pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ยางเครพ
ยางเครพ (Crepe Rubber) เป็นยางที่ได้จากการนำเศษยางไปรีดด้วยเครื่องรีดยางเครปสองลูกกลิ้ง โดยทั่วไปเรียกว่าเครื่องเครพ จะมีการใช้น้ำในการทำความสะอาดในระหว่างการรีด เพื่อนำสิ่งสกปรกออกจากยางในขณะรีดยาง เนื่องจากยางที่ใช้โดยมากเป็นยางที่มีมูลค่าต่ำมีสิ่งสกปรกเจือปนค่อนข้างมาก เช่น น้ำยางสกิม เศษยางก้นถ้วย เศษยางที่ติดบนเปลือกไม้หรือติดบนดิน และเศษยางที่ได้จากการผลิตยางแผ่นรมควัน เป็นต้น หลังจากรีดในเครื่องเครพแล้วจะนำยางไปผึ่งแห้ง หรืออบแห้งด้วยลมร้อน ยางเครพที่ได้จะมีสีค่อนข้างเข้ม และมีหลายรูปแบบ เช่น ยาง Brown crepe, Flat bark crepe , Skim crepe และ Blanket crepe เป็นต้น ทั้งนี้จะขึ้นอยู่กับความบริสุทธิ์และชนิดของวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต
ส่วนยางเครพขาวเป็นยางเครฟที่ได้มาจากน้ำยาง ที่มีการกำจัดสารเกิดสีในน้ำยางคือ สารบีตา-แคโรทีน ซึ่งมีสีเหลืองอ่อน โดยการฟอกสียางให้มีสีขาวด้วยสารเคมี เช่น xylyl mercaptane (0.05 wt%) หรือ totyl mercaptan (0.05 wt%) และ sodium bisulfide (0.5-0.75 wt%) ก่อนการทำให้ยางจับตัวกันเป็นก้อนด้วยกรด ยางเครพขาวเป็นยางที่มีคุณภาพและราคาค่อนข้างสูง
พงษ์ธร แซ่อุย, ยาง : ชนิด สมบัติ และการใช้งาน, ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ, 2547
ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน
ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวตลกและต่อสู้ แต่งเรื่องและวาดภาพโดย เค็นจิโร ฮะตะ มีเนื้อหาเกี่ยวกับเด็กหนุ่มผู้ขยันขันแข็งนามว่า "อายาซากิ ฮายาเตะ" แต่มีพ่อแม่ที่เอาแต่เล่นการพนัน จนเป็นหนี้และชดใช้โดยการขายลูกชายให้พวกมาเฟีย แต่จับพลัดจับผลูไปเจอกับ "ซันเซนอิง นางิ" คุณหนูของตระกูลอภิมหาเศรษฐี จนได้มาเป็นพ่อบ้านตระกูลซันเซนอิงเพื่อใช้หนี้
ปัจจุบันตีพิมพ์ลงในนิตยสาร โชเน็งซันเดย์ ในญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์โชงะกุกัง และ นีออซ ในไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ และมีจำหน่ายในรูปของเกมบนเครื่องนินเทนโดดีเอส 2 เกม, เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล 1 เกม และนิยายอีก 4 เล่ม ด้วย สำหรับอนิเมะนั้น ในไทยได้ลิขสิทธิ์ไปโดยโรส แอนิเมชัน สำหรับภาคแรก
จุดเด่นสำคัญของเรื่องนี้ก็คือ การที่นางเอกและพระเอกเข้าใจผิดกันได้เป็นเวลานานมาก และการที่ผู้เขียนนิยมเอาอนิเมะหรือมังงะเรื่องอื่นๆ มาเขียนล้อเลียนประกอบในเรื่องแทบทุกตอนนั่นเอง
อายาซากิ ฮายาเตะ ได้ชื่อว่าเป็นเด็กส่งของที่รวดเร็วที่สุด แต่ถูกไล่ออกจากงานส่งของในวันคริสต์มาสอีฟเนื่องจากอายุไม่ถึงเกณฑ์ เมื่อเขากลับไปบ้านก็พบว่าพ่อแม่ของเขาเสียเงินไปกับการพนันจนเหลืออยู่เพียง 12 เยน และติดหนี้กับแก๊งยากูซ่าถึง 156,804,000 เยน และพ่อแม่ของเขาตั้งใจจะขายฮายาเตะเพื่อชดใช้หนี้เป็นของขวัญวันคริสต์มาส
ฮายาเตะได้หลบหนีออกมาและพยายามจะลักพาตัว ซันเซนอิง นางิ เพื่อนำเงินมาใช้หนี้ แต่แผนการผิดพลาดเพราะเขาพูดชื่อตัวเองออกมา ความตั้งใจของฮายาเตะในครั้งนั้นทำให้นางิเข้าใจผิดว่าฮายาเตะต้องการจะสารภาพรักกับตน ฮายาเตะได้นอนลงเพื่อรอที่จะหนาวตาย แต่มีจักรยานแล่นมาทับเขา และทำให้เขาได้พบกับมาเรีย พี่เลี้ยงของนางิ ฮายาเตะได้โกหกเธอว่าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับนางิ แต่ความมุ่งมั่นของเขาก็ได้กลับมาเมื่อมาเรียมอบผ้าพันคอให้กับเขา และฮายาเตะได้ช่วยเหลือนางิจากการถูกลักพาตัวโดยสองพี่น้องที่ติดหนี้จากยากูซ่าแก๊งเดียวกัน หลังจากนั้น เขาได้ให้เธอช่วยหางานใหม่ให้เขา ซึ่งต่อมาทำให้เขาได้เป็นพ่อบ้านคนใหม่ของนางิ ผู้ซึ่งทำหน้าที่ปกป้องเธอจากอันตรายต่าง ๆ
มังงะของ ฮายาเตะ แต่งเรื่องและวาดภาพโดย เค็นจิโร ฮะตะ เป็นเนื้อหาต้นแบบพื้นฐานของอนิเมะทั้ง 2 Season ตอนนี้มีฉบับรวมเล่มแล้ว 30
เล่มในประเทศญี่ปุ่น เนื้อหาโดยรวมจะแบ่งออก เป็น 4 ช่วงในขณะนี้
ฮายาเตะ มีในรูปแบบอนิเมะ ด้วยกัน 4 ชุด ได้แก่
อนิเมะ ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน!
