pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พ.ศ. 2523 วิทยาลัยครูนครราชสีมา ได้จัดตั้งศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาวัฒนธรรมจังหวัด เพื่อปกป้องรักษาส่งเสริมเผยแพร่ ปรับปรุงและพัฒนาวัฒนธรรมของชาติ โดยจัดตั้งหอวัฒนธรรมขึ้นครั้งแรก โดยมีว่าที่ ร.ต. ถาวร สุบงกช เป็นหัวหน้าศูนย์ในขณะนั้น และใช้อาคาร 5 เป็นสถานที่เก็บรวบรวมโบราณวัตถุและศิลปวัตถุต่างๆ ต่อมาเปลี่ยนแปลงไปเป็น “ศูนย์ศิลปวัฒนธรรม”
พ.ศ. 2528 ผศ.ดร.เกียรติศักดิ์ นาคประสิทธิ์ เป็นหัวหน้าศูนย์ศิลปวัฒนธรรม ได้ย้ายสำนักงานของศูนย์มาอยู่ที่ชั้นล่างของห้อง 10.21 อาคาร 10 โดยใช้ห้อง 514-515 เป็นหอวัฒนธรรม เหมือนเดิม
พ.ศ. 2529 รศ.ดร. ทองคูณ หงส์พันธุ์ อธิการบดีวิทยาลัยครู ขณะนั้น ได้ย้ายศูนย์ศิลปวัฒนธรรมจังหวัดนครราชสีมา ไปอยู่ที่ อาคาร 2 ซึ่งเป็นอาคารเก่าดั้งเดิมของสถาบัน
พ.ศ. 2531 สำนักงานนโยบายและแผนสิ่งแวดล้อม กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ได้ขอความร่วมมือตั้งหน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดนครราชสีมา ในวิทยาลัยครูนครราชสีมา
พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามวิทยาลัยครูว่า “สถาบันราชภัฏ” จากนั้นในปี พ.ศ. 2538 ได้มีการรื้อถอน อาคาร 1 ซึ่งเป็นอาคารที่ตั้งอยู่หน้าสถาบันและเคลื่อนย้ายไปทางทิศตะวันออกของสนามฟุตบอล โดยผศ. อุทัย เดชตานนท์ อธิการบดีในขณะนั้นมีดำริให้ย้ายสำนักศิลปวัฒนธรรมไปอยู่ที่อาคาร 1
พ.ศ. 2542 สถาบันราชภัฏนครราชสีมา ได้แบ่งส่วนราชการใหม่ตามพระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏ ที่ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา วันที่ 12 ตุลาคม 2542 และได้เปลี่ยนชื่อศูนย์ศิลปวัฒนธรรม มาเป็น “สำนักศิลปวัฒนธรรม”
พ.ศ. 2547 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานนะสถาบันราชภัฏทั่วประเทศขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏ จึงได้มีการปรับเปลี่ยนส่วนราชการอีกครั้ง โดยในปี พ.ศ. 2548 ได้เปลี่ยนชื่อจากสำนักศิลปวัฒนธรรมเป็น “สำนักศิลปะและวัฒนธรรม” จวบจนปัจจุบัน
พ.ศ. 2555 ได้มีการรื้อถอนอาคาร 1 เพื่อดำเนินการก่อสร้างศูนย์รวมกิจการนักศึกษาและหอประชุมนานาชาติ ดังนั้นในวันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 จึงได้ย้ายมาตั้งสำนักงานชั่วคราว ณ อาคาร 31 อาคารเรียนรวม และในวันที่ 8 ตุลาคม 2555 ได้ย้ายมาตั้งสำนักงานถาวร ณ อาคาร 10 (อาคารของคณะวิทยาศาสตร์เดิม) จวบจนปัจจุบัน
พ.ศ. 2556 นางวิลาวัลย์ วัชระเกียรติศักดิ์ ผู้อำนวยการฯ ในขณะนั้น ได้รับอนุมัติงบประมาณจำนวน 4.3 ล้านบาท ให้ดำเนินการก่อสร้าง พิพิธภัณฑ์เมืองนครราชสีมา บริเวณชั้น 2 อาคาร 10 แล้วเสร็จในเดือนมีนาคม 2557
พ.ศ. 2558 ผศ.ดร.ณัฐกิตติ์ อินทร์สวรรค์ ผู้อำนวยการสำนักศิลปะและวัฒนธรรม ในปัจจุบัน ได้เป็นผู้ริเริ่มในการจัดงานเทศกาลโคราชศิลปะและวัฒนธรรมนานาชาติ 2558 ขึ้นเป็นครั้งแรกในจังหวัดนครราชสีมา ภายใต้ชื่องาน Korat International Art and Culture Festival 2015 ระหว่างวันที่ 24 - 26 มกราคม 2558 ณ ลานอนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี เพื่อเป็นการเผยแพร่กิจกรรมด้านการทำนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรมต่อสาธารณชน ในระดับชาติและนานาชาติ โดยมีประเทศต่าง ๆ เข้าร่วมแสดงผลงานด้านศิลปะและวัฒนธรรมประจำชาติของตน มากกว่า 10 ประเทศ และได้ดำเนินการจัดงานเทศกาลโคราชศิลปะและวัฒนธรรมนานาชาติ มาอย่างต่อเนื่องในทุก ๆ ปี จนปัจจุบัน พ.ศ. 2561 นับเป็นครั้งที่ 4 ของการจัดเทศกาลในระดับชาติและนานาชาติ ในจังหวัดนครราชสีมา
