pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เสาอโศก หรือ อโศกสตมภ์ เป็นหมู่เสามอนอลิธิกที่พบกระจัดกระจายอยู่ทั่วอนุทวีปอินเดีย ปรากฏจารึกพระบรมราชโองการของจักรพรรดิอโศกแห่งเมารยะ ผู้ครองราชย์ระหว่าง 268 ถึง 232 ปีก่อนคริสตกาล จักรพรรดิอโศกทรงใช้คำว่า "Dhaṃma thaṃbhā" (ธมฺมถมฺภา มาจาก ธรรมสตมภ์) อันแปลว่า "เสาแห่งธรรม" ในการเรียกเสาเหล่านี้ เสาเหล่านี้เป็นอนุสรณ์อันสำคัญของสถาปัตยกรรมอินเดีย และเสาส่วนใหญ่เป็นหลักฐานแสดงถึงเทคโนโลยีการขัดเงาแบบเมารยะ ในปัจจุบันมีการค้นพบเสาจำนวน 20 เสาที่ยังหลงเหลือถึงปัจจุบัน ในจำนวนนี้มีบางเสาที่ยังปรากฏจารึกพระบรมราชโองการอยู่ ในขณะที่มีเพียงไม่กี่เสาเท่านั้นที่ยังปรากฏหัวเสารูปสัตว์ และพบหัวเสาในสภาพสมบูรณ์เพียงเจ็ดชิ้นที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันเท่านั้น มีเสาอโศกจำนวนสองเสาที่ถูกขนย้ายภายใต้พระราชดำริของตุฆลักฟีรูซ ชาห์ไปไว้ที่ราชธานีของรัฐสุลต่านเดลี และอีกหลายเสาที่ถูกขนย้ายโดยจักรพรรดิของจักรวรรดิโมกุล และมีการรื้อถอนหัวเสาที่เป็นรูปสัตว์ออก ในบรรดาเสาที่ค้นพบนั้น ค่าเฉลี่ยของความสูงอยู่ที่ 12 ถึง 15 เมตร และแต่ละเสาอาจมีน้ำหนักมากถึง 50 ตัน บางเสาปรากฏร่องรอยว่าถูกลากมาไว้จุดที่ตั้งเสาในปัจจุบันเป็นระยะทางหลายไมล์
เสาอโศกเป็นหนึ่งในบรรดาประติมากรรมเก่าแก่ที่สุดของอินเดียที่หลงเหลือมาจนปัจจุบัน มีเพียงซากของเสาที่เป็นไปได้ว่าเก่าแก่กว่า คือปาฏลีปุตรสตมภศีรษะ สันนิษฐานในกว่าในยุคสามร้อยปีก่อนคริสตกาลนั้น งานก่อสร้างของอินเดียนิยมใช้ไม้เป็นหลัก ส่วนการใช้หินเริ่มเข้ามาในภายหลังการติดต่อกับชาวกรีกและเปอร์เซียเท่านั้น ภาพกราฟิกของส่วนหัวของเสาอโศกนำมาใช้เป็นตราแผ่นดินของอินเดียนับตั้งแต่ปี 1950 จนถึงปัจจุบัน
เสาอโศกทั้งหมดสร้างขึ้นในอารามของศาสนาพุทธ หรือในสถานที่สำคัญในพระประวัติของพระโคตมพุทธเจ้ารวมถึงแหล่งจาริกแสวงบุญ บางจารึกบนเสาปรากฏการระบุว่าเสานั้นส่งมอบให้กับสงฆ์หรือชี บางเสาสร้างขึ้นเพื่อระลึกการเสด็จพระราชดำเนินของจักรพรรดิอโศก เสาส่วนใหญ่พบในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือรัฐพิหาร, รัฐอุตตรประเทศ, รัฐมัธยประเทศ และบางส่วนของรัฐหรยาณา
รายชื่อเสาทั้งหมด.
เสาอโศกห้าเสา สองเสาที่รามปูรวะ, หนึ่งเสาที่ไวศาลี, อรราช และ นันทานครห์ เป็นไปได้ว่าสร้างขึ้นเพื่อเป็นตำแหน่งปักของเส้นทางพระราชดำเนินโบราณจากปาฏลีบุตรไปยังเนปาล เสาอีกจำนวนมากถูกเคบื่อนย้ายโดยจักรวรรดิโมกุลและรื้อถอนหัวเสาออก
รายชื่อของเสาที่ปรากฏพบในปัจจุบัน มีดังต่อไปนี้
รายชื่อเสาที่ยังคงตั้งอยู่หรือปรากฏจารึกของพระเจ้าอโศก.
ซากเสาที่พบที่อมราวตียังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ จารึกของเสาปรากฏอักษรพราหมี 6 บรรทัดที่ยากต่อการแปล มีเพียงคำว่า "วิชย" (ชัยชนะ) ที่แปลออกมาได้ เป็นไปได้ว่าอาจเป็นเสาอโศกเช่นกัน ซีร์คาร์ นักวิชาการผู้ศึกษาเสานี้อย่างละเอียดเชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งของบรรดาเสาอโศก
เสาที่ไม่ปรากฏจารึก.
