pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในราวปี พ.ศ. 2529 ชาวเชียงใหม่ได้เรียกร้องให้มีการคืนพื้นที่ทัณฑสถานหญิงเชียงใหม่ ให้เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์เช่นเดิม และคณะรัฐมนตรีได้มีมติในปี พ.ศ. 2532 ให้กรมราชทัณฑ์ คืนพื้นที่ดังกล่าว จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2555 จึงมีการคืนพื้นที่ให้กรมธนารักษ์ และจังหวัดเชียงใหม่ (สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย) ขอใช้พื้นที่ดังกล่าวดำเนินโครงการ ข่วงหลวงเวียงแก้ว
ต่อมาเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2556 ได้มีพิธีทุบทำลายกำแพงคุก โดยนายธานินทร์ สุภาแสน ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ เป็นประธานในพิธีทุบทำลายป้ายทัณฑสถานหญิงเชียงใหม่ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ถึงการสิ้นสุดความเป็นทัณฑสถานของสถานที่แห่งนี้ กระทั่งเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 จึงได้เริ่มต้นการรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างในบริเวณพื้นที่ดังกล่าวอย่างเป็นทางการ
ต่อมาจังหวัดเชียงใหม่ ได้มอบหมายให้สำนักศิลปากรที่ 7 เชียงใหม่ ดำเนินการขุดค้นทางโบราณคดี ซึ่งขุดค้นพบโบราณวัตถุจำนวนหนึ่ง ประกอบกับแนวกำแพงเวียงแก้ว
สถานที่ปัจจุบัน.
ปัจจุบันพื้นที่ของเวียงแก้วเดิมส่วนใหญ่ เป็นที่ดินราชพัสดุ อันเป็นที่ตั้งของ
เจ้าจอมมารดาอำพัน ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
เจ้าจอมมารดาอำพัน จันทโรจวงศ์ พระสนมในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
ท่านเป็นธิดาเจ้าอุปราชจันทร์ (ครั้นตั้งเจ้าชุมนุมงก๊กต่าง ๆ สมัยกรุงศรีอยุธยาแตก) แห่งนครศรีธรรมราช ซึ่งต่อมาโปรดเกล้าฯ มีบรรดาศักดิ์เป็นที่เจ้าพระยาสุรินทรราชา ข้าหลวงสำเร็จราชการอยู่เมืองถลาง กำกับราชการหัวเมืองทะเลหน้านอก ๘ หัวเมืองมาก่อนแล้ว ต่อมาเป็นอุปราชเมืองนครศรีธรรมราชในภายหลัง
เจ้าพระยาสุรินทรราชา อุปราชเมืองนครศรีธรรมราช บุรพชนเป็นพราหมณ์มาแต่อินเดียตัวท่านเป็นบุตรคนที่ ๓ ของเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ (อู่) ผู้มีชื่อเสียงในรัชสมัยแผ่นดินพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศครั้งกรุงศรีอยุธยา ท่านเองเป็นต้นสกุล “จันทโรจวงศ์” ท่านมีภริยาหลายคน ได้มีบุตรหลานแตกสกุลออกหลายสาย เช่น “บุรณศิริ” “ศิริวัฒนกุล” “ชัชกุล” บุตรชายคนหนึ่งของท่านชื่อ “ฤกษ์” ตกค้างอยู่เมืองถลางได้ภรรยาเป็นหลานตัวของท้าวเทพกระษัตรี ชื่อ พุ่ม ภายหลังนายฤกษ์ รับราชการบรรดาศักดิ์ได้เป็นที่พระยาถลาง
เจ้าจอมมารดาอำพัน มีพระราชโอรส ๑ พระองค์ พระราชธิดา ๑ พระองค์ คือ
๑. พระองค์เจ้าชายอรนิกา ถูกสำเร็จโทษฐานกบฏ พร้อมกับพระอนุชาต่างพระมารดาของพระองค์คือ สมเด็จเจ้าฟ้าชายสุพันธุวงศ์ กรมขุนกษัตรานุชิต เมื่อ พ.ศ. ๒๓๕๒ ไม่มีวงสายสืบราชสกุล
๒. เจ้าจอมมารดาพระองค์เจ้าสำลีวรรณ ในกรุงรัตนโกสินทร์ได้เป็นพระชายาของกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ (สมเด็จเจ้าฟ้าจุ้ย พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ และสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี) สมเด็จพระมหาอุปราชวังหน้า รัชกาลที่ ๒ มีพระโอรสและพระธิดากับกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ ๖ พระองค์ องค์หนึ่งคือ พระองค์เจ้าชายพงศ์อิศเรศร์ กรมหมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดช ต้นราชสกุล “อิศรเสนา ”»
เจ้าจอมมารดาพระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ ถูกสำเร็จโทษฐานพร้อมกับสมเด็จเจ้าฟ้าสุพันธุวงศ์ กรมขุนกษัตรานุชิต พระอนุชาต่างพระมารดา โทษฐานกบฏ คราวเดียวกันกับพระเชษฐาพระอนุชาและเจ้าหลานหลายพระองค์ เมื่อ พ.ศ. ๒๓๕๒
