pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เป็นหนึ่งในเหยื่อการค้นคว้าของโครงการอากิระ มีรหัสหมายเลข 27 เมื่ออายุ 8 ขวบถูกค้นพบพลังพิสดารจนร่างกายหยุดการเจริญเติบโต แล้วป่วยเป็นโรคทารก อาศัยพลังพิเศษบังคับเครื่องบิน มีพลังเคลื่อนย้ายสิ่งของและมองไกล เพื่อแสดงความเป็นผู้ใหญ่ในตัว จึงมักแต่งตัวผูกไท ใส่เสื้อเชิ้ตเสมอ
เกิดปี 1979 เป็นผลจากการทดลองค้นคว้าแผนอากิระอีกคนหนึ่ง มีรหัสเรียกหมายเลข 26 เขาเหมือนกิโยโกะที่ถูกค้นพบเมื่ออายุ 8 ขวบ ถูกค้นพบพลังพิเศษ ถูกนำไปทดลองจนร่างกายหยุดการเจริญเติบโต ในจำนวนอากิระที่ถูกทดลอง เขามีการเคลื่อนไหวและพลังการหลบซ่อนเหนือกว่าใครแต่ในด้านความรู้สึกนึกคิดกลับเหมือนเด็ก
เป็นผลจากการทดลองค้นคว้าของโครงการอากิระ มีรหัสชื่อ หมายเลข 25 เมื่ออายุ 9 ขวบ ถูกค้นพบพลังมหาศาลในร่าง จึงถูกนำไปทดลองเพื่อเพิ่มพลังให้แก่ตัวเธอ แต่เพราะยาที่ทดลองทำให้ร่างกายของเธอไม่เจริญเติบโต มีการสับเปลี่ยนร่างให้แก่อยู่เสมอ แต่มีประสาทพิเศษแห่งพลังรับรู้ล่วงหน้า
ขบวนการและแก๊งต่างๆ.
พวกเขาต้องการล้มรัฐบาล ด้วยการปฏิบัติการด้วยแผนการที่จะเปิดโปงการทดลองลับๆ ของรัฐบาลต่อประชาชน พวกเขามักจะใช้วิธีการวางระเบิดในเขตศูนย์กลางของตัวเมือง เพื่อมุ่งเป้าแห่งความสำเร็จโดยไม่คำนึงถึงชีวิต ลอบบุกเข้าไปเพื่อค้นหาการทดลองพลังพิสดารของมนุษย์ที่รัฐบาลทำขึ้น
เป็นกลุ่มวัยรุ่นที่ถูกสังคมทอดทิ้ง ไม่มีการศึกษา ไม่มีอนาคต หาเรื่องวุ่นวายตลอดเวลา พวกเขาเรียนอยู่ในโรงเรียนเขตที่ 8 รวมเป็นแก๊ง มักก่อเรื่องวุ่นวายตามท้องถนน แต่พวกเขาก็หาใช่แก๊งกวนเมืองที่ร้ายแรงอะไรไม่ เป็นเพราะแรงกดดันจากสังคมต่างหากจึงเป็นหนุ่มวัยรุ่นเลือดร้อน
ไม่ว่าจะเป็นรถเครื่องหรือพลังงาน ล้วนแล้วแต่มีประสิทธิภาพมากกว่าแก๊งคาเนดะ ตัวรถมักจะทาสีสันสดใสเพื่อดึงดูดความสนใจของผู้คน
พวกเขาไม่ใช่เป็นนักเรียนเกเรหรือเป็นพวกที่ตัดขาดจากวงสังคม แต่โดยมากมักเป็นวัยรุ่นที่มีปัญหาทางครอบครัว ดังนั้น จึงมีการลงไม้ลงมือที่รุนแรง ต้องการทำลายสถานเดียว
พวกเขามักจะวาดลวดลายบนใบหน้า เพื่อป้องกันผู้อื่นจำพวกเขาได้ ก่อนอื่นพวกเขาจะอาศัยเสียงของรถเครื่องดึงดูดความสนใจของผู้คน เข้าไปในตรอกสกปรก แล้วใช้ลูกไฟเผาทำลายคู่ต่อสู้แล้วมักจะชอบก่อกวนพวกตำรวจ รถตำรวจเสมอ
เรื่องราวน่ารู้เกี่ยวกับอากิระ.
เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่องแล้วก็เป็นมนุษย์ปริศนา ไม่มีรูปร่าง ไม่มีแหล่งที่มาของพลังงานและสภาพต่างๆ แต่พอจะสมมติฐานว่า อากิระเป็นสิ่งที่กำหนดขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่ 3 ใกล้กับสถานที่ที่ถูกระเบิดปรมาณู เมื่อวันที่ 16 ก.ค. 1988 อีก 31 ปีให้หลัง หลังได้กำเนิดขึ้นมาใหม่โดยสะสมอยู่ในร่างของเท็ตซึโอะ
พลังของอากิระเป็นพลังที่ไม่สามารถคาดคำนวณได้ ต่อมาชื่ออากิระได้เข้าสู่สามัญสำนึกของเท็ตซึโอะ ทำให้พลังพิเศษของเขากำเนิดเกิดขึ้น และด้วยพลังพิสดารของเท็ตซึโอะที่ใช้ในการค้าหาอย่างบ้าคลั่ง กับอากิระที่กำลังได้รับการทดลองจนเดอะโคโรเนลต้องใช้กำลังทหารเต็มอัตราศึกเพื่อขัดขวาง
ด้วยการใช้พลังของมนุษย์เท่าที่สามารถรวบรวมมาเป็นอากิระโดยใช้ความเย็นจัดในการซ่อนมันไว้ในสถานที่เก็บรักษา ซึ่งอยู่ใต้จุดศูนย์กลางของใต้พื้นโลก ด้วยความเย็นจัดลบ 272 องศา
เริ่มปี 1970 กระทรวงกลาโหมได้ทำการทดลองค้นคว้าอย่างลับๆ โดยนักจิตวิทยา ด้วยการใช้คนจริงและยา จิตวิทยาและการผ่าตัดศัลยกรรม นั่นหลายความว่า นำเซลล์สมองของคนออกมาแล้วแช่ในน้ำเกลือ ใช้พลังไฟฟ้าไปกระตุ้น ให้เซลล์สมองเปลี่ยนแปลง จากนั้นค้นคว้าให้กลับสู่สภาพเดิมเพื่อถ่ายทอดกลับมาเป็นมนุษย์ใหม่อีกครั้ง เพื่อให้เซลล์สร้างพลังพิสดารขึ้นมาโดยตัวของมันเอง พวกของกิโยโกะจึงเป็นพวกที่ถูกทดลองด้วยโครงการนี้ โดยหมายเลข 28 หรืออากิระ กลายเป็นผู้ที่ถูกทดลองจนก่อเกิดพลังมหัศจรรย์ที่สุด
อากิระ นับได้ว่าเป็นภาพยนตร์อนิเมะชั่นระดับใหญ่เรื่องแรก ๆ ของญี่ปุ่น เมื่อออกฉายได้สร้างความฮือฮา ความนิยมและกระแสไปทั่วทั้งประเทศ และยังได้สร้างปรากฏการณ์เช่นนี้ในต่างประเทศที่เข้าฉายด้วย แต่สำหรับการฉายในประเทศไทย บริษัทที่นำเข้ามาฉายคือ นนทนันท์เอนเตอร์เทนเมนต์ แต่ทว่าไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
จนถึงปัจจุบัน อากิระ นับได้ว่าเป็นภาพยนตร์ระดับคลาสสิกเรื่องหนึ่งไปแล้วของวงการภาพยนตร์ญี่ปุ่น และเป็นแม่แบบของภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์ในโลกอนาคตอีกหลายเรื่อง เช่น "โกสต์ อิน เดอะ เชลล์" เป็นต้น
และได้มีความพยายามที่จะสร้างเป็นภาพยนตร์ที่มีคนแสดงหลายต่อหลายครั้ง แต่ทว่ายังไม่ประสบความสำเร็จ
ในวันที่ 2 กรกฎาคม 2563 ได้กลับมาฉายอีกครั้งในระบบ 4K บริษัทที่นำเข้ามาฉายคือ DEX และเครือโรงภาพยนตร์เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์ ในระบบปกติ และระบบ ไอแมกซ์ (เป็นประเทศแรกนอกตลาดญี่ปุ่น แบบจำกัดการฉาย)
ทางพิเศษเฉลิมมหานคร
ทางพิเศษเฉลิมมหานคร หรือ ระบบทางด่วนขั้นที่ 1 เป็นทางพิเศษสายแรกของประเทศไทย ก่อสร้างและเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524 โดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย เป็นทางพิเศษที่เชื่อมการคมนาคมขนส่งระหว่างภาคต่าง ๆ ของประเทศเข้าด้วยกัน โดยไม่ต้องเดินทางผ่านการจราจรหนาแน่นในใจกลางกรุงเทพมหานคร ช่วยลดปริมาณการจราจรที่คับคั่งบนถนนระดับดิน รวมทั้งช่วยให้การขนส่งสินค้าระหว่างท่าเรือคลองเตยกับภาคต่าง ๆ ให้เป็นไปด้วยความสะดวกและรวดเร็ว มีระยะทางทั้งสิ้น 27.1 กิโลเมตร
ทางพิเศษเฉลิมมหานครมีจำนวน 3 เส้นทาง มีจุดเริ่มต้นทางฝั่งทิศเหนือ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตก ระยะทางรวม 27.1 กิโลเมตร ประกอบด้วย สายดินแดง–อาจณรงค์ สายอาจณรงค์–บางนา และสายดาวคะนอง–ท่าเรือ
สายดินแดง–อาจณรงค์.
"ทางพิเศษสายดินแดง–ท่าเรือ" เปิดให้บริการ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524 ระยะทาง 8.9 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มจากปลายถนนวิภาวดีรังสิต มุ่งไปทางทิศใต้ ผ่านทางแยกต่างระดับมักกะสัน ผ่านถนนสุขุมวิท ช่วงนี้เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร และเป็นทางระดับดินตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงถนนพระรามที่ 4 และเป็นทางยกระดับอีกครั้งในช่วงถนนพระรามที่ 4 ถึงทางแยกต่างระดับท่าเรือ เชื่อมต่อกับทางพิเศษสายดาวคะนอง–ท่าเรือ ทางพิเศษสายนี้ประกอบด้วยด่านเก็บค่าผ่านทางจำนวน 6 ด่านคือ ด่านดินแดง, ด่านเพชรบุรี, ด่านสุขุมวิท, ด่านพระรามสี่ 1, ด่านเลียบแม่น้ำ และด่านท่าเรือ 1 ผ่านจุดตัดทางพิเศษฉลองรัชที่ทางแยกต่างระดับสุขุมวิท ช่วงนี้เป็นทางระดับดินขนาด 6 ช่องจราจร และเป็นทางยกระดับตั้งแต่ทางแยกต่างระดับสุขุมวิท
สายอาจณรงค์–บางนา.
"ทางพิเศษสายอาจณรงค์–บางนา" เปิดให้บริการ 17 มกราคม พ.ศ. 2526 ระยะทาง 4.2 กิโลเมตร เริ่มต้นจากทางต่างระดับอาจณรงค์ทางพิเศษฉลองรัชจะมาบรรจบกับทางพิเศษเฉลิมมหานคร ช่วงนี้จะมีทางพิเศษสาย S1 ยกระดับบนทางพิเศษเฉลิมมหานคร ผ่านจุดพักรถ และสิ้นสุดที่แยกบางนา เชื่อมต่อกับถนนบางนาตราดหรือถนนเทพรัตน ทางพิเศษสายนี้ประกอบด้วยด่านเก็บค่าผ่านทางจำนวน 4 ด่านคือ ด่านอาจณรงค์, ด่านสุขุมวิท 62 ,ด่านบางจาก และด่านบางนา
สายท่าเรือ–ดาวคะนอง.
