pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คิงดอมฮาตส์ (;  คือ วิดีโอเกมลูกผสมระหว่างแนว แอ็คชั่น และ อาร์พีจี ซึ่งผลิตโดยค่ายเกมที่มีชื่อเสียง อย่าง สแควร์ ซอฟท์ (ภายหลังรวมตัวกับค่ายเกม เอนิกซ์ และเปลี่ยนชื่อเป็น สแควร์เอนิกซ์) ร่วมมือกับ ค่ายการ์ตูนยักษ์ใหญ่และเป็นที่รู้จักทั่วโลก อย่าง วอลท์ ดิสนีย์ ซึ่งในเกมตัวเอกจะเป็นตัวละครหน้าใหม่ซึ่งทาง สแควร์ ซอฟท์ได้ออกแบบเพื่อเกมนี้โดยเฉพาะ จะได้ผจญภัยไปตามดินแดนต่าง ๆ ซึ่งเคยปรากฏบนแผ่นฟิลม์ของ วอลท์ ดิสนีย์ มาก่อน นอกจากนั้น ตัวละครบางตัวที่มีบทบาทก็มาจาก เกมที่มีชื่อเสียงก่อหน้านี้ของสแควร์ อย่าง ไฟนอลแฟนตาซี ด้วยเช่นกัน (ในภาคแรก ผู้ผลิต คือ สแควร์ ซอฟท์ แต่ในภาคถัดมา สแควร์ได้รวมตัวกับเอนิกซ์แล้ว ผู้ผลิตจึงเป็น บริษัท สแควร์เอนิกซ์)
เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มขึ้นบนเกาะแห่งชะตากรรม ("Destiny Island") เด็กน้อยทั้ง 3 คน โซระ, ไคริ และ ริคุ ตัดสินใจที่จะออกจากเกาะนี้เพื่อไปสู่โลกภายนอก ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มสร้างแพและเตรียมตัวที่จะออกไปจากเกาะแห่งนี้ แต่แล้วในคืนก่อนการเดินทางพายุใหญ่ได้พัดผ่านเกาะ พร้อมกับการปรากฏตัวของเหล่าอสูรเงามืด ซึ่งเรียกว่า ฮาร์ตเลส ("Heartless")โดยที่อสูรเหล่านี้จะเข้าไปทำลายกำแพงที่เชื่อมโลกต่าง ๆ เอาไว้ด้วยกัน เด็กทั้ง 3 ถูกพลัดพรากจากกัน โซระพบว่าริคุถูกล้อมด้วยเงา และถูกกลืนไปกลับความมืดมิด โซระจึงต้องสู้กับเหล่าฮาร์ตเลส หลังจากการต่อสู้ โซระได้รับอาวุธพิเศษมีชื่อว่า คีย์เบลด (Keyblade)เริ่มต่อสู้เพื่อกลับไปเจอเพื่อนของเขาอีกครั้ง
จากเกาะแห่งชะตากรรม สู่เมืองทราเวิร์ส (Traverse Town) โซระได้พบกับ โดนัลด์ ดั๊ก และ กู๊ฟฟี่ ทั้ง 3 ได้ร่วมผจญภัยเพื่อตามหา ราชามิกกี้ เมาส และต่อสู้กับเหล่าฮาร์ตเลส ระหว่างการเดินทางไปตามโลกต่าง ๆ โซระต้องล็อกกุญแจเพื่อป้องกันไม่ให้ฮาร์ตเลสเข้าไปทำลายโลกนั้นได้
ขณะเดียวกันกลุ่มวายร้ายจากดิสนีย์ โดยการนำของ มาเลฟิเซ็นท์("Maleficent") (แม่มดร้ายจากเรื่องเจ้าหญิงนิทรา) พยายามรวมเหล่าหญิงพรหมจรรย์ทั้ง 7 ซึ่งมีหัวใจบริสุทธิ์ เพื่อที่จะได้เป็นส่วนหนึ่งในการเปิดทางไปสู่อาณาจักรแห่งหัวใจ ("Kingdom Hearts")ซึ่งเป็นแหล่งรวมพลังต่างที่เหล่าวายร้ายใช้ในการครองโลก โดยที่ริคุให้ความเหล่ามือกับกลุ่มวายร้ายนี้เนื่องจากเขาเห็นว่าโซระไม่ได้สนใจชะตากรรมของไคริเลย เขาจึงทำหน้าที่ทำข้อตกลงกับกลุ่มวายร้ายเพื่อนำหัวใจของไคริกลับมาอีกครั้งด้วยตัวเขาเอง
และแล้วกลุ่มของโซระได้เดินทางมาถึง ฮอลโลว์ แบสเชี่ยน ("Hollow Bastion")โซระต้องเผชิญหน้ากับริคุซึ่งเป็นอัศวินคีย์เบลดเช่นเดียวกับเขา ในครั้งแรกโซระสูญเสียคีย์เบลดให้กับริคุไป แต่เขาได้ใช้ความศรัทธาในมิตรภาพเอาชนะและได้คีย์เบลดกลับมา ปล่อยให้ริคุต้องเจ็บช้ำจากบาดแผลแห่งการพ่ายแพ้ แต่แล้วด้วยพลังจากความมืดมิดเสนอให้ริคุรับพลังชั่วร้ายที่แสนยิ่งใหญ่เพื่อต่อสู้กับโซระอีกครั้ง ริคุยอมรับพลังนั้น ขณะที่โซระต่อสู้กับแม่มดแมริไฟเซ็นท์อยู่นั้น ริคุได้ใช้คีย์เบลดพิเศษโจมตีเธอและทำให้เธอกลายเป็นมังกรยักษ์ แต่ในที่สุดพรรคพวกของโซระก็ปราบมังกรได้สำเร็จ
ต่อมาโซระต้องเผชิญหน้ากับริคุอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ในฐานะของริคุเอง เพราะเขาถูกควบคุมโดย อันเซม ("Ansem")ผู้ซึ่งวิจัยเกี่ยวกับเหล่าฮาร์ตเลสที่จะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรแห่งหัวใจ