สถานีวิทยุกระจายเสียงบีบีซี
เจ้าจอมมารดาปราง ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
เจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปราง พระสนมในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
เป็นพระขนิษฐภคินีในกรมบริจาภักดีศรีสุดารักษ์ (เจ้าหญิงฉิม) ซึ่งเป็นพระมเหสีในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุร และเป็นพระธิดาองค์เล็กของพระเจ้านครศรีธรรมราช (หนู) ที่ดำรงอิสริยศักดิ์พระเจ้าประเทศราชครองเมืองนครศรีธรรมราชในสมัยกรุงธนบุรี
เจ้าหญิงปรางพระองค์นี้มีพระนามเรียกกันในพระราชวังเมืองนครฯว่าทูลกระหม่อมฟ้าหญิงเล็ก เป็นเจ้าจอมมารดาพระสนมเอกที่มีความสำคัญต่อราชวงศ์กรุงธนบุรีและราชวงศ์จักรีอย่างยิ่ง ในฐานะที่มีพระประสูติกาลพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีซึ่งต่อมาได้มีบทบาทสำคัญต่อราชวงศ์จักรีและประเทศชาติ ทั้งในส่วนขององค์พระราชโอรสและบุตรธิดาของท่าน
เจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปรางองค์นี้ มีเรื่องราวพิสดารในประวัติศาสตร์ว่า ภายหลังเมื่อพระบิดาหรือเจ้านครหนูได้ยอมสวามิภักดิ์เข้าด้วยในพระเจ้ากรุงธนบุรีและได้เข้ามารับราชการอยู่ ณ กรุงธนบุรี ซึ่งเป็นราชธานีในสมัยนั้น ได้ถวายพระธิดาองค์กลาง คือ เจ้าหญิงฉิม เข้าทำราชการฝ่ายในด้วยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีนั้น ได้มีพระขนิษฐาคือ เจ้าหญิงปรางเข้าไปอยู่ในวังด้วยพระองค์หนึ่ง แต่คนทั่วไปยังไม่รู้ ได้เป็นพระสนมของพระเจ้ากรุงธนบุรีด้วยเหมือนกัน จนถึงแก่มีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้น โดยเจ้าพระยาพิชัยราชา ผู้สำเร็จราชการเมืองสวรรคโลก หลงผิดคิดว่าเป็นสาวโสดส่งเถ้าแก่เข้าไปขอเจ้าหญิงปรางเป็นภริยา ความได้ทรงทราบถึงพระเจ้ากรุงธนบุรีขึ้น จึงทรงพระพิโรธใหญ่ว่าเจ้าพระยาพิชัยราชาบังอาจจะมาตั้งตัวเป็นเขยน้องเขยใหญ่คู่กับพระองค์ซึ่งเป็นพระเจ้าแผ่นดิน ถึงให้ลงพระราชอาญาประหารชีวิตเจ้าพระยาพิชัยราชาเสีย นี่เป็นตอนหนึ่งแห่งความพิสดารอันมีผลให้นายทหารเอกคู่พระทัยของพระเจ้ากรุงธนบุรีต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ ถึงคราวชะตาขาดของเจ้าพระยาพิชัยราชา (ข้อความตอนนี้เป็นความเห็นของผู้แต่งหนังสือ) ซึ่งผู้เขียนเชื่อว่าน่าจะต้องเป็นเช่นนั้นเหลือเกินเพราะเกือบจะขณะเดียวกัน พระองค์ท่านก็ได้กระทำอย่างหนึ่งซึ่งเป็นการยืนยันพระทัยในความรักทหารมากกว่าอิสตรี โดยตัวเจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปรางเองเหมือนกัน คือ ฝ่ายเจ้าอุปราชพัฒน์แห่งเมืองนครฯ มีความดีความชอบในราชการเป็นอย่างมากเข้ามาเฝ้าในกรุง ความทรงทราบว่าเจ้าอุปราชพัฒน์เป็นม่ายเพราะท่านผู้หญิงเอกภริยา คือท่านผู้หญิงนวล (หรือชุ่ม) ผู้เป็นธิดาองค์โตของเจ้านครหนูเช่นเดียวกันได้ถึงแก่อสัญกรรมลง ทรงเห็นใจสงสารเจ้าอุปราชพัฒน์ จึงโปรดให้พระราชทานเจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปรางคนเดียวกันนั้นเอง และเป็นน้องสาวท่านผู้หญิงเดิม
เอกภริยาคนก่อนของเจ้าอุปราชพัฒน์อีกด้วยให้เป็นเอกภริยาแทน
ครั้นเสด็จขึ้นจึงดำรัสสั่งท้าวนางข้างในให้พาตัวเจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปราง ซึ่งเป็นพระธิดาองค์เล็กของเจ้านครหนูไปพระราชทานเจ้าอุปราชพัฒน์ ท้าวนางกระซิบทูลว่าดูเหมือนนางนั้นขาดระดูอยู่ พระเจ้ากรุงธนบุรีตรัสว่า “ได้ออกปากให้เขาแล้วก็พาไปเถิด” เรื่องจึงเลยตามเลย แต่ความเรื่องนี้เจ้าอุปราชพัฒน์ย่อมทราบ และคนทั้งหลายทั่วไปก็ทราบกันทั้งนั้นแต่เจ้าอุปราชพัฒน์เป็นข้าของพระองค์จะไม่รับพระราชทานหาได้ไม่ ก็ตอบรับไว้โดยนำไปอยู่อย่างท่านผู้หญิงกิตติมศักดิ์จนตลอดชนมายุ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือรับไปยกย่องให้อยู่ในฐานะแม่เมือง และเจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปรางก็ได้ประสูติพระราชโอรส ณ เมืองนครศรีธรรมราชนั้น โดยทุกฝ่ายไม่ว่าเจ้าว่าไพร่ แม้แต่ฝรั่งต่างประเทศก็รับรู้ว่าบุตรชายของท่านผู้หญิงปรางผู้นี้เป็นพระราชโอรสลับในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี คือ เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) นั่นเอง
เจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปราง หรือท่านผู้หญิงปรางมีบุตรเพียงคนเดียวคือ
จ้าว ปิ่ง
จ้าว ปิ่ง (; 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1272 – 19 มีนาคม ค.ศ. 1279) บางทีเรียก ซ่งตี้ปิ่ง (宋帝昺; "ปิ่งจักรพรรดิซ่ง") เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 18 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์ราว 313 วันตั้งแต่ ค.ศ. 1278 จนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1279
จ้าว ปิ่ง เป็นโอรสองค์ที่ 17 ของจ้าว ฉี (趙禥) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗) กับนางอฺวี๋ (俞氏) สนมคนหนึ่งของจ้าว ฉี ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์ "ซิงหรง" (修容) จ้าว ปิ่ง ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับจักรพรรดิองค์ก่อนหน้า คือ จ้าว เสี่ยน (趙㬎) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งกง (宋恭帝) และจ้าว ชื่อ (趙昰) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตฺวันจง (宋端宗) จ้าว ปิ่ง ได้รับฐานันดรศักดิ์ "ซิ่นหวัง" (信王) ใน ค.ศ. 1274 ภายหลังได้เลื่อนเป็น "กวั่งหวัง" (廣王)
ขุนพลปั๋วหยานต้องการปราบปรามราชวงศ์ซ่งให้สิ้นซาก จึงนำทัพมารุกราน ขณะนั้น จ้าว ชื่อ ประชวรสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1278 กองทัพราชวงศ์ซ่งเสียขวัญกำลังใจ ทหารพากันหลบลี้ไปจากศึก ขุนนางลู่ ซิ่วฟู พาจ้าว ปิ่ง หนีไปถึงเหมย์เว่ย์ (梅蔚) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในฮ่องกง ณ ที่นั้น จ้าว ปิ่ง ได้รับการยกขึ้นเป็นจักรพรรดิสืบต่อจากจ้าว ชื่อ ใช้ชื่อรัชกาลว่า "เสียงซิ่ง" (祥興) แล้วไปตั้งกองทัพที่หยาเหมิน (崖門) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในนครเจียงเหมิน (江门市), เขตซินฮุ่ย (新会区), มณฑลกวั่งตง (广东省) เพื่อตีโต้มองโกล
มองโกลส่งขุนพลจาง หงฟ่าน (張弘範) นำทัพมาปราบปราม ส่วนทัพซ่งมีจาง ชื่อเจี๋ย เป็นผู้นำ สองฝ่ายรบกันในยุทธการหยาเหมิน (厓門戰役) ราชวงศ์ซ่งแพ้ ครั้นวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1279 เมื่อทราบว่า รบแพ้ ขุนนางลู่ ซิ่วฟู จึงอุ้มจ้าว ปิ่ง วัยเจ็ดชันษา ไปกระโจนลงน้ำถึงแก่ความตายด้วยกัน นับเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ซ่ง
มีการสร้างสุสานถวายจ้าว ปิ่ง ในท้องที่ชื่อวาน (赤湾), เขตหนานชาน (南山区), นครเชินเจิ้น (深圳市)
แกงรักชาติ.
เชื่อกันว่า ก่อนทัพซ่งจะพ่ายแพ้ในยุทธการหยาเหมิน จ้าว ปิ่ง และคณะ หนีไปซ่อนในวัดที่เฉาโจว (潮州) ภิกษุรูปหนึ่งเอาแกงทำจากผักใบเขียว, เห็ดกินได้, และน้ำต้มกระดูก มาถวาย จ้าว ปิ่ง เสวยแล้วพอพระทัยมาก จึงประทานนามให้ว่า "แกงรักษ์ชาติ" (護國菜) เมื่อจ้าว ปิ่ง สิ้นพระชนม์แล้ว มีการปรุงอาหารดังกล่าวเพื่อแสดงความอาลัยต่อจ้าว ปิ่ง ในฐานะจักรพรรดิซ่งองค์สุดท้าย
โบสถ์เจซู
โบสถ์เจซู  เป็นโบสถ์แม่ของคณะเยสุอิตในนิกายโรมันคาทอลิก มีชื่อเป็นทางการว่าโบสถ์พระนามศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซู (Chiesa del Santissimo Nome di Gesù all'Argentina) หรือภาษาอังกฤษว่า “Church of the Most Holy Name of Jesus” ด้านหน้าของโบสถ์เป็นสถาปัตยกรรมแบบบาโรกที่แท้จริงเป็นแห่งแรก โบสถ์ใช้เป็นตัวอย่างในการก่อสร้างโบสถ์เยสุอิตต่อมาอีกมากมายทั่วโลกโดยเฉพาะในทวีปอเมริกา โบสถ์เจซูตั้งอยู่ที่จตุรัสเจซูในกรุงโรม
