pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ไทรโลไบต์บางชนิดแสดงลักษณะสัณฐานที่คาบเกี่ยวในระยะลอกคราบหนึ่งๆที่เรียกว่า “การแปรสภาพของไทรโลไบต์ (trilobite metamorphosis)” การเปลี่ยนแปลงในสัณฐานอย่างรุนแรงมีความเกี่ยวข้องกับการได้รับและการสูญเสียในลักษณะที่เด่นชัดที่จะเห็นการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการดำรงชีวิต การเปลี่ยนแปลงรูปแบบการดำรงชีวิตหนึ่งๆในระหว่างพัฒนาการมีนัยสำคัญด้านแรงกดดันทางวิวัฒนาการ ที่ไทรโลไบต์สามารถผ่านสภาพทางนิเวศวิทยาที่หลากหลายไปจนพัฒนาการโตเต็มวัยที่สะท้อนได้อย่างชัดเจนในความสามารถในการเอาตัวรอดได้และรวมถึงการแพร่กระจายพันธุ์ของไทรโลไบต์ทั้งหลาย น่าสังเกตว่าไทรโลไบต์ที่มีระยะโปรทาสปิดเป็นแพลงตอนและระยะเมอราปิดอาศัยอยู่บนพื้นท้องทะเล (อย่างเช่น อะซาปิดส์) ต้องล้มเหลวในช่วงการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ในยุคออร์โดวิเชียน ขณะที่ไทรโลไบต์ที่เป็นแพลงตอนเฉพาะช่วงระยะโปรทาสปิดแรกเท่านั้นก่อนที่จะแปรสภาพไปอาศัยอยู่บนพื้นท้องทะเลจะรอดพ้นการสูญพันธุ์ได้ (อย่างเช่น ไลคิดส์ และ ฟาคอพปิดส์) รูปแบบการดำเนินชีวิตของตัวอ่อนแบบลอยไปตามน้ำพิสูจน์ได้ว่ามีการปรับตัวได้แย่เมื่อเริ่มเกิดภูมิอากาศของโลกที่เย็นลงอย่างรวดเร็วและได้สูญเสียพื้นที่อาศัยบนไหล่ทวีปไปในช่วงยุคออร์โดวิเชียน
จนถึงปัจจุบันไทรโลไบต์รุ่นแรกสุดในรูปของซากดึกดำบรรพ์คือสกุล ”ฟอลโลทาสปิส” อยู่ในอันดับเรดไลคิไอดามีอายุเก่าแก่ถึง 540 ล้านปีมาแล้ว สกุลอื่นๆที่ดูเหมือนจะเก่าแก่ใกล้เคียงกันคืแ “โปรฟอลโลทาสปิส” และ “อีฟอลโลทาสปิส”
โดยพิจารณาความเหมือนในรูปลักษณ์สัณฐานแล้ว เป็นไปได้ว่าไทรโลไบต์จะมีบรรพบุรุษเป็นสัตว์ที่มีลักษณะคล้ายอาร์โธพอด อย่างเช่น “สปริกกินา” “พาร์แวนคอรินา” และซากดึกดำบรรพ์ที่มีลักษณะคล้ายไทรโลไบต์อื่นอื่นๆของยุคอีดิเอคาแรนของพรีแคมเบรียน มีความเหมือนในรูปลักษณ์สัณฐานมากมายระหว่างไทรโลไบต์รุ่นแรกๆกับอาร์โธพอดยุคแคมเบรียนอื่นๆจากแหล่งไทรโลไบต์หลายแห่ง ดูเพิ่มเติมได้ที่ มีเหตุผลที่จะกล่าวว่าไทรโลไบต์มีลักษณะร่วมทั่วไปกับบรรพบุรุษพวกอาร์โธพอดก่อนรอยต่อระหว่างอีดิเอคารัน/แคมเบรียน บรรพบุรุษไทรโลไบต์อาจมีลำตัวอ่อนนุ่มและได้พัฒนาเปลือกกระดองหนาขึ้นมาผ่านกระบวนการคิวติคูลาริสเซชั้น โดยที่รูปแบบอื่นๆของการวิวัฒนาการลำตัวของไทรโลไบต์เป็นมาตรการป้องกันตัวเอง
การสูญพันธุ์ของไทรโลไบต์ยังไม่มีเหตุผลอธิบายได้อย่างชัดเจน แม้ว่าช่วงที่จำนวนของมันเริ่มลดลงจะไม่ตรงกับช่วงที่ปลาฉลามและพวกกาโธสโตมรุ่นแรกๆปรากฏขึ้นในช่วงยุคไซลูเรียนและต่อมาได้เพิ่มขึ้นอย่างหลากหลายในช่วงยุคดีโวเนียน ไทรโลไบต์อาจเป็นตกเป็นอาหารที่สมบูรณ์สำหรับสัตว์รุ่นใหม่นี้ เหตุการณ์สูญพันธุ์ครั้งย่อยในช่วงกลางของยุคแคมเบรียนที่ไทรโลไบต์หลายอันดับมีองค์ประกอบของโปรโซปอนแบบเอลิเมนทารีและพายกิเดียมขนาดเล็กอาจจะเกี่ยวข้องกับการมีจำนวนเซฟาโลพอดเพิ่มขึ้นก็ได้ ไทรโลไบต์อยู่ภายใต้แรงกดดันที่ต้องเลือกพัฒนาร่างกายตนเองให้มีความสามารถในการป้องกันตัวเองอย่างรวดเร็ว การเปลี่ยนแปลงในรูปร่างที่มากที่สุดเกิดขึ้นในช่วงกลางยุคแคมเบรียน ในแง่ของการป้องกันตัวแล้วไทรโลไบต์อันดับที่เอาตัวให้รอดพ้นได้ได้พัฒนาให้พายกิเดียวให้มีขนาดกลางและขนาดใหญ่ ซึ่งจะทำให้ไทรโลไบต์มีความสามารถม้วนลำตัวให้เป็นรูปบอลล์ (ทรงกลม) เพื่อการป้องกันตัว ไทรโลไบต์ที่มีขนาดพายกิเดียมเล็กกว่าขนาดเซฟาลอนจะสามารถม้วนตัวเพื่อป้องกันตัวเองได้อย่างไม่สมบูรณ์ ไทรโลไบต์ที่รอดพ้นจากการสูญพันธุ์ทั้งหลายได้พัฒนาแผ่นคิวติเคิลที่หนาขึ้นและแข็งแรงซึ่งความหนาของคิวติเคิลนี้ได้ช่วยปิดบังโปรโซปอนแบบเอลิเมนทารีเอาไว้ทำให้มองไม่เห็นหรือเห็นได้แบบบางบาง
