pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แจบบาซึ่งโกรธมากจึงสั่งให้ลูกน้องจับตัวลุค สกายวอล์คเกอร์และนำตัวฮัน โซโลกับชิวแบคคาไปประหารด้วยการเป็นอาหารของปีศาจทะเลทราย Sarlacc ที่กลางทะเลทราย แต่ลุคได้ใช้กระบี่แสงซึ่งออกมาจากตัวอาร์ทูดีทูฟันพวกของแจบบาจนเกิดความโกลาหลขึ้น ในช่วงที่แจบบาเผลอ เลอาได้ทำลายเครื่องสับไฟที่อยู่บนเรือของซึ่งอยู่ใกล้กับแจบบาทำให้ไฟฟ้าบนเรือดับและใช้โซ่ตรวนรัดคอแจบบาจนตายในที่สุด
แค่นั้นยังไม่จบ แม้แจบบา เดอะ ฮันท์จะตายไปแล้ว ก็ยังมีบิบ ฟอทูนนายังคอยสืบทอดกิจการต่อจากเขาแต่ทว่าเขากลับออกท่องจักรวาลไปพร้อมกับคนที่เหลือ ทาทูอีนจึงไร้ซึ่งมาเฟียมาปกครอง
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมของไทย
รายนามรัฐมนตรีช่วย
เดอะ ริเวอร์ เรสซิเดนซ์ทัล
เดอะ ริเวอร์ ทาวเวอร์ เอ
เดอะ ริเวอร์ ทาวเวอร์ เอ  เป็นส่วนหนึ่งของโครงการเดอะ ริเวอร์ ตามแผนการเดิมมีการเริ่มการก่อสร้างในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 และจะแล้วเสร็จในปลายปี พ.ศ. 2554
โครงการเดอะ ริเวอร์ (The River) เป็นโครงการที่พักอาศัย ประกอบด้วย 2 อาคาร คือ เดอะ ริเวอร์ ทาวเวอร์ เอ มีความสูง 265.6 เมตร 73 ชั้น และเดอะ ริเวอร์ ทาวเวอร์ บี มีความสูง 151.8 เมตร 43 ชั้น อยู่ใกล้กับโรงแรมเพนนินซูล่า กรุงเทพ ปัจจุบันเดอะ ริเวอร์ ทาวเวอร์ เอ เป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับ 6 ของประเทศไทย
สงครามบาร์บารีครั้งที่หนึ่ง
สงครามบาร์บารีครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1801-1805) หรือสงครามชายฝั่งบาร์บารี หรือสงครามทริโปลีตัน คือสงครามระหว่างสหรัฐอเมริกา (และกองเรือสวีเดนที่เข้ามาร่วมด้วยในระยะเวลาหนึ่ง) กับกลุ่มรัฐทางตอนเหนือของทวีปแอฟริกา เป็นที่รู้จักในนามว่า กลุ่มรัฐบาร์บารี ซึ่งประกอบด้วยรัฐสุลต่านโมร็อกโคและดินแดนอัลเจียร์ส, ตูนิสและทริโปลีที่มีผู้แทนจากจักรวรรดิออตโตมานเป็นผู้สำเร็จราชการในนาม แต่มีสถานะเป็นรัฐเอกราชโดยพฤตินัย
สงครามมีสาเหตุมาจากการที่โจรสลัดบาร์บารีโจมตีเรือพาณิชย์อเมริกัน เพื่อจับลูกเรือมาเป็นตัวประกันเพื่อเรียกค่าไถ่ และเรียกร้องบรรณาการเป็นค่าคุ้มครองไม่ให้เกิดการโจมตีขึ้นอีก ไม่ต่างจากที่ปฏิบัติต่อเรือพาณิชย์ของชาติยุโรปอื่นๆ
ภูมิหลังและภาพรวมของสงคราม.
อัลเจียร์ส, ตูนิสและทริโปลีถือเป็นรัฐมุสลิมที่เป็นเอกราชมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 แม้ว่าจะต้องอยู่ใต้อาณัติของจักรวรรดิออตโตมานก็ตาม ส่วนสุลต่านของโมร็อกโคซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้นำรัฐบาลมาตั้งแต่ ค.ศ. 1666 เป็นที่รู้กันดีว่า พระองค์ทรงเป็นผู้สนับสนุนโจรสลัดอย่างเปิดเผย แต่เมื่อลงนามและยอมรับในสนธิสัญญากับสหรัฐอเมริกาแล้วใน ค.ศ. 1777 ก็ไม่เคยทำการล่วงละเมิดเรือของอเมริกาแต่อย่างใด โมร็อกโคนั้นไม่ได้เอาตัวเข้าไปเกี่ยวข้องกับสงครามบาร์บารีเฉกเช่นรัฐอื่นๆ ในแอฟริกาเหนือ
แม้ว่าอังกฤษและฝรั่งเศสจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ราบรื่น แต่ทั้งคู่ได้ทำการตกลงร่วมไว้โดยมีแนวคิดและนโยบายที่ตรงกันในการจัดการกับโจรสลัด โดยรวมพลกำลังด้านการทหาร, การทูตและกำลังทรัพย์ที่จะจ่ายให้กับโจรสลัดเป็นค่าคุ้มครอง ทำให้เรือภายใต้ธงชาติสหราชอาณาจักรและธงไตรรงค์ฝรั่งเศสปลอดภัยกว่าเรือของชาติอื่นๆ ไม่มากก็น้อย ขณะที่อเมริกายังมีสถานะเป็นอาณานิคมภายใต้อาณัติของสหราชอาณาจักรอยู่นั้น เรือพาณิชย์สมุทรของอเมริกายังคงได้รับการอารักขาจากกองทัพเรืออังกฤษ และในระหว่างการปฏิวัติอเมริกา ก็ยังมีกองเรือฝรั่งเศสคุ้มครองเรือของอเมริกา เนื่องจากทั้งสองประเทศได้ทำสนธิสัญญาพันธมิตรไว้ในปี ค.ศ. 1778
