pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กัลยาณิวัฒนา  เป็นเขตการปกครองระดับอำเภอลำดับที่ 25 ของจังหวัดเชียงใหม่ และอันดับที่ 878 ของประเทศไทย จัดตั้งเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2552 โดย และตั้งที่ว่าการอำเภอ ณ ตำบลแจ่มหลวง
อำเภอกัลยาณิวัฒนาเป็นอำเภอที่กระทรวงมหาดไทยได้กำหนดให้เป็น "โครงการอำเภอกัลยาณิวัฒนา เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่๙ เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554" ซึ่งดำเนินการโดยสำนักนโยบายและแผน สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย และหน่วยงานในสังกัดกระทรวงมหาดไทย โดยมีวัตถุประสงค์ให้อำเภอกัลยาณิวัฒนาเป็นอำเภอต้นแบบในการพัฒนาที่ยั่งยืน
โครงการที่จะจัดตั้งอำเภอใหม่ในพื้นที่ดังกล่าวสามารถสืบย้อนไปได้ถึง พ.ศ. 2536 โดยเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 สภาตำบลบ้านจันทร์ได้เสนอแยกกิ่งอำเภอออกจากสามตำบลในอำเภอแม่แจ่ม ได้มีการเตรียมการจัดตั้งกิ่งอำเภอใหม่เป็นเวลาหลายปี แต่ด้วยวิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 ได้ทำให้อำเภอใหม่ทั้งหมดที่อยู่ในระหว่างการพิจารณาถูกรัฐบาลยกเลิกไปเพื่อหลีกเลี่ยงค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม ก่อนที่จะกลับเข้าสู่ระเบียบการพิจารณาอีกครั้งในปี พ.ศ. 2548 โดยได้มีการจัดทำข้อเสนอและการศึกษาโดยจังหวัดเชียงใหม่และกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 คณะรัฐมนตรีไทยเห็นว่าพื้นที่ตำบลบ้านจันทร์ ตำบลแม่แดด และตำบลแจ่มหลวง แห่งอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ เป็นพื้นที่การท่องเที่ยว มีเนื้อที่ 674.58 ตารางกิโลเมตร และประชากร 10,561 คน มีการจัดตั้งโครงการพระราชดำริหลายโครงการ มีสภาพภูมิประเทศเป็นป่าและภูเขาสูงชัน ทุรกันดาร การคมนาคมติดต่อเพื่อขอรับบริการต่างๆ จากหน่วยงานของรัฐ ณ ที่ว่าการอำเภอแม่แจ่ม เป็นไปด้วยความยากลำบาก การให้บริการของเจ้าหน้าที่ไม่สามารถให้บริการได้อย่างทั่วถึงครอบคลุมทุกพื้นที่ ประกอบกับพื้นที่ดังกล่าวประสบปัญหาด้านความสงบเรียบร้อย เรื่องยาเสพติด และปัญหาด้านการลักลอบการตัดไม้ทำลายป่า จึงเห็นชอบให้แยกพื้นที่ดังกล่าวมาจัดตั้งเป็นอำเภอใหม่ มีวัตถุประสงค์เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ โดยเฉพาะ
อย่างไรก็ดี วันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานชื่ออำเภอที่จะจัดตั้งขึ้นใหม่นั้นตามที่กระทรวงมหาดไทยขอพระราชทาน ว่า "อำเภอกัลยาณิวัฒนา" แทนชื่อเดิมที่ใช้ว่า "วัดจันทร์"
เนื่องจากข้อเท็จจริงที่ว่ามีโครงการในพระราชดำริในพื้นที่ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่นี้จึงไม่จำเป็นจะต้องจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอก่อนที่จะพัฒนาจนกลายเป็นอำเภอโดยสมบูรณ์ ที่ว่าการอำเภอกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างในหมู่ 2 ตำบลแจ่มหลวง จนกระทั่งก่อสร้างเสร็จ สภาตำบลบ้านจันทร์จะถูกใช้เป็นที่ว่าการอำเภอชั่วคราว
ดังนั้น เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2552 คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบร่าง "พระราชกฤษฎีกาตั้งอำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่" ตามที่กระทรวงมหาดไทยเสนอ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรลงพระปรมาภิไธยเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 126 ตอนที่ 97 ก หน้า 7 ลงวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และมีผลใช้บังคับในวันรุ่งขึ้น โดยปรากฏเหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ว่า
