pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แอมป์ Class D มีการใช้กันอย่างแพร่หลายเพื่อควบคุมการทำงานของมอเตอร์ แต่ตอนนี้พวกมันยังถูกใช้เป็นพาวเวอร์แอมป์ออดิโอ ที่มีวงจรพิเศษบางอย่างเพื่อเปลี่ยนสัญญาณแอนะล็อก ให้เป็นสัญญาณที่ถูกมอดูเลทแบบความกว้างที่มีความถี่สูงมาก
พาวเวอร์แอมป์ออดิโอคลาส D ที่มีคุณภาพสูงหาซื้อได้ในตลาดปัจจุบัน การออกแบบได้รับ การกล่าวถึงว่าเป็นคู่แข่งของแอมป์ AB แบบดั้งเดิม ในแง่ของคุณภาพ การใช้งานในตอนเริ่มต้นของแอมป์คลาส D เป็นเครื่องขยายเสียงซับวูฟเฟอร์กำลังสูงในรถยนต์ เพราะว่าซับวูฟเฟอร์ทั่วไปอาจถูกจำกัดแบนด์วิดธ์ที่ไม่สูงกว่า 150 Hz ความเร็วในการสลับ สำหรับตัวขยายสัญญาณไม่จำเป็นต้องสูงที่สุดเท่ากำลังการขยายทั้งชุด ทำให้การออกแบบง่ายขึ้น แอมป์ คลาส D เพื่อขับซับวูฟเฟอร์มีราคาค่อนข้างไม่แพง เมื่อเทียบกับแอมป์คลาส AB
ตัวอักษร D ที่ใช้ในการกำหนดคลาสของแอมป์นี้ เป็นเพียงตัวอักษรตัวถัดไปอักษร C และไม่ เป็นตัวย่อของคำว่าดิจิทัล แอมป์ Class D และแอมป์ คลาส E บางครั้งก็ถูกอธิบายผิดเป็น " ดิจิทัล" เพราะสัญญาณ output ดุเผิน ๆ คล้ายกับขบวนของพัลส์ที่มีสัญญลักษณ์ของดิจิทัล แต่แอมป์คลาส D เพียงแปลงสัญญาณอินพุตที่เข้ามาอย่างต่อเนื่องให้เป็น สัญญาณแอนะล็อกที่ถูกมอดูเลทแบบกว้าง (คลื่นรูปสี่เหลี่ยม) (รูปคลื่นดิจิทัลที่เป็นรหัสของพัลส์ที่ถูกมอดูเลท)
คลาส E.
ตัวขยายคลาส E/F เป็นตัวขยายกำลังแบบสวิตชิ่งประสิทธิภาพสูง โดยทั่วไปถูกที่ความถี่สูงมากซะจนกระทั่งเวลาในการสวิตช์เทียบได้กับ เปรียบได้กับ duty time ตามที่กล่าวไว้ในตัวขยายคลาส D, ทรานซิสเตอร์ถูกเชื่อมต่อผ่านวงจร LC อนุกรมไปที่โหลดและถูกเชื่อมต่อผ่าน L (ตัวเหนี่ยวนำ)ขนาดใหญ่ไปยังแหล่งจ่ายไฟ แหล่งจ่ายไฟถูกเชื่อมต่อกับกราวด์ผ่านตัวเก็บประจุขนาดใหญ่ตัวหนึ่งเพื่อป้องกันไม่ให้สัญญาณ RF ใดๆรั่วไหลลงไปยังแหล่งจ่ายไฟ ตัวขยายคลาส E จะเพิ่ม C (ตัวเก็บประจุ)อีกหนึ่งตัวระหว่างทรานซิสเตอร์กับกราวด์ และใช้ L1 ที่กำหนดให้เพื่อเชื่อมต่อกับแหล่งจ่ายไฟ
คำอธิบายต่อไปนี้จะไม่สนใจ DC ซึ่งสามารถถูกเพิ่มได้ง่ายในภายหลัง C และ L ดังกล่าวข้างต้นจะเป็นวงจรขนาน LC กับกราวด์ เมื่อทรานซิสเตอร์นำกระแสหรืออยู่ในสถานะเปิด(ทำงาน) กระแสจะไหลผ่านวงจรอนุกรม LC ไปยังโหลดและบางส่วนเริ่มที่จะไหลไปยังวงจรขนาน LC ลงกราวด์ จากนั้น วงจรอนุกรม LC จะสวิงกลับและไปชดเชยกระแสลงในวงจรขนาน LC ณ จุดนี้ กระแสผ่านทรานซิสเตอร์เป็นศูนย์หรืออยู่ในสถานะปิด(ไม่ทำงาน) วงจร LC ทั้งสองวงจรตอนนี้ จะถูกเติมด้วยพลังงานใน C และ L0 ทั้งวงจรจะ oscillate ที่เปียกชื้น การทำให้หมาด ๆโดยโหลดได้รับการปรับเพื่อที่ว่าเวลาต่อมาพลังงานจาก L ทุกตัวจะถูกส่งไปที่โหลด แต่ พลังงานใน C0 จะขึ้นสูงสุดที่ค่าเดิมเพื่อมีผลในการเรียกคืนแรงดันไฟฟ้าดั้งเดิมเพื่อให้แรงดันไฟฟ้าคร่อมทรานซิสเตอร์เป็นศูนย์และมันจะสามารถถูกทำให้อยู่ในสถานะเปิด(ทำงาน)ได้ใหม่อีกครั้ง
เมื่อมีโหลด ความถี่และ duty cycle (0.5) เป็นเหมือนกับพารามิเตอร์และข้อจำกัดที่กำหนดให้ว่าแรงดันไฟฟ้าจะไม่ถูกเรียกคืนเท่านั้น, แต่ขึ้นสู่จุดสูงสุดที่แรงดันเดิม, พารามิเตอร์ทั้งสี่ (L, L0, C และ C0) จะถูกกำหนด ตัวขยายคลาส E นำความต้านทานที่ชัดเจนมาพิจารณาและพยายามที่จะทำให้กระแสแตะจุดต่ำสุดที่ศูนย์ ซึ่งหมายความว่าแรงดันและกระแสที่ทรานซิสเตอร์จะมีความสมมาตรเมื่อเทียบกับเวลา การแปลงของฟูริเย ช่วยให้การกำหนดที่สง่างามในการสร้างเครือข่าย LC ที่ซับซ้อน และบอกว่าฮาร์โมนิคแรกถูกผ่านเข้าไปในโหลด, ฮาร์โมนิคเลขคู่ทั้งหมดจะถูก shorted และฮาร์โมนิคเลขคี่ที่สูงกว่าทั้งหมดจะ open
คลาส E ใช้แรงดันไฟฟ้าฮาร์โมนิคที่สองเป็นจำนวนมาก ฮาร์โมนิคที่สองสามารถนำมาใช้เพื่อลดความเหลื่อมล้ำที่ขอบด้วยความคมชัดที่แน่นอน เพื่อให้มันทำงาน พลังงานบนฮาร์โมนิคที่สองต้องไหลจากโหลดไปยังทรานซิสเตอร์, และแหล่งจ่ายไฟของเรื่องนี้จะไม่สามารถมองเห็นได้ในแผนภาพวงจร ในความเป็นจริง อิมพีแดนซ์เป็นปฏิกิริยาเสียส่วนใหญ่และเหตุผลเดียวที่มันเป็นเช่นนั้นก็คือคลาส E เป็นตัวขยายคลาส F (ดูด้านล่าง)ที่มีเครือข่ายโหลดอย่างง่ายมากๆ และนี่เองที่มันต้องทำธุรกิจกับความไม่สมบูรณ์
ในการจำลองแบบมือสมัครเล่นของแอมป์คลาส E หลายครั้ง, ขอบกระแสที่คมชัดจะถือว่าเป็นแรงจูงใจที่ไร้ผลสำหรับคลาส E และการวัดใกล้ความถี่ขนส่งของทรานซิสเตอร์จะแสดงเส้นโค้งที่สมมาตรมากซึ่งมีลักษณะคล้ายกับแบบจำลองของคลาส F
แอมป์คลาส E ถูกคิดค้นในปี 1972 โดย นาธาน โอ Sokal และอลัน D. Sokal และรายละเอียด ถูกตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1975 บางรายงานก่อนหน้าในปฏิบัติการของคลาสนี้ได้รับการตีพิมพ์ในรัสเซีย
คลาส F.