แต่เมื่อการปฏิวัติสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1783 สหรัฐอเมริกาจำต้องแบกรับความรับผิดชอบในสวัสดิภาพของพลเรือนของตนแต่เพียงผู้เดียว และในเมื่อสหรัฐฯ เองยังไม่ได้ก่อตั้งกองทัพเรือขึ้นมา จึงไม่มีกองเรือที่จะปกป้องเรือพาณิชย์ของตนเองในน่านน้ำเมดิเตอร์เรเนียน นำไปสู่การยึดเรือพาณิชย์อเมริกันเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่สงครามปฏิวัติสิ้นสุดลง เมื่อโจรสลัดชาวโมร็อกโคยึดเรือใบสองเสากระโดง"เบ็ตซี" ในวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1784 เหตุการณ์ถูกโจรสลัดปล้นเป็นครั้งแรกของสหรัฐฯ จบลงด้วยดีเมื่อรัฐบาลสเปนดำเนินการเจรจากับโจรสลัด ทำให้ทั้งลูกเรือและเรือถูกปล่อยให้เป็นอิสระ อย่างไรก็ตาม สเปนแนะให้สหรัฐฯ เสนอบรรณาการให้กับโจรสลัดเพื่อป้องกันการโจมตีเรือพาณิชย์ไม่ให้เกิดขึ้นในอนาคต
เนื่องจากสหรัฐอเมริกาซึ่งยังคงเป็นประเทศเกิดใหม่จึงต้องยอมประนีประนอมให้กับโจรสลัด โดยในปี ค.ศ. 1784 รัฐสภาอเมริกันได้จัดสรรงบประมาณเพื่อเป็นบรรณาการให้กับโจรสลัดบาร์บารี และออกคำสั่งให้เอกอัคราชทูตประจำประเทศอังกฤษและฝรั่งเศส (ได้แก่นายจอห์น แอดัมส์และนายทอมัส เจฟเฟอร์สันตามลำดับ) หาโอกาสในการเจรจาสนธิสัญญาสันติภาพกับชนชาติบาร์บารี นายโทมัส เจฟเฟอร์สันเห็นโอกาสสมควร จึงส่งผู้แทนทูตไปยังโมร็อกโคและอัลจีเรีย เพื่อใช้เงินโน้มน้าวให้ชนชาติบาร์บารียอมลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพ และปลดปล่อยกะลาสีที่ถูกคุมขังอยู่ในอัลจีเรีย สหรัฐฯ ตกลงทำสนธิสัญญากับโมร็อกโคเป็นชาติแรก โดยลงนามในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1786 สนธิสัญญาประกอบไปด้วยข้อตกลงยุติการโจมตีของโจรสลัดต่อผลประโยชน์ทางพาณิชย์สมุทรของสหรัฐฯ โดยเฉพาะในมาตราที่ 6 ของสนธิสัญญาซึ่งระบุไว้ว่า "ชาวอเมริกันผู้ใดที่ถูกจับกุมตัวโดยชาวโมร็อกโคหรือโดยชาติบาร์บารีอื่นใดที่มีเรือเทียบท่าอยู่ในเมืองของโมร็อกโค ชาวอเมริกันผู้นั้นจะต้องถูกปล่อยตัวและอยู่ภายใต้การคุ้มครองของรัฐบาลโมร็อกโค"
ในขณะเดียวกัน การเจรจาทางการทูตกับอัลจีเรีย และชนชาติบาร์บารีอื่นๆ นั้นไม่ราบรื่นนัก อัลจีเรียเริ่มปฏิบัติการโจรสลัดกับสหรัฐฯ ในวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1785 ด้วยการยึดเรือใบ"มาเรีย" และอีกหนึ่งสัปดาห์ถัดมา ก็ยึดเรือ"ดูฟอง" ไว้เช่นกัน เงินที่ทางชนชาติบาร์บารีเรียกร้องเพื่อที่จะทำสนธิสัญญาสันติภาพนั้น โดยชนชาติทั้งสี่เรียกร้องเงินทั้งหมด $660,000 ซึ่งเกินงบประมาณ $40,000 ที่ทางรัฐสภาอนุมัติอยู่มากทีเดียว การเจรจาทางการทูตคืบหน้าไปเพียงเล็กน้อย ในเรื่องของการตกลงค่าไถ่ของเชลยและตั้งเงินบรรณาการที่ทั้งสองฝ่ายพอใจ ทำให้ลูกเรือของเรือทั้งสองลำต้องตกเป็นเชลยกว่าสิบปี จำนวนเชลยอเมริกันนั้นเพิ่มขึ้นในเวลาต่อมาเมื่อโจรสลัดบาร์บารีได้ยึดเรือพาณิชย์อเมริกันลำอื่นๆ ในปี 1795 อัลจีเรียจึงสามารถตกลงกับสหรัฐฯ ที่จะปล่อยตัวกะลาสีจำนวน 115 นายที่ควบคุมตัวอยู่ เพื่อแลกกับเงินกว่า 1 ล้านดอลลาร์ ซึ่งเท่ากับกว่าหนึ่งในหกของงบประมาณประจำปีของสหรัฐฯ ในเวลานั้น ซึ่งอัลจีเรียถือเป็นบรรณาการรับรองมิให้โจรสลัดบาร์บารีโจมตีเรือพาณิชย์อเมริกัน ข้อเรียกร้องดังกล่าวนำไปสู่การก่อตั้งกรมทหารเรือสหรัฐอเมริกาในปี 1798 โดยมีจุดประสงค์เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการโจมตีโดยโจรสลัดต่อกิจการพาณิชย์สมุทรของสหรัฐฯ และเพื่อยุติการจ่ายบรรณาการที่แพงลิ่วให้กับรัฐบาร์บารี