นักบุญอิกเนเชียสแห่งโลโยลาผู้ก่อตั้งคณะเยสุอิตเป็นผู้ริเริ่มความคิดในการก่อสร้างในปี ค.ศ. 1551 และเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการการปฏิรูปคาทอลิก โบสถ์เจซูเป็นสำนักงานกลางของมหาธิการคณะเยสุอิตจนกระทั่งถูกยุบในปี ค.ศ. 1773
พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า
พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า มีปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ ว่าหลังจากหมดยุคของ พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้าแล้ว แผ่นดินถูกทำลายจนเกิดแผ่นดินใหม่ เรียกว่า มัณฑกัปป์ คือจะมีพระพุทธเจ้า 2 พระองค์บังเกิดขึ้น
หนึ่งคือ พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า โดยในสมัยพระโคตมพุทธเจ้า ท่านคือ สุภพราหมณ์
และอีกหนึ่งคือ พระนรสีหสัมพุทธเจ้า
โดยพระองค์ได้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์มาอย่างยิ่งยวด โดยมีปรมัตถบารมีหนึ่งคือ ในสมัยพระโกนาคมนะพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ได้เกิดเป็นช้าง ชื่อว่า พระยาฉัททันต์ เป็นพระยาช้างมงคลสีขาวดังเงินยวง อาศัยอยู่ริมสระฉัททันต์ในป่าหิมพานต์
ครั้งหนึ่ง พระอัญญาโกณฑัญญเถระ เป็นสาวกแห่ง พระโกนาคมนะพุทธเจ้า พระเถระนี้ได้เข้าสู่ปรินิพพานที่ริมสระฉัททันต์นั้น พระยาช้างซึ่งมีความปรารถนาพระสัพพัญญูอยู่แล้ว ได้เดินไปพบพระสรีระก็เกิดความปีติยินดี จึงตั้งจิตจะปลงสรีระกายของเถระนี้ จึงประกาศแก่เหล่าเทวดาขอให้มาช่วย และขอเลื่อยทิพย์อันหนึ่งด้วยบุญเก่าที่เคยทำไว้ พระยาช้างอธิษฐานดังนี้ ก็ปรากฏเลื่อยทิพย์อันหนึ่งลอยมาตกตรงหน้า พระยาช้างจึงตัดงาทั้งสองข้าง โดยข้างหนึ่งทำโกศ อีกข้างหนึ่งทำเชิงตะกอนรูปขนนกยูง
พระยาช้างเอาขนบนศีรษะมาทำไส้ประทีปจุดบูชาสักการะ ฝ่ายช้างบริวารจำนวน 8 หมื่น 4 พัน มากระทำสมโภชถึง 7 วัน 7 คืน เอาแก่นจันทน์แดงมีกลิ่นหอมมารอง พร้อมทั้งยกพระศพขึ้นบนศีรษะของตนและเอาเพลิงจุดเผาพระศพ ครั้นพระสรีระเมื่อเผาแล้วพระธาตุต่างๆ ก็ลอยหายขึ้นไปบนฟ้า ไม่มีเศษอันใดตกลงสู่พื้นเลย โดยพระยาช้างได้ตั้งจิตอธิษฐานถึงบุญที่ตนตัดงาทั้งสอง ขอบุญนี้จงเป็นปัจจัยให้สำเร็จเป็นพระพุทธเจ้า เมื่อพระยาช้างสิ้นใจตายก็ไปเกิดเป็นเทวดาในสวรรค์ชั้นดุสิต เป็นเทพบุตร มีทิพยสมบัติอันมาก
พระเทวเทพสัมพุทธเจ้ามีพระวรกายสูง 80 ศอก มีพระชนมายุ 8 หมื่นปี มีไม้จำปาเป็นศรีมหาโพธิ พุทธรัศมี ฉัพพรรณรังสี( 6 สี) สัณฐานเหมือนช่อฝักบัวสว่างไสวทั่วโลกธาตุ
ด้วยบุญบารมีของท่าน จะบังเกิดต้นกัลปพฤกษ์และข้าวสาลีที่มีกลิ่นหอม ประชาชนอาศัยข้าวสาลีนี้ ไม่ได้ทำการเกษตร ค้าขาย ผิวพรรณมนุษย์มีสีทองโดยปกติ งามด้วยตัวของตัวเองแม้ไม่แต่งตัว
เดอะคิงแอนด์ไอ
เดอะคิงแอนด์ไอ หรือ พระราชากับข้าพเจ้า " (The King and I) " เป็นละครบรอดเวย์ ที่ออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2494 ที่โรงละครเซนต์เจมส์ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา แต่งบทร้องโดย ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 และประพันธ์ดนตรีโดย ริชาร์ด ร็อดเจอร์ โดยดัดแปลงมาจากนวนิยาย Anna and the King of Siam (แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม) ฉบับปี พ.ศ. 2487 ของมาร์กาเร็ต แลนดอน ซึ่งดัดแปลงมาจากหนังสืออัตชีวประวัติของนางแอนนา ลีโอโนเวนส์ 2 เล่ม คือ "The English Governess at the Siamese Court" และ "The Romance of the Harem"
