pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อแรกเริ่มในการแข่งขันครั้งที่ 1 มีศูนย์ สอวน. วิชาดาราศาสตร์ 4 ศูนย์ รับผิดชอบนักเรียนใน 4 ภูมิภาค ได้แก่ ศูนย์สมาคมดาราศาสตร์ไทย ภาคกลาง ปัจจุบันคือศูนย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) ศูนย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (ภาคเหนือ ปัจจุบันรับผิดชอบภาคเหนือตอนบน) ศูนย์มหาวิทยาลัยขอนแก่น (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) และศูนย์มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ (ภาคใต้) ต่อมามีการจัดตั้งศูนย์ สอวน. เพิ่ม ได้แก่ศูนย์มหาวิทยาลัยนเรศวร (ภาคเหนือตอนล่าง) ศูนย์มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) ศูนย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ภาคกลาง เริ่มเข้าแข่งขันตั้งแต่ครั้งที่ 6 โดยตั้งขึ้นแทนศูนย์สมาคมดาราศาสตร์ไทย ซึ่งเข้าร่วมการแข่งขันครั้งที่ 5 เป็นครั้งสุดท้าย) ศูนย์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี (ภาคใต้) ศูนย์โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย (ภาคกลาง) ศูนย์โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์และโรงเรียนกำเนิดวิทย์) ศูนย์โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย มัธยมศึกษาตอนต้น เริ่มเข้าแข่งขันตั้งแต่ครั้งที่ 10 มัธยมศึกษาตอนปลาย เริ่มเข้าแข่งขันตั้งแต่ครั้งที่ 17) ศูนย์โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ (โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ เริ่มเข้าแข่งขันตั้งแต่ครั้งที่ 10) และศูนย์โรงเรียนวัดนวลนรดิศ (โรงเรียนวัดนวลนรดิศ เริ่มเข้าแข่งขันตั้งแต่ครั้งที่ 16) นับตั้งแต่การแข่งขันดาราศาสตร์โอลิมปิกระดับชาติ ครั้งที่ 16 มีศูนย์ สอวน. วิชาดาราศาสตร์ที่เข้าร่วมการแข่งขันรวมทั้งสิ้น 12 ศูนย์
ทั้งนี้ ศูนย์ สอวน. วิชาดาราศาสตร์บางศูนย์เปิดรับนักเรียนเข้าอบรมเฉพาะในระดับ มัธยมศึกษาตอนต้น ได้แก่ ศูนย์โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ และศูนย์โรงเรียนวัดนวลนรดิศ ในขณะที่ศูนย์โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เปิดรับนักเรียนเข้าอบรมเฉพาะในระดับ มัธยมศึกษาตอนปลาย ศูนย์โรงเรียนวัดนวลนรดิศ ศูนย์โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ และศูนย์โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยเปิดรับเฉพาะนักเรียนจากโรงเรียนของตนเท่านั้น และศูนย์โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เปิดรับเฉพาะนักเรียนโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์และโรงเรียนกำเนิดวิทย์เท่านั้น
พื้นที่รับผิดชอบของศูนย์ สอวน. ส่วนภูมิภาค ได้แก่
ศูนย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ รับผิดชอบภาคเหนือตอนบน 8 จังหวัด (เชียงใหม่ เชียงราย แม่ฮ่องสอน แพร่ น่าน ลำพูน ลำปาง พะเยา)
ศูนย์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี รับผิดชอบภาคใต้ 5 จังหวัด (พัทลุง นราธิวาส ปัตตานี ยะลา สตูล)
ศูนย์มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี รับผิดชอบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 6 จังหวัด (นครพนม มุกดาหาร ยโสธร ศรีสะเกษ อำนาจเจริญ อุบลราชธานี)
ส่วนนักเรียนในอีก 27 จังหวัด (กรุงเทพมหานคร ชัยนาท นครนายก นครปฐม นนทบุรี ปทุมธานี พระนครศรีอยุธยา ลพบุรี สมุทรปราการ สมุทรสงคราม สมุทารสาคร สระบุรี สิงห์บุรี สุพรรณบุรี อ่างทอง อุทัยธานี กาญจนบุรี ประจวบคีรีขันธ์ เพชรบุรี ราชบุรี จันทบุรี ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ตราด ปราจีนบุรี ระยอง สระแก้ว) สามารถเลือกเข้าอบรมในศูนย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หรือศูนย์โรงเรียนสามเสนวิทยาลัยก็ได้
