pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตัวโบราณสถานประกอบด้วยอาคารหลัก 2 หลัง หลังแรกเป็นมณฑปรูปสี่เหลี่ยมกว้าง 32 คูณ 32 ม. สูง 15 ม. ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปที่มีชื่อว่า พระอจนะ ในด้านหน้า เป็นวิหารหลวงมี 6 ห้อง ปรากฏในศิลาจารึกว่า “เบื้องตีนนอน” อยู่ทางทิศเหนือ จะมีพระพุทธรูปใหญ่ “เบื้องหัวนอน” จะอยู่ทางทิศใต้ สมัยพ่อขุนรามคำแหงโปรดให้สร้างมณฑปครอบพระพุทธรูปไว้ และในสมัยพระเจ้าลิไทโปรดให้ก่อผนังใหม่อีกข้างให้ห่างจากผนังเดิม 1 เมตร 50 ซ.ม. โดยช่องว่างให้ทำบันได ทำอุโมงค์ขึ้นไปทางด้านหลังองค์พระ ผนังของอุโมงค์นี้โปรดให้ไปแกะหินชนวนจากเจดีย์เก้ายอดที่วัดมหาธาตุที่แกะ สลักเป็นเรื่องราวชาดก 550 พระชาติ และในส่วนที่แกะหินชนวนโปรดให้สร้างพระสาวกปางลีลากระทำอัญชลีขึ้นแทน ในการสร้างมณฑปที่มีผนัง 2 ชั้นนั้นได้รับอิทธิพลศิลปะโปโลนนารวะของลังกา ซึ่งแพร่หลายมากในสมัยปรกมพาหุ ในสมัยพ่อขุนรามคำแหงนิยมสร้างพระอัฏฐารส และสมัยพระยาลิไทนิยมสร้างพระสาวกลีลา
พระอจนะ.
"พระอจนะ" คำว่า อจนะ มีผู้ให้ความหมายพระอจนะว่าหมายถึงคำในภาษาบาลีว่า “อจละ” ซึ่งแปลว่า “ผู้ไม่หวั่นไหว มั่นคง” “ผู้ที่ควรแก่การเคารพกราบไหว้” พระอจนะเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขัดสมาธิราบ วัสดุปูนปั้น แกนในก่ออิฐและศิลาแลง หน้าตักกว้าง 11.30 เมตร สูง 15 เมตร องค์พระพุทธรูปมีขนาดใหญ่เต็มวิหาร ศิลปะแบบสุโขทัย
ศิลาจารึกวัดศรีชุม.
ศิลาจารึกวัดศรีชุมเรียกว่า ศิลาจารึกหลักที่ 2 ทำด้วยหินดินดานเป็นรูปใบเสมา กว้าง 67 เซนติเมตร สูง 275 เซนติเมตร หนา 8 เซนติเมตร ด้านที่หนึ่งจารึกอักษรไทยสุโขทัย ภาษาไทย มี 107 บรรทัด ด้านที่สองมี 95 บรรทัด มีอายุประมาณ ปี พ.ศ. 1880 - 1910 นายพลโทพระยาสโมสรสรรพการ เมื่อครั้งเป็นที่หลวงสโมสรพลการ พบที่อุโมงค์วัดศรีชุม เมืองเก่าสุโขทัย เมื่อปี พ.ศ. 2430 ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร
วัดศรีชุมมีการวางผังที่แปลกกว่าวัดทั่วไป ที่ใช้มณฑปที่มีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ประดิษฐานเป็นประธานของวัดเปรียบเป็นอุเทสิกเจดีย์ และมีพระวิหารต่อออกมาแบบที่เป็นที่นิยมในสมัยนั้น นักโบราณคดีให้ความเห็นว่ามณฑปพระอจนะน่าจะสร้างโดยมีคติเป็นพระคันธกุฎี คือที่ประทับของพระพุทธเจ้าในสมัยพุทธกาล
ตั้งอยู่บนถนนจรดวิถีถ่อง ตรงข้ามพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติรามคำแหง ห่างจากตัวเมืองสุโขทัยมาตามทางหลวงหมายเลข 12 (สุโขทัย-ตาก) ประมาณ 12 กม. อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัยเปิดให้เข้าชมทุกวัน เวลา 06.00-21.00 น. นักท่องเที่ยวชาวไทย 5 บาท ชาวต่างชาติ 100 บาท และเวลา 9.00-21.00 น. โบราณสถานต่างๆ ถูกสาดส่องด้วยแสงไฟ
วัดเสด็จ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดเสด็จ เดิมชื่อ วัดสร้อยทอง ตั้งอยู่ที่ หมู่ 5 บ้านคลองกระแชง ตำบลสวนพริกไทย อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดราษฎร์และโบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี ส่วนใหญ่เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งตั้งกระจัดกระจายอยู่ตลอดพื้นที่สองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้อพยพผู้คนที่นำมาจากเมืองปัตตานี มาตั้งบ้านเรือนอยู่ใต้วัดสร้อยทองบริเวณแม่น้ำอ้อม (ปัจจุบันเรียกว่า คลองน้ำอ้อม) เรียกกันว่า "บ้านแขก" มีอาชีพทำสวนพริกไทย
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2369 เจ้าอนุวงศ์เวียงจันทน์แห่งประเทศลาวเป็นกบฏ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยามหาโยธา (ทอเรียะ คชเสนี) ยกทัพไปปราบจนสงบราบคาบแล้ว จึงได้นำครอบครัวชาวลาวมากรุงเทพฯ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ไปตั้งบ้านเรือนที่เมืองปทุมใกล้วัดสร้อยทองเรียกว่า "บ้านลาว"
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จเยี่ยมเยียนผู้คนในย่านวัดสร้อยทอง และประทับอยู่ที่วัดสร้อยทอง ในเวลาต่อมาหลายปีท้องถิ่นนี้ กลายเป็นชุมชนหนาแน่นขึ้น ทางราชการจึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นตำบล ให้ชื่อว่าตำบลสวนพริกไทย และวัดสร้อยทองได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดเสด็จ"
