pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ซิลบิโอ ราฟาเอล กาเมซ  หรือที่รู้จักกันในชื่อ เลโอ กาเมซ  อดีตนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เป็นนักมวยที่สามารถครองแชมป์โลกได้ 4 รุ่น ของทวีปอเมริกาใต้ และเป็นนักมวยคนแรกที่สามารถครองแชมป์โลกได้ 4 รุ่นพิกัดน้ำหนักที่เบาที่สุดของมวยสากล
กาเมซเริ่มชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 และเป็นฝ่ายชนะฟรันซิสโก การ์ซิอา ในการชกกำหนด 4 ยก จากนั้น ชกชนะติดต่อกันมาตลอด จนวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2530 กาเมซชนะน็อกราฟาเอล โบลิบาร์ ยก 2 ทำให้เขากลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงทันที ต่อมา ในวันที่ 30 เมษายน กาเมซขึ้นชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นไลท์ฟลายเวท ชนะน็อก เปโดร เนียเบส ยก 2 ได้ครองแชมป์ เขาป้องกันตำแหน่งได้ครั้งเดียวก็มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกในวันที่ 10 มกราคม 2531 กาเมซได้ชิงแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก รุ่นสตอร์วเวทกับ คิม บง-จุน ที่เกาหลีใต้ซึ่งเป็นการชกมวยในต่างแดนครั้งแรก ซึ่งกาเมซเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ครองแชมป์โลก และกลายเป็นนักมวยที่โด่งดังในเวเนซุเอลาทันที
กาเมซมีปัญหากับผู้จัดการหลายอย่างหลังจากได้เป็นแชมป์โลก เขาป้องกันตำแหน่งได้เพียงครั้งเดียว ชนะทีเคโอ เค็นจิ โยโกซาวะ ยก 3 ที่ญี่ปุ่น หลังจากนั้น เขาแขนหัก จึงสละแชมป์โลกและหยุดชกไปช่วงหนึ่ง กาเมซกลับมาชกอีกเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม 2532 ชนะน็อกบิกตอร์เรียโน เอร์นันเดซ ยก 5 ต่อมา กาเมซได้ขึ้นชิงแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก รุ่นจูเนียร์ฟลายเวทกับ ยู มย็อง-อู ใน พ.ศ. 2533 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนอย่างน่าสงสัย เมื่อชกแก้มือกันอีกครั้ง เขาก็แพ้คะแนนอีก
กาเมซหยุดชกมวยไประยะหนึ่ง และเลื่อนขึ้นมาชกรุ่นฟลายเวท และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นนี้ของสมาคมมวยโลกที่เกาหลีใต้เมื่อ พ.ศ. 2534 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนคิม ยง-คัง ไปอีก ต่อมาเมื่อ ยู มย็อง-อู สละแชมป์โลกสมาคมมวยโลก รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ พ.ศ. 2536 คราวนี้เป็นฝ่ายชนะทีเคโอ ชิโร ยาฮิโระ ที่ญี่ปุ่น ได้ครองแชมป์โลกที่ว่าง กาเมซป้องกันตำแหน่งได้ 3 ครั้ง รวมทั้งเสมอกับ ห้าดาว ซีพียิม แบบน่าแพ้ และชนะทีเคโอ พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ทั้งที่ตัวเองเกือบถูกน็อกก่อน จากนั้นจึงไปเสียแชมป์ให้ ชเว ฮี-ยง เมื่อ พ.ศ. 2538 ที่เกาหลีใต้
หลังจากเสียแชมป์ กาเมซขยับขึ้นไปชกรุ่นฟลายเวท ได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin ชนะคะแนน อากิเลส กุซมัน ใน พ.ศ. 2538 และในปีถัดมาได้ขึ้นชิงแชมป์โลกกับ แสน ส.เพลินจิต แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนจากนั้น เสียแชมป์ WBA Fedelatin คืนให้กุซมัน และกลับมาครองแชมป์ Fedelatin อีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2541 ชนะน็อก ฮิลเบร์โต กอนซาเลซ และได้ครองแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก รุ่นฟลายเวท ใน พ.ศ. 2542 ชนะน็อก อูโก ราฟาเอล โซโต ต่อมาขึ้นชกชนะน็อกโฮซูเอ กามาโช แชมป์เฉพาะกาลของสมาคมมวยโลก รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทได้ แต่สมาคมมวยโลกยังประกาศให้เขาเป็นแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทอยู่ จนกระทั่งมาเสียแชมป์โลกให้กับศรพิชัย กระทิงแดงยิม ต่อมาได้ชกชิงแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทกับฮิเดกิ โทดากะ ปรากฏว่ากาเมซเป็นฝ่ายชนะน็อก ได้ครองแชมป์โลกรุ่นที่สี่ใน พ.ศ. 2543 ได้สร้างประวัติศาสตร์เป็นแชมป์โลกสี่รุ่นและเป็นนักมวยคนแรกของโลกที่ได้แชมป์โลกสี่รุ่นของสถาบันเดียวกัน (คว้าแชมป์โลก 4 รุ่นเป็นของ WBA ทั้งหมด)​ ในปัจจุบันยังไม่มีนักมวยสากลคนไหนที่สามารถสร้างสถิติเทียบเท่าหรือทำลายสถิติของกาเมซได้ ก่อนจะเสียแชมป์แพ้ทีเคโอให้กับให้เซเลส โคบายาชิ ในปีถัดมา
