pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอสซุชชิโอ  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาโอสซุชชิโอในบริเวณพีดมอนต์/ลอมบาร์ดีทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่เป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003
กลุ่มคริสต์ศาสนสถานตั้งอยู่บนเชิงเขาแอลป์ที่สูงจากระดับน้ำทะเลราว 200 เมตรทางด้านตะวันตกของฝั่งทะเลสาบโคโม ที่หันไปทางด้านเกาะโคมาชินา (Isola Comacina) และห่างจากเมืองโคโมราว 25 กิโลเมตร ตัวสิ่งก่อสร้างล้อมรอบไปด้วยไร่ต้นมะกอกและป่าโปร่ง และอยู่ไกลจากชุมชน
กลุ่มชาเปลของภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอสซุชชิโอก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1635 ถึงปี ค.ศ. 1710 เป็นแบบสถาปัตยกรรมบาโรกที่เป็นการสะท้อนให้เห็นถึงนโยบายของการสร้างงานศิลปะคริสต์ศาสนาตามปรัชญาของการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิก กลุ่มชาเปลนี้เชื่อมกับทางที่ขึ้นไปสู่คริสต์ศาสนสถานที่ตั้งอยู่ที่นั่นแล้วที่สร้างในปี ค.ศ. 1532
ศิลปะภายในชาเปลเป็นฉากชีวิตของพระเยซูที่เริ่มตั้งแต่การประกาศของเทพไปจนถึงการตรึงกางเขนและการขึ้นสวรรค์ของพระเยซู และรวมทั้งอัสสัมชัญของพระแม่มารี
Sacro Monte di Ossuccio
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเกรอา
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเกรอา  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานที่ตั้งอยู่บนเนินในคอมมูเนแซร์ราลุนยาดีเกรอาในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่เป็นหนึ่งในกลุ่มภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003
ผู้ต้องการเข้าชมกลุ่มคริสต์ศาสนสถานสามารถเดินขึ้นไปได้ตามทางลดเลี้ยวที่ชันที่เต็มไปด้วยดอกไม้ป่าต่างๆ ที่บันทึกจัดโดยช่างภาพฟรานเชสโค เนกริ (Francesco Negri) จากคาซาเลมอนเฟอร์ราโต
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเกรอาเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1589 บนสถานที่ที่เดิมเป็นวัดที่อุทิศให้แก่พระแม่มารีที่กล่าวกันว่าสร้างโดยนักบุญยูเซเบียสแห่งแวร์เชลลิ (Eusebius of Vercelli) ราว ค.ศ. 350 นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่เชื่อกันว่านักบุญยูเซเบียสเป็นผู้ติดตั้งประติมากรรมของพระแม่มารีในคริสต์ศาสนสถานที่ยังเป็นที่สักการะกันมาจนถึงทุกวันนี้
ศิลปะในชาเปลต่างๆ ที่ตั้งรอบบริเวณวัดหลักเป็นศิลปะชุดเรื่องราวการปาฏิหาริย์ของประคำ (Mysteries of the Rosary) การสร้างก็มีการต่อเติมเปลี่ยนแปลงตลอดมาตั้งแต่เริ่มสร้าง และในปี ค.ศ. 1820 ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ได้รับการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่หลังจากที่ถูกทำลายไปบ้างบางส่วน
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเบลมอนเต
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเบลมอนเต  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่บนเนินเขาของเมืองวาลเพอร์กา อยู่ไม่ไกลจากตูรินในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี นับเป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 2003
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเบลมอนเตเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1712 โดยการริเริ่มของนักบวชฟรานซิสคันมิเคลอันเจโล ดา มอนเตกลิโอ หลังจากหยุดไปชั่วระยะหนึ่งการก่อสร้างก็เริ่มขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1759 และในปี ค.ศ. 1825
กลุ่มคริสต์ศาสนสถานที่ตั้งอยู่ในบริเวณคานาเวเซ (Canavese) เป็นศิลปะชุดเรื่องราวการปาฏิหาริย์ของประคำ (Mysteries of the Rosary)
Sacro Monte di Belmonte
ปรัชญาโอลิมปิกระหว่างประเทศ