การสอบภาคทฤษฎีเป็นการแก้โจทย์ปัญหาเชิงทฤษฎีดาราศาสตร์ ประกอบด้วยข้อสอบข้อสั้น (ข้อละ 10 คะแนน) ไม่เกิน 5 ข้อ ข้อกลาง (ข้อละประมาณ 20 คะแนน) ไม่เกิน 5 ข้อ และข้อยาว (ข้อละประมาณ 50 คะแนน) ไม่เกิน 3 ข้อ รวม 250 คะแนน ให้เวลา 4 ชั่วโมง ทั้งนี้ข้อสอบระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลายทั้งฉบับจะคล้ายกัน แต่อาจมีบางข้อที่ไม่เหมือนกัน หรือบางข้อย่อยในระดับ มัธยมศึกษาตอนปลาย จะยากกว่าระดับ มัธยมศึกษาตอนต้น เช่น ต้องพิสูจน์สูตรบางส่วนเอง หรือไม่มีคำใบ้มาให้
การสอบภาควิเคราะห์ข้อมูลเป็นการแก้โจทย์ปัญหาเชิงวิจัยปฏิบัติโดยการใช้ความรู้ทางสถิติและทักษะในการวัดคำนวณข้อมูลประยุกต์เข้ากับความรู้ด้านทฤษฏีดาราศาสตร์ ประกอบด้วยข้อสอบ 2 ข้อ ข้อละ 75 คะแนน รวม 150 คะแนน ให้เวลา 3 ชั่วโมง ทั้งนี้ข้อสอบระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลายทั้งฉบับจะคบ้ายกัน แต่บางข้อย่อยในระดับ มัธยมศึกษาตอนปลาย อาจยากกว่าระดับ มัธยมศึกษาตอนต้น เช่น ต้องคิดหาความคลาดเคลื่อนของค่าต่าง ๆ เพิ่มด้วย
การสอบภาคสังเกตการณ์แบ่งเป็นสองส่วนย่อย ได้แก่การสอบสังเกตการณ์ภาคกลางวันและภาคกลางคืน ทั้งสองส่วนย่อยจะต้องใช้ความรู้เกี่ยวกับการใช้กล้องโทรทรรศน์ ตำแหน่งของดาวฤกษ์และวัตถุท้องฟ้า รวมถึงดาราศาสตร์ทรงกลมมาประยุกต์ในการแก้โจทย์ปัญหา หากฟ้าปิดในการสอบภาคกลางคืนอาจย้ายการสอบไปในท้องฟ้าจำลองได้ ทั้งนี้ นักเรียนจะมีโอกาสได้ตรวจสอบอุปกรณ์ที่ใช้ในการสอบภาคสังเกตการณ์ก่อนการสอบจริงเสมอ
การแข่งขันโดยปกติจัดขึ้นในระยะเวลา 6 วัน ดังนี้
วันที่ 1 พิธีเปิดการแข่งขัน
วันที่ 2 การสอบภาควิเคราะห์ข้อมูลในตอนเช้า
วันที่ 3 การสอบภาคทฤษฎีในตอนเช้า การสอบภาคสังเกตการณ์กลางคืนในตอนค่ำ
วันที่ 4 การสอบภาคสังเกตการณ์กลางวันช่วงกลางวัน
วันที่ 5 การทัศนศึกษาของนักเรียน งานเลี้ยงสังสรรค์ในตอนค่ำ
วันที่ 6 พิธีปิดการแข่งขันและมอบเหรียญรางวัล
เกณฑ์การมอบรางวัล.
รางวัลเหรียญทอง มีสัดส่วน 12% ของจำนวนผู้เข่าแข่งขันทั้งหมด
รางวัลเหรียญเงิน มีสัดส่วน 15% ของจำนวนผู้เข่าแข่งขันทั้งหมด
รางวัลเหรียญทองแดง มีสัดส่วน 20% ของจำนวนผู้เข่าแข่งขันทั้งหมด
รางวัลเกียรติคุณประกาศ มีสัดส่วน 13% ของจำนวนผู้เข่าแข่งขันทั้งหมด
ผู้แข่งขันที่ได้คะแนนสูงสุดจะได้รับรางวัลพิเศษ 5 รางวัล ได้แก่ รางวัลคะแนนรวมสูงสุด รางวัลคะแนนภาคทฤษฎีสูงสุด คะแนนรวมภาควิเคราะห์ข้อมูลและภาคสังเกตการณ์สูงสุด รางวัลนักดาราศาสตร์หญิง (Women in Astronomy Award) และรางวัลผู้ได้คะแนนสูงสุดระดับภูมิภาค โดยมอบรางวัลในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 1 รางวัล และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 รางวัล
โดยเมื่อคิดคะแนนกลุ่มนักเรียนที่เข้าแข่งขันปกติ ตามเกณฑ์การให้รางวัลเรียบร้อยแล้ว ให้นำคะแนนของนักเรียนกลุ่มผู้แทนประเทศไทยหรือผู้เป็นตัวสำรองการเป็นผู้แทนประเทศไทย มาแทรกในแต่ละช่วงรางวัลของกลุ่มนักเรียนที่เข้าแข่งขันปกติ และให้มีสิทธิ์ในการรับเหรียญรางวัล แต่ไม่รวมถึงรางวัลพิเศษ ผู้ที่ได้คะแนนรวมสูงสุด 3 อันดับแรกของการแข่งขันในระดับม.ต้น และผู้ที่ได้คะแนนรวมสูงสุด 5 อันดับแรกของการแข่งขันในระดับม.ปลาย จะได้เป็นผู้แทนประเทศไทยไปแข่งขันดาราศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ (IAO) และดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ (IOAA) ในปีนั้นๆ ตามลำดับ
ทั้งนี้ เกณฑ์การมอบรางวัลข้างต้นถูกใช้เป็นครั้งแรกในการแข่งขันครั้งที่ 17 ปัจจุบันมีศูนย์สอวน. ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 11 ศูนย์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 10 ศูนย์ หากไม่คำนึงถึงนักเรียนผู้แทนและสำรองผู้แทนในการแข่งขันครั้งก่อนหน้า จะได้จำนวนผู้ได้รับเหรียญรางวัลในแต่ละระดับดังนี้
ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เหรียญทอง 8 คน เหรียญเงิน 10 คน เหรียญทองแดง 14 คน เกียรติคุณประกาศ 9 คน
ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เหรียญทอง 8 คน เหรียญเงิน 9 คน เหรียญทองแดง 12 คน เกียรติคุณประกาศ 8 คน
รางวัลเหรียญทอง มอบให้กับผู้เข้าแข่งขันที่ได้คะแนนรวมตั้งแต่ 90% ของคะแนนมาตรฐานขึ้นไป