ละครบรอดเวย์ เดอะคิงแอนด์ไอ นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ (รับบท คิงมงกุฎ) และเกอร์ทรูด ลอว์เรนซ์ (รับบท แอนนา) ได้รับความนิยมมาก เล่นซ้ำถึง 1,246 รอบ และได้รับรางวัลโทนี ประจำปี พ.ศ. 2495 และมีผู้นำไปจัดแสดงที่โรงละครเวสต์เอนด์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2496 และสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2499 นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ และ เดบอราห์ เคอร์ (รับบท แอนนา) เดอะคิงแอนด์ไอ ฉบับภาพยนตร์ ได้รับรางวัลออสการ์ถึง 5 สาขา
บทคิงมงกุฎ สร้างชื่อเสียงให้กับยูล บรินเนอร์ เป็นอย่างมาก จากนักแสดงที่ไม่มีชื่อเสียง ทำให้เขาได้รับบทหลากหลาย ทั้งในละครเพลงและภาพยนตร์ เช่นรับบทเป็น ฟาโรห์รามเสสที่สอง ในภาพยนตร์ "The Ten Commandments" (1956) (ชื่อไทย บัญญัติสิบประการ) บทคาวบอย ใน "The Magnificent Seven" (1960) (ชื่อไทย เจ็ดสิงห์แดนเสือ) ยูล บรินเนอร์ รับบทคิงมงกุฎ ห้าครั้ง ในปี พ.ศ. 2494 ในภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2499 ละครเพลงฉบับสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 และ 2528 และละครทางโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2515 (ใช้ชื่อว่า Anna and the King) ได้รับรางวัลออสการ์ และรางวัลโทนีจากบทนี้
ละครเพลง เดอะคิงแอนด์ไอ ได้รับความนิยมและถูกนำมาจัดแสดงใหม่อีกหลายครั้งทั้งที่นิวยอร์ก และลอนดอน รวมทั้งภาพยนตร์แอนิเมชั่น ในปี พ.ศ. 2542 ซีรีส์ฉายทางโทรทัศน์ ในปี พ.ศ. 2515 และภาพยนตร์ "Anna and the King" ในปี พ.ศ. 2542 นำแสดงโดย โจวเหวินฟะ (รับบท คิงมงกุฎ) โจดี ฟอสเตอร์ (รับบท แอนนา) และ ไป่ หลิง (รับบท ทับทิม)
ภาพยนตร์ เดอะคิงแอนด์ไอ เข้ามาในประเทศไทย ทดลองฉายที่โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์ และผ่านการพิจารณาจากแผนกพิจารณาภาพยนตร์ กองทะเบียนกรมตำรวจ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2499 แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกฉาย จากคำสั่งของจอมพล ป. พิบูลสงคราม การครอบครองภาพยนตร์เรื่องนี้อาจผิดกฎหมาย เนื่องจากนำเสนอข้อมูลที่ไม่ตรงกับข้อเท็จจริง และไม่เหมาะสม เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ไทย
ริชาร์ด เกียร์
ริชาร์ด ทิฟฟานี เกียร์  เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1949 มีผลงานเป็นที่รู้จักในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ ต่อมาถึง 1990-2000 ผลงานดังเช่น Pretty Woman, Primal Fear, และ Chicagoซึ่งจากเรื่องนี้ทำให้ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากรางวัลลูกโลกทองคำ
ชีวิตช่วงแรกและผลงานละครเวที.
ริชาร์ด เกียร์ เกิดที่ฟิลาเดลเฟีย ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก เขาสามารถเล่นเครื่องดนตรีได้หลายชนิด ทั้งยังแต่งเพลงให้วงดนตรีของโรงเรียนสมัยมัธยม และได้ทุนนักกีฬายิมนาสติกไปเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ในสาขาปรัชญา แต่เรียนถึงชั้นปีที่ 2 ก็มาเล่นละครเพลงของลอนดอน รับบทนำเป็น แดนนี ซูโก เรื่อง Grease ในปี 1973 และต่อมาได้ก้าวสู่นักแสดงประจำที่โรงละครโพรวินซ์ทาวน์เพลย์เฮาส์ และโรงละครซีแอตเทิล เรเพอร์โตรี เธียเตอร์ ทั้งยังแสดงละครเวทีในนิวยอร์กอีกหลายเรื่อง แสดงเป็น ริชาร์ด ฟารินา ใน Long Time Coming and Long Time Gone หรืออย่างละครเวทีสองเรื่อง Back Bog Beast Bait และ Killers Head ของผู้กำกับฯ แซม เชพเพิร์ด
หลังจากแสดงในละครบรอดเวย์ร็อกโอเปร่าเรื่อง Soon และในละครฟาร์ซอังกฤษฉบับงานสร้างนิวยอร์กอย่าง Habeus Corpus ก็มีผลงานการแสดงของเขาใน A Midsummer Nights Dream ที่ลินคอล์น เซ็นเตอร์ และใน The Taming of the Shrew ฉบับงานสร้างของโรงละครลอนดอน ยัง วิก เธียเตอร์ เขาได้กลับคืนสู่ละครบรอดเวย์อีกครั้งในปี 1980 ในเรื่อง Bent รับบทเป็นนักโทษเกย์ในเรือนจำ ซึ่งทำให้เกียร์คว้ารางวัลเธียเตอร์ เวิลด์ อวอร์ด
วงการภาพยนตร์.
