pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อำเภอชื่นชมมี 15 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคามเขต 3 จำนวน 12 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 จำนวน 1 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลหนองกุง 1 โรงเรียน
อำเภอเชียงยืน.
อำเภอเชียงยืนมี 46 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคามเขต 3 จำนวน 37 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 6 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม 1 โรงเรียน
อำเภอนาเชือก.
อำเภอนาเชือกมี 54 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคามเขต 2 จำนวน 44 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 5 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลนาเชือก 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม 2 โรงเรียน
อำเภอนาดูน.
อำเภอนาดูนมี 33 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคามเขต 2 จำนวน 29 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลนาดูน 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม 1 โรงเรียน
อำเภอบรบือ.
อำเภอบรบือมี 77 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคามเขต 1 จำนวน 66 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 จำนวน 7 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลบรบือ 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลบรบือ 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม 1 โรงเรียน
อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย.
อำเภอพยัคฆภูมิพิสัยมี 60 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคามเขต 2 จำนวน 54 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 จำนวน 1 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลพยัคฆภูมิพิสัย 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม 2 โรงเรียน
อำเภอยางสีสุราช.
อำเภอยางสีสุราชมี 26 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคามเขต 2 จำนวน 23 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน
อำเภอวาปีปทุมมี 82 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคามเขต 2 จำนวน 71 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 จำนวน 3 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแสง 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม 5 โรงเรียน
ชุมทางต่างระดับบางใหญ่
สามแยกบางใหญ่
แยกบางพลู
แยกบางพลู  เป็นสี่แยกจุดตัดระหว่างถนนรัตนาธิเบศร์กับถนนบางกรวย-ไทรน้อย ในเขตตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
วงเวียนราชพฤกษ์
วงเวียนราชพฤกษ์  เป็นวงเวียนจุดตัดถนนราชพฤกษ์ กับถนนนครอินทร์ ในเขตตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
พระนางสิริมหามายา ศากยราชเทวี
บูรพาภิรมย์
บูรพาภิรมย์ อาจหมายถึง
ช่องไขสันหลังตีบ
ช่องไขสันหลังตีบ  เป็นโรคที่เกิดจากการตีบแคบลงของช่องไขสันหลัง เกิดการกดทับไขสันหลังและเส้นประสาท มักเกิดจากความเสื่อมตามอายุ, spinal disc herniation ภาวะกระดูกพรุน หรือเนื้องอก
มาร์เวล
มาเวลคอมิกส์
ไวล์ดไลฟ์ ปาร์ค 2
ฟิลิปที่ 3 ดยุกแห่งบูร์กอญ
ฟิลิปเลอบง  หรือ ฟิลิปที่ 3 ดยุกแห่งบูร์กอญ เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส ผู้เป็นบุตรของฌ็องที่ 2 ดยุกแห่งบูร์กอญ กับมาร์กาเร็ตแห่งบาวาเรีย ฟิลิปเดอะกูดได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดยุกแห่งบูร์กอญตั้งแต่ปี ค.ศ. 1419 จนกระทั่งเสียชีวิต ฟิลิปมาจากราชตระกูลวาลัวส์ซึ่งเป็นราชวงศ์เป็นพระบรมวงศานุวงศ์ของฝรั่งเศสในขณะนั้น ระหว่างการปกครองดัชชีบูร์กอญก็กลายเป็นอาณาจักรที่มั่งคั่งและมีหน้ามีตาและเป็นศูนย์กลางของศิลปะ ฟิลิปเป็นที่รู้จักกันในประวัติศาสตร์ว่าเป็นผู้ปฏิรูปการบริหาร และเป็นผู้จับตัวโจนออฟอาร์ค นอกจากนั้นการเปลี่ยนข้างไปมาของการสวามิภักดิ์ระหว่างระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศสในสมัยการปกครองของฟิลิปก็เป็นการทำเพื่อสร้างความมั่นคงให้แก่บูร์กอญ
