pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เสือปลามีขนาดใหญ่กว่าแมวบ้าน รูปร่างอ้วนหนา บึกบึน ม่อต้อ ลักษณะภายนอกหลายอย่างคล้ายชะมด จึงมีชื่อชนิดว่า viverrine ซึ่งแปลว่า คล้ายชะมด หัวโตและกว้าง กระบอกปากค่อนข้างยาว ลวดลายคล้ายแมวดาวมาก ขนมันวาวหยาบสั้นสีเทาอมน้ำตาลหรือเทาอมมะกอก มีเส้นและจุดรี ๆ สีน้ำตาลพาดตามแนวยาวของลำตัวทั่วทั้งตัว มีเส้นพาดข้ามหัวจากหน้าผากไปถึงคอประมาณ 6-8 เส้น มีเส้นเด่นชัดสองเส้นลากจากคิ้วข้ามหัวไปจนถึงหัวไหล่ด้านหลังแล้วเริ่มแตกออกเป็นท่อน ช่วงล่างของลำตัวมีสีขาว ม่านตามีสีอมเขียว หูสั้นและกลม หลังหูมีสีดำและมีแต้มสีขาวเด่นชัดอยู่กลางใบ ขาสั้น เสือปลามีปลอกเล็บไม่สมบูรณ์ จึงหดเล็บได้ไม่หมด หางอ้วนและสั้น (ยาว 21-23 ซม.) หรือเพียงประมาณ 37% ของความยาวหัว-ลำตัว มีปล้องที่ไม่ครบรอบหลายปล้อง ปลายหางสีดำ ตัวผู้หนัก 11-12 กิโลกรัม ตัวเมียหนัก 6-7 กิโลกรัม
เสือปลามีขน 2 ชั้น ซึ่งพัฒนามาเพื่อหากินกับน้ำโดยเฉพาะ ขนชั้นในสั้นเกรียนและแน่นมากจนน้ำซึมผ่านไม่ได้ ทำให้ตัวของเสือปลาแห้งและช่วยรักษาความอบอุ่นเอาไว้ในขณะที่ลงจับปลาในน้ำ ขนชั้นนอกจะยาวซึ่งเป็นชั้นที่มีลวดลายและมันวาว
เสือปลามีสัญฐานที่เหมาะกับการหากินกับน้ำและจับปลาเป็นอาหาร แต่เมื่อเทียบกับแมวป่าหัวแบนแล้วยังนับว่าเป็นรอง แมวป่าหัวแบนมีฟันกรามน้อย (pre-molar) ที่ยาวและแหลม เหมาะที่จะยึดจับเหยื่อที่ลื่นไหลง่ายเช่นปลา ส่วนเสือปลาจะมีฟันเล็กและมีพัฒนาการของฟันด้อยกว่า ตีนของเสือปลามีพังพืดเล็กน้อยอยู่ระหว่างนิ้วซึ่งพัฒนามาเพื่อจับปลา แต่พังผืดนิ้วของเสือปลาก็ยังพัฒนามาไม่เต็มที่ โดยมีพัฒนาการของพังผืดใกล้เคียงกับบอบแคต
เสือปลาพบได้ทุกเวลาเพราะหากินทั้งกลางวันและกลางคืน เป็นแมวอีกชนิดหนึ่งที่ไม่กลัวน้ำอย่างแมวทั่วไป เสือปลาเป็นสัตว์ที่หากินกับน้ำโดยเฉพาะ ไม่เคยพบห่างจากแหล่งน้ำเลย ชอบแหล่งน้ำที่ไหลช้าหรือนิ่ง เช่น หนองบึง ป่าชายเลน และป่าริมลำธาร ว่ายน้ำเก่ง เวลาว่ายน้ำจะใช้ขาหลังที่มีพังผืดตีน้ำ จับสัตว์น้ำเป็นอาหาร เช่น ปลา กบ คางคก หอยทาก กุ้ง และปู นอกจากสัตว์น้ำแล้วยังจับนก งู กับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็ก เช่น หนู ลูกกวาง ลูกหมูป่า และชะมดเช็ด ได้เหมือนกัน บางครั้งอาจฆ่าสัตว์เลี้ยงของชาวบ้านเช่น ลูกวัว ลูกแพะ เป็ดไก่ หมา ของชาวบ้านกินด้วย การจับปลาของเสือปลามีสองวิธีคือ นั่งอยู่ริมน้ำแล้วตบช้อนปลาขึ้นมาบนบกด้วยอุ้งตีนหน้า กับการดำน้ำลงไปจับปลาด้วยปาก
บางครั้งเสือปลาก็อาจกินซากสัตว์ที่ไม่ได้ล่าเองเหมือนกัน เคยมีผู้พบเสือปลากินซากวัวในอุทยานแห่งชาติเคโอลาเดียวในอินเดีย และในจิตวันก็เคยมีผู้พบเสือปลากินซากที่เสือโคร่งทิ้งไว้ ในการวิจัยในอินเดียเมื่อไม่นานมานี้ พบว่าเสือปลาชอบกินหญ้าด้วย
เสือปลามีนิสัยดุมากกว่าแมวทั่ว ๆ ไป การเลี้ยงเสือปลาไม่มีทางทำให้เสือปลาเชื่องได้เลย เคยมีผู้พบเสือปลาฆ่าเสือดาวที่หนักกว่ามันเองถึง 2 เท่า
เสือปลาพบได้ตั้งแต่อินเดียตอนเหนือ ศรีลังกา พม่า ไทย เรื่อยลงมาจนถึงสุมาตราและชวา พบได้ทั่วไปในพื้นที่ใกล้แหล่งน้ำ เช่น หนองน้ำ ที่ลุ่มน้ำขัง ดงอ้อ และลุ่มแม่น้ำทั่วไป แต่ก็พบได้ในป่าดิบและป่าแล้งเขตร้อนได้เช่นกัน พบได้ถึงระดับสูง 1,525 เมตรที่เทือกเขาหิมาลัยในอินเดีย ในอดีตเคยเชื่อกันว่าเสือปลาแพร่กระจายพันธุ์ไปทางใต้ถึงเพียงแค่คอคอดกระ แต่ในปี 2510 มีการพบเสือปลาในคาบสมุทรมาเลเซีย แต่ไม่แน่ชัดว่าเสือปลาเพิ่งจะแพร่กระจายเข้ามาในคาบสมุทรนี้หรือว่ามีมานานแล้วแต่หายาก หรือว่าตัวที่จับได้นั้นเป็นเสือปลาที่หลุดจากกรงเลี้ยง เช่นเดียวกับรายงานที่สิงคโปร์ บาหลี และบอร์เนียว ส่วนในประเทศจีน พบเสือปลาในมณฑลกวางสีและยูนนานใกล้กับชายแดนเวียดนาม และมีรายงานที่ไม่เป็นที่ยืนยันว่ามีในไต้หวันด้วย
ในประเทศอินเดีย เสือปลาพบได้ในหุบเขาบริเวณแม่น้ำคงคาและพรหมบุตร และชายฝั่งตะวันออกตอนบน และอาจยังคงมีอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกตอนล่างด้วย แต่ไม่พบที่อื่น ๆ ในปากีสถานส่วนใหญ่พบทางตอนล่างของลุ่มแม่น้าสินธุ แต่มีบางส่วนก็แพร่กระจายไปแม่น้ำราวีและสุตเลชทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศด้วย
