pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ส่วนฝ่ายใน (สตรี) นั้น พระองค์ทรงสร้างกล่องหมากและหีบหมากเป็นเครื่องยศสำหรับพระราชทานในทำนองเดียวกันกับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าสำหรับพระราชทานฝ่ายหน้า แต่ไม่ได้พระราชทานโดยทางสืบสกุลและไม่จำกัดจำนวน โดยชั้นสูงที่สุด เรียกว่า "กล่องปฐมจุลจอมเกล้า" เทียบได้กับชั้นปฐมจุลจอมเกล้าสำหรับพระราชทานฝ่ายหน้า โดยมีลักษณะเป็นกล่องหมากทำด้วยเงินกาไหล่ทองจำหลักเป็นลายชัยพฤกษ์พื้นลงยาสีขาบ ฝากล่องมีดวงดาราปฐมจุลจอมเกล้าอยู่กลางอยู่กลาง ขอบนอกเป็นอักษรว่า "การพระราชพิธีบรมราชภิเษก ปีระกาเบญจศก จุลศักราช ๑๒๓๕" มีตลับข้างใน 4 ใบจัดเป็นครึ่งซีกตามรูปกล่อง จนกระทั่ง ในปี พ.ศ. 2436 พระองค์จึงพระราชดำริเห็นสมควรที่จะทรงสร้างเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าฝ่ายในขึ้น เพื่อให้สมาชิกผู้ได้รับพระราชทานได้ประดับตนเป็นที่แสดงเกียรติยศเพิ่มขึ้น โดยชั้นสูงที่สุดสำหรับพระราชทานแก่ฝ่ายใน คือ ปฐมจุลจอมเกล้า สำหรับพระราชทานแก่มหาสวามินีหรือคณาธิปตานี 1 ดวง และพระราชทานสำหรับฝ่ายในอีก 15 ดวง รวมทั้งสิ้น 16 ดวง
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ได้มีการแก้ไขกฎหมายว่าด้วยเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า โดยกำหนดจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า สำหรับพระราชทานฝ่ายหน้าไว้ 30 สำรับ และสำหรับพระราชทานฝ่ายใน 20 สำรับ โดยไม่นับรวมกับจำนวนสำรับที่พระราชทานแก่ผู้มีเกียรติจากต่างประเทศ
ลักษณะและองค์ประกอบ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า สามารถแบ่งออกสำหรับพระราชทานให้ฝ่ายหน้าและฝ่ายใน โดยมีลักษณะดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า สำหรับพระราชทานฝ่ายหน้านั้น 1 สำรับ ประกอบด้วย ดวงตรา ดารา และสายสร้อย ซึ่งมีลักษณะดังนี้
ดวงตราใช้สำหรับห้อยกับสายสะพายสีชมพู กว้าง 10 เซนติเมตร สำหรับ สะพายบ่าซ้ายเฉียงลงทางขวา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า สำหรับพระราชทานฝ่ายในนั้น 1 สำรับ ประกอบด้วย ดวงตราและดารา ซึ่งมีลักษณะดังนี้
หมายเหตุ: สำหรับพระราชินี ดาราประดับเพชรทั้งดวง
นอกจากนี้ ยังมี "เครื่องหมายสำหรับประดับแพรแถบ" สำหรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า โดยมีลักษณะเป็นรูป จ.จ.จ. ทองลงยาสีชมพูกับจุลมงกุฎทองลงยาสำหรับประดับกลางแพรแถบย่อสีชมพู และใช้ติดสำหรับดุมเสื้อซึ่งมีลักษณะเป็นรูปดอกไม้จีบด้วยแพรแถบสีชมพูประดับด้วยเครื่องหมายประดับแพรแถบดังที่กล่าวมาแล้วข้างต้น โดยมีสิทธิใช้ประดับเป็นดุมเสื้อเวลาแต่งเครื่องสากลโดยให้ประดับที่รังดุมคอพับของเสื้อชั้นนอกเบื้องซ้าย และสามารถใช้ประดับเมื่อสวมชุดไทย โดยบุรุษมีสิทธิใช้ประดับเป็นดุมเสื้อเวลาแต่งเสื้อชุดไทยสีสุภาพ โดยประดับที่อกเสื้อเบื้องซ้าย บริเวณปากระเป๋าเสื้อ ส่วนสตรีนั้น มีสิทธิใช้ประดับเป็นดุมเสื้อเวลาแต่งเสื้อชุดไทยเรือนต้น ชุดไทยจิตรลดา ชุดไทยอมรินทร์ และชุดไทยบรมพิมาน โดยประดับที่อกเสื้อเบื้องซ้าย
ในอดีต ผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้านั้นจะได้รับพระราชทานเครื่องยศประกอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ได้แก่ เสื้อครุยปัก จ.จ.จ. พานหมากทองคำลายสลัก เครื่องพร้อม คนโทน้ำลายสลักพร้อมพานรอง กาน้ำทองคำลายสลักพร้อมโต๊ะทองคำ กระโถนทองลายสลัก หีบหมากไม้แดงหุ้มทองคำ นอกจากนี้ ชุดเครื่องแต่งกายยังประกอบด้วยมาลาเส้าเสทิ้น เสื้อทรงประพาสคอบัว รัดประคด และดาบฝักทองคำ
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ในปัจจุบันจะมีระเบียบกำหนดเครื่องยศประกอบ แต่ก็มิได้พระราชทานให้ครอบครองอย่างประเพณีเดิม คงเชิญเครื่องยศมาตั้งประกอบในพิธีพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าเท่านั้น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้านั้น สามารถสืบตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์ได้ตระกูลเฉพาะผู้ได้รับปฐมจุลจอมเกล้าฝ่ายหน้าเท่านั้น โดยบุตรชายของผู้ได้รับพระราชทานนั้น จะได้รับสืบตระกูลตั้งแต่บิดายังมีชีวิตอยู่ แต่การสืบตระกูลจะสิ้นสุดลงเพียงชั้นนี้
สตรีที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า สามารถใช้คำนำหน้านามว่า "ท่านผู้หญิง"
