pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ท้าวกุเรปันทรงตุนาหงัน (หมั้น) พระธิดากรุงดาหาประทานแก่อิเหนาผู้เป็นโอรสแต่แรกประสูติมาแต่อิเหนาเมื่อเจริญพระชันษาขึ้น ได้ไปพบหญิงงามชาวไร่ชื่อ เกนบุษบา และหลงรักนางจนไม่ใยดีต่อคู่หมั่น พระบิดาพากเพียรจะให้อิเหนาไปอภิเษกสมรส แต่อิเหนาบิดพริ้วจนพระบิดากริ้วแสนสาหัส ถึงให้ไปลอบฆ่านางเกนบุษบาเสีย อิเหนาเสียพระทัยอย่างที่สุดจนหลบหนีไปจากพระนครพร้อมด้วยรี้พล เดินทางไปโดยไม่มีจุดหมาย และปลอมพระองค์เป็นชาวป่าเรียกนามว่าปันหยี ในการที่ออกเดินทางไปโดยอาการอย่างนี้เรียกว่า มะงุมมะงาหรา และได้ไปประสบเหตุการณ์ต่างๆ ทั้งทุกข์ทั้งสุข ผ่านบ้านเมืองใดก็ท้าเขารบ รบแล้วก็ชนะ บ้างก็ยอมแพ้ แก่ปันหยียกบุตรธิดาถวายทั้งทรัพย์สมบัติ ไปๆ ก็ไปหลงกลของเจ้าเมืองมะงาดา ซึ่งพาไปเที่ยวเกาะแล้วให้ล่มเรือปันหยี ปันหยีถูกคลื่นซัดไปขึ้นฝั่งด้วยกันกับประสันตา ต้องอยู่อย่างยากจนลำบากโดยการหากินเป็นดาหลัง คือผู้เชิดหนัง ระหว่างนี้พระญาติวงศ์รวมทั้งพระธิดาบุษบาก้าโละก็ออกติดตามหา โดยต่างก็ปลอมองค์เป็นปันจุเหร็จ คือชาวป่าเที่ยวรบราฆ่าฟันไปทุกเมือง จนท้ายสุดเหล่าเจ้านายซึ่งปลอมพระองค์เป็นชาวป่าออกหาซึ่งกันและกันนั้น เผอิญไปพร้อมกันอยู่ที่กรุงกาหลัง และไปได้ความว่าใครเป็นใครที่กรุงนั้น ในที่สุดบรรดาคู่ตุนาหงัน (คู่หมั่น) ก็ได้อภิเษกซึ่งกันและกันโดยแนวที่ถูกต้องทุกประการ
เทศบาลตำบลท่ามะเดื่อ
ท่ามะเดื่อ เป็นเทศบาลตำบลในอำเภอบางแก้ว จังหวัดพัทลุง ครอบคลุมบางส่วนของหมู่ที่ 1 และหมู่ที่ 6 ตำบลท่ามะเดื่อ และหมู่ที่ 1 ตำบลโคกสัก มีพื้นที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 1,250 ไร่
เทศบาลตำบลท่ามะเดื่อมีฐานะเป็นสุขาภิบาลตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 จนได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พุทธศักราช 2542 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
คณะโดมินิกัน
มาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลี
มารีอา เทเรซาแห่งเนเปิลส์และซิซิลี (6 มิถุนายน ค.ศ. 1772 – 13 เมษายน ค.ศ. 1807) เป็นพระมเหสีองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 เป็น จนถึงเมื่อมีการรุกรานของนโปเลียน โบนาปาร์ต จนต้องยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เมื่อปี ค.ศ. 1906 พระองค์จึงเปลี่ยนพระอิสริยยศเป็นจักรพรรดินีแห่งออสเตรีย และ
มารีอา เทเรซาพระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1772 ณ เมืองนาโปลี ราชอาณาจักรเนเปิลส์ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอิตาลี) เป็นพระราชธิดาองค์โตในพระเจ้าแฟร์ดีนันโดที่ 1 แห่งซิซิลีทั้งสอง และสมเด็จพระราชินีมารีอา แคโรไลนา (พระราชธิดาในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 1และจักรพรรดินีมารีอา เทเรซีอา)
พระองค์สมรสกับพระญาติของพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันทซ์ มกุฎราชกุมารแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พระมารดาของมารีอา เทเรซีอสเป็นพระปิตุจฉาในอาร์ชดยุกฟรันทซ์) เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1790 เมื่อพระราชสวามีได้ทรงสืบราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิเลโอพ็อลท์ ผู้เป็นพระราชบิดาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1792 ทั้งสองพระองค์จึงทรงได้เป็นจักรพรรดิ และจักรพรรดินีโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อนโปเลียน โบนาปาร์ต ได้นำกองทัพของจักรวรรดิฝรั่งเศส เข้ามารุกรานและก้าวก่ายทางการเมืองการปกครอง รวมทั้งราชสำนัก จักรพรรดิฟรันทซ์จึงทรงเปลี่ยนแปลงการปกครองครั้งใหญ่ในรูปแบบของจักรวรรดิออสเตรีย โดยยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ลง ทั้งสองพระองค์จึงทรงได้เป็นจักรพรรดิ และจักรพรรดินีแห่งออสเตรียเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1904
จักรพรรดิฟรันทซ์ และจักรพรรดินีมารีอา เทเรซามีพระราชโอรส 4 พระองค์ และพระราชธิดา 8 พระองค์ รวมพระราชบุตร 12 พระองค์ ดังนี้
