pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ฌานแห่งนาวาร์เสด็จพระราชสมภพในราวปี ค.ศ. 1368 ถึง ค.ศ. 1370 ณ กรุงปัมโปลนา ราชอาณาจักรนาวาร์ (ปัจจุบันอยู่ในสเปน) โดยทรงเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งนาวาร์กับพระนางฌานแห่งฝรั่งเศส พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งนาวาร์ พระราชบิดาของฌานมีสมญานามว่าพระเจ้าชาร์ลส์ผู้เลวร้าย ส่วนฌานแห่งวาลัว พระราชมารดาของพระองค์เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศสซึ่งมีสมญานามว่าฌ็องผู้ดีงาม พระราชมารดาของฌานเสด็จสวรรคตขณะฌานมีพระชนมายุได้ราว 3 พรรษา
ในวัยเยาว์ฌานกับพี่น้องอีกสองคนตกเป็นตัวประกันของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งฝรั่งเศสซึ่งเป็นพระมาตุลาของสามพี่น้อง ทั้งสามได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติและได้รับการปล่อยตัวเมื่อกษัตริย์แห่งกัสติยายื่นมือเข้ามาแทรกแซง
หลังเดินทางกลับนาวาร์ พระราชบิดาได้เปิดโต๊ะเจรจาเรื่องการสมรสของพระองค์กับฌ็องที่ 4 ดยุคแห่งเบรอตาญซึ่งมีอายุมากกว่าพระองค์ถึงสามสิบปีและเป็นม่ายมาแล้วสองครั้ง ภรรยาสองคนแรกของฌ็องเป็นหญิงชาวอังกฤษ คือ แมรีแห่งวอลแทม พระราชธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 และโจน ฮอลแลนด์ บุตรสาวของทอมัส ฮอลแลนด์ เอิร์ลที่ 1 แห่งเคนต์ การสมรสทั้งสองครั้งไม่มีบุตรฌ็องจึงต้องการสมรสใหม่อย่างเร่งด่วน ทูตเบรอตาญเดินทางมาถึงในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1384 เพื่อมารับตัวฌานซึ่งขณะนั้นมีพระชนมายุ 16 พรรษา พระองค์ได้สมรสผ่านผู้แทนเป็นภรรยาคนที่สามของฌ็องที่ 4 ในวันที่ 2 กันยายน จากนั้นฌานขึ้นเรือไปเบรอตาญทันทีและเข้าพิธีสมรสจริงๆ กับฌ็องในวันที่ 11 กันยายน พระองค์ตั้งครรภ์อย่างรวดเร็วและได้ให้กำเนิดบุตรสาวที่มีอายุสั้นในปี ค.ศ. 1388 บุตรชายคนแรกของทั้งคู่เกิดในปี ค.ศ. 1389 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันไม่ต่ำกว่า 8 คน คือ
ฌานน่าจะเจอกับเฮนรีแห่งบอลิงบรูก (ต่อมาคือพระเจ้าเฮนรีที่ 4) บุตรชายของจอห์นแห่งกอนท์กับบลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1396 ในพิธีอภิเษกสมรสของพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 กับอิซาแบลแห่งวาลัวในเมืองกาแล ในปี ค.ศ. 1399 เฮนรีถูกพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องเนรเทศออกจากราชสำนัก พระองค์ได้มาพำนักอยู่กับฌานและดยุคแห่งเบรอตาญ ทั้งคู่น่าจะเริ่มถูกตาต้องใจกันในตอนนั้น ในวันที่ 1 พฤศจิกายนของปีนั้นฌานเป็นม่ายเมื่อดยุคแห่งเบรอตาญผู้เป็นสามีถึงแก่กรรม พระองค์ได้ขึ้นทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้ฌ็องที่ 5 ดยุคแห่งเบรอตาญ บุตรชายที่ยังอยู่ในวัยเยาว์ ในปี ค.ศ. 1400 ฌานได้เขียนจดหมายถึงเฮนรีด้วยเนื้อหาที่ทำให้สันนิษฐานว่าทั้งคู่น่าจะมีความสัมพันธ์ที่พิเศษต่อกัน
ในปี ค.ศ. 1402 หลังสำเร็จราชการแผ่นดินได้สองปีบุตรชายของฌานได้บรรลุนิติภาวะ ฌานได้ส่งทูตไปอังกฤษเพื่อเจรจาขอสมรสกับเฮนรีซึ่งผ่านการสมรสมาแล้วหนึ่งครั้งกับแมรี เดอ โบฮันที่ถึงแก่กรรมไปเมื่อปี ค.ศ. 1394 หลังให้กำเนิดบุตรคนที่เจ็ดของทั้งคู่ เฮนรีเห็นด้วยกับการสมรส ทั้งคู่จึงได้ทำการสมรสผ่านผู้แทนในเดือนเมษายน ค.ศ. 1402 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1403 หลังเสียสิทธิ์ในการสำเร็จราชการแผ่นดินและสิทธิ์ในการดูแลบุตรชาย ฌานได้ออกเดินทางจากฝรั่งเศสไปอังกฤษพร้อมกับบุตรสาวสองคนเพื่อไปใช้ชีวิตกับคู่สมรส ระหว่างเดินทางเรือของพระองค์โดนพายุพัดออกนอกเส้นทางเดิมที่ตั้งใจว่าจะขึ้นฝั่งในเซาแทมตัน เรือเทียบฝั่งที่ฟอลมัธในเมืองคอร์นวอลล์ พระองค์ได้เดินทางมาหาเฮนรีที่ขณะนั้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษได้สองปีแล้วที่เมืองวินเชสเตอร์ ทั้งคู่สมรสกันจริงๆ ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ที่อาสนวิหารวินเชสเตอร์ จากนั้นทั้งคู่ได้เดินทางไปลอนดอนและฌานได้รับการทำพิธีราชาภิเษกในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ที่วิหารเวสต์มินสเตอร์
ในตอนที่สมรสพระเจ้าเฮนรีมีพระชนมายุ 37 พรรษา ส่วนฌานมีพระชนมายุ 35 พรรษา แม้ทั้งคู่ไม่มีพระราชโอรสธิดาด้วยกันแต่พระเจ้าเฮนรีมีพระโอรสธิดาอยู่แล้ว 6 คนกับพระมเหสีคนแรก ฌานมีความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกเลี้ยง โดยเฉพาะกับเฮนรีแห่งมอนมัธ เจ้าชายแห่งเวลส์ (ต่อมาคือพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ) แต่ชาวอังกฤษไม่ชอบพระราชินีคนใหม่ซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศสและไม่ไว้ใจคนโปรดชาวต่างชาติที่ฌานพาเข้ามาอยู่ในราชสำนัก ฝั่งชาวฝรั่งเศสเองก็ไม่เห็นด้วยการสมรสครั้งนี้เช่นกัน
พระราชินีม่ายแห่งอังกฤษ.
ในปี ค.ศ. 1408 พระเจ้าเฮนรีประชวรพระโรคทางพระฉวี (อาจเป็นโรคเรื้อน หรือโรคซิฟิลิส หรือโรคสะเก็ดเงิน) และสภาพพระวรกายไม่สู้ดี (อาจเป็นโรคลมบ้าหมู หรือโรคพระหทัย) พระองค์จึงปลีกวิเวกจากสังคมโดยพาฌานไปอยู่กับพระองค์ด้วย ในปี ค.ศ. 1413 ระหว่างกำลังสวดมนต์ที่แท่นบูชาพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพในวิหารเวสต์มินสเตอร์ พระเจ้าเฮนรีมีพระอาการไม่สู้ดี (อาจจะเส้นพระโลหิตในพระมัตถลุงค์แตก) พระองค์ถูกหามไปยังห้องเยรูซาเล็มซึ่งอยู่ในส่วนที่พักของพระอธิการ ทรงเสด็จสวรรคตที่นั่นด้วยพระชนมายุ 45 พรรษา ฌานเป็นม่ายอีกครั้ง ผู้ที่ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระสวามีของพระองค์ คือ พระเจ้าเฮนรีที่ 5 พระโอรสเลี้ยงของพระองค์
ในปี ค.ศ. 1418 ระหว่างพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ไปทำศึกในฝรั่งเศสอีกครั้งโดยมีจอห์น ดยุคแห่งเบดฟอร์ด พระอนุชาทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ฌานถูกริบที่ดินในครอบครองกับเงินรายปีทั้งหมดและถูกจับกุมอย่างกระทันหันด้วยข้อหาใช้เวทมนตร์คาถา (สันนิษฐานกันว่าอาจมีเหตุผลมาจากนโยบายต่อต้านฝรั่งเศสของอังกฤษ ฌานซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศสจึงถูกกำจัดออกจากการเมืองของอังกฤษ) พระองค์ถูกส่งตัวไปขังที่ปราสาทเพเวนซีย์ในซัสเซ็กซ์เป็นเวลา 4 ปี แม้จะมีสถานะต้องขังในปราสาทแต่พระองค์มีชีวิตความเป็นอยู่ที่หรูหรา ในปี ค.ศ. 1422 พระเจ้าเฮนรีที่ 5 มีพระราชโองการให้ปล่อยตัวฌานและคืนสมบัติให้พระองค์ ตลอดรัชสมัยที่เหลือของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 จนเข้าสู่รัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 พระราชโอรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ฌานใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ ในฐานะพระราชินีม่ายผู้มั่งคั่ง กระทั่งในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1437 ฌานสวรรคตที่ปราสาทแฮฟริงซึ่งเป็นบ้านหลังโปรดของพระองค์ด้วยพระชนมายุ 67 พรรษา พระบรมศพของพระองค์ถูกฝังที่อาสนวิหารแคนเทอร์บรีเคียงข้างพระเจ้าเฮนรีที่ 4 ผู้เป็นพระราชสวามีคนที่สอง
โจแอนนาแห่งนาวาร์ พระราชินีแห่งอังกฤษ
Joanna of Navarre
Duke of Cornwall
ซูมะ
ซูมะ (; สู่ซูมะ) เป็นบทที่ 12 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท ซูมะ.
หาดซูมะ (須磨; Suma) ปัจจุบันตั้งอยู่ในเมืองโกเบ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นหาดทรายขาวริมทะเล ด้านหลังเป็นภูเขา ที่เป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวบริเวณภูมิภาคคันไซ เป็นที่นิยมในช่วงฤดูร้อน โดยเฉพาะการอาบแดด เป็นชายหาดที่ปรากฏอยู่ในวรรณคดีญี่ปุ่น เช่น ตำนานเก็นจิ ตำนานเฮเกะ ตำนานอิเสะ นอกจากนี้ "สุมะ" ยังเป็นชื่อสถานที่ ที่นิยมในการเอ่ยอ้างถึง เปรียบเทียบถึง ในโคลงประเภท "วะกะ" ของญี่ปุ่น
หาดสุมะ เป็นสถานที่ที่ อะริวะระ โนะ ยุกิฮิระ ( ค.ศ.818-893) ถูกเนรเทศ และเป็นตัวอย่างและเหตุผล ให้เก็นจิคิดเนรเทศตัวเองไปสู่หาดสุมะ
บท " สุมะ " ในตำนานเก็นจินี้ เต็มไปด้วยการเอ่ยอ้างถึงบทกวีแบบจีน โดยเฉพาะบทกวีของ 2 กวีผู้ถูกเนรเทศ กวีจีนสมัยราชวงศ์ถัง ไป๋จวีอี้ และ ขุนนางผู้ปรีชาสามารถของญี่ปุ่นในยุคเฮอัน สุกะวะระ โนะ มิจิซะเนะ ( ค.ศ. 846-903)
อะริวะระ โนะ ยุกิฮิระ.
อะริวะระ โนะ ยุกิฮิระ (在原行平, ariwara (no) yukihira,ค.ศ. 818-893) เป็นขุนนางในราชนัก เฮอันเคียว ผู้ผ่านตำแหน่งหน้าที่มาอย่างหลากหลาย เขาเคยดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองฮะริมะ เมืองบิเซ็น เมืองชินะโนะ และ เมืองบิตชู อีกทั้งยังเคยมีตำแหน่ง จูนะกอน (中納言, chūnagon) เจ้ากรมมหาดไท (มินบุเคียว 民部卿, minbukyō) และตำแหน่งผู้ตรวจการ (อะเซะจิ) ประจำจังหวัดมุสึ และ เดะวะ
นอกจากนี้ อะริวะระ โนะ ยุกิฮิระ ยังเป็นกวี ผลงานของเขาได้รับการเผยแพร่ร่วมกับ น้องชายของเขา อะริวะระ โนะ นะริฮิระ เขาเคยก่อตั้งวัทยาลัยเรียกว่า โชะกะกุอิน เพื่อให้การศึกษากับบุตรหลานสกุล อะริวะระ ด้วย
อะริวะระ โนะ ยุกิฮิระ ขัดแย้งกับตระกูลฟุจิวาระ อันเรืองอำนาจ จนต้องถูกเนรเทศไปที่หาดสุมะ เขาแต่งกวีเรือง การถูกเนรเทศ จนกลายเป็นแบบอย่างของการแต่งกวีเกี่ยวกับการเนรเทศในชั้นต่อมา
สุกะวะระ โนะ มิจิซะเนะ.
สุกะวะระ โนะ มิจิซะเนะ (菅原道真 Sugawara no Michizane 845 - 26 มีนาคม 903) หรือ รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า "คัน โชโจ " (菅丞相 Kan Shōjō )เป็นหลานของ สุกะวะระ โนะ คิโยะโตะ(770-842) (รู้จักกันในนาม โอะวะริโนะสุเกะ และ ไดกะคูโนะคะมิ ) มิจิซะเนะ เป็นนักปราชญ์ราชบัณฑิต นักการเมืองการปกครอง ในยุคเฮอัง อีกทั้งยังเป็นกวีเอกผู้เชี่ยวชาญด้านบทกวีแบบจีนด้วย
มิจิซะเนะ พุ่งสู่จุดรุ่งเรืองที่สุดในชีวิตในรัชสมัยของจักรพรรดิอุดะ แต่ในปี ค.ศ. 901 เขาตกหลุมพรางของศัตรู "ฟุจิวะระ โนะ โตะกิฮิระ" จนถูกย้ายไปประจำ ณ ชนบทห่างไกล และลดชั้นเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยในแคว้นดะไซฟุ ในคิวชู จังหวัด จิคุเซ็น และเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยว หลังจากการเสียชีวิตของเขา เกิดโรคระบาดใหญ่และทุพภิกขภัย จนพระราชโอรสของจักรพรรดิไดโกะ สวรรคตในเหตุการณ์ครั้งนี้ ตำหนักชิชินเด็ง ท้องพระโรงของพระราชวังเกียวโต โดนฟ้าฝ่าหลายต่อหลายครั้ง เมืองหลวงถูกน้ำท่วมกว่าสัปดาห์ กล่าวกันว่าเป็นเพราะวิญญาณอาฆาตของ สุกะวะระ โนะ มิจิซะเนะ ที่ถูกเนรเทศอย่างไม่เป็นธรรม ทางสำนักราชวังจึงสร้างศาลเจ้า "คิตะโนะ เท็มมังหงุ" ขึ้นเพื่อสถิตวิญญาณของมิจิซะเนะ อีกทั้งยังคืนตำแหน่งทั้งหมดให้หลังจากการเสียชีวิตแล้ว และลบล้างประวัติการโดนเนรเทศทิ้งไป ซุกะวาระ โนะ มิจิซะเนะ ได้รับการยกย่องให้เป็น เท็นจินซะมะ หรือ เทพแห่งการศึกษา ปัจจุบันมีศาลเจ้าในลัทธิชินโตมากมาย ที่อุทิศแด่เขา
เรื่องอื้อฉาวระหว่างเก็นจิกับโอะโบะโระซึกิโยะ นำเก็นจิมาสู่สถานการ์อันเลวร้าย และมีทีท่าว่าเขาจะต้องถูกเนรเทศ เพื่อหลีกเลี่ยงการลงทัณฑ์ที่หนักหนาไปยิ่งกว่านี้ เก็นจิจึงคิดเนรเทศตัวเองไปที่หาดสุมะในเดือนมีนาคม ก่อนออกเดินทาง เขาไปเยี่ยมพ่อตาในตอนกลางคืนด้วยเกี้ยวอันต่ำต้อยสานด้วยเปลือกสนหยาบๆ เพื่อไม่ให้ฝ่ายตรงข้าม พระชนนีโคกิเด็ง ผิดสังเกต เก็นจิสนทนากับพ่อตาและโทโนะจูโจเรื่องความหลัง และคร่ำครวญกับความอนิจจังของชีวิต ลูกชายตัวน้อย ยูงิริ ทำให้พวกเขาต้องหลั่งน้ำตา เขาค้างคืนกับจูนะกอน นางกำนัลคนหนึ่งของพ่อตา ยามพระจันทร์ตกเมื่อรุ่งสาง เขาตื่นนอนและนั่งพิงราวระเบียง ชมดอกซะกุระร่วงโปรย จูนะกอนตามมาส่งเขาที่ประตู
โทโนะจูโจและองค์ชายโฮะตะรุน้องชายต่างมารดาของเก็นจิ เดินทางมาพบ เก็นจินั้นไร้ยศถาบรรดาศักดิ์แล้ว เขาจึงเปลี่ยนมาแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมเรียบๆไม่มีลวดลาย เขามองกระจกหวีผมและพบว่าตัวเองซูบลงไปมาก แม้จะซูบลงแต่กลับขับความงามของเก็นจิให้เพิ่มพูน มุระซะกิ นั่งแอบอยู่หลังเสาเรือน เฝ้ามองเขาด้วยน้ำตา เก็นจิมองไม่เห็นดวงหน้าเปื้อนนำตาของนาง เขากล่าวกับนางว่า
องค์ชายโฮะตะรุลากลับไปตอนค่ำคืน
คืนก่อนการเดินทาง ก่อนเก็นจิจะไปกราบไหว้หลุมฝังพระศพของพระบิดาในคิตะยะมะ เขาไปพบอดีตจักรพรรดินีฟุจิตสึโบะ ดวงจันทร์ลอยสูงบนท้องฟ้า เขาเริ่มออกเดินทางบนหลังม้าพร้อมผู้ติดตามเพียง 5-6 คน ระหว่างทางเขาหยุดเพื่อสักการะศาลเจ้าชิโมะคะโมะ พงหญ้ารกร้างขึ้นสูงระหว่างทางสู่สุสาน อีกทั้งยังเป็นป่าทึบ เก็นจิครำครวญกับหลุมพระศพว่า คำสั่งเสียขององค์คิริสึโบะอินได้ถุกละเมิดแล้ว ทันใดนั้น ดวงจันทร์พลันโดนเมฆบังจนมืดมิด ร่างขององค์คิริสึโบะอินปรากฏขึ้นให้เก็นจิเห็นราวกับยังมีพระชนม์ชีพอยู่
เก็นจิออกเดินทางสู่สะมะในยามมืด เขาแต่งกายด้วยชุดล่าสัตว์อย่างหยาบ เมื่อเดินทางถึง ฟุชิมิ พวกเขาเปลี่ยนจากการเดินทางทางบก ไปลงเรือที่แม่นำโยะโดะ สู่นะนิวะ ใช้เวาลจากเกียวโต 1 วันถึงนะนิวะ วันต่อมา เขาเริ่มเดินทางสู่เขตสุมะ เก็นจิคิดถึงมุระซะกิมาก เนื่องจากไม่เคยเดินทางไกลจากเมืองหลวงขนาดนี้มาก่อน ทัวทัศนะและสิ่งต่างๆระหว่างการเดินทางล้วนเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ กระแสลมที่พอเหมาะ พาเขาสู่สุมะในประมาณตี 4 ของวันที่สองของการเดินทาง
บ้านหลังใหม่ของเขาอยู่ไม่ห่างจากที่ๆ อะริวะระ นะริฮิระ เคยอาศัยอยู่ ห่างไกลจากชายหาดเพียงนิดเดียว ในเขตภูเขาเปล่าเปลี่ยว รั้วและหลังคาทำจากหญ้าและไม้ไผ่ โยะชิคิโยะ ผู้ติดตามคนสนิท มอบหมายให้คนท้องถิ่นดูแลทำงานที่จำเป็นต่างๆ ตัวเขาเองเฝ้ารับใช้เรื่องเล็กๆน้อยๆจิปาถะ
ณ หาดสุมะ สายลมที่แห่งเศร้าสร้อยพัดโบก ในสวนมีดอกไม้บานดาษดา เก็นจิมองเห็นทิวทัศน์ชายทะเลจากโถงทางเดินอย่างชัดเจน เขาสวมชุดสีเข้มเรียบง่าย อุทิศตนให้พระศาสนา พร่ำบ่นสวดมนต์ ช่างเป็นภาพที่งดงามจนน่ากลัว แว่วเสียงชาวประมงร้องเพลงจากชายฝั่ง นกทะเลโผบินเหนือทะเลอันอ้างว้าง เก็นจิเช็ดน้ำตาเมือได้ยินเสียงห่านฟ้ากระพือปีกอยู่เหนือศีรษะช่างคล้ายเสียงกรรเชียงเรือ ภาพของมืองดงามเก็นจิที่ถือลูกประคำสีเข้มนั้นงดงามจนทำให้คนของเขาค่อยคลายทุกข์จากการพลัดพรากจากครอบครัว ยามนอนฟังเสียงลมและคลื่นทะเล เก็นจิไม่อาจข่มกลั้นหยาดน้ำตาได้ หลายคืนที่ไม่อาจข่มตาหลับ เขาลุกขึ้นมาเล่นโกะโตะ ยามกลางวันเขาแต่งบทกวีและวาดภาพเพื่อลืมเลือนความเจ็บปวด
พระราชชนนีโคกิเด็งมีคำสั่งห้ามทุกคนเขียนสาส์นถึงเก็นจิ เก็นจิต้องมีวันเวลาอันยากจะทน เห็นเห็นควันลอยมา คงจะเป็นควันจากการทำเกลือ ที่จริงแล้วเป็นควันจากการเผากิ่งไม้ เขารู้สึกอดสูที่จำต้องมาใช้ชีวิตท่ามกลางเหล่าไพร่
แม้พระชนนีโคกิเด็งผู้ทรงอำนาจจะสั่งห้ามข้าราชสำนักติดต่อกับเก็นจิ ทว่า โทโนะจูโจ สหายรักของเขาฝ่าบัญชาโดยไม่เกรงอาญาแผ่นดิน เดินทางไปเยี่ยมเก็นจิถึงหาดสุมะ ทั้งสองพบกันอีกหลังจากไม่ได้เจอกันนาน ต่างดื่มสุราพลางสนทนากันอย่างมีความสุข
ในยามมะเส็งของเดือน 3 เป็นวันดีในการปัดเป่าความวิตกกังวล เก็นจิเรียกพระมาปัดรังควาน เมื่อเก็นจิลอยตุ๊กตาลอยเคราะห์ลงแม่น้ำ เขามองเห็นตุ๊กตาเป็นตัวเอง จึงวิงวอนต่อสวรรค์ว่า ไยคนที่ไร้ความผิดเช่นเขาต้องโดนลงโทษ ทันใดนั้นท้องฟ้าก็เกิดอาเพศมืดมัว เกิดฟ้าแลบฟ้าร้องและพายุฝนฟ้าคะนองโหมกระหน่ำไม่ยอมหยุด ในคืนหนึ่ง เก็นจิฝันว่า ราชามังกรเชิญเขาไปเป็นเขยขวัญที่ตำหนักใต้สมุทร เหตุใดเขาถึงไม่ไป ความฝันนี้ทำให้เก็นจิตื่นตระหนกมาก
เมืองอ๊อกซฟอร์ด
จิวเซปเป ปิอาซซี
Oxford (town)
เคมบริดจ์ (เคมบริดจ์เชียร์)
ปาเทรียอามาดา
เจ้าหญิงบังจา มกุฎราชกุมารแห่งเกาหลี
ออกซฟอร์ดเชอร์
ออกซฟอร์ดเชอร์ (ภาษาอังกฤษ: Oxfordshire) หรือมีชื่อย่อว่า “Oxon” ที่มาจากภาษาละติน “Oxonia” เป็นมณฑลที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ ที่มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 635,600 คน มณฑลออกซฟอร์ดเชอร์มีเขตแดนติดกับมณฑลต่างได้แก่ นอร์ทแธมป์ตันเชอร์, บัคคิงแฮมเชอร์, บาร์คเชอร์ , วิลท์เชอร์ , กลอสเตอร์เชอร์ และวอริคเชอร์
มณฑลออกซฟอร์ดเชอร์แบ่งการปกครองเป็นห้าแขวง: ออกซฟอร์ด, เชอร์เวลล์, เวลแห่งไวท์ฮอร์ส, เซาท์ออกซฟอร์ดเชอร์ และ เวสต์ออกซฟอร์ดเชอร์
Dukedoms in the British Isles
List of Dukedoms in the British Isles
อาร์ชดัชเชสมาเรีย เอลีซาเบทแห่งออสเตรีย (ค.ศ. 1743–1808)
อาร์ชดัชเชสมาเรีย เอลิซาเบธ โจเซเฟ้ โจฮันนา แอนโตนี่ (13 สิงหาคม พ.ศ. 2286 - 22 กันยายน พ.ศ. 2351) พระราชธิดาพระองค์ที่ 6 ในจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา และดยุคฟรานซิสที่ 3 สตีเฟนแห่งลอร์เรน ประสูติเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2286 ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย พระองค์มีพระนามเดียวกับพระพี่นางพระองค์โต ที่สิ้นพระชนม์ก่อนที่พระองค์จะประสูติ 3 ปี
สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2351 พระชันษา 65 ปี ณ เมืองลินซ์ ประเทศออสเตรีย ไม่ทรงอภิเษกสมรส
หยูจื่ออิง
จักรพรรดิฮั่นฮุ่ย
ฮั่นฮุ่ย (; 210–188 ปีก่อนคริสตกาล) ชื่อตัวว่า หลิว อิ๋ง (劉盈) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์ฮั่น เป็นโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าฮั่นเกาจู่กับนางลฺหวี่ จื้อ (呂雉)
หลิว อิ๋ง ไร้ความสามารถ นางลฺหวี่ จื้อ มารดาซึ่งมีจิตใจหยาบช้า จึงครอบงำราชการบ้านเมือง หลิว อิ๋ง พยายามป้องกันมิให้หลิว หรูอี้ น้องชายร่วมบิดา ถูกนางลฺหวี่ จื้อ ฆ่า แต่ไม่สำเร็จ หลิว อิ๋ง เป็นทุกข์ หันไปใช้ชีวิตเสเพล จนถึงแก่ความตายทั้งที่ยังเยาว์นัก เมื่อหลิว อิ๋ง ตาย นางลฺหวี่ จื้อ จึงยกหลิว กง (劉恭) ลูกของหลิว อิ๋ง ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่
พระเจ้าสร้างโลก (ราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ พระธรรมปฐมกาล"
พระเจ้าสร้างโลก (ภาษาอังกฤษ: Creation of the World) เป็นงานโมเสกบนโดมภายในชาเปลชิจิในวัดซานตามาเรียเดลโปโปโลในกรุงโรมในประเทศอิตาลีที่ออกแบบโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี
ราฟาเอลออกแบบชาเปลให้แก่เพื่อนและผู้อุปถัมภ์ที่เป็นนายธนาคารชื่ออากอสติโน ชิจิ (Agostino Chigi) สำหรับเป็นชาเปลส่วนตัวและที่บรรจุศพของตระกูลชิจิ การตกแต่งโมเสกบนโดมออกจะเป็นของล้าสมัยสำหรับคริสต์ศตวรรษที่ 16 งานร่างของราฟาเอลนำไปสร้างโดยช่างลุยจิ ดิ พาเซชาวเวนิสในปี ค.ศ. 1516
งานโมเสกตั้งอยู่ระหว่างงานปูนแต่งทองบนเพดานโดมที่มีด้วยกันทั้งหมดเจ็ดชิ้นที่เป็นภาพของโลกโดยมีฉากหลังเป็นสีน้ำเงิน แต่ละโลกถูกเทวดามีปีกถือไว้ แผงแปดแผงเป็นสัญลักษณ์ของดาวประดับฟ้าที่ก็ถือโดยเทวดาด้วย
ตรงกลางโดมเป็นภาพของพระเจ้าทรงสร้างโลก รูปกลางล้อมรอบไปด้วยเปมเทพชวนขัน งานชิ้นนี้คล้ายกับงานจิตรกรรมฝาผนังของไมเคิล แอนเจโลบนเพดานชาเปลซิสติน พระเจ้าสร้างโลกของไมเคิล แอนเจโลเขียนเพียงห้าปีก่อนหน้านั้นและคงจะต้องมีอิทธิพลต่อราฟาเอล งานชิ้นนี้เป็นงานโมเสกชิ้นเดียวที่ราฟาเอลทำและถือกันว่าเป็นงานโมเสกชิ้นเอกของสมัยเรอเนซองส์
Creation of the World (Raphael)
ฮั่นฮุ่ยตี้
จักรพรรดิฮั่นเฉียนเฉ่า
สมเด็จพระจักรพรรรดิฮั่นเซาตี้ (?-184 ปีก่อนคริสตกาล) มีพระนามเดิมว่า หลิวกง เป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิฮั่นฮุ่ย ที่ประสูติแต่พระสนมเมื่อพระราชบิดาสวรรคต 188 ปีก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 355) องค์รัชทายาทหลิวกงจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่ง ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก มีพระนามว่า จักรพรรดิฮั่นเซาตี้
แต่ตลอดรัชกาลทรงเป็นเพียง จักรพรรดิหุ่นเชิด ที่อยู่ภายใต้อำนาจของไทเฮาลิ ทรงครองราชย์ได้เพียง 4 ปีก็สวรรรคตลงเพราะถูกสำเร็จโทษด้วยถูกกล่าวหาว่าพระสติวิปลาส และไทเฮาหลู่โปรดให้ลบชื่อจักรพรรดิองค์นี้ออกจากรายพระนามจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์ฮั่น และสถาปนาองค์ชายหลิวฮงพระราชนัดดาอีกพระองค์ขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นเซ่าตี้ฮง แทน
สามก๊ก ฉบับคนเดินดิน
สามก๊ก ฉบับคนเดินดิน เป็นผลงานของ สุขสันต์ วิเวกเมธากร โดยใช้นามปากกาว่า เล่า ชวน หัว จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เคล็ดไทยเล่มแรกที่จัดทำคือ เปิดหน้ากากขงเบ้งภาค 1พิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พฤษภาคม พ.ศ. 2533และได้มีการทำเล่มอื่นๆตามมาเนื้อหาภายในเรื่องนี้เป็นการวิจารร์ตัวละครเด่นๆในสามก๊ก ในปัจจุบันได้มีการจัดพิมพ์ สามก๊ก ฉบับคนเดินดิน ซ้ำหลายครั้งแล้ว ในตอนนี้มีอยู่ทั้งหมด 9 เล่ม ดังนี้
บราสสิโนสเตอรอยด์
บราสสิโนสเตอรอยด์ (Brassinosteroids; BR) เป็นสารกลุ่มสเตียรอยด์ที่ออกฤทธิ์ต่อการเจริญเติบโตของพืชได้หลากหลาย พบครั้งแรกในละอองเรณูของพืชตระกูลผักกาด ในปัจจุบันพบสารกลุ่มนี้แล้วมากกว่า 60 ชนิด นอกจากนั้น BR ยังมีโครงสร้างคล้ายฮอร์โมนที่ควบคุมการลอกคราบของแมลง และสามารถออกฤทธิ์เป็นสารต่อต้านการลอกคราบได้ จึงเป็นสารธรรมชาติที่น่าสนใจในการใช้ควบคุมแมลง นอกจากนั้น มีการทดลองใช้ BR ในการเพิ่มผลผลิตของพืชหลายชนิด เช่น ผักกาดหอม ผักกาดหัว พริกหยวก มันฝรั่ง แต่การออกฤทธิ์ในสภาพแปลงปลูกยังไม่แน่นอน
กรดลูนูลาริก
กรดลูนูลาริก (Lunularic acid)เป็นสารในพืชกลุ่มลิเวอร์เวิร์ตซึ่งมีโครงสร้างใกล้เคียงกับกรดแอบไซซิกในพืชชั้นสูง โดยป้องกันมิให้แกมีต (Gemmaet) งอกจนกว่าจะหลุดออกจากแทลลัส (Thallus) ของต้นแม่ การออกฤทธิ์ของกรดลูนูลาริกตอบสนองต่อช่วงวันด้วยโดยจะพบมากในช่วงวันยาวแต่พบน้อยในช่วงวันสั้น กรดลูนูลาริกพบในพืชชั้นต่ำอย่างอื่นด้วยเช่นกันแต่ไม่พบในสาหร่าย
บาทาซิน
บาทาซิน (Batasin) เป็นสารที่พบในพืชกลุ่มกลอยและหัวมัน ออกฤทธิ์ในการทำให้หัวมันขนาดเล็กพักตัว โดยบาทาซินจะมีมากที่บริเวณผิว แต่ยังไม่ทราบกลไกของสารในการเคลื่อนย้ายภายในเซลล์พืช
คูมาริน
คูมาริน (Coumarin)เป็นสารที่มีฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของออกซินในข้าวโอ๊ต ยับยั้งการงอกของเมล็ดและมีส่วนเกี่ยวข้องกับการพักตัวของเมล็ดตามธรรมชาติ
กรดทรานส์-ซินนามิก
กรดทรานส์-ซินนามิก  เป็นสารที่มีฤทธิ์ต่อต้านออกซินในลำต้นแต่ยังไม่ทราบกลไกที่แน่ชัด มีลักษณะเป็นผลึกสีขาว พบในน้ำมันของต้นอบเชย
จักรพรรดิฮั่นเหวิน
จักรพรรดิเหวินแห่งราชวงศ์ฮั่น (202 ปีก่อนคริสตกาล – 6 กรกฎาคม 157 ปีก่อนคริสตกาล) มีพระนามเดิมว่าหลิวเหิง เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 5 ในจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ และพระสนมโปซึ่งภายหลังเมื่อทรงครองราชย์แล้วทรงสถาปนาพระราชมารดาเป็นโปไทเฮา ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อ 180 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อพระชนม์ได้ 22 พรรษา มีพระนามว่าจักรพรรดิฮั่นเหวิน
พระราชภารกิจแรกของพระองค์ คือการกวาดล้างพวกสกุลลฺหวี่ของลฺหวี่ไทเฮาที่ครองอำนาจมานาน 8 ปีหลังการสวรรคตของจักรพรรดิฮั่นฮุ่ย พระเชษฐาจนหมดสิ้น เพราะลฺหวี่ไทเฮาสวรรคตลงในปีที่ครองราชย์ในรัชกาล โปรดให้ลดภาษีทั้งภาษีที่ดินและเงินได้ และเมื่อ 165 ปีก่อนคริสตกาล โปรดให้มีการตรวจคัดเลือกทหารใหม่ พระองค์สวรรคตเมื่อ 157 ปีก่อนคริสตกาล เจ้าชายรัชทายาทหลิวฉีจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นจิง
ฮั่นเหวินตี้
หลิวอิง
จักรพรรดิจาว
ฮั่นจาวตี้ (Shao Di of Han) เป็นพระนามของจักรพรรดิจีนหลายพระองค์ แห่งราชวงศ์ฮั่น สามารถหมายถึง
เซ่าตี้ ยังสามารถหมายถึง
พระเจ้าฮั่นเซ่าตี้
จักรพรรดิฮั่นเซาตี้
ฮั่นเซ่าตี้ (หลิวกง)
ฮั่นจาวตี้ (แก้ความกำกวม)
ฮั่นตะวันตก
จักรพรรดิฮั่นเซ่าตี้
จักรพรรดิฮั่นจิง
สมเด็จพระจักรพรรดิจิงแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ จักรพรรดิฮั่นจิง (188 ปีก่อนคริสตกาล – 9 มีนาคม 141 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 ของ ราชวงศ์ฮั่น ของจีนจาก 157 ถึง 141 ปีก่อนคริสตกาล รัชสมัยของพระองค์เห็นการจำกัดอำนาจของเจ้าศักดินา/อ๋องซึ่งส่งผลให้เกิด กบฏเจ็ดรัฐ ใน 154 ปีก่อนคริสตกาล จักรพรรดิฮั่นจิงสามารถปราบกบฏลงได้และทำการลดอำนาจของอ๋องทั้งหลาย การเคลื่อนไหวนี้ช่วยรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง และเป็นการปูทางให้กับพระราชโอรสที่ครองสิริราชสมบัติอย่างยาวนานของพระองค์อย่าง จักรพรรดิฮั่นอู่
จักรพรรดิฮั่นจิงมีบุคลิกซับซ้อน พระองค์ยังคงสานต่อนโยบายของ จักรพรรดิฮั่นเหวิน พระราชบิดาในการไม่แทรกแซงประชาชน ลดภาษีและภาระอื่น ๆ ส่งเสริมให้ราชสำนักประหยัด มัธยัสถ์ พระองค์ยังคงสานต่อและขยายนโยบายของพระราชบิดาในการลดจำนวนอาชญากร
ฮั่นจิงตี้
ตำบลสวนหลวง (อำเภอกระทุ่มแบน)
สวนหลวง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร
ตำบลสวนหลวงมีพื้นที่ประมาณ 16.95 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขตพื้นที่ติดต่อดังนี้
หน่วยงานส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ตำบลสวนหลวงได้รับการจัดตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลสวนหลวง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ภายหลังที่ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา 111 ตอน 53 ก ลงวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ต่อมากระทรวงมหาดไทยพิจารณาเห็นว่าองค์การบริหารส่วนตำบลสวนหลวงมีสภาพเหมาะสมที่จะเป็นเทศบาลตำบล จึงจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลสวนหลวง เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2551
หมู่บ้านในตำบลสวนหลวงได้แก่
ชุมชนในเขตเทศบาลตำบลสวนหลวง มีดังนี้
เนื่องจากเป็นชุมชนเมืองที่มีที่ตั้งอยู่ใกล้กับกรุงเทพมหานคร สามารถเดินทางเชื่อมต่อกับกรุงเทพมหานครและจังหวัดนครปฐม หรือว่าเดินทางไปที่อำเภอต่าง ๆ ในจังหวัดสมุทรสาครได้อย่างทั่วถึงสะดวกและรวดเร็ว
การบริการขนส่งสาธารณะทางรถยนต์โดยสารประจำทางในตำบล
วัดในเขตเทศบาลตำบลสวนหลวงมีทั้งหมด 1 วัดคือ
ภาษาไทลอย
ภาษาไทลอย หรือภาษาลอย (Tai Loi) มีผู้พูดทั้งหมด 1,932 คน อยู่ในพม่า 1,432 คน (พ.ศ. 2543) ในน้ำขาม ตรงมุมด้านตะวันออกเฉียงเหนือติดกับชายแดนลาวและจีน อยู่ในลาว 500 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงหลวงน้ำทา อาจจะมีอยู่ในประเทศจีน ใกล้เคียงกับภาษาปาเล ปะหล่อง แต่มีความแตกต่างของเสียงอยู่มาก เป็นคนละภาษากับภาษาปะหล่องในประเทศจีน อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรเหนือ สาขาย่อยปะหล่อง
หลิวกง
ฮั่นอู่ตี้
ฮั่นเกาจู
หวังหมั่ง
ภาษาญาเฮือน
ภาษาญาเฮือน (Nyaheun) มีผู้พูด 5,152 คน (พ.ศ. 2538) ในประเทศลาวทางตะวันออกของที่ราบโบโลเวนส์ ใกล้เซกองและปากซอง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
ตำบลท่าสะท้อน
ตำบลท่าสะท้อน อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
มีทั้งสิ้น 7 หมู่บ้าน
คำขวัญประจำตำบล
รุ่งเรืองศูนย์จักสาน
งามตระการบ่อน้ำร้อน
ท่าสะท้อนเมืองโบราณ
นมัสการพ่อท่านเพชร
สถานที่ท่องเที่ยวของตำบล
บ่อน้ำพุร้อนท่าสะท้อน ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ
สถานที่ตั้ง หมู่ที่ 3 ตำบลท่าสะท้อน อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
จักรพรรดิฮั่นผิง
สมเด็จพระจักรพรรดิผิงแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นผิงตี้ (9 ปีก่อน ค.ศ.-3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 6) พระนามเดิมว่าหลิวคัน เป็นพระโอรสใน หลิวซิง องค์ชายแห่งจงซาน (中山孝王) ซึ่งเป็นพระราชโอรสองค์เล็กในจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ เมื่อจักรพรรดิฮั่นอายสวรรคตเมื่อ 1 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 542) ตอนนั้นหลิวคันพระชนม์เพียง 9 พรรรษาและได้ขึ้นครองราชย์แทนพระญาติเป็นจักรพรรดิฮั่นผิง
แต่เนื่องจากยังทรงพระเยาว์ จึงต้องให้หวัง หมั่งและหวังไทเฮาเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ครองราชย์ได้เพียง 6 ปีก็สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 6 (พ.ศ. 549) และหวัง หมั่งได้ยกหรูจึอิงพระญาติอีกองค์หนึ่งขึ้นครองราชย์แทน
จักรพรรดิฮั่นเจา
สมเด็จพระจักรพรรดิเจาแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเจาตี้ (劉弗陵; 94 ปีก่อน ค.ศ. - 74 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ตั้งแต่ 87 ถึง 74 ปีก่อนคริสตกาล
จักรพรรดิฮั่นเจาเป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องของจักรพรรดิฮั่นอู่ ในช่วงเวลาที่พระองค์ประสูติ จักรพรรดิฮั่นอู่มีพระชนมายุ 62 พรรษา เจ้าชายฝูหลิงสืบราชบัลลังก์หลังจากจักรพรรดิฮั่นอู่สวรรคตเมื่อ 87 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์มีพระชนมายุเพียง 8 พรรษา ฮั่ว กวางซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทของพระราชบิดาทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
การครองราชย์อันยาวนานของจักรพรรดิฮั่นอู่ทำให้ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกขยายตัวอย่างมาก อย่างไรก็ตาม การทำสงครามอย่างต่อเนื่องได้ทำให้เงินในท้องพระคลังเริ่มร่อยหลอลง จักรพรรดิฮั่นเจา ภายใต้การปกครองของ ฮั่ว กวาง ได้เริ่มลดภาษีและลดค่าใช้จ่ายในราชสำนัก เป็นผลให้ประชาชนมีความสุขและราชวงศ์ฮั่นเจริญรุ่งเรืองกับยุคแห่งสันติภาพ แต่จักรพรรดิฮั่นเจาก็สวรรคตอย่างกะทันหันหลังจากครองราชย์เพียง 13 ปีเมื่อพระชนมายุเพียง 20 พรรษาโดยไร้รัชทายาททำให้ราชสกุลสายตรงสายที่ 2 ซึ่งสืบสายพระโลหิตจากจักรพรรดิฮั่นเหวินสิ้นสุดลง พระญาติของพระองค์คือหลิวเฮ่อจึงได้สืบราชบัลลังก์ต่อมา
เจ้าชายฟุมิฮิโตะ อะกิชิโนะ
เจ้าชายมะซะฮิโตะ ฮิตะชิ
เจ้าหญิงฮะนะโกะ มะซะฮิโตะแห่งฮิตะชิ
เจ้าชายทะกะฮิโตะ มิกะซะ
เจ้าหญิงยุริโกะ ทะกะฮิโตะแห่งมิกะซะ
เจ้าชายยะสุฮิโตะ ชิชิบุ
เจ้าหญิงฮิกะชิคุนิ ชิเกะโกะ
อดีตเจ้าหญิงทากะ ทาคะสึคะสะ
อดีดเจ้าหญิงอัตสุโกะ อิเกะดะ
อดีตเจ้าหญิงทะกะโกะ ชิมะสุ
เจ้าชายโนบุฮิโตะ ทาคามัตสุ
เจ้าฟ้าหญิงฮะนะโกะ ฮิตะชิ
เจ้าฟ้าชายทาคาฮิโตะ มิกะซะ
เจ้าฟ้าหญิงยูริโกะ มิกะซะ
ไห่ฮุนโหว
หลิว เฮ่อ (;? - 59 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์ฮั่น ของจีน กับศักราช ยฺเหวียนผิง  เดิมเป็น ฉางยี่อ๋อง  พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นจักรพรรดิโดย ฮั่ว กวาง อัครมหาเสนาบดีผู้ทรงอำนาจเมื่อ 74 ปีก่อนคริสตกาล แต่ถูกปลดหลังจากครองราชบัลลังก์ได้เพียง 27 วันเท่านั้น และละเว้นพระนามของพระองค์ออกจากรายพระนามจักรพรรดิอย่างเป็นทางการ พระองค์สูญเสียดินแดนฉางยี่ และถูกลดระดับเป็นโหวพระองค์ได้รับศักดินาใหม่ที่ฮุ่ยหนาน ในมณฑลเจียงซีในปัจจุบันและกลายเป็นที่รู้จักในพระนาม ไห่ฮุนโหว
เมื่อนำหลิว เฮ่อ ออกจากตำแหน่งแล้ว โฮ่ว กวัง ก็ยกหลิว ปิ้งอี่ (劉病已) ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
สมิธแอนด์เชน
สมิธแอนด์เชน เป็นวงดนตรีดูโอที่ประกอบไปด้วย สมิทธิ์ บัณฑิตย์ และ เชน เมืองครุธ เปิดตัวครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 กับอีพีอัลบั้ม Music’s Chair ในสังกัด นีโอ มิวสิก เน็ตเวอร์ก มีบทเพลงเป็นที่รู้จักมากมาย เช่น เก็บไว้ในใจ เพราะผูกพัน ขอเพียงเท่านี้ และ เพราะรักเธอ
เว็บไซต์แฟนคลับอย่างเป็นทางการ
http://www.smithandshane.com/
www.facebook.com/smithandshane
จักรพรรดิฮั่นเซฺวียน
จักรพรรดิเซฺวียนแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเซฺวียนตี้ (หลิว สุ่น (劉詢), สกุลเดิม: หลิว ปิ้งอี่ (劉病已); 91 ปีก่อน ค.ศ. - 49 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ครองราชย์ตั้งแต่ 74 ถึง 48 ปีก่อนคริสตกาล และพระองค์เป็น 1 ใน 4 ของจักรพรรดิราชวงศ์ฮั่นตะวันตกที่ได้รับพระนามอารามประจำรัชกาล (ร่วมกับจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ จักรพรรดิฮั่นเหวิน และจักรพรรดิฮั่นอู่) ในช่วงรัชสมัยของพระองค์ ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกมีความเจริญรุ่งเรืองทั้งทางเศรษฐกิจและทางทหารกลายเป็นมหาอำนาจระดับภูมิภาค และหลายคนมองว่าเป็นช่วงเวลาสูงสุดของประวัติศาสตร์ราชวงศ์ฮั่นทั้งหมด และสืบราชบัลลังก์โดยจักรพรรดิฮั่นยฺเหวียน พระราชโอรสภายหลังการสวรรคตของพระองค์เมื่อ 48 ปีก่อนคริสตกาล