pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในตอนปลายสมัยแผ่นดินราชวงศ์เช็ง ท่านได้เดินทางมายังประเทศไทย ได้พักอยู่ ณ โรงเจตงฮั้วตึ๊ง ของลัทธิเต๋า และได้ปฏิบัติศึกษาธรรมตามลัทธินี้ จนได้รับตำแหน่งหัวหน้าคณะ ต่อมาท่านได้ศึกษาค้นคว้าพระไตรปิฎกทางพระพุทธศาสนานิกายมหายาน ท่านได้เห็นหลักสัจธรรมคำสอนในพระพุทธศาสนา ซึ่งมีอุดมคติคือสำเร็จพระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณ ส่วนลัทธิเต๋านั้นมีอุดมคติเพื่อสำเร็จเป็นเซียน คือเทพเจ้าเท่านั้น ต่อมาท่านอาจารย์ตั๊กฮี้ จึงได้ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าคณะทางลัทธิเต๋า แล้วเดินทางไปขอบรรพชาในสำนักพระอาจารย์จีนวังสสมาธิวัตร(กวยหงอ) ซึ่งเป็นอดีตเจ้าคณะใหญ่จีนนิกายรูปที่ ๒ วัดมังกรกมลาวาส จ.กรุงเทพ
ต่อมาพระอาจารย์ตั๊กฮี้ ได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดจีนประชาสโมสร (เล่งฮกยี่) และนับเป็นอดีตเจ้าอาวาสรูปที่ ๓ ณ ที่วัดแห่งนี้ท่านอาจารย์ได้รับศิษยานุศิษย์เพื่อบรรพชาจำนวนกว่า ๓๐ รูป และมีศิษย์ที่สำคัญรูปหนึ่งฉายา “เซี่ยงหงี” ต่อมาท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระอาจารย์จีนวังสสมาธิวัตร เป็นอดีตเจ้าคณะใหญ่จีนนิกายรูปที่ ๕ พระอาจารย์ตั๊กฮี้ได้ครองวัดอยู่ระยะหนึ่ง จึงออกจาริกแสดงธรรมโปรดชาวพุทธตามจังหวัดต่างๆ เรื่อยมาจนถึงจึงหวัดชลบุรี
พุทธศาสนิกชนต่างพากันเลื่อมใสปฏิปทาวัตรปฏิบัติของท่าน ในครั้งนั้นมีทายกทายิกาผู้ใจบุญหลายคนได้ถวายที่ดิน เช่น นางถั่ง, นายเผือด, นางถมยา เพื่อให้ท่านได้สร้างวัดเพื่อจำพรรษา และตั้งชื่อเป็นภาษาจีนว่าวัด “เซียนฮุดยี่” ต่อมาจึงตั้งชื่อเป็นภาษาไทยว่า “วัดเทพพุทธาราม” โดยมีเหตุผลของการตั้งชื่อวัดนี้ เพื่อเป็นอนุสรณ์ว่าเดิมก่อนที่ท่านจะบวชได้ถือลัทธิเต๋า ซึ่งมีอุดมคติสำเร็จเป็นเซียนหรือเทพเจ้า และต่อมาท่านได้บรรพชาอุปสมบทในพระพุทธศาสนา ซึ่งมีอุดมคติสำเร็จพระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณ ท่านจึงนำชื่อมาผสมกันว่าวัด “เซียนฮุดยี่ หรือ วัดเทพพุทธาราม” นั้นเอง
ส่วนทางวัดจีนประชาสโมสร จังหวัดฉะเชิงเทรานั้น ท่านได้มอบหมายให้พระอาจารย์เซี่ยงหงี ซึ่งเป็นศิษย์ให้ดูแลต่อมาจึงได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ท่านมีเมตตากรุณาต่อคนยากจนเข็ญใจไร้ที่พึ่ง และอนุเคราะห์ให้ได้รับความสุขตามยถาพลังบ้างก็เจ็บไข้ ท่านก็ช่วยนำตัวไปรักษาตามโรงพยาบาลให้หาย คนเหล่านี้บางคนก็ได้ออกบวช บ้างก็ถวายตัวเป็นศิษย์ก็มี ท่านได้ตรากตรำบำเพ็ญศาสนกิจในพระพุทธศาสนาโดยมิเห็นแก่ความเหนื่อยยาก ต่อมาท่านล้มเจ็บลงด้วยความชราภาพ บรรดาศิษยานุศิษย์จึงนิมนต์ท่านไปพักรักษาตัว ณ วัดจีนประชาสโมสร(เล่งฮกยี่) จังหวัดฉะเชิงเทรา
โดยอย่างยิ่ง ก่อนหน้าจะถึงกาลมรณะ ท่านกำหนดรู้เวลาดับขันธ์ของท่านเอง จึงได้ลุกขึ้นนั่งเข้าสมาบัติมีสติสัมปัชชัญญะตั้งอยู่ในอารมณ์พระกัมมัฏฐาน แล้วกระทำกาลกิริยาลงด้วยอาการสงบ ด้วยอานุภาพของสมาธิพละที่อบรมปฏิบัติมา ยังให้สรีระสังขารของท่านมิได้เน่าเปื่อยผุพังอย่างน่าอัศจรรย์ เป็นที่สักการบูชาของบรรดาศิษย์และพุทธศาสนิกชนที่มีความเลื่อมใสในตัวท่าน หลังจากเมื่อท่านดับขันธฺแล้ว พระอาจารย์เซี่ยงหงีผู้เป็นศิษย์ได้ดูแลวัดแทน โดยมีพระภิกษุเซี่ยงกุ่ย เซี่ยงอี่ มาดูแลชั่วคราว ต่อมาผู้รักษาการวัดก็ขอลาออกจากตำแหน่ง วัดจึงได้เสื่อมโทรมลงไปชั่วขณะหนึ่ง
พระอาจารย์เจ้าตั๊กฮี้
ระบบไฟฟ้าเครื่องกลจุลภาค
ระบบไฟฟ้าเครื่องกลจุลภาค ( ; MEMS) เป็นคำที่ใช้เรียกในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่นๆ ส่วนประเทศในทวีปยุโรปจะเรียกว่า ระะบบจุลภาค (Microsystems) ระบบไฟฟ้าเครื่องกลจุลภาค คือ อุปกรณ์ที่มีขนาดอยู่ในช่วงระดับไมโครเมตร (10-6 เมตร หรือ หนึ่งส่วนหนึ่งล้านเมตร) และมิลลิเมตร (10-3 หรือ หนึ่งส่วนหนึ่งพันเมตร) หรือระหว่าง 1 ไมโครเมตร และ 1 มิลลิเมตร ซึ่งรวมส่วนประกอบทางวิศวกรรมไฟฟ้าและวิศวกรรมเครื่องกลเข้าไว้ด้วยกัน โดยอุปกรณ์อาจมีความสามารถในการรับรู้ คำนวณประมวลผล ตอบสนอง ควบคุม สื่อสาร และมีแหล่งพลังงานรวมอยู่ภายในตัวเอง