สำหรับเจ้านายฝ่ายใน คือ ราชสกุล ชั้นหม่อมเจ้าขึ้นไปให้ใช้คำนำหน้าพระนามตามเดิม ไม่ว่าจะได้รับพระราชทานชั้นใด ส่วนสตรีที่เป็นราชนิกูลชั้น หม่อมราชวงศ์ และหม่อมหลวง เมื่อได้รับพระราชทานปฐมจุลจอมเกล้า ใช้คำนำหน้านามว่า "ท่านผู้หญิง "
ผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า เมื่อวายชนม์จะใช้คำว่า "ถึงแก่อสัญกรรม" และจะได้รับพระราชทานเกียรติยศศพ แต่ถ้าผู้วายชนม์เป็นสมาชิกราชตระกูล ดำรงตำแหน่งสำคัญ หรือได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลอื่นที่มีลำดับเกียรติสูงกว่าก็อาจได้รับเกียรติยศศพสูงขึ้น โดยจะได้รับพระราชทานเกียรติยศศพ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้ามีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประธานของเครื่องอิสริยาภรณ์ รวมทั้งทรงไว้ซึ่งพระราชอำนาจที่จะพระราชทานแก่ผู้ที่ทรงพระราชดำริเห็นสมควรและเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ได้ ปัจจุบัน เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า แบ่งออกสำหรับพระราชทานฝ่ายหน้าจำนวน 30 สำรับ และฝ่ายในจำนวน 20 สำรับ นอกจากนี้ ยังสามารถพระราชทานแก่เจ้านายหรือผู้มีเกียรติจากต่างประเทศซึ่งไม่นับรวมกับจำนวนดังกล่าว
ผู้ได้รับพระราชทานปฐมจุลจอมเกล้าจะได้รับใบประกาศนียบัตรทรงลงพระปรมาภิไธยและประทับพระราชลัญจกร อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้ได้รับพระราชทานปฐมจุลจอมเกล้าวายชนม์ลง ผู้รับมรดกจะต้องส่งเครื่องราชอิรสริยาภรณ์คืนภายใน 30 วัน ถ้าส่งคืนไม่ได้กองมรดกจะต้องรับผิดชอบ ส่วนกรณีผู้ได้รับพระราชทานปฐมจุลจอมเกล้าได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลจุลจอมเกล้าในชั้นที่สูงขึ้นหรือทรงเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ถ้าผู้รับพระราชทานไม่สามารถส่งคืนได้ ต้องชดใช้ราคาสำหรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์นั้น สำหรับฝ่ายหน้าต้องชดใช้เป็นจำนวนเงิน 3,073,630 บาท และฝ่ายใน 1,273,826 บาท
รายพระนามและรายนามผู้ได้รับพระราชทาน.
ปัจจุบัน ผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า ประกอบด้วยพระบรมวงศานุวงศ์และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายใน เช่น
www.ohrm.au.edu/PDF/2014/Ratchakitcha_131_185_19092557.pdf
ราชกิจจานุเบกษา ประกาศ : เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า
อำเภอวังโป่ง
วังโป่ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบูรณ์ เคยมีสถานะเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอชนแดน จากนั้นได้แยกเป็น "กิ่งอำเภอวังโป่ง" และมีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้ตั้งเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 เป็นอำเภอที่มีเขตติดต่อกับจังหวัดพิจิตรและจังหวัดพิษณุโลก
อำเภอวังโป่ง เดิมอยู่ในการปกครองของอำเภอชนแดน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2526 ได้มีการประกาศกระทรวงมหาดไทย แยกตำบลวังโป่ง ตำบลท้ายดงและตำบลซับเปิบ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ ชื่อ "กิ่งอำเภอวังโป่ง" เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2526 และยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอวังโป่ง เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 และตั้งตำบลวังหินและตำบลวังศาลเพิ่มขึ้นอีกสองตำบล
ชื่ออำเภอวังโป่ง ตามประวัติเล่าสืบต่อกันมาว่า ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นประมาณ ร.ศ. 20 (พ.ศ. 2345) ได้มีราษฎรจากบริเวณตัวเมืองเพชรบูรณ์แถบบ้านนายม จำนวน 40 ครอบครัว อพยพข้ามเทือกเขาไปทางทิศตะวันตกและได้เลือกเอาบริเวณที่ราบใกล้ลำน้ำ มีดินโป่ง เป็นที่ตั้งถิ่นฐานบ้านเรือน เรียกว่า "บ้านวังดินโป่ง" ต่อมากลายเป็น "บ้านวังโป่ง" ซึ่งเป็นชุมชนเก่าแก่ของอำเภอในปัจจุบัน
อำเภอวังโป่งตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอวังโป่งแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 64 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอวังโป่งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เศรษฐกิจและโครงสร้างพื้นฐาน.
ประชากรจำนวนร้อยละ 90 ของทั้งหมดประกอบอาชีพเกษตรกรรมโดยมีพื้นที่การเพาะปลูกรวม 193,937 ไร่ แยกเป็น
ปศุสัตว์.
