pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หมู่เกาะอินโดนีเซียประกอบด้วยเกาะมากกว่า 15,000 คน เนเธอร์แลนด์เข้ามาปกครองเป็นอาณานิคมในราวพุทธศตวรรษที่ 24 และจัดตั้งหน่วยการปกครองที่เป็นเอกภาพ แนวชายแดนปัจจุบันของอินโดนีเซียก่อตั้งขึ้นตามอาณานิคมที่ขยายตัวในพุทธศตวรรษที่ 25 หลังจากที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึง พ.ศ. 2488 ผู้นำขบวนการชาตินิยมบนเกาะชวาประกาศเอกราชของอินโดนีเซีย แต่ไม่ใช่ทุกพื้นที่และประชาชนทุกคนในพื้นที่ประเทศอินโดนีเซียปัจจุบันที่ยอมรับสาธารณรัฐอินโดนีเซียที่เป็นรัฐเดี่ยว ขบวนการต่อต้านสาธารณรัฐอินโดนีเซียกลุ่มแรกๆเกิดที่หมู่เกาะโมลุกกะใต้ซึ่งได้รับความช่วยเหลือด้านการทหารจากเนเธอร์แลนด์ กลุ่มกบฏโมลุกกะใต้เริ่มจากสนธิสัญญาในยุคหลังอาณานิคมที่ต้องการจัดการปกครองในรูปสหพันธ์ ข้อตกลงระหว่างเนเธอร์แลนด์กับอินโดนีเซียในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 ถูกยกเลิก และได้ประกาศจัดตั้งรัฐเอกราชสาธารณรัฐโมลุกกะใต้ เพื่อหวังสถานะการปกครองตนเอง ผู้นำโมลุกกะต้องการให้แต่ละรัฐที่ปกครองตนเองมารวมตัวกันเป็นสหพันธ์
ชาวยุโรปรุกรานหมู่เกาะโมลุกกะใต้.
หมู่เกาะโมลุกกะเป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งผลิตกานพลูและจันทน์เทศ จึงเป็นจุดสนใจของพ่อค้าชาวยุโรปในยุคแห่งการสำรวจ ในช่วงหนึ่ง กานพลูมีค่าเทียบเท่าทองคำ โปรตุเกส สเปน อังกฤษ และเนเธอร์แลนด์ต่างแย่งกันเข้าครอบครองเส้นทางการค้าเครื่องเทศ พ่อค้าจากบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์เป็นกลุ่มพ่อค้าที่มีอำนาจครอบครองโมลุกกะ และจากการใช้การทหารและการเมืองที่มีประสิทธิภาพ บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ได้ปกครองโมลุกกะเหนือโดยอ้อมและได้ปกครองโมลุกกะใต้โดยตรง
ในยุคการปกครองของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ โมลุกกะใต้เป็นบริเวณที่มีชาวดัตช์อยู่มาก หมู่เกาะบันดาเป็นที่เดียวที่ถูกทำให้อ่อนแอลงหลังจากโครงสร้างอำนาจของชนพื้นเมืองและองค์กรทางการค้าและการเมืองถูกทำลายเมื่อมีการสังหารและบังคับอพยพชาวบันดาใน พ.ศ. 2164 ในการกดดันพ่อค้าท้องถิ่นในเซรัมตะวันออก โครงสร้างองค์กรของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ได้ขยายออกไป เนเธอร์แลนด์ได้สร้างแนวกั้นขวางดินแดนโมลุกกะใต้ บ้านและที่อยู่อาศัยถูกเผา ต้นไม้ถูกขุดออก ผู้รอดชีวิตต้องหลบหนีไป และตลอดระยะเวลา 200 ปี การต่อต้านของชาวเซรัมตะวันออกทำให้พวกเขายากจนลง แต่การเรียกร้องเอกราชก็ไม่สิ้นสุด
ในราวพุทธศตวรรษที่ 24 ประชาชนในเซรัมร่วมมือกับพันธมิตรในโมลุกกะเหนือ ปาปัว และอังกฤษ ก่อกบฏซึ่งใช้เวลานานถึง 20 ปี ( พ.ศ. 2323 – 2345) ผู้นำกบฏคือเจ้าชายนูกู (สุลต่านพลัดถิ่นของตีโดร์) ซึ่งตั้งตัวเป็นใหย่ในเซรัมและอ้างสิทธิ์การปกครองเหนือดินแดนโมลุกกะเหนือและโมลุกกะใต้ โดยเป้าหมายหลักคือหมู่เกาะโมลุกกะใต้ที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของเนเธอร์แลนด์ เมื่ออังกฤษถอนตัวออกไปใน พ.ศ. 2345 แผนการของเจ้าชายนูกูล้มเหลว และเนเธอร์แลนด์เข้ามาครองอำนาจอีกครั้ง เนเธอร์แลนด์ได้เข้ามาปกครองหมู่เกาะทั้งหมดเป็นอาณานิคม หลังจากที่บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ล่มสลายลง เกิดกบฏขึ้นอีก กบฏที่เป็นที่รู้จักดีเกิดขึ้นที่เกาะซาปารัวในหมู่เกาะโมลุกกะใต้ ผู้นำกบฏคือปัตตีมูรา ซึ่งเคยเป็นนายทหารชั้นประทวนในกองทัพอาณานิคมอังกฤษ กบฏถูกปราบปรามได้และปัตตีมูราถูกประหารชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2360
โมลุกกะกลายเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียตะวันออก อาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ กลุ่มกบฏในอินโดนีเซียได้รวมโมลุกกะเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซียในการประกาศเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2488 การต่อสู้เพื่อเอกราชอินโดนีเซียเกิดขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2488 – 2492 หลังจากแรงกดดันจากนานาชาติ เนเธอร์แลนด์ได้ยอมรับสหพันธ์อินโดนีเซียเมื่อ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2492 ในช่วงแรก เนเธอร์แลนด์ได้ยอมรับเอกราชของอินโดนีเซียในฐานะสหพันธรัฐปกครองตนเอง หนึ่งในนั้นคือโมลุกกะใต้
ในวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2493 ทหารจากกองทัพหลวงอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์และชาวโมลุกกะใต้ที่จงรักภักดีต่อเนเธอร์แลนด์ได้ปฏิวัติและประกาศเอกราชของสาธารณรัฐโมลุกกะใต้  ต่อมาในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2493 ประธานาธิบดีซูการ์โนประกาศจัดตั้งรัฐเดี่ยวคือสาธารณรัฐอินโดนีเซียซึ่งทำให้เกิดความไม่มั่นคงทางการเมืองขึ้นในอินโดนีเซียจนกระทั่งเปลี่ยนถ่ายสู่ยุคระเบียบใหม่
ทหารอาชีพชาวโมลุกกะใต้ในกองทัพอาณานิคม.
