pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอบึงกาฬ อำเภอเซกา อำเภอปากคาด อำเภอโซ่พิสัย อำเภอพรเจริญ อำเภอบึงโขงหลง อำเภอศรีวิไล อำเภอบุ่งคล้า และอำเภอเฝ้าไร่
เซียนแปะโรงสี
เซียนแปะโรงสี หรือ อาจารย์โง้ว กิมโคย หรือชื่อขณะยังมีชีวิต นที ทองศิริ และ กิมเคย แซ่โง้ว เป็นชาวจีนที่มีความเชี่ยวชาญด้านพิธีกรรม ความเชื่อจีนและฮวงจุ้ย ท่านอาศัยและประกอบธุรกิจโรงสีอยู่ในจังหวัดปทุมธานี หลังท่านเสียชีวิตลงได้รับการยกขึ้นเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์และได้รับการเคารพนับถือในหมู่ชาวไทยเชื้อสายจีนและชาวไทยแท้ในกรุงเทพมหานครและปทุมธานี ท่านเป็นที่รู้จักจากความศักดิ์สิทธิ์ในทางปลดหนี้ การค้า และกันภัย และจาก "ยันต์ฟ้าประทานพร" ซึ่งเป็นยันต์ประจำตัวของท่านซึ่งได้รับการเคารพบูชาในหมู่นักธุรกิจไทยแท้และนักธุรกิจที่มีเชื้อสายจีน
นามเดิมของท่านคือ นายกิมเคย แซ่โง้ว เป็นชาวจีนเชื้อสายไทย เกิดที่ตำบลเท้งไฮ้ เมื่อราวปี พ.ศ. 2440 - 2441 เดินทางเข้ามายังประเทศไทยเมื่ออายุได้ราว 10 ปี ต่อมาประกอบอาชีพรับจ้างทั่วไป ค้าข้าวเปลือก เมื่อตั้งตัวได้จึงร่วมหุ้นก่อตั้งโรงสีข้าวบริเวณปากคลองบางโพธิ์ล่าง ปัจจุบันคือตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี เมื่ออายุได้ 22 ปี ท่านได้สมรสกับนางนวลศรี เอี่ยมเข่ง มีบุตรธิดารวม 10 คน ในจำนวนนี้เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก 4 คน หลังจากนั้นท่านได้ตั้งกิจการโรงสีของตนเองบริเวณปากคลองเชียงราก ใกล้กับวัดศาลเจ้า พร้อมทั้งได้รับสัญชาติไทย และเปลี่ยนชื่อเป็นนายนที ทองศิริ ท่านมีความสำคัญมากต่อการดำเนินงานของวัดศาลเจ้า บูรณะซ่อมแซม และจัดการพิธีกรรมต่าง ๆ ในงานสำคัญของศาลเจ้าตั้งแต่ยังเป็นเพียงอาคารไม้เก่า ๆ ในหลายครั้งท่านได้แสดงปาฏิหารย์ในพิธีกรรมต่าง ๆ จนเป็นที่เชื่อกันว่าท่านเป็นบุคคลที่ "มีองค์" คือองค์ "ทีกง" ประทับในตน ส่วนผ้ายันต์นั้นจะเรียกว่า "เทียน กัว สื่อ ฮก" แปลได้ว่า เหล่าทวยเทพบนสวรรค์ชั้นฟ้าประทานพรให้มีโชคลาภความสุข นอกจากนี้ท่านเป็นผู้มีเมตตาชอบช่วยเหลือและให้คำปรึกษาด้านความเชื่อจีน จึงทำให้มีผู้ศรัทธาทั่วไป ท่านเสียชีวิตลงเมื่อปี พ.ศ. 2526 ด้วยวัย 85 ปี ที่โรงพยาบาลพญาไท ปัจจุบันศาลเจ้าของท่านตั้งอยู่ศาลานที ทองศิริ ภายในวัดศาลเจ้า
พายุไต้ฝุ่นมาเรีย (พ.ศ. 2561)
พายุไต้ฝุ่นมาเรีย หรือที่รู้จักในประเทศฟิลิปปินส์ว่า ไต้ฝุ่นการ์โด เป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรงเป็นอย่างมาก โดยส่งผลกระทบต่อ กวม และประเทศจีน เช่นมณฑลฝูเจี้ยนและเกาะไต้หวัน ไต้ฝุ่นมาเรียเป็นพายุโซนร้อนที่แปดของมหาสมุทรแปซิฟิกทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ในวันที่ 4 กรกฎาคม พายุมาเรียใด้ปะทะกับหมู่เกาะมาเรียนา และได้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นลำดับที่สี่ของฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2562 ในวันรุ่งขึ้น พายุไต้ฝุ่นมาเรียได้เพิ่มความรุนแรงมากขึ้นเนื่องจากสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวย จนวันที่ 6 กรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นมาเรียกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น และกลายเป็นพายุระดับ 5 และอ่อนกำลังลงเนื่องจากวัฏจักรการแทนที่กำแพงตา แต่เมื่อเสร็จสิ้นวัฏจักรการแทนที่กำแพงตาในวันที่ 8 กรกฎาคม ก็กลับมาเพิ่มความรุนแรงเป็นครั้งที่สอง และได้กลับเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 5 อีกครั้ง หลังจากนั้นพายุเริ่มอ่อนลงเรื่อย ๆ เนื่องจากอุณหภูมิผิวน้ำทะเลเย็นลง ในวันที่ 10 กรกฎาคมพายุมาเรียปะทะหมู่เกาะยาเอยามะและส่งผลกระทบต่อไต้หวัน วันต่อมาพายุมาเรียได้ขี้นผั่งที่มณฑลฝูเจี้ยนประเทศจีนในวันที่ 11 กรกฎาคมก่อนจะสลายไปในวันถัดไป
หม่อมเจ้าพระสังวรวรประสาธน์ (เล็ก ปาลกะวงศ์)
หม่อมเจ้าพระสมเด็จพระพุฒาจารย์ (ทัด เสนีวงศ์)
หม่อมเจ้าพระศีลวราลังการ (สอน เจษฎางกูร)
เบน เฟียริงคา