จักรพรรดินีมารีอา เทเรซาสวรรคตเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1807 รวมพระชนมพรรษาเพียง 35 พรรษา พระศพถูกฝังอย่างสมพระเกียรติที่อิมพิเรียล คริปต์ กรุงเวียนนา
เกียรติ สิทธิอมร
ซานโดร บอตติเซลลี
ปานเลขา ว่านม่วง
ปานเลขา ว่านม่วง หรือชื่อจริงในปัจจุบัน รัฐธยาน์ ธิติสุรนันท์ เป็นมิสไทยแลนด์เวิลด์คนแรก ในปี พ.ศ. 2528
ปานเลขา ว่านม่วง เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2506 บิดาชื่อ "พันตำรวจโท ปน ว่านม่วง" มารดาชื่อ "ลัจจา" ถึงแก่กรรมแล้ว เป็นอดีตครูสอนรำไทยที่โรงเรียนศรีวิกรม์ ส่วนชื่อปานเลขา คุณหญิงชิ้น ศิลปบรรเลง เป็นคนตั้งให้ ปอเริ่มเรียนชั้นอนุบาลถึงชั้นประถม 7 ที่ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร จบปริญญาตรี สาขามนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ระหว่างที่เรียนปริญญาตรีได้สมัครมิสไทยแลนด์เวิลด์ 1985 ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรกได้ตำแหน่งมิสไทยแลนด์เวิลด์คนแรกของประเทศไทยและเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดมิสเวิลด์ 1985 ที่ประเทศอังกฤษ ต่อมาได้เรียนต่อจนจบและใช้ชีวิตเป็นแม่บ้าน ช่วงแรกทำงานที่บริษัทการบินไทย ได้ลาออกจนได้กลับเข้าสู่วงการบันเทิง ถ่ายแบบปกนิตยสาร เดินแบบแฟชั่นจนเป็นอาชีพ
รัฐธยาน์ ธิติสุรนันท์
ธานินทร์ อินทรเทพ
ธานินทร์ อินทรเทพ มีชื่อจริงว่า ธานินทร์ อินทรแจ้ง นายกสมาคมนักร้องแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี นักร้องเพลงลูกกรุงอาวุโส มีชื่อเสียงจากเพลง "รักเอย เหมือนคนละฟากฟ้า นกขมิ้น หากรู้สักนิด ขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก และ ทำไมถึงต้องเป็นเรา" (โดยเฉพาะเพลงขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก มีชื่อเสียงจนถูกนำไปแต่งเพลงล้อเลียน ชื่อ "ขาดฉันแล้วเธอจะเซ้งตึก" แปลงเพลงโดย ซูม แห่งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ)
กฤษดา สุโกศล
สมเด็จพระสันตะปาปาเปโตรที่ 2
สมเด็จพระสันตะปาปาเปโตรที่ 2  เป็นพระนามพระสันตะปาปาที่สมมุติขึ้น และในระยะหลังนี้ เป็นชื่อสามัญของลัทธิเซเดวากันเต (Sedevacantism) ที่อุปโลกน์ตัวเป็นสันตะปาปา
ชื่อและความหมายโดยนัย.
นอกเหนือไปจากนักบุญเปโตรอัครทูตซึ่งชาวคริสต์ถือกันว่าเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาพระองค์แรกนั้น ไม่มีพระสันตะปาปาพระองค์ใดเคยใช้พระนามว่า "เปโตร" อีกเลย และเป็นที่เล็งเห็นได้ว่า จะไม่มีพระสันตะปาปาพระองค์ใดในอนาคตกาลจะทรงเลือกใช้พระนามเช่นนั้นด้วย กระนั้น มีพระสันตะปาปาหลายพระองค์ที่ทรงใช้ชื่อบัพติศมาว่า "เปโตร" (อาจสะกดต่างออกไปสุดแต่ภูมิภาค) หนึ่งในนั้นคือสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13 ซึ่งทรงมีชื่อบัพติศมาว่า เปียโตร ออร์ซีนี (Pietro Orsini)
ทั้งนี้ เป็นเพราะวรรคสุดท้ายของสันตะวจนะ (Prophecy of the Popes) บทประพันธ์อันเป็นที่รู้จักกันกว้างขวางในวงการคาทอลิก และว่ากันว่าเป็นผลงานของนักบุญแมลาไค (St. Malachy) นั้น บรรยายไว้ทำนองพยากรณ์ว่า "เปโตรชาวโรมัน" (Petrus Romanus) จะเป็นพระสันตะปาปาพระองค์สุดท้าย วรรคนั้นว่า
"ระหว่างการประหัตประหารสุดท้ายของพระศาสนจักรโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ บัลลังก์จักถูกครองโดยปีเตอร์ ชาวโรมัน ผู้ซึ่งจะเลี้ยงดูฝูงแกะของเขาอย่างแสนยากเย็น และเมื่อการนี้บรรลุ นครสัตบริภัณฑ์จักถึงแก่กาลวินาศ ตุลาการผู้น่าหวั่นเกรงจักพิพากษาหมู่ชนของเขา สิ้นแล"
"In persecutione extrema S.R.E. sedebit Petrus Romanus, qui pascet oves in multis tribulationibus: quibus transactis civitas septicollis diruetur, et Iudex tremêndus iudicabit populum suum. Finis."
"During the final persecution of the Holy Roman Church, the seat will be occupied by Peter the Roman, who will feed his sheep in many tribulations; and when these things are finished, the seven-hilled city will be destroyed, and the formidable Judge will judge his people. The End."
มีการตีความวรรคข้างต้นกันไปต่าง ๆ นานา กระแสหลักนั้นเห็นว่า สมเด็จพระสันตะปาปาปีเตอร์ที่ 2 จะเสด็จขึ้นสู่ตำแหน่งถัดจากสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16
การใช้จริง.
ผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปาหลายคนได้เลือกใช้นามว่า "เปโตรที่ 2" โดยเฉพาะสันตะปาปาเท็จที่อ้างว่าได้ตำแหน่งมาเพราะพระผู้เป็นเจ้าทรงแต่งตั้งให้เป็นการเฉพาะตัว สันตะปาปาเท็จผู้ใช้นามนี้และโด่งดังที่สุด คือ มานูเอล อาลอนโซ คอร์รัล (Manuel Alonso Corral) แต่มานูเอลบอกปัดอย่างแจ้งชัดว่า ตนมิใช่ "เปโตรชาวโรมัน" ตามสันตะวจนะ
ในนวนิยายชุดเรื่อง "เลฟต์บีไฮนด์ (Left Behind)" ปีเตอร์ แมธิวส์ (Peter Mathew) มุขนายกคาทอลิกผู้มีใจคด ได้รับเลือกตั้งเป็นพระสันตะปาปาพระนามว่า เปโตรที่ 2 และต่อมาก็ได้เป็นประมุขแห่งศาสนาเอกภพแห่งบาบิลอนลึกลับ (Enigma Babylon One World Faith)
ส่วนนิยายเรื่อง "เดอะเธิร์ดซีเคร็ต (The Third Secret)" ของสตีฟ เบร์รี (Steve Berry) นั้น พระคาร์ดินัลอัลเบอร์โต วาเลนเดรีย (Alberto Valendrea) รัฐมนตรีแห่งวาติกันผู้มีใจทะเยอทะยาน ได้รับเลือกตั้งเป็นพระสันตะปาปาพระนามว่า เปโตรที่ 2
Pope Peter II
พระสันตะปาปาองค์สุดท้าย
พระสันตะปาปาปีเตอร์ที่ 2
โป๊ปปีเตอร์ที่ 2
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ นรินทรเทพยกุมารี
สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหิดลอดุยเดช
สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าสมมติวงศ์วโรทัย
จอร์โจเน
จอร์โจเน (; ราว ค.ศ. 1477 - ค.ศ. 1510) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์คนสำคัญของเวนิสในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 มีชื่อเสียงว่าเขียนภาพอย่างมีอรรถรส (elusive poetic quality) ทั้งๆ ที่มีภาพที่เป็นที่ทราบแน่นอนว่าเขียนโดยจอร์โจเนเพียงประมาณ 6 ภาพไม่นับภาพอื่นที่สันนิษฐานว่าเขียนโดยจอร์โจเนด้วย เพราะความที่ไม่ทราบว่าเป็นใครแน่และความหมายของภาพเขียนจึงทำให้งานเขียนของจอร์โจเนเป็นงานที่ยังลึกลับต่อการตีความหมายที่สุดในบรรดางานจิตรกรรมตะวันตก
จอร์โจ วาซารีบรรยายชีวิตของจอร์โจเนในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร” (Le Vite) ว่าจอร์โจเนมาจากเมืองเล็กๆ ชื่อคาสเตลฟรังโค เวเนโต ไม่ใกลจากเวนิส บางครั้งก็จะรู้จักกันในนามว่า “ซอร์โซ” (Zorzo) หรือ “ซอร์ซอน” (Zorzon) ซึ่งเป็นอีกวิธีหนึ่งที่ใช้เรียก “จอร์โจเน” ซึ่งอาจจะแปลว่า “จอร์โจเนใหญ่” ชีวิตสมัยเด็กที่เวนิสไม่มีหลักฐานอะไรให้ทราบ แต่คาร์โล ริดอล์ฟินักเขียนประวัติจิตรกรกล่าวว่าจอร์โจเนฝึกงานกับจิโอวานนี เบลลินี
เอกสารร่วมสมัยบันทึกว่างานของจอร์โจเนเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันตั้งแต่ ค.ศ. 1500 เมื่ออายุได้เพียง 23 ปีและได้รับเลือกให้เขียนภาพเหมือนของดยุกอากอสติโน บาร์เบริโก (Doge Agostino Barberigo) และทหารรับจ้างคอนซาลโว เฟอร์รันเต (Consalvo Ferrante) ในปี ค.ศ. 1504 ก็ได้รับสัญญาให้วาดฉากแท่นบูชาเป็นอนุสรณ์แก่ทหารรับจ้างอีกคนหนึ่งชื่อมัทเทโอ คอสแตนโซ (Matteo Costanzo) ภายในมหาวิหารที่เมืองบ้านเกิด ใน ค.ศ. 1507 จอร์โจเนได้รับสัญญาจากสภาเทศบาลทึ่จ่ายเป็นสิบงวดสำหรับเขึยนภาพภายในท้องพระโรง (Hall of the Audience) ภายในวังของดยุก ระหว่างปี ค.ศ. 1507 ถึงปี ค.ศ. 1508 จอร์โจเนและช่างเขียนคนอื่นๆ เพื่อเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายนอกหอพ่อค้าเยอรมัน (Fondaco dei Tedeschi) ที่เวนิสหลังจากที่ได้ทำงานที่คล้ายคลึงกันที่คฤหาสน์ซอรันโซ (Casa Soranzo), วังกริมานีอาลลิแซวิ (Casa Grimani alli Servi) และวังอื่นๆ ที่เวนิส แต่ปัจจุบันไม่มีเหลือแล้ว
นอกจากที่กล่าวมาแล้ววาซารียังกล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในชึวิตของจอร์โจเนซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่มีอิทธิพลต่องานของจอร์จิโอต่อมาซึ่งการที่จอร์จิโอพบกับเลโอนาร์โด ดา วินชีในโอกาสที่ ดา วินชีมาเมืองเวนิสเมื่อปี ค.ศ. 1500 ในเดือนกันยายนหรือเดือนตุลาคมปึ ค.ศ. 1510 จอร์โจเนเสียชีวิตเมื่อกาฬโรคระบาดที่เมืองเวนิส เพียงไม่กี่วันหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิต ก็มีจดหมายจากอิสซาเบลลา เดสเตผูอุปถัมภ์ศิลปะเขียนจากมานตัวถามถึงเพลงที่เขียนโดยจอร์โจเน
รายชื่อข้างล่างเป็นเพียงบางส่วนของงานของจอร์เจโน
Giorgio Barbarelli
จอร์จิโอเน บาร์บาเรลลิ
การประชุมสังคายนาเมืองเทรนต์
อาร์เตมีเซีย เจนตีเลสกี
