำงานเพื่อสังคม ดังนั้น ข้อมูลของเขาหรือผู้ให้ข้อมูลแก่เขาจึงมาจากคนทำงานกลุ่มนี้ ทั้งนี้ นิยายภาพของเตรียม 4 เรื่องในแนวนี้ ได้แก่ "ยายจ๋า", "ตากับหลาน", "เพื่อนบ้านใหม่" และ "ตุ๊กตาขาด้วน" ได้รับการรวมพิมพ์เป็นเล่ม และได้รับการยกย่องจากคณะผู้วิจัยของ สกว. ให้เป็นหนึ่งใน 100 ชื่อเรื่องหนังสือดีที่เด็กและเยาวชนไทยควรอ่าน
จากผลงานอันโดดเด่นในการสะท้อนภาพชีวิตชนบทได้อย่างน่าประทับใจนี่เอง ทำให้เตรียมได้รับเลือกให้เป็นผู้วาดภาพประกอบในหนังสือแบบเรียนภาษาไทยชุด มานี-มานะ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 เล่ม 1 และภาพประกอบใน "เรื่องสั้นชุดชีวิตชนบท" ซึ่งเป็นหนังสือส่งเสริมการอ่านสำหรับชั้นประถมศึกษาตอนปลาย ของกรมวิชาการ จัดพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2521 โดยองค์การค้าของคุรุสภา เนื้อหาเป็นเรื่องราวการใช้ชีวิตอันรื่นเริงสดใสของบรรดาเด็กๆ ในชนบทภาคใต้ จากปลายปากกาของ "มานพ แก้วสนิท" นักเขียนผู้ถนัดเรื่องราวชีวิตชนบทเป็นพิเศษ
เตรียม ชาชุมพร เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถประจำทางปรับอากาศพุ่งชนเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2533 รวมอายุได้ 38 ปี
รางวัลศิลปกรรมแห่งชาติ
การจัดประกวดและแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ จำกัดเฉพาะศิลปินสัญชาติไทย ให้ส่งผลงานศิลปกรรมเข้าร่วมประกวดและแสดง โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะช่วยส่งเสริมวงการศิลปะในประเทศให้เจริญยิ่งขึ้นไป
โดยแบ่งประเภทของผลงานศิลปกรรมเป็น 4 ประเภท ได้แก่ ประเภทจิตรกรรม ประติมากรรม ภาพพิมพ์ และสื่อประสม โดยรางวัลในแต่ละประเภทจะเรียกว่า รางวัลเกียรตินิยม อันดับ 1 เหรียญทอง , รางวัลเกียรตินิยม อันดับ 2 เหรียญเงิน และ รางวัลเกียรตินิยม อันดับ 3 เหรียญทองแดง ซึ่งผู้ที่ได้รางวัลดังกล่าวจะได้รับประกาศนียบัตรและเงินรางวัลจำนวนนึง
การดำเนินการในการจัดแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ครั้งที่ 1 - 14 เป็นการดำเนินการร่วมกันระหว่าง กรมศิลปากร กับ มหาวิทยาลัยศิลปากร เนื่องจากในระยะแรกนั้นมหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นมหาวิทยาลัยอยู่ในสังกัดของกรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ ต่อมามหาวิทยาลัยศิลปากร ได้ย้ายสังกัดไปขึ้นกับสำนักนายกรัฐมนตรีเช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยอื่น ดังนั้นในการจัดแสดงครั้งที่ 15 เมื่อปี พ.ศ. 2507 มหาวิทยาลัยศิลปากรจึงได้ดำเนินการจัดการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติโดยได้รับความร่วมมือจากกรมศิลปากรและสถาบันการศึกษาทางศิสปะเกือบทุกสถาบันจนกระทั่งถึงปัจจุบัน
ในการจัดประเภทของศิลปกรรมแห่งชาตินั้น ระยะแรก ๆ มีการจัดแบ่งผลงานศิลปกรรมหลายประเภท และมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง อาจเนื่องมาจากเพื่อกระตุ้นผู้ที่ทำงานศิลปะหลายสาขา ในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ครั้งที่ 15 พ.ศ. 2507 ได้จัดแบ่งประเภทของงานชัดเจนขึ้นเป็น จิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ และมาปรับเปลี่ยนอีกครั้งในครั้งที่ 27 ให้เพิ่มประเภทสื่อประสม เพื่อให้ศิลปินมีอิสระในการเลือกใช้สื่อมากขึ้นและเปิดโอกาสให้ศิลปินได้ทำงานในลักษณะแตกต่างออกไปจากศิลปะ 3 ประเภท รางวัลของผู้ชนะการประกวดในขั้นแรกนั้นไม่มีเงินรางวัล มีเพียงเหรียญรางวัลโดยได้แบ่งออกเป็น รางวัลเกียรตินิยมอันดับ 1 เหรียญทอง และเกียรตินิยมอันดับ 3 เหรียญทองแดง ศิลปินที่ได้รับเหรียญทองครบ 3 ครั้ง หรือได้เหรียญทอง 2 ครั้ง กับเหรียญเงินอีก 2 ครั้ง ในแต่ละประเภทจะได้รับเกียรติยกย่องให้เป็นศิลปินชั้นเยี่ยมซึ่งปัจจุบันมีศิลปินชั้นเยี่ยมทั้งหมด 19 คน