จดหมายและคำให้การจำนวนมากจากกะลาสีที่ถูกจับเป็นเชลยระบุว่าสภาพการเป็นเชลยของพวกเขานั้น คล้ายกับการเป็นทาส แม้ว่าลักษณะการจองจำนักโทษของรัฐบาร์บารีจะแตกต่างจากการปฏิบัติต่อทาสในสหรัฐฯ และมหาอำนาจยุโรปก็ตาม นักโทษในรัฐบาร์บารีสามารถครอบครองทรัพย์และถือครองสมบัติได้ และยังสามารถเพิ่มสถานะของตนเองให้เป็นได้มากกว่าทาสได้อีกด้วย อย่างเช่นนายเจมส์ ลีแอนเดอร์ แคธคาร์ท ที่สามารถไต่เต้าขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งสูงสุดที่ทาสชาวคริสเตียนสามารถเป็นได้ในอัลจีเรีย คือการเป็นที่ปรึกษาของกษัตริย์หรือ เดย์แห่งอัลจีเรีย ถึงกระนั้น เชลยส่วนใหญ่จะถูกบังคับทำงานอย่างหนักเพื่อรับใช้โจรสลัดบาร์บารี และมักจะต้องดิ้นรน ใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ สุ่มเสี่ยงต่อภัยจากสัตว์อันตรายและโรคภัยไข้เจ็บ เมื่อข่าวเกี่ยวกับสภาพของเชลยไปถึงแผ่นดินสหรัฐฯ ผ่านจดหมายและคำบอกเล่าของเชลยที่ถูกปล่อยตัว พลเมืองอเมริกันจึงเริ่มที่จะผลักดันให้รัฐบาลจัดการกับเรื่องนี้โดยตรง เพื่อยุติการโจมตีเรือพาณิชย์อเมริกันของโจรสลัดบาร์บารี
ทอมัส เจฟเฟอร์สันและจอห์น แอดัมส์เดินทางไปเจรกับเอกอัครราชทูตซีดิ ฮาจิ อับดรามาห์น (หรืออีกชื่อหนึ่งว่า "ซีดิ ฮาจิ อับดุล ราห์มาน อัดจา) ผู้แทนจากทริโปลี ณ กรุงลอนดอนในปี ค.ศ. 1786 เมื่อสอบถามผู้แทนจากทริโปลีว่าเหตุใดจึงต้องสร้างเงื่อนไขในการทำสงครามกับชาติที่ไม่เคยมุ่งปองร้ายต่อกันมาก่อน ท่านทูตจึงตอบว่า
"มีการระบุไว้ในคัมภีร์อัลกุรอานว่า ทุกชนชาติที่ไม่ยอมรับในองค์พระศาสนทูตถือว่าเป็นคนบาป ซึ่งเป็นสิทธิ์อันชอบธรรมและเป็นหน้าที่ของผู้ศรัทธาที่จะทำการปล้นและทำให้พวกเขาเหล่านั้นกลายเป็นทาส และชาวมุสลิมทุกคนที่ถูกสังหารไปในการรบครั้งนี้ย่อมไปสู่สรวงสวรรค์อย่างแน่แท้ เขายังกล่าวอีกว่าชายที่สามารถขึ้นไปบนเรือที่พวกของตนปล้นเป็นคนแรกนั้น จะมีสิทธิ์ในการจับเชลยมาเป็นทาสได้มากกว่าคนอื่นๆ และเมื่อพวกเขาขึ้นไปยังดาดฟ้าเรือของศัตรู กะลาสีทุกคนล้วนถือดาบสั้นไว้ในมือทั้งสองมือ ทั้งยังคาบดาบอีกเล่มไว้ในปากอีกด้วย ซึ่งทำให้พวกเขาตระหนกตกใจเป็นอย่างยิ่ง ทำให้ต้องร้องขอการเจรจาอยู่เสียทุกครั้งไป"
เจฟเฟอร์สันรายงานการสนทนานี้ให้กับจอห์น เจย์ รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ ซึ่งได้รายงานความเห็นนี้ไปยังรัฐสภาอีกที เจฟเฟอร์สันออกความเห็นว่าการออกบรรณาการให้กับโจรสลัดเหล่านี้จะสนับสนุนให้ชนชาติบาร์บารีเหิมเกริมและโจมตีกองเรือสหรัฐฯ มากยิ่งขึ้น ในขณะที่นายจอห์น แอดัมส์เห็นด้วยกับคำกล่าวของเจฟเฟอร์สัน เขาเชื่อว่าด้วยสภาวการณ์ของสหรัฐฯ ในเวลานั้น จำต้องออกบรรณาการให้กับโจรสลัดจนกว่ากองทัพเรือที่มีกำลังเพียงพอจะถูกก่อตั้งขึ้น หลังจากที่สหรัฐฯ เพิ่งเสร็จจากสงครามที่ทำให้ประเทศตกอยู่ในหนี้สินจำนวนมาก พรรคเฟเดอราลิสโต้เถียงกับผู้ที่ไม่เห็นด้วยว่าจำเป็นหรือไม่ที่จะตั้งกองทัพเรือขึ้นมาเมื่อคำนึงถึงความต้องการรายได้ของประเทศเปรียบเทียบกับภาระของการจ่ายภาษีเพื่อสมทบเป็นบรรณาการให้กับโจรสลัด ในขณะที่พรรคเดโมแครต-ริพับลิกันของเจฟเฟอร์สันเอง และพวกที่ต่อต้านการเดินสมุทรต่างเชื่อว่าอนาคตของประเทศขึ้นอยู่กับการขยายอาณาเขตไปยังทิศตะวันตก มากกว่าการค้าขายในน่านน้ำแอตแลนติกที่ทำให้สูญเสียทั้งกำลังทรัพย์และกำลังคนไปกับการทำสงครามในโลกเก่าที่อยู่ไกลโพ้น สหรัฐอเมริกาจึงยินยอมจ่ายค่าไถ่ตัวประกันให้กับอัลเจียร์ส และยังยินยอมที่จะจ่ายเงิน 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่องวดเป็นเวลา 15 ปี เพื่อแลกกับการเดินทางโดยสวัสดิภาพของเรืออเมริกัน โดยการออกเงินค่าไถ่และบรรณาการให้กับรัฐดังกล่าวกินเงินรายได้ต่อปีของรัฐบาลสหรัฐฯ ใน ค.ศ. 1800 ถึง 20% เลยทีเดียว
เจฟเฟอร์สันยังคงประท้วงให้หยุดการออกบรรณาการต่อไป ซึ่งได้รับการสนับสนุนมากขึ้นเรื่อยๆ จากจอร์จ วอชิงตัน และคนอื่นๆ หลังจากที่กองทัพเรือที่สหรัฐฯ ถูกตั้งขึ้นมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1794 เป็นผลให้สหรัฐฯ มีอำนาจทางทะเลมากขึ้น และทำให้สหรัฐฯ มีอำนาจที่จะปฏิเสธการออกบรรณาการมากขึ้นเรื่อยๆ แต่การยินยอมประนีประนอมกับรัฐที่ให้การสนับสนุนโจรสลัดได้กลายเป็นพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงยากไปเสียแล้ว
การประกาศสงครามและการปิดล้อมท่าเรือ.
