pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภาพ “การนมัสการของโหราจารย์” ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1476 สำหรับวัดซันตามาเรียโนเวลลา (Santa Maria Novella) มีภาพเหมือนของโกซีโม เด เมดีชี, จูลิอาโน เด เมดีชี (หลาน) และ โจวันนี เด เมดีชี (ลูก) วาซารีสรรเสริญคุณภาพของภาพเขียนว่าเป็นจุดสุดยอดของบอตตีเชลลี
ในปี ค.ศ. 1481 สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 เรียกตัวบอตตีเชลลีและช่างเขียนผู้มีชื่อเสียงชาวฟลอเรนซ์และอุมเบรียอื่น ๆ ไปเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่โบสถ์น้อยซิสทีน งานที่บอตตีเชลลีเขียนมีความสำเร็จพอประมาณ หลังจากนั้นบอตตีเชลลีก็กลับมาฟลอเรนซ์ และเขียนความเห็นบางส่วนของงานของดันเตและเขียนภาพประกอบ “ไฟนรก” (Inferno) สำหรับมหากาพย์ "ดีวีนากอมเมเดีย" (ไตรภูมิดันเต) ซึ่งบอตตีเชลลีทุ่มเททั้งทางใจและทางกำลังทรัพย์จนทำให้ชีวิตออกจะไม่เข้าร่องเข้ารอยอยู่ระยะหนึ่ง
กลางคริสต์ทศวรรษ 1480 บอตตีเชลลีเขียนจิตรกรรมฝาผนังชิ้นสำคัญร่วมกับปีเอโตร เปรูจีโน, โดเมนีโก กีร์ลันดาโย และฟีลิปปีโน ลิปปี ให้กับโลเรนโซ เด เมดีชีที่คฤหาสน์ใกล้เมืองวอลแตร์รา นอกไปจากการเขียนจิตรกรรมฝาผนังสำหรับวัดหลายแห่งในฟลอเรนซ์
ในปี ค.ศ. 1491 บอตตีเชลลีทำงานให้กับสมาคมที่มีอำนาจในการตัดสินในการตกแต่งด้านหน้าของมหาวิหารฟลอเรนซ์ ในปี ค.ศ. 1502 บอตตีเชลลีถูกกล่าวหาว่ามีความผิดในการสมสู่วัจมรรคแต่ต่อมาศาลก็ยกเลิกข้อกล่าวหา ในปี ค.ศ. 1504 บอตตีเชลลีได้เป็นสมาชิกของคณะกรรมการที่มีอำนาจในการตัดสินใจเกี่ยวกับที่ตั้งของประติมากรรมดาวิดโดยมีเกลันเจโล งานเขียนสมัยต่อมา โดยเฉพาะงานเขียนในชุดประวัติของนักบุญเซนอบิอุส (Saint Zenobius) แสดงการเปลื่ยนแปลงวิธีการเขียนรูป ตัวแบบจะออกไปทางบิดเบือนและการใช้สีที่ไม่เป็นธรรมชาติ เช่นที่เห็นในงานเขียนของฟราอันเจลีโกเกือยร้อยปีก่อนหน้านั้น
มาไพ ณ ราชวัตร
มาไพ ณ ราชวัตร สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 6) แพ้ 6
ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)
ปีเตอร์ เบรอเคิล ผู้พ่อ (, ; ; พ.ศ. 2068 - 9 กันยายน พ.ศ. 2112) เป็นจิตรกรชาวเฟลมิชของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช เบรอเคิลมีชื่อเสียงในด้านการเขียนจิตรกรรมภูมิทัศน์และภาพชีวิตประจำวันโดยเฉพาะของเกษตรกร ที่ทำให้ได้รับสมญาว่า "Peasant Bruegel" เพื่อให้ต่างจากสมาชิกผู้อื่นในตระกูล "Brueghel" ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2102 เบรอเคิลก็เลิกสะกดชื่อด้วยอักษร "h" ในชื่อ และลงชื่อเพียง "Bruegel"
เบรอเคิลมีผลงานที่สำคัญ ๆ หลายชิ้นที่รวมทั้ง "ภูมิทัศน์และอิคารัสปีกหัก" (Landscape with the Fall of Icarus), "หอบาเบล" (The Tower of Babel) และ "งานแต่งงานของชาวนา" (The Peasant Wedding)
ยังไม่ชัดเจนว่าปีเตอร์ เบรอเคิลเกิดที่ไหน ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ท่าเรือแอนต์เวิร์ปซึ่งทุกวันนี้เป็นส่วนหนึ่งของเบลเยียม เกิดเป็นศูนย์กลางทางการค้าหลัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้าศิลปะซึ่งเฟื่องฟู ศิลปินอายุน้อยกลายเป็นเด็กฝึกงานที่นี่ ของปีเตอร์ กุกเกอ ฟัน อาลสต์ (Pieter Coecke van Aelst) และเป็นที่นี่ด้วยที่พบเอกสารไม่กี่ชิ้นเกี่ยวกับชีวิตของเขา
จิตรกรผู้เชี่ยวชาญจองที่ในสมาคมช่างนักบุญลูกา (Guild of St. Luke) ใน พ.ศ. 2094 (ค.ศ. 1551) เบรอเคิลได้การยอมรับเป็นผู้เชี่ยวชาญในอาชีพของเขาเหมือนเพื่อน ๆ สมาชิกสมาคมของเขา เขาน่าจะอายุ 26 ปี เบรอเคิลเข้าร่วมสำนักพิมพ์ที่เป็นเจ้าของโดยศิลปินกราฟิก ฮีเยโรนีมึส โกก (Hieronymus Cock) ซึ่งเขาทำภาพวาดสำหรับการแกะสลัก
