pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
"เมก•อเมริกา•เกรต•อะเกน"  แปลเป็นภาษาไทยว่า "ทำให้อเมริกากลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง" เป็นคำขวัญของการรณรงค์หาเสียงที่ใช้ในการเมืองของสหรัฐอเมริกา คำขวัญนี้มีบทบาทสำคัญอย่างมากในช่วงการรณรงค์หาเสียงของดอนัลด์ ทรัมป์ ซึ่งสร้างขึ้นมาในปี ค.ศ. 1979 ครั้งตอนที่สหรัฐอเมริกาประสบปัญหาความทุกข์ทรมานจากเศรษฐกิจที่เลวร้ายลง จากภาวะการชะงักงันทางเศรษฐกิจ คำขวัญนี้เริ่มใช้โดย โรนัลด์ เรแกน ในช่วงการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งปี ค.ศ. 1980
ทรัมป์ได้นำคำขวัญมาทำเป็นเครื่องหมายการค้าในปี ค.ศ. 2012 และใช้ในการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งของเขาในปี ค.ศ. 2016 โดยเฉพาะการสวมหมวกที่ปักคำว่าเมกอเมริกาเกรตอะเกน
กรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายใน
กรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายใน  ย่อว่า เอ็นเควีดี (NKVD) ชื่อเรียกหน่วยงานที่เทียบได้กับกระทรวงมหาดไทยในสหภาพโซเวียต ก่อตั้งในปีค.ศ. 1934 และถูกแปรสภาพเป็นกระทรวงกิจการภายใน เมื่อค.ศ. 1946
หน่วยงานนี้ก่อตั้งใน ค.ศ. 1917 ในฐานะกระทรวงของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย โดยมีผู้บริหารคือกรรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายใน (เทียบเท่ารัฐมนตรีมหาดไทย) รับผิดชอบการรักษาความปลอดภัยตามปรกติ และกำกับดูแลเรือนจำกับค่ายคนงาน ต่อมายุบเลิกใน ค.ศ. 1930 โดยถ่ายโอนหน้าที่ไปให้หน่วยงานต่าง ๆ แทน ก่อนตั้งขึ้นอีกใน ค.ศ. 1934 ใน ค.ศ. 1946 มีการเปลี่ยนชื่อกรมการราษฎรทุกหน่วยเป็นกระทรวง โดยหน่วยงานนี้เปลี่ยนชื่อเป็นกระทรวงกิจการภายใน
ใน ค.ศ. 1934 มีการถ่ายโอนหน้าที่ของกรมการเมืองกลางแห่งรัฐ (Joint State Political Directorate) ซึ่งเป็นหน่วยงานตำรวจลับ มาให้แก่หน่วยงานนี้ ทำให้หน่วยงานนี้มีอำนาจแต่ผู้เดียวในการบังคับใช้กฎหมายจนกระทั่งสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงดังกล่าว หน่วยงานนี้ดำเนินงานทั้งที่เกี่ยวข้องกับความเรียบร้อยสาธารณะโดยทั่วไป และที่เป็นของตำรวจลับ เป็นที่รับรู้กันว่า หน่วยงานนี้มีบทบาทในการกดขี่ทางการเมืองและการกวาดล้างใหญ่ภายใต้การนำของโจเซฟ สตาลิน หน่วยงานนี้ยังกระทำวิสามัญฆาตกรรมพลเมืองในจำนวนที่ไม่เคยเปิดเผย ทั้งยังก่อตั้ง จัดหาผู้คน และดำเนินงานในระบบค่ายแรงงานเกณฑ์ของกูลัก เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานนี้กดขี่ชนชั้นชาวนาที่ร่ำรวยขึ้น และขับประชาชนออกไปยังภูมิภาคที่ไร้ผู้อยู่อาศัย อนึ่ง หน่วยงานนี้ยังคอยดูแลรักษาชายแดน ดำเนินจารกรรม (ซึ่งรวมถึงการลอบสังหารทางการเมือง) และบังคับใช้นโยบายของโซเวียตผ่านขบวนการคอมมิวนิสต์และรัฐบาลหุ่นในต่างแดน เหตุการณ์ที่สำคัญที่สุด คือ การกดขี่และสังหารผู้คนในโปแลนด์ที่เรียกว่า ปฏิบัติการโปแลนด์
ไมก์ เพนซ์
ไมเคิล ริชาร์ด เพนซ์  หรือเรียกอย่างง่ายว่า ไมก์ เพนซ์  เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน อดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ก่อนหน้านี้เขาเป็นผู้ว่าการรัฐอินดีแอนาระหว่าง พ.ศ. 2556 ถึง พ.ศ. 2560
เขาเกิดและโตในเมืองโคลัมบัส รัฐอินดีแอนา จบหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์ จากวิทยาลัยแฮโนเวอร์ และเข้าศึกษาต่อด้านกฎหมายที่วิทยาลัยกฎหมายแม็กคินนีย์ แห่งมหาวิทยาลัยอินดีแอนา รอเบิร์ต เฮช. ต่อมาหลังพ่ายแพ้ในการชิงตำแหน่งเป็นตัวแทนผู้ลงสมัครเป็นสมาชิกรัฐสภาในปี พ.ศ. 2531 และ พ.ศ. 2533 เขากลายเป็นนักจัดรายการวิทยุและพิธีกรทอล์กโชว์ระหว่างปี พ.ศ. 2537 ถึง พ.ศ. 2542 เพนซ์ได้เข้าเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรระหว่างปี พ.ศ. 2544 ถึง ค.ศ. 2556 โดยเป็นผู้แทนจากรัฐอินดีแอนาเขต 2 และ 6
