pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โอ ปวีร์ เริ่มต้นทำวงดนตรีกับเพื่อน ๆ ตั้งแต่สมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนพัทลุง และด้วยใจที่รักในเสียงดนตรีและการร้องเพลง จึงตัดสินใจเรียนดนตรีอย่างจริงจัง ที่วิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต ซึ่งระหว่างเรียนก็เริ่มเขียนเพลงและทำเพลงมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งมีผลงานเพลงชุดแรกคือ EP.Song Form Inside และ EP.ชุดที่ 2 ชื่อว่า My Way และจาก EP. นี้เองทำให้ชื่อของโอ ปวีร์ เป็นที่รู้จักมากขึ้นจากเพลง Superman ที่ได้ส่งเข้าไปในช่วง Bedroom studio ของคลื่นแฟต เรดิโอ จากนั้นจึงได้มีโอกาสได้ขึ้นแแสดงในงานแฟตเฟสติวัล ครั้งที่ 10 ซึ่งส่งให้เพลง Superman เป็นที่รู้จักมากขึ้นและสามารถไต่ขึ้นสู่อันดับ 1 ได้สำเร็จ ซึ่งทำให้ได้รับรางวัล Fat Award 2011 สาขา bedroom of the year ในปีเดียวกัน และจากจุดนี้ทำให้ โอ ปวีร์ ได้รับการชักชวนให้เข้าประกวดในโครงการ โคน ค้น คน โดย Wall's Cornetto โคนดนตรี ซึ่งผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศจะได้เป็นศิลปินใหม่ในสังกัด Believe records ซึ่งโอ ปวีร์ได้รับตำแหน่งชนะเลิศอันดับที่ 1 โดยปัจจุบัน โอ ปวีร์ สังกัดบ็อกซ์มิวสิก (BOXX MUSIC) ในเครือ Muzik Move
พระครูเมตตาธิการี (นิยม กนฺตจาโร)
พระครูเมตตาธิการี (หลวงพ่อนิยม หรือหลวงพ่อแกะ) อดีตเจ้าอาวาสวัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) เกจิดังของตำบลตะเคียนเตี้ย อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี หลวงพ่อนิยม ท่านเป็นพระเกจิและพระนักพัฒนา ท่านพัฒนาวัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) จนมีความรุ่งเรืองในทุกๆ ด้าน ปัจจุบันสังขารหลวงพ่อนิยมไม่เน่าเปือยทางวัดเก็บรักษาสังขารท่านไว้ในโรงแก้ว
ประวัติ และสถานะเดิม.
พระครูเมตตาธิการี (หลวงพ่อนิยม) ท่านมีนามเดิมว่า " แกะ " นามสกุล " ประกอบธรรม " เกิดเมื่อวันพุธ ปีขาล เดือนหก ตรงกับปี พ.ศ. 2481 หลวงพ่อเกิดที่บ้านตะเคียนเตี้ย อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี โยมบิดาชื่อ นายโด๊ด มารดาชื่อ นางสังวาลย์ ประกอบธรรม มีพี่น้องฝาแฝด 2 คน หลวงพ่อนิยมเป็นแฝดผู้น้อง แฝดผู้พี่เสียชีวิตตั้งแต่มีอายุได้เพียง 15 วัน ครอบครัวมีอาชีพทำนา
ในช่วงวัยเยาว์ ได้เรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านตะเคียนเตี้ย สำเร็จการศึกษาชั้นประถมปีที่ 4
เมื่ออายุได้ 17 ปี พ.ศ. 2498 ได้เข้าพิธีบรรพชาเป็นสามเณรเพื่อศึกษาเล่าเรียน ณ วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย)
อุปสมบทครั้งแรก.
จนอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ ได้เข้าพิธีอุปสมบท เมื่อปี พ.ศ. 2501 แต่ปรากฏว่าท่านบวชได้เพียงพรรษาเดียว ต้องมีเหตุต้องให้ลาสิกขา เนื่องจากไปเกณฑ์ทหาร และจับได้ใบแดง
อุปสมบทครั้งที่ 2.
หลังพ้นเกณฑ์ทหาร ท่านได้ใช้ชีวิตทางโลก กระทั่งเกิดความเบื่อหน่ายในชีวิตฆราวาส จึงเข้าพิธีอุปสมบทเป็นครั้งที่สอง เมื่อปี พ.ศ. 2517 (อายุ 36 ปี) ณ พัทธสีมาวัดประชุมคงคา (โรงโป๊ะ) โดยมี
ได้รับฉายาว่า " กันตจาโร " แปลว่า " ผู้มีมารยาทน่ารัก "
หลังจากนั้นได้ย้ายมาอยู่จำพรรษา ณ วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) ได้ศึกษาพระปริยัติธรรม จนสามารถสอบได้นักธรรมชั้นเอก สำนักเรียนคณะจังหวัดชลบุรี ต่อมา ท่านเป็นพระนักเทศน์ที่มีชื่อเสียง มีสำเนียงเสียงที่ไพเราะจับจิตจับใจผู้ฟัง และสนับสนุนด้านการศึกษาให้พระภิกษุ-สามเณรอย่างจริงจัง
ท่านได้พัฒนา และสร้างความเจริญให้วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) ด้วยการสร้างศาลาการเปรียญต่อจากพระใบฎีกาประยงค์ อดีตเจ้าอาวาสองค์ก่อนให้แล้วเสร็จสมบูรณ์ สร้างศาลาทรงไทย ศาลาฌาปนกิจ สร้างเมรุ ซื้อที่ดินขยายพื้นที่วัดเพิ่มอีกประมาณ 12 ไร่ เป็นต้น