ใน 1978 เกียร์ เริ่มมีผลงานภาพยนตร์ ในภาพยนตร์เรื่อง Days of Heaven จากเรื่องนี้เองทำให้เขาได้รับตุ๊กตาทองของอิตาลีมาครอง ผลงานต่อมาก็เช่น Looking for Mr. Goodbar ร่วมแสดงกับ ไดแอน คีตัน, Blood Brothers, ภาพยนตร์เรื่อง Yanks ของผู้กำกับฯ จอห์น ชเลซิงเกอร์ และ American Gigolo และภาพยนตร์ทำเงินในปี 1982 เรื่อง An Officer and a Gentleman รวมไปถึงต่อ ๆ มาอย่าง Breathless, Beyond the Limit, The Cotton Club, Power, No Mercy พร้อมด้วย Miles From Home
ปี 1990 เกียร์ แสดงในภาพยนตร์เรื่อง Infernal Affairs ซึ่งได้รับการกล่าวขานอย่างมากกับบท ตำรวจเลว และต่อมาแสดงใน ภาพยนตร์ที่ครองตำแหน่งรายได้สูงสุดมาหลายปีอย่าง Pretty Woman ที่ร่วมแสดงกับ จูเลีย โรเบิร์ตส์ ปีถัดมา เกียร์แวะไปเป็นแขกรับเชิญใน Rhapsody in August ภาพยนตร์ของผู้กำกับฯชาวญี่ปุ่น อากิระ คุโรซาวา นอกจากนี้ ยังแสดงใน Red Corner โดยผู้กำกับฯ จอน อาฟเนต และรับบทในภาพยนตร์รีเมกของยูนิเวอร์แซล พิคเจอร์สเรื่อง The Jackal โดยผู้กำกับฯ ไมเคิล เคตัน โจนส์ รวมทั้งยังเป็นนักแสดงคนแรกที่ตกลงแสดงในภาพยนตร์ของเอชบีโอ เรื่อง And The Band Played On ซึ่งดัดแปลงมาจากหนังสือของ แรนดี ชิลต์ซ ว่าด้วยเรื่องของห้าปีแรกที่โรคเอดส์บุกอเมริกา โดยเกียร์รับบทเป็นนักออกแบบท่าเต้นตามเรื่องราวในหนังสือ
และในปี 2000 กลับมาอีกครั้งกับภาพยนตร์ทำรายได้ เรื่อง Run Away Bride ที่กลับมาทำงานร่วมอีกครั้งทั้งผู้กำกับฯ แกรี มาร์แชล และนักแสดงร่วมอย่าง จูเลีย โรเบิร์ตส์ และต่อมาได้แสดงในภาพยนตร์โดยผู้กำกับฯ โรเบิร์ต อัลต์แมน เรื่อง Dr. T and The Women รับบทเป็นสูตินรีแพทย์ โดยแสดงร่วมกับ เฮเลน ฮันท์, ลิฟ ไทเลอร์, ฟาร์ราห์ ฟอว์เซตต์ และ เคต ฮัดสัน
นอกจากผลงานการแสดง เกียร์ยังเป็นนักเปียโนและนักแต่งเพลงฝีมือดี มีผลงานบนถนนดนตรีเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมาย รวมไปถึงใหญ่ ๆ อย่างงานดูแลการทำดนตรีในอัลบั้มให้กับ Final Analysis, Mr.Jones และ Summersby
ปี 2001 เกียร์แสดงในภาพยนตร์ของฟ็อกซ์ เซิร์ชไลท์ เรื่อง Unfaithful กำกับโดย เอเดรียน ลิน ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของนักวิจารณ์อย่างมาก มี ไดแอน เลน และ โอลิวิเย มาร์ติเนซ ร่วมแสดง มีเนื้อหาเกี่ยวกับ สามีภรรยาคู่หนึ่งในเขตรอบนอกนครนิวยอร์ก ที่ชีวิตคู่ของสามีภรรยากำลังจะจบลงภรรยาปันใจให้ชู้รัก และยังมีผลงานแนวไซโคธริลเลอร์ของโซนี พิคเจอร์สเรื่อง Mothman Prophecies ประกบ เดบรา เมสซิง ต่อมาช่วงคริสต์มาสปี 2002 เขาได้แสดงในภาพยนตร์ระดับออสการ์อย่าง Chicago โดยรับบทเป็น บิลลี ฟลินน์ ซึ่งเขาก็ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้แสดงร่วมกับนักแสดงอย่าง แคเธอรีน ซีตา โจนส์ ในบท เวลมา และ เรเน่ เซลล์เวเกอร์ ในบท ร็อกซี ฮาร์ต
ปี 2004 เกียร์ร่วมแสดงกับ ซูซาน ซาแรนดอน และ เจนนิเฟอร์ โลเปซ ในโรแมนติกคอมเมดีเรื่องดัง Shall We Dance? และต่อมาในปี 2005 เกียร์แสดงในภาพยนตร์เรื่อง Bee Season ภาพยนตร์ดัดแปลงจากนิยายขายดีในชื่อเดียวกัน
ปี 2009 เกียร์ได้ทุ่มทุนสร้างภาพยนตร์และนำแสดงเองในเรื่อง Hachiko: A Dog's Story โดยเป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากเรื่องจริงสุดประทับใจของชาวญี่ปุ่น ด้วยความจงรักภักดีของสุนัขพันธุ์อากิตะ ชื่อฮาชิโกะ ที่มารอคอยเจ้าของที่สถานีรถไฟชิบูย่าทุกวัน นานนับเป็นเวลากว่า 10 ปี โดยที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าของได้เสียชีวิตไปแล้ว ทำให้ประชาชนทั่วญี่ปุ่นต่างซาบซึ้งกับความรักอันบริสุทธิ์ที่สุนัขจะมีให้แก่มนุษย์ที่เป็นเจ้าของได้อย่างสุดหัวใจ จนถูกสร้างขึ้นเป็นอนุสาวรีย์ตั้งโดดเด่นอยู่ที่ประตูทางเข้าสถานีรถไฟชิบูย่าจวบจนทุกวันนี้ ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายในปี 2010
งานอื่นและงานการกุศล.
