pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อเปรียบเทียบน้ำมันที่สกัดจากสาหร่ายกับน้ำมันจากปาล์ม จะพบว่า สาหร่ายสามารถผลิตน้ำมันได้มากกว่าปาล์มถึง 100 เท่า ส่วนกากสาหร่ายที่เหลือจากการสกัดน้ำมัน ยังสามารถแปรรูปเป็นอาหารสัตว์ที่มีโปรตีนสูงได้อีกด้วย พลังงานจากสาหร่ายจึงเป็นอนาคตของพลังงานที่น่าสนใจ และปลอดภัยกับโลกของเรา
การใช้เชิงพาณิชย์.
การเจริญเติบโตของพลังงานหมุนเวียน.
ปลายปี 2004 กำลังการผลิตพลังงานจากพลังงานหมุนเวียนเพิ่มมากขึ้น 10-60 % ต่อปี โดยเฉพาะพลังงานลม และพลังงานหมุนเวียนอื่น ในปี 2009 การใชัพลังงานเหล่านี้สูงกว่า 4 ปีที่ผ่านมา โดยที่พลังงานมีอัตราการใชังานมากกว่าพลังงานทดแทนอื่นๆ แต่อย่างไรก็ตาม การใช้พลังงานหมุนเวียนเฉลี่ยเพิ่มขึ้น 60% ต่อปี ในปี 2010 พลังงานหมุนเวียนถูกนำมาใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าประมาณ 1 ใน 3 ของการสร้างโรงไฟฟ้าใหม่
ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ได้พัฒนาความสามารถในการใชัพลังงานหมุนเวียน เช่น พลังงานลม พลังงานน้ำ และพลังงานแสงอาทิตย์ ให้สามารถใช้ได้ 100% ในปี 2030
ตามการประมาณการใชัพลังงาน ในปี 2011 ของสำนักงานพลังงานระหว่างประเทศ การใชัพลังงานความร้อนจากแสงอาทิตย์อาจเป็นพลังงานหลักในการผลิตกระแสไฟฟ้าของโลกในอีก 50 ปีข้างหน้า ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่อัตรายต่อสิ่งแวดล้อม
อินเตอร์ฟีรอน
อีมิควิมอด
อีมิควิมอด(Imiquimod)
นรก
นรก  หมายถึง ภพหลังความตายในคติของศาสนาต่าง ๆ เชื่อว่าใช้ลงโทษผู้ทำบาปที่ทำบาปตั้งแต่อยู่บนโลก
อินเทอร์เน็ตโพรโทคอล
อินเทอร์เน็ตโพรโทคอล ย่อว่า ไอพี​  หรือ เกณฑ์วิธีอินเทอร์เน็ต เป็นโพรโทคอลการสื่อสารที่สำคัญใน Internet protocol suite สำหรับถ่ายทอดดาต้าแกรม(หน่วยข้อมูลพื้นฐานของแพ็กเกต ซึ่งการส่ง, เวลาถึงและลำดับที่ถึง ไม่ถูกรับประกันโดยเครือข่าย)ข้ามเขตแดนเครือข่าย ฟังก์ชันการกำหนดเส้นทางของมันจะช่วยงานภายในเครื่อข่ายและก่อตั้งระบบอินเทอร์เน็ตขึ้น การทำงานของไอพีเป็นการทำงานแบบไม่รับประกันความถูกต้องของข้อมูล
รุ่นปัจจุบันคือ IPv4 และกำลังอยู่ในช่วงผลักดันให้ใช้ IPv6
ในอดีต IP เป็นบริการดาต้าแกรมแบบ connectionless ใน Transmission Control Program เดิมที่ถูกแนะนำโดย Vint Cerf และบ๊อบ คาห์นในปี 1974; อีกตัวหนึ่งเป็น Transmission Control Protocol (TCP) แบบ connection-oriented ชุดโพรโทคอลอินเทอร์เน็ตจึงมักจะเรียกว่า TCP / IP
รุ่นแรกของ IP, Internet Protocol เวอร์ชัน 4 (IPv4) เป็นโพรโทคอลที่โดดเด่นของอินเทอร์เน็ต ผู้รับช่วงต่อของมันคือ Internet Protocol เวอร์ชัน 6 (IPv6)
ไอพีมีหน้าที่นำส่งแพ็กเกตจากโฮสต์ต้นทางไปยังโฮสต์ปลายทางตามที่อยู่ IP ในส่วนหัวของแพ็กเกต. เพื่อจุดประสงค์นี้ IP กำหนดโครงสร้างแพ็คเกตที่ encapsulate ข้อมูลที่จะส่งมอบ. นอกจากนี้ยังกำหนดวิธีการสร้างที่อยู่ที่ใช้ติดป้ายดาต้าแกรมเพื่อบอกแหล่งที่มาและข้อมูลปลายทางต่างๆ
การสร้างดาตาแกรม.
แต่ละดาต้าแกรมมีสองส่วน: ส่วนหัวและ payload ส่วนหัวของ IP จะติดแท็กด้วย IP ที่อยู่ต้นทาง, ที่อยู่ IP ปลายทางและข้อมูลอืน ๆที่จำเป็นในการ route และนำส่งดาต้าแกรม payload คือข้อมูลที่จะถูกขนส่ง วิธีการห่อหุ้มข้อมูล payload เข้าในแพ็กเกตที่มีส่วนหัวด้วยนี้เรียกว่า encapsulation
การกำหนด IP address และการกำหนดเส้นทาง.