บิลบอร์ด  เป็นนิตยสารทางด้านเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเพลงฉบับหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีลักษณะของชาร์ทเพลงและอัลบั้ม ออกเป็นรายสัปดาห์ โดยนิตยสารฉบับนี้จะมีตารางจัดอันดับเพลงและอัลบั้มยอดนิยมตามแนวเพลงในแต่ละสัปดาห์ แต่ตารางอันดับเพลงซึ่งคนทั่วโลกเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ "Billboard Hot 100" ชาร์ทเพลงอันดับ 1 ของโลก เป็นการจัดอันดับเพลง 100 อันดับ โดยไม่แบ่งประเภทหรือแนวเพลง และอีกตารางคือ "Billboard 200" ซึ่งเป็นการจัดอันดับอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุด 200 อัลบั้มตามผลสำรวจ
เริ่มก่อตั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1894 โดย วิลเลียม เอช โดนัลด์สัน และ เจมส์ เอช เฮนเนแกน ในตอนแรกจะเป็นหนังสือรายเดือนเกี่ยวกับการค้าสำหรับการลงประกาศโฆษณา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้ใช้ชื่อว่า “บิลบอร์ด” จากนั้นอีกไม่กี่ปี ทางบิลบอร์ดจึงเพิ่มเรื่องข่าวเกี่ยวกับกิจกรรมกลางแจ้งเข้าไป ซึ่งสุดท้ายแล้ว บิลบอร์ดก็กลายเป็นแหล่งประชาสัมพันธ์สำหรับบรรดา ละครสัตว์ เทศกาลคาร์นิวัล งานรื่นเริง และกิจกรรมบันเทิงต่างๆเป็นส่วนมาก
ในนิตยสารฉบับวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1961 ทางนิตยสารบิลบอร์ดได้หันมาเสนอข่าวเกี่ยวกับอุตสาหกรรมดนตรีเพียงอย่างเดียว โดยได้ยกส่วนที่เป็นกิจกรรมบันเทิงต่างๆไปไว้ที่นิตยสารเล่มใหม่ชื่อ “Amusement Business” (ปัจจุบันยังคงมีอยู่) พร้อมกันนั้น ทางบิลบอร์ดยังได้เปลี่ยนชื่อเป็น Billboard Music Week แต่ในอีก 2 ปี ทางนิตยสารก็กลับมาใช้ชื่อ Billboard ตามเดิมจนถึงปัจจุบัน
บิลบอร์ดชาร์ต.
เริ่มมีชาร์ตเพลงเมื่อฉบับ 4 มกราคม ค.ศ. 1936 จัดอันดับในลักษณะของ Hit Parade และในฉบับ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 ก็ถูกจัดอันดับในชาร์ตเพลงที่เป็นที่นิยมเป็นครั้งแรก จนกระทั่งใน ค.ศ. 1958 อันดับเพลง บิลบอร์ดฮอต 100 ก็ถูกตีพิมพ์โดยคำนวณจากยอดการออกอากาศและยอดขายซิงเกิล
ศิลปินที่ประสบความสำเร็จในบิลบอร์ดชาร์ต เช่น เดอะบีตเทิลส์, มารายห์ แครี, เอลวิส เพรสลีย์, มาดอนน่า, ไมเคิล แจ็กสัน, บิง ครอสบี, ไดอาน่า รอสส์, เจเน็ท แจ็กสัน‎ และเอลตัน จอห์น
บิลบอร์ดในปัจจุบันได้ครอบคลุมอันดับดีวีดี ยอดการขายวิดีโอ รวมถึงการดาวน์โหลดเพลง นอกจากนั้นยังมีข้อมูลข่าวสาร และบทความเห็นของผู้คร่ำหวอดในวงการอย่างค่ายเพลงหรือดีเจ ทั้งนี้บิลบอร์ดก็ยังเป็นที่คงเลื่องชื่อเกี่ยวกันอันดับเพลงอยู่
อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร. นายแพทย์ อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข นายกราชบัณฑิตยสถาน และ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล เป็นนายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระบบประสาทและระบบสมองของไทย บิดาของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ และนายกรัฐมนตรี คนที่ 27 ของประเทศไทย
ระหว่างเป็นคณบดีคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล นพ.อรรถสิทธิ์ เป็นผู้ริเริ่มโครงการศูนย์วินิจฉัยก้าวหน้าและรังสีร่วมรักษา (AIMC) เป็นโครงการนำร่องของการบริหารงานภายใต้การกำกับดูแลของคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล สังกัดศูนย์การแพทย์สิริกิติ์ มีระบบบริหารจัดการแบบพิเศษ โดยมูลนิธิรามาธิบดี เพื่อให้มีการใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด
ศ.นพ.อรรถสิทธิ์ เกิดวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 เป็นบุตรคนที่ 7 ในจำนวน 10 คนของนายโฆสิต (น้องชายของพระบำราศนราดูร (หลง เวชชาชีวะ) อดีตปลัดกระทรวงสาธารณสุข และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข) และนางสุเพี้ยน เวชชาชีวะ มีพี่ชายคือนายนิสสัย เวชชาชีวะ อดีตเอกอัครราชทูตหลายประเทศและเป็นเป็นบิดาของนายสุรนันท์ เวชชาชีวะ และเป็นพี่ชายของนายวิทยา เวชชาชีวะ อดีตปลัดกระทรวงการต่างประเทศ และอดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา
ศ.นพ.อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ สมรสกับ ศ.พญ.สดใส เวชชาชีวะ มีบุตร-ธิดา 3 คน ได้แก่
ชำนาญด้านประสาทวิทยา โดยแบ่งเป็นสาขาต่างๆ กล่าวคือ Demyelinating diseases โดยเฉพาะ multiple sclerosis,Myasthenia gravis, Periodic paralysis, Neurosyphilis
ชิคาโก บุลส์
รอยสัก
ตรียัมปวาย
ผีกะ
ผีกะ เป็นผีพื้นบ้านทางภาคเหนือ ผีพวกนี้จะมีลักษณะคล้ายผีปอบ คือเข้าสิงในคน และชอบกินของสดของคาว
คนที่เลี้ยงผีกะ เป็นคนที่มีวิชาอาคม เล่นคุณเล่นของ ผีกะจะถูกเลี้ยงไว้ในหม้อดิน โดยมีผ้ายันต์สีขาวปิดปากหม้อไว้ โดยจะวางไว้บนเพดานบ้าน เจ้าของจะเซ่นผีกะด้วยไข่ดิบวันละฟอง
ผีกะ แต่เดิมคนที่เริ่มนำมาเผยแพร่ คือพวกลิเก หรือพวกนักดนตรี ที่แสดงการละเล่น เรียกว่าผีกะพระ-นาง ผีกะชนิดนี้มีลักษณะคล้ายวอกหรือค่าง ตัวเล็ก ๆ สองตัว มักจะนั่งบนบ่าคนเลี้ยง ผีกะชนิดนี้มีคุณประโยชน์ตรงที่ หากใครเลี้ยงไว้ไม่ว่านักแสดงจะขี้เหร่แค่ไหน พอตกกลางคืนมันจะเลียหน้า ทำให้ยิ่งดึกยิ่งงดงาม การเลี้ยงผีกะจึงเป็นแฟชั่นของนักแสดงทางภาคเหนือในช่วงหนึ่งและเริ่มแพร่หลายสู่ภาคเหนือในจังหวัดต่าง ๆ จนกระทั่งแยกเป็นหลายชนิด ผีกะมีคุณอนันต์แต่ก็มีโทษมหันต์ หากใครเลี้ยงไม่ดี ปล่อยให้ผีกะอด ๆอยาก ๆ มันก็จะทำให้เจ้าของกลายสภาพเป็นกึ่งคนกึ่งภูติ ชอบสิงสู่ชาวบ้านกินตับไตไส้พุง ต้องหาหมอผีมาไล่ออกไปเป็นประจำ
ชนิดของผีกะ.
ผีกะได้แตกสาขาออกเป็นหลายชนิด ดังต่อไปนี้
รายชื่อสำนักพิมพ์การ์ตูน
สำนักพิมพ์การ์ตูน เป็นสำนักพิมพ์ที่มีการผลิตหนังสือการ์ตูน หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ และนิตยสารการ์ตูน ออกจัดจำหน่าย ในปัจจุบันสำนักพิมพ์จะเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องนั้น ๆ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย
สำนักพิมพ์การ์ตูนในอดีต.
รายชื่อสำนักพิมพ์ที่เคยผลิตหนังสือการ์ตูนในอดีต แต่ปัจจุบันได้เลิกผลิตแล้ว
บางปะกง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดฉะเชิงเทรา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ก่อนที่จะโอนพื้นที่มาขึ้นกับอำเภอสนามจันทร์ (อำเภอบ้านโพธิ์) ต่อมาได้รวมพื้นที่บางตำบล ได้แก่ ตำบลหนองจอก จากอำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา ตำบลท่าหงอนไก่ และตำบลบางปะกง จากอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี รวมตั้งขึ้นเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2450
คำว่า "บางปะกง" เพี้ยนมาจากคำว่า "บางมังกง" ซึ่งได้ชื่อมาจากปลามังกงหรือปลาอีกงที่พบชุกชุมในถิ่นนี้
อำเภอบางปะกงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกใต้ของจังหวัดฉะเชิงเทรา บริเวณปากแม่น้ำบางปะกง ห่างจากตัวจังหวัดไปประมาณ 22 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 45 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอบางปะกงแบ่งออกเป็น 12 ตำบล 108 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบางปะกงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 16 แห่ง ได้แก่
สถานีรถไฟ คืออาคารหรือกลุ่มอาคารที่ใช้บริการขนส่งระบบราง เป็นจุดจอด แวะพัก เปลี่ยนขบวน สำหรับการเดินรถไฟ มีการรับส่งผู้โดยสาร หรือรับส่งสินค้า หรือทั้งสองอย่าง โดยทั่วไปประกอบด้วยอย่างน้อยหนึ่งทางวิ่ง ทางเดินข้างทางวิ่ง(ชานชาลา) และอาคารสถานี มีบริการเสริมเช่น การขายตั๋ว ห้องรอรับฝากสัมภาระ และบริการขนส่งสินค้า หากสถานีอยู่บนเส้นทางรถไฟระบบรางเดี่ยวสถานีจะมีรางขนานช่วงสั้นๆเพื่อสับรางให้รถไฟที่ผ่านจากทิศทางตรงข้ามวิ่งผ่านได้เพื่ออำนวยความสะดวกในการจราจรทางราง
สถานีที่เล็กที่สุดมักเรียกว่า "ป้ายหยุดรถไฟ" หรือ ในบางส่วนเรียกว่า "ที่หยุดรถไฟ" สถานีอาจอยู่ในระดับพื้นดิน ใต้ดิน หรือยกระดับ อาจเชื่อมต่อกับทางแยกรถไฟหรือโหมดการขนส่งอื่น ๆ เช่น รถเมล์ รถราง หรือ ระบบขนส่งมวลชนอื่น ๆ
ประเภทของสถานี.
ประเภทของสถานีรถไฟได้แก่
สถานีทั่วไป.