เพนซ์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการรัฐอินดีแอนาในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2556 เขาได้ลดอัตราภาษีในรัฐอินดีแอนาลงมากที่สุดเป็นประวัติการณ์ เพิ่มงบประมาณด้านการศึกษา และเริ่มใช้นโยบายการคลังแบบเกินดุล และยังลงนามในกฎหมายต้านการทำแท้ง นอกจากนี้เขายังมีชื่อเสียงจากการประกาศใช้รัฐบัญญัติฟื้นฟูศาสนาอย่างเสรี ซึ่งกลายเป็นข้อขัดแย้งกับสมาชิกระดับกลางในพรรคริพับลิกัน เขายังประกาศใช้รัฐบัญญัติคุ้มครองเพศหลากหลายอีกด้วย
หลังจากที่ประกาศตัวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 ว่าจะไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าการฯ สมัยถัดไป เขาออกเดินสายหาเสียงกับดอนัลด์ ทรัมป์ ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี โดยทรัมป์ได้ประกาศว่าหากเขาชนะจะให้เพนซ์เป็นรองประธานาธิบดี
โครโมโทกราฟี
รถไฟฟ้าขนส่งมวลชนจังหวัดเชียงใหม่
แนวคิดเรื่องการมีรถไฟฟ้าในเทศบาลนครเชียงใหม่และพื้นที่ต่อเนื่องนั้น เป็นสิ่งที่พูดถึงอย่างจริงจังในการศึกษาเพื่อจัดทำระบบขนส่งมวลชนสาธารณะสำหรับเมืองเชียงใหม่  ซึ่งที่ผ่านมาได้ดำเนินการแล้ว 4 ครั้ง  ได้แก่
มีการคัดค้านจากประชาชนบางส่วนในการก่อสร้างรถไฟฟ้ายกระดับ (elevated railway) หรือรถไฟลอยฟ้า ด้วยเหตุผลว่าอาจจะบดบังและทำลายทัศนียภาพของเมือง โดยเฉพาะในพื้นที่เขตเมืองเก่าและพื้นที่ใกล้ดอยสุเทพ และคัดค้านการสร้างรถไฟฟ้าใต้ดินในพื้นที่ที่มีความอ่อนไหวทางด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม โดยเฉพาะพื้นที่ในเขตที่จะเสนอให้เป็นมรดกโลก อันได้แก่ พื้นที่ในเขตกำแพงเมืองเก่า พื้นที่เมืองเก่าในเขตแนวกำแพงดินและพื้นที่ในเขตเวียงสวนดอก
น้ำในช่องเยื่อหุ้มปอด
ภาวะน้ำในช่องเยื่อหุ้มปอด  คือการที่มีของเหลวส่วนเกินสะสมอยู่ในโพรงเยื่อหุ้มปอด ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ปกติแล้วจะปิดแนบสนิท เยื่อหุ้มปอดจะสร้างสารน้ำโดยเยื่อหุ้มปอดด้านนอกผ่านการหลั่งจากหลอดเลือดฝอยด้วยอัตราประมาณ 0.01 มิลลิลิตรต่อน้ำหนักตัวหนึ่งกิโลกรัมต่อชั่วโมง และจะถูกน้ำออกผ่านระบบน้ำเหลือง คงเหลือปริมาตรของเหลวอยู่เพียง 5-15 มิลลิลิตรเท่านั้น ช่วยรักษาสภาพสุญญากาศระหว่างเยื่อหุ้มปอดส่วนในและส่วนนอก หากมีสารน้ำส่วนเกินสะสมอยู่ในช่องนี้จะรบกวนการหายใจได้ผ่านการรบกวนสภาพสุญญากาศและความดันศักย์ของของเหลวทำให้เพิ่มแรงต้านต่อการขยายตัวของปอด ทำให้ปอดยุบลงบางส่วนหรือทั้งหมดได้
ของเหลวที่คั่งนี้อาจเกิดได้จากหลายสาเหตุ เช่น น้ำ เลือด ปัสสาวะ น้ำเหลืองไขมัน หรือหนอง
ราชลัญจกรจีน
ราชลัญจกรจีน  หรือ ตราแผ่นดินตกทอด  เป็นตราประทับทำจากหยกเหอชื่อปี้ (和氏璧)
ราชลัญจกรดวงนี้สร้างขึ้นเมื่อปีที่ 221 ก่อนคริสตกาล เมื่อฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝) ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ฉิน รวมแผ่นดินจีนเข้าเป็นหนึ่ง แล้วเอาเหอชื่อปี้ หยกเลื่องชื่อซึ่งเป็นของแคว้นจ้าว (趙) มาทำ ให้นายช่างซุน โช่ว (孫壽) สลักอักษรแปดตัวที่อัครมหาเสนาบดีหลี่ ซือ (李斯) เขียนว่า "โช่วมิ่ง-ยฺหวีเทียน จี้โช่วหยงชาง" (受命於天，既壽永昌) แปลว่า "รับโองการจากฟ้า ขอพระชันษายืนยาวรุ่งเรือง" หรือที่เจ้าพระยาพระคลัง (หน) แปลว่า "เทวดาประสิทธิ์ให้ ถ้าผู้ใดได้ไว้แล้วครองราชสมบัติก็จะจำเริญพระชันษาสืบไป"
เหตุที่ใช้หยกสลักขึ้นเป็นราชลัญจกร เพราะตามธรรมเนียมจีนโบราณ หยกเป็นสัญลักษณ์แห่งความงดงามภายในใจมนุษย์ ทั้งสุสานและเครื่องทำศพก็นิยมประดับหยก เป็นต้นว่า ชุดหยก (玉衣) สำหรับสวมพระศพองค์ชายหลิว เชิ่ง (劉勝) ที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1968 ครั้นถึงราชวงศ์ฮั่น หยกก็เป็นที่นับถือดั่งยาอายุวัฒนะ ผู้คนพากันบริโภคเครื่องดื่มทำจากหยกด้วยหวังว่าจะอยู่ยงชั่วนิรันดร์ ความนิยมเช่นนี้ยิ่งสัมพันธ์กับแนวคิดเรื่องอาณัติแห่งสวรรค์ของสถาบันกษัตริย์จีน
การผ่านมือ.