กรรมการคัดเลือกและตัดสินในระยะแรก มหาวิทยาลัยเป็นผู้กำหนดบุคคลที่จะมาเป็นกรรมการคัดเลือกและตัดสิน โดยคัดมาจากผู้ทรงคุณวุฒิในด้านศิลปะสาขาต่างๆ ต่อมาเมื่อการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติครั้งที่ 28 จนถึงครั้งที่ 32 ได้มีการสรรหากรรมการคัดเลือกและตัดสิน สำหรับการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติครั้งที่ 52 นี้ คณะกรรมการประกอบด้วยศิลปินชั้นเยี่ยม นักวิชาการศิลปะ และศิลปินอิสระ จำนวน 13 ท่าน ดำเนินการคัดเลือกและตัดสินผลงานศิลปกรรม
สำหรับงบประมาณในการดำเนินการจัดแสดงงานแต่ละครั้ง ในยุคแรกนั้นได้รับงบประมาณสนับสนุนจากรัฐบาลและภาคเอกชนอื่นๆ จนกระทั่งมาถึงการแสดงงานในครั้งที่ 28 บริษัท เอสโซ่ (ประเทศไทย)จำกัด (มหาชน) ได้เป็นผู้ให้การสนับสนุนมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบันนี้ และ ธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน) ได้ให้การสนับสนุนรางวัลในการจัดซื้อผลงานศิลปกรรมจากผลงานที่ส่งเข้าร่วมประกวดในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ โดยเริ่มตั้งแต่ครั้งที่ 49 เป็นครั้งแรก และได้สนับสนุนงบประมาณส่วนหนึ่งในการจัดการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติเช่นกัน
การแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ครั้งที่ 13 ซึ่งตรงกับปี พ.ศ. 2505 เป็นปีที่ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติเป็นครั้งแรกและในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ครั้งที่ 14 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานภาพฝีพระหัตถ์ให้อัญเชิญเข้าร่วมเป็นครั้งแรก และก็ยังพระราชทานภาพผลงานฝีพระหัตถ์ให้อัญเชิญเข้าร่วมแสดงด้วยทุกครั้ง
ศิลปกรรมแห่งชาติ
งานศิลปกรรมแห่งชาติ
โรงเรียนปล้องวิทยาคม
โรงเรียนปล้องวิทยาคม  (อักษรย่อ: ป.ค., P.K.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 120 หมู่ 9 ตำบลปล้อง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดเชียงราย เขตที่ 4 ได้รับประกาศจัดตั้งจากกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2524 ณ หมู่บ้านป่ามื่น ตำบลปล้อง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย มีพื้นที่ทั้งหมด 39 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา โดยแบ่งที่ดินที่จากสภาตำบลปล้อง และประชาชนได้ร่วมบริจาคทรัพย์จัดซื้อจากเอกชนเป็นพื้นที่จำนวน 7 ไร่ 80 ตารางวา และเป็นที่ดินสภาตำบลได้ขอแบ่งจากโรงเรียนบ้านป่ามื่นสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ อีกจำนวน 12 ไร่ 1 งาน
โรงเรียนปล้องวิทยาคมได้เริ่มเปิดเรียนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 โดยเปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้อง จำนวนนักเรียน 90 คน ในชั้นแรกนี้ ได้ขอใช้อาคารเรียนของโรงเรียนบ้านป่ามื่นในการดำเนินการจัด การเรียนการสอน จนถึงวันที่ 1 มกราคม 2526 จึงย้ายมาใช้อาคารเรียนชั่วคราวของโรงเรียนเอง
ในปีการศึกษา 2532 ได้เปิดรับนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาที่ 4 ขึ้นเป็นครั้งแรกรับนักเรียนจำนวน 1 ห้องเรียน
เขายายเที่ยง
เขายายเที่ยง เป็นภูเขาในเขตตำบลคลองไผ่ อ.สีคิ้ว จ.นครราชสีมา มีอาณาเขตแนวป่าติดต่อกับ ป่าเขาเตียน ป่าเขาเขื่อนลั่น ป่าปากช่อง ป่าหมูสี และเขื่อนลำตะคอง ซึ่งเป็นเขตป่าสงวนตามแผนที่-อาคารของกรมแผนที่ทหาร เมื่อปี 2545
