pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รองเท้าฟุตบอล คือ รองเท้าที่ออกแบบมาสำหรับการเล่นฟุตบอลโดยเฉพาะ จุดประสงค์หลักนั้นเพื่อให้เหมาะสมกับประเภทของกีฬาและคำนึงถึงความปลอดภัยของผู้เล่นจึงได้มีการผลิตรองเท้าฟุตบอลขึ้นมาปัจจุบันรองเท้าฟุตบอลถือว่าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับที่ผู้เล่นเป็นอย่างมากและด้วยวิวัฒนาการที่ก้าวหน้าจึงได้มีการผลิตรองเท้าฟุตบอลออกมาในรูปแบบที่หลากหลายมากขึ้น
ประเภทรองเท้าฟุตบอล.
เพื่อความเหมาะสมสำหรับผู้เล่นและสถานที่รองเท้าฟุตบอล จึงสามารถแบ่งออกเป็นประเภทใหญ่ ๆ ได้ 2 ประเภท
รองเท้าสตั๊ด (stud).
รองเท้าฟุตบอล หรือที่เรียกกันว่า รองเท้าสตั๊ด ซึ่งรองเท้าสตั๊ดนี้เป็นรองเท้าที่ได้ออกแบบมาสำหรับการเล่นฟุตบอลโดยเฉพาะโดยมีส่วนประกอบที่แตกต่างออกไปจากรองเท้าธรรมดา นั่นคือปุ่มที่มีลักษณะนูนขึ้นมาจากใต้พื้นรองเท้า ชึ่งปุ่มใต้พื้นรองเท้าสตั๊ดนั้นถูกออกแบบขึ้นมาเพื่อให้ยึดติดกับพื้นสนามได้ดีขณะวิ่งและยังช่วยป้องกันไม่ให้ผู้เล่นนั้นลื่นได้ เพราะฉะนั้นรองเท้าสตั๊ดจึงเหมาะสำหรับการเล่นในสภาพพื้นสนามที่ไม่แข็งมาก เช่น สนามดินและสนามหญ้าแต่ไม่เหมาะกับสภาพพื้นสนามที่แข็งเช่น พื้นปูนซีเมนต์ พื้นยางและพื้นไม้ และด้วยวิวัฒนาการที่ก้าวหน้ามากขึ้นจึงทำให้บริษัทชื่อดังต่าง ๆ เกี่ยวกับทางด้านกีฬาได้มีการพัฒนารองเท้าสตั๊ดทำให้ดูน่าสนใจและดึงดูดลูกค้ามากยิ่งขึ้น
รองเท้าฟุตซอล.
รองเท้าฟุตซอลนั้นเป็นรองเท้าที่ออกแบบมาสำหรับการเล่นฟุตบอลเหมือนกับรองเท้าสตั๊ดแต่จะแตกต่างกันตรงที่รองเท้าฟุตซอลนั้นจะไม่มีปุ่มอยู่ที่ใต้พื้นรองเท้า ใต้พื้นรองเท้าฟุตซอลนั้นจะเรียบซึ่งส่วนใหญ่วัสดุพื้นที่อยู่ใต้พื้นรองเท้าจะทำมาจากยางและมีลายดอกยางค่อนข้างมากเพื่อทำให้ยึดติดกับพื้นสนามได้ดีและช่วยป้องกันการลื่นอีกด้วยเพราะฉะนั้นเองรองเท้าฟุตซอลจะตรงกันข้ามกับรองเท้าสตั๊ดคือเหมาะสำหรับการเล่นในสภาพสนามที่แข็งแต่ไม่เหมาะกับสภาพพื้นหญ้าซึ่งจะทำให้ลื่นได้
คุณสมบัติรองเท้าฟุตบอล.
ด้วยวิวัฒนาการที่ก้าวหน้ามากขึ้นจึงทำให้บริษัทชื่อดังต่างๆเกี่ยวกับทางด้านกีฬาได้มีการพัฒนารองเท้าฟุตบอลให้ดูน่าสนใจและดึงดูดลูกค้ามากยิ่งขึ้นด้วยปัจจัยที่ต่างๆกันเช่น วัสดุที่ใช้ทำรองเท้า ดีไซน์ที่แปลกใหม่ สีของรองเท้าที่ดูโดดเด่น แต่ที่สำคัญที่สุดและขาดไม่ได้เลยคือความชอบและความเหมาะสมของผู้ใส่นั่นเอง ด้วยเหตุนี้จึงทำให้บริษัทยี่ห้อดังทั้งหลายได้ผลิตรองเท้าออกมา3ประเภทใหญ่ๆได้แก่ Heritage Power และ Speed
เป็นรองเท้าที่ผลิตออกมาในรูปแบบคลาสสิก สไตล์ของรองเท้านั้นดูเรียบง่ายไม่เน้นสีโดดเด่นเน้นไปทางสีขาวและสีดำโดยส่วนใหญ่ วัสดุนั้นทำจากหนังแท้มีความนุ่มสบายและกระชับเป็นอย่างมาก แต่ปัจจุบันถือว่าเป็นรุ่นที่ผู้คนนิยมใช้ไม่น้อยจึงได้มีการทำสีให้ดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้น
ปัจจุบันเป็นรองเท้าที่มีความนิยมมากที่สุดในบรรดา3ประเภทเนื่องจากเป็นรองเท้าที่เหมาะสำหรับผู้เล่นทุกตำแหน่งและทุกลักษณะการเล่น วัสดุที่ใช้นั้นทำจาหนังแท้หรือหนังสังเคราะห์เป็นรองเท้าที่มีน้ำหนักค่อนข้างเยอะจึงไม่ค่อยเหมาะสำหรับผู้เล่นจำพวกปีกที่ต้องใช้ความเร็วสูง ปัจจุบันบางรองเท้ายี่ห้อได้มีการติดแผ่นยางบริเวณเท้าเพื่อเหมาะแก่การยิงฟรีคิกที่ดีอีกด้วย
เป็นรองเท้าที่เหมาะแก่การวิ่งการใช้ความเร็วหรือนักเตะที่มีลูกเล่นแพรวพราวและทุกยี่ห้อส่วนใหญ่จะเน้นสีที่โดดเด่นมาก มีน้ำหนักเบาที่สุดในบรรดาทุกประเภทส่วนใหญ่วัสดุที่ใช้ในการผลิตจะเป็นหนังสังเคราะห์ที่มีลักษณะเบา
กัมบาเระ โรโบคอน
ไซร์เรเคิดส์
ไซร์เออเรคคอร์ดส์
โคบี้ ไบรอันท์
แบล็กลิสต์