โกกขายงานแกะสลักของเบรอเคิลหลายพันชิ้นทั่วทั้งยุโรป เขาส่งศิลปินกราฟิกผู้มีพรสวรรค์ไปอิตาลีด้วย เพื่อศึกษางานของผู้เชี่ยวชาญงานสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา มันเกือบเป็นข้อผูกพันสำหรับศิลปินเฟลมิชที่ถูกทำให้คุ้นเคยกับ "โรงเรียนอิตาลี" และกฎของมันเกี่ยวข้องกับทัศนียภาพและสัดส่วน ไม่นานเบรอเคิลกลายเป็นหนึ่งในดาวของโกก เป็นเวลาสองปีที่เขาร่างภาพสำหรับงานแกะสลักของผลิตเป็นจำนวนมากของโกก ซึ่งเพลิดเพลินใกล้เคียงกับรายการศิลปะวันนี้
แล้วเบรอเคิลเปลี่ยนเป็นวาดภาพ เขามีผู้อุปถัมภ์มั่งคั่งที่เป็นพ่อค้า เช่น ฮันส์ ฟรังเกิร์ต (Hans Franckert) นีโกลาส โยงเคอลิงก์ (Nicolaes Jonghelinck) และนักภูมิศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง อับราฮัม ออร์ทีเลียส พวกเขาประทับใจภาพวาดต่าง ๆ ของเบรอเคิลอย่างสูงและเก็บรวบรวมพวกมัน
ใน พ.ศ. 2105 เบรอเคิลวาดหนึ่งในภาพน่าประทับใจสุดของเขา "ชัยชนะของความตาย" มนุษยชาติถูกโจมตีโดยกองทัพแห่งความตาย ความตายไม่แบ่งแยก เขาเชิญพระราชารวมทั้งหลวงพ่อของโบสถ์ไปการเต้นรำแห่งความตาย ของเขา เขาไม่แบ่งระหว่างความเชื่อทางศาสนา ความสนใจในการเมือง รวยและจน หรือระหว่างอายุน้อยและอายุมาก
โลกกำลังมาถึงจุดจบ ในการเต้นรำแห่งความตายที่น่ากลัว การเต้นรำแห่งความตายเป็นลักษณะสำคัญโบราณซึ่งถูกใช้โดยศิลปินหลายท่านก่อนเบรอเคิล แต่ไม่เคยมีความตายเกิดขึ้นกับมนุษยชาติในจำนวนมากเช่นนี้ งานของเบรอเคิลสะท้อนความกลัวของวันนั้นว่าการสิ้นสุดของโลกใกล้มาถึงอย่างน่าประทับใจ นี่เป็นภาพวาดตลอดกาล
ใน พ.ศ. 2106 หนึ่งปีหลังวาดภาพ "ชัยชนะของความตาย" เบรอเคิลย้ายไปบรัสเซลส์ เมืองหลวงคาทอลิกของเนเธอร์แลนด์โดยสเปน เขาถูกกล่าวหาว่าย้ายเพื่อทำให้ภรรยาอายุน้อยของเขาพอใจ ที่นี่มีเหตุผลมากสำหรับการคาดเดา ในฐานะผู้เห็นอกเห็นใจโปรเตสแตนต์ เขาต้องกลัวการแก้แค้นต่าง ๆ หรือเปล่า ไม่ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรก็ตาม ในบรัสเซลส์ ศิลปินอยู่ได้ดีจากลูกค้าคาทอลิกของเขา เบรอเคิลหลีกเลี่ยงการเข้าข้างอย่างเปิดเผย
ตามที่กาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander) กล่าว ไม่นานก่อนความตายของเขา เขาเผาภาพวาดเหน็บแนมและเอกสารต่าง ๆ ศิลปินหวังที่จะช่วยภรรยาและลูก ๆ ของเขาจากผู้สอบสวนชาวสเปนหรือเปล่า
อัลเบร็ชท์ ดือเรอร์
อัลเบร็ชท์ ดือเรอร์ (; 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1471 – 6 เมษายน ค.ศ. 1528) เป็นจิตรกรและนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน เขาเป็นลูกศิษย์ของมิชชาเอล โวลเกอมูท (Michael Wolgemut) มีผลงานทางศิลปะที่สำคัญ เช่น "Knight, Death, and the Devil", "Saint Jerome in his Study", "Melencolia I" เป็นต้น
Live In Memphis (วิดีโอของเซลีน ดิออน)
ฟรันซิสโก โกยา
ฟรันซิสโก โกยา (Francisco Goya) ชื่อเต็ม ฟรันซิสโก โคเซ เด โกยา อี ลูเซียนเตส (Francisco José de Goya y Lucientes) 30 มีนาคม พ.ศ. 2289 (ค.ศ. 1746) - 16 เมษายน พ.ศ. 2371 (ค.ศ. 1828) จิตรกรและศิลปินภาพพิมพ์แนวศิลปะจินตนิยม (Romanticism) ชาวสเปน ได้รับการยกย่องว่าทั้งเป็น "Old Master" คนสุดท้ายและเป็นศิลปินแนวสมัยใหม่คนแรก เขาวาดทิวทัศน์งดงามในสไตล์โรโกโกได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่เหมือนจิตรกรชาวสเปนท่านอื่น ฟรันซิสโก โกยา เป็นแรงบันดาลใจให้กับศิลปินรุ่นหลังในแนวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น แนวสำแดงพลังอารมณ์ (Expressionist) หรือ แนวเหนือจริง (Surrealist) ต่างได้รับแรงบันดาลใจจากฟรานซิสโก เด โกยาทั้งสิ้น เขาถูกแต่งตั้งให้เป็นจิตรกรราชสำนักคนแรกของสเปน
ชีวิตในตอนต้น.