ทหารจำนวนหนึ่งในกองทัพอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ได้มาจากชาวอัมบนและหมู่เกาะโมลุกกะใต้โดยรอบ หมู่เกาะโมลุกกะใต้เป็นบริเวณแรก ๆ ที่ได้รับอิทธิพลจากชาวยุโรปในพุทธศตวรรษที่ 21 มิชชันนารีโปรแตสแตนต์ประสบความสำเร็จมากกว่าที่อื่นในอินเดียตะวันออก ชาวอัมบนครึ่งหนึ่งนับถือศาสนาคริสต์โปรแตสแตนต์ลัทธิคาลวิน ในราว พ.ศ. 2418 กองทัพพ่อค้าติดอาวุธของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์เข้ายึดครองพื้นที่ของโปรตุเกสในเมืองอัมบน เกาะอัมบน ในหมู่เกาะโมลุกกะใต้ บริเวณนี้เป็นพื้นที่ที่ได้รับอิทธิพลจากโปรตุเกส โดยพบการนับถือศาสนา ภาษา และการใช้นามสกุลแบบโปรตุเกสโดยทั่วไป ทำให้เนเธอร์แลนด์สามารถพัฒนาฐานที่ตั้งของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ได้
ตลอดยุคของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ชาวโมลุกกะไม่ได้ถูกบังคับให้ค้าขายกับบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์เท่านั้น แต่ถูกบังคับให้ผลิตกานพลูอย่างเดียว หลังจากบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ล่มสลาย และการค้ากานพลูล่มสลาย ดินแดนนี้ขึ้นกับโครงสร้างอาณานิคมอย่างเดียว และถูกยึดครองโดยกองทัพอาณานิคม ชาวอัมบนกลายเป็นทหารที่จงรักภักดีต่อเนเธอร์แลนด์ ทำให้พวกเขาไม่เป็นที่นิยมของชาวอินโดนีเซียกลุ่มอื่น ที่เรียกคนกลุ่มนี้ในภาษามลายูว่า "เบอลันดาฮีตัม" (Belanda Hitam) แปลตรงตัวว่า "ดัตช์ดำ" ทำให้พวกเขาอยู่อย่างยากลำบากเมื่อกองทัพญี่ปุ่นเข้ายึดครองและกองทัพแห่งชาติอินโดนีเซียก่อการปฏิวัติ เมื่อญี่ปุ่นเข้ามายึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ทหารชาวโมลุกกะกลายเป็นนักโทษสงคราม เพราะเมื่อปล่อยตัวกลับบ้าน พวกนี้จะไปเข้าร่วมกับกลุ่มต่อต้าน ภายในอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ที่ถูกยึดครอง ทหารชาวโมลุกกะได้จัดตั้งกองกำลังใต้ดินขึ้นช่วยเหลือฝ่ายสัมพันธมิตร และมีกลุ่มที่ซุกซ่อนอาวุธรอการลุกฮือขึ้นเมื่อกองทัพสัมพันธมิตรยกขึ้นฝั่ง ตำรวจลับญี่ปุ่นตอบสนองโดยการจับผู้ต้องสงสัยประหารชีวิต
หลังจากทหารญี่ปุ่นยอมแพ้ฝ่ายสัมพันธมิตร ทหารชาวโมลุกกะได้แสดงตนอย่างเท่าเทียมและท้าทายกับกองทัพปฏิวัติอินโดนีเซียที่พยายามเข้ามาเติมเต็มสุญญากาศทางอำนาจหลังการออกไปของญี่ปุ่น ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างนักรบโมลุกกะและกลุ่มเปอร์มูดาที่ออกจากกองทัพโมลุกกะ กองทัพสาธารณรัฐอินโดนีเซียที่จัดตั้งขึ้นใหม่ได้เกิดสู้รบกับกองทัพโมลุกกะ
การสลายกองทัพอาณานิคม.