ครั้นรัชสมัยจื่ออิง (子嬰) กษัตริย์พระองค์ที่สามแห่งราชวงศ์ฉิน จื่ออิงเวนตราประทับดวงนี้ให้แก่พระเจ้าแผ่นดินพระองค์ใหม่แห่งราชวงศ์ฮั่น นับจากนั้น ราชลัญจกรนี้ก็เป็นที่รู้จักในนาม "ตราแผ่นดินตกทอดสู่ฮั่น" (Han Heirloom Seal of the Realm)
ในคราวสิ้นสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตกเมื่อราว ค.ศ. 8–9 หวัง หมั่ง (王莽) ยึดอำนาจ แล้วบีบให้พระพันปีหวัง เจิ้งจฺวิน (王政君) ผู้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าหรูจึอิง (孺子嬰) มอบตราแผ่นดินให้แก่ตน พระพันปีพิโรธ ขว้างตราใส่ ตราไปถูกผนังตึก เหลี่ยมบุบแตกไปเหลี่ยมหนึ่ง เมื่อได้ตราแล้ว หวัง หมั่ง จึงให้เอาทองคำเข้าบูรณะเหลี่ยมที่แตกไปนั้น
ต่อมาในราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 แม่ทัพนายกองรวมกำลังกันต่อต้านทรราชตง จั๋ว (董卓) นายทหารซุน เจียน (孫堅) พบตรานี้เข้า และมอบให้แก่ยฺเหวียน ชู่ (袁術) ผู้เป็นนาย ยฺเหวียน ชู่ จึงตั้งตัวเป็นกษัตริย์ใน ค.ศ. 197 สถาปนาราชวงศ์จง (仲) ซึ่งดำรงอยู่เพียงชั่วประเดี๋ยว การที่ยฺเหวียน ชู่ ประกาศตัวเป็นเจ้านี้สร้างความกริ้วโกรธไปทั้งแว่นแคว้น เหล่าขุนพล เป็นต้นว่า เฉา เชา (曹操), หลิว เป้ย์ (劉備), และลฺหวี่ ปู้ (呂布) หันมาปราบปรามเขาแทน ครั้นยฺเหวียน ชู่ พ่ายแพ้แก่หลิว เป้ย์ ใน ค.ศ. 199 ตราแผ่นดินก็ตกอยู่ในเงื้อมมือของเฉา เชา ครั้น ค.ศ. 220 เฉา พี (曹丕) บุตรของเฉา เชา ตั้งตนเป็นกษัตริย์ ตั้งราชวงศ์ใหม่ คือ ราชวงศ์เว่ย์ (魏) สืบต่อราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และได้ครองตราโบราณดวงนี้ ฉะนั้น ตราจึงได้ผ่านมือพระเจ้าแผ่นดินสกุลเฉา (曹) แห่งราชวงศ์เว่ย์ จนกระทั่งเข้าสู่สกุลซือหม่า (司馬) ที่สถาปนาราชวงศ์จิ้น (晉) ใน ค.ศ. 265
ตราแผ่นดินได้ผ่านมือกษัตริย์ยุคเว่ย์ (魏), จิ้น (晉), สิบหกแคว้น (十六國), สุย (隋), และถัง (唐) แต่สูญหายไปในสมัยต่อมา คือ ยุคห้าวงศ์สิบแคว้น (五代十國) ซึ่งกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 907–960 เชื่อกันว่า ราชวงศ์ยฺเหวียน (元) ของมองโกลได้ไป ฉะนั้น ใน ค.ศ. 1370 กองทัพราชวงศ์หมิง (明) บุกมองโกลไปกู้พระราชสมบัติที่ถูกขนถ่ายไป แต่ก็ไม่พบดวงตรา ด้วยเหตุนี้ กษัตริย์ราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ต่อมา คือ ชิง (清) จึงไม่เคยมีตราโบราณนี้อยู่ในครอบครอง แต่ได้สร้างตราดวงอื่นขึ้นใช้ถึงยี่สิบห้าดวง เพื่อลดทอนความสำคัญของตราแผ่นดินตกทอดนี้ลง
พระราชลัญจกรจีน
ตราแผ่นดินตกทอด
Imperial Seal of China
Heirloom Seal of the Realm
ซูไงปตานี
อาริสกา ปุตรี เปอร์ตีวี
อาริสกา ปุูตรี เปอร์ตีวี
เมกาวาตี ซูการ์โนปุตรี
เบตง (รัฐซาราวะก์)
ตราหยกแผ่นดิน
ฟ็อลคส์ชตวร์ม
ฟ็อลคส์ชตวร์ม  เป็นกองทหารอาสาสมัครชาติเยอรมันถูกจัดตั้งขึ้นในช่วงเดือนสุดท้ายของสงครามโลกครั้งที่สอง มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยกองทัพแวรมัคท์แต่โดยพรรคนาซีตามคำสั่งของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์และการดำรงอยู่อย่างเป็นทางการที่ไม่ได้ประกาศจนถึงวันที่ 18 ตุลาคม 1944 ฟ็อลคส์ชตวร์มได้รับการดูแลโดยเกณฑ์เพศชายอายุระหว่างเด็กอายุ 16 ปี และ ผู้ใหญ่วัย 60 ปีที่ไม่ได้เข้าประจำการในหน่วยทหารบางหน่วยเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยพิทักษ์บ้านเกิดเยอรมัน "ฟ็อลคส์ชตวร์ม" ประกอบด้วยหนึ่งในองค์ประกอบสุดท้ายของสงครามเบ็ดเสร็จ ประกาศโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการโฆษณาชวนเชื่อ โยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ เป็นส่วนหนึ่งของความพยายามที่จะเอาชนะกองกำลังศัตรูของนาซีของพวกเขา
สงครามเย็นครั้งที่สอง
สงครามเย็นครั้งที่สอง  หรือ สงครามเย็นครั้งใหม่  หรือ สงครามเย็น 2.0  คือคำที่ใช้หมายถึงสภาวะตึงเครียดทางการเมืองและการทหารระหว่างขั้วอำนาจที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกันในทางภูมิรัฐศาสตร์ ซึ่งขั้วหนึ่งมักจะนำโดยรัสเซียหรือจีน ในขณะที่อีกขั้วนำโดยสหรัฐอเมริกาหรือองค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ (นาโต) โดยสงครามเย็นครั้งใหม่นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับสงครามเย็นครั้งก่อน คือมีการเผชิญหน้ากันในระดับสากลระหว่างกลุ่มตะวันตกนำโดยสหรัฐอเมริกาและกลุ่มตะวันออกนำโดยสหภาพโซเวียต ซึ่งก็คือรัฐสภาพในอดีตของประเทศรัสเซียในปัจจุบัน
สงครามเย็น ครั้งที่2
สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น
สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น (; ; อักษรย่อ: JFD) เป็นองค์กรแห่งชาติของคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น ทั้งยังเป็นองค์กรสมาชิกของสหพันธ์คนหูหนวกโลก
สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น เป็นผู้ให้การสนับสนุนวัฒนธรรมคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น และการทำงานในการแก้ไขกฎหมายที่ป้องกันไม่ให้คนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่นได้เข้าร่วมในวิชาชีพและกิจกรรมต่าง ๆ นอกจากนี้ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้ช่วยสำหรับการรวบรวมภาษามือญี่ปุ่นเข้าสู่ระบบการศึกษาสำหรับคนหูหนวก และสนับสนุนการลงชื่อเข้าใช้ระบบล่ามภาษามือ
สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น เป็นองค์กรระดับชาติที่เป็นอิสระทางการเมือง ซึ่งมีทรัพยากรทางการเงินที่จำกัด สมาคมใน 47 จังหวัดต่างได้รับการจัดที่มีการจำกัดจากการดำเนินการทางการเมือง แต่มีความสามารถในการเข้าถึงเงินทุนของรัฐบาลซึ่งเป็นประโยชน์ต่อสมาชิกและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
นอกจากนี้ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น ยังมีอิทธิพลต่อรัฐบาลในการออกกฎหมายสำหรับสวัสดิการของคนหูหนวก และการดำเนินการเข้าสู่ระบบล่ามภาษามือ
สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น ได้รับการก่อตั้ง ณ วันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 และได้รับการจัดโดยสภาแห่งชาติเป็นครั้งแรกในนครเกียวโตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 ซึ่งองค์กรนี้มีรากฐานจากสมาคมคนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นในช่วงก่อนสงคราม ที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1915 โดยศิษย์เก่าของโรงเรียนโตเกียวเพื่อคนหูหนวก
ในช่วงเปลี่ยนแปลง สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้จดทะเบียนอย่างเป็นทางการกับกระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการ ณ วันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1950
ตลอดประวัติศาสตร์ของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้จัดประชุมและกิจกรรมมากมายสำหรับคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น รวมทั้งการแข่งขันกีฬาและการสัมมนาทางกฎหมาย
ในปี ค.ศ. 1968 ได้มีการรณรงค์ที่จัดโดยสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น เพื่อกดดันให้รัฐบาลญี่ปุ่นอนุญาตให้คนหูหนวกที่มีคุณสมบัติเหมาะสมได้รับใบขับขี่ ซึ่งสิทธิดังกล่าวได้รับการระงับเนื่องจากสถานะทางกฎหมายของคนหูหนวกจัดให้เป็น "บุคคลเสมือนไร้ความสามารถ"
ในปี ค.ศ. 1969 สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้เริ่มเผยแพร่ตำรา และสื่อการเรียนรู้อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับภาษามือรวมถึงอาการหูหนวก ตลอดจนยังคงเผยแพร่จดหมายข่าวและหนังสือข้อความอัปเดตในปัจจุบัน นอกจากนี้ สหพันธ์คนหูหนวกได้เริ่มให้มีการสอบรับรองสำหรับล่ามภาษามือในปี ค.ศ. 1976 และช่วยก่อตั้งสถาบันฝึกอบรมภาษามือแห่งชาติในปี ค.ศ. 2002 โดยมีวัตถุประสงค์ในการให้ความรู้แก่ล่ามภาษามือ
อันเป็นผลมาจากการจัดประเภทคนหูหนวกเป็น "บุคคลเสมือนไร้ความสามารถ" พวกเขาได้รับการพิจารณาว่า "ไร้ความสามารถเนื่องด้วยจิตหรือความสามารถทางกายภาพลดลง และลักษณะวิสัยที่ไร้ประโยชน์" นอกจากนี้ พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้กระทำนิติกรรมที่เกี่ยวข้องกับทรัพย์สิน และไม่สามารถสมัครขอสินเชื่อที่อยู่อาศัย รวมทั้งไม่สามารถสืบทอดธุรกิจของครอบครัว สถานะเหล่านี้จึงถูกท้าทายโดยสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น และในปี ค.ศ. 1979 องค์กรก็ประสบความสำเร็จในการมีมาตรา 11 จากการแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งของประเทศญี่ปุ่น จึงทำให้คนหูหนวกมีส่วนร่วมในฐานะบุคคลผู้สามารถปฏิบัติได้อย่างเต็มที่ในทางกฎหมาย
ในปี ค.ศ. 2006 สำนักงานตำรวจแห่งชาติได้เริ่มกระบวนการของการแก้ไขกฎหมายญี่ปุ่นเกี่ยวกับการออกใบขับขี่ให้กับผู้ที่มีอาการหูหนวก
ม้าน้ำ ตราสัญลักษณ์และตัวนำโชค.
ม้าน้ำเป็นสัญลักษณ์ที่ได้รับการยอมรับของประชาคมคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น โดยตามตำนานของญี่ปุ่น มังกรนั้นไม่มีหูและหูหนวก หูของมังกรตกลงไปในมหาสมุทร ซึ่งหูเหล่านั้นกลายเป็นม้าน้ำ อดีต"หูมังกร"เหล่านี้ จึงได้รับการนำเสนอกราฟิกเป็นม้าน้ำในฐานะตราสัญลักษณ์และตัวนำโชคของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น และกราฟิกเครื่องหมายนี้ยังพบในตราสัญลักษณ์อื่น ๆ ของประชาคมคนหูหนวก ตัวอย่างเช่น ภาพกราฟิกม้าน้ำของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้รับการจดทะเบียนเป็นตราสัญลักษณ์ขององค์กรคนหูหนวกอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นภายหลัง ดังเช่น สหพันธ์คนหูหนวกแห่งกรุงโตเกียว และสมาคมเทเบิลเทนนิสคนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น
เครือข่ายความสัมพันธ์.