หลวงพ่อนิยมมีความสนใจ และเริ่มศึกษาเรื่องวิทยาคมตั้งแต่มีอายุได้เพียง 10 ขวบ กับโยมตาสืบ เปลี่ยนสี (เป็นอาจารย์ฆราวาสจอมขมังเวท และหมอยาเลื่องชื่อ) อีกทั้งท่านยังได้รับการสักยันต์ และร่ำเรียนวิชาจากพระเกจิอาจารย์แห่งภาคตะวันออกหลายท่าน อาทิ หลวงพ่อเฉย สุชาโต วัดตะเคียนเตี้ย อ.บางละมุง จ.ชลบุรี, หลวงพ่อหิน วัดหนองสนม อ.เมือง จ.ระยอง, หลวงพ่อดิ่ง วัดบางวัว อ.บางปะกง จ.ฉะเชิงเทรา, หลวงพ่อทัต วรุตฺตโม วัดช่องแสมสาร อ.สัตหีบ จ.ชลบุรี, หลวงพ่อสงฆ์ วัดหนองสนม, หลวงปู่คร่ำ ยโสธโร วัดวังหว้า อ.แกลง จ.ระยอง
ครั้งหนึ่ง ท่านได้เดินทางไปเรียนวิชาลงตะกรุดโทนกับหลวงพ่อเขียน หิริธมฺโม วัดตะพุนทอง อ.เมือง จ.ระยอง พ.ศ. 2528 ศึกษาวิทยาคมจากหลวงปู่เริ่ม ปรโม วัดจุกกะเฌอ อ.ศรีราชา จ.ชลบุรี ทั้งยังศึกษาจากอาจารย์ฆราวาสอีกหลายท่าน
หลวงพ่อนิยมได้มรณภาพด้วยอาการอันสงบ เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2552 ในขณะที่ท่านนั่งสมาธิวิปัสสนากัมมัฏฐาน (โดยท่านนั่งสมาธิมรณภาพ) สิริอายุได้ 71 ปี พรรษาที่ 51
การจากไปของท่านได้สร้างความเศร้าสลดแก่คณะศิษย์และผู้ที่ศรัทธาในตัวหลวงพ่อเป็นอย่างมาก ปัจจุบันสังขารหลวงพ่อนิยม ไม่เน่าเปือย ทางวัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) ได้เก็บสังขารท่านไว้ให้ประชาชนทั่วไปได้กราบไหว้จนถึงทุกวันนี้
อิบารากิ (แก้ความกำกวม)
เขาโปะป้า
เขาโปะป้า  เป็นภูเขาไฟสูง 1,518 เมตร (4,981 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ในเขตมัณฑะเลย์ ภาคกลางของพม่า ประมาณ ทางตะวันออกเฉียงใต้จากพุกาม บริเวณทิวเขาพะโค ในสภาพอากาศที่แจ่มใสสามารถมองเห็นได้จากแม่น้ำอิรวดี ในระยะ เขาโปะป้าเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในฐานะที่ตั้งของศาล นะ วัดและสถานที่เก็บโบราณวัตถุบนยอดเขา
ชื่อ "โปะป้า" เชื่อว่ามีที่มาจากคำว่า "ปุปฺผ" หรือ "ปุษฺป" จากภาษาบาลีและภาษาสันสกฤต ซึ่งหมายถึง ดอกไม้
ส่วนประกอบหลักของกรวยภูเขาไฟประกอบไปด้วยหินบะซอลต์ หินบะซอลติก แอนดีไซต์ หินสคอเรีย และหินตะกอนลาวาจากการประทุของภูเขาไฟ ซึ่งสันนิษฐานว่าเกิดขึ้นในช่วงระยะหลังของการขยายตัวของภูเขาไฟ ภูเขาไฟยังมีที่ราบลึกขนาด และกว้าง ที่แผ่ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ คาดว่าเกิดขึ้นจากการถล่มเนื่องจากความลาดชันของภูเขาไฟ มีดินถล่มกว่า 3 ลูกบาศก์กิโลเมตร (0.72 บาศก์ไมล์) ทำให้แอ่งภูเขาไฟรูปกระจาดทางด้านเหนือเกิดรอยแหว่ง ซึ่งครอบคลุมพื้นที่กว่า 27 ตารางกิโลเมตร (10 ตารางไมล์)
ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขาโปะป้าเป็นที่ตั้งของ "ตองกะละ" (เนินเขาบริเวณฐาน) ซึ่งเป็นปลักภูเขาไฟหรือคอขวดภูเขาไฟที่สูงชันซึ่งสูงกว่าระดับน้ำทะเล 657 เมตร (2,156 ฟุต) มีศาลนะ และวัดตั้งอยู่บนยอด มีบันไดทางขึ้น 777 ขั้นสู่ยอดเขา "ตองกะละ" บางครั้งถูกเรียกว่าเขาโปะป้า ซึ่งความจริงแล้วเขาโปะป้าคือภูเขาไฟ ส่วน "ตองกะละ" คือคอขวดภูเขาไฟซึ่งอยู่บริเวณฐานของเขาโปะป้า เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนจึงเรียกเขาโปะป้าโดยทั่วไปว่า "ตองมะจี้" (เนินแม่)
จุดสูงสุดของ "ตองกะละ" มีทัศนียภาพงดงามสามารถมองเห็นเมืองโบราณของพุกามในทางทิศเหนือ ด้านทิศตะวันออกสามารถมองเห็นเขาโปะป้าที่มีลักษณะทรงกรวยคล้ายภูเขาฟูจิในญี่ปุ่น มีขนาดใหญ่ประมาณ 610 เมตร (2,000 ฟุต) และกว้าง 914 เมตร (3,000 ฟุต) ภูเขามีรูปทรงที่แตกต่างกันไปตามทิศทางที่มองเห็น พื้นที่ทั่วไปโดยรอบแห้งแล้ง แต่พื้นที่บริเวณเขาโปะป้ามีน้ำซับและลำธารกว่า 200 แห่ง ดังนั้นจึงเปรียบเสมือนกับโอเอซิสในทะเลทรายแห้งแล้งของพม่า ซึ่งหมายความว่าภูมิทัศน์โดยรอบมีพุ่มไม้ลักษณะเต็มไปด้วยหนามและต้นไม้แคระแกรนเมื่อเทียบกับป่าและแม่น้ำอันอุดมสมบูรณ์ที่มีชื่อเสียงในแห่งอื่นของพม่า ต้นไม้ พืชดอก และสมุนไพรเติบโตขึ้นเนื่องจากดินอุดมสมบูรณ์จากเถ้าภูเขาไฟ ลิงมาคากคือบรรดาสัตว์ที่โดดเด่นที่สุดในแหล่งท่องเที่ยวบน "ตองกะละ"