การกำหนด IP address จะให้รายละเอียดของที่อยู่ IP และพารามิเตอร์ที่เกี่ยวข้องให้กับอินเตอร์เฟสของโฮสต์ พื้นที่ที่อยู่แบ่งออกเป็นเครือข่ายหลักและเครือข่ายย่อย ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดของเครือข่ายหรือคำนำหน้าของการ route. การ route IP จะดำเนินการโดยโฮสท์ทุกตัว แต่ที่สำคัญที่สุดคือตัว route หรือเราเตอร์ซึ่งขนส่งแพ็กเกตข้ามเขตแดนเครือข่าย. เราเตอร์สื่อสารด้วยกันเองผ่านทางโพรโทคอลการเร้าต์ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ,อย่างใดอย่างหนึ่งได้แก่ interior gateway protocols หรือ exterior gateway protocols เท่าที่จำเป็นสำหรับโครงสร้างใดๆของเครือข่าย
การเร้าต์ IP เป็นเรื่องธรรมดาในเครือข่ายท้องถิ่น ยกตัวอย่างเช่นสวิตช์อีเธอร์เน็ตจำนวนมากสนับสนุนการดำเนินงานแบบ IP multicast . สวิทช์เหล่านี้ใช้ที่อยู่ IP และ Internet Group Management Protocol ในการควบคุม multicast routing แต่ใช้ที่อยู่ของ MAC สำหรับการเร้าต์จริง
Internet Protocol ใช้หลักการแบบ end-to-end ในการออกแบบ ภายใต้การออกแบบนี้โครงสร้างพื้นฐานของเครือข่ายจะถือว่าโดยเนื้อแท้แล้วไม่น่าเชื่อถือในองค์ประกอบของเครือข่ายตัวใดตัวหนึ่ง ๆ หรือตัวกลางการส่งใดๆและสันนิษฐานว่าเป็นแบบไดนามิกในแง่ของความพร้อมของการเชื่อมโยงและของโหนด ไม่มีการตรวจสอบกลางหรือเครื่องมือการวัดผลการดำเนินงานที่จะตามรอยหรือรักษาสถานะภาพของเครือข่าย. เพื่อประโยชน์ในการลดความซับซ้อนของเครือข่าย, อัจฉริยภาพในการแก้ไขข้อผิดพลาดในเครือข่ายส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในโหนดสุดท้ายของการส่งข้อมูลแต่ละครั้ง เราเตอร์ต่างๆภายในเส้นทางของการส่งจะ forward แพ็กเกตไปให้เกตเวย์ข้างหน้าที่สามารถเข้าถึงได้โดยตรงและตรงกับคำนำหน้าเส้นทางสำหรับที่อยู่ปลายทาง
ผลจากการออกแบบแบบนี้, Internet Protocol เพียงแต่พยายามส่งให้ดีที่สุดเท่านั้นและการบริการอยู่ในฐานะที่ไม่น่าเชื่อถือ ในภาษาของสถ​​าปัตยกรรมเครือข่าย, มันเป็นโพรโทคอลแบบ connectionless ซึ่งตรงกันข้ามกับสิ่งที่เรียกว่าโหมดการส่งแบบ connection-oriented เงื่อนไขข้อผิดพลาดต่างๆที่อาจเกิดขึ้นเช่นความเสียหายของข้อมูล, การสูญหายของแพ็กเกต, การส่งซ้ำและการส่งมอบที่ไม่เป็นไปตามลำดับก่อนหลัง. เพราะว่าการเร้าติ้งเป็นแบบไดนามิกซึ่งหมายความว่าทุกๆแพ็กเกตจะได้รับการปฏิบัติอย่างเป็นอิสระ, และเพราะว่าเครือข่ายไม่ใช้สถานะเดิมของเส้นทางของแพ็กเกตที่มาถึงก่อนหน้า, มันจึงเป็นไปได้ว่าบางแพ็กเกตจะถูกส่งไปปลายทางในเส้นทางอื่น เป็นผลให้ข้อมูลที่ได้รับไม่อยู่ในลำดับที่ถูกต้อง
Internet Protocol Version 4 (IPv4) ให้การป้องกันเพื่อให้แน่ใจว่าส่วนหัวของแพ็กเกต IP ปราศจากข้อผิดพลาด โหนดการกำหนดเส้นทางจะคำนวณ checksum ของแพ็กเกต ถ้า checksum ไม่ดี, โหนดกำหนดเส้นทางจะทิ้งแพ็กเกต โหนดการกำหนดเส้นทางไม่ต้องแจ้งให้โหนดปลายทั้งสอง แต่ Internet Control Message Protocol (ICMP) ช่วยแจ้งเตือนดังกล่าว. ในทางตรงกันข้าม ในการที่จะเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานและเนื่องจากเทคโนโลยีเลเยอร์การเชื่อมโยงในปัจจุบันถูกสันนิษฐานว่าการตรวจสอบข้อผิดพลาดมีอย่างเพียงพอ, ดังนั้นส่วนหัวของ IPv6 จึงไม่มี checksum เพื่อป้องกันดังกล่าว
เงื่อนไขข้อผิดพลาดทั้งหมดในเครือข่ายจะต้องได้รับการตรวจพบและได้รับการชดเชยโดยโหนดสุดท้ายของการส่งผ่าน โพรโทคอลชั้นบนของชุดโพรโทคอลอินเทอร์เน็ตมีความรับผิดชอบในการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือ ตัวอย่างเช่นโฮสต์อาจเก็บข้อมูลเครือข่ายไว้ใน cache memory เพื่อให้แน่ใจว่าลำดับการส่งถูกต้องก่อนที่ข้อมูลจะถูกส่งไปยังแอปพลิเคชัน
กำลังการผลิตและความสามารถในการเชื่อมโยง.
ธรรมชาติที่เป็นไดนามิกของอินเทอร์เน็ตและความหลากหลายของส่วนประกอบไม่สามารถรับประกันได้ว่าเส้นทางใดๆมีความสามารถจริงๆที่จะ, หรือมีความเหมาะสมสำหรับ, การดำเนินการส่งข้อมูลตามที่ร้องขอ, แม้ว่าเส้นทางจะมีอยู่และเชื่อถือได้. หนึ่งในข้อจำกัดทางเทคนิคคือขนาดของแพ็กเกตข้อมูลที่ยอมให้วิ่งบนการเชื่อมโยงที่กำหนดให้ แอปพลิเคชันจะต้องมั่นใจว่าได้ใช้ลักษณะสมบัติของการส่งที่เหมาะสม ความรับผิดชอบนี้บางส่วนยังอยู่ในโพรโทคอลชั้นบน สิ่งอำนวยความสะดวกมีอยู่เพื่อตรวจสอบขนาดของ maximum transmission unit (MTU) ของการเชื่อมโยงท้องถิ่นและการกู้คืนเส้นทาง MTU สามารถถูกนำมาใช้สำหรับเส้นทางที่คาดการณ์ทั้งหมดไปยังปลายทาง. IPv4 ชั้น Internetworking มีความสามารถอย่างอัตโนมัติในการตัดดาต้าแกรมออกเป็นชิ้นเล็กๆสำหรับการส่ง ในกรณีนี้ IP จะจัดลำดับชิ้นเล็กๆนั้นให้ใหม่ถ้ามันถูกส่งมาไม่อยู่ในลำดับที่ถูกต้อง.