รางวัลเหรียญเงิน มอบให้กับผู้เข้าแข่งขันที่ได้คะแนนรวมตั้งแต่ 78% ขึ้นไป แต่น้อยกว่า 90%
รางวัลเหรียญทองแดง มอบให้กับผู้เข้าแข่งขันที่ได้คะแนนรวมตั้งแต่ 65% ขึ้นไป แต่น้อยกว่า 78%
รางวัลเกียรติคุณประกาศ มอบให้กับผู้เข้าแข่งขันที่ได้คะแนนรวมตั้งแต่ 50% ขึ้นไป แต่น้อยกว่า 65%
ทั้งนี้ คะแนนเกณฑ์ของแต่ละรางวัลจะถูกปัดลงเป็นจำนวนเต็ม
หมายเหตุ: G (Gold) = เหรียญทอง
S (Silver) = เหรียญเงิน
B (Bronze) = เหรียญทองแดง
H (Honorable Mention) = เกียรติคุณประกาศ
AW (Absolute Winner) = ผู้ชนะการแข่งขัน
BA (Best Overall) = รางวัลคะแนนรวมสูงสุด
BT (Best Theory) = รางวัลคะแนนภาคทฤษฎีสูงสุด
BDO (Best Practical) = รางวัลคะแนนภาคปฏิบัติสูงสุด แต่การแข่งขันครั้งที่17 -ครั้งที่18 ให้รางวัลแยกเป็น 2 รางวัล ได้แก่
BD (Best Data Analysis) = รางวัลคะแนนภาควิเคราะห์ข้อมูลสูงสุด (การแข่งขันครั้งแรกๆ เรียกการสอบภาควิเคราะห์ข้อมูลว่าภาคปฏิบัติ)
BO (Best Observation) = รางวัลคะแนนภาคสังเกตการณ์สูงสุด
BW (Best Woman Astronomer) = รางวัลนักดาราศาสตร์หญิง
BP (Best Provincial Student) = รางวัลคะแนนสูงสุด ศูนย์ภูมิภาค
ในการแข่งขันครั้งหลัง ๆ มีการมอบรางวัล Best Solution ให้กับนักเรียนที่แก้ปัญหาได้อย่างสร้างสรรค์ในการแข่งขันภาคทฤษฎีด้วย
ครั้งที่ 17 ชนิศา พร้อมพัฒนภักดี ศูนย์โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ ได้รับรางวัลจากข้อสอบข้อที่ 8
ครั้งที่ 18 สพล ไม้สนธิ์ ศูนย์โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ ได้รับรางวัลจากข้อสอบข้อที่ 11
ครั้งที่ 19 ทัดภู อุดมเกียรติ ศูนย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับรางวัลจากข้อสอบข้อที่ 6
ผู้ได้รับรางวัลเหรียญทองหลายครั้ง.
รายชื่อผู้ได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันดาราศาสตร์โอลิมปิกระดับชาติตั้งแต่ 3 ครั้งขึ้นไป
ผู้ได้รับคัดเลือกเป็นผู้แทนประเทศหลายครั้ง.
รายชื่อผู้ได้รับคัดเลือกเป็นผู้แทนประเทศไปแข่งขันระดับนานาชาติจากการแข่งขันดาราศาสตร์โอลิมปิกระดับชาติตั้งแต่ 3 ครั้งขึ้นไป
3 ครั้ง.
กฤติน นวลจริง (เหรียญทองคะแนนรวมที่ 2 ของโลก IAO 2019 ผู้แทนประเทศไทยระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย(IOAA) 2020 และเหรียญเงิน IOAA 2022)
ญาณภัทร เหมรัฐพาณ (เหรียญเงิน IAO 2014 เหรียญทองแดง IOAA 2016 และเหรียญทอง IOAA 2017)
ณัฐวัตร โพธิ์สุวรรณ์ (เหรียญเงิน IAO 2011 เหรียญทองแดง IOAA 2012 และเหรียญเงิน IOAA 2013)
ธนดิศ เจริญรุจิจินต์ (เหรียญเงิน IAO 2018 เหรียญเงิน IOAA 2019 และผู้แทนประเทศไทยระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย(IOAA) 2020)
นนท์ ปณิธานไพศาล (เหรียญเงิน IAO 2010 เหรียญเงิน IOAA 2011 และเหรียญทอง IOAA 2012)
พัฐธนนท์ พัฒนาการวิจิตร (เหรียญเงิน IAO 2019 ผู้แทนประเทศไทยระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย(IOAA) 2020 และเหรียญทองคะแนนภาคสังเกตการณ์สูงสุด IOAA 2021)
ภานุพงศ์ พุ่มพวง (เหรียญทองคะแนนรวมที่ 1 ของโลก IAO 2015 เหรียญเงิน IOAA 2016 และเหรียญทองคะแนนรวมที่ 2 ของโลก คะแนนภาคสังเกตการณ์สูงสุด IOAA 2017)
ภูมิรพี พิศุทธิ์สินธุ์ (เหรียญเงิน IAO 2016 เหรียญเงิน IOAA 2017 และเหรียญเงิน IOAA 2018)
วริท วิจิตรวรศาสตร์ (เหรียญเงิน IAO 2016 เหรียญเงิน IOAA 2017 และเหรียญเงินคะแนนภาคสังเกตการณ์สูงสุด IOAA 2018)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25
ทูเซ็ตไวโอลิน
ทูเซ็ตไวโอลิน  เป็นยูทูบเบอร์ดูโอ้ชาวออสเตรเลีย ประกอบด้วยเบรต หยาง  และเอ็ดดี้ เฉิน  ผู้มี perfect pitch รวมกลุ่มกันในปี พวกเขาเป็นที่รู้จักจากการทำช่องยูทูบแนวตลกเกี่ยวกับไวโอลิน,นักดนตรี ซึ่งในเมษายน 2019 มียอดผู้ติดตามรวม 1.2 ล้านคนและยอดการดูมากกว่า 180 ล้านครั้ง ในเดือนมิถุนายนปี 2022 มีผู้ติดตาม 3.51ล้านคน ที่ผ่านมาพวกเขาได้จัด world tour 2 ครั้ง ในปี 2017 และปี 2021 ที่ผ่านมา
ลูกเล่นและธีม.
