pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 มาร์ก พรินเดิล (Mark Prindle) นักเขียนจากนิตยสาร "สปิน" ได้รวบรวมเกี่ยวกับอัลบั้มทริบิวต์ว่า "มีการทำอัลบั้มทริบิวต์ไปแล้วกว่า 48 การบันทึกเต็ม" อัลบั้มทริบิวต์แรกสุดของราโมนส์ ซึ่งเป็นความร่วมมือของหลากศิลปินทั้ง เฟลชอีเตอร์ส, แอล7, โมโจนิซอน และแบดรีลิเจิน อัลบั้มได้วางจำหน่ายเมื่อปี ค.ศ. 1991 ในชื่อ "Gabba Gabba Hey: A Tribute to the Ramones" ในปี ค.ศ. 2001 ดี ดี ก็ได้รับเชิญให้มาร่วมทำเพลงหนึ่งในอัลบั้มทริบิวต์ "Ramones Maniacs" ซึ่งเป็นอัลบั้มทริบิวต์รวมเพลงดัง โดยหลากศิลปินเช่นเดียวกัน อัลบั้ม "The Song Ramones the Same" ก็ออกจำหน่ายในหนึ่งปีถัดจากนั้น ซึ่งมีวงเดอะดิกเทเตอร์ส หนึ่งในวงผู้บุกเบิกพังก์ยุคแรก ๆ ของนิวยอร์ก และเวนน์ คราเมอร์ (Wayne Kramer) มือกีตาร์จากวง MC5 มาร่วมทำอัลบั้มในครั้งนี้ด้วย อัลบั้ม "We're a Happy Family: A Tribute to Ramones" ได้เปิดตัวในปี ค.ศ. 2003 ประกอบด้วศิลปินที่มีชื่อเสียงมากมายทั้งวงแรนซิด, กรีนเดย์, เมทัลลิกา, คิส, ดิออฟสปริง, เรดฮอตชิลีเพปเปอส์, ยูทู และร็อบ ซอมบี (ซึ่งเขาเป็นผู้ออกแบบหน้าปกอัลบั้มนี้ด้วย)
วงพังก์ได้แก่ วงสครีชชิงวีเซิล, เดอะวินดิกทีฟส์, เดอะเควียร์, พาราซิดส์, เดอะมิสเตอร์ทีเอ็กซ์เพียเรียนซ์, บอริสเดอะสปรินเคลอร์, บีตนิกเทอร์มิตเทส, ทิปส์ทอปเปอร์ส, โจน คูการ์คอนเซนเทรเชินแคมป์, แม็กแร็กคินส์ และโคแบเนส ได้ร่วมกันโคเวอร์เพลงในอัลบั้ม "Ramones, Leave Home, Rocket to Russia, It's Alive, Road to Ruin, End of the Century, Pleasant Dreams, Subterranean Jungle" ซึ่งประกอบด้วยเพลงจากอัลบั้ม "Too Tough to Die" และ "Halfway To Sanity" และวงเดอะฮันทิงตันส์ ได้ทำอัลบั้ม "File Under Ramones" ซึ่งประกอบหน้าปกตลอดช่วงชีวิตของราโมนส์
ด้วยความหลงใหลในดนตรีของราโมนส์ และในโอกาสครบรอบ 30 ปีของวง วงโชเนน ไนฟ์ วงสามหญิงล้วนจากโอซากา ประเทศญี่ปุ่น ที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1981 ได้ร่วมจัดทำอัลบั้ม "Osaka Ramones" ซึ่งเป็นการโคเวอร์เพลงทั้งหมด 13 เพลงโดยวง
สกายไรเดอร์ (คาเมนไรเดอร์)
รายชื่อเกมร็อคแมน
ซีรีส์คลาสสิก.
" (รอเพิ่มเติมเนื้อหา) "
โทรศัพท์มือถือ.
ซีรีส์ ร็อคแมน X.
ภาคทำใหม่และคอลเล็กชัน.
โรงเรียนสมถวิล หัวหิน
โรงเรียนสมถวิล หัวหินเป็นโรงเรียนเอกชน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการศึกษาเอกชนกระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนตั้งแต่ในระดับอนุบาล 1 ถึง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3
โรงเรียนสมถวิลได้ขออนุมัติจัดตั้งโรงเรียนเมื่อ พ.ศ. 2515 ณ เลขที่ 20 ถนนเพชรเกษม อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในที่ดินของนางยิ่งถนอม เทียมเมธ และ นางสมถวิล สังขะทรัพย์ และได้รับอนุญาตให้เปิดทำการสอนได้เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2515 โดยมีนางยิ่งถนอม เทียมเมธ เป็นผู้ได้รับใบอนุญาต โดยมีนางอุมา วัฒนจิตต์ เป็นผู้จัดการ และนายวิเชียร วัฒนจิตต์ เป็นครูใหญ่ในปีแรกมีนักเรียนจำนวน 270 คน ครู 10 คน เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาล 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีอาคารเรียน 3 หลัง มีห้องเรียนจำนวน 20 ห้อง ในปีพ.ศ. 2520 ได้รับอนุญาตให้นางอุมา วัฒนจิตต์ รับโอนกิจการของโรงเรียนทั้งหมดพร้อมทั้งที่ดิน โดยมีนางอุมา วัฒนจิตต์ เป็นผู้รับใบอนุญาตและเป็นผู้จัดการโรงเรียน นายวิเชียร วัฒนจิตต์ เป็นครูใหญ่เปลี่ยนแปลงการรับนักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาล 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ปี พ.ศ. 2530 โรงเรียนได้ซื้อที่ดินเพิ่มขึ้นอีก 1 ไร่ครึ่งทางด้านทิศเหนือรวมพื้นที่ของโรงเรียนทั้งหมดจนถึงปัจจุบัน 6 ไร่ 3 งาน 26 ตารางวาในปี พ.ศ. 2535 - พ.ศ. 2537 ทางโรงเรียนได้รื้ออาคารเรียนเดิมทั้งหมด และได้สร้างอาคารเรียนใหม่ 2 หลัง เป็นอาคารเรียนอนุบาล 1 หลัง มี 22 ห้องเรียน และอาคารเรียนประถม 1 หลัง มี 28 ห้องเรียน รวม 50 ห้องเรียนปัจจุบันโรงเรียนสมถวิล หัวหิน มีอาคารเรียนทั้งหมด 5 อาคาร มีห้องเรียนที่เป็นห้องประกอบรวม 60 ห้อง(มีห้องน้ำในทุกห้องเรียน) ดังเช่น ห้องคอมพิวเตอร์ , ห้องดนตรี ,ห้องนาฏศิลป์ ,ห้องเรียนสีเขียว ,ห้องสมุด,สระว่ายน้ำ ซึ่งสามารถบรรจุนักเรียนได้ถึง 3,000 คน ปัจจุบันเปิดการเรียนการสอนในชั้นอนุบาล 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 และหลักสูตรนานาชาติ (Bilingual) ในระดับชั้นอนุบาล 3 ประถมศึกษาปีที่ 1-4 ซึ่งจะสอนตามหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการ และตามหลักสูตรของโรงเรียนที่ได้กำหนดขึ้น
