pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โครโนสซึ่งนำโดยอาลคันเฟล และโซอาลอร์ดอีก 11 คน พยายามที่จะกำจัดกายเวอร์ ซึ่งกลายเป็นผู้ก่อการร้ายระดับโลก เพราะโครโนสยึดสื่อของโลกไว้หมดแล้ว และป่าวประกาศข่าวให้คนบนโลกเกลียดกายเวอร์ ต่อมา กายเวอร์1 กายเวอร์3 และแอพทอมป์ ต้องต่อสู้กับโซอาลอร์ดที่เก่งที่สุดคือ อิมาคารัม มิลาบีส ซึ่งเป็นผู้ที่ถูกอาลคันเฟลฝังโซลอาคริสตัลให้ด้วยตนเอง แต่เดิม อิมาคารัม มิลาบีส คือ มุราคามิ มาซากิ พวกเดียวกับฟุคามะจิ แต่ถูกล้างสมองให้เป็นโซอาลอร์ด คนที่13 แทน รียาลด์ กีโอ ที่ตกลงป่องภูเขาไฟไป ทำให้โชไม่สามารถลงมือทำร้าย อิมากรัมได้จนพ่ายแพ้ แต่กายเวอร์3 ได้ให้โช เรียกกิกันติกออกมาและเข้าควบคุมแทน จนสามารถแปลงร่างเป็นกายเวอร์3 ดาร์คกิกันติก และเอาชนะอิมาคารัมได้
อาลคันเฟล พาอิมาคารัมมารักษาตัวที่เกาะชีร่า และใช้พลังของยานโนอาเพื่อคืนชีพ ทำให้อิมากรัมได้รับความทรงจำของอาลคันเฟลตอนเหล่าผู้มาเยือนยังอยู่บนโลก อิมาคารัมซึ่งฟื้นกลับมาได้ความทรงจำมุราคามิ มาซากิ กลับมาด้วย ระหว่างนั้นอากิโตะที่ยึดเอากิกันติกไปเป็นของตน ได้บุกเข้าไปที่ฐานทัพใหญ่ อริโซน่าของโครโนส เพื่อชิงเอาหีบศักดิ์ยูเรนัสซึ่งก็คือ เนวิเกชั่นยานอวกาศของหัวหน้าเหล่าผู้มาเยือนนั้นเอง และสามารถกำจัดโชอาลอร์ดได้ 3 คน
และในขณะเดียวกันโชเองก็บุกไปเกทคลาร์ดที่ญี่ปุ่นเพื่อไปช่วยแอพทอม แต่ก็ถูกแผนของโซอาลอร์ดคาบราลเพื่อล้อมจับตัว ด้วยการสละชีวิตของฮายามิเพื่อนร่วมกลุ่มของมุราคามิที่เรริคพอยส์ ทำให้ช่วยแอพทอมออกมาได้ โซอาลอร์ดคาบราลได้แปลงร่างดรากอนเบิร์น ที่มีขนาดใหญ่โตด้วยการดูดกลืนโซอานอยส์เป็นจำนวนมาก เพื่อเตรียมยิงปืนใหญ่ที่มีพลังระดับจิกะสแมสเชอร์
โช ที่ได้เห็นการเสียสละของฮายามิ และต้องการปกป้องผู้คนในเมือง ทำให้ โช สามารถดึงเอากิกันติกกลับมาจากอากิโตะได้สำเร็จ และปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของกิกันติก ด้วยการขยายและส่งพลังอย่างต่อเนื่องจากมิติของกิกันติก จนทำให้ร่างกายเวอร์กิกันติกขยายใหญ่ยักษ์ และใช้ไมโครแบล็คโฮลยิงทำลายร่างดรากอนเบิร์นได้สำเร็จ
Bio Boosted Armor ชุดเกราะชีวะ.
มนุษย์ที่สวมยูนิตกายเวอร์แล้วจะทำให้ความสามารถของร่างกายในทุกๆด้านเพิ่มประสิทธิภาพมากขึ้นและยังมีอาวุธเพื่อใช้สำหรับต่อสู้กับศัตรูด้วย เช่น
กายเวอร์
วิทยาลัยฮาร์เวิร์ด
ก๊อง ไอ้แสบดึกดำบรรพ์
ก๊อง ไอ้แสบดึกดำบรรพ์  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดยมาซาชิ ทานากะ เป็นการ์ตูนที่มีแต่ภาพไม่มีตัวหนังสือบรรยาย ซึ่งเป็นความตั้งใจของผู้แต่ง เป็นเรื่องราวของไดโนเสาร์ในโลกล้านปี ผจญภัยในดินแดนต่างๆตั้งแต่ป่าอัฟริกาถึงขั้วโลก "ก๊อง ไอ้แสบดึกดำบรรพ์" ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์แอนิเมชัน มีกำหนดออกฉายในปี พ.ศ. 2550
ในป่าอันกว้างใหญ่ที่สงบสุข ทว่าท้องฟ้าแปรปวนสภาพจู่ก็มีตัวประหลาดที่ชื่อ "ก๊อง" ตกลงมาจากท้องฟ้า เป็นจุดกำเนิดของเรื่องก๊อง ไอ้แสบดึกดำบรรพ์
[[หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง‎]]
[[หมวดหมู่:เทคเคน]]
ชาวเยอรมนี
ชาวสกอต
ไทกร พลสุวรรณ
ไทกร พลสุวรรณ หรือ ทัยกร พลสุวรรณ เป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวไทย ปัจจุบันเป็นแกนนำคณะหลอมรวมประชาชน
เคยเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ มาก่อน แต่ต่อมาได้ลาออกและได้จัดตั้งพรรคการเมืองของตนเองขึ้น ชื่อ "พรรคประชาชนไทย" จากนั้นหันมาก่อตั้งขบวนการอีสานกู้ชาติ ซึ่งวิจารณ์นายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร
ในคดียุบพรรคประชาธิปัตย์และไทยรักไทย เขาเป็นผู้มีบทบาทอย่างมากในการสืบหาหลักฐานที่พรรคไทยรักไทยจ้างวานพรรคเล็กเพื่อให้ลงเลือกตั้งในวันที่ 2 เมษายน 2549 แต่ทางพรรคไทยรักไทยโต้กลับมาว่า เป็นการใส่ความและเขาสนิทสนมกับสุเทพ เทือกสุบรรณ เลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งคณะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่าการกระทำของเขาเป็นการกระทำส่วนตัวไม่เกี่ยวข้องกับพรรค