Mount Popa
ร่างกายมนุษย์
ร่างกายมนุษย์โคร่งกระดูกที่ใหญ่ เป็นโครงสร้างทั้งหมดของมนุษย์ ประกอบด้วยเซลล์เมจมนุษย์หลายชนิดที่รวมกันเป็นเนื้อเยื่อซึ่งรวมกันเป็นระบบอวัยวะ สิ่งเหล่านี้คงอับดุลและความแข็งแรงของร่างกายมนุษย์ ร่างกายมนุษย์ประกอบด้วยศีรษะ, คอ, ลำตัว (ซึ่งรวมถึงกล้ามเนื้อหน้าอกใหญ่และหน้าท้องใต้ผิวหนังมีกล้ามเนื้อมัดและมี กล้ามเนื้อที่แขนและมือ, ขา เท้า และมีไขกระดูกสันหลังเติมโปรตีนให้ร่างกาย2เท่า
ประมาณร้อยละ 60 ของร่างกายชายโตเต็มวัยเป็นน้ำ คิดเป็นปริมาณประมาณ 42 ลิตร ในจำนวนนี้ 19 ลิตรเป็นน้ำภายนอกเซลล์รวมถึงน้ำเลือดปริมาณ 3.2 ลิตร และสารน้ำแทรกปริมาณ 8.4 ลิตร และส่วนที่เหลือเป็นน้ำภายในเซลล์จำนวน 23 ลิตร ส่วนประกอบและความเป็นกรดของน้ำทั้งในและนอกเซลล์ถูกรักษาไว้อย่างดี อิเล็กโทรไลต์หลักของน้ำภายนอกเซลล์ในร่างกายได้แก่ โซเดียม และคลอไรด์ ส่วนสำหรับน้ำภายในเซลล์ได้แก่โพแทสเซียมและฟอสเฟตอื่น
ร่างกายประกอบด้วยเซลล์นับล้านล้านซึ่งเป็นหน่วยพื้นฐานของสิ่งมีชีวิต ขณะโตเต็มวัย มนุษย์มีเซลล์ประมาณ 30–37 ล้านล้านเซลล์ในร่างกาย ปริมาณจากจำนวนเซลล์ทั้งหมดในอวัยวะต่าง ๆ และเซลล์ประเภทต่าง ๆ นอกจากนี้ร่างกายยังเป็นที่อาศัยของเซลล์ที่ไม่ใช่มนุษย์จำนวนเท่า ๆ กัน รวมถึงสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ซึ่งอาศัยในทางเดินอาหารและบนผิวหนัง ร่างกายไม่ได้ประกอบไปด้วยเซลล์เพียงอย่างเดียว เซลล์ตั้งอยู่ในเมจสารเปลี่ยนเซลล์ผิวที่ประกอบด้วยโปรตีน เช่น คอลลาเจน ล้อมรอบด้วยน้ำภายนอกเซลล์ มนุษย์ที่น้ำหนัก 70 กิโลกรัมมีเซลล์ที่ไม่ใช่เซลล์มนุษย์และวัสดุที่ไม่ใช่เซลล์ เช่น กระดูกและเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน น้ำหนักเกือบ 25 กิโลกรัม
เซลล์ในร่างกายทำงานได้ด้วยดีเอ็นเอซึ่งอยู่ในนิวเคลียสของเซลล์ ข้างในนิวเคลียส ส่วนของดีเอ็นเอถูกคัดลอกและส่งไปยังตัวของเซลล์ในรูปแบบของอาร์เอ็นเอ จากนั้นอาร์เอ็นเอถูกใช้เพื่อสร้างโปรตีนซึ่งเป็นส่วนประกอบพื้นฐานสำหรับเซลล์ กิจกรรมของเซลล์ และผลิตภัณฑ์ของเซลล์ โปรตีนเป็นตัวกำหนดหน้าของเซลล์และการแสดงออกของยีน เซลล์สามารถควบคุมตัวเองได้จากปริมาณโปรตีนที่ผลิต อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกเซลล์ที่จะมีดีเอ็นเอ เซลล์บางชนิด เช่น เซลล์เม็ดเลือดแดงสูญเสียนิวเคลียสเมื่อโตเต็มที่
เซลล์ที่ตั้งอยู่บนพื้นผิวที่พบกับโลกภายนอกหรือในทางเดินอาหาร (เนื้อเยื่อบุผิว) หรือเนื้อเยื่อบุโพรง (endothelium) มีหลายรูปแบบและรูปร่าง ตั้งแต่เซลล์แบนชั้นเดียว ไปจนถึงเซลล์ในปอดที่มีซีเลียคล้ายเส้นผม ไปจนถึงเซลล์แท่งทรงกระบอกที่บุกระเพาะอาหาร เซลล์เนื้อเยื่อบุโพรงเป็นเซลล์ที่บุช่องภายในรวมทั้งเส้นเลือดและต่อมต่าง ๆ เซลล์บุควบคุมว่าสิ่งไหนสามารถผ่านหรือไม่สามารถผ่านเข้าไปได้ ปกป้องโครงสร้างภายใน และทำหน้าที่เป็นพื้นผิวรับความรู้สึก
อวัยวะ.
ระบบไหลเวียน.
ระบบไหลเวียนประกอบด้วยหัวใจ หลอดเลือด (หลอดเลือดแดง หลอดเลือดดำ และหลอดเลือดฝอย) หัวใจทำหน้าที่ขับเคลื่อนการไหลเวียนของเลือด โดยเลือดเป็นดั่ง "ระบบขนส่ง" ในการขนย้ายออกซิเจน เชื้อเพลิง สารอาหาร ของเสีย เซลล์ในระบบภูมิคุ้มกัน และตัวนำส่งสารเคมี (เช่น ฮอร์โมน) จากส่วนหนึ่งของร่างกายไปยังอีกส่วน เลือดประกอบด้วยน้ำที่ขนส่งเซลล์ในระบบไหลเวียน รวมถึงบางเซลล์ที่เดินทางจากเนื้อเยื่อไปกลับหลอดเลือด รวมทั้งไปยังและจากม้ามและไขกระดูก
ระบบต่อมไร้ท่อ.
