pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การติดต่อโต้ตอบระหว่างอูว์โกกับสำนักพิมพ์ของเขา "Hurst &amp; Blackett" เมื่อ ค.ศ. 1862 จัดเป็นการโต้ตอบที่สั้นที่สุดในประวัติศาสตร์ กล่าวกันว่าในเวลาที่ "เหยื่ออธรรม" (ซึ่งเป็นหนังสือหนากว่า 1200 หน้า) วางแผงนั้น อูว์โกอยู่ระหว่างเดินทางพักผ่อน เขาส่งโทรเลขไปถึงสำนักพิมพ์ว่า "?" ซึ่งสำนักพิมพ์ส่งตอบมาว่า "!"
นวนิยายเรื่องต่อมาของอูว์โก คือ "Les Travailleurs de la Mer" ("ผู้ตรากตรำแห่งท้องทะเล") ซึ่งเขาหันเหแนวทางไปจากแนวสังคม-การเมือง นิยายตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1866 และได้รับการต้อนรับอย่างดี ซึ่งอาจเป็นผลจากความสำเร็จอย่างสูงของ "เหยื่ออธรรม" ก็ได้ อูว์โกเขียนเรื่องนี้เพื่ออุทิศแด่เกาะแห่งเกิร์นซีย์ซึ่งเขาได้ไปลี้ภัยอยู่นานถึง 15 ปี เขาพรรณนาถึงสงครามระหว่างชายคนหนึ่งกับทะเลและสิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวจากมหาสมุทรห้วงลึก คือ ปลาหมึก ซึ่งทำให้เกิดกระแสคลั่งไคล้ปลาหมึกไปทั่วนครปารีส นับแต่อาหาร งานนิทรรศการ ไปจนถึงหมวกปลาหมึกและงานสังสรรค์ คำที่ชาวเกิร์นซีย์ใช้เรียกปลาหมึก (pieuvre; ซึ่งบางครั้งก็หมายถึงปลาหมึกยักษ์) ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของภาษาฝรั่งเศสอันเป็นผลจากคำที่ใช้ในนิยายเรื่องนี้ อูว์โกหวนกลับมาเขียนงานเกี่ยวกับการเมืองและสังคมอีกครั้งในนวนิยายเรื่องถัดไปคือ "L'Homme Qui Rit" ("คนที่หัวเราะ") ซึ่งได้ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1869 และได้สร้างภาพอันล่อแหลมเกี่ยวกับคนชั้นสูงในสังคม แต่นิยายเรื่องนี้ไม่ประสบความสำเร็จมากนักเทียบกับเรื่องก่อน ๆ อูว์โกเริ่มพิจารณาตัวเองว่าห่างชั้นกับนักเขียนร่วมสมัยคนอื่น ๆ เช่นโฟลแบร์ (Flaubert) และซอลา (Zola) ซึ่งมีงานเขียนที่กำลังเป็นที่นิยม นวนิยายเรื่องสุดท้ายของเขาคือ "Quatrevingt-treize" ("เก้าสิบสาม") ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1874 เขาเขียนเรื่องที่ก่อนหน้านี้เคยหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด คือยุคสมัยแห่งความหวาดหวั่นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส แม้ว่าในเวลาที่ตีพิมพ์นั้นชื่อเสียงของอูว์โกเริ่มลดน้อยลงแล้ว แต่ในปัจจุบันก็ยอมรับกันว่า "เก้าสิบสาม" เป็นหนึ่งในผลงานของอูว์โกที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุด
งานการเมืองและช่วงลี้ภัย.
หลังจากพยายามอยู่ 3 ครั้ง อูว์โกก็ได้รับเลือกเข้าเป็นสมาชิกของบัณฑิตยสถานฝรั่งเศส (Académie française) ในปี ค.ศ. 1841 ซึ่งทำให้สถานะของเขาในแวดวงศิลปกรรมและวรรณกรรมมั่นคงขึ้น นักวิชาการชาวฝรั่งเศสจำนวนหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เอเตียน เดอ ฌูย ผู้ต่อต้านการปฏิวัติยุคโรแมนติก พยายามหน่วงเหนี่ยวให้การรับเลือกของอูว์โกเป็นไปอย่างล่าช้า หลังจากนั้นอูว์โกก็มีบทบาททางการเมืองในฝรั่งเศสสูงขึ้น โดยเป็นผู้สนับสนุนการจัดตั้งรัฐบาลของสาธารณรัฐ เขาได้รับโปรดเกล้าฯ จากพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิป เลื่อนให้เป็นขุนนางชั้นสูงในปี ค.ศ. 1841 และได้เข้าสู่สภาสูงในตำแหน่ง pair de France เขาเคลื่อนไหวต่อต้านการลงโทษประหารชีวิตรวมถึงความไม่ยุติธรรมต่าง ๆ ในสังคม โดยชื่นชมยกย่องเสรีภาพของสื่อและการจัดตั้งรัฐบาลของตนเองในโปแลนด์ ในเวลาต่อมาเขาได้รับเลือกเข้าสู่สภานิติบัญญัติ (Legislative Assembly) และสภารัฐธรรมนูญ (Constitutional Assembly) หลังจากนั้นจึงเป็นการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 และการก่อตั้งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2