ใน 2017 ทูเซ็ตไวโอลินได้สร้างตัวละคร "หลิงหลิง"  ซึ่งเป็นนักไวโอลินที่เก่งมากและฝึกซ้อม "40 ชั่วโมงต่อวัน" พวกเขาได้สร้างขึ้นหลังจากวิดีโอหนึ่งที่เล่นเป็นแม่ที่เปรียบเทียบลูกตัวเองกับลูกของเพื่อน หลังจากนั้นมาหลิงหลิงก็ได้เป็นเอกลักษณ์ของทูเซ็ตไวโอลิน ใน 2018 ทูเซ็ตไวโอลินได้สร้างซีรีส์หลิงหลิงเวิร์กเอาต์  ซึ่งจะเป็นการสุ่มเพลงและการเล่นแบบแปลกประหลาดเช่นเล่นในความเร็วสองเท่า เล่นไวโอลินแบบคว่ำ เล่นแบบกลับข้างเป็นต้น และทำตามที่สุ่มได้ นอกจากนั้นยังมีนักไวโอลินที่มีชื่อเสียงอีกหลายคนเข้าร่วมซีรีส์นี้ด้วย
และพวกเขายังมีคำพูดติดปากตลกๆอีกมากมาย เช่น
“ if you can play it slowly, you can play it quickly.” จากคลิป world’s fastest violin player #2
“ geniuses are born, not created. ” จากคลิป world’s fastest violin player#1
ในเดือนมิถุนายน 2018 เขาได้สร้างเรดดิต "r/lingling40hrs" ซึ่งเป็นเรดดิตที่ให้โพสต์มีมเกี่ยวกับเพลงคลาสสิกแล้วทำวิดิโอเกี่ยวกับการแสดงความคิดเห็นและโต้ตอบในแต่ละโพสต์ซึ่งมีต้นแบบมาจากซีรีส์ LWIAY (ย่อมาจาก Last Week I Ask You, สัปดาห์ที่แล้วบอกว่าให้...) ของพิวดี้พาย ในเมษายน 2019 มีผู้ติดตามมากกว่าในเรดดิตสามหมื่นคน
ในกรกฎาคม 2018 ได้ทำวิดีโอหลายวิดีโอที่เล่นเพลงคลาสสิกโดยใช้ไก่ยาง ในสิงหาคม 2018 ทูเซ็ตไวโอลินได้ทำวิดีโอ "1% Violin Skills, 99% Editing Skills" (ฝีมือไวโอลิน 1%, ฝีมือตัดต่อ 99%) ซึ่งเบรตจะเล่นเพลงยากแต่เล่นไม่ได้ เอ็ดดี้เลยให้เล่นโน้ตทั้งหมดและตัวต่อโดยใช้เสียงที่ได้เป็นเพลงจริง ๆ หลังจากนั้นก็ได้ทำวิดีโอคล้าย ๆ กันอีกหลายวิดีโอแต่เป็นเครื่องดนตรีอื่น ๆ
ทูเซ็ตไวโอลินได้เล่นมุกวิโอลาจำนวนมาก ซึ่งสร้างความไม่พอใจกับคนดูบางส่วน แต่อย่างไรก็ตามเบรตสามารถเล่นวิโอลาได้ในวิดิโอที่เอ็ดดี้ซื้อวิโอลาให้ในวันเกิดซึ่งทำเพื่อเป็นมุขตลกเท่านั้น
ประวัติศาสตร์การทหารของประเทศอาเซอร์ไบจาน
ประวัติศาสตร์การทหารของประเทศอาเซอร์ไบจานประกอบด้วยเหตุการณ์การสู้รบเป็นเวลากว่าพันปีในเขตแดนที่เป็นประเทศอาเซอร์ไบจานในปัจจุบัน รวมทั้งปฏิบัติการของกองทัพอาเซอร์ไบจานในต่างประเทศ เชื่อกันว่าชาวอาเซอร์ไบจานเป็นทายาทของกลุ่มชนในอดีตหลากหลายกลุ่ม เช่น ชนพื้นเมืองอัลบาเนียนในเทือกเขาคอเคซัส ชนเผ่าอิหร่าน เช่น ไซเทียน และอาลาน และชาวเติร์กโอคุซ
ชาวอัลบาเนียในเทือกเขาคอเคซัส.
เชื่อกันว่าชาวอัลบาเนียในเทือกเขาคอเคซัสเป็นผู้ตั้งหลักแหล่งรุ่นแรกในอาเซอร์ไบจาน ผู้รุกรานในยุคแรกรวมทั้งชาวไซเทียในราว 357 ปีก่อนพุทธศักราช บริเวณเทือกเขาคอเคซัสตอนใต้ถูกยึดครองโดยอาเคมินีดส์เมื่อราว 7 ปีก่อนพุทธศักราช ระหว่างยุคนี้ ศาสนาโซโรแอสเตอร์ได้แพร่ขยายเข้ามายังอาเซอร์ไบจาน อาเคมินีดส์พ่ายแพ้พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชเมื่อ พ.ศ. 213 เมื่อราชวงศ์เซเลอูซิดส์ในเปอร์เซียตกต่ำลงเมื่อ พ.ศ. 296 ราชอาณาจักรอาร์เมเนียได้ขยายตัวเข้าครอบครองดินแดนอาเซอร์ไบจานระหว่าง พ.ศ. 353 – 971 ชาวอัลบาเนียในเทือกเขาคอเคซัสจัดตั้งราชอาณาจักรขึ้นเมื่อ พ.ศ. 443 และเป็นเอกราชอยู่จนกระทั่งราชวงศ์ซัสซานิดส์เข้ายึดครองและปกครองในฐานะจังหวัดหนึ่งเมื่อ พ.ศ. 795 กษัตริย์ชาวอัลบาเนีย พระเจ้าอูร์นายร์ เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์และให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำรัฐเมื่อ พ.ศ. 943 และคงความเป็นรัฐคริสต์จนถึง พ.ศ. 1343 การยึดครองของราชวงศ์ซัสซานิดส์สิ้นสุดลงเมื่อมุสลิมอาหรับรุกรานเมื่อ พ.ศ. 1185
การรุกรานของกองทัพอิสลาม.