ในชวา พื้นที่หากินของเสือปลาถูกจำกัดอยู่ตามพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งเพียงไม่กี่แห่ง ในการสำรวจเมื่อไม่นานมานี้พบเสือปลาในพื้นที่ไม่เกิน 15 กิโลเมตรจากชายฝั่ง ประชากรเสือปลาในเกาะนี้มีน้อยมากถึงขั้นวิกฤตเนื่องจากที่อยู่อาศัยทุกมนุษย์ทำลาย ทั้งจากการบุกรุกเพื่อทำการเกษตรและจากมลพิษที่เกิดจากยาฆ่าแมลง
จากการศึกษาชีวิตของเสือปลาในเนปาล พบว่าตัวเมียใช้พื้นที่หากินประมาณ 4-8 ตารางกิโลเมตร ส่วนตัวผู้ใช้พื้นที่ประมาณ 22 ตารางกิโลเมตร และพบว่าแมวป่าใช้พื้นที่ร่วมกับเสือปลาด้วย
เชื่อว่า เสือปลาผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี สร้างรังในกอไม้ ดงอ้อ โพรงไม้ ซอกหิน หรือที่เปลี่ยวอื่น ๆ เคยมีผู้พบเห็นลูกแมวในเดือนเมษายนและมิถุนายน ที่สวนสัตว์ฟิลาเดลเฟีย เสือปลาออกลูกในเดือนมีนาคมและสิงหาคม ตั้งท้องนาน 63-70 วัน ออกลูกครั้งละ 1-4 ตัว (ส่วนใหญ่ 2 ตัว) ลูกเสือปลาแรกเกิดหนัก 170 กรัม ตาเปิดได้เมื่ออายุ 16 วัน เริ่มกินเนื้อได้เมื่ออายุ 53 วัน และหย่านมได้เมื่ออายุได้ 4-6 เดือน เมื่ออายุได้ 8-9 เดือน เสือปลาวัยรุ่นก็จะใหญ่เท่าพ่อแม่แล้วและจะหากินเองเมื่ออายุ 12-18 เดือน มีรายงานที่ไม่เป็นที่ยืนยันว่าพ่อเสือปลาช่วยแม่เสือปลาเลี้ยงดูลูกแมวด้วย เสือปลาในที่เพาะเลี้ยงมีอายุยืนได้ถึง 12 ปี
ในพื้นที่ใกล้ชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย ฤดูผสมพันธุ์จะตกราวเดือนมกราคมถึงเดือนกุมภาพันธ์ และออกลูกในเดือนมีนาคมจนถึงพฤษภาคม แต่ก็มีการผสมพันธุ์ในเดือนมิถุนายนด้วย
ภัยที่คุกคามเสือปลาที่ร้ายแรงที่สุดคือการทำลายพื้นที่ชุ่มน้ำซึ่งเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของเสือปลา ในเอเชียมีพื้นที่ชุ่มน้ำสำคัญ 700 แห่ง ในจำนวนนี้ กว่า 50 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ถูกรบกวนและกำลังเสื่อมโทรมลงไปโดยทั้งการแผ้วถางเพื่อทำที่อยู่อาศัยของมนุษย์ การขยายพื้นที่เกษตร และการทำเกษตรเคมีซึ่งทำให้แหล่งน้ำเป็นพิษ การตัดไม้และการจับปลามากเกินไป ในบางพื้นที่ประชาชนนิยมกินเนื้อของเสือปลาด้วย และเสือปลาบางส่วนก็ถูกคนฆ่าเนื่องจากมันไปฆ่าสัตว์เลี้ยงของชาวบ้าน การล่าเพื่อเอาหนังก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เสือปลาลดจำนวนลง แม้ว่าหนังเสือปลาจะไม่เป็นที่นิยมในตลาดหนังสัตว์มากนักก็ตาม
หนึ่งในพื้นที่ ๆ มีแรงกดดันมากที่สุดสำหรับเสือปลาคือบริเวณชายฝั่งของรัฐกรณาฏกะทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดีย และสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดี สินธุ แม่น้ำโขง และแม่น้ำแดง สำหรับเสือปลาพันธุ์ชวา ("P.v. rizophoreus") ซึ่งอยู่ในเกาะชวาค่อนข้างมีแรงกดดันน้อยกว่าพันธุ์อื่น ๆ
เสือปลาถูกจัดไว้ใน CITES Appendix II และได้รับการป้องกันตามกฎหมายในพื้นที่ส่วนใหญ่ โดยมีคำสั่งห้ามล่าในประเทศบังกลาเทศ, กัมพูชา, จีน, อินเดีย, อินโดนีเซีย, พม่า, เนปาล, ปากีสถาน, ศรีลังกา, ไทย และยังมีการควบคุมการล่าในลาว ส่วนในประเทศภูฏานและเวียดนาม สัตว์ชนิดนี้ไม่ได้รับการป้องกันนอกพื้นที่ป้องกัน ความอยู่รอดของมันขึ้นอยู่กับการป้องกันพื้นที่ชุ่มน้ำ หลีกเลี่ยงการดักจับ บ่วง และวางพิษตามอำเภอใจ
ในพื้นที่ที่ความเสื่อมโทรมของที่อยู่อาศัยเป็นปัญหาหลัก อย่างชายฝั่งรัฐอานธรประเทศ องค์การนอกภาครัฐกำลังทำงานเพื่อชะลอการเปลี่ยนที่อยู่อาศัยด้วยความร่วมมือกับชาวบ้านในท้องที่ ซึ่งส่วนหนึ่งของงานคือการสร้างอาชีพทางเลือก เพื่อให้ชาวบ้านสามารถหาเงินได้โดยไม่ทำลายที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติ
กีฬาคนพิการแห่งชาติ (ประเทศไทย)