อาร์เทมิเซีย เจ็นทิเลสชิ (ภาษาอังกฤษ: Artemisia Gentileschi) (8 กรกฎาคม ค.ศ. 1593 - ค.ศ. 1651/1653) เป็นจิตรกรบาโรกสมัยต้นของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อาร์เทมิเซียเกิดที่กรุงโรมและเสียชีวิตที่เนเปิลส์มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน อาร์เทมิเซียเป็นจิตรกรคนสำคัญคนหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากคาราวัจโจ และเป็นจิตรกรในสมัยที่ผู้หญิงยังไม่เป็นที่ยอมรับกันในกลุ่มนักเขียนภาพ อาร์เทมิเซียเป็นจิตรกรหญิงคนแรกที่ได้เป็นสมาชิกของสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฟลอเรนซ์ (Accademia di Belle Arti Firenze) และเป็นสตรีคนแรกที่เขียนภาพเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์และศาสนาในสมัยที่หัวข้อเช่นนี้เชื่อกันว่าเป็นสิ่งที่เกินกว่าผู้หญิงจะเข้าใจได้
อาร์เทมิเซีย เจ็นทิเลสชิเกิดที่โรมเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1593 เป็นลูกคนแรกของจิตรกร โอราซิโอ เจ็นทิเลสชิ (Orazio Gentileschi) ผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญของตระกูลการเขียนแบบคาราวัจโจ อาร์เทมิเซียได้รับการฝึกการเขียนเบื้องต้นภายในเวิร์คช็อพของพ่อ และมีฝีมือดีกว่าน้องชายที่ฝึกงานด้วยกัน ในเมื่อพ่อของอาร์เทมิเซียได้รับอิทธิพลจากคาราวัจโจ เธอเองจึงได้รับอิทธิพลตามไปด้วย และวิธีการเขียนของเธอต่างกับพ่อ
งานชิ้นแรกของอาร์เทมิเซียเขียนเมื่ออายุ 17 ปึ (ซึ่งเป็นที่สงสัยกันว่าได้รับความช่วยเหลือจากพ่อ) คือ “ซูซานนากับผู้สูงอายุ” (Susanna e i Vecchioni) ที่เขียนเมื่อ ปี ค.ศ. 1610 เป็นภาพที่แสดงให้เห็นว่าอาร์เทมิเซียใช้ความเหมือนจริงเช่นคาราวัจโจแต่ก็มิได้ละทิ้งแบบการเขียนของโบโลนยาที่รวมทั้งจิตรกรอันนิบาเล คารัคชีไปเสียทั้งหมด
ในปี ค.ศ. 1612 แม้ว่าอาร์เทมิเซียจะแสดงความสามารถในการเขียนภาพมาตั้งแต่ต้น แต่สถาบันศิลปะที่มีแต่ศิลปินผู้ชายก็ยังไม่ยอมรับอาร์เทมิเซีย ขณะนั้นพ่อของอาร์เทมิเซียทำงานกับอากอสติโน ทาสซีเพื่อตกแต่งเพดานของคาสิโนเดลลาโรเซภายในวังพาลลารอสพิกลิโอซิ (Pallavicini Rospigliosi Palace) โอราซิโอจึงจ้างช่างเขียนชาวทัสเคนีให้ฝึกลูกสาว ระหว่างที่ฝึกทาสซีก็ข่มขืนอาร์เทมิเซีย แม้ว่าเริ่มแรกทาสซีสัญญาว่าจะแต่งงานกับอาร์เทมิเซียเพื่อรักษาชื่อเสียงแต่ตอนหลังทาสซีก็บิดเบือนจากสัญญา โอราซิโอจึงฟ้องร้องเจ้าหน้าที่
ระหว่าง 7 เดือนที่ฟ้องร้องกัน ก็พบว่าทาสซีมีแผนที่จะฆ่าภรรยา, ข่มขืนน้องภรรยา, และมีแผนที่จะขโมยภาพเขียนของโอราซิโอ ระหว่างนั้นอาร์เทมิเซียเองก็ถูกทรมานเพื่อเป็นการเค้นความจริงและเพื่อป้องกันการแจ้งความเท็จ ซึ่งทางการขณะนั้นเชื่อว่าถ้าผู้ถูกทรมานยังยืนยันเรื่องเดิมก็แปลว่าพูดความจริง เมื่อเสร็จศาลก็ตัดสินให้จำคุกทาสซีปึหนึ่ง การขึ้นศาลครั้งนี้มีผลต่อการต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมของสิทธิสตรีในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นที่เชื่อกันว่าภาพเขียน “จูดิธตัดหัวโฮโลเฟอร์เนส” (Giuditta che decapita Oloferne) ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1612 ถึงปี ค.ศ. 1613 เป็นภาพเขียนที่แสดงความรุนแรง ซึ่งตีความหมายกันว่าเป็นภาพเขียนที่มาจากความรู้สึกในจิตใต้สำนึกของอาร์เทมิเซียเองที่ต้องการแก้แค้นในสิ่งที่เกิดขึ้น
หลังจากศาลตัดสินได้เดือนหนึ่งโอราซิโอก็จัดการให้ลูกสาวแต่งงานกับเปียร์อันโตนิโอ สเตียเทซิ (Pierantonio Stiattesi) ศิลปินชั้นรองจากฟลอเรนซ์ เพื่อเป็นการกู้ชื่อเสียง หลังจากนั้นไม่นานอาร์เทมิเซียและเปียร์อันโตนิโอก็ย้ายไปฟลอเรนซ์ซึ่งอาร์เทมิเซียได้รับสัญญาให้วาดภาพที่วังบวยนาร์โรติและกลายเป็นช่างเขึยนประจำราชสำนักผู้มีชื่อเสียงและได้รับการอุปถัมป์จากตระกูลเมดิชิและพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ เป็นที่เชื่อกันว่าช่วงเวลานี้อาร์เทมิเซียเขียนภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร” ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่แกลเลอรีสปาดาที่กรุงโรม
ขณะที่พำนักอยู่ที่ฟลอเรนซ์อาร์เทมิเซียและเปียร์อันโตนิโอมีบุตรธิดาด้วยกันห้าคนผู้ชายสี่ผู้หญิงหนึ่ง แต่พรูเด็นเซียเป็นลูกสาวคนเดียวเท่านั้นที่มีชีวิตรอดมาจนโตและย้ายกลับโรมตามอาร์เทมิเซียเมื่อปี ค.ศ. 1621 และต่อมาเนเปิลส์ หลังจากที่อาร์เทมิเซียเสียชีวิตก็ไม่มีใครทราบความเป็นไปของพรูเด็นเซีย
สมัยฟลอเรนซ์ (ค.ศ. 1614-ค.ศ. 1620).