เกียร์เป็นผู้ศึกษาธรรมกับองค์ดาไลลามะ ตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมา เขาได้เดินทางทั่วชมพูทวีป ทั้งอินเดีย เนปาล และทิเบต เลยไปจนถึง มองโกเลีย และจีน ทั้งยังทำหน้าที่เป็นช่างภาพในที่ที่เขาไป จนในปี1997 จึงตีพิมพ์เป็นหนังสือเล่มแรกชื่อ PILGRIM โดยสำนักพิมพ์ลิตเติล บราวน์ แอนด์ คัมปะนี พร้อมด้วยคำนำจากทะไลลามะ องค์ที่สิบสี่ นำเสนอเรื่องราวบนเส้นทางพุทธศาสนาของเขา ที่เขาเดินทางไปกว่า 25 ปี
ทางด้านงานเพื่อสังคม เขายังเป็นกระบอกเสียงในเรื่องสิทธิมนุษยชน และประชาสัมพันธ์ให้ผู้คนตระหนักถึงเรื่องน่าสะเทือนใจที่เกิดขึ้นกับทิเบตภายใต้การถือครองของจีน เขายังได้ก่อตั้งมูลนิธิ เกียร์ เฟาน์เดชั่น ซึ่งคอยสนับสนุนโครงการสุขศึกษา โครงการสิทธิมนุษยชนต่าง ๆ รวมไปถึงให้ความสำคัญในการประชาสัมพันธ์ให้สาธารณชนรับรู้ถึงภัยต่าง ๆ ที่กำลังเปลี่ยนโฉมหน้าดั้งเดิมของทิเบต และยังคอยให้ความช่วยเหลือองค์ดาไลลามะ ช่วยเหลือชุมชนทิเบตพลัดถิ่น และเกียร์ยังเป็นประธานก่อตั้งองค์กรทิเบต เฮาส์ในนิวยอร์ก ในปี 1987 และออกจากองค์กรในปี 1991 เพื่อมาเป็นสมาชิกในคณะกรรมการผู้กำกับภาพยนตร์แห่งชาติรณรงค์เพื่อทิเบต และยังได้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการในปี 1996 และออกแถลงในฐานะตัวแทนของทิเบตต่อหน้าสภาสูงของประเทศต่าง ๆ ทั้งยังเข้าร่วมประชุมทางด้านสิทธิมนุษยชน แถลงต่อหน้ารัฐสภาของประเทศต่าง ๆ ในยุโรป รวมไปถึงองค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศและคณะอนุกรรมการสิทธิมนุษยชนอื่น ๆ อีกมากมาย
ฮิว แจ็กแมน
ฮิว ไมเคิล แจ็กแมน (; เกิด 12 ตุลาคม ค.ศ. 1968) เป็นนักแสดงและนักร้องชายชาวออสเตรเลีย มีผลงานฮอลลีวูดที่เป็นที่รู้จักอย่างภาพยนตร์เรื่อง "Van Helsing" และ "X-Men" และเป็นที่รู้จักในบทมนุษย์กายพันธุ์ที่มีกงเล็บเป็นอาวุธสังหาร โลแกน / วูล์ฟเวอรีน ในหนังซุปเปอร์ฮีโร เอ็กซ์เมน จนถึง โลแกน เดอะ วูล์ฟเวอรีน
ฮิว แจ็คแมน เกิดที่พิมเบิล ซิดนีย์ นิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย เป็นบุตรคนเล็กใน 5 คนของ คริส แจ็กแมนกับเกรซ วัตสัน ชาวอังกฤษ ทั้งคู่หย่ากันเมื่อแจ็กแมนอายุได้ 8 ปี จากนั้นแม่ของเขาได้กลับอังกฤษ เขาและพี่อีกสี่คนอยู่กับพ่อ เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีซิดนีย์ สาขาการสื่อสาร เอกวิชาการหนังสือพิมพ์ เขาเรียนต่อด้านการแสดง การละครของสถาบันการแสดงแห่งออสเตรเลียตะวันตก
เริ่มงานแสดงในออสเตรเลียด้วยภาพยนตร์อิสระเรื่อง "Paperback Hero" กับ "Erskineville Kings" และจากผลงานเรื่องนี้ ทำให้เขาได้รับรางวัล Best Actor Award จาก Film Critics Circle of Australia และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Best Actor Award ของ Australian Film Institute ด้วย ในปี 1999 เขาได้รับยกย่องเป็น Australian Star of the Year จาก Australian Movie Convention ด้วย
ปี 2000 เขาแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูด เรื่องแรกโดยรับบทเป็น วูล์ฟเวอรีน ใน "X-Men" ซึ่งทำรายได้มหาศาล และยังกลับมารับบทเดิมใน "X2" กับ "XMen: The Last Stand" ด้วย เขายังเคยได้รับการเสนอชี่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ จาก "Kate &amp; Leopold" นำแสดงร่วมกับ เม็ก ไรอั้น
เขาแสดงใน "Van Helsing" ร่วมแสดงภาพยนตร์ลุ้นระทึกเรื่อง "Swordfish" กับจอห์น ทราโวลต้า และฮัลลี่ เบอร์รี่ , นำแสดงใน "Someone Like You" แสดงร่วมกับแอชลี่ จั๊ด และในปี 2006 แสดง "The Prestige" กำกับโดยคริสโตเฟอร์ โนแลน และยังพากย์เสียง ใน "Happy Feet" และยังมีผลงานอย่าง "Scoop" ของ วูดดี อัลเลน "The Fountain" แล้วก็ยังมี "Flushed Away" ที่เขาพากย์เสียงด้วย
ส่วนผลงานละครเวที เขาเคยได้รับรางวัลโทนีสาขา Best Actor in a Musical เมื่อปี 2004 จากละครเวที เรื่อง "The Boy from Oz" และยังเคยได้รับ รางวัล Drama Desk, รางวัล Drama League, รางวัล Outer Critics Circle, และรางวัล Theatre World Awards ด้วย และผลงานละครเวทีอื่น ๆ เช่น "Carousel" ที่ Carnegie Hall, "Oklahoma!" ที่ National Theater ในลอนดอน ที่ส่งให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Olivier Award, "Sunset Boulevard" ที่เขาได้รางวัล ‘MO’ Award (เทียบเท่ารางวัล Tony ของออสเตรเลีย), "Beauty and the Beast" ของ Disney ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ‘MO’ Award ด้วย
ในวันศุกร์ที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ฮิวได้รับเลือกจาก ลอว์เรนซ์ มาร์ค และบิล คอนดอน ให้เป็นพิธีกรงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 81 ซึ่งจะจัดในวันอาทิตย์ที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009
ในปี 2008 ยังมีผลงานภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เรื่อง "Australia" คู่กับนิโคล คิดแมน ในปลายปีเขายังได้ขึ้นแท่นหนุ่มเซ็กซี่ที่สุดแห่งปี ค.ศ. 2008 ที่ยังมีชีวิตอยู่ของ "นิตยสารพีเพิล"
