pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาไม่นานพระเจ้าโลธาร์สิ้นพระชนม์โดยสงสัยกันว่าพระองค์อาจถูกวางยาพิษโดยเบเรนการ์แห่งอิฟเรอาที่ช่วงชิงบัลลังก์มาเป็นของตนและพยายามจับอาเดลาอีดสมรสกับอาดัลเบิร์ต บุตรชายของตนแต่อาเดลาอีดไม่ยอม อิฟเรอาจึงขังพระนางไว้ในปราสาทกลางทะเลสาบการ์ดา พระนางถูกทารุณกรรมโดยวิลลา ภรรยาของอิฟเรอาที่ถูกคนในยุคเดียวกันขนานนามว่าเป็น "เยเซเบลคนที่สอง" ตำนานเล่าว่าพระนางหนีออกมาได้ทางอุโมงค์ใต้ดินโดยมีนักบวชให้การช่วยเหลือ พระนางหนีไปที่ปราสาทกานอสซาและส่งสาส์นถึงพระเจ้าออทโทที่ 1 แห่งเยอรมนี ชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในยุโรป เสนอตัวสมรสกับพระองค์เพื่อแลกกับความช่วยเหลือ พระเจ้าออทโทมหาราชจึงเดินทางมาพร้อมกับกองทัพ จับอิฟเรอามาอยู่ภายใต้การปกครอง และอภิเษกสมรสกับอาเดอแลดในปี ค.ศ. 951 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสี่คน สิบปีต่อมาทั้งคู่ได้ต่อสู้กับอิฟเรอาอีกครั้งตามคำร้องขอของสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 12 ที่ได้ฟื้นฟูตำแหน่งของจักรพรรดิชาร์เลอมาญขึ้นมาและสวมมงกุฎให้ทั้งคู่เป็นจักรพรรดิและจักรพรรดินีเป็นการตอบแทน
จักรพรรดิออทโทสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 973 จักรพรรดิออทโทที่ 2 พระโอรสของอาเดลาอีดได้สืบทอดราชบัลลังก์ อาเดลาอีดโด่งดังจากการมีความสัมพันธ์ที่ย่ำยแย่กับเธโอฟาโน เจ้าหญิงไบเซนไทน์ผู้เป็นพระสุณิสา สุดท้ายจักรพรรดิออทโทได้ส่งพระมารดาออกไปนอกราชสำนัก พระนางไปพำนักอยู่กับคอนรัด พี่น้องชายของตน แต่นักบุญมาเยิลแห่งกลูนีช่วยให้ทั้งคู่คืนดีกัน
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน.
ปี ค.ศ. 983 จักรพรรดิออทโท พระโอรสของพระนางสิ้นพระชนม์ อาเดลาอีดกับเธโอฟาโนร่วมมือกันรักษาสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งให้ออทโท พระโอรสของจักรพรรดิผู้ล่วงลับ เธโอฟาโนขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ส่วนอาเดลาอีดหันไปให้ความสนใจศาสนา พระนางสร้างอารามและคอนแวนต์หลายแห่ง ทั้งยังพยายามเปลี่ยนศาสนาให้ชาวสลาฟบนพรมแดนทางเหนือของจักรวรรดิ พระนางสนับสนุนมาเยิลเป็นสมเด็จพระสันตะปาปา แต่เขาไม่ขอรับตำแหน่ง เมื่อเธโอฟาโนสิ้นพระชนม์ อาเดลาอีดขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้จักรพรรดิออทโทที่ 3 พระนัดดา เมื่อจักรพรรดิโตเป็นผู้ใหญ่ประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอยอีกครั้งเมื่อพระองค์ได้ส่งพระอัยกาออกไปนอกราชสำนักเช่นกัน
พระนางได้เกษียณตัวเข้าวิหารเซลซ์ในอาลซัสและอุทิศชีวิตให้กับการสวดมนต์และปฏิบัติความดี ทรงเชื่อว่าพระคริสต์จะกลับมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1000 พระนางสิ้นพระชนม์ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 999 เพียงไม่กี่วันก่อนเข้าสู่สหัสวรรษใหม่ที่ทรงเชื่อว่าพระคริสต์จะกลับมาจุติเป็นครั้งที่สอง สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ได้ยกย่องพระนางเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1097 แม้จะไม่อยู่ในปฏิทินโรมัน แต่โบสถ์หลายแห่งในประเทศเยอรมนีเฉลิมฉลองในวันที่ 16 ธันวาคมซึ่งเป็นวันฉลองศาสนนามของพระนาง
ปี ค.ศ. 947 อาเดลาอีดอภิเษกสมรสกับพระเจ้าโลธาร์ที่ 2 แห่งอิตาลี ทั้งคู่มีพระธิดาด้วยกันหนึ่งคน คือ
ปี ค.ศ. 951 อาเดลาอีดอภิเษกสมรสกับพระเจ้าออทโทที่ 1 แห่งอิตาลีที่ต่อมากลายเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทั้งคู่มีพระราชโอรสธิดาด้วยกันสี่คน คือ
พระยาราชาเศรษฐี (ม่อจิ่ว)
ทีอาร์ซีเอ็นจี
ทีอาร์ซีเอ็นจี (อังกฤษ:TRCNG;ฮันกึล:티알씨엔지) เป็นกลุ่มดนตรีบอยแบนด์สัญชาติเกาหลีใต้ สังกัดค่าย เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2017 ภายใต้ชื่อ TRCNG ซึ่งมาจากคำว่า Teen Rising Champion in a New Generation ปัจจุบันทีอาร์ซีเอ็นจีประกอบไปด้วยสมาชิกทั้งหมด 8 คน ได้แก่ จีฮุน, ฮายอง,ฮักมิน,จีซอง,ฮยอนอู,ชีอู,โฮฮยอน และ คังมิน