นอกจากจะเป็นผู้มีความสามารถทางการปกครองแล้วฟิลิปเดอะกูดก็ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะโดยเฉพาะในการสะสมศิลปะเช่นหนังสือวิจิตรที่ฟิลิปเดอะกูดมีในสะสมกว่าหกร้อยเล่มซึ่งทำให้ได้ชื่อว่าเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญที่สุดในยุคนั้น
ฟิลลิปที่ 3 ดยุคแห่งเบอร์กันดี
Philippe le Bon
Philip the Good
Philip III, Duke of Burgundy
ฟิลลิปเดอะกูด
มหาวิทยาลัยคอร์แนลล์
นิตติ้ง
ถนนพุทธมณฑล สาย 4
ถนนพุทธมณฑล สาย 4  เป็นถนนผิวแอสฟัลต์คอนกรีตขนาด 8 ช่องจราจร มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ถนนเพชรเกษมบริเวณทางแยกสาครเกษม ในเขตตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร มุ่งไปทางทิศเหนือ ผ่านสถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์, สถานีวิทยุพระพุทธศาสนาแห่งชาติ, พุทธมณฑล, ถนนอุทยาน, วิทยาลัยราชสุดา, ทางแยกต่างระดับศาลายา (จุดตัดกับถนนบรมราชชนนี), มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตศาลายา และแยกหอนาฬิกาศาลายา (จุดตัดกับทางหลวงชนบท นฐ.4006) ไปสิ้นสุดบริเวณกิโลเมตรที่ 10+814 ในเขตตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม รวมระยะทาง 10.814 กิโลเมตร
ปัจจุบันถนนพุทธมณฑล สาย 4 ช่วงตั้งแต่หลักกิโลเมตรที่ 0+000 ถึงหลักกิโลเมตรที่ 1+680 มีฐานะเป็น ทางหลวงท้องถิ่น สค.ถ 4-0002 และอยู่ในความดูแลของเทศบาลนครอ้อมน้อย ส่วนช่วงตั้งแต่หลักกิโลเมตรที่ 1+680 เป็นต้นไป มีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3310 สายกระทุ่มล้ม–พุทธมณฑล และอยู่ในความดูแลของหมวดทางหลวงพุทธมณฑล แขวงทางหลวงสมุทรสาคร กรมทางหลวง
ฌ็องที่ 1 ดยุกแห่งบูร์กอญ
ฌ็องที่ 1 แห่งบูร์กอญ  สมญานาม ฌ็องผู้ไม่กลัว  เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศสผู้มีบทบาทสำคัญในสงครามร้อยปี
ฌ็องเป็นบุตรของฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งบูร์กอญและมาร์กาเร็ตที่ 3 เคานเทสแห่งฟลานเดอร์ส เดิมมีบรรดาศักดิ์เป็นเคานท์แห่งเนอแวรส์ (Count of Nevers) ระหว่างปี ค.ศ. 1384 ถึงปี ค.ศ. 1405 ก่อนหน้าที่จะได้เป็นดยุกแห่งบูร์กอญ ดยุกแห่งบูร์กอญ ระหว่างปี ค.ศ. 1404 ถึงปี ค.ศ. 1419 ส่วนตำแหน่งเคานท์แห่งเนอแวรส์เดิมก็ตกไปเป็นของน้องชายฟิลลิปที่ 2 เคานท์แห่งเนอแวรส์ (Philip II, Count of Nevers) ฌ็องสิ้นชีวิตโดยการถูกลอบสังหารเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1419 ระหว่างเดินทางไปพบปะเจรจาสงบศึกกับมกุฎราชกุมารชาร์ลส์ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส การถูกฆาตกรรมของฌ็องทำให้บุตรชายฟิลิปที่ 3 ดยุกแห่งบูร์กอญ หันไปเป็นพันธมิตรกับฝ่ายอังกฤษ
จอห์นเดอะเฟียร์เลสส์
John the Fearless
จอห์นเดอะเฟียร์เลส
Jean sans Peur
ถนนพุทธมณฑล สาย 5
ถนนพุทธมณฑล สาย 5  มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่แยกอ้อมน้อย (จุดตัดกับถนนเพชรเกษม) ในเขตตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ไปทางทิศเหนือ ผ่านถนนบรมราชชนนี, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตศาลายา, หอภาพยนตร์แห่งชาติ, วิทยาลัยนาฏศิลป์, และทางหลวงชนบท นฐ.4006 ไปสิ้นสุดบริเวณกิโลเมตรที่ 10+752 ในเขตตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม เดิมเป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ต่อมาได้รับการขยายถนนเป็น 4-6 ช่องจราจร พร้อมกับมีการสร้างสะพานข้ามถนนบรมราชชนนี แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2559
ปัจจุบันถนนพุทธมณฑล สาย 5 ช่วงตั้งแต่กิโลเมตรที่ 0 ถึงกิโลเมตรที่ 0+985 มีฐานะเป็น ทางหลวงท้องถิ่น สค.ถ 4-0003 และอยู่ในความดูแลของเทศบาลนครอ้อมน้อย ส่วนช่วงตั้งแต่หลักกิโลเมตรที่ 0+985 เป็นต้นไป มีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3414 สายอ้อมน้อย–ศาลายา และอยู่ในความดูแลของหมวดทางหลวงพุทธมณฑล แขวงทางหลวงสมุทรสาคร กรมทางหลวง
เมตทิลซาลิไซเลต
ถนนพุทธมณฑล สาย 6
