pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
น้ำตาประกอบด้วยน้ำและสารต่างๆ ที่เป็นเสมือนอาหารให้เซลล์ผิวดวงตา ช่วยให้ผิวดวงตาแข็งแรง เช่น ออกซิเจน โดยปกติ กระจกตา เป็นอวัยวะที่ไม่มีเลือดมาเลี้ยงเหมือนกล้ามเนื้อส่วนอื่นๆ ในดวงตา จึงต้องการออกซิเจนจากอากาศและน้ำตาเป็นหลัก นอกจากนี้ น้ำตา ยังมีสารอิเล็กโทรไลต์และวิตามินต่างๆ เช่นวิตามินเอ วิตามินอี มีสารต้านจุลชีพ (antimicrobial) และสารต้านอนุมูลอิสระ (anti-oxidant) ที่จำเป็นต่อการคงสภาพที่ปกติของผิวดวงตา
ในภาวะปกติ น้ำตาสร้างมาจากต่อมน้ำตา ต่อมภายในเยื่อบุตา ต่อมบริเวณโคนขนตา ตลอดจนต่อมภายในหนังตา แต่ละต่อมสร้างน้ำตาต่างชนิดกัน โดยเรียงเป็น 3 ชั้น
ชั้นนอกเป็นชั้นไขมัน ชั้นกลางเป็นน้ำ และชั้นที่ชิดผิวตาเป็นชั้นเมือก น้ำตาจะหายไปโดยการระเหยร้อยละ 20 ที่เหลือจะไหลลงท่อบริเวณหัวตา
ชนิดของน้ำตา.
น้ำตาสามารถจำแนกออกได้เป็น 3 ชนิดด้วยกัน ได้แก่
คนเผ่าบ๊อง ต๊องตะลุยเมือง
ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2544 กำกับโดย Gray Hofmeyr ความยาวประมาณ 107 นาที
เทศบาลนครอ้อมน้อย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลนครแห่งหนึ่งในอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ้อมน้อยทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2563 จำนวน 53,821 คน
สำนักงานเทศบาลนครอ้อมน้อยตั้งอยู่ที่เลขที่ 234 หมู่ที่ 11 ซอยเพชรเกษม 87 ตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร เขตเทศบาลมีเนื้อที่ 30.40 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
เทศบาลนครอ้อมน้อยเดิมทีมีฐานะเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบสุขาภิบาลมีชื่อว่า สุขาภิบาลอ้อมน้อย และได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลอ้อมน้อย เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร พ.ศ. 2537 เล่มที่ 111 ตอนที่ 12 ก หน้า 18–20 ลงวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2537 จากนั้นอีก 8 ปีต่อมา เทศบาลตำบลอ้อมน้อยได้รับการยกฐานะตามพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลตำบลอ้อมน้อยเป็น เทศบาลเมืองอ้อมน้อย ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองอ้อมน้อย พ.ศ. 2545 เล่มที่ 119 ตอนที่ 93 ก หน้า 1–3 ลงวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2545 มีผลบังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา (วันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2545)
ปัจจุบันมีฐานะเป็น เทศบาลนครอ้อมน้อย ได้รับการยกฐานะตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง เปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลเมืองอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร เป็นเทศบาลนครอ้อมน้อย เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
เทศบาลนครอ้อมน้อยมีชุมชนทั้งหมด 28 ชุมชน ดังต่อไปนี้
เขตเทศบาลนครอ้อมน้อยมีสถานบริการด้านสาธารณสุข 4 แห่ง คือ
นอกเหนือจากศูนย์บริการสาธารณสุขของเทศบาลแล้ว ในเขตเทศบาลยังมีหน่วยงานทั้งของภาครัฐและเอกชนที่ให้บริการทางด้านสาธารณสุข คือ
เนื่องจากเป็นชุมชนเมืองที่มีที่ตั้งอยู่ใกล้กับกรุงเทพมหานคร สามารถเดินทางเชื่อมต่อกับกรุงเทพมหานครและจังหวัดนครปฐม หรือสามารถเดินทางไปยังอำเภอต่าง ๆ ในจังหวัดสมุทรสาครได้อย่างทั่วถึง สะดวก และรวดเร็ว
ถนนสายหลักในเขตเทศบาลนครอ้อมน้อย ได้แก่
การบริการขนส่งสาธารณะในเขตเทศบาล ได้แก่ รถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง, รถแท็กซี่มิเตอร์ซึ่งมีรูปแบบคล้ายกับกรุงเทพมหานคร และรถยนต์โดยสารประจำทาง มีรายละเอียดดังนี้
รถยนต์โดยสารประจำทางที่ผ่านเขตเทศบาลนครอ้อมน้อย แบ่งออกเป็น 4 หมวด คือ
สายการเดินรถที่ผ่านถนนเพชรเกษม
สายการเดินรถที่ผ่านถนนพุทธมณฑล สาย 4
สายการเดินรถที่ผ่านถนนพุทธมณฑล สาย 5
สายการเดินรถที่ผ่านถนนเศรษฐกิจ
สายการเดินรถที่ผ่านถนนพุทธสาคร
สายการเดินรถที่วิ่งในซอยต่าง ๆ ภายในเขตเทศบาล
เทศบาลนครอ้อมน้อยมีวัดทั้งหมด 2 แห่ง ได้แก่ วัดอ้อมน้อยและวัดศรีสำราญราษฎร์บำรุง
มิดิ
มิดิ หรือ มาตรฐานการประสานเครื่องดนตรีแบบดิจิทัล  เป็นโพรโทคอลมาตรฐานที่คิดค้นขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2523 โดยเป็นระบบการติดต่อสื่อสารทางดนตรี ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทางดนตรี เช่น คอมพิวเตอร์ ซินธิไซเซอร์ ซีเควนเชอร์ ซาวด์โมดูล แซมเพลอร์ ซึ่งใช้สัญญาณไฟฟ้าแบบดิจิตอล ในการส่งข้อมูลระหว่างอุปกรณ์ที่เชื่อมต่อ โดยจะมีความหมายเป็นโน้ตดนตรี และค่าการควบคุมลักษณะเสียงต่าง ๆ
ไฟล์ MIDI ไม่ได้มีการเก็บเสียงดนตรีใด ๆ ไว้เหมือนอย่างเทปเพลงหรือซีดีเพลง ข้อมูลทั้งหมดจะอยู่ในรูปของคำสั่งที่จะไปสั่งเครื่อง ดนตรีว่า ให้เปล่งเสียงโน้ตตัวใด(Note ON), ด้วยระดับความดังแค่ใหน(Velocity) และคำสั่งอื่น ๆ ตามคุณสมบัติเฉพาะของเครื่องดนตรีแต่ละชนิด ด้วยเหตุที่เป็นไฟล์คำสั่งนี่เองทำให้มันมีขนาดที่เล็กมาก ๆ แผ่นดิสก์ 3.5 นิ้วเพียงแผ่นเดียวก็สามารถเก็บไฟล์ MIDI ได้หลายสิบเพลง และจากความที่มันเป็นไฟล์คำสั่งแบบดิจิตอลนี่เอง นักคอมพิวเตอร์จึงสามารถนำข้อมูลดิจิตอลนี้มาพัฒนาด้วย จนในที่สุดทั้งคอมพิวเตอร์และเครื่องดนตรีก็สื่อสารกันได้อย่างสมบูรณ์โดย ผ่านระบบ MIDI นี่เอง
General MIDI.
ในปี พ.ศ. 2526 เมื่อมาตรฐานการเชื่อมต่อ MIDI ออกมาใหม่ ๆ ได้สร้างความเป็นไปได้ในการเชื่อมต่ออุปกรณ์สร้างเสียงดนตรี
อุปกรณ์ควบคุม และอุปกรณ์บันทึกที่หลากหลายเข้าด้วยกัน, ทำให้เกิดการแข่งขันขึ้นระหว่างผู้ผลิตเครื่องดนตรีหลาย ๆ เจ้า
เพื่อใช้ประโยชน์จากมาตรฐานนี้, แต่เนื่องจากมาตรฐาน MIDI เป็นมาตรฐานการส่งคำสั่งควบคุมทางไฟฟ้าเท่านั้น
ไม่ได้มีการกำหนดไว้ตายตัวว่าการใช้งานคำสั่งย่อยต่าง ๆ จะต้องตีความอย่างไร หรือหมายเลขเครื่องดนตรีที่อยู่ในคำสั่งนั้น
หมายถึงเสียงเครื่องดนตรีใด, ทำให้ผู้ผลิตแต่ละบริษัทใช้รูปแบบการตั้งค่าคำสั่งที่แตกต่างกันมาก
หากนำมาใช้ร่วมกันจะทำให้เสียงผิดเพี้ยน, ทำให้เมื่อนักดนตรีเลือกใช้เครื่องดนตรี
หรืออุปกรณ์ควบคุมยี่ห้อใดยี่ห้อหนึ่งแล้ว จะไม่สามารถนำเครื่องดนตรีและอุปกรณ์ควบคุมยี่ห้ออื่น ๆ
มาใช้งานร่วมกันผ่านระบบ MIDI ได้, จนสร้างความอึดอัดใจให้กับนักดนตรีทั่ว ๆ ไป เป็นอย่างมาก
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2534 ได้มีการประกาศมาตรฐานเกี่ยวกับการใช้ชุดคำสั่ง MIDI ออกมาเป็นครั้งแรก โดยมีชื่อเรียกว่า
The General MIDI System Level 1 หรือเรียกกันทั่วไปว่า General MIDI (GM)
อันเกิดจากความร่วมมือระหว่างกลุ่มผู้ผลิตในญี่ปุ่นที่เรียกตัวเองว่า Japanese MIDI Standards Committee
(JMSC) กับกลุ่มผู้ผลิตทางอเมริกาที่ชื่อว่า American MIDI Manufacturers Association (MMA)
มาตรฐาน GM ประกอบด้วยสาระสำคัญเรื่องการกำหนดมาตรฐานขั้นต่ำของการรองรับคำสั่ง MIDI
รวมทั้งกำหนดเสียงเครื่องดนตรีที่ใช้ใน MIDI ทั้งหมด 128 ชนิด
ซึ่งจะรวมเสียงของเครื่องดนตรีจริง ๆ และเสียงเอฟเฟคต์ต่าง ๆ เช่นเสียงปรบมือ เสียงฝนตก ฯลฯ เอาไว้ด้วย
โดยหมายเลขของเครื่องดนตรีแต่ละชนิดจะเรียกว่า Patch และมีการแบ่ง Patch ออกเป็นกลุ่ม ๆ ดังต่อไปนี้:
ในแต่ละกลุ่มยังแบ่งย่อย ๆ ไปอีกกลุ่มละ 8 ชนิด เช่น ในกลุ่มของเปียโน ก็จะมีเสียงของเปียโนชนิดต่าง ๆ อีก 8 ชนิด
หรือในกลุ่มของ Brass ก็ประกอบด้วย ทรัมเป็ต, ทรอมโบน และเครื่องเป่าอื่น ๆ อีกรวม 8 ชนิด เป็นต้น
เมื่อมาตรฐาน GM ออกมา ก็ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลาย จนในที่สุดเครื่องดนตรีและอุปกรณ์ควบคุมต่าง ๆ
จากบริษัทผู้ผลิตทั่วโลกก็สามารถนำมาผสมผสานและเล่นร่วมกันได้ในระบบ MIDI โดยอาศัยมาตรฐานนี้,
และนอกจากการใช้งานกับเครื่องดนตรีแล้ว มาตรฐานนี้ก็ถูกนำมาใช้ในวงการคอมพิวเตอร์ด้วย
เช่นการ์ดเสียงคอมพิวเตอร์ที่ระบุว่ารองรับมาตรฐาน GM ก็จะสามารถเล่นเพลงที่บันทึกมาจากเครื่องดนตรี
หรือแต่งเพลงแล้วนำไปเล่นกับเครื่องดนตรีในมาตรฐาน GM ได้ โดยไม่มีปัญหาเรื่องเสียงของเครื่องดนตรีไม่ตรงกัน
มาตรฐาน GM ถูกใช้งานกันมานานด้วยความเรียบร้อยดี อยู่ต่อมาเมื่อบทเพลงต่าง ๆ เริ่มต้องการเสียงที่วิจิตรพิสดารมากขึ้น บริษัทผู้ผลิตเครื่องดนตรีชั้นนำของโลกบริษัทหนึ่งที่ชื่อว่า ROLAND CORPERATION เริ่มรู้สึกว่าเสียงของเครื่องดนตรีชนิดต่าง ๆ ที่มีอยู่ ในมาตรฐานเดิมนั้นไม่พอใช้เสียแล้ว จึงได้ทำการเพิ่มเติมเสียงของเครื่องดนตรีบางชนิดเข้าไปกับมาตรฐาน GM อีก โดยใช้ชื่อมาตรฐาน อันใหม่นี้ว่า มาตรฐาน GS ซึ่งยังคงมีกลุ่มเสียงทั้งหมด 16 กลุ่มเท่าเดิม แต่ในแต่ละกลุ่มจะมีเสียงเพิ่มเข้ามาอีก จากเดิม 128 เสียง เพิ่มมาเป็น 189 เสียง
จาก ความแตกต่างของ GM และ GS นี่เองทำให้เกิดปัญหาเล็ก ๆ ตามมา นั่นก็คือหากใครมีเพลงรุ่นใหม่ ๆ ที่สร้างขึ้นภายใต้มาตรฐาน GS แล้ว เมื่อนำไปเล่นกับเครื่องดนตรีหรือคอมพิวเตอร์ที่ใช้มาตรฐาน GM อยู่อาจจะให้เสียงไม่ครบหรือไม่ถูกต้องตาม ต้นฉบับก็ได้ แต่ถ้าหากเพลงนั้นถูกสร้างขึ้นภายใต้มาตรฐาน GM เมื่อนำไปเล่นบนเครื่องที่เป็นมาตรฐาน GS ก็ยังคงให้เสียงได้ครบถ้วนอยู่เหมือนเดิม เพราะว่าในมาตรฐาน GS ยังคงมีเสียงจากมาตรฐาน GM อยู่ครบนั่นเอง
หัน มาดูทางด้านคอมพิวเตอร์ของเรากันบ้าง ดูเหมือนว่าบริษัทผู้ผลิตซาวด์การ์ดที่ใช้กับคอมพิวเตอร์จะไม่ค่อยได้ติดตาม ข่าวคราว ในวงการดนตรีสักเท่าไรนัก หรืออาจเป็นเพราะว่าไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ก่อนว่าจะมีใครเอา ซาวด์การ์ดมาใช้เล่นเพลง เล่นดนตรีกันทั่วบ้านทั่วเมืองแบบนี้ก็ได้ เลยเป็นผลทำให้ซาวด์การ์ดจำนวนมากยังคงใช้ชิพกำเนิดเสียงเครื่องดนตรีตาม มาตรฐาน GM กันอยู่ สังเกตได้จากราคาที่ค่อนข้างถูกและมักจะชอบแถมมากับคอมพิวเตอร์ที่สั่ง ประกอบสำเร็จจากร้านค้า
แต่ ก็ไม่ใช่ว่าจะหาไม่ได้เลยเสียทีเดียว เพราะว่าถ้าเป็นซาวด์การ์ดที่มีมาตรฐานหน่อยราคาก็มักจะสูงขึ้นตาม แต่ก็ทำให้เรามั่นใจได้ว่า มันจะสามารถให้เสียงเครื่องดนตรีที่ถูกต้องและครบถ้วนแน่นอน ตรงนี้เราต้องพิจารณากันให้ดีก่อนที่จะตัดสินใจ
บริษัท ที่ผลิตเครื่องดนตรียักษ์ใหญ่อย่าง ROLAND CORPERATION ที่นอกจากจะมีชื่อเสียงทางด้านคุณภาพที่เชื่อถือได้เกี่ยวกับ เครื่องดนตรีแล้ว ก็ยังได้เข้ามามีส่วนร่วมกับวงการคอมพิวเตอร์ด้วย โดยการผลิตซาวด์การ์ดคุณภาพสูงภายใต้มาตรฐาน GS เพื่อมาใช้ กับคอมพิวเตอร์ดนตรีโดยตรง มีทั้งแบบที่เป็นเหมือนซาวด์การ์ดทั่วไปที่ต้องเสียบเข้ากับสล้อตว่าง ๆ ของ คอมพิวเตอร์ , แบบที่เรียกว่า Daughterboard ที่ต้องเสียบไปบนซาวด์การ์ดตัวเดิม และแบบติดตั้งภายนอกหรือที่เรียกกันว่า"ซาวด์โมดูล"นั่นเอง
ตัวระบุวัตถุดิจิทัล
ตัวระบุวัตถุดิจิทัล หรือ ตัวบ่งชี้วัตถุดิจิทัล  เป็นระบบสากลที่ใช้ระบุตัวเอกสารอิเล็กทรอนิกส์โดยไม่ขึ้นกับตำแหน่งที่อยู่ของเอกสารนั้น ๆ โดยหน่วยงานชื่อ International DOI Foundation (IDF) "DOI" เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของ IDF ประโยชน์ของระบบ DOI คือใช้เป็นข้อความที่ใช้แสดงแทนบทความทางวิชาการ ซึ่งทุกคนสามารถใช้หมายเลขนี้ในการค้นหาเอกสารที่ต้องการนั้น ๆ ในเครือข่ายดิจิตอล
โครงสร้างของ DOI.
DOI ประกอบด้วยตัวเลขหรือข้อความ 2 ส่วน ได้แก่ prefix และ suffix ตัวอย่างเช่น
ส่วน Prefix ตั้งขึ้นโดย DOI Registration Agency ให้เฉพาะแก่ผู้ที่ลงทะเบียนนั้น ๆ ส่วน Suffix นั้นตั้งขึ้นเองโดยผู้ที่ลงทะเบียน และต้องใช้แทนเอกสารใดเอกสารหนึ่ง ซึ่งสามารถใช้รวมกับเลขทะเบียนที่ใช้แทนหนังสือหรือเอกสารอื่น ๆ เช่น ISBN หรือ ISSN
ในการอ้างอิง DOI บนเว็บไซต์หรือในสิ่งตีพิมพ์ที่ถูกต้อง คือ doi:10.1000/182
รหัสทรัพยากร สารสนเทศดิจิทัล หรือ DOI เกิดจากความร่วมมือของสมาคมสำนักพิมพ์แห่งสหรัฐอเมริกาที่ต้องการมาตรฐานการ ให้รหัสของเอกสารดิจิทัล ร่วมกับองค์กรต่าง ๆ เช่น International Publishers Association; International Association of Scientific, Technical and Medical Publishers; Association of American Publishers โดยได้ก่อตั้งองค์กรที่ไม่แสวงหากำไรเรียกว่า มูลนิธิ DOI เรียกว่าThe International DOI® Foundation (IDF) ในปี 1977
ต่อมา IDF ได้ทำงานร่วมกับองค์กร CNRI (Corporation for National Research Initiatives) ในการพัฒนาระบบ Handle System เพื่อใช้เป็นองค์ประกอบสำคัญทางเทคนิคของระบบ DOI
ในปีต่อมาคือ 1998-2000 IDF ร่วมกับ indecs project ได้กำหนด Indecs framework เป็น Data model องค์กรที่เป็น Registration Agency แห่งแรกเริ่มขึ้นในปี 2000 โดยการเชื่อมโยงบทความวารสารเรียกว่า CrossRef Registration Agency
ส่วน DOI syntax เป็นมาตรฐาน ISO ตาม A National Information Standards Organization (US) standard, ANSI/NISO Z39.84-2010 ต่อมาระบบ DOI ได้รับการรับรองเป็นมาตรฐานสากล Information and Documentation ในปี 2012
การนำรหัสทรัพยากรสารสนเทศดิจิทัลมาใช้งาน เริ่มมีการดำเนินการไปแล้ว โดยสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ได้สมัครสมาชิกเป็นผู้บริหารจัดการรหัสทรัพยากรสารสนเทศดิจิทัลด้านการวิจัย ของประเทศกับ DataCite ซึ่งเป็น Registration Agencies (RA) และได้รับการยอมรับจากที่ประชุมใหญ่สามัญประจำปีของ DataCite ให้เป็นสมาชิกเต็มรูปแบบลำดับที่ 17 เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2555
ยูยะ อูจิดะ
ยูยะ อูจิดะ  เป็นนักพากย์และนักแสดงชายชาวญี่ปุ่นเกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคมพ.ศ. 2508ในเมืองมิซาโตะ จังหวัดไซตามะ สังกัดคณะละครไฮยูซะแรกเริ่มนั้นเริ่มงานจากการเป็นนักแสดงละครเวทีของคณะละครไฮยูซะ จากนั้นจึงมีผลงานพากย์ภาพยนตร์และละครต่างประเทศ ก่อนเข้าสู่วงการพากย์การ์ตูนอนิเมะและเกม
จบการศึกษาจากวิทยาลัยการดนตรีและการละครโทโฮกาคุเอ็น สาขาการแสดง ในสมัยมัธยมศึกษาตอนต้นได้เข้าชมรมการแสดง และเป็นครั้งแรกที่ได้แสดงละคร ในสมัยมัธยมศึกษาตอนปลายก็ได้ทำทั้งการแสดงละครและการถ่ายทำภาพยนตร์ 8 ม.ม. ใฝ่ฝันว่าอยากจะทำงานด้านออกแบบตกแต่งเวทีละคร และไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้มาทำงานเบื้องหน้าเลย แม้ว่าชื่อจริงจะชื่อฮิเดกาซุ แต่ในสมัยเป็นนักเรียนในวิทยาลัยถูกตั้งชื่อเล่นว่า "ยูยะ" ซึ่งมีที่มาจากศิลปินญี่ปุ่นอีกท่านที่ชื่อ ยูยะ อูจิดะ (内田裕也) หลังจากนั้นจึงใช้ชื่อนี้ในการเข้าวงการในเวลาต่อมา เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับนักแสดงหญิงอันนะ นาคางาวะ และนักพากย์หญิงมิสะ วาตานาเบะ ผลงานพากย์เรื่องแรกคือละครฝรั่งเรื่อง Touching Evil (UK) รับบทพากย์เสียงของนายตำรวจหนุ่ม มาร์ค ริเวอรส์ ในเวลาว่างจากงานชอบใช้เวลาไปกับการขับรถเล่น อ่านหนังสือและดื่มชา นอกจากนี้เนื่อจากต้องออกเดินทางเพื่อเปิดการแสดงไปทั่วประเทศ จึงเคยไปมาแล้วทั่วญี่ปุ่น เหลือเพียงแต่เกาะโอกินาว่าเท่านั้นที่ยังไม่เคยไป หากปีไหนมีงานมาก ก็อาจต้องขึ้นแสดงถึง 100 ครั้ง เป็นคนชอบทานของหวานทั้งของหวานญี่ปุ่นและของหวานของตะวันตก เวลาออกเดินสายก็มักจะหาขนมชื่อดังประจำเมืองอยู่เสมอ ของหวานที่ตอนนี้ติดใจอยู่ คือ ของร้าน สุยะ ในจังหวัดกิฟุ เมืองนากัตสึงาวะ เคยประกาศในบล็อกส่วนตัวว่าชอบนักเขียนบทละครชาวอังกฤษชื่อ และเคยได้พบกับนักเขียนท่านนี้อีกด้วย นอกจากนี้ยังเคยแสดงในเรื่อง และยังเคยมีโอกาสได้ชมการแสดงละครเรื่อง ในรอบปฐมทัศน์ที่ประเทศอังกฤษโดยเจ้าตัวบอกว่าประทับใจจนน้ำตาไหลในฉากสุดท้ายเลยทีเดียว
เคยถูกถามคำถามจิตวิทยาถึงเรื่องผู้หญิงแบบที่ชอบ โดยให้เลือกลักษณะของผู้หญิงที่ชอบมา 3 แบบ และได้คำตอบว่า คนที่ยิ้มสวย คนที่มีท่วงท่าเคลื่อนไหวงดงาม และคนที่เอาใจใส่ผู้อื่น และเมื่อถูกถามต่อไปว่าหากหากมีผู้หญิงแบบนั้นปรากฏตัวออกมา 2 คนและจะต้องเลือกคนใดคนหนึ่ง จะใช้เกณฑ์ใดอีกในการเลือก และคำตอบของเขาคือ "ผู้หญิงที่กอดแล้วรู้สึกดี" ซึ่งคำตอบของคำถามจิตวิทยานี้คือ เงื่อนไขสุดท้ายที่ใช้เลือกแท้จริงแล้วคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการใช้เลือกเพศตรงข้าม และยังให้สัมภาษณ์ว่าเวลามีความรักแล้วจะไม่ใช่พวกที่ชอบโทรศัพท์หาหรือส่งเมล์ แต่จะใช้การส่งจดหมายบ้างเป็นบางครั้ง และเมื่อครั้งที่ไปแสดงยังเมืองโอโนะมิจิในฮิโรชิม่า ก็เคยตามหาไปรษณียบัตรภาพเพื่อส่งให้ โดยให้เหตุผลว่าเมล์ไม่สามารถสื่อถึงความสวยงามของทิวทัศน์ได้เพียงพอ และบอกว่าแม้ว่าตนเองจะไม่ใช่คนที่ละเอียดอ่อน แต่ในฐานะผู้ชายก็จะคอยปกป้อง
ในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2551 ได้ประกาศการแต่งงานในบล็อกส่วนตัวและในวันที่ 27 สิงหาคม ปีเดียวกันได้ประกาศถึงการเกิดของลูกชาย และเรียกบุตรชายตนเองว่า "แสงจันทร์"  ซึ่งน่าจะเป็นนามแฝง แต่ไม่มีการระบุถึงผู้เป็นภรรยาเลย
อนิเมะ (โทรทัศน์).
ตัวหนาหมายถึงพากย์เป็นตัวละครเด่น
โดมินิก เพอร์เซลล์
โดมินิก โฮกุน เมียร์ตเวด เพอร์เซลล์ (;เกิดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970) เป็นนักแสดงชาวบริติช–ออสเตรเลียน เขาเริ่มโด่งดังมาจากการรับบท "เดรก/แดรกคูลา" ตัวร้ายจากภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรของมาร์เวลเรื่อง "เบลด 3 อำมหิต พันธุ์อมตะ" (2004) และมาประสบความสำเร็จจนเป็นที่รู้จักในบทบาท "ลินคอล์น เบอร์โรวส์" ตัวละครหลักใน "แผนลับแหกคุกนรก" (2005–2009; 2017), รับบทนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "ไอซ์โซลด์เยอร์ส นักรบเหนือมนุษย์" (2013) นอกจากนี้เขายังรับบทเป็น "มิค รอรี/ฮีต เวฟ" ตัวละครสมทบในละครชุดแนวซูเปอร์ฮีโรเรื่อง "เดอะ แฟลช วีรบุรุษเหนือแสง" ซีซัน 1–3 (2014–2016) และได้กลายมาเป็นตัวละครหลักใน "รวมพลคนเหนือมนุษย์" ซีซัน 1–6 (2016–2021) ซึ่งเป็นภาคแยกของเรื่อง เดอะ แฟลช
โดมินิก โฮกุน เมียร์ตเวด เพอร์เซลล์ เกิดวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970 ที่เมืองวัลลาซี มณฑลเชชเชอร์ (ปัจจุบันคือเมอร์ซีไซด์) ประเทศอังกฤษ มีพ่อเป็นชาวบริติช–นอร์วีเจียน (ปู่ของเขาเป็นชาวนอร์เวย์ ส่วนย่าของเขาเป็นชาวอังกฤษ) ส่วนแม่ของเขาเป็นชาวไอริช ต่อมาในปีค.ศ. 1972 ขณะที่เขาอายุได้ 2 ปี ครอบครัวของเขาได้ย้ายมาอยู่แถบหาดบอนได ทางตะวันออกของเมืองซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองเพนริธซึ่งตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตก เพอร์เซลล์ เข้าเรียนชั้นประถมศึกษาที่ รร.แบล็กซ์แลนด์ ซึ่งเป็นโรงเรียนของรัฐบาล จากนั้นเขาเรียนต่อชั้นมัธยมที่วิทยาลัยเซนต์โดมินิก ซึ่งเป็นวิทยาลัยเอกชนแบบชายล้วน นิกายคาทอลิก ก่อนจะย้ายมาเรียนแบบสหศึกษาที่วิทยาลัยเอกชนมักคาร์ที คาทอลิก (ปัจจุบันคือวิทยาลัยเพโนลา)
หลังเรียนจบจากวิทยาลัยเขาได้ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่จัดสวนและตกแต่งภูมิทัศน์ และมีความคิดอยากจะเป็นนักแสดงหลังจากได้มีโอกาสได้รับชมภาพยนตร์เรื่อง "พลาทูน" เขาจึงตัดสินใจเข้าเรียนการแสดงที่โรงละครเดอะ ออสเตรเลียน เธียเตอร์ ฟอร์ ยัง พีเพิล (เอทีวายพี) และเรียนต่อด้านการแสดงที่สถาบันการละครเวสเทิร์น ออสเตรเลียน รุ่นเดียวกับ ฮิวจ์ แจ็คแมน ที่ซึ่งเขาได้พบรีเบ็คกา ภรรยาในอนาคต
โดมินิก เพอร์เซลล์ เป็นบุคคลที่ถือ 3 สัญชาติ ได้แก่ อังกฤษ–ออสเตรเลียน–ไอริช โดยเขาได้รับสัญชาติอังกฤษตามหลักสิทธิโดยแผ่นดินจากการเกิดในมณฑลเมอร์ซีไซด์ ประเทศอังกฤษ ได้รับสัญชาติออสเตรเลียจากการมีภูมิลำเนาและอยู่อาศัยในประเทศออสเตรเลียมาตั้งแต่อายุ 2 ปี และ ได้รับสัญชาติไอร์แลนด์จากการที่เกิดจากมารดาที่เป็นชาวไอริช
ในปี 1997 โดมินิกแสดงใน ซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "RAW FM" และได้รับบทใน "Mission Impossible 2" ซึ่งถ่ายทำในออสเตรเลีย เขากลายเป็นดาราโทรทัศน์ออสเตรเลีย และหลังจากนั้นเขาทำงานที่อเมริกา มีผลงานในภาพยนตร์อย่าง Equilibrium จนมีผลงานในซีรีส์ "John Doe" ในปี 2002 ,ภาพยนตร์เรื่อง"Blade 3:Trinity" ,เรื่อง "3-Way" และละครโทรทัศน์เรื่องใหม่ "Strut"
ในปี 2000 เขาชนะล็อตเตอร์รีกรีนการ์ด ได้ย้ายมาอาศัยกับครอบครัวที่ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย กับภรรยาของเขา รีเบกกา วิลเลียมสัน (ปัจจุบันหย่าร้าง) กันลูก อีก 4 คนคือ โจเซฟ (เกิด 1999), ออเดรย์ (เกิด 2001) และ ลูกฝาแฝด ลิลี และออกัสตุส (เกิด 2003)
เมื่อ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2007 เพอร์เซลล์และภรรยา รีเบกกา วิลเลียมสัน แยกทางกันแล้ว
นาโปลี , เนเปิลส์  หรือ นาปูเล  เป็นเมืองหลักของแคว้นคัมปาเนีย และเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของอิตาลีรองจากโรมและมิลาน โดยมีประชากรที่อยู่ในเขตการปกครองของนคร 967,069 คน (ณ ค.ศ. 2017) นาโปลีมีเทศบาลในระดับจังหวัดซึ่งเป็นมหานครที่มีประชากรที่มากที่สุดเป็นอันดับสามในอิตาลี โดยมีประชากร 3,115,320 คน และเขตมหานครขยายตัวพ้นแนวกำแพงเมืองออกไปประมาณ
ชาวกรีกก่อตั้งนาโปลีขึ้นในสหัสวรรษที่ 1 ก่อน ค.ศ. นาโปลีเป็นหนึ่งในเขตเมืองที่ยังคงมีประชากรอาศัยอยู่ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ในช่วงศตวรรษที่ 9 ก่อน ค.ศ. อาณานิคมแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ปาร์เทโนแพ"  ซึ่งก่อตั้งขึ้นบนเกาะเมการีเด ในศตวรรษที่ 6 ก่อน ค.ศ. นาโปลีได้รับการก่อตั้งอีกครั้งในชื่อ "เนอาโปลิส" เมืองนี้ถือว่าเป็นส่วนที่สำคัญของมังนาไกรกิอา โดยมีบทบาทสำคัญในการหล่อหลอมสังคมของกรีกและโรมัน และถือเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมที่สำคัญ หลังจากที่นครแห่งนี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของโรมัน
ใจกลางนาโปลีเป็นศูนย์กลางเมืองทางประวัติศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป (1,700 เฮกตาร์ หรือ 17 ตารางกิโลเมตร) และได้รับการขึ้นทะเบียนจากยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลก ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานของเมือง นาโปลีเคยมีฐานะเป็นเมืองหลวงของดัชชีและอาณาจักรต่าง ๆ มากมาย รวมทั้งเคยเป็นเมืองหลวงของดินแดนราชบัลลังก์อารากอน และยังเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมที่สำคัญ (โดยเฉพาะในสมัยของมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ถึง 19) อิทธิพลของเมืองได้แผ่ขยายครอบคลุมพื้นที่หลายส่วนในยุโรปไปจนถึงนอกทวีป และรอบเมืองก็เป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญต่าง ๆ (เช่น พระราชวังกาแซร์ตา ปอมเปอี และเฮอร์คิวเลเนียม) ซึ่งล้วนแต่มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดต่อนาโปลีในด้านประวัติศาสตร์ ศิลปะ และสถาปัตยกรรม
นาโปลีเคยเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรนาโปลีตั้งแต่ พ.ศ. 1825 ถึง พ.ศ. 2349 ต่อมาได้ถูกผนวกอาณาจักรเข้ากับราชอาณาจักรซิซิลี และกลายเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง จนกระทั่งอาณาจักรต่าง ๆ บนคาบสมุทรถูกผนวกรวมเป็นประเทศอิตาลีเมื่อ พ.ศ. 2404 ซึ่งหลังสงครามนาโปลี ฝ่ายนาโปลีก็ได้สนับสนุนการรวมประเทศนี้อย่างเต็มที่
ภายในอาณาเขตการปกครองของนาโปลีมีประชากรประมาณ 1 ล้านคน แต่จากแหล่งข้อมูลต่าง ๆ ระบุว่าเขตปริมณฑลของนาโปลีมีประชากรมากเป็นอันดับสอง (รองจากมหานครมิลาน ซึ่ง Svimez Data ระบุว่ามีผู้อยู่อาศัย 4,434,136 คน ขณะที่สถาบัน Censis ระบุว่ามี 4,996,084 คน) หรือสาม (ตามข้อมูลขององค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา มีผู้อยู่อาศัย 3.1 ล้านคน) ของอิตาลี นอกจากนี้ยังเป็นมหานครที่มีประชากรหนาแน่นมากที่สุดในอิตาลี
นาโปลีได้รับการจัดให้เป็นเมืองที่มีเศรษฐกิจที่เข้มแข็งมากเป็นอันดับสี่ในอิตาลี รองจากมิลาน โรม และตูริน และได้รับการจัดให้เป็นเมืองที่ร่ำรวยเป็นอันดับที่ 91 ของโลกโดยวัดจากกำลังซื้อของประชากร และมีผลิตภัณฑ์มวลรวมอยู่ที่ 43,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเหนือกว่าเศรษฐกิจของบูดาเปสต์และซือริช ท่าเรือนาโปลีเป็นท่าเรือที่มีความสำคัญมากที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป (มีผู้โดยสารคับคั่งมากเป็นอันดับสองของโลกรองจากท่าเรือฮ่องกง) เมื่อไม่นานมานี้เศรษฐกิจของนาโปลีได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว และอัตราการว่างงานของประชากรในเมืองและบริเวณโดยรอบก็ลดลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ พ.ศ. 2542 กระนั้นก็ยังคงเต็มไปด้วยการทุจริตทั้งทางการเมืองและเศรษฐกิจ รวมทั้งเป็นแหล่งตลาดมืดที่เฟื่องฟู ในตัวเมืองเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของบริษัทขนาดใหญ่สัญชาติอิตาลีหลายแห่ง เช่น MSC-Cruises และเป็นที่ตั้งของ Center Rai of Naples (สื่อ) มาตั้งแต่ พ.ศ. 2501 ขณะที่ในเขตบัญโญลีเป็นที่ตั้งของสำนักงานขนาดใหญ่ขององค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ และยังมี SRM institution for economic research และบริษัทและศูนย์การศึกษา OPE ที่ตั้งอยู่ในตัวเมืองเช่นกัน นาโปลีเป็นสมาชิกเต็มของเครือข่าย Eurocities นอกจากนี้ ยังได้รับเลือกให้เป็นศูนย์กลางของ Acp/Ue และได้รับการยกย่องจาก Creative Cities Network ในสังกัดขององค์การยูเนสโกให้เป็นเมืองแห่งวรรณกรรม ในเขตโปซิลลีโปของเมืองเป็นที่ตั้งของ Vill Rosebery ซึ่งเป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการหนึ่งในสามแห่งของประธานาธิบดีอิตาลี
ในศตวรรษที่ 20 นาโปลีตกอยู่ภายใต้การปกครองของลัทธิฟาสซิสต์ และในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองก็เป็นเมืองที่ถูกทิ้งระเบิดมากที่สุดในอิตาลี ภายหลังสงครามสงบได้มีการบูรณะเมืองซึ่งได้ขยายตัวเมืองออกไปยังพื้นที่รอบนอก ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมานี้ ได้มีการสร้างย่านธุรกิจ (เชนโตรดีเรซีโอนาเล) ที่มีอาคารระฟ้าและโครงสร้างพื้นฐานแบบ TGV ในโรม รวมถึงการขยายเส้นทางรถไฟใต้ดินที่จะครอบคลุมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของภูมิภาค และนาโปลีจะเป็นเจ้าภาพจัดการประชุม International Astronautical Congress ใน พ.ศ. 2555 และ Universal Forum of Cultures ใน พ.ศ. 2556
นาโปลีเป็นเมืองที่เริ่มมีการทำพิซซาขึ้นเป็นครั้งแรก โดยในขณะนั้นจะใช้การทอดก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นการอบในภายหลัง นอกจากนี้วัฒนธรรม Neapolitan ยังมีอิทธิพลด้านดนตรีอย่างแพร่หลาย อย่างเช่นการประดิษฐ์ Romantic guitar และแมนโดลิน รวมทั้งอุปรากรและเพลงท้องถิ่น บุคคลที่เป็นสัญลักษณ์ของนาโปลีคือนักบุญ Januarius ผู้ปกป้องคุ้มครองเมือง ส่วนตัวละครจากเรื่องแต่งที่ถือว่าเป็นสัญลักษณ์คือ พูลชิเนลลา และไซเรน สิ่งมีชีวิตจากมหากาพย์โอดิสซีของกรีก
อาณานิคมกรีกและโรมัน.
ประวัติศาสตร์ของนาโปลีสามารถย้อนหลังไปได้ถึง 800 ปีก่อนคริสตกาล ในช่วงเวลาพื้นที่ใกล้เคียงกับนาโปลีในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของอาณานิคม Cumae ของกรีก ซึ่งก่อตั้งโดยชาวเกาะ Euboea ในกรีซ ต่อมาชาวอาณานิคมได้ก่อตั้งเมืองที่ชื่อว่า Parthenope เหตุผลที่แท้จริงของการก่อตั้งเมืองยังคงเป็นปริศนา ในปัจจุบันทราบแต่เพียงว่าต่อมาชาว Cumae ได้สร้าง Neapolis (หมายถึงเมืองใหม่) ขึ้นติดกับเมือง Parthenope ในช่วงเวลาดังกล่าวชาว Cumae กำลังต้านทานการรุกรานจากชาวอีทรัสคัน
Neapolis เจริญรุ่งเรืองมากขึ้นด้วยอิทธิพลของนครรัฐซีรากูซาอันทรงอำนาจของกรีก ต่อมาเมื่อถึงจุดหนึ่งในประวัติศาสตร์ Parthenope และ Neapolis ก็ได้ควบรวมเข้าเป็นเมืองเดียวกัน. ซึ่งได้กลายเป็นพันธมิตรของสาธารณรัฐโรมันเพื่อต่อต้านคาร์เธจ โดยกำแพงที่รายล้อม Neapolis ได้ช่วยหยุดยั้งฮันนิบาล ผู้นำทัพชาวคาร์เธจ ไม่ให้บุกเข้าเมืองได้ ต่อมาในช่วงสงครามแซมไนต์ Neapolis ได้ถูกชาวแซมไนต์เข้ายึดครอง แต่ต่อมาไม่นานโรมันก็สามารถยึดกลับคืนได้และสถาปนาให้เป็นอาณานิคมของโรมัน
นาโปลีได้รับเกียรติจากโรมันเป็นอย่างมากในฐานะแหล่งอารยธรรมเฮเลนนิสติค ซึ่งประชาชนยังคงรักษาภาษาและขนบธรรมเนียมแบบกรีกเอาไว้ โรมันได้สร้างสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ขึ้นในเมือง ทั้งบ้านพักตากอากาศ ลำรางส่งน้ำ โรงอาบน้ำสาธารณะ Odeon โรงละคร และวิหาร Dioscures จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจหลายพระองค์ได้ทรงเลือกนาโปลีเป็นสถานที่ทรงพระสำราญ เช่น จักรพรรดิคลอดิอุส และไทบีเรียส
ในช่วงเวลาดังกล่าว ศาสนาคริสต์ได้เผยแพร่เข้ามาสู่นาโปลี กล่าวกันว่านักบุญปีเตอร์และนักบุญพอล สองอัครทูต ได้เดินทางมาเผยแพร่ศาสนาในนาโปลี รวมทั้งนักบุญจานูอารุส ผู้ซึ่งถูกตัดสินประหารชีวิตในนาโปลีและต่อมาได้กลายเป็นนักบุญอุปถัมภ์ประจำเมือง นอกจากนี้ โรมิวลัส ออกัสตัส จักรพรรดิพระองค์สุดท้ายแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันตก ก็ทรงถูกเนรเทศมายังนาโปลีตามพระบัญชาของพระเจ้าโอเดเซอร์
Duchy of Naples.
หลังจากจักรวรรดิโรมันตะวันตกล่มสลายลง นาโปลีถูกยึดครองโดยชาวออสโตรกอทซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของเผ่าชนเจอร์มานิกตะวันออก และควบรวมเข้ากับราชอาณาจักรออสโตรกอท ต่อมาใน พ.ศ. 1079 นายพล Belisarius แห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ (หรือที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่าจักรวรรดิโรมันตะวันออก) สามารถยึดนาโปลีกลับคืนได้หลังจากเข้าเมืองผ่านทางลำรางส่งน้ำ
ในระหว่างสงครามกอทิก กษัตริย์Totila ของชาวออสโตรกอทได้เข้าครอบครองนาโปลีระยะเวลาสั้น ๆ ใน พ.ศ. 1086 แต่ต่อมาในยุทธการ Mons Lactarius บนลาดภูเขาไฟวิสุเวียส ไบแซนไทน์ได้รับชัยชนะเหนือออสโตรกอทและแผ่ขยายอิทธิพลเหนือคาบสมุทรอิตาลีได้ คาดว่าหลังจากนั้นนาโปลีได้ติดต่อกับ Exarchate of Ravenna ซึ่งเป็นศูนย์กลางอำนาจของไบแซนไทน์บนคาบสมุทร
พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่
เมืองเนเปิลส์
มิลาโน
แคว้นคัมปาเนีย
คัมปาเนีย  เป็นแคว้นทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี มีประชากรราว 5.8 ล้านคน มากเป็นอันดับสองของประเทศ มีพื้นที่ 13,590 ตารางกิโลเมตร จัดเป็นแคว้นที่มีประชากรหนาแน่นมากที่สุดในอิตาลี พื้นที่ของแคว้นตั้งอยู่บนคาบสมุทรอิตาลี ทางทิศตะวันตกจรดทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โดยมีหมู่เกาะเฟลเกรเอและกาปรีเป็นส่วนหนึ่งของเขตการปกครองของแคว้นด้วย เมืองหลักของแคว้นคือเนเปิลส์ (นาโปลี)
แคว้นคัมปาเนียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 จังหวัด ได้แก่
กัมปาเนีย
ราชอาณาจักรอิตาลี (แก้ความกำกวม)
ราชอาณาจักรอิตาลี  สามารถหมายถึง
บุญญาวัลย์ พงษ์สุวรรณ
Maple Story
โผ กู้เกียรติตน หรือ โป๋ เป่าปี่ เป็นคนพื้นเมืองจังหวัดราชบุรี ก่อนเข้าวงการแสดงได้ประกอบอาชีพหลายหลาก ไม่ว่าจะเป็นแสดงงิ้ว เล่นดนตรีในวงงิ้ว นักมวย รับราชการตำรวจ และลงสมัครเล่นการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดราชบุรี (แต่สอบตก) จึงได้หันเหชีวิตเข้าสู่วงการแสดง โดยเริ่มจากความสามารถพิเศษในการเป่าปี่ ที่ถือว่าเป็นพรสวรรค์ติดตัวมา และเริ่มได้รับเชิญมาเป็นตัวประกอบเรื่อยมา และได้ย้ายถิ่นฐานมาประกอบอาชีพในจังหวัดกรุงเทพมหานคร และในปี พ.ศ. 2520 โป๋ เป่าปี่ก็ได้เข้าพิธีสมรสและมีบุตรสาว 1 คน โป๋ เป่าปี่ นั้นยังมีความสามารถในการแสดง และการเขียนบทภาพยนตร์ ซึ่งภาพยนตร์ที่สามารถทำให้มีชื่อเสียงก็คือเรื่อง "เต้าฮวยไล้เหลี่ยว" จัดสร้างโดยนายกำธร ทัพคัลไลย ในปี 2523
โป๋ เป่าปี่ เป็นชื่อที่ใช้ในการแสดงของนักแสดงตลกอาวุโสชาวไทย ซึ่งมีผลงานเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์ไทยเป็นจำนวนมาก เป็นนักแสดงตลกร่วมคณะต๊อกบูมของ ล้อต๊อก ร่วมวงกับ ชูศรี มีสมมนต์, ทองฮะ วงศ์รักไทย, ก๊กเฮง (เฉลิมศักดิ์ พุกกะณะสุต) และทองแถม เขียวแสงใส ในระยะหลังมีบทบาทเป็นที่จดจำจากการเป็นพรีเซนเตอร์ในภาพยนตร์โฆษณาสีทาบ้าน ออกอากาศทางโทรทัศน์