pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การฝึกในปีนี้กำหนดวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาขีดความสามารถของฝ่ายเสนาธิการในการวางแผนอำนวยการยุทธร่วมกัน ตลอดจนการใช้ระเบียบปฏิบัติประจำของกำลังผสมหลายชาติ และการประยุกต์ใช้กำลังรบในสถานการณ์อื่น ๆ โดยใช้พื้นที่ จังหวัดชลบุรี จังหวัดระยอง จังหวัดจันทบุรี จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดลพบุรี อ่าวไทยตอนบน และบริเวณใกล้เคียงเป็นพื้นที่ฝึก กำลังที่เข้าร่วมในการฝึกประกอบด้วย ไทย 4,000 นาย สหรัฐฯ 3,000 นาย (ไม่รวมพลประจำเรือ) สิงคโปร์ 70 นาย ญี่ปุ่น 47 นาย อินโดนีเซีย 27 นาย และประเทศสมาชิกโครงการ MPAT 20 นาย ผู้สังเกตการณ์มาจาก 6 ประเทศ ได้แก่
จัดให้มีโครงการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมและกิจกรรมพลเรือนรวมทั้งสิ้น 11 โครงการ รวมมูลค่าประมาณ 6 ล้านบาท แบ่งเป็นโครงการก่อสร้างอาคารอเนกประสงค์ 4 โครงการ และโครงการแพทย์ 7 โครงการ
Cobra Gold
เมืองเก่าผิงเหยา
เมืองเก่าลี่เจียง
เมืองโบราณผิงเหยา
มิล เอ็มไอ-28
มิล เอ็มไอ-28  (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่า"'ฮาว็อค") เป็นเฮลิคอปเตอร์จู่โจมต่อต้านยานเกราะ ทุกสภาพอากาศ กลางวันและกลางคืน สองที่นั่งเรียงเดี่ยวของรัสเซีย มันเป็นเฮลิคอปเตอร์จู่โจมที่มีความสามารถในการต่อสู้ยานเกราะด้วยอาวุธที่หนัก มันเหนือกว่ามิล เอ็มไอ-24 ในด้านการต่อต้านยานรถถัง มันมีปืนที่ใต้จมูกพร้อมกับอาวุธอีกมากที่ปีกทั้งสองข้างของมัน
มิล เอ็มไอ-24
มิล เอ็มไอ-24  ชื่อรายงานนาโต: ไฮนด์) เป็นเฮลิคอปเตอร์ติดตั้งปืนและเฮลิคอปเตอร์โจมตีขนาดใหญ่ และอากาศยานลำเลียงพลขีดความสามารถต่ำซึ่งสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 8 คน ผลิตโดย มิล มอสโก เฮลิคอปเตอร์ แพลนท์ และทำหน้าที่ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 โดยกองทัพอากาศโซเวียต, ในประเทศที่แยกตัวออกมาจากสหภาพโซเวียต และประเทศอื่นอีกมากกว่าสามสิบประเทศ
ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์
ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์  เป็นราชวงศ์เชื้อชาติเยอรมันที่ครองบัลลังก์ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ต่อจากราชวงศ์สจวตใน ค.ศ. 1714 ราชวงศ์นี้ยังปกครองรัฐฮันโนเฟอร์ในเยอรมนีอันเป็นดินแดนที่ราชวงศ์นี้เป็นเจ้าของ ในบางครั้งอาจเรียกราชวงศ์นี้ว่าราชวงศ์เบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค สายฮันโนเฟอร์ (House of Brunswick and Lüneburg, Hanover line)
เกออร์ก ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์คเป็นสมาชิกแรกของราชวงศ์ฮันโนเฟอร์ เมื่อดัชชีเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์คถูกแบ่งใน ค.ศ. 1635 เกออร์กได้รับมรดกส่วนราชรัฐคาเลนแบร์ก (Principality of Calenberg) และราชรัฐเกิททิงเงิน (Principality of Göttingen) และในปี 1636 พระองค์ได้ย้ายไปพำนักอยู่ที่ฮันโนเฟอร์ ดยุกแอนสท์ เอากุสท์ โอรสของท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี 1692 เจ้าหญิงโซฟีแห่งฮันโนเฟอร์ พระชายาในดยุกแอนสท์ เอากุสท์ ได้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์บริเตนใหญ่อันเนื่องจากพระราชบัญญัติการสืบสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 ได้กำหนดว่ารัชทายาทที่เป็นโรมันคาทอลิกไม่สามารถครองราชบัลลังก์ได้ เจ้าหญิงโซฟีซึ่งขณะนั้นเป็นโปรเตสแตนต์ที่เป็นพระญาติใกล้ชิดที่สุดกับพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ พระเจ้าวิลเลียมจริง ๆ แล้วทรงเป็นชาวดัตช์แห่งราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา แต่ทั้งพระมเหสีและพระราชมารดาเป็นเจ้าหญิงในราชวงศ์สจวต
สายที่ปกครองสหราชอาณาจักร.
พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่ พระราชโอรสในดยุกแอนสท์ ออกุสท์และเจ้าหญิงโซฟีแห่งฮันโนเฟอร์ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ และเป็นกษัตริย์บริเตนใหญ่พระองค์แรกของราชวงศ์ฮันโนเฟอร์ แม้ว่าพระองค์จะอยู่ในลำดับที่ 52 ในลำดับการสืบสันตติวงศ์ก็ตามพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรในราชวงศ์ฮันโนเฟอร์ ได้แก่
"กษัตริย์แห่งราชอาณาจักรบริเตนใหญ่"
"พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์"
พระเจ้าจอร์จที่ 1 พระเจ้าจอร์จที่ 2 และพระเจ้าจอร์จที่ 3 ต่างก็ทรงดำรงดำแหน่งเจ้าผู้คัดเลือกและดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค (Electors and dukes of Brunswick-Lüneburg) ซึ่งเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่าผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ (Electors of Hanover) ในช่วงต้นของปี 1814 เมื่อฮันโนเฟอร์ได้กลายเป็นราชอาณาจักร กษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ก็มีพระอิสสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์ฮันโนเฟอร์ด้วย
ราชบัลลังก์สหราชอาณาจักรและฮันโนเฟอร์ได้แยกจากกันในปี 1837 เมื่อมีกฎหมายแซลิกที่กำหนดให้ราชบัลลังก์ฮันโนเฟอร์ไม่ได้ตกผ่านรัชทายาทของตกไปสู่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย แต่กลับผ่านไปยังพระราชปิตุลาของพระองค์คือแอนสท์ เอากุสท์ 1 แห่งฮันโนเฟอร์ (Ernest Augustus I of Hanover, Duke of Cumberland) เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียสวรรคตในปี 1901 ราชวงศ์ซัคเซิน-โคบูร์กและโกทาได้ครองราชบัลลังก์สหราชอาณาจักรต่อ โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 พระราชโอรสและองค์รัชทายาทผู้เป็นพระโอรสในเจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา พระราชสวามีในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทำให้ชื่อราชวงศ์อังกฤษเปลี่ยนไปเป็นซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา ตามนามสกุลของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ซึ่งได้รับมาจากพระราชบิดา
สายปกครองรัฐฮันโนเฟอร์.
หลังจากพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร สวรรคตในปี 1837 มีผู้ได้ครองบัลลังก์ฮันโนเฟอร์ต่อ ดังนี้:
ฮันโนเฟอร์สิ้นสุดลงเมื่อถูกรวมเข้ากับปรัสเซียในปี 1866
ดัชชีเบราน์ชไวค์.
ในปี 1884 เชื้อสายของราชวงศ์เวลฟ์ (House of Welf) ได้สิ้นสุดลง ตามกฎหมายของราชวงศ์ ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์สามารถขึ้นครองบัลลังก์ดัชชีเบราน์ชไวค์ แต่กระนั้นก็มีแรงกดดันจากปรัสเซียต่อพระเจ้าจอร์จที่ 5 และแอนสท์ เอากุสท์ ดยุกที่ 3 แห่งคัมบาลันด์ (Ernest Augustus, 3rd Duke of Cumberland) พระราชโอรสไม่ให้ขึ้นเป็นรัฐสมาชิกของจักรวรรดิเยอรมัน ตามกฎหมายในปี 1879 ได้ตั้งสภาชั่วคราวขึ้นมาเพื่อดูแลเมื่อดยุกถึงแก่อสัญกรรม หรือแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนในกรณีจำเป็น
ดยุกแห่งคัมบาลันด์ได้อ้างสิทธิเป็นดยุกแห่งเบราน์ชไวค์หลังจากดยุกองค์ก่อนสิ้นพระชนม์ แต่ก็มีการต่อรองที่ยาวนานและปัญหาก็ไม่ได้รับการแก้ไข เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งปรัสเซัย (Prince Albrecht of Prussia) ได้ทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ หลังจากพระองค์สวรรคตในปี 1906 ดยุกโยฮันน์ อัลแบร์ตแห่งเมคเลินบวร์ค (Duke John Albert of Mecklenburg) ได้ครองราชย์ต่อ โอรสคนโตของดยุกแห่งคัมบาลันด์ได้เสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์ในปี 1912 ดยุกแห่งคัมบาลันด์จึงประกาศให้ราชบัลลังก์ตกสู่โอรสองค์เล็ก ผู้ซึ่งแต่งงานกับพระราชธิดาในจักรพรรดิแห่งเยอรมนี (Kaiser) ได้ให้สัตย์ปฏิญาณว่าจะเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิเยอรมัน และได้รับอนุญาตให้ขึ้นครองราชบัลลังก์ของดัชชีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1913 เขาเป็นนายพลตรี (major-general) ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่ตำแหน่งดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ก็ถูกล้มล้างในปี 1918 บิดาของเขาก็ถูกถอดจากพระอิสริยยศอังกฤษในปี 1919 เนื่องจาก"จับอาวุธต่อสู้กับสหราชอาณาจักร"
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์.
หัวหน้าราชวงศ์ในลำดับถัดมาได้แก่
ราชวงศ์นี้ปัจจุบันพำนักอยู่ในออสเตรียตั้งแต่ปี 1866 พระอิสสริยศและตำแหน่งนี้ใช้เพียงสมมติกันขึ้นมาเพื่อความเคารพตั้งแต่ปี 1919
โลกของจอม
โลกของจอม เป็นนวนิยายโดย ทินกร หุตางกูล นำเสนอเรื่องราวจินตนาการและวิทยาศาสตร์ ผ่านความคิดของ "จอม" เด็กชายกำพร้าอายุสิบแปดปี ผอม ผิวซีด และไม่เคยออกจากห้องพักบนชั้นที่ 58 ของตึกสูง 60 ชั้นใจกลางกรุงเทพ เนื่องจากเป็นโรคกลัวที่กว้าง
เรื่องในหนังสือเล่มนี้เคยผ่านการตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในเซคชั่น เสาร์สวัสดี ของหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ มาแล้ว
โดยได้นำมาลำดับใหม่ในหนังสือ จนมีลักษณะเหมือนนิยาย
นักวิจารณ์วรรณกรรมจำนวนหนึ่งเห็นว่า ลักษณะการคัดเลือกข้อมูลและกลวิธีในการเล่าเรื่องใน "โลกของจอม" นั้น ได้ทำลายเส้นแบ่งระหว่างวรรณกรรมและสารคดีลง
หนังสือเล่มนี้ เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ประเทศไทย พ.ศ. 2546
โดกาปองรอบโลก
โดกาปองรอบโลก  วางจำหน่ายเมื่อ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547
เป็นเกมในซีรีส์ Dokapon โดยกราฟิกในเกมภาคนี้ ตัวละครต่างๆจะเป็นลักษณ์ 2D คล้ายๆเหมือนตัววาดละครต่างลงกระดาษแล้วตัดให้เป็นรูปร่างของตัวละครนั้นๆ
ทวีปในเกม.