"ทางพิเศษสายท่าเรือ–ดาวคะนอง" เปิดให้บริการ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ระยะทาง 10.3 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มจากทางแยกต่างระดับท่าเรือ มีถนนรัชดาภิเษก กับ ถนนพระรามที่ 3 คู่ขนานไปตามทางด่วน ผ่านทางแยกต่างระดับบางโคล่ ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาที่สะพานพระราม 9 ช่วงนี้เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร และลดช่องจราจรเหลือ 4 ช่อง ตั้งแต่สะพานพระราม 9 และสิ้นสุดที่ถนนพระรามที่ 2 ทางพิเศษสายนี้ประกอบด้วยด่านเก็บค่าผ่านทางจำนวน 5 ด่านคือ ด่านสาธุประดิษฐ์ 1, ด่านสาธุประดิษฐ์ 2, ด่านพระราม 3, ด่านสุขสวัสดิ์ และด่านดาวคะนอง
ทางพิเศษฉลองรัช
ทางพิเศษฉลองรัช เป็นทางพิเศษในกรุงเทพมหานคร ก่อสร้างและเปิดให้บริการตลอดสาย เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539 ดำเนินการโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย มีระยะทางทั้งสิ้น 28.2 กิโลเมตร ทางพิเศษสายนี้เป็นการแบ่งเบาการจราจรบนถนนรามอินทรา และทางพิเศษเฉลิมมหานคร มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมทั้งสิ้น 14 ด่าน
ช่วงที่ 1 รามอินทรา–อาจณรงค์.
การทางพิเศษแห่งประเทศไทยเปิดให้บริการทางพิเศษฉลองรัช ช่วงรามอินทรา–อาจณรงค์ เป็นช่วงแรก เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร ระยะทาง 18.7 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539 โดยมีเส้นทางเริ่มจากบริเวณอาจณรงค์ (ปลายซอยสุขุมวิท 50) จากนั้นเส้นทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แล้วเลียบแนวคลองตันข้ามถนนสุขุมวิททางด้านตะวันตกของสะพานพระโขนง ตัดกับทางพิเศษศรีรัช ส่วน D พร้อมกับข้ามถนนรามคำแหง และถนนพัฒนาการ แล้วไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จากนั้นข้ามถนนพระราม 9 แล้วไปทางทิศเหนือ ข้ามถนนประชาอุทิศ ถนนลาดพร้าว ถนนประเสริฐมนูกิจ แล้วไปสิ้นสุดช่วงแรกที่ถนนรามอินทรา กิโลเมตรที่ 5.5 ที่บริเวณแยกด่วนรามอินทรา/วัชรพล มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมจำนวน 10 ด่าน
นอกจากนี้ ยังมีการก่อสร้างถนนคู่ขนานระดับดินของกรุงเทพมหานคร มีชื่อว่าถนนประดิษฐ์มนูธรรม ซึ่งมีเขตติดต่อและขนานกับทางพิเศษฉลองรัช ก่อสร้างเป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจร เริ่มต้นที่ถนนรามอินทราวิ่งคู่ขนานไปกับทางพิเศษฉลองรัช จนถึงถนนพระราม 9 แล้วมุ่งตรงไปทางทิศใต้ ข้ามทางรถไฟสายตะวันออกและถนนเพชรบุรีตัดใหม่และสิ้นสุดแนวสายทางที่ปลายซอยเอกมัย รวมระยะทาง 13.1 กิโลเมตร
ช่วงที่ 2 รามอินทรา–วงแหวนรอบนอก.
ทางพิเศษฉลองรัชช่วงที่ 2 มีจุดเริ่มต้นโดยต่อจากช่วงแรกที่ถนนรามอินทรา กิโลเมตรที่ 5.5 ที่บริเวณแยกด่วนรามอินทรา/วัชรพล บริเวณแยกด่วนรามอินทรา/วัชรพล มุ่งไปทางทิศออกเฉียงเหนือ ยกระดับข้ามโครงการก่อสร้างถนนเชื่อมถนนสุขาภิบาล 5–ถนนนิมิตใหม่ และยกระดับข้ามถนนสุขาภิบาล 5 ไปสิ้นสุดช่วงที่ 2 ที่บริเวณถนนกาญจนาภิเษก ตรงคลองพระยาสุเรนทร์ เรียกถนนในช่วงนี้ว่า "ทางพิเศษสายรามอินทรา–วงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร" ซึ่งเป็นส่วนต่อขยายของทางพิเศษฉลองรัชทางด้านเหนือ มีระยะทาง 9.5 กิโลเมตร ก่อสร้างเป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร เปิดให้ใช้บริการเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2552 และเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ได้มีพระบรมราชานุญาตให้ทางพิเศษสายนี้ใช้ชื่อทางการว่า "ทางพิเศษฉลองรัช" เช่นเดียวกับทางพิเศษช่วงรามอินทรา–อาจณรงค์ มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมจำนวน 4 ด่าน
ทางพิเศษฉลองรัชจะมีส่วนต่อขยายไปยังจังหวัดสระบุรี ในชื่อทางพิเศษฉลองรัช–นครนายก–สระบุรี ผ่านพื้นที่ 4 จังหวัด ได้แก่ กรุงเทพมหานคร จังหวัดปทุมธานี จังหวัดนครนายก และจังหวัดสระบุรี โดยจุดเริ่มต้นที่ทางพิเศษฉลองรัช (รามอินทรา–วงแหวนรอบนอก) ผ่านถนนหทัยราษฏร์ ถนนนิมิตใหม่ เข้าสู่จังหวัดปทุมธานี ตัดถนนลำลูกกา บริเวณคลอง 9 และคลอง 10 เข้าพื้นที่จังหวัดนครนายก ผ่านทางหลวงชนบท นย.3001 ข้ามถนนรังสิต–นครนายก ถนนสุวรรณศร แล้วเลียบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3222 แล้วสิ้นสุดที่ถนนมิตรภาพบริเวณแก่งคอย ระยะทางรวมประมาณ 104 กิโลเมตร โดยโครงการนี้อยู่ในแผนงาน และจะเป็นอีกทางเลือกในการเดินทางไปยังจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และตามแผนของกรมทางหลวงกำหนดหมายเลขทางพิเศษนี้ เป็นหมายเลข 62
ทางพิเศษอุดรรัถยา