เบร์นาร์ท ลือคัส "เบน" เฟียริงคา  เป็นนักเคมีอินทรีย์สังเคราะห์ชาวดัตช์ผู้เชี่ยวชาญในด้านนาโนเทคโนโลยีระดับโมเลกุลและตัวเร่งปฏิกิริยาเอกพันธุ์ เฟียริงคาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์เกียรติคุณยาโกบึส วันต์โฮฟฟ์ด้านวิทยาศาสตร์เชิงโมเลกุลประจำสถาบันเคมีสตราติง มหาวิทยาลัยโกรนิงเงิน ประเทศเนเธอร์แลนด์ และเป็นสมาชิกของราชสถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์แห่งประเทศเนเธอร์แลนด์ เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน ค.ศ. 2016 ร่วมกับเซอร์ เจ. เฟรเซอร์ สตอดดาร์ตและฌ็อง-ปีแยร์ โซวาฌจากผลงานด้านการออกแบบและสังเคราะห์จักรกลโมเลกุล
เฟียริงคาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิตเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยโกรนิงเงินใน ค.ศ. 1974 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากสถาบันเดียวกันใน ค.ศ. 1978 จากวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการออกซิเดชันสารประกอบกลุ่มฟีนอลแบบอสมมาตร จากนั้นจึงเข้าทำงานที่บริษัทเชลล์ในเนเธอร์แลนด์และสหราชอาณาจักรก่อนจะเข้าทำงานเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยโกรนิงเงินใน ค.ศ. 1984 ก่อนจะเลื่อนขึ้นเป็นศาสตราจารย์ในสี่ปีถัดมา งานช่วงแรกของเฟียริงคาเน้นไปที่ตัวเร่งปฏิกิริยาเอกพันธุ์และปฏิกิริยาออกซิเดชัน โดยสนใจสเตอริโอเคมีของปฏิกิริยาเป็นพิเศษ งานด้านสเตอริโอเคมีของเฟียริงคาทำให้เขามีส่วนเกี่ยวข้องสำคัญกับเคมีแสงในช่วงทศวรรษ 1990 ซึ่งทำให้เขาค้นพบมอเตอร์ระดับโมเลกุลที่หมุนทิศทางเดียวและควบคุมด้วยแสงเป็นครั้งแรก ก่อนจะสังเคราะห์ "นาโนคาร์" หรือรถยนต์ที่มีขนาดระดับโมเลกุลที่ขับเคลื่อนโดยใช้ไฟฟ้ากระตุ้น เฟียริงคาจดสิทธิบัตรกว่า 30 ฉบับ ตีพิมพ์งานวิจัยทางวิชาการกว่า 650 ฉบับและถูกนำไปอ้างอิงรวมกว่า 30,000 ครั้ง และเป็นที่ปรึกษาให้กับนักศึกษาระดับปริญญาเอกมากกว่า 100 คน
สมาคมเชิงวิชาการหลายแห่งทั้งในและนอกประเทศเนเธอร์แลนด์ได้รับเฟียริงคาเข้าเป็นสมาชิก โดยใน ค.ศ. 1998 เฟียริงคาได้รับเลือกให้เป็นภาคีสมาชิกของราชสมาคมเคมี (FRSC; Fellow of the Royal Society of Chemistry) สหราชอาณาจักร ต่อมาใน ค.ศ. 2004 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ชาวต่างชาติของสถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์อเมริกัน (American Academy of Arts and Sciences) หลังจากนั้นเขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกของราชสมาคมศิลปะและวิทยาศาสตร์แห่งประเทศเนเธอร์แลนด์ (Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences) ใน ค.ศ. 2006 และดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์วิชาการ (Academy Professor) ในสถาบันเดียวกันใน ค.ศ. 2008 นอกจากนี้ เฟียริงคายังได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของราชสมาคมเคมีแห่งประเทศเนเธอร์แลนด์ (Royal Netherlands Chemical Society) ใน ค.ศ. 2016 และสมาชิกชาวต่างชาติของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐในเดือนเมษายน ค.ศ. 2019
นอกเหนือจากสมาชิกสมาคมวิทยาศาสตร์ต่าง ๆ แล้ว เฟียริงคายังได้รับรางวัลอีกหลายรายการจากผลงานวิจัยของเขา และร่วมเขียนบทความทบทวนวรรณกรรมในวารสารต่าง ๆ และเขียนบางบทในตำราวิชาการด้วย เฟียริงคาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน ค.ศ. 2016 ร่วมกับเซอร์ เจ. เฟรเซอร์ สตอดดาร์ตและฌ็อง-ปีแยร์ โซวาฌจากผลงานด้วยจักรกลโมเลกุล ก่อนหน้านั้นเฟียริงคาก็ได้รับความคาดหมายว่าน่าจะได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี ซีรีส์แอนิเมชันซิตคอม "เดอะซิมป์สันส์" ตอนหนึ่งใน ค.ศ. 2010 มีฉากที่ตัวละครทายว่าใครจะได้รับรางวัลโนเบล และตัวละครหนึ่งเขียนทายว่าเฟียริงคาจะได้รับรางวัลในสาขาเคมี
เฟียริงคาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงโตเนเธอร์แลนด์ชั้นเบญจมาภรณ์ (Knight) ใน ค.ศ. 2008 จากสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ และชั้นตริตาภรณ์จากสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 นอกจากนี้เขายังได้รับสถานะ "พลเมืองกิตติมศักดิ์" จากสภาเมืองโกรนิงเงิน ถนนสายหนึ่งในบ้านเกิดของเขาได้รับชื่อว่า "Prof. Dr. B. L. Feringadam"
