pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มิลแกรมผู้เป็นชาวยิว เกิดเมื่อค.ศ. 1933 ในเดอะบร็องซ์ ณ นครนิวยอร์ก เป็นลูกชายของอะเดลและซามูเอล มิลแกรม (ค.ศ. 1902 – ค.ศ. 1953) ผู้อพยพไปที่สหรัฐอเมริกาจากประเทศโรมันเนียและประเทศฮังการีตามลำดับในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาเป็นลูกคนที่สองจากสามคน ครอบครัวของมิลแกรมได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ฮอโลคอสต์ และหลังสงคราม คนในครอบครัวของเขาที่รอดจากค่ายกักกันของนาซี ได้มาอยู่กับครอบครัวของเขาช่วงเวลาหนึ่ง
สุนทรพจน์ในพิธีฉลองเด็กอายุ 13 ปีของยิว (Bar Mitzvah speech) ของเขาเกี่ยวกับชะตากรรมของชาวยิวในยุโรปและผลกระทบที่สงครามโลกครั้งที่สองจะมีต่อชาวยิวทั้งโลก เขากล่าวขณะกำลังเป็นชายเต็มตัวภายใต้กฎหมายชาวยิวว่า "ขณะที่ฉัน...พบความสุขในการเข้าร่วมตำแหน่งของอิสราเอล ความรู้เกี่ยวกับความทรมานอันโหดร้ายของเหล่าพวกพ้องชาวยิว...ทำให้สิ่งนี้...เป็นโอกาสที่จะสะท้อนถึงมรดกของคนของฉัน—ซึ่งกำลังกลายเป็นของฉัน...ฉันต้องพยายามเข้าใจคนของฉันและพยายามให้ดีที่สุดที่จะแบ่งเบาความรับผิดชอบซึ่งประวัติศาสตร์ให้ไว้กับเราทุกคน ต่อมาเขาเขียนถึงเพื่อนวัยเด็กว่า "ฉันน่าจะเกิดในชุมชนชาวยิวที่พูดภาษาเยอรมันในกรุงปรากเมื่อ ค.ศ. 1922 และตายในห้องรมควันซัก 20 ปีต่อมา ด้วยความที่ฉันเกิดในโรงพยาบาลบล็องซ์ ฉันคงไม่มีวันเข้าใจ" มิลแกรมแต่งงานกับภรรยา อเล็กซานดร้า เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1961 และมีลูกสองคน มิเชลล์ และ มาร์ก
ความสนใจในฮอโลคอสต์ของมิลแกรมมีฐานอยู่บนสิ่งที่ผู้เขียนชีวประวัติของมิลแกรมเรียกว่า "การพิสูจน์ตนกับชาวยิวชั่วชีวิต" ของมิลแกรม ผู้เขียน Kirsten Fermaglich เขียนว่ามิลแกรมขณะเป็นผู้ใหญ่เคยมี "ความขัดแย้งส่วนตัว ด้วยความที่เป็นชาวยิวผู้มองตนเองเป็น ทั้งคนนอก เหยื่อของการทำลายร้างโดยนาซี และเป็นคนใน เป็นนักวิทยาศาสตร์" อเล็กซานดร้ากล่าวว่าการระบุตนเองเป็นชาวยิวของมิลแกรมทำให้เขามุ้งความสนใจไปที่ฮอโลคอสต์และการวิจัยเรื่องการวิจัยเกี่ยวกับการเชื่อฟังผู้มีอำนาจ
พ่อของมิลแกรมทำงานเป็นคนอบขนมปังซึ่งทำรายได้พอประมาณให้กับครอบครัว จนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1953 (จากนั้นแม่ของเขาจึงรับกิจการร้านขายขนมปังต่อ) มิลแกรมเข้าเรียนที่ PS 77 และ James Monroe High School ในเดอะบร็องซ์ เขาเรียนจบภายในสามปี เข้าเก่งกาจด้านวิชาการและเป็นหัวหน้าที่ดีเยี่ยมในหมู่เพื่อนร่วมชั้น เมื่อเขาอยู่ในวัยมหาลัย ครอบครัวของเขาย้ายไปอยู่ที่เคาน์ตีควีนส์ไม่ไกลจากที่อยู้เดิม ในค.ศ. 1954 มิลแกรมได้รับปริญญาตรีในสาขารัฐศาสตร์จาก Queens College ในนครนิวยอร์ก โดยไม่เสียค่าเทอม เขายังศึกษาที่ Brooklyn College และได้เกรด A ในวิชา "จิตวิทยาของบุคลิกลักษณะ" และ "วิธีต่าง ๆ ในการเข้าถึงจิตวิทยาทางสังคม" เขาสมัครในปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (Ph.D) ด้านจิตวิทยาสังคมท่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และถูกปฏิเสธเนื่องจากไม่มีพื้นฐานด้านจิตวิทยาเพียงพอ ด้วยความที่เขาไม่ได้เรียนวิชาเกี่ยวกับจิตวิทยาในปริญญาตรีที่ Queens Collage ต่อมาเขาได้รับเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในปีค.ศ. 1954 หลังสมัครเป็นนักเรียนที่ สำนักงานนักเรียนพิเศษของมหาลัยฮาร์วาร์ด
ในค.ศ. 1960 มิลแกรมได้รับปรัชญาดุษฎีบัณฑิตด้านจิตวิทยาสังคมจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เขาได้รับตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัยเยลในฤดูใบไม้ร่วงของปีค.ศ. 1960 เขาทำงานเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ในแผนกความสัมพันธ์ทางสังคม ณ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดตั้งแต่ ค.ศ. 1963 ถึง ค.ศ. 1966 ในสัญญายาวสามปี จากนั้นสัญญาถูกต่ออีกหนึ่งปี ทว่าในตำแหน่งผผู้บรรยายที่ต่ำกว่า น่าจะเป็นเพราะการทดลองเกี่ยวกับการเชื่อฟังอันเป็นที่ถกเถียงของเขา มิลแกรมจึงถูกปฏิเสธตำแหน่งประจำที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ในค.ศ. 1967 เขารับข้อเสนอของตำแหน่งประจำศาสตราจารย์จาก City University of New York Graduate Center และเขาสอนที่ City University จนเสียชีวิตในค.ศ. 1984
มิลแกรมเสียชีวิตในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1984 ในวัย 51 ปี จากหัวใจวายในนครนิวยอร์ก โดยมันเป็นการหัวใจวายครั้งที่หน้าของเขา เขามีภรรยา อเล็กซานดร้า มิลแกรม ลูกสาว มิเชลล์ ซาร่า และลูกชาย มาร์ก แดเนียล
การเชื่อฟังผู้มีอำนาจ.