การแข่งขันกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย เกิดขึ้นจากการจัดการแข่งขันกีฬาคนพิการที่ได้เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2525 โดยศาสตราจารย์ นายแพทย์บุญสม มาร์ติน อธิบดีกรมพลศึกษาในสมัยนั้น โดยได้รับการสนับสนุนด้านงบประมาณจาก สภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ให้จัดการแข่งขันกีฬาคนพิการชนิดต่าง ๆ โดยจัดการแข่งขัน ณ บริเวณสนามกีฬาแห่งชาติ แต่จัดการแข่งขันได้เพียง 1 ปีก็ต้องงดการจัดการแข่งขันไปในปี พ.ศ. 2519-2521 เนื่องจากไม่มีงบประมาณ ต่อมาได้มีการเริ่มจัดการแข่งขันคนพิการขึ้นใหม่อีกครั้งในปี พ.ศ. 2522 ต่อมาในปี พ.ศ. 2524 ประชาชนได้เห็นความสำคัญของการแข่งขันกีฬาคนพิการมากขึ้น จึงได้ขยายการแข่งขันออกไปสู่ส่วนภูมิภาครวมทั้งสิ้น 4 จังหวัด คือ จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดขอนแก่น จังหวัดสงขลา และ กรุงเทพมหานคร เป็น 4 จังหวัด
ปัจจุบัน ได้มีหน่วยงานที่ให้การส่งเสริมกิจกรรมด้านกีฬาคนพิการ คือ สมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย ซึ่งได้จัดตั้งขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2526 โดยศาสตราจารย์ นายแพทย์บุญสม มาร์ติน
ปีล่าสุด 2562 การแข่งขันกีฬาคนพิการแห่งชาติ ครั้งที่ 36 ที่จังหวัดเชียงราย ณ สนามกีฬากลางจังหวัดเชียงราย
วงศ์เสือ
วงศ์สิงโต
วงศ์แมว
Neofelis nebulosa
Pardofelis marmorata
Catopuma temminckii
Prionailurus planiceps
Prionailurus bengalensis
แมวบ้าน
อาเซียนพาราเกมส์
อาเซียนพาราเกมส์  เป็นการแข่งขันกีฬาสำหรับนักกีฬาคนพิการ ที่จัดขึ้นในทุกสองปีต่อเนื่องจากกีฬาซีเกมส์ (SEA Games) โดยมีประเทศสมาชิกในกลุ่มอาเซียนเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 11 ประเทศ
การแข่งขันกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ (ASEAN Para Games) ดำเนินงานอยู่ภายใต้สมาพันธ์กีฬาคนพิการแห่งเอเชียน (ASEAN Para Sports Federation : APSF) โดยมีนโยบายให้ประเทศที่เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ (SEA Games) เป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ด้วยในคราวเดียวกัน
Uncia uncia
เฟลิดี
แมวป่า, เสือกระต่าย หรือ เสือบอง  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกเสือขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ Felidae มีรูปร่างคล้ายแมวบ้าน มีลักษณะเด่นคือ มีหูแหลมยาวเป็นรูปสามเหลี่ยม และมีกระจุกขนยื่นออกมาจากปลายใบหูแลดูคล้ายกระต่าย จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญว่า "เสือกระต่าย"
มีขายาว หางสั้นมีลายสีเข้มสลับเป็นปล้อง ๆ ขนปลายหางมีสีดำตามลำตัวมีสีน้ำตาลเหลือง บริเวณหลังมีสีน้ำตาลเข้ม สีขนบริเวณท้องจะอ่อนกว่าลำตัว แมวป่านับเป็นเสือในสกุล "Felis" ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีความยาวลำตัวและหัว 50–56 เซนติเมตร ความยาวหาง 26–31 เซนติเมตร มีน้ำหนัก 4–6 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวางมาก ตั้งแต่ภาคเหนือของทวีปแอฟริกาจรดเอเชียตะวันออก พบในภาคตะวันออกของซาอุดีอาระเบีย, คูเวต, อิรัก, อิหร่าน, จอร์แดน, ภาคตะวันออกของตุรกี, อิสราเอล, ปากีสถาน, อัฟกานิสถาน, เนปาล, ภูฏาน, บังกลาเทศ, ภาคใต้ของจีน, อินเดีย, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชาและเวียดนาม
มักอาศัยอยู่ในป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ หรือป่าเต็งรังที่ไม่รกชัฏนัก จับสัตว์ขนาดเล็กที่อาศัยบนพื้นดินกินเป็นอาหาร เช่น กระต่ายป่า, กบ, หนู, กิ้งก่า หรือนกที่อาศัยอยู่บนพื้นดินกินเป็นอาหารหลัก ออกหากินทั้งกลางวันและกลางคืน แต่มักพบบ่อยในช่วงเช้า และช่วงเย็น จากกายภาพที่มีขายาว แต่หางสั้นไม่สมดุลกันเช่นนี้ ทำให้แมวป่ามีการทรงตัวที่ไม่ดีเมื่ออยู่บนต้นไม้ ดังนั้นจึงไม่ค่อยปีนขึ้นไปบนต้นไม้นัก