ในปัจจุบันมีการค้นพบซากเสาจำนวนมาก และหลายเสาที่ไม่ปรากฏจารึกพระเจ้าอโศก เช่น , กาวสัมพี, โคติหว, ปรหลัทปุระ (ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ วิทยาลัยสันสกฤตวาราณสี), ฟาเตฮาบาด, โภปาล, สาทครลี, อุทัยคีรี, กุสินคร, อารราห์, พัสตี, ภิขณปหรี, พุลันฑีบาฆ (ปาฏลีบุตร), สันทัลปู และ ไภโรน which was destroyed to a stump during riots in 1908. เป็นต้น
สโมสรการบินไทย
เอลีซาเบ็ทแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
เอลีซาเบ็ทแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส  (5 กรกฎาคม ค.ศ. 1554 - 22 มกราคม ค.ศ. 1592) เอลีซาเบ็ทแห่งออสเตรียเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสในพระเจ้าชาร์ลที่ 9 ระหว่างวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1570 ถึงวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1574
เอลีซาเบ็ทประสูติเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1554 ที่เวียนนา ในประเทศออสเตรีย เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิลเลียนที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และมาเรียแห่งสเปน จักรพรรดินีแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อประสูติมีพระอิสริยยศเป็นอาร์คดัชเชสแห่งออสเตรีย
เอลีซาเบ็ททรงเจริญพรรษาในราชสำนักในกรุงเวียนนาและทรงได้รับการศึกษาอย่างเคร่งครัดทางโรมันคาทอลิก เพราะความเป็นผู้มีพระสิริโฉมงดงาม มีพระเกศาสีทองทำให้ทรงได้ชื่อว่าเป็นสตรีผู้มีความงดงามที่สุดคนหนึ่งของสมัยนั้น
การเสกสมรสและการเป็นพระราชินีแห่งประเทศฝรั่งเศส.
เมื่อมีพระชนมายุได้ 16 พรรษาเอลีซาเบ็ทก็เสกสมรสกับพระเจ้าชาร์ลที่ 9 แห่งฝรั่งเศส พระราชโอรสองค์ในพระเจ้าอองรีที่ 2 และ แคทเธอรีน เดอ เมดิชิ เพื่อเป็นการสมานความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์แฮ็บส์เบิร์ก และราชวงศ์วาลัว พระองค์ทรงเป็นคนแรกที่ทรงเสกสมรสโดยฉันทะในเวียนนา โดยมีอัครราชทูตอัลแบร์ต เดอ กองดีเป็นผู้แทนพระองค์พระเจ้าอองรี หลังจากนั้นก็เสด็จมาแต่งงานอย่างเป็นทางการในปารีสอย่างเป็นพิธีใหญ่โตแม้ว่าจะมีปัญหาทางการเงิน ฉลองพระองค์ทำด้วยเงินและทรงมงกุฎที่ฝังด้วยไข่มุก, มรกต, เพชร และทับทิม
ขณะนั้นพระราชสวามีมีพระสนมอยู่แล้ว คือมารี ทูเชต์ (Marie Touchet) แต่ก็ทรงอุทิศพระองค์ให้เอลีซาเบ็ท ทั้งสองพระองค์มิได้ทรงหลงรักกันแต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองพระองค์ก็เป็นความสัมพันธ์ที่อบอุ่นและทรงสนับสนุนซึ่งกันและกัน พระเจ้าชาร์ลทรงทราบว่าข่าวลือต่างๆ ในราชสำนักฝรั่งเศสคงทำให้พระอัครมเหสีตกพระทัยได้ พระองค์จึงทรงพยายามกันเอลีซาเบ็ทจากสิ่งเหล่านั้น เอลีซาเบ็ทยังทรงเข้าทำพิธีมิซซาวันละสองครั้งและทรงประหลาดพระทัยที่ราชสำนักฝรั่งเศสที่อ้างตนเป็นโรมันคาทอลิกมิได้แสดงความนับถือในศาสนาเท่าที่ควร สิ่งหนึ่งที่ทรงปฏิบัติที่เป็นข้อที่เป็นที่ตำหนิกันคือไม่ทรงอนุญาตให้ข้าราชสำนักที่เป็นโปรเตสแตนท์จูบพระหัตถ์เมื่อเข้าเฝ้า
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1572 เมื่อชาวฝรั่งเศสที่เป็นโปรเตสแตนท์ถูกสังหารกันเป็นพันในปารีส แม้ว่าจะทรงเกลียดโปรเตสแตนท์แต่เอลีซาเบ็ทไม่เคยทรงแสดงความยินดีอย่างออกนอกหน้าต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกับผู้เป็นโรมันคาทอลิกอื่นที่ทำกัน เอลีซาเบ็ททรงให้กำเนิดแก่พระราชธิดามารี-เอลีซาเบ็ทเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1572
พระราชินีหม้าย.
สองปีต่อมาระหว่างที่ฝรั่งเศสก็เข้าสู่วิกฤตการณ์สงครามการเมืองทางศาสนาอีกครั้งหนึ่ง พระเจ้าชาร์ลที่ 9 ก็เสด็จสวรรคตโดยมีเอลีซาเบ็ทอยู่ข้างพระแท่น หลังจากนั้นพระองค์ก็เสด็จไปประทับในชนบทโดยไม่ทรงยอมทำตามข้อเสนอของพระราชบิดาในการเสกสมรสกับพระอนุชาของพระสวามีพระเจ้าอองรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศส พระองค์ทรงมอบพระราชทรัพย์ครึ่งหนึ่งให้มาร์เกอรีตแห่งวาลัว พระขนิษฐาของพระสวามีผู้ทรงถูกคว่ำบาตรจากพระประยูรญาติ ต่อมาพระองค์ก็ต้องประสบกับความโทมนัสเมื่อพระราชธิดามาสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1578 เมื่อมีพระชนมายุเพียง 6 พรรษา
เอลีซาเบ็ทสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1592 ที่ขณะนั้นราชวงศ์วาลัวก็สิ้นสุดลงและมาแทนด้วยราชวงศ์ใหม่
Elisabeth of Austria (1554–1592)
เอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย จักรพรรดินีแห่งออสเตรีย
เอลิซาเบธแห่งออสเตรีย
เอลิซาเบธแห่งออสเตรีย อาจจะหมายถึง
Elisabeth of Austria
โกลดแห่งฝรั่งเศส
โกลดแห่งฝรั่งเศสและเบรอตาญ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส  (14 ตุลาคม ค.ศ. 1499 - 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1524) โกลดแห่งฝรั่งเศสเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสในพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1514 ถึงวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1524
โกลดแห่งฝรั่งเศสเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1499 เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส และแอนน์แห่งเบรอตาญ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส โกลดทรงมีบรรดาศักดิ์เป็นดัชเชสแห่งเบรอตาญต่อจากพระราชมารดา และเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าอองรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ฉะนั้นจึงเป็นพระอัยกีของพระเจ้าแผ่นดินสามพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์วาลัวส์
การหมั้นหมายและการเสกสมรส.
