pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โดยเหตุที่เบญจศีลเป็นหลักธรรมสำหรับอุ้มชูโลก จึงได้รับสมญาต่าง ๆ อาทิ สมญาว่า "มนุษยธรรม" คือ ธรรมของมนุษย์ กล่าวคือ เมื่อมนุษย์รักษาธรรมะห้าประการนี้แล้ว โลกหรือสังคมก็จะสงบสุข, ว่า "นิจศีล" หรือ "นิตยศีล" คือ ศีลที่บุคคลทั้งนักบวชและฆราวาสพึงรักษาเป็นนิตย์, ว่า "คิหิศีล" คือ ศีลของคฤหัสถ์, ว่า "อาคาริยวินัย" คือ วินัยของผู้ครองเรือน เป็นต้น ราชบัณฑิตยสถานแสดงความเห็นว่า "...น่าจะถือได้ว่า ศีล 5 เป็นรากฐานของศีลทั้งปวง..."
ต่อมา ได้มีผู้นำทางการเมืองของบางประเทศนำคำว่า "ปัญจสีล" ไปใช้ในทางการเมืองโดยเรียกว่า "ปัญจสีละ" และได้ให้นิยามตามความคิดเห็นของตนเอง ได้ความว่าคือการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด
เบญจศีลในศาสนาพุทธประกอบด้วยข้อห้ามห้าข้อเช่นที่ปรากฏในคำสมาทานศีล ดังต่อไปนี้
การรักษาเบญจศีลสามารถกระทำได้สองวิธี ดังนี้
1. สมาทานวิรัติ คือ สมาทานหรือขอรับศีลจากภิกษุ ซึ่งต่อมามีการพัฒนารูปแบบให้เป็นการกล่าวคำขอและคำรับศีล รวมทั้งมีคำสรุปอานิสงส์ของศีลด้วย ในอรรถกถาชาดก ปรากฏกตอนหนึ่งว่า พระโพธิสัตว์เคยให้เบญจศีลแก่ยักษ์ด้วย นี้หมายความว่า มิใช่แต่ภิกษุเท่านั้น แม้คฤหัสถ์ที่มีศีลก็สามารถให้ศีลตามที่มีผู้ขอได้
2. สัมปัตวิรัติ  คือ งดเว้นไม่ทำบาปขณะประสบกับสถานการณ์ที่กระตุ้นให้ทำบาป
การจูงใจ.
ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี โสตาปัตติสังยุตต์ ปุญญาภิสันทวรรค มหานามสูตร ปรากฏการสนทนาระหว่างพระพุทธเจ้ากับพระเจ้ามหานามะ ครั้งนั้น พระพุทธเจ้าประทับ ณ นิโครธาราม ใกล้กรุงกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ พระเจ้ามหานามะทูลถามว่า "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ. ด้วยเหตุเพียงเท่าไร อุบาสกจึงจะชื่อว่า เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล." มีพระกระแสวิสัชนาว่า
"ดูกร มหาบพิตร, อุบาสกเป็นผู้งดเว้นจากปาณาติบาต, เป็นผู้งดเว้นจากอทินนาทาน, เป็นผู้งดเว้นจากกาเมสุมิจฉาจาร, เป็นผู้งดเว้นจากมุสาวาท, เป็นผู้งดเว้นจากสุราเมรยมัชปมาทัฏฐาน. ด้วยเหตุเพียงเท่านี้แล อุบาสกจึงจะชื่อว่า เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล.
นอกจากนี้ ในพระไตรปิฎก โสตาปัตติสังยุตต์ ปุญญาภิสันทวรรค อภิสันทสูตรที่ 1 ปรากฏพระพุทธดำรัสสรรเสริญเบญจศีลอันเป็นพระธรรมว่า
"ดูกร ภิกษุทั้งหลาย. ห้วงบุญ ห้วงกุศล อันเป็นปัจจัยนำมาซึ่งความสุข 4 ประการนี้, 4 ประการเป็นไฉน. อริยสาวกในธรรมวินัยนี้ ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระธรรม...นี้เป็นห้วงบุญ ห้วงกุศล อันเป็นปัจจัยนำมาซึ่งความสุข..."
28 มกราคม
วันที่ 28 มกราคม เป็นวันที่ 28 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 337 วันในปีนั้น (338 วันในปีอธิกสุรทิน)
28 ม.ค.