ขนมปังขาไก่
ขนมปังขาไก่ คือขนมฝรั่งชนิดหนึ่งที่ทำมาจากแป้งสาลีและส่วนผสมอื่น ๆ แล้วปั้นเป็นแท่งแล้วนำไปอบกรอบ เป็นสีเหลือง มีรสเค็มเล็กน้อย
เชาวลิต ศิษย์พระพรหม
ดิ อีเกิ้ลส์
งูเขียวดอกหมาก
ฉำฉา
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2476
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสยามเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2476 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งที่หนึ่งในประเทศไทย และเป็น "การเลือกตั้งทั่วไปเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" ตราบจนปัจจุบัน โดยเกิดขึ้นเมื่อวันพุธที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476
ที่มาของการเลือกตั้งครั้งนี้ เกิดขึ้นหลังที่เหตุการณ์กบฏบวรเดชยุติลงในวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2476 เมื่อ พันเอกพระยาพหลพลพยุหเสนา นายกรัฐมนตรีได้แถลงต่อรัฐสภาว่ารัฐบาลได้ปราบกบฏเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อบ้านเมืองสงบแล้ว จำต้องมีการเลือกตั้งเกิดขึ้น
ในขณะนั้นประเทศไทย (ยังคงใช้ชื่อว่า สยาม) แบ่งการปกครองเป็นจังหวัด มีจังหวัดทั้งสิ้น 70 จังหวัด ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 แล้ว สามารถเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ประเภทที่หนึ่ง ได้ทั้งหมด 78 คน โดยส่วนใหญ่จะสามารถเลือกผู้แทนฯได้จังหวัดละคน มีบางจังหวัดที่มีผู้แทนฯได้มากกว่าหนึ่งคน ได้แก่ จังหวัดเชียงใหม่, จังหวัดร้อยเอ็ด, จังหวัดมหาสารคาม, จังหวัดนครราชสีมา มีผู้แทนฯได้ 2 คน ขณะที่จังหวัดพระนครและจังหวัดอุบลราชธานี มีผู้แทนฯได้ 3 คน ซึ่งขณะนั้นรัฐธรรมนูญกำหนดอัตราประชากร 200,000 คนต่อการมีผู้แทนฯได้หนึ่งคน
และบวกรวมกับสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่สอง ที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งขึ้นอีก 78 คน รวมทั้งสิ้นเป็น 156 คน
ซึ่งการเลือกตั้งครั้งนั้น เป็นการเลือกตั้งทางอ้อม โดยได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดให้กรมการอำเภอ ดำเนินการเลือกตั้งผู้แทนตำบลขึ้นทั่วประเทศในวันที่ 1 ตุลาคม ถึงวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 จากนั้นผู้แทนตำบลก็จะไปเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกขั้นหนึ่ง
ในขณะนั้นมีผู้มีสิทธิออกเสียงอยู่ทั้งหมด 4,278,231 คน มีผู้ออกไปใช้สิทธิทั้งหมด 1,773,532 คน คิดเป็นร้อยละ 41.45 โดยจังหวัดที่มีผู้ไปใช้สิทธิมากที่สุด คือ จังหวัดเพชรบุรี คิดเป็นร้อยละ 78.82 และจังหวัดที่มีผู้ออกไปใช้สิทธิน้อยที่สุด คือ จังหวัดแม่ฮ่องสอน คิดเป็นร้อยละ 17.71
ซึ่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่มาจากการเลือกตั้งครั้งแรกนี้นั้น ที่ได้กลายมาเป็นนักการเมืองที่มีชื่อเสียงและมีบทบาทในเวลาต่อมา ได้แก่ นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์, นายเลียง ไชยกาล, นายโชติ คุ้มพันธ์ เป็นต้น
หลังการเลือกตั้ง ได้มีการจัดตั้งคณะรัฐบาลขึ้นมาใหม่ โดยเสียงส่วนใหญ่เลือกเอา พระยาพหลพลพยุหเสนา เป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้งหนึ่ง (เป็นสมัยที่ 2) และถือเป็นคณะรัฐมนตรีคณะที่ 5 ของไทย ซึ่งคณะรัฐมนตรีคณะนี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2477
อำเภอเชียงยืน
เชียงยืน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมหาสารคาม มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 8 และมีประชากรมากเป็นอันดับ 7 ของจังหวัด อีกทั้งยังเป็นเส้นทางคมนาคมไปสู่จังหวัดขอนแก่น