เบน เฟอริงกา
เบน เฟริงกา
เบน เฟริงคา
กัวกาเมเลเอ! 2
กัวกาเมเลเอ! 2  เป็นวิดีโอเกมแพลตฟอร์มแนวเมทรอยด์วาเนียที่ได้รับการพัฒนาและเผยแพร่โดยดริงก์บอกซ์สตูดิโอส์ ซึ่งเป็นภาคต่อของ"กัวกาเมเลเอ!" เกมดังกล่าวได้รับการเปิดตัวสำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และเพลย์สเตชัน 4 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2018 ในขณะที่เวอร์ชันนินเท็นโด สวิตช์ ได้รับการเปิดตัวในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2018 ส่วนเวอร์ชันเอกซ์บอกซ์วันได้รับการเปิดตัวเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2019 โดยเกมนี้ได้รับคำวิจารณ์โดยทั่วไปในเชิงบวกเมื่อเปิดตัว
"กัวกาเมเลเอ! 2" เป็นเกมแพลตฟอร์มแนวเมทรอยด์วาเนีย ที่ผู้เล่นต้องควบคุมฆวน อากัวกาเต ซึ่งเป็นลูชาดอร์ที่ต่อสู้ด้วยการต่อย, เตะ และใช้วิชามวยปล้ำ ตลอดเส้นทางของเกม ฆวนได้รับอำนาจนานัปการอีกครั้งจากเกมภาคก่อน ซึ่งมีทั้งการต่อสู้และการใช้ประโยชน์การเคลื่อนไหว - ตัวอย่างเช่น รูสเตอร์อัปเปอร์คัต ซึ่งให้ความคล่องตัวในแนวตั้งในขณะที่ยังโจมตีศัตรูเหนือศีรษะและทำลายสิ่งกีดขวางที่มีสีเหมือนกัน นอกจากนี้เขายังเรียนรู้เทคนิคใหม่ ๆ จากการทำสิ่งท้าทายให้สำเร็จโดยผู้ฝึกสอนที่พบทั่วโลก เช่น การโจมตีที่สร้างความเสียหายมากขึ้น หรือการเพิ่มพลังชีวิต การเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงที่สุดคือการเปลี่ยนร่างเป็นไก่ - ในขณะที่ในเกมภาคก่อนเป็นเพียงการสำรวจเส้นทางเล็ก ๆ แต่ภาคนี้มันมีชุดการต่อสู้ทั้งหมดของมันเองพร้อมท่าพิเศษที่ไม่เหมือนใคร นอกจากนี้ยังมีห้องท้าทายสำหรับผู้เล่นในการสำรวจ เกมนี้สามารถเล่นแบบเดี่ยวหรือร่วมมือกับผู้เล่นอีกสามคน อีกทั้งมีประเภทศัตรู, ความสามารถมากขึ้น และแผนที่ขนาดใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับภาคก่อน
เกมดังกล่าวได้รับความนิยมจากนักวิจารณ์ตามตัวรวบรวมบทวิจารณ์ของเว็บไซต์เมทาคริติก
เกมได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล "การออกแบบการควบคุม 2 มิติหรือ 3 มิติจำกัด" และ "เกมแฟรนไชส์แอ็คชัน" จากสถาบันการศึกษาแห่งชาติของผู้วิจารณ์การค้าวิดีโอเกม
Guacamelee! 2
ชัค ชูเมอร์
ชาร์ล เอลลิส ชูเมอร์ (อังกฤษ:Charles Ellis Schumer) หรือ ชัค ชูเมอร์ เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันสังกัดพรรคเดโมแครต เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ.1950 ในบรูคลีน,รัฐนิวยอร์ก เขาและครอบครัวมีเชื้อสายยิวและบรรพบุรุษของเขามาจากเมืองคอร์คิฟ ประเทศกาลิเซีย ปัจจุบันคือบริเวณทางภาคตะวันตกของยูเครน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้นำเสียงข้างมากในวุฒิสภาสหรัฐฯ ควบคู่กับตำแหน่งวุฒิสมาชิกสหรัฐฯ จากรัฐนิวยอร์ก โดยเขาสามารถชนะเจ้าของตำแหน่งคือ อัล ดาโมาโต จากพรรครีพับลิกัน ในการเลือกตั้งวุฒิสมาชิกสหรัฐฯ เมื่อปีค.ศ.1998 และเริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 3 มกราคม ค.ศ.1999 และสามารถชนะการเลือกตั้งอีกครั้งในปี 2004,2010 และ 2016
ก่อนหน้าที่จะมาดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ชูเมอร์เคยเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐนิวยอร์ก เมื่อปี 1974 จากนั้นในปี 1980 เขาชนะการเลือกตั้งได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐนิวยอร์ก
ชัค ชูเมอร์ สมรสกับ ไอริส เวียนชอว์ เมื่อปี 1980 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คน และเขาเป็นญาติกับ เอมี ชูเมอร์ ดารานักแสดงชาวอเมริกัน
ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่