ทางพิเศษอุดรรัถยา หรือ ทางด่วนสายบางปะอิน–ปากเกร็ด เป็นทางด่วนของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย ระยะทางรวม 32 กิโลเมตร มีปลายทางทิศใต้ที่ปลายทางทิศเหนือของทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี และมีปลายทางทิศเหนือบนถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันตก ในอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ทางพิเศษอุดรรัถยามีวัตถุประสงค์การก่อสร้างเพื่อรองรับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 และเพื่อให้ระบบทางพิเศษในตอนบนของกรุงเทพมหานครสมบูรณ์ขึ้น
ทางพิเศษอุดรรัถยามีเส้นทางเชื่อมต่อมาจากทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร มุ่งไปทางทิศเหนือ ผ่านเมืองทองธานี จากนั้นเข้าสู่อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 แล้วข้ามคลองเชียงราก ก่อนที่ลดระดับเป็นทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจร โดยมีรั้วกั้นตลอด จากนั้นเข้าสู่อำเภอสามโคก ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3214 ซึ่งบริเวณนี้จะมีเส้นทางแยกไปทางทิศตะวันออกเพื่อต่อเชื่อมกับถนนทางเข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต หลังจากนี้ เส้นทางจะโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเข้าสู่อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 แล้วไปสิ้นสุดบริเวณกิโลเมตรที่ 79 ของถนนกาญจนาภิเษก
ทางพิเศษอุดรรัถยาแบ่งการก่อสร้างเป็น 2 ระยะ ดังนี้
โครงการก่อสร้างในอนาคต.
ปัจจุบัน การทางพิเศษแห่งประเทศไทยมีโครงการทางพิเศษสายอุดรรัถยา–พระนครศรีอยุธยา (ทางพิเศษอุดรรัถยาส่วนต่อขยาย) เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร แนวสายทางเริ่มจากด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษบางปะอิน สิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ระยะทาง 35 กิโลเมตร ทั้งนี้ ได้มีโครงการทางเชื่อมต่อศูนย์ศิลปาชีพบางไทรในโครงการ และยังมีโครงการปรับปรุงทางพิเศษอุดรรัถยา ช่วงบางพูน-บางไทรจากทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจรเป็นทางยกระดับอีกด้วย ซึ่งโครงการนี้ถูกกำหนดหมายเลขทางหลวงตามแผนของกรมทางหลวง ให้เป็นทางหลวงพิเศษ (Motorway) หมายเลข 53 แต่ทางพิเศษนี้อยู่ในแผนขยายของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย
ทางพิเศษบูรพาวิถี
ทางพิเศษบูรพาวิถี หรือ ทางด่วน 4 เป็นทางพิเศษที่ดำเนินการโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2541 และเปิดให้บริการตลอดสายเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 มีจุดเริ่มต้นที่เขตบางนา กรุงเทพมหานคร สิ้นสุดที่อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ระยะทางทั้งสิ้น 55 กิโลเมตร เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจรซ้อนอยู่บนถนนเทพรัตน (หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34) เป็นทางพิเศษที่เชื่อมการคมนาคมขนส่งระหว่างกรุงเทพมหานครกับพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกของประเทศ ช่วยลดปริมาณการจราจรบนถนนเทพรัตน และในช่วงเทศกาลวันหยุดยาวทางพิเศษบูรพาวิถีจะมีการยกเว้นค่าผ่านทาง ได้แก่ เทศกาลปีใหม่ และเทศกาลสงกรานต์
ใน พ.ศ. 2543 ทางพิเศษบูรพาวิถีได้รับการจัดอันดับโดย "กินเนสส์บุ๊ค" ให้เป็นสะพานมีความยาวที่สุดในโลก แต่ถูกโค่นสถิติลงในปี พ.ศ. 2551 โดยสะพานเว่ยหนาน-เว่ยเหอในประเทศจีนซึ่งเป็นสะพานรถไฟความเร็วสูง ทางพิเศษบูรพาวิถีเป็นสะพานที่ยาวเป็นอันดับ 6 ของโลกในปัจจุบัน โดยที่อันดับ 1-5 เป็นสะพานทางรถไฟ ทำให้ทางพิเศษบูรพาวิถียังมีตำแหน่งเป็นสะพานทางรถยนต์ที่ยาวที่สุดในโลก
ทางพิเศษบูรพาวิถีเป็นทางพิเศษสายแรกที่ใช้ระบบปิดหรือระบบเก็บเงินตามระยะทาง กล่าวคือ เวลารถที่จะขึ้นทางออกต้องรับบัตรที่ด่านทางเข้า และเวลารถที่จะลงทางด่วนต้องคืนบัตรและจ่ายเงินที่ด่านทางออก ในปัจจุบัน ทางพิเศษกาญจนาภิเษก และทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ก็ใช้ระบบนี้เช่นเดียวกัน ในอนาคต ทางหลวงพิเศษหมายเลข 6 และทางหลวงพิเศษหมายเลข 81 ก็จะใช้ระบบเก็บค่าผ่านทางแบบปิดด้วยเช่นกัน
ในวันที่ท้องฟ้าเปิดและทัศนวิสัยดี จะทำให้มองเห็นเขาเขียวบนทางพิเศษตั้งแต่ กม.0 ขาออกไปจนถึง กม.55
ทางพิเศษบูรพาวิถีมีแนวสายทางเริ่มที่บริเวณปลายทางพิเศษสายบางนา–อาจณรงค์ (ระบบทางด่วนขั้นที่ 3 สายใต้ตอน S1) บริเวณเขตบางนา กรุงเทพมหานคร โดยใช้พื้นที่เกาะกลางถนนเทพรัตน มุ่งไปทางทิศตะวันออก เข้าสู่จังหวัดสมุทรปราการ ผ่านอำเภอบางพลี ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ผ่านอำเภอบางเสาธง อำเภอบางบ่อ แล้วเข้าสู่จังหวัดฉะเชิงเทรา ผ่านอำเภอบางปะกง ข้ามแม่น้ำบางปะกง และสิ้นสุดที่อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ระยะทางทั้งสิ้น 55 กิโลเมตร
ประวัติการเปิดให้บริการ.