ใน ค.ศ. 1963 มิลแกรมส่งผลของการทดลองเกี่ยวกับการเชื่อฟังของเขาในงานวิจิย "การวิจัยพฤติกรรมของการเชื่อฟัง (Behavioral Study of Obedience)" ด้วยกรณีโต้แย้งจากการทดลองของเขาสมาคมจิตวิทยาศาสตร์สหรัฐอเมริกา (American Psychological Association) ยั้งการสมัครการสมาชิกของเขาไว้เป็นเวลาหนึ่งปี เพื่อตั้งคำถามเกี่ยวกับจริยธรรมของการทดลองของเขา ทว่าในที่สุดก็ให้เขาเป็นสมาชิก สิบปีต่อมา ในค.ศ. 1974 มิลแกรมตีพิมพ์ "การเชื่อฟังผู้มีอำนาจ" ("Obedience to Authority) "เขาได้รับรางวัล AAAS Prize for Behavioral Science Research ในค.ศ. 1964 จากงานเกี่ยวกับมุมมองด้านสังคมของการเชื่อฟังเป็นส่วนใหญ่ ด้วยความที่ได้รับแรงบันดาลใจส่วนหนึ่งจากการตัดสินคดีของอดอล์ฟ ไอชมันน์ในค.ศ. 1961 แบบจำลองของเขาถูกใช้ ในเวลาต่อมาเพื่ออธิบายการสังหารหมู่ที่หมีลายในค.ศ. 1961 (รวมไปถึงการฝึกฝนภายใต้ผู้มีอำนาจในการทหาร การมองศัตรูว่าไม่ใช่คนโดยใช้ความแตกต่างทางเชื้อชาติหรือวัฒนธรรม เขาทำภาพยนตร์เกี่ยวกับการทดลองของเขาซึ่งถูกเรียกว่าเป็นตัวอย่างแบบดั้งเดิมของจิตวิทยาทางสังคม
บทความใน "American Psychologist" สรุปการทดลองเกี่ยวกับการเชื่อฟังของมิลแกรมไว้ดังนี้ในตัวอย่างต้นแบบของมิลแกรม ผู้รับการทดลองเดินเข้าไปในห้องทดลอง โดยเชื่อว่าเขากำลังจะร่วมในการทดลองเกี่ยวกับการศึกษาความจำและการเรียนรู้ หลังได้รับมอบหมายให้รับบทเป็นครู ผู้รับการทดลองถูกบอกให้สอนการเชื่อมโยงคำศัพท์ให้กับผู้รับการทนลองอีกคนหนึ่ง (ผู้ที่จริงแล้วเป็นผู้ทดลอง) วิธีการสอนนั้น ผิดจากปกติ โดยมีการใช้ไฟฟ้าแรงสูงขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อช็อตผู้เรียน เมื่อความแรงของกระแสไฟฟ้าถึงจุดหนึ่ง ผู้รับการทดองจะพบกับความขัดแย้ง ด้านหนึ่ง ผู้เรียนซึ่งถูกมัดอยู่บอกว่าเขาอยากเป็นอิสระและดูเจ็บปวด การทำการทดลองต่อไปอาจส่งผลกระทบต่อสุขภาพของผู้เรียน อีกด้านหนึ่ง เมื่อถูกถามผู้ทดลองยืนยันว่าผู้เรียนไม่ได้อ่อนแออย่างที่เห็นและครูควรสอนต่อไป ผลการทดลองตรงข้ามกับทั้งที่ผู้เชี่ยวชาญและคนทั่วไปคาดไว้ ประมาณ 65% ของผู้รับการทดลองทำการช็อตไฟฟ้าต่อไปถึงระดับสูงสุดการทดลองหลังจากนั้น พบว่าผลลัพธ์แบบนี้เกิดขึ้นในสถานการณ์ที่ผู้ร่วมทดลองเชื่อว่าผลการทดลองนั้นสำคัญต่อข้อมูลทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น
มิลแกรมเชื่อว่า "แก่นของการเชื่อฟังประกอบไปด้วยความจริงที่คนมองตนเองเป็นเพียงเครื่องมือเพื่อกระทำตามความต้องการของอีกคน และดังนั้นเขามองว่าตนเองไม่ได้มีความรับผิดชอบต่อการกระทำของเขา เมื่อคนมีมุมมองตามนี้แล้ว ลักษณะอื่น ๆ ของการเชื่อฟังจะตามมา" ดังนั้น "ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดสำหรับผู้รับการทดลอง คือการกลับมาควบคุมตนเองหลังตกลงที่จะทำตามความตั้งใจของผู้ทดลอง" นอกจากนี้ มิลแกรมยังเสนอปัจจัยอื่นที่เกี่ยวข้องกับการเชื่อฟังของผู้รับการทดลอง เช่น ความสุภาพ ความอึดอัดที่จะล้มเลิก การเชื่อในมุมมองทางเทคนิกของงาน ความเชื่อที่การทดลองจะให้ผลลัพธ์ที่ดี และความกังวล
