pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แมนเชสเตอร์ตั้งอยู่ที่พิกัด ห่างจากกรุงลอนดอนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือระยะทาง ตั้งอยู่ในพื้นที่แอ่งกระทะติดต่อกับเทือกเขาเพนไนน์ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก เป็นเทือกเขาที่พาดตัวไปตามนอร์ทเทิร์นอิงแลนด์ และติตด่อกับที่ราบเชสเชอร์ทางทิศใต้ แมนเชสเตอร์อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของลิเวอร์พูล และอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเชฟฟีลด์ ทำให้นครแห่งนี้อยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองนคร ใจกลางเมืองแมนเชสเตอร์อยู่ทางฝั่งตะวันออกของแมน้ำเออร์เวลล์ ใกล้จุดบรรจบกับแม่น้ำเมดล็อกและแม่น้ำเอิร์ก และอยู่ในพื้นที่ค่อนข้างต่ำ คือ อยู่ระหว่าง 35 เมตร ถึง 42 เมตร (115 ฟุต ถึง 138 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล แม่น้ำเมอร์ซีย์ไหลผ่านทางใต้ของแมนเชสเตอร์ ส่วนมากของเมืองชั้นใน โดยเฉพาะทางใต้ที่เป็นที่ราบ สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเชิงเขาและทุ่งโล่งของเทือกเขาเพนไนนส์จากตึกสูงหลายที่ในเมือง ซึ่งมักจะปกคลุมด้วยหิมะในฤดูหนาว ลักษณะทางภูมิศาสตร์ของแมนเชสเตอร์มีอิทธิพลอย่างมากในการพัฒนาเป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งแรกของโลก ซึ่งก็คือสภาพอากาศ ความใกล้ชิดกับท่าเรือทะเลของลิเวอร์พูล การใช้พลังงานจากแม่น้ำ และแหล่งสำรองถ่านหินที่อยูใกล้เคียง
จากการสำรวจจำนวนประชากรในปีพ.ศ. 2544 แมนเชสเตอร์มีประชากร 392,819 คน ลดลงจากปีพ.ศ. 2534 9.2 เปอร์เซนต์ ในจำนวนนี้ ประมาณ 8.3 หมื่นคนอายุต่ำกว่า 16 ปี 2.85 แสนคนอายุระหว่าง 16-74 ปี และ 2.5 หมื่นคนอายุ 75 ปีขึ้นไป
75.9 เปอร์เซนต์ของประชากรแมนเชสเตอร์ระบุว่าตนเกิดในสหราชอาณาจักร แมนเชสเตอร์มีอัตราการจ้างงานต่อประชากรต่ำเป็นลำดับสองของสหราชอาณาจักร โดยให้เหตุผลว่า มีประชากรที่เป็นนักศึกษาจำนวนมาก จากการประมาณการกลางปี พ.ศ. 2549 แมนเชสเตอร์มีประชากรประมาณ 4.52 แสนคน เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในอังกฤษตะวันตกเฉียงเหนือ ในประวัติศาสตร์ ประชากรของแมนเชสเตอร์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงยุควิกตอเรีย โดยพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดที่ 766,311 ในปีพ.ศ. 2474 ก่อนที่จะลดลงอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น
ตึกและอาคารของแมนเชสเตอร์มีรูปแบบสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย ตั้งแต่รูปแบบวิกตอเรีย ไปจนถึงรูปแบบร่วมสมัย
การใช้อิฐแดงอย่างแพร่หลายทำให้เกิดลักษณะเฉพาะของเมือง ซึ่งสถาปัตยกรรมส่วนใหญ่เกิดจากสมัยที่แมนเชสเตอร์เป็นศูนย์กลางการค้าฝ้ายที่สำคัญของโลก
บริเวณนอกใจกลางเมืองแมนเชสเตอร์ มีอดีตโรงงานผลิตฝ้ายจำนวนมากซึ่งบางแห่งถูกทิ้งร้างนับตั้งแต่ปิดตัวลง ในขณะที่หลายแห่งได้รับการปรับปรุงใหม่กลายเป็นอพาร์ตเมนต์และสำนักงาน
ศาลาว่าการแมนเชสเตอร์ในจัตุรัสอัลเบิร์ตถูกสร้างขึ้นในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก และถูกมองว่าเป็นอาคารรูปแบบวิกตอเรียที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศอังกฤษ
แมนเชสเตอร์มีตึกระฟ้าจำนวนมากที่ถูกสร้างขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1960 และ ค.ศ. 1970 ซึ่งตึกที่สูงที่สุดในปัจจุบัน คือ Deansgate Square South Tower มีความสูง 201 เมตร
แมนเชสเตอร์มีชื่อเสียงมากในเรื่องชีวิตกลางคืน วัฒนธรรมคลับดีเจสมัยใหม่เริ่มขึ้นที่เมืองนี้ และคลับที่นี่มีส่วนสำคัญในการพัฒนาดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ การเริ่มต้นของดนตรีเฮาส์ แมดเชสเตอร์ซาวนด์ (Madchester sound) และดนตรีแนว Ibiza
ในเมืองมีโรงละคร ศูนย์แสดงงานศิลปะ และพิพิธภัณฑ์จำนวนมาก
ยกเว้นลอนดอนแล้ว แมนเชสเตอร์มีประชากรเกย์และเลสเบี้ยนมากที่สุดในประเทศ