การก่อสร้างตลอดสายแล้วเสร็จตามสัญญาตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2543 (ระยะเวลาก่อสร้างที่ขยายจากแผนงานเดิม 11 เดือน ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2540) โดยได้เปิดให้บริการเป็นช่วงต่าง ๆ ดังนี้
ทางยกระดับด้านทิศใต้สนามบินสุวรรณภูมิเชื่อมทางพิเศษบูรพาวิถี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552 และทางเชื่อมทางพิเศษสายบางพลี-สุขสวัสดิ์ กับทางพิเศษบูรพาวิถี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2552
โครงการที่จะสร้างต่อจากทางด่วนพิเศษบูรพาวิถีส่วนแรก คือ สายบูรพาวิถี–พัทยา รวมระยะทาง 68 กิโลเมตร งบลงทุน 5 หมื่นล้านบาท เมื่อสร้างสายบูรพาวิถี–พัทยา รวมส่วนแรกที่สร้างเสร็จจะมีระยะทางทั้งสิ้น 123 กิโลเมตร โดยโครงการนี้ยังไม่ได้ข้อสรุปที่ชัดเจน
ทั้งนี้จะดำเนินการก่อสร้างจากจุดสิ้นสุดทางพิเศษในปัจจุบัน ถึงทางแยกต่างระดับหนองไม้แดง โดยเชื่อมต่อกับถนนเลี่ยงเมืองชลบุรี รวมระยะทาง 4.5 กม. ก่อน เพื่อแก้ไขปัญหาจราจรหน้านิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร
ทางพิเศษอุตราภิมุข
ดิก ชีนีย์
ริชาร์ด บรูซ ชีนีย์ (; เกิด 30 มกราคม ค.ศ. 1941) เป็นอดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 46 และอดีตประธานวุฒิสภาสหรัฐ โดยตำแหน่ง
จักรพรรดิคอนแสตนตินที่ 1
โรเบอร์โต ปาดิลญ่า
รองประธานาธิบดีสหรัฐ
รองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา (; ย่อ: VPOTUS) เป็นบุคคลแรกภายใต้โครงสร้างการบริหารของประธานาธิบดีสหรัฐ และจะได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีเมื่อประธานาธิบดีคนปัจจุบันถึงแก่อสัญกรรม ลาออก หรือถูกถอดถอนจากตำแหน่ง และตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญสหรัฐ รองประธานาธิบดียังได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานวุฒิสภาอีกด้วย แต่จะไม่มีอำนาจในการลงมติ เว้นแต่เพื่อการชี้ขาดในกรณีที่คะแนนเสียงในสภาเท่ากัน
รองประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหรัฐภายใต้การนำของประธานาธิบดีโจ ไบเดิน คือ กมลา แฮร์ริส
"ดูบทความเพิ่มเติมได้ที่ รายนามรองประธานาธิบดีสหรัฐ
วุฒิสภาสหรัฐ
วุฒิสภาสหรัฐ  เป็นสภาสูงของรัฐสภาสหรัฐ โดยเป็นสภานิติบัญญัติแห่งสหรัฐร่วมกับสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐซึ่งเป็นสภาล่าง
องค์ประกอบและอำนาจของวุฒิสภาตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐ มาตรา 1 วุฒิสภาประกอบด้วยสมาชิกวุฒิสภาซึ่งเป็นผู้แทนจากแต่ละรัฐ โดยแต่ละรัฐมีผู้แทนเท่ากันรัฐละสองคน ไม่ว่ามีประชากรมากน้อยเพียงใด โดยมีวาระดำรงตำแหน่งสลับฟันปลา (staggered term) วาระละ 6 ปี ปัจจุบันในสหภาพมี 50 รัฐ ฉะนั้นจึงมีสมาชิกวุฒิสภา 100 คน รองประธานาธิบดีสหรัฐมีหน้าที่เป็นประธานในที่ประชุมและถือเป็นประธานวุฒิสภาโดยตำแหน่ง (ex officio member) และสามารถออกเสียงลงมติได้ในกรณีที่เสียงเท่ากันทั้งสองฝ่าย โดยหากรองประธานาธิบดีสหรัฐไม่ได้เป็นประธานในการประชุม ประธานชั่วคราวซึ่งโดยธรรมเนียมจะเป็นสมาชิกอาวุโสซึ่งมาจากฝ่ายเสียงข้างมากจะทำหน้าที่แทนประธาน
วุฒิสภานั้นกล่าวได้ว่าเป็นสภาที่มีความสุขุมรอบคอบและมีเกียรติมากกว่าสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอันเนื่องมาจากวาระที่นานกว่า จำนวนสมาชิกที่น้อยกว่า และการเป็นผู้แทนของคนทั้งรัฐ ซึ่งจากอดีตจนถึงปัจจุบันแสดงให้เห็นว่าวุฒิสภามีบรรยากาศของความเป็นเหตุเป็นผลและมีการแบ่งพรรคพวกตามพรรคการเมืองน้อยกว่า
ตั้งแต่ปี 1789 ถึง 1913 สมาชิกวุฒิสภามาจากการแต่งตั้งของสภานิติบัญญัติของรัฐที่ตนเป็นผู้แทน หลังการให้สัตยาบันการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ 17 ในปี 1913 ปัจจุบัน สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยระบบคะแนนนำ ห้องประชุมวุฒิสภาตั้งอยู่บริเวณปีกเหนือของอาคารรัฐสภาสหรัฐในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