คำอธิบายอีกมุมมองหนึ่ง ของผลลัพธ์ของมิลแกรมชี้ว่า ความยึดมั่นอยู่กับความเชื่อ (belief perseverance) อาจเป็นปัจจัยที่แท้จริง "สิ่งที่คนไม่สามารถทำใจให้เชื่อได้ คือความจริงที่ผู้มีอำนาจซึ่งดูมีความเมตตานั้นแท้จริงแล้วเป็นอันตราย แม้พวกเขาจะเจอหลักฐานมากมายที่ฟ้องว่าผู้มีอำนาจนั้นอันตราย ดังนั้นเหตุผลแท้จริงของการกระทำอันน่าตกใจของผู้รับการทดลองอาจเพียงมาจากแนวคิด และไม่ใช่ 'ความสามารถของมนุษย์ที่จะละทิ้งมนุษยชาติของเขา เมื่อผสมผสานบุคลิกลักษณะส่วนตัวของเขาให้เป็นโครงสร้างสถาบันขนาดใหญ่ขึ้น' อย่างที่ถูกกล่าวหา"
การทดลองเกี่ยวกับการเชื่อฟังของมิลแกรมถูกโจมตีเป็นวงกว้าง นักวิจารณ์บางคนโต้เถียงว่าความถูกต้องของการทดลองเหล่านี้ขึ้นอยู่กับความสามารถในการแสดงของทั้งผู้ทำการทดลองและผู้เรียน และผู้รับการทดลองส่วนใหญ่น่าจะรู้สึกถึงความไม่สมจริงของสถานการณ์ หลายคนยังตั้งคำถามเกี่ยวกับการเปรียบเทียบระหว่างการทดลองเหล่านี้กับโลกแห่งความจริง
คำวิจารณ์ที่สร้างความเสียหายมากที่สุดนั้นเกี่ยวกับจริยธรรมของการออกแบบการทดลอง ศาสตราจารย์มิลแกรมรู้สึกว่า ความไม่ไว้วางใจในการทดลองของเขาเกิดจากผลลัพธ์อันไม่เป็นที่น่าพอใจ มิลแกรมเขียนไว้ว่า "ภายใต้การวิจารณ์ของการทดลอง คืออีกหนึ่งแบบจำลองของธรรมชาติมนุษย์ซึ่งกล่าวว่าเมื่อต้องเลือกละหว่างการทำร้ายคนอื่นกับการทำตามผู้มีอำนาจ คนปกติจะปฏิเสธที่จะทำตาม"
แดเนียล เรเวอร์ หวนคิดว่า: แม้ความสนใจส่วนตัวของมิลแรมมีความหลากหลาย ผลงานในวงการจิตวิทยาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขามาจากการทดลองเพียงหนึ่งชุดซึ่งได้มีส่วนร่วมอย่างมีความหมาย เขาช่วยพิสูจน์วิทยาศาสตร์ในด้านที่หลาย ๆ คน มองว่าไม่สำคัญ มีส่วนร่วมในการเข้าใจมนุษยชาติ และยังมีส่วนร่วมในเรื่องของการการรักษาพยาบาลของผู้เข้าร่วมทดลอง
ปรากฏการณ์โลกใบเล็ก.
แนวคิดทฤษฎีหกช่วงคนมาจาก "การทดลองโลกใบเล็ก" ของมิลแกรมในปีค.ศ. 1967 ซึ่งติดตามการเชื่อมโยงของคนรู้จักในสหรัฐอเมริกา ในการทดลอง มิลแกรมสุ่มส่งพัสดุจำนวนหนึ่งไปให้คน 160 ที่อาศัยอยู่ในเมืองโอมาฮา รัฐเนแบรสกา โดยบอกให้พวกเขาส่งพัสดุต่อไปให้เพื่อน หรือ คนรู้จัก ที่พวกเขาคิดว่าจะสามารถนำพัสดุไปใกล้กับกลุ่มคนสุดท้ายที่เป็นนายหน้าค้าหุ้นชาวเมืองบอสตัน ในรัฐแมสซาชูเซตส์ "ผู้เริ่มต้น" แต่ละคนได้รับคำสั่งให้ส่งแฟ้มเอกสารผ่านทางไปรษณีย์ ไปยังผู้รับ โดยมีกฎว่าผู้เริ่มต้นต้องส่งแฟ้มไปยังคนที่พวกเขารู้จักและมีความสนิทสนมอย่างน้อยระดับหนึ่ง เท่านั้น ผู้รับจะได้รับคำสั่งแบบเดียวกัน และต้องส่งแฟ้มต่อไปยังคนรู้จักของพวกเขา โดยหวังว่าคนเหล่านั้นจะรู้จักผู้รับซึ่งเป็นเป้าหมาย
ผู้เริ่มต้นรู้เพีนงชื่อและที่อยู่ของผู้รับผู้เป็นเป้าหมาย ภารกิจที่พวกเขาได้รับจึงเหมือนกับเป็นไปไม่ได้ มิลแกรมเฝ้าดูความก้าวหน้าของแต่ละคน เขาพบว่าแฟ้มแรกที่ได้ไปถึงเป้าหมายภายในเวลาเพียงสี่วันและผ่านคนกลางเพียงสองคนเท่านั้น โดยรวม มิลแกรมรายงานว่าการเชื่อมโยงนั้นมีระยะตั้งแต่สองถึงสิบคนกลาง โดยมีค่ากลางอยู่ที่ห้าคนกลางระหว่างผู้ส่งคนแรกและผู้รับเป้าหมาย
ทฤษฎีหกช่วงคนของมิลแกรมถูกวิจารณ์อย่างหนัก เขาไม่ได้ติดตามพัสดุหลายจำนวนมาก นักวิทยาศาสตร์ไม่เชื่อว่าทฤษฎีหกช่วงคนนั้นมีอยู่จริง Elizabeth DeVita–Raebu ได้อภิปรายเกี่ยวกับปัญหาของการทดลองของมิลแกรม
ในปีค.ศ. 2008 การวิจัยโดยบริษัทไมโครซอฟท์แสดงว่าการเชื่อมโยงโดยเฉลี่ยของผู้ติดต่อระหว่างผู้ใช้ของ '.NET Messenger Service' นั้นอยู่ที่ 6.6 คน
การทดลองจดหมายที่หายไป.