Treasure 13
ชาลส์ สแตนโฮป เอิร์ลที่ 12 แห่งฮาร์ริงตัน
ชาลส์ สแตนโฮป เอิร์ลที่ 12 แห่งฮาร์ริงตัน  เกิดเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 2488 เป็นบุตรชายคนที่ 3 และลูกชายคนแรกของ วิลเลียม สแตนโฮป เอิร์ลที่ 11 แห่งฮาร์ริงตัน และ เอเลน ฟอร์กี เกล ตระกูลของเขานั้นมีความมั่งคั่งทางที่ดินมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ โดยรายการทีวีช่องหนึงในอังกฤษได้ตีแผ่รายได้ของเขาว่า มีราวประมาณ 250 ล้านปอนด์ อีกทั้งยังเป็นเจ้าของที่ดินใหญ่ของมหานครลอนดอน และรายได้เสริมของเขานั้นมาจากการเป็นประธานบริษัทเกี่ยวกับที่ดินที่มีรายได้เดือนละประมาณ 50 ล้านปอนด์
ชาลส์ สแตนโฮป เอิร์ลที่ 12 แห่งฮาร์ริงตัน แต่งงานจำนวน 2 ครั้ง โดยครั้งแรกกับ เวอร์จีเนีย ฟรีแมน-แจกสัน เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2509 ก่อนจะหย่ากันในปี 2526 มีบุตร 2 ท่านคือ
ต่อมาเขาได้แต่งงานกับ เอเลน ฟอร์กี เกล ซึ่งเป็นอตีตภรรยาของ ไมเคิล โฮวาร์ด เอิร์ลที่ 21 แห่งซัฟฟอล์ก ไม่มีบุตร-ธิดา
วิลเลียมเดอลาโพล ดยุคแห่งซัฟโฟล์คที่ 1
เยือร์เกิน คลินส์มัน
ชตุทท์การ์เทอร์ คิคเกอส์
สมเด็จพระราชินีอัสตริดแห่งเบลเยียม
ไมเคิล โฮวาร์ด เอิร์ลที่ 21 แห่งซัฟฟอล์ก
ไมเคิล โฮวาร์ด เอิร์ลที่ 21 แห่งซัฟฟอล์ก  เกิดเมื่อวันที่ 27 มีนาคม 2478 เขาดำรงตำแหน่งเป็น เอิร์ลที่ 21 แห่งซัฟฟอล์ก หลังจากที่บิดาของเขาถูกฆ่าตายในปี 2484 หลังจากที่เขาเข้าเรียนในวิทยาลัยวินเชสเตอร์ ได้เพียงปีเศษ
ครั้งที่ 3 กับลินดา แจกรีน พาราโวนี เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2526 มีธิดา 2 ท่านคือ
ปัจจุบันเขาและครอบครัวได้พำนักใน ชาลส์ตันพาร์ควิลต์เชียร์ โดยทุกคนในประเทศอังกฤษมักรู้จักในชื่อ บ้านซัฟฟอล์ก ซึ่งบ้านของเขานั้น เคยรับเสด็จพระบรมวงศานุวงศ์ของประเทศอังกฤษได้พระองค์ได้แก่ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ เจ้าชายชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์ ไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ เจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งเคมบริดจ์ เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งซัสเซกซ์ เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก ซาราห์ ดัชเชสแห่งยอร์ก เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งเวสเซกซ์ เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์ แคทเธอรีน ดัชเชสแห่งเคนต์ เจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ เจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์ เจ้าหญิงอเล็กซานดรา เดอะออนะระเบิล เลดีโอกิลวี เป็นต้น และเคยรับเสด็จพระบรมวงศานุวงศ์ประเทศอื่นๆมาแล้ว อาทิ
ในส่วนของพระราชวงศ์ไทย เคยรับเสด็จอยู่เพียง 4 พระองค์คือ
กอทท์ฟรีด เซมเพอร์
โดมินิคุส ซิมเมอร์มันน์
เลโอนอร์แห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
เลโอนอร์แห่งอารากอน (, ; 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1402 – 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1445) เป็นเจ้าหญิงอารากอนและพระราชินีแห่งโปรตุเกสจากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าดูวาร์ตึ และเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์พระเจ้าอาฟงซูที่ 5 แห่งโปรตุเกส พระราชโอรสขณะทรงพระเยาว์
เลโอนอร์แห่งอารากอนเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1402 เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 แห่งอารากอน กับเลโอนอร์แห่งอัลบูร์เกร์เก ทรงสูญเสียพระบิดาขณะพระชนมายุ 14 พรรษา พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 พระเชษฐาของพระองค์ได้สืบราชสมบัติ พระราชมารดาของพระองค์ได้จัดแจงให้พระองค์อภิเษกสมรสกับพระเจ้าดูวาร์ตึแห่งโปรตุเกส การอภิเษกสมรสเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1428 ทั้งคู่มีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน 9 พระองค์ แต่มี 4 พระองค์สิ้นพระชนม์ในวัยเยาว์
วันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1433 พระสวามีของพระองค์ได้สืบทอดตำแหน่งเป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกสและในวันเดียวกันนั้น ฌูเอา พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ของทั้งคู่ได้สิ้นพระชนม์ เลโอนอร์เป็นพระราชินีที่ไม่มีบทบาททางการเมืองทำให้พระองค์ไม่ค่อยเป็นที่นิยม เป็นพระราชินีได้เพียง 5 ปีพระสวามีก็สวรรคตด้วยกาฬโรคในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1438 ขณะที่เลโอนอร์กำลังตั้งครรภ์ ในพินัยกรรมพระองค์ได้แต่งตั้งพระนางเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ราชสำนักโปรตุเกสได้ทำตามพระประสงค์ของพระองค์ ทว่าด้วยความอ่อนประสบการณ์ สุขภาพที่ไม่สู้ดี และการเป็นชาวอารากอนทำให้พระองค์ไม่เป็นที่นิยม การรับรองตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จึงก่อให้เกิดจลาจลในลิสบอน ประชาชนต้องการให้อิงฟังตึเปดรู ดยุคแห่งกูอิงบรา พระอนุชาของพระเจ้าดูวาร์ตึเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน การเจรจาต่อรองยืดเยื้ออยู่หลายเดือน ในช่วงนั้นพระองค์ได้ให้กำเนิดเจ้าหญิงจัวนาแห่งโปรตุเกสและได้สูญเสียฟีลีปาพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ที่ประชวรพระวัณโรค
ท้ายที่สุดราชสำนักได้แต่งตั้งอิงฟังตึเปดรูเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเพียงหนึ่งเดียว เลโอนอร์ถูกเนรเทศไปอยู่ที่กัสติยาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1440 พระองค์ประชวรหนักและสวรรคตด้วยโรคทางเดินหายใจในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1445
เลโอนอร์มีพระราชโอรสธิดาทั้งสิ้น 9 คน คือ
เอเลนอร์แห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
พระพันปีชอนชู
ราชวงศ์โครยอ
โยฮันน์ แบพทิสท์ ซิมเมอร์มันน์
โยฮันน์ บาลทาซาร์ น็อยมัน
มาร์ติน วากเนอร์
พระราชินีซินจอง
วอลเตอร์ โกรเปียส
บริเตน
บริเตน อาจหมายถึง
เจเจโปรเจกต์
เจเจ โปรเจกต์  เป็นศิลปินดูโอ้จากประเทศเกาหลีใต้ ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน ได้แก่ เจบี (JB) และ จินยอง (ในขณะนั้นใช้ชื่อว่า จูเนียร์ หรือ Jr.) ภายใต้สังกัด เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ ทั้งคู่เปิดตัวเมื่อเดือนพฤษภาคม 2012 ด้วยเพลงไตเติ้ล "Bounce"
ก่อนการเปิดตัวและการเปิดตัวครั้งแรกอย่างเป็นทางการ : 2012.
ในปี 2012 ก่อนหน้าที่จะมีการเปิดตัวอย่างเป็นทางการ ทั้งเจบีและ จูเนียร์ (จินยอง) ได้รับบทเป็นส่วนหนึ่งของนักแสดงนำในเรื่อง "Dream High 2" โดยเจบีรับบทเป็น "JB" และจูเนียร์ (จินยอง) รับบทเป็น "จอง อุยบง"
หลังจากนั้น เจเจโปรเจกต์ก็ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ.2012 ด้วยซิงเกิล "Bounce"
เข้าร่วม GOT7 : 2014.
ในเดือนตุลาคมปี 2013 ต้นสังกัด ได้ออกมาประกาศว่า สมาชิกเจเจโปรเจกต์ทั้งสองคนจะไปเป็นส่วนหนึ่งของวงบอยกรุ๊ปที่กำลังจะเปิดตัวใหม่เพิ่มอีกวงหนึ่ง
พร้อมกับสมาชิกอีก 5 คน โดยใช้ชื่อว่า ก็อตเซเว่น (GOT7) ซึ่งจะมีเจบีเป็นหัวหน้าวง และก็อตเซเว่นจะทำการเดบิวต์ในวันที่ 16 เดือนมกราคม ปี 2014
คัมแบคในรอบ 5 ปี : 2017.
หลังจากได้ปล่อยซิงเกิลเพลงเดบิวต์ "Bounce" ไปเมื่อปี 2012 เจเจโปรเจกต์ก็ยังไม่ได้ปล่อยผลงานอะไรออกมาอีก ระหว่างรอคัมแบคนั้น พวกเขาก็ยังทำผลงานการแสดงให้ชมกันอีกด้วย
จนกระทั่งเดือนกรกฎาคม 2017 ได้มีการประกาศออกมาว่าเจเจโปรเจกต์จะคัมแบคในรอบ 5 ปี ในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ.2017 ด้วยอัลบั้มแรกคือ "Verse 2" และมีเพลงไตเติ้ลชื่อว่า "Tomorrow, Today" โดยในอัลบั้มนี้ทั้งคู่ได้ช่วยกันทำทุกอย่างเองอีกด้วย เนื่องจากไม่ได้กลับมาทำในนามวงดูโอ้ของตัวเองนานมากแล้ว
รายชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์อิตาลี
ตารางข้างล่างนี้แสดงเครื่องอิสริยาภรณ์อิตาลี ในสมัยราชอาณาจักรอิตาลี, สาธารณรัฐสังคมอิตาลี และ สาธารณรัฐอิตาลี ตามลำดับ