การ์โล มาแดร์โน
การ์โล มาแดร์โน (; ค.ศ. 1556 - 30 มกราคม ค.ศ. 1629) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลี-สวิสเกิดที่ตีชีโน (Ticino) ที่อยู่ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ส่วนที่พูดภาษาอิตาลี
การ์โล มาแดร์โนถือกันว่าเป็นบิดาแห่งสถาปัตยกรรมบาโรก งานของมาแดร์โนด้านหน้าของมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ วัดซานตาซูซานนา (Santa Susanna) และวัดซานตันเดรอาเดลลาวัลเล (Sant'Andrea della Valle) ถือกันว่าเป็นกุญแจสำคัญของการวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมบาโรกของอิตาลี การ์โล มาแดร์โนมักจะรู้จักว่าเป็นพี่ชายของประติมากรสเตฟาโน มาแดร์โน (Stefano Maderno) แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยันแน่นอน
การ์โล มาแดร์โนเริ่มอาชีพในเหมืองหินอ่อนทางด้านเหนือสุดของอิตาลี ก่อนจะที่ย้ายไปกรุงโรมพร้อมกับพี่น้องสี่คน เมื่อ ค.ศ. 1588 เพื่อไปช่วยโดเมนีโก ฟอนตานา (Domenico Fontana) ผู้เป็นลุง งานแรกของมาแดร์โนก็คือตัดสลักหินซึ่งทำให้เป็นพื้นฐานในทางอาชีพสถาปนิกต่อมา งานที่ทำด้วยตนเองเป็นชิ้นแรกเมื่อปี ค.ศ. 1596 เป็นงานด้านหน้าของวัดซานตาซูซานนา (Santa Susanna) ซึ่งแสดงถึงความเติบโตเต็มที่ของงานและความมั่นใจในฝีมือของเขาเอง และเป็นงานเห็นได้ชัดของการแยกตัวจากสถาปัตยกรรมแบบจริตนิยมอย่างวัดเยซู มาเป็นแบบที่เรียกว่าสถาปัตยกรรมบาโรก ลักษณะโครงสร้างจะมีพลวัตของการจัดวางระหว่างเสาแบบต่าง ๆ โดยมีมุขยื่นออกมาทางด้านหน้าที่เต็มไปด้วยสิ่งตกแต่งซึ่งทำให้สิ่งก่อสร้างมีลักษณะซับซ้อนขึ้น ถึงแม้การว่าลักษณะโครงสร้างจะมีลูกเล่นแต่ก็ไม่ได้ละทิ้งกฎของการออกแบบ ๆ คลาสสิก จึงไม่ขาดความขึงขัง
งานด้านหน้าของวัดซานตาซูซานนาทำให้สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5มีความสนใจในงานของมาแดร์โน เพราะพระองค์เป็นหัวหน้าสถาปนิกของมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ได้รับการแต่งตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1603 พระสันตะปาปาปอลที่ 5 จึงเรียกตัวมาแดร์โนมาขยายผังงานของมีเกลันเจโลสำหรับมหาวิหาร และออกแบบทางเดินกลางและด้านหน้ามหาวิหารใหม่ ด้านหน้าสร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1612 มีระเบียงอย่างสวยงามเหนือประตูสำหรับพระสันตะปาปาทรงออกไปประทานพร มาแดร์โนเปลี่ยนผังของมีเกลันเจโลจากกากบาท (Greek cross) มาเป็นทรงกางเขน (Latin cross) ซึ่งถูกวิจารณว่าทำให้บังโดมเมื่อมองมหาวิหารจากจัตุรัสนักบุญปีเตอร์ด้านหน้ามหาวิหารซึ่งความจริงแล้วถนนกว้างด้านหน้าจัตุรัสมาทำกันภายหลัง
งานส่วนใหญ่ของมาแดร์โนมักจะเป็นการเปลี่ยนแปลงสิ่งก่อสร้างเก่า สิ่งก่อสร้างที่มาแดร์โนทั้งออกแบบและสร้างก็คือวัดซานตามารีอาเดลลาวิตโตเรีย (Santa Maria della Vittoria) ระหว่างปี ค.ศ. 1608 ถึงปี ค.ศ. 1620 ซึ่งเป็นผลงานชิ้นเอกของมาแดร์โน แต่มักจะถูกละเลยเมื่อเทียบกับวัดคอร์นา โรและรูปสลักที่มีชื่อ "Ecstasy of St Theresa" ที่สร้างและสลักโดยจัน โลเรนโซ แบร์นีนี ด้านหน้าของวัดไม่ใช้ผลงานของมาแดร์โน
แม้แต่วัดซานตันเดรอาเดลลาวัลเลซึ่งเป็นงานชิ้นเอกของมาแดร์โน เขาก็ไม่ได้สร้างทั้งหมด สำหรับวัดนี้ก็ออกแบบด้านหน้าและสร้างโดมซึ่งเป็นโดมที่ใหญ่เป็นที่สองของกรุงโรม ตัววัดเดิมออกแบบสำหรับนักบวช (Theatines) โดยจูเซปเป ฟรันเชสโก กรีมัลดี (Giuseppe Francesco Grimaldi) และจาโกโม เดลลา ปอร์ตา (Giacomo della Porta) เมื่อปี ค. ศ. 1540 ซึ่งเป็นผังแบบเยซูอิด ทรงกางเขน ทางเดินกลางกว้างไม่มีทางเดินข้าง และมีคูหาสวดมนต์เลยไปจากซุ้มโค้ง แท่นบูชาเอกอยู่ตรงจุดตัดระหว่างทางเดินกลางกับแขนกางเขนภายใต้โดมของมาแดร์โน (จิตรกรรมฝาผนังเขียนโดยโจวันนี ลันฟรังโก)