มิลแกรมได้พัฒนาเทคนิคที่ถูกเรียกว่า การทดลอง "จดหมายที่หายไป" เพื่อวัดความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ที่ผู้คนมีต่อคนแปลกหน้าที่ไม่อยู่ตรงหน้า และทัศนคติต่อคนกลุ่มต่าง ๆ จดหมายปิดผนึกติดแสตมป์ถูกนำไปวางในที่สาธารณะ และจ่าหน้าถึงสิ่งต่าง ๆ เช่น บุคคล องค์กรซึ่งเป็นที่ชื่นชอบ เช่น องค์กรวิจัยทางการแพทย์ และ องค์กรที่ถูกตราหน้า อย่างที่เกี่ยวกับพรรคนาซี มิลแกรมพบว่าจดหมายส่วนใหญ่ที่จ่าหน้าไปยังบุคคลและองค์กรซึ่งเป็นที่ชื่นชอบ นั้นถูกส่ง ขณะที่จดหมายซึ่งจ่าหน้าไปยังองค์กรที่ถูกตราหน้านั้นส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกส่ง
การทดลองพฤติกรรมต่อต้านสังคม.
ในปีค.ศ. 1970-71 มิลแกรมทำการทดลองซึ่งพยายามหาความสัมพันธ์ระหว่างการบริโภคสื่อ (ในกรณีนี้คือการดูโทรทัศน์) และพฤติกรรมต่อต้านสังคม การทดลองเสนอโอกาสในการขโมยเงิน การบริจาค หรือ ไม่ทำอะไรเลย และทดสอบว่าอัตราของแต่ละตัวเลือกนั้นเกี่ยวข้องกับการดูการกระทำที่คล้ายกันในตอนจบของตอนละคร "Medical Center "ซึ่งถูกทำมาเป็นพิเศษ หรือไม่
บั๊กมีน็อต
บั๊กมีน็อต  เป็น การบริการทางอินเทอร์เน็ตที่ให้ชื่อผู้ใช้และรหัสผ่านเพื่อให้ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตเลี่ยงการถูกบังคับให้สมัครสมาชิกบนเว็บไซต์ โดยเว็บไซต์ถูกตั้งขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม ปีพ.ศ. 2546 โดยบุคคลนิรนาม ต่อมาเปิดเผยตัวในนามกายคิง (Guy King) และอนุญาตให้ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตเข้าเว็บไซต์ซึ่งต้องสมัครสมาชิก เป็นการตอบโจทย์ของจำนวนเว็บไซต์ที่บังคับให้สมัครสมาชิกซึ่งเพิ่มขึ้น ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตหลายคนพบว่าการสมัครสมาชิกนั้นน่ารำคาญและยังเป็นต้นตอของอีเมลขยะ
บั๊กมีน็อตให้ผู้ใช้บริการได้เพิ่มบัญชีผู้ใช้ใหม่สำหรับเว็บไซต์ที่สมัครได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย อีกทั้งยังสนับสนุนให้ผู้ใช้ใช้ที่อยู่อีเมลใช้แล้วทิ้งในการสร้างบัญชีผู้ใช้นั้น ๆ อย่างไรก็ตามเว็บไซต์ไม่อนุญาตให้เพิ่มบัญชีของเว็บไซต์ที่มีค่าใช้จ่าย เพราะสามารถนำไปสู่การฉ้อโกงบัตรเครดิต
รีเทลมีน็อต.
ผู้ดำเนินการเว็บไซต์บั๊กมีน็อตได้ขยายเครือข่าย "มีน็อต" ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยการเพิ่ม รีเทลมีน็อต ที่เป็นบริการหาและแบ่งปันโค้ดคูปองส่วนลด ผู้ใช้สามารถเพิ่มคูปองที่พวกเขาเจอผ่านช่องทางใดก็ได้ รวมไปถึงรายละเอียดและวันหมดอายุ นอกจากนี้ผู้ใช้ยังสามารถสแกนและอัปโหลดคูปองเพื่อให้คนอื่นพิมพ์ไปใช้
คัง ซึล-กี
คัง ซึล-กี (; เกิด 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994) หรือชื่อในการแสดงว่า ซึลกี เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ รู้จักกันในฐานะสมาชิกของเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ เรดเวลเวต สังกัดเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์
คัง ซึล-กี เกิดเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 ที่อันซัน จังหวัดคย็องกี เธอเข้าเรียนระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนประถมศึกษาอันซันโฮว็อน ระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมบย็อลมัง และระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนมัธยมศิลปะการแสดงโซล เธอสามารถพูดได้ทั้งภาษาเกาหลีและภาษาญี่ปุ่น
ก่อนเปิดตัวและเอสเอ็มรุกกี.
ซึลกีเข้าเป็นศิลปินฝึกหัดของค่ายเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ในปี ค.ศ. 2007 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2013 เธอได้ถูกเปิดเผยให้รู้จักกับสาธารณชนผ่านทางเอสเอ็มในโปรเจ็กต์ก่อนเปิดตัวที่ชื่อ เอสเอ็มรุกกี พร้อมกับเพื่อนร่วมวง ไอรีนและเวนดี
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2014 เธอได้ร้องร่วมกับเฮนรี หลิว ในเพลง "บัตเตอร์ฟลาย" จากอีพีของเขา "แฟนแทสติก" นอกจากนี้เธอยังปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอเพลง "แฟนแทสติก" อีกด้วย
2014–ปัจจุบัน: เรดเวลเวตและกิจกรรมเดี่ยว.