ระบบภูมิคุ้มกันประกอบด้วยเซลล์เม็ดเลือดขาวและแดงทำงานปกติ ต่อมไทมัส ต่อมน้ำเหลือง และทางเดินน้ำเหลือง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบน้ำเหลือง ระบบภูมิคุ้มกันทำให้ร่างกายสามารถแยกแยะเซลล์และเนื้อเยื่อตนเองออกจากเซลล์และสิ่งภายนอก เพื่อต่อต้านหรือทำลายเซลล์หรือสิ่งแปลกปลอมจากภายนอกโดยใช้โปรตีนเฉพาะและ เช่น แอนติบอดี ไซโตไคน์, toll-like receptors และอื่น ๆ
ระบบผิวหนัง.
ระบบน้ำเหลือง.
ระบบน้ำเหลืองสกัด ขนส่ง และเปลี่ยนแปลงน้ำเหลือง หรือน้ำที่อยู่ระหว่างเซลล์ ระบบน้ำเหลืองคล้ายกับระบบไหลเวียนทั้งในเชิงโครงสร้างและหน้าที่พื้นฐานซึ่งคือการขนส่งน้ำในร่างกาย
ระบบกล้ามเนื้อและกระดูก.
ระบบกล้ามเนื้อและกระดูกประกอบด้วยโครงกระดูกมนุษย์ (รวมถึงกระดูก เอ็นยึด เอ็นกล้ามเนื้อ และกระดูกอ่อน) และกล้ามเนื้อที่ยึดติด ระบบนี้เป็นโครงสร้างพื้นฐานของร่างกายและเป็นตัวให้ความสามารถในการขยับ นอกจากจะทำหน้าที่เป็นโครงสร้างแล้ว กระดูกชิ้นใหญ่ในร่างกายยังบรรจุไขกระดูก ซึ่งเป็นที่ผลิตเซลล์เม็ดเลือด นอกจากนี้ กระดูกทุกชิ้นยังเป็นที่เก็บสะสมหลักของแคลเซียมและฟอสเฟต ระบบนี้สามารถแบ่งออกเป็นระบบกล้ามเนื้อและระบบกระดูก
ระบบประสาทประกอบด้วยระบบประสาทกลาง (สมองและไขสันหลัง) และระบบประสาทนอกส่วนกลางประกอบด้วยเส้นประสาทและปมประสาทนอกสมองและไขสันหลัง สมองเป็นอวัยวะแห่งความคิด อารมณ์ ความทรงจำ และการประมวนทางประสาทสัมผัส และทำหน้าที่ในหลายมุมมองของการสื่อสารและควบคุมระบบและหน้าที่ต่าง ๆ ความรู้สึกพิเศษประกอบด้วย การมองเห็น การได้ยิน การรับรู้รส และการดมกลิ่น ซึ่ง ตา,หู, ลิ้น, และจมูกรวบรวมข้อมูลจากสิ่งรอบตัว
ระบบสืบพันธุ์ประกอบด้วยต่อมบ่งเพศและอวัยวะเพศทั้งภายในและภายนอก ระบบสืบพันธุ์ผลิตเซลล์สืบพันธุ์ในแต่ละเพศ, ให้กลไกสำหรับการรวมกันของเซลล์สืบพันธุ์, และสำหรับเพศหญิงยังให้สิ่งแวดล้อมในการพัฒนาทารกในเก้าเดือนแรก
ระบบหายใจประกอบด้วยจมูก คอหอย หลอดลม และปอด อวัยวะเหล่านี้นำออกซิเจนจากอากาศและขับคาร์บอนไดออกไซด์และน้ำกลับไปยังอากาศ
ระบบทางเดินปัสสาวะ.
ระบบทางเดินปัสสาวะประกอบด้วยไต ท่อไต กระเพาะปัสสาวะ และท่อปัสสาวะ โดยทำหน้าที่ขับสิ่งเป็นพิษออกจากเลือดเพื่อผลิตปัสสาวะซึ่งขนส่งโมเลกุลของเสียและไอออนส่วนเกินและน้ำออกจากร่างกาย
วีรบุรุษนองเลือด
วีรบุรุษนองเลือด  เป็นประเภทของภาพยนตร์แอกชันโดยเฉพาะภาพยนตร์ฮ่องกง ที่มีลักษณะเฉพาะคือ ฉากแอกชันที่น่าจดจำและน่าทึ่ง หรือฉากที่ให้ความรู้สึกซาบซึ้ง เช่น มิตรภาพระหว่างเพื่อน หรือความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง, การหักเหลี่ยมเฉือนมุม, ภารกิจหน้าที่, เกียรติยศ, การไถ่ตัว หรือความรุนแรง โดยคำ ๆ นี้ได้ถูกนิยามขึ้นโดย ริก เบเกอร์ บรรณาธิการนิตยสารอีสเทิร์นฮีโรส์ ในปลายยุคทศวรรษที่ 1980 โดยเฉพาะอย่างในแนวของภาพยนตร์ของผู้กำกับฯ เช่น จอห์น วู, ริงโก แลม หรือจอห์นนี โท โดยให้คำนิยามไว้ว่า "ภาพยนตร์แอกชันฮ่องกงที่มีฉากดวลปืนหรือแกงค์นอกกฎหมายมากกว่ากังฟู" ในยุคทศวรรษที่ 1980 จอห์น วู ได้วางแนวทางให้กับภาพยนตร์ประเภทนี้ ด้วยการที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก กับ "A Better Tomorrow" (1986) ซึ่งถือว่าเป็นต้นแบบของภาพยนตร์ประเภทนี้ และมีภาคต่อมาอีกถึง 2 ภาค คือ " A Better Tomorrow II" (1987), "A Better Tomorrow III" (1989) และรวมไปถึงภาพยนตร์เรื่องอื่น เช่น "Bullet in the Head" (1990) เป็นต้น