ลัทธิขงจื่อสมัยใหม่ (Chinese : 新儒家 ；ซินหรูเจีย) เป็นขบวนการเคลื่อนไหวทางปัญญาของลัทธิขงจื่อซึ่งเริ่มต้นขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ในสาธารณรัฐจีนและพัฒนาต่อไปในยุคหลังเหมา และจีนร่วมสมัย ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างลึกซึ้งจากลัทธิขงจื่อใหม่ของราชวงศ์ซ่งและราชวงศ์หมิง (แต่ลัทธิขงจื่อใหม่กับลัทธิขงจื่อสมัยใหม่ไม่เหมือนกัน) ขบวนการของกลุ่มอนุรักษ์นิยมสมัยใหม่ของประเพณีจีนที่หลากหลายและได้รับการยกย่องว่ามีความหรูหราทางศาสนา ซึ่งสนับสนุนองค์กรของสังคมลัทธิขงจื่อบางประการ เช่น การประสานกลมกลืนของสังคม ระบบนิเวศวิทยา และการเมือง   เพื่อนำมาประยุกต์ใช้ในการสังเคราะห์กับปรัชญาตะวันตกในบริบทใหม่ เช่น เหตุผลนิยม และ มนุษยนิยม ด้วยเหตุนี้ปรัชญาจึงกลายเป็นจุดรวมของการถกเถียงกันระหว่างนักวิชาการของลัทธิขงจื่อในจีนแผ่นดินใหญ่ ไต้หวัน ฮ่องกงและสหรัฐอเมริกา
ยุคแรกของลัทธิขงจื่อสมัยใหม่ (2464-2492) เป็นเพื่อการตอบสนองต่อขบวนการเคลื่อนไหวสี่พฤษภาคม และมีท่าทีต่อต้านลัทธิขงจื่อ ลัทธิขงจื่อถูกโจมตีว่าไม่เป็นวิทยาศาสตร์และขัดต่อความก้าวหน้าของจีนสมัยใหม่ สิ่งหนึ่งที่น่าสังเกตในช่วงเวลานี้คือ สยฺงฉือลี่ ผู้ซึ่งศึกษาพระพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้งในช่วงเยาว์วัย แต่่ต่อมาเขาก็ได้คิดค้นระบบการปฏิรูปกรอบความคิดเดิมของลัทธิขงจื่อ เขาได้รับอิทธิพลแนวคิดจากสำนักหวางหยางหมิง เขาได้พัฒนาระบบอภิปรัชญาขึ้นมาสำหรับขบวนการขงจื่อสมัยใหม่และเชื่อว่าการเรียนอารยธรรมจีนนั้นเหนือกว่าการเรียนอารยธรรมตะวันตก อีกประการหนึ่ง เฝิงโหย่วหลานได้ศึกษาแนวคิดสำนักขงจื่อใหม่ของจูซี และเขาพยายามฟื้นฟูปรัชญาจีนบนพื้นฐานของปรัชญาตะวันตกสมัยใหม่
เมื่อจีนเริ่มต้นการปกครองในระบอบคอมมิวนิสต์ในปี ค.ศ.1949 ผู้นำกลุ่มปัญญาชนหลายคนเดินทางออกจากแผ่นดินใหญ่ไปยังไต้หวัน ฮ่องกงและสหรัฐอเมริกา บุคคลสำคัญในรุ่นที่สองนี้ (ค.ศ.1950-1979) ได้แก่ ถังจวินอี้ (唐君毅) โหมวจงซาน (牟宗三) และ สวีฟู่กวาน (徐复观) ทั้งสามท่านนี้ล้วนเป็นลูกศิษย์ของ สยฺงฉือลี่ (熊十力) โดยเฉพาะโหมวจงซานซึ่งมีความเชี่ยวชาญในด้านปรัชญาจีนโบราณและได้โต้แย้งว่าแนวคิดของค้านท์มีแนวโน้มเป็นลัทธิขงจื่อแห่งโลกตะวันตก ทั้งสามท่านนี้และจางจวฺินม่าย (Carsun Chang) ได้ตีพิมพ์ประกาศลัทธิขงจื่อสมัยใหม่ ในปี 1958 ซึ่งได้รวบรวมความเชื่อและภาพวาดที่น่าสนใจเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวทางปรัชญา
ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา ผู้แทนแกนนำขบวนการขงจื่อสมัยใหม่นอกประเทศจีนเป็นลูกศิษย์ของโหมวจงซาน ตู้เว่ยหมิง ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในนักปรัชญาขงจื่อสมัยใหม่ที่โดดเด่นที่สุด ได้สนับสนุนแนวคิดที่ว่าลัทธิขงจื่อแบ่งออกเป็น 3 ยุค ได้แก่ : ลัทธิขงจื่อดั้งเดิมยุคก่อนฮั่น ลัทธิขงจื่อใหม่ยุคซ่ง-หมิง และลัทธิขงจื่อสมัยใหม่ นักปรัชญารุ่นที่สามนี้ได้นำรากฐานของลัทธิขงจื่อมาใช้เป็นเครื่องมือในบริบทนอกเอเชีย ซึ่งเห็นได้จาก ลัทธิขงจื่อแบบบอสตัน(Boston Confucianism) และนักปรัชญาขงจื่อตะวันตกท่านอื่น ๆ ได้แก่ วิลเลียม ทีโอดอร์ เดอ แบรี่ (Wm. Theodore de Bary)
ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่ในจีนแผ่นดินใหญ่.
หลังจากการปฏิรูปเปิดประเทศ ภายใต้การนำของเติ้งเสี่ยวผิง เมื่อปี ค.ศ.1978 นักปรัชญาขงจื๊อได้เสนอความคิดเกี่ยวกับประสบการณ์ในการฟื้นฟูจีนแผ่นดินใหญ่ การปรากฎกระแสใหม่ของ "ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่ในจีนแผ่นดินใหญ่" ซึ่งเริ่มต้นโดยเจียงชิง เธอได้กำหนดขอบเขตอย่างเด็ดขาดของ "ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่ในต่างประเทศ" ซึ่งพัฒนาโดยโหมวจงซานและคนอื่น ๆ ตามความเห็นของเจียงนั้น ลัทธิขงจื๊อสามารถแบ่งออกเป็นสองกระแส ได้แก่ "สำนักขงจื๊อแบบจิตใจ" และ "สำนักขงจื๊อแบบการเมือง" ลัทธิขงจื๊อได้ครอบงำสังคมจีนเป็นเวลากว่าหนึ่งพันปี โดยสำนักขงจื๊อแบบจิตใจเน้นแนวคิดความจริงซึ่งได้แยกตัวออกจากสำนักขงจื๊อแบบการเมือง เจียงได้โต้แย้งว่าการฟื้นฟูความชอบธรรมทางการเมือง เป็นแกนหลักของแนวคิดลัทธิขงจื๊อ ซึ่งรื้อฟื้นความสนใจในโครงสร้างรัฐธรรมนูญแบบขงจื๊อและการก่อตั้งลัทธิขงจื๊อให้กลายเป็นศาสนาประจำชาติอย่างเป็นทางการ