เมื่อเจฟเฟอร์สันได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 1801 ยุสซิฟ คารามันลี ปาชา (บรรดาศักดิ์เทียบเท่าลอร์ดแห่งขุนนางอังกฤษ) แห่งทริโปลีได้ทำการเรียกร้องให้รัฐบาลใหม่ออกบรรณาการให้กับรัฐทริโปลีเป็นเงิน 225,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ในเวลานั้น รายได้ต่อปีของรัฐบาลกลางอยู่ที่ประมาณ 10 ล้านเหรียญเท่านั้น) แต่ในเมื่อเจฟเฟอร์สันไม่เห็นด้วยกับการออกบรรณาการมาตั้งแต่แรก จึงปฏิเสธข้อเรียกร้องไป ดังนั้น ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1801 ปาชาจึงประกาศสงครามต่อสหรัฐอเมริกา โดยมิได้ใช้เอกสารในการประกาศถ้อยแถลง หากแต่ได้ทำการตัดเสาธงหน้าสถานกงสุลแห่งสหรัฐอเมริกาลงมา ในเวลาต่อมาไม่นาน อัลเจียร์และตูนิสก็เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับทริโปลีด้วย
เพื่อเป็นการตอบโต้ เจฟเฟอร์สันจึงส่งกองเรือฟรีเกตไปยังทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเพื่อพิทักษ์ผลประโยชน์ของชาวอเมริกัน และได้แจ้งให้รัฐสภาทราบ แม้ว่าทางรัฐสภาจะไม่เคยลงคะแนนให้ทำการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการก็ตาม แต่ก็ได้อนุญาตให้ประธานาธิบดีมีสิทธิ์สั่งผู้บัญชาการกองทัพเรือแห่งสหรัฐอเมริกา ให้ยึดเรือและสินค้าทั้งหมดที่เป็นของปาชาแห่งทริโปลี และยังอนุญาตให้กระทำการใดๆ เพื่อทำการระวังภัย หรือทำอันตรายต่อศัตรู ตราบเท่าที่ทำได้ในสภาวะสงคราม
เรือใบรบ ยูเอสเอส เอ็นเทอร์ไพร์ซ สามารถเอาชนะเรือโจรสลัด ทริโปลี ได้ในยุทธนาวีอันดุเดือด แต่ก็ค่อนข้างเด็ดขาดในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1801 หลังจากนั้นกองทัพเรืออเมริกันก็สามารถครองน่านน้ำในบริเวณนั้นโดยไม่มีผู้ต่อกรใดๆ แต่เมื่อยังไม่มีข้อสรุปใดๆ สำหรับสงคราม เจฟเฟอร์สันจึงได้สั่งให้เพิ่มกำลังพล และส่งเรือรบที่ดีที่สุดเข้าไปประจำการในภูมิภาคตลอดปี ค.ศ. 1802 เรือรบ ยูเอสเอส อาร์กัส, ยูเอสเอส เชสพีค, ยูเอสเอส คอนสเตลเลชั่น, ยูเอสเอส คอนสติติวชั่น, ยูเอสเอส เอ็นเทอร์ไพร์ซ, ยูเอสเอส อินเทรพิด, ยูเอสเอส ฟิลาเดลเฟีย และยูเอสเอส ไซเรน ล้วนทำหน้าที่ในสงครามนี้โดยได้รับการบังคับบัญชาจากนาวาเอกพิเศษเอ็ดเวิร์ด พรีเบิล โดยตลอดปี ค.ศ. 1803 พรีเบิลได้สั่งให้ทำการปิดล้อมท่าเรือของรัฐบาร์บารี และปฏิบัติภารกิจโจมตีกองเรือรบที่ป้องกันเมืองอยู่
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1803 กองเรือของทริโปลีสามารถยึดเรือรบ ยูเอสเอส ฟิลาเดลเฟีย ไว้ได้เมื่อเรือเกยตื้นขณะที่กำลังลาดตะเวนอยู่บริเวณท่าเรือในเมืองของทริโปลี ความพยายามที่จะช่วยเรือออกมาของกองกำลังอเมริกันล้มเหลว หลังจากที่ถูกระดมยิงจากกองปืนใหญ่บนฝั่ง และกองเรือของทริโปลี นอกจากเรือที่ถูกยึดแล้ว กัปตันเรือ วิลเลียม เบนบริดจ์ รวมทั้งนายทหารและลูกเรือทั้งหมดยังถูกจับเป็นตัวประกัน ส่วนเรือฟิลาเดลเฟียถูกทอดสมอเทียบท่า และปืนใหญ่ของเรือถูกใช้เพื่อโจมตีใส่พวกเดียวกันเอง
ในคืนวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1804 ร้อยโทสตีเฟ่น ดีคาเทอร์ จูเนียร์ได้นำหมู่นาวิกโยธินบุกยึดเรือใบเล็กของทริโปลี แล้วตั้งชื่อให้ใหม่เป็นเรือรบ ยูเอสเอส อินเทรพิด เพื่อลวงยามรักษาการณ์บนเรือฟิลาเดลเฟีย แล้วนำเรือเข้าไปเทียบเรือที่ถูกยึดไว้ จากนั้นคนของดีคาเทอร์ก็บุกขึ้นไปบนเรือ และเอาชนะกะลาสีทริโปลีตันที่กำลังรักษาการณ์อยู่ แล้วจึงจุดไฟเผาเรือฟิลาเดลเฟียโดยมีเรือรบอเมริกันคอยสนับสนุน ทำให้ศัตรูไม่สามารถนำเรือไปใช้ได้ และยังยกพลขึ้นบกเพื่อยึดเมืองของทริโปลีเอาไว้
ต่อมาพรีเบิลทำการโจมตีเมืองของทริโปลีอย่างเต็มตัว ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1804 และทำการรบที่ไม่มีผลสรุปที่ชัดเจนหลายต่อหลายครั้ง รวมถึงครั้งหนึ่งที่กัปตันริชาร์ด ซอมเมอร์ส นำเรือเพลิง ยูเอสเอส อินเทรพิด ที่บรรทุกวัตถุระเบิดไว้เต็มลำ จะนำเรือเข้าไปในท่าเรือทริโปลีเพื่อทำลายตัวเองและกองเรือของศัตรู แต่ถูกปืนใหญ่ของศัตรูทำลายเสียก่อน ทำให้ทั้งซอมเมอร์และลูกเรือเสียชีวิต
จุดเปลี่ยนของสงครามคือยุทธการเดอร์นา ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนพฤษภาคมในปี ค.ศ. 1805 พลเอกวิลเลียม อีตัน (ผู้เคยเป็นอดีตกงสุล) และร้อยโทเพรสลี โอแบนนอนแห่งนาวิกโยธินสหรัฐฯ นำกองกำลังผสมซึ่งประกอบไปด้วยนาวิกโยธินสหรัฐฯ 8 นาย และทหารรับจ้างชาวกรีก, อาหรับและเบอร์เบอร์จำนวน 500 นาย เดินทัพข้ามทะเลทรายไปยังเมืองอเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์เพื่อยึดเมืองเดอร์นาของทริโปลี
สนธิสัญญาสันติภาพและผลลัพธ์ที่ตามมา.
