pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย  หรือชื่อย่อ "ปภ." เป็นส่วนราชการระดับกรม สังกัดกระทรวงมหาดไทย ตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติปรับปรุง กระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 เพื่อเป็นหน่วยงานหลักในการปฏิบัติภารกิจที่เคยซ้ำซ้อนอยู่ในหน่วยงานอื่นๆ ให้เป็นระบบ โดยมีภารกิจในการจัดทำแผนแม่บท วางมาตรการ ส่งเสริมสนับสนุนการป้องกันบรรเทาและฟื้นฟูจากสาธารณภัย โดยกำหนดนโยบายด้านความปลอดภัย สร้างระบบป้องกัน เตือนภัย ฟื้นฟูหลังเกิดภัย และการติดตามประเมินผล เพื่อให้หลักประกันในด้านความมั่นคงปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน
กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ได้รับการถ่ายโอนภารกิจ และบุคลากรมาจาก 5 หน่วยงาน คือ
เจ้าหญิงสึกุโกะ ทะกะมะโดะ
ท่านผู้หญิงเจือทอง อุรัสยะนันท์
เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่
เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ (พ.ศ. 2447 - พ.ศ. 2532) เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือผู้สืบตระกูลเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่
เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2447 เป็นราชโอรสในพลตรี เจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 กับ หม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ มีขนิษฐาและอนุชา ร่วมเจ้ามารดา 3 องค์ คือ
เจ้าพงษ์อินทร์ เริ่มศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวงเชียงใหม่ ต่อมาได้ตามเสด็จเจ้าดารารัศมี พระราชชายา อยู่ประจำที่กรุงเทพมหานคร เข้าศึกษาที่โรงเรียนราชวิทยาลัย ภายหลังได้ไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ ทางด้านการเกษตร โดยเป็นราชโอรสองค์เดียวของเจ้าแก้วนวรัฐที่ไปศึกษาในยุโรปอันเป็นการปูทางการศึกษาให้กับทายาทรุ่นถัดมา
เมื่อสำเร็จการศึกษาจึงกลับมาเข้ารับราชการในกรมสหกรณ์ กระทรวงพาณิชย์และคมนาคม เคยดำรงตำแหน่ง สหกรณ์จังหวัดเชียงใหม่ เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ กลับมาอยู่ที่คุ้มแจ่งหัวริน หรือคุ้มรินแก้ว (ปัจจุบันคือ โรงแรมเชียงใหม่ออคิดและห้วยแก้วเรสสิเด้นท์) ระหว่างทำงานที่เขียงใหม่ซึ่งเป็นคุ้มเจ้าแก้วนวรัฐโปรดให้สร้างขึ้นแต่เดิม ต่อมาพระราชชายาเจ้าดารารัศมีได้สร้างตึกใหญ่ในคุ้มรินแก้วให้เป็นเรือนหอในคราวสมรสครั้งแรกกับหม่อมตระการ บุนนาค (ทายาทเจ้าเมืองเพชรบุรี) ซึ่งได้คบหากันตั้งแต่อยู่อังกฤษ เมื่อกลับมาพำนักที่บ้านเกิดเป็นการถาวรได้ทำงานเป็นผู้บริหารกิจการกาดหลวงด้วยระบบธุรกิจสมัยใหม่ (ห้างหุ้นส่วนจำกัด) นอกจากนี้ยังได้อุทิศตนช่วยเหลืองานสาธารณกุศลด้วยทุนทรัพย์ส่วนตัวเสมอมา อาทิ
ให้การทำนุบำรุงกู่บูรพกษัตริย์และกู่จ้านายฝ่ายเหนือ ณ วัดสวนดอก โดยจัดตั้งมูลนิธิกู่เจ้าหลวงเชียงใหม่และเป็นผู้ริเริ่มพิธีดำหัวกู่
ให้การอุปถัมภ์ศาสนาในการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดต่าง ๆ ในเชียงใหม่ โดยเฉพาะวัดสวนดอกในคราวบูรณวิหารและพระธาตุเจดีย์วัดสวนดอกและได้จัดต้นผ้าป่าและกฐินถวายเป็นประจำทุกปี รวมถึงบูรณะปฏิสังขรณ์วัดพระธาตุดอยสุเทพและบันไดนาค
ให้การสนับสนุนการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมล้านนาซึ่งมีการรวมกลุ่มโดยคณะสตรีภาคเหนือโดยจัดตั้งสมาคมส่งเสริมวัฒนธรรมสตรีศรีล้านนาไทย โดยมีหม่อมจันทร์สม ณ เชียงใหม่ (ภรรยา) เป็นนายกสมาคม ปี พ.ศ. 2503 นอกจากนี้ในคราวพระราชพิธีบายศรีทูลพระขวัญ หม่อมจันทร์สม ณ เชียงใหม่ ยังเป็นผู้กำกับดูแลชุดเจ้านายฝ่ายเหนืออันเป็นต้นแบบสำหรับการศึกษาชุดสตรีเจ้านายฝ่ายเหนือในเวลาต่อมา รวมถึงให้การสนับสนุนการบูรณเสาร์หลักเมืองหออินทขิล วัดเจดีย์หลวง
บริจาคทุนทรัพย์ส่วนตัวสมทบทุนการสร้างประตูเมืองท่าแพ อนุสาวรีย์สามกษัตริย์ อาคารเทศบาลนครเชียงใหม่ อาคารสำนักงานสถานีดับเพลิงเทศบาลนครเชียงใหม่ อาคารพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่ (เจ็ดยอด) ให้ทุนสนับสนุนการศึกษาโรงเรียนวัดสวนดอก โรงเรียนยุพราชวิทยาลัยและโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ รวมถึงโรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ (ชั้น ณ เชียงใหม่ ตึกสุจิณโน) และเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนการจัดสร้างสวนรุกขชาติมหาวิทยาลัยเชียงใหม่บนถนนห้วยแก้วโดยปลูกต้นสักก์ทองในพิธีเปิดสวน รวมถึงเป็นผู้สนับสนุนการจัดงานฤดูหนาวของจังหวัดเชียงใหม่เป็นประจำทุกปี
เป็นเจ้าภาพจัดพิธีบายศรีทูลพระขวัญต่อจากเจ้าราชบุตรวงศ์ตะวัน ณ เชียงใหม่ ถวายพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระบรมวงศานุวงศ์ ตลอดจนพระราชอาคันตุกะจากต่างประเทศทั่วโลก อาทิ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร สุลต่านแห่งมาเลย์เซีย สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งสวีเดน และอีกหลายราชวงศ์ ด้วยความสามารถด้านภาษาอังกฤษและรู้ธรรมเนียมแบบตะวันตก จึงเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยในพระเจ้าอยู่หัวในการออกรับพระราชอาคันตุกะอยู่เสมอ ณ พระตำหนักภูพิงค์ราชนิเวศ ดังปรากฏภาพถ่ายในหอจดหมายเหตุหลายฉบับ
ช่วงปี พ.ศ. 2490 ถึง พ.ศ. 2532 เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ นับเป็นปูชนียบุคคลของจังหวัดเชียงใหม่ในการถวายงานพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ และช่วยเหลืองานกิจการสำคัญของเมืองเชียงใหม่ โดยเป็นที่เคารพรักของข้าราชการเมืองดังเห็นได้จากการที่ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่นำคณะนายอำเภอเข้าสักการะดำหัวในวันสงกรานต์เป็นประจำทุกปี และเป็นประธานงานพิธีการสำคัญของจังหวัดเชียงใหม่ ทั้งยังเป็นชาวเชียงใหม่คนแรกร่วมกับเจ้าพงษ์กฤษณ์ ณ เชียงใหม่ (หลานชาย) ที่ใช้ตู้ ATM เครื่องแรกของเชียงใหม่ในคราวเปิดธนาคารไทยพานิชย์สาขาท่าแพ อ.เมืองเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2523
ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพทหารญี่ปุ่นได้ใช้คุ้มรินแก้วเป็นฐานทัพบัญชาการ เมื่อครั้งมีเครื่องบินทิ้งระเบิดฝ่ายสัมพันธมิตรมา เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ยังมีบทบาทสำคัญในการรักษาสถานที่สำคัญในเมืองเชียงใหม่โดยฟันธงชาติญี่ปุ่นลงเพื่อให้รอดพ้นจากการทิ้งระเบิด
กับ "หม่อมตระการ (บุนนาค) ณ เชียงใหม่" มีธิดา 1 คือ
กับ "หม่อมจันทร์สม (ชนะนนท์) ณ เชียงใหม่" ธิดา "ขุนกันชนะนนถ์" มีโอรสธิดา 4 คือ
การสืบราชสกุลเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่.
เมื่อเจ้าราชบุตร (วงษ์ตะวัน ณ เชียงใหม่) ถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2515 และไม่มีโอรสสืบเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าซึ่งพระราชทานให้แก่ผุ้สืบสกุลของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ทำให้เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ อนุชาต่างมารดาซึ่งเป็นผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า เมื่อปี พ.ศ. 2514 เป็นผู้สืบตระกูลเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ อีกทั้งยังเป็นผู้รับสืบทอดมรดกสำคัญคือ ไม้เท้าหุ้มทองคำ ของเจ้าแก้วนวรัฐ ซึ่งหมายถึงการสืบทอดภารกิจของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ที่มีต่อประชาชน และต่อพระบรมราชจักรีวงศ์ ตลอดจนการปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวกับวงศ์ตระกูลเจ้านายฝ่ายเหนือ
เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้สืบเชื้อสายสกุล ณ เชียงใหม่ โดยตรงจากเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่องค์สุดท้าย (เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475) และนับเป็นผู้สืบราชตระกูล ณ เชียงใหม่ อย่างเป็นทางการซึ่งอาจเทียบได้กับ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ หากยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อปี พ.ศ. 2475
เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ ถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2532 สิริอายุ 85 ปี
เจ้าระวีพันธุ์ สุจริตกุล
ดร. คุณหญิงระวีพันธุ์ สุจริตกุล (เดิม: เจ้าระวีพันธุ์ ณ เชียงใหม่; เกิด: 24 มกราคม พ.ศ. 2471 - 1 มกราคม พ.ศ. 2558) เป็นธิดาในเจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) กับเจ้าภัทรา ณ เชียงใหม่ เป็นนัดดาในพลตรี เจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่องค์สุดท้าย
คุณหญิงระวีพันธุ์ เคยดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ และอดีตประธานมูลนิธิกู่เจ้าหลวงเชียงใหม่ (วัดสวนดอก)
คุณหญิงระวีพันธุ์ สุจริตกุล หรือเจ้าต่อน ประสูติเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2471 เป็นธิดาคนที่สามในเจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) กับเจ้าภัทรา ณ ลำพูน มีพี่สาวร่วมบิดามารดาคือ เจ้าพงศ์แก้ว ณ ลำพูน และมีพี่สาวต่างมารดาหนึ่งคนคือ เจ้าวงศ์จันทร์ คชเสนี
คุณหญิงระวีพันธุ์เข้าศึกษาที่โรงเรียนเรยีนาเชลีวิทยาลัย จนจบชั้นมัธยม 6 (หรือมัธยมศึกษาตอนต้นในปัจจุบัน) จากนั้นเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคพายัพ รุ่นที่ 7 รุ่นเดียวกับสุรัตน์ โอสถานุเคราะห์ จนจบชั้นมัธยม 8 และได้รับปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (การพัฒนาสังคม) จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2547
คุณหญิงระวีพันธุ์ได้ประกอบธุรกิจเหมืองแร่ ร่วมกับนายสุชาต สุจริตกุล สามี
ช่วงปี พ.ศ. 2553 คุณหญิงระวีพันธุ์ประสบอุบัติเหตุหกล้มจนต้องผ่าตัด และแพทย์ให้งดการออกงานสังคม จนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมอย่างสงบด้วยอาการเส้นเลือดอุดตันในปอด ประกอบกับความดันต่ำอันเป็นโรคประจำตัว เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2558 ที่โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ สิริอายุ 87 ปี การนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้พระราชทานน้ำหลวงอาบศพพร้อมโกศโถ และพระราชทานพิธีธรรมสวดพระอภิธรรม
และ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ในการพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ณ เมรุปราสาทชั่วคราว วัดสวนดอก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ การนี้ได้มีการจัดสร้างเมรุปราสาทสำหรับการพระราชทานเพลิงศพตามแบบประเพณีจัดการศพเจ้านายฝ่ายเหนือในอดีต
คุณหญิงระวีพันธุ์สมรสกับนายสุชาต สุจริตกุล ต.จ. อดีตนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่, อดีตประจำสำนักทำเนียบนายกรัฐมนตรี บุตรของมหาเสวกโท พระยาสุจริตธำรง (อู๊ด สุจริตกุล) อธิบดีกรมวัง กับคุณหญิงเคลื่อน สุจริตธำรง (สกุลเดิม: สินธุประมา) มีบุตรธิดา 3 คน คือ
การสืบตระกูล ณ เชียงใหม่.
คุณหญิงระวีพันธุ์ สุจริตกุล เป็นเจ้านายที่สืบเชื้อสายโดยตรงจากเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ และเจ้าผู้ครองนครลำพูน เรียกได้ว่าเป็นเจ้าโดยแท้ เมื่อเจ้าราชบุตร (วงษ์ตะวัน ณ เชียงใหม่) ถึงแก่พิราลัย เมื่อปี พ.ศ. 2515 ตามประเพณีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า แก่เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ จะพระราชทานแก่ทายาทผู้เป็นชายเท่านั้น ด้วยเหตุนี้เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ อนุชาของเจ้าราชบุตร จึงเป็นผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ดังกล่าว จวบจนสืบทอดมายังเจ้าวงศ์สักก์ ณ เชียงใหม่ โอรสในเจ้าพงษ์อินทร์
ผู้นำเจ้านายฝ่ายเหนือ.
แม้ว่าคุณหญิงระวีพันธุ์ สุจริตกุล จะมิได้ดำรงสถานะเป็นผู้สืบตระกูล ณ เชียงใหม่ อย่างเป็นทางการ แต่ก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำแห่งตระกูล ด้วยเหตุว่าเป็นเจ้านายฝ่ายเหนือที่สืบเชื้อสายโดยตรงอย่างบริสุทธิ์ คุณหญิงเป็นผู้นำเจ้านายฝ่ายเหนือแสดงออกถึงความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทั้งในนามของเจ้านายฝ่ายเหนือและมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ โดยร่วมกับจังหวัดเชียงใหม่และเทศบาลนครเชียงใหม่ จัดโครงการนิทรรศการถาวรบายศรีทูลพระขวัญ เพื่อเป็นการแสดงถึงความจงรักภักดี ตลอดจนสนับสนุนกิจกรรมต่างๆ ของภาครัฐและเอกชน
ภารกิจด้านสังคม.
คุณหญิงระวีพันธุ์ได้มีโอกาสร่วมกับเจ้าพงศ์แก้ว ณ ลำพูน ผู้เป็นพี่สาว และหม่อมศรีนวล ณ เชียงใหม่ ผู้เป็นภริยาของเจ้าบิดา ในการถวายงานสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เกี่ยวกับการทอผ้า และกิจกรรมทางสังคมสงเคราะห์ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2534 เมื่อเจ้าพงศ์แก้ว ณ ลำพูน และหม่อมศรีนวล ณ เชียงใหม่ ถึงแก่อนิจกรรมอย่างกระทันหัน บทบาทหน้าที่งานสังคมทั้งหมดจึงตกเป็นภาระหน้าที่ของคุณหญิงระวีพันธุ์ อาทิ ประธานร้านจิตรลดา สนามบินเชียงใหม่ โรงฝึกทอผ้า อำเภอแม่วาง มูลนิธิเด็กกำพร้าบ้านกิ่งแก้ว วิบุลสันติ เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2535 คุณหญิงระวีพันธุ์ ได้ทุ่มเทเวลาให้กับกิจกรรมของมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ ซึ่งจัดตั้งขึ้นตามพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รวมทั้งการจัดตั้งมูลนิธิกู่เจ้าหลวง ในปี พ.ศ. 2543
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 แพทย์สั่งให้งดออกงานสังคม แต่กระนั้นคุณหญิงระวีพันธุ์ก็ยังเดินทางไปดูแลบ้านเด็กกำพร้ากิ่งแก้วอยู่เป็นประจำ รวมทั้งเปิดบ้านให้ญาติพี่น้องและผู้เคารพนับถือเข้าพบที่บ้านพักส่วนตัว
คุณหญิงระวีพันธุ์ สุจริตกุล ได้รับพระกรุณาจากสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ โปรดให้เป็นผู้แทนพระองค์ในการเปิดงานแสดงคอนเสิร์ตการกุศลเทิดพระเกียรติ 80 พรรษา สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ณ โรงละครกาดเทียร์เตอร์ อุทยานการค้ากาดสวนแก้ว จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548
Shui Hu Zhuan
ระวีพันธ์ สุจริตกุล
ให้ (กฎหมาย)
การให้
สัญญาให้
เมืองแฝก
108 Heroes of the Suikoden
ครังก์
ครังก์  เป็นแนวเพลงที่รวมดนตรีระหว่างฮิปฮอป และ อีเลคโทร ที่เกิดขึ้นกับแนวความคิดของพร้อมกับความหมายคำว่า crunk ที่มีความหมายถึงเหตุการณ์ฝูงชนที่ควบคุมไม่ได้ แนวเพลงครังก์เกิดขึ้นในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 และได้รับความนิยมมากขึ้นประสบความสำเร็จในกระแสหลักราวปี 2003-2004 ในบางครั้งผู้แสดงดนตรีครังก์ จะเรียกว่า ครังก์สเตอร์
โดยทั่วไปแล้วเพลงครังก์ จะมีจังหวะที่มาจากเครื่องดนตรีดรัมแมชชีน เส้นเบสหนัก ๆ การร้องตะโกน และเมื่อครังก์ก้าวสู่กระแสหลัก คำว่าครังก์เริ่มใช้ในความหมายที่เกี่ยวข้องกับดนตรีเซาเทิร์นฮิปฮอป
ที่หยุดรถไฟกำแพงแสน
วัยอลวน 2
วัยอลวน 3
วัยซนคนการ์ตูน
วัยซนคนการ์ตูน  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งเรื่องโดย สึงูมิ โอบะ และวาดภาพโดย ทาเกชิ โอบาตะ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นจัมป์ ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตั้งแต่วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ มาชิโระ โมริทากะ และ ทาคากิ อาคิโตะ สองคู่หูนักเรียนมัธยมที่จับมือร่วมกันเขียนการ์ตูนเพื่อทำความฝันในการก้าวสู่การเป็นนักเขียนการ์ตูนอาชีพ
เด็กหนุ่มชื่อ มาชิโระ โมริทากะ อายุ 14 ปี เป็นเด็กมัธยมต้นปีที่ 3 สุดแสนจะธรรมดา ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ไม่มีความฝันใด ๆ แอบชอบผู้หญิงที่ชื่ออาซึกิ มิโฮะ เด็กผู้หญิงที่เคยพบสมัยประถม และได้มาเข้าโรงเรียนเดียวกันในชั้นมัธยมต้น ซึ่งก็ไม่คิดจะสารภาพรัก เพราะคิดว่าถึงสารภาพรักไปก็คงต้องแห้วอยู่ดี ปล่อยให้เป็นไปอย่างนี้ดีกว่า มีอยู่วันหนึ่งที่โรงเรียนให้เรียนแค่ครึ่งวันเพราะว่าใกล้สอบ เลยปล่อยให้นักเรียนกลับบ้านไปอ่านหนังสือ แต่ว่ามาชิโระกลับลืมสมุดจดไว้ที่โรงเรียน และในนั้นเขาได้วาดรูปของ อาซึกิ ไว้ด้วย เลยกลัวว่าจะมีคนมาเจอ เลยกลับมาเอา และได้พบกับทาคากิ อาคิโตะ เพื่อนร่วมห้องที่เป็นอัจฉริยะ สอบได้อันดับหนึ่งของโรงเรียนได้ถือสมุดของเขาอยู่ ทำให้เขาตกใจว่าทาคากิ ต้องรู้แล้วว่าเขาชอบอาซึกิ มาชิโระเลยขอสมุดคืน โดยที่ทาคากิบอกว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยน โดยการจับมือเขียนการ์ตูนกับเขา มาชิโระจึงตกใจมากเพราะไม่คิดว่า เด็กที่เรียนเก่งอย่างทาคากิ จะฝันอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน
แต่เขาได้ปฏิเสธไปเพราะว่า อาของเขาที่เป็นนักเขียนการ์ตูนที่ตายไปแล้ว เคยบอกกับเขาว่านักเขียนการ์ตูน ถ้าไม่มีพรสวรรค์จริง ๆ ก็เป็นแค่นักเสี่ยงดวง และเขาก็ได้กลับบ้านไปโดยไม่สนใจสมุดจดเลย เย็นวันนั้นทาคากิได้โทรหาเขา เรียกให้เขาไปพบที่บ้านของอาซึกิ โดยบอกว่ามีเรื่องจะสารภาพกับอาซึกิ มาชิโระเลยรีบไปที่นั่นโดยทันที เพราะคิดว่าทาคากิจะสารภาพรักกับอาซึกิ เมื่ออาซึกิออกมา ทาคากิก็รีบถามคำถามกับอาซึกิ โดยถามว่า อาซึกิอยากจะเป็นนักพากย์ใช่ไหม มาชิโระตกใจมากเพราะไม่คิดว่าอาซึกิ อยากจะเป็นนักพากย์ แถมอาซึกิยังตอบว่าใช่อีก ยิ่งทำให้มาชิโระตกใจมากขึ้นไปอีก เมื่อทาคากิจะสารภาพ ทำให้มาชิโระต้องตกตะลึงเพราะว่า การสารภาพนั่นเป็นการบอกว่า พวกเขาจะเป็นนักเขียนการ์ตูน โดยที่มาชิโระจะเป็นคนวาดภาพให้ เมื่ออาซึกิยินอย่างนั้น ก็เลยดีใจมากรีบมาจ้องที่หน้าของมาชิโระทันที แล้วบอกว่า คิดอยู่แล้วว่ามาชิโระจะต้องเป็นคนวาดภาพ ทำให้มาชิโระสับสน ปนเรื่องของเขา กับเรื่องของอาของเขา ที่เคยเขียนจดหมายให้กำลังใจกับคนที่อาของเขาชอบ และอยากจะแต่งงานด้วย มาชิโระคิดไปคิดมา เลยพลั้งปากออกไปว่า ถ้าการ์ตูนของเขาได้เป็นอนิเมะ และอาซึกิได้เป็นนักพากย์ ให้มาแต่งงานกันได้ไหม ทาคากิได้ยินอย่างนั้นถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ อาซึกิออกอาการเขินอาย แล้ววิ่งเข้าบ้านไปทันที แล้วตอบกลับมาทางอินเตอร์โฟนว่า จะให้สัญญา ถ้าฝันเป็นจริงแล้วจะแต่งงานด้วย แต่ว่ามีข้อแม้คือ จะไม่พบหน้ากันอีกจนกว่าจะถึงตอนนั้น โดยจะคุยกันเพียงแค่ทางเมล์เท่านั้น มาชิโระตอบตกลงทันที ซึ่งการส่งเมล์นี้ไปซ้ำรอยกับที่คุณอาของเขาเคยทำไว้
และพวกมาชิโระยังได้รู้อีกว่า คนที่คุณอาของมาชิโระชอบ และส่งจดหมายให้กำลังใจกันนั้น เป็นคุณแม่ของอาซึกิ พวกมาชิโระเลยไปถามให้แน่ใจ และก็ได้รู้ว่าใช่ไม่ผิดตัวแน่ หลังจากนั้นพวกเขาก็ตั้งใจเขียนต้นฉบับ โดยเรื่องแรกที่เขียนนั้นมีชื่อว่า "Double Earth โลกคู่ขนาน" เมื่อเขียนเสร็จพวกเขาก็ไม่รอช้าเอาไปส่งที่ชูเอชะทันที และก็ได้พบกับบ.ก.ที่ชื่อว่า ฮัตโตริ มาชิโระบอกกับทาคากิว่า ถ้าเขาเสิร์ฟน้ำชาให้แสดงว่าต้นฉบับนั้นผ่าน และพวกเขาก็ทำได้ แต่ว่าเรื่องนั้นยังไม่ดีพอที่จะได้ลงตีพิมพ์ ให้พวกเขากลับไปคิดเรื่องกันใหม่ โดยให้นามบัตรกับพวกเขาไว้ ต่อมาไม่นาน พวกเขาก็ส่งต้นฉบับเรื่องที่สามให้คุณฮัตโตริอีก คือเรื่อง เงินตรา ปัญญา พิชิตโลก ซึ่งได้ลงตีพิมพ์ในอากามารุ จัมป์ โดยสองคนนี้ก็เปลี่ยนมาใช้นามปากกาว่า อาชิโรกิ มุโตะ เพื่อป้องกันความวุ่นวาย แต่ปรากฏว่าผลคะแนนจากแบบสอบถามในอากามารุจัมป์ของเรื่องนี้มาเป็นอันดับสาม ซึ่งมาชิโระบอกว่ายังไม่ดีพอ มาชิโระจึงตัดสินใจจะเปลี่ยนจากการเขียนการ์ตูนสายมารที่เขียนอยู่นั้น มาเขียนการ์ตูนบู๊สายหลักแทน เรื่องสายหลักที่พวกเขานำไปให้คุณฮัตโตริดูนั้น ยังไม่ดีและสนุกพอ คุณฮัตโตริจึงบอกว่าให้กลับมาเขียนสายมารเหมือนเดิม แต่มาชิโระกับทาคากิก็ไม่ยอม บอกว่าต้องเขียนสายหลักเท่านั้นถึงจะชิงที่หนึ่งและลงซีรีส์ได้ คุณฮัตโตริจึงให้เวลาหกเดือนให้เขียนเรื่องสายหลักให้สนุกมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะเลิกเป็นผู้ดูแล มาชิโระกับทาคากิก็ตอบตกลง มาชิโระตั้งเงื่อนไขกับทาคากิให้เขียนเรื่องบู๊สายหลักสนุก ๆ ให้ได้ภายในปิดเทอม
ในขณะที่ตนเองไปเป็นผู้ช่วยของนีซึมะ เอย์จิ นักเขียนการ์ตูนอัจฉริยะวัยสิบห้าปี ผู้ได้ลงพิมพ์ซีรีส์ในโชเน็น จัมป์ เรื่อง CROW หวังว่าจะได้เรียนรู้เทคนิคอะไรมาจากที่นั่นบ้าง และก็ได้พบกับผู้ช่วยของเอย์จิอีกสองคน คือฟุคุดะ ชินตะผู้ได้ลงพิมพ์ในอากามารุจัมป์พร้อมกับอาชิโรกิ มุโตะ และ นาคาอิ โนบุทาโร่ ผู้ช่วยมือโปรที่มีประสบการณ์มายาวนาน แต่เลิกความฝันที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูนมืออาชีพไปแล้ว จนกระทั่งตอนสองคนนี้อยู่ม.ปลาย ก็ได้เขียนการ์ตูนนักสืบเรื่อง TRAP ชนะรางวัลเทรชเชอร์ และได้ลงตีพิมพ์รายสัปดาห์ในนิตยสารโชเน็น จัมป์ และเปลี่ยนผู้ดูแลจากคุณฮัตโตริมาเป็นคุณมิอุระ แต่เพราะมาชิโระทำงานหักโหมเกินไป ร่างกายเลยทรุด ต้องป่วยเข้าโรงพยาบาล TRAP เลยต้องหยุดตีพิมพ์ไป พอกลับมาตีพิมพ์ใหม่ ความนิยมก็ลดทำให้เรื่องนี้ถูกตัดจบในที่สุด แต่ต่อมาไม่นาน มาชิโระกับทาคากิก็เขียนการ์ตูนแก๊กเรื่อง ทันโท ลุยเลอะ ได้ลงตีพิมพ์อีกครั้ง แต่ด้วยความรู้สึกว่าไม่ใช่งานที่ตนต้องการจะทำ จึงตัดสินใจขอจบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ต่อมาทั้งสองได้เริ่มงานชิ้นใหม่คือ PCP (Perfect Crime Party—ชมรมอาชญากรรมสมบูรณ์แบบ) แล้วได้ลงตีพิมพ์เป็นซีรีส์อีกครั้ง และมีการเปลี่ยนตัวผู้ดูแลจากคุณมิอุระกลับมาเป็นคุณฮัตโตริตามเดิม
กระแสตอบรับอันล้นหลามทำให้ PCP ได้รับการเสนอให้ทำเป็นแอนิเมชัน แต่ก็ถูกปฏิเสธไปเนื่องจากแนวทางของเรื่อง ปัญหานี้รบกวนอาชิโรกิอยู่บ่อยครั้งจนทั้งคู่เริ่มคิดถึงการเขียนการ์ตูนอีกเรื่อง ในขณะเดียวกัน นีซึมะ เอย์จิ ก็ทวงสิทธิ์ขอตัดจบการ์ตูนที่ไม่ชอบ 1 เรื่อง หากเป็นที่ 1 ติดต่อกัน 10 สัปดาห์ โดยมีกลุ่มฟุคุดะเข้าขัดขวาง แต่ไม่สำเร็จ ต่อมานีซึมะก็เริ่มงานชิ้นใหม่ "Zombie Gun" การ์ตูนบู๊สายหลักที่มีกลิ่นไอของสายมาร เช่นเดียวกับด้านอาชิโรกิที่เริ่มงานอีกชิ้นคือ "REVERSI" การ์ตูนสายมารที่เดินแนวสายหลัก หลังมีการเปลี่ยนแปลงในจั๊มป์ REVERSI ก็ได้ลงในโชเนนจั๊มป์ โดยมี รอง บ.ก. เฮย์ชิ ขึ้นเป็น บ.ก. แทน มีผู้ดูแลคือ คุณฮัตโตริ ส่วน PCP ถูกย้ายไปลงในฮิชโชจั๊มป์
หลังขับเคี่ยวกับ Zombie Gun อย่างดุเดือดมาหลายสัปดาห์ REVERSI ก็ได้รับเลือกให้เป็นแอนิเมชัน แต่มีผู้ไม่หวังดีปล่อยข่าวความสัมพันธ์ระหว่างมาชิโระกับอาซึกิ ทำให้การเลือกอาซึกิมาพากย์บทถูกวิพากษ์วิจารณ์และกระแสต่อต้านอย่างหนัก จนในที่สุดต้องมีการออดิชั่นแบบสาธารณะเพื่อตัดสินผล อาซึกิได้รับคะแนนสูงสุดและได้รับเลือกให้พากย์บท นาโฮะ ในที่สุด หลังตัดสินใจจบเรื่องได้อย่างสมบูรณ์แบบและแอนิเมชั่นตอนแรกออกฉาย มาชิโระก็ไปหาอาซึกิ ขอเธอแต่งงานในฐานะนักเขียนการ์ตูนเบอร์ 1 ของจั๊มป์ทั้งในแบบสอบถามและยอดขายรวมเล่ม เรื่องราวทั้งหมดจบลงเมื่อทั้งสองทำตามสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป
ถูกเขียนขึ้นโดย สึงูมิ โอบะ และวาดภาพโดย ทาเกชิ โอบาตะ ถูกตีพิมพ์ลงในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ของ ชูเอชะ ตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม 2551 ฉบับรวมเล่มที่ 1 ถูกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2552 และฉบับที่ 20 ซึ่งเป็นเล่มสุดท้าย ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2555
วัยซนคนการ์ตูนได้รับความนิยมมากในญี่ปุ่น และมีลิขสิทธิ์ในหลายๆ ภาษาทั่วโลกเช่น ภาษาเกาหลี ลิขสิทธิ์โดย Daiwon C.I. ลงใน คอมิคแชมป์ มันฮวา แมกกาซีน ในไตหวัน ลิขสิทธิ์โดย Tong Li Publishing และใน เยอรมนี โดย Tokyopop ส่วนในไทยนั้น ลิขสิทธิ์โดย เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ ถูกตีพิมพ์ลงในนิตยสาร BooM
ถูกสร้างโดย J.C.Staff ฉายทางช่อง เอ็นเอชเค เริ่มฉาย 2 ตุลาคม 2553 หรือใน ฤดูใบไม้ร่วง โดยมีทั้งหมด 25 ตอน อนิเมะ ถูกกำกับโดย เค็งอิจิ คาไซ และ โนริอากิ อากิตายะ เขียนบทตัวละครโดย เรโกะ โยชิดะ และออกแบบตัวละครโดย โทโมยูกิ ชิตายะ การสร้างอนิเมะถูกประกาศลงในฉบับมังงะครั้งแรกในหน้าสีต้นเล่มของตอนที่ 71 ซึ่งลงใน BooM ในฉบับที่ 25 ของปี 2553
ที่ญี่ปุ่นหลังเล่ม 1 ออกวางขายขึ้นไปอยู่ อันดับที่ 4 จาก 13 เรื่องที่วางขายในสัปดาห์แรก ระหว่างวันที่ 6 มกราคม ถึง 12 มกราคม ด้วยยอดขาย 157,675 เล่ม และสัปดาห์ต่อมา ระหว่างวันที่ 13 มกราคม ถึง 19 มกราคม ตกมาอยู่อันดับที่ 9 ทำยอดได้เพียง 38,176 เล่ม เล่มที่ 2 ทำยอดได้ในสัปดาห์แรกระหว่างวันที่ 2 ถึง 9 มีนาคมทั้งหมด 228,056 เล่มและตกมาอยู่อันดับที่ 17 ในสัปดาห์ต่อมา เล่มที่ 3 ขึ้นไปอยู่อันดับที่ 4 รองจาก ดีเกรย์แมน, เทพมรณะ และวันพีช ด้วยยอดขายทั้งหมด 200,369 เล่ม และได้อันดับที่ 4 ในสัปดาห์ต่อมาด้วยยอดขาย 67,541 เล่ม
เท็ด ดิบิอาซี่
นาซลี ศ็อบรี
สมเด็จพระราชินีนาซลี (; พระราชสมภพ: 25 มิถุนายน พ.ศ. 2437 – สวรรคต: 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2521) มีพระนามแต่แรกประสูติว่า นาซลี ศ็อบรี ( "Nāzlī Ṣabrī"; ) และหลังเข้ารีตคริสตังพระองค์มีพระนามทางศาสนาว่า แมรี อีลิซาเบท  เป็นพระราชินีและพระชายาพระองค์ที่สองในพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์
สมเด็จพระราชินีนาซลี เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2437 ในครอบครัวที่มีเชื้อสายอียิปต์ ตุรกี กรีก และฝรั่งเศส เป็นธิดาของอับดุรเราะฮิม ศ็อบรี พาชา (Abdur Rahim Sabri Pasha) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและผู้ว่าราชการกรุงไคโร กับเตาฟิกะฮ์ ชะรีฟ (Tawfika Sharif) มีพระเชษฐาและขนิษฐาอย่างละคน คือ ชะรีฟ ศ็อบรี พาชา (Sherif Sabri Pasha) เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์รัชกาลกษัตริย์ฟารูก และพระขนิษฐาชื่อ อามีนะฮ์ ศ็อบรี (Amina Sabri) ที่ต่อมาได้มีพระยศเป็นเจ้าจากการเสกสมรสกับเจ้าชายอาเดล ตูซซูน (Adel Toussoun)
พระองค์เป็นหลานตาของพลอากาศตรีมุฮัมมัด ชะรีฟ พาชา (Muhammad Sharif Pasha) นายกรัฐมนตรีอียิปต์และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเชื้อสายตุรกี และเป็นเหลนของสุลัยมาน พาชา อัฟฟารันซาวีย์ (Soliman Pasha al-Faransawi) ชาวฝรั่งเศสที่เข้ามารับราชการเป็นผู้บังคับบัญชาทหารอียิปต์และไปแต่งงานกับสตรีชาวกรีกทำให้พระองค์มีเชื้อสายกรีกอีกด้วย
เบื้องต้นสมเด็จพระราชินีนาซลีทรงเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมเดอ ลา แมร์-เดอ-ดีเยอ (Lycée de la Mère-de-Dieu) ในไคโร และวิทยาลัยน็อทร์-ดาม เดอ ซียง (Collège Notre-Dame de Sion) ในอะเล็กซานเดรีย หลังพระชนนีถึงแก่อสัญกรรม พระองค์และพระขนิษฐาจึงไปพำนักอยู่ในปารีส ประเทศฝรั่งเศสเป็นเวลาสองปี เมื่อกลับมาอียิปต์พระองค์จึงสมรสกับสุภาพบุรุษผู้ดีชาวอียิปต์คนหนึ่ง แต่อยู่ร่วมกันได้ไม่นานก็ทรงหย่าร้าง หลังจากนั้นก็ทรงมีความสัมพันธ์กับสะอีด ซัฆลูล (Saeed Zaghloul) หลานชายของซาด ซัฆลูล (Saad Zaghloul) หัวหน้ากลุ่มชาตินิยม จนถึงขั้นมีการหมั้นหมาย แต่ชายทั้งสองคนได้ย้ายออกไปจากอียิปต์หลังการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1919
นางสาวนาซลี อับเดล เรฮิม ศ็อบรี ได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ (ซึ่งขณะนั้นยังเป็นสุลต่านอยู่) ที่บุสตัน ซารายี ในกรุงไคโร เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1919 โดยภายหลังพระองค์ได้ให้พระประสูติกาล พระโอรส-ธิดา 5 พระองค์ โดยเป็นพระโอรส 1 พระองค์ และพระธิดา 4 พระองค์ ได้แก่ เจ้าชายฟารุก, เจ้าหญิงเฟาซียะห์, เจ้าหญิงฟัยซะฮ์, เจ้าหญิงฟัยกะฮ์ และเจ้าหญิงฟัตฮียะห์ ต่อมาสุลต่านฟูอัด ได้สถาปนานางสาวนาซลี ให้เป็นสมเด็จพระราชินีนาซลี ถือว่าเป็นพระราชินีแห่งอียิปต์พระองค์แรกแห่งศตวรรษ
หลังจากการอภิเษกสมรสแล้ว พระองค์ก็ทรงอยู่แต่ภายในวัง แม้กระนั้นพระองค์ก็สนพระทัยเกี่ยวกับโอเปรา การจัดดอกไม้ และวัฒนธรรมของผู้หญิงต่าง ๆ นอกจากนี้ พระองค์ยังได้เสด็จประพาสยุโรป 4 เดือน ร่วมกับพระเจ้าฟูอัด พระสวามี ในปี ค.ศ. 1927 โดยเฉพาะที่ฝรั่งเศส เนื่องจากเป็นต้นธารเชื้อสายบรรพบุรุษของพระนางเอง
ชีวิตในสมัยพระเจ้าฟารุก.
หลังการสิ้นพระชนม์ของพระสวามีในปี ค.ศ. 1936 พระราชโอรสของพระองค์ คือ เจ้าชายฟารุก ได้รับการสถาปนาให้เป็น พระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ กษัตริย์องค์ใหม่แห่งอียิปต์ ส่วนพระองค์จึงกลายเป็น พระบรมราชชนนี โดยพี่ชายของพระองค์ คือ นายเชรีฟ ศ็อบรี ปาชา (อาหรับ:شريف صبري باشا‎) เป็นผู้สำเร็จราชการก่อนหน้าการสถาปนาเป็นกษัตริย์ของพระเจ้าฟารุกที่ 1 เล็กน้อย
ตั้งแต่การสวรรคตของพระสวามี พระองค์มีชีวิตที่เป็นอิสระมากขึ้นหลังจากที่พระองค์เป็นหม้าย ด้วยความที่พระองค์เป็นคนที่มีเสน่ห์ ซึ่งเดิมพระนางได้อภิเษกกับพระสวามีมีบรรดาศักดิ์สูงกว่า พระนางนั้นต้องจำกัดสิทธิของตน หลังจากนั้นทรงมีเหตุทำให้แตกร้าวระหว่างความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับพระเจ้าฟารุกที่ 1 ซึ่งเป็นพระโอรส พระนางจึงหนีปัญหาโดยการย้ายมาประทับในสหรัฐอเมริกา
พระองค์ได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเปลี่ยนพระนามใหม่เป็น แมรี่ เอลิซาเบธ (Mary Elizabeth) ผลก็คือพระองค์ปราศจากสิ่งจำเป็น และความถูกต้องของอียิปต์ ภายใต้พระโอรสของพระองค์เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1960 โดยพระองค์ประทับอยู่ในสหรัฐอเมริกาจนถึงวาระสุดท้ายแห่งชีวิต พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1978 และฝังพระศพแบบคาทอลิกที่สุสานสวนแห่งกางเขนศักดิ์สิทธิ์ (The Garden of the Holy Cross Cemetery) ที่เมืองคูลเวอร์ซิตี้ รัฐแคลิฟอร์เนีย
บาคุแมน วัยซนคนการ์ตูน
ที่หยุดรถกำแพงแสน
อูตางาวะ คูนิโยชิ
อูตางาวะ คูนิโยชิ  (ราว ค.ศ. 1797 - 14 เมษายน ค.ศ. 1861) เป็นจิตรกรภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะของสำนักศิลปินอูตางาวะชาวญี่ปุ่นคนสำคัญและมีชื่อเสียงของคริสต์ศตวรรษที่ 19
คูนิโยชิเกิดราวปี ค.ศ. 1797 เป็นลูกของช่างย้อมไหมเดิมชื่อโยชิซาบูโร (Yoshisaburō) ดูเหมือนว่าคูนิโยชิจะช่วยกิจการของบิดาโดยเป็นผู้ออกแบบลาย และข้อมูลบางแหล่งก็เสนอว่าประสบการณ์ที่ได้มามีอิทธิพลต่อการใช้สีสรรค์อันสารพัน (rich use of color) และ ลวดลายของผ้าในงานศิลปะของคูนิโยชิต่อมา นอกจากนั้นก็ยังกล่าวกันว่าคูนิโยชิได้รับความประทับใจจากภาพพิมพ์นักรบอูกิโยะ และภาพช่างฝีมือและสามัญชนที่พบในคู่มือช่างมาตั้งแต่อายุได้เจ็ดแปดขวบ และอาจจะเป็นได้ว่าประสบการณ์เหล่านี้มามีอิทธิพลต่อภาพพิมพ์ที่คูนิโยชิสร้างขึ้นต่อมา
คูนิโยชิแสดงตนเองว่าเป็นผู้มีความสามารถวาดภาพมาตั้งแต่อายุได้เพียง 12 ปี จนเป็นที่สนใจของอูตางาวะ โทโยกูนิผู้เป็นจิตรกรภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะผู้มีชื่อเสียง ในปี ค.ศ. 1811 คูนิโยชิก็ได้รับตัวเข้าฝึกงานเขียนในห้องเขียนภาพของโทโยกูนิอย่างเป็นทางการ และกลายเป็นลูกศิษย์เอกคนหนึ่งของโทโยกูนิ คูนิโยชิดำเนินการฝึกงานมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1814 จนได้รับชื่อว่า "คูนิโยชิ" และออกมาเป็นศิลปินอิสระ
ในปีเดียวกันนั้นคูนิโยชิก็ผลิตงานพิมพ์ของตนเองเป็นครั้งแรกที่เป็นภาพประกอบสำหรับ "คูซาโซชิ" (kusazoshi) , "โกกัง" (gōkan) และ "โกบูจิ ชูชิงงูระ" (Gobuji Chūshingura) ซึ่งเป็นบทล้อของนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ "ชูชิงงูระ" (Chūshingura) ระหว่างปี ค.ศ. 1815 ถึงปี ค.ศ. 1817 คูนิโยชิก็เขียนภาพประกอบหลายเล่มสำหรับ "โยมิฮง" (yomihon) "คกเกบง" (Kokkeibon) และ "ฮานาชิบง" (hanashibon) และภาพพิมพ์เดี่ยวของนักแสดงคาบูกิและนักรบ
แม้จะดูเหมือนว่าจะเริ่มงานอาชีพที่ดูท่าทางจะรุ่งเรือง แต่คูนิโยชิผลิตผลงานเพียงไม่กี่ชิ้นระหว่างปี ค.ศ. 1818 ถึงปี ค.ศ. 1827 ซึ่งอาจจะมีสาเหตุมาจากการขาดผู้จ้างจากสำนักพิมพ์ และการที่จะต้องแข่งกับศิลปินผู้อื่นจากสำนักศิลปินอูตางาวะด้วยกันเอง แต่ในช่วงนี้คูนิโยชิก็เริ่มเขียนภาพสตรีแบบที่เรียกว่า "บิจิงงะ" และทดลองการเขียนลวดลายสำหรับผ้าผืนใหญ่ และการใช้แสงเงาที่พบในศิลปะจากทางตะวันตก แม้ว่าผลของการทดลองจะเป็นเพียงการเลียนแบบโดยปราศจากความเข้าใจในทฤษฎีการใช้อย่างลึกซึ้งก็ตาม