ต่อมา เขายังคงดำเนินกิจกรรมทางการเมือง ร่วมกับอธิวัฒน์ บุญชาติ แกนนำแนวร่วมอีสานกู้ชาติ ในช่วงการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 การชุมนุมขององค์การพิทักษ์สยาม ปี พ.ศ. 2555 เขายังได้เข้าเป็นสมาชิกพรรคมัชฌิมาธิปไตย และลงสมัครรับเลือกตั้งในจังหวัดขอนแก่น ปลายปี 2550 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง และยังเป็นประธานชมรมไทยเป็นหนึ่งเดียว ก่อนจะลงสมัครรับเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2554 ในนามพรรครักษ์สันติ และไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ในปี พ.ศ 2553 ศาลล้มละลายมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด​ ต่อมา ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งยกเลิกคำฟ้องการล้มละลายเนื่องจากชำระหนี้ที่ค้างอยู่ทั้งหมด
ในปี พ.ศ. 2564 ไทกรกลับมาเคลื่อนไหวทางการเมืองอีกครั้ง โดยเข้าร่วมกับคณะสามัคคีประชาชนเพื่อประเทศไทย(คณะไทยไม่ทน) ร่วมกับนายจตุพร พรหมพันธุ์
กลุ่มอาการเพรเดอร์-วิลลี
กลุ่มอาการเพรเดอร์-วิลลี  เป็นอาการป่วย ซึ่งผู้ป่วยจะมีรูปร่างอ้วนมาก มือเท้าเล็ก กินจุ ภาวะทางด้านสมองที่อาจจะมีความฉลาดน้อย มีความบกพร่องทางสติปัญญา มีพฤติกรรมแปลกๆ เช่น พูดช้า มีภาวะเป็นออทิสติกร่วมด้วย ซึ่งทั้งหมดเกิดจากความผิดปกติของโครโมโซม 15 สาเหตุเกิดจากพันธุกรรม
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
เตมูจิน (นามแฝง)
สมพงษ์ เลือดทหาร
สมพงษ์ เลือดทหาร เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2504 ที่จังหวัดขอนแก่น อำเภอมัญจาคีรี เป็นอดีตคนขับรถแท็กซี่ เคยตกเป็นข่าวในกรณีที่มีผู้อ้างว่าเป็น รปภ.ของสนามบินดอนเมืองชื่อ วิโรจน์ โทรศัพท์เข้าไปแจ้งกับสถานีวิทยุร่วมด้วยช่วยกัน (FM 99.5 MHz) ว่า มีคนขับรถแท็กซี่ (สมพงษ์) เก็บกระเป๋าบรรจุเงินสดของผู้โดยสารต่างประเทศได้และนำมาคืนเจ้าของ เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2540 จนได้รับรางวัล และถูกเชิญออกรายการทีวี นำไปสู่การตั้งข้อกังขาอยู่หลายเรื่องเช่น การให้สัมภาษณ์คลุมเคลือ และผู้คนในสนามบินมักจะพุ่งพล่านซึ่งผิดปกติวิสัย และเสียงเทปวิโรจน์กับสมพงษ์มีลักษณะคล้ายคลึงกัน นำไปสู่การสอบสวนจนพบว่าทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกก่อนจะมอบตัวเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2540 ซึ่งถือได้ว่าเป็นข่าวทางสังคมที่ครึกโครมเรื่องหนึ่งในปี พ.ศ. 2540
สมพงษ์อ้างว่าเมื่อเวลา 07.00 น. ของวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2540 สมพงษ์ รับผู้โดยสารชาวต่างชาติชื่อ มิสเตอร์จอห์น เป็นชาวฝรั่งเศส พร้อมกระเป๋าใบใหญ่ 2 ใบ และกระเป๋าถืออีก 2 ใบ หน้าโรงแรมแอมบาสซาเดอร์ สุขุมวิท พาไปส่งยังสนามบินดอนเมือง เมื่อส่งผู้โดยสารถึงที่หมายพร้อมสัมภาระก็รับผู้โดยสารชาวต่างชาติรายใหม่จากสนามบินดอนเมืองไปส่งย่านราชเทวี
และผู้โดยสารรายใหม่นี้พบกระเป๋าใบหนึ่งตกอยู่ที่เบาะหลัง และได้สอบถามสมพงษ์ด้วยภาษาไทยแบบกระท่อนกระแท่นว่า นี่เป็นกระเป๋าของสมพงษ์ใช่หรือไม่ เมื่อส่งผู้โดยสารรายนี้แล้ว สมพงษ์ได้เปิดกระเป๋าออกและพบว่าภายในบรรจุเงินสดจำนวนมากและโฉนดที่ดินจำนวนหนึ่ง สมพงษ์จึงรู้ว่าเป็นกระเป๋าของผู้โดยสารที่ชื่อ มิสเตอร์จอห์น สมพงษ์จึงขับรถกลับไปที่สนามบินดอนเมืองอีกครั้งเพื่อส่งกระเป๋าคืน
เมื่อไปถึงพบเจ้าของกระเป๋านั่งร้องไห้อยู่หน้าอาคารผู้โดยสารในประเทศ แต่เมื่อเห็นสมพงษ์นำกระเป๋ามาคืน ก็โผเข้ากอดและยกร่างจนตัวลอยด้วยความดีใจเต็มที่ อีกทั้งผู้ที่อยู่ในบริเวณนั้นพบเห็นเหตุการณ์ก็ได้ชื่นชมต่อการกระทำของสมพงษ์
หลังจากนั้นไม่นาน กรณีนี้ก็เป็นที่รู้จักกันโดยกว้างขวาง เมื่อพนักงานรักษาความปลอดภัย (รปภ.) ของสนามบินดอนเมืองชื่อ วิโรจน์ ได้โทรศัพท์ไปเล่าเรื่องราวนี้ต่อสถานีวิทยุร่วมด้วยช่วยกัน จนเป็นข่าวโด่งดัง มีการแจกรางวัลจากหน่วยงานต่าง ๆ รวมทั้งนักการเมืองและสื่อมวลชนประเภทต่าง ๆ ได้ออกข่าวยกย่องการกระทำครั้งนี้ มีการเชิญตัวสมพงษ์พร้อมครอบครัวออกรายการโทรทัศน์
ตกเป็นผู้ต้องสงสัย.
หลังจากที่ตกเป็นข่าวแล้วไม่นาน มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่า หลักฐานทั้งหมดที่สมพงษ์อ้างอยู่ที่ไหน เพราะไม่มีหลักฐานอะไรยืนยันถึงการกระทำของสมพงษ์ได้จริง ๆ แม้แต่อย่างเดียว พยานบุคคลต่าง ๆ ก็ไม่มีใครแสดงตัวออกมา เมื่อเกิดข้อสงสัย พลตำรวจตรี กว้าง ชาญศิลป์ ผู้กำกับการตำรวจท่องเที่ยวในเวลานั้น ได้เปิดเทปบันทึกดูบริเวณอาคารผู้โดยสารขาออกต่างประเทศ ในวันและเวลาตามที่สมพงษ์กล่าวอ้าง ผลปรากฏว่าไม่พบรถแท็กซี่ของสมพงษ์และเหตุการณ์ดังที่สมพงษ์กล่าวอ้าง
จากการสอบสวน สมพงษ์ยอมรับว่าได้กุข่าวนี้ขึ้นมาทั้งหมด ที่ทำไปก็เพื่อความสนุกส่วนตัว ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องราวใหญ่โต และเสียงของ รปภ. ที่อ้างว่าชื่อวิโรจน์ แท้จริงแล้วก็คือ เสียงของตนเองโดยใช้มือข้างหนึ่งอุดจมูกไว้ สมพงษ์ จึงตกเป็นผู้ต้องหาหลอกลวงประชาชน และฉ้อโกง
คำพิพากษาของศาล.
เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2540 สมพงษ์ ถูกศาลอาญาพิพากษาจำคุกเป็นเวลา 3 ปี แต่จำเลยให้การรับสารภาพจึงลดโทษให้กึ่งหนึ่งเหลือ 1 ปี 6 เดือนแต่ด้วยความประพฤติที่เรียบร้อยเป็นนักโทษชั้นดี ทำให้สมพงษ์ ติดคุกเพียง 1 ปี 2 เดือน และศาลยังพิพากษาให้คืนเงินรางวัลที่ได้รับมาจำนวนเงินประมาณ 200,500 บาท
หลังจากพ้นโทษออกมา สมพงษ์ได้ประกอบอาชีพทำนากุ้ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ขาดทุนอย่างหนัก ปัจจุบันสมพงษ์ได้ประกอบอาชีพเป็นนักร้องเพลงลูกทุ่ง มาตั้งแต่สมัยที่สมพงษ์ยังเป็นคนขับรถแท็กซี่ เนื่องจากมีผู้กล่าวว่า มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับทศพล หิมพานต์ นักร้องเพลงลูกทุ่งชื่อดัง โดยใช้ชื่อว่า "พลพิมพ์ ฉิมมะวัล"
ตึกไครส์เลอร์
ตึกไครส์เลอร์  เป็นอาคารที่มีชื่อเสียงอีกแห่งในนครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐ ตัวอาคารตกแต่งตามสถาปัตยกรรมอลังการศิลป์ ( Art Deco) ตั้งอยู่ด้านตะวันออกของเกาะแมนแฮตตัน บริเวณจุดตัดของถนน 42 Avenue และถนนเลกซิงตัน (Lexington Avenue) มีความสูงทั้งสิ้น 77 ชั้น ด้วยความสูง 1,046 ฟุต กับอีก 4.5 นิ้ว หรือประมาณ 319 เมตร
ตึกไครส์เลอร์ เคยเป็นอาคารสูงที่สุดในโลกตั้งแต่ พ.ศ. 2473 นาน 11 เดือนก่อนที่จะถูกล้มตำแหน่งโดยตึกเอ็มไพร์สเตต (Empire State Building) ที่สร้างเสร็จใน พ.ศ. 2480 (1931)
ตึกไครส์เลอร์เป็นตัวอย่างที่คลาสสิกของสถาปัตยกรรม อาร์ตเดคโค (Art Deco) ออกแบบโดยสถาปนิกชื่อ วิลเลียม แวน อเล็น (William Van Alen) และผ่านการพิจารณาโดยสถาปนิกร่วมสมัยว่าเป็นหนึ่งในอาคารที่ดีที่สุดในนครนิวยอร์ก ในปี 2007
ชัยพฤกษ์ (แก้ความกำกวม)
ชัยพฤกษ์ อาจหมายถึง
เอ็มไพร์สเตต
วอลล์สตรีท
ไนแอการา
ชัยพฤกษ์ (นิตยสาร)
นิตยสารชัยพฤกษ์ เป็นนิตยสารรายปักษ์ภาษาไทย ที่เน้นเนื้อหาสาระสำหรับเยาวชน จัดทำโดยสำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช ตีพิมพ์ฉบับแรกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2497 และตีพิมพ์ต่อเนื่องมานานหลายปี ต่อมาได้ตีพิมพ์ฉบับเสริมที่เน้นเฉพาะความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ใช้ชื่อว่า ชัยพฤกษ์วิทยาศาสตร์ และการ์ตูน ใช้ชื่อว่า ชัยพฤกษ์การ์ตูน
ปัจจุบันทั้ง ชัยพฤกษ์ ชัยพฤกษ์วิทยาศาสตร์ และชัยพฤกษ์การ์ตูน ไม่มีการตีพิมพ์แล้ว
ความพิเศษอย่างหนึ่งของชัยพฤกษ์ก็คือ มีการนำภาพเขียนของเหม เวชกร มาลงไว้ในปกท้ายจำนวนหลายสิบฉบับติดต่อกัน ทำให้เป็นที่ต้องการของนักสะสมหนังสือ นอกจากนี้ยังมีภาพปกเป็นภาพในวัยเด็กของพระราชโอรส และพระราชธิดา ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จำนวนหลายภาพ
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าหญิงศิราภรณ์โสภณ พิมลรัตนวดี
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณ พิมลรัตนวดี
โครงการภายใต้กรอบความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชน
หมึก (สัตว์น้ำ)
โรงเรียนธาตุนารายณ์วิทยา
โรงเรียนธาตุนารายณ์วิทยา (อังกฤษ : Thatnaraiwittaya School) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในจังหวัดสกลนคร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 23 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (เดิมสังกัดกรมสามัญศึกษา) กระทรวงศึกษาธิการ ได้นามและสัญญาลักษณ์ประจำโรงเรียนจากพระธาตุนารายณ์เจงเวง โบราณสถานสำคัญจังหวัดสกลนคร เป็นโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร เปิดสอนภาษาเวียดนาม อังกฤษ จีน และญี่ปุ่น โรงเรียนธาตุนารายณ์วิทยา มีพื้นที่ประมาณ 30 ไร่เศษ มีลำน้ำห้วยทรายไหลผ่าน
ประกาศตั้งเมื่อวันที่ 27 มกราคม 2526 ได้นามและสัญลักษณ์ประจำโรงเรียนจากพระธาตุนารายณ์เจงเวง โบราณสถานสำคัญประจำจังหวัดสกลนคร มีนายพินิจ ภคสมบัติ เป็นครูใหญ่คนแรก ในระยะแรกเริ่มเต็มไปด้วยความยากรำบาก จาก พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ลุ่ม น้ำท่วมขัง ไม่ใช้สามารถเป็นที่เรียนได้ จึงขออาศัยที่เรียนของ โรงเรียนเมืองสกลนครเป็นที่เรียนชั่วคราว ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยกันบริจาคทรัพย์ช่วยโรงเรียน และร่วมแรงร่วมใจกันสร้างอาคารแบบ 5 ห้องเรียน 1 หลัง เป็นการชั่วคราว ทางโรงเรียนได้รับเกียรติจาก นายชวน หลีกภัย อดีต นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้น ได้มาตรวจเยี่ยมโรงเรียนและเป็นประทานเปิดป้ายอาคารเรียน
ชุติมา นัยนา นักแสดง นางแบบหญิงชาวไทย ดำรงตำแหน่งนางสาวไทย ปี พ.ศ. 2530 และเป็นตัวแทนสาวไทยในการประกวดนางงามจักรวาล หรือมิสยูนิเวิร์ส 1987 ณ ประเทศสิงคโปร์
ชุติมา นัยนา เกิดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2510 ชุติมา จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจาก โรงเรียนสิงห์สมุทร, ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จาก โรงเรียนบดินทรเดชา(สิงห์ สิงหเสนี) และ ระดับอุดมศึกษา จาก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
ชุติมา เริ่มประกวดนางงามเวทีแรกคือ นางสาวถิ่นไทยงาม 2530 ซึ่งได้รับตำแหน่งชนะเลิศ จากนั้นในปีเดียวกันประกวดนางสาวไทย ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ ปี พ.ศ. 2530 เป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามจักรวาล 1987ที่สิงคโปร์ หลังจากหมดตำแหน่งได้เริ่มแสดงละครเรื่อง "แผลเก่า" รับบทเป็น "เรียม" ออกอากาศทางช่อง 7 สี และมีผลงานละครมากมายหลายเรื่องทั้งจอเงินและจอแก้ว ชุติมา นัยนา ยังเคยมีผลงานอัลบั้มเพลงเป็นของตนเอง 1 ชุดในค่ายคีตา เรคคอร์ดส ชื่อ "หัวงู" และประสบผลสำเร็จในระดับกลางถึงดีงานล่าสุดในละคร "บ้านนี้มีรัก"
สวทช
ไพศาล พืชมงคล
ไพศาล พืชมงคล (9 ตุลาคม พ.ศ. 2490 — ) เป็นกรรมการผู้ช่วยรองนายกรัฐมนตรี(พลเอก ประวิตร วงษ์สุวรรณ) อุปนายกและเลขาธิการสมาคมวัฒนธรรมและเศรษฐกิจไทย-จีน อดีตที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ) นักกฎหมายชาวไทย อดีตสมาชิกวุฒิสภาและอดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ นักเขียนเจ้าของนามปากกา เรืองวิทยาคม
ไพศาลเกิดที่อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา ในครอบครัวเชื้อสายจีนฮกเกี้ยน บิดาชื่อนายอำไพ พืชมงคล มารดาชื่อนางประภา พืชมงคล เป็นบุตรชายคนโตในจำนวนพี่น้อง 7 คน แล้วสอบเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และจบการศึกษาจากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา ตามลำดับ ในปี พศ ๒๕๓๒ ได้เข้าเรียนและจบหลักสูตรป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชน ที่วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร(รุ่น ๓๒)
ในขณะเรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ไพศาลได้รับรางวัลแชมป์หมากฮอสในการแข่งขันกีฬาสีของโรงเรียน และในระหว่างศึกษาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ไพศาลเป็นโฆษกพรรคเสรีตราชูของนักศึกษา และเป็นแชมป์หมากฮอส 5 มหาวิทยาลัย ได้รับประทานรางวัลชนะเลิศ จากเสด็จในกรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ และได้แต่งตำราหมากฮอสฉบับมาตรฐาน รวมทั้งได้เป็นครูฝึกสอนหมากฮอสให้แก่ชมรมกีฬาในร่ม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์อยู่หลายปี
ไพศาลเริ่มเข้าทำงานที่บริษัทสากลสถาปัตย์ของเกียรติ วัธนเวคิน ตั้งแต่ศึกษาอยู่ในชั้นปีที่ 4 ในเวลาต่อมา พ.ศ. 2516 ไพศาลย้ายไปทำงานที่สำนักงานทนายความธรรมนิติของประดิษฐ์ เปรมโยธิน และได้รับช่วงดำเนินงานต่อ ในระหว่างที่ทำงานในธรรมนิติ ไพศาลได้นำรูปแบบของบริษัทจำกัดเข้ามาใช้กับสำนักงานธรรมนิติ ซึ่งให้ทนายความประจำสำนักงานมีเงินเดือนประจำ แทนที่ได้จากส่วนแบ่งจากการว่าความตามธรรมเนียมเดิม ในระหว่างนั้น ไพศาลเคยเป็นแกนนำเดินขบวนคัดค้านการขึ้นค่ารถเมล์ในสมัยรัฐบาลถนอม กิตติขจร เคยเข้าร่วมในการชุมนุมต่อต้าน "กฎหมายโบดำ" และเคยเป็นหนึ่งในผู้ชุมนุมเดินขบวนในเหตุการณ์ 14 ตุลา และได้แต่งเพลงที่มีชื่อเสียงมากบทเพลงหนึ่งชื่อว่า "ศักดิ์ศรีกรรมกร" โดยมีเนื้อหาสำคัญเกี่ยวกับการรณรงค์ให้โค่นล้มระบบเจ้าขุนมูลนาย
หลังเหตุการณ์ 6 ตุลา ไพศาลยังคงเคลื่อนไหวในเมือง รับช่วงงานจากทองใบ ทองเปาด์ ซึ่งหลบหนีการปราบปรามไปเข้าร่วมการต่อสู้กับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย โดยได้รับเป็นทนายความให้แก่คณะนักศึกษาและประชาชนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคอมมิวนิสต์ ต่อมาได้รับเชิญจากคณะกรรมการทหารภาคอีสานขึ้นไปเยี่ยมฐานที่มั่น พร้อมกับคณะอีกหลายคนที่พื้นที่กาฬสินธุ์ เมื่อ พ.ศ. 2520
ไพศาลเคยว่าความในคดีความสำคัญเช่น คดียึดธนาคารแหลมทอง การรับเป็นทนายความให้แก่คณะทหารในคดีกบฏเมษาฮาวาย และให้แก่นายสุภาพ พัตรอ๋อง ผู้นำกรรมกรอ้อมน้อย ในคดีที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคอมมิวนิสต์
ไพศาลได้เข้าสู่ตำแหน่งที่เกี่ยวกับการเมืองครั้งแรกด้วยการเป็นคณะผู้บริหารองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (อ.ส.ม.ท.) ในปี พ.ศ. 2531 หลังจากนั้นก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นคณะผู้บริหารรัฐวิสาหกิจอีกหลายแห่งต่อเนื่องมาอีกหลายปี
ต่อมาได้ร่วมงานกับพลเอกชวลิต ยงใจยุทธโดยเป็นที่ปรึกษากฎหมาย ได้รับแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาโครงการ C3I โครงการน้ำพระทัยจากในหลวง เพื่อพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และเป็นที่ปรึกษาในคณะกรรมการปฏิรูประบบราชการ ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา (ดำรงตำแหน่ง 22 มี.ค. 2539 - 21 มี.ค. 2543)
ไพศาลยังเป็นกรรมการในคณะกรรมการวิชาชีพการแพทย์แผนไทย และเป็นกรรมการในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดแห่งชาติ ในทางสังคมและเศรษฐกิจ มีตำแหน่งเป็น เลขาธิการสมาคมวัฒนธรรมและเศรษฐกิจไทย-จีน
หลังร่วมงานกับพลเอกชวลิตแล้ว ไพศาลได้ร่วมงานกับกลุ่มผู้จัดการ โดยเรียบเรียงหนังสือ "สามก๊ก ฉบับคนขายชาติ" (ใช้นามปากกา "เรืองวิทยาคม") และเขียนคอลัมน์ "ข้างประชาราษฎร์" (ใช้นามปากกา "สิริอัญญา" ) ผลงานนี้ทำให้ไพศาลได้รับประทานรางวัลนักเขียนบทความดีเด่นประจำปี 2552 จากหม่อมเจ้าหญิงกรณิกา จิตรพงศ์ พระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์
จนกระทั่งเหตุการณ์รัฐประหารเมื่อคืนวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ไพศาลถูกเรียกตัวโดยคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข เพื่อทำหน้าที่ร่างประกาศของคณะ พร้อมกับมีชัย ฤชุพันธุ์ และต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (ดำรงตำแหน่ง 12 ต.ค. 2549 - 2 มี.ค. 2551)
หลังจากนี้ยังคงทำหน้าที่เป็นนักเขียนบทความให้แก่หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ หนังสือพิพม์แนวหน้าและเป็นวิทยากรอิสระให้กับสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม เอเอสทีวี ผู้จัดการ สุวรรณภูมิ และช่อง ๑๓ สยามไท และเป็นบรรณาธิการเรื่องโหราศาสตร์ ให้แก่เว็บไซต์ ไพศาลวิชัน.คอม ด้วย
ชีวิตส่วนตัวสมรสแล้ว มีบุตร 2 คน ยามว่างชอบอ่านหนังสือ เล่นหมากฮอส หมากรุก ปลูกต้นไม้ และศึกษาพระพุทธศาสนา นอกจากนี้ ไพศาลก็สนใจในวิชาโหราศาสตร์ เคยเขียนพยากรณ์สงกรานต์ให้แก่หนังสือพิมพ์ผู้จัดการอยู่หลายปี
เชียรช่วง กัลยาณมิตร
ศาสตราจารย์ เชียรช่วง กัลยาณมิตร อดีตเลขาธิการพรรคประชาราช อดีตคณะทำงานด้านการประชาสัมพันธ์ของพรรคประชาธิปัตย์ นายกสมาคมพัฒนานักวิทยาศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ASDF)
เชียรช่วง กัลยาณมิตร เป็นบุตรชายของนายช่วง กัลยาณมิตร จบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ด้านวิศวกรรมวางระบบและบริหารงานผลิต มีประสบการณ์การทำงานในสหรัฐอเมริกาหลายปี ก่อนกลับมาใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทย
เชียรช่วง กัลยาณมิตร มีตำแหน่งเป็นคณะกรรมการบริหารงานสถาบันวิจัยและพัฒนาอุตสาหกรรมโทรคมนาคม อีกทั้งยังเป็นกรรมการบริหาร บริษัท สเติร์น สจ๊วต (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทที่ปรึกษาของสำนักงานคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ (สคร.) ที่ให้นำระบบบริหารที่ใช้ชื่อว่า EVA (ECONOMIC VALUE ADDED) มาใช้บริหารจัดการองค์กรรัฐวิสาหกิจ ซึ่งระบบนี้ใช้เป็นมาตรฐานในองค์กรชั้นนำ ทั้งในและต่างประเทศ และเป็นหนึ่งในคณะกรรมการของสภาวิจัยแห่งชาติ สาขาเศรษฐศาสตร์
เชียรช่วง กัลยาณมิตร เป็นศาสตราจารย์วุฒิคุณวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ,Faculty of Sciences and Engineering Curtin University,Perth Australia
ดร.เชียรช่วง ได้เข้าไปร่วมงานเคยร่วมงานกับนายอานันท์ ปันยารชุน สมัยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในการแก้ปัญหาจราจรในกรุงเทพมหานคร และเคยร่วมงานกับพรรคพลังธรรมในปี พ.ศ. 2535 เป็นระยะเวลาสั้น ๆ โดยไม่มีบทบาทอะไรมาก และในการเลือกตั้งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2539 ดร.เชียรช่วง ได้เข้าไปทำงานด้านประชาสัมพันธ์ให้กับทางพรรคประชาธิปัตย์ซึ่งในครั้งนั้นแข่งขันกับทางพรรคความหวังใหม่ โดยเป็นผู้คิดประโยคที่ว่า "ไม่เลือกเรา เขามาแน่"
ในรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ดร.เชียรช่วง เป็นผู้หนึ่งที่ออกมาเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐบาล โดยเป็นผู้ต่อต้านกฎหมายขายชาติ 11 ฉบับ ร่วมกับ นายอัมรินทร์ คอมันตร์ และ นายประชัย เลี่ยวไพรัตน์
หลังการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2549 ดร.เชียรช่วงถูกกล่าวหาว่าถูกรับจ้างให้ทำงานด้านการประชาสัมพันธ์ให้กับคณะมนตรีความมั่นคง (คมช.) ด้วยจำนวนเงินที่สูงถึง 12 ล้านบาท ด้วยความที่เป็นญาติผู้น้องของ พล.อ.สพรั่ง กัลยาณมิตร ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก
การเข้ารับตำแหน่งเลขาธิการพรรคประชาราช.
ในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ดร.เชียรช่วง กัลยาณมิตร ได้รับการเลือกจากสมาชิกพรรคประชาราชให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคแทนที่นางอนงค์วรรณ เทพสุทิน ที่ลาออกไป แต่ในวันรุ่งขึ้น คือ วันที่ 20 ตุลาคม ที่มีข่าวว่าพรรคประชาราช พรรคมัชฌิมาธิปไตย และพรรครวมใจไทยชาติพัฒนา จะรวมกันนั้น นายเสนาะได้กล่าวที่บ้านของนายไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ สมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ ที่ซอยราชครูว่า ดร.เชียรช่วง มีตำแหน่งอยู่ในหลายบริษัท หลายที่ ที่อาจใช้การเมืองเอื้อประโยชน์ให้แก่ตนเองได้ จึงไม่เหมาะสมกับตำแหน่งเลขาธิการพรรค และได้ขอลาออกไป
ตระกูลกัลยาณมิตร.
ในปี 2558 ทางวัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหารได้มีการทุบโบราณสถานีภายในวัด ส่งผลให้เจดีย์บรรจุอัฐิและอังคารของราชสกุล "ประวิตร" และสกุล "กัลยาณมิตร" ได้รับความเสียหาย จึงได้มีการเตรียมฟ้องร้องเอาที่ดินคืนจากทางวัด
วันเทคโนโลยีของไทย
วันเทคโนโลยีของไทย (19 ตุลาคม) เป็นวันเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช โดย กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เป็นหน่วยงานหลักในการจัดงาน และกิจกรรมเกี่ยวกับการเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในฐานะที่ทรงเป็น “พระบิดาแห่งเทคโนโลยีของไทย” โดยมีการเริ่มจัดงานครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2544
จากการประชุมคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ได้มีมติว่า ให้ความเห็นชอบในการเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในฐานะทรงเป็น "พระบิดาแห่งเทคโนโลยีของไทย" และให้วันที่ 19 ตุลาคมของทุกปีเป็น "วันเทคโนโลยีของไทย" เนื่องจากวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2515 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้ทรงอำนวยการสาธิตฝนเทียมสูตรใหม่ครั้งแรกของโลกด้วยพระองค์เอง ณ เขื่อนแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี และทรงพระปรีชาสามารถทำให้ฝนตกลงตรงเป้าหมาย ท่ามกลางสายตาของคณะผู้แทนของรัฐบาลจากต่างประเทศ เป็นครั้งแรก โดยมอบหมายให้กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เป็นหน่วยงานหลักในการจัดงาน "พระบิดาแห่งเทคโนโลยีของไทย" และ "วันเทคโนโลยีของไทย" ร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งภาครัฐและเอกชน เพื่อเป็นการแสดงความจงรักภักดี และรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยมาโดยตลอด โดยทรงศึกษาค้นคว้าวิจัย และทรงนำเทคโนโลยีสมัยใหม่ มาประยุกต์ใช้แก้ไขปัญหาความเดือดร้อนของประชาชน ตลอดจนเป็นการแสดงเทคโนโลยี ที่คิดค้นประดิษฐ์และพัฒนาโดยคนไทย เพื่อเป็นการกระตุ้น ให้สาธารณชนเกิดความเชื่อมั่นและเข้าร่วมพัฒนาเทคโนโลยีของไทย
ภาษาเบรนฟัก
ภาษาเบรนฟัก  คือภาษาโปรแกรมเชิงความลับที่มีจุดเด่นในเรื่องการทำซอร์สโค้ดและคอมไพเลอร์ให้เล็กที่สุด ออกแบบขึ้นเพื่อท้าทายและสร้างความสับสนให้โปรแกรมเมอร์ แต่ไม่เหมาะสำหรับใช้งานในทางปฏิบัติ ชื่อของภาษาเบรนฟักในภาษาอังกฤษมักจะถูกปิดบังให้เป็น "brainf*ck" หรือ "brainfsck" เพื่อหลีกเลี่ยงคำว่า fuck ที่มักถือกันว่าเป็นคำหยาบ และจะไม่มีการเน้นอักษรตัวใหญ่ที่ตัว "b" เมื่อไม่ใช่ต้นประโยค ถึงแม้จะเป็นชื่อเฉพาะก็ตาม
ภาษาเบรนฟักสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993) โดยอูร์บัน มึลเลอร์ (Urban Müller) ด้วยความตั้งใจที่จะออกแบบภาษาโปรแกรมให้คอมไพเลอร์มีขนาดเล็กที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากคอมไพเลอร์ของภาษาฟอลซ์ (FALSE) ที่มีขนาดเพียง 1,024 ไบต์ ในขณะที่คอมไพเลอร์ของภาษาเบรนฟักมีขนาดเล็กกว่าคือไม่เกิน 200 ไบต์ (บางรุ่นมีขนาดเพียง 125 ไบต์) นอกจากนี้มึลเลอร์ยังสร้างคอมไพเลอร์ของภาษานี้สำหรับคอมพิวเตอร์อะมิก้า (Amiga) อีกด้วย
รูปแบบการเขียนและการทำงาน.
ภาษาเบรนฟักประกอบด้วยคำสั่งเพียง 8 ชนิด เขียนแทนด้วยอักษรหนึ่งตัวต่อหนึ่งคำสั่ง โปรแกรมภาษาเบรนฟักจะทำงานตามคำสั่งไปทีละตัวอักษร ในขณะที่อักษรอื่นที่ปรากฏจะถูกข้ามไป อักษรทั้ง 8 ตัวมีความหมายที่เทียบเท่ากับภาษาซีสามารถแจกแจงได้ดังนี้
ภาษาเบรนฟักทำงานบนอาร์เรย์ขนาด 30,000 เซลล์ (ช่อง) โดยมีตัวแปรพอยเตอร์ที่เคลื่อนย้ายได้เป็นตัวชี้ตำแหน่งเซลล์ปัจจุบัน เมื่อเริ่มต้นโปรแกรม ทุกเซลล์จะมีข้อมูลเป็นศูนย์ และพอยเตอร์ชี้ที่เซลล์แรกเสมอ (ที่ดัชนีของเซลล์เท่ากับศูนย์) โปรแกรมจะดำเนินตามคำสั่งในซอร์สโค้ดไปทีละคำสั่งจนกระทั่งสิ้นสุดที่อักษรตัวสุดท้าย การแสดงผลบนจอภาพและการรับข้อมูลเข้าจากคีย์บอร์ดเป็นตัวอักษรจะอ้างถึงค่าตามรหัสแอสกี (หรือรหัสอักขระตามที่คอมพิวเตอร์ใช้)
โปรแกรมต่อไปนี้จะพิมพ์คำว่า Hello World! และขึ้นบรรทัดใหม่บนจอภาพ
[&gt;+++++++&gt;++++++++++&gt;+++&gt;+««-] วนรอบค่าต่างๆ ที่มีประโยชน์เก็บไว้ในอาร์เรย์
&gt;++. พิมพ์ 'H'
&gt;+. พิมพ์ 'e'
+++++. พิมพ์ '.
. พิมพ์ 'l'
+. พิมพ์ '.
&gt;++. พิมพ์ ' '
«+++++++++++++++. พิมพ์ 'W'
&gt;. พิมพ์ 'o'
------. พิมพ์ 'l'
--------. พิมพ์ 'd'
&gt;+. พิมพ์ '!'
&gt;. ขึ้นบรรทัดใหม่ (พิมพ์อักขระ newline)
ซอร์สโค้ดข้างต้นมีการตัดขึ้นบรรทัดใหม่เพื่อให้สามารถอ่านได้ง่าย ซึ่งภาษาเบรนฟักจะทำงานเฉพาะโค้ด codice_3 เท่านั้น อักษรอื่นๆ จะถูกข้ามไป จึงสามารถตัดบรรทัดหรือใส่หมายเหตุได้โดยไม่ต้องมีเครื่องหมายกำกับ สำหรับซอร์สโค้ดล้วนของโปรแกรมดังกล่าวสามารถเขียนได้ดังนี้
การทำงานจะเริ่มจากบรรทัดแรก ซึ่งเพิ่มค่าเซลล์ที่ 0 ให้เป็น 10 โดยการเพิ่มค่าทีละหนึ่งเป็นจำนวน 10 ครั้ง การวนรอบในบรรทัดที่สองเป็นการกำหนดค่าต่างๆ ไว้ในอาร์เรย์ดังนี้คือ เซลล์ที่ 1 เท่ากับ 70 (ใกล้กับ 72 ซึ่งเป็นรหัสแอสกีของ 'H'), เซลล์ที่ 2 เท่ากับ 100 (ใกล้กับ 101 ของ 'e'), เซลล์ที่ 3 เท่ากับ 30 (ใกล้กับ 32 ซึ่งเป็นรหัสของช่องว่าง), และเซลล์ที่ 4 เท่ากับ 10 (อักขระ newline) การวนรอบดังกล่าวจะทำงานแทนการคูณค่า 10 ในเซลล์ที่ 0 เข้ากับ 7, 10, 3, และ 1 ตามลำดับ และบันทึกผลคูณไว้ต่างเซลล์กัน หลังจากการวนรอบสิ้นสุดแล้ว บรรทัดที่สามคือการเลื่อนพอยเตอร์ไปยังเซลล์ที่ 1 แล้วเพิ่มค่าขึ้นอีกสองจนได้ 72 จากนั้นจึงพิมพ์อักขระ 'H' ออกมา บรรทัดถัดไปเป็นการย้ายพอยเตอร์ไปยังเซลล์ที่ 2 แล้วบวกหนึ่งจนได้ 101 ซึ่งเป็นอักขระ 'e' แล้วแสดงผลบนหน้าจอ บรรทัดต่อๆ ไปก็มีการย้ายพอยเตอร์และมีการเพิ่มค่าหรือลดค่าไปตามคำสั่งคล้ายกันนี้ กระทั่งพิมพ์ Hello World! ออกมาครบทุกตัวอักษร (รวมทั้งการขึ้นบรรทัดใหม่)
Brainf*ck
Brainfsck
เบรนฟัก
เบรนฟัค
ภาษาเบรนฟัค
เตนจิง นอร์เก
Frodo Baggin
อำเภอปัว
ปัว  เป็นอำเภอศูนย์กลางเศรษฐกิจและการท่องเที่ยวของจังหวัดน่านตอนเหนือ
ปัวเริ่มปรากฏขึ้นราว พ.ศ. 1825 ภายใต้การนำของ พญาภูคา เจ้าเมืองย่าง ศูนย์การปกครองอยู่ที่เมืองย่าง (เชื่อกันว่าคือบริเวณริมฝั่งด้านใต้ของแม่น้ำย่าง ใกล้เทือกเขาดอยภูคาในเขตบ้านเสี้ยว ตำบลยม อำเภอท่าวังผา) เพราะปรากฏร่องรอย ชุมชนในสภาพที่เป็นคูน้ำ คันดิน กำแพงเมืองซ้อนกันอยู่ ต่อมาพญาภูคา ได้ขยายอาณาเขตปกครองของตนออกไปให้กว้างขวางยิ่งขึ้น โดยส่งราชบุตรบุญธรรม 2 คน ไปสร้างเมืองใหม่ โดยขุนนุ่น ผู้พี่ไปสร้างเมืองจันทบุรี (เมืองหลวงพระบาง) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแม่น้ำของ (แม่น้ำโขง) และขุนฟองผู้น้องสร้างเมืองวรนคร(เมืองปัว) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ การที่ให้ชื่อว่าเมือง "วรนคร" ก็เนื่องมาจาก พญาภูคา ได้เลือกชัยภูมิที่ดี เหมาะสมในการสร้างเมือง เสร็จแล้วจึงขนานนามว่าเมือง "วรนคร" ซึ่งหมายถึง เมืองดี นับว่าเป็นการเริ่มต้นราชวงศ์ภูคา
เมื่อบ้านเมืองวรนครเริ่มมั่นคงเป็นปึกแผ่น เจ้าขุนฟองก็ได้เป็นพญาแล้วเสวยราชสมบัติในเมืองวรนคร มีพระโอรส 1 พระองค์ ใส่ชื่อเบิกบายว่า "เจ้าเก้าเกื่อน" ต่อมาไม่นานักพญาขุนฟองถึงแก่พิราลัย เจ้าเก้าเถื่อนราชบุตรจึงได้ขึ้นครองเมืองปัวแทน ด้านพญาภูคาครองเมืองย่างมานานและมีอายุมากขึ้น มีความประสงค์จะให้เจ้าเก้าเถื่อนผู้หลานมาครองภูคาหรือเมืองย่างแทน จึงให้เสนาอำมาตย์ไปเชิญ แต่เจ้าเก้าเกื่อนไม่ค่อยเต็มใจนัก เจ้าเก้าเถื่อนเกรงใจปู่จึงยอมไปอยู่เมืองย่าง และมอบให้ชายาคือ นางพญาแม่ท้าวคำปิน ซึ่งทรงครรภ์อยู่คอยปกครองดูแลรักษาเมืองวรนคร (เมืองปัว) แทน เมื่อพญาภูคาถึงแก่พิราลัย เจ้าเก้าเถื่อนจึงครองเมืองย่างแทน