ในแอมป์แบบ push–pull และใน CMOS, ฮาร์โมนิคเลขคู่ของทรานซิสเตอร์ทั้งสองตัวเพียงแค่ หักล้างกัน การทดลองแสดงให้เห็นว่าคลื่นสี่เหลี่ยมสามารถถูกสร้างขึ้นโดยแอมป์เหล่านั้น คลื่น สี่เหลี่ยมตามทฤษฎีประกอบด้วยฮาร์โมนิคเลขคี่เท่านั้น ในแอมป์คลาส-D ตัวกรองเอาต์พุตจะบล็อกฮาร์โมนิคทั้งหมด นั่นคือ ฮาร์โมนิคจะเห็นโหลดเปิด ดังนั้นแม้กระแสเพียงเล็กน้อยในฮาร์โมนิคก็พอเพียงเพื่อสร้างแรงดันคลื่นสี่เหลี่ยม กระแสจะ in phase กับแรงดันไฟฟ้าที่จ่ายให้ตัวกรอง แต่แรงดันไฟฟ้าตกครอมทรานซิสเตอร์จะ out of phase ดังนั้นจึงมีการซ้อนทับกันน้อยที่สุดระหว่างกระแสที่ไหลผ่านทรานซิสเตอร์กับแรงดันไฟฟ้าตกคร่อมทรานซิสเตอร์ ขอบยิ่งคมชัดเท่าไร การทับซ้อนยิ่งน้อยเท่านั้น
ขณะที่อยู่ในคลาส D ทรานซิสเตอร์และโหลดอยู่เป็นสองโมดูลแยก คลาส F ยอมรับความไม่สมบูรณ์ เช่นการเป็นกาฝากของทรานซิสเตอร์และคลาส F พยายามที่จะเพิ่มประสิทธิภาพของระบบทั่วโลกที่จะมีอิมพีแดนซ์สูงสำหรับฮาร์โมนิค แน่นอนจะต้องมีแรงดันไฟฟ้าในทรานซิสเตอร์ ที่จะผลักดันกระแสข้ามสภาวะ ON เพราะกระแสที่ถูกนำมารวมกันผ่านทรานซิสเตอร์ทั้งสองส่วนใหญ่จะเป็นฮาร์มอนิคแรกที่ดูเหมือนรูปซายน์ นั่นหมายความว่า ในช่วงกลางของคลื่นสี่เหลี่ยม กระแสสูงสุดต้องไหล ดังนั้นมันอาจเข้าท่าที่จะมีรอยบุ๋มในคลื่นสี่เหลี่ยม หรือพูดอีกทีก็คือการยอมให้มีการแกว่งเกินของแรงดันไฟฟ้าคลื่นสี่เหลี่ยม เครือข่ายโหลดคลาส F โดยนิยามต้องส่งใต้ความถี่ cutoffและสะท้อนให้เห็นถึงเรื่องราวข้างต้น
ความถี่ใดๆที่อยู่ต่ำกว่าความถี่ cutoff และมีฮาโทนิคส์ที่สองสูงกว่าความถี่ cutoff จะสามารถที่จะถูกขยายได้ นั่นคือแบนด์วิดท์ที่แปดอันหนึ่ง ในทางตรงกันข้ามวงจรอนุกรม LC ที่มีค่าเหนี่ยวนำสูงหนึ่งตัวกับค่าความจุปรับได้หนึ่งตัวอาจเป็นวงจรง่ายๆในการนำมาใช้ โดยการลด duty cycle ให้ต่ำกว่า 0.5, ความสูงของเอาต์พุตสามารถถูกมอดูเลทได้ แรงดันรูปคลื่นสี่เหลี่ยมจะลดสถานะลง แต่ความร้อนที่มากเกินไปใดๆจะถูกชดเชยโดยการไหลของกำลังงานโดยรวมที่ต่ำกว่า การ mismatch ของโหลดใดๆที่อยู่หลังตัวกรองทำได้แต่เพียงดำเนินการกับรูปคลื่นกระแสฮาร์โมนิคแรกเท่านั้น เห็นได้ชัดเฉพาะโหลดความต้านทานที่แท้จริงเท่านั้น จากนั้น ความต้านทานยิ่งต่ำ กระแสยิ่งสูง
คลาส F สามารถขับเคลื่อนโดยคลื่นไซน์หรือคลื่นสี่เหลี่ยม, สำหรับคลื่นไซน์ อินพุทสามารถถูกจูนโดยตัวเหนี่ยวนำหนึ่งตัวเพื่อเพิ่มเกน ถ้าคลาส F จะถูกทำขึ้ด้วยทรานซิสเตอร์ตัวเดียว ตัวกรองจะมีความซับซ้อนในการช็อตฮาร์โมนิคส์เลขคู่ทั้งหลาย การออกแบบทั้งหมดก่อนหน้านี้ใช้ขอบของคลื่นที่คมเพื่อลดการทับซ้อน
คลาส G และ H.