แมนเชสเตอร์เป็นต้นกำเนิดของวงดนตรีที่มีชื่อเสียงมากมาย ทั้งระดับท้องถิ่น และระดับนานาชาติ ตัวอย่างเช่น นิวออร์เดอร์, เดอะสมิธส์, เดอะเคมิคอลบราเทอร์ส, เอ็มพีเพิล, แบดลีดรอนบอย, โอเอซิส, เอลโบว์, ซิมพลีเรด, เทกแดต และ เดอะสโตนโรสเซส
แมนเชสเตอร์ เป็นเมืองที่เป็นที่รู้จักในฐานะเมืองกีฬา มีสโมสรพรีเมียร์ลีก 2 สโมสรที่ใช้ชื่อเมืองในชื่อของสโมสร คือ สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี และ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด โดยแมนเชสเตอร์ซิตีมีสนามเหย้าคือ สนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์ จุคนได้เกือบ 48,000 คน ส่วนแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดมีสนามเหย้าคือ โอลด์แทรฟฟอร์ด ซึ่งเป็นสนามฟุตบอลสโมสรที่ใหญ่ที่สุดในสหราชอาณาจักร จุคนได้ 74,140 คน ถือเป็นสนามกีฬาในอังกฤษแห่งเดียวที่เคยได้จัดการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกนัดชิงชนะเลิศในปี ค.ศ. 2003 และยังเป็นสนามที่จัดซูเปอร์ลีกแกรนด์ไฟนอลของรักบี้ลีก สโมสรคริกเกตแลนคาเชียร์เคาน์ตี ก็ใช้สนามโอลด์แทรฟฟอร์ดเป็นกีฬาเหย้าเช่นกัน
แมนเชสเตอร์เป็นที่ตั้งของสถานกงสุลที่มากที่สุดในสหราชอาณาจักรนอกกรุงลอนดอน การขยายตัวของการเชื่อมโยงการค้าระหว่างประเทศในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมนำไปสู่การเปิดสถานกงสุลแห่งแรกในทศวรรษที่ 1820 และตั้งแต่นั้นมามีกงสุลมากกว่า 800 คนจากทั่วทุกมุมโลกได้ประจำอยู่ในแมนเชสเตอร์ โดยแมนเชสเตอร์เป็นเมืองที่ให้บริการกงสุลในพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตอนเหนือของอังกฤษ
จูล
จูล (; สัญลักษณ์ J) เป็นหน่วยเอสไอของพลังงานหรืองาน ใช้ชื่อนี้เพื่อเป็นเกียรติแก่นักฟิสิกส์ที่ชื่อ เจมส์ เพรสคอตต์ จูล (James Prescott Joule; พ.ศ. 2361–2432)
จูล เป็นหน่วยที่ใช้บอกปริมาณงานที่ทำ หรือพลังงานที่ต้องการออกแรง จำนวน 1 นิวตัน เป็นระยะทาง 1 เมตรหรืออาจเรียกปริมาณงานที่ได้อีกอย่างหนึ่งว่า นิวตัน เมตร หรือ นิวตัน-เมตร และมีสัญลักษณ์เป็น N·m หรือ N m และสามารถเขียนได้ดังนี้ kg·
m2·s−2
อย่างไรก็ดี นิวตัน เมตร โดยปกติมักจะใช้วัดทอร์ก (torque) ไม่ใช่พลังงาน
1 จูล มีความหมายดังนี้ด้วย:
(volt) หรือ 1 คูลอมบ์ โวลต์ (coulomb volt) มีสัญญลักษณ์เป็น C·V
การเทียบค่า.
1 จูล มีค่าที่แน่นอนเท่ากับ 107 เอิร์ก
1 จูล มีค่าประมาณ:
หน่วยที่ใช้เทียบค่ากับ จูล มีดังนี้:
ฮอกวอตส์
โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์  ย่อเป็น ฮอกวอตส์ เป็นโรงเรียนสอนเวทมนตร์สมมติของประเทศสกอตแลนด์ ซึ่งเปิดสอนนักเรียนอายุระหว่างสิบเอ็ดถึงสิบแปดปี และเป็นฉากท้องเรื่องหลักในชุด "แฮร์รี่ พอตเตอร์" ของ เจ. เค. โรว์ลิง หกเล่มแรก
โรว์ลิงแนะว่าเธออาจได้ชื่อมาโดยไม่ตั้งใจจากต้นฮอกวอร์ต ("Croton capitatus") ซึ่งเธอเห็นที่สวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว ("Kew Gardens") ก่อนเขียน"แฮร์รี่ พอตเตอร์" แม้ว่าชื่อ "เดอะฮอกวอตส์" และ "ฮอกก์วอตส์" จะปรากฏในหนังสือ "How To Be Topp by Geoffrey Willans" ของไนเจล โมส์เวิร์ธเมื่อปี 2497 แล้ว
โรงเรียนฮอกวอตส์ได้รับคะแนนเสียงเป็นสถานศึกษาที่ดีที่สุดของสกอตแลนด์อันดับที่ 36 ในการจัดอันดับออนไลน์เมื่อปี 2551 เอาชนะโรงเรียนลอเรตโตของเอดินบะระ ซึ่งผู้อำนวยการการจัดอันดับเครือข่ายโรงเรียนอิสระ โรงเรียนฮอกวอตส์ถูกเพิ่มเข้าไปในรายการโรงเรียน "เพื่อความสนุก"