ความกังวลของยุสซิฟ คารามันลีจากการปิดล้อมท่าเรือและการบุกปล้นเรือ อีกทั้งภัยคุกคามต่อตำแหน่งผู้ปกครองทริโปลีของตนเอง เมื่อสหรัฐฯ บุกประชิดเข้ามาเรื่อยๆ โดยมีแผนที่จะให้ฮาเม็ต คารามันลี พี่ชายที่ตัวเองปลดออกจากตำแหน่งผู้ปกครองแล้วเนรเทศออกไป เข้ามาแทนที่ ทำให้ยุสซิฟจำต้องยินยอมลงนามในสนธิสัญญายุติความเป็นศัตรูต่อกันในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1805 โดยถึงแม้ว่ารัฐสภาจะยังไม่เห็นชอบต่อสนธิสัญญาดังกล่าวจนกระทั่งปีต่อมา แต่ก็ทำให้สงครามบาร์บารีครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดลง
มาตราที่ 2 ของสนธิสัญญาระบุว่า:
"ปาชาแห่งทริโปลีจะนำตัวประกันชาวอเมริกันออกมาจากทริโปลี รวมถึงทรัพย์สมบัติทุกอย่างคืนให้กับอเมริกา และราษฎรในปาชาแห่งทริโปลีที่อยู่ในอำนาจของสหรัฐอเมริกาจะถูกส่งคืนให้กับพระองค์ และในเมื่อปาชาแห่งทริโปลีครอบครองชาวอเมริกันจำนวนสามร้อยคน ในขณะที่อเมริกามีอำนาจในราษฎรทริโปลิโนประมาณหนึ่งร้อยคน ปาชาแห่งทริโปลีจึงต้องรับเงินจำนวนหกหมื่นดอลลาร์จากสหรัฐอเมริกา เนื่องด้วยผลต่างระหว่างจำนวนเชลยดดังที่ระบุไว้ข้างต้น"
รัฐบาลของเจฟเฟอร์สันจึงจ่ายเงินจำนวน 60,000 ดอลลาร์สหรัฐ เพื่อไถ่ตัวเชลยชาวอเมริกัน โดยระบุถึงข้อแตกต่างระหว่างการออกบรรณาการและการจ่ายค่าไถ่ ในเวลานั้นส่วนหนึ่งเห็นว่าการไถ่ตัวกะลาสีอเมริกันออกจากการเป็นทาสเป็นการต่อรองที่ยุติธรรมดีแล้ว อย่างไรก็ตามวิลเลียม อีตันเห็นว่าความพยายามของเขาสูญเปล่า ภายใต้การเจรจาของโทไบอัส เลียร์ นักการทูตจากกระทรวงการต่างประเทศ ทั้งนี้ทั้งนั้น อีตันยังเชื่อว่าศักดิ์ศรีของสหรัฐฯ นั้นเสียไปเมื่อรัฐบาลไม่รักษาสัญญาที่ให้กับฮาเม็ต คารามันลี ไว้ว่าจะคืนตำแหน่งผู้ปกครองทริโปลีให้ แต่ความไม่พอใจของอีตันไม่ได้รับการสนใจเมื่อความสนใจในเวลานั้นคือความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่กำลังตึงเครียด และจะนำไปสู่สงครามปี 1812 ในที่สุด
สงครามบาร์บารีครั้งที่หนึ่งถือเป็นโอกาสให้สหรัฐอเมริกาได้แสดงศักยภาพทางทหารเป็นครั้งแรก เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าอเมริกาสามารถทำสงครามไกลบ้านได้ และทำให้เห็นว่าทหารอเมริกันสามารถร่วมมือร่วมใจได้ในฐานะชาวอเมริกัน มิใช่ในฐานะชาวจอร์เจียหรือชาวนิวยอร์ก สงครามครั้งนี้ทำให้กองทัพเรือและนาวิกโยธินสหรัฐฯ กลายเป็นส่วนสำคัญในรัฐบาลอเมริกันและประวัติศาสตร์อเมริกันอย่างถาวร นอกจากนี้ดีคาเทอร์กลายเป็นวีรบุรุษสงครามคนแรกตั้งแต่สงครามปฏิวัติของชาวอเมริกันสิ้นสุดลง เมื่อเขาเดินทางกลับมายังประเทศ
อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1807 อัลเจียร์สกลับมายึดเรืออเมริกัน และยึดจับลูกเรือเป็นตัวประกันอีกครั้ง แต่เนื่องจากในขณะนั้นกำลังจะเกิดสงครามปี 1812 ขึ้น ทำให้สหรัฐฯ ไม่สามารถตอบโต้ได้จนกระทั่ง ค.ศ. 1815 ในสงครามบาร์บารีครั้งที่สอง
หมอลักษณ์ ฟันธง
โหรฟันธง
ไซย่า
ตัวอย่างต้นแบบแรก
ตัวอย่างต้นแบบแรก (Holotype) เป็นตัวแทนตัวอย่าง (หรือ ภาพวาด) ของสิ่งมีชีวิตเพียงตัวอย่างเดียว คัดเลือกมาจากตัวอย่างหลายๆตัวอย่าง โดยเลือกตัวอย่างที่มีลักษณะมาตรฐานของชนิดนั้นๆ อย่างชัดเจน ถือเป็นตัวอย่างต้นแบบที่มีความสำคัญที่สุด เช่น ตัวอย่างต้นแบบแรกของผีเสื้อ "Lycaeides idas longinus" ที่เก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์ในมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ต้นแบบ (ชีววิทยา)