แอมป์มีการออกแบบที่หลากหลายเพื่อช่วยเพิ่มขั้นตอนเอาต์พุตของคลาส AB ด้วยเทคนิคที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นเพื่อบรรลุประสิทธิภาพให้มากขึ้นด้วยการบิดเบือนที่ต่ำ การออกแบบเหล่านี้ เป็นเรื่องธรรมดาในตัวขยายเสียงขนาดใหญ่ เนื่องจากฮีทซิงค์และหม้อแปลงไฟฟ้าเพาเวอร์ไม่สามารถทำให้มีขนาดใหญ่ได้ (และค่าใช้จ่ายสูง)โดยไม่เพิ่มประสิทธิภาพ คำว่า "คลาส G " และ "คลาส H"จะถูกใช้สลับกันเพื่ออ้างถึงการออกแบบที่แตกต่างกัน เปลี่ยนไปในการกำหนดจากผู้ผลิตหรือเอกสาร
แอมป์ลาส G (ซึ่งใช้"รางสวิตช์" เพื่อลดการใช้พลังงานและเพิ่มประสิทธิภาพ) มีประสิทธิภาพมากกว่าแอมป์คลาส AB แอมป์เหล่านี้จ่ายรางไฟหลายรางที่แรงดันไฟฟ้าแตกต่างกันและสลับรางไปมาระหว่างรางพวกนี้เมื่อสัญญาณเอาต์พุตเข้าใกล้แต่ละระดับ ดังนั้น แอมป์จะเพิ่มประสิทธิภาพโดยการลดพลังงานที่สูญเปล่าที่ทรานซิสเตอร์เอาต์พุต แอมป์คลาส G มีประสิทธิภาพมากกว่าคลาส AB แต่มีประสิทธิภาพน้อยกว่าเมื่อเทียบกับคลาส D โดยไม่มีผลกระทบ EMI เชิงลบของคลาส D
แอมป์คลาส H ใช้ความคิดของคลาส G หนึ่งขั้นตอนในการสร้างรางที่จ่ายกำลังที่แปรได้ไม่จำกัดเพิ่มเข้าไป สิ่งนี้จะกระทำโดยการมอดูเลทรางจ่ายไฟเพื่อให้รางเหล่านั้นมีแรงดันมีขนาดไม่กี่โวลท์ใหญ่กว่าสัญญาณเอาต์พุต ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง ขั้นตอนของเอาต์พุตจะทำงานที่มีประสิทธิภาพสูงสุดตลอดเวลา แหล่งจ่ายไฟแบบสลับโหมดสามารถถูกใช้ในการสร้างรางต่างๆได้ เกนประสิทธิภาพอย่างมีนัยสำคัญสามารถทำสำเร็จได้ แต่มีข้อเสียเปรียบของการออกแบบ แหล่งจ่ายไฟที่ซับซ้อนมากขึ้นและลดประสิทธิภาพการทำงานของ THD ลง ในการออกแบบธรรมดา แรงดันตกลงประมาณ 10V จะถูกรักษาระดับนี้ไว้บนทรานซิสเตอร์เอาต์พุตในวงจรคลาส H ภาพข้างบนแสดงให้เห็นถึงแหล่งจ่ายไฟบวกของขั้นตอนเอาต์พุตและแรงดันไฟฟ้าที่เอาต์พุตของลำโพง การเพิ่มแรงดันแหล่งจ่ายไฟถูกแสดงสำหรับสัญญาณเพลงจริง
สัญญาณแรงดันไฟฟ้าที่แสดงจึงเป็นรุ่นที่ใหญ่กว่าของอินพุท แต่ถูกเปลี่ยนเครื่องหมาย (เป็นตรงข้าม)โดยการขยาย การเตรียมการอื่นๆของอุปกรณ์ขยายมีความเป็นไปได้ แต่ที่ให้มา (นั่นคือ อีมิตเตอร์ร่วม แหล่งที่มาร่วม หรือ แคโทดร่วม) เป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดที่จะเข้าใจและใช้ได้ในทางปฏิบัติ ถ้าชิ้นส่วนขยายเป็นแบบเชิงเส้น เอาต์พุตก็จะเป็นเป็นสำเนาที่ซื่อสัตย์ของอินพุท เพียงแต่ใหญ่กว่าและกลับหัวเท่านั้น ในทางปฏิบัติ ทรานซิสเตอร์ไม่เป็นเชิงเส้นและเอาต์พุตจะใกล้เคียงกับอินพุทเท่านั้น การไม่เป็นเชิงเส้นจากหลายแหล่งที่มาจะเป็นที่มาของการบิดเบือนภายใน ตัวขยาย คลาสของตัวขยาย (A, B , AB หรือ C )ขึ้นอยู่กับว่าอุปกรณ์ขยายจะถูกไบอัสอย่างไร แผนภาพได้ละเว้นวงจรไบอัสเพื่อความชัดเจน
แอมป์แท้จริงใดๆคือการตระหนักถึงความไม่สมบูรณ์ของแอมป์ในอุดมคติ ข้อจำกัดที่สำคัญของแอมป์แท้จริงก็คือการที่เอาต์พุตที่มันสร้างจะถูกจำกัดในที่สุดโดยพลังที่มีอยู่จากแหล่งจ่ายไฟ แอมป์จะอิ่มตัวและตัดยอดคลื่นถ้าสัญญาณอินพุทมีขนาดใหญ่เกินไปสำหรับตัวขยายในการสร้างซ้ำ หรือเกินขีดจำกัดการทำงานของอุปกรณ์
แอมป์โดเฮอร์ตี้.