เขาเกิดในหมู่บ้านฟูนเดโตดอส(Fuendetodos), แคว้นอารากอง(Aragon), ประเทศสเปน(Spain) ห่างจากเมืองหลวงกรุงมาดริด (Madrid)เป็นระยะทางกว่า 300 กิโลเมตรและต้องใช้เวลาเดินทางในยุคนนั้นเป็นเวลา 8 วัน โกยาเป็นลูกคนที่ 4 ในจำนวน 6 คน ของ นายJosé Benito de Goya y Franqueล และ นางGracia de Lucientes y Salvador ครอบครัวของโกยาได้ย้ายมาจาก เมืองซาราโกซา(Zaragoza) เมืองศูนย์กลางของแคว้นอารากอง(Aragon) ส่วนเหตุผลในการย้ายมานั้นไม่ได้มีการบันทึกไว้ ครอบครัวของโกย่าเป็นครอบครัวชนชั้นกลางค่อนไปทางยากจน บิดาเป็นช่างปิดทอง ต้นตระกูลฝั่งมารดาของโกยาเป็นผู้ดีเก่ายากจน
จิตรกรอายุน้อยผู้ทะเยอทะยานมามาดริด การเข้าแข่งขันของเขาตอนแรกไม่ประสบความสำเร็จ แต่เขาไม่หมดกำลังใจ เวลานั้นสเปนถูกปกครองโดยพระเจ้าชาร์ลส์ที่สาม พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ที่ถูกแนะนำโดยความคิดต่างๆ ของแสงสว่าง (Enlightenment) ในสภาพใจกว้างนี้ เป็นไปได้สำหรับลูกชายของช่างฝีมือที่ไม่ใครรู้จักที่จะรับความชื่นชอบของพระราชา แม้ว่าเขาเรียนศิลปะที่สตูดิโอเล็กๆ ในซาราโกซา ภาพวาดของโกยาถูกครอบงำโดยความสุขในการใช้ชีวิต (joie de vivre) และการมองโลกในแง่ดีของโรโกโก ความเชื่อของศตวรรษที่ 18 ในแสงสว่างและอารมณ์ของเหตุผล
ในพ.ศ. 2335 (ค.ศ. 1792) โกยาป่วยอย่างร้ายแรง เขาอายุ 46 ปีและเป็นอัมพาตหลายเดือน เขาหูหนวกจนถึงปลายของชีวิตเขา แต่ความพิการนี้ไม่อาจทำให้ความคิดสร้างสรรค์ของเขาน้อยลง ตรงกันข้าม มันปรับปรุงศักยภาพการมองเห็นของเขาให้ดีขึ้นและลึกขึ้น เขามีชื่อเสียงจากการเขียนภาพในช่วง พ.ศ. 2336-2337 ซึ่งเป็นช่วงที่เขากำลังป่วยจากอาการสมองอักเสบและเจอกับสภาพสงครามกลางเมืองในสเปน และสภาพเศรษฐกิจที่ตกต่ำ ทำให้งานของโกยาในช่วงนั้นสะท้อนด้านมืดของสังคม ในพ.ศ. 2338 โกยาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการการวาดภาพที่ราชสถาบันศิลปะ (Royal Academy of Art) ในมาดริด ขณะเดียวกันเขาเปลี่ยนความสนใจไปที่คนธรรมดาอย่างเพิ่มขึ้น
สเปนอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส จักรพรรดินโปเลียนทรงแต่งตั้งหนึ่งในพระอนุชาของพระองค์เป็นผู้สำเร็จราชการ ชาวฝรั่งเศสครอบครองมาดริดด้วยคน 200,000คน/ เราสามารถจินตนาการจิตรกรหูหนวก, สูงวัยกำลังเดินผ่านตรอกต่างๆ ของเมืองหลวง สังเกตชีวิตประจำวันและงานของเพื่อนร่วมชาติเขาภายใต้อำนาจฝรั่งเศส เขามีสัมผัสสายตาของเขาให้พึ่งเท่านั้น และมีประสบการณ์ในการครอบครองบ้านเกิดเขาผ่านสายตาแหลมคมอย่างยิ่ง
พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่เจ็ด พระโอรสของพระเจ้าชาร์ลส์ที่สี่ กลายเป็นพระราชาแห่งสเปน พระองค์ทรงเป็นฝ่ายตรงข้ามที่รุนแรงของแสงสว่าง ในพ.ศ. 2363 (ค.ศ. 1820) โกยาถอนตัวจากความสันโดษของธรรมชาติ เขาซื้อบ้านบนแม่น้ำมานซานาเรส (Manzanares) เพื่อนบ้านเรียกมันว่า “บ้านของนกพิราบ” (House of Doves) กลางคืนเขาวาดกำแพงของสองห้องใหญ่สุดด้วย “พินตูราส เนกราส” (pinturas negras) หรือภาพดำที่เป็นตำนาน พ.ศ. 2367 หลังความล้มเหลวของการปฏิวัติ โกยาที่ตอนนั้นเป็นชายชรา ตัดสินใจอพยพไปบอร์โดซ์ในฝรั่งเศส ศูนย์กลางของผู้ถูกเนรเทศชาวสเปน การเดินทางสองครั้งไปมาดริดรับประกันเงินสงเคราะห์แก่เขา และเขากลับไปบอร์โดซ์ถาวร ระหว่างเวลานี้ ดูเหมือนเขาค้นพบความสงบของวันก่อนๆ ใหม่อีกครั้ง
ภูเขาอาจดูดซึมความกลัวผีและปีศาจต่างๆ ของฟรันซิสโกน้อยแล้ว ปีศาจและสัตว์ประหลาด สายตาของความไม่ได้สติ สิ่งเหล่านี้เป็นหัวข้อของ “กาปรีโกส ” (Caprichos) ในเวลาต่อมาของเขา ชุดตำนานซึ่งเขาควบคุมจินตนาการและความสร้างสรรค์ของเขาอย่างอิสระ คำขวัญของแผ่นไม่ธรรมดานี้คือ “สัตว์ประหลาดที่เกิดจากการหลับของเหตุผล” การแสดงออกของความหวังอย่างยิ่งว่ายุคแห่งแสงสว่างจะให้โลกที่ดีกว่าซึ่งปกครองโดยเหตุผล โกยารวมหลายเทคนิค เขาสร้างการแสดงที่ยิ่งใหญ่ด้วยพลังเป็นนัยของความแตกต่างระหว่างดำและขาว กาปรีโกสโฆษณาในหนังสือพิมพ์ต่างๆ และเป็นฉบับแรกที่ขายโดยผู้ขายน้ำหอมใกล้บ้านของโกย/ โกยาหวังกระตุ้นเหตุผลที่เขาเชื่อว่านอนอยู่ในคนธรรมดา
