pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คริส มาร์ติน
คริสโตเฟอร์ แอนโทนี จอห์น มาร์ติน  หรือ คริส มาร์ติน เกิดวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1977 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ และมีฐานะเป็นนักร้องนำแห่งวงโคลด์เพลย์ วงอัลเทอร์เนทีฟร็อกจากประเทศอังกฤษ
คริส มาร์ติน เกิดที่ เอ็กซิเตอร์ เดวอน ประเทศอังกฤษ บิดาเป็นนักบัญชี ส่วนมารดาเป็นครูสอนดนตรี มาร์ตินเข้าร่วมวงดนตรีครั้งแรกตั้งแต่ยังเรียนอยู่มัธยม เขาและเพื่อนร่วมกันตั้งวงดนตรีในชื่อ "The Rockin' Honkies"
ในปี ค.ศ. 1997 ระหว่างที่มาร์ตินกำลังศึกษาอยู่ที่ยูนิเวอร์ซิตี้คอลเลจลอนดอน เขาและเพื่อนร่วมวงโคลด์เพลย์ในปัจจุบันได้แก่ จอนนี บั๊คแลนด์, วิล แชมป์เปียน และกาย เบอร์รีแมนได้เริ่มฟอร์มวงกัน จนกระทั่ง โคลด์เพลย์ได้ออกอัลบั้มแรกชื่อ "Parachutes" ในปี ค.ศ. 2000 ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีด้วยยอดจำหน่ายกว่า 5 ล้านชุด และรางวัลต่างๆ รวมไปถึง รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มอัลเทอร์เนทีฟยอดเยี่ยม อัลบั้มต่อๆมาของโคลด์เพลย์ อย่าง "A Rush of Blood to the Head", "X&amp;Y", และ "Viva la Vida or Death and All His Friends" ก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีเช่นกัน
ด้านชีวิตส่วนตัว มาร์ตินเคยสมรสกับ กวินเน็ธ พัลโทรว์ นักแสดงสาวชาวอเมริกันในปี ค.ศ. 2003 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คน บุตรสาวคนโต ชื่อว่า แอปเปิ้ล บลายธ์ อลิสัน มาร์ติน (เกิด 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2004) และบุตรชายคนเล็กชื่อ โมเสส บรูซ แอนโทนี มาร์ติน (เกิด 8 เมษายน ค.ศ. 2006) ในช่วงที่มาร์ตินใช้ชีวิตคู่พัลโทรว์นั้น ได้ประพฤติตนเป็นมังสวิรัติ และเล่นโยคะเป็นประจำ นอกจากนี้ เขายังไม่ดื่มแอลกอฮอล์ และไม่สูบบุหรี่อีกด้วย ด้านกีฬา คริส มาร์ตินเป็นแฟนบอลผู้สนับสนุนของสโมสรฟุตบอลเอ็กซิเตอร์ซิตี ซึ่งเป็นสโมสรฟุตบอลประจำบ้านเกิดที่เมืองเอ็กซิเตอร์
ในปี ค.ศ. 2014 คริส มาร์ตินและกวินเน็ธ พัลโทรว์ได้ประกาศว่าแยกกันอยู่ ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 ทั้งคู่ได้หย่าขาดจากกัน
ดิลี
ดิลี  เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศติมอร์-เลสเต ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ และยังเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่มีประชากรอาศัยประมาณ 150,000 คน (สถิติปี2021)
ดิลีมีท่าอากาศยานนานาชาติประธานาธิบดีนีกูเลา ลูบาตู (Presidente Nicolau Lobato International Airport) เป็นสนามบินนานาชาติเพียงแห่งเดียวในติมอร์ตะวันออก และท่าเรือดิลี ท่าเรือสำคัญของประเทศ
ชนเดนส์
ชนเดนส์  เป็นชนเจอร์มานิคที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางใต้ของสวีเดนในปัจจุบันและเกาะของเดนมาร์กและต่อมาในคาบสมุทรจัตแลนด์ และกล่าวถึงโดยจอร์แดนนักประวัติศาสตร์ชาวโรมันในหนังสือ “Getica”, โดยนักปราชญ์โพรโคเพียส (Procopius) และโดยนักบุญเกรกอรีแห่งทัวร์ส
ในการบรรยายถึงกลุ่มชนสแกนด์ซา (Scandza) ในสแกนดิเนเวียจอร์แดนกล่าวถึงชน “Dani” ว่าเป็นกลุ่มเดียวกับ “Suetidi” (ชนสวีด (สวีเดน) หรือ “Svitjod”?) และเป็นกลุ่มชนที่ขับไล่และยึดที่ดินของชน “Heruli”
เสวน แอกเกเสน (Svend Aggesen) นักประพันธ์จากคริสต์ศตวรรษที่ 12 กล่าวถึงกษัตริย์แดนผู้ที่เป็นที่มาของชื่อชนกลุ่มนี้ “เดนส์”
ชนเดนส์ในบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์.