ถนนพุทธมณฑล สาย 6  หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3316 สายไร่ขิง–ทรงคนอง เป็นถนนสายหนึ่งในอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เริ่มต้นจากถนนเพชรเกษมบริเวณกิโลเมตรที่ 33 ในท้องที่ตำบลยายชา มุ่งไปทางทิศตะวันออก เข้าเขตตำบลท่าตลาดและตำบลไร่ขิง ผ่านวัดไร่ขิง ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านวัดท่าพูด เข้าเขตตำบลบางกระทึก ไปทางทิศเหนือ ผ่านวัดดอนหวาย ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและทิศตะวันตก เข้าเขตตำบลบางเตยและตำบลทรงคนอง ตัดกับซอยทรงคนอง 2 (ราษฎร์พัฒนา 1) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ทิศตะวันตก และทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เข้าเขตตำบลหอมเกร็ด ตัดกับถนนบรมราชชนนี ไปทางทิศเดิมจนสุดระยะที่กิโลเมตรที่ 13+161 (บริเวณสะพานข้ามคลองมะยม) โดยมีเส้นทางที่ตรงต่อเนื่องไปคือทางหลวงท้องถิ่นสายบ้านท่ามอญ–บ้านบางพิกุล
ถนนพุทธมณฑล สาย 7
ถนนพุทธมณฑล สาย 7  หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3415 สายสามพราน–แม่น้ำนครชัยศรี เป็นถนนสายหนึ่งในอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เริ่มต้นจากถนนเพชรเกษมใกล้กับโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ในท้องที่ตำบลท่าตลาด ตรงไปทางทิศเหนือ เข้าเขตตำบลหอมเกร็ด ตัดกับถนนบรมราชชนนี ไปทางทิศเดิม ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3235 และถนนปฐมกัลยา จากนั้นไปทางทิศเดิมจนสุดระยะที่กิโลเมตรที่ 5+153 บริเวณแม่น้ำนครชัยศรี
ปัจจุบันถนนพุทธมณฑลสาย 7 มีโครงการที่จะมีการขยายช่องจราจร จากเดิมมี 2 ช่องจราจร โดยจะขยายเป็น 4 ช่องจราจร พร้อมกับโครงการก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำนครชัยศรีของทางคู่ขนาน โดยปัจจุบันอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง และทำการขยายช่องจราจร
โดยโครงการขยายทางคู่ขนานลอยฟ้าบนถนนบรมราชชนนี ทำให้ช่วงสะพานเป็นคอขวด และถนนที่อยู่ตรงกลาง จะเป็นเกาะกลางแบบมีร่องน้ำเพื่อเป็นคลองระบายน้ำหากเกิดสถานการณ์อุทกภัย
เนื่องจากถนนพุทธมณฑลสาย 7 เป็นโครงข่ายที่สำคัญ เพราะเป็นเส้นทางลัดจากถนนบรมราชชนนีเข้าสู่ถนนเพชรเกษมไปยังสถานที่สำคัญและแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดนครปฐม และอำเภอสามพรานอีกด้วย
ชาร์ลผู้อาจหาญ  หรือ ชาลส์เดอะแรช (10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1433 - 5 มกราคม ค.ศ. 1477) เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส ผู้เป็นบุตรของฟิลลิปเดอะกูดและอินฟันตาอิซาเบลลาแห่งโปรตุเกส เมื่อแรกเกิดได้รับชื่อว่า “ชาร์ล มาร์แต็ง” ต่อมามีบรรดาศักดิ์เป็นดยุกแห่งบูร์กอญ ระหว่างปี ค.ศ. 1467 ถึงปี ค.ศ. 1477
ชาร์ลผู้อาจหาญได้รับฉายาว่า "ชาลส์ผู้โหดร้าย" (Charles the Terrible) จากผู้เป็นศัตรู และเป็นสมาชิกคนสุดท้ายของราชวงศ์วาลัวดยุกแห่งบูร์กอญ การสิ้นพระชนม์ก่อนเวลาอันสมควรของชาร์ลเป็นจุดเปลี่ยนแปลงอันสำคัญของประวัติศาสตร์ยุโรปที่มักจะมองข้ามกันไป
หลังจากการเสียชีวิตของชาร์ลแล้วดัชชีบูร์กอญก็เริ่มเสื่อมสลายลงไปและในที่สุดก็ถูกแบ่งแยกกันระหว่างฝรั่งเศสกับฮาพส์บวร์ค (ผู้ที่กลายเป็นทายาทของชาร์ลผู้อาจหาญโดยการสมรสกับบุตรีแมรีแห่งบูร์กอญ) แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่พอใจในการแบ่งแยกซึ่งทำให้กลายเป็นชนวนของความขัดแย้งของฝักฝ่ายต่าง ๆ ของดินแดนบูร์กอญในยุโรปตะวันตกอีกต่อมากว่าสองร้อยปี
ชาร์ลส์เดอะโบลด์
Charles le Téméraire
ถนนพุทธมณฑล สาย 8
ถนนพุทธมณฑล สาย 8  เป็นถนนสายหนึ่งในจังหวัดนครปฐม มีจุดเริ่มต้นจากถนนเพชรเกษมบริเวณรอยต่อระหว่างตำบลขุนแก้ว อำเภอนครชัยศรี กับตำบลคลองใหม่ อำเภอสามพราน มุ่งไปทางทิศเหนือในเขตตำบลขุนแก้ว ผ่านถนนบรมราชชนนี เข้าเขตตำบลนครชัยศรี อำเภอนครชัยศรี และไปสิ้นสุดที่จุดตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3235 และทางหลวงชนบท นฐ.4006
เดิมถนนพุทธมณฑล สาย 8 อยู่ในความดูแลของกรมทางหลวงชนบทและมีฐานะเป็น ทางหลวงชนบท นฐ.3046 ต่อมาได้โอนให้อยู่ในความดูแลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในท้องที่ที่ถนนตัดผ่าน โดยถนนในเขตเทศบาลตำบลขุนแก้วมีฐานะเป็น ทางหลวงท้องถิ่น นฐ.ถ 21-001 และถนนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลนครชัยศรีมีฐานะเป็น ทางหลวงท้องถิ่น นฐ.ถ 59-003