ระหว่างการปฏิวัติอินโดนีเซีย ดัตช์ได้สลายกองทัพอาณานิคม ทหารชาวพื้นเมืองมีตัวเลือกระหว่างหยุดการเคลื่อนไหวหรือเข้าร่วมกับกองทัพอินโดนีเซีย แต่เนื่องจากผู้นำสาธารณรัฐที่เป็นมุสลิมชาวชวาไม่ไว้วางใจ จึงเป็นตัวเลือกที่ยากสำหรับชาวอัมบนที่นับถือคริสต์โปรแตสแตนท์และมีส่วนน้อยที่เลือกเข้าร่วมกับกองทัพอินโดนีเซีย การสลายตัวเป็นกระบวนการที่ซับซ้อน และใน พ.ศ. 2494 สองปีหลังการถ่ายโอนอธิปไตย ทหารทั้งหมดไม่ได้สลายตัว ดัตช์ที่ได้รับแรงกดดันจากนานาชาติให้สลายกองทัพอาณานิคมและทำให้ทหารเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของกองทัพปกติของดัตช์ชั่วคราว ในขณะที่มีความพยายามจากชวาให้ยุบกลุ่มนี้ไป สถานการณ์ทางการเมืองในสาธารณรัฐใหม่ในอินโดนีเซียไม่มั่นคง ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นมีทหารชาวอัมบนมีส่วนร่วมด้วย ใน พ.ศ. 2494 มีการประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐโมลุกกะใต้ที่อัมบน และได้รับการสนับสนุนจากทหารชาวอัมบนที่มาจากกองทัพอาณานิคม ทหารชาวโมลุกกะที่อยู่นอกโมลุกกะใต้แสดงความต้องการเข้าร่วมกับอัมบน แต่อินโดนีเซียปฏิเสธไม่ให้ดัตช์ขนส่งทหารเหล่านั้นไปยังอัมบน หลังจากเกิดการต่อสู้อย่างรุนแรงที่อัมบน ทหารที่พ่ายแพ้หนีไปเซรัม การต่อต้านอินโดนีเซียยังคงอยู่ และถูกปิดกั้นโดยอินโดนีเซีย
การเคลื่อนย้ายทหารชาวโมลุกกะไปยังเนเธอร์แลนด์.
ในที่สุด รัฐบาลดัตช์ตัดสินใจเคลื่อนย้ายทหารที่เหลืออยู่และครอบครัวไปยังเนเธอร์แลนด์ พวกเขาอยู่ในบ้านชั่วคราวในค่ายจนกว่าจะสามารถกลับสู่หมู่เกาะโมลุกกะได้ ในกรณีนี้ มีราว 12,500 มาตั้งถิ่นฐานในเนเธอร์แลนด์ และเกิดการต่อต้านแผนการของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ขึ้น ปฏิกิริยาของรัฐบาลดัตช์ต่อการตั้งถิ่นฐานของทหารโมลุกกะต่างจากผู้อพยพชาวอินโดนีเซีย กลุ่มหลังได้รับการยอมรับและหลอมรวมเป็นพลเมืองอย่างรวดเร็ว ส่วนทหารโมลุกกะถือเป็นผู้ยู่อาศัยแบบชั่วคราวและจะอพยพกลับอินโดนีเซีย บ้านชั่วคราวในค่ายส่วนใหญ่อยู่ในเขตชนบทใกล้กับเมืองเล็กๆ มีการจัดตั้งตัวแทนพิเศษเพื่อจัดการปัญหาเกี่ยวกับผู้อพยพชั่วคราว เรียกว่า Commissariaat Ambonezenzorg' (CAZ) ในการจัดการกับปัญหาประจำวันในค่าย CAZ ได้สร้างตัวแทนขึ้นในค่าย เพื่อควบคุมผู้อยู่อาศัยให้อยู่ในกฎ ทำให้ชาวโมลุกกะแยกตัวออกมาจากสังคมของชาวดัตช์ ผู้ที่อยู่ในค่ายจะเข้าเรียนในโรงเรียนสอนด้วยภาษาดัตช์
สถานการณ์ดำเนินต่อไปจนถึง พ.ศ. 2513 CAZ ได้สลายตัวไป รัฐมนตรีและตัวแทนอื่นๆเข้ามารับผิดชอบ รัฐบาลเนเธอร์แลนด์มองว่าชาวโมลุกกะไม่ใช่ผู้อยู่อาศัยแบบชั่วคราวแต่จะอยู่ต่อไปในอนาคตในเนเธอร์แลนด์ ใน พ.ศ. 2511 ชาวโมลุกกะมากกว่าร้อยละ 80 ยังไม่มีสัญชาต อดีตทหารในกองทัพอาณานิคมรู้สึกไม่สบายใจกับการที่กองทัพถูกยุบไป เพราะกองทัพอาณานิคมให้รายได้และการดำรงชีวิตทั้งหมดแก่พวกเขา พวกเขาจงรักภักดีต่อดัตช์แต่กังวลกับความไม่แน่นอน พวกเขาตั้งความหวังไว้กับเอกราชของสาธารณรัฐโมลุกกะใต้และหวังว่าดัตช์จะช่วยเหลือ ความรู้สึกนี้ยังคงต่อเนื่องแม้เมื่อมาอยู่ในค่ายโดดเดี่ยวในเนเธอร์แลนด์ แต่ในความเป็นจริงไม่สามารถทำได้
การก่อการร้ายของโมลุกกะใต้ในเนเธอร์แลนด์.
สภาพการณ์นี้นำมาซึ่งความตึงเครียดและแตกแยกในขบวนการสาธารณรัฐโมลุกกะใต้ ผู้นำรุ่นเก่ามองว่าสิทธิของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไป ในที่สุด เกิดวิกฤตในชุมชนชาวอัมบน และใช้ความรุนแรงต่อต้านสังคมดัตช์ เกิดการก่อการร้ายใน พ.ศ. 2513 ที่สถานทูตอินโดนีเซีย การโจมตีเกิดขึ้นอีกครั้งใน พ.ศ. 2518 และ พ.ศ. 2520 เป้าหมายของการโจมตีไม่ชัดเจน ห่างไกลจากการฟื้นฟูความเป็นหนึ่งเดียวกันของขบวนการสาธารณรัฐโมลุกกะใต้ การโจมตีรถไฟและโรงเรียนใน พ.ศ. 2520 ทำให้รัฐบาลดัตช์ตัดสินใจใช้กำลังทหารเข้าระงับเหตุ ความรุนแรงที่เกิดขึ้นทำให้ชาวโมลุกกะแปลกแยกจากสังคมดัตช์มากขึ้น
ชาวโมลุกกะรุ่นที่ 2 และ 3 ในเนเธอร์แลนด์.
