pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เพทช์วอล ได้ต้องการความช่วยเหลือจากผู้ช่วยหลายคนเพื่อที่จะได้แสดงผลงานการคำนวณครั้งยิ่งใหญ่ของตน ดังนั้นเมื่อเจ้าชายลุดวิก ทราบข่าว จึงได้ตัดสินใจที่จะช่วยเหลือเพทช์วอล และได้ส่งเหล่าทหารหลายรายที่มีความรู้เกี่ยวกับเครื่องยนต์กลไกมาช่วยเพทช์วอล ซึ่งทหารเหล่านั้นได้รับการฝึกฝนเกี่ยวกับการคณิตศาสตร์มาเป็นอย่างดี และในปี พ.ศ. 2383 (ค.ศ. 1840) เลนส์สามารถผลิตขึ้นได้โดยบริษัท Voightland
ตัวเลนส์มีความยาวรัศมีที่มีส่วนโค้งและได้ถูกผลิตด้วยกระจกแบบพอเศษ และได้ถูกปิดเป็นความรับที่มีเพียง
เพทช์วอล และช่างผลิตเลนส์ของบริษัท “Voigtlander” เท่านั้นที่รู้
ด้วยเลนส์ของ เพทช์วอล ได้ใช้ได้จริงกับภาพถ่ายบุคคล (Portrait) และเริ่มเป็นจริงในที่สุดและด้วยสาร
iodine-bromine และ iodine-chlorine เพลท เวลาการรับแสงในการถ่ายภาพสามารถลดลงเหลือที่ 15–30 วินาที
ในปี พ.ศ. 2399 (ค.ศ. 1856) บริษัท Dietzler ได้สร้างเลนส์ที่มีรัศมี 6 ฟุต และน้ำหนักเกือบ 15 กก.ด้วยเลนส์ตัวนี้
ภาพถ่ายสามารถมีขนาดใหญ่ถึง 13x16 ฟุต (32x42 ซ.ม.)
ในปี พ.ศ. 2408 (ค.ศ. 1865) ในนิทรรศการภาพถ่ายนานาชาติในกรุงเบอร์ลิน กล้องและเลนส์ที่มีขนาดรัศมีที่ 8 ฟุต จึงเป็นที่
ได้รู้จัก ตัวกล้องและเลนส์รวมทั้งขาตั้งกล้องมีน้ำหนักรวมกันมากกว่า 100 กก.
ในปารีส Disdêri ได้ทดลองด้วยกล้องที่ติดเลนส์ที่มีรัศมี 11 ฟุต (27 ซม.) เขาได้ใช้วิธีการCollodion เพลท Petzval ได้ปรับปรุงเลนส์ lansvape (the orthoscope) และได้วางตลาดในปี พ.ศ. 2418 (ค.ศ. 1875) ภายใต้ชื่อ “Photographischer dialyt” ตัวเลนส์ถูกผลิตขึ้นโดยบริษัท Dietzler แต่ในไม่นานบริษัท “Voigtlader” ก็ได้ผลิตเลนส์นี้ขึ้นเหมือนกันภายใต้ชื่อ “Voightland Orthoscope” นี่คือจุดเริ่มต้นของข้อพิพาทโต้แย้ง อันสาหัสและยาวนานระหว่าง Petzval และ Voightkander ที่เกี่ยวกับสิทธิในการออกแบบเลนส์ ในท้ายที่สุด
Petzval ก็ไม่ได้รับผลตอบแทนจากการประดิษฐ์ “orthoscope” กลับมา
หลังจากเหตุการณ์นี้เพทช์วอล จึงได้ตัดสินใจทำงานแต่กับบริษัท Dietzler เท่านั้น แต่ทางบริษัทก็ได้ล้มละลายลงในไม่นาน จากนั้นเพทช์วอล ก็ได้ทำงานโดยตัวของเขาเอง
แต่ใน พ.ศ. 2402 (ค.ศ. 1859) เนื่องจากได้เกิดการโจรกรรมขึ้นกับเค้าต้นฉบับทฤษฎีที่เกี่ยวกับเลนส์จึงได้ถูกทำลายลงจากเหตุการณ์นั้น
ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้ตัดสินใจที่จะเลิกสนใจและศึกษาค้นคว้าเรื่องเลนส์ แต่ได้หันมาสนใจเกี่ยวกับดนตรีอคูสติก เป็นพิเศษแทน
ในปี พ.ศ. 2405 (ค.ศ. 1862) เพทช์วอล ได้เลิกสอนบรรยายที่มหาวิทยาลัย
ในปี พ.ศ. 2412 (ค.ศ. 1869) ขณะที่เขาอายุได้ 62 เขาได้สมรสกับแม่บ้านของเขา แต่น่าเศร้าที่อีก 4 ปีต่อมาหล่อนก็ได้เสียชีวิตลง
เมื่อเขาอายุได้ 70 ปี เพทช์วอลก็ได้ลาออกจากการเป็นผู้บรรยาย เขาได้ถอนตัวเองออกจากคนรอบข้างและเริ่มที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยวและหลีกเลี่ยงที่จากสังคมมนุษย์ เขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2434 (ค.ศ. 1891) , เป็นที่น่าขมขื่นที่เขาได้ทะเลาะกับ บริษัท Voightland และด้วยความล้มเหลวของโครงการของเขากับบริษัท Dietzler และด้วยการขาดแคลนรางวัลสำหรับชีวิตการทำงานในการเป็นผู้ประยุกต์เลนส์
ค.ศ. 1926
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี
ออสการ์ กุสตาฟ เรจลันเดอร์
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม 2523 เป็นคณะวิชาลำดับที่ 11 ของมหาวิทยาลัยขอนแก่นและเป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่ผลิตบัณฑิตสาขาวิชาเภสัชศาสตร์ แห่งที่ 5 ของประเทศ ถัดจาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยมหิดล และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้จัดตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองแผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2523–2525) ตามโครงการพัฒนาการสาธารณสุขของประเทศ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้ก่อตั้งโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษหน้าที่ 