พระโพธิธรรม
พระโพธิธรรม (, เทวนาครี बोधिधर्म; อักษรโรมัน (NLAC) : bōdhidharma; , พินอิน: Pútídámó , Dámó) แต่ในนิยายกำลังภายในในประเทศไทยมักเรียก ตักม้อ หรือ ตั๊กม้อ (สำเนียงแต้จิ๋ว ตรงกับจีนกลางว่า ต๋าหมอ) เป็นพระภิกษุมหายานผู้ก่อตั้งนิกายฉานขึ้นในประเทศจีน มีประวัติไม่ชัดเจนนัก แต่เชื่อกันว่ามีตัวตนอยู่จริง และเป็นผู้สถาปนาวัดเส้าหลิน ในจีน ทั้งยังได้เผยแพร่วิชามวยจีนในหมู่พระเณรของวัดเส้าหลิน จนมีชื่อเสียงมาจวบจนทุกวันนี้
ตามตำนานระบุว่า ท่านเกิดเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 6 เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ของพระมหากษัตริย์แคว้นคันธาระ ประเทศอินเดีย ใกล้เมืองมัทราสในปัจจุบัน มีนัยน์ตาสีฟ้า ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ก็ทรงปราดเปรื่องและแตกฉานในคัมภีร์ของทุก ๆ ศาสนา ตลอดจนวรรณคดี อักษรศาสตร์โบราณ นับเป็นปราชญ์เอกแห่งยุค
เมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ พระองค์สามารถนั่งสมาธิเข้าฌานสมาบัติชั้นสูง อยู่เบื้องพระบรมศพของพระบิดานานตลอดถึง 7 วัน หลังจากนั้น จึงไปศึกษาแสวงธรรมอยู่กับพระปรัชญาตาระเถระ ผู้เป็นพระสังฆปรินายกองค์ที่ 27 แห่งนิกายเซน (ซึ่งอ้างว่าสืบมาตั้งแต่พระมหากัสสปะในสมัยพุทธกาล ถือเป็นพระปฐมสังฆปริณายกของนิกายเซนในประเทศจีน) หลังจากนั้นท่านได้จาริกจากอินเดียไปเมืองจีน เมื่อราว ค.ศ. 526 ได้เดินทางไปยังเมืองกวางตุ้งของจีน เข้าเฝ้าจักรพรรดิเหลียงอู่ตี้ และไม่นานต่อมาได้ก่อตั้งอารามขึ้นในเมืองลั่วหยาง และใช้เวลาปฏิบัติวิปัสนากรรมฐานถึง 9 ปีในการเพ่งผนังถ้ำ
ฝ่ายมหายาน ถือว่าพระโพธิธรรมเป็นสังฆปริณายกองค์ที่ 28 ที่สืบสายโดยตรงมาจากพระโคตมพุทธเจ้าผ่านทางพระมหากัสสปะ และยังเป็นผู้สถาปนานิกายเซนขึ้นมาในประเทศจีนอีกด้วย เนื่องจากคำสอนของท่านจะเน้นไปที่การเข้าฌาน แนวทางคำสอนของท่านจึงมักจะเรียกกันว่า ฌาน ( ध्यान : dhyan ) ในภาษาจีนเรียกว่า 'ฉาน'(สำเนียงจีนกลาง ส่วนสำเนีงแต้จิ๋วเรียกว่า เซี้ยง) และภาษาญี่ปุ่นว่า 'เซน'
ประวัติชีวิตของท่านถือเป็นตำนาน ขาดหลักฐานที่แน่นอน เช่น ตำนานหนึ่งเล่าว่า ท่านได้ตัดหนังตาทิ้ง เนื่องจากโมโหที่เผลอหลับไปขณะทำสมาธิ เมื่อหนังตานั้นตกถึงพื้น ก็เติบโตกลายเป็นต้นชา และตำนานยังเล่าต่อว่า ด้วยเหตุดังกล่าวภิกษุนิกายเซนจึงนิยมดื่มน้ำชา เพราะจะได้ไม่ง่วงเวลาทำสมาธิ
พ.ศ. 1079 มีการสร้างสถูปอุทิศถวายท่านขึ้นในเมืองเหอหนาน ภายหลังรัชสมัยจักรพรรดิถังไท่จง
ตุ๊กตาล้มลุกของญี่ปุ่น ที่เรียกว่า "ดะรุมะ" ก็เชื่อกันว่าสืบมาจากท่านตั๊กม้อนี้
29 มกราคม
วันที่ 29 มกราคม เป็นวันที่ 29 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 336 วันในปีนั้น (337 วันในปีอธิกสุรทิน)
29 ม.ค.
ตั๊กม้อ
ข้อความธรรมดา
ข้อความธรรมดา หรือ เพลนเท็กซ์  ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ หมายถึง ข้อความปกติทั่วไปที่ไม่มีการจัดรูปแบบใด ๆ เช่น "ข้อความตัวหนาและตัวเอียง ในลักษณะนี้เรียกว่าข้อความธรรมดา" ส่วนข้อความต่อไปนี้เรียกว่า "ข้อความจัดรูปแบบ" เช่น "ข้อความตัวหนาและ"ตัวเอียง" ในลักษณะนี้ไม่เรียกว่าข้อความธรรมดา"
ข้อความธรรมดาในทางคอมพิวเตอร์สามารถหมายถึง ไฟล์ที่มีเนื้อหาเป็นข้อความที่ไม่ได้จัดรูปแบบใด ๆ เป็นข้อมูลที่มนุษย์สามารถอ่านออก ซึ่งข้อมูลที่ถูกจัดเก็บในไฟล์จะอยู่รูปของรหัสแอสกีหรือรหัสข้อความอื่น ๆ
ข้อความธรรมดายังหมายถึงไฟล์ข้อมูลที่สามารถใช้โปรแกรมแก้ไขข้อความทั่ว ๆ ไป เช่น Notepad (สำหรับ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์), edlin (สำหรับ ไมโครซอฟท์ ดอส), ed, vi, Emacs, pico, nano (สำหรับ ยูนิกซ์, ลีนุกซ์), SimpleText (สำหรับ แมคโอเอส) เป็นต้น ในการแก้ไขข้อมูลไม่ว่าจะเป็นการพิมพ์เพิ่มตัวอักษร ลบตัวอักษร หรือแก้ไขตัวอักษร และทำการจัดเก็บไฟล์นั้นได้
วันสำคัญทางศาสนาพุทธ
วันสำคัญทางศาสนาพุทธ นิยมระบุตามปฏิทินจันทรคติ โดยปกติจะเป็นวันที่เคยมีเหตุการณ์สำคัญเมื่อครั้งพุทธกาล หรือเมื่อถึงกำหนดต้องปฏิบัติประเพณีสำคัญตามธรรมเนียมในศาสนาพุทธ
วันสำคัญทางศาสนาพุทธมีดังนี้:
30 มกราคม
วันที่ 30 มกราคม เป็นวันที่ 30 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 335 วันในปีนั้น (336 วันในปีอธิกสุรทิน)
30 ม.ค.
31 มกราคม
วันที่ 31 มกราคม เป็นวันที่ 31 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 334 วันในปีนั้น (335 วันในปีอธิกสุรทิน)
31 ม.ค.