แบล็กลิสต์ ( แปลตรงตัวว่า "บัญชีดำ") อาจหมายถึง
ตุ๊กตาไบลธ์
Henry II the Saint
Shiite
Shi'ite
Shia Muslim
Shiite Muslim
Shiism
Shi'a Muslim
Shias
Shiah
Shia Muslims
Shiite Islam
Shi'ites
Shi'ah
หาดในเพลา
หาดในเพลา " (Nai Phlao Beach) " เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยอยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ 110 กิโลเมตร
หาดในเพลา เป็นหาดที่มีลักษณะเป็นแนวโค้ง โดยมีภูเขาขนานล้อมรอบ น้ำทะเลมีลักษณะใส หาดทรายมีลักษณะขาวละเอียด
ชายหาดไม่มีขยะ เหมาะแก่การเล่นกีฬาชายหาด เป็นที่นิยมสำหรับนักท่องเที่ยวในช่วงหน้าร้อน เพราะน้ำจะใสเป็นพิเศษ
โดยหาดขนอมจะอยู่ติดกับสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ เช่น อ่าวขนอม หาดสิชล น้ำตกสี่ขีด น้ำตกกรุงชิง
จากตัวเมืองนครศรีธรรมราช ใช้ทางหลวงหมายเลข 401 ออกจากตัวเมือง ผ่าน อำเภอท่าศาลา อำเภอสิชล ถึงอำเภอขนอมจะเจอสามแยกคลองเหลง (จะมีรูปปั้นปลาโลมา) ให้เลี้ยวขวาเพื่อ เข้าสู่ตัวเมืองขนอม ให้ใช้ทางหลวงหมายเลข 4014 ตรงไปจะเจอตลาดสี่แยก ให้ตรงต่อไปเรื่อย ๆ จนเจอทางแยกเข้าถนนเลียบหาดให้เลี้ยวขวา ไปเรื่อย ๆ จะเจอสามแยกในเปร็ต ให้เลี้ยวซ้าย ตรงไปอีกนิดจึงเจอหาดในเพลา
ของฝากขึ้นชื่อของหาดในเพลา
กะปิน้ำพริก เป็นของฝากที่ขึ้นชื่อ ของหาดในเพลา ซึ่งจะทำจากตัวกุ้งแท้ 100% และ ฤดูการที่ได้กุ้ง(กุ้งเคย) ได้ในช่วงเดือน กุมภาพันธ์-เมษายน ของทุกปี สำหรับกะปิน้ำพริกที่ขึ้นชื่อของที่นี้ คือ กะปิน้ำพริกแม่ละเวง เป็นกะปิที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยว ที่มักจะซื้อเป็นของฝากในยามเดินทาง ซึ่งสามารถติดต่อได้ที่ 075-300248
จักรวรรดิบัลแกเรีย
จักรวรรดิบัลแกเรีย  เป็นคำที่ใช้บรรยายสมัยประวัติศาสตร์บัลแกเรียในยุคกลางสองสมัยที่บทบาทสำคัญในยุโรปโดยเฉพาะในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ที่มักจะมีข้อขัดแย้งกับจักรวรรดิไบแซนไทน์ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 และ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 ถือว่าเป็นจักรวรรดิเดียวกันที่จักรวรรดิที่ 2 มาฟื้นฟูขึ้นหลังจากที่อยู่ภายใต้การปกครองของไบแซนไทน์อยู่ชั่วระยะหนึ่ง
จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ก่อตั้งขึ้นจากการขยายดินแดนของเกรตบัลแกเรียไปยังทางตอนใต้ของแม่น้ำดานูบ และรุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 635 จนถึงปี ค.ศ. 1018 เมื่อไปตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 รุ่งเรืองทางด้านวัฒนธรรมและทางอำนาจมากที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10 ภายใต้การปกครองของเจ้าชายบอริสที่ 1 และ ซาร์ซีแมออนที่ 1 แห่งบัลแกเรีย ที่บัลแกเรียกลายมาเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการศึกษาของยุโรปสลาฟ และเป็นหนึ่งในบรรดารัฐที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป
จักรวรรดิบัลแกเรียยุคกลางมาได้รับการฟื้นฟูขึ้นเป็น จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 หลังจากการลุกขึ้นต่อต้านโดยขุนนางสองคนจากเตอร์นอวอ (Tarnovo), อาแซน (Ivan Asen I of Bulgaria) และ แปเตอร์ (Peter IV of Bulgaria) ในปี ค.ศ. 1185 ภายใต้การปกครองของซาร์อีวัน อาแซนที่ 2 ในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 13 บัลแกเรียก็ฟื้นตัวขึ้นมามีอำนาจพอ ๆ กับสมัยแรกแต่ก็เพียงไม่นานเพราะความขัดแย้งภายในและการรุกรานจากต่างประเทศ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 รุ่งเรืองต่อมาจนมาเสียแก่จักรวรรดิออตโตมันเมื่อออตโตมันขยายตัวเข้ามาในบอลข่านในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในปี ค.ศ. 1396 หรือปี ค.ศ. 1422