ชนเดนส์เริ่มเข้ามารุกรานบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ ราว ค.ศ. 800 และตามมาด้วยผู้มาตั้งถิ่นฐานเป็นระลอกๆ ที่เริ่มราว ค.ศ. 865 โดยพี่น้องฮาล์ฟดัน รากนาร์สสัน (Halfdan Ragnarsson) และไอวาร์เดอะโบนเลสส์ (Ivar the Boneless) ที่มาพำนักในช่วงฤดูหนาวที่ในบริเวณอีสต์แองเกลีย จากนั้นฮาล์ฟดันและไอวาร์ก็เดินทางขึ้นไปทางเหนือและยึดนอร์ทธัมเบรียได้ในปี ค.ศ. 867 และต่อมายอร์ค ชนเดนส์รุกรานไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 853 ตามด้วยผู้ไปตั้งถิ่นฐานผู้กลืนไปกับผู้ตั้งถิ่นฐานอยู่แต่เดิมและกลายเป็นคริสต์ศาสนิกชน
กลุ่มไวกิงที่มีชื่อเสียงที่สุดก็ได้แก่กลุ่มทิลสเต็ด (Tilsted Clan) ผู้นำของกลุ่มนี้คือ “The Grey” เป็นหัวหน้าเผ่าคนโปรดคนหนึ่งของสเวน ฟอร์คเบียร์ด กลุ่มทิลสเต็ดเป็นกลุ่มที่ในปี ค.ศ. 991 เป็นผู้นำในการการโจมตีของเดนส์ในเอสเซ็กซ์ในยุทธการมาลดอน (Battle of Maldon) ผู้หว่านล้อมให้อัครบาทหลวงซิเจอริคแห่งแคนเตอร์บรีให้ถวายคำแนะนำให้พระเจ้าเอเธลเรดจ่ายเงินให้เดนส์เป็นจำนวนหมื่นปอนด์เพื่อให้หยุดยั้งการรุกราน.
สามปีต่อมาในปี ค.ศ. 994 สเวน ฟอร์คเบียร์ดและโอลาฟ ทริกวาสัน (Trygvason) กลับไปล้อมลอนดอนและพยายามเข้าปล้นแต่ไม่สำเร็จ ตำนานกล่าวว่าเพียงแต่เห็นเงาของทิลสเต็ดท่ามกลางกองทัพไวกิงเท่านั้นฝ่ายแองโกล-แซ็กซอนก็จ่ายค่าป้องกันไม่ให้รุกรานแก่เดนส์อีก จำนวนเงินที่ได้รับทำให้ฝ่ายเดนส์เห็นว่าการหาเงินวิธีนี้สะดวกกว่าการรุกรานให้เสียเลือดเสียเนื้อ
ทิลสเต็ดยังคงจงรักภักดีต่อสเวน ฟอร์คเบียร์ด ทิลสเต็ดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1013 หลังจากที่ล่องเรือขึ้นไปบนลำน้ำฮัมเบอร์และเทร้นท์กับสเวน ฟอร์คเบียร์ดและพระราชโอรสคนูทเพื่อเป็นการยอมรับสเวนเป็นประมุขของบริเวณเดนลอว์
Danes (Germanic tribe)
ชาวเดนส์
พระราชอุทยานลุมพินีวัน
อนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์
อนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์ หรือ อนุสาวรีย์สามเสือแห่งเกษตร เป็นอนุสาวรีย์รูปเหมือนของสามบูรพาจารย์ผู้ริเริ่มสถาปนาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คือพระช่วงเกษตรศิลปการ (ช่วง โลจายะ) หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี เรศานนท์) และหลวงอิงคศรีกสิการ (อินทรี จันทรสถิตย์) ประดิษฐาน ณ ลานอนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์ หน้าสถาบันเกษตราธิการ สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน
“สามเสือเกษตร” เป็นฉายาที่เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) ใช้เรียกแทนบุคคลสามคน ได้แก่ พระช่วงเกษตรศิลปการ (ช่วง โลจายะ) หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี เรศานนท์) และหลวงอิงคศรีกสิการ (อินทรี จันทรสถิตย์) ผู้มีคุณูปการในการพัฒนาวงการเกษตรไทยและเผยแพร่คุณประโยชน์ทางเกษตรกรรมไปสู่สาธารณชนซึ่งถือเป็นอาชีพหลักและอาชีพเดียวของราษฎรไทยในสมัยนั้นที่สร้างการเศรษฐกิจขึ้นอย่างเป็นระบบในประเทศไทย นอกจากนี้บุคคลทั้งสามยังเป็นผู้วางรากฐานการเกษตรและการศึกษาด้านเกษตรศาสตร์ของประเทศไทย อันนำไปสู่การสถาปนาสถาบันทางเกษตรศาสตร์เป็นการเฉพาะ และมีวิวัฒนาการมาเป็นมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในปัจจุบัน
จำเดิมในทศวรรษที่สามของการครบรอบการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ณ พื้นที่ลานด้านหน้าสถาบันเกษตราธิการ สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ได้มีการสถาปนาอนุสาวรีย์หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี เรศานนท์) ขึ้น โดยมีหม่อมเจ้าสิทธิพร กฤดากร ทรงประกอบพิธีเปิดอนุสาวรีย์ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 ซึ่งเป็นวันครบรอบปีที่ 25 แห่งการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ต่อมาในวาระการครบรอบปีที่ 50 แห่งการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้มีการสร้างอนุสาวรีย์พระช่วงเกษตรศิลปการ (ช่วง โลจายะ) และหลวงอิงคศรีกสิการ (อินทรี จันทรสถิตย์) เพิ่มเติมให้เป็นอนุสาวรีย์ "สามเสือแห่งเกษตร" และมีพิธีเปิดในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
อนุเสาวรีย์สามบูรพาจารย์มีลักษณะเป็นอนุสาวรีย์ประเภทบุคคล ประกอบด้วยรูปเหมือนบุคคลในท่ายืนสามคนตั้งเรียงลำดับ ดังนี้
ณ ฐานอนุสาวรีย์มีป้ายโลหะสำริด ปรากฏข้อความจารึกว่า
อนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์ (สามเสือแห่งเกษตร)
อนุสาวรีย์สามเสือแห่งเกษตร
มูลนิธิ 111 ไทยรักไทย
ประภาคารฟาโรส
รางวัลออสการ์ สาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม
รางวัลออสการ์ สาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลออสการ์โดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ที่มอบให้กับภาพยนตร์ที่มีการออกแบบเสียงหรือตัดต่อเสียงได้ดีเยี่ยม รางวัลนี้มักจะมอบให้กับ Supervising Sound Editor หรือ Sound Designer ของภาพยนตร์เรื่องนั้น ในปีหนึ่งๆ หากไม่มีภาพยนตร์ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง การมอบรางวัลจะมอบเป็น Special Achievement Award
นับตั้งแต่อดีต รางวัลนี้ได้มีการเปลี่ยนชื่อดังนี้
เจ้าคณะจังหวัด
เจ้าคณะจังหวัด เป็นพระสังฆาธิการที่ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งจากสมเด็จพระสังฆราชไทย โดยผ่านมติการเห็นชอบของมหาเถรสมาคม มีอำนาจหน้าที่การปกครองตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์และกฎมหาเถรสมาคม ในเขตจังหวัดของตน
รายนามเจ้าคณะจังหวัด (มหานิกาย).