การเลี้ยงสัตว์ในอำเภอวังโป่งมีลักษณะเป็นการเลี้ยงรายย่อยหรือเลี้ยงในครัวเรือน กระจายอยู่ทั่วไปในตำบลและมีการรวมกลุ่มกันบ้าง เช่น ชมรมอนุรักษณ์และพัฒนาไก่พื้นเมือง กลุ่มผู้เลี้ยงไก่ กลุ่มผู้เลี้ยงสุกร เป็นต้น
อำเภอวังโป่ง มีสถานศึกษาทั้งในระบบโรงเรียนและนอกระบบโรงเรียน ดังนี้
ประชาชนส่วนใหญ่ร้อยละ 96 นับถือศาสนาพุทธ ส่วนที่เหลือนับถือศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม
อำเภอวังโป่ง มีการบริการด้านสาธารณสุข ดังนี้
การรักษาความสงบเรียบร้อย.
ในพื้นที่อำเภอวังโป่ง ในสภาพปัจจุบัน ไม่ค่อยมีเหตุการณ์รุนแรงที่ส่งผลกระทบต่อความมั่นคง โดยมีอัตรากำลัง ดังนี้
อ.เขาค้อ
อ.วังโป่ง
อำเภอบึงสามพัน
บึงสามพัน เป็นอำเภอหนึ่งทางตอนใต้ของจังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นอำเภอที่มีการพัฒนาอย่างรวดเร็วเนื่องจากมีจุดตัดทางถนนระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 (สระบุรี–หล่มสัก) กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 (นครสวรรค์–ชัยภูมิ) อีกทั้งเป็นอำเภอทางผ่านไปสู่ตัวจังหวัด จึงทำให้สะดวกทั้งการค้าขายและการเดินทาง อำเภอบึงสามพันเป็นอำเภอที่มีทิวทัศน์ที่สวยงามอีกแห่งหนึ่งของจังหวัด
ตำบลซับสมอทอดได้แยกออกมาจากตำบลบ้านโภชน์ อำเภอหนองไผ่ เมื่อปี พ.ศ. 2509 ต่อมาเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ตำบลซับสมอทอด พร้อมด้วยตำบลซับไม้แดง ตำบลหนองแจง และตำบลกันจุ ได้แยกออกมาจากอำเภอหนองไผ่และจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอบึงสามพัน และยกฐานะเป็นอำเภอโดยสมบูรณ์เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2522
ชื่อ "บึงสามพัน" มาจากชื่อเรียกของบึง ที่อยู่ห่างจากที่ตั้งที่ว่าการอำเภอบึงสามพัน ประมาณ 3 กิโลเมตร มีจระเข้ในบึงนี้เป็นจำนวนมาก โดยในช่วงปี พ.ศ. 2500 (บางแหล่งก็ว่า พ.ศ. 2493) นั้น คาดกันว่ามีจระเข้ไม่ต่ำกว่า 3,000 ตัว ซึ่งอาจเป็นที่มาของชื่อบึงสามพันที่เรียกกันตั้งแต่สมัยนั้น และในการตั้งกิ่งอำเภอนี้เมื่อ พ.ศ. 2518 นั้นทางภาครัฐที่เกี่ยวข้องในขณะนั้นก็ได้พิจารณาใช้ชื่อกิ่งอำเภอนี้ว่าบึงสามพัน จากเดิมที่จะใช้ชื่อว่ากิ่งอำเภอซับสมอทอดตามชื่อตำบล ด้วยเห็นว่าบึงสามพันมีประวัติความเป็นมาและมีเอกลักษณ์
อำเภอบึงสามพันตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอบึงสามพันแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 9 ตำบล 123 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบึงสามพันประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อ.บึงสามพัน
อำเภอหนองไผ่
หนองไผ่ เป็นอำเภอหนึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดเพชรบูรณ์ มีพื้นที่ 1,360.2 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2564 มีประชากรอาศัยอยู่ 110,480 คน
บริเวณหนองไผ่ในสมัยก่อนเรียกว่า "โคกหมาหิว" หรือ "ทุ่งหมาหิว" อยู่ในเขตตำบลกองทูล อำเภอวิเชียรบุรี เมื่อมีผู้คนอพยพเข้ามาอยู่มากขึ้นจึงเรียกกันต่อ ๆ มาว่า "บ้านหนองไผ่" ซึ่งมีที่มาจากภายในบริเวณหมู่บ้านมีหนองน้ำเดิมเป็นหนองช้างนอนในสมัยโบราณจึงเกิดเป็นแอ่งน้ำหรือหนองน้ำเล็ก ๆ มีต้นไผ่ขึ้นล้อมรอบ ซึ่งปัจจุบันเทศบาลตำบลหนองไผ่ได้ปรับปรุงเป็นสวนสาธารณะ มีชื่อว่า สระหลวง
เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2504 หนองไผ่ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นกิ่งอำเภอหนองไผ่ โดยมีนายสมบูรณ์ อมรบุตร เป็นหัวหน้ากิ่งอำเภอหนองไผ่คนแรก มีเขตการปกครอง 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลกองทูล ตำบลกันจุ และตำบลบ้านโภชน์ และในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 ได้รับโอนตำบลนาเฉลียง ตำบลท่าแดง ของอำเภอเมืองเพชรบูรณ์มาขึ้นกับกิ่งอำเภอหนองไผ่ด้วย และเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอหนองไผ่เป็นอำเภอหนองไผ่ โดยมี ร.ต.ต.ประทวน สิทธิธูรณ์ (หรือสิทธิกุล) เป็นนายอำเภอคนแรกและมีการจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลตามประกาศกระทรวงมหาดไทยในราชกิจจานุเบกษา ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 รัฐบาลได้ตัดถนนเป็นเส้นทางจากตำบลวังชมพู อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ ไปอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี ซึ่งต่อมาเรียกว่า ถนนสระบุรี–หล่มสัก
อำเภอหนองไผ่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอหนองไผ่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 13 ตำบล 142 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอหนองไผ่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
อำเภอวิเชียรบุรี