หลังจากเสียแชมป์ กาเมซพยายามเป็นแชมป์โลกห้ารุ่นโดยขึ้นชิงแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก รุ่นแบนตั้มเวทเมื่อ พ.ศ. 2545 แพ้คะแนนจอห์นนี เบรห์ดาล ที่เดนมาร์ก และแพ้คะแนน ฮิเดกิ โทดากะ ที่ญี่ปุ่นอีก รวมทั้งขึ้นชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นนี้อีกครั้งใน พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน พูลสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม จากนั้นกาเมซจึงตัดสินใจแขวนนวมไป
ท้าวภีษมะ
ลี ซังชุล
ลี ซังชุล (Sang-Chul Lee) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 สถิติการชก 23 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 4) เสมอ 2 แพ้ 8
จิมมี่ คาเปเซโน
จิมมี่ คาเปเชโน  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 8 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 7
อีชี บิลาดี
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านรเศรษฐสุริยลักษณ์
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านรเศรษฐสุริยลักษณ์ (9 ธันวาคม พ.ศ. 2458 – 22 มีนาคม พ.ศ. 2497) เป็นพระโอรสในสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ประสูติแต่หม่อมเล็ก ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม ยงใจยุทธ) เมื่อประสูติมีพระยศที่ “หม่อมเจ้า” ต่อมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาเป็น “พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า”
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านรเศรษฐสุริยลักษณ์ ประชวรด้วยพระโรคเกี่ยวกับสมองตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2497 สิริพระชันษา 38 ปี
โฆเซ ลุยส์ โรดริเกซ ซาปาเตโร
โฆเซ ลุยส์ โรดริเกซ ซาปาเตโร  เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศสเปน และอดีตหัวหน้าพรรคแรงงานสังคมนิยมสเปนซึ่งได้รับชัยชนะจากการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2547 และครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2551
พรรคแรงงานสังคมนิยมสเปน
พรรคแรงงานสังคมนิยมสเปน  หรือชื่อย่อ เปโซเอ  เป็นพรรคการเมืองที่เก่าแก่เป็นอันดับสองของประเทศสเปน ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2422 ปัจจุบันหัวหน้าพรรคคือ นายเปโดร ซันเชซ
จากการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2551 พรรคแรงงานสังคมนิยมสเปนได้คะแนนเสียงมากเป็นอันดับหนึ่ง คือ 11,064,524 เสียง และได้ที่นั่งทั้งหมด 169 ที่นั่ง จากทั้งหมด 350 ที่นั่ง ทำให้นายโฆเซ ลุยส์ โรดริเกซ ซาปาเตโร ได้เป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศต่ออีกสมัยหนึ่ง จนกระทั่งพ่ายแพ้การเลือกตั้งให้กับพรรคประชาชนในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อปลายปี พ.ศ. 2554
พระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ
ศิวนาฏราช
นาฏราช  มีอีกชื่อว่า Adalvallaan  เป็นรูปปั้นพระศิวะในฐานะเทพนักระบำแห่งจักรวาล การระบำของพระองค์มีชื่อเรียกว่า ตาณฑวะ มีการบรรยายถึงท่าระบำและศิลปะในเอกสารทางศาสนาฮินดูหลายแห่ง เช่น "Tevaram", "Thiruvasagam" ในภาษาทมิฬ และ "Anshumadbhed agama" กับ "Uttarakamika agama" ในภาษาสันสกฤตและครันถะ ระบำมูรติปรากฏในโบสถ์พราหมณ์หลักในลัทธิไศวะทั้งหมด และเป็นสัญลักษณ์ทางประติมากรรมที่รู้จักกันดีในอินเดีย และนิยมใช้เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมอินเดีย โดยถือเป็นหนึ่งในภาพที่สวยงามที่สุดในศิลปะฮินดู
รูปประติมากรรมนี้ให้พระศิวะเป็นเทพแห่งการเต้นระบำและนาฏศิลป์ นอกจากนี้ยังมีภาพนูนของนาฏราชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายแห่ง เช่น นครวัด และในเกาะบาหลี ประเทศกัมพูชา และเอเชียกลาง
ศิวนาฏราชในศิลปะอินเดีย.
นาฏราช หรือพระศิวะในฐานะของบรมครูองค์แรกแห่งการร่ายรำ พระหัตถ์ขวาด้านบน ทรงถือกลองรูปร่างคล้ายๆ นาฬิกาทราย (เอวคอด) กลองเล็ก ๆ ใบนี้ให้จังหวะประกอบการฟ้อนรำของพระศิวะ และที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือ เสียงกลองเป็นสัญลักษณ์แทนธาตุแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในจักรวาล นั่นคือ กลองเป็นสัญลักษณ์แห่งการสร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ ทั้งมวล
