pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บทธรรมนิพนธ์ที่สำคัญๆตามการจำแนกของนิจิเร็นโชชูอันเปรียบเสมือนเพชรยอดมงกุฎมีอยู่ 10 ฉบับ ได้แก่ 1.ไดโมกุแห่งสัทธรรมปุณฑริกสูตร 2.การยังสันติสุขสู่บ้านเมืองด้วยการเผยแผ่ศาสนาพุทธที่แท้จริง 3.เปิดดวงตา 4.วัตถุบูชาที่แท้จริง 5.การเลือกเวลา 6.การตอบแทนหนี้บุญคุณ 7.สาระสำคัญของสัทธรรมปุณฑริกสูตร 8.ความศรัทธา 4 ขั้นและการปฏิบัติ 5 ขั้น 9.ปุจฉาวิสัชนาเกี่ยวกับโกฮนซง และ 10.จดหมายตอบชิโมมายะ
-ธรรมสารัตถนี้อธิบายได้ว่า นัมคือ นโม อุทิศชีวิต เมียวคือ มหัศจรรย์ เร้นลับเหนือความเข้าใจคาดคะเน โฮคือ ธรรมะ ความจริง เร็งเงคือ บัวขาวหรือปุณฑริก เคียวคือพระสูตร ฉะนั้นบ่อยครั้งที่คำสอนของพระนิจิเร็นไดโชนิงจะถูกนิจิเร็นโชชูเรียกว่าเมียวโฮ " (ธรรมมหัศจรรย์) "
-ส่วนพระสูตรนั้น นิจิเร็นโชชูจะสวดพระสูตรเพียง 2 บทใน 28 บทเท่านั้นเพราะเชื่อว่าคือบทที่สำคัญที่สุด สองบทนั้นได้แก่
1.บทโฮเบ็ง (บทกุศโลบาย) บทคัดย่อของบทร้อยแก้วของบทที่ 2 แห่งสัทธรรมปุณฑริกสูตร พระศากยมุนีเปิดเผยว่าคำสอนที่ผ่านมาคือกุศโลบาย ทรงใช้หลากหลายยุทธวิธีในการสั่งสอนสรรพสัตว์ให้หันเข้าสู่พระโพธิญาณ ทรงแสดงธรรมถึงความสอดคล้องของปรากฏการณ์ทั้งปวง
2.บทจูเรียว (บทพระชนมายุกาลของพระตถาคตเจ้า) บทร้อยกรองและร้อยแก้วของบทที่ 16 แห่งสัทธรรมปุณฑริกสูตร พระศากยมุนีเปิดเผยว่าพระองค์บรรลุสัมมาสัมโพธิญาณมาเนิ่นนานแล้ว และพระชนมายุกาลเป็นนิรันดร์ ทรงดำรงอยู่ในฐานะพระพุทธะแห่งอดีตอันไกลโพ้น ทรงแสดงธรรมถึงความเป็นไปได้ของสรรพสิ่ง ทุกสภาพชีวิตในการบรรลุพุทธภาวะ บทนี้นิจิเร็นโชชูเชื่อว่าคือใจความหลักของพระสูตร
ขณะทำวาระนิจิเร็นโชชูทั้งพระสงฆ์และฆราวาสจะใช้ลูกปะคำคล้องนิ้วกลางทั้งสองข้างที่พนมมืออยู่โดยบิดสายปะคำให้คล้ายเลข 8 ลูกปะคำใช้แทนความหมายถึงชีวิต นิจิเร็นโชชูบางคนจะพกไว้ติดตัวเสมอแต่ไม่ถือเป็นเครื่องรางของขลังกันภัย
จุดมุ่งหมายของผู้ปฏิบัติคือการขัดเกลาอุปนิสัย บำเพ็ญตนให้ถูกต้องตามหลักธรรม แก้ไขชะตากรรม เป็นอิสระจาก 3 หนทางแห่งกิเลส กรรมและความทุกข์ ได้มีชีวิตดั่งวลีที่ปรากฏในพระสูตรว่า"ชีวิตที่สุขสงบมั่นคงในชาตินี้และสิ่งแวดล้อมที่ดีในชาติหน้า" ท้ายที่สุดคือการบรรลุพุทธภาวะในรูปกายปัจจุบัน ("โซกูซินโจบุตสึ") ซึ่งเป็นคำสอนในนิกายนี้ที่ลึกซึ้งที่สุด
หลักคำสอนพื้นฐาน.
หลักคำสอนมีความคล้ายคลึงกับนิกายเทียนไท้หรือนิกายเท็นได ( นิกายสัทธรรมปุณฑริก ) ของท่านมหาธรรมาจารย์จื้ออี้ (ค.ศ 538-597) พระภิกษุชาวจีน ที่ยึดสัทธรรมปุณฑริกสูตรเป็นพระสูตรหลักเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งคำสอนของพระศากยมุนีเป็น 5 ช่วง ลักษณะคำสอน 4 ประการ หรือคำสอนที่กล่าวถึงเอกภวังคจิตธรรมธาตุ ("อิชิเน็นซันเซ็ง"-"หนึ่งขณะจิตสามพันสภาวะ") ที่ปรากฏในคัมภีร์"มหาสมถวิปัสนา" (มากาชิกัง) ของท่าน แต่นิจิเร็นโชชูถือว่าเทียนไท้เป็นเพียงคำสอนภาคทฤษฎีที่ใช้ทำความเข้าใจพระสูตร แม้กระนั้นนิจิเร็นโชชูก็เคารพท่านจื้ออี้ในฐานะพระพุทธะเช่นกันเนื่องจากท่านได้สนับสนุนส่งเสริมสัทธรรมปุณฑริกสูตรเป็นอย่างมาก ทั้งยังนิพนธ์คัมภีร์และปกรณ์ที่อธิบายความหมายคำสอนและความสูงส่งสำคัญของสัทธรรมปุณฑริกสูตรไว้ ได้แก่ คำและวลีของสัทธรรมปุณฑริกสูตร (ฮกเกมงงุ) ความหมายลึกซึ้งของสัทธรรมปุณฑริกสูตร (ฮกเกเก็นจิ) และมหาสมถวิปัสนา (มากาชิกัง) ทัศนคติที่ต่างกันอีกคือนิจิเร็นโชชูจะแบ่งประเภทโดยมองว่าศาสนาพุทธของพระศากยมุนีเป็นศาสนาพุทธแห่งการสุกงอมและเก็บเกี่ยวผล ในขณะที่ศาสนาพุทธของพระนิจิเร็งคือศาสนาพุทธแห่งการหว่าน (เมล็ดพุทธะ) เนื่องจากปุถุชนในปัจจุบันไม่มีกรรมสัมพันธ์โดยตรงกับพระศากยมุนีมาก่อน