อนิเมะ Season 1 ของ ฮายาเตะ จัดทำโดยทีมงาน SynergySP ที่ทำอนิเมะให้กับโชงะกุกัง อยู่แล้ว ส่งผลให้ฮายาเตะ มีความโด่งดังมากกว่าเดิม เนื้อหาใน Season 1 จะดึงมาจากฉบับมังงะเล่ม 1 - 5 และมีการเพิ่มเติมเนื่อหาและมุขใหม่ๆ มากมาย เป็นจุดขาย
ปัญหาที่เกิดขึ้นกับ ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน! ฉบับลิขสิทธิ์.
ในประเทศไทย ทางบริษัทโรส แอนิเมชัน ได้ทำการซื้อลิขสิทธิ์ของ ฮายาเตะ มาจำหน่ายในประเทศไทย โดยลิขสิทธิ์ที่ได้มานั้น เป็นภาพรูปแบบสำหรับฉายทางโทรทัศน์ หรือ เบต้าเทป และมีขนาดอัตราส่วนลักษณะของภาพในแบบ 4:3 ทั้งในรูปแบบ VCD และ DVD ซึ่งแตกต่างจาก DVD ที่วางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่น ที่มีการปรับปรุงภาพให้ดีขึ้น ปรับเปลี่ยนฉากบางฉาก ให้แตกต่างจากโทรทัศน์ และมีขนาดอัตราส่วนลักษณะของภาพในแบบ 16:9 เนื่องจากลิขสิทธิ์เบต้าเทปในอัตราส่วนลักษณะ 4:3 นั้นมีค่าลิขสิทธิ์ถูกกว่า ทำให้เกิดความไม่พอใจขึ้นกับแฟนการ์ตูนเรื่องนี้เป็นจำนวนมาก ทั้งนี้ ทางบริษัทโรสได้ออกมาขอโทษ พร้อมทั้งประกาศว่าเรื่องหลังจากนี้ไปจะพยายามทำให้มีขนาดสัดส่วนของภาพในแบบ 16:9 เท่าที่จะทำได้
ในภายหลัง ทางบริษัทโรสได้ได้ทำการซื้อลิขสิทธิ์ของ ฮายาเตะ ในรูปแบบ 16:9 มาผลิตวางจำหน่ายใหม่อีกครั้ง แต่ตัวภาพก็ยังคงเป็นภาพรูปแบบสำหรับฉายทางโทรทัศน์ หรือ เบต้าเทปเหมือนเดิม มิได้เปลี่ยนเป็นภาพรูปแบบ DVD แต่อย่างใด
โอวีเอ ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน!! 2nd Season หน้าร้อนช่างน่าคิดถึง ภาคชุดว่ายน้ำ.
หลังจากที่มีการเปลี่ยนทีมงานอนิเมะของ ฮายาเตะจาก SynergySP เป็น J.C.Staff และทาง J.C.Staff ได้จัดทำอนิเมะ OVA ออกมาวางจำหน่าย เพื่อลองเชิง โดยแต่งเนื้อหาขึ้นมาใหม่ทั้งหมด เน้นขายฉากเซอร์วิส
อนิเมะ ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน!! 2nd Season.
อนิเมะ Season 2 ของ ฮายาเตะ จัดทำโดยทีมงาน J.C.Staff โดยดึงเนื้อหามาจากฉบับมังงะเล่ม 5 - 14 สิ่งที่ J.C.Staff แสดงให้เห็นแตกต่างไปจาก SynergySP คือ จากที่เน้นมุขตลก ได้เปลี่ยนไปเน้นเนื้อหาความโรแมนติกแทน และผลักดันบทของตัวละครหญิงรองมากขึ้น
ข้อผิดพลาดในภาค 2nd Season.
เนื่องจากการเปลี่ยนทีมทำให้เกิดข้อผิดพลาดในเนื้อหาของอนิเมะอยู่ นั่นคิอ การที่คุณหนูนางิเคยผ่านการนั่งรถไฟฟ้ามาแล้วใน Hayate no Gotoku! กับนิชิซาว่า อายุมุ แต่ในตอนนั้นได้นำมุขของมังงะมาใช้ คือ การเจอปัญหาที่กั้นรถไฟของนางิ และมุขความเร็วของรถไฟ แต่ในมังงะนางิจะนั่งไปกับนิชิซาว่า คาซึกิ เมื่อมาถึง Hayate no Gotoku!! 2nd Season ได้มีการนำตอนของมังงะที่นั่งรถไฟไปกับนิชิซาว่า คาซึกิ มาทำทั้งตอน แต่นางิยังคงเจอปัญหาที่กั้นรถไฟ และยังมีมุขความเร็วเช่นเดิม ซึ่งขัดกับหลักความเป็นจริง เพราะมุขทั้งสองนี้มีจุดสำคัญคือ นางิต้องไม่เคยนั่งรถไฟมาก่อน แต่ในอนิเมะนั้น นางิเคยมีประสบการณ์การนั่งรถไฟมาแล้วใน Hayate no Gotoku! จึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดเหตุการณ์ซ้ำซ้อน
ต่อมาคือ รูปถ่ายสติ๊กเกอร์ ของ อายูมุกับฮายาเตะ ที่ติดในโทรศัพท์ของอายูมุ ใน Hayate no Gotoku! นั้น ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์หรือการย้อนความ แตกต่างจาก Hayate no Gotoku!! 2nd Season แทบทั้งหมด โดยเฉพาะสีเสื้อที่ ฮายาเตะ ใส่ ส่วนของ Hayate no Gotoku! เป็นเสื้อสีส้มแต่ Hayate no Gotoku!! 2nd Season เสื้อที่ฮายาเตะใส่เป็นสีเขียว
ซึ่งไม่มีความน่าจะเป็นเลย
ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน! เดอะ มูฟวี่ รักกวน ๆ ป่วนถึงสวรรค์.