พ.ศ. 2559 ผศ.ดร.ณัฐกิตติ์ อินทร์สวรรค์ ผู้อำนวยการสำนักศิลปะและวัฒนธรรม ในปัจจุบัน ได้รับอนุมัติงบประมาณแผ่นดิน จากสำนักงบประมาณ ซึ่งเป็นงบประมาณจากภายนอกมหาวิทยาลัยฯ จำนวน 920,200 บาท ในการปรับปรุงกายภาพภายนอกของอาคาร 10 สำนักศิลปะและวัฒนธรรม โดยได้ทำการก่อสร้าง "ประตูชุมพลจำลอง" ซึ่งเป็นซุ้มประตูพิพิธภัณฑ์เมืองนครราชสีมา และลานวัฒนธรรมบริเวณด้านหน้าตัวอาคารของสำนักฯ ภายใต้แนวคิด "โคราชประตูแห่งศิลปวัฒนธรรมอีสาน" และได้รับงบประมาณแผ่นดิน จากสำนักงบประมาณ จำนวน 1,029,000 บาท ในการจัดสร้างศูนย์ประสานงานการท่องเที่ยวทางศิลปวัฒนธรรมและศูนย์สารสนเทศทางศิลปวัฒนธรรม นับเป็นการบูรณาการองค์ความรู้ด้านศิลปวัฒนธรรมสู่อัตลักษณ์และยุทธศาสตร์การพัฒนาจังหวัดและประเทศ ในด้านการท่องเที่ยวที่เป็นอุตสาหกรรมหลักและสามารถกระจายรายได้สู่ชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ในปี พ.ศ. 2556 ผศ.ดร.ณัฐกิตติ์ อินทร์สวรรค์ ผู้อำนวยการสำนักศิลปะและวัฒนธรรม ได้เป็นผู้คิดสร้างสรรค์ตราสัญญลักษณ์ประจำสำนักศิลปะและวัฒนธรรมขึ้น แนวคิดการออกแบบตราสัญลักษณ์สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา ออกแบบโดยคำนึงถึงภารกิจในการเป็นหน่วยงานหลักของจังหวัดนครราชสีมาที่ทำหน้าที่อนุรักษ์ ส่งเสริม และเผยแพร่ องค์ความรู้ด้านประวัติศาสตร์ พัฒนาการทางสังคมและวัฒนธรรมของจังหวัดนครราชสีมา จึงได้พิจารณานำเอาจุดเด่นของจังหวัดมาใช้เป็นสัญลักษณ์และคำนึงถึงความสะดวกต่อการใช้งาน โดยเลือกใช้ลายที่สร้างสรรค์จาก “ปรางค์ประธานปราสาทหินพิมาย” เนื่องจากปราสาทหินพิมายเป็นศาสนสถานในพุทธศาสนาลัทธิมหายานและเป็นสถาปัตยกรรมที่งดงามและมีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย สร้างขึ้นราวกลางพุทธศตวรรษที่ 17 เป็นหลักฐานการพัฒนาการของสังคมมนุษย์ ในด้านการก่อสร้าง ศิลปะ ความเชื่อและศาสนา ศาสนสถานแห่งนี้ตั้งอยู่ ณ บริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำมูล ดินแดนอุดมสมบูรณ์ และมีอดีตอันรุ่งเรืองของชาวอีสานตอนล่าง
ส่วนการใช้สี ”สีแดงเลือดหมู” เนื่องจากเป็นสีของดินเทศที่มักปรากฏบนภาชนะดินเผา หรือภาพเขียนสีในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ส่วนใหญ่ได้มาจากแร่เฮมาไทด์ (Hematite) เพื่อเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงศิลปะ ความเชื่อ พัฒนาการทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของผู้คนบนดินแดนนครราชสีมาได้ดีที่สุด สืบเนื่องจากจังหวัดนครราชสมาสีมาเป็นคลังความรู้ด้านโบราณคดีสมัยก่อนประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ ซึ่งมีการค้นพบแหล่งโบราณดีสมัยก่อนประวัติศาสตร์หลากหลายแหล่ง ซึ่งฉายภาพให้เห็นความเจริญของอารยธรรมที่ต่อเนื่องยาวนานว่า 4,500 ปี ซึ่งในพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ของสังคมสมัยก่อนประวัติศาสตร์นั้น มักใช้สีแดงเป็นองค์ประกอบอย่างแพร่หลาย นัยหนึ่งหมายถึงเลือด สัญลักษณ์ของชีวิตและพลัง อีกนัยหนึ่งเพื่อต้องการสร้างสิ่งต่างๆ เพื่อการเกิดใหม่หรือการยึดเหนี่ยวทางสายเลือด มักวาดลงบนผนังถ้ำเพิงผา หรือบนภาชนะดินเผา
รายนามผู้บริหารสำนักศิลปะและวัฒนธรรม.
