pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สำนักงาน ISBN สากลมีคู่มืออย่างเป็นทางการ ซึ่งบอกถึงการคำนวณเลขตรวจสอบหลักสุดท้ายของ ISBN โดยใช้การคำนวณเลขคณิตมอดุลาร์จากเลข ISBN 9 หลักแรก คือ คูณเลข ISBN หลักแรกด้วย 10 หลักที่สองด้วย 9 หลักที่สามด้วย 8 ไปจนถึงหลักที่เก้าด้วย 2 นำผลคูณทั้ง 9 จำนวนมาบวกกัน แล้วคำนวณมอดุลาร์ 11 สำหรับกรณีที่หาค่ามอดุลาร์ได้ 10 จะใช้ตัวอักษร X พิมพ์ใหญ่ในภาษาอังกฤษแทน
"ตัวอย่าง:" การคำนวณหาเลขตรวจสอบของ ISBN 974-472-362-?
= 9×10 + 7×9 + 4×8 + 4×7 + 7×6 + 2×5 + 3×4 + 6×3 + 2×2
= 90 + 63 + 32 + 28 + 42 + 10 + 12 + 18 + 4
= 299
299 / 11 = 27 เศษ 2
11 - 2 = 9
ดังนั้นเลขตรวจสอบคือ 9 และเลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือที่สมบูรณ์คือ ISBN 974-472-362-9
สูตรคณิตศาสตร์ในการคำนวณคือ
สำหรับ ISBN 13 หลัก การคำนวณเลขตรวจสอบหลักสุดท้ายทำวิธีเดียวกันกับ EAN-13 ซึ่งเลขตัวนี้ระหว่าง ISBN-13 กับ ISBN-10 อาจไม่เหมือนกันเพราะคำนวณคนละวิธี
เครื่องคิดเลขทางวิทยาศาสตร์
เครื่องคิดเลขวิทยาศาสตร์
เครื่องคิดเลขแบบวิทยาศาสตร์
เกาะสุมาตรา
สุมาตรา หรือ ซูมาเตอรา  คือเกาะที่มีขนาดเป็นอันดับ 6 ของโลก (มีขนาดประมาณ 470,000 กม.²) และเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอินโดนีเซีย​
ในสมัยโบราณ เกาะแห่งนี้มีชื่อเรียกเป็นภาษาสันสกฤตว่า สุวรรณทวีป (เกาะทอง) และสุวรรณภูมิ (แผ่นดินทอง) ทั้งนี้ก็เพราะมีการพบทองคำบนที่ราบสูงของเกาะแห่งนี้ ส่วนนักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับ เรียกเกาะนี้หลายชื่อ ได้แก่ ลามรี, ลามุรี, ลามบรี และรามนี (Lamri, Lamuri, Lambri, Ramni) ในคริสต์ศตวรรษที่ 10-13 โดยหมายถึงอาณาจักรที่อยู่ใกล้กับเมืองบันดุงอาเจะฮ์ในปัจจุบัน ซึ่งเป็นจุดแรกที่พ่อค้าที่เดินเรือมักแวะมาขึ้นฝั่ง ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ชื่อสุมาตราเป็นที่นิยมเรียกกันมาก โดยหมายถึงอาณาจักรซามูดรา (สมุทร) ซึ่งกำลังเรืองอำนาจ แต่นักเขียนชาวยุโรปในศตวรรษที่ 19 พบว่าชาวพื้นเมืองไม่มีคำเรียกชื่อเกาะแห่งนี้
แกนที่ยาวที่สุดของเกาะอยู่ในแนวตะวันตกเฉียงเหนือไปตะวันออกเฉียงใต้ โดยผ่านเส้นศูนย์สูตรตรงกลาง พื้นที่ด้านในของเกาะแบ่งเป็น 2 เขตทางภูมิศาสตร์ใหญ่ ๆ คือ เทือกเขาบารีซัน (Barisan Mountains) ทางตะวันตกและพื้นที่ลุ่มทางตะวันออก
ทางตะวันออกเฉียงใต้คือเกาะชวา แบ่งด้วยช่องแคบซุนดา ทางเหนือคือคาบสมุทรมลายู แบ่งด้วยช่องแคบมะละกา ทางตะวันออกคือเกาะบอร์เนียว แบ่งด้วยช่องแคบการีมาตา (Karimata Strait) ทางตะวันตกของเกาะคือมหาสมุทรอินเดีย
สันหลังของเกาะคือเทือกเขาบารีซัน ภูเขาไฟในภูมิภาคนี้ทำให้เกาะนี้มีทั้งพื้นดินอุดมสมบูรณ์และทัศนียภาพอันสวยงามเช่น รอบ ๆ ทะเลสาบโตบา (Lake Toba) นอกจากนี้ ยังมีแร่ถ่านหินและทองคำด้วย
ทางตะวันออก แม่น้ำใหญ่พัดพาเอาตะกอนดินจากภูเขา ทำให้เกิดลุ่มกว้างขวาง พื้นที่ส่วนใหญ่ไม่เหมาะสำหรับการเกษตร อย่างไรก็ดี พื้นที่นี้มีความสำคัญทางเศรษฐกิจต่ออินโดนีเซียเป็นอย่างมาก สุมาตราผลิตน้ำมันทั้งจากบนดินและใต้ดิน ("from above the soil and underneath") กล่าวคือ ผลิตทั้งน้ำมันปาล์มและปิโตรเลียม