พื้นที่ของอำเภอเชียงยืนเดิมเป็นตำบลเชียงยืน อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอโคกพระ (อำเภอกันทรวิชัย) จังหวัดมหาสารคามในขณะนั้น ต่อมาราษฎรได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลเชียงยืน โดยเสนอให้รวมท้องที่ตำบลเชียงยืน ตำบลหนองซอน ตำบลชื่นชม และตำบลกู่ทอง อำเภอกันทรวิชัย เพื่อรวมขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ ต่อมาวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2501 กรมการปกครองได้พิจารณาดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ซึ่งจังหวัดมหาสารคามได้เสนอขอตั้งกิ่งอำเภอเชียงยืนในท้องที่อำเภอกันทรวิชัย ซึ่งกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอภายในปี พ.ศ. 2501 เนื่องจากการก่อสร้างที่ว่าการกิ่งอำเภอเสร็จเรียบร้อย
ในปีเดียวกันเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2501 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลเชียงยืน ตำบลหนองซอน ตำบลชื่นชม และตำบลกู่ทอง ออกจากการปกครองของอำเภอกันทรวิชัย รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอเชียงยืน จนกระทั่งเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2502 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเชียงยืน จนถึงปัจจุบัน ซึ่งกิ่งอำเภอเชียงยืนมีระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอเพียง 4 เดือน
อำเภอเชียงยืนตั้งอยู่ตอนบนของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเชียงยืนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 116 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเชียงยืนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
อำเภอโกสุมพิสัย
โกสุมพิสัย เป็นอำเภอที่มีพื้นที่มากที่สุดของจังหวัดมหาสารคาม มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 รองจากอำเภอเมืองมหาสารคาม เป็นอำเภอเก่าแก่อำเภอของจังหวัด ถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับเมืองวาปีปทุมและมีฐานะเป็นอำเภอตั้งแต่ปี พ.ศ. 2425 มีสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจอยู่มากมาย เช่น วนอุทยานโกสัมพี แก่งตาด บึงบอน บึงกุย ลานหินร่อง สะดืออีสาน หาดวังโก เป็นต้น
อำเภอโกสุมพิสัยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
หลักฐานเท่าที่ค้นพบ ท้องที่อันเป็นที่ตั้งอำเภอโกสุมพิสัย เป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำชีทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดมหาสารคาม ในอดีตบริเวณที่ตั้งอำเภอโกสุมพิสัย เป็นป่าใหญ่มีสัตว์ป่ามากมาย มีพรานป่า 2 คน ได้ล่าสัตว์ที่บริเวณป่าแห่งนี้และเกิดอิทธิฤทธิ์จากป่าไม่สามารถล่าสัตว์ได้ จนต้องปลูกหอขึ้นบวงสรวง ขอล่าสัตว์และได้สัตว์ตามที่ต้องการ ซึ่งหอที่ปลูกบวงสรวงมีลักษณะขวางตะวัน เมื่อมีหมู่บ้านเกิดขึ้น จึงเรียกว่า บ้านหอขวาง ต่อมามีผู้อพยพจากเมืองสุวรรณภูมิ (อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด) มาตั้งถิ่นฐานเพิ่มขึ้นเพราะความอุดมสมบูรณ์
ครั้นต่อมา พ.ศ. 2425 ความเจริญก้าวหน้าของบ้านหอขวาง ขยายอาณาเขตออกไปกว้างขวาง สมควรยกฐานะขึ้นเป็นเมือง พระยาดำรงธวัชบุรี เจ้าเมืองธวัชบุรี จึงมีใบบอกไปยังเมืองกรุงเทพมหานคร เพื่อทูลเกล้าถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อมเครื่องราชบรรณาการ ดอกไม้เงิน ดอกไม้ทอง ซึ่งทำเป็นรูปดอกประคำป่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดยกฐานะบ้ำนหอขวางเป็นเมือง ขนานนามว่า เมืองโกสุมพิสัย แปลว่า เมืองแห่งดอกประคำป่า ต่อจากนั้นได้ตั้งให้ท้าวสุริโย (บุตรพระยาดำรงธวัชบุรี) เป็นเจ้าเมืองคนแรก มีราชทินนามว่าพระสุนทรพิพิธ พร้อมทั้งตั้งกรมการเมืองครบถ้วนปกครองประชาชน ต่อมาใน พ.ศ. 2443 ได้มีการแบ่งเขตการปกครองตามพระราชบัญญัติปกครองท้องถิ่นออกเป็นมณฑลจังหวัด อำเภอเมืองโกสุมพิสัย มีฐำนะเป็นอำเภอมีนายอำเภอคนแรกคือ พระสุนทรพิพิธ
อำเภอโกสุมพิสัยแบ่งพื้ นที่การปกครองออกเป็น 17 ตำบล 233 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโกสุมพิสัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 18 แห่ง ได้แก่