มุสลิมอาหรับรบชนะราชวงศ์ซัสซานิดส์และไบแซนไทน์ได้เมื่อยกทัพเข้ามาในบริเวณเทือกเขาคอเคซัส ชาวอาหรับให้รัฐของชาวอัลบาเนียในเทือกเขาคอเคซัสเป็นรัฐบรรณาการ เมื่อการต่อต้านของชาวคริสต์ นำโดยเจ้าชายยาวานชีร์สิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 1210 ในช่วงเวลาระหว่าง พ.ศ. 1443 – 1543 นักเขียนชาวอาหรับได้อ้างถึงดินแดนระหว่างแม่น้ำกูราและอารัสว่า "อาร์ราน" ในช่วงระหว่างนี้ ชาวอาหรับจากบัสราและคูฟาเข้ามายังอาเซอร์ไบจาน และเข้าถือครองที่ดินจำนวนมากที่ถูกทิ้งร้าง ทำให้ชาวอาหรับกลายเป็นชนชั้นเจ้าของที่ดิน แม้จะมีการต่อต้านอย่างต่อเนื่อง แต่ผู้อยู่อาศัยในอาเซอร์ไบจานจำนวนมากเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม ต่อมาในช่วง พ.ศ. 1543 – 1643 ราชวงศ์ของชาวเคิร์ด คือราชวงศ์ชัดดาดิดและราวาดิดได้ปกครองบางส่วนของอาเซอร์ไบจาน
ชีร์วาน ชาห์.
เซลจุกและรัฐที่สืบทอด.
ยุคเซลจุกของประวัติศาสตร์อาเซอร์ไบจานเป็นจุดเปลี่ยนทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญกว่าการรุกรานของชาวอาหรับโดยทำให้เกิดการก่อรูปร่างของความเป็นชาติทางภาษาและกลุ่มชาติพันธุ์ของชาวเติร์กอาเซอร์ไบจานสมัยใหม่ หลังจากการเสื่อมอำนาจของกาหลิบราชวงศ์อับบาสิด เขตแดนของอาเซอร์ไบจานอยู่ภายใต้การปกครองของหลายราชวงศ์ เช่น ซาลาริด ซายิด ชัดดาดิด ราวาดิด และบูยิด อย่างไรก็ตาม เมื่อราว พ.ศ. 1643 ดินแดนอาเซอร์ไบจาน ถูกยึดครองโดยชาวเติร์กเผ่าโอคุซจากเอเชียกลาง ราชวงศ์ของชาวเติร์กกลุ่มนี้ราชวงศ์แรกคือฆาซนาวิดจากอัฟกานิสถานตอนเหนือ ซึ่งปกครองบางส่วนของอาเซอร์ไบจานตั้งแต่ พ.ศ. 1573 ต่อจากนั้น เซลจุกซึ่งเป็นเผ่าโอคุซสาขาตะวันตกได้เข้ายึดครองอิหร่าน เทือกเขาคอเคซัส และกดดันอิรักจนสามารถล้มล้างราชวงศ์บูยิดในแบกแดดได้เมื่อ พ.ศ. 1593
ซาฟาวิดและการขึ้นสู่อำนาจของศาสนาอิสลามนิกายชีอะห์.
ราชวงศ์ซาฟาวิดหรือซาฟาวิเยห์ เป็นราชวงศ์ที่นับถือนิกายซูฟี ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 1873 โดย เชค ซาฟี อัลดิน ซูฟีได้เปลี่ยนมาเป็นอิสลามนิกายชีอะห์ที่นับถืออิหม่าม 12 องค์ ผู้อยู่ใต้การปกครองของซาฟาวิดบางกลุ่ม เช่น ชาวเติร์กควิซิลบาซ เชื่อในอิทธิปาฏิหาริย์ของผู้ปกครอง และความสัมพันธ์กับอาลีและการต่อสู้เพื่ออิสลาม ผู้ปกครองในราชวงศ์ซาฟาวิดอ้างว่าเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากอาลี และภรรยาของเขาคือฟาติมาห์ซึ่งเป็นบุตรสาวของศาสนทูตโมฮัมหมัด ผ่านทางอิหม่ามคนที่ 7 มูซา อัลกาซิม ชาวเติร์กควิซิลบาซเพิ่มจำนวนมากขึ้นในพุทธศตวรรษที่ 21 และประสบความสำเร็จในการทำสงครามกับอัก โกยุนลู และยึดครองตาบริซ
ราชวงศ์ซาฟาวิดที่นำโดยอิสมาอิลที่ 1 ขยายอำนาจเข้ายึดครองบากูใน พ.ศ. 2044 และยึดอำนาจจากชีร์วาน ชาห์
การปกครองของรัสเซีย.
หลังจากรัสเซียชนะในสงครามรัสเซีย-เปอร์เซีย พ.ศ. 2346 – 2356 เปอร์เซียถูกบีบให้ลงนามในสนธิสัญญากูลิสตานเมื่อ พ.ศ. 2356 ยอมรับการสูญเสียดินแดนให้รัสเซีย ตำแหน่งข่านในท้องถิ่นถูกยุบ เช่นในบากูหรือกันยา หรือยอมรับผู้ปกครองจากรัสเซีย
สงครามรัสเซีย-เปอร์เซีย พ.ศ. 2369 – 2371 ซึ่งอิหร่านเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อีกครั้ง รัสเซียเป็นฝ่ายได้ดินแดนเพิ่มตามสนธิสัญญาเติร์กเมนชาย โดยกวายาร์เปอร์เซียยอมเสียดินแดนบริเวณเทือกเขาคอเคซัสใน พ.ศ. 2371 ผลของสนธิสัญญาทำให้เกิดแนวชายแดนปัจจุบันของอาเซอร์ไบจานและอิหร่าน สิ้นสุดการปกครองในระบบข่าน รัสเซียได้จัดตั้งจังหวัดขึ้น 2 จังหวัด ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสมัยใหม่คือเอลิซาเวตปอลหรือกันยาทางตะวันตก และชามาคาทางตะวันออก
สงครามกลางเมืองรัสเซีย.
