pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภาพยนตร์สามารถทำเงินได้จากหลายแหล่ง เช่น การฉายในโรงภาพยนตร์, การขายโฮมวิดีโอ, การขายสิทธิ์ในการออกอากาศผ่านทางโทรทัศน์และการขายสินค้าจากภาพยนตร์ อย่างไรก็ตาม รายได้จากการฉายภาพยนตร์เป็นตัวชี้วัดหลักสำหรับนิตยสารการค้า ในการประเมินความสำเร็จของภาพยนตร์ ส่วนใหญ่เพราะเป็นข้อมูลที่เข้าถึงได้ง่ายกว่า เมื่อเทียบกับยอดจำหน่ายของโฮมวิดีโอและราคาของสิทธิ์ในการออกอากาศ อีกทั้งยังเป็นการปฏิบัติต่อ ๆ กันมาตั้งแต่ในอดีต โดยในหน้านี้จะประกอบด้วยตารางของภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงที่สุด (เรียงลำดับจากจำนวนเงินที่ทำได้), ตารางภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในแต่ละปี, เส้นเวลาของภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดและแฟรนไชส์และภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุด โดยตารางทั้งหมดถูกจัดอันดับโดยตัวเลขจากบ็อกซ์ออฟฟิศทั่วโลกเป็นสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐและแสดงเฉพาะรายได้ที่มาจากการฉายในโรงภาพยนตร์เท่านั้น
ในอดีต ภาพยนตร์แนวสงคราม, เพลงและอิงประวัติศาสตร์ เป็นแนวภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด แต่ในช่วงศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเป็นต้นมา ภาพยนตร์แฟรนไชส์กลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินได้ดีที่สุด โดยเฉพาะภาพยนตร์แนวซูเปอร์ฮีโร มีภาพยนตร์สิบเรื่องจาก จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ที่ติดอันดับภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุด โดย "" เป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่สองและภาพยนตร์แนวซูเปอร์ฮีโรที่ทำเงินสูงสุด ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากหนังสือการ์ตูน "อเวนเจอร์ส" ทั้งหมดสี่เรื่องนั้นติดอันดับอยู่ในภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดยี่สิบอันดับแรก ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากหนังสือการ์ตูนของมาร์เวลคอมิกส์เรื่องอื่น ๆ ก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน ได้แก่ "สไปเดอร์-แมน" และ "X-เม็น" ขณะที่ "แบทแมน" และ "ซูเปอร์แมน" ของ ดีซีคอมิกส์ ก็ทำเงินได้ดี มีภาพยนตร์จากภาพยนตร์ชุด "สตาร์ วอร์ส" ติดอันดับห้าเรื่อง ขณะที่ภาพยนตร์จากภาพยนตร์ชุด "แฮร์รี่ พอตเตอร์", "จูราสสิค พาร์ค" และ "ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน" ก็ติดอันดับเช่นกัน ถึงแม้ว่าจะเป็นภาพยนตร์ส่วนใหญ่จะเป็นการดัดแปลงจากต้นฉบับเดิมหรือภาพยนตร์ภาคต่อ แต่ภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่หนึ่ง "อวตาร" นั้นเป็นงานต้นฉบับ ภาพยนตร์แอนิเมชันก็ทำเงินได้ดีเช่นกัน โดยเฉพาะภาพยนตร์จากดิสนีย์ ได้แก่ "ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ", "ผจญภัยปริศนาราชินีหิมะ", "นครสัตว์มหาสนุก" และ "เดอะไลอ้อนคิง" (และภาพยนตร์ที่สร้างใหม่ในรูปแบบคอมพิวเตอร์แอนิเมชันก็ยังเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่ทำเงินสูงสุด) เช่นเดียวกับภาพยนตร์จากพิกซาร์ ได้แก่ "รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก 2", "ทอย สตอรี่ 3", "ทอย สตอรี่ 4" และ "ผจญภัยดอรี่ขี้ลืม" นอกเหนือจากดิสนีย์และพิกซาร์แล้ว ยังมีภาพยนตร์แอนิเมชันชุด "มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด", "เชร็ค" และ "ไอซ์ เอจ" ที่ประสบความสำเร็จเช่นกัน
ในขณะที่ ภาวะเงินเฟ้อ นั้นได้ทำลายความสำเร็จของภาพยนตร์ส่วนใหญ่ในช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1970 เป็นช่วงที่ภาพยนตร์ชุดเริ่มต้นขึ้นและปัจจุบันยังมีการสร้างอยู่ ได้แก่ "สตาร์ วอร์ส", "ซูเปอร์แมน", "เจมส์ บอนด์" และ "ก็อตซิลลา" ภาพยนตร์ชุดทั้งสี่ชุดนั้นยังอยู่ในอันดับภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุด ภาพยนตร์เก่าบางเรื่องทำเงินได้น่าพอใจกับมาตรฐานปัจจุบัน แต่ก็ไม่สามารถแข่งขันกับภาพยนตร์ในปัจจุบันที่ราคาของตั๋วสูงขึ้นได้ ถ้าหากปรับอัตราเงินเฟ้อแล้ว ภาพยนตร์เรื่อง "วิมานลอย" ซึ่งครองสถิติเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงที่สุดเป็นเวลายี่สิบห้าปีและเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงที่สุด
ภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุด.