อำเภอแกดำ
แกดำ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมหาสารคาม มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 12 ของจังหวัดและมีประชากรมากเป็นอันดับ 12 ของจังหวัด เช่นกัน
อำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม ได้ก่อตั้งเป็นกิ่งอำเภอแกดำขึ้น เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2520 โดยแยกออกจากอำเภอเมืองมหาสารคาม เนื่องจากมีสภาพทุรกันดาร ห่างจากตัวเมืองมหาสารคาม การเดินทางคมนาคมไม่สะดวก ในครั้งแรกกิ่งอำเภอแกดำประกอบด้วย 3 ตำบล คือ ตำบลแกดำ ตำบลหนองกุง ตำบลมิตรภาพต่อมาได้ขยายออกอีก 2 ตำบล คือ ตำบลวังแสง แยกออกจากตำบลแกดำ และตำบลโนนภิบาล แยกออกจากตำบลหนองกุงรวมเป็น 5 ตำบล กิ่งอำเภอแกดำได้ยกฐานะเป็นอำเภอแกดำ เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2531
อำเภอแกดำมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอแกดำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 89 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแกดำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอแกดำได้ถือเอาขนบธรรมเนียมประเพณีตามฮีตสิบสอง ประเพณีทำบุญสิบสองเดือนไทอีสาน ดังนี้
อำเภอนาเชือก
นาเชือก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมหาสารคาม มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 5 และมีประชากรมากเป็นอันดับ 8 ของจังหวัด
เนื่องจากท้องที่ตำบลนาเชือก อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย ท้องที่ตำบลเขวาไร่ อำเภอบรบือ มีประชาชนอาศัยอยู่หนาแน่นและอยู่ห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอแต่ละแห่ง ประชาชนได้รับความลำบากในการเดินทางไปติดต่อราชการ ด้วยเหตุดังกล่าวนี้ ต่อมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2482 ประชาชนในท้องที่ตำบลนาเชือก โดยการนำของ นายประกิจ ปะวะโก สมาชิกสภาจังหวัดมหาสารคาม ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่บ้านโคกกลม ตำบลนาเชือก ได้ยื่นคำร้องต่อนายอำเภอพยัคฆภูมิพิสัยและนำเรื่องนี้เสนอต่อที่ประชุมสภาจังหวัดมหาสารคาม เพื่อขอให้ทางราชการจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้นในท้องที่ตำบลนาเชือก สภาจังหวัดรับหลักการและจังหวัดได้สั่งให้นายอำเภอพยัคฆภูมิพิสัยและนายอำเภอบรบือ จัดการสำรวจสถิติต่าง ๆ เสนอกระทรวงมหาดไทย เพื่อประกอบในการจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้น เนื่องจากเหตุผลบางประการเรื่องนี้จึงได้สะดุดหยุดลง แต่ประชาชนก็ยังมีความต้องการและเรียกร้องให้มีการจัดตั้งกิ่งอำเภอตามความต้องการเรื่อยมา
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2496 จังหวัดได้สั่งให้นายอำเภอบรบือและนายอำเภอพยัคฆภูมิพิสัยร่วมกันทำการสำรวจพื้นที่ที่ควรจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอขึ้นในท้องที่ตำบลนาเชือก ได้ทำการสำรวจพื้นที่หลายแห่ง ในที่สุดตกลงเลือกเอาพื้นที่โคก (เป็นสถานที่ตั้งที่ว่าการอำเภอนาเชือกในปัจจุบัน) อยู่ระหว่างบ้านนาเชือกกับบ้านกุดรัง เป็นสถานที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอ เพราะเป็นทำเลที่เหมาะสมเกี่ยวกับการวางและขยายผังเมืองตลอดทั้งเหตุผลในทางเศรษฐกิจในอนาคตด้วย
เมื่อปี พ.ศ. 2500 กระทรวงมหาดไทยได้จัดสรรงบประมาณในการก่อสร้างที่ว่าการกิ่งอำเภอนาเชือก แต่การดำเนินการก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จถูกผู้รับเหมาบอกเลิกสัญญา ต่อมาในปี พ.ศ. 2501 กระทรวงมหาดไทยได้จัดสรรงบประมาณให้ดำเนินการก่อสร้างที่ว่าการกิ่งอำเภอนาเชือกจนแล้วเสร็จ โดยทางจังหวัดได้มอบหมายให้ นายเวศ สุริโย นายอำเภอพยัคฆภูมิพิสัยเป็นผู้ควบคุมดูแลการก่อสร้าง เพราะสถานที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภออยู่ในเขตท้องที่อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย ซึ่งการปรับพื้นที่ ถางป่า ขุดตอ ได้รับความร่วมมือจากประชาชนโดยไม่คิดค่าตอบแทนแต่อย่างใด
อำเภอนาเชือกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอนาเชือกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 145 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาเชือกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
ประชาชนส่วนใหญ่ในอำเภอนาเชือกดำเนินชีวิตตามแบบดั้งเดิม และรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมท้องถิ่น มีหัตถกรรมพื้นบ้าน เครื่องจักสาน การทอผ้าฝ้ายและผ้าไหมที่มีสีสันเฉพาะตัว
ชุมชนชาวอีสานในอำเภอนาเชือกมีชีวิตความเป็นอยู่และขนบธรรมเนียมประเพณีตามแบบของชาวอีสานโดยทั่วไป ยึดถือปฏิบัติตามธรรมเนียมในฮีตสิบสองคองสิบสี่มาแต่โบราณ ประเพณีวัฒนธรรมที่เห็นเด่นชัด ได้แก่ บุญคูณลาน บุญข้าวจี่ บุญมหาชาติ บุญสงกรานต์ บุญบั้งไฟ บุญเข้าพรรษา ออกพรรษา บุญกฐิน ประเพณีลอยกระทง เป็นต้น
การขนส่งภายในและระหว่างจังหวัด มีรถโดยสารประจำทางเส้นทาง กรุงเทพฯ-นาเชือก และมหาสารคาม-พยัคฆภูมิพิสัย ส่วนภายในอำเภอ มีรถสามล้อและมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้บริการ
ล่าข้ามศตวรรษ
ทอดด์ ลาเวลล์
ทอดด์ ทองดี มีชื่อจริงว่า โทมัส เจมส์ ลาเวลล์ (อังกฤษ: Thomas James Lavelle) เกิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2506 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรีชาวอเมริกันที่มาใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทยนานหลายปี ปัจจุบันเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ คุณพระช่วย ร่วมกับภาณุพันธ์ ครุฑโต และพงษ์ศักดิ์ พงษ์สุวรรณ
ทอดด์ ทองดี เกิดที่สแครนตัน เพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา มีเชื้อสายเยอรมันจากบิดา และไอริช-อเมริกันผิวสีจากมารดา ทอดด์เป็นบุตรคนที่ 3 จาก 6 คนของโทมัส ลาเวลล์ (เสียชีวิตแล้ว) และเชอร์ลีย์ ลาเวลล์ จบปริญญาตรีชีววิทยาและเอเชียศึกษาจากมหาวิทยาลัยสแครนตัน
ในปี พ.ศ. 2528 หลังจากเรียนจบ ทอดด์สมัครเป็นนักร้อง มีหน้าที่ให้ความบันเทิงกับผู้โดยสารเรือควีนแอลิซาเบธ 2 และเดินทางท่องโลกมากับเรือ จนได้รับทุนฟูลไบรต์เข้าเรียนต่อที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทำวิจัยเกี่ยวกับสมุนไพร ทอดด์มีโอกาสได้เล่นดนตรี และได้รับการชักชวนให้ร่วมเดินทางไปแสดงคอนเสิร์ตกับวงคาราวานที่ประเทศญี่ปุ่น จากนั้นได้ร่วมแสดงกับวงซูซู และแสดงคอนเสิร์ตร่วมกับหงา คาราวาน และแอ๊ด คาราบาว เป็นครั้งคราว
ทอดด์ทำงานในค่ายผู้อพยพ ที่อำเภอพนัสนิคมอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนจะศึกษาต่อด้านเอเชียศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาวาย ขณะเดียวกันก็ได้รับทุนฟูลไบรต์ ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และออกผลงานเพลงชุดแรกชื่อ "Thailand: Inside-Outside" เป็นภาษาอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2535
ในปี พ.ศ. 2539 ทอดด์มีผลงานร่วมกับวงตาวัน ในชุด "Promise" แนวโปรเกรสซีฟร็อก เป็นคอนเซ็ปต์อัลบั้มที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับสภาพจิตใจของคนไข้จิตเภท (schizophrenia) ในโรงพยาบาลโรคจิต โดยทอดด์เป็นผู้เขียนคำร้องภาษาอังกฤษทั้งหมด ต่อมาทอดด์ได้เป็นผู้เขียนคำร้องภาษาอังกฤษให้กับ พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ในอัลบั้มเดี่ยว "ชัมบาลา" (Shambala)
ปัจจุบัน ทอดด์หันมาเล่นดนตรีแนวเวิลด์มิวสิก ออกแสดงไปทั่วประเทศไทย และเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ "คุณพระช่วย" คู่กับ ธงชัย ประสงค์สันติ และเท่ง เถิดเทิง นำเสนอเกี่ยวกับภูมิปัญญาและศิลปวัฒนธรรมไทย ทางช่อง 9
ทอดด์ ทองดี
Todd Lavelle
JoJo อาจหมายถึง
ทรามวัยจากต่างดาว
AICOLLA
แก๊งนี้มีป่วน
Bonbonzaka Koukou Engekibu
Magister Negi Magi!