ซึลกีเปิดตัวอย่างเป็นทางการกับเรดเวลเวต เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2014 ด้วยซิงเกิล "แฮปปีเนส"
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 เธอได้รับบทนำในละครเพลงเรื่อง "สคูลออซ" ในบทโดโรธี เกล ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงพฤษภาคม เธอเข้าร่วมในรายการวาไรตีโชว์ "ออฟทูสกูล" ที่ออกอากาศทางช่องเจทีบีซี
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 เธอออกซิงเกิล "โดนต์พุชมี" กับเวนดี ประกอบละครเรื่อง "หยุดหัวใจไว้ลุ้นรัก" ทางช่องเคบีเอส2 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 ซึลกีเป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ "คิงออฟมาสก์ซิงเกอร์" ในนามหน้ากากซินีมาเฮฟเวน
วันที่ 18 พฤศจิกายน ซึลกีร้องเพลง "ยู, จัสต์ไลก์แดต" ประกอบซีรีส์สำหรับเกม "เบลดแอนด์โซล" ต่อมาในวันที่ 30 ธันวาคม ซึลกีกับเวนดี และศิลปินคนอื่น ๆ ในเอสเอ็ม ออกซิงเกิล "ซาวด์ออฟยัวร์ฮาร์ต" ซึ่งเป็นเพลงเพื่อการกุศลในโปรเจ็กต์ของเอสเอ็มสเตชัน
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2017 เธอออกซิงเกิล "ไอแคนโอนลีซียู" ร่วมกับเวนดี ประกอบละครทางช่องเคบีเอส2เรื่อง "ฮวารัง บัลลังก์วังบุปผา" ต่อมาในวันที่ 22 มกราคม เธอได้ร่วมงานกับเยซ็อง สมาชิกวงซูเปอร์จูเนียร์ ในเพลง "ดาร์ลิงยู" ในโปรเจ็กต์ของเอสเอ็มสเตชัน
Kang Seul-gi
มรดกโลกในประเทศกัมพูชา
มุนฮวา
โซลทาวเวอร์
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอริเทรีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเอริเทรียทั้งสิ้น 1 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง
ประเทศเอริเทรียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแองโกลา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแองโกลาทั้งสิ้น 1 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง
ประเทศแองโกลามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง
การขูดกระดานดำ
การขูดกระดานดำ  ด้วยเล็บก่อให้เกิดเสียงและความรู้สึกที่คนส่วนใหญ่รู้สึกรำคาญ ต้นเหตุของปฏิกิริยาโดยกำเนิดถูกวิจัยในขอบเขตของจิตสวนศาสตร์  (สาขาหนึ่งของจิตวิทยาซึ่งเกี่ยวกับการรับรู้เสียงและผลกระทบทางสรีรวิทยา)
ข้อสันนิษฐานมรดกจากไพรเมต.
หนึ่งในคำอธิบายของปฏิกิริยาต่อเสียงที่น่ากลัว คือ ความใกล้เคียงของเสียงกับเสียงเตือนภัยของไพรเมต เมื่อย้อนกลับไปในยุคก่อนประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ตาม งานวิจัยกับลิงโลกใหม่พบว่าพวกมันมีปฏิกิริยาคล้ายกันต่อทั้งเสียงสูงซึ่งคล้ายเสียงของเล็บขูดกับกระดานดำ และ white noise หรือเสียงที่ที่ความถี่สม่ำเสมอในแอมพลิจูดเดียวกัน ในทางกลับกัน มนุษย์มีความไม่ชอบ white noise น้อยกว่าการขูดกระดาน
ข้อสันนิษฐานทางสรีรวิทยา.
ในพ.ศ. 2555 การวิจัยโดย Michael Oehler และ Christoph Reuter นำสู่ข้อสันนิษฐานว่าความไม่รื่นรมย์ของเสียงมาจากเรโซแนนซ์ทางเสียง เนื่องจากสรีรของช่องหูมนุษย์ ที่ขยายเสียงในความถี่เฉพาะ โดยเฉพาะระยะตั้งแต่ 2000 ถึง 4000 Hz ในระยะนี้เสียงสามารถกระตุ้นความเจ็บปวดในหูของมนุษย์ได้
จูล่ง ขุนพลเทพสงคราม
จูล่ง ขุนพลเทพสงคราม (อังกฤษ:The God Of War, Zhau Yun, Chinese Hero Zhao Zilong; ; พินอิน: "Wǔ Shén Zhào Zǐlóng"; ฮันกึล: 무신조자룡; ความหมาย: "จูล่ง เทพเจ้าศิลปะการต่อสู้") เป็นละครโทรทัศน์ที่ออกกาศในประเทศจีนตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน จนถึง 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 ทั้งหมด 49 ตอน กล่าวถึงประวัติของจูล่ง 1 ใน 5 ทหารเสือแห่งจ๊กก๊ก นำแสดงโดย หลิน เกิงซิน, อิม ยุนอา ออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง 3 แฟมิลี่ ตั้งแต่วันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 เวลา 18.20 น. ทุกวันเสาร์และอาทิตย์
สมัยราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย เกิดกบฎขึ้นมากมาย ขันทีกุมอำนาจ โจรชั่วขูดรีดชาวบ้าน หนึ่งในนั้นคือตั๋งโต๊ะ ทรราชผู้บงการฮ่องเต้น้อย สิ่งเดียวที่จะยุติทุกอย่างลงได้คือเทพศาสตราทั้งสอง กระบี่อี่เทียนและกระบี่ชิงกัง แต่ทว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงที่อยู่ของคนที่ถือกระบี่สองเล่มนี้ ซึ่งมีแต่เพียง จูล่ง บุตรชายคนเดียวของ เตียวอัง หนึ่งในผู้ถือกระบี่ ต้องแบกรับชะตากรรมของชาติบ้านเมืองเอาไว้
