pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เบตแมนส์เป็นบ้านของคิปลิงตั้งแต่ปี 1902 จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี 1936 บ้าน อาคารโดยรอบ และโรงสี รวมเนื้อที่ประมาณ 83 ไร่ ถูกซื้อมาในราคา 9,300 ปอนด์ บ้านหลังนี้ไม่มีห้องน้ำ ชั้นบนไม่มีน้ำประปาและไม่มีไฟฟ้า แต่คิปลิงชอบที่นี่มาก: “ดูเถิด เราคือเจ้าของบ้านหินสีเทาที่ปกคลุมด้วยไลเคนที่ถูกกฎหมาย – จารึกคำว่า ค.ศ. 1634 ไว้ที่เหนือประตู – มีคาน มีการกรุผนัง มีบันไดไม้โอ๊กเก่า และไม่มีใครเคยปรับเปลี่ยนอะไรและไม่มีสิ่งแปลกปลอม เป็นสถานที่ที่ดีและสงบสุข เรารักมันตั้งแต่แรกเห็น” (จดหมายในเดือนพฤศจิกายน 1902)
ในอาณาจักรที่ไม่ใช่นิยาย เขาได้เข้าไปพัวพันกับการโต้วาทีเกี่ยวกับการตอบสนองของอังกฤษต่อการเพิ่มขึ้นของอำนาจทางทะเลของเยอรมันที่รู้จักกันในชื่อแผนเทอร์ปิตซ์ ซึ่งเป็นแผนการสร้างกองเรือของเยอรมันเพื่อท้าทายกองทัพเรือของสหราชอาณาจักร โดยตีพิมพ์บทความชุดหนึ่งในปี 1898 รวมพิมพ์ในชื่อ A Fleet in Being ในการเยือนสหรัฐอเมริกาในปี1899 คิปลิงและโจเซฟินลูกสาวของเขาล้มป่วยเป็นโรคปอดบวม และทำให้โจเซฟินต้องเสียชีวิต
หลังฟื้นตัวจากการเสียชีวิตของลูกสาว คิปลิงจดจ่ออยู่กับการรวบรวมเนื้อหาสำหรับสิ่งที่กลายเป็น Just So Stories for Little Children ซึ่งตีพิมพ์ในปี 1902 หนึ่งปีหลังจากนิยายเรื่อง Kim นักวิชาการวรรณกรรมชาวอเมริกันชื่อ เดวิด สก็อตต์ ได้ยกนิยายเรื่อง Kim มาหักล้างคำกล่าวอ้างของ เอ็ดเวิร์ด ซาอิด ที่ว่าคิปลิงเป็นหนึ่งในผู้ส่งเสริมลัทธิตะวันออกนิยมของจักรวรรดิตะวันตก เพราะแง่มุมในนิยายชี้ว่าคิปลิง – ผู้สนใจพระพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้ง – ได้กล่าวถึงพุทธศาสนาในทิเบตว่าอยู่ในแสงแห่งเมตตาธรรม และสะท้อนถึงความเข้าใจของชาวพุทธในเรื่องของจักรวาล คิปลิงรู้สึกขุ่นเคือง Hun speech (Hunnenrede) ของจักรพรรดิเยอรมันไกเซอร์วิลเฮล์มที่ 2 เมื่อปี 1900 ซึ่งกระตุ้นกองทัพเยอรมันที่ส่งไปยังประเทศจีนให้บดขยี้กบฏนักมวยให้สิ้นซากตามแบบอย่างของ “ชาวฮั่น” โดยไม่ให้เหลือกบฏเอาไว้เป็นเชลย
ในบทกวีปี 1902 The Rowers คิปลิงโจมตีไกเซอร์วิลเฮล์มที่ 2 ในฐานะภัยคุกคามต่ออังกฤษ และคำว่า “ฮั่น” ได้ถูกนำมาใช้เป็นคำดูหมิ่นต่อต้านชาวเยอรมันเป็นครั้งแรก โดยเป็นคำมาจากคำพูดของวิลเฮล์มเองและการกระทำของกองทหารเยอรมันในจีนก็ถูกนำมาพรรณนาถึงความเป็นอนารยชนของชาวเยอรมันได้อย่างถึงแก่น ในการให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์เลอฟิกาโรของฝรั่งเศส คิปลิงเรียกเยอรมนีว่าเป็นภัยคุกคาม และเรียกร้องให้พันธมิตรแองโกล-ฝรั่งเศสยุติเรื่องนี้ ในจดหมายอีกฉบับหนึ่งในเวลาเดียวกัน คิปลิงบรรยายถึง “คนที่ไม่ปล่อยวางในยุโรปกลาง” ว่าอาศัยอยู่ใน “ยุคกลางที่มีปืนกล”
จินตนิยาย.
คิปลิงเขียนเรื่องสั้นแนวจินตนิยายหลายเรื่อง รวมถึง “The Army of a Dream” ซึ่งเขาพยายามแสดงภาพกองทัพที่มีประสิทธิภาพและมีความรับผิดชอบมากกว่ากองทัพที่สืบทอดระบบราชการของอังกฤษในขณะนั้น และเรื่องราวในนิยายวิทยาศาสตร์สองเรื่อง: “With the Night Mail” (1905) และ “As Easy As A.B.C.” (1912) นิยายทั้งสองเรื่องมีท้องเรื่องอยู่ในศตวรรษที่ 21 ที่มีคณะกรรมการควบคุมการจราจรอากาศยานจักรวาลของคิปลิง ทั้งสองเหมือนอ่านบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์สุดขั้วสมัยใหม่ และยังแนะนำเทคนิคทางวรรณกรรมที่เรียกว่าการอธิบายทางอ้อม ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นหนึ่งในจุดเด่นของ โรเบิร์ต เฮนเลน นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ เทคนิคนี้เป็นเทคนิคที่คิปลิงหยิบขึ้นมาในอินเดีย และใช้เพื่อแก้ปัญหาผู้อ่านภาษาอังกฤษของเขาที่ไม่เข้าใจสังคมอินเดียมากนักเมื่อเขียน The Jungle Book
ผู้ได้รับรางวัลโนเบลและอื่นๆ.