Charles the Bold
ถนนพุทธมณฑล สาย 1
ถนนพุทธมณฑล สาย 1  เป็นถนนสายหนึ่งในท้องที่เขตภาษีเจริญและเขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ถนนเพชรเกษม ซ้อนทับแนวซอยเพชรเกษม 60/2 เดิม มุ่งตรงไปทางทิศเหนือ ตัดกับถนนบางแวกและถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 ซ้อนทับและตัดผ่านแนวถนนพุทธมณฑล สาย 1 (สายเดิม) ซึ่งมีลักษณะคดเคี้ยว จากนั้นตัดกับถนนบรมราชชนนีและถนนสวนผัก ไปสิ้นสุดที่ทางรถไฟสายใต้
โครงการถนนพุทธมณฑล สาย 1 เกิดขึ้นพร้อมกับโครงการจัดตั้งพุทธมณฑลเพื่อฉลอง 25 พุทธศตวรรษ ทางราชการได้เวนคืนที่ดินโดยจ่ายเงินบางส่วนแก่เจ้าของที่ดิน แต่ทิ้งการดำเนินการไว้เป็นเวลานานจึงกลับมาดำเนินการต่อ ทำให้เกิดข้อพิพาทกับเอกชนเจ้าของที่ดิน เป็นปัญหายืดเยื้อทำให้ไม่อาจสร้างถนนได้เป็นเวลานานมากจนบางคนเรียกว่า "ถนนเจ็ดชั่วโคตร" ต่อมากรุงเทพมหานครได้ยินยอมจ่ายค่าเวนคืนที่ดินในอัตราที่เป็นที่พอใจของเจ้าของที่ดิน จึงดำเนินการก่อสร้างต่อได้ ปัจจุบันก่อสร้างแล้วเสร็จตลอดทั้งโครงการตั้งแต่ พ.ศ. 2553 และใช้สัญจรได้แล้ว
ถนนพุทธมณฑล สาย 2
ถนนพุทธมณฑล สาย 2  เป็นถนนสายสำคัญในท้องที่เขตบางแค และเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ถนนเพชรเกษม มุ่งตรงไปทางทิศเหนือ ตัดกับซอยพุทธมณฑล สาย 2 ซอย 7 และซอยพุทธมณฑล สาย 2 ซอย 10, ถนนบางแวก, ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก, ถนนสุขาภิบาลบางระมาด, ซอยพุทธมณฑล สาย 2 ซอย 21/1 และซอยพุทธมณฑล สาย 2 ซอย 24, ถนนบรมราชชนนี และถนนศาลาธรรมสพน์ ไปสิ้นสุดที่ทางรถไฟสายใต้ บริเวณป้ายหยุดรถไฟพุทธมณฑลสาย 2
เดิมถนนพุทธมณฑล สาย 2 เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร มีคูน้ำสองข้างถนนตลอดแนว ปัจจุบันคูน้ำถูกถมเพื่อขยายถนนเป็น 6 ช่องจราจรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552
อนึ่ง ถนนพุทธมณฑล สาย 2 ช่วงหลักกิโลเมตรที่ 4 ถึงหลักกิโลเมตรที่ 6 อยู่ในความรับผิดชอบ ของ แขวงทางหลวงธนบุรี สำนักทางหลวงที่ 13 กรมทางหลวง
ถนนพุทธมณฑล สาย 3
ถนนพุทธมณฑล สาย 3  เป็นถนนสายสำคัญในท้องที่เขตหนองแขม เขตบางแค และเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ถนนเพชรเกษม มุ่งตรงไปทางทิศเหนือโดยช่วงแรกซ้อนทับแนวซอยเพชรเกษม 104 เดิม จากนั้นเป็นถนนตัดใหม่ ข้ามถนนทวีวัฒนา ตัดกับซอยพุทธมณฑล สาย 3 ซอย 13 และซอยพุทธมณฑล สาย 3 ซอย 14, ถนนบางแวก, ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก, ซอยทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก 24 และถนนเลียบคลองบางพรม, ถนนอุทยาน, ถนนบรมราชชนนี และถนนศาลาธรรมสพน์ ไปสิ้นสุดที่คลองบางคูเวียง
เดิมถนนพุทธมณฑล สาย 3 เป็นถนน 2 ช่องจราจร ปัจจุบันขยายเป็น 6 ช่องจราจรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555
โครงการถนนพุทธมณฑล สาย 3 เชื่อมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 จังหวัดปทุมธานี ระยะทาง 25.85 กิโลเมตร ขนาด 6 ช่องจราจร ไป-กลับ ครอบคลุมพื้นที่ 3 จังหวัด 6 อำเภอ ได้แก่ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร, อำเภอบางกรวย, อำเภอบางใหญ่, อำเภอบางบัวทอง, อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และอำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันอยู่ระหว่างศึกษาโครงการ โดยกรมทางหลวงชนบทเป็นผู้รับผิดชอบโครงการนี้
มิลลาร์ด ฟิลล์มอร์
มิลลาร์ด ฟิลล์มอร์  ประธานาธิบดีคนที่ 13 แห่งสหรัฐเกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1800 เป็นสมาชิกพรรควิกคนสุดท้ายที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1874 ขณะอายุได้ 74 ปี
เป็นประธานาธิบดีคนที่ 13 ของสหรัฐอเมริกา ดำรงตำแหน่งระหว่างปี พ.ศ. 2393 ถึง พ.ศ. 2396 โดยเป็นคนสุดท้ายที่เป็นสมาชิกพรรค Whig ขณะอยู่ในทำเนียบขาว อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกาจากตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก ฟิลมอร์ได้รับเลือกให้เป็นรองประธานาธิบดีคนที่ 12 ในปี 2391 และดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่อในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2393 จากการที่ประธานาธิบดีแซคคารี เทย์เลอร์ของสหรัฐฯ ถึงแก่อสัญกรรม ฟิลมอร์มีบทบาทสำคัญในการผ่านพ้นของการประนีประนอมในปี พ.ศ. 2393 การต่อรองราคาที่นำไปสู่การสงบศึกสั้น ๆ ในการต่อสู้เพื่อขยายการเป็นทาส เขาล้มเหลวในการชนะการเสนอชื่อชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของวิกในปี พ.ศ. 2395 แต่ได้รับการรับรองจากพรรค Nativist Know Nothing ในอีกสี่ปีต่อมาและได้อันดับสามในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2399