วิเชียรบุรี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบูรณ์ อดีตเป็นอำเภอที่เคยมีอาณาเขตพื้นที่ขนาดใหญ่อีกหนึ่งอำเภอในจังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งพื้นที่อำเภอวิเชียรบุรีครอบคลุมพื้นที่อำเภอหนองไผ่ อำเภอบึงสามพัน อำเภอศรีเทพในปัจจุบัน และเป็นต้นตำรับของ "ไก่ย่างวิเชียรบุรี" เป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ
อำเภอวิเชียรบุรี มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอวิเชียรบุรี เดิมชื่อว่า "เมืองท่าโรง" ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเกล้าให้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองวิเชียรบุรี ฐานะเป็นเมืองตรี ได้รวบรวมเมืองชัยบาดาลและเมืองบัวชุม ขึ้นตรงต่อเมืองวิเชียรบุรี จนกระทั่งเมื่อตั้งมณฑลเพชรบูรณ์ในสมัยสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงโดยยกฐานะเมืองวิเชียรบุรีเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเพชรบูรณ์เมื่อปี พ.ศ. 2441 ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนชื่ออำเภอวิเชียรบุรีเป็นอำเภอท่าโรง จนกระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2487 จึงได้กลับมาใช้ชื่ออำเภอวิเชียรบุรีจนมาถึงทุกวันนี้ เมื่อนับถึงปีปัจจุบัน อำเภอวิเชียรบุรีได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอมาเป็นเวลารวม 123 ปี
อำเภอวิเชียรบุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 14 ตำบล 192 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอวิเชียรบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 16 แห่ง ได้แก่
อำเภอหล่มสัก
หล่มสัก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นเมืองหนึ่งขึ้นสร้างในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวหลังสงครามเจ้าอนุวงศ์ เพราะเมืองหล่ม (เก่า) ถูกทำลายไปมาก จึงย้ายมาตั้งเมืองใหม่ริมน้ำสัก จึงเรียกเมืองหล่มแห่งใหม่นี้ว่า "หล่มสัก" ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นจังหวัดหล่มศักดิ์ในปี พ.ศ. 2459 และถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดเพชรบูรณ์ ในปี พ.ศ. 2474 และเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานเพชรบูรณ์
อำเภอหล่มสักมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
หล่มศักดิ์ เดิมเป็นเมืองหนึ่งขึ้นสร้างในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวหลังสงครามเจ้าอนุวงศ์ เพราะเมืองหล่ม (เก่า) ถูกทำลายไปมาก จึงย้ายมาตั้งเมืองใหม่ริมน้ำสัก จึงเรียกเมืองหล่มแห่งใหม่นี้ว่า "หล่มสัก" (แต่ทางราชการสยามสะกดว่า "หล่มศัก" หรือ "หล่มศักดิ์") ครั้นเวลาต่อมาเมืองหล่มศักดิ์ได้พัฒนาขึ้นเป็นชุมชนใหญ่ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการจัดตั้งมณฑลเทศาภิบาลขึ้น เมืองหล่มศักดิ์จึงขึ้นกับมณฑลเพชรบูรณ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2442 โดยเมืองหล่มศักดิ์ในขณะนั้นมีอาณาเขตกินไปถึงอำเภอด่านซ้าย และอำเภอวังสะพุง ครั้นวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2450 จึงยกอำเภอวังสะพุงไปขึ้นกับเมืองเลยแทน (ภายหลังอำเภอด่านซ้าย แยกออกเป็นอำเภอภูเรือและอำเภอนาแห้ว ส่วนอำเภอวังสะพุงแยกเป็นอำเภอภูกระดึง อำเภอภูหลวง อำเภอเอราวัณ อำเภอผาขาว และอำเภอหนองหิน ปัจจุบันยังขึ้นอยู่กับจังหวัดเลย)
เมืองหล่มศักดิ์ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นจังหวัดหล่มศักดิ์ในปี พ.ศ. 2459 แบ่งเขตการปกครองเป็นสองอำเภอ คืออำเภอเมืองหล่มศักดิ์ (หรือวัดป่า) และอำเภอหล่มเก่า จังหวัดหล่มศักดิ์มีสร้างระบบสาธารณูปโภคต่าง ๆ เช่น ตั้งโรงเรียนประจำจังหวัด คือ โรงเรียนสัตรีจังหวัดหล่มศักดิ์ (ปัจจุบันคือโรงเรียนหล่มสักวิทยาคม) และมีการสร้างสนามบินประจำจังหวัดหล่มศักดิ์ (ปัจจุบันคือ สนามบินสักหลง​) เพราะขณะนั้นเมืองหล่มศักดิ์เป็นเมืองห่างไกลและยังไม่มีเส้นทางคมนาคม การนี้ชาวจังหวัดหล่มศักดิ์ได้ร่วมกันบริจาคเงินเพื่อสร้างเครื่องบินชื่อ "จังหวัดหล่มศักดิ์ 1" ที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ชาวหล่มศักดิ์ที่ได้ร่วมบริจาคสืบต่อไป จังหวัดหล่มศักดิ์ถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดเพชรบูรณ์ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 เพื่อประหยัดงบประมาณราชการ โดยมีสถานะเป็นอำเภอวัดป่า ก่อนเปลี่ยนเป็นอำเภอหล่มศักดิ์ หลังจากนั้นการสะกดคำว่า "หล่มศักดิ์" เป็น "หล่มสัก" เกิดขึ้นและถูกเปลี่ยนกลับหลายครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2484 จนในปี พ.ศ. 2489 จึงสะกดว่า "หล่มสัก" สืบมา