ในปี 1907 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม โดยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในปีนั้นโดย ชาร์ลส์ โอมาน ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด[62] คำอ้างอิงรางวัลกล่าวว่า “โดยพิจารณาถึงพลังของการสังเกต ความคิดริเริ่มของจินตนาการ ความสมบูรณ์ของความคิดและความสามารถที่โดดเด่นในการเล่าเรื่องซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของการสร้างสรรค์ของนักเขียนที่มีชื่อเสียงระดับโลกคนนี้” รางวัลโนเบลก่อตั้งขึ้นในปี 1901 และคิปลิงเป็นผู้รับคนแรกที่เขียนงานเป็นภาษาอังกฤษ ในพิธีมอบรางวัลที่กรุงสตอกโฮล์มเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 1907 ปลัดสถาบันการศึกษาแห่งสวีเดน คาร์ล ดาวิด ออฟ วีร์เซน กล่าวยกย่องคิปลิงและวรรณคดีอังกฤษที่สร้างสรรค์ขึ้นมาตลอดช่วงสามศตวรรษ:
สถาบันการศึกษาแห่งสวีเดน ในโอกาสมอบรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปีนี้ให้กับ รัดยาร์ด คิปลิง ปรารถนาที่จะยกย่องเชิดชูวรรณกรรมอังกฤษ อันอุดมด้วยรัศมีภาพ และต่ออัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรแห่งการเล่าเรื่องที่ประเทศนั้นรังสรรค์ขึ้นในสมัยของเรา
“ฉาก” แห่งความสำเร็จนี้ปิดลงด้วยการตีพิมพ์ผลงานที่รวมบทกวีและนวนิยายไว้ในเล่มเดียวกันสองชุด: Puck of Pook's Hill (1906) และ Rewards and Fairies (1910) ชุดหลังมีบทกวี “If —” ในแบบสำรวจความคิดเห็นของบีบีซีในปี 1995 “If —” ได้รับการโหวตให้เป็นบทกวีโปรดปรานของสหราชอาณาจักร การแนะนำเพื่อการควบคุมตนเองและจริยธรรมส่วนบุคคลนี้เป็นบทกวีที่โด่งดังที่สุดของคิปลิง
ความโด่งดังของคิปลิง ทำให้เพื่อนของเขา แม็กซ์ ไอท์เคน ขอให้เข้าไปแทรกแซงการเลือกตั้งของแคนาดาในปี 1911 ของพรรคอนุรักษ์นิยม ปัญหาสำคัญในแคนาดาคือสนธิสัญญาแลกเปลี่ยนกับสหรัฐอเมริกาที่ลงนามโดยนายกรัฐมนตรีพรรคเสรีนิยม เซอร์ วิลฟริด ลอเรียร์ ซึ่งถูกต่อต้านอย่างรุนแรงโดยพรรคอนุรักษ์นิยมภายใต้ เซอร์ โรเบิร์ต บอร์เดน เมื่อวันที่ 7 กันยายน 1911 หน้าแรกของ หนังสือพิมพ์มอนทรีออลเดลี่สตาร์ ได้ตีพิมพ์คำอุทธรณ์ที่คัดค้านข้อตกลงซึ่งเขียนโดยคิปลิง: “วันนี้แคนาดาต้องเสี่ยงภัยที่จะเกิดขึ้นกับจิตวิญญาณของเธอเอง เมื่อวิญญาณนั้นถูกจำนำโดยการพิจารณาใดๆ แคนาดาจะต้องปฏิบัติตามมาตรฐานทางการค้า กฎหมาย การเงิน สังคม และจริยธรรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ซึ่งจะถูกกำหนดโดยน้ำหนักที่ยอมรับได้อย่างแท้จริงของสหรัฐอเมริกา” ในขณะนั้น หนังสือพิมพ์มอนทรีออลเดลี่สตาร์ เป็นหนังสือพิมพ์ที่มีคนอ่านมากที่สุดของแคนาดา ในสัปดาห์ถัดมา คำอุทธรณ์ของคิปลิงได้รับการตีพิมพ์ซ้ำในหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษทุกฉบับในแคนาดา และได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ช่วยในการเปลี่ยนความคิดเห็นของประชาชนชาวแคนาดาให้ต่อต้านรัฐบาลเสรีนิยม
คิปลิงเห็นอกเห็นใจกับท่าทีต่อต้านกฎบ้านของสหภาพต่างๆของไอริชซึ่งต่อต้านการปกครองตนเองของไอร์แลนด์ เขาเป็นเพื่อนกับผู้นำสหภาพอัลสเตอร์ซึ่งเกิดในดับลินชื่อ เอ็ดเวิร์ด คาร์สัน ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนกลุ่มอาสาสมัครอัลสเตอร์เพื่อป้องกันการเข้ามาของกฎบ้านในไอร์แลนด์ คิปลิงเขียนจดหมายถึงเพื่อนคนหนึ่งว่าไอร์แลนด์ไม่ใช่ชาติ และก่อนที่อังกฤษจะมาถึงในปี 1169 ชาวไอริชเป็นเพียงพวกโจรลักวัวลักควายที่ใช้ชีวิตป่าเถื่อนเข่นฆ่ากันเอง ในขณะที่ “เขียนบทกวีที่น่าสยดสยอง” เกี่ยวกับชาติไอร์แลนด์ขึ้นเองทั้งหมด เขาเห็นว่า มีเพียงการปกครองของอังกฤษเท่านั้นที่จะทำให้ไอร์แลนด์ก้าวหน้า การไปเยือนไอร์แลนด์ในปี 1911 ยืนยันอคติของคิปลิง เขาเขียนว่าชนบทของไอร์แลนด์นั้นสวยงาม แต่ถูกบ่อนทำลายโดยสิ่งที่เขาเรียกว่าบ้านที่น่าเกลียดของชาวไร่ชาวไอริช และเสริมว่าพระเจ้าได้ทรงทำให้ชาวไอริชเป็นกวีที่ “ถูกกีดกันจากความรักในแนวเส้นหรือความรู้เรื่องสี” ในทางตรงกันข้าม คิปลิงมีแต่คำยกย่องให้กับชนกลุ่มน้อยโปรเตสแตนต์และสหภาพอัลสเตอร์ว่าเป็น “ชาวบ้านที่ดี” ซึ่งเป็นอิสระจากการครอบงำของ “กลุ่มหัวรุนแรง”