พระหัตถ์ซ้ายด้านบน ถืออัคนี อันเป็นสัญลักษณ์แห่งการทำลายล้าง โดยคำว่า ทำลายล้าง ในที่นี้ หมายถึง ล้างความชั่ว ล้างอวิชชา ให้หมดไป เพื่อเปิดทางการสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ขึ้นมาใหม่ พระกรและพระหัตถ์คู่ซ้าย-ขวา ซึ่งแทนการสร้างสรรค์และการทำลายล้างนี้ กางออกไปในระดับเสมอกัน อันบ่งบอกถึงความหมายที่ว่า "มีเกิด ก็ย่อมมีดับ" นั่นเอง
พระหัตถ์ขวาด้านล่างแบออก เรียกว่า ปางอภัย (abhaya pose) ซึ่งมีความหมายว่า "จงอย่าได้กลัวเลย" (do not fear) เพราะไม่มีภัยใด ๆ จะมากล้ำกลาย ท่านี้บ่งว่าพระศิวะเป็นผู้ปกป้องอีกด้วย
ส่วนพระกรซ้ายด้านล่างพาดขวางลำตัวระดับอก ในลักษณะคล้ายๆ งวงช้าง ซึ่งบางคนตีความว่า เป็นงวงของพระคเณศ เทพเจ้าแห่งความสำเร็จ และเป็นบุตรของพระศิวะอีกต่างหาก ปลายนิ้วของพระกรที่เป็นงวงช้างนี้ชี้ไปที่พระบาทซ้ายที่ยกขึ้น มาจากพื้น ก็ตีความกันว่า พระบาทที่ยกขึ้นมานี้บ่งถึงการหลุดพ้นจากวัฏสงสาร
ส่วนพระบาทขวานั้นเหยียบอยู่บนอสูรมูลาคนี ซึ่งเป็นตัวแทนของอวิชชา เมื่ออวิชชาถูก 'เหยียบ' ไม่ให้โผล่ขึ้นมาบดบังความจริง ความรู้แจ้ง (วิชชา) ก็จะปรากฏขึ้นนั่นเอง
วงกลม ๆ ที่ล้อมพระศิวะอยู่ก็คือ ขอบเขตแห่งการร่ายรำ อันเป็นตัวแทนของจักรวาลทั้งมวล โดยมีขอบด้านนอกเป็นเปลวไฟ และมีขอบด้านในเป็นน้ำในมหาสมุทร
พระศิวะในปางนาฏราชนี้ยังแสดงคู่ตรงกันข้ามกันเช่น กลอง = สร้าง vs ไฟ = ทำลาย แม้พระศิวะจะร่ายรำ ขยับมือ ขยับเท้าและแขนขาอย่างต่อเนื่อง แต่พระพักตร์กลับสงบนิ่งเฉย เหมือนไร้ความรู้สึก ซึ่งเป็นเสมือนการสอนว่า การเกิด-ดับของสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่โดยตลอด พระเกศาของพระศิวะยาวสยาย ปลิวสะบัดยื่นออกไปทั้งซ้ายขวา เป็นสัญลักษณ์แทนผู้ละทิ้งชีวิตทางโลก แต่ก็มีพระคงคาและพระจันทร์เสี้ยวอนเป็นสัญญลักษณ์แห่งเทพสตรีประดับอยู่ด้วย
ศิวนาฏราชในศิลปขอม.
ปราสาทหินในศิลปขอม ทับหน้าของปรางค์ประธานจะแกะสลักเป็นรูปพระศิวนาฏราช หรือ พระอิศวรทรงฟ้อนรำ ซึ่งจัดเป็นประติมากรรมที่สำคัญที่สุดในศาสนาพราหมณ์ลัทธิไศวนิกาย ในศิลปขอมนั้นภาพพระศิวนาฏราชจะเป็นภาพสลักนูนต่ำทั้งสิ้น ไม่เป็นประติมากรรมชนิดลอยตัว
ส่วนทับหลังของปราสาทจะเป็นรูปพระนารายณ์บรรทมสินธิ์
ศิวนาฏราชกับศิลปการแสดง.
ภาพการร่ายรำของพระศิวะนับว่ามีบทบาทสำคัญในคติความเชื่อของผู้ที่นับถือศาสนาฮินดู ลัทธิไศวนิกาย ตามตำนานระบุว่าการร่ายรำของพระศิวะเป็นที่เลื่องลือและยกย่องของเหล่าเทพทั้งมวลถึงความสวยงามและน่ายำเกรงในที ในจังหวะลีลาอันเป็นสัญลักษณ์แห่งการเนรมิตสร้างสรรค์
การร่ายรำนี้ภายหลังพระภรตมุนีได้ทราบ จึงขอร้องให้พระพิฆคเณศไปกราบบังคมทูลให้พระศิวะซึ่งเป็นพระราชบิดาร่ายรำอีกครั้งเพื่อจะได้จารึกท่าการร่ายรำนี้เป็นบทนาฎยศาสตร์สืบไป พระศิวะท่านจึงได้ร่ายรำให้ชมอีกและได้เรียกเหล่าเทพเทวดาทั้งปวงมาชมพระองค์ร่ายรำอีกครั้ง
บางตำนานกล่าวว่าพระยาอนันตนาคราชได้ชมการร่ายรำนี้เมื่อองค์พระอิศวรท่านร่ายรำหลังจากปราบฤๅษีผู้ฝ่าฝืนเทวบัญญ้ติ และปรารถนาจะได้ชมอีก องค์พระนารายณ์ได้ประทานคำแนะนำให้ไปบำเพ็ญตบะที่เชิงเขาไกรลาสเพื่อบูชาองค์พระศิวะ ด้วยอำนาจแห่งการบูชานี้ องค์พระศิวะจึงโปรดประทานพรให้ และถามในสิ่งที่พระยานันตนาคราชปรารถนา พระยานาคราชจึงกราบทูลว่าอยากจะได้เห็นองค์พระศิวะร่ายรำอีกสักครั้ง พระศิวะก็โปรดประทานดังปรารถนา และได้เสด็จลงมาร่ายรำยังมนุษยโลก ซึ่งเชื่อกันว่าสถานที่นั้นคือ วิหาร จิทัมพรัม ในรัฐทมิฬนาดู ประเทศอินเดีย
ท่าฟ้อนรำทั้ง 108 ท่าขององค์พระศิวะนี้เป็นท่าพื้นฐานสำหรับวิชานาฎยศาสตร์ อันเป็นท่ารำต้นแบบของชาวอินเดีย และแพร่หลายมาถึงเขมร และไทย ผู้รับอิทธิพลด้านวัฒนธรรมของอินเดียสืบต่อมา
ผู้ที่นับถือศาสนาฮินดูนั้นเชื่อว่าจังหวะการร่ายรำของพระศิวะอาจบันดาลให้เกิดผลดีและผลร้ายแก่โลกได้ ฉะนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องอ้อนวอนให้พระองค์ฟ้อนรำในจังหวะที่พอดี โลกจึงจะร่มเย็นเป็นสุข หากพระองค์โกรธกริ้วด้วยการร่ายรำในจังหวะที่รุนแรงแล้วก็ย่อมจะนำมาซึ่งภัยพิบัติแก่โลกนานัปการ
ดุริยางคศิลป์.