เนื้อหาของมูฟวี่จะโฟกัสมาที่ช่วงที่ 4 ของมังงะ (ประมาณเล่มที่ 26 ขึ้นไป) โดยจะเป็นช่วงหน้าร้อนของปี ซึ่งตรงกับช่วงเวลาฉายพอดี อนึ่ง ในเล่มที่ 28 มีเกริ่นเนื้อหาภาคนี้สั้นๆเป็นมังงะแถมพิเศษมาด้วย ซึ่งเป็นการยืนยันว่า ภาคนี้มีภาพใกล้เคียงมังงะที่สุด
เกมของฮายาเตะ ทั้ง 3 เกม ผลิตโดยบริษัทโคนามิ โดยทั้ง 3 เกม มีความแตกต่างกัน คือ
Hayate no Gotoku! - Boku ga Romio de Romio ga boku de.
รูปแบบเกมนี้จะคล้ายๆแนว Dating Simulation หรือที่รู้จักกันในนาม "เกมจีบสาว" แต่เกมนี้มีความแตกต่างออกไปก็คือ
Hayate no Gotoku! - Ojousama purodyuusu daisakusen boku iro ni somare.
เกมตัวนี้ รูปแบบการเล่นเปลี่ยนไปคล้ายๆกับทามาก็อตช์ โดยเราจะต้องดูแลตัวละครที่เราเลือกให้มีระดับพลังในแต่ละด้านเหมาะสม และนำเข้าแข่งขัน เพื่อดึงผู้คนให้มาอยู่ฝ่ายตนให้ได้มากที่สุด โดยการแข่งขันจะมีทุกๆสัปดาห์ในเกม โดยระหว่างที่ไม่มีการแข่งขัน เราต้องทำให้ตัวละครที่เราเลือกมีค่าพลังเหมาะสมที่จะเอาชนะคู่แข่งให้ได้ โดยเราสามารถพิจารณาคู่แข่งได้จากการตระเวณหาข้อมูลในเมือง คะแนนที่ได้จากการแข่งขันสามารถเอามาปลดล็อกชุดให้ตัวละครเราได้ ในบางครั้ง อาจจะมีการปลดล็อก CG ออกมาได้ตามเหตุการณ์ด้วย
Hayate no Gotoku!! 2nd Season Nightmare Paradise.
เป็นเกมแรกของเรื่องนี้ที่ลงบนเครื่อง PSP โดยเป็นภาคที่ฮายาเตะ จะต้องเข้าไปในความฝันของตัวละครอื่นๆ เพื่อทำให้พวกเธอตื่น
Pan gramma
ถนนบ้านหม้อ
ถนนบ้านหม้อ  เป็นถนนที่เชื่อมระหว่างถนนเจริญกรุงกับถนนมหาราช ตั้งต้นจากริมแม่น้ำเจ้าพระยา บริเวณท่าโรงยาเก่า ตัดผ่านถนนจักรเพชรไปออกแยกสี่กั๊กพระยาศรี
ถนนบ้านหม้อสร้างในปี พ.ศ. 2406 ในช่วงปลายรัชกาลที่ 4 เดิมเป็นส่วนหนึ่งของถนนตะนาว สร้างบนที่ดินพระราชทานที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าตากสินโปรดฯ ให้พระราชทานให้กับชาวญวนที่อพยพหนีภัยสงครามตั้งแต่ครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 มาตั้งเป็นชุมชน ในสมัยรัตนโกสินทร์ ชุมชนในแถบนี้มีการสร้างอาชีพเฉพาะประจำชุมชน คือเป็นหมู่บ้านทำหม้อและอุปกรณ์ปรุงอาหารขึ้นมาแทน จนกลายเป็นชุมชนที่เรียกติดปากว่า "บ้านหม้อ" จะพบสิ่งปลูกสร้างอาคารได้จากหม้อดินขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนจั่วของตลาดบ้านหม้อและตึกแถว
ในปัจจุบันบ้านหม้อเป็นย่านร้านค้าเครื่องเพชร อัญมณี เครื่องประดับ ในระยะหลังเริ่มมีการขยายตลาดออกไป คือ ร้านรวงที่รวมตัวกันขายลำโพงและเครื่องเสียง
เกาะนาแวสซา
เกาะนาแวสซา (อังกฤษ: Navassa Island ) หรือ ลานาวาซ (ฝรั่งเศส: La Navase ) เป็นเกาะร้างขนาดเล็กในทะเลแคริบเบียนอยู่ภายใต้การดูแลของสหรัฐผ่านองค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ (US Fish and Wildlife Service) นอกจากนั้นเฮติได้อ้างกรรมสิทธิ์เหนือเกาะแห่งนี้เช่นเดียวกัน
ลักษณะทางภูมิศาสตร์และภูมิประเทศ.