เมื่อหลุยส์ นโปเลียน (จักรพรรดินโปเลียนที่ 3) รวบอำนาจเบ็ดเสร็จในปี ค.ศ. 1851 และจัดตั้งรัฐธรรมนูญที่ต่อต้านรัฐสภาขึ้น อูว์โกก็ประกาศตัวเองเป็นกบฏต่อประเทศฝรั่งเศส เขาย้ายไปยังบรัสเซลส์ และต่อมาย้ายไปยังเจอร์ซีย์ จนที่สุดจึงมาตั้งถิ่นฐานกันครอบครัวของเขาที่เกาะแชนแนลที่เกิร์นซีย์ เขาลี้ภัยอยู่ที่นี่จนถึง ค.ศ. 1870
ในขณะลี้ภัย อูว์โกได้เผยแพร่ผลงานการเมืองที่มีชื่อเสียงหลายชิ้นที่ต่อต้านจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 เช่น "Napoléon le Petit" และ "Histoire d'un crime" หนังสือเหล่านี้ถูกแบนในฝรั่งเศส แต่กระนั้นก็ส่งผลกระทบต่อฝรั่งเศสอย่างมาก อูว์โกยังเผยแพร่งานเขียนอันมีชื่อเสียงอื่น ๆ ของเขาในระหว่างพำนักอยู่ที่เกิร์นซีย์ รวมถึง "เหยื่ออธรรม" ด้วย ในจำนวนนี้รวมถึงงานกวีนิพนธ์ที่ได้รับการยกย่องอย่างมาก 3 ชุด คือ "Les Châtiments" ในปี 1853; "Les Contemplations" ในปี 1856; และ "La Légende des siècles" ในปี 1859
เขาได้เกลี้ยกล่อมคณะรัฐบาลของสมเด็จพระราชินีวิกตอเรียให้ไว้ชีวิตนักโทษชาวไอริช 6 คนที่ถูกตัดสินว่ากระทำความผิดฐานก่อการร้าย ผลงานครั้งนี้ได้รับยกย่องในการยกเว้นโทษประหารชีวิตจากรัฐธรรมนูญของเจนีวา โปรตุเกส และโคลอมเบีย
ปี ค.ศ. 1859 จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ได้พระราชทานอภัยโทษแก่นักโทษการเมืองลี้ภัยทั้งหมด แต่อูว์โกปฏิเสธการอภัยโทษ เพราะนั่นจะทำให้เขาไม่สามารถวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลได้อีก จนกระทั่งจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 สิ้นอำนาจและสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 จัดตั้งขึ้นแล้ว อูว์โกจึงได้หวนคืนแผ่นดินเกิดในปี ค.ศ. 1870 เขาได้รับเลือกตั้งสู่สภาแห่งชาติ (National Assembly) และวุฒิสภาในเวลาต่อมา
อูว์โกพำนักอยู่ในปารีสด้วยระหว่างที่กองทัพปรัสเซียบุกเข้ายึดเมืองในปี ค.ศ. 1870 สวนสัตว์ในกรุงปารีสส่งเนื้อสัตว์ที่รับประทานได้มาให้เขา ในระหว่างที่การบุกยึดยังดำเนินอยู่และอาหารก็หายากขึ้นทุกที อูว์โกบันทึกไว้ในสมุดประจำวันของเขาว่า เขาต้องลดการ "กินอะไรที่ไม่รู้จัก" ลง
อูว์โกให้ความสนใจเกี่ยวกับสิทธิของศิลปินและลิขสิทธิ์ เขาเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้ง Association Littéraire et Artistique Internationale ซึ่งต่อมานำไปสู่อนุสัญญากรุงเบิร์นว่าด้วยการปกป้องสิทธิในงานวรรณกรรมและงานศิลปะ
เมื่ออูว์โกเดินทางกลับมาปารีสในปี ค.ศ. 1870 เขาได้รับการยกย่องเชิดชูเป็นวีรบุรุษของชาติ แต่ทั้งที่มีชื่อเสียงขนาดนั้นเขาก็ยังแพ้การเลือกตั้งเข้าสู่ National Assembly ในปี ค.ศ. 1872 ต่อมาไม่นานเขาต้องประสบความทุกข์สาหัสเมื่อบุตรสาวของเขา อาแดล ต้องถูกกักตัวไว้ในโรงพยาบาลเนื่องจากอาการวิกลจริต ตามด้วยการเสียชีวิตของบุตรชาย 2 คน (ส่วนบุตรสาวอีกคนหนึ่งคือ ลีโอโปลดีน จมน้ำจากอุบัติเหตุเรือล่มเมื่อปี ค.ศ. 1843 ภริยาของเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1868 ส่วนคนรักผู้ซื่อสัตย์ของเขาคือ จูเลียตต์ ดรูเอต์ เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1883 ก่อนตัวเขาเองสองปี) แม้ว่าเขาจะต้องประสบความสูญเสียมากมายในชีวิตส่วนตัว แต่อูว์โกก็ยังยึดมั่นในงานการเมืองไม่เปลี่ยนแปลง ปี ค.ศ. 1876 เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภาซึ่งเพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ บทบาทสุดท้ายในงานการเมืองของเขาค่อนข้างจะล้มเหลว อูว์โกกลายเป็นเฒ่าจอมดื้อและทำอะไรในวุฒิสภาไม่ได้มากนัก
เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1881 อูว์โกมีอายุครบ 79 ปี มีการจัดงานวันเกิดให้เขาซึ่งนับว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดงานหนึ่งที่เคยจัดให้แก่นักเขียนในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ งานเฉลิมฉลองเริ่มต้นในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ เขาได้รับมอบแจกันจากแซฟวร์ (Sèvres) ซึ่งเป็นของขวัญตามประเพณีที่จะมอบให้แก่ผู้ทรงเกียรติ วันที่ 27 กุมภาพันธ์มีขบวนพาเหรดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศส หัวขบวนอยู่ที่ถนนแอโล (Avenue d'Eylau) และทอดตัวยาวไปตามถนนช็องเซลีเซจนถึงใจกลางเมืองปารีส ผู้ร่วมขบวนใช้เวลาเดินทั้งหมด 6 ชั่วโมงผ่านหน้าของอูว์โกซึ่งนั่งอยู่ที่หน้าต่างบ้านของเขา ทุก ๆ รายละเอียดจัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่อูว์โก แม้แต่ผู้นำขบวนพาเหรดอย่างเป็นทางการยังสวมชุดรวงข้าว เพื่อสื่อถึงบทเพลงของ Cosette ในเรื่อง "เหยื่ออธรรม"
วิกตอร์ อูว์โก ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1885 รวมอายุได้ 83 ปี ยังความเศร้าโศกอย่างใหญ่หลวงต่อชนทั้งชาติ เขามิได้เป็นเพียงเสาหลักทางวรรณกรรมของฝรั่งเศส แต่ยังได้รับยกย่องจากนานาชาติในฐานะรัฐบุรุษผู้มีบทบาทสำคัญในการก่อร่างสร้างสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 และนำประชาธิปไตยมาสู่ฝรั่งเศส ประชาชนกว่า 2 ล้านคนได้เข้าร่วมพิธีศพของเขาในกรุงปารีส ตั้งแต่ประตูชัยไปจนถึงแพนธีออน อันเป็นสถานที่ฝังศพของเขา โดยใช้ที่ฝังศพร่วมกันกับ Alexandre Dumas และ Émile Zola
อูว์โกกับภาพวาด.
นอกจากงานด้านวรรณกรรม อูว์โกยังมีฝีมือด้านทัศนศิลป์อย่างเอกอุ ตลอดชีวิตของเขาได้วาดภาพไว้มากกว่า 4,000 ภาพ ในช่วงแรกการวาดภาพก็เป็นเพียงแค่งานอดิเรก แต่ต่อมามันก็มีความสำคัญต่ออูว์โกมากขึ้นโดยเฉพาะช่วงก่อนการลี้ภัย เมื่อเขาตัดสินใจหยุดงานประพันธ์เพื่ออุทิศตัวเองแก่งานการเมือง การวาดภาพจึงเป็นทางออกทางเดียวสำหรับความคิดสร้างสรรค์ของเขาในระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1848-1851
อูว์โกวาดภาพเฉพาะบนกระดาษ และมักเป็นภาพขนาดเล็ก เขาใช้เทคนิค pen-and-ink วาดด้วยสีน้ำตาลเข้มหรือสีดำ บางครั้งก็แต้มสีขาว แต่ไม่ค่อยใช้สีอื่น ๆ ภาพที่หลงเหลือรอดมาถึงปัจจุบันแสดงให้เห็นความสามารถอันน่าอัศจรรย์และความ "ทันสมัย" ทั้งแบบอย่าง วิธีการ แสงเงา และเทคนิคต่าง ๆ ทั้งแบบเหนือจริง (surrealism) และแบบสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม (abstract expressionism)
เขามักวาดภาพโดยใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ของลูกมาช่วยในการสร้างสรรค์ เช่น กระดาษไข กระดาษซับหมึก ดิ้น ยางลบ หรือบางครั้งก็ใช้ถ่านจากแท่งไม้ขีดไฟหรือใช้นิ้วของเขาแทนที่จะใช้ปากกาหรือพู่กัน บางครั้งเขาถึงกับสาดกาแฟใส่หรือหาวิธีสร้างเอฟเฟคต่าง ๆ ที่เขาต้องการ เล่ากันว่าอูว์โกมักจะวาดภาพด้วยมือซ้าย บางครั้งก็วาดโดยไม่มองกระดาษเลย เพื่อที่จะเข้าถึงภาวะจิตใต้สำนึกของตัวเอง ในเวลาต่อมาหลักการนี้จึงเป็นที่รู้จักกันผ่านทางซิกมุนด์ ฟรอยด์
อูว์โกเก็บภาพวาดของเขามิให้สาธารณชนได้เห็น ด้วยเกรงว่ามันจะบดบังผลงานด้านวรรณกรรมของเขาเสีย แต่เขาชอบเอารูปภาพอวดแก่ครอบครัวและเพื่อนฝูง บางครั้งก็ทำเป็นบัตรอวยพร มีภาพวาดหลายภาพที่มอบให้แก่แขกของเขาเป็นของขวัญในขณะที่เขาอยู่ระหว่างการลี้ภัย ภาพวาดของเขาบางชิ้นได้แสดงแก่ศิลปินร่วมสมัยเช่น ฟัน โคค และเดอลาครัว และเป็นที่ชื่นชอบอย่างมาก เดอลาครัวเคยให้ความเห็นว่าถ้าอูว์โกตัดสินใจมาเป็นศิลปินวาดภาพแทนที่จะเป็นนักเขียน เขาจะเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษ
อูว์โกกับดนตรี.
แม้ว่าทักษะทางดนตรีจะไม่ได้เป็นหนึ่งในพรสวรรค์มากมายของอูว์โก แต่กระนั้นเขาก็ยังสร้างผลกระทบอันยิ่งใหญ่ในโลกของดนตรี ด้วยแรงบันดาลใจอันไร้สิ้นสุดที่ผลงานของเขาส่งผลต่อบรรดานักแต่งเพลงจำนวนมากในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ตัวอูว์โกเองชอบดนตรีของกลุ๊กและเวเบอร์ ทั้งยังชื่นชอบเบทโฮเฟินอย่างมาก นอกจากนั้นเขายังชื่นชมผลงานของนักแต่งเพลงในยุคก่อนหน้าเขา เช่น Palestrina และ Monteverdi นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในคริสต์ศตวรรษที่ 19 สองคนคือ แบร์ลีโยซและลิซท์ ก็เป็นเพื่อนของอูว์โก คนหลังนี้เคยเล่นเพลงของเบทโฮเฟินที่บ้านของอูว์โกด้วย อูว์โกเคยเขียนขำ ๆ ในจดหมายถึงเพื่อนฉบับหนึ่งว่า ต้องขอบคุณลิซท์ที่ช่วยสอนเปียโนให้เขา ทำให้เขาสามารถเล่นเพลงโปรดของตัวเองได้โดยใช้นิ้วเพียงนิ้วเดียว อูว์โกยังเคยร่วมงานกับหลุยส์ แบร์แต็ง (Louise Bertin) นักแต่งเพลง โดยช่วยเขียนบทอุปรากรให้แก่เธอในปี ค.ศ. 1836 เรื่อง "La Esmeralda" อันมีที่มาจากนวนิยายเรื่องหนึ่งของอูว์โก คือ "คนค่อมแห่งน็อทร์-ดาม" ทว่าด้วยเหตุผลหลายประการ ทำให้อุปรากรอันงดงามนี้ต้องปิดการแสดงลงหลังจากเปิดแสดงได้เพียง 5 ครั้ง และไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในปัจจุบัน แต่ยังมีบทเพลงในเวอร์ชันที่บรรเลงด้วยเปียโนของลิซท์ ซึ่งนำกลับมาแสดงอีกครั้งในงานเทศกาลดนตรีนานาชาติ Victor Hugo et Égaux เมื่อ ค.ศ. 2007 นอกจากนี้ยังนำมาแสดงเป็นออร์เคสตราเต็มรูปแบบเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 ในงาน Le Festival de Radio France et Montpellier Languedoc-Roussillon
มีบทเพลงมากกว่า 1000 บทที่ได้รับแรงบันดาลใจจากงานเขียนของอูว์โกตลอดช่วงเวลานับแต่คริสต์ทศวรรษ 1800 ตราบจนกระทั่งปัจจุบัน บทละครของอูว์โกซึ่งแหวกประเพณีนิยมของงานแสดงในยุคคลาสสิกแต่เปลี่ยนมาเป็นเรื่องราวในยุคโรแมนติกได้จุดประกายความสนใจแก่บรรดานักแต่งเพลง และพากันจับเรื่องราวเหล่านั้นมาดัดแปลงเป็นอุปรากร มีละครอุปรากรมากกว่า 100 เรื่องที่สร้างขึ้นจากผลงานของอูว์โก ในบรรดาบทละครที่มีชื่อเสียงได้แก่ "Lucrezia Borgia" ของโดนีเซตตี (ค.ศ. 1833) "Rigoletto" และ "Ernani" ของแวร์ดี (ค.ศ. 1851 และ 1844 ตามลำดับ) และ "La Gioconda" ของ Ponchielli (ค.ศ. 1876) นอกจากบทละครของอูว์โกแล้ว นวนิยายของเขาก็เป็นแหล่งข้อมูลชั้นดีสำหรับเหล่านักดนตรี พวกเขาไม่เพียงนำมาดัดแปลงเป็นอุปรากรและบัลเลต์ แต่ยังนำมาทำเป็นละครเพลงด้วย เช่นเรื่อง "คนค่อมแห่งน็อทร์-ดาม" และเรื่องที่โด่งดังที่สุดตลอดกาลคือ "เหยื่ออธรรม" ซึ่งเป็นละครเพลงที่เปิดแสดงอยู่ยาวนานที่สุดในเวสต์เอนด์ กรุงลอนดอน นอกจากนี้ งานกวีนิพนธ์ของอูว์โกก็สร้างแรงบันดาลใจต่อเหล่านักดนตรีและนักแต่งเพลงด้วย พวกเขาแต่งเพลงมากมายขึ้นจากบทกวีของอูว์โก เหล่านักดนตรีเหล่านี้ได้แก่ แบร์ลีโยซ, บีแซ, ฟอเร, ฟร็องก์, ลาโล, ลิซท์, มัสแน, แซ็ง-ซ็องส์, รัคมานีนอฟ และวากเนอร์
จนถึงปัจจุบัน ผลงานของอูว์โกยังส่งอิทธิพลต่องานดนตรีอย่างต่อเนื่อง ตัวอย่างเช่น นวนิยายเรื่อง "The Last Day of a Condemned Man" ซึ่งต่อต้านการลงโทษประหารชีวิต ได้ดัดแปลงมาเป็นละครอุปรากร โดยดาวิด อาลัญญา น้องชายของเขาคือ โรแบร์โต อาลัญญาได้แสดงละครอุปรากรรอบปฐมทัศน์ไปเมื่อฤดูร้อน ค.ศ. 2007 ในกรุงปารีส และแสดงซ้ำอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 ในงานเทศกาลดนตรีนานาชาติ Victor Hugo et Égaux 2008 นอกจากนี้มีงานเทศกาลดนตรีนานาชาติวิกตอร์ อูว์โก จัดขึ้นที่เกิร์นซีย์เป็นประจำทุก 2 ปี ซึ่งมีนักดนตรีมาร่วมงานค่อนข้างมาก
ประชาชนชาวเกิร์นซีย์พร้อมใจกันสร้างรูปปั้นของอูว์โกไว้ที่แคนดีการ์เด้น (ท่าเรือเซนต์ปีเตอร์) เพื่อระลึกถึงช่วงเวลาที่อูว์โกลี้ภัยอยู่บนเกาะแห่งนั้น นอกจากนี้ทางปารีสก็ได้อนุรักษ์บ้านของเขาทั้งที่ Hauteville House ในเกิร์นซีย์ และที่บ้านเลขที่ 6 จัตุรัสโวฌ (Place des Vosges) ในนครปารีสไว้เป็นพิพิธภัณฑ์ บ้านของอูว์โกอีกแห่งหนึ่งที่เมืองฟิยันเดิน (Vianden) ในลักเซมเบิร์ก ซึ่งเขาเคยไปพักอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1871 ก็ได้เป็นพิพิธภัณฑ์ด้วย ที่เจอร์ซีย์ซึ่งอูว์โกเคยไปลี้ภัยช่วงสั้น ๆ ช่วงหนึ่งในปี ค.ศ. 1852 มีแผ่นป้ายอนุสรณ์ (plaque) ติดตั้งไว้ที่ La Vingtiane De La Ville เพื่อเป็นอนุสรณ์การมาเยือนของเขา
มีการสร้างรูปปั้นและอนุสาวรีย์ของอูว์โกไว้มากมาย เช่นที่เกิร์นซีย์ ที่อุทยานกวีเบซีเย (Béziers) ซึ่งภายหลังดัดแปลงกลายเป็นสวนสัตว์ โอกุสต์ รอแด็ง ช่างปั้นผู้มีชื่อเสียงชาวฝรั่งเศสได้ปั้นรูปหล่อครึ่งตัวของอูว์โกในปี ค.ศ. 1886 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ Gulbenkian ประเทศฝรั่งเศส มีอนุสาวรีย์วิกตอร์ อูว์โกอีกแห่งหนึ่งอยู่ที่เมืองเบอซองซง ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นบ้านเกิดของอูว์โก ปั้นโดยศิลปินชื่อ Ousmane Sow นอกจากนี้ในรัสเซีย มีอุทยานแอร์มิทาชในกรุงมอสโกซึ่งประดับรูปปั้นครึ่งตัวของอูว์โกไว้เช่นกัน
ที่เขต XVIème ในเมืองปารีส มีถนนชื่อ Victor-Hugo ซึ่งตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา นอกจากนี้ยังมีถนนและตรอกซอยอีกมากมายหลายแห่งทั่วประเทศฝรั่งเศสที่ตั้งชื่อตามชื่อของเขา มีโรงเรียนแห่งหนึ่งชื่อ Lycée Victor Hugo ตั้งอยู่ที่บ้านเกิดของอูว์โกคือเมืองเบอซองซง ถนน Victor-Hugo อีกแห่งหนึ่งอยู่ที่เมือง Shawinigan รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา ก็ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
อูว์โกเคยอาศัยอยู่ที่เมือง Avellino ประเทศอิตาลี เมื่อย้ายครอบครัวไปอยู่กับพ่อในคราวหนึ่งในปี ค.ศ. 1808 ปัจจุบันที่พักของเขาเป็นที่รู้จักในชื่อ Il Palazzo Culturale อูว์โกเคยเขียนถึงช่วงชีวิตสั้น ๆ ที่เขาพำนักอยู่ที่นี่ กล่าวว่า "C’était un palais de marbre..." ที่เมืองเอดินบะระ สกอตแลนด์ มีร้านอาหารแห่งหนึ่งชื่อ "Victor Hugo" ซึ่งเริ่มต้นดำเนินกิจการโดยชาวฝรั่งเศสคู่หนึ่ง แต่ถูกซื้อไปในปี ค.ศ. 2005 ร้านนี้ตั้งอยู่ที่เมลวิลล์เทอร์เรซ ใกล้กับหอพักมหาวิทยาลัยเอดินบะระ ในเขตเมืองชีนส์
ปี ค.ศ. 1985 มีการจัดทำเหรียญอนุสรณ์ในโอกาสครบ 100 ปีวันถึงแก่กรรมของอูว์โก เป็นเหรียญ 10 ฟรังค์ฝรั่งเศส
โรงพยาบาลค่ายสุริยพงษ์
โรงพยาบาลค่ายสุริยพงษ์ เป็นโรงพยาบาลสังกัดกองทัพบก กองบัญชาการกองทัพไทย กระทรวงกลาโหม ให้บริการรักษาทั่วไป ผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอก
ในปี พ.ศ. 2511 กองทัพบกได้ออกคำสั่งให้กองพันทหารม้าที่ 10 ซึ่งตั้งอยู่ค่ายจักรพงษ์ ตำบลดงพระราม อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ย้ายมาอยู่ที่บ้านน้ำล้อม ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน (ค่ายสุริยพงษ์ในปัจจุบัน) และเมื่อมีหน่วยรบขึ้นในจังหวัดน่าน ก็สมควรจะต้องตั้งหน่วยให้การสนับสนุนขึ้นอีกหน่วยหนึ่ง โดยให้ใช้ อฉก.จังหวัดทหารบกน่าน (ส่วนแยก) และตั้งชื่อหน่วยว่า “ หน่วยจังหวัดทหารบกลำปาง (ส่วนแยกน่าน)” และให้มีหน่วยรักษาพยาบาลหนึ่งหน่วยชื่อว่า “หมวดพยาบาลจังหวัดทหารบกลำปาง (ส่วนแยกน่าน)” เป็นหมวดพยาบาลชั้น 2 มีผู้บังคับหมวดอัตราร้อยโท ในปี พ.ศ. 2512
ต่อมาในปี พ.ศ. 2515 กองทัพบกได้แก้ไขปรับปรุงจังหวัดทหารบก (ส่วนแยก) และได้ขยายหมวดพยาบาลจากชั้น 2 เป็นหมวดพยาบาลชั้น 1 ผู้บังคับหมวดอัตราร้อยเอก จนถึงปี พ.ศ. 2521 จึงได้ขยายสถานพยาบาลจากหมวดพยาบาลเป็นโรงพยาบาลจังหวัดทหารบกลำปาง (ส่วนแยก) และได้นำความกราบบังคมทูลฯ ขอพระราชทานชื่อจาก “โรงพยาบาลจังหวัดทหารบกลำปาง (ส่วนแยกน่าน)” เป็น “โรงพยาบาลค่ายสุริยพงษ์” ตามชื่อค่าย
โรงพยาบาลค่ายสุริยะพงษ์ได้รับอนุมัติจากกองทัพบก กองบัญชาการกองทัพไทย กระทรวงกลาโหมให้สร้างที่ทำการขึ้นใหม่ภายในฐานแสงเพ็ญ ตำบลฝายแก้ว อำเภอภูเพียง และได้ทำการเคลื่อนย้ายหน่วยไปประจำที่ตั้งแห่งใหม่ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ปัจจุบันประกอบด้วยทีมแพทย์ 3 คน พยาบาล 11 คน และผู้ช่วยพยาบาล 13 คน
เป็นรพ.ทบ. ขนาด 30 เตียง ซึ่งดำรงไว้ซึ่งมาตรฐาน บริการดี เป็นที่เชื่อมั่นของกำลังพล ครอบครัวและประชาชนในพื้นที่
1.      รพ.ทบ. ขนาด 30 เตียง ซึ่งดำรงไว้ซึ่งมาตรฐาน
2.     ให้บริการให้บริการส่งเสริมสุขภาพ  ป้องกันโรค รักษาและฟื้นฟูโรค แก่กำลังพลทหารและครอบครัว ตลอดจนประชาชนในพื้นที่ตามที่ได้รับมอบหมาย
3.     ให้บริการแพทย์สนาม และพร้อมตอบโต้ภัยพิบัติฉุกเฉิน
4.     พัฒนาบุคลากรทุกระดับให้สุขภาพดีและมีความสุข
วิหารไดอานา
วิหารไดอานา หรือ วิหารไดอานาแห่งเอฟิซูส ตั้งอยู่ที่เมืองเอฟิซูส ประเทศกรีซ วิหารแห่งนี้สร้างด้วยหินอ่อนเมื่อประมาณ 550 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในสมัยของกษัตริย์ครอยซุสแห่งลิเดีย ตัววิหารกว้าง 160 ฟุต ยาว 342 ฟุต เมื่อมองจากด้านกว้างจะพบเสาหินอ่อนเรียงกันอยู่ทั้งสิ้น 8 ต้น แต่ถ้ามองจากด้านยาวจะเห็นเสาหินอ่อนเรียงกันอยู่ 20 ต้น โดยเสาแต่ละต้นมีความสูง 60 ฟุต และมีเส้นผ่านศูนย์กลางยาว 6 ฟุต หลังคาวิหารทำด้วยไม้มุงกระเบื้องหินอ่อน ขนาดของวิหารครอบคลุมพื้นที่ 54,720 ตารางฟุต เป็นวิหารที่สามารถกล่าวได้ว่ามีความสวยงามมากที่สุดในสมัยนั้น ประวัติการสร้างวิหารแห่งนี้ มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่า วิหารแห่งนี้ถวายสร้างขึ้นแด่เทพธิดาไดอานาหรืออาร์เทมิสที่เสด็จลงมาจากสรวงสวรรค์เพื่อช่วยชาวเมnองให้พ้นจากภัยพิบัติและความหายนะทั้งปวง เมื่อเทพธิดาไดอานาหรืออาร์เทมิสได้ช่วยเหลือผู้คนให้รอดพ้นหายนะดังกล่าวแล้ว ชาวเมืองต่างซาบซึ้งในบุญคุณยิ่งนัก ด้วยความศรัทธาทั้งหลายทั้งปวง ชาวเมืองต่างร่วมใจกันสร้างวิหารแห่งนี้ขึ้นมาอย่างใหญ่โตวิจิตรงดงาม
ต่อมาวิหารไดอานาได้ทรุดโทรมลงตามกาลเวลาโดยไม่มีใครสนใจจนกระทั่งเมื่อ ค.ศ. 186 พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้บูรณะซ่อมแซมขึ้นใหม่เนื่องจากถูกไฟไหม้ แม้ว่าวิหารไดอานาจะเสียหายไปมากทว่าความงดงามของโครงร่างสถาปัตยกรรมแบบกรีกที่สวยงามยังคงตั้งตระหง่านอย่างโดดเด่นให้บรรดานักวิชาการ ผู้สนใจทั่วไป รวมถึงนักท่องเที่ยวได้ศึกษาและเดินทางมาชมความงดงามของวิหารแห่งนี้กันสืบไป
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
จังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีโรงเรียนทั้งหมด 285 โรงเรียน โดยแบ่งตามสังกัดและอำเภอที่ตั้งดังนี้
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์แบ่งตามสังกัด.
จังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีโรงเรียนสังกัด สพฐ. จำนวน 228 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาประจวบคีรีขันธ์ (สพม.ประจวบคีรีขันธ์) จำนวน 18 โรงเรียน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์ทั้ง 2 เขตจำนวน 209 โรงเรียน และโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์แบ่งดังนี้
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาประจวบคีรีขันธ์.
จังหวัดประจวบคีรีขันธ์อยู่ในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาประจวบคีรีขันธ์ และมีโรงเรียนในสังกัดจำนวน 18 โรงเรียน โดยแบ่งเป็น 2 สหวิทยาเขตได้แก่
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 1.
สพป.ประจวบคีรีขันธ์ เขต 1 มีพื้นที่ครอบคลุม 4 อำเภอทางตอนใต้ของจังหวัด ได้แก่อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ อำเภอทับสะแก อำเภอบางสะพาน และอำเภอบางสะพานน้อย มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 120 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอบางสะพาน 38 โรงเรียน อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ 35 โรงเรียน อำเภอทับสะแก 25 โรงเรียน และอำเภอบางสะพานน้อย 22 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 2.
สพป.ประจวบคีรีขันธ์ เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 4 อำเภอทางตอนเหนือของจังหวัด ได้แก่อำเภอกุยบุรี อำเภอปราณบุรี อำเภอสามร้อยยอด และอำเภอหัวหิน มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 89 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอกุยบุรี 25 โรงเรียน อำเภอสามร้อยยอด 25 โรงเรียน อำเภอหัวหิน 24 โรงเรียน และอำเภอปราณบุรี 15 โรงเรียน
จังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน ได้แก่โรงเรียนโสตศึกษาเทพรัตน์ ตั้งอยู่ที่ตำบลพงศ์ประศาสน์ อำเภอบางสะพาน
จังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 21 โรงเรียน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีโรงเรียนในความรับผิดชอบได้แก่องค์การบริหารส่วนจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (1 โรงเรียน) เทศบาลเมือง 2 แห่งได้แก่เทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ (3 โรงเรียน) และเทศบาลเมืองหัวหิน (7 โรงเรียน) เทศบาลตำบล 5 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 2 แห่ง
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ซึ่งสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนมีจำนวน 36 โรงเรียน
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์แบ่งตามที่ตั้ง.
อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์.
อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์มี 48 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 1 จำนวน 35 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 6 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 10 จำนวน 3 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ 3 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลคลองวาฬ 1 โรงเรียน
อำเภอกุยบุรี.
อำเภอกุยบุรีมี 29 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 2 จำนวน 25 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 10 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน
อำเภอทับสะแก.
อำเภอทับสะแกมี 29 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 1 จำนวน 25 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 10 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน
อำเภอบางสะพาน.
อำเภอบางสะพานมี 43 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 1 จำนวน 38 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 3 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 10 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน
อำเภอบางสะพานน้อย.
อำเภอบางสะพานน้อยมี 24 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 1 จำนวน 22 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 10 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน
อำเภอปราณบุรี.
อำเภอปราณบุรีมี 34 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 2 จำนวน 15 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 8 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 10 จำนวน 3 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลเขาน้อย 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลปราณบุรี 2 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลหนองตาแต้ม 2 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำปราณ 1 โรงเรียน
อำเภอสามร้อยยอด.
อำเภอสามร้อยยอดมี 31 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 2 จำนวน 25 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 3 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 10 จำนวน 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลไร่เก่า 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลไร่ใหม่ 1 โรงเรียน
อำเภอหัวหิน.
อำเภอหัวหินมี 47 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์เขต 2 จำนวน 24 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 13 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองหัวหิน 7 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 10 จำนวน 3 โรงเรียน
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดปราจีนบุรี
จังหวัดปราจีนบุรีมีโรงเรียนทั้งหมด 290 โรงเรียน โดยแบ่งตามสังกัดและอำเภอที่ตั้งดังนี้
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดปราจีนบุรีจำแนกตามสังกัด.
จังหวัดปราจีนบุรีมีโรงเรียนสังกัด สพฐ. จำนวน 252 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาปราจีนบุรี นครนายก (สพม.ปราจีนบุรี นครนายก) จำนวน 19 โรงเรียน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปราจีนบุรีทั้ง 2 เขตรวม 232 โรงเรียน และโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาของจังหวัดปราจีนบุรีแบ่งดังนี้
จังหวัดปราจีนบุรีอยู่ในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาปราจีนบุรี นครนายก ร่วมกับจังหวัดนครนายก โดยมีโรงเรียนในสังกัดจำนวน 19 โรงเรียนซึ่งจัดอยู่ใน 3 สหวิทยาเขตได้แก่
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปราจีนบุรี เขต 1.
สพป.ปราจีนบุรี เขต 1 มีพื้นที่ครอบคลุม 5 อำเภอทางตอนกลางและตะวันตกของจังหวัด ได้แก่อำเภอเมืองปราจีนบุรี อำเภอประจันตคาม อำเภอศรีมหาโพธิ อำเภอศรีมโหสถ และอำเภอบ้านสร้าง มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 119 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอประจันตคาม 31 โรงเรียน อำเภอศรีมหาโพธิ 31 โรงเรียน อำเภอเมืองปราจีนบุรี 27 โรงเรียน อำเภอบ้านสร้าง 21 โรงเรียน และอำเภอศรีมโหสถ 9 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปราจีนบุรี เขต 2.
สพป.ปราจีนบุรี เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 2 อำเภอทางตะวันออกของจังหวัด ได้แก่อำเภอกบินทร์บุรี และอำเภอนาดี มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 113 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอกบินทร์บุรี 85 โรงเรียน และอำเภอนาดี 28 โรงเรียน
จังหวัดปราจีนบุรีมีโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียนได้แก่โรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดปราจีนบุรี ตั้งอยู่ที่ตำบลเนินหอม อำเภอเมืองปราจีนบุรี
จังหวัดปราจีนบุรีมีโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 โรงเรียน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีโรงเรียนในความรับผิดชอบได้แก่องค์การบริหารส่วนจังหวัดปราจีนบุรี (6 โรงเรียน) เทศบาลเมืองปราจีนบุรี (6 โรงเรียน) เทศบาลตำบลกบินทร์ (2 โรงเรียน) และเทศบาลตำบลนาดี (1 โรงเรียน)
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดปราจีนบุรีซึ่งสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนมีจำนวน 23 โรงเรียน
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดปราจีนบุรีแบ่งตามที่ตั้ง.
อำเภอเมืองปราจีนบุรี.
อำเภอเมืองปราจีนบุรีมี 47 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปราจีนบุรีเขต 1 จำนวน 27 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 7 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 7 จำนวน 4 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปราจีนบุรี 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองปราจีนบุรี 6 โรงเรียน และสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน
อำเภอกบินทร์บุรี.
อำเภอกบินทร์บุรีมี 101 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปราจีนบุรีเขต 2 จำนวน 85 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 7 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 7 จำนวน 5 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปราจีนบุรี 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลกบินทร์ 2 โรงเรียน
อำเภอนาดี.
อำเภอนาดีมี 35 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปราจีนบุรีเขต 2 จำนวน 28 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 3 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 7 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปราจีนบุรี 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลนาดี 1 โรงเรียน
อำเภอบ้านสร้าง.
อำเภอบ้านสร้างมี 24 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปราจีนบุรีเขต 1 จำนวน 21 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 7 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปราจีนบุรี 1 โรงเรียน
อำเภอประจันตคาม.