ภายในเวลาสั้นๆ เขาได้รับทางเข้าไปสู่ชนชั้นสูงและแม้แต่พระอนุชาของพระราชา เขาเพลิดเพลินกับชีวิตที่ราชสำนักและบ้านในชนบทของคนรวยชั้นสูง คฤหาสน์ชนบทของดยุคแห่งโอซูน่าเปิดอย่างถาวรต่อเขา ดยุคเป็นหนึ่งในผู้อุปถัมภ์รายใหญ่แรกๆ ของเขา โกยาพยายามปรับตัวต่อการใช้ชีวิตแบบนี้แต่รักษาความโดดเดี่ยวภายในไปกับมัน แม้เป็นเช่นนั้น ไม่นานเขากลายเป็นนักวาดภาพที่ถูกแสวงหาอย่างมากโดยสังคมสง่างาม
ภาพวาดครอบครัวของดยุคแห่งโอซูน่า ภาพวาดซึ่งทำให้สเปนรับรู้แสงสว่าง โกยาวาดดยุคเป็นพ่อที่แสดงความรักของครอบครัว และแล้วในพ.ศ. 2329 (ค.ศ. 1786) โกยาได้รับการแต่งตั้งเป็นจิตรกรของพระราชา
ภาพวาดของมาร์เควียเนสแห่งวิลลาฟรังกา เขาไม่ได้วาดชนชั้นสูง แต่วาดความเป็นอยู่ของมนุษย์ ผู้หญิงสงบกับตัวเธอเอง กับประสบการณ์ชีวิต
ในฐานะจิตรกรราชสำนัก เขาต้องวาดภาพของพระบรมวงศานุวงศ์ มันกลายเป็นหนึ่งในภาพวาดมีชื่อสุดของเขา นี่คือพระเจ้าชาร์ลส์ที่สี่, พระราชินีมาเรีย ลุยซา (Maria Luisa), เจ้าชายเฟอร์ดินานด์รัชทายาท และพระราชชนนี (Queen Mother)ในเงาด้านหลังคือโกยาเอง เจ้าชายพระองค์เล็กเท่านั้นทอดพระเนตรพวกเราโดยตรง และพระองค์กลัวสิ่งที่พระองค์ทอดพระเนตร ภาพวาดนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นงานชิ้นสุดท้ายของสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในยุคที่การปฏิวัติฝรั่งเศสตามมา
เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์
เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ (, ; 28 มิถุนายน พ.ศ. 2120 - 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2183) เป็นจิตรกรชาวเฟลมิชที่มีชื่อเสียงในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีผลงานในรูปแบบศิลปะบาโรก
รือเบินส์เกิดในปี พ.ศ. 2120 ที่เมืองซีเกิน (Siegen) ใกล้กับโคโลญ ตระกูลของเขามาจากนครแอนต์เวิร์ป ซึ่งอยู่ในอาณาบริเวณของประเทศที่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลซึ่งในปัจจุบันนี้เราเรียกว่าประเทศเบลเยียม
ในสมัยนั้นประเทศฮอลแลนด์และประเทศเบลเยียมมีฐานะเป็นแว่นแคว้นรวมอยู่ในประเทศเดียวกัน โดยอยู่ภายใต้การปกครองของชาวสเปนและประชาชนทั้งหลายต่างก็กำลังจะเริ่มก่อกบฏต่อต้านผู้กดขี่พวกเขา บิดาของรือเบินส์ต้องหลบหนีจากสเปนไปยังประเทศเยอรมนี และที่นั้นในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่มีชื่อว่าเมืองซีเกิน ก็กลายเป็นที่กำเนิดของรือเบินส์ พอเขาอายุ 9 ปี ก็มาอยู่เมืองโคโลญกับบิดา มารดา และฟีลิปผู้เป็นพี่ชาย ใน พ.ศ. 2130 บิดาของเขาถึงแก่กรรมลง มารดาของเขาจึงส่งบุตรคนน้องนี้กลับไปนครแอนต์เวิร์ป
รือเบินส์เข้าโรงเรียนในนครแอนต์เวิร์ป และเรียนรู้ภาษาละตินและภาษากรีกด้วย ผู้เป็นมารดาต้องการให้เขาเป็นข้าราชสำนัก พอเขาอายุ 13 ปี เธอจึงส่งเขาไปเป็นมหาดเล็กในราชสำนักของเจ้าฟ้าหญิงใหญ่ ทรงพระนามว่า มาร์เกอริต เดอ ลีญ ชีวิตที่นี่ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับหนูน้อยผู้นี้เลย (รือเบินส์พบว่า การเป็นเด็กมหาดเล็กรับใช้ในราชสำนักช่างเป็นชีวิตที่น่าเบื่อเสียจริง ๆ) เพราะเขาพร้อมที่จะแสดงสัญญาณแห่งอัจฉริยะทางการเขียนภาพให้ปรากฏอยู่แล้ว
รือเบินส์ร้องขอให้มารดาพาเขาออกไปจากราชสำนัก และแล้วในปี พ.ศ. 2134 เขาถูกส่งตัวไปศึกษากับจิตรกรภาพทิวทัศน์นามว่า โตบียัส เฟอร์ฮาคต์ (Tobias Verhaecht) หลังจากนั้นอีก 6 เดือน เขาก็ได้ไปทำงานอยู่กับศิลปินอีกคนหนึ่ง คือ อาดัม ฟัน โนร์ต (Adam van Noort) และใช้เวลา 4 ปีอยู่ในห้องปฏิบัติงานศิลปะที่ค่อนข้างจะไม่เรียบร้อยของศิลปินผู้นี้ แต่ก็สนุกสนานมากทีเดียว ครูคนที่ 3 ของเขาเคยเดินทางท่องเที่ยวมามาก และเป็นคนฉลาดหลักแหลมมาก ด้วยครูคนนี้มีนามว่า โอตโต ฟัน เฟน (Otto van Veen) ซึ่งรือเบินส์ก็ได้ทำงานในห้องปฏิบัติศิลปะของเขาเรื่อยมาจนกระทั่ง พ.ศ. 2143