Transmission Control Protocol (TCP) เป็นตัวอย่างของโพรโทคอลที่ปรับขนาดเซ็กเมนท์ให้มีขนาดเล็กกว่า MTU. User Datagram Protocol (UDP) และ Internet Control Message Protocol (ICMP) ไม่สนใจขนาด MTU จึงบังคับ IP ให้ตัดย่อยต้าแกรมที่มีขนาดใหญ่เกินไป.
ในระหว่างขั้นตอนการออกแบบของอาร์พาเนตและอินเทอร์เน็ตตอนต้น, ด้านการรักษาความปลอดภัยและความต้องการของประชาชน, เครือข่ายระหว่างประเทศไม่อาจจะคาดเดาได้เพียงพอ ผลก็คือ โพรโทคอลอินเทอร์เน็ตจำนวนมากแสดงให้เห็นช่องโหว่โดยถูกเน้นให้เห็นโดยการโจมตีเครือข่ายและการประเมินผลการรักษาความปลอดภัยในภายหลัง ในปี 2008 การประเมินความปลอดภัยอย่างละเอียดและข้อเสนอการบรรเทาผลกระทบของปัญหาถูกตีพิมพ์. Internet Engineering Task Force (IETF) ได้ทำการศึกษาต่อไปตั้งแต่นั้น.
อนุสิทธิบัตร
อีเมล  หมายถึง จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ หรือ ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์  คือวิธีการหนึ่งของการแลกเปลี่ยนข้อความแบบดิจิทัล ซึ่งออกแบบขึ้นเพื่อให้มนุษย์ใช้เป็นหลัก ข้อความนั้นจะต้องประกอบด้วยเนื้อหา ที่อยู่ของผู้ส่ง และที่อยู่ของผู้รับ (ซึ่งอาจมีมากกว่าหนึ่ง) เป็นอย่างน้อย บริการอีเมลบนอินเทอร์เน็ตในทุกวันนี้เริ่มมีการจัดตั้งมาจากอาร์พาเน็ต (ARPANET) และมีการดัดแปลงโค้ดจนนำไปสู่มาตรฐานของการเข้ารหัสข้อความ RFC 733 อีเมลที่ส่งกันในยุคคริสต์ทศวรรษ 1970 นั้นมีความคล้ายคลึงกับอีเมลในปัจจุบัน การเปลี่ยนแปลงจากอาร์พาเน็ตไปเป็นอินเทอร์เน็ตในคริสต์ทศวรรษ 1980 ทำให้เกิดรายละเอียดแบบสมัยใหม่ของการบริการ โดยส่งข้อมูลผ่านเกณฑ์วิธีถ่ายโอนไปรษณีย์อย่างง่าย (SMTP) ซึ่งได้เผยแพร่เป็นมาตรฐานอินเทอร์เน็ต 10 (RFC 821) เมื่อ พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) และเปลี่ยน RFC 733 ไปเป็นมาตรฐานอินเทอร์เน็ต 11 (RFC 822) การแนบไฟล์มัลติมีเดียเริ่มมีการทำให้เป็นมาตรฐานใน พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) ด้วย RFC 2045 ไปจนถึง RFC 2049 และภายหลังก็เรียกกันว่าส่วนขยายสื่อประสมในระบบอินเทอร์เน็ตแบบอเนกประสงค์ (MIME)
ระบบอีเมลที่ดำเนินงานบนเครือข่าย มากกว่าที่จะจำกัดอยู่บนเครื่องที่ใช้ร่วมกันครื่องเดียว มีพื้นฐานอยู่บนแบบจำลองบันทึกและส่งต่อ (store-and-forward model) เครื่องให้บริการอีเมลนั้นจะตอบรับ ส่งต่อ หรือเก็บบันทึกข้อความขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของผู้ใช้ โดยที่ผู้ใช้คนนั้นจำเป็นต้องเชื่อมต่อกับระบบอีเมลภายในด้วยคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลหรืออุปกรณ์สื่อสารอื่น ๆ บนเครือข่าย ในการรับส่งข้อความจากเซิร์ฟเวอร์ที่กำหนด ส่วนการส่งอีเมลโดยตรงจากอุปกรณ์สู่อุปกรณ์นั้นพบได้ยากกว่า
การสะกดคำ.
