pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เทอร์สตันรู้ว่าลูกเรือของอเลิร์ทนั้นมีความเกี่ยวข้องกับลัทธิคธูลู เขาจึงเดินทางไปยังออสเตรเลียและได้เห็นรูปปั้นของคธูลูที่เก็บมาจากเรืออเลิร์ท เมื่อเทอร์สตันไปถึงออสโล เขาก็ทราบว่าโยฮันเซนนั้นเสียชีวิตแล้ว ภริยาม่ายของโยฮันเซนได้มอบข้อเขียนภาษาอังกฤษซึ่งสามีของเธอเขียนทิ้งไว้ให้กับเทอร์สตัน เทอร์สตันได้ทราบจากข้อเขียนถึงเรื่องที่เกิดบนเกาะนั้น ซึ่งก็คือนครรุลูเยห์ เหล่าลูกเรือได้สำรวจเมืองที่ดูแปลกประหลาดและได้เปิดประตูขนาดใหญ่เข้า ทำให้คธูลูตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ลูกเรือส่วนใหญ่นั้นถูกคธูลูจับกินและมีเพียงโยฮันเซนกับบริเดนที่หนีกลับไปถึงเรือยอชได้ ทั้งคู่ได้ออกเรือไปในมหาสมุทร แต่คธูลูก็ยังตามไป บริเดนนั้นหันกลับไปมองคธูลูและภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็ทำให้เขาเสียสติไป โยฮันเซนรู้ว่าตนคงจะหนีไม่พ้นจึงได้เสี่ยงหันหัวเรือกลับไปชนหัวของคธูลูจนเป็นแผลฉกรรจ์และสามารถหนีมาได้ แม้โยฮันเซนจะเห็นว่าแผลนั้นสมานตัวอย่างรวดเร็วก็ตาม
เทอร์สตันจบเอกสารฉบับนี้ลงโดยคาดเดาว่า คธูลูคงจะจมลงไปในมหาสมุทรพร้อมกับรุลูเยห์ระหว่างที่กำลังรักษาแผลของตนนั้นเองและมนุษย์ชาติก็คงจะปลอดภัยไปจนกว่าดวงดาวจะอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมอีกครั้ง แต่คธูลูยังหลับใหลอยู่และลัทธิของมันก็ยังอยู่ ตัวเขาเองรู้เรื่องของคธูลูมากเกินไปและอีกไม่นานเขาคงจะพบกับจุดจบเช่นเดียวกับศาสตราจารย์แองเกลและโยฮันเซนเช่นกัน
เลิฟคราฟท์เองนั้นไม่ค่อยพอใจกับเสียงเรียกของคธูลูนักและระบุว่าเป็นผลงานในระดับครึ่งๆกลางๆของตัวเอง "ฟาร์นเวิร์ธ ไรท์" บรรณาธิการของวารสาร "Weird Tales" ได้ปฏิเสธต้นฉบับของเรื่องนี้ในตอนแรก แต่ได้เปลี่ยนใจเมื่อเพื่อนนักเขียนของเลิฟคราฟท์ชื่อ "โดนัลด์ แวนไดร" โกหกว่าเลิฟคราฟท์จะส่งเรื่องนี้ไปที่อื่น
แต่เมื่อได้ลงตีพิมพ์ เสียงเรียกของคธูลูก็ได้รับการตอบรับอย่างดี โรเบิร์ท อี. โฮเวิร์ด (ผู้ประพันธ์เรื่องชุดโคแนน ยอดคนเถื่อน)ได้เขียนจดหมายถึง Weird Tales ว่า "เรื่องล่าสุดของเลิฟคราฟท์ 'เสียงเรียกของคูลู' เป็นผลงานชิ้นเอกแน่นอน ข้าพเจ้าแน่ใจว่าเรื่องนี้คงอยู่ต่อไปในฐานะความสำเร็จระดับสูงสุดในวงการประพันธ์เลยทีเดียว" และ "เลิฟคราฟท์อยู่ในตำแหน่งพิเศษในโลกแห่งงานประพันธ์ เขาได้กุมโลกที่อยู่เหนือดินแดนกระจ้อยร่อยของเราไปแล้ว สายตาของเขาไม่มีขีดจำกัดและขอบเขตของเขาก็คือจักรวาล"
ในสื่อประยุกต์.