พ.ศ. 2518 – 2527 ว่าที่ ร.ต.ถาวร สุบงกช หัวหน้าศูนย์ศิลปวัฒนธรรม
พ.ศ. 2527 – 2530 ผศ.ดร. เกียรติศักดิ์ นาคประสิทธิ์ หัวหน้าศูนย์ศิลปวัฒนธรรม
พ.ศ. 2530 – 2534 ผศ. สนอง โกศัย หัวหน้าศูนย์ศิลปวัฒนธรรม
พ.ศ. 2534 – 2542 ผศ. นฤมล ปิยวิทย์ หัวหน้าศูนย์ศิลปวัฒนธรรม
พ.ศ. 2542 – 2546 ผศ. นฤมล ปิยวิทย์ ผู้อำนวยการสำนักศิลปวัฒนธรรม
พ.ศ. 2546 – 2547 ผศ. กมลทิพย์ กสิภาร์ ผู้อำนวยการสำนักศิลปวัฒนธรรม
พ.ศ. 2547 – 2556 นางวิลาวัลย์ วัชระเกียรติศักดิ์ ผู้อำนวยการสำนักศิลปะและวัฒนธรรม (2 วาระ)
พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน ผศ.ดร. ณัฐกิตติ์ อินทร์สวรรค์ ผู้อำนวยการสำนักศิลปะและวัฒนธรรม
สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นนิติบุคคลเอกชนประเภทสมาคมกีฬา ซึ่งทำหน้าที่กำกับดูแลฟุตบอล, ฟุตซอล และฟุตบอลชายหาดในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2459 อันเนื่องมาจากพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยเข้าร่วมกับสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ เมื่อปี พ.ศ. 2468 และเข้าร่วมกับสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย เมื่อปี พ.ศ. 2497
เมื่อปี พ.ศ. 2440 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) เป็นผู้ริเริ่มนำกีฬาฟุตบอล เข้ามาเล่นในไทยเป็นครั้งแรก จนกระทั่งเกิดความนิยมแผ่ขยายกว้างขวางไปทั่วประเทศ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ก่อตั้ง"สโมสรคณะฟุตบอลสยาม" ขึ้นโดยมีพระองค์และพระบรมวงศานุวงศ์ ทรงลงแข่งขันเป็นผู้เล่นเอง และเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 มีการจัดแข่งขัน ในระดับนานาชาติขึ้นเป็นครั้งแรก ระหว่างทีมชาติสยาม (ปัจจุบันคือ ฟุตบอลทีมชาติไทย) กับทีมราชกรีฑาสโมสร ที่สนามราชกรีฑาสโมสร โดยมีดักลาส โรเบิร์ตสัน เป็นกรรมการผู้ตัดสิน
จากนั้นเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ก่อตั้ง"สมาคมฟุตบอลแห่งชาติสยาม" ขึ้นโดยทรงรับเข้าอยู่ในพระบรมราชูปถัมภ์ตั้งแต่เริ่มแรก พร้อมทั้งตราข้อบังคับสมาคมฯ และแต่งตั้งสภากรรมการบริหารชุดแรก ประกอบด้วยข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ 7 ท่าน โดยมีพระยาประสิทธิ์ศุภการ (หม่อมหลวงเฟื้อ พึ่งบุญ; ต่อมาโปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นเป็น เจ้าพระยารามราฆพ) เป็นนายกสภาฯ และพระราชดรุณรักษ์ (เสริญ ปันยารชุน; ต่อมาโปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นเป็น พระยาปรีชานุสาสน์) เป็นเลขาธิการ ต่อมาราวปลายปีเดียวกัน จึงเริ่มจัดการแข่งขันฟุตบอลถ้วยใหญ่ (ถ้วยพระราชทาน ก) และฟุตบอลถ้วยน้อย (ถ้วยพระราชทาน ข) ขึ้นเป็นครั้งแรก
ทั้งนี้สมาคมฯ เข้าร่วมเป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2468 และสืบเนื่องจากที่รัฐบาล จอมพล แปลก พิบูลสงคราม ประกาศรัฐนิยมเปลี่ยนชื่อประเทศ จากสยามเป็นไทยเมื่อปี พ.ศ. 2482 จึงเปลี่ยนชื่อสมาคมเป็นชื่อปัจจุบัน พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อฟุตบอลทีมชาติเป็น "ฟุตบอลทีมชาติไทย" โดยสมาคมฯ ส่งฟุตบอลทีมชาติไทย ลงแข่งขันระดับนานาชาติเป็นครั้งแรก ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 16 ที่นครเมลเบิร์นของออสเตรเลีย เมื่อปี พ.ศ. 2499 จากนั้นสมาคมฯ เข้าร่วมเป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) เมื่อปี พ.ศ. 2500 และเข้าร่วมเป็นสมาชิกก่อตั้ง ของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟเอฟ) เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2527
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2504 สมาคมฯ จัดระบบการแข่งขันฟุตบอลเสียใหม่เป็นระดับชั้น (Divisions) โดยตั้งวัตถุประสงค์เพื่อความเป็นเลิศ ตามรูปแบบของสมาคมฟุตบอลอังกฤษในขณะนั้น โดยนอกจากถ้วยพระราชทาน ประเภท ก (เดิมคือ ฟุตบอลถ้วยใหญ่) และ ข (เดิมคือ ฟุตบอลถ้วยน้อย) แล้วยังเพิ่มถ้วยพระราชทาน ค และ ง เพื่อจัดเป็นระดับชั้นที่ 1-4 ตลอดจนก่อตั้งการแข่งขันระบบแพ้คัดออก (Knock-out) เพื่อชิงถ้วยระดับสโมสรคือ "ถ้วยสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย" (เริ่มจัดครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2513) รวมถึงระดับทีมนานาชาติ (กล่าวคือทีมชาติประเทศต่างๆ หรือสโมสรฟุตบอลจากนานาชาติ) คือ"คิงส์คัพ" (เริ่มจัดครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2511) และ"ควีนสคัพ" (เริ่มจัดครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2513) เป็นต้น นอกจากนี้ ยังจัดการแข่งขันในระดับอื่นเช่น ฟุตบอลนักเรียน, ฟุตบอลอาชีวศึกษา, ฟุตบอลเยาวชนและอนุชน, ฟุตบอลเตรียมอุดมศึกษา, ฟุตบอลอุดมศึกษา รวมทั้งกำกับดูแลในการส่งทีมฟุตบอลต่างๆ เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันระหว่างประเทศอีกด้วย
ระยะต่อมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 สมาคมฯ ปรับปรุงระบบการแข่งขันใหม่อีกครั้ง ภายใต้รูปแบบระดับชั้นตามเดิม โดยกำหนดให้มีลีกฟุตบอลอาชีพ แบ่งเป็นระดับสูงสุดคือ "ไทยพรีเมียร์ลีก", ระดับที่สองคือ "ไทยลีกดิวิชัน 1" และระดับที่สามคือ "ไทยลีกดิวิชัน 2" (ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552 ปรับปรุงระบบแข่งขันเป็น 5 ลีกย่อย ตามภูมิภาคของประเทศ พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อเป็น "ลีกภูมิภาค" จนถึงปัจจุบัน) จากนั้นจึงเป็นอีก 3 ระดับสมัครเล่น เพื่อชิงถ้วยพระราชทาน ข, ค และ ง ตามลำดับต่อไป ส่วนถ้วยพระราชทาน ก จัดให้เป็นรางวัลแก่สโมสรที่ชนะเลิศ การแข่งขันนัดพิเศษก่อนเปิดฤดูกาล ระหว่างสโมสรที่ชนะเลิศไทยพรีเมียร์ลีก พบกับสโมสรที่ชนะเลิศไทยเอฟเอคัพ (ลักษณะเดียวกับเอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ของสมาคมฟุตบอลอังกฤษ) สำหรับฟุตบอลชิงถ้วย ของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย มีการจัดแข่งขันบ้าง หยุดพักไปบ้างเป็นระยะ จนกระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2552 จึงเริ่มกลับมาจัดเป็นประจำทุกปีอีกครั้ง โดยเปลี่ยนชื่อเป็น "ไทยเอฟเอคัพ" จนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ ในปีต่อมา (พ.ศ. 2553) ยังเพิ่มการแข่งขันในชั้นรองคือ "ไทยลีกคัพ" ขึ้นมาอีกด้วย
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ มีที่ทำการคือ อาคารเลขที่ 286 (ภายในการกีฬาแห่งประเศไทย ข้างสนามเทนนิส) ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร
ศูนย์ฝึกฟุตบอลแห่งชาติ.