ทางสหพันธ์มีสมาคมที่เป็นสมาชิกในทุก 47 จังหวัดของญี่ปุ่น ซึ่งมีการประสานงานในระดับชาติโดยสภานิติบัญญัติและคณะกรรมการของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น
นอกจากนี้ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นยังทำงานอย่างใกล้ชิดกับสมาคมวิจัยเพื่อล่ามภาษามือแห่งชาติ, สมาคมล่ามภาษามือแห่งประเทศญี่ปุ่น (JASI) และศูนย์การศึกษาภาษามือแห่งชาติ
ทั้งนี้ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นมีสำนักงานทั้งในโตเกียวและเกียวโต
บริบทระหว่างประเทศ.
ในฐานะที่เป็นสมาชิกของสหพันธ์คนหูหนวกโลก ซึ่งมีสถานะเป็นที่ปรึกษาแก่สหประชาชาติ ทางสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้ดำเนินงานสำหรับมุมมองของคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่นสู่ระดับนานาชาติ
ในช่วงวิกฤต รัฐบาลญี่ปุ่นได้ให้สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นทำหน้าที่เป็นล่ามในการแถลงข่าวที่เกี่ยวข้องกับการเกิดแผ่นดินไหวและสึนามิ โดยรายการโทรทัศน์ได้ออกอากาศการแถลงข่าวของนายกรัฐมนตรีนาโอโตะ คัง และหัวหน้าเลขาธิการคณะรัฐมนตรียูกิโอะ เอดาโนะ รวมถึงล่ามของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นพร้อมกัน โดยยืนอยู่ข้างธงชาติญี่ปุ่นบนพื้นเวทีเดียวกัน
จักรพรรดิอิจิโจ
สมเด็จพระจักรพรรดิอิจิโจ ( , ) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 66 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี
รัชสมัยของจักรพรรดิอิจิโจทอดเวลาจากปี ค.ศ. 986 ถึงปี ค.ศ. 1011
ก่อนที่พระองค์จะเสด็จขึ้นสู่ ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระนามเดิมของพระองค์คือ เจ้าชายคาเนฮิโตะ (懐仁) เจ้าชายคาเนฮิโตะ เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของ จักรพรรดิเอ็งยู และ ฟุจิวะระ โนะ เซ็งชิ (藤原詮子) ธิดาของ ฟูจิวาระ โนะ คาเนอิเอะ
จักรพรรดิอิจิโจมีจักรพรรดินีหรือนางสนม 5 พระองค์และพระราชโอรสธิดา 5 พระองค์
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิอิจิโจ.
รัชสมัยของพระองค์ใกล้เคียงกับจุดสูงสุดของวัฒนธรรม สมัยเฮอัง และจุดสูงสุดของอำนาจของ ตระกูลฟูจิวาระ พระองค์เสด็จขึ้นสู่ราชบัลลังก์หลังจากช่วงเวลาแห่งความไร้เสถียรภาพทางการเมืองซึ่งเริ่มขึ้นในตระกูลฟูจิวาระ หลังจากที่พวกเขากำจัดตระกูลมินาโมโตะ ได้สำเร็จในฐานะคู่แข่งทางการเมือง การต่อสู้แย่งชิงอำนาจภายในที่เกิดขึ้นภายในตระกูลฟูจิวาระ มองเห็นจุดจบของจักรพรรดิทั้งสามอย่างไม่สมควร อิจิโจได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาทภายใต้ จักรพรรดิคาซัง ในปี ค.ศ. 984 สองปีต่อมา หลังจากที่จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 986 อิจิโจก็ขึ้นครองราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุได้ 6 พรรษา ยุวจักรพรรดิอิจิโจอยู่ภายใต้อิทธิพลของ ฟูจิวาระ โนะ มิชินางะ พระมาตุลา (น้า) ของพระองค์ตั้งแต่เริ่มรัชสมัยของพระองค์ มิชินางะก้าวขึ้นสู่อำนาจทางการเมืองอย่างแท้จริงในปี ค.ศ. 995 หลังจากการตายของพี่ชายของเขาและการเนรเทศคู่แข่งทางการเมืองและหลานชายของเขา โคเรชิกะ
เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นระหว่างศักราช คันนา หลังจากที่จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ ได้รับการสืบทอดโดยพระราชภาติยะของพระอนุชาของพระราชบิดาของพระองค์
พระราชโอรสของจักรพรรดิเรเซ ซึ่งมีพระชนมายุมากกว่าจักรพรรดิอิจิโจ ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าชายรัชทายาท คาเนอิเอะกลายเป็น เซ็ชโช หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และปกครองอย่างมีประสิทธิภาพ หลังจากคาเนอิเอะถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 990 บุตรชายคนโตของเขาและลุงของจักรพรรดิอิจิโจ ฟูจิวาระ โนะ มิชิตากะ ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ยุทธนาวีบักดั่ง (ค.ศ. 1288)
ยุทธนาวีบักดั่ง  เป็นสงครามเรือระหว่างมองโกลและไดเวียดหรือเวียดนามในปัจจุบัน ที่แสดงแสนยานุภาพของกองเรือเล็ก ๆ อย่างไดเวียด ว่าทำลายกองเรือที่ทรงอานุภาพของมองโกลลงได้
ความสัมพันธ์ไดเวียด-จีน.
ไดเวียดถูกจีนปกครองนับตั้งแต่สมัยจิ๋นซีฮ่องเต้ ซึ่งแม้ผู้นำไดเวียดจะพยายามอย่างไร ก็ไม่สามารถประกาศอิสรภาพของตนได้ จนภายหลังราชวงศ์ถังล่มสลาย ก็ได้เกิดสงครามใหญ่กับราชวงศ์ฮั่นใต้ โดยมีนายพลโง เกวียน เป็นผู้นำ และสามารถตีจีนแตกพ่ายไปในที่สุด เมื่อปี ค.ศ.938 (พ.ศ. 1481) จนมาถึงราชวงศ์ลี้ก็ได้เป็นชื่อตนเป็นไดเวียด
มองโกลข่าน ผู้นำมองโกลต่อจากเจงกิสข่าน ได้ยกทัพม้ามาบุกประชิดชายแดนจีน ในสมัยราชวงศ์ซ่ง โดยวางแผนโจมตีขนาบเหนือ-ใต้ โดยเมื่อตีอาณาจักรต้าหลี่ทางตอนใต้ของจีนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม่ทัพมองโกลก็ได้ส่งสาส์นไปยังไดเวียด ในสมัยราชวงศ์เตริ่นเพื่อขอใช้เส้นทาง แต่ถูกปฏิเสธ มองโกลจึงยกทัพบุกตีไดเวียด ในปี ค.ศ. 1257 (พ.ศ. 1800)
สงครามบนพื้นดิน.
เมื่อไดเวียดไม่ยอมเปิดเส้นทางการเดินทัพ มองโกลจึงยกทัพไปบุกตีเมืองทังล็อง หรือกรุงฮานอยในปัจจุบัน เมืองทังล็องถูกตีแตก แต่ทัพมองโกลก็ต้องถอย เนื่องจากเมื่อตีเมืองสำเร็จแล้ว ชาวเมืองรวมทั้งกษัตริย์ไดเวียดได้อพยพออกไปหมดแล้ว รวมทั้งขนเสบียงออกไปด้วย โดยหลังจากที่มองโกลถอยทัพกลับ ทางไดเวียดก็ได้ส่งเครื่องราชบรรณาการแก่มองโกล เพื่อไม่ให้เกิดความเสียกายจากสงครามอีกครั้ง ต่อมา มองโกลได้ยกทัพปราบราชวงศ์ซ่งจนถึงกลายล่มสลาย และได้สถาปนาราชวงศ์หยวน ภายใต้การนำของกุบไลข่าน ขึ้นมาปกครองดินแดนจีนแทน
กุบไลข่านทรงมีราชโองการให้วางแผนเพื่อจะยึดเมืองไดเวียด และเมืองจามปา อันเป็นเมืองไกล้เคียงกัน ซึ่งเมืองจามปานั้น ตั้งอยู่ในดินแดนทางภาคกลางของเวียดนามในปัจจุบัน แต่ด้วยทูตของมองโกลที่ส่งไปรับเครื่องราชบรรณาการที่จามปานั้น ไม่ยอมปฏิบัติตามธรรมเนียมของจามปา จึงถูกกษัตริย์ของแคว้นจามปาส่งประหารทั้งคณะ เป็นเหตุทำให้กุบไลข่าน ถือโอกาสประกาศศึกกับเมืองจามปา ในปี ค.ศ. 1282 (พ.ศ. 1825) กุบไลข่านได้ส่งแม่ทัพตวาโด นำทัพเรืออ้อมไปตีอาณาจักรจามปา แต่เมื่อตีเมืองจามปาสำเร็จ ก็ถูกกองกำลังที่เหลือรอดของจามปาใช้ยุทธวิธีซุ่มโจมตีแบบกองโจร ทำให้กองกำลังต้องถอยร่นมาที่ชายแดนของไดเวียดและจามปา เมื่อข่าวทราบถึงกุบไลข่าน จึงได้ส่งกองกำลังอีกกองเพื่อไปสมทบกับกองกำลังของตวาโดที่เพลี่ยงพล้ำอยู่ โดยยกกองทัพไปสมบทจำนวน 5 แสนนาย โดยการนำของโตข่าน ไปในปี ค.ศ. 1284 (พ.ศ. 1827)
แต่กษัตริย์เจิ่น เญิน ตุงของไดเวียด ได้จัดประชุมขุนนางในราชสำนักไดเวียด ในปลายปี ค.ศ. 1283 (พ.ศ. 1826) เพื่อต้องการปรึกษาว่าจะยอมให้แก่มองโกลหรือไม่ ผลปรากฏเป็นเสียงเดียวกันว่า ไดเวียดจะไม่ยอมมองโกลอีก จึงได้สั่งการให้แม่ทัพใหญ่เจิ่น ฮึง เด่า เตรียมกองกำลังเพื่อพร้อมประกาศสงคราม แต่ด้วยกองกำลังที่น้อยกว่า ไดเวียดต้องเสียเมืองทังลองอีกเป็นครั้งที่ 2 แต่ก็ซ้ำรอบเดิม คือเมื่อทัพมองโกลตีเมือง ก็ไม่มีเสบียงเหลืออยู่ โตข่านจึงส่งเดินทัพกินดินแดนไดเวียดเข้าไปอีก แต่เหตุการณ์ไม่เป็นอย่างที่คาด เพราะเมื่อเข้าสู่ฤดูร้อน ทหารเริ่มล้มป่วย เสบียงก็ไม่สามารถยึดได้ และยังถูกกองกำลังไดเวียดซุ่มโจมตี มองโกลถอยร่นจนต้องถอยทัพกลับอย่างทุลักทุเลในปี ค.ศ. 1285 (พ.ศ. 1828) ส่วนด้านตวาโดก็ถูกฆ่าตายในสนามรบ ในขณะที่พยายามตีฝ่าวงล้อมมายังทัพของโตข่าน
หลังจากทั้งสองทัพที่ส่งไปตีเมืองจามปาแตกพ่ายเพราะฝ่ายไดเวียด กุบไลข่านจึงมีราชโองการ ให้แม่ทัพโอมาร์ข่าน นำทัพ 3 แสน พร้อมเรือรบกองใหญ่กว่า 500 ลำ เข้าบุกไดเวียด โดยตีฝ่าแนวป้องกันของไดเวียดไปชุมนุมกันที่เมืองวันดอน แล้วไปตีเมืองทังลองอีกครั้ง
แต่ในคราวนี้ ได้ทำการขนส่งเสบียงผ่านทางเรือ ทำให้กองทัพมองโกลไม่ประสบปัญหาขาดแคลนเสบียงอีก แต่ด้วยความชะล่าใจของโอมาร์ข่าน เมื่อกองเรือเสบียงมาถึงเมืองวันดอน กองทัพบกก็ได้ยกทัพไปตีเมืองทังลองแล้ว ทำให้กองเรือขาดการระแวดระวัง ทำให้แม่ทัพไดเวียด นามเตริ่นแข็นห์ดือ ซึ่งได้พ่ายศึกเมื่อครั้งเมืองวันดอน แต่ได้รวบรวมกำลังเข้าจู่โจมกองเรือเสบียงของมองโกล เมื่อทราบข่าวร้าย ประกอบกับใกล้ฤดูร้อน โอมาร์ข่านจึงตัดสินใจยกทัพกลับ โดยผ่านทางหลั่งเซิน ส่วนกองเรือล่องผ่านแม่น้ำแบ็จดั่งเพื่อออกสู่ทะเล