เนื่องจากพระมารดาของโคลดพระราชินีแอนน์ ดัชเชสแห่งบริตานีทรงเป็นประมุขของดัชชีแห่งบริตานี เมื่อเสด็จสิ้นพระชนม์โคลดจึงทรงเป็นทายาทของดัชชีต่อจากพระราชมารดา แม้ว่าพระราชินีแอนน์จะระบุในพินัยกรรมว่าทรงมอบบริตานีให้เรเนพระราชธิดาองค์รอง ส่วนทางด้านฝรั่งเศสราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสืบต่อได้ตามกฎบัตรซาลลิคโดยผู้สืบเชื้อสายที่เป็นชายเท่านั้น ในปี ค.ศ. 1504 พระราชินีแอนน์ในการที่ทรงพยายามที่จะหาทางกันไม่ให้บริตานีถูกผนวกโดยฝรั่งเศสก็ลงพระนามในสนธิสัญญาบลัวส์ (Treaty of Blois) ที่ระบุการหมั้นหมายระหว่างเจ้าหญิงโคลดพระราชธิดากับชาร์ลส์แห่งลักเซ็มเบิร์ก พร้อมกับดัชชีแห่งบริตานี แต่การพยายามลดอำนาจของฝรั่งเศสที่ล้อมรอบบริตานีอยู่สามด้านก็ไม่เป็นที่ยอมรับโดยราชวงศ์วาลัวส์และในที่สุดการหมั้นหมายก็ถูกยุบเลิก
ขุนนางฝรั่งเศสเองก็คัดค้านการหมั้นหมายของโคลดกับชาวต่างประเทศและยุให้พระเจ้าหลุยส์จัดการเสกสมรสระหว่างโคลดกับฟรองซัวส์ ดยุกแห่งอองกูแลมผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ “ผู้ที่อย่างน้อยก็ทรงเป็นฝรั่งเศสเต็มตัว” และทรงเป็นรัชทายาทโดยพฤตินัยของราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1506 โคลดจึงถูกหมั้นกับฟรองซัวส์ และในปี ค.ศ. 1514 เมื่อพระราชินีแอนน์พระราชมารดาสิ้นพระชนม์ โคลดก็กลายเป็นดัชเชสแห่งบริตานี และเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1514 พระองค์ก็ทรงเสกสมรสกับฟรองซัวส์ที่พระราชวังแซงต์-แชร์แมง-ออง-เลย์
โคลด สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
แยกศิริราช
แยกศิริราช  เป็นสี่แยกจุดตัดระหว่างถนนวังหลังกับถนนอรุณอมรินทร์ ในย่านตลาดวังหลังและท่าพรานนก ในพื้นที่เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เป็นที่ตั้งของโรงพยาบาลศิริราช
เป็นจุดบรรจบของถนนอรุณอมรินทร์ ขนาด 5 ช่องจราจร (ไม่มีเกาะกลาง) ในแนวเหนือ-ใต้, ถนนวังหลัง ขนาด 4 ช่องจราจร (ไม่มีเกาะกลาง)
แยกบ้านขมิ้น
แยกบ้านขมิ้น  เป็นสามแยกจุดตัดซอยอิสรภาพ 44 (ซอยแสงศึกษา) และถนนอรุณอมรินทร์ บริเวณเยื้องกับซอยวัดระฆังโฆสิตาราม ถัดจากจุดบรรจบระหว่างคลองวัดระฆังกับคลองบ้านขมิ้น (แนวคูเมืองกรุงธนบุรี) มาทางทิศเหนือ ในพื้นที่แขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
โดยชื่อ "บ้านขมิ้น" นั้นมาจากในอดีต ตั้งแต่ยุคกรุงธนบุรีเป็นราชธานี ที่แห่งนี้เป็นชุมชนของช่างฝีมือที่ผลิตผงขมิ้นที่มีชื่อเสียง ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นมะตูมเชื่อม จนทำให้ได้ชื่อว่า "ซอยมะตูม" หรือ "ตรอกมะตูม" ในซอยอรุณอัมรินทร์ 23 ซึ่งแต่เดิมซอยนี้มีชื่อว่า "ตรอกสวนอนันต์" ซึ่งผลิตเปลือกส้มโอจำหน่าย จนได้ชื่อว่า "บ้านเปลือกส้มโอ" แต่ภายหลังได้เปลี่ยนเป็นมะตูมเชื่อม ซึ่งไม่ปรากฏหลักฐานว่าได้เปลี่ยนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทางการก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น ตรอกมะตูม ดังในปัจจุบัน เพื่อให้สอดคล้องกับลักษณะทางกายภาพเพื่อให้จดจำง่าย ส่วนชื่อบ้านขมิ้น เหลือหลักฐานเพียงศาลเจ้าพ่อบ้านขมิ้น (ปึงท้าวกง) ศาลเจ้าจีนขนาดเล็กของชาวแต้จิ๋วหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้กับแยก ซึ่งสร้างตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิกวังซฺวี่ แห่งราชวงศ์ชิง และคลองบ้านขมิ้น ซึ่งเป็นลำคลองสายหนึ่งอันเป็นส่วนหนึ่งของคูเมืองกรุงธนบุรี อยู่ในแนวเลียบหลังบ้านเรือนประชาชนตั้งแต่ตรอกมะตูมผ่านหน้าวัดพระยาทำวรวิหาร ซึ่งปัจจุบันเหลือสภาพเป็นเพียงคลองที่ตื้นเขินและถูกรุกล้ำและกลายเป็นเพียงท่อระบายน้ำออกสู่คลองบางกอกน้อยเท่านั้น
เป็นจุดบรรจบของถนนอรุณอมรินทร์ ขนาด 4 ช่องจราจร (ไม่มีเกาะกลาง) ในแนวเหนือ-ใต้, ซอยแสงศึกษา ขนาด 2 ช่องจราจร (ไม่มีเกาะกลาง)
ธรรมคุ้มครองโลก
ธรรมคุ้มครองโลก ธรรม 2 ประการได้แก่
1. หิริ