ท็อด ทองดี
ท้อด ทองดี
แคนดี้ สาวน้อยจอมแก่น
โจรสลัด วันพีซ
อ.แกดำ
อ.โกสุมพิสัย
อ.เชียงยืน
อ.นาเชือก
อำเภอวาปีปทุม
วาปีปทุม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมหาสารคาม มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของจังหวัดมหาสารคาม รองจากอำเภอโกสุมพิสัย และอำเภอบรบือ มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 ของจังหวัดรองจาก อำเภอเมืองมหาสารคาม และอำเภอโกสุมพิสัย
เมืองวาปีประทุมตั้งขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยยก "บ้านนาเลา" หรือ "บ้านหนองนาเลา" ขึ้นเป็นเมือง ให้ชื่อว่า "เมืองวาปีประทุม" เมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 6 ค่ำ เดือน 9 พ.ศ. 2424 และให้ท้าวสุริยวงศ์ (บุญมี) มีบรรดาศักดิ์เป็น พระพิทักษ์นรากร เป็นเจ้าเมือง ท้าวมหาพรม (ย่าง) เป็นอุปราช เพียพละคร (เกตุ) เป็นราชวงศ์ พอเดินทางมาถึงบ้านแก่งสำโรง แขวงเมืองพุทไธสง พระพิทักษ์นรากร (บุญมี) ป่วยเป็นไข้ป่า เสียชีวิต
พ.ศ. 2425 พระเจริญราชเดช เห็นว่าบ้านนาเลาเป็นบ้านทุรกันดารฝืดเคืองนัก จึงนำความใบบอกทูลเกล้าฯว่า บ้านหนองแสงมีชัยภูมิกว้างขวาง มีหนองน้ำคือหนองแสง กว้างลึก มีน้ำตลอดปี เป็นที่อาศัยของผู้คนและสัตว์เลี้ยงได้ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งเป็น "เมืองวาปีประทุม" (บ้านหนองแสง คือ ที่ตั้งที่ว่าการอำเภอวาปีปทุมในปัจจุบัน)
ปี พ.ศ. 2444 ทางราชการหัวเมืองมณฑลอีสานได้ยุบเมืองจัตวา ตรี โท เป็นอำเภอ โดยตัดคำว่า เมือง ออก พระพิทักษ์นรากร (อุ่น) เจ้าเมืองวาปีปทุม ได้ขอกราบบังคมทูลเกล้าฯ ขอชื่ออำเภอให้คงคำว่า "เมือง" ไว้ดังเดิม ชื่อว่า "อำเภอเมืองวาปีประทุม" (จนถึง พ.ศ. 2482 จึงได้ตัดคำว่า "เมือง" ออก) และพระพิทักษ์นรากร (อุ่น) ดำรงตำแหน่งนายอำเภอคนแรก
อำเภอวาปีปทุมมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ระยะทางจากอำเภอวาปีปทุมถึงกรุงเทพมหานครประมาณ 475 กิโลเมตร
อำเภอวาปีปทุมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 15 ตำบล 240 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอวาปีปทุมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 16 แห่ง ได้แก่
วินัย ไกรบุตร ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น หัสนัย ไกรบุตร แต่ยังใช้ชื่อในวงการเป็น วินัย ไกรบุตร มีชื่อเล่นว่า เมฆ (เกิดวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2512) นักแสดงชาวไทย ที่มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์ นางนาก เมื่อปี พ.ศ. 2542 จนได้รับฉายาว่า "พระเอกร้อยล้าน" เป็นนักแสดงที่พูดด้วยสำเนียงปักษ์ใต้
วินัย ไกรบุตร ภูมิลำเนา เกิดที่อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่ ในครอบครัวที่มีฐานะยากจน ตั้งแต่กำเนิด เขานับถือศาสนาพุทธและศรัทธาในจตุคามรามเทพ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และศึกษาต่อระดับปริญญาโทบริหารในสถาบันเดียวกัน
มีกิจการของตัวเองนอกเหนือไปจากการแสดง คือ ขายปุ๋ย โดยมีโลโก้เป็นรูปหน้าตัวเอง
ชีวิตครอบครัวสมรสกับ ชลรดา แสนสินรังษี (เอ๋) ซึ่งทั้งสองรู้จักกันผ่านทางอินเทอร์เน็ต เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 ทั้งสองมีบุตร 2 คนชื่อ มาวิน ไกรบุตรและปารย์กัลญา ไกรบุตร
เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นนายแบบ, ถ่ายโฆษณา และเคยเล่นมิวสิกวิดีโอเพลงของ แกรมมี่, อาร์เอส ประมาณช่วงปี พ.ศ. 2535- 2537 มาก่อน จากนั้นจึงได้แสดงละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ราว 4-5 เรื่อง เช่น หอบรักมาห่มป่า (พ.ศ. 2537) ผู้ชายหัวใจไม่พายเรือ (พ.ศ. 2538) เป็นต้น แต่ชื่อเสียงมีในระดับหนึ่ง
ในปี พ.ศ. 2542 เมื่อได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง นางนาก ด้วยการรับบทเป็น มาก สามีของนางนาก (ทราย เจริญปุระ) จากการกำกับของ นนทรีย์ นิมิบุตร ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จทางด้านรายได้อย่างมาก ส่งผลให้วินัย ไกรบุตร มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางขึ้นมาด้วย และในปี พ.ศ. 2543 ก็ได้รับบท อ้ายอิน จากเรื่อง บางระจัน ภาพยนตร์ก็ประสบความสำเร็จทางรายได้อีก หลังจากนั้น วินัย ไกรบุตร ได้แสดงภาพยนตร์ตามมาอีก 3-4 เรื่อง แต่ก็ไม่มีเรื่องไหนประสบความสำเร็จเท่า 2 เรื่องข้างต้น ผลงานการแสดงจึงได้ค่อยบทบาทลง
ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 มีข่าวว่า วินัย มีความต้องการจะลงสมัคร ส.ส. ในจังหวัดกระบี่บ้านเกิดตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ไม่มีฐานเสียงมาก่อนเลย โดยจะสังกัดกับพรรคไทยรักไทย แต่ก็ไม่ได้รับการคัดเลือกให้ลงสมัครในที่สุด
สาวน้อยจอมเวทย์นาโนฮะ
อำเภอนาดูน
