pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู หรือ ที่คนทั่วไปเรียกสั้น ๆ ว่า “แพทย์ฟื้นฟู” หรือ "หมอฟื้นฟู" ไม่ใช่ "หมอกายภาพบำบัด" เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่มีความสามารถในการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ป่วยทุกเพศทุกวัยที่มีความผิดปกติหรือมีโรคระบบประสาท กล้ามเนื้อ กระดูกและข้อ ฯลฯ ที่ส่งผลให้สมรรถภาพร่างกายถดถอย และ/หรือมีความพิการ ซึ่งทำให้ผู้ป่วยไม่สามารถดำเนินกิจวัตรประจำวันหรือการทำงานได้ตามปกติ ทั้งนี้ อาศัยหลักการทางเวชศาสตร์ฟื้นฟู ช่วยฟื้นสภาพและความสามารถให้ผู้ป่วย/ผู้พิการ รวมถึงส่งเสริมสุขภาพ ป้องกันความพิการ และปรับสภาพแวดล้อมให้เอื้อต่อความเป็นอยู่ เพื่อให้ผู้ป่วย/ผู้พิการสามารถกลับไปใช้ชีวิตประจำวันได้ใกล้เคียงเดิมมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู คือแพทย์เฉพาะทางสาขาหนึ่ง ที่ได้รับการอบรมมาโดยเฉพาะ เพื่อทำการรักษาและฟื้นฟูทางเวชศาสตร์ฟื้นฟู ในภาษาอังกฤษคำว่าแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูใช้ว่า Rehabilitation physician (แบบ UK) หรือ Rehabilitation doctor (แบบ UK) หรือ Physiatrist (แบบ US อ่านว่า ฟิส-ซาย-เอ-ตริส) ก็ได้
ทำการตรวจวินิจฉัยโรค ประเมิน รักษา ฟื้นฟูสภาพร่างกาย ส่งเสริมสุขภาพ และป้องกันการเป็นซ้ำหรือภาวะแทรกซ้อน แก่ผู้ป่วยที่มีความพิการ หรือเสื่อมสมรรถภาพทางกาย ด้วยวิธีการใช้ยา การทำหัตถการ การใช้เครื่องมือ การออกกำลังกายจำเพาะ การให้คำแนะนำทางการแพทย์ การใช้อุปกรณ์ช่วยเหลือหรือทดแทน หรือวิธีการอื่นๆที่เหมาะสม
กลุ่มผู้ป่วยที่มักเข้ารับการรักษากับแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู.
รายละเอียดอื่นๆดูได้ที่ เวชศาสตร์ฟื้นฟู
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทย.
เนื่องจากจำนวนแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทยมีไม่มากนัก (รวมทั้งหมดที่ลงทะเบียนประมาณ 300 คนทั้งประเทศ รวมถึงผู้ที่ไม่ได้ทำงานหรือเสียชีวิตไปแล้วด้วย) จึงมีอยู่ที่โรงพยาบาลรัฐขนาดใหญ่เท่านั้น เช่น โรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยต่างๆ โรงพยาบาลประจำจังหวัด (ยังมีไม่ครบทุกจังหวัด) โรงพยาบาลขนาดใหญ่ของทหารและตำรวจ โรงพยาบาลขนาดใหญ่สังกัดกรุงเทพฯ โรงพยาบาลขนาดใหญ่สังกัดกรมการแพทย์ และศูนย์ฟื้นฟูต่างๆเท่านั้น (เช่น ศูนย์สิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติ กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข, ศูนย์ฯกาญจนาภิเษก มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นต้น) ในส่วนภาคเอกชนเอง ก็มีเฉพาะในโรงพยาบาลขนาดใหญ่บางโรงเท่านั้น
การอบรมแพทย์เฉพาะทางสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทย.
ในอดีต เคยมีการส่งแพทย์ไปเรียนสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูมาตั้งแต่สมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่ต่อมาถูกระงับโครงการไป และได้มีงานกายภาพบำบัดขึ้นมาทดแทน ต่อมาเมื่อเกิดสงครามเวียดนามขึ้น ทางราชการได้เล็งเห็นว่าสมควรจะมีแพทย์ทางเวชศาสตร์ฟื้นฟูขึ้นในประเทศไทยอีกครั้ง โดยการส่งแพทย์ไปเรียนต่อยังต่างประเทศ
ภายหลังเมื่อมีแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูมากขึ้นในโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย จึงได้จัดการเรียนการสอนแก่นิสิต/นักศึกษาแพทย์ และต่อมาจึงได้มีการอบรมแพทย์เฉพาะทางสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูขึ้นในประเทศไทย
ปัจจุบันนี้ การอบรมแพทย์เฉพาะทางสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทยใช้เวลาอบรมนาน 3 ปี โดยรับแพทย์ที่ผ่านการปฏิบัติงานมาแล้วอย่างน้อย 1 ปี เมื่ออบรมและสอบผ่านแล้ว จะได้รับวุฒิบัตรสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูจากแพทยสภา โดยมีสถาบันที่เปิดการอบรมแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู 7 แห่งได้แก่
นอกจากนี้ หากเป็นแพทย์ที่ผ่านการอบรมจากต่างประเทศ หรือไม่ได้ผ่านการอบรมแต่ปฏิบัติงานด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟูในโรงพยาบาลที่มีแผนกดังกล่าวเป็นเวลาอย่างน้อย 5 ปีแล้ว ก็มีสิทธิเข้าสอบเป็นแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูได้ โดยได้รับอนุมัติบัตรสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูจากแพทยสภา เมื่อสอบผ่าน
ในปัจจุบัน มีจำนวนแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทยทั้งสิ้น 305 คน (ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2550) ซึ่งเป็นจำนวนที่น้อยมาก และไม่สามารถพอเพียงต่อความต้องการของประเทศและไม่สามารถครอบคลุมถึงโรงพยาบาลขนาดเล็กได้ดังกล่าวข้างต้น
กลุ่มองค์กรของแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทย.
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูมีการรวมกลุ่มเป็นองค์กรของตนเองคือ สมาคมเวชศาสตร์ฟื้นฟูแห่งประเทศไทย และยังได้พระราชกรุณาโปรดเกล้าฯให้จัดตั้ง ราชวิทยาลัยแพทยศาสตร์ฟื้นฟูแห่งประเทศไทย เพื่อประโยชน์ทางวิชาการของเหล่าแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูอีกด้วย
นอกจากนี้ยังมีกลุ่มแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูที่สนใจในสาขาย่อยของเวชศาสตร์ฟื้นฟู ได้รวมตัวจัดตั้งเป็นกลุ่มเป็นชมรมขึ้นมา เช่น ชมรมฟื้นฟูหัวใจ ชมรมแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูภาคใต้ เป็นต้น
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในต่างประเทศ.
ในประเทศต่างๆ มีแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูทำงานอยู่เช่นกัน และแต่ละประเทศมีการเปิดการอบรมโดยใช้เวลาไม่เท่ากัน โดยใช้เวลาตั้งแต่ 3 ถึง 5ปีในการอบรม ซึ่งขึ้นกับนโยบายของแต่ละประเทศ นอกจากนี้ในบางประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา มีการเปิดอบรมสาขาย่อยต่างๆ อาทิ เวชศาตร์ฟื้นฟูระบบประสาท (Neuro-rehabilitaton) , ไฟฟ้าวินิจฉัย (Electrodiagnosis) เป็นต้น
เวชกรรมฟื้นฟู
ราชินิกุล
ราชินีกุล
ภาษาไทยกลาง
หลาวชะโอนทุ่ง
หลาวชะโอนทุ่ง หรือ หลาโอน หรือ นิบง เป็นพรรณไม้ชนิดหนึ่งในวงศ์ปาล์ม โดยทั่วไป เมื่อพูดถึงหลาวชะโอน จะหมายถึงหลาวชะโอนทุ่ง ส่วนอีกชนิดพันธุ์จะเรียกว่าหลาวชะโอนเขา ชื่อหลาวชะโอน เป็นชื่อเรียกในภาษาไทยกลาง ขณะที่มักจะย่อเหลือ หลาโอน และในภาษามลายู เรียกว่า นิบง
หลาวชะโอนทุ่ง เป็นปาล์มขนาดใหญ่ แตกกอ เส้นผ่าศูนย์กลางลำต้นประมาณ 10-15 เซนติเมตร สูงได้ถึง 25 เมตร ขนาดของกอมักจะใหญ่กว่าหลาวชะโอนเขา มีหนามสีดำปกคลุมทั่ว ลำต้น กาบใบ ก้านใบ และก้านช่อดอก ใบประกอบแบบขนนก ทางใบและใบย่อยอ่อนลู่ลง คอยอดสีเขียวเข้มเด่นชัด ทางใบยาว 3.5 - 4 เมตร ใบย่อยรูปรางน้ำคว่ำ เรียงตัวสม่ำเสมอ ใบย่อยขนาด 60 x 3 เซนติเมตร ช่อดอกเป็นช่อแยกแนง 2 ชั้น ออกใต้คอยอด ดอกแยกเพศอยู่ในช่อเดียวกัน ก้านแขนงช่อห้อยลง และมีจำนวนมากกว่าหลาวชะโอนเขา ออกดอกประมาณเดือนกรกฎาคม - กุมภาพันธ์ ผล กลม ขนาด 0.7-1 เซนติเมตร ผลอ่อนสีเขียว ผลสุกสีม่วง มี 1 เมล็ดต่อผล ผลติดเรียงเวียนรอบก้านช่อ
ลำต้นของหลาวชะโอน สามารถนำมาใช้ประโยชน์ในการทำเสาค้ำยัน และ รอ ได้ และเนื้อไม้เมื่อแปรรูปแล้ว สามารถนำไปประดับตกแต่งอาคารได้เช่นกัน
กาบ.
กาบของหลาวชะโอน สามารถนำมาพับ ตัด เย็บ ผูก หรือมัด เพื่อทำเป็นภาชนะที่มีขนาดและรูปทรงต่าง ๆ อาจเคลือบด้วยสารเคลือบเงาและอาจประกอบด้วยวัสดุอื่น เช่น ไม้ ลวด หวาย เชือก เป็น ผลิตภัณฑ์กาบหลาวชะโอน ได้ แต่ยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก
หลาโอน
นิบง
เต่าบิน
เต่าบิน หรือ เต่าจมูกหมู หรือ เต่าฟลายริเวอร์  เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Carettochelys insculpta" ซึ่งเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ Carettochelyidae และสกุล "Carettochelys"
รูปร่างทั่วไปคล้ายตะพาบ คือ กระดองหลังอ่อนนุ่ม แต่ไม่มีกระดูกในชั้นหนังเหมือนตะพาบ สีกระดองสีเทา ในวัยเล็กจะเป็นสีชมพูและจะค่อย ๆ เข้มขึ้นตามอายุ บริเวณขอบกระดอกเป็นหยักเหมือนเต่า ใต้ท้องสีขาว ขาทั้ง 4 ข้างแผ่แบนเป็นครีบ มีเล็บ แต่เล็บไม่อาจเคลื่อนไหวได้ เมื่อวายน้ำจะไม่เหมือนกับเต่าอื่น ๆ คือ จะใช้ครีบคู่หน้าเป็นตัวว่าย และครีบคู่หลังควบคุมทิศเหมือนหางเสือ คล้ายกับเต่าทะเล
มีจมูกยื่นยาวมาและงุ้มหักลงคล้ายหมู จึงเป็นที่มาของชื่อเรียก มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 60 เซนติเมตร น้ำหนัก 55 กิโลกรัม
แพร่กระจายพันธุ์อยู่ในแม่น้ำ, ลำคลอง หรือทะเลสาบที่มีความลึกไม่มากนัก ที่เกาะปาปัวนิวกินี และทวีปออสเตรเลียทางตอนเหนือ กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและสัตว์ หรือซากสัตว์ เนื่องจากเป็นเต่าที่มีสายตาไม่ค่อยดี
สถานภาพปัจจุบัน ใกล้สูญพันธุ์มากแล้ว เนื่องจากถูกคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัยและถูกจับมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ซึ่งเป็นเต่าอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันมาก ซึ่งอุปนิสัยของเต่าบินไม่ดุมากนัก เมื่อเทียบกับเต่าหรือตะพาบชนิดอื่น แถมยังเชื่องกับผู้เลี้ยงอีกต่างหาก โดยในที่เลี้ยงสามารถจะเลี้ยงไว้ในน้ำได้ตลอดชีวิต ไม่ต้องขึ้นบกเหมือนเต่าหรือตะพาบทั่วไป แต่เต่าบินก็สามารถปีนขึ้นมาอาศัยอยู่บนบกได้ด้วยเช่นกัน
ในปี ค.ศ. 1979 เต่าบินถือเป็นเต่าที่หายากและมีราคาแพงมาก โดยทั่วโลกมีผู้ครอบครองเพียง 5 ตัว ใน 5 ประเทศเท่านั้น ในประเทศไทย มีเพียงตัวเดียวเป็นของ นาวาอากาศโท วิโรจน์ นุตพันธุ์ นักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวไทยที่มีชื่อเสียง เป็นเต่าตัวผู้ มีราคา 25,000 บาท ซึ่งทาง น.ท.วิโรจน์ ตั้งใจจะหาเต่าตัวเมียมาผสมพันธุ์เพื่อแพร่ขยายพันธุ์ต่อไป แต่ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เต่าบินตัวนี้ได้ถูกผู้ขโมยไปและนำไปแกงเป็นอาหารรับประทาน แต่ในปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วที่อินโดนีเซีย โดยแม่เต่าจะถึงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 25 ปี โดยวางไข่ในเวลากลางคืน บนสันดอนฝั่งแม่น้ำช่วงฤดูแล้ง เอ็มบริโอที่เจริญเป็นเต่าวัยอ่อนโดยสมบูรณ์แล้วยังคงอยู่ภายในเปลือกไข่จนกระทั่งสันดอนถูกน้ำท่วมในช่วงฤดูฝนจึงค่อยฟักตัวออกจากไข่
เมืองพี่เมืองน้อง
ธงชาติบรูไน
เพลงชาติสาธารณรัฐคีร์กีซ
เพลงชาติสาธารณรัฐคีร์กีซ  เป็นเพลงชาติของประเทศคีร์กีซสถานหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2535 ทำนองโดย นาซีร์ ดาฟเลซอฟ (Nasyr Dawlesow) และคาลยี โอลโดบาซานอฟ (Kalyý Moldobasanow) เนื้อร้องโดย จามิล ซาดีคอฟ (Jamil Sadykov) และเอชมามเบท คูลูเอฟ (Eşmambet Kuluýew)
เพลงชาติทาจิกิสถาน
เพลงชาติทาจิกิสถาน  เป็นเพลงชาติสมัยหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต เริ่มใช้อย่างเป็นทางการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2534 ประพันธ์เนื้อร้องโดย กุลนาซาร์ เคลดี (Gulnazar Keldi) ทำนองมาจากเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก ซึ่งแต่งโดย สุไลมาน ยูดาคอฟ (Suleiman Yudakov)
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก (ภาษาทาจิก: Гимни Республикаи Советии Сотсиалистии Тоҷикистон) เป็นชื่อของเพลงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ประเทศทาจิกิสถานอยู่ภายใต้การปกครองของ สหภาพโซเวียต ใช้ในระหว่างปี พ.ศ. 2489 จนถึง พ.ศ. 2537 ซึ่งเป็นระยะเวลาหลังจากทาจิกิสถานได้รับเอกราชมาแล้ว 3 ปี ทำนองเพลงเป็นผลงานการประพันธ์ของสุไลมาน ยูดาคอฟ (Suleiman Yudakov) เนื้อร้องโดย อาบูลกาซิม ลักฮูติ (Abulkasim Lakhuti) เพลงนี้มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อร้องในปี พ.ศ. 2520 เพื่อลบล้างอิทธิพลของโจเซฟ สตาลินที่ปรากฏอยู่ในเพลง เนื้อร้องฉบับภาษาทาจิกที่ปรากฏในบทความนี้เป็นฉบับที่มีการแก้ไขในปีนั้น ส่วนฉบับภาษารัสเซียเป็นเนื้อร้องฉบับก่อนปี พ.ศ. 2520
อนึ่ง ทำนองของเพลงนี้ต่อมาได้ใช้เป็นทำนองเพลงชาติทาจิกิสถานในปัจจุบัน ซึ่งได้มีการประพันธ์คำร้องขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2537
นิวสเปน
นิวสเปน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า เขตอุปราชนิวสเปน  หรือ ราชอาณาจักรนิวสเปน เป็นแก่นแท้ทางดินแดนที่สำคัญของจักรวรรดิสเปน ซึ่งถูกสถาปนาโดยสเปนสมัยราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในช่วงการล่าอาณานิคมในทวีปอเมริกาของสเปน และมีเมืองหลวงอยู่ที่เม็กซิโกซิตี โดยที่เขตอำนาจศาลของนิวสเปนประกอบด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่ ซึ่งรวมไปถึงพื้นที่ที่ในปัจจุบันคือประเทศเม็กซิโก, พื้นที่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐและรัฐแคลิฟอร์เนียในทวีปอเมริกาเหนือเป็นส่วนใหญ่, อเมริกากลาง, ตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้ และดินแดนในหมู่เกาะแปซิฟิกหลายเขต
เขตอุปราชแห่งเปรู
เขตอุปราชแห่งเปรู  คือบริเวณที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิสเปนในแถบอเมริกาใต้ พื้นที่ในช่วงแรกได้แก่บริเวณประเทศเปรูและประเทศชิลีในปัจจุบัน ต่อมาจึงได้ขยายเขตออกจนครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของทวีป ศูนย์กลางการปกครองของเขตนี้คือ ลิมา โดยสเปนจะส่งอุปราชเข้ามาปกครอง ขึ้นตรงต่อกษัตริย์สเปน
เขตอุปราชแห่งนิวกรานาดา
เขตอุปราชแห่งนิวกรานาดา  คือบริเวณที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิสเปน ปัจจุบันคือประเทศโคลอมเบีย ปานามา เวเนซุเอลา เอกวาดอร์ และตรินิแดดและโตเบโก รวมทั้งบางส่วนของนิการากัว เปรู กายอานา และบราซิล โดยสเปนจะส่งอุปราชเข้ามาปกครอง และขึ้นตรงต่อกษัตริย์สเปน เขตอุปราชแห่งนี้มีเมืองศูนย์กลางการปกครองคือ ซานตาเฟเดโบโกตา เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ การ์ตาเคนาเดอินเดียส กีโต และการากัส
เขตอุปราชแห่งริโอเดลาปลาตา
เขตอุปราชแห่งริโอเดลาปลาตา  เป็นเขตการปกครองของจักรวรรดิสเปน โดยพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ทางตอนใต้ของทวีปอเมริกาใต้ ปัจจุบันได้แก่ประเทศอาร์เจนตินา ปารากวัย อุรุกวัย (บันดาโอริเอนตัล) โบลิเวีย และบางส่วนของบราซิล สเปนได้ตั้งเขตนี้ขึ้นอันเนื่องมาจากเกรงอิทธิพลอาณานิคมบราซิลของโปรตุเกสที่กำลังขยายมาทางทางตะวันตกอย่างรวดเร็ว โดยมีเมืองศูนย์กลางการปกครองคือ บัวโนสไอเรส
รายนามผู้ได้รับรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล
ประเทศโมแซมบิก
ไลฟ์ อิน ลาส เวกัส - อะ นิว เดย์...
รัฐเนปาล
ประเทศอัฟกานิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
อัฟกานิสถาน กลับเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกอีกครั้งในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2547 ที่เอเธนส์ อัฟกานิสถานถูกแบนจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกใน พ.ศ. 2542 ระหว่างการปกครองของฏอลีบัน แต่ได้รับสิทธิ์คืนใน พ.ศ. 2545 ในการแข่งขันครั้งนี้ มีนักกีฬาหญิง 2 คน คือ ฟรีบา ราซายีและโรบีนา มูกวิมยาร์ เป็นตัวแทนประเทศเป็นครั้งแรก และ Mohammed Ebrahimi นักมวยปล้ำได้อันดับห้าในการแข่งขัน
มาซากิ อันซุ
มาซากิ อันซุ  เป็นตัวละครหลักจากเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ อันสุเป็นเด็กมัธยมปลายที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวละครเอกที่ชื่อมุโต้ ยูกิ เธอมีบุคลิกภาพที่เหมือนทอมบอยและมีนิสัยชอบเอาชนะ และทุกครั้งที่ยูกิเจอปัญหาเธอพร้อมที่จะช่วยเสมอ ภายในเรื่องจะไม่ค่อยได้เห็นอันสุเล่นเกมกับยูกิและเพื่อน ๆ ของเขา แต่ในตอนแรกของอนิเมะเธอสามารถเอาชนะโจวโนะอุจิ คัตสึยะในเกมดูเอลมอนสเตอร์ และต่อมาในเรื่องเธอแสดงให้เห็นว่าเธอสามารถเอาชนะผู้เล่นเก่ง ๆ ได้ ซึ่งเธอไม่เคยแพ้ใครเลยในเรื่องและยังสามารถเอาชนะคุจากุ ไม อันสุยังเก่งในเรื่องเต้นรำ โดยเธอต้องการที่จะเป็นนักเต้นรำมืออาชีพเมื่อเธอโตขึ้น
แสน ธรรมยศ
ประเทศแอลเบเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศแอลเบเนีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน พ.ศ. 2547 ที่ประเทศกรีซ โดยส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันในกีฬา 4 ชนิด ได้แก่ กรีฑา ว่ายน้ำ ยกน้ำหนัก และมวยปล้ำ แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล
ประเทศแอลจีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
แอลจีเรีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน พ.ศ. 2547 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ โดยส่งนักกีฬาเข้าร่วม 61 คน ชาย 46 คนและหญิง 15 คน เข้าแข่งขันในกีฬา 10 ประเภท 57 รายการ
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศเกาหลีใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สหราชอาณาจักร เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 28 ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ระหว่างวันที่ 13 สิงหาคม – 29 สิงหาคม พ.ศ. 2547 โดยได้ส่งนักกีฬาจำนวน 271 คน เข้าแข่งขันทั้ง 22 ชนิดกีฬา โดยในพิธีเปิดมีผู้เชิญธงประจำชาติคือนักยูโด เคท โฮเวย์ ส่วนในพิธีปิดผู้เชิญธงชาติคือ เคลลีย์ โฮลเมส
ประเทศคิวบาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศคิวบา ได้เหรียญรางวัล 27 เหรียญในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน พ.ศ. 2547 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ แบ่งเป็น 9 เหรียญทอง 7 เหรียญเงิน และ 11 เหรียญทองแดง ส่งนักกีฬาทั้งหมด 151 คน เป็นชาย 97 คนและหญิง 54 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 18 ชนิดกีฬา และ 108 ประเภท
ประเทศยูเครนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศฮังการี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 28 ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) ที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ระหว่างวันที่ 13 สิงหาคม - 29 สิงหาคม พ.ศ. 2447 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติฮังการีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 209 คน ใน 20 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศฮังการีได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 8 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 17 เหรียญ
สถานีนานา
สถานีนานา  เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้า ในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร ใจกลางแหล่งธุรกิจท่องเที่ยวและสถานบันเทิงย่านนานา
ต้นถนนสุขุมวิท บริเวณปากซอยสุขุมวิท 6 และซอยสุขุมวิท 9 ห่างจากทางแยกนานาซึ่งเป็นจุดบรรจบซอยสุขุมวิท 3 (นานาเหนือ), ซอยสุขุมวิท 4 (นานาใต้) และถนนสุขุมวิท ไปทางด้านทิศตะวันออกประมาณ 200 เมตร ในพื้นที่แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา และแขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 3 หน้าอาคารจิวเวิลด์รี่ มาร์ท
ถนนสุขุมวิท รถขสมก. สาย รถขสมก. สาย 2 25 501 508 511 รถเอกชน สาย 40 48
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศกรีซในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศกรีซ เป็นประเทศเจ้าภาพในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน พ.ศ. 2547 ที่กรุงเอเธนส์ กรีซส่งนักกีฬาเข้าร่วม 441 คนเป็นชาย 223 คน และหญิง 218คน ซึ่งเป็นทีมนักก๊ฬาที่ใหญ่ที่สุดของกรีซตั้งแต่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมในกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์เมื่อ พ.ศ. 2439 ซึ่งครั้งนั้นกรีซส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันเพียง 176 คน
ประเทศบราซิลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศสวีเดนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศสเปนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
เต่าหับ  สัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าชนิดหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายเต่านา แต่มีกระดองโค้งนูนสูงกว่า กระดองราบเรียบ ใต้ท้องแบ่งเป็น 2 ตอน ซึ่งเรียกว่า "แผ่น" หรือ "หับ" หรือ "ขีด" สามารถเก็บขา หัว และหางเข้ากระดองได้มิดชิด อันเป็นที่มาของชื่อ หัวมีขนาดเล็กสีเหลืองมีลวดลายสีดำ กระดองสีน้ำตาลเข้ม ใต้ท้องสีขาวหรือสีเหลือง ขามีผังผืด โตได้เต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร
สามารถพบได้ในแหล่งน้ำทุกภาคของประเทศไทยโดยเฉพาะภาคกลางและภาคใต้ ในต่างประเทศพบที่อินเดีย ภูมิภาคอินโดจีน, พม่า, มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์, สิงคโปร์
เป็นเต่าที่สามารถว่ายน้ำได้ดี แต่ชอบอยู่บนบกที่มีความชื้นมากกว่าลงน้ำ ผสมพันธุ์ในน้ำ แต่วางไข่บนบก ปีหนึ่งวางไข่หลายครั้ง ทว่าวางไข่เพียงครั้งละ 2-3 ฟองเท่านั้น อาหารสามารถกินได้ทั้งพืชและสัตว์
มีชนิดย่อย ถึง 4 ชนิด ได้แก่ "C. a. lineata" พบในพม่า, "C. a. amboinensis" พบในอินโดนีเซีย, ซูลาเวสี, "C. a. couro" พบในสุมาตรา, ชวา, บาหลี และ "C. a. kamaroma" พบในไทย, มาเลเซีย
นอกจากนี้แล้ว เต่าหับยังมีความแตกต่างหากหลายทางสีสันและลวดลายต่าง ๆ ออกไปอีก
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 โดยจากสถิติในรอบ 10 ปีที่ผ่านมา พบว่าเต่าหับนับเป็นสัตว์ที่มีการลักลอบซื้อขายกันมากที่สุดในตลาดค้าสัตว์ป่าร่วมกับลิ่น โดยเต่าที่เข้ามาในประเทศไทย ส่วนมากจะถูกนำเข้ามาทางอินโดนีเซียผ่านมาทางมาเลเซีย และเข้ามาทางภาคใต้ของไทย ก่อนจะนำออกต่อไปยังประเทศจีนและเวียดนาม โดยเต่าหับนอกจากได้รับความนิยมในแง่ของการเป็นสัตว์เลี้ยงแล้ว ยังถือว่าเป็นสัตว์นำโชคอีกด้วย เชื่อว่าจะนำโชคลาภมาสู่ผู้เป็นเจ้าของ โดยเฉพาะหากเต่าหับตัวใดมีหับที่ใต้ท้องมากกว่า 2 ตอน หรือ 3 ตอน และยังนำกระดองไปทำเป็นเครื่องรางของขลังได้อีกด้วย
ผสมสิบ
สมสิบเป็นการเล่นไพ่จับคู่แล้วต้องบวกกันให้ได้สิบเหมือนกับชื่อ ต้องอาศัยเทคนิคหลายอย่าง เช่น การทายใจผู้เล่น ความน่าจะเป็น นักคณิตศาสตร์มักจะได้เปรียบกับการเล่นแบบนี้ การเล่นเกมส์สมสิบจะต้องมีผู้เล่นจำนวน 2-6 คน ไม่เกินกว่านี้เพราะไม่เช่นนั้นจะส่งผลให้การชนะกันในเกมส์เป็นไปได้ยาก
อุปกรณ์ในการเล่นไพ่หนึ่งสำรับ
ผู้เล่นจำนวน 2-6 คน ถ้าจะให้สนุกควรมี 4-6 คน
เวลาที่ใช้ ไม่เกิน 15 นาที ต่อเกม
ทักษะที่ใช้การคาดคะเน , ความน่าจะเป็น , การตัดสินใจ และดวง
ขั้นตอนการเล่นสมสิบ
1. สมาชิกทุกคนจะได้รับไพ่จากการแจกเรียงตามลำดับจนครบคนล่ะ 5 ใบ โดยจะเพิ่มใบที่ 6 ให้กับคนที่หนึ่ง และหงายไพ่โจ๊กตรงกลางวงอีกหนึ่งใบโดยไพ่ที่เลขตรงข้ามกับโจ๊กนั้นจะเรียกว่าคี่ ไพ่คี่ไม่สามารถคู่กับไพ่อะไรได้เลยยกเว้นไพ่โจ๊ก และไพ่โจ๊กสามารถคู่กับไพ่ทุกใบได้
2. คนที่หนึ่งจะไม่มีสิทธิ์ในการจั่วไพ่จากกอง ให้มีสิทธิ์แค่ไพ่ใบที่ 6 ที่อยู่ในมือเท่านั้น ให้ดูที่ไพ่ของตัวเองว่าสามารถเก็บไพ่ที่แตะมาเข้าคู่สิบได้หรือไม่ ถ้าได้ให้เก็บไพ่ใบนั้นขึ้นมา แล้วเลือกทิ้งไพ่ในมือลงไปแทนจำนวนหนึ่งใบ แต่ถ้าไม่มีคู่ก็บอกว่าผ่านให้คนที่สองเล่นต่อไป
3. คนที่สองมองไพ่จากที่คนแรกทิ้งมา จะเก็บก็ได้ ( สามารถเก็บได้แค่คนที่ก่อนหน้าทิ้งเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์เก็บใบอื่นที่นอกเหนือจากนี้ ) หรือจะเลือกจั่วก็ได้ แล้วก็ทิ้งไพ่ไว้ให้คนที่สาม สี่ ต่อ ๆ ไป ตามลำดับ
4. เมื่อมีใครได้คู่สองคู่ในมือแล้วจะเหลือไพ่หนึ่งใบ ไพ่ใบที่เหลือสามารถน็อคหรือชนะได้ทันทีที่มีคนทิ้งไพ่ที่เป็นคู่ของไพ่ใบที่เหลือลงมา โดยไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นของคนก่อนหน้าทิ้งเท่านั้น
5. ในกรณีทึ่มีคนชนะพร้อมกันให้ดูเรียงตามขาไพ่ คือดูตามรอบไพ่ใครเป็นคิวที่ได้เล่นใกล้คนที่ทิ้งมากที่สุดถือว่าชนะ
หลอดเลือดดำขาพับ
หลอดเลือดดำขาพับ (popliteal vein) เป็นหลอดเลือดดำในแอ่งขาพับหรือแอ่งหลังข้อเข่า วิ่งอยู่ด้านข้างของหลอดเลือดแดงขาพับ (popliteal artery) โดยลำเลียงเลือดจากข้อเข่าและกล้ามเนื้อในต้นขาและน่องกลับไปยังหัวใจ
จุดเริ่มต้นของหลอดเลือดดำนี้เริ่มจากจุดเชื่อมของหลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียล (posterior tibial vein) และหลอดเลือดดำแอนทีเรียร์ทิเบียล (anterior tibial vein) หลอดเลือดดำขาพับลำเลียงเลือดจากหลอดเลือดดำพีโรเนียล (peroneal vein) ก่อนที่จะถึงข้อเข่าและกลายเป็นหลอดเลือดดำต้นขา (femoral vein) เมื่อผ่านช่องแอดดักเตอร์ (adductor canal) หรือช่องฮันเตอร์ (Hunter's canal)
Popliteal vein
หลอดเลือดดำซาฟีนัสเส้นเล็ก
หลอดเลือดดำซาฟีนัสเส้นเล็ก (small saphenous vein หรือ lesser saphenous vein) เป็นหลอดเลือดดำขนาดใหญ่ที่อยู่ชั้นผิวด้านหลังของขา
ทางเดิน.
จุดเริ่มต้นของหลอดเลือดนี้อยู่ที่หลอดเลือดดำด้านหลังเท้าจากนิ้วก้อยเท้าที่เชื่อมกับโค้งหลอดเลือดดำหลังเท้า (dorsal venous arch of the foot) ซึ่งให้สาขาไปเชื่อมกับหลอดเลือดดำซาฟีนัสเส้นใหญ่ (great saphenous vein) ด้วย หลอดเลือดดำนี้จัดเป็นหลอดเลือดดำชั้นตื้น (superficial vein) และอยู่ใต้หนัง (subcutaneous)
จากจุดเริ่มต้น หลอดเลือดนี้ทอดตัวรอบๆ ด้านข้างของเท้าฝั่งนิ้วก้อย (โดยอยู่ใต้และหลังตาตุ่มนอก (lateral malleolus)) และวิ่งตลอดด้านหลังของขา (ไปกับเส้นประสาทซูรัล (sural nerve)) ผ่านระหว่างหัวทั้งสองของกล้ามเนื้อแกสตรอคนีเมียส (gastrocnemius muscle) และนำเลือดเทเข้าหลอดเลือดดำขาพับ (popliteal vein) ที่ตำแหน่งประมาณหรือเหนือระดับของข้อเข่า
Small saphenous vein
Lesser saphenous vein
นครินทร์ ชาทอง
นครินทร์ ชาทอง (15 กันยายน พ.ศ. 2488 – 28 ธันวาคม พ.ศ. 2563) เป็นครูหนังตะลุงที่มีชื่อเสียงของไทยในอดีต และเป็นศิลปินแห่งชาติ พ.ศ. 2550
สำเร็จการศึกษา ครุศาสตรบัณฑิต จากวิทยาลัยครูสงขลา และ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา รับราชการเป็นครู
สนใจการแสดงหนังตะลุงมาตั้งแต่อายุ 8 ขวบ โดยการฝึกฝนจากคุณตา คือหนังวอน รัตนศรี ในขณะเรียนหนังสือ ก็ฝึกหนังตะลุงไปด้วย จนถึงปี พ.ศ. 2504 จึงตั้งเป็นคณะ หนังตะลุง ขึ้นเมื่ออายุ 16 ปี จนเป็นที่รู้จัดในนาม หนังนครินทร์ ชาทอง ขวัญใจนักเรียน ต่อมาได้ใช้สื่อพื้นบ้านหนังตะลุงประชาสัมพันธ์ รณรงค์ให้หน่วยงานภาครัฐในเรื่องต่าง ๆ เช่น ต่อต้านยาเสพติด การวางแผนครอบครัว เผยแพร่หนังตะลุงใน ประเทศฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกา และประเทศมาเลเซีย เพื่อเผยแพร่วัฒนธรรมไทย สั่งสอนถ่ายทอดศิษย์ ทั้งในและนอกระบบการศึกษาไว้ 209 คน
นครินทร์ ชาทอง ถึงแก่กรรม เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2563 สิริอายุรวม 75 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2564 ณ วัดประทุมธาราวาส อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
การแสดงหนังตลุง รักษาธรรมเนียมการแสดงแบบโบราณ ทุกเรื่องที่ใช้การแสดงสอดใส่แง่คิดและคติสอนใจ สร้างความเข้าใจระหว่างทางราชการกับประชาชน รวมเรื่องที่ใช้การแสดงตั้งแต่เริ่มฝึกฝนถึงปัจจุบัน จำนวน 110 เรื่อง
หลอดเลือดดำแกสโตรอิพิโพลอิกขวา
หลอดเลือดดำแกสโตรอิพิโพลอิกขวา หรือ หลอดเลือดดำแกสโตรโอเมนตัลขวา (right gastroepiploic vein หรือ right gastro-omental vein) เป็นหลอดเลือดดำในช่องท้องที่แตกสาขาจากเยื่อโอเมนตัมใหญ่ (greater omentum) และจากส่วนล่างของพื้นผิวส่วนบนด้านหน้า และส่วนล่างด้านหลังของกระเพาะอาหาร หลอดเลือดนี้วิ่งตลอดแนวส่วนโค้งใหญ่ (greater curvature) ของกระเพาะอาหารระหว่างชั้นของเยื่อโอเมนตัมใหญ่
Right gastroepiploic vein
Right gastro-omental vein
หลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียล
หลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียล (Posterior tibial vein) เป็นหลอดเลือดดำของรยางค์ล่างที่ลำเลียงเลือดมาจากพื้นที่ด้านหน้าของขา (posterior compartment) และฝ่าเท้า ไปยังหลอดเลือดดำขาพับ (popliteal vein) ซึ่งเกิดจากการรวมกันของหลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียลและหลอดเลือดดำแอนทีเรียร์ทิเบียล (anterior tibial vein)
เช่นเดียวกับหลอดเลือดดำชั้นลึกอื่นๆ หลอดเลือดดำนี้ทอดตัวคู่กับหลอดเลือดแดงที่มีชื่อเหมือนกัน คือหลอดเลือดแดงโพสทีเรียร์ทิเบียล (posterior tibial artery)
Posterior tibial vein
หลอดเลือดดำแอนทีเรียร์ทิเบียล
ในทางกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ หลอดเลือดดำแอนทีเรียร์ทิเบียล  เป็นหลอดเลือดดำที่ลำเลียงเลือดจากพื้นที่ด้านหน้าของขา (anterior compartment of the leg) ไปยังหลอดเลือดดำขาพับ (popliteal vein) ซึ่งเกิดจากการรวมกันของหลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียลและหลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียล (posterior tibial vein)
เช่นเดียวกับหลอดเลือดดำชั้นลึกอื่นๆ หลอดเลือดดำนี้ทอดตัวคู่กับหลอดเลือดแดงที่มีชื่อเหมือนกัน คือหลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์ทิเบียล (anterior tibial artery)
Anterior tibial vein
เคานท์รัมฟอร์ด
เบนจามิน ทอมป์สัน
เซอร์ เบนจามิน ทอมป์สัน เคานท์รัมฟอร์ด (; 26 มีนาคม ค.ศ. 1753 – 21 สิงหาคม ค.ศ. 1814) เป็นนักฟิสิกส์, นักเคมีและนักประดิษฐ์เชื้อสายแองโกล-อเมริกัน ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการปฏิวัติทฤษฎีทางฟิสิกส์เกี่ยวกับอุณหพลศาสตร์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19
ทอมป์สันเกิดและเติบโตที่ประเทศสหรัฐอเมริกา จนกระทั่งปี 1785 เขาได้ไปเป็นที่ปรึกษาของเจ้าชาย คาร์ล เธโอดอร์ แห่งบาวาเรีย และใช้ชีวิตอยู่ในบาวาเรียถึง 11 ปี ปรับโครงสร้างของกองทัพเสียใหม่ และทำงานช่วยเหลือคนยากจนในแคว้นนั้น เขาคิดค้นซุปรัมฟอร์ด ซึ่งอุดมด้วยสารอาหาร สำหรับให้คนยากจนได้รับประทาน ริเริ่มการเพาะปลูกมันฝรั่งในบาวาเรีย คิดค้นเทียนไขที่ทำจากขี้ผึ้งเพื่อใช้แทนเทียนไขจากไขสบู่หรือไขมันสัตว์ รวมทั้งเป็นผู้ก่อตั้ง Englischer Garten ในเมืองมิวนิก ซึ่งยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน เป็นสวนสาธารณะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
งานของทอมป์สันเกี่ยวกับการประดิษฐ์เครื่องอาวุธและระเบิด เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาสนใจทฤษฎีเกี่ยวกับความร้อน เขาได้คิดค้นเครื่องมือสำหรับวัดความร้อนจำเพาะของของแข็ง แต่โจฮัน วิลเค (Johan Wilcke) ทำสำเร็จตัดหน้าไปเสียก่อน งานต่อมาเขาหันไปสนใจคุณสมบัติการป้องกันความร้อนของวัสดุต่างๆ เช่น เฟอร์ ขนสัตว์ ขนนก เป็นต้น ซึ่งคุณสมบัติการเป็นฉนวนเป็นการป้องกันการพาความร้อนผ่านอากาศ แต่ทอมป์สันด่วนสรุปไปว่า อากาศ และก๊าซอื่น ๆ เป็นฉนวนที่ไม่มีคุณสมบัติการนำความร้อนที่สมบูรณ์แบบที่สุด ต่อมาเขาขยายแนวความคิดนี้ไปครอบคลุมของเหลวด้วย ซึ่งจอห์น ดาลตัน และ จอห์น เลสลี่ พากันคัดค้านอย่างรุนแรง
ในปี ค.ศ. 1798 เขาได้เผยแพร่ผลงานชื่อ "An Experimental Enquiry Concerning the Source of the Heat which is Excited by Friction" (การทดลองว่าด้วยแหล่งกำเนิดของความร้อนที่มีที่มาจากแรงเสียดทาน) โดยนำเสนอว่าความร้อนไม่ได้เกิดจากแคลอริก แต่ความร้อนเป็นผลมาจากการเคลื่อนที่ ทฤษฎีนี้ถูกโต้แย้งอย่างหนัก แต่ก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เกิด กฎทรงพลังงาน ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 19
ยอดรัก สลักใจ  หรือชื่อจริง สิบตำรวจโท นิพนธ์ ไพรวัลย์ (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 — 9 สิงหาคม พ.ศ. 2551) เป็นนักร้องเพลงลูกทุ่งที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในเมืองไทยเป็นที่รู้จักในนามพระเอกลูกทุ่งไทยตลอดกาล มีผลงานที่สร้างชื่อหลากหลายเพลง เพลงที่รู้จักกันดี ได่แก่ "30 ยังแจ๋ว"
ยอดรัก สลักใจ มีชื่อเล่นคือ แอ๊ว เกิดวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 ที่ตำบลงิ้วราย อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร เป็นบุตรนายบุญธรรม และ นางบ่าย ไพรวัลย์ มีพี่น้อง 8 คน ชาย 7 คน หญิง 1 คน โดยยอดรักเป็นคนสุดท้อง
จบการศึกษา ชั้น ประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านหาดแตงโม อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร เนื่องจากทางบ้านไม่มีเงินส่งเสียค่าเล่าเรียน บิดาเสียชีวิตตั้งแต่ยอดรักอายุได้ 7 ขวบ มารดามีฐานะยากจนและมีพี่น้องหลายคน จึงได้ออกเร่ร่อนร้องเพลงที่บาร์รำวง ได้เงินคืนละ 5 - 10 บาท ได้เงินมาก็หาซื้อหนังสือมาอ่านเอง และเรียนด้วยตนเอง จนกระทั่งได้เรียนที่โรงเรียนถาวรวิทยา อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ โดยเรียนการศึกษาผู้ใหญ่ และสอบเทียบจนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3