คิปลิงเขียนบทกวี “Ulster” ในปี 1912 สะท้อนความเห็นของเขาในเรื่องการเมืองแบบสหภาพ คิปลิงมักเรียกสหภาพไอริชว่าเป็น “พรรคของเรา” คิปลิงไม่มีความเห็นอกเห็นใจหรือความเข้าใจในลัทธิชาตินิยมไอริช โดยมองว่ากฎบ้านเป็นการกระทำที่เป็นการทรยศโดยรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีพรรคเสรีนิยม เอช. เอช. แอสควิท ซึ่งนำไอร์แลนด์เข้าสู่ยุคมืดและอนุญาตให้ชาวไอริชคาทอลิกส่วนใหญ่กดขี่ชนกลุ่มน้อยโปรเตสแตนต์ นักวิชาการ เดวิด กิลเมอร์ เขียนว่าการขาดความเข้าใจของคิปลิงเกี่ยวกับไอร์แลนด์สามารถเห็นได้ในการโจมตี จอห์น เรดมอนด์ – ผู้นำแองโกลฟิลของพรรครัฐสภาไอริชที่ต้องการกฎบ้านเพราะเชื่อว่าเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการรักษาสหราชอาณาจักรไว้ด้วยกัน – ว่าเป็นคนทรยศที่ทำงานเพื่อสลายสหราชอาณาจักร บทกวี Ulster ถูกอ่านต่อสาธารณะครั้งแรกที่การชุมนุมของสหภาพในเบลฟัสต์ และมีการคลี่ธงสหภาพผืนใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีออกมา คิปลิงยอมรับว่ามีจุดมุ่งหมายเพื่อ “โจมตีอย่างหนัก” ต่อร่างกฎหมายกฎบ้านของรัฐบาลแอสควิท:
&lt;poem&gt;จลาจล ปล้นชิง เกลียด, กดขี่
ผิด, ละโมบ ประมาณนี้ กระนั้นหรือ
ชะตาเรา เขาขย้ำ ในกำมือ
ด้วยคาขื่อ กฎอังกฤษ ลิขิตคุม
—"Ulster"
บทกวี Ulster ทำให้เกิดกระแสวิวาทะระหว่างฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยกับ ส.ส. เซอร์ มาร์ก ไซกส์ พรรคอนุรักษ์นิยม – สาวกสหภาพผู้คัดค้านกฎหมายกฎบ้าน – โดยฝ่ายนั้นกล่าวหาว่าบทกวี Ulster ใน เดอะมอร์นิงโพสต์ เป็น “การอุทธรณ์โดยตรงต่อสิ่งที่ไม่รู้ และเป็นความพยายามโดยเจตนาที่จะส่งเสริมความเกลียดชังทางศาสนา”
คิปลิงเป็นศัตรูตัวฉกาจของลัทธิบอลเชวิก บนจุดยืนเดียวกันกับ เฮนรี ไรเดอร์ แฮกการ์ด เพื่อนของเขา ทั้งสองได้ผูกพันกันเรื่อยมาตั้งแต่คิปลิงมาถึงลอนดอนในปี 1899 โดยส่วนใหญ่สืบเนื่องมาจากการที่มีความคิดเห็นร่วมกัน และทั้งสองยังคงเป็นเพื่อนกันตลอดชีวิต
อ้างอิงจากนิตยสารภาษาอังกฤษ มาโซนิก อิลลัสเตรเต็ด คิปลิงเป็นสมาชิกองค์กรฟรีเมสันในราวปี 1885 ก่อนอายุขั้นต่ำปกติที่กำหนดว่าผู้เป็นสมาชิกต้องมีอายุอย่างน้อย 21 ปี โดยเข้าร่วมองค์กรในบ้าน โฮป แอนด์ เพอร์เซเวอแรนซ์ หมายเลข 782 ในเมืองละฮอร์ หลังจากนั้นเขาเขียนจดหมายถึงเดอะไทมส์ว่า “ฉันเป็นเลขาของบ้านหลายปี...ซึ่งในบ้านมีพี่น้องที่มาจากลัทธิต่างๆอย่างน้อยสี่ลัทธิ ฉันได้รับการแนะนำให้เข้าร่วมองค์กร (ในฐานะช่างฝึกหัด) โดยสมาชิกจากพราหมณ์มาจ ซึ่งเป็นชาวฮินดู ผ่าน (ถึงระดับช่างฝีมือ) โดยสาวกของมูฮัมหมัด และเลื่อนขั้น (ถึงระดับนายช่าง) โดยชาวอังกฤษ ผู้พิทักษ์ของเราเป็นชาวอินเดียที่นับถือศาสนายิว” คิปลิงไม่เพียงได้รับการพิจารณาให้ผ่านการเป็นช่างหินทั้งสามระดับ แต่ยังได้รับประกาศนียบัตรเสริม คือ มาร์ก มาสเตอร์ เมสัน และ รอยัล อาร์ก มาริเนอร์ ด้วย
คิปลิงรักประสบการณ์ในองค์กรฟรีเมสันมากจนทำให้เขาเขียนรำลึกถึงอุดมคติขององค์กรไว้ในบทกวี “The Mother Lodge” และใช้ความเป็นภราดรภาพและสัญลักษณ์ไม้ฉากและวงเวียนขององค์กรเป็นเค้าโครงเรื่องที่สำคัญในนวนิยายขนาดสั้น The Man Who would Be King
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (1914–1918).