การแข่งขันปรัชญาโอลิมปิกระหว่างประเทศ (: IPO) เป็นสาขาหนึ่งของโอลิมปิกวิชาการเกี่ยวกับปรัชญาของนักเรียนในระดับมัธยมศึกษา จัดโดยสหพันธ์สมาคมปรัชญานานาชาติ (Fédération Internationale des Sociétés de Philosophie: FISP) และได้รับการสนับสนุนจากองค์การยูเนสโก ซึ่งเริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยครูผู้สอนปรัชญาจากประเทศบัลแกเรีย ประเทศโรมาเนีย ประเทศโปแลนด์ ประเทศตุรกี และประเทศเยอรมนี โดยผู้ที่เข้าร่วมการแข่งขันจะต้องเขียนเรียงความเกี่ยวกับปรัชญา จากหนึ่งในสี่ของหัวข้อที่กำหนดให้ และมีข้อกำหนดว่าห้ามเขียนเรียงความด้วยภาษาประจำชาติตน เช่น ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศเยอรมนี ต้องเขียนเรียงความเป็นภาษาใดก็ได้ที่ไม่ใช่ภาษาเยอรมัน
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำภูเก็ต
แสงใต้
สโมสรฟุตบอลพิจิตร
สโมสรฟุตบอลจังหวัดพิจิตร หรือ พิจิตร เอฟซี เป็นอดีตสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร เคยมีผลงานการคว้าอันดับ 4 ในลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2557
หลังจากตกชั้นจากไทยลีก ดิวิชัน 1 เมื่อจบฤดูกาล 2558 สโมสรได้ให้สโมสรฟุตบอลอยุธยา วอริเออร์ ยืมสิทธิในการลงเล่นในลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 เป็นเวลา 1
ปี พ.ศ. 2560 สโมสรเรียกคืนสิทธิในการลงแข่งขันคืนจากอยุธยา วอริเออร์ และขอพักทีมโดยไม่ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขัน
ทีมพิจิตร เอฟซี ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันในฤดูกาล 2009 ที่ผ่านมา โดยมี นายชาติชาย เจียมศรีพงษ์ เป็นประธานสโมสรโดยในปีแรกใช้งบประมาณการทำทีมประมาณ 2.5 ล้านบาท และได้ตำแหน่งรองแชมป์ในโซนภาคเหนือ มาปีนี้เป็นการเข้าร่วมการแข่งขันเป็นปีที่ 2 โดยผู้บริหารของทีมยังเป็นชุดเดิมคือมีนายกอบจ. จังหวัดพิจิตรนั่งแท่นประธานสโมสร และพร้อมที่จะให้การสนับสนุนทีมอย่างเต็มที่ โดยในปีนี้ได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานเอกชนและภาครัฐอย่างเต็มที่
โดยในฤดูกาล 2553 ผู้บริหารทีมพิจิตร เอฟซี ก็ได้ทีมงานที่เปี่ยมคุณภาพอย่าง ชาติชาย เจียมศรีพงษ์ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพิจิตร นั่งประธานสโมสร, ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ รมช.คลัง เป็นประธานที่ปรึกษา, นราพัฒน์ แก้วทอง ส.ส.พิจิตร พรรคประชาธิปัตย์ เป็นรองประธานที่ปรึกษา, ศิริวัฒน์ ขจรประศาสน์ ส.ส.พิจิตร บุตรชายของ พล.ต.สนั่น ขจรประศาสน์ รองนายกรัฐมนตรี เป็นผู้จัดการทีม ซึ่งทุกอย่างลงตัว เดินหน้าเตรียมทุ่มงบลงไปทั้งระบบ 60 ล้านบาท
โดยในฤดูกาล 2556 โดยการนำของ ชาติชาย เจียมศรีพงษ์ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพิจิตร มีงบในการทำทีมประมาณ 15 ล้านบาท และตั้งเป้าพาทีมขึ้น สู่ Division 1 ในช่วงต้นฤดูกาล พิจิตร เอฟซี โดยการนำทีมของโค้ช สมเกียรติ ฟองเพรช เกาะกลุ่มหัวตารางมาได้ตลอด คะแนนของทีมให้กลุ่มหัวตารางห่างกันไม่มาก จนมาถึงครึ่งฤดูกาลหลัง พิจิตร เอฟซี มีการเปลี่ยนแปลงตัวผู้เล่นและสตาฟโค้ช โดยในช่วง เลค 2 ทางทีมงานบริหารได้ดึง โค้ชชลทิตย์ กุดเที่ยง อดีตโค้ชยะลา เอฟซี ซึ่งเป็นชาวจังหวัดพิจิตรโดยกำเนิด เข้ามาทำทีมในครึ่งฤดูกาลหลัง โดยทีมงานบริหาร มีการเสริมผู้เล่นระดับ ไทยลีก ที่มาจาก ทีมบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ชุดใหญ่ 1 คน ทีมชุดเยาวชน 4 คน ได้แก่ ศิริศักดิ์ ไผ่ดง , เกรียงไกร อุระงาม , ชนินทร์ บุญทวี , เทพพิทักษ์ สุขล้อม , MABENGEN ISAAC และผู้เล่นที่เคยเล่นไทยลีค เช่น VICTOR MENSAH (การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค) ย้ายมาจาก ลำพูน วอริเออร์ , AHMA DOU TIDIANI (ขอนแก่น เอฟซี) ย้ายมาจาก น่าน เอฟซี และโค้ชชลทิตย์ กุดเที่ยง ได้ทำงานดึงเด็กเก่าจากยะลา เอฟซี (MELVIN KICMETT)มาด้วย โดยตลอดฤดูกาล พิจิตร เอฟซี ทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม จบการแข่งขันด้วยอันดับที่ 4 มี 59 คะแนน ตามหลัง สุโขทัย เอฟซี อันดับที่ 3 ทีมีคะแนน 60 คะแนน เพียงแค่ 1 คะแนน เท่านั้น ทำให้พิจิตรพลาดเป้าหมายที่จะไปเล่นรอบชปล และขึ้นสู่ Division 1