วีรบุรุษนองเลือดยังคงได้รับความนิยมและสร้างต่อเนื่องมาจนถึงยุคทศวรรษที่ 1990 และครอบคลุมไปจนถึงภาพยนตร์ดรามา หรือซีรีส์ เช่น "The Bund" (1980), "A Moment of Romance" (1990) ซึ่งก็ประสบความสำเร็จและมีการสร้างภาคต่ออีกหลายภาคด้วยกัน, "Young and Dangerous" และ "Shanghai Grand" ในปี 1996 ทั้งคู่, "A Hero Never Dies" (1998) และยังส่งอิทธิพลต่อไปยังภาพยนตร์ต่างประเทศรวมถึงภาพยนตร์ฮอลลีวูดด้วย เช่น "Reservoir Dogs" (1992) ผลงานสร้างชื่อของเควนติน แทแรนติโน, "Léon: The Professional" (1994) ภาพยนตร์สัญชาติฝรั่งเศสของลุก แบซง, "Face/Off" (1997), "The Replacement Killers" (1998) เป็นต้น หรือแม้แต่ในช่วงนี้ภาพยนตร์ไทยก็ยังได้รับอิทธิพลมาด้วย คือ "2499 อันธพาลครองเมือง" (1997) ของนนทรีย์ นิมิตรบุตร ซึ่งได้ใช้แนวทางของจอห์น วู และหลังจากปี 2000 ไปแล้ว ภาพยนตร์ในแนววีรบุรุษนองเลือดก็ยังคงมีการสร้างต่อเนื่องมา เช่น "Double Tap" (2000) และที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก คือ "Infernal Affairs" (2002) จนมีการสร้างภาคต่อมาอีก 2 ภาค คือ "Infernal Affairs II" และ"Infernal Affairs III" ในปี 2003 ทั้งคู่
Heroic bloodshed
การทับศัพท์ภาษาพม่า
การทับศัพท์ภาษาพม่านี้เป็นหลักการที่กำหนดตามสำนักงานราชบัณฑิตยสภา
1. การทับศัพท์ภาษาพม่าตามหลักเกณฑ์นี้ยึดการออกเสียงเป็นหลัก โดยถ่ายเสียงพยัญชนะและเสียงสระตามภาษาพม่ามาตรฐาน และมีตารางเทียบเสียงพยัญชนะและเสียงสระเป็นแนวเทียบ
2. ภาษาพม่าใช้อักษรพม่าเป็นตัวเขียน แต่ในปัจจุบัน การรับคำและชื่อภาษาพม่ามาใช้ในภาษาไทยมักเป็นการรับคำตามที่เขียนด้วยอักษรโรมัน ฉะนั้น จึงกำหนดหลักเกณฑ์การทับศัพท์จากอักษรโรมันโดยให้อักษรพม่าไว้เทียบด้วย
3. การถอดอักษรพม่าเป็นอักษรโรมันในหลักเกณฑ์นี้ใช้หลักการออกเสียงตามที่ปรากฏใน "Myanmar–English Dictionary", Department of the Myanmar Language Commission, Ministry of Education, Union of Myanmar. แต่การใช้อักษรโรมันแทนเสียงพม่ามีหลายระบบ หลักเกณฑ์นี้จึงรวบรวมไว้หลายรูปแบบเท่าที่จะเป็นไปได้
4. คำภาษาพม่าที่รับมาใช้ในภาษาไทยเป็นเวลานานแล้วและเขียนเป็นคำไทยจนเป็นที่ยอมรับกันทั่วไป อาจใช้ต่อไปตามเดิม เช่น บุเรงนอง, มัณฑะเลย์
5. เสียงพยัญชนะและเสียงสระภาษาพม่าหลายเสียงไม่มีในภาษาไทย จึงจำเป็นต้องเลือกพยัญชนะและสระภาษาไทยที่มีเสียงใกล้เคียงมาใช้ เช่น
อนึ่ง aung ออกเสียงกึ่งระหว่าง เอา ที่มี ง สะกด กับ ออง เพื่อความสะดวกในการเขียนภาษาไทยจึงเลือกใช้ ออง
6. เสียงพยัญชนะภาษาพม่าบางเสียงใช้อักษรโรมันหลายตัวแทนเสียงหนึ่งเสียง กำหนดให้ทับศัพท์ด้วยอักษรไทยตัวเดียว ดังนี้
7. เสียงสระในภาษาพม่ามีทั้งสระสั้นและสระยาว เช่น a แทนเสียงสระสั้น; ar, ah หรือ are แทนเสียงสระยาว เป็นต้น ในการทับศัพท์จึงกำหนดให้ใช้สระสั้น-ยาวในภาษาไทยแสดงเสียงสระนั้น ๆ เท่าที่อักขรวิธีไทยจะอำนวยให้ (ดูรายละเอียดในตารางเทียบเสียงสระ)
8. ภาษาพม่ามีเสียงวรรณยุกต์ 3 ระดับ คือ เสียงต่ำ เสียงสามัญ และเสียงสูง ซึ่งไม่ตรงกับระดับเสียงวรรณยุกต์ในภาษาไทย นอกจากนี้ ในการถอดอักษรพม่าเป็นอักษรโรมันไม่มีสัญลักษณ์ที่ใช้แสดงเสียงวรรณยุกต์ หลักเกณฑ์การทับศัพท์นี้จึงไม่คำนึงถึงการแสดงเสียงวรรณยุกต์ หากต้องการเทียบเสียงวรรณยุกต์ควรตรวจสอบกับตัวเขียนที่เป็นอักษรพม่า โดยสามารถเทียบระดับเสียงโดยอนุโลมได้ดังนี้
อนึ่ง เสียงหยุดท้ายพยางค์ นักวิชาการบางกลุ่มถือว่าเป็นเสียงวรรณยุกต์ด้วย
9. ในระบบเสียงของภาษาพม่าไม่มีเสียงท้าย แต่มีเสียงนาสิกท้ายพยางค์ซึ่งไม่ออกเสียงอย่างพยัญชนะท้ายพยางค์ในภาษาไทย ในอักษรโรมันใช้ n หรือ ng แทนเสียงนาสิกนั้น ในการทับศัพท์กำหนดให้
10. พยัญชนะ k และ t ท้ายพยางค์ ทำให้สระในพยางค์นั้นเป็นเสียงสั้น ในการทับศัพท์จะใช้สระสั้นและไม่ทับศัพท์ตัว k และ t เช่น
11. คำในภาษาพม่าเขียนติดต่อกันไปโดยไม่เว้นวรรค แต่ในการถอดอักษรพม่าเป็นอักษรโรมันมักจะเว้นวรรคเพื่อให้อ่านได้สะดวก ในการทับศัพท์กำหนดให้เขียนติดต่อกันไปโดยไม่เว้นวรรค แต่ถ้าทับศัพท์เป็นภาษาไทยแล้วอาจอ่านแยกพยางค์ผิด จะใส่เครื่องหมายยัติภังค์เพื่อช่วยให้อ่านถูกต้องก็ได้ เช่น
การทับศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย
การทับศัพท์ภาษาอินโดนีเซียนี้เป็นหลักการที่กำหนดตามสำนักงานราชบัณฑิตยสภา