อำเภอหล่มสักแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 23 ตำบล 251 หมู่บ้าน ดังนี้
ท้องที่อำเภอหล่มสักประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 21 แห่ง ได้แก่
อำเภอหล่มสักมีสินค้าที่ขึ้นชื่อ คือ ข้าวเหนียว, กะหล่ำปลี,ผักหลายชนิด (ภูทับเบิก(อำเภอหล่มเก่า)ได้ชื่อว่าเป็นสถานที่ที่ปลูกพืชผักที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย), สตรอว์เบอร์รี, เส้นขนมจีนหลากสี, มีดพื้นบ้านของชุมชนบ้านใหม่ ตำบลตาลเดี่ยว, ผ้ามุก ผ้าไหมทอพื้นบ้านของบ้านติ้ว
มีตลาดกลางค้าผักขนานใหญ่ชื่อว่าตลาดสันติสุข และมีจุดพักรถบรรทุกที่มาจากทั่วประเทศ
ฉางเอ๋อ หมายเลข 1
อำเภอชนแดน
ชนแดน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบูรณ์ เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอภูมิ (อำเภอบางมูลนาก) จังหวัดพิจิตร ทั้งหมด และย้ายมาขึ้นการปกครองกับจังหวัดเพชรบูรณ์ในปี พ.ศ. 2460
อำเภอชนแดนมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอชนแดน เดิมเป็นท้องที่ส่วนหนึ่งของอำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร เมื่อมีราษฎรอพยพมาตั้งบ้านเรือนในระหว่างเขตแดนมากขึ้นจึงเรียกว่าหมู่บ้านชนแดน
ต่อมาทางราชการได้พิจารณาจัดตั้งเป็นตำบลในเขตปกครองของอำเภอเมืองเพชรบูรณ์ เนื่องจากท้องที่ตำบลชนแดนอยู่ห่างไกลจากตัวอำเภอมาก ยากแก่การดูแลทุกข์สุขของราษฎร กระทรวงมหาดไทยจึงยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2460 ประกอบด้วยตำบลชนแดนตำบลท่าข้าม ตำบลดงขุย และได้โอนท้องที่ตำบลวังโป่ง อำเภอนครป่าหมาก จังหวัดพิษณุโลก มารวมขึ้นกับกิ่งอำเภอชนแดน รวม 4 ตำบล เมื่อมีราษฎรหนาแน่นมากขึ้นทางราชการจึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอชนแดน ตามพระราชกฤษฎีกา ลงวันที่ 5 มิถุนายน 2499 โดยเป็นอำเภอหนึ่งขึ้นอยู่กับจังหวัดเพชรบูรณ์
อำเภอชนแดนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 9 ตำบล 125 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอชนแดนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
อำเภอเมืองเพชรบูรณ์
เมืองเพชรบูรณ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเพชรบูรณ์
อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอเมืองเพชรบูรณ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 17 ตำบล 221 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 19 แห่ง ได้แก่
พ่อขุนรามกำแหงมหาราช
แบ็กดอร์มบอยส์
แบ็กดอร์มบอยส์  หมายถึงคู่ดูโอชาวจีนที่โด่งดังจากการลิปซิงค์วิดีโอเพลงโดยแบ็คสตรีท บอยส์ และกลุ่มศิลปินป็อปอื่น ชื่อของพวกเขาอาจปรากฏในนาม "Back Dormitory Boys", "Chinese Backstreet Boys", "Dormitory Boys", และ "Two Chinese Boys"
เริ่มจากประมาณปี 2005 เว่ย เว่ย และ ฮวง อี้ซิน นักศึกษาเอกช่างประติมากรรมจากสถาบันศิลปะกวางโจวทางใต้ของจีน เกิดว่า ไม่มีอะไรทำในหอพักแคบๆ ที่อยู่กัน 4 คน จึงคิดหาอะไรสนุก ๆ ทำเล่น และเคยเห็นคลิปพวกลิปซิงค์สั้นๆ ทางอินเทอร์เน็ต จึงคิดทำบ้าง แบบร้องจบเพลง โดยได้ลิปซิงค์เพลงแรกคือเพลง "As Long As You Love Me" คือแบ็คสตรีท บอยส์ จากนั้นจึงตามมาด้วย "I Want It That Way" โดยได้โหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์จของสถาบันศิลปะให้เพื่อน ๆ ดูกันเล่น
เมื่อเพลงเริ่ม เว่ย เว่ย และ ฮวง อี้ซิน จะออกลีลาทำปากลิปซิงค์ โดยมีเพื่อนคนที่สามคือ เสี่ยวจิง หันหลังให้กล้อง เล่นเกมเคาเตอร์สไตรค์ประกอบอยู่หลักฉากแบบไม่ได้ตั้งใจ เสี่ยวจิงเพื่อนร่วมห้องจะหันหลังให้กล้องตลอดเวลาเกือบทุกวิดีโอที่เผยแพร่ไป
ปรากฏว่าเพื่อน ๆ ร่วมสถาบันเห็นและชอบกันมาก เลยบอกต่อ โพสต์ต่อกันไปเรื่อย ส่งต่อให้เพื่อนดู และกระจายระบาดต่อไปเรื่อยๆ จนคลิปวิดีโอชุดนี้ถูกโพสต์ขึ้นเน็ตตามเว็บต่างๆ ที่เปิดบริการโฮสต์ภาพ วิดีโอ รวมทั้ง ยูทูบ สิ่งที่ตามมาคือ กลายเป็นคนดังหลังจากการเผยแพร่
ทั้งสองหนุ่มเว่ย เว่ย และ ฮวง อี้ซิน ได้รับงานเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณาโทรศัพท์มือถือให้กับบริษัทโมโตโรลา ไชน่า และเป็นเจ้าภาพจัดกิจกรรมประกวดลิปซิงค์ คอนเทสต์ในจีน ตามมาด้วยโฆษณาเป๊ปซี่ รับงานเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้เว็บ sina.com นอกจากนั้นยังตระเวนโชว์ตัวตามที่ต่างๆ ทั่วจีนและในต่างประเทศแล้ว ทั้งคู่ยังได้เริ่มตั้งสตูดิโอของตนเองขึ้นที่ปักกิ่ง เซ็นสัญญากับเอเยนซี่วงการบันเทิงอีกห้าปี และ เตรียมออกอัลบั้มแรกของตัวเอง
อ.เมืองเพชรบูรณ์
อ.ชนแดน
อ.หล่มสัก
อ.วิเชียรบุรี
ฉางเอ๋อ (;) เป็นเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ตามความเชื่อปรัมปราของจีนและลัทธิเต๋ารวมถึงลัทธิขงจื๊อ โดยที่นางประทับเฉพาะแต่บนดวงจันทร์เท่านั้น.