ภาพยนตร์เรื่อง "อวตาร" ถูกยกให้เป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในบ็อกซ์ออฟฟิศ โดยทำเงินทั่วโลกมากกว่า 2.9พันล้านดอลลาร์สหรัฐ นับเฉพาะจากการฉายในโรงภาพยนตร์เท่านั้น ไม่รวมรายได้จากการขายโฮมวิดีโอและจากการฉายบนโทรทัศน์ ซึ่งอาจเป็นส่วนสำคัญของรายได้ ถ้าเอามารวมกันแล้ว อาจทำให้ไม่แน่ใจว่าภาพยนตร์เรื่องไหนประสบความสำเร็จมากที่สุด ภาพยนตร์เรื่อง "ไททานิค" ทำเงิน 1.2พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จากการจำหน่ายและการเช่าวิดีโอเทปและดีวีดี ซึ่งอีก 2.2พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้มาจากการฉายในโรงภาพยนตร์ ขณะที่ "อวตาร" ทำเงินจากการจำหน่ายของดีวีดีและบลูเรย์ 345ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในอเมริกาเหนือ และจำหน่ายได้ 30 ล้านหน่วยทั่วโลก เมื่อรวมกันแล้ว ภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องทำเงินมากกว่า 3พันล้านดอลลาร์สหรัฐ รายได้จากการขายสิทธิ์ในการฉายในโทรทัศน์ มักจะเพิ่มรายได้จากเดิมประมาณ 20–25% "ไททานิค" ทำเงินได้ 55ล้านดอลลาร์สหรัฐจากการขายสิทธิ์ในการฉายในโทรทัศน์ให้กับ เอ็นบีซี และ เอชบีโอ คิดเป็น 9% ของรายได้ในอเมริกาเหนือ
ภาพยนตร์นั้นถูกใช้เป็นอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ เพราะนอกจากจะทำเงินจากการฉายในโรงภาพยนตร์แล้ว ชื่อของภาพยนตร์ยังสามารถนำไปดัดแปลงเป็นสื่อต่าง ๆ เช่น "เดอะ ไลอ้อนคิง" (1994) ที่ทำเงินมากกว่า 2พันล้านดอลลาร์สหรัฐจากบ็อกซ์ออฟฟิศและโฮมวิดีโอ แต่เทียบไม่ได้กับรายได้จากการแสดงละครเวทีที่ทำเงินได้ 8พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก และทำเงินมากกว่า 3พันล้านดอลลาร์สหรัฐจากการขายสินค้าจากภาพยนตร์ดังกล่าว ขณะที่ "4 ล้อซิ่ง...ซ่าท้าโลก" ของพิกซาร์ ทำเงินจากการฉายในโรงภาพยนตร์ได้ 462ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถือว่าค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ของพิกซาร์ แต่ทำเงินจากการขายสินค้าได้มากกว่า 8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วง 5 ปี หลังภาพยนตร์ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2006 "ทอย สตอรี่ 3" เป็นภาพยนตร์ของพิกซาร์ที่ทำเงินได้ 1พันล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ขายสินค้าทำเงินได้เกือบ 1หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในตารางนี้ ภาพยนตร์เรียงลำดับตามจำนวนเงินที่ทำได้จากการฉายในโรงภาพยนตร์และอันดับสูงสุดที่เคยทำได้ มีภาพยนตร์จำนวนห้าเรื่องที่ทำเงินได้มากกว่า 2พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดย "อวตาร" อยู่อันดับสูงสุด ภาพยนตร์ทั้งหมดเคยฉายในโรงภาพยนตร์ (รวมถึงการฉายใหม่) ในศตวรรษที่ 21 และภาพยนตร์ที่ไม่ได้ฉายในช่วงเวลานี้จะไม่ปรากฏในตาราง เนื่องจากอัตราเงินเฟ้อของราคาตั๋ว, ขนาดประชากรและแนวโน้มการซื้อตั๋วนั้นไม่ได้นำมาพิจารณา
ภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดหลังคิดเงินเฟ้อแล้ว.
เพราะผลกระทบจากภาวะเงินเฟ้อที่มีมาอย่างยาวนาน ทำให้ค่าตั๋วเข้าชมภาพยนตร์นั้นเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน รายชื่อของภาพยนตร์ที่ไม่ได้อัตราเงินเฟ้อทำให้ภาพยนตร์ที่ออกฉายภายหลังมีน้ำหนักมากขึ้น รายชื่อของภาพยนตร์ที่ไม่ได้ปรับอัตราเงินเฟ้อมักพบในสื่อทั่วไป ซึ่งไม่มีความหมายที่จะนำมาเปรียบเทียบกับภาพยนตร์ในปัจจุบัน เพราะภาพยนตร์เหล่านั้นไม่เคยปรากฏในรายชื่อของภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดเลย ถึงแม้ว่าในอดีตจะประสบความสำเร็จก็ตาม เพื่อชดเชยการลดค่าเงินของสกุลเงิน จึงได้มีการปรับอัตราเงินเฟ้อบางส่วน แต่การปรับนี้จะไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ทั้งหมด เพราะราคาตั๋วกับอัตราเงินเฟ้อนั้นไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กัน ยกตัวอย่าง ในปี ค.ศ. 1970 ราคาตั๋วภาพยนตร์อยู่ที่ 1.55 ดอลลาร์สหรัฐ หรือ ประมาณ 6.68 ดอลลาร์สหรัฐ ในปี ค.ศ. 2004 หลังคิดเงินเฟ้อ; ในปี ค.ศ. 1980 ราคาตั๋วภาพยนตร์เพิ่มขึ้นเป็น 2.69 ดอลลาร์สหรัฐ แต่ว่าลดลงเหลือ 5.50 ดอลลาร์สหรัฐ ในปี ค.ศ. 2004 หลังคิดเงินเฟ้อ ราคาตั๋วนั้นเพิ่มขึ้นในอัตราที่แตกต่างกันในแต่ละประเทศทั่วโลก ทำให้กระบวนการปรับอัตราเงินเฟ้อนั้นยุ่งยากมากขึ้น
