pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หอศิลป์แห่งชาติ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในกรุงลอนดอนในอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1824 เป็นที่แสดงและเก็บรักษาจิตรกรรมกว่า 2,300 ภาพจากตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 จนถึงปี ค.ศ. 1900
หอศิลป์แห่งชาติเริ่มก่อตั้งเมื่อรัฐบาลซี้อภาพเขียน 36 ภาพจากนายธนาคาร จอห์น จูเลียส แองเกอร์สไตน์ (John Julius Angerstein) ในปี ค.ศ. 1824 หลังจากนั้นลักษณะการสะสมก็ขึ้นอยู่กับผู้อำนวยการของหอศิลป์ โดยเฉพาะชาลส์ ล็อก อีสต์เลค (Charles Lock Eastlake) และโดยการอุทิศเงินส่วนบุคคลซึ่งเป็นจำนวนประมาณสองในสามของภาพในหอศิลป์ ฉะนั้นจำนวนภาพจึงไม่มากนักเมื่อเทียบกับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของประเทศอื่นๆ ในทวีปยุโรปแต่สมบูรณ์แบบในด้านเนื้อหา และเคยได้ชื่อว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ในจำนวนไม่กี่พิพิธภัณฑ์ที่เป็นแสดงภาพเขียนอย่างถาวร แต่ในปัจจุบันข้ออ้างนี้ไม่เป็นความจริงแล้ว
ไซโบทรอน
ไซโบทรอน  เป็นวงแนวอีเล็คโทรใน ต้นทศวรรษที่1980s ประกอบด้วยสมาชิก Juan Atkins และ Richard Davis
เดอะโพรดิจี
เดอะโพรดิจี  เป็นวงดนตรีแนวอีเลคโทรนิก้าสัญชาติอังกฤษ ก่อตั้งโดย เลียม ฮาวเลตต์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2533
หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.)
หอศิลป์แห่งชาติ  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติที่ตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในประเทศสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1938 โดยรัฐสภาคองเกรส พร้อมกับกองทุนสำหรับสิ่งก่อสร้างและงานศิลปะจำนวนพอสมควรที่อุทิศโดย แอนดรู ดับเบิลยู เมลลอน (Andrew W. Mellon) และงานศิลปะที่อุทิศโดย เลสซิง เจ โรเซ็นวอลด์ (Lessing J. Rosenwald), ศิลปะอิตาลีจากแซมูเอล เฮนรี เครสส์ (Samuel Henry Kress), ประติมากรรมและจิตรกรรมอีกมากกว่า 2,000 ชิ้น, และงานพอร์ซิเลนจากโจเซฟ อี ไวด์เนอร์ (Joseph E. Widener) การอุทิศงานศิลปะเช่นนี้ทำให้หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.) เป็นหอศิลป์ที่เป็นเจ้าของงานศิลปะที่ดีที่สุดที่หนึ่งในโลก
National Gallery of Art (Washington, D.C.)
National Gallery (London)
ภาพวาดเส้น
พิพิธภัณฑ์ปราโด
พิพิธภัณฑ์ปราโด  เป็นพิพิธภัณฑ์และหอศิลปะที่ตั้งอยู่ที่กรุงมาดริด ประเทศสเปน พิพิธภัณฑ์ปราโดสะสมงานศิลปะยุโรปจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มาจากพื้นฐานของงานสะสมของพระราชวงศ์สเปน เดิมก่อตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับจิตรกรรมและประติมากรรม แต่ก็มีงานสะสมประเภทอื่นเช่นภาพวาดเส้น 5,000 ภาพ, ภาพพิมพ์ 2,000 ภาพ, เหรียญ 1,000 เหรียญ, และงานตกแต่งอีกเกือบ 2,000 ชิ้น ประติมากรรมมีด้วยกันกว่า 700 ชิ้นรวมทั้งชิ้นส่วน
Prado Museum
ดอลลาร์แคนาดา (สัญลักษณ์ $ โค้ด CAD) เป็นสกุลเงินหลักของประเทศแคนาดา โดยปกติจะใช้ย่อในสัญลักษณ์ดอลลาร์ ($) หรือใช้ C$ เพื่อแบ่งแยกกับสกุลเงินดอลลาร์อื่น 1 ดอลลาร์แคนาดาแบ่งย่อยออกเป็น 100 เซนต์ ดอลลาร์แคนาดาเป็นหน่วยเงินที่มีการแลกเปลี่ยนเป็นอันดับ 5 ของโลก (ณ 2564)
เนี่ย อู้เซ็ง
เนี่ย อู้เซ็ง (, เหลียง อวี่เชิง) (5 เมษายน ค.ศ. 1924 - 22 มกราคม ค.ศ. 2009) เป็นนามปากกาของ ตั้ง บุนทง (, เฉิน เหวินถ่ง) นักเขียนนิยายกำลังภายในชาวจีน ผู้เขียนเรื่อง นางพญาผมขาว เจ็ดนักกระบี่ รอยแหนเงาจอมยุทธิ์
ตั้ง บุนทง เกิดที่มณฑลกวางสี ทางภาคใต้ของ ประเทศจีน ศึกษาด้านวรรณคดีจีนคลาสสิก ประวัติศาสตร์จีน และเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยหลิงหนาน ในเมืองกวางโจว และเริ่มทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ตั้งแต่เรียนจบ โดยเริ่มเขียนนวนิยายกำลังภายใน ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2497 ชื่อเรื่อง "มังกรถล่มพยัคฆ์กลางกรุง" (Long Hu Dou Jing Hua) ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง
ตั้ง บุนทง เขียนนวนิยายกำลังภายในทั้งสิ้น 36 เรื่อง ผลงานของเขาจะมีเนื้อเรื่องอิงประวัติศาสตร์ โดยมักเปิดเรื่องด้วยบทกวีที่ไพเราะ ตัวละครเอกในเรื่องมักมีความรู้ด้านวรรณคดีโบราณ
ตั้ง บุนทง เป็นนักเล่นหมากล้อม (โกะ) เคยเข้าแข่งขันหมากล้อมระดับประเทศ และเขียนบทความประจำเกี่ยวกับหมากล้อมตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์
ตั้ง บุนทง ป่วยเป็นโรคมะเร็งที่กระเพาะปัสสาวะ ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 และล้มป่วยด้วยอาการเส้นเลือดในสมองอุดตันระหว่างเดินทางไปฮ่องกง เมื่อ พ.ศ. 2550 ก่อนจะเสียชีวิตที่บ้านพักที่ ซิคนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2552 อายุ 82 ปี
= รายชื่อผลงานแปล =