ว็อล์ฟกัง เพาลี
ว็อล์ฟกัง แอนสท์ เพาลี (; 25 เมษายน พ.ศ. 2443 - 15 ธันวาคม พ.ศ. 2501) เป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎีชาวออสเตรีย และหนึ่งในกลุ่มผู้บุกเบิกด้านฟิสิกส์ควอนตัม เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี พ.ศ. 2488 โดยได้รับเสนอชื่อจากอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ จากผลงานอันเลื่องชื่อเกี่ยวกับทฤษฎีทางด้านสปิน โดยเฉพาะการค้นพบ หลักการกีดกันของเพาลี ซึ่งถือเป็นรากฐานสำหรับการศึกษาโครงสร้างของสสาร และรากฐานการศึกษาวิชาเคมีทั้งมวล
เพาลีเกิดในกรุงเวียนนา เป็นบุตรนักเคมีชื่อ ว็อล์ฟกัง โยเซฟ เพาลี กับ เบร์ตา คามิลลา ชูทซ์ ชื่อกลางของเขาตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่พ่อทูนหัวซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ ชื่อ แอนสท์ มัค ต้นตระกูลของเพาลีเป็นตระกูลชาวยิวที่มีชื่อเสียงในกรุงปราก ปู่ทวดของเพาลีคือ วูล์ฟ พาสเคเลส เป็นนักหนังสือพิมพ์เชื้อสายเชก-ยิว แต่บิดาของเพาลีเปลี่ยนศาสนาจากยิวไปเป็นโรมันคาทอลิกเพียงไม่นานก่อนแต่งงานในปี พ.ศ. 2442 มารดาของเพาลี หรือ เบร์ตา ชูทซ์ เติบโตขึ้นภายใต้การเลี้ยงดูแบบโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นศาสนาของมารดาของเธอ แต่บิดา (เฟียร์ดริช ชูทซ์) เป็นนักเขียนชาวยิว เพาลีเติบโตมาในศาสนาโรมันคาทอลิก แต่ในภายหลังทั้งตัวเขาและบิดามารดาก็ออกจากศาสนานั้น
เพาลีเข้าเรียนในโรงเรียนเดอบลิงเงอร์-คุมเนเซียม ในเวียนนา จบจากโรงเรียนเมื่อปี พ.ศ. 2461 ด้วยคะแนนโดดเด่นพิเศษ ก่อนจบการศึกษาเพียงสองเดือน เขาได้ตีพิมพ์ผลงานเรื่องแรกเกี่ยวกับทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ของไอน์สไตน์ เขาได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก ในเมืองมิวนิก โดยทำงานภายใต้การดูแลของ อาร์โนลด์ ซอมเมอร์เฟลด์ เขาได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยแห่งนี้ในเดือนกรกฎาคม ปี พ.ศ. 2464 ด้วยหัวข้อวิทยานิพนธ์ด้านทฤษฎีควอนตัม เรื่องการเป็นประจุของโมเลกุลไฮโดรเจน
ซอมเมอร์เฟลด์ขอให้เพาลีวิเคราะห์วิจารณ์ทฤษฎีสัมพัทธภาพ เพื่อลงพิมพ์ใน "Encyklopaedie der mathematischen Wissenschaften" ("สารานุกรมวิทยาศาสตร์ที่บรรยายด้วยคณิตศาสตร์") เพาลีเขียนบทความเสร็จภายในสองเดือนหลังจากได้รับปริญญาเอก เป็นบทความที่มีความยาวถึง 237 หน้า เป็นผลงานที่ได้รับยกย่องชื่นชมจากไอน์สไตน์ และได้รับการตีพิมพ์เป็นบทความเดี่ยว บทความนี้ยังคงเป็นบทความอ้างอิงมาตรฐานเกี่ยวกับทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปมากระทั่งถึงทุกวันนี้
เพาลีใช้เวลาหนึ่งปีที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน (University of Göttingen) ในฐานะผู้ช่วยของ มัคส์ โปร์น และอีกหนึ่งปีถัดจากนั้นที่สถาบันด้านฟิสิกส์ทฤษฎี ซึ่งปัจจุบันนี้กลายมาเป็น สถาบัน นิลส์ โปร์ สำหรับฟิสิกส์ทฤษฎี (Niels Bohr Institute for Theoretical Physics) ในกรุงโคเปนเฮเกน เขาเป็นผู้บรรยายที่มหาวิทยาลัยฮัมบวร์ค (University of Hamburg) ระหว่างช่วงปี พ.ศ. 2466 ถึง 2471 ซึ่งในช่วงนี้เอง เพาลีได้เป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาทฤษฎีใหม่ของกลศาสตร์ควอนตัม หากกล่าวให้เจาะจงก็คือ เขาได้พัฒนาหลักการกีดกันและทฤษฎีที่ไม่เป็นสัมพัทธภาพของสปิน (nonrelativistic theory of spin)
ในเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2472 เพาลีได้ออกจากศาสนาโรมันคาทอลิก และในเดือนธันวาคมปีเดียวกันนั้น เขาได้แต่งงานกับ เคเธ มาคาเรธเธ เดพเนอร์ การแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้รื่นรมย์นัก เพราะจบด้วยการหย่าร้างในปี 2473 ด้วยเวลาเพียงไม่ถึงปี ปลายปี พ.ศ. 2473 ทันทีหลังจากการหย่าร้าง และหลังจากการนำเสนอการมีอยู่ของนิวตริโนไม่นาน เพาลีล้มป่วยอย่างหนัก เขาไปปรึกษากับจิตแพทย์และนักจิตบำบัดที่ชื่อ คาร์ล จุง ผู้ซึ่งอาศัยใกล้กับเมืองซือริชเหมือนกับเพาลี จุงได้เริ่มแปลความฝันที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ กัน (archetypal dreams) ของเพาลีโดยทันที ต่อมาเพาลีได้กลายเป็นหนึ่งในนักศึกษาที่ดีที่สุดของนักจิตวิทยาในเชิงลึก ไม่นานนัก เขาได้เริ่มต้นวิจารณ์กระบวนการความรู้ (epistemology) เกี่ยวกับทฤษฎีของจุงตามหลักทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งส่งผลสร้างความกระจ่างแจ้งแก่แนวความคิดของเขาเองในภายหลัง โดยเฉพาะแนวคิดอันเป็นหลักการของประสบการณ์เหตุการณ์ซ้อน (synchronicity) บทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องนี้ส่วนมากบันทึกเอาไว้ในจดหมายระหว่างเพาลีกับจุง ปัจจุบันได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือ ชื่อ "Atom and Archetype" (อะตอมและบริบทที่เกิดซ้ำ) ส่วนการวิเคราะห์ความฝันต่าง ๆ ของเพาลีอย่างถ้วนถี่ของจุง มากกว่า 400 รายการได้บันทึกเป็นเอกสารในชื่อ “Psychology and Alchemy” (จิตวิทยากับการเล่นแร่แปรธาตุ)
ในปี พ.ศ. 2471 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นศาสตราจารย์ทางฟิสิกส์ทฤษฎีที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช (สถาบันเทคโนโลยีสหพันธรัฐสวิสแห่งซือริช) ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่ซึ่งเขาได้สร้างความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์อันสำคัญมากมาย เขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์เยือนที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน ในปี พ.ศ. 2474 และที่สถาบันสำหรับการศึกษาก้าวหน้า (the Institute for Advanced Study) มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ในปี พ.ศ. 2478 เขาได้รับเหรียญลอเรนทซ์ในปี พ.ศ. 2474 เพาลีแต่งงานกับฟรานซิสคา เโปร์ทแรม ในปี พ.ศ. 2477 การแต่งงานครั้งนี้ยืนยาวไปจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตเขา แต่ทั้งสองไม่มีบุตรธิดาร่วมกัน
การผนวกยึดครองดินแดนของออสเตรีย เข้าร่วมกับ เยอรมัน ในปี 2481 ได้ทำให้ เพาลี เป็นพลเมืองของ เยอรมัน ซึ่งกลายเป็นความยากลำบาก เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองได้ประทุขึ้น ในปี พ.ศ. 2482 เพาลีได้ย้ายไปอยู่ที่ สหรัฐอเมริกาในปี 2483 ที่ซึ่งเขาได้เป็นศาสตราจารย์ทางด้านฟิสิกส์ทฤษฎี ให้กับ ปรินซ์ตัน เขาได้แปลงสัญชาติเป็นอเมริกัน ในปี พ.ศ. 2489 หลังจากสงครามจบลง ก่อนที่จะ กลับไปอยู่ที่ เซริค ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้พำนักอยู่โดยมากก่อนเขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2488 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ "สำหรับการค้นพบหลักการกีดกัน ซึ่งถูกเรียกได้อีกอย่างว่า หลักของเพาลี" ซึ่งผู้เสนอชื่อให้รับรางวัลก็คือไอน์สไตน์
ในปี พ.ศ. 2501 เพาลีได้รับ เหรียญ มากซ์ พลางค์ ในปีเดียวกันนั้นเอง เขาได้ป่วยด้วยโรคมะเร็งในตับ เมื่อ ชารลส์ เอนซ์ ผู้ช่วยคนสุดท้ายของเขา ได้เข้าเยี่ยมเขาที่ โรงพยาบาลร็อทคร็อยทซ์ (Rotkreuz hospital) ในเมืองเซริค เพาลีได้ถามเขาว่า "คุณเห็นหมายเลขของห้องหรือเปล่า" มันคือหมายเลข 137 ตลอดชีวิตของเขา เพาลี ได้ใช้เวลาเพื่อตอบคำถามที่ว่า ทำไม ค่าคงตัวโครงสร้างละเอียด (fine structure constant) ซึ่งเป็น ค่าคงตัวพื้นฐานที่ไม่มีมิติ ถึงได้มีค่าเกือบจะเท่ากับ 1/137 เพาลีเสียชีวิตในห้องนั้น ในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2501
เพาลีได้มีส่วนร่วมในการพัฒนาที่สำคัญมากมายในวิชาชีพของเขาในฐานะนักฟิสิกส์ หลัก ๆ แล้ว ก็คือ การพัฒนาในวิชา กลศาสตร์ควอนตัม เขาตีพิมพ์ผลงานน้อยมาก เขาชอบที่จะเขียนตอบโต้กับเพื่อน ๆ ของเขามากกว่า (เพื่อน ๆ ของเขา อย่างเช่น โปร์ และ ไฮเซนแบร์ก ซึ่งเป็นผู้ที่เขามีความสนิทสนม) ความคิดใหม่ ๆ และ ผลงาน หลาย ๆ อย่างของเขา ไม่เคยถูกตีพิมพ์ และ ได้ปรากฏอยู่ในจดหมายของเขาเท่านั้น ซึ่งบ่อยครั้งที่จดหมายเหล่านั้นจะถูกพิมพ์ซ้ำและแจกจ่ายวนเวียนอยู่ในหมู่ผู้ที่ได้รับจดหมายของเขา เป็นที่แจ่มชัดว่าเพาลีไม่ได้ตระหนักในการที่งานของเขาไม่ได้รับการอ้างอิง ข้างล่างนี้เป็นผลงานสำคัญหลัก ๆ ที่เขาได้รับการอ้างอิงถึง
เพาลีได้ให้คำวิจารณ์ซ้ำ ๆ หลายครั้ง สำหรับการวิเคราะห์สมัยใหม่ของชีววิทยาเชิงวิวัฒนาการ และ ผู้ซึ่งสนับสนุนเขาหลายคนได้ชีไปยัง การสืบทอดทาง เอพิเจนเนติกส์ (epigenetic inheritance) ซึ่งสนับสนุนข้อโต้แย้งของเขา
บุคลิก และ เรื่องเล่าลือ.
ปรากฏการณ์เพาลี ได้รับการตั้งชื่อ ดามความสามารถอันแปลกประหลาดของเขาที่สามารถทำอุปกรณ์การทดลองพังเพียงแค่เขาอยู่ใกล้เท่านั้น ตัวของเพาลีเองก็ตระหนักถึงเรื่องเล่าลือเรื่องนี้ และ ยินดีเบิกบาน ที่เมื่อไหร่ก็ตามที่ปรากฏการณ์นี้บังเกิดขึ้น
ในทางฟิสิกส์แล้ว เพาลีถึอได้ว่าเป็นนักยึดความสมบูรณ์แบบที่โด่งดัง ความประพฤตินี้ไม่ได้เพียงแค่ครอบคลุมงานของเขาเท่านั้น แต่ยังขยายตัวไปสู่งานของเพื่อนร่วมงานด้วย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกลายเป็นที่รู้จักภายในชุมชนฟิสิกส์ในฐานะ "ความตื่นตัวของฟิสิกส์" นักติเตียนสำหรับผู้ที่เพื่อนร่วมงานของเขาต้องได้รับผิดชอบด้วย เขาอาจจะวิจารณ์อย่างเสีย ๆ หาย ๆ ในการขับไล่ทฤษฎีใด ๆ ก็ตามที่เขาพบว่าไม่สมบูรณ์ และ บ่อยครั้งที่ประกาศว่า มัน ganz falsch หรือ ผิดอย่างสมบูรณ์
อย่างไรก็ดี นี่ไม่ได้เป็นการวิจารณ์ที่เลวร้ายที่สุดของเขา เขาเก็บมันไว้สำหรับ ทฤษฎี หรือ วิทยานิพนธ์ ที่ถูกนำเสนออย่างไม่แจ่มชัดในฐานะที่ว่ามันไม่สามารถทดสอบ หรือ ไม่สามารถประเมินดูได้ และ ดังนั้นไม่ควรจะอาศัยอยู่ภายในอาณาจักรของวิทยาศาสตร์ แม้ว่าจะนำเสนอในทำนองนั้น สิ่งเหล่านั้นแย่ยิ่งกว่าผิดเสียอีก เพราะ พวกมันไม่สามารถจะถูกพิสูจน์ได้ว่าผิด คำพูดประโยคหนึ่งที่มีชื่อเสียง ซึ่งเขาพูดต่อผลงานชิ้นหนึ่งที่ไม่กระจ่างชัดเช่นนั้น คือ: "มันไม่แม้แต่จะผิด"
เหตุการณ์หนึ่งที่ได้รับการรายงานว่าได้เคยเกิดขึ้น คือ เกิดกับ พอล เอห์เรนเฟสท์ นักฟิสิกส์ชั้นนำในขณะนั้น ผู้ซึ่งแสดง คำเลื่องลือความยโส ของ เพาลีนี้ เขาทั้งสองได้พบกันเป็นครั้งแรกในการประชุมครั้งหนึ่ง แม้ว่า เอห์เรนเฟสท์ จะไม่เคยพบ เพาลี มาก่อน แต่เขาก็มีความคุ้นเคยกับงานของเพาลี และ ค่อนข้างที่จะประทับใจกับมัน หลังจากเพียงไม่กี่นาทีของการสนทนา เอห์เรนเฟสท์ ได้กล่าวขึ้นว่า "ผมคิดว่าผมชอบงานของคุณมากกว่าตัวคุณนะ" ซึ่ง เพาลี ก็ตอบกลับว่า "ผมคิดว่าผมชอบคุณมากกว่างานของคุณ" ทั้งสองได้กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันตั้งแต่นั้นมา
เรื่องตลกขบขันที่เป็นที่รู้จักกันดีอันหนึ่งในชุมชนฟิสิกส์ดำเนินไปอย่างนี้: หลังจากการตายของเขา เพาลี ได้รับอนุญาตให้เข้าไปคุยกับพระเจ้าได้ เพาลีถามพระเจ้าว่า ทำไม ค่าคงตัวของโครงสร้างละเอียดจึงมีค่า 1/(137.036...) พระเจ้าพยักหน้า แล้วไปที่กระดานดำ และ เริ่มที่จะเขียนสมการด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าผ่า เพาลีได้ดูเขาและทุบโต๊ะด้วยความพอใจอย่างยิ่ง แต่ ไม่นานนักได้เริ่มส่ายหัวอย่างแรง "Das ist ganz falsch!" (มันผิดอย่างสมบูรณ์)
ภาพอย่างหนึ่งที่ดูจะอบอุ่นกว่ามาจากเรื่องข้างล่างนี้ที่ปรากฏในบทความเกี่ยวกับ ดิแรก:
"แวร์เนอร์ ไฮเซนแบร์ก (ใน Physics and Beyond ปี พ.ศ. 2514) จำได้ถึงการสนทนาอย่างฉันท์มิตรอันหนึ่งระหว่างผู้เข้าร่วมประชุมหนุ่ม ๆ ที่ การประชุม โซล์เวย์ ปี พ.ศ. 2470 เกี่ยวกับ ทัศนคติของไอสไตน์ และ พลางค์ ในเรื่องศาสนา ว็อล์ฟกัง เพาลี, ไฮเซนแบร์ก และ ดิแรก ได้มีส่วนร่วมในการสนทนาด้วย ความเห็นในส่วนของ ดิแรก นั้นเป็นการวิจาร์ณที่ คมกริบ และ ชัดเจน เกี่ยวกับการบังคับควบคุมศาสนาในทางการเมือง" บอห์ร ได้ชื่นชมในความชัดเจนนั้นเป็นอันมาก หลังจากไฮเซนแบร์ก ได้รายงานความเห็นนั้นให้เขาฟัง ในท่ามกลางสิ่งเหล่าอื่น ดิแรก ได้พูดว่า "ผมไม่สามารถที่จะเข้าใจว่าทำไมพวกเราจึงปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปด้วยการมาถกเถียงกันเรื่องศาสนา ถ้าเราซื่อสัตย์ และ ในฐานะที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ ความซื่อสัตย์ เป็นหน้าที่อันเที่ยงตรงของพวกเรา