มิลลาร์ด ฟิลล์มอร์ เกิดมายากจนในเขต ฟิงเกอร์เลคส์ ของรัฐนิวยอร์ก และพ่อแม่ของเขาเป็นเกษตรกรผู้เช่าในช่วงที่เขาก่อสร้าง แม้ว่าเขาจะมีการศึกษาในระบบเพียงเล็กน้อย แต่เขาก็ลุกขึ้นจากความยากจนด้วยการศึกษาอย่างขยันหมั่นเพียรเพื่อเป็นทนายความที่ประสบความสำเร็จ เขากลายเป็นคนสำคัญในพื้นที่บัฟฟาโลในฐานะทนายความและนักการเมือง และได้รับเลือกเข้าสู่สภานิวยอร์กในปี พ.ศ. 2371 และสภาผู้แทนราษฎรในปี พ.ศ. 2375 ในขั้นต้น เขาเป็นพรรคต่อต้านอิฐแต่เขาก็กลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของ พรรควิกที่จัดตั้งขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 2373 เขาเป็นคู่แข่งกันในการเป็นผู้นำของพรรคการเมืองกับบรรณาธิการเธอร์โลว์ วีดและวิลเลียม เอช. ซีวาร์ดผู้เป็นลูกน้องของวีด ตลอดอาชีพการงานของเขา ฟิลมอร์ประกาศว่าการเป็นทาสเป็นสิ่งชั่วร้าย แต่มันอยู่นอกเหนืออำนาจของรัฐบาลกลาง ซูเอิร์ดเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นทาสอย่างเปิดเผยและโต้แย้งว่ารัฐบาลกลางมีบทบาทในการยุติเรื่องนี้ฟิลล์มอร์เป็นผู้สมัครที่ไม่ประสบความสำเร็จในการเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกาเมื่อวิกเข้าควบคุมห้องนี้ในปี 2384 แต่เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานของคณะกรรมการ Ways and Means พ่ายแพ้ในการประมูลเพื่อเสนอชื่อวิกสำหรับรองประธานาธิบดีในปี 2387 และผู้ว่าการรัฐนิวยอร์กในปีเดียวกัน ฟิลล์มอร์ ได้รับเลือกให้เป็นผู้ดูแลบัญชีของนิวยอร์กในปี 2390 ซึ่งเป็นคนแรกที่ดำรงตำแหน่งนั้นโดยการเลือกตั้งโดยตรง
ในฐานะรองประธาน ฟิลล์มอร์ ส่วนใหญ่ถูกละเลยโดยเทย์เลอย์และแม้แต่ในการจ่ายอุปถัมภ์ในนิวยอร์กเทย์เลอย์ปรึกษา Weed และ Seward ในฐานะประธานวุฒิสภา อย่างไรก็ตาม ฟิลมอร์เป็นประธานในการโต้วาทีที่โกรธจัดของวุฒิสภา ขณะที่สภาคองเกรสครั้งที่ 31 ตัดสินใจว่าจะอนุญาตให้มีทาสในเม็กซิโกเซสชั่นหรือไม่ฟิลล์มอร์ซึ่งแตกต่างจากเทย์เลอย์สนับสนุน Henry Clay's Omnibus Bill ซึ่งเป็นพื้นฐานของการประนีประนอมในปี 2393 เมื่อได้เป็นประธานาธิบดีในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2393 ฟิลมอร์ได้ยกเลิกคณะรัฐมนตรีของเทย์เลอร์และผลักดันให้สภาคองเกรสยุติการประนีประนอม พระราชบัญญัติทาสลี้ภัย เร่งการกลับมาของทาสที่หลบหนีไปยังผู้ที่อ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ เป็นส่วนที่มีการโต้เถียงของการประนีประนอมฟิลล์มอร์รู้สึกผูกพันที่จะต้องบังคับใช้มัน แม้จะเกิดความเสียหายต่อความนิยมของเขาและพรรควิกซึ่งถูกแบ่งระหว่างฝ่ายเหนือและใต้ ในนโยบายต่างประเทศ ฟิลมอร์สนับสนุนคณะสำรวจของกองทัพเรือสหรัฐฯ เพื่อเปิดการค้าขายในญี่ปุ่น ต่อต้านการออกแบบของฝรั่งเศสในฮาวาย และรู้สึกอับอายกับการเดินทางไปคิวบาของฝ่ายค้านฝ่ายค้านของนาร์ซิโซ โลเปซ Fillmore แสวงหาการเสนอชื่อ Whig ให้ครบวาระในปี 2395 แต่ถูกส่งผ่านโดย The Whigs เพื่อสนับสนุน วินฟิลด์ สก๊อตต์
เมื่อพรรควิกเลิกกันหลังจากตำแหน่งประธานาธิบดีของฟิลมอร์ หลายคนในฝ่ายอนุรักษ์นิยมของเขาได้เข้าร่วมกับ Know Nothings และก่อตั้งพรรคอเมริกันขึ้น ในการลงสมัครรับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2399 ฟิลมอร์แทบไม่ต้องพูดถึงการย้ายถิ่นฐาน เน้นไปที่การรักษาสหภาพแรงงาน และชนะเพียงแมริแลนด์ ระหว่างสงครามกลางเมืองอเมริกา ฟิลมอร์ประณามการแยกตัวออกจากกันและตกลงว่าจะต้องรักษาสหภาพแรงงานหากจำเป็น แต่เขาวิพากษ์วิจารณ์นโยบายสงครามของอับราฮัม ลินคอล์น หลังจากความสงบกลับคืนมา เขาสนับสนุนนโยบายการฟื้นฟูของประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสันของสหรัฐฯ ฟิลมอร์ยังคงเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของพลเมืองในการเกษียณอายุ รวมทั้งในฐานะนายกรัฐมนตรีของมหาวิทยาลัยบัฟฟาโล ซึ่งเขาได้ช่วยไว้เมื่อปี พ.ศ. 2389
