pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในค.ศ.210 พระเจ้าโชโกได้ทำสงครามกับอาณาจักรชิลลาและสามารถยึดดินแดนบริเวณภูเขาโซแบกที่ถูกยึดไปในสมัยพระเจ้าแกรูกลับมาได้สำเร็จ
ในค.ศ.214 พระเจ้าโชโกได้ใช้ทหารจำนวน 1000 คน ไปยึดป้อมซอกมันของเผ่าโมเฮ แต่เผ่าโมเฮได้โจมตีตอบโต้และบุกทางเหนือของอาณาจักรแพกเจ ใน เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 214 อาณาจักรชิลลาได้บุกอาณาจักรแพกเจและยึดป้อมซาฮย็อนของอาณาจักรแพกเจได้
สมเด็จพระเจ้าปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวีย
สมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวีย หรือทรงเป็นที่รู้จักในพระนาม พระเจ้าปีเตอร์ที่ 2 คาราจอร์เจวิช (ภาษาเซอร์เบีย, ภาษาโครแอต, ภาษาบอสเนีย, ภาษาเซอร์เบีย-โครเอเชีย: Petar II Karađorđević อักษรซีริลลิก: Петар II Карађорђевић) (6 กันยายน ค.ศ. 1923 - 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่สามและองค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย ก่อนหน้านี้เรียกว่าราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีนในช่วงก่อน ค.ศ. 1929 พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์โตใน สมเด็จพระราชาธิบดีอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งยูโกสลาเวีย กับเจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย พระบิดามารดาอุปถัมภ์ของพระองค์คือ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร กับ สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ โบวส์-ลีออนแห่งสหราชอาณาจักร
การศึกษาของพระองค์เริ่มต้นขึ้นที่พระราชวังหลวง จากนั้นทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนแซนด์รอยด์ วิลต์เชอร์ ประเทศอังกฤษ เมื่อมีพระชนมายุได้ 11 พรรษา เจ้าชายปีเตอร์แห่งราชวงศ์คาราจอร์เจวิชทรงครองราชสมบัติแห่งยูโกสลาฟในปี ค.ศ. 1934 เมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งยูโกสลาเวียพระบรมชนกนาถของพระองค์ทรงถูกลอบปลงพระชนม์ที่ฝรั่งเศส เนื่องจากยังทรงพระเยาว์ สภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดินได้ถูกจัดตั้งขึ้นโดยมีหัวหน้าคือ เจ้าชายพอลแห่งยูโกสลาเวียผู้เป็นพระญาติฝ่ายพระบิดาของพระองค์
ถึงแม้ว่าสมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์และเหล่าคณะที่ปรึกษาของพระองค์ต่อต้านนาซีเยอรมนี ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เจ้าชายพอลทรงประกาศว่า ยูโกสลาเวียจะยึดมั่นในกติกาสัญญาไตรภาคี (ฝ่ายอักษะ) ในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1941 พระราชาธิบดีปีเตอร์ พระชนมพรรษา 17 พรรษา ทรงได้รับประกาศบรรลุนิติภาวะ และทรงได้การสนับสนุนจากอังกฤษในการรัฐประหารผู้ซึ่งยอมรับกติกาสัญญาไตรภาคี
ความยืดเยื้อของปฏิบัติการบาร์บารอสซา เยอรมนีได้โจมตียูโกสลาเวียและกรีซพร้อมๆกัน ตั้งแต่ 6 เมษายน ลุฟท์วัฟเฟอได้โจมตีเบลเกรดอย่างหนึ่งถึง 3 วัน 3 คืนเป็นปฏิบัติการลงโทษยูโกสลาเวีย ภายใน 1 สัปดาห์ เยอรมนี,บัลแกเรีย,ฮังการี และอิตาลีได้ระดมพลบุกยูโกสลาเวียและคณะรัฐบาลได้ประกาศยอมแพ้สงครามในวันที่ 17 เมษายน ยูโกสลาเวียได้ถูกแบ่งเป็น 4 ส่วนโดยเยอรมนี บัลแกเรีย ฮังการี และอิตาลีตามความต้องการและครอบงำชาวโครแอต ชาวเซิร์บ และชาวมอนเตเนโกร
สมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์จำต้องเสด็จพระราชดำเนินออกนอกประเทศพร้อมคณะรัฐบาลยูโกสลาเวียเนื่องจากการบุกของฝ่ายอักษะ ในขั้นต้นเสด็จพระราชดำเนินพร้อมคณะรัฐบาลไปที่กรีซและเยรูซาเลม จากนั้นได้เสด็จพระราชดำเนินไปที่บริติชปาเลสไตน์และกรุงไคโร ประเทศอียิปต์ พระองค์เสด็จพระราชดำเนินไปยังอังกฤษในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน ที่ซึ่งทรงเข้าร่วมกับคณะรัฐบาลประเทศต่างๆที่ลี้ภัยจากการโจมตีของนาซี พระองค์ทรงสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์และทรงเข้าร่วมกองทัพอากาศอังกฤษ
ถึงอย่างไรก็ตามความล้มเหลวของกองทัพยูโกสลาฟ เกิดความขัดแย้งขึ้นสองฝ่าย ฝ่ายแรกคือกลุ่มหัวรุนแรงยูโกสลาฟที่ซึ่งเป็นกลุ่มคอมมิวนิสต์ซึ่งล้อมรอบไปด้วยกลุ่มสาธารณรัฐที่ประกอบด้วยรัฐบาลยูโกสลาฟนำโดยยอซีป บรอซ ตีโต อีกฝ่ายหนึ่งคือกลุ่มเช็ทนิกส์ เป็นกลุ่มที่โดดเด่นในกลุ่มการเคลื่อนไหวในเซอร์เบียทั้งหมด นำโดย นายพลเดรซา มิเฮลโรวิก ซึ่งได้ประกาศความแตกแยกครั้งนี้ในไม่ช้าโดยรัฐมนตรีกลาโหมของคณะรัฐบาลพลัดถิ่น การเริ่มต้นในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน กลุ่มเช็ทนิกส์ได้เข้าโจมตีที่มั่นของกลุ่มหัวรุนแรงยูโกสลาฟ การปลดปล่อยดินแดนและในไม่ช้าได้เริ่มต้นร่วมมือกับกลุ่มต่อต้านพวกหัวรุนแรงแต่พยายามยึดครองดินแดนของเหล่าผู้สนับสนุนตนเอง พันธมิตรที่สนับสนุนมิเฮลโรวิกได้เปลี่ยนมาสนับสนุนกลุ่มหัวรุนแรงที่ต่อสู้กับกองทัพเยอรมันที่เป็นกลุ่มเช็ทนิกส์ กลุ่มหัวรุนแรงได้รับการเห็นใจในเตหะรานและพันธมิตรยูโกสลาฟได้เข้าร่วมต่อต้าน ในปี ค.ศ. 1944 นายพลยอซีป บรอซ ตีโต ได้ถูกยอมรับโดยรัฐบาลพลัดถิ่นและสมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ได้ทรงเป็นผู้บัญชาการทหารของกองทัพยูโกสลาฟ และแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีได้ร่วมกับรัฐบาลซึ่งได้รับการสนับสนุนในยูโกสลาเวียมีการต่อต้านฝ่ายอักษะและผู้สนับสนุนมากมาย
สมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งกรีซ ในลอนดอน วันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1944
ทั้งสองพระองค์มีพระราชโอรส 1 พระองค์คือ มกุฎราชกุมารอเล็กซานเดอร์แห่งยูโกสลาเวีย
การถอนพระราชอิสริยยศและการลี้ภัย.
ขณะทรงลี้ภัยสมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ทรงถูกถอนพระราชอิสริยยศโดยสมัชชารัฐธรรมนูญแห่งยูโกสลาเวียในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 อย่างไรก็ตามพระองค์ทรงปฏิเสธที่จะสละราชสมบัติ หลังสงครามยุติพระองค์ทรงตั้งรกรากที่สหรัฐอเมริกา หลังจากทรงทรมานด้วยพระโรคตับแข็ง พระองค์เสด็จสวรรคตในวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 ที่เมืองเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด หลังจากความล้มเหลวในการปลูกถ่ายตับ
พระบรมศพถูกทำพิธีที่โบสถ์พระอารามเซนต์เซวา รัฐอิลลินอย เป็นพระมหากษัตริย์ยุโรปเพียงพระองค์เดียวที่พระบรมศพฝังบนแผ่นดินอเมริกา พระราชโอรสของพระองค์คือ มกุฎราชกุมารอเล็กซานเดอร์แห่งยูโกสลาเวีย ทรงเป็นรัชทายาทของราชบัลลังก์ยูโกสลาเวีย
เวอริทัส
เทพีเวอริทัส  เป็นเทพีในตำนานเทพเจ้าโรมันที่เทียบเท่ากับเทพีอเลเธีย (Aletheia) ในตำนานเทพเจ้ากรีก เทพีเวอริทัสเป็นเทพีแห่งความสัตย์
เวอริทัสเป็นลูกสาวของเทพแซทเทิร์นและเป็นแม่ของเทพีเวอร์ชู กล่าวกันว่าเวอริทัสซ่อนตัวอยู่ก้นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ (holy well) เพราะเป็นผู้ที่ชอบเก็บตัว ภาพที่ปรากฏมักจะเป็นสตรีพรหมจารี สวมเสื้อผ้าสีขาว นอกจากนั้นแล้วคำว่า “เวอริทัส” ก็ยังเป็นชื่อของความสัตย์ในคุณธรรมโรมันซึ่งถือว่าเป็นหลักของคุณธรรมที่ชาวโรมันที่ดีควรมี
ภาษาละตินของคำนี้ปรากฏในคำขวัญของสถาบันต่างๆ หลายแห่ง เช่น “เวอริทัส” หรือ “ความสัตย์” ที่เป็นคำขวัญของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด, ของลัทธิโดมินิกันของนิกายโรมันคาทอลิก และของวิทยาลัยพรอวิเดนซ์ในโรดไอแลนด์ที่บริหารโดยลัทธิโดมินิกัน หรือ “เวอริทัส” ที่เป็นส่วนหนึ่งของคำขวัญ เช่นของมหาวิทยาลัยอินเดียนาและมหาวิทยาลัยเยล ว่า "Lux et Veritas" (แสงสว่างและความสัตย์), ของมหาวิทยาลัยรัฐแคลิฟอร์เนีย ว่า "Vox Veritas Vita" (กล่าวคำสัตย์ในการดำเนินชีวิต)
นอกจากนั้นแล้วก็ยังปรากฏในวลี ในไวน์คือความสัตย์ (in vino veritas) ที่หมายความว่าเมื่อดื่มเครื่องดื่มที่ทำให้มึนเมาแล้วก็จะทำให้ผู้ดื่มขาดความสามารถในการควบคุมตนเองจนอาจจะพูดอะไรโดยไม่ทันคิด (สิ่งที่เป็นความสัตย์)
สโมสรฟุตบอลเซาท์แฮมป์ตัน
เซาแธมป์ตัน (สโมสรฟุตบอล)
แคว้นเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ
เตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ  หรือ เตรนตีโน-ซืททีโรล  เป็นแคว้นหนึ่งในยี่สิบแคว้นและหนึ่งในห้าแคว้นปกครองตนเองของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ ประกอบด้วย 2 จังหวัด ได้แก่ เตรนโตและบอลซาโน พื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี (รวมถึงก่อนหน้านี้ ซึ่งคือจักรวรรดิออสเตรีย) เมื่อปี ค.ศ. 1815 และถูกรวมกับอิตาลีในปี ค.ศ. 1919
แคว้นปกครองตนเองเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจมีอาณาเขตติดต่อกับรัฐทีโรลของประเทศออสเตรียทางทิศเหนือ ติดต่อกับรัฐเกราบึนเดินของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดต่อกับแคว้นลอมบาร์เดียทางทิศตะวันตก และติดต่อกับแคว้นเวเนโตทางทิศใต้ ครอบคลุมพื้นที่ 13,607 ตารางกิโลเมตร ลักษณะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา และครอบคลุมพื้นที่โดโลไมส์และเทือกเขาแอลป์ทางใต้
จังหวัดปกครองตนเองบอลซาโนครอบคลุมพื้นที่ 7,400 ตารางกิโลเมตร พื้นที่แทบทั้งหมดเป็นภูเขาและป่าไม้ที่กว้างขวาง ติดกับแคว้นลอมบาร์เดียทางทิศตะวันตก จังหวัดปกครองตนเองเตรนโตทางทิศใต้ และแคว้นเวเนโตทางทิศตะวันออก มีลักษณะภูมิอากาศเป็นแบบภาคพื้นทวีป ในจังหวัดนี้มีแนวเขาหลายแห่งที่มีความสูงเกิน 3,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล และมีแม่น้ำสายหลักไหลผ่าน คือแม่น้ำอาดีเจ ไหลจากทิศเหนือสู่ใต้ แคว้นมีอุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 12.2 องศาเซลเซียส และมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 717.7 มิลลิเมตรต่อปี และมีทางหลวงผ่านเทือกเขาแอลป์ คือ ทางผ่านเบร็นเนอร์ ซึ่งเชื่อมต่อกับประเทศออสเตรีย
จังหวัดปกครองตนเองเตรนโตครอบคลุมพื้นที่กว่า 6,207 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา (พื้นที่ร้อยละ 20 สูงกว่า 2,000 เมตร และร้อยละ 70 สูงกว่า 1,000 เมตร) และปกคลุมโดยป่าไม้ร้อยละ 50 ของพื้นที่ มีสภาพอากาศหลากหลายตามภูมิประเทศ ทั้งอากาศแบบเทือกเขาของเทือกเขาแอลป์และอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน นอกจากนี้ยังเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมแห่งหนึ่งของนักท่องเที่ยว คือเป็นที่เล่นสกีบนภูเขาสูงในฤดูหนาว และในฤดูร้อนยังสามารถชมทิวทัศน์หุบเขาที่กว้างใหญ่และทะเลสาบมากมาย (ทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดคือ ทะเลสาบการ์ดา)
แคว้นปกครองตนเองเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจประกอบด้วย 2 จังหวัดปกครองตนเอง และมีเทศบาล (โคมูนี) ทั้งหมด 339 เทศบาล แบ่งออกเป็นจังหวัดบอลซาโน 116 เทศบาล และจังหวัดเตรนโต 223 เทศบาล
สถานีรถไฟหัวตะเข้
สถานีรถไฟหัวตะเข้ เป็นสถานีรถไฟระดับ 2 ของการรถไฟแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่ที่แขวงลาดกระบัง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานครเป็นสถานรถไฟชั้น 2 ของทางรถไฟสายตะวันออก หากจะไปเขตลาดกระบัง หรือ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ ให้ลงที่สถานีนี้ได้
สถานีรถไฟหัวตะเข้ อยู่ห่างจากป้ายหยุดรถไฟพระจอมเกล้า ในสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เพียง 580 เมตรเท่านั้น
ไม่มีเดินวันวันเสาร์ อาทิตย์และวันหยุดราชการ
เดินเฉพาะวันเสาร์ - อาทิตย์
เดินเฉพาะวันจันทร์ - ศุกร์
สถานีรถไฟอุดรธานี
กติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพ
กติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพ  เป็นสนธิสัญญาที่ได้ชื่อตามรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของโซเวียต วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของนาซีเยอรมนี โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ โดยมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า กติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างเยอรมนีกับสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (German–Soviet Non-aggression Pact) และได้รับการลงนามในกรุงมอสโก เมื่อช่วงเช้าของวันที่ 24 สิงหาคม 1939 (แต่ในกติกาสัญญาระบุเป็นวันที่ 23 สิงหาคม) ความตกลงดังล่าวเป็นการประกาศวางตัวเป็นกลางหากภาคีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งถูกโจมตีโดยประเทศที่สาม ภาคีผู้ลงนามทั้งสองสัญญาจะไม่เข้าร่วมกลุ่มกับอำนาจอื่นซึ่ง "พุ่งเป้าหมายไปยังคู่เจรจาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งโดยตรงหรือโดยอ้อม" กติกาสัญญาดังกล่าวเป็นที่รู้จักกันในหลายชื่อด้วยกัน ซึ่งรวมไปถึง กติกาสัญญานาซี–โซเวียต (Nazi–Soviet Pact), กติกาสัญญาฮิตเลอร์–สตาลิน, กติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างเยอรมนี–โซเวียต หรือบางครั้งก็เรียกว่า พันธมิตรนาซี–โซเวียต กติกาสัญญามีผลจนถึงวันที่ 22 มิถุนายน 1941 เมื่อเยอรมนีเริ่มปฏิบัติการบาร์บารอสซา
นอกเหนือจากการกำหนดเงื่อนไขในการไม่รุกรานระหว่างกันแล้ว กติกาสัญญาดังกล่าวยังรวมไปถึงข้อตกลงลับ ซึ่งแบ่งยุโรปตะวันออกให้อยู่ภายใต้เขตอิทธิพลของเยอรมนีและโซเวียต เพื่อให้มีการจัดระเบียบทางดินแดนและทางการเมืองในพื้นที่ดังกล่าวใหม่ หลังจากนั้น เยอรมนีและสหภาพโซเวียตได้ร่วมกันบุกครองโปแลนด์ ตามด้วยการผนวกเอสโตเนีย ลัตเวีย ลิทัวเนียและดินแดนทางตอนเหนือของโรมาเนียเข้าไปอยู่ในเขตอิทธิพลของสหภาพโซเวียต รวมไปถึงการผนวกดินแดนทางตะวันออกของฟินแลนด์ หลังจากความพยายามรุกรานของสหภาพโซเวียตในสงครามฤดูหนาว ภาคผนวกลับดังกล่าวถูกมองว่าเป็นภัยคุกคามต่อสันติภาพ และเป็นตัวการที่ก่อให้เกิดสงครามแห่งการรุกราน
รายชื่อเกมปี พ.ศ. 2552
สถานีรถไฟหลักสี่
Innocent starter
เบองาวาน โซโล
ฮิสเปเนีย
ฮิสเปเนีย, ฮิสปาเนีย หรือ อิสปาเนีย (อังกฤษ, ละตินและ; ) เป็นชื่อที่โรมันใช้เรียกคาบสมุทรไอบีเรียทั้งหมด (ที่ปัจจุบันคือประเทศสเปน โปรตุเกส อันดอร์รา ยิบรอลตาร์ และส่วนเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส) เมื่อโรมมีฐานะเป็นสาธารณรัฐ ฮิสเปเนียแบ่งเป็นสองจังหวัด ได้แก่ เนียเรอร์ฮิสเปเนีย (Nearer Hispania) และเฟอร์เทอร์ฮิสเปเนีย (Further Hispania) ระหว่างสมัย Principate เฟอร์เทอร์ฮิสเปเนียก็แบ่งเป็นสองจังหวัดใหม่คือฮิสเปเนียเบทิกาและลูซิเทเนีย ขณะที่เนียเรอร์ฮิสเปเนียเปลี่ยนชื่อเป็นฮิสเปเนียทาร์ราโคเนนซิส ต่อมาทางตะวันตกของทาร์ราโคเนนซิสก็แบ่งย่อยออกเป็นฮิสเปเนียใหม่ที่ต่อมาเรียกว่าแคลเลเชีย (หรือแกลเลเชียที่กลายมาเป็นแคว้นกาลิเซียของสเปนในปัจจุบัน) ตั้งแต่สมัยจตุราธิปไตยภายใต้จักรพรรดิไดโอคลีเชียนในปี ค.ศ. 284 เป็นต้นมาทางตอนใต้ของทาร์ราโคเนนซิสก็แบ่งออกไปเป็นคาร์เทจิเนนซิส และอาจจะเช่นเดียวกับหมู่เกาะแบลีแอริก (Balearic Islands) ต่อมา และจังหวัดทั้งหมดก็รวมกันเป็นมณฑลเดียวกันภายใต้ประมุขที่มีตำแหน่งเป็นวีการีอุส (vicarius)
Roman Iberia
โรมันไอบีเรีย
Carthaginiensis
คาเธจินเนซิส
แกลเลเชีย
แกลเลเชีย หรือ กัลไลเกีย  เป็นหนึ่งในจังหวัด ของจักรวรรดิโรมันที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรไอบีเรียในบริเวณที่เป็นแคว้นกาลิเซีย แคว้นอัสตูเรียส จังหวัดเลออนในประเทศสเปนปัจจุบัน และทางตอนเหนือของประเทศโปรตุเกส
โรมันตั้งชื่อจังหวัดตามชื่อชาวแกลเลซี (Gallaeci) ที่มาจากภาษากรีก “Kallaikoi” ซึ่งคือชาวเคลต์ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณคาบสมุทรไอบีเรียในบริเวณลุ่มแม่น้ำโดรูโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่คาโร ในบริเวณที่ต่อมาเป็นเมืองโปร์ตุสกาเล (Portus Cale) ที่ในปัจจุบันคือเมืองโปร์ตู แต่ก็ยังไม่เป็นที่ทราบแน่นอนว่าชาวแกลเลซีเป็นชนที่มีอยู่จริงหรือไม่ เพราะกลุ่มชนหลักที่ตั้งถิ่นฐานระหว่างลุ่มแม่น้ำโดรูกับลุ่มแม่น้ำลีมาคือกลุ่มชนที่เรียกว่าชาวบราการี (Bracari)
Gallaecia
ฮิสเปเนียเบทิกา
ฮิสเปเนียเบทิกา หรือ ฮิสปานีอาไบตีกา (อังกฤษ, ) เป็นหนึ่งในจังหวัดสามแห่งในฮิสเปเนีย (คาบสมุทรไอบีเรียปัจจุบัน) ของจักรวรรดิโรมัน มีเขตแดนทางตะวันตกติดกับจังหวัดลูซิเทเนีย (โปรตุเกสปัจจุบัน) และทางตะวันออกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดฮิสเปเนียทาร์ราโคเนนซิส ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ฮิสเปเนียเบทิกากลายเป็นส่วนหนึ่งของอัลอันดะลุสภายใต้การปกครองของชาวมัวร์ พื้นที่ของจังหวัดนี้ใกล้เคียงกับอาณาเขตของแคว้นอันดาลูซิอาของสเปนในปัจจุบัน
ฮิสปาเนียลูซิทาเนีย
Baetica
เบติคา
ท่าอากาศยานสมุย
ฮิสเปเนียทาร์ราโคเนนซิส
ฮิสเปเนียทาร์ราโคเนนซิส หรือ ฮิสปานีอาตาร์ราโกเนนซิส (อังกฤษ, ) เป็นหนึ่งในจังหวัดสามแห่งในฮิสเปเนีย (คาบสมุทรไอบีเรียปัจจุบัน) ของจักรวรรดิโรมัน มีอาณาเขตครอบคลุมชายฝั่งเมดิเตอร์เรเนียนส่วนใหญ่ ที่ราบสูงตอนกลางและตอนเหนือของประเทศสเปน ไปจนถึงแคว้นกาลิเซีย และตอนเหนือของโปรตุเกสในปัจจุบัน ทางด้านใต้มีเขตแดนติดต่อกับจังหวัดฮิสเปเนียเบทิกา (ซึ่งก็คือบริเวณแคว้นอันดาลูซิอาในปัจจุบัน) ส่วนทางด้านตะวันตกจรดมหาสมุทรแอตแลนติกและจังหวัดลูซิเทเนีย
ฮิสเปเนียทาร์ราโคเนนซิสเป็นจังหวัดที่ตั้งขึ้นแทนจังหวัดเนียเรอร์ฮิสเปเนีย  ซึ่งเคยมีกงสุลภายใต้ระบบสาธารณรัฐปกครองอยู่ ฮิสเปเนียทาร์ราโคเนนซิสรุ่งเรืองมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5
ทาร์ราโคเนนซิส
Tarraconensis
วิลเลียม บัคแลนด์ (แก้ความกำกวม)
วิลเลียม บัคแลนด์ อาจจะหมายถึง
William Buckland (disambiguation)
วิลเลียม บัคแลนด์
วิลเลียม บัคแลนด์  (12 มีนาคม ค.ศ. 1784 - (14 สิงหาคม ค.ศ. 1856) วิลเลียม บัคแลนด์เป็นนักธรณีวิทยา และ นักบรรพชีวินวิทยาชาวอังกฤษ ผู้เกิดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1784 แอ็กซมินสเตอร์ในมณฑลเดวอนในอังกฤษ บัคแลนด์เป็นผู้เขียนหนังสือเกี่ยวกับซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์อย่างละเอียดเป็นเล่มแรก และเป็นผู้สนับสนุนลัทธิปฐมกำเนิดของโลกเก่า (Old Earth creationism) ผู้ต่อมากลายมาเป็นผู้ที่มีความเชื่อในทฤษฎีธารน้ำแข็งของหลุยส์ อกาสซิส (Louis Agassiz) นักบรรพชีวินวิทยา นักธรณีวิทยา และนักธารน้ำแข็งวิทยาชาวสวิส
เดอะ มาสเตอร์
ทรู แฟนเทเชีย
ราชวงศ์วิทเทิลส์บัค
ราชวงศ์วิทเทิลส์บัค  เป็นราชตระกูลเยอรมันของยุโรปจากบาวาเรีย
ตำแหน่งการปกครองสำคัญของราชวงศ์วิทเทิลส์บัคคือ:
วิตเตลบาค
โรงเรียนสิงห์บุรี
โรงเรียนสิงห์บุรี เป็นสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา แห่งแรกของ จังหวัดสิงห์บุรี ปัจจุบันจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ในรูปแบบสหศึกษา ทำการเรียนการสอนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน ระดับช่วงชั้นที่ 3 และช่วงชั้นที่ 4 มีจำนวนนักเรียน 3,000 คน และบุคลากรทางการศึกษาอีกกว่า 150 คน โดยมีเนื้อที่ 121 ไร่
โรงเรียนสิงห์บุรี เดิมชื่อโรงเรียนวัดพรหมสาคร ตั้งขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคม 2449 ได้รับการสนับสนุนจาก พระสิงห์บุราจารย์ (ลบ บัวสรวง) เจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรีได้ร้องเรียนเจ้าหน้าที่ขออนุญาตตั้งสถานที่เรียน โดยมี สามเณรสงวน ต่อจรัส เป็นครูใหญ่คนแรก สถานที่ตั้งเดิม วัดพรหมสาคร ตำบลบางพุทรา อำเภอเมือง จังหวัดสิงห์บุรี ปลายปี 2452 ทางราชการยกฐานะเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดสิงห์บุรี เมื่อแรกเปิดสอน มีจำนวนนักเรียนชาย 50 คน ได้จัดสอนเพียง 4 ชั้น อาศัยศาลาการเปรียญของวัดเป็นสถานที่เรียน ราชบุรุษบุญเหลือ บุญยานุตร เป็นครูใหญ่ พระปลัดเขียวเจ้าคณะอำเภอเมืองสิงห์บุรี เป็นผู้อุปการะ การเรียนการสอน เรียนทุกวัน หยุดเรียนวันพระ
- 1 มิถุนายน 2456 ตั้งชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1)
- 2 พฤษภาคม 2467 ตั้งชั้นมัธยมศึกษาตอนกลาง (ม.5)
- 19 กันยายน 2470 กระทรวงธรรมการ มีคำสั่งให้ยุบโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดสิงห์บุรี รวมกับโรงเรียนประจำจังหวัดชาย และแยกนักเรียนประถมชายและครูไปรวมสอนที่โรงเรียนสตรีเดิมในจวนผู้ว่าราชการจังหวัดและจัดเป็นแผนกประถม ส่วนที่โรงเรียนประจำจังหวัดเดิมในวัดพรหมสาครจัดเป็นแผนกมัธยม และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนประจำจังหวัดสิงห์บุรี
- ปลายปี พ.ศ. 2474 ได้ก่อสร้างอาคารเรียนขึ้น 1 หลัง มีพระประชากรบริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัด ขุนสมรรถคุรุการ ศึกษาธิการจังหวัดเป็นผู้ให้การสนับสนุน และนายกวย ปาลวัฒน์ คหบดีตำบลบ้านไร่ อำเภออินทร์บุรี บริจาคเงิน 3,000 บาท มณฑลอยุธยาบริจาค 3,000 บาท เปิดอาคารเรียน
- เมื่อ 28 สิงหาคม 2475 และทางราชการได้ตั้งชื่อโรงเรียนนี้ว่า โรงเรียนสิงหวัฒนพาห เพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลปาลวัฒน์
- 22 มิถุนายน 2476 จังหวัดได้ผ่อนผันให้รับนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นเรียนปนกับนักเรียนชาย มีนักเรียนหญิงลงทะเบียนเรียนชั้นมัธยม 1 วันนี้รวม 7 คน
- 18 ธันวาคม 2477 แยกให้นักเรียนสตรีไปเรียนที่วัดโพธิ์แก้วนพคุณ
- 31 พฤษภาคม 2478 ธรรมการจังหวัด สั่งให้แยกโรงเรียนสตรีที่วัดโพธิ์แก้วไปเรียนที่ศาลา การเปรียญวัดพรหมสาคร และมีการปันเขตนักเรียนชายหญิง ไม่ให้เล่นปะปนกัน
- 17 พฤษภาคม 2484 โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดสิงห์บุรีแยกตนเอง ไปเปิดทำการสอน ณ วัดโพธิ์ทอง บ้านบางแค
- มีนักเรียนที่แยกมาจากโรงเรียนเดิม (โรงเรียนประจำจังหวัดสิงห์บุรี) จำนวน 30 คน เป็น นักเรียนชั้นมัธยมสาม 14 คน ชั้นมัธยมสอง 16 คน ครูทั้งหมด 4 คน และนางสาวสมจิตต์ เกตุพล เป็นครูใหญ่คนแรก
- 24 มีนาคม 2515 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศรวมโรงเรียนสตรีสิงห์บุรีกับโรงเรียน สิงหวัฒนพาห เป็นโรงเรียนเดียวกัน ประเภทสหศึกษา และให้ชื่อว่า โรงเรียนสิงห์บุรี สังกัดกอง โรงเรียนรัฐบาล กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม 2515 สถานที่ตั้งแห่งใหม่นี้ เป็นสนามบินชั่วคราว สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 อยู่ที่ ตำบลบางมัญ หมู่ที่ 1 เนื้อที่ที่ได้รับอนุญาตให้ใช้ จำนวน 144 ไร่ 19 ตารางวา
- 29 กันยายน 2515 กรมสามัญศึกษา แต่งตั้งให้ นายพนม ชุณหเสวี (อดีตรองอธิบดีกรมสามัญศึกษา) อาจารย์ใหญ่โรงเรียนสิงหวัฒนพาหเดิม มาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนสิงห์บุรี ตั้งแต่ วันที่ 1 สิงหาคม 2515
- กรมสามัญศึกษา ได้พิจารณาคัดเลือกให้โรงเรียนสิงห์บุรีอยู่ในโครงการปรับปรุง ค.ม.ภ. รุ่น 1 (โครงการพัฒนาโรงเรียนมัธยมในส่วนภูมิภาค) ปีการศึกษา 2517 - 2520 แล้วจึงเปลี่ยนมาใช้ หลักสูตรมัธยมศึกษาตอนต้น พุทธศักราช 2521 จากการเข้าสู่โครงการ ค.ม.ภ. ทำให้ได้รับการสนับสนุนให้มีอาคารเรียน อาคารประกอบ ครุภัณฑ์ อุปกรณ์ต่าง ๆ และครู-อาจารย์มากขึ้น
- ปัจจุบันโรงเรียนสิงห์บุรี ตั้งอยู่เลขที่ 118 หมู่ที่ 1 ตำบลบางมัญ อำเภอเมือง จังหวัดสิงห์บุรี บนเนื้อที่ 121 ไร่ 3 งาน 19 ตารางวา (ทางจังหวัดสิงห์บุรีได้ขอเนื้อที่ก่อตั้งสำนักงานของทางราชการ 22 ไร่ 1 งาน) มีอาคารเรียนถาวร 5 หลัง อาคารเรียนชั่วคราว 3 หลัง โรงฝึกงาน 10 หลัง โรงฝึก พลศึกษา 1 หลัง อาคารศูนย์กีฬา 1 หลัง หอประชุม-โรงอาหาร 1 หลัง หอประชุม-หอสมุด 1 หลัง บ้านพักครู 22 หลัง บ้านพักนักการภารโรง 5 หลัง ห้องส้วมนักเรียน 12 หลังห้องอาบน้ำ 1 หลัง มีนักเรียนจำนวน 2,915 คน แบ่งแผนชั้นเรียนเป็น ม.1 12ห้อง ม.2 12ห้อง ม.3 12 ห้อง ม.4 12ห้อง ม.5 12ห้อง และ ม.6 12ห้อง รวม 72 ห้องเรียน
หอสมุดโรงเรียน.
หอสมุดหอมหวล – พรทวีทัศน์ โรงเรียนสิงห์บุรี เริ่มต้นมาจากโครงการขยายห้องสมุดของโรงเรียนสิงห์บุรีให้กว้างขวางยิ่งขึ้น ในช่วงที่นายเมือง ทองยิ่ง ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนสิงห์บุรี โดยได้รับความร่วมมือจาก พล.ต.ท.ธนู หอมหวล นายกสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนสิงห์บุรี จัดทอดผ้าป่าขึ้น เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2534 และนายโสรส พรทวีทัศน์ ประธานบริษัท ชิชาคัมปะนี จำกัด ได้บริจาคเงินเริ่มแรก 500,000 บาท และบริจาคเงินสมทบภายหลังอีก 500,000 บาท รวมรายได้ทั้งหมด 1,545,583 บาท จึงดำเนินการแต่งตั้งคณะกรรมการ เพื่อศึกษารูปแบบการสร้างห้องสมุดเอกเทศ พอดีกับกรมสามัญศึกษาได้จัดสรรงบประมาณการสร้างอาคารหอประชุม 101ล./27 ชั้นล่างใต้ถุนโล่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนสิงห์บุรีจึงปรึกษากับนายกสมาคมศิษย์เก่าฯ เปลี่ยนแปลงนโยบายเดิมจากการก่อสร้างอาคารหอสมุดเอกเทศ ซึ่งต้องใช้งบประมาณสูง ไปเป็นการปรับปรุงใต้ถุนอาคารหอประชุมเพื่อใช้เป็นหอสมุดแทน เมื่อได้รับอนุญาตจากกรมสามัญศึกษาแล้ว นางสาวจินตนา บัวสรวง ได้ติดต่อประสานงานให้ คุณธรรมนูญ วสุวานิช สถาปนิกการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเป็นผู้ออกแบบให้ การปรับปรุงก่อสร้างเริ่มดำเนินตั้งแต่เดือน เมษายน 2535 ต่อมา นายเมือง ทองยิ่ง ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการสามัญศึกษาจังหวัดสิงห์บุรี และนายเฉลิม ขวัญเมือง มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนสิงห์บุรีแทน จึงมารับช่วงดำเนินการต่อ ปรากฏว่างบประมาณใช้ในการก่อสร้างไม่เพียงพอ นายเฉลิม ขวัญเมือง และคณะจึงปรึกษานายกสมาคมศิษย์เก่าฯ ประสานกับนายโสรส พรทวีทัศน์ และท่านได้บริจาคเพิ่มเติมอีก 1 ล้านบาท การก่อสร้างปรับปรุงต่างๆจึงเสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2537 นับเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่และได้มาตรฐานแห่งหนึ่ง จึงตั้งชื่อว่า หอสมุดหอมหวล – พรทวิทัศน์
ความกตัญญู
เซ็กส์หมู่
สถานีประชาธิปไตย
สถานีประชาชน (สถานีโทรทัศน์ดาวเทียม)
หลินปิง
หลินปิง (จีน: 林冰; ) เป็นแพนด้ายักษ์เพศเมียในสวนสัตว์เชียงใหม่ เกิดเมื่อวันพุธที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 จากการผสมเทียม ระหว่างช่วงช่วงและหลินฮุ่ย นับเป็นแพนด้าตัวแรกของโลกที่เกิดในประเทศเขตศูนย์สูตร ในเดือนนอกฤดูผสมพันธุ์ของหมีแพนด้า
หลินปิง เป็นชื่อที่ได้รับการลงคะแนนเป็นอันดับ 1 โดยคนไทย ทางจดหมายและไปรษณียบัตร ถึง 13 ล้านฉบับ จาก 4 ชื่อ (อันดับ 2 “ขวัญไทย” 3.5 ล้านฉบับ อันดับ 3 “ไทจีน” 2.5 ล้านฉบับ อันดับ 4 “หญิงหญิง” 2 ล้านฉบับ)
ความพยายามของสัตวแพทย์ไทย.
หลังจากที่ประเทศไทยได้รับช่วงช่วงและหลินฮุ่ยในฐานะทูตสันถวไมตรีระหว่างไทยและจีน มาอยู่ที่สวนสัตว์เชียงใหม่ในปี พ.ศ. 2546 องค์กรได้ทำการดูและคู่หมีแพนด้าให้มีคุณภาพที่ดีเป็นเวลา 3 ปี ทางสวนสัตว์ฯ เริ่มพยายามให้คู่แพนด้าได้มีโอกาศผสมพันธุ์เองตามธรรมชาติด้วยการทำให้สิ่งแวดล้อมภายในบริเวณที่เลี้ยงมีบรรยากาศเหมือนธรรมชาติ บริเวณด้านหลังสามารถแยกหมีให้อยู่ตัวเดียวหรือเป็นคู่ได้ ส่วนด้านจัดแสดงด้านหน้า แบ่งพื้นที่ให้ทั้สองคิดถึงกันมากที่สุด หลินฮุ่นแสดงอาการเป็นสัดครั้งแรกราววันที่ 16-19 มกราคม พ.ศ. 2549 โดยส่งเสียงร้องคล้ายเสียงแพะ เดินวนกระสับกระส่าย ป้ายกลิ่นตามที่ต่าง ๆ ยกหางและเดินถอยหลังเข้าหาช่วงช่วง แต่ช่วงช่วงแสดงพฤติกรรมคล้ายการขึ้นผสมพันธุ์เท่านั้น แต่ก็ล้มเหลว ต้องรอลุ้นปีถัดไป ต่อมาปลายเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 หลินฮุ่ยแสดงอาการเป็นสัดครั้งที่ 2 ทางทีมงานหากลยุทธ์หลากหลาย อย่างให้ช่วงช่วงดูวิดีโอโป๊เพื่อกระตุ้นพฤติกรรมสืบพันธุ์ ตามคำแนะนำของประเทศจีนและอื่น ๆ หรือการกั้นคอกแยกเพื่อเลียนแบบพฤติกรรมทางธรรมชาติที่มักแยกกันอยู่ตามลำพัง และเปิดให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันเฉพาะช่วงที่หลินฮุ่ยเป็นสัด แต่ผลก็ไม่เป็นที่น่าพอใจ
เดือนเมษายน พ.ศ. 2550 มีการรวมตัวคณะทำงานเฉพาะกิจ ที่มีทีมงานจากหลายฝ่ายทั้งทีมงานของสวนสัตว์เชียงใหม่ ทีมจากส่วนวิชาการ องค์การสวนสัตว์ ทีมงานวิจัยของโครงการวิจัยและจัดแสดงหมีแพนด้า ทีมงานคณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ข้อมูลการตัดสินใจที่สำคัญที่สุดคือข้อมูลจากห้องปฏิบัติการฮอร์โมน ที่ทำงานต่อเนื่อง 24 ชั่วโมง ต่อมาวันที่ 1 เมษายน หลินฮุ่ยตกไข่ ทีมงานปล่อยให้ช่วงช่วงเข้าผสมกับหลินฮุ่ยแต่ไม่สำเร็จ จึงดำเนินการผสมเทียมในวันถัดมา ช่วงช่วงถูกวางสลบในไม่กี่ชั่วโมง การผสมเทียมครั้งแรกนี้มีผู้เชี่ยวชาญจากประเทศจีนมาช่วยเหลือทีมงาน แต่น่าเสียดายว่า หลินฮุ่ยเกิดภาวะตั้งท้องเทียม ที่เป็นเรื่องทั่วไปที่เกิดขึ้นได้เป็นปกติในสัตว์หลายชนิด
เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 หลังจากนั้นเริ่มเข้าฤดูผสมพันธุ์ของหลินฮุ่ยอีกครั้ง ทั้งสิ่งเปลี่ยนแปลงเรื่องระดับฮอร์โมนและพฤติกรรม ทางทีมงานร่วม 30 ชีวิตวางแผนการทำงานแบบละเอียด ทั้งแผนปฏิบัติการรายวัน รายสัปดาห์ รายเดือน ตั้งแต่ผสมพันธุ์จนถึงคลอด หลังจากพิจารณาระดับฮอร์โมนที่ขึ้นถึงสูงสุดและเริ่มลดระดับลงอย่าฮวบฮาบ เป็นสัญญาณบ่งชี้ว่าหลินฮุ่นมีไข่ตกจากรังไข่แน่นอน ทางทีมงานเริ่มวางยาสลบช่วงช่วง ได้น้ำเชื้อคุณภาพเยี่ยมมากพอเพียงสำหรับการผสมเทียมถึง 2 ครั้ง จากนั้นสู่กระบวนการพาตัวอสุจิของช่วงช่วงไปเจอกับไข่ของหลินฮุ่ยเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 จากนั้นเริ่มสังเกตพฤติกรรม การตรวจฮอร์โมนจากฉี่ทุกวัน หากตั้งท้องฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนที่รังไข่จะผลิตออกมา สองเดือนหลังวันผสมเทียม พบว่าพฤติกรรมหลินฮุ่ยเปลี่ยนไป กินอาหารมากขึ้น ท้องและเต้านมขยายใหญ่ นอนเก่งกว่าเดิม รวมทั้งผลตรวจฮอร์โมนเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ
27 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 หลังจากเจ้าหน้าที่สังเกตพบพฤติกรรมผิดปรกติของหลินฮุ่ยที่แสดงอาการกระวนกระวาย เดินไปมา เลียบริเวณอวัยวะเพศถี่มากขึ้นหลังเที่ยงคืนวันที่ 26 จึงติดต่อไปที่ศูนย์วิจัยแพนด้า ประเทศจีน ปรึกษาจากผู้รู้ จึงได้รับคำตอบว่า หลินฮุ่ยกำลังจะคลอด คำยืนยันทำให้ทีมงานตื่นเต้นและกระวนกระวายอย่างมาก แพนด้าน้อยคลอดออกมา โดยถูกบันทึกภาพด้วยกล้องวิดีโอของทีมงานสวนสัตว์ฯ หลังจากอุ้มท้อง 97 วัน มีน้ำหนักแรกเกิด 235 กรัม
มีการจัดประกวดตั้งชื่อแพนด้าน้อย โดยคณะกรรมการองค์การสวนสัตว์ฯจะเป็นผู้รวบรวมชื่อคัดเลือกให้เหลือ เพียง 4 ชื่อ จากนั้นจะเปิดโอกาสให้ประชาชนลงคะแนนผ่านทางไปรษณียบัตร โดยหลินปิง เป็นชื่อที่ได้รับการลงคะแนนเป็นอันดับ 1 โดยคนไทย ทางจดหมายและไปรษณียบัตร ถึง 13 ล้านฉบับ จาก 4 ชื่อ (อันดับ 2 “ขวัญไทย” 3.5 ล้านฉบับ อันดับ 3 “ไทจีน” 2.5 ล้านฉบับ อันดับ 4 “หญิงหญิง” 2 ล้านฉบับ) โดยหลินปิง มีความหมายว่า ป่าเมืองหนาว หรือป่าแห่งสายน้ำปิง
ส่งกลับจีนเพื่อไปหาคู่.
28 กันยายน พ.ศ. 2556 ได้มีการส่งหลินปิงไปที่ศูนย์วิจัยและอนุรักษ์หมีแพนด้า เมืองเฉิงตู ประเทศจีน เป็นเวลา 1 ปี เพื่อให้จับคู่ผสมพันธุ์กับแพนด้าหนุ่ม
ที่สุดในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 เวลา 18.33 น. หลินปิงก็ได้ตกลูกแฝดออกมาคู่หนึ่ง เป็นตัวเมียทั้งคู่ น้ำหนักประมาณ 200 กรัม หลังจับคู่ผสมพันธุ์กับแพนด้าหนุ่มหลายตัว และตั้งท้องนาน 117 วัน
นับตั้งแต่หลินปิงเกิดมา สื่อต่าง ๆ ทุกสื่อ หนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างลงหน้าหนึ่ง ออกรายการโทรทัศน์ทุกช่อง มีการถ่ายทอดสดในลักษณะเรียลลิตี้ผ่านเครือข่ายโทรทัศน์วงจรปิดในสวนสัตว์และอินเทอร์เน็ต ยังส่งผลให้การท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่กลับมาคึกคักอีกครั้งหลังสถานการณ์การเมือง รายรับของสวนสัตว์เชียงใหม่หลังจากหลินปิงเกิด คาดว่ามีรายได้เพิ่มขึ้น รวมมีรายได้ปีละ 208 ล้านบาท
26 มิถุนายน พ.ศ. 2552 มีช้างพลาย 3 ตัวจากวังช้างอยุธยา แล เพนียด ถูกทาสีจนมีหน้าตาละม้ายคล้ายหมีแพนด้า ออกเดินเรียกร้องความสนใจจากประชาชน จนกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับในเช้าวันรุ่งขึ้น "ผลพลอยได้ครั้งนี้คือ พูดในสิ่งที่คนไทยบางคนคิดอยู่ในใจออกมาดัง ๆ" หรือแม้แต่สุนัขที่มีสีขนคล้ายหมีแพนด้า ของแม่ค้าขายข้าวแกงจังหวัดเชียงราย ยังถูกสื่อมวลชนนำเสนอข่าว ก่อนปิดรับไปรษณียบัตรทายชื่อแพนด้าน้อย
ต่อมามีรายการเรียลลิตี้ที่นำเสนอชีวิตครอบครัวหมีแพนด้าทั้ง “หลินปิง” ทางสื่อโทรทัศน์ในช่องทรูวิชั่นส์ตลอด 24 ชั่วโมง ในช่องแพนด้าแชนแนล เริ่มออกฉายวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และยุติการออกอากาศไปในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ด้วยสาเหตุทางงบประมาณและสิ้นสุดสัญญากับทางทรูวิชั่นส์ รวมระยะเวลาออกอากาศนานถึง 3 ปีเต็ม
ครัชออน!