การรับเข้าศึกษาที่ฮอกวอตส์นั้น เด็กที่แสดงความสามารถทางเวทมนตร์จะถูกรับเข้าศึกษาโดยอัตโนมัติ และสควิปไม่สามารถเข้าศึกษาในโรงเรียนได้ (แต่จะสามารถทำงานได้ในบทบาทอื่น เช่น อาร์กัส ฟิลช์) ปากกาขนนกเวทมนตร์ที่ฮอกวอตส์ตรวจจับการเกิดของเด็กที่มีเวทมนตร์ และเขียนชื่อของพวกเขาในหนังสือกระดาษหนังเล่มใหญ่ แต่ไม่มีการสอบเข้า เพราะ "คุณจะมีเวทมนตร์หรือไม่ก็ไม่มีเวทมนตร์" ทุกปี อาจารย์จะตรวจสอบหนังสือเล่มนี้และส่งจดหมายไปยังเด็กเมื่ออายุย่างสิบเอ็ดปี การตอบรับหรือการปฏิเสธการเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ต้องส่งภายในวันที่ 31 กรกฎาคมของปีนั้น ๆ นอกจากนี้ในจดหมายยังมีรายการอุปกรณ์ เช่น หนังสือคาถา เครื่องแบบและสิ่งอื่นที่นักเรียนจำเป็นต้องมี ว่าที่นักเรียนถูกคาดหวังให้ซื้อสิ่งของจำเป็นทั้งหมด ซึ่งโดยปกติจะสามารถซื้อได้จากร้านค้าในตรอกไดแอกอน ถนนซึ่งถูกพรางไว้ใกล้กับถนนชาริงครอสในกรุงลอนดอนซึ่งสามารถพบได้หลังร้านหม้อใหญ่รั่ว อันเป็นผับพ่อมด นักเรียนที่ไม่มีเงินซื้อสิ่งของสามารถได้รับความช่วยเหลือทางการเงินจากโรงเรียน ดังเช่นที่เกิดกับเด็กกำพร้า ทอม ริดเดิ้ล
จดหมายถึงแม่มดพ่อมดที่เกิดจากมักเกิ้ล ผู้อาจไม่ทราบถึงพลังของตน และไม่คุ้นเคยกับโลกพ่อมดที่พรางอยู่ ถูกส่งเป็นการส่วนบุคคลโดยสมาชิกบุคลากรฮอกวอตส์ ผู้จะอธิบายแก่บิดามารดาหรือผู้ปกครองเกี่ยวกับสังคมเวทมนตร์ และรับประกันเกี่ยวกับข่าวนี้ พวกเขายังช่วยครอบครัวในการซื้อสิ่งของและการเข้าถึงตรอกไดแอกอน
นักเรียนแต่ละคนได้รับอนุญาตให้นำแมว คางคก หนูหรือนกเค้าแมวติดตัวมาด้วย นักเรียนปีหนึ่งจะได้รับรายการอุปกรณ์จำเป็น ซึ่งรวมถึงไม้กายสิทธิ์ หนังสือแต่ละวิชา หม้อใหญ่ตะกั่วมาตรฐานขนาด 2 ชุดตาชั่งทองเหลือง ขวดแก้วหรือคริสตัล เครื่องปรุงยาพื้นฐาน (สำหรับวิชาปรุงยา) และกล้องโทรทรรศน์ (สำหรับวิชาดาราศาสตร์) เครื่องแบบฮอกวอตส์ประกอบด้วย เสื้อคลุมปฏิบัติการเรียบสีดำ หมวกเรียบสีดำ ถุงมือป้องกัน เสื้อคลุมฤดูหนาวสีดำกับตะขอสีเงิน เครื่องแบบทั้งหมดจะต้องติดป้ายชื่อ นักเรียนปีหนึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้มีไม้กวาดเป็นของตน แม้จะมีข้อยกเว้นสำหรับแฮร์รี่ในปีหนึ่ง หลังจากที่เขาแสดงความสามารถอันยอดเยี่ยมในฐานะซีกเกอร์ในควิดดิช
แต่ละปีการศึกษา คั่นด้วยวันหยุดประมาณสองเดือนในฤดูร้อน และแต่ละปีถูกแบ่งเป็นสามเทอมด้วยวันหยุดในช่วงคริสต์มาสและอีสเตอร์
ฮอกวอตส์ก่อตั้งขึ้นประมาณหนึ่งพันปีมาแล้ว โดยพ่อมดและแม่มดที่ยิ่งใหญ่มากในยุคนั้นสี่คน ก็อดดริก กริฟฟินดอร์ เฮลก้า ฮัฟเฟิลพัฟ โรเวนนา เรเวนคลอ และซัลลาซาร์ สลิธีริน โดยในยุคแรกทั้งสี่เป็นผู้ฝึกสอนนักเรียนด้วยตนเอง เมื่อเวลาผ่านไปก็มีจำนวนนักเรียนมากขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากนั้นก็เริ่มมีความขัดแย้งเกิดขึ้น จากการที่ซัลลาซาร์ สลิธีรินต้องการรับเฉพาะเด็กที่มีสายเลือดบริสุทธิ์ (คนที่เกิดจากครอบครัวที่มีสมาชิกเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ทั้งหมด) เพราะไม่เชื่อถือในเด็กเลือดผสมและเด็กที่เกิดจากมักเกิ้ล แต่ผู้ร่วมก่อตั้งคนอื่นไม่เห็นด้วย สลิธีรินจึงได้สร้างห้องแห่งความลับและจากโรงเรียนไป เชื่อกันว่าเมื่อมีทายาทของสลิธีรินมาที่โรงเรียน เขาจะเปิดห้องแห่งความลับและปล่อยบาซิลิสก์ออกมาเพื่อ "กวาดล้างพวกที่ไม่มีค่าพอจะเล่าเรียนเวทมนตร์คาถาให้หมดไปจากโรงเรียน" ทายาทของสลิธิรินที่ได้มาเปิดห้องแห่งความลับเท่าที่ทราบมีเพียงคนเดียวคือ ทอม มาร์โวโล่ ริดเดิ้ล (ซึ่งต่อมาคือลอร์ดโวลเดอมอร์)
ไม่มีข้อมูลในหนังสือมากนักที่ระบุถึงประวัติศาสตร์ของฮอกวอตส์หลังจากการก่อตั้ง จนกระทั่งถึงราวห้าสิบปีก่อนการเข้าเรียนของแฮร์รี่ พอตเตอร์
หลังจากก่อตั้งโรงเรียนได้ราวสามร้อยปี ได้เริ่มการประลองเวทไตรภาคี กับโรงเรียนเวทมนตร์ที่มีชื่อเสียงของยุโรปอีกสองแห่งคือ เดิร์มสแตรง และโบซ์บาตง การแข่งขันนี้ดำเนินไปเป็นเวลาหกศตวรรษ ก่อนจะหยุดไปเพราะยอดการเสียชีวิตที่สูง และเริ่มอีกครั้งในปีพ.ศ. 2537 ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี
ฮอกวอตส์เสี่ยงต่อการถูกปิดถึงสองครั้ง ครั้งแรกในปีพ.ศ. 2485 เมื่อทอม ริดเดิ้ล ทายาทของสลิธีริน เปิดห้องแห่งความลับเมื่อเขาอยู่ปีห้า มีผู้เสียชีวิตหนึ่งคนเป็นเด็กผู้หญิงชื่อเมอร์เทิล กระทรวงเวทมนตร์ขู่ที่จะปิดฮอกวอตส์ เนื่องจากริดเดิ้ล ซึ่งอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของมักเกิ้ล ไม่ต้องการให้ฮอกวอตส์ถูกปิด เขาจึงโยนความผิดให้รูเบอัส แฮกริด ทำให้แฮกริดถูกไล่ออก