แต่สำหรับพรสวรรค์ทางศิลปะที่ยิ่งใหญ่ของเขา แม้แต่แอนต์เวิร์ป (ซึ่งในขณะนั้นใหญ่กว่าลอนดอนหรือปารีส) ก็ยังเล็กเกินไป เขาเริ่มเดินทางไปอิตาลี ตอนนี้เขาศึกษา วาด และลอกทุกอย่างในศิลปะอิตาลีที่เขาสามารถเจอเป็นครั้งแรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับทิเชียน
ที่โรม ศิลปะบาโรกกำลังเกิดขึ้นในฐานะศิลปะเรอแนซ็องส์ครั้งที่สอง ขณะนั้นเป็นสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 รือเบินส์อยู่ในโนโรมเกือบสี่ปี เขาศึกษางานของมีเกลันเจโลในโบสถ์น้อยซิสทีน การศึกษากับราฟาเอลของเขาละเอียดไม่น้อยกว่ากัน รือเบินส์จากโรมในพ.ศ. 2151 และกลับไปแอนต์เวิร์ป ทันทีทันใดหลังการกลับของเขา เขาวาดการชื่นชมของแมไจสำหรับศาลาว่าการเมืองแอนต์เวิร์ป
ชีวิตของรือเบินส์น่าทึ่งและโลดแล่นอย่างมีพลังคล้ายองค์ประกอบภาพของเขา ในฤดูร้อนของ พ.ศ. 2152 เขาแต่งงานกับอีซาแบ็ลลา บรันต์ (Isabella Brant) ลูกสาวของผู้สูงศักดิ์แอนต์เวิร์ป และไม่นานเขาย้ายไปในบ้านหลังใหญ่ซึ่งในหลายปีต่อมาเขาขยายให้มีเป็นลักษณะราวกับพระราชวังด้วยห้องทำงานขนาดใหญ่ รือเบินส์ได้รับการแต่งตั้งเป็นจิตรกรในราชสำนักของอาร์ชดุ๊กอัลเบร็ชท์ ข้าหลวงสเปน แต่เขาได้รับระยะเวลาในสัญญาที่ให้เขาอยู่และทำงานในแอนต์เวิร์ปมากกว่าที่นั่งของรัฐบาลในบรัสเซลส์ หลังจากนั้นพ่อของเขาเป็นนายกเทศมนตรีแอนต์เวิร์ป เมืองที่ร่ำรวยสุดในยุโรป
การสัมผัสอย่างใกล้ชิดกับสภาเมืองแอนต์เวิร์ปของเขา, ข้าหลวงสเปนในบรัสเซลล์ และความมีเมตตาสุดนำรือเบินส์ไปในศูนย์กลางของอำนาจทางการเมือง สตูดิโอของเขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของกิจกรรมทางการทูต โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังการเกิดขึ้นของสงคราม 30 ปีใน พ.ศ. 2161 กษัตริย์แห่งสเปนพระราชทานตำแหน่งอันมีเกียรติแก่รือเบินส์ และระหว่างภารกิจทางการทูตครั้งหนึ่ง เขารับพระราชทานการแต่งตั้งเป็นอัศวินโดยพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
ดิเอโก เบลัซเกซ
ดิเอโก โรดริเกซ เด ซิลบา อี เบลัซเกซ (; 6 มิถุนายน พ.ศ. 2142 - 6 สิงหาคม พ.ศ. 2203) เป็นจิตรกรชาวสเปน มีผลงานที่มีชื่อเสียง เช่น "Las Meninas", "La Venus del espejo" และ "La Rendición de Breda"
จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง
จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง อดีตนักมวยสากลอาชีพชาวไทย มีสถิติการชกทั้งหมด 21 ครั้ง ชนะ 13 (น็อก 9) แพ้ 8 เคยเป็นคู่ซ้อมของเขาทราย แกแล็คซี่ ขณะที่ครองแชมป์โลก
ปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนมวยสากล โดยทำหน้าที่ฝึกสอนให้กับนักมวยไทยระดับแชมป์โลกหลายคน เช่น พงษ์ศักดิ์เล็ก ไก่ย่างห้าดาวยิม, ยอดมงคล ซีพีเฟรชมาร์ท, พนมรุ้งเล็ก ไก่ย่างห้าดาวยิม, น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท
โยฮันเนิส เฟอร์เมร์
โยฮันเนิส ไรเนียส์โซน เฟอร์เมร์  หรือ โยฮัน เฟอร์เมร์ (; 31 ตุลาคม ค.ศ. 1632 - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1675) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ มีผลงานในด้านศิลปะบาโรก มักวาดภาพที่แสดงถึงชีวิตประจำวันธรรมดาของคน เขาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเดลฟท์ และเป็นจิตรกรที่ประสบความสำเร็จพอสมควรในเมืองของเขา แต่ว่าไม่ได้ร่ำรวยเป็นพิเศษเพราะสร้างผลงานค่อนข้างน้อย ผลงานที่มีชื่อเสียงได้แก่ "สาวใส่ต่างหูมุก" ซึ่งเป็นภาพที่รู้จักกันในชื่อ "โมนาลีซาจากทางเหนือ"
เฟอร์เมร์ถูกลืมไปกว่าสองร้อยปี และกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งเมื่อนักวิจารณ์ศิลปะชื่อ ตอเร-เบือร์เกอร์ (Thoré-Bürger) เขียนบทความระบุภาพ 66 ภาพว่าเป็นของเขา (แต่มีเพียง 35 ภาพที่เป็นที่ยอมรับอย่างแน่นอนว่าเป็นของเขาในปัจจุบัน) ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาชื่อเสียงของเฟอร์เมร์ก็เริ่มโด่งดังขึ้น ได้รับการยกย่องว่าเป็นจิตรกรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ และเป็นที่ยอมรับในเรื่องเทคนิคการใช้แสงในผลงานของเขา
โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ เกิดมาในครอบครัวชนชั้นกลางในเมืองเดลฟท์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ และหลังจากนั้นไม่กี่วันเขารับศีลบัพติศมาเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1632 ถึงแม้ว่าเฟอร์เมร์จะมาจากครอบครัวโปรเตสแตนต์ แต่เขากลับแต่งงานกับกาตารีนา โบลเนิส ผู้ซึ่งนับถือนิกายโรมันคาทอลิก เขาทั้งสองย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของแม่ยายซึ่งมีฐานะร่ำรวยกว่า เฟอร์เมร์อาศัยอยู่ที่นั่นตลอดชีวิต โดยวาดภาพในห้องด้านหน้าบนชั้นสอง ภรรยาของเขาให้กำเนิดบุตร 14 คน
ประวัติของเฟอร์เมร์นั้นค่อนข้างจะคลุมเครือ เขาเป็นผู้ที่ทุ่มเทให้กับศิลปะเท่านั้น ข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของเขานั้นมาจากการลงทะเบียน เอกสารทางการ และคำวิจารณ์จากศิลปินคนอื่น ๆ จึงทำให้ตอเร-เบือร์เกอร์เรียกเขาว่า สฟิงซ์แห่งเมืองเดลฟท์
Eristalis tenax
Eristalis tenax เป็นที่พบเห็นทั่วไปและแพร่หลายมากที่สุดในโลก ทั้งในทวีปอเมริกาเหนือ ทวีปยุโรป และทวีปออสเตรเลีย และในแถบเทือกเขาหิมาลัย ยกเว้นในทวีปแอนตาร์กติกา
พระเศวตวรรัตนกรี
พระเศวตวรรัตนกรีฯ เป็นช้างสำคัญช้างที่สองในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
พระเศวตวรรัตนกรีฯ เป็นช้างพลายเผือก เกิดจากแม่ช้างบ้านของนายแก้ว ปัญญาคง ที่ตำบลอ่อนใต้ อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ต่อมาพันตำรวจเอกนิรันดร ชัยนาม ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ได้น้อมเกล้าถวายเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2509 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จราชดำเนินทรงประกอบพิธีสมโภชขึ้นระวางที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2509 พระราชนามนามว่า
พระเศวตวรรัตนกรีฯ ได้ล้มลงที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2510
แมลงวันดอกไม้
แมลงวันดอกไม้  วงศ์ Syrphidae หรือที่รู้จักในชื่อ "hoverfly" เป็นวงศ์หนึ่งของแมลง
Microdontinae
Microdontinae เป็นวงศ์ย่อยของแมลงในวงศ์แมลงวันดอกไม้ (Syrphidae) ประกอบด้วยประมาณ 350 สปีชีส์
จักรพรรดิกวังซฺวี่
สมเด็จพระจักรพรรดิกวังซฺวี่  พระนามเดิมว่า อ้ายซินเจว๋หลัว ไจ้เถียน  เป็นพระโอรสในองค์ชายอี้เซฺวียน ซึ่งเป็นพระอนุชาในสมเด็จพระจักรพรรดิเสียนเฟิง พระราชชนนีคือ องค์หญิงเย่เฮ่อน่าลา ว่านเจิน พระขนิษฐาในสมเด็จพระจักรพรรดินีซูสี พระราชชนนีพันปีหลวง ขึ้นครองราชย์ตั้งแต่มีพระชนมพรรษาเพียง 3 พรรษา ซึ่งการขึ้นครองราชย์ของพระองค์เป็นการผิดกฎมณเฑียรบาล เพราะสมเด็จพระสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อก่อนสวรรคตได้ทรงแต่งตั้งองค์ชายไจ้ซู่พระญาติให้เป็นรัชทายาท แต่ในเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดินีซูสี พระราชชนนีพันปีหลวง ทรงต้องการให้พระองค์ขึ้นครองราชย์ก็ไม่มีใครกล้าคัดค้าน
สมเด็จพระจักรพรรดิกวังซฺวี่เป็นพระโอรสองค์ที่สองในฉุนจิ้นอ๋องอี้เซฺวียน และพระนางเยเหอนาลา วานเจิน พระขนิษฐาในพระนางฉือสีไทโฮ่ว ดังนั้นพระจักรพรรดิกวังซฺวี่จึงมีศักดิ์เป็นพระภาคิไนยของพระนางซูสีไทเฮา ในวันที่ 12 เดือนมกราคม พ.ศ. 2418 จักรพรรดิถงจื้อเสด็จสวรรคตโดยไม่มีพระราชโอรส จึงทำให้ต้องมีการเลือกฮ่องเต้พระองค์ใหม่ ซึ่ง พระนางซูอันไทเฮา เลือก พระโอรสในกงจิ้นอ๋องเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ แต่พระนางซูสีไทเฮาผู้ครองอำนาจเหนือกว่าพระนางซูอันไทเฮาในขณะนั้นได้เลือก องค์ชายไจ้เถียน (จักรพรรดิกวังซฺวี่ในอนาคต) พระโอรสในฉุนจิ้นอ๋อง ซึ่งการเลือกองค์ชายไจ้เถียนเป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่ ถือว่าผิดธรรมเนียมของการสืบราชสมบัติของราชวงศ์ชิง ที่ต้องเลือกจักรพรรดิองค์ใหม่เป็นสมาชิกราชวงศ์รุ่นถัดไปจากจักรพรรดิพระองค์ก่อน การเลือกนัดดาของพระนางเป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่นั้นก็ได้รับความเห็นชอบจากสมาชิกในราชวงศ์