13 เล่ม 92 ตอนที่ 197 ลงวันที่ 22 ธันวาคม พุทธศักราช 2523นับเป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษา ผลิตบัณฑิตสาขาวิชาเภสัชศาสตร์ แห่งที่ 5 ของประเทศ ถัดจาก คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยมีการจัดการเรียนการสอนในสาขาเภสัชศาสตร์ หลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ซึ่งเป็นหลักสูตร 5 ปี เริ่มรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี รุ่นแรกเมื่อปีการศึกษา 2525 ต่อมาเปิดหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ภาคสมทบในปีการศึกษา 2538 และเปิดสอนหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (ศึกษาเป็นภาษาอังกฤษ) ในปีการศึกษา 2547 ซึ่งเป็นหลักสูตรแรกของประเทศไทยที่เปิดสอนเป็นภาษาอังกฤษในสาขาเภสัชศาสตร์ และเป็นหลักสูตรแรกในระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยขอนแก่นที่เปิดสอนเป็นภาษาอังกฤษ การเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษาเริ่มเปิดหลักสูตรเภสัชศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเภสัชกรรมคลินิก โดยจัดการเรียนการสอนแบบสะสมหน่วยกิต (Module) ในปีการศึกษา 2548 มีการขยายและพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง จนปัจจุบันมีการจัดการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรบัณฑิต 1 หลักสูตร ระดับปริญญาโท 7 หลักสูตร และระดับปริญญาเอก 2 หลักสูตร มีบุคลากรสายผู้สอน จำนวน 80 คน วุฒิการศึกษาระดับปริญญาเอก จำนวน 70 คน คิดเป็นร้อยละ 87.50 และมีตำแหน่งทางวิชาการ รองศาสตราจารย์ : ผู้ช่วยศาสตราจารย์ : อาจารย์ เท่ากับ 29 : 26 : 25 คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มุ่งมั่นที่จะพัฒนาและดำเนินการเพื่อให้บรรลุภารกิจตามพันธกิจที่ได้รับมอบหมายอย่างมีวิสัยทัศน์ และสอดคล้องกับมหาวิทยาลัยขอนแก่น และนโยบายการพัฒนาประเทศของรัฐบาล
สัญลักษณ์ประจำคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น คือตราพระธาตุพนม ภายใต้ตราสัญลักษณ์ มีข้อความว่า "คณะเภสัชศาสตร์ Faculty of Pharmaceutical Science, KKU" พร้อมสัญลักษณ์ เรซิพี (℞)
สีเขียวมะกอก
ต้นกระถินณรงค์ คือต้นไม้ประจำคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
คัปปุชชีโน
คัปปุชชีโน  เป็นหนึ่งในเครื่องดื่มประเภทกาแฟซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากประเทศอิตาลี คัปปุชชีโนมีส่วนประกอบหลักคือเอสเปรสโซและนม
การชงคัปปุชชีโนส่วนใหญ่มักมีอัตราส่วนของเอสเปรสโซ 1/3 ส่วน ผสมกับนมร้อนผ่านไอน้ำ 1/3 ส่วน และนมตีเป็นฟองละเอียด 1/3 ส่วนลอยอยู่ด้านบน นอกจากนั้นอาจโรยหน้าด้วยผงอบเชยหรือผงโกโก้เล็กน้อยตามความชอบ ส่วนผสมของคัปปุชชีโนต่างจากของลัตเตมัคคียาโตซึ่งประกอบไปด้วยนมเป็นส่วนใหญ่และนมตีฟองเพียงเล็กน้อย
ในประเทศอิตาลี ผู้คนมักดื่มคัปปุชชีโนเป็นอาหารเช้าโดยเฉพาะ โดยอาจมีขนมปังแผ่นหรือคุกกี้ประกอบ ทั้งนี้อาจเป็นเพราะว่าวิถีชีวิตของชาวอิตาลีมักไม่ค่อยรับประทานอาหารเช้าแบบเป็นกิจลักษณะ คัปปุชชีโนและขนมปังเบา ๆ จึงเหมาะเป็นอาหารรองท้องสำหรับยามเช้า และด้วยเหตุนี้ทำให้ไม่ดื่มคัปปุชชีโนในช่วงอื่นของวัน แต่สำหรับต่างประเทศรวมถึงประเทศไทยสามารถดื่มคัปปุชชีโนได้ทุกเวลาโดยไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลก
คัปปุชชิโน่
ม็อคค่า
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์  เป็นสถาบันการศึกษาขั้นสูงในสาขาเภสัชศาสตร์ ที่ดำเนินการเปิดสอนในระดับปริญญาตรีขึ้นไป เป็นแห่งแรกในภาคใต้
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 110/5 หมู่ 3 ถนนกาญจนวนิช ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา นับเป็นสถาบันการศึกษาขั้นสูงในสาขาเภสัชศาสตร์ ที่ดำเนินการเปิดสอนในระดับปริญญาตรีขึ้นไป เป็นแห่งแรกในภาคใต้ โดยเริ่มจัดตั้งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการจัดตั้งศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตามการอนุมัติของรัฐบาลใน พ.ศ. 2515 คณะเภสัชศาสตร์ได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา และสภามหาวิทยาลัยได้แต่งตั้งให้ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ภญ.ดร. สุนาลินี นิโครธานนท์ เป็นคณบดีคนแรก เริ่มเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกตามหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต เมื่อปีการศึกษา พ.ศ. 2522 จำนวน 19 คน โดยนักศึกษาในรุ่นแรกนี้ เป็นนักศึกษาที่รับจากการสอบตรงทั้งหมด นับถึงปีการศึกษา พ.ศ. 2556 คณะฯ ได้รับนักศึกษามาแล้ว 36 รุ่น และได้ผลิตเภสัชกรออกไปทำงานรับใช้สังคมประมาณ 3,177 คน
หน่วยงานภายในคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
รายนามคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
จากผลการรายงาน 50 อันดับของคณะทางสาขาชีวการแพทย์ของคณะกรรมการการอุดมศึกษา ประจำปี พ.ศ. 2552 โดยประเมินคุณภาพของการเรียนการสอนและงานวิจัย คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้อันดับที่ 40 ในสาขาด้านชีวการแพทย์ทั้งหมด เป็นอันดับที่ 7 ในคณะเภสัชศาสตร์ทั้งหมดและเป็นอันดับ 1 ของคณะเภสัชศาสตร์ในภาคใต้ ในส่วนผลการสอบใบประกอบวิชาชีพเภสัชกรรมโดยสภาเภสัชกรรม คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มีร้อยละของนิสิตผู้สอบผ่านมากเป็นอันดับต้นๆ ของคณะเภสัชศาสตร์ทั่วประเทศ โดยสถิติตั้งแต่ปี 2552 โดยสภาเภสัชกรรม มีดังนี้
เอ็มวีอาร์ดีวี
เอ็มวีอาร์ดีวี (MVRDV) เป็นสำนักงานออกแบบสถาปัตยกรรมและผังเมือง ตั้งอยู่ในนครรอตเทอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1991 ชื่อของสำนักงานเป็นตัวอักษรย่อของคณะผู้ก่อตั้งได้แก่ วินี มาส (M - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1959) จาคอบ แวน ริจ (VR - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1964) และ นาตาลี เดอ วรี (DV - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1965)
มาส กับ แวนริจ เคยทำงานที่สำนักงานสถาปัตยกรรมเมโทรโปลิตัน และสำนักงานสถาปนิกของเร็ม คูลฮาส ส่วนเดอ วรี เคยทำงานที่เมคานูก่อนจะมาร่วมกันก่อตั้งเอ็มวีอาร์ดีวี
งานชิ้นแรกที่ได้สร้าง ได้แก่สำนักงานใหม่ของ วีโปร ในเมืองฮิลเวอร์ซัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 1993 - ค.ศ. 1997) ผลงานออกแบบอื่นๆที่ได้รับการก่อสร้างได้แก่ อาคารพักอาศัยโวโซโค ในนครอัมสเตอร์ดัม (ค.ศ. 1994 - ค.ศ. 1997) และศาลาดัชท์ที่เอ็กซ์โป 2000 ที่เมืองฮานโนเวอร์ ประเทศเยอรมนี (ค.ศ. 1997 - ค.ศ. 2000)
ประเทศซามัว
รัฐเอกราชซามัว (ซามัว: ; ) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ซามัว (ซามัว: ; ) เป็นประเทศที่ประกอบด้วยหมู่เกาะอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ชื่อในอดีตคือ เยอรมันซามัว ระหว่างปี พ.ศ. 2443 ถึง พ.ศ. 2457 และ ซามัวตะวันตก ระหว่างปี พ.ศ. 2457 ถึง พ.ศ. 2540
ซามัวเป็นดินแดนที่เป็นที่ตั้งหนึ่งในจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ของชาวโพลินีเซีย สามารถขยายอาณาเขตยึดประเทศเพื่อนบ้านข้างเคียงได้ จนกระทั่งมีการเข้ามาของชาวยุโรปทำให้ประชากรส่วนใหญ่เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ จนกระทั่ง จักรวรรดิตูอิตองงา ได้เข้ามายึดดินแดน ส่งผลให้ซามัวกลายเป็นเมืองขึ้นของตองงา ในระยะต่อมาอีก 500 ปี ซามัวได้ประกาศเอกราชและปกครองตนเองเรื่อยมา ต่อมาประเทศอังกฤษได้ยึดซามัว ในเวลาต่อมาเกิดข้อพิพาทระหว่างสหรัฐ เยอรมันและอังกฤษ ยังผลให้ประเทศเยอรมนีได้ครอบครองส่วนที่เป็นประเทศซามัวในปัจจุบัน ส่วนสหรัฐอเมริกาได้ครอบครองส่วนที่เป็นอเมริกันซามัวในปัจจุบัน สำหรับประเทศอังกฤษก็ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียในซามัวอีกแล้ว ในระยะต่อมาในสงครามโลกครั้งที่ 2 ซามัวถูกโอนให้มาขึ้นกับประเทศนิวซีแลนด์ จนประกาศเอกราชในปี พ.ศ. 2505 นับเป็นประเทศแรกในแปซิฟิกใต้ที่ได้รับเอกราช
ระบบรัฐสภา สภาเดี่ยว ประกอบด้วยสมาชิก 49 คน โดย 47 คน มาจากการเลือกตั้ง และผู้แทน 2 คนที่ได้รับการแต่งตั้งจากเผ่ามาไต (Matai) วาระดำรงตำแหน่ง 5 ปี เดิมประมุขรัฐมาจากการสืบตระกูลและดำรงตำแหน่งประมุขตลอดชีพ แต่ภายหลังจากที่พระประมุข มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 2 ประมุขรัฐที่ได้รับการแต่งตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2505 (ค.ศ. 1962) ได้สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ด้วยพระชันษา 94 พรรษา โดยไม่มีรัชทายาทสืบราชบัลลังก์ทำให้ซามัวไม่มีกษัตริย์อีกต่อไป และเริ่มใช้ระบบประธานาธิบดีมีวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปีแทน ซามัวเป็นประเทศที่มีเสถียรภาพทางการเมืองมากที่สุดในแปซิฟิกใต้
ซามัวแบ่งการปกครองเป็น 11 เขตคือ:
ซามัวตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอเมริกันซามัว ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตองกาและฟิจิ มีป่าไม้ค่อนข้างหนาแน่น ประชากรส่วนใหญ่มีเชื้อสายโพลินีเชีย และบางส่วนเป็นเยอรมันและจีน ชาวซามัวจำนวนมากอพยพไปตั้งถิ่นฐานในต่างประเทศ โดยคาดว่ามีชาวซามัวในนิวซีแลนด์ประมาณ 120,000 คน และในออสเตรเลียประมาณ 40,000 คน
ซามัวเป็นหนึ่งในประเทศมีการพัฒนาทางเศรษฐกิจเร็วที่สุดในแปซิฟิก โดยมีการท่องเที่ยวและการประมงเป็นปัจจัยสำคัญ อย่างไรก็ตาม ชาวซามัวส่วนใหญ่ยังคงประกอบอาชีพเกษตรกรรมเพื่อการยังชีพ พืชที่สำคัญคือ มะพร้าว สาเก กล้วย โกโก้ และเผือก ทั้งนี้ ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา ภาคประมงของซามัวเติบโตอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นสินค้าที่สร้างรายได้สูงสุดให้กับประเทศ นอกจากนี้ ซามัวยังมีรายได้จากแรงงานที่อาศัยอยู่ในต่างประเทศ โดยเฉพาะจากนิวซีแลนด์ อเมริกันซามัว ออสเตรเลีย และสหรัฐอเมริกา
ซามัวมีนโยบายดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศมาตั้งแต่ปี 2535 (ค.ศ. 1992) แต่ยังไม่ประสบความสำเร็จมากนัก รัฐบาลมีนโยบายการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจ การแปรรูปรัฐวิสาหกิจ และการพัฒนา organic farming เพื่อส่งออกไปยังออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ นอกจากนี้ อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวซามัวเริ่มเติบโต รวมทั้งบริษัท Partridge Pacific Investment Group ตัดสินใจลงทุนด้านการค้าปลีกขนาดใหญ่ในซามัวและฟิจิ จึงคาดว่าเศรษฐกิจในปี 2549-50 จะเติบโตในระดับที่น่าพอใจ
ปัจจุบันมีบริษัทญี่ปุ่นชื่อ Yazaki ซึ่งผลิต wire harness ที่ใช้ในรถยนต์เพื่อส่งออกไปยังออสเตรเลีย เป็นบริษัทต่างชาติที่เข้ามาลงทุนและเป็นแหล่งจ้างงานใหญ่ที่สุด สำหรับอุตสาหกรรมอื่นๆ มีขนาดเล็กและผลิตสินค้าเพื่อทดแทนการนำเข้าเท่านั้น เป็นที่คาดกันว่า ซามัวจะถูกถอดถอนจากรายชื่อกลุ่มประเทศที่มีการพัฒนาน้อยที่สุด (Least Developed Countries) ในปี 2549 (ค.ศ. 2006) ซึ่งจะช่วยให้ซามัวสามารถดึงดูดการลงทุนจากต่างชาติได้มากกว่าที่เป็นอยู่
จำนวนนักท่องเที่ยวปี 2549 สูงขึ้นจากปี 2548 ร้อยละ 26 คิดเป็นรายได้กว่า 4.7 ล้านดอลาร์สหรัฐ นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มาจากอเมริกันซามัว และมีแนวโน้มว่าจะมีนักท่องเที่ยวจากจีนเพิ่มขึ้น จากความร่วมมือระหว่างจีนและซามัว
อย่างไรก็ตาม ปัญหาสังคมของซามัวทวีความรุนแรงขึ้น เช่น การก่ออาชญากรรมของเยาวชน ปัญหายาเสพติด ซึ่งมีสาเหตุส่วนใหญ่มาจากอัตราการว่างงานที่สูงขึ้น ชาวซามัวมีอัตราการอพยพย้ายถิ่นฐานไปยังนิวซีแลนด์ ออสเตรเลียและสหรัฐฯ สูงขึ้นเป็นลำดับ
ประชากรในซามัวนั้นประกอบด้วยชาวซามัวร้อยละ 92.6 (โพลินีเซียน) ยูโรนีเซียน (ยุโรป-โพลินีเซียน) ร้อยละ 7 และชาวยุโรปร้อยละ 0.4
ชาวซามัวมีความยิ่งใหญ่มากในอดีต มีวัฒนธรรมซึ่งโดดเด่นมากในกลุ่มชาติพันธุ์โพลินีเซียน มีทั้งภาษา การเต้นรำและการแต่งกายดั้งเดิม
Petzval, Josef Max
น็อกซ์
น็อกซ์ เป็นสำนักงานสถาปนิกออกแบบ ก่อตั้งมาตั้งแต่ต้นปีคริสต์ศักราช 1900 โดยโมรีซ นีโอ และลาร์ส สปุยโบรก งานของน็อกซ์เน้าการผสมผสานกันระหว่างสถาปัตยกรรมและสื่อหลากหลายประเภท ซึ่งสำนักงานออกแบบนี้ได้พัฒนาความเป็นไปได้ในการสร้างอาณาเขตทางสถาปัตยกรรมที่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้ใช้
รูปแบบสถาปัตยกรรมของน็อกซ์.
การค้นคว้าของพวกเขามุ่งเน้นการเพิ่มพูนสื่อในการเก็บข้อมูลที่เชื่อมโยงกับตัวสถาปัตยกรรมซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่อง พวกเขาได้หารูปแบบใหม่ในการสร้างสถาปัตยกรรม ที่ผนวกเอาวัสดุกับข้อมูลเข้าไว้ด้วยกัน อันเป็นการปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรมให้เกิดรับรู้ด้วยผัสสะในรูปแบบใหม่ แต่งานของพวกเขาเป็นยิ่งกว่าการปรับเปลี่ยนธรรมดาๆ เนื่องจากมีการสังเคราะห์เอาเทคโนโลยีที่มีอยู่เดิมกับเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดเข้าไว้ด้วยกัน ตัวอย่างผลงานชิ้นเอกของน็อกซ์ได้แก่ ศาลาน้ำจืด "FreshH2O eXPO" ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของ "สถาปัตยกรรมของเหลว" อันเป็นศัพท์ที่บัญญัติขึ้นโดยมาร์โค โนแวก สถาปนิกชาวอเมริกัน โปรเจกต์ที่เป็นนวัตกรรมใหม่สุดมีการกล่าวถึงแนวความคิดของสถาปัตยกรรมที่รับรู้แบบมนุษย์ ด้วยการใช้ระบบผู้เชี่ยวชาญในการรับปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรมให้เข้ากับความต้องการของผู้ใช้ และประโยชน์ใช้สอย
น็อกซ์ยังเป็นสำนักงานที่ผลิตวิดีโอ งานนิทรรศการ นิตยสาร หนังสือ และการก่อสร้างทางสถาปัตยกรรม การที่น็อกซ์ผลิตผลงานหลากหลายเช่นนี้ เนื่องมาจากพวกเขามองเห็นข้อจำกัดในการผลิตผลงานของสถาปัตยกรรมคลาสสิก พวกเขาจึงใช้รูปแบบการตัดแต่งพันธุกรรมเ่พื่อสร้างลูกผสมระหว่างสถาปัตยกรรมกับสื่ออื่นๆ งานของน็อกซ์ยังเป็นสถาปัตยกรรมที่ยืดหยุ่น มีรากฐานมาจากชิ้นส่วนทางชีวภาพ โลกของเทคโนโลยี และอิเลคทรอนิก โดยพวกเขาใส่ใจในกระบวนการแปลงสิ่งต่างๆเหล่านี้อย่างต่อเนื่องในชิ้นงานหนึ่งๆ เมื่อเราชมผลงานของน็อกซ์ จึงรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดที่หยุดนิ่งอยู่กับที่และสถาปัตยกรรมเลื่อนไหลไปตลอดเวลา ด้วยเหตุนี้ สถาปัตยกรรมของน็อกซ์จึงยืดหยุ่น อันเป็นส่วนสำคัญในการดึงดูดความสนใจของคนหมู่มาก มีการนำเสนอเทคโนโลยีสมัยใหม่ในงานของพวกเขาอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อตอบสนองความต้องการใช้สอย โดยมีอุปกรณ์เสริมที่เน้นความสะดวกสบายของผู้ใช้ ตอบสนองความต้องการอย่างเต็มศักยภาพ และยังเกินเลยความต้องการทั่วไปที่เน้นความมั่นคง และความคงทนถาวรของสถาปัตยกรรม
"ความเหลวของสถาปัตยกรรมไม่ใช่เพียงแค่การสร้างรูปทรงเรขาคณิตที่เคลื่อนไหวแบบของไหล หรือการสร้างสภาพแปรปรวนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการทำลายทุกอย่างที่เป็นของแข็งและผลึก"
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร (อังกฤษ : Faculty of Pharmaceutical Science, Naresuan University) ตั้งอยู่ในบริเวณมหาวิทยาลัยนเรศวร บ้านทุ่งหนองอ้อ ตำบลท่าโพธิ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก เป็นคณะเภสัชศาสตร์ของรัฐคณะที่ 7 จัดตั้งขึ้นเพื่อผลิตเภสัชกร ให้เพียงพอกับความต้องการของประเทศ และเพื่อกระจายเภสัชกรสู่ภาคเหนือตอนล่าง อันเป็นการเพิ่มบุคลากรด้านสาธารณสุขให้แก่ภูมิภาคนี้ ซึ่งจะมีบทบาทสำคัญในการให้ความรู้เกี่ยวกับยาแก่บุคลากรทางการแพทย์ ผู้ป่วย และประชาชนทั่วไป
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับการจัดตั้ง เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 และเริ่มดำเนินการรับนิสิต เข้าศึกษา ในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตร 5 ปี) ในปี พ.ศ. 2538 และ 2539 คณะเภสัชศาสตร์ ได้ปรับปรุงหลักสูตรเพื่อ ให้สอดคล้อง เภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตร 5 ปี) ในปี พ.ศ. 2538 และ 2539 คณะเภสัชศาสตร์ ได้ปรับปรุง หลักสูตร เพื่อให้สอดคล้อง กับความต้องการของวิชาชีพ
ต่อมาในปีการศึกษา 2540 เริ่มจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริบาลเภสัชกรรม (หลักสูตร 6 ปี) ซึ่งเป็นการให้บริการทางเภสัชกรรมที่ยึดเอาผู้ป่วยเป็นจุดศูนย์กลางและนับเป็นหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริบาลเภสัชกรรมแรกในประเทศไทย โดยใช้ระยะเวลาศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 6 ปี
ในระยะแรกคณะฯได้เริ่มดำเนินการในระบบเทียบโอนเพื่อปริญญาที่ 2 ก่อน โดยรับนิสิตที่เป็นเภสัชกรประจำแหล่งฝึกปฏิบัติการวิชาชีพเภสัชกรรมมาศึกษาต่อเป็นเวลา 2 ปี
ต่อมาในปีการศึกษา 2542 คณะฯได้เริ่มจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริบาลเภสัชกรรม หลักสูตร 6 ปี โดยเริ่มรับนิสิตตั้งแต่แรกเข้าจำนวน 100 คน
คณะเภสัชศาสตร์ ​มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วย 3 ภาควิชา ดังต่อไปนี้
รายนามคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
ปัจจุบัน คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนหลักสูตรการศึกษาในสาขาวิชา อันได้แก่
กิจกรรมนิสิตของคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดขึ้นโดยสโมสรนิสิตเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ร่วมกับหน่วยงานของคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร รวมทั้งหน่วยงานส่วนกลางของมหาวิทยาลัยนเรศวร และองค์การบริหารสโมสรนิสิตมหาวิทยาลัยนเรศวร ที่จัดขึ้นมีรายละเอียดดังต่อไปนี้
ศูนย์และหน่วยงาน.
คณะเภสัชศาสตร์ ​มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วยศูนย์และหน่วยงานต่างๆ ดังนี้
จากผลการจัดอันดับมหาวิทยาลัยของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ปรากฏว่า ในด้านการวิจัย คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้อันดับที่ 6 ของกลุ่มคณะเภสัชศาสตร์ทุกมหาวิทยาลัย และได้อันดับที่ 36 ของสาขาชีวการแพทย์
รายชื่อตอนในโดราเอมอน (มังงะ)
โดราเอมอนฉบับลิขสิทธิ์ของเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ แบ่งเป็นคอลเลคชั่นต่างๆ ดังนี้
ฉบับปกติ 45 เล่มจบ.
คำที่เขียนว่า พิมพ์วันที คือวันเดือนปีที่ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ โชงะกุกัง
เล่ม 1 พิมพ์วันที 1 สิงหาคม 2517
เล่ม 2 พิมพ์วันที 1 กันยายน 2517
เล่ม 3 พิมพ์วันที 1 ตุลาคม 2517
เล่ม 4 พิมพ์วันที 1 พฤศจิกายน 2517
เล่ม 5 พิมพ์วันที 1 ธันวาคม 2517
เล่ม 6 พิมพ์วันที 25 ธันวาคม 2517
เล่ม 7 พิมพ์วันที 2 พฤษภาคม 2518
เล่ม 8 พิมพ์วันที 2 กรกฎาคม 2518
เล่ม 9 พิมพ์วันที 1 พฤศจิกายน 2518
เล่ม 10 พิมพ์วันที 29 มีนาคม 2519
เล่ม 11 พิมพ์วันที 30 มิถุนายน 2519
เล่ม 12 พิมพ์วันที 27 พฤศจิกายน 2519
เล่ม 13 พิมพ์วันที 31 มีนาคม 2520
เล่ม 14 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2520
เล่ม 15 พิมพ์วันที 27 มิถุนายน 2521
เล่ม 16 พิมพ์วันที 22 ธันวาคม 2521
เล่ม 17 พิมพ์วันที 27 มิถุนายน 2522
เล่ม 18 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2522
เล่ม 19 พิมพ์วันที 28 มิถุนายน 2523
เล่ม 20 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2523
เล่ม 21 พิมพ์วันที 25 เมษายน 2524
เล่ม 22 พิมพ์วันที 25 กรกฎาคม 2524
เล่ม 23 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2524
เล่ม 24 พิมพ์วันที 27 มีนาคม 2525
เล่ม 25 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2525
เล่ม 26 พิมพ์วันที 20 ธันวาคม 2525
เล่ม 27 พิมพ์วันที 28 มีนาคม 2526
เล่ม 28 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2526
เล่ม 29 พิมพ์วันที 16 ธันวาคม 2526
เล่ม 30 พิมพ์วันที 28 มีนาคม 2527
เล่ม 31 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2527
เล่ม 32 พิมพ์วันที 15 ธันวาคม 2527
เล่ม 33 พิมพ์วันที 28 มีนาคม 2528
เล่ม 34 พิมพ์วันที 27 กรกฎาคม 2528
เล่ม 35 พิมพ์วันที 16 ธันวาคม 2528
เล่ม 36 พิมพ์วันที 28 มีนาคม 2529
เล่ม 37 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2529
เล่ม 38 พิมพ์วันที 16 ธันวาคม 2529
เล่ม 39 พิมพ์วันที 16 ธันวาคม 2531
เล่ม 40 พิมพ์วันที 18 ธันวาคม 2532
เล่ม 41 พิมพ์วันที 28 กรกฎาคม 2533
เล่ม 42 พิมพ์วันที 18 ธันวาคม 2533
เล่ม 43 พิมพ์วันที 14 ธันวาคม 2534
เล่ม 44 พิมพ์วันที 27 เมษาคม 2536
เล่ม 45 พิมพ์วันที 26 เมษาคม 2539
โดราเอมอน Big Book.
เป็นชุดหนังสือที่นำตอนของฉบับปกติในแต่ละเล่ม ซึ่งมีแนวเรื่องเหมือนกับหัวข้อหนังสือชุดนี้ มาใส่ไว้รวมกัน
เล่ม 1 "รักเอย"
เล่ม 2 “0 คะแนน/หนีออกจากบ้าน”
เล่ม 3 “โอ๊ะโห...สุดจะซึ้ง”
เล่ม 4 “วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เล่ม 5 “อู...น่ากลัวจังเลย”
เล่ม 6 "ไจแอนท์และไจแอนท์"
เล่ม 7 "สาวน้อยชิซุกะ"
เล่ม 8 "จ๊ะเอ๋อ...ซึเนโอะ"
เล่ม 9 "ใจหนอใจ"
เล่ม 10 "ฝันแฟนตาซี"
เล่ม 11 "โดเรมีกุ๊กกิ๊ก"
เล่ม 12 "กึ๋ย!!!ไดโนเสาร์"
เล่ม 13 "ยังไง้ยังไง...ก็ลืมไม่ลง"
เล่ม 14 "อนาคตใสใสหัวใจดุ๊กดิ๊ก"
เล่ม 15 "หุ่นยนต์นะครับ"
เล่ม 16 "มิสเตอร์โนบิตะแมน"
เล่ม 17 "ตื่นตระหนกตกใจ"
เล่ม 18 "พ่อกับแม่"
โดราเอมอนพลัส.
เป็นโดราเอมอนซีรีส์ใหม่ 6 เล่มจบ ในรูปแบบของการ์ตูนสั้นจบในตอน ทุกเรื่องที่อยู่ในซีรีส์นี้ ยังไม่เคยลงพิมพ์ในชุด 1 - 45 มาก่อน มี 6 เล่ม ดังนี้
โดราเอมอนพลัส เล่ม 1
โดราเอมอนพลัส เล่ม 2
โดราเอมอนพลัส เล่ม 3
โดราเอมอนพลัส เล่ม 4
โดราเอมอนพลัส เล่ม 5
โดราเอมอนพลัส เล่ม 6 (ฉบับประเทศไทย)
โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น.
เป็นโดราเอมอนฉบับพิมพ์สี่สี ซึ่งยังไม่เคยพิมพ์ในชุด 45 เล่ม มี 6 เล่ม ดังนี้
โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 1
โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 2
โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 3
โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 4
โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 5
โดราเอมอนคัลเลอร์คอลเลคชั่น เล่ม 6
โดราเอมอนคัลเลอร์ สเปเชียล.
เป็นโดราเอมอนฉบับพิมพ์สี่สี เพิ่มเติมจากชุดโดราเอมอนคัลเลอร์ จำนวน 1 เล่ม ดังนี้
โดราเอมอนคัลเลอร์ สเปเชียล
โดราเอมอน TV Animation.
เป็นโดราเอมอนฉบับพิมพ์สี่สี จำนวน 2 เล่ม ดังนี้
เล่ม 1
เล่ม 2
โดราเอมอนชุดพิเศษ.
โดราเอมอนชุดพิเศษเป็นหนังสือการ์ตูน 24 เล่ม แต่ละตอนจบในเล่ม ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์แล้วทั้งหมด
พ.ศ. 2465
พุทธศักราช 2465 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1922 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ค.ศ. 1922
Reduced Instruction Set Computer (RISC) เป็นไมโครโพรเซสเซอร์ชนิดหนึ่งที่มีชุดคำสั่งจำนวนไม่มากนัก ตรงข้ามกับ CISC (Complex Instruction Set Computer) คอมพิวเตอร์แบบ RISC สามารถกระทำการตามคำสั่งได้อย่างรวดเร็วมากเพราะคำสั่งจะสั้น นอกจากนั้นชิพแบบ RISC ยังผลิตได้ง่ายกว่าอีกด้วย (เนื่องจากใช้จำนวนทรานซิสเตอร์น้อยกว่า) ตัวอย่างชิพประเภทนี้ได้แก่ ARM, DEC Alpha, PA-RISC, SPARC, MIPS, และ PowerPC
RISC เป็นสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ที่นิยมใช้ในปัจจุบัน และยังมีแนวโน้มจะเพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับในอนาคต ทั้งนี้เพราะการใช้สถาปัตยกรรมแบบนี้เป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้คอมพิวเตอร์ทำงานเร็วขึ้น ปกติ หากพิจารณาจำนวนบิตที่เท่ากันระหว่างสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์แบบ CISC กับ RISC แล้ว จะพบว่าคอมพิวเตอร์แบบ RISC จะเร็วกว่าแบบ CISC ประมาณ 3 เท่า หลักการอย่างง่ายของเครื่องคอมพิวเตอร์แบบ RISC คือ ออกแบบให้ซีพียู (CPU) ทำงานในวงรอบสัญญาณนาฬิกา (Cycle) ที่แน่นอน โดยพยายามลดจำนวนคำสั่งลงให้เหลือเป็นคำสั่งพื้นฐานมากที่สุด แล้วใช้หลักการไปป์ไลน์ (pipeline) คือ การทำงานแบบคู่ขนานชนิดเหลื่อมกัน (overlap) ปกติแล้วการทำงานใน 1 ชุดคำสั่งจะใช้เวลามากกว่า 1 วงรอบสัญญาณนาฬิกา (cycle) หากแต่การทำคำสั่งเหล่านั้นให้มีการทำงานในลักษณะเป็นแถว (pipe) และขนานกันด้วย จึงทำให้ได้ค่าเฉลี่ยโดยรวมของเวลาเป็นคำสั่งละหนึ่งวงรอบสัญญาณนาฬิกา (cycle)
ตัวอย่างสถาปัตยกรรมแบบ RISC ได้แก่ mips รุ่น R 2000 ได้ออกแบบชุดคำสั่งไว้ชัดเจนว่ามีการทำงานแบบ 5 ขั้นตอน นั่นคือเป็นการทำงานแบบขนานถึง 5 ระดับด้วยกัน
ซาฮา ฮาดิด
เดม ซาฮา โมฮัมมัด ฮาดิด ( "Zahā Ḥadīd", , 31 ตุลาคม 1950 – 31 มีนาคม 2016) เป็นสถาปนิก, ศิลปิน และนักออกแบบชาวอังกฤษ-อิรัก และเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญของวงการสถาปัตยกรรมในปลายศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21 ฮาดิดิเกิดที่เมืองแบกแดด ประเทศอิรัก และสมัครเข้าศึกษาต่อที่สถาบันสถาปัตยกรรมศาสตร์สมาคมสถาปัตยกรรมในปี 1972 งานออกแบบของฮาดิดมีความสนใจที่จะหาระบบมาทดแทนวิธีร่างแบบแบบดั้งเดิม ประกอบกับเธอได้รับอิทธิพลจากลัทธิซูพรีมาทิสม์และอะว็องต์-การ์แบบรัสเซีย ฮาดิดได้ใช้การละเลงสี (painting) เป็นเครื่องมือออกแบบ และใช้นามธรรมเป็นหลักการในการตรวจสอบเพื่อ "ตรวจสอบใหม่ (reinvestigate) บรรดาการทดลองที่ถูกทิ้งและไม่ได้ทดลองของลัทธิโมเดิร์นนิสม์ (Modernism) [...] เพื่อเปิดเผยสาขา (fields) ใหม่ ๆ ชองสิ่งก่อสร้าง"
"เดอะการ์เดียน" เรียกขานเธอว่าเป็น "ราชินีแห่งเส้นโค้ง" (Queen of the curve) ผู้ "ปลดปล่อยเรขนาคณิตในทางสถาปัตยกรรม และให้อัตลักษณ์เชิงแสดงออกใหม่ทั้งหมด (a whole new expressive identity)"
ในปี 2004 ฮาดิดเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมพริทซ์เคอร์ และได้รับรางวัลด้านสถาปัตยกรรมสูงสุดของสหราชอาณาจักร รางวัลสเตอร์ลิง ในปี 2010 และ 2011 และในปี 2012 เธอได้รับสถานะเดมโดยพระราชินีเอลิซาเบธที่สอง และในเดือนกุมภาพันธ์ 2016 หนึ่งเดือนก่อนเธอเสียชีวิต เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับพระราชทานเหรียญราชเดียรติยศทองคำจากราชวิทยาลัยสถาปนิกอังกฤษ
ผลงานชิ้นสำคัญของเธอ เช่น ลอนดอนอควาทิกเซนเตอร์ให้กับโอลิมปิกปี 2012, พิพิธภัณฑ์ศิลปะบรอด, พิพิธภัณฑ์ MAXXI ที่โรม และ โรงอุปรากรกว่างโจว รางวัลของเธอบางส่วนนั้นมอบให้ภายหลังมรณกรรมของเธอ เช่น รางวัลบริทปี 2017 และขณะที่เธอเสียชีวิตยังคงมีผลงานอาคารอีกมากที่ยังก่อสร้างอยู่ เช่น ท่าอากาสยานนานาชาติต้าซิง ที่ปักกิ่ง และสนามกีฬาอัลวักรอฮ ที่กาตาร์ซึ่งจะใช้เป็นสถานที่แข่งขันฟีฟ่าปี 2022 และยังมีงานสถาปัตยกรรมอื่นๆที่โด่งดังทั่วโลก เช่น
1. Vitra fire station, Weil am Rhein, Germany (1994)
2. Phaeno science centre, Wolfsburg, Germany (2005)
3. Bridge Pavilion, Zaragoza, Spain (2008)
4. Evelyn Grace Academy, London (2008)
5. Guangzhou opera house, Guangzhou, China (2010)
6. Dongdaemun Design Plaza (DDP), Seoul (2010)
7. Riverside museum, Glasgow (2011)
8. London aquatics centre, Stratford (2012)
9. Heydar Aliyev cultural center, Baku, Azerbaijan (2012)
10. Galaxy Soho, Beijing, China (2012)
พ.ศ. 2466
พุทธศักราช 2466 ตรงกับ
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  เป็นคณะเภสัชศาสตร์แห่งที่สองของประเทศไทย และเป็นคณะเภสัชศาสตร์แห่งแรกของภาคเหนือและส่วนภูมิภาค จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2509 ในฐานะโรงเรียนเภสัชศาสตร์ สังกัดสำนักงานคณบดีคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ปัจจุบันคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้ทำการยุบรวมภาควิชาจาก 6 ภาควิชา เป็น 2 ภาควิชาคือ ภาควิชาบริบาลเภสัชกรรม และภาควิชาวิทยาศาสตร์เภสัชกรรม
หมายเหตุ ตั้งแต่ปี 2553 เป็นต้นไป เป็นหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตร 6 ปี)
ดิจิมอน Agumon
ค.ศ. 1923
แร็ม โกลฮาส