ใช้สนามกีฬากลางจังหวัดพิจิตร หรือ พิจิตร สเตเดี้ยม เป็นสนามเหย้า ซึ่งเป็นสนามที่เคยจัดการแข่งขันในระดับไทยพรีเมียร์ลีกมาแล้ว ในอดีต เป็นสนามที่มีความมาตรฐานอย่างมาก โดยมีไฟส่องสว่างรอบๆ สนาม มีสกอร์บอร์ดที่ได้มาตรฐาน มีห้องพักสำหรับนักกีฬา และผู้ตัดสิน มีอัฒจันทร์เป็นแบบมีหลังคารอบสนาม พร้อมที่จะรองรับแฟนบอลได้กว่า 15,000 คน โดยงบประมาณในการปรับปรุงกว่า 60 ล้านบาทในการเสริมอัฒจันทร์รอบสนาม ปรับปรุงที่พักเก็บตัวของนักเตะในสโมสร โดยใช้อาคารที่พัก 2 ชั้น หน้าบึงสีไฟ ส่วนด้านล่างของอาคารจะเปิดเป็นร้านจำหน่ายของที่ระลึก รวมถึงจะมีการตั้งช็อปของสโมสรที่สนามแข่งขันด้วย ซึ่งทางสโมสรได้ตั้งเป้าในการพาทีมขึ้นไปเล่นในดิวิชั่น1 ให้ได้ ซึ่งตอนนี้ ฤดูกาล2014-2015ทำได้แล้ว เป้าหมายต่อไป ฤดูกาล 2015-2016 ยืนระยะในดิวิชั่น1 อยู่รอดให้ได้เป็นเบื้องต้น
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโดโมดอสโซลา
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโดโมดอสโซลา หรือ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์มอนเตคัลวาริโอ  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินมัตตาเรลลาในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่เป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโดโมดอสโซลาเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1657 ตามความต้องการของนักบวชคาพูชินจัคชิโน ดา คัซซาโน และอันเดรอา ดา โร กลุ่มชาเปลอุทิศให้แก่เรื่องราวของพระเยซูบนทางสู่กางเขน (Via Crucis) ชาเปลวางเป็ระยะๆ บนเส้นทางที่เริ่มตั้งแต่ปริมณฑลของโดโมดอสโซลาไปจนสิ้นสุดลงบนยอดเนินมัตตาเรลลา คริสต์ศาสนสถานบนยอดได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1690 และในปี ค.ศ. 1828 นักปรัชญาผู้เป็นนักบวชด้วยชื่ออันโตนิโอ รอสมินิ (Antonio Rosmini) ก็ก่อตั้งสถาบันสำหรับการกุศลที่นี่
ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ได้รับการสร้าง, ปรับปรุง และเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด โดยเฉพาะในปี ค.ศ. 1957 เมื่อประติมากรรมแกะไม้ในชาเปล 3, 5, 6 and 7 ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์
Sacro Monte Calvario
เมรัย
นภัสสร ภูธรใจ (นิว)
บาร์เล่ย์
ปัญจธรรม
พระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
พระพุทธโคดม
สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร
สมาคมผู้ตรวจสอบอาคาร หรือ ตปอ. (The Building Safety Inspectors and Officers Association, BSA) เป็นสมาคมวิชาชีพของวิศวกรและสถาปนิก ทั้งบุคคล และนิติบุคคล ที่ประกอบวิชาชีพผู้ตรวจสอบอาคารในประเทศไทย ตามที่กฎหมายตรวจสอบอาคารกำหนด
สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร ก่อตั้งเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2547
ช่วงก่อนปี พ.ศ. 2540 อัตราการเกิดเหตุเพลิงไหม้ในอาคารสูง โรงงาน และอาคารสาธารณะต่างๆเพิ่มสูงขึ้น ซึ่งทำให้เกิดความสูญเสียต่อชีวิตและทรัพย์สินเป็นจำนวนมาก ทั้งกฎหมายด้านการควบคุมอาคารก็มิได้ถูกนำมาใช้อย่างจริงจัง และการติดตั้งอุปกรณ์แจ้งและระงับเหตุเพลิงไหม้ในอาคารก็ยังไม่มีมาตรฐานนัก เพื่อลดความสูญเสียดังกล่าวกรุงเทพมหานครจึงได้ร่วมกับวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ (ว.ส.ท.) จัดให้มีการฝึกอบรมผู้ตรวจสอบอาคารขึ้น จากนั้นสมาชิกที่เข้าร่วมฝึกอบรมสมัยนั้น ได้ร่วมกันจัดตั้งชมรมผู้ตรวจสอบอาคารและบริหารระบบความปลอดภัยด้านอัคคีภัยของอาคาร ในช่วงประมาณปี พ.ศ. 2541 ต่อมาจึงได้จดทะเบียนจัดตั้งเป็นสมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2547 ปัจจุบันมี นายวสวัตติ์ กฤษศิริธีรภาคย์ เป็นนายกสมาคม
สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร เปิดโอกาสให้ผู้ที่ประกอบวิชาชีพผู้ตรวจสอบอาคาร สมัครเป็นสมาชิกสามัญประเภทบุคคลของสมาคมได้ นอกจากนี้บริษัท ห้างร้าน หรือผู้ตรวจสอบอาคารที่มีสถานะเป็นนิติบุคคลก็สามารถสมัครเป็นสมาชิกประเภทนิติบุคคลของสมาคมได้เช่นกัน และยังเปิดโอกาสให้วิศวกร สถาปนิก ตลอดจนประชาชนทั่วไปที่มีความสนใจในงานตรวจสอบอาคาร และเรื่องความปลอดภัยในอาคารสมัครเป็นสมาชิกสมทบได้
ที่ทำการสมาคม.
สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร (ตปอ.) มีที่ทำการอยู่ที่ อาคารวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ (ว.ส.ท.)
487 ซ.รามคำแหง 39 ถนนรามคำแหง แขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง กรุงเทพฯ 10310
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งกิฟฟา
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งกิฟฟา  เป็นกลุ่มชาเปลของโรมันคาทอลิกตั้งอยู่บนเนินเขาที่กิฟฟาเหนือทะเลสาบมายอเรในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งกิฟฟาเป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003
หัวเรื่องศิลปะของภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งกิฟฟาอุทิศให้แก่อานุภาพของตรีเอกานุภาพที่ได้รับอิทธิพลจากโอราทอรีเล็กๆ บนภูเขาคาราจิโอที่สร้างก่อนหน้านั้น ทิวทัศน์จากกิฟฟาด้านพีดมอนต์ของทะเลสาบมายอเรแสดงให้เห็นถึงความเหมาะสมในการวางองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมกับภูมิทัศน์
ชาเปลพระแม่มารีเป็นสิ่งก่อสร้างแรกที่ได้รับการสร้างในปี ค.ศ. 1647 ซุ้มทางเข้าสู่ทางสู่กางเขนที่ก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงมาเป็นหัวเรื่องเกี่ยวกับทุกขกิริยาของพระเยซู
Sacro Monte di Ghiffa
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตา
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตา  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิกตั้งอยู่บนเนินเขาที่ออร์ตาซานจูลิโอในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตาเป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตาเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1583 เนื้อหาของศิลปะภายในกลุ่มชาเปลเป็นฉากประวัติของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิ โครงการริเริ่มโดยนักบวชคาพูชินเคลโต ดา คาสเตลโลโซปราทิชิโน ที่ประกอบด้วยชาเปลทั้งหมด 36 ชาเปล แต่สร้างได้เพียง 20 มาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1630 ศิลปะเป็นแบบแมนเนอริสม์ แต่เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 จึงเปลี่ยนมาเป็นแบบบาโรก การก่อสร้างจบลงในปี ค.ศ. 1788
Sacro Monte di Oropa
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอโรปา
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอโรปา  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิกตั้งอยู่บนเนินเขาไม่ไกลจากบิเอลลาในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตาเป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอโรปาเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1617 บนสถานที่ที่เดิมเป็นวัดพระแม่มารีซึ่งเป็นวัดที่เก่าที่สุดในพีดมอนต์และเป็นวัดที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในบริเวณเทือกเขาแอลป์ กลุ่มสิ่งก่อสร้างประกอบชาเปล 19 ชาเปลที่ตั้งอยู่เป็นระยะๆ ภายในแต่ละชาเปลก็เป็นฉากจากชีวิตของพระแม่มารี ที่สร้างโดยใช้ประติมากรรมผสมจิตรกรรม ที่ผู้ชมสามารถติดตามได้จากชาเปลหนึ่งไปอีกชาเปลหนึ่งบนถนนที่ขึ้นไปสู่วัดบาโรกใหญ่ตนบนเหนือสุดของเนิน จิตรกรผู้สร้างฉากเหล่านี้คือจิโอวานนิ เอ็นริโค เวย์เมอร์ และทันซิโอ ดา วาราลลโล ผู้ประดิษฐ์ตกแต่งหุ่นที่ใช้ด้วยกันทั้งหมดถึง 156 ตัว
Sacro Monte di Orta
"หีนยาน"  เป็นคำภาษาสันสกฤตแปลตรงตัวว่า "ยานลำเล็ก" หรือ "ยานชั้นเลว" ศาสนาจารย์จีนและทิเบตดั้งเดิมนิยมแปลว่า "ยานที่เล็กกว่า" ซึ่งตรงข้ามกับมหายาน ซึ่งแปลว่า "ยานใหญ่"
ในอดีต นักวิชาการตะวันตกนิยมใช้คำว่าหีนยานเพื่อเรียก "ระบบคำสอนที่เก่าแก่ที่สุดของศาสนาพุทธ" เช่นในพจนานุกรมภาษาสันสกฤตจาก ค.ศ. 1899 นอกจากนี้ยังปรากฏ "หีนยาน" ใช้เป็นคำเรียกแทนเถรวาท ซึ่งเป็นนิกายของศาสนาพุทธที่นิยมปฏิบัติมากในประเทศศรีลังกาและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นักวิชาการ รอเบิร์ท เธอร์แมนระบุอ้างมาซาโทชิ นางาโทมิ ศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดว่า 'ศาสนาพุทธนิกายหีนยาน' เป็นคำที่สมาชิกบางส่วนของเถรวาทมองว่าเป็นคำที่ดูหมิ่นและไม่เหมาะสม