ในประเทศไทย นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล นักนิยมไพรและนักเขียนได้บันทึกไว้ในปี พ.ศ. 2519 ว่าแมวป่าพบกระจายในป่าผลัดใบตั้งแต่พื้นที่ภาคกลางจนถึงภาคเหนือ และไม่พบปรากฏในประเทศอีกเลย จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2560 มีการบันทึกภาพไว้ได้เป็นครั้งแรกในรอบ 40 ปี โดยพบทั้งตัวผู้และตัวเมียที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ และในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 มีการจับกุมผู้ค้าสัตว์ป่าหลายชนิดผ่านทางเฟซบุกได้ หนึ่งในนั้นเป็นแมวป่า ผู้ค้าอ้างว่าเป็นแมวป่ามาจากจังหวัดนราธิวาส ทางภาคใต้ ซึ่งไม่น่าจะเป็นความจริง
เสือกระต่าย
เสือบอง
กระต่ายป่า
กระต่ายป่าพม่าหรือกระต่ายป่าไทย  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในวงศ์ Leporidae ชนิดหนึ่ง มีลักษณะเด่นคือ มีหูยาว สามารถมองเห็นได้แต่ไกล มีขนขึ้นบริเวณกระพุ้งแก้มและมีฟันหน้าของขากรรไกรบน 4 ซี่ เรียงซ้อนกัน 2 คู่ ฟันคู่หลังเล็กกว่าคู่หน้า ขาคู่หลังยาวกว่าขาคู่หน้า เท้าหน้ามี 5 นิ้ว เท้าหลังมี 4 นิ้ว ใต้ฝ่าเท้ามีขนปกคลุมหนาแน่นช่วยให้เคลื่อนไหวได้โดยไม่มีเสียง หางสั้นเป็นกระจุก ขนบริเวณหลังเป็นสีน้ำตาลปนเทา ปลายขนมีสีน้ำตาลเข้ม มีความยาวลำตัวและหัว 44-50 เซนติเมตร ความยาวหาง 6.5-8.5 เซนติเมตร น้ำหนัก 1.35-7 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ในกัมพูชา, ลาว, พม่า, ไทย, และเวียดนาม อาศัยในป่าโปร่ง, ป่าเต็งรัง,และป่าเบญจพรรณ ออกหากินในเวลากลางคืนตามพงหญ้าที่รกชัฏ ออกหากินตามลำพังในอาณาบริเวณของตัวเอง โดยหญ้าเป็นอาหารหลัก ยอดไม้หรือผลไม้ที่ร่วงจากต้นเป็นอาหารเสริม ในบางครั้งอาจแทะเขากวางที่ผลัดทิ้งเพื่อเพิ่มแคลเซียมด้วย กระต่ายป่าพม่าตัวผู้มักต่อสู้เพื่อแย่งชิงตัวเมียในฤดูผสมพันธุ์ด้วยการกระโดดถีบหรือกัดด้วยความรุนแรง
กระต่ายป่าพม่าตัวเมียใช้เวลาตั้งท้อง 35-40 วัน ออกลูกครั้งละ 1-7 ตัว โดยการขุดโพรงใต้ดินอยู่ ลูกกระต่ายป่าที่เกิดใหม่จะมีขนปกคลุมตัว และสามารถลืมตาได้ทันที
แมวเลี้ยง
สัตว์นำโชคประจำโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
โอลิมปิกฤดูร้อนปี 2008
จูมูลังมา
คุณหญิงบุญเลื่อน เครือตราชู
คุณหญิงบุญเลื่อน
Middle Age
โบสถ์วีส
โบสถ์วีส  หรือ โบสถ์การจาริกแสวงบุญแห่งวีส  ตั้งอยู่ในเขตไวล์ไฮม์-โชนเกา อยู่บริเวณเชิงเทือกเขาแอลป์ ใกล้เมืองชไตน์กาเดิน (Steingaden) ในรัฐไบเอิร์น ทางใต้ของประเทศเยอรมนี
วันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1738 เป็นวันแรกที่มีคำกล่าวอ้างว่า ประชาชนได้เห็นน้ำพระเนตร หลั่งจากพระเนตรของรูปไม้กางเขนแกะสลักไม้ของพระเยซู หรือที่เรียกกันว่าพระมหาไถ่ถูกเฆี่ยน (Scourged Saviour) เรื่องเล่าแห่งปาฏิหาริย์ในครั้งนั้น เป็นเหตุให้มีนักแสวงบุญเดินทางไปจารึกบุญ เยี่ยมชม และอธิษฐานขอพรจากรูปแกะสลักพระเยซูอย่างมากมาย ด้วยความเชื่อที่ว่ารูปแกะสลักนี้สามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้ ในปีค.ศ. 1740 ได้จัดสร้างชาเปลขึ้นเพื่อเป็นที่ประดิษฐานรูปแกะสลักนี้โดยเฉพาะ แต่เนื่องด้วยขนาดของอาคารที่เล็กเกินกว่าที่จะรองรับจำนวนของนักแสวงบุญที่เดินทางมาจารึกบุญ จึงได้มีการตัดสินใจสร้างโบสถ์วีสแห่งนี้ขึ้น
รูปทรงสถาปัตยกรรมภายนอกมีลักษณะการตกแต่งค่อนข้างเรียบ ภายในเป็นทำให้เป็นทรงรูปไข่แม้ว่าตัวสิ่งก่อสร้างจะเป็นสี่เหลี่ยม และเน้นการตกแต่งภายในด้วยปูนปั้นตระกูลโรโกโกเวสโซบรุน ที่เต็มไปด้วยรายละเอียดอย่างวิจิตรตามแบบฉบับของศิลปะโรโกโก การตกแต่งภายในออกแบบโดย โดมีนีคุส ซิมเมอร์มัน ผู้เป็นศิลปินสำคัญของสมัยศิลปะโรโกโก และถือกันว่าเป็นผลงานชิ้นเอกของศิลปีนท่านนี้ โดมีนีคุส ซิมเมอร์มันได้ทุ่มเทสร้างโบสถ์แห่งนี้ เป็นเวลา 11 ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ 1745 จนถึงปี ค.ศ. 1754 ก่อนที่จะเสียชีวิตลง
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มีข่าวลือว่าทางรัฐบาวาเรียจะขายหรือทุบวัดทิ้งระหว่างสมัยการปฏิรูปที่ดิน ที่โบสถ์รอดมาได้ก็เพราะการประท้วงจากชาวบ้านที่อยู่ในบริเวณนั้น แต่หลักฐานเท่าที่หลงเหลืออยู่พบว่าคณะกรรมการผู้พิจารณาการยุบอารามตั้งใจจะรักษาเอาวัดแสวงบุญนี้ไว้แม้ว่าแอบบอตของแอบบีชไตน์กาเดินจะประท้วงเรื่องค่าใช้จ่ายก็ตาม