ในตอนต้นของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เช่นเดียวกับนักเขียนคนอื่นๆอีกหลายคน คิปลิงเขียนแผ่นพับและบทกวีอย่างกระตือรือร้นสนับสนุนเป้าหมายสงครามของสหราชอาณาจักรในการฟื้นฟูเบลเยียม หลังจากที่ถูกเยอรมนียึดครอง พร้อมกับข้อความทั่วไปว่าสหราชอาณาจักรยืนอยู่บนเหตุผลที่ชอบธรรม ในเดือนกันยายน 1914 รัฐบาลขอให้คิปลิงเขียนโฆษณาชวนเชื่อ และเขายอมรับข้อเสนอนั้น แผ่นพับและเรื่องราวของคิปลิงได้รับความนิยมจากชาวอังกฤษในช่วงสงคราม โดยเนื้อหาหลักคือการเชิดชูกองทัพอังกฤษให้เป็นสถานที่สำหรับวีรบุรุษผู้กล้า ในขณะที่กล่าวถึงความโหดร้ายที่เยอรมันกระทำต่อพลเรือนชาวเบลเยียม และเรื่องราวของผู้หญิงที่ผลจากสงครามอันน่าสยดสยองทำให้พวกเธอกลายเป็นนางเสือร้าย หลังจากเยอรมันปล่อยตัวออกมา พวกเธอไม่เพียงรอดชีวิตแต่ยังสู้กลับจนมีชัย แทนที่จะจมปลักอยู่ในความเจ็บปวดรวดร้าว
คิปลิงรู้สึกโกรธเคืองจากรายงานการข่มขืนในเบลเยียมและการจมเรือเดินสมุทร อาร์เอ็มเอส ลูซิตาเนีย ในปี 1915 ซึ่งเขามองว่าเป็นการกระทำที่ไร้มนุษยธรรมอย่างสุดซึ้ง และทำให้เขามองว่าสงครามนี้คือสงครามครูเสดเพื่อต่อต้านความป่าเถื่อน ในสุนทรพจน์ในปี 1915 คิปลิงประกาศว่า “ไม่มีอาชญากรรม ไม่มีความโหดร้าย ไม่มีสิ่งที่น่ารังเกียจใดที่จิตใจของมนุษย์สามารถเข้าใจได้ หากชาวเยอรมันยังไม่กระทำความผิด ไม่ได้กำลังกระทำความผิด และจะไม่กระทำความผิดหากยังปล่อยให้พวกเขาดำเนินการต่อไป... วันนี้ มีเพียงสองฝ่ายในโลกนี้... มนุษย์และชาวเยอรมัน”
นอกจากความเกลียดชังที่เขามีต่อเยอรมนีแล้ว คิปลิงยังวิพากษ์วิจารณ์อย่างเป็นส่วนตัวถึงการสู้รบของกองทัพอังกฤษ โดยบ่นในต้นเดือนตุลาคม 1919 ว่าถึงตอนนั้นเยอรมนีน่าจะพ่ายแพ้ไปแล้ว และต้องมีบางอย่างผิดปกติกับกองทัพอังกฤษ คิปลิง ซึ่งตกตะลึงกับความสูญเสียอย่างหนักของกองกำลังสำรวจของอังกฤษในฤดูใบไม้ร่วงปี 1914 ตำหนินักการเมืองอังกฤษรุ่นก่อนสงครามทั้งหมดผู้ที่ เขายืนยันว่า ล้มเหลวในการเรียนรู้บทเรียนของสงครามบัวร์ ทหารอังกฤษหลายพันคนต้องสละชีวิตสำหรับความล้มเหลวในทุ่งนาของฝรั่งเศสและเบลเยียม
คิปลิงดูถูกผู้ชายที่หลบหน้าในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ใน “The New Army in Training” (1915) คิปลิงกล่าวสรุปว่า:
เราสามารถรับรู้ได้มากขนาดนี้ ว่าแม้ชัยชนะและความปีติยินดีจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดแบบเก่าได้กีดกันเราออกไปจากมันเสียแล้ว แต่ในอีกหลายปีต่อจากนี้ ชายหนุ่มผู้จงใจเลือกที่จะหลบหนีไปจากอ้อมกอดของเหล่าพี่น้องจะเป็นอย่างไร ครอบครัวของเขา และ เหนือสิ่งอื่นใด ลูกหลานของเขาจะเป็นอย่างไร เมื่อหนังสือถูกปิดลงและปรากฏยอดสุดท้ายของการเสียสละและความเศร้าโศกในทุกหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด แว่นแคว้น และตลอดทั่วทั้งอาณาจักร
ในปี 1914 คิปลิงเป็นหนึ่งในนักเขียนชั้นนำของอังกฤษ 53 คน – รวมถึง เอช. จี. เวลส์, อาเทอร์ โคนัน ดอยล์ และ โทมัส ฮาร์ดี – ที่ลงนามใน “ปฏิญญานักเขียน” ปฏิญญานี้ประกาศว่าการบุกครองเบลเยียมของเยอรมนีเป็นอาชญากรรมที่โหดร้าย และอังกฤษ “ไม่สามารถปฏิเสธ โดยปราศจากความอัปยศ ว่ามีส่วนร่วมในอาชญากรรมของสงครามนี้”
ความตายของจอห์น คิปลิง.
จอห์น ลูกชายของคิปลิงถูกสังหารในสมรภูมิลูสในเดือนกันยายน 1915 เมื่ออายุได้ 18 ปี ตอนแรกจอห์นต้องการเข้าร่วมราชนาวี แต่หลังจากที่ไม่ผ่านการตรวจสุขภาพเนื่องจากสายตาไม่ดี เขาจึงเลือกที่จะสมัครรับราชการทหารเป็นนายทหาร อีกครั้ง สายตาของเขาเป็นปัญหาระหว่างการตรวจสุขภาพ เขาพยายามจะเกณฑ์ทหารสองครั้ง แต่ถูกปฏิเสธทั้งสองครั้ง พ่อของเขาเป็นเพื่อนตลอดชีวิตกับ ลอร์ดโรเบิร์ตส์ อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพอังกฤษ และผู้บังคับบัญชาของกองพันไอริชการ์ด และตามคำร้องขอของรัดยาร์ด จอห์นก็ได้เข้ารับราชการในกองพันไอริชการ์ด