อีกหนึ่งความยุ่งยากคือการฉายภาพยนตร์ในหลากหลายรูปแบบทำให้ค่าตั๋วแตกต่างกัน ยกตัวอย่างเช่นภาพยนตร์เรื่อง "อวตาร" ที่ฉายในรูปแบบสามมิติและไอแมกซ์ โดยเกือบสองในสามของตั๋วนั้นเป็นของสามมิติด้วยค่าตั๋วเฉลี่ย 10 ดอลลาร์สหรัฐ และหนึ่งในหกนั้นเป็นของไอแมกซ์ด้วยค่าตั๋วเฉลี่ย 14.50 ดอลลาร์สหรัฐ เปรียบเทียบกับค่าตั๋วภาพยนตร์สองมิติในปี ค.ศ. 2010 โดยเฉลี่ยเท่ากับ 7.61 ดอลลาร์สหรัฐ ปัจจัยทางสังคมและเศรษฐกิจเช่นการเปลี่ยนแปลงของประชากรและการเติบโตของตลาดต่างประเทศ ยังส่งผลต่อจำนวนผู้ซื้อตั๋วโรงภาพยนตร์, กลุ่มผู้ชมที่มีภาพยนตร์บางเรื่องขายตั๋วลดราคาสำหรับเด็ก หรือทำเงินได้มากในเมืองใหญ่เพราะราคาตั๋วนั้นสูงกว่า
ระบบการวัดความสำเร็จของภาพยนตร์นั้นขึ้นอยู่กับรายได้ที่ยังไม่ได้ปรับเงินเฟ้อ เพราะในอดีตเป็นวิธีการทำกันมาโดยตลอดในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ รายรับจากบ็อกซ์ออฟฟิศถูกรวบรวมโดยโรงภาพยนตร์และส่งกลับไปยังผู้จัดจำหน่าย แล้วเผยแพร่ไปยังสื่อ แปลงเป็นระบบตัวแทนที่นับยอดขายตั๋วมากกว่ารายได้ที่เต็มไปด้วยปัญหาเพราะข้อมูลที่มีอยู่สำหรับภาพยนตร์เก่านั้นคือยอดขายทั้งหมด ในขณะที่อุตสาหกรรมภาพยนตร์มีความมุ่งมั่นอย่างมากในการทำการตลาดให้กับภาพยนตร์ที่พึ่งฉาย รายได้ที่ไม่ได้ปรับเงินเฟ้อถูกนำมาใช้ในแคมเปญการตลาด เพื่อให้ภาพยนตร์เรื่องใหม่ที่ประสบความสำเร็จสามารถทำยอดขายได้เร็วขึ้นและได้รับการยกย่องว่าเป็น "ภาพยนตร์ยอดนิยมตลอดกาล",ดังนั้นจึงมีแรงจูงใจน้อยที่จะเปลี่ยนไปใช้การวิเคราะห์ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นจากการตลาดหรือแม้แต่มุมมองที่น่าเชื่อถือ
แม้จะมีความยากลำบากในการปรับตามอัตราเงินเฟ้อซึ่งมีการพยายามทำอยู่หลายครั้ง การประมาณจำนวนเงินขึ้นอยู่กับดัชนีราคาผู้บริโภคซึ่งใช้ในการปรับยอดเงินทั้งหมด และใช้อัตราแลกเปลี่ยน แปลงระหว่างค่าเงินต่างๆ ซึ่งทั้งคู่อาจมีผลกระทบต่อการจัดอันดับของตารางหลังปรับเงินเฟ้อนี้ ภาพยนตร์เรื่อง "วิมานลอย" (ฉายครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1939) โดยทั่วไปถือว่าเป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด ซึ่ง "บันทึกสถิติโลกกินเนสส์" ได้ประมาณการจำนวนเงินที่ทำได้ทั่วโลกประมาณ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อปี ค.ศ. 2014 ซึ่งการประมาณการจำนวนเงินของภาพยนตร์เรื่องนี้มีความแตกต่างกันอย่างมาก เช่น เจ้าของภาพยนตร์, เทิร์นเนอร์เอนเตอร์เทนเมนต์ ได้ประมาณการไว้ 3.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อปี ค.ศ. 2007 การประมาณการจากแหล่งหนึ่งระบุว่าประมาณการไว้น้อยกว่า 3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อปี ค.ศ. 2010, แต่จากอีกแหล่งหนึ่งประมาณการไว้ 3.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อปี ค.ศ. 2006 ขณะที่ภาพยนตร์คู่แข่งของ "วิมานลอย" ก็คือ "อวตาร" ซึ่ง "กินเนสส์" ได้จัดอันดับเป็นที่สองด้วยจำนวนเงิน 3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ รองลงมาคือ "ไททานิค" ด้วยจำนวนเงินเกือบ 2.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จากการฉายครั้งแรกทั่วโลก ในค่าเงินของ ค.ศ. 2010
ภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในแต่ละปี.
รสนิยมของผู้ชมนั้นมีความหลากหลายในช่วงศตวรรษที่ 20 ในยุคภาพยนตร์เงียบ ภาพยนตร์แนวสงครามเป็นที่นิยมของผู้ชม เช่น "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" (สงครามกลางเมืองอเมริกา), "เดอะโฟร์ฮอร์สเมนออฟดิอะพอคคาลิปส์", "เดอะบิกพาเรด" และ "วิงส์" (สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทั้งหมด) ซึ่งประสบความสำเร็จสูงสุดในปีที่ฉายของแต่ละเรี่อง หลังภาพยนตร์เรื่อง "แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง" ฉายในปี ค.ศ. 1930 ความนิยมเริ่มเสื่อมลง พร้อมกับการประดิษฐ์ภาพยนตร์ที่มีเสียงในปี ค.ศ. 1927 ภาพยนตร์ดนตรีกลายเป็นภาพยนตร์ที่นิยมแทน สังเกตได้จากปี ค.ศ. 1928 และ 1929 ที่ภาพยนตร์ดนตรีครองอันดับสูงสุดในปีนั้น แนวภาพยนตร์นี้ได้รับความนิยมไปจนถึงช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 จนกระทั่ง สงครามโลกครั้งที่สอง ได้เริ่มต้นขึ้น ภาพยนตร์แนวสงครามก็กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง เริ่มจาก "วิมานลอย" (สงครามกลางเมืองอเมริกา) ในปี ค.ศ. 1939 และจบที่ "เดอะเบสเยียร์ออฟเอาเออร์ไลฟ์ส" (สงครามโลกครั้งที่สอง) ในปี ค.ศ. 1946 จากภาพยนตร์เรื่อง "แซมสันแอนด์เดไรลา" (ค.