นิจิเร็นโชชูแบ่งพระศาสนกาลออกเป็น 3 ช่วงโดยยึดตามพระสูตรมหายานคือ
อนึ่ง เงื่อนเวลาตามความเชื่อในพระสูตรมหายานจะเก่ากว่าปีพุทธศักราชตามคติไทยประมาณ500ปี
นิจิเร็นโชชูปฏิเสธการนิพพานหรือการไม่มาเกิดอีก แต่จะเน้นในเรื่องการรู้แจ้งเห็นจริงของชีวิต โดยมองว่าแท้จริงแล้วการนิพพานคือการบรรลุสภาพภูมิชีวิตพุทธะ และพุทธภาวะนั้นนิรันดร เป็นสากล
นินในมุมมองของนิจิเร็นโชชู พระรัตนตรัยจะประกอบด้วย 1.พระนิจิเร็นไดโชนิงแทนพุทธรัตนะ (บุปโป) 2.ไดโงฮนซงแทนธรรมรัตนะ (โฮโฮ) และ 3.คณะสงฆ์แทนสังฆรัตนะ (โซโบ)
คำสอนอื่น ๆ ที่ลึกซึ้งน่าสนใจมีอาทิเช่น
สิบโลกภูมินี้ยังสามารถซ้อนซึ่งกันและกันด้วยเป็น10x10=100โลกภูมิ เช่น ภาวะจิตที่มารดาเป็นทุกข์เพราะบุตรป่วยไข้เทียบได้กับนรกภูมิซ้อนโพธิสัตต์ภูมิ เป็นต้น คำสอนนี้คือการปฏิเสธนรกใต้ดินและสวรรค์บนชั้นฟ้าภายนอกตัวเรา
นิกายและลัทธิที่แตกแขนง.
คำสอนและคำสวดของนิกายเป็นที่ดลใจให้เกิดลัทธิใหม่ๆในญี่ปุ่น บางลัทธิยืมคำสวดแต่สร้างหรือดัดแปลงคำสอนขึ้นเอง เช่น สมาคมมิตรแห่งจิตวิญญาณหรือไรยูไก (ค.ศ. 1925) ริซโซโกไซไก (ค.ศ. 1938) และสมาคมสร้างคุณค่าหรือโซกางักไกนานาชาติ (SGI) ซึ่งในปัจจุบันลัทธิเหล่านี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับนิกายนิจิเร็นโชชูทั้งสิ้น
การขับสมาคมสร้างคุณค่าหรือโซกางักไก (Soka Gakkai).
ในปี ค.ศ. 1991 ประมุขสงฆ์ในขณะนั้นพระนิคเค่น โชนิง แห่งพุทธศาสนานิจิเร็นโชชู ได้ประกาศการคว่ำบาตรต่อ ประธานสมาคมโซกางักไก ซึ่งเป็นสมาคมผู้นับถือที่ใหญ่ที่สุด โดยได้ให้เหตุผลว่า การปฏิบัติ คำสอน ของผู้นับถือจากสมคมนี้นั้นถูกเบี่ยนเบนไปโดยผู้นำ หรือประธานสมาคม และประธานสมาคม ยังมีข้อพิพาทกับพระสงฆ์ ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมกับการเป็นผู้นับถืออย่างร้ายแรง อีกทั้งในข้อหาที่ได้มีการประดิษฐ์ "โกฮนซงปลอม" โกฮนซงเป็น สิ่งสักการบูชาของผู้นับถือนิจิเร็นโชชู ซึ่งโดยปกติแล้วโกฮนซงจะต้องถูกคัดลอกโดยประมุขสงฆ์จากวัดใหญ่ไทเซกิจิเท่านั้น และจะต้องมีการทำพิธีเปิดเนตรที่กระทำโดยประมุขสงฆ์ที่วัดใหญ่เท่านั้น นอกเหนือจากนั้นจะถือเป็น "โกฮนซงปลอม" และในที่สุดในปี ค.ศ. 1997 ผู้นับถือทั้งหมดที่ตัดสินใจยังคงเข้ากับสมาคมโซกางักไก ทั้งหมดทั่วโลก ซึ่งมีมากกว่า 192 ประเทศเขตแคว้นและเป็นจำนวนมากแทบทั้งหมดของนิกาย ก็ได้ถูกคว่ำบาตรออกจากการเป็นผู้นับถือพุทธศาสนานิจิเร็นโชชูด้วยเช่นกัน ส่งผลให้ผู้นับถือทั้งหมดไม่สามารถเดินทางไปยังวัดไทเซกิจิ เพื่อนมัสการไดโงฮนซง ซึ่งเป็นสิ่งสักการบูชาสูงสุดได้ นอกเสียจากจะถอนตัวจากสมาคมโซกางักไก และกลับมาเข้ากับนิกายนิจิเร็นโชชู ดังเดิม ซึ่งจะต้องผ่านพิธีสำนึกผิด หรือการล้างบาป โดยพระสงฆ์
ดวงดารานพรัตน์
ธงชาติเบนิน
ธงชาติเบนิน เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 10 ส่วน ยาว 15 ส่วน (อัตราส่วนอย่างต่ำคือ 2:3) ตอนต้นธงเป็นแถบแนวตั้งสีเขียว ความกว้างเป็น 6 ใน 15 ส่วนของความยาวธง ส่วนที่เหลือนั้นแบ่งครึ่งตามแนวนอน ตอนบนเป็นพื้นสีเหลือง ตอนล่างพื้นสีแดง สีในธงนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกา แต่ละสีมีความหมาย คือ สีแดงหมายถึงความกล้าหาญ สีเหลืองหมายถึง[ความมั่งคั่ง และสีเขียวหมายถึงความหวัง
ธงนี้เริ่มใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2502 ต่อมาจึงถูกเปลี่ยนเป็นธงพื้นสีเขียวมีดาวแดงที่มุมธงบนด้านคันธงเมื่อปี พ.ศ. 2518 เพื่อใช้เป็นธงชาติสาธารณรัฐประชาชนเบนิน ซึ่งปกครองด้วยแนวคิดลัทธิมาร์กซ์ ภายหลังเมื่อรัฐบาลดังกล่าวล่มสลายลงในปี พ.ศ. 2533 ธงในยุคแรกจึงได้นำกลับมาใช้เป็นธงชาติเบนินอีกครั้ง
Heat Effect Zone
วินัย (นิกาย)