พื้นที่ส่วนใหญ่ของสุมาตราเคยปกคลุมด้วยป่าชื้นเขตร้อน เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ชนิดต่าง ๆ เช่น ลิงอุรังอุตัง สมเสร็จ และ เสือสุมาตรา และพืชพรรณที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น แรฟเฟิลเซีย (Rafflesia) อย่างไรก็ดี การพัฒนาทางเศรษฐกิจ ร่วมกับการคอร์รัปชันและการทำไม้ผิดกฎหมาย ทำให้มีพื้นที่ลดลงอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ พื้นที่อนุรักษ์ยังถูกทำลายด้วย
ไรบาวิริน
ไรบาวิริน (อังกฤษ:Ribavirin) เป็นยาต้านไวรัส ที่มีผลต่อไวรัสชนิด DNA และ RNA ไรบาวิรินเป็นยาแอนตี้เมตทาโบไลต์ของนิวคลิโอไซด์ (nucleoside) ที่ฤทธิ์แทรกแซงการสำเนารหัสพันธุกรรมของไวรัส ยาตัวนี้มีชื่อทางการค้าดังนี้
ไรบาวิริน เป็นโปร-ดรักซึ่งการออกฤทธิ์จะต้องถูกกระตุ้นจากเอ็นไซม์ ไคเนส (kinases) และไรบาวิริน จะเปลี่ยนไปเป็น 5-ไตรฟอสเฟต นิวคลิโอไทด์ ซึ่งมีฤทธิ์ในการแทรกแซงการทำงาน RNA เพื่อการขยายพันธ์ของไวรัส
ใน USA ไรบาวิริน มีจำหน่ายในรูปแคปซูล และ ยาเม็ด ใช้รักษาโรคไวรัส ตับอักเสบ ซีโดยใชร่วมกับยา อินเตอร์ฟีรอน (interferon) ในรูปแอโรซอลใช้รักษาโรคไวรัสทางเดินหายใจ
เลเวล อี
เลเวล อี   เป็นผลงานโยชิฮิโร โทงาชิ นักเขียนการ์ตูนเจ้าของผลงานอย่างคนเก่งฟ้าประทาน (Yu Yu Hakusho) ถือเป็นผลงานเรื่องที่สองของเขาที่ตีพิมพ์ในประเทศไทย ก่อนเรื่องฮันเตอร์ x ฮันเตอร์ โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
เลเวล อี เป็นเรื่องขององค์ชายบากะแห่งดาวโดคุล่า ที่ทำให้ชีวิตของยูกิทากะเด็กหนุ่มม.ปลายชาวโลกที่ได้แยกมาอยู่หอพักสมใจเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชีวิตอันน่าจะสงบสุขของเขาก็พังทลายลงเพราะองค์ชายแม้จะสติปัญาเป็นเลิศ แต่ก็เป็นพวกอยู่ไม่สุข ชอบเล่นอะไรแปลก ๆ เสมอ จนทำให้ยูกิทากะพบว่าแท้จริงแล้วมนุษย์ต่างดาวผูกพันกับโลกมากกว่าที่คิด
ซาโด หนึ่งในสามองครักษ์ มักจะเป็นคนคอยห้ามคราฟท์อยู่เสมอเวลาโมโหองค์ชาย
โคริน หนึ่งในสามองครักษ์ เป็นสมาชิกใหม่จึงไม่ค่อยมีปากเสียงเท่าไหร่
มนุษย์ดาวดิสเค่น เข้ามาเกี่ยวข้องกับองค์ชายเมื่อครั้งเกิดเรื่องระหว่างองค์ชายกับชาวดิสเค่น ต่อมาจึงสนิทสนมกันดี
เอโดกาวะ รันโซ พ่อของมิโฮ เป็นศาสตราจารย์ทางด้านวิศวกรรม และเป็นผู้ตรวจสอบยานอวกาศขององค์ชาย
เล่ม 1.
แม้ว่าในอวกาศจะมีมนุษย์ต่างดาวเดินทางไปมาอยู่ตลอด แต่มีเพียงมนุษย์โลกเท่านั้นที่ไม่ได้รับรู้เรื่องนี้เลย ยูกิทากะได้พบเจอกับองค์ชายแห่งดาวโดคุล่า ที่สูญเสียความทรงจำไปจากการที่ยานอวกาศตกลงบนโลก แล้วก็เกิดเรื่องวุ่นๆขึ้นเมื่อองค์ชายพยายามปรับตัวเข้ากับโลกมนุษย์
องค์รักษ์ทั้งสามขององค์ชายคือคราฟท์ โคริน และซาโด ได้ตามมายังโลกเพื่อนำตัวองค์ชายกลับ ส่วนเจ้าชายจอมเพี้ยนก็กำลังร่าเริงกับวิถีชีวิตมนุษย์โลกจนเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์ต่างดาวอื่นที่อยู่บนโลกเดียวกัน
เหตุวุ่นวายเกิดขึ้นเมื่อองค์ชายก่อเรื่องไว้กับมนุษย์ดาวดิสเค่น ทั้งคราฟท์ โคริน และซาโด รวมถึงมนุษย์โลกที่ต้องมาเกี่ยวด้วยอย่างยูกิทากะและมิโฮ ต้องหาทางรับมือเพื่อป้องกันปัญหาสงครามระหว่างดวงดาว
เมื่อนักเรียนม.ปลายสี่คน เป็นพยานรู้เห็นพฤติกรรมชวนสยองของมนุษย์ต่างดาว พวกเขาจะทำยังไงให้รอดไปได้
บทสรุปการเอาชีวิตรอดของนักเรียนทั้งสี่ จากความช่วยเหลือของนายแพทย์ลึกลับที่เชี่ยวชาญเรื่องมนุษย์ต่างดาว
เล่ม 2.
นักเรียนประถม 5 คน คือผู้ที่ถูกเลือกให้กลายเป็นนักรบห้าสี "คัลเลอร์เรนเจอร์" ซึ่งสามารถใช้พลังธาตุต่างๆจากสีประจำตัวได้ โดยไม่มีใครตระหนักว่าแท้จริงแล้วมันเป็นเพียงแค่อุปกรณ์สร้างเกมอวกาศขององค์ชายเท่านั้น
เหล่าคัลเลอร์เรนเจอร์ทั้งห้าต้องดิ้นรนหลุดพ้นจากการเป็นตัวละครในเกมขององค์ชายให้ได้ แต่เมื่อพวกเขาได้รับอุปกรณ์ไขกับดักมาแล้ว กลับถูกพาวาร์ปไปยังดาวเคราะห์ที่อยู่ห่างไกล อันเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดอันตรายและจอมมารที่หวังยึดครองดวงดาว
เหล่าคัลเลอร์เรนเจอร์พากันเก็บสั่งสมประสบการณ์จนฝีมือต่อสู้เพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะจอมมารได้ ในขณะเดียวกัน องค์ชายผู้สร้างเกมกลับประสบปัญหาไม่สามารถควบคุมสัตว์ประหลาดที่ตนสร้างขึ้นในเกมได้ แถมยังเอาตัวเองเข้ามาเกี่ยวในเกมอีกด้วย
บทสรุปตอนจบของเกมพิสดาร เหล่าคัลเลอร์เรนเจอร์จะแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างไร?
เจ้าหญิงแห่งเผ่ามัคบัคเดินทางมาเยือนโลกในขณะที่องค์ชายไม่อยู่ เหล่าองครักษ์ทั้งสามจึงต้องหาทางรับมือและป้องกันอันตรายจากเผ่ามัคบัคที่ "กินไม่เลือก" อันอาจจะนำมาสู่การล่มสลายของมนุษยชาติได้ในที่สุด
เลเวล อีถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะฉบับ 13 ตอนโดยสตูดิโอเปียโรและเดวิดโปรดักชัน ออกฉายทางช่องทีวีโตเกียวตั้งแต่ 1 มกราคม - 5 เมษายน ปี พ.ศ. 2554
กามนิต
กามนิต  เป็นวรรณกรรมประเภทนวนิยายอิงพระพุทธศาสนาที่มีชื่อเสียงมาก ประพันธ์ใน ค.ศ. 1906 โดยคาร์ล แอดอล์ฟ เกลเลอโรป นักประพันธ์ชาวเดนมาร์ก ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1917
หนังสือกามนิตได้รับการยกย่องให้เป็นหนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน ฉบับภาษาไทยแปลโดยเสฐียรโกเศศ–นาคะประทีป ในปี พ.ศ. 2473 มีรูปประกอบโดยอาจารย์ช่วง มูลพินิจ โดยแปลจากฉบับภาษาอังกฤษ (The Pilgrim Kamanita) ซึ่งแปลมาจากต้นฉบับภาษาเยอรมัน (Der Pilger Kamanita) อีกทอดหนึ่ง
ในเรื่องกามนิต กล่าวถึงบุรุษผู้หนึ่งผู้ซึ่งมีนามว่า "กามนิต" ผู้ที่หวังจะได้เข้าพบสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพื่อจะได้ขจัดความทุกข์ต่าง ๆ ที่ตนได้เผชิญมา และเพื่อจะได้พบกับความสุขอันเป็นนิรันดร์ ในระหว่างการเดินทางไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้านั้น กามนิตได้เข้าขอพักที่บ้านของช่างปั้นหม้อท่านหนึ่งเป็นการชั่วคราว และในวันเดียวกันนั้นสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ได้เสด็จมาขอพักอาศัยที่บ้านหลังนั้นด้วยพอดี กามนิตจึงได้มีโอกาสเล่าเรื่องของตนเองและสนทนาธรรมกับพระพุทธเจ้าโดยที่ไม่รู้เลยว่า สมณะที่สนทนาอยู่นั้นคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั่นเอง เรื่องราวดำเนินส่วนแรกเป็นภาคพื้นดิน และต่อในส่วนหลังเป็นภาคสวรรค์ กามนิตได้เสียชีวิตระหว่างเดินทางเพื่อจะได้พบสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ไปเกิดเป็นเทวดาและพบกับวาสิฏฐี ทั้งสองได้เล่าเรื่องราวชีวิตหลังความรักในโลกมนุษย์ ประสบการณ์แห่งการไขว่คว้าหากันจนได้มาพบเจอพุทธศาสนา ตลอดจนการเห็น การเกิดดับของสรรพสิ่งที่แม้แต่สวรรค์และพรหมก็หลีกหนีไม่พ้นความเปลี่ยนแปลง มีแต่บรมสุขแห่งพระนิพพานที่เป็นทางออกแห่งการเดินทางอันยาวนานนี้ วาสิฏฐีได้เข้าถึงความจริงนี้ก่อน ทำให้กามนิตได้รู้ว่าบุคคลที่ตนพบในบ้านช่างปั้นหม้อและได้ให้สัจธรรมแห่งความจริงไว้พิจารณาคือใคร การไม่ต้องเวียนว่ายอีกต่อไปเป็นเช่นไรในที่สุด
ในเรื่องกามนิตนี้ มีกามนิตและวาสิฏฐีเป็นตัวเอก และนอกจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ยังมีองคุลิมาล พระอานนท์ และพระสารีบุตรปรากฏในเรื่องอีกด้วย เป็นการเชื่อมโยงหลักธรรมในพุทธศาสนากับความจริงแห่งความรักได้อย่างลึกซึ้งและกินใจ เดิมหนังสือไม่ได้มีการแบ่งเล่มเป็นสองภาค แต่ได้มีการแบ่งภาคเพื่อให้นักเรียนได้ศึกษาทำความเข้าใจส่วนภาคสวรรค์และประเด็นเรื่องนักบวชหญิงและภิกษุณี
ไวรัส A97M.Loaded
A97M.Loaded เป็นไวรัสประเภท มาโคร ที่จะมีผลต่อไฟล์นามสกุล .mdb (ฐานข้อมูลไมโครซอฟท์ แอคเซส)
ไวรัสตัวนี้ใช้มาโครทั้งหมด 2 มาโครโมดูล: Autoexec และ IsLoaded. ในโมดูล Autoexec จะเป็นการดักจับการทำงาน เมื่อไฟล์ฐานข้อมูลไมโครซอรฟท์ แอคเซส ทำงาน มันจะเรียกโมดูล IsLoaded ให้ทำงาน. ตัวโมดูล IsLoaded นี้เอง จะพยายามจะทำลายระบบของตัวเครื่อง. ซึ่งมันอาจจะทำลายไฟล์ที่มีอยู่ในไดรฟ์ C โดยการใช้คำสั่ง Deltree ด้วยรูปแบบคำสั่งดังนี้:
COMMAND.COM /C DELTREE C: /Y
หมายเหตุ: คำสั่ง Deltree ไม่มีอยู่ใน Windows NT, 2000 และ วินโดสรุ่น
ไวรัสตัวนี้ จะพยายามทำให้ไฟล์ .mdb ทั้งหมดในเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวนั้นติดมัน. ถ้าหากมันเจอไฟล์ดังกล่าว ไวรัสจะพยายามคัดลอกโมดูลทั้ง 2 ไปยังไฟล์นั้นๆ.
หลังจากที่ไว้รัสทำลายระบบเครื่องแล้ว, มันอาจจะยังลบตัวมันเองจากไฟล์ฐานข้อมูลที่ติดไวรัสด้วย
ไวรัส A97M.Walla
A97M.Walla เป็นไวรัสประเภท มาโคร ที่จะมีผลต่อไฟล์นามสกุล .mdb (ฐานข้อมูลไมโครซอฟท์ แอคเซส)
ไวรัสตัวนี้ จะทำงาน เมื่อไฟล์ฐานข้อมูลไมโครซอฟท์ แอคเซสถูกเปิดขึ้น
ไวรัสตัวนี้ ใช้ชื่อตามเพลงของวงดนตรี "วง The Offspring" ซึ่งมีการเขียนเนื้อเพลงในส่วนโค๊ดของโปรแกรมไวรัส ดังนี้:
You've gotten off easy so manytimes - But I guess no one told you how to get a life.
สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ
สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของกลุ่มนักวาดการ์ตูน แคลมป์ ซึ่งลงในหนังสือการ์ตูนโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ ฉบับรวมเล่มมีจำนวน 28 เล่มจบ จำนวนตอนหลัก 233 ตอน ต่อมาได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ และออกอากาศเมื่อ 9 เมษายน ถึง 15 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ซึ่งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 ได้มีการฉายซ้ำ และฉายภาคต่อชุดที่ 2 ในเดือน เมษายน พ.ศ. 2549 และยังมีฉบับภาพยนตร์ ชื่อ The Princess of the Birdcage Land (劇場版ツバサ・クロニクル 鳥カゴの国の姫君) ออกฉายเมื่อ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ซึ่งมีความเกี่ยวโยงกับเรื่อง XXXโฮลิค
ในประเทศไทย สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ ได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
ส่วนฉบับแอนิเมชันทั้งภาค1และ2 ออกวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี-ดีวีดีลิขสิทธิ์โดย TIGA
เชารัน นักสำรวจโบราณสถานและยังเป็นเพื่อนกับเจ้าหญิงซากุระแห่งอาณาจักรโคลว ได้ทำการสำรวจโบราณสถานของอาณาจักรโคลว ทำให้ประตูมิติเปิดออก เชารันช่วยซากุระไว้ แต่กลับทำให้ความทรงจำของซากุระทั้งหมดกระจัดกระจายออกไปยังมิติต่างๆ ยูกิโตะ นักบวชแห่งอาณาจักรโคลวจึงส่งเชารันและซากุระไปหา ยูโกะ แม่มดแห่งมิติเพื่อบอกวิธีการรวบรวมปีกขนนกความทรงจำของซากุระกลับมาให้ได้ทั้งหมดเพื่อรักษาชีวิตของซากุระไว้ โดยยูโกะเสนอสิ่งแลกเปลี่ยนในการเดินทางข้ามมิติ และวิธีการนำความทรงจำของซากุระกลับมานั้นต้องเอากลับมาด้วยกำลังของตนเองเท่านั้น แต่สิ่งแลกเปลี่ยนที่เชารันต้องจ่ายคือความผูกพันของทั้งคู่ ดังนั้น ต่อให้ความทรงจำของซากุระจะกลับมาทั้งหมด แต่ความผูกพันระหว่างซากุระและเชารันจะไม่หลงเหลืออยู่เลย
เอ็กซ์ พลังล้างโลก
เอ็กซ์ พลังล้างโลก   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของกลุ่มนักวาดการ์ตูน แคลมป์ ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ และอนิเมะสำหรับออกฉายทางโทรทัศน์
สำหรับฉบับหนังสือการ์ตูน เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสารการ์ตูน อาสึกะรายเดือน (สำนักพิมพ์คาโดกาว่า) เมื่อปี พ.ศ. 2535 ซึ่งเป็นที่น่าแปลกใจที่การ์ตูนเรื่องนี้ไม่มีความต่อเนื่อง จนถึงขณะนี้ก็ยังไม่จบ โดยรายการวิทยุ Mid☆Night Asuka Channel (TBS Radio Fantasy World) ได้มีการเสนอละครวิทยุ ซึ่งมีเนื้อเรื่องจากฉบับหนังสือการ์ตูน
เอ็กซ์ พลังล้างโลก ฉบับภาพยนตร์การ์ตูน ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อปี พ.ศ. 2539 ซึ่งมีเพลง "Forever Love" โดยวงเอ็กซ์ เจแปน เป็นเพลงประกอบเรื่อง ส่วนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ ออกอากาศทางสถานี WOWOW ในปี พ.ศ. 2544 โดยหลังจากที่มีการฉายทางโทรทัศน์แล้วได้มีเกมออกตามมาด้วย
เนวิราพีน
เนวิราพีน  เป็นยาที่ใช้บรรเทากลุ่มอาการต่างๆ ในโรค เอดส์ (AIDS) เป็นยาในกลุ่ม นอน-นิวคลิโอไซด์ รีเวอรส์ ทรานสคริปเทส อินฮิบิเตอร์ (non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors (NNRTIs)) มีชื่อทางการค้าว่า วิรามูน (Viramune)
พบว่ามีการดื้อยาในกรณีที่ใช้รักษาเอดส์เป็นเวลานานๆ และตับถูกทำลายหลังจากการเพิ่มปริมาณบ่อยๆในปี 2000 หลังจาก อย.สหรัฐฯ ออกมาเตือนว่าเนวิราพีนมีผลทำให้ตับถูกทำลาย บอริงเกอร์ อินเกลเฮม (Boehringer Ingelheim) ก็ได้ถอนยาออกจากตลาด
ทรานซิสเตอร์
ทรานซิสเตอร์  เป็นอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำที่มีคุณสมบัติขยายหรือสลับสัญญาณไฟฟ้าหรือพลังงานไฟฟ้า
ยูเลียส เอดการ์ ลิเลียนเฟลด์ วิศวกรและนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันจดสิทธิบัตรทรานซิสเตอร์สนามไฟฟ้า (field-effect transistor) ในปี ค.ศ. 1926 แต่ในเวลานั้นยังไม่สามารถสร้างได้จริง ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 จอห์น บาร์ดีน, วอลเตอร์ เฮาเซอร์ แบรตเทนและวิลเลียม ชอกลีย์ นักฟิสิกส์ชาวอเมริการ่วมกันคิดค้นทรานซิสเตอร์จุดสัมผัส (point-contact transistor) ทำให้วงการอิเล็กทรอนิกส์สร้างอุปกรณ์ได้ราคาถูกและเล็กลง จากผลงานนี้ทำให้บาร์ดีน, แบรตเทนและชอกลีย์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1956
ซาควินาเวียร์
ซาควินาเวียร์ (อังกฤษ:Saquinavir) (ฟอร์โตเวส®เป็นชื่อทางการค้าของโรช Fortovase®)
เป็นยาประเภท โปรตีเอส อินฮิบิเตอร์ (protease inhibitor) ใช้รักษาโรคในกลุ่มอาการ เอชไอวี (HIV)
ซาควินาเวียร์ มีไซเลต (Saquinavir mesylate-Invirase®, Roche)
เป็นตำรับยาของซาควินาเวียร์ที่ทำขึ้นมาเพื่อใช้ร่วมกับ โปรตีเอส อินฮิบิเตอร์ ตัวอื่นเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพในการดูดซึมยา
เมื่อรับประทานยาซาควินาเวียร์ตามลำพังพบว่าการดูดซึมช้ามาก แต่ถ้าคนไข้ได้รับยาเอชไอวีโปรตีเอส อินฮิบิเตอร์อีกตัวที่ชื่อ ริโตนาเวียร์ (ritonavir) เข้าไปด้วย พบว่าการดูดซึมของซาควินาเวียร์จะดีขึ้นมากที่เป็นเช่นนี้เพราะว่าริโตนาเวียร์จะไปยับยั้งเอ็นไซม์ ไซโตโครม พี450 3เอ4 (Cytochrome P450 3A4) ซึ่งเอ็นไซม์ตัวนี้จะไปเมตทาโบไลต์ ซาควินาเวียร์ให้หมดฤทธิ์ยา
X พลังล้างโลก
ไซโดโฟเวียร์
ไซโดโฟเวียร์  พัฒนาขึ้นโดย ไกลีด ไซเอนซ์ (Gilead Sciences) และทำตลาดเองในสหรัฐอเมริกา ใช้ชื่อการค้าว่า วิสไทด์ (Vistide) และนอกสหรัฐอเมริกาทำตลาดโดยไฟเซอร์ไพเซอร์ ไฟเวอร์ (Pfizer)
) เป็นยาฉีด ต้านไวรัส ที่ใช้รักษาโรคที่เกิดจากเชื้อไซโตเมกาโลไวรัส (cytomegalovirus-CMV) ที่ทำให้เกิด ม่านตาอักเสบ (retinitis) ในคนไข้ที่เป็นเอดส์ โดยการออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์ดีเอ็นเอในการขยายพันธุของไวรัส ซีเอ็มวี (CMV)
มีรายงานเป็นสถิติยืนยันชัดเจนว่า ไซโดโฟเวียร์มีประสิทธิภาพในการชลอการลุกรามของไวรัส ซีเอ็มวี (CMV) ที่ทำให้ม่านตาอักเสบ ทั้งในคนไข้ที่ล้มเหลวจากการรักษาด้วยวิธีอื่นและคนไข้ที่วินิจฉัยแล้วแต่ยังได้รักษา การให้ยาก็ไม่จำเป็นต้องทำอย่างต่อเนื่องเพียงให้ 1-2 สัปดาห์ต่อครั้ง
โยชิฮิโร โทงาชิ
กลุ่มแสงอุษา
ฮิโรมิ สึรุ (; 29 มีนาคม พ.ศ. 2503 - 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น ซึ่งอยู่ในวงการพากย์มานานกว่า 20 ปี ให้เสียงตัวละครมาแล้วมากมายหลากหลายบทบาท ผลงานเรื่องแรกของเธอคือ Perrine Monogatari (พ.ศ. 2521) โดยรับบทเป็น Perrine ตัวเอกของเรื่อง
ฮิโรมิ สึรุ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 16 พฤศจิยายน 2560 โดยได้พบเธออยู่ในรถยนต์ส่วนตัว นั่งอยู่ในสภาพหมดสติและถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล หลังจากนั้นแพทย์ได้ยืนยันว่าเธอได้เสียชิวิตลงแล้วด้วยวัย 57 ปี
อะแมนตาดีน
อะมันตาดีน ( หรือ 1-อะมิโน(amino) อะดามันเทน (adamantane)) เป็น ยาต้านไวรัส ที่อนุมัติใช้โดยFDA ในปี 1976 เพื่อใช้รักษาโรคไข้หวัดใหญ่ ไทป์ เอ ในผู้ใหญ่ยาตัวนี้ช่วยลดอาการของ โรคปาร์กินสัน ได้ด้วย แต่มีกลุ่มอาการข้างเคียงเอ็กตร้าปิรามิดัล ซิสเต็ม(extrapyramidal system) มันถูกใช้เป็นยาแอนตี้ปาร์กินสันร่วมกับ แอล-โดปา (L-DOPA)
อะมันตาดีนเป็นอนุพันธ์ของ อะดามันเทน เหมือนกับไรแมนตาดีน (rimantadine)
รูปแบบยาในท้องตลาด.
เป็นยาตามใบสั่งแพทย์ (prescription drug) แบบ ยาเจเนอริก ในชื่อการค้าว่าไซม์มีเทล (Symmetrel)
กลไกในการเป็น ยาแอนตี้ปาร์กินสัน ยังไม่เข้าใจอย่างชัดเจน แต่มันทำให้เกิดการปล่อย โดพามีน (dopamine) จากปลายประสาทในเซลล์ สมอง ร่วมกันการกระตุ้น นอร์อีพิเนปฟริน (norepinephrine) กลไกในการต้านไวรัส คือ ยาจะแทรกแซงไวรัสโปรตีนที่ชื่อ เอ็ม 2 (M2 protein) ซึ่งเรียกว่า เอ็นโดไซโตสิส(endocytosis)
การใช้ผิดทาง.
เมื่อเร็วๆนี้ พบว่าฟาร์มเป็ดไก่ในประเทศจีนใช้อะมันตาดีนป้องกันไข้หวัดนก (avian flu) 2600 ล้านโดส เป็นเหตุให้ ไข้หวัดนก ที่เกิดจากเชื้อ เอชไฟฟ์เอ็นวัน (H5N1) ในประเทศจีนและประเทศแถบเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ดื้อต่อยาอะมันตาดีน
อำเภอประจักษ์ศิลปาคม
ประจักษ์ศิลปาคม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี และเป็น 1 ใน 5 อำเภอของจังหวัดที่มีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือผ่าน ชื่อของอำเภอนี้ตั้งตามพระนามของกรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม เพื่อเฉลิมฉลองและเพื่อเป็นเกียรติแก่จังหวัดอุดรธานีมีอายุการจัดตั้งครบ 100 ปี ในปี พ.ศ. 2540
อำเภอประจักษ์ศิลปาคมมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
จังหวัดอุดรธานีจัดตั้งเป็นจากการรวมเมืองกมุทธาไสย เมืองกุมภวาปี เมืองหนองหานและอำเภอบ้านหมากแข้ง ตั้งเป็นเมืองจัตวา เรียกว่า "เมืองอุดรธานี" ตั้งแต่วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2440 จนถึงในปี พ.ศ. 2540 จังหวัดมีอายุการจัดตั้งครบ 100 ปี จึงมีการจัดตั้งอำเภอเพื่อเฉลิมฉลองและเพื่อเป็นเกียรติแก่จังหวัดอุดรธานี จึงประกาศพื้นที่ฝั่งเหนือของหนองหานกุมภวาปี อำเภอกุมภวาปี ได้แก่ ตำบลห้วยสามพาด ตำบลนาม่วง และตำบลอุ่มจาน จัดตั้งขึ้นเป็น กิ่งอำเภอประจักษ์ศิลปาคม ในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยใช้ชื่อ "ประจักษ์ศิลปาคม" ตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ทรงเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งจังหวัดอุดรธานีขึ้นจากที่ตั้งกองบัญชาการมณฑลลาวพวนที่บ้านหมากแข้งใน พ.ศ. 2436 ได้ทรงริเริ่มสร้างบ้านหมากแข้งให้เกิดความเจริญจากหมู่บ้านชนบทจนเป็นเมืองอุดรธานี และยกฐานะเป็นจังหวัด เป็นการก่อสร้างรากฐานความเจริญวัฒนาถาวรจวบจนปัจจุบัน
เพื่อประโยชน์ด้านการปกครองกับอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2550 อนุมัติหลักการร่างพระราชกฤษฎีกาตั้งอำเภอ (รวม 81 อำเภอ) พ.ศ. 2550 เพื่อยกฐานะกิ่งอำเภอขึ้นเป็นอำเภอ  จำนวน 81 แห่ง เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาฉบับกฤษฎีกาเล่ม 124 ตอนที่ 46 ลงวันที่ 24 สิงหาคม 2550 โดยมีผลให้ใช้บังคับเมื่อพ้น 15 วันนับแต่ประกาศในราชกิจนุเบกษา ดังนั้นในวันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน ได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอประจักษ์ศิลปาคม เป็นอำเภอลำดับที่ 25 ของจังหวัดอุดรธานี
อำเภอประจักษ์ศิลปาคมแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 3 ตำบล 41 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอประจักษ์ศิลปาคมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
หนุ่มหล่อเฟี้ยว แปลงโฉมสาว
หนุ่มหล่อเฟี้ยว แปลงโฉมสาว   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย โทโมโกะ ฮายากาวะ จัดพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นภายใต้ลิขสิทธิ์ของโคดันฉะ และในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์บงกช ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ ออกอากาศทุกคืนวันอังคาร เวลา 1.30-2.00 น. ทางสถานีทีวีโตเกียว
เคียวเฮ ,ทาเคนางะ ,ยูกิโนะโจ และรันมารุ เป็นสี่หนุ่มรูปงามที่สาวๆ หมายปอง วันหนึ่งทั้งสี่ได้รับการไหว้วานจากเจ้าของบ้าน ให้ช่วยทำให้หลานสาวที่ชื่อว่า ซูนาโกะ ของตนให้เป็นสุภาพสตรีที่สมบูรณ์แบบให้ได้ แล้วจะไม่คิดค่าเช่าบ้าน แต่ถ้าทำไม่สำเร็จก็จะคิดค่าเช่าเพิ่มไปอีก ด้วยเหตุนี้ทั้งสี่ต้องจำใจรับซูนาโกะเข้ามาอาศัยด้วยกัน ที่ต้องจำใจรับเป็นเพราะซูนาโกะมีนิสัยประหลาด ชอบอยู่ที่มืดๆ คนเดียวกับพวกโครงกระดูก และตุ๊กตาเครื่องใน ทั้งยังชอบทำตัวลึกลับจนหลายคนนึกว่าเธอเป็นผี การจับซูนาโกะมาฝึกเป็นสุภาพสตรีนั้นยากมาก เพราะเธอไม่ยอมให้ฝึกง่ายๆ แต่บุคลิกที่สง่างามของเธอนั้นกลับเปิดเผยมาเป็นบางครั้ง ทำให้สี่หนุ่มประหลาดใจอยู่เสมอ
เขตบางซื่อ
บางซื่อ เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นแหล่งการค้า การบริการ และแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก
เขตบางซื่อตั้งอยู่บริเวณริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาหรือฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
อำเภอบางซื่อ ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นอำเภอชั้นนอกอำเภอหนึ่งในมณฑลกรุงเทพ โดยขึ้นตรงต่อกระทรวงนครบาลเมื่อ พ.ศ. 2437 ซึ่งเป็นปีที่เริ่มมีการปฏิรูปการปกครองเป็นแบบมณฑลเทศาภิบาลในช่วงกลางรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในช่วงที่มีอาณาเขตกว้างขวางที่สุดนั้น อำเภอบางซื่อแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 14 ตำบล ได้แก่ ตำบลบางพลัด ตำบลบางอ้อ ตำบลบางโพ ตำบลบางกระบือ ตำบลถนนนครไชยศรี ตำบลสามเสนใน ตำบลสามเสนนอก ตำบลลาดยาว ตำบลสี่แยกบางซื่อ ตำบลบางซื่อใต้ ตำบลบางซื่อเหนือ ตำบลบางซ่อน ตำบลบางเขนใต้ และตำบลบางเขน (ครอบคลุมไปถึงพื้นที่บางส่วนของเขตบางพลัด เขตดุสิต เขตพญาไท เขตราชเทวี เขตดินแดง เขตห้วยขวาง เขตจตุจักร และอำเภอเมืองนนทบุรีในปัจจุบัน)
ในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2458 (รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว) ได้มีประกาศกระทรวงนครบาลกำหนดเขตการปกครองในกรุงเทพพระมหานคร (หรือมณฑลกรุงเทพ) ขึ้นใหม่ และกำหนดให้อำเภอบางซื่อรวมอยู่ในท้องที่จังหวัดพระนคร ตลอดเวลาที่ผ่านมา ในเขตจังหวัดพระนครได้มีการปรับปรุงเขตการปกครองใหม่หลายครั้ง ตำบลในอำเภอบางซื่อหลายตำบลถูกยุบรวมกับตำบลอื่นหรือไม่ก็ถูกโอนไปขึ้นกับอำเภอข้างเคียง ทำให้อำเภอนี้มีขนาดเนื้อที่ลดลง ใน พ.ศ. 2470 ท้องที่อำเภอบางซื่อเหลือเพียงตำบลบางซื่อ บางซ่อน ลาดยาว สามเสนนอก สามเสนใน และบางกระบือเท่านั้น ในที่สุดเมื่อ พ.ศ. 2481 (รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล) ทางราชการมีคำสั่งให้รวมอำเภอที่มีจำนวนประชากรและปริมาณงานไม่มากเข้าด้วยกัน อำเภอบางซื่อจึงถูกยุบเลิก เหลือเพียงชื่อ ตำบลบางซื่อ เป็นเขตการปกครองย่อยของอำเภอดุสิตนับแต่นั้น
ใน พ.ศ. 2514 มีประกาศคณะปฏิวัติให้รวมจังหวัดพระนครกับจังหวัดธนบุรีเข้าด้วยกันเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และในปีถัดมา (พ.ศ. 2515) ก็มีประกาศคณะปฏิวัติเปลี่ยนรูปแบบการบริหารเมืองหลวงใหม่อีกครั้งจากนครหลวงกรุงเทพธนบุรีเป็นกรุงเทพมหานคร แบ่งพื้นที่ออกเป็นเขตและแขวงแทนอำเภอและตำบลตามลำดับ ตำบลบางซื่อจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงบางซื่อ และยังคงขึ้นกับเขตดุสิต
ภายหลังเขตดุสิตมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น ท้องที่บางแห่งโดยเฉพาะแขวงบางซื่อ (ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือสุดของเขต) ยังอยู่ไกลจากสำนักงานเขตมาก ดังนั้น เพื่อให้หน่วยงานราชการสามารถดูแลได้อย่างทั่วถึงและสะดวกรวดเร็ว ในขั้นแรกกรุงเทพมหานครจึงได้ตั้งสำนักงานเขตดุสิต สาขา 1 รับผิดชอบในพื้นที่แขวงบางซื่อเมื่อ พ.ศ. 2532 ต่อมาในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 จึงมีประกาศกระทรวงมหาดไทยแยกแขวงบางซื่อออกจากเขตดุสิตและจัดตั้งเป็น เขตบางซื่อ ขึ้น เพื่อประโยชน์ในการปกครอง การบริหารราชการ และการให้บริการแก่ประชาชนที่ย้ายเข้ามาอยู่อาศัยในท้องที่มากขึ้น ประกาศฉบับดังกล่าวเริ่มมีผลบังคับใช้ในวันที่กระทรวงออกประกาศนั่นเอง
วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครได้ลงนามในประกาศจัดตั้งแขวงวงศ์สว่างแยกจากพื้นที่แขวงบางซื่อโดยใช้ทางรถไฟสายใต้เป็นเส้นแบ่งเขตและให้มีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 21 กันยายน ปีเดียวกัน ส่งผลให้ในปัจจุบัน เขตบางซื่อแบ่งหน่วยการปกครองย่อยออกเป็น 2 แขวง ได้แก่
เขตบางซื่อมีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 2 แห่ง ได้แก่
โนเกีย
โนเกีย  เป็นบริษัทโทรคมนาคมรายใหญ่ของโลก มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเอสโป ประเทศฟินแลนด์ ปัจจุบันเป็นผู้ผลิตโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของโลกโดยมีมีประวัติย้อนกลับไปกว่า 150 ปีเริ่มจากการเป็นบริษัทผลิตกระดาษ พัฒนาเป็นเครื่องอุปโภคบริโภค และอุตสาหกรรมโทรคมนาคม โนเกียมีส่วนสำคัญมากต่อเศรษฐกิจของฟินแลนด์ โดยมีส่วนถึงราวหนึ่งในสามของ market capitalization ของตลาดหลักทรัพย์เฮลซิงกิ
โนเกียไม่ได้เริ่มธุรกิจด้านอิเล็กทรอนิคเป็นพื้นฐานอย่างแรกของบริษัท แต่ได้เปิดบันทึกหน้าแรกของประวัติศาสตร์ด้วยการเป็นผู้ผลิตเยื่อกระดาษ โดยมีวิศวกร Fredrik Idestam เป็นเจ้าของ
ย้อนเวลากลับไปยังปี ค.ศ. 1865 บริษัทโนเกียได้ก่อตั้งขึ้นบนริมฝั่งแม่น้ำ Nokia (โนเกีย) แม่น้ำสายใหญ่ในประเทศฟินแลนด์ ซึ่งอยู่ในพื้นที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วย ป่าไม้ และทะเลสาบนับว่าเป็นดินแดนที่เหมาะสมอย่างมากในการทำธุรกิจ เยื่อกระดาษในย่านนี้ และกลายมาเป็นโรงงานผู้ผลิตเยื่อกระดาษรายใหญ่ที่เติบโต อย่างรวดเร็ว แต่น่าเสียดายที่ Idestam ยังมีประสบการณ์ไม่เพียงพอในการทำงานด้านธุรกิจ จึงจำเป็นต้องหยิบยืมเทคโนโลยีมาจากประเทศเยอรมันในปี 1866 แต่นั่นก็ช่วยทำให้เขาพัฒนาบริษัทขึ้น
ต่อมาในปี 1867 นวัตกรรมที่ Idestam คิดค้นขึ้นก็ได้ชนะรางวัลเหรียญทองแดงในงาน Paris Wood Exposition ที่กรุงปารีส(ประเทศฝรั่งเศส) นับแต่วันนั้นมาชื่อของโนเกียได้กลายมาเป็นที่รู้จัก โนเกีย
จึงได้ฉวยโอกาสนี้ประทับแบรนด์ของเขาบนผลิตภัณฑ์ทุกชนิดซึ่งสร้างชื่อเสียงได้มากขึ้น จนกระทั่งเครื่องผลิตกระดาษได้เข้ามามีบทบาทในการผลิตเยื่อไม้ในปี 1880 และได้มาเป็นอีกหนึ่งผลิตภัณฑ์ของโนเกีย จนเรียกได้ว่าร้อยละ 80 ของผลิตภัณฑ์นั้น คือ กระดาษห่อสีน้ำตาล รวมไปถึงวอลเปเปอร์สี
ต่อมาในปี 1902 Idestam ได้ขยายธุรกิจจากโรงงานกระดาษมาสู่ธุรกิจด้านพลังงานไฟฟ้า เนื่องจากเห็นว่าธุรกิจกระดาษที่ทำอยู่มีการใช้พลังงานไฟฟ้าค่อนข้างมาก จึงได้ตัดสินใจสร้างโรงผลิตไฟฟ้าขึ้นเองในปี 1903 แต่แล้วในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 มรสุมใหญ่ก็ผ่านเข้ามา ธุรกิจส่งออกกระดาษของโนเกียได้รับผลกระทบเป็นอย่างมากจนประสบภาวะขาดทุนอย่างรุนแรง แต่ในขณะเดียวกันนั่นเองธุรกิจด้านพลังงานไฟฟ้ากลับเติบโตอย่างรวดเร็วเพราะการใช้พลังงานไฟฟ้าที่เพิ่มขึ้นมากในประเทศฟินแลนด์ ทำให้ช่วยพยุงกิจการด้านกระดาษที่ขาดทุนอย่างสูงไว้ได้ในระดับหนึ่ง
และในปี 1918 บริษัท Finnish Rubber Works (FRW) ซึ่งเป็นบริษัทผู้นำผลิตภัณฑ์ยางในประเทศฟินแลนด์และเป็นหนึ่งในลูกค้ารายสำคัญของโรงงานผลิตไฟฟ้าของโนเกียได้มาเป็นหุ้น ส่วนรายใหญ่ของโนเกียหลังจากที่โนเกียไม่สามารถรองรับการขาดทุนของธุรกิจได้จนต้องตกไปเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท FRW แทน
จากนั้นใน ปี 1922 บริษัท Cable Works ซึ่งดำเนินธุรกิจด้านสายเคเบิลและสายโทรศัพท์ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ Nokia group จากความสนใจของบริษัท FRW แม้จะมีความหลากหลายของธุรกิจที่รวมเข้าด้วยกันแต่โนเกียก็ยังคงผลิตสินค้าออกมาทั้ง 3 ประเภท คือกระดาษ ผลิตภัณฑ์ยาง (รองเท้ายาง ยาง รถยนต์) และสายเคเบิล โดยสินค้าทั้งหมดออกจำหน่ายในนามของโนเกีย