เมื่อสิ้นสุดความรุนแรงจากการก่อการร้าย รัฐบาลดัตช์ได้ยกเลิกแนวคิดที่จะให้ชาวโมลุกกะเป็นผู้อยู่อาศัยชั่วคราว แต่ไม่สามารถสร้างช่องทางการสื่อสารผ่านการอภิปรายและการนำนโยบายไปปฏิบัติเพื่อเปิดทางสู่อนาคต ต้องพิจารณาเกี่ยวกับสถานะทางสังคมมาก การเข้าโรงเรียนต่ำ และการว่างงานสูง ความพยายามในการพัฒนาการสื่อสารระหว่างตัวแทนรัฐบาลและชาวโมลุกกะไม่ประสบความสำเร็จ เพราะมีการต่อต้านภายในชุมชนโมลุกกะ และไม่สามารถสนองตอบต่อความต้องการทางการเมืองของชาวโมลุกกะได้ ใน พ.ศ. 2519 มีการอภิปรายร่างกับตัวแทนชุมชนดัตช์ ใน พ.ศ. 2521 ได้เสนอสมุดปกขาวจากรัฐบาลสู่รัฐสภาโดยมีจุดประสงค์เพื่อเพิ่มการมีส่วนร่วมของชาวโมลุกกะในสังคมดัตช์ โดยเฉพาะในด้านการศึกษาและตลาดแรงงาน ในปัจจุบัน สถานะของชาวโมลุกกะถือเป็นพลเมืองของเนเธอร์แลนด์ ซึ่งต่างจากเมื่อ พ.ศ. 2513
สาธารณรัฐโมลุกกะใต้พลัดถิ่น.
กองกำลังหลักของกองทัพโมลุกกะใต้ที่อัมบนพ่ายแพ้ต่ออินโดนีเซียเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2493 มีการต่อสู้แบบกองโจรอีกเล็กน้อยที่เจรัมจนถึง พ.ศ. 2505 การพ่ายแพ้ที่อัมบนทำให้รัฐบาลสาธารณรัฐหลบหนีออกไปจากเกาะและจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นในเนเธอร์แลนด์ ทหาร 12,000 และครอบครัวย้ายถิ่นไปเนเธอร์แลนด์ ในระหว่างที่เป็นรัฐบาลพลัดถิ่น สาธารณรัฐได้โจมตีเนเธอร์แลนด์ด้วยการก่อการร้าย เริ่มครั้งแรกใน พ.ศ. 2513 ที่สถานทูตอินโดนีเซีย มีตำรวจชาวดัตช์ถูกยิงเสียชีวิต มีการโจมตีขบวนรถไฟใน พ.ศ. 2518 และ 2520 การโจมตีครั้งสุดท้าย เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2521
ดร. คริส ซูโมกิล เป็นประธานาธิบดีเมื่อ พ.ศ. 2497 ซึ่งเป็นผู้นำกองโจรต่อสู้กับอินโดนีเซียที่เจรัม เขาถูกทหารอินโดนีเซียจับกุมเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2505 และถูกประหารชีวิตในสมัยที่ซูฮาร์โตเป็นประธานาธิบดีเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2509
รัฐบาลพลัดถิ่นยังคงอยู่โดย ประธานาธิบดีพลัดถิ่นคนแรกคือ โจฮัน มานูซามา (พ.ศ. 2509 – 2536) ฟรานส์ ตาตูฮานูเนวา ดำรงตำแหน่งประมุขรัฐต่อมา (พ.ศ. 2536 – 2553) โดยไม่มีการก่อความรุนแรงในเนเธอร์แลนด์และอินโดนีเซีย ประธานาธิบดีพลัดถิ่นกล่าวว่าคนรุ่นใหม่ควรมองไปที่การศึกษาและให้โอกาสพัฒนาในเนเธอร์แลนด์ถ้าพวกเขาต้องการ และให้สนับสนุนและพัฒนาโมลุกกะใต้ตามศักยภาพ ทูตอินโดนีเซียในเนเธอร์แลนด์ จูนุส เอฟเฟนดี ฮาบิบี กล่าวว่ายินดีต้อนรับชาวโมลุกกะกลับสู่บ้านเกิดหากพวกเขาหยุดเรียกร้องเอกราช
จอห์น วัตตีเลเต เป็นประธานาธิบดีตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2553 เขาเป็นคนแรกที่มาจากชาวโมลุกกะรุ่นที่ 2 ในเนเธอร์แลนด์และมีท่าทีอ่อนกว่า อย่างไรก็ตาม เมื่อประธานาธิบดีอินโดนีเซีย ยุดโดโยโน มีแผนจะเดินทางไปเยือนเนเธอร์แลนด์ ได้ขอให้เนเธอร์แลนด์จับกุมวัตตีเลเตทันทีที่ไปถึง เมื่อเนเธอร์แลนด์ปฏิเสธจึงงดการไปเยือน
สัญลักษณ์ของรัฐ.