"หีนยาน" มาจากคำว่า "หีน" แปลว่า "เล็ก", "เลว", "ต่ำ", "ถูกทิ้งร้าง", "คับแคบไม่เพียงพอ", "บกพร่อง" ประกอบกับคำว่า "ยาน" (यान): แปลว่า "ยานพาหนะ" ในแง่ของ "หนทางสู่การตรัสรู้" ส่วนในพจนานุกรมภาษาบาลีของสมาคมบาลีปกรณ์แปล "หีน" ว่า "เลว, น่าสังเวช; ทราม, พื้น ๆ, น่าสงสาร, น่าเหยียดหยาม" และ "น่าดูหมิ่น"
ผู้แปลคัมภีร์ เช่น พระกุมารชีวะ แปลคำนี้เป็นภาษาจีนคลาสสิกว่า "ยานเล็ก" (小 คือ "เล็ก", 乘 คือ "ยาน") อย่างไรก็ตาม ปรากฏคำแปลจีนอื่น ๆ ที่เก่าแก่กว่าเช่นกัน ส่วนในภาษามองโกเลีย ("Baga Holgon") แปลว่ายานลำเล็กเช่นกัน ส่วนในภาษาทิเบตใช้คำว่า "theg chung" แปลว่า "ยานเล็ก" และ "theg dman" แปลว่า "ยานด้อย"
อย่างไรก็ตาม ตรังกู รินโปเช เคยเน้นย้ำว่า "หีนยาน" ไม่เคยมีความหมายสื่อถึง "ความด้อยกว่า" โดยเขาระบุว่า "หีนยาน คือ "ยานลำเล็กกว่า" และไม่มีทางที่จะด้อยกว่ามหายาน"
คำว่า “หินยาน” และ “มหายาน” ปรากฏครั้งแรกในคัมภีร์ปรัชญาปารมิตาสูตร ต่อมามีคณาจารย์พระพุทธศาสนาช่วงพุทธศตวรรษที่ 6 ได้ปฏิรูปคำสอนและการปฏิบัติในพระพุทธศาสนา โดยถือเอาวิถีทางพระโพธิสัตว์เป็นอุดมคติแทนที่การบรรลุเป็นพระอรหันต์ในชาตินี้ ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติดั้งเดิมที่มีมาตั้งแต่ศาสนาพุทธยุคแรก จึงเรียกกลุ่มตนเองว่า มหายาน และเรียกกลุ่มเดิมว่า หินยาน โดยมีนิกายเถรวาทเป็นหนึ่งในนั้น อย่างไรก็ตามหีนยานกลุ่มที่มหายานวิพากษ์วิจารณ์มากที่สุดคือนิกายสรวาสติวาท (ซึ่งต่อมาได้แตกออกเป็นไวภาษิกะและเสาตรานติกะ)
พระพุทธศาสนา 18 นิกายที่ฝ่ายมหายานถือว่าเป็นฝ่ายหีนยาน ได้แก่
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล หรือ เยรูซาเลมใหม่  เป็นกลุ่มชาเปลที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือเมืองวาราลโลในแคว้นพีดมอนต์ในประเทศอิตาลี ที่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 2003
ที่ตั้งและองค์ประกอบ.
“ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล” เป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าที่สุดในบรรดาสิ่งก่อสร้างชนิดเดียวกันในอิตาลีและประเทศอื่นๆ ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1491 โดยหลวงพ่อเบอร์นาร์ดิโน คาอิมิผู้เป็นนักบวชฟรานซิสคัน ภูเขาศักดิ์สิทธิ์สร้างบนภูเขาเตรโครชิ (ภูเขากางเขนสามลูก) ทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำเซเซียที่แยกจากหุบเขามัสตาลโลเน (Val Mastallone) ในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี บนเนินที่ลดหลั่นกันลงไปบนเขาที่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 600 เมตร และอยู่เหนือตัวเมืองเก่าวาราลโลที่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 450 เมตร ผู้ต้องการจะชมอาจจะเดินขึ้นไปหรือใช้รถกระเช้าก็ได้
“ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล” ประกอบด้วยบาซิลิกาและชาเปลทั้งหมด 45 ชาเปล บางชาเปลก็เป็นชาเปลโดดๆ บางชาเปลก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มสิ่งก่อสร้างของ “นาซาเร็ธ”, “เบ็ธเลเฮ็ม”, “บ้านไพเลท”, “เนินกางเขน” (Calvary), “ที่บรรจุศพ” (Sepulchre), “บ้านพาเรลลา” (Parella’s house) แต่ละชาเปลก็จะเป็นที่แสดงศิลปะที่ประกอบด้วยประติมากรรมทาสีขนาดเท่าคนจริง 800 รูปทั้งที่ทำด้วยไม้และดินเผา ที่จัดเป็นฉากชีวิตของพระเยซู, ทุกขกิริยาของพระเยซู, การสิ้นพระชนม์และการคืนชีพของพระเยซู นอกจากจะเป็นประติมากรรมแล้วก็ยังตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังประกอบด้วย