เนี่ยอู่เซ็ง
เนี่ยอู๋เซ็ง
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา (มาซัชโช)
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา ( หรือ Sant'Anna Metterza) เป็นจิตรกรรมแผงที่เขียนโดยมาซัชชีโอจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อุฟฟิซิที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
มาซาชิโอ เขียนภาพ “พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา” ระหว่างปี ค.ศ. 1424 ถึงปี ค.ศ. 1425 และอาจจะเขียนร่วมกับมาโซลีโน ดา ปานีกาเล (Masolino da Panicale)
แม่พระและพระกุมารเป็นงานชิ้นแรกชิ้นหนึ่งของมาซัชชีโอ ทูตสวรรค์ที่บอบบางและใช้สีอ่อนเป็นลักษณะการเขียนของสมัยกอธิคของมาโซลีโน ทูตสวรรค์ทางด้านบนขวาเป็นของมาซัชชีโอ ส่วนนักบุญอันนาที่จางลงไปทำให้สันนิษฐานได้ยาก แต่มือที่ดูเหมือนจะสำรวจความลึกของช่องว่างในภาพอาจจะเป็นความคิดของมาซัชชีโอ ภาพ “พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา” เป็นงานเขียนสำหรับโบสถ์ซันอัมโบรจิโอในฟลอเร็นซ์ ตามที่จอร์โจ วาซาริกล่าวว่เป็นภาพที่ตั้งภายในประตูชาเปลที่นำไปสู่ห้องของชี
รูปพระกุมารเป็นภาพเด็กที่ดูเหมือนจริงซึ่งต่างจากรูปเด็กสมัยกอธิคที่แข็งกว่า ภาพเขียนนี้เป็นภาพเขียนแรกๆ ที่แสดงให้เห็นถึงผลของแสงธรรมชาติที่ส่องลงมากระทบตัวแบบซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้มาซาชิโอแตกต่างจากจิตรกรอื่นและเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลต่อการเขียนภาพแบบยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาต่อมา
หอศิลป์อุฟฟีซี
หอศิลป์อุฟฟิซิ (ภาษาอิตาลี: Galleria degli Uffizi) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี “หอศิลป์อุฟฟิซิ” เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดในบรรดาพิพิธภัณฑ์ศิลปะในโลก ตัวพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของ “พาลัซโซ เดกลิ อุฟฟิซิ” ซึ่งเป็นพาลัซโซ (Palazzo) ในเมืองฟลอเรนซ์
ตัวสิ่งก่อสร้างของวังเริ่มโดยจอร์โจ วาซารีในปี ค.ศ. 1560 สำหรับโคสิโมที่ 1 เดอเมดิชิ (Cosimo I de' Medici) เพื่อเป็นสำนักงานของผู้พิพากษาฟลอเรนซ์ — จึงได้ชื่อว่า “uffizi” หรือ “ออฟฟิส” การก่อสร้างทำตามแบบที่วางโดยวาซารีโดย อัลฟองโซ ปาริจิ (Alfonso Parigi) และ เบอร์นาร์โด บวนตาเล็นติ (Bernardo Buontalenti) และเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1581 “cortile” ยาวและแคบและเปิดไปทางแม่น้ำอาร์โนทางด้านหนึ่งเป็นแบบดอริคที่แสดงช่องว่างโดยไม่บังทิวทัศน์ที่นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม ใช้เป็นตัวอย่างในการวางแบบถนนทัศน์ในยุโรป วาซารีผู้เป็นทั้งจิตรกรและสถาปนิกเน้นทัศนมิติของความยาวโดยการใช้บัวที่ต่อเนื่องตลอดแนวบนหลังคาของฟาซาด เช่นเดียวกับบัวต่อเนื่องที่ใช้ระหว่างชั้น และใช้บันไดสามชั้นที่ต่อเนื่องกันด้านหน้า
พาลัซโซ เดกลิ อุฟฟิซิใช้เป็นสำนักงานการบริหารทางการยุติธรรมและเป็นที่เก็บเอกสารสำคัญของรัฐ (Archivio di Stato) แผนที่โคสิโมที่ 1 เดอ เมดิชิวางไว้ในการจัดงานแสดงศิลปะที่เป็นของตระกูลเมดิชิมาถูกเปลี่ยนโดย ฟรานเชสโคที่ 1 เดอ เมดิชิ ที่รวมงานชิ้นเด่นๆ ในหอศิลป์ที่กลายมาเป็นจุดดึงดูดของ “”
งานเขียนก็เพิ่มมากขึ้นตลอดมาจากการสะสมของตระกูลเมดิชิบ้าง หรืองานที่จ้างทำบ้าง หลังจากตระกูลเมดิชิสิ้นอำนาจ งานสะสมก็ยังเป็นของฟลอเรนซ์ภายใต้ข้อตกลง “Patto di famiglia” ที่ต่อรองกับแอนนา มาเรีย โลโดวิคาทายาทคนสุดท้ายของตระกูล ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของพิพิธภัณฑ์สมัยใหม่ หอศิลป์เปิดให้เข้าชมโดยการยื่นคำร้องตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 และในปี ค.ศ. 1765 ก็เริ่มเปิดให้สาธารณชนเข้าชม
หอศิลป์มีงานสะสมมากมายจนต้องนำไปแสดงในพิพิธภัณฑ์อื่นๆ ในฟลอเรนซ์ ภายในปี ค.ศ. 2006 ทางหอศิลป์มีโครงการที่จะขยายบริเวณแสดงงานเขียนเพิ่มขึ้นจาก 6,000 ตารางเมตร (64,000 ตารางฟุต) เป็นเกือบจะ 13,000 ตารางเมตร (139,000 ตารางฟุต) ซึ่งทำให้สาธารณชนได้ชมงานเขียนที่แต่เดิมเก็บไว้ในที่เก็บของ
ในปัจจุบันหอศิลป์อุฟฟิซิเป็นสถานที่ที่นิยมที่สุดที่หนึ่งในฟลอเรนซ์ของนักท่องเที่ยว ระหว่างหน้าร้อนโดยเฉพาะในเดือนกรกฎาคมนักท่องเที่ยวอาจจะต้องคอยกว่าห้าชั่วโมงเพื่อที่จะเข้าชมหอศิลป์
พิพิธภัณฑ์อุฟฟิซิ
อุฟฟิซิ
Paintings by Titian
รายนามภาพเขียนโดยทิเชียน
รายนามภาพเขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี
โกโมร่า
โกโมร่า (ゴモラ) เป็นสัตว์ประหลาดจากซีรีส์อุลตร้าแมน
โกโมร่าเป็นสัตว์ประหลาดโบราณดึกดำบรรพ์อายุเก่าแก่หลายร้อยปีที่ยังคงหลงเหลืออยู่ โกโมร่าเซารัส ถูกค้นพบบนเกาะจอห์นสัน และถูกค้นส่งมายังเมือง โอซาก้า ระหว่างทางเกิดข้อผิดพลาด โกโมร่าเซารัสตกลงมาที่พื้น ทำให้มันตื่นขึ้นฟื้นคืนชีพอาละวาด
ซีรีส์ที่ปรากฏตัว.