นาดูน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมหาสารคาม มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 10 และมีประชากรมากเป็นอันดับ 9 ของจังหวัด
อำเภอนาดูนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอนาดูนเดิมเป็นหมู่บ้านที่ได้ยกฐานะให้เป็นตำบล มีชื่อว่า ตำบลนาดูน อยู่ในความปกครองของอำเภอวาปีปทุม ตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดมหาสารคามไปทางทิศใต้ประมาณ 65 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากตัวอำเภอไปทางทิศใต้ประมาณ 26 กิโลเมตร การเดินทางไปติดต่อราชการของประชาชนไปมายากลำบากมาก เนื่องจากระยะทางไกล การคมนาคมไม่สะดวก ต้องเดินทางด้วยเท้า ใช้สัตว์ หรือใช้ล้อเกวียนเป็นพาหนะ ประกอบกับมีป่าไม้เกิดขึ้นหนาแน่น เป็นที่หลบซ่อนของโจรผู้ร้ายโดยเฉพาะโจรปล้นทรัพย์สินมีชุกชมมาก ด้วยเหตุดังกล่าว ประชาชนชาวตำบลนาดูนจึงได้ปรึกษาหารือกันทำเรื่องขอยกฐานะตำบลนาดูนขึ้นเป็นกิ่งอำเภอนาดูน ในปี พ.ศ. 2508 ราษฎรตำบลนาดูนได้เสนอเรื่องขอยกฐานะตำบลนาดูนขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ และได้จัดหาที่ดินสำหรับปลูกสร้างสถานที่ราชการ 502 ไร่ โดยขอรับบริจาคจากประชาชนและใช้ที่สาธารณะทำเลเลี้ยงสัตว์
ในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2512 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้ง กิ่งอำเภอนาดูน ต่อมากิ่งอำเภอนาดูนได้ยกฐานะเป็น อำเภอนาดูน เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2522
อำเภอนาดูนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 94 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาดูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
กาแล็กซี 999
สุรยุทธ์
โรงเรียนนักสืบ คิว
Tantei Gakuen
Ushio and Tora
อุชิโอะโทะโทะระ
กีฏวิทยาการแพทย์
กีฏวิทยาการแพทย์  หรือกีฏวิทยาสาธารณสุข  เป็นสาขาที่ศึกษาสัตว์ขาข้อ และแมลงที่มีผลกระทบต่อสุขภาพของมนุษย์ เป็นการศึกษาที่รวมถึงข้อมูลที่ได้จากการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ว่าด้วยพฤติกรรมของแมลง นิเวศ โรคระบาดที่เกิดจากแมลงและสัตว์ขาข้อที่อาจนำมาใช้ประโยชน์ด้านความปลอดภัยของสาธารณชนและทางการแพทย์ (Arthropods and insects of medical importance) ในสหรัฐอเมริกาและประเทศพัฒนาแล้วจ้างนักกีฏวิทยาทำงานในภาคเอกชน ในมหาวิทยาลัยใน ภาคอุตสาหกรรมรวมทั้งในหน่วยงานระดับต่างๆ ของรัฐ
แมลง (Insects) เป็นสัตว์ขาข้อ (Arthropods) สามารถทำอันตรายต่อคนได้หลายทาง ได้แก่
มลฑลเฮหลงเจียง
พันเอก(พิเศษ) วันชนะ สวัสดี (เกิด 26 สิงหาคม พ.ศ. 2515) ชื่อเล่น เบิร์ด อดีตนายทหารปฏิบัติการประจำสำนักเลขานุการสำนักปลัดกระทรวงกลาโหม อดีตรองโฆษกกระทรวงกลาโหม อดีตรองผู้อำนวยการกองประชาสัมพันธ์ สำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหมและอดีตตุลาการศาลทหารกรุงเทพฯ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งฝ่ายเสนาธิการผู้บัญชาการทหารสูงสุด เป็นทหารบกและนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากการรับบทเป็นสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ในภาพยนตร์เรื่อง "ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช"
วันชนะ สวัสดีเกิดที่จังหวัดลำปาง บิดาชื่อพันเอกอรัญ สวัสดี เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน ส่วนมารดาชื่อนฤมล สวัสดี เป็นชาวไทยเชื้อสายอินเดีย มีน้องชายชื่อพันตำรวจเอกวันสว่าง สวัสดี นักกีฬากรีฑาทีมชาติไทย ครอบครัวนับถือศาสนาพุทธ ที่ต่อมาครอบครัวของวันชนะได้ย้ายไปอาศัยและเติบโตที่จังหวัดกาญจนบุรี
วันชนะจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวิสุทธรังษี จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 34 ปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วิศวกรรมอุตสาหการ ) โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า (จปร.) รุ่นที่ 45 รุ่นเดียวกับร้อยเอก รชฏ พิสิษฐบรรณกร (อดีต ส.ส.กรุงเทพ พรรคไทยรักไทย) และ น.อ.จงเจต วัชรานันท์ และสำเร็จการศึกษาปริญญาโทคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก
วันชนะรับราชการในตำแหน่งนายทหารยุทธการและการฝึก กองพันทหารม้าที่ 19 ค่ายสุรสีห์ อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี ต่อมาเข้ารับราชการที่กองกิจการพลเรือนทหารบก กองบัญชาการทหารบก ในตำแหน่งหัวหน้าปฏิบัติการจิตวิทยา (ปจว.) และทำหน้าที่รองโฆษกกองทัพบกไปพร้อมกัน ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บังคับกองพัน กรมนักเรียนนายร้อยรักษาพระองค์ โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า และปัจจุบันได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการกองประชาสัมพันธ์ สำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม
วันชนะเข้าสู่วงการแสดง ด้วยการคัดเลือกจากหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล เพื่อที่จะคัดเลือกตัวนักแสดงเป็น สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เพื่อแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช โดย ม.จ.ชาตรีเฉลิม ต้องการนักแสดงที่เป็นนายทหารจริง ๆ จากนั้นจึงได้เรียนการแสดงเป็นระยะเวลา 9 เดือน เขามีชื่อที่เรียกกันจนติดปากว่า "ผู้พันเบิร์ด" ซึ่งเจ้าตัวเคยให้สัมภาษณ์ว่า ขอทำงานในวงการบันเทิงด้วยภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเดียว ไม่คิดเข้าวงการบันเทิง และจะกลับไปรับราชการทหารต่อ
วันชนะหมั้นหมายกับวริญญา ศิริชุมแสงและได้สมรสพระราชทานโดยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ มีหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล และหม่อมกมลา ยุคล ณ อยุธยา เป็นประธานเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 ทั้งสองมีบุตรด้วยกันหนึ่งคน ชื่อวันวฤณณ์ สวัสดี (ชื่อเล่น วิน) เกิดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 2556
ได้รับพระราชทานยศ พันเอก ในวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2559
ได้รับการแต่งตั้ง เป็น รองโฆษกกระทรวงกลาโหม
ผลงานละครโทรทัศน์ทั้งหมดในฐานะผู้จัดละครช่องโมโน 29 บริษัท กลมกล่อม โปรดักชั่น จำกัด
[[หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดลำปาง‎‎]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดกาญจนบุรี‎‎]]
[[หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายอินเดีย]]
[[หมวดหมู่:พันเอกชาวไทย]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวิสุทธรังษี]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก]]
[[หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.]]
กระทรวงเกษตรพาณิชยการ
กระทรวงเกษตรพนิชการ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัง
ลอสแอนเจลิสเลเกอรส์
กรมหลวงราชบุรี
ชาติชาย
ชาติชาย เป็นชื่อบุคคลไทย สามารถหมายถึง
บรรหาร
ปรีดี
คึกฤทธิ์
สฤษดิ์
วันมูหะมัดนอร์
ประภาส
เสลภูมิ [เส-ละ-พูม] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดร้อยเอ็ด ตั้งอยู่ทางตะวันออกของตัวจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดยโสธร
พระนิคมบริรักษ์ (เสน ประทุมทิพย์) บรรดาศักดิ์เดิม หลวงจุมพลภักดี บุตรอุปราชแพง หลานของพระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (ท้าวคำผง) นายกองชาวบ้านยวน ซึ่งพระสุนทรราชวงศาฯ (ท้าวเหม็น) ผู้ครองเมืองยศสุนทร (ยโสธร) ตั้งให้เป็นกรรมการเมืองยศสุนทร ต่อมาได้พาบรรดา ครอบครัว ญาติ บริวารอพยพจากถิ่นเดิม มาตั้งถิ่นฐานเพื่อขยายพื้นที่ทำมาหากิน และการปกครองใหม่ ที่โคกหัวภูดิน ซึ่งเรียกว่า "บ้านเขาดินบึงโดน" ขึ้นกับเมืองยศสุนทร
อำเภอเสลภูมิ เคยเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกาฬสินธุ์ ต่อมาเมื่อเห็นว่าเมื่อติดต่อราชการกับจังหวัดกาฬสินธุ์ ต้องเดินทางถึง 3 วัน แต่เดินทางไปจังหวัดร้อยเอ็ดใช้เวลาเพียงวันเดียว จึงยกอำเภอเสลภูมิ มาขึ้นกับจังหวัดร้อยเอ็ด ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม ปีเดียวกัน
อำเภอเสลภูมิตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเสลภูมิแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 18 ตำบล 235 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอเสลภูมิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 แห่ง ได้แก่
เกษตรวิสัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดร้อยเอ็ด
ในอดีตเป็นชุมชนของขอมเก่าแก่มาแต่โบราณ มีหลักฐานโบราณวัตถุเป็นที่ปรากฏคือ กู่กาโดน ตั้งอยู่ในบริเวณวัดธาตุ กระทั่งปี 2416 อุปราชเหง้าแห่งเมืองสุวรรณภูมิ พร้อมบริวาร ได้นำผู้คนจากเมืองสุวรรณภูมิ จำนวน 4,800 คน มาตั้งเมืองเกษตรวิสัย ซึ่งได้รับโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม จากรัชกาลที่ 5 ให้อุปราชเหง้าเป็นเจ้าเมือง โดยพระราชทานนามว่า “พระศรีเกษตราวิชัย” และเป็นบ้านเมืองสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อเมืองเกษตรวิสัย เป็นอำเภอหนองแวง แต่ภายหลังได้กลับมาใช้ชื่อเกษตรวิสัยเหมือนเดิม เพราะถือว่าเป็นมงคลนาม
อำเภอเกษตรวิสัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเกษตรวิสัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 177 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอเกษตรวิสัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
เมืองร้อยเอ็ด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดร้อยเอ็ด โดยถือเป็นศูนย์กลางด้านการปกครองและเศรษฐกิจของจังหวัด