นักปรัชญาขงจื๊อสมัยใหม่ในแผ่นดินใหญ่ท่านอื่น ๆ ยอมรับทัศนคติทางการเมืองแบบเสรีนิยมต่อลัทธิขงจื๊อ เฉินหมิงเห็นด้วยกับการปฏิเสธความสำคัญของอภิปรัชญาของเจียง "ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่ในต่างประเทศ" โดยโต้แย้งว่าลัทธิขงจื๊อเป็นศาสนาพลเรือนที่ดีที่สุดในสายตาของชาวอเมริกันซึ่งเข้ากันได้กับประชาธิปไตย และมีวิถีชีวิตทางการเมืองที่สามารถแสดงแง่มุมทางศาสนาได้โดยปราศจากศาสนาประจำชาติอย่างเป็นทางการ สำหรับเฉินแล้วนั้น
งานเขียนภาษาอังกฤษที่เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของขบวนการขงจื๊อสมัยใหม่นั้น มีการแปลเป็นภาษาจีนที่หลากหลาย นักเขียนชาวไต้หวันจำนวนมากมักใช้คำว่า ลัทธิขงจื๊อร่วมสมัย (Contemporary New Confucianism - 当代新儒家 หรือ 当代新儒学) เพื่อเน้นย้ำความต่อเนื่องในการเคลื่อนไหวของลัทธิขงจื๊อใหม่ยุคซ่ง - หมิง อย่างไรก็ตามในจีนแผ่นดินใหญ่ได้เสนอคำศัพท์ใหม่ว่า "ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่" (Modern New Confucianism - 现代新儒家 หรือ 现代新儒学) โดยเน้นความเป็นสมัยใหม่ในยุคสมัยหลังจากขบวนการสี่พฤษภาคม (五四)
ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่ เป็นสำนักของปรัชญาจีนที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิขงจื๊อ หลังจากเหตุการณ์ขบวนการสี่พฤษภาคม ใน ค.ศ. 1919 ซึ่งลัทธิขงจื๊อถูกโจมตีว่าเป็นจุดอ่อนของจีนและความเสื่อมถอยจากการรุกรานของตะวันตก สยฺงฺฉือลี่ (1885-1968) ผู้ซึ่งเป็นนักปรัชญาจีนคนสำคัญ ได้ก่อตั้งและฟื้นฟูลัทธิขงจื๊อขึ้นมาใหม่เพื่อตอบสนองต่อความเป็นสมัยใหม่ ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่เป็นปรัชญาการเมือง จริยธรรม และสังคมซึ่งใช้แนวคิดทางอภิปรัชญาจากปรัชญาตะวันตกและตะวันออก โดยแบ่งออกเป็นสามรุ่น เริ่มต้นโดย สยฺงฉือลี่ และ เฝิงโหย่วหลาน ในฐานะนักปรัชญารุ่นแรกที่วางรากฐาน รุ่นที่สอง ได้แก่ โหมวจงซาน, ถังจวินอี้ และ สวีฟู่กวาน ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของสยฺงฉือลี่ นักปรัชญาขงจื๊อสมัยใหม่รุ่นที่สามได้เริ่มต้นตั้งแต่ปี 1980 ไม่ได้ถูกกำหนดโดยตัวบุคคลซึ่งต่างจากรุ่นก่อน สยฺงฉืลี่ และผู้ติดตามของเขาพยายามที่จะปฏิรูปลัทธิขงจื๊อให้เป็นลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่โดยใช้ชื่อภาษาจีนว่า "ซินหรูเจีย"
นักปรัชญาขงจื๊อสมัยใหม่รุ่นแรก.
สยฺงฉือลี่.
สยฺงฉือลี่ (1885–1968) ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักคิดแห่งยุคศตวรรษที่ 20 ที่วางรากฐานสำหรับการฟื้นฟูลัทธิขงจื๊อให้เป็นลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่[1] พื้นฐานของลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่ส่วนใหญ่มาจากหลักคำสอนใหม่ของสยฺงฉือลี่ ความเชี่ยวชาญด้านผลงานคลาสสิกของพุทธศาสนา สยฺงฉือลี่แย้งว่าผลงานคลาสสิกของปรัชญาตะวันออกจะต้องบูรณาการกับปรัชญาจีนร่วมสมัยเพื่อสร้างความแข็งแกร่ง ส ยฺงฉือลี่ยอมรับมุมมองของพุทธศาสนาในด้านมืดเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์ แต่ก็ยอมรับว่ามีด้านที่สว่างกว่าต่อธรรมชาติของมนุษย์ ด้วยเหตุนี้เขาจึงปฏิเสธการเรียนรู้ของชาวพุทธเกี่ยวกับ "การลดลงทุกวัน" ซึ่งบอกว่าการฝึกฝนเพื่อระงับธรรมชาติที่มืดมนของมนุษย์นั้นเป็นสิ่งจำเป็น เขามาได้ข้อสรุปหลังจากที่ได้ตรวจสอบงานคลาสสิกของขงจื๊อ ในขณะที่ลัทธิขงจื๊อยังตรวจสอบแง่มุมด้านลบของธรรมชาติของมนุษย์ ดังนั้นความจำเป็นที่จะทำให้ตัวเองมีความเคยชินกับพิธีกรรม จุดประสงค์ของการฝึกฝนพิธีกรรมและการบรรลุเป้าหมายของ เหริน (仁) ไม่ได้มุ่งเน้นไปที่การจำกัดแง่มุมด้านที่มืดกว่าของธรรมชาติมนุษย์ แต่เป็นการพัฒนา "ความดีดั้งเดิม" ที่มีอยู่แล้ว ซึ่งถือเป็นการดำรงอยู่ของมนุษย์ที่เมิ่งจื่อได้บันทึกเอาไว้