ศ. 1949) ได้เห็นจุดเริ่มต้นของแนวโน้มการใช้ทุนในการสร้างฉากอิงประวัติศาสตร์มากขึ้น โดยเป็นฉากยุคโรมโบราณหรือเกี่ยวกับคัมภีร์ไบเบิล ตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 โรงภาพยนตร์แข่งขันกับโทรทัศน์เพื่อแย่งผู้ชม,ด้วยภาพยนตร์เรื่อง "โรมพินาศ", "เดอะโรบ", "บัญญัติสิบประการ", "เบนเฮอร์" และ "สปาร์ตาคัส" เป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในปีที่ฉายของแต่ละเรี่อง ก่อนจะเริ่มหายไปหลังประสบความล้มเหลวจากการใช้ทุนในการสร้างสูง ความสำเร็จของ "ไวต์คริสต์มาส" และ "มนต์รักทะเลใต้" ในคริสต์ทศวรรษ 1950 เห็นสัญญาณของการกลับมาของภาพยนตร์ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 1960 ด้วยภาพยนตร์เรื่อง "เวสท์ไซด์สตอรี่", "แมรี่ ป๊อปปิ้นส์", "บุษบาริมทาง", "มนต์รักเพลงสวรรค์" และ "บุษบาหน้าเป็น" ซึ่งทั้งหมดอยู่รายชื่อภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จในยุคนั้น ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1970 เริ่มเห็นรสนิยมของผู้ชมเปลี่ยนไป โดยนิยมภาพยนตร์ที่มีแนวคิดสูง เช่น ภาพยนตร์หกเรื่องซึ่งสร้างโดยไม่ จอร์จ ลูคัส ก็ สตีเวน สปีลเบิร์ก ติดอันดับสูงสุดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในศตวรรษที่ 21 เริ่มมีการมีพึ่งพาแฟรนไชส์และการดัดแปลงมากขึ้น ทำให้บ๊อกซ์ออฟฟิศถูกครอบงำโดยภาพยนตร์ที่มาจากทรัพย์สินทางปัญญาที่มีอยู่แล้ว
สตีเวน สปีลเบิร์ก เป็นผู้กำกับที่มีภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในแต่ละปีมากที่สุดถึงหกเรื่อง ได้แก่ปี 1975, 1981, 1982, 1984, 1989 และ 1993 อันดับที่สองคือ เซซิล บี. เดอมิลล์ กำกับภาพยนตร์ห้าเรื่อง (1932, 1947, 1949, 1952 และ 1956) และอันดับที่สามคือ วิลเลียม ไวเลอร์ กำกับภาพยนตร์สี่เรื่อง (1942, 1946, 1959 และ 1968) ขณะที่ ดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิท (1915, 1916 และ 1920), จอร์จ รอย ฮิลล์ (1966, 1969 และ 1973), เจมส์ แคเมรอน (1991, 1997 และ 2009) และ พี่น้องรุสโซ (2016, 2018 และ 2019) กำกับคนละสามเรื่อง จอร์จ ลูคัส กำกับภาพยนตร์สองเรื่องในปี 1977 และ 1999, แต่ทำหน้าที่ในฐานะที่เป็นผู้อำนวยการสร้างและผู้เขียนบทของภาพยนตร์ในปี 1980, 1981, 1983, 1984 และ 1989 ด้วย รายชื่อผู้กำกับที่มีภาพยนตร์ติดอันดับสองเรื่อง ได้แก่ แฟรง ลอยด์, คิง วิดอร์, แฟรงก์ คาปรา, ไมเคิล เคอร์ติซ, ลีโอ แม็คคารีย์, อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก, เดวิด ลีน, สแตนลีย์ คูบริก, กาย แฮมิลตัน, ไมค์ นิโคลส์, วิลเลียม ฟรีดคิน, ปีเตอร์ แจ็กสัน, กอร์ เวอร์บินสกี และ ไมเคิล เบย์ ส่วน เมอร์วิน ลีรอย, เคน แอนาคิน และ โรเบิร์ต ไวส์ มีชื่อเป็นผู้กำกับเดี่ยวหนึ่งเรื่องและเป็นผู้กำกับร่วมหนึ่งเรื่อง และ จอห์น ฟอร์ด เป็นผู้กำกับร่วมสองเรื่อง ภาพยนตร์ดีสนีย์มักจะใช้ผู้กำกับร่วมและผู้กำกับหลายคนเป็นทีม ได้แก่ วิลเฟร็ด แจ็กสัน, แฮมิลตัน ลุสกี, ไคลด์ เจโรนิมิ, เดวิด แฮนด์, เบ็น ชาร์ปสตีน, วูฟแกง ไรเทอร์แมน และ บิล โรเบิร์ต ทั้งหมดเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ร่วมอย่างน้อยสองเรื่องในตาราง มีผู้กำกับเจ็ดคนเท่านั้นที่มีภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในแต่ละปีติดต่อกัน ได้แก่ แม็คคารีย์ (1944 และ 1945), นิโคลส์ (1966 และ 1967), สปีลเบิร์ก (1981 และ 1982), แจ็กสัน (2002 และ 2003), เวอร์บินสกี (2006 และ 2007) และ พี่น้องรุสโซ (2018 และ 2019)
การฉายของภาพยนตร์นั้น โดยเฉพาะภาพยนตร์ที่ฉายช่วงปลายปี และการฉายในประเทศต่างๆ ที่แตกต่างกันทั่วโลก ภาพยนตร์หลายเรื่องนั้นสามารถทำเงินได้มากกว่าสองปีหรือมากกว่านั้น ดังนั้นจำนวนเงินที่ภาพยนตร์ทำได้นั้นไม่ได้จำกัดแค่ปีที่ฉายเท่านั้น อีกทั้งก็ไม่ได้จำกัดจำนวนเงินที่ทำได้ก็จากฉายครั้งแรกเช่นกัน ภาพยนตร์เก่าหลายเรื่องมีการฉายใหม่ โดยถ้าทราบจำนวนเงินที่ทำได้จากการฉายครั้งแรกของภาพยนตร์ จำนวนเงินดังกล่าวจะระบุอยู่ในวงเล็บ เพราะข้อมูลที่ไม่สมบูรณ์ ทำให้ไม่แน่ใจว่าภาพยนตร์เรื่องนั้นทำเงินได้เท่าไหร่กันแน่ โดยปกติแล้วในตารางจะเรียงลำดับภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในแต่ละปี ในกรณีเกิดความขัดแย้งกันในการประมาณการจำนวนเงินของภาพยนตร์สองเรื่อง จำนวนเงินของภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องนั้นจะเก็บไว้ และในกรณีที่ภาพยนตร์บางเรื่องได้รับการฉายใหม่ ภาพยนตร์ที่เคยทำเงินสูงสุดในปีนั้นก็จะเก็บไว้เช่นกัน
( ... ) ขณะที่รายได้ไม่ได้จำกัดแค่การฉายครั้งแรกเท่านั้น จำนวนเงินที่ทำได้จากการฉายครั้งแรกนั้นจะอยู่ในวงเล็บ อยู่หลังจำนวนเงินทั้งหมด
เส้นเวลาของภาพยนตร์ทำเงินสูงสุด.