ในปี ค.ศ. 1878 รัฐบัลแกเรียก็ได้รับการฟื้นฟูขึ้นเป็นอาณาจักรที่ขึ้นกับจักรวรรดิออตโตมันในฐานะราชรัฐแห่งบัลแกเรีย (Principality of Bulgaria) ราชรัฐได้รับอิสรภาพจากออตโตมันและก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรบัลแกเรียในปี ค.ศ. 1908
Bulgarian Empire
ทัล
ราชรัฐบัลแกเรีย
ราชรัฐบัลแกเรีย  เป็นราชรัฐที่ก่อตั้งขึ้นเป็นประเทศราชของจักรวรรดิออตโตมันโดยสนธิสัญญาเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1878 ก่อนหน้านั้นสนธิสัญญาซานสเตฟาโนระหว่างจักรวรรดิรัสเซียและราชสำนักออตโตมัน (Ottoman Porte) ของวันที่ 3 มีนาคม ระบุเขตแดนของบัลแกเรียใหม่ที่กว้างใหญ่กว่าที่รวมอาณาบริเวณที่เป็นที่ตั้งของกลุ่มชนบัลแกเรียทั้งหมดในบอลข่าน แต่ความระแวงที่ว่าอาณาจักรใหม่จะกลายเป็นการก่อตั้งอาณาจักรบริวาร (client state) ของรัสเซียในคาบสมุทรบอลข่านทำให้มหาอำนาจต่างๆ ไม่เต็มใจที่จะยอมรับร่างข้อตกลงในสนธิสัญญาซานสเตฟาโน ซึ่งเป็นผลทำให้อาณาบริเวณใหม่ลดลงมาเหลือเพียงที่ตกลงกันในสนธิสัญญาเบอร์ลิน นอกจากนั้นสนธิสัญญาฉบับหลังนี้ก็ยังสร้างโรมาเนียตะวันออกให้เป็นจังหวัดต่างหากภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน แต่ในปี ค.ศ. 1885 โรมาเนียตะวันออกก็กลับไปอยู่ภายใต้การปกครองของบัลแกเรีย ราชรัฐบัลแกเรียตามมาด้วยราชอาณาจักรบัลแกเรีย
Principality of Bulgaria
ราชนครรัฐบัลแกเรีย
คลังต้นไม้ (ภาษาศาสตร์เชิงคำนวณ)
ราชรัฐซาแลร์โน
ราชรัฐซาแลร์โน  ที่เดิมเป็นราชรัฐลอมบาร์ดที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลีในบริเวณเมืองท่าซาแลร์โน ราชรัฐซาแลร์โนก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 851 จากราชรัฐเบเนเวนโตหลังจากสงครามกลางเมืองที่เนิ่นนานราวสิบปี จากที่มาดั้งเดิมราชรัฐซาแลร์โนสวามิภักดิ์ต่อจักรวรรดิคาโรแล็งเชียง แต่ตลอดมาในประวัติศาสตร์ของราชรัฐ ซาแลร์โนก็ปกครองตนเองเหมือนเป็นราชรัฐอิสระนอกจากชั่วระยะหนึ่งที่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์
Principality of Salerno
มะหาด
มะหาด  เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Moraceae ต้นกำเนิดจากภูมิภาคเอเชียใต้ นิยมปลูกเอาไว้ใช้ประโยชน์ทุกส่วนของต้น สามารถเจริญเติบโตได้ในดินทราย, ดินร่วนปนทราย, ดินร่วน และ ดินเหนียว มีความทนทานต่อความแห้งแล้งได้ดีมาก ชอบบริเวณที่มีความชื้นสูงและแสงแดดเข้าถึงได้น้อย มักขึ้นกระจายตามป่าดิบทั่วไป
ในแต่ละภูมิภาค มะหาดจะมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันกล่าวคือ ภาคเหนือเรียก "หาดหนุน" ในจังหวัดเชียงใหม่เรียก "ปวกหาด" ภาคกลางเรียก "หาด" ทางภาคใต้เรียก "มะหาด" ในจังหวัดตรังเรียก "มะหาดใบใหญ่" และตั้งแต่จังหวัดนราธิวาสถึงประเทศมาเลเซีย เรียก "กาแย , ตะแป , ตะแปง"
มะหาดเป็นยืนต้นขนาดกลางถึงใหญ่ ลำต้นตั้งตรง ความสูง 15-20 เมตร เปลือกสีน้ำตาลไหม้เป็นลายแตกละเอียด มีส่วนยอดเป็นพุ่มหนาและทึบ ใบเป็นใบเดี่ยว ขนาดวงรีจนถึงรูปไข่ กว้าง 5-20 เซนติเมตร ยาว 10-30 เซนติเมตร ที่ขอบใบมีริวขึ้นโดยรอบ มีขนขึ้นทั้ง 2 ด้านของใบ ดอกจะออกในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน และกลายเป็นผลในเดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม ลักษณะดอกจะมีสีขาวอมเหลืองมีขนาดเล็ก ผลเป็นผลรวมมีสีเขียว เมื่อสุกจะมีสีเหลือง รัศมีจากจุดศูนย์กลางยาว 2.5-5 เซนติเมตร รูปร่างกลมแป้นใหญ่ มีทรงบิ้วเบี้ยวเป็นบางลูก เปลือกนอกผิวขรุขระ เนื้อผลค่อนข้างนุ่ม แต่ละผลย่อยมีเมล็ด 1 เมล็ด รูปทรงรี
การปลูกดูแลบำรุงรักษา.