โดเฮอร์ตี้, คอนฟิกูเรชั่นไฮบริดแบบหนึ่ง, กำลังได้รับความสนใจใหม่ มันถูกคิดค้นในปี 1934 โดยวิลเลียม เอช โดเฮอร์ตี้ ที่ทำงานกับเบลล์แล็บที่มีบริษัทน้องสาวชื่อ เวสเทิร์นไฟฟ้า ที่ผลิตเครื่องส่งสัญญาณวิทยุ แอมป์โดเฮอร์ตี้ประกอบด้วยคลาส B ขั้นตอนต้นหรือขั้นตอนตัวขนส่งหนึ่งตัวทำงานควบคู่ไปกับคลาส C หนึ่งตัวที่ทำงานอยู่ในขั้นตอนสนับสนุนหรือขั้นตอนสูงสุด สัญญาณอินพุทจะแยกไปขับตัวขยายสองตัว และเครือข่ายการรวมจะรวมสองสัญญาณเอาต์พุต เครือข่าย Phase shifting จะถูกใช้ในอินพุทและเอาต์พุต ในระหว่างช่วงเวลาที่ระดับสัญญาณต่ำ ตัวขยายคลาส B จะทำงานกับสัญญาณได้อย่างมีประสิทธิภาพ และตัวขยายคลาส C จะ cutoff และบริโภคพลังงานน้อย ในช่วงระยะเวลาที่ระดับสัญญาณสูง ตัวขยายคลาส B ส่งมอบกำลังสูงสุดของมันและตัวขยายคลาส C จะส่งมอบกำลังที่จุดสูงสุดของมัน ประสิทธิภาพของ การออกแบบเครื่องส่งสัญญาณ AM ก่อนหน้านี้เป็นสัดส่วนกับการมอดูเลท แต่ด้วยค่าเฉลี่ยการมอดูเลทโดยทั่วไปอยู่ที่ประมาณ 20% ตัวส่งสัญญาณถูกจำกัดให้มีประสิทธิภาพน้อยกว่า 50% ในการออกแบบของโดเฮอร์ตี้ แม้จะมีการมอดูเลทเป็นศูนย์ ตัวส่งส่งสามารถบรรลุประสิทธิภาพ อย่างน้อย 60%
ในฐานะที่เป็นผู้สืบทอดของไฟฟ้าฝั่งตะวันตกสำหรับตัวส่งสัญญาณออกอากาศ แนวคิดโดเฮอร์ตี้ ได้รับการกลั่นอย่างมากโดยบริษัทผลิตคอนติเนนตัลอิเล็กทรอนิคส์ของเมืองดัลลัสรัฐเท็กซัส บางทีการปรับแต่งอย่างสุดขั้วเป็นการปรับรูปแบบการมอดูเลทแบบหน้าจอ-กริดที่ถูกประดิษฐ์คิดค้นโดย โจเซฟ บี Sainton ตัวขยาย Sainton ประกอบด้วยแอมป์คลาส C ขั้นตอนเริ่มต้นหรือขั้นตอนขนส่งหนึ่งตัวทำงานควบคู่ไปกับแอมป์คลาส C ขั้นตอนเสริมหรือขั้นสูงสุด ขั้นตอนจะถูกแยกและรวมผ่านเครือข่าย phase shift 90 องศา เหมือนในแอมป์โดเฮอร์ตี้ ตัวขนส่งคลื่นความถี่วิทยุที่ไม่ถูกมอดูเลทถูกนำมาใช้เพื่อควบคุมกริดของทั้งสองหลอด จุดไบอัสของหลอดตัวขนส่งกับหลอดพีคจะต่างกันและถูกสร้างเพื่อที่ว่าหลอดพีคจะ cutoffเมื่อไม่มีการมอดูเลท(และตัวขยายกำลังผลิตกำลังตัวขนส่งที่มีอัตราไม่ถูกมอดูเลท) ในขณะที่หลอดทั้งสองมีส่วนช่วยจ่าย กำลังตัวขนส่งที่มีอัตราถึงสองเท่าในระหว่างการมอดูเลท 100% (เมื่อกำลังของตัวขนส่งต้องการถึงสี่เท่าเพื่อบรรลุการมอดูเลท 100 %) เมื่อทั้งสองหลอดทำงานในคลาส C การปรับปรุงที่สำคัญในประสิทธิภาพจึงประสบความสำเร็จในขั้นตอนสุดท้าย นอกจากนี้ เมื่อหลอดตัวขนส่งและหลอดพีค Tetrode ต้องใช้กำลังขับน้อยมาก การปรับปรุงที่สำคัญในประสิทธิภาพภายในขั้นตอนตัวขับจะประสบความสำเร็จเช่นกัน ( 317C, อื่นๆ) รุ่นที่วางจำหน่าย ของตัวขยาย Sainton ใช้ตัวมอดูเลทแบบแคโทด-สาวก, ไม่ใช่ตัวมอดูเลทแบบ push–pull การออกแบบของคอนติเนนตัลอิเล็กทรอนิคส์ก่อนหน้านี้, เจมส์ โอ เวลดอนและอื่นๆยังรักษา ส่วนใหญ่ของคุณลักษณะของตัวขยายโดเฮอร์ตี้แต่เพิ่มการมอดูเลทหน้าจอ-กริดของตัวไดรเวอร์ (317B, อื่นๆ)
แอมป์โดเฮอร์ตี้ยังคงอยู่ในการใช้งานในเครื่องส่งสัญญาณ AM กำลังสูงมาก แต่สำหรับเครื่องส่งสัญญาณ AM กำลังต่ำกว่า, แอมป์หลอดสูญญากาศโดยทั่วไปถูกบดบังในช่วงปี 1980s โดยอาร์เรย์ของแอมป์แบบโซลิตสเตท ซึ่งสามารถเปิดและปิดด้วยเมล็ดที่ละเอียดกว่ามาก ในการตอบสนองความต้องการของเสียงที่อินพุท อย่างไรก็ตามความน่าสนใจในคอนฟิกูเรชั่นของโดเฮอร์ตี้ได้รับการฟื้นฟูโดยโทรศัพท์มือถือและการใช้งานอินเทอร์เน็ตไร้สาย ที่ซึ่งผลรวมของหลาย ผู้ใช้จะสร้างผลลัพธ์รวมของ AM ความท้าทายหลักแอมป์โดเฮอร์ตี้สำหรับโหมดที่ส่งผ่านแบบดิจิตอลอยู่ในการจัดตำแหน่งสองขั้นตอน และการสั่งให้แอมป์คลาส C สามารถเปิดและปิดอย่างรวดเร็ว
เมื่อเร็วๆนี้ แอมป์โดเฮอร์ตี้ได้ถูกพบการใช้งานอย่างแพร่หลายในเครื่องส่งสัญญาณที่สถานีฐาน โทรศัพท์มือถือสำหรับความถี่ย่าน GHz การใช้งานสำหรับเครื่องส่งสัญญาณในอุปกรณ์เคลื่อนที่ยังได้รับการสาธิตให้เห็นอีกด้วย
แอมป์ถูกนำไปปฏิบัติโดยใช้องค์ประกอบที่แอคทีฟต่างชนิดกันดังนี้
สำหรับวัตถุประสงค์พิเศษ องค์ประกอบที่แอคทีฟอื่นๆได้ถูกนำมาใช้ ตัวอย่างเช่นในตอนต้นของการสื่อสารผ่านดาวเทียมแอมป์ตัวแปรถูกนำมาใช้ วงจรหลักเป็นไดโอดหนึ่งตัวที่ความสามารถของมันจะถูกเปลี่ยนแปลงโดยสัญญาณ RF ที่สร้างขึ้นในท้องถิ่น ภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง สัญญาณ RF นี้ได้ให้พลังงานที่ถูกมอดูเลทโดยสัญญาณดาวเทียมที่อ่อนแออย่างมากที่รับได้ที่สถานีแผ่นดิน
วงจรแอมป์.