อุลตร้าแมน.
โกโมร่าถูกหน่วยวิทยะค้นพบที่เกาะจอห์นสันพวกเขาคิดว่ามันตายแล้วและจะนำไปจัดแสดงแต่เกิดความผิดพลาด
ทำให้มันออกอาละวาดหางของมันจัดเป็นอาวุธชั้นดีจนอุลตร้าแมนต้องตั้งหลักใหม่
และเมื่อหางของมันถูกยิงจนขาดจึงปราชัยต่ออุลตร้าแมนในการต่อสู้รอบที่2
Cybotron
พระนางพรหมจารีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ (ทิเชียน)
ภาพพระนางพรหมจารีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญชาวอิตาลี
ทิเชียนเขียนภาพ “พระนางพรหมจาณีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์” ระหว่างปี ค.ศ. 1516 ถึงปี ค.ศ. 1518 สำหรับบาซีลีกาดีซันตามาเรีย โกลรีโอซา ดี ฟรารีที่เมืองเวนิสในประเทศอิตาลี เป็นฉากประดับแท่นบูชาที่ใหญ่ที่สุดในเวนิส
“พระนางพรหมจารีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์” เป็นภาพที่แสดงเหตุการณ์สามเหตุการณ์ซ้อนกัน ส่วนล่างสุดของภาพเป็นภาพของอัครทูตที่ต่างก็ยกมือยกไม้ (ยกเว้นนักบุญเปโตรที่นั่งกุมมืออยู่) ขึ้นไปทางพระแม่มารีย์ที่ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าท่ามกลางเครูบ (cherubim) ที่ร้องเพลงสรรเสริญ ด้านบนเป็นภาพพระเจ้ารอรับพระแม่มารีย์ ด้านหนึ่งของพระเจ้าเป็นเครูบอีกคนหนึ่งที่ถือมงกุฏให้พระแม่มารีย์
ทิเชียนอาจจะได้รับการฝึกเป็นช่างงานโมเสกมาก่อน และมีข้อเสนอว่าฉากหลังที่เป็นทองอาจจะเป็นอิทธิพลมาจากธรรมเนียมของการทำโมเสกของช่างชาวเวนิส งานชิ้นนี้เป็นงานสำคัญที่ช่วยสร้างชื่อเสียงให้แก่ทิเชียนในเวนิส ข้อมูลบางแหล่งกล่าวว่าผู้แทนของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวในพิธีเบิกภาพเขียนเป็นครั้งแรกด้วย และอาสาซื้อภาพถ้านักบวชไม่พอใจในคุณภาพของภาพเขียน
ในปี ค.ศ. 1818 ภาพเขียนถูกนำไปตั้งที่หอศิลป์อักกาเดเมีย แต่ก็นำกลับมาตั้งที่เดิมในปี ค.ศ. 1919
Assumption of the Virgin (Titian)
ยุทธนาวีริโอเดลาปลาตา
ยุทธนาวีริโอเดลาปลาตา  เป็นการต่อสู้ในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1939 โดยเป็นการรบทางเรือครั้งแรกในสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อเรือลาดตระเวนหนัก "Admiral Graf Spee" ของครีคส์มารีเนอ ซึ่งบัญชาการโดยเรือเอกฮันส์ แลงสดอร์ฟ ได้เข้าประทะกับหน่วยของกองทัพเรืออังกฤษ ซึ่งบังคับการโดยพลเรือจัตวาเฮนรี่ ฮาร์วูด ซึ่งประกอบด้วยเรือลาดตระเวนเบา "เอชเอ็มเอส อายักซ์", "เอชเอ็มเอส อคิลลีส" (ยืมมาจากกองเรือนิวซีแลนด์) และเรือลาดตระเวนหนัก "เอชเอ็มเอส เอ็กซิเตอร์"
"Graf Spee" แล่นเข้าสู่มหาสมุทรแอตแลนติกใต้ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1939 ก่อนที่สงครามจะประทุขึ้น และเริ่มการจู่โจมเรือสินค้าหลังจากได้รับอนุญาตตามสมควรในวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1939 ฝูงเรือของฮาร์วูดเป็นหนึ่งในหลาย ๆ หน่วยค้นหาที่กองทัพเรืออังกฤษส่งไปติดตาม พวกเขามองเห็น "Graf Spee" ที่ชะวากแม่น้ำริโอเดลาปลาตา ใกล้ชายฝั่งของอาร์เจนตินาและอุรุกวัย
ในการรบต่อมา เรือ "เอ็กซีเตอร์" ได้รับความเสียหายอย่างหนักและถูกบังคับให้ออกจากตำแหน่ง เรือ "อายักซ์" และ "อคิลลีส" ได้รับความเสียหายปานกลาง ความเสียหายต่อเรือ "Graf Spee" แม้ว่าจะไม่มาก แต่ก็ร้ายแรงเนื่องจากระบบเชื้อเพลิงของเรือเสียหาย เรือ "อายักซ์" และ "อคิลลีส" ไล่ตามเรือเยอรมันจนกระทั่งเข้าเทียบท่าที่กรุงมอนเตวิเดโอ เมืองหลวงของอุรุกวัยที่เป็นกลางเพื่อทำการซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน แลงสดอร์ฟได้รับแจ้งว่าเขาไม่สามารถอยู่ต่อได้เกิน 72 ชั่วโมง เห็นได้ชัดและเชื่อว่าอังกฤษได้รวบรวมกองกำลังที่เหนือกว่าเพื่อรอจมเรือ เขาจึงสั่งให้จมเรือ แลงสดอร์ฟได้กระทำอัตวินิบาตกรรมในอีกสามวันต่อมา