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แบ่งเป็นบริเวณใหญ่ๆ สองบริเวณ บริเวณแรกล้อมรอบด้วยพืชพันธุ์ที่จัดเป็นสวนลาด ในบริเวณนี้ก็มีชาเปลตั้งเป็นจุดๆ ตามทางเดินที่ลดเลี้ยวขึ้นๆ ลงๆ ฉากชีวิตเริ่มด้วยเรื่องราวของอาดัมและอีฟ หรือปฐมบาป จากนั้นก็เป็นเรื่องชีวิตของพระเยซูที่เริ่มด้วยการประกาศของเทพจนถึงเมื่อพระเยซูเข้ากรุงเบ็ธเลเฮ็ม บริเวณที่สองนำด้วย “ประตูออเรอา” (Porta Aurea) ที่ตั้งอยู่บนยอดสูงสุดและเป็นที่ตั้งของพาลัซโซและระเบียงที่หรูหราที่สร้างรอบจัตุรัสสองจัตุรัส--“จัตุรัสซิวิคา” และ “จัตุรัสเรลิจิโอซา”
จุดประสงค์ในการสร้างศิลปะคริสต์ศาสนานี้ก็เพื่อให้เป็นสัญลักษณ์ของเมืองเยรูซาเลม ในบริเวณนี้งานภายในชาเปลแต่ละชาเปลก็เป็นเรื่องราวต่อเนื่องกันที่เกี่ยวกับชีวิตของพระเยซูที่เกิดขึ้นภายในหรือในบริเวณกำแพงเมืองเยรูซาเลม ที่เริ่มด้วย “พระกระยาหารมื้อสุดท้าย”, “การบรรจุพระศพพระเยซู”, “การคืนชีพของพระเยซู” และ “การอัสสัมชัญของพระแม่มารี” ซึ่งชื่ออุทิศของบาซิลิกา ที่ตั้งของ “ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล” ที่อยู่ใกล้ตัวเมืองวาราลโลแตกต่างจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ในกลุ่มภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีซึ่งมักจะตั้งอยู่ห่างไกลจากชุมชน
การวางผังของภูเขาศักดิ์สิทธิ์เป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 มาจนกระทั่งถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19
หลวงพ่อเบอร์นาร์ดิโน คาอิมิผู้เป็นทั้งนักบวชและนักการเมืองเป็นผู้สนับสนุนการก่อสร้างภูเขาศักดิ์สิทธิ์ด้วยความช่วยเหลือของครอบครัวที่มีฐานะดีในบริเวณนั้น เดิมหลวงพ่อเบอร์นาร์ดิโนเป็นนักบวชในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และทูตแห่งราชสำนักสเปน ป้ายที่ติดไว้กล่าวว่าหลวงพ่อเบอร์นาร์ดิโนประสงค์ที่จะสร้าง “สถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับผู้ที่ไม่สามารถเดินทางไปแสวงบุญที่กรุงเยรูซาเลมด้วยตนเองได้” หลังจากหลวงพ่อเบอร์นาร์ดิโนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1499 หลวงพ่อคานดิโด รานโซและหลวงพ่อฟรานเชสโค ดา มาริยาโนก็ดำเนินงานต่อโดยได้รับความช่วยเหลือจากจิตรกร/ประติมากรโกเดนซิโอ เฟอร์รารี (Gaudenzio Ferrari) จากวาลดูเจียผู้ที่เป็นผู้ออกแบบงานที่น่าดูที่สุดงานหนึ่งในภาพชุด: “สามกษัตริย์” (The Three Kings) และ “พระเยซูตรึงกางเขน” โดยมีจุยลิโอ เซซาเรและแฟร์โม สเตลลา ดา คาราวัจจิโอเป็นผู้สร้าง
ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก็มีการบูรณปฏิสังขรณ์งานทั้งหมด ในสมัยการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิกเหตุการณ์ทุกอย่างในชีวิตของพระเยซูต้องมีการสร้างขึ้นที่รวมทั้งเหตุการณ์ทุกขั้นตอนในชุดทุกขกิริยาของพระเยซูและทางสู่กางเขน ระหว่างปี ค.ศ. 1570 ถึงปี ค.ศ. 1590 ก็มีการเพิ่มชาเปลขึ้นอีกหลายชาเปล, ขยายบริเวณสวน และการเขียนจิตรกรรมฝาผนังจนกระทั่งเสร็จ
ระหว่างปี ค.ศ. 1565 ถึงปี ค.ศ. 1569 สถาปนิกกาเลอาซโซ อเลสสิ (Galeazzo Alessi) มีบทบาทสำคัญในการบูรณปฏิสังขรณ์ เช่นเดียวกับสถาปนิกจากเปรูเจียโดเม็นนิโค อัลฟิอาโน (Domenico Alfiano) และจิโอวานนิ เอ็นริโค เวย์เมอร์ (Giovanni Enrico Vaymer) และบาร์โทโลเมโอ ราเวลลิ (Bartolomeo Ravelli) ศิลปินอื่นที่มีส่วนสร้างงานก็ได้แก่ ประติมากรทาบาชเชตติ และจิตรกรเช่นปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี, ทันซิโอ ดา วาราลโล (Tanzio da Varallo), อันโทนิโอ ร็อคคา (Antonio Rocca), และพี่น้องเกอร์อาร์ดินิและพี่น้องจิอาโนลิ
Sacro Monte di Varallo
อีเลคโทร
อิเล็กโทร
อิเล็กโทร  ชื่อเรียกอื่น อิเล็กโทรฟังก์ (electro-funk) หรือ อิเล็กโทรบูกี (electro-boogie) เป็นแนวดนตรีของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ ได้รับอิทธิพลโดยตรงจากการใช้ดรัมแมชชีน ทีอาร์-808 (TR-808) และแซมพลิงของฟังก์ ในการบันทึกโดยทั่วไปจะมีดรัมแมชชีนและเสียงอิเล็กทรอนิกส์อย่างหนักโดยไม่มีเสียงร้องแต่ถ้านักร้องที่มีอยู่จะร้องในลักษณะไร้อารมณ์ มักจะผ่านการบิดเบือนจากเครื่องอิเล็กทรอนิกส์เช่น โวคอเดอร์และทอล์กบ็อกซ์ คือความแตกต่างที่สำคัญระหว่างอย่างอิเล็กโทรและแนวเพลงที่โดดเด่นก่อนหน้าคือดิสโก้ ซึ่งเสียงอิเล็กทรอนิกส์เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการประพันธ์ดนตรี นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนก่อนหน้าอย่าง บูกี ที่มุ่งเน้นเสียงร้องน้อยลงและเน้นจังหวะอิเล็กทรอนิกส์ที่ผลิตจากดรัมแมชชีน