เพื่อที่จะรวมพุทธศาสนาเข้ากับลัทธิขงจื๊อในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของปรัชญาจีนร่วมสมัยของเขาซึ่งครอบคลุมถึงปรัชญาตะวันออกหลายประการ สยฺงฉือลี่ ได้เสนอการแก้ไขการเรียนรู้พุทธศาสนาของการลดลงทุกวัน สยฺง เข้าใจพื้นฐานที่อยู่เบื้องหลัง "การลดลงทุกวัน" เพื่อเป็นความเชื่อทางอภิปรัชญาแบบพุทธศาสนาในเรื่อง "การแยกเชื่อมโยงระหว่างความเป็นจริงสัมบูรณ์ที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง (Dharma-nature หรือ ธรรมชาติของธรรมะ) กับโลกแห่งปรากฏการณ์ที่มีเงื่อนไขและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา (Dharma-characters หรือ ลักษณะของธรรมะ) (Xiong, 1994, pp. 69-77, 84-5, 111-12) อวี๋จี้หยวน ได้ตรวจสอบแนวคิดของสยฺงฉือลี่แล้วอธิบายว่าเป็น "ทฤษฎีการแยก" (Separation theory) ในขณะเดียวกันทฤษฎีของสยฺงฉือลี่ ที่อยู่เบื้องหลังการแก้ไข "การลดลงรายวัน" ได้อาศัยสิ่งที่อวี๋ อธิบายว่าเป็น "วิทยานิพนธ์เรื่องความเหมือนกัน" (Sameness Thesis) ในหลักคำสอนใหม่ของสยฺงนี้เรียก ว่า ธรรมชาติของธรรมะ (Dharma-nature) และ รูปลักษณ์ของธรรมะ (Dharma-characters) สยฺงโต้แย้งว่าไม่เหมือนกับศาสนาพุทธที่รับรู้ว่าโลกทั้งสองโลกมีความเป็นเอกภาพ เหตุผลของสยฺงได้แสดงในคำสอนใหม่ ฉบับปี 1985 ว่า:
มุมมองของเขาเกี่ยวกับความเป็นเอกภาพนี้สามารถเห็นได้จากผลงานของเขาก่อนหน้านี้ เช่น ตำราใหม่เกี่ยวกับเอกลักษณ์ของจิตสำนึก ในบทความใหม่เขาโต้แย้งว่าความจริงมีความหมายเท่ากับจิต จิตนี้ไม่ได้หมายถึงจิตของปัจเจกบุคคล แต่หมายถึงจิตสากลซึ่งแสดงความเป็นสากลในสรรพสิ่งทั้งหมดซึ่งเป็นการดำรงอยู๋อย่างแท้จริง สยฺงฉือลี่ ได้นำแนวคิดของขงจื๊อและพุทธมาอธิบายเรื่องการควบคุมความปรารถนาของตนเอง โดยโต้แย้งว่ามีความล้มเหลวในการควบคุมความปรารถนาและจิตของปัจเจกบุคคล ซึ่งถือว่าเป็น "การทับถมของวัตถุที่ตายไปแล้ว" สยฺงฉือลี่มองว่าเราควรรับรู้วัตถุของโลกทางกายภาพ เนื่องจากสิ่งภายนอกเป็นทางผ่านให้เรารับรู้ถึงโลกภายใน ซึ่งเป็นที่ที่จิตและความเป็นจริงเป็นหนึ่งเดียวกัน
นักปรัชญาขงจื๊อสมัยใหม่รุ่นที่สอง.
โหมวจงซาน.
โหมวจงชานถือเป็นหนึ่งในนักปรัชญารุ่นที่สองซึ่งมีอิทธิพลมากกว่า ปรัชญาทั่วไปของโหมวจงชานที่เกี่ยวกับอภิปรัชญาอยู่ในแนวเดียวกับสยฺงฉือลี่ อย่างไรก็ตามเขาได้เสริมทฤษฎีของสยฺงฉือลี่อันเกี่ยวกับจิตและความเป้นจริงเพื่อนำไปประยุกต์ใช้กับมุมมองทางสังคมและการเมืองมากขึ้น โหมวยืนยันว่าความเป็นสากลดำรงอยู่ในความจริงทางปรัชญาทั้งหมด ซึ่งชี้ให้เห็นว่าทฤษฎีทางการเมืองและสังคมของโลกสามารถเชื่อมโยงกันได้ในสารัตถะ โหมวได้โต้แย้งในการบรรยายของเขาว่าความพิเศษนั้นดำรงอยู่เพราะระบบที่แตกต่างกันซึ่งถูกสร้างขึ้นในวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม ชุดการใช้เหตุผลและการตีความเชิงปรัชญาได้บรรลุถึงความจริงทางปรัชญาในแบบเดียวกันภายใต้ระบบที่แตกต่างกัน เขาเชื่อว่าข้อจำกัดทางกายภาพของเรา นั่นคือ การดำรงอยู่ทางกายภาพของเราสร้างระบบและวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม การดำรงอยู่ซึ่งจิตของเรา คือ รูปแบบซึ่งปรากฏให้เห็นเป็นประจักษ์และดำรงอยู่ในโลกทางกายภาพ เราไม่ควรปล่อยให้ข้อจำกัดเหล่านี้ขัดขวางเราจากการฝึกฝนใช้เหตุผลเชิงปรัชญา
ปรัชญาการเมืองของโหมวนั้นแสดงให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้นเมื่อเขาอภิปรายถึงความจำเป็นทางประวัติศาสตร์ที่เจาะจงเรื่องการดำรงอยู่ของมนุษย์ การดำรงอยู่ของประเทศและระบบที่แตกต่างกันสามารถอธิบายได้ส่วนใหญ่เป็นเพราะความจำเป็นทางประวัติศาสตร์ โหมวยืนยันว่าความจำเป็นทางประวัติศาสตร์ดำรงอยู่ไม่ใช่แค่เพราะความจำเป็นเชิงตรรกะ หรือ ความจำเป็นเชิงอภิปรัชญา เท่านั้น แต่เป็นเพราะสิ่งที่เขาเรียกว่าการพัฒนาของจิตวิญญาณซึ่งเขายังระบุว่าเป็นความจำเป็นเชิงวิภาษ เขาอ้างว่าประวัติศาสตร์ควรจะถูกรับรู้และตีความว่าเป็นสิ่งที่มีทั้งความจำเป็นทางประวัติศาสตร์อย่างเช่นความจำเป็นเชิงวิภาษ และความจำเป็นเชิงศีลธรรม มีการตัดสินคุณค่าอยู่สองประเภท คือ คุณธรรมและประวัติศาสตร์ โหมวกล่าวว่าไม่ว่าจะกรีกหรือจีน สิ่งจำเป็นพื้นฐานที่อยู่เบื้องหลังประวัติศาสตร์และลักษณะดั้งเดิมของมนุษย์มีความเหมือนกัน ดังนั้นความเป็นสากลของความจริงเชิงปรัชญาจึงดำรงอยู่เบื้องหลังการเมืองและประวัติศาสตร์
คำประกาศของลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่.