ความได้เปรียบเชิงกล
เมาส์ออนมาร์ส
เมาส์ออนมาร์ส  เป็นวงดนตรีในแนวอินเทลลิเจนท์แด๊นซ์มิวสิก ก่อตั้ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2536 ประกอบด้วยสมาชิก Andi Toma และ Jan St. Werner
จักรพรรดิจิ้นหฺวาย
จิ้นหฺวายตี้ (; "จักรพรรดิหฺวาย(แห่ง)จิ้น"; ค.ศ. 284 – 14 มีนาคม ค.ศ. 313) ชื่อตัวว่า ซือหม่า ชื่อ (司馬熾) ชื่อรองว่า เฟิงตู้ (豐度) เป็นจักรพรรดิในราชวงศ์จิ้น (晉朝) ของจีนโบราณ ถูกจับกุมไปรัฐฮั่นจ้าว (漢趙) ของชาวซฺยงหนู (匈奴) เมื่อ ค.ศ. 311 และเชื่อว่า ถูกปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 313 ตามคำสั่งของหลิว ชง (劉聰) ผู้ครองรัฐฮั่นจ้าว
บิดาของซือหม่า ชื่อ คือ ซือหม่า หยาน (司馬炎) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์จิ้นและขึ้นครองราชย์เป็นจิ้นอู่ตี้ (晉武帝; "จักรพรรดิอู่(แห่ง)จิ้น") ส่วนมารดาของซือหม่า ชื่อ คือ นางหวัง (王氏) สนมของจิ้นอู่ตี้ ภายหลังได้เป็นพระราชชนนีพันปีหลวง เรียกว่า อู่หฺวายหฺวางไท่โฮ่ว (武懷皇太后; "อัครราชเทวีอู่หฺวาย")
ก่อนจิ้นอู่ตี้จะสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 290 จิ้นอู่ตี้ตั้งซือหม่า ชื่อ ในฐานะบุตรชายคนเล็กสุด เป็น ยฺวี่จางหวัง (豫章王; "องค์ชายยฺวี่จาง") เมื่อสิ้นจิ้นอู่ตี้แล้ว ซือหม่า จง (司馬衷) บุตรชายคนรองของจิ้นอู่ตี้ ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อเป็นจิ้นฮุ่ยตี้ (晉惠帝; "จักรพรรดิฮุ่ย(แห่ง)จิ้น") เกิดกบฏแปดองค์ชาย (八王之亂) ซึ่งแย่งชิงกันสำเร็จราชการแทนจิ้นฮุ่ยตี้ที่มีภาวะบกพร่องทางสติปัญญา ยฺวี่จางหวังไม่ได้มีส่วนร่วมในการชิงอำนาจนั้น แต่ใช้เวลาร่ำเรียนประวัติศาสตร์เสียมากกว่า
ครั้นปลาย ค.ศ. 304 จิ้นฮุ่ยตี้ถูกพาตัวจากพระนครลั่วหยาง (洛阳) ไปยังเมืองฉางอาน (長安) อันเป็นฐานที่มั่นของซือหม่า หยง (司馬顒) ที่ได้ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการไป และยฺวี่จางหวังก็ต้องตามเสด็จจิ้นฮุ่ยตี้ผู้เป็นพี่ชายไปด้วย
ต้น ค.ศ. 305 ซือหม่า หยง ให้ถอดซือหมา หยิ่ง (司馬穎) ออกจากตำแหน่งรัชทายาท (太子​) ลงสู่ฐานันดรเดิม คือ เฉิงตูหวัง (成都王; "องค์ชายเฉิงตู") และซือหม่า หยง ตั้งยฺวี่จางหวังขึ้นเป็นรัชทายาทแทน เดิมที ยฺวี่จางหวังตั้งใจจะปฏิเสธ เพราะเห็นควรยกตำแหน่งรัชทายาทให้แก่ซือหม่า ฉิน (司馬覃) โอรสของจิ้นฮุ่ยตี้ มากกว่า แต่ยฺวี่จางหวังเปลี่ยนใจรับตำแหน่งรัชทายาทหลังจากฟังถ้อยคำส่งเสริมของซิว ซู่ (脩肅) ผู้เป็นพวกพ้อง
ค.ศ. 306 ซือหม่า เยฺว่ (司馬越) ชิงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการไปจากซือหมา หยิ่ง เป็นผลสำเร็จ และนำพาจิ้นฮุ่ยตี้กับยฺวี่จางหวังกลับคืนพระนครลั่วหยาง
ต้น ค.ศ. 307 จิ้นฮุ่ยตี้เสวยยาพิษสิ้นพระชนม์ เชื่อกันว่า เป็นการลอบปลงพระชนม์ตามคำสั่งของซือหม่า เยฺว่ เมื่อสิ้นจิ้นฮุ่ยตี้แล้ว หยาง เซี่ยนหรง (羊獻容) มเหสีของจินฮุ่ยตี้ เห็นว่า ถ้ายฺวี่จางหวังซึ่งดำรงตำแหน่งรัชทายาทได้ขึ้นครองราชย์ต่อนั้น นาง ในฐานะพี่สะใภ้ของยฺวี่จางหวัง จะไม่ได้เป็นพระราชชนนีพันปีหลวงซึ่งเรียก หฺวางไท่โฮ่ว (皇太后; "อัครราชเทวี") เพราะเป็นตำแหน่งที่สงวนไว้สำหรับมารดาของกษัตริย์ มิใช่พี่สะใภ้ นางจึงพยายามจะให้ซือหม่า ฉิน โอรสของนาง ได้สืบราชบัลลังก์ แต่ซือหม่า เยฺว่ ผู้สำเร็จราชการ มิเห็นด้วย และยกยฺวี่จางหวังขึ้นเป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่ เรียก จิ้นหฺวายตี้ (晉懷帝; "จักรพรรดิหฺวาย(แห่ง)จิ้น") เมื่อขึ้นเสวยราชย์แล้ว จิ้นหฺวายตี้เฉลิมยศให้หยาง เซี่ยนหรง เป็นจักรพรรดินี เรียกว่า หฺวางโฮ่ว (皇后; "ราชเทวี") แต่มิได้เป็น หฺวางไท่โฮ่ว นอกจากนี้ จิ้นหฺวายตี้ยังตั้งมเหสีของตน คือ เหลียง หลันปี้ (梁蘭璧) ขึ้นเป็นหฺวางโฮ่ว