กลองในพระหัตถ์ของพระศิวะในปางศิวะนาฏราชนี้ เป็นกลองสองหน้า เอวตรงกลางคอด มีลูกตุ้มยึดกับสายสำหรับใช้กระทบหน้ากลองทั้ง 2 ข้าง กลองนี้เรียกว่ากลอง ทมรุ ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีเพียงชิ้นเดียวที่องค์พระศิวะท่านเลือกใช้ประกอบการร่ายรำอันยิ่งใหญ่นี้
ผู้ประกอบพิธีในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ได้นำเอากลองนี้มาใช้ในการประกอบพิธีมงคล และพัฒนามาเป็นเครื่องดนตรีที่เรียกว่า "บัณเฑาะว์" ในปัจจุบัน คำว่าบัณเฑาะว์มาจากคำบาลีว่า "ปณวะ" หรือ "ตาณฑวะ" ในภาษาสันสกฤต
เจ้าจอมมารดาสำลี ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
เจ้าจอมมารดาสำลี หรือ พระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และเป็นพระสนมในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ วังหน้าในรัชกาลที่ 2
พระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 17 ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาอำพัน พระสนมเอก (เจ้าจอมมารดาอำพัน เป็นธิดาของเจ้าอุปราชจันทร์ แห่งเมืองนครศรีธรรมราช เป็นต้นสกุล "จันทโรจวงศ์") มีพระเชษฐาร่วมเจ้าจอมมารดาคือ พระองค์เจ้าชายอรนิกา (พระราชโอรสพระองค์ที่ 9 ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี)
เจ้าจอมมารดา พระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ มีพระราชโอรสพระราชธิดากับสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ ทั้งสิ้น 6 พระองค์ คือ
พระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ ถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ที่วัดปทุมคงคา ในรัชกาลที่ 2 พร้อมกับพระเชษฐา คือพระองค์เจ้าอรนิกา ในคราวเดียวกับสมเด็จเจ้าฟ้าอภัยธิเบศร์ กรมขุนกระษัตรานุชิต (เจ้าฟ้าเหม็น) พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ซึ่งประสูติแต่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าฉิมใหญ่ เมื่อวันพุธ ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 10 จ.ศ. 1171 ตรงกับวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2352 เนื่องจากทรงถูกฟ้องร้องว่าคิดวางแผนก่อการกบฏ
พระองค์เจ้าชายพงศ์อิศเรศร์
คองกามาโต
คองกามาโต (; แปลว่า "ตัวทำลายเรือ") เป็นสัตว์ประหลาดที่กล่าวกันว่ามีรูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานชนิดที่บินได้ จำพวก เทอโรซอ หรือ เทอราโนดอน พบในหนองน้ำทวีปแอฟริกาตอนกลาง
ในปี ค.ศ. 1923 แฟรงก์ เอช.เมลแลนด์ นักเดินทางได้บันทึกไว้ในหนังสือบันทึกการเดินทางตนชื่อ "In Witchbound Africa" ถึงสัตว์ประหลาดที่บินได้ที่พบในหนองน้ำว่า เป็นสัตว์ที่ดุร้าย น่ากลัว สามารถโจมตีเรือขนาดเล็กได้ มีลำตัวสีแดง ความยาวเมื่อกางปีกเต็มที่ราว 4–7 ฟุต จากภาพสเก็ตพบว่า มีลักษณะคล้ายเทอโรซอร์ แต่ลักษณะโดยละเอียดนั้นชาวพื้นเมืองที่เล่าให้เมลแลนด์ฟังไม่มั่นใจ เพราะแทบไม่มีใครที่เห็นสัตว์ตัวนี้ใกล้ ๆ แล้วรอดกลับมา
ในปี ค.ศ. 1956 วิศวกรชื่อ เจ.พี.เอฟ. บราวน์ ได้เห็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง 2 ตัว ที่บินได้ในเวลาราว 18.00 น. ใกล้ทะเลสาบบังเวอูลู ประเทศแซมเบีย โดยเขาบอกว่ามันบินช้า ๆ และเงียบมาก สังเกตว่า ความยาวปีกประมาณ 3 ฟุต หรือ 1 เมตร และมีความยาวหาง 4⁄1 ฟุต หรือ 1.5 เมตร ส่วนหัวมีลักษณะแคบและคล้ายสุนัข
ในปีต่อมามีรายงานจากโรงพยาบาลท้องถิ่นถึงการโจมตีของนกต่อมนุษย์ บริเวณบึงบังเวอูลูเมื่อได้ถามถึงลักษณะของนกที่โจมตี ผู้ได้รับบาดเจ็บซึ่งมีแผลฉกรรจ์ที่อกได้อธิบายรูปร่างและพบว่า มีลักษณะคล้ายเทอโรซอร์อีกเช่นกัน แต่รูปสเก็ตไม่อาจจะนำออกสู่สาธารณะได้ และปัจจุบันไม่มีใครทราบว่ารูปสเก็ตนี้อยู่ที่ไหน
มีการสันนิษฐานว่า สัตว์ประหลาดบินได้ที่เรียกว่า คองกามาโต นี้ อาจจะเป็นนกหาปลาขนาดใหญ่จำพวกนกกระสาที่เรียกว่า นกกระสาหน้าผากเหลือง ("Ephippiorhynchus senegalensis") หรือ นกกระสาปากพลั่ว ("Balaeniceps rex") ซึ่งเป็นนกขนาดใหญ่ที่มีกรามแข็งแรง และเป็นนกที่หายากมากชนิดหนึ่งของแอฟริกา
ปัจจุบันมีรายงานการพบเห็นสัตว์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน โดยไม่มีรายละเอียดมากไปกว่านี้ จากแซมเบีย, ซิมบับเว, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, นามิเบีย, แทนซาเนียและเคนยา
เจ้าจอมมารดาสำลี
Dagwon
ไลท์ โนเวล
เบ็ค
วิจิตรวีรยะ
วิจิตรวีรยะ เป็นตัวละครในมหาภารตะ ชื่อมีความหมายว่า "ผู้กล้าอันงดงาม" วิจิตรวีรยะเป็นโอรสของท้าวศานตนุกับพระนางสัตยวดี มีศักดิ์เป็นน้องของท้าวภีษมะ แต่เป็นน้องแท้ ๆ ของจิตรางคทะ โดยวิจิตรวีรยะมีมเหสี 2 พระองค์คือ เจ้าหญิงอัมพิกา และเจ้าหญิงอัมพาลิกา หลังสมรสได้เจ็ดปี วิตรวีรยะป่วยและไม่มีผู้ใดรักษาได้หาย และสิ้นพระชนม์โดยไม่มีบุตร
จิตรางคทะ
จิตรางคทะ เป็นพระโอรสของท้าวศานตนุกับพระนางสัตยวดี มีศักดิ์เป็นน้องชายต่างมารดาของท้าวภีษมะ และเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของวิจิตรวีรยะ สิ้นพระชนม์ก่อนวิจิตรวีรยะ เพราะมีคนธรรพ์ที่ชื่อเหมือนกัน คนธรรพ์จิตรางคทะไม่ต้องการให้มีคนชื่อเดียวกับตน จึงมาท้าสู้กับจิตรางคทะตัวต่อตัว เจ้าชายจิตรางคทะยังเยาว์วัยเกินไป และมีความสามารถไม่เท่ากับคนธรรพ์จึงสิ้นพระชนม์ในสนามรบ
จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา
จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา (, ; พระนามเต็ม: "มาเรีย เทเรเซีย วาร์ลบูก้า อมาเลีย คริสติน่า ฟอน ฮาพส์บวร์ค") หรือ สมเด็จพระราชินีนาถมาเรีย เทเรซา แห่งฮังการีและโบฮีเมีย เป็นผู้ปกครองรัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์คสตรี "โดยพระราชสิทธิ์อันชอบธรรม" เพียงพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ภายหลังทรงสถาปนาพระราชสวามีให้ดำรงพระอิสริยยศจักรพรรดิและพระองค์เองทรงดำรงพระอิสริยยศจักรพรรดินี พระอัครมเหสีแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่พระราชอำนาจทั้งหมดอยู่ที่พระองค์เพียงผู้เดียว นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงเป็นประมุขแห่งออสเตรีย ฮังการี โบฮีเมีย โครเอเชีย และสลาโวเนีย ถือว่า พระองค์ทรงเป็นหนึ่งในพระประมุขผู้ทรงอำนาจที่สุดในทวีปยุโรปเลยทีเดียว
จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซาเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2260 เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ เจ้าหญิงเอลิซาเบธ คริสตีนแห่งบรันสวิค-วูล์ฟเฟ็นบืทเทล (พระธิดาในดยุกลุดวิก รูดอล์ฟแห่งบรันสวิค-ลืนย์เบิร์ก และเจ้าหญิงคริสตีน หลุยส์แห่งเอิททินเจน-เอิททินเจน) มีพระเชษฐา 1 พระองค์ แต่สิ้นพระชนม์ขณะยังทรงพระเยาว์ และพระขนิษฐาอีก 3 พระองค์ ทั้ง 4 พระองค์ทรงได้รับการศึกษาในราชสำนัก โดยพระราชบิดาทรงให้ครูมาให้การศึกษา โดยพระองค์ทรงเล็งเห็นว่า พระราชธิดาองค์โตพระองค์นี้ จะต้องเป็นองค์พระประมุของค์ต่อไป ซึ่งตามหลักของกฎมณเฑียรบาลเรื่องการสืบราชบัลลังก์นั้น จะให้พระบรมวงศานุวงศ์เพศชายเท่านั้นที่จะอยู่ในลำดับการสืบสันตติวงศ์ได้ แต่พระองค์ทรงไม่มีพระราชโอรสแล้ว พระองค์จึงทรงให้ครูเข้มงวดในเรื่องของการศึกษาของพระราชธิดาองค์โตด้วย
องค์รัชทายาทหญิง.