มีการใช้ศัพท์ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่เป็นวาระแรกเมื่อปี 1963 (ตามบันทึกของฮ่องกง ได้ใช้ศัพท์ว่า "人生 - เหรินเชิง") อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการใช้อย่างเป็นสาธารณะจนกระทั่งช่วงปลายยุคทศวรรษที่ 1970 ลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่ได้ปรากฎในความเรียง "คำประกาศของวัฒนธรรมจีนสู่ชาวโลก" เมื่อปี 1958 โดยถังจวินอี้ โหมวจงซาน สวีฟู่กวาน และจางจวฺินม่าย ในความเรียงนี้ได้อ้างถึง "คำประกาศของลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่" แม้ว่าวลีจะมิได้ปรากฎขึ้นอย่างเป็นทางการ คำประกาศนี้แสดงให้เห็นถึงวิสัยทัศน์ของวัฒนธรรมจีนในฐานะที่เป็นเอกภาพพื้นฐานตลอดช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ ซึ่งลัทธิขงจื๊อได้แสดงออกในฐานะที่อยู่สูงสุด การตีความลัทธิขงจื๊อจากคำประกาศได้รับอิทธิพลจากลัทธิขงจื๊อใหม่อย่างลึกซึ้ง และเป็นลัทธิิขงจื๊อใหม่ในเวอร์ชั่นของลู่เซี่ยงชาน (陆象山) และหวางหยางหมิง (王阳明) (ซึ่งขัดแย้งกับหลักการของจูซี) ยิ่งไปกว่านั้น ในคำประกาศได้โต้แย้งอีกว่าในขณะที่จีนต้องเรียนรู้วิทยาศาสตร์สมัยใหม่และประชาธิปไตยจากโลกตะวันตก โลกตะวันตกก็จะต้องเรียนรู้ "เชาวน์ปัญญาที่ครอบคลุมทั้งหมด" จากจีน (โดยเฉพาะประเพณีแบบขงจื๊อ)
สังคมประสานกลมกลืน.
แนวคิดสังคมที่ประสานกลมกลืน (和谐社会 - เหอเสียเช่อฮุ่ย) สามารถสืบย้อนกลับไปในยุคของขงจื๊อ ซึ่งเป็นปรัชญาที่ได้รับการสืบทอดมาจากลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่ ในยุคใหม่ แนวคิดนี้ได้พัฒนาเป็นลักษณะเฉพาะสำคัญของแนวคิดอุดมคติของหูจิ่นเทา ผู้ซึ่งเป็นอดีตเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ ซึงได้พัฒนาแนวคิดการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ขึ้นมาในช่วงกลางทศวรรษ 2000 โดยได้รับการรื้อฟื้นโดยคณะรัฐบาลที่นำโดยหูจิ่นเทากับเวินเจียเป่าใน สภาประชาชนแห่งชาติเมื่อปี 2005
ปรัชญาได้รับการยอมรับให้เป็นปฏิกิริยาสะท้อนต่อความอยุติธรรมและความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมที่เพิ่มขึ้นซึ่งเกิดขึ้นในสังคมจีนแผ่นดินใหญ่อันเป็นผลมาจากการเติบโตทางเศรษฐกิจที่ต่อเนื่อง ซึ่งส่งผลให้เกิดความขัดแย้งในสังคม ปรัชญาการปกครองจึงเปลี่ยนย้ายฐานไปอยู่ที่การเติบโตทางเศรษฐกิจเพื่อความสมดุลและความประสานกลมกลืนของสังคมโดยรวม สังคมที่เจริญรุ่งเรืองในระดับปานกลางมักถูกกำหนดให้เป็นหนึ่งในเป้าหมายระดับชาติสำหรับการปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์
การส่งเสริม "สังคมประสานกลมกลืน" แสดงให้เห็นว่าปรัชญาการปกครองของหูจิ่นเทาได้แยกตัวออกไปจากนักปรัชญารุ่นก่อน เมื่อใกล้สิ้นสุดวาระในการดำรงตำแหน่งเมื่อปี ค.ศ.2011 ประธานหูได้แสดงการขยายอุดมการณ์สู่มิติสากลโดยให้ความสำคัญกับสันติภาพและความร่วมมือระหว่างประเทศซึ่งกล่าวกันว่าสิ่งนี้จะนำไปสู่ "โลกที่ประสานกลมกลืน" สีจิ้นผิง ผู้สืบทอดการปกครองประเทศของหูจิ่นเทา ได้ใช้ปรัชญาอย่างจำกัดมากขึ้น
นักวิชาการบางคนที่สำคัญ อย่างเช่น เหยียนเสวฺียทง และ Daniel A. Bell ได้สนับสนุนการฟื้นฟูสถาบันขงจื๊อที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรม เช่น ฝ่ายตรวจการในประเทศจีนและพื้นที่อื่นในฐานะของส่วนหนึ่งของโปรแกรมการเมืองแบบลัทธิขงจื๊อสมัยใหม่ นอกจากนี้ Jana S. Rošker เน้นย้ำว่าลัทธิขงจื๊อไม่ได้มีความหมายแค่เฉพาะขอบเขตเดียวหรือขอบเขตที่คงที่ในทางความคิดแบบดั้งเดิม แต่มีความหมายที่ค่อนไปทางสายธารอันแตกต่างที่สามารถนำมาใช้โดยค่อนข้างพลการและถูกเลือกโดยอุดมการณ์สมัยใหม่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหน้าที่ในการทำให้ถูกกฎหมายโดยการใช้อำนาจรัฐ เมื่อพิจารณาพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของแนวคิดการประสานกลมกลืน เราจำเป็นต้องถามตัวเองว่าอะไรคือขอบเขตประเพณีทางปรัชญาที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการสันนิษฐานทางประวัติศาสตร์ และอะไรคือขอบเขตที่ว่าสิ่งนั้นเป็นเพียงผลิตผลของความต้องการในปัจจุบัน (อุดมการณ์และการเมือง)