เราช่วยไม่ได้ เว้นแต่จะยอมรับว่าศาสนาใด ๆ ก็ตาม ต่างก็เป็นหีบห่ออันหนึ่งของคำกล่าวที่ผิด ๆ ปราศจากพื้นฐานที่เป็นจริงอันใด ความเห็นอันเยี่ยมของพระเจ้าเป็นผลผลิตของจินตนาการของมนุษย์ [...] ผมไม่ได้จำเรื่องลึกลับทางศาสนาเรื่องไหนเลย อย่างน้อยก็เพราะมันขัดแย้งกันเอง [...]" ความเห็นของไฮเซนแบร์กนั้นพอทนได้ ส่วน เพาลีได้นิ่งเงียบอยู่ หลังจากเสนอข้อสังเกตบางอย่างในตอนต้น แต่ท้ายแล้ว เมื่อเขาถูกถาม สำหรับความเห็นของเขา เขาพูดด้วยความขบขันว่า "ดี ผมควรจะพูดด้วยว่าเพื่อนของเรา ดิแรก ได้มีศาสนาแล้ว และ คำสั่งข้อแรกของศาสนานี้คือ พระเจ้าไม่มีอยู่จริง และ พอล ดิแรก เป็น ผู้พยากรณ์ของเขา"" ทุกคนต่างระเบิดออกมาเป็นเสียงหัวเราะ รวมทั้ง ดิแรก ด้วย
เบเกอรี่ มิวสิก
เค็นจิ นางาอิ
เค็นจิ นางาอิ  เป็นนักข่าวชาวญี่ปุ่น จากสำนักข่าว AFP
นายเค็นจิได้เดินทางไปทำข่าวเหตุการณ์ประท้วงในประเทศพม่าตั้งแต่วันอังคารที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2550 จนกระทั่งวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2550 ขณะที่เขาทำข่าวประท้วงในย่างกุ้งอยู่นั้น ทหารพม่าได้ยิงปืนทำร้ายนายนางาอิจนเสียชีวิต
นากาอิ เคนจิ
อับดุล กลาม
ดร. เอ. พี. เจ. อับดุล กลาม  หรือ อวุล ปกีร์ ไชนุลาบดีน อับดุล กลาม   เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2474 ประธานาธิบดีคนที่ 11 ของประเทศอินเดีย ช่วง 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 – 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ได้รับการยกย่องว่าเป็น "บิดาแห่งจรวดและขีปนาวุธ" และ "นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่"
อัตชีวประวัติ ได้ถูกทำเป็นหนังสือ “ปีกแห่งไฟ” เขาเกิดมาจากครอบครัวเจ้าของเรือที่มีการศึกษาน้อย และได้เป็นเป็นนักวิทยาศาสตร์แห่งกระทรวงกลาโหม
Kenji Nagai
Nagai Kenji
เคนจิ นะงะอิ
แม่น้ำฉางเจียง
อิบราฮิม กัมบารี
อิบราฮิม กัมบารี (Ibrahim Gambari) เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ทูตพิเศษสหประชาชาติว่าด้วยพม่าและอิรัก เป็นชาวไนจีเรีย จบการศึกษาขั้นสูงสุดจาก ลอนดอน สกูลออฟอีคอนอมิกส์ ประเทศอังกฤษ และปริญญาเอกด้านรัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา จากนั้นได้เป็นรัฐมนตรีต่างประเทศของประเทศไนจีเรีย และเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสหประชาชาติ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 และดำรงตำแหน่งทูตพิเศษสหประชาชาติประจำอังโกลา ที่ปรึกษาการทูตพิเศษประจำแอฟริกา ก่อนเข้าดูแลสำนักการเมือง
สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบทที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
จอห์น โธมัส
จอห์น โธมัส (1 มีนาคม พ.ศ. 2369 - 29 มีนาคม พ.ศ. 2456) เป็นนักประพันธ์เพลงและนักฮาร์ปชาวเวลช์ โดยใช้นามสมมติตามแบบฉบับบาร์ดิคว่า เพนเคิร์ดด์ กวาเลีย นอกจากนี้เขายังเป็นอาจารย์สอนที่วิทยาลัยดนตรีหลวง (Royal College of Music) และโรงเรียนดนตรีกิลด์ฮอลล์ในกรุงลอนดอน และยังเป็นมือฮาร์ปประจำในสมเด็จพระราชินีวิคตอเรียอีกด้วย
เยอรมันตะวันตก
Brad Carbunkle
ซอนญ่า คูลลิ่ง
ไฮร็อก
ไฮร็อค
แซแนกาผู้ลูก
แซแนกาผู้ลูก มีชื่อเต็มว่า ลูกิอุส อันไนอุส แซแนกา (; ประมาณ พ.ศ. 140 - พ.ศ. 608) เป็นนักเขียน เจ้าลัทธิสโตอิกโรมัน นักปรัชญา รัฐบุรุษ นักเขียนบทละคร และมีงานหนึ่งที่เรียกได้ว่าเป็นนักเขียนเรื่องขำขัน บุรุษแห่งยุคเงินของวรรณกรรมละติน