ศูนย์ฝึกฟุตบอลแห่งชาติ ก่อตั้งขึ้นจากดำริของสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) ที่ต้องการให้ทั้ง 11 ประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีศูนย์ฝึกซ้อมการแข่งขันฟุตบอลระดับชาติ วรวีร์ซึ่งเป็นเลขาธิการสมาคมฯ ในขณะนั้น เสนอบริจาคที่ดินขนาด 20 ไร่ ริมถนนมิตรไมตรี แขวงหนองจอก เขตหนองจอก ให้วิจิตรซึ่งเป็นนายกสมาคมฯ ในขณะนั้น นำไปก่อตั้งโครงการดังกล่าว โดยเสนอของบประมาณจากโครงการโกล (Goal!) ของฟีฟ่า เป็นเงิน 860,000 ดอลลาร์สหรัฐ และเริ่มการก่อสร้างระหว่าง พ.ศ. 2545 - 2549 เป็นเวลา 4 ปี สำหรับค่าใช้จ่ายส่วนเกิน สมาคมฟุตบอลฯ เป็นผู้ชำระเอง
เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2549 เนื่องในวาระครบรอบ 90 ปีของสมาคมฟุตบอลฯ จึงได้ประกอบพิธีเปิดศูนย์ฝึกฟุตบอลแห่งชาติอย่างเป็นทางการ ซึ่งในระยะแรกมีสำนักงาน 3 อาคาร สนามฟุตบอลขนาดมาตรฐาน ห้องฝึกอบรม และห้องเรียน พร้อมทั้งอุปกรณ์ฝึกซ้อมฟุตบอลอันทันสมัย นอกจากนี้ ยังเปิดโอกาสให้แก่ 11 ชาติของอาเซียน เข้าใช้ประโยชน์ในศูนย์ฝึกฟุตบอลแห่งนี้ ตามวัตถุประสงค์ของฟีฟ่าด้วย ต่อมา สมาคมฟุตบอลฯ จัดทำสนามฟุตบอลหญ้าเทียมเพิ่มเติม โดยประธานฟีฟ่า เซพพ์ บลัทเทอร์ เดินทางมาเป็นประธานเปิดศูนย์ฝึกแห่งนี้อีกครั้ง เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2552
แต่ต่อมาในปี พ.ศ. 2561 พล.ต.อ.สมยศ พุ่มพันธุ์ม่วง ตรวจสอบพบว่าศูนย์ฝึกฟุตบอลแห่งชาติหนองจอกดังกล่าวไม่มีถนนเข้า-ออกที่ถูกกฎหมาย หมายความว่าไม่มีทางเข้า จึงแถลงข่าวปิดศูนย์ไปวันที่ 19 ตุลาคม แต่ทั้งนี้สมาคมฟุตบอลฯ ก็ได้สร้างศูนย์พัฒนาศักยภาพกีฬาฟุตบอลภายในมหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีแทน โดยเปิดใช้ในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
การแข่งขันที่จัดโดยสมาคมฯ.
ระบบการแข่งขันที่ใช้ในปัจจุบัน มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นฟุตบอลอาชีพ ซึ่งเริ่มดำเนินการปรับปรุงมาเป็นระยะ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 จนถึงปัจจุบัน
สมาคมฯ ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่มีผลงานอื่น นอกเหนือจากผลงานของฟุตบอลทีมชาติไทย ที่ชนะเลิศในกีฬาซีเกมส์หลายสมัย โดยมีการวิพากษ์วิจารณ์ว่า การส่งรายชื่อทีมสโมสร ในการแข่งขันฟุตบอลเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกล่าช้า ทำให้ทีมสโมสรไทยถูกตัดสิทธิการแข่งขันในปีนั้น และส่งผลในปีต่อมา ให้จำนวนทีมไทยเข้าร่วมเพียงหนึ่งทีม จากปกติสองทีม
สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย
เมลเบิร์น
เมลเบิร์น (, ออกเสียงว่า /ˈmel.bən/ หรือ /ˈmæl.bən/) เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศออสเตรเลีย รองจากนครซิดนีย์ เมลเบิร์นเป็นเมืองหลวงของรัฐวิกตอเรีย เมลเบิร์นก่อตั้งใน พ.ศ. 2378 (ค.ศ. 1835) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ประกอบด้วยเมืองที่รวมตัวกันของเทศบาลท้องถิ่น 31 แห่ง มีประชากรมากกว่า 5 ล้านคน (19% ของประชากรออสเตรเลียตามการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2564 ) ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันออกของใจกลางเมือง และชาวเมืองมักเรียกกันว่า "ชาวเมลเบอร์เนียน"
พื้นที่ของเมลเบิร์นเป็นที่อยู่อาศัยของชาวอะบอริจินวิกตอเรียมากว่า 40,000 ปี และทำหน้าที่เป็นสถานที่นัดพบที่สำคัญสำหรับกลุ่มชน พื้นเมืองในท้องถิ่น Kulin ในบรรดาห้าชนชาติของคูลิน ผู้ปกครองดั้งเดิมของดินแดนที่ล้อมรอบเมลเบิร์น ได้แก่ชนชาติบุนเวรุง วาธารองและวู รัน ด์ เจรี การ ตั้งถิ่นฐานทางอาญาอายุสั้นถูกสร้างขึ้นที่พอร์ตฟิลลิป จากนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมนิวเซาท์เวลส์ของ อังกฤษ ในปี 1803 แต่ก็ไม่สำเร็จจนกระทั่งปี 1835 เมื่อผู้ตั้งถิ่นฐานอิสระมาถึงจากดินแดน Van Diemen's Land (ปัจจุบันคือแทสเมเนีย ) ที่เมลเบิร์นก่อตั้งขึ้น มันถูกรวมเข้าเป็น นิคมของ คราวน์ ในปี พ.ศ. 2380 และตั้งชื่อตามนายกรัฐมนตรีอังกฤษ ในขณะนั้น วิ ลเลียม แลมบ์ ไวเคานต์เมลเบิร์นที่ 2