โรงพยาบาลศรีสังวรสุโขทัย เป็นโรงพยาบาลทั่วไป สังกัดกระทรวงสาธารณสุข เริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2489 เดิมเป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดสุโขทัย ซึ่งก็คือโรงพยาบาลศรีสังวรในปัจจุบัน
โรงพยาบาลศรีสังวรสุโขทัยเป็นโรงพยาบาลทั่วไป ขนาด 307 เตียง สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุขตั้งอยู่ที่ อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย ห่างจากตัวจังหวัดสุโขทัยไปทางทิศเหนือตาม(ทางหลวงหมายเลข 101) 20 กิโลเมตรมีเนื้อที่ 50 ไร่ 22.4 ตารางวา โรงพยาบาลศรีสังวรสุโขทัย ตั้งอยู่เลขที่ 1 หมู่ที่ 8 ตำบลคลองตาล อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย เริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2489 โดยมี ท่านเจ้าคุณพระสังวรกิจโกศล เจ้าอาวาสวัดหนองโว้ง จังหวัดสวรรคโลก ในขณะนั้น เป็นผู้ริเริ่มร่วมกับพ่อค้า ประชาชน เมื่อสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้วมอบให้กรมการแพทย์ เปิดทำการรักษาพยาบาลครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2491 มีอาคารรักษาพยาบาลคนไข้ 2 หลัง รองรับเตียงได้ 50 เตียง มีแพทย์ประจำ 1 คน โดยมีนายแพทย์เล็ก นานา เป็นผู้อำนวยการคนแรก และได้ขยายการบริการเรื่อยมาเป็นลำดับ
โรงพยาบาลสุโขทัย เป็นโรงพยาบาลทั่วไป สังกัดกระทรวงสาธารณสุข เริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2503 เป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดสุโขทัย
เดิมโรงพยาบาลประจำจังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ที่อำเภอศรีสำโรงจังหวัดสุโขทัย ซึ่งก็คือโรงพยาบาลศรีสังวรในปัจจุบัน ต่อมาทางจังหวัดสุโขทัยเห็นว่าโรงพยาบาลประจำจังหวัดสมควรอยู่ที่อำเภอเมือง ซึ่งเป็นศูนย์กลางของหน่วยราชการต่างๆ ภายในจังหวัดและสามารถให้บริการประชาชนได้ครอบคลุมมากกว่า จึงได้รับงบประมาณแผ่นดินส่วนหนึ่งสมทบกับเงินบริจาคของประชากรอีกส่วนหนึ่ง เริ่มดำเนินการก่อสร้างโรงพยาบาลสุโขทัยขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2503 โรงพยาบาลสุโขทัยเริ่มเปิดดำเนินการให้บริการแก่ประชาชน เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์  พ.ศ. 2506 เป็นโรงพยาบาลขนาด 30 เตียง โดยมีนายแพทย์พงศ์ชัย สุคนธวยัคฆ์ เป็นผู้อำนวยการคนแรก และได้ขยายบริการเรื่อยมาเป็นลำดับ
ปัจจุบันโรงพยาบาลสุโขทัยเป็นโรงพยาบาล ขนาด 320 เตียง จัดอยู่ในประเภทโรงพยาบาลทั่วไป สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข มีหน้าที่หลักในการให้บริการประชาชนในด้านการตรวจวินิจฉัยโรค ให้บริการรักษาพยาบาล ส่งเสริมสุขภาพ และควบคุมป้องกันโรค ฟื้นฟูสภาพ นอกจากนี้ยังมีหน้าที่ในการให้การศึกษาอบรมแก่นักศึกษาและเจ้าหน้าที่สาธารณสุข ทั้งในและนอกสังกัดสาธารณสุข รวมทั้งดำเนินงานด้านวิชาการและงานวิจัย เพื่อพัฒนาการรักษาพยาบาลให้ก้าวหน้า
โรงพยาบาลสุโขทัยรับผิดชอบประชากรในเขตอำเภอเมืองสุโขทัยดูแลสถานพยาบาลในเครือข่าย 14 แห่ง 1 เทศบาล รวมประชากรที่รับผิดชอบทั้งสิ้น 112,608 คน ( ชาย 54,132 คน  หญิง 58,476 คน )
โยไคกาคุเอ็น Y ~N โตะโนะโซงุ~
โยไคกาคุเอ็น Y ~N โตะโนะโซงุ~  เป็นการ์ตูนอนิเมะ ที่มีพื้นฐานจากวิดีโอเกมโยไควอทช์ ที่ผลิตโดยเลเวลไฟฟ์
โยไคกาคุเอ็น Y ~N โตะโนะโซงุ~ เป็นอนิเมะลำดับที่ 4 ที่ฉายต่อจากโยไควอทช์! โดยเป็นภาคต่อของภาพยนตร์ที่ 6 "โยไคกาคุเอ็น Y เนโกะ วะ HERO นินะเรรุกะ" ในรูปแบบฉบับอนิเมะทางโทรทัศน์ และเป็นผลงานในแบรนด์ใหม่ที่ชื่อว่า โยไควอทช์ Jam (妖怪ウォッチJam)
ในรูปแบบเนื้อหาของตอนมีลักษณะเช่นเดียวกันกับโยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์ ในภาคนี้จะมีเนื้อหาเป็นตอนยาว และมีเนื้อหาที่จบในตอน และมีเนื้อเรื่องบางช่วงที่จะมีเนื้อหาต่อเนื้องกันหลายๆตอน ซึ่งแตกต่างจากภาคแรกและโยไควอทช์!ที่มีเนื้อหาเป็นแก๊กอนิเมะ โดยเป็นเนื้อหาในช่วงก่อนเหตุการณ์และหลังจากเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ "โยไคกาคุเอ็น Y เนโกะ วะ HERO นินะเรรุกะ"