ทั่วไปมองกันว่า จิ้นหฺวายตี้เป็นบุรุษผู้ปราดเปรื่อง จิ้นหฺวายตี้พยายามปฏิรูปบ้านเมืองในหลายด้านเพื่อให้ฟื้นจากความเสื่อมโทรมที่เป็นผลมาจากการกบฏของแปดองค์ชายและการลุกฮือของชนต่างด้าวอู่หู (五胡) แต่ซือหม่า เยฺว่ ยังครองอำนาจในราชสำนัก และไม่ยอมให้จิ้นหฺวายตี้ได้บริหารมากนัก
ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 307 จิ้นหฺวายตี้ตั้งซือหม่า เฉฺวียน (司馬詮) โอรสองค์รองของจิ้นฮุ่ยตี้ ขึ้นเป็นรัชทายาทของตน ส่วนซือหม่า เยฺว่ ก็ออกจากพระนครลั่วหยางไปตั้งฐานที่มั่นอยู่ที่เมืองสฺวี่ชาง (許昌) แต่ยังคอยควบคุมราชสำนักอยู่จากทางไกล ยิ่งตัวอยู่ไกลใจก็ยิ่งกังวลว่า จิ้นหฺวายตี้จะมีอำนาจมากขึ้น ในที่สุด ซือหม่า เยฺว่ ก็กลับคืนพระนครลั่วหยางอย่างกะทันหันใน ค.ศ. 309 แล้วจับพวกพ้องของจิ้นหฺวายตี้ประหารไปหลายคน ซึ่งรวมถึง หวาง หยาน (王延) ผู้เป็นลุง (หรืออา หรือน้า) ของจิ้นหฺวายตี้เอง จิ้นหฺวายตี้ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากประกอบพิธีไว้อาลัยให้คนเหล่านั้นอย่างลับ ๆ ซือหม่า เยฺว่ ยังสั่งถอนทหารรักษาพระองค์ของจิ้นหฺวายตี้ แล้วเอาทหารของตนมากำกับจิ้นหฺวายตี้แทน
แม้จะกุมอำนาจไว้มากเพียงใด ซือหม่า เยฺว่ ก็ไม่อาจหยุดยั้งรัฐฮั่นจ้าว (漢趙) ที่พยายามแบ่งแยกดินแดนอยู่ทางภาคเหนือและภาคกลางของประเทศจนยึดเมืองไปได้หลายเมือง ในปลาย ค.ศ. 309 ซือหม่า เยฺว่ สามารถตีโต้หลิว ชง (劉聰) และหวัง หมี (王彌) แห่งรัฐฮั่นจ้าว ที่รวมกำลังกันมาตีพระนครลั่วหยาง ครั้นหลิว ยฺเวียน (劉淵) ผู้ครองรัฐฮั่นจ้าว สิ้นชีวิตใน ค.ศ. 310 หลิว ชง ผู้เป็นบุตรชาย ก็สืบตำแหน่งต่อ และจัดทัพมายึดลั่วหยางอีกครั้ง ขุนพลหลิว คุน (劉琨) เสนอให้ซือหม่า เยฺว่ ชิงส่งทัพไปเมืองผิงหยาง (平陽) ศูนย์กลางของรัฐฮั่นจ้าว เสียก่อน แต่ซือหม่า เยฺว่ กลัวแม่ทัพนายกองจะหักหลังตน จึงบอกปัดแผนการของหลิว คุน ขณะเดียวกัน ซือหม่า เยฺว่ ก็เรียกเจ้าเมืองท้องถิ่นให้เข้าพระนครมาประชุมรับศึก แต่มีไม่กี่คนที่มาตามเรียก เมื่อเห็นถึงความไม่มั่นคงเช่นนี้ ซือหม่า เยฺว่ จึงอพยพข้าราชการทหารพลเรือนมากมายหนีออกจากพระนครลั่วหยางใน ค.ศ. 310 นั้นเอง ทำให้จิ้นหฺวายตี้ซึ่งประทับอยู่ในพระนครแทบจะไม่เหลือกำลังอารักขา มีแต่กองทหารเล็ก ๆ ของเหอ หลุน (何倫) ที่ซือหม่า เยฺว่ ให้คอยสอดส่องจิ้นหฺวายตี้ มากกว่าจะคอยรักษาพระองค์
จิ้นหฺวายตี้จึงประชุมวางแผนกับขุนพลกั่ว ซี (苟唏) เพื่อล้มอำนาจของซือหม่า เยฺว่ แต่แผนแตก กระนั้น ซือหม่า เยฺว่ โกรธและกังวลจนล้มป่วยลงถึงแก่ความตายในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 311 ก่อนจะสามารถจัดทัพไปรับมืออกับจิ้นหฺวายตี้ แม่ทัพนายกองของซือหม่า เยฺว่ ขนศพของซือหม่า เยฺว่ ไปทางภาคตะวันออกของประเทศเพื่อไปฝัง แทนที่จะกลับคืนไปรักษาพระนคร ส่วนเหอ หลุน ที่ประจำอยู่ในพระนครนั้น เมื่อทราบว่า นายของตนตายแล้ว ก็ยกไพร่พลออกไปสมทบกับกองทัพที่ขนศพไปภาคตะวันออก แต่ฉือ เล่อ (石勒) ขุนพลจากรัฐฮั่นจ้าว มาสกัดทัพทั้งสองไว้ แล้วชิงเอาศพซือหม่า เยฺว่ มาเผาทิ้ง ก่อนประกาศไปทั้งแผ่นดินว่า บ้านเมืองเน่าเฟะมากก็เพราะซือหม่า เยฺว่ ผู้นี้ ลูกหลานของซือหม่า เยฺว่ ยังถูกฉือ เล่อ จับกุมไว้ได้ทั้งสิ้น และน่าจะถูกฉือ เล่อ ฆ่าทิ้งทั้งหมด