มีภาพยนตร์สิบเอ็ดเรื่องครองสถิติเป็นภาพยนตร์ทำเงินสูงสุด ตั้งแต่ "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" เมื่อ ค.ศ. 1915 ทั้ง "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" และ "วิมานลอย" ครองสถิติติดต่อกันเป็นเวลายี่สิบห้าปี ขณะที่ภาพยนตร์ที่กำกับโดย สตีเวน สปีลเบิร์ก เคยเป็นภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดถึงสามครั้งและภาพยนตร์ของเจมส์ แคเมรอน สองครั้ง โดย สปีลเบิร์ก เป็นผู้กำกับคนแรกที่ทำลายสถิติตัวเองเมื่อภาพยนตร์เรื่อง "จูราสสิค พาร์ค กำเนิดใหม่ไดโนเสาร์" ทำเงินแซง "อี.ที. เพื่อนรัก" และ แคเมรอน ก็เช่นเดียวกันเมื่อ "อวตาร" ทำเงินแซง "ไททานิค" และในปี ค.ศ. 2019 "" กลายเป็นภาพยนตร์ภาคต่อเรื่องแรกที่ทำเงินสูงสุด หยุดการครองสถิติสามสิบหกปีจากภาพยนตร์ของสปีลเบิร์กและแคเมรอน "อวตาร" กลับมาครองตำแหน่งเดิมอีกครั้งหลังมีการฉายใหม่ในปี ค.ศ. 2021
บางแหล่งข้อมูลอ้างว่า "เดอะบิกพาเหรด" ถูกแทนที่ด้วย "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" แล้วกลายเป็นภาพยนตร์ทำเงินสูงสุด จากนั้นก็ถูกแทนที่ด้วย "สโนไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด" แล้วก็ถูก "วิมานลอย" ชิงตำแหน่งไปอย่างรวดเร็ว เหตุเพราะไม่ทราบจำนวนเงินที่แน่นอนของ "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" แต่จากบันทึกในช่วงเวลานั้น ระบุว่าทำเงินทั่วโลก 5.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อปี ค.ศ. 1919 การฉายระหว่างประเทศถูกเลื่อนออกไปเพราะสงครามโลกครั้งที่ 1 จนถึงช่วงปี ค.ศ. 1920 พร้อมกับการฉายใหม่ในสหรัฐ ทำเงินเพิ่มอีก 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากการรายงานของ "วาไรตี" เมื่อปี ค.ศ. 1932 ซึ่งสอดคล้องกับจำนวนเงินก่อนหน้านี้ แสดงว่า "วาไรตี" ยังคงมีสถิติของ "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" ซึ่งทำเงินมากกว่า "เดอะบิกพาเหรด" ($6,400,000) ในรูปแบบดิสทริบิวเตอร์ เรนเทลส์ (distributor rentals) ถ้าประมาณการถูกต้อง "สโนไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด" ($8,500,000) คงทำเงินไม่เพียงพอที่จะทำสถิติจากการฉายครั้งแรก แม้ว่าจะเป็นภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดที่มีเสียงพูดแทนที่ "เดอะซิงงิงฟูล" ($5,900,000) ถึงแม้ว่าจะมีผู้เชี่ยวชาญได้กล่าวว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่ "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" จะถูกแทนที่ด้วยภาพยนตร์ยุคเงียบ ถ้าเป็นอย่างนั้นสถิติก็จะตกไปที่ภาพยนตร์เรื่อง "เบน-เฮอร์" ($9,386,000) ของปี ค.ศ. 1925 ถ้า "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" ทำเงินน้อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญที่ประมาณการไว้เบื้องต้น นอกเหนือจากรายได้จากการฉายทั่วไปแล้ว "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" มีการฉายในโรงภาพยนตร์ส่วนตัว, สโมสรและเฉพาะในองค์กรเป็นจำนวนมาก ซึ่งไม่มีข้อมูลของตัวเลข ภาพยนตร์เป็นที่นิยมอย่างมากหลังถูกใช้เป็นเครื่องมือในการรับสมัครของ คูคลักซ์แคลน และมีอยู่จุดหนึ่งที่ "วาไรตี" ประมาณการรายได้ไว้ที่ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แม้ภายหลังจะมีการถอนการอ้างสิทธิ์ แต่ก็ยังได้รับการรายงานอย่างกว้างขวางแม้ว่าจะไม่ได้รับการยืนยัน ในขณะที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่า "วิมานลอย" ยึดสถิติภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในการเปิดตัวครั้งแรก—ซึ่งเป็นเรื่องจริงในแง่ของการฉายทั่วไป—แต่ว่าไม่ได้ทำเงินแซง "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" ในทันที แต่ก็ยังรายงานว่าเป็นภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดจนถึงทศวรรษที่ 1960 "วิมานลอย" อาจถูกภาพยนตร์เรื่อง "บัญญัติ 10 ประการ" (ค.ศ. 1956) ทำเงินแซงในช่วงปลายทศวรรษ 1960 ด้วยจำนวนค่าเช่าทั่วโลก 58–60 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบกับ 59 ล้านดอลลาร์สหรัฐของ "วิมานลอย" ถ้ามีการอ้างสิทธิ์ว่าทำเงินสูงสุดจริง ก็เป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น เพราะ "วิมานลอย" นั้นมีการฉายซ้ำในปีถัดมาและทำเงินถึง 67 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์เรื่อง เบนเฮอร์ (ค.