ถนนเอกชัย
ถนนเอกชัย ( ซึ่งมีระยะทางส่วนใหญ่เป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3242 สายสมุทรสาคร–โรงพยาบาลบางปะกอก 8 เป็นเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างกรุงเทพมหานครกับจังหวัดสมุทรสาคร เริ่มต้นจากถนนจอมทองบริเวณสะพานคลองด่านในพื้นที่เขตจอมทอง ผ่านถนนกำนันแม้น ข้ามคลองวัดสิงห์เข้าพื้นที่เขตบางบอน จากนั้นตัดกับถนนบางบอน 1 ถนนบางขุนเทียน ถนนกาญจนาภิเษก ถนนบางบอน 3 และถนนบางบอน 5 ผ่านโรงเรียนศึกษานารีวิทยา เข้าเขตอำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ผ่านวัดโพธิ์แจ้ ถนนเทพกาญจนา ถนนเลียบคลองสี่วาพาสวัสดิ์ ข้ามสะพานตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35 บริเวณมหาชัยเมืองใหม่ เข้าสู่เขตเทศบาลนครสมุทรสาคร ผ่านถนนเศรษฐกิจ 1 สิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35 กิโลเมตรที่ 30 ระยะทางจากถนนบางขุนเทียนประมาณ 23 กิโลเมตร มีระยะทางรวมทั้งหมด 29.320 กิโลเมตร (เป็นของกรมทางหลวง 18.459 กิโลเมตร)
ถนนเอกชัยนับตั้งแต่กิโลเมตรที่ 0 ถึงกิโลเมตรที่ 1+191 มีองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาครเป็นผู้ดูแล นับตั้งแต่กิโลเมตรที่ 1+191 ถึงกิโลเมตรที่ 13+746 อยู่ในความดูแลของหมวดทางหลวงเศรษฐกิจ แขวงทางหลวงสมุทรสาคร ต่อจากนั้นตั้งแต่กิโลเมตรที่ 13+746 ถึงกิโลเมตรที่ 19+650 อยู่ในความดูแลของหมวดทางหลวงบางขุนเทียน แขวงทางหลวงธนบุรี ก่อนเส้นทางที่เหลือจนถึงถนนจอมทองจะอยู่ในความดูแลของกรุงเทพมหานคร
ถนนเอกชัยหรือทางหลวงสายบางขุนเทียน-สมุทรสาคร ก่อสร้างเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2528 โดยบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนท์ จำกัด (มหาชน) เป็นถนนคอนกรีตขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง กว้าง 7 เมตร ยาว 17.1 กิโลเมตร รวมทั้งวางท่อส่งน้ำ สะพานคอนกรีต และขอบถนนคอนกรีต
ต่อมาเมื่อเกิดการขยายตัวของชุมชนและโรงงานอุตสาหกรรมจำนวนมาก ถนนคับแคบและมีปัญหาชำรุดทรุดโทรมอย่างหนัก จึงก่อสร้างและขยายถนนเอกชัยจาก 2 ช่องจราจร เป็น 4-6 ช่องจราจร ผิวจราจรแอสฟัลต์คอนกรีต ช่วงกิโลเมตรที่ 5+900 (สะพานข้ามถนนพระรามที่ 2 บริเวณมหาชัยเมืองใหม่) ถึงกิโลเมตรที่ 19+600 (สะพานข้ามถนนกาญจนาภิเษก) งบประมาณ 870 ล้านบาท มีบริษัท พรหมวิวัฒน์ก่อสร้าง จำกัด เป็นผู้รับเหมา ลงมือก่อสร้างเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 แล้วเสร็จเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 แต่ทั้งนี้ถนนบางช่วงยังมีสภาพเป็นคอขวด บริเวณสามแยกถนนเลียบคลองสี่วาพาสวัสดิ์ ตำบลคอกกระบือ และบริเวณถนนทางเข้าสนามกอล์ฟเอกชัย ตำบลบางน้ำจืด ในพื้นที่จังหวัดสมุทรสาคร เนื่องจากติดปัญหาเวนคืนที่ดินและสิ่งปลูกสร้างกว่า 20 แปลง ที่เจ้าของไม่ยอมรื้อย้าย และยังตกลงแนวเขตกันไม่ได้
ถนนเอกชัยตั้งแต่กิโลเมตรที่ 0+000 เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีช่องทางเว้นไว้ตรงกลาง 1 ช่องจราจรโดยไม่มีเกาะกลางถนน จากนั้นเมื่อถึงสี่แยกโรงพัก (ตัดกับถนนเศรษฐกิจ 1) จนถึงสามแยกกิจมณี เป็นถนนขนาด 8 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนน จากนั้นถนนช่วงที่เหลือช่องจราจรจะลดเหลือ 4-6 ช่องจราจรตั้งแต่กิโลเมตรที่ 1+191 (สะพานข้ามคลองจาก) จนสุดถนน ตั้งแต่กิโลเมตรที่ 1+191 ถึงกิโลเมตรที่ 5+900 บริษัท ศิริไพบูลย์พัฒนาการ จำกัด เป็นผู้รับเหมาในการขยายช่องจราจร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3242
ถนนสายธนบุรี–ปากท่อ
ฆาตกรล่องหน
ฆาตกรล่องหน  ภูตล่องหนแห่งเท็กซาร์คานา  หรือ ฆาตกรใต้เงาจันทร์  เป็นสมญาที่ตั้งให้แก่ฆาตกรต่อเนื่องนิรนามรายหนึ่ง ซึ่งเชื่อว่าเขาได้ฆ่าคนจำนวนหนึ่งในเขตมหานครเท็กซาร์คานา  สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ถึงวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2489 (ค.ศ. 1946) สำหรับสมญา "ฆาตกรใต้เงาจันทร์" นั้นมีที่มาจากการที่ฆาตกรรายนี้มักปฏิบัติการฆ่าในคืนวันเพ็ญ
การก่อการ.
วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 (ค.ศ. 1946) ขณะที่ จิมมี ฮอลลิส  ชายวัยยี่สิบสี่ปี และแมรี ชีน ลาเรย์  เพื่อนสาววัยสิบเก้าปีของจิมมี กำลังกระจู๋กระจี๋กันสองต่อสองบนรถที่จอดบนถนนนอกเขตมหานครเท็กซาร์คานา ปรากฏชายนายหนึ่งพร้อมปืนพกจู่โจมเข้าหาและบังคับให้ทั้งสองลงจากรถ ก่อนเอาปืนหวดศีรษะจิมมีจนสลบ และลวนลามแมรี ก่อนหลบหนีไปเมื่อเห็นแสงไฟจากรถคันหนึ่งที่กำลังแล่นเข้ามาในบริเวณ คู่รักทั้งสองให้ปากคำว่า ชายที่เข้ามาทำร้ายนั้นมีความสูงของร่างกายประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร (หกฟุต) และสวมหมวกไอ้โม่ง
ต่อมาในยามเย็นของวันที่ 23 มีนาคม ปีเดียวกันนั้น ริชาร์ด กริฟฟิน  ชายวัยยี่สิบเก้าปี และพอลลี แอน มัวร์  เพื่อนสาววัยสิบเจ็ดปีของริชาร์ด ขับรถยนต์ออกไปกระหนุงกระหนิงกันตามแถบชนบท และเช้าวันพรุ่งก็ถูกพบเป็นศพพร้อมกันในรถยนต์ซึ่งหยุดอยู่บนถนนชานเมืองเท็กซาร์คานา โบวีเคาน์ตี  รัฐเท็กซัส ส่วนหนึ่งของเขตมหานครเท็กซาร์คานา คู่รักทั้งสองถูกปืนลูกโม่ขนาดจุดสามสองยิงเข้าด้านหลังศีรษะ มีการพบรอยเลือดซ่านกระเซ็นบนพื้นห่างจากที่รถยนต์จอดไปหกเมตร หนึ่งกิโลเมตร (ยี่สิบฟุต) เจ้าหน้าที่สันนิษฐานว่าพวกเขาทั้งสองถูกฆ่านอกรถและถูกจับยัดกลับเข้าไปใหม่
ครั้นค่ำวันที่ 13 เมษายน ปีนั้น พอล มาร์ทิน  ชายวัยสิบเจ็บปี และเบตที โจ บุกเคอร์  เพื่อนสาววัยสิบห้าปีของพอล ขับรถยนต์ไปเที่ยวกันที่สวนสาธารณะสปริงเลก  เมืองเท็กซาร์คานา โบวีเคาน์ตี รัฐเท็กซัส พอเช้าวันพรุ่ง ทั้งสองถูกพบเป็นศพในสวนนั้น โดยร่างของพอลอยู่ห่างจากรถยนต์ไปราวสองกิโลเมตร (หนึ่งจุดห้าไมล์) ส่วนร่างของเบตทีกองอยู่ริมขอนไม้ห่างจากรถยนต์ไปราวสองกิโลเมตร ห้าสิบเซนติเมตร (สองไมล์) คู่รักทั้งสองถูกปืนยืงจนพรุน เจ้าหน้าที่ได้กระสุนปืนลูกโม่ขนาดจุดสามสองเป็นจำนวนมากจากศพ หนังสือพิมพ์เท็กซาร์คานากาแซต  พาดหัวข่าวใหญ่โตขนานนามฆาตกรว่า "ภูตล่องหน"
ในช่วงนี้ ราษฎรชาวเขตมหานครเท็กซาร์คานาต่างประหวั่นพรั่นพรึงกันถ้วนหน้า บ้านเรือนหลายบ้านจัดหาปืนผาหน้าไม้มาประจำไว้ บ้างก็ปรับปรุงที่อยู่อาศัยให้แข็งแกร่งขึ้น และบ้างก็ไม่กล้าออกไปนอกเคหสถานในยามวิกาลอีก ขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจตั้งด่านตรวจเพิ่มขึ้นในถนนเปลี่ยวและย่านที่คู่รักมักไปกระจู๋กระจี๋กัน กับทั้งยังเตรียมรับมือหากฆาตกรจะเปลี่ยนแผนการฆาตกรรมด้วย
วันที่ 4 พฤษภาคม ปีนั้น ปรากฏชายผู้หนึ่งบุกเข้าไปในบ้านนาหลังหนึ่งห่างจากมิลเลอร์เคาน์ตี  รัฐอาร์คันซอ ในเขตมหานครเท็กซาร์คานา ไปเกือบยี่สิบกิโลเมตร (สิบสองไมล์) เขาหยุดอยู่ภายนอกบ้านและใช้ปืนยิงผ่านหน้าต่างห้องนั่งเล่นเข้าไปต้องชายวัยสามสิบหกปีนาม เวอร์จิล สตากส์  ถึงแก่ความตายทันที ฝ่ายเคที สตากส์  ภรรยาวัยสามสิบห้าปีของเวอร์จิล อยู่บนห้องนอนได้ยินเสียงกระจกแตกก็ลงมาดู ถูกชายไม่ประสงค์ดีรายนั้นยิงซ้ำสองนัดต้องใบหน้าและปากของเคที นางพยายามควบคุมสติอารมณ์วิ่งหนีออกจากบ้านไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้าน ชายผู้นั้นจึงเข้าไปตามตัวถึงในบ้านแต่ไม่พบเนื่องจากเคทีได้ออกไปแล้ว ทิ้งแต่รอยเท้าเปื้อนโคลนไว้บนพื้น ครั้นเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุคนร้ายก็จากไปแล้ว จากการทดสอบทางยุทโธปกรณ์พบว่ากระสุนที่ได้จากศพของเวอร์จิลหาใช่กระสุนปืนลูกโม่ขนาดจุดสามสองไม่ แต่เป็นกระสุนปืนพกกึ่งอัตโนมัติขนาดจุดสองสอง อย่างไรก็ดี เชื่อกันว่าฆาตกรในคราวนี้เป็นคนเดียวกับคราวก่อน ๆ