ในอดีตคำว่าไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ (electronic mail) คือการส่งเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ ตัวอย่างเช่น นักเขียนหลายคนในช่วงต้นทศวรรษ 1970 ใช้คำนี้เพื่ออ้างถึงการส่งเอกสารแฟกซ์ ด้วยเหตุนี้การค้นหาการใช้งานครั้งแรกจึงเป็นเรื่องยากสำหรับความหมายเฉพาะที่มีอยู่ในปัจจุบัน. คำว่าจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ถูกนำมาใช้กับความหมายในปัจจุบันอย่างน้อยที่สุดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 และมีการใช้รูปแบบต่างๆของอีเมลที่สั้นกว่าตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 เป็นอย่างน้อย
การสะกดคำในภาษาอังกฤษ e-mail และ email เป็นการใช้โดยปกติทั้งคู่ แนวทางในการเขียนเชิงเทคนิคและเชิงข่าวหลายแห่งได้แนะนำว่าให้ใช้ e-mail
ส่วนการสะกดว่า email นั้นก็มีการยอมรับโดยพจนานุกรมหลายเล่มเช่นกัน
ในเอกสารขอความเห็น (RFC) ดั้งเดิมไม่ได้สะกดคำอย่างใดอย่างหนึ่งข้างต้น เพียงแค่กล่าวถึงการบริการนั้นว่า mail และอีเมลฉบับหนึ่ง ๆ ก็เรียกว่า message
นอกจากนั้นรูปพหูพจน์ e-mails หรือ emails ก็เป็นที่ยอมรับเช่นเดียวกัน
เอกสารขอความเห็นใหม่ ๆ และคณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ต (IETF) เลือกที่จะใช้คำว่า email เพื่อการขึ้นต้นอักษรตัวใหญ่ การแบ่งยัติภังค์ และการสะกดคำศัพท์
โดนัลด์ คนูธ (Donald Knuth) พิจารณาว่าการสะกดว่า e-mail นั้นล้าสมัย และได้หมายเหตุไว้ว่าคนในสหราชอาณาจักรส่วนใหญ่สะกดเป็น email กัน ในภาษาอื่นของยุโรปบางภาษา คำว่า email นั้นไปพ้องกับคำว่า enamel (สิ่งเคลือบ)
ในภาษาไทย "อีเมล" เป็นการสะกดตามศัพท์บัญญัติจากราชบัณฑิตยสถาน ซึ่งบัญญัติไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2544
ในรูปไทยเดิม"รูปแบบทำได้"ตั้งใว้ใหม่[tmsd]
อีเมลเริ่มใช้กันในปี พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1965) โดยใช้ในการส่งข้อมูลระหว่างผู้ใช้ภายในเครื่องคอมพิวเตอร์เมนเฟรม ปัจจุบันได้มีการเถียงกันระหว่างเครื่อง SDC's Q32 และ MIT's CTSS ว่าใครเป็นผู้ใช้ระบบอีเมลเป็นเครื่องแรก
ต่อมาพัฒนาให้สามารถส่งอีเมลข้ามระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์ได้ โดยระบบแรก ๆ ได้แก่ ระบบ AUTODIN ซึ่งเป็นระบบเชื่อมโยงข้อมูลของกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ (ปีพ.ศ. 2509) และ ระบบ SAGE ซึ่งใช้ตรวจจับเครื่องบินทิ้งระเบิด
ระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ อาร์พาเน็ต (ARPANET) มีส่วนเป็นอย่างมากในการพัฒนาอีเมล มีการทดลองส่งครั้งแรกในเครือข่ายเมื่อปีพ.ศ. 2512 ในปี พ.ศ. 2514 นายเรย์ ทอมลินสัน (Ray Tomlinson) เริ่มใช้เครื่องหมาย @ ในการคั่นระหว่างชื่อผู้ใช้กับชื่อเครื่อง เขายังเขียนโปรแกรมรับส่งอีเมลที่ชื่อ SNDMAIL และ READMAIL อาร์พาเน็ตทำให้อีเมลได้รับความนิยม และอีเมลก็ได้กลายเป็นงานหลักของอาร์พาเน็ต
เมื่อประโยชน์ของอีเมลเป็นที่รู้จักมากขึ้น ก็มีการคิดค้นระบบอีเมลที่ติดต่อโดยช่องทางอื่นสำหรับผู้ที่ไม่มีสิทธิ์ใช้เครือข่ายอาร์พาเน็ต เช่นผ่านเครือข่าย UUCP หรือ VNET ก่อนที่มีการพัฒนาอีเมลที่ค้นหาเส้นทางในการส่งโดยอัตโนมัติ (auto-routing) การส่งผ่านอีเมลข้ามจากระบบหนึ่งไปยังอีกระบบจำเป็นระบุเส้นทางการส่งโดยใช้เครื่องหมาย ! คั่นชื่อเครื่องระหว่างทาง วิธีนี้สามารถเชื่อมอีเมลจาก อาร์พาเน็ต BITNET NSFNET UUCP เข้าด้วยกัน
ในช่วงประมาณ พ.ศ. 2520 หน่วยงาน IETF ออกแบบและกำหนดโพรโทคอลในการส่งอีเมลที่มีชื่อว่า SMTP หรือ Simple Mail Transfer Protocol ปัจจุบันโพรโทคอลนี้ถือเป็นมาตรฐานในการรับส่งอีเมลบนอินเทอร์เน็ต
รูปแบบของอีเมล.
รูปแบบของอินเทอร์เน็ตอีเมล จะใช้ในลักษณะของ RFC 2822 และรูปแบบของชุด RFCs (RFC 2045 ถึง RFC 2049) ซึ่งเรียกรวมว่า MIME อินเทอร์เน็ตอีเมลประกอบไปด้วย 2 ส่วนหลักแยกจากกัน คือ
ส่วนหัว.
Header E-mail
ส่วนหัวของอีเมล กำหนดตามมาตรฐาน RFC 2822 โดยทั่วไปส่วนหัวประกอบด้วยข้อความและตามด้วยเครื่องหมาย ":" และตามด้วยข้อมูล ในแต่ละข้อมูลจะประกอบไปด้วยอย่างน้อย 4 หัวข้อ ได้แก่
หัวข้ออื่น ๆ ได้แก่
ส่วนเนื้อความ.
ส่วนเนื้อความของอีเมลเป็นเนื้อหาที่ต้องการสื่อสาร ลายเซ็นอิเล็กทรอนิกส์ และอาจแนบไฟล์ไปกับเนื้อหาได้ด้วยการแบ่ง MIME แบบ multipart
รูปแบบไฟล์สำหรับเก็บบันทึก.