ฉางเอ๋อ เป็นคนรักของโฮวอี้ ซึ่งเป็นนักยิงธนูแห่งสวรรค์ ในยุคพระเจ้าเหยา ดวงอาทิตย์พร้อมกันส่องแสงอย่างสนุกสนานพร้อมกันถึง 10 ดวง ยังความเดือดร้อนแก่ผู้คนบนโลกมนุษย์อย่างมาก เง็กเซียนฮ่องเต้จึงมีบัญชาให้โฮวอี้ไปจัดการ ด้วยความคะนองโฮวอี้จึงใช้ธนูยิงดวงอาทิตย์ตกลงไปถึง 9 ดวงด้วยกัน เป็นการกระทำเกินกว่าเหตุ จึงมีบัญชาให้เนรเทศโฮวอี้และฉางเอ๋อลงไปอยู่บนโลกมนุษย์ เฉกเช่นมนุษย์ธรรมดาทั่วไป ทั้งคู่จึงตกลงกันที่จะไปใช้ชีวิตอยู่บนโลกเช่นมนุษย์ธรรมดาทั่วไป แต่โฮวอี้ได้ใช้ฝีมือยิงธนูปราบปรามสัตว์ร้ายต่าง ๆ ราบคาบจนผู้คนยกย่องให้เป็นผู้นำ โฮวอี้ลำพองใจจนลืมตัว ฉางเอ๋อสังเกตเห็นการเปลี่ยนไปอันนี้ แต่มิอาจทัดทานได้ วันหนึ่ง โฮวอี้ได้น้ำอมฤตมาจากเจ้าแม่หว่างมู่ หากใครได้ดื่มกินแล้วจะมีชีวิตเป็นอมตะ เป็นหนุ่มสาวตลอดไป แต่โฮวอี้ได้ถูกเฟิงเมิ่ง ชายผู้แอบอิจฉาเขามาตลอดดักยิงตายที่หน้ากระโจมที่พัก ส่วนฉางเอ๋อเศร้าโศกเสียใจต่อการตายของโฮวอี้ และนางก็ได้ดื่มน้ำอมฤตนี้แต่เพียงผู้เดียว และเหาะกลับไปยังดวงจันทร์เหมือนเดิม แต่เพียงผู้เดียวด้วยความเศร้าสร้อย ซึ่งเรื่องราวของนางเป็นส่วนหนึ่งที่เป็นที่มาของเทศกาลไหว้พระจันทร์ในคืนวันเพ็ญเดือน 8 (กันยายนตามปฏิทินสากล) แต่อย่างไรก็ดี เรื่องราวเกี่ยวกับนางก็มีแตกต่างกันออกไป เช่น ดั้งเดิมฉางเอ๋อมิใช่เทพธิดา แต่เป็นมนุษย์ธรรมดาบนโลก เป็นต้น
ปัจจุบัน ได้มีการตั้งชื่อดาวเทียมของจีนตามชื่อของนาง คือ ฉางเอ๋อ 1 และฉางเอ๋อ 2
บาป / บันทึกจากคัมภีร์ไบเบิล
โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ
โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ  เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว ผลงานของ ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ สร้างโดยชินเอโดงะ โชงะกุกัง และทีวีอาซาฮี มีความยาวทั้งสิ้น 90 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 2 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1981 โดยฉายควบกับเรื่อง "ไคบุทสึคุง ตอน ขอเชิญชวนสู่ไคบุทสึแลนด์" (怪物くん 怪物ランドへの招待) และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1982 (พ.ศ. 2525) ซึ่งใช้ชื่อตอนว่า " โดเรม่อนบุกพิภพอวกาศ" ส่วนฉบับหนังสือการ์ตูน ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดยเนชั่นเอ็ดดูเทนเมนท์
โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ ทำรายได้ในประเทศญี่ปุ่นไป 1,750 ล้านเยน แต่สำหรับการฉายในประเทศไทย กลับไม่ได้รับการตอบรับจากผู้ชมมากเท่าที่ควร เนื่องจากในขณะนั้น โดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวี ได้เริ่มออกอากาศทาง ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. แล้ว ทำให้ไม่ค่อยมีผู้สนใจเดินทางไปชมที่โรงภาพยนตร์มากนัก
เนื่องจากอุบัติเหตุในการวาร์ป ทำให้ยานอวกาศของโรพอลเกิดเสียหาย มิหนำซ้ำประตูห้องเก็บของในยานก็ไปเชื่อมต่อเข้ากับเสื่อในห้องนอนของโนบิตะอีกด้วย โรพอล และจามี่ ซึ่งเป็นทั้งสัตว์เลี้ยงและคู่หู ต้องติดอยู่ในห้วงอวกาศโดยที่ไม่สามารถไปไหนได้ จามี่เลยตัดสินใจเปิดประตูห้องเก็บของ ข้ามมิติมาที่โลกในช่วงกลางดึกเพื่อหาของกินไปเป็นเสบียง จนได้พบกับโนบิตะและโดราเอมอน พอรู้เรื่องราวทั้งหมด โดราเอมอนจึงเอาผ้าคลุมกาลเวลาออกมาซ่อมยานอวกาศให้ ทำให้โรพอลและจามี่สามารถเดินทางกลับดาวโคยะโคยะ ดาวบ้านเกิดของพวกเขาได้สำเร็จ