ซุกชปิทเซอ
แมรี ซีมอร์
แมรี ซีมอร์ (; 30 สิงหาคม ค.ศ. 1548 – ราว ค.ศ. 1550?) เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของทอมัส ซีมอร์ บารอนซีมอร์แห่งซูดลีย์ กับแคเทอริน พาร์ อดีตพระอัครมเหสีในพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ และเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวจากการสมรสสี่ครั้งของมารดา แคเทอรินเสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1548 ด้วยภาวะแทรกซ้อนหลังให้กำเนิดแมรี และอีกประมาณหนึ่งปีต่อมาทอมัสผู้บิดาก็ถูกประหารชีวิตด้วยข้อหากบฏต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6
หลังการมรณกรรมของมารดา และบิดาถูกประหารพร้อมถูกริบราชบาต แมรีกลายเป็นทั้งเด็กกำพร้าและยากจน เธอตกอยู่ในการอุปถัมภ์ของแคเทอริน วิลลอฟบี ดัชเชสซัฟฟอล์ก หลัง ค.ศ. 1550 เป็นต้นมา แมรีก็หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ ไม่ปรากฏการอ้างสิทธิเหนือทรัพย์สินของบิดา และอาจสรุปว่าเธออาจสิ้นชีวิตไปแล้วขณะอายุสองขวบ
อักเนส สทริกแลนด์ (Agnes Strickland) นักเขียนยุควิกตอเรีย ได้อ้างถึงแมรีในหนังสือพระราชประวัติแคเทอริน พาร์ซึ่งเป็นงานเขียนของเธอ ว่าแมรี ซีมอร์ยังมีชีวิตอยู่จนโต แล้วสมรสกับเซอร์เอ็ดเวิร์ด บูเชล (Sir Edward Bushel) เจ้าหน้าที่ในพระราชสำนักของแอนน์แห่งเดนมาร์กในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ แล้วยังกล่าวอีกว่าแคเทอริน วิลลอฟบี ดัชเชสซัฟฟอล์กซึ่งตกพุ่มม่ายได้สมรสใหม่กับริชาร์ด เบอร์ตีใน ค.ศ. 1553 และหนีออกจากอังกฤษช่วงการลงโทษแมรี (Marian Persecutions) ในหรือหลัง ค.ศ. 1555 อันเป็นปีที่แมรี ซีมอร์กับบูเชลสมรสกัน แต่ปัญหาด้านความน่าเชื่อถือของทฤษฎีดังกล่าว คือในเวลานั้น แมรีมีอายุเพียงหกขวบเท่านั้น
เจเจโพรเจกต์
ฟิลิปปาแห่งแลงคาสเตอร์ สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
ฟิลิปปาแห่งแลงคาสเตอร์  (31 มีนาคม ค.ศ. 1360 – 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1415) เป็นพระราชินีแห่งโปรตุเกสตั้งแต่ ค.ศ. 1387 ถึง ค.ศ. 1415 จากการสมรสกับพระเจ้าฌูเอาที่ 1
ฟิลิปปาแห่งแลงคาสเตอร์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1360 ที่ปราสาทเลสเตอร์ในเลสเตอร์เชอร์ ราชอาณาจักรอังกฤษ พระบิดาของพระองค์คือจอห์นแห่งกอนต์ พระโอรสที่มีชีวิตรอดลำดับที่สามของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษกับพระราชินีฟิลิปปาแห่งแอโน ส่วนพระมารดาของพระองค์คือบลานช์แห่งแลงคาสเตอร์ ธิดาของเฮนรี ดยุคแห่งแลงคาสเตอร์กับอิซาเบลแห่งโบมง โดยบลานช์มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องชั้นที่สามของจอห์นแห่งกอนต์ ฟิลิปปาเป็นบุตรคนโตของพระบิดามารดา พระองค์ถูกตั้งชื่อตามฟิลิปปาแห่งแอโน พระอัยกีฝั่งพระบิดา
ในวัยเด็กฟิลิปปาต้องย้ายไปมาระหว่างปราสาทและพระราชวังหลายแห่งของพระบิดา ทั้งพระราชวังซาวอยที่ตั้งอยู่บนแม่น้ำเธมส์ในลอนดอน, ปราสาทฮาร์ตฟอร์ด, ปราสาททัตบรี, ปราสาทเคนิลเวิร์ธ และปราสาทโบลิงโบรก พระองค์มีนางพยาบาลประจำตัวชื่อม็อด ทรงเติบโตมาพร้อมกับพี่น้องสองคนที่รอดชีวิตจากวัยทารกอันแสนอันตรายในสมัยกลาง คือ เอลิซาเบธ พระขนิษฐาที่เกิดในปี ค.ศ. 1363 ซึ่งต่อมากลายเป็นดัชเชสแห่งเอ็กซิเตอร์ กับเฮนรี พระอนุชาที่เกิดในปี ค.ศ. 1367 ซึ่งต่อมาจะยึดบัลลังก์อังกฤษมาจากพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ลูกพี่ลูกน้องของตนและขึ้นครองบัลลังก์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 4 ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์แลงคาสเตอร์