หิริ (อ่านว่า หิ-ริ, หิ-หริ) แปลว่า ความละอายแก่ใจ ความละอายต่อบาป หิริ หมายถึงความละอายใจตัวเองต่อการทำความชั่วความผิด ต่อการประพฤติทุจริตทั้งหลายและความละอายใจตัวเองที่จะละเว้นไม่ทำความดีซึ่งควรจะทำให้เกิดมีในตน เช่นบิดามารดามีความละอายใจที่จะไม่ดูแลบุตรของตน เช่นนี้เรียกว่ามีหิริ
หิริ เกิดขึ้นได้ด้วยการคิดถึงการศึกษา ฐานะ ยศศักดิ์ ชาติตระกูลของตน คิดถึงความเสียหายที่จะเกิดขึ้น รวมกับความแกล้วกล้าของจิตใจที่จะไม่ทำชั่วเช่นนั้น
2. โอตตัปปะ
โอตตัปปะ (อ่านว่า โอดตับปะ) แปลว่า ความเกรงกลัว หมายถึงความสะดุ้งกลัวต่อผลของความชั่ว ต่อผลของความทุจริตที่ทำไว้
แยกบ้านเนิน
แยกบ้านเนิน  เป็นสามแยกจุดบรรจบระหว่างถนนอิสรภาพ ถนนรถไฟ (เขตบางกอกน้อย) และถนนสุทธาวาส ในพื้นที่เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ใกล้กับบริเวณตลาดศาลาน้ำร้อน (ใหม่) และสถานีรถไฟบางกอกน้อย
"บ้านเนิน" เป็นชื่อเรียกย่านบริเวณดังกล่าว มาจากคำว่า "บ้านเนิน-ค่ายหลวง" โดยแต่เดิมตั้งแต่ยุคกรุงธนบุรีเป็นราชธานี ณ ที่แห่งนี้เป็นชุมชนของช่างฝีมือที่ผลิตเครื่องดนตรีไทยที่มีชื่อเสียงคือ ฆ้องวง ที่ไม่เหมือนกับฆ้องวงของที่อื่น เนื่องจากเป็นฆ้องลงหิน ใช้วิธีการตีขึ้นรูปและบุแบบเดียวกับขันลงหิน จึงทำให้ฆ้องวงที่ผลิตจากที่นี่มีคุณภาพดี ให้เสียงดังกังวานและไพเราะ
และในปัจจุบัน ใกล้กับทางแยก ยังเป็นที่ตั้งของชุมชนตรอกข้าวเม่า (ซอยอิสรภาพ 47) ชุมชนโบราณที่เคยเป็นแหล่งผลิตข้าวเม่าที่มีชื่อเสียง ปัจจุบันเป็นแหล่งผลิตกะละแมและข้าวเหนียวแดง ซึ่งเป็นขนมที่นิยมเตรียมสำหรับงานวันสงกรานต์
เป็นจุดบรรจบของถนนอิสรภาพ ขนาด 4 ช่องจราจร (ไม่มีเกาะกลาง) ด้านทิศใต้, ถนนรถไฟ ขนาด 2 ช่องจราจร (ไม่มีเกาะกลาง) ด้านทิศตะวันออก และถนนสุทธาวาส ขนาด 2 ช่องจราจร (ไม่มีเกาะกลาง) ด้านทิศเหนือ
แยกวิทยุ-เพชรบุรี
แยกวิทยุ-เพชรบุรี  เป็นสามแยกถนนวิทยุบรรจบถนนเพชรบุรี ใกล้ทางลงทางด่วนเพชรบุรีของทางพิเศษเฉลิมมหานคร ในพื้นที่เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ถือว่าเป็นจุดสิ้นสุดของถนนวิทยุ
เมื่อปี พ.ศ. 2533 บริเวณแยกนี้เป็นสถานที่เกิดเหตุการณ์รถบรรทุกแก๊สระเบิด ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บเป็นจำนวนมาก และเกิดเพลิงไหม้ทำให้อาคารบ้านเรือนได้รับความเสียหายเป็นบริเวณกว้าง นับเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงมากที่สุดครั้งหนึ่งในรอบปี
ปากกาลบคำผิด
แยกหมอมี
แยกหมอมี  หรือที่นิยมเรียกว่า สามแยก หรือ สามแยกถนนเจริญกรุง เป็นห้าแยกจุดตัดถนนเจริญกรุง, ถนนพระรามที่ 4, ถนนทรงสวัสดิ์ และถนนมิตรพันธ์ ในพื้นที่แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และแขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ใจกลางย่านเยาวราช ซึ่งเป็นย่านชาวไทยเชื้อสายจีนที่สำคัญในกรุงเทพฯ
ในอดีตพื้นที่แถบนี้มีสถานะเป็นตำบลหนึ่งขึ้นอยู่ในอำเภอสัมพันธวงศ์ จังหวัดพระนคร เรียกว่า "ตำบลสามแยก" ต่อมาในปลายปี พ.ศ. 2441 ได้เกิดเหตุเพลิงไหม้ เพลิงได้ลุกลามไปทั่วเนื่องจากบ้านเรือนแถบนี้ปลูกด้วยไม้และหลังคามุงจาก รัชกาลที่ 5 จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีเจ้าพนักงานจัดการบำรุงความสุขสำราญของประชาชนในเขตจังหวัดพระนคร และห้ามไม่ให้ผู้หนึ่งผู้ใดปลูกสร้างโรงเรือนอันกำบังด้วยไม้ขัดแตะ หรือด้วยแผง หรือด้วยใบไม้ขึ้นในตำบลซึ่งเกิดเพลิงไหม้คราวนี้นั้นต่อไป เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานกระทรวงนครบาล ซึ่งจะอนุญาตให้ปลูกสร้างเป็นครั้งเป็นคราว เช่น โรงพักทำงาน หรือโรงมีการเล่นต่าง ๆ ชั่วสมัยหนึ่งเท่านั้น