แซแนกาผู้ลูกเกิดที่เมืองกอร์ดุบาในฮิสปานิอา (คาบสมุทรไอบีเรีย ซึ่งปัจจุบันคือประเทศสเปนและโปรตุเกส) แซแนกาเป็นบุตรคนที่ 2 ของแฮ็ลวิอา และมาร์กุส อันไนอุส แซแนกา นักวาทศิลป์ผู้มั่งคั่งผู้มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักในนามของ "แซแนกาผู้พ่อ" แซแนกาเป็นนักพูดยอดเยี่ยมตั้งแต่สมัยเรียนหนังสือ เริ่มอาชีพด้านกฎหมายและการเมือง มีชื่อเสียงมากไม่ใช่เฉพาะด้านกฎหมาย แต่ยังเป็นนักเขียนที่มีความสามารถ แต่ไม่เป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิกาลิกุลาเท่าใดนัก
ในปี พ.ศ. 584 รัชสมัยของจักรพรรดิเกลาดิอุส จักรพรรดิองค์ต่อมา แซแนกาถูกเนรเทศไปอยู่ที่เกาะคอร์ซิกา ซึ่งเขาก็ยังคงสอนปรัชญาและวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ปี พ.ศ. 592 แซแนกาได้รับเชิญให้กลับมาเป็นอาจารย์สอนมกุฎราชกุมารซึ่งต่อมาคือจักรพรรดิแนโร ถือว่าเป็นแซแนกาเป็นที่ปรึกษาให้กับแนโร เขาได้อบรมสั่งสอนจักรพรรดิในเรื่องศิลปะการปกครอง และยึดหลักขันติ หิริ โอตตัปปะ ผสมไปกับอหิงสา รวม ๆ กันเรียกว่า ปรัชญาสโตอิก  ซึ่งเป็นหลักธรรมที่สอนให้ผู้คนในยุคก่อนคริสตกาลให้รู้จักอดทน กำจัดตัณหาและราคจริตให้หมดไป
ในปี พ.ศ. 594 แซแนกาสมรสกับสตรีที่ผู้ทรงอิทธิพลและได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้พิพากษาในสมัยนั้น ยุคต้นของสมัยจักรพรรดิแนโร แซแนกาเป็นขุนนางที่มีชื่อเสียงและมีอำนาจมาก แต่ศัตรูของเขาพยายามยุแหย่ให้จักรพรรดิแนโรมองเขาในแง่ร้าย จนในปี พ.ศ. 605 แซแนกาได้ลาออกจากการเป็นขุนนาง หันมาทุ่มเทงานเขียนด้านปรัชญา
ช่วงที่เขากำลังรุ่งเรืองนั้น เขาไดินิพนธ์บทละครประเภทโศกนาฏกรรมเอาไว้ถึงเก้าเรื่องด้วยกัน และเรื่องกินใจที่มีผู้คนอ่านมากที่สุด เห็นจะได้แก่เรื่อง "ไทเอสตีส" ("Thyestes") ซึ่งมีเนื้อหาตอนหนึ่งเล่าถึงตัวละครชายที่นั่งกินเลี้ยงอยู่ในงานฉลอง โดยมิได้ล่วงรู้เลยว่า อาหารจานหลักนั้นเป็นเนื้อของลูกชายของตนเอง
เมื่อแนโรได้ครองบัลลังก์ในปี พ.ศ. 597 ก็ได้ให้ความเชื่อถือแซแนกายิ่งกว่าที่ปรึกษาคนอื่น ๆ แต่หลังจากนั้น 8 ปี แซแนกาก็หลุดจากตำแหน่ง อาจเป็นเพราะนโยบายของเขานั้นนิ่มนวลเกินไป ไม่เคยเกะกะรุกรานฝ่ายค้าน และแนโรซึ่งมีนิสัยบุ่มบ่ามจึงไม่ชอบนัก
แซแนกาผู้ลูกซึ่งถือเป็นนักปรัชญาในกลุ่มลัทธิสโตอิก ได้เขียนถึงลูกีลิอุส (ในจดหมายฉบับที่ 55) ไว้ว่า
ในปี พ.ศ. 608 แซแนกาผู้ลูกถูกกล่าวหาว่าเขียนงานพาดพิงถึงจักรพรรดิแนโร ในที่สุดเขาได้ปลิดชีพตัวเองตามพระประสงค์ของจักรพรรดิ เพราะยึดมั่นในลัทธิสโตอิก ซึ่งสอนให้ยอมรับทุกอย่างแต่โดยดี เขาใช้มีดโกนเฉือนเส้นเลือดใหญ่ ปล่อยให้โลหิตไหลรินออกจากร่างกายอย่างช้า ๆ และสิ้นชีวิตอย่างเงียบ ๆ แนวคิดของแซแนกายึดหลักลัทธิสโตอิก เน้นคุณธรรม ได้แก่การเสนอแนวคิดและคำคมต่าง ๆ มากมาย อาทิ การเรียนรู้ชีวิตที่ไม่ใช่เฉพาะแค่ในโรงเรียน ผู้ที่มีไม่มากไม่ใช่คนจน คนจนคือผู้ที่อยากมีโดยไม่รู้จักพอ
งานเขียนที่ชื่อว่า "ว่าด้วยความปรานี"  เขียนถึงจักรพรรดิแนโร บ่งบอกคุณลักษณะของจักรพรรดิที่แท้จริงซึ่งต้องมีเมตตาเป็นอำนาจสูงสุด งานเขียนของเขาทรงอิทธิพลต่อนักคิดนักเขียนในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 18 อาทิ ฌ็อง กาลแว็ง, มีแชล เดอ มงแตญ, ฌ็อง-ฌัก รูโซ เป็นต้น
เพียร์ซ บอสแนน
ช่องแคบอังกฤษ  เป็นช่องแคบในมหาสมุทรแอตแลนติกที่แยกระหว่างเกาะบริเตนใหญ่กับแผ่นดินทวีปยุโรป โดยระยะทางของช่องแคบเริ่มตั้งแต่ฝรั่งเศสทางตอนเหนือไปจนถึงทะเลเหนือที่อยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติกเช่นกัน โดยช่องแคบมีความยาวประมาณ 560 กิโลเมตร และมีความกว้างที่แตกต่างกันระหว่าง 240 กิโลเมตรซึ่งกว้างที่สุด จนไปถึงส่วนที่แคบที่สุดที่มีความกว้างเพียง 34 กิโลเมตรบริเวณช่องแคบโดเวอร์ ช่องแคบอังกฤษถือเป็นทะเลน้ำตื้นที่เล็กที่สุดในบริเวณไหล่ทวีปยุโรป โดยครอบคลุมพื้นที่เพียง 75,000 ตารางกิโลเมตร เท่านั้น