ระบบการเล่นของภาคนี้ตัวละครจะเดินทางในทวีปต่างๆบนโลกของเรา เช่น เอเชีย ยุโรป ออสเตรเลีย อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ และนอกจากนี้ยังมีดินแดนลึกลับ โดยเริ่มจากทวีปเอเชียเป็นทวีปแรก
โดยการผ่านไปยังทวีปอื่นๆได้นั้น จำเป็นจะต้องปราบบอสตามเนื้อเรื่องของทวีปนั้นให้สำเร็จเสียก่อน จึงจะสามารถผ่านไปยังทวีปต่อไปได้
อาชีพในเกม.
Dokapon ภาคนี้เป็นภาคที่มีอาชีพหลายอาชีพมาก ได้แก่ Novice, Fighter, Mage, Priest, Knight, Archmage, Necromancer, Sword Master, High Priest, Exorcist, Thief, Ninja, Dancer, Wrestler, Carpenter, Nurse, Alien, Queen, Devil man, Cyborg,
อาชีพในเกม เริ่มต้นคือ Mage Priest Theif Fighter และยังสามารถupgradeอาชีพนั้นได้โดยเมื่อเราทำการต่อสู้กับมอนเตอร์ จะมีโอกาสสุ่มได้ดาว 1 ดวง เมื่อครบ 5 ดาว
(สามารถCheck ดาวของอาชีพได้โดยคำสั่งOption แล้วดูข้อมูลของตัวละคร จะปรากฏดาวในช่อง Job)ก็สามารถupgradeอาชีพขั้นสูงต่อไปได้ ดังนี้
Fighter &gt; Knight &gt; Sword Master
เป็นอาชีพที่เน้นหนักไปทางค่าของAT และDF ที่สูง ซึ่งได้เปรียบในปราบมอนเตอร์ที่มีLVสูง
ความสามารถและAbilityของ Fighter มีโอกาสเพิ่มค่าAT ชั่วขณะหนึ่ง
ความสามารถและAbilityของ Knight มีโอกาสเพิ่มค่าAT และDF พร้อมกันชั่วขณะหนึ่ง
ความสามารถและAbilityของ Sword Master มีโอกาสเพิ่มค่าAT, DFและSP พร้อมกันชั่วขณะหนึ่ง
Mage &gt; Archmage &gt; Necromancer
เป็นอาชีพที่เน้นหนักไปทางค่าของMG สามารถใช้หนังสือเวทมนตร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ความสามารถของ Mage N/A
ความสามารถของ ArcMage N/A
ความสามารถของ Necromancer โจมตีใส่ผู้เล่นด้วยเวทมนตร์ที่รุนแรง ,Ability สุ่มสาปเวทมนตร์ซึ่งสร้างความปั่นป่วนอย่างมากใส่ศัตรู
Priest &gt; HighPriest &gt; Exorcist
เป็นอาชีพที่เน้นหนักไปทางค่าของHP มีความสามารถในการฟื้นฟูHP
ความสามารถของ Priest มีโอกาสฟื้นฟูHPเล็กน้อยหากได้รับความเสียหาย
ความสามารถของ HighPriest มีโอกาสฟื้นฟูHPจำนวนมากหากได้รับความเสียหาย
ความสามารถของ Exorcist มีโอกาสฟื้นฟูHPจนเต็มหากได้รับความเสียหาย และยังสามารถแก้สถานะผิดปกติต่างๆทันที
Thief &gt; (Ninja)
เป็นอาชีพที่เน้นหนักไปทางSP และความสามารถก่อกวนตัวละครอื่นๆได้
ความสามารถของ Theif จะสุ่มขโมยItem 1 ชิ้น โดยสุ่มจากตัวละคร 1 ตัวที่ไม่ใช่ตัวเอง ,Ability สุ่มขโมยitem 1 ชิ้นจากศัตรู
เมื่อสามารถเคลียร์เนื้อเรื่องไป3-6ทวีป จะมีเหตุการณ์เงินจากปราสาทDokaponถูกขโมย ส่งผลให้เงินของตัวละครทุกตัวโดนหักเป็นจำนวนมาก ให้นำตัวละครเดินทางไปยังปราสาทDokapon
จะได้รับคำสั่งไปปราบนินจา(ガママル)ซึ่งหลบซ่อนอยู่ในถ้ำที่เป็นที่อยู่ของบอสแห่งทวีปเอเชีย เมื่อปราบนินจาเสร็จก็จะผ่านเนื้อเรื่องนี้ไปโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อเล่นเกมไปสักระยะหนึ่งปราสาทก็ถูกขโมยเงินอีกครั้ง
ซึ่งครั้งนี้ถ้าเราสามารถปราบนินจาในถ้ำเดิมได้สำเร็จ เราก็สามารถเปลื่ยนเป็นอาชีพNinjaทันทีที่ปราบบอสลง
เครื่องหมาย!
Iทุกครั้งที่เราเดินลงช่องสีเทาปกติ จะมีโอกาสที่จะเจอบุคคลและเหตุการณ์ต่างๆดังนี้
2.นกส่งสารจะอาสาสุ่มเก็บเงินกำไรจะเมืองที่เรายึด 1 เมืองมาให้เราทันที โดยแลกกับค่าเดินทางเล็กน้อย
แมกซ์ทอน
แมกซ์ทอน (Maxthon: ['mækstən] "th อ่านเป็น t") เดิมชื่อ มายไออี2 (MyIE2) เป็นเว็บเบราว์เซอร์ของจีนประเภทฟรีแวร์ หรือระบุให้เจาะจงคือซอฟต์แวร์รับบริจาค (donateware) เริ่มต้นพัฒนาโดยชาวจีนชื่อ ช่างโหยว (畅游 "Chàngyóu") ปัจจุบันแมกซ์ทอนพัฒนาถึงรุ่นที่ 2 เบตา แมกซ์ทอนใช้ตัววาดหน้าเว็บ Trident เหมือนอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ แต่ในขณะเดียวกันก็สามารถเปลี่ยนไปใช้ตัววาดหน้าเว็บ Gecko ที่ใช้ในไฟร์ฟอกซ์ได้เช่นกัน
แมกซ์ทอนเป็นเว็บเบราว์เซอร์ที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับสองในประเทศจีน และมีการดาวน์โหลดไปใช้งานมากกว่า 85.8 ล้านครั้ง
แมกซ์ธอน
แม็กซ์ทอน
แม็กซ์ธอน
มายไออี2
มายไออี 2
MyIE2
MyIE
มายไออี
MyIE 2
ที-26
รถถัง ที-26  เป็นรถถังเบาสัญชาติโซเวียตที่ถูกใช้งานในช่วงความขัดแย้งหลายครั้งในช่วงสมัยระหว่างสงครามและสงครามโลกครั้งที่สอง มันถูกพัฒนาขึ้นมาจากรถถัง วิคเกอร์-6 ตัน ของอังกฤษ และเป็นหนึ่งในการออกแบบรถถังที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในช่วงปี ค.ศ. 1930 จนกระทั่งเกราะที่บางเบาของมันที่มีความเสี่ยงต่อปืนต่อต้านรถถังแบบใหม่ มันถูกผลิตในจำนวนที่มากกว่ารถถังคันอื่นๆ ในช่วงเวลานั้น โดยมีการผลิตที่มากกว่า 11,000 คัน ในช่วงปี ค.ศ. 1930 สหภาพโซเวียตได้พัฒนารถถัง ที-26 จำนวน 53 แบบ รวมทั้งรถถังที่สามารถพ่นไฟได้ ยานพาหนะวิศวกรในการรบ รถถังที่ถูกควบคุมจากระยะไกล ปืนใหญ่อัตตาจร รถแทรกเตอร์ลากจูงปืนใหญ่ และยานหุ้มเกราะลำเลียงพล ยี่สิบสามรายการเป็นแบบรุ่นที่ถูกผลิต ส่วนรุ่นอื่นๆ ล้วนเป็นต้นแบบที่ถูกทดลอง
ที-26 ได้ถูกส่งออกนอกประเทศและถูกใช้งานอย่างกว้างขวางโดยสเปน จีน และตุรกี รถถัง ที-26 ที่ถูกยึดครองมาซึ่งถูกใช้งานโดยกองทัพฟินแลนด์ เยอรมัน โรมาเนีย และฮังการี รถถังคันนี้มีความน่าเชื่อถือและดูแลรักษาง่าย และมีการออกแบบให้ทันสมัยอย่างต่อเนื่องในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1931 - ค.ศ. 1941 ไม่มีรุ่นใหม่ของที-26 ที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงหลังปี ค.ศ. 1940
ลิฟแอนด์เล็ตดาย
ลิฟแอนด์เล็ตดาย  เป็นนวนิยายเรื่องที่ 2 ในนวนิยายชุด เจมส์ บอนด์ ที่ เอียน เฟลมมิ่ง แต่งขึ้น พิมพ์จำหน่ายครั้งแรกใน พ.ศ. 2497 และจนถึงปัจจุบัน มีการตีพิมพ์จำหน่ายไปแล้วหลายครั้ง จากหลายสำนักพิมพ์ที่ซื้อลิขสิทธิ์ต่อกันเป็นทอดๆ เช่น โจนาธาน เคป (Jonathan Cape) ที่เป็นบริษัทและสำนักพิมพ์ที่พิมพ์จำหน่ายเป็นสำนักพิมพ์แรก และตามด้วย แม็คมิลลัน (Macmillan) , เปอร์มาบุ๊คส์ (Permabooks) , แพนบุ๊คส์ (Pan Books) , ไทรแอด/แพนเทอร์ (Triad/Panther) , ไทรแอด/แกรนาด้า (Triad/Granada) , โคโรเน็ตบุ๊คส์ (Coronet Books) , วิคิง/เพ็นกวิน (Viking/Penguin) และ เพนกวินบุ๊คส์ (Penguin Books) ตามลำดับ
ที-37
เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง
เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง เป็นเขตปกครองตนเองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางภาคใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีอาณาเขตติดกับประเทศเวียดนาม (จังหวัดห่าซาง จังหวัดกาวบั่ง จังหวัดหลั่งเซิน และจังหวัดกว๋างนิญ) และอ่าวตังเกี๋ย กว่างซีเดิมเป็นมณฑล และได้กลายเป็นเขตปกครองตนเองเมื่อปี ค.ศ. 1958 ปัจจุบันมีเมืองหลวงคือ หนานหนิง
กว่างซีมีลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขาทางตอนใต้ของประเทศจีน ตั้งอยู่บริเวณที่เป็นชายขอบของอารยธรรมจีนเกือบทุกช่วงเวลาของประวัติศาสตร์จีน มีชื่อย่อว่า "กุ้ย"  มาจากชื่อเมือง กุ้ยหลิน ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลทั้งในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง
กว่างซีประกอบไปด้วยประชากรที่เป็นชนกลุ่มน้อยมากที่สุดของประเทศจีน โดยเฉพาะชาวจ้วง ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 32 ของประชากร ภาษาถิ่นต่าง ๆ ที่ใช้พูดนอกเหนือจากภาษาจีนกลาง เช่น ภาษาจีนผิง ภาษาจ้วง ภาษากวางตุ้ง ภาษาแคะ และภาษาจีนหมิ่น
เขตปกครองตนเองกวางซีจ้วงมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
กว่างซีมีลักษณะพื้นที่เป็นที่ราบแอ่งกระทะและเทือกเขาขนาดเล็กที่ยาวคดเคี้ยวติดต่อกันเทือกเขาสำคัญได้แก่ ภูเขาต้าหมิงซันและต้าเหยาซัน เป็นต้น
สภาพอากาศแบบเขตร้อน โดยทางเหนือเป็นเขตร้อนแถบเอเชียกลาง ทางใต้เป็นเขตร้อนแถบเอเชียใต้ อุณหภูมิเฉลี่ย 16-23 องศาเซลเซียส มีฝนตกชุก ฤดูร้อนยาวนานกว่าฤดูหนาว อุณหภูมิสูงสุดในเดือนกรกฎาคม ประมาณ 27-29 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมประมาณ 5.5-15.2 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,000-2,800 มิลลิเมตรต่อปี
เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัด 14 แห่ง โดยทั้งหมดมีสถานะเป็นนครระดับจังหวัด
นครระดับจังหวัดทั้ง 14 แห่งเหล่านี้แบ่งย่อยออกเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอ 111 แห่ง (แบ่งเป็น 40 เขต, 8 นครระดับอำเภอ, 51 อำเภอ, และ 12 อำเภอปกครองตนเอง) เมื่อปลายปี ค.ศ. 2017 มีประชากรทั้งสิ้น 48.85 ล้านคน
ชาวจีนฮั่นเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุด ในจำนวนนี้กลุ่มย่อยหลักคือกลุ่มที่พูดภาษาเยฺว่ (ภาษาจีนกวางตุ้ง) และภาษาจีนกลางสำเนียงตะวันตกเฉียงใต้ (ภาษาจีนกลางสำเนียงเสฉวน - กุ้ยโจว)
ชาวจีนฮั่นเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุด ในจำนวนนี้กลุ่มย่อยหลักคือกลุ่มที่พูดภาษาเยฺว่ (หรือภาษาจีนกวางตุ้ง) และภาษาจีนกลางสำเนียงตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาจีน
กว่างซีมีชาวจ้วงกว่า 14 ล้านคน ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดของจีน ชาวจ้วงในประเทศเทศจีนกว่าร้อยละ 90 อาศัยอยู่ในกว่างซี โดยเฉพาะทางตอนกลางและทางตะวันตก ชาวจ้วงมีภาษาเขียนเป็นของตนเองและเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาขร้า-ไท นอกจากนี้ยังมีชนกลุ่มน้อยทั้งต้งและม้ง และกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ได้แก่ เหยา, หุย, อี๋ (โลโล), สุย, และจิง (เวียดนาม)
ปี พ.ศ. 2546 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (จีดีพี) มีมูลค่าถึง 273,321 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 10.2% มูลค่าการเติบโตในภาคเกษตรกรรม 62,818 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.0% ภาคอุตสาหกรรม 100,592 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 14.5% ภาคบริการ 109,911 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 10.0% สัดส่วนจีดีพีในการผลิตทั้งสามภาคคิดเป็น 23.0 : 36.8 : 40.2
ปี พ.ศ. 2546 มูลค่าการผลิตโดยรวมของสินค้าเกษตรกรรม ปศุสัตว์และประมงรวม 96,558 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.0% มีการลดพื้นที่การเพาะปลูกลง 3.6% ปริมาณการผลิตตลอดปี 14.84 ล้านตัน ลดลง 645,600 ตัน คิดเป็น 4.2% การใช้พื้นที่สำหรับพืชเศรษฐกิจเพิ่มขึ้น 2.4% โดยเฉพาะพื้นที่ปลูกข้าว เพิ่มขึ้น 70% น้ำตาลเพิ่มขึ้น 32.8% ขณะที่มูลค่าการผลิตด้านการปศุสัตว์และประมง มีสัดส่วนเป็น 44.9% ผลผลิตหลักคือ ข้าวนาน้ำ ข้าวโพด มัน เป็นต้น
อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ พลังงานไฟฟ้า รถยนต์ เครื่องจักรกล การถลุงโลหะ ทำน้ำตาล อาหาร เป็นต้น อุตสาหกรรมที่ได้รับการสนับสนุนพิเศษได้แก่ อุตสาหกรรมอะลูมิเนียม
กว่างซีเป็นหนึ่งในสิบเขตมณฑลที่ผลิตแร่ที่สำคัญของประเทศที่มีการสำรวจพบปริมาณสะสมมากติดอันดับ 1 ใน 10 ของประเทศ
เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยี.
เขตแปรรูปการส่งออกเป่ยไห่.
ได้รับการอนุมัติจากสภาแห่งรัฐเขตแปรรูปการส่งออกเป่ยไห่ (BHEPZ) ก่อตั้งขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2546 พื้นที่ตามแผนทั้งหมดคือ 1.454 ตารางกิโลเมตร (0.561 ตารางไมล์) พื้นที่พัฒนาระยะแรกคือ 1.135 ตารางกิโลเมตร (0.438 ตารางไมล์) ได้รับการตรวจสอบและยอมรับโดยฝ่ายบริหารศุลกากรและกระทรวงต่าง ๆ แปดแห่งของรัฐเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2546 เป็นเขตแปรรูปสินค้าส่งออกที่ใกล้อาเซียนที่สุดในจีน และเป็นเขตเดียวที่มีพรมแดนติดกับทะเลทางตะวันตกของจีน ตั้งอยู่ติดกับท่าเรือเป่ยไห่
เขตความร่วมมือเศรษฐกิจชายแดนตงซิง.
เขตความร่วมมือทางเศรษฐกิจข้ามพรมแดนตงซิง - หมงก๋าย เป็นความร่วมมือระหว่างจีนและเวียดนาม ที่กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างโดยมีพื้นที่ตามแผน 84 ตร.กม. เน้นการพัฒนาอุตสาหกรรมข้ามพรมแดนซึ่งครอบคลุมการค้าแปรรูปนำเข้าและส่งออก การเงินข้ามพรมแดน การท่องเที่ยวข้ามพรมแดน และอีคอมเมิร์ซข้ามพรมแดน
เขตพัฒนาอุตสาหกรรมใหม่และไฮเทคแห่งชาติกุ้ยหลิน.
ก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2531 ในปี พ.ศ. 2534 ได้รับการอนุมัติให้เป็นเขตอุตสาหกรรมระดับประเทศ มีพื้นที่ 12.07 ตร.กม. (4.66 ตร.กม. ) อุตสาหกรรมที่ได้รับการสนับสนุน ได้แก่ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ชีวการแพทย์วัสดุใหม่และการปกป้องสิ่งแวดล้อม
เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีหนานหนิง.
ก่อตั้งขึ้นในปี 1992 เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีหนานหนิงได้รับการอนุมัติให้เป็นเขตระดับประเทศในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2544 มีพื้นที่ตามแผนทั้งหมด 10.796 ตารางกิโลเมตร (4.168 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของหนานหนิง เน้นการพัฒนาอุตสาหกรรมทางวิศวกรรมเคมี ชิ้นส่วนรถยนต์ การแปรรูปอะลูมิเนียม ยา ชีวภาพ และอุตสาหกรรมอื่น ๆ
เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคแห่งชาติหนานหนิง.
เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคหนานหนิงก่อตั้งขึ้นในปี 2531 และได้รับการอนุมัติให้เป็นเขตอุตสาหกรรมระดับประเทศในปี 2535 โซนนี้มีพื้นที่ตามแผน 163.41 ตารางกิโลเมตร (63.19 ตารางไมล์) และสนับสนุนให้อุตสาหกรรมที่ทำข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์วิศวกรรมชีวภาพ และการบูรณาการด้านเภสัชกรรมเครื่องกลและไฟฟ้าและอุตสาหกรรมวัสดุใหม่ ๆ
เขตความร่วมมือเศรษฐกิจชายแดนผิงเซียง.
ในปี 2535 มีการจัดตั้งเขตความร่วมมือเศรษฐกิจชายแดน Pinxiang มีพื้นที่ทั้งหมด 7.2 ตารางกิโลเมตร (2.8 ตารางไมล์) โดยมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องจักรกลและไฟฟ้าฮาร์ดแวร์การแปรรูปทางเคมีที่ใช้ในชีวิตประจำวันบริการและอุตสาหกรรมการจัดเก็บข้อมูลและการขนส่งระหว่างประเทศที่ใช้ระบบโลจิสติกส์ระหว่างประเทศ
มณฑลของจีนเรียงตามขนาด
โรเบิร์ต บราวน์ (นักแสดง)
โรเบิร์ต บราวน์  เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ มีชื่อเต็มว่า โรเบิร์ต เจมส์ บราวน์ (Robert James Brown) เกิดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2464 ที่เมืองสวาร์เนจ (Swanage) , ดอร์เซต (Dorset) , สหราชอาณาจักร
ก่อนจะมาเข้าวงการภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ เขาเคยแสดงภาพยนตร์ที่โด่งดังมา 2 เรื่อง คือ The Third Man ในค.ศ. 1949 และ Ben-Hur ใน ค.ศ. 1959
และเคยแสดงในละครโทรทัศน์ที่โด่งดังเรื่องหนึ่ง คือ Ivanhoe ใน ค.ศ. 1958
บทที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดในชีวิตของเขา คือบท เอ็ม ในภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ เป็นจำนวน 4 ตอน ตั้งแต่ตอน เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ ซึ่งเป็นเรื่องที่ 13 ไปจนถึงตอน รหัสสังหาร ซึ่งเป็นตอนที่ 16