จอห์นถูกส่งไปที่ลูสสองวันเพื่อร่วมในการสู้รบของกองหนุน ครั้งสุดท้ายมีคนเห็นเขาสะดุดล้มลงในโคลน โดยอาจมีอาการบาดเจ็บที่ใบหน้า ศพที่ระบุว่าเป็นเขาถูกพบในปี 1992 แต่การระบุตัวตนครั้งนั้นยังไม่ได้รับการยืนยันแน่ชัด ในปี 2015 คณะกรรมาธิการหลุมฝังศพของเครือจักรภพยืนยันว่าสามารถระบุสถานที่ฝังศพของ จอห์น คิปลิง ได้อย่างถูกต้องแล้ว; พวกเขาบันทึกวันที่เขาเสียชีวิตเป็นวันที่ 27 กันยายน 1915 และเขาถูกฝังไว้ที่สุสาน เซนต์แมรีส์ เอ.ดี.เอส. ไฮส์เนส
หลังจากลูกชายเสียชีวิต ในบทกวีชื่อ “Epitaphs of the War” คิปลิงเขียนว่า “ถ้ามีคำถามว่าทำไมเราถึงตาย / บอกพวกเขา เพราะพ่อของพวกเราโกหก” นักวิจารณ์คาดการณ์ว่าคำพูดเหล่านี้อาจแสดงถึงความรู้สึกผิดของคิปลิงต่อบทบาทของเขาในการจัดการที่ผิดระเบียบเพื่อให้จอห์นได้เข้ารับราชการทหาร ศาสตราจารย์ เทรซี บิลซิง โต้แย้งว่าแนวความคิดนี้หมายถึงความรังเกียจของคิปลิงที่ผู้นำอังกฤษล้มเหลวในการเรียนรู้บทเรียนเกี่ยวกับสงครามบัวร์ และไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้กับเยอรมนีในปี 1914 โดยที่ “คำโกหก” ของ “พ่อ” ก็คือคำกล่าวที่ว่ากองทัพอังกฤษได้ถูกเตรียมไว้พร้อมแล้วสำหรับการทำสงครามซึ่งไม่ใช่ความจริง
การเสียชีวิตของจอห์นถูกเชื่อมโยงกับบทกวี “My Boy Jack” ของคิปลิงในปี 1916 โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อถูกนำมาทำเป็นละครเวที My Boy Jack และดัดแปลงมาเป็นละครโทรทัศน์ในเวลาต่อมา และกับสารคดี Rudyard Kipling: A Remembrance Tale อย่างไรก็ตาม บทกวีนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกที่หัวเรื่องเกี่ยวกับยุทธการที่จัตแลนด์และดูเหมือนจะหมายถึงความตายนั้นเกิดขึ้นในทะเล; และ “แจ็ก” ที่อ้างถึงอาจเป็นเด็กชายผู้ได้รับเหรียญกล้าหาญวิกตอเรียนครอสส์ชื่อ แจ็ก คอร์นเวลล์ หรืออาจเป็น “Jack Tar” ที่ไม่ประสงค์จะระบุว่าเป็นใคร ในครอบครัวคิปลิง แจ็กเป็นชื่อของสุนัขประจำครอบครัว ในขณะที่ จอห์น คิปลิง มักจะเรียกกันว่าจอห์นเสมอ ซึ่งทำให้การระบุว่าตัวเอกของ “My Boy Jack” คือ จอห์น คิปลิง ค่อนข้างจะน่าสงสัย อย่างไรก็ตาม คิปลิงเสียใจอย่างมากจากการเสียชีวิตของลูกชายของเขา กล่าวกันว่าเขาระงับความเศร้าโศกด้วยการอ่านออกเสียงนวนิยายของ เจน ออสเตน ให้ภรรยาและลูกสาวฟัง ระหว่างสงคราม เขาเขียนหนังสือเล่มเล็ก The Fringes of the Fleet ที่มีบทความและบทกวีเกี่ยวกับการสู้รบในทะเล บางส่วนของหนังสือได้รับการประพันธ์เป็นบทเพลงโดยนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ Edward Elgar
คิปลิงได้เพื่อนเป็นทหารฝรั่งเศสชื่อ มอริซ แฮมโมโน ซึ่งรอดชีวิตในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งโดยหนังสือ Kim ซึ่งเก็บไว้ในกระเป๋าอกเสื้อด้านซ้าย ช่วยหยุดกระสุนเอาไว้ แฮมโมโนมอบหนังสือ ที่มีกระสุนฝังอยู่ และเหรียญกล้าหาญครัวเดอแกร์ของเขาให้กับคิปลิงเป็นสัญลักษณ์แห่งความกตัญญู ทั้งคู่ยังคงติดต่อกันอยู่ และเมื่อแฮมโมโนมีลูกชาย คิปลิงก็ยืนกรานที่จะคืนหนังสือและเหรียญ
เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 1918 บทกวี “The Old Volunteer” ที่มีชื่อเขากำกับอยู่ด้านล่างก็ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เดอะไทมส์ วันรุ่งขึ้น เขาเขียนจดหมายถึงหนังสือพิมพ์เพื่อปฏิเสธการประพันธ์และการแก้ไขก็ปรากฏขึ้น แม้ว่าทางเดอะไทมส์จะจ้างนักสืบเอกชนมาสืบสวน ดูเหมือนนักสืบจะสงสัยว่าคิปลิงเองเป็นผู้เขียน แต่ก็ไม่เคยมีการระบุตัวตนของผู้หลอกลวง
หลังสงคราม (1918–1936).