ต่อมาในปี พ.ศ. 2458 ได้มีการจัดสร้างโรงภาพยนตร์สิงคโปร์ขึ้น และในปี พ.ศ. 2475 โรงภาพยนตร์สิงคโปร์ได้รื้อถอนสร้างใหม่เป็นโรงภาพยนตร์เฉลิมบุรี ในวาระเดียวกับที่มีการจัดสร้างศาลาเฉลิมกรุงขึ้น ครั้งหนึ่งที่แยกหมอมียังเป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจนครบาลสามแยกเป็นอาคารไม้ทรงปั้นหยาซึ่งอยู่ตรงที่ตั้งของธนาคารยูโอบี สาขาสามแยกในปัจจุบัน หลังจากสถานีตำรวจถูกเพลิงจากเหตุการณ์อั้งยี่ซึ่งเสียหายทั้งหมด จึงย้ายไปอยู่ตรงข้ามกับมูลนิธิป่อเต็กตึ๊งในปัจจุบันโดยเปลี่ยนชื่อเป็น สถานีตำรวจนครบาลพลับพลาไชย 2
โดยชื่อ "หมอมี" ที่ใช้ในปัจจุบันนั้นมีที่มาจากชื่อของร้านขายยาหมอมี หรือร้านขายยาบุญมี ซึ่งเป็นกิจการของนายมี เกษมสุวรรณ หรือหมอมี ซึ่งเป็นผู้ที่มีความรู้ความชำนาญในเรื่องของยาและเคมีทางการแพทย์ โดยเฉพาะยานัตถุ์และยาสมุนไพรต่าง ๆ ซึ่งได้เคยเปิดกิจการอยู่ที่แยกแห่งนี้
ปัจจุบัน แยกหมอมีเป็นที่รู้จักกันดีของการเป็นที่ตั้งของร้านอาหารที่จำหน่ายลอดช่องที่มีชื่อเสียงและประวัติเก่าแก่ยาวนาน รวมถึงข้าวต้มกระดูกหมูอีกด้วย
แยกบ้านหม้อ
แยกบ้านหม้อ  เป็นสี่แยกจุดตัดระหว่างถนนพระพิทักษ์, ถนนบ้านหม้อ และถนนพาหุรัด ในพื้นที่แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ใจกลางพระนคร เป็นย่านค้าขายอะไหล่เครื่องใช้ไฟฟ้า, วิทยุสื่อสาร, ลำโพง, อุปกรณ์อิเล็กทรอนิก และเครื่องเสียง รวมถึงเครื่องประดับมีค่า จำพวกทองคำ และเพชร
ปัจจุบันสี่แยกบ้านหม้อมีการจัดการจราจรแบบทิศทางเดียวทั้ง 4 ด้าน เส้นทางเข้าสู่ทางแยกได้แก่ถนนพระพิทักษ์และถนนบ้านหม้อ (จากปากคลองตลาด) เส้นทางออกจากทางแยกได้แก่ถนนบ้านหม้อ (ไปสี่กั๊กพระยาศรี) และถนนพาหุรัด
สถานที่สำคัญบริเวณแยก คือ ตลาดบ้านหม้อ ในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นตลาดที่คึกคัก ปัจจุบันที่บริเวณเหนือประตูทางเข้ายังคงปรากฏสถาปัตยกรรมรูปหม้อ บ่งบอกถึงชื่อของสถานที่ ซึ่งอาชีพปั้นหม้อดินเผา เป็นอาชีพแต่ดั้งเดิมของชาวชุมชนบริเวณนี้ ซึ่งเป็นชาวมอญ และเป็นที่มาของชื่อถนนรวมถึงสี่แยก รวมถึงยังมีศาลเจ้าบ้านหม้อเล่าปึงเถ่ากง  ศาลเจ้าจีนเก่าแก่ของชาวแต้จิ๋ว ที่สร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2359 นับเป็นศาลเจ้าแต้จิ๋วที่เก่าแก่ที่สุด
แยกพาหุรัด
แยกพาหุรัด  เป็นสี่แยกจุดตัดถนนตรีเพชร และถนนพาหุรัด ในพื้นที่เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ใจกลางย่านการค้าพาหุรัด แหล่งค้าขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปแหล่งใหญ่ และเป็นพื้นที่ต่อเนื่องกับตลาดบ้านหม้อ ซึ่งเป็นย่านค้าขายอะไหล่เครื่องใช้ไฟฟ้า ลำโพงและเครื่องเสียง รวมไปถึงร้านขายเครื่องเพชร อัญมณีและเครื่องประดับ นอกจากนี้บริเวณแยกพาหุรัดยังเป็นย่านการค้าที่เก่าแก่อีกแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ ในอดีตเคยมีตลาดมิ่งเมืองเป็นแหล่งค้าผ้าและอุปกรณ์ตัดเย็บที่มีชื่อเสียง ปัจจุบันได้กลายเป็นศูนย์การค้าดิโอลด์สยาม ซึ่งเป็นศูนย์การค้าสมัยใหม่ที่ยังคงเอกลักษณ์ความเป็นย่านเก่าของกรุงเทพฯ และยังมีห้างไนติงเกล ห้างสรรพสินค้ายุคเก่าที่ยังคงเปิดให้บริการจนถึงปัจจุบันอยู่ที่แยกพาหุรัด
แยกเฉลิมกรุง
แยกเฉลิมกรุง  เป็นสี่แยกจุดตัดถนนตรีเพชร, ถนนตีทอง และถนนเจริญกรุง ในพื้นที่เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร อยู่ใกล้เคียงกับย่านการค้าพาหุรัด แหล่งค้าขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปแหล่งใหญ่ และย่านบ้านหม้อ ย่านค้าขายอะไหล่เครื่องใช้ไฟฟ้า ลำโพงและเครื่องเสียง รวมไปถึงร้านขายเครื่องเพชร อัญมณีและเครื่องประดับ
บริเวณแยกเฉลิมกรุงเป็นที่ตั้งของศาลาเฉลิมกรุง โรงภาพยนตร์เก่าแก่ที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 7 ในงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 150 ปี พุทธศักราช 2475 ซึ่งเป็นที่มาของชื่อทางแยก และอยู่ถัดจากศูนย์การค้าดิโอลด์สยาม ศูนย์การค้าสมัยใหม่ที่พยายามคงเอกลักษณ์ความเป็นย่านเก่าไว้
แคมาราซอรัส
