pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิก เป็นการแข่งขันที่นักกีฬาเข้าแข่งกีฬารวม 5 ชนิด คือ ยิงปืน ฟันดาบ ว่ายน้ำ ขี่ม้า และวิ่งแข่ง ซึ่งมีเพียงแต่ชื่อชนิดกีฬาที่เหมือนกับกีฬาที่แข่งขันกันมาตั้งแต่ 708 ปี ก่อนคริสตกาล เพราะสมัยกรีกโบราณนั้นหมายถึงการแข่งขันขว้างจักร พุ่งแหลน กระโดดไกล วิ่งแข่ง และมวยปล้ำ ซึ่งคล้ายคลึงกับสัตตกรีฑาและทศกรีฑาในสมัยปัจจุบันมากกว่า
ปัญจกีฬาสมัยใหม่ได้รับการบรรจุเข้าในกีฬาโอลิมปิกตั้งแต่ปี 1912 กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ทำให้สวีเดนมักได้เหรียญทองในกีฬาชนิดนี้ตลอดครึ่งศตวรรษแรก
โอลิมปิกที่แอตแลนต้า ปี 1996 ได้ตัดประเภททีมออกไปคงเหลือเฉพาะประเภทบุคคลและแข่งกันให้รู้เรื่องภายในวันเดียว เพราะแรกเริ่มนั้นการแข่งขันใช้เวลามากกว่า 6 วัน ต่อมาลดลงเหลือ 4 วัน และเหลือวันเดียวในที่สุด
และในโอลิมปิกครั้งที่ 27 ปี 2000 มีการบรรจุปัญจกีฬาหญิงเป็นครั้งแรก ทำให้นักกีฬาชายลดจำนวนลงเหลือ 16 คนเท่ากัน เพราะแต่เดิมมีการแข่งขันเฉพาะประเภทชายเท่านั้น ซึ่งจะมีนักกีฬาแข่งขันทั้งหมด 32 คน
กีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเรือพายในโอลิมปิก  ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกตั้งแต่โอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ ปี ค.ศ. 1896 แต่โชคไม่ดีเพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยจึงไม่สามารถจัดแข่งได้ อีก 4 ปีต่อมาเมื่อประเทศฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ จึงมีการแข่งขันเรือพายเป็นครั้งแรกในกีฬาโอลิมปิก ซึ่งในครั้งนั้นมีการแข่งขันเฉพาะประเภทชายรวม 5 รายการ ในระยะแรกอังกฤษครองความเป็นจ้าวอย่างโดดเด่นมาก ต่อมาสหรัฐอเมริกาจึงเข้ามาแทนที่ จนมาถึงช่วงทศวรรษ 1950 โซเวียตและเยอรมนีตะวันออกเริ่มเข้ามาแย่งเหรียญทอง แต่ปัจจุบันนี้ไม่มีใครโดดเด่นพิเศษ ต่างก็มีโอกาสคว้าเหรียญทองเท่าเทียมกัน
กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเรือใบในโอลิมปิก  มีการแข่งขันมาตั้งแต่โอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1896 แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย ซึ่งมักจะตรงกับเวลาที่จะมีการแข่งขันโอลิมปิก ทำให้เรือยนต์เข้ามาแทนที่ เช่น ในปี ค.ศ. 1908 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิงปืนในโอลิมปิก เป็นกีฬาที่แข่งกันที่ความแม่นยำ ปิแอร์ เดอ กูแบร์แตง (Pierre De Coubertin) ผู้ฟื้นฟูโอลิมปิกสมัยใหม่นั้น เขาก็เคยเป็นแชมป์ยิงปืนสั้นของประเทศฝรั่งเศสมาหลายปีก่อนแล้ว เขาได้ร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ในปี 1896 ด้วย ในตอนนั้นมีการแข่งขันเพียง 3 รายการเท่านั้น จากนั้นกีฬายิงปืนก็ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกมาโดยตลอด ขาดอยู่เพียง 2 ครั้ง คือ ปี 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา และ ปี 1928 ที่ อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ รายการประเภททีมซึ่งมีทั้งปืนสั้นและปืนยาวค่อยๆถูกตัดออกไปจนหมดไปอย่างสิ้นเชิงในปี 1948
การยิงปืนเป้าบินรายการสกีท (Skeet) ที่มีขึ้นในช่วงระหว่างปี 1910 ถึง 1915 ในฐานะกีฬาซ้อมมือสำหรับนักยิงปืนนั้นได้รับการบรรจุในโอลิมปิกปี 1968 ที่เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก
ในสมัยก่อนมีการแข่งขันแบบไม่จำกัดเพศด้วย เรียกว่ารายการโอเพ่น เป็นรายการที่ทั้งหญิงและชายแข่งขันกันด้วยความเสมอภาค ชิงเหรียญเดียวกัน และตลอดมาก็เป็นนักกีฬายิงปืนชายที่คว้าชัยชนะไปครอง จนถึงปี 1976 นักยิงปืนหญิงจึงสามารถเอาชนะได้เหรียญทองเป็นครั้งแรก ซึ่งเกือบทุกรายการแข่งขันในปัจจุบันนี้ทำการแข่งขันในร่มกันทั้งหมด ยกเว้นการแข่งขันยิงเป้าบินที่ยังเป็นการแข่งขันกลางแจ้งอยู่