แต่แม่ทัพเจิ่น ฮึง เด่า นำกลยุทธ์ในสมัยก่อนมาใช้ ในสมัยที่แม่ทัพโงเกวี่ยนเป็นแม่ทัพ ได้เคยทำขอนไม้ติดเหล็กแหลมไปไว้ที่แม่น้ำแบ็จดั่ง เมื่อน้ำขึ้นสูงจะไม่เห็นขอนไม้ เพื่อดักเรือศัตรู โดยนอกจากเหล็กแหลมแล้ว แม่ทัพเจิ่น ฮึง เด่า ยังได้นำลูกทุ่นมาปิดปากอ่าว พอกองเรือของมองโกลแล่นผ่านก็ติดเหล็กแหลม ท้องเรือทะลุจมไปหลายลำ กองเรือไดเวียดก็เข้าจู่โจมซ้ำ กองเรือมองโกลพ่ายแพ้ สูญเสียไพร่พลกว่า 4 หมื่นคน แม่ทัพโอมาร์ข่านและทหารที่เหลือถูกจับเป็นเชลย โตข่านที่นำทัพก็ฝ่าออกมาได้ แต่ก็ได้รับความเสียหายมากเช่นกัน
แต่ด้วยศึกยุทธนาวีบักดั่ง ฝ่ายไดเวียดก็เสียหายหนักเช่นกัน จึงได้ส่งตัวโอมาร์ข่านและเชลยคืน และส่งราชบรรณาการเพื่อเจรจาประนีประนอม เมื่อสิ้นกุบไลข่าน เตมูร์ ข่าน ก็ล้มเลิกแผนการโจมตี ทำให้ไดเวียดและมองโกลเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน
สแตนด์บาย
สแตนด์บาย หรือ โหมดประหยัดพลังงาน
เป็นสถานะการทำงานพิเศษของเครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บางชนิด ที่คล้ายกับการปิดเครื่อง
แต่บางส่วนของระบบยังคงทำงานอยู่ ทำให้กินไฟน้อยกว่าปกติมาก และสามารถเปิดกลับมาทำงานเต็มที่ได้อย่างรวดเร็วเมื่อผู้ใช้ต้องการ
โดยไม่ต้องรอทำการเปิดเครื่องใหม่แต่ต้น
อุปกรณ์ที่รองรับการสแตนด์บาย มักจะเป็นอุปกรณ์ที่รองรับการเปิดปิดระยะไกลผ่านรีโมต
ซึ่งต้องมีการจ่ายไฟเลี้ยงวงจรรีโมตไว้ตลอดเวลาเพื่อให้ใช้รีโมตเปิดเครื่องได้
เช่นโทรทัศน์, เครื่องเสียง, หรือเป็นอุปกรณ์ที่ใช้เวลานานในการเปิดใหม่ เช่นคอมพิวเตอร์,
หรือเป็นอุปกรณ์ที่ต้องการให้เปิดขึ้นมาอัตโนมัติเพื่อตอบสนองกับเหตุการณ์เฉพาะ เช่นโทรศัพท์มือถือ
เมื่อสแตนด์บายเครื่องใช้ไฟฟ้า ไฟแสดงสถานะการเปิดเครื่องมักจะติดสว่างเป็นสีแดง
(แทนที่จะเป็นสีเขียวหรือสีน้ำเงินตามปกติ), ส่วนเครื่องคอมพิวเตอร์มักจะใช้การกระพริบไฟเพื่อแสดงสถานะสแตนด์บายแทนการเปลี่ยนสี
รัฐปรินซ์เอ็ดเวิร์ดไอแลนด์
รัฐแอดามาวา
มอเรเลีย
รัฐมอเรโลส
รัฐเวรากรูซ
เวรากรุซ
รัฐเม็กซิโก
มหาเทวีสิริยศวดี
ว่าที่ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
ไอ.บี.ไอ
ไอบีไอ  เป็นเกิร์ลกรุปสัญชาติเกาหลีใต้ ก่อตั้งโดยโลเอ็นเอ็นเตอร์เทนเมนต์
รัฐชเลสวิก-โฮลชไตน์
รัฐซาร์ลันด์
รัฐเทือริงเงิน
I.B.I(วงดนตรี)
รัฐนอร์ดไรน์-เวสท์ฟาเลิน
รัฐบรันเดนบูร์ก
รัฐเมคเลนบูร์ก-ฟอร์พอมเมิร์น
รัฐไรน์ลันด์-พฟัลซ์
ฮัมบูร์ก
รัฐเฮสเซิน
มักเดบูร์ก
แอร์ฟูร์ท
เธอคือ...
เธอคือ...  เป็นนวนิยายภาษาญี่ปุ่นซึ่งมาโคโตะ ชินไค (Makoto Shinkai) เขียน และเป็นแรงบันดาลใจให้ภาพยนตร์เรื่อง "หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ" ที่ มาโคโตะ ชินไค (Makoto Shinkai) เป็นผู้กำกับ นวนิยายนี้คาโดคาวะเผยแพร่ในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2016
นับถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 2016 นวนิยายนี้ขายได้ราว 1,029,000 ฉบับ
ส่วนฉบับภาษาไทย ปาวัน การสมใจ แปล และพิมพ์เผยแพร่โดยสำนักพิมพ์ PHOENIX (ฟีนิกซ์) จากบริษัท คาโดคาวะ อมรินทร์ จำกัด ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ให้ชื่อว่า "เธอคือ..."
ฮันโนเวอร์
พอทสดัม
Your Name (novel)
ชเวริน
เธอคือ..
สาธารณรัฐคาเรลียา
รัฐฟัลกอง
พันท้ายนรสิงห์ (ละครโทรทัศน์ไทย)
รัฐซุก
รัฐซูริก
ซูริก
รัฐโซโลทูร์น
ชาฟฟ์เฮาเซิน
รัฐทูร์เกา
รัฐทีชีโน
โซโลทูร์น
ทะเลสาปคงคาตละโลก
มอนต์เพเลียร์ (รัฐเวอร์มอนต์)
รัฐทิโรล
รัฐสติเรีย
รัฐโลว์เออร์ออสเตรีย
เบลฟัสต์
พระนางยสุนทราเทวี
ยสุนทราเทวี เป็นมเหสีพระองค์หนึ่งในพญากือนา และเป็นมหาเทวีพระราชชนนีในพญาแสนเมืองมา และเป็นมหาเทวีเจ้าตนย่า (พระอัยยิกา) ในพญาสามฝั่งแกน ถือเป็นฝ่ายในแห่งอาณาจักรล้านนาทีมีบทบาทสำคัญยิ่งต่อการปกครองของอาณาจักรล้านนายาวนานนับทศวรรษ
ยสุนทราเทวีเป็นธิดาของใครไม่ปรากฏ ทราบเพียงว่าเป็นพระนัดดาของพ่อท้าวงั่วเถิง (พงศาวดารโยนกเรียก เจ้าวัวเถลิง) เจ้าผู้ครองเมืองเชียงของ การอภิเษกสมรสของพระองค์กับพญากือนา คาดว่าน่าจะมาจากพระราชเสาวนีย์ของพระนางจิตราเทวี พระราชชนนีของพญากือนาและเป็นธิดาของท้าวงั่วเถิง เพื่อผลประโยชน์กับเครือญาติและกลุ่มผู้สืบสันดานให้เป็นใหญ่สืบต่อมา พระองค์ประสูติการพระราชโอรสคือพญาแสนเมืองมา พระองค์มีพระราชอำนาจสูง หลังการสืบราชสมบัติของพญาแสนเมืองมา พระองค์ได้เป็นผู้กำหนดว่าจะให้ใครเป็นอัครมเหสีของพระราชโอรสผู้ขึ้นครองราชย์ได้ ซึ่งพระองค์เลือกติโลกจุฑาเทวีซึ่งเป็นนางสนม และนางรับใช้ในพระองค์ที่มีเชื้อสายชนชั้นสูงเป็นพระสุณิสา ดังปรากฏใน "พื้นเมืองเชียงใหม่" ความว่า
"...ทีนี้จักจาด้วยแม่เจ้าราชบุตรสามฝั่งแกนก่อนแล ดังนางผู้นี้เป็นเชื้อท้าว มีรูปโฉมอันงามผ้ง เป็นสาวนางสนมอยู่ใช้สอยมหาเทวีแม่เจ้าแสนเมืองมา ยังมีในวัน 1 นางผู้นั้นเอาผ้าเช็ดหน้ามหาเทวีออกตาก หันนกจอกตัว 1 มากรายหน้านาง 7 บาทย่าง ลูนนั้นมหาเทวีใช้นางเอาจังหันไปส่งสวามีพุทธญาณ วัดเชียงยืน นางบอกเหตุอันตนได้หันนกจอกนั้นย่างมาหานั้นแก่มหาสวามี มหาสวามีจึงว่า ดูรา นางอุบาสิกามึงอย่าบอกแก่ใผ มึงจักได้เป็นเทวีดั่งมหาเทวีบัดนี้บ่อย่าชะแลว่าอั้น ถัดนั้นมหาเทวีใช้นางไปหาเจ้าแสนเมืองมาลูกแห่งตน เจ้าแสนเมืองมาก็เอานางไปอยู่นอนทวย นางจึงทรงคัพภได้ 3 เดือน มหาเทวีหันหลาก จึงถามว่านางทรงคัพภลูกใผว่าอั้น นางบอกว่าข้าทรงคัพภกับเจ้าเหนือหัวลูกแม่เทวีแลว่าอั้น มหาเทวีจึงแต่งอุ้มส่งหื้อนางไปเป็นเมียเจ้าแสนเมืองมาลูกแห่งตน..."
หลังการเสด็จขึ้นครองราชสมบัติของพญาสามฝั่งแกน พระราชนัดดา พระองค์เป็นหนึ่งในอำนาจที่คอยค้ำจุนและอุปถัมภ์ราชบัลลังก์ของพระราชนัดดาตลอดพระชนม์ชีพในฐานะมหาเทวีเจ้าตนย่า ดังปรากฏใน "ตำนานเมืองเงินยางเชียงแสน" ความว่า
"...เมื่อนั้นท้าวสามประหยาแม่ไนยกับมหาเทวีเจ้าตนย่า เจ้าทั้งสองมีใจยินดีในคุณแห่งมหาเถระเจ้ามากนัก แล้วก็พร้อมกันราธนามหาเถระเจ้าลงไปนพบุรีเชียงใหม่ แล้วก็กระทำน้ำพุทธาภิเษกยังสิริวังโสมหาเถระเจ้าหื้อเป็นราชครู แล้วเอาแคว้นดอนแท่นหื้อเป็นทานแก่มหาเถระเจ้า
ยุทธนาวีแบ็จดั่ง
แคว้นกัมปาเนีย
พระนางจิรประภามหาเทวี
แคว้นกาลาเบรีย
กาตันซาโร
แคว้นทัสกานี
แคว้นบาซีลีกาตา
แคว้นปีเอมอนเต
แคว้นปูลยา
แคว้นมาร์เก
แคว้นลาซีโอ
แคว้นลิกูเรีย
กาลยารี
ตรีเอสเต
แคว้นปกครองตนเองฟรีอูลี-เวเนเซียจูเลีย
รัฐอาเกร
รัฐมาตูโกรสซูโดซูล
รัฐรีโอกรันดีโดซูล
ปอร์ตูอาเลเกร
รัฐรอไรมา
บัววีชตา (รัฐรอไรมา)
รัฐเซร์ชิเป
รัฐโตกันตินส์
ส้มสีเลือด