pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จูโถวเป็นพ่อค้ายาเสพติดที่ตำรวจฮ่องกงต้องการตัวมากที่สุด เขาเปิดไนท์คลับและบริษัทค้าเงินตราเพื่อบังหน้า ทางตำรวจสืบทราบว่าจะมีการส่งมอบเฮโรอีน จึงวางแผนจับตัวจูโถวกับพวก แต่แผนกลับพลาด ทางตำรวจจึงต้องการตัวเลขาจูโถวมาเป็นพยานในการขึ้นศาล เฉินเจียจี๋ (เฉินหลง)จึงพยายามออกตามหาเซรีน่า(หลิน ชิงเสีย) เพื่อนำตัวเธอมาขึ้นศาลและเอาผิดกับจูโถวให้ได้ และด้วยแอคชั่นแบบไม่ใช้ตัวแสดงแทนของเฉินหลง จึงทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก
เอไกหว่า
เอไกหว่า  เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวแอคชั่น ออกฉายเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1983 กำกับภาพยนตร์โดย เฉินหลง นำแสดงโดย เฉินหลง หงจินเป่า และ ยฺเหวียน เปียว เป็นเรื่องราวของอาหม่าตำรวจน้ำผู้หนึ่งที่ต้องการปราบโจรสลัดที่อาละวาดอยู่ย่านนั้นรวมถึงนักธุรกิจที่ค้าขายกับเหล่าโจรสลัดและนายตำรวจขี้ฉ้อ
เอดจ์
เอดจ์ (Edge, EDGE) สามารถหมายถึง
บันเทิงเทิดธรรม
ฮารีซุ
ฮารีซุ  มีชื่อจริงว่า อี คย็อง-อึน (Lee Kyung-eun, เกิด 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 - ปัจจุบัน) เดิมมีชื่อว่า อี คย็อง-ย็อป (Lee Kyung-yeop) นักร้อง นักแสดง นางแบบสาวประเภทสองชาวเกาหลีใต้ ถึงแม้ว่าเธอจะเกิดเป็นผู้ชาย แต่เธอมีความรู้สึกว่าเธอมีจิตใจเป็นหญิงตั้งแต่เด็ก และผ่าตัดแปลงเพศในปี พ.ศ. 2533 เธอได้รับการบันทึกว่าเป็นนักแสดงสาวประเภทสองคนแรกของเกาหลีใต้ และในปี พ.ศ. 2535 เธอกลายเป็นสาวประเภทสองคนที่ 2 ของประเทศที่ได้เปลี่ยนเพศเป็นหญิงอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ทั้งนี้ ชื่อ "ฮารีซุ" นั้นแปลงมาจากคำว่า "ฮ็อตอิชชู" (Hot Issue)
ปัจจุบันเธอสมรสแล้วมิกกี ช็อง (ช็อง ย็อง-จิน) เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2550
หม่อมอัญวิดา ยุคล ณ อยุธยา
หม่อมราชวงศ์พริมา ยุคล
เขตธรรมชาติงดงามดีเด่น
บริเวณธรรมชาติงดงามที่ดีเด่น  มีชื่อย่อว่า “AONB” เป็นบริเวณชนบทที่ได้รับการพิจารณาว่ามีความสำคัญทางคุณค่าทางภูมิทัศน์ของอังกฤษ, เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ โดยการระบุโดยกรมอนุรักษ์ธรรมชาติ (Natural England) ในนามของรัฐบาลแห่งสหราชอาณาจักร; สภาดินแดนชนบทแห่งเวลส์ (Countryside Council for Wales) ในนามของรัฐสภาแห่งเวลส์ และ กรมสิ่งแวดล้อมแห่งไอร์แลนด์เหนือ ในนามของรัฐบาลแห่งไอร์แลนด์เหนือ
จุดประสงค์หลักของการระบุ “บริเวณธรรมชาติงดงามที่ดีเด่น” ก็เพื่อการอนุรักษ์และเพิ่มพูนความงดงามของทรัพยากรของภูมิทัศน์ทางธรรมชาติเพื่อให้เป็นประโยชน์แก่ผู้มาใช้สอย และในขณะเดียวกันก็คำนึงถึงผลประโยชน์ของผู้อยู่อาศัยและผู้ที่ทำมาหากินในบริเวณที่ระบุด้วย ในการที่จะบรรลุจุดประสงค์ หน่วยงานบริเวณธรรมชาติจำต้องพึ่งระบบการควบคุมการวางแผนของสหราชอาณาจักรและการบริหารอาณาบริเวณที่เป็นชนบท
หม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล
หม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล (11 ตุลาคม พ.ศ. 2478 - 27 สิงหาคม พ.ศ. 2538) หรือ ท่านชายกบ เป็นพระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล และเป็นพระนัดดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์
หม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ประสูติเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2478 เป็นพระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล กับหม่อมหลวงสร้อยระย้า ยุคล (ราชสกุลเดิม สนิทวงศ์) มีโสทรภคินีสององค์ คือ ท่านผู้หญิงพันธุ์สวลี ยุคล (ประสูติ 24 กันยายน พ.ศ. 2476) และคุณหญิงรังษีนภดล ยุคล (2 ตุลาคม พ.ศ. 2480 - 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2560)
หม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล เสกสมรสกับภรณ์พัชร ธรรมเสน (นามเดิม อุ่นเรือน), วาสนา ฐวลางกุล (สกุลเดิม ไฝเครือ) และชลาศัย ขวัญฐิติ (นามเดิม นิภาพร รอดอ่อน) มีโอรสและธิดา คือ
ในปี พ.ศ. 2537 ได้เสกสมรสกับหม่อมชลาศัย ยุคล ณ อยุธยา หรือหม่อมลูกปลา และกลายมาเป็นที่รู้จักโดยทั่วของสังคม ซึ่งเปรียบเสมือนเป็นการพลิกชีวิตของหม่อมชลาศัย จนได้เธอถูกเปรียบเทียบว่าเป็น "ซินเดอเรลลาเมืองไทย" แต่สาเหตุแห่งการแต่งงานครั้งนี้ชลาศัยได้ออกมาพูดว่า "ท่านกบต้องการเอาชนะตนโดยไม่ให้ตนหนีเที่ยวอีก ส่วนตนก็เพื่อต้องการเอาชนะหม่อมคนอื่น ๆ ที่คอยว่าตน และการแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่ได้มาจากความรักเลย" ท่ามกลางความรู้สึกไม่รักมาแต่เดิม