1. การทับศัพท์ภาษาอินโดนีเซียตามหลักเกณฑ์นี้ยึดการออกเสียงตามรูปเขียน  ซึ่งใช้ในประเทศอินโดนีเซีย
2. หลักเกณฑ์นี้มีตารางเทียบอักษรโรมัน (รูมี) กับอักษรไทยที่ใช้ในการทับศัพท์ และมีตัวอย่างประกอบพร้อมความหมาย คำที่นำมาใช้เป็นตัวอย่างในหลักเกณฑ์นี้ส่วนใหญ่เป็นวิสามานยนาม
4. ตัวอย่างคำภาษาอินโดนีเซียที่ให้ไว้ในหลักเกณฑ์นี้สะกดตามระบบใหม่ แต่ในเอกสารโบราณหรือชื่อบุคคลอาจพบคำที่สะกดตามระบบเดิมอยู่บ้าง ตัวอักษรที่ใช้ในระบบเดิมและต่างกับตัวอักษรในระบบใหม่มีดังนี้
5. พยัญชนะในภาษาอินโดนีเซียหลายตัวไม่มีเสียงในภาษาไทย จำเป็นจะต้องเลือกอักษรไทยที่มีเสียงใกล้เคียง และหลายเสียงต้องใช้อักษรไทยตัวเดียวกันแทนเสียงพยัญชนะที่มีเสียงต่างกันในภาษาอินโดนีเซีย ดังนี้
6. ชื่อในภาษาอินโดนีเซียบางครั้งเขียนด้วยพยัญชนะที่ตามด้วย h โดยออกเสียงเฉพาะพยัญชนะตัวหน้า ในการทับศัพท์ให้ถอดเสียงเฉพาะพยัญชนะตัวหน้า ดังนี้
8. พยัญชนะ h และ r ที่อยู่ท้ายพยางค์ ภาษาอินโดนีเซียออกเสียงพยัญชนะตัวนั้นด้วยแต่ไม่ได้ออกเสียงเหมือนตัวสะกดในภาษาไทย ในการทับศัพท์ให้ใส่เครื่องหมายทัณฑฆาตกำกับไว้ เช่น
9. พยัญชนะกึ่งสระ y ที่ปรากฏในชื่อบุคคลชาวอินโดนีเซีย ออกเสียงเป็นสระอี เช่น
10. สระเดี่ยว ในภาษาอินโดนีเซียมี 5 รูป 6 เสียง ได้แก่
11. สระที่เรียงกัน ในภาษาอินโดนีเซียมี 2 แบบคือ สระประสมและสระเรียง ดังนี้
12. คำที่ประกอบด้วยคำหลายคำ ถ้าเป็นชื่อภูมิศาสตร์ให้เขียนทับศัพท์ติดกัน เช่น
13. ชื่อภูมิศาสตร์ที่มีคำบอกประเภทวิสามานยนามกำกับอยู่ ให้แปลคำบอกประเภทวิสามานยนามเป็นภาษาไทย แล้วเขียนติดกับคำทับศัพท์ เช่น
14. ชื่อบุคคลที่มาจากภาษาอาหรับ ให้ทับศัพท์ตามหลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย
15. ชื่อบุคคลในภาษาอินโดนีเซีย โดยปรกติจะมีเฉพาะชื่ออย่างเดียว ซึ่งอาจมีคำเดียวหรือหลายคำก็ได้ เช่น
16. ชื่อ นามสกุล และคำนำหน้านามที่เขียนแบบย่อ ให้เขียนทับศัพท์เป็นคำเต็ม เช่น
17. คำย่อ คำภาษาอินโดนีเซีย ถ้าเป็นอักษรย่อที่อ่านเรียงตัวอักษร เช่น ชื่อหน่วยงาน ชื่อองค์กร ชื่อพรรคการเมือง ให้เขียนทับศัพท์ตามชื่ออักษรย่อนั้น ๆ ดังนี้
ลัทธิคุ้มครอง
ลัทธิคุ้มครอง  เป็นนโยบายเศรษฐกิจที่จำกัดการนำเข้าจากประเทศอื่นโดยใช้วิธีการ เช่น การตั้งภาษีศุลกากร โควตานำเข้า และการวางระเบียบของรัฐบาลอื่น ๆ ผู้สนับสนุนอ้างว่านโยบายลัทธิคุ้มครองจะช่วยป้องกันผู้ผลิต ธุรกิจและคนงานของภาคที่แข่งขันนำเข้าในประเทศจากผู้แข่งขันต่างประเทศ ทว่า นโยบายดังกล่าวยังลดการค้าและมีผลเสียต่อผู้บริโภคโดยรวม (เพราะทำให้ราคาสินค้านำเข้าสูงขึ้น) และมีผลเสียต่อผู้ผลิตและคนงานในภาคส่งออก ทั้งในประเทศที่ใช้นโยบายลัทธิคุ้มครองและประเทศที่นโยบาลลัทธิคุ้มครองมีผล
มีความเห็นพ้องสากลในหมู่นักเศรษฐศาสตร์ว่าลัทธิคุ้มครองมีผลเสียต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจและสวัสดิการทางเศรษฐกิจ ส่วนการค้าเสรี การลดระเบียบ และการลดอุปสรรคการค้ามีผลดีต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจ ทว่า การเปิดเสรีการค้าบางทีทำให้การเสียและได้ประโยชน์กระจายมากและไม่เสมอภาค และในระยะสั้นอาจทำให้มีการย้ายทางเศรษฐกิจอย่างสำคัญของคนงานในภาคแข่งขันนำเข้า
จังหวัดอันตีเก
จังหวัดอันตีเก (กินาไรอา: Probinsiya kang Antique; ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Antique; ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือซันโฮเซเดอบูเวนาบิสตา ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอักลัน จังหวัดคาปิซ‎ และจังหวัดอีโลอีโล ทางทิศตะวันออก และติดกับทะเลซูลูทางทิศตะวันตก จังหวัดแห่งนี้เป็นถิ่นฐานของชนพื้นเมืองอีไรนัน-บูกิดโนน ซึ่งเป็นผู้ใช้ภาษากินาไรอา และยังสร้างนาขั้นบันไดซึ่งมีอยู่เพียงแห่งเดียวบนเกาะวิซายัสอีกด้วย
จังหวัดอีโลอีโล