ผังแรกออกแบบเมื่อปี ค.ศ. 1608 การก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1621 ถึงปี ค.ศ. 1625 ด้านหน้าวัดเสร็จได้ครึ่งเดียวเมื่อมาแดร์โนเสียชีวิต และมาสร้างเสร็จตามที่มาแดร์โนออกแบบไว้โดยการ์โล ฟอนตานา (Carlo Fontana) ด้านหน้าของลักษณะเช่นด้านหน้าของวัดเยซูมาแดร์โนเพิ่มความอ่อนช้อย ความมีลีลา โดยการเล่นระดับและใช้บัวชนิดต่าง ๆ ช่วยทำให้เพิ่ม "" เช่นการฝังเสาแนบเข้าไปในช่องที่ลึกเข้าไปในผนังซึ่งทำให้เห็นเป็นเงาโครงร่าง และการทำองค์ประกอบให้แน่นขึ้นเพื่อจะให้ได้ความรู้สึกว่าส่วนประกอบมีจังหวะสอดคล้องกันดีขึ้น
โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน
โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน (; 27 มกราคม ค.ศ. 1687 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1753) เป็นวิศวกรทางยุทธศาสตร์แลสถาปนิกชาวเยอรมันสมัยบาโรกที่ผสมผสานการออกแบบจากหลายพื้นที่เข้าด้วยกัน เช่น ออสเตรีย ฝรั่งเศส อิตาลี โบฮีเมีย โดยออกมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่สง่างามเช่นที่วังเวือทซ์บวร์ค (Würzburg Residence) และมหาวิหารเฟียร์ทเซนไฮลิกเกิน (Vierzehnheiligen) ที่ใกล้เมืองบัมแบร์ค สิ่งก่อสร้างทั้งสองถือว่าเป็นงานชิ้นเด่นของยุคนั้น
งานชิ้นสุดท้ายของน็อยมันคือ "Visitation of Mary" ที่เอ็ลท์มันอัมไมน์ (Eltmann am Main) ซึ่งเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของศิลปะบาโรก
น็อยมันเกิดที่เมืองเอเกอร์ในราชอาณาจักรโบฮีเมีย (ปัจจุบันคือเมืองแค็ปในประเทศเช็กเกีย) ย้ายไปเวือทซ์บวร์คเมื่อ ค.ศ. 1711 และได้รับอุปการะโดยครอบครัวเชินบอร์น (Schönborn) เมื่อค. ศ. 1717 โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมันเป็นสถาปนิกที่รับผิดชอบในการก่อสร้างอาคารทุกอาคารในบริเวณวังเวือทซ์บวร์ค น็อยมันเสียชีวิตที่เวือทซ์บวร์ค
นอกจากรูปของน็อยมันที่ปรากฏบนธนบัตร 50 มาร์คเก่าของประเทศเยอรมนี ค.ศ. 1991 แล้ว ยังพบรูปของน็อยมันได้ที่บันไดภายในวังเวือทซ์บวร์คในทำนองเครื่องแบบอิงปืนใหญ่ น็อยมันคุยว่าเพดานของวังนั้นออกแบบดีจนแม้แต่เสียงของปืนใหญ่ก็ไม่ทำให้เพดานพังลงมาได้
เลโอนา ลูวิส
เลโอนา หลุยส์ ลูวิส  เกิดเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2528 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ชาวอังกฤษ ผู้ชนะเลิศการแข่งขันรายการ The X Factor ในฤดูกาลที่ 3
เลโอนา เปิดตัวด้วยซิงเกิลแรก "A Moment Like This" ที่มียอดการซื้อเพลงออนไลน์แบบถูกกฎหมาย มากถึง 55,000 โหลดภายในเวลาเพียง 30 นาที และซิงเกิลต่อมา "Bleeding Love" ก็ยังเป็นซิงเกิลที่ขายที่สุดในปี พ.ศ. 2550 ในสหราชอาณาจักร และสามารถขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งในหลายประเทศรวมทั้งสหรัฐอเมริกาและฝรั่งเศส
เลโอนา ลูวิส เกิดที่เมืองสต็อก นิววิงตัน เขตแฮคนี่ย์ ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรีของออรัล โจเซีย ลูวิส คนงานชาวแอฟริกัน-แคริบเบียน และมาเรีย ลูวิส คนงานชาวเวลส์ เมื่ออายุได้ 5 ปี เธอได้เข้าศึกษาโรงเรียนการแสดงซิลเวีย ยัง และต่อมาสถาบันอิทาเลีย คองติ และโรงเรียนการแสดงและเทคโนโลยีแห่งลอนดอน ตามลำดับ
เลโอนา เขียนเพลงเป็นครั้งแรกเมื่อมีอายุ 12 ปี ในขณะนั้นเธอได้เข้าร่วมการแข่งขันแสดงความสามารถหลาย ๆ รายการและได้รับชัยชนะ หลังจากออกจากโรงเรียน เลโอนาต้องทำงานหลายอย่างเพื่อหาเงินสำหรับอัดอัลบั้ม อย่างเช่นการเป็นสาวเสิร์ฟและพนักงานต้อนรับในโรงแรม
เลโอนา เขียนและอัดเพลงหลายๆเพลงซึ่งบรรจุอยู่ในเดโม่อัลบั้ม อย่างเช่น Twilight และเมื่ออายุ 15 ปี เธอได้อัดเพลง "Lovin' You" ของมินนี่ ริเพอร์ตัน โดยมีมาร์เลย์ เจ วิลส์ทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ให้ หลังจากนั้นทั้งสองได้รับเชิญจากค่ายโซนี่ให้เดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา
หลังจากที่ไม่ประสบความสำเร็จกับการเซ็นสัญญา เลโอนาได้ตัดสินใจหยุดพักและเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัย ก่อนที่แฟนหนุ่มของเธอจะชักชวนให้เข้าร่วมประกวดในรายการ "The X Factor"
หน้าที่การงานทางดนตรี.