ชาวบ้านขึ้นมาทำกินบนเขาตั้งแต่ปี 2517 โดยถางป่าทำไร่ข้าวโพด จนเป็นพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม ต่อมาในปี 2524 กรมป่าไม้จึงมาจัดสรรให้คนละ 14 ไร่ 2 งาน โดย 14 ไร่ให้เป็นที่ทำกิน ส่วน 2 งานให้เป็นที่อยู่อาศัย แต่เนื่องจากพื้นที่บริเวณนี้ส่วนหนึ่งเป็นหิน ไม่เหมาะสำหรับทำการเกษตร ชาวบ้านจึงขายที่ต่อให้กับคนต่างถิ่น โดยมีข้าราชการจำนวนหนึ่งมาซื้อต่อเป็นทอดๆ เพราะบนเขามีทิวทัศน์สวยงาม มีอากาศดี เหมาะจะนำมาสร้างเป็นบ้านพักตากอากาศ รวมทั้งพล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ทั้งนี้พื้นที่บริเวณนี้ยังไม่มีการออกเอกสารสิทธิ มีเพียงหลักฐานการเสียภาษีบำรุงท้องที่ (ภ.ท.บ.5) ที่ที่ว่าการอำเภอเป็นผู้ออกให้
ตำนานเขายายเที่ยง.
ตำนานเขายายเที่ยง โดยชาวบ้านชื่อ สนั่น จุลสุทธิ เล่าว่า สมัยที่ยังเป็นป่าก่อนที่ชาวบ้านจะมาอยู่กัน 40-50 ปีมาแล้ว ยายเที่ยงกับปู่สิงห์ดำเป็นคนแรกที่ขึ้นไปบนเขา ไปถางป่าสร้างบ้าน ทำไร่ ปลูกผัก ปลูกข้าว จนต่อมาหลายสิบปียายเที่ยงไปตายที่เขากระโจม เป็นเขาลูกที่อยู่ติดกัน ส่วนปู่สิงห์ดำไม่มีใครกล่าวถึง เพราะเรื่องมันนานมาแล้ว เหมือนเป็นตำนานของที่นี่ เมื่อยายเที่ยงตายศพก็ทิ้งอยู่บนเขากระโจมแบบเดียวดาย จนเมื่อราวๆ ปี 2541 ผู้ใหญ่บ้านแห่งนี้ฝันว่ามีหญิงแก่มาหา บอกให้ไปขุดกระดูกที่เขากระโจมมาทำบุญให้หน่อย บอกสถานที่ตำแหน่งเสร็จสรรพ ชาวบ้านก็ไปขุดกันตามคำของหญิงแก่คนนั้น ปรากฏว่ามีกระดูกจริงตามฝัน ชาวบ้านนำกระดูกมาทำบุญ แล้วสร้างศาลขึ้นที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน เรียกกันว่า ศาลยายเที่ยงกับศาลปู่สิงห์ดำ ตั้งแต่นั้นมา
พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์
ผังถุง
อำเภอย่านตาขาว
ย่านตาขาว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง
อำเภอย่านตาขาวตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอย่านตาขาวแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 65 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอย่านตาขาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
อำเภอสิเกา
สิเกา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง
อำเภอสิเกา ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นอำเภอ ขึ้นต่อจากเมืองกันตัง (เมืองตรังในขณะนั้น) เมื่อปี พ.ศ. 2430 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เหตุผลที่เลือกตั้งตัวอำเภอในที่ตั้งปัจจุบันบริเวณคลองสิเกา คือ เพื่อป้องกันข้าศึกในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 (ญี่ปุ่นขึ้นเมือง) โดยเมื่อก่อน อำเภอสิเกามีพื้นที่กว้างขวางกว่าปัจจุบัน คือ พื้นที่ด้านตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดของจังหวัด นับตั้งแต่ชายเขตอำเภอห้วยยอด ในปี พ.ศ. 2464 อำเภอสิเกา หรือ "สิเก๊า" ตามราชกิจจานุเบกษา มีฐานะเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดตรัง มีตำบลในเขตการปกครองทั้งหมด 9 ตำบล ได้แก่ ตำบลสิเก๊า ตำบลเขาไม้แก้ว ตำบลกะลาเส ตำบลวังมะปราง ตำบลเขาเศษ (ตำบลเขาวิเศษในปัจจุบัน) ตำบลท่าสะบ้า ตำบลนาเหมืองเพ็ชร์ (ตำบลนาเมืองเพชรในปัจจุบัน) ตำบลไม้ฝาด และตำบลหนองตรุด
อำเภอสิเกาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอสิเกาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสิเกาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ก่อตั้งปี พ.ศ 2533 และในปี 2534 สภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งขึ้น เพื่อเป็นรากฐานในการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมีภารกิจหลักคือการผลิตบัณฑิตด้านวิศวกรรมศาสตร์เป็นศูนย์ส่งเสริมและสนับสนุนการวิจัย เผยแพร่ความรู้ข้อสนเทศทางวิศวกรรมและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม และต่อมาได้มีการประกาศพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ (หน้า 62 เล่มที่ 110 ตอนที่ 288) เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ 2536 โดยมีการแบ่งส่วนราชการออกเป็น สำนักงานเลขานุการภาควิชาวิศวกรรมเคมี และภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ ตามประกาศทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2537 และได้เปิดการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกในปีการศึกษา 2534