การปลูกต้นมะหาดก่อนที่จะปลูกต้นไม้ลงไปต้องฆ่าเชื้อโรคในดินและเพิ่มสารอาหารในดินก่อนเริ่มปลูก โดยขุดหลุมกว้าง 1 เมตร ยาว 1 เมตร แล้วตากดินไว้นาน 1–2 สัปดาห์ จากนั้นใส่ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยอินทรีย์ที่สลายตัวดีแล้วรองก้นหลุม นำต้นกล้าลงปลูกกลบดินให้แน่นระยะเริ่มปลูกควรรดน้ำทุกวันถ้าฝนไม่ตกและต้นกล้ายังตั้งตัวไม่ได้ ควรใช้ไม้หลักปักยึดกับลำต้นกันโยกและทำที่บังแสงแดดด้วย นอกจากนี้เมื่อต้นโตขึ้นควรกำจัดวัชพืชรอบ ๆ โคนต้นเป็นบางครั้ง
ต้นมะหาดที่สามารถนำมาใช้ผลประโยชน์ได้นั้นจะต้องมีอายุไม่ต่ำกว่า 5 ปี
เป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นพันธุ์ไม้ที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ได้พระราชทานให้กับผู้ว่าราชการจังหวัดของจังหวัดกาฬสินธุ์ เพื่อให้นำไปปลูกเป็นสิริมงคลแก่จังหวัด และเป็นการรณรงค์ให้ประชาชนปลูกต้นมะหาดในโครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี
กถาวัตถุปกรณ์
ซาวอย (แก้ความกำกวม)
ซาวอย อาจจะหมายถึง
Savoy (disambiguation)
ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย
ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย หรือ ราชอาณาจักรปีเยมอนเต-ซาร์ดิเนีย หรือ ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย-ปีเยมอนเต  เป็นราชอาณาจักรที่อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ซาวอย (House of Savoy) ในปี ค.ศ. 1720 เมื่อพระเจ้าวิตโตรีโอ อาเมเดโอแห่งซิซิลีได้รับเกาะซาร์ดิเนียตามข้อตกลงของสนธิสัญญาลอนดอนเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับสูญเสียซิซิลีแก่จักรวรรดิออสเตรีย นอกจากตัวเกาะซาร์ดิเนียแล้วราชอาณาจักรซาร์ดิเนียก็ยังประกอบด้วยซาวอย, ปีเยมอนเต และนิส ลีกูเรียรวมทั้งเจนัวมาเพิ่มต่อมาในปี ค.ศ. 1815 ตามข้อตกลงในการประชุมแห่งเวียนนา (Congress of Vienna) ชื่อของราชอาณาจักรอย่างเป็นทางการจึงเป็น “ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย ไซปรัส และเยรูซาเลม อาณาจักรดยุคแห่งซาวอย และมอนต์เฟอร์รัต, ราชรัฐปีเยมอนเต ” (ราชวงศ์ซาวอยยังคงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของราชอาณาจักรไซปรัส และ ราชอาณาจักรเยรูซาเลม แต่ทั้งสองราชอาณาจักรตกไปเป็นของจักรวรรดิออตโตมันเป็นเวลานานก่อนหน้านั้นแล้ว) ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ คริสต์ศตวรรษที่ 19 ศูนย์กลางของการปกครองและเศรษกิฐของซาร์ดิเนียอยู่ที่ตูรินในปีเยมอนเตบนแผ่นดินใหญ่อิตาลี ในปี ค.ศ. 1860 นิสและซาวอยก็ถูกยกให้ฝรั่งเศสเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับการสนับสนุนของฝรั่งเศสในการรวมชาติอิตาลี (Italian unification) ในปี ค.ศ. 1861 ซาร์ดิเนียก็กลายเป็นรัฐก่อตั้งของราชอาณาจักรอิตาลีใหม่และยุติการเป็นราชอาณาจักรตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
Piedmont-Sardinia
Kingdom of Sardinia-Piedmont
Sardinia-Piedmont
Kingdom of Savoy
Kingdom of Piedmont-Sardinia
Kingdom of Sardinia and Corsica
ราชอาณาจักรพีดมอนต์-ซาร์ดิเนีย
ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย-พีดมอนต์
ราชอาณาจักรพีดมอนต์และคอร์ซิกา
ซาร์ดิเนีย-พีดมอนต์
พีดมอนต์-ซาร์ดิเนีย
พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2 แห่งอิตาลี
Victor Emmanuel II of Sardinia
Victor Emmanuel II of Savoy
พระเจ้าวิคเตอร์เอ็มมานูเอลที่ 2 แห่งซาวอย
Victor Emanuel II
Vittorio Emanuele II
Victor Emmanuel II
วิลเลียมแห่งนอร์มังดี
William the Conquerer
William the Bastard
William, Duke of Normandy
รอเบิร์ตที่ 2 ดยุกแห่งนอร์มังดี
รอเบิร์ตที่ 2 ดยุกแห่งนอร์มังดี หรือ รอเบิร์ต เคอร์ทโฮส (ภาษาอังกฤษ: Robert II, Duke of Normandy) (ราว ค.ศ. 1051 หรือ ค.ศ. 1054 - 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1134) รอเบิร์ตที่ 2 ดยุกแห่งนอร์มังดีเป็นนักการทหารชาวอังกฤษ รอเบิร์ตเกิดในแคว้นนอร์มังดีในฝรั่งเศส เมื่อราว ค.ศ. 1051 หรือ ค.ศ. 1054 เป็นพระราชโอรสองค์โตของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษและมาทิลดาแห่งฟลานเดอร์ส รอเบิร์ตเป็นดยุกแห่งนอร์มังดีระหว่างปี ค.ศ. 1087 ถึงปี ค.ศ. 1106 แต่ไม่สามารถอ้างสิทธิในการครองราชบัลลังก์ของราชอาณาจักรอังกฤษได้สำเร็จ ชื่อเล่น “Curthose” มาจากภาษานอร์มันฝรั่งเศสว่า “Courtheuse” ที่แปลว่าถุงน่องสั้น วิลเลียมแห่งมาล์มสบรี (William of Malmesbury) และ ออร์เดริค ไวทาลิส (Orderic Vitalis) บันทึกว่าพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ทรงเรียกแผลงว่า “brevis-ocrea” (บูทสั้น) รอเบิร์ตมีบทบาทในการเข้าร่วมในสงครามครูเสดครั้งที่ 1
โรเบิร์ต (รอแบร์ต) เคอร์โธส พระราชโอรสพระองค์โตของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ (ผู้พิชิต) กับมาทิลดาแห่งฟลานเดอร์ส์ ประสูติในนอร์มองดีราวปี ค.ศ. 1051 พระสมัญญาของโรเบิร์ต เคอร์โธส มาจากภาษานอร์มันฝรั่งเศส "courtheuse" ที่แปลว่า "ถุงน่องสั้น" นักพงศาวดาร วิลเลียมแห่งมัล์มสบรีกับออร์เดอริค วิตาลิส เล่าว่าชื่อที่ดูถูกดูแคลนนี้มาจากพระราชบิดาของโรเบิร์ตที่ล้อเลียนรูปร่างอันเตี้ยของพระราชโอรส