คณะสงฆ์ภาค 14.
!width="5%"|ลำดับที่ !!width="21%"|ตำแหน่งและเขตปกครอง
! !! width="27%" |รายนามเจ้าคณะปกครองระดับจังหวัด !!width="23%"|วัด !!width="12%"|ตำบล/แขวง !!width="12%"|อำเภอ/เขต
(พนม รตนาโภ) รก.
เจ้าคณะอำเภอ
เจ้าคณะอำเภอเป็นตำแหน่งพระสังฆาธิการปกครองคณะสงฆ์ในระดับอำเภอ
รายนามเจ้าคณะอำเภอ (มหานิกาย).
"คณะสงฆ์หนกลาง ดูที่ รายนามเจ้าคณะอำเภอ ในคณะสงฆ์หนกลาง"
"คณะสงฆ์หนเหนือ ดูที่ รายนามเจ้าคณะอำเภอ ในคณะสงฆ์หนเหนือ"
"คณะสงฆ์หนตะวันออก ดูที่ รายนามเจ้าคณะอำเภอ ในคณะสงฆ์หนตะวันออก"
"คณะสงฆ์หนใต้ ดูที่ รายนามเจ้าคณะอำเภอ ในคณะสงฆ์หนใต้"
รายนามเจ้าคณะพระสังฆาธิการทั่วประเทศ (ต้นฉบับจากปฏิทินศาสนา ๒๕๕๙)
อัลเฟรด ลอร์ด เทนนีสัน
ประเสริฐ ชัยกิจเด่นนภาลัย
นายประเสริฐ ชัยกิจเด่นนภาลัย (ชื่อเดิม : ประเสริฐ เด่นนภาลัย) เป็นนักการเมืองชาวไทย และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ พรรคเพื่อไทย
นายประเสริฐ ชัยกิจเด่นนภาลัย เกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 ที่จังหวัดสมุทรปราการ นายประเสริฐจบการศึกษาระดับอนุปริญญา อุตสาหกรรมเคมีสิ่งทอ จากเทคนิคกรุงเทพ จบปริญญาตรี สาขาวิศวกรรมเคมีสิ่งทอ จากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล
นายประเสริฐ ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหลายสมัยนับตั้งแต่ลงสมัครในนามพรรคไทยรักไทยใน พ.ศ. 2544, พ.ศ. 2548 และในนามพรรคพลังประชาชนใน พ.ศ. 2550 ก่อนที่พรรคจะถูกยุบและย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อไทย
นายประเสริฐ เป็นอีกคนหนึ่งที่ได้ร่วมการอภิปรายไม่ไว้วางใจ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี โดยนายประเสริฐเป็นผู้ตั้งฉายาให้แก่รัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ว่า "รัฐบาลห้าสี" ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในสภาผู้แทนราษฎร
ลีแอน ไรมส์
มาร์กาเร็ต ลีแอน ไรม์ส  เกิดวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1982 เป็นนักร้องเพลงคันทรี - ป็อป , นักแต่งเพลง และนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน
ไรม์สเกิดที่เมืองเพิร์ล รัฐมิสซิสซิปปี ก่อนจะย้ายตามครอบครัวไปยังเมืองการ์แลนด์ รัฐเท็กซัส ไรม์เริ่มร้องเพลงเมื่อมีอายุเพียง 2 ปี และเริ่มเข้าประกวดในงานประกวดท้องถิ่นเมื่ออายุ 5 ปี และมีอายุ 11 ปี ไรม์สได้เซ็นสัญญาเป็นครั้งแรกกับค่ายเพลงอิสระชื่อ "Nor Ja Vak" และได้ออกอัลบั้ม 3 อัลบั้มภายใต้ต้นสังกัดดังกล่าว ก่อนจะได้พบกับ บิล แม็ค ดีเจและโปรโมเตอร์ ซึ่งเป็นผู้แต่งเพลง "Blue" ซิงเกิลเปิดตัวอย่างเป็นทางการของเธออีกด้วย
ไรม์สเซ็นสัญญาอีกครั้งกับต้นสังกัด เคิร์บเรคคอร์ดส ในปี ค.ศ. 1995 ด้วยการสนับสนุนจาก บิล แม็ค "Blue" ซิงเกิลเปิดตัวของไรม์สจากอัลบั้มในชื่อเดียวกัน "Blue" ออกวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 1996 อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับ 3 ในชาร์ตบิลบอร์ด และอันดับ 1 ในชาร์ตอัลบั้มเพลงคันทรี ด้วยยอดจำหน่ายกว่า 123,000 ชุด และในปีต่อมา ไรม์สได้รับรางวัลรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และสาขาอัลบั้มเพลงคันทรียอดเยี่ยม นับเป็นศิลปินอายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลแกรมมี คืออายุแค่ 14 ปีในขณะนั้น และยังเป็นศิลปินเพลงคันทรีคนแรกที่ได้รับรางวัลในสาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมอีกด้วย