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ประกอบด้วย 5 ภาควิชา และ 1 สำนักงาน ได้แก่
ปัจจุบัน คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา เปิดทำการเรียนการสอนใน 3 หลักสูตร ดังต่อไปนี้
อำเภอวังวิเศษ
วังวิเศษ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง และเมื่อมองจากแผนที่จะเป็นลักษณะคล้าย ๆ รูปไดโนเสาร์คอยาว ไม่มีขา
อำเภอวังวิเศษตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอวังวิเศษแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 68 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอวังวิเศษประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอนาโยง
นาโยง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง เมื่อก่อนอำเภอนาโยงเป็นที่นาแปลงใหญ่ เรียกว่า "นาหลวง" หรือ "นาสามบึ้ง" และได้ตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาโยง เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2533 ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536
อำเภอนาโยงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอนาโยงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาโยงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
อำเภอสุวรรณคูหา [—สุ-วัน-นะ-คู-หา] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองบัวลำภู
อำเภอสุวรรณคูหามีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
เดิมอำเภอสุวรรณคูหาเป็นส่วนหนึ่งของตำบลเก่ากลอย อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี ทั้งหมด ในปี พ.ศ. 2494 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลเก่ากลอย รวมตั้งเป็นตำบลนาสี ต่อมาได้ย้ายมาขึ้นการปกครองกับอำเภอนากลางในปี พ.ศ. 2508 และตั้งตำบลนาดีขึ้นในปี พ.ศ. 2510 โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลเก่ากลอย และตั้งตำบลบ้านโคกในปี พ.ศ. 2511 โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลนาสี
ในปี พ.ศ. 2515 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลนาสี โดยกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าราษฎรทั้งสามตำบล ได้แก่ ตำบลบ้านโคก ตำบลนาสี และตำบลนาดี เป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรทั้งสามตำบลดังกล่าวนี้ให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอนากลาง รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอขึ้น และเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 จึงแยกออกมาเป็น กิ่งอำเภอสุวรรณคูหา ที่มาของชื่ออำเภอมาจากถ้ำสุวรรณคูหาหรือชื่อเดิมคือสุพรรณคูหา เป็นถ้ำซึ่งมีโบราณวัตถุสมัยล้านช้าง เช่น รูปพระไชยเชษฐา และศิลาจารึกโบราณราว พ.ศ. 2106
ก่อนจัดตั้งเป็นอำเภอ ในปี พ.ศ. 2521 กิ่งอำเภอสุวรรณคูหาได้จัดตั้งตำบลเพิ่มอีก 2 ตำบล โดยตั้งตำบลนาด่าน โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลนาดี ภายในปีเดียวกันได้มีการตั้งตำบลดงมะไฟ โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลนาสี เนื่องจากหลักเกณฑ์ต้องมีตำบลไม่น้อยกว่า 5 ตำบล ก่อนที่จะยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอสุวรรณคูหา โดยพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2522 โดยมีการปกครองทั้งหมด 5 ตำบล ได้แก่ ตำบลนาสี ตำบลนาดี ตำบลบ้านโคก ตำบลนาด่าน และตำบลดงมะไฟ