โรเบิร์ตมีพระพี่น้องอย่างน้อยแปดพระองค์ ลำดับการเกิดของพี่น้องชายนั้นชัดเจน แต่ของพี่น้องหญิงนั้นไม่ชัดเจน ในวัยเด็ก โรเบิร์ตถูกหมั้นหมายให้แต่งงานกับมาร์เกอริตแห่งเมน บุตรสาวของอูกที่ 4 เคานต์แห่งเมน แต่มาร์เกอริตเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1063 ก่อนที่การแต่งงานของทั้งคู่จะเกิดขึ้น โรเบิร์ตกล้าหาญและได้รับการฝึกฝนอย่างดีสมเป็นอัศวิน แต่ก็ขี้เกียจและมีบุคคลิกที่อ่อนแอ
ในปี ค.ศ. 1066 พระบิดาของโรเบิร์ต วิลเลียมที่ 3 ดยุคแห่งนอร์มองดี บุกอังกฤษและปราบกษัตริย์แองโกลแซกซันคนสุดท้าย พระเจ้าแฮโรลด์ กอดวินสัน ที่สมรภูมิเฮสติงส์ ดยุคแห่งนอร์มองดีกลายเป็นพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ ตั้งแต่ก่อนที่การแบ่งดินแดนจะเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1087 โรเบิร์ตกับพระอนุชามีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนัก นักพงศาวดารในยุคนั้น ออร์เดอริค วิตาลิส เขียนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เลเกลอในนอร์มองดีในปี ค.ศ. 1077 ว่าวิลเลียม รูฟัสกับเฮนรีเบื่อกับการเล่นทอยลูกเต๋าและหันไปเล่นซนด้วยการราดน้ำใส่พระเชษฐา โรเบิร์ต จากหอศิลป์ที่อยู่ด้านบน โรเบิร์ตโกรธมาก พระบิดาของทั้งสามเข้ามาไกล่เกลี่ยเพื่อให้ความสงบกลับคืนมา ทรงโกรธที่พระบิดาไม่ลงโทษพระอนุชา โรเบิร์ตกับผู้ติดตามจึงพยายามจะปิดล้อมปราสาทรูออง (นอร์มองดี) แต่ถูกบีบให้หนีเมื่อดยุคแห่งนอร์มองดีโจมตีค่ายของพระองค์ เรื่องนี้นำไปสู่ความห่างเหินเป็นเวลา 3 ปีระหว่างโรเบิร์ตกับครอบครัวที่จบลงด้วยการไกล่เกลี่ยของพระมารดาของโรเบิร์ต
ดยุคแห่งนอร์มองดี.
ในปี ค.ศ. 1087 พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แบ่งดินแดนให้กับพระโอรสทั้งสอง โรเบิร์ต เคอร์โธสได้รับดัชชีนอร์มองดี ส่วนวิลเลียม รูฟัสได้รับราชอาณาจักรอังกฤษ เฮนรีได้รับเหรียญเงิน 5,000 ปอนด์กับทรัพย์สินที่ดินในอังกฤษของพระมารดา พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ (ผู้พิชิต) สิ้นพระชนม์ในวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1087 โรเบิร์ต เคอรโธสกลายเป็นโรเบิร์ตที่ 3 เคอร์โธส ดยุคแห่งนอร์มองดี ส่วนวิลเลียม รูฟัสกลายเป็นพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 รูฟัส แห่งอังกฤษ เฮนรีได้รับเงิน แต่ไม่ได้ที่ดิน
พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 รูฟัส แห่งอังกฤษ.
วิลเลียม รูฟัสกับโรเบิร์ต เคอร์โธสยังคงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีต่อไป วิลเลียม รูฟัสเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาระหว่างสนับสนุนโรเบิร์ตให้ต่อกรกับกษัตริย์ฝรั่งเศสกับอยู่ฝ่ายตรงข้ามเพื่อที่จะได้ควบคุมนอร์มองดี เฮนรีถูกบีบให้เลือกระหว่างพระเชษฐาทั้งสองอยู่เสมอและเมื่อพระเชษฐาคนหนึ่งถูกเลือก อีกคนก็จะโกรธพระองค์ หลังวิลเลียมที่ 1 สิ้นพระชนม์และดินแดนถูกแบ่ง ขุนนางที่มีดินแดนอยู่ทั้งในนอร์มองดีและในอังกฤษค้นพบว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรับใช้ลอร์ดทั้งสองพร้อมกัน หากพวกเขาสนับสนุนวิลเลียม รูฟัส โรเบิร์ตก็จะริบดินแดนของพวกเขาในนอร์มองดี หากเขาสนับสนุนโรเบิร์ต พวกเขาก็เสี่ยงที่จะเสียดินแดนในอังกฤษ
ทางออกเดียวที่เหล่าขุนนางมองเห็นคือการรวมนอร์มองดีกับอังกฤษเข้าด้วยกัน และเรื่องนี้นำไปสู่การก่อการปฏิวัติต่อพระเจ้าวิลเลียม รูฟัสเพื่อเปิดทางให้โรเบิร์ตในการก่อกบฏปี ค.ศ. 1088 ภายใต้การนำของบิชอปโอโดแห่งบายูซ์ พี่น้องชายร่วมแม่ของวิลเลียมผู้พิชิต การก่อกบฏไม่ประสบผลสำเร็จส่วนหนึ่งเพราะโรเบิร์ตไม่ได้แสดงตัวว่าสนับสนุนเหล่าขุนนางอังกฤษ
ในปี ค.ศ. 1096 โรเบิร์ตออกเดินทางไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อทำสงครามครูเสดครั้งที่ 1 เพื่อเพิ่มเงินทุนในการทำสงครามครูเสด พระองค์จำนองดัชชีนอร์มองดีกับพระเชษฐา พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 รูฟัส สองพระเชษฐาทำข้อตกลงร่วมกันว่าหากคนใดคนหนึ่งสิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท ทั้งนอร์มองดีและอังกฤษจะถูกรวมกันเป็นหนึ่งเดียวภายใต้อีกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ แล้ววิลเลียม รูฟัสก็ปกครองนอร์มองดีเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในช่วงที่โรเบิร์ตไม่อยู่
ในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1100 พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 รูฟัส ขี่ม้าออกจากปราสาทวินเชสเตอร์ ออกเดินทางไปล่าสัตว์ที่นิวฟอเรสต์ โดยมีพระอนุชา เฮนรี กับขุนนางอีกหลายคนติดตามไปด้วย อ้างอิงตามบันทึกในสมัยนั้น วิลเลียม รูฟัสกำลังไล่ล่ากวางตัวผู้โดยมีขุนนาง วอลแตร์ ทิเรลคอยติดตาม วิลเลียม รูฟัสยิงธนู แต่ไม่โดนกวาง พระองค์จึงตะโกนบอกวอลแตร์ให้ยิง ซึ่งเขาก็ทำตาม แต่ลูกธนูยิงโดนหน้าอกของกษัตริย์ ทะลุปอด และสังหารพระองค์ วอลแตร์ ทิเรลกระโดดขึ้นมาและหนีไปฝรั่งเศส
พระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ.