ส่วนใหญ่แล้ว ความยาวของช่องแคบมักถูกกำหนดให้เริ่มตั้งแต่แลนด์สเอนด์และเกาะอูชงที่อยู่ตรงสุดช่องแคบฝั่งตะวันตก ไปจนถึงช่องแคบโดเวอร์ที่อยู่สุดฝั่งตะวันออก ช่องแคบโดเวอร์ยังเป็นบริเวณที่แคบที่สุดของช่องแคบอังกฤษ ในขณะที่บริเวณที่กว้างที่สุดอยู่ระหว่างอ่าวไลม์และอ่าวแซงมาโลที่ตั้งอยู่ใกล้จุดระหว่างกลางของช่องแคบ ช่องแคบมีระดับน้ำทะเลที่ค่อนข้างตื้น ด้วยความลึกเฉลี่ยประมาณ 120 เมตร เมื่อวัดจากบริเวณที่กว้างที่สุด ซึ่งลดลงมาเหลือประมาณ 45 เมตร เมื่อวัดจากบริเวณระหว่างเมืองโดเวอร์และกาเล ซึ่งจากบริเวณนี้ไปทางตะวันออก น้ำทะเลตื้นลงจนมีความลึกเพียงแค่ 26 ม. เมื่อวัดจากบริเวณบรอดโฟร์ทีนส์ที่ในสมัยก่อนประวัติศาสตร์เคยเป็นสะพานดินระหว่างแองเกลียตะวันออกกับบริเวณที่ราบลุ่มในยุโรป
หม่อมราชวงศ์ยงสวาสดิ์ กฤดากร
หม่อมราชวงศ์ยงสวาสดิ์ กฤดากร อดีตรองผู้อำนวยการสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 เป็นโอรสของ หม่อมเจ้าเสริมสวาสดิ์ กฤดากร (11 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 - 12 ธันวาคม พ.ศ. 2483) กับ หม่อมหลวงแส กฤดากร (สกุลเดิม สนิทวงศ์; 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2447 - 25 สิงหาคม พ.ศ. 2523 โดยมีศักดิ์เป็นพี่ของ หม่อมหลวงบัว กิติยากร พระราชชนนีในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง)
โดยหม่อมเจ้าเสริมสวาสดิ์ กฤดากร เป็นพระโอรสใน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ต้นราชสกุลกฤดากร ผู้เป็น พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดากลิ่น ประสูติแด่หม่อมเจิม (2 กรกฎาคม พ.ศ. 2424 - 3 ธันวาคม พ.ศ. 2491)
หม่อมราชวงศ์ยงสวาสดิ์ กฤดากร สมรสเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2504 กับ ท่านผู้หญิงวิยะฎา กฤดากร ณ อยุธยา (นามสกุลเดิม ราชวัลลภานุสิษฐ์) (13 มิถุนายน พ.ศ. 2473 - 19 กันยายน พ.ศ. 2540) ซึ่งเป็น นางสนองพระโอษฐ์ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์ผู้ตามเสด็จตกที่จังหวัดนราธิวาส มีบุตรธิดาคือ
หม่อมราชวงศ์ยงสวาสดิ์ กฤดากร ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 สิริอายุ 82 ปี พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2559 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
ทะเลสาบมาราไคโบ
เซเนกา
ดีเซมเบอร์ (วงดนตรี)
ดีเซมเบอร์  วงดนตรีแธรชเมทัล โพรเกรสซีฟเดธเมทัล ที่มีเนื้อหากล่าวถึงเรื่องของความตาย สงคราม การเมือง และความวิปริตของสังคม ประกอบด้วยสมาชิกคือ ภัทร ชุมทอง (กีตาร์), ณพล เย็นแจ่ม (เบส), นรเทพ จินดามาตย์ (ร้องนำ) และรัตน์ โกบายาชิ (กลอง) ก่อตั้งวงเมื่อธันวาคมปี พ.ศ. 2536 โดยภัทร ชุมทอง (ต้น) และ วรพจน์ สิงห์น้อย (โต้ง) มือกีตาร์และมือเบสในยุคเริ่มต้น ซึ่งทั้ง 2 คนเป็นสมาชิกที่แยกออกมาจากวงแมดฮอต วงที่เข้าร่วมประกวดเป๊ปซี่มิวสิกเฟสติวอล และเป็นวงชนะเลิศของปี ส่วนภัทร ชุมทองได้รับรางวัลมือกีตาร์ยอดเยี่ยมคู่ ขณะที่เอ็ม (มือกลองในขณะนั้น) ได้รับรางวัลมือกลองยอดเยี่ยม
หลังจากที่ออกจากวงแมดฮอตแล้ว ต้นและโต้ง ได้แต่งเพลงขึ้นมาอีก 3 เพลง คือ "คนโลกแคบ" ,"อสูรกาย" และ "เดนสงคราม" ในขณะเดียวกันประภาส หล้าคำ (ภาส) ที่เป็นเพื่อนกับทางวงมีโครงการที่จะจัดงานคอนเสิร์ตขึ้นมา ภาสกับต้นปรึกษากันเรื่องการหามือกลองเพื่อแสดงในงานคอนเสิร์ต ภาสได้ชักชวนรัตน์ โกบายาชิ (รัตน์) ซึ่งในขณะนั้นเล่นดนตรีประจำอยู่ที่เมทัลโซน ที่ฮอลลีวูดสตรีต มาเล่นในคอนเสิร์ตที่มีชื่อว่า เพนออฟเดธ ที่เป็นคอนเสิร์ตใต้ดิน หลังจากนั้นวงได้มีผลงานออกมาบ้างและได้เปลี่ยนสมาชิกวงไปบ้าง จนเป็นสมาชิกทั้ง 4 ของวง