อาร์เทมิเซียได้รับความสำเร็จเมื่อไปทำงานอยู่ที่ฟลอเรนซ์ เป็นสตรีคนแรกที่ได้รับเข้าสมาชิกของสถาบันการวาดภาพ (Academy of Drawing) และมีความสัมพันธ์อันดีกับศิลปินสำคัญๆ ร่วมสมัยเช่น คริสโตฟาโน อัลลอริ (Cristofano Allori) และได้รับการอุปถัมภ์จากผู้มีอิทธิพลเช่นแกรนดยุคโคสิโมที่ 2 เดอ เมดิชิและโดยเฉพาะแกรนดัชเชสคริสตีนา นอกจากนั้นอาร์เทมิเซียก็ยังมีความสัมพันธ์เป็นอันดีกับกาลิเลโอ กาลิเลอีโดยได้เขียนจดหมายติดต่อกันอยู่ระยะหนึ่ง และกับหลานไมเคิล แอนเจโลชื่อเดียวกันที่กำลังก่อสร้างบ้านบวยนาร์โรติและได้ขอให้อาร์เทมิเซียมาวาดภาพบนเพดานของห้องภาพเขียน
ภาพที่อาร์เทมิเซียเขียนเป็นภาพสัญลักษณ์แฝงคติของความสามารถ (Allegoria dell'Inclinazione) ซึ่งเป็นภาพเปลือยของสตรีผู้ถือเข็มทิศและเชื่อกันว่าสตรึในรูปละม้ายตัวอาร์เทมิเซียเอง และอันที่จริงแล้ววีรสตรีในภาพเขียนทั้งหลายที่อาร์เทมิเซียเขียนต่างก็มีหน้าตาคล้ายอาร์เทมิเซีย ความสำเร็จและเพศขออาร์เทมิเซียทำให้มีข่าวลือต่างๆ ถึงชีวิตส่วนตัวของอาร์เทมิเซียเอง งานที่สำคัญในช่วงเวลานี้ก็ได้แก่ “การสนทนาของแมรี แม็กดาเลน” (La Conversione della Maddalena) และ “จูดิธกับสาวใช้” (Giuditta con la sua ancella) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์พิตติที่ฟลอเรนซ์ อาร์เทมิเซียเขียนภาพ “จูดิธตัดหัวโฮโลเฟอร์เนส” อีกครั้ง ครั้งนี้ใหญ่กว่าภาพเดิมที่เขียนที่เนเปิลส์ ซึ่งปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ยูฟิซิที่ฟลอเรนซ์
แม้ว่าจะได้รับความสำเร็จระหว่างที่อยู่ฟลอเรนซ์แต่อาร์เทมิเซียก็มีปัญหามากมายกับเจ้าหนี้เพราะความฟุ่มเฟือยของสามี ปัญหาเรื่องเงินทำให้อาร์เทมิเซียตัดสินใจกลับไปโรมในปี ค.ศ. 1621
แคว้นเอมีเลีย-โรมานญา
มอส ปฏิภาณ
ธานินทร์ อินทรแจ้ง
นริศ อารีย์
นริศ อารีย์ (31 ธันวาคม พ.ศ. 2473 - 30 กันยายน พ.ศ. 2554) เป็นนักร้องเพลงลูกกรุงรุ่นใหญ่ ที่ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในสามขุนพลเพลงลูกกรุง ร่วมกับ สุเทพ วงศ์กำแหง และชรินทร์ นันทนาคร
นริศ อารีย์ เกิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2473 เป็นน้องชายแท้ ๆ ของ วรนุช อารีย์ นักร้องนำวงดนตรีสุนทราภรณ์ เข้ารับการศึกวิทยาลัยบพิตรพิมุข
ตลอดเวลาที่เรียนอยู่นั้นไม่เคยคิดที่จะเป็นนักร้องเลย เพราะต้องการเป็นทหารอากาศ เมื่อจบก็มุ่งมั่นเข้าสอบเป็นทหารแต่พลาดไป จึงเที่ยวเตร่ประกวดร้องเพลงตามแรงยุของเพื่อนๆเข้าแข่งขันตามงานวัดต่างๆเรื่อยมา โดยใช้นามแฝงว่า “ร. ดาวรุ่ง” ผลปรากฏว่าชนะบ้างแพ้บ้างเพราะต้องเจอกับนักร้องรุ่นพี่อย่างชาญ เย็นแข, เลิศ ประสมทรัพย์ จึงทำให้มุ่งมั่นฝึกฝนที่จะเอาชนะให้ได้
จนเข้าประกวดงานปีใหม่ เมื่อพ.ศ. 2491 ที่เฉลิมกรุง ซึ่งเป็นงานที่ใหญ่มากโดยมี พ.ต.โปรย อังสุกานต์ เจ้าของคณะละครวิทยุอันดับ1ในยุคนั้นเป็นประธานจัดงานและมีคุณเสน่ห์ โกมารชุน เป็นกรรมการตัดสินปรากฏว่าสามารถฝ่าฝันจนได้รับรางวัลชนะเลิศที่ 1 มาครอง
และยังได้เข้าร่วมงานกับคณะละครวิทยุ “ พันตรีศิลปะ ” เป็นพระรองบ้าง ตัวประกอบบ้าง ซึ่งขณะนั้นคุณบุญช่วย หิรัญสุนทรเป็นพระเอกและร้องเพลงสลับฉากที่ศาลาเฉลิมไทย และศาลาเฉลิมกรุง รุ่นเดียวกับสุเทพ วงศ์กำแหง และชรินทร์ นันทนาคร
ครั้นปี 2492 ทางกรมโฆษณาการได้จัดการประกวดนักร้องแห่งประเทศไทยขึ้นเรียกว่าเป็นการประกวดระดับชาติทีเดียวซึ่งมีทั้งนักร้องอาชีพและสมัครเล่นจากทั่วประเทศเข้าสมัครแข่งขันราว 200 คน คุณนริศ อารีย์ ได้มีโอกาสร่วมแข่งขันในครั้งนี้ด้วยและผ่านเข้ารอบไปชิงชนะเลิศในรอบสุดท้ายโดยเป็นผู้ประกวดที่มีอายุน้อยที่สุด และได้ตำแหน่งที่ 4