เนื่องจากพระองค์เป็นพระราชธิดาองค์โตของจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และเนื่องจากพระราชโอรสพระองค์เดียว อาร์ชดยุกเลโอโปลด์ โยฮันน์ มกุฎราชกุมารได้สิ้นพระชนม์ไปเสียก่อนแล้ว พระราชบิดาจึงโปรดเกล้าฯ ให้มีการเขียนพระราชกฤษฎีกา ค.ศ. 1713 (Pragmatic Sanction of 1713) ซึ่งสามารถให้พระราชธิดาองค์โต สามารถสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาได้ ทำให้มีการลงประชามติจากองค์พระประมุขหลายพระองค์ทางยุโรปตอนเหนือ ซึ่งเห็นด้วยกับการออกพระราชกฤษฎีกาของพระองค์ แต่ก็ยังมีผู้ที่ไม่เห็นด้วยและคัดค้านพระองค์ การที่พระองค์ได้ทรงเป็นองค์รัชทายาทหญิงแห่งออสเตรียนั่นเอง เป็นเหตุให้มีการก่อสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย (War of Austrian Succession) ขึ้นในปีพ.ศ. 2283 เนื่องจากมีผู้ไม่เห็นด้วยกับการที่จะให้ผู้หญิงมาสืบราชบัลลังก์แห่งจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ได้ โดยเฉพาะพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย ซึ่งทรงเกรงว่าจะทำให้ระบอบการปกครองสั่นคลอน โดยพระองค์ทรงยื่นข้อเสนอให้กับจักรพรรดิคาร์ลว่า ให้พระราชธิดาอภิเษกสมรสกับพระองค์เสียเอง โดยทรงอ้างว่าจะรักษาความสมดุลของระบอบการปกครองของจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ได้
อย่างไรก็ตามหลังจากที่พระราชาบิดาเสด็จสวรรคต เจ้าหญิงมาเรียก็ทรงได้รับการสืบราชบัลลังก์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี พ.ศ. 2283 แต่ยังไม่ได้ครองราชย์เพราะเนื่องจากสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย พระองค์จึงทรงมอบบัลลังก์ให้กับจักรพรรดิคาร์ลที่ 7 แห่งราชวงศ์วิทเทิลส์บัค แล้วอีก 5 ปีต่อมา จักรพรรดิคาร์ลเสด็จสวรรคต พระองค์จึงทรงสืบราชบัลลังก์ต่อ โดยการอภิเษกสมรสกับดยุกฟรันซ์ที่ 3 สเตฟานแห่งลอแรน และสถาปนาให้พระสวามีของพระองค์เป็นจักรพรรดิแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และพระองค์ก็จะทรงเป็นจักรพรรดินีมเหสี (Empress Consort) แทน แต่พระอำนาจและการบริหารบ้านเมืองทั้งหมด จะอยู่ที่พระองค์แต่เพียงผู้เดียว
จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซาทรงริเริ่มช่วยเหลือในการปฏิรูปทางการเงินและการศึกษา อีกทั้งทรงช่วยเหลือทางด้านการค้าขายทางธุรกิจ การพัฒนาการเกษตรกรรม และการจัดการทางการทหาร พระองค์ทรงจัดตั้งกองทัพขึ้นใหม่ เนื่องจากออสเตรียยังมีความขัดแย้งกับปรัสเซีย กษัตริย์แห่งปรัสเซียยังทรงต่อต้านออสเตรียที่มีองค์พระประมุขหญิง จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จึงได้ต่อสู้กับราชอาณาจักรปรัสเซีย เป็นเหตุให้มีการต่อสู้ในสงครามเจ็ดปี ซึ่งอยู่ในระหว่างปี พ.ศ. 2299 ถึง พ.ศ. 2306 และสงครามสืบราชบัลลังก์บาวาเรีย (War of Bavarian Succession)
ช่วงต้นรัชกาล.
จักรพรรดิคาร์ล พระราชบิดามิได้พระราชทานการศึกษาเรื่องรัฐศาสตร์ให้แก่เจ้าหญิงมาเรีย ทำให้เจ้าหญิงทรงเรียนรู้ด้วยพระองค์เอง ซึ่งก่อนสิ้นรัชกาลของพระราชบิดา 2 ปี การทหารและกลาโหมของประเทศได้อ่อนแอลงมาก ซึ่งหลังจากจักรพรรดิเสด็จสวรรคตแล้ว เจ้าหญิงก็ได้ทรงเข้าพิธีเถลิงวัลย์ราชสมบัติเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งฮังการี ณ มหาวิหารเซนต์ มาร์ติน เมืองปอลโซนี (ปัจจุบันคือกรุงบราติสลาวา เมืองหลวงของประเทศสโลวาเกีย) พิธีเถลิงถวัลย์ราชสมบัติมีขึ้นเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2284
สงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรียยังคงมีอยู่เรื่อยมา เพราะเนื่องจากพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซียได้ทรงนำกองทัพรุกรานหวังจะยึดครองไซลีเซีย ขณะที่บาวาเรีย และฝรั่งเศสได้ร่วมกันรุกรานดินแดนทางตะวันตกของออสเตรีย เพราะเนื่องจากปรัสเซียได้ให้บาวาเรียกับฝรั่งเศสรุกรานออสเตรีย พระเจ้าฟรีดริชจึงได้พระสมญานามว่า เฟรเดอริกมหาราช (Frederick The Great) พระองค์จึงเป็นศัตรูตัวฉกาจของจักรพรรดินี อย่างไรก็ตาม พระองค์ก็ทรงเพ่งจุดเด่นไปยังนโยบายทางการเมืองทั้งภายในและภายนอกเพื่อการต่อสู้กับปรัสเซีย เป็นเหตุให้ออสเตรียชนะสงครามในที่สุด ปรัสเซียก็ได้รับความพ่ายแพ้ไป อีกทั้งกษัตริย์แห่งปรัสเซียก็ทรงยอมรับพระองค์ในฐานะองค์พระประมุขหญิงแห่งอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ ทำให้จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้แผ่นดินคืน หลังจากที่เคยถูกยึดไป และได้มีการทำสนธิสัญญาอิกส์-ลา-ชาแปลล์ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2291 โดยผลของสนธิสัญญาฉบับดังกล่าว มีผลให้ฝรั่งเศสได้ให้ดินแดนออสเตรีย-เนเธอร์แลนด์ และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน จักรพรรดินีทรงยกดินแดนปาร์มา ปิอาเซนซ่า และกูแอสตาลล่าให้กับเจ้าฟ้าชายเฟลิปเป้แห่งสเปน (ซึ่งภายหลังได้รับการสถาปนาเป็นองค์พระประมุขแห่งปาร์มา)