พระเชษฐาของวิลเลียม รูฟัส โรเบิร์ต เคอร์โธส ยังคงทำสงครามครูเสดอยู่ ดังนั้นพระอนุชาของพระองค์ เฮนรี จึงสามารถฉกฉวยเอาราชบัลลังก์อังกฤษมาเป็นของตัวเองได้ เฮนรีรีบไปที่วินเชสเตอร์เพื่อดูแลรักษาท้องพระคลังหลวง วันหลังจากพิธีศพของวิลเลียม รูฟัสที่วินเชสเตอร์ เหล่าขุนนางเลือกเฮนรีเป็นกษัตริย์ เฮนรีออกเดินทางไปลอนดอนเพื่อรับการสวมมงกุฎโดยอาร์ชบิชอปแห่งลอนดอนสามวันหลังการสิ้นพระชนม์ของวิลเลียม พระเจ้าเฮนรีที่ 1 ไม่รอให้อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์บรีมาถึง ยังคงมีคนคิดว่ามีการสมคบคิดกันวางแผนลอบสังหารวิลเลียม รูฟัส
ระหว่างเดินทางกลับจากสงครามครูเสด โรเบิร์ตแต่งงานกับทายาทหญิงผู้ร่ำรวย ซีบิลลาแห่งคอนแวร์ซาโน ในปี ค.ศ. 110 ที่บ้านเกิดของเจ้าสาว อาปูเลีย (ปัจจุบันอยู่ในอิตาลี) การสิ้นพระชนม์ของวิลเลียมจะทำให้โรเบิร์ตไม่จำเป็นต้องไถ่ถอนดัชชี หลังกลับถึงนอร์มองดี และพบว่าหนึ่งในพี่น้องชายของตนสิ้นพระชนม์แล้ว และพี่น้องชายอีกคนของคนได้ฉกฉวยเอาบัลลังก์อังกฤษไป โรเบิร์ตอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์อังกฤษโดยอิงจากข้อตกลงที่ทรงทำไว้กับวิลเลียม รูฟัส ที่ว่าหากคนใดคนหนึ่งสิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท ทั้งนอร์มองดีและอังกฤษจะถูกรวมเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้อีกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ในปี ค.ศ. 1101 โรเบิร์ตเป็นผู้นำในการรุกรานเพื่อขับไล่พระอนุชา เฮนรี จากบัลลังก์อังกฤษ พระองค์ขึ้นฝั่งที่พอร์ตสมัธพร้อมกับกองทัพ แต่พบว่ามีผู้สนับสนุนพระองค์น้อยมาก โรเบิร์ดถูกบีบให้ล้มเลิกการอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์อังกฤษในปี ค.ศ. 1101 ด้วยสนธิสัญญาอันทอน
ไม่ถึงหกเดือนหลังให้กำเนิดบุตรชาย ซีบิลลาเสียชีวิตในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1103 ที่รูอองในนอร์มองดีและถูกฝังที่มหาวิหารรูออง อ้างอิงตามนักพงศาวดาร ออร์เดอริค วิตาลิสกับรอแบร์ต์ เดอ ตอรินญี ซีบิลลาถูกวางยาพิษโดยภรรยาลับของสามี แอกเนส เดอ ริเบอมงต์
ในปี ค.ศ. 1105 พระเจ้าเฮนรีที่ 1 บุกนอร์มองดีและปราบกองทัพของโรเบิร์ตที่สมรภูมิแห่งทินเชอเบรย์ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1106 นอร์มองดีตกอยู่ในการครอบครองของราชบัลลังก์อังกฤษเป็นเวลากว่าหนึ่งศตวรรษ โรเบิร์ตถูกจับกุมหลังการทำสมรภูมิและใช้ชีวิตที่เหลือในการถูกจองจำ ตอนแรกที่ปราสาทเดไวเซสเป็นเวลา 20 ปี ต่อมาที่ปราสาทคาร์ดิฟฟ์ตลอดชีวิตที่เหลือ โรเบิร์ต เคอร์โธสยังดำรงพระชนม์อยู่จนถึงวัยแปดสิบพรรษาและสิ้นพระชนม์ที่ปราสาทคาร์ดิฟฟ์ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1134 พระองค์ถูกฝังที่แอบบีย์โบสถ์ของนักบุญปีเตอร์ในมหาวิหารกลอสเตอร์