หลังจากนั้นโนบิตะกับโดราเอมอนก็พากันไปเที่ยวที่ดาวของโรพอลอยู่เสมอ จนกระทั่งได้รู้ว่าบนดาวโคยะโคยะ บ้านเกิดของโรพอลนั้น มักจะมีเหล่าร้ายเข้ามาทำร้ายผู้คน และทำลายธรรมชาติบนดาวเป็นประจำ โดยมีเป้าหมายคือขับไล่ให้พวกผู้คนบนดาวอพยพไปอาศัยที่อื่น เพื่อที่พวกมันจะได้ยึดครองเหมืองแร่การ์ไทต์ ซึ่งเป็นแร่อันมีค่าที่เป็นเหมือนชีวิตของดาวโคยะโคยะ ด้วยเหตุนี้ โนบิตะและเพื่อนๆ จึงต้องหาทางช่วยเหลือและปกป้องความสงบสุขของดาวดวงนี้เอาไว้ให้ได้
เด็กหนุ่มชาวดาวโคยะโคยะ ที่กำลังเดินทางดาวโคโคยะซึ้งเป็นบ้านเกิดของเขา จู่ๆเครื่องยานอวกาศก็ได้ตกลงไปติดกับเสื่อห้องนอนของโนบิตะไปยังโลกมนุษย์ทำให้เขาติดในเสื่อห้องนอนโนบิตะ ออกจากไม่ได้ พร้อมกับจามี่ กระต่ายคู่หูของเขา โดยเขากับจามี่ได้พบกับโดราเอมอนและโนบิตะโดยบัญเอิล
สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายกระต่าย สัตว์เลี้ยงคู่หูของโรพอล
น้องสาวของโรพอล
สราวุธ อินทรพรหม
สราวุธ อินทรพรหม ประกอบอาชีพอยู่ในวงการบันเทิงไทยมาตั้งแต่เรียนจบนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ทั้งเขียนบทภาพยนตร์ (เคยเขียนบทภาพยนตร์ร่วมในเรื่อง ขุนแผน) เป็นคนเบื้องหลัง ทำภาพยนตร์สั้น และแสดงละคร ฯลฯ
ต่อมา ได้กำกับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว Boyfriend the movie ที่ใช้เวลาเขียนเอาทีละภาพด้วยตัวคนเดียวกว่า 1 ปี เข้าฉายที่โรงภาพยนตร์ HOUSE RCA และได้รับเชิญเข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์ Asian Queer Film and Video Festival Japan 2009
หลังจากนั้น ก็ได้ระดมทุนสร้างภาพยนตร์จากหลายแหล่ง เพื่อผลิตภาพยนตร์อินดี้เรื่อง "เซ็งเป็ด" นำแสดงโดย การ์ตูน อินทิรา ,ณัฐพล นิลภูมิ และ อธิวัฒน์ ลำกูล ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายเรื่องดังในอินเทอร์เน็ต โดยใช้ทุนส่วนตัวในการสร้าง เข้าฉายที่ "โรงภาพยนตร์ลิโด" เพียงแห่งเดียว แต่สามารถทำรายได้มาก จนถือว่าเป็นหนังอินดี้ที่ทำเงินมากที่สุดในประเทศไทย ต่อมา ถูกจัดจำหน่ายเป็น DVD และเป็นภาพยนตร์อินดี้ที่มียอดขายสูงติดอันดับต้นๆ
จากความสำเร็จของภาพยนตร์เซ็งเป็ดนี้ ทำให้คุณสราวุธ ได้รับการติดต่อจากบริษัท pacific island film ให้มากำกับภาพยนตร์จอเงินเป็นเรื่องแรก นั่นคือเรื่อง "ตายทั้งกลม" ซึ่งเป็นภาพยนตร์สยองขวัญ นำแสดงโดย แนนนี่ GirlyBerry , ฟรอยด์ ณัฏฐพงษ์ ชาติพงษ์ และ อธิวัฒน์ ลำกูล โดยได้ทีมงานมืออาชีพจากหนังใหญ่มากมายมาร่วมงาน เข้าฉายในปี 2553 หนังประสบความสำเร็จด้านคำชมและรายได้ อีกทั้งยังได้รับการติดต่อขอซื้อจากบริษัทต่างประเทศหลายแห่ง
หลังจากภาพยนตร์เรื่องตายทั้งกลม คุณสราวุธได้รับการทาบทามจากไทยทีวีสีช่อง3 ให้มากำกับหนังดังสุดสัปดาห์เรื่อง “ซุปตาร์สตรอเบอร์รี่” ซึ่งวันอาทิตย์ที่ 12 ธันวาคม 2553 นำแสดงโดย ไอซ์ ศรัณยู วินัยพานิช , มิ้นท์ เพชรา วงศ์วาสนา , ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์ , โซเฟียลา , ดีเจโป้ง และดาราอีกคับคั่ง ประสบความสำเร็จด้านเรทติ้งและคำชมจากผู้ชม จนเป็นกระแสพูดถึงอย่างมากในอินเทอร์เน็ต ถึงเนื้อหาที่เสียดสีวงการบันเทิงไทย