ไรม์สยังโด่งดังจากซิงเกิล "How Do I Live" ในปี 1997 และซิงเกิล "Can't Fight The Moonlight" จากเรื่อง "Coyote Ugly" ซึ่งเธอได้ร่วมแสดงเป็นตัวประกอบเป็นตัวเองในตอนท้ายเรื่องด้วย
ด้านชีวิตส่วนตัว ไรม์สแต่งงานกับ ดีน เชียร์เมต หนึ่งในทีมแดนเซอร์ของเธอ ในดัลลัส เมื่อปี ค.ศ. 2002
ลีแอน ไรม์ส
ธงชาติเวเนซุเอลา
ธงชาติเวเนซุเอลา มีพัฒนาการที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้เพื่อเอกราชชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1811 ลักษณะของธงโดยพื้นฐานในแต่ละยุคเป็นธงสามสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า แถบบนสีเหลือง แถบกลางสีน้ำเงิน แถบล่างสีแดง ส่วนที่มีการเปลี่ยนแปลงลักษณะในแต่ละยุคนั้นได้แก่การจัดรูปกลุ่มดาว จำนวนของดาว และการเพิ่มดวงตราแผ่นไว้ที่ส่วนมุมธงบนด้านคันธง สำหรับแบบธงที่ปรากฏในปัจจุบันนั้นเริ่มใช้ตั้งแต่วันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2006
ธงชาติเวเนซุเอลาในปัจจุบันมีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 3 แถบตามแนวนอนขนาดกว้างเท่ากัน แถบบนมีสีเหลือง แถบกลางสีน้ำเงิน แถบล่างสีแดง กลางแถบสีน้ำเงินนั้นมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 8 ดวง เรียงเป็นแถบโค้งครึ่งวงกลม ธงดังกล่าวนี้ใช้สำหรับพลเรือนโดยทั่วไป หากว่าธงนี้มีรูปตราแผ่นดินของเวเนซุเอลาที่มุมธงบนด้านคันธง แสดงว่าธงดังกล่าวเป็นธงสำหรับใช้ในราชการ อันรวมธงใช้เป็นธงนาวีของกองทัพเรือเวเนซุเอลาด้วย
แบบธงฟรันซิสโก เด มิรันดา.
ธงชาติเวเนซุเอลามีพื้นฐานมาจากธงซึ่งออกแบบโดยฟรันซิสโก เด มิรันดา (Francisco de Miranda) เพื่อใช้ในการเรียกร้องเอกราชของเวเนซุเอลาในปี ค.ศ. 1806 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ภายหลังสภาแห่งชาติเวเนซุเอลาจึงได้ยอมรับธงดังกล่าวเป็นธงชาติในปี ค.ศ. 1811 ลักษณะเป็นธงสามสีสามแถบแนวนอนสีเหลือง สีน้ำเงิน และสีแดง ซึ่งแบบธงดังกล่าวนี้ได้กลายเป็นแรงบันดาลใจแก่แบบธงชาติโคลัมเบียและเอกวาดอร์ด้วยเช่นกัน ธงนี้ได้ชักขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1806 ที่เมืองยาคเมล (Jacmel) บนเกาะเฮติ ในฐานะสัญลักษณ์การเดินทางสู่เวเนซุเอลาครั้งสุดท้ายของมิรันดาและคณะ และได้โบกสะบัดเหนือดินแดนเวเนซุเอลาครั้งแรกที่ ลา เวลา เด โคโร (La Vela de Coro) ในวันที่ 3 สิงหาคม ปีเดียวกัน ประเทศเวเนซุเอลาได้ถือเอาวันที่ 12 มีนาคม ของทุกปีเป็นวันธงชาติ กระทั่งในปี ค.ศ. 2006 จึงได้เปลี่ยนวันธงชาติมาเป็นวันที่ 3 สิงหาคมของทุกปีจนถึงทุกวันนี้
ความหมายของสีธงตามที่นิยมกล่าวถึงนั้น ระบุว่าสีเหลืองหมายถึงความมั่งคั่งของแผ่นดิน สีน้ำเงินหมายถึงความกล้า สีแดงหมายถึงเอกราชจากสเปน
คริสต์ศตวรรษที่ 19-20.
ในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้มีการเพิ่มเติมรูปกลุ่มดาว 7 ดวงสีขาวลงกลางธง เพื่อหมายถึงอาณานิคม 7 แห่งที่ร่วมกันต่อต้าการปกครองของสเปนในสงครามประกาศเอกราช อันได้แก่ อาณานิคมบาร์เซโลนา (Barcelona), อาณานิคมบารินัส (Barinas), อาณานิคมการากัส (Caracas), อาณานิคมกูมานา (Cumaná), อาณานิคมมาการิตา (Margarita), อาณานิคมเมริดา (Mérida) และอาณานิคมตรูจิโย (Trujillo) ในปี ค.ศ. 1817 หลังสงครามปลดปล่อยภูมิภาคกีอานา (Guayana) นายพลซีมอง โบลีวาร์จึงได้กำหนดให้เพิ่มดาวลงในธงอีกดวงหนึ่ง เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของอาณานิคมที่ได้รับการปลดปล่อยแห่งใหม่ แต่ว่าจำนวนดาวในธงชาติก็ยังคงเป็น 7 ดวงอยู่เช่นเดิม
ต่อมาได้มีการกำหนดแบบอย่างธงเพื่อใช้เพิ่มเติมขึ้น ตามรัฐบัญญัติว่าด้วยธงชาติ ตราแผ่นดิน และเพลงชาติของเวเนซุเอลา ลงวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1954 โดยระบุว่า ธงชาติซึ่งไม่มีรูปตราแผ่นดินประกอบอยู่ด้วย เป็นธงสำหรับใช้ในการเดินเรือและกิจการพลเรือน เช่น สำหรับให้ประชาชนใช้ทั่วไป สำหรับเรือพาณิชย์ และการแข่งขันกีฬาระหว่างประเทศ
ในปี ค.ศ. 2006 ประธานาธิบดีอูโก ชาเบซ ฟรีอัส ได้ประกาศแผนที่จะเพิ่มจำนวนดาวในธงชาติจากเดิม 7 ดวง เป็น 8 ดวง ตามคำสั่งของประธานาบดีโบลิวาร์ซึ่งมีไว้ตั้งแต่ ค.ศ. 1817 แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงแบบธงดังกล่าวจะได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภาแล้วก็ตาม ทว่าสิ่งนี้ก็ได้นำมาซึ่งการถกเถียงอย่างสำคัญในประเทศนี้เช่นกัน โดยเมื่อมีการประกาศเปลี่ยนธงชาติอย่างเป็นทางการนั้น กลุ่มผู้คัดค้านการเปลี่ยนธงซึ่งมีชื่อว่า National Resistance Command ได้แถลงจุดยืนที่จะไม่ใช้ธงชาติที่มีการเปลี่ยนแปลงใหม่นี้ โดยพวกเขาได้อธิบายเหตุผลว่าค่าใช้จ่ายจำนวนมากจากการประกาศแบบธงชาติใหม่ ซึ่งรัฐบาลได้ให้เวลาในการเปลี่ยนแปลงจนถึงปี ค.ศ. 2011 ไม่เพียงแต่เสียไปกับการการเปลี่ยนผืนธงต่างๆ เท่านั้น แต่ยังรวมถึงในเอกสารที่มีภาพธงชาติหรือตราแผ่นดินด้วย อย่างไรก็ตาม รัฐบาลเวเนซุเอลาได้แถลงว่า การให้เวลาในการเปลี่ยนแปลงธงของภาคประชาชน ภาคธุรกิจ และองค์กรต่างๆ จนถึงปี ค.ศ. 2011 เป็นระยะเวลาที่เพียงพอแล้ว
เชสเตอร์ เอ. อาเทอร์
เชสเตอร์ อลัน อาเทอร์  (5 ตุลาคม ค.ศ. 1829-18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1886) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา เป็นคนที่ 21
อาดอลฟ์ ตีแยร์
มารี โฌแซ็ฟ หลุยส์ อาดอลฟ์ ตีแยร์ ( , ; 15 เมษายน ค.ศ. 17973 กันยายน ค.ศ. 1877) เป็นรัฐบุรุษและนักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เขาเป็นประธานาธิบดีที่มาจากการเลือกตั้งคนที่สองของฝรั่งเศส และเป็นประธานาธิบดีคนแรกแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สาม
ตีแยร์เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในการปฏิวัติเดือนกรกฎาคม เมื่อปี ค.ศ. 1830 ซึ่งเป็นการล้มล้างระบอบการปกครองภายใต้กษัตริย์ชาร์ลที่ 10 และเป็นการขึ้นเสวยราชสมบัติของกษัตริย์หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 ที่มีแนวคิดเสรีนิยมมากกว่า และการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1848 ซึ่งเป็นการล้มล้างการปกครองราชาธิปไตยของราชวงศ์บูร์บง และการจัดตั้งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สอง เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1836 และ ค.ศ. 1840 ผลงานที่สำคัญของเขาคือการก่อสร้างอาร์กเดอทรียงฟ์เดอเลตวลให้แล้วเสร็จ และการนำพระศพของจักรพรรดินโปเลียนจากเกาะเซนต์เฮเลนากลับคืนสู่ฝรั่งเศส เขาเป็นแกนนำฝ่ายตรงข้ามของหลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต (ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐที่สองในช่วงปี ค.ศ. 1848 จนถึง ค.ศ. 1852 และเป็นผู้ปกครองฝรั่งเศสในฐานะจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1852 จนถึง ค.ศ. 1871) ในช่วงที่นโปเลียนที่ 3 ยึดอำนาจรัฐบาลตนเองนั้น ตีแยร์ถูกจับกุมและถูกเนรเทศออกจากฝรั่งเศสในระยะเวลาหนึ่ง จากนั้นเขาก็กลับมาและกลายเป็นฝ่ายตรงข้ามของรัฐบาล