ธงเป็นสีน้ำเงิน ขาว เขียว แดงในอัตราส่วน 1:1:1:6 ขนาดเป็น 2:3 ใช้ครั้งแรกเมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 สองวันต่อมา ได้อธิบายความหมายของธง สีน้ำเงินหมายถึงทะเลและความจงรักภักดี สีขาวหมายถึงความบริสุทธิ์ สันติภาพ และหาดทรายสีขาว สีเขียว หมายถึง ต้นไม้ สีแดงหมายถึงเลือดและบรรพบุรุษ
ประกอบด้วยนกพิราบสีขาวเรียกปมโบ (Pombo) ซึ่งหมายถึงสิ่งที่เป็นประโยชน์และลางดี ปอมโบอยู่ในท่ากำลังเริ่มบิน ปีกเปิดครึ่งหนึ่ง ปากคาบกิ่งสันติภาพ หน้าอกมีโล่
ในตราแผ่นดินมีคำว่า 'Mena - Moeria' ซึ่งมาจากภาษาโมลุกกะดั้งเดิมที่เป็นภาษากลุ่มเมลานีเซียน หมายถึงคนคัดท้ายและฝีพายในเรือยาวของโมลุกกะที่เรียกโกราโกรา คำนี้แปลตรงตัวว่าหน้า-หลัง แต่สามารถแปลได้ว่า ฉันไป เราตามมา หรือ หนึ่งเพื่อทั้งหมด ทั้งหมดเพื่อหนึ่ง
เพลงชาติของโมลุกกะใต้คือ 'Maluku tanah airku' เป็นภาษามาเลย์ซึ่งแปลได้ว่ามาลูกู บ้านเกิดของเรา เขียนโดย คริส ซูโมกิลและโอ ซาฮาเลสซี
พัฒนาการของโมลุกกะใต้ในปัจจุบัน.
พัฒนาการทางการเมืองปัจจุบันในเนเธอร์แลนด์.
ทูตอินโดนีเซียประจำเนเธอร์แลนด์ ยูนุส เอฟเฟนดี ฮาบีบี ได้แจ้งแก่สถานีวิทยุเนเธอร์แลนด์ว่าอินโดนีเซียขอให้รัฐบาลโมลุกกะใต้ยกเลิกการเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นและยุติการเรียกร้องเอกราช โดยโมลุกกะจะได้ปกครองตนเอง แต่เป้าหมายของโมลุกกะยังคงต้องการเอกราช
พัฒนาการทางเมืองในอินโดนีเซียปัจจุบัน.
ชาวโมลุกกะใต้ส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์ซึ่งต่างจากประชาชนส่วนใหญ่ของอินโดนีเซียที่เป็นมุสลิม สาธารณรัฐโมลุกกะใต้ยังได้รับการสนับสนุนจากชาวโมลุกกะมุสลิมในบริเวณเดียวกัน ความทรงจำเกี่ยวกับสาธารณรัฐและจุดประสงค์ในการแยกตัวยังคงอยู่ในอินโดนีเซีย
ในโมลุกกะ ได้มีการลงนามในข้อตกลงมาลีโนที่ 2 เพื่อยุติความขัดแย้งและสร้างสันติภาพในโมลุกกะ โดยชาวโมลุกกะปฏิเสธที่จะสนับสนุนขบวนการแบ่งแยกดินแดนสาธารณรัฐโมลุกกะใต้และรวมตัวเป็นหนึ่งเดียวกับอินโดนีเซีย อย่างไรก็ตาม ในระหว่างการเยือนอัมบนของประธานาธิบดีอินโดนีเซียใน พ.ศ. 2550 ยังพบการแขวนธงโมลุกกะใต้
ตั้งแต่ พ.ศ. 2542 ได้มีการจัดตั้งขบวนการใหม่ในชื่อแนวร่วมอธิปไตยมาลูกูในอัมบน มีการสะสมอาวุธและแขวนธงโมลุกกะใต้ในที่สาธารณะ หัวหน้ากลุ่มคือ อเล็กซ์ มานูปุตตี ได้ลี้ภัยไปสหรัฐ แต่ยังสนับสนุนการเรียกร้องเอกราช
ศาสดาพยากรณ์
อินเซนิควาเรียม
อินเซนิควาเรียม  เป็นวิดีโอเกมจำลองสัตว์เลี้ยงที่พัฒนาโดยฟลายอิงแบร์เอนเตอร์เทนเมนต์ (Flying Bear Entertainment) และป็อปแคปเกมส์ ชื่อเกมเกิดจากการผสมกันระหว่างคำว่า "insanity" (ความบ้าคลั่ง) และ "aquarium" (ตู้ปลา)
อินเซนิควาเรียมรุ่นดีลักซ์ (Insaniquarium Deluxe) มีคุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นมาจากอินเซนิควาเรียมรุ่นดั้งเดิม ได้แก่ สัตว์เลี้ยง (pets) โหมดการเล่นเกมหลายแบบ และสกุลเงินชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "เปลือกหอย" (shells) โดยผู้เล่นสามารถสะสมเปลือกหอยได้เรื่อย ๆ ในระหว่างเล่นเกม โดยเปลือกหอยที่ได้นี้สามารถนำไปซื้อสัตว์เลี้ยงต่าง ๆ เพิ่มเติม หรือเพิ่มจำนวนสัตว์เลี้ยงในโหมดตู้ปลาจำลอง (Virtual Tank) และนำตู้ปลาจำลองนี้ไปตั้งเป็นสกรีนเซฟเวอร์ได้