เมื่อแฮร์รี่อยู่ปีสอง ห้องแห่งความลับถูกเปิดอีกครั้ง ภายใต้อิทธิพลของไดอารี่ของริดเดิ้ล (หนึ่งในฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์) ความทรงจำของริดเดิ้ลควบคุมจินนี่ผ่านไดอารี่ และเปิดห้องแห่งความลับขึ้นเป็นครั้งที่สอง จินนี่ได้ไดอารี่ของริดเดิ้ลจากการที่ลูเซียส มัลฟอยแอบสอดไดอารี่ไว้ในหนังสือเรียนของเธอ โดยหวังว่าเธอจะถูกจับได้และกระทบไปถึงอาร์เธอร์ วีสลีย์ พ่อของเธอ รวมถึงกำจัดนักเรียนที่ไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์ให้หมดไปจากโรงเรียน อย่างไรก็ตาม แฮร์รี่ พอตเตอร์ค้นพบความจริง ทำลายไดอารี่และบาสิลิสก์ในห้องแห่งความลับ ทำให้ฮอร์ครักซ์หมดไปหนึ่งอัน
ในปีที่สี่ของแฮร์รี่ การประลองเวทไตรภาคีได้จัดขึ้นอีกครั้ง บาร์ตี้ เคราช์ จูเนียร์ ปลอมตัวเข้ามาเป็นอลาสเตอร์ มู้ดดี้ และใส่ชื่อของแฮร์รี่ในถ้วยอัคนีในฐานะโรงเรียนที่สี่ซึ่งไม่มีอยู่จริง เคราช์ช่วยเหลือแฮร์รี่ตลอดการแข่งขัน เพื่อให้แฮร์รี่ชนะ โดยเฉพาะในภารกิจสุดท้ายซึ่งเคราช์เปลี่ยนถ้วยไตรภาคีเป็นกุญแจนำทางสู่ลอร์ดโวลเดอมอร์ แฮร์รี่รอดมาได้ แต่โวลเดอมอร์สามารถคืนชีพเป็นผลสำเร็จจากเลือดของแฮร์รี่ รวมถึงทำลายเกราะป้องกันของแฮร์รี่บางอย่างด้วย
ในปีที่ห้าของแฮร์รี่ กระทรวงเวทมนตร์พยายามแทรกแซงฮอกวอตส์ผ่าน "กฤษฎีกาการศึกษา" หลายฉบับ โดยส่งโดโลเรส อัมบริดจ์เข้ามาเป็นอาจารย์วิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด เธอค่อย ๆ ควบคุมฮอกวอตส์ผ่านกฤษฎีกาหลายฉบับ และเข้าแทนตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ในเวลาต่อมา หลังจากที่ถูกทำร้ายโดยเซนทอร์ในป่าต้องห้าม และคอร์นีเลียส ฟัดจ์จำเป็นต้องยอมรับการคืนชีพของโวลเดอมอร์ อัมบริดจ์ถูกถอดออกจากโรงเรียน
ในตอนท้ายปีที่หกของแฮร์รี่ อาจารย์ใหญ่อัลบัส ดัมเบิลดอร์ถูกสังหารโดยเซเวอรัส สเนป อาจารย์วิชาแปรงร่าง มิเนอร์วา มักกอนนากัล ดำรงตำแหน่งรักษาการอาจารย์ใหญ่
ในปีสุดท้ายของแฮร์รี่ ศาตราจารย์แชริตี เบอร์เบจ อาจารย์สอนวิชามักเกิลศึกษาถูกโวลเดอมอร์สังหาร ฮอกวอตส์ถูกโจมตีโดยกองกำลังของโวลเดอมอร์ เมื่อเขาพบว่าแฮร์รี่อยู่ที่นั่น เหล่าคณาจารย์ ภาคีนกฟีนิกซ์ กองทัพดัมเบิลดอร์และนักเรียนที่บรรลุนิติภาวะแล้วร่วมต่อสู้ด้วย สงครามจบลงด้วยการตายของโวลเดอมอร์ และซากปรักหักพังของฮอกวอตส์ อย่างไรก็ตาม ฮอกวอตส์ยังคงเปิดสอนต่อไป ภายใต้การบริหารจัดการของมักกอนนากัล และเนวิลล์ ลองบัตท่อม ได้เป็นอาจารย์สอนวิชาสมุนไพรศาสตร์
วิชาและอาจารย์.
นอกจากนี้ ในชั้นปีที่ห้าจะมีการสอบวัดผลที่เรียกว่า ว.พ.ร.ส. (วิชาพ่อมดระดับสามัญ) ซึ่งจะต้องทำคะแนนให้ได้ในระดับที่อาจารย์ประจำวิชากำหนดไว้เพื่อเรียนต่อในระดับ ส.พ.บ.ส. (สอบวัดความรู้พ่อมดเบ็ดเสร็จสมบูรณ์) ในชั้นปีที่หกและเจ็ดด้วย
การคัดสรร.
การคัดสรรเด็กนักเรียนปี 1 ว่าเหมาะกับบ้านใดนั้น เป็นหน้าที่ของ "หมวกคัดสรร" โดยก่อนที่จะคัดสรรบ้านในแต่ละปี หมวกคัดสรรก็จะมีกลอนเกี่ยวกับบ้านแต่ละหลัง และ จะเตือนเหตุการณ์ร้ายแรงต่าง ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นในแต่ละปี ซึ่งจะบอกให้สามัคคีกัน
หมวกคัดสรรเป็นหมวกของก็อดดริก กริฟฟินดอร์ หนึ่งในสี่ผู้ก่อตั้งโรงเรียนฮอกวอตส์ เนื่องจากวันหนึ่งผู้ก่อตั้งที่สี่ปรึกษากันว่าหากวันหนี่งไม่มีพวกเขาแล้วใครจะเป็นผู้คัดเลือกนักเรียน ก็อดดริก กริฟฟินดอร์จึงถอดหมวกที่ใส่อยู่ แล้วผู้ก่อตั้งทั้งสี่ก็ร่ายเวทมนตร์ไว้ที่หมวกคัดสรร ซึ่งก็ได้ทำหน้าที่คัดสรรนักเรียนฮอกวอตส์มาโดยตลอด
หมวกคัดสรรถูกเก็บไว้ที่ห้องศาสตราจารย์ใหญ่ ทำให้ได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น จึงสามารถคาดเดาเหตุการณ์ร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นในแต่ละปี และนำมาเตือนได้
ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ ฟอกส์นกฟีนิกซ์ของดัมเบิลดอร์ ได้เอาหมวกคัดสรรมาให้เฮร์รี่ที่ห้องแห่งความลับ และ ดาบกริฟฟินดอร์ที่แฮร์รี่หยิบมาจากในหมวกก็ทำให้แฮร์รี่รอดชีวิตกลับมาได้
กริฟฟินดอร์.