ต้นแบบ (Biological type) คือสิ่งที่เป็นตัวแทนของสิ่งมีชีวิตชนิดใดชนิดหนึ่ง ซึ่งถูกอ้างอิงถึงในการอธิบายลักษณะของสิ่งมีชีวิตชนิดนั้นๆ เป็นตัวแทนในการบ่งบอกถึงลักษณะของสิ่งมีชีวิตชนิดนั้น แสดงให้เห็นถึงความหลากหลายในรูปร่างลักษณะของสิ่งมีชีวิตชนิดนั้น ทั้งเรื่องความแตกต่างของลักษณะเพศ, ช่วงอายุ เป็นต้น สามารถใช้ตรวจสอบคุณภาพของเอกสารวิชาการที่กล่าวถึงและตั้งชื่อสิ่งมีชีวิตชนิดนั้นๆ ได้ ใช้ในการเปรียบเทียบเมื่อมีการพบสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่หรือในอีกทางหนึ่งเพื่อยุบรวมสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายกันสองชนิด
ในทางชีววิทยา ต้นแบบจะเป็นสิ่งที่ใช้ในการตั้งชื่อทางอนุกรมวิธานตามระบบการตั้งชื่อ ต้นแบบอาจเป็น ตัวอย่าง ภาพวาด สิ่งมีชีวิต หรือรายละเอียดก็ได้ เช่น พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในลอนดอนมีตัวอย่างหมายเลข 1886.6.24.20 ซึ่งเป็นตัวอย่างของเหยี่ยวลาย ("Circus assimilis") ตัวอย่างนี้เป็นตัวอย่างต้นแบบแรกของเหยี่ยวชนิดนี้ ชื่อ "Circus assimilis" โดยคำนิยามถึงชนิดของตัวอย่างที่พิเศษนี้ (assimilis หรือ adsimils แปลว่า คล้าย หรือ เหมือน ความหมาย คือ " ลักษณะคล้ายกับนกต้นแบบ ")
พืชประดับ
ความเข้มข้น
ในทางเคมี ความเข้มข้น คือการวัดปริมาณของสสารที่กำหนดซึ่งผสมอยู่ในสสารอีกชนิดหนึ่ง ใช้วัดสารผสมทางเคมีชนิดต่าง ๆ แต่บ่อยครั้งแนวคิดนี้ก็ใช้จำกัดแต่เฉพาะสารละลาย ซึ่งหมายถึงปริมาณของตัวถูกละลายในตัวทำละลาย
การที่จะทำให้สารละลายเข้มข้นขึ้น ทำได้โดยการเพิ่มปริมาณของตัวถูกละลายมากขึ้น หรือการลดตัวทำละลายลง ในทางตรงข้าม การที่จะทำให้สารละลายเจือจางลง ก็จะต้องเพิ่มตัวทำละลายขึ้น หรือลดตัวถูกละลายลง เป็นอาทิ ถึงแม้สสารทั้งสองชนิดจะผสมกันได้อย่างเต็มที่ แต่ก็จะมีความเข้มข้นค่าหนึ่งซึ่งตัวถูกละลายจะไม่ละลายในสารผสมนั้นอีกต่อไป ที่จุดนี้เรียกว่าจุดอิ่มตัวของสารละลาย ซึ่งขึ้นอยู่กับตัวแปรหลายอย่าง เช่นอุณหภูมิแวดล้อม และสมบัติทางเคมีโดยธรรมชาติของสสารชนิดนั้น
การอธิบายเชิงคุณภาพ.
บางครั้งในภาษาที่ไม่เป็นทางการหรือทางเทคนิค ความเข้มข้นจะถูกอธิบายในเชิงคุณภาพ โดยใช้คำว่า "เจือจาง, จาง, อ่อน" สำหรับแสดงความเข้มข้นน้อย และคำว่า "เข้มข้น, เข้ม, แก่" สำหรับความเข้มข้นมาก คำเหล่านี้เกี่ยวข้องกับปริมาณของสสารในสารผสม ซึ่งสามารถสังเกตได้จากปฏิกิริยาหรือสมบัติที่เกิดขึ้นของสสารนั้น ตัวอย่างเช่น ความเข้มข้นของสารละลายที่มีสี สามารถดูได้จากความอ่อนเข้มของสีที่ปรากฏ ยิ่งสีเข้มมากเท่าไรก็หมายความว่ามีความเข้มข้นมากเท่านั้น หรือความเข้มข้นของน้ำเกลือ สามารถสังเกตได้โดยการชิมรส ยิ่งเค็มมากแสดงว่ามีความเข้มข้นของเกลือมาก
สัญกรณ์เชิงปริมาณ.
ความเข้มข้นที่อธิบายในเชิงคุณภาพไม่พอเพียงต่อการนำไปใช้ทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิค ดังนั้นการวัดเชิงปริมาณจึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการวัดความเข้มข้น มีหลายทางที่สามารถทำได้เพื่อที่จะแสดงถึงความเข้มข้นเช่นนั้น โดยใช้มวล ปริมาตร หรือทั้งสองอย่างเป็นฐาน แต่การวัดปริมาณบางอย่างก็ไม่สามารถแปลงหน่วยซึ่งกันและกันได้ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับว่าปริมาณนั้นวัดจากอะไร
มวลกับปริมาตร.