คามาราซอรัส  เป็นไดโนเสาร์กินพืช ตระกูลซอโรพอด 4 เท้า มีขนาดลำตัวไม่ใหญ่ มีชีวิตอยู่ในกลางถึงปลายยุคจูแรสซิก เมื่อ 145 -155 ล้านปีก่อน มีความยาว 18 เมตร มีน้ำหนักประมาณ 18-20 ตัน กะโหลกศีรษะมีลักษณะสั้นแต่ลึกเข้าไปด้านใน ขากรรไกรมีขนาดใหญ่ คอและหางสั้นกว่าซอโรพอดตัวอื่น ไม่มีปลายหางแส้ ลำตัวกลมหนาและค่อนข้างสั้น แขนขาใหญ่โตมีลักษณะคล้ายเสาหิน ขาหลังยาวกว่าขาหน้าเล็กน้อย มีรูจมูกขนาด ใหญ่เหนือดวงตา เพื่อช่วยในการระบายความร้อนและดมกลิ่น
ชื่อของเจ้าคามาราซอรัสมาจากภาษากรีก แปลว่า "โพรง" สาเหตุที่ได้ชื่อสุดพิศวงนี้ก็เพราะกระดูกที่เป็นโพรงของมัน นัก-วิทยาศาสตร์ทั้งหลายกล่าวว่าโพรงนี้เอาไว้ลดภาระของขาทั้ง 4ของมันไม่ให้แบกรับน้ำหนักตัวอันอ้วนฉุมากเกินไปแถมยังช่วยระบายความร้อนในร่างกายได้อีกด้วย นอกจากนี้เจ้าคามาราซอรัสยังมีคอและหางสั้นกว่าไดโนเสาร์ตัวอื่นในสายพันธุ์เดียวกัน หากลองสังเกตใบหน้างามๆดีๆ จะพบว่ากระโหลกศีรษะของมันลึกเข้าไปด้านในและมีรูขนาดใหญ่อยู่เหนือดวงตา ฟันเป็นซี่ถี่เอาไว้งับแล้วรูดใบไม้เรียวออกจากกิ่งชนิดไม่เหลือเศษติดก้านในคำเดียว
สิงโต สิงหรัตน์
กีวี
Enhanced Data Rates for GSM Evolution
วิยะดา อุมารินทร์ หรือ หม่อมวิยะดา ยุคล ณ อยุธยา ชื่อจริง วิยะดา ตรียะกุล (เกิด 19 มกราคม พ.ศ. 2498) ชื่อเล่น อูม หรือ หม่อมอูม เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เข้าสู่วงการการแสดงในปี 2516 ได้เล่นหนังใหญ่เรื่องแรกคือ เทพธิดาโรงแรม ของ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ออกฉายในปี 2517 ซึ่งได้รับความสำเร็จอย่างท่วมท้น ต่อจากนั้นในช่วงปี 2521–2531 หันมารับบทนางรองและนางร้ายในภาพยนตร์ และในช่วงปี 2522 ก็หันมารับเล่นละครเรื่องแรกคือ ร่มฉัตร แต่มาประสบความสำเร็จจริงๆ ในปี 2523 กับละครเรื่อง พริ้ง คนเริงเมือง ทางช่อง 3
หม่อมวิยะดาเริ่มเข้าสู่วงการการแสดงในปี 2516 ได้เล่นหนังใหญ่เรื่องแรกคือ "เทพธิดาโรงแรม" ของ ท่านมุ้ย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ออกฉายในปี 2517 ซึ่งได้รับความสำเร็จอย่างท่วมท้น ต่อจากนั้นในช่วงปี 2521 - 2531 หันมารับบทนางรองและนางร้ายในภาพยนตร์ หม่อมวิยะดาขึ้นชื่อว่าเป็นนักแสดงอุปนิสัยดี ร่าเริง เป็นที่รู้จักและยอมรับกันดีในวงการ และในช่วงปี 2522 หม่อมวิยะดาก็หันมารับเล่นละครเรื่องแรกคือ "ร่มฉัตร" แต่มาประสบความสำเร็จจริงๆ ในปี 2523 กับละครเรื่อง "อีพริ้ง คนเริงเมือง" ทางช่อง 3 ซึ่งได้รับความสำเร็จถึงขนาดต้องทำเป็นเวอร์ชันภาพยนตร์ ทำให้หม่อมวิยะดาได้กลับมาผงาดในบทนางเอกจอเงินอีกครั้ง
ช่วงราวปี 2530 หม่อมวิยะดาหันเหชีวิตย้ายไปอาศัยและทำธุรกิจในสหรัฐอเมริกา ประมาณ 10 ปี ถึงจุดอิ่มตัวจึงกลับมา และได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากแฟนหนังและละครช่วงนี้จึงได้เห็นหม่อมวิยะดากลับมาเล่นละครอีกครั้ง ในปี 2540 จนถึงปัจจุบัน นับว่าเป็นนักแสดงอารมณ์ดีที่มีเสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์มาจนปัจจุบัน ในด้านชีวิตคู่ หม่อมวิยะดาใช้ชีวิตโสดมาหลายปีแล้ว หลังจากตัดสินใจแยกทางเดินกับ"ท่านมุ้ย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล" ซึ่งหม่อมวิยะดาเคยมีฐานะเป็น หม่อมวิยะดา ยุคล ณ อยุธยา มาก่อน โดยแยกทางกันมากว่ายี่สิบปีแล้ว ซึ่งช่วงแรกเธอได้แสดงหนังให้ท่านมุ้ยหลายเรื่อง โดยท่านมุ้ยเป็นคนปั้นหม่อมวิยะดามาจนโด่งดังตั้งแต่เรื่องแรกในชีวิตการแสดงของหม่อมวิยะดา ทำให้เกิดความใกล้ชิด จึงตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน ก่อนที่จะเลิกราต่อกันในที่สุด
จบการศึกษามัธยมศึกษาจาก โรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ และปริญญาตรีด้านภาพยนตร์จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา เป็นนักแสดงที่มีผู้คนชื่นชอบมากในประเทศไทยตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน
หม่อมวิยะดา ยุคล ณ อยุธยา มีบุตรชาย 1 คน ซึ่งเป็นโอรสที่เกิดกับหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล คือ หม่อมราชวงศ์มงคลชาย ยุคล หรือ คุณชายเอี่ยว
อรชุน รินทรวิฑูรย์
อรชุน รินทรวิฑูรย์ ปัจจุบันเป็นผู้ประกาศข่าวทางช่องวัน 31 ในนามสำนักข่าววันนิวส์
อรชุนเกิดที่จังหวัดนครศรีธรรมราช พักอาศัยอยู่ในเขตเทศบาลตำบลจันดี ตำบลจันดี อำเภอฉวาง เข้าการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนเจริญวิทย์สหวิทยากร ในอำเภอฉวาง ก่อนย้ายเข้ามาศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย (ปีที่ 1-5) ที่โรงเรียนโยธินบูรณะ และเคยศึกษาที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาขณะอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 แต่ภายหลังได้ลาออกแล้วย้ายกลับมาเรียนที่โรงเรียนโยธินบูรณะ เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะรัฐศาสตร์ เอกความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ โทภาษาจีน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ท่านผู้หญิงวิระยา ชวกุล
รายชื่อตอนในทอมแอนด์เจอร์รี่
รายชื่อตอนของ ทอม กับ เจอร์รี่ เป็นรายชื่อตอนที่ปรากฏอยู่ในการ์ตูนเรื่อง ทอม กับ เจอร์รี่ มีทั้งหมด 162 ตอน เรียงตามปี
การเป็นลูกมือฝึกหัด
การเป็นลูกมือฝึกหัด  เป็นระบบการฝึกผู้ประกอบกิจการค้าหรือวิชาชีพรุ่นใหม่โดยใช้การฝึกหน้างาน และบ่อยครั้งมักมีการศึกษาประกอบ (งานในชั้นเรียนและงานอ่านหนังสือ) การเป็นลูกมือฝึกหัดทำให้ผู้ประกอบกิจได้ใบอนุญาตเพื่อประกอบกิจในวิชาชีพที่มีการวางระเบียบ
ซิตีไลฟ์
ซิตีไลฟ์ เป็นเกมในรูปแบบการจำลองสร้างเมืองและสถานที่ต่างเพื่อพัฒนาที่ดิน และทำให้มีการเจริญเติบโตของเมืองที่เราสร้างโดยมีรุปแบบเช่นเดียวกับเกมซิมซิตี้มีรูปแบบที่เล่นต่างกันเป็นส่วนมากเช่นระบบ คอมมิวนิสต์ ระบบวรรณะ ระบบการดูแล และอื่นๆ
ลูกอ๊อด
ลูกอ๊อด  หรือ ลูกฮวก หรือ อีฮวก ในภาษาอีสานหรือภาษาเหนือ เป็นชื่อเรียกของตัวอ่อนของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำในอันดับกบ (Anura) เมื่อโตเต็มวัย ลูกอ๊อดจะมีรูปร่างเช่นเดียวกบปกติทั่วไป แต่กระนั้นก็ยังมีกบบางชนิดที่ไม่มีช่วงวัยลูกอ๊อด
ลูกอ๊อด มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายปลา มีหาง ไม่มีขา หายใจด้วยเหงือก ส่วนหัวมีขนาดโตมาก ซึ่งลูกอ๊อดของกบแต่ละวงศ์ก็มีรูปร่างและลักษณะแตกต่างออกไป โดยแบ่งตามโครงสร้างของปาก, โครงสร้างของห้องเหงือก, และจำนวนและตำแหน่งของช่องเปิดเหงือกที่เป็นทางผ่านออกของน้ำซึ่ง สามารถจำแนกเป็น 4 แบบได้ คือ
1. มีช่องปากยาวและแคบ ไม่มีจะงอยปากและไม่มีตุ่มฟันบริเวณปาก ช่องเปิดห้องเหงือกมี 2 ช่องอยู่ทางด้านข้างของลำตัว กินอาหารด้วยการกรองเข้าปาก เช่น กบในวงศ์ Pipidae
2. มีช่องปากเล็กและซับซ้อนมากกว่าแบบที่ 1 แต่ไม่มีจะงอยปากและไม่มีตุ่นฟันที่บริเวณปาก ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ทางด้านท้ายตัวและในแนวกลางลำตัว กินอาหารด้วยการกรอง เช่น กบในวงศ์ Microhylidae
3. ช่องปากมีจะงอยปากและมีตุ่มฟัน ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ในแนวตรงกลางลำตัว ได้แก่ กบในวงศ์ Ascaphidae, Bombinatoridae, Discoglossidae
4. ช่องปากมีจะงอยปากและมีตุ่มฟัน ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ทางด้านข้างลำตัวและทางซ้ายของลำตัว ซึ่งลักษณะของกบส่วนใหญ่
นอกจากนี้แล้ว ลูกอ๊อดแต่ละชนิดจะมีรูปร่างต่างกันแล้ว ยังมีระบบนิเวศที่อาศัยแตกต่างกันอีก ลูกอ๊อดบางชนิดจะว่ายน้ำระดับผิวน้ำหรือกลางน้ำและกินอาหาร แต่บางชนิดจะไม่กินอาหารแต่จะใช้อาหารจากถุงไข่แดงที่ติดมาจากไข่แทน บางชนิดเกาะติดอยู่กับก้อนหินหรือโขดหินในลำธารที่มีน้ำไหลแรง บางชนิดซุกซ่อนตัวอยู่ในโคลนที่ใต้พื้นน้ำ ขณะที่บางชนิดจะอยู่ในน้ำบนใบไม้
ลูกอ๊อด สามารถนำไปปรุงเป็นอาหารได้ในอาหารพื้นบ้านแบบอีสานหรืออาหารเหนือ เช่น แอ็บ, หมก หรือน้ำพริก
เสาหินพระเจ้าอโศกมหาราช
เสาพระเจ้าอโศกมหาราช
แยกอุณากรรณ
แยกอุณากรรณ  เป็นสี่แยกจุดตัดถนนเจริญกรุง, ถนนอุณากรรณ และถนนบูรพา ในพื้นที่เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร อยู่ใกล้เคียงกับแยกเฉลิมกรุง ที่ตั้งของโรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง, ย่านการค้าเก่าแก่วังบูรพา และย่านการค้าพาหุรัด แหล่งค้าขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปแห่งใหญ่
นอกจากนี้ บริเวณแยกอุณากรรณยังเป็นย่านร้านค้าอาวุธปืนที่มีชื่อเสียง เนื่องจากมีร้านจำหน่ายปืนรวมไปถึงอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกับกีฬายิงปืนเป็นจำนวนมาก
แยกวงเวียน รด. และแยกท้ายวัง
แยกวงเวียน รด. และ แยกท้ายวัง เป็นวงเวียนจุดตัดถนนสนามไชย, ถนนเจริญกรุง และถนนท้ายวัง ในพื้นที่แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ซึ่งทางแยกทั้ง 2 แห่งอยู่ที่จุดเดียวกัน แต่แนวถนนเจริญกรุงและถนนท้ายวังจะเยื้องกันเล็กน้อย จึงมีการจัดการจราจรเป็นรูปแบบวงเวียน โดยไม่มีสัญญาณไฟจราจร วงเวียนแห่งนี้เป็นเพียงเครื่องกั้นทางชั่วคราวที่สามารถย้ายออกได้เมื่อมีพระราชพิธีต่าง ๆ ซึ่งต้องใช้พื้นที่บนถนนสนามไชย เช่น พระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เป็นต้น
บริเวณทางแยกนี้มีสถานที่สำคัญตั้งอยู่ทั้ง 4 มุมถนน ได้แก่ หน่วยบัญชาการรักษาดินแดน (สวนเจ้าเชตุ) ซึ่งในอดีตใช้ชื่อกรมการรักษาดินแดน มีชื่อย่อว่า รด. เป็นที่มาของชื่อทางแยก เยื้องกันเป็นพระบรมมหาราชวัง ด้านท้ายวัง (พระตำหนักสวนกุหลาบ) และวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม (วัดโพธิ์) ซึ่งมีถนนท้ายวังแบ่งเขตวัดกับวัง และมีสวนสราญรมย์อยู่อีกด้านหนึ่งของทางแยก
แยกท้ายวัง
แยกวงเวียน รด.
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอน
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอน  เป็นภาษาหนึ่งในภาษากลุ่มเตอร์กิกที่พูดในบริเวณตอนเหนือของจังหวัดโฆรอซอนเหนือและจังหวัดโฆรอซอเนแรแซวี ประเทศอิหร่าน ผู้พูดภาษานี้เกือบทั้งหมดสามารถพูดภาษาเปอร์เซียได้
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนส่วนใหญ่ใช้พูดในอิหร่านหลายจังหวัด ถ้านับสำเนียงโอคุซของภาษาอุซเบกเป็นสำเนียงของภาษานี้ด้วย ก็จะมีผู้พูดอยู่ทางตอนใต้ของอุซเบกิสถานเช่นกัน ภาษานี้แบ่งเป็นสามสำเนียงคือ เหนือ ใต้และตะวันตก
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนจัดอยู่ในภาษากลุ่มโอคุซของภาษากลุ่มเตอร์กิกซึ่งรวมภาษาตุรกี ภาษาอาเซอร์ไบจาน ภาษากากาอุซ ภาษาตุรกีกากาอุซบอลข่าน ภาษาเติร์กเมนและภาษาซาลาร์ และสำเนียงโอคุซที่ใช้พูดในอุซเบกิสถาน ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนถือว่าใกล้เคียงมากกับภาษาอุซเบกสำเนียงโอคุซและภาษาเติร์กเมน และใกล้เคียงกับสำเนียงของภาษาอาเซอร์ไบจานที่ใช้พูดในอิหร่าน
คำนามทำให้เป็นรูปพหูพจน์ด้วยการเติมปัจจัย-lAr ซึ่งมีสองรูปคือ -lar และ –lær ขึ้นกับการเปลี่ยนเสียงสระ การกของนามจำแนกโดยการลงท้ายด้วยปัจจัยที่ขึ้นกับการเปลี่ยนเสียงสระและสระหรือพยัญชนะที่ตามมา การแสดงความเป็นเจ้าของจะเติมปัจจัยเข้าที่นามที่ถูกถือครอง
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนมีสรรพนามแทนบุคคล 6 คำ และจะมีการลงท้ายต่างจากนามปกติ
คำกริยามีการแบ่งย่อยตามกาล ความมุ่งหมาย มาลา บุคคล และจำนวน รูปพื้นฐานของกริยาลงท้ายด้วย -max
ประตูผี
การตรวจนับเม็ดเลือดอย่างสมบูรณ์
การตรวจนับเม็ดเลือดอย่างสมบูรณ์  เป็นชุดการตรวจห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ที่ให้สารนิเทศเกี่ยวกับเซลล์ในเลือดของบุคคล CBC ระบุจำนวนเม็ดเลือดขาว เม็ดเลือดแดงและเกล็ดเลือด ความเข้มข้นของฮีโมโกลบินและฮีมาโทคริต (ร้อยละปริมาตรของเม็ดเลือดแดง) นอกจากนี้ยังรายงานดัชนีเม็ดเลือดแดง ซึ่งระบุขนาดเฉลี่ยและปริมาณฮีโมโกลบินของเม็ดเลือดแดง และอาจรวมถึงการนับแยกเม็ดเลือดขาว ซึ่งบอกปริมาณเม็ดเลือดขาวชนิดต่าง ๆ