แต่ละโปรแกรมคอมพิวเตอร์ จะใช้รูปแบบไฟล์แตกต่างกันออกไป
อีเมล์
ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์
การ์ตูนเป็นรูปแบบหนึ่งของการวาดภาพประกอบซึ่งโดยทั่วไปเกิดจากการวาด หรือบางครั้งในรูปแบบแอนิเมชั่น ในรูปแบบไม่เหมือนจริงหรือกึ่งสมจริง ความหมายของการ์ตูนมีการเปลี่ยนแปลงมาตลอดยุคของประวัติศาสตร์ แต่ความหมายร่วมสมัยของการ์ตูนคือ ภาพหรือชุดของภาพที่มีเป้าหมายเพื่อเหน็บแนม, ล้อเลียน หรือ ความตลก หรืออาจหมายถึงภาพเคลื่อนไหวที่เกิดจากชุดต่อเนื่องของภาพเขียนเพื่อให้เกิดแอนิเมชั่น คำเรียกผู้สร้างสรรค์การ์ตูนคือ "การ์ตูนนิสต์", หรือ "แอะนิเมเตอร์"
แนวคิดของการ์ตูนปรากฏครั้งแรกในยุคกลาง ซึ่งปรากฏอธิบายครั้งแรกว่าเป็นการวาดเบื้องต้นเพื่อเตรียมการสำหรับสร้างสรรค์งานศิลปะ เช่นจิตรกรรม, เฟรสโก, ทาเปสตรี หรือ กระจกสี ในศตวรรษที่ 19 นับตั้งแต่นิตยสาร "พันช์" ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1843 การ์ตูนเริ่มกลายมาเป็นคำเรียกแบบภาพวาดประกอบในนิตยสารและหนังสือพิมพ์ที่มีความตลกขบขัน ซึ่งในระยะแรกเป็นคำเรียกอย่างเหน็บแนม จากนั้นจึงปรากฏใช้กับ การ์ตูนล้อการเมือง และ การ์ตูนช่อง และในศตวรรษที่ 20 ซึ่งมีการพัฒนาและเปลี่ยนแปลงสื่อกลาง การ์ตูนเริ่มนำมาใช้รวมถึงแอนิเมชั่นเช่นกัน
คะตะคานะ
อาร์กอน
อาร์กอน  เป็นธาตุเคมีในตารางธาตุที่มีสัญลักษณ์ Ar และเลขอะตอม 18 เป็นก๊าซมีตระกูล ตัวที่ 3 อยู่ในกลุ่ม 18 ก๊าซอาร์กอนประกอบเป็น 1% ของบรรยากาศของโลก ชื่ออาร์กอน มาจากภาษากรีกจากคำว่า αργον แปลว่า ไม่ว่องไว (inactive) ในขณะที่มีการอ้างอิงถึงความจริงที่ว่าองค์ประกอบเกือบจะไม่มีปฏิกิริยาทางเคมี ออคเต็ต สมบูรณ์ (ครบ8อิเล็กตรอน) ในเปลือกนอกทำให้อะตอมอาร์กอนที่มีความเสถียรภาพและความทนทานต่อพันธะกับองค์ประกอบอื่นๆที่อุณหภูมิสามจุดเท่ากับ 83.8058K เป็นจุดคงที่ที่กำหนดในอุณหภูมิระดับนานาชาติปี1990
อาร์กอนที่ผลิตโดยอุตสาหกรรมการกลั่นลำดับส่วนของอากาศและของเหลว อาร์กอนส่วนใหญ่จะใช้เป็นก๊าซเฉื่อยในการเชื่อมและกระบวนการทางอุตสาหกรรมที่อุณหภูมิสูงมีสารอื่นๆที่ปกติจะไม่ทำปฏิกิริยากลายเป็นทำปฏิกิริยา ตัวอย่างเช่น ชั้นบรรยากาศอาร์กอนนอกจากนี้ยังมีการปลดปล่อยก๊าซหลอด อาร์กอนทำให้ก๊าซสีเขียว-สีฟ้า โดเด่นด้วยแสงเลเซอร์ นอกจากนั่นอาร์กอนยังใช้ในการริเริ่มการเรืองแสงอีกด้วย
อาร์กอนสามารถทำละลายกับน้ำเช่นเดียวกับออกซิเจน และทำละลายกับน้ำมากกว่าไนโตรเจน 2.5 เท่า อาร์กอนเป็นธาตุไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ไม่ติดไฟ และปลอดสารพิษ เป็นได้ทั้งสามสถานะ คือ ของแข็ง ของเหลว แก๊ส อาร์กอนเป็นแก๊สเฉื่อยภายใต้เงื่อนไขและรูปแบบที่ไม่ได้รับการยืนยันว่าเป็นสารประกอบที่มีความเสถียรที่อุณหภูมิห้อง
แม้ว่าอาร์กอนเป็นก๊าซมีตะกูลก็มีการตรวจพบว่ามีความสามารถเป็นโครงสร้างของสารประกอบบางชนิด ยกตัวอย่างเช่นการสร้าง อาร์กอนฟลูออโรไฮไดรด์ (HArF) ถูกสร้างในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2000 โดยนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิ โดยนำอาร์กอนมาทำปฏิกิริยากับ ไฮโดรเจนฟลูออไรด์ บนผิวของซีเซียมไอโอไดต์ที่ -265 องศาเซลเซียส หลังจากนั้นนำไปผ่านรังสีอัลตราไวโอเลต จึงได้สารประกอบนี้มา แต่เมื่อมันมีอุณหภูมิสูงกว่า -256 องศาเซลเซียส มันจะกลับไปเป็นอาร์กอนและไฮโดรเจนฟลูออไรด์เหมือนเดิม
อาร์กอน (αργόν รูปเอกพจน์เพศของ αργός ความหมายในภาษากรีก "ใช้งาน" ในการอ้างอิงถึงการใช้งานสารเคมี) ถูกสงสัยว่าจะอยู่ในอากาศโดย เฮนรีคาเวนดิชในปี 1785 แต่ไม่ได้แยกจนถึงปี 1894 โดยลอร์ดเรย์ลีและเซอร์วิลเลียม Ramsay ที่มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอนได้ทำการทดลองโดยในการทดลองของพวกเขาได้เอาออกซิเจน คาร์บอนไดออกไซด์ น้ำ และไนโตรเจน จากตัวอย่างของอากาศที่สะอาด พวกเขาระบุว่าไนโตรเจนที่ผลิตจากส่วนผสมทางเคมีเป็นร้อยละครึ่งหนึ่งเบากว่าไนโตรเจนจากบรรยากาศ ความแตกต่างที่ดูเหมือนไม่มีนัยสำคัญ แต่มันเป็นสิ่งสำคัญมากพอที่จะดึงดูดความสนใจของพวกเขามานานหลายเดือน พวกเขาสรุปว่ามีก๊าซอื่นในอากาศผสมกับไนโตรเจน อาร์กอนยังเป็นธาตุที่พบในปี 1882 และได้มีการผ่านการวิจัยอิสระของ H . F . นูออลและ เอ็นฮาร์ทลี่ย์ สังเกตสีแต่ละสเปกตรัมของอากาศ แต่ก็ไม่สามารถที่จะระบุองค์ประกอบที่ชัดเจนได้ อาร์กอนจึงกลายเป็นธาตุชนิดแรกของก๊าซมีตระกูลที่จะค้นพบ สัญลักษณ์สำหรับอาร์กอน "A" แต่จนถึงปี 1957 เปลี่ยนเป็น "Ar".