การวัดความเข้มข้นบางหน่วย โดยเฉพาะความเข้มข้นโดยโมล (ดูหัวข้อถัดไป) จำเป็นจะต้องทราบปริมาตรของสสาร ซึ่งอาจแปรผันไปได้โดยขึ้นอยู่กับอุณหภูมิแวดล้อมและความดัน ไม่เหมือนกับมวลซึ่งจะคงที่อยู่ทุกสภาวะ ดังนั้นปริมาตรโดยโมลบางส่วนจึงสามารถเป็นฟังก์ชันของความเข้มข้นของตัวเอง สิ่งนี้เป็นเหตุผลว่าเพราะเหตุใดปริมาตรจึงไม่มีความสำคัญในการรวมเมื่อของเหลวสองชนิดผสมเข้าด้วยกัน การวัดความเข้มข้นที่ใช้ปริมาตรเป็นฐานจึงเป็นสิ่งที่ไม่แนะนำสำหรับสารละลายที่ไม่เจือจาง หรือมีความแตกต่างกันอย่างมากในเรื่องของอุณหภูมิ
"ถ้าหากไม่มีอุณหภูมิและความดันระบุไว้ การวัดความเข้มข้นโดยใช้ปริมาตรจะถือว่าสสารนั้นอยู่ในสถานะมาตรฐาน (เช่นที่อุณหภูมิ 25 องศาเซลเซียส และที่ความดัน 1 ความดันบรรยากาศ หรือ 101.325 กิโลปาสกาล) ส่วนการวัดความเข้มข้นโดยมวลไม่จำเป็นต้องใช้ข้อจำกัดเช่นนี้
ทั้งของแข็งและของเหลวสามารถหามวลได้จากการชั่งน้ำหนัก จากการวัดด้วยตาชั่งด้วยความคลาดเคลื่อน &lt; 0.2 มิลลิกรัม หรือใช้เครื่องชั่งที่แม่นยำมากกว่า
ปริมาตรของของเหลวสามารถพิจารณาได้จากภาชนะเครื่องแก้วอย่างเช่นบิวเรตต์หรือขวดวัดปริมาตร สำหรับปริมาตรขนาดเล็กอาจใช้กระบอกฉีดยาแทนได้ การใช้บีกเกอร์หรือกระบอกตวงไม่เป็นที่แนะนำ เนื่องจากมีหน้าตัดที่ใหญ่จึงไม่สามารถวัดปริมาตรได้แม่นยำเท่าอุปกรณ์วัดปริมาตรชนิดอื่นที่กล่าวมาข้างต้น ในกรณีของการวัดปริมาตรของของแข็งอาจสามารถทำได้ยาก โดยเฉพาะสสารที่เป็นผง ในกรณีนี้การวัดโดยมวลจึงเหมาะสมกว่า ปริมาตรของแก๊สนั้นสามารถวัดได้ในบิวเรตต์แก๊ส แต่ก็ต้องระมัดระวังในเรื่องของความดัน แต่ไม่สามารถวัดได้โดยง่ายจากมวลเนื่องจากแก๊สมีแรงลอยตัว
ความเข้มข้นโดยโมล.
ความเข้มข้นโดยโมลหรือโมลาริตี (molarity) คือความเข้มข้นที่คิดจากจำนวนโมลของสสารที่กำหนด เทียบกับปริมาตรเป็นลิตรของสารละลาย มีหน่วยเป็นโมลต่อลิตร (mol/L) หรือโมลาร์ (molar) หรือเขียนย่อด้วยอักษร M ตัวใหญ่ นั่นคือ
ตัวอย่างเช่น ถ้ามีปริมาณของสสารอยู่ในสารละลาย 2.0 โมล และปริมาตรรวมของสารละลายคือ 4.0 ลิตร ดังนั้นสารละลายนี้จะมีความเข้มข้น 0.5 โมลต่อลิตรหรือ 0.5 โมลาร์ สำหรับสารละลายที่มีความเข้มข้น 0.5 โมลาร์อาจแปลความหมายได้ว่า มีสสาร 0.5 โมลอยู่ในสารละลายทุก ๆ 1.0 ลิตร ซึ่งสิ่งนี้ "ไม่เทียบเท่ากับ" การมีตัวทำละลาย 1.0 ลิตร แต่ปริมาณของตัวทำละลายที่มีอยู่อาจจะต่างจากนั้นเล็กน้อย เพราะเมื่อนำสสารมาละลายแล้วจะทำให้ปริมาตรของของเหลวมากขึ้น หรือน้อยลงในบางกรณี จนได้สารละลายที่มีปริมาตร 1.0 ลิตรพอดี
สถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีนานาชาติ (NIST) ซึ่งเป็นหน่วยงานรัฐของสหรัฐอเมริกาที่รับผิดชอบเกี่ยวกับการวัดและการรักษามาตรฐาน ได้พิจารณาว่าโมลาริตีและการใช้หน่วย M เป็นการใช้งานที่ล้าสมัย และแนะนำให้ใช้ "ความเข้มข้นโดยจำนวนของสสาร" (amount-of-substance concentration ย่อว่า "c") ในหน่วยโมลต่อลูกบาศก์เมตร (mol/m3) หรือใช้หน่วยอื่นที่สามารถควบคู่ไปกับหน่วยเอสไอ เช่นโมลต่อลิตร (mol/L) แต่คำแนะนำนี้ก็ยังไม่มีการนำไปใช้ในสถาบันการศึกษาหรืองานวิจัยทางเคมีเลย
การเตรียมสารละลายในความเข้มข้นโดยโมลที่ต้องการ ทำได้โดยใส่สสารที่เป็นตัวถูกละลายในปริมาณที่ได้ชั่งไว้แล้วอย่างแม่นยำลงในขวดวัดปริมาตร เติมตัวทำละลายบางส่วนแล้วเขย่าเพื่อให้สสารนั้นละลายเข้ากัน จากนั้นจึงเติมตัวทำละลายที่เหลือจนเต็มฟลาสก์
ถึงแม้ว่าความเข้มข้นโดยโมลจะเป็นการวัดความเข้มข้นที่พื้นฐานที่สุด โดยเฉพาะกับสารละลายในน้ำที่เจือจาง แต่ก็อาจมีข้อเสียบางประการเช่น การใช้มวลที่ได้วัดบนตาชั่งจะคงที่แม่นยำมากกว่าการวัดปริมาตรโดยภาชนะ นอกจากนี้ความเข้มข้นโดยโมลจะเปลี่ยนไปตามอุณหภูมิโดยไม่มีการเพิ่มหรือลดมวลเนื่องจากปริมาตรจะขยายหรือหดตัวเมื่ออุณหภูมิเปลี่ยนแปลง สำหรับสารละลายที่ไม่เจือจางจะเกิดอีกปัญหาหนึ่งคือ ปริมาตรโดยโมลของสสารเป็นฟังก์ชันของความเข้มข้น ดังนั้นปริมาตรจึงไม่สามารถบวกกันได้โดยตรง