หลังจากเหตุการสูญพันธุ์ในช่วงตอนกลางของยุคแคมเบรียน เหตุการณ์สูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งต่อมาก็ได้เกิดขึ้นที่ช่วงรอยยุคดีโวเนียน/คาร์บอนิเฟอรัส กล่าวคือเมื่อสิ้นสุดยุคดีโวเนียนไทรโลไบต์ทุกอันดับ (ยกเว้นอันดับเดียว) เกิดการสูญพันธุ์ไปจนหมดสิ้น ไทรโลไบต์ถูกบีบให้รอดพ้นเพียงอันดับเดียวคือ “โปรเอตทิดา” และได้ดำรงเผ่าพันธุ์อยู่อันดับเดียวไปหลายล้านปีไปจนตลอดยุคคาร์บอนิเฟอรัสต่อเนื่องไปจนสูญพันธุ์ไปหมดสิ้นเมื่อสิ้นยุคเพอร์เมียนปพร้อมๆกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆอีกหลายชนิด เป็นสิ่งที่ยังไม่ทราบว่าทำไมจึงเหลือไทรโลไบต์อันดับโปรเอตทิดาเพียงอันดับเดียวที่รอดพ้น นี้อาจจะเป็นเพราะมันอาศัยอยู่ในทะเลลึกที่สามารถรอดพ้นจากการเปลี่ยนแปลงอย่างอย่างรวดเร็วในสภาพแวดล้อมตามแนวชายฝั่ง นับเป็นระยะเวลาหลายล้านปีที่โปรเอตทิดาพบอยู่ในสภาพถิ่นฐานที่สมบูรณ์ สิ่งเปรียบเทียบอันหนึ่งคือพลับพลึงทะเล (crinoids) ในปัจจุบันที่พบเหลือเฉพาะสายพันธุ์ที่อยู่ในทะเลลึกเท่านั้น ขณะที่ตรงข้ามกับในมหายุคพาลีโอโซอิกกลับพบพลับพลึงทะเลอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบน้ำตื้นใกล้ชายฝั่งทะเล
สิ่งมีชีวิตในปัจจุบันที่เป็นญาติใกล้ชิดที่สุดกับไทรโลไบต์อาจเป็นแมงดาทะเลหรือเซฟาโลคาริดา
การแพร่กระจายของซากดึกดำบรรพ์.
ไทรโลไบต์พบเป็นเพียงสัตว์ที่อาศัยอยู่ในทะเลเพียงเท่านั้น เนื่องด้วยซากเหลือของไทรโลไบต์พบเฉพาะในหินที่มีแต่ซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์ทะเลอื่นๆอย่างเช่น แบรคิโอพอด ไครนอยด์ และปะการัง ไทรโลไบต์พบได้ในสภาพแวดล้อมแบบทะเลตั้งแต่ทะเลตื้นมากๆจนไปถึงทะเลลึกมากๆ ไทรโลไบต์เหมือนซากดึกดำบรรพ์อื่นๆอย่างแบรคิโอพอด ไครนอยด์ และปะการังคือพบได้บนทวีปปัจจุบันทุกทวีปและพบในทะเลโบราณมหายุคพาลีโอโซอิกทุกแห่ง ซากเหลือของไทรโลไบต์พบได้ตั้งแต่ลำตัวทั้งตัวไปจนถึงเฉพาะเปลือกกระดองภายนอกซึ่งหลุดออกมาลำตัวจากกระบวนการลอกคราบ นอกจากนี้ร่องรอยที่หลงเหลือไว้บนพื้นทะเลจากการกระทำของไทรโลไบต์เมื่อครั้งยังมีชีวิตก็พบถูกเก็บรักษาไว้เป็นซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย
ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยที่เกี่ยวข้องกับไทรโลไบต์นั้นมี 3 รูปแบบ คือ “รูโซไฟกัส” “ครูซิเอนา” และ “ไดพลิชไนต์” ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยเหล่านี้แสดงถึงกิจกรรมที่ไทรโลไบต์กระทำบนพื้นท้องทะเล “รูโซไฟกัส” หรือร่องรอยที่เกิดจากการนอนนิ่งๆ (resting trace) เกิดจากรอยประทับของไทรโลไบต์ที่ไม่ได้เคลื่อนที่หรือเคลื่อนที่เล็กน้อยและจากการวิเคราะห์ในเชิงพฤติกรรมศาสตร์แล้วกล่าวได้ว่าเป็นรอยพิมพ์ในขณะที่ไทรโลไบต์นอนหยุดพัก หรือหลบซ่อนป้องกันตัว หรือเตรียมการจู่โจมล่าเหยื่อ “ครูซิเอนา” หรือร่องรอยการกินอาหาร เป็นร่องยาวไปตามพื้นตะกอนซึ่งเชื่อได้ว่าเป็นการเคลื่อนที่ของไทรโลไบต์ขณะกินอาหารบนพื้นตะกอน และมีซากดึกดำบรรพ์แบบ “ไดพลิชไนต์” จำนวนมากที่พบ เชื่อว่าเป็นร่องรอยที่เกิดจากการกระทำของไทรโลไบต์จากการเดินบนพื้นตะกอน ลักษณะร่องรอยดังกล่าวทั้งหลายที่กล่าวมานี้ก็พบได้ในสภาพแวดล้อมที่เป็นน้ำจืดแต่เชื่อได้ว่าเกิดขึ้นจากการกระทำของอาร์โธพอดที่ไม่ได้เป็นไทรโลไบต์
ซากดึกดำบรรพ์ไทรโลไบต์พบได้ทั่วโลกรวมกันแล้วมีหลายพันชนิด เพราะว่าไทรโลไบต์เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็วในธรณีกาลและมีการลอกคราบเหมือนอาร์โธพอดอื่นๆที่เป็นซากดึกดำบรรพ์ดัชนีที่ดีที่นักธรณีวิทยาสามารถใช้หาอายุของหินได้ ไทรโลไบต์เป็นซากดึกดำบรรพ์ชิ้นแรกๆที่ที่สะดุดตาได้รับความสนใจและได้มีการค้นพบสายพันธุ์ใหม่เพิ่มขึ้นทุกปี ชาวอเมริกันดั้งเดิมเข้าใจว่าไทรโลไบต์เป็นสัตว์น้ำและได้ตั้งชื่อมีความหมายว่า “แมลงน้ำขนาดเล็กในหิน”