การตายของซือหม่า เยฺว่ ในโอกาสเช่นนี้มิได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น เพราะเท่ากับเปิดช่องให้จิ้นหฺวายตี้ถูกโจมตีได้ง่ายขึ้น ขุนพลกั่ว ซี จะรับจิ้นหฺวายตี้ไปไว้ที่เมืองฉาง-ยฺเหวียน (倉垣) เพื่อตั้งเป็นพระนครแห่งใหม่ แต่ข้าราชสำนักไม่อยากย้ายเมือง ก็ดึงหน่วงกันเนิ่นช้าอยู่ กั่ว ซี จึงนำพากองทัพของตนไปแต่ผู้เดียว เมื่อความอดอยากที่มีอยู่แล้วทวีความรุนแรงขึ้น ทุกคนในลั่วหยางจึงคิดได้ว่า ควรย้ายไปฉาง-ยฺเหวียน แต่กองทัพของกั่ว ซี จากไปนานแล้ว ทั้งลั่วหยางก็มีแต่ปล้นชิงกันไม่เว้นวัน จิ้นหฺวายตี้และคณะก้าวพ้นกำแพงวังไปได้ไม่เท่าไรก็จำต้องถอยกลับเข้าไป
ฤดูร้อน ค.ศ. 311 รัฐฮั่นจ้าวส่งกำลังมายึดพระนครลั่วหยางไว้ได้อย่างง่ายดาย จับขุนนางราชวงศ์จิ้นฆ่าทิ้งไปเสียมาก แต่ไว้ชีวิตจิ้นหฺวายตี้ โดยจับตัวไปยังเมืองผิงหยาง ศูนย์กลางของรัฐฮั่นจ้าว หลิว ชง ผู้ครองรัฐฮั่นจ้าว ตั้งจิ้นหฺวายตี้ให้มีบรรดาศักดิ์ว่า กง (公) จิ้นหฺวายตี้อยู่ในรัฐฮั่นจ้าวหนึ่งปีครึ่ง กระทั่งสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 313 เชื่อกันว่า ถูกหลิว ชง วางยาพิษ
จิ้นหฺวายตี้ ใช้รัชศกว่า หย่งเจีย (永嘉) กินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 307 ถึง 313
ประชุมทางไกล
แป้นพิมพ์แบบดีโวยาร์ค
จักรพรรดิจิ้นหมิ่น
สมเด็จพระจักรพรรดิจิ้นหมิ่น (; ค.ศ. 313 − 318, พ.ศ. 856 − 861) จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก ทรงครองราชย์สืบต่อจากจักรพรรดิจิ้นหฺวาย ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 300 (พ.ศ. 843)
จักรพรรดิจิ้นหมิ่น ถูกยกขึ้นเป็นจักรพรรดิแทนจักรพรรดิจิ้นหฺวาย ที่ถูกหลิวซงสำเร็จโทษ ขณะพระชนม์เพียง 13 พรรษา ต่อมาใน ค.ศ. 316 (พ.ศ. 859) ทรงถูกหลิวซงบุกเข้าฉางอัน จับสำเร็จโทษในอีก 2 ปีต่อมา ขณะพระชนม์เพียง 16 พรรษาทำให้ราชวงศ์จิ้นตะวันตกล่มสลายลง และสุมารุ่ยเชื้อพระวงศ์ ได้ขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิจิ้นหยวนตี้ และสถาปนาราชวงศ์จิ้นตะวันออกขึ้น
คนกับควาย
คนกับควาย เป็นเพลงเพื่อชีวิตที่มีชื่อเสียงของวงคาราวาน ขับร้องโดย สุรชัย จันทิมาธร จากทำนองเพลง "Master of War" ของ บ็อบ ไดแลน แต่งคำร้องภาษาไทยโดย สมคิด สิงสง
ได้ฟังเพลง "Master of War" และเพลงอื่นๆ ของ "บ็อบ ไดแลน" เป็นครั้งแรกจากแผ่นเสียงที่บ้านของเสถียร จันทิมาธร และชื่นชอบทำนอง จนนำมาหัดเล่นอยู่เสมอ วันหนึ่งสมคิด สิงสง ที่พักอยู่ด้วยกันได้ยินเข้าจึงชักชวนให้แต่งคำร้องภาษาไทย โดยสมคิดเล่นไวโอลิน สุรชัยเล่นกีตาร์
เพลงคนกับควาย ได้แสดงสู่สาธารณะเป็นครั้งแรก โดย"สุรชัย จันทิมาธร" มีเพื่อน ๆ ยืนเคียงข้าง เช่นสมคิด สิงสง วิสา คัญทัพ ในเป็นต้น ในงานแต่งงานของ"วีระประวัติ วงศ์พัวพันธุ์" เพื่อนนักเขียนในกลุ่ม "พระจันทร์เสี้ยว" และเริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้าง จากการแสดงในงานนิทรรศการเพลงเพื่อชีวิต ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยสุรชัย และวีระศักดิ์ สุนทรศรี ร่วมกันเล่นเพลง คนกับควาย เปิบข้าว และข้าวคอยฝน และบันทึกเสียงเป็นครั้งแรกโดยคาราวานทั้งวง ที่ห้องอัด "คิงส์ซาวด์" เมื่อกลางปี พ.ศ. 2518
ภายหลังเหตุการณ์ 6 ตุลา ในปี พ.ศ. 2519 เทปมาสเตอร์ของอัลบัมคนกับควายถูกทำลายทิ้งทั้งหมด เพื่อความปลอดภัยของผู้ครอบครอง ภายหลังจึงได้มีการทำมาสเตอร์ขึ้นมาใหม่ในปี พ.ศ. 2538 โดยใช้ต้นฉบับจากแผ่นเสียง
เพลงนี้ถูกแปลงเป็นเพลงลูกทุ่ง โดยสดใส รุ่งโพธิ์ทอง ชื่อเพลง "เราคนจน" และต่อมา ยอดรัก สลักใจ ได้นำมาร้องใหม่อีกครั้ง
เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง
เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง (บางแห่งสะกดว่าอินทรแถลง) หรือที่ชาวเชียงตุงนิยมเรียกว่า เจ้าฟ้าเฒ่า เป็นโอรสองค์ที่ 5 ของเจ้าฟ้าโชติกองไท ได้ครองราชย์เป็นเจ้าหอคำเชียงตุงสืบแทนเจ้าพี่คือเจ้าฟ้าก๋องคำฟู ที่ถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2441 ตลอดเวลาที่เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลงครองนครเชียงตุง พระองค์ได้สร้างความเจริญแก่นครเชียงตุงเป็นอย่างมาก เช่น การสร้างถนนหนทาง ทำนุบำรุงพระศาสนา เช่น สร้างวัดหลายแห่ง และมีการบูรณะปฏิสังขรณ์ เช่นวัดราชฐานหลวงหัวข่วงที่ถูกไฟไหม้ก็สร้างใหม่แล้วยกเป็นวัดหลวง มีการสร้างวัดพระเจ้าหลวงประดิษฐานพระพุทธมหามัยมุนีจำลองมาจากเมืองมัณฑะเลย์ สร้างหอหลวงขึ้นใหม่เป็นตึกแบบอินเดีย บรรดาหอต่าง ๆ ที่พำนักของเจ้าแม่เฒ่า (ราชมารดา) เจ้าแม่นางเมือง (พระมเหสี) และบรรดานางฟ้า (พระสนม) โปรดให้เปลี่ยนเป็นตึกแบบใหม่ทั้งหมด รวมความว่าสิ่งใดที่จะนำความเจริญมาสู่บ้านเมือง ท่านผู้นี้ก็ได้พยายามจัดขึ้นทำขึ้น การติดต่อกับเพื่อนบ้านก็ให้ตัดถนนเป็นทางรถยนต์ติดต่อกับจังหวัดเชียงรายซึ่งเป็นจังหวัดชายแดนติดต่อกับเชียงตุง ทางตะวันตกก็มีทางรถยนต์ติดต่อกับตองยี กับได้ทำความสัมพันธ์กับเจ้านายพื้นเมืองทางเชียงใหม่และลำปางโดยทางแต่งงานของราชบุตรเป็นต้น โดยได้ปฏิบัติงานเป็นที่เรียบร้อยและเป็นที่พอใจแก่อังกฤษซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคม จนรัฐบาลอังกฤษได้ยกให้เป็น C.I.E. (Companion of the Indian Empire)
เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลงมีมหาเทวี 1 องค์ และมีหม่อม 5 คน มีราชโอรสราชธิดารวม 19 พระองค์ ได้แก่
คอฟฟินไนต์
คอฟฟินไนต์ (Coffinite) เป็นแร่ยูเรเนียมซิลิเกต ผงมีสีดำเทา เปราะแตกง่าย แตกแบบก้นหอย มีสูตรโครงสร้างเป็น U(SiO4)1-x(OH)4x
ถูกค้นพบครั้งแรกในปี พ.ศ.2497 ที่เหมืองลาซาล รัฐโคโลราโดและถูกตั้งชื่อโดย รูเบน แคลร์ คอฟฟิน (Reuben Clare Coffin, 1886 - 1972) นักธรณีวิทยาชาวอเมริกัน
จักรพรรดิซ่งกวังจง
ซ่งกวังจง (; 30 กันยายน ค.ศ. 1147 – 17 กันยายน ค.ศ. 1200) ชื่อตัวว่า จ้าว ตุน  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 12 ของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 ของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1189 จนสละราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 1194
จ้าว ตุน เป็นโอรสองค์ที่ 3 ของจ้าว เชิ่น (趙昚) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง (宋孝宗) กับนางกัว (郭氏) ชายาคนแรกของจ้าว เชิ่น ผู้ซึ่งเมื่อเสียชีวิตแล้วได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระมเหสี ฐานันดรศักดิ์ว่า "เฉิงมู่หฺวังโฮ่ว" (成穆皇后)
ในวัยเด็ก จ้าว ตุน เป็นโรคอารมณ์สองขั้วหรือโรคประสาทขั้นรุนแรง
ค.ศ. 1189 จ้าว ตุน อายุได้ 42 ปี จ้าว เชิ่น บิดาของเขา สละราชสมบัติให้แก่เขา แต่เมื่อครองราชย์ไปได้สักพัก จ้าว ตุน กลับติดสุรายาเมาจนจิตฟั่นเฟือน ครั้นบิดาสิ้นลงใน ค.ศ. 1194 เขาก็ไม่ยอมร่วมกระบวนแห่ศพ เพราะถูกหลี่ เฟิ่งเหนียง (李鳳娘) มเหสีของเขา ยุยง ดังนั้น อู๋ไท่โฮ่ว (吳太后) ย่าบุญธรรมของเขา จึงบีบให้เขาสละราชสมบัติให้จ้าว โค่ว (趙擴) บุตรชาย ขึ้นสืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิซ่งหนิงจง (宋寧宗) หลังจากนั้น จ้าว ตุน ประสบภาวะทางจิตจนล้มป่วยหนัก เชื่อกันว่า เป็นสาเหตุให้เขาถึงแก่ชนมชีพใน ค.ศ. 1200 ณ เช่าซิง (绍兴) ในเจ้อเจียง (浙江)
ดอกลำดวน
ลีแจจิน
ลีฮงกิ
ชอยมินฮวาน
ชอยจงฮุน
ซองซึงฮยอน
โอวอนบิน
ระบบจัดการฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์
เจ้าพระยากลาโหมสุริยวงศ์
เจ้าก้อนแก้วอินแถลง
เจ้าบุญวาทย์ วงษ์มานิต
สการ์เล็ต โจแฮนสัน