ในท้ายปี พ.ศ. 2522 ได้ตั้งตำบลสุวรรณคูหา เป็นตำบลลำดับที่ 6 ของอำเภอโดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลบ้านโคก และปรับพื้นที่การปกครองให้เหมาะสมในปี พ.ศ. 2524 โดยโอนพื้นที่หมู่ 8 บ้านต่างแคน กับหมู่ 9 บ้านบุญทัน,บ้านร่องป่าบุ้น ของตำบลดงมะไฟ ไปจัดตั้งเป็นพื้นที่หมู่ 9–10 ของตำบลบ้านโคก ตามลำดับ เมื่ออำเภอสุวรรณคูหามีสภาพชุมชนและชุมนุมการค้าหนาแน่นหรือมีสภาพเจริญขึ้นกว่าเดิมมาก จึงมีการจัดตั้งสุขาภิบาลสุวรรณคูหา ในปี พ.ศ. 2525 และสุขาภิบาลบ้านโคก ในปี พ.ศ. 2526 ทีมีลักษณะเป็นชุมชนขนาดใหญ่ ในปี พ.ศ. 2529 ได้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลบ้านโคก ตั้งขึ้นเป็นตำบลบุญทัน
ต่อมาจังหวัดอุดรธานีได้แยกพื้นที่หนองบัวลําภูที่เป็นเมืองโบราณที่ก่อตั้งมาแล้วไม่น้อยกว่า 900 ปี เดิมเป็นดินแดนที่ขึ้นต่อกรุงศรีสัตตนาคนหุต มีชื่อว่า "เมืองหนองบัวลุ่มภู นครเขื่อนขันธกาบแก้วบัวบาน" เนื่องจากรัฐบาลมีนโยบายในการกระจายอํานาจมายังส่วนภูมิภาค เพื่อประโยชน์ในด้านการปกครอง การให้บริการของรัฐ การอํานวยความสะดวกแก่ประชาชน การส่งเสริมให้ท้องที่เจริญยิ่งขึ้น ตลอดจนเพื่อความมั่นคงของชาติ ประกอบกับจังหวัดอุดรธานีมีอาณาเขตกว้างขวางและมีพลเมืองมาก จึงเห็นสมควรแยกอําเภอต่าง ๆ บางอําเภอ ตั้งขึ้นเป็นจังหวัด จึงแยกอำเภอหนองบัวลำภู อำเภอนากลาง อำเภอโนนสัง อำเภอศรีบุญเรือง และอำเภอสุวรรณคูหา ตั้งเป็น จังหวัดหนองบัวลำภู อำเภอสุวรรณคูหาจึงมีฐานะเป็นอำเภอในจังหวัดหนองบัวลำภู
ในปี พ.ศ. 2538 ได้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลสุวรรณคูหาและตำบลนาดี ตั้งขึ้นเป็นตำบลกุดผึ้ง เป็นตำบลที่ 8 ของอำเภอสุวรรณคูหา และในปี พ.ศ. 2542 ได้ยกฐานะสุขาภิบาลสุวรรณคูหาและสุขาภิบาลบ้านโคกขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ตามข้อบังคับของกฎหมาย อำเภอสุวรรณคูหาจึงมีฐานะเป็น 1 ใน 6 อำเภอของจังหวัดหนองบัวลำภู และมีเขตการปกครองย่อยภายในอำเภอทั้งหมด 8 ตำบล จนถึงปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยได้ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลสุวรรณคูหา รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลกุดผึ้ง เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน
อำเภอสุวรรณคูหาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 91 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสุวรรณคูหาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
วัดใหญ่หนองปลาขาว
วัดใหญ่หนองปลาขาว เป็นโบราณสถาน ตั้งอยู่ที่ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย อยู่ใกล้กับหนองปลาขาวซึ่งเป็นน้ำแม่อิงเดิม ในวัดมีพระพุทธรูปโบราณ ศิลปะเชียงแสน
วัดอำมาตย์
วัดอำมาตย์ เป็นวัดในเขตอำเภอเทิง ตั้งอยู่ที่ ถนนพิศาล หมู่ 1 ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ทั้งหมด 2 ไร่ 50 ตารางวา และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดอำมาตย์วิทยา พระปริยัติธรรมแผนกสามัญ
วัดอำมาตย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2412 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 มีเรื่องเล่าว่า เมื่อ พ.ศ. 1402 พระเจ้ากาวีละ เจ้าเมืองลำปาง พร้อมพระอนุชาได้ไปเยี่ยมเมืองหลวงพระบาง เมืองเวียงจันทน์ พระอนุชาได้รับเอามเหสีชื่อ จันทรา มาถึงเมืองเทิง มอบหมายให้ดูแลเมืองเทิง ต่อมามีมเหสีอีกคนชื่อ แก้ว เมื่อพระนางจันทรา มาอยู่เมืองเทิงแล้ว มีความประสงค์จะสร้างวัด โดยตั้งชื่อว่า วัดหลวง แต่เมื่อกลับไปเยี่ยมญาติที่เวียงจันทน์ได้เสียชีวิตลง พระนางแก้วจึงให้เสนาอำมาตย์ สร้างต่อจนเสร็จและตั้งชื่อใหม่ว่า "วัดอำมาตย์"