โบสถ์วีสได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ในปี ค.ศ. 1983 จากนั้นได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1985-1991
ในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนกันยายนของทุกปี จะมีการจัดแสดงดนตรีคลาสสิกที่โบสถ์วีส เป็นช่วงที่เหมาะสำหรับการเยี่ยมชมโบสถ์แห่งนี้
Wies church
เอกซ์ทีน
สคริปต์ด้านไคลเอนต์
สคริปต์ด้านไคลเอนต์  เป็นเทคโนโลยีที่สคริปต์ทำงานบนบนฝั่งไคลเอนต์ เช่น จาวาสคริปต์ โดยมากมักจะฝังอยู่ใน HTML และถูกประมวลผลโดยเว็บเบราว์เซอร์เพื่อตอบสนองต่อผู้ใช้อย่างทันที เช่น การแสดงข้อความเตือน การตรวจสอบข้อมูลที่ผู้ใช้ป้อน การปรับเปลี่ยนเนื้อหา รวมถึงการแสดงแอนิเมชัน ปัจจุบันมีการใช้อย่างแพร่หลายในเทคนิค AJAX เพื่อเพิ่มความคล่องตัวในการใช้งานให้กับเว็บไซต์
Client-side scripting
นางอาย
เนื้อสมัน
เสือโคร่งไซบีเรีย
เสือโคร่งไซบีเรีย หรือ เสือโคร่งอามูร์ หรือ เสือโคร่งจีนเหนือ หรือ เสือโคร่งแมนจูเรีย
( จีนตัวย่อ: 东北虎; จีนตัวเต็ม: 東北虎; รัสเซีย: Амурский тигр; มองโกล: Сибирийн бар; เปอร์เซีย: ببر سیبری; เกาหลี: 시베리아호랑이; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกเสือชนิดหนึ่ง เป็นสายพันธุ์ย่อยของเสือโคร่ง (" P. tigris") เป็นสัตว์ในวงศ์ Felidae ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังหลงเหลือเผ่าพันธุ์อยู่จนถึงปัจจุบัน
เสือโคร่งไซบีเรียโดยทั่วไปตัวผู้จะมีน้ำหนัก230กิโลกรัม ในขณะที่ตัวเมียมีน้ำหนักประมาณ 180 กิโลกรัมไปในบางครั้ง สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 3.5 เมตร และหนักได้ถึงเกือบ 320 กิโลกรัม เป็นเสือโคร่งชนิดที่มีลำตัวที่ใหญ่กว่าเสือโคร่งชนิดอื่นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าแผ่กว้าง กรามใหญ่ ลวดลายน้อย และพื้นลำตัวเป็นสีเหลืองออกขาวมากกว่าเสือโคร่งชนิดอื่น ๆ สันนิษฐานว่า คงเป็นเพราะการปรับตัวให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมที่มีหิมะและความหนาวเย็นอยู่รอบตัว
ในอดีต เสือโคร่งไซบีเรียเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่กว้างขวางของทวีปเอเชีย แต่ในปัจจุบัน เสือโคร่งไซบีเรียมีแหล่งที่อยู่อาศัยเป็นป่าผืนเล็กที่อยู่ตอนเหนือของเมืองวลาดิวอสตอค ประเทศรัสเซีย ตามแนวชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นทางตอนเหนือ และมีจำนวนเพียง 400 ตัว การทำเหมืองแร่และการทำไม้ในแถบไซบีเรียตะวันออกซึ่งเป็นถิ่นของเสือโคร่งไซบีเรีย
ที่ประเทศจีน ในปี ค.ศ. 1990 มีการพบเห็นเสือโคร่งพันธุ์ไซบีเรียในเทือกเขาฉางไป๋ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ในประเทศเกาหลีเหนือ สันนิษฐานว่ายังมีเสือโคร่งไซบีเรียหลงเหลืออยู่บริเวณภูเขาเปกดู ซึ่งเป็นบริเวณพรมแดนที่ติดต่อเทือกเขาฉางไป๋ของจีน
ปัจจุบัน เสือโคร่งไซบีเรีย พบอาศัยอยู่ในป่าไทก้าของไซบีเรีย คาดมีเหลืออยู่ในธรรมชาติราวกว่า 200 ตัว ส่วนในจีนคาดว่ามีประมาณ 14-17 ตัว โดยพบล่าสุดเมื่อปลายเดือนกันยายน ค.ศ. 2014 ในป่าของเขตศูนย์อนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ มณฑลจี๋หลิน คาดว่าเป็นเสือตัวผู้อายุราว 2 ปี ถูกจับภาพได้โดยทางกล้องวงจรปิด
ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 2007 มีรายงานว่า เสือโคร่งไซบีเรียวัย 12 ปี จำนวน 4 ตัว ในสวนสัตว์ปิงชวนปาร์ค ในเมืองเฉิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน รุมกินซากของเสือโคร่งไซบีเรียตัวหนึ่ง ที่อยู่ด้วยกันมานาน 5 ปี ซึ่งเป็นพฤติกรรมปกติที่เสืออาจกินซากพวกเดียวกันเอง แต่ไม่มีใครทราบว่าเสือตัวที่ตายนี้ ตายมาก่อนหน้านั้น หรือตายเพราะถูกเพื่อนเสือในกรงเดียวกันรุมฆ่า
ในปี พ.ศ. 2558 ได้มีการสำรวจพบว่า เสือโคร่งไซบีเรียนมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็น 480-540 ตัว โดยรวมจำนวนลูกเสือโคร่งแต่ละปีด้วย
มาร์ค ชัทเทิลเวิร์ธ
กวางผา  เป็นสกุลของสัตว์กีบคู่จำพวกแอนทีโลปสกุลหนึ่ง ในวงศ์ Bovidae ใช้ชื่อสกุลว่า "Naemorhedus"
การค้นพบและศัพทมูลวิทยา.