จังหวัดอีโลอีโล (ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Iloilo; กินาไรอา: Probinsiya kang Iloilo; ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอันตีเคทางทิศตะวันตก ติดกับจังหวัดคาปิซทางทิศเหนือ ติดกับช่องแคบจีนโตโตโลทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับช่องแคบกีมารัสทางทิศตะวันออก และติดกับช่องแคบอีโลอีโลและอ่าวปาไนย์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
ไม่ไกลจากชายฝั่งของจังหวัดอีโลอีโล เป็นที่ตั้งของเกาะจังหวัดกีมารัส ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอีโลอีโล เมืองหลักของจังหวัดอีโลอีโลมีชื่อเดียวกันกับชื่อจังหวัด คือ อีโลอีโลซิตี ซึ่งยังเป็นนครอิสระ ไม่ขึ้นกับรัฐบาลประจำจังหวัด สำหรับในปี ค.ศ. 2015 ประชากรในจังหวัดมี 1,936,423 คน โดยไม่รวมอีโลอีโลซิตี แต่ถ้ารวมประชากรในอีโลอีโลซิตีไปด้วย จะมีทั้งหมด 2,361,042 คน
อนัญญา ทรัพย์เสริมศรี
มุสตาฟา อาซัดซอย
มุสตาฟา อาซัดซอย (ปาทาน: مصطفي ازادزوي, เกิดวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลตำแหน่งกองกลาง ปัจจุบันลงเล่นให้กับแอตลาส เดลเมนฮอร์ส และทีมชาติอัฟกานิสถาน
อาซัดซอยเกิดในประเทศอัฟกานิสถาน และพี่ชายและพี่สาวรวมกัน 5 คน เมื่อเขาอายุ 6 เดือน ครอบครัวได้ย้ายไปที่ประเทศเยอรมนี โดยเขาได้เริ่มอาชีพกับสโมสร Delmenhorster BV ก่อนที่จะย้ายไปสโมสร VfB Oldenburg ในเวลาต่อมา
หลังจากที่หมดสัญญากับชัยนาท ฮอร์นบิล อาซัดซอยได้ย้ายมาเข้าร่วมสโมสรฟุตบอลเชียงราย ยูไนเต็ด ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2017 แบบไม่มีค่าตัว
เชียงใหม่ เอฟซี (ยืมตัว).
อาซัดซอยย้ายมาเชียงรายได้ไม่นาน ก็ถูกปล่อยยืมตัวให้กับสโมสรฟุตบอลจังหวัดเชียงใหม่ในไทยลีก 2 เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 โดยเป็นสัญญายืมตัว 1 ฤดูกาล
สำหรับในฤดูกาล 2018 เมื่อวันที่ 10 มีนาคม อาซัดซอยทำประตูแรกให้กับเชียงใหม่ ในนัดที่เปิดสนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี เอาชนะระยอง เอฟซี ไปได้ 3-0
ในปี ค.ศ. 2011 อาซัดซอยลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติเอเชียใต้ 2011 ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 เขาถูกเรียกตัวโดยผู้ฝึกสอน Mohammad Yousef Kargar ในการแข่งขันนัดที่พบกับศรีลังกา
อาซัดซอยเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติเอเชียใต้ 2013 ซึ่งเขาทำประตูแรกในการเอาชนะภูฏาน 3-0 ในรอบแบ่งกลุ่ม และยังทำประตูในนัดชิงชนะเลิศรายการนั้น ช่วยให้เอาชนะอินเดียไปได้ 2-0 นับเป็นแชมป์เอเชียใต้สมัยแรกของอัฟกานิสถาน
เซร์ฆิโอ ซัวเรซ
เซร์ฆิโอ กุสตาโบ ซัวเรซ อาร์เตอากา (; เกิดวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวสเปน ปัจจุบันลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลการท่าเรือในตำแหน่งกองกลาง
ซัวเรซเกิดที่ลัสปัลมัส หมู่เกาะคะแนรี และเข้าสู่ระบบเยาวชนของลัสปัลมัส และลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ครั้งแรกกับสโมสรกัสติโย ซี่งเป็นการยืมตัว เขากลับมาเล่นให้ลัสปัลมัสอีกครั้งในฤดูกาล 2006–2007 และในวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 เขาถูกดันขึ้นมาเล่นชุดใหญ่ครั้งแรก และทำประตูในการแข่งขันโกปาเดลเรย์ นัดที่เปิดบ้านแพ้บิยาร์เรอัล 2–4
หลังจากที่ลัสปัลมัสเลื่อนชั้นสู่เซกุนดาดิบิซิออน เขาลงเล่นนัดแรกในรายการนี้เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2007 โดยลงมาเป็นตัวสำรองนาทีที่ 60 ในนัดที่ลัสปัลมัสเปิดบ้านเอาชนะเอย์บาร์ 1–0 และในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 เขาทำประตูได้ในนัดที่ลัสปัลมัสบุกไปเอาชนะบาร์เซโลนา เบ 5–3 นับเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมของเจ้าตัวและสโมสร