หลังจากที่พ่ายแพ้จากสงครามซิลิเซียครั้งที่ 1 และ 2 พระองค์ก็ทรงริเริ่มที่จะปฏิรูปอาณาจักรของพระองค์ให้ทันสมัย โดยทรงได้รับคำแนะนำและความช่วยเหลือจากฟรีดริช วิลเฮล์ม ฟอน ฮอว์กวิทซ์ สมุหนายกแห่งสภาจักรวรรดิ อย่างไรก็ตาม การพ่ายแพ้สงครามซิลิเซียได้ทำให้พระองค์ทรงมีกำลังพระทัยน้อยลง ที่จะเป็นองค์พระประมุขที่ดีได้ พระองค์ทรงเพิ่มจำนวนกำลังทหารและกองทัพถึง 200 เปอร์เซ็นต์ และทรงเพิ่มค่าภาษีเพื่อที่จะได้สร้างความมั่นใจของระบอบการเมืองการปกครอง และรัฐบาลที่มั่นคงของจักรวรรดิ นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงรวมอำนาจของรัฐบาลมายังจุดศูนย์กลาง โดยทรงรวมระบอบสมุหนายกของออสเตรีย และโบฮีเมียซึ่งเคยถูกแบ่งแยก มารวมไว้ที่สำนักบริหารระบอบการปกครอง โดยก่อนที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวนี้ พระองค์ได้ทรงเปลี่ยนแปลงศาลสูงสุด เพื่อมีหน้าที่ดูแลความยุติธรรมในระบอบเศรษฐกิจและการเมืองการปกครองของจักรวรรดิ
ในฐานะที่พระองค์ทรงเป็นคริตศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นนิกายประจำราชวงศ์ พระองค์จึงทรงเคร่งครัดในเรื่องของศาสนาเป็นอย่างมาก ซึ่งในขณะยังทรงพระเยาว์นั้นทรงได้รับการศึกษาในเรื่องของศาสนา ณ มหาวิหารมาเรียเซลล์ เมืองมาเรียเซลล์ ประเทศออสเตรีย พระองค์ทรงมีแนวคิดอนุรักษนิยม อีกทั้งทัศนคติที่ไม่ทรงยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่าง กล่าวคือ พระองค์ไม่ทรงยอมรับการนับถือนิกายแตกต่างจากพระองค์ ในปีพ.ศ. 2284 พระองค์ทรงขับไล่ชาวยิว ออกจากเมืองปราก ระบอบการเมืองการปกครองของพระองค์ ทำให้มีการอภิปรายไม่ไว้วางใจจากราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ที่พระองค์ทรงมีส่วนพิจารณาการก่อตั้งนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์ (Church of England) โดยพระองค์มีพระดำริถึงการมีความเป็นนอกศาสนา
พระองค์ได้ทรงตัดบริเตนใหญ่จากการเป็นพันธมิตร โดยทรงได้รับคำแนะนำจากสมุหนายกรัฐบุรุษเว็นเซล แอนตัน ฟอน คอว์นิทซ์ และหันไปจับมือเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิรัสเซีย และฝรั่งเศส พระองค์ทรงก่อตั้งสถานศึกษากรมทหารเทเรเซียน (Theresian Military Academy; อักษรย่อ MilAk) เมื่อปี พ.ศ. 2295 และต่อมาในปี พ.ศ. 2297 ได้ทรงก่อตั้งวิทยาลัยวิทยาศาตร์อุตสาหกรรมขึ้น และยังมีพระราชดำริให้ใช้งบประมาณในการก่อตั้งคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเวียนนาอีกด้วย
ทั้งหมดที่พระองค์ได้ทรงกระทำนี้ ได้แสดงให้เห็นว่า พระองค์ทรงเอาพระทัยใส่ในการกลาโหม และการแพทย์ที่จะรักษาทหารที่เจ็บป่วยในการสงคราม ซึ่งต่อมาพระองค์ได้ทรงนำกองทัพไปรบกับปรัสเซียอีกครั้งในปี พ.ศ. 2299 เหตุสงครามนี้ เกิดจากการที่พระเจ้าฟรีดริชทรงรุกรานซัคเซิน ซึ่งเป็นหนึ่งในพันธมิตรของออสเตรีย ซึ่งการก่อสงครามนี้เอง ทำให้นำไปสู่สงครามเจ็ดปี (Seven Years’ War) เมื่อสงครามเสร็จสิ้นในปีพ.ศ. 2306 จักรพรรดินีทรงลงพระนามในสนธิสัญญาฮิวเบอร์ตัสบูร์ก (Treaty of Hubertusburg) โดยให้ปรัสเซียได้ปกครองดินแดนส่วนใหญ่ของซิลิเซีย
หลังจากที่จักรพรรดิฟรันซ์ พระราชสวามีเสด็จสวรรคต พระองค์ก็ได้ทรงเฉลิมพระองค์ไว้ทุกข์ตลอด 15 ปีต่อมา โดยในระหว่างไว้ทุกข์นั้น พระองค์ก็มิได้ทรงละจากการเมืองการปกครอง พระองค์ทรงวางแผนที่จะยึดแผ่นดินซิลิเซียคืน โดยพระองค์ทรงให้คำแนะนำแก่จักรพรรดิโยเซฟ พระราชโอรสองค์โตที่ได้ครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา โดยพระองค์ทรงให้ความมีอำนาจจำกัดของพระราชโอรส ในฐานะที่พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดินี พระพันปีหลวง พระองค์ทรงเห็นว่า พระราชโอรสของพระองค์ทรงหลงใหลในพระราชอำนาจมากเกินไป พระองค์ไม่ทรงเห็นด้วยกับสิ่งต่างๆ ที่พระราชโอรสทรงกระทำ แต่ทรงเห็นด้วยกับการแบ่งแยกโปแลนด์ครั้งที่ 1 (First Partition of Poland) เมื่อปีพ.ศ. 2315 ซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญทางการเมืองของยุโรปของคริสต์ศตวรรษที่ 18