วันมหาปวารณา
กฤษณาสอนน้องคำฉันท์
กฤษณาสอนน้องคำฉันท์ เป็นวรรณกรรมประเภทคำฉันท์ ส่วนใหญ่เป็นกาพย์ฉบังและกาพย์สุรางคนางค์ สันนิษฐานว่าพระยาราชสุภาวดีและพระภิกษุอินท์แต่งกฤษณาสอนน้องคำฉันท์ระหว่างที่พระยาราชสุภาวดีไปรับราชการที่เมืองนครศรีธรรมราช พราะยาราชสุภาวดีแต่งก่อนในตอนต้นแล้วอาราธนาพระภิกษุอินท์แต่งต่อตอนท้าย
กฤษณาสอนน้องคำฉันท์มีจุดมุ่งหมายเพื่อสอนกุลสตรีในสมัยนั้น มีเค้าโครงเรื่องมาจากมหาภารตะของอินเดีย เป็นเรื่องที่แต่งมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแล้ว แต่ต้นฉบับคงจะสูญหายไป พระยาราชสุภาวดี และพระภิกษุอินท์จึงแต่งขึ้นใหม่ ดังกล่าวไว้ตอนหนึ่งว่า
สำนวนโวหาร.
ถ้อยคำเป็นคำพื้นๆ จึงอ่านเข้าใจได้ง่าย
ลำตัด
ลำตัด เป็นการแสดงที่มาจากการแสดงลิเกบันตนของมลายู ลำตัดจะมีลักษณะตัด และเฉือนกันด้วยเพลง (ลำ) การว่าลำตัดจึงเป็นการว่าเพลงรับฝีปากของฝ่ายชาย และฝ่ายหญิงโดยตรง มีทั้งบทเกี้ยวพาราสี ต่อว่า เสียดสี แทรกลูกขัด ลูกหยอด ให้ได้ความบันเทิงกัน สำนวนกลอนมีนัยยะออกเป็นสองแง่
ซึ่งเครื่องดนตรีที่ใช้ คือ กลองรำมะนา ฉิ่ง วิธีแสดงจะมีต้นเสียงร้องก่อน โดยส่งสร้อยให้ลูกคู่ร้องรับ แล้วจึงด้นกลอนเดินความว่า เมื่อลงลูกคู่ก็จะรับด้วยสร้อยเดิมพร้อมกับตีรำมะนา และฉิ่งเข้าจังหวะการร้องรับนั้นด้วย สามรถพบเห็นได้ในแถบภาคกลางโดยเฉพาะจังหวัดสุพรรณบุรี
เพลงลำตัดเป็นเพลงพื้นบ้านภาคกลางชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งนิยมร้องกันในเขตภาคกลาง(สุพรรณบุรี) ทั้งนี้ มีต้นตอมาจาก “ลิเกบันตน” ของชาวมลายู
ในต้นรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยลิเกบันตนดังกล่าว มีรูปแบบของการการแสดงแยกออกเป็น 2 สาขา สาขาหนึ่ง เรียกว่า “ฮันดาเลาะ” และ “ลากูเยา” และลิเกบันตนลากูเยา มีลักษณะของการแสดงว่ากลอนสดแก้กัน โดยมีลูกคู่คอยรับ เมื่อต้นบทร้องจบ
ต่อมาเมื่อมีการดัดแปลงกลายเป็นภาษาไทยทั้งหมด จึงเรียกกันว่า “ลิเกลำตัด” ในระยะแรก และเรียกสั้น ๆ ในเวลาต่อมาว่า “ลำตัด” ซึ่งมีลักษณะของเพลง และทำนองเพลงที่นำมาให้ลูกคู่รับโดยมากก็มักตัดมาจากเพลงร้องหรือเพลงดนตรีอีกชั้นหนึ่ง โดยเลือกเอาแต่ตอนที่เหมาะสมแก่การร้องนี้มาเท่านั้น ลำตัดเป็นการตั้งชื่อที่เหมาะสม เรียบง่าย มีความหมายรู้ ได้ดีมาก กล่าวคือ ตามความหมายเดิม “ลำ” แปลว่า เพลง เมื่อนำมารวมกับคำว่า “ตัด” หมายถึง การนำเอาเพลงพื้นบ้านอื่น ๆ อีกหลายชนิดมา ตัดรวมเข้าเป็นบทเพลง เพื่อการแสดงลำตัด
เช่น ตัดเอา เพลงเกี่ยวข้าว เพลงฉ่อย เพลงเรือ เพลงพวงมาลัย และ เพลงอีแซว เป็นต้น เข้ามาเป็นการละเล่นที่เรียกว่าลำตัด
วิทยาลัยการอาชีวศึกษาปทุมธานี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๑
วิทยาลัยการอาชีวศึกษาปทุมธานี (อังกฤษ : Patumthani Vocational Education College) เป็นศูนย์กลางการบริหารและการเรียนการสอนของสถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๑ ตั้งอยู่ในจังหวัดปทุมธานี โดยพัฒนามาจากศูนย์วิศวกรรมเกษตร ไทย-เยอรมัน" (Thai-German Agricultural Engineering Training Center) และศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร จนกระทั่งปัจจุบันกลายมาเป็นสถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๑ ซึ่งเปิดสอน 3 หลักสูตร คือ ปวช., ปวส. และปริญญาตรี (ต่อเนื่อง)
วิทยาลัยการอาชีวศึกษาปทุมธานี (วกศ.ปทุมธานี) แรกเริ่มก่อตั้งโดยใช้ชื่อว่า ศูนย์วิศวกรรมเกษตร ไทย-เยอรมัน" (Thai-German Agricultural Engineering Training Center) และได้เปลี่ยนมาเป็น "ศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร" (ศวษ.) จัดตั้งขึ้นเป็นทางการตามข้อตกลงระหว่างรัฐบาลไทยและสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน โดยได้เริ่มเจรจาให้ความร่วมมือทางด้านเทคนิคและวิชาการ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นสถาบันการศึกษา และเปิดฝึกอบรมทางด้านเครื่องจักรกลเกษตร สำหรับกลุ่มเป้าหมายทุกระดับ โดยจัดตั้งขึ้นเมื่อ ปี พ.ศ. 2508 ใช้สถานที่ของโรงเรียนเกษตรกรรมปทุมธานี เป็นสถานที่ดำเนินการ
ในเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2511 ได้มีพระราชโองการประกาศจัดตั้ง "ศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร" ขึ้น อีกทั้งได้เริ่มก่อสร้างอาคาร สถานที่ทำงานเพิ่มเติมขึ้นที่ฟาร์มธนะรัตน์ บนพื้นที่ทั้งหมด 73 ไร่ 2 งาน 72 ตารางวา
ต่อมาเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2520 กระทรวงศึกษาธิกาได้ประกาศให้ศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร เป็นสถานศึกษาระดับวิทยาลัย สังกัดกองวิทยาลัยเกษตรกรรม กรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ในวันที่ 19 พฤศจิกายน 2554 กระทรวงศึกษาธิการ จึงให้เปลี่ยนชือ "ศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร" เป็น วิทยาลัยการอาชีวศึกษาปทุมธานี" สถานศึกษาในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2556 สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา (สอศ.) ได้ประกาศจัดตั้ง "คณะกรรมการอาชีวศึกษา" เพื่อกำหนดหลักเกณฑ์การรวมและแยกสถาบันการศึกษาเพื่อจัดตั้งเป็น "สถานบันการอาชีวศึกษา จำนวน 19 แห่งทั่วไปประเทศ จึงมีผลทำให้ วิทยาลัยการอาชีวศึกษาปทุมธานี ยกฐานขึ้นเป็นสถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๑ เป็นต้นมา
หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ.