บ้านกริฟฟินดอร์ บ้านถูกก่อตั้งโดย ก็อดดริก กริฟฟินดอร์ หนึ่งในสมาชิกทั้งสี่คนที่ร่วมกันก่อตั้งโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ สัญลักษณ์ประจำบ้านคือ สิงโต สีประจำบ้านคือ สีแดง และสีทอง คุณสมบัติของพ่อมดแม่มดรุ่นเยาว์ที่จะอยู่บ้านหลังนี้ได้ ต้องมีความซื่อสัตย์ มีไหวพริบ มีคุณธรรม ชอบความท้าทาย และกล้าหาญ อาจารย์ประจำบ้านคนปัจจุบันคือศาสตร์ตราจารย์มินอร์ว่า มักกอลนากัล ผีประจำบ้านคือ นิกหัวเกือบขาด (เซอร์นิโคลัส เดอ มิมซี-พอร์พิงตัน)
ฮัฟเฟิลพัฟ.
บ้านหลังนี้รับนักเรียนที่มีความมุ่งมั่น อดทน และมีความยุติธรรม สีประจำบ้าน คือ สีเหลืองและดำ สัตว์ที่เป็นสัญลักษณ์ คือ ตัวแบดเจอร์ ผู้ก่อตั้งบ้านหลังนี้ คือ เฮลก้า ฮัฟเฟิลพัฟ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับ เรเวนคลอ เฮลกา เป็นแม่มดที่มีเสน่ห์ หมวกคัดสรรกล่าวว่าเธอมาจาก The Valley ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นเวลส์ อาจารย์ประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟ คือ ศาสตราจารย์ โพโมนา ผีประจำบ้านคือ บาทหลวงอ้วน
เรเวนคลอ.
บ้านเรเวนคลอบ้านหลังนี้เหมาะสำหรับเด็กฉลาด บ้านนี้รับนักเรียนที่ เฉลียวฉลาด ไม่ไร้สาระ บุคลิกดี บ้านหลังนี้ถูกตั้งขึ้นโดย "โรเวนนา เรเวนคลอ" ซึ่งตั้งขึ้นพร้อมๆ กับ บ้านกริฟฟินดอร์ บ้านฮัฟเฟิลพัฟ และ บ้านสลิธีริน สีประจำบ้านนี้คือ สีน้ำเงินและสีบรอนซ์ สัญลักษณ์ประจำบ้าน คือ นกอินทรี ศาสตราจารย์ประจำบ้านหลังนี้ในปัจจุบัน คือ ศาสตราจารย์ฟลิตวิก (ศาสตราจารย์สอนวิชาคาถา) ผีประจำบ้านคีอ สุภาพสตรีสีเทา ("เฮเลนนา เรเวนคลอ" ลูกสาวของโรเวนนา)
สลิธีริน.
บ้านสลิธีรีนเป็นบ้านสำหรับคนที่ทำทุกอย่างเพื่อเป้าหมาย นักเรียนของบ้านนี้จึงมักเป็นคนฉลาด เกมโกง สีประจำบ้านหลังนี้ คือ สีเขียวและสีเงิน สัญลักษณ์ประจำบ้าน คือ งู บ้านสลิธีลินถูกตั้งขึ้นโดย ซัลลาซาร์ สลิธีริน ผู้ที่ไม่ต้องการให้พวกที่เกิดจากคนที่ไม่มีเวทมนตร์หรือมักเกิ้ลมาอยู่ในโรงเรียนฮอกวอตส์ เพราะซัลลาซาร์ สลิธีริน ต้องการเพียงผู้วิเศษเท่านั้นที่จะมาเรียนโรงเรียนฮอกวอตส์ได้ และไม่นานนัก ซัลลาซาร์ สลิธีริน กับ ก็อดดริก กริฟฟินดอร์ (ผู้สร้างบ้านกริฟฟินดอร์) ก็ได้ทะเลาะกันถึงขั้นรุนแรง หลังจากนั้น ซัลลาซาร์ สลิธีริน จึงตัดสินใจทิ้งโรงเรียน ก่อนที่จะไป ซัลลาซาร์ สลิธีรีน ได้สร้างห้อง ๆ หนึ่งไว้ในโรงเรียนฮอกวอตส์แห่งนี้ โดยมีชื่อว่า "ห้องแห่งความลับ" ห้องแห่งความลับนี้จะไม่สามารถเปิดออกได้ถ้าไม่มี "ทายาทสลิธีรินที่แท้จริง" เป็นผู้เปิดเท่านั้น ผีประจำบ้านคือ บารอนเลือด อาจารย์ประจำบ้านคือ ศาสตราจารย์ สเนป (สอนวิชา ปรุงยา, วิชาป้องกันจากศาสตร์มืด) และศาสตราจารย์ฮอเรซ ซลักฮอร์น (สอนวิชา ปรุงยา)
สถานที่ภายในฮอกวอตส์.
ภายในปราสาท.
ห้องต้องประสงค์.