อาร์กอนถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1894 ในขณะที่วิลเลียม แรมเซย์ กำลังทำให้แก๊สไนโตรเจนบริสุทธิ์ โดยให้แก๊สไนโตรเจนผ่านไปยังโลหะแมกนีเซียมที่เพิ่งให้ความร้อนมาใหม่ๆ และเขาก็พบว่ายังมีแก๊สเหลืออีกประมาณ 1/80 ปริมาณเดิม เมื่อเขามาตรวจสอบจึงพบว่า มันมีสมบัติที่ไม่ตรงกับหมู่ใดๆ ของตารางธาตุ เขาจึงให้อาร์กอนอยู่ในหมู่ธาตุใหม่และอยู่ระหว่าง คลอรีนกับโพแทสเซียม
อาร์กอนเป็นก๊าซแรกของก๊าซมีตระกูลที่ถูกค้นพบ ในปี 1957 อาร์กอนมีสัญลักษณ์ธาตุ คือ A แต่ในปัจจุบันอาร์กอนมีสัญลักษณ์ธาตุ คือ Ar
อาร์กอนถือว่ามีค่าเท่ากับ 0.934% โดยปริมาตรและ 1.288%โดยมวล ของชั้นบรรยากาศของโลก และอากาศยังเป็นวัตถุดิบหลังที่ใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตสินค้า อาร์กอนที่บริสุทธิ์จะถูกแยกออกจากอากาศวิธีการแยกที่ใช้มากที่สุด โดยการกลั่น บางส่วนอุณหภูมิอยู่ในสภาวะสารเย็นเยือกซึ่งเป็นกระบวนการที่ยังผลิตก๊าซไนโตรเจนบริสุทธิ์ที่ได้จาก ออกซิเจน นีออน คริปทอน และซีนอน อีกทั้งเปลือกโลกและน้ำทะเลมีค่า1.2 ppm และ0.45 ppm ของอาร์กอนตามลำดับ
อาร์กอนจะมีอิเล็กตรอนแสดงให้เห็น s และ p เป็นระดับพลังงาน อาร์กอนมีเสถียรภาพมากและทนมากที่จะเชื่อมกับองค์ประกอบอื่น ๆ ก่อนปี 1962 อาร์กอนและก๊าซมีตระกูลอื่น ๆ ได้รับการพิจารณาให้เป็นสารเคมีเฉื่อย แต่สารประกอบของก๊าซมีตระกูลหนักได้รับการสังเคราะห์ตั้งแต่ ในเดือนสิงหาคม 2000 สารประกอบอาร์กอนแรกที่ถูกค้นพบโดยนักวิจัยที่มหาวิทยาลัยเฮลซิกิ โดยการส่องแสงอัลตราไวโอเลตบนอาร์กอนแช่แข็งที่มีจำนวนเล็ก ๆ ของฟลูออไรไฮโดรเจนไอโอไดด์แคลเซียม อาร์กอน ฟลูออไฮไดร์(HArF)ที่ถูกสร้างขึ้น. จะมีเสถียรภาพถึง 40 เคลวิน (-233 °c) ArCF2 + 2 เป็นความจุที่มีฟลูออไรด์ พบว่าในปี 2010 [28] อาร์กอน-36 ในรูปแบบของไฮไดรด์ไอออนอาร์กอนที่ได้รับการตรวจพบในฝุ่นจักรวาลที่เกี่ยวข้องกับเนบิวลาปูซูเปอร์โนวา
อาร์กอนที่ผลิตโดยอุตสาหกรรมการกลั่นลำดับส่วนของไอน้ำในหน่วยแยกอากาศอุณหภูมิ กระบวนการที่แยกไนโตรเจนเหลวซึ่งเดือดที่ 77.3 K จากอาร์กอนซึ่งเดือดที่ 87.3 K และออกซิเจนเหลวซึ่งเดือดที่ 90.2 K ประมาณ 700,000 ตัน อาร์กอนมีการผลิตเป็นประจำทุกปีทั่วโลก
40Ar, ไอโซโทปที่มีความสมบูรณ์ที่สุดของอาร์กอนมีการผลิตจากการสลายตัวของ 40K กับครึ่งชีวิตของ 1.25 × 109 ปีโดยจับภาพการปล่อยอิเล็กตรอนหรือโพสิตรอน เพราะเหตุนี้จึงมีการใช้หาคู่ของโพแทสเซียมอาร์กอนเพื่อกำหนดอายุของหิน
มีเหตุผลหลายประการที่ทำให้อาร์กอนถูกนำมาใช้
แก๊สมีตระกูลธาตุอื่นอาจถูกนำมาใช้เช่นกัน แต่อาร์กอนนั้นเป็นธาตุที่ถูกที่สุดในบรรดาแก๊สมีตระกูล อาร์กอนนั้นมีอยู่ทั่วไปในอากาศและหาได้ง่ายเพราะเป็นผลพลอยได้ของอุณหเคมีและการแยกผลิตภัณฑ์ของอากาศระหว่างออกซิเจนเหลวและไนโตรเจนเหลว โดยที่ส่วนประกอบหลักของอากาศนั้นถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ แก๊สมีตระกูลชนนิดอื่น (ยกเว้นฮีเลียม) สามารถนำมาใช้ได้ดีเช่นกัน แต่อาร์กอนนั้นมีอยู่มากมายมหาศาลและเหตุผลที่ปริมาณการใช้ของอาร์กอนมีมากนั้น เพราะมันมีความเฉื่อยและถูกที่สุด
กระบวนการทางอุตสาหกรรม.