รับนักเรียนจบ ม.3 เรียนต่อ 3 ปี
หลักสูตรปรกาศนียบีตรวิชาชีพชั้นสูง.
รับนักเรียนจบ ม.6 หรือ ปวช. เรียนต่อ 2 ปี
วัดพระเชตุพลวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร
องค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์ฯ
องค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (อกท.) (อังกฤษ: Future Farmers of Thailand) คือองค์การวิชาชีพเกษตร เป็นองค์การของนักเรียน นักศึกษาอาชีวศึกษาเกษตร ผู้ซึ่งจะเป็นเกษตรกรรุ่นใหม่ของประเทศไทย องค์การนี้นำรูปแบบมาจากองค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศสหรัฐอเมริกา (FFA.) อกท. เป็นองค์การที่ดำเนินภายในและระหว่างวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีและวิทยาลัยประมงที่จัดตั้งกระจายอยู่ทั่วประเทศแทบทุกจังหวัด
องค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย : อกท. (Future Farmers of Thailand : F.F.T.)
กำเนิด อกท..
พ.ศ. 2501 ครูเกษตร 5 คน ได้แก่ อาจารย์วิภาต บุญศรีวังซ้าย อาจารย์สุรพล สงวนศรี อาจารย์ขจร ทองอำไพ อาจารย์ประสงค์ วรยศ และอาจารย์สมร ตรีพงษ์ ได้มีโอกาสไปร่วมประชุมองค์การเกษตรในอนาคตแห่งสหรัฐอเมริกา (F.F.A.) ระดับชาติ ที่เมืองแคนซัสซิตี้ ประทับใจในกิจกรรม และหารือเพื่อจะจัดตั้งในประเทศไทยให้ได้
พ.ศ. 2503 กรมอาชีวศึกษาได้จัดตั้งให้มีการอบรมผู้บริหาร เรื่องโครงการเกษตรภายใต้การนิเทศ โดย ยูซ่อม จัดทุนให้โรงเรียนเกษตรกรรม โรงละ 100,000 บาท เพื่อปรับปรุงพื้นที่ให้นักเรียนโครงการเกษตร เป็นโอกาสเหมาะสมที่จะจัดตั้ง อกท. โดยอาจารย์สุรพล สงวนศรี และอาจารย์ประสงค์ วรยศ ขณะนั้นที่สอนโรงเรียนเกษตรกรรมเชียงใหม่ (แม่โจ้) ได้ร่วมกันร่างธรรมนูญและแนวทางการจัดตั้งหน่วย อกท. ขึ้น และได้คัดเลือกนักเรียนที่ไม่มีลักษณะการเป็นผู้นำมาฝึกฝนในรูปแบบของ อกท. ซึ่งได้ผลเกินคาด นักเรียนดังกล่าวเป็นผู้นำที่ดีได้ในระยะเวลาอันสั้น
พ.ศ. 2010-2516 อาจารย์เพียร จรรย์สืบศรี ได้รับความช่วยหลือจากโครงการเงินกู้เพื่อพัฒนาอาชีวศึกษา (ก.พ.อ.) นำอุปกรณ์และภาพยนตร์เกี่ยวกับ F.F.A. มาเผยแพร่ใน โรงเรียนและวิทยาลัยเกษตรกรรมทั่วประเทศและอบรมครูที่ปรึกษาขณะเดียวกัน อาจารย์บวร เมืองสุวรรณ อาจารย์นพคุณ ศิริวรรณ กับผู้เชี่ยวชาญอเมริกาจัดทำคู่มือกิจกรรม นักศึกษาและ อกท. จึงได้มีการเปลี่ยนหน่วย อกท. ขึ้นในโรงเรียนและวิทยาลัยเกษตรกรรมขึ้นหลายแห่ง
พ.ศ. 2518 รัฐบาลได้สั่งยกเลิกและยุบองค์การต่างๆ ของนักศึกษาทุกรูปแบบ อกท. ต้องยุบไปด้วย
พ.ศ. 2522 นายบุญเทียม เจริญยิ่ง เป็นผู้อำนวยการกองวิทยาลัยเกษตรกรรม ได้ประชุมผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อฟื้นฟูกิจกรรม อกท. ขึ้นมาอีกครั้ง
พ.ศ. 2523 ได้จัดให้มีการประชุมวิชาการและแข่งขันทักษะเกษตรของสมาชิก อกท. ระดับชาติครั้งที่ 1 อกท. ได้เจริญก้าวหน้าและได้แลกเปลี่ยนครู อาจารย์และสมาชิกไปดูงานกับองค์การเกษตรในอนาคตกับต่างประเทศ
นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณแก่สมาชิก อกท. อย่างหาที่สุดมิได้ องค์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จฯ เป็นองค์ประธาน ในงาน อกท. ระดับชาติในทุก ๆ ปี
ความหมายของสัญลักษณ์องค์การ.