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับดยุกฟรันซ์ที่ 3 สเตฟานแห่งลอแรน ซึ่งเป็นองค์พระประมุขแห่งลอแรน เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2279 ซึ่งขณะนั้น มีพระชนมายุเพียง 15พรรษา หลังจากการอภิเษกสมรสของทั้ง 2 พระองค์ ได้มีการก่อตั้งราชสกุลใหม่ขึ้นว่า ราชสกุลฮาพส์บวร์ค-ลอแรน โดยจักรพรรดินีทรงอยู่ในราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค และดยุกฟรันซ์ทรงอยู่ในราชวงศ์ลอแรน พระราชบุตรของพระองค์จะดำรงในราชสกุลนี้ และยังมีพระบรมวงศานุวงศ์ดำรงอยู่ในราชสกุลนี้จวบจนถึงปัจจุบัน
หลังจากอภิเษกสมรสแล้วองค์จักรพรรดินีมีพระบรมราชโองการสถาปนาดยุกฟรันซ์ สเตฟาน พระราชสวามีขึ้นเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่พระราชอำนาจทั้งหมดจะอยู่ที่พระองค์แต่เพียงผู้เดียว ในฐานะที่ทรงเป็นจักรพรรดินี และสมเด็จพระราชินีนาถ
ทั้ง 2 พระองค์มีพระราชโอรส 5 พระองค์ และพระราชธิดา 11 พระองค์ รวมพระราชบุตรทั้งหมดถึง 16 พระองค์ ดังนี้
หลังจากที่จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 เสด็จสวรรคต จักรพรรดิโยเซฟ พระราชโอรสองค์โต ได้ทรงสืบราชสมบัติต่อจากพระราชบิดา แต่พระราชอำนาจส่วนใหญ่ก็ยังคงอยู่ที่จักรพรรดินีเช่นเดิม ส่วนพระองค์เอง ก็ทรงได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินี พระพันปีหลวง (The Dowager Empress, The Empress Mother)
ช่วงปลายรัชกาล.
ในช่วงปี พ.ศ. 2303 ได้มีโรคไข้ทรพิษลุกลามเชื้อโรคมายังพระบรมวงศานุวงศ์ พระองค์ก็ทรงติดเชื้อจากไข้ทรพิษด้วย แต่ทรงหายจากอาการประชวรได้ในปีพ.ศ. 2310 หลังจากทรงหายจากพระอาการประชวรแล้ว พระองค์จึงทรงริเริ่มให้คณะแพทย์ทำการฉีดวัคซีนป้องกันไข้ทรพิษ โดยเริ่มทำการฉีดวัคซีนป้องกันให้แก่พระราชบุตรของพระองค์ทั้งหมด จากนั้นจึงพระราชทานวัคซีนให้แก่พระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่นๆ
ช่วงปลายรัชกาลของพระองค์ พระองค์มีพระราชโองการให้ปฏิรูปกฎหมายใหม่ เป็นกฎหมายระบอบเผด็จการทางการเมือง ทำให้ระบอบเศรษฐกิจของจักรวรรดิมีความมั่นคง หลังจากที่สูญเสียดินแดนซิลิเซียให้กับปรัสเซีย
ในปีพ.ศ. 2314 พระองค์ และจักรพรรดิโยเซฟ พระราชโอรส ทรงประกาศแจกจ่ายแรงงานโรบ๊อท พาเท็นท์ (Robot Patent) โดยทรงวางระเบียบควบคุมรายจ่ายของแรงงานของจักรวรรดิทั้งหมด ซึ่งเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของออสเตรีย นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงช่วยเหลือทางด้านการศึกษาทั่วทั้งจักรวรรดิ โดยในปีพ.ศ. 2315 ทรงก่อตั้งราชวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และวรรณคดี (Imperial and Royal Acedemy of Science and Literature) ทำให้ประชาชนได้รับการศึกษาอย่างทั่วถึง นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงอุปถัมภ์ประชาชนที่ยากไร้ โดยเฉพาะกรุงเวียนนา พระองค์ทรงเป็นแรงหนุนให้ประชาชนที่ยากไร้ ได้มีอนาคตที่ดี ทำให้ประชาชนสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ในฐานะที่พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดินี พระราชชนนีพันปีหลวง
จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา พระราชชนนีพันปีหลวงแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2323 สิริพระชันษาได้ 63 พรรษา พระองค์ทรงเป็นองค์พระประมุขหญิงพระองค์เดียวในราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ในรอบ 650 ปี ถือได้ว่า ทรงเป็นหนึ่งในพระประมุขผู้ทรงอำนาจที่สุดในทวีปยุโรป พระบรมศพของพระองค์ถูกนำไปฝังเคียงข้างจักรพรรดิพระราชสวามี ณ วิหารฮาพส์บวร์ค (The Imperial Crypt) กรุงเวียนนา
โดยหลังจากที่พระองค์เสด็จสวรรคตแล้ว พระราชโอรสองค์โต จักรพรรดิโยเซฟ ก็ได้ทรงสืบราชสมบัติต่อจากพระราชมารดา และเถลิงวัลยาชสมบัติเป็น พระมหากษัตริย์แห่งฮังการี โบฮีเมีย โครเอเชีย และสลาโวเนีย
พระปรมาภิไธยเต็ม หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระราชสวามี:
"Her Imperial and Royal Apostolic Majesty"