พระบุตรคนเดียวของโรเบิร์ต วิลเลียม คลิโต ประสบกับโชคร้ายตลอดทั้งชีวิต ความพยายามที่จะบุกนอร์มองดีของเขาสองครั้งล้มเหลว (ปี ค.ศ. 1119 และ 1125) การแต่งงานครั้งแรกของเขากับซีบิลลาแห่งอองฌูถูกประกาศให้เป็นโมฆะจากกลอุบายของอา พระเจ้าเฮนรีที่ 1 การแต่งงานครั้งที่สองของเขากับฌวนนาแห่งมงต์แฟร์ราต์ พระกนิษฐภคินีของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ไม่มีบุตร พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 ทรงช่วยให้วิลเลียม คลิโตได้เป็นเคานต์แห่งฟลานเดอร์ส์ แต่วิลเลียมได้รับบาดเจ็บในสนามรบและเสียชีวิตจากเนื้อเน่าตายตอนอายุ 25 ในวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1128 เขาถูกฝังที่แอบบีย์ของนักบุญแบร์นาร์ด์ แอบบีย์ขอคณะเบเนดิกส์ตินในแซงต์-โอแมร์ ประเทศฝรั่งเศส เขาไม่มีบุตรทิ้งไว้ ส่วนบิดาของเขาสิ้นพระชนม์หลังเขาหกปี
Robert II, Duke of Normandy
โรเบิร์ต เคอร์ทโฮส
กอธิคนานาชาติ
ยุคกอธิคนานาชาติ
กวัตโตรเชนโต
กวัตโตรเชนโต ( แปลว่า "400" หรือจากคำว่า "millequattrocento" ที่แปลว่า "1400" ) เป็นสมัยศิลปะของปลายยุคกลางโดยเฉพาะในสมัยกอทิกนานาชาติและต้นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 476 แล้วสิ่งที่ตามมาคือความยุ่งเหยิงทางการเมืองและทางการค้าที่เกิดขึ้นในยุโรป ซึ่งเป็นการเริ่มสมัยยุคกลางตอนต้นที่ยืนยาวมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 เมื่อการค้าขายเริ่มมีการฟื้นตัวขึ้น ประชากรก็เพิ่มจำนวนมากขึ้น และอำนาจของพระสันตะปาปาก็มั่นคงขึ้น
ในปลายยุคกลางโครงสร้างทางการเมืองของทวีปยุโรปค่อย ๆ วิวัฒนาการจากกลุ่มชนเล็ก ๆ ที่มีหัวหน้าเผ่าปกครองมาเป็นรัฐ-ชาติที่ปกครองโดยระบบพระมหากษัตริย์ซึ่งทำให้สถานะภาพทางการเมืองโดยทั่วไปมีความมั่นคงขึ้น ในอิตาลีศูนย์กลางของเมืองก็เพิ่มความสำคัญขึ้น ในการเป็นที่พำนักอาศัยและประกอบกิจการของพ่อค้าและชนชั้นที่ทำการค้าขายผู้สามารถป้องกันตนเองได้ เงินมาแทนที่ดินในการใช้ในการแลกเปลี่ยน และผู้ที่เคยเป็นทาสที่ดิน (serfs) ก็ได้รับอิสระเพิ่มขึ้น ความเปลี่ยนแปลงของยุคกลางในอิตาลีและความเสื่อมความนิยมของระบบศักดินาเป็นการปูทางให้กับการเปลี่ยนแปลงทางสังคม วัฒนธรรม และเศรษฐกิจ กวัตโตรเชนโตถือกันว่าเป็นยุคคาบสมัยระหว่างสมัยกลางกับสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
กวัตโตรเชนโตเป็นขบวนการที่นำหน้าสมัยที่ต่อมาเป็นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี ศิลปะในยุคนี้เป็นศิลปะที่สะท้อนให้เห็นถึงศิลปะและวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นลักษณะของศิลปะของตอนปลายสมัยกลางและต้นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่มีแนวโน้มที่เป็นศิลปะที่มีลักษณะเป็นเอกลักษณ์ของตนเองในการพยายามแสดงความเจริญทางวิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม สังคม และเศรษฐกิจเพื่อการรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์โดยการใช้คริสต์ศาสนาเป็นเครื่องมือ
การวิวัฒนาการของกวัตโตรเชนโต.
ศิลปะกวัตโตรเชนโตทิ้งการตกแต่งด้วยโมเสกที่นิยมกันในศิลปะไบแซนไทน์ และลักษณะศิลปะที่ใช้ในการสร้างคริสต์ศาสนศิลป์ในรูปแบบของหน้าต่างประดับกระจกสี, จิตรกรรมฝาผนัง, หนังสือวิจิตร และ ประติมากรรม แต่ศิลปินและประติมากร "กวัตโตรเชนโต" เริ่มนำรูปทรงของศิลปะคลาสสิกเข้ามาผสม
ศิลปินในยุคกวัตโตรเชนโต.