และแล้วไคริก็ปรากฏตัวขึ้นในฐานะเจ้าหญิงแห่งหัวใจ และหัวใจของเธอได้ติดอยู่ที่โซระตั้งแต่ตอนที่พวกเขาแยกจากกันไป โซระและอันเซมได้ต่อสู้กัน และโซระเป็นฝ่ายชนะ แต่เพื่อที่จะคืนหัวใจให้กับไคริ เขาจึงนำคีย์เบลดของอันเซมมาแทงตัวเอง เพื่อทำให้ไคริกลับสู่สภาพเดิมพร้อมทั้งปลดปล่อยหัวใจของหญิงพรหมจรรย์ทั้งหมดด้วย ซึ่งหัวใจเหล่านั้นจะเป็นส่วนประกอบของคีย์เบลด แต่ทว่าประตูสู่อาณาจักรแห่งหัวใจก็ได้เปิดขึ้นแล้ว ทันใดนั้นเหล่าฮาร์ตเลสเริ่มปรากฏตัวออกมามากขึ้น โซระพยายามวิ่งไปหาไคริ ไคริจึงช่วยเขา แสงของไคริทำให้โซระหลุดพ้นจากความมืดมิดและช่วยรักษาเขาให้ดีขึ้น พวกเขาหนีออกจากฮอลโลว์ แบสเชี่ยน ไปยังเส้นทางสู่อาณาจักรหัวใจซึ่งมีเหล่าฮาร์ตเลสจำนวนมาก เพื่อล็อกประตู และเผชิญหน้ากับอันเซมในศึกครั้งสุดท้าย
ท้ายที่สุด แสงสว่างแห่งอาณาจักรหัวใจทำลาย อันเซม และประตูได้ปล่อยเหล่าฮาร์ตเลสทั้งหลายสู่จักรวาล โซระ โดนัลด์ และกู๊ฟฟี่พยายามที่ปิดประตูแต่พลังของพวกเขาไม่เพียงพอ ทันใดนั้นริคุกลับมาช่วยพวกเขาพร้อมกับ ราชามิกกี้ ซึ่งจะใช้คีย์เบลดล็อกประตูของอาณาจักแห่งหัวใจจากอีกฝั่งหนึ่ง แต่ต้องทำให้เขาติดอยู่ในอาณาจักรนั้นรวมทั้งริคุด้วย ก่อนที่จะจากกันริคุบอกโซระให้ช่วยดูแลไคริ โซระและไคริได้กลับมาเจอกันอีกครั้งแต่ด้วยระยะเวลาอันสั้น เกาะแห่งโชคชะตาเริ่มสร้างตัวเองให้กลับสู่สภาพปกติซึ่งทำให้ทั้งสองต้องจากกันอีก แต่ก่อนที่แยกจากกันโซระสัญญาว่า "วันหนึ่งฉันจะกลับมา"
โลกต่าง ๆ ในเกม.
โลกที่นำมาจากการ์ตูน วอลต์ ดิสนีย์
"ภาคที่ 2"
โลกที่มีเฉพาะในเกมนี้เท่านั้น
เกมสวมบทบาท
คิงด้อม ฮาร์ทส์
เคิร์ท เกอเดล
แอนซี
การถอดเสียง
การถอดเสียง หรือ การทับศัพท์แบบถ่ายเสียง  เป็นระบบในการเขียนเสียงพูดของมนุษย์จากภาษาหนึ่ง เป็นเป็นระบบตัวอักษรในอีกภาษาหนึ่งตามกฎที่วางไว้ เพื่อให้คงเสียงของภาษาต้นฉบับ การถอดเสียงนี้จะแตกต่างกับการทับศัพท์แบบถอดอักษร ซึ่งเปลี่ยนระบบตัวอักษรจากภาษาหนึ่งไปเป็นอีกภาษาหนึ่ง เพื่อให้คงรูปของตัวอักษรมากที่สุดที่เป็นไปได้ เช่นการถอดอักษรซีริลลิกเป็นอักษรละตินสำหรับภาษารัสเซีย (เช่นชื่อ "เลนิน" ในอักษรซีริลลิก Ленин และอักษรละติน Lenin) แม้กระนั้น การถอดเสียงและการถอดอักษรบางครั้งจะถูกใช้ผสมกันซึ่งพบได้ทั่วไปสำหรับการเขียนชื่อที่มาจากภาษาอื่น
มาตรฐานที่ใช้ในการทับศัพท์ได้แก่ สัทอักษรสากล และ แซมปา
ตารางด้านล่าง แสดงตัวอย่างของการทับศัพท์ โดยมี การทับศัพท์แบบถอดอักษร และสัทอักษรสากลกำกับ
การทับศัพท์ในภาษาต่างๆ.
คำเดียวกันมักจะมีการทับศัพท์แตกต่างกัน ถ้าใช้ระบบที่ต่างกัน เช่นในภาษาจีน ชื่อเมืองหลวง ปักกิ่ง ได้มีการทับศัพท์ 2 แบบ คือ "Beijing" ในระบบฮั่นหยู่พินอิน และ "Pei-Ching" ในระบบWade-Giles
การทับศัพท์จากภาษาอื่นไปเป็นภาษาจีน ใช้การเขียนคำศัพท์ที่มีเสียงใกล้เคียง เช่นชื่อ บุช ในชื่อจอร์จ บุช ทับศัพท์ในภาษาจีนเป็น "โบวซู" (布殊) โดยตัวอักษรมีความหมายว่า "ผ้า" และ "พิเศษ" สำหรับภาษาญี่ปุ่น คำทับศัพท์จากภาษาอื่นมา จะถูกเขียนในตัวอักษรคาตากานะ ซึ่งเป็นหนึ่งในระบบการเขียนของภาษาญี่ปุ่น
ในภาษาไทย ระบบการทับศัพท์ตามระบบของราชบัณฑิตยสถานเป็นระบบมาตรฐานที่ใช้สำหรับเอกสารทางราชการในประเทศไทย และยังคมนิยมใช้เป็นมาตรฐานหลักในประเทศไทย โดยมีระบบสำหรับการทับศัพท์ในภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น ภาษาฝรั่งเศส ภาษามลายู ภาษาเยอรมัน ภาษารัสเซีย ภาษาสเปน ภาษาอาหรับ ภาษาอิตาลี นอกจากนี้การทับศัพท์จากภาษาไทยเป็นตัวอักษรละติน ในระบบ ALA-LC โดย The Library of Congress และ มาตรฐาน ISO 11940 (ค.ศ. 1998) แบบถ่ายถ่ายทอดตัวอักษรโดยระบบของแอนซี
ภายหลังจากการทับศัพท์.