ภายหลังจากความปราชัยของฝรั่งเศสในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย เขาได้รับเลือกให้เป็นผู้บริหารระดับสูงของรัฐบาลฝรั่งเศสชุดใหม่ และเป็นตัวแทนเจรจากับปรัสเซียเพื่อยุติสงคราม เมื่อกลุ่มกบฏคอมมูนปารีสยึดอำนาจในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1871 ตีแยร์ได้ออกคำสั่งให้กองทัพปราบปราม เมื่อเขามีอายุได้เจ็ดสิบสี่ปี เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐโดยสมัชชาแห่งชาติฝรั่งเศสในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1871 ผลงานที่สำคัญที่สุดของเขาในฐานะประธานาธิบดีคือการทำให้ทหารเยอรมันออกจากดินแดนส่วนใหญ่ของฝรั่งเศสได้เร็วกว่ากำหนดสองปี จากความขัดแย้งของฝ่ายค้านนิยมราชาธิปไตยในสมัชชาฝรั่งเศสและฝ่ายซ้ายนิยมสาธารณรัฐ ทำให้เขาประกาศลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1873 และถูกสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีโดยปาทริส เดอ มัก-มาอง และเขาถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1877
ตัวเขายังเคยเป็นนักประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงอีกด้วย เขาได้เขียนหนังสือประวัติศาสตร์เล่มแรกเกี่ยวกับการปฏิวัติฝรั่งเศสประมาณ 10 เล่ม ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1823–1827 นักประวัติศาสตร์ โรเบิร์ต ทอมส์ กล่าวว่า "เป็นการกระทำทางการเมืองที่กล้าหาญในระหว่างการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง...และมันเป็นส่วนหนึ่งของการยกระดับทางปัญญาของพวกเสรีนิยมเพื่อต่อต้านการปฏิวัติของพวกคลั่งเจ้า" เขายังเขียนหนังสืออีกยี่สิบเล่ม โดยเกี่ยวกับประวัติของคณะกงสุลและจักรวรรดิของนโปเลียน โบนาปาร์ต  ในปี ค.ศ. 1834 เขาได้รับการคัดเลือกให้เข้าสู่อากาเดมีฟร็องแซซอีกด้วย
นัดตะวัน ศักดิ์ศิริ (น้องพูกัน)
มาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย
มาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย  หรือ มาร์กาเรตา ผู้พิทักษ์พระราชบัลลังก์โรมาเนีย  อดีตเจ้าหญิงแห่งโฮเฮนโซลเลิร์น (26 มีนาคม ค.ศ. 1949) เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนียกับสมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย พระอัครมเหสี พระองค์ทรงอยู่ในลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ พระราชบิดาของพระองค์ทรงแต่งตั้งให้พระองค์เป็นรัชทายาทอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 2007
พระนางมาร์กาเรตาไม่มีพระราชโอรสธิดา ดังนั้นรัชทายาทลำดับต่อไปคือเจ้าหญิงเอเลนาแห่งโรมาเนียพระขนิษฐาของพระองค์ รวมทั้งในรัฐธรรมนูญฉบับล่าสุดในปี พ.ศ. 2466 ได้มีการจัดตั้งลำดับการสืบราชบัลลังก์โรมาเนียโดยใช้กฎหมายแซลิก ที่กล่าวว่าเจ้าหญิงมาร์กาเรตาและพระขนิษฐาทั้งหมดจะไม่สามารถสืบราชสมบัติต่อ
ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2007 สมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 ทรงแต่งตั้งเจ้าหญิงมาร์กาเรตาเป็นรัชทายาท สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 ทรงเสนอให้รัฐบาลโรมาเนียให้พิจารณาฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ และควรล้มเลิกกฎหมายแซลิกแห่งการสืบราชบัลลังก์ และ เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017 หลังจากการสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 พระองค์ได้รับการสืบต่อเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์แห่งโรมาเนีย
สารประกอบเคมี
ภาษาไทขาว
ภาษาไทขาว หรือ ภาษาไทด่อน  มีผู้พูดทั้งหมด 490,000 คน พบในประเทศเวียดนาม 280,000 คน (พ.ศ. 2545) ทางตอนเหนือตามแนวแม่น้ำแดงและแม่น้ำดำ พบในประเทศลาว 200,000 คน (พ.ศ. 2538) ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาไทดำ ได้รับอิทธิพลจากภาษาลาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษากัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก
เจ้าหญิงเอเลนาแห่งโรมาเนีย
เจ้าหญิงเอเลนาแห่งโรมาเนีย (; ประสูติ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493)อายุ18 เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองในสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย อดีตพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนีย
พระองค์ประสูติที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 พระองค์อภิเษกสมรสกับโรบิน เมดฟอร์ธ-มิลส์ พิธีได้จัดขึ้นที่เมืองเดอแรม ทั้งคู่มีบุตร 2 พระองค์ ได้แก่
ทั้งคู่ทรงหย่ากันในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534
เจ้าหญิงเอเลนาอภิเษกสมรสใหม่กับอเล็กซานเดอร์ ฟิลิป นิกสัน แม็คอาเธอร์ ในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2541 เจ้าหญิงเอเลนาทรงอยู่ในลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ ทางสายสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร และภายหลังการสวรรคตลงของพระบิดา พระเชษฐภคินีนาถของพระองค์คือมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนียได้ขึ้นเป็นพระประมุขราชวงศ์โรมาเนีย โดยไม่มีพระราชบุตรแม้จะทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายราดูแห่งโรมาเนีย การสืบตำแหน่งประมุขราชวงศ์จึงตกเป็นของพระองค์
ภาษาราตักนอน
ภาษาราตักนอน (Ratagnon) หรือภาษาลาตักนอน ภาษาดาตักนอน เป็นภาษาที่พูดโดยชาวราตักนอนที่เป็นชนพื้นเมืองในมินโดโร ผู้พูดภาษานี้เปลี่ยนมาพูดภาษาตากาล็อกเป็นส่วนใหญ่และเป็นภาษาที่ใกล้ตาย
เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์
เฮอร์เบิร์ต คลาร์ก ฮูเวอร์  (10 สิงหาคม 2417 – 20 ตุลาคม 2507) เป็นวิศวกร นักธุรกิจ และนักการเมืองชาวอเมริกันที่ได้ทำหน้าที่เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 31 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 ถึง 1933 สมาชิกพรรคริพับลิกัน เขาได้เข้าทำงานในช่วงที่เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ก่อนที่จะเข้าดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ฮูเวอร์เป็นคณะกรรมาธิการสำหรับการบรรเทาทุกข์ในเบลเยียม ทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการของสำนักงานคณะกรรมการอาหารสหรัฐ และทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์สหรัฐคนที่ 3
เกิดในครอบครัวที่นับถือนิกายเควกเกอร์ใน West Branch รัฐไอโอวา ฮูเวอร์ได้เข้ารับตำแหน่งกับบริษัททำเหมืองแร่ในกรุงลอนดอน หลังจากได้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ในปี ค.ศ. 1895 หลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้ลุกลามมากขึ้น เขาได้กลายเป็นหัวหน้าของคณะกรรมาธิการสำหรับการบรรเทาทุกข์ในเบลเยียม องค์กรบรรเทาทุกข์ระหว่างประเทศที่ได้แจกจ่ายอาหารในเบลเยียมที่ถูกยึดครอง เมื่อสหรัฐได้เข้าสู่สงคราม ประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสันได้แต่งตั้งเขาให้เป็นหัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการอาหาร และฮูเวอร์ได้กลายเป็นที่รู้จักกันในประเทศว่า"พระเจ้าซาร์แห่งอาหาร" หลังสงคราม, ฮูเวอร์ได้เป็นหัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการบรรเทาทุกข์ของอเมริกา ซึ่งได้ทำการแจกจ่ายอาหารให้แก่ประชาชนในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก การทำหน้าที่ในช่วงสงครามของฮูเวอร์ได้ทำให้เขากลายเป็นที่โปรดปรานของเหล่าพวกหัวก้าวหน้าหลายคนและเขาไม่ประสบความสำเร็จในการเสนอชื่อของตนในพรรคริพับลิกันลงรับสมัครเลือกตั้งเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ปี ค.ศ. 1920
ภายหลังการเลือกตั้ง ปี ค.ศ. 1920 ประธานาธิบดีที่ได้รับเลือกตั้งมาใหม่จากพรรคริพับลิกันอย่างวาร์เรน จี. ฮาร์ดิง ได้แต่งตั้งให้ฮูเวอร์เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ฮูเวอร์ยังคงทำหน้าที่ต่อไปโดยอยู่ภายใต้การนำของประธานาธิบดีแคลวิน คูลิดจ์ ภายหลังจากฮาร์ดิงได้ถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1923 ฮูเวอร์เป็นนักเคลื่อนไหวที่แปลกและสมาชิกคณะรัฐมนตรีที่มีความโดดเด่น กลายเป็นที่รู้จักกันคือ "รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และปลัดกระทรวงของทบวงอื่นๆทั้งหมด" เขาได้มีอิทธิพลในการพัฒนาวิทยุและการเดินทางโดยทางอากาศและได้เป็นผู้นำในการตอบสนองของรัฐบาลกลางถึงเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ที่รัฐมิสซิสซิปปี ฮูเวอร์ ได้รับชัยชนะในการนำเสนอชื่อของตนในพรรคริพับลิกันลงรับสมัครเลือกตั้งเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ปี ค.ศ. 1928 และได้เอาชนะอย่างเด็ดขาดกับผู้สมัครเลือกตั้งจากพรรคแดโมแครต อัล สมิธ ตลาดหุ้นได้ล่มภายหลังจากฮูเวอร์เข้ารับตำแหน่งได้ไม่นานและภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ได้กลายเป็นประเด็นที่สำคัญของการเป็นประธานาธิบดีของเขา ฮูเวอร์ติดตามนโยบายต่างๆมากมายในความพยายามที่จะยกระดับเศรษฐกิจให้ดีขึ้น แต่ได้รับการคัดค้านที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับรัฐบาลกลางในความพยายามที่จะเยียวยา​
ในช่วงท่ามกลางวิกฤตเศรษฐกิจที่เกิดขึ้น ฮูเวอร์ก็ได้พ่ายแพ้อย่างราบคาบให้กับผู้ท้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีจากพรรคเดโมแครตอย่างแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ในการเลือกตั้งเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ปี ค.ศ. 1932 ฮูเวอร์ได้มีชีวิตอย่างเพลิดเพลินกับการเกษียณงานที่ยาวนานที่สุดมากกว่าประธานาธิบดีคนอื่นๆใดและเขาได้เขียนผลงานเอาไว้มากมาย ภายหลังจากลงจากตำแหน่ง ฮูเวอร์ได้กลายเป็นนักอนุรักษ์นิยมมากขึ้นและเขาได้วิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงต่อนโยบายต่างประเทศของโรสเวลต์และโครงการสัญญาใหม่ที่จะถูกนำมาใช้ภายในประเทศ ในปี ค.ศ. 1940 และ 1950 ชื่อเสียงของเขาได้รับการฟื้นฟูในขณะที่เขาทำงานให้กับประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมนและดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ในตำแหน่งต่างๆที่ได้รับมอบหมาย รวมถึงในฐานะที่เป็นประธานสำนักงานคณะกรรมฮูเวอร์(Hoover Commission) อย่างไรก็ตาม ฮูเวอร์ไม่ได้ถูกจัดอยู่ในอันดับสูงสุดในอันดับประวัติศาตร์ของประธานาธิบดีสหรัฐ
เจฟฟรีย์แห่งมอนมัท
เจฟฟรีย์แห่งมอนมัท (; ; ค.ศ.1100 - 1155) เป็นนักบันทึกประวัติศาสตร์และนักเขียน หนึ่งในผู้สร้างสรรค์ประวัติศาสตร์อังกฤษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตำนานกษัตริย์อาร์เทอร์
ไม่ทราบแน่ชัดถึงบ้านเกิดของเจฟฟรีย์ แต่เขาอาจจะเกิดในมอนมัทในเวลส์ ก็ได้ และน่าจะมีบรรพบุรุษเป็นชาวไบรตัน ทั้งนี้สันนิษฐานจากชื่อเรียกขานของเขา รวมถึงรายละเอียดใน "Historia Regum Britanniae" ของ Caerleon ซึ่งบรรยายตระกูลต่าง ๆ ที่อยู่ในย่านนี้ เชื่อว่าเขาอาจจะทำงานรับใช้อยู่ในโบสถ์เบนเนดิกตินในมอนมัท
เขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ที่ซึ่งเขาได้พบกับวอลเตอร์ อาร์คดีคอนแห่งออกซฟอร์ด เขาได้ทำงานรับใช้นักบวชนิกายออกัสตินในวิทยาลัยเซนต์จอร์จในออกซฟอร์ด ระหว่าง ค.ศ. 1129-1150 และบางทีอาจจะทำงานเป็นครูที่นี่ด้วย
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1152 อาร์ชบิชอป เธโอโบลด์ ตั้งให้เจฟฟรีย์เป็น บิชอปแห่งเซนต์อาซัฟ หลังจากบวชให้เขา 10 วันก่อนหน้านั้น มีชื่อของเจฟฟรีย์ปรากฏในหนังสือสัญญา 6 ครั้งระหว่าง ค.ศ. 1129-1151 ส่วนวันเสียชีวิตของเขามีระบุเอาไว้ในพงศาวดารเวลส์
ขนมไข่เหี้ย
ข้าวจี่
ข้าวจี่ เป็นอาหารพื้นบ้านของภาคอีสานและภาคเหนือ ทำจากข้าวเหนียวนึ่งทาเกลือ ปั้นเป็นรูปกลมหรือรีเสียบไม้นำไปย่างบนเตาถ่าน ไฟอ่อนพอเกรียมนำมาชุบไข่ แล้วนำไปย่างใหม่จนเหลือง ดึงไม้ที่เสียบไว้ออก ยัดน้ำตาลอ้อยเข้าไปแทน น้ำตาลจะละลายเป็นไส้ และนิยมทำกันมากในช่วงเดือนสามของทุกปี ซึ่งจะมีการทำข้าวจี่ไปทำบุญในงานประเพณีบุญข้าวจี่ อาจเป็นเพราะข้าวเหนียวจะเสียเร็วในตอนกลางวัน สมัยก่อนข้าวเหนียวจึงถูกทำเป็นข้าวจี่แล้วห่อใบตองไปกินเป็นอาหารตอนทำนาหรือเดินทางไกล เพราะสามารถเก็บได้นานขึ้น
ทางภาคเหนือ มีข้าวจี่เช่นเดียวกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่ไม่นิยมทำเป็นก้อนกลมหรือชุบไข่ แต่จะนำข้าวเหนียวทาน้ำมันหมู เกลือ และอาจสอดใส้น้ำพริกตาแดงหรือใช้ทาภายนอกก็ได้ เดือนสี่ทางภาคเหนือซึ่งตรงกับราว ๆ เดือนมกราคมของภาคกลาง (การนับเดือนของทางภาคเหนือจะเร็วกว่าภาคกลาง 2 เดือน) จะนำข้าวจี่กับข้าวหลามไปทำบุญตักบาตร เรียกว่า บุญข้าวจี่ข้าวหลาม ข้าวจี่อีกชนิดหนึ่งของทางภาคเหนือ เป็นการอุ่นข้าวเหนียวเปล่า มักจะทำกินกันตอนน้ำท่วม โดยการนำข้าวเหนียวสุกที่เหลือจากมื้อก่อนหน้า (เรียกว่า ข้าวเย็น) มาเสียบไม้ ปั้นแผ่ให้บาง ปิ้งไฟพอเกรียมนิดหน่อยให้อุ่นหอม นิยมกินกับปลากระดี่ที่ควักไส้แล้วเสียบไม้ตากแห้ง (เรียกว่า ฮ้าแห้ง หรือ ปลาร้าแห้ง) ปิ้งไฟให้กรอบเกรียม นำมาโขลกป่นให้ละเอียด ผสมเกลือป่นเล็กน้อย หากเป็นเกลือเม็ดก็โขลกให้ป่นพร้อมปลาไปเลย เก็บใส่กระปุกไว้เป็นกับข้าวได้นาน การจี่ในภาษาเหนือจะไม่เหมือนกับภาษากลาง ซึ่งแบบภาคกลางจะหมายถึงการนาบอาหารกับกระทะ ในภาษาเหนือจะเรียก นาบ
ประเทศลาวก็มีอาหารที่เรียกว่าข้าวจี่เช่นกัน ที่หลวงพระบางข้าวจี่คือขนมปังแท่งยาว ๆ แบบฝรั่งเศส นำมาผ่าซีก เสร็จแล้วนำไปใส่เครื่องเคียงต่าง ๆ เช่น แตงกวา ไข่เจียวตัดเป็นเส้น ๆ หมูยอ หมูหย็อง (คนลาวเรียกหมูฝอย) และปรุงรสด้วยซอสมะเขือเทศ ข้าวจี่ของลาวจะต่างจากข้าวจี่ทางภาคเหนือและอีสานของไทย
ภาษาไทปาว
ภาษาไทปาว ในเอกสารเวียดนามใช้เรียกแบบรวม ๆ กับไทกลุ่มอื่นว่า ท้ายห่างต่ง  เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาไท พบในประเทศเวียดนาม และประเทศลาว ในเวียดนามระบุว่า ท้ายห่างต่ง แบ่งออกเป็นสองสำเนียง คือ ไทปาว และไทญ้อ ส่วนประเทศลาวพบผู้ใช้ภาษาดังกล่าวที่เมืองคำเกิด เมืองปากกระดิง และเมืองเวียงทอง แขวงบอลิคำไซ ประเทศลาว
อักษรลายปาว.