pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในระหว่างนั้นมีหลายบริษัทให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก เช่น องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ ก็สนใจติดต่อมาจะขอทำเรือติดแอร์ แล้วก็เงียบหาย และบริษัทสินสมุทรมีหนังสือมาว่าจะขอทำโดยมีเงื่อนไขสัมปทานจาก กทม. 20 ปี แต่ กทม. ไม่มีอำนาจดังกล่าว แต่กรุงเทพสะดุดตากับบริษัท หจก. ครอบครัวขนส่งที่ยื่นเรื่องเข้ามาโดยไม่มีเงื่อนไขอย่างใดเหนือจากการให้บริการและประโยชน์กับประชาชนสูงสุด จึงถูกเลือกให้เข้ามาทดลองทำการเดินเรือในคลองแสนแสบนี้ เชาวลิต เมธยะประภาส ในนาม หจก. ครอบครัวขนส่งได้คลุกคลีกับเรือมาตั้งแต่เด็ก อาทิการส่งผู้โดยสารจากเจ้าพระยาสู่ปากเกร็ด หรือในครั้งเรียน ม.รามคำแหงเมื่อปี 2514 เชาวลิตมองถึงปัญหาว่ายังไม่มี ขสมก. หรือรถเมล์รับนักศึกษาบริเวณรามคำแหง และได้นำรถวิ่งเส้น ปากคลองตลาด-ม.รามคำแหง อีกทั้งยังนำเรือหางยาวจำนวน 10 ลำมาวิ่งในคลองแสนแสบเพื่อรับส่งนักศึกษาและประชาชนทั่วไป ระหว่างประตูน้ำ กับ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ท่าเทียบเรือ.
โดยในการเดินเรือจริงจะแบ่งการเดินเรือเป็น 2 ช่วง คือช่วงวัดศรีบุญเรือง - ประตูน้ำ และช่วงประตูน้ำ - ผ่านฟ้าลีลาศ ซึ่งทั้งสองช่วงจะมีจุดเชื่อมต่อที่ท่าเรือประตูน้ำ ผู้โดยสารที่เดินทางผ่านทั้ง 2 ช่วงดังกล่าว (เช่น จากท่าอโศก ไปท่าโบ๊เบ๊ หรือจากท่าผ่านฟ้าลีลาศ ไปท่าเดอะมอลล์บางกะปิ) จะต้องเปลี่ยนเรือที่ท่าประตูน้ำ เพื่อเดินทางต่อไปยังท่าเรือที่ต้องการ
เรือไฟฟ้าคลองแสนแสบ.
กรุงเทพมหานครร่วมกับกรมเจ้าท่า ได้เปิดให้บริการเรือโดยสารพลังงานไฟฟ้าในคลองแสนแสบ ส่วนต่อขยายตั้งแต่ท่าเรือวัดศรีบุญเรือง-ท่าเรือสำนักงานเขตมีนบุรี ระยะทาง 10.50 กิโลเมตร เปิดให้บริการวันแรกเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 โดยเส้นทางเริ่มจาก
วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เวลา 09.45 น. เรือโดยสารคลองแสนแสบเดินทางจากท่าน้ำวัดศรีบุญเรือง ในเขตบางกะปิ จนถึง ท่าสะพานผ่านฟ้าลีลาศ ระหว่างทางไปจุดต่อเรือที่ ท่าประตูน้ำ ได้เกิดเหตุเพลิงไหม้ห้องเครื่องของเรืออย่างรวดเร็ว ทำให้พนักงานขับเรือ นำเรือเข้าเทียบท่าทองหล่อ
วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2559 เมื่อเวลาประมาณ 06.20 น. เกิดเหตุเรือโดยสารระเบิดในคลองแสนแสบ บริเวณท่าเรือวัดเทพลีลา ซอยรามคำแหง 39 แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ โดยบนเรือมีผู้โดยสารราว 70 คน จากเหตุระเบิด ทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บอย่างน้อย 58 ราย และบาดเจ็บสาหัส 2 ราย ส่วนสาเหตุของเรือโดยสารระเบิดตูมสนั่นทำให้มีผู้บาดเจ็บจำนวนมากนั้น เบื้องต้น คาดว่าเนื่องจากเครื่องยนต์ระเบิด จากเหตุการณ์เรือระเบิดดังกล่าวทำให้ยกเลิกการใช้แก๊ส แก๊สธรรมชาติเหลว (LNG) จึงทำให้ปัจจุบันเรือโดยสารคลองแสนแสบใช้เพียงดีเซลในการขับเคลื่อนเรือ
ยุคโจมง
ยุคโจมง  หมายถึงคาบเวลาในยุคก่อนประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น ประมาณ 14,000 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึง 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช
นักวิชาการส่วนใหญ่เห็นพ้องกันว่า เมื่อประมาณ 40,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ระหว่างหมู่เกาะญี่ปุ่นกับแผ่นดินใหญ่ของทวีปเอเชียยังคงเชื่อมต่อกันด้วยแผ่นน้ำแข็ง โดยอาศัยหลักฐานทางโบราณคดี นักวิชาการสันนิษฐานว่ามนุษย์ "Homo sapiens" ได้อพยพจากทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ของเอเชียมาอาศัยบนหมู่เกาะญี่ปุ่นในช่วง 35,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช และดำรงชีวิตแบบนักล่า-เก็บของป่าและใช้เครื่องมือหิน นักโบราณคดีได้ค้นพบเครื่องมือหิน ที่อยู่อาศัย และซากดึกดำบรรพ์ของมนุษย์ในยุคนั้นทั่วหมู่เกาะญี่ปุ่น นอกจากนี้ การศึกษาใน พ.ศ. 2531 ยังชี้ว่าชาวญี่ปุ่นมีพื้นฐานทางพันธุกรรมร่วมกับชาวเอเชียตะวันออก
คำว่า "โจมง" ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "ลายเชือก" ซึ่งสื่อถึงลวดลายบนภาชนะหรือตุ๊กตาดินเผาในยุคนั้นซึ่งทำโดยใช้เชือกพันรอบกิ่งไม้แล้วกดทาบลงบนวัสดุ
ยุคโจมงตั้งเค้าและโจมงเริ่มแรก (10,000 – 4,000 ก่อน ค.ศ.).