ห้องต้องประสงค์เป็นห้องชนิดหนึ่งในจินตนาการของนักเขียน เจ. เค. โรว์ลิ่งในเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ มีอีกชื่อว่าห้องไปไปมามา (หมายเหตุ:ในภาพยนตร์ใช้ชื่อว่าห้องมาแล้วไป) ห้องต้องประสงค์ถูกซ่อนอยู่ตามกำแพงของฮอกวอตส์ ห้องต้องประสงค์จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีผู้ต้องการมันโดยต้องตั้งสมาธิให้แน่วแน่ว่าต้องการอะไร หากทำได้ก็จะสามารถเข้าไปในห้องต้องประสงค์ได้ แฮร์รี่เคยใช้ที่นี้เป็นที่ฝึกการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดกับพวกกองทัพดัมเบิลดอร์ ภายหลังถูกอัมบริดจ์พบเข้า แต่ในภาคหกแฮร์รี่เข้าไปเอาตำราการปรุงยาของเขาไปซ่อนและเดรโก มัลฟอยเข้าไปใช้ในการซ่อมตู้อันตรธาน เพื่อให้เหล่าผู้เสพความตายเข้ามาข้างในปราสาทฮอกวอตส์ได้ ห้องต้องประสงค์มีบทบาทในภาคเจ็ดอย่างมาก เพราะแฮร์รี่พบรัดเกล้าแห่งเรเวนคลอที่เป็นฮอร์ครักซ์และสามารถทำลายลงได้ด้วยเพลิงปีศาจ แต่เนื่องจากเพลิงปีศาจได้จุดเผาห้องต้องประสงค์จะสลายไป
อาเธอร์ โคแนน ดอยล์
อาร์เทอร์ โคแนน ดอยล์
นนทบุรี (แก้ความกำกวม)
นนทบุรี อาจหมายถึง
ปทุมธานี (แก้ความกำกวม)
ปทุมธานี อาจหมายถึง:
นางบำเรอ
นางบำเรอ  เป็นคำเรียกสตรีในดินแดนที่กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครองได้ก่อนสงครามโลกครั้งที่สองและในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งกองทัพญี่ปุ่นบังคับให้เป็นทาสทางเพศ (sexual slave) แม้สิ้นสงครามแล้ว การใช้คำว่า "นางบำเรอ" เรียกสตรีดังกล่าวต่อไป ก็เป็นที่โต้แย้งและคัดค้านกันมาตลอด โดยเฉพาะจากสตรีเหล่านั้นเองและจากประเทศของสตรีเหล่านั้น เพราะแท้จริงแล้วสถานะของพวกเธอมิใช่เพื่อ "บำเรอ" แต่เป็น "ทาสทางเพศ"
คำว่า "นางบำเรอ" แปลจากคำว่า "อิอันฟุ" ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งใช้เรียก "โสเภณี" เพื่อให้ฟังดูนุ่มนวลขึ้น
จำนวนสตรีที่ถูกจับเป็นนางบำเรอ มีประเมินไว้ต่างกันไป เช่น อิกูฮิโกะ ฮาตะ (Ikuhiko Hata) นักประวัติศาสตร์ชาวญี่ปุ่น ประเมินไว้ต่ำมากว่า มีสัก 20,000 คน ส่วนนักวิชาการชาวจีนคนหนึ่งว่า สูงถึง 360,000–410,000 คน แต่ตัวเลขที่แน่นอนก็ยังเป็นที่ค้นคว้าและถกเถียงกันอยู่ สตรีส่วนใหญ่มาจากประเทศที่ญี่ปุ่นยึดครองได้ เช่น เกาหลี, จีน, และฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ ปรากฏว่า "สำนักบำเรอ" (comfort station) ของทหารญี่ปุ่นในญี่ปุ่นเอง รวมถึงในจีน, ไทย, นิวกินี, พม่า, ฟิลิปปินส์, มาเก๊า, มาเลเซีย, อินโดจีน, อินโดนีเซีย, และฮ่องกง มีการใช้สตรีจากติมอร์, ไต้หวัน, ไทย, นิวกินี, พม่า, มาเลเซีย, แมนจู, อินเดียตะวันออก, อินโดจีน, และดินแดนอื่น ๆ ที่ญี่ปุ่นยึดครองได้ สตรีกลุ่มเล็ก ๆ บางกลุ่มก็มาจากยุโรป เช่น จากเนเธอร์แลนด์และออสเตรเลีย เฉพาะสตรีที่เป็นชาวดัชต์ ประเมินไว้ที่ 200–400 คน
ตามปากคำของหลายบุคคล สตรีข้างต้นลักพามาจากบ้านในดินแดนที่ญี่ปุ่นยึดครองได้ และมีหลายกรณีที่สตรีถูกล่อลวงมาโดยสัญญาว่า จะพาไปทำงานในโรงานหรือร้านอาหาร หรือจะพาไปให้การศึกษาเล่าเรียนอย่างสูง แต่เมื่อได้ตัวมาแล้ว ก็ขังไว้ในสำนักบำเรอทั้งในประเทศบ้านเกิดของพวกเธอเองและต่างประเทศ
แหล่งข้อมูลออนไลน์
พรูฟ
ปรู๊ฟ ทับศัพท์มาจากคำศัพท์ในภาษาอังกฤษ proof อาจหมายถึง
เกด
เกด หรือ ราชายตนะ  เป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานและดอกไม้ประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ชื่อเกดปรากฏในวรรณคดีเรื่องขุนช้างขุนแผนและรามเกียรติ์ (เรื่องหลังเป็นพระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 1) ในพุทธประวัติ ต้นราชายตนะเป็นที่ประทับในสัปดาห์ที่ 7 หลังจากการตรัสรู้
เป็นต้นไม้ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ มีน้ำยางขาว สูง 15-25 เมตร เรือนยอดแน่นทึบเป็นพุ่มกลม ลำต้น และกิ่งมักคดงอ เปลือกนอกสีน้ำตาลอมเทาหรือสีคล้ำ แตกเป็นสะเก็ดสี่เหลี่ยมหรือแตกเป็นร่องลึกตามยาว เปลือกในสีแดงอมน้ำตาลหรือชมพู ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับเป็นกลุ่มตอนปลายกิ่ง รูปไข่กลับหรือรูปรีแกมรูปไข่กลับ กว้าง 2.5-6 เซนติเมตร ยาว 5-12 เซนติเมตร ปลายมนกว้าง และหยักเว้า โคนสอบ ขอบเรียบ แผ่นใบหนา ด้านบนสีเขียวเข้มเป็นมัน ด้านล่างสีนวล เส้นแขนงใบเรียงขนานกันถี่เห็นไม่ชัด ก้านใบยาว 1.6-2 เซนติเมตร ดอกเดี่ยวหรือเป็นช่อกระจุกสั้น ออกตามง่ามใบและเหนือรอยแผลใบปลายดอกชี้ลง ดอกสีเหลืองอ่อน กลิ่นหอมเล็กน้อย กลีบเลี้ยง 6 กลีบ เรียงเป็น 2 วง วงละ 3 กลีบ กลีบดอกโคนติดกันเป็นหลอดสั้น ๆ ปลายแยกเป็นแฉกรูปใบหอก 6 แฉก เกสรเพศผู้สมบูรณ์และไม่สมบูรณ์อย่างละ 6 อัน เรียงสลับกัน รังไข่มีขนนุ่มทั่วไป ผลกลมรี กว้าง 0.9-1.1 เซนติเมตร ยาว 1.4-2 เซนติเมตร ส่วนบนมีก้านเกสรเพศเมียติดค้างอยู่เป็นติ่งแหลม ฐานผลมีกลีบเลี้ยงที่เจริญขึ้นมารองรับ ผลสุกสีเหลืองหรือเหลืองอมส้ม เนื้อนุ่ม มี 1-2 เมล็ด เมล็ดแข็ง สีน้ำตาลแดงเป็นมัน รูปไข่ ยาว 1-1.5 เซนติเมตร
พบในศรีลังกา บังกลาเทศ อินเดีย เกาะไหหลำของจีน เวียดนาม พม่า ไทย และกัมพูชา ในประเทศไทยพบในภาคตะวันออกเฉียงใต้ ภาคตะวันตกเฉียงใต้ และภาคใต้ ขึ้นกระจัดกระจายในป่าดิบ บนพื้นที่ดินร่วนปนทรายใกล้ฝั่งทะเล และตามเขาหินปูนบนเกาะที่ไม่สูงจากระดับน้ำทะเลมากนัก
สถานะ (สสาร)
สถานะ อังกฤษ เป็นกลุ่มของสภาพระบบทางกายภาพที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าซึ่งมีความสัมพันธ์กับโครงสร้างทางเคมีและคุณสมบัติทางฟิสิกส์ เช่น ความหนาแน่น, โครงสร้างผลึก (crystal structure), ดรรชนีหักเหของแสง (refractive index) และอื่น ๆ
สถานะที่คุ้นเคยกันมาก ได้แก่ ของแข็ง, ของเหลว, และแก๊ส
ส่วนสถานะที่ไม่เป็นที่รู้จักกันมากนัก ได้แก่ พลาสมาและพลาสมาควาร์ก-กลูออน, โบส-ไอน์สไตน์ คอนเดนเซต และ เฟอร์มิโอนิค คอนเดนเซต, วัตถุประหลาด, ผลึกเหลว, ซูเปอร์ฟลูอิด ซูเปอร์โซลิด พาราแมกเนติก, เฟอโรแมกเนติก, เฟสของ วัสดุ แม่เหล็ก
สารและสมบัติของสาร.