2549: รายการ "The X Factor".
ในปี พ.ศ. 2549 เลโอนาได้เข้าร่วมทดสอบกับรายการ "The X Factor" ฤดูกาลที่ 3 โดยได้ร้องเพลง "Over the Rainbow" เลโอนาสามารถเข้าไปถึงรอบสุดท้ายของรายการและเป็นผู้ชนะในที่สุด เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2549 โดยได้รับรางวัลเป็นสัญญาออกอัลบั้มมูลค่า 1 ล้านปอนด์และมีไซมอน โคเวลเป็นที่ปรึกษา
น้ำเสียงของเลโอนา นั้นได้รับคำชมจากกรรมการทั้ง 3 คนของรายการ "The X Factor" อันประกอบด้วยไซมอน โคเวล, ชารอน ออสบอร์น และหลุยส์ วอลช์ นับคร้งไม่ถ้วน โดยหลายครั้งที่เธอถูกนำไปเปรียบเทียบกับอย่าง มารายห์ แครี, วิทนีย์ ฮูสตัน และเซลีน ดิออน
2550: อัลบั้ม "Spirit".
อัลบั้มแรกของเธอ ‘Spirit’ ออกขายในอังกฤษเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2550 และกลายเป็นอัลบั้มแรกของศิลปิน ที่ขายได้เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกาะอังกฤษและไอร์แลนด์ อยู่ในอันดับ 1 ในชาร์ทนาน 7 สัปดาห์ติดต่อกัน กับยอดขาย 1.8 ล้านชุด โดยอัลบั้มชุดนี้ได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์อย่าง ไซมอน โคเวลล์ และ คลิฟ เดวิส โดยเลโอนาแต่งและบันทึกเสียงเพลงในอัลบั้มของเธอในลอนดอน ไมอามี่ ลอสแอนเจลิส นิวยอร์กและแอตแลนต้า และทำงานร่วมกับนักแต่งเพลง ตลอดจนโปรดิวเซอร์ระดับแนวหน้าอย่าง Dallas Austin, Max Martin, Stargate, Salaam Remi รวมถึงได้ Ne-Yo มาร่วมร้องในเพลงของเธออีกด้วย
ซิงเกิล "Bleeding Love" โปรดิวซ์โดย Ryan Tedder และแต่งโดย Tedder &amp; Jesse McCartney ซิงเกิลนี้ขายได้มากถึง 66,000 ก๊อปปี้ในวันแรกที่วางแผง, 218,805 ก๊อปปี้ในสัปดาห์แรก และสามารถเปิดตัวที่อันดับ 1 ใน single chart ของสหราชอาณาจักร และไอร์แลนด์ โดยอยู่ในอันดับ 1 นานถึง 5 สัปดาห์ติดต่อกัน
ต่อมาในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เลโอนาได้ปรากฏตัวในรายการ Saturday Night Divas ของช่อง iTV ประเทศอังกฤษ ร่วมกับดิว่าระดับโลกอย่าง เซลีน ดิออน และ เจนนิเฟอร์ โลเปซ และในวันที่ 6 ของเดือนเดียวกัน เธอยังได้รับรางวัล 'Newcomer of the Year' จากเวที Cosmopolitan Ultimate Woman of the Year Awards ของนิตยสาร Cosmopolitan และนิตยสาร Entertainment Weekly ของอเมริกาฉบับพิเศษ ฉบับวันที่ 30 พฤศจิกายน ซึ่งเป็นฉบับ ‘Entertainer of the Year’ ได้จัดให้เธอเป็นหนึ่งใน "8 to Watch in '08" (8 คนดังที่ต้องจับตามองใน พ.ศ. 2551) และให้คำนิยามกับตัวเธอไว้ว่าเป็น "the next Mariah Carey" (มารายห์ แครีคนต่อไป) เลยทีเดียว
2551: ความสำเร็จระดับนานาชาติ.
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ซิงเกิล "Bleeding Love" ได้เข้าชาร์ตบิลบอร์ด โดยเปิดตัวที่อันดับที่ 85 และสามารถขึ้นไปอันดับหนึ่งของชาร์ตเป็นเวลา 4 สัปดาห์ไม่ติดต่อกัน โดยเป็นซิงเกิลอันดับหนึ่งของศิลปินชาวอังกฤษซิงเกิลแรก นับตั้งแต่ที่ คิม ไวลด์ ทำสถิตินี้ไว้ในปี พ.ศ. 2530 นอกจากนี้ เลโอนา ยังเป็นศิลปินหญิงชาวอังกฤษคนที่ 3 ที่สามารถนำซิงเกิลเปิดตัวขึ้นอันดับ 1 ของชาร์ตต่อจากซิงเกิล "Downtown" ของ เพทูล่า คลาร์ก เมื่อปี พ.ศ. 2508 และซิงเกิล "Morning Train (Nine to Five)" ของ ชีน่า อีสตัน ในปี พ.ศ. 2524 ทั้งยังเป็นศิลปินหญิงชาวอังกฤษคนที่ 6 ที่สามารถนำเพลงขึ้นอันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกาได้อีกด้วย