"The God Of War, Zhau Yun" เป็นละครโทรทัศน์ในสังกัดสถานีโทรทัศน์หูหนาน ด้วยทุนสร้างถึง 32 ล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณ 1,000 ล้านบาท) ในการสร้าง โดยเริ่มถ่ายทำตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 2015 ละครโทรทัศน์เรื่องนี้ถือว่าเป็นผลงานการแสดงครั้งแรกในละครต่างประเทศ และการใช้ภาษาจีนของยุนอา หรือ อิม ยุนอา หนึ่งในสมาชิกเกิร์ลกรุปเกิลส์เจเนอเรชัน ไอดอลเกาหลีที่มีชื่อเสียงและได้รับความนิยม มารับบท หม่าหยุนหลู หรือ แฮหัวซิงอี้ ซึ่งเป็นตัวละครสมมติไม่มีในวรรณกรรมสามก๊ก ซึ่งระหว่างการถ่ายทำเธอเกือบได้รับบาดเจ็บจากการตกหลังม้าด้วย แต่ทว่าได้ หลิน เกิงซิน ที่รับบทเป็นจูล่งช่วยไว้ได้ทัน
และออกฉายในหลายประเทศในแถบเอเชีย รวมถึงประเทศไทยด้วย
ไมยราพ และ ไมยราบ (แก้ความกำกวม)
เจ้าหญิงซัยน์ บินต์ อัลฮุซัยน์
เจ้าหญิงซัยน์ บินต์ อัลฮุซัยน์ (; เกิดวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1968) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 3 เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่ 5 ในจำนวนพระบุตรทั้ง 11 ใน สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน ประสูติแต่ เจ้าหญิงมูนา อัลฮุซัยน์ เป็นพระราชขนิษฐาร่วมพระอุทร สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2 และ เจ้าหญิงอิชฮา บิน ฮุสเซน ทรงเสกสมรสกับ มาคอฟ อัล-ซาอี มีพระบุตร 3 คน
เจ้าหญิงอิมาน บินต์ ฮุสเซน
เจ้าหญิงอิมานบิน ฮุสเซน  เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 5 และพระราชบุตรพระองค์ที่ 10 ในจำนวนพระบุตรทั้ง 11 ใน สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน ประสูติแต่ สมเด็จพระราชินีนูร์แห่งจอร์แดน เป็นพระราชขนิษฐาร่วมพระราชบิดาใน สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2 ทรงเสกสมรสกับ ซาร์ต มิเซล มิซา มีพระบุตร 1 คน
เจ้าหญิงไรยา บินต์ ฮุสเซน
เจ้าหญิงไรยา บิน ฮุสเซน  เป็นพระราชธิดาและพระราชบุตรพระองค์เล็กที่สุด ในจำนวนพระบุตรทั้ง 11 ใน สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน ประสูติแต่ สมเด็จพระราชินีนูร์แห่งจอร์แดน เป็นพระราชขนิษฐาร่วมพระราชบิดาใน สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2 ทรงเสกสมรสกับ ซาร์ต มิเซล มิซา มีพระบุตร 1 คน
Ring of Honor tournaments
จักรพรรดิศิวาจี
ฉัตรปตี ศิวาจีราเช โภสเล (; 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1630 – 3 เมษายน ค.ศ. 1680) เป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่ง จักรวรรดิมราฐา ครองราชย์ตั้งแต่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1674 ถึง 3 เมษายน ค.ศ. 1680 เป็นผู้ที่มีอิทธิพลต่อแนวคิดชาตินิยมต่อ มหาตมา คานธี และนักสู้เพื่ออิสรภาพชาวอินเดียอีกหลาย ๆ คน
ชีวิตแรกเริม.
ฉัตรปตี ศิวาจีราโช โภสเล หรือพระนามเดิม ศิวาจี โภสเล ประสูติเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1630 (บ้างว่า 6 เมษายน ค.ศ. 1627) ณ ป้อมภูเขาศิวเนรี ใกล้เมืองจุนนา เขตปูเน รัฐมหาราษฏระ ในปัจจุบัน พระนามของพระองค์มีที่มาจากเทพเจ้าศิวาอีซึ่งพระนางชีชาบาอีได้บูชาอยู่ตลอดเวลาที่ทรงครรภ์ศิวาจีอยู่ โดยพระบิดามีพระนามว่า ศาหจี โภสเล เป็นนักรบมราฐีผู้รับใช้อาณาจักรสุลต่านทักขิน (เดคกัน) พระมารดามีพระนามว่า ชีชาบาอี (หรือ ชีชาไบ) บุตรีของราชาลาขุชีราว ชาธัวแห่งสินทเขท ในเวลานั้น อำนาจในแผ่นดินทักขินถูกปกครองร่วมโดยอาณาจักรอิสลาม 3 อาณาจักร คือ อาณาจักรพีชปุร , อาณาจักรอาเหม็ดนคร และ อาณาจักรโคลโกณทา ศาหจีมักจะเลือกจงรักภักดีอยู่ระหว่าง นิซัมชาห์ฮี แห่ง อาเหม็ดนคร, อทิลศาห์ แห่ง พีชปุร และจักรวรรดิมุคัล แต่ก็ยังครอบครองชาคีร์ (เขตศักดินา) และกองทัพไว้กับตัวอยู่ตลอด
ศิวาจีทรงทุ่มเทเวลากับพระมารดาผู้ศรัทธาและเลื่อมใสต่อศาสนาไว้อย่างหนักแน่น สภาพแวดล้อมทางศาสนาส่งผลกระทบต่อศิวาจีเป็นอย่างมาก และยังได้ทรงศึกษาเรื่องราววรรณคดีฮินดูที่ยิ่งใหญ่ 2 เรื่องคือ รามายณะ (รามเกียรติ์) และ มหาภารตะ อย่างหนักแน่น ซึ่งเป็นอิทธิพลที่ทำให้ศิวาจีทรงปกป้องความเชื่อทางศาสนาฮินดูไว้ตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์ โดยตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์สนพระทัยในคำสอนทางศาสนาอย่างลึกซึ้ง และมักจะแสวงหาเรื่องราวของศาสนาฮินดูและอิสลามนิกายซูฟีอย่างลึกซึ้ง
การศึกษาและแนวคิดเรื่อง ฮินทวี สวาราชยะ.