ในเกมจะมีโหมดการเล่นอยู่ทั้งหมด 4 โหมด ได้แก่ โหมดผจญภัย (Adventure) โหมดจับเวลา (Time Trial) โหมดท้าทาย (Challenge Mode) และโหมดตู้ปลาจำลอง (Virtual Tank) โดยระหว่างที่เล่นเกม ผู้เล่นจะต้องดูแลปลาทองและสัตว์เลี้ยงอื่น ๆ ภายในตู้ปลา โดยแต่ละด่านจะเริ่มด้วยปลาทองสองตัว หรืออาจมีตัวผสมพันธุ์หนึ่งตัวซึ่งจะทำให้ผู้เล่นได้ปลาทองเพิ่มอีกหนึ่งตัว โดยปลาหางนกยูงและปลาอื่น ๆ จะปล่อยเงินเหรียญหรืออาจเป็นเปลือกหอยลงมาด้านล่างของตู้ปลา โดยผู้เล่นจะต้องคลิกที่เหรียญหรือเปลือกหอยนั้นเพื่อเก็บสะสมและนำเงินเหล่านี้ไปซื้อสัตว์เลี้ยง อาหาร หรืออัปเกรดอย่างอื่นเพิ่ม เช่น อัปเกรดอาวุธที่ใช้ยิงเมื่อมีเอเลี่ยนเข้ามา เพิ่มขีดจำกัดอาหารที่สามารถป้อนได้ในครั้งเดียวกัน โดยผู้เล่นจะต้องให้อาหารสัตว์เลี้ยง เพื่อให้สัตว์เลี้ยงมีชีวิตรอดอยู่ได้ ซึ่งอาจเป็นอาหารปลาที่ผู้เล่นซื้อ หรือเป็นปลาสายพันธุ์อื่น นอกจากนี้ ผู้เล่นยังต้องป้องกันไม่ให้เอเลี่ยนเข้ามากินสัตว์เลี้ยงต่าง ๆ ในตู้ปลาจนหมด โดยเอเลี่ยนจะเข้ามาเป็นช่วงสั้น ๆ โดยผู้เล่นสามารถกำจัดเอเลี่ยนได้โดยการคลิกเมาส์ที่ตัวเอเลี่ยนเพื่อยิงเอเลี่ยนจนกว่าเอเลี่ยนจะหายไป โดยในอินเซนิควาเรียมรุ่นดั้งเดิมจะมีเอเลี่ยนอยู่ 4 ชนิด ส่วนในรุ่นดีลักซ์จะมีอยู่ 8 ชนิด
โรงเรียนกู่ทองพิทยาคม
โรงเรียนกู่ทองพิทยาคม เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งที่สองของอำเภอเชียงยืน เดิมเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม รูปแบบสหศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ คม ตั้งอยู่ที่ตำบลกู่ทอง อำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม ปัจจุบันเปิดสอนในช่วงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย
ตามที่กระทรวงศึกษาธิการ โดยกรมสามัญศึกษาและโรงเรียนเชียงยืนพิทยาคมได้จัดทำโครงการจัดตั้งโรงเรียนสาขามัธยมศึกษาตามแผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติฉบับที่ 7 ( พ.ศ. 2535 - 2539) ขึ้นที่ตำบลกู่ทอง โดยขอจัดสาขามัธยมศึกษาในปีการศึกษา 2537 และทางโรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม โดย นายธรรมรัตน์ ประเสริฐ ผู้อำนวยการโรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม ได้มอบหมายให้ นายเรืองยศ ไชยศึก เป็นผู้ดำเนินการและประสานงานในการจัดทำโครงการตลอดจนจัดเตรียมเอกสารข้อมูลการขอจัดสาขา
โรงเรียนมัธยมศึกษาที่ทางโรงเรียนมอบหมายเพื่อเสนออนุมัติการเปิดสาขาโรงเรียนมัธยมศึกษาตามขั้นตอนร่วมกับคณะกรรมการที่ทางโรงเรียนมอบหมายเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2536 คณะกรรมการประสานงานโดยการนำของ นายเรืองยศ ไชยศึก ได้เข้าร่วมกับสภาตำบลกู่ทอง ได้นำเรื่องการจัดตั้งสาขาโรงเรียนมัธยมศึกษาขึ้น ในเขตพื้นที่ปกครองของตำบลกู่ทอง เสนอต่อที่ประชุมเพื่อขอความเห็นชอบและทางสภาตำบลกู่ทองได้มีมติเป็นเอกฉันท์ในการประชุม เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2536 ให้จัดตั้งโรงเรียนสาขาโรงเรียนมัธยมศึกษา คือ "สาขาโรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม (ตำบลกู่ทอง)" ที่บ้านใหม่บัวบาน หมู่ที่ 14 โดยอนุมัติให้ใช้ที่ดินเนื้อที่ 36 ไร่ ณ โคกสาธารณะหนองคลอง
วันที่ 20 ธันวาคม 2536 โรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม ได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการการศึกษา การศาสนาและศิลปวัฒนธรรม จังหวัดมหาสารคาม ประกาศให้จัดตั้งสาขาโรงเรียนมัธยมศึกษา ในปีการศึกษา 2537 ขึ้นที่สาขาโรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม (ตำบลกู่ทอง) ผู้อำนวยการโรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม (นายธรรมรัตน์ ประเสริฐ) จึงได้แต่งตั้งให้ นายเรืองยศ ไชยศึก โรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม ไปทำหน้าที่ผู้ประสานงานสาขาโรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม (ตำบลกู่ทอง) ตามคำสั่งโรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม ณ วันที่ 23 ธันวาคม 2536 และผู้ประสานงานได้ดำเนินการประสานงานกับสภาตำบลกู่ทอง และตำบลใกล้เคียง