บริษัท "แอตแลนตาแรดิโอเทียเตอ" ได้ดัดแปลงเรื่องนี้เป็นฉบับเสียงบรรยายในงาน "ดราก้อนคอน" ปีพ.ศ. 2530
"แลนด์ฟอล โปรดัคชัน" ได้ดัดแปลงเรื่องนี้เป็นฉบับเทปในพ.ศ. 2532 โดยมี"แกริค ฮากอน"เป็นผู้บรรยาย
"จอห์น คอลธาร์ท" ได้วาดภาพประกอบเรื่องนี้ในปีพ.ศ. 2530และได้รับการเผยแพร่ในพ.ศ. 2536 ทางหนังสือ "เดอะสตารีวิสดอม"และตีพิมพ์ซ้ำใน "H. P. Lovecraft's The Haunter of the Dark"
"โอนาราฟิล์ม" ได้ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง "คธูลู" ในปีพ.ศ. 2543 แต่เนื้อเรื่องนั้นจะคล้ายกับงานประพันธ์อีกเรื่องของเลิฟคราฟท์คือ "เงาดำเหนืออินส์มัธ" มากกว่า
"สมาคมประวัติศาสตร์ เอช. พี. เลิฟคราฟท์" ได้ดัดแปลงเสียงเรียกของคธูลูเป็นภาพยนตร์เงียบในปีพ.ศ. 2548
ออกัสต์ เดอเลธเพื่อนนักประพันธ์ของเลิฟคราฟท์ ใช้ศัพท์ว่าตำนานคธูลูเพื่อใช้หมายถึงจักรวาลสมมุติที่เป็นฉากหลังของเรื่องต่างๆในงานประพันธ์ที่เกี่ยวข้องกันของเลิฟคราฟท์และคนอื่นๆ และเกมเล่นตามบทบาทซึ่งใช้ฉากหลังเป็นตำนานคธูลูของบริษัทเคออเซียม ก็มีชื่อว่า "Call of Cthulhu"
เพลง The Call Of Ktulu และ The Thing That Should Not Be ของเมทัลลิก้า มีที่มาจากเรื่องสั้นเรื่องนี้
ชมรมสำรวจห้องสมุด
กลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เป็นกลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อสนองพระราชปณิธานของสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ที่ทรงมุ่งมั่นจะส่งเสริมคุณภาพชีวิต ในด้านความเป็นอยู่และการศึกษาของเยาวชน ปัจจุบันเป็นโรงเรียนที่อยู่ในแผนและยุทธศาสตร์ สำหรับนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษเฉพาะด้านวิทยาศาสตร์ โดยจัดการเรียนการสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียนส่งเสริมให้นักเรียนคิดเป็น และกล้าลงมือทำ โดยโรงเรียนจะสนับสนุนทั้งด้านอุปกรณ์การเรียนการสอน อุปกรณ์ในห้องทดลองที่มีครบถ้วนและเพียงพอต่อความต้องการของเด็ก ในการศึกษาคนคว้าส่งที่ตนเองสนใจได้เอง โดยมีอาจารย์ที่มีความรู้ความสามารถ คอยให้คำปรึกษาและสนับสนุนให้เด็กแสดงศักยภาพของตนได้อย่างเต็มที่
สัมพันธ์ ทองสมัคร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้นได้ประกาศจัดตั้ง โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์อัครราชกุมารี ตามด้วยชื่อจังหวัดสถานที่ตั้ง ทั้งหมด 10 แห่ง ประจำเขตการศึกษาต่าง ๆ ทุกเขตการศึกษาของประเทศ ต่อมาได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี พระราชทานตราสัญลักษณ์และนามโรงเรียนใหม่ คือ "จุฬาภรณราชวิทยาลัย" ตามด้วยชื่อจังหวัดอันเป็นสถานที่ตั้ง ซึ่งเป็นพระนามของสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ต่อมาจึงได้ประกาศจัดตั้งโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยเพิ่มอีก 2 แห่งเพื่อให้ครบทุกเขตพื้นที่การศึกษา
โรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค.
ในปี พ.ศ. 2551 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานร่วมกับโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์จัดการเรียนการสอนหลักสูตรวิทยาศาสตร์ของโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ที่โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนละ 1 ห้องเรียน ห้องเรียนละ 24 คน โดยมีโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เป็นโรงเรียนต้นแบบ และพัฒนาบุคลากร รวมทั้งควบคุมการใช้หลักสูตรให้เป็นไปตามมาตรฐานของหลักสูตร และในปี พ.ศ. 2552 สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐานพิจารณาแห่งว่า โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 โรงเรียนสามารถจัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรวิทยาศาสตร์ได้มาตรฐานเดียวกันกับโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์จึงประกาศ ณ วันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ให้โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 แห่งเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค
ต่อมาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 คณะรัฐมนตรีได้เห็นชอบข้อเสนอของกระทรวงศึกษาธิการ ให้ดำเนินการพัฒนากลุ่มโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยให้เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค เพื่อเพิ่มโอกาสให้กับผู้มีความสามารถพิเศษด้านคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ซึ่งมีกระจายอยู่ในทุกภูมิภาคทั่วประเทศ เน้นการให้โอกาสกับผู้มีความสามารถพิเศษที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ในภูมิภาค ตลอดจนพัฒนา ปรับปรุง ส่งเสริม ให้โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 แห่ง มีมาตรฐานเทียบเท่าโรงเรียนวิทยาศาสตร์ชั้นนำของนานาชาติ และมีมติให้จัดตั้งคณะกรรมการบริหารโครงการพัฒนาโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยให้เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค
จากนั้น กลุ่มโรงเรียนจึงเริ่มรับนักเรียนเข้าเรียนในหลักสูตรโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาคเป็นรุ่นแรกในปี พ.ศ. 2554 ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนละ 1 ห้องเรียน 24 คน (จัดสอบใหม่โดยโรงเรียน) และระดับชั้นมัธยมศีกษาปีที่ 4 โรงเรียนละ 2 ห้องเรียน (โดยใช้บัญชีรายชื่อนักเรียนที่เคยสมัครสอบของโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์) แต่ละห้องมีนักเรียน 24 คน รวม 48 คน ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 - 2556 มีการปรับการรับนักเรียนใหม่ แบ่งระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนละ 4 ห้องเรียน ห้องเรียนละ 24 คน รวม 96 คน และระดับชั้นมัธยมศีกษาปีที่ 4 โรงเรียนละ 4-6 ห้องเรียน ห้องเรียนละ 24 คน โดยใช้การรับนักเรียนร่วมกับโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ และตั้งแต่ปีการศึกษา 2557 เป็นต้นมา ทุกโรงเรียนปรับการรับนักเรียนเป็นไปตามแผนการรับนักเรียน กล่าวคือ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนละ 4 ห้องเรียน ห้องเรียนละ 24 คน รวม 96 คน และระดับชั้นมัธยมศีกษาปีที่ 4 โรงเรียนละ 6 ห้องเรียน ห้องเรียนละ 24 คน รวม 144 คนต่อปีการศึกษา
ในวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2558 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานได้จัดตั้งศูนย์บริหารโครงการพัฒนาโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยให้เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค มีสถานะเป็นกลุ่มงานภายในสำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา เพื่อประสานการดำเนินงานโครงการของคณะกรรมการโครงการฯ กับโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ มหาวิทยาลัย นักวิชาการ หน่วยงานต่าง ๆ รวมถึงผู้บริหารและบุคลากรของโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ตลอดจนดำเนินการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง ต่อมา เปลี่ยนชื่อเป็นศูนย์พัฒนาโรงเรียนวิทยาศาสตร์ เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2560
เปลี่ยนชื่อโรงเรียน.
สำนักพระราชวังมีหนังสือที่ รล 0011.3/18298 ลงวันที่ 3 กรกฎาคม 2561 แจ้งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ โดยอ้างถึงหนังสือกระทรวงศึกษาธิการ ที่ ศธ 04278/2112 ลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2561 เรื่อง การเปลี่ยนชื่อโรงเรียนในกลุ่มโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ความว่า ความทราบฝ่าพระบาทแล้ว พระราชทานพระอนุญาตให้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนตามที่กราบทูลขอมา
ต่อมาเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2561
กระทรวงศึกษาธิการออกประกาศ เรื่อง การเปลี่ยนชื่อโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย โดยมีผลตั้งแต่ 3 กรกฎาคม 2561
ส่วนคำว่าวิทยาศาสตร์นั้นถูกเติมขึ้นมาในภายหลัง เพื่อเน้นความเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค
ดังนั้น จุฬาภรณราชวิทยาลัย หมายถึง สถาบันการศึกษาขั้นสูงอันเกี่ยวเนื่องกับสถาบันพระมหากษัตริย์ ในสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี เจ้าฟ้านักวิทยาศาสตร์ ทั้งนี้ ทางโรงเรียนได้ใช้พระนามเพื่อเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสที่สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ทรงเจริญพระชนมายุครบ 36 พรรษา
เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2562 สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ได้ทรงพระราชทานตราสัญลักษณ์ประจำโรงเรียนใหม่ โดยออกแบบโดยสำนักช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร
โรงเรียนในเครือข่าย.
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย มีทั้งหมด 12 แห่ง ตามพื้นที่บริการของโรงเรียนซึ่งอ้างอิงตามเขตพื้นที่การศึกษาในช่วงที่ก่อตั้งโรงเรียน ดังนี้
หลักสูตรของโรงเรียน.
ในช่วงก่อนเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค โรงเรียนใช้หลักสูตรแกนกลางของกระทรวงศึกษาธิการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 มีการใช้หลักสูตรวิทยาศาสตร์ของโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ในห้องเรียนที่คัดเลือกนักเรียนร่วมกับโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์
จนกระทั่งคณะรัฐมนตรีมีมติดำเนินการโครงการพัฒนาโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยให้เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค จึงได้ดำเนินการพัฒนาหลักสูตรโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค เพื่อพัฒนานักเรียนให้เป็นตามไปเป้าหมายของโรงเรียน โดยแบ่งเป็นหลักสูตรสำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย นักเรียนจะต้องลงทะเบียนเรียนตามหน่วยกิตที่กำหนด โดยมีผลการเรียนแต่ละรายวิชาไม่ต่ำกว่า 2 นอกจากนี้จะต้องเข้าร่วมกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน ผ่านการประเมินความสามารถด้านการอ่าน คิด วิเคราะห์และเขียน และผ่านการประเมินคุณลักษณะอันพึงประสงค์
ปัจจุบันใช้หลักสูตรโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น พุทธศักราช 2554 (ฉบับปรับปรุง พุทธศักราช 2558) โดยแบ่งรายวิชาออกเป็น 2 กลุ่ม ดังนี้
ปัจจุบันใช้หลักสูตรโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย พุทธศักราช 2560 โดยใช้กรอบโครงสร้างหลักสูตรของโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ พุทธศักราช 2560 โดยแบ่งรายวิชาออกเป็น 2 กลุ่ม ดังนี้
การคัดเลือกนักเรียน.
การคัดเลือกนักเรียนเข้าศึกษาโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 แห่ง ใช้รูปแบบการสมัครและการสอบคัดเลือกในรอบแรกเหมือนกัน ส่วนการสอบในรอบที่สองนั้นเต่ละโรงเรียนจะเป็นผู้พิจารณารูปแบบ วัน เวลา และสถานที่สอบเอง
ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1.
การรับนักเรียนเข้าศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 จะรับนักเรียนที่กำลังศึกษาในชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 หรือเทียบเท่าในปีการศึกษาที่สมัคร โดยสมัครและสอบรอบแรกผ่านโครงการพัฒนาอัจฉริยภาพวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ ของสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี รับนักเรียนแห่งละ 96 คน โดยแบ่งรับนักเรียนออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่
ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4.
การรับนักเรียนเข้าศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 4 จะรับนักเรียนที่กำลังศึกษาในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 หรือเทียบเท่าในปีการศึกษาที่สมัคร โดยสมัครและสอบรอบแรกผ่านการคัดเลือกนักเรียนเข้าศึกษาต่อในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ของโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ รับนักเรียนจากโรงเรียนทุกโรงเรียนในเขตพื้นที่บริการของโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัยแต่ละแห่งจำนวน 144 คน
ตราแผ่นดินของบริติชอินเดียนโอเชียนเทอร์ริทอรี่
ขนมอาซูรอ
ขนมอาซูรอหรือขนมบูโบร์ซูรอ (ภาษาตุรกี:Aşure) เป็นขนมที่ชาวไทยมุสลิมทำขึ้นในวันที่ 10 เดือนมุฮัรรอม ซึ่งเป็นเดือนแรกของปฏิทินอาหรับ ขนมชนิดนี้เป็นขนมที่ได้จากการนำอาหารหลายอย่างมารวมกันแล้วกวนให้เป็นเนื้อเดียวกันคล้ายขนมเปียกปูน ประเพณีการกวนขนมอาซูรอเริ่มจากเจ้าภาพประกาศเชิญชวนชาวบ้านว่าจะมีการกวนขนม เมื่อถึงวันนัดหมาย ชาวบ้านจะนำเครื่องปรุงขนมมารวมกันและช่วยกันกวน เมื่อเสร็จแล้วจะกล่าวขอพรพระเจ้า แล้วจึงแบ่งขนมไปกินกัน เครื่องปรุงขนมที่ใช้ได้แก่ เครื่องแกง ข้าวสาร น้ำตาล กะทิ และของที่กินได้อื่นๆ เช่น มัน กล้วย ผลไม้ เนื้อสัตว์ ไข่
เทศกาลดังกล่าวนี้เป็นเทศกาลอาชูรออ์ของชาวชีอะหฺที่ไว้อาลัยต่อการเสียชีวิตของอิหม่ามฮุเซน ชาวตุรกีเรียกขนมที่ทำในเทศกาลนี้ว่า Aşure หรือพุดดิ้งของโนอาห์ ซึ่งจะประกอบด้วยธัญพืช ผลไม้และถั่ว ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นขนมที่ครอบครัวของโนอาห์ทำขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการที่พวกเขามาถึงภูเขาอารารัต ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของตุรกี ชาวตุรกีทำขนมนี้ในวันอาชูรออ์ เพื่อระลึกถึงการสิ้นสุดของสงครามที่คัรบาลา สูตรการทำขนมนี้ต่างกันไปในแต่ละท้องถิ่น
ขนมบูโบร์ซูรอ
บูโบร์ซูรอ
การประกวดโครงงานวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์นานาชาติ
Regeneron International Science and Engineering Fair (Regeneron ISEF) หรือ "รีเจเนอรอน ไอเซฟ" เป็นการประกวดโครงงานด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ระหว่างประเทศ ที่จัดประจำปีในเดือนพฤษภาคม ณ สหรัฐ โดย ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่ตั้งอยู่ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ในแต่ละปีนักเรียนมัธยมศึกษามากกว่า 1,500 คน จากกว่า 70 ประเทศทั่วโลกจะเข้าร่วมการแข่งขัน เพื่อชิงทุนการศึกษา ค่าเล่าเรียน การฝึกงาน การทัศนศึกษาทางวิทยาศาสตร์ โดยรางวัลทั้งหมดมีมูลค่ารวมถึง 8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ภายในงานมีการบรรยายโดยนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบล และมีการพบปะสังสรรค์นักวิทยาศาสตร์รุ่นเยาว์กับนักวิทยาศาสตร์ระดับโลก นับเป็นการประกวดโครงงานวิทยาศาสตร์นานาชาติสำหรับนักเรียนมัธยมปลายแห่งเดียวที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอกจากนี้ยังมีกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในการตัดสินและพิจารณาโครงงาน โดยผู้ทรงคุณวุฒิต้อง 1) สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก หรือ 2) เป็นนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาที่มีประสบการณ์การวิจัยระดับปริญญาเอกมากกว่าสี่ปี หรือ 3) เป็นนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาที่อยู่ในหนึ่งปีของการป้องกันวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก หรือ 4) สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี (วุฒิ B.A., B.S.) / หรือปริญญาโท และเคยมีประสบการณ์ในสาขาที่เกี่ยวข้องมาแล้วไม่น้อยกว่า 6 ปี สำหรับการมอบรางวัลโครงงานวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ ประกอบไปด้วย รางวัล Top Award รางวัล Grand award และรางวัลพิเศษ (Special Award) จากองค์กร (Special Awards Organization)
การประกวดโครงงานวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์นานาชาติ ก่อตั้งขึ้นในปี 1950 โดย Science Service (ปัจจุบันคือ Society for Science) และได้รับการสนับสนุนจากบริษัท Intel ตั้งแต่ปี 1997 ถึง 2019 จากนั้นตั้งแต่ปี 2020 เป็นต้นมา บริษัท (NASDAQ: REGN) บริษัทด้านเทคโนโลยีชีวภาพด้านการวิจัยและพัฒนายา สหรัฐ เป็นผู้สนับสนุนหลัก แต่ในปี 2020 งานนั้นถูกยกเลิก เนื่องจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 และมีการจัดงานในรูปแบบออนไลน์แทน
โครงงานที่จะส่งเข้าประกวดในการแข่งขันได้ต้องชนะ หรือได้รับการคัดเลือกจากการประกวดระดับชาติหรือระดับรัฐที่ได้ลงทะเบียนเข้าร่วมเป็นสมาชิกของไอเซฟไว้ก่อน สำหรับประเทศไทยมีการประกวดโครงงานวิทยาศาสตร์ของสมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ (THA001: SST-NSM National Science Projects Competition) และของสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) (THA002: Young Scientist Competition) ที่ได้ลงทะเบียนไว้
ผู้เข้าร่วมการแข่งขันและรายละเอียดการแข่งขัน.
ผู้เข้าแข่งขันจะได้รับการคัดเลือกจากการเข้าร่วมการเวทีการแข่งขันในระดับภูมิภาค รัฐ หรือระดับประเทศ ซึ่งเป็นเวทีที่ได้ลงทะเบียนเข้าร่วมเป็นสมาชิก ISEF (ISEF-affiliated fair) สำหรับประเทศไทยนั้น ประกอบด้วย
1) เวทีนักวิทยาศาสตร์รุ่นเยาว์ระดับประเทศ (Thailand Young Scientist Festival, TYSF) โดยสมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ ร่วมกับองค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ (อพวช.) โดยใช้ชื่อเวที THA001: SST-NSM National Science Projects Competition ในการเข้าร่วมการประกวด ซึ่งเริ่มส่งเข้าประกวดเข้าร่วมการแข่งขันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 ในเวที ISEF 1996 และ
2) เวทีการประกวดโครงงานของนักวิทยาศาสตร์รุ่นเยาว์ (Young Scientist Competition, YSC) โดยสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) (ในอดีดบริหารโดย ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ หรือ NECTEC) โดยใช้ชื่อเวที THA002: Young Scientist Competition ในการเข้าร่วมการประกวด ซึ่งเริ่มส่งเข้าประกวดเข้าร่วมการแข่งขันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 ในเวที Intel ISEF 1998 แรกเริ่มได้ส่งนักเรียนเข้าร่วมการแข่งขันในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ได้ส่งสาขาวิศวกรรมศาสตร์ เข้าร่วมการแข่งขันเพิ่มเติม
ในการแข่งขันจะมีการแข่งขันทั้งในรายบุคคล และแบบทีม (ไม่เกิน 3 คน) โดยกำลังศึกษาในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 – 6 หรือเทียบเท่า สำหรับโครงการประเภททีมจะได้แข่งขันและได้รับการตัดสินตามสาขาที่กำหนดในเวที ISEF
โครงสร้างการแข่งขัน:.
ในการแข่งขัน Regeneron ISEF 2022 ได้มีการปรับเปลี่ยนโปรแกรมการแข่งขันไปจากเดิมเล็กน้อย จากปกติการตัดสินผลงานจะมีการตัดสินในวันพุธของสัปดาห์ที่มีการแข่งขัน ได้เปลี่ยนเป็นวันอังคาร
ตลอดช่วงสัปดาห์ของการจัดกิจกรม นักเรียนจะได้สัมผัสกับเมืองเจ้าภาพ โดย ISEF จะประสานงานการลงทะเบียนสำหรับทัวร์และกิจกรรมต่าง ๆ โดยสิ่งที่สำคัญของการร่วมกิจกรรม คือ ด้านสังคม ซึ่งนักเรียนมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันในระหว่างกิจกรรมมิกเซอร์และพิธีการต่าง ๆ นอกจากนี้ยังมีการสัมมนาต่าง ๆ สำหรับนักเรียน และครูที่ปรึกษาอีกด้วย
สาขาการแข่งขัน.
ในเวที Regeneron ISEF 2022 ได้กำหนดสาขาการแข่งขัน จำนวน 21 สาขา ได้แก่
นอกจากนี้ยังมีรางวัลพิเศษ จากองค์กรต่าง ๆ ซึ่งมีเกณฑ์การตัดสินที่แตกต่างกันออกไป องค์กรเหล่านี้รวมถึงสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ (National Security Agency) สมาคมเครื่องจักรคอมพิวเตอร์ (Association for Computing Machinery) มูลนิธิ IEEE และสมาคมสำนักงานสิทธิบัตรและเครื่องหมายการค้า
เหรียญสำหรับผู้เข้ารอบ.
เหรียญสำหรับผู้เข้ารอบสุดท้าย Regeneron ISEF จะมอบให้กับนักเรียนมากกว่า 1,500 คน จากกว่า 70 ประเทศทั่วโลก ที่เข้าร่วมงาน Regeneron International Science and Engineering Fair
ในแต่ละปี มีนักศึกษาประมาณ 7 ล้านคนเข้าร่วมแสดงผลงานผ่านเวทีที่ได้ลงทะเบียนเข้าร่วมเป็นสมาชิก ISEF (ISEF-affiliated fair) ซึ่งมีกว่า 70 ประเทศ ที่ได้รับโอกาสในการเข้าร่วมงาน Regeneron ISEF ในฐานะผู้เข้ารอบสุดท้าย แต่ละคนจะได้รับเหรียญ Regeneron ISEF Finalist
เหรียญมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 48 มม. และเคลือบสีทอง ด้านหน้าแสดงโลโก้อย่างเป็นทางการของ Regeneron ISEF ด้านหลังแสดงปีที่เข้าร่วมและตำแหน่งของ Regeneron ISEF ในปีนั้น โดยแถบริบบอนสีน้ำเงินมีความกว้าง 40 มม.
นักเรียนไทยผู้ได้รับรางวัล.
ISEF 1996 (เมืองทูซอน รัฐแอริโซนา).
THA001: National Science Projects Competition.
รางวัล Grand Award
Intel ISEF 2000 (เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน).
รางวัล Organization Award
THA002: Young Scientist Competition.
Intel ISEF 2002 (เมืองลุยส์วิลล์ รัฐเคนทักกี).
Intel ISEF 2004 (เมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน).
Intel ISEF 2006 (เมืองอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา).
Intel ISEF 2007 (เมืองแอลบูเคอร์คี รัฐนิวเม็กซิโก).
รางวัล Top Award
Intel ISEF 2008 (เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย).
รางวัล Special Award
Intel ISEF 2009 (เมืองรีโน รัฐเนวาดา).
Intel ISEF 2010 (เมืองแซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย).
Intel ISEF 2011 (เมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย).
Intel ISEF 2012 (เมืองพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย).
Intel ISEF 2013 (เมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา).
Intel ISEF 2014 (เมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย).
Intel ISEF 2015 (เมืองพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย).
Intel ISEF 2016 (เมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา).
Intel ISEF 2017 (เมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย).
Intel ISEF 2018 (เมืองพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย).
Intel ISEF 2019 (เมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา).
Regeneron ISEF 2020 (เมืองแอนะไฮม์ รัฐแคลิฟอร์เนีย).
ถูกยกเลิกเนื่องจากการระบาดของโควิด-19 และจัดงานในรูปแบบออนไลน์แทน และเนื่องจากการแข่งขันรอบคัดเลือกบางรายการไม่ได้ระบุชื่อผู้ชนะ งานจึงไม่ได้รับการตัดสินและไม่ได้มอบรางวัล
Regeneron ISEF 2021 (รูปแบบออนไลน์).
Regeneron ISEF 2022 (เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย ร่วมกับรูปแบบออนไลน์).
ขนมกรอก
ขนมกรอก เป็นขนมพื้นบ้านของภาคใต้ ทำจากแป้งข้าวเจ้า มีทั้งไส้หวานและไส้คาว การทำขนมนี้เริ่มจากผสมแป้ง ไข่ กะทิ เข้าด้วยกัน ละเลงบนกระทะเป็นแผ่นบางๆ พอสุกตักขึ้น ใส่ไส้ ห่อเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ไส้หวานประกอบด้วย มะพร้าวกวนกับน้ำตาลคล้ายหน้ากระฉีก ส่วนไส้เค็ม ทำจากกุ้งผัดกับเต้าหู้ รสหวานเค็ม ต้องกินกับผักและน้ำจิ้ม
ขนมก้อ
ขนมก้อ เป็นขนมพื้นบ้านของภาคใต้ ทำจากแป้งข้าวเจ้า ไส้ของขนมนี้ทำจากน้ำตาลโตนด เคี่ยวให้ข้น ผสมถั่วลิสง และแป้งโม่ผัดจนแห้ง ตัวขนมทำจากแป้งกวนกับน้ำตาลตักใส่พิมพ์ครึ่งหนึ่ง แล้วจึงใส่ไส้ขนม แล้วใส่ตัวขนมอีกชั้น กดให้แน่น
ขนมก้ออีกชนิดหนึ่งเรียกขนมก้ออ่อน เป็นการนำแป้งของขนมก้อมานวดกับน้ำเชื่อม แล้วตัดเป็นชิ้น ๆ
ขนมก้ออ่อน
ข้าวโป่ง
ข้าวโป่ง เป็นขนมพื้นบ้านภาคอีสาน นิยมในฤดูหนาวหลังจากเกี่ยวข้าวแล้ว การทำเริ่มจากนำข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วไปตำด้วยครกมอง เมื่อละเอียดแล้วจะเอาใบตดหมูตดหมาหรือย่านพาโหมขยี้กับน้ำแล้วสลัดใส่ครก เพื่อให้ข้าวเหนียวจับตัวกันดี นำน้ำอ้อยโขลกแล้วตำผสมลงในครกจนเหนียวได้ที่ นำน้ำมันหมูทามือแล้วปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนผสมกับไข่แดง กดก้อนข้าวเหนียวที่ปั้นให้เป็นแผ่นบางๆ แล้ววางบนใบตองที่ทาน้ำมันหมูแล้ว ตากแดดให้แห้ง เมื่อจะรับประทานจึงเอามาปิ้งให้สุก
ทางภาคเหนือมีขนมชนิดนี้เช่นกันแต่เรียกข้าวปองหรือข้าวควบ
เทียนอบ
เทียนอบ เป็นอุปกรณ์ที่ใช้อบขนมไทยให้มีกลิ่นหอม ในสมัยก่อนใช้ขี้ผึ้งแท้ โรยกำยานแล้วเคล้าขี้ผึ้งกับกำยานให้เข้ากัน นำไปตากแดดแล้วนำเทียนมาแผ่เป็นแผ่น วางไส้ตรงกลาง จากนั้นจึงขดตัวเทียนเป็นรูปคล้ายกิ้งกือ ในปัจจุบัน ส่วนใหญ่จะผสมขี้ผึ้งเทียนหรือพาราฟิน เพื่อให้เทียนอยู่ตัวง่าย รูปร่างเป็นโค้งงอ ดัดปลายเข้าหากัน บางแห่งเพิ่มเครื่องหอมเข้าไปในตัวเทียน เช่น ผิวมะกรูดหั่นฝอย น้ำตาลทรายแดง เปลือกชะลูดบด พิมเสน น้ำมันจันทน์
วานท์
วัฒนธรรมดงเซิน
วัฒนธรรมดงเซิน เป็นวัฒนธรรมในยุคสำริด มีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม วัฒนธรรมดงเซินเป็นวัฒนธรรมที่มีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งในคาบสมุทรและในหมู่เกาะต่าง ๆ
ผู้คนในวัฒนธรรมดงเซินมีความสามารถในการปลูกข้าว เลี้ยงสัตว์ การประมง และการล่องเรือ วัตถุทางวัฒนธรรมที่สำคัญของวัฒนธรรมนี้คือกลองมโหระทึก ซึ่งเป็นกลองที่ใช้ในพิธีกรรมและพบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
วัฒนธรรมดงเซินมีความเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมของผู้คนที่พูดตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า วัฒนธรรมของชาวไทในยูนนาน วัฒธรรมของผู้คนที่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมร และวัฒนธรรมในบริเวณทุ่งไหหินในประเทศลาว มีการค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีที่ใกล้เคียงกับวัตถุของวัฒนธรรมดงเซินในประเทศกัมพูชาบริเวณริมแม่น้ำโขง ซึ่งมีอายุในช่วงประมาณ 4,000 ปีก่อนคริสตกาล อิทธิพลของวัฒนธรรมดงเซินสามารถพบเห็นได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาทิเช่น กลองโมโกในประเทศอินโดนีเซีย ไปจนถึงลวดลายของกริช
ทางใต้ของสถานที่ที่พบวัฒนธรรมดงเซิน ยังพบวัฒนธรรม
ซา หิ่น (Sa Huỳnh) ซึ่งเป็นวัฒนธรรมแรกเริ่มของชาวจาม
ทฤษฎีที่มีพื้นฐานอยู่บนแนวความคิดที่ว่าการถลุงสำริดในเอเชียตะวันออกมีต้นกำเนิดในทางตอนเหนือของประเทศจีนนั้น ได้ถูกลบล้างจากการค้นพบทางโบราณคดีในภาคอีสานของประเทศไทยในช่วงทศวรรษที่ 1970 ศาสตราจารย์ Clark D. Neher แห่งมหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์นอิลลินอยส์กล่าวไว้ว่า "การถลุงสำริดมีจุดกำเนิดอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และต่อมาจึงชาวจีนจึงได้รับเทคโนโลยีนี้ไป ไม่ใช่อย่างที่นักวิชาการชาวจีนอ้างไว้ในทางกลับกัน"
คำอธิบายดังกล่าวได้รับการสนับสนุนจากผลงานของนักโบราณคดีชาวเวียดนาม ซึ่งได้ค้นพบว่ากลองมโหระทึกที่เก่าแก่ที่สุดมีความเกี่ยวข้องทางด้านรูปร่างและลวดลายกับเครื่องปั้นดินเผาของวัฒนธรรม Phung Nguyen นักวิชาการยังไม่สามารถสรุปได้ว่ากลองมโหระทึกมีไว้ใช้ทำอะไร ระหว่างพิธีกรรมทางศาสนาหรือเหตุผลอื่น ๆ ลวดลายแกะสลักต่าง ๆ ที่พบบนกลองนั้นทำให้พิจารณาได้ว่ากลองมโหระทึกเป็นกลองที่ใช้เป็นเหมือนปฏิทินบอกฤดูกาล(?) ข้อสนใจอีกประการหนึ่งก็คือ ในลวดลายที่สลักอยู่บนกลองนั้น มีรูปม้วนกระดาษอยู่ด้วย ซึ่งอาจจะบ่งชี้ได้ว่ากลุ่มคนที่เป็นเจ้าของวัฒนธรรมดงเซินเป็นชนกลุ่มแรกที่รู้จักวิธีการผลิตกระดาษ แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ยังเป็นเพียงทฤษฎีที่นำเสนอโดยนักวิชาการชาวเวียดนามเท่านั้น
การแพร่กระจายของวัฒนธรรมดงเซิน.
การค้นพบกลองขนาดใหญ่ที่แกะสลักอย่างประณีตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อช่วงปลายศตวรรษที่ 17 นั้น ได้กระตุ้นความสนใจของนักวิชาการชาวตะวันตกเกี่ยวกับพื้นที่นี้ในฐานะที่มีวัฒนธรรมแรก ๆ ทำรู้จักการใช้สำริด กลองมโหระทึกที่พบนั้นมีขนาดหลากหลายแตกต่างกันไป ตั้งแต่เส้นผ่าศูนย์กลางไม่กี่นิ้วจนไปถึงหกฟุต โดยที่กลองดังกล่าวนั้นเป็นผลผลิตของวัฒนธรรมดงเซินที่พบได้ทั่ว ๆ ไป ทั้งในเวียดนามเอง และทางตอนใต้ของจีน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้บนคาบสมุทร รวมทั้งในสุมาตรา ชวา บาหลี และอีเรียน จายา
ฆานม
ฆานม เป็นขนมพื้นบ้านของชาวไทยมุสลิมนิยมใช้ในพิธีเข้าสุหนัต ขึ้นบ้านใหม่ แต่งงาน หรือนำเรือใหม่ลงน้ำ ประกอบด้วย ข้าวเจ้า ข้าวเหนียว ขิง หอม ขมิ้น กะทิ ไข่ไก่ บดผสมกันจนละเอียด ผสมกับน้ำพอควรแล้วเอาไปทอด รูปร่างคล้ายขนมฝักบัวของภาคกลาง รับประทานกับน้ำตาลเหลว
สถานีตลาดบางใหญ่
สถานีตลาดบางใหญ่ (; รหัส PP02) เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ที่ถนนกาญจนาภิเษก อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ตั้งอยู่บริเวณใกล้แหล่งชุมชน อสังหาริมทรัพย์ และบริเวณพื้นที่เศรษฐกิจย่านบางใหญ่ โดยมีทางเดินเชื่อมศูนย์การค้าเซ็นทรัล เวสต์เกต และห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี เอ็กซ์ตร้า บางใหญ่
ถนนกาญจนาภิเษก ในท้องที่หมู่ที่ 6 บ้านคลองพุทรา ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี
แป้งข้าวเจ้า
แป้งข้าวเจ้า หรือ แป้งญวน เป็นแป้งที่ทำมาจากข้าว เป็นแป้งที่ใช้มากที่สุดในการทำขนมไทย ในสมัยก่อนใช้แป้งสดที่โม่จากข้าวสารแช่น้ำค้างคืน นำแป้งที่ได้จากการโม่มาทับน้ำออก ก็จะได้แป้งที่พร้อมนำไปทำขนม ปัจจุบันนิยมใช้แป้งแห้งที่ผลิตจากโรงงาน เนื้อแป้งข้าวเจ้ามีลักษณะสากมือ เป็นผงหยาบกว่าแป้งสาลี
สถานีบางพลู
สถานีบางพลู (; รหัส PP04) เป็นสถานีรถไฟฟ้าลอยฟ้าในเส้นทางสายรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ตั้งอยู่เหนือทางแยกบางพลู (จุดตัดระหว่างถนนรัตนาธิเบศร์กับถนนบางกรวย-ไทรน้อย) ในเขตอำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
ถนนรัตนาธิเบศร์ ยกระดับเหนือสะพานข้ามทางแยกบางพลู ในพื้นที่หมู่ที่ 1 บ้านคลองบางไผ่, หมู่ที่ 6 บ้านคลองบางพลู และหมู่ที่ 7 บ้านริมคลองแม่น้ำอ้อม ตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
เป็นสถานีลอยฟ้า โดยชานชาลาของรถไฟฟ้าสายสีม่วงจะเป็นชานชาลาเกาะกลาง (station with central platform)
เอล (ร็อคแมน)
เอล (ร็อคแมน ZX)