เป็นสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่ง ซึ่งเปิดรับส่งผู้โดยสาร และ/หรือสินค้า และเป็นสถานที่ซึ่งมีนายสถานีประจำอยู่และอนุญาตให้รถไฟเดินไปมาตามระเบียบการเดินรถ เช่น สถานีรถไฟคลองมะพลับ สถานีรถไฟแม่ตานน้อย ในเส้นทางสายเหนือ สถานีรถไฟแผ่นดินทอง สถานีบ้านแสลงพัน ในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ สถานีรถไฟบ้านดงบัง สถานีรถไฟองครักษ์ ในเส้นทางสายตะวันออก และสถานีรถไฟบูกิ๊ต สถานีรถไฟแสงแดด ในเส้นทางสายใต้
สถานีชุมทาง เป็นสถานีที่ทางรถไฟสายหลัก และสายแยก แยกออกจากกัน ทั้งนี้ สถานีชุมทางก็มีคุณสมบัติเหมือนกันกับสถานีทั่วไปเช่นกัน กล่าวคือ เป็นสถานที่รับส่งผู้โดยสาร และ/หรือสินค้า และเป็นสถานที่ซึ่งมีนายสถานีประจำอยู่และอนุญาตให้รถไฟเดินไปมาตามระเบียบการเดินรถ ปัจจุบัน การรถไฟแห่งประเทศไทย มีสถานีชุมทางทั้งหมด 27 สถานี (สถานีชุมทางที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน 18 สถานี สถานีชุมทางในอนาคต 8 สถานี และยกเลิกใช้แล้ว 1 สถานี) คือ
ป้ายหยุดรถไฟ.
เป็นสถานที่ที่ซึ่งขบวนรถหยุดเพื่อรับส่งผู้โดยสาร แต่ไม่มีการขนส่งสินค้าขึ้นลง รวมไปถึงป้ายหยุดรถไฟจะไม่มีนายสถานีอยู่ประจำ ป้ายบอกชื่อทำด้วยเหล็ก เป็นตั้งแต่ก่อสร้าง ตัวอย่างเช่น ป้ายหยุดรถไฟอุรุพงษ์ ป้ายหยุดรถไฟพญาไท ในเส้นทางสายตะวันออก ป้ายหยุดรถไฟนิคมรถไฟ กม.11 ในเส้นทางสายเหนือ ป้ายหยุดรถไฟบ้านหนองกันงาในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ และป้ายหยุดรถไฟจรัญสนิทวงศ์ ป้ายหยุดรถไฟบางระมาด ที่หยุดรถไฟฉิมพลี ที่หยุดรถไฟ พุทธมณฑล สาย 2หยุดรถไฟพระราชวังสนามจันทร์ ที่หยุดรถไฟสะพานจุฬาลงกรณ์ ที่หยุดรถไฟบ้านป่าไก่ ที่หยุดรถไฟบ้านทรัพย์สมบูรณ์ในเส้นทางสายใต้
ที่หยุดรถไฟ.
เป็นสถานีที่ซึ่งขบวนรถหยุดเพื่อรับส่งผู้โดยสาร และขนส่งสินค้าขึ้นลง แต่ไม่มีนายสถานีอยู่ประจำ ป้ายทำด้วยปูน อาจเป็นที่หยุดรถตั้งแต่ก่อสร้างหรือสถานีที่
ถูกลดระดับ เช่น ที่หยุดรถไฟบ้านแต้ ที่หยุดรถไฟบ้านไร่ ในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ ที่หยุดรถไฟห้วยโรง ที่หยุดรถไฟปากแพรก ที่หยุดรถไฟเขาหลุง ในเส้นทางสายใต้ ที่หยุดรถไฟผาคอ ที่หยุดรถไฟแม่พวก ที่หยุดรถไฟนวนคร ในทางรถไฟสายเหนือ และ ที่หยุดรถไฟไทย ชายแดนไทย-กัมพูชา ในทางรถไฟสายตะวันออก เป็นต้น
สถานีรถไฟเฉพาะกิจ.
สถานีรถไฟเฉพาะกิจ คือสถานีที่ตั้งขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์พิเศษ เช่น เป็นสถานีขนส่งสินค้าอย่างเดียวไม่รับผู้โดยสาร (บางแห่งรับผู้โดยสารร่วมด้วย) นอกจากนี้ อาจจะเป็นสถานีสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ เช่น สถานีรถไฟหลวงสวนจิตรลดา
ย่านลิเภา
ย่านลิเภา หรือ ลิเภา เป็นเฟิร์นเถาชนิดหนึ่งในสกุล "Lygodium" เช่น "Lygodium flexuosum" (ลิเภาใหญ่) และ "Lygodium circinatum" (ลิเภาหางไก่) เป็นต้น พบได้มากทางภาคใต้ของไทย
ย่านลิเภาเป็นวัสดุสำคัญสำหรับงานสาน เช่น กระเป๋าย่านลิเภา
กำจร มนุญปิจุ
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นาวาตรี กำจร มนุญปิจุ ร.น.ราชบัณฑิต เกิดวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2469 ที่ตำบลบางหลวง อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี เป็นบุตรของ ขุนกัลยาณวิทย์ (เกิด มนุญปิจุ) อดีตศึกษาธิการจังหวัดปทุมธานี และนางกิม มนุญปิจุ สมรสกับนางวิภาวรรณ มนุญปิจุ มีบุตรชาย 1 คน คือ นายณัฐเสกข์ (กวิช) มนุญปิจุ
ศ.น.ต.กำจร มนุญปิจุ เป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญในสาขาอินทรีย์เคมี เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการให้เกิดความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ระหว่างประเทศไทยและประเทศออสเตรีย นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 และได้รับอิสริยาภรณ์ Den Tiroler Adler-Orden in Gold และ Grosse Goldene Ehrenzeichen Fur Verdienste Um Die Republik Osterreich จากประเทศออสเตรีย ในเวลาเดียวกันก็มีความรอบรู้ และมีความสามารถยิ่งในด้านการบริหารการศึกษา มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาระบบการคัดเลือกผู้เข้ารับการศึกษาระดับอุดมศึกษา เป็นผู้คิดค้นและดำเนินการทำระบบการสอบคัดเลือกนักศึกษาเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา เริ่มตั้งแต่ปีการศึกษา 2504-2050 โดยจัดการสอบคัดเลือกร่วมครั้งแรก สำหรับมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (มหาวิทยาลัยมหิดล) และต่อมาได้ขยายใช้กับมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ อีกทั้งเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาปรับปรุงหลักสูตรสาขาวิชาต่าง ๆ ของสถาบันอุดมศึกษา ทำให้การอุดมศึกษาไทยก้าวทันพัฒนาการในยุคโลกาภิวัตน์ มีมาตรฐานทัดเทียมกับระดับสากล
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ น.ต.กำจร มนุญปิจุ ร.น.ราชบัณฑิต เริ่มรับราชการ และมีบทบาทเกี่ยวข้องกับการบริหารและการจัดการศึกษา ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ที่ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ และต่อมาได้ ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดลระหว่าง พ.ศ. 2514–2518 และรักษาราชการในตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น ระหว่าง พ.ศ. 2519-2521 ระหว่างนี้มีบทบาทสำคัญยิ่ง ในการวางระบบการสอบคัดเลือกนักเรียนเข้าเรียนในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ทำให้กระบวนการบริหารจัดการสอบมีขั้นตอนโปร่งใสและมีประสิทธิภาพจวบจนปัจจุบัน ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็น อ.ก.ม.วิสามัญ เกี่ยวกับตำแหน่งทางวิชาการของทบวงมหาวิทยาลัย ระหว่าง พ.ศ. 2516-2519 และทั้งยังได้รับคัดเลือกจากที่ประชุมคณะกรรมการบริหาร International Organization of Chemical Sciences for Development (IOCD) ภายใต้การสนับสนุนของ UNESCO ให้เป็น Vice President สำหรับภูมิภาคเอเชีย ในปี พ.ศ. 2524
ได้รับพระราชทาน'พระธาตุพนมทองคำ' เครื่องหมายของการประกอบการอันเป็นประโยชน์ยิ่งแก่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ในคราวพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จพระราชดำเนินไปพระราชทานปริญญาบัตร แก่ผู้สำเร็จการศึกษาของมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อปี 2537
นายกำจร ถึงแก่อนิจกรรม ด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2556 สิริรวมอายุ 87 ปี พิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร
นาวาตรี ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
ภาษาหริยนวี
ภาษาหริยนวี (อักษรเทวนาครี: हरियाणवी) , (, หรือ हरयाणवी ) ชื่ออื่นๆคือ ภาษาชตุ ภาษาพังครุ เป็นภาษาถิ่นของภาษาฮินดี ใช้พูดทางตอนเหนือของรัฐหรยณะ และเดลฮี บางครั้งจะไม่นับภาษาหริยนวี เป็นภาษาใหม่ เพราะใกล้เคียงกับภาษาฮินดี และมีคำศัพท์จากภาษาอูรดูมาก วรรณคดีมีน้อย ส่วนมากเป็นเพลงพื้นบ้าน ภาษานี้มีหลากหลายสำเนียง ที่ต่างกันไปในระดับหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ถูกแยกจากกันด้วยสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์
ภาษาหริยณวีมีผู้พูดหลายตำบลในหรรยนะ ประชาชนในหลายตำบลของโสเนปัตและโรห์ตักพูดภาษานี้ด้วยสำเนียงที่เรียกโรตากี สำเนียงที่พูดในตำบลชินท์จัดเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษานี้ แม้ว่านักภาษาศาสตร์บางคนจะจัดให้สำเนียงโรตากีเป็นสำเนียงมาตรฐาน ในตำบลฟาริดาบัดจะใช้ภาษานี้ควบคู่กับภาษาพรัช ในหมู่ผู้นับถือศาสนาอิสลามจะใช้ภาษาอูรดูควบคู่ไปด้วย มุสลิมบางส่วนอพยพไปปากีสถาน จึงมีผู้พูดภาษานี้ในปากีสถาน
เนื่องจากไม่มีระบบการเขียนสำหรับภาษาหริยณวี ดังนั้นผู้พูดภาษานี้จึงเขียนวรรณกรรมของตนด้วยภาษาฮินดี มีวรรณกรรมมุขปาฐะเป็นเพลงพื้นบ้าน และละครพื้นบ้านที่เรียกสาอัง และมีเรื่องเล่าที่เป็นเรื่องตลกจำนวนมาก
ตองเหลือง
ภาษาหรยาณา
ภาษายาเอยามะ
ภาษายาเอยามะ (, "Yaimamuni") เป็นภาษากลุ่มรีวกีวใต้ที่มีผู้พูดในหมู่เกาะยาเอยามะ กลุ่มเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยตอนใต้สุดของประเทศญี่ปุ่นที่มีประชากรรวมประะมาณ 53,000 คน ยาเอยามะ ("Yaimamunii") มีความใกล้ชิดกับภาษามิยาโกะมาก จำนวนผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่ยังไม่เป็นที่แน่จาก เนื่องด้วยผลจากระบบการศึกษาตามนโยบายภาษาญี่ปุ่นเรียกภาษานี้ว่า ภาษาย่อยยาเอยามะ  ประชากรที่อายุต่ำกว่า 60 ปีมีแนวโน้มที่จะไม่ใช้ภาษานี้เว้นแต่จะใช้ในการร้องเพลงและทำพิธี และคนรุ่นหนุ่มสาวหันมาใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่ นอกจากนี้ กลุ่มภาษารีวกีวอื่น ๆ อย่างโอกินาวะและอามามิถูกเรียกเป็นภาษาย่อยของภาษาญี่ปุ่นด้วย มีการเปรียบเทียบภาษายาเอยามะในหมู่เกาะรีวกีวว่ามี "ความจำเป็นทางภาษา" ต่ำ
มีผู้พูดภาษายาเอยามะในเกาะอิชิงากิ, ทาเกโตมิ, โคฮามะ, คูโรชิมะ, ฮาโตมะ, อารางาซูกุ, อิริโอโมเตะ และฮาเตรูมะ ซึ่งมีความเข้าใจร่วมกันที่ซับซ้อน เนื่องจากภูมิศาสตร์ของหมู่เกาะ ภาษาบนเกาะโยนางูนิที่มีความเกี่ยวข้องกัน มักถือเป็นภาษาต่างหาก ภาษาย่อยทาเกโตมิอาจเป็นภาษารีวกีวเหนือที่พบในภาษาย่อยโอกินาวะ ก่อนที่จะผสมเข้ากับภาษาย่อยยาเอยามะอื่น ๆ
ภาษามิยาโกะ
ภาษามิยาโกะ มีผู้พูดราว 55,800 คน ในหมู่เกาะมิยาโกะ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะโอกินาวะ เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษายาเอยามะ แบ่งเป็นสองสำเนียงคือ อิราบุ และมิยาโกะ ต่างจากภาษากลุ่มญี่ปุ่นอื่น ๆ คือมีเสียงตัวสะกด
ภาษาโยนางูนิ
ภาษาโยนางูนิ ( "Dunan Munui" ) เป็นภาษาในกลุ่มรีวกีวใต้ที่พูดโดยผู้คนราว 400 คนบนเกาะโยนางูนิ ในหมู่เกาะรีวกีวทางตะวันตกสุดของแนวเกาะซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของไต้หวัน มีความใกล้เคียงกับภาษายาเอยามะมากที่สุด เนื่องจากนโยบายของญี่ปุ่นเกี่ยวกับภาษาจึงไม่ได้รับการยอมรับในสถานะภาษา โดยรัฐบาลเรียกว่าภาษาถิ่นโยนางูนิ (, Yonaguni hōgen) สำหรับการจัดประเภทโดยยูเนสโก ภาษาโยนางูนิเป็นภาษาใกล้สูญมากที่สุดในญี่ปุ่น
ตารางด้านล่างแสดง เสียงสระ ที่มีอยู่ในภาษาโยนางูนิ เสียงสระที่มีแต่หน่วยเสียงย่อยเท่านั้นแสดงในวงเล็บ
ตารางด้านล่างแสดงพยัญชนะที่มีอยู่ในภาษาโยนางูนิ พยัญชนะในวงเล็บจะมีเพียงหน่วยเสียงย่อยเท่านั้น หน่วยเสียงกัก (plosive) และหน่วยเสียงกึ่งเสียดแทรก (affricate) มีความแตกต่างสามแบบระหว่าง fortis, lenis และพยัญชนะเสียง
การเปรียบเสียงในภาษาร่วมเชื้อสาย.
ในฐานะที่เป็นภาษาในกลุ่มรีวกีวใต้ ภาษาโยนางูนิ คล้ายกับภาษามิยาโกะ และภาษายาเอยามะ มีหน่วยเสียง แทนที่หน่วยเสียง ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน เช่น คำในภาษาโยนางูนิ ('ท้อง, พุง'), เกี่ยวเนื่องกับภาษาญี่ปุ่น ('ลำไส้') ภาษาโยนางูนิยังมีหน่วยเสียง โดยที่ภาษาญี่ปุ่นและภาษากลุ่มรีวกีวอื่น ๆ เป็นหน่วยเสียง (ถอดเป็นอักษรโรมัน "y") ตัวอย่างเช่น ภาษาโยนางูนิ ('ภูเขา') เกี่ยวเนื่องกับภาษาญี่ปุ่นและภาษายาเอยามะ หน่วยเสียง ในภาษาโยนางูนิน่าจะเป็นการพัฒนาเมื่อไม่นานมานี้จากหน่วยเสียง ก่อนหน้า อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าแม้แต่ ในคำยืมจากแหล่งกำเนิดกลุ่มภาษาจีน ผู้พูดภาษาโยนางูนิก็ออกเสียง เช่น "dasai" 'ผัก' จากภาษาจีนยุคกลาง  บันทึกในพงศาวดารเกาหลีช่วงปลายศตวรรษที่ 15 "ซ็องจงแทวังซิลล็อก" บันทึกชื่อท้องถิ่นของเกาะโยนางูนิในอักษรอิดูว่า 閏伊是麼 ซึ่งมีคำอ่านในภาษาเกาหลีกลางว่า "zjuni sima" โดยคำว่า "sima" ที่ปรากฏในข้อความเป็นคำในกลุ่มภาษาญี่ปุ่นแปลว่า 'เกาะ' นี่เป็นหลักฐานโดยตรงของขั้นกลางของการเปลี่ยนแปลงเสียง (fortition) หน่วยเสียง - &gt; - &gt; - ซึ่งนำไปสู่ชื่อสมัยใหม่ 'โยนางูนิ'
ภาษาโยนางูนิ แสดงการเปล่งเสียงพยัญชนะระเบิดระหว่างสระ เช่นเดียวกับภาษาในตระกูลภาษาญี่ปุ่นหลายภาษา นอกจากนี้ยังแสดงแนวโน้มของหน่วยเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ระหว่างสระที่จะออกเป็นเสียงนาสิก เพดานอ่อน เช่นเดียวกับในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน
ด้านล่างนี้เป็นแม่แบบพยางค์ของภาษาโยนางูนิ:
พยัญชนะต้นอนุญาตให้มีพยัญชนะตัวเดียวโดยอาจจะมีการเพิ่มพยัญชนะกึ่งสระ แกนพยางค์สามารถมีสระได้มากถึงสองตัว พยัญชนะท้ายพยางค์ที่อนุญาตคือพยัญชนะท้ายนาสิกที่มีการกลมกลืนเสียง (moraic nasal) เท่านั้น
ครั้งหนึ่งภาษาโยนางูนิ มีระบบการเขียนเฉพาะที่เรียกว่าตัวหนังสือคำไคดา อย่างไรก็ตามหลังจากการยึดครองโดยอาณาจักรรีวกีว และการถูกผนวกโดยจักรวรรดิญี่ปุ่นในภายหลัง ตัวหนังสือคำก็ถูกแทนที่ด้วยอักษรคานะและคันจิของญี่ปุ่น
ภาษาตูลู
ภาษาตูลู เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียน มีผู้พูดน้อยกว่า 2 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในทักษิณะ กันนาดา และอุทุปี ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของรัฐการณตกะ มีบางส่วนอยู่ใน กสารคท รัฐเกราลา อักษรเดิมที่ใช้เขียนภาษานี้ คล้ายอักษรมลยาฬัม แต่มีใช้น้อย ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรกันนาดา ยังเป็นข้อโต้แย้งอยู่ว่า อักษรตูลู เป็นต้นกำเนิดของอักษรมลยาฬัมหรือไม่ แต่หลักฐานจากจารึกของทั้งสองภาษา แสดงให้เห็นว่า ภาษาตูลูเก่ากว่า การเขียนภาษาตูลูด้วยอักษรกันนาดา ริเริ่มโดยมิชชันนารีชาวเยอรมันเมื่อราว พ.ศ. 2400
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาตูลูกระจายตัวอยู่คือ ทักษิณ กันณฑะ และตำบลอุทุปี กสรคทเหนือ
ในพุทธศตวรรษที่ 24 มิชชันนารีใช้อักษรกันนาดาในการแปลภาษาตูลู ส่วนใหญ่แล้ว ภาษาตูลูเขียนด้วยอักษรกันนาดาเพราะคนส่วนใหญ่เรียนภาษากันนาดาในโรงเรียนในขณะเดียวกันมีความพยายามที่จะรื้อฟื้นอักษรโบราณของภาษาตูลูหรืออักษรตูลูซึ่งมีลักษณะคล้ายอักษรมลยาฬัมขึ้นใหม่ แต่การใช้อักษรดั้งเดิมพบได้น้อย จารึกภาษาตูลูพบได้ในบริเวณรอบๆหมู่บ้านพัรกุร
การสืบหาจุดกำเนิดของภาษานี้ค่อนข้างยาก นักวิชาการบางคนจัดให้ภาษาตูลูอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียนและเป็นภาษาที่เก่าที่สุด โดยทั่วไป ภาษาตูลูมีสองสำเนียงคือ ศิวัลลีและสำเนียงทั่วไป แต่ในการวิเคราห์การออกเสียงจะแบ่งเป็นสี่สำเนียงคือ
ภาษาตูลูไม่มีการสอนในโรงเรียนและยังไม่ได้รับการยอมรับในฐานะภาษาราชการของอินเดีย จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย.
ริชาร์ดใจสิงห์
ภาษากัจฉ์
ภาษากัจฉ์ (, , ڪچّي) เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ใช้พูดในบริเวณกัจฉ์ของรัฐคุชราต ประเทศอินเดีย และแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มีผู้พูดราว 866,000 คน โดยเป็นภาษาที่ใช้พูดในหมู่ชาวมุสลิมในบริเวณดังกล่าว รวมทั้งชาวขวาชาห์ที่ใช้ในทางศาสนา
ภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ที่ใช้พูดในแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มักเข้าใจผิดกันว่าภาษากัจฉ์เป็นภาษาผสมระหว่างภาษาสินธ์ ภาษาคุชราต ภาษาปัญจาบ และภาษาราชสถาน ซึ่งอาจเป็นเพราะสัทวิทยาของภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ แต่คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาคุชราต ความใกล้เคียงของภาษาส่วนหนึ่งเกิดจากการอพยพระหว่างเขตสินธ์มาสู่โสวรัสตระและกัจฉ์ทางตะวันออก หรือราชสถานและปัญจาบทางเหนือ ผู้พูดภาษากัจฉ์ในอินเดียอาจพูดได้ 2 หรือ 3 ภาษา เพราะการใกล้ชิดกับภาษาใกล้เคียงเช่นภาษาคุชราตและภาษาฮินดี
คำทั่วไป.
มีความผันแปรของไวยากรณ์และความแตกต่างระหว่างสำเนียงในแต่ละถิ่น มีคำยืมจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียเช่นเดียวกับภาษาในเอเชียอื่นๆ ที่อยู่ในเส้นทางการค้า ผู้พูดภาษากัจฉ์จำนวนมากพูดภาษาคุชราตได้ด้วย สำเนียงภาษาคุชราตของผู้พูดภาษากัจฉ์เป็นที่ยอมรับจากผู้พูดภาษาคุชราตสำเนียงมาตรฐานว่าสามารถเข้าใจกันได้
ตัวอย่างประโยคภาษากัจฉ์เทียบกับภาษาคุชราตได้แก่
โดยทั่วไปภาษากัจฉ์เขียนด้วยอักษรคุชราตดัดแปลง มีการตีพิมพ์หนังสือและวารสารจำนวนมากด้วยอักษรนี้ มีการเขียนด้วยอักษรเทวนาครีเช่นกัน ในอดีต ภาษากัจฉ์เคยเขียนด้วยอักษรโขชกีที่เลิกใช้ไปแล้ว ดร. ราหุล ชาฮ์ หมออายุรเวท, นักจิตวิทยา และนักวิเคราะห์ลายมือได้สร้างอักษรสำหรับภาษานี้ขึ้น
ภาษาอามามิ
ภาษาอามามิ  มีผู้พูดราว 130,000 คน ในเกาะอามามิ ทางใต้ของเกาะเกียซุ เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษาโอกินาวะ
ดอนนา คาราน
ดอนนา คาราน (, เกิด 2 ตุลาคม ค.ศ. 1948) ดีไซเนอร์สาวชาวอเมริกัน เจ้าของสินค้า DKNY ที่ได้ชื่อว่าดีไซเนอร์ผู้รู้ซึ่งถึงสรีระของผู้หญิงได้ดีที่สุด เธอจึงมีชื่อเรียกตัวเธอเองเล่น ๆ ว่า บอดี (Body) รูปแบบของดอนนา คาราน ที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาจากความทันสมัยแบบติดดินของเธอ เธอเคยกล่าวว่าเธอไม่ชอบออกแบบงานแบบเพ้อฝันจินตนาการมากเกินไป เธอต้องการออกแบบเสื้อผ้าให้ผู้หญิงสามารถใส่เดินถนนได้จริง ๆ
ดอนนา คาราน มีชื่อสกุลเดิมว่า ดอนนา ฟาสเก (Donna Faske) เกิดในย่านควีนส์ ของนครนิวยอร์ก ในรัฐนิวยอร์ก เมื่อ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1948 แม่ของเธอมีอาชีพเป็นนางแบบ ซึ่งต่อมาแม่ของเธอได้มีสามีใหม่และพาเธอไปอยู่กับครอบครัวใหม่ที่ ลอง ไอส์แลนด์ โดยที่เธอได้ซึมซับความคิดที่จะเป็นช่างเสื้อจากช่วงเวลาที่เธออาศัยอยู่กับพ่อเลี้ยงที่มีอาชีพเป็นช่างตัดเสื้อในลอง ไอส์แลนด์นี้เอง
ในปี ค.ศ. 1962 ดอนนา คาราน ไม่ยอมเรียนต่อให้จบ เธอต้องการออกมาใช้ชีวิตบนเส้นทางอาชีพโดยยืนบนขาของตัวเองมากกว่า เธอเริ่มต้นงานแรกโดยเป็นคนขายเสื้อผ้าให้กับร้านของเพื่อนบ้าน แต่ก็ทำงานออกแบบเสื้อผ้าของเธอไปด้วย ซึ่งในช่วงระหว่างนั้นเธอได้เข้าศึกษาวิชาเอกแบบเสื้อผ้าที่โรงเรียนสอนการออกแบบ พาร์สันส์ (Parsons School of Design)
ดอนนา คาราน ทำงานขายเสื้อผ้าอยู่ถึง 4 ปี เธอก็ได้พบกับ มาร์ค คาราน (Mark Karan) จึงตัดสินใจแต่งงานกับเขา ทั้งสองมีลูกสาวด้วยกันคนหนึ่งชื่อว่า กาเบรียลล์ (Gabrielle) ตามชื่อของกาเบรียลล์ ชาแนล (Gabrielle Chanel) ดีไซเนอร์ชื่อดังที่เป็นความฝันของเธอ ปี ค.ศ. 1968 ในที่สุดเธอก็ได้ข่าวดีเมื่องานออกแบบของเธอได้รับการตอบรับจากห้องเสื้อของ แอนน์ ไคลน์ (Anne Klein) แต่เพียงไม่กี่เดือน เธอก็ต้องเดินออกมาจาก แอนน์ ไคลน์ (Anne Klein) แต่เพียงไม่กี่เดือน เธอก็ต้องเดินออกมาจาก แอนน์ ไคลน์ (Anne Klein) เนื่องจากความดื้อรั้นหัวแข็งของเธอเอง ดอนนา คาราน ไปทำงานต่อกับ แพ็ตตี แคปปาลลี (Patti Cappalli) ผู้เป็นเจ้าของตราเสื้อผ้าชื่อ แอดเดนดา (Addenda) ซึ่งที่นี่ คาราน กล่าวว่าได้ให้อะไรกับเธอมากมายในการมอบประสบการณ์การทำงานในวงการเสื้อผ้าอย่างแท้จริงที่เธอไม่เคยได้จากที่ใดมาก่อน
คาราน ทำงานกับ แพ็ตตี แคปปาลลี นานถึงปีครึ่ง จึงคิดหาทางกลับไปทำที่แอนน์ ไคลน์ อีก เนื่องจากเป็นตราเสื้อผ้าที่ใหญ่กว่าและโด่งดังกว่า ที่ที่เธอหมายจะเป็นประตูสร้างชื่อเสียงให้กับเธอ และเธอก็ได้กลับมาที่ แอนน์ ไคลน์ อีกครั้งอย่างสมใจในปี ค.ศ. 1970 ซึ่งการกลับมาครั้งนี้ คาราน มีประสบการณ์สั่งสมขึ้นอย่างมากมายแล้ว เธอจึงก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้าทีมออกแบบได้อย่างรวดเร็ว
กระทั่งในปี ค.ศ. 1974 ที่ แอนน์ ไคลน์ ต้องเสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็ง ดอนนา คาราน จึงสามารถมีโอกาสขึ้นมาโด่งดังได้อย่างแท้จริงเมื่อเธอกุมบังเหียนการออกแบบให้กับแอนน์ ไคลน์ โดยทำงานกับเพื่อนนักศึกษาเมื่อครั้งที่เรียนออกแบบที่พาร์สันด้วยกันที่มาอยู่ที่ แอนน์ ไคล์น นี้ด้วยอีกคนหนึ่ง คือ เดลล์ โอดิโอ (Dell Olio) จากการเข้ามาบริหารงานออกแบบของทั้งสอง แอนน์ ไคลน์ สามารถยืนหยัดอยู่ได้ ถึงแม้จะไม่มีเจ้าของตราสินค้าตัวจริงอยู่แล้วก็ตาม จนกระทั่งแอนน์ ไคลน์ สามารถคว้ายอดกำไรจากการขายได้อย่างงดงาม และเป็นตราสินค้าที่มีชื่อเสียงทางด้านชุดกีฬาที่ได้รับความนิยมสูงสุดในสหรัฐอเมริกาตราหนึ่ง