อย่างไรก็ตาม เมื่อศาหจี ได้สมรสกับตุกาบาอี โมฮีเต เขาได้ย้ายไปอาณาจักรพีชปุรเพื่อเป็นแม่นำในกองทัพของอทิลศาห์ เขาทิ้งศิวาจีและชีชาบาอีไว้ในปูเน และฝากฝังศิวาจีไว้กับ ทาโทจี โกทเทวะ ผู้ดูแลชาคีร์ ซึ่งได้คอยเลี้ยงดูและสอนสั่งศิวาจี ซึ่งศิวาจีเมื่อทรงพระเยาว์มักโปรดอยู่นอกป้อม และดูเหมือนจะไม่โปรดทรงพระอักษร แต่พระองค์มักจะทรงบอกเสมอว่าทรงรู้มาก นอกจากนี้ พระองค์ทรงนำพระสหายที่ไว้พระทัยพร้อมทหารจำนวนมากมาจากเขตมาวัฬ โดยในกลุ่มพระสหายชาวมาวัฬ พระองค์มักจะทรงชอบฝึกฝนพระองค์เองอยู่ในแถบป่าเขาของภูเขาสหยาทรีอยู่เสมอ ทำให้เป็นประโยชน์ต่อการทหารในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตาม ความประพฤตินอกลู่นอกทางทำให้ทาโทจีมักจะไม่สบอารมณ์และมักจะบ่นอยู่ตลอดเวลาอยู่กับศาหจีว่าเลี้ยงได้ไม่ดีเท่าใดนัก
เมื่อพระชนมายุได้ 12 พรรษา ได้ทรงย้ายไปเมืองบังคาลอร์ กับพระเชษฐาและพระอนุชาต่างพระมารดา และได้ฝึกฝนเรียนรู้กันอย่างเต็มเปี่ยม พระองค์อภิเษกสมรสกับสาอีบาอีจากตระกูลนิมบัลการ์ในปี ค.ศ. 1640 ประมาณ ค.ศ. 1645–1646 ศิวาจีในวัยหนุ่ม เกิดความคิด ฮินทวี สวาราชยะ (ฮินดูปกครองตนเอง) อันเป็นแนวคิดชาตินิยมแรก ๆ ของอินเดียฮินดู โดยมีการกล่าวถึงในจดหมายที่ส่งไปให้ดาดาจี นาราส ปราภู
ความขัดแย้งกับอาณาจักรอทิลศาห์.
เมื่ออายุได้ 15 ปี ศิวาจีได้ทรงเกลี้ยกล่อมอินายัต ข่าน ผู้บัญชาการป้อมโตรนา ให้ยกป้อมให้พระองค์ ขณะเดียวกันนั้น ฟิรันโคจี นรสาฬา ผู้บัญชาการป้อม ได้ยอมสวามิภักดิ์ต่อศิวาจี และ ป้อมโกนทณาถูกครอบครองโดยการติดสินบนผู้ตรวจการของอทิลศาห์ ส่งผลให้ศาหจีถูกอทิลศาห์รับสั่งจับกุมและจำคุก โทษฐานสมคบคิดกับศิวาจี จนกระทั่งเมื่อศิวาจีและพระเชษฐายอมแพ้ ศาหจีจึงถูกปล่อยตัวในปี ค.ศ. 1649 บ้างก็ว่าถูกจำคุกจนกระทั่งปี ค.ศ. 1653 หรือ ค.ศ. 1655 โดยในระหว่างที่พระบิดาถูกจับกุมนั้น ศิวาจีไม่กล้าเสี่ยงอันตรายเพื่อพระบิดา โดยหลังจากการปล่อยตัวแล้ว ศาหจีได้เกษียณตนเองออกจากชีวิตสาธารณะและถึงแก่กรรมจากอุบัติเหตุล่าสัตว์ จากการตายของพระบิดา ทำให้ศิวาจีทรงกลับมาโจมตีและยึดครองหุบเขาชวาลีจากจันทราราว โมเร ผู้เป็นเจ้าศักดินาและพระสหายของอทิลศาห์
ปะทะกับอัฟซาล ข่าน.
ปี ค.ศ. 1659 อทิลศาห์ส่ง อัฟซาล ข่าน แม่ทัพผู้เปี่ยมประสบการณ์ กำจัดศิวาจีจากความพยายามในสิ่งที่พระองค์เห็นว่าเป็นเพียงการก่อจราจลระดับท้องถิ่น ทั้งสองได้พบกันในกระท่อมที่เชิงเขาประตาปคัฐในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1659 โดยนัดหมายกันให้เตรียมมาแค่ดาบและผู้ติดตามเท่านั้น ศิวาจีทรงสงสัยว่าอัฟซาลกำลังจะทำร้ายพระองค์ หรืออาจจะวางแผนทำร้ายพระองค์อย่างลับ ๆ โดยในฉลองพระองค์ได้ใส่เกราะทองเอาไว้ พระหัตถ์ซ้ายใส่วาฆะนัข (กรงเล็บเสือ/อาวุธชนิดหนึ่งของอินเดียโบราณ) พระหัตถ์ขวาทรงพระขรรค์ พงศาวดารระบุแตกต่างออกไปว่าใครทำร้ายใครก่อน พงศาวดารของมราฐีกล่าวว่าอัฟซาลเป็นฝ่ายพยายามทำร้ายศิวาจีก่อน ส่วนพงศาวดารของเปอร์เซียกล่าวว่าศิวาจีเป็นฝ่ายทำร้ายก่อน อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ในครั้งนั้นกล่าวว่าอัฟซาลลงดาบใส่ศิวาจีแต่ไม่สำเร็จเพราะศิวาจีใส่เกราะ และศิวาจีก็สวนกลับด้วยการใช้วาฆะนัขจิกใส่ตัวของอัฟซาลจนตาย แล้วส่งสัญญาณให้ทหารมราฐีที่ซ่อนตัวอยู่โจมตีกับทหารพีชปุระ
ศึกประตาปกัฐ.