ศ. 1959) อาจจะยึดสถิติจาก "วิมานลอย" ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1961 ซึ่งทำเงิน 47 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ถ้าการประมาณนั้นแม่นยำ และภายในปี ค.ศ. 1963 "เบนเฮอร์" ตามหลัง "วิมานลอย" แค่ 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ด้วยรายได้จากการฉายทั่วโลก 65 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมแล้วทำเงิน 66 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากการฉายครั้งแรก
ภาพยนตร์เรื่องอื่นที่อ้างว่าทำเงินสูงสุดคือ "ดีพโทรต" ภาพยนตร์ลามกเมื่อปี ค.ศ. 1972 ลินดา เลิฟเลซ เป็นพยานต่อคณะอนุกรรมการตุลาการวุฒิสภาแห่งสหรัฐในเรื่องความยุติธรรมของเยาวชนว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำเงิน 600 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี ค.ศ. 1984 ตัวเลขนี้กลายเป็นประเด็นที่มีการพูดถึงอย่างมาก เพราะถ้ามันถูกต้อง ภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำเงินได้มากกว่า "สตาร์ วอร์ส" และกลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในทศวรรษ 1970 ข้อโต้แย้งหลักของการต่อต้านตัวเลขนี้คือ ภาพยนตร์ไม่ได้การฉายในวงกว้างมากพอที่จะทำเงินไปจนถึงจำนวนเงินที่กล่าวอ้าง ไม่มีใครทราบถึงจำนวนเงินที่แท้จริง แต่จากคำให้การในการพิจารณาคดีของรัฐบาลกลางในปี ค.ศ. 1976 (หลังภาพยนตร์ฉายสี่ปี) ระบุว่าภาพยนตร์ทำเงิน 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โรเจอร์ อีเบิร์ต ให้เหตุผลว่าที่ภาพยนตร์อาจทำเงินได้มากถึง 600 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในรูปแบบของธนบัตร เนื่องจากพวกมาเฟียเป็นเจ้าของโรงภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ในช่วงเวลานี้ โดยจะฟอกรายได้จากยาเสพติดและการค้าประเวณีผ่านพวกเขา ดังนั้นอาจทำให้รายรับจากบ็อกซ์ออฟฟิศจากภาพยนตร์เรื่องนี้สูงเกินจริง
"เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน", "วิมานลอย", "เดอะ ก็อดฟาเธอร์", "จอว์ส", "สตาร์ วอร์ส", "อี.ที. เพื่อนรัก" และ "อวตาร" ภาพยนตร์ดังกล่าวทำเงินเพิ่มขึ้นหลังจากมีการฉายใหม่ ตัวเลขที่บันทึกไว้ได้รวมรายได้จากการฉายครั้งแรกและรายได้จากการฉายใหม่แล้วจนถึงจุดที่ภาพยนตร์นั้นเสียตำแหน่งไป ดังนั้นรายได้ทั้งหมดของ "เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน" รวมรายได้จากการฉายใหม่จนถึงปี ค.ศ. 1940, รายได้ทั้งหมดของ "สตาร์ วอร์ส" รวมรายได้จากการฉายใหม่ในช่วงปลายทศวรรษ ค.ศ. 1970 และต้นทศวรรษ ค.ศ. 1980 แต่ไม่รวมรายได้ของฉบับพิเศษเมื่อปี ค.ศ. 1997, รายได้ทั้งหมดของ "อี.ที. เพื่อนรัก" ได้รวมรายได้จากการฉายใหม่เมื่อปี ค.ศ. 1985 แต่ไม่รวมของปี ค.ศ. 2002, รายได้ทั้งหมดของ "อวตาร" รวมรายได้ของฉบับพิเศษเมื่อปี ค.ศ. 2010 ทั้งหมด "วิมานลอย" ติดอันดับสองครั้ง โดยสถิติในปี ค.ศ. 1940 มาจากการทำเงินจากการฉายตั้งแต่ปี ค.ศ. 1939–1942 (โรดโชว์/การฉายทั่วไป/การฉายในโรงภาพยนตร์ลดราคา) พร้อมกับรายได้ทั้งหมดจนถึงการฉายใหม่จนถึงปี ค.ศ. 1961 ก่อนที่จะเสียตำแหน่งให้กับ "มนต์รักเพลงสวรรค์" ในปี ค.ศ. 1966 ส่วนสถิติในปี ค.ศ. 1971 หลังจากได้ตำแหน่งคืนแล้ว รวมรายได้จากฉายใหม่ในปี ค.ศ. 1967 และ 1971 แต่ได้รวมรายได้หลังจากนี้ "เดอะ ก็อดฟาเธอร์" ฉายใหม่ในปี ค.ศ. 1973 หลังประสบความสำเร็จที่ งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 45 และ "จอว์ส" ฉายใหม่ในปี ค.ศ. 1976 และรายได้ของภาพยนตร์ดังกล่าวน่าจะรวมจากการฉายนั้น "มนต์รักเพลงสวรรค์", "เดอะ ก็อดฟาเธอร์", "จอว์ส", "จูราสสิค พาร์ค กำเนิดใหม่ไดโนเสาร์" และ "ไททานิค" ทำเงินเพิ่มขึ้นจากการฉายใหม่ในปี ค.ศ. 1973, 1997, 1979, 2012 และ 2013 ตามลำดับ แต่ไม่ได้รวมอยู่ในตารางนี้เพราะว่าภาพยนตร์ดังกล่าวเสียตำแหน่งทำเงินสูงสุดไปแล้วก่อนการฉายใหม่
แฟรนไชส์และภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุด.