สัญลักษณ์ขององค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทยมีความหมายดังนี้
เครื่องหมายประจำตำแหน่ง.
เครื่องหมายประจำตำแหน่งของกรรมการดำเนินงาน อกท. และครูที่ปรึกษา คือ
กิจกรรมขององค์การฯ.
การดำเนินกิจกรรมของ อกท. มีดังต่อไปนี้
ระดับองค์การฯ.
องค์การเกษตรกรในอนาคตแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์ฯ แบ่งโดยกำหนดกิจกรรมออกเป็น 3 ระดับ ได้แก่
อกท. ระดับหน่วย ดำเนินกิจกรรมโดยสมาชิก เพื่อสมาชิกภายในหน่วย อกท. ของตนเองซึ่งตั้งอยู่ในสถานที่ศึกษาของแต่ละจังหวัด
อกท. ระดับภาค ดำเนินกิจกรรมโดยสมาชิกของหน่วย อกท. ที่ตั้งอยู่ในภาคเดียวกันแบ่งออกเป็น 4 ภาค โดยแต่ละภาคประกอบด้วยจังหวัด ดังต่อไปนี้
สังกัดภาคเหนือ
สังกัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
สังกัดภาคใต้
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส หน่วยนราธิวาส (ปัจจุบันสังกัดมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์)
ในกรณีที่มีการจัดตั้งหน่วย อกท. ในจังหวัดที่จัดตั้งขึ้นใหม่ในภาคใด ให้ถือว่าเป็นหน่วย อกท. ในภาคนั้น
อกท. ระดับชาติ ดำเนินกิจกรรมโดยสมาชิกทุกหน่วย ทุกภาค เพื่อสมาชิกทั้งมว
ล้านนา
ล้านนา อาจหมายถึง:
ปีช้าง
อามุลฟีล (, ปีช้าง) เป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์อิสลามที่อยู่ในช่วงค.ศ.570 มีรายงานว่า เป็นปีที่ศาสดามุฮัมมัด  ถือกำเนิด ชื่อนี้มีที่าจากเหตุการณ์ที่อับรอฮะ กษัตริย์ชาวเยเมนที่อยู่ภายใต้อำนาจของอาณาจักรอักซุม เตรียมช้างมาทำลายกะอ์บะฮ์ที่มักกะฮ์
นักโบราณคดีได้ค้นพบที่อาระเบียตอยใต้ สันนิษฐานว่าปีช้างน่าจะเกิดขึ้นในปีค.ศ. 569 หรือ 568 เป็นช่วงที่จักรวรรดิแซสซานิด โค่นล้มผู้นำของอาณาจักรอักซุม ในช่วงปีค.ศ.570.
ปีนี้เป็นปีที่อัมมัร อิบน์ ยาซิรถือกำเนิดอีกด้วย
รายงานจากนักประวัติศาสตร์อิสลาม เช่นอิบน์ อิสฮาก เนกุสอับรอฮะได้สร้างโบสถ์ขนาดใหญ่ที่ซานา มีชื่อว่า "อัล-กุลัยส์" ซึ่งเป็นคำยืมมาจากภาษากรีก ( "โบสถ์")
ในสมัยก่อน ชาวอาหรับที่นับถือลัทธินอกศาสนา มาแสวงบุญกันที่มักกะฮ์ อับรอฮะได้พยายามที่จะนำพวกเขามาแสวงบุญที่โบสถ์แห่งนี้แทน และเรียกมุฮัมมัด อิบน์ คุซาลี ไปที่มักกะฮ์ กับติฮามะฮ์ให้เรียกร้องให้พวกเขามาที่อัล-กุลัยส์แทนเพราะที่นั่นคือสถานที่ที่ดีกว่าและบริสุทธิ์กว่าบ้านหลังอื่น
อิบน์ อิสฮาก กล่าวต่อว่า มีชายคนหนึ่งจากเผ่ากุเรชโมโห เพราะการกระทำเช่นนี้ จึงไปที่ซานาในตอนกลางคืน แล้วสร้างมลทินที่โบสถ์
เมื่ออับรอฮะรู้เรื่องนี้แล้ว จึงรู้สึกโมโหมาก แล้วนำทหาร 4,000 นาย ไปที่มักกะฮ์ โดยมีช้างขางที่ชื่อว่า"มะฮ์มูด"เป็นตัวนำทาง (และช้างอีกหลายตัว - บางรายงานกล่าวว่ามีช้างอยูประมาณ 8 เชือก) เพื่อที่จะทำลายกะอ์บะฮ์ เผ่าอาหรับบางเผ่าได้ต่อสู้กับเขา แต่กลับพ่ายแพ้ไป
เมื่อมาถึงชานเมืองมักกะฮ์ กองทัพของอับรอฮะได้ปล้นฝูงอูฐของอับดุลมุฏฏอลิบ ปู่ของนบีมุฮัมมัดไป 200 ตัว แล้วส่งทูตเข้ามาพบกับอับดุลมุฏฏอลิบ ผู้เป็นหัวหน้าชาวเมืองมักกะฮ์ เพื่อบอกจุดประสงค์ของการยกทัพมาครั้งนี้ว่า เรามาเพื่อถล่มทำลายกะอ์บะฮ์ อับดุลมุฏฏอลิบจึงขอเจรจากับอับรอฮะเป็นการส่วนตัว เมื่ออับดุลมุฏฏอลิบเข้าพบอับรอฮะ เขาก็ขอร้องให้อับรอฮะคืนอูฐที่ทหารปล้นไป อับรอฮะจึงแปลกใจเหตุใดจึงไม่ได้ขอร้องเรื่องกะอ์บะฮ์ อับดุลมุฏฏอลิบกล่าวว่า "อูฐเป็นของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงมาทวง ทว่ากะอ์บะฮ์เป็นของอัลลอฮ์ จึงเป็นหน้าที่ของพระองค์ที่จะพิทักษ์ หรือจะปล่อยให้ชะตาของมันอยู่ในมือของท่าน" อับรอฮะรู้สึกแปลกใจในคำตอบนั้น จึงคืนอูฐทั้งหมดให้อับดุลมุฏฏอลิบ
เมื่ออับดุลมุฏฏอลิบกลับไป ก็ป่าวประกาศให้ชาวมักกะฮ์หลบหนีออกจากเมืองแล้วไปซ่อนตัวตามภูเขาต่าง ๆ เพื่อไม่ให้ไพร่พลของอับรอฮะทำร้าย เมื่อกองทัพของอับรอฮะเข้ามาถึงมักกะฮ์ ก็ปรากฏว่ามีฝูงนกบินว่อนเหนือเมืองจนมืดฟ้ามัวดิน แล้วนกแต่ละตัวก็ทิ้งก้อนหินลงมา จนทำให้ไพร่พลของอับรอฮะล้มตายเป็นจำนวนมาก เหตุการณ์นี้ทำให้ชาวอาหรับเริ่มเกรงกลัวอัลลอฮ์อยู่ในใจ
รายงานจากฮะดีษ อัลกาฟี เล่ม 1 อิหม่ามอะลีเกิดในปีที่ 30 ของปีช้าง และเสียชีวิตในปี ฮ.ศ.40
ข้อมูลอื่น.