พระนามของพระองค์ว่าไจ้เถียนนั้น ถือว่าเป็นสมาชิกราชวงศ์ในรุ่นที่หลังจากพระปิตุลา(ลุง)ของพระองค์ คือ จักรพรรดิเสียนเฟิง ดังนั้นจึงถือว่าพระองค์เป็นรัชทายาทของจักรพรรดิเสียนเฟิงมากกว่าที่จะเป็นรัชทายาทของพระจักรพรรดิถงจื้อ พระภาดา (ลูกพี่ลูกน้อง) ของพระองค์ ดังนั้นเพื่อรักษาธรรมเนียมในการสืบราชสมบัติจากพระบิดาสู่โอรส จึงถือให้พระจักรพรรดิกวังซวีเป็นโอรสบุญธรรมของพระจักรพรรดิเสียนเฟิง
พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่พระชนมายุ 4 พรรษาและใช้ชื่อ กวังซฺวี่ เป็นชื่อศักราชในรัชสมัยของพระองค์ ดังนั้นพระองค์จึงรู้จักในนาม สมเด็จพระจักรพรรดิกวังซวี พระองค์ทรงเป็นโอรสบุญธรรมของพระนางซูสีไทเฮา ในตอนที่พระจักรพรรดิยังทรงพระเยาว์นั้น พระพันปีหลวงฉืออันและ พระพันปีหลวงฉือสีป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกัน และพระองค์ได้รับการศึกษาในวัยเยาว์จากราชครูเวิงถงเหอ
ภายหลังจากที่พระองค์มีพระชนม์ควรที่จะเริ่มดำเนินพระราชกรณียกิจด้วยตัวพระองค์เองได้แล้ว แต่พระนางซูสีไทเฮาก็ยังคงพระอำนาจในการตัดสินพระทัยและดำเนินพระราชกรณียกิจแทนพระองค์พระจักรพรรดิอยู่ ถึงแม้ว่าพระนางจะไปประทับที่พระราชวังฤดูร้อนแล้วก็ตาม และพระนางยังมีพระเสาวนีย์เป็นการแต่งเรื่องว่าฉุนจิ้นอ๋อง พระราชบิดาขององค์พระจักรพรรดิจะไม่ทรงก้าวก่ายทางการเมืองไม่ว่าด้วยกรณีใดๆทั้งสิ้น
หลังจากที่พระองค์มีพระราชอำนาจเต็มที่ พระองค์ทรงพระราชดำริที่จะปฏิรูปให้จีนมีความทันสมัยทุกด้านมากกว่าที่จะปฏิรูปไปในทางอนุรักษนิยมแบบพระนางซูสีไทเฮาได้ทรงวางไว้ พระองค์ทรงเชื่อว่าการมีจักรพรรดิภายใต้รัฐธรรมนูญแบบญี่ปุ่น ประเทศจะมีความเจริญทั้งทางด้านการเมืองและเศรษฐกิจ ในเดือนมิถุนายน ปี พ.ศ. 2441 พระองค์ทรงริเริ่มการปฏิรูปร้อยวัน โดยพยายามที่จะปฏิรูป การเมือง สังคมและกฎหมาย ในช่วงระยะเวลาอันไม่นานหลังจากการวางมือของพระนางซูสีไทเฮา พระจักรพรรดิทรงออกพระบรมราชโองการหลายฉบับในการปฏิรูปครั้งใหญ่นี้ โดยมีขุนนางหลักที่คอยช่วยเหลือกิจการในครั้งนี้ของพระองค์ของคนคือ คัง โหย่วเหวย และ เหลียง ฉี่เชา
โดยการเปลี่ยนแปลงนี้มีการเปลี่ยนแปลงประเทศจากเกษตรกรรมไปเป็นอุตสาหกรรมและมีการเปลี่ยนแปลงทางด้านการสอบรับราชการ โดยพระองค์ทรงออกพระราชกฤษฎีกาในการจัดตั้งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่ทันสมัยในขณะนั้นของจีน มีการก่อสร้างทางรถไฟ ลู่หาน และระบบท้องพระคลังให้มีระบบเช่นเดียวกับทางตะวันตก โดยมีเป้าหมายทำให้จีนเป็นประเทศที่ทันสมัย มีพระมหาจักรพรรดิภายใต้รัฐธรรมนูญแต่ยังคงความเป็นจีนเอาไว้อยู่ ดังเช่นการปฏิรูปสมัยเมจิของญี่ปุ่น
อย่างไรก็ตามสภาพสังคมจีนในขณะนั้นยังเป็นแบบนับถือลัทธิขงจื้ออยู่และการปฏิรูปครั้งนี้ยังมีความขัดแย้งไปถึงพระนางซูสีไทเฮาด้วย ผู้ซึ่งว่าราชการหลังม่านอยู่ในขณะนั้น ข้าราชการหัวอนุรักษนิยมหลายคนไม่พอใจในการปฏิรูปครั้งนี้ และได้ไปร้องทุกข์กับพระนางซูสีไทเฮา พระนางทรงรู้ดีว่าไม่มีทางที่จะทำให้การปฏิรูปของพระจักรพรรดิหยุดลงได้ มีเพียงทางเดียวเท่านั้นคือการรัฐประหารยึดพระราชอำนาจ สมเด็จพระจักรพรรดิทรงทราบถึงแผนการของพระนางจึงได้ทำการปรึกษากับ คัง โหย่วเหวย และคณะปฏิรูป และพวกเขาได้ตัดสินใจที่จะใช้กองทัพของ หยวน ซื่อไข่ ซึ่งเป็นกองทัพที่ทันสมัยในขณะนั้นถึงแม้ว่าจะมีทหารประจำการเพียง 6000 นายเท่านั้น และพระนางซูสีไทเฮาก็ได้เรียกใช้ทัพของ ยงลู่ จากเมืองเทียนสิน
ยงลู่นั้นยังเป็นพันธมิตรกับนายพลต๋ง ฟู่เสียง ซึ่งมีกำลังพล 10000 นาย จากกองกำลังมุสลิมกานสู ซึ่งเป็นทหารของราชสำนัก ซึ่งประกอบไปด้วน นายพล หม่า เฟิงสูและนายพลหม่า ฝูลู่ ซึ่งตั้งทัพอยู่ในบริเวณกรุงปักกิ่งและโจมตีชาวต่างชาติและชาวตะวันตกอยู่เป็นประจำ พวกเขาอยู่ฝ่ายอนุรักษนิยมของพระนางซูสีไทเฮาระหว่างการรัฐประหาร พวเขามีปืนยาวของตะวันตกและมีปืนใหญ่ที่ทันสมัย ซึ่งก็แสดงให้เห็นว่าฝ่ายอนุรักษนิยมของพระนางซูสีไทเฮาก็ยังมีส่วนหนึ่งที่พยายามจะใช้เทคโนโลยีของชาวตะวันตก