ก่อนปี ค.ศ. 2000 นั้นมีภาพยนตร์ชุด 7 ชุดเท่านั้นที่ทำเงินได้มากกว่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในบ็อกซ์ออฟฟิศ ได้แก่ "เจมส์ บอนด์", "สตาร์ วอร์ส", "อินเดียนา โจนส์", "ร็อคกี้", "แบทแมน", "จูราสสิค พาร์ค" และ "สตาร์ เทรค" ตั้งแต่ช่วงเปลี่ยนศตวรรษเป็นต้นมา จำนวนของภาพยนตร์ชุดก็เพิ่มมากขึ้น โดยมีมากกว่าห้าสิบภาพยนตร์ชุด (ไม่รวมภาพยนตร์เดี่ยวที่ได้รับความนิยมสูง เช่น "ไททานิค" และ "นครสัตว์มหาสนุก") ส่วนหนึ่งมาจากอัตราเงินเฟ้อและการขยายของตลาดที่เปิดกว้างมากขึ้น แต่ยังรวมถึงการที่ฮอลลีวู้ดสร้างรูปแบบของภาพยนตร์ชุดใหม่ เช่น การสร้างภาพยนตร์ที่มาจากนวนิยายชื่อดังหรือการสร้างตัวละครให้เป็นที่จดจำ ซึ่งวิธีการนี้มีแนวคิดที่ว่า ภาพยนตร์ที่สร้างจากสิ่งผู้ชมมีความคุ้นเคยอยู่แล้ว ทำให้สามารถขายให้กับผู้ชมเหล่านั้นได้ เรียกว่าเป็นการ "pre-sold" ในอุตสาหกรรมภาพยนตร์
รูปแบบแฟรนไชส์ในปัจจุบันมีแนวคิดของการข้ามฝั่งหรือการครอสโอเวอร์ หมายถึง "เป็นการนำสิ่งต่างๆ ในเรื่องแต่ง เช่นตัวละคร สถานที่ หรือจักรวาลของเรื่องแต่งสองเรื่องเป็นอย่างน้อยที่แตกต่างกันมารวมอยู่ในบริบทของเรื่องแต่งเรี่องเดียว" ผลที่ตามมาของการครอสโอเวอร์คือทรัพย์สินทางปัญญาอาจถูกใช้โดยแฟรนไชส์มากกว่าหนึ่งแฟรนไชส์ ยกตัวอย่าง ภาพยนตร์เรื่อง "แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม" ไม่เพียงแค่อยู่ในแฟรนไชส์ แบทแมน และ ซูเปอร์แมน เท่านั้น แต่อยู่ใน จักรวาลขยายดีซี ด้วย ซึ่งเป็น "จักรวาลร่วม" จักรวาลร่วมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในสื่อภาพยนตร์คือ จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล เป็นการข้ามฝั่งระหว่างฮีโรหลายคนของ มาร์เวลคอมิกส์ ซึ่งทำเงิน 2 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ
ภาพยนตร์ชุด "สตาร์ วอร์ส" เป็นภาพยนตร์ชุดที่สร้างจากทรัพย์สินชิ้นเดียวที่ทำเงินสูงสุด โดยทำเงินมากกว่า 1 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ (ถึงแม้ว่าภาพยนตร์ชุด "เจมส์ บอนด์" ของอีออน ซึ่งหากปรับตามอัตราเงินเฟ้อแล้ว จะทำเงินมากกว่า 1.9 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ) แต่หากรวมรายได้จากการขายสินค้าแล้ว "สตาร์ วอร์ส" จะเป็นทรัพย์สินที่ทำเงินมากที่สุด ครองสถิติโลก "กินเนสส์" เป็น "แฟรนไชส์ที่ขายสินค้าจากภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด" และมีมูลค่า 1.951 หมื่นล้านปอนด์ในปี ค.ศ. 2012 (ประมาณ 3 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ) จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล มีภาพยนตร์ที่ทำเงินมากกว่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จำนวนสิบเรื่อง ภาพยนตร์ชุด "อเวนเจอร์ส", "โฟรเซน" และ "อวตาร" เป็นแฟรนไชส์ที่ภาพยนตร์ทุกเรื่องทำเงินมากกว่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ถึงแม้ว่า ภาพยนตร์ชุด "จูราสสิค พาร์ค" และ "แบล็ค แพนเธอร์" ทำเงินเฉลี่ยมากกว่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อภาพยนตร์
อันดับภาพยนตร์ที่ทำเงินได้มากที่สุดทั่วโลก
ไอโนะอุตะ
ไอโนะอุตะ  เป็นซิงเกิลที่ 37 ของคุมิ โคดะ วางจำหน่ายในวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2550 โดยเพลงไอโนะอุตะเป็นเพลงรักฤดูใบไม้ร่วงจนถึงฤดูหนาวซึ่งคล้ายกันกับซิงเกิล "ยูเมโนะอุตะ / ฟูตาริเดะ" ที่วางจำหน่ายเมื่อปีที่แล้วแล้วประสบความสำเร็จไปอย่างงดงาม ซิงเกิลไอโนะอุตะเปิดตัวในอันดับที่ 2 ของออริกอนชาร์ต ด้วยยอดขาย 65,276 แผ่นในสัปดาห์แรก
เพลงไอโนะอุตะเป็นเพลงแนวบัลลาดที่มีเนื้อหาเศร้า และเป็นเพลงประกอบโฆษณาของ music.jp ส่วนเพลงหน้าบีอย่าง Come Over เป็นเพลงประกอบการแข่งขันยูโด 2007 ที่ประเทศญี่ปุ่น ในซีดีซิงเกิลไอโนะอุตะล็อตแรกจะมีเพลงไอโนะอุตะเวอร์ชันรีมิกซ์รวมอยู่ด้วย