ซัวเรซถูกปล่อยยืมตัวให้กับเซเด มิรันเดส ในฤดูกาล 2012–2013 และกลับสู่ลัสปัลมัสในฤดูกาลถัดมา แต่กลับไม่ได้รับหมายเลขเสื้อแข่งขัน เขาจึงย้ายไปร่วมสโมสรฟุตบอลเพื่อนตำรวจในไทยลีกเมื่อ ค.ศ. 2014 ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 ซัวเรซย้ายไปสงขลา ยูไนเต็ด สโมสรในดิวิชัน 1 และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2017 เขาก็ได้ย้ายไปการท่าเรือ
สาระแน แปซิฟิค
ดราแกน บอสโควิช
ดราแกน บอสโควิช เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวมอนเตเนโกร เคยลงเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับสุพรรณบุรี, แบงค็อก ยูไนเต็ด, การท่าเรือ, ชลบุรี และโปลิศ เทโร
ในช่วงต้น พ.ศ. 2556 บอสโควิชย้ายมาร่วมทีมสุพรรณบุรี สโมสรน้องใหม่ในไทยพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2556 และลงเล่นนัดแรกให้กับสโมสร นัดที่บุกไปเสมอบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ที่สนามไอ-โมบาย 1-1 ต่อมาในช่วงต้น พ.ศ. 2558 บอสโควิชย้ายไปร่วมทีมแบงค็อก ยูไนเต็ด และในฤดูกาล 2560 เขาขึ้นนำเป็นผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสรและลีก และทำสถิติใหม่เป็นผู้เล่นที่ทำประตูต่อหนึ่งฤดูกาลมากที่สุด เขายังได้รับรางวัลดาวซัลโวไทยลีกจาก "เอฟเอ ไทยแลนด์ อะวอร์ด" เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2560
วันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2560 บอสโควิชย้ายไปร่วมทีมการท่าเรือ และวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 เขาทำประตูแรกให้กับสโมสร นัดที่การท่าเรือเปิดบ้านเอาชนะพัทยา ยูไนเต็ด ไปได้ 3–0
ในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2561 บอสโควิชทำสองประตูในนัดที่การท่าเรือเปิดบ้านเอาชนะชลบุรี 5–0 ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นที่คนที่ 7 ที่สามารถทำประตูครบ 100 ลูกในลีกได้ ต่อจาก ศรายุทธ ชัยคำดี, เคลย์ตง ซิลวา, พิภพ อ่อนโม้, ธีรศิลป์ แดงดา, เอเบร์ชี เฟร์นังจิส และ จีโอกู
ใน พ.ศ. 2555 บอสโควิชลงเล่นให้กับทีมชาตินัดแรก ในนัดกระชับมิตรที่พบกับไอซ์แลนด์
Dragan Bošković
มัลคอล์ม แกลดเวล
มัลคอล์ม ทีโมธี แกลดเวล  หรือ มัลคอล์ม แกลดเวล (เกิด 3 กันยายน ค.ศ. 1963) เป็นนักข่าว นักเขียนและนักพูดชาวแคนาดาที่เกิดในอังกฤษ เขาเป็นนักเขียนให้กับ"The New Yorker" ตั้งแต่ปี 1996 และเขียนหนังสือทั้งหมด 7 เล่ม ได้แก่' (2000), ' (2005), ' (2008), ' (2009) หนังสือรวบรวมบทความ "" (2013) "Talking To Strangers: What We Should Know about the People We Don't Know" (2019) และ "The Bomber Mafia: A Dream, a Temptation, and the Longest Night of the Second World War" (2021) หนังสือทั้งห้าเล่มขายดีติดอันดับหนังสือขายดีเดอะนิวยอร์กไทมส์ นอกจากนี้เขายังมีพอดแคสชื่อว่า "Revisionist History" อีกด้วย และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท Pushkin Industries
หนังสือและบทความของเขามักเกี่ยวกับการตีความที่คาดไม่ถึงของงานวิจัยในสังคมศาสตร์และบ่อยครั้งอ้างถึงงานวิชาการโดยเฉพาะในสาขาสังคมวิทยา จิตวิทยาและจิตวิทยาสังคม มัลคอล์มได้รับ Order of Canada เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2011
แกลดเวลเกิดที่เมือง แฟร์อัม แฮมป์เชอร์ ประเทศอังกฤษ แม่ของเขาคือ จอยซ์ (สกุลเดิม เนชั่น) แกบดเวล นักจิตอายุรเวท ชาวจาเมกา กราแฮม แกลดเวล พ่อของเขาเป็นศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์จาก เคนต์ ประเทศอังกฤษ ตลอดวัยเด็ก มัลคอล์มอาศัยอยู่ในชนบทของ รัฐออนแทรีโอ ซึ่งเขาไปโบสถ์ Mennonite การวิจัยโดยนักประวัติศาสตร์ Henry Louis Gates Jr. เปิดเผยว่าบรรพบุรุษของมารดาของ Gladwell เป็น หญิงชาวจาเมกาผิวสีที่เป็นอิสระ (ลูกครึ่งคนขาวคนดำ) ซึ่งเป็นเจ้าของทาส ทวดของเขามีเชื้อชาติ อิกโบ จากไนจีเรีย แอฟริกาตะวันตก
Malcolm Timothy Gladwell
Wendell Brown
การรุกรานอ่าวหมู
อมรวิชช์ นาครทรรพ