ส่วนหนึ่งในการตอบสนองต่อการเสียชีวิตของลูกชาย คิปลิงได้เข้าร่วมคณะกรรมาธิการหลุมฝังศพสงครามจักรวรรดิของเซอร์เฟเบียนแวร์ (ปัจจุบันคือคณะกรรมาธิการหลุมฝังศพของเครือจักรภพ) กลุ่มที่รับผิดชอบหลุมฝังศพสงครามของประเทศอังกฤษที่มีรูปลักษณ์คล้ายสวนซึ่งสามารถพบได้จนถึงทุกวันนี้ตามแนวรบด้านตะวันตกในอดีตและที่อื่นๆในโลกที่ฝังกองทหารของจักรวรรดิอังกฤษ ผลงานหลักของเขาในโครงการนี้คือการเลือกวลีในพระคัมภีร์ไบเบิล “ชื่อของพวกเขาจะมีชีวิตอยู่ตลอดไป” (Ecclesiasticus 44.14, KJV) ซึ่งพบบนศิลาแห่งความทรงจำในสุสานสงครามขนาดใหญ่ และข้อเสนอแนะของเขาเกี่ยวกับวลี “รับรู้โดยพระผู้เป็นเจ้า” สำหรับหลุมศพของทหารที่ไม่ปรากฏชื่อ นอกจากนี้ เขายังเลือกจารึก “ความตายอันรุ่งโรจน์” บนอนุสาวรีย์ซีโนแทพ ไวต์ฮอลล์ ลอนดอน นอกจากนี้ เขายังเขียนประวัติศาสตร์ของไอริชการ์ด กองทหารของลูกชาย ได้รับการตีพิมพ์เป็นชุดสองเล่มในปี 1923 และถือว่าเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของประวัติศาสตร์กองร้อย
เรื่องสั้นของคิปลิงเรื่อง “The Gardener” และบทกวี “The King's Pilgrimage” (1922) บรรยายถึงการเดินทางของพระเจ้าจอร์จที่ 5 ที่ทรงเสด็จเที่ยวชมสุสานและอนุสรณ์สถานที่กำลังก่อสร้างโดยคณะกรรมาธิการหลุมฝังศพของจักรวรรดิ ด้วยความนิยมรถยนต์ที่มีเพิ่มมากขึ้น คิปลิงจึงกลายเป็นนักข่าวด้านยานยนต์ให้กับสื่อมวลชนอังกฤษ โดยเขียนบทความเกี่ยวกับการเดินทางไปทั่วอังกฤษและต่างประเทศอย่างกระตือรือร้น แม้ว่าปกติแล้วเขาจะนั่งโดยสารบนรถยนต์ที่มีพนักงานขับรถก็ตาม
หลังสงคราม, คิปลิงไม่เชื่อใน สิบสี่ประเด็น และ สันนิบาตแห่งชาติ, แต่มีความหวังว่าสหรัฐฯจะละทิ้งลัทธิโดดเดี่ยวและโลกหลังสงครามจะได้รับการปกป้องโดยพันธมิตรแองโกล-ฝรั่งเศส-อเมริกัน เขาหวังว่าสหรัฐฯจะได้รับมอบอำนาจจากสันนิบาตแห่งชาติให้เป็นผู้สั่งการอาร์เมเนีย ซึ่งจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการป้องกันการแยกตัวออกจากกัน และหวังว่าทีโอดอร์ รูสเวลต์ ซึ่งคิปลิงชื่นชม จะได้เป็นประธานาธิบดีอีกครั้ง คิปลิงเสียใจกับการเสียชีวิตของรูสเวลต์ในปี 1919 โดยเชื่อว่าเขาเป็นนักการเมืองชาวอเมริกันเพียงคนเดียวที่สามารถรักษาสหรัฐอเมริกาให้อยู่ใน “เกม” ของการเมืองโลกได้
คิปลิงเป็นปฏิปักษ์ต่อลัทธิคอมมิวนิสต์ โดยเขียนถึงการยึดครองของบอลเชวิกในปี 1917 ว่าหนึ่งในหกของโลก “ได้หลุดพ้นไปจากอารยธรรมแล้ว” ในบทกวีปี 1918 คิปลิงเขียนถึงโซเวียตรัสเซียว่าทุกสิ่งที่ดีในรัสเซียถูกทำลายโดยพวกบอลเชวิก – สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ “เสียงร้องไห้และภาพไฟไหม้ และเงาของคนที่เหยียบย่ำลงไปในหล่มโคลน”
ในปี 1920 คิปลิงได้ร่วมก่อตั้งองค์กรเสรีภาพร่วมกับ แฮกการ์ด และ ลอร์ดไซเดนแฮม องค์กรอายุสั้นนี้มุ่งเน้นไปที่การส่งเสริมอุดมการณ์เสรีนิยมแบบคลาสสิกเพื่อตอบสนองต่อแนวโน้มของอำนาจที่เพิ่มขึ้นของลัทธิคอมมิวนิสต์ในบริเตนใหญ่ หรืออย่างที่คิปลิงกล่าว “เพื่อต่อสู้กับความก้าวหน้าของลัทธิบอลเชวิก”
ในปี 1922 คิปลิง ผู้ถูกกล่าวถึงว่ามีผลงานที่เกี่ยวกับวิศวกรในบทกวีบางบท เช่น “The Sons of Martha”, “Sappers” และ “McAndrew's Hymn” และในงานเขียนอื่นๆ รวมทั้งกวีนิพนธ์ที่เขียนเป็นเรื่องสั้นๆเช่น The Day's Work ได้รับการร้องขอจากศาสตราจารย์ด้านวิศวกรรมโยธาแห่งมหาวิทยาลัยโตรอนโต เฮอร์เบิร์ต อี.ที. ฮอลเทน ให้ช่วยพัฒนาพิธีส่งมอบภาระหน้าที่อันมีเกียรติและพิธีเฉลิมฉลองสำหรับนักศึกษาวิศวกรรมที่สำเร็จการศึกษา คิปลิงกระตือรือร้นในการตอบสนองคำร้องขอนี้และได้สร้างนวัตกรรมสำหรับพิธีทั้งสองขึ้นมาในเวลาไม่นาน โดยใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า “พิธีกรรมแห่งการได้รับการเรียกขานว่าวิศวกร” ทุกวันนี้ผู้สำเร็จการศึกษาด้านวิศวกรรมจากทั่วแคนาดาได้รับมอบแหวนเหล็กในพิธีเพื่อเตือนพวกเขาถึงภาระหน้าที่ที่มีต่อสังคม ในปี 1922 คิปลิงได้รับตำแหน่งอธิการบดีของมหาวิทยาลัย เซนต์ แอนดรูวส์ในสกอตแลนด์เป็นเวลาสามปี