ในการรบครั้งนั้น ทหารของศิวาจีเป็นฝ่ายตีทหารพีชปุระ การจู่โจมของทหารราบและม้าของมราฐาโดยที่ทหารพีชปุระไม่ทันตั้งตัวทำให้ทหารของพีชปุระต้องถอยหนีไปเมืองวาอี ทหารพีชปุระกว่า 3,000 คนถูกสังหาร และลูกชายของอัฟซาลถูกจับไว้ 2 คน ชัยชนะครั้งนั้นทำให้ศิวาจีได้การยกย่องจากชาวมราฐาให้เป็นวีรบุรุษ อาวุธ, เกราะ, ม้าและของสำคัญอื่น ๆ ที่ทหารพีชปุระทิ้งไว้ ถูกนำมาใช้และเสริมสร้างกองกำลังที่แข็งแกร่งให้แก่กองทัพมราฐา เหตุการณ์ครั้งนั้นยังทำให้โอรังเซบ จักรพรรดิของมุคัลในเวลานั้น ระบุว่าศิวาจีคือภัยคุมคามใหญ่ของจักรวรรดิมุคัล หลังจากนั้นไม่นาน ศิวาจีและพรรคพวกได้ตัดสินใจเข้าตีอาณาจักรอทิลศาห์ที่พีชปุระ
ศึกโกลหาปุระ.
โดยเพื่อล้างแค้นให้แก่ศึกที่ประตาปกัฐและต่อต้านอำนาจใหม่ของพวกมราฐา กองทัพอีก 10,000 คน ถูกส่งไปต้านศิวาจี โดยการนำทัพของรุสตัม ซามัน ศิวาจีพร้อมทัพม้าอีก 5,000 นาย ได้เข้าตีทัพของรุสตัมใกล้กับเมืองโกลหาปุระในวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1659 ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ศิวจีได้นำทัพม้าตีกลางทัพ ขณะที่กองทัพม้าอีกส่วนได้ตีเข้าด้านข้าง การรบใช้เวลาหลายชั่วโมงและจบด้วยชัยชนะของกองทัพมราฐา และรุสตัมได้หลบหนีแตกพ่ายออกไป กองทัพพีชปุระเสียม้าไป 2,000 ตัว และเสียช้างไปอีก 12 เชือก การรบครั้งนี้ทำให้โอรังเซบตื่นตัวจากกองทัพมราฐาและเรียกศิวาจีว่า "ไอ้หนูภูเขา" และเตรียมพร้อมที่จะรับมือกับกองทัพมราฐาไว้
การปิดล้อมปันหาฬาและศึกที่ปาวัน คินท์.
ในปี ค.ศ. 1660 อทิลศาห์ส่งแม่ทัพสิททิ ชาอุหาร์ ไปโจมตีเขตพรมแดนทางทิศใต้ โดยที่จักรวรรดิมุคัลจะเข้าโจมตีด้านเหนือ ในเวลานั้น ศิวาจีประทับพักแรมอยู่ที่ป้อมปันหาฬากับกองทัพของพระองค์ กองทัพของสิททิชาอุหาร์ได้เข้าล้อมป้อมในช่วงกลางปี โดนพยายามตัดเส้นทางเสบียงของป้อม และสั่งซื้อระเบิดจากอังกฤษ รวมทั้งนำกองทัพปืนใหญ่อังกฤษมาเพื่อเสริมการโจมตี การกระทำดังกล่าวทำให้ศิวาจีกริ้วอังกฤษมาก ในเดือนธันวาคม พระองค์จึงสั่งให้ทหารเข้าปล้นโรงงานอังกฤษและจับกุมแรงงานโรงงาน 4 คน ไปจำคุกจนกลางปี ค.ศ. 1663
มีหลายหลักฐานระบุถึงการสิ้นสุดการปิดล้อม บ้างว่าศิวาจีทรงหนีจากป้อมและถอยทัพไปยังราคนา เนื่องจากอทิลศาห์องค์ใหม่เข้ามาบัญชาการด้วยพระองค์เองและได้ยึดป้อมหลังจากปิดล้อมมา 4 เดือน บ้างก็ว่าศิวาจีทรงเจรจากับสิททิชาอุหาร์และมอบป้อมให้ในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1660 และถอยทัพไปวิศาลคัฐ และภายหลังก็ได้ยึดป้อมคืนได้ในปี ค.ศ. 1673 ซึ่งทำให้เกิดความสับสนระหว่างสาเหตุที่ศิวาจีทรงถอนทัพถอยออกไป (หลบหนี หรือ ทำสนธิสัญญา?) และจุดหมายปลายทาง (ราคนา หรือ วิศาลคัฐ) แต่เรื่องที่นิยมเล่ามักเป็นเรื่องที่เขาหนีออกไปวิศาลคัฐมากกว่า ซึ่งได้หลบหนีไปในเวลากลางคืน และได้มีทหารและแม่ทัพเข้าปกป้องเพื่อทำให้ศิวาจีและทหารที่เหลือหลบหนีไปวิศาลคัฐได้ โดยเฉพาะพาชี ประภู เทศปานเท แม่ทัพม้าผู้ที่เสียสละชีวิตเพื่อให้ศิวาจีสามารถหนีไปวิศาลคัฐได้ และสู้ศึกกับทหารพีชปุระจนตัวตาย ในภายหลัง ช่องเขาที่เป็นที่ต่อสู้กัน ได้เปลี่ยนชื่อจาก โคท คินท์ (ช่องเขาม้า) เป็น ปาวัน คินท์ (ช่องเขาศักดิ์สิทธิ์) เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ประภู เทศปานเท และทหารที่สู้กับทหารพีชปุระ
ปะทะกับพวกมุคัล.