เกาะนาแวสซามีขนาดประมาณ 2 ตารางไมล์ (5.2 ตารางกิโลเมตร) โดยเกาะตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ห่างจากฐานทัพเรือสหรัฐอเมริกาที่อ่าวกวนตานาโม ในคิวบาประมาณ 100 กิโลเมตรหรือ 90 ไมล์ทะเล ซึ่งคิดเป็นหนึ่งในสี่ของระยะทางจากจาเมกาไปยังเฮติ โดยจุดที่สูงที่สุดสูงประมาณ 77 เมตรอยู่ห่างจากประภาคารนาแวสซาไอแลนด์ไลต์ (Navassa Island Light) ไปทางใต้ประมาณ 100 เมตร
ลักษณะภูมิประเทศของเกาะนาแวสซาส่วนใหญ่แล้วจะประกอบไปด้วยหินปูนและยอดของแนวปะการังที่โผล่พ้นน้ำ โดยชายฝั่งของเกาะเป็นหน้าผาสูง 15 เมตร แต่บนเกาะเองก็มีทุ่งหญ้าที่ใหญ่พอที่จะให้ฝูงแพะมาอาศัยอยู่ได้ นอกจากนี้บนเกาะยังมีต้นไม้ตระกูลมะเดื่อและกระบองเพชรขึ้นกระจายอยู่ทั่วไป โดยทั่วไปแล้วลักษณะภูมิประเทศและนิเวศวิทยาของเกาะนาแวสซาคล้ายคลึงกับเกาะโมนา ซึ่งเป็นเกาะหินปูนขนาดเล็กอยู่ในช่องแคบโมนาที่ตั้งอยู่ระหว่างเฮติกับสาธารณรัฐโดมินิกัน นอกจากนี้ประวัติศาสตร์ของทั้งสองเกาะนี้ยังคล้ายคลึงกันมากอีกด้วย กล่าวคือ ทั้งสองเกาะเป็นดินแดนของสหรัฐอเมริกา เคยผ่านการทำเหมืองกัวโนมาแล้ว และปัจจุบันนี้ได้ถูกประกาศให้เป็นเขตคุ้มครองธรรมชาติเหมือนกัน นอกจากชาวประมงเฮติและคนอื่น ๆ ที่มักแวะเวียนมาพักบนเกาะนี้ เกาะนาแวสซาไม่มีผู้คนอาศัยอยู่แต่อย่างใด ดังนั้นบนเกาะจึงไม่มีท่าเรืออยู่เลย ทรัพยากรธรรมชาติอย่างเดียวของเกาะ คือ ปุ๋ยขี้นก (guano) ที่นิยมมาใช้ทำปุ๋ย กิจกรรมทางเศรษฐกิจอื่น ๆ ประกอบไปด้วยการประมงขนาดเล็กและการลากอวนเชิงพาณิชย์เท่านั้น
ในปี ค.ศ. 1504 คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ซึ่งในขณะนั้นติดอยู่บนเกาะจาเมกา ได้ส่งลูกเรือไปยังเกาะฮิสปันโยลาเพื่อขอความช่วยเหลือ ระหว่างทางพวกเขาพบเกาะขนาดเล็ก และเมื่อทำการสำรวจก็พบว่าไม่มีน้ำจืดบนเกาะเลย ดังนั้นลูกเรือจึงขนานนามให้เกาะว่า "นาบาซา" (Navaza) มาจากคำว่า "นาบา" (nava ) ซึ่งในภาษาสเปนแปลว่าที่ราบ ไม่มีต้นไม้ใหญ่ หลังจากนั้นเกาะแห่งนี้ก็ถูกหลีกเลี่ยงโดยชาวเรือต่อมาอีกกว่า 350 ปี
แม้ว่าทางการเฮติจะได้อ้างกรรมสิทธิ์เหนือเกาะแห่งนี้มาก่อนแล้ว แต่เกาะนาแวสซาก็ถูกสหรัฐอเมริกาอ้างสิทธิ์ในปี ค.ศ. 1857 โดยปีเตอร์ ดังกัน (Peter Duncan) กัปตันเดินเรือชาวอเมริกัน และกลายเป็นเกาะแห่งที่สามที่ถูกสหรัฐอเมริกาอเมริกาเข้าครอบครองภายใต้รัฐบัญญัติกลุ่มเกาะปุ๋ยขี้นก (Guano Islands Act) ที่ถูกประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1856 โดยสาเหตุที่อเมริกาเข้าครอบครองเกาะแห่งนี้ก็เป็นเพราะความอุดมสมบูรณ์ของปุ๋ยขี้นกนั่นเอง หลังจากนั้นสหรัฐอเมริกาก็ขุดปุ๋ยขี้นกไปตั้งแต่ปี ค.ศ. 1865 ถึง ค.ศ. 1898 แม้ว่าเฮติจะคัดค้านการผนวกดินแดนของสหรัฐอเมริกาในครั้งนี้ แต่สหรัฐอเมริกาก็ปฏิเสธการอ้างสิทธิ์ของเฮติมาตลอด และในปี ค.ศ. 1857 ก็ครอบครองเกาะแห่งนี้ในฐานะดินแดนที่ถูกผนวกโดยสหรัฐอเมริกา แต่ไม่ถูกรวมเข้ากับรัฐใดรัฐหนึ่ง และไม่มีรัฐบาลท้องถิ่นคอยปกครอง (unincorporated unorganized territory)
ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปุ๋ยขี้นกฟอสเฟตเป็นเป็นปุ๋ยที่การเกษตรของอเมริกาใช้เป็นหลัก ดังกันได้โอนย้ายกรรมสิทธิ์ในฐานะผู้ค้นพบไปยังนายจ้าง ซึ่งเป็นพ่อค้าปุ๋ยขี้นกชาวอเมริกันในจาเมกา ซึ่งได้ขายต่อให้กับบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งนามว่า บริษัทฟอสเฟตนาแวสซา (Navassa Phospate Company) ในบอลทิมอร์ ภายหลังสงครามกลางเมืองอเมริกา บริษัทได้สร้างเหมืองที่มีขนาดใหญ่ขึ้นซึ่งประกอบไปด้วยค่ายสำหรับจุคนงานผิวดำจากรัฐแมริแลนด์จำนวน 140 คน บ้านสำหรับหัวหน้างานผิวขาว ร้านช่างเหล็ก คลัง และโบสถ์ 1 หลัง การทำเหมืองเริ่มขึนในปี ค.ศ. 1865 โดยคนงานจะขุดปุ๋ยขี้นกโดยใช้ระเบิดและพลั่วเจาะ (pickaxe) จากนั้นจะลำเลียงโดยรถรางไปยังอ่าวลูลู (Lulu) เพื่อลำเลียงปุ๋ยขี้นกลงเรือของบริษัทนามว่า เอสเอส โรแมนซ์ (SS Romance) ต่อไป โดยบริเวณที่พักอาศัยในอ่าวลูลูถูกเรียกว่า ลูลูทาวน์ ซึงเป็นเมืองที่เคยปรากฏอยู่ในแผนที่ในสมัยนั้น ต่อมาได้มีการขยายรางให้เข้าไปในเกาะมากยิ่งขึ้น
เนื่องจากการขนส่งปุ๋ยขี้นกเป็นงานที่ใช้แรงคนเพียงอย่างเดียว และยังเป็นการทำงานภายใต้สภาวะแวดล้อมที่ร้อนจัด ประกอบกับสภาวะแวดล้อมโดยทั่วไปของเกาะก็ไม่อำนวยต่อการอยู่อาศัย ทำให้ในที่สุดคนงานได้ก่อการจราจลบนเกาะในปี ค.ศ. 1889 ส่งผลให้มีหัวหน้างานเสียชีวิตไป 5 คน ภายหลังการจลาจลเรือรบของสหรัฐอเมริกาได้ขนส่งคนงาน 18 คนกลับไปยังบอลทิมอร์เพื่อขึ้นศาลในข้อหาฆาตกรรมใน 3 คดี โดยสมาคมลับชาวผิวดำนามว่า The Order of Galilean Fisherman ได้ระดมทุนเพื่อช่วยเหลือคนงานในการต่อสู้คดีในชั้นศาล โดยแก้ต่างว่าคนงานได้กระทำลงไปเพื่อเป็นการป้องกันตนเองหรือเกิดจากการบันดาลโทสะ และยังได้โต้แย้งว่าสหรัฐอเมริกาไม่มีอำนาจตุลาการที่เหมาะสมในการตัดสินคดีความใด ๆ ที่เกิดขึ้นบนเกาะ ท้ายที่สุดแล้วคดีก็ได้ไปถึงชั้นศาลสูงสุดในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 1890 ซึ่งศาลมีคำตัดสินว่ารัฐบัญญัติกลุ่มเกาะปุ๋ยขี้นกนั้นถูกต้องตามรัฐธรรมนูญ และให้ประหารชีวิตคนงานเหมือง 3 คนในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1891 ภายหลังการตัดสินของศาล ได้มีการยื่นฎีกาโดยโบสถ์ชาวผิวดำทั่วประเทศและลูกขุนผิวขาวสามคนจากทั้งสามคดี ไปยังประธานาธิบดีเบนจามิน แฮร์ริสัน ซึ่งได้เปลี่ยนแปลงคำตัดสินให้เหลือเพียงการจำคุกในที่สุด
หลังจากนั้นก็ได้มีการทำเหมืองปุ๋ยขี้นกบนเกาะนาแวสซาอีกครั้ง แต่ในขนาดที่เล็กลงมาก สงครามระหว่างสเปนกับสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1898 ส่งผลให้บริษัทต้องอพยพคนออกจากเกาะและเข้าสู่ภาวะล้มละลายในที่สุด เจ้าของใหม่ของเกาะตัดสินใจที่จะคืนเกาะให้กลับคืนสู่ธรรมชาติในปี ค.ศ. 1901
เกาะนาแวสซากลับมามีความสำคัญอีกครั้งภายหลังการเปิดคลองปานามาในปี ค.ศ. 1904 ซึ่งส่งผลให้การเดินเรือระหว่างชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกากับคลองปานามาต้องผ่านช่องแคบเวสต์เวิร์ด (Westward Passage) ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคิวบากับเฮติ ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องมีประภาคารบนเกาะนาแวสซา ซึ่งเป็นอุปสรรคที่สำคัญในการเดินเรือผ่านช่องแคบแห่งนี้ ในที่สุดสำนักงานประภาคารแห่งสหรัฐ (US Lighthouse Service) ก็ได้สร้างประภาคารนาแวสซาไอแลนด์ไลต์ สูง 162 ฟุต (46 เมตร) ขึ้นบนเกาะในปี ค.ศ. 1917 ที่ระดับความสูง 395 ฟุตหรือ 120 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล โดยมีผู้ดูแลและผู้ช่วยสองคนคอยทำหน้าที่ดูแลรักษาอยู่บนเกาะ จนกระทั่งได้มีการติตตั้งอุปกรณ์อัตโนมัติให้กับประภาคารในปี ค.ศ. 1929 จึงไม่มีความจำเป็นต้องมีผู้ดูแลประภาคารคอยประจำอยู่บนเกาะ และภายหลังจากที่สำนักงานประภาคารถูกยุบรวมเข้ากับหน่วยป้องกันชายฝั่งแห่งสหรัฐ (US Coast Guard) หน่วยป้องกันชายฝั่งจึงกลายเป็นหน่วยงานที่คอยดูแลซ่อมแซมประภาคารแห่งนี้ โดยมีการตรวจสภาพปีละสองครั้ง ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเรือสหรัฐอเมริกาได้จัดตั้งหน่วยสังเกตการณ์บนเกาะ และหลังจากสิ้นสุดสงคราม กองทัพเรือได้ถอนกำลังออกไป และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาจนถึงปัจจุบันก็ไม่มีผู้อาศัยอยู่บนเกาะ ในปี ค.ศ. 1930 ได้มีการสำรวจทางวิทยาศาสตร์โดยมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเพื่อศึกษาชีวิตบนเกาะและในทะเลโดยรอบ
ในช่วงปี ค.ศ. 1903 ถึง 1917 เกาะแห่งนี้เป็นดินแดนที่ขึ้นอยู่กับฐานทัพเรือของสหรัฐอเมริกาในอ่าวกวนตานาโม และในช่วง ค.ศ. 1917 ถึง ค.ศ. 1996 เกาะได้ถูกโอนมาให้หน่วยป้องกันชายฝั่งเป็นผู้ดูแล ตั้งแต่วันที่ 16 มกราคม 1996 เกาะได้รับการดูแลโดยกระทรวงกิจการภายในของสหรัฐอเมริกา โดยในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1996 หน่วยป้องกันชายฝั่งได้รื้อประภาคารออกเพื่อโอนการดูแลไปยังกระทรวงกิจการภายใน
ภายหลังจากการสำรวจทางวิทยาศาสตร์โดยศูนย์อนุรักษ์ทางทะเล (Center of Marine Conservation) ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เกาะนาแวสซาได้รับการยกย่องให้เป็นแหล่งอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพของทะเลแคริบเบียน ส่งผลให้ในวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1999 องค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐได้เข้าควบคุมดูแลเกาะแห่งนี้ และได้กลายเป็นพื้นที่อนุรักษ์ในที่สุด
เดอะคอรร์สอันพลักด์
เดอะคอรร์สอันพลักด์  เป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสดของเดอะ คอรร์ส ศิลปินกลุ่มจากประเทศไอร์แลนด์ ซึ่งเป็นการแสดงแบบอคูสติกที่จัดขึ้นโดยสถานีโทรทัศน์ MTV หรือที่เรียกว่า MTV Unplugged ต่อหน้ากลุ่มผู้ชมในอาร์ดมอร์สตูดิโอส์ เมืองวิกโลว์ ประเทศไอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1999 การแสดงประกอบไปด้วยเพลงร้องและเพลงบรรเลงจากอัลบั้มจำนวน 8 เพลง เพลงคัฟเวอร์ 5 เพลง ได้แก่ "Dreams" (ฟลีตวูดแมก) "Little Wing" (จิมมี่ เฮนดริกซ์) "No Frontiers" (แมรี่ แบล็ก) "Old Town (This Boy Is Cracking Up)" (ฟิล ไลนอตต์) "Everybody Hurts" (R.E.M.) และเพลงจากอัลบั้มใหม่ (In Blue) 2 เพลง ได้แก่ "Radio" และ "At Your Side"
อัลบั้มชุด "เดอะคอร์รสอันพลักด์" ออกวางจำหน่ายทั่วโลกเมื่อปี ค.ศ. 1999 แต่ไม่ได้วางจำหน่ายในสหรัฐอเมริกา โดยในซีดีนั้น ลำดับเพลงจะแตกต่างกับการแสดงจริงในดีวีดีเล็กน้อย คือ "Everybody Hurts" ถูกย้ายไปเป็นเพลงสุดท้ายของอัลบั้ม และ "Dreams" ถูกตัดออกไป (แต่ได้บรรจุเป็นโบนัสแทร็กสำหรับชุดที่ออกวางจำหน่ายในบางประเทศ)
บอย โกสิยพงษ์
บอย โกสิยพงษ์ (5 กันยายน พ.ศ. 2510 —) ชื่อจริง ชีวิน โกสิยพงษ์ เป็นนักแต่งเพลง นักร้อง และโปรดิวเซอร์ผลิตเพลงแนวอาร์แอนด์บี อดีตผู้บริหารค่ายเพลงเบเกอรี่มิวสิค ปัจจุบันเป็นผู้บริหารค่ายเพลงเลิฟอีส ในต้นเดือนเมษายน พ.ศ. 2558 และในปี พ.ศ. 2563 เขาลาออกจากค่ายเลิฟอีส เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
บอย โกสิยพงษ์ หรือชื่อจริงคือ ชีวิน โกสิยพงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2510 เป็นลูกคนกลางในจำนวนพี่น้อง 5 คน ของชิงชัยและอุไรวรรณ โกสิยพงษ์ ในวัยเด็กบอยมีความสนใจทั้งในด้านดนตรีและการ์ตูนมาก บอยได้เริ่มเรียนเปียโนตั้งแต่อายุ 4 ขวบ และเริ่มแต่งเพลงประกอบการ์ตูนที่เขียนขึ้นเองตั้งแต่อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 บอยจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์ดอมินิก รุ่นที่16 และศึกษาต่อจนจบการศึกษาระดับอุดมศึกษาด้านการแต่งเพลง และธุรกิจเพลงจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส ซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
ร่วมก่อตั้งเบเกอรี่มิวสิค.
เมื่อจบการศึกษา บอยได้เริ่มทำงานเป็นนักแต่งเพลงอิสระที่ทำงานให้ทั้งศิลปินเพลง และเพลงประกอบโฆษณา จนกระทั่งได้ร่วมงานกับกมล สุโกศล แคลปป์ ที่ต่อมาเขาได้ร่วมก่อตั้งบริษัทเบเกอรี่มิวสิคขึ้นมาในปี พ.ศ. 2535 ร่วมกับกมล สุโกศล แคลปป์, สมเกียรติ อริยชัยพาณิชย์ และสาลินี ปันยารชุน โดยบอยมีหน้าที่หลักในด้านแต่งเพลงและทำดนตรี
บริษัทเบเกอรี่มิวสิคเติบโตเรื่อยมาจนกระทั่งประสบปัญหาทางการเงินในวิกฤตเศรษฐกิจฟองสบู่แตกหรือวิกฤตต้มยำกุ้งเมื่อปี พ.ศ. 2540 จนต้องเข้าร่วมกิจการกับบริษัทบีเอ็มจี มิวสิก (ประเทศไทย) และภายหลังในปี พ.ศ. 2547 บริษัทแม่ของบีเอ็มจีที่ต่างประเทศได้ควบรวมกิจการกับบริษัทโซนี่ มิวสิก ส่งผลให้บริษัทเบเกอร์มิวสิกที่เข้าร่วมกิจการกับบริษัทบีเอ็มจีมิวสิก (ประเทศไทย) ต้องเข้าร่วมกับบริษัทโซนี่ มิวสิก (ประเทศไทย) ไปโดยปริยาย และเบเกอรี่มิวสิคต้องกลายเป็นค่ายเพลงย่อยของโซนี่มิวสิก ผู้บริหารของเบเกอรี่มิวสิครวมถึงบอยเองจึงลาออกจากเบเกอรี่มิวสิค ต่อมาบอยและกมล สุโกศล แคลปป์ ได้ร่วมก่อตั้งค่ายเพลงใหม่ขึ้นมาภายใต้ชื่อ เลิฟอีส แต่ต่อมาค่ายเพลงเลิฟอีสได้ปรับมาเป็นบริษัทโพรดักชันเฮาส์
ยุติบทบาทผู้บริหารค่ายเลิฟอีส และบีอีซีเทโรมิวสิก.
LOVEiS ประกาศ! “บอย โกสิยพงษ์” ได้ลาออกจากบริษัทและยุติหน้าที่บริหารทั้งหมด เพราะค่ายนี้เป็นค่ายเพลงที่ผลิตผลงานคุณภาพมามากมายจนนับไม่ถ้วน สำหรับค่ายเพลง LOVEiS ที่ล่าสุดทางเพจเฟซบุ๊ก LOVEiS ได้มีการโพสต์หนังสือประกาศของบริษัท ซึ่งระบุว่าทาง “บอย โกสิยพงษ์” ได้ยุติบทบาททั้งหมดในบริษัทเลิฟอีส และ บีอีซี-เทโร มิวสิก และขายหุ้นทั้งหมดทิ้ง
ซึ่งล่าสุดทาง “บอย” ได้ให้สัมภาษณ์กับ วันบันเทิง เผยถึงสาเหตุที่ขายหุ้นทิ้ง และลาออกจากตำแหน่งผู้บริหารทั้งที่เป็นผู้ก่อตั้งค่ายเพลงดังกล่าวขึ้นมา ว่า เกิดจากเรื่องของความคิดเห็นที่ไม่ตรงกันกับหุ้นส่วนคนอื่น ๆ แต่ยืนยันว่าหลังจากนี้ จะยังคงทำงานเพลงเหมือนเดิม ทำงานโฆษณา ทำเพลงส่วนตัว ทำโปรดักชั่นเฮ้าส์ มีอัลบั้มของตัวเองก็ออกเอง และค่ายเลิฟอีสนั้น มีผู้บริหารคนใหม่คือ เทพอาจ กวินอนันต์ มาปฏิบัติหน้าที่ต่อจากเขา ส่วนตัวเขาก็เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงในค่ายอิสระ
ในด้านชีวิตส่วนตัว บอย โกสิยพงษ์ ได้สมรสกับวรกัญญา โกสิยพงษ์ และมีลูกสาวด้วยกันสองคน คือ ดีใจ โกสิยพงษ์ และใจดี โกสิยพงษ์ ในด้านการนับถือศาสนาบอยนับถือศาสนาคริสต์ โดยต้นปี พ.ศ. 2553 บอย โกสิยพงษ์ ตรวจพบว่าเป็นโรคเส้นเลือดในสมองตีบในระยะเริ่มต้น
โรแนน คีตติง
โรนัน คีตติง
ไดอะแมกเนติก
ไดอะแมกเนติก  เป็นสมบัติการมีปฏิกิริยาสนามแม่เหล็ก ซึ่งเป็นสมบัติเฉพาะของสสารนั้น ๆ เกี่ยวกับการเปลี่ยนทิศทางของอิเล็กตรอนออบิทอล ซึ่งก่อให้เกิดแรงแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งมีสมการทางฟิสิกส์อธิบายไว้ว่า F = "Q"v × B.ตรงข้ามกับ คุณสมบัติ พาราแมกเนติก (Paramagnetism)
ตัวอย่างของสิ่งของรอบตัวที่มีสมบัติเป็นไดอะแมกเนติก เช่น โลหะ
เกมชุด ซิมซิตี
เคาน์เตอร์สไตรก์
ไมโครทิวบูล
ไมโครทิวบูล  เป็นพอลิเมอร์ที่ประกอบด้วยทิวบูลินที่ประกอบเป็นส่วนหนึ่งของไซโทสเกเลตันและช่วยให้เซลล์ยูคารีโอตสามารถคงรูปร่างและโครงสร้างได้ ไมโครทิวบูลสามารถเจริญเติบโตได้ยาวถึง 50 ไมโครเมตร และมีพลวัติ (dynamic) สูงมาก เส้นผ่านศูนย์กลางวงนอกของไมโครทิวบูลอยู่ที่ 23 ถึง 27 nm ในขณะที่เส้นผ่านศูนย์กลางชั้นในอยู่ที่ 11 ถึง 15 nm. ไมโครทิวบูลเกิดจากการพอลิเมอไรส์ของโปรตีนไดเมอร์ที่ประอบด้วยโปรตีนทรงกลมสองอัน คือ อัลฟ่าและเบตาทิวบูลิน ซึ่งจะประกอบกันเป็นโปรโตฟิลาเมนต์ (protofilaments) ที่จากนั้นจะสามารเชื่อมต่อกันในในแนวข้าง (laterally) เพื่อก่อขึ้นเป็นท่อกลวงที่เรียกว่าไมโครทิวบูล รูปแบบที่พบมากที่สุดของไมโครทิวบูลประกอบด้วยโปรโตฟิลาเมนต์ 13 อัน เรียงกันในแบบทรงท่อ (tubular arrangement)
ไมโครทิวบูลนั้นมีความสำคัญต่อกระบวนการต่าง ๆ ภายในเซลล์ เช่น การคงโครงสร้างของเซลล์ และประกอบกับไมโครฟิลาเมนต์ และอินเตอร์มีเดียตฟิลาเมนต์ขึ้นเป็นไซโทสเกเลตัน นอกจากนี้ไมโครทิวบูลยังประกอบขึ้นเป็นโครงสร้างภายในของซิเลีย และแฟลกเจลลา ไมโครทิวบูลเป็นฐานรองรับในกระบวนการขนส่งสารภายในเซลล์, การเคลื่อนย้ายเวซิเคิลสำหรับการหลั่ง, การเคลื่อนที่ของออร์แกเนลล์ และการรวมในระดับมาโครโมเลกุลภายในเซลล์ (intracellular macromolecular assemblies) ซึ่งเกี่ยวข้องกับ ไดนีอิน (dynein) และ คิเนซิน (kinesin) ในการแบ่งเซลล์นั้น ไมโครทิวบูลป็นองค์ประกอบสำคัญในสปินเดิลแอพพาราตัส (Spindle apparatus) ซึ่งดึงโครโมโซมออกจากกันในไมโตซิสของยูคารีโอต
ปลาดัก
ปลาดัก  ปลาดุกชนิดหนึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Clarias meladerma" อยู่ในวงศ์ปลาดุก (Clariidae) มีรูปร่างลักษณะคล้ายปลาดุกด้าน ("C. batrachus") เว้นแต่ที่ครีบอกด้านหน้ามีลักษณะขอบหยักคล้ายฟันเลื่อย และมีผิวเนื้อสีดำ จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาดุกเนื้อเลน" (ภาษาใต้) โตเต็มที่ขนาดความยาวประมาณ 35 เซนติเมตร
ในประเทศไทยพบได้แถบภาคกลางตอนบนและภาคอีสาน ในต่างประเทศพบได้ที่ฟิลิปปินส์และอินโดนีเซีย โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกคือ ปัตตาเวีย (ปัจจุบัน คือ จาการ์ตา) บนเกาะชวา ในอินโดนีเซีย
ไม่มีการเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจ
สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา
สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา หรือ อีทีวี เป็นสถานีโทรทัศน์ของศูนย์เทคโนโลยีทางการศึกษา สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย กระทรวงศึกษาธิการ นำเสนอรายการเกี่ยวกับการศึกษา ทั้งระดับประถมศึกษา, มัธยมศึกษา และการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) มีคำขวัญประจำสถานีว่า "บ้านหลังใหญ่แห่งการเรียนรู้" และ "เพื่อนเรียนรู้ตลอดชีวิต"
เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2537 คณะรัฐมนตรีลงมติอนุมัติให้กระทรวงศึกษาธิการ จัดทำโครงการทดลองจัดการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม เพื่อขยายโอกาส พัฒนาคุณภาพชีวิต และยกระดับมาตรฐานทางการศึกษา หลังจากนั้น กระทรวงศึกษาธิการ มีคำสั่งมอบหมายให้ กรมการศึกษานอกโรงเรียน (ปัจจุบันคือ สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย) รับผิดชอบโครงการทดลองดังกล่าว มีกำหนดระยะเวลาระหว่างวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2537 จนถึงวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2542 โดยมูลนิธิไทยคมให้การสนับสนุน ในการจัดตั้งสถานีส่งแพร่ภาพ จนกระทั่งเริ่มทดลองออกอากาศ อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2537 และเริ่มออกอากาศจริงอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2542
การออกอากาศและช่องทางการรับชม.
อีทีวี (ETV) ออกอากาศเป็นประจำทุกวัน ระหว่างเวลา 06:00 - 24:00 น. (เช่นเดียวกับสถานีวิทยุศึกษา) ผ่านสัญญาณดาวเทียมไทยคม 5 ด้วยระบบออกอากาศดิจิทัล ในความถี่เคยู-แบนด์ สามารถรับชมได้ทางบริการโทรทัศน์บอกรับเป็นสมาชิก ทรูวิชั่นส์ ช่อง 180 ในอนาคต อีทีวี เตรียมที่จะขยายช่องทางการออกอากาศผ่านทีวีดิจิตอล บริการสาธารณะ หมายเลขที่ 1 ให้บริการทีวีสาธารณะประเภทที่ 1 สำหรับการออกอากาศในการส่งเสริมความรู้ การศึกษา วิทยาศาสตร์ โดยรอการจัดสรรคลื่นความถี่จากสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) เครือข่ายโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิลส่วนท้องถิ่น และทางออนไลน์ ผ่านเว็บไซต์ของอีทีวี
และในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2561 อีทีวี ได้ทำการออกอากาศด้วยความคมชัดละเอียดสูง(HD) แทนการออกอากาศความคมชัดละเอียดปกติ(SD) ซึ่งการรับชมอีทีวีหลังจากนี้ต่อไป จะต้องติดตั้งและรับสัญญาณจากกล่องรับสัญญาณโทรทัศน์ความคมชัดสูง(Set-top box)ที่รองรับแต่เพียงระบบดิจิตอล โดยจะต้องสังเกตด้านหลังของกล่องดังกล่าว ซึ่งจะมีช่องต่อสายที่รองรับการออกอากาศจากระบบส่งสัญญาณมัลติมีเดียความละเอียดสูง(HDMI) เป็นต้น โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 เป็นต้นไป การออกอากาศในระบบ SD 576i เช่นเดียวกับที่ใช้ออกอากาศทางโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล
ไทยทีวีโกลบอลเน็ตเวิร์ก