ในปี พ.ศ. 2394 สี่ปีหลังจากที่สมเด็จพระราชินีวิกตอเรียประกาศให้เป็นเมือง เมลเบิร์นก็กลายเป็นเมืองหลวงของอาณานิคมใหม่ของรัฐวิกตอเรีย ในช่วงทศวรรษที่ 1850 วิกตอเรีย ยุค ตื่นทองเมืองนี้เข้าสู่ช่วงเฟื่องฟูยาวนาน ซึ่งในช่วงปลายทศวรรษที่ 1880 ได้เปลี่ยนเมืองนี้ให้กลายเป็นมหานครที่ใหญ่ที่สุดและมั่งคั่งที่สุดแห่งหนึ่งของโลก หลังจากสหพันธรัฐออสเตรเลียในปี พ.ศ. 2444 ทำหน้าที่เป็นที่นั่งชั่วคราวของรัฐบาลของประเทศใหม่จนกระทั่งแคนเบอร์รากลายเป็นเมืองหลวงถาวรในปี พ.ศ. 2470 [20]ปัจจุบัน เป็นศูนย์กลางทางการเงิน ชั้นนำ ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกและอยู่ในอันดับที่ 32 ของโลกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 ทั่วโลก ดัชนีศูนย์การเงิน
ประวัติและรากฐานในยุคแรกเริ่ม.
มีหลักฐานชาวอะบอริจินออสเตรเลียอาศัยอยู่ในพื้นที่เมลเบิร์นเป็นเวลาอย่างน้อย 40,000 ปี เมื่อชาวยุโรปเข้ามาตั้งถิ่นฐานในศตวรรษที่ 19 พบว่ามีชาวKulin อย่างน้อย 20,000 คนจากกลุ่มภาษาที่แตกต่างกันสามกลุ่มคือ Wurundjeri , BunurongและWathaurongอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ โดยเป็นสถานที่นัดพบที่สำคัญสำหรับกลุ่ม พันธมิตร แห่งชาติ Kulinและเป็นแหล่งอาหารและน้ำที่สำคัญ
การตั้งถิ่นฐานของอังกฤษครั้งแรก ในวิกตอเรียจากนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมทัณฑสถานของนิวเซาท์เวลส์ก่อตั้งขึ้นโดยพันเอกเดวิด คอลลินส์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2346 ที่อ่าวซัลลิแวนใกล้กับซอร์เรนโตในปัจจุบัน ในปีต่อมา เนื่องจากเห็นว่าขาดแคลนทรัพยากร ผู้ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้จึงย้ายไปที่ดินแดนแวนดีเมน (ปัจจุบันคือรัฐแทสเมเนีย) และก่อตั้งเมืองโฮบาร์ต จะใช้เวลา 30 ปีก่อนที่จะมีการพยายามตั้งถิ่นฐานอีกครั้ง
ยุคตื่นทองยุคของรัฐวิกตอเรีย.
การค้นพบทองคำในรัฐวิกตอเรียในช่วงกลางปี ​​พ.ศ. 2394 ทำให้เกิดการตื่นทองและเมลเบิร์น ซึ่งเป็นเมืองท่าสำคัญของอาณานิคมก็เติบโตอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่เดือนประชากรของเมืองเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าจาก 25,000 เป็น 40,000 คน ทำให้การเติบโตแบบทวีคูณเกิดขึ้น และในปี พ.ศ. 2408 เมลเบิร์นก็แซงหน้าซิดนีย์ในฐานะเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของออสเตรเลีย
เมลเบิร์นอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของออสเตรเลียแผ่นดินใหญ่ ภายในรัฐวิกตอเรีย ในทางธรณีวิทยา มันถูกสร้างขึ้นบนจุดบรรจบกันของลาวาควอเท อร์นารีที่ไหลไปทางทิศตะวันตก หินโคลนไซลูเรียน ทางทิศตะวันออก และการสะสมตัวของทรายโฮโลซีน ทางตะวันออกเฉียงใต้ตามแนว พอร์ตฟิลลิป ชานเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ตั้งอยู่บนรอยเลื่อนเซลวินซึ่งตัดผ่านภูเขามาร์ธาและแครนบอร์น ส่วนตะวันตกของพื้นที่มหานครอยู่ภายในชุมชนพืชหญ้าที่ราบลุ่มภูเขาไฟวิคตอเรีย และทางตะวันออกเฉียงใต้จะอยู่ในเขตGippsland Plains Grassy Woodland
เมลเบิร์นทอดยาวไปตามแม่น้ำ YarraไปทางYarra Valleyและเทือกเขา Dandenongไปทางทิศตะวันออก มันทอดตัวไปทางเหนือผ่านหุบเขาที่เป็นลูกคลื่นของแม่น้ำสาขาของYarra— Moonee Ponds Creek (ไปทางสนามบิน Tullamarine), Merri Creek , Darebin Creekและแม่น้ำ Plenty — ไปจนถึงทางเดินเติบโตชานเมืองด้านนอกของ CraigieburnและWhittlesea