นิกายวินัย (律宗/ลวื่อจง) ก่อตั้งขึ้นในประเทศจีนสมัยราชวงศ์ถัง โดยพระภิกษุต้าวซ่วน นิกายนี้ถือพระวินัยเป็นสิ่งสำคัญสุด โดยถือตามพุทธดำรัสที่ว่า "ธรรมวินัยนี้จักเป็นศาสดาของพวกเธอเมื่อตถาคตล่วงลับไปแล้ว" คัมภีร์สำคัญของนิกายนี้คือ จตุรงควินัย (四分律ซื่อเฟินลฺวื่อ) พระวินัยของนิกายนี้ใกล้เคียงกับฝ่ายเถรวาท ภิกษุรักษาวินัย 250 ข้อ ภิกษุณีรักษาวินัย 350 ข้อ
นิกายวินัย สถาปนาขึ้นโดยพระเถระต้าวซ่วน (道宣) ในสมัยราชวงศ์ถัง เรียกว่า นิกายวินัยแห่งหนานซาน (南山律宗) ตามสถานที่พำนักของพระมหาเถระต้าวซ่วน ซึ่งอยู่ ณ ภูเขาจงหนานซาน (终南山) เบื้องนอกนครฉางอาน อันเป็นสถานที่พำนักบำเพ็ญเพียรของบรรพชิตในศาสนาพุทธ และนักพรตในศาสนาเต๋า อนึ่ง พระเถระต้าวซ่วน แม้จะเป็นผู้ก่อตั้งนิกาย แต่ท่านถือว่าเป็นบูรพาจารย์ลำดับที่ 9 เนื่องจากนับคณาจารย์ในชมพูทวีปด้วย แต่หากนับลำดับในจีน ท่านจะถือเป็นปฐมบูรพาจารย์
แต่เดิมนั้น นิกายวินัยในจีนเป็นเพียงสำนักที่เน้นการศึกษาพระวินัยเป็นหลัก โดยเหตุที่พระวินัยในจีนอิงกับพระวินัยของ 4 นิกาย คือ วินัยปิฎกของนิกายธรรมคุปตะ, วินัยปิฎกของนิกายสรวาสติวาทิน, วินัยปิฎกของนิกายมหิศาสกะ และ วินัยปิฎกของนิกายมหาสังฆิกะ ซึ่งเรียกรวมกันว่า จตุรงควินัย หรือ จตุรอัธยายธรรมคุปตวินัย (四分律) สำนักที่ศึกษาพระวินัย จึงพลอยเรียกว่า นิกายจตุรงควินัย (四分律宗)
ต่อมาในยุคของเถระต้าวซ่วน ท่านได้ศึกษาพระวินัยฉบับต่างๆ และนำพระวินัยปิฎกของนิกายธรรมคุปตะมาเป็นรากฐานการศึกษา แล้วเทียบเคียงกับคำสอนของนิกายต่างๆ ท่านยังรจนาอรรถกถาพระวินัยจำนวน 5 ปกรณ์ วางข้อกำหนดเกี่ยวกับการอุปสมบท และวางสีมาอุปสมบทที่วัดจิ้งเย่ นับเป็นการสถาปนานิกายวินัย หรือ ลฺวื่อจง ในเชิงสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการ
นิกายวินัยรุ่งเรืองอย่างมากในสมัยราชวงศ์ถัง โดยเฉพาะยุคของพระเถระต้าวซ่วน มีการรจนาปกรณ์อธิบายพระวินัยหลายฉบับ ต่อมาโรยราลงอย่างมากในยุคกวาดล้างพุทธศาสนารัชสมัยพระเจ้าถังอู่จง กระทั่งในสมัยราชวงศ์ซ่งเริ่มคึกคักอีกครั้ง มีพระเถระหยุ่นคาน (允堪) รจนาฎีกาอธิบายอรรถกถาของพระเถระต้าวซ่วน และมีการสร้างสีมาอุปสมบทพระอารามสำคัญ
ครั้นถึงสมัยราชวงศ์หยวนและราชวงศ์หมิง นิกายวินัยโรยราอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายสมัยราชวงศ์หมิง มีพระเถระนามว่า กู่ซิน (古心) เดินทางไปยังอู่ไถซาน ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพระโพธิสัตว์มัญชุศรี ท่านเดินทางจาริกด้วยเท้าไปอู่ไถซานานถึง 3 ปี ครั้นแล้วบังเกิดนิมิตว่าพระโพธิสัตว์มัญชุศรีมาสอนพระวินัยแก่ท่านอย่างทะลุปรุโปร่ง ท่านจึงเกิดศรัทธาที่จะพื้นฟูพระวินัยอีกครั้ง โดยฟื้นฟูการศึกษาคัมภีร์ และอุปสมบทวิธี จนท่านได้รับฉายาว่า เป็นพระอุบาลีท่านที่สอง การฟื้นฟูของท่าน กู่ซิน ประสบความสำเร็จอย่างมาก ทำให้นิกายวินัยแพร่หลายไปทั่วจีนอีกครั้ง จากราชวงศ์หมิง สืบต่อมาถึงราชวงศ์ชิง
กระทั่งถึงยุคสาธารณรัฐ พระเถระหงอี (弘一) ได้ฟื้นฟูนิกายวินัยอีกครั้ง ด้วยการศึกษาปกรณ์ของพระเถระต้าวซ่วน ส่งเสริมการรักษาสิกขาบทอย่างเคร่งครัด อีกทั้งตัวท่านยังวัตรปฏิบัติงดงาม มีความพากเพียรในการส่งเสริมพุทธศาสนา ยังศรัทธาให้เกิดแก่สาธุชนจีนอย่างมหาศาล นับเป็นการสืบทอดนิกายวินัยมิให้สูญหายครั้งสำคัญครั้งหนึ่ง
นิกายนี้ถือว่า ถ้าศีลไม่บริสุทธิ์แล้ว สมาธิ ปัญญาก็ยากจะเกิดขึ้นได้ และได้แบ่งประเภทของศีลออกตามคติมหายาน คือ ตรีวิสุทธิศีล อันได้แก่
ทั้ง 3 ประการนี้ต่างอาศัยกัน เช่น งดเว้นปาณาติบาต จัดเป็นสัมภารสังคหศีล เมื่อไม่ฆ่าจิตก็เป็นกุศล จัดเป็นกุศลสังคหศีล และเมื่อจิตเป็นกุศลก็พลอยมีเมตตากรุณาช่วยเหลือสัตว์ จัดเป็นสัตตวารถกริยาสังคหศีล
นิกายนี้ยังได้จัดระยะกาลแห่งพระธรรมเทศนาของพระพุทธองค์เป็น 3 คือ
ปกรณ์สำคัญ.