วงจรแอมป์ในทางปฏิบัติที่แสดงทางขวาจะเป็นพื้นฐานสำหรับการขยายเสียงกำลังปานกลาง มันแสดงให้เห็นการออกแบบทั่วไป(ที่ง่ายมาก)ตามที่พบในเครื่องขยายเสียงที่ทันสมัย, ​​ที่มีแอมป์คลาส AB ขั้นตอนเอาต์พุตแบบ push–pull และใช้ negative feedback โดยรวมบางอย่าง ทรานซิสเตอร์แบบไบโพลาร์ถูกแสดงในภาพ แต่การออกแบบนี้จะสามารถใช้ FETs หรือ วาล์วก็ได้
สัญญาณอินพุทถูกเชื่อมต่อผ่านตัวเก็บประจุ C1 เข้าที่เบสของทรานซิสเตอร์ Q1 ตัวเก็บประจุจะยอมให้สัญญาณ AC ผ่านได้ แต่บล็อกแรงดันไฟฟ้าไบอัส DC ที่ถูกสร้างขึ้นโดยตัวต้านทาน R1 และ R2 เพื่อที่วงจรใดๆก่อนหน้านี้จะไม่ได้รับผลกระทบจากมัน Q1 และ Q2 เป็นแอมป์แบบ differential (แอมป์ที่จะคูณส่วนต่างระหว่างสองอินพุทด้วยค่าคงที่บางอย่าง) ในการจัดเตรียมที่เรียกว่าเป็น คู่หางยาว การจัดเตรียมแบบนี้ถูกใช้ในการอำนวยความสะดวกในการใช้ negative feedback ซึ่งถูกป้อนจากเอาต์พุต Q2 ผ่าน R7 และ R8
negative feedback ในแอมป์แบบ differential จะช่วยให้แอมป์เปรียบเทียบอินพุทกับเอาต์พุต ที่เกิดขึ้นจริง สัญญาณที่ถูกขยายจาก Q1 ถูกป้อนโดยตรงไปยังขั้นตอนที่สอง, Q3 ซึ่งเป็นขั้นตอนอีมิตเตอร์ร่วมที่มีการขยายสัญญาณและไบอัส DC ต่อไปเพื่อส่งให้ขั้นตอนเอาต์พุต Q4 และ Q5. R6 เป็นโหลดสำหรับ Q3(การออกแบบที่ดีกว่าอาจจะใช้บางรูปแบบของโหลดที่แอคทีฟที่นี่ เช่น constant-current sink) เมื่อมาถึงเวลานี่ แอมป์ทั้งหมดกำลังทำงานในคลาส A. คู่เอาต์พุตจะถูกจัดเตรียมในคลาส AB push–pull หรือที่เรียกว่าคู่แถม ทีทำงานส่วนใหญ่เป็นการขยายกระแส(ขณะที่บริโภคกระแสนิ่งต่ำ) และขับโหลดโดยตรงและเชื่อมต่อผ่านทาง C2 ที่ปิดกั้นไฟ DC ไดโอด D1 และ D2 จ่ายแรงดันไบอัสคงที่จำนวนเล็กน้อยให้กับคู่เอาต์พุต เพียงเพื่อไบอัสวงจรให้เข้าที่สถาวะนำกระแส เพื่อที่ว่า การบิดเบือนครอสโอเวอร์จะถูกทำให้น้อยที่สุด นั่นคือ ไดโอดผลักดันขั้นตอนเอาต์พุตอย่างมั่นคงให้เข้าสู่โหมดคลาส AB (สมมติว่าแรงดันคร่อมเบส-อีมิตเตอร์ของตัวทรานซิสเตอร์เอาต์พุตจะถูกลดลงโดยการกระจายความร้อน)
การออกแบบนี้จะง่าย แต่เป็นพื้นฐานที่ดีสำหรับการออกแบบในทางปฏิบัติ เพราะว่ามันจะรักษา จุดปฏิบัติการให้แน่นอน เนื่องจากฟีดแบคดำเนินการภายในจาก DC ขึ้นผ่านช่วงเสียงและไกลออกไป องค์ประกอบวงจรนอกจากนี้อาจจะพบได้ในการออกแบบที่แท้จริงที่จะตัดการตอบสนองความถี่ที่สูงกว่าช่วงที่จำเป็นเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความเป็นไปได้ของการ oscillate ที่ไม่พึงประสงค์ นอกจากนี้ การใช้งานของไดโอดไบอัสคงที่แสดงไว้อาจทำให้เกิดปัญหาถ้าไดโอดไม่ match ทั้งทางไฟฟ้าและทางความร้อนกับทรานซิสเตอร์เอาต์พุต- ถ้าทรานซิสเตอร์เอาต์พุต นำกระแสมากเกินไป พวกเขาอาจร้อนเกินไปและทำลายตัวเองได้ง่ายมาก เพราะกระแสจากแหล่งจ่ายไฟจะไหลเต็มที่ ไม่ได้ถูกจำกัดในขั้นตอนนี้
การแก้ปัญหาง่ายๆเพื่อช่วยสร้างความมั่นคงของอุปกรณ์เอาต์พุตก็คือ การเพิ่มตัวต้านทานที่อีมิตเตอร์สักหนึ่งโอห์มหรือมากว่า ในการคำนวณค่าของตัวต้านทานและตัวเก็บประจุของวงจรจะสามารถทำได้ ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบใช้งานและการตั้งใจใช้งานของแอมป์
สำหรับพื้นฐานของตัวขยายความถี่วิทยุโดยการใช้วาล์ว, ดู Valved RF amplifiers.
หมายเหตุเกี่ยวกับการนำไปใช้งาน.