เมื่อจักรวรรดิรัสเซียล่มสลายลงระหว่างสงครามกลางเมืองรัสเซีย การบริหารในบริเวณเทือกเขาคอเคซัสได้เปลี่ยนไป เริ่มจากการจัดตั้งทรานส์คอเคเซียน คอมมิชซาเรียตใน พ.ศ. 2460 ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2461 ได้ประกาศจัดตั้งสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยทรานส์คอเคเซียน โดยเป็นการสร้างสหพันธ์ร่วมกับอาร์เมเนียและสาธารณรัฐประชาธิปไตยแห่งจอร์เจีย อีกเดือนต่อมา สาธารณรัฐสหพันธ์ได้สลายตัวไป และได้ประกาศตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจานที่กันยาเมื่อ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2461 ถือว่าเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยแห่งแรกที่จัดตั้งขึ้นในโลกอิสลาม
สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจาน.
สิ่งที่สำเร็จอย่างหนึ่งของสภาของสาธารณรัฐประชาธิปไตยที่ตั้งขึ้นใหม่คือการขยายสิทธิสตรี ทำให้อาเซอร์ไบจานเป็นรัฐมุสลิมรัฐแรกที่ให้ผู้หญิงมีสิทธิทางการเมืองเทียบเท่าผู้ชาย ทำให้อาเซอร์ไบจานมีสถานะในระดับเดียวกับประเทศที่พัฒนาแล้ว ความสำเร็จอีกอย่างหนึ่งคือการจัดตั้งมหาวิทยาลัยรัฐบากู ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยแบบใหม่แห่งแรกในอาเซอร์ไบจาน
ประวัติศาสตร์การทหารของกองทัพอาเซอร์ไบจานสมัยใหม่ ย้อนไปได้ถึงยุคสาธารณรัฐอาเซอร์ไบจานใน พ.ศ. 2461 เมื่อมีการจัดตั้งกองทัพแห่งสาธารณรัฐอาเซอร์ไบจานเมื่อ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2461 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงป้องกันประเทศโดยพฤตินัยคนแรกคือ ดร.โคซรอฟ เบย์ ซุลตานอฟ เมื่อจัดตั้งกระทรวงเสร็จสิ้น พลเอกเซเมดเบย์ เมห์มันดารอฟขึ้นเป็นรัฐมนตรี และพลโทอาลี-อฆา ชิคลินสกี เป็นรัฐมนตรีช่วย เสนาธิการทหารคือพลตรี ฮาบิบ เบย์ ซาลิมอฟ (1 สิงหาคม พ.ศ. 2461 – 26 มีนาคม พ.ศ. 2461) พลโทมัมหมัด เบย์ ชุลเควิช (26 มีนาคม พ.ศ. 2461 – 10 ธันวาคม พ.ศ. 2462) และพลตรี อับดุลฮามิด เบย์ กายตาบาชิ (10 ธันวาคม พ.ศ. 2462 – 28 เมษายน พ.ศ. 2463)
บางส่วนของทหารระดับนายพลของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจานที่ได้รับการยกย่องได้แก่
กองทัพแดงรุกรานอาเซอร์ไบจานเมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2463 แม้ว่ากองทัพที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นใหม่ของอาเซอร์ไบจานมีส่วนร่วมในการหยุดยั้งการปฏิวัติของชาวอาร์เมเนียที่เกิดขึ้นในคาราบาก แต่ชาวอาเซอรีไม่ยอมมอบอิสรภาพในช่วงสั้นๆระหว่าง พ.ศ. 2461 – 2463 ไปอย่างง่ายๆ ทหารราว 20,000 – 30,000 คน เสียชีวิตระหว่างการสู้รบกับรัสเซีย กองทัพอาเซอร์ไบจานถูกยุบโดยรัฐบาลบอลเชวิก นายพลประมาณ 15 – 21 คนถูกรัฐบาลบอลเชวิกสั่งประหารชีวิต
กองทัพเรือของอาเซอร์ไบจานก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2461 เมื่อจักรวรรดิรัสเซียล่มสลาย สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจานได้จ้างกัปตันที่เกษียณของรัสเซีย เรือของอาเซอร์ไบจานได้แก่เรือปืนการ์ อาร์ดาฮาน อัสตราบาด แกก-เตเป อาราก และไบลอฟ อังกฤษได้มอบเรือรบของรัสเซียในทะเลสาบแคสเปียนให้กับรัฐอาเซอร์ไบจานที่ก่อตั้งขึ้นใหม่
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน.
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 อาเซอร์ไบจานมีบทบาทสำคัญต่อนโยบายด้านพลังงานของสหภาพโซเวียต น้ำมันส่วนใหญ่ของสหภาพโซเวียตที่ใช้แนวรบด้านตะวันออกได้มาจากบากู คำสั่งจากคณะโซเวียตสูงสุดในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 มีคนงานและลูกจ้าง 500 คนของอุตสาหกรรมน้ำมันในอาเซอร์ไบจานได้รับเหรียญและรางวัล ยุทธการเอเดลวิสของเยอรมันมีเป้าหมายที่บากูเพราะมีความสำคัญต่ออุตสาหกรรมปิโตรเลียมของสหภาพโซเวียต ชาวอาเซอร์ไบจาน 800,000 คนร่วมต่อสู้กับกองทัพของสหภาพโซเวียต มีผู้เสียชีวิตราว 400,000 คน และพลตรีอาซี อัสลานอฟ ชาวอาเซอรีได้รับการยกย่องจากสหภาพโซเวียต
คนงานในอุตสาหกรรมทำงานกันวันละ 12 ชั่วโมง ไม่มีวันหยุด จนกระทั่งสงครามสิ้นสุด บากูกลายเป็นเป้าหมายหลักของฮิตเลอร์ในการรุกรานใน พ.ศ. 2485 กองทัพเยอรมันที่รุกเข้ามาในเทือกเขาคอเคซัสพ่ายแพ้และต้องยกทัพกลับ อย่างไรก็ตาม มีชาวอาเซอร์ไบจานบางส่วนเข้าร่วมกับฝ่ายเยอรมันเช่นเดียวกับคนชาติอื่นๆในบริเวณเทือกเขาคอเคซัส
สาธารณรัฐในปัจจุบัน.