อิเล็กทรอ
เฮอร์คิวเลเนียม
เฮอร์คิวเลเนียม  คือเมืองโรมันโบราณที่ตั้งอยู่ในบริเวณที่เรียกว่าแอร์โกลาโนในปัจจุบันของประเทศอิตาลี “เฮอร์คิวเลเนียม” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1997
เฮอร์คิวเลเนียมมีชื่อเสียงเพราะเป็นเมืองที่หายไปพร้อมกับเมืองปอมเปอี, สตาเบีย (Stabiae) และโอโพลอนทิส (Oplontis) เมื่อภูเขาไฟวิสุเวียสเริ่มประทุระเบิดขึ้นเมื่อวันที่24 สิงหาคม ค.ศ. 79 เฮอร์คิวเลเนียมถูกฝังอยู่ภายใต้หินอัคนีภูเขาไฟ (pyroclastic) ที่แข็งตัวเป็นหินทัฟฟ์ (tuff) ตั้งแต่พบเมืองในปี ค.ศ. 1981 ก็ได้มีการขุดค้นพบโครงกระดูกจำนวน 150 โครง เฮอร์คิวเลเนียมเป็นเมืองที่มีขนาดเล็กกว่าปอมเปอี แต่ผู้อยู่อาศัยมีฐานะที่ดีกว่า
ชายฝั่งอามาลฟี
ชายฝั่งอามัลฟี  เป็นชายฝั่งทางตอนใต้ของคาบสมุทรซอร์เรนตีเน (Sorrentine Peninsula) ของประเทศอิตาลี ที่เริ่มตั้งแต่โปซีตาโนทางตะวันตกไปถึงวิเอตริมาเรทางตะวันออก เมืองที่เรียงรายเป็นระยะ ๆ บนชายฝั่งอามัลฟีก็รวมทั้งวีเอตรีซุลมาเร, เชตารา, มาโยรี, มีโนรี, ราเวลโล, สกาลา, อาตรานี, อามัลฟี, กอนกาเดย์มารีนี, ฟูโรเร, ปรายาโน และโปซีตาโน
ชายฝั่งอามัลฟีมีชื่อเสียงว่าเป็นชายฝั่งที่เป็น rugged terrain, มีทิวทัศน์ที่สวยงาม และเมืองที่งามเหมือนรูปถ่าย "ชายฝั่งอามัลฟี" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1997
ชายฝั่งใช้เป็นฉากในภาพยนตร์เรื่อง "นายไปรษณีย์" (Positano) ในปี ค.ศ. 1953 จากนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนอเมริกันผู้มีชื่อเสียง จอห์น สไตน์เบ็ก (John Steinbeck)
ชายฝั่งอามัลฟี
เมอแรงค์
ราชอาณาจักรนาโปลี
ราชอาณาจักรนาโปลี  หรือ ราชอาณาจักรเนเปิลส์  เป็นอาณาจักรทางตอนใต้ของคาบสมุทรอิตาลี บางครั้งถูกจำสับสนกับ “ราชอาณาจักรซิซิลี” ซึ่งเป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งหลังจากการแยกตัวของซิซิลีจากราชอาณาจักรซิซิลีเดิมที่เป็นผลมาจากกบฏซิซิเลียนเวสเปิร์ส (Sicilian Vespers) ของปี ค.ศ. 1282 ระหว่างการเป็นราชอาณาจักร ราชอาณาจักรนาโปลีปกครองสลับกันปกครองโดยกษัตริย์ฝรั่งเศสหรือกษัตริย์สเปน ขึ้นอยู่กว่าผู้ใดจะมีอำนาจมากกว่า
ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน.
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 ชาวนอร์มันได้ครอบครองรัฐในอิตาลีตอนใต้และซิซิลีที่ในอดีตเคยเป็นของชาวไบเซนไทน์, ชาวลอมบาร์ด และชาวมุสลิม ปี ค.ศ. 1130 โรเจอร์ที่ 2 ผู้รวบรวมดินแดนทั้งหมดของชาวนอร์มันเข้าด้วยกันตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งซิซิลีและปุลยา การมีตัวตนของรัฐนอร์มันดังกล่าวนี้ในช่วงแรกถูกคัดค้านจากสมเด็จพระสันตะปาปาและจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่อ้างตนเป็นกษัตริย์ปกครองพื้นที่ทางตอนใต้ ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ราชอาณาจักรถูกส่งต่อให้จักรพรรดิในราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน (ที่โด่งดังที่สุดคือจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 กษัตริย์แห่งซิซิลีตั้งแต่ ค.ศ. 1198 ถึง ค.ศ. 1250) ภายใต้ผู้ปกครองกลุ่มแรกนี้ราชอาณาจักรเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ในทางการเมืองราชอาณาจักรเป็นรัฐที่รวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางมากที่สุดในยุโรป ในทางเศรษฐกิจราชอาณาจักรเป็นศูนย์กลางสำคัญทางการค้าและผู้ผลิตธัญพืช และในทางวัฒนธรรมราชอาณาจักรซึบซับเอาศาสตร์ของชาวกรีกและชาวอาหรับเข้ามาในยุโรปตะวันตก
ราชวงศ์อ็องฌู.