ชายหาดริมอ่าวที่สำคัญของเมลเบิร์นอยู่ในแถบชานเมืองต่างๆ ตามแนวชายฝั่งของอ่าวพอร์ตฟิลลิป ในพื้นที่เช่นPort Melbourne , Albert Park , St Kilda , Elwood , Brighton , Sandringham , Mentone , Frankston , Altona , Williamstownและ Werribee South ชายหาดสำหรับ เล่นเซิร์ฟที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากย่านธุรกิจของเมลเบิร์นไปทางใต้ 85 กม. (53 ไมล์) ในบริเวณชายหาดด้านหลังของRye , SorrentoและPortsea
เมลเบิร์นมีภูมิอากาศแบบมหาสมุทร พอสมควร ( การจัดประเภทภูมิอากาศแบบ เคิปเปน Cfb ) โดยมีพรมแดนติดกับภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนชื้น ( การจัดประเภทภูมิอากาศแบบ เคิปเปน Cfa ) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด เมลเบิร์นเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องสภาพอากาศ ที่เปลี่ยนแปลงบ่อย เนื่องจากตั้งอยู่บนรอยต่อของพื้นที่ร้อนภายในและมหาสมุทรทางใต้ที่เย็น ความแตกต่างของอุณหภูมินี้จะเด่นชัดที่สุดในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน และอาจทำให้หน้าหนาวก่อตัวขึ้นได้ แนวปะทะที่ หนาวเย็นเหล่านี้สามารถทำให้เกิดสภาพอากาศที่รุนแรงได้หลายรูปแบบตั้งแต่พายุไปจนถึง พายุ ฝนฟ้าคะนองและ มี ลูกเห็บตกอุณหภูมิลดลง และฝนตกหนัก อย่างไรก็ตาม ฤดูหนาวมักจะคงที่มาก แต่ค่อนข้างชื้นและมักมีเมฆมาก แม้ว่าจะไม่มีเมฆครึ้มเท่าพื้นที่ในแผ่นดินใหญ่หรือที่ไกลออกไปทางตะวันตก เช่นWarrnamboolเนื่องจากตำแหน่งที่อยู่ใต้ลม ของเมลเบิร์น เมื่อเทียบกับลมตะวันตก ซึ่งเห็นได้จากฤดูหนาวที่แห้งแล้งตามมาตรฐานวิกตอเรียตอนใต้ . อย่างไรก็ตาม เมืองนี้สัมผัสกับระบบทางทิศใต้และทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งแสดงให้เห็นได้จากฤดูหนาวที่มืดครึ้มและมีฝนตกปรอยๆ
พอร์ตฟิลลิปมักจะอุ่นกว่ามหาสมุทรโดยรอบและ/หรือผืนดิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง สิ่งนี้สามารถสร้าง "เอฟเฟกต์อ่าว" ซึ่งคล้ายกับ "เอฟเฟกต์ทะเลสาบ " ที่เห็นได้ในสภาพอากาศที่เย็นกว่า ซึ่งฝนจะตกหนักบริเวณใต้ลมของอ่าว กระแสฝนตกหนักที่ค่อนข้างแคบมักจะส่งผลกระทบต่อสถานที่เดิม (โดยปกติคือชานเมืองทางทิศตะวันออก) เป็นระยะเวลานาน ในขณะที่ส่วนที่เหลือของเมลเบิร์นและบริเวณโดยรอบยังคงแห้ง โดยรวมแล้ว พื้นที่รอบๆ เมลเบิร์น เนื่องจากมีเงาฝนของเทือกเขาออตเวย์อย่างไรก็ตาม แห้งแล้งกว่าค่าเฉลี่ยทางตอนใต้ของรัฐวิกตอเรีย ภายในเมืองและบริเวณโดยรอบ ปริมาณน้ำฝนจะแตกต่างกันไปอย่างมาก ตั้งแต่ประมาณ 425 มม. (17 นิ้ว) ที่แม่น้ำลิตเติลถึง 1,250 มม. (49 นิ้ว) ที่ขอบด้านตะวันออกที่Gembrook เมลเบิร์นมีวันที่อากาศปลอดโปร่ง 48.6 วันต่อปี อุณหภูมิจุดน้ำค้างในฤดูร้อนอยู่ระหว่าง 9.5 ถึง 11.7 °C (49.1 ถึง 53.1 °F)
เมลเบิร์นยังมีแนวโน้มที่จะมีฝักบัวแบบพาความร้อนแยกตัวซึ่งก่อตัวขึ้นเมื่อสระน้ำเย็นไหลผ่านรัฐ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมีความร้อนในตอนกลางวันมาก ฝนเหล่านี้มักจะตกหนักและอาจรวมถึงลูกเห็บ พายุหิมะ และอุณหภูมิที่ลดลงอย่างมาก แต่ก็มักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยมีแนวโน้มที่อากาศแจ่มใสอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศที่มีแดดจัดและค่อนข้างสงบ และอุณหภูมิกลับสูงขึ้นเป็นเท่าเดิมก่อนที่จะมีฝนตก สิ่งนี้สามารถเกิดขึ้นได้ในระยะเวลาไม่กี่นาทีและสามารถทำซ้ำได้หลายครั้งต่อวัน ทำให้เมลเบิร์นมีชื่อเสียงในด้าน "สี่ฤดูในหนึ่งวัน" ซึ่งเป็นวลีที่เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมสมัยนิยมในท้องถิ่น อุณหภูมิต่ำสุดเป็นประวัติการณ์คือ −2.8 °C (27.0 °F) เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2412 อุณหภูมิสูงสุดที่บันทึกไว้ในเมืองเมลเบิร์นคือ 46.4 °C (115.5 °F) เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 แม้ว่าบางครั้งจะเห็นหิมะที่ระดับความสูงที่สูงขึ้นในเขตชานเมือง แต่ก็ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในย่านศูนย์กลางธุรกิจตั้งแต่ปี 1986