ภายหลังจากการทับศัพท์ เสียงต้นฉบับของคำอาจจะมีการสูญหายไป เนื่องจากมีการพัฒนาระบบของแต่ละภาษาแตกต่างกันไป หรือมีการนำคำศัพท์เดิมในรูปแบบตัวอักษรไปเขียนและอ่านในภาษาใหม่แทนที่ เช่น คำว่า "ฌาน" ในภาษาบาลี หรือ "ธฺยาน" ในภาษาสันสกฤต เขียนในอักษระละตินว่า Dhyāna ต่อมาได้ทับศัพท์ในภาษาจีนว่า "ฌาน" (禪) และชาวญี่ปุ่นได้นำศัพท์ภาษาจีน ไปใช้ในรูปแบบของอักษรคันจิของภาษาญี่ปุ่นในอักษรเดิมแต่อ่านว่า เซน (禅, ゼン) หลังจากนั้นภาษาอังกฤษได้มีการนำศัพท์คำว่า เซน จากภาษาญี่ปุ่นทับเป็นคำว่า "zen" ซึ่งคำต้นฉบับคือคำว่า "dhyāna" ได้เปลี่ยนเป็น "Zen" ในการทับศัพท์หลายครั้ง
คำทับศัพท์
โอริงามิ
โอริงามิ ( จากคำว่า "โอริ" แปลว่า "การพับ" และ "กามิ" แปลว่า "กระดาษ") เป็นศิลปะในการพับกระดาษ เพื่อสร้างสรรค์รูปทรงหรือวัตถุต่าง ๆ ขึ้นมาจากการพับกระดาษ โดยทั่วไปการพับกระดาษจะเริ่มจากกระดาษแผ่นสี่เหลี่ยม ซึ่งอาจใช้สีเดียวกัน สีต่างกัน หรือกระดาษที่มีลวดลายต่าง ๆ และทำการพับทบไปจนเป็นรูปร่าง ซึ่งส่วนมากจะไม่มีการตัดกระดาษ สำหรับการประดิษฐ์ที่มีการตัดระหว่างการทำจะเรียกว่า คิริงามิ (切り紙) เชื่อกันว่าการทำโอริงามิมีมาตั้งแต่ยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867)
เทคนิคการพับและวัสดุอุปกรณ์.
เทคนิคการพับ.
หนังสือโอริงามิจำนวนมากจะเริ่มต้นด้วยการแนะนำภาพสัญลักษณ์และวิธีพับขั้นพื้นฐานเพื่อที่จะพับเป็นรูปร่างต่าง ๆ ในหนังสือ เช่น การพับภูเขา การพับหุบเขา การพับตลบหลัง การพับตลบใน การเปิดและพับ การพับหลุบจมกระดาษ การพับกลีบดอกไม้ โอริงามิบางพวกจำนวนมากจะเริ่มต้นด้วยขั้นพื้นฐานเฉพาะซึ่งมีชื่อเรียก เช่น พื้นฐานนก พื้นฐานกบ พื้นฐานปลา พื้นฐานระเบิดน้ำ ก่อนที่จะพับไปสู่รูปร่างขั้นสุดท้ายแบบต่าง ๆ กัน
กระดาษโอริงามิ.
โอริงามิต้องการความคงตัวของรอยพับ เพราะฉะนั้นกระดาษที่พับแล้วยังคงรอยพับอยู่สามารถนำมาพับโอริงามิได้ทั้งหมด
สำหรับกระดาษเฉพาะในการพับโอริงามิมีลักษณะพิเศษคือ บางและไม่ขาดง่าย ส่วนใหญ่จะเป็นกระดาษสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีขนาดตั้งแต่ 2.5 เซนติเมตร จนถึง 25 เซนติเมตร มีหลากสีบรรจุในซอง ส่วนมากเป็นกระดาษที่ด้านหนึ่งเป็นสีอีกด้านนึงไม่มีสีคือเป็นสีขาว แต่ก็มีผู้ผลิตกระดาษที่มีสีทั้งสองด้านด้วย นอกจากนั้นก็ยังมีแบบที่พิมพ์ลวดลายสวยงาม กระดาษธนบัตรก็สามารถนำมาพับโอริงามิได้เช่นเดียวกัน
การทำรอยพับที่เที่ยงตรงสามารถใช้อุปกรณ์เสริม เช่น คลิปหนีบกระดาษ แหนบ หรืออุปกรณ์เฉพาะ เพื่อช่วยในการพับ
กรุงเอเธนส์
อากาซึนะ โนะ ซาโซริ
อากาซึนะ โนะ ซาโซริ  เป็นตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง นารูโตะ
[]ภารกิจ &amp; ผลงาน []
ประวัติของซาโซริ.
เมื่อตอนเด็ก ซาโซริจะมีหน้าที่เศร้าตลอดเวลาเนื่องจากขาดความรักจากพ่อแม่ เมื่อย่าโจแนะนำเรื่องให้เขาทำหุ่นเชิด เขาก็เริ่มทำหุ่นเชิดที่มีลักษณะคล้ายพ่อแม่ของเขา แต่เขาก็มารู้ว่าหุ่นเชิดนั้นไร้ความรู้สึก เขาจึงทิ้งหุ่นเชิดพ่อแม่เขาไป และเริ่มสร้างคอเล็กชั่นของตัวเอง(หุ่นเชิดมนุษย์) ซึ่งหุ่นตัวแรกที่เขาทำคือ ฮิรุโกะ และหลังจากนั้นเขาก็ได้ก่อกบฏโดยการลักพาตัวคาเซะคาเงะรุ่น3ออกจากหมู่บ้านและไปเข้าร่วมกับแสงอุสา ในตอนแรกซาโซริได้จับคู่กับโอโรจิมารุ หลังจากที่โอโรจิมารุหนีออกจากแสงอุสา เขาก็จับคู่กับเดอิดาระ เพราะเป็นผู้สร้างศิลปะเหมือนกัน ถึงเดอิดาระจะเคารพซาโซริ แต่ทั้งคู่ก็ชอบขัดแย้งเรื่องศิลปะเป็นประจำ ซาโซริได้สู้กับย่าโจและซากุระและได้เผยหุ่นของคาเซะคาเงะรุ่น 3 ออกมา หลังจากนั้นก็ได้สู้กับทั้งสองด้วยร่างกายที่เป็นหุ่นเชิด ซึ่งมีแต่ส่วนหัวใจที่เป็นส่วนมีชีวิต ก่อนที่ซาโซริจะตาย เขาได้บอกกับซากุระว่า ในอีก10วัน เขาได้นัดสปายที่แฝงตัวอยู่กับโอโอรจิมารุที่สะพานเท็นจิ และหลังจากนั้นโทบิก็เข้ามาแทนซาโซริ พ่อและแม่ของซาโซริถูกเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะฆ่าตาย
วิชานินจา.
หุ่นเชิดมนุษย์เป็นคาถาที่ซาโซริคิดค้นขึ้นมา เขาสามารถสร้างหุ่นที่มีอยู่จักระภายในได้โดยเขาจะเปลี่ยนมนุษย์ที่มีชีวิตให้กลายเป็นหุ่นเชิด หุ่นนั้นก็จะมีจักระของร่างเดิมขณะที่มีชีวิต ถ้านินจานั้นมีความเก่งกาจและมีวิชาขั้นสูง หุ่นที่เปลี่ยนมาก็จะเก่งกาจเช่นกัน หากนินจานั้นๆมีขีดจำกัดสายเลือดหรือวิชาเฉพาะของตน เมื่อกลายมาเป็นหุ่นซาโซริก็สามารถใช้วิชานั้นได้เช่นกัน
คนที่โดนคาถานี้จะถูกลบความทรงจำและตกอยู่ภายใต้การควบคุมของซาโซริ โดยซาโซริเอาไว้ใช้เป็นลูกน้องหรือสปาย
ใช้โจมตีและป้องกัน หางอาบยาพิษขนาดใหญ่,ปลอกแขนเครื่องยิงเข็มติด,ท่อยิงเข็มในปาก
ฮิรุโกะเป็นหุ่นตัวโปรดของซาโซริมาหลายปี และเขาก็ได้ดัดแปลงมันมาเรื่อยๆ ได้เพิ่มเติมเกราะขนาดใหญ่ไว้บนหลังเพื่อปิดจุดอ่อนและผนวกเข้ากับหางขนาดใหญ่ และที่ส่วนปลายของหางนั้นก็ได้อาบยาพิษซึ่งมีพิษร้ายแรงถึงชีวิตไว้ ซึ่งสามารถฆ่าคนที่โดนพิษให้เจ็บปวดและตายได้ในระยะเวลาสั้นๆ
ความสามารถทรายเหล็ก,การอัญเชิญแขนเพิ่ม,มีดลับมากมายและควันพิษ
เจ้าแห่งวิชาเชิดหุ่นในตำนานของหมู่บ้านซึนะงาคุเระ ซาโซริ ฆ่าคาเสะคาเงะรุ่นที่สามและเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นหุ่นเชิดมนุษย์ ซาโซริชอบหุ่นเชิดรุ่นที่สามมากถึงกับเอ่ยปากว่า เป็นคอลเล็คชั่นที่เขาถูกใจที่สุด
เชือกโลหะอาบยาพิษในช่องท้อง,ปีกใบมีดที่ไหล่,คัมภีร์ไฟ,คัมภีร์น้ำ
ซาโซริใช้วิชาหุ่นเชิดมนุษย์กับร่างกายของตนเองโดยย้ายจิตใจของตนไปไว้ที่กล่องด้านซ้ายของหน้าอก กล่องนั้นถูกฝังเข้ากับร่างกายหุ่นเชิดของเขา ร่างกายนั้นสามารถที่จะใช้วิชาและความสามารถดั้งเดิมและยังสามารถเพิ่มความสามารถใหม่เข้าไปได้ อย่างเช่นดาบ และ วิชาปล่อยไฟ ซาโซริสามารถเปิดช่องรูที่ร่างกายฝั่งบนขวาของเขาเพื่อสร้างด้ายจักระมากมายได้ เขาสามารถใช้ด้ายจักระพวกนี้ในการบังคับหุ่นเชิดราวร้อยตัวได้
ดาบอาบยาพิษ,ดาบจักระ
หุ่นเชิดร้อยตัวนี้เรียกได้ว่าเป็นไม้ตายก้นหีบของซาโซริก็ว่าได้ "วิชาลับแดงเชิดร้อยหุ่น" ถูกสร้างขึ้นโดยใช้วิชาหุ่นเชิดมนุษย์ หุ่นพวกนี้เดิมทีเป็นมนุษย์ที่เคยต่อสู้กับซาโซริ ซาโซริได้ทำการเปลี่ยนพวกเขาเป็นหุ่น จึงทำให้เขาสามารถใช้วิชาของพวกหุ่นตอนยังมีชีวิตอยู่ได้ หุ่นเชิดหลายตัวยังใช้อาวุธที่สมัยพวกเขายังมีชีวิตใช้ เมื่อใช้วิชานี้ ซาโซริสามารถถล่มแคว้นทั้งแคว้นได้ด้วยตัวคนเดียว
ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4.
ซาโซริฟื้นขึ้นมาด้วยคาถาสัมภเวสีคืนชีพของคาบูโตะ เขากับเดอิดาระเป็นหน่วยลอบสังหารโดยเข้าโจมตีทีมคันคุโร่แต่ถูกคันคุโร่จับขังไว้ในหุ่นเชิดด้วยหุ่นเชิดที่เขาสร้างขึ้นเอง ซาโซริรับรู้ถึงจิตวิญญาณของคันคุโร่ที่ถูกถ่ายทอดมาก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆสลายไป
อัตราส่วนทางการเงิน
อัตราส่วนทางการเงิน (financial ratio) เป็นการนำตัวเลขที่อยู่ในงบการเงินมาหาอัตราส่วนเพื่อใช้ในการวิเคราะห์เปรียบเทียบกับกิจการอื่น หรือ เปรียบเทียบกับผลการดำเนินงานในอดีต ช่วยให้ผู้วิเคราะห์ประเมินผลการดำเนินงาน แนวโน้ม และความเสี่ยงของกิจการได้ดียิ่งขึ้น
การรับบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย
ระบบการรับบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย (เรียกสั้น ๆ ว่า ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษา) เป็นระบบการรับสมัครบุคคลที่จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่า และคัดเลือกเพื่อเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษามีการพัฒนามาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2504 ระบบเริ่มแรกเป็นระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง UCAS (ปี 2543 - 2548) ซึ่งมักเรียกกันว่า การสอบเอ็นทรานซ์ องค์การและหน่วยงานในสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย หรือสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (ปัจจุบัน) และสถาบันอุดมศึกษาของไทย ก็ได้ร่วมมือกันปรับปรุงระบบอย่างต่อเนื่องเป็น ระบบแอดมิสชันส์กลาง ซึ่งสามารุถแบ่งออกเป็น 3 เวอร์ชันตามกระบวนการรับสมัคร และเกณฑ์การคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา คือ ระบบแอดมิสชันส์กลาง ระยะที่ 1 (ปี 2549 - 2552), ระบบแอดมิสชันส์กลาง ระยะที่ 2 (ปี 2553 - 2560) และระบบแอดมิสชันส์กลาง TCAS (ปี 2561 - ปัจจุบัน)
ระบบการคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาไทย ผ่านการพัฒนาตั้งแต่ปีการศึกษา 2504 โดยมีหน่วยงานหลักที่เกี่ยวข้อง ดังนี้
ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง CUAS.
ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษา CUAS (Central University Admissions System) เป็นการคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาไทย มีพัฒนาการในช่วงปีการศึกษา 2504 – 2542
ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง UCAS (2543 - 2548).
ระบบคัดเลือก UCAS ถูกใช้ในการคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาไทย ในช่วงปีการศึกษา 2543 - 2548
ทบวงมหาวิทยาลัยได้แต่งตั้ง"คณะกรรมการศึกษา ตรวจสอบ และพัฒนาการนำผลการเรียนในชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายมาใช้ในการคัดเลือกผู้สมัครเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา" จึงได้ผลเป็นระบบคัดเลือกใหม่และทบวงให้ใช้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2542 เป็นต้นไป
ทั้งนี้ ระบบคัดเลือกนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้สถาบันอุดมศึกษาได้ผู้เรียนที่มีความรู้ความสามารถและความถนัดตรงกับสาขาวิชาที่ต้องการเข้าเรียน การคัดเลือกใช้องค์ประกอบ 2 ส่วนในการพิจารณา คือ ผลการเรียนตลอดหลักสูตรระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่า (ค่าน้ำหนัก 10%) และผลการสอบวิชาหลักและวิชาเฉพาะ (เรียกรวมว่า "การสอบวัดความรู้" ) (ค่าน้ำหนัก 90%) และมีการดำเนิน"การสอบวัดความรู้" ปีละ 2 ครั้ง แล้วนำคะแนนครั้งที่มากมาคำนวณและจัดลำดับผลการสอบของผู้สมัครแต่ละคน
ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง ระยะที่ 1.
ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง หรือ ระบบ Admissions ระยะที่ 1 ได้ประกาศใช้โดย สกอ. และ ทปอ. ตั้งแต่ปีการศึกษา 2549 ระบบคัดเลือกนี้ใช้ GPAX, GPA (กลุ่มสาระฯ ), O-NET และ A-NET เป็นองค์ประกอบของเกณฑ์การคัดเลือก
ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง ระยะที่ 2.
ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง หรือ ระบบ Admissions ระยะที่ 2 ได้ประกาศใช้ในการคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา ตั้งแต่ปีการศึกษา 2553 โดยใช้ GPAX, GPA (กลุ่มสาระ), O-NET, และ เป็นองค์ประกอบของเกณฑ์การคัดเลือก
เนื่องจากระบบระยะที่ 1 ได้รับเสียงวิจารณ์เรื่องการให้สัดส่วนผลการเรียนมากเกินไป การรับเข้าศึกษาด้วยระบบ Admissions มีเป้าหมายว่า เมื่อดำเนินการเต็มรูปแบบ สถานศึกษาจะเป็นผู้กำหนดหลักเกณฑ์การพิจารณารับเข้าและประกาศเกณฑ์อย่างทั่วถึง ผู้ที่สนใจจะสมัครเข้าศึกษาต่อสถาบันศึกษาใดจะต้องนำผลการสอบที่ สทศ. จัดสอบเพื่อให้มีมาตรฐานเดียวกันและต้องไม่เพิ่มภาระแก่ผู้สมัคร ที่สามารถจะนำผลการสอบไปยื่นสมัครที่หน่วยคัดเลือกกลางที่มีกลไกดำเนินงานที่ได้มาตรฐานเป็นที่ยอมรับ
ในการปรับปรุงระบบ ทปอ. ได้มอบให้กลุ่มเสวนาการรับบุคคลเข้าศึกษาและการวัดผล (Admissions and Assessment Forum) ดำเนินการ โดยมีหลักการซึ่ง ทปอ. ให้พิจารณานำผลการเรียนและการสอบ เป็นองค์ประกอบของการคัดเลือก ผลการเรียนประกอบด้วย GPAX และผลการสอบ O-NET ส่วน PAT จะแทนที่การสอบ A-NET และ/หรือวิชาเฉพาะ เนื่องจากหลักการของ PAT เป็นการทดสอบความถนัดทางการเรียนซึ่งไม่เน้นเนื้อหาวิชา จึงสามารถจัดสอบได้หลายครั้งในแต่ละปี
ทปอ. เห็นชอบองค์ประกอบการคัดเลือกปีการศึกษา 2553 ดังตารางทางขวามือ
ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง TCAS.
ระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง TCAS (Thai university Central Admission System) เป็นการคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาใหม่ เริ่มใช้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2561
การสอบเอ็นทรานซ์.
การสอบเอ็นทรานซ์ (Entrance Examination) เป็นส่วนหนึ่งของระบบคัดเลือกเข้าอุดมศึกษากลาง CUAS การสอบเอ็นทรานซ์เป็นการวัดความรู้เป็นหลัก โดยสำนักทดสอบกลาง ทบวงมหาวิทยาลัย ต่อมาคือ สำนักทดสอบกลาง สกอ. (สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ ในปัจจุบัน)
การจัดสอบเอ็นทรานซ์มีรายวิชาหลัก (วิชาความรูพื้นฐานวิชาการ) และวิชาเฉพาะ (วิชาพื้นฐานวิชาชีพ) จัดสอบปีละ 2 ครั้ง ๆ ละ 3 วัน เริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคม ปี 2541 ผลของการสอบเอ็นทรานซ์ถูกใช้ในการนำคะแนนครั้งที่มากมาคำนวณจัดเรียงลำดับที่ของผู้สมัครแต่ละคน คะแนนของการสอบเอ็นทรานซ์มีอายุ 3 ปี
วิชาสอบเอ็นทรานซ์.
การสอบวิชาหลักและวิชาเฉพาะ (เรียกรวมว่า "การสอบวัดความรู้" ) มีรายวิชาที่กำหนดไว้ตามความต้องการของแต่ละคณะหรือสาขาวิชาต่างๆ ในระบบอุดมศึกษาของประเทศไทย
เกณฑ์การคัดเลือกเข้าอุดมศึกษาระบบกลาง.
ระบบการตัดเลือกเข้าอุดมศึกษาระบบกลาง (Admissions) เป็นระบบที่สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (สทศ.) รับผิดชอบในการจัดการทดสอบวัดความรู้พื้นฐาน ตั้งแต่ปีการศึกษา 2549
เกณฑ์การคัดเลือก จากการสอบมีการเปลี่ยนแปลงในชนิดการทดสอบ และค่าน้ำหนัก ดังตารางข้างล่างนี้ ในช่วงปีการศึกษา 2549 - 2561 ตามข้อมูลต่อไปนี้
ค่าน้ำหนักกลุ่มสาขาวิชา TCAS 4.
ค่าน้ำหนักขององค์ประกอบ (GPAX, O-NET, GAT, PAT) ตามกลุ่มสาขาในการคัดเลือกเข้าสถาบันอุดมศึกษา เมื่อปีการศึกษา 2561
ฮิโระ มาชิมะ
ฮิโระ มะชิมะ  (เกิด 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ที่จังหวัดนะงะโนะ ประเทศญี่ปุ่น) นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักในฐานะนักวาดการ์ตูนเรื่องเรฟ ผจญภัยเหนือโลก มี 35 เล่ม,เรื่องสั้นขยันเขียน มี 2 เล่ม,แฟรี่เทล มี 54 เล่ม(ปัจจุบัน) OVA 3 เล่ม The movie 1 เล่ม,ไดอารี่ของหมาพลู มี 4 เล่ม, monster Soul (มอนสเตอร์ โซล) มี 2 เล่ม,Monster Hunter Orage (มอนสเตอร์ฮันเตอร์) มี 4 เล่ม
แขวงอุดมไช
วราวุธ สุธีธร
ดร.วราวุธ สุธีธร (10 ตุลาคม พ.ศ. 2491 ที่จังหวัดนครปฐม— ) เป็นนักธรณีวิทยา, นักบรรพชีวินวิทยาที่มีชื่อเสียงชาวไทย ผู้เชี่ยวชาญเรื่องสัตว์มีกระดูกสันหลัง ผู้อำนวยการสำนักวิจัยซากดึกดำบรรพ์และพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา กรมทรัพยากรธรณี กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
วราวุธ สุธีธร หรือที่รู้จักกันในนาม ดร.วราวุธ สุธีธร จบธรณีวิทยา (วท.บ.) จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และได้รับวิทยาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต (กิตติมศักดิ์) สาขาชีววิทยา จากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ปัจจุบันเป็นดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและการศึกษาบรรพชีวินวิทยา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ อีกตำแหน่งหนึ่งด้วย
ชีวินครอบครัวสมรสกับนางประภัสร์พร สุธีธร (ฉ่ำเฉลิม) มีบุตร 3 คน คือ นางสุธาทิพย์ กาวิเนตร (ชื่อสกุลเดิม "สุธีธร"), นางสาวธนาสิริ สุธีธร และนายสุรเวช สุธีธร เข้ารับราชการที่กรมทรัพยากรธรณี เมื่อปี พ.ศ. 2517 มีภารกิจทำหน้าที่สำรวจและทำแผนที่ธรณีวิทยา บริเวณภาคตะวันตกและอิสาน ทำให้พบกระดูกไดโนเสาร์หลายแหล่งในอิสาน จนต่อมาได้มีความร่วมมือกับคณะสำรวจชีววิทยาไทย-ฝรั่งเศส ทำการสำรวจฟอสซิลสัตว์มีกระดูกสันหลังในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2523 เป็นต้นมา อีกทั้งได้เป็นวิทยากรถวายรายงานแด่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ที่ภูเวียง ภูหลวง และภูกุ้มข้าว เกี่ยวกับไดโนเสาร์หลายครั้ง
จึงได้มีโอกาสเข้าร่วมในคณะสำรวจ โดยเป็นผู้นำทางไปยังแหล่งที่มีโอกาสพบฟอสซิล การสำรวจสำเร็จได้ด้วยดี มีการค้นพบฟอสซิลไดโนเสาร์และสัตว์มีกระดูกสันหลังหลายชนิด ได้รับทุนอบรมการทำวิจัยด้านบรรพชีวินวิทยา เรียนรู้การอนุรักษ์ตัวอย่าง การขุดสำรวจภาคสนาม การจัดเก็บตัวอย่าง และการจัดการพิพิธภัณฑ์ ได้รับประกาศนียบัตรทางด้านบรรพชีวินวิทยา สัตว์มีกระดูกสันหลัง จากมหาวิทยาลัยปารีส หก ในปี 2529 และได้ไปเรียนรู้เพิ่มเติมที่ประเทศแคนาดา เมื่อปี 2531
ในปี 2535 ได้เป็นหัวหน้าทีมสำรวจไดโนเสาร์ของไทย ซึ่งทำให้การสำรวจขุดค้นไดโนเสาร์เป็นไปอย่างต่อเนื่อง ผลของการทำงานอย่างหนักตลอด 30 ปี ทำให้ค้นพบแหล่งฟอสซิลสำคัญมากมาย ในชั้นหินที่สะสมตัวบนแผ่นดินในมหายุคมีโซโซอิก ตั้งแต่ยุคไทรแอสซิก จูแรสซิก จนถึงครีเทเชียส ส่วนใหญ่อยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ซึ่งรู้จักกันในชื่อที่ราบสูงโคราช อย่างเช่นแหล่งฟอสซิลภูกุ้มข้าว เป็นแหล่งที่พบไดโนเสาร์จำนวนมากที่สุด แหล่งภูน้ำจั้น พบปลา"ไทยอิกทิส พุทธบุตรเอนซิส" มากกว่า 300 ตัวอย่าง ผลจากการค้นพบตัวอย่างจำนวนมาก ทำให้มีผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในวารสารระดับชานติและนานาชาติมากมาย ทั้งพืช สัตว์มีกระดูกสันหลังและไม่มีกระดูกสันหลัง โดยเฉพาะในที่ราบสูงโคราช ค้นพบฟอสซิลไดโนเสาร์ถึง 16 ชนิด เช่น บรรพบุรุษของไทรันโรซอร์ ("สยามโมไทรันนัส อีสานเอนซิส" –Nature: 1996) นอกจากไดโนเสาร์แล้วยังมีงานวิจัยเกี่ยวกับสัตว์ร่วมยุค ได้แก่ ฉลามน้ำจืด ปลากระดูกแข็ง สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก เต่า ไฟโตซอร์ จระเข้ และ เทอโรซอร์
นอกจากจะทำงานด้านวิจัยซากดึกดำบรรพ์แล้ว ยังมีผลงานในการบรรยายให้ความรู้ด้านธรณีวิทยาและบรรพชีวินวิทยาให้แก่ผู้ที่สนใจ ตั้งแต่ระดับอุดมศึกษา ครูผู้สอนวิทยาศาสตร์ เยาวชน จนถึงระดับอนุบาล งานที่สำคัญอีกประการหนึ่ง คือ การพัฒนาแหล่งขุดค้นภูกุ้มข้าว เป็นพิพิธภัณฑ์แหล่งขุดค้น และพัฒนาต่อเนื่องจนเกิดเป็นพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ที่มีชื่อเสียงในอุษาคเนย์ พิพิธภัณฑ์ได้รับพระกรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตน์ราชสุดาฯ พระราชทานอนุญาตให้ใช้ชื่อ “พิพิธภัณฑ์สิรินธร” และเสด็จเปิดพิพิธภัณฑ์ เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2551 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาที่ครบวงจร ทั้งด้านการวิจัย อนุรักษ์ และการเผยแพร่ความรู้ ผู้ผู้สนใจเข้าเยี่ยมชมมากกว่าเจ็ดแสนคนต่อปี
เมื่อ 2554 ได้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและการศึกษาบรรพชีวินวิทยา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีเป้าหมายเป็นศูนย์ความเป็นเลิศเฉพาะทาง เชี่ยวชาญด้านบรรพชีวินวิทยา สร้างสรรค์งานวิจัยต่อเนื่องเป็นมาตรฐานสากล และเป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ
ผลงานการค้นพบของวราวุธ ได้แก่ การค้นพบไดโนเสาร์ชนิดใหม่หลายชนิดในประเทศไทย เช่น ไดโนเสาร์ซอโรพอด ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน่ ("Phuwiangosaurus sirindhornae") ไดโนเสาร์กินเนื้อ สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส ("Siamotyrannus isanensis"), ไดโนเสาร์ปากนกแก้ว ซิตตะโกซอรัส สัตยารักษ์กิ ("Psittacesaurus sattayaraki") และไดโนเสาร์ซอโรพอดที่เก่าแก่ที่สุด อิสานโนซอรัส อรรถวิภัชน์ชี ("Isanosaurus attavipatch") รวมทั้งการค้นพบฟอสซิลสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิดในภาคใต้และภาคเหนือ เป็นต้น
และได้รับเกียรติถูกนำนามสกุลไปตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ให้แก่ สยามโมซอรัส สุธีธรนิ ("Siamosaurus suteethorni") ไดโนเสาร์กินเนื้อที่พบในประเทศไทย
ผลงานวิจัย / โครงการวิจัย
สร้างองค์ความรู้ใหม่
New genus and New species จำนวน 14 new genus and New species ประกอบด้วย
1.     "Isanosaurus attavipachi" n.g., n.sp.(2002) Buffetaut et al.
2.     "Siamochelys peninsularis" n.g., n.sp.(2002)
3.     "Isanodus paladeji" n. g., n. sp (2004)
4.     "Isanichthys palustris"  gen. et sp. nov. (2006) CAVIN, L. and SUTEETHORN, V.
5.     "Isanemys srisuki"   gen. et sp. nov. (2006)  Tong et al.
6.     "Siamosuchus phuphokensis"  n. g., n. sp (2007) Lauprasert et al.
7.     "Siamamia naga"  gen. et sp. nov, (2007) Cavin et al"."
8.     "Khoratodus foreyi" gen. et sp. nov. (2008) Cuny et al.
9.     "Mukdahanodus trisivakulii" gen. nov. et sp. nov. (2009) Cuny et al.
10. "Khoratosuchus jintasakuli", gen. nov. sp. Nov (2010) Lauprasert et al.
11. "Basilochelys macrobios" n. gen. and n. sp (2010) Tong et al.
12. "Kinnareemimus khonkaenensis", gen. nov. sp. Nov (2010) Buffetaut et al.
13. "Siamodon nimngami" nov. gen, nov. sep., (2011) Buffetaut, E. and Suteethorn, V.
14. "Phunoichelys thirakhupti" gen. et sp. nov. (2015) Tong et al.
New species จำนวน 6 new species ประกอบด้วย
1.     "Lepidotes buddhabutrensis" nov. sp. (2004)
2.     "Lonchidion khoratensis" nov. sp. (2004)
3.     "Kizylkumemys khoratensis." nov"." sp. (2005) Tong et al.
4.     "Mauremys thanhinensis" nov. sp. (2007) Cluade et al.
5.     "Isanichthys lertboosi" sp. nov. (2014) Deesri et al.
6.     "Acrodus kalasinensis" nov. sp. (2014) Cuny et al.
การเขียนคำทับศัพท์ภาษาบาลี
การเขียนคำทับศัพท์ภาษาบาลี สำหรับใช้ในการเขียนอักษรไทยนั้นมีระบบที่ค่อนข้างชัดเจน อาจมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องเรื่อยมาตั้งแต่สมัยโบราณ ปัจจุบัน (พ.ศ. 2549) ราชบัณฑิตยสถานยังไม่ได้วางหลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาบาลี แต่ในบรรดาชาวไทยที่รู้ภาษาบาลี จะยึดธรรมเนียมการทับศัพท์ที่สืบทอดต่อ ๆ กันมา จนอาจกล่าวได้ว่าเป็นมาตรฐานไปแล้ว
การทับศัพท์ภาษาบาลี.
การทับศัพท์ภาษาบาลีด้วยอักษรไทยนั้น อาจแตกต่างจากการทับศัพท์ภาษาอื่น ๆ เนื่องจากภาษาบาลีไม่มีอักษรเฉพาะ ดังนั้น การทับศัพท์ด้วยอักษรไทย จึงไม่อาจระบุได้ว่าทับศัพท์จากอักษรต้นแบบชนิดใด แต่ยึดถือจากเสียงเดิมเป็นหลัก โดยมีแบบแผนดังนี้
เครื่องหมายอื่น ๆ ที่ใช้ในการทับศัพท์ภาษาบาลีได้แก่
การทับศัพท์จากอักษรโรมัน.
สำหรับภาษาบาลีที่เขียนด้วยอักษรโรมัน มีธรรมเนียมการทับศัพท์ ดังนี้
การทับศัพท์แบบอื่น.
สำหรับบุคคลทั่วไปที่ไม่ได้ศึกษาภาษาบาลี อาจประสบปัญหาในการอ่านภาษาบาลีอักษรไทย ที่ทับศัพท์ตามแบบข้างต้น ด้วยเหตุนี้ จึงนิยมใช้การทับศัพท์อย่างง่าย เพื่อความสะดวกในการอ่านสำหรับบุคคลทั่วไป โดยไม่ใช้พินทุ และเพิ่มวิสรรชนีย์
แผ่นดินของเรา (เพลง)
เพลงแผ่นดินของเรา เป็นเพลงปลุกใจ โดยนำเพลง The Exodus Song (This Land is Mine) ของ ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง ปี ค.ศ. 1960 นำแสดงโดยพอล นิวแมน มาประพันธ์เนื้อร้องภาษาไทย ขับร้องโดยสันติ ลุนเผ่
ฮิปพอคราทีส
ฮิปพอคราทีสแห่งกอส (; ; ; ) หรือรู้จักในนามฮิปพอคราทีสที่สอง เป็นแพทย์ชาวกรีกแห่งยุคเปอริเคิลส์ (กรีซยุคคลาสสิก) ผู้ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในบุคคลที่โดดเด่นมากที่สุดในประวัติศาสตร์การแพทย์ ฮิปพอคราทีสมักได้รับการขนานนามว่าเป็น "บิดาแห่งการแพทย์" เพื่อเป็นการระลึกถึงการมีส่วนร่วมในสาขาวิชาการแพทย์ที่หยั่งรากมาถึงปัจจุบันในฐานะผู้ก่อตั้งการแพทย์แบบฮิปพอคราทีส (Hippocratic School of Medicine) การแพทย์อุดมปัญญานี้ได้ปฏิวัติการแพทย์กรีกโบราณไปโดยสิ้นเชิง ผ่านการก่อร่างของแบบแผนปฏิบัติที่ต่างจากสาขาอื่น ๆ ที่เคยเกี่ยวข้องในเชิงขนบ (เธอร์กี และ ปรัชญา) ซึ่งส่งผลให้เกิดการแพทย์ขึ้นมาในฐานะวิชาชีพหนึ่ง