จากนั้นก็เข้าสู่วงการและได้มีโอกาสบันทึกแผ่นเสียงครั้งแรกในเพลง “ชั่วนิจนิรันดร” ของพยงค์ มุกดา เพลง “เชียงใหม่” ของไสล ไกรเลิศ “ผู้แพ้” ของรักษ์ รักษ์พงศ์ "คอย" และ "สักวันหนึ่ง" ของป. ชื่นประโยชน์ "เปียจ๋า" และ "ม่วยจ๋า" ของสุรพล โทณะวณิก "กลิ่นเกล้า" และ "แม้พี่นี้จะขี้เมา" ของไพบูลย์ บุตรขัน เป็นต้น
คุณนริศ อารีย์ เคยร่วมแสดงภาพยนตร์เรื่อง มาลัยสามชายและวิญญาณรักแม่นาค และแสดงละครโทรทัศน์ทางช่อง 4 บางขุนพรหม เป็นตัวนำบ้างตัวประกอบบ้าง เช่นเรื่อง ตาม่องลาย เป็นต้น
นริศ อารีย์ เสียชีวิตในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2554 ด้วยโรคพาร์กินสัน และโรคเบาหวาน ซึ่งตรงกับช่วงที่ กาเหว่า เสียงทอง ผู้เป็นนักร้องชาวไทย ได้เสียชีวิตในช่วงเดียวกัน มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร
ฟรานซิสกัน
เบ็นนาดิคติน
เป็ดพม่า หรือ เป็ดรัดดี (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Tadorna ferruginea") เป็นนกอพยพชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Anatidae พบตามแม่น้ำสายใหญ่ เช่น แม่น้ำโขง นาเกลือ ตามชายทะเล และบึง แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปยุโรป, แอฟริกา และเอเชีย ลำตัวมีขนาดใหญ่ ยาว 61-67 เซนติเมตร คล้ายห่าน ขนมีสีน้ำตาลแกมแดงหรือส้มเป็นหลัก ตัวผู้มีสร้อยรอบคอสีดำ ตัวเมียมีใบหน้านวลมากกว่า แต่ตัวเล็กกว่าตัวผู้
มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ บางครั้งอาจถึงพันตัว ในพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ สามารถกินได้ทั้งพืชและสัตว์ขนาดเล็กทั่วไป
เป็ดพม่าอพยพมาช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ มีรายงานการพบ
และมีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
นกแต้วแร้วท้องดำ หรือ นกแต้วแล้วท้องดำ  เป็นนกที่พบในพม่าและไทย ปัจจุบันพบได้ที่ เขานอจู้จี้ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาประ-บางคราม อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ และบางส่วนในประเทศพม่า
นกแต้วแร้วท้องดำถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1875 ในเขตตะนาวศรี ประเทศพม่า โดยชื่อสามัญในภาษาอังกฤษและชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งขึ้นเป็นเพื่อเป็นเกียรติแก่ จอห์น เฮนรี เกอนีย์ นายธนาคารและนักปักษีวิทยาสมัครเล่นชาวอังกฤษ มีรายงานการพบครั้งสุดท้าย ในประเทศพม่าปี ค.ศ. 1914 และไม่พบอีกเลยติดต่อกันนานถึง 50 ปี ทำให้ CITES ขึ้นบัญชีเป็นสัตว์ที่สูญพันธุ์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1986 ถูกค้นพบในประเทศไทยโดย ฟิลิป ดี. ราวด์ และ อุทัย ตรีสุคนธ์ โดยพบ 44-45 คู่ แต่ในปี ค.ศ. 1997 เหลือเพียง 9 คู่เท่านั้น ปัจจุบันคาดว่ามีอยู่ประมาณ 13-20 คู่เท่านั้น จึงถูกให้เป็นสัตว์ป่าสงวน 19 ชนิดของไทย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ซึ่ง IUCN ประเมินสถานภาพให้อยู่ในระดับใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง (Cr)
นกแต้วแร้วท้องดำ เป็นหนึ่งในนกแต้วแร้ว 12 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย รูปร่างอ้วนป้อม คอสั้น หัวโต หางสั้น ลำตัวยาว 22 เซนติเมตร ตัวผู้หัวมีสีดำ กระหม่อมและท้ายทอยสีน้ำเงินเหลือบฟ้า หางสีน้ำเงินอมเขียว ท้องสีเหลืองสดมีริ้วสีดำบาง ๆ พาดสลับตลอดช่วงท้อง ใต้ท้องมีแต้มสีดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ตัวเมียกระหม่อมสีเหลืองอ่อน มีแถบดำผ่านใต้ตาลงไปถึงแก้ม ท้องสีขาว มีแถบสีน้ำตาลขวางจากอกลงไปถึงก้น