กวางผาถูกค้นพบและศึกษาครั้งแรกในทางสัตววิทยา เมื่อปี ค.ศ. 1825 ในแถบเทือกเขาหิมาลัย ประเทศเนปาล มีลักษณะคล้ายแอนทีโลปที่พบในทวีปแอฟริกา จึงได้รับการจำแนกและตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Antilope goral" ต่อมาพบว่ามีลักษณะและนิสัยแตกต่างกันเด่นชัด จึงจำแนกออกเป็นสกุลใหม่ในปี ค.ศ. 1827 โดย ชาลส์ แฮมิลตัน สมิท นักธรรมชาติวิทยาและทหารชาวอังกฤษ คือ "Naemorhedus"
ชื่อสามัญของกวางผาในภาษาอังกฤษคือ "โกราล" (Goral) มาจากภาษาฮินดี (गोरल) ขณะที่ชื่อวิทยาศาสตร์ "Naemorhedus" คำว่า "Naemor" มาจากคำว่า "Nemoris" ในภาษาลาติน แปลว่า "ป่า" และ "haedus" มาจากภาษาลาติน แปลว่า "แพะหนุ่ม" หรือ"แพะตัวผู้"
กวางผามีรูปร่างคล้ายแพะหรือเลียงผา ("Capricornis" spp.) ที่มีขนาดเล็ก ซึ่งครั้งหนึ่งเลียงผาเองก็เคยใช้ชื่อสกุลเดียวกับกวางผาด้วย มีเขาสั้น ๆ ทั้งตัวผู้และตัวเมีย เป็นกรวยปลายเรียวแหลมคล้ายกันทั้ง 2 ข้าง ไม่มีการแตกกิ่งเขา เปลือกนอกเป็นปลอกเขาแข็งสวมทับบนแกนเขา ซึ่งเป็นแกนกระดูกที่งอกติดกับกะโหลกศีรษะชิ้นหน้าผาก ตัวเขาเจริญขึ้นตามอายุ และมีชุดเดียวตลอดชีวิต ไม่มีการผลัดเขาเหมือนกวาง
กวางผาไม่มีเคราใต้คางเหมือนแพะรวมทั้งมีขนาดเล็กกว่าเลียงผาเกือบเท่าตัว ขนมีสีอ่อนไม่เข้มเหมือนเลียงผา ขนชั้นนอกเป็นเส้นยาวหยาบ มีขนชั้นในเป็นเส้นละเอียดนุ่ม ซึ่งไม่พบในเลียงผา ระหว่างโคนเขาทั้ง 2 ข้าง ไปถึงหลังใบหูมีกระจุกขนเป็นยอดแหลมสีน้ำตาลเข้มชัดเจน ถัดต่อมาบริเวณหลังและสะโพกมีแผงขนยาวคล้ายอานม้าบาง ๆ สีเทา กลางหลังมีแถบขนสีดำพาดยาวตามแนวสันหลังไปจดโคนหาง หางสั้นเป็นพวงสีเข้มดำ ขนใต้คางและแผ่นอกสีน้ำตาลอ่อน เห็นเป็นแถบลายจาง ๆ บริเวณแผ่นอก สีขนช่วงโคนขาเข้มกว่าช่วงปลายขาลงไปถึงกีบเท้า เขาสั้นสีดำเป็นรูปกรวยแหลม ปลายเขาเรียวแหลมโค้งไปข้างหลังเล็กน้อย โคนเขาใหญ่มีรอยหยักเป็นวง ๆ รอบเขาชัดเจน โดยทั่วไปแล้วสีขนของกวางผาตัวเมียจะอ่อนกว่าตัวผู้ เขาสั้นเล็กและมีรอยหยักรอบโคนเขาไม่ลึกชัดเจนอย่างเขาของตัวผู้
ทั้งหมดเป็นสัตว์ที่อาศัยและหากินบนที่ราบสูงที่เป็นภูเขาหรือหน้าผาที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 1,000–4,000 เมตร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่เทือกเขาหิมาลัยจรดจนถึงเอเชียตะวันออก มีประชากรบางส่วนลงมาในเอเชียอาคเนย์ด้วย เป็นสัตว์ที่มีกีบเท้าที่แข็งแรงรับน้ำหนักได้ จึงเหมาะกับการกระโดดไปมาและไต่ไปตามหน้าผา เป็นสัตว์ที่มีการระแวดระวังภัยสูง ใช้ประสาทการมองเห็นมากกว่าการดมกลิ่น อีกทั้งยังเป็นสัตว์ที่ว่ายน้ำได้ และว่ายน้ำได้เก่งอีกด้วยซ้ำ เคยมีรายงานว่าสามารถว่ายน้ำข้ามไปมาระหว่างเกาะต่าง ๆ ได้
ปัจจุบันได้มีการตรวจสอบพิจารณารูปร่างลักษณะและเขตการกระจายพันธุ์ พบว่ากวางผาในบางแหล่งมีความแตกต่างกันเด่นชัด จำแนกได้เป็น 4 ชนิด ได้แก่
อนึ่ง เคยมีเลียงผาอยู่ 2 ชนิด คือ เลียงผาญี่ปุ่น ("Capricornis crispus") และ เลียงผาไต้หวัน ("C. swinhoei") เคยถูกจัดให้อยู่ในสกุลกวางผาด้วย แต่ปัจจุบันได้ถูกจัดให้อยู่ในสกุลเลียงผา
Baracudas
กาโตว์
กาโตว์ เฮ้าส์
ตลาดมหาชัย