หม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล สิ้นชีพิตักษัย ขณะทรงวิทยุสื่อสาร (ทรงเป็นนักวิทยุสมัครเล่น) เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2538 โดยทรงถูกวางยาพิษในกาแฟ โดยที่หม่อมชลาศัยถูกตั้งข้อสงสัยว่าเป็นผู้วางยาพิษในกาแฟสังหาร ร่วมกับนายอุเทศ ชุปวา ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจจากการสอบสวนเบื้องต้นพบว่าหม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ได้เสวยกาแฟที่มีการผสมยาฆ่าแมลงกลุ่มคาร์บอเมท โดยวันนั้นชลาศัยอยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ได้ปฏิเสธการรู้เห็นในเรื่องนี้ และนายอุเทศก็ได้ถูกจับในข้อหาบุกรุกเคหะสถานในยามวิกาล ต่อมาศาลฎีกา ซึ่งเป็นศาลสูงสุดได้พิพากษาในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ได้พิพากษาให้จำคุกหม่อมชลาศัย พิพากษาจำคุก 7 ปี แต่ลดโทษให้ 1 ใน 3 เหลือจำคุก 4 ปี 8 เดือน
สืบตระกูล พันเอก พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล
AONB
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิงสุทธวงษ์วิจิตร
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจันทรกานตมณี
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจันทรกานตมณี (24 กันยายน พ.ศ. 2455 — 30 ธันวาคม พ.ศ. 2520) เป็นพระธิดาในจอมพลเรือ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม ไชยันต์
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจันทรกานตมณี เรียกโดยลำลองว่า "ท่านพระองค์หญิงห้า" หรือ "ท่านพระองค์ห้า" ประสูติเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2455 เป็นพระบุตรพระองค์ที่หกและเป็นพระธิดาพระองค์ที่ห้าในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม ไชยันต์ พระองค์มีพระอิสริยยศเป็น "พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า" มาแต่แรกประสูติ เนื่องจากในปี พ.ศ. 2454 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้ยกพระบุตรของสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระนครสวรรค์วรพินิตที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สมเป็น "พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า" ทั้งสาย
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจันทรกานตมณี เสกสมรสกับหม่อมเจ้าอรชุนชิษณุ สวัสดิวัตน์ พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี เป็นพระโสทรานุชาในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี มีโอรสธิดา 2 คน ได้แก่
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจันทรกานตมณี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2520 สิริพระชันษา 65 ปี
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรียชาติสุขุมพันธุ์
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรียชาติสุขุมพันธุ์ (4 มิถุนายน พ.ศ. 2463 - 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2465) เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรียชาติสุขุมพันธุ์ ประสูติเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2463 เป็นพระบุตรพระองค์ที่ 8 ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม ไชยันต์ ในปี พ.ศ. 2454 พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้ยกพระบุตรของสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สมเป็น "พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า" ทั้งสาย
พระองค์มีพระเชษฐา เชษฐภคินี ร่วมพระบิดาและพระมารดา คือ
พระองค์มีพระขนิษฐา พระอนุชา ร่วมพระบิดา คือ
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรียชาติสุขุมพันธุ์ ประชวรพระโรคไข้ และมีพระเสมหะ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 วันที่ 30 ธันวาคม เจ้าพนักงานจัดการสรงพระศพ พระราชทานน้ำสรงพระศพแล้วเชิญลงหีบทอง ขึ้นรถยนต์ไปยังวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร เชิญขึ้นตั้งบนแว่นฟ้า 2 ชั้น มีพระราชทานผ้าไตรของหลวง 10 ไตร ผ้าขาว 20 พับ สดัปกรณ์แล้วเจ้าพนักงานได้อัญเชิญไปบรรจุยังอนุสาวรีย์สุขุมาลนฤมิตร์ ณ สุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร
ต่อมาในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 เจ้าพนักงานได้ขุดพระศพเพื่อพระราชทานเพลิง ทรงได้รับพระราชทานโกศราชวงศ์ทรงพระศพ จากนั้นเชิญลองในพระโกศขึ้นรถวอพระประเทียบ มีนายตำรวจนครบาลขึ้นมานำคู่หนึ่ง รถม้าหลวงตามพระศพสองคัน เข้าประตูใต้บริเวณสุสานวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร ตั้งขบวนอิสริยยศ มีแตรสังข์เครื่องสูงตามพระเกียรติยศ เวียนพระเมรุ 3 รอบ แล้วพระลองขึ้นตั้งแว่นฟ้าในพระเมรุประกอบพระโกศราชวงศ์ มีแตร สังค์ กลองชนะประโคมยาม
วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 เชิญพระโกศขึ้นไปยังพระจิตรกาธาน พร้อมเครื่องพระราชทานเพลิง พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงพระศพ พระญาณวราภรณ์ วัดบวรนิเวศวิหารเป็นประธานฝ่ายสงฆ์
วันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เสด็จมาเก็บพระอัฐิ
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจันทรกานต์มณี
RG Veda
ยุทธการเบรนต์ฟอร์ด (ค.ศ. 1642)
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงศ์วิจิตร
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิสิฐสบสมัย
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิสิฐสบสมัย บางแห่งสะกดว่า พิสิษฐสบสมัย (21 กันยายน พ.ศ. 2451 — 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม ไชยันต์
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิสิฐสบสมัย เรียกโดยลำลองว่า "ท่านพระองค์หญิงสาม" หรือ "ท่านพระองค์สาม" ประสูติเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2449 เป็นพระบุตรพระองค์ที่สี่และเป็นพระธิดาพระองค์ที่สามในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม ไชยันต์ เมื่อแรกประสูติมีพระนามว่า หม่อมเจ้าพิสิฐสบสมัย ครั้นในปี พ.ศ. 2454 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้ยกพระบุตรของสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระนครสวรรค์วรพินิตที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สมเป็น "พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า" ทั้งสาย
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิสิฐสบสมัย เสกสมรสกับหม่อมเจ้าโกลิต กิติยากร พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ กับหม่อมละออง กิติยากร ณ อยุธยา มีพระธิดาเพียงคนเดียวคือ หม่อมราชวงศ์พิลาศลักษณ์ กิติยากร ที่ต่อมาได้สมรสกับบัณฑิต บุณยะปานะ (สกุลเดิม สารสิน) มีบุตรธิดาด้วยกันสามคน คือ พิทูร, ศิถี และสิรี บุณยะปานะ
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิสิฐสบสมัย สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 สิริพระชันษาได้ 65 ปี
โรนัลด์ รอสส์
เซอร์โรนัลด์ รอสส์ KCB (Sir Ronald Ross; 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1857 – 16 กันยายน ค.ศ. 1932) เป็นแพทย์ชาวอังกฤษ-อินเดีย ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์เมื่อปี ค.ศ. 1902 เนื่องจากการค้นพบวงจรชีวิตของปรสิตโรคมาลาเรีย "พลาสโมเดียม" (Plasmodium)
โรนัลด์ รอสส์ เกิดที่อัลมอรา อินเดีย เขาเป็นบุตรชายคนโตของพลเอก เซอร์แคมป์เบลล์ เคลย์ แกรนท์ รอสส์ (General Sir Campbell Claye Grant Ross) แห่งกองทัพบริติชอินเดีย และมาธิลดา ชาร์ล็อตต์ เอลเดอร์ตัน (Matilda Charlotte Elderton) ปู่ของรอสส์คือพันโทฮิวจ์ รอสส์ (Lieutenant Colonel Hugh Ross)
เมื่อรอสส์อายุได้ 8 ปี เขาถูกส่งไปศึกษาที่อังกฤษ หลังจากสำเร็จการศึกษาชั้นต้นจากโรงเรียนเล็กๆ 2 แห่งในเมืองไรด์ เขาถูกส่งไปยังโรงเรียนประจำที่สปริงฮิลล์ ใกล้กับเมืองเซาท์แธมป์ตันในปี ค.ศ. 1869
รอสส์สำเร็จการศึกษาด้านแพทยศาสตร์จากโรงพยาบาลเซนต์บาร์โธโลมิวในลอนดอนเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1875 เขาผ่านการสอบไล่ใน ค.ศ. 1880 และได้เป็นสมาชิกราชวิทยาลัยศัลยแพทย์ (MRCS) และ Worshipful Society of Apothecaries (LSA) เขาได้เข้าร่วมหน่วย Indian Medical Service ซึ่งเป็นหน่วยในหน่วยแพทย์ทหารของบริติชอินเดียใน ค.ศ. 1881 โดยรับตำแหน่งแรกที่มัทราส
รอสส์ศึกษาเกี่ยวกับมาลาเรียระหว่าง ค.ศ. 1881 และ 1899 เขาทำงานด้านมาลาเรียในกัลกัตตาที่โรงพยาบาล Presidency General Hospital ที่ซึ่งเขามีผู้ช่วยเป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวอินเดียชื่อ Kishori Mohan Bandyopadhyay ในปี ค.ศ. 1883 รอสส์รับตำแหน่งเป็นศัลยแพทย์กองทหารรักษาการณ์ (Acting Garrison Surgeon) ที่เบงคลูรูที่ซึ่งเขาค้นพบการควบคุมยุงโดยการป้องกันไม่ให้ยุงเข้าถึงแหล่งน้ำ
ใน ค.ศ. 1897 รอสส์ได้รับตำแหน่งที่ Ootacamund และป่วยด้วยโรคมาลาเรีย หลังจากนั้นเขาถูกย้ายไปโรงพยาบาลทหารที่ Secunderabad เขาได้ค้นพบเชื้อมาลาเรียภายในยุงก้นปล่อง เขาเรียกชื่อเชื้อในตอนแรกว่า "ปีกเป็นจุดด่าง (dapple-wings) " และจากสมมติฐานของเซอร์แพทริก แมนสัน (Sir Patrick Manson) ที่ว่าสารก่อโรคมาลาเรียนั่นมีในยุงซึ่งเป็นพาหะ เขาจึงสามารถพบเชื้อมาลาเรียได้จากยุงที่กัดผู้ป่วยมาลาเรียชื่อว่า ฮุสเซน ข่าน (Hussain Khan) หลังจากนั้นเขาได้ศึกษานกที่ป่วยด้วยมาลาเรีย และสามารถสรุปวงชีวิตของเชื้อพลาสโมเดียม ปรสิตโรคมาลาเรียได้อย่างสมบูรณ์ รวมทั้งค้นพบเชื้อในต่อมน้ำลายยุง เขาได้แสดงให้เห็นว่าโรคมาลาเรียสามารถติดต่อจากนกที่ป่วยไปยังนกปกติอีกตัวโดยยุงเป็นพาหะ การค้นพบนี้ทำให้สามารถสรุปกลไกการเกิดโรคในมนุษย์ได้
ในปี ค.ศ. 1902 รอสส์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์สำหรับการศึกษาด้านมาลาเรีย ส่วนผู้ช่วยชาวอินเดียของเขา Kishori Mohan Bandyopadhyay ได้รับเหรียญทองจากกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
ในปี ค.ศ. 1899 รอสส์ได้กลับไปยังอังกฤษและทำงานที่โรงเรียนเวชศาสตร์เขตร้อนแห่งลิเวอร์พูล (Liverpool School of Tropical Medicine) ในตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเวชศาสตร์เขตร้อน ค.ศ. 1901 รอสส์ได้รับเลือกเป็นสมาชิกราชวิทยาลัยศัลยแพทย์แห่งอังกฤษ และยังเป็นสมาชิกราชสมาคมซึ่งเขาดำรงตำแหน่งรองประธานตั้งแต่ ค.ศ. 1911 ถึง 1913 รอสส์ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Most Honourable Order of Bath จากสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ในปี ค.ศ. 1902 และได้รับบรรดาศักดิ์เป็น Knight Commander of Order of Bath ในปี ค.ศ. 1911
รอสส์ได้อุทิศตนทำงานเพื่อป้องกันโรคมาลาเรียในหลายประเทศ ไม่ว่าจะเป็นแอฟริกาตะวันตก, บริเวณคลองสุเอซ, กรีซ, มอริเชียส, ไซปรัส และบริเวณรับผลกระทบจากสงครามโลกครั้งที่ 1 เขาได้ตั้งองค์กรเพื่อป้องกันโรคมาลาเรียภายในโรงงานอุตสาหกรรมในอินเดียและศรีลังกา เขาได้อุทิศตนเพื่อศึกษาระบาดวิทยาของมาลาเรียและวิธีการสำรวจและประเมิน แต่ผลงานสำคัญของเขาคือการพัฒนาตัวแบบทางคณิตศาสตร์เพื่อใช้ศึกษาระบาดวิทยา โดยรายงานครั้งแรกที่มอริเชียสในปี ค.ศ. 1908 ซึ่งตัวแบบนี้ช่วยป้องกันโรคมาลาเรียที่มอริเชียสในปี ค.ศ. 1911 และต่อมาได้นำไปใช้ทั่วไปในรายงานซึ่งตีพิมพ์โดยราชสมาคมในปี ค.ศ. 1915 และ 1916
ยุทธการที่ฮอปตันฮีท
ยุทธการที่ฮอปตันฮีท  เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1643 ที่เมืองฮอปตันฮีทในเทศมณฑลสแตฟฟอร์ดเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ที่นำโดยสเปนเซอร์ คอมป์ตัน เอิร์ลที่ 2 แห่งนอร์แทมป์ตัน กับฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยเซอร์จอห์น เกลล์ บารอนเน็ตที่ 1 และเซอร์วิลเลียม เบเรตัน บารอนเน็ตที่ 1 ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะ
Battle of Hopton Heath
หม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร ณ อยุธยา
หม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร ณ อยุธยา (สกุลเดิม สารสาส; 7 มิถุนายน พ.ศ. 2458 – 18 ตุลาคม พ.ศ. 2526) เป็นหม่อมในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร
หม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร ณ อยุธยา มีชื่อเดิมว่า งามจิตต์ สารสาส เกิดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2458 เป็นธิดาของพันโท พระสารสาสน์พลขันธ์ (ลอง สุนทานนท์) (บุตรของใหญ่ กับจำรัส สุนทานนท์) และนางสวัสดิ์ สารสาสน์พลขันธ์ (สกุลเดิม อัศวนนท์; ธิดาของพระยาราชายสาธก (ง่วนสุน อัศวนนท์) อดีตนายด่านศุลกากรจังหวัดสมุทรปราการ กับคุณหญิงฟอง อัศวนนท์) เกิดในย่านเขตดุสิต หม่อมงามจิตต์มีพี่น้อง 4 คน
หม่อมงามจิตต์สมรสกับพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร (พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาวสิทธิ์นฤมล) โดยใช้นามราชสกุลฉัตรชัย ณ อยุธยา ต่อมาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามราชสกุลบุรฉัตร ณ อยุธยา สำหรับหม่อมในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร หม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร ณ อยุธยาและสามี มีพระโอรสบุญธรรมหนึ่งคน คือ หม่อมหลวงธีรฉัตร บุรฉัตร ซึ่งแท้จริงเป็นพระภาคิไนยของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร โดยเป็นโอรสของท่านหญิงเฟื่องฉัตร ดิศกุล พระขนิษฐาในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร
หม่อมงามจิตต์ ถึงแก่อนิจกรรมอย่างสงบ เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2526
หลังจากอนิจกรรม.
หลังจากที่หม่อมงามจิตต์ถึงแก่อนิจกรรม ได้มีการก่อตั้ง มูลนิธิอนุสรณ์หม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร เพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติและรำลึกถึงคุณงามความดี และความสามารถของหม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร ปุชนียบุคคลระดับโลกที่มีผลงานดีเด่น ได้รับคัดเลือกให้เป็นให้เป็นประธานสภาสตรีระหว่างประเทศคนแรกและคนเดียวในประเทศไทยในรอบ 120 ปี และมีการจัดงานเป็นประจำทุกปี โดยมอบรางวัล หม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร แก่ครู เจ้าหน้าที่ ในจังหวัดที่รับผิดชอบงานมูลนิธิร่วมจิตน้อมเกล้าอย่างมีประสิทธิภาพ บุคคลผู้บำเพ็ญประโยชน์ต่อสังคม
หม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร ณ อยุธยา ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ในประเทศไทย ดังนี้
ชาร์ล หลุยส์ อาลฟงส์ ลาฟว์ร็อง
ชาร์ล หลุยส์ อาลฟงส์ ลาฟว์ร็อง (; 18 มิถุนายน ค.ศ. 1845 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1922) เป็นแพทย์ชาวฝรั่งเศส ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี ค.ศ. 1907
ในปี ค.ศ. 1880 ขณะที่ลาฟว์ร็องทำงานในโรงพยาบาลทหารในกงส์ต็องตีน แอลจีเรีย เขาได้ค้นพบว่าสาเหตุของมาลาเรียคือเชื้อโพรโตซัวหลังจากสังเกตปรสิตในสเมียร์เลือดที่ได้จากผู้ป่วยที่เสียชีวิตจากโรคมาลาเรีย การค้นพบดังกล่าวเป็นครั้งแรกที่แสดงให้เห็นว่าโพรโตซัวสามารถก่อโรคได้ หลังจากนั้นลาฟว์ร็องได้ทำงานเกี่ยวกับโรคทริพาโนโซม โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคเหงาหลับ (sleeping sickness) จากงานการค้นพบโรคจากเชื้อโพรโตซัวดังกล่าวทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี ค.ศ. 1907
ศพของชาร์ล หลุยส์ อาลฟงส์ ลาฟว์ร็องได้รับการฝังที่สุสานมงปาร์นัส (Cimetière du Montparnasse) ในกรุงปารีส
เคลือบด้าน
เคลือบด้าน เป็นการวาดภาพทิวทัศน์แทนที่ภาพทิวทัศน์เดิมในตำแหน่งพื้นที่ไกลใกล้ ที่ผู้สร้างหนังหรือผู้อำนวย การสร้างภาพยนตร์ต้องการสร้างสรรค์เปลียนแปลงสภาพแวดล้อมเดิมให้มีลักษณะสภาพแวดล้อมตามเนื้อเรื่องของภาพยนตร์นั้น ไม่เช่นนั้นแล้วจะต้องเสียค่าก่อสร้างที่สูงเกินไปเพื่อสร้างฉากเพื่อการถ่ายทำ เทคนิครูปแบบการสร้างภาพ "เคลือบด้าน" ในงานภาพยนตร์ ให้กำเนิดรูปแบบเทคนิคการรวมภาพวาดเหนือความจริงเข้ากับภาพต้นแบบที่เป็นภาพแท้จริงในระยะเวลานั้นความสมจริงก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้เขียนภาพ รูปแบบเทคนิคการต่อภาพที่สมจริงไม่มีรอยต่อ และสร้างสภาพแวดล้อมใหม่ที่เป็นไปไม่ได้ให้กับแผ่นฟิล์มได้
สเปนเซอร์ คอมป์ตัน เอิร์ลที่ 2 แห่งนอร์แทมป์ตัน
สเปนเซอร์ คอมป์ตัน เอิร์ลที่ 2 แห่งนอร์แทมป์ตัน (; พฤษภาคม ค.ศ. 1601 - 19 มีนาคม ค.ศ. 1643) เป็นขุนนาง, นักการทหาร และนักการเมืองชาวอังกฤษ สเปนเซอร์ คอมพ์ตันเกิดเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1601 เป็นบุตรของวิลเลียม คอมป์ตัน เอิร์ลที่ 1 แห่งนอร์แทมป์ตัน และเอลิซาเบธบุตรีของเซอร์จอห์น สเปนเซอร์นายกเทศมนตรีนครลอนดอน คอมพ์ตันได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นอัศวินแห่งบาธ (Knight of the Bath) เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1616 และได้รับเลือกเป็นสมาชิกรัฐสภาจากลัดโลว์ในปี ค.ศ. 1621 ปีเดียวกับที่ได้รับตำแหน่งเจ้ากรมพระภูษามาลา (Master of the Robes) ในเจ้าชายแห่งเวลส์และได้ร่วมเดินทางไปสเปนกับพระองค์ในปี ค.ศ. 1623 สเปนเซอร์ คอมพ์ตันเป็นผู้หนึ่งที่สนับสนุนพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ในการรณรงค์ต่อต้านสกอตแลนด์และเป็นผู้ถวายคำแนะนำแก่พระเจ้าชาลส์ในการเรียกประชุมรัฐสภา
Spencer Compton, 2nd Earl of Northampton
สถาบันโภชนาการ มหาวิทยาลัยมหิดล
สถาบันโภชนาการ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นหน่วยงานที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2520 โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อแก้ไขปัญหาทุพโภชนาการ ซึ่งเป็นปัญหาสำคัญที่บั่นทอนคุณภาพชีวิตของคนไทยในขณะนั้น และเพิ่มความเข้มแข็งด้านอาหาร และโภชนาการของชาติ ภายใต้กำกับของมหาวิทยาลัยมหิดล เนื่องจากเป็นองค์กรที่มีความชำนาญ ในด้านสาธารณสุขและการแพทย์ นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือ และเทคโนโลยีที่ทันสมัย และเป็นแหล่งรวมของผู้ทรงคุณวุฒิ ในด้านอาหารและโภชนาการ
ปัจจุบันสถาบันโภชนาการ ได้ดำเนินการในด้านงานวิจัย ทั้งในระดับห้องปฏิบัติการ และระดับชุมชน และจัดให้มีการเรียนการสอน และการฝึกอบรมทั้งในระดับประเทศ และนานาชาติ อีกทั้งยังให้บริการทางด้านเทคนิค โดยมีเป้าหมายสูงสุดคือ จะดำเนินการทุกวิถีทาง เพื่อส่งเสริมงานอาหารและโภชนาการของประเทศ ให้ประชาชนไทยมีสุขภาพ และคุณภาพชีวิตที่ดี ซึ่งจะส่งผลให้สามารถพัฒนาประเทศให้เจริญรุดหน้า อีกทั้งเผื่อแผ่ความรู้ไปยังประเทศเพื่อนบ้านด้วย
ความสำเร็จของสถาบัน ได้แก่ การมีบทบาท ในการแก้ไขทุกปัญหาโภชนาการของชาติ โดยมีส่วนร่วม ในการกำหนดนโยบายด้านอาหาร และโภชนาการของชาติ มีส่วนร่วมในการช่วยเหลือโครงการอาหารและโภชนาการ ในประเทศเพื่อนบ้าน นอกจากนี้สถาบันฯ ยังได้รับการคัดเลือก ให้เป็นศูนย์ประสานด้านโภชนาการชุมชนและความปลอดภัยของอาหารขององค์การอนามัยโลก และจัดให้เป็นหน่วยงาน ที่มีความเป็นเลิศทางด้านคุณภาพ และความปลอดภัยของอาหาร ขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ ซึ่งมีเพียง 16 แห่งในโลก การดำเนินการอย่างต่อเนื่องทำให้ปัญหา ทุพโภชนาการของประเทศลดลง และจากการที่สภาวะเศรษฐกิจ และสังคมของประเทศเปลี่ยนแปลง ทำให้การดำเนินงานของสถาบันมีการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย คือ จากการมุ่งเน้นเพื่อเจาะจงแก้ไขปัญหาด้านอาหารและโภชนาการ เป็นการศึกษาและพัฒนาด้านอาหารและโภชนาการ ที่เหมาะสมกับวัยต่าง ๆ ตลอดวงจรชีวิต
ความเชี่ยวชาญด้านการดำเนินงานด้านอาหารและโภชนาการ ทำให้เกิดความร่วมมืออย่างเหนียวแน่นของกลุ่มนักวิชาการ ที่มีความชำนาญทางด้านเกษตร มานุษยวิทยา ชีวเคมี ชีวเคมีทางการแพทย์ เทคโนโลยีทางอาหาร การเผยแพร่สื่อสารและพฤติกรรมศาสตร์ โภชนาการทางชุมชน วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ศึกษาศาสตร์ การวางแผนทางด้านอาหารและโภชนาการ โภชนาการระดับนานาชาติ จุลชีววิทยา สรีรวิทยา สาธารณสุขชุมชน การพัฒนาชนบท วิทยาศาสตร์การกีฬา และพิษวิทยา
ในช่วงทศวรรษ 2510 คนไทยในชนบทซึ่งเป็นพลเมืองส่วนใหญ่ของประเทศกำลังประสบปัญหาโภชนาการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขาดสารอาหาร ปัญหาที่รุนแรงในขณะนั้นคือการขาดโปรตีนและพลังงาน โรคโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็ก โรคเหน็บชาจากการขาดวิตามินบี 1 โรคปากนกกระจอกจากการขาดวิตามินบี 2 โรคคอพอกจากการขาดธาตุไอโอดีน การขาดวิตามินเอ และนิ่วในกระเพาะปัสสาวะ อันก่อให้เกิดผลกระทบที่สำคัญยิ่งต่อสุขภาพอนามัยและศักยภาพของประชากรวัยต่างๆ โดยเฉพาะเด็กเล็กๆ ในแทบทุกภูมิภาค
ข้อมูลจากการศึกษาและการสำรวจโดยคณะผู้เชี่ยวชาญของไทยและต่างประเทศที่ถูกเผยแพร่ออกไปส่งผลให้สถานการณ์ปัญหานี้เริ่มได้รับความสนใจมากขึ้นตามลำดับ ทั้งจากนักวิชาการ และผู้บริหารของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในระดับชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมหาวิทยาลัยและกระทรวงสาธารณสุข
จนกระทั่งปี 2517 หลังจากองค์การยูนิเซฟ (UNICEF) ได้สนับสนุนให้จัดสัมมนาเพื่อหาแนวทางพัฒนางานด้านโภชนาการของชาติ ผู้บริหารกองโภชนาการกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงศึกษาธิการ และมหาวิทยาลัยมหิดล โดยได้หารือกันและเสนอแนวคิดในการแก้ปัญหาโภชนาการของประเทศ ในที่สุดได้จัดทำเป็นแผนพัฒนาด้านอาหารและโภชนาการ ซึ่งต่อมาได้ถูกบรรจุในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2520 - 2524)
ผลจากการประสานงานกันระหว่างหน่วยงานเพื่อแก้ปัญหาในระดับประเทศครั้งนั้น ได้ก่อให้เกิดแนวคิดในการจัดตั้งสถาบันโภชนาการแห่งชาติขึ้นเพื่อทำหน้าที่ศึกษาวิจัย จัดการศึกษาฝึกอบรม ตลอดจนบริการทางวิชาการด้านอาหารและโภชนาการ เพื่อส่งเสริมให้หน่วยงานต่างๆ สามารถดำเนินงานให้บรรลุเป้าหมายตามที่กำหนดไว้ในแผนพัฒนาฯ ฉบับดังกล่าว โดยที่กำหนดให้มีฐานะเป็นหน่วยงานระดับชาติ อยู่ในรูปของสถาบันวิชาการในมหาวิทยาลัย
เมื่อรัฐบาลเล็งเห็นว่ามหาวิทยาลัยมหิดลมีความพร้อมมากที่สุดในขณะนั้น จึงเห็นชอบให้จัดตั้งสถาบันนี้ขึ้นในมหาวิทยาลัยมหิดล โดยได้ตัดคำว่า “แห่งชาติ” ออก และใช้ชื่อว่า “สถาบันโภชนาการ มหาวิทยาลัยมหิดล” ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2520 ตามพระราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 94 ตอนที่ 8
สถาบันฯ ให้การศึกษา ในระดับมหาบัณฑิต เป้าหมายสูงสุดประการหนึ่งของสถาบันโภชนาการ โดยการประยุกต์ใช้องค์ความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์ สนับสนุนการฝึกอบรม สำหรับบุคลากรทางด้านวิทยาศาสตร์ด้วยการยกระดับ มาตรฐานของบุคลากร ทั้งภาครัฐ และเอกชนโดยเฉพาะบุคลากร ทางด้านสาธารณสุข รวมทั้งองค์ความรู้ เพื่อการคุ้มครองผู้บริโภคอย่างมีคุณภาพ และเพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ ดังกล่าว สถาบันโภชนาการ ได้ให้การศึกษา และการฝึกอบรมทั้งที่เป็นทางการ และไม่เป็นทางการ เพื่อตอบสนอง ความต้องการของรัฐบาล องค์กรพัฒนาระดับนานาชาติ ตลอดจนหน่วยงานภาครัฐ และเอกชน ทั้งนี้ เพราะสถาบันฯ มีเป้าหมายในการพัฒนาภาวะโภชนาการ ในระดับชาติ ชุมชน ครัวเรือน และบุคคล
หลักสูตรที่สถาบันโภชนาการเปิดสอน ได้แก่
ตั้งแต่ก่อตั้งสถาบันโภชนาการจนกระทั่งปัจจุบัน สถาบันโภชนาการได้ทำงานวิจัยเพื่อส่งเสริมภาครัฐ ในการแก้ปัญหาโภชนาการ ของชาติอย่างต่อเนื่อง โดยมีการปรับเปลี่ยนแนวทางการดำเนินงานตามกระแสการเปลียนแปลงของสภาพปัญหาที่เนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลง ทางเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม
จากการดำเนินงานได้ก่อเกิดผลงานวิจัยที่สร้างคุณูปการต่อประเทศ โดยผลงานวิจัยของสถาบันโภชนาการ ได้ถูกส่งต่อให้หน่วยงานที่รับผิดชอบทั้งในประเทศและ ภูมิภาค เพื่อนำไปใช้แก้ปัญหาทุพโภชนาการและพิษภัยในอาหาร นอกจากนี้ยังได้นำความรู้ต่างๆ ดังกล่าวเผยแพร่ผ่านสื่อมวลชน เพื่อสร้างความรู้ ความเข้าใจด้านอาหารและโภชนาการ และพัฒนาคุณภาพชีวิตแก่ประชาชน
พ.ศ. 2520 - 2529
สถาบันโภชนาการเน้นการแก้ปัญหาการขาดสารอาหารที่รุนแรง โดยเฉพาะกลุ่มแม่และเด็ก กลุ่มคนยากจนในชนบท โดยผลงานที่ได้ดำเนินการมีผลกระทบต่อสุขภาวะของประชาชนตลอดจนการพัฒนาประเทศและภูมิภาค
พ.ศ. 2530 - 2539
ช่วงเวลาที่โครงสร้างของประเทศที่กำลังเปลี่ยนจากเศรษฐกิจภาคการเกษตร มาเป็นภาคอุตสาหกรรม ทำให้สังคมไทยเริ่มเปลี่ยนแปลงจากสังคมชนบท มาสู่ความเป็นสังคมเมืองมากยิ่งขึ้น ปัญหาโภชนาการเกินมีมากขึ้นทั้งในเด็กและผู้ใหญ่ โดยเกิดร่วมกับการขาดวิตามินและแร่ธาตุ (Double Burden) ประชากรเริ่มมีความตื่นตัวกระแสอาหารเพื่อสุขภาพมากขึ้น ปัญหาการขาดสารอาหารที่พบ ในช่วงเริ่มแรกก่อตั้งสถาบันโภชนาการ คือ พ.ศ. 2520 ถึง พ.ศ. 2529 ได้ลดระดับความรุนแรงลง ภาครัฐมุ่งส่งเสริมให้มีการส่งออกมากขึ้น
พ.ศ. 2540 - 2549
ทศวรรษนี้เน้นการพัฒนา“คน”ตามแผนการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติด้วยการเตรียมความพร้อม ของเด็กปฐมวัย พัฒนาสุขภาพและพลานามัย ที่มุ่งเสริมสร้างโอกาสให้คนไทยทุกคนมีสุขภาพดีถ้วนหน้า และมีความรู้ความเข้าใจในการป้องกันโรค การแก้ปัญหาลักษณะ Double Burden ต้องใช้การวิจัยแบบสหสาขาวิชาที่มีการสร้างองค์ความรู้ ในเชิงลึกมากขึ้น
ตั้งแต่ พ.ศ. 2550 จนกระทั่ง พ.ศ. 2560 นับเป็นทศวรรษที่ 4 สถาบันโภชนาการยังคงมีการดำเนินงานวิจัยหลายด้านอย่างต่อเนื่อง จากช่วงที่ผ่านมา เพื่อสานต่อทั้งการสร้างองค์ความรู้ใหม่ และการสร้างความยั่งยืนให้เกิดขึ้น ขณะเดียวกัน สถาบันต้องเตรียมความพร้อมให้สังคมไทย ที่กำลังเคลื่อนเข้าสู่สังคมสูงอายุ (Aging society) มากขึ้น โดยงานวิจัยที่ดำเนินการต้องสามารถเสนอแนะแนวทางที่เหมาะสม ในการลดผลกระทบจากความเปลี่ยนแปลงดังกล่าว เพื่อให้ผู้สูงอายุได้มีคุณภาพชีวิตที่ดี ยังคงมีส่วนในการพัฒนาประเทศและไม่สร้างภาระให้กับภาครัฐ ในด้านสาธารณสุขจนมากเกินไป
ในการดำเนินงานวิจัย สถาบันโภชนาการได้ให้ความร่วมกับภาครัฐและเอกชน เพื่อสร้างเสริมความมั่นคงทางด้านอาหาร และโภชนาการในห่วงโซ่อาหาร ทั้งในด้านคุณภาพอาหาร คุณค่าทางโภชนาการ ความปลอดภัยของอาหาร และอาหารศึกษา เพื่อตอบสนองต่อนโยบายของชาติ ในความพยายามแก้ปัญหาอาหารและโภชนาการ เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีของประชากรและการส่งออก
งานบริการวิชาการ สถาบันโภชนาการ เริ่มดำเนินการเมื่อ พ.ศ. 2521 ที่ศูนย์วิจัย คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี เพื่อสนับสนุนงานวิจัยด้านอาหารโภชนาการ และความปลอดภัยของอาหาร รวมทั้งการสร้างข้อมูลคุณค่าทางโภชนาการของอาหารไทย โดยมีนักวิทยาศาสตร์ที่ผ่านการฝึกอบรมด้านการวิเคราะห์ในอาหารจากสถาบันที่มีชื่อเสียง และเป็นที่ยอมรับในยุโรป คือ CIVO (Toxicology and Nutrition Institute), TNO, Zeist ประเทศเนเธอร์แลนด์ และ Institute of Food Research, Norwich ประเทศอังกฤษ
พ.ศ. 2526 เริ่มให้บริการทั่วไปแก่หน่วยงานภาครัฐและเอกชน ในการตรวจวิเคราะห์ตามพระราชบัญญัติอาหารกระทรวงสาธารณสุข จนได้รับการยอมรับจากสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา กระทรวงสาธารณสุข ให้เป็นห้องปฏิบัติการซึ่งสามารถวิเคราะห์ตัวอย่างอาหารเพื่อขึ้นทะเบียนได้
พ.ศ. 2530 งานบริการวิชาการ ย้ายมายังมหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตศาลายา จังหวัดนครปฐม
จากวันนั้นจนถึงปัจจุบัน