ศาสตราจารย์ชาวไต้หวัน เล่ย เซียเซิง (雷家聖) เปิดเผยงานวิจัยใหม่เกี่ยวกับแผนการรัฐประหาร ว่าแท้จริงแล้วสมเด็จพระจักรพรรดิกวังซวีอาจถูกดึงเข้าไปในกับดักที่วางไว้โดยนักปฏิรูป คัง โหย่วเหวย ซึ่งมิชชั่นนารีชาวอังกฤษและอดีตนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น อิโต ฮิโระบุมิ ใช้อุบายล่อหลอกคัง เพื่อที่จะให้ตกลงยกอำนาจอธิบไตยของจีนให้ อิโต และเอกอัครราชทูตอังกฤษ เซอร์ ซี. แมคโดนัล กล่าวว่าจริง ๆ แล้วนักปฏิรูปเป็นผู้ทำความเสียหายแก่การพัฒนาสู่ความทันสมัยของจีน ส่วนพระนางซูสีไทเฮานั้นก็ได้ศึกษาแผนการปฏิรูป และได้ตัดสินพระทัยที่จะยุติแผนการนั้นและรักษาประเทศจีนจากการควบคุมของต่างชาติ
แต่หยวน ซือไข่ก็ได้เริ่มแสดงความสามารถทางการเมืองออกมาให้เห็น โดยได้เลือกทางที่ดีที่สุดโดยได้หักหลังพระจักรพรรดิกวังซฺวี่ในนาทีสุดท้ายก่อนการรัฐประหาร โดย 1 วันก่อนทำการรัฐประหาร หยวน ซือไข่ได้ไปเข้าเฝ้าฯพระนางซูสีไทเฮา และบอกแผนการของจักรพรรดิทั้งหมดให้พระนางทรงทราบ โดยพระนางทรงเชื่อตามที่หยวน ซือไข่ กราบทูลรายงาน และหลังจากนั้น พระองค์กับหยวน ซือไข่ ก็เป็นศัตรูกันตราบจนชีวิตสุดท้ายของพระองค์ และหลังจากนั้นพระนางซูสีไทเฮาก็ได้มีพระเสาวนีย์ให้นำทหารไปล้อมพระราชวังต้องห้าม และจับองค์พระจักรพรรดิไปคุมขังไว้ที่เกาะกลางทะเลสาบซึ่งอยู่เชื่อมต่อกับพระราชวังต้องห้ามและอยู่ในการควบคุมของพระนางซูสีไทเฮา หลังจากนั้นพระนางซูสีไทเฮาก็ได้ออกโองการว่า สมเด็จพระจักรพรรดิกวังซฺวี่มีความประพฤติที่เสื่อมเสียไม่สมควรที่จะเป็นจักรพรรดิที่บริหารบ้านเมืองอีกต่อไป แต่หลังจากนั้นพระนางซูสีไทเฮาก็บริหารราชการด้วยพระองค์เองแต่ก็ยังคงใช้ศักราชกวังซฺวี่ต่อไปตราบจนพระจักรพรรดิสวรรคต
ถูกคุมขัง.
หลังจากพระองค์ถูกคุมขังไว้ในตำหนักกลางทะเลสาบ พระนางซูสีไทเฮาก็ได้ส่งขันทีมารับใช้พระองค์แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของการส่งขันทีมาคือควบคุมไม่ให้พระองค์หลบหนีออกจากพระตำหนักและสอดส่องพฤติกรรมของพระองค์อย่างใกล้ชิด สถานการณ์ถึงขั้นวิกฤติถึงขั้นที่พระนางซูสีไทเฮาทรงบังคับให้พระองค์ทรงสละพระราชสมบัติแล้วพระนางซูสีไทเฮาจะทรงเลือกพระจักรพรรดิพระองค์ใหม่ด้วยตัวของพระนางเอง แต่อย่างไรก็ตามพระนางซูสีก็ไม่ได้บังคับให้พระจักรพรรดิสละราชสมบัติแต่ใช้วิธีการว่าราชการด้วยพระองค์เองแต่ใช้ศักราชกวังซฺวี่ไปจนกระทั่งสิ้นสุดรัชสมัยของพระจักรพรรดิ หลังจากนั้น พระองค์ทรงสูญเสียทั้ง เกียรติยศ,ความเคารพ,พระราชอำนาจและสิทธิต่างๆที่พระองค์ควรได้รับในฐานะเป็นองค์พระประมุข ผู้สนับสนุนการปฏิรูป100วันต่างลี้ภัยไปต่างประเทศ และก็มีบางส่วนที่ถูกประหารชีวิตเช่น ทาน ซื่อทุง ในขณะที่คัง โยวเว่ย ยังคงดำเนินการปฏิรูปต่อไปถึงแม้ว่าจะลี้ภัยอยู่ในต่างประเทศก็ตาม และ คังเองก็ยังมีความหวังในการฟื้นฟูพระราชอำนาจของพระจักรพรรดิ การรัฐบาลที่มีการจัดการที่ดีดังเช่นชาติตะวันตก และมีองค์พระจักรพรรดิเป็นศูนย์กลางของอำนาจเพียงอย่างเดียว และล้มพระนางซูสีไทเฮาซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความอ่อนแอของประเทศ
และนั่นก็ยังเป็นข้อที่ถกเถียงกันในสมัยนั้นว่า จะยังคงศักราชกวังซฺวี่เอาไว้หรือไม่ โดยให้พระองค์มีฐานะเป็นเพียงประมุขของประเทศแต่เพียงในนาม โดยยังใช้ศักราชกวังซฺวี่เช่นเดิมหรือว่าจะถอดถอนองค์พระจักรพรรดิออกจากตำแหน่งแล้วแต่งตั้งพระจักรพรรดิพระองค์ใหม่ ซึ่งในที่ประชุมส่วนใหญ่เห็นด้วยกับความคิดอันหลัง แต่ยงลู่ได้ทัดทานการถอดถอนพระจักรพรรดิไว้ โดยถ้ามีการถอดถอนองค์พระจักรพรรดิขึ้น คาดว่า องค์ชายปูจุ๋น โอรสในองค์ชายตวน จะได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิพระองค์ต่อไป
ในปี พ.ศ. 2443 พันธมิตร 8 ประเทศ ประกอบด้วยชาติตะวันตก 7 ประเทศและญี่ปุ่นได้บุกยึดกรุงปักกิ่งในวันที่ 14 สิงหาคม ตามที่จีนประกาศสงครามกับชาติพันธมิตร ซึ่งพระจักรพรรดิก็ได้ทรงทัดทานเรื่องนี้ไว้แต่ตอนแรกแล้ว แต่พระองค์ไม่มีพระราชอำนาจที่จะไปยับยั้งได้ และพระองค์ก็ได้เสด็จลี้ภัยไปพร้อมกับพระนางซูสีไทเฮาไปยังเมืองซีอานโดยทรงปลอมพระองค์เป็นสามัญชน