คิปลิง ในฐานะผู้คลั่งไคล้ในวัฒนธรรมฝรั่งเศส ได้โต้เถียงกันอย่างหนักเพื่อให้พันธมิตรแองโกล-ฝรั่งเศสรักษาสันติภาพ โดยเรียกอังกฤษและฝรั่งเศสในปี 1920 ว่าเป็น “ป้อมปราการแฝดของอารยธรรมยุโรป” ในทำนองเดียวกัน คิปลิงเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ให้แก้ไขสนธิสัญญาแวร์ซายเพื่อประโยชน์ของเยอรมนี ซึ่งเขาคาดการณ์ว่าจะนำไปสู่สงครามโลกครั้งใหม่ คิปลิงเป็นแฟนตัวยงของ เรย์ม็องด์ ปวงกาเร เขาคือหนึ่งในปัญญาชนชาวอังกฤษไม่กี่คนที่สนับสนุนการที่ฝรั่งเศสยึดครองแคว้นรูห์ในปี 1923 ขณะที่รัฐบาลอังกฤษและความคิดเห็นของสาธารณชนส่วนใหญ่คัดค้านการกระทำของฝรั่งเศส คิปลิงมีความเห็นตรงกันข้ามกับมุมมองที่ได้รับความนิยมจากชาวอังกฤษที่เห็นว่าปวงกาเรเป็นพวกอันธพาลที่โหดร้ายในการทำให้เยอรมนียากจนด้วยการชดใช้ที่ไร้เหตุผล โดยคิปลิงยืนกรานว่าปวงกาเรทำถูกแล้วที่พยายามคงสภาพฝรั่งเศสให้เป็นมหาอำนาจเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่เอื้ออำนวย คิปลิงกล่าวต่อว่าก่อนปี 1914 เศรษฐกิจที่ใหญ่กว่าของเยอรมนีและอัตราการเกิดที่สูงกว่าทำให้ประเทศนั้นแข็งแกร่งกว่าฝรั่งเศส; และฝรั่งเศสส่วนใหญ่ได้รับผลกระทบจากสงครามมากกว่า และชาวฝรั่งเศสที่ต้องล้มหายตายจากก็มีจำนวนมากกว่า สะท้อนถึงอัตราการเกิดที่ต่ำจะยิ่งทำให้เกิดปัญหา ในขณะที่เยอรมนีส่วนใหญ่ไม่ได้รับความเสียหาย และยังคงมีอัตราการเกิดที่สูงขึ้น ดังนั้นเขาจึงให้เหตุผลว่าอนาคตจะนำมาซึ่งการครอบงำของเยอรมันหากสนธิสัญญาแวร์ซายได้รับการแก้ไขเพื่อประโยชน์ของเยอรมนี และอังกฤษก็บ้าพอที่จะกดดันฝรั่งเศสให้ทำเช่นนั้น
ในปี 1924 คิปลิงเปรียบเปรยรัฐบาลพรรคแรงงานของ แรมเซย์ แม็กโดนัลด์ ว่าเป็น “พวกบอลเชวิกที่ไม่ใช้กระสุน” เขาเชื่อว่าพรรคแรงงานเป็นองค์กรแนวหน้าคอมมิวนิสต์ และ “คำสั่งและคำแนะนำอันน่าตื่นเต้นจากมอสโก” จะเปิดโปงธาตุแท้เช่นนั้นของพรรคแรงงานต่อชาวอังกฤษ มุมมองของคิปลิงอยู่ทางขวา แม้ว่าเขาจะเคยชื่นชม เบนิโต มุสโสลินี ในช่วงทศวรรษที่ 1920 แต่เขาก็ต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์ โดยเรียก ออสวัลด์ มอสลีย์ ว่าเป็น “บุคคลผู้น่าอัปยศอดสูและไต่เต้าขึ้นมาเพราะความทะเยอทะยาน” เมื่อถึงปี 1935 เขาเรียกมุสโสลินีว่าเป็นคนเห็นแก่ตัวที่บ้าคลั่งและอันตราย และในปี 1933 ก็ให้ฉายาว่าเป็น “พวกฮิตเลอร์กระหายเลือด”
แม้ว่าเขาจะต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ แต่การแปลที่สำคัญครั้งแรกของคิปลิงเป็นภาษารัสเซียก็เกิดขึ้นภายใต้การปกครองของเลนินในช่วงต้นทศวรรษที่ 1920 และผลงานของคิปลิงก็ได้รับความนิยมจากผู้อ่านชาวรัสเซียในช่วงระหว่างสงคราม กวีและนักเขียนชาวรัสเซียที่อายุน้อยกว่าหลายคน เช่น คอนสแตนติน ซิโมนอฟ ได้รับอิทธิพลจากเขา สไตล์ที่ชัดเจนของคิปลิง การใช้ภาษาพูดและการใช้จังหวะและสัมผัสถูกมองว่าเป็นนวัตกรรมที่สำคัญในกวีนิพนธ์ที่ดึงดูดกวีชาวรัสเซียที่อายุน้อยกว่าหลายคน วารสารโซเวียตจำเป็นต้องเริ่มการแปลผลงานของคิปลิงแม้ว่าจะมีกระแสโจมตีว่าเขาเป็นพวก “ฟาสซิสต์” และ “ลัทธิจักรวรรดินิยม” เหล่านี้สะท้อนถึงความนิยมของผู้อ่านชาวรัสเซียที่มีต่อผลงานของคิปลิง จนกระทั่งงานของเขาถูกห้ามพิมพ์เผยแพร่ในสหภาพโซเวียตในปี 1939 ด้วยการลงนามในสนธิสัญญาโมโลตอฟ-ริบเบนทรอป คำสั่งห้ามถูกยกเลิกในปี 1941 หลังจากปฏิบัติการบาร์บารอสซา เมื่ออังกฤษกลายเป็นพันธมิตรของสหภาพโซเวียต แต่ถูกนำมาบังคับใช้อีกครั้งจากผลของสงครามเย็นในปี 1946
หนังสือของรัดยาร์ด คิปลิงรุ่นเก่าหลายเล่มมีเครื่องหมายสวัสดิกะบนหน้าปก ร่วมกับภาพช้างถือดอกบัว ซึ่งสะท้อนถึงอิทธิพลของวัฒนธรรมอินเดีย การใช้เครื่องหมายสวัสดิกะของคิปลิงมาจากสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์ของอินเดียที่แสดงถึงความโชคดีและคำภาษาสันสกฤตหมายถึง “โชคดี” หรือ “ความเป็นอยู่ที่ดี” เขาใช้สัญลักษณ์สวัสดิกะทั้งในรูปแบบที่หมุนขวาและหมุนซ้าย และในขณะนั้นคนอื่นๆก็ใช้สัญลักษณ์นี้โดยทั่วไป