วงศ์ไม้ลั่นทม
Finding nemo
ฟรีกกี
ฟรีคกี้  เป็นซิงเกิลที่ 36 ของคุมิ โคดะ เป็นควอดรุพเพิ้ล เอ ไซด์ซิงเกิลหลังจากปีที่แล้วได้ออกซิงเกิล 4 hot wave ที่มีลักษณะเดียวกัน วางจำหน่ายในวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2550 สามารถเปิดตัวสัปดาห์แรกในอันดับที่ 1 ของออริกอนชาร์ต ด้วยยอดขาย 108,349 แผ่น และยังสามารถขึ้นอันดับที่ 1 ของเดลี่ชาร์ตในสัปดาห์ที่ 2 อีกด้วย ซึ่งสามารถครองอันดับที่ 1 ของออริกอนชาร์ตประจำเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 หลังจากที่ซิงเกิล 4 hot wave เคยครองอันดับที่ 1 ของชาร์ตประจำเดือนสิงหาคมเมื่อปีที่แล้ว และมียอดขายรวมทั้งสิ้น 195,322 แผ่น
เพลง FREAKY เป็นเพลงประกอบโฆษณาของรถยนต์ฮอนด้า เพลง 空(โซระ)เป็นเพลงประกอบโฆษณาของโทรศัพท์มือถือซอฟต์แบงค์ เพลง Run For Your Life เป็นเพลงประกอบโฆษณาของเครื่องสำอางโคเซ่ และเพลง girls ประกอบโฆษณาคอนเสิร์ต "KODA KUMI FEVER LIVE IN HALL" ของเธอเอง
ในซีดีล็อตแรกจะมีเพลงรีมิกซ์แถมให้อีก 4 เพลง พร้อมสิทธิ์ในการชิงรางวัลโปสเตอร์ของซิงเกิลฟรีคกี้
ในตอนแรกซิงเกิลฟรีคกี้กำหนดให้มีเพลง anytime แต่ภายหลังได้เปลี่ยนเป็นเพลง Run For Your Life แทน ส่วนเพลง anytime ได้ถูกตัดเป็นซิงเกิลที่ 39 แทน
พะยูนหางกลม
ภาษาอิงกุซ
ความล้า
ความล้า หรือ ความอ่อนล้า เป็นความรู้สึกเหนื่อยเชิงจิตวิสัย ซึ่งแตกต่างจากความอ่อนแอ (weakness) และมีการตั้งต้นทีละน้อย ความล้าสามารถบรรเทาได้โดยได้รับการพักผ่อนชั่วระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งต่างจากความอ่อนแอ ความล้าอาจมีสาเหตุทางร่างกายหรือจิตใจก็ได้ ความล้าทางกายภาพเป็นสภาพที่กล้ามเนื้อไม่สามารถธำรงสมรรถภาพทางกายภาพเหมาะสมได้ชั่วคราว และกิจกรรมทางกายอย่างหักโหมยิ่งทำให้ความล้ารุนแรงขึ้น ความล้าทางจิตใจเป็นการลดสมรรถภาพการรู้สูงสุดไปชั่วคราว อันเป็นผลมาจากกิจกรรมการคิดยาวนาน ความล้าสามารถแสดงออกมาเป็นอาการง่วงซึม ภาวะง่วงงุน หรือความล้ามุ่งประเด็นตั้งใจ
ปวดเมื่อย
เมื่อยล้า
ปอนด์ต่อตารางนิ้ว
ปอนด์ต่อตารางนิ้ว  หรือชื่อที่ถูกต้องกว่าคือ แรงปอนด์ต่อตารางนิ้ว  สัญลักษณ์ psi (พีเอสไอ) หรือ lbf/sq in เป็นหน่วยวัดความดันซึ่งมีพื้นฐานจากระบบอังกฤษแบบอาวัวร์ดูปัว นิยมใช้ในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา หนึ่งปอนด์ต่อตารางนิ้วคือความดันซึ่งเป็นผลจากแรงหนึ่งแรงปอนด์กระทำต่อพื้นที่หนึ่งตารางนิ้ว
1 lbf/sq in ≈ 6,894.757 Pa ในระบบเอสไอ
ความสัมพันธ์กับหน่วยวัดรูปแบบอื่น ๆ.
ในการใช้งานตัวย่อ มักมีการเติมตัวอักษรลงไปหลังสัญลักษณ์ "psi" เพื่อแสดงปริมาณที่ถูกวัด อย่างไรก็ตาม สถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีสหรัฐอเมริกา (เอ็นไอเอสที) แนะนำว่า เพื่อเพื่อป้องกันความสับสน การเติมตัวอักษรให้เติมที่ปริมาณที่ถูกวัดแทนที่จะเป็นตัวหน่วยวัดเอง ตัวอย่างเช่น ให้ใช้ ""P"g = 100 psi" แทน ""P" = 100 psig"
พีเอสไอจี.
พีเอสไอจี (psig) ย่อจาก pound[-force] per square inch gauge เป็นหน่วยวัดความดันเทียบกับความดันบรรยากาศที่ระดับน้ำทะเล ต่างจากพีเอสไอ (psi) ซึ่งวัดความดันเทียบกับสุญญากาศ (เช่นในอวกาศ) เกจวัดความดันส่วนใหญ่ เช่นเกจวัดลมยาง มักปรับตั้งให้อ่านได้ค่าเป็นศูนย์ที่ระดับน้ำทะเลเนื่องจากการใช้งานส่วนใหญ่ต้องการวัดผลต่างความดัน
ที่ระดับน้ำทะเล ความดันเนื่องจากบรรยากาศของโลกจะมีค่า 14.7 psi มนุษย์จะไม่รู้สึกถึงความดันนี้เพราะว่าระดับความดันของของเหลวในร่างกายมนุษย์นั้นเท่ากับความดันภายนอก ถ้าเกจวัดความดันปรับตั้งไว้ให้อ่านได้ค่าความดันเป็นศูนย์ในอวกาศ เมื่อนำมาวัดที่ระดับน้ำทะเลย่อมอ่านได้ค่าเป็น 14.7 psi ดังนั้น ถ้าวัดความดันเกจของล้อรถยนต์ได้ 30 psi แสดงว่าความดันสัมบูรณ์คือ 44.7 psi นั่นเอง