แหล่งซากดึกดำบรรพ์ไทรโลไบต์ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักรคือเรนเนสต์ ในเมืองดัดลีของเวสต์มิดแลนด์โดยพบเป็นชนิด “คาลีมีน บลูเมนบาไค” จากกลุ่มหินเวนล็อกค์ยุคไซลูเรียน ลักษณะของไทรโลไบต์นี้ถูกนำไปเป็นตราสัญลักษณ์ของเมืองและถูกเรียกว่า “แมลงปีกแข็งแห่งเมืองดัดเลย์” หรือ “ตั๊กแตนแห่งเมืองดัดเลย์” โดยคนงานเหมืองทั้งหลายที่ปัจจุบันเป็นเหมืองหินปูนร้างไปแล้ว แหล่งไทรโลไบต์อื่นๆได้แก่ “ดัลมาไนต์ “ “ไทรเมอรัส “ “บูมาสตัส “และ ”บาลีโซนา” แหล่งแลนด์รินดอด เวลล์ เมืองโพวีสแห่งแคว้นเวลส์ก็เป็นแหล่งที่มีชื่อเสียงอีกแห่งหนึ่ง ไทรโลไบต์ที่รู้จักกันดี “เอลราเธีย คิงไอ” พบสะสมตัวอย่างหนาแน่นในวีลเลอร์เชลยุคแคมเบรียนในรัฐอูทาห์
ซากดึกดำบรรพ์ของไทรโลไบต์ที่มีสภาพที่สมบูรณ์โดดเด่นมักพบส่วนลำตัวที่อ่อนด้วย (ขา เหงือก หนวด เป็นต้น) อย่างเช่นที่พบในบริติช โคลัมเบียในแคนาดา (เบอร์เกสส์เชลยุคแคมเบรียน) นิวยอร์กสเตตในสหรัฐอเมริกา (ชาร์ลดูลิตเติลยุคออร์โดวิเชียนใกล้เมืองอูติก้า รัฐนิวยอร์ก) และชั้นไทรโลไบต์บีเชอร์ใกล้กรุงโรม เป็นต้น
มีการขุดค้นไทรโลไบต์ในเชิงพานิชย์ในหลายประเทศ เช่น ประเทศรัสเซีย (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตพื้นที่เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก) เยอรมนี มอรอคโค อูทาห์ โอไฮโอ บริติชโคลัมเบีย และอีกหลายที่ในแคนาดา&lt;br style="clear:both;"&gt;
การศึกษาไทรโลไบต์มหายุคพาลีโอโซอิกในบริเวณเขตแดนระหว่างเวลช์-อังกฤษโดยไนล์ เอลเดรดจ์เป็นพื้นฐานนำไปสู่การทดสอบและจำลองแบบพังค์ตูเอเตดอีควิลิเบรียมซึ่งเป็นกลไกลหนึ่งของวิวัฒนาการ
จากการศึกษาไทรโลไบต์ในพื้นที่แอตแลนติกกับแปซิฟิคบริเวณมหาสมุทรทะเลโบราณอิเอเปตัสพบว่ามีความใกล้ชิดกันในทางวิวัฒนาการถือเป็นหลักฐานที่สำคัญในการสนับสนุนทฤษฎีทวีปจรและทฤษฎีเพลตเทคโทนิก
ไทรโลไบต์มีความสำคัญในการประมาณอัตราการแตกแขนงวิวัฒนาการ (rate of speciation) ในช่วงเวลาหนึ่งๆ เช่นในยุคแคมเบรียน เพราะว่าไทรโลไบต์เป็นกลุ่มของเมต้าซัวส์ที่มีความหลากหลายมากที่สุดกลุ่มหนึ่งซึ่งรู้ได้จากซากดึกดำบรรพ์ทั้งหลายในช่วงต้นของยุคแคมเบรียน
ไทรโลไบต์ใช้เป็นดัชนีกำหนดตำแหน่งทางการลำดับชั้นหินของยุคแคมเบรียนได้ดี นักวิจัยทั้งหลายที่พบไทรโลไบต์ที่มีโปรโซปอนชนิดเอลิเมนทารีและมีพายกิเดียมเล็กกว่าเซฟาลอนจะทำให้ทราบได้ว่ามีอายุอยู่ในยุคแคมเบรียนตอนต้น การลำดับชั้นหินยุคแคมเบรียนทั้งหลายจะใช้ซากดึกดำบรรพ์ไทรโลไบต์เป็นดัชนี
Act of Union 1707
เลขาธิการทั่วไปแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน
เนเมซิส
ในศาสนากรีกโบราณ เนเมซิส (, ; ) มีอีกชื่อว่า Rhamnousia หรือ Rhamnusia  เป็นเทพีที่ทำการลงโทษต่อผู้ที่ยอมจำนนต่อความอหังการ (ความเย่อหยิ่งต่อเทพเจ้า)
ชื่อ "Nemesis" มีส่วนเกี่ยวข้องกับศัพท์ในภาษากรีกว่า νέμειν "némein" หมายถึง "การให้ตามสมควร" ซึ่งมาจากภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมว่า "nem-" "แจกจ่าย"
เนเมซิสเป็นเทพีสาวที่ออกมาลงโทษคนที่ทำผิดศีลธรรมทำกรรมชั่ว คนที่หยิ่งผยอง หรือคนที่ปฏิเสธพรของเทพเจ้า หรือไม่ก็คนที่เห็นแก่ตัวไม่ยอมเอื้อเฟื้อแก่คนอื่น แต่จะให้ผลตอบแทนที่ดีแก่คนดีและผู้ทรงคุณธรรมทั่วไป และคนที่ต้องการล้างแค้นจึงจะมาให้เทพีเทเมซิสช่วยล้างแค้นให้ด้วย
บางตำรากล่าวว่า ซุสหลงรักเนเมซิส แต่เมื่อเนเมซิสไม่ยอม พระองค์ก็เลยไปขอความช่วยเหลือจากอโฟรไดท์ ให้อโฟรไดท์แปลงร่างเป็นนกอินทรีเข้าโจมตีตัวเองที่แปลงร่างเป็นหงส์ หงส์ปลอมก็ทำเป็นบินร่อแร่มาหา เนเมซิสใจดีอุ้มหงส์เจ้าเล่ห์เอาไว้ พอเนเมซิสหลับ ซุสในร่างหงส์ก็มีความสัมพันธ์กับเธอ พอเนเมซิสคลอดก็คลอดลูกออกมาเป็นไข่ เทพเฮอร์มีส (Hermes) ก็รีบมาเอาไข่นั้นไปที่เมืองสปาร์ตา (Sparta) แล้วโยนไข่ฟองนั้นไปที่ตักของพระนางลีดา แล้วเฮเลน ก็กระโดดออกมาจากไข่ใบนั้นนั่นเอง (แต่ส่วนใหญ่กล่าวว่าเฮเลนเป็นพระธิดาของพระนางลีดาเอง)
แต่บางตำรากล่าวถึงเนเมซิสแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง คือบอกว่า รูปลักษณะของเทพีองค์นี้เป็นหญิงที่มีหน้าตาแสดงความเหี้ยมเกรียม ถืองาและล้อเกวียน บางทีก็มีปีกด้วย แสดงว่าองค์เทพีเนเมซิสจะตามตอบแทนผู้ทำความผิดไปทั่วทุกหนทุกแห่งอย่างไม่ลดละ ไม่ว่าจะเป็นทางน้ำหรือบก ดังที่งาและล้อเกวียนเป็นเครื่องหมายแสดงอยู่
ที่กรุงโรมมีรูปอนุสาวรีย์ของเทพีเนเมซิสประดิษฐานอยู่ในรัฐสภาทีเดียว เมื่อจะประกาศศึกต่อศัตรู จะมีพิธีบวงสรวงพระนางก่อน เพื่อให้เป็นที่ปรากฏว่า พวกเขาทำศึกโดยเหตุผลอันชอบธรรมที่สุดเสมอ
Nepenthes attenboroughii
Nepenthes attenboroughii เป็นพืชกินสัตว์ในสกุลหม้อข้าวหม้อแกงลิง ชื่อถูกตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่ เซอร์ เดวิด เอดเทนบอร์ราวฟฮิไอ  พิธีกรสารคดีชื่อดังของบีบีซีในประเทศอังกฤษ ผู้สนใจและกระตือรือร้นต่อสกุลนี้ หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้มีหม้อทรงระฆังหงายทั้งหม้อล่างและบน แต่หม้อบนแคบกว่า ฝาตั้งขึ้น
ตัวอย่างต้นแบบของ "N. attenboroughii" ถูกเก็บจากยอดเขาวิกเทอร์เรีย (Victoria) ที่เป็นภูเขาแบบอัลตราเมฟิก(ดินลูกรัง) ใจกลางพาลาวัน (Palawan) ในประเทศฟิลิปปินส์
"Nepenthes attenboroughii" ถูกค้นพบโดย เอลาซ์ตแทร์ เอส. โรบินสัน (Alastair S. Robinson) , สทีวาร์ต อาร์. แม็กเฟอร์สัน (Stewart R. McPherson) และ โวล์กเกอร์ บี. ไฮน์ริก (Volker B. Heinrich) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 ระหว่างการสำรวจในระยะเวลาสองเดือนของคณะสำรวจเพื่อบันทึกบัญชีรายชื่อความแตกต่างของหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่พบทั่วประเทศฟิลิปปินส์
การพรรณารูปแบบของ "N. attenboroughii" ถูกตีพิมพ์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ใน "Botanical Journal of the Linnean Society (วารสารพฤกษศาสตร์ของสมาคมลินเนียส) " ตัวอย่างที่ชื่อ "A.S.Rob., S.McPherson &amp; V.Heinrich AR001" ถูกตั้งให้เป็นตัวอย่างต้นแบบแรก และถูกเก็บรักษาไว้ที่หอพรรณไม้ของมหาวิทยาลัยพาลาวัน (PPC) เมืองปูเออร์โต ปรินเซซา (Puerto Princesa)
"Nepenthes attenboroughii" มีลำต้นตั้งตรงจากพื้นหรือเป็นไต่เป็นพุ่มเตี้ย ลำต้นอาจหนาถึง 3.5 ซม. เป็นวงกลมเมื่อตัดขวางและสูงได้ถึง 1.5 ม.
ใบและหม้อ.
ใบคล้ายกับแผ่นหนังและไร้ก้านหรือเสมือนมีก้าน ใบกระจุกยาว 30 ซม.กว้าง 10 ซม. ส่วนใบในลำต้นเลื้อยไต่ยาว 40 ซม.กว้าง 15 ซม. ใบรูปขอบขนานถึงรูปรี ยอดมนและสอบเรียวสั้นที่ฐาน ก้านใบโอบลำต้นสองในสามของเส้นรอบวงและเป็นครีบ 2-3 ซม.
"Nepenthes attenboroughii" เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่มีหม้อขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในสกุล หม้อล่างเปราะและเป็นรูประฆังหงายสูง 30 ซม. กว้าง 16 ซม. สายดิ่งแบนยาว 30-40 ซม. เส้นผ่านสูนย์กลาง 4-9 มม. ทำให้มันคล้ายกับครึ่งวงกลมในภาคตัดขวาง
หม้อบนคล้ายหม้อล่างโดยทั่วไปเป็นรูปกรวยสูง 25 ซม.กว้าง 12 ซม.
"Nepenthes attenboroughii" มีช่อดอกแบบแบบช่อกระจะยาว 80 ซม.
เท่าที่รู้หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้พบได้ที่ยอดเขาวิกเทอร์เรียในพาลาวันเท่านั้น ทำให้มันเป็นพืชถิ่นเดียว มันขึ้นท่ามกลางต้นไม้เตี้ยๆสูง 0.8-1.8 ม. กระจัดกระจายบนดินแบบอัลตราเมฟิก และไม่พบหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่นในบริเวณนั้น
หม้อของ "N. attenboroughii" เปิดออกเนื่องจากฝาของมันตั้งขึ้น ด้วยเหตุนี้บ่อยครั้งจึงเต็มไปด้วยของเหลว โดยของเหลวเหนียวจะอยู่ส่วนล่างและน้ำจะอยู่ด้านบนซึ่งของเหลวทั้งสองไม่ได้ผสมเข้าด้วยกัน ของเหลวส่วนบนจึงเป็นที่อาศัยของสัตว์อิงอาศัย โดยเฉพาะลูกน้ำ และหม้อของพืชชนิดนี้ได้ประโยชน์จากสัตว์ที่อิงอาศัย โดยเหยื่อของมันนั้นก็คือซากสลายถูกสร้างโดยสัตว์ที่อาศัยในของเหลวในหม้อ
"Nepenthes attenboroughii" เป็นญาติใกล้ชิดกับหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่นในพาลาวัน ได้แก่ "N. mantalingajanensis" และ "N. mira", จนถึง "N. peltata" จากมินดาเนา, และรวมถึง "N. rajah" จากบอร์เนียว
ความสัมพันธุ์ของหม้อข้าวหม้อแกงลิงขนิดนี้กับหม้อข้าวหม้อแกงลิงจากบอร์เนียวและมินดาเนาได้รับการยอมรับจากการสังเกตในการระบุบลักษณะของ "N. mira" และสนับสนุนในการระบุบประเภทของ "N. attenboroughii" มากขึ้นโดยหลักฐานทางภูมิศาสตร์ของโลกในด้านธรณีวิทยา ด้วยหลักฐานนี้ผู้แต่งให้เหตุผลว่าหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ถูกพบบนดินอัลตราเมฟิกในพาลาวันและมินดาเนามากกว่าเพื่อน มันเหมือนเกิดขึ้นจากผลของการแพร่และพัฒนาจากที่มีบรรพบุรุษร่วมกันในบอร์เนียว
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต ภาค 1
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต ภาค 1  เป็นภาพยนตร์แฟนตาซี-ผจญภัยภาคต่อที่ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของเจ. เค. โรว์ลิ่ง ซึ่งดัดแปลงมาจากนิยายเรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์ ตอนที่ 7 ในชื่อ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต ซึ่งเป็นตอนสุดท้ายของหนังสือชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ แต่เนื่องจากในภาคสุดท้ายนั้นมีรายละเอียดมากและทางผู้สร้างต้องการให้หนังจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ จึงแบ่งออกเป็น 2 ตอนคือ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูตตอนที่ 1 และตอนที่ 2 สำหรับตอนที่ 1 เริ่มถ่ายทำเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 และจะเข้าฉายในวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ตอนที่ 2 จะเข้าฉายในวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ภาพยนตร์มีนักแสดงนำได้แก่ แดเนียล แรดคลิฟฟ์ รูเพิร์ท กรินท์ และเอ็มม่า วัตสัน กำกับการแสดงโดย เดวิด เยตส์ เขียนบทโดยสตีฟ โคลฟ อำนวยการสร้างโดย เดวิด เฮย์แมน และเดวิด แบร์รอน
โดยเนื้อเรื่องของภาคนี้จะดำเนินเรื่องต่อจากภาค 6 หลังจากที่ดัมเบิลดอร์จากไปพร้อมกับปริศนาของฮอร์ครักซ์ทไว้ให้แฮร์รี่สานต่อ โลกเวทมตร์และโลกมนุษย์ได้ถูกแทรกแซงจากลอร์ดโวลเดอมอร์อย่างสมบูรณ์ แฮร์รี่ซึ่งถูกโวลเดอมอร์หมายหัวจึงต้องหลบหนีจากการตามล่า อีกทั้งยังต้องทำภารกิจของตามหาฮอร์ครักซ์ที่ดัมเบิลดอร์ทิ้งไว้ให้เขาโดยมีรอนและเฮอร์ไมโอนี่เป็นเพื่อนร่วมเดินทางโดยมีอุปสรรคและอันตรายรอพวกเขาอยู่ และผลสุดท้ายมันอาจนำมาซึ่งสงครามระหว่างแฮร์รี่และโวลเดอมอร์
แรกเริ่มเดิมทีนั้นภาพยนตร์ทั้งสองตอนมีกำหนดฉายในระบบสามมิติแต่เนื่องจากทางผู้สร้างมีเวลาน้อยในการแปลงภาพให้ออกมาเป็นสามมิติ จึงได้ระงับการฉายระบบสามมิติในส่วนของตอนที่ 1 เนื่องจากกลัวแฟนคลับที่เฝ้ารอผิดหวังกับภาพที่ออกมาไม่ดี อย่างไรก็ตามในส่วนของตอนที่ 2 ผู้สร้างยืนยันที่จะฉายในระบบสามมิติตามเดิม
การเตรียมงานสร้าง.
แรกเริ่มเดิมทีความคิดที่จะแบ่งภาพยนตร์ออกเป็นสองตอนเริ่มมีการถกเถียงขึ้นในระหว่างการเตรียมงานถ่ายทำภาพยนตร์แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี ภาพยนตร์ภาคที่สี่แต่ทางผู้สร้างลงความเห็นว่าจะไม่แบ่งออกเป็นสองตอนในที่สุด แต่สุดท้ายในภาคที่ 7เนื้อเรื่องในหนังสือมีความละเอียดมา ทางผู้สร้างต่างลงความเห็นว่าไม่สามารถดัดแปลงเนื้อเรื่องทั้งหมดลงในภาพยนตร์เรื่องเดียวได้ จึงมีความเห็นให้แบ่งภาพยนตร์ออกเป็น 2ตอน ซึ่งระยะห่างในการฉายนั้นไม่ห่างกันมากเท่าภาคก่อนๆ ซึ่งทางผู้สร้างได้ยืนยันว่าการแบ่งภาพยนตร์ออกเป็นสองตอนไม่เกี่ยวข้องกับการหารายได้เพิ่มเติมจากภาพยนตร์ชุดนี้ โดยเนื้อเรื่องในตอนที่ 1นั้นจะจบลงตรงบทที่ 24 ช่างทำไมกายสิทธิ์ ในฉากที่โวลเดอมอร์ขโมยไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ของดัมเบิลดอร์จากหลุมศพ
ส่วนในด้านของผู้กำกับการแสดงทางค่ายวอร์เนอร์ บราเดอร์สได้เลือกให้เดวิด เยตส์ ผู้กำกับจากภาค5และภาค6มารับหน้าที่การกำกับในตอนสุดท้ายของภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ทั้งสองตอน ทำให้เยตส์เป็นผู้กำกับที่รับหน้าที่กำกับการแสดงในภาพยนตร์ชุดนี้กว่า 4ภาค มากที่สุดในบรรดาผู้กำกับของแฮร์รี่ พอตเตอร์ ซึ่งในการเตรียมงานถ่ายทำทั้งหมดเป็นไปอย่างราบรื่น ทางผู้สร้างต้องสร้างป่าโบราณจำลองในสตูดิโอเพื่อถ่ายทำฉากกวางสาวสีเงิน ซึ่งกการเซ็ตฉากและสเปเชี่ยลเอ็ฟเฟ็คที่ใช้มีรายจ่ายที่สูงมาก ทำให้ภาพยนตร์ตอนแรกมีทุนสร้างถึง 250ล้านเหรียญสหรัฐเลยทีเดียว ในส่วนของการเตรียมงานทั้งหมดใช้เวลาไป 250 วัน ในขณะที่การถ่ายทำใช้เวลาไป 478 วัน
การถ่ายทำและงานเบื้องหลัง.
การถ่ายทำเริ่มขึ้น 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ในสตูดิโอลีฟเดนซึ่งเป็นที่ถ่ายทำภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์มาตั้งแต่ภาคแรก การถ่ายทำพบปัญหาเป็นครั้งคราว ระหว่างการซ้อมฉากขี่ไม้กวาดในฉากต่อสู้กลางอากาศ เดวิด โฮล์มส์ ตัวแสดงแทนของแดเนียล แรดคลิฟฟ์ประสบอุบัติเหตุตกลงมาจากฉากและได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้กองถ่ายต้องหยุดไปชั่วคราว จากการประสบอุบัติเหตุครั้งนี้ส่งผลให้นายเดวิด โฮล์มส์เป็นอัมพาตตั้งแต่เอวลงไป ภายหลังจากเหตุการณ์นี้การถ่ายทำก็เป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งปิดกล้องลง
ในด้านงานเบื้องหลัง เนื่องจากเป็นภาคสุดท้ายของภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ทำให้ทางวอร์เนอร์จ่ายงบประมาณในการถ่ายทำสูงถึง 250 ล้านเหรียญ ซึ่งในภาคที่ 1 ของเครื่องรางยมทูตมีฉากที่ถ่ายทำในป่าเป็นส่วนใหญ่และไม่มีฉากฮอกวอตส์ให้เห็น ทำให้ทางทีมงานใช้สถานที่จริงและไม่ต้องในสเปเซี่ยลเอฟเฟ็คเข้าช่วยในการสร้างปราสาทและป่าเหมือนในภาคก่อนๆมากนัก ซึ่งเป็นการประหยัดงบไปได้ในส่วนหนึ่ง แต่ในฉากที่แฮร์รี่ต้องงมดาบลงมาจากบึงน้ำแข็งในป่าที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ทางทีมงานได้สร้างป่าและหิมะจำลองขึ้นมาในสตูดิโอแทน และฉากการเล่านิทานของเฮอร์ไมโอนี่เรื่องนิทานสามพี่น้องถูกเล่าด้วยแอนิเมชั่น ส่วนในภาคที่ 2 ของเครื่องรางยมทูตซึ่งมีฉากที่ต้องใช้สเปเชียลเอฟเฟ็คเป็นจำนวนมาก เช่นฉากสงครามในฮอกวอตส์และฉากพวกแฮร์รี่ขี่มังกรหนี ทำให้รายจ่ายในการถ่ายทำภาคที่ 2 มีมากกว่าภาคที่ 1 มาก
ในการถ่ายทำฉากจบของภาพยนตร์ชุดนี้ซึ่งเป็นฉากในสถานีรถไฟ ที่เล่าถึงแฮร์รี่ในอีก 19 ปีต่อมาหลังจากปราบโวลเดอมอร์ลงได้ ทีมงานช่างแต่งหน้าได้แต่งใบหน้าของนักแสดงนำทั้งสาม รวมถึงทอม เฟลตัน ให้ดูแก่ลงและได้มีการใช้สเปเชี่ยลเอฟเฟ็คช่วยอีกเล็กน้อยให้ใบหน้าของนักแสดงทั้งสี่ดูสมจริงขึ้น และการถ่ายทำวันสุดท้ายของภาพยนตร์ก็จบลง นับเป็นเวลา 10 ปีที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ได้มีการถ่ายทำขึ้น จนจบลงในที่สุด
ฉากที่ดัดแปลงเนื้อหา.
ในส่วนของภาพยนตร์มีการตัดฉากต่างๆ ในหนังสือน้อยกว่าภาคก่อนๆ เนื่องจาก แบ่งออกเป็น 2 ตอนทำให้ผู้สร้างสามารถใส่รายละเอียดได้อย่างครบถ้วน ในฉากที่ได้รับการดัดแปลงไปจากหนังสือมีดังนี้
ไตรโลไบต์
Trilobita
พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์
พาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์แซด
พาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์แซด  เป็นภาพยนตร์อนิเมะ ซึ่งได้ต้นแบบมากจากเรื่อง พาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์ ที่ โตเอแอนิเมชัน ได้ซื้อลิขสิทธิ์จากการ์ตูนเน็ตเวิร์ค โดยปรับเปลี่ยนโครงร่างจากต้นฉบับและปรับตัวละครแนวสไตล์ญี่ปุ่น ออกอากาศเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 ถึงวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2007 ออกอากาศทั้งหมด 52 ตอนโดยในแต่ละวันจะถูกแบ่งเป็น 2 ตอน แต่ภายหลังปรับเป็นตอนเดียวจบ
สำหรับในประเทศไทยได้ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ และการ์ตูนเน็ตเวิร์ค
ในวันหนึ่งขณะที่ศาสตร์ตราจารย์ยูโทเนี่ยมกำลังทดลองสารเคมี X อยู่ในห้องทดลอง เคนผู้เป็นลูกชายกับปูชิผู้เป็นสุนัขหุ่นยนต์ก็เข้ามาพร้อมกับขนมไดฟุกุเพื่อที่จะให้ศาสตร์ตราจารย์ยูโทเนี่ยมได้พักรับประทานขนม แต่แล้วก็เกิดเรื่องขึ้น เมื่อปูชิไปทำขนมไดฟุกุตกลงไปใน สารเคมี X แล้วสารเคมีก็เกิดการเปลี่ยนแปลงกลายเป็นสารเคมีตัวใหม่ ศาสตร์ตราจารย์ยูโทเนี่ยมเลยตั้งชื่อสารเคมีตัวนั้นใหม่ว่าสารเคมี Z ในตอนนั้นเองก็เกิดสภาวะอากาศแปรปรวนไปทั่วโลก ส่วนที่โตเกียวนั้นเกิดภูเขาน้ำแข็งขนาดยักษ์กลางฤดูร้อน เคนคิดว่าสารเคมี Z น่าจะช่วยได้ เขาจึงยิงสารเคมี Z ด้วยปืนเลเซอร์ไปที่ก้อนน้ำแข็งยักษ์ แล้วก็ได้ผลเพราะก้อนน้ำแข็งได้สลายไป แต่มีผลข้างเคียงโดยสารเคมี Z ได้ปล่อยลำแสงประหลาดออกมาสองสี คือแสงสีขาวและแสงสีดำ แสงสีขาวถูกปล่อยออกมา 4 ลำ 3 ลำแรกไปตกใส่เด็กผู้หญิง 3 คน ได้แก่ โมโมโกะ มิยาโกะ และ คาโอรุ ทำให้พวกเธอได้พลังวิเศษสามารถแปลงร่างเป็น พาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์แซด ได้ ส่วนลำสุดท้ายก็ไปตกใส่ปูชิ ทำให้ปูชิซึ่งปกติพูดไม่ได้ สามารถพูดภาษาคนได้ ส่วนลำแสงสีดำซึ่งมีจำนวนมากกว่าได้กระจัดกระจายไปตามที่ต่าง ๆ ทำให้เกิดสัตว์ประหลาดจำนวนมาก ส่วนใหญ่จะเป็นศัตรูกับพาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์แซด เรื่องราวทั้งหมดก็เริ่มจากนี้เป็นต้นไป เป็นเรื่องราวการต่อสู้ระหว่างผู้ที่ได้รับแสงสีขาว กับผู้ที่ได้รับแสงสีดำ เป็นการต่อสู้ระหว่างธรรมะกับอธรรม
พาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์แซด.
พาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์แซด เป็นกลุ่มเด็กผู้หญิงที่ได้รับลำแสงสีขาว มีสมาชิก 3 คน ได้แก่
ราวี ศิษย์ช่างศิลป์
ราวี ศิษย์ช่างศิลป์ นักมวยสากลชาวไทย สถิติการชก 2 ครั้ง แพ้ 2
เดอะเวิลด์เอนส์วิทยู
(The World Ends with You) หรือที่วางจำหน่ายในญี่ปุ่นในชื่อว่า ซูบาราชิกิ โคโนะ เซไก ( แปลตรงตัว: "This Wonderful World") เป็นเกมแนว action role-playing ที่พัฒนาขึ้นโดยทีมงานพัฒนาซีรีส์คิงดอมฮารตส์ของสแควร์เอนิกซ์และทีม Jupiter สำหรับเครื่องนินเทนโดดีเอส รูปแบบศิลปะการออกแบบของเกมได้รับแรงบันดาลใจมาจากย่านชิบุยะและวัฒนธรรมวัยรุ่น โดยกำหนดเนื้อเรื่องให้เกิดขึ้นในย่านชิบุยะของโตเกียวในยุคปัจจุบัน การพัฒนาได้รับแรงบันดาลใจจาก " ซึ่งเป็นเกมที่ทีม Jupiter พัฒนาขึ้นก่อนหน้า เริ่มวางจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 และวางจำหน่ายในอเมริกาเหนือและ PAL regions ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551
ตามเนื้อเรื่องภายในเกม เนกุ ซากุราบะ และพวกพ้อง ถูกบังคับให้เข้าร่วมในเกมที่จะตัดสินชะตากรรมของพวกเขา ระบบการต่อสู้ได้ใช้ประโยชน์จากลักษณะเฉพาะต่าง ๆ ของนินเทนโดดีเอส อย่างเช่นฉากการต่อสู้ที่แสดงผลบนจอภาพทั้งสองจอ และการโจมตีศัตรูด้วยการเคลื่อนไหวบนจอสัมผัสในลักษณะต่าง ๆ หรือการตะโกนลงในไมโครโฟน โดยแต่ละภารกิจจะมีวัฒนธรรมของวัยรุ่นญี่ปุ่นในรูปแบบต่าง ๆ เช่น แฟชั่น อาหาร โทรศัพท์มือถือ เป็นจุดสำคัญ
" ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกทั้งในด้านกราฟิก เพลงประกอบ และการผสมผสานระบบการเล่นเข้ากับบรรยากาศของชิบุยะ แต่มีข้อตำหนิเล็กน้อยเกี่ยวกับระบบการต่อสู้ที่เข้าใจยากและการควบคุมจอสัมผัสที่ไม่แน่นอน เพียงหนึ่งสัปดาห์หลังวางจำหน่าย เกมมียอดจำหน่ายสูงเป็นอันดับสองในบรรดาเกมของเครื่องนินเทนโดดีเอสในญี่ปุ่น และสูงเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาเกมของเครื่องนินเทนโดดีเอสในสหรัฐอเมริกา
เกมดำเนินเรื่องในย่านชิบุยะของโตเกียวในรูปแบบที่จินตนาการขึ้นมาใหม่ ขณะที่ชีวิตประจำวันดำเนินไปใน Realground (RG) จะมีผู้ที่เสียชีวิตไปแล้วถูกคัดเลือกให้เข้าไปสู่มิติที่เรียกว่า Underground (UG) โดย UG ยังเป็นสถานที่สำหรับดำเนินเกมยมทูต. โดยผู้เล่นซึ่งเป็นผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว จะต้องแลกเปลี่ยนสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับแต่ละคนเพื่อเข้าร่วมเกม โดยมีรางวัลตอบแทนคือ กลับฟื้นคืนชีพอีกครั้ง หรือกลายสภาพเป็นรูปแบบจิตวิญญาณในระดับที่สูงขึ้นไป ผู้เล่นส่วนใหญ่ที่เลือกกลายสภาพจะกลายเป็นยมทูต ซึ่งจะเป็นคู่ต่อสู้กับผู้เล่นในเกมครั้งต่อ ๆ ไป ภายในหนึ่งสัปดาห์จะมีเกมที่ทดสอบคุณค่าของความเป็นมนุษย์. ผู้เล่นจะต้องบรรลุเป้าหมายของแต่ละคนภายใต้กฎที่สร้างขึ้นโดยคอมโพเซอร์ (Composer) ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายพระเจ้าที่คอยดูแลชิบุยะ และมีคอนดักเตอร์ (Conductor) ยมทูตอีกตนหนึ่ง คอยมอบหมายหน้าที่ให้ยมทูตตนอื่น ๆ คอยขัดขวางการดำเนินเกมของผู้เล่น ผู้เล่นที่ทำภารกิจไม่สำเร็จจะถูกทำให้จิตวิญญาณแตกสลาย ซึ่งเป็นการลบการดำรงอยู่ของผู้เล่นนั้น.
สิ่งมีชีวิตใน RG จะไม่สามารถมองเห็นผู้เล่นได้ใน UG ได้ แต่ผู้เล่นสามารถอ่านหรือชักจูงความคิดของสิ่งมีชีวิตใน RG ได้เป็นบางเวลา ภายใน UG มีสิ่งที่เรียกว่า "นอยส์" (Noise) ซึ่งถูกดึงดูดเข้าหาความรู้สึกด้านลบของสิ่งมีชีวิต ในการดำเนินเกมยมทูต ผู้เล่นมักจะต้องกำจัดนอยส์โดยการฆ่าหรือลบทิ้ง นอยส์แต่ละตนจะมีตัวตนอยู่ใน 2 พื้นที่ในเวลาเดียวกัน ผู้เล่นสองคนจะต้องแยกกันต่อสู้กับนอยส์ในพื้นที่ทั้งสอง จึงจะสามารถปราบนอยส์ลงได้ ดังนั้นผู้เล่นสองคนจะต้องทำข้อตกลงเป็นคู่หูต่อสู้ร่วมกันเพื่อที่จะปราบนอยส์ได้ ผู้เล่นจะได้รับมอบหมายภารกิจผ่านทางข้อความที่ส่งทางโทรศัพท์มือถือ แล้วที่มือขวาของผู้เล่นจะถูกประทับด้วยตัวเลขเวลานับถอยหลังที่แสดงถึงเวลาที่เหลืออยู่ในการทำภารกิจ. หลังจากภารกิจในแต่ละวันเสร็จสิ้นลง ผู้เล่นที่เหลืออยู่ในเกมจะถูกนำตัวข้ามเวลาไปยังวันถัดไปเพื่อไปสู่สถานที่เริ่มต้นภารกิจของวันถัดไป
ผู้เล่นเกมนี้จะบังคับตัวละครเนกุ ซากุระบะ (Neku Sakuraba) เด็กชายวัยรุ่นที่ต่อต้านสังคม ชอบฟังเพลงมากกว่ามีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น ตัวละครอื่น ๆ รวมถึงผู้เล่นเกมยมทูตที่เป็นคู่หูร่วมต่อสู้กับเนกุ จะควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ ในเกมยมทูตครั้งแรก เนกุจะจับคู่กับชิกิ มิซากิ (Shiki Misaki) เด็กสาววัยรุ่นที่ใช้รูปลักษณ์ของเพื่อนสนิทเข้าร่วมเกม ขณะที่รูปลักษณ์ที่แท้จริงถูกใช้เป็นค่าเข้าร่วมเกม ในการเล่นเกมยมทูตครั้งต่อมา คู่หูของเนกุ คือโยชิยะ คิริว (Yoshiya Kiryu) หรือที่มักถูกเรียกว่า โจชัว (Joshua) เด็กชายวัยรุ่นฉลาดแกมโกง คู่หูคนสุดท้ายของเนกุ คือไดสุเกะโนะโจ บิโตะ (Daisukenojo Bito) ยมทูตที่เรียกตัวเองว่า “บีท” (Beat) โดยบีทต้องการเป็นยมทูตเพื่อหาหนทางทำให้ไรมุ บิโตะ (Raimu Bito) (ชื่อเล่นว่า "ไรม์ : Rhyme") น้องสาว ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง โดยที่ไรม์ได้สละตนเองเพื่อปกป้องพี่ชายจากการโจมตีของนอยส์ ซานาเอะ ฮาเนโคมะ (Sanae Hanekoma) ผู้ทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ (Producer) ของเกมยมทูต ได้นำวิญญาณของเธอมาสร้างเป็นเข็มกลัดที่ทำให้สามารถเรียกร่างนอยส์ของเธอออกมาได้ และได้มอบเข็มกลัดนี้ให้บีทต่อมามิทสึกิ โคนิชิ (Mitsuki Konishi) เกมมาสเตอร์ (Game Master) ตนสุดท้าย ได้ทำลายร่างนอยส์ของไรม์ทำให้กลับกลายเป็นเข็มกลัดเช่นเดิม
นอกจากคอมโพเซอร์และคอนดัคเตอร์แล้ว ยังมียมทูตระดับสูงตนอื่น ๆ อีก ในเกมยมทูตแต่ละสัปดาห์ คอนดัคเตอร์จะมอบหมายยมทูตตนหนึ่งให้เป็นเกมมาสเตอร์ที่ทำหน้าที่ควบคุมการขัดขวางผู้เล่น ในบรรดาเกมมาสเตอร์ที่คอยขัดขวางเนกุนั้น โช มินามิโมโตะ (Sho Minamimoto) ถือว่าเป็นเกมมาสเตอร์ที่อันตรายที่สุด อันเนื่องมาจากเป็นผู้ที่หลบเลี่ยงกฎเพื่อหาหนทางแย่งตำแหน่งจากคอมโพเซอร์ ยมทูตเข้ามามีส่วนร่วมในเกมเพื่อให้ได้พิจารณาเลื่อนขั้นจากประสิทธิภาพการดำเนินเกม อันนำไปสู่การกลายสภาพเป็นเทวทูต (Angel) ซึ่งเป็นรูปแบบจิตวิญญาณระดับสูงสุด โดยเทวทูตจะคอยดูแลตรวจตราเกมยมทูต ถ้าเกมมีความเสี่ยงมาก เทวทูตตนหนึ่งจะได้รับมอบหมายให้ลงมาทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ ตามเรื่องราวในเกมตลอดสามสัปดาห์ โปรดิวเซอร์ของเกมยมทูตคือ ซานาเอะ ฮาเนโคมะ โดยได้แฝงตัวเป็นเจ้าของร้านกาแฟในชิบุยะ คอยให้คำแนะนำผู้เล่นเกมยมทูตที่เพิ่งเข้าร่วมเกม และบันทึก “รายงานลับ" (Secret Reports) ที่จะได้รับมาเมื่อทำภารกิจเสริมหลังจากเล่นเกมจบหนึ่งรอบแล้ว