จอห์นแห่งกอนต์ได้เดินทางไปสเปนเพื่อทำการต่อสู้และในช่วงที่พระองค์ไม่อยู่กาฬโรคได้ระบาดไปทั่งอังกฤษ บล็องแห่งแลงคาสเตอร์พาบุตรธิดาและครัวเรือนของตนไปอยู่ที่ปราสาทโบลิงโบรกในลิงคอล์นเชอร์เพื่อหนีโรคร้าย แต่โชคร้ายที่บลานช์ในวัย 23 ปีติดเชื้อกาฬโรคต่อมน้ำเหลืองและเสียชีวิตที่ปราสาททัตบรีในสแตฟฟอร์ดเชอร์ในปี ค.ศ. 1369 ขณะที่ฟิลิปปามีพระชนมายุเพียง 8 พรรษา จอห์นแห่งกอนต์สมรสใหม่ในปี ค.ศ. 1371 กับกอนส์ตันซาแห่งกัสติยา พระธิดาของพระเจ้าเปโดร "ผู้โหดร้าย" แห่งกัสติยา ชายาคนที่สองของจอห์นสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1394 แคทเธอรีน สวีนฟอร์ดซึ่งเป็นภรรยาลับของมาจอห์นแห่งกอนต์มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1371 กลายเป็นชายาคนที่สามของพระองค์ แคทเธอรีนเคยเป็นพี่เลี้ยงของฟิลิปปาและพระขนิษฐา ทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
การสมรสระหว่างฟิลิปปากับพระเจ้าฌูเอาที่ 1 แห่งโปรตุเกสเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างความเป็นพันธมิตรระหว่างอังกฤษกับโปรตุเกสเพื่อต่อกรกับความเป็นพันธมิตรระหว่างฝรั่งเศสกับกัสติยา บ่าวสาวเข้ารับพรทางศาสนาในอาสนวิหารโปร์ตูเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1387 การฉลองพิธีแต่งงานเกิดขึ้นในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ของปีเดียวกันซึ่งเป็นวันที่ทั้งคู่ได้เจอหน้ากันเป็นครั้งแรก ด้วยวัย 27 พรรษาพระองค์ถือว่าเป็นเจ้าสาวที่อายุมากสำหรับยุคนั้น เนื่องจากสตรีเชื้อพระวงศ์ในสมัยกลางส่วนใหญ่มักสมรสในช่วงปลายวัยรุ่น ฝ่ายพระเจ้าฌูเอาเองก็ไม่เต็มใจที่จะเป็นเจ้าบ่าวเนื่องจากพระองค์มีสนมลับที่มีบุตรนอกสมรสด้วยกันอยู่แล้วสองคน หลังพิธีสมรสพระองค์ทิ้งฟิลิปปากลับไปค่ายทหารเพื่อสานต่อการสู้รบกับกัสติยาที่ค้างคาอยู่ ฟิลิปปาได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็นคนสุขุมรอบคอบ, ศรัทธาในศาสนา และสมถะ พระองค์มักจะเดินก้มหน้าก้มตาและห่อไหล่ นักเขียนหลายคนชื่มชนในพระจริยวัตรของพระองค์ ทั้งยังได้รับการชื่นชมว่ามีสีผิวที่ขาว, ผมสีบลอนด์ และดวงตาสีฟ้า
ปี ค.ศ. 1411 โปรตุเกสกับกัสติยาได้ตกลงทำสนธิสัญญาสันติภาพ ฟิลิปปาเริ่มสนับสนุนให้พระสวามีทำสงครามกับชาวมัวร์ พระเจ้าฌูเอาตั้งใจไว้ว่าจะโจมตีเมืองหน้าด่านเซวตาหลังข้ามช่องแคบยิบรอลตาร์เพื่อเข้าสู่ทวีปแอฟริกา ทรงปรึกษากับพระโอรสและทุกคนเห็นชอบร่วมกันกับการออกทำศึก
ฤดูร้อนปี ค.ศ. 1415 กาฬโรคแพร่ระบาดในลิสบอนและโปร์ตู ฟิลิปปาในวัย 55 พรรษาติดเชื้อกาฬโรคต่อมน้ำเหลือง โรคเดียวกับที่เคยพรากพระมารดาไปจากพระองค์ พระเจ้าฌูเอาได้ย้ายฟิลิปปาไปที่คอนแวนต์ออดีแวลัชบนเนินเขาสูงทางตอนเหนือของลิสบอนด้วยความหวังว่าพระนางจะหายจากโรค ฟิลิปปาได้สั่งให้สร้างดาบประดับอัญมณีขึ้นมาสามเล่มเพื่อจะให้พระสวามีแต่งตั้งพระโอรสสามคนแรกของทั้งคู่เป็นอัศวินต่อหน้าพระนาง แต่ไม่นานพระนางก็รู้ตัวว่าคงอยู่ไม่ถึงวันนั้น พระนางจึงขอให้พระเจ้าฌูเอาสัญญาว่าจะแต่งตั้งพระโอรสทั้งสามเป็นอัศวินและมอบดาบทั้งสามให้แก่พระโอรสของพระนาง ทรงให้พรแก่พระโอรสและเรียกอิซาเบลมานั่งข้าง ๆ อิซาเบลจุมพิตมือของพระมารดาและรับพรจากพระนาง กษัตริย์มาถึงและนั่งลงข้างกายพระนาง ไม่ถึงสองอาทิตย์ต่อมาในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1415 ฟิลิปปาสิ้นพระชนม์ ร่างของพระองค์ถูกฝังที่อารามบาตัลยาในไลรีอา ราชอาณาจักรโปรตุเกส ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อขอบคุณพระแม่มารีย์ที่ช่วยให้โปรตุเกสคว้าชัยเหนือกัสติยาในสมรภูมิอัลฌูบาโรตาเมื่อปี ค.ศ. 1385 ตามพระประสงค์ของพระเจ้าฌูเอาที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระสวามีของพระองค์สิ้นพระชนม์ในอีก 18 ปีต่อมาในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1433 ด้วยวัย 77 พรรษาที่ลิสบอน ทรงครองราชสมบัติเป็นเวลา 49 ปี พระองค์มีพินัยกรรมให้ฝังร่างของพระองค์เคียงข้างร่างของฟิลิปปาที่อารามบาตัลยา พระโอรสทั้งสี่คนของทั้งคู่ก็ถูกฝังที่อารามเดียวกัน
ฌูเอา องครักษ์แห่งโปรตุเกส ลอร์ดแห่งรึเก็งกุช พระโอรสของฟิลิปปาสมรสกับอีซาแบลแห่งบาร์แซลุช ส่วนอีซาแบลแห่งโปรตุเกส ธิดาของทั้งคู่อภิเสกสมรสกับพระเจ้าฆวนที่ 2 แห่งกัสติยา และเป็นพระมารดาของสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา พระมารดาของกาตาลินาแห่งอารากอน พระมเหสีคนแรกของพระเจ้าเฮนรีที่ 8
อาร์มินิอุส
อาร์มินิอุส (Arminius; 18/17 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 21) หรือที่ชาวเยอรมันเรียกว่า แฮร์มัน ("Hermann") เป็นหัวหน้าเผ่าเครุสกีซึ่งเป็นเผ่าหนึ่งของชนชาติเยอรมันโบราณ เขาเป็นผู้นำกองกำลังพันธมิตรชนเผ่าเยอรมันทั้งหลายในยุทธการที่ป่าท็อยโทบวร์คเมื่อปีที่ 9 ก่อนคริสตกาล และมีชัยชนะเหนือกองทหารโรมันทั้งสามได้ ชัยชนะของเขาที่ป่าท็อยโทบวร์คทำให้จักรวรรดิโรมันกำหนดนโยบายถอนกำลังออกจากแผ่นดินเยอรมันอย่างถาวร และเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่เร่งรัดการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในเวลาต่อมา นักประวัติศาสตร์ยุคใหม่หลายคนถือว่าชัยชนะของอาร์มินิอุสเป็นความปราชัยครั้งใหญ่ที่สุดของกรุงโรม อาร์มินิอุสได้ป้องกันชนเผ่าเยอรมันจากการถูกครอบงำโดยวัฒนธรรมโรมันไว้ ชัยชนะของอาร์มินิอุสได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในชัยชนะอย่างขาดลอยที่สุดในประวัติศาสตร์ และเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของประวัติศาสตร์โลก
อาร์มินิอุสเกิดในตระกูลผู้นำเผ่าเครุสกีในปี 18 หรือ 17 ก่อนคริสต์กาล และถูกนำตัวไปเป็นองค์ประกันของโรมันตั้งแต่ยังเล็ก เขาเติบโตในกรุงโรมและถูกเกณฑ์เข้าเป็นทหารโรมันตั้งแต่วัยหนุ่ม นั่นทำให้เขาได้รับสัญชาติโรมันและกลายเป็นอัศวินโรมัน ภายหลังมีส่วนปราบกบฏในมณฑลอิลลีรีลงได้ เขาก็ถูกส่งตัวไปยังแผ่นดินเยอรมัน (Germania) เพื่อช่วยเหลือผู้ว่าการโรมัน ปูบลิอุส วารุส (Publius Varus) ในการสยบพวกเยอรมันเผ่าต่าง ๆ ในช่วงนี้เอง อาร์มินิอุสได้สมคบกับชนเผ่าเยอรมันเพื่อเตรียมการกบฎต่อพวกโรมัน จนนำไปสู่ซุ่มโจมตีสามกองทหารโรมันที่ป่าท็อยโทบวร์คจนพินาศย่อยยับ
ภายหลังมีชัยในศึกท็อยโทบวร์ค อาร์มินิอุสก็นำทัพชนเผ่าเยอรมันเข้าต่อสู้กับทัพของแกร์มานิกุส (Germanicus) แม่ทัพชาวโรมัน อีกหลายครั้งหลายครา นอกจากนี้ยังสามารถกำจัดคู่แข่ง มารอบอดุอุส (Maroboduus) แห่งเผ่ามาร์โคมัน (Marcomanni) ซึ่งหวั่นวิตกถึงอำนาจที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ของอาร์มินิอุสจนพยายามลอบสังหารเขาใน ค.ศ. 21 แต่ล้มเหลว นักประวัติศาสตร์ตากิตุสยกย่องอาร์มินิอุสว่าเป็นผู้ปลดแอกชนแห่งเผ่าเยอรมันที่กล้าต่อสู้จักรวรรดิโรมันในช่วงที่กรุงโรมเรืองอำนาจขีดสุด
ในช่วงการรวมชาติเยอรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อาร์มินิอุสถูกยกยอโดยเหล่านักชาติเยอรมันนิยมในฐานะสัญลักษณ์ของความเป็นหนึ่งเดียวและอิสรภาพ อย่างไรก็ตาม ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ชื่อของอาร์มินิอุสกลับเลือนหายไปจากหนังสือเรียนเนื่องจากเขามีภาพลักษณ์ชาติทหารนิยม ทำให้คนเยอรมันรุ่นใหม่ไม่ค่อยจะรู้เรื่องราวของเขามากนัก แม้แต่งานฉลองครบสองพันปีศึกท็อยโทบวร์คก็ยังเป็นเพียงงานรำลึกเล็ก ๆ เท่านั้น
หลุยส์-เฌโรม กอเย
หลุยส์-เฌโรม กอเย  เป็นนักการเมืองในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรียุติธรรมระหว่างปีค.ศ. 1793 ถึง 1794 มีส่วนในการสอดส่องและจับกุมพวกฌีรงแด็ง ตลอดจนการควบคุมตัวสมาชิกสภาห้าร้อย เขาได้เป็นหนึ่งในสมาชิกคณะดีแร็กตัวร์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1799 ดำรงตำแหน่งได้ไม่ถึงปีก็พ้นจากตำแหน่งจากเหตุรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์
อับดุลกะรีม กอซิม
ในระหว่างที่กอซิมดำรงตำแหน่ง ประชาชนมักเรียกกอซิมว่า "อัซซะอีม"  หรือ "ท่านผู้นำ"
ชิฟต์จิส
ชิฟต์จิส  เป็นรหัสอักขระที่ใช้สำหรับภาษาญี่ปุ่น พัฒนาโดยบริษัทแอสกีคอร์ปอเรชันของญี่ปุ่นร่วมกับไมโครซอฟท์ โดยมีอักขระทั้งแบบหนึ่งไบต์และสองไบต์อยู่ด้วยกัน
อิเนส เด กัสโตร
อิเนส เด กัสโตร (; ค.ศ. 1325 – 7 มกราคม ค.ศ. 1355) เป็นธิดาขุนนางกัสติยาซึ่งเป็นคนรักของพระเจ้าเปดรูที่ 1 แห่งโปรตุเกสตั้งแต่ก่อนที่พระองค์จะขึ้นครองราชย์ การสิ้นพระชนม์ของพระองค์เป็นโศกนาฏกรรมอันโด่งดัง และหลังการสิ้นพระชนม์ พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีแห่งโปรตุเกส
ปี ค.ศ. 1340 กอนส์ตันซาตัดสินใจสมรสกับเปดรู พระโอรสคนโตและทายาทของพระเจ้าอาฟงซูที่ 4 แห่งโปรตุเกส อิเนสได้ติดตามเธอออกจากราชสำนักเปญญาฟิเอลไปพำนักที่กูอิงบรา แต่หลังการสมรสได้ไม่นานเปดรูกลับตกหลุมรักพระนางและเริ่มละเลยพระชายา ทั้งคู่หลงใหลกันและกันอย่างหัวปักหัวปำ อีกทั้งพี่น้องชายของอิเนสยังกลายเป็นเพื่อนและที่ปรึกษาที่เจ้าชายไว้ใจ หลังกอนส์ตันซาเสียชีวิตจากการให้กำเนิดฟือร์นังดู บุตรชายของเปดรูในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1345 พระเจ้าอาฟงซูพยายามจะจับพระโอรสสมรสใหม่ แต่เปดรูไม่ยอมสมรสกับคนอื่นนอกจากอิเนส ทั้งคู่ก็อยู่กินกันฉันสามีภรรยาโดยไม่สนใจพระเจ้าอาฟงซูที่ 4 ที่ต่อต้านอย่างหัวชนฝา ราชสำนักกับประชาชนเองก็ไม่ยอมรับการกระทำนี้
เปดรูกับอิเนสอยู่กินกันที่ปราสาทซังตากลาราในกูอิงบรา ทั้งคู่มีบุตรธิดาด้วยกันสี่คน คือ
อิทธิพลของอิเนสกับพี่น้องชายอีกสองคนที่มีต่อพระเจ้าเปดรูได้สร้างศัตรูในราชสำนัก หลังพยายามแยกทั้งคู่ออกจากกันหลายครั้งในที่สุดพระเจ้าอาฟงซูที่ 4 ก็ตัดสินใจมอบความตายให้แก่อิเนส วันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1355 พระองค์ได้ส่งนักฆ่าไปที่อารามซังตากลาราในกูอิงบราเพื่อสังหารอิเนสด้วยการตัดคอต่อหน้าลูกน้อย เปดรูที่เจ็บปวดจนแทบเป็นบ้าก่อจลาจลต่อพระบิดาและไม่ยกโทษให้พระบิดาที่สังหารคนรักของพระองค์
หลังได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกสในปี ค.ศ. 1357 พระเจ้าเปดรูสั่งให้จับกุมตัวและประหารชีวิตผู้ที่ลงมือฆาตกรรมอิเนสด้วยการแหวกอกเอาหัวใจออกมา การกระทำดังกล่าวทำให้พระองค์ได้รับฉายาว่า "ผู้โหดเหี้ยม" ทั้งพระองค์ยังอ้างว่าได้เคยสมรสอย่างลับ ๆ กับอิเนสและขอให้ยอมรับพระนางเป็นพระราชินีแห่งโปรตุเกส ตำนานเล่าว่ากษัตริย์ทำการสวมมงกุฎให้ศพและให้ข้าราชสำนักจุมพิตมือของอิเนสที่ไร้วิญญาณ เดือนเมษายน ค.ศ. 1360 พระองค์สั่งให้ย้ายร่างของอิเนสจากกูอิงบรามาที่อารามหลวงอัลกูบาซา หลุมฝังศพอันวิจิตรงดงามสองหลุมถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้พระองค์ได้หลับใหลเคียงข้างหญิงผู้เป็นที่รักของพระองค์ตลอดกาล
อิเนส เปเรส เดอ คาสโตร สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
อดอล์ฟ ลูส
เอธิโอเปียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 302
เอธิโอเปียแอร์ไลน์ส เที่ยวบินที่ 302 เป็นเที่ยวบินผู้โดยสารระหว่างประเทศซึ่งมีกำหนดบินจากท่าอากาศยานนานาชาติโบเล ประเทศเอธิโอเปีย ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโจโมเคนยัตตา กรุงไนโรบี ประเทศเคนยา เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยอากาศยานโบอิง 737 แมกซ์ 8 เกิดเหตุกหลังจากที่ขึ้นบินได้แล้วประมาณ 6 นาทีในบริเวณเมืองบิชอฟตู โดยในอุบัติเหตุครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 157 คน โดยเป็นผู้โดยสาร 149 คนและลูกเรืออีก 8 คน ส่วนสาเหตุของการเกิดอุบัติเหตุในครั้งนี้ยังอยู่ในระหว่างการสืบสวน โดยอุบัติเหตุในครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุการบินที่ร้ายแรงที่สุดของสายการบินเอธิโอเปียแอร์ไลน์เท่าที่เคยมีมา
จากเหตุการณ์ในครั้งนี้ ส่งผลให้อากาศยานโบอิง 737 แมกซ์ ทุกรุ่น (แมกซ์ 7, 8, 9) ถูกห้ามใช้โดยสายการบินหลายสายและรัฐบาลในหลายประเทศทั่วโลก
ท่าอากาศยานนานาชาติโบเล
ท่าอากาศยานนานาชาติโบเลอาดดิสอาบาบา เป็นท่าอากาศยานในกรุงอาดดิสอาบาบา ประเทศเอธิโอเปีย ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางกรุงประมาณ 6 กิโลเมตร โดยเป็นศูนย์กลางหลักของสายการบินเอธิโอเปียแอร์ไลน์ซึ่งเป็นสายการบินประจำชาติของเอธิโอเปีย
ท่าอากาศยานนานาชาติโจโมเคนยัตตา
ท่าอากาศยานนานาชาติโจโมเคนยัตตา เป็นทาอากาศยานในกรุงไนโรบี ประเทศเคนยา
อัลแบร์ท ชเปียร์
บรูโน เทาต์
อากาศยานต่อสู้ไร้คนขับ
อากาศยานต่อสู้ไร้คนขับ (; อักษรย่อ: UCAV) ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม โดรนต่อสู้ หรือ โดรน เป็นอากาศยานไร้คนขับ (UAV) ที่มักจะมีอาวุธยุทโธปกรณ์อากาศยาน เช่น ขีปนาวุธ และใช้สำหรับโดรนโจมตี เครื่องบินประเภทนี้ไม่มีนักบินมนุษย์อยู่บนเครื่อง โดรนเหล่านี้มักอยู่ภายใต้การควบคุมของมนุษย์แบบเรียลไทม์ โดยมีระดับควบคุมตนเองแตกต่างกันไป
อุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับนักบินมนุษย์ (เช่น ห้องนักบิน, เกราะ, เก้าอี้ดีดตัว, การควบคุมการบิน, การควบคุมสิ่งแวดล้อมสำหรับการควบคุมอุณหภูมิ, ความดัน และออกซิเจน) ไม่จำเป็น เนื่องจากผู้ปฏิบัติงานควบคุมยานพาหนะจากสถานีปลายทางระยะไกล ส่งผลให้น้ำหนักลดลงและมีขนาดเล็กกว่าเครื่องบินบรรจุคน
สหรัฐ, จีน และอิสราเอล ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นผู้นำอุตสาหกรรมในเทคโนโลยีอากาศยานต่อสู้ไร้คนขับ อีกหลายประเทศมีการดำเนินงานอากาศยานต่อสู้ไร้คนขับในประเทศ อีกหลายประเทศมีการนำเข้าโดรนติดอาวุธหรือมีโครงการพัฒนาอยู่ระหว่างดำเนินการ
Unmanned combat aerial vehicle
ฟริตซ์ ไครสเลอร์
Liebesfreud
Liebesleid
วันวี
วอนวี (อังกฤษ:Onewe;ฮันกึล:원위) เป็นกลุ่มดนตรีบอยแบนด์จากประเทศเกาหลีใต้ สังกัดค่าย RBW Entertainment เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2018 ปัจจุบันวันวีประกอบไปด้วยสมาชิกจำนวน 5 คน คือ ยงฮุน, ฮาริน, คังฮย็อน, ดงมยอง และ คีอา
มิสแอนด์มิสเตอร์เดฟเวิลด์
มิสแอนด์มิสเตอร์เดฟเวิลด์  เป็นการประกวดความงามระดับนานาชาติที่คัดเลือกคนหูหนวกรุ่นเยาว์เป็นประจำทุกปี "Miss Deaf World" และคนหูหนวกรุ่นใหม่ "Mister Deaf World" มันถูกสร้างขึ้นในปี 2544
MMDW เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่ก่อตั้งขึ้นในปี 2544 ในปราก การประกวดความงามจัดโดย บริษัท MISS DEAF และ MISS – MISTER DEAF และประธานของพวกเขาคือ Josef Uhlíř ภาษาทางการของการประกวดคือภาษามือ นานาชาติ และมงกุฎคริสตัลของผู้เข้ารอบสุดท้ายทั้งหมดผลิตโดย Astera-glass
ตามกฎการประกวดผู้ชนะจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมในการประกวดความงามอื่น เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2553 การประกวด MDW ถูกจัดขึ้นใน ทบิลีซี ประเทศจอร์เจีย และ Miss Julie Abbou จากฝรั่งเศส ถูกท้าทาย เธอได้รับรางวัลสามรายการจาก Vice Miss Deaf World 2553 และ Miss Sympathy Deaf World 2553. ต่อจากนั้น Abbou ได้ประกวด Miss Deaf International ที่ลาสเวกัสรัฐเนวาดาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 2553 และได้รับตำแหน่ง Miss Deaf International เป็นผลให้Uhlíř โพสต์ในเว็บไซต์ MDW ประกาศเกี่ยวกับการตัดสิทธิ์ Abbou จาก 2553 Miss Deaf World 2553 รอง Miss Deaf World และ Miss Sympathy Deaf World คว้ารางวัลจาก Abbou ในการประกวด Miss Deaf World ครั้งสุดท้าย 2553 และ Miss Deaf Europe 2553 ใน ทบิลีซี Uhlíř ระบุว่าในระหว่างการแข่งขัน MDW Abbou ได้รับแจ้งเป็นการส่วนตัวเช่นเดียวกับเด็กหญิงแข่งขันคนอื่น ๆ ว่าถ้าเธอได้รับหนึ่งในชื่ออย่างเป็นทางการของการแข่งขัน MDW เธอถูกห้ามไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขันนางสาวอื่น Uhlíř อธิบายว่าทำไมสถานะสูงของการแข่งขันทั้งสองได้รับการบำรุงรักษาชื่อเสียงสูงของชื่อเรื่องชนะและรักษาศักดิ์ศรีของ Miss Deaf World และ Miss Deaf Europe Uhlíř กล่าวเพิ่มเติมว่าเด็กผู้หญิงแต่ละคนสามารถเข้าร่วมการแข่งขันเหล่านี้ได้ถึงสองครั้งหากเธอยังไม่ได้รับรางวัลในการเข้าร่วมการแข่งขันครั้งแรก เขาเขียนว่าเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2553 ชื่อของรองนางสาวคนหูหนวกโลก 2553 ที่นำมาจาก Abbou ได้รับรางวัลจาก Zhihuang Wang ประเทศจีนและได้รับตำแหน่งรองนางสาว Deaf World ในปี 2553 ไปยัง Stella Falawo Kunjan จากประเทศกานาชื่อเรื่องของมิส Sympathy Deaf World 2553 ซึ่งถ่ายจาก Abbou โดย Uhlíř จะชนะโดย Portia Oliver จากแอฟริกาใต้ซึ่ง แต่เดิมจัดอันดับที่สองในประเภทนี้