แต่โรเบิร์ต เริ่มเข้าสู่วงการภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ครั้งแรกในตอน พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก ซึ่งเป็นเรื่องที่ 10 โดยรับบทเป็น แอดไมรัล ฮาร์เกรฟส์ และต่อมาเมื่อ เบอร์นาร์ด ลี เสียชีวิตไปหลังจากที่ตอน พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ ออกฉายเล็กน้อย ทำให้ตอน เจาะดวงตาเพชฌฆาต ไม่มีเอ็ม และในช่วงเวลานั้นเอง เขาก็ได้รับคัดเลือกให้รับบทเป็น เอ็ม ต่อจาก เบอร์นาร์ด ลี เขาแสดงไปได้ 4 ตอน แต่เมื่อถึงตอน พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก บท เอ็ม ก็ถูกแทนที่โดย จูดี้ เด็นช์ และเขาก็ไม่ได้มีผลงานเด่นๆชิ้นอื่นอีกนัก จนเสียชีวิตในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546
ปัญหา มอนตี ฮอลล์
โก๊ะตี๋ อารามบอย
เจริญพร อ่อนละม้าย เกิด 31 ธันวาคม พ.ศ. 2523 (ชื่อเล่น : โก๊ะ ชื่อในการแสดงว่า โก๊ะตี๋ อารามบอย หรือเดิมใช้ว่า โก๊ะตี๋ ผีน่ารัก) เป็นนักแสดงชาวจังหวัดอ่างทอง จุดเด่นคือรูปร่างอ้วนและเหมือนเด็ก แทนตัวเองว่า "หนู" มีผลงานการแสดงหลายด้าน ทั้งตลก ภาพยนตร์ และละคร
โก๊ะตี๋ เป็นบุตรของนายบุญยัง (เสียชีวิตแล้ว) และนางดาวเรือง อ่อนละม้าย มีพี่ชายชื่อ สยาม อ่อนละม้าย ในวัยเด็ก เรียนชั้นประถมที่ โรงเรียนวัดท่าอิฐ จังหวัดอ่างทอง มีผลการเรียนดีมาก และเรียนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่โรงเรียนโพธิ์ทองจินดามณี จังหวัดอ่างทอง แต่ด้วยความเกเรตามเพื่อนจึงไม่ได้สอบ และหนีออกจากบ้านไปอยู่กับคณะลิเกอยู่พักนึง ก่อนจะไปช่วยพี่สาวขายผักที่พิจิตร และได้ร้องลิเกขายผักจนมีคนแนะนำให้ไปหาพระที่เป็นที่นับถือของนักร้องนักแสดงเพื่อให้ช่วยเหลือ
โก๊ะตี๋ เริ่มเข้าสู่วงการเมื่ออายุประมาณ 13-14 ปี โดยร่วมงานกับคณะตลก เอ็ดดี้ ผีน่ารัก ตอนนั้นใช้ชื่อในการแสดงว่า โก๊ะตี๋ ผีน่ารัก เพราะไว้ผมโก๊ะ และเปลี่ยนชื่อเป็น โก๊ะตี๋ อารามบอย ภายหลังจากมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง โก๊ะตี๋ วีรบุรุษอารามบอย และแยกออกมาตั้งคณะตลกของตัวเอง
มีธุรกิจข้าวมันไก่ โก๊ะตี๋ เป็นของตัวเอง
จังหวัดทตโตริ  เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภูมิภาคชูโงกุ มีเมืองหลวงอยู่ที่นครทตโตริ
จังหวัดทตโตริตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดเฮียวโงะ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดโอกายามะและจังหวัดฮิโรชิมะ และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดชิมาเนะ
จังหวัดทตโตริประกอบด้วย 4 นคร 5 อำเภอ 14 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
เจริญพร อ่อนละม้าย
โก๊ะตี๋
จังหวัดโอกายามะ  ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุบนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโอกายามะ
จังหวัดโอกายามะอยู่ทางตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดทตโตริ ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดเฮียวโงะ ทิศใต้ติดต่อกับทะเลเซโตะในซึ่งกั้นระหว่างจังหวัดโอกายามะและจังหวัดคางาวะบนเกาะชิโกกุ และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดฮิโรชิมะ
จังหวัดโอกายามะประกอบด้วย 15 นคร 10 อำเภอ 10 เมือง และ 2 หมู่บ้าน ได้แก่
สโมสรกีฬา.
จังหวัดโอกายามะมีสโมสรฟุตบอลอาชีพได้แก่ฟาเจียโน โอกายามะในเจลีก ดิวิชัน 2 และมิตซูบิชิ มิซูชิมะในชูโงกุซ็อกเกอร์ลีก และมีสโมสรวอลเลย์บอลอาชีพได้แก่โอกายามะซีกัลส์ในวี.ลีก 1
จังหวัดยามางูจิ
จังหวัดยามางูจิ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นในภูมิภาคชูโกกุบนเกาะฮนชู ยามางูจิเป็นเมืองหลวงของจังหวัด แต่เมืองใหญ่ที่สุดคือชิโมโนเซกิ
จังหวัดยามางูจิตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกสุดของเกาะฮนชู โดยทิศเหนือของจังหวัดติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น จังหวัดชิมาเนะ และจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ส่วนทิศใต้และทิศตะวันออกติดต่อกับทะเลเซโตะใน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดติดต่อกับช่องแคบคัมมงซึ่งกั้นระหว่างเกาะฮนชูและเกาะคีวชู โดยมีสะพานแขวนคัมมงทอดข้ามระหว่างชิโมโนเซกิและคิตะกีวชู
จังหวัดยามางูจิประกอบด้วย 13 นคร 4 อำเภอ และ 6 เมือง ได้แก่
จังหวัดโทกูชิมะ
จังหวัดโทกูชิมะ  ตั้งอยู่บริเวณภาคชิโกกุ ของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงอยู่ที่โทกูชิมะ
จังหวัดโทกูชิมะตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะชิโกกุ มีอาณาเขตติดต่อกับบริเวณต่าง ๆ ดังนี้
จังหวัดโทกูชิมะประกอบด้วย 8 นคร 8 อำเภอ 15 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดโทกูชิมะเคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันบาสเกตบอลชิงแชมป์เอเชียใน พ.ศ. 2550 นอกจากนี้จังหวัดโทกูชิมะยังมีสโมสรฟุตบอลอาชีพได้แก่โทกูชิมะ วอร์ติส ซึ่งแข่งขันในเจลีก ดิวิชัน 2 ในฤดูกาล 2018 และมีสโมสรเบสบอลอาชีพได้แก่โทกูชิมะ อินดิโกซ็อกซ์
จังหวัดเอฮิเมะ
จังหวัดเอฮิเมะ  ตั้งอยู่บนเกาะชิโกกุ มีมัตสึยามะเป็นเมืองหลวง เป็นแหล่งต่อเรือที่สำคัญ รวมไปถึงอุตสาหกรรมสิ่งทอ กระดาษ เคมีภัณฑ์ และขุดเจาะน้ำมัน และมีส้มเป็นสินค้าขึ้นชื่อ
จังหวัดเอฮิเมะตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะชิโกกุ มีพรมแดนติดต่อกับจังหวัดอื่นอีกสามจังหวัดบนเกาะชิโกกุได้แก่จังหวัดคางาวะและจังหวัดโทกูชิมะทางทิศตะวันออกและจังหวัดโคจิทางทิศใต้ ในขณะที่ด้านทิศเหนือและทิศตะวันตกเป็นชายฝั่งทะเล ทิศเหนือติดกับทะเลเซโตะใน ทิศตะวันตกติดกับช่องแคบบุงโงะ โดยทางตะวันตกของจังหวัดมีซึ่งเป็นคาบสมุทรที่แคบที่สุดในญี่ปุ่น
จังหวัดเอฮิเมะประกอบด้วย 11 นคร 7 อำเภอ และ 9 เมือง ได้แก่
จังหวัดโคจิ
จังหวัดโคจิ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งภาคใต้ของเกาะชิโกกุ มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโคจิ
บริเวณที่เป็นจังหวัดโคจิในปัจจุบันนั้นเคยเป็นแคว้นชื่อแคว้นศักดินาโทซะ ซึ่งปกครองโดยตระกูลโชโซกาเบะในยุคเซ็งโงกุ และตระกูลยามาอูจิในยุคเอโดะ ก่อนที่ระบบแคว้นจะถูกยกเลิกภายหลังการฟื้นฟูเมจิ
จังหวัดโคจิเป็นบ้านเกิดของซากาโมโตะ เรียวมะ ซามูไรที่มีบทบาทสำคัญในการล้มล้างรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ และอิวาซากิ ยาตาโร ผู้ก่อตั้งบริษัทมิตซูบิชิ
จังหวัดโคจิตั้งอยู่ทางใต้ของเกาะชิโกกุและมีพื้นที่มากที่สุดในเกาะ พื้นที่ของจังหวัดโคจิเป็นลักษณะโค้งไปตามชายฝั่งด้านใต้ของเกาะ โดยมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโทกูชิมะและจังหวัดเอฮิเมะทางด้านเหนือ และติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางด้านใต้
จังหวัดโคจิประกอบด้วย 11 นคร 6 อำเภอ 17 เมือง และ 6 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดฟูกูโอกะ
จังหวัดฟูกูโอกะ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคคีวชู มีเมืองหลวงอยู่ที่ฟูกูโอกะ นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์เป็นเมืองพี่น้องกับกรุงเทพมหานคร
จังหวัดฟูกูโอกะมีพื้นที่ติดกับทะเลด้านเหนือติดต่อกับจังหวัดยามางูจิบนเกาะฮนชู และมีอาณาเขตติดต่อกับ 3 จังหวัดบนเกาะคีวชู ได้แก่ จังหวัดซางะ จังหวัดโออิตะ และจังหวัดคูมาโมโตะ
จังหวัดฟูกูโอกะเป็นที่ตั้งของ 2 เมืองใหญ่ ๆ บนเกาะคีวชู ได้แก่ฟูกูโอกะและคิตะกีวชู โดยเป็นเมืองอุตสาหกรรมที่มีความสำคัญบนเกาะคีวชู นอกจากนี้ยังรวมถึงเกาะขนาดเล็กจำนวนหนึ่งใกล้กับชายฝั่งทางเหนือของเกาะคีวชู
จังหวัดฟูกูโอกะประกอบด้วย 29 นคร, 11 อำเภอ, 29 เมือง และ 2 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดฟูกูโอกะมีสินค้าที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ จัดเป็นสินค้าส่งออกอันดับหนึ่ง คือ หอยนางรม ที่มีการเลี้ยงกันในน่านน้ำแถบนี้ โดยเนื้อหอยจะมีรสชาตินุ่มละมุนกว่าหอยนางรมจากที่อื่น เนื่องจากอุณหภูมิของน้ำที่ค่อนข้างเย็น
จังหวัดซางะ
จังหวัดซางะ  เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณคีวชู มีเมืองหลวงชื่อเดียวกันคือนครซางะ
ซางะเป็นหนึ่งในจังหวัดที่เล็กที่สุดในญี่ปุ่น แต่เป็นเวทีสำคัญในประวัติศาสตร์ในสมัยที่กองทัพของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิบุกโจมตีเกาหลีเมื่อปลายศตวรรษที่ 16 ซางะได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นจังหวัดเมื่อปี ค.ศ. 1883 จากการตัดสินใจของรัฐบาลที่จะจัดตั้งให้เป็นจังหวัดของส่วนกลางแทนการแบ่งการปกครองเป็นส่วน ๆ ตามระบบขุนนางแบบเก่า และในที่สุดในปี ค.ศ. 1896 ก็สามารถรวม 8 เมือง และ 7 อำเภอเข้าด้วยกันเป็นจังหวัดซางะในปัจจุบัน