อุณหภูมิเฉลี่ยของน้ำทะเลอยู่ในช่วงตั้งแต่ 14.6 °C (58.3 °F) ในเดือนกันยายนถึง 18.8 °C (65.8 °F) ในเดือนกุมภาพันธ์ ที่พอร์ตเมลเบิร์นช่วงอุณหภูมิเฉลี่ยของน้ำทะเลจะเท่ากัน
ปลาเล็บมือนาง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Crossocheilus reticulatus" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Garrinae มีรูปร่างลำตัวเพรียว หัวเล็ก ปากเล็กอยู่ด้านล่างของจะงอยปากและมีแผ่นหนังคลุม มีหนวดสั้น 1 คู่ เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินอมเหลือง มีลายสีคล้ำที่ขอบเกล็ด โคนครีบหางมีจุดสีดำเห็นชัดเจน ครีบใสสีเหลืองเรื่อ มีขนาดความยาวประมาณ 8-10 เซนติเมตร ใหญ่สุด 17 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูงใหญ่ตามแก่ง ช่วงฤดูฝนมีการย้ายถิ่นเข้าสู่ทุ่งน้ำหลาก อาหารได้แก่ ตะไคร่น้ำ แพลงก์ตอน และสัตว์หน้าดินขนาดเล็ก อาศัยตามแม่น้ำสายหลักและแก่ง แหล่งน้ำหลาก
เป็นปลาที่พบบ่อย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ปลาเล็บมือนาง ยังมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "ปลาสร้อยดอกยาง"
จิ้งจอก (แก้ความกำกวม)
จิ้งจอก อาจหมายถึง
ปลากะพงขาว  เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่งที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดหรือน้ำกร่อยได้ อยู่ในวงศ์ปลากะพงขาว (Latidae) มีรูปร่างลำตัวหนาและด้านข้างแบน หัวโต จะงอยปากค่อนข้างยาวและแหลม นัยน์ตาโต ปากกว้างยืดหดได้ มุมปากอยู่เลยไปทางหลังนัยน์ตา ฟันเป็นฟันเขี้ยวอยู่บนขากรรไกรบนและล่าง ขอบกระดูกแก้มเป็นหนามแหลม ขอบกระดูกกระพุ้งเหงือกแข็งและคม คอดหางมีขนาดใหญ่และแข็งแรง เกล็ดใหญ่มีขอบหยักเป็นหนามเมื่อลูบจะสากมือ ครีบหลังอันแรกมีก้านครีบเป็นหนามแข็ง ปลายแหลม อันที่สองเป็นครีบอ่อนมีขนาดใกล้เคียงกัน ครีบใหญ่ปลายกลมมน พื้นลำตัวสีขาวเงินปนน้ำตาล แนวสันท้องสีขาวเงิน มีขนาดความยาวประมาณ 20-40 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 2 เมตร หนักได้ถึง 60 กิโลกรัม โดยปลาที่พบในทะเลจะมีขนาดใหญ่กว่าปลาที่พบในน้ำจืด
พบกระจายทั่วไปในชายฝั่งทะเลของทวีปเอเชียไปจนถึงตอนเหนือของออสเตรเลีย โดยเป็นปลาที่อพยพไปมาระหว่างทะเลกับน้ำจืด โดยพ่อแม่ปลาจะว่ายจากชายฝั่งเข้ามาวางไข่ในป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำ จนกระทั่งลูกปลาฟักและเติบโตแข็งแรงดีแล้ว จึงจะว่ายกลับสู่ทะเล บางครั้งพบอยู่ไกลจากทะเลนับเป็นร้อย ๆ กิโลเมตร เช่นที่ แม่น้ำโขง ก็มีเป็นปลากินเนื้อ อาหารได้แก่ สัตว์น้ำ, ปลา, กุ้ง ที่มีขนาดเล็กกว่า
เป็นปลาเศรษฐกิจที่กรมประมงส่งเสริมให้เลี้ยง เกษตรกรนิยมผลิตลูกปลาชนิดนี้ส่งไปจำหน่ายยังประเทศมาเลเซียและไต้หวัน เนื้อมีรสชาติดี นำมาประกอบอาหารได้หลายประเภท เช่น แปะซะ, นึ่งบ๊วย เป็นต้น และนิยมตกเป็นเกมกีฬา อีกทั้งยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
ปลากะพงขาวยังมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลากะพงน้ำจืด" ขณะที่ชื่อท้องถิ่นในลุ่มแม่น้ำบางปะกงเรียก "ปลาโจ้โล้"
ระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
ฟุตบอลทีมชาติบรูไน
ฟุตบอลทีมชาติบรูไน (; ทางฟีฟ่ายอมรับเป็น บรูไนดารุสซาลาม) เป็นทีมฟุตบอลประจำประเทศบรูไน ควบคุมโดยสมาคมฟุตบอลแห่งบรูไน ทีมก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2502 และเข้าร่วมฟีฟ่าในปี พ.ศ. 2539 และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ เอเอฟซี ทีมชาติบรูไนยังไม่มีผลงานในระดับฟุตบอลโลก และระดับฟุตบอลเอเชีย แต่ในระดับอาเซียน ได้ร่วมเล่นในไทเกอร์คัพ 1 ครั้ง ในปี 2539