เข้มข้น
เจือจาง
ความเจือจาง
พี่น้องแปง
พี่น้องแปง ประกอบด้วย แดนนี่ แปง  และออกไซด์ แปง (Oxide Pang Chun, 彭順) เป็นพี่น้องฝาแฝด เป็นผู้กำกับภาพยนตร์และนักเขียนบทภาพยนตร์ชื่อดังชาวฮ่องกง เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1965 ที่ฮ่องกง ผลงานส่วนมากถ่ายทำในประเทศไทยและมีนักแสดงชาวไทยมาร่วมแสดงด้วย
โดยออกไซด์เป็นพี่ชายเกิดก่อนแดนนี่ราว 15 นาที เริ่มต้นอาชีพในวงการภาพยนตร์ด้วยการศึกษาที่สถาบันกันตนา ในประเทศไทย จากนั้นได้ทำงานในกันตนา ฟิล์มแลป ตำแหน่งทริมสีฟิล์ม ก่อนที่จะมีผลงานการกำกับฯเป็นเรื่องแรก คือ "ท้าฟ้าลิขิต" ในปี ค.ศ. 1997 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ไทย จากการอำนวยการสร้างของกันตนา และมีชื่อเสียงมากยิ่งขึ้นเมื่อผลงานภาพยนตร์เรื่องที่สอง คือ "คนเห็นผี" ประสบความสำเร็จอย่างมาก
ขณะที่แดนนี่เป็นน้องชาย จะมีผลงานทางด้านการตัดต่อมากกว่า มีผลงานการตัดต่อมากมายและได้รับรางวัลต่าง ๆ อาทิ "The Storm Riders" ในปี ค.ศ. 1998 และ"Infernal Affairs" ในปี ค.ศ. 2002
ชีวิตส่วนตัว ออกไซด์สมรสกับแองเจลิกา ลี นักแสดงชาวมาเลเซีย
ปาสคาล
เนปาล์ม
ระเบิดเนปาล์ม  เป็นระเบิดรูปแบบการทำปฏิกิริยาของเคมีที่ให้ความร้อนสูงมากนำมาใช้ครั้งแรกในสงครามโลกครั้งที่สองในยุทธการอิโวะจิมะ อุณหภูมิโดยรอบจะสูงมากโดยมีระดับการให้ความร้อนตั้งแต่ NP1, NP2 ประมาณ 1000 องศาเซลเซียสและมีการพัฒนาขึ้นไปถึง 2000 องศาเซลเซียส
ระดับความเสียหาย.
ระเบิดเนปาล์ม เมื่อเริ่มทำปฏิกิริยาจะแผ่ก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ออกไปโดยรอบ เป็นพิษไปถึงบรรยากาศชั้นบนและเริ่มทำการดึงออกซิเจนเพื่อเริ่มการเผาไหม้จุดศูนย์ทำให้เกิดการแผ่รังสีความร้อนอย่างรวดเร็วทำให้เกิดแผลไฟไหม้ที่ผิวหนังจะทำลายเนื้อเยื่อ จนถึงกระดูก เคยสร้างความเสียหายในสงครามเวียดนามในระดับหนึ่ง
ผู้บริสุทธิ์
ผู้บริสุทธิ์  เป็นนวนิยายรางวัลพูลิตเซอร์แต่งโดยฮาร์เปอร์ ลี หนังสือเล่มนี้ประสบความสำเร็จทันทีหลังตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2503 และกลายเป็นหนึ่งในนิยายอเมริกันสมัยใหม่ระดับคลาสสิก เนื้อหามีพื้นฐานมาจากการสังเกตครอบครัวและเพื่อนบ้านของผู้เขียน และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใกล้ ๆ เมืองเกิดใน พ.ศ. 2479 เมื่อเธออายุได้ 10 ปี
หนังสือเล่มนี้เป็นที่รู้จักด้วยเนื้อหาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและอารมณ์ขัน แม้ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับปัญหาสังคมเช่นการข่มขืนและการแบ่งแยกสีผิว แอตติคัส ฟินช์ ตัวเอกซึ่งเป็นบิดาของผู้บรรยายในเรื่อง ได้กลายเป็นต้นแบบของทนายความผู้ยึดมั่นในสิ่งที่ถูกต้องและเป็นต้นแบบทางคุณธรรมของผู้อ่านมากมาย บทวิจารณ์บทหนึ่งกล่าวถึงอิทธิพลของนวนิยายเรื่องนี้ว่า ""ผู้บริสุทธิ์" อาจนับได้ว่าเป็นหนังสือที่มีผู้อ่านมากที่สุดที่กล่าวถึงเรื่องการแบ่งแยกสีผิวในอเมริกา และตัวละครหลัก แอตติคัส ฟินช์ ถือเป็นฮีโร่ผู้ต่อสู้กับการแบ่งสีผิวในนิยายที่คงอยู่ยาวนานที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20"
แก่นเรื่องของ "ผู้บริสุทธิ์" เกี่ยวข้องกับความไม่ยุติธรรมระหว่างเชื้อชาติและการทำร้ายผู้บริสุทธิ์ นักวิชาการตั้งข้อสังเกตว่าลียังกล่าวถึงปัญหาชนชั้น ความกล้าหาญ และความกรุณา และบทบาทของเพศสถานะทางตอนใต้ของอเมริกา หนังสือเล่มนี้ถูกใช้สอนในโรงเรียนจำนวนมากในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเพื่อเน้นให้เห็นถึงความอดทนและการต่อสู้กับอคติ แต่อย่างไรก็ตาม "ผู้บริสุทธิ์" ก็ถูกเรียกร้องให้ถอดถอนออกจากห้องเรียนและห้องสมุดหลายครั้ง เนื่องจากการใช้คำเรียกคนต่างเชื้อชาติ และผู้เขียนก็รับรู้ตั้งแต่หนังสือตีพิมพ์ว่าแม้หนังสือจะเป็นที่นิยมอย่างมาก แต่ผู้อ่านหลายคนไม่พอใจกับวิธีการกล่าวถึงคนผิวดำในเรื่อง