จากความสำเร็จด้านรายได้และคำชมของภาพยนตร์เรื่อง "ตายทั้งกลม" ทำให้คุณสราวุธได้รับการติดต่อจากทางบริษัท pacific island film ในการสร้างภาพยนตร์เรื่องต่อไปชื่อเรื่องว่า "หนังผี" เป็นภาพยนตร์สยองขวัญ นำแสดงโดย แนนนี่ GirlyBerry , บีม ศรัณยู ประชากริช , แชมป์ วศิษฎ์ ผ่องโสภา และ นุช นีรนาท โดยได้ทีมงานชุดเดิมมาร่วมงานครบทีม โดยออกฉายช่วงต้นเมษายน ในปี 2554 ประสบความสำเร็จด้านคำชมจากนักวิจารณ์
ในปี 2556 คุณสราวุธได้ลงทุนก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์ของตัวเอง ในนามบริษัท demon 666 production ซึ่งมีแนวคิดในการผลิตภาพยนตร์แนวใหม่ ไม่จำเจ ขายไอเดียและความแปลกใหม่ โดยประเดิมด้วยภาพยนตร์อินดี้ ขนาดเล็กเรื่องแรกคือ "Tiger and Wolf หล่อลากไส้" ซึ่งเป็นภาพยนตร์แนวแฟนตาซี ผสมผสานระหว่างคนแสดงจริงกับ animation สไตล์ญี่ปุ่น ซึ่งถือเป็นการสร้างสีสันให้กับวงการภาพยนตร์ไทยอย่างมาก นำแสดงโดย กานต์ กุลานุพงศ์ , ต้น ณัฐวัตร ดีวงกิจ (ต้น AF7) , ฐิติกานต์ สิทธิสัมพันธ์ , แชมป์ วศิษฎ์ ผ่องโสภา เข้าฉายแบบจำกัดโรง
ในปี 2557 คุณสราวุธ ได้เปิดตัวภาพยนตร์อินดี้ ขนาดเล็กเรื่องใหม่ เป็นแนวที่แตกต่างจากผลงานที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง โดยเป็นแนวดราม่า จิตวิทยา จริงจัง และผสมผสานกับความเป็นหนังอาร์ต ในชื่อเรื่องว่า "ครูและนักเรียน Teacher and Student" สะท้อนปัญหาสังคมและการเมือง นำแสดงโดย ตั้ม มานินพันธุ์ ภิญโญปิยวิศว์ , อาร์ กฤษตฌาพนธ์ ธนะนารา , อาร์ม ปิระมิตร อรุณศรี ฉายแบบจำกัดโรงเพียง 2 โรง แต่ประสบความสำเร็จด้านรายได้เกินคาดอย่างมาก
ในปี 2558 คุณสราวุธ ได้สร้างภาพยนตร์อินดี้ ขนาดเล็กเรื่อง "Father and Son" เป็นภาพยนตร์ดราม่า เนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์พ่อลูก และปมเรื่องชายรักชาย ซึ่งเป็นภาพยนตร์แนวเพศที่สามเรื่องแรกของไทยที่ได้เรท ฉ20 (ต่ำกว่า 20 ปีห้ามดูเด็ดขาด) สร้างปรากฏการณ์ใหม่ให้กับวงการภาพยนตร์ไทย เป็นที่พูดถึงในสังคมวงกว้าง และได้รับเสียงตอบรับในแง่ความสมจริง ถึงการพูดประเด็นเรื่องเพศสัมพันธ์อย่างตรงไปตรงมา นำแสดงโดย แบงค์ ธนาพล ประสงค์ทรัพย์ , เฟรชชี่ ตวงภพ ตัญเจริญ , กานต์ กุลานุพงศ์ , เอมีน สิริตา , เธโอ ชิระ จีระกุลชาญ ซึ่งประสบความสำเร็จด้านรายได้เกินคาดอย่างมาก จากการฉายเพียง 4 โรง
ปี 2545 ร่วมเขียนบทภาพยนตร์เรื่อง ขุนแผน
ปี 2552 กำกับภาพยนตร์เรื่อง เซ็งเป็ด
ปี 2553 กำกับภาพยนตร์เรื่อง ตายทั้งกลม
ปี 2553 กำกับละครเรื่อง ซุปตาร์สตอเบอรี่
ปี 2554 กำกับภาพยนตร์เรื่อง หนังผี
ปี 2556 กำกับภาพยนตร์เรื่อง Tiger and Wolf
ปี 2557 กำกับภาพยนตร์เรื่อง Teacher and Student
ปี 2558 กำกับภาพยนตร์เรื่อง Father and Son
แมลงปีศาจ
วสันต์ โชติกุล
วสันต์ โชติกุล (ชื่อเล่น: โต๊ะ) เป็นนักกีตาร์และนักร้องนำวง อีสซึ่น และเป็นหนึ่งในสองนักร้อง"อัสนี-วสันต์" เป็นน้องชายของ อัสนี โชติกุล