กีฬาซอฟท์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาซอฟต์บอลในโอลิมปิก  โดยซอฟต์บอลเป็นกีฬาที่มีวิวัฒนาการมาจากเบสบอล และได้รับการบรรจุเข้าแข่งขันในโอลิมปิกอย่างเต็มตัวในปี 1996 ที่แอตแลนต้า รัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก ในอดีตที่ผ่านมา สหรัฐอเมริกาครองความยิ่งใหญ่ในกีฬาชนิดนี้เรื่อยมา เคยชนะถึง 106 เกมติดต่อกัน ก่อนพ่ายต่อทีมจีนในปี 1995
กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิก  หรือ "ปิงปอง" เป็นกีฬาที่เล่นกันบนโต๊ะ โดยมีนักกีฬา 2 คน ใช้ไม้ปิงปองตีลูกบอลเล็กๆ อยู่คนละด้านของโต๊ะปิงปอง กีฬาปิงปองเข้าสู่โอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1988 ที่โซล เกาหลีใต้ ซึ่งนักปิงปองจากเกาหลีใต้และสวีเดนก็ขึ้นมาอยู่แถวหน้า หลังจากที่จีนครองความเป็นจ้าวมาตลอดตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 ถึง 1980 แต่โอลิมปิกครั้งนั้นจีนก็ยังคว้าไปได้ถึง 9 เหรียญทองจากที่มีการแข่งขันทั้งหมด 12 รายการ
การแข่งขัน ปิงปองในโอลิมปิก 2012 แข่งตั้งแต่วันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม 2555 แบ่งประเภทออกเป็น
กีฬาเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเทควันโด้ในโอลิมปิก  เป็นศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของชาวเกาหลีที่มีการกระโดดเตะและหมุนตัวเตะเป็นเอกลักษณ์ ในปี ค.ศ. 1973 ได้มีการจัดแข่งขันเทควันโด้ชิงแชมป์โลกขึ้นเป็นครั้งแรก และเข้ามาเป็นกีฬาสาธิตในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 เมื่อเกาหลีใต้ได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพที่โซล และโอลิมปิกครั้งที่ 25 โอลิมปิกฤดูร้อน 1992 ที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน ส่วนที่แอตแลนต้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 นั้น ไม่มีการแข่งขันเทควันโด้ จนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เทควันโด้กลายเป็นกีฬาชิงเหรียญทองอย่างเต็มตัว
แมนนี ปาเกียว
แมนนี ปาเกียว  นักมวยสากล, นักบาสเกตบอล และนักการเมืองชาวฟิลิปปินส์ เจ้าของฉายา เดอะแพ็คแมน (The Pac Man) นับเป็นนักมวยสากลอาชีพที่ได้เป็นแชมป์โลก 8 รุ่น คนแรกของโลก (ในสถาบัน WBA, WBC,IBF,WBO และเดอะริง)​
แมนนี ปาเกียว เกิดวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองบูคิดโนน ประเทศฟิลิปปินส์ มีชื่อเต็มว่า เอ็มมานูเอล ดาปิดราน ปาเกียว (Emmanuel Dapidran Pacquiao) ในครอบครัวที่ยากจนมากที่เมืองบูคิดนอน ซึ่งเป็นเมืองทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์ โดยเป็นลูกชายคนที่ 2 ในบรรดาลูก ๆ ทั้งหมด 4 คน ของ โรซาลิโอ และ ดิโอนิเซีย ปาเกียว ทั้งคู่แยกทางกันตั้งแต่ปาเกียวยังเล็ก ๆ ปาเกียวขึ้นชกมวยด้วยความยากจน ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 ที่กรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์ ได้ค่าตัวครั้งแรก 100 เปโซ โดยส่งเงินมาช่วยเหลือครอบครัวตลอด
