pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การที่คาร์ลจะยอมทำตามนโยบายของนโปเลียนตลอดมา ทำให้เป็นไม่เป็นนิยมกันมาหลายชั่วคน แต่อันที่จริงแล้วคาร์ลก็เป็นนักการศึกษาและนักประพันธ์ เป็นผู้อุปถัมภ์วรรณกรรม และเป็นเพื่อนกับกวีและนักปรัชญา เช่น เกอเทอ, ฟรีดริช ชิลเลอร์ และคริสท็อฟ มาร์ทีน วีลันท์ (Christoph Martin Wieland)
Karl Theodor Anton Maria von Dalberg
คาร์ล ทีโอดอร์ ฟอน ดัลแบร์ก
Karl Theodor von Dalberg
Karl von Dalberg
คาร์ล ทีโอดอร์ ฟอน ดัลเบิร์ก
คาร์ล ธีโอดอร์ ฟอน ดัลเบิร์ก
คาร์ล ทีโอดอร์ อันทอน มาเรีย ฟอน ดาลแบร์ก
ภาษามนองกลาง
ภาษามนองกลาง (Central Mnong) หรือภาษาบูดัง มีผู้พูด ทั้งหมด 52,500 คน พบในเวียดนาม32,500 คน (พ.ศ. 2545) พบในกัมพูชา 20,000 คน (พ.ศ. 2545) ส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดมณฑลคีรี ส่วนน้อยที่พูดภาษาเขมรได้ด้วย จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก เขียนด้วยอักษรเขมรและอักษรโรมัน มีรายการวิทยุที่ออกอากาศด้วยภาษานี้ในเวียดนาม
อ่าวอิเซะ
อ่าวอิเซะ  เป็นอ่าวที่อยู่ที่ปากแม่น้ำคิโซะ ระหว่างจังหวัดมิเอะกับจังหวัดไอจิในญี่ปุ่น มีความลึกเฉลี่ย 19.5 เมตร จุดที่ลึกที่สุดลึก 30 เมตรที่กลางอ่าว ปากอ่าวกว้าง 9 กิโลเมตร และเชื่อมต่อกับอ่าวมิกาวะที่เล็กกว่าทางช่องแคบสองช่อง คือ ช่องแคบนากายามะ และช่องแคบโมโรซากิ อ่าวมิกาวะเชื่อมต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางช่องแคบอิราโกะซึ่งลึกตั้งแต่ 50-100 เมตร
ประวัติศาสตร์และสภาพแวดล้อม.
อ่าวอิเซะได้ชื่อมาจากภูมิภาครอบๆศาลเจ้าใหญ่อิเซะและเมืองอิเซะที่ศาลเจ้าตั้งอยู่ มีที่ราบชายฝั่งยาวตั้งแต่เมืองคูวานะทางตอนเหนือของจังหวัดมิเอะจนถึงเมืองอิเซะ เรียกว่า ที่ราบอิเซะ อยู่ที่ชายทะเลด้านตะวันตกของอ่าว ในยุคเมจิ พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดมิเอะในปัจจุบันเป็นพื้นที่ของจังหวัดอิเซะ
ภูมิภาครอบอ่าวอิเซะมีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์และมีภูมิประเทศที่สะดวกต่อการคมนาคมขนส่งมาตั้งแต่สมัยโบราณ จึงมีชุมชนมากมายเกิดขึ้นรอบอ่าว รวมทั้งยังมีแหล่งประมง (ตัวอย่างสัตว์น้ำที่จับได้ เช่น "Panulirus")ไข่มุก นาข้าว และอุตสาหกรรมต่าง ๆ ท่าเรือนาโงยะที่ชายทะเลด้านเหนือของอ่าวเป็นท่าเรือขนส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ในอ่าวมีท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ตั้งอยู่บนเกาะที่ถมขึ้น เปิดใช้บริการเมื่อ พ.ศ. 2548
เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ภูมิภาคอ่าวอิเซะมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูเศรษฐกิจของญี่ปุ่นอย่างรวดเร็วโดยการขยายของอุตสาหกรรมใหญ่ ซึ่งก่อมลพิษต่อคุณภาพของน้ำและดิน รวมทั้งการลดลงของที่ดินชายทะเล Seaweed beds และถิ่นอาศัยของพืชและสัตว์ในท้องถิ่น มีเขื่อนกั้นน้ำทะเลมากมายถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันแหล่งชุมชน โดยเฉพาะหลังจากไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะพัดถล่มเมื่อ พ.ศ. 2502 ซึ่งเขื่อนเหล่านี้ทำให้หลายพื้นที่ถูกตัดขาดจากทะเลมากขึ้น
อ่าวอิเซะมีรอยเลื่อนแผ่นดินไหวที่มีพลังอยู่สามรอย คือ รอยเลื่อนอ่าวอิเซะ, รอยเลื่อนซูซูกะ-โอกิ และรอยเลื่อนชิโรโกะ-โนมะ
ไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะ.
เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2502 ไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะ (ไต้ฝุ่นวีรา) ได้เข้าทำลายล้างบริเวณอ่าวอิเซะ ระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นและแรงคลื่นทำให้ริมฝั่งทะเลพังทลายและน้ำเข้าท่วมพื้นที่ต่ำตามชายฝั่ง มีผู้เสียชีวิตและสูญหาย 5,041 คน บาดเจ็บ 38,921 คน บ้านเรือน 149,187 หลังเสียหาย ประเมินว่ามูลค่าความเสียหายอยู่ที่ 5-6 แสนล้านเยน ความสูญเสียต่อชีวิตจากไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะจัดเป็นครั้งที่รุนแรงที่สุดในบรรดาไต้ฝุ่นในญี่ปุ่น
ฮาเวิร์ด ฮอว์กส
ฮาเวิร์ด วินเชสเตอร์ ฮอว์กส  (30 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 - 26 ธันวาคม ค.ศ. 1977) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกันผู้ทรงอิทธิพล และเป็นนักเขียนบท ในวงการฮอลลีวูดยุคคลาสสิก เขาโด่งดังจากผลงานภาพยนตร์หลากหลายประเภท อย่างเช่น "Scarface" (1932), "Bringing Up Baby" (1938), "Only Angels Have Wings" (1939), "His Girl Friday" (1940), "Sergeant York" (1941), "The Big Sleep" (1946), "Red River" (1948), "Gentlemen Prefer Blondes" (1953) และ "Rio Bravo" (1959)
ศูนย์อวกาศเคเนดี
เด็กชายหม่อง ทองดี
ตำบลสัมฤทธิ์
สัมฤทธิ์ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลสัมฤทธิ์ ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอพิมาย ระยะทาง 4 กิโลเมตร
ตำบลสัมฤทธิ์ มีทั้งหมด 15 หมู่บ้าน ดังนี้
ไรชส์ทาค (รัฐสภาเยอรมัน)
ไรชส์ทาค  คือรัฐสภาของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และต่อมาของสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือและของเยอรมนี จนกระทั่งถึง ค.ศ. 1945 ในปัจจุบันรัฐสภาของเยอรมนีเรียกว่า "บุนเดิสทาค" (รัฐสภาแห่งสหพันธ์) แต่ตึกที่เป็นที่ประชุมรัฐสภายังคงเรียกว่า "ไรชส์ทาค"
คำว่า "Reichstag" เป็นคำประสมจากคำว่า "Reich" ("ไรช์") ที่แปลว่า "แผ่นดินเยอรมัน" และ "Tag" ("ทาค") ที่แปลว่า "ที่ประชุม" ในปัจจุบันสภาปกครองระดับต่าง ๆ ก็ยังใช้คำว่า "-tag" ต่อท้ายเช่น "Bundestag" ที่หมายถึงรัฐสภาของรัฐบาลกลาง หรือ "Landtag" ที่หมายถึงสภาระดับท้องถิ่น
ไรชส์ทาคในสมัยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์.
ระหว่างสมัยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ดำรงอยู่จนถึง ค.ศ. 1806 ไรชส์ทาคไม่ใช่รัฐสภาเช่นที่ปฏิบัติกันในปัจจุบัน แต่เป็นการชุมนุมของราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ขึ้นตรงต่อจักรพรรดิ บทบาทและหน้าที่ของไรชส์ทาคก็เปลี่ยนแปลงไปตามการเปลี่ยนแปลงของจักรวรรดิ ที่รัฐและดินแดนต่าง ๆ ในจักรวรรดิมีอำนาจมากขึ้นทุกขณะ ในระยะแรกการประชุมของไรชส์ทาคก็ไม่มีการกำหนดสถานที่หรือเวลากันอย่างเป็นที่แน่นอน ที่เริ่มด้วยการประชุมของดยุกของดินแดนของกลุ่มชนเจอร์แมนิกกลุ่มต่าง ๆ ที่รวมตัวกันเป็นราชอาณาจักรแฟรงก์เมื่อมีการตัดสินใจอันสำคัญที่จะต้องการความเห็นของผู้เข้าร่วมประชุม และอาจจะมีพื้นฐานมาจากกฎบัตรเจอร์มานิคเดิมที่สมาชิกแต่ละคนต้องพึ่งการสนับสนุนของผู้นำของกลุ่ม เช่นไรชส์ทาคแห่งอาเคินในรัชสมัยของชาร์เลอมาญก็ได้วางกฎหมายสำหรับแซกซันและชนกลุ่มอื่น ๆ ไรชส์ทาคของปี ค.ศ. 919 ในฟริทซลาร์เลือกกษัตริย์องค์แรกของชาวเยอรมันผู้เป็นแซกซัน--เฮนรี เดอะ ฟาวเลอร์ ที่เป็นการแก้ความขัดแย้งระหว่างแฟรงค์และแซกซันที่มีมานาน และเป็นการวางรากฐานของการก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันต่อมา ในปี ค.ศ. 1158 การประชุมราชสภาแห่งรอนคาเกลีย (Diet of Roncaglia) อนุมัติกฎหมายสี่ฉบับที่ไม่ได้บันทึกเป็นตัวอักษรอย่างเป็นทางการ แต่มีผลในการเปลี่ยนแปลงอันสำคัญของราชธรรมนูญของจักรวรรดิ และเป็นจุดเริ่มของการลดอำนาจของศูนย์กลาง ไปเป็นอำนาจที่อยู่ในมือของดยุกท้องถิ่น ในปี ค.ศ. 1356 พระราชบัญญัติทองที่ออกโดยจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นการวางรากฐานอย่างเป็นทางการของปรัชญา "การปครองโดยท้องถิ่น"  โดยดยุกในดินแดนในปกครอง และจำกัดจำนวนเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกเป็นเจ็ดคนที่รวมทั้งดยุกแห่งแซ็กโซนี, มาร์เกรฟแห่งบรันเดินบวร์ค, พระมหากษัตริย์โบฮีเมีย, ผู้คัดเลือกแห่งพาลาทิเนต และอาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์ อาร์ชบิชอปแห่งเทรียร์ และอาร์ชบิชอปแห่งโคโลญ จากนั้นเป็นต้นมาสมเด็จพระสันตะปาปาก็ไม่มีส่วนในกระบวนการการเลือกตั้งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ไรชส์ทาคมิได้ก่อตั้งขึ้นเป็นสถาบันอย่างเป็นทางการมาจนกระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก่อนหน้านั้นดยุกและเจ้าชายก็จะมาประชุมกันในราชสำนักของพระจักรพรรดิอย่างไม่เป็นทางการในบางโอกาสที่ไม่สม่ำเสมอ ที่มักจะเรียกว่า "Hoftage" (การประชุมในราชสำนัก) เมื่อมาถึงต้นปี ค.ศ. 1489 การประชุมเช่นที่ว่าจึงได้มาเรียกกันว่า "Reichstag" (การประชุมราชสภา) และแบ่งออกไปอย่างเป็นทางการออกเป็นสภา (collegia) ในระยะแรกราชสภาก็แบ่งเป็นสองสภา สภาแรกคือสภา "เจ้านครรัฐผู้คัดเลือก" และอีกสภาหนึ่งประกอบด้วยดยุกและเจ้าชายอื่น ๆ ต่อมาราชนครรัฐอิสระต่าง ๆ ที่ได้รับอิมพีเรียลอิมมีเดียซีก็สามารถรวมตัวกันเป็นสภาที่สาม
ในสมัยประวัติศาตร์ของไรชส์ทาคก็ได้มีการพยายามที่จะปฏิรูปหลายครั้งในการพยายามทำให้มีความแข็งแกร่งขึ้น เช่นในปี ค.ศ. 1495 แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จเท่าใดนัก และตามความเป็นจริงแล้วก็ยิ่งทำให้ไรชส์ทาคอ่อนแอลงเร็วขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1648 เมื่อสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลียบังคับให้พระมหาจักรพรรดิยอมรับการอนุมัติทุกอย่างจากไรชส์ทาค ซึ่งก็เท่ากับเป็นการลิดรอนอำนาจที่เหลือของจักรพรรดิ ตั้งแต่บัดนั้นจนถึงปี ค.ศ. 1806 จักรวรรดิก็เป็นเพียงกลุ่มรัฐที่ต่างก็มีอำนาจในการปกครองตนเอง
การประชุมราชสภาครั้งสำคัญที่สุดก็เห็นจะเป็นการประชุมราชสภาที่วอมส์ในปี ค.ศ. 1495 ที่เป็นการการปฏิรูปจักรวรรดิ (Imperial Reform), การประชุมในปี ค.ศ. 1521 ที่มาร์ติน ลูเทอร์ ถูกแบนตามพระราชกฤษฎีกาแห่งวอมส์), การประชุมในปี ค.ศ. 1529 ที่ชไปเออร์ และอีกหลายครั้งที่เนิร์นแบร์ก
จนเมื่อมีการเสนอการประชุมถาวรของไรชส์ทาค  ในปี ค.ศ. 1663 เท่านั้นที่ไรชส์ทาคเริ่มมีการประชุมอย่างเป็นทางการในที่ประชุมที่เป็นการถาวรที่เรเกนส์บูร์ก
ไรชส์ทาคของเยอรมนี.
หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1806 คำว่า "Reichstag" ก็นำมาใช้สำหรับรัฐสภาของปี ค.ศ. 1849 ที่มีการร่างธรรมนูญฟรังเฟิร์ตที่มิได้นำมาบังคับใช้ และต่อมาสำหรับรัฐสภาของสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือระหว่าง ค.ศ. 1867 ถึง ค.ศ. 1871 และ ในที่สุดก็รัฐสภาของจักรวรรดิเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1871 ในสองกรณีหลังสมาชิกของไรชส์ทาคเป็นผู้ที่ได้รับการเลือกตั้งจากชายผู้ที่มีอายุเกิน 25 ปี ซึ่งทำให้เป็นไรชส์ทาคที่เป็นประชาธิปไตยมากที่สุดในยุโรปขณะนั้น
ในปี ค.ศ. 1919 ไรชส์ทาคของสาธารณรัฐไวมาร์มีนายกรัฐมนตรีผู้ได้รับเลือกโดยตรงจากประชาชนเป็นประมุข แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 รัฐสภาก็ใช้อำนาจทางอ้อมที่มอบให้แก่ประธานาธิบดีแห่งเยอรมนีภายใต้มาตรา 48 ของรัฐธรรมนูญว่าด้วยการมอบอำนาจฉุกเฉิน หลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้รับตำแหน่งเป็น "นายกรัฐมนตรี" (Reichskanzler) เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1933 หลังจากนั้นรัฐสภาก็สิ้นอำนาจ รัฐสภาของอาณาจักรที่สามประชุมกันเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1942
ราชสภาแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
Council of Princes
พระเจ้าวาตสลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย
พระเจ้าวาตสลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย (; ; ; 27 กันยายน ค.ศ. 1271 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1305) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียแห่งราชวงศ์ Přemyslid ผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1278 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1305, ทรงเป็นดยุคแห่งคราเคาว์ ระหว่าง ค.ศ. 1291 และทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปแลนด์ ระหว่าง ค.ศ. 1300
พระเจ้าวาตสลัฟที่ 2 เป็นพระราชโอรสองค์เดียวของสมเด็จพระเจ้าออตโตคาร์ที่ 2 และ พระมเหสีองค์ที่สอง
Wenceslaus II of Bohemia
พระเจ้าเวนสเลาสที่ 2 แห่งโบฮีเมีย
เวนสเลาสที่ 2 แห่งโบฮีเมีย
Wenceslaus II
Wenceslas II of Bohemia
Wenceslas II
Wenceslaus II, King of Bohemia
Venceslaus II of Bohemia
สมเด็จพระเจ้าเวนสลาสที่ 2 แห่งโบฮีเมีย
ฮายไลน์
ฮายไลน์ (มหานครนิวยอร์ก)  เป็นสวนสาธารณะ 1.45-ไมล์ (2.33 กิโลเมตร) ในนิวยอร์ก ส่วนของทางรถไฟเดิมบรรทุกสูงของ เวสไซด์ไลน์ (West Side Line) พร้อมด้านตะวันตกล่างของแมนฮัตตันซึ่งได้รับการออกแบบและปลูกเป็นทางสีเขียว High Line เริ่มจากเดิมที่ถนนไฟรท์ยาร์ด 34 (Freightyard 34 Street) ใกล้ศูนย์ประชุมจาวิต (Javits Convention Center) ผ่านแถวของเชลซีเพื่อไปยังถนนกานเซวูท (Gansevoort Street) ในอำเภอเวสวิลเลจ (West Village) ฮายไลน์เดิมถูกสร้างขึ้นในต้นปี ค.ศ.1930 โดยศูนย์กลางทางรถไฟของนิวยอร์กเพื่อลดอุบัติเหตุร้ายแรงที่เกิดขึ้นตามถนนให้เหมาะสมกับระดับของทางและเพื่อใช้เป็นคลังสินค้าบริการรถบรรทุกของอาคารห้องปฏิบัติการเบลล์ (ปัจจุบันเป็นศิลปะชุมชนเวสเบธ (Westbeth )และโรงงาน Nabisco (ปัจจุบันเป็นตลาดเชลซี) ที่ได้รับบริการจากจุดรางแยกจอดรางรถไฟของสะพานและถูกใช้งานถึงปี ค.ศ. 1980
ใน ค.ศ. 1990 ทางรถไฟแห่งนี้ได้กลายเป็นที่รู้จักของเหล่านักสำรวจและนักผังเมืองรวมถึงชุมชนผู้อยู่อาศัยได้พบหญ้า พันธ์ุพืชชนิดหยาบ รวมทั้งไม้ดอกและต้นไม้ที่ผุดโตขึ้นมาตามรางรถไฟที่ถูกทิ้งร้าง โดยปี ค.ศ. 1999 เหล่าชุมชนได้ร่วมมือกันพัฒนาทางเดินสาธารณะใหม่ให้กับ High Line โดยเริ่มมีงบประมาณจัดสรรขึ้นในปี ค.ศ. 2004 โดยมีนายกเทศมนตรีของนิวยอร์กชื่อ Michael Bloomberg เป็นผู้สนับสนุนคนสำคัญ ส่วนใต้ของ High Line ได้เปิดให้บริการขึ้นเป็นส่วนแรกเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2009 โดยที่ส่วนกลางของทางยังอยู่ระหว่างการจัดแต่งและตรงส่วนเหนือยังไม่ทราบแน่ชัดว่าจะจัดการกับมันอย่างไร โดยที่ยังเป็นที่ถกเถียงระหว่างมหานครนิวยอร์กกับกรมการขนส่งนิวยอร์ก (MTA)
การพัฒนาขึ้นใหม่.
ก่อนที่จะถูกปรับปรุงให้เป็นสวนสาธารณะ รางรถไฟสายนี้อยู่ในสภาพที่เกินจะเยียวยา ถึงแม้ยังมีโครงสร้างเหล็กคงเหลืออยู่ แต่พื้นที่ของรางนั้นได้ถูกปกคลุมไปด้วยเหล่าพืชพันธ์ต่างๆ หญ้ารก และต้นไม้ชนิดต่างๆ ตลอดสาย จนทำให้ถูกนาย Rudy Giuliani นายกเทศมนตรีของนิวยอร์กพิจารณาให้รื้อทิ้ง
ในปี ค.ศ. 1999 ประชากรผู้อยู่อาศัยในละแวกนั้นชื่อนายโรเบิร์ต แฮมมอนต์ กับนายโจชัว เดวิด รวมกลุ่มกับเพื่อนผู้พิทักษ์ High Line เพื่อเป็นพลังผลักดันความคิดให้เปลี่ยน High Line เป็นทางสีเขียว หรือสวนสาธารณะยกระดับคล้ายกับ Promenade Plantée ของกรุง Paris
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2004 รัฐบาลของนิวยอร์กมุ่งมั่นให้เงินทุน 50 ล้านเหรียญสหรัฐฯ เพื่อสร้างสวนสาธารณะโดยเสนอเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2005 สหพันธ์การขนส่งของสหรัฐอเมริกาได้ตั้งคณะกรรมการออกใบรับรองการใช้ทางโดยอนุญาตให้แยกสาย High Line ออกจากระบบของทางเดินรถไฟเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2006 โดยมีนายกเทศมนตรี Michael Bloomberg เป็นประธานในพิธีทำเครื่องหมายเริ่มต้นการก่อสร้าง
โครงการนี้กำลังดำเนินการโดยบริษัทภูมิสถาปัตย์ที่ตั้งใน New York ของ James Corner Field Operations ร่วมกับ Piet Oudolf จากเนเธอร์แลนด์เป็นผู้ให้คำแนะนำในการเลือกใช้พันธ์ุพืช รวมกับสถาปนิกชื่อ Diller Scofidio กับ Renfro และยังได้รับความช่วยเหลือจาก Diane von Furstenberg สามีของเธอ Barry Diller รวมทั้งลูกๆ ของพวกเขา คุณ Alexander von Furstenberg คุณ Tatiana von Furstenberg และคุณ Philip Falcone ตลอดจนนายทุนนักพัฒนาโรงแรม คุณ Andre Balazs เจ้าของคฤหาสน์ Marmont ใน Los Angeles ก็ได้ร่วมสร้างโรงแรมระดับมาตรฐาน 337 ห้องไว้ที่ West 13 Street เทียบข้างกับทางสาย High Line
ส่วนทางเดินส่วนใต้ของสวนสาธารณะ High Line นั้น เริ่มจากถนน Gansevoort ถึงถนนที่ 20 (20th Street) ถูกเปิดให้บริการแก่เป็นสาธารณะ เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2009 โดยทางส่วนใต้ของ High Line นี้ ประกอบไปด้วย บันได 5 แห่ง และลิฟท์เสริมอีกสองแห่งที่ ถนนที่ 16 (16th Street) กับถนนที่ 14 (14th Street) โดยลิฟท์นั้นถูกเปิดใช้งานในช่วงเดือนกรกฎาคมของปี ค.ศ. 2009
สวนแห่งนี้เปิดต้อนรับนักท่องเที่ยวให้เข้ามาชื่นชมเหล่าพันธ์พืชที่เกิดและโตขึ้นมาเองตามภูมิศาสตร์ของรางรถไฟที่ถูกทิ้งร้าง โดยนักเที่ยวเหล่านั้นสามารถมองเห็นภาพทิวทัศน์ใหม่ แปลกตา และไม่คาดฝันอย่างวิวภาพแม่น้ำฮัดสัน (Hudson River) ทางเดินกรวดสลับคอนกรีตนั้นใช้เพื่อเชื่อมให้ทางเดินเป็นส่วนเดียวกับราง โดยใช้จังหวะของการเพิ่มและหด การสวิงและสลับจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งนึง รวมถึงการแบ่งเส้นคอนกรีตเชื่อมกับฮาร์ดสเคปที่มีการปลูกหญ้าเป็นฟอร์มขึ้นมา ดอกเลียทริส (Liatris) และดอกโคนฟลาวเวอร์ (Coneflower) โดยมีไม้พุ่มขึ้นมาแซมเล็กเล็กน้อย แต่ไม่ได้จำกัดไว้ว่ามีแต่ไม้พื้นเมืองของอเมริกา ตรงส่วนท้ายของ High Line ที่ฝั่ง Gansevoort มีป่าต้นเบิช (Birch) ขึ้นมาอย่างหลากหลาย ซึ่งป่าพวกนี้สามารถให้ร่มเงาได้ในช่วงบ่ายแก่ๆ และยังมีม้านั่งที่สร้างมาจากไม้ Ipe นำเข้ามาจากป่าที่ปลูกโดยกลุ่ม Forest Stewardship Council เพื่อเพิ่มความยั่งยืนให้แก่การใช้งาน รวมทั้งอนุรักษ์ระบบชีววิทยาที่หลากหลาย แหล่งน้ำ และระบบนิเวศน์ที่บอบบาง
สวนสาธารณะแห่งนี้จะต่อเติมขึ้นมาจากด้านเหนือของ Gansevoort Street ลงมาถึงถนนที่ 30 (30th Street) โดยรางยกระดับจะเลี้ยวเข้าด้านตะวันตกอ้อมไปทางโปรเจกต์พัฒนาสนามของฮัดสัน (the Hudson Yards Development Project) เพื่อไปยังศูน์ประชุมจาวิทส์ (Javits Convention Center) บนถนนที่ 34 (34th Street) แต่ในปัจจุบันนี้ ส่วนที่เหนือที่สุดของโครงงานจากถนนที่ 30 (30th Street) ถึงถนนที่ 34 (34th Street) นั้นยังถูกครอบครองโดยบริษัททางรถไฟ CSX อยู่
นายกเทศมนตรี Bloomberg ได้แถลงเอาไว้ว่าโปรเจกต์ High Line นั้นได้เป็นแรงผลักดันและเป็นจุดกำเนิดใหม่ของโครงการอื่นๆ ในละแวก โดยในปี ค.ศ. 2009 ได้มีโครงการอีก 30 โครงการเกิดขึ้นและอยู่ภายใต้การก่อสร้างในสถานที่บริเวณที่ใกล้เคียง
The Dia Art Foundation ได้พิจารณาแต่ปฏิเสธการเสนอสร้างพิพิธภัณฑ์ขึ้นที่ถนน Gansevoortc แต่มี The Whitney Museum วางแผนที่จะสร้างขึ้นบนไซต์จากแบบดีไซน์ของ Renzo Piano แทนที่จะต่อเติมจากตึกเดิมในเมือง
[[หมวดหมู่:นครนิวยอร์ก]]
[[หมวดหมู่:สวนสาธารณะ]]
พระเจ้าออกัสตัสที่ 2 แห่งโปแลนด์
พระเจ้าออกัสตัสที่ 2 แห่งโปแลนด์ (; ; ; ; ) (12 พฤษภาคม ค.ศ. 1670 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1733) ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น:
พระเจ้าออกัสตัสทรงเป็นผู้มีพระพลานามัยแข็งแรงที่ทำให้ทรงได้รับฉายาว่า "ผู้แข็งแกร่ง" ("the Strong") "แซ็กซอนเฮอร์คิวลีส" หรือ "มือเหล็ก" และโปรดที่จะแสดงพระองค์ว่าทรงมีคุณสมบัติตามฉายาโดยทรงหักเกือกม้าด้วยพระหัตถ์เปล่า
พระเจ้าออกัสตัสเป็นที่รู้จักดีที่สุดในฐานะทรงเป็นกษัตริย์พระองค์หนึ่งที่สนับสนุนงานศิลปะและสถาปัตยกรรม โดยโปรดให้สร้างวังในเมืองเดรสเดินและจัดตั้งพิพิธภัณฑ์สาธารณะแห่งแรก เช่น Green Vault ในปี 1723 ทรงรวบรวมภาพวาดอย่างเป็นระบบซึ่งปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในหอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดิน และทรงสะสมงานศิลปะจากทั่วโลก ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ "ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชา"
Augustus II the Strong
Frederick Augustus I of Poland
Augustus II of Poland
Frederick Augustus I, Elector of Saxony
August the Strong
Augustus II of Saxony
Augustus II
August II
Augustus the Strong
August II the Strong
ออกัสตัสที่ 2 แห่งโปแลนด์
สมเด็จพระเจ้าฟรีดิช ออกัสตัสที่ 1 แห่งโปแลนด์
พระเจ้าฟรีดิช ออกัสตัสที่ 1 แห่งโปแลนด์
ฟรีดิช ออกัสตัสที่ 1 แห่งโปแลนด์
ออกัสตัสที่ 2 เดอะสตรอง
ออกัสต์เดอะสตรอง
ฟรีดิช ออกัสตัสที่ 1 อีเล็คเตอร์แห่งแซกโซนี
เดลี
เดลี (; ; "Dillī"; "ทิลลี" - Dillī; "Dēhlī") หรือชื่ออย่างเป็นทางการ ดินแดนเมืองหลวงแห่งชาติเดลี  ย่อว่า เอ็นซีที (NCT) เป็นนครและดินแดนสหภาพของประเทศอินเดีย ประกอบด้วย นิวเดลี เมืองหลวงของประเทศอินเดีย
อาณาเขตของเดลีติดต่อกับรัฐหรยาณาทั้งสามด้าน และติดต่อกับรัฐอุตตรประเทศทางตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ สำมะโนครัวปี 2011 ระบุว่าเดลีมีประชากรมากกว่า 11 ล้านคน มีประชากรมากเป็นอันดับที่สองของประเทศอินเดีย รองจากมุมไบ while the whole NCT's population was about 16.8 million. ส่วนเขตเมือง (urban area) ของเดลีในปัจจุบันถือว่าได้ขยายตัวออกจากอาณาเขตของเอ็นซีทีเอง และรวมปริมณฑลโดยรอบ ได้แก่เมือง ฆาซีอาบาด (Ghaziabad), ฟารีดาบาด (Faridabad), คุรคาว (Gurgaon) และนอยดา (Noida) พื้นที่ที่เรียกว่า ภูมิภาคนครหลวงแห่งชาติ (National Capital Region; NCR) และประมาณการประชากรอยู่ที่มากกว่า 26 ล้านคนในปี 2016 ถือเป็นเขตเมืองที่ประชากรสูงที่สุดในโลกเป็นอันดับสองตามที่ระบุโดยสหประชาชาติ
มีการตั้งถิ่นฐานอาศัยในพื้นที่ของเดลีมาตั้งแต่ 600 ปีก่อนคริสตกาล ตลอดระยะเวลาในประวัติศาสตร์ของเดลี เดลีได้เป็นเมืองหลวงของหลายอาณาจักรและจักรวรรดิ ที่โดดเด่นที่สุดคือรัฐสุลต่านเดลี และจักรวรรดิโมกุล
เครือราชรัฐแห่งแม่น้ำไรน์
เครือราชรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ ( หรือ เครือรัฐผู้คัดเลือกแห่งแม่น้ำไรน์  เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512 ชื่อของกลุ่มมาจากชื่อของเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกสี่ในเจ็ดองค์ ได้แก่ โคโลญ, เทรียร์, ไมนทซ์ และ พาลาทิเนต
Electoral Rhenish Circle
กลุ่มสหราชรัฐเลือกตั้งแห่งไรน์
เครือราชรัฐฟรังโกเนีย
เครือราชรัฐฟรังโกเนีย  เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1500
เครือราชรัฐฟรังโกเนียประกอบด้วยรัฐเล็กที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของเยอรมนีที่ติดกับสาธารณรัฐเช็กปัจจุบัน
Franconian Circle
กลุ่มฟรังโคเนีย
เครือราชรัฐโอเบอร์ซัคเซิน
เครือราชรัฐโอเบอร์ซัคเซิน หรือ  เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512 ที่มีรัฐผู้คัดเลือกซัคเซินและรัฐผู้คัดเลือกบรันเดินบวร์คเป็นรัฐนำของกลุ่ม
Upper Saxon Circle
กลุ่มแซ็กซอนเหนือ
เอมิลิโอ อากินัลโด
เครือราชรัฐออสเตรีย
เครือราชรัฐออสเตรีย  เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นหนึ่งในสี่ของกลุ่มราชรัฐที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512 สิบสองปีหลังจากกลุ่มแรกที่ประกอบด้วยหกรัฐก่อตั้งขึ้น รัฐในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นรัฐที่เรียกว่า "รัฐสืบตระกูล" (Erblande) ของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก
Austrian Circle
เครือราชรัฐบูร์กอญ
เครือราชรัฐบูร์กอญ  เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512
นอกจากเคาน์ตีบูร์กอญแล้ว ดินแดนของเครือราชรัฐออสเตรียยังครอบคลุมบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำที่ในปัจจุบันคือเนเธอร์แลนด์, เบลเยียม, ลักเซมเบิร์ก และสองจังหวัดของฝรั่งเศส (อาร์ทัวส์ และ นอร์ด).
สิบเจ็ดมณฑลแต่เดิมได้รวมตัวเป็นสหราชอาณาจักรโดยดยุกแห่งบูร์กอญแห่งราชวงศ์วาลัวส์ ในปี ค.ศ. 1477 ดินแดนเหล่านี้ก็ตกไปเป็นของราชวงศ์ฮับส์บูร์กแห่งออสเตรีย
ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อาณาบริเวณของเครือราชรัฐออสเตรียก็ร่อยหรอลงไปเป็นอันมากหลังการสูญเสียเครือสิบเจ็ดมณฑลในปี ค.ศ. 1581 และการผนวกเคาน์ตีบูร์กอญโดยฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1678
การยึดครองนี้ต่อมาก็ถูกผนวกคืนโดยดินแดนทางตะวันตกของแม่น้ำไรน์ในเยอรมนีโดยการปฏิวัติฝรั่งเศสในคริสต์ทศวรรษ 1790 ซึ่งเท่ากับเป็นการสิ้้นสุดของเครือราชรัฐ
Burgundian Circle
การสมสู่ร่วมสายโลหิต
เพศสัมพันธ์ในเครือญาติ
ภาษามนองตะวันออก
ภาษามนองตะวันออก (Mnong, EasternISO 639-3: ) มีผู้พูดในเวียดนาม 30,000 คน (พ.ศ. 2545) จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก เขียนด้วยอักษรโรมัน มีการแปลไบเบิลเป็นภาษานี้เมื่อ พ.ศ. 2520
Francis II, Holy Roman Emperor
ภาษามนองใต้
ภาษามนองใต้ (Mnong, Southern) มีผู้พูดในเวียดนาม 30,000 คน (พ.ศ. 2545) ส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดบิญฟวก อยู่ทางใต้ของบริเวณที่มีผู้พูดภาษามนองกลางและอยู่ทางเหนือของบริเวณที่มีผู้พูดภาษาสเตียง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก เขียนด้วยอักษรเขมร
ภาษาเกเลาขาว
ภาษาเกเลาขาว  หรือภาษาเกเลาตะวันตกเฉียงใต้ มีผู้พูดในเวียดนาม 20 คน (พ.ศ. 2545) จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มขร้า สาขาเก-ชิ ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาเกเลาแดง จัดเป็นภาษาใกล้สูญ
ราชอาณาจักรเยอรมนี
ราชอาณาจักรเยอรมนี (ละติน: Regnum Teutonicum) เป็นอาณาจักรอัครสังฆราชที่สืบเนื่องมาจากราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันออกในคริสต์ศตวรรษที่ 10
ดินแดนทางตะวันออกของจักรวรรดิแฟรงค์ที่ได้รับการแยกตัวออกมาตามสนธิสัญญาแวร์เดิงในปี ค.ศ. 843 แทบจะไม่ได้เป็นของจักรวรรดิแฟรงค์อย่างเต็มตัว ที่เป็นบริเวณที่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวแซ็กซอน, ชาวบาวารี, ชาวทูริงกี, ชาวอลามานนิ และ ชาวฟริซี เมื่อราชบัลลังก์ตกไปเป็นของราชวงศ์ที่ไม่ใช่แฟรงค์ (ลุดอล์ฟิง) คำว่า "regnum Teutonicum" (กษัตริย์ทิวทัน) หรือ "Teutonicorum" ก็เริ่มนำเข้ามาใช้อย่างไม่เป็นทางการ เมื่อมาถึงยุคกลางตอนกลาง อาณาจักรดยุคแบบเยอรมัน  ก็เริ่มมีลักษณะเป็นเอกลักษณ์ที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป
เมื่อรัฐต่างๆ ของคาโรแล็งเชียงแยกตัวออกไปจากจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จนเหลือแต่เยอรมนี ที่มีประมุขที่ยังคงถือตำแหน่งพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิ ราชอาณาจักรเยอรมนีก็กลายเป็นคำที่พ้องกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมาถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา "จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งชาติเยอรมัน" ก็มีสองความหมายที่เป็น "จักรวรรดิ" และ "ราชอาณาจักร" เมื่อมองในบริบทนี้แล้วราชอาณาจักรเยอรมนีก็ดำรงตัวเป็นราชอาณาจักรต่อมาจนเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิในปี ค.ศ. 1806
คำว่า "regnum Teutonicum" (กษัตริย์ทิวทัน หรือ กษัตริย์เยอรมัน) เริ่มนำมาใช้อย่างเป็นทางการในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ระหว่างที่เกิดข้อขัดแย้งในอำนาจการแต่งตั้งสงฆ์ (Investiture Controversy) ที่อาจจะเป็นการใช้เป็นเครื่องมือในการต่อต้านสมเด็จพระจักรพรรดิไฮน์ริคที่ 4 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7 ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 พระจักรพรรดิก็เริ่มใช้สร้อย "rex Romanorum" (พระมหากษัตริย์แห่งชนโรมัน) ในพระราชอิสริยยศเพื่อเป็นการเน้นพระราชอำนาจและการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งเมื่อได้รับเลือกตั้ง โดยสภาผู้เลือกตั้งพระจักรพรรดิที่ประกอบด้วยพรินซ์อีเล็คเตอร์เจ็ดองค์ ตำแหน่งนี้ใช้ในเยอรมนี อิตาลี และ เบอร์กันดีที่เป็นรัฐที่มีราชสำนัก กฎหมาย และรัฐบาลของตนเอง แต่อยู่ในเครือข่ายของจักรวรรดิมาจนกระทั่งถึงสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลียในปี ค.ศ. 1648 หรือจนเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิในปี ค.ศ. 1806
ภาษาเกอหล่าวแดง
ภาษาเกอหล่าวแดง  มีผู้พูดในเวียดนาม 20 คน จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มขร้า สาขาเก-ชิ ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาเกอหล่าวขาว จัดเป็นภาษาใกล้สูญ ผู้ที่เคยพูดภาษานี้หันไปพูดภาษาจีนกลางแทน
Kingdom of Germany
อาหารหมักดอง
สุลต่านสุลัยมาน ชารีฟุดดิน
สุลตานสุลัยมาน ชารีฟุดดิน ชาฮ์ เป็นพระราชบุตรใน ตวนกู ตีมุน ซึ่งเป็นเชื้อสายตวนกูรามิดดิน ในปี พ.ศ. 2438 เจ้าเมืองปัตตานี ตวนกู ตีมุน ได้ถึงแก่กรรม เต็งกูสุไลมาน ชารีฟูดดีน บุตรชาย ได้เป็นเจ้าเมือง ซึ่งชาวเมือง เรียกพระองค์ว่า "สุลต่าน สุไลมาน ชารีฟูดดีน ซาห์"
ระบบการปกครองและการชลประทาน.
รายาในเมืองต่างๆ ข้างเคียงเมืองปัตตานีต่างก็เป็นพระสหายของสุลตาน สุลัยมาน ชารีฟุดดิน ทำให้การพิพาทเรื่องอาณาเขตในเมืองปัตตานีเกือบจะไม่มีเลย
มีการทำระบบชลประทานเพื่อการเกษตรกรรมในเมืองปัตตานีอย่างมากมาย ปัตตานีในสมัยนั้นพัฒนาและการค้าเจริญรุ่งเรืองมากกว่าเมืองสงขลาภายใต้การปกครองของพระยาวิเชียรคีรี ซึ่งได้ใช้อำนาจการปกครองชนพื้นเมืองเดิมอย่างข่มแหงและมีการพยายามสร้างฐานอำนาจโดยการจับจองที่ดินจำนวนมากเพื่อให้ราษฎรเช่าทำมาหากิน(โดยอ้างว่าทำฮวงซุ้ย)ทำให้ราษฎรซึ่งเป็นชนพื้นเมืองหนีเข้ามาพึ่งพระบารมีของสุลตานสุลัยมาน ชารีฟุดดิน
ระบบการอำนวยความยุติธรรม.
มีการจัดตั้งศาลตามแบบอย่างศาสนาอิสลามโดยมีดะโตะ ผู้ทรงคุณวุฒิทางกฎหมายอิสลามเป็นผู้ตัดสินชี้ขาด ขึ้นซึ่งต่อมารัฐบาลสยามได้ยกเลิกศาลดังกล่าวและนำระบบศาลยุติธรรมาสมัยใหม่คือการอ้างน้ำหนักของหลักฐานทำให้ราษฎรในมณฑลปัตตานีซึ่งมีจำนวนน้อยมากที่ศึกษากฎหมายต้องแพ้คดีในศาลยุติธรรมนี้
การทำนุบำรุงศาสนา.
พระองค์ให้ความสนใจในกิจการทางศาสนามาก และได้ก่อสร้างมัสญิดซึ่งเรียกว่า "มัสญิดรายา จะบังตีกอ" แต่ในขณะเดียวกันก็มิได้กีดกันบุคคลซึ่งต่างศาสนาและทรงให้ประกอบศาสนกิจตามศาสนาของตน
สนธิสัญญาลูว์เนวีล
สนธิสัญญาลูว์เนวีล  เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันที่เมืองลูว์เนวีล ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1801 ระหว่างสาธารณรัฐฝรั่งเศสผู้ลงนามโดยโจเซฟ โบนาปาร์ต กับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้ลงนามโดยเคานท์ลุดวิก ฟอน โคเบ็นเซิล
กองทัพออสเตรียได้รับความพ่ายแพ้ต่อนโปเลียนในยุทธการที่มาเรงโก (Battle of Marengo) ในอิตาลีเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1800 และต่อมาโดยฌ็อง วิกตอร์ มารี มอโร (Jean Victor Moreau) ในยุทธการที่โฮเฮนลินเดิน (Battle of Hohenlinden) เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ซึ่งทำให้ฝ่ายออสเตรียต้องพยายามหาทางทำสัญญาสงบศึกที่ตามด้วยสนธิสัญญาหลายฉบับ สนธิสัญญาเป็นการยุติสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่สอง (Second Coalition) ซึ่งทำให้เหลือแต่บริเตนเท่านั้นที่ยังคงต่อสู้อยู่กับฝรั่งเศส
สนธิสัญญาลูว์เนวีลระบุว่า "ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปและตลอดไปจะมีแต่ความสันติ, ความเป็นพันธมิตร, และความเข้าใจอันดีต่อกัน" สนธิสัญญาระบุให้ออสเตรียบังคับใช้ข้อตกลงที่ระบุในสนธิสัญญากัมโปฟอร์มีโอ (Treaty of Campo Formio) ที่ลงนามกันก่อนหน้านั้นเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1797 ออสเตรียต้องสละดินแดนในปกครองในเยอรมนี และจักรพรรดิออสเตรียต้องสละสิทธิทุกอย่างอันเกี่ยวกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อำนาจของฝรั่งเศสขยายตัวไปจนถึงฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ อาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งทัสกานีตกไปเป็นของฝรั่งเศส ทั้งสองฝ่ายตกลงยอมรับฐานะอันเป็นอิสระของสาธารณรัฐบาตาเวีย, สาธารณรัฐซิซาลไพน์, สาธารณรัฐเฮลเวติค และสาธารณรัฐลีกูเรีย ทางตอนหนือของอิตาลีอาณาจักรสังฆราชกึ่งอิสระแห่งเทร็นโท และเบรสซาโนเน/บริกเซนถูกยุบและผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของออสเตรีย ออสเตรียกลับเข้าร่วมสงครามนโปเลียนอีกครั้งในปี ค.ศ. 1805
Treaty of Lunéville
สหอาณาจักร
สงครามนโปเลียน