ตลาดมหาชัย เป็นตลาดสดที่มีชื่อเสียงของจังหวัดสมุทรสาคร ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีนและก็ตั้งอยู่ใกล้กับป้อมวิเชียรโชฎกศาลหลักเมืองและศาลากลางจังหวัดสมุทรสาคร มีหอนาฬิกาท่าเรือเป็นจุดบอกสถานที่ มีท่าเรือข้ามฝากมหาชัย-ท่าฉลอมที่สามารถข้ามฝั่งไปยังตำบลท่าฉลอมได้ มีสถานีรถไฟที่ใช้เดินทางเข้ากรุงเทพ คือรถไฟสายแม่กลอง ช่วงวงเวียนใหญ่-มหาชัย มีท่าเรือ มีท่ารถตู้อยู่ถนนด้านข้างศาลากลางจังหวัด ตลาดสดแห่งนี้เป็นแหล่งจำหน่ายอาหารทะเลนานาชนิด มีจุดพักผ่อนชมวิวคือท่าเรือและเขื่อนศาลเจ้าพ่อหลักเมือง ในช่วงราวเดือนตุลาคม น้ำทะเลจะหนุนระดับน้ำในแม่น้ำท่าจีนให้สูงขึ้นจนกระทั่งเข้าท่วมในตลาดตั้งแต่ริมแม่น้ำไปจนถึงถนนหลักในระดับประมาณหัวเข่า
พระเจ้าเสือทรงให้ขุดคลองลัดจากธนบุรี ไปออกปากแม่น้ำเมืองสาครบุรี (สมุทรสาคร) เรียกชื่อว่า "คลองสนามไชย" ต่อมาเปลี่ยนเป็น "คลองมหาชัย" และเกิดชุมชนขนาดใหญ่บริเวณปากคลอง เรียกว่า เมืองมหาชัยหรือตลาดมหาชัยในปัจจุบัน
ส่วน " "มหาชัยเมืองใหม่" " เป็นเพียงชื่อหมู่บ้านที่ติดถนนพระราม 2 ตั้งอยู่บน ตำบลคอกกระบือ มิใช่ตำบลมหาชัย ซึ่งบางคนเข้าใจผิดคิดว่ามหาชัยเมืองใหม่คือตลาดมหาชัย
เส้นทแยงมุมหลัก
เมทริกซ์แอร์มิต
เมทริกซ์แอร์มิต  หรือ เมทริกซ์แอร์มิเชียน คือเมทริกซ์จัตุรัสที่มีสมาชิกเป็นจำนวนเชิงซ้อน และเมทริกซ์สลับเปลี่ยนสังยุคของเมทริกซ์นั้นเท่ากับตัวเดิม นั่นหมายความว่าสมาชิกในแถวที่ "i" หลักที่ "j" กับสมาชิกในแถวที่ "j" หลักที่ "i" จะต้องเป็นสังยุคซึ่งกันและกัน ดังนี้
หรือเขียนแทนด้วยการสลับเปลี่ยนสังยุคของเมทริกซ์ จะได้ว่า
ตัวอย่างเช่น เมทริกซ์ต่อไปนี้เป็นเมทริกซ์แอร์มิต
สมาชิกที่อยู่บนเส้นทแยงมุมหลักของเมทริกซ์แอร์มิตจะต้องเป็นจำนวนจริงเสมอ เนื่องจากสังยุคของจำนวนจริงจะได้จำนวนเดิมในตำแหน่งเดิม สำหรับเมทริกซ์ที่มีสมาชิกเป็นจำนวนจริงทั้งหมด จะเป็นเมทริกซ์แอร์มิตได้ก็ต่อเมื่อเป็นเมทริกซ์สมมาตรเท่านั้น
"เมทริกซ์แอร์มิต" เป็นชื่อที่ตั้งไว้เพื่อเป็นเกียรติให้กับ ชาร์ล แอร์มิต (Charles Hermite) นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
Hermitian matrix
เมทริกซ์เอร์มีเชียนเสมือน
เมทริกซ์เอร์มีเชียนเสมือน  คือเมทริกซ์จัตุรัสที่มีสมาชิกเป็นจำนวนเชิงซ้อน และเมทริกซ์สลับเปลี่ยนสังยุค (conjugate transpose) ของเมทริกซ์นั้นเท่ากับเมทริกซ์ตัวเดิมที่คูณด้วย −1 นั่นหมายความว่าสมาชิกในแถวที่ "i" หลักที่ "j" กับสมาชิกในแถวที่ "j" หลักที่ "i" จะต้องเป็นสังยุคที่ติดลบซึ่งกันและกัน ดังนี้
ตัวอย่างเช่น เมทริกซ์ต่อไปนี้เป็นเมทริกซ์เอร์มีเชียนเสมือน
สมาชิกที่อยู่บนเส้นทแยงมุมหลักของเมทริกซ์เอร์มีเชียนจะต้องเป็นจำนวนจินตภาพเสมอ เนื่องจากสังยุคของจำนวนจินตภาพที่ติดลบจะได้จำนวนเดิมในตำแหน่งเดิม
Skew-Hermitian matrix
ดังกิ้นโดนัท
ดังกิ้นโดนัท  เป็นร้านจำหน่ายโดนัท คุกกี้ แฟนซีโดนัท มันช์กิ้นส์ มัฟฟิน แซนด์วิช และเครื่องดื่มเช่นน้ำพันซ์ต่างๆ เจ้าของลิขสิทธิ์คือ ดังกิ้น โดนัท คอร์ปอเรชั่น ซึ่งเป็นบริษัทของสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งขึ้น เมื่อปี 1948 โดยมิสเตอร์วิลเลียม โรเซนเบิร์ก ปัจจุบันมีร้านมากกว่า 12,900 แห่งใน 42 ประเทศทั่วโลก ในเอเชียมีสาขาอยู่ในประเทศไทย มาเลเซีย เกาหลี ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย สิงคโปร์ จีน และฟิลิปปินส์
ในประเทศไทย ได้มีการก่อตั้งบริษัท ดังกิ้นโดนัท (ประเทศไทย) โดยนายอาจิต รากาฟ เปิดสาขาแรกที่สยามสแควร์ เมื่อปี พ.ศ. 2524 และสาขาที่สองที่บริเวณหน้ามหาวิทยาลัยรามคำแหง และห้างสรรพสินค้าแห่งแรกที่ดังกิ้น โดนัทได้เข้าไปเปิดสาขา คือห้างพาต้า ปิ่นเกล้า ซึ่งในปัจจุบันนั้น ดังกินโดนัท มีสาขาในประเทศไทยจำนวนกว่า 294 สาขา
ค.ศ. 1948-2004: ยุคแรกของการก่อตั้ง.