แมนนี ปาเกียว ถือเป็นนักมวยฟิลิปปินส์ที่ไม่เหมือนกับนักมวยฟิลิปปินส์รายอื่น ๆ ด้วยเป็นมวยทรหด หมัดหนักทั้งซ้ายและขวา จิตใจห้าวหาญไม่กลัวใคร และสภาพร่างกายแข็งแกร่ง โดยปาเกียวสามารถเอาชนะนักมวยไทยที่มีฝีมือเก่งกาจได้ถึง 2 คน คือ โชคชัย โชควิวัฒน์ และ ฉัตรชัย สาสะกุล โดยเฉพาะฉัตรชัย เป็นการเอาชนะน็อกไปโดยไม่มีใครคาดคิดมาก่อนด้วย ในประเทศไทย และยังเป็นผู้แย่งตำแหน่งแชมป์โลก WBC ในรุ่นฟลายเวทไปจากฉัตรชัย ถือเป็นแชมป์โลกครั้งแรกของปาเกียว อย่างไรก็ตาม ปาเกียวก็เสียตำแหน่งแชมป์ดังกล่าวคืนให้กับนักมวยชาวไทย ด้วยการแพ้น็อก เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ไปเพียงยกที่ 3 ซึ่งเป็นการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 2 ของปาเกียว โดยก่อนการชกปาเกียวมีปัญหาเรื่องการลดน้ำหนักตัวอย่างมาก จนทำให้ต้องเสียตำแหน่งไปเมื่อไม่สามารถทำน้ำหนักให้อยู่ในพิกัดได้ ซึ่งเม็ดเงินถือเป็นนักมวยเพียง 1 ใน 5 คนที่สามารถเอาชนะปาเกียวได้ และเป็นเพียง 1 ใน 3 คนเท่านั้นที่สามารถน็อกปาเกียวลงได้
หลังจากนั้นปาเกียวก็ได้เดินทางไปชกมวยและใช้ชีวิตในสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะมีชื่อเสียงในเวลาต่อมา
ในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ปาเกียวขึ้นชิงแชมป์โลก องค์กรมวยโลก (WBO) รุ่นเวลเตอร์เวท กับ มีเกล กอตโต​ นักมวยชาวปวยร์โตรีโก การชกเป็นไปอย่างดุเดือดโดย ปาเกียว สามารถส่ง กอตโต ลงไปนอนให้กรรมการนับ 8 ได้ในยกที่ 2 และ 3 และหลังจากนั้นปาเกียวก็เป็นไล่ชก กอตโต อยู่ฝ่ายเดียวจนกรรมการยุติการชกในยกที่ 12 ทำให้ ปาเกียวสามารถคว้าเข็มขัดแชมป์โลกเส้นที่ 7 มาครองได้สำเร็จ และนับเป็นนักมวยคนแรกของโลกที่ได้แชมป์โลกมากถึง 8 รุ่น และถือว่าเป็นนักมวยอันดับหนึ่งของโลกเมื่อเทียบกันแล้วปอนด์ต่อปอนด์ในยุคปัจจุบัน
ในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ปาเกียวขึ้นชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก WBO รุ่นเวลเตอร์เวทของ โดยพบกับ ฆวน มานูเอล มาร์เกซ นักมวยชาวเม็กซิกันที่เคยพบกันมาก่อนหน้านี้แล้วถึง 3 ครั้ง แม้ปาเกียวจะเป็นฝ่ายที่เอาชนะไปได้ก่อนหน้าถึง 2 ครั้ง และเสมอหนึ่งครั้ง แต่ฝ่ายมาร์เกซอ้างว่าตนเองต่างหากที่สมควรเป็นผู้ชนะ สำหรับผลการชกในครั้งนี้ ปรากฏว่าปาเกียวเป็นฝ่ายเดินเข้าหามาร์เกซ แต่ถูกมาร์เกซดักสวนกลับไปได้หลายครั้ง จนหมด 12 ยก สภาพการณ์น่าจะเป็นมาร์เกซเป็นผู้ชนะคะแนน แต่เมื่อมีการประกาศคะแนนออกมาแล้ว ปรากฏว่ากรรมการทั้ง 3 ท่าน ให้มาร์เกซเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ คือ 114-114 ,115-113 และ 116-112 ค้านสายตาแฟนมวยในสนามและทั่วโลกที่นั่งชมการถ่ายทอดผ่านหน้าจอโทรทัศน์เป็นอย่างมาก
ต่อมา ปาเกียวเป็นฝ่ายแพ้คะแนนอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ต่อ ทิโมธี แบรดลีย์ นักมวยผิวสีชาวอเมริกัน อดีตแชมป์โลก WBC รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท ที่ทำน้ำหนักขึ้นมา และไม่เคยแพ้ใคร ด้วยคะแนน 113-115 ทั้ง 3 เสียง เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2555
จากนั้น ในวันที่ 9 ธันวาคม ปีเดียวกัน ปาเกียวเปิดโอกาสให้มาร์เกซชกล้างตาอีกรอบเป็นครั้งที่ 4 ปรากฏว่าปาเกียวเป็นฝ่ายโดนมาร์เกซที่อยู่ในวัย 39 ปีแล้ว ชกลงไปนับ 8 ก่อนในยกที่ 4 จากนั้นปาเกียวได้นับ 8 คืนมาในยกที่ 5 และสามารถเรียกเลือดจากดั้งจมูกของมาร์เกซได้ แต่ในปลายยกที่ 6 ปาเกียวขณะโถมตัวบุกเข้ามา โดนหมัดขวาสวนของมาร์เกซเข้าเต็มคาง หน้าคว่ำลงไปนอนกับพื้นเวทีอย่างหมดสภาพ กรรมการยุติการชกทันที ทำให้ปาเกียวเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในยกนี้ ด้วยเวลา 02.59 นาที ทำให้มาร์เกซเอาชนะปาเกียวได้เป็นครั้งแรกในการชกของทั้งคู่ซึ่งในครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 โดยถือว่าเป็นชัยชนะที่เด็ดขาดของมาร์เกซ ขณะที่ปาเกียวนับเป็นการแพ้ติดต่อกันถึง 2 ครั้ง
ต่อมาในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2557 ปาเกียวได้มีโอกาสพบกับแบรดลีย์อีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ปาเกียวมีความมุ่งมั่นมากที่จะเอาชนะแบรดลีย์ให้ได้ ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ว่า ปาเกียวในขณะนี้ไม่ใช่ปาเกียวคนเดิมอีกแล้ว เพราะทั้งน้ำหนักหมัด และจังหวะความเร็วที่เคยเป็นจุดเด่น ก็ลดลงเป็นอย่างมาก ผลการชกปรากฏว่า ปาเกียวเป็นฝ่ายชนะคะแนนแบบเป็นเอกฉันท์ต่อแบรดลีย์ด้วยคะแนน 118-110, 116-112 และ 116-112 ทำให้ได้กลับมาเป็นแชมป์โลกอีกครั้ง
ล่าสุด แมนนี ปาเกียว ได้เซ็นสัญญาชกกับ ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ นักมวยที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลก ซึ่งสถิติการชกยังไม่เคยเสมอหรือแพ้ใคร เป็นที่เรียบร้อย ซึ่งทั้งคู่ได้รับการจับตาและคาดหมายว่าควรจะได้ชกเพื่อพิสูจน์ฝีมือกันมานานแล้ว โดยกำหนดขึ้นในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ที่เอ็มจีเอ็มการ์เดนอารีนา ในนครลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา โดยคาดว่าค่าตัวของทั้ง 2 น่าจะไม่น้อยกว่า 250 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 8,000 ล้านบาท) สำหรับ เมย์เวทเทอร์ จูเนียร์ จะได้รับส่วนแบ่งร้อยละ 60 ขณะที่ ปาเกียว จะยอมรับส่วนแบ่งที่น้อยกว่า คือ ร้อยละ 40 รวมทั้งยังมีรายได้สิทธิประโยชน์ด้านอื่นตามมาอีก เช่น ค่าลิขสิทธิ์การถ่ายทอดผ่านดาวเทียม
ผลการชก ปรากฏว่า ปาเกียวเป็นฝ่ายเดินเข้าหาและออกหมัดเข้าใส่ ขณะที่เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ เน้นการชกอยู่วงนอก และเต้นพลิ้วหลบหมัดของปาเกียวไปได้หลายครั้ง ในยกที่ 6 และ 8 ปาเกียวสามารถไล่เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ เข้าไปที่มุมและรัดหมัดชุดใส่ได้ แต่ในยกต่อ ๆ มา เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ กลับมาชกในรูปแบบเดิม เมื่อครบ 12 ยก ปาเกียวเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอย่างเป็นเอกฉันท์ 118-110, 116-112 และ 116-112 ซึ่งปาเกียวเชื่อว่า ตนน่าจะเป็นฝ่ายชนะมากกว่า โดยหลังการชก ปาเกียวได้เปิดเผยว่า หัวไหล่ขวาของตนนั้นเกิดอาการกล้ามเนื้อฉีกขาดก่อนการชกราว 3 สัปดาห์ ทำให้ไม่สามารถออกหมัดขวาได้อย่างเต็มที่ และต้องเข้ารับการผ่าตัดหลังการชก ซึ่งอาจจะต้องใช้เวลาพักรักษาตัวนานร่วมปี
ปาเกียวนับถือศาสนาคริสต์ นิกายโปรแตสแตนท์ ซึ่งเดิมเคยนับถือนิกายโรมันคาทอลิกมาก่อน ชีวิตครอบครัว ปาเกียวสมรสกับจินกี้ จาโมร่า เมื่อปี พ.ศ. 2541 ขณะที่จินกี้อายุได้ 18 ปี ปาเกียวอายุ 19 ปี ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรด้วยกันทั้งหมด 4 คน ปาเกียวเป็นนักมวยที่ไว้ผมยาวกว่านักมวยทั่วไป โดยเจ้าตัวให้เหตุผลว่าเนื่องจากชื่นชอบบรูซ ลี จึงไว้เลียนแบบ
ในปี พ.ศ. 2550 แมนนี ปาเกียวได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรกในระดับเทศบาลของกรุงมะนิลา แต่ไม่ประสบความสำเร็จเมื่อพ่ายแพ้ต่อคู่แข่งไปแบบขาดลอย
ต่อมาในกลางปี พ.ศ. 2553 ปาเกียวได้สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดซารังกานี ในการเลือกตั้งทั่วไป และได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนที่ขาดลอยจากคู่แข่งเป็นอย่างมาก ซึ่งปาเกียวมีความสนใจในการเมืองมานานแล้ว และยังเปรยหลายครั้งว่า หากได้เล่นการเมืองและได้รับเลือกตั้งอาจจะแขวนนวมเนื่องจากครอบครัวต้องการให้เลิกชกมวย
นอกจากนี้แล้ว แมนนี ปาเกียวยังชื่นชอบการเล่นบาสเกตบอลอีกด้วย โดยทำหน้าที่เป็นทั้งผู้ฝึกสอนและผู้เล่นของทีมเกีย โซเรนตอส โดยปาเกียวได้ลงแข่งบาสเกตบอลอาชีพเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2557 โดยสวมเสื้อหมายเลข 17 ได้ทำการลงแข่งเป็นเวลา 10 นาที กับทีม แบล็ควอเตอร์ อีลิท ในลีกบาสเกตบอลอาชีพของฟิลิปปินส์ ซึ่งปาเกียวทำคะแนนได้ 1 คะแนนอีกด้วย
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิก  ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1896 และอยู่มาจนถึงปี 1924 ก็มีปัญหาเกี่ยวกับช่วงเวลาแข่งขันที่ไปตรงกับการแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดัน นอกจากนั้นยังมีกรณีโต้แย้งในเรื่องนักกีฬาอาชีพกับสมัครเล่น ทำให้ไม่มีการแข่งขันกีฬาเทนนิสในโอลิมปิกเป็นเวลานานถึง 64 ปี
จนปี 1988 เทนนิสก็กลับเข้าสู่กีฬาโอลิมปิกอีกครั้ง คราวนี้อนุญาตให้นักกีฬาอาชีพลงเล่นได้ โดยที่ไม่มีเงินรางวัล มีแต่เหรียญรางวัลให้ ไม่มีโรงแรมระดับ 5 ดาวให้นักเทนนิสพัก มีแต่หมู่บ้านนักกีฬา ซึ่งในปีนั้น สเตฟี กราฟ ได้เหรียญทองเป็นคนแรก ส่วนประเภทชาย เพิ่งจะเริ่มสนใจเทนนิสโอลิมปิก ในปี 1996 ซึ่งอังเดร อกัสซี่ นักเทนนิสอเมริกันที่มีคุณพ่อเป็นนักมวยโอลิมปิกของอิหร่าน เป็นผู้คว้าเหรียญทอง
กีฬาไตรกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาไตรกีฬาในโอลิมปิก  เป็นการแข่งขันที่รวมเอากีฬา 3 ชนิดเข้าด้วยกัน คือ ว่ายน้ำ จักรยาน และวิ่งแข่ง ได้มีการจัดการแข่งขันในโอลิมปิก ปี 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เป็นครั้งแรก
ชิงชัน
ชิงชัน เป็นชื่อของไม้ยืนต้นขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ประเภทไม้ผลัดใบที่อยู่ในวงศ์ Leguminosae ชนิดหนึ่ง (อยู่ในวงศ์เดียวกับประดู่)
ต้นไม้ชนิดนี้ขยายพันธุ์โดยเมล็ดและก็สามารถแพร่กระจายพันธุ์ตามป่าดิบแล้งตลอดจนถึงป่าเบญจพรรณทั่วไปยกเว้นเฉพาะทางภาคใต้เท่านั้นที่ไม่สามารถแพร่กระจายพันธุ์ได้เป็นไม้กลางแจ้งที่สามารถขึ้นได้ดีในดินทุกประเภทและต้องการน้ำเพียงปานกลาง
ลักษณะของต้นไม้โดยรวม เปลือกจะมีความหนาซึ่งเป็นสีน้ำตาลอมเทาสามารถล่อนออกเป็นแว่นๆได้และมีเนื้อภายในเป็นสีเหลือง ใบนั้นจะเป็นใบประกอบแบบขนนก ดอกมีขนาดเล็กที่รวมกันเป็นช่อ ฝักเป็นรูปหอกแต่แบนส่วนหัวท้ายของฝักนั้นจะแหลม ส่วนระบบรากนั้นจะมีความลึกมาก
เนื่องจากไม้ชิงชันนั้นมีลักษณะที่แข็งและเหนียวรวมถึงมีลักษณะที่ดูสวยงามมากดังนั้นจึงนิยมนำมาทำเป็น เครื่องเรือน เครื่องดนตรีต่าง ๆ ฯลฯ นอกจากประโยชน์ทางด้านอุตสาหกรรมพื้นบ้านแล้วต้นไม้ชิงชันยังให้ประโยชน์ทางด้านสมุนไพรอีกด้วย
พะเนียง พูนธรัตน์
พะเนียง พูนธรัตน์ เกิดเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ที่อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีสถิติการชกทั้งหมด 31 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 12) แพ้ 1 เป็นน้องชายแท้ ๆ ของพเยาว์ พูนธรัตน์ อดีตแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท สภามวยโลก (WBC) และเหรียญทองแดงโอลิมปิกในรุ่นไลท์ฟลายเวท กีฬาโอลิมปิก 1976 ที่เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา
พะเนียงเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 ชนะคะแนนเจฟ บาซิล จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด โดยเคยชกชนะคะแนน อีริค ชาเวซ อดีตแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ พ.ศ. 2536 และชนะคะแนน เลดิออน เชนิชา เมื่อ พ.ศ. 2537 ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 พะเนียงได้ขึ้นชกในสังกัดของทรงชัย รัตนสุบรรณ และชกชนะสามครั้งรวด รวมทั้งชนะน็อค แมนนี่ เมลชอร์ อดีตแชมป์โลกชาวฟิลิปปินส์ในยกที่ 3 พะเนียงจึงได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวทเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2540 ชนะคะแนน ริค มากราโม จูเนียร์ ได้แชมป์มาครอง
หลังจากได้แชมป์ พะเนียงขึ้นชกชนะอีก 3 ครั้ง โดยไม่ได้ป้องกันตำแหน่ง จากนั้น เขาก็สละแชมป์และเดินทางไปชกมวยสากลอาชีพที่ญี่ปุ่น ระหว่าง พ.ศ. 2541 – 2544 ในสังกัดโอกูดะยิม ใช้ชื่อว่าพะเนียง โอกูดะ โดยพะเนียงขึ้นชกชนะรวด 5 ครั้ง จนเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ทราซ นากามูระ เมื่อ พ.ศ. 2544 พะเนียงก็เดินทางกลับมาชกมวยสากลในไทยอีกครั้ง โดยขึ้นชกชนะรวดอีก 4 ครั้ง หลังจากที่ชกชนะคะแนน เบิร์ต คาโน่ เมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2546 แล้วก็แขวนนวมไป ปัจจุบันเป็นเทรนเนอร์ในค่ายมวยศิษย์สองพี่น้อง
หลิว เต๋อหัว
หลิว เต๋อหัว ( ; : เหล่า ตั๊กหว่า ; ชื่อ) เกิดวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) ที่เขตไทโป เกาะฮ่องกง นักแสดงยอดนิยม โปรดิวเซอร์ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ และนักร้องชาวฮ่องกงที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นพลุแตก นักแสดงผู้ได้รับยกย่องว่าเป็นราชาแห่งภาพยนตร์จีน ดารายอดนิยมแห่งเอเชีย ต้นกำเนิดภาพยนตร์แนว Heroic Gangster สัญลักษณ์หนังแนว Badboy &amp; Goodgirl นักแสดงทรงอิทธิพลของอุตสาหกรรมภาพยนตร์โลกแนวโศกนาฏกรรม ผู้ทรงอิทธิพลของอุตสาหกรรมบันเทิงแห่งเกาะฮ่องกง ได้รับยกย่องเป็นนักแสดงหลัก ผู้พัฒนาอุตสาหกรรมภาพยนตร์จีนให้มีความเป็นสากลสู่ตลาดโลก และเป็นนักร้อง C- pop ระดับราชาเพลงป็อป (King of Canto - pop) อีกทั้งในยุค 80's เป็นนักแสดงละครซีรีส์ค่ายสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB) ก่อนผันตัวเองมาแสดงภาพยนตร์เต็มตัวในปี 1988 อีกด้วย
หลิว เต๋อหัว หนึ่งในนักแสดงที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงสุดของวงการภาพยนตร์ ตั้งแต่ยุคปลายทศวรรษที่ 80s จนถึงปัจจุบัน เป็นนักแสดงหลัก(Main Actor) ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์จีนฮ่องกง ผู้สร้างตำนานให้กับวงการภาพยนตร์จีนอย่างมากมายยาวนานกว่า 30 ปี ทรงอิทธิพลถึงขนาดกำหนดทิศทางการสร้างภาพยนตร์ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์จีนฮ่องกงมวลรวมเกินกว่ากึ่งหนึ่ง มีผลงานแสดงนำ(Leader Actor) มากกว่า 160 เรื่อง เป็นนักแสดงนำ(Leader Actor) ผู้มียอดรายได้ภาพยนตร์สูงสุดเป็นอันดับหนึ่ง (No.1 Boxoffice Actor) ในรอบ 20 ปี (1985 - 2005) ของเกาะฮ่องกง สูงสุดเป็นอันดับหนึ่งในรอบ 10 ปี (2004 - 2014) ในจีนแผ่นดินใหญ่ ยุคเริ่มแรกเปิดตลาดเสรีภาพยนตร์ เป็นนักแสดงผู้ทำผลกำไรภาพยนตร์ต่อเรื่องสูงที่สุดในบรรดานักแสดงทั้งในเกาะฮ่องกงและทั่วเอเชียจนได้รับยกย่องว่าเป็น ดารายอดนิยมแห่งเอเชีย (Box Office Star of Asia) เป็นนักแสดงทรงอิทธิพลแห่งโลกภาพยนตร์แนวโศกนาฏกรรม เป็นหนึ่งใน 7 นักแสดงเอเชียผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกภาพยนตร์ตลอดกาล และเขายังเป็นนักร้องที่โด่งดังในยุคต้นทศวรรษที่ 90s คว้ารางวัลเพลงมากกว่า 292 รางวัล เป็นนักร้องจากเอเชียที่ได้รับความนิยมติดอันดับ 1 ใน 25 บิลบอร์ดชาร์ท(Billboard) ของสหรัฐอเมริกา เป็นหนึ่งในสี่ นักร้องจตุรเทพ แห่งวงการเพลงจีนภาษากวางตุ้งในยุคทศวรรษที่ 90s เป็นหนึ่งใน 10 นักร้องชายเพลงจีนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบ 30 ปี ของเกาะฮ่องกง และยุคต้นทศวรรษที่ 80s เป็นหนึ่งในนักแสดงดาวรุ่งกลุ่ม ห้าพยัคฆ์แห่งละครซีรีส์ทีวีบี(TVB) หลิว เต๋อหัว ได้รับยกย่องจากวงการภาพยนตร์ทั่วโลกว่า เป็นนักแสดงหลัก(Main Actor) ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์จีน และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกกรรมการ รางวัลออสการ์ (The Academy of Motion Picture Arts and Sciences) แห่งสหรัฐอเมริกา
เขาคนนี้ เกิดมาในครอบครัวที่ยากจน บิดามีอาชีพเป็นนักดับเพลิง บ้านของเขาเป็นบ้านไม้อยู่ในชุมชนแออัด(slums) ย่าน Diamond Hill เขาช่วยเหลือทางบ้านทำงานตั้งแต่เด็กๆ พออายุ 18 ปี เข้าเรียนโรงเรียนการแสดงค่ายสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB) เริ่มมีผลงานซีรีส์ทางโทรทัศน์ในปี 1981 มีโอกาสร่วมแสดงกับพระเอกละครซีรีส์ยอดนิยมแห่งยุคอย่างโจว เหวินฟะ ในเรื่อง ยาจกซู ไอ้หนุ่มหมัดเมา (The Legend of Master So ,1982) แสดงนำบทพระเอกซีรีส์เรื่องแรก คือ มือปราบเจ้าอินทรี (The Emissary ,1982) มาพร้อมกับคาแรกเตอร์แนวขับขี่มอเตอร์ไซด์ มีผลงานละครซีรีส์ เรื่อง มังกรหยก ภาค 2 ตอน จอมยุทธอินทรี (The Return of the Condor Heroes ,1983) โด่งดังมากมายทั่วเอเชีย หลิว เต๋อหัวเป็นนักแสดงดาวรุ่งกลุ่ม 5 พยัคฆ์ทีวีบี ประกอบด้วย หวง เย่อหัว , เหมียว เฉียวเหว่ย , ทัง เจิ้นเย่ , หลิว เต๋อหัว , เหลียง เฉาเหว่ย กลุ่มนักแสดงถูกปลุกปั้นให้รับบทพระเอกหรือบทสำคัญของละครซีรีส์ค่ายทีวีบี เขามีผลงานละครซีรีส์หลายเรื่องเช่น ลิขิตฮ่องเต้ , ฮ่องเต้เจ้าสำราญ , ขุนศึกตระกูลหยาง , อุ้ยเสี่ยวป้อ (แสดงคู่กับเหลียง เฉาเหว่ย) เป็นต้น หลิว เต๋อหัวแสดงภาพยนตร์ในบทสมทบครั้งแรกด้วยการสนับสนุนจากโจว เหวินฟะ ในเรื่อง Boat People (1982) หรือ ใส่ความบ้าท้านรก ร่วมแสดงกับหลิน จื่อเสียง (George Lam) นักร้องชื่อดังแห่งยุค 80's ผลงานของผู้กำกับแอนด์ ฮุย เขาได้เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองสาขาดาวรุ่งยอดเยี่ยม ได้แสดงนำบทพระเอกครั้งแรกในภาพยนตร์ของค่ายชอว์บราเดอร์สสตูดิโอ เรื่อง On the Wrong Track (1983) หรือ บังคับข้าให้บ้าระห่ำ ภาพยนตร์แจ้งเกิดในฐานะนักแสดงนำบทพระเอก คือ ภาพยนตร์เรื่อง The Unwritten Law (1985) หรือ นี่แหล่ะ ดวงใจแม่ ในช่วงนี้เองเขาได้แสดงความจำนงต่อค่ายโทรทัศน์ทีวีบีเจ้าสังกัดขอแสดงภาพยนตร์เพียงอย่างเดียว แต่ทางค่ายทีวีบีปฏิเสธและไม่สนับสนุนพร้อมลงโทษไม่ป้อนงานแสดงละครเป็นเวลาถึง 2 ปี เขาเจึงหันมาร้องเพลงออกอัลบั้มจากการสนับสนุนของหลิน จื่อเสียง ออกอัลบั้มแรกในปี 1985 แต่ยังไม่โด่งดังทั้งถูกปรามาสว่า ไร้พรสวรรค์ทางดนตรี ภาพยนตร์ที่เป็นจุดเริ่มต้นแนวหนังที่เป็นอัตลักษณ์เฉพาะตัวของเขา คือภาพยนตร์เรื่อง Sworn Brothers (1987) หรือ โหดห้ามอุทธรณ์ (หรืออีกชื่อ หลิว เต๋อหัว ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย) โดยเขาได้แสดงนำและสร้างภาพยนตร์ร่วมกับเดวิด ลาย(David Lai) ซึ่งต่อมาได้เป็นหุ้นส่วนสำคัญในบริษัทผลิตภาพยนตร์ของเขา และได้รับยกย่องว่าเป็นหนังแก็งสเตอร์แนวใหม่ของโลกภาพยนตร์ (New HardBoiled Style Gangster Movie) หรือที่บ้านเราในยุคนั้นเรียกว่า หนังแก็งสเตอร์เลือดเดือด
ในปี 1988 หลิว เต๋อหัวตัดสินใจออกจากสังกัดค่ายโทรทัศน์ทีวีบี(TVB) หันมาแสดงภาพยนตร์อย่างเดียว ประสบความสำเร็จสูงมากกับภาพยนตร์แนวดราม่ารันทด เรื่อง The Truth (1988) หรือ เพชรแท้ทุบไม่แตก (หนังภาคต่อของเรื่อง The Unwritten Law ,1985 หรือ นี่แหล่ะ ดวงใจแม่) ภาพยนตร์แนวโรแมนติคคอมาดี้ เรื่อง The Crazy Companies 1,2 (1988) หรือ รวยเถอะปุ๋ย ภาค 1 , บริษัทยุ่งแล้วรวย ภาค 2 ได้เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ในหนังแนวแก๊งสเตอร์ เรื่อง As Tears Go By (1988) หรือ ทะลุกลางอก ผลงานกำกับเรื่องแรกของหว่อง กาไว จากการโปรดิวเซอร์และอำนวยการสร้างโดย เติ้ง กวงหยง (Alan Tang) อันเป็นจุดเริ่มต้นคาแรกเตอร์ตัวละครที่เป็นอัตลักษณ์เฉพาะตัวของเขา เพียงแค่ชั่วปีเดียว หลิว เต๋อหัวแสดงภาพยนตร์มากถึง 10 เรื่อง ประสบความสำเร็จทางรายได้หลายต่อหลายเรื่องติดๆกันล้วนเป็นภาพยนตร์หลากหลายแนว จึงได้รับฉายาว่า อัศวินแห่งภาพยนตร์ (Knight of Movie) พร้อมกับตำแหน่ง พระเอกยอดนิยม(Box Office Star) ของวงการหนังจีนฮ่องกง ในปี 1989 หลิว เต๋อหัวทำสถิติมีผลงานภาพยนตร์มากถึง 16 เรื่องในปีเดียว สูงสุดเป็นประวัติการณ์ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์จีนฮ่องกง มีผลงานโด่งดังทั่วเอเชียจากภาพยนตร์แนวจีนอินเตอร์เนื้อหารุนแรงติดเรท 18+ เรื่อง Casino Raiders (1989) หรือ เจาะเหลี่ยมกระโหลก แสดงคู่กับอลัน ทัม นักร้องชื่อดังแห่งทศวรรษ 80's ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามไปทั่วเอเชีย ภาพยนตร์แนววีรบุรุษนักพนันเรื่อง God of Gamblers (1989) หรือ คนตัดคน แสดงคู่กับโจว เหวินฟะ ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายไปทั่วเอเชีย หลิว เต๋อหัวจึงเป็นพระเอกหนังที่ได้รับความนิยมระดับเอเชียและนานาชาติ เป็นต้นมา
อย่างไรก็ตาม หลิว เต๋อหัว เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางและได้รับยกย่องจากวงการภาพยนตร์โลกว่า เป็นปฐมบท หรือต้นกำเนิดภาพยนตร์แนว แก๊งสเตอร์ ฮีโร่ หรือ Heroic Gangster หรือ บ้านเรานิยมเรียกว่าหนังแนว "นักรักนักเลง" สัญลักษณ์แห่งหนังแนวนี้ ได้แก่ A Moment of Romance (1990) หรือ ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ อันโด่งดังเป็นพลุแตกไปทั่วเอเชียและทุกสารทิศ ซึ่งหลิว เต๋อหัว ถูกยกย่องว่า เป็นผู้สร้างคาแรกเตอร์ หรือบุคลิกตัวละครที่สมบูรณ์แบบที่สุด เป็นอัตลักษณ์เฉพาะตัวหนังแนว Heroic Gangster แต่เพียงผู้เดียว และเป็นเครื่องหมายการค้า(Trademark) ของเขาบนตลาดโลก ภาพลักษณ์ประจำตัวเขาบ้านเรามักเรียกว่า "จิ๊กโก๋มาเฟีย" หรือ "นักเลงกระจอก" (หว๋าไจ๋ : Wah Zai : 華仔) ตายเกือบทุกเรื่อง โดยเขาเป็นผู้พัฒนาตัวละครแนวนี้จากบท "อาหว่า" จากภาพยนตร์เรื่อง As Tears Go By (1988) หรือ ทะลุกลางอก "อาเซี้ย" จากภาพยนตร์เรื่อง Casino Raiders (1989) หรือ เจาะเหลี่ยมกระโหลก "อาเต๋า" จากภาพยนตร์เรื่อง God of Gamblers (1989) หรือ คนตัดคน จนมาถึงบท "อาหว๋อ" ในภาพยนตร์เรื่อง A Moment of Romance (1990) หรือ ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ ภาพยนตร์แนวนี้ของเขามีมากมาย เช่น The First Time Is the Last Time (1989) หรือ ถ้าใครย่ำคุณ ผมจะย่ำมัน Dragon in Jail (1990) หรือ จำไว้เมียข้าเจ็บไม่ได้ Hong Kong Godfather (1991) หรือ ทำเนียบเจ้าพ่อเหือด The Prince of Temple Street (1992) หรือ ชีวิตเธอ ชีวิตข้า ชีวิตเดียว เป็นต้น ภาพยนตร์แนวนี้ของเขาเนื้อหาเต็มไปด้วยความรุนแรง ตีรันฟันแทง กระทำผิดกฎหมาย ล่อแหลมทางเพศ มักได้เรท PG 18+ (NC-17 ในสหรัฐอเมริกา)จำกัดเรทคนดู แต่ได้รับความนิยมอย่างมหาศาลทั่วทั้งเอเชีย แพร่หลายในตลาดหนังยุโรปและสหรัฐอเมริกา จนทางการรัฐบาลประเทศต่างๆท้วงติงว่า หนังจะส่งผลต่อการสร้างค่านิยมที่ไม่ดี มีพฤติกรรมเลียนแบบหนังอาจก่อให้เกิดปัญหาทางสังคมตามมา ทางการฮ่องกงจึงสั่งห้ามสร้างและห้ามฉายภาพยนตร์แนวนี้อีก เป็นเหตุให้หลิว เต๋อหัว เปลี่ยนแนวหนังแก๊งสเตอร์ของเขา เป็นแนวแก๊งสเตอร์-อาชญากรรม(Crime) แทน เช่น A True Mob Story (1998) หรือ ให้รักนี้ตายไปกับเขา Century of the Dragon (1999) หรือ ทะลุเหลี่ยมมังกร เป็นต้น และเขาได้สร้างอัตลักษณ์เครื่องแต่งกายในภาพยนตร์ของตัวเองด้วย เสื้อยืดกล้ามสีขาวหรือดำ เสื้อแจ็คเก็ตยีนส์หรือหนัง แว่นตาดำ สวมสร้อยคอล็อกเก็ต ฉากถีบยอดอก ใช้มีดเป็นอาวุธและสูบบุหรี่ ในภาพยนตร์แนวนี้ของเขาทุกเรื่อง