วันที่ 8 พฤษภาคม 2540 ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในขณะนั้น ได้ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาเอกเทศชื่อ โรงเรียนกู่ทองพิทยาคม มีเนื้อที่ 91.43 ไร่ พื้นที่บริการประกอบด้วยพื้นที่ปกครอง 2 ตำบล มีโรงเรียนประถมศึกษาในเขตพื้นที่บริการจำนวน 13 โรงเรียน
โรงเรียนได้ดำเนินการจัดการศึกษาให้กับนักเรียนในท้องถิ่นและชุมชนใกล้เคียงจนผ่านการประเมินจาก สมศ. รอบสาม ในระดับ ดี
โรงเรียนกู่ทองพิทยาคม ตั้งอยู่ที่บ้านใหม่บัวบาน ตำบลกู่ทอง อำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม อยู่บนถนนสาย รพช. โคกสูง – ขามเปี้ย กิโลเมตรที่ 21 บนเนื้อที่ 91.43 ไร่ ณ โคกสาธารณะหนองคลอง
ปัจจุบัน มีอาคารเรียนหลังคาทรงไทย จำนวน 1 หลัง อาคารเรียนชั่วคราว จำนวน 1 หลัง หอประชุม สนามฟุตบอลและสนามบาสเกตบอล FIBA
โรงเรียนกู่ทองพิทยาคม เปิดให้การศึกษาขั้นพื้นฐานระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 (ช่วงชั้นที่ 3-4) ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน แผนการศึกษาแห่งชาติ
วรรณกรรมไทย
วรรณกรรมหรือวรรณคดี คือ งานเขียนที่แต่งขึ้นทุกชนิด ทั้งประเภทร้อยแก้วและร้อยกรอง โดยมีคุณค่าทาง “วรรณศิลป์” ที่ทำให้งานเขียนนั้นเป็นวรรณกรรม ซึ่งแตกต่างจากงานเขียนประเภทอื่น ๆ วรรณกรรมเป็นความหมายกว้างที่หมายถึง งานเขียนทุกประเภท เมื่อมีการประเมินค่าจึงมีการแบ่งประเภทเป็นวรรณกรรมและวรรรคดี
พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ให้ความหมายของ วรรณคดี ไว้ว่า “วรรณกรรมที่ได้รับการแต่งดี มีคุณค่าเชิงวรรณศิลป์ถึงขนาด” และความหมายของ วรรณกรรม ไว้ว่า “งานหนังสือ งานประพันธ์ทุกชนิดทั้งที่เป็นร้อยแก้วและร้อยกรอง”
ความแตกต่างระหว่างวรรณกรรมและวรรณคดี
วรรณกรรม คือ งานเขียน งานหนังสือ บทประพันธ์ทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นร้อยแก้ว ร้อยกรอง เช่น หนังสือ จุลสาร สิ่งพิมพ์ เหล่านี้ล้วนเป็นวรรณกรรมทั้งสิ้น
วรรณคดี คือ วรรณกรรมที่ได้รับการยกย่องว่า มีกลวิธีการแต่งที่ดี มีคุณค่าเชิงวรรณศิลป์ เช่น เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน พระอภัยมณี เป็นต้น
การแบ่งยุควรรณกรรม
วรรณคดีไทยมีประวัติยาวนานนับได้ตั้งแต่ก่อนการตั้งอาณาจักรสุโขทัยนั้น ซึ่งมีอยู่ในรูปแบบแห่งวรรณกรรมมุขปาฐะ (คือวรรณกรรมที่เล่าสืบต่อกันมา) และวรรณกรรมลายลักษณ์ (คือวรรณกรรมที่เขียนไว้เป็นตัวอักษร) ในที่นี้สมควรกล่าวถึงเฉพาะวรรณกรรมลายลักษณ์ ที่นักวรรณคดีไทยยอมรับกันทั่วไปว่าเป็นของไทยแท้ ๆ โดยแบ่งได้เป็น 5 สมัย ดังนี้
วรรณคดีสมัยสุโขทัย.
วรรณคดีสมัยสุโขทัย (พ.ศ. 1781 - 1920) สร้างขึ้นในระหว่างสมัยที่มีกรุงสุโขทัยเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของประเทศ ตั้งขึ้นราว พ.ศ. 1781 โดยนับจากปีครองราชย์ของพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์พระร่วง จนถึง พ.ศ. 1920 อันเป็นปีที่กรุงสุโขทัยเสียอิสรภาพแก่กรุงศรีอยุธยา ในระยะที่คนไทยเริ่มตั้งตัวใหม่นี้ ได้เกิดวรรณกรรมที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้างความเป็นเอกลักษณ์ของชาติ ทั้งทางความมั่นคงด้านการเมืองและด้านจิตใจ พระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้นำในทุกด้าน ได้ทรงศึกษาวิชาการทางอักษรศาสตร์ ศาสนา และรัฐศาสตร์ ดังจะเห็นได้จากศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง และศิลาจาริกหลักอื่น ๆ ซึ่งเล่าเรื่องราวการดำเนินชีวิตและกฎหมายของสังคม อันมีลักษณะเป็นสังคมเกษตร ประชาชนมีชีวิตอยู่ร่วมกันในฐานะเครือญาติ