อาร์กอนถูกนำมาใช้ในบางกระบวนการทางอุตสาหกรรมที่อุณหภูมิสูงซึ่งปกติสารที่ไม่ทำปฏิกิริยากลายเป็นปฏิกิริยา ยกตัวอย่างเช่นบรรยากาศอาร์กอนจะใช้ในเตาเผาไฟฟ้ากราไฟท์เพื่อป้องกันไม่ให้กราไฟท์จากการเผาไหม้ สำหรับบางส่วนของกระบวนการเหล่านี้ปรากฏตัวของก๊าซไนโตรเจนออกซิเจนหรืออาจทำให้เกิดข้อบกพร่องภายในวัสดุ อาร์คกอนถูกนำมาใช้ในรูปแบบต่างๆของส่วนโค้งเชื่อมเช่นก๊าซเชื่อมอาร์คโลหะและก๊าซเชื่อมอาร์คทังสเตนเช่นเดียวกับในการประมวลผลของไททาเนียมและองค์ประกอบปฏิกิริยาอื่น ๆ บรรยากาศอาร์คกอนยังใช้สำหรับการเติบโตของผลึกซิลิคอนและเจอร์เมเนียม
อาร์กอนที่ใช้ในอุตสาหกรรมสัตว์ปีกที่ใช้ในการรัดคอนกทั้งการเลือกสรรมวลต่อไปนี้การระบาดของโรคหรือเป็นวิธีการของการฆ่าอย่างมีมนุษยธรรมมากกว่าการอาบน้ำไฟฟ้า อาร์กอนจะมีความหนาแน่นค่อนข้างสูงทำให้มันยังคงอยู่ใกล้กับพื้นดินในช่วงแก๊ส ลักษณะที่ไม่ใช่ปฏิกิริยาของมันทำให้มันเหมาะในผลิตภัณฑ์อาหารและตั้งแต่แทนที่ออกซิเจนภายในนกตายอาร์กอนยังช่วยเพิ่มอายุการเก็บรักษา
อาร์กอนบางครั้งใช้สำหรับดับไฟที่เกิดความเสียหายต่ออุปกรณ์ที่ควรหลีกเลี่ยง
อาร์กอนเหลวที่ใช้เป็นเป้าหมายสำหรับการทดลองนิวตริโนและการค้นหาสสารมืดโดยตรง การทำงานร่วมกันของอนุภาคสามัญสมมุติกับนิวเคลียสอาร์กอนผลิตแสงประกายที่ตรวจพบโดยหลอดขยายอิเล็กตรอน เครื่องตรวจจับสองเฟสยังใช้ก๊าซอาร์กอนในการตรวจสอบอิเล็กตรอนแตกตัวเป็นไอออน ที่ผลิตในช่วงกระเจิงสามัญ-นิวเคลียส เช่นเดียวกับของเหลว ก๊าซมีตระกูลอื่น ๆ ส่วนใหญ่อาร์กอนมีประกายแสงผลผลิตสูง (~ 51 โฟตอน / เคฟ )) มีความโปร่งใสมีประกายแสงของตัวเองและมีความสะดวกในการทำความสะอาด เมื่อเทียบกับซีนอน อาร์กอนมีราคาถูกและมีรายละเอียดที่แตกต่างกันเวลาประกายแสง ซึ่งจะช่วยให้การแยกของอิเล็กตรอนหันกลับจากนิวเคลียร์หันกลับมา ในทางตรงกันข้าม ,พื้นหลังของเบต้า-เรย์ที่แท้จริงจะมีขนาดใหญ่เนื่องจาก 39 Ar ปนเปื้อน ถ้าใช้แหล่งที่มาของอาร์กอนใต้ดินซึ่งมีน้อยมาก 39Ar การปนเปื้อน ส่วนใหญ่ของอาร์กอนในชั้นบรรยากาศของโลกที่ถูกผลิตโดยการจับภาพอิเล็กตรอนระยะยาว 40
K (40K + e-→ 40Ar + ν) โพแทสเซียมที่มีอยู่ในธรรมชาติภายในแผ่นดิน 39Ar กิจกรรม ในชั้นบรรยากาศปรับปรุงโดยผลิตรังสีคอสมิกผ่าน 40Ar (n, 2n) 39Arและปฏิกิริยาที่ คล้ายกัน ฮาล์ฟไลฟ์ 39Ar เพียง 269 ปีที่ผ่านมา ส่งผลให้ชั้นใต้ดินมีการบังหินและน้ำที่มี 39Ar น้อยกว่า การปนเปื้อนเครื่องตรวจจับสสารมืดปัจจุบันการดำเนินงานกับอาร์กอนเหลวรวมถึงด้านมืดบิด อายุกลไกการย่อยสลาย ที่ทำความสะอาดขนาดเล็กและแบบลึกในตัว รวมถึงการทดลองนิวตริโน อิคารัสและ ไมโคร โบนน์ ซึ่งทั้งสองใช้อาร์กอนเหลวที่มีความบริสุทธิ์สูงในห้องฉายเวลาสำหรับการปรับความละเอียดในการถ่ายภาพสามมิติของการสื่อสารนาโนเทคโนโลยี
สารกันบูด.
อาร์กอนจะใช้ในการไล่อากาศออกซิเจนและความชื้นที่มีอยู่ในบรรจุภัณฑ์ที่จะขยายอายุการเก็บรักษาของเนื้อหา (ยุโรปใช้อาร์กอนมีสารเติมแต่งอาหาร รหัส E938)
การเกิดออกซิเดชันทางอากาศ, การย่อยสลายและปฏิกิริยาทางเคมีอื่น ๆ ที่ทำให้ผลิตภัณฑ์เสื่อมเสียและมีความมีป้องกันช้าลง ขวดสารเคมีบริสุทธิ์สูงและผลิตภัณฑ์ยาบางอย่างที่มีอยู่ในขวดที่ปิดสนิทหรือหลอดบรรจุในอาร์กอน.
อาร์กอนยังมีอยู่ในกระป๋องสเปรย์ซึ่งอาจจะใช้ในการรักษาเช่นสารเคลือบยูรีเทน, สี, ฯลฯ สำหรับการจัดเก็บหลังจากที่เปิดใช้งาน
ตั้งแต่ปี 2002 ร้านค้าหอ จดหมายเหตุแห่งชาติอเมริกันเอกสารสำคัญระดับชาติเช่นการประกาศอิสรภาพและรัฐธรรมนูญภายในกรณีอาร์กอนที่เต็มไปด้วยการยับยั้งการย่อยสลายของพวกเขา ใช้อาร์กอนช่วยลดการรั่วไหลของก๊าซฮีเลียมเมื่อเทียบกับที่ใช้ในก่อนหน้านี้ห้าสิบปี
อุปกรณ์ห้องปฏิบัติการ.
อาร์กอนอาจจะใช้เป็นก๊าซเฉื่อยและมีการใช้ไนโตรเจนอาร์กอนด้วยในห้องปฏิบัติ และไนโตรเจนอาจทำปฏิกิริยากับสารเคมีหรืออุปกรณ์การทดลอง อาร์กอนอาจจะใช้เป็นโคก๊าซและในมวลสารไอออนไนซ์ เป็นก๊าซของทางเลือกสำหรับพลาสม่าที่ใช้ในสเปคโทร ICP อาร์กอนใช้สำหรับการเคลือบปะทุของกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน ก๊าซอาร์กอนยังเป็นที่นิยมใช้สำหรับการสะสมปะทุของฟิล์มที่ไมโครอิเล็กทรอนิกส์ ใช้สำหรับการทำความสะอาดและเวเฟอร์ในชิ้นงานขนาดเล็ก
ใช้งานทางการแพทย์.
ขั้นตอนการรักษาด้วยความเย็นเช่นการใช้อาร์กอนเหลว ที่จะทำลายเนื้อเยื่อ เช่น เซลล์มะเร็ง ในการผ่าตัดจะใช้ในขั้นตอนที่เรียกว่า "การแข็งตัวของอาร์กอนที่เพิ่มขึ้น" ซึ่งเป็นรูปแบบของพลาสม่าอาร์กอน ขั้นตอนการผ่ามีความเสี่ยงในการเกิดเส้นเลือดอุดตันในผู้ป่วยและส่งผลให้เกิดการเสียชีวิต
อาร์กอนเลเซอร์สีฟ้าถูกนำมาใช้ในการผ่าตัดหลอดเลือดแดงที่จะเชื่อมทำลายเนื้องอกและแก้ไขข้อบกพร่องที่ตา
อาร์กอนยังถูกใช้ในการทดลองที่จะเปลี่ยนไนโตรเจนในการผสมการหายใจหรือการบีบอัด เพื่อเพิ่มความเร็วในการกำจัดของไนโตรเจนที่ละลายจากเลือด
แสงสว่างโชตช่วงที่เติมเต็มด้วยอาร์กอน ทำงานโดยอาร์กอนนั้นถูกเก็บไว้ในเส้นใยที่อุณหภูมิสูงจากการออกซิเดชัน มันถูกใช้เมื่อมันถูกไอออไนซ์และจะเปล่งแสง อย่างเช่นในพลาสมาและการวัดความร้อนนหารหาอนุภาคทางฟิสิกส์ โคมไฟแก๊สที่สามารถปล่อยแสงได้เมื่อถูกเติมด้วยอาร์กอนบริสุทธิ์จะให้แสงสีม่วง เมื่อเติมอาร์กอนและปรอทบางส่วนจะให้แสงสีน้ำเงิน และอาร์กอนนั้นยังถูกใช้ในการสร้างแสงเลเซอร์สีน้ำเงินและสีเขียว
การใช้งานเบ็ดเตล็ด.
อาร์กอนใช้สำหรับฉนวนกันความร้อนในระดับพลังงานอย่างมีประสิทธิภาพ
อาร์กอนยังใช้ในการดำน้ำลึกทางเทคนิคในการขยายชุดแบบแห้งเพราะมันเป็นก๊าซเฉื่อยและมีการนำความร้อนต่ำ
อาร์กอนจะถูกนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงของจรวด (VASIMR) ก๊าซอาร์กอนได้รับอนุญาตให้ใช้เป็นส่วนประกอบในการผลิตอาวุธ ก๊าซอาร์กอนจะถูกเก็บไว้ที่ความดันสูงเพื่อรักษาระดับการขยายตัวของความร้อน
อาร์กอน-39 มีครึ่งชีวิต 269 ปีได้ถูกนำไปใช้งานเป็นหลักแกนน้ำแข็งและพื้นที่น้ำใต้ดิน นอกจากนี้การออกค้นพบโพแทสเซียมอาร์กอนถูกนำมาใช้ในการค้นพบหินอัคนี
เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2014 มีหน่วยงานต่อต้านการใช้ยาสลบ (WADA) ที่มีส่วนผสมของอาร์กอนซีนอน
แม้ว่าอาร์กอนจะไม่เป็นพิษ แต่มันมีความหนานแน่นมากกว่าอากาศถึง 38% ดังนั้นมันจึงเป็นอันตรายเมื่ออยู่ในที่ปิด เพราะจะทำให้หายใจไม่ออกจนสลบ อาร์กอนนั้นยากที่จะตรวจจับได้ เพราะมันไม่มีสี ไม่มีกลิ่นและไม่มีรส ในปี 1994 มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น เมื่อชายคนหนึ่งสลบหลังจากเข้าไปในส่วนที่เต็มไปด้วยอาร์กอนของท่อน้ำมันใต้การก่อสร้างที่อลาสก้า การป้องกันคือ ต้องจำกัดพื้นที่การใช้อาร์กอน และเน้นให้มีการใช้ พื้นที่เก็บและการจัดการที่เหมาะสม
รีเพลย์เจ
รีเพลย์ J  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่วาดโดยดัดแปลงมาจากเนื้อเรื่องส่วนหนึ่งจากนิยายภาษาอังกฤษเรื่อง "รีเพลย์" (Replay) ซึ่งเขียนโดย "เคน กริมวูด" (Ken Grimwood)
รีเพลย์ J จะออกไปทางคำถามปรัชญาว่า คนเราถ้าได้โอกาสครั้งที่สอง จะทำอย่างไร แก้ไขสิ่งใดบ้าง
มุโรบุชิ ชูเฮ โบรกเกอร์บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์แห่งหนึ่ง อายุ 40 ปี ชีวิตที่พยายามมาไม่ได้ดังหวัง และเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ได้ย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของตนเองครั้งยังหนุ่มอีกครั้งโดยมีความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอีกด้วย ใช้ความทรงจำก่อนตาย มาแก้ไขอดีตของเขาเอง และเพื่อนฝูงของเขาในการ์ตูนนั้นจะเน้นไปเฉพาะในส่วนการย้อนกลับมาใช้ชีวิตครั้งแรก
Shinji Imaizumi ผู้วาด Replay J, ทายาทหมัดนักบุญ, วาดฝันสู่ฟากฟ้า, อื่นๆ
หัตถกรรม