แอมป์ในโลกแห่งความจริงไม่สมบูรณ์แบบ ดังนี้
วิธีการที่แตกต่างกันในการจ่ายกำลังมีผลมาจากวิธีการให้ไบอัสที่แตกต่างกัน ไบอัสเป็นเทคนิคอย่างหนึ่งที่อุปกรณ์แอคทีฟจะถูกตั้งค่าให้ทำงานในพื้นที่เฉพาะ หรือเป็นเทคนิคที่ชิ้นส่วน DC ของสัญญาณเอาต์พุตจะถูกกำหนดเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างแรงดันไฟฟ้าสูงสุดจากแหล่งจ่ายไฟ ทั้งหลายของแอมป์ ส่วนใหญ่จะใช้อุปกรณ์หลายชิ้นในแต่ละขั้นตอน ทั่วไปพวกมันจะถูกจับคู่ในสเปคที่เท่ากัน ยกเว้นขั้ว อุปกรณ์ขั้วตรงข้ามที่ match กันจะเรียกว่าเป็นคู่สมบูรณ์ แอมป์คลาส A ทั่วไปใช้เพียงอุปกรณ์เดียว เว้นแต่แหล่งจ่ายไฟจะถูกตั้งไว้ให้จ่ายทั้งแรงดันบวกและลบ ซึ่งในกรณีดังกล่าว อาจต้องใช้อุปกรณ์คู่ที่ออกแบบให้สมมาตร แอมป์คลาส C โดยนิยามใช้แหล่งจ่าย กระแสไฟฟ้าขั้วเดียว
แอมป์มักจะมีหลายขั้นตอนต่อเนื่องเพื่อเพิ่มเกน แต่ละขั้นตอนของการออกแบบเหล่านี้อาจเป็นแอมป์ประเภทที่แตกต่างกัน เพื่อให้เหมาะกับความต้องการของขั้นตอนนั้น ตัวอย่างเช่น ในขั้นตอนแรกอาจจะเป็นคลาส A จ่ายให้คลาส AB push pull ในขั้นตอนที่สอง จากนั้นก็ไดรฟ์คลาส G ที่เป็นขั้นตอนสุดท้าย เป็นการใช้ประโยชน์จากจุดแข็งของแต่ละประเภทในขณะที่ลดจุดอ่อนลงให้น้อยที่สุด
มิลลิโวลต์
ท้องฟ้า
ท้องฟ้าเป็นส่วนหนึ่งของชั้นบรรยากาศหรืออวกาศที่สามารถมองเห็นได้จากพื้นผิวโลก นก แมลง เครื่องบิน และ ว่าว ถูกจัดว่าบินอยู่ในท้องฟ้า มีหลายเหตุผลที่ทำให้ท้องฟ้านั้นยากที่จะจำกัดความ
ในเวลากลางวันท้องฟ้าปรากฏเป็นพื้นสีฟ้าเนื่องจากอากาศทำให้เกิดการกระเจิงของแสงอาทิตย์ ไม่ใช่เพราะว่ามีวัตถุสีฟ้าเหนือพื้นโลก เพราะเหตุนี้จึงเป็นการยากที่จะนิยามว่าท้องฟ้าคือสิ่งใด ท้องฟ้านั้นบางครั้งถูกจำกัดความว่าเป็นเขตของชั้นบรรยากาศโลกที่มีแก๊สแน่นหนา ในเวลากลางคืน ท้องฟ้านั้นปรากฏเป็นพื้นสีดำสนิท หรือบางครั้งเรียงรายไปด้วยดวงดาว แต่ถ้าเรากล่าวว่าทั้งหมดที่เราเห็นนั้นคือท้องฟ้า ก็จะกลายเป็นว่าท้องฟ้าคือจักรวาลซึ่งผิดจากความหมายแรกเมื่อเราเห็นตอนกลางวัน
ในเวลากลางวัน เราสามารถมองเห็นดวงอาทิตย์ได้ต่อเมื่อไม่มีเมฆบดบัง ในเวลากลางคืน (และบางครั้งในเวลากลางวัน) เราสามารถมองเห็นดวงจันทร์ ดาวเคราะห์ และ ดวงดาว ปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เราสามารถเห็นได้ในท้องฟ้าคือเมฆ รุ้งกินน้ำ และ ออโรรา สายฟ้าและ หยาดน้ำฟ้านั้น สามารถเห็นได้ในระหว่างเวลาที่มีพายุ บ่อยครั้งเราสามารถมองเห็นหมอกควันในเวลากลางวันและรัศมีของแสงในเวลากลางคืนเนื่องจากมลพิษที่เกิดจากกิจกรรมของมนุษย์
ในสายวิชาดาราศาสตร์ ท้องฟ้าถูกเรียกว่าทรงกลมฟ้า นั่นคือทรงกลมจินตภาพขนาดมหึมา หมุนรอบตัวเองโดยมีแกนหมุนและศูนย์กลางร่วมกันกับโลก ทรงกลมฟ้านั้นถูกแบ่งเป็นสัดส่วนเรียกว่ากลุ่มดาว
ดูท้องฟ้าของดาวเคราะห์อื่น สำหรับความหมายของท้องฟ้าในดาวเคราะห์ต่าง ๆ และดวงจันทร์ในระบบสุริยะ
แม่น้ำตรัง
แม่น้ำตรัง เป็นแม่น้ำสายสำคัญของจังหวัดตรัง มีความยาวประมาณ 123 กิโลเมตร เมื่ออยู่ในพื้นที่จังหวัดนครศรีธรรมราช เรียกว่า แม่น้ำหลวง เมื่อไหลเข้าเขตจังหวัดตรังเรียกว่า แม่น้ำตรัง ในช่วงที่ไหลผ่านอำเภอเมืองตรัง เรียกว่า คลองท่าจีน เดิมใช้เป็นเส้นทางคมนาคม จากดินแดนภายในจังหวัดติดต่อไปยังทะเลที่ปากน้ำกันตัง กล่าวกันว่า ในสมัยโบราณสามารถเดินเรือไปได้ถึงทุ่งสง เดิมแม่น้ำสายนี้มีความกว้างราว 50 เมตร แต่ปัจจุบันบางแห่งเหลือความกว้างเพียง 30 เมตร
ต้นกำเนิดแม่น้ำตรัง.