สสาร (matter)  หมายถึงสิ่งที่มีมวล ต้องการที่อยู่ และ สามารถสัมผัสได้โดยประสาทสัมผัสทั้ง 5 เช่น ดิน น้ำ อากาศ ฯลฯ ภายใน สสารเป็นเนื้อของสสาร เรียกว่า สาร ( Substance )
สาร (substance) คือ สสารที่ทราบสมบัติ หรือ สสารที่จะศึกษา ดังนั้นจึงเป็นสสารที่เฉพาะเจาะจง ซึ่งจะมีสมบัติของสาร
ถึงแม้ว่าสถานะเป็นที่ใช้กันอย่างกว้างขวางในวิทยาศาสตร์กายภาพ แต่มันก็ไม่ง่ายที่จะให้คำจำกัดความที่ถูกต้องเที่ยงตรง ก่อนที่เราจะให้คำจำกัดความโดยทั่วไป เราลองมาดูตัวอย่างเกี่ยวกับสถานะกันก่อนสักสองตัวอย่าง
น้ำ (H2O) ประกอบด้วยโมเลกุลซึ่งประกอบด้วยไฮโดรเจนสองอะตอมเกาะติดกับออกซิเจนตรงกลางหนึ่งอะตอม ที่อุณหภูมิห้อง โมเลกุลของน้ำจะอยู่ใกล้กันและมีแรงดึงดูดต่อกันอย่างอ่อนๆ โดยไม่เกาะติดกัน ทำให้แต่ละโมเลกุลเคลื่อนไหวสัมพัทธ์กันได้เหมือนเม็ดทรายในนาฬิกาทราย พฤติกรรมของโมเลกุลน้ำที่มองไม่เห็นนี้ปรากฏออกมาให้เราเห็นเป็นคุณสมบัติทางฟิสิกส์ของน้ำในสถานะของเหลวซึ่งเราคุ้นเคยกันดี เนื่องจากโมเลกุลของน้ำไม่รวมกันอยู่เป็นโครงสร้างที่แข็งตึง รูปร่างของน้ำจึงไม่ตายตัว และปรับสภาพเลื่อนไหลไปตามภาชนะที่บรรจุ และเนื่องจากโมเลกุลของน้ำอยู่ใกล้กันมากอยู่แล้ว น้ำจึงมีความต้านทานต่อการบีบอัด สังเกตได้จากการบีบลูกโป่งที่บรรจุน้ำซึ่งทำไม่ได้ง่ายเหมือนกับการบีบลูกโป่งที่บรรจุอากาศ
รายชื่อและคุณสมบัติของสถานะของสสาร.
สถานะของสสาร  มีความแตกต่างกันมากมาย โดยทั่วไปสถานะของสสารจะสังเกตความแตกต่างกันที่ ความดัน และ อุณหภูมิ การปรับเปลี่ยนไปอยู่ในสถานะอื่นตามสภาวะที่เหมาะสมตัวอย่างเช่น การหลอมเหลว และ การเยือกแข็ง (freezing)
การกลายเป็นไอ (อังกฤษ: vaporization) ของธาตุหรือสารประกอบ คือการเปลี่ยนสถานะของสาร จากสถานะของแข็งหรือของเหลวไปสู่สถานะก๊าซ ในรูปแบบที่ต่างกัน ก็จะมีวิธีเรียกที่ต่างกัน โดยสามารถจำแนกได้เป็น 3 รูปแบบ ดังต่อไปนี้
การจำแนกสาร.