นายวทัญญู มุ่งหมาย เกิดเมื่อวันอังคารที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ปีมะเส็ง ณ จังหวัด อุบลราชธานี เป็นบุตรคนที่ 6 ของ นาย บุดดี มุ่งหมาย และ นางเรือนคำ มุ่งหมาย มี พี่น้อง 7 คน ชาย 2 คน หญิง 5 คน การทำงานในวงการบันเทิงเริ่มจากการเป็นนักเรียนการแสดงรุ่นที่ 1 ของช่อง 7 สี และเป็นนักร้องดีเด่นและขวัญใจมหาชนในการประกวดร้องเพลงชิงแชมป์ 5 ภูมิภาคของวาทินี ช่อง 9 อสมท. ประเภทเพลงสากลและไทยสากล (ปี พ.ศ. 2525-2527) เป็นตัวแทนนักร้องไทยเข้าร่วมการแข่งขันร้องเพลงชิงแชมป์เอเชีย ณ ฮ่องกง (ปี พ.ศ. 2528) หลังจากนั้น ได้ทำงานวงการบันเทิงเรื่อยมา เริ่มจากเป็นผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ วิทยุ นักแสดง และนักร้องชาวไทย
วทัญญูจบการศึกษาจากมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช ศิลปศาสตรบัณฑิต (รัฐศาสตร์) สาขาการปกครอง ภาคพิเศษ รุ่น 5 ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงและระดับปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการเมืองการปกครองสำหรับนักบริหาร รุ่นที่ 14 ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และปริญญาโทใบที่ 2 นิเทศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการสื่อสารการท่องเที่ยวและบันเทิงจาก มหาวิทยาลัยเกริก รุ่นที่ 2
ปัจจุบัน เป็นอาจารย์หัวหน้าสาขาวิชาการการสื่อสารการเมื่องบูรณาการ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก ประธานกรรมการบริหาร บริษัท สตาร์ อีส บอร์น จำกัด เจ้าของผลงานหนังสือคัมภีร์วิถีคน
"ชุด วันแรกเจอ (พ.ศ. 2529)
"ชุด รักเงียบเงียบ
ผลงานเพลงปัจจุบัน.
ปัจจุบัน อยู่ในระหว่างผลิตผลงาน “คีตราชัน Amazing Thailand”
ประวัติการเป็นนักเขียน.
ปัจจุบันกำลังทำงานผลงานพ็อคเก็ตบุ๊คหลากหลายรูปแบบในนาม บริษัท สตาร์ อีส บอร์น จำกัด อาทิ.คัมภีร์วิถีคน(principle for better life)
แจ็ก นิโคลสัน
จอห์น โจเซฟ "แจ็ก" นิโคลสัน  เกิดเมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1937 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน
นิโคลสันเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์มาแล้ว 12 ครั้งและได้รับรางวัล 3 ครั้ง สองรางวัลได้รับในสาขานักแสดงยอดเยี่ยมและอีกหนึ่งได้จากนักแสดงสมทบยอดเยี่ยม มีสถิติเทียบเท่า วอลเตอร์ เบรนแนน ที่ได้รับ 3 รางวัล (ในหมู่นักแสดงชาย) แต่เป็นรอง แคธารีน เฮปเบิร์น ที่ได้รับทั้งหมด 4 รางวัล เขายังเป็น 1 ใน 2 นักแสดงชายได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ทั้งในบทนำและสมทบ ในทุก ๆ ทศวรรษตั้งแต่ยุค 1960 ส่วนอีกคนคือไมเคิล เคน เขาได้รับ 7 รางวัลลูกโลกทองคำ และรับรางวัล Kennedy Center Honor ในปี 2001
ผลงานแสดงเด่น ๆ ของเขาเช่น "Easy Rider", "Five Easy Pieces", "Chinatown", "One Flew Over the Cuckoo's Nest", "The Passenger", "The Shining, Terms of Endearment", "Batman", "A Few Good Men", "As Good as It Gets", "About Schmidt", "Something's Gotta Give", และ "The Departed"
แจ็ค นิโคลสัน
แจ๊ค นิโคลสัน
จักรพรรดิเหลียวซื่อจง
สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เป็นพระโอรสในเย่ว์ลู่ทู่อี่และมีศักดิ์เป็นพระนัดดาของจักรพรรดิเหลียวไท่จง (พ.ศ. 1469-1490) เมื่อพระปิตุลาสวรรคตลง
พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเหลียวซื่อจง จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เหลียว ทรงครองราชย์ระหว่างพ.ศ. 1490-1494 ในปีพ.ศ. 1494
(ค.ศ. 951) ปีที่4ในรัชกาลทรงถูกปลงพระชนม์
เซเรนา วิลเลียมส์