pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เคมบริดจ์เชอร์ (, (Pronunciation)) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของอังกฤษที่มีเขตแดนติดกับมณฑลลิงคอล์นเชอร์ทางตอนเหนือ, มณฑลนอร์ฟอล์กทางตะวันออกเฉียงเหนือ, มณฑลซัฟฟอล์กทางตะวันออก, มณฑลเอสเซกซ์และมณฑลฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ทางตอนใต้ และ มณฑลเบดฟอร์ดเชอร์และมณฑลนอร์แทมป์ตันเชอร์ทางตะวันตก เคมบริดจ์เชอร์ปัจจุบันเกิดจากอดีตมณฑลเคมบริดจ์เชอร์เดิม และมณฑลฮันทิงดันเชอร์และไอล์ออฟอีลี (Isle of Ely) และโซคออฟปีเตอร์บะระห์ (Soke of Peterborough) เมืองหลวงของมณฑลคือเคมบริดจ์ เคมบริดจ์เชอร์มีเนื้อที่ 3,389 ตารางกิโลเมตร และมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 852,523 คน เฉลี่ย 252 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
มณฑลเคมบริดจ์เชอร์
เชชเชอร์
เชชเชอร์  เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่นครเชสเตอร์ แม้ว่าเมืองใหญ่ที่สุดจะเป็นวอร์ริงตัน
เชชเชอร์มีเขตแดนติดกับมณฑลเมอร์ซีย์ไซด์และนครแมนเชสเตอร์และปริมณฑลทางตอนเหนือ, ดาร์บีเชอร์ทางด้านตะวันออก, สแตฟฟอร์ดเชอร์และชร็อปเชอร์ทางด้านใต้ ฟลินท์เชอร์และเร็กแซมในเวลส์ทางตะวันตก
เชชเชอร์มีเนื้อที่ 2,343 ตารางกิโลเมตร และมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 1,003,600 คน ถัวเฉลี่ย 428 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
มณฑลเชสเชอร์
เชสเชียร์
กรดน้ำส้มสายชู
เคมบริดจ์เชียร์
ดาร์บิเชอร์
ดาร์บิเชอร์ หรือ ดาร์บิเชียร์  เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางภาคมิดแลนด์สตะวันออกของอังกฤษ ดินแดนส่วนใหญ่ของอุทยานแห่งชาติพีคดดิสตริคท์ (Peak District National Park) ตั้งอยู่ในดาร์บิเชอร์ ทางตอนเหนือของมณฑลคาบกับบริเวณแนวเนินเขาเพ็นไนน์ ดาร์บิเชอร์มีเขตแดนติดกับนครแมนเชสเตอร์และปริมณฑล, มณฑลเวสต์ยอร์คเชอร์, เซาท์ยอร์คเชอร์, น็อตติงแฮมเชอร์, เลสเตอร์เชอร์, สตาฟฟอร์ดเชอร์ และ เชสเชอร์ ดาร์บิเชอร์อาจจะอ้างได้ว่าเป็นศูนย์กลางของบริเตน เพราะฟาร์มหนึ่งในดาร์บิเชอร์กล่าวกันว่าเป็นฟาร์มที่ห่างจากทะเลมากที่สุดในบรรดาที่ต่างๆ ในบริเตน
ดาร์บิเชอร์มีเนื้อที่ 2,625 ตารางกิโลเมตร และมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 996,000 คน ถัวเฉลี่ย 379 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
ดาร์บีเชียร์
มณฑลดาร์บีเชอร์
มณฑลดาร์บีเชียร์
บิ๊กอินเจแปน
"บิ๊กอินเจแปน" (Big in Japan) เป็นซิงเกิลแรกของอัลฟาวิลล์และอยู่ในอั้ลบั้มชุด ฟอร์เอเวอร์ยัง
ตระกูลวิตเตลบาค
แป้งข้าวเหนียว
แป้งข้าวเหนียวเป็นแป้งที่ได้จากข้าวเหนียว ในสมัยก่อนได้แป้งโม่ ปัจจุบันนิยมใช้แป้งแห้ง ลักษณะของผงแป้งข้าวเหนียวมีสีขาวนวล สากมือน้อยกว่าแป้งข้าวเจ้า ขนมที่ทำจากแป้งข้าวเหนียวมีความเหนียวนุ่ม เช่น ขนมถั่วแปบ แป้งจี่ ขนมโค ขนมโก๋ไทย ขนมต้ม ขนมบ้าบิ่น ข้าวเหนียวตัด บัวลอย ขนมเทียน ขนมเข่ง ข้าวเหนียวเปียก ขนมหัวล้าน เป็นต้น ถ้าไม่ต้องการให้ขนมเหนียวเกินไป จะผสมแป้งข้าวเจ้าลงไปด้วย
ขนมแชงม้า
ขนมแชงม้า (หรือสะกดด้วย ซ. เป็น แซงม้า) หรือ ขนมแซงมา เป็นขนมไทยแต่โบราณ มีชื่อปรากฏอยู่ในเพลงกล่อมเด็กว่า
ขนมแชงม้านี้ มีผู้กล่าวว่าเป็นขนมที่ผสมกันระหว่างขนมปลากริมกับขนมไข่เต่า ถ้าตักกินด้วยกันเรียกขนมแชงม้า ถ้ากินอย่างเดียวก็จะเรียกชื่อตามชื่อเดิม ปัจจุบันนิยมเรียกว่า ขนมปลากริมไข่เต่า มากกว่า
ชาน
ชาน  หรือ แมลงแห่งแชกไก เป็นหนึ่งในมนุษย์ต่างดาวในเรื่องชุดตำนานคธูลู ชานปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น "แมลงแห่งแชกไก" (พ.ศ. 2507) ของนักประพันธ์ชาวอังกฤษ แรมซีย์ แคมเบลซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากหนังสือข้อมูลทั่วไปของเอช. พี. เลิฟคราฟท์
ชานมีลักษณะคล้ายแมลง มีขาสิบขาซึ่งคล้ายกับหนวดรยางค์และปากสามปาก ปีกที่ใช้บินมีลักษณะเหมือนแผ่นหนังและมีปีกใหญ่เป็นเกล็ด ขนาดใกล้เคียงกับนกพิราบของโลก ดาวแชกไกซึ่งเป็นบ้านเดิมของชานนั้นเป็นดาวเคราะห์ในระบบสุริยะแฝด โดยชานนั้นเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความเจริญก้าวหน้าและอาศัยอยู่รวมกันในเมืองขนาดใหญ่ ชานมีสมองหกส่วนและสามารถคิดเรื่องต่างๆได้สามเรื่องในเวลาเดียวกัน เนื่องจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของดวงอาทิตย์นั้นมีผลกับเมแทบอลิซึมของชาน ชานจึงกลัวแสงอาทิตย์อย่างมาก ชานมีความสามารถพิเศษในการฝังตัวผ่านกะโหลกศีรษะและสมองของสิ่งมีชีวิตได้ เมื่อทำการฝังตัวเสร็จแล้ว ชานก็จะใช้โทรจิตทำการควบคุมร่างนั้นได้ ยิ่งชานฝังตัวอยู่นานแค่ไหนก็จะยิ่งทำการควบคุมร่างได้มากขึ้นเท่านั้น โดยในตอนแรกจะทำได้เพียงดลใจแต่ในที่สุดก็จะสามารถควบคุมได้เหมือนเป็นหุ่นเชิด
แนวคิดด้านจริยธรรมของชานนั้นแตกต่างจากมนุษย์อย่างมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะนับถือเอาเตอร์ก็อด อซาธอทเป็นเทพสูงสุดและสร้างวิหารทรงพีระมิดไว้บูชา ซึ่งศาสนาของอซาธอทนี้ยังแบ่งออกเป็นสองนิกาย โดยนิกายแรกนั้นเป็นพวกหัวรุนแรงซึ่งบูชาอวตารของอซาธอทที่เรียกว่า ซาดา ฮกลา  นิกายแรกนี้เชื่อว่าเทพเจ้ามีเพียงหนึ่งเดียวคืออซาธอทและต้องการทำลายศาสนาของเทพเจ้าอื่นๆทั้งหมด รวมถึงเป็นศัตรูกับอีกนิกายด้วย ส่วนนิกายที่สองนั้นมุ่งเน้นไปที่การแสวงหาประสบการณ์ใหม่จากความเจ็บปวด โดยใช้วิธีให้ร่างที่ควบคุมอยู่ทำร้ายตนเองและดูดซับคลื่นแม่เหล็กผ่านระบบประสาท
หายนะแห่งแชกไก.
ดาวแชกไกนั้นได้พินาศไปเมื่อดวงดาวลึกลับได้ปรากฏบนท้องฟ้าและเคลื่อนเข้าใกล้แชกไกเรื่อยๆ ก่อนจะเปล่งแสงสีแดงซึ่งทำให้แชกไกถูกทำลายไป เหล่าชานส่วนใหญ่ก็ได้ตายไปในคราวนั้น มีเพียงส่วนน้อยซึ่งใช้ระบบเทเลพอร์ทในวิหารอซาธอทที่หนีจากความพินาศของแชกไกไปได้ เชื่อว่าดาวที่ทำลายแชกไกนั้นน่าจะเป็นกรอธซึ่งได้ทำให้เกรทโอลด์วัน "หนอนผู้กัดกินในยามราตรี" ซึ่งหลับใหลในแชกไกตื่นขึ้น
เหล่าชานที่รอดไปได้นั้นได้ใช้ระบบเทเลพอร์ทของวิหารเร่ร่อนไปยังดาวอื่นๆคือ "ไซโคลทล์"  และ "ธุกกอน"  แต่ก็พบกับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวจนต้องหนีไปอีก จนกระทั่งมาถึง "ลกิฮักซ์"  (ดาวยูเรนัส) ซึ่งเหล่าชานได้พบกับสิ่งมีชีวิตซึ่งมีลักษณะคล้ายกับลูกบาศก์โลหะที่มีขาจำนวนมาก ชนพื้นเมืองของยูเรนัสได้ยอมให้ชานสร้างนิคมของตนได้และเมื่อเวลาผ่านไปสองร้อยปีก็ได้ยอมรับชานเป็นเผ่าพันธุ์ที่ร่วมปกครองดวงดาว ชนพื้นเมืองนี้นับถือเทพ "ลรอกก์"  (เชื่อว่าเป็นหนึ่งในร่างอวตารของไนอาลาโธเทป) ซึ่งชานเป็นจำนวนมากก็ได้เปลี่ยนศาสนามานับถือลรอกก์เช่นกัน แต่เมื่อมีชนพื้นเมืองเปลี่ยนมานับถืออซาธอทบ้างก็ได้เกิดการต่อต้านจากผู้นับถือลรอกก์ จนในที่สุดเหล่าชานที่ยังนับถืออซาธอทก็ถูกขับไล่ไปจากยูเรนัส ระบบเทเลพอร์ทของวิหารได้พาชานมายังดาวเคราะห์โลก ที่หุบเซเวิร์น ในอังกฤษช่วงสมัยกลาง ชานได้พยายามเผยแพร่ศาสนาอซาธอท แต่ก็ถูกกวาดล้างในช่วงของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 13 โดยบทละคร "Massa di Requiem per Shuggay" ซึ่งเป็นเรื่องราวของดาวแชกไกและการเดินทางของชานนั้นถูกสั่งเป็นข้อเขียนต้องห้าม เนื่องจากบรรยากาศของโลกนั้นทำให้ระบบเทเลพอร์ทของวิหารขัดข้อง ชานที่อยู่บนโลกจึงไม่สามารถหนีไปไหนได้อีก
โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์
กันตนากรุ๊ป
เพลงชาติสาธารณรัฐจีน
เพลงชาติสาธารณรัฐจีน (, จงหัวหมินกั๋วกั๋วเกอ) เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐจีนซึ่งตั้งมั่นอยู่บนเกาะไต้หวันในปัจจุบัน เนื้อหากล่าวถึงวิสัยทัศน์และความหวังของรัฐชาติใหม่และประชาชนในรัฐนั้นจะเป็นจริงได้ด้วยการดำเนินตามหลักลัทธิไตรราษฎร์ หรือ หลัก 3 ประการ แห่งประชาชน
เพลงนี้มักมีการเรียกชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า "ซานหมินจู่อี้"  อันเป็นชื่อของหลักลัทธิไตรราษฎร์ที่ปรากฏในวรรคแรกของเพลง แต่ชื่อดังกล่าวนี้ไม่ได้มีการเรียกขานอย่างเป็นทางการแต่อย่างใด
เนื้อความในเพลงชาติสาธารณรัฐจีนเป็นผลงานร่วมกันของสมาชิกพรรคก๊กมินตั๋ง 4 คน ซึ่งได้แก่
เนื้อความดังกล่าวได้เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1924 ในฐานะสุนทรพจน์พิธีเปิดโรงเรียนนายร้อยหวงผู่ของ ดร.ซุน ยัดเซ็น ผู้นำพรรคก๊กมินตั๋ง
หลังพรรคก๊กมินตั๋งสามารถรวมแผ่นดินจีนที่แตกแยกเป็นขุนศึก อีกทั้งโค่นล้มรัฐบาลเป่ยหยางอันเป็นรัฐบาลขุนศึกได้สำเร็จ พรรคก็ได้เลือกเอาสุนทรพจน์นี้เป็นบทร้องของเพลงประจำพรรค พร้อมทั้งได้เชิญชวนให้สาธารณชนเข้าร่วมการประกวดทำนองเพลงสำหรับใช้เป็นเพลงชาติ
เฉิง เหมาหยวิน (程懋筠; Chéng Màoyún) นักประพันธ์ได้รวบรวมผลงานเพลงชาติที่แต่งก่อนหน้านี้ในพิธีเปิดโรงเรียนนายร้อยหวงผู่มาเรียบเรียงทำนองให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ด้วยแรงศรัทธาต่อระบอบการปกครองแบบสาธารณรัฐ เพลงชาติสาธารณรัฐจีนจึงถูกแต่งเสร็จภายในคืนเดียว จนในที่สุดผลงานของเฉิงจึงเป็นผลงานที่ชนะเลิศการประกวดจากผลงานที่เข้าร่วมประกวดทั้งหมด 139 ผลงาน
ในวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1930 สมาชิกพรรคก๊กมินตั๋งจำนวนมากได้เสนอให้ใช้สุนทรพจน์ของ ดร. ซุน ยัดเซ็น เป็นบทร้องสำหรับเพลงชาติ และสืบเนื่องจากได้มีการคัดค้านเกี่ยวกับการใช้สัญลักษณ์ของพรรคการเมืองเป็นสัญลักษณ์ของชาติ ทำให้ต้องมีการตั้งคณะกรรมาธิการแก้ไขและค้นคว้าเพลงชาติ (國歌編製研究委員會) ขึ้น ซึ่งคณะกรรมาธิการชุดนี้ก็ได้รับรองเนื้อเพลงประจำพรรคก๊กมินตั๋งใช้เป็นเพลงชาติได้ คณะกรรมาธิการกลาง (中央常務委員會) ได้ผ่านความเห็นชอบการเสนอเพลงชาติเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1937 และต่อมาในปี ค.ศ. 1943 เพลง "หลักลัทธิไตรราษฎร์" จึงได้เป็นเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐจีนอย่างเป็นทางการ
ถอดเสียง.
อักษรแทนเสียง (จู้อินฝูเฮ่า).
ㄙㄢ　ㄇㄧㄣˊ　ㄓㄨˇ　ㄧˋ，　ㄨˊ　ㄉㄤˇ　ㄙㄨㄛˇ　ㄗㄨㄥ； &lt;br&gt;
ㄧˇ　ㄐㄧㄢˋ　ㄇㄧㄣˊ　ㄍㄨㄛˊ，　ㄧˇ　ㄐㄧㄣˋ　ㄉㄚˋ　ㄊㄨㄥˊ。&lt;br&gt;
ㄗ　ㄦˇ　ㄉㄨㄛ　ㄕˋ，　ㄨㄟˋ　ㄇㄧㄣˊ　ㄑㄧㄢˊ　ㄈㄥ；&lt;br&gt;
ㄙㄨˋ　ㄧㄝˋ　ㄈㄟˇ　ㄒㄧㄝˋ，　ㄓㄨˇ　ㄧˋ　ㄕˋ　ㄘㄨㄥˊ。&lt;br&gt;
ㄕˇ　ㄑㄧㄣˊ　ㄕˇ　ㄩㄥˇ，　ㄅㄧˋ　ㄒㄧㄣˋ　ㄅㄧˋ　ㄓㄨㄥ；&lt;br&gt;
ㄧˋ　ㄒㄧㄣ　ㄧˋ　ㄉㄜˊ，　ㄍㄨㄢˋ　ㄔㄜˋ　ㄕˇ　ㄓㄨㄥ。&lt;br&gt;
บทร้องที่ปรากฏในที่นี้ใช้อักษรจีนตัวเต็มหรืออักษรจีนแบบเดิม ยกตัวอย่างเช่น
ในประเด็นนี้ เพลงชาติของสาธารณรัฐจีนจึงแสดงออกถึงความแตกต่างจากเพลง "มาร์ชทหารอาสา" ของฝ่ายสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งถูกเขียนขึ้นภายหลังไม่กี่ปีด้วยอักษรจีนย่อหรืออักษรจีนสมัยใหม่ที่ใช้ทั่วไปในทุกวันนี้
เช่นเดียวกับการที่ถูกเขียนขึ้นด้วยอักษรจีนอย่างเก่า บทเพลงชาติสาธารณรัฐจีนยังดำเนินตามขนบทางกวีตามแบบจีนดั้งเดิมด้วย รูปแบบของบทเพลงเน้นใช้บทกวีแบบสี่ตัวอักษร (四言詩 - four-character poem) หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ร้อยแก้วแบบสัมผัสสี่อักษร (四言韻文 - four-character rhymed prose) ซึ่งปรากฏครั้งแรกในสมัยราชวงศ์โจว อักษรตัวสุดท้ายในแต่ละบาทของบทร้องนี้ลงท้ายด้วยการสัมผัสเสียง ōng หรือเสียง ēng ซึ่งมีค่าเท่ากันในภาษาจีนโบราณ ด้วยธรรมชาติของบทกวีที่ต้องมีเนื้อหาสั้น ได้ใจความ และรัดกุม ทำให้บางคำในบทร้องนี้มีการแปลความหมายออกแตกต่างกัน ดังปรากฏในคำแปลภาษาอังกฤษของเพลงนี้
Sān Mín Zhǔyì
San Min Chu-i
中华民国国歌
Republic of China National Anthem
Anthem of the Republic of China
National anthem of Taiwan
เพลงชาติไต้หวัน
Zhōnghuá Míngúo gúogē
สถานีโทรทัศน์ทีพีบีเอส
คริสตียาน มาร์แตล
คริสตียาน มาร์แตล  หรือชื่อเดิม คริสตียาน มาญานี  เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1932 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส เธอเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาลเมื่อ ค.ศ. 1953 ในฐานะประเทศฝรั่งเศส ถึงแม้เธอจะไม่ได้มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการว่ามิสฟรานซ์ก็ตาม แต่เธอชนะเลิศการประกวดครั้งนี้ โดยเธอเป็นนางงามจักรวาลคนแรกของฝรั่งเศส และเป็นนางงามจักรวาลคนที่ 2 ของโลก
ปัจจุบันเธอเป็นนักแสดงทางโทรทัศน์ในประเทศเม็กซิโก
มิเรียม สตีเวนสัน
มีเรียม แจคเควอลิน สตีเวนสัน  เป็นชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศในการประกวดมิสยูเอสเอใน ค.ศ. 1954 เข้าประกวดในฐานะมิสเซาท์แคโรไลนา เธอเป็นมิสยูเอสเอคนแรกที่ชนะเลิศการประกวดนางงามจักรวาลในปีเดียวกันด้วย
หลัก 3 ประการ แห่งประชาชน
อามิ คูเซลา
คริสเตียน มาเธล
คริสเตียน มาเทล
วัดพระฝางสว่างคบุรีมุนีนาถ
การขายกิจการสถานีโทรทัศน์ในไมอามี่ พ.ศ. 2551
การขายกิจการสถานีโทรทัศน์ในไมอามี่ พ.ศ. 2551 เกิดขึ้นตั้งแต่การรายงานข่าวของ WTVJ และ WPLG ว่า โพสท์ นิวส์วีค จะรับสถานี WTVJ ไปเป็นของโพสท์-นิวส์วีค ซึ่งเป็นที่ถกเถียงกันมานานจน เอ็นบีซียูนิเวอร์แซล ในประกาศว่า มีข่าวลือว่าจะขาย WTVJ ให้โพสท์ นิวส์วีค
แต่ โพสท์ นิวส์วีค ได้ล้มเลิกความพยายามจะรับ WTVJ มาเป็นของโพสท์ นิวส์วีคในวันที่ 28 ธันวาคม 2551
พระเจ้าเอกทัศ
สนมังกร
สนมังกร  เป็นไม้ยืนต้นอยู่ในวงศ์ Cupressaceae มีลักษณะรูปทรงพีระมิดความสูง 3-12 เมตร ลำต้นสีน้ำตาลเข้มแดงเล็กน้อย ใบสีเขียวเข้ม ไม่ผลัดใบ ขึ้นได้ดีในดินทั่วไป ความชื้นปานกลาง ชอบแสงเต็มวัน นิยมปลูกเป็นไม้ประธานในการจัดสวน นิยมปลูกเป็นกลุ่ม 3 หรือ 5 ต้น ปลูกเป็นแนวถนน การดูแลไม่ควรรดน้ำทรงพุ่มเพราะจะแตกทรงพุ่มไม่สวย
กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 38
กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 38 หรือ ตรังเกมส์ โดยจังหวัดตรังเป็นเจ้าภาพ มีการแข่งขันในระหว่างวันที่ 9 - 19 กันยายน พ.ศ. 2552 มีการแข่งขันทั้งสิ้นจำนวน 35 ชนิดกีฬา โดยใช้สนามแข่งขันในจังหวัดตรังทุกชนิดกีฬา
การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ “ตรังเกมส์” ซึ่งจังหวัดตรังเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 9 – 19 กันยายน 2552 นั้น นับเป็นครั้งที่ 38 แล้ว ที่กีฬาระดับประเทศรายการนี้ได้มีการจัดต่อเนื่องกันมา โดยแต่ละจังหวัดผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพ “ตรังเกมส์” การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 38 ที่จะจัดขึ้นในระหว่างวันที่ 9–19 กันยายน 2552 ที่จังหวัดตรัง ภายใต้คำขวัญที่กำหนดให้เป็นเกมส์แห่ง “สปีริตและมิตรภาพ” (Spirit&amp;Friendship) มุ่งเน้นการรวมพลังคนเก่ง คนดีของเมืองตรัง สู่ตรังเกมส์ สร้างค่านิยมใหม่และจุดเน้นคือ ความมีมาตรฐานการจัดการแข่งขันนักกีฬายึดมั่นในกฎกติกา พัฒนาสมรรถนะความเป็นเลิศสู่สากล พร้อมทั้งเป็นศูนย์กลางแห่งการเชื่อมความรักความผูกพันและสามัคคีของคนในชาติ
ออกแบบโดยนำเอา FORMAT ของคนกำลังออกกำลังกายแขนข้างหนึ่งช้อนประคอง LOGO ของกีฬาแห่งชาติไว้ คนออกกำลังกายเป็นเลข 3 ส่วนใต้แขนเลข 8 เหมือนริบบิ้นของนักยิมนาสติก ลีลา ส่วนล่างของสัญลักษณ์ เป็นละลอกคลื่นสัญลักษณ์ส่วน หนึ่งของจังหวัดตรัง
ใช้ พะยูน ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมฝูงสุดท้ายในประเทศไทยอาศัยอยู่ในทะเลตรัง เป็นตัวนำโชคชื่อ "นายสามัคคี" เพื่อเป็นสัญลักษณ์ทเป็นศูนย์กลางของการแข่งขันและเป็นสื่อกลางในการสร้างสรรค์ความรักความผูกพันและมิตรภาพของคนไทย
อู๋ เฉิงเอิน
อู๋ เฉิงเอิน (, มีชีวิตราวปี ค.ศ. 1505–1580 หรือ 1500-1582) เป็นนักกวีชาวจีน สมัยราชวงศ์หมิง มีชื่อเสียงจากการประพันธ์นิยายอมตะเรื่อง "ไซอิ๋ว"
เขาเกิดในครอบครัวพ่อค้า พ่อของเขาชอบอ่านหนังสือและสะสมหนังสือไว้มาก เขามีสติปัญญาดีมากมาแต่เด็ก นอกจากชอบอ่านหนังสือแล้วยังศึกษาเรื่องแปลก มหัศจรรย์ เขาศึกษานิทานชาวบ้านซึ่งมีผลต่อการเขียนเรื่อง "ไซอิ๋ว" ด้วย อู๋ เฉิงเอินสอบเข้ารับราชการตามระบบการศึกษาและสอบคัดเลือกของราชวงศ์หมิงหลายหนแต่สอบไม่ได้ แต่ได้คัดเลือกเป็นกรณีพิเศษไปเป็นปลัดอำเภออยู่พักหนึ่ง แต่ในที่สุดก็ลาออก หันมาเขียนหนังสือ เขามีฝีมือการเขียนทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง ซึ่งตกทอดมาถึงปัจจุบันไม่มาก แต่โด่งดังสุดด้วยเรื่อง "ไซอิ๋ว"
อู๋เฉิงเอิน
พระเจ้าวิคเตอร์เอ็มมานูเอลที่ 2 แห่งอิตาลี
ราชวงศ์ซาวอย
ราชวงศ์ซาวอย  เป็นราชตระกูลที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1003ในภูมิภาคประวัติศาสตร์ซาวอย ราชตระกูลขยายตัวและรุ่งเรืองขึ้นจากราชตระกูลที่ปกครองอาณาจักรเคานท์ในบริเวณซาวอยไปจนในที่สุดก็ได้ปกครองราชอาณาจักรอิตาลีจนกระทั่งปลายสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อตำแหน่งพระมหากษัตริย์อิตาลีถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1946 ราชวงศ์ซาวอยเป็นราชตระกูลที่เก่าที่สุดในโลก , ฝรั่งเศส สเปน และ โครเอเชีย
ตระกูลซาวอยเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับชุมชนอิสระในสวิตเซอร์แลนด์ปัจจุบัน ชื่อของตระกูลมาจากภูมิภาคประวัติศาสตร์ซาวอยที่ในปัจจุบันอยู่ในฝรั่งเศส ต่อมาตระกูลซาวอยก็ขยายตัวจากการเป็นผู้ปกครองบริเวณท้องถิ่นจนในที่สุดก็ได้ปกครองคาบสมุทรอิตาลีเกือบทั้งหมด แต่การขยายตัวมิได้เกิดจากการพิชิตดินแดนแต่การค่อย ๆ ขยายอาณาจักรทีละน้อยโดยการเสกสมรส และการวางแผนทางการเมืองอันฉลาดเฉลียวในการผนวกดินแดนเข้ามาในครอบครอง
ราชวงศ์ซาวอยสืบเชื้อสายมาจากอุมแบร์โตเคานท์แห่งซาบอเดีย (Humbert I of Savoy) (ค.ศ. 1003–ค.ศ. 1047 หรือ ค.ศ. 1048) เชื่อกันว่าครอบครัวของอุมแบร์โตเดิมมาจากบริเวณไม่ไกลจากมักเดบวร์ก (Magdeburg) ในแซกโซนี ขณะที่บันทึกแรกที่สุดของตระกูลเป็นบันทึกเกี่ยวกับพี่น้องสองคนในคริสต์ศตวรรษที่ 10 อามาเดอัสและอุมแบร์โต แม้ว่าเดิมจะเป็นอาณาจักรเคานท์ที่มีฐานะไม่ค่อยดีนัก แต่ต่อมาผู้สืบเชื้อสายของตระกูลนี้เป็นผู้มีความสามารถทางการทูตและสามารถขยายอำนาจควบคุมเส้นทางสำคัญทางยุทธศาสตร์ผ่าน เทือกเขาแอลป์เส้นต่าง ๆ ได้ ลูกชายสองคนของอุมแบร์โตเป็นสังฆราชที่แอบบีแซงต์มอริซบนฝั่งแม่น้ำโรนทางตะวันออกของทะเลสาบเจนีวา และนักบุญมอริซก็ยังคงเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซาวอย
ลูกชายของอุมแบร์โตออตโต เคานท์แห่งซาวอยขึ้นเป็นประมุขของตระกูลในปี ค.ศ. 1051 หลังจาการเสียชีวิตของพี่ชายคนโต อามาเดอัสที่ 1 เคานท์แห่งซาวอย และสมรสกับอเดลเลดแห่งตูรินที่ทำให้อาณาจักรมาควิสแห่งซูซาพร้อมด้วยเมืองตูรินและพิเนโรโลตกมาอยู่ในเป็นสมบัติของตระกูลซาวอย ความสามารถทางการทูตนี้ทำให้มหาอำนาจในยุโรปที่รวมทั้งฝรั่งเศส อังกฤษ และ สเปน หันมาฟังความเห็นของดยุคแห่งซาวอย
ตระกูลซาวอย
ราชตระกูลซาวอย
Dukes of Savoy
ดยุคแห่งซาวอย
Duke of Savoy
Count of Savoy
เคานท์แห่งซาวอย
Counts of Savoy
สมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี
สมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 หรือ สมเด็จพระเจ้าฮัมเบิร์ตที่ 2 (; ; 15 กันยายน ค.ศ. 1904 - 18 มีนาคม ค.ศ. 1983) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีแห่งราชวงศ์ซาวอย ผู้ทรงครองราชบัลลังก์อิตาลีเป็นเวลา 34 วัน ในระหว่างวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 จนเมื่อสถาบันพระมหากษัตริย์ของอิตาลีถูกยุบเลิกเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1946
สมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1904 ที่ราคโคนิจิในคูนิโอในประเทศอิตาลี พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี และ เอเลนาแห่งมอนเตเนโกร และทรงราชาภิเษกสมรสกับมารี-โจเซแห่งเบลเยียม เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1904 และมีพระราชโอรส-ธิดาด้วยกันสี่พระองค์
สมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1983 ที่เจนีวาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
Umberto II of Italy
พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี
อุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี
Umberto II
สมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2
พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2
อุมแบร์โตที่ 2
Humbert II of Italy
Umberto di Savoia
พระมหากษัตริย์อิตาลี
พระมหากษัตริย์อิตาลี (, , ) เป็นตำแหน่งที่ใช้สำหรับประมุขผู้ครองคาบสมุทรอิตาลีมาตั้งแต่การล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน แต่ก็ไม่มีพระมหากษัตริย์องค์ใดที่ปกครองคาบสมุทรอิตาลีทั้งหมดมาจนถึงสมเด็จพระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2 ในปี ค.ศ. 1870 แม้ว่าจะมีกษัตริย์บางพระองค์ก่อนหน้านั้นที่ทรงอ้าง
หลังจากการปลดจักรพรรดิโรมิวลัส ออกัสตัสแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 476 แล้วพระเจ้าโอเดเซอร์ (Odoacer) ประมุขของเฮรูลิ (Heruli) ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็น "dux Italiae" หรือ "ดยุคแห่งอิตาลี" โดยจักรพรรดิเซโนแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออก ต่อมาโอเดเซอร์ใช้ตำแหน่ง "rex" หรือ "ราช"/"กษัตริย์" แต่กระนั้นก็ยังถือว่าตนเองเป็นข้าราชการของจักรวรรดิโรมันตะวันออก ในปี ค.ศ. 493 พระมหากษัตริย์ออสโตรกอธพระเจ้าธีโอดอริคมหาราชก็ทรงพิชิตพระเจ้าโอเดเซอร์ และทรงก่อตั้งราชวงศ์อามาล (Amal dynasty) ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี การครอบครองอิตาลีโดยออสโตรกอธมาสิ้นสุดลงเมื่อจักรวรรดิไบแซนไทน์กลับมายึดอำนาจคืนในปี ค.ศ. 552
แต่การยึดอำนาจของจักรวรรดิไบแซนไทน์ก็เป็นไปเพียงระยะเวลาอันสั้น ในปี ค.ศ. 568 ชนลอมบาร์ดก็เข้ามารุกรานคาบสมุทรอิตาลี และก่อตั้งราชอาณาจักรอนารยชนเพื่อเป็นการต่อต้านอำนาจของจักรวรรดิไบแซนไทน์ ราชอาณาจักรส่วนใหญ่อยู่ในอิตาลีโดยเฉพาะในลอมบาร์เดีย ยกเว้นอาณาจักรบริวารราเวนนา (Exarchate of Ravenna) และอาณาจักรดยุคต่าง ๆ ที่รวมทั้งโรม, เวเนเชีย, เนเปิลส์ และทางตอนใต้ ระหว่างสองศตวรรษต่อมาลอมบาร์ดและไบแซนไทน์ก็ต่อสู้แย่งอำนาจกันในคาบสมุทรอิตาลี
ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ความขัดแย้งระหว่างจักรวรรดิโรมันในอิตาลีและไบแซนไทน์ก็เปิดโอกาสให้ลอมบาร์ดยึดอำนาจของดินแดนโรมันทางตอนเหนือของอิตาลี แต่ในปี ค.ศ. 774 ลอมบาร์ดก็พ่ายแพ้ต่อชาร์เลอมาญ ผู้ทรงปลดกษัตริย์ลอมบาร์ดและก่อตั้งตำแหน่ง "rex Italiae" หรือ "กษัตริย์แห่งอิตาลี" ราชอาณาจักรอิตาลีในช่วงนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ต่อมาก็ถือตำแหน่งเป็นกษัตริย์แห่งอิตาลี และกษัตริย์ส่วนใหญ่ก็ได้รับการราชาภิเษกที่เมืองปาวีอาที่เป็นเมืองหลวงของลอมบาร์เดียก่อนที่จะเดินทางต่อไปทำการราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิในกรุงโรม แต่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็ยังทรงปกครองเพียงบางส่วนของอิตาลี โดยมีอาณาจักรอื่นบนคาบสมุทรที่ยังคงเป็นอิสระจากจักรวรรดิต่อมาอีกหลายร้อยปี บางอาณาจักรก็มีฐานะเป็นราชอาณาจักรเช่นราชอาณาจักรซิซิลี และ ราชอาณาจักรเนเปิลส์
ตามข้อตกลงของสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลียในปี ค.ศ. 1648 จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็สูญเสียดินแดนส่วนใหญ่ในอิตาลีแก่ราชบัลลังก์อิตาลี ต่อมาในปี ค.ศ. 1805 จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ก็เข้ามามีอำนาจในอิตาลี และทรงทำพิธีราชาภิเษกโดยการสวมมงกุฎเหล็กแห่งลอมบาร์เดียที่เมืองปาวีอา ปีต่อมาสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็ทรงสละราชสมบัติ หลังจากจักรพรรดินโปเลียนทรงถูกปลดจากราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1814 มาจนกระทั่งถึงการรวมชาติอิตาลี (Italian unification) ในปี ค.ศ. 1861 อิตาลีก็ไม่มีพระมหากษัตริย์มาจนเมื่อราชวงศ์ซาวอยขึ้นครองราชอาณาจักรอิตาลีที่เป็นผลจากการรวมตัวของอาณาจักรต่าง ๆ ในคาบสมุทรอิตาลีที่รวมทั้งราชอาณาจักรซาร์ดิเนียและราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง ระบบราชาธิปไตยมาถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1946 ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี และมาแทนด้วยสาธารณรัฐอิตาลี
King of Italy
Barbarian kings of Italy
List of barbarian kings of Italy
List of Italian monarchs
List of monarchs of Italy
พระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี
สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา
จักรพรรดิลูทวิชที่ 1  หรือนิยมเรียก หลุยส์ผู้ศรัทธา  (ฝรั่งเศส:Louis le Pieux) บ้างเรียก หลุยส์ผู้เท่าเทียม  เป็นกษัตริย์แห่งอากีแตนตั้งแต่ปี 781 และต่อมาได้เป็นกษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์และขึ้นเป็นจักรพรรดิร่วมบัลลังก์กับชาร์เลอมาญผู้เป็นพระบิดา เนื่องด้วยทรงเป็นโอรสที่เหลืออยู่คนเดียวของชาร์เลอมาญ ทำให้เมื่อชาร์เลอมาญสวรรคตคตในปี 814 หลุยส์จึงได้ขึ้นสืบทอดจักรวรรดิและอาณาจักรทั้งหมดจนกระทั่งสวรรคต
ในช่วงที่ทรงปกครองอากีแตน หลุยส์รับผิดชอบการป้องกันชายแดนด้านตะวันตกเฉียงใต้ของจักรวรรดิ หลุยส์สามารถยึดบาร์เซโลนาจากพวกมุสลิมในปี 801 และแผ่ขยายอำนาจของชาวแฟรงก์เหนือชาวปัมโปลนาและชาวบาสก์ซึ่งอาศัยอยู่ทางใต้ของเทือกเขาพิเรนีสในปี 812 ต่อมาในช่วงที่หลุยส์ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิได้ไม่นาน หลุยส์เปิดทางพระโอรสสามคนมีส่วนร่วมในการปกครอง ได้แก่เจ้าชายโลทาร์, เจ้าชายเปแป็ง และเจ้าชายลูทวิช ทรงแบ่งจักรวรรดิออกเป็นสามและยกให้สามพระโอรสปกครอง ทศวรรษแรกที่ทรงปกครองถือเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความโศรกเศร้าและน่าละอาย ที่เด่นสุดคือการทารุณกรรมต่อแบร์นาร์ดแห่งอิตาลี ผู้เป็นหลานอา จนพระองค์ทรงประกาศแสดงความเสียพระทัยต่อหน้าสาธารณชน
ในทศวรรษที่ 830 จักรวรรดิตกอยู่ในภาวะศึกชิงดีชิงเด่นระหว่างสามพระโอรส จักรพรรดิหลุยส์เบื่อหน่ายและไม่พอใจพวกเขา และเริ่มโปรดปรานเจ้าชายคาร์ลหัวล้านผู้เป็นโอรสองค์เล็ก ในปี 837 จักรพรรดิหลุยส์เปิดทางให้พระโอรสองค์เล็กมีส่วนร่วมในการปกครองในสัดส่วนที่เท่าเทียมกับพี่ ในการนี้จึงต้องเจียดดินแดนของพี่มาให้น้อง จนในที่สุดก็เกิดเป็นสงครามกลางเมือง สุดท้ายแม้ว่ารัชสมัยของหลุยสฺจะจบลงด้วยดี บ้านเมืองกลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้งหนึ่ง แต่ก็เป็นรัชสมัยที่เมื่อเทียบกับรัชสมัยของพระราชบิดาแล้วก็ไม่รุ่งเรืองเท่า
วัยเด็กและชีวิตช่วงแรก.
หลุยส์ที่ 1 เป็นพระโอรสคนที่สามของชาร์เลอมาญกับพระมเหสีคนที่สอง ฮิลเดอการ์ด พระเชษฐาของพระองค์คือชาร์ลส์กับเปแป็ง พระองค์เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 778 ในคฤหาสต์แกสซิโนฌิลุมของราชวงศ์การอแล็งเฌียงและใช้เวลาในวัยเยาว์ส่วนใหญ่ที่อากีแตน พระองค์ได้รับการศึกษาในทางธรรม
ในปี ค.ศ. 781 พระองค์ถูกแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งอากีแตน พระองค์กับพระเชษฐาต่างเติบโตในอาณาจักรที่ตนจะได้ปกครองเพื่อเรียนรู้ธรรมเนียมและจารีตท้องถิ่น แต่ละคนต่างก็เฝ้าระวังพรมแดนที่เป็นชายแดนของอาณาจักรของตนเอง หลุยส์ต้องจับตาดูชายแดนที่ติดกับสเปน พื้นที่กันชนระหว่างอากีแตนกับชาวมัวร์ในอัล-อันดาลุส
ในปี ค.ศ. 801 พระองค์พิชิตบาร์เซโลนาด้วยการปราบชาวมัวร์ที่เคยยึดแคว้นมาได้เมื่อสองปีก่อน
ในปี ค.ศ. 806 ชาร์เลอมาญแบ่งจักรวรรดิออกเป็นสามส่วนมอบให้กับพระโอรสแต่ละคน พระองค์ประกาศชื่อหลุยส์เป็นกษัตริย์แห่งอากีแตนอีกครั้ง ซึ่งรวมถึงเบอร์กันดีและชายแดนที่ติดกับสเปนด้วย ในช่วงเวลาไม่กี่ปีหลังจากนั้น ชาร์ลส์กับเปแป็งสิ้นพระชนม์ ทิ้งอาณาจักรของตนไว้ให้หลุยส์
ในปี ค.ศ. 813 ชาร์เลอมาญประกาศชื่อหลุยส์เป็นจักรพรรดิร่วม ตามจารีตธรรมเนียมที่ยืมมาจากชาวไบเซนไทน์ ปีต่อมา ชาร์เลอมาญสิ้นพระชนม์ ทิ้งให้หลุยส์เป็นผู้ปกครองเพียงคนเดียวของจักรวรรดิแฟรงก์
หลุยส์ที่ 1 สถาปนาตนเองที่ราชสำนักอาเคิน (เอ็กซ์-ลา-ชาเปล) พระองค์ประกาศชื่อเบเนดิกต์แห่งอานีย็องส์เป็นหัวหน้าที่ปรึกษาด้านศาสนา และยังแต่งตั้งเขาเป็นพระอธิการแห่งอารามโคเนอลิมุนสแตร์ที่อยู่ใกล้ๆ เบอร์นาร์ดแห่งเซปติมาเนียและเอ็บโบ อาร์ชบิชอปแห่งแรงส์ ก็เป็นหนึ่งในที่ปรึกษาอาวุโสของพระองค์เช่นกัน
ในปี ค.ศ. 816 พระองค์ขอให้พระสันตะปาปาสวมมงกุฎจักรพรรดิให้พระองค์อีกครั้ง อันเป็นการส่งเสริมความยิ่งใหญ่ของพระสันตะปาปาและเป็นการเริ่มต้นจารีตธรรมเนียมที่ให้พระสันตะปาปาเป็นผู้สวมมงกุฎให้จักรพรรดิด้วยพระองค์เอง ในปีเดียวกันพระองค์จัดประชุมสภาครั้งแรกเพื่อปฏิรูปและเสริมความแข็งแกร่งให้คริสตจักรโรมันคาทอลิก
ในปี ค.ศ. 817 พระองค์แบ่งจักรวรรดิให้พระโอรสสามคน และประกาศชื่อพระโอรสคนโต โลแธร์ เป็นรัชทายาท อันเป็นการทำตามตัวอย่างและจารีตธรรมเนียมแบบแฟรงก์ของพระบิดา พระองค์ยังรับรองให้พระนัดดา (หลานที่เป็นลูกของพี่น้อง) เบอร์นาร์ดแห่งอิตาลี เป็นทายาทโดยชอบธรรมในบัลลังก์อิตาลี
เบอร์นาร์ดต้องการปกครองอย่างเป็นอิสระจึงหันมาต่อต้านหลุยส์ เมื่อหลุยส์เดินทัพไปปราบ เบอร์นาร์ดยอมจำนน แทนที่จะประหารชีวิตเขาด้วยข้อหาเป็นกบฏ หลุยส์กลับทำให้เขาตาบอด แต่เบอร์นาร์ดตายจากพิษบาดแผล หลุยส์ที่ตกใจกลัวกระทำการสำนึกบาปต่อหน้าพระสันตะปาปาในปี ค.ศ. 822
พระราชินีของหลุยส์ จูดิธ ต้องการให้พระองค์แบ่งจักรวรรดิอีกครั้งเพื่อให้พระโอรสของพระองค์ได้รับดินแดนบางส่วน ในปี ค.ศ. 829 พระองค์จึงแบ่งจักรวรรดิอีกครั้งและมอบหลายพื้นที่ของเยอรมนีให้ชาร์ลส์ที่ตอนนั้นพระชนมายุราว 6 พรรษา พระโอรสของพระองค์อีกสามคนก่อกบฏและโลแธร์แย่งชิงราชบัลลังก์ไป การขัดแย้งกันเองระหว่างพี่น้องทำให้หลุยส์เอาราชบัลลังก์กลับคืนมาได้
ในปี ค.ศ. 832 โลแธร์ก่อกบฏอีกครั้ง พระสันตะปาปาอยู่ข้างหลุยส์และหลุยส์ต้องยอมยกราชบัลลังก์ให้โลแธร์อีกครั้ง พระโอรสคนอื่นๆ อยู่ข้างหลุยส์ทำให้หลุยส์เอาราชบัลลังก์กลับคืนมาได้อีกครั้ง
เปแป็งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 838 และหลุยส์แบ่งจักรวรรดิใหม่อีกครั้งให้กับพระโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่ ในการแบ่งครั้งสุดท้ายนี้ พระโอรส หลุยส์ชาวเยอรมัน ได้แค่บาวาเรีย ขณะที่จักรวรรดิส่วนที่เหลือถูกแบ่งให้โลแธร์กับชาร์ลส์อย่างเท่าเทียมกัน โลแธร์ได้อิตาลีกับดินแดนทางตะวันออกของหุบเขาแม่น้ำโรน-ซวน ขณะที่ชาร์ลส์ได้ฝรั่งเศสตะวันตก
ชีวิตส่วนตัวและมรดก.
หลุยส์ที่ 1 แต่งงานกับเอียร์เมนการ์ดในปี ค.ศ. 794/795 ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันสามคน คือ โลแธร์ที่ 1, เปแป็งแห่งอากีแตน และหลุยส์ชาวเยอรมัน เอียร์เมนการ์ดสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 819
หลุยส์แต่งงานกับจูดิธแห่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 819 ไม่กี่เดือนหลังเอียร์เมนการ์ดสิ้นพระชนม์ ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคน ซึ่งจะกลายเป็นที่รู้จักในชื่อชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน
หลังชนะสงครามครั้งสุดท้ายเหนือพระโอรส ไม่นานพระองค์ก็ล้มป่วย พระองค์สิ้นพระชนม์ที่กระท่อมล่าสัตว์ฤดูร้อนในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 840 พระโอรสของพระองค์ เปแป็ง สิ้นพระชนม์ก่อนหลุยส์ พระโอรสคนโต โลแธร์ พยายามอ้างสิทธิ์ในจักรวรรดิทั้งหมดหลังหลุยส์ที่ 1 สิ้นพระชนม์ ซึ่งหลุยส์ชาวเยอรมันกับชาร์ลส์ย่อมต่อต้าน ผลลัพธ์ที่ได้คือสงครามกลางเมืองที่ดำเนินอยู่เป็นเวลาสามปี ตามสนธิสัญญาแวร์เดิงในปี ค.ศ. 843 สามพี่น้องตกลงกันว่าใครจะปกครองอาณาจักรไหน โลแธร์ได้อาณาจักรแฟรงก์ตอนกลางไป ชาร์ลส์ได้อาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกไป ส่วนหลุยส์ชาวเยอรมันได้อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกที่วันหนึ่งจะกลายเป็นเยอรมนีในยุคใหม่ไป
พระองค์มีพระโอรสสามคนกับพระมเหสีคนแรก เอียร์เมรการ์ดแห่งเฮสบาย
พระองค์มีพระโอรสอีกหนึ่งคนกับพระมเหสีคนที่สอง จูดิธแห่งบาวาเรีย
จักรพรรดิลุดวิกที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ลุดวิกที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
หลุยส์ผู้เคร่งครัด
หลุยส์เดอะไพอัส
Louis le Débonnaire
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์