วิลเลียม โรเซนเบิร์ก ได้เปิดร้าน "Open Kettle" ใน ค.ศ. 1948 ซึ่งเป็นร้านอาหารที่ขายโดนัทและกาแฟในเมือง Quincy รัฐแมสซาชูเซตส์ แต่เขาเปลี่ยนชื่อในปี 1950 เป็นดังกิ้นโดนัท (Dunkin' Donuts) หลังจากพูดคุยกับผู้บริหารของบริษัท เขาได้คิดไอเดียสำหรับร้านอาหารนี้หลังจากได้รับประสบการณ์การขายอาหารในโรงงานและในบริเวณไซต์คนงานก่อสร้าง ซึ่งโดนัทและกาแฟเป็นสินค้ายอดนิยมที่สุดสองรายการ และร้านอาหารนี้ได้รับการตอบรับและประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีและโรเซนเบิร์กได้ขายแฟรนไชส์ให้กับผู้อื่นต่อในปี 1955
ในปี 1963 โรเบิร์ต ลูกชายของโรเซนเบิร์กได้เข้ารับตำแหน่งซีอีโอของบริษัทเมื่ออายุ 25 ปี และดังกิ้นโดนัทก็เปิดสาขาที่ 100 ในปีนั้น โดยดังกิ้นโดนัทเป็นบริษัทในเครือของ "Universal Food Systems" ในขณะนั้นซึ่งประกอบไปด้วยกลุ่มธุรกิจขนาดเล็ก 10 แห่งที่ให้บริการด้านอาหาร และร้านดังกิ้งโดนัทมีเมนูที่แตกต่างและหลากหลายกว่ามาก โดยสาขาบางแห่งขายอาหารเช้าแบบเต็มรูปแบบ และบางแห่งให้บริการเฉพาะโดนัท และ กาแฟ
ในปีถัดมา ธุรกิจอื่นๆ ในเครือของ "Universal Food Systems" ถูกขายต่อและปิดตัวลง และ บริษัทได้เปลี่ยนชื่อกิจการทั้งหมดเป็น "Dunkin' Donuts" อย่างเต็มรูปแบบและมีการแนะนำรายการเมนูใหม่มากมาย ต่อมาบริษัทถูกซื้อกิจการโดย Allied Lyons เจ้าของ บาสกิ้น รอบบิ้นส์ ("Baskin-Robbins)" ในปี 1990 และภายในปี 1998 แบรนด์ได้เติบโตและขยายกิจการเพิ่มขึ้นเป็น 2,500 สาขาทั่วโลกโดยมียอดขาย 2 พันล้านดอลลาร์ต่อปี ดังกิ้นโดนัทขยายตัวขึ้นตั้งแต่ทศวรรษ 1990 โดยมีบริษัทเครือข่ายที่สำคัญสองแบรนด์ได้แก่: "Mister Donut" และ "Dawn Donuts"
ค.ศ. 2004-ปัจจุบัน: ยุคแห่งการเติบโตและความสำเร็จ.
ในปี 2004 สำนักงานใหญ่ของบริษัทได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองแคนตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ในเดือนธันวาคม 2005 ดังกิ้นโดนัท และ บาสกิ้น รอบบิ้นส์ (ซึ่งในขณะนั้นดำเนินการภายใต้ชื่อ Dunkin' Brands) ถูกขายให้กับกลุ่มบริษัทไพรเวทอิควิตี้ของ Bain Capital, Carlyle Group และ Thomas H. Lee Partners เป็นเงิน 2.4 พันล้านดอลลาร์ ภายในปี 2010 ยอดขายทั่วโลกของดังกิ้นโดนัทอยู่ที่ 6 พันล้านดอลลาร์ ดังกิ้นโดนัทในเมืองนาติค รัฐแมสซาชูเซตส์ ได้เปิดตัวโปรแกรมเพื่อทดสอบแนวคิดการขายแบบริมทาง ("Curbside pickup") ในเดือนธันวาคม 2016 กล่าวคือ เป็นร้านค้าที่ลูกค้าสามารถจอดรถยนต์หน้าร้านกาแฟแล้วพนักงานนำเครื่องดื่มที่สั่งมาให้ตามการสั่งซื้อล่วงหน้า
ในเดือนมกราคม 2018 ดังกิ้นโดนัทได้เริ่มนำแนวคิดใหม่ๆมาใช้ในการบริหาร โดยเริ่มต้นที่เมือง Quincy โดยมีการตกแต่งที่ทันสมัย ​​มีเครื่องดื่มเย็น ๆ และ บริการเบียร์ พร้อมทั้งเพิ่มตัวเลือกบรรจุภัณฑ์แบบสั่งกลับบ้านที่มากขึ้น และช่องทางการรับสินค้าโดยเฉพาะสำหรับการสั่งซื้อผ่านมือถือ และ การบริการไดรฟ์ทรู แนวคิดนี้อธิบายว่าเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงไปสู่การเป็น "แบรนด์เครื่องดื่มที่นำติดตัวไปทุกที่" นอกจากนี้ สาขาต่างๆในสหรัฐอเมริกาได้เริ่มทดลองทำป้ายชื่อร้านว่า "ดังกิ้น" ย่อมาจากชื่อเต็ม "ดังกิ้นโดนัท" ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ 2018 ดังกิ้นได้ประกาศแผนการที่จะเลิกใช้ถ้วยโฟมโพลีสไตรีนทั่วโลกเพื่อจุดประสงค์ด้านสิ่งแวดล้อมภายในเดือนเมษายน 2020
เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2018 เดฟ ฮอฟแมน เข้ามารับช่วงต่อจาก ไนเจล ทราวิส เพื่อเป็น CEO คนใหม่ โดยเขาต้องการเพิ่มสาขาใหม่ของร้านจำนวน 1,000 แห่งภายนอกภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกาภายในสิ้นปี 2020 และต้องการทำกำไรเพิ่มขึ้น 3% สำหรับสาขาที่เปิดบริการมาอย่างน้อยหนึ่งปีหรือนานกว่านั้น ในช่วงปลายปี 2018 ดังกิ้นได้ติดตั้งเครื่องชงกาแฟเอสเปรสโซในเกือบทุกสาขาและทำการเปิดตัวผลิตภัณฑ์เอสเพรสโซโดยใช้สูตรใหม่
ในเดือนมิถุนายน 2019 ดังกิ้นได้ร่วมมือกับ "Grubhub" เพื่อเริ่มให้บริการ "Dunkin' Delivers" ในการจบริการแบบจัดส่งให้แก่ลูกค้าตามสถานที่ ต่อมาในเดือนกรกฎาคมปี 2019 ดังกิ้นได้ร่วมมือกับ "Beyond Meat" ในการเปิดตัวแซนด์วิชอาหารเช้าแบบไม่มีเนื้อสัตว์ในแมนฮัตตัน และกลายเป็นแบรนด์ร้านอาหารแห่งแรกในสหรัฐฯ ที่ให้บริการ "Beyond Sausage"