อาศัยอยู่ในป่าดิบที่ราบต่ำ ซึ่งมีระดับความสูงไม่เกิน 200 เมตรจากระดับน้ำทะเล มักพบตามที่ราบ ใกล้ร่องน้ำหรือลำธารที่ชื้นแฉะ ไม่ชอบอยู่บริเวณที่มีไม้พื้นล่างขึ้นรกทึบ
หากินด้วยการกระโดดหาแมลงบนพื้นดินกินหรืออาจขุดไส้เดือนดินขึ้นมากิน บางครั้งอาจจับกบ และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กด้วย โดยเฉพาะในช่วงมีลูกอ่อน
นกตัวผู้จะร้องหาคู่ด้วยเสียง 2 พยางค์ เร็ว ๆ ว่า "ท-รับ" แต่ถ้าตกใจจะร้องเสียงว่า "แต้ว แต้ว" เว้นช่วงแต่ละพยางค์ประมาณ 7-8 วินาที และอาจร้องนานเป็นชั่วโมง ส่วนเสียงที่ใช้ในการสื่อสารกันระยะใกล้จะใช้เสียงนุ่มดังว่า "ฮุ ฮุ"
มีฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนมีนาคม-มิถุนายน ออกไข่คราวละ 3-4 ฟอง
ฮกลกซิ่ว
แอนโทนีแห่งปาดัว
นักบุญแอนโทนี (หรืออันตน) แห่งปาดัว  เป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเป็นไฟรอาร์สังกัดคณะฟรันซิสกัน เกิดวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1195 ที่เมืองลิสบอน ประเทศโปรตุเกส และถึงแก่มรณกรรมวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1231 ที่เมืองปาโดวา ประเทศอิตาลี นักบุญแอนโทนีแห่งปาดัวเป็นหนึ่งใน "นักปราชญ์แห่งคริสตจักร" ชื่อเสียงในการเทศน์ให้คนต่างศาสนาเปลี่ยนใจมาศรัทธานิกายโรมันคาทอลิกเป็นจำนวนมาก ว่ากันว่าหลังจากการฝังศพท่านไปเกือบ 40 ปี เมื่อมีการขุดศพขึ้นมาเพื่อทำเป็นเรลิกบูชาในมหาวิหาร กลับพบชิ้นส่วน "ลิ้น" ของท่านที่ยังคงสีแดงสดในขณะที่ร่างกายส่วนอื่นเน่าเปื่อยหมดแล้ว ซึ่งเป็นเครื่องหมายของการเทศนาอันดีเยี่ยมนั่นเอง จึงทำให้ท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญในคริสต์ศาสนา
นักบุญอันตนแห่งปาดัว เกิดที่เมืองลิสบอน จากบิดาชื่อมาร์ติโน เด โบยญอน ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการของเมืองลิสบอน และมารดาชื่อเทเรซา คาเวรา ท่านได้ถูกตั้งชื่อว่า แฟร์นันโด เด โบยญอน ครอบครัวของแฟร์นันโดเป็นครอบครัวจากตระกูลขุนนางที่ร่ำรวย บิดาของท่านต้องการสนับสนุนท่านให้ได้รับการศึกษาอย่างดีและให้ชีวิตของท่านประสบความสำเร็จทางด้านสังคม แต่จิตใจของท่านมีความรักที่จะเจริญชีวิตในความยากจน และอุทิศตนเพื่อเพื่อนมนุษย์ตามแบบอย่างของพระเยซู
เมื่ออายุได้ 15 ปี ท่านได้เข้าเป็นนักบวชคณะออกัสติเนียน ที่อารามนักบุญวินเซนต์ นอกกำแพงเมืองลิสบอน ตลอด 2 ปีที่ใช้ชีวิตนักบวชอยู่ที่นั่นมักมีมิตรสหายเก่ามาเยี่ยมเยียนมิได้ขาด ท่านจึงขออนุญาตย้ายไปอยู่ในที่อารามซานตาครุส ซึ่งเป็นบ้านแม่ของคณะ อยู่ห่างจากกรุงลิสบอนเกือบร้อยไมล์ ท่านใช้เวลา 8 ปีที่นี่ ในความนบนอบ ในการภาวนา ในการศึกษาเล่าเรียน ท่านได้มีโอกาสรู้จักกับไฟรอาร์ห้าท่านในคณะฟรันซิสกัน และท่านก็เริ่มสนใจพวกเขาเป็นการส่วนตัว ซึ่งต่อมาไฟรอาร์ทั้งห้าท่านได้กลายเป็นมรณสักขีที่ประเทศโมรอกโก ท่านจึงตัดสินใจเป็นนักบวชคณะฟรันซิสกัน และได้รับนามใหม่ว่า อันตน
เม็กกาโลดอน
เม็กกาโลดอน (; มาจากภาษากรีกโบราณคำว่า μέγας ("megas") "ใหญ่, ทรงพลัง" และ ὀδoύς ("odoús"), "ฟัน" รวมกันแปลว่า "ฟันใหญ่") หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เม็ก (Meg) ปลาฉลามเป็นปลาฉลามขนาดใหญ่ เดิมใช้ชื่อวิทยาศาตร์ว่า "Carcharocles megalodon" แต่ปัจจุบันได้มีการพิจารณาใหม่ให้ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Otodus megalodon" อยู่ในวงศ์ Otodontidae ซึ่งเป็นวงศ์ของปลาฉลามขนาดใหญ่ที่สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ในอันดับ Lamniformes
ในช่วงที่มีชีวิตอยู่.
เม็กกาโลดอน มีชีวิตอยู่ในราว 23 ถึง 2.6 ล้านปีก่อน (ไมโอซีนตอนต้นถึงไพลโอซีน) โดยแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทรในแถบทวีปอเมริกาใต้ในปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า เม็กกาโลดอนกินอาหารโดยไม่เลือก และอาจจะกินวาฬได้ด้วย เนื่องจากมีการขุดค้นพบกระดูกวาฬที่มีรอยฟันคล้ายรอยฟันของปลาฉลามกัด เชื่อว่าเป็นรอยฟันของเม็กกาโลดอน โดยเหยื่อของเม็กกาโลดอนชนิดหนึ่ง คือ ออโดเบ็นโอเซ็ทออป ซึ่งเป็นวาฬในยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่มีลักษณะคล้ายนาร์วาฬในยุคปัจจุบัน
การสูญพันธุ์และการอ้างว่ามีการพบเห็น.
ปัจจุบัน เม็กกาโลดอนได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้วราว 2 ล้านปีก่อน คาดว่าอาจเป็นเพราะ วาฬเริ่มอพยพสู่เขตน้ำเย็น ซึ่งเม็กกาโลดอนอาศัยอยู่ได้แค่เขตน้ำอุ่นเท่านั้น มันไม่สามารถเพิ่มอุณหภูมิในร่างกายได้เหมือน ปลาฉลามขาว จึงไม่มีอาหารขนาดใหญ่พอสำหรับมัน จึงเป็นสาเหตุให้เม็กกาโลดอนเริ่มสูญพันธุ์ไปจนหมด แต่ยังเหลือปลาที่มีความใกล้เคียงกันที่สุดก็คือ ปลาฉลามขาว ความใหญ่และน่ากลัวของเม็กกาโลดอนทำให้มีผู้นำไปสร้างเป็นนวนิยายและภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง เช่น ' ในปี ค.ศ. 2002, นวนิยายเรื่อง "Megalodon เขี้ยวมหึมาสึนามิ" นวนิยายแนววิทยาศาสตร์สยองขวัญ โดย ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ นักเขียนและนักสมุทรศาสตร์ชาวไทย ในปี ค.ศ. 2005 หรือสารคดีทางโทรทัศน์เรื่อง ' เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 ทางช่องดิสคัฟเวอรี
อย่างไรก็ดี ในปี ค.ศ. 1933 มีชายชาวอเมริกันคนหนึ่งอ้างว่า เขาได้พบเห็นปลาฉลามตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าปลาฉลามปกติทั่วไปหลายเท่า โดยพบที่มหาสมุทรแปซิฟิกนอกชายฝั่งของสหรัฐอเมริกา เขาอ้างว่าเฉพาะหัวส่วนของมันมีขนาดใหญ่ราว 10 ฟุต
อนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้ นักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งได้ติดตั้งกล้องน้ำลึกเพื่อบันทึกภาพการกินเหยื่อของฉลาม และพบฉลามตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่มาก โดยที่นักวิทยาศาสตร์ไม่รู้ว่า มันคือปลาฉลามชนิดไหน แต่อาจมีความเป็นไปได้ว่า คือ เม็กกาโลดอน (แต่มีผู้สันนิษฐานว่า คือ ปลาฉลามสลีปเปอร์แปซิฟิก ("Somniosus pacificus") ซึ่งโตเต็มที่ยาวได้ 7 เมตร)
รถเมล์นายเลิศ
รถเมล์นายเลิศ หรือ รถเมล์ขาว เป็นรถโดยสารประจำทางสายแรกของไทย ผู้ริเริ่มคือพระยาภักดีนรเศรษฐ หรือนายเลิศ เศรษฐบุตร เริ่มจากกิจการบริการรถม้าเช่า ซึ่งนายเลิศเป็นผู้ออกแบบตัวรถเอง โดยคิดค่าโดยสารสำหรับรถม้าเดี่ยวชั่วโมงละ 75 สตางค์ รถม้าคู่ชั่วโมงละ 1 บาท แต่นายเลิศเห็นว่าเป็นการทรมานสัตว์ จึงคิดเปลี่ยนมาใช้รถยนต์ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2453
ลักษณะของรถ.
รถเมล์นายเลิศมีลักษณะเฉพาะคือ ทาสีขาวทั้งคัน มีตราประจำรถเป็นรูปขนมกง นายเลิศเป็นผู้ออกแบบตัวถังรถเมล์ด้วยตัวเอง โดยเขียนแบบด้วยชอล์กบนพื้นปูน ให้ช่างไม้ชาวเซี่ยงไฮ้เป็นผู้ต่อ โดยใช้เครื่องยนต์ที่สั่งซื้อมาจากประเทศอังกฤษ นายเลิศมีนโยบายในการเดินรถว่า "สุภาพ ซื่อสัตย์ ประหยัด ทันใจ เอากำไรแต่น้อย บริการผู้มีรายได้น้อย"
รถเมล์สายแรกของนายเลิศ วิ่งจากประตูน้ำไปสี่พระยา เมื่อกิจการเจริญก้าวหน้าจึงขยายออกไปจนเกือบทั่วกรุงเทพมหานคร คนทั่วไปเรียกรถของท่านว่า "รถเมล์ขาว" ตามสีของรถ ต่อมานายเลิศได้ริเริ่มบริการเรือเมล์ที่ชาวบ้านเรียก "เรือขาว" รับส่งผู้โดยสารตามคลองแสนแสบ ผ่านหนองจอก มีนบุรี แล้วมาสุดทางที่ประตูน้ำ เชื่อมโยงกับเส้นทางของรถเมล์ขาว กิจการนี้เป็นที่ประทับใจของคนทั่วไป และสร้างชื่อเสียงให้ท่านมาก
การสิ้นสุดกิจการ.