รูปแบบการดำรงชีวิตของมนุษย์ที่เริ่มมีรูปแบบคงที่นั้น เริ่มขึ้นเมื่อประมาณ 10,000 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึงยุคหินกลาง หากแต่นักวิชาการบางคนเสนอว่าเป็นยุคหินใหม่ที่มีคุณลักษณะบางอย่างของทั้งยุคหินกลางและหินใหม่ ในยุคดังกล่าวนี้ สมาชิกของวัฒนธรรมโจมงซึ่งมีอยู่ด้วยกันหลายกลุ่ม และเป็นไปได้ว่าเป็นบรรพบุรุษของชาวไอนุในญี่ปุ่นปัจจุบัน ได้ทิ้งร่องรอยทางโบราณคดีไว้อย่างชัดเจนที่สุด วัฒนธรรมโจมงนี้อาจนับได้อย่างคร่าว ๆ ว่าอยู่ร่วมสมัยกับอารยธรรมในเมโสโปเตเมีย ลุ่มแม่น้ำไนล์ และลุ่มแม่น้ำสินธุ
เครื่องดินเผายุคแรก.
โดยอาศัยหลักฐานทางโบราณคดี ชาวโจมงอาจเป็นคนพวกแรกในโลกที่ทำภาชนะดินเผาขึ้นเมื่อสหัสวรรษที่ 11 ก่อนคริสต์ศักราช อีกทั้งยังเป็นพวกแรกที่ทำเครื่องมือหินอีกด้วย ความเก่าแก่ของเครื่องดินเผาเหล่านี้ได้รับการระบุภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยวิธีการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี อย่างไรก็ตาม นักวิชาการชาวญี่ปุ่นบางคนเชื่อว่าการผลิตเครื่องดินเผาน่าจะเกิดขึ้นบนแผ่นดินใหญ่ก่อน เนื่องจากแหล่งเครื่องดินเผาในบริเวณซึ่งอยู่ในประเทศจีนและรัสเซียปัจจุบันนั้นได้ผลิตเครื่องดินเผาซึ่ง "อาจจะเก่าพอ ๆ กับเครื่องดินเผาถ้ำฟุกุอิ แม้จะไม่เก่ากว่าก็ตาม" ชาวโจมงได้ปั้นตุ๊กตาและภาชนะจากดินเหนียวและทำลวดลายอย่างซับซ้อนด้วยการกดดินที่ยังหมาดอยู่ด้วยเชือกทั้งแบบที่ฟั่นเป็นเกลียวและไม่ฟั่น และกิ่งไม้
รูปแบบของยุคหินใหม่.
โดยทั่วไป การผลิตเครื่องดินเผาสามารถบอกเป็นนัยได้ถึงรูปแบบการดำรงชีวิตแบบอยู่ติดที่ ด้วยข้อเท็จจริงที่ว่าเครื่องดินเผานั้นแตกหักได้ง่ายและย่อมไม่มีประโยชน์กับผู้ดำรงชีวิตแบบหาของป่า-ล่าสัตว์ซึ่งต้องย้ายถิ่นฐานอยู่เสมอ ด้วยเหตุนี้ ชาวโจมงจึงน่าจะเป็นคนพวกแรกในโลกที่ดำรงชีวิตแบบอยู่ติดที่ หรืออย่างน้อยก็เป็นแบบกึ่งติดที่ ชาวโจมงใช้เครื่องมือหินทั้งแบบที่ขึ้นรูปด้วยการสกัดและการบด และใช้ธนู อีกทั้งยังน่าจะชำนาญในการหาของป่า-ล่าสัตว์และการประมงทั้งชายฝั่งและน้ำลึก ชาวโจมงได้เริ่มทำการเกษตรขั้นตั้นและอาศัยในถ้ำ ซึ่งภายหลังได้ย้ายมาอาศัยในหลุมขุดตื้น ๆ และบ้านที่สร้างขึ้นบนพื้นดิน ร่องรอยที่เหลือของที่อาศัยเหล่านี้เป็นประโยชน์สำหรับการศึกษาทางโบราณคดีในภายหลัง ร่องรอยเหล่านี้เองเป็นเหตุให้นักวิชาการส่วนหนึ่งยกให้ญี่ปุ่นเป็นแหล่งที่เริ่มต้นทำการเกษตรเป็นที่แรกในโลกเมื่อ 10,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ก่อนที่เกษตรกรรมจะแพร่หลายในตะวันออกกลางถึงสองพันปี อย่างไรก็ตาม หลักฐานทางโบราณคดีบางอย่างชี้ว่าการทดลองทำการเกษตรบนเนินเขาและในหุบเขาต่าง ๆ ของเขตพระจันทร์เสี้ยวอันอุดมสมบูรณ์ในบริเวณที่ปัจจุบันเป็นประเทศซีเรีย จอร์แดน ตุรกี และอิรักนั้น มีมาแล้วตั้งแต่ประมาณ 11,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช
การขยายตัวของประชากร.
วัฒนธรรมแบบกึ่งอยู่ติดที่นี้ได้นำไปสู่การเพิ่มขึ้นของประชากรอย่างสำคัญ จนกระทั่งมีหลักฐานว่าวัฒนธรรมโจมงมีความหนาแน่นประชากรสูงที่สุดแห่งหนึ่งในบรรดากลุ่มประชากรที่ดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์ การศึกษาแผนที่ทางพันธุกรรมโดยลุยจี ลูกา กาวัลลี-สฟอร์ซา ได้แสดงให้เห็นรูปแบบของการขยายตัวทางพันธุกรรมจากพื้นที่ในทะเลญี่ปุ่นไปยังพื้นที่อื่น ๆ ในเอเชียตะวันออก การขยายตัวครั้งนี้นับว่าเป็นครั้งที่สำคัญที่สุดเป็นอันดับสามของเอเชียตะวันออก (รองจาก "การขยายตัวครั้งใหญ่" จากทวีปแอฟริกา และการขยายตัวครั้งที่สองจากตอนเหนือของไซบีเรีย) ซึ่งสื่อถึงการขยายตัวทางภูมิศาสตร์ในยุคโจมงตอนต้น การศึกษาเหล่านี้ยังชี้ว่าการขยายตัวของกลุ่มประชากรชาวโจมงครั้งนี้อาจแผ่ไปจนถึงทวีปอเมริกาผ่านเส้นทางเลียบชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก
ยุคหลัก ๆ.