นอกจากนี้ ยังมี มูลสรวาสติวาทวินัย แปลโดยท่านงี่เจ๋ง, สรวาสติวาทวินัยมาติกา แปลโดยท่านสังฆวรมัน และมูลสรวาสติวาทภิกษุณีวินัย แปลโดยท่านงี่เจ๋ง เป็นอาทิ
ในส่วนของท่านต้าวซ่วน มีงานรจนา อาทิ "ซื่อเฟินลฺวื่อ ปี่ชิวหาน จู้เจี้ยเปิ่น" (四分律比丘含注戒本) และ "ซื่อเฟินลฺวื่อ ซาน ปู่ สุยจี เจี๋ยหมัว" (四分律删补随机羯磨) เป็นอาทิ
อาเครอน ชารอน
อาเครอน ชารอน เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ ที่มีบทบาทไม่น้อยเลยทีเดียว
อาเครอน ชารอน เป็นสเป็คเตอร์ที่ทำหน้าที่พายเรือข้ามฟากแม่น้ำอาเครอน อันเป็นแม่น้ำในยมโลกไปยังฝั่งทาร์ทารัส เพื่อไปยังวิหารแห่งการตัดสินโทษของกริฟฟิน ไมนอส ซึ่งผู้ที่จะข้ามไปได้นั้นต้องมีเงินปากผีที่ญาติ ๆ คนตายยัดใส่ปากเมื่อตายลงเป็นค่าตอบแทน
เมื่อเซย่าและชุน กระโดดลงบ่อสู่ยมโลกจากปราสาทฮาเดสแล้ว ทั้งคู่ก็สลบไป และมาฟื้นอีกทีก็ที่ฝั่งเอริบัส ริมแม่น้ำอาเครอน ชารอนก็ปรากฏตัวขึ้น เมื่อรู้ว่าทั้งคู่ไม่มีเงินปากผีให้ ชารอนก็ไม่ยอมพายเรือให้ เซย่าโมโหจะจัดการกับชารอน แต่ชุนห้ามไว้และถอดสร้อยรูปดาวที่ทำจากทองคำ ซึ่งเป็นของดูต่างหน้าแม่ที่สวมมาตั้งแต่เด็ก ๆ ชารอนจึงยอมให้ทั้งคู่โดยสารไป
เมื่อมาถึงกลางแม่น้ำซึ่งเป็นจุดที่ลึกที่สุดและเยือกเย็นที่สุด ชารอนใช้ไม้พายตีเซย่าที่กำลังเผลอตกลงไป เซย่าจึงถูกเหล่าคนตายที่ถูกชารอนตีตกลงน้ำดึงตัวไป เพราะชารอนอ้างว่าจ่ายค่าโดยสารคนเดียว แต่มากัน 2 คน ก็มากันได้แค่ครึ่งทาง ชุนพยายามช่วยเซย่าและสู้กับชารอน เมื่อได้เห็นแววตาของชุนแล้ว ชารอนได้เปลี่ยนใจ เพราะแววตาของชุนไม่มีแววตาของความพยาบาท เป็นแววตาที่ชารอนไม่เคยเห็นมาก่อน จึงได้ช่วยเซย่าขึ้นมาและพายเรือไปให้ถึงฝั่ง และตัดสินแพ้-ชนะกับเซย่าที่นั่น
เมื่อมาถึงฝั่ง ชารอนและเซย่าต่างดวลกันด้วยหมัดเพียงหมัดเดียว ปรากฏว่าชารอนถูกหมัดดาวตกของเซย่าจนชุดเซอร์พลีสแตกสลาย สติก็เลอะเลือนไปทันที พร้อมล้มลงไปกับเรือและลอยห่างออกไป
ชารอน สวมชุดเซอร์พลีสอาเครอน ซึ่งเป็นเทพองค์หนึ่งในตำนานกรีก ที่ทำหน้าที่พายเรือข้ามฟากแม่น้ำอาเครอนให้แก่เหล่าคนตาย ซึ่งผุ้ที่จะข้ามไปได้นั้นต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยการให้เงินปากผีแก่อาเครอน
อาเครอน คารอน
คริส การ์ดเนอร์
คริสโตเฟอร์ พอล การ์ดเนอร์ เป็นมหาเศรษฐีที่สร้างฐานะขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเขาเอง เป็นนายทุนที่ร่ำรวย มีความสามารถในการพูดจูงใจผู้อื่นและยังใจบุญอีกด้วย เขาเกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1954 ที่มิลวอคกี วิสคอนซิน ในช่วงทศวรรษ 1980 นั้น คริสต้องเผชิญกับช่วงที่ยากลำบากของชีวิต เขาต้องต่อสู้ดิ้นรนเนื่องจากไม่มีบ้านอยู่ทั้งๆที่มีภาระต้องเลี้ยงดูลูกชายคนเดียว คริสโตเฟอร์ จูเนียร์ อีกคน หนังสือชีวประวัติของคริสนั้นตีพิมพ์เมื่อเดือนพฤษภาคม ปี 2006 โดย Amistad และ HarperCollins
ในปี 2006 นั้น เขาเป็นซีอีโอของบริษัทนายหน้าค้าหุ้นของเขาเองคือ Gardner Rich &amp; Co มีสำนักงานอยู่ที่ชิคาโก รัฐอิลลินอย อันเป็นที่อยู่ของเขาในคราวที่ไม่ได้พักอาศัยอยู่ที่นครนิวยอร์ก คริสบอกว่าความสำเร็จและอดทนของเขานั้นได้รับมาจากแม่ Bettye Jean Triplett, née Gardner และกำลังใจที่สำคัญที่สุดในการสู้ชีวิตของเขาคือลูกชายคริส จูเนียร์ (เกิดปี ค.ศ. 1981) และลูกชายจาซิสตา (เกิดปี ค.ศ. 1985) ของเขานั่นเอง คริสต้องเผชิญกับช่วงลำบากของชีวิต เขาสร้างตัวมาจากการเป็นนายหน้าค้าหุ้นในช่วงที่เป็นพ่อหม้ายและคนพเนจรไร้บ้าน จนได้มีการนำชีวประวัติส่วนหนึ่งของเขาไปสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง The Pursuit of Happyness นำแสดงโดย วิลล์ สมิธ
ธงชาติโซมาเลีย
ธงชาติโซมาเลีย เป็นธงพื้นสีฟ้าอ่อน กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ที่กลางธงมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 1 ดวง ธงนี้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2497 ออกแบบโดย มูฮัมมัด อาวาเล ลิบาน (Mohammed Awale Liban) เพื่อใช้เคลื่อนไหวต่อความเป็นพันธมิตรของชาวโซมาลี (pan-Somali) ต่อมาหลังการรวมชาติโซมาลีจากดินแดนอิตาเลียนโซมาลีแลนด์และบริติชโซมาลีแลนด์แล้ว ธงนี้จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของสาธารณรัฐประชาธิปไตยโซมาเลียที่เกิดขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2503
ตามคำกล่าวของลิบานซึ่งเป็นผู้ออกแบบธงนั้น ได้ระบุว่าแบบธงนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะให้คล้ายกับธงขององค์การสหประชาชาติ ซึ่งมีส่วนช่วยให้โซมาเลียได้รับเอกราชจากอิตาลี การพื้นสีฟ้าในธงจึงถือเป็นการให้เกียรติแก่องค์การสหประชาชาติด้วยเหตุข้างต้น ส่วนดาวห้าแฉกสีขาวนั้นหมายถึงชาวโซมาลีที่อาศัยในดินแดนต่างๆ 5 แห่ง ได้แก่ บริติชโซมาลิแลนด์ (พื้นที่ประเทศโซมาเลียปัจจุบัน) อิตาเลียนโซมาลิแลนด์ (ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของโซมาเลีย) เฟรนซ์โซมาลิแลนด์ (ที่ตั้งของประเทศจิบูตีในปัจจุบัน) โอกาเดน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเอธิโอเปีย) และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเคนยา
ดีพ นีโอเบ
ดีพ นีโอเบ ตัวละครในเรื่องเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ ในภาคแซงค์ทัวรี่ นับเป็นสเป็คเตอร์ตัวแรกที่ปรากฏตัวในเรื่อง
เมื่ออาริเอส มู ได้วิ่งตามเหล่าสเป็คเตอร์เข้าไปใน 12 ปราสาทแห่งแซงค์ทัวรี่ เมื่อเข้าไปสู่ปราสาทวัวทอง ก็พบร่างของทอรัส อัลเดบารัน โกลด์เซนต์ผู้รักษาปราสาทวัวทองยืนตายอยู่ มูสงสัยว่าใครเป็นคนจัดการกับเซนต์ผู้แข็งแกร่งอย่างอัลเดบารันได้ ดีฟ นีโอเบ ก็ปรากฏตัวขึ้นและบอกว่า ตนเป็นผู้จัดการกับอัลเดบารันเอง จากนั้นนีโอเบได้ใช้ท่าไม้ตายเดียวกับที่จัดการอัลเดบารันคือ ดีพ เฟรเกรนท์ จัดการกับมู ซึ่งเป็นท่าไม้ตายที่ปล่อยกลิ่นหอม แต่เป็นกลิ่นหอมมรณะที่เมื่อได้กลิ่นแล้วประสาทจะเลอะเลือน และตายในที่สุด มูพยายามใช้แขนป้องปัดแต่ไม่สำเร็จ จึงใช้ท่าป้องกัน คริสตัล วอลล์ ขึ้นมาเป็นครั้งแรก เมื่อมูสลายคริสตัล วอลล์แล้ว ก็ได้วิ่งออกไปจากปราสาทวัวทอง นีโอเบจึงตะโกนถามว่า จะหนีไปไหน ยังไม่ได้ตัดสินแพ้-ชนะกัน มูตอบว่า ไม่มีประโยชน์ที่จะจัดการกับคนที่ตายไปแล้ว นีโอเบตกใจ และแล้วร่างของนีโอเบก็แหลกเหลวทันที เพราะได้ถูกท่าไม้ตาย เกรท ฮอร์น ของอัลเดบารันไปแล้วแต่ไม่รู้ตัว
นีโอเบ สวมชุดเซอร์พลีสดีพ หรือ ปีศาจแห่งห้วงลึก มีลักษณะคล้ายกับอมนุษย์ดีพวัน
ดิพ นีโอเบ
ซัมซัม
บ่อซัมซัม  เป็นชื่อบ่อน้ำที่อยู่ทางทิศตะวันออกของกะอ์บะฮ์ราว 20 เมตร ตั้งอยู่ ณ ใจกลางมัสยิดอัลฮะรอมในมักกะฮ์ มีมาก่อนท่านนบีมุฮัมมัด ชาวมุสลิมถือว่าเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์
ชื่อบ่อน้ำมาจากประโยค "Zomë Zomë" หมายถึง "หยุดไหล" ซึ่งเป็นคำสั่งของฮาญัรในตอนที่เธอพยายามกันน้ำพุ
เมื่อนางฮาญัร ภรรยาคนที่สองของท่านนบีอิบรอฮีม และมารดาของอิสมาอีล ถูกทอดทิ้งที่กลางทะเลทราย ท่ามกลางที่ราบต่ำแห่งมักกะฮ์ ซึ่งไม่มีต้นไม้และน้ำ นางจึงทิ้งบุตรชาย (ท่านนบีอิสมาอีล) ที่กำลังกระหายน้ำบนพื้นดิน และวิ่งเสาะหาน้ำระหว่างเนินเขาเศาะฟากับมัรวะฮ์ เมื่อท่านนบีอิสมาอีลที่กำลังกระหายน้ำอย่างจัดนั้นก็ร้องไห้ เท้าก็ดันพื้นจนเป็นร่อง สักครู่ก็มีตาน้ำไหลออกมา บางรายงานกล่าวว่า อัลลอฮ์ส่งเทวทูตญิบรีลตีพื้นดินด้วยส้นเท้า (หรือปีก) และน้ำก็พุ่งออกมา เมื่อนางฮาญัรกลับมาดูลูก ก็เห็นว่าบุตรชายตัวน้อย ๆ ของตนกำลังก่อทรายกั้นน้ำไม่ให้ไหลไปทางอื่น ปากก็กล่าวว่า ซัมซัม ซัมซัม แปลว่า ล้อม ๆ ล้อม ๆ ตั้งแต่นั้นมาก็มีชาวอาหรับทราบข่าวของตาน้ำ ที่กลายเป็นบ่อน้ำที่มีน้ำมหาศาล ก็พาปักหลักที่นั่นจนแผ่นดินแห่งบักกะหฺ (ชื่อเดิมของมักกะหฺ)ได้กลายเป็นเมือง และเป็นศูนย์กลางของอารเบีย
ต่อมาตระกูลญุรฮุมแห่งเผ่าเกาะฮ์ฏอนถูกเผ่าคุซาอะฮ์ขับไล่ออกจากมักกะฮ์ พวกเขาจึงเก็บทรัพย์สิน อีกทั้งยังทำลายบ่อน้ำซัมซัมด้วยการเอาดินถมปิดบ่อ ก่อนที่จะอพยพออกจากเมืองมักกะฮ์ เมื่อบ่อน้ำถูกดินกลบมาเป็นเวลาหลายร้อยปี ผู้คนก็ไม่รู้สถานที่อันเป็นที่ตั้งของบ่อน้ำซัมซัมอีกต่อไป ครั้งหนึ่งอับดุลมุฏฏอลิบ ปู่ของท่านนบีมุฮัมมัด ฝันเห็นตำแหน่งของบ่อน้ำซัมซัม จึงชวนลูกชายชื่อฮาริษไปขุด ก็พบกับตาน้ำซัมซัม อับดุลมุฏฏอลิบจึงได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าของบ่อน้ำซัมซัมตั้งแต่นั้นมา
รายงานจากธรรมเนียมอิสลาม อิบรอฮีมสร้าง"บัยตุลลอฮ์" ("บ้านของอัลลอฮ์") ใหม่อีกครั้ง ซึ่งเคยถูกสร้างโดยอาดัม ใกล้ ๆ บ่อ โดยตัวบ่ออยู่ทางทิศตะวันออกของกะอ์บะฮ์ประมาณ ส่วนอีกธรรมเนียมหนึ่งกล่าวว่า มีการควักหัวใจจของมุฮัมมัดออกจากร่างกายแล้วล้างมันด้วยน้ำซัมซัม และนำไปใส่ใหม่อีกครั้ง
บ่อซัมซัมถูกขุดด้วยมือ และมีความลึกประมาณ 30 เมตร (100 ฟุต) กับเส้นผ่านศูนย์กลาง เดิมมีการนำน้ำเหล่านี้มาผ่านการดึงเชือกและตะกร้า แต่ปัจจุบันตัวบ่ออยู่ที่ชั้นใต้ดินหลังกระจกแก้ว (ไม่อนุญาตให้ผู้เยี่ยมชมเข้าไป) และใช้เครื่องสูบน้ำไปทั่วมัสยิดอัลฮะรอมผ่านแหล่งน้ำและตู้จ่ายน้ำใกล้เขตเฏาะวาฟ
น้ำซัมซัมไม่มีสีและไม่มีกลิ่น แต่มีรสชาติที่โดดเด่น ด้วยค่า pH ที่ 7.9– 8 และมีแอลคาไลน์นิดหน่อย
มีการดื่มน้ำจากบ่อซัมซัมทุกวัน ด้วยกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการเก็บตัวอย่างสามตัวอย่างจากบ่อน้ำ และตัวอย่างเหล่านี้ได้รับการตรวจสอบในศูนย์กระจายน้ำซัมซัมสมเด็จพระราชาธิบดีซะอูดที่เมืองเมกกะ ซึ่งมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกขั้นสูง
ฝ่ายบริหารซาอุได้ปรับปรุงบ่อซัมซัมใหม่ใน ค.ศ. 2018 โดยการทำให้พื้นที่รอบซัมซัมปราศจากเชื้อผ่านการกำจักเศษคอนกรีตและเหล็กใต้เพดานเก่าของมัสยิดใหญ่ ในเดือนเราะมะฎอน จะมีการชืมตัวอย่าง 100 อันเพื่อให้แน่ใจว่าน้ำยังคงมีคุณภาพดี
ความสำคัญของน้ำซัมซัมในอิสลาม.
น้ำซัมซัมนอกจากจะมีความสำคัญในทางประวัติศาสตร์แล้ว ยังถือว่าเป็นน้ำที่มีความศักดิ์สิทธิ์และความเป็นมงคล ผู้คนจากทุกสารทิศจะบรรจุน้ำซัมซัมเพื่อพากลับไปยังประเทศของตน เพื่อเป็นของขวัญแก่ญาติพี่น้อง มีรายงานจากนบีมุฮัมมัดว่า น้ำซัมซัมเป็นยารักษาโรคภัยไข้เจ็บได้
เดทลี่ บีเทิล สแตนด์
เดทลี่ บีเทิล สแตนด์ หรือ สการับ สแตนด์ เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ มีบทบาทเพียงสั้นนิดเดียว
เมื่อเจมินี่ คาน่อน จัดการไลคาออน ฟลีกีอัส เรียบร้อยแล้ว ก็วิ่งไปที่นรกขุมที่ 5 นรกศิลาเพลิงทันที โดยไม่รอชิริวและเฮียวกะที่สลบอยู่ เมื่อทั้งคู่ฟื้นขึ้นและวิ่งตามไป ก็พบคาน่อนยืนอยู่หน้าสแตนด์ ซึ่งเป็นสเป็คเตอร์รูปร่างใหญ่โต ทั้งคู่ตะโกนบอกให้คาน่อนระวัง แต่คาน่อนบอกว่า ไอ้นี่เสร็จข้าไปแล้ว ว่าแล้วสแตนด์ก็ล้มลงทันที
สแตนด์ สวมเซอร์พลีสรูปเดทลี่ บีเทิล หรือ สการับ ซึ่งเป็นแมลงปีกแข็ง หรือด้วงนั่นเอง
เดลี่บีเทิล สแตนด์
ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี
ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี มีลักษณะที่ผสมกันระหว่างธงสีพันธมิตรอาหรับกับสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลาม ธงนี้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 และมีการปรับแบบเล็กน้อยในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2534 ดินแดนเวสเทิร์นสะฮาราซึ่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีได้ประกาศอ้างสิทธินั้น ส่วนใหญ่อยู่ในความครอบครองของประเทศโมร็อกโก ในเวสเทิร์นสะฮาราจึงสามารถพบธงชาติโมร็อกโกได้ทั่วไป
ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี ซึ่งเดิมเป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มแนวหน้าโปลีซารีโอ (Polisario Front) ประกอบด้วยสี 4 สี คือ สีดำ สีเขียว สีขาว และสีแดง ซึ่งมีที่มาจากสีพันธมิตรอาหรับ อันเป็นสัญลักษณ์ที่ชาวอาหรับใช้ต่อต้านผู้กดขี่ ลักษณะโดยรวมนั้นคล้ายคลึงกับธงชาติปาเลสไตน์อย่างไม่ได้ตั้งใจ ส่วนรูปจันทร์เสี้ยวและดาวนั้น เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลาม ซึ่งสามารถพบได้ในธงของประเทศอิสลามทั่วไป เช่น ปากีสถาน เป็นต้น
การสร้างธง.
เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2530 รัฐบาลแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีได้กำหนดสัดส่วนในการสร้างธงชาติไว้ว่า ธงชาติมีสัดส่วนกว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ความยาวของรูปสามเหลี่ยมในธงเป็น 1 ใน 3 ส่วนของความยาวธง กลางแถบสีขาวมีรูปดาวและจันทร์เสี้ยวสีแดง แต่มีเฉพาะที่ด้านหน้าของธงเท่านั้น
ยาบะนีย์อัสซะฮะรา
"Yā Banīy As-Saharā'" (, "โอ บุตรแห่งซาฮารา") เป็นชื่อของเพลงชาติเวสเทิร์นสะฮาราอย่างเป็นทางการ เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2522
บัลร็อค รูเน่
บัลร็อค รูเน่ หรือ บัลรอน รูเน่ เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ มีบทบาทในภาคอินเฟอร์โน่
บัลร็อค รูเน่ ปรากฏตัวครั้งแรกในวิหารตัดสินโทษหลังจากที่เซย่าและชุนข้ามแม่น้ำสติกมาแล้ว ด้วยการทำหน้าที่เป็นผู้พิพากษาแทนกริฟฟิน ไมนอส โดยมีสเคลลิตัน มาคิโน่ พลทหารสเป็คเตอร์เป็นผู้ช่วย รูเน่เป็นผู้ที่ชอบความเงียบ แต่มารูกิโน่ทำเสียงดังหลายครั้ง จึงถูกแส้ของรูเน่รัดตัวและฉีกออกเป็นชิ้น ๆ จากนั้นรูเน่จึงใช้พลัง รีคาเนชั่น ย้อนความทรงจำของเซย่าเพื่อให้สารภาพความผิดบาปออกมา แต่ขณะเดียวกันกูกหมัดมายาจอมมารของเจมินี่ คาน่อนโจมตีใส่โดยไม่รู้ตัว จึงเห็นภาพหลอนของชุน ที่ถูกตัดหัวออกแต่รูเน่เข้าใจว่าเป็นหัวของฮาเดส และร่างของฮาเดสก็ได้กระจัดกระจายหายไปหมดแล้ว
รูเน่ ลนลานออกจากวิหารไปยังหุบเขาลมดำทางไปสู่นรกขุมที่ 2 พร้อมโหวกเหวกให้ช่วยตามหาร่างของฮาเดส โดยถือศีรษะของชุนไป แต่ไวเวิร์น ราดาแมนทีส ได้มาจับบ่าเตือนสติไว้ เมื่อมองดูแล้วจึงรู้ว่าศีรษะของชุนที่รูเน่เข้าใจนั้น เป็นเพียงหน้ากากของตนเท่านั้น รูเน่คิดว่าเป็นฝีมือของไลบร้า โดโก แต่ราดาแมนทีสบอกว่า ไม่ใช่ คอสโม่ที่รู้สึกได้นี้หนุ่มกว่าโดโกมากนักและเปล่งออกมาราวกับไม่เกรงกลัวเทพเจ้า เจมินี่ คาน่อน จึงได้ปรากฏตัวออกมา รูเน่ได้ปล่อยแส้มัดมือคาน่อนไว้ คาน่อนจึงจัดการรูเน่ไปตั้งแต่แส้จนไปถึงตัว
รูเน่ สวมชุดเซอร์พลีสบัลร็อค หรือ บัลรอน ซึ่งเป็นปีศาจไฟในตำนานสแกนดิเนเวีย
ศักดิ์เกษม หุตาคม
ศักดิ์เกษม หุตาคม (17 พฤษภาคม พ.ศ. 2461 - 21 ธันวาคม พ.ศ. 2529) นักเขียนนวนิยายรัก โศกนาฏกรรม และนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียง เจ้าของนามปากกา อิงอร ได้รับฉายาว่า นักเขียนปลายปากกาจุ่มน้ำผึ้ง
ศักดิ์เกษม หุตาคม เกิดที่จังหวัดสงขลา อาศัยอยู่กับมารดาและยาย เพราะกำพร้าบิดาตั้งแต่เด็ก จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนมหาวชิราวุธ สงขลา แล้วเข้ามาหางานทำที่กรุงเทพ พร้อมกับเรียนกฎหมายที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบอนุปริญญาเมื่อ พ.ศ. 2480
ช่วงเรียนอนุปริญญา ศักดิ์เกษมทำงานเป็นเสมียนที่กรมศึกษาธิการ กระทรวงธรรมการ ได้ร่วมกับเพื่อนร่วมงานที่รักการเขียน เช่น นายตำรา ณ เมืองใต้ สด กูรมะโรหิต เหม เวชกร วรรณสิทธิ์ ศิษย์เพาะช่าง ใช้เวลาว่างเขียนเรื่องสั้นรวมเล่มอ่านกันเอง ใช้ชื่อว่าชาวคณะ "ริ้วอักษร" ต่อมาได้เขียนส่งหนังสือพิมพ์ "ประชามิตร-สุภาพบุรุษ" ซึ่งศรีบูรพา เป็นบรรณาธิการ ใช้นามปากกา "อิงอร" ผลงานชิ้นแรกคือเรื่องสั้น "สิ่งที่เหลือ" ตีพิมพ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 และเริ่มมีชื่อเสียงจากเรื่องสั้น "นิทรา-สายัณห์" ซึ่งต่อมาถูกขยายให้ยาวขึ้น และรวมเล่มจำหน่ายในปี พ.ศ. 2488
ผลงานของอิงอรที่มีชื่อเสียง เช่น
ล้วนได้รับความนิยม นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ ละครเวที และละครโทรทัศน์
อิงอรยังมีผลงานประพันธ์เพลงที่มีชื่อเสียง เช่น
โดยได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน จากเพลง
ศักดิ์เกษม หุตาคม ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2529 อายุ 68 ปี ด้วยโรคหัวใจ
อิงอร
โรงเรียนมหาวชิราวุธ สงขลา
สฟิงซ์ ฟาโรห์
สฟิงซ์ ฟาโรห์ ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์
สฟิงซ์ ฟาโรห์ ปรากฏตัวครั้งแรกด้วยการเป็นสเป็คเตอร์เฝ้านรกขุมที่ 2 ที่มีเซอร์เบอรัส สุนัข 3 หัวทำหน้าที่กัดกินเหล่าคนตายอยู่ เมื่อเซย่ากับชุนมาถึง ทั้งคู่พยายามเลี่ยงไม่ให้เซอร์เบอรัสเห็นแต่ก็ไม่พ้น เซย่าถูกเซอร์เบอรัสคาบไปกิน แต่กินไม่ลง เพราะเซย่ายังไม่ตาย ชุนจึงจัดการเซอร์เบอรัสด้วยโซ่ ฟาโรห์จัดการทั้งคู่ด้วยท่าไม้ตาย บาลานซ์ ออฟ เคิร์ส ทำให้เซย่าเห็นภาพลวงตาว่าหัวใจตัวเองถูกล้วงออกมา แต่แล้วไลร่า โอฟี่ ก็ปรากฏตัวขึ้น โดยบอกว่า ทั้ง 2 เป็นคนของตน ตนจะจัดการเอง โอฟี่จึงทำให้ทั้งคู่สลบและพาไปยังทุ่งดอกไม้ที่ตนเองและยูริทิส หญิงคนรักที่ถูกสาบให้เป็นหินครึ่งตัวอยู่
เมื่อทั้งเซย่าและชุนฟื้นขึ้น เห็นสภาพของยูริทีสก็ตกตะลึง โอฟี่กลับมา เมื่อทั้งคู่ทราบแล้วว่าโอฟี่เป็นใคร จึงพยายามได้บอกให้โอฟี่เข้าต่อสู้เพื่อช่วยอาธีน่าด้วย แต่โอฟี่ปฏิเสธ แต่เมื่อเซย่าบอกว่า ขณะนี้อาธีน่าได้บุกเข้ามาในยมโลกเพื่อจัดการฮาเดสด้วยตัวเองแล้ว โอฟี่จึงเปลี่ยนใจ ขณะนั้นฟาโรห์ก็ปรากฏตัวขึ้น และบอกความจริงว่า แท้จริงแล้วที่ยูริทิสถูกสาบให้เป็นหิน ก็เพราะฝีมือของตนเองที่ใช้กระจกหลอกโอฟี่ให้เข้าใจว่าเป็นแสงอาทิตย์ โอฟี่จึงประกาศว่าจะจัดการฟาโรห์ให้ได้
ทั้งคู่ซึ่งมีพิณเป็นอาวุธ จึงได้ดวลกัน ฟาโรห์สามารถทำให้พิณสาย G ของโอฟี่ขาดได้ แต่โอฟี่ใช้ฟันกัดแล้วขึงสาย G ขึ้นมาใหม่ ในที่สุดก็สามารถจัดการกับฟาโรห์ได้ด้วยท่าไม้ตาย สตริงเกอร์ น็อคเทิร์น
ฟาโรห์สวมชุดเซอร์พลีสสฟิงซ์ ซึ่งเป็นสัตว์ประหลาดในทะเลทราย ที่มีหัวเป็นมนุษย์แต่ร่างกายเป็นสิงโต ที่คอยตั้งคำถามแก่ผู้ที่เดินทางผ่านไปมา
สฟิงซ์ ฟาห์โร
เกียงอุย
เกียงอุย หรือในสำเนียงจีนกลาง เจียงเหวย  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก
เกียงอุย มีชื่อรองว่า ป๋อเยว เป็นชาวเมืองเทียนซุย อำเภอเอ๊กก๋วน ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองหนึ่งในมณฑลกานซู่ เป็นผู้ที่มีสติปัญญาหลักแหลม รอบรู้พิชัยสงคราม เชี่ยวชาญการศึกและเก่งกาจในเพลงอาวุธ มีความกตัญญูรู้คุณต่อบิดามารดา หน้าตาดี ไม่ใฝ่ในทางโลภ เคยซ้อนกลขงเบ้ง จนขงเบ้งยังต้องระแวง อุปนิสัยส่วนตัวซื่อสัตย์ มีน้ำใจดี กล้าหาญ พร้อมพลีชีพเพื่อราชวงศ์ฮั่น
เกียงอุยมีพ่อเป็นขุนนางคนหนึ่งของเมืองเทียนซุย นามว่า เจียงจ่วง สิ้นชีพเมื่อเผ่าเชียงก่อจลาจล เกียงอุยจึงอาศัยอยู่กับแม่โดยลำพัง แต่เดิมนั้นเกียงอุยรับราชการอยู่กับม้าจุ้น เจ้าเมืองเทียนซุย ซึ่งอยู่ในแคว้นการปกครองของวุยก๊ก ปี พ.ศ. 770 ขงเบ้งยกทัพมาเพื่อที่จะปราบวุยก๊ก ยกพลมาถึงเมืองเทียนซุย เกียงอุยวางแผนต่อต้านขงเบ้ง ขงเบ้งเสียท่าเกียงอุยหลายครั้ง แต่ในที่สุดขงเบ้งวางแผนจับเกียงอุย โดยโจมตีอำเภอเอ๊กก๋วน เพื่อแยกตัวเกียงอุยออกมา เกียงอุยเป็นห่วงมารดา จึงวิงวอนกับม้าจุ้นว่าจะขออาสานำทหารไปป้องกันอำเภอเอ๊กก๋วน รักษาอำเภอนั้นจนเสบียงใกล้จะหมด หลงกลอุบายของขงเบ้งจนสิ้นท่า ขงเบ้งชื่นชมและให้เกียรติแก่เกียงอุยเป็นอย่างมาก เกียงอุยซาบซึ้งจึงสวามิภักดิ์