ในเมื่อสมัย "กวัตโตรเชนโต" คาบกับสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ศิลปินบางคนจึงกล่าวได้ว่าเป็นทั้งศิลปินยุคกวัตโตรเชนโต และ สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาพร้อมกัน
ควัตโตรเชนโต
นักบุญเยโรมในห้องอักษร (เมสสินา)
นักบุญเยโรมในห้องอักษร  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันโตเนลโล ดา เมสสินาจิตรกรคนสำคัญสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอนในอังกฤษ
อันโตเนลโล ดา เมสสินาเขียนภาพ “นักบุญเยโรมในห้องอักษร” ระหว่างปี ค.ศ. 1474 ถึงปี ค.ศ. 1475 ระหว่างที่ไปพำนักอยู่ในเวนิสที่อาจจะเป็นภาพของอันโตนิโอ พาสคาลิโน
ภาพนี้เป็นภาพเขียนที่มีขนาดเล็กเป็นภาพของนักบุญเยโรมกำลังทำงานอยู่ในห้องที่ไม่มีผนังและเพดานก็ดูจะมีลักษณะของประตูชัยซึ่งอาจจะเป็นลักษณะของคริสต์ศาสนสถานแบบอารากอน ภาพนี้ก็เช่นเดียวกับภาพอื่นของเมสสินาที่เต็มไปด้วยรายละเอียดที่คล้ายกับศิลปะเฟล็มมิชที่รวมทั้งหนังสือ สัตว์ สิ่งของที่เขียนอย่างละเอียดและตรงตามความจริงที่เห็นได้ด้วยการมองด้วยตา (optical truth)
แสงในภาพนี้ตัดกันพอดีตรงส่วนบนและมือของนักบุญ สิ่งที่น่าสังเกตอีกอย่างหนึ่งคือภูมิทัศน์เมดิเตอเรเนียนนอกหน้าต่างสองด้านของห้อง สัตว์ในภาพก็มี ไก่ฟ้าและนกยูงตรงด้านหน้าของภาพ และแมวและสิงห์โตในเงาด้านขวาของภาพ
เมสสินาใชัสัญลักษณ์หลายอย่างทั้งภาพเขียน หนังสือรอบตัวนักบุญเป็นการแปลพระคัมภีร์ไบเบิลมาเป็นภาษาละติน สิงห์โตในเงามาจากตำนานที่ว่านักบุญเยโรมดึงหนามจากอุ้งตีนของสิงห์โต เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณสิงห์โตก็ติดตามนักบุญไปทุกหนทุกแห่งเหมือนกับเป็นแมว ไก่ฟ้าและนกยูงไม่มีความสำคัญในตำนานชีวิตแต่โดยทั่วไปแล้วนกยูงเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นอมตะ และไก่ฟ้าเป็นสัญลักษณ์ของสัตย์ของพระเยซู
St. Jerome in His Study (Antonello da Messina)
พระแม่มารีแห่งภูผา
พระแม่มารีแห่งภูผา  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันสองภาพที่มีลักษณะการวางภาพที่เหมือนกันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรคนสำคัญสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีสและเลโอนาร์โด ดา วินชียังได้วาดภาพนี้ขึ้นอีกชิ้นและปัจจุบันถูกเก็บรักษาไว้ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอนและในอังกฤษ
ภาพในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์.
ภาพที่ตั้งอยู่ในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1483 ถึงปี ค.ศ. 1486 หรือก่อนหน้านั้น ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่มีความเห็นตรงกันว่าเป็นงานเขียนของดา วินชี และเป็นงานเขียนก่อนชิ้นที่อยู่ที่ลอนดอน การใช้ฝีแปรงที่ละเอียดและการใช้ค่าต่างแสง เป็นลักษณะที่เห็นในงานเขียนอื่นหลายชิ้นของดา วินชี ภาพนี้สูงกว่าภาพลอนดอนราว 8 เซนติเมตร บันทึกแรกที่กล่าวถึงภาพนี้บันทึกใน ค.ศ. 1625 เมื่อตกไปเป็นของฝรั่งเศส
ภาพในหอศิลป์แห่งชาติ.
ภาพในหอศิลป์แห่งชาติเป็นภาพเขียนที่เกือบเหมือนกับภาพแรกและเชื่อกันว่าเขียนโดยดา วินชีเช่นกัน ที่อาจจะเขียนก่อน ค.ศ. 1508 ภาพนี้อาจจะมีผู้ช่วยๆ เขียนบางบริเวณของภาพ เป็นภาพที่เขียนสำหรับชาเปลภราดรภาพ Confraternity of Immaculate Conception ของวัดซานฟรานซิสโคกรานเดในมิลาน วัดซานฟรานซิสโคขายภาพนี้อาจจะราว ค.ศ. 1781 แต่ที่แน่คือใน ค.ศ. 1785 ให้กับกาวิน แฮมมิลตันผู้นำกลับไปอังกฤษ หลังจากผ่านมือไปยังงานสะสมต่างๆ ในที่สุดหอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอนก็ซื้อภาพนี้ใน ค.ศ. 1880
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005 เมื่อใช้เครื่องสะท้อนอินฟรา-เรด (reflectogram) ก็พบว่าภาพใต้ภาพที่เห็นเป็นภาพเขียนอีกภาพหนึ่ง ที่เชื่อกันว่าเป็นภาพเหมือนของสตรีคุกเข่าที่อาจจะอุ้มเด็กไว้ในมือหนึ่งและอีกมือหนึ่งยื่นออกไป นักค้นคว้าบางคนเชื่อว่าความตั้งใจเดิมของดา วินชีคือการเขียนภาพการชื่นชมของพระบุตร นอกจากนั้นก็ยังมีการแก้อื่นๆ เมื่อตรวจสอบด้วยเครื่องสะท้อนอินฟรา-เรดหรือเอ็กซเรย์
ริว (สตรีทไฟเตอร์)
ริว  เป็นนักสู้ชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นตัวละครเอกของเกมสตรีทไฟเตอร์ ริวได้รับการจัดสร้างเป็นตัวละครที่ปรากฏในทุกภาคของซีรีส์ และเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะของตัวละครเกมต่อสู้ข้ามฝั่ง ริวได้กลายมาเป็นตัวละครที่รู้จักกันมากที่สุดของเกมต่อสู้ โดยเป็นตัวละครหลักของเกมต่อสู้ในยุคแรกเริ่ม ผู้ซึ่งใช้ศิลปะการต่อสู้ผสมผสานระหว่าง คาราเต้และยูโด (ในเนื้อเรื่องคืออันซัทสึเคน)
ริวมีท่าไม้ตาย ฮาโดเคน (หมัดพลังคลื่น), โชริวเคน (หมัดมังกรทะยานฟ้า) และทัทสึมากิ เซนปุคาคุ (ลูกเตะพายุหมุน) และท่าไม้ตายซุปเปอร์คอมโบคือ ชินคูฮาโดเคน (หมัดคลื่นสูญญากาศ) รวมถึงเดนจินฮาโดเคน และชิน-โชริวเคน ที่ปรากฏในภาค 3 และในภาค 4 มีท่าไม้ตายอุลตร้าคอมโบคือเมทสุฮาโดเคน (Ultra I) และเมทสุโชริวเคน (Ultra II)