เคนอิจิ ซึซึมูระ
นิพนธ์ เสงี่ยมศักดิ์
นิพนธ์ เสงี่ยมศักดิ์ เกิดวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2499 ที่ จังหวัดนครราชสีมา รู้จักกันดีในชื่อ "นิค ขายหัวเราะ" นักเขียนการ์ตูนไทยชื่อดังในสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น มีผลงานการ์ตูนประจำอยู่ในนิตยสารขายหัวเราะและมหาสนุกตั้งแต่ยุคบุกเบิกจนถึงปัจจุบันเป็นเวลานานกว่า 25 ปี คาแรคเตอร์ของนิพนธ์ เสงี่ยมศักดิ์ในการ์ตูน มีลักษณะคล้ายเค้าหน้าจริง ไว้ผมบ๊อบยาวแสกกลาง และอ้วนลงพุง มักปรากฏเป็นตัวเดินเรื่องในการ์ตูนแก๊กทั้งแบบช่องเดียวจบและสามช่องจบทั้งนี้ นิพนธ์ยังได้ใช้คาแรคเตอร์ของเขาเองเป็นตัวละครหลักในการ์ตูนเรื่องสั้นของเขาเองด้วย ได้แก่ การ์ตูนชุด "คนอลเวง" และ "พีพีไอ้ตี๋ซ่า"
ในการ์ตูนแก๊กต่างๆ ของนิค และการ์ตูนเรื่องสั้นบางชุด นิพนธ์จะเขียนตัวการ์ตูนของเขาเป็นตัวเดินเรื่องหรือแทรกเป็นตัวประกอบอยู่ในการ์ตูนของเขาเสมอ โดยมีลักษณะคล้ายเค้าหน้าจริงและอ้วนลงพุง เขาได้เปิดเผยว่าได้รับแนวคิดในการเขียนการ์ตูนต่างๆมาจากการดูโทรทัศน์ แล้วประมวลผลออกมาเป็นผลงานในแบบของตัวเอง รวมถึงในปัจจุบัน เขายังได้รับไอเดียจากอินเทอร์เน็ตมาประกอบการเขียนด้วยเช่นกัน
ไอน้ำ (วงดนตรี)
ไอ..น้ำ เป็นวงดนตรีป็อปร็อคจากบุรีรัมย์ทีเคยเข้าประกวดรางวัลวงดนตรีมัธยมยอดเยี่ยมระดับประเทศจากโครงการ พานาโซนิคสตาร์ ชาเลนจ์ ของบริษัท อาร์เอส โปรโมชั่น เมื่อปี พ.ศ. 2545 จนได้รับการเซ็นสัญญาจากอาร์เอสและออกอัลบั้มในชื่อเดียวกับวงในปี 2546 มีเพลงที่ได้รับความนิยมคือเพลงที่หนึ่งไม่ไหว และปล่อยอัลบั้มชุดที่สอง "รักคนมีเจ้าของ" และได้รับความนิยมจนสูงสุดจนมียอดขายเกือบสองล้านก็อปปี้และทำให้เป็นวงดนตรียอดนิยมอันดับต้น ๆ ของอาร์เอสในช่วงเวลานั้น
เป็นวงดนตรีเด็กหนุ่ม 5 คน จากจังหวัดบุรีรัมย์ ที่ผ่านการประกวดได้รับรางวัลวงดนตรีมัธยมศึกษายอดเยี่ยมระดับประเทศจากโครงการ พานาโซนิค สตาร์ ชาเลนจ์ ของบริษัท อาร์เอส โปรโมชั่น เมื่อปี พ.ศ. 2545 จนได้เข้ามาเซ็นสัญญาแล้วออกผลงานอัลบั้มชุดแรก ไอ..น้ำ ในปี 2546 โดยมีเพลงที่ได้รับความนิยมในขณะนั้นคือ เพลง ที่หนึ่งไม่ไหว ตามมาด้วยอัลบั้มที่ 2 รักคนมีเจ้าของ ในปี 2547 ที่ได้รับความนิยมขึ้นสู่จุดสูงสุดจนมียอดขายเกือบ 2 ล้านก๊อปปี้ ทำให้กลายเป็นวงดนตรียอดนิยมอันดับต้น ๆ ของค่ายในขณะนั้น
ไอน้ำยุบวงแล้วเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2558 โดยมือกลองของวงไอน้ำ ใหม่ สุขเดชะ ได้โพสต์ข้อความยุบวงลงในเฟซบุ๊กส่วนตัว ทางด้าน เณร ศุภชัยนิลวรรณ กรรมการผู้อำนวยการของอาร์เอส ได้เผยเกี่ยวกับการยุบวงของไอน้ำว่า มีสมาชิกวงทั้งสาม ใหม่ ก็อป ฟัก เข้ามาปรึกษาว่ารู้สึกอิ่มตัวในการทำผลงานเพลงจึงสนใจที่จะไปทำด้านอื่นแทน และยืนยันว่าไม่มีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกันภายในวง ทางด้านฟลุค นักร้องนำก็ยังมีสัญญากับทางค่ายอาร์เอสและยังอยากทำงานกับอาร์เอสอยู่
แอมไฟน์
แอมไฟน์  คือกลุ่มศิลปินไทยประกอบด้วยสมาชิก 4 คน คือ ฝ้าย - ณัฐหทัย แสงเพชร (ขับร้อง) แจ็ค - พงษ์ศิลป์ โกมลทัต (กลอง) เน - เนติ สุวรรณจินดา (เบส) และ มอน - ภมร จุฑาพันธุ์ (กีต้าร์) ได้ออกผลงานอัลบั้มแรกในปี 2005 ชุด am fine และ Hi-fine เมื่อปี 2006 และออกผลงานชุดที่ 3 ชื่อว่า Am Fine Day
แก๊สเฉื่อย
หมู่แฮโลเจน
ก๊าซเฉื่อย
อาร์เซนิก
อิเล็กโทรเนกาทิวิที
ยงสวาสดิ์ กฤดากร
ปลื้มจิตร์ ถินขาว