เหตุการณ์นี้ถูกบันทึกในอัลกุรอาน ซูเราะฮ์ที่ 105 มีชื่อว่า "อัล-ฟีล" (, "ช้าง")
นักวิชาการบงท่านได้กล่าวว่าปีช้างน่าจะเกิดก่อนปี ค.ศ.570 อยู่ประมาณหนึ่งหรือสองทศวรรษ โดยมีหลักฐานจากอิบน์ ชิฮาบ อัล-ซุฮรีว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนที่พ่อของมุฮัมมัดจะถือกำเนิด
วิทยาลัยการปกครอง
วิทยาลัยการปกครอง (อังกฤษ: Institute of Administration Development) เป็นสถาบันการฝึกอบรมข้าราชการฝ่ายพลเรือน ก่อตั้งเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ในสมัยนั้นเรียกว่า "โรงเรียนข้าราชการฝ่ายปกครอง" รับนักศึกษาที่จบมัธยมศึกษาปีที่ 6 เข้ารับการฝึกอบรมเป็นเวลา 2 ปี โดยใช้พระตำหนักสุวัทนาเป็นหอนอนของนักเรียน และพระที่นั่งนงคราญสโมสรเป็นสถานที่ทำงานของเจ้าหน้าที่ มีการศึกษาวิชาที่ว่าด้วยลักษณะกฎหมายอาญา หลักการจับกุม สืบสวน สอบสวนคดีอาญา ประวัติศาสตร์ จรรยาของนักปกครอง ขับรถยนต์ ขี่ม้า และยิงปืน เป็นต้น
ในเวลาต่อมาได้เปลี่ยนมารับผู้สำเร็จการศึกษาอนุปริญญา และปริญญาธรรมศาสตร์บัณฑิต เข้ามาเป็นปลัดอำเภอ โดยมีการพัฒนาขึ้นเป็นลำดับ ดังนี้
โครงสร้างการบริหารงานของวิทยาลัยการปกครอง
วิทยาลัยการปกครอง เป็นหน่วยงานที่ขึ้นตรงกับกรมการปกครอง แต่มีลักษณะพิเศษแตกต่างไปจาก สำนักและกองต่าง ฯ ตรงที่มีความเป็นสถาบันด้านการให้การศึกษาอบรมแก่บุคลากรของกรมการปกครอง ทั้งส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค ส่วนท้องถิ่น ตลอดจนองค์กรประชาชนต่าง ฯ
ดังนั้น คณะรัฐมนตรี จึงมีมติแต่งตั้ง คณะกรรมการวิทยาลัยการปกครองขึ้น เพื่อกำกับ ดูแล และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้แต่งตั้งคณะกรรมการบริหารขึ้น เพื่อช่วยเหลือการปฏิบัติงานของวิทยาลัยการปกครอง ดังนี้
1. คณะกรรมการวิทยาลัยการปกครอง คณะรัฐมนตรีมีมติเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2526 ปรับปรุง และแต่งตั้งคณะกรรมการวิทยาลัยการปกครอง ประกอบด้วย
1.1 คณะกรรมการโดยตำแหน่ง
(1) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ประธานกรรมการ
(2) ปลัดกระทรวงมหาดไทย รองประธานกรรมการ
(3) เลขาธิการคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน หรือผู้แทน กรรมการ
(4) เลขาธิการคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ หรือผู้แทน กรรมการ
(5) ผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ หรือผู้แทน กรรมการ
(6) รองปลัดกระทรวงมหาดไทย (ฝ่ายปกครอง) กรรมการ
(7) อธิบดีกรมวิเทศสหการ หรือผู้แทน กรรมการ
(8) อธิบดีกรมการปกครอง กรรมการ
(9) ผู้อำนวยการสำนักนโยบายและแผนมหาดไทย กรรมการ
(10) ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี กรรมการ
(11) นายกสันนิบาตเทศบาลแห่งประเทศไทย กรรมการ
(12) รองอธิบดีกรมการปกครอง (ฝ่ายราชการบริหารส่วนท้องถิ่น) กรรมการ
(13) อธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ หรือผู้แทน กรรมการ
(14) อธิการวิทยาลัยการปกครอง กรรมการและเลขานุการ
(15) รองอธิการวิทยาลัยการปกครอง (ฝ่ายวิชาการ)กรรมการและ ผู้ช่วยเลขา ฯ
(16) รองอธิการวิทยาลัยการปกครอง (ฝ่ายบริหารการฝึกอบรม) กรรมการและผู้ช่วยเลขา ฯ
1.2 กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ มาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 4 ท่าน
ภารกิจของวิทยาลัยการปกครอง
วิทยาลัยการปกครอง มีอำนาจหน้าที่ ตามกฎกระทรวง แบ่งส่วนราชการกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย พ.ศ. ๒๕๕๙ ดังต่อไปนี้
(1) ดำเนินการเกี่ยวกับการฝึกอบรมและพัฒนาข้าราชการ พนักงานราชการ และลูกจ้างของกรม รวมทั้งพนักงานฝ่ายปกครอง
(2) ปฏิบัติงานร่วมกับหรือสนับสนุนการปฏิบัติงานของหน่วยงานอื่นที่เกี่ยวข้องหรือที่ได้รับมอบหมาย