ต้นแม่น้ำตรังมาจากเทือกเขานครศรีธรรมราชด้านตะวันตก จากน้ำตกโยง อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช และจากเทือกเขาพนมเบญจา จังหวัดกระบี่ และบรรจบกับลำน้ำที่มาจากเทือกเขาบรรทัด จังหวัดพัทลุง
ต้นกำเนิดแม่น้ำตรังที่เกิดจากเทือกเขาบรรทัด จังหวัดพัทลุง ก่อให้เกิดน้ำตกที่ขึ้นชื่อหลายแห่ง เช่น น้ำตกเขาช่อง น้ำตกปากแจ่ม ในพื้นที่ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด เป็นต้น
ต้นน้ำของแม่น้ำตรัง มีสาขาที่เกิดจากเทือกเขาในจังหวัดนครศรีธรรมราชที่สำคัญ ได้แก่ คลองท่าเลา คลองทุ่งโจน คลองวังหีบ และคลองปาง โดยคลองท่าเลา เป็นคลองสาขาที่ยาวที่สุดของแม่น้ำตรัง มีต้นน้ำเกิดจากเขาวังหีบ ในเขตอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช
แม่น้ำตรัง มีลำน้ำสาขาในจังหวัดตรัง ที่สำคัญ 8 สายได้แก่ คลองชี คลองท่าประดู่ คลองกะปาง คลองมวน คลองยางยวน คลองลำภูรา คลองนางน้อย และคลองสว่าง
แม่น้ำนี้ไหลผ่านท้องที่จังหวัดตรัง 5 อำเภอ คือ อำเภอรัษฎา อำเภอห้วยยอด
อำเภอวังวิเศษ อำเภอเมืองตรัง และอำเภอกันตัง แล้วไหลลงทะเลอันดามัน มหาสมุทรอินเดีย
ที่ปากน้ำกันตัง อำเภอกันตัง
ประวัติศาสตร์แม่น้ำตรัง.
มีหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่า แม่น้ำตรังเป็นเส้นทางการคมนาคมมาเป็นเวลากว่าพันปีแล้ว โดยมีการค้นพบพระพิมพ์ดินดิบ ที่ถ้ำเขาขาว เขาสาย เขาปินะ อำเภอห้วยยอด และเขาวิเศษ อำเภอวังวิเศษ แสดงให้เห็นว่าผู้คนจากอินเดีย ที่นับถือพุทธศาสนานิกายมหายานได้เดินทางผ่าน และแวะพักบริเวณแถบนี้ก่อนจะข้ามไปฝั่งตะวันออก ซึ่งมีอาณาจักรศรีวิชัยรุ่งเรืองอยู่ในช่วงพุทธศตวรรษ 12-15
กระทั่งสมัยอยุธยาพบหลักฐานเอกสารที่ระบุว่า ชาวโปรตุเกสได้เข้ามาติดต่อกับไทยสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 โดยเดินทางผ่านเมืองตรังถึง 2 ครั้ง ในช่วงปี พ.ศ. 2054-2057 และยังมีหลักฐานจารึกที่เขาสามบาตร ที่ระบุว่าเมื่อ พ.ศ. 2157 ตรงกับสมัยพระเอกาทศรถ มีกรมการเมือง และชาวบ้านมาร่วมฉลองบุญกุศลที่ เขาสระบาป แสดงถึงความเจริญของเมืองที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำตรัง
การขยายตัวของเมือง มีการโยกย้ายเมืองตามลำน้ำของแม่น้ำตรังเรื่อยมาจากทางทิศเหนือลงมาจนกระทั่งสิ้นสุดลงที่ ควนธานี ที่ตั้งเมืองตร้งในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยจุดเริ่มต้นของการตั้งเมืองอยู่ที่ ปากคลองปาง ซึ่งสังเกตดูได้จากความโอ่อ่าของวัด เช่น วัดถ้ำพระพุทธ วัดคีรีวิหาร วัดย่านเกลื่อน แต่ด้วยลักษณะภูมิประเทศติดภูเขา ทำการเกษตรได้น้อย ผู้คนจึงอพยพลงมาตามลำน้ำ และตั้งเมืองใหม่ที่ ตำบลลำภูรา ซึ่งมีหลักฐานบันทึกไว้ว่าเมืองภูราตั้งอยู่ทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตกของแม่น้ำตรัง ด้วยสาเหตุเดิมที่พื้นที่เมืองภูราเป็นควนสูง ๆ ต่ำ ๆ ทำนาไม่พอกิน จึงย้ายมายัง นาแขก และจนถึง ควนธานีตามลำดับ
ราวปีพ.ศ. 2367 มีการตั้งชุมชนริมฝั่งแม่น้ำตรังโดยชาวจีนที่มาจากปีนัง ล่องเรือเข้ามาทางปากแม่น้ำตรัง และได้อาศัยแม่น้ำเป็นเส้นทางในการทำการค้า จึงได้ชื่อว่า ชุมชนท่าจีน และเรียกแม่น้ำที่ไหลผ่านช่วงนี้ว่า คลองท่าจีน โดยเส้นทางการค้าหลักในยุคนั้นอาศัยการล่องเรือเลาะมาทางคลองปอนสู่คลองห้วยยาง และมาขึ้นฝั่งที่ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง
การใช้ประโยชน์ลำน้ำโดยส่วนใหญ่ ใช้ในการเกษตรกรรม บางบริเวณของลำน้ำที่ใช้ในการบริโภค เช่น บริเวณลำภูรา และบริเวณก่อนที่ลำน้ำจะไหลผ่านเทศบาลนครตรัง ส่วนบริเวณระหว่างเทศบาลนครตรัง และ สุขาภิบาลคลองเต็ง มีการใช้ประโยชน์ ในกิจการอุตสาหกรรม
ปัจจุบันมีการสร้างอ่างเก็บน้ำขึ้นที่ตำบลท่างิ้ว อำเภอห้วยยอด เพื่อสำรองน้ำในแม่น้ำตรัง เพื่อช่วยในการผลิตน้ำเพื่อการอุปโภคบริโภค แม่น้ำตรังสามารถผลิตน้ำได้ประมาณปีละ 20 ล้านคิว แม่น้ำตรังเป็นแหล่งน้ำดิบที่สำคัญที่สุดในการผลิตน้ำประปาเพื่อการอุปโภคบริโภคภายในจังหวัดตรัง