สงครามการาบาก.
ในฤดูร้อน พ.ศ. 2535 กระทรวงป้องกันประเทศของอาเซอร์ไบจานตามคำสั่งของประธานาธิบดีในการเปลี่ยนแปลงและจัดตั้งหน่วยงานในเขตแดนของอาเซอร์ไบจาน ยื่นคำขาดให้มีการควบคุมยานพาหนะและอาวุธของกองพลไรเฟิลที่ 135 และ 139 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนกไรเฟิลที่ 295 อาเซอร์ไบจานเคยเป็นพื้นที่ของกองทัพที่ 4 ซึ่งประกอบด้วยแผนกไรเฟิล 4 แผนก และมีฐานที่มั่นทางทหารซึ่งรวมทั้งหน่วยต่อต้านขีปอาวุธและการป้องกันทางอากาศ และยังเป็นที่ตั้งของหน่วยคลังสรรพาวุธทางด้านปืนใหญ่และขีปนาวุธที่ 49 ของสหพันธรัฐรัสเซีย ซึ่งมีกระสุนจำนวนมาก การถ่ายโอนทรัพย์สินของกองทัพที่ 4 (ยกเว้นส่วนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของหน่วยปืนไรเฟิลที่ 366 ของแผนกที่ 23 ที่ถูกยึดโดยกองทัพอาร์เมเนียใน พ.ศ. 2535 ระหว่างการถอนตัวออกจากสเตปานาเกิร์ต) และหน่วยคลังแสงที่ 49 เสร็จสิ้นใน พ.ศ. 2535 ช่วงสิ้นปี พ.ศ. 2535 อาเซอร์ไบจานได้รับอาวุธยุทโธปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับหน่วยปืนไรเฟิล รวมทั้งเครื่องบินรบ 50 ลำจากกองทัพอากาศและกองทัพเรือที่ 19
กองทัพอาเซอร์ไบจานพบกับความพ่ายแพ้ในการสู้รบกับกองทัพอาร์เมเนียระหว่าง พ.ศ. 2535 – 2537 ในสงครามนากอร์โน-การาบาก ทำให้สูญเสียการควบคุมดินแดนนากอร์โน-การาบาก และดินแดนรอบๆเรยอน คิดเป็น 16% ของเขตแดนอาเซอร์ไบจาน แหล่งข่าวของอาเซอร์ไบจานอ้างว่าชัยชนะของอาร์เมเนียเป็นเพราะได้รับความช่วยเหลือทางการทหารจากรัสเซียและชาวอาร์เมเนียพลัดถิ่น ในขณะที่อาร์เมเนียปฏิเสธ กล่าวว่ารัสเซียสนับสนุนทั้งอาเซอร์ไบจานและอาร์เมเนียเท่าเทียมกัน ระหว่างสงคราม กองทัพอาเซอร์ไบจานได้รับความช่วยเหลือจากที่ปรึกษาทางทหารจากตุรกี รัสเซีย ยูเครน เชเชน และอัฟกัน แต่ก็ยังพ่ายแพ้
กองทัพอาเซอร์ไบจานได้จัดตั้งขึ้นอีกครั้งตามกฎหมายแห่งสาธารณรัฐอาเซอร์ไบจานเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2534 ในช่วงแรก อาวุธยุทโธปกรณ์ได้มาจากกองทัพที่ 4 ของสหภาพโซเวียต โดยกองทัพแบ่งเป็น กองทัพบก กองทัพอากาศและป้องกันทางอากาศ และกองทัพเรือ นอกจากนั้น ยังมีหน่วยงานของรัฐบาลที่เป็นหน่วยงานคล้ายทหารและสามารถช่วยในการป้องกันรัฐได้ถ้าจำเป็น กองกำลังภายในอาเซอร์ไบจานของกระทรวงกิจการภายใน กองกำลังของหน่วยป้องกันชายแดน รวมทั้งการ์ดป้องกันชายฝั่ง การ์ดแห่งชาติอาเซอร์ไบจานเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพอาเซอร์ไบจาน และเป็นหน่วยงานกึ่งอิสระในแผนกป้องกันอาเซอร์ไบจาน
ตั้งแต่สหภาพโซเวียตล่มสลาย อาเซอร์ไบจานพยายามพัฒนากองทัพให้เป็นกองทัพที่มืออาชีพ มีการฝึกฝนที่ดี และเคลื่อนที่เร็ว ตั้งแต่ พ.ศ. 2548 อาเซอร์ไบจานเพิ่มงบประมาณกองทัพจนเป็น 2.46 พันล้านเหรียญสหรัฐใน พ.ศ. 2552 ตามสถิติใน พ.ศ. 2551 ประเทศมีรถถัง 600 คัน รถยานเกราะ 900 คัน และระบบปืนใหญ่มากกว่า 720 ระบบ กองทัพอากาศมีอากาศยาน 106 ลำ และเฮลิคอปเตอร์ 35 ลำ
อาเซอร์ไบจานมีอุตสาหกรรมทหารเป็นของตนเอง มีโรงงานผลิตอาวุธขนาดเล็กและอากาศยานทางทหาร และหวังที่จะพัฒนาไปผลิตอุปกรณ์ทางทหารอย่างอื่นได้
อาเซอร์ไบจานเข้าร่วมกองกำลังนานาชาติระหว่างสงครามอิรัก และระหว่าง พ.ศ. 2549 – 2551 ได้ส่งทหารไปยังภาคเหนือของอิรัก ประกอบไปด้วยทหาร 250 นาย ได้ส่งทหาร 100 นายเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2547 เพื่อเสริมกับทหารอีก 150 คน โดยเป็นการให้ความปลอดภัยแก่ชาวเติร์กเมนและสถานที่ทางศาสนาในท้องถิ่น ทหารจากอาเซอร์ไบจานเข้าร่วมกับปฏิบัติการกองกำลังช่วยรักษาความปลอดภัยภายในที่นำโดยนาโตในประเทศอัฟกานิสถาน
รายพระนามและชื่อผู้ได้รับพระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์
เหรียญรัตนาภรณ์ เป็นเหรียญราชอิสริยาภรณ์อันเป็นบำเน็จในพระองค์พระมหากษัตริย์ สถาปนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2412 โดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สำหรับพระราชทานผู้ที่ทำความดีความชอบทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายใน ทั้งส่วนราชการและส่วนพระองค์ เดิมชื่อ เหรียญรจนาภรณ์ และเปลี่ยนชื่อเป็นเหรียญรัตนาภรณ์ ในปี พ.ศ. 2416 มีทั้งหมด 5 ลำดับชั้น ซึ่งพระมหากษัตริย์จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้จัดสร้างขึ้นเป็นเหรียญราชอิสริยาภรณ์ประจำรัชกาล โดยมีรายพระนามและรายนาม เช่น
เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6.