วัดพระนาคแก้ว
วัดพระนาคแก้ว เป็นวัดในเขตอำเภอเทิง ตั้งอยู่ที่ ถนนเทิง - เชียงราย หมู่ 1 ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย
วัดเทิง
วัดเทิง เดิมเป็นวัดร้าง เป็นวัดเก่าแก่ของอำเภอเทิง ตั้งอยู่ที่ ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ภายในมีโบราณสถาน เช่น วิหาร เสาหิน กรมศิลปากรจึงประกาศขึ้นทะเบียน โบราณสถานวัดเสาหิน มีเนื้อที่ 3 ไร่ งาน 35 ตารางวา
ในสมัยหลวงปู่เพ็ง เป็นเจ้าอาวาส ได้เริ่มบูรณะจนเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย โดยหลวงปู่เพ็ง ได้เดินธุดงค์ขึ้นเหนือไปจนไปถึงอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย พบโบราณสถาน ซึ่งเป็นวัดสมัยขอม ชื่อเดิมในยุคโบราณสมัยขอมเรืองอำนาจชื่อว่า วัดดงแหน หรือที่เรียกว่าต้นสมอพิเภก ถูกปล่อยให้เป็นวัดร้างมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ มีซากวิหาร เจดีย์ และพระพุทธรูป ถูกขุดค้นกระจุยกระจาย ที่ดินแทบทุกส่วนเป็นหลุมบ่อ แสดงร่องรอยของการขุดค้นหาวัตถุสิ่งของที่มีค่า หลวงปู่จึงตัดสินใจบูรณะวัดขึ้นมาใหม่
ศรีบุญเรือง (อักษรไทน้อย: , อักษรธรรมอีสาน: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองบัวลำภู
อำเภอศรีบุญเรืองมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
เดิมอำเภอศรีบุญเรืองเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ เรียก “บ้านโนนสูงเปลือย” ขึ้นกับตำบลยางหล่อ อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี
อำเภอศรีบุญเรืองมีสิ่งที่คู่บ้านคู่เมือง และเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของประชาชนชาวอำเภอศรีบุญเรือง คือ ศาลหลักเมือง ซึ่งตามประวัติได้เล่าสืบทอดมาคือ ศาลหลักเมืองเดิมอยู่ที่ตำบลยางหล่อ อำเภอหนองบัวลำภูจังหวัดอุดรธานี ตั้งอยู่ริมฝั่งน้ำมอเป็นศาลแบบพื้นเมืองเล็กๆ เรียกว่าหอปู่ตา หรือ หอตาปู่ ชาวบ้านได้อัญเชิญวิญญาณตาแสง ซึ่งเป็นผู้ปกครองเมืองเข้าสถิตดวงวิญญาณของตาแสงนั้นเชื่อกันต่อมาว่ามีความศักดิ์สิทธ์ และมีอิทธิฤทธิ์สามารถคุ้มครองบ้านเมืองให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขใครมีทุกข์ได้รับความเดือดร้อน ก็ไปกราบไหว้วิงวอนขอพรให้ช่วยเหลือ และก็ได้รับความคุ้มครอง สัมฤทธิ์ผลสมตามความปรารถนาตลอดมา ชาวบ้านเกิดความศรัทธา เคารพและจัดเครื่องบวงสรวงเป็นประจำทุกปีจนกลายเป็นประเพณีสืบต่อกันมา
อำเภอศรีบุญเรืองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 12 ตำบล 158 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอศรีบุญเรืองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
ประเพณีบุญบั้งไฟ ถือเป็นประเพณีที่มีชื่อเสียงของอำเภอศรีบุญเรือง ซึ่งจะถูกจัดขึ้นทุกสัปดาห์ที่สองของเดือนมิถุนายน จะมีการประกวดขบวนแห่บั้งไฟสวยงามของแต่ละหมู่บ้าน
ลิ่น
ชาวเกาหลี
ชาวเกาหลี เป็นชนชาติพันธุ์กลุ่มหนึ่งซึ่งพูดภาษาเดียวกัน ผลการศึกษาด้านภาษาศาสตร์ และมานุษยวิทยา และแหล่งตำนานต่างๆ แสดงให้เห็นว่า เกาหลีแตกต่างจากจีน หรือญี่ปุ่น ลักษณะเด่นทางร่างกายที่เหมือนกันทำให้เชื่อว่าเกาหลีสืบเชื้อสายมาจากชาวมองโกลหลายเผ่าที่อพยพจากเอเชียกลางเข้ามายังคาบสมุทรเกาหลีในปัจจุบัน
ชาวเกาหลีรวมกันเป็นชนชาติเดียวกันตั้งแต่ตอนต้นคริสต์ศักราช ในคริสต์ศตวรรษที่เจ็ด ชาวเกาหลีรวมกันเป็นชาติเดียวรวมอยู่ใต้การปกครองเดียวกันเป็นครั้งแรกในสมัยอาณาจักรชิลลา (57 ปีก่อนคริสต์ศักราช-คริสต์ศักราช 935) ยังส่งผลให้เกิดความรุ่งเรืองทางวัฒนธรรมอย่างใหญ่หลวง
ชาวเกาหลีต่อสู้มาอย่างสัมฤทธิ์ผลเป็นเวลาหลายพันปี เพื่อดำรงเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม และการเมืองของตน แม้จะเผชิญกันเพื่อนบ้านอย่างจีน และความโน้มเอียงที่จะรุกรานของญี่ปุ่นเมื่อไม่นานมานี้ก็ตาม ชาวเกาหลีเป็นชนชาติที่ภาคภูมิใจ ด้วยมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานที่สุดชาติหนึ่งของโลก
อำเภอโนนดินแดง
โนนดินแดง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์
อำเภอโนนดินแดงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอละหานทราย ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ โนนดินแดง เมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539
อำเภอโนนดินแดงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอโนนดินแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโนนดินแดงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
สถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอโนนดินแดง ได้แก่
อำเภอโนนสัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองบัวลำภู เดิมเป็นท้องที่ทั้งหมดของตำบลหัวนา อำเภอหนองบัวลำภู
อำเภอโนนสังมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่อำเภอโนนสัง เดิมเป็นท้องที่ทั้งหมดของตำบลหัวนา อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี เดิมบริเวณที่ตั้งมีต้นกระสังใหญ่ขึ้นอยู่หนาแน่น โบราณถือว่าเป็นแหล่งเหมาะสมสร้างบ้านแปงเมือง มีลำน้ำพองไหลผ่าน มีภูเขาล้อมรอบ คือ ภูเก้าและภูพานคำ โดยใน พ.ศ. 2468 ได้มีการแยกหมู่บ้านบางส่วนของตำบลหัวนา ออกมาตั้งเป็น ตำบลโนนสัง ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2490 กระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่การปกครองบางตำบลของอำเภอหนองบัวลำภู ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโนนสัง จนกระทั่งเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2499 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโนนสัง จนถึงปัจจุบัน
อำเภอโนนสังแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 107 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโนนสังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
อำเภอสวนผึ้ง
สวนผึ้ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดราชบุรี ซึ่งมีประชากรส่วนใหญ่ราวร้อยละ 90 เป็นชาวไทยเชื้อสายกะเหรี่ยงที่อยู่ตามแนวตะเข็บชายแดน อำเภอสวนผึ้งมีรีสอร์ตและสถานที่พักตากอากาศหลายแห่ง ตลอดจนมีป่านานาพรรณที่ให้เข้าไปศึกษาหาความรู้ได้
อำเภอสวนผึ้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองข้างเคียงต่อไปนี้
อำเภอสวนผึ้ง เดิมเป็นตำบลสวนผึ้ง ขึ้นอยู่กับอำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี ได้อนุมัติให้ตั้งกิ่งอำเภอสวนผึ้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2517 และได้เปิดบริการประชาชนเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517
ที่มาของคำว่า "สวนผึ้ง" มาจากพื้นที่โดยทั่วไปของอำเภอซึ่งมีสภาพแวดล้อมประกอบด้วยธรรมชาติ ป่าไม้ เทือกเขา และมีต้นไม้ชนิดหนึ่ง เป็นต้นไม้ที่มีสีขาวนวล ไม่มีเปลือกกะเทาะหรือลอกให้เห็น ที่สำคัญคือจะมีผึ้งจำนวนมากมาอาศัยทำรังบนต้นไม้ชนิดนี้เท่านั้น ชาวบ้านจึงเรียกต้นไม้ต้นนั้นว่า "ต้นผึ้ง" และได้กลายเป็นชื่ออำเภอในปัจจุบัน
อำเภอสวนผึ้งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 37 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอสวนผึ้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอจอมบึง
จอมบึง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดราชบุรี
อำเภอจอมบึงตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอจอมบึงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 90 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอจอมบึงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอเมืองหนองบัวลำภู เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองบัวลำภู
อำเภอเมืองหนองบัวลำภูมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอเมืองหนองบัวลำภู หรืออำเภอหนองบัวลำภูเดิม เคยเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี อยู่ห่างจากจังหวัดอุดรธานีประมาณ 46 กิโลเมตร (มีระยะทางห่างจากกรุงเทพฯ โดยเส้นทางรถยนต์ประมาณ 568 กิโลเมตร) ในอดีตจังหวัดหนองบัวลำภูเป็นเมืองโบราณที่ก่อตั้งมาแล้วไม่น้อยกว่า 900 ปี เดิมเป็นดินแดนที่ขึ้นต่อกรุงศรีสัตตนาคนหุต มีชื่อว่า "เมืองหนองบัวลุ่มภู นครเขื่อนขันธกาบแก้วบัวบาน"
เนื่องจากรัฐบาลมีนโยบายในการกระจายอำนาจมายังส่วนภูมิภาค เพื่อประโยชน์ในด้านการปกครอง การให้บริการของรัฐ การอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน การส่งเสริมให้ท้องที่เจริญยิ่งขึ้น ตลอดจนเพื่อความมั่นคงของชาติ ประกอบกับจังหวัดอุดรธานีมีอาณาเขตกว้างขวางและมีพลเมืองมาก จึงเห็นสมควรแยกอำเภอต่างๆ บางอำเภอ ตั้งขึ้นเป็นจังหวัด โดยได้รับการสถาปนาให้เป็นจังหวัดหนองบัวลำภูอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เป็นต้นไป
อำเภอเมืองหนองบัวลำภูแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 15 ตำบล 179 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเมืองหนองบัวลำภูประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 แห่ง ได้แก่
รายชื่อนครในประเทศจีนเรียงตามจำนวนประชากร
ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลก จากข้อมูลของกลุ่มวิจัยด้านประชากรศาสตร์ (Demographia) ในปี 2017 พบว่ามีนครของจีน 102 แห่ง ที่มีประชากรใน "เขตเมือง" มากกว่า 1 ล้านคน
คำจำกัดความและการจำแนกประเภท.
เขตการปกครองของประเทศจีนมีนครอยู่ 3 ระดับ ได้แก่ นครปกครองโดยตรง , นครระดับจังหวัด , และนครระดับอำเภอ  โดยที่เขตบริหารพิเศษ  ทั้ง 2 แห่ง ซึ่งได้แก่ ฮ่องกง และมาเก๊า รวมถึงสาธารณรัฐจีน (หรือไต้หวัน) จะไม่รวมอยู่ในการจำแนกประเภทนี้
แต่ละนครปกครองโดยตรงและนครระดับจังหวัดนั้น ไม่ได้เป็น "นคร" ตามความหมายที่แท้จริงของมัน แต่เป็นหน่วยการปกครองที่ประกอบไปด้วย ศูนย์กลางเขตเมือง ("นครในความหมายที่แท้จริง") และพื้นที่ชนบทโดยรอบหรือพื้นที่ที่ความเป็นเมืองน้อย ซึ่งโดยปกติจะมีขนาดพื้นที่ใหญ่กว่าใจกลางเมืองหลายเท่า
นครระดับจังหวัดมักจะแบ่งออกเป็น อำเภอ , นครระดับอำเภอ, และเขตการปกครองประเภทอื่น ๆ การที่จะแยกนครระดับจังหวัดกับพื้นที่เขตเมืองจริง ๆ ("นครในความหมายที่แท้จริง") จะมีการใช้คำว่า "ชื่อชวี" (; "shì qū"; urban area; เขตเมือง) อย่างไรก็ตาม คำว่า "ชื่อชวี" นี้มักจะครอบคลุมพื้นที่ชานเมืองด้วย ซึ่งอาจมีพื้นที่ขนาดใหญ่กว่า 3,000 ตารางกิโลเมตร หรือบางครั้งก็ครอบคลุมเพียงแค่ศูนย์กลางเขตเมืองในขณะที่ชุมชนเมืองจริง ๆ ได้ขยายขนาดจนเกินเขตของเมืองแล้ว ดังนั้นคำว่า "ศูนย์กลางเขตเมือง" ในความหมายของจีนจึงเทียบเท่ากับ "เขตของเมือง" (city limit) ในความหมายของอเมริกา ส่วนคำว่า "ชื่อชวี" หรือ "เขตเมือง" (urban area) ในความหมายของจีน ก็อาจเทียบเท่ากับคำว่า "เขตมหานคร" (metropolitan area) ในความหมายของอเมริกา ส่วนคำว่านครปกครองโดยตรงในความหมายของจีน เป็นการกำหนดขึ้นทางการเมืองที่กำหนดให้พื้นที่นั้น ๆ อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาล ซึ่งไม่มีคำที่มีความหมายเทียบเท่า
รายชื่อนครเรียงตามจำนวนประชากร 50 อันดับแรก.