ด้านชีวิตรักของแจ็กแมน เขาได้แต่งงานกับนักแสดงหญิงรุ่นพี่ เดโบรรา-ลี เฟอร์เนส เมื่อปี 1996 และมีอายุห่างกันถึง 10 ปีด้วยกัน เขาและภรรยามีลูกแล้วด้วยกัน 2 คน ซึ้งเป็นลูกบุญธรรมคือ
ปัจจุบันเขาและภรรยาและลูกๆทั้ง 2 อาศัยอยู่นครนิวยอร์ก, ประเทศสหรัฐอเมริกา และมีบ้านของตัวเองที่ ซิดนีย์ , ประเทศออสเตรเลีย บ้านเกิดของเขา
เม็ก ไรอั้น
ฮิวจ์ แจ็คแมน
ฮิวจ์ แจ๊คแมน
ฮิวจ์ แจ๊กแมน
แพทริก สเวซี่
โจมา แกมบัว
โจมา แกมบัว  หรือ โจมาเรีย แกมบัว เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2516 เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 45 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 22) เสมอ 2 แพ้ 10 เคยไปชกมวยที่ญี่ปุ่นใช้ชื่อวา แกมบัว โคอิซูมิ
แกมบัวขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 27 มีนาคมพ.ศ. 2536 ชนะน็อค พอล อาเบา ยกแรกจากน้นขึ้นชกชนะรวดจนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท เมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2537 โดยเป็นฝ่ายชนคะแนน รูดี้ อีดาโน่ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ขึ้นชกนอกรอบชนะน็อคอัศวิน ศิษย์หลักเมือง ยกแรกที่ฟิลิปปินส์ ก่อนจะเสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้น็อค เจอรี่ ปาฮายาไฮ ยก 9 เมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 แต่ก็ชิงแชมป์คืนมาได้เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนน เจอรี่ ปาฮายาไฮเมื่อ 16 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 แกมบัวไปชกนอกรอบที่สหรัฐ แพ้น็อค อันโตนิโอ เปเรซแค่ยก 3 จากนั้น ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2539 แพ้น็อค สมาน ส.จาตุรงค์ ยก 7 ไม่ได้แชมป์
หลังจากนั้น แกมบัวขึ้นชกชนะรวด และได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2540 ชนะน็อค คาร์ลอส มูริลโล ยก 1 และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ไม่ได้แชมป์ แกมบัวได้ชิงแชมป์โลกอีกครั้งเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ซึ่งเป็นการชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวทที่ว่างแกมบัวเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โนเอล อารามบูเล็ตไปที่ เวเนซุเอลา แกมบัวได้ครองแชมปืเฉพาะกาลรุ่นเดียวกันนี้เมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เมื่อเป็นฝ่ายชนะนน็อค ซาโตรุ อาเบะ ยก 6 ได้ครองแชมป์
แกมบัวป้องกันแชมป์เฉพาะกาลได้ 1 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์จริงกับโนเอล อารามบูเล็ตเมื่อ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งแกมบัวเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้ครองแชมป์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้เคอิทาโร โฮชิโน่ โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2543 หลังจากเสียแชมป์ แกมบัวขึ้นชกนอกรอบที่ฟิลิปปินส์ ชนะน็อค ปิ๊กมี่ เมืองชัยภูมิ ยก 5 และชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 4 จากนั้นขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นเดิมกับโฮชิโน่อีกครั้งเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2545 ซึ่งแกมบัวเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้น แกมบัวขึ้นชิงแชมปืเงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ก็ทำได้แค่เสมอกับ ฮวนนิโต รูบิลลาร์ ต่อมา แกมบัวได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 10 มกราคม พ.ศ. 2547 แต่แกมบัวก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคแค่ยก 2 เท่านั้น หลังจากนั้นการชกของแกมบัวก็แย่ลง ชกแพ้ตลอด หลังจากที่ชกแพ้คะแนนแองกี้ แองโกตา นักมวยจากอินโดนีเซียเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 แล้ว แกมบัวก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
ชาวแองโกล-แซกซัน
แองโกล-แซกซัน  หรือ อังเงิลซัคเซิน  เป็นคำที่ใช้เรียกชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางใต้และตะวันออกของสหราชอาณาจักรระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 จนกระทั่งถึงการรุกรานของนอร์มัน ในปี ค.ศ. 1066 ปัจจุบันคำว่า "แองโกล-แซกซัน" มีความหมายรวมถึงชนพื้นเมืองชาวบริตันโบราณที่รับเอาบางส่วนของวัฒนธรรม และภาษาของพวกแองโกล-แซกซันมาใช้
นักบุญบีดนักบวชนิกายเบ็นเนดิคตินกล่าวว่าแองโกล-แซกซันสืบเชื้อสายมาจากชนเผ่าเจอร์แมนิก, แองเกิล (Angles) และจูต และชาวแซกซัน ซึ่งเดิมมาจากคาบสมุทรจัตแลนด์และบริเวณนีเดอร์ซัคเซินในประเทศเยอรมนีปัจจุบัน. ชาวแองเกิลอาจจะมาจากอังเงิลน์หรือแองเกลียทางเหนือสุดของประเทศเยอรมนีติดกับประเทศเดนมาร์ก บีดกล่าวต่อไปว่าชาวแองโกล-แซกซันละทิ้งดินแดนเดิมไว้ให้ว่างเปล่าแล้วมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่อังกฤษ ทั้งภาษาพูดของชาวแองโกล-แซกซันก็มีความเกึ่ยวข้องใกล้ชิดกับตระกูลภาษาเยอรมันท้องถิ่น. ชาวแองโกล-แซกซันเรียกตนเองว่า "Englisc" (อิงกลิสก์) ซึ่งเพี้ยนมาเป็นคำว่า "English" (อิงกลิช)