"...โดยที่ตำบลแจ่มหลวง ตำบลบ้านจันทร์ และตำบลแม่แดด อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ มีท้องที่กว้างขวาง มีชุมชนและชุมนุมการค้าหนาแน่น มีสภาพเจริญขึ้นกว่าเดิมมาก แต่เนื่องจากมีภูมิประเทศตั้งอยู่ห่างไกล ทำให้ประชาชนไม่ได้รับความสะดวกในการติดต่อราชการ สมควรแยกตำบลดังกล่าวออกจากอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ และรวมตั้งเป็น อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อประโยชน์แก่การปกครอง การให้บริการของรัฐ ความสะดวกของประชาชน และเพื่อส่งเสริมให้ท้องที่มีความเจริญยิ่งขึ้น ตลอดจนเพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้"
อำเภอกัลยาณิวัฒนา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ สภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นป่าและภูเขาสูงชันล้อมรอบ ตั้งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติ สภาพป่าเป็นป่าเบญจพรรณ มีอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี เป็นพื้นที่ป่าไม้และภูเขา 378,245 ไร่ การเกษตร 30,391 ไร่ ที่อยู่อาศัย 3,327 ไร่ และพื้นที่โล่งสาธารณะ 4,635 ไร่ มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,225 มิลลิเมตรต่อปี ฝนตกเฉลี่ย 122 วันต่อปี
อำเภอกัลยาณิวัฒนา มีอาณาเขตดังนี้
อำเภอกัลยาณิวัฒนาประกอบด้วย 3 ตำบล 21 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอกัลยาณิวัฒนาประกอบด้วยองค์กรส่วนปกครองท้องถิ่น (อปท.) 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอกัลยาณิวัฒนาประกอบด้วยชุมชนชาวเขาหลายเผ่า เช่น กะเหรี่ยง ม้ง ลีซอ เป็นต้น ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำไร่ ทำนา ทำสวน และการทอผ้าเป็นอาชีพเสริม บริเวณนี้เพิ่งรับอิทธิพลจากศาสนาพุทธเมื่อราว 300 ปีก่อน จากการสำรวจพบว่าชาวกะเหรี่ยงนับถือศาสนาพุทธร้อยละ 54.1 ศาสนาคริสต์ร้อยละ 39 และศาสนาพื้นเมืองร้อยละ 6.9 ส่วนชาวม้งและชาวลีซอส่วนใหญ่นับถือศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมร้อยละ 82.9 และร้อยละ 97.6 ตามลำดับ
อำเภอกัลยานิวัฒนา
อึมบอมเบลา
อึมบอมเบลา  หรือชื่อเดิม เนลสไปรต์  เป็นเมืองทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศแอฟริกาใต้ ตั้งอยู่บนแม่น้ำครอคอไดล์ โดยเมืองเนลสไปรต์เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2448 โดยเป็นเมืองหลักของจังหวัดอึมพูมาลังกา (Mpumalanga) ปัจจุบันมีประชากรประมาณสองแสนคน
เศรษฐกิจของเมืองได้แก่อุตสาหกรรมและเกษตรกรรม โดยเป็นศูนย์กลางสำหรับภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ สินค้าหลักที่สำคัญได้แก่ กระดาษ เฟอร์นิเจอร์ ผลไม้จำพวกส้ม มะม่วง กล้วย อาโวคาโด และถั่วแมคาเดเมีย
ใน พ.ศ. 2553 อึมบอมเบลาเป็นหนึ่งในเมืองที่ร่วมจัดฟุตบอลโลก 2010
แหลมอินโดจีน
คลองสนามไชย
คลองมหาชัยชลมารค
สภาร่างรัฐธรรมนูญ
ดิสอิสเดอะวัน
ดิสอิสเดอะวัน  คือสตูดิโออัลบั้มภาษาอังกฤษลำดับที่ 3 ของอุทาดะ นักร้อง-นักแต่งเพลงแนวป็อป ชาวญี่ปุ่นที่เติบโตในอเมริกัน จนกระทั่ง 10 ขวบ จึงย้ายกลับญี่ปุ่น ทำให้เธอมีทักษะในการใช้ภาษาอังกฤษดีมาก อัลบั้มในตอนแรกจะวางจำหน่ายในญี่ปุ่นวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2552 แต่ก็ได้เลื่อนมาเป็นวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2552 ใส่วนนประเทศไทยได้วางจำหน่ายวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2552 ในญี่ปุ่น"ดิสอิสเดอะวัน" ขึ้นไปในอันดับหนึ่งในชาร์ตอัลบั้มสากลของ Oricon และในสหรัฐอเมริกาก็ได้ขึ้นไปอยู่ที่อันดับ 69 ในชาร์ต"บิลบอร์ด 200"
This Is The One
ประวัติหน่วยเงินในประเทศไทย
แนนซี ซินาตรา