วรรณคดีสุโขทัยที่สำคัญ ได้แก่ ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ศิลาจารึกวัดศรีชุม ศิลาจารึกวัดป่ามะม่วง สุภาษิตพระร่วง ไตรภูมิกถา ตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์ เป็นต้น
ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง ถือว่า เป็นวรรณกรรมชิ้นแรกของประเทศไทยที่ตกมาถึงมือคนไทยในสมัยปัจจุบัน เป็นศิลาจารึกที่เขียนด้วยอักษรไทยพ่อขุนราม เขียนเป็นภาษาไทย คงแต่งขึ้นระหว่าง พ.ศ. 1826 - 1917 มีเนื้อความกล่าวถึงชีวประวัติของพระเจ้ารามคำแหงมหาราช ชีวิตคนไทย กฎหมาย ศาสนา และความมั่นคงทางเศรษฐกิจและการเมือง
ไตรภูมิพระร่วง เป็นวรรณคดีที่ดีที่สุดในประวัติวรรณคดีไทยยุคสุโขทัย แต่งเมื่อ พ.ศ. 1888 โดยพญาลิไทย กษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งกรุงสุโขทัย เป็นวรรณกรรมปรัชญา แห่งศาสนาพุทธ ซึ่งเขียนขึ้นจากการศึกษาค้นคว้าอย่างละเอียดลึกซึ้ง โดยอาศัยเอกสารอ้างอิงเป็นจำนวนมากในการนิพนธ์ขึ้น (เป็นคัมภีร์ต่าง ๆ ไม่ต่ำกว่า 30 คัมภีร์) นับเป็นวิทยานิพนธ์ชิ้นแรกของไทย เขียนเป็นความเรียงด้วยถ้อยคำภาษาที่ประณีตงดงามด้วยลีลาการพรรณนาและเปรียบเทียบและการใช้ภาพพจน์ มีเนื้อความกล่าวถึง จักรวาลวิทยา ปรัชญา จริยศาสตร์ ชีววิทยา และความคิดความเชื่อทางพุทธศาสนา ซึ่งแสดงให้เห็นแจ้งถึงวิถีชีวิตของคนไทยในยุคสมัยที่แรกเริ่มก่อตั้งราชอาณาจักรในดินแดนที่เป็นประเทศไทยในปัจจุบัน และวิถีชีวิตดังกล่าวได้เป็นรากฐานสืบทอดลักษณะไทยต่อมาจนถึงปัจจุบัน
เจ้าไชยน้อย
เจ้าไชยน้อย เป็นโอรสใน เจ้าองค์คำ และ หม่อมยวนมารดาน่าจะเป็นสตรีชาวล้านนา เมื่อครั้งที่พระบิดาได้ครองล้านนา(เชียงใหม่) พระบิดาขอพระองค์พยายามจะตีเอาเมือง ล้านช้างหลวงพระบางคืนจาก เจ้าอินทโฉม หลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ จนทำให้พระอนุชาหลายพระองค์สิ้นพระชนม์ เมื่อครั้งรบกับพม่า พระบิดาส่งพระองค์ลงไปตั้งรับที่หัวเมือง อันจะพบประวัติของพระองค์ในประวัติการสร้างหมู่บ้านนาเบื้ยแขวนเมืองเถิน ความว่า"เมื่อเจ้าน้อยเมืองเชียงใหม่ได้เกณฑ์คนมาถางป่าเพื่อทำเป็นที่นาสำหรับสเบี่ยงอาหารกลับพบว่าบริเวณนั้นเต็มไปด้วยหอยเบื้ย และที่บริเวณนั้นยังอุดมสมบูรณ์ดีจึงเหมาะที่จะให้ตั้งรกรากและที่นั้นว่า นาเบี้ย" จนถึงปัจจุบัน เมื่อครั้งที่พระเชษฐา เจ้าสุวรรณ ของพระองค์มีเรื่องบาดหมางกันกับพระอนุชา เจ้าอโนชา ทำให้พระองค์เป็นรัชทายาทต่อจะพระอนุชา แต่พระองค์ทรงเบื่อหนายกับการเมืองหรืออาจจะถูกพระอนุชา เจ้าจันทร์เนรเทศ พระองค์จึงได้ทิ้งเชียงใหม่มาอยู่ที่เมืองเถิน หรือ นาเบื้ย นาโป่ง พร้อมข้าทาส ซึ่งได้ขยับขยายไปอย่างกว้างขวางจะพบกำแพงเมืองเก่าและวัดเก่าในแถบนี้
สายสกุลที่สืบเชื้อสายพระองค์จนถึงปัจจุบัน ได้แก่ ไชยมูลวงศ์ ใจมูลวงศ์ บางสายใช้ ชัยมูลวงศ์(สายนี้จะทางหม่อมที่อพยพไปอยู่สุโขทัย)
ดราฌา มิฮาอิลอวิช
ดราก็อลยุบ "ดราฌา" มิฮาอิลอวิช (; 27 เมษายน ค.ศ. 1893 – 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1946) เป็นนายพลชาวเซิร์บแห่งยูโกสลาเวียในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นผู้จงรักภักดีต่อราชวงศ์อย่างเด็ดเดี่ยว เขาได้ล่าถอยกองกำลังไปยังภูเขาที่อยู่ใกล้กับกรุงเบลเกรด เมื่อเยอรมันได้เข้ารุกรานยูโกสลาเวียในเดือนเมษายน ค.ศ. 1941 และได้จัดตั้งกลุ่มกองโจรที่รู้จักกันในนาม"กลุ่มแยกตัวของเชทนิกส์แห่งกองทัพยูโกสลาเวีย"
องค์กรนี้ได้เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในนามว่า เชทนิกส์ แม้ว่าชื่อขององค์กรจะถูกเปลี่ยนในเวลาต่อมาเป็นกองทัพยูโกสลาเวียในปิตุภูมิ(JVUO, ЈВУО) ก่อตั้งขึ้นเป็นขบวนการต่อต้านยูโกสลาเวียกลุ่มแรก ที่เป็นฝ่ายจงรักภักดีต่อกษัตริย์และชