pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มุขปาฐะของชาวตากใบรุ่นเก่าจะบอกเพียงว่าบรรพบุรุษของพวกตน อพยพมาจากทางทิศตะวันตก คือมาจากทางตอนบนของคาบสมุทร แต่มิได้ชี้ชัดว่ามาจากที่ใด มุขปาฐะชั้นหลังจากหลายชุมชน มีการบอกเล่าแตกแขนงเนื้อหาต่างกันไป บางแห่งอธิบายว่า มีนายทหารสุโขทัยชื่อลัง คุมสำเภาหลวงจะไปค้าขายที่เมืองจีน แต่เรือกลับล่มที่แหลมญวน นายลังและบริวารบางส่วนขึ้นฝั่งที่ปะนาเระ อีกส่วนขึ้นฝั่งที่จันทบุรี ระยอง และตราด และอีกสำนวนหนึ่งอธิบายว่า กษัตริย์อยุธยาเสด็จมายังหัวเมืองภาคใต้ แต่ช้างเผือกสำคัญกลับเตลิดหายไป พระองค์มีพระราชโองการให้ไพร่พลออกตามหาช้าง และทรงคาดโทษด้วยว่าหากตามช้างสำคัญไม่ได้จะประหารชีวิตพวกเขาทั้งหมด แต่ก็ยังหาช้างสำคัญไม่พบ ด้วยเหตุนี้เหล่าทหารจึงตั้งถิ่นฐานอยู่แถบนี้เรื่อยมาเพื่อเลี่ยงโทษประหาร
มาร์วิน เจ. บราวน์ (Marvin J. Brown) นักภาษาศาสตร์ได้แสดงความเห็นว่าภาษาถิ่นตากใบนี้แยกตัวออกมาจากภาษาไทยสุโขทัยโดยตรงเมื่อราว พ.ศ. 2293
ชัยเลิศ กิจประเสริฐ อ้างความเห็นของแอนโทนี ดิลเลอร์ (Anthony Van Nostrand Diller) ว่าภาษาตากใบนี้น่าจะมีความสัมพันธ์กับภาษาไทยถิ่นเหนือ ภาษากลุ่มลาว ไทดำ ไทขาว หรืออื่น ๆ โดยอ้างถึงหลักฐานทางประวัติศาสตร์ "เล่าเรื่องเมืองปัตตานี" ("Hikayat Patani") กรณีสมเด็จพระมหาจักรพรรดิส่งเชลยลาวล้านช้างไปปัตตานีเมื่อ พ.ศ. 2107 ก่อนเสียกรุงแก่พม่าในปีถัดมา เชลยเหล่านี้ตั้งถิ่นฐานที่บ้านปาดังเปอริต (Padang Perit) แวดล้อมด้วยสังคมชาวมลายูและไม่ได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยถิ่นใต้ ทำให้ภาษาถิ่นตากใบยังคงรักษาระบบวรรณยุกต์แบบเก่าไว้ได้
ส่วนงานวิจัยของพุทธชาติ โปธิบาล และธนานันท์ ตรงดี (2541) ซึ่งศึกษาการออกเสียงพยัญชนะต้น วรรณยุกต์ การยืดเสียง และศัพท์เฉพาะของภาษาถิ่นตากใบ พบว่ามีความใกล้เคียงกับภาษาผู้ไท ซึ่งอาศัยอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยมากที่สุด
ภาษาถิ่นย่อย.
จากการศึกษาของพุทธชาติ โปธิบาล และธนานันท์ ตรงดี (2542) พบว่าภาษาถิ่นตากใบสามารถจำแนกออกเป็นสองภาษาถิ่นย่อย ดังนี้
นอกจากนี้ยังพบผู้ใช้ภาษาถิ่นตากใบในจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยภาษาถิ่นตากใบมีภาษาย่อยคือภาษาถิ่นสะกอม ใช้สื่อสารกันในกลุ่มชาวไทยมุสลิม อำเภอจะนะและเทพา จังหวัดสงขลา และพบผู้ใช้สำเนียงคล้ายสำเนียงภาษาถิ่นตากใบที่บ้านคลองลาว ตำบลวังใหม่ อำเภอนายายอาม จังหวัดจันทบุรี
วัชรีย์ เพชรรัตน์ (2555) พบว่าภาษาถิ่นตากใบมีความเปลี่ยนแปลงอยู่เนือง ๆ โดยผู้พูดกลุ่มอายุ 15-30 ปี มีแนวโน้มการแปรคำศัพท์เพิ่มขึ้น ส่วนผู้พูดกลุ่มอายุ 75 ปีขึ้นไป มีการธำรงคำศัพท์เก่าได้มากที่สุด รวมทั้งภาษาถิ่นตากใบมีการรับอิทธิพลจากภาษามลายูปัตตานีอยู่เรื่อย ๆ และเป็นไปอย่างช้า โดยการเปลี่ยนแปลงของคำศัพท์มักได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยมาตรฐาน ภาษาไทยถิ่นใต้ และภาษามลายูปัตตานี เช่น "โลกแว้น" เปลี่ยนเป็น "เขือพวง" แปลว่า มะเขือพวง, "ไฟแกรบ" เปลี่ยนเป็น ไฟฉาย, "ฝาระมี" เปลี่ยนเป็น ฝาหม้อ, "ช่างกริบผม" เปลี่ยนเป็น ช่างตัดผม, "เท้าเชี้ยว" เปลี่ยนเป็น เต้าเจี้ยว, "ปลาเจี้ยน" เปลี่ยนเป็น ปลาทอด, "น้ำอัดแก๊ด" เปลี่ยนเป็น น้ำอัดลม, "ตาแป" เปลี่ยนเป็น ข้าวหมาก, "ยี่ได๋" เปลี่ยนเป็น ไซ่ แปลว่า ทำไม และ "นัด" เปลี่ยนเป็น หล้าด แปลว่า ตลาด
กลุ่มประชากรที่ใช้ภาษาตากใบ เป็นชาวไทยที่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท ซึงอาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันออกของจังหวัดปัตตานี ได้แก่ อำเภอปะนาเระ อำเภอสายบุรี อำเภอมายอ อำเภอยะหริ่ง อำเภอทุ่งยางแดง อำเภอกะพ้อ และอำเภอไม้แก่น จังหวัดนราธิวาสทุกอำเภอ เลยไปจนถึงชุมชนชาวสยามในรัฐกลันตัน และรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย พวกเขาตั้งชุมชนอยู่ในวงล้อมของชาวมลายูมุสลิมไม่ต่ำกว่า 150 ปี บ้างก็อ้างว่าอาศัยมาไม่ต่ำกว่า 600 ปี มีวัดเป็นศูนย์กลางของชุมชน ยึดอาชีพทำนาและค้าของป่าเป็นหลัก บางชุมชนก็อยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางประชาคมมลายูมุสลิม นอกจากมีภาษาเป็นของตนเองแล้ว พวกเขายังมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง และหลายอย่างคล้ายกับคนไทยในภูมิภาคอื่น พวกเขาให้ความเคารพพระศาสนาเป็นอันมาก ไม่ว่าจะพักผ่อนหรือนอนต้องหันศีรษะไปทางวัด มักแสดงความเคารพพระภิกษุและสามเณรอย่างสูง เรียกชายที่ผ่านการบวชพระมาแล้วว่า "เจ้า" ไม่เรียก "ทิด" นับถือรูปหงส์แกะสลัก ผู้ชายสูงอายุนิยมโพกศีรษะด้วยผ้าขาวม้าเหมือนคนทางเหนือ และผู้หญิงสูงวัยมักเกล้ามวยผม เรียกว่า "เกล้ามวยดากแตแหร" และห่มสไบ มีประเพณีสำคัญอีกอย่าง คือประเพณีลาซัง และพิธีสระหัวบะดัน สำหรับทารกแรกเกิด มีรูปแบบการก่อสร้างศาสนสถานอิทธิพลมลายู ก่อนได้รับอิทธิพลอย่างไทยประเพณีในชั้นหลัง พวกเขาไม่นิยมสร้างศาลาการเปรียญอย่างคนไทยภาคกลาง แต่ให้ความสำคัญกับ "แม่แต๊ะ" หรือ "แม่วัด" แปลว่า กุฏิเจ้าอาวาส ซึ่งมีขนาดใหญ่ เป็นพื้นที่เอนกประสงค์หลายประการไม่ต่างจากศาลาการเปรียญ ซึ่งแม่วัดนี้เป็นแนวคิดเดียวกันกับการสร้างบ้านพักโต๊ะอิหม่าม ที่มีการสร้างอาคารบาราปอเนาะเชื่อมกับตัวบ้าน ใช้สำหรับสอนศาสนา อันเป็นอิทธิพลจากเรือนมลายู
ปัจจุบันชาวไทยกลุ่มนี้มีการสมรสข้ามชาติพันธุ์กับชาวมลายูมุสลิม และชาวจีนในพื้นที่ และจากสถานการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา ได้ส่งผลกระทบโดยตรงกับชุมชนไทยพุทธกลุ่มนี้อย่างกว้างขวาง เพราะชาวไทยพุทธไม่สามารถดำเนินชีวิตได้อย่างสะดวก ใช้ชีวิตด้วยความเครียดกังวลสูงเพราะเกรงจะถูกลอบทำร้าย ประชากรจำนวนไม่น้อยขายที่ดินเพื่อนำเงินไปตั้งถิ่นฐานที่อื่น ทำให้ประชากรที่ใช้ภาษานี้ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ขณะที่พระสงฆ์และสามเณรลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ทำให้วัดร้างลง เมื่อขาดพุทธบริษัท ศาสนาพุทธกำลังตกอยู่ในสภาวะเสื่อมสลายจากพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ขณะที่ชาวมาเลเซียเชื้อสายสยามอาศัยกระจายอยู่ทั้งเจ็ดอำเภอของรัฐกลันตัน และหนึ่งอำเภอในรัฐตรังกานู มีสภาวะที่ต่างกันออกไปจากกลุ่มที่อาศัยในฝั่งไทย กล่าวคือพวกเขายังธำรงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ ทั้งภาษา ประเพณี และศาสนาไว้อย่างครบถ้วน มีการถ่ายทอดศิลปวัฒนธรรมสู่ลูกหลานอย่างเป็นระบบ พวกเขาอาศัยอยู่รวมกันเป็นกลุ่มไม่ปะปนกับชาวมลายู หลายคนพูดและเขียนอักษรไทยได้ดี วัดไทยหลาย ๆ แห่งมักมีสถาปัตยกรรมจีนปรากฏให้เห็น หลังการผสานทางวัฒนธรรมในชั้นหลัง
นอกจากกลุ่มชาวไทยพุทธแล้ว ในกลุ่มภาษานี้ยังมีประชากรที่ใช้ภาษาถิ่นสะกอม ซึ่งเป็นสำเนียงย่อยของภาษาถิ่นตากใบ เป็นชาวไทยที่นับถือศาสนาอิสลาม อาศัยอยู่ในตำบลสะกอม อำเภอจะนะ และตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา
ไมโกะ
ไมโกะ (Maiko / 舞子) คือ เกอิโกะฝึกหัด เป็นวัยรุ่น หรือ เด็กสาวที่กำลังเรียนรู้วิถีของเกอิชา คำว่าไมโกะในภาษาญี่ปุ่นนั้นแปลว่า "“เด็กน้อยเต้นรำ”" ซึ่งเกอิชาฝึกหัดในโตเกียวนั้น จะถูกเรียกว่า "“ฮันโกคุ” แปลว่า “ครึ่งของอัญมณี”" และพวกเธอจะได้รับเงินค่าจ้างแค่ครึ่งหนึ่งของเกอิชา
ในอดีต ไมโกะนั้นอาจจะมีอายุแค่สามหรือห้าขวบ แต่ในยุคปัจจุบันที่เด็ก ๆ ต้องไปโรงเรียน ไมโกะอายุน้อยเลยไม่มีอีกต่อไป และเมื่อถึงอายุที่เหมาะสมเด็กสาวที่ฝันอยากจะเป็นเกอิชา ก็สามารถตัดสินใจมาสมัครได้ด้วยตัวเอง ในเกียวโตสามารถเริ่มเรียนการเป็นเกอิชาได้เมื่ออายุ 15 หรือ 16 ปี ส่วนในโตเกียวสามารถเรียนได้ตอนอายุ 18 ปี ไมโกะทุกคนจะต้องฝึกฝนเป็นอย่างน้อยหนึ่งปีก่อนที่จะได้เลื่อนขั้นเป็นเกอิชา ส่วนกรณีของผู้หญิงที่มาฝึกหลังจากอายุ 20 ปีแล้ว ถึงแม้ว่าจะอายุมากเกินกว่าจะเรียกว่า ไมโกะ แต่พวกเธอก็จะต้องได้รับการฝึกฝนเป็นอย่างน้อยสิบสองเดือน ก่อนที่จะได้ชื่อว่าเป็น เกอิชา หรือ เกอิโกะแบบเต็มตัว
ไมโกะใช้ชีวิตแต่ละวันอย่างไร.
ไมโกะ อาศัยอยู่ในบ้านที่เรียกว่า โอคิยะ กินอยู่ที่บ้านนี้และมีโอก้าซัง(คุณแม่)คอยดูแล เวลากลางวันจะแต่งตัวด้วยชุดกิโมโนแบบธรรมดาเพื่อไปเรียนศิลปะต่างๆ เช่น การรำ พิธีชงชา(ชามิเซน)และจะเริ่มแต่งหน้าแต่งตัวตอนเย็น เพื่อไปที่ร้านอาหาร
ไมโกะจะต้องรวบผมทรง Nihongami ซึ่งเป็นทรงผมโบราณของประเทศญี่ปุ่นด้วยผมจริงของเธอ ด้วยความยากลำบากในการทำผม ไมโกะจึงต้องพยายามรักษาสภาพของทรงผมไว้ให้นานที่สุด โดยในเวลาที่เธอจะนอน เธอจะนอนหนุนหมอนรองคอทรงสูง และจะทำผมใหม่ทุก 5-7 วัน
ชุดกิโมโนที่ไมโกะใส่ เป็นชุดพิเศษ.
ชุดกิโมโนที่ไมโกะใส่จะมีแขนยาวคล้ายกับกิโมโน Furisode สีฉูดฉาด มีลวดลายมาก และโอบิ(ผ้าพันเอว)มีความกว้างประมาณ 30 เซนติเมตร ผูกด้วยเงื่อน Darari ปล่อยชายจะยาวกว่ากิโมโนปกติ ประดับผมด้วยดอกไม้ผ้าที่ต้องเปลี่ยนไปตามฤดูกาลที่เรียกว่า Kanzashi รองเท้าก็จะเป็นเกี๊ยะสูงที่เรียกว่า okobo ถ้าเห็นอย่างนี้ละก็ ใช่เลย!! ไมโกะตัวจริง แล้วก็ยังมีกฏเล็กๆ น้อยๆ อย่างอื่น เช่น ไมโกะที่มาเรียนยังไม่ถึง 1 ปี จะไม่ทาริมฝีปากบนเป็นสีแดง เป็นต้น
« ไมโกะ » สาวน้อยเกอิชาฝึกหัด
ข้อแตกต่างระหว่าง “เกอิชา” “ไมโกะ” และ “เกอิโกะ”
ประกอบ หุตะสิงห์
ศาสตราจารย์ ประกอบ หุตะสิงห์ (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 – 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2537) เป็นอดีตประธานศาลฎีกา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม รองนายกรัฐมนตรี นายกสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และองคมนตรีไทย
ประกอบ หุตะสิงห์ เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 เป็นบุตรของพระยาสรรพกิจเกษตรการ (เกียรติ หุตะสิงห์) กับคุณหญิง ศวง สรรพกิจเกษตรการ เข้าศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม สำเร็จการศึกษาเป็น ธรรมศาสตร์บัณฑิต จากมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง และเป็นนักเรียนไทยรุ่นแรก ๆ ที่ไปศึกษาด้านนิติศาสตร์ที่ประเทศเยอรมัน เมื่อ พ.ศ. 2471-72 และจบปริญญาเอกเมื่อ พ.ศ. 2480 ที่มหาวิทยาลัยเยนา (Friedrich-Schiller-Universität Jena) โดยทำวิทยานิพนธ์ด้านกฎหมายรัฐธรรมนูญ ในหัวข้อ "Die Verfassung des Königreichs Siam vom 10. Dezember 1932 und das parlamentarische Regierungssystem"
เขาสมรสกับท่านผู้หญิงชวนชื่น (สกุลเดิม: บุนนาค) (8 ตุลาคม พ.ศ. 2462 - 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556) ธิดาพระยาสุริยานุวงศ์ประวัติ (เต๋า บุนนาค) กับคุณหญิงเยื้อน (สกุลเดิม: ยุกตะนันทน์) มีบุตรธิดา 4 คน คือ สุประดิษฐ์ (ช.), ประตาป (ช.), ประมวล (ช.) และ กอบชื่น (ญ.)
ประกอบมีศักดิ์เป็นหลานอาของพระยามโนปกรณนิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) อดีตนายกรัฐมนตรีไทย
ประกอบ หุตะสิงห์รับราชการศาลยุติธรรมจนดำรงตำแหน่งประธานศาลฎีกา ระหว่าง พ.ศ. 2510 — 2515 ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม และรองนายกรัฐมนตรี เมื่อ พ.ศ. 2516-2518 ในรัฐบาลสัญญา ธรรมศักดิ์ ภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา
ศาสตราจารย์ประกอบ หุตะสิงห์ ได้รับการแต่งตังเป็นศาสตราจารย์ และได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เป็นองคมนตรีเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2518 และเป็นนายกสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อยู่ในตำแหน่งจนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2537
จินตา บุณยอาคม
จินตา บุณยอาคม (พ.ศ. 2457 - 8 มีนาคม พ.ศ. 2530) เป็นอดีตประธานศาลฎีกา และองคมนตรีไทย
จินตา บุณยอาคม สำเร็จการศึกษาเป็นเนติบัณฑิตสยามเมื่อ พ.ศ. 2476 และปริญญาโททางกฎหมายเปรียบเทียบจากมหาวิทยาลัย Southern Methodist University (SMU) สหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2502
จินตา บุณยอาคม เริ่มรับราชการครั้งแรกเป็นพนักงานอัยการ แต่มาเป็นผู้พิพากษาในกระทรวงยุติธรรม ได้รับราชการมาด้วยความซื่อสัตย์สุจริต เคยดำรงตำแหน่งสำคัญต่างๆมากมาย อาทิ อธิบดีผู้พิพากษาภาค5 (เชียงใหม่) อธิบดีศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง ผู้พิพากษาศาลฎีกา ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา อธิบดีผู้พิพากษาในศาลอุทธรณ์ รับราชการศาลยุติธรรมจนดำรงตำแหน่งประธานศาลฎีกา ระหว่างวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2516 - 1 ตุลาคม พ.ศ. 2517
จินตา บุณยอาคม ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เป็นองคมนตรีเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2518 อยู่ในตำแหน่งจนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2530
จินดา บุณยอาคม
โครงการพัฒนาลุ่มน้ำห้วยทอน
โครงการพัฒนาลุ่มน้ำห้วยทอนอันเนื่องมาจากพระราชดำริ เป็นโครงการเพื่อจัดหาแหล่งน้ำ ช่วยเหลือพื้นที่เพาะปลูกในเขตโครงการ ประมาณ 41,200 ไร่และทำการเกษตรตามแนวทฤษฎีใหม่เป็นโครงการประเภทอ่างเก็บน้ำพร้อมระบบส่งน้ำ ราษฎรที่ได้รับผลประโยชน์ ได้แก่ เขต อำเภอศรีเชียงใหม่ และอำเภอโพธิ์ตาก จังหวัดหนองคาย
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานพระราชดำริ เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2525, วันที่ 28 พฤศจิกายน 2532, วันที่ 1 ธันวาคม 2535 และวันที่ 8 มกราคม 2539 ตามลำดับ โดยให้กรมชลประทานพิจารณาวางโครงการก่อสร้างอ่างเก็บน้ำและเขื่อนทดน้ำ ที่ลำห้วยทอน และห้วยสาขาของห้วยทอน
หงส์แดง
หงส์แดง หรือ หงส์ไฟ  เป็นสัตว์วิเศษตามความเชื่อของชาวจีน หงส์แดงเป็นตัวแทนของความโชคดีและความสง่างามยกย่องให้เป็นสัตว์มงคลตัวแทนของเพศหญิง (ธาตุหยิน) คู่กับมังกรตัวแทนของผู้ชาย (ธาตุหยาง) บางตำนานบอกว่าเป็นสัตว์วิเศษชนิดเดียวที่สามารถต่อกรกับมังกรได้ แม้ว่าหงส์จะเป็นสัญลักษณ์ของเพศหญิง แต่หงส์ก็มีทั้งตัวผู้และตัวเมีย
หงส์แดง  ยังอาจหมายถึง สัตว์เทพในตำนานความเชื่อจีนซื่งแปลเป็นภาษาไทยว่าหงส์เช่นเดียวกัน มีลักษณะเด่นของนก 5 ชนิดรวมกัน มีขนเป็นเปลวไฟ อาศัยอยู่ที่เทือกเขาแดงทางแดนใต้ที่สวยงาม ไม่เคยแตะต้องสิ่งมีชีวิตแต่ดำรงชีพด้วยการกินเมล็ดไผ่เท่านั้น ได้รับการยกย่องให้เป็นเจ้าแห่งนกทั้งปวง กล่าวกันว่าเมื่อหงส์ไฟบินผ่านที่ใดเหล่าวิหคทั้งหลายจะแสดงการคารวะให้ เป็นหนึ่งใน 4 เทพศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์ ประจำทิศใต้ เป็นตัวแทนของฤดูร้อน (ธาตุไฟ) ใครก็ตามที่ได้ดื่มเลือดของหงส์แดงจะมีชีวิตเป็นอมตะ และน้ำตาของหงส์แดงมีสรรพคุณในการรักษาบาดแผลและแก้พิษทุกชนิดด้วย ซึ่งคล้ายกับนกฟีนิกซ์ตามความเชื่อของชาวตะวันตก
เบญจมาศ
เบญจมาศ หรือ สกุลเบญจมาศ (; , เดิมชื่อ "Dendranthemum"; ) เป็นสกุลไม้ตัดดอกในวงศ์ทานตะวัน ที่นิยมปลูกประดับ ตัดขาย และใช้กิน มีการซื้อขายมากที่สุดเป็นอันดับ 2 ของโลก รองจากกุหลาบ (2537) เนื่องจากเป็นไม้ดอกที่มีรูปทรงสวยงาม สีสันสดใส ปลูกเลี้ยงง่าย และมีหลายพันธุ์ให้เลือก มีถิ่นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่นและจีน
ดอกเบญจมาศโดยทั่วไปมักหมายถึง ชนิดที่เป็นที่รู้จักดีคือ เบญจมาศสวน ("Chrysanthemum indicum" .) กับเบญจมาศหนู ("Chrysanthemum morifolium" ) ซึ่งเรียกรวมกันว่า "ดอกเก๊กฮวย"  นิยมนำมาตากแห้ง ใช้ชงกับใบชา หรือต้มกับน้ำตาลทำน้ำเก๊กฮวย มีอยู่หลายสายพันธุ์
เบญจมาศที่นิยมปลูกเป็นไม้ตัดดอก มี 4 ประเภท คือ
พันธุ์เบญจมาศอยู่กว่า 1,000 พันธุ์ปลูก ที่นิยมปลูกในประเทศไทยเป็นประเภท Standard Type สีเหลืองและสีขาว พันธุ์ที่นิยมปลูกในขณะนี้คือ พันธุ์ขาวการะเกด พันธุ์ขาวเมืองตาก และพันธุ์ TW12 (Pui Tsin-Shin) ซึ่งให้ดอกสีขาว พันธุ์เหลืองตาก พันธุ์เหลืองทอง พันธุ์เหลืองอินทนนท์ พันธุ์เหลืองเกษตร และพันธุ์ TW17 (Shin-Fan-Tsu-Ri) ซึ่งมีดอกสีเหลือง
ควรปลูกในดินที่มีความอุดมสมบูรณ์ ระบายน้ำได้ดี pH ดิน 6 - 7 ได้รับแสงแดดเต็มที่ ให้น้ำในระยะ 7 - 10 วัน หลังย้ายปลูกควรรดน้ำ เช้า - เย็น เมื้อต้นกล้าตั้งตัวดีแล้ว จะรดน้ำตอนเช้าวันละครั้ง และให้ปุ๋ยในอัตรา 3 : 2: 1 ทุก 7 วันเพื่อเร่งการเติบโตของลำต้น หลังปลูก 2 เดือนจะให้ปุ๋ยอัตรา 1 : 2: 1 ทุก 10 วัน เพื่อช่วยในการออกดอก ใส่จนกระทั่งเก็บดอกใส่ต้นละ 1 ช้อนชา ถ้าต้องการให้ดอกเบญจมาศมีขนาดใหญ่ จะต้องปลิดดอกที่ล้อมรอบดอกยอดและดอกที่แตกตามซอกใบทั้งหมด ให้แต่ละกิ่งเหลือดอกยอดเพียงดอกเดียว ควรปลิดดอกข้างเมื่อมีขนาดเท่าหัวไม้ขีดไฟ มิฉะนั้นดอกยอดจะมีขนาดเล็กและก้านดอกจะเหนียวขึ้น ถ้าปลิดเร็วเกินไปจะปลิดลำบากเพราะดอกยังมีขนาดเล็กเกินไปและจะเสียเวลาหลายครั้ง เนื่องจากดอกข้างจะทะยอยออกมาเรื่อยๆ
ศัตรูเบญจมาศ.
โรคใบจุด โรคใบเหี่ยว โรคใบแห้ง โรคดอกเน่า เพลี้ยไฟ เพลี้ยอ่อน หนอนผีเสื้อกินดอก ไรแดง
การตัดดอก.
ใช้กรรไกรตัดก้านดอกเหนือพื้นดินประมาณ 10 ซม. แต่พันธุ์ที่ก้านดอกยาวอาจตัดสูงกว่านั้น (ถ้าปลายก้านดอกมีเส้นใยมากจะดูดน้ำได้น้อย) ควรเด็ดใบทิ้ง 1 ใน 3 ของก้านดอกจากข้างล่าง ควรตัดดอกเมื่อกลีบดอกด้านนอกบานเต็มที่แต่กลีบตรงใจกลางดอกยังไม่บาน ถือว่าเป็นระยะเหมาะสมที่สุดและสวยที่สุด
ด้วงก้นกระดก
ด้วงก้นกระดก หรือ ด้วงปีกสั้น หรือ ด้วงก้นงอน  เป็นด้วงขนาดเล็กประมาณ 7 มิลลิเมตร ส่วนหัวมีสีดำ ปีกสีน้ำเงินเข้ม และส่วนท้องมีสีส้มมีความสามารถในการเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว และมักจะงอส่วนท้องส่ายขึ้นลงเมื่อเกาะอยู่กับพื้น จึงมักเรียกว่า "ด้วงก้นกระดก" จัดอยู่ในอันดับ Coleoptera วงศ์ Staphylinidae พบกระจายทั่วโลก กว่า 20 ชนิด สำหรับชนิดที่พบได้ในประเทศไทย ด้วงชนิดนี้อาศัยบริเวณพงหญ้าที่มีความชื้น ชอบออกมาเล่นไฟ จะมีมากโดยเฉพาะในฤดูฝน
ด้วงชนิดนี้สามารถปล่อยสารที่เรียกว่า พีเดอริน (Paederin) ออกมา สารชนิดนี้มีความเป็นพิษทำลายเนื้อเยื่อ ผู้ที่สัมผัสลำตัวด้วงชนิดนี้จะมีอาการปวดแสบปวดร้อน คัน ในรายที่เป็นมาก อาจมีไข้ปวดศีรษะ หากเข้าตาอาจทำให้ตาบอดได้ แผลจะมีลักษณะเป็นทางยาว อาจจะพบเป็นตุ่มใส (vesicle) อาการเหล่านี้จะหายเองได้ภายใน 7-10 วัน ควรทำความสะอาดแผลและปิดปากแผลเพื่อป้องกันการติดเชื้อ อาจใช้ยาสมานแผลพวกยาแก้แพ้ได้ เบื้องต้นหลังจากทราบว่าสัมผัสด้วงชนิดนี้ควรล้างด้วยน้ำสะอาดทันที หากอาการไม่ดีขึ้นให้พบแพทย์
ทางการเกษตร.
มีประโยชน์ในทางเป็นการควบคุมการระบาดของแมลงศัตรูพืช โดยด้วงก้นกระดกจะช่วยกำจัดไข่หนอนผีเสื้อ ทำลายไข่และหนอนของแมลงวัน
ด้วงก้นงอน
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 เป็นการเลือกตั้งทั่วไปครั้งแรกภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 และครั้งแรกภายหลังการรัฐประหารยึดอำนาจรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 กำหนดให้มีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 กำหนดให้สภาผู้แทนราษฎรประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 480 คน โดยเป็นสมาชิกซึ่งมาจากการเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งจำนวน 400 คน และสมาชิกซึ่งมาจากการเลือกตั้งแบบสัดส่วนจำนวน 80 คน
การเลือกตั้งครั้งนี้มีการกำหนดวันเลือกตั้งล่วงหน้าทั้งในเขตและนอกเขตวันที่ 15-16 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยต้องไปลงทะเบียนขอใช้สิทธิเลือกตั้งล่วงหน้านอกเขตจังหวัดได้ระหว่างวันที่ 22 ตุลาคม - 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ส่วนเลือกตั้งในเขตไม่ต้องลงทะเบียน แต่ไปใช้สิทธิได้
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต.
วันที่ 26 ตุลาคม 2550 คณะกรรมการการเลือกตั้งได้มีมติแบ่งเขตเลือกตั้ง ส.ส. แบบแบ่งเขต จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและเขตเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งที่แต่ละจังหวัดจะพึงมีและจำนวนเขตเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งของแต่ละจังหวัด มี 400 คนจาก 76 จังหวัด
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน.
วันที่ 17 ตุลาคม 2550 คณะกรรมการการเลือกตั้งได้มีมติแบ่งเขตเลือกตั้ง ส.ส. แบบสัดส่วน มี 8 กลุ่มจังหวัด แต่ละกลุ่มมี ส.ส. 10 คน ดังนี้
หมายเลขพรรคในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน.
หมายเลขประจำพรรคการเมืองที่ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้ง ส.ส. แบบสัดส่วน ซึ่งเปิดรับสมัครระหว่างวันที่ 7-11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 (19 พรรคแรกได้จากการจับสลากเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน) หมายเลขเหล่านี้ไม่เหมือนกับ ส.ส.แบบแบ่งเขตที่เปิดรับสมัครตั้งแต่วันที่ 12 พฤศจิกายน 2550
สถิติผู้สมัคร ส.ส. แบบสัดส่วน.
จากรายงานของ กกต. สรุปได้ว่าพรรคการเมืองที่ส่งผู้สมัครครบทั้ง 8 กลุ่มจังหวัด มี 10 พรรค จากทั้งหมด 31 พรรค จำนวนผู้สมัคร ส.ส. แบบสัดส่วนมีจำนวนรวม 1,260 คน ในจำนวนดังกล่าวเป็นผู้ชายร้อยละ 78.57 ที่เหลือเป็นผู้หญิง กลุ่มจังหวัดที่ 6 มีผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งมากที่สุด (19.05%) กลุ่มจังหวัดที่ 2 มีผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งน้อยที่สุด (9.52%) ผู้สมัครส่วนใหญ่ (33.33%) มีธุรกิจส่วนตัวหรือค้าขาย ส่วนใหญ่จบการศึกษาระดับปริญญาตรีหรือต่ำกว่าปริญญาตรี และมีอายุระหว่าง 51-60 ปี รองลงไปคือ 41-50 ปี
ผล Exit Poll.
หลังจากมีการปิดหีบการเลือกตั้ง ผล Exit Poll จากหน่วยงานต่าง ๆ มีดังนี้
การเลือกตั้งซ่อม เขต 3 สกลนคร.
เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสกลนคร แทนที่นายพงษ์ศักดิ์ บุญศล ซี่งถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี โดยมีการเลือกตั้งในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ซึ่งมีผู้สมัคร 2 คน คือ นางอนุรักษ์ บุญศล (พรรคเพื่อไทย) กับนายพิทักษ์ จันทศรี (พรรคภูมิใจไทย) ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า นางอนุรักษ์ บุญศล เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
การเลือกตั้งซ่อม เขต 1 สุราษฎร์ธานี (พ.ศ. 2552).
เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี แทนที่นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ซี่งลาออกจากตำแหน่ง โดยมีการเลือกตั้งในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ซึ่งมีผู้สมัคร 2 คน คือ นายธานี เทือกสุบรรณ (พรรคประชาธิปัตย์) กับนายสมพล วิชัยดิษฐ (พรรคเพื่อไทย) ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า นายธานี เทือกสุบรรณ เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
การเลือกตั้งซ่อม เขต 6 กรุงเทพมหานคร.
เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร แทนที่นายทิวา เงินยวง ซึ่งถึงแก่กรรมไปก่อนหน้านี้ โดยมีการเลือกตั้งในวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ซึ่งมีผู้สมัครคนสำคัญ 2 คน คือ นายพนิช วิกิตเศรษฐ์ (พรรคประชาธิปัตย์) กับนายก่อแก้ว พิกุลทอง (พรรคเพื่อไทย) ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า นายพนิช วิกิตเศรษฐ์ เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
การเลือกตั้งซ่อม เขต 1 สุราษฎร์ธานี (พ.ศ. 2553).
เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสุราษฎร์ธานี แทนที่นายชุมพล กาญจนะ ซึ่งถูกตัดสิทธิ์จากการเมืองเป็นระยะ 5 ปี โดยมีการเลือกตั้งในวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ซึ่งมีผู้สมัครคนสำคัญ 2 คน คือ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ (พรรคประชาธิปัตย์) กับนายวรวุฒิ วิชัยดิษฐ์ (พรรคเพื่อไทย) ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า นายสุเทพ เทือกสุบรรณ เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
การเลือกตั้งซ่อมเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553.
เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยจำนวน 5 ตำแหน่ง ที่พ้นสมาชิกสภาพสืบเนื่องจากคำตัดสินของศาลรัฐธรรมนูญ โดยมีการเลือกตั้งในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ผลการเลือกตั้งปรากฏดังนี้
นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน (พรรคประชาธิปัตย์) เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
ร้อยโทปรีชาพล พงษ์พานิช (พรรคเพื่อไทย) เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
นายศุภรักษ์ ควรหา (พรรคภูมิใจไทย) เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
นายเกื้อกูล ด่านชัยวิจิตร (พรรคชาติไทยพัฒนา) เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
นายบุญจง วงศ์ไตรรัตน์ (พรรคภูมิใจไทย) เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
อำเภอขุนหาญ
ขุนหาญ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 รองจากอำเภอกันทรลักษ์ อำเภอขุขันธ์ และอำเภอภูสิงห์ ตามลำดับ และเป็นหนึ่งในสามอำเภอของจังหวัดศรีสะเกษที่มีพื้นที่ติดต่อกับประเทศกัมพูชา และยังเป็นพื้นที่ที่มีการปลูกเงาะ ทุเรียนที่มีชื่อเสียงของจังหวัดศรีสะเกษอีกด้วย
พื้นที่อำเภอขุนหาญ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอขุขันธ์ และอำเภอกันทรลักษ์ สมัยก่อนเขตรับผิดชอบของอำเภอขุขันธ์ค่อนข้างกว้าง จึงได้ยกเอาตำบลต่าง ๆ ในเขตทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ โดยเจ้าหน้าที่ผู้ก่อตั้งสมัยนั้นได้เลือกชัยภูมิที่เป็นเนินสูงและมีแหล่งน้ำใหญ่ (หนองสิ) อยู่ใกล้เป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอ ซึ่งอยู่ในเขตตำบลสิ เดิมทีจะใช้ชื่อกิ่งอำเภอว่า “สิ” ซึ่งฟังแล้วอาจจะไม่เสนาะเท่าใด จึงมีการคิดชื่อกันใหม่ และตกลงกันว่าจะเอาชื่อหมู่บ้านที่เก่าแก่มาตั้งเป็นชื่อกิ่งอำเภอ เมื่อสอบถามผู้เฒ่าผู้แก่จึงรู้ว่า “บ้านขุนหาญ” ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางทิศตะวันตกของที่ตั้งกิ่งอำเภอ เป็นชุมชนเก่าแก่ย้อนหลังไปถึงยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น จึงได้ยกเอาชื่อ “ขุนหาญ” มาเป็นชื่อกิ่งอำเภอ โดยที่ตั้งไม่ได้อยู่ในเขตตำบลขุนหาญแต่อย่างใด ต่อมาจึงยกฐานะขึ้นเป็นอำเภออย่างสมบูรณ์
อำเภอขุนหาญตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอขุนหาญแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 145 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอขุนหาญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
อำเภอพระพรหม
พระพรหม เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
อำเภอพระพรหมตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังนี้
ท้องที่อำเภอพระพรหมเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเมื่อปี พ.ศ. 2537 แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอพระพรหม และต่อมาใน พ.ศ. 2540 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอพระพรหม
อำเภอพระพรหมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพระพรหมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
รายชื่อรองนายกรัฐมนตรีไทย
รองนายกรัฐมนตรี มีหน้าที่ในการปฏิบัติราชการแทนนายกรัฐมนตรี ในการกำกับการราชการของกระทรวง หรือ ทบวงหนึ่งหรือหลายกระทรวงหรือทบวง ตามที่นายกรัฐมนตรีมอบหมาย รวมทั้งเป็นผู้รักษาราชการแทนนายกรัฐมนตรี ในกรณีที่นายกรัฐมนตรีไม่อาจปฏิบัติราชการได้ โดยเป็นไปตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการแผ่นดินและกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการการเมือง โดยไม่ได้มีอำนาจที่แท้จริงตามกฎหมาย
อดีตรองนายกรัฐมนตรีที่ยังมีชีวิตอยู่.
ปัจจุบันมีอดีตรองนายกรัฐมนตรีที่ยังมีชีวิตอยู่ 61 คน ได้แก่
อำเภอวัฒนานคร
วัฒนานคร เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระแก้ว
อำเภอวัฒนานครมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
วัฒนานคร เคยมีฐานะเป็นเมืองเมืองหนึ่ง ตั้งอยู่บริเวณชายแดนด้านตะวันออกของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศกัมพูชา มีเจ้าเมืองปลัดเมือง ยกกระบัตรเมือง รับผิดชอบดูแลมาแต่ก่อน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2435 (ร.ศ. 111) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดเกล้าให้ทำการปฏิรูปการปกครองแผ่นดินครั้งใหญ่ โดยยกเลิกการปกครองแบบจตุสดมภ์ และจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินใหม่ ตามเยี่ยงอย่างตะวันตก ตั้งกระทรวง ให้มีเสนาบดีรับผิดชอบอย่างเป็นสัดส่วน การจัดการปกครองหัวเมืองก็ได้โปรดเกล้าให้ตั้ง มณฑล จังหวัด อำเภอ ตำบล หมู่บ้านขึ้น ซึ่งเป็นรากฐานในการบริหารการปกครองแผ่นดินตราบเท่าทุกวันนี้ และคงทรงพิจารณาเห็นว่าเมืองวัฒนานคร ในขณะนั้นเป็นเมืองขนาดเล็กที่มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่มากนัก จึงโปรดเกล้าให้ยุบเมืองวัฒนานครเป็นอำเภอวัฒนานครใน พ.ศ. 2437
ในขณะที่ยุบเมืองวัฒนานครลงมาเป็นอำเภอวัฒนานครนั้น เจ้าเมืองวัฒนานคร คนสุดท้ายมีบรรดาศักดิ์เป็นที่พระบริบูรณ์เสบียง ปลัดเมืองมีบรรดาศักดิ์เป็นหลวงลำเลียงนิกร และยกกระบัตรเมืองมีบรรดาศักดิ์เป็นที่หลวงกรโภชนา ในปี พ.ศ. 2449 ได้มีการยุบอำเภออรัญประเทศลงเป็นกิ่งอำเภอ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอวัฒนานคร แต่ต่อมาประชากรของอำเภอวัฒนานครลดลง จึงถูกลดฐานะจากอำเภอวัฒนานครเป็นกิ่งอำเภอ ขึ้นการปกครองกับอำเภออรัญประเทศ ในปี พ.ศ. 2456 และยกฐานะเป็นอำเภออีกครั้งในปี พ.ศ. 2499 ขึ้นกับจังหวัดปราจีนบุรี จนถึงปี พ.ศ. 2536 ทางราชการได้แบ่งแยกบางส่วนของจังหวัดปราจีนบุรี ได้แก่ อำเภอสระแก้ว อำเภอคลองหาด อำเภอตาพระยา อำเภอวังน้ำเย็น อำเภอวัฒนานคร และอำเภออรัญประเทศ จังหวัดปราจีนบุรี มาตั้งเป็น จังหวัดสระแก้ว จนปัจจุบัน
อำเภอวัฒนานครแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 115 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอวัฒนานครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
อำเภอตาพระยา
ตาพระยา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระแก้ว เดิมพื้นที่อำเภอเป็นเขตของตำบลโคกสูงทั้งหมด ต่อมาได้แยกตำบลโคกสูงออกเป็นตำบลตาพระยา พ.ศ. 2470 และตั้งเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2502 โดยแยกการปกครองออกจากอำเภออรัญประเทศ ภายหลังได้ยกฐานะเป็นอำเภอตาพระยา
อำเภอตาพระยามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ตั้งชื่อจากประวัติการพักทัพของเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ขณะเดินทัพไปรบกับเขมร เดิมตาพระยาขึ้นกับอำเภออรัญประเทศ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2502 มีประชากรเพิ่มขึ้น จึงได้แยกเป็นกิ่งอำเภอ โดยมีร้อยโทมนตรี มณีเลิศ เป็นปลัดอำเภอผู้เป็นหัวหน้าประจำกิ่งอำเภอตาพระยา เป็นคนแรก (16 มีนาคม 2502 - 29 ธันวาคม 2503) ยกฐานะเป็นอำเภอตาพระยาเมื่อ พ.ศ. 2506 มีนายประเทือง เวียรศิลป์ เป็นนายอำเภอคนแรก พื้นที่นี้เป็นสมรภูมิรบระหว่างรัฐบาลกับพรรคคอมมิวนิสต์ (ชาวบ้านเรียกทหารป่า) รบกับเขมรแดงที่ทิวเขาพนมมาลัยและตลอดแนวชายแดน
อำเภอตาพระยาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 64 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอตาพระยาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอวังน้ำเย็น
วังน้ำเย็น เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดสระแก้ว เดิมเป็นหมู่บ้านที่ 5, 8–9, 13–14 และหมู่ที่ 16–17 ในตำบลเขาฉกรรจ์ อำเภอสระแก้วทั้งหมด ต่อมาแยกพื้นที่ตำบลเขาฉกรรจ์ตั้งเป็นตำบลวังน้ำเย็นและตำบลตาหลังใน ในปี พ.ศ. 2519 และตั้งเป็นกิ่งอำเภอในปีเดียวกัน ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2526
อำเภอวังน้ำเย็นมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ท้องที่อำเภอวังน้ำเย็น เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลเขาฉกรรจ์ อำเภอสระแก้ว ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของตำบลเขาฉกรรจ์ออกมาตั้งเป็นตำบลทั้งหมด 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลวังน้ำเย็น ตำบลวังสมบูรณ์ และตำบลตาหลังใน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2519 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 26 ตุลาคม ปีเดียวกัน
และในปีเดียวกันกระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่ตำบลวังน้ำเย็น ตำบลวังสมบูรณ์ และตำบลตาหลังใน ของอำเภอสระแก้ว ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังน้ำเย็น ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน