pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดิมท่าอากาศยานสกลนคร (บ้านค่าย) เป็นท่าอากาศยานของกองทัพบก เปิดใช้งานเมื่อ พ.ศ. 2515 มีภารกิจหลักเพื่อรับเสด็จเครื่องบินพระที่นั่งและภารกิจทางทหาร จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2528 นายพีระ บุญจริง ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนครในขณะนั้น ได้ประสานกรมการบินพาณิชย์(กรมท่าอากาศยานในปัจจุบัน) และบริษัทเดินอากาศไทย จำกัด ให้เปิดบริการด้านการบินพาณิชย์ โดยได้สร้างอาคารผู้โดยสาร 1 หลัง ภายในค่ายกฤษณ์สีวะรา และให้บริการจนถึงปี พ.ศ. 2537
ต่อมามีผู้ใช้บริการเพิ่มมากขึ้น ทำให้อาคารผู้โดยสารหลังเดิมเกิดความคับแคบ และไม่สามารถต่อเติมอาคารออกไปได้อีก ประกอบกับการเข้า-ออกต้องผ่านทางค่ายกฤษณ์สีวะรา ทำให้มีปัญหาเกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัยของทางทหาร กรมการบินพาณิชย์เห็นว่าบริเวณที่ว่างทางทิศตะวันตกของทางวิ่ง ซึ่งอยู่เยื้องกับอาคารผู้โดยสารหลังเดิมปัจจุบัน มีความเหมาะสมที่จะใช้ก่อสร้างอาคารอากาศยานหลังใหม่พร้อมเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ จึงได้ประสานกับกองทัพบกขอใช้ที่ดิน 158 ไร่เพื่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ และแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2539
อาคารผู้โดยสารเป็นอาคาร 2 ชั้น มีขนาดพื้นที่รวม 5,455 ตารางเมตร สามารถรองรับผู้โดยสารได้สูงสุด 620 คน/ชั่วโมง โดยมีโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ก่ออิฐ ฉาบปูน ทาสี เป็นส่วนใหญ่ โดยแต่ละชั้นมีรายละเอียดดังต่อไปนี้
ลานจอดอากาศยานมีขนาดความกว้าง 85 เมตร และมีความยาว 220 เมตร สามารถรองรับอากาศยานขนาด แอร์บัส เอ320 หรือ โบอิง 737 ได้สูงสุด 4 ลำ
ท่าอากาศยานสกลนครมีทางวิ่ง 1 เส้น กว้าง 45 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.5 เมตร และมีความยาว 2,600 เมตร สามารถรองรับอากาศยานสูงสุดได้คือ โบอิง 737-400 และ แอร์บัส เอ320-200 พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 60 เมตร และความยาวข้างละ 150 เมตร
มีทางขับจำนวน 1 เส้น ขนาดความกว้าง 23 เมตร และความยาวเส้นละ 157 เมตร และกำลังก่อสร้างทางขับเพิ่มอีก 1 เส้น ขนาดความกว้าง 23 เมตรเช่นกัน
ท่าอากาศยานสกลนครสามารถเข้าได้ผ่านทางหลวงหมายเลข 22 โดยตั้งอยู่เข้าไป 2 กิโลเมตร ลานจอดรถยนต์หน้าอาคารผู้โดยสารสามารถจุรถได้ 150 คัน และลานจอดรถยนต์เสริมสามารถจอดรถยนต์ได้ประมาณ 40 คัน
แสงศตวรรษ
แสงศตวรรษ  เป็นภาพยนตร์ไทย กำกับโดย อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล
เป็นหนึ่งในชุดผลงานของผู้กำกับ 6 คนจากทั่วโลก ร่วมกับผู้กำกับจากปารากวัย อิหร่าน ชาด ไต้หวัน และอินโดนีเซีย ที่ได้รับเชิญให้ร่วมผลิตภาพยนตร์เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาล “นิว คราวน์ โฮป” ในโอกาสเฉลิมฉลอง 250 ปีชาตกาลของ โวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท คีตกวีชาวออสเตรีย เมื่อ พ.ศ. 2549 โดยได้รับทุนสนับสนุนจากทางการกรุงเวียนนา และออกฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ในเทศกาลภาพยนตร์เวนิส
ภาพยนตร์เรื่องแสงศตวรรษ ได้รับรางวัลลำดับภาพยอดเยี่ยม จากงานเอเชียน ฟิล์มส์ อวอร์ดส์ ที่ฮ่องกง และรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม Lotus du Meuilleur Film-Grand Prix ในงานเทศกาลภาพยนตร์เอเชียโดวิลล์ ครั้งที่ 9 ประเทศฝรั่งเศส
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีกำหนดฉายในประเทศไทย ในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2550 แบบจำกัดโรง จำนวน 2 โรง แต่ภาพยนตร์ไม่ผ่านการพิจารณาของคณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์ เมื่อวันที่ 2 เมษายน และ 10 เมษายน พ.ศ. 2550 โดยมีเงื่อนไขให้ตัดฉากสำคัญออกไป 4 ฉาก ซึ่งทางคณะกรรมการชี้ว่ามีผลกระทบต่อภาพลักษณ์ขององค์กรศาสนาและองค์กรทางการแพทย์ จึงจะอนุญาตให้ฉายได้ ซึ่งอภิชาติพงศ์ ได้ตัดสินใจที่ไม่ฉายภาพยนตร์เรื่องนี้ในประเทศไทย
ฉากที่ไม่ผ่านการพิจารณาจากกองเซ็นเซอร์คือ
1) ฉากพระกำลังเล่นกีตาร์
2) ฉากหมอดื่มเหล้าในโรงพยาบาลขณะกำลังปฏิบัติหน้าที่
3) ฉากหมอชายจูบแสดงความรักกับแฟนสาวที่แวะมาเยี่ยมที่โรงพยาบาล ก่อนจะต้องจากกันเมื่อฝ่ายหญิงต้องย้ายไปทำงานต่างจังหวัด และเกิดอารมณ์ทางเพศจนเห็นความผิดปกติของเป้ากางเกง (ในกางเกง) และ
4) ฉากพระเล่นเครื่องร่อน
ทีมงานได้ติดต่อคณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์ เพื่อขอรับฟิล์มภาพยนตร์คืนเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2550 ปรากฏว่า คณะกรรมการฯ ไม่คืนฟิล์มภาพยนตร์ให้ โดยชี้แจงว่า จะคืนให้ก็ต่อเมื่อได้นำฟิล์มไปทำการตัดฉากทั้ง 4 ฉากทิ้งออกเสียก่อน ด้วยเหตุผลว่า "หากส่งฟิล์มในสภาพสมบูรณ์คืนแก่ทีมงาน ทางทีมงานอาจถือโอกาสนำกลับมาตัดเองแล้วส่งเข้าสู่กระบวนการอุทธรณ์อีกครั้ง อันจะทำให้คณะกรรมการตรวจพิจารณาฯ มีความผิดในการปฏิบัติงานทันที"
หลังจากเหตุการณ์ไม่คืนฟิล์มภาพยนตร์ ได้มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของคณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์ อย่างกว้างขวาง ทั้งทางสื่อมวลชน และสังคมอินเทอร์เน็ต และผู้ไม่เห็นด้วยกับกรณีดังกล่าว นำโดย อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล นิตยสารไบโอสโคป มูลนิธิหนังไทย หอภาพยนตร์แห่งชาติ และกลุ่มผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย ได้รวมตัวกันเรียกร้องให้พิจารณากฎหมายเซ็นเซอร์ และระบบการตรวจพิจารณาภาพยนตร์ของไทย โดยเปิดให้ร่วมลงชื่อสนับสนุนผ่านเว็บไซต์
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 มีประกาศว่าผู้กำกับภาพยนตร์ได้นำภาพยนตร์นี้เข้ารับการพิจารณาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ถูกสั่งให้ตัดเพิ่มเป็น 6 ฉาก โดยอภิชาติพงษ์ใส่ฟิล์มดำแทนฉากที่โดนตัด เพื่อแสดงถึงการโดนบังคับตัดออก โดยเข้าฉายที่พารากอนซีนีเพล็กซ์ในวันที่ 10 เมษายน
ภาพยนตร์กล่าวถึง ชีวิตของแพทย์หญิง ในโรงพยาบาลเล็กๆ ในต่างจังหวัด ที่มีความทรงจำที่ดีต่อผู้ป่วยและความรัก และชีวิตของแพทย์ทหารหนุ่ม ในโรงพยาบาลทันสมัยในเมือง กับผู้ป่วยพิการและคู่รักของเขาที่กำลังจะจากไป โดยได้อิทธิพลมาจากชีวิตจริงของพ่อและแม่ของผู้กำกับ ซึ่งเป็นแพทย์ทั้งคู่
ในนิตยสาร ฟิล์มแมกซ์ มีนักวิจารณ์ร่วมให้ดาว "แสงศตวรรษ" 7 คน รวม 25.5 ดาว เฉลี่ยแล้วเท่ากับ 3.64 ดาว (จากคะแนนเต็ม 4 ดาว) โดยนักวิจารณ์ชื่อดังอย่าง มโนธรรม เทียมเทียบรัตน์ และ ก้อง ฤทธิ์ดี ให้คะแนนเต็ม 4 ดาว ขณะที่คนอื่นๆ ไม่มีใครให้ต่ำกว่า 3 ดาวครึ่ง
Syndromes and A Century
ท่าอากาศยานหัวหิน
ท่าอากาศยานหัวหิน-ชะอำ หรือ สนามบินบ่อฝ้าย ตั้งอยู่ในตำบลหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ซึ่งเป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม และได้ประกาศท่าอากาศยานศุลกากรเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2542 นอกจากนี้ท่าอากาศยานหัวหินยังเป็นที่ตั้งของศูนย์ฝึกการบิน สถาบันการบินพลเรือน และ ศูนย์ฝนหลวงหัวหิน ซึ่งดูแลพื้นที่ภาคใต้ตอนบน
หัวทางวิ่งของท่าอากาศยานหัวหินด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือจะอยู่คร่อมทางรถไฟสายใต้ และถนนเพชรเกษม ซึ่งอยู่ในเขตอำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ผู้ใช้เส้นทางเข้าตัวเมืองหัวหินจะต้องขับรถลอดผ่านอุโมงค์ใต้ทางวิ่งไป
ท่าอากาศยานหัวหินเดิมมีชื่อว่าสนามบินบ่อฝ้าย แต่เดิมมีเพียงเครื่องบินที่ใช้ในการทหารเท่านั้น ซึ่งมีกองทัพอากาศเพียงสังกัดหน่วยงานเดียวที่รับผิดชอบเกี่ยวกับการเดินหรือการขนส่งทางอากาศ ทางกองทัพอากาศได้มีการสำรวจพื้นที่ซึ่งเป็นของทางราชการ และมีการปรับปรุงให้สามารถใช้ประโยชน์กับพื้นที่นั้นๆ จึงได้มีการย้ายสนามบินของกองทัพอากาศ จากที่สนามบินหนองบ้วย อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี เนื่องจากพื้นที่นั้นไม่สามารถขยายให้เครื่องบินที่มีขนาดใหญ่ขึ้น-ลงได้ มาใช้พื้นที่สนามบินบ่อฝ้าย ตำบลบ่อฝ้าย อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พื้นที่ตั้งปัจจุบัน ที่ได้มีการปรับปรุงไว้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งในระยะแรกเป็นการใช้ประโยชน์ของพื้นที่สนามบินเพื่อทางการทหารเท่านั้น
หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2498 การขนส่งทางอากาศได้เป็นที่แพร่หลาย บริษัท เดินอากาศไทย จำกัด ได้นำเครื่องบินแบบ DC-3 หรือ DAKOTA มาทำการบินขึ้น-ลง ณ สนามบินบ่อฝ้าย เฉพาะฤดูฤดูร้อนเท่านั้น โดยมีกองทัพอากาศคอยควบคุมดูแล และในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 ได้มีการเปลี่ยนชื่อเรียกของท่าอากาศยาน เป็นท่าอากาศยานหัวหิน โดยมีการส่งมอบพื้นที่ความรับผิดชอบจากของกองทัพอากาศ มาเป็นพื้นที่เขตความรับผิดชอบของกรมการบินพาณิชย์ (กรมท่าอากาศยานในปัจจุบัน) กระทรวงคมนาคม
ท่าอากาศยานหัวหินมีพื้นที่ทั้งหมด 492 ไร่ มีอาคารผู้โดยสารหลังเดียว สูง 2 ชั้น ขนาด 7,200 ตารางเมตร สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 300 คน/ชั่วโมง และพื้นที่ลานจอดเครื่องบินขนาด 11,000 ตารางเมตร รองรับเครื่องบิน แอร์บัส เอ 320 ได้ประมาณ 3 ลำ
ท่าอากาศยานหัวหินมีทางวิ่ง 1 เส้น พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต (asphaltic-concrete) กว้าง 35 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.5 เมตร และยาว 2,100 เมตร พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ในด้านทิศเหนือ ขนาดกว้าง 65 เมตร และยาว 60 เมตร และมีทางขับทั้งหมด 3 เส้น พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต (asphaltic-concrete) มีความยาวรวมกัน 155 เมตร และกว้าง 23 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 5 เมตร
ท่าอากาศยานหัวหินในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของ ศูนย์ฝึกการบิน สถาบันการบินพลเรือน เป็นสถานที่ฝึกสอนหลักสูตรภาคอากาศ(นักบิน) โดยใช้ทางวิ่งของท่าอากาศยานในการขึ้น-ลงของอากาศยานฝึกบิน มีอาคารและโรงจอดอากาศยานของศูนย์ฝึกการบินตั้งอยู่บริเวณใกล้กับหัวทางวิ่งฝั่งที่ติดกับทะเล
ท่าอากาศยานหัวหินตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) โดยหน้าอาคารผู้โดยสารมีลานจอดรถยนต์ที่มีความจุประมาณ 40 คัน และไม่สามารถจอดรถยนต์ค้างคืนได้
บริเวณพื้นที่รองรับผู้โดยสารขาเข้าหลังศุลกากร มีบริษัทรถเช่าอยู่ 1 บริษัท
โคอาล่า
เมียร์แคท
ทัช ณ ตะกั่วทุ่ง ชื่อเล่น ทัช (เกิดวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512) เป็นนักร้อง นักแสดงชาวไทยที่มีชื่อเสียง ภายใต้สังกัด อาร์เอส, อาร์สยาม ตามลำดับ แรกเริ่มเข้าวงการเป็นนักร้องแนวเพลงสตริงล้วนและแนวเพลงสตริงที่มีกลิ่นอายเพลงลูกทุ่งเฉพาะบางเพลง ก่อนจะหันมาร้องเพลงลูกทุ่งล้วน โดยมีเพลงฮิตสร้างชื่อเสียง ได้แก่ เพลง มือที่สาม, เท้าไฟ, ลื่น, ไม่มีที่ไป, กลัวเบื่อ, จำไว้เลย, ห่วงฉันบ้างไหม เป็นต้น
ทัชมีชื่อจริงว่าขวัญทัศน์ ณ ตะกั่วทุ่ง เกิดที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนโตของนายรัฐกรณ์ ณ ตะกั่วทุ่ง (นามเดิมเสรี ณ ตะกั่วทุ่ง) (เสียชีวิตแล้วด้วยโรคเส้นเลือดในสมองตีบ ในวัย 85 ปี ในช่วงเช้า (เวลา 04.00 น.) เมื่อวันที่ 10 กันยายน 2564) และนางมุกดา ณ ตะกั่วทุ่ง โดยคุณพ่อเป็นชาวอำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา เป็นบุตรของร้อยตำรวจเอกขำ และนางฝอย ณ ตะกั่วทุ่ง(คุณปู่และคุณย่าของทัช) มีอาชีพเป็นพนักงานแผนกประกันภัย ให้กับ บริษัทเมืองไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) ทัช มีพี่น้องด้วยกัน 3 คน ได้แก่
จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนทวีธาภิเศก อาชีวศึกษาจากโรงเรียนพาณิชยการราชดำเนิน และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อต้นปี พ.ศ. 2550
ทัชเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการตั้งวงดนตรีกับเพื่อน ๆ เล่นตามผับและสถานบันเทิงต่าง ๆ ยามค่ำคืนตั้งแต่สมัยเรียนอาชีวะ ก่อนจะเข้าสู่บริษัท อาร์.เอส.โปรโมชั่น ด้วยการเสนอเดโมเทปไปให้พิจารณา และได้ออกอัลบั้มชุดแรกในปี พ.ศ. 2533 ในชื่อชุด "สัมผัสทัช" ถือว่าประสบความสำเร็จ เพลงที่ได้ยินติดหูกัน คือ "กลัวเบื่อ, มือที่สาม, โยนมันทิ้งไป" ซึ่งก่อนหน้านั้น ทัชเกือบจะได้เป็นศิลปินในวงแกรนด์เอ็กซ์ กลุ่มขวดโหล แต่ผลสุดท้ายก็ไม่ได้เป็น
ทัช ประสบความสำเร็จมากขึ้นในอัลบั้มชุดที่ 2 ในปีถัดมา คือ ชุด "ทัช ธันเดอร์" ที่เปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นนักร้องในแนวป๊อปแดนซ์ ผสมกับท่วงทำนองแร็พหรือแนวร็อคนิด ๆ แต่บางเพลงยังเป็นแนวป๊อปที่มีกลิ่นอายเพลงลูกทุ่งอยู่บางเพลง ที่ในขณะนั้นเพิ่งจะเข้าสู่วงการเพลงเมืองไทย อัลบั้มชุดนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ในชุดนี้มีหลายเพลงที่ได้รับความนิยม เช่น "เท้าไฟ, จำไว้เลย, คิดคึก, จมน้ำตา" เป็นต้น
จากนั้นทัชได้แสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในชีวิต ซึ่งก็เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของอาร์.เอส.ด้วย คือเรื่อง "รองต๊ะแล่บแปล๊บ" โดยแสดงประกบกับ วาสนา พูนผล, ภาณุเดช วัฒนสุชาติ, บริบูรณ์ จันทร์เรือง มีเนื้อเรื่องเป็นภาพยนตร์เพลงวัยรุ่นผสมแฟนตาซี ซึ่งเรื่องนี้ทัชได้ทั้งร้องและเต้นตามแบบที่ถนัด และมีอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ออกมาด้วย
ปี พ.ศ. 2536 อัลบั้มชุดที่ 3 ของทัชก็ออกมา ในชื่อชุด "มหัศจรรย์" โดยวางแผงเมื่อวันที่ 16 เมษายน มีเพลงที่ได้รับความนิยม เช่น "มห้ศจรรย์," "ไม่มีที่ไป, ใจจำยอม", "กลัวผี," "เธอที่หนึ่ง" และในปี พ.ศ. 2538 ก็ได้ออกอัลบั้มชุดที่ 4 "ทัช V-4" ในวันที่ 1 เมษายน มีเพลงที่ได้รับความนิยม ได้แก่ "ห่วงฉันบ้างไหม", "น้อย ๆ หน่อย", "แค่ดิน", "กิ๊กเลย" เป็นต้น
ปี พ.ศ. 2538 ทัชได้แสดงภาพยนตร์อีกครั้งกับต้นสังกัดเดิม ในเรื่อง "เกิดอีกทีต้องมีเธอ" โดยประกบคู่กับ กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา, โชคชัย เจริญสุข
สำหรับการแสดง ทัช เคยแสดงละครโทรทัศน์มาทั้งหมด 4 เรื่อง ได้แก่ เกิดแต่ตม ในปี พ.ศ. 2536 ประกบคู่กับ กบ สุวนันท์ คงยิ่ง และกระถินริมรั้ว ประกบคู่กับ ดา ชฎาพร รัตนากร ในปี พ.ศ. 2538 เรื่อง ภูตพิศวาส ประกบคู่กับ นิ้ง กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา และเรื่อง ปะการังสีดำ ประกบคู่กับ อภิรดี ภวภูตานนท์ และ อรจิรา ณ ภัทร
ชีวิตส่วนตัว ทัช มีชื่อเล่นว่า ป้อม แต่ผู้คนนิยมเรียกว่า ทัช ตามชื่อที่ใช้ในวงการบันเทิง อดีตเคยคบหากับ นิ้ง กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา ที่เคยแสดงละครร่วมกันอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนจะเลิกกันไป แต่ก่อนหน้านี้เคยคบหากับ จิลล์ ภัชธีญา กลิ่นสนิท อดีตรองนางสาวไทยปี 2533 แต่เลิกกันไป
ปี พ.ศ. 2560 - ทัชได้กลับมาขึ้นเวทีร้องเพลงอีกครั้งในรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ซีซันที่ 2 ทาง ช่องเวิร์คพอยท์ แข่งใน Group B ฉายา หน้ากากเงาะป่า แข่งกับหน้ากากอีกาเผือก ( นิภาภรณ์ ฐิติธนการ ) ในรอบแรกใช้เพลงใบไม้( วง Fly) แต่พ่ายแพ้ สร้างความประทับใจให้กับแฟนคลับเป็นอย่างมาก และหลังจากนั้น Atime ได้สร้างปรากฏการครั้งยิ่งใหญ่แห่งวงการเพลง ที่จัดศิลปิน 2 ค่าย อย่างเจ เจตริน มา feat. กับทัช ณ ตะกั่วทุ่ง ใน J-DNA Concert
ปี พ.ศ. 2562 - ทัชได้แสดงละครเวทีครั้งแรกในชีวิตเรื่อง บัลลังก์เมฆ เดอะมิวสิคัล รับบท ชูนาม สามีคนแรกของปานรุ้ง เป็นนักพนัน เที่ยวกลางคืน หนุ่มสังคม เจ้าคารม เพลย์บอยเท้าไฟ ที่พาปานรุ้งไปสู่จุดต่ำสุดของชีวิต เปิดแสดง 26 มิถุนายน - 11 สิงหาคม 2562 ที่โรงละคร เมืองไทยรัชดาลัย เธียเตอร์
The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ซีซั่น 2 (หน้ากากเงาะป่า)
บัลลังก์เมฆ เดอะมิวสิคัล รับบท ชูนาม
ม็องบลัง
ม็อนเตเบียงโก
Monte Bianco
กรันปาราดีโซ
กรันปาราดีโซ  อาจหมายถึง
อนุรักษนิยม หรือ คติอนุรักษ์ , โดยทั่วไปหมายถึงปรัชญาทางการเมืองที่ส่งเสริมสถาบันทางสังคมที่มีมาแต่เดิมในบริบทวัฒนธรรมและอารยธรรม แก่นศูนย์กลางของอนุรักษนิยมประกอบด้วยประเพณี สังคมสิ่งมีชีวิต (organic society) ลำดับชั้น อำนาจและกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน นักอนุรักษนิยมมุ่งธำรงสถาบันอย่างศาสนา การปกครองแบบรัฐสภา กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน โดยมีเป้าหมายที่เน้นเสถียรภาพและการดำเนินไปของสังคม สำหรับคำว่า พวกปฏิกิริยา (reactionary) หมายความถึง อนุรักษนิยมที่คัดค้านสมัยใหม่นิยมและมุ่งหวนกลับสู่ "วิถีทางเก่า ๆ"
แนวอนุรักษนิยมทางการเมืองสมัยใหม่เริ่มต้นขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งเป็นปฏิกิริยาตอบสนองต่อการปฏิวัติฝรั่งเศสและการปฏิวัติอุตสาหกรรม อันนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง พรรคการเมืองที่มีแนวคิดอนุรักษนิยมจัดเป็นพรรคอนุรักษนิยม
ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์
ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์  เป็นการติดต่อสื่อสารโดยตรงระหว่างสมองกับอุปกรณ์ภายนอก บางครั้งเรียกว่าส่วนต่อประสานสมองกับเครื่องจักร ส่วนต่อประสานระบบประสาทกับระบบควบคุม หรือส่วนต่อประสานจิตใจกับเครื่องจักร มักนิยมเรียกย่อๆว่า BCI
งานวิจัยด้าน BCI เริ่มต้นขึ้นในทศวรรษที่ 1970 โดยกลุ่มนักวิจัยที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิสที่ได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยและกล่าวถึง BCI เป็นครั้งแรกในผลงานตีพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์ จากนั้น BCI ต่อยอดไปสู่การวัดสัญญาณที่ขั้วไฟฟ้าที่ฝังอยู่บนผิวสมองบริเวณที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวของอวัยวะที่สูญเสียไปของผู้พิการเพื่อไปควบคุมกายอุปกรณ์ หลังจากการทดลองในหนูประสบความสำเร็จจึงได้มีการนำไปทดลองกับมนุษย์เป็นครั้งแรกราวกลางทศวรรษที่ 1990
ปัจจุบัน งานวิจัยด้าน BCI ขยายออกไปสู่วัดสัญญาณที่เกี่ยวข้องกับสภาวะทางจิตใจ เช่น อารมณ์ สมาธิ และการผ่อนคลาย เพื่อเพิ่มขีดความสามารถของปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และคอมพิวเตอร์
ประวัติของงานวิจัยด้าน BCI เริ่มต้นขึ้นจากการค้นพบสัญญาณไฟฟ้าทางสมองของมนุษย์โดยฮันส์ แบร์เกอร์ นักจิตวิทยาชาวเยอรมัน นำไปสู่การพัฒนาเครื่องบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (electroencephalograpy หรือ EEG) โดยในปี ค.ศ. 1924 แบร์เกอร์สามารถวัดกิจกรรมสมองมนุษย์ด้วย EEG โดยพบสัญญาณไฟฟ้าลักษณะเป็นคาบของคลื่นความถี่ประมาณ 8-13 เฮิร์ตส์ เรียกว่าคลื่นแอลฟา มีศักย์ไฟฟ้าระดับ 100 ไมโครโวลต์ จากนั้นแบร์เกอร์ได้พบว่าสัญญาณไฟฟ้าเหล่านี้ในคนที่เป็นโรคสมองจะแตกต่างจากคนปกติ เปิดทางไปสู่การวิจัยด้านกิจกรรมสมองมนุษย์โดยศึกษาคลื่นไฟฟ้า
ต่อมาในปี ค.ศ. 1973 Jacques Vidal นักวิจัยที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิสเริ่มใช้คำว่า BCI เป็นครั้งแรกในเอกสารวิชาการที่มีผู้ตรวจสอบ นับเป็นผู้บุกเบิกวงการ BCI เนื่องจากผลงานตีพิมพ์หลายฉบับได้สรุปรวมและอภิปรายการวิจัยที่เกิดขึ้นในวงการ โดยกล่าวถึง BCI ว่าเป็นการควบคุมวัตถุภายนอกโดยใช้สัญญาณไฟฟ้าของสมอง (EEG) จากนั้นในปี ค.ศ. 1977 มีการทดสอบ BCI โดยดูการเปลี่ยนแปลงสัญญาณไปทางลบของคลื่น EEG แล้วนำไปควบคุมวัตถุกราฟิกบนจอคอมพิวเตอร์
จากนั้น งานวิจัยด้าน BCI ขยายไปสู่การใช้คลื่นสมองที่บันทึกจากขั้วไฟฟ้าที่ฝังอยู่บนผิวสมอง ซึ่งต้องอาศัยการผ่าตัดเพื่อฝังขั้วไฟฟ้า ต่อมาในปี ค.ศ. 1988 มีการนำสัญญาณ EEG มาใช้ในการควบคุมหุ่นยนต์ โดยสั่งให้หุ่นยนต์เริ่ม หยุด และกลับไปเริ่มเคลื่อนไหวใหม่ จากนั้นในปี ค.ศ. 1990 เริ่มมีการนำสัญญาณสัญญาณสมองที่อ่านได้ไปประมวลผลแล้วแปลงกับเป็นข้อมูลขาเข้าให้สมอง ทำให้ระบบเป็นระบบวงวนปิด และต่อยอดไปสู่การประยุกต์ใช้งานอีกมากมาย
งานวิจัยส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์ในสัตว์.
หน่วยปฏิบัติการวิจัยหลายแห่งสามารถบันทึกสัญญาณจากเปลือกสมองของลิงและหนูและทำให้สัตว์เหล่านั้นสามารถสั่งให้อุปกรณ์ภายนอกเคลื่อนไหวได้ ลิงสามารถสั่งการให้เคอร์เซอร์คอมพิวเตอร์ขยับและสั่งให้แขนกลของหุ่นยนต์เคลื่อนไหวได้โดยเพียงการคิดและรับสัญญาณภาพป้อนกลับเท่านั้นโดยไม่มีการเคลื่อนไหวร่างกายจริง ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2008 นักวิจัยประจำศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยพิตต์สเบิร์กทำให้ลิงรู้จักการขยับแขนกลหุ่นยนต์เพียงแค่การนึกคิด การค้นพบนี้ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการชื่อดังหลายฉบับ
งานวิจัยส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์ในมนุษย์.
ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์แบบล่วงล้ำ (Invasive BCI).
ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์แบบล่วงล้ำ จำเป็นต้องมีการผ่าตัดเพื่อฝังขั้วไฟฟ้าเข้าไปที่เนื้อเทาของสมองใต้หนังศีรษะ ข้อดีคือการได้สัญญาณที่ชัดเจนขึ้น แต่ข้อเสียคือผลข้างเคียงที่เกิดจากการผ่าตัด นอกจากนี้หากร่างกายต่อต้านขั้วไฟฟ้าที่ฝังอาจเกิดผลเสียต่อสุขภาพได้
การฝังขั้วไฟฟ้าไปที่สมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับการมองเห็น สามารถทดแทนฟังก์ชันการมองเห็นที่เสียไปได้ของผู้ป่วยที่ตาบอด ในปี ค.ศ. 1978 วิลเลียม โดเบลล์ นักวิจัยอิสระได้ฝังขั้วอิเล็กโตรด 68 ขั้วเข้าไปที่เปลือกสมองส่วนการเห็นของ "เจอร์รี" ผู้ตาบอด โดเบลล์สามารถสร้างความรู้สึกของการมองเห็นแสง (Phosphene) ขึ้นมาได้สำเร็จ โดยในระบบนั้นมีการติดกล้องเข้าไปที่แว่นตาแล้วส่งสัญญาณไปยังขั้วไฟฟ้าที่อยู่บนสมอง ระบบสามารถทำให้เจอร์รีมองเห็นเฉดของสีเทาได้บ้างแต่ในความละเอียดที่ต่ำ ภาพเปลี่ยนแปลงค่อนข้างช้า อุปกรณ์ในช่วงแรกยังใช้คอมพิวเตอร์เมนเฟรมขนาดใหญ่ แต่เมื่อวิวัฒนาการด้านคอมพิวเตอร์เจริญขึ้น อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เล็กลง ทำให้ระบบมีขนาดที่เล็กและคล่องตัวมากขึ้น
ต่อมาในปี ค.ศ. 2002 โดเบลล์เริ่มฝังขั้วไฟฟ้ารุ่นที่สองให้กับเยนส์ เนามันน์ โดยได้พัฒนาขั้วไฟฟ้าให้ดีขึ้น สามารถถ่ายทอดสัญญาณ Phosphenes ไปยังสมองได้ดีขึ้น ทำให้เยนส์กลับมามองเห็นได้ระดับหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เยนส์และผู้ป่วยคนอื่นๆที่เข้าผ่าตัดในเวลาใกล้เคียงกันนั้นกลับประสบปัญหากับอุปกรณ์ในเวลาต่อมาและสูญเสียการมองเห็นอีกครั้ง นอกจากนี้ เยนส์ยังเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2004 ทำให้งานวิจัยไม่ได้มีการบันทึกอย่างชัดเจนและพัฒนาต่ออย่างจริงจัง เยนส์ได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับประสบการณ์ในงานวิจัยครั้งนี้ในหนังสือ "Search for Paradise: A Patient's Account of the Artificial Vision Experiment" และได้กลับบ้านเกิดที่แคนาดา สามารถใช้ชีวิตตามปกติได้ระดับหนึ่ง
การฝังขั้วไฟฟ้าไปที่สมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหว สามารถทำให้ผู้ป่วยที่พิการสามารถเคลื่อนไหวหรือขยับอุปกรณ์ที่ช่วยในการเคลื่อนไหวได้ เช่น แขนกลหุ่นยนต์
ในปี ค.ศ. 1998 ฟิลิป เคนเนดี และรอย แบเคย์ นักวิจัยที่มหาวิทยาลัยเอมอรีฝังขั้วไฟฟ้าเพื่อกระตุ้นสมองของจอห์นนี เรย์ ชายผู้ป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมองที่ก้านสมองจนเป็นอัมพาต เรย์เรียนรู้จนสามารถขยับเคอร์เซอร์ของคอมพิวเตอร์ได้ในที่สุด แต่มาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2002 ด้วยโรคหลอดเลือดสมองโป่งพอง
ในปี ค.ศ. 2005 แมตต์ นาเกิล ผู้ป่วยอัมพาตเป็นบุคคลแรกที่สามารถขยับแขนเทียมโดยใช้ BCI ได้ ขั้วไฟฟ้า 96 ขั้วฝังอยู่ในเปลือกสมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวแขนทำให้สามารถขยับแขนหุ่นยนต์ได้เพียงแค่การนึกคิดว่าจะขยับ นอกจากนี้ยังสามารถขยับเคอร์เซอร์คอมพิวเตอร์ เปิดปิดหลอดไฟ และโทรทัศน์ได้
ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์แบบกึ่งล่วงล้ำ (Partially invasive BCI).
ส่วนต่อประสานแบบกึ่งล่วงล้ำนี้ยังอาศัยการผ่าตัดแต่แทนที่จะฝังขั้วไฟฟ้าไปที่เนื้อเทาของสมอง จะวางขั้วไฟฟ้าที่บนเปลือกสมองแทน สัญญาณที่ได้จะชัดเจนกว่าส่วนต่อประสานแบบไม่ล่วงล้ำและไม่มีความเสี่ยงที่จะเกิดเนื้อเยื่อแผลเป็นที่เกิดจากการที่สมองต่อต้านสิ่งแปลกปลอม จึงมีความปลอดภัยมากกว่าส่วนต่อประสาทแบบล่วงล้ำ
การบันทึกคลื่นไฟฟ้าเปลือกสมอง (Electrocorticography หรือ ECoG) เป็นการวัดกิจกรรมไฟฟ้าภายใต้กระโหลกศีรษะเช่นเดียวกับ EEG แต่ขั้วไฟฟ้าจะฝังอยู่ในแผ่นพลาสติกที่วางอยู่บนเปลือกสมองและใต้เยื่อดูรา มีการทดสอบในมนุษย์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2004 โดยนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยวอชิงตัน เซนต์หลุยส์ ผู้ป่วยสามารถเล่นเกมสเปซอินเวเดอส์ผ่านทางคลื่นไฟฟ้าเปลือกสมองได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยสามารถควบคุมอุปกรณ์ได้อย่างรวดเร็ว ไม่ต้องมีการฝึกฝนที่นาน และน่าจะเป็นจุดสมดุลระหว่างการได้สัญญาณที่ชัดเจนกับระดับในการล่วงล้ำเข้าไปยังสมอง
อย่างไรก็ตาม ขั้วไฟฟ้าเหล่านี้มักไม่ได้ฝังเพื่อการสร้างระบบต่อประสานกับคอมพิวเตอร์เป็นหลัก ผู้ป่วยมักมีปัญหาโรคลมชักมาแต่ก่อนแล้ว แต่ขั้วไฟฟ้าเหล่านี้มักฝังขึ้นชั่วคราวเพื่อให้แพทย์สามารถวินิจฉัยหาบริเวณที่เกิดความผิดปกติในสมองเพื่อผ่าตัดออกไปได้ การพัฒนาระบบ BCI เป็นเพียงผลพลอยได้จากการฝังขั้วไฟฟ้าเหล่านี้
สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง
สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง หรือ กะเหรี่ยงเคเอ็นยู  คือ กลุ่มติดอาวุธชาวกะเหรี่ยงในพม่าที่ทำการสู้รบกับรัฐบาลพม่าตามแนวชายแดนไทย ในบริเวณอาณาเขตของพื้นที่ที่เรียกเป็นภาษากะเหรี่ยงว่า "กอซูเล" (Kawthoolei) ฝ่ายเคเอ็นยูได้สู้รบกับพม่ามานานเกินกึ่งศตวรรษมาแล้ว นับตั้งแต่ พ.ศ. 2491 โดยร่วมกับกองกำลังย่อยที่มีชื่อว่า กะเหรี่ยงเคเอ็นแอลเอ (Karen National Liberation Army - KNLA)
สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงอยู่ภายใต้การปกครองของนายพลโบเมียะมานานกว่า 30 ปีซึ่งได้ตั้งตนเป็นประธานาธิบดีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2519 - พ.ศ. 2543 (นายพลโบเมียะถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ในโรงพยาบาลในประเทศไทย) สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงสามารถเลี้ยงตนเองโดยการควบคุมตลาดมืดที่ทำการค้าชายแดนกับประเทศไทย
หลังจากการลุกฮือต่อต้านเผด็จการของประชาชนชาวพม่าที่เรียกว่า "เหตุการณ์ 8888 ทมิฬ" ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2531 และได้ล้มเหลวยุติลงด้วยการปราบปรามอย่างรุนแรงของรัฐบาลเมื่อเดือนกันยายนปีเดียวกัน หลังเหตุการณ์นี้ รัฐบาลพม่าได้หันไปขอความช่วยเหลือจากจีน มีการให้สัมปทานทางการค้าหลายอย่างแก่จีนเพื่อแลกเปลี่ยนกับอาวุธจำนวนมากทำให้กองทัพพม่ามีขนาดใหญ่และเข้มแข็งจากเดิมเป็นอันมาก และในช่วงนี้รัฐบาลพม่าก็ได้เริ่มเปิดการเจรจากับสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงที่ต่อสู้กับรัฐบาลและเปิดโอกาสให้มีการเจรจาเพื่อให้เข้ามาร่วมมือกับรัฐบาลหรือมิเช่นนั้นจะต้องถูกทำลายลงทั้งหมด แต่ฝ่ายกะเหรี่ยงไม่ยอม
กองกำลังของสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงอ่อนแอลงมากจากการปราบปรามของฝ่ายรัฐบาลและได้เสียกองบัญชาการที่ "มาเนอพลอ" ใกล้กับชายแดนไทยเมื่อ พ.ศ. 2537 รวมทั้งการยอมเข้าร่วมมือกับรัฐบาลกองกำลังย่อยส่วนหนึ่งของกะเหรี่ยงเคเอ็นแอลเอที่เป็นกะเหรี่ยงฝ่ายนับถือพุทธที่เรียกตนเองว่า กองกำลังกะเหรี่ยงประชาธิปไตยฝ่ายพุทธ (Democratic Karen Buddhist Army - DKBA) กองกำลังกลุ่มนี้ได้รับมอบอาณาเขตพื้นที่ส่วนหนึ่งให้ปกครองตนเองเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยอมร่วมมือกับรัฐบาล กองกำลังกระเหรียงพุทธนี้เองที่มีส่วนสำคัญช่วยรัฐบาลทหารพม่ายึดกองบัญชาการเคเอ็นยูที่มาเนอพลอได้ เหตุผลที่กะเหรี่ยงกลุ่มนี้อ้างในการเข้ากับฝ่ายรัฐบาลคือการถูกเอาเปรียบ เหลื่อมล้ำและไม่ได้รับความเป็นธรรมจากกะเหรี่ยงฝ่ายเคเอ็นยูซึ่งนับถือศาสนาคริสต์
สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงกับกะเหรี่ยงเคเอ็นแอลเอยังคงร่วมกันต่อสู้กับรัฐบาลพม่าต่อไป โดยจัดตั้งกองกำลังเป็นหน่วยทหารกองโจรขนาดเล็กหลบซ่อนอยู่ตามแนวชายแดนไทยโดยใช้วิธีตั้งค่ายแบบชั่วคราวที่เคลื่อนย้ายหนีได้สะดวก มีการประทะกันประปรายโดยตลอดมาจนถึงปัจจุบัน แม้กองทัพฝ่ายรัฐบาลจะมีขีดความสามารถที่จะกวาดล้างกองกำลังกะเหรี่ยงได้เป็นผลสำเร็จ แต่ก็จะเสียกำลัง ยุทธโปกรณ์และงบประมาณไปมาก ซึ่งอาจทำให้กองทัพพม่าโดยรวมอ่อนแอลง ฝ่ายรัฐบาลทหารพม่าจึงยังคงปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไปก่อน
การสู้รบของชาวกะเหรี่ยงนับเป็นการสู้รบเพื่ออิสรภาพที่ยาวนานที่สุดในโลก คือนานมากถึง 59 ปี
บาเรียน
คอนติเนนตัล แอร์ไลน์
คอนติเนนตัล แอร์ไลน์  เป็นสายการบินที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 4 ของสหรัฐอเมริกา มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองฮิวสตัน รัฐเท็กซัส ให้บริการในยุโรป, ลาตินอเมริกา, เอเชียแปซิฟิก และอเมริกาเหนือ
คอนติเนนตัล เข้าร่วมพันธมิตรสายการบินสกายทีม เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2547 และได้ออกมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ปีพ.ศ. 2552 และได้เข้าร่วมกับกลุ่มพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์แทนในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2552
ต่อมา บริษัทยูเอแอลคอร์เพอร์เรชั่น ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ได้เข้าถือหุ้นของสายการบินในเดือนตุลาคม ปีพ.ศ. 2553 จากนั้น คอนติเนนตัล แอร์ไลน์ ก็ได้ผนวกเข้ากับยูไนเต็ดแอร์ไลน์ในที่สุด
ตอนติเนนตัล แอร์ไลน์ ให้บริการเที่ยวบินทั่วสหรัฐอเมริกา แคนาดา ละตินอเมริกา ยุโรป และภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก เมื่อรวมกับบริษัทในเครือแล้ว บริษัทมีเที่ยวบินขาออกมากกว่า 2,423 เที่ยวต่อวัน
พีเตอร์ สไมเกิล
พีเตอร์ บอแลสวัฟ สไมเกิล  เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 เป็นนักฟุตบอลชาวเดนมาร์กเชื้อสายโปแลนด์ (จากชื่อกลางของเขา) และเป็นผู้รักษาประตูระดับตำนานของสโมสรแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เนื่องจากเขามีส่วนร่วมในการคว้าทริปเปิลแชมป์ในปี ค.ศ. 1999 เขาเคยได้รับการโหวตเป็นผู้รักษาประตูที่ดีที่สุดในโลกเมื่อปี ค.ศ. 1992 และ ค.ศ. 1993 และเป็นหนึ่งในผู้เล่นสำคัญของทีมชาติเดนมาร์กชุดคว้าแชมป์ฟุตบอลยูโร 1992 สไมเกิลนั้นเป็นบิดาของแคสเปอร์ สไมเกิลซึ่งเป็นผู้รักษาประตูเช่นเดียวกันของสโมสรเลสเตอร์ซิตีชุดคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2015–16
กิตติมา พันธ์ประพันธ์
เครื่องประดับ เป็นสิ่งของที่ใช้เสริมเติมแต่งร่างกายเพิ่มเติมจากเสื้อผ้าที่สวมใส่ โดยทำให้รูปแบบการแต่งตัวมีลักษณะที่เปลี่ยนไป ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่จะเป็นชุดเดิม ก็สามารถสร้างความรู้สึกเปลี่ยนไปได้เมื่อทำการเปลี่ยนเครื่องประดับหรืออัญมณี ในเรื่องความเชื่อและศาสนา เครื่องประดับยังคงถูกนำมาใช้ เช่น พระเครื่อง ไม้กางเขน หรือประคำ เป็นต้น เครื่องประดับชนิดต่าง ๆ
เครื่องประดับ สามารถแบ่งออกได้เป็นสองประเภทโดยทั่วไป ได้แก่ เสื้อผ้า และของที่สวมใส่ เช่น กระเป๋า แว่นตา พัด ร่ม กระเป๋าสตางค์ อาจไปรวมถึง เสื้อคลุม รองเท้า รองเท้าบูท เน็กไท คราแวต หมวก เข็มขัด สายรัดถุงน่อง ถุงมือ เครื่องเพชรพลอย นาฬิกา สายสะพาย ผ้าพันคอ ผ้าคลุมไหล่ ถุงเท้า และถุงน่อง
ค่ายกักกันบูเคินวัลท์
ค่ายกักกันบูเคินวัลท์  เป็นค่ายกักกันเชลยศึกของนาซีเยอรมนี จัดตั้งที่เอทเทอร์สแบร์ก (ภูเขาเอตเทอร์) ใกล้กับเมืองไวมาร์ รัฐทือริงเงิน ประเทศเยอรมนีเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2480 มีการใช้แรงงานนักโทษส่วนใหญ่เยี่ยงทาสตามโรงงานผลิตอาวุธต่าง ๆ หลายแห่งในพื้นที่ใกล้เคียง
ระหว่างปี พ.ศ. 2488-2493 ค่ายกักกันนี้ถูกใช้โดยชาวโซเวียตที่เป็นฝ่ายยึดครองส่วนหนึ่งของเยอรมนี
คำว่าบูเคินวัลท์ในภาษาเยอรมันแปลว่า "ป่าต้นบีช" ที่ใช้ชื่อนี้เนื่องจากทางการนาซีเกรงว่าการตั้งชื่อตามสถานที่ คือ เอทเทอร์สแบร์กนั้น มีความเกี่ยวพันกับเกอเทอ ผู้ได้รับการนับถือยกย่องของชาวเยอรมันทั้งปวง รวมทั้งยังไม่กล้าเรียกชื่อตามเมืองใกล้ ๆ คือเมืองฮอคเทลสเตดท์เนื่องจากอาจทำให้เกียรติภูมิของหน่วยทหารเอ็สเอ็สที่ตั้งอยู่เสื่อมเสียลง