ยุคโจมงตั้งเค้า (10,000 - 7,500 ก.ค.ศ.) :
ยุคโจมงเริ่มแรก (7,500 - 4,000 ก.ค.ศ.) :
ยุคโจมงตอนต้นถึงท้ายสุด (4,000 – 400 ก.ค.ศ.).
ยุคโจมงตอนต้นและตอนกลางนั้นมีการขยายตัวของประชากรอย่างมาก ซึ่งเห็นได้จากปริมาณของหลักฐานที่ขุดพบได้จากสองยุคนี้ ทั้งสองยุคดังกล่าวสอดคล้องกับกับช่วงภูมิอากาศร้อนสุดในยุคโฮโลซีน (ระหว่าง 4,000 ถึง 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งอุณหภูมิเฉลี่ยขึ้นสูงกว่าปัจจุบันหลายองศาเซลเซียส และระดับน้ำทะเลสูงกว่าปัจจุบันประมาณ 5 ถึง 6 เมตร งานศิลปะที่งดงามเช่นภาชนะดินเผารูปเปลวไฟซึ่งประดับประดาอย่างซับซ้อนนั้นเกิดขึ้นในยุคนี้ หลังจาก 1,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ภูมิอากาศเริ่มเย็นลง และประชากรเริ่มหดตัวลงอย่างมาก การค้นพบแหล่งทางโบราณคดีหลัง 1,500 ปีก่อนคริสต์ศักราชมีจำนวนน้อยลง
เมื่อถึงช่วงท้ายของยุคโจมง ได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญเกิดขึ้นในแง่โบราณคดี โดยการเพาะปลูกและเก็บเกี่ยวได้พัฒนาจากแบบเริ่มต้นมาเป็นนาข้าวแบบซับซ้อนและเกิดระบบการปกครองขึ้น องค์ประกอบอื่น ๆ หลายอย่างของวัฒนธรรมญี่ปุ่นอาจนับย้อนไปได้ถึงยุคนี้ด้วยเช่นกัน ซึ่งสะท้อนถึงการอพยพเข้ามาผสมปนเปกันของชาวแผ่นดินใหญ่จากเอเชียตอนเหนือและชาวแปซิฟิกตอนใต้ องค์ประกอบเหล่านั้นมีทั้งเทพปกรณัมชินโต ประเพณีการแต่งงาน ลีลาทางสถาปัตยกรรม และความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี เช่น ภาชนะเคลือบเงา สิ่งทอ คันธนูที่ทำโดยการอัดไม้ต่างชนิดเข้าด้วยกัน งานโลหะ และงานแก้ว
ยุคโจมงตอนต้น (4,000 - 3,000 ก.ค.ศ.) :
ยุคโจมงตอนกลาง (3,000 - 2,000 ก.ค.ศ.) :
ยุคโจมงตอนปลาย (2,000 - 1,000 ก.ค.ศ.) :
ยุคโจมงท้ายสุด (1,000 - 400 ก.ค.ศ.) :
เรือด่วนเจ้าพระยา
เรือด่วนเจ้าพระยา เป็นเรือโดยสารในแม่น้ำเจ้าพระยา ให้บริการในเส้นทางอำเภอปากเกร็ด-ท่าน้ำนนทบุรี-สาทร-วัดราชสิงขร โดยบริษัท เรือด่วนเจ้าพระยา จำกัด
นิกายสุหนี่
ไลกา (สุนัข)
ไลก้า (; , มีความหมายตามตัวอักษรว่า "ช่างเห่า" (barker); ประมาณ ค.ศ. 1954 - 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1957) เป็นสุนัขอวกาศโซเวียต ที่กลายเป็นสัตว์ตัวแรกที่โคจรรอบโลก เช่นเดียวกับเป็นตัวแรกที่ตายในวงโคจรด้วยเช่นกัน
เนื่องจากเป็นที่ทราบกันน้อยมากถึงผลกระทบของการบินอวกาศที่มีต่อสิ่งมีชีวิตในขณะภารกิจของไลก้า เทคโนโลยีในการผละออกจากวงโคจรยังไม่ถูกพัฒนา จึงคาดการณ์กันว่าไลก้าไม่น่าจะรอดชีวิต นักวิทยาศาสตร์บางคนเชื่อว่ามนุษย์จะไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้จากการปล่อยหรือสภาพของอวกาศ ดังนั้น วิศวกรจึงมองว่าเที่ยวบินที่ส่งสัตว์ขึ้นสู่อวกาศด้วยนั้นจำเป็นก่อนภารกิจของมนุษย์ ไลก้าที่เป็นสุนัขเร่ร่อน เดิมชื่อ คุดร์ยัฟกา (, "เจ้าขนหยิกน้อย") เข้าสู่การฝึกกับสุนัขอื่นอีกสองตัว และได้รับเลือกเป็นผู้โดยสารไปกับยานอวกาศโซเวียต สปุตนิก 2 ในท้ายที่สุด ซึ่งถูกส่งขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1957
คาดว่าไลก้าน่าจะตายภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังปล่อยยานจากความร้อนเกิน ซึ่งเป็นไปได้ว่าเกิดจากความล้มเหลวของระบบยังชีพกลางอาร์-7 (R-7 sustainer) ในการแยกจากน้ำหนักบรรทุก สาเหตุและเวลาการตายที่แท้จริงของมันนั้นไม่ได้รับการเปิดเผยต่อสาธารณะกระทั่ง ค.ศ. 2002 แต่ก่อนหน้านั้นได้รายงานอย่างกว้างขวางว่ามันตายเพราะขาดออกซิเจนในวันที่หก หรือตามที่รัฐบาลโซเวียตอ้างแต่แรก มันตายสบาย (euthanised) ก่อนออกซิเจนพร่องไปอีก อย่างไรก็ดี การทดลองพิสูจน์ว่าไลก้าสามารถรอดชีวิตจากการปล่อยยานขึ้นสู่วงโคจรและทนต่อสภาวะไร้น้ำหนัก ซึ่งเป็นการกรุยทางแก่การบินอวกาศมนุษย์และให้ข้อมูลแรก ๆ บางส่วนแก่นักวิทยาศาสตร์ว่า สิ่งมีชีวิตตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อมในการบินอวกาศอย่างไร
อนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้สูญพันธุ์
อนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้สูญพันธุ์  หรือเรียกโดยย่อว่า ไซเตส  และเป็นที่รู้จักในชื่อ อนุสัญญากรุงวอชิงตัน (Washington Convention) เป็นสนธิสัญญาซึ่งเริ่มใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2518
ในปี พ.ศ. 2516 สหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ (IUCN) ได้จัดการประชุมนานาชาติขึ้นที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เพื่อร่างอนุสัญญาดังกล่าว มีผู้เข้าร่วมประชุม 88 ประเทศ แต่มีผู้ลงนามรับรองอนุสัญญาฉบับนี้ทันทีเพียง 22 ประเทศ สำหรับประเทศไทยได้ส่งผู้แทนเข้าร่วมประชุมด้วย แต่มาลงนามรับรองอนุสัญญาในปี พ.ศ. 2518 และให้สัตยาบันในวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2526 นับเป็นสมาชิกลำดับที่ 80 ปัจจุบัน ไซเตสมีภาคีทั้งสิ้น 183 ประเทศสมาชิก
เป้าหมายของไซเตส คือ การอนุรักษ์ทรัพยากรสัตว์ป่าและพืชที่ใกล้จะสูญพันธุ์หรือถูกคุกคาม ทำให้ปริมาณร่อยหรอจนอาจเป็นเหตุให้สูญพันธุ์ วิธีการอนุรักษ์กระทำโดยการสร้างเครือข่ายทั่วโลกในการควบคุมการค้าระหว่างประเทศ (International Trade) ทั้งสัตว์ป่า พืชป่า และผลิตภัณฑ์ ไซเตสไม่ควบคุมการค้าภายในประเทศสำหรับชนิดพันธุ์ท้องถิ่น (Native Species)
การค้าสัตว์ป่า พืชป่า และผลิตภัณฑ์ระหว่างประเทศ จะถูกควบคุมโดยระบบใบอนุญาต (Permit) ซึ่งสัตว์ป่าและพืชป่าที่อนุสัญญาควบคุมจะต้องมีใบอนุญาตในการนำเข้า (Import) ส่งออก (Export) นำผ่าน (Transit) และส่งกลับออกไป (Re-Export) โดยชนิดพันธุ์ของสัตว์ป่าและพืชป่าที่อนุสัญญาควบคุม จะระบุไว้ในบัญชีหมายเลข 1, 2, 3 (Appendix I, II, III) ของอนุสัญญา โดยได้กำหนดหลักการไว้ดังนี้
ชนิดพันธุ์ในบัญชีอนุรักษ์.
ชนิดพันธุ์ในบัญชีหมายเลข 1 (Appendix I).
เป็นชนิดพันธุ์ของสัตว์ป่าและพืชป่าที่ห้ามค้าโดยเด็ดขาด เนื่องจากใกล้จะสูญพันธุ์ ยกเว้นเพื่อการศึกษา วิจัยหรือเพาะพันธุ์ ซึ่งต้องได้รับคำยินยอมจากประเทศที่จะนำเข้าเสียก่อน ประเทศส่งออกจึงจะออกใบอนุญาตส่งออกได้ ทั้งนี้ต้องคำนึงถึงความอยู่รอดของชนิดพันธุ์นั้น ๆ ด้วย
ตัวอย่างของสัตว์ป่า ที่อยู่ในบัญชีนี้ได้แก่ แพนด้าแดง ("Ailurus fulgens") กอริลลา ("Gorilla gorilla") ชิมแปนซี ("Pan spp.") เสือ ("Panthera tigris" subspecies) สิงโตอินเดีย ("Panthera leo persica") เสือดาว ("Panthera pardus") เสือจากัวร์ ("Panthera onca") เสือชีตาห์ ("Acinonyx jubatus") ช้างเอเชีย ("Elephas maximus") ช้างแอฟริกา ("Loxodonta africana") พะยูนและแมนนาที (อันดับพะยูน) สกุลแรด (except some Southern African subspecies populations) ปลาตะพัด ("Scleropages formosus") ปลายี่สก ("Probarbus jullieni") เป็นต้น
ตัวอย่างของพืชป่า ที่อยู่ในบัญชีนี้ได้แก่ เอื้องปากนกแก้ว ("Dendrobium cruentum")
ชนิดพันธุ์ในบัญชีหมายเลข 2 (Appendix II).
เป็นชนิดพันธุ์ของสัตว์ป่าและพืชป่าที่ยังไม่ถึงกับใกล้จะสูญพันธุ์ จึงยังอนุญาตให้ค้าได้ แต่ต้องมีการควบคุมไม่ให้เกิดความเสียหาย หรือลดปริมาณลงอย่างรวดเร็วจนใกล้จะสูญพันธุ์ โดยประเทศที่จะส่งออกต้องออกหนังสืออนุญาตให้ส่งออกและรับรองว่าการส่งออกหนังสืออนุญาตให้ส่งออกและรับรองว่าการส่งออกแต่ละครั้ง จะไม่กระทบกระเทือนต่อการดำรงอยู่ของชนิดพันธุ์นั้นในธรรมชาติ
ตัวอย่างของสัตว์ป่า ที่อยู่ในบัญชีนี้ได้แก่ ซาวันน่ามอนิเตอร์ (Varanus exanthematicus) ปลาฉลามขาว ("Carcharadon carcharias") หมีดำ ("Ursus americanus") ม้าลายภูเขาฮาร์นมันน์ ("Equus hartmannae") นกแก้วจักจั่น ("Psittacus erithacus") อีกัวนาเขียว ("Iguana iguana") หอยสังข์ราชินี ("Strombus gigas") Mertens' Water Monitor ("Varanus mertensi"), bigleaf mahogany ("Swietenia macrophylla") ปลาฉลามปากเป็ดมิสซิสซิปปี ("Polyodon spathula") เป็นต้น
ตัวอย่างของพืชป่า ที่อยู่ในบัญชีนี้ได้แก่ แก้วเจ้าจอม ("Guaiacum officinale") พะยูง ("Dalbergia cochinchinensis")
ชนิดพันธุ์ในบัญชีหมายเลข 3 (Appendix III).
เป็นชนิดพันธุ์ที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายของประเทศใดประเทศหนึ่งแล้วขอความร่วมมือประเทศภาคีสมาชิกให้ช่วยดูแลการนำเข้า คือจะต้องมีหนังสือรับรองการส่งออก จากประเทศถิ่นกำเนิด
ตัวอย่างของสัตว์ป่า ที่อยู่ในบัญชีนี้ได้แก่ สลอธ 2 นิ้ว ("Choloepus hoffmanni") ชะมดแอฟริกา ("Civettictis civetta") เต่าอัลลิเกเตอร์ ("Macrochelys temminckii")
ตัวอย่างของพืชป่า ที่อยู่ในบัญชีนี้ได้แก่ เมื่อยขาว ("Gnetum montanum Markgr.")
การกำหนดรายชื่อชนิดพันธุ์ในบัญชีไซเตสใช้ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ทั้งด้านอนุกรมวิธาน (Taxonomy) และข้อมูลด้านชีววิทยา (Biological Parameter) ได้แก่ ข้อมูลสถานภาพของประชากร (Population Status) แนวโน้มประชากร (Population Trends) การแพร่กระจาย (Distribution) สถานะแหล่งที่อยู่อาศัย (Habitat Availability) แนวโน้มด้านภูมิศาสตร์ (Geographic Trends) และการถูกคุกคาม (Threats) เป็นตัวกำหนด นอกจากนี้ยังต้องคำนึงถึงการใช้ประโยชน์ทางการค้าและสถานภาพการทางกฎหมายประกอบในการพิจารณาด้วย
นโยบาย มาตรการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องของประเทศไทย.
ส่วนของเส้นตรง
ในทางเรขาคณิต ส่วนของเส้นตรง (อังกฤษ: line segment) คือส่วนหนึ่งของเส้นตรงที่เชื่อมระหว่างจุดปลายสองจุด ซึ่งมีความยาวจำกัด และมีตำแหน่งของจุดทุกจุดบนเส้นตรงนั้น ตัวอย่างของส่วนของเส้นตรงดูได้จากด้านของรูปสามเหลี่ยมหรือรูปสี่เหลี่ยม ในกรณีทั่วไป ส่วนของเส้นตรงที่เชื่อมระหว่างจุดยอดในรูปหลายเหลี่ยม จะเรียกว่าขอบ (edge) เมื่อจุดยอดนั้นอยู่ติดกัน หรือเรียกว่าเส้นทแยงมุมเมื่อจุดยอดไม่อยู่ติดกัน และเมื่อส่วนของเส้นตรงปรากฏอยู่บนเส้นโค้งของรูปวงกลม ส่วนของเส้นตรงนั้นจะเรียกว่าคอร์ด (chord) หรือเรียกว่าเส้นผ่านศูนย์กลางเมื่อส่วนของเส้นตรงนั้นตัดผ่านจุดศูนย์กลางของรูปวงกลม
เยอรมันเชพเพิร์ด
อัลซาเชียน
อัลเซเชียน
ลาดิเมียร์
เจ้าหญิงเฮเลนา วิกตอเรียแห่งชเลสวิก-โฮลชไตน์
เจ้าหญิงเฮเลนา วิกตอเรีย หรือพระนามเต็ม วิกตอเรีย หลุยส์ โซเฟีย ออกัสตา อาเมเลีย เฮเลนา หรือพระอิสริยยศเดิม เจ้าหญิงเฮเลนา วิกตอเรียแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ (; 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1870 - 13 มีนาคม ค.ศ. 1948) ทรงเป็นสมาชิกของพระราชวงศ์อังกฤษ โดยเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
เจ้าหญิงเฮเลนา วิกตอเรียประสูติ ณ ตำหนักฟร็อกมอร์ ใกล้ปราสาทวินด์เซอร์ พระชนกของพระองค์คือ เจ้าชายคริสเตียนแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ พระโอรสองค์ที่สามในดยุคคริสเตียน ออกุสต์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์และเคานท์เตสหลุยส์แห่งเดนส์คโยลด์-ซัมซอเอ ส่วนพระชนนีคือ เจ้าหญิงเฮเลนา พระราชธิดาพระองค์ที่สามและห้าในสมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรีย และ เจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ตแห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา พระชนกและพระชนนีของเจ้าหญิงประทับอยู่ในประเทศอังกฤษ จึงถือว่าพระองค์ทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งของพระราชวงศ์อังกฤษ ตามพระราชหัตถเลขาในปี ค.ศ. 1866 ส่งผลให้เจ้าหญิงทรงดำรงพระอิสริยยศ พระองค์หญิงเฮเลนา วิกตอเรียแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ (Her Highness Princess Helena Victoria of Schleswig-Holstein)
เมื่อยังทรงพระเยาว์ เจ้าหญิงประทับอยู่ที่ตำหนักคัมเบอร์แลนด์ อันเป็นที่ประทับของพระชนกในฐานะที่พระองค์ทรงเป็นผู้ดูแลพระราชวโนทยานวินด์เซอร์ นอกจากนี้พระองค์ซึ่งมีพระนามเรียกเล่นในพระราชวงศ์ว่า "ธอรา" ทรงใช้พระนามว่า "เฮเลนา วิกตอเรีย" อย่างเป็นทางการแทนพระนามทางศาสนาคริสต์ทั้งหกพระนาม
เจ้าหญิงเฮเลนา วิกตอเรียไม่เคยทรงอภิเษกสมรสเลย พระองค์ทรงพระดำเนินรอยตามพระชนนีในพระกรณียด้านองค์กรการกุศลต่างๆ มากมาย ซึ่งที่รู้จักมากที่สุดคือ สมาคมสตรีคริสเตียน (YWCA) และสถานพยาบาลเจ้าหญิงคริสเตียนที่เมืองวินด์เซอร์ ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เจ้าหญิงทรงก่อตั้งกองกำลังสำรองสตรีแห่งสมาคมสตรีคริสเตียน ในฐานะที่ทรงเป็นองค์ประธาน พระองค์ก็ได้เสด็จเยี่ยมกองทัพอังกฤษในประเทศฝรั่งเศสและทรงได้รับอนุญาตจากลอร์ดคิชเนอร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการทหารให้จัดงานเลี้ยงรื่นเริงให้แก่กองทัพ ในระหว่างสงครามโลกทั้งสองครั้ง พระองค์และเจ้าหญิงมารี หลุยส์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ พระขนิษฐาทรงเป็นองค์อุปถัมภ์การดนตรีที่ตำหนักชอมเบิร์ก ซึ่งเป็นที่ประทับในกรุงลอนดอน หลังจากการโจมตีทางอากาศของกองทัพเยอรมันในปี ค.ศ. 1940 เจ้าหญิงทั้งสองพระองค์ทรงย้ายไปประทับยังฟิตซ์มอริสเพลซ จัตุรัสเบิร์คเลย์ ในกรุงลอนดอน
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1917 เมื่อสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงเปลี่ยนชื่อพระราชวงศ์อังกฤษจากราชวงศ์ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาเป็นราชวงศ์วินด์เซอร์ ในนามของพระญาติและพระกนิษฐภรรดาซึ่งทรงมีสัญชาติอังกฤษ พระองค์ได้ทรงถอดถอนพระอิสริยยศ ฐานันดรศักดิ์ และราชสกุลเยอรมันต่างๆ ออกทั้งหมด เจ้าหญิงเฮเลนา วิกตอเรียและเจ้าหญิงมารี หลุยส์จึงทรงเลิกใช้ราชทินนามทางด้านดินแดน "ชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-ออกัสเต็นบูร์ก" ทั้งสองพระองค์ทรงเป็นที่รู้จักเพียงว่า "พระองค์หญิงเฮเลนา วิกตอเรีย" และ "พระองค์หญิงมารี หลุยส์" ซึ่งทำให้มีลักษณะเด่นที่ผิดแผกไปจากการเป็นเจ้าหญิง เพราะไม่ได้ทรงเป็นเจ้าหญิงจากราชวงศ์ใดเลย นอกจากนี้แม้ว่าเจ้าหญิงทั้งสองพระองค์ประสูติเป็นชาวเยอรมัน แต่ก็ทรงมีความเป็นอังกฤษโดยแท้
เนื่องด้วยพระพลานามัยที่ไม่สมบูรณ์และการประทับบนพระเก้าอี้รถเข็นภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 การปรากฏพระองค์ในวโรกาสสำคัญครั้งสุดท้ายของเจ้าหญิงเฮเลนา วิกตอเรีย คือวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 ซึ่งเป็นพิธีอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงเอลิซาเบธ พระญาติชั้นที่สองกับ เรือโทฟิลิป เมานท์แบ็ตเต็น
เจ้าหญิงเฮเลนา วิกตอเรียสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1948 ณ ฟิตซ์มอริสเพลซ จัตุรัสเบิร์คเลย์ กรุงลอนดอน งานพระศพของพระองค์จัดขึ้นที่โบสถ์เซนต์จอร์จ ปราสาทวินด์เซอร์ และพระศพฝังอยู่ที่สุสานหลวงฟร็อกมอร์ พระราชอุทยานวินด์เซอร์ สิริพระชันษา 77 ปี
โอลิมปิกฤดูร้อน 2004
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 28 ประจำปี ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 13-29 สิงหาคม ค.ศ. 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ มีนักกีฬาร่วมแข่งขันทั้งสิ้น 11,099 คน และเจ้าหน้าที่อีก 5,501 จาก 202 ประเทศ นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่โอลิมปิกฤดูร้อน 1996 ที่ชาติสมาชิกในคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันครบทุกชาติ มีการมอบเหรียญรางวัล 301 รายการ ใน 28 ชนิดกีฬา
การตัดสินรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2540 ในการประชุม IOC Session ครั้งที่ 106 ที่เมืองโลซาน
เส้นตรง
เส้นตรง (อังกฤษ: line) คือเส้นโค้งในแนวตรงโดยสมบูรณ์ (ในทางคณิตศาสตร์ เส้นโค้งมีความหมายรวมถึงเส้นตรงด้วย) ที่มีความยาวเป็นอนันต์ ความกว้างเป็นศูนย์ (ในทางทฤษฎี) และมีจำนวนจุดบนเส้นตรงเป็นอนันต์เช่นกัน ในเรขาคณิตแบบยุคลิด จะมีเส้นตรงเพียงหนึ่งเส้นเท่านั้นที่ผ่านจุดสองจุดใด ๆ และเป็นระยะทางที่สั้นที่สุด การวาดเส้นตรงสามารถทำได้โดยใช้เครื่องมือที่มีสันตรง เช่นไม้บรรทัด และอาจเติมลูกศรลงไปที่ปลายทั้งสองข้างเพื่อแสดงว่ามันมีความยาวเป็นอนันต์
เส้นตรงสองเส้นที่แตกต่างกันในสองมิติสามารถขนานกันได้ ซึ่งหมายความว่าเส้นตรงทั้งสองเส้นนั้นจะไม่ตัดกันที่ตำแหน่งใด ๆ ถึงแม้ต่อความยาวออกไปอีกก็ตาม ส่วนในสามมิติหรือมากกว่านั้น เส้นตรงสองเส้นอาจจะไขว้ข้ามกัน (skew) คือไม่ตัดกันแต่ก็อาจจะไม่ขนานกันด้วย และระนาบสองระนาบที่แตกต่างกันมาตัดกันจะทำให้เกิดเป็นเส้นตรงเพียงหนึ่งเส้น เรียกระนาบเหล่านั้นว่า "ระนาบร่วมเส้นตรง" (collinear planes) สำหรับจุดสามจุดหรือมากกว่าที่อยู่บนเส้นตรงเดียวกันจะเรียกว่า "จุดร่วมเส้นตรง" (collinear points)
ในปริภูมิแบบยุคลิด ℝ"n" (ซึ่งรวมไปถึงปริภูมิเวกเตอร์อื่น ๆ ด้วย) เราสามารถนิยามเส้นตรง "L" เป็นเซตย่อย (subset) ที่อยู่ในรูปแบบ
โดยที่ a และ b เป็นเวกเตอร์ที่กำหนดไว้ใน ℝ"n" และ b ไม่เป็นเวกเตอร์ศูนย์ เวกเตอร์ b เป็นการอธิบายทิศทางของเส้นตรง และ a คือจุดที่อยู่บนเส้นตรง และตัวเลือกของเวกเตอร์อื่น ๆ ที่แตกต่างกันสำหรับ a และ b สามารถให้ผลเป็นเส้นตรงเส้นเดิมก็ได้
รังสี.
ในเรขาคณิตแบบยุคลิด รังสี หรือ ครึ่งเส้นตรง คือเซตของจุด C บนเส้นตรงร่วมกับจุด A และ B ดังในภาพ โดยไม่จำกัดว่าจุด C จะต้องอยู่ระหว่างจุด A กับ B ในทางเรขาคณิตทั่วไป รังสีจะเริ่มต้นที่จุดจุดหนึ่ง แล้วต่อความยาวออกไปในทิศทางหนึ่งโดยไม่สิ้นสุด สามารถวาดได้โดยมีลูกศรเพียงหนึ่งข้างคล้ายเวกเตอร์
โอเวน วิลสัน
โอเวน คันนิงแฮม วิลสัน (; เกิด 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากผลงานการแสดงภาพยนตร์ที่กำกับโดยเวส แอนเดอร์สัน หลายเรื่อง ซึ่งในบรรดาภาพยนตร์ที่เขาร่วมงานกับเวส แอนเดอร์สัน มีภาพยนตร์ที่นอกจากเขาจะเป็นนักแสดงแล้วยังได้ร่วมทำหน้าที่เป็นนักเขียนบทด้วยเช่น "บอตเทิล ร็อคเก็ต" (1996), "รัชมอร์ แสบอัจฉริยะ" (1998) และ "เดอะ รอยัล เทนเนนบาว์ม ครอบครัวสติบวม" (2001) โดยผลงานการเขียนบทของเขาใน "เดอะ รอยัล เทนเนนบาว์ม ครอบครัวสติบวม" ได้รับคำชื่นชมอย่างมากส่งผลให้เขาถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์และเข้าชิงรางวัลแบฟตา สาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม โดยผลงานเรื่องอื่นๆของเขาในภาพยนตร์ที่กำกับโดยเวส แอนเดอร์สัน ที่เป็นที่รู้จักเช่น "กัปตันบวมส์กับทีมป่วนสมุทร" (2004), "ทริปประสานใจ" (2007), "คดีพิสดารโรงแรมแกรนด์บูดาเปสต์" (2014) และ "ก๊วนข่าวหัวเห็ด" (2021) นอกจากนี้เขายังเคยถูกเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากบทบาทการแสดงนำในภาพยนตร์ที่กำกับโดยวูดดี อัลเลนเรื่อง "คืนบ่มรักที่ปารีส" (2011)
โอเวน วิลสัน เป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มนักแสดงภาพยนตร์ตลกที่รวมตัวกันในชื่อกลุ่ม "แฟรต แพ็ค" อันประกอบไปด้วยนักแสดงชื่อดังเช่น เบน สติลเลอร์, วิล เฟอร์เรล, สตีฟ เฟอร์เรล, แจ็ก แบล็ก, พอล รัด, เจมส์ แฟรนโก, วินซ์ วอห์น และ ลุค วิลสัน น้องชายของเขาที่มักจะมีผลงานร่วมกัน โดยผลงานภาพยนตร์ตลกที่เขาร่วมงานกับนักแสดงในกลุ่มแฟรต แพ็ค เช่น "ซูแลนเดอร์ เว่อร์ซะ" (2001), "สตาร์สกี้ แอนด์ ฮัทช์ คู่พยัคฆ์แสบซ่าท้านรก" (2004), "ป่วนให้ปิ๊ง แล้วชิ่งแต่ง" (2005), "ฉัน, เธอและเกลอแสบนายดูพรี" (2006), "รักเรางานเข้าแล้ว" (2010), "เดอะ บิ๊ก เยียร์ ขอบิ๊กสักปีนะ" (2011) และ"คู่ป่วนอินเทิร์นดูโอ" (2013) ซึ่งนอกจากภาพยนตร์ที่กำกับการแสดงโดยเวส แอนเดอร์สัน และ การร่วมงานกับกลุ่ม แฟรต แพ็ค เขายังมีผลงานในภาพยนตร์แนวครอบครัวอย่าง "คืนมหัศจรรย์...พิพิธภัณฑ์มันส์ทะลุโลก" (2006), "มาร์ลีย์ แอนด์ มี จอมป่วนหน้าซื่อ" (2008), "มหึมาพิพิธภัณฑ์ ดับเบิ้ลมันส์ทะลุโลก" (2009), "ไนท์ แอท เดอะ มิวเซียม ความลับสุสานอัศจรรย์" (2014) และ "ชีวิตมหัศจรรย์ วันเดอร์" (2017) อีกทั้งยังแสดงเป็น "สายลับมอร์เบียส" ใน "โลกิ" (2021 – ปัจจุบัน) ซึ่งเป็นละครชุดอันเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ทางดิสนีย์+
โอเวน วิลสัน เกิดที่เมืองแดลลัส รัฐเท็กซัส เป็นลูกชายของนาง ลอรา คันนิงแฮม วิลสัน และนาย โรเบิร์ต แอนดรูว์ วิลสัน โดยแม่ของเขาเป็นช่างภาพผู้มีชื่อเสียงและมีผลงานหนังสือภาพถ่ายตลอดจนการจัดนิทรรศการภาพถ่ายที่ได้รับความนิยม ส่วนพ่อของเขาเป็นผู้บริหารของสถานีโทรทัศน์ ครอบครัวของเขาเป็นคาทอลิกที่มีพื้นเพมาจากชาวไอริช โดยเขาเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนการทหารแห่งรัฐนิวเม็กซิโก และเรียนต่อศิลปศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน แม้เขาจะเรียนไม่จบแต่ช่วงที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยทำให้เขาได้มีโอกาสรู้จักและกลายเป็นเพื่อนสนิทกับเวส แอนเดอร์สัน ที่เรียนอยู่ภาควิชาปรัชญา ซึ่งต่อมาทั้งคู่ได้มีผลงานภาพยนตร์ร่วมกันมากมาย
โอเวนเคยเขียนบทภาพยนตร์อินดี้มาก่อนหน้านั้นแล้ว เมื่อกลางทศวรรษที่ 90 และอยากจะลองอำนวยการสร้างและแสดงเองด้วย จึงชวนเพื่อนนักศึกษาที่ชื่อ เวส แอนเดอร์สัน (ปัจจุบันเป็นผู้กำกับที่มีชื่อเสียง จากเรื่อง Rushmore และ The Royal Tenenbaums) ร่วมกันเขียนบทและสร้างภาพยนตร์สั้นชื่อ Bottle Rocket โดย ลุค รับหน้าที่แสดงนำ ได้รับความสนใจตามเทศกาลหนังต่าง ๆ จนเป็นที่สนใจของ เจมส์ แอล บรุ๊คส์ และถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ยาวในปี 1996 โดยบรุ๊คส์เป็นผู้อำนวยการสร้าง ถึงแม้เวอร์ชันภาพยนตร์ยาวไม่ค่อยประสบความสำเร็จนัก แต่ก็ได้เสียงตอบรับที่ดีพอสมควรจากกลุ่มนักวิจารณ์
โอเวนก็มีโอกาสได้ลับฝีมือการเขียนบทอยู่เสมอ และได้ร่วมแสดงบทเล็ก ๆ ในเรื่อง The Cable Guy (1996) ของ เบน สติลเลอร์ ตลอดจนเรื่อง Anaconda (1997) อีกด้วย นอกจากนี้ เขายังได้ร่วมอำนวยการสร้างผลงานรางวัลออสการ์ เรื่อง As Good As It Gets (1997) ในปีถัดมา เขาร่วมแสดงเรื่อง Armageddon และรับบทเป็นคนติดยาใน Permanent Midnight ตลอดจนได้ร่วมกับ เวส แอนเดอร์สัน เขียนบทหนังที่ประสบความสำเร็จอย่างมากอีกเรื่อง คือ Rushmore (1998) หลังจากนั้น ก็มีภาพยนตร์ที่เด่น ๆ ได้แก่ The Haunting (1999), Meet the Parents (2000), Zoolander, The Royal Tenenbaums (2001) และ Behind Enemy Lines (2001) เป็นต้น
สิงหาคม 2007 โอเวนอกหักจากเคท ฮัตสัน นักแสดงสาวที่เจอกันครั้งร่วมงานในภาพยนตร์เรื่อง You, Me and Dupree โอเวนกินยาเกินขนาดเข้าไปพร้อมกับเชือดข้อมือตัวเองด้วย จนถูกนำตัวหามส่งโรงพยาบาล
ไวยากรณ์ภาษาตากาล็อก
ภาษาตากาล็อกเป็นภาษารูปคำติดต่อ มีการผันคำกริยาที่ซับซ้อน เรียงประโยคแบบกริยา-ประธาน-กรรม
การใช้คำนำหน้า (Articles) ว่า Si และ Ang ซึ่งนามตัวใดก็แล้วแต่ ที่เป็นประธานในประโยค รวมไปถึงชื่อคน สถานที่ และสิ่งของต่างๆ
ล้วนต้องมี Articles เหล่านี้นำหน้าอยู่ เว้นแต่ในเฉพาะ Imperative (ประโยคคำสั่ง,ขอร้อง)
1. การใช้ Si และ Sina ซึ่ง Si เป็น Article ใช้นำหน้าชื่อเฉพาะ เป็นเอกพจน์
ส่วน Sina เป็นพหุพจน์ แสดงถึงคนที่มากกว่าคนหนึ่ง เช่น
- Si Ruth ay babae.     (Ruth เป็นผู้หญิง) (Ay เสมือน verb to be บอกความเป็น)
- Si Peter ay lalaki.     (Peter เป็นผู้ชาย)
- Si Helen ay batang babae.     (Helen เป็นหญิงสาว)
- Si Tom ay batang lalaki.     (Tom เป็นชายหนุ่ม)
- Si Ruth ay maganda.     (Ruth เป็นคนน่ารัก)
- Si Peter ay marunong     (Peter เป็นคนฉลาด)
- Sina Helen at Tom ay mababait.     (Helen และ Tom เป็นคนดี)
- Sina Helen at Tom ay mga bata.     (Helen และ Tom เป็นเด็ก)