ผู้ได้รับถวายหรือรับพระราชทานที่ยังทรงพระชนม์/ยังมีชีวิตอยู่
เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9.
เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 10.
เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลปัจจุบัน ชั้นที่ 5.
พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ ชั้นที่ 5 จำนวน 112 คน
ไชยวัฒน์ ติณรัตน์
โซฟีอา ดัชเชสแห่งโฮเฮนเบิร์ก
เจ้าชายคิริล เจ้าชายแห่งพาร์ลาฟ
เจ้าชายคิริลแห่งบัลแกเรีย, เจ้าชายแห่งพาร์ลาฟ (Kyril Heinrich Franz Ludwig Anton Karl Philipp; 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1895 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945) เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรีย และพระมเหสีองค์แรกของพระองค์ เจ้าหญิงมารี หลุยส์แห่งบูร์บง-ปาร์มา พระองค์ทรงเป็นพระอนุชาของพระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 แห่งบัลแกเรียและเจ้าชายผู้สำเร็จราชการแห่งบัลแกเรีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1943 ถึง 1944
พระองค์ทรงประสูติ เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1895 ในเมืองโซเฟีย ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรีย และพระมเหสีองค์แรกของพระองค์ เจ้าหญิงมารี หลุยส์แห่งเบอร์เบิ้น-ปาร์มา
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1936 เจ้าชายคิริลทรงเข้าร่วมกับสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 ในการประทับพระที่นั่งรถไฟไปปราศรัยกับประชาชนในไอซ์แลนด์ ได้ทรงประกาศการสวรรคตของพระเชษฐาของพระองค์, พระเจ้าซาร์บอริส เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1943 เจ้าชายคิริลได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จากรัฐสภา เพื่อทำหน้าที่เป็นประมุขแห่งรัฐ จนกระทั่งพระราชโอรสของพระเจ้าซาร์, พระเจ้าซาร์ซีเมออนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย ซึ่งมีพระชนมายุ 18 พรรษา
เจ้าชายคิริล, กับซารินาผู้เป็นม่าย โจวันนาแห่งซาวอย พระธิดาของกษัติรย์อิตาลี ได้นำพระศพของรัฐสำหรับพระเชษฐา พระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 เมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1943 ที่อาสนวิหารอเล็กซานเดอร์ เนฟสกี หลังจากนั้นได้เดินทางข้ามเมืองไปยังสถานีรถไฟหลักที่ขบวนรถไฟซึ่งได้รอคอยอยู่เพื่อที่จะนำพระศพไปยังพระอารามริลาในภูเขา หลังจากนั้นรัฐบาลทั้งสามชุดที่ได้เข้ามาอย่างต่อเนื่องได้พยายามที่จะทำให้พวกเขาหลุดพ้นจากข้อตกลงของบัลแกเรียกับเยอรมนี ที่เด่นชัดคือได้อนุญาตให้ใช้รถไฟไปยังกรีซและทหารเยอรมันได้ประจำการอยู่ที่นั้นเพื่อป้องกัน คณะผู้แทนบัลแกเรียได้เดินทางไปยังกรุงไคโรในความพยายามที่จะเจราจากับสหรัฐอเมริกาและบริเตนใหญ่ แต่ล้มเหลว หลังได้ถูกปฏิเสธที่จะพบพวกเขาโดยปราศจากการมีส่วนร่วมของสหภาพโซเวียต
แม้ว่าเมืองโซเฟียได้มีความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างต่อเนืองกับสหภาพโซเวียต เมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1944 โซเวียตได้ประกาศสงครามกับบัลแกเรีย และเมื่อวันที่ 8 กันยายน กองทัพโซเวียตได้ก้าวข้ามเขตแดนโรมาเนียและแม่น้ำดานูบ แนวร่วมปิตุภูมิ, ที่เป็นพันธมิตรกับพรรคคอมมิวนิสต์ ปีกซ้ายของสหภาพชาวนา กลุ่ม Zveno และนักการเมืองที่นิยมโซเวียตจำนวนเล็กน้อยที่ได้เดินทางกลับมาจากการถูกเนรเทศในสหภาพโซเวียต ได้ก่อการกบฏโดยคอยให้การสนับสนุนแก่ทหารโซเวียตในวันที่ 9 กันยายน และยึดอำนาจ
คืนวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 เจ้าชายคิริลพร้อมกับอดีตนายกรัฐมนตรีและศาสตราจารย์ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ บ็อกดาน ฟิลอฟ, นายพล นิโคลา มิคฮอฟ และเหล่าอดีตรัฐมนตรีของคณะรัฐมนตรี ที่ปรึกษาราชการ และสารวัตรทหาร 67 นาย ได้ถูกประหารชีวิต คำตัดสินโทษประหารชีวิตของพวกเขาได้ถูกประกาศเมื่อวันก่อนโดย"ศาลประชาชน"
สการ์เล็ตวิทช์