สัญลักษณ์ของวิทยาลัยการปกครอง[]
สัญลักษณ์ของวิทยาลัยการปกครอง เป็นเข็มวิทยฐานะรูปดอกจันทร์นูน 8 แฉก มีรูปสิงห์อยู่ตรงกลาง เปรียบได้กับ มรรค 8 อันเป็นหลักธรรมของนักปกครอง คือ
- ความเห็นชอบ
- ดำริชอบ
- เจรจาชอบ
- ทำงานชอบ
- เลี้ยงชีพชอบ
- เพียรชอบ
- ระลึกชอบ
- ตั้งใจชอบ
คำขวัญของวิทยาลัยการปกครอง
คำขวัญของวิทยาลัยการปกครอง สำหรับผู้เข้าอบรมที่ได้มา ร่วมอยู่ ร่วมกิน ร่วมนอน ร่วมทำกิจกรรม ทุกคนจะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันภายใต้คำขวัญว่า "เรียบ ง่าย ประหยัด สามัคคี มีวินัย ช่วยตนเอง"
สถานที่ฝึกอบรมของวิทยาลัยการปกครอง
สถานที่ฝึกอบรมของวิทยาลัยการปกครอง ประกอบด้วย
1. วิทยาลัยการปกครอง อำเภอธัญบุรี ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ เลขที่ 129 หมู่ที่ 2 ถนนรังสิต–นครนายก (คลอง 6) ตำบลรังสิต อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี 12110 มีอาคารฝึกอบรม 4 อาคาร ๆ ได้แก่ โรงเรียนนายอำเภอ โรงเรียนข้าราชการฝ่ายปกครอง โรงเรียนสืบสวนสอบสวนพนักงานฝ่ายปกครอง และโรงเรียนปลัดอำเภอ โดยชั้นบนเป็นที่พัก ชั้นล่างเป็นสำนักงาน ห้องบรรยายและห้องกิจกรรม นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนที่อาศัยพื้นที่อาคารภายในวิทยาลัยการปกครองอีก 2 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และสถาบันพัฒนาวิชาชีพการทะเบียน สำหรับเป็นที่ปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ และนอกจากอาคารฝึกอบรมแล้วยังมีอาคารอื่น ๆ ที่ช่วยสนับสนุนการฝึกอบรม เช่นอาคารสำนักอธิการ อาคารศูนย์เทคโนโลยีการฝึกอบรม หอพระพุทธสีหภูมิบาล อาคารโรงอาหาร อาคารสโมสรวิทยาลัยการปกครอง โรงยิมเนเซี่ยม และสนามกีฬาหลายชนิด สามารถรองรับผู้เข้าอบรม ข้าราชการ และประชาชนที่สนใจค้นคว้าหาความรู้ และการออกกำลังกาย
2. ศูนย์การเรียนรู้และฝึกอบรมภาค ประกอบด้วย 4 ศูนย์
2.1 ศูนย์การเรียนรู้และฝึกอบรมภาคเหนือ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่
2.2 ศูนย์การเรียนรู้และฝึกอบรมภาคเหนือ อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน
2.3 ศูนย์การเรียนรู้และฝึกอบรมภาคใต้ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
อธิการวิทยาลัยการปกครองคนปัจจุบัน คือ นายวัชรเดช เกียรติชานน
แผนที่เส้นทางไปยังวิทยาลัยการปกครอง []
โรงเรียนนายอำเภอ
โรงเรียนข้าราชการฝ่ายปกครอง
โรงเรียนปลัดอำเภอ
โรงเรียนข้าราชการส่วนท้องถิ่น
เชียงรุ่ง
เชียงรุ่ง หรือในภาษาจีนทับศัพท์เป็น จิ่งหง, เจียงฮุ่ง หรือออกเสียงในภาษาไทลื้อว่า เจงฮุ่ง (พม่า: ကျိုင်းဟုံ ; ; ตัวธรรม: ᨩ᩠ᨿᨦᩁᩩ᩵ᨦ ; ) เป็นนครระดับอำเภอ และเมืองหลวงของจังหวัดปกครองตนเองชนชาติไท สิบสองปันนา มณฑลยูนนาน ตอนใต้ของประเทศจีน มีชายแดนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับประเทศพม่า และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับประเทศลาว
ที่มาชื่อนั้น มีตำนาน "พะเจ่าเหลบโหลก" (พระเจ้าเลียบโลก) อยู่ว่า เมื่อครั้งองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จเหินฟ้าเลียบโลกมาโปรดสัตว์ถึงยังดินแดนริมฝั่งแม่น้ำของ (ภาษาไทลื้อ เรียกว่า น้ำของ ภาษาจีน เรียก หลานชาง คำว่าน้ำโขงจึงไม่มีในภาษาไทลื้อ) ในอาณาจักรของชาวไทลื้อแห่งนี้ ก็เป็นเวลารุ่งอรุณของวันใหม่พอดี จึงเรียกแห่งนี้ว่า "เชียง" ที่แปลว่า "เมือง" และ "รุ่ง" ที่แปลว่า "รุ่งอรุณ" ว่า "เชียงรุ่ง" จึงแปลได้ว่าเมืองแห่งรุ่งอรุณอันสดใส
เชียงรุ่ง หรือ เชียงรุ้ง หากเทียบภาษา และสำเนียงไทลื้อแล้ว จะออกเสียงว่า "เจงฮุ่ง" ซึ่งหมายถึง เมืองแห่งรุ่งอรุณ คำว่า "เชียงรุ้ง" นั้นเป็นการเลียนในภาษาของชาวบางกอกเสียง ฮ จะเปลี่ยนเป็น ร เช่นคำว่า เฮา ในภาษาเหนือกลายมาเป็น เรา ในสำเนียงชาวบางกอก ภาษาเมื่อเทียบภาษาของชาวไทลื้อ เทียบสำเนียงภาษาไทลื้อแล้ว จะได้ความหมายดังนี้
อีกหนึ่งความเห็น เชื่อว่า "เชียงรุ่ง" ได้ชื่อมาจาก ตำนาน เรื่อง ท้าวฮุ่ง ท้าวเจือง ซึ่งขยายอำนาจจากเมืองพะเยาไปเมืองเงินยางเชียงแสน (อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย) จนถึงตอนใต้ของยูนนานที่สิบสองพันนา (จึงมีชื่อเมืองว่าเชียงรุ่ง หรือเจียงฮุ่ง จาก นามท้าวฮุ่ง)
เมืองเชียงรุ่งตั้งอยู่ละหว่างละติจูด 21°27' ถึง 22°36' เหนือ และลองจิจูด 100°25' ถึง 101°31' ตะวันออก ติดต่อกับเมืองผูเอ่อร์ทางทิศเหนือ อำเภอเมืองล้าทางทิศตะวันออก และอำเภอเมืองฮายทางทิศตะวันตก รวมทั้งติดต่อกับรัฐฉานของประเทศพม่าทางทิศใต้ มีเทือกเขาเหิงต้วน (เหิงตฺวั้น) กั้นทางทิศใต้ของเมือง และมีแม่น้ำโขง (ในประเทศจีนเรียกแม่น้ำหลานชาง) ไหลผ่านเมืองไปทางตะวันออกเฉียงใต้ไปยังประเทศลาวและประเทศพม่า
สภาพอากาศตอนบนเป็นเขตอบอุ่นและตอนล่างเป็นเขตอุ่นชื้น มีความชื้นมากในฤดูมรสุม และแห้งมากในฤดูหนาว ชั่วโมงแดดต่อปีก็คือ 1,800–2,300 ชั่งโมง อุณหภูมิเฉลี่ย 18.6 °C – 21.9 °C และ ปริมาณฝนเฉลี่ย 1,200–1,700 มิลลิเมตร/ปี
เมืองเชียงรุ่งนั้น มีประชากรเป็นชาวไทลื้อเป็นหลัก โดยประชากรชนเผ่าต่าง ๆ รวมทั้งชาวจีนฮั่นและที่ไม่ใช่ชาวไท ผลสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2545 เชียงรุ่งมีประชากร 249,721 คน หรือประมาณร้อยละ 67.27 ของทั้งหมด ส่วนชาวไทนั้นมีร้อยละ 35 ของทั้งหมด มีชาวฮั่น 121,511 คน และ ร้อยละ 32.73 ของทั้งหมด
โกสต์อินเดอะเชลล์ (มังงะ)
โกสต์อินเดอะเชลล์  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนววิทยาศาสตร์และปรัชญาที่ได้รับความนิยมอย่างสูง ซึ่งแต่งขึ้นโดยชิโระ มาซามูเนะ (士郎 正宗) ในรูปแบบหนังสือการ์ตูน ถูกปล่อยครั้งแรกในปี 1989 ภายใต้ชื่อ The Ghost in the Shell โดยการ์ตูนจะเป็นประเภท ทังโกบง จัดจำหน่ายโดย สำนักพิมพ์โคดันช
อิหร่านราชธรรม
นิทานอิหร่านราชธรรม เป็นนิทานซึ่งมุสลิมในสมัยกรุงศรีอยุธยาได้เข้าไปเล่าถวายต่อพระเจ้าแผ่นดิน และเนื่องด้วยนิทานเหล่านี้เป็นคติธรรมสำหรับกษัตริย์ผู้ปกครองแผ่นดินอย่างสูง จึงได้เป็นที่นิยมของคนไทยตลอดมา
เมื่อสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ขึ้น มีการทำนุบ้านเมืองให้คืนคงเป็นปกติ ได้มีการเขียนหนังสืออิหร่านราชธรรมขึ้นอีก จากความทรงจำของบรรดาผู้สูงอายุ เพื่อเก็บไว้ในหอพระสมุดหลวง หรือหอสมุดข้างที่ เป็นเรื่องที่พระเจ้าแผ่นดินจะเอามาอ่านได้ทุกเวลา
ชื่อบุคคลต่าง ๆ ในหนังสือนี้ มีเพี้ยนไปจากชื่อเดิมของอิสลามและเปอร์เซียเป็นอย่างมาก เช่นว่า "พระเจ้าญัมชีด" ในหนังสืออิหร่านราชธรรมก็เรียกเสียเป็นอย่างไทย ๆ "พระเจ้ายมสิทธิ์" หรือ "พระเจ้าสุไลมาน" ก็เรียกว่า "พระเจ้าสุราไลมาน" ให้ฟุ่มเฟือยไป เมือง "บัฆดาด" (แบกแดด) ก็เรียกว่าเมือง "ปัทดาษ" เมือง "มะดาอิน" ก็เรียกว่า "มะดาวิน" "พระเจ้านูชิเรวารุดดีน" ก็เรียกว่า "พระเจ้าเนาวเสนวารวาดิน" ให้ฟังดูเพราะ
เทคโนโลยีเภสัชกรรม
เทคโนโลยีเภสัชกรรม (อังกฤษ: Pharmaceutical Technology) เป็นกลุ่มวิชาที่เกี่ยวข้องกับเทคนิคการผลิตยาประกอบด้วยสาขาวิชาดังนี้
อาณาจักรธนบุรี
อาณาจักรธนบุรี เป็นอาณาจักรที่มีระยะเวลาสั้นที่สุดของไทย คือระหว่าง พ.ศ. 2310–2325 ระยะเวลา 15 ปี มีพระมหากษัตริย์ปกครองเพียงพระองค์เดียว คือ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ภายหลังอาณาจักรอยุธยาล่มสลายไปพร้อมกับการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ทว่า ในเวลาต่อมา สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ และทรงย้ายเมืองหลวงไปยังฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา คือ กรุงเทพมหานครในปัจจุบัน
การกอบกู้เอกราช.