ฟุตบอลทีมชาติบรูไนดารุสซาลาม
ภาษาฟินแลนด์
ภาษาฟินแลนด์  เป็นภาษาตระกูลยูรัลที่มีผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในประเทศฟินแลนด์ ภาษาฟินแลนด์เป็นหนึ่งในภาษาทางการของประเทศฟินแลนด์ โดยเป็นภาษาแม่ของประชากรฟินแลนด์ร้อยละ 87.3%
ภาษาฟินแลนด์เป็นภาษาประเภทรูปคำติดต่อ และมีการผันคำตามบทบาทในประโยค ภาษาฟินแลนด์ใช้การระบบการเขียนที่อิงจากอักษรละติน และมีระบบการเขียนที่ตรงตามหน่วยเสียง
ภาษาฟินแลนด์มีหน่วยเสียงสระเดี่ยว 8 เสียง อันได้แก่ และมีการแยกความแตกต่างกันระหว่างเสียงสั้นและเสียงยาว โดยเสียงยาวสามารถวิเคราะห์ในทางสัทวิทยาได้ว่าเป็นหน่วยเสียงเดียวกันติดต่อกันสองเสียง ภาษาฟินแลนด์มีสระประสม 16 แบบ ได้แก่
ระบบเสียงสระในภาษาฟินแลนด์มีการสอดคล้องกลมกลืนของสระ ซึ่งเป็นลักษณะหนึ่งของภาษาตระกูลยูรัล คำในภาษาฟินแลนด์จะไม่สามารถมีเสียงสระจากทั้งกลุ่ม ซึ่งเป็นสระหลัง และกลุ่ม ซึ่งเป็นสระหน้า ร่วมกันในคำเดียวกันได้ ส่วนเสียงสระ จะอยู่ร่วมได้กับทั้งกลุ่มสระหน้าและสระหลังข้างต้น
สรรพนามของภาษาฟินแลนด์ไม่มีลักษณะการแบ่งเพศ แต่มีการแบ่งพจน์เหมือนภาษาอังกฤษ
บางครั้ง Te อาจใช้แทน Sinä ในภาษาทางการหรือสุภาพมาก ๆ
คำกริยาของภาษาฟินแลนด์มีกฎของการผันเช่นเดียวกับภาษาฝรั่งเศส คือการกระจายรูปของคำกริยาตามประธานของประโยค นอกจากนี้ยังต้องผันตามกาล แต่ผันเฉพาะอดีตกาล และปัจจุบันกาลเท่านั้น เราสามารถแบ่งกลุ่มของกริยาตามรูปแบบการผันในภาษาฟินแลนด์ได้เป็น 5 แบบ (ไม่รวมกริยายกเว้น) โดยจะยกตัวอย่างของ V.Asua แปลว่า อยู่ อาศัย (ผันตามกฎรูปแบบที่ 1)
Preesens ปัจจุบันกาล
Minä asun (-n)
Sinä asut (-t)
Hän asuu (-Vokaali)
Me asumme (-mme)
Te asutte (-tte)
He asuvat (-vat, vät)
Imperfekti อดีตกาล
Minä asuin
Sinä asuit
Hän asui
Me asuimme
Te asuitte
He asuivat
จะสังเกตได้ว่าการผันกริยาไม่ว่าในกาลไหนก็ตามจะมีการเปลี่ยนรูปเฉพาะด้านหลังเท่านั้น ซึ่งเปลี่ยนไปตามประธานแต่ละตัว
คำนามในภาษาฟินแลนด์มีลักษณะที่ต่างจากภาษายุโรปอื่น ๆ มาก โดยรากศัพท์ส่วนใหญ่มาจากภาษาซามิ (ชนเผ่าทางเหนือของสแกนดิเนเวียและรัสเซียตะวันตก) ภาษาเอสโตเนีย
นอกจากนี้ ปัจจุบันคำที่ยืมมาจากภาษาอังกฤษ ภาษาสวีดิช และภาษาเยอรมัน ก็เป็นที่นิยมอยู่ไม่น้อย
แต่นอกจากคำนามเหล่านี้จะมีรูปเอกพจน์และพหูพจน์แล้ว ยังต้องผันคำตามรูปแบบของคำที่ถูกใช้ในประโยคด้วย ทั้งนี้เป็นเพราะภาษาฟินแลนด์ไม่มีคำบุพบท
ในที่นี้ขอยกตัวอย่างคำว่า Talo ซึ่งแปลว่าบ้าน
คำคุณศัพท์เมื่อขยายคำนามก็ต้องผันตามคำนามที่ขยายด้วย
เช่น iso talo บ้านใหญ่
isot talot บ้านใหญ่ (หลายหลัง)
isossa talossa ในบ้านหลังใหญ่ (หลังเดียว)
isoissa taloissa ในบ้านหลังใหญ่ (หลายหลัง)
การใส่คำปฏิเสธ.
คำว่า"ไม่"่ในภาษาฟินแลนด์ยังสามารถเปลี่ยนตามประธานได้อีกคือ en, et, ei, emme, ette และ eivät แต่โดยทั่วไปเมื่อต้องการแสดงการปฏิเสธหรือไม่ต้องการ ผู้พูดมักจะพูดว่า Ei!
ระบบการเขียนของภาษาฟินแลนด์ใช้อักษรละตินเป็นพื้นฐาน และได้รับระบบตัวอักษรจากอักษรสวีดิช อักษรฟินแลนด์มีทั้งหมด 29 ตัว อันได้แก่
A-อา B-เบ C-เซ D-เด E-เอ F-แอฟ G-เก H-โฮ I-อี J-ยี K-โก L-แอล M-แอม N-แอน O-โอ P-เป Q-กู R-แอรฺ S-แอส T-เต U-อู V-เว W-กักโชยส์-เว (Kaksois-Vee) X-แอกซ์ Y-อวี (หรือ อื) Z-เซตตา Å-โอของสวีเดน (Ruotsin-Oo) Ä-แอ Ö-เออวฺ
อย่างไรก็ตาม ตัวอักษรหลายตัว ได้แก่ C Q W X Z และ Å ไม่มีใช้ในคำภาษาฟินแลนด์พื้นถิ่น และมีใช้ในเฉพาะคำยืมและชื่อจากภาษาต่างประเทศเท่านั้น
การเขียนภาษาฟินแลนด์ มีลักษณะการสะกดตามหน่วยเสียงอย่างมาก โดยแต่ละหน่วยเสียงจะตรงกับตัวอักษรหนึ่งตัว
เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง