pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ส่วนนางลดาวัลย์ รามางกูร ผู้เป็นภรรยา มีทรัพย์สินทั้งหมด 139,269,673.05 บาท ประกอบด้วย เงินฝาก 107,839.72 บาท ที่ดิน 87,172,833.33 บาท บ้านอาศัย 25,000,000 บาท สิ่งปลูกสร้างอื่น 22,639,000 บาท ยานพาหนะ 350,000 บาท ทรัพย์สินอื่น 4,000,000 บาท ส่วนหนี้สินนั้น มีเงินเบิกเกินบัญชีและเงินกู้ยืมธนาคาร 30,173,504.34 บาท เงินกู้จากสถาบันการเงินอื่น 475,012.22 บาท รวมหนี้สิน 30,648,516.49 บาท มีทรัพย์สินมากกว่าหนี้สิน 108,621,156.49 บาท รวมทั้ง 2 คนสามีภริยามีทรัพย์สิน 181,650,820.18 บาท ในจำนวนนี้เป็นที่ดินมูลค่า 118,412,833.33 บาท รั้งอันดับต้นๆ ของประเทศไทย
แอกชัวรี
ยอดเขามงต์บล็องก์
โฮป (แก้ความกำกวม)
โฮป สามารถหมายถึง
สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์
สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ (; ภาษาอาหรับ: Al-Ittihad al-Dimuqrati al-Filastini) เป็นพรรคการเมืองขนาดเล็กในปาเลสไตน์ มีกิจกรรมอยู่ในองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์และตัวแทนชาติปาเลสไตน์
สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2533 โดยแยกตัวออกมาจากแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ โดยเป็นกำลังส่วนใหญ่ของแนวร่วมในเขตเวสต์แบงก์ สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์วางตัวเป็นกลางต่อปัญหาความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์ มากกว่าแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่นำโดยนาอีฟ ฮาวัตเมห์ ที่ดามัสกัส ซีเรีย และพยายามตั้งตัวเป็นกลุ่มการเมืองฝ่ายซ้ายในการเมืองปาเลสไตน์
ความเชื่อและแนวคิด.
คำขวัญของสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์คือ “อิสรภาพ เอกราช การกลับคืน ประชาธิปไตยและสังคมนิยม” กลุ่มนี้สนับสนุนการแก้ปัญหาแบบสองรัฐโดยยึดถือตามแนวชายแดนที่กำหนดเมื่อ พ.ศ. 2510 และเยรูซาเล็มตะวันออกเป็นเมืองหลวงของปาเลสไตน์ ผู้นำของกลุ่ม มัมดุห์ โนฟัล ลงนามสนับสนุนเพื่อยุติการใช้ระเบิดพลีชีพ พรรคเคยจัดการประชุมระดับชาติ 2 ครั้ง ครั้งแรกในเจริโคเมื่อ พ.ศ. 2538 และครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2543
ยัสเซอร์ อับด์ ร็อบโบ เป็นผู้ก่อตั้งสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ซึ่งต่อมาเป็นตัวแทนขององค์กรในการประชุมสุดยอดขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ และทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของยัสเซอร์ อาราฟัต ใน พ.ศ. 2545 พรรคได้มีการปรับรูปแบบที่เกิดจากความขัดแย้งภายใน นักกิจกรรมเพื่อเรียกร้องสิทธิสตรี ซาฮิรา กามัล ได้รับเลือกให้เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลของตัวแทนชาติปาเลสไตน์
การมีส่วนร่วมในการเลือกตั้ง.
สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์มีสมาชิก 21 คนในสภาแห่งชาติปาเลสไตน์ซึ่งเป็นรัฐสภาพลัดถิ่นของปาเลสไตน์ พวกเขาถูกเลือกในฐานะที่แยกตัวออกจากแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ หรือเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2531 จากนั้น ไม่ได้รับเลือกตั้งอีก
สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์เข้าร่วมการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติปาเลสไตน์ใน พ.ศ. 2539 ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มฟาตะห์ และได้รับเลือกตั้ง 1 ที่นั่ง ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ส่งผู้สมัครลงแข่งขันร่วมกับแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์และพรรคประชาชนปาเลสไตน์ ซึ่งปรากฏว่าได้คะแนนเสียง 2.8% และได้ 2 ที่นั่งจาก 132 ที่นั่ง
กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์
กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ (Palestinian Liberation Army) เป็นกองกำลังทางทหารขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2507 เพื่อต่อสู้กับอิสราเอล ไม่เคยอยู่ภายใต้การควบคุมขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์อย่างแท้จริง แต่อยู่ภายใต้อิทธิพลของรัฐบาลที่หนุนหลังอยู่มากกว่า
ประวัติและโครงสร้าง.
หลังจากก่อตั้งองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่นำโดยอะห์หมัด ชูเกยรี องค์กรนี้อยู่ภายใต้อิทธิพลของชาติอาหรับโดยเฉพาะรัฐบาลอียิปต์ที่นำโดยนัสเซอร์ ชาวปาเลสไตน์ไม่ได้ควบคุมองค์กรนี้อย่างแท้จริง จนกระทั่งยัสเซอร์ อาราฟัตที่มาจากกลุ่มฟาตะห์ปลดแอกการควบคุมของนัสเซอร์ได้ใน พ.ศ. 2511 – 2512 ซึ่งเป็นช่วงที่ชาติอาหรับพ่ายแพ้ในสงครามหกวัน และองค์กรติดอาวุธของปาเลสไตน์มีความสำคัญมากขึ้น
กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์มีกองทหารที่สำคัญสามส่วนคือ ไอยนฺ ญาลุตในอียิปต์ กายิดชียะห์ในอิรัก ต่อมาย้ายไปจอร์แดนเมื่อ พ.ศ. 2510 และฮัตตันในซีเรียเนื่องจากเป็นกองทัพขนาดใหญ่ กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์แบ่งย่อยเป็น 8 กองทัพ มีทหารทั้งหมดราว 12,000 คน ใน พ.ศ. 2511 ตั้งกองกำลังปลดปล่อยปาเลสไตน์เพื่อเป็นหน่วยคอมมานโดในการต่อต้านอิสราเอลในฉนวนกาซาที่อิสราเอลเข้ายึดครองเมื่อ 1 ปีก่อนหน้านั้น
กองทัพเหล่านี้มีทีมงานเป็นผู้อพยพชาวปาเลสไตน์ภายใต้การควบคุมของประเทศผู้ให้อาศัย ซึ่งใช้บริการของหน่วยติดอาวุธนี้แทน จริงๆแล้ว กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์อยู่ภายใต้การสั่งการของแผนกกองทัพขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ แต่ในทางปฏิบัติไม่เคยควบคุมได้จริงๆ
ประวัติการจัดกลุ่ม.
ระหว่างสงครามประชาชนในเลบานอน ซีเรียใช้กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นตัวแทนแม้แต่ในการต่อต้านองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ถูกทำลายเสียหายมากระหว่างการรุกรานเลบานอนภาคใต้ของอิสราเอลเมื่อ พ.ศ. 2525 และกลายเป็นการเริ่มต้นสงครามเลบานอน กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ในอียิปต์ถูกจัดกำลังในเลบานอนด้วยใน พ.ศ. 2519 หลังจากยัสเซอร์ อาราฟัต ได้บรรลุข้อตกลงกับอันวาร์ ซาดัต ประธานาธิบดีของอียิปต์ เพื่อปรับปรุงความสัมพันธ์ที่ถูกทำลายโดยความพยายามในการเจรจาสันติภาพกับอิสราเอลของซาดัต แต่หน่วยในอียิปต์ยังไม่มีความสำคัญเท่ากองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่ซีเรียสนับสนุน
กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ในปัจจุบัน.
ทหารของกองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ได้มาเป็นกำลังสำคัญของกองกำลังป้องกันตัวแทนชาติปาเลสไตน์หลังจากการลงนามในข้อตกลงออสโลเมื่อ พ.ศ. 2536 เมื่อพวกเขาได้รับอนุมัติให้เข้าส่เขตปาเลสไตน์เพื่อมีหน้าที่ในการรักษาความปลอดภัยให้กับตัวแทนชาติปาเลสไตน์
กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของซีเรียอยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลง มีความร่วมมือกับกลุ่มชีอะหฺในองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของซีเรีย แม้ว่าความสำคัญของทั้งสองกลุ่มจะน้อยลง กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์กำลังถูกสร้างใหม่ และผู้อพยพชาวปาเลสไตน์ในซีเรียอยู่ระหว่างการกำหนดความต้องการการบริการทางทหารของพวกตน แม้ว่าทีมงานทั้งหมดเป็นชาวปาเลสไตน์ แต่กองทัพปลดปล่อยปาเลสไตน์ยังอยู่นอกเหนือการควบคุมขององค์กรปลดปล่อยชาวปาเลสไตน์และอยู่ภายใต้อิทธิพลของกองทัพซีเรีย
องค์กรที่มีลักษณะเดียวกัน:
ภาษาม้งขาว หรือ ภาษาม้งเด๊อว (Hmong Daw) มีผู้พูดทั้งหมด 514,895 คน พบในจีน 232,700 คน (พ.ศ. 2547) ทางตะวันตกของกุ้ยโจว ทางใต้ของเสฉวนและยูนนาน พบในลาว 169,800 คน (พ.ศ. 2538) ทางภาคเหนือ พบในไทย 32,395 คน (พ.ศ. 2543) ในจังหวัดเพชรบูรณ์ ตาก แม่ฮ่องสอน เชียงราย น่าน พิษณุโลก เลย สุโขทัย กำแพงเพชร แพร่ พะเยา อุตรดิตถ์ ลำปาง ในเวียดนามพบทางภาคเหนือพบได้บ้างในจังหวัดทางภาคใต้ เช่น จังหวัดดั๊กลัก มีผู้พูดภาษานี้ในฝรั่งเศสและสหรัฐด้วย
เข้าใจกันได้กับภาษาม้งเขียว จัดอยู่ในตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน ภาษากลุ่มม้ง เป็นภาษาที่มีพยัญชนะมาก บางเสียงไม่มีในภาษาไทย ไม่มีเสียงตัวสะกด ไม่มีความต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสียงยาว เสียงวรรณยุกต์ มี 8 เสียงคือ
ภาษาม้งเด๊อว
ภาษาม้งเขียว หรือ ภาษาม้งจั๊ว (Hmong Njua) ภาษาม้งตะวันตก มีผู้พูดทั้งหมด 1,290,600 คน พบในจีน 1,000,000 คน (พ.ศ. 2525) ซึ่งรวมชาวบูนูที่เป็นชนกลุ่มเย้าแต่พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่ 29,000 คนเข้าไปด้วย ในบริเวณกุ้ยโจว เสฉวน และยูนนาน พบในลาว 145,600 คน (พ.ศ. 2538)ทางภาคเหนือ พบในพม่า 10,000 คน (พ.ศ. 2530) พบในไทย 33,000 คน ในจังหวัดตาก น่าน เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เพชรบูรณ์ เชียงราย พะเยา เลย สุโขทัย แพร่ กำแพงเพชร อุทัยธานี พบในเวียดนาม ทางภาคเหนือ พบได้บ้างในจังหวัดทางภาคใต้ เช่น จังหวัดดั๊กลัก มีผู้พูดภาษานี้ในฝรั่งเศสและสหรัฐด้วย
เข้าใจกันได้กับภาษาม้งขาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน ภาษากลุ่มม้ง เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา มีวรรณยุกต์ 3 เสียง
ภาษาม้งจั๊ว
สหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิค
ตุ๊กตาวูดู
อูร์เกอร์ดูสตาด (ดีวีดี)
อูร์เกอร์ดูสตาด
การก่อการกำเริบ 8888
การก่อการกำเริบ 8888 (; พม่า: ၈၄လုံး หรือ ရ္ဟစ္‌လေးလုံး) เป็นการกำเริบระดับชาติเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตยในประเทศพม่า เมื่อ ค.ศ. 1988 การก่อการกำเริบนี้เริ่มขึ้นในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1988 และจากวันที่นี้ (8-8-88) ทำให้เหตุการณ์นี้มักเป็นที่รู้จักในชื่อ "การก่อการกำเริบ 8888"
ประเทศพม่าปกครองด้วยพรรคโครงการสังคมนิยมพม่าในฐานะรัฐที่มีพรรคการเมืองเดียวมาตั้งแต่ พ.ศ. 2505 การปกครองเน้นชาตินิยมและรัฐเข้าควบคุมการวางแผนทุกประการ การลุกฮือครั้งนี้เริ่มจากนักศึกษาในย่างกุ้งเมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2531 การประท้วงของนักศึกษาได้แพร่กระจายไปทั่วประเทศ ต่อมามีคนเรือนแสนที่เป็นพระภิกษุ เยาวชน นักศึกษา แม่บ้านและหมอ ออกมาประท้วงต่อต้านระบอบการปกครอง การประท้วงสิ้นสุดลงในวันที่ 18 กันยายน หลังจากเกิดรัฐประหารที่นองเลือดของสภาฟื้นฟูกฎหมายและกฎระเบียบแห่งรัฐซึ่งเป็นองค์กรที่เปลี่ยนรูปมาจากพรรคโครงการสังคมนิยมพม่า มีผู้เสียชีวิตนับพันคนจากปฏิบัติการทางทหารระหว่างการก่อการกำเริบ ในขณะที่ในพม่ารายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 350 คน
ในระหว่างวิกฤติการณ์ อองซาน ซูจีได้ปรากฏตัวขึ้นในฐานะสัญลักษณ์ของชาติ เมื่อทางกองทัพจัดการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2533 พรรคของเธอคือสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยได้ 80% ของที่นั่งทั้งหมดในสภา แต่กองทัพปฏิเสธผลการเลือกตั้งและกักตัวอองซาน ซูจีไว้ในบ้านพัก การกักตัวสิ้นสุดลงประมาณ พ.ศ. 2553
ก่อนเข้าสู่วิกฤติ พม่าปกครองด้วยระบบที่โดดเดี่ยวตัวเองของเนวินตั้งแต่ พ.ศ. 2505 ประเทศมีหนี้สิน 3.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ มีเงินสดสำรองระหว่าง 20 – 35 ล้านเหรียญ อัตราหนี้สินภาคบริการเป็นครึ่งหนึ่งของงบประมาณของประเทศ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2528 มีนักศึกษาออกมาประท้วงคว่ำบาตรรัฐบาลที่ประกาศยกเลิกธนบัตรที่ใช้ในตลาด
ในวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2530 เนวินได้ประกาศยกเลิกธนบัตรราคา 100 75 35 และ 25 จ๊าดที่เพิ่งออกใช้ใหม่ และให้ใช้ธนบัตรเพียง 45 และ 90 จ๊าด เนื่องจากเป็นธนบัตรที่ตัวเลขหารด้วยเก้าลงตัว ซึ่งถือเป็นเลขนำโชคของเนวิน นักศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีย่างกุ้งได้เริ่มประท้วงที่ย่างกุ้ง ทำให้มหาวิทยาลัยในย่างกุ้งปิดเพื่อให้นักศึกษากลับบ้าน ต่อมา มีการประท้วงครั้งใหญ่ในมัณฑะเลย์โดยพระสงฆ์และกรรมกร มีการเผาอาคารของรัฐและธุรกิจของรัฐ สื่อในพม่ารายงานเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับการประท้วง แต่ข้อมูลได้แพร่กระจายไปโดยเร็วในหมู่นักศึกษา
เมื่อมีการเปิดเรียนอีกครั้งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2530 มีกลุ่มที่เคลื่อนไหวใต้ดินในย่างกุ้งและมัณฑะเลย์ออกมาวางระเบิดในเดือนพฤศจิกายน ตำรวจได้รับจดหมายจากกลุ่มใต้ดินซึ่งจัดการประท้วงขนาดเล็กในมหาวิทยาลัย หลังจากที่พม่าได้รับสถานะประเทศที่พัฒนาน้อยที่สุดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2530 รัฐบาลได้วางนโยบายให้เกษตรกรขายผลผลิตในราคาที่ต่ำกว่าราคาตลาด เพื่อให้รัฐบาลได้กำไรเพิ่มขึ้น จึงมีการประท้วงอย่างรุนแรงในเขตชนบท
การประท้วงระยะแรก.
ในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2531 นักศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีย่างกุ้งได้โต้เถียงในร้านน้ำชาซานดา ซินเกี่ยวกับการเล่นดนตรีผ่านเครื่องเสียง คนที่เมาไม่สามารถกรอเทปไปยังเพลงที่นักศึกษาต้องการ ทำให้เกิดการทำร้ายร่างกายกันขึ้น คนในร้านที่เป็นลูกชายของเจ้าหน้าที่ BSPP ถูกจับกุมในข้อหาทำร้ายนักศึกษาและถูกปล่อยตัวอย่างรวดเร็ว นักศึกษาได้ประท้วงที่สถานีตำรวจในท้องถิ่น แต่มีตำรวจ 500 คนมาสลายการชุมนุม นักศึกษาคนหนึ่งชื่อโพน เมาถูกยิงเสียชีวิต เหตุการณ์ทำให้ผู้ต้องการประชาธิปไตยโกรธแค้นและมีการปลุกระดมในมหาวิทยาลัย นักศึกษาที่ไม่เคยเข้าร่วมมาก่อนได้มาร่วมด้วยและได้ขยายเป้าหมายจากการใช้อำนาจของตำรวจไปสู่การประท้วงการทำงานของรัฐบาล
ในช่วงกลางเดือนมีนาคม มีการประท้วงเกิดขึ้นหลายแห่ง และมีการสลายฝูงชนด้วยแก๊สน้ำตา กลุ่มนักศึกษาได้ขว้างก้อนหินเข้าใส่ตำรวจ เผาร้านน้ำชาและอาคารอีกหลายหลัง ในวันที่ 16 มีนาคม นักศึกษาประท้วงต้องการให้เน วินลาออกและยกเลิกการปกครองด้วยระบอบพรรคการเมืองเดียว และได้ตั้งขบวนเดินเข้าหาทหารที่ทะเลสาบอินยา ทำให้มีนักศึกษาหลายคนเสียชีวิตและถูกข่มขืน นักศึกษาหลายคนได้ยินเสียงตำรวจตะโกน “อย่าให้มันหนี” และ “ฆ่ามัน” ซึ่งทำให้กลุ่มต่อต้านได้รับการสนับสนุนมากขึ้น การประท้วงครั้งนี้ได้ลุกลามไปจนถึงวันที่ 18 มีนาคม รัฐบาลจึงควบคุมสถานการณ์ได้ รัฐบาลพม่ารายงานว่าตำรวจยิงนักศึกษาเสียชีวิต 2 คน นักศึกษาถูกจับกุม 625 คน ต่อมาได้ปล่อยตัว 484 คน ควบคุมตัวไว้ 141 คน
เน วินลาออก.
หลังจากการประท้วงครั้งล่าสุด ได้ประกาศปิดมหาวิทยาลัยเป็นเวลาหลายเดือน ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2531 มีการประท้วงครั้งใหญ่ของนักศึกษา .ในวันที่ 17 มิถุนายน นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปะและวิทยาศาสตร์แห่งย่างกุ้งได้จัดชุมนุมใหญ่ เรียกร้องให้ปล่อยตัวนักศึกษาที่ถูกจับกุม และให้รัฐบาลรับรองสหภาพนักศึกษาที่ถูกยุบไปเมื่อ พ.ศ. 2505 รัฐบาลสั่งปิดมหาวิทยาลัยในวันที่ 21 มิถุนายนและสั่งให้นักศึกษาจากต่างจังหวัดกลับภูมิลำเนา นักศึกษายังคงประท้วงต่อไป มีนักศึกษาและตำรวจปราบจลาจลจำนวนมากที่เสียชีวิตจากการประท้วงในเดือนนี้ รัฐบาลได้ประกาศห้ามออกนอกเคหสถานตั้งแต่ 18.00 – 6.00 น. จนถึง 19 กรกฎาคม และมีการประท้วงได้กระจายไปเกิดขึ้นในอีกหลายเมืองในพม่า เช่น พะโค มัณฑะเลย์ ทวาย ตองอู ชิตตเว ปกอกกู เมอกุย มินบู และมยิตจีนาเป็นต้น ผู้ประท้วงต้องการให้ใช้ระบอบหลายพรรคการเมือง ทำให้เน วินประกาศลาออกเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 เน วินกล่าวว่าเขาเห็นด้วยกับระบบหลายพรรคการเมืองแต่ต้องให้เป็นหน้าที่ตัดสินใจของเส่ง วิน ผู้นำคนใหม่
การประท้วงหลัก.
1 – 7 สิงหาคม.
การประท้วงมาถึงจุดสูงสุดในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2531 นักศึกษาวางแผนให้มีการประท้วงทั่วประเทศในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2531 ข่าวของการประท้วงไปถึงเขตชนบท และ 4 วันก่อนการประท้วง นักศึกษาทั่วประเทศออกมาประท้วงให้เส่ง วินลาออกและรัฐบาลทหารสลายตัวไป มีการติดโปสเตอร์ตามถนนในย่างกุ้งโดยสหภาพนักศึกษาพม่าทั้งมวล กลุ่มใต้ดินออกมาเคลื่อนไหวซึ่งเป็นกลุ่มเดียวกับที่อยู่เบื้องหลังการประท้วงของพระสงฆ์และคนงานใน พ.ศ. 2523 ในช่วง 2 - 10 สิงหาคม กลุ่มผู้ประท้วงได้ปรากฏตัวในเมืองส่วนใหญ่ในพม่า
ในช่วงนี้ หนังสือพิมพ์ของฝ่ายต่อต้านได้ตีพิมพ์อย่างอิสระ การเดินขบวนประท้วงสามารถทำได้ และผู้ปราศรัยได้รับการคุ้มครอง ในย่างกุ้ง สัญลักษณ์แรกของการเคลื่อนไหวปรากฏในวันพระที่ชเวดากอง ซึ่งนักศึกษาออกมาสนับสนุนการประท้วง ในบางพื้นที่มีการบริจาคเพื่อสนับสนุนการเดินขบวน
ในช่วง 2-3 วันแรกของการประท้วงในย่างกุ้ง ผู้ประท้วงได้ติดต่อทนายและพระในมัณฑะเลย์เพื่อให้เข้าร่วมการประท้วง นักศึกษาเข้าร่วมการประท้วงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชาวพม่าหลายอาชีพ การประท้วงบนถนนในย่างกุ้งได้แพร่กระจายไปตามเมืองสำคัญ มีผู้ประท้วง 10,000 คนที่พระเจดีย์สุเล มีการเผาหุ่นของเน วินและเส่ง วิน มีการประท้วงเกิดขึ้นต่อเนื่องในสนามกีฬาและโรงพยาบาลทั่วประเทศ รัฐบาลได้ประกาศกฏอัยการศึกในวันที่ 3 สิงหาคมห้ามชุมนุมเกิน 5 คนและห้ามออกนอกเคหสถานระหว่าง 20.00 – 4.00 น.
8 – 12 สิงหาคม.
การนัดหยุดงานที่วางแผนไว้เริ่มในวันที่ 8 สิงหาคม การประท้วงอย่างหนักเกิดขึ้นทั้งพม่ารวมทั้งชนกลุ่มน้อย ชาวพุทธและมุสลิม นักศึกษา คนงาน เยาวชน ล้วนออกมาประท้วง มีการเรียกร้องให้ทหารออกมาร่วมกับการเรียกร้องของประชาชน ในมัณฑะเลย์มีการประท้วงอย่างเป็นระบบและอภิปรายเกี่ยวกับระบบหลายพรรค ประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชน ผู้เข้าร่วมมาจากเมืองและหมู่บ้านใกล้เคียง มีการนัดหยุดงาน ชาวนาที่ไม่พอใจรัฐบาลได้ไปประท้วงที่ย่างกุ้ง
หลังจากนั้นไม่นาน รัฐบาลไดมีคำสั่งให้สลายฝูงชนด้วยอาวุธ เน วินสั่งว่า “ปืนไม่ได้มีไว้ยิงขึ้นฟ้า” ผู้ประท้วงได้ใช้ดาบ มีด ก้อนหิน สารพิษและรถจักรยานเป็นอาวุธ ผู้ประท้วงเผาสถานีตำรวจ ในวันที่ 10 สิงหาคม ทหารได้บุกเข้าไปในโรงพยาบาลย่างกุ้ง ฆ่าหมอและพยาบาลที่รักษาผู้บาดเจ็บจากการประท้วง วิทยุของรัฐบาลรายงานว่ามีผู้ถูกจับกุม 1,451 คน ทหารได้รายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 95 คน บาดเจ็บ 240 คน
13 – 31 สิงหาคม.
เส่ง วินได้ลาออกอย่างไม่มีใครขาดหมายในวันที่ 12 สิงหาคม ทำให้ผู้ประท้วงเกิดความสับสน ในวันที่ 19 สิงหาคม ท่ามกลางเสียงเรียกร้องต้องการรัฐบาลพลเรือน ดร. หม่อง หม่องได้เข้ามาเป็นรัฐบาล ซึ่งเขาเป็นพลเรือนคนเดียวในพรรคโครงการสังคมนิยมพม่า การเข้ามาของหม่อง หม่องทำให้นักศึกษาที่เป็นแกนนำในการประท้วงได้ประกาศปฏิเสธการแต่งตั้งผู้นำคนใหม่ การประท้วงเกิดขึ้นอีกครั้งในวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2531 ในมัณฑะเลย์มีผู้ออกมาประท้วง 100,000 คนรวมทั้งพระสงฆ์ และในชิตตเวอีก 50,000 คน มีการเดินขบวนในตองจีและมะละแหม่ง อีก 2 วันต่อมามีผู้คนหลากหลายอาชีพเข้าร่วมการประท้วง ในช่วงนี้
ในวันที่ 26 สิงหาคม อองซาน ซูจีได้ออกมาร่วมกับผู้ประท้วงที่พระเจดีย์ชเวดากองซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในการกลายเป็นสัญลักษณ์เพื่อการต่อสู้ในพม่า ซูจีเรียกร้องให้ประชาชนชุมนุมโดยสงบ ณ จุดนี้ ในเวลานั้น การลุกฮือมีลักษณะคล้ายกับการกำเริบพลังประชาชนในฟิลิปปินส์เมื่อ พ.ศ. 2529 ในเวลานี้ อูนุและอาวจีได้กลับมามีบทบาททางการเมืองอีก
ในการประชุมสภาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2531 มีผู้ออกเสียงให้ใช้ระบบหลายพรรคการเมืองถึง 90% พรรคโครงการสังคมนิยมพม่าออกมาประกาศว่าจะจัดการเลือกตั้ง แต่พรรคฝ่ายค้านเรียกร้องให้ลาออก เพื่อให้มีรัฐบาลชั่วคราวเข้ามาจัดการเลือกตั้ง พรรคโครงการสังคมนิยมพม่าปฏิเสธ ทำให้กลุ่มผู้ประท้วงออกมาอีกครั้งในวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2531 ในช่วงกลางเดือนกันยายน การประท้วงเป็นไปด้วยความรุนแรงและผิดกฎหมาย เกิดการประท้วงกันอย่างรุนแรง
รัฐประหารและสลอร์ก.
ในวันที่ 18 กันยายน ทหารได้กลับมาปกครองประเทศอีกครั้ง นายพลซอหม่องได้ยกเลิกรัฐธรรมนูญฉบับ พ.ศ. 2517 และจัดตั้งสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐหรือสลอร์ก หลังจากที่ได้ประกาศกฏอัยการศึก ได้เกิดการประท้วงที่รุนแรงขึ้น นักศึกษา พระสงฆ์และนักเรียนราวพันคนถูกสังหาร และมีประชาชนอีก 500 คนถูกฆ่าในการประท้วงนอกสถานทูตสหรัฐอเมริกา นักศึกษาบางส่วนได้หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย
สิ้นเดือนกันยายน ประมาณว่ามีผู้เสียชีวิตราว 3,000 คน และผู้บาดเจ็บไม่ทราบจำนวน เฉพาะในย่างกุ้งมีผู้เสียชีวิตประมาณพันคน ในวันที่ 21 กันยายน รัฐบาลได้เข้ามาปกครองประเทศและขบวนการต่อต้านได้สลายตัวไปในเดือนตุลาคม เมื่อสิ้นปี พ.ศ. 2531 เชื่อว่าผู้เสียชีวิตร่วมหมื่นคนและสูญหายอีกจำนวนมาก
หลายคนในพม่าเชื่อว่าระบอบนี้จะล่มสลายเพราะสหประชาชาติและประเทศเพื่อนบ้านตัดความช่วยเหลือ ชาติตะวันตกและญี่ปุ่นตัดความช่วยเหลือทันที อินเดียได้ปิดชายแดนและจัดตั้งค่ายผู้อพยพตามแนวชายแดนพม่า ใน พ.ศ. 2532 สมาชิกพรรคสันนิบาตแห่งชาติประชาธิปไตยได้ออกไปอยู่ในพื้นที่ของชนกลุ่มน้อยตามแนวชายแดนที่มีกลุ่มต่อต้านรัฐบาลเช่นกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติกะเหรี่ยง ต่อมาหลายคนเข้าร่วมฝึกเป็นทหาร
สื่อในพม่าระหว่างนั้นถูกควบคุมและรายงานข่าวที่เป็นมิตรกับรัฐบาล ระหว่าง พ.ศ. 2531 – 2543 รัฐบาลพม่าได้สร้างพิพิธภัณฑ์ 20 แห่ง ให้รายละเอียดเกี่ยวกับบทบาทของทหารในประวัติศาสตร์พม่า
ในปัจจุบันเหตุการณ์นี้เป็นที่จดจำในพม่า นักศึกษาพม่าที่อยู่ในไทยได้จัดงานรำลึกทุกวันที่ 8 สิงหาคม ในการฉลองครบรอบ 20 ปีของเหตุการณ์นี้ในพม่า มีผู้ถูกจับกุม 48 คน มีผู้เขียนบทกวีเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์นี้ ภาพยนตร์ใน พ.ศ. 2538 เรื่อง Beyond Rangoon ใช้ข้อมูลจากเหตุการณ์นี้ ผู้ประท้วงบางคนมีบทบาทอีกในการประท้วงต่อต้านรัฐบาลพม่าใน พ.ศ. 2550 กลุ่มนักศึกษา 88 มีส่วนในการจัดการประท้วงและถูกจับกุมคุมขังหลายคน
หนังสือและวารสาร
นัมเบอส์
นัมเบอส์  เป็นละครชุดอเมริกันแนวดราม่า อาชญากรรม ออกอากาศทางช่องซีบีเอส ตั้งแต่วันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 2005 ถึง 12 มีนาคม ค.ศ. 2010 ละครสร้างโดย นิโคลัส ฟาแลกชี และเชอริล ฮิวตัน เนื้อเรื่องเกี่ยวกับเจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอ ดอน เอปเพส (ร็อบ มอร์โรว์) และน้องชาย ชาร์ลี เอปเพส (เดวิด ครัมโฮลซ์) ช่วยดอนไขปริศนาอาชญากรรมให้กับเอฟบีไอ
การดำเนินเรื่องผ่านชีวิตของสองพี่น้องตระกูลเอพส์ พี่ชายชื่อ ดอน (Don Eppes แสดงโดย Rob Morrow) เป็นเจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอ (FBI Special Agent) ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่พิเศษคนอื่นๆ สืบสวนคลี่คลายคดีอาชญากรรม (ที่ไม่ธรรมดา) ใน Los Angeles โดยอาศัยความช่วยเหลือทางด้านคณิตศาสตร์ จากชาลีน้องชายอัจฉริยะของเขา (Charlie Eppes รับบทโดย David Krumholtz) ผู้เรียนจบเป็นโปรเฟซเซอร์ รับหน้าที่ให้คำปรึกษากับนาซาและเอฟบีไอ ตั้งแต่อายุยังน้อย และบางครั้งชาลีก็ได้คำแนะนำดีๆจาก อมิตา รามานุจัน (Amita Ramanujan รับบทโดย Navi Rawat) แฟนสาวนักคณิตศาสตร์ (ผู้เคยเป็นลูกศิษย์) ตลอดจนลารรี่ (Larry Fleinhardt แสดงโดย Peter MacNicol) เพื่อนนักฟิสิกส์และจักรวาลวิทยา ผู้อายุมากกว่า และเคยเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของชาลี
นอกจากนี้เรื่องราวยังสะท้อนถึงความสัมพันธ์ ระหว่างพี่น้องตระกูลเอพส์ กับบิดา อลัน เอพส์ (Alan Eppes รับบทโดย Judd Hirsch) ผู้เพิ่งเกษียณจากการเป็นนักวางผังเมืองแอลเอ ชีวิตการทำงานของดอน เจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอผู้คอยรับความช่วยเหลือจากน้องชาย ชีวิตอาจารย์ในมหาวิทยาลัยของชาลี ที่เรียนจบตั้งแต่อายุน้อย และต้องรับทั้งงานสอน งานให้คำปรึกษาจนแทบไม่มีเวลาสำหรับเข้าสังคม
NUMB3RS (TV series)
นาดียา กอเมอเนช
นาดียา เอเลนา กอเมอเนช คอนเนอร์ (เกิดวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961) รู้จักกันโดยอาชีพว่า นาดียา กอเมอเนช  เป็นนักยิมนาสติกที่เกษียณชาวโรมาเนียที่ชนะรางวัลเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว 5 ครั้ง ใน ค.ศ. 1976 กอเมอเนชตอนอายุ 14 ปี เป็นนักยิมนาสติกคนแรกที่ได้คะแนนเต็ม 10.0 ในงานโอลิมปิก
กอเมอเนชกลายเป็นหนึ่งในนักยิมนาสติกที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในโลกและถูกกล่าวถึงเป็นผู้ที่ทำให้กีฬานี้โด่งดังไปทั่วโลก ใน ค.ศ. 2000 สถาบันลอริอุสเวิลด์สปอตส์อะวอดส์จัดให้เธอเป็นหนึ่งในนักกีฬาประจำคริสต์ศตวรรษที่ 20
คลิปวิดีโอ:
เชื้อชาตินิยม
คีตาญชลี
คีตาญชลี  มีความหมายว่า "song offerings" หรือ "prayer offering of song" เป็นกวีนิพนธ์ภาษาอังกฤษ จำนวน 103 บท ของรพินทรนาถ ฐากุร ซึ่งแปลจากต้นฉบับภาษาเบงกอล ก่อนที่ท่านจะเดินทางมาประเทศอังกฤษในปี ค.ศ. 1912 ต้นฉบับตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1913 เขียนบทนำโดย ดับเบิลยู. บี. ยีตส์ และได้รับความนิยมอย่างสูง ทำให้ท่านได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปีนั้น (พ.ศ. 2456) นับเป็นชาวเอเชียคนแรก และคนแรกที่ไม่ได้เป็นชาวยุโรป ที่ได้รับรางวัลโนเบล
คีตาญชลี ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย กรุณา กุศลาศัย ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2512
หญ้ามิสแคนทัส
หญ้ามิสแคนทัส (ชื่อสกุลทางวิทยาศาสตร์ Miscanthus) เป็น สกุล (genus) ของหญ้าพืชหลายปี ประมาณ 15 ชนิด มีถิ่นกำเนิดในถิ่นกึ่งโซนร้อนของแอฟริกาและเอเซียใต้ โดยมีหญ้ามิสแคนทัสชนิดไซเนนซิส หรือ "หญ้าซูซูกิ" ("M. sinensis") ชนิดเดียวที่สามารถขึ้นเหนือขึ้นไปได้ในเขตอบอุ่นของเอเชียตะวันออก
ชนิดที่เลือก
หญ้ามิสแคนทัสช้าง (M. giganteus).
"ดูบทความหลักที่ หญ้ามิสแคนทัสช้าง"
เป็นหญ้าพันธุ์ผสมเป็นหมัน (sterile hybrid) ระหว่าง "M. sinensis" และ "M. sacchariflorus" "หญ้ามิสแคนทัสช้าง" (Miscanthus giganteus) หรือ "E-grass" ได้ถูกนำมาทดลองเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพในยุโรปมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษ 1980 (ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2525) หญ้าชนิดนี้สามารถขึ้นได้สูงกว่า 3.50 เมตร และมีน้ำหนักแห้งในฤดูเก็บเกี่ยวมากถึง 10 ตัน/เอเคอร์ หรือ 4 ตัน/ไร่ บางครั้งมีการเรียกหญ้าชนิดนี้ว่า "หญ้าช้าง" (Elephant Grass) ซึ่งไปสับสนกับหญ้าแอฟริกา ("Pennisetum purpureum") ซึ่งเรียกว่า "หญ้าช้าง" เช่นกัน
ด้วยการเจริญเติบโตที่รวดเร็ว มีส่วนประกอบแร่ธาตุที่น้อยและมีชีวมวลที่สูงของหญ้ามิสแคนทัสช้างนี้ทำให้มักกลายเป็นตัวเลือกที่นิยมมาใช้ผลิตเชื้อเพลิงชีวภาพ หลังการเก็บเกี่ยวแล้ว ยังสามารถนำส่วนที่เหลือมาใช้เป็นเชื้อเพลิงสำหรับการทำความร้อนและต้มไอน้ำสำหรับเทอไบน์ผลิตไฟฟ้าได้ด้วย ผลการปลดปล่อย CO2 มีค่าเท่ากับปริมาณของ CO2 ที่ต้นหญ้าดูดจากบรรยากาศมาใช้ในช่วงการเจริญเติบโต ดังนั้นจึงนับได้ว่าหญ้ามิสแคนทัสข้างเป็นกลางในกระบวนการก๊าซเรือนกระจกโดยไม่นับการปลดปล่อย CO2 จากเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ที่อาจเกิดขึ้นในช่วงการปลูก การให้ปุ๋ยหรือการเก็บเกี่ยว รวมทั้งการขนส่งถึงจุดการใช้งาน เมื่อนำมาผสมกับถ่านหินในอัตรา 50%-50% ก็สามารถใช้ได้ในโรงไฟฟ้าถ่านหินที่มีอยู่เดิมได้เลยโดยไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม
หญ้ามิสแคนทัสซูซูกิ (M. sinensis).
หญ้ามิสแคนทัสซูซูกิเป็นพืชทางการค้าสำหรับปลูกเป็นไม้ประดับ มีชื่อเรียกในประเทศญี่ป่นว่า "หญ้าซูซูกิ" (すすき) ซึ่งนิยมปลูกเป็นต้นไม้สัญญลักษณ์ในช่วงปลายฤดูร้อน ได้มีการกล่าวถึงไว้ในกวีนิพนธ์เก่าแก่ของญี่ปุ่น (เล่มที่ 8 พ.ศ. 2018) ว่าเป็นพืช 1 ใน 7 ของสมุนไพรฤดูใบไม้ร่วง "(akinonanankusa)" รวมทั้งการใช้เป็นเดือนที่ 8 ใน"ไพ่ฮานาฟูดา (hanafuda)" ซึ่งเป็นไพ่โบราณของญี่ปุ่น นอกจากนี้หญ้าซูซูกิยังมีคุณสมบัติในการใช้ทำเยื่อสำหรับทำกระดาษได้เป็นอย่างดีอีกด้วย
คีตาญชลี (แก้ความกำกวม)
คีตาญชลี สามารถหมายถึง
คูล (เสิร์ชเอนจิน)
คูล (Cuil) เป็นเสิร์ชเอนจินที่จัดเรียงหน้าเว็บตามเนื้อหาและแสดงผลการค้นหาค่อนข้างละเอียดกว่าปกติ และหลาย ๆ ครั้งก็แสดงพร้อมรูปเล็ก ๆ คูลอ้างว่ามีดัชนีข้อมูลมากกว่าเสิร์ชเอนจินใด ๆ ด้วยจำนวน 120,000 ล้านหน้าเว็บ เปิดให้บริการเมื่อ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
ธัมมิกประชาธิปไตย
ธัมมิกประชาธิปไตย หมายถึง ประชาธิปไตยที่ประกอบด้วยธรรมที่ครบวงจรกล่าวคือ ด้านการศึกษา การปกครอง เศรษฐกิจ และการประเมินผลต้องประกอบด้วยธรรมทั้งหมด ซึ่งเกิดมาจากการบูรณาการโดยดุลยภาพของโอวาทปาติโมกข์ พุทธทาสปณิธาน เศรษฐกิจพอเพียง
ธัมมิกประชาธิปไตยที่มีความสมบูรณ์ทั้งระบบโดยสอดคล้องกับโอวาทปาติโมกข์ พุทธทาสปณิธาน และเศรษฐกิจพอเพียง โดยแบ่งเป็น 4 ด้าน ดังนี้
การศึกษาวิถีพุทธ เป็นการศึกษาตามหลัก ศีล สมาธิ ปัญญาจนสามารถเปลี่ยนปุถุชนให้เป็นกัลยาณชนคือคนใจสูง รู้สึกรับผิดชอบส่วนรวมเช่นกินขนมในรถแล้วไม่ทิ้งถุงพลาสติกข้างถนนเป็นต้น แม้จะไม่ถึงขั้นเป็นอริยชน แต่ก็ได้ชื่อว่า ฆราวาสวิถีพุทธ หรือธัมมิกฆราวาส ฝึกฝนตนด้วยศีล สมาธิ ปัญญา จนกลายเป็นฆราวาสวิถีพุทธหรือธัมมิกฆราวาส คือเปลี่ยนจากปุถุชนเป็นกัลยาณชน
การปกครองวิถีพุทธ ฆราวาสวิถีพุทธเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรวิถีพุทธจากพรรคการเมืองวิถีพุทธเพื่อสร้างรัฐสภาวิถีพุทธ บุคคลที่ประกอบด้วยธรรมหรือบุคคลวิถีพุทธนั้นมีกุศลกรรมบถ 10 เป็นตัวชี้วัด จึงจะสามารถสร้างธัมมิกนิติบัญญัติ ธัมมิกบริหารและธัมมิกตุลาการให้เป็นไปได้ในทางปฏิบัติ
เศรษฐกิจวิถีพุทธ เศรษฐกิจพอเพียงที่คนมีความสุข ชุมชนพึ่งตนได้ ธรรมชาติยั่งยืนพอประมาณ มีเหตุมีผล และมีภูมิคุ้มกันบนฐานของความรู้คู่คุณธรรม
การประเมินผลวิถีพุทธ.
การประเมินผลวิถีพุทธ จำแนกได้ 4 ประการ
ปาณิศรา พิมพ์ปรุ
คีตาญชลี (วงดนตรี)
คีตาญชลี เป็นวงดนตรีเพื่อชีวิตของครอบครัว อิสมันยี ประกอบด้วยสมาชิกสองคน คือ สมศักดิ์ อิสมันยี (อ๊อด) และ สุรินทร์ อิสมันยี (ริน) สองสามีภรรยาชาวเพชรบุรี เดิมใช้ชื่อว่า วง "สายทิพย์" ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "คีตาญชลี" ตามชื่อกวีนิพนธ์ของรพินทรนาถ ฐากูร กวีชาวอินเดีย มีความหมายว่า "คารวะด้วยเสียงเพลง"
ผลงานที่มีชื่อเสียง คือเพลง "อยากให้ความรักแก่คนทั้งโลก" "นกเขาเถื่อน" และ "แสงดาวแห่งศรัทธา"
ปัจจุบัน วงคีตาญชลีประกอบด้วย สมศักดิ์ และ สุรินทร์ อิสมันยี และบุตรสาวอีกสามคนร่วมเล่นดนตรี คือ อัญชลี อิสมันยี (น้ำ) บุตรสาวคนโตเล่นซอ คนรอง วาทิตา อิสมันยี(ข้าว) และคนสุดท้อง ภารวี อิสมันยี(เกลือ) เล่นไวโอลิน
"เสียงจากคีตาญชลี (พ.ศ. 2527)
"ใบไม้ที่หายไป (พ.ศ. 2533)
"คีตาญชลี &amp; ยูโซ โทโยดะ(Live in Japan 1991)
"คู่เท่ห์ (พ.ศ. 2534)
"คนจนเกะกะ (พ.ศ. 2537)
"ด้วยรักและแรงศรัทธา (บันทึกการแสดงสด 15 ปี คีตาญชลี) (พ.ศ. 2543)
"26 ปี คีตาญชลี ชุด 1 (รวมผลงาน) (พ.ศ. 2551)
26 ปี ฆีตาญชลี ชุด 2 (พ.ศ. 2551)
วงคีตาญชลี
สุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร
วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามเป็นพระอารามหลวงชั้นเอก (ราชวรมหาวิหาร) ประจำรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ซึ่งมิเพียงคงความวิจิตรงดงามในเชิงสถาปัตยกรรมไทยแบบพระราชนิยมแห่งหนึ่งในกรุงรัตนโกสินทร์แล้ว พระอารามนี้ยังประกอบด้วยเขตสุสานหลวงจุฬาลงกรณ์ราชสันตติวงศ์ อันเป็นบริเวณเฉพาะที่นับเนื่องด้วยราชสกุลและสายสัมพันธ์แห่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
สุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหารเป็นสุสานที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้น ด้วยมีพระราชประสงค์จะให้ผู้ที่มีความรักใคร่ห่วงใยอย่างใกล้ชิดคือ พระมเหสี เจ้าจอมมารดา และพระราชโอรส พระราชธิดา ได้อยู่รวมกันหลังจากที่ได้ล่วงลับไปแล้ว ในทั่วไปจะเป็นการสร้างอนุสาวรีย์ของพระมเหสีและเจ้าจอมมารดา เพื่อให้ลูกได้อยู่รวมกับแม่หรืออย่างน้อยในบ้านของแม่ เว้นแต่ในกรณีที่พระราชโอรสหรือพระราชธิดาสิ้นพระชนม์ก่อนพระมารดาก็สร้างอนุสาวรีย์ของพระเจ้าลูกเธอพระองค์นั้นไปก่อน
ประวัติสุสานหลวง.