แนนซี แซนดรา ซินาตรา  เกิดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ในเมืองเจอร์ซี รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นนักร้อง นักแสดงชาวอเมริกัน เธอเป็นลูกสาวของนักร้อง/นักแสดง แฟรงก์ ซินาตรา กับภรรยาคนแรก แนนซี บาร์บาโต เธอมีผลงานเพลงฮิตที่เป็นเพลงประจำตัวอย่างเพลง "These Boots Are Made for Walkin'" ในปี 1966 สำหรับเพลงดังอื่นเช่น "Sugar Town", "How Does That Grab You, Darlin'?" และเพลงธีมประกอบภาพยนตร์เจมส์บอนด์ที่ชื่อ "You Only Live Twice"
ในวันครบรอบอายุ 4 ปี ฟิล ซิลเวอร์สและจิมมี แวน ฮูเซน เขียนเพลงที่ชื่อ "Nancy (With the Laughing Face)" ให้พ่อของเธอร้อง
แนนซี ซินาตราเริ่มอาชีพด้วยการร้องเพลงและนักแสดงในต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 แต่ในช่วงแรกประสบความสำเร็จเฉพาะในยุโรปและญี่ปุ่น จนเมื่อมีเพลงอันดับ 1 อย่าง "These Boots Are Made for Walkin'" ที่เป็นเพลงยั่ว แต่ให้ความรู้สึกความเป็นธรรมชาติ และเพลงโด่งดังทำให้เธอเป็นสัญลักษณ์ของหญิงสไตล์ โก-โกบูต ภาพคลิปของเพลงนี้เป็นภาพซินาตรากับทรงผมฟูใหญ่กับหญิงสาวอีก 6 คนนุ่งสั้น แบบโก-โกบูต ใส่มินิสเกิร์ต เพลงนี้เขียนโดยลี ฮาเซิลวูด และโปรดิวซ์ด้วย ซึ่งเขาร่วมทำงานกับซินาตราในอีกหลายเพลงฮิตที่เป็นเพลงคู่ รวมถึงเพลง "Some Velvet Morning" และในปี 1966 และ 1967 ซินาตรา มีเพลงฮิต 13 เพลงบนชาร์ตเพลง ซึ่งทั้งหมดเรียบเรียงและมีคอนดักเตอร์คือ บิลลี สเตรนจ์
ในปี 1967 เธอได้ร้องเพลงคู่กับพ่อของเธอ ซึ่งถือเป็นเพลงอันดับ 1 เพลงที่ 2 ของเธอ ชื่อเพลง "Somethin' Stupid" เธอยังได้ร่วมแสดงกับเอลวิส เพรสลีย์ ในภาพยนตร์ "Speedway"
These Boots Are Made for Walkin
วัดแค (จังหวัดนครปฐม)
วัดแค ตั้งอยู่บริเวณตำบลวัดแค อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีชื่อเดิมว่า วัดกัมพูชาราม ซึ่งเป็นชื่อที่ตั้งขึ้นตามเชื้อชาติของผู้อยู่อาศัยในบริเวณนี้ ซึ่งเป็นชาวกัมพูชาซึ่งถูกกวาดต้อนมาภายหลังแพ้สงคราม โดยไม่ปรากฏหลักฐานที่แน่ชัดว่าสร้างขึ้นในยุคสมัยใด และใครเป็นผู้สร้าง แต่ตามประวัติแล้วเชื่อว่าน่าจะถูกสร้างขึ้นในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งเมื่อพิจารณาจากหลักฐานทางศิลปะ และลักษณะความโดดเด่นทางด้านสถาปัตยกรรมของแต่ละยุคสมัย สิ่งที่วัดแค มีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากวัดอื่นโดยทั่วไป ก็คือ เครื่องยอดของหลังคาโบสถ์เป็นรูปมังกรแทนที่เครื่องยอดทั่วไปตามสถาปัตยกรมแบบพุทธศาสนาซึ่งมีช่อฟ้า ใบระกา หางหงษ์ มังกรแบบจีนนี้เลื้อยขดอยู่ที่ปลายสุดของสันหลังคาทั้งสองด้าน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นการใช้ศิลปกรรมแบบจีน นอกจากนั้นบริเวณหน้าบันของวิหาร ยังมีเครื่องถ้วยชามทั้งที่เป็นชามลายครามและชาม ซึ่งการใช้ถ้วยชามประดับสถาปัตยกรรม จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ลักษณะทางศิลปะ สถาปัตยกรรม และข้อสังเกตต่าง ๆ จึงสันนิษฐานได้ว่า วัดแค น่าจะสร้างขึ้นในสมัย รัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งเป็นรูปแบบที่นิยมกันในสมัยนั้น ซึ่งมักเรียกว่าแบบจีนนี้นิยม ดังเช่นพระอุโบสถวัดเทพธิดาราม พระปรางค์วัดอรุณ พระอุโบสถวัดเขายี่สาร อำเภออัมพวา สมุทรสงคราม เป็นต้น
โดยจากการศึกษาประวัติศาสตร์และการตั้งถิ่นฐานของชุมชนโบราณในอดีต พบว่านับตั้งแต่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นตั้งแต่รัชกาลที่ 1–3 ไทยยังมีสงครามกับเพื่อนบ้านอยู่เป็นระยะ ๆ ทำให้มีการอพยพเชลยศึกจากประเทศเพื่อนบ้านเข้ามาเป็นกำลังพัฒนาประเทศ เชลยศึกเหล่านั้นถูกกำหนดให้นำมาไว้ที่ริมแม่น้ำนครชัยศรี โดยเฉพาะเขตอำเภอนครชัยศรี เช่น ชุมชนชาวลาวที่ใกล้วัดกลางคูเวียง ชุมชนชาวเขมรที่ใกล้วัดแคและวัดสัมปทวน ส่วนชุมชนชาวแขกฮินดูจากเขมรไว้ที่วัดโคกแขก และมอญไว้ที่ทางราชบุรี แต่เดินทางผ่านแม่น้ำนครชัยศรีช่วงวัดท่ามอญ วัดตรงนั้นจึงชื่อวัดท่ามอญ ซึ่งในช่วงรัชกาลที่ 3 ได้มีการอพยพย้ายถิ่นของคนจีนจากหลายจังหวัดและมณฑลของจีนแผ่นดินใหญ่ เพื่อหลีกหนีความยากลำบากจากการดำรงชีพในจีน เพื่อหาแหล่งดำรงชีพที่ดีกว่า จึงมุ่งตั้งหลักปักฐานในประเทศไทย โดยรอนแรมมาทางเรือเข้ามายังอ่าวไทยเพื่อที่จะมาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระมหากษัตริย์ไทย ซึ่งคนจีนเหล่านั้นก็ได้รับการต้อนรับด้วยดี ทำให้คนจีนแทรกตัวอยู่ในชุมชนไทยทุกหนทุกแห่งที่อยู่ริมแม่น้ำลำคลองในภาคกลางรวมถึงที่มณฑลนครชัยศรีแห่งนี้ด้วย
เมื่อศึกษาประวัติศาสตร์ชุมชนบริเวณนครชัยศรี พบว่า หลักฐานจากตอนหนึ่งของหนังสือ "พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้า เจ้าอยู่หัวกับโบราณคดีในเมืองนครชัยศรี" ซึ่งอาจารย์ชูสิริ จามรมาน คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เรียบเรียงเมื่อ พ.ศ. 2513 ตอนหนึ่งว่า เมืองนครชัยศรี สร้างขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ แห่งกรุงศรีอยุธยา เมืองนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ใกล้บริเวณอำเภอนครชัยศรีปัจจุบัน ได้ย้ายจากที่นั่น มาอยู่ที่ใกล้บริเวณองค์พระปฐมเจดีย์ เมื่อปี พ.ศ. 2440 คือ ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5
แอกเซสซอรี
คำสำคัญ "แอกเซสซอรี" หรือ "accessory" หมายความว่า อุปกรณ์ กล่าวคือ เครื่องมือ, เครื่องใช้, เครื่องช่วย หรือ เครื่องประกอบ โดยสามารถหมายถึง
สารประกอบอะลิฟาติก
สารประกอบอะลิฟาติก ( : [ˌæləˈfætɪk]; G. "aleiphar", fat, oil) คือสารประกอบในศาสตร์เคมีอินทรีย์ที่ประกอบด้วยคาร์บอนและไฮโดรเจน (สารประกอบไฮโดรคาร์บอน) ประเภทที่ไม่มีวงอะโรมาติก สารประกอบอะลิฟาติกสามารถประกอบด้วยวง (cyclic) เช่นไซโคลเฮกเซนหรืออไซคลิก สารประกอบอาจอยู่ในรูปอิ่มตัว เช่น เฮกเซนหรือไม่อิ่มตัว เช่น เฮกซีน ก็ได้
ในสารประกอบอะลิฟาติก อะตอมของคาร์บอนจะสร้างพันธะแก่กันอาจอยู่ในแบบโซ่ตรง (straight chains), โซ่กิ่ง (branched chains), หรือไม่เป็นวงอะโรมาติกก็ได้ (อะลิไซคลิก) และอาจสร้างพันธะเดี่ยว (แอลเคน), พันธะคู่ (แอลคีน) หรือพันธะสาม (แอลไคน์) นอกเหนือจากไฮโดรเจนนั้น ยังมีอะตอมของธาตุอื่นๆสามารถสร้างพันธะกับคาร์บอนได้ โดยส่วนมากจะได้แก่อะตอมของออกซิเจน, ไนโตรเจน ซัลเฟอร์ และโคลรีน
สารประกอบอะลิฟาติกอย่างง่ายที่สุดคือมีเทน (CH4) อะลิฟาติกยังรวมไปถึงสารจำพวกแอลเคน อาทิ พาราฟิน ไฮโดรคาร์บอน, แอลคีน อาทิ เอทิลีน และแอลไคน์ เช่น อะเซทิลีน กรดไขมัน ซึ่งจะประกอบด้วยอะลิฟาติกแบบไม่มีกิ่งต่อเข้ากับหมู่คาร์บอกซิล
ข้าวไก่ไหหลำ
ข้าวไก่ไหหนาน
ข้าวไก่ไห่หนาน
ไห่หนาน
สารประกอบอลิฟาติก
สารประกอบแอลิฟาติก
คำสำคัญ "กัลยาณิวัฒนา" สามารถหมายถึง
อินเตอร์สเตต 10
อินเตอร์สเตต 10  เป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศสหรัฐอเมริกา ทอดตัวจากตะวันออกไปตะวันตก จากชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งต่อจากทางหลวงแคลิฟอร์เนีย หมายเลข 1 ในเมืองแซนตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย มุ่งสู่อินเตอร์สเตต 95 เมืองแจ็กสันวิลล์ รัฐฟลอริดา
อินเตอร์สเตต 10 เมื่ออยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ตั้งแต่เมืองแซนตามอนิกาถึงทางตัดลอสแอนเจลิสตะวันออก (ตัดกับอินเตอร์สเตต 5) รู้จักกันในชื่อ "แซนตามอนิกาฟรีเวย์" (Santa Monica Freeway) หรือ "โรซาพาร์กสฟรีเวย์" (Rosa Parks Freeway) และตั้งแต่ทางตัดลอสแอนเจลิสตะวันออกไปจนถึงเมืองแซนเบอร์นาดีโน รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งมีความยาว 101 กิโลเมตร เรียกถนนช่วงนี้ว่า "แซนเบอร์นาดีโนฟรีเวย์" (San Bernardino Freeway) เมืองสุดท้ายในรัฐแคลิฟอร์เนียที่อินเตอร์สเตต 10 ผ่านคือ คอชเชลลา
เมื่อเข้าสู่รัฐแอริโซนา อินเตอร์สเตต 10 มักถูกเรียกว่า "ทางหลวงอนุสรณ์เพิร์ลฮาร์เบอร์" (Pearl Harbor Memorial Highway) เมืองสำคัญในรัฐนี้ที่เส้นทางตัดผ่านเช่น ฟีนิกซ์ กาซากรันดี ทูซอน จากนั้นจะเข้าเขตรัฐนิวเม็กซิโก ซึ่งเส้นทางส่วนนี้เคยเป็นถนนรูต 80 มาก่อน ผ่านเมืองสำคัญเช่น ลอร์ดสเบิร์ก เดมมิง และลาสครูซส์
ต่อมาเมื่อเข้าสู่รัฐเท็กซัส กฎหมายของรัฐได้กำหนดความเร็วให้ยานพาหนะขับขี่ได้ไม่เกิน 80 ไมล์/ชั่วโมง (129 กิโลเมตร/ชั่วโมง) สำหรับช่วงเอลเปโซเคาน์ตีจนถึงเคอรร์เคาน์ตี เมืองสำคัญที่ผ่านเช่น เคนต์ แซนแอนโทนีโอ ฮิวสตัน เอลแพโซ คลินท์ โดยอินเตอร์สเตต 10 ตั้งอยู่ใกล้ชายแดนสหรัฐฯ-เม็กซิโกมากที่สุดในช่วงเมืองเอลเปโซ
จากนั้นอินเตอร์สเตต 10 ก็เข้าสู่รัฐลุยเซียนา ซึ่งช่วง 29.3 กิโลเมตรแรก ตั้งแต่เมืองลาฟาเยตเตจนถึงแบตันรูช จะถูกเรียกว่า "อัทชาฟาลายาสวัมพ์ฟรีเวย์" (Atchafalaya Swamp Freeway) เมืองสำคัญที่ผ่านได้แก่ เมืองเลคคาเลส ลาฟาเยตเต แบตันรูช ลาเพลส เคนเนอร์ นิวออร์ลีนส์ สลีเดล จากนั้นก็จะเข้าสู่รัฐมิสซิสซิปปี ผ่านแฮนคอร์กเคาน์ตี แฮร์ริสันเคาน์ตี และแจ็กสันเคาน์ตี เมืองที่สำคัญเช่น กัฟพอร์ต และไบโลซี
เส้นทางยังผ่านรัฐแอละแบมา ผ่านโมบีลเคาน์ตี ซึ่งเป็นปลายทางและจุดเชื่อมต่อของอินเตอร์สเตต 65 ในเมืองโมบีล ผ่านอุโมงค์จอร์จ ซี. วอลเลซลอดใต้แม่น้ำโมบีล และเข้าสู่รัฐสุดท้ายคือรัฐฟลอริดา อินเตอร์สเตตช่วงนี้มีชื่อว่า "State Road 8" หรือ "State Road 8A" สิ้นสุดที่เมืองแจ็กสันวิลล์
อินเตอร์สเตต 10 ประสบกับพายุเฮอร์ริเคนเป็นบางครั้ง โดยเฉพาะช่วงรัฐลุยเซียนาและแอละแบมา เช่น เฮอร์ริเคนอีวานและเฮอร์ริเคนแคทรีนา ทำให้สะพานและบางส่วนของถนนเสียหายอย่างหนัก แต่ก็ได้รับการซ่อมแซมให้กลับมาใช้ได้เหมือนเดิม
เอเวรอ
เอ-เวฺรอ  เป็นเมืองหลวงของจังหวัดเออร์ในแคว้นโอต-นอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส เมืองเอเวรอตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศสบนฝั่งแม่น้ำอีตง (Iton)
ชาวเมืองเอเวรอ เรียกว่า "Ébroïcienne" (หญิง) หรือ "Ébroïciens" (ชาย)
เอเวรอเป็นที่ตั้งของมหาวิหารเอเวรอและอดีตแอบบีแซ็งโตแร็ง (นักบุญทอรินัส)
Evreux
Count of Évreux
เคานท์แห่งเอฟเรอซ์
เทวัญ ทรัพย์แสนยากร หรือ ต๋อง นักแซกโซโฟนแจ๊สชาวไทย มีชื่อเสียงในฐานะนักดนตรีที่นำทำนองเพลงไทยเดิม หรือเพลงลูกทุ่ง มาบรรเลงในแบบแจ๊ส และผสมผสานกับเครื่องดนตรีไทย
เทวัญเกิดที่จังหวัดนครราชสีมา หัดเล่นดนตรีจากการเล่นในวงดุริยางค์ขณะเรียนชั้นมัธยมที่โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย โดยมีไวโอลินเป็นเครื่องดนตรีชิ้นแรกที่ได้ฝึกฝน และศึกษาทฤษฎีดนตรีเพิ่มเติมที่โรงเรียนดนตรีสยามกลการ และได้เข้าวง Oriental Funk ที่มี เรวัติ พุทธินันทน์ เป็นแกนนำ และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งวง อินฟินิตี้ ร่วมกับศรายุทธ สุปัญโญ ก่อนจะออกจากวงหลังจากอัลบั้ม วันและคืน และมีผลงานอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกในปี 2535 คือ Novel Jazz และมีผลงานอื่นๆอีก เช่น อ้อน, เทวัญ โนเวล แจ๊ส 3, สองขั้วจั่วแจ๊ส, More Than Words ที่นำเพลงสุนทราภรณ์มาทำใหม่ในสไตล์แจ๊ส, Cool Ears ฟังสบาย ที่นำเพลงที่ประพันธ์โดยครูเพลงลูกกรุง มาทำใหม่เป็นสไตล์แจ๊สเช่นกัน (ภายหลังนำมารวมใหม่เป็นชุด Siam Gallery)
เทวัญ ทรัพย์แสนยากร ยังได้ก่อตั้งวงแจ๊สร่วมสมัย ในชื่อว่า "วงกังสดาล" (ปี 2534) ซึ่งใช้เครื่องดนตรีไทยปี่ ขลุ่ย ซอด้วง ซออู้ จะเข้ ระนาดเอก ระนาดทุ้ม ฆ้องวงใหญ่ ตะโพน เครื่องเปอร์คัทชัน บรรเลงร่วมกับโซปราโน อัลโตแซ็กโซโฟนโดยเป็นผู้สร้างสรรค์บทเพลงใหม่ และนำเพลงไทยของเดิมมาเรียบเรียงนำเสนอมุมมองใหม่ ในรูปแบบแจ๊ส อาทิ แหยม แว่วกังสดาล ชมสวน ครวญหา หนุ่งหนิง ลาวเจริญศรี ซึ่งแต่ละเพลงมีท่วงทีลีลาแตกต่างกันไปไม่ซ้ำกัน ทั้งรูปแบบเพลง สไตล์ ทั้งการใช้เทคนิคการเดี่ยวใหม่ ๆ การด้นImprovize และการประสานเสียงซึ่งไม่ต้องแก้ไขระบบเสียงของเครื่องดนตรีไทยแต่อย่างใด นับเป็นความอัจฉริยะและได้รับการชื่นชมตอบรับจากหลายหน่วยงาน เนื่องจากแนวเพลงโดดเด่นแปลกใหม่ในขณะนั้นสามารถรวบรวมนักดนตรีไทยที่มากฝีมือให้มารวมกันบรรเลง คิดค้นวิธีการบรรเลงเครื่องมือตนเองอย่างอิสระ อาทิ จำเนียร ศรีไทยพันธุ์ ( ขลุ่ย, ปี่)ณรงค์ฤทธิ์ โตสง่า (ระนาดทุ้ม) ชัยยุทธ์ โตสง่า (ระนาดเอก) วรยศ ศุขสายชล (ซอด้วง-ซออู้), สุธารณ์ บัวทั่ง (จะเข้) เล็ก ปานพุ่ม(กลอง-เปอรคัทชัน) ฯลฯ โดยมีเจ้าภาพสนใจร่วมแคมเปญนำแสดงหลายมุมทั่วโลก อาทิ อังกฤษ อเมริกา ญี่ปุ่น ไต้หวัน ฮ่องกง สิงคโปร์ ฯลฯ ซึ่งภายหลังนักดนตรีแยกตัวออกไปตามภาระหน้าที่ของตน ต่างไปก่อตั้งวงดนตรีร่วมสมัยในภายหลังอีกด้วย เช่น บอยไทย เป็นต้น
เคยเปิดร้านอาหารดนตรีแจ๊สที่ชื่อ "เทวัญ แจ๊สเตอรองค์" อยู่แถวเมืองทองธานี พักหนึ่ง แต่ก็ปิดตัวลงไป
เทวัญได้รับการยอมรับให้เป็นมือแซ็กโซโฟนอันดับ 1 ของประเทศไทย ปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อตัว จาก "เทวัญ" เป็น "เมธวัชร์"
ปัจจุบันเทวัญ ทรัพย์แสนยากร มีบริษัทเพลงเป็นของตนเอง ชื่อ เทวัญ เร็คคอร์ด และจัดรายการวิทยุอยู่ที่ Modern Radio 96.5 FM ชื่อรายการ Music @Night วันพุธ เที่ยงคืนครึ่ง ถึงตีหนึ่งครึ่ง (แต่หลังจากเดือนตุลาเป็นต้นไป รายการนี้ก็ถูกถอดออกจากผัง) กับรายการวิทยุที่ม.สุโขทัยธรรมาธิราซ ชื่อ เพลงร่วมสมัยกับดนตรืไทยแบบเทวัญ วันจันทร์ บ่ายสองถึงบ่ายสาม และมีผลงานใหม่ออกมาอีก
พระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี
พระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี เป็นพระราชพิธีที่จัดขึ้นเนื่องในโอกาสที่กรุงรัตนโกสินทร์จะมีอายุ บรรจบครบ 200 ปี เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2525 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ซึ่งรัฐบาลสมัย พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ นายกรัฐมนตรี ได้กราบบังคมทูลพระกรุณาทราบฝ่าละอองธุลีพระบาทว่า "ในปีพ.ศ. 2525 กรุงรัตนโกสินทร์จะมีอายุได้ 200 ปี นับเป็นมหามงคลสมัยแสดงถึงความมั่นคงของบ้านเมือง ได้ผ่านพ้นภัยพิบัติต่าง ๆ มาโดยสวัสดี มีความร่มเย็นเป็นสุขด้วยพระบารมีของพระผู้สถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ และด้วยพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้า ผู้สืบราชสันตติวงศ์ทุกรัชกาลโดยลำดับ รัฐบาลและปวงชนชาวไทยจึงมีความปีติยินดี พร้อมกันแสดงความกตเวทิตาคุณ สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณต่อ พระมหากษัตริย์ในพระบรมราชจักรีวงศ์ และบรรพชนไทยที่จรรโลงชาติให้มีความรุ่งเรืองสันติสุขสืบมาตราบเท่าทุกวันนี้
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กำหนดการ ในส่วนที่จะทรงบำเพ็ญพระราชกุศลพระราชพิธี สมโภชกรุงรัตนโกสินทร์และฉลองวัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยอนุโลมตามราชประเพณีที่มีมาแล้วในรัชกาลก่อน ทั้งให้สอดคล้องพอเหมาะ พอควรแก่กาลสมัยในปัจจุบัน ดังรายการต่อไปนี้..."
วันอาทิตย์ที่ 4 เมษายน พุทธศักราช 2525.
เวลา 16.30 น.พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปการพระราชพิธีทรงบำเพ็ญพระราชกุศลทักษิณานุปทาน ถวายสมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้า ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ในพระบรมมหาราชวัง พระสงฆ์ 24 รูป โดยมีสมเด็จพระสังฆราชทรงเป็นประธานเจริญพระพุทธมนต์ และสมเด็จพระญาณสังวรวัดบวรนิเวศวิหาร แสดงพระธรรมเทศนา และสมเด็จพระสังฆราช สมเด็จพระราชาคณะและพระราชาคณะ 25 รูป สดับปกรณ์พระบรมอัฐิ สมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้า
วันจันทร์ที่ 5 เมษายน พุทธศักราช 2525.
เวลา 08.00 น. พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชพิธีบวงสรวงสมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้า โดยกระบวนพยุหยาตราชลมารค จากท่าวาสุกรีไปยังท่าราชวรดิฐ โดยจัดเรือพระที่นั่งอนันตนาคราชทอดบัลลังก์บุษบกเป็นเรือนำ เชิญพระชัย(หลังช้าง)ของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อกระบวนพยุหยาตราถึงท่าราชวรดิฐแล้ว เสด็จพระราชดำเนินสู่พระบรมมหาราชวัง และจัดกระบวนพระราชอิสริยยศน้อยแห่พระชัย (หลังช้าง) ไปยังพลับพลาท้องสนามหลวง
เวลา 10.30 น. เสด็จพระราชดำเนินไปยังพลับพลาท้องสนามหลวง พระบรมวงศานุวงศ์ คณะองคมนตรี ทูตานุทูต ข้าราชการ ทหาร พลเรือน สมาชิกรัฐสภา ลูกเสือ นักเรียน และทวยราษฎร์ทุกหมู่เหล่า เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท เสด็จออกพระที่นั่งชุมสาย นายกรัฐมนตรีกราบบังคมทูลพระกรุณาทราบฝ่าละอองธุลีพระบาท ถึงความพร้อมใจของรัฐบาลและปวงชนชาวไทย ที่ได้เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ทรงเป็นมหาราช และถวายชัยมงคล แล้วมีพระราชดำรัสตอบ จากนั้นเสด็จพระราชดำเนินไปยังมณฑลพิธีบวงสรวง ทรงแปรพระพักตร์สู่วัดพระศรีรัตนศาสดารามและปราสาทพระเทพบิดร ในพระบรมมหาราชวัง ทรงจุดธูปเทียนเครื่องราชสักการะบวงสรวง สมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้าภาวาส บุนนาค รองราชเลขาธิการ อ่านราชาภิสดุดี เป็นการประกาศพระราชพิธีบวงสรวง
เวลาบ่าย เสด็จพระราชดำเนินไปยังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง ไปในการพระราชพิธีฉลองวัดพระแก้ว สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงเป็นแม่กองบูรณปฏิสังขรณ์ตามคำกราบบังคมทูลขอของรัฐบาล กราบบังคมทูลรายงานในการบูรณะวัดพระศรีรัตนศาสดาราม จากนั้น เสด็จพระราชดำเนินทรงชักสายสูตรยกช่อฟ้าพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม และพระราชทานเทียนชนวนไปจุดดอกไม้เพลิงถวายเป็นพุทธบูชาในการฉลองวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
วันอังคารที่ 6 เมษายน พุทธศักราช 2525.
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปยังชานชาลาเชิงสะพานพระพุทธยอดฟ้า ไปในการพระราชพิธีวันพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและวันที่ระลึกมหาจักรีบรมราชวงศ์ ถวายพุ่มดอกไม้ และทรงจุดธูปเทียนเครื่องราชสักการะพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แล้วเสด็จพระราชดำเนินสู่พลับพลาพิธี ทรงศีล และทรงจุดธูปเทียนเครื่องราชสักการะถวายเครื่องบวงสรวง ณ พระที่นั่งชุมสาย หน้าพระบรมราชานุสาวรีย์ รองราชเลขาธิการอ่านอาศิรวาทปฐมราชสดุดี จบแล้วทหารกองเกียรติยศถวายความเคารพ วงดุริยางค์บรรเลงเพลงสรรเสริญพระบารมี ทหารปืนใหญ่ยิงสลุต 21 นัด พระสงฆ์ในมณฑลพิธีกับพระสงฆ์ 209 รูป สี่มุม ป้อมกำแพงพระบรมมหาราชวัง และพระสงฆ์ทั่วราชอาณาจักร ลงอุโบสถเจริญ ชัยมงคลคาถา วัดในพระพุทธศาสนาและศาสนาอื่นทั่วราชอาณาจักร ย่ำฆ้องกลองระฆังขึ้นพร้อมกัน 3 ลา
วันพุธที่ 7 เมษายน พุทธศักราช 2525.
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปยังบริเวณหน้าพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทในพระบรมมหาราชวัง ไปในการพระราชพิธีบวงสรวงพระสยามเทวาธิราช ซึ่งได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เชิญพระสยามเทวาธิราชจากวิมานในพระที่นั่งไพศาลทักษิณ มาประดิษฐานที่บุษบกมุขเด็จ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้อาณาประชาราษฎร์ได้สักการะพระสยามเทวาธิราชเป็นครั้งแรก ถึงวันที่ 21 เมษายน พุทธศักราช 2525 มีประชาชนทั่วทุกสารทิศเดินทางมาอย่างเนืองแน่นทุกวัน
วันจันทร์ที่ 12 เมษายน พุทธศักราช 2525.
มีการอัญเชิญพระพุทธสิหิงค์ ด้วยกระบวนพยุหยาตราชลมารคน้อย ไปยังสะพานพระพุทธยอดฟ้า (ฝั่งธนบุรี) และเชิญไปยังวงเวียนใหญ่ ก่อนที่จะอัญเชิญมาประดิษฐาน ณ ท้องสนามหลวง ในเวลาต่อมา
วันพุธที่ 21 เมษายน พุทธศักราช 2525.
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปยังศาลหลักเมือง ไปในการพระราชพิธีสมโภชหลักเมือง และทรงบำเพ็ญพระราชกุศลบวงสรวงพระเทพารักษ์ ซึ่งได้บูรณะศาลหลักเมืองใหม่ให้ใหญ่สง่างาม เพื่อเป็นสิริสวัสดิ์พิพัฒนมงคลแก่พระมหานครรัตนโกสินทร์
รัฐบาลไทยได้เตรียมการจัดรัฐพิธี เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี โดยมีรายละเอียด ดังต่อไปนี้
ตราสัญลักษณ์ พระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี ภาพมีลักษณะเป็นศิลปไทยทั้งสีและลายเส้น ประกอบด้วย ภาพเทวดาสององค์พนมมือไว้ หันหน้าเข้าหากัน อันมีความหมายว่า กรุงเทพมหานครเป็นเมืองแห่งชาวเทวดา และได้ร่วมกันเฉลิมฉลองกรุงรัตนโกสินทร์ในวาระสำคัญครบ 200 ปี เหนือภาพเทวดาเป็นภาพซุ้มวิมาน หมายถึง สิ่งก่อสร้างของกรุงเทพมหานคร (แบบซุ้มนี้ได้แบบมาจากซุ้มประดิษฐานพระสยามเทวาธิราช ในพระบรมมหาราชวัง ตามคำแนะนำของท่านรองราชเลขาธิการ) เบื้องล่างเป็นอักษรข้อความว่า สมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี อยู่ด้านบน พ.ศ. 2525 อยู่ด้านล่าง
รายนามประธานศาลฎีกา
รายพระนามและรายนามประธานศาลฎีกาในประเทศไทย
ตูแรน
ตูแรน  ตูแรนเป็นอดีตจังหวัดของฝรั่งเศส ที่มีเมืองหลวงอยู่ที่ตูร์ ระหว่างการเปลี่ยนแปลงระบบเขตบริหารใน ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ตูแรนก็ถูกแบ่งระหว่างจังหวัดแองดร์-เอต์-ลัวร์, ลัว-เรต์-แชร์ และ แองดร์
"Touraine" เป็นชื่อที่มาจากกลุ่มชนเคลท์ที่เรียกว่าทูโรนส์ (Turones) ผู้ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณนั้นมาร่วมสองพันปีก่อนหน้านั้น ในปี ค.ศ. 1044 ตูแรนก็ตกอยู่ภายใต้อำนาจของราชวงศ์อองชู (ในฐานะราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท) ผู้กลายมาเป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษในปี ค.ศ. 1154 โดยมีที่ตั้งมั่นสำคัญอยู่ที่ปราสาทที่ชินง ในปี ค.ศ. 1205 ฟิลิปที่ 2 ออกัสตัสแห่งฝรั่งเศสก็ยึดตูแรนคืนมาได้ ในช่วงนี้ตูแรนก็ได้รับเลื่อนฐานะขึ้นเป็นอาณาจักรดยุคของหลวง ในปี ค.ศ. 1429 โจนออฟอาร์คก็ได้ทำการเข้าเฝ้าครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์ในชาร์ลส์ที่ 7 ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสที่ชินง ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 จนถึง คริสต์ศตวรรษที่ 16 ตูแรนก็กลายเป็นที่ประทับอันเป็นที่โปรดปรานของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสหลายพระองค์ ปราสาทที่เคยเป็นปราสาทที่มืดทมึนของยุคกลางก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงไปเป็นวังแบบเรอเนสซองซ์ ซึ่งทำให้ตูแรนได้ชื่อว่าเป็น "อุทยานแห่งฝรั่งเศส" ฐานะอาณาจักรดยุคของหลวงเปลี่ยนมาเป็นจังหวัดในปี ค.ศ. 1584 และถูกแบ่งย่อยอีกครั้งในปี ค.ศ. 1790
ในยุคโรมัน ตูแรนเป็นที่อยู่อาศัยของชนเผ่ากัลลิกตูโรน ชื่อของชนเผ่าเพี้ยนมาเป็นชื่อของจังหวัดและชื่อเมืองหลวงของจังหวัด คือ ตูร์ ชาวตูโรนไม่นิยมทำสงครามและไม่ต่อต้านผู้รุกราน จึงไม่มีปัญหากับการปฏิวัติเวอร์ชิงเจอตอริกซ์ใน 52 ปีก่อนคริสตกาล เมืองหลวง ซีซารอดูนุม ถูกสร้างขึ้นมาบนพื้นที่ทางตะวันออกของเมืองตูร์ในปัจจุบัน ชาววาเลนติเนียนได้ให้ตั้งเป็นมหานครลียงเนส์ที่ 3 ซึ่งมีพื้นที่โดยคร่าวๆ คือ จังหวัดตูแรน, จังหวัดเบรอตาญ, จังหวัดเมน และจังหวัดอ็องฌูในเวลาต่อมา ศาสนาคริสต์เข้ามาในตูแรนอย่างเร็วที่สุดน่าจะในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ตูแรนถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรวิซิกอธที่ครอบคลุมตั้งแต่แม่น้ำลัวร์ถึงสเปน เมื่อพระเจ้าโคลวิสล้มล้างอำนาจในกอลของชาววิซิกอธในปี ค.ศ. 507 ตูแรนก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรแฟรงก์ ในช่วงที่มีการแบ่งราชอาณาจักรให้กับเหล่าทายาทของพระเจ้าโคลวิส ตูแรนตกเป็นที่โต้เถียงอย่างมาก เคานต์ในท้องถิ่นสร้างความเจริญให้ประเทศได้น้อยกว่าคนของคริสตจักร และภายใต้การปกครองของพระเจ้าชาร์เลอมาญ พระอธิการอันควินได้ปรับปรุงตูแรนให้ทรงเกียรติภูมิในด้านวัฒนธรรม ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 9 ตูแรนตกอยู่ใต้อำนาจของรอแบต์ผู้แข็งแกร่งกับทายาทหรือผู้ท้าชิงตำแหน่งคนอื่นๆ ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 เกิดการแก่งแย่งชิงดินแดนกันระหว่างเคานต์แห่งบลัวส์กับเคานต์แห่งอ็องฌู จูฟฟรัว มาร์เตลแห่งอ็องฌูได้ตูแรนไปในปี ค.ศ. 1044