ในบันทึกถึงบรรณาธิการ เอ็ดเวิร์ด บ็อก หลังจากการเสียชีวิตของ ล็อกวูด คิปลิง ในปี 1911 รัดยาร์ด กล่าวว่า: “ฉันส่งภาพต้นฉบับของหนึ่งในตราสัญลักษณ์ที่พ่อทำให้ฉันเพื่อให้คุณยอมรับ ในฐานะความทรงจำเล็กน้อยถึงพ่อของฉันผู้ที่คุณเคยให้ความเมตตาต่อท่านเป็นอย่างมาก ฉันคิดว่ามันคือสวัสดิกะที่เหมาะจะเป็นสวัสดิกะของคุณ ขอให้โชคดียิ่งขึ้นไปอีก” เมื่อ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และพวกนาซีขึ้นสู่อำนาจและแย่งชิงเครื่องหมายสวัสดิกะไปใช้ คิปลิงสั่งว่าไม่ควรนำสัญลักษณ์นี้มาประดับหนังสือของเขาอีกต่อไป น้อยกว่าหนึ่งปีก่อนที่เขาจะเสียชีวิต คิปลิงกล่าวสุนทรพจน์ (ชื่อ “เกาะที่ไม่มีการป้องกัน”) ต่อราชสมาคมแห่งเซนต์จอร์จเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 1935 เพื่อเตือนถึงอันตรายของนาซีเยอรมนีต่อสหราชอาณาจักร
คิปลิงคือผู้ร่าง Royal Christmas Message ฉบับแรกถวายแด่พระเจ้าจอร์จที่สี่ ซึ่งได้เผยแพร่โดย บีบีซีส์ เอ็มไพร์ เซอร์วิส ในปี 1932 ในปี 1934 เขาตีพิมพ์เรื่องสั้น “Proofs of Holy Writ” ลงในนิตยสารเดอะสแตรนด์ โดยตั้งสมมติฐานว่า วิลเลียม เชกสเปียร์ คือผู้ที่ช่วยขัดเกลาร้อยแก้ว King James Bible
คิปลิงยังคงเขียนหนังสือจนถึงต้นทศวรรษที่ 1930 แต่การเขียนดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและประสบความสำเร็จน้อยกว่าเมื่อก่อน ในคืนวันที่ 12 มกราคม 1936 เขามีอาการตกเลือดในลำไส้เล็ก เขาเข้ารับการผ่าตัด แต่เสียชีวิตที่โรงพยาบาลมิดเดิลเซ็กซ์น้อยกว่าหนึ่งสัปดาห์ต่อมาในวันที่ 18 มกราคม 1936 เมื่ออายุได้ 70 ปี ด้วยแผลในลำไส้เล็กส่วนต้นที่มีรูพรุน หลังเสียชีวิต ร่างของเขาถูกนำไปไว้ที่โบสถ์ฟิตซ์โรเวีย ซึ่งอยู่ในอาณาบริเวณของโรงพยาบาลมิดเดิลเซ็กซ์ โดยมีป้ายเชิดชูเกียรติประดับอยู่ใกล้กับแท่นบูชา ก่อนหน้านี้เขาถูกประกาศข่าวมรณกรรมอย่างไม่ถูกต้องในนิตยสารฉบับหนึ่ง ซึ่งเขาเขียนตอบไปว่า “ฉันเพิ่งอ่านมาว่าฉันตายแล้ว อย่าลืมลบฉันออกจากรายชื่อสมาชิกของคุณ”
ผู้ขนสัมภาระที่งานศพ ได้แก่ นายกรัฐมนตรีสแตนลีย์ บอลด์วิน ผู้เป็นญาติของคิปลิง และโลงศพหินอ่อนถูกปกคลุมด้วยธงยูเนียนแจ็ก คิปลิงถูกเผาที่ฌาปนสถาน โกลเดอรส์ กรีน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของลอนดอน และอัฐิของเขาฝังอยู่ที่มุมกวี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปีกทางด้านทิศใต้ของสุสานเวสต์มินสเตอร์ ถัดจากหลุมศพของ ชารลส์ ดิกเกนส์ และ โทมัส ฮาร์ดี พินัยกรรมของคิปลิง ได้รับการพิสูจน์เมื่อวันที่ 6 เมษายน โดยทรัพย์สินของเขามีมูลค่าประมาณ 8 ล้านบาท (ประมาณ 530 ล้านบาทในปี 2021
ในปี 2002 สหราชอาณาจักรได้จัดพิมพ์แสตมป์ที่ระลึก เพื่อฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีการจัดพิมพ์หนังสือ Just So Stories ของคิปลิง
ในปี 2010 สหพันธ์ดาราศาสตร์สากลได้อนุมัติการตั้งชื่อหลุมอุกาบาตบนดาวพุธตามชื่อคิปลิง – หนึ่งในสิบหลุมอุกาบาตที่เพิ่งค้นพบใหม่ที่ยานอวกาศเมสเซนเจอร์สังเกตเห็นในปี 2008-2009
ในปี 2012 จระเข้ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว Goniopolis kiplingi ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา “เพื่อเป็นการยอมรับถึงความกระตือรือร้นของเขาในด้านวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ”
บทกวีที่ไม่ได้ตีพิมพ์มากกว่า 50 บทโดยคิปลิง ค้นพบโดย โทมัส พินนีย์ นักวิชาการชาวอเมริกัน ได้รับการเผยแพร่เป็นครั้งแรกในเดือนมีนาคม 2013
งานเขียนของคิปลิงมีอิทธิพลอย่างมากต่องานเขียนของผู้อื่น เรื่องราวสำหรับผู้ใหญ่ของเขายังคงอยู่ในการพิมพ์และได้รับการยกย่องอย่างสูงจากนักเขียนหลากหลาย อย่าง พอล แอนเดอร์สัน, จอร์จ ลูอิส บอร์เจส และ แรนดาลล์ จาร์เรลล์ ผู้เขียนว่า: “หลังจากที่คุณได้อ่านเรื่องราวที่ดีที่สุดห้าสิบหรือเจ็ดสิบห้าเรื่องของคิปลิงแล้วจะพบว่ามีนักเขียนเพียงไม่กี่คนที่เขียนเรื่องราวได้มากมายและเขียนได้ดีเหลือเกินเช่นนี้ และน้อยคนนักที่จะเขียนเรื่องราวได้มากกว่าและดีกว่านี้”
เรื่องราวสำหรับเด็กของเขายังคงได้รับความนิยมและ Jungle Book ก็ได้รับการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง ครั้งแรกอำนวยการสร้างโดย อเล็กซานเดอร์ คอร์ดา อีกหลายครั้งอำนวยการสร้างโดยโดยวอลต์ ดิสนีย์
บทกวีของเขาจำนวนหนึ่งได้รับการประพันธ์เป็นบทเพลงโดย เพอร์ซี เกรนเจอร์ ภาพยนตร์สั้นชุดหนึ่งที่สร้างจากเรื่องราวของเขาบางเรื่องได้รับการนำมาออกอากาศโดย บีบีซี ในปี 1964 ผลงานของคิปลิงยังคงเป็นที่นิยมในปัจจุบัน