จะสามารถจำแนกออกเป็น 4 กรณี ได้แก่
1. การใช้สถานะเป็นเกณฑ์ แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม คือ
- สถานะที่เป็นของแข็ง ( Solid ) จะมีรูปร่าง และ ปริมาตรคงที่ ซึ่งอนุภาคภายในจะอยู่ชิดติดกัน เช่น ด่างทับทิม ( KMnO4 ) , ทองแดง ( Cu )
- สถานะที่เป็นของเหลว ( Liquid ) จะมีรูปร่างตามภาชนะที่บรรจุ และ มีปริมาตรที่คงที่ ซึ่งอนุภาคภายในจะอยู่ชิดกันน้อยกว่าของแข็ง และ มีสมบัติเป็นของไหล เช่น น้ำมัน , แอลกอฮอล์ , ปรอท ( Hg ) ฯลฯ
- สถานะที่เป็นแก๊ส ( Gas ) จะมีรูปร่าง และ ปริมาตรที่ไม่คงที่ โดยรูปร่าง จะเปลี่ยนไปตามภาชนะที่บรรจุ อนุภาคภายในจะอยู่ ห่างกันมากที่สุด และ มีสมบัติเป็นของไหลได้ เช่น ก๊าซหุงต้ม , อากาศ
2. การใช้เนื้อสารเป็นเกณฑ์ จะมีสมบัติทางกายภาพของสารที่ได้จากการสังเกตลักษณะความแตกต่างของเนื้อสาร ซึ่งจะจำแนกได้ออกเป็น 2 กลุ่ม คือ
- สารเนื้อเดียว ( Homogeneous Substance ) หมายถึง สารที่มีเนื้อสารเหมือนกันทุกส่วน ทำให้สารมีสมบัติเหมือนกันตลอดทุกส่วน เช่น แอลกอฮอล์ , ทองคำ ( Au ) , โลหะบัดกรี
- สารเนื้อผสม ( Heterogeneous Substance ) หมายถึง สารที่มีเนื้อสารแตกต่างกันในแต่ละส่วน จะทำให้สารนั้นมีสมบัติ ไม่เหมือนกันตลอดทุกส่วน เช่น น้ำอบไทย , น้ำคลอง ฯลฯ
3. การละลายน้ำเป็นเกณฑ์ จะจำแนกได้ออกเป็น 3 กลุ่ม คือ
- สารที่ละลายน้ำได้ เช่น เกลือแกง ( NaCl ) , ด่างทับทิม ( KMnO4 ) ฯลฯ
- สารที่ละลายน้ำได้บ้าง เช่น ก๊าซคลอรีน ( Cl2 ) , ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ( CO2 ) ฯลฯ
- สารที่ไม่สามารถละลายน้ำได้ เช่น กำมะถัน ( S8 ) , เหล็ก ( Fe ) ฯลฯ
4. การนำไฟฟ้าเป็นเกณฑ์ จะจำแนกได้ออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่
- สารที่นำไฟฟ้าได้ เช่น ทองแดง ( Cu ) , น้ำเกลือ ฯลฯ
- สารที่ไม่นำไฟฟ้า เช่น หินปูน ( CaCO3 ) , ก๊าซออกซิเจน ( O2 )
แต่โดยส่วนใหญ่นักเคมี จะแบ่งสารตามลักษณะเนื้อสารเป็นเกณฑ์ ดังนี้
สารบริสุทธิ์ ( Pure Substance ) คือ สารเนื้อเดียวที่มีจุดเดือด และ จุดหลอมเหลวคงที่
ธาตุ ( Element )  คือ สารบริสุทธิ์ที่ประกอบด้วยอะตอมเพียงชนิดเดียวกัน เช่น คาร์บอน ( C ) , กำมะถัน ( S8 )
สารประกอบ ( Compound Substance ) เกิดจากธาตุตั้งแต่ 2 ชนิดขึ้นไปมารวมกัน โดยมีอัตราส่วนในการร่วมกันคงที่แน่นอนได้แก่ กรดน้ำส้ม ( CH3COOH ) , กรดไฮโดรคลอริก ( HCl ) ฯลฯ
ของผสม ( Mixture ) หมายถึง สารที่เกิดจากการนำสารตั้งแต่ 2 ชนิดขึ้นไปมาผสมกันโดยไม่จำกัดส่วนผสม และ ในการผสมกัน
นั้นไม่มีปฏิกิริยาเกิดขึ้นระหว่างสารองค์ประกอบที่นำมาผสมกัน ซึ่งมี 3 ประเภท ได้แก่
1. สารละลาย ( Solution Substance ) เป็นสารเนื้อเดียวที่มีสัดส่วนในการรวมกันของธาตุ หรือ สารประกอบไม่คงที่ไม่สามารถเขียนสูตรได้อย่างแน่นอน และ มีขนาดอนุภาคที่เล็กกว่า 10-7 เซนติเมตร ซึ่งมี 3 สถานะ เช่น อากาศ , น้ำอัดลม , นาก , และ โลหะผสม ทุกชนิด ฯลฯ ซึ่งสารละลายจะแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ตัวทำละลาย ( Solvent ) และ ตัวถูกละลาย ( Solute ) จะมีข้อสังเกต ดังนี้
- สารใดที่มีปริมาณมากจะเป็นตัวทำละลาย และ สารใดมีปริมาณน้อยจะเป็นตัวถูกละลาย เช่น
แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ มีเอทานอล 70 % และ น้ำ ( H2O ) 30 %  หมายความว่า น้ำจะเป็นตัวถูกละลาย และ เอทานอลเป็นสารละลาย เพราะแอลกอฮอล์มีปริมาณตามเปอร์เซนต์ที่มากกว่าน้ำ
- สารใดที่มีสถานะเช่นเดียวกับสารละลายเป็นตัวทำละลาย เช่น
น้ำเชื่อม ซึ่งน้ำเชื่อมจัดอยู่ในสภาพที่เป็นของเหลว ( Liquid ) ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า น้ำเป็นตัวทำละลาย และ น้ำตาลทราย ( C12H22O11 ) เป็นตัวถูกละลาย
2. สารแขวนลอย ( Suspension Substance ) คือ สารที่เกิดจากอนุภาคขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางที่มากกว่า 10-4 เซนติเมตร ซึ่งจะลอยกระจายอยู่ในตัวกลางโดยอนุภาคที่มีอยู่ในของผสมนั้นมีขนาดใหญ่ จึงสามารถมองเห็นอนุภาคในของผสมได้อย่างชัดเจน เมื่อตั้งทิ้งไว้  อนุภาคจะตกตะกอนลงมา ซึ่งสารแขวนลอยนั้นจะไม่สามารถผ่านได้ทั้งกระดาษกรอง และ กระดาษเซลโลเฟน เช่น โคลน , น้ำอบไทย
3. คอลลอยด์ ( Colliod )  จะประกอบด้วยอนุภาคขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางระหว่าง 10-4 และ 10-7 เซนติเมตร ซึ่งจะไม่มีการตกตะกอน  สามารถกระเจิงแสงได้ ซึ่งเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า " ปรากฏการณ์ทินดอลล์ " และ ภายในอนุภาคก็มีการเคลื่อนที่แบบบราวน์เนียน ( Brownian Movement ) กล่าวคือ เป็นการเคลื่อนที่ที่ไม่แน่นอน ในแนวเส้นตรง ซึ่งจะสามารถส่องดูได้จากเครื่องที่เรียกว่า " อัลตราไมโครสโคป " ( Ultramicroscope ) ซึ่งคอลลอยด์จะสามารถผ่านกระดาษกรองได้ แต่ไม่สามารถผ่านกระดาษเซลโลเฟนได้ เช่น กาว , นมสด
การเปลี่ยนแปลงสถานะ.