ถึงวันที่ 6 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ชายผู้หนึ่งถูกพบเป็นศพบนรางรถไฟทางตอนเหนือของเมืองเท็กซาร์คานา โบวีเคาน์ตี รัฐเท็กซัส ซึ่งสื่อมวลชนบางสำนักว่าเป็นศพของ เอิร์ล แม็กสแป็ดเดน  โดยรายงานว่าเอิร์ลคือฆาตกรที่ได้รับสมญาว่า "ภูตล่องหน" และเขาฆ่าตัวตายในวันนั้น อย่างไรก็ดี เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพรายงานในวันถัดมาว่า เอิร์ลถูกอาวุธมีคมแทงจนตาย ก่อนศพของเขาจะถูกลากมาวางบนรางรถไฟ ทำให้เชื่อกันอีกว่าเอิร์ลก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายอีกรายหนึ่งในกรณีฆาตกรรมต่อเนื่องครั้งนี้
ผู้ต้องสงสัยรายใหญ่.
ชายวัยยี่สิบเก้าปีนาม ยูเอบ สวินนีย์  ซึ่งเป็นขโมยรถ และมีประวัติเคยทำของปลอม โจรกรรม และทำร้ายร่างกาย ถูกจับกุมตัวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2489 (ค.ศ. 1946) ที่เขตมหานครเท็กซาร์คานา พร้อมด้วยภรรยาของเขา ภรรยาของยูเอลแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าสามีของตนคือฆาตกรที่ได้รับสมญาว่า "ภูตล่องหน" และเธอก็ได้ร่วมก่อการพร้อมกับสามีทุกครั้งด้วย แต่ปากคำที่นางให้การเกี่ยวกับฆาตกรรมนั้นมีข้อพิรุธเนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงเติมแต่งไปเรื่อย ๆ จนที่สุดเจ้าหน้าที่ตำรวจลงความเห็นว่านางเป็นพยานที่รับฟังมิได้ ฝ่ายยูแอลนั้นถูกสอบปากคำโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจในเมืองเมืองเท็กซาร์คานา โบวีเคาน์ตี รัฐเท็กซัส แล้วยังถูกสอบอีกที่นครลิตเทิลรอก  รัฐอาร์คันซอ และในปีถัดมา เขาถูกศาลพิพากษาให้จำคุกตลอดชีวิต ฐานขโมยรถยนต์และกระทำความผิดหลายกรรมหลายวาระ
กระทั่ง พ.ศ. 2513 (ค.ศ. 1970) ยูแอลขออุทธรณ์คดีของเขา โดยอ้างว่าเขาควรได้รับการปล่อยตัวเป็นอิสระเสีย เพราะในการพิจารณาคดีของเขาเมื่อ พ.ศ. 2490 (ค.ศ. 1947) นั้นไม่มีการจัดหาทนายความมาให้เขา ซึ่งศาลพิพากษาให้ปล่อยตัวเขาใน พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) เมื่อพิสูจน์พบว่าเขาไม่มีความผิดตามข้อกล่าวหา และยูแอลถึงแก่ชีวิตใน พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994)
นับว่ายูแอล สวินนีย์ เป็นผู้ต้องสงสัยรายใหญ่รายเดียวสำหรับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องโดยฆาตกรล่องหน แต่คดีดังกล่าวก็ยังมิได้ข้อสรุปมาจนบัดนี้
ในหนังสือ "เคอร์รอเบอเรทิงเอวิเดินซ์"  เล่มสอง เขียนโดยวิลเลียม ที. ราสมูสเซน  และวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) ได้นำเสนอความคล้ายกันระหว่างกรณีของฆาตกรล่องหนในเขตมหานครเท็กซาร์คานา กับกรณีของนักฆ่าจักรราศีในรัฐแคลิฟอร์เนีย
ใน พ.ศ. 2520 (ค.ศ. 1977) บริษัทอแมริกันอินเทอร์แนเชินนัลพิกเชอส์  จัดสร้างภาพยนตร์เรื่อง "เดอะทาวน์แดตเดรดเดดซันดาวน์"  เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับเหตุการณ์ฆาตกรรมครั้งนี้
เพลง "เท็กซาร์คานามูนไลต์"  ของวงดนตรี "เดอะแบดดีเทกทีฟส์"  มีเนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ฆาตกรรมครั้งนี้
ภูตล่องหนแห่งเท็กซาร์คานา
ฆาตกรใต้เงาจันทร์
Phantom Killer
Texarkana Phantom
Moonlight Killer
ปัณรส
ปัณรสี
วันปัณณรสี
ปัณรสีดิถี
ซอลส์บรี