หลังสิ้นเชื้อสายตามกฎหมายของราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน ชาร์ลส์แห่งอ็องฌู พระอนุชาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสได้รับสิทธิ์ในการควบคุมราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1266 ตามคำเชื้อเชิญของสมเด็จพระสันตะปาปาที่กลัวว่าพื้นที่ทางใต้จะตกเป็นของกษัตริย์ที่เป็นปรปักษ์กับพระองค์ ชาร์ลส์ได้ย้ายเมืองหลวงจากปาแลร์โมบนเกาะซิซิลีมาอยู่ที่นาโปลีซึ่งตั้งอยู่บนแผ่นดินใหญ่ เป็นการแสดงให้เห็นถึงแนวคิดทางการเมืองของพระองค์ที่เอนเอียงไปทางอิตาลีตอนเหนือที่ทรงเป็นผู้นำของฝ่ายเกลฟ์ (ผู้นิยมสมเด็จพระสันตะปาปา) แต่การปกครองที่รุนแรงและการเรียกเก็บภาษีอย่างขูดเลือดขูดเนื้อก่อให้เกิดการปฏิวัติที่มีชื่อว่า "เวสปรี ซีซีลีอานี" ในปี ค.ศ. 1282 ส่งผลให้เกาะซิซิลีแยกตัวออกจากแผ่นดินใหญ่ไปอยู่ในการครอบครองของราชตระกูลอารากอนของชาวสเปน เหตุการณ์นี้ส่งผลอย่างมากต่อทั้งนาโปลีและซิซิลี ความขัดแย้งระหว่างชาวอ็องฌูกับชาวอารากอนดำเนินต่อไปเป็นเวลากว่าหนึ่งศตวรรษ ซึ่งผู้ชนะตัวจริงคือกลุ่มบารอนที่แผ่ขยายอำนาจที่ได้มาจากกษัตริย์ ภาวะอนาธิปไตยที่เกิดขึ้นทำให้ระบอบศักดินาของราชอาณาจักรทั้งสองแข็งแกร่งขึ้น
ราชวงศ์อารากอน.
นาโปลีเจริญรุ่งเรืองในช่วงสั้น ๆ ในรัชสมัยของพระเจ้ารอแบต์แห่งนาโปลี (ค.ศ. 1309–43) แต่ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 14 ไปจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรมีเพียงเรื่องราวความขัดแย้งภายในราชวงศ์อ็องฌู สุดท้ายในปี ค.ศ. 1422 ราชอาณาจักรนาโปลีก็ตกเป็นของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 แห่งอารากอน ผู้ปกครองซิซิลีที่ในปี ค.ศ. 1443 ได้ตั้งตนเป็น "กษัตริย์แห่งนาโปลีและซิซิลี"
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คและราชวงศ์บูร์บงของสเปน.
ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ราชอาณาจักรนาโปลียังคงพัวพันอยู่ในความขัดแย้งระหว่างกลุ่มอำนาจจากต่างแดนที่เข้ามาครอบงำอิตาลี ในปี ค.ศ. 1495 พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสอ้างตนเป็นผู้ปกครองราชอาณาจักรในช่วงสั้น ๆ หลังตกเป็นของชาวสเปนในปี ค.ศ. 1504 นาโปลีและซิซิลีอยู่ภายใต้การปกครองของอุปราชเป็นเวลาสองศตวรรษ ภายใต้การปกครองของสเปนประเทศถูกมองเป็นเพียงแหล่งรายได้และประสบกับความเสื่อมถอยทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง การเรียกเก็บภาษีที่ขูดเลือดขูดเนื้อก่อให้เกิดการก่อกบฏของชนชั้นกลางและชนชั้นล่างในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1647 (การปฏิวัติของมาซานีเอโล) แต่ชาวสเปนกับกลุ่มบารอนร่วมมือกันปราบจราจลได้ในปี ค.ศ. 1648
สงครามสืบราชบัลลังก์สเปนในปี ค.ศ. 1701–14 ส่ผลให้ราชอาณาจักรนาโปลีตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คของออสเตรีย (ซิซิลีตกอยู่ภายในการปกครองของปีเยมอนเตในช่วงสั้น ๆ) ปี ค.ศ. 1734 ดอนการ์โลส เด บูร์บง เจ้าชายสเปนที่ต่อมากลายเป็นพระเจ้าการ์โลสที่ 3 ได้พิชิตนาโปลีและซิซิลีที่ขณะนั้นอยู่ภายใต้การบริหารราชการของราชวงศ์บูร์บงของสเปนในฐานะราชอาณาจักรแยก ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 กษัตริย์ราชวงศ์บูร์บงที่ปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์อันทรงภูมิธรรมได้สนับสนุนการปฏิรูปเพื่อเปลี่ยนจากความอยุติธรรมในทางสังคมและการเมืองมาเป็นรัฐสมัยใหม่
ราชอาณาจักรของนโปเลียน.