นอกจากนี้ แม่น้ำตรัง ยังเป็นแหล่งทรัพยากรทรายแม่น้ำที่สำคัญของจังหวัด มีสัมปทานการขุดทรายแม่น้ำหลายจุดในแม่น้ำตรัง รวมทั้งบริเวณปากแม่น้ำตรังยังเป็นแหล่งทรายแก้วที่มีคุณภาพอีกด้วย
ฟร็องซัว ทรูว์โฟ
ฟร็องซัว รอล็อง ทรูว์โฟ (; 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1932 - 21 ตุลาคม ค.ศ. 1984) เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกภาพยนตร์นิวเวฟฝรั่งเศส และถึงแม้ปัจจุบันนี้เขาจะตายไปแล้ว ทรูว์โฟก็ยังเป็นที่จำจดว่าเป็นผู้ที่มีความสำคัญอย่างมากในวงการภาพยนตร์ฝรั่งเศสอยู่
ทรูว์โฟเกิดจากพ่อแม่ที่ไม่ได้แต่งงานกันในปารีส ในช่วงแรกอยู่กับแม่แท้ ๆ และพ่อเลี้ยงชื่อ รอล็อง ทรูว์โฟ (Roland Truffaut) ทั้งสองเป็นชาวคาทอลิกที่เคร่งครัด พ่อแท้ ๆ ของเขาเป็นหมอฟันชาวยิวชื่อ รอล็อง เลวี (Roland Lévy) แต่ไม่เคยได้พบกันเลย ในชีวิตช่วงวัยเด็กของทรูว์โฟมีความขมขื่นมาก เขาได้ให้ความคิดเห็นว่า หนังเรื่อง "The 400 Blows" (1959) นั้นเสมือนกับเป็นอัตชีวประวัติของเขาเอง และสาเหตุที่เขาหันมาสนใจด้านภาพยนตร์นั้นมาจากนักเขียนและนักวิจารณ์ภาพยนตร์ชื่ออ็องเดร บาแซ็ง (André Bazin) เป็นพ่อบุญธรรมของเขา
เรือบรรทุกอากาศยาน
เรือบรรทุกอากาศยาน หรือ เรือบรรทุกเครื่องบิน  คือ เรือรบที่ออกแบบมาสำหรับใช้เป็นฐานทัพอากาศเคลื่อนที่ให้กับอากาศยาน เรือบรรทุกเครื่องบินนั้นทำให้กองทัพเรือสามารถส่งกำลังทางอากาศออกไปได้ไกลยิ่งขึ้นโดยขึ้นอยู่กับที่มั่นของเรือบรรทุกเครื่องบิน พวกมันพัฒนามาจากเรือที่สร้างจากไม้ที่ถูกใช้เพื่อปล่อยบัลลูนมาเป็นเรือรบพลังนิวเคลียร์ซึ่งสามารถบรรทุกอากาศยานปีกนิ่งและปีกหมุนได้หลายสิบลำ
โดยปกติเรือบรรทุกอากาศยานจะเป็นเรือหลักของกองเรือและเป็นเรือที่มีราคาแพงอย่างมาก มี 10 ประเทศที่ครอบครองเรือบรรทุกอากาศยานโดยแปดประเทศมีเรือบรรทุกอากาศยานเพียงลำเดียวเท่านั้น ทั่วโลกมีเรือบรรทุกอากาศยานที่กำลังทำหน้าที่ 20 ลำโดยเป็นของกองทัพเรือสหรัฐ 10 ลำ บางประเทศในจำนวนนี้ไม่มีเครื่องบินที่สามารถใช้กับเรือบรรทุกอากาศยานและบางประเทศได้เปลี่ยนวัตถุประสงค์ของเรือไป
ประเภทแบ่งตามบทบาท.
กองเรือบรรทุกเครื่องบินมักจะออกปฏิบัติการพร้อมกับกองเรือหลักและมีบทบาทในเชิงรุก เรือเหล่านี้คือเรือบรรทุกเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่สามารถทำความเร็วสูงได้ เมื่อเทียบกันแล้ว เรือบรรทุกอากาศยานคุ้มกันนั้นถูกออกแบบเพื่อให้การป้องกันกับขบวนเรือมากกว่า เรือเหล่านั้นเป็นเรือที่มีขนาดเล็กกว่าและเคลื่อนที่ช้ากว่าพร้อมกับบรรทุกเครื่องบินในจำนวนน้อยกว่าเช่นกัน ส่วนใหญ่แล้วเรือพวกนี้จะถูกสร้างจากโครงเรือพาณิชย์ ในกรณีที่ต้องการเรือพาณิชย์บรรทุกอากาศยาน หรือสร้างจากเรือบรรทุกสินค้าโดยการเสริมลานบินเข้าไปที่ดาดฟ้าเรือ ส่วนเรือบรรทุกอากาศยานขนาดเบาเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินที่มีความเร็วพอที่จะออกปฏิบัติการพร้อมกับกองเรือขนาดเล็กและใช้อากาศยานในจำนวนน้อย ปัจจุบันเรือบรรทุกอากาศยานของโซเวียตที่ใช้โดยรัสเซียจะเรียกกันว่าเรือลาดตระเวนการบิน เรือชนิดนี้มีขนาดเทียบเท่ากับเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดใหญ่ที่สามารถออกปฏิบัติการเพียงลำพังหรือพร้อมกับเรือคุ้มกัน และสามารถให้การสนับสนุนเชิงรุกและเชิงรับที่เทียบเท่าได้กับเรือลาดตระเวนติดตั้งขีปนาวุธนำวิถี ซึ่งบทบาทนี้มีเพื่อสนับสนุนเครื่องบินขับไล่และเฮลิคอปเตอร์
ประเภทแบ่งตามองค์ประกอบ.
เรือบรรทุกอากาศยานมีทั้งหมด 3 ประเภทเมื่อแบ่งตามลักษณะของเรือโดยใช้กับกองทัพเรือทั่วโลก โดยแบ่งด้วยวิธีที่ใช้ในการส่ง-รับเครื่องบิน
ประวัติเรือบรรทุกอากาศยาน.
ไม่นานหลังจากที่มีการสร้างอากาศยานที่มีน้ำหนักมากกว่าอากาศขึ้นมาในปีพ.ศ. 2443 สหรัฐก็ได้ทำการทดลองใช้อากาศยานแบบดังกล่าวทำการบินขึ้นจากดาดฟ้าเรือในปีพ.ศ. 2453 และตามมาด้วยการทดสอบการลงจอดในปีพ.ศ. 2454 ในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 เครื่องบินลำแรกที่ทำการบินขึ้นจากดาดฟ้าเรือสำเร็จได้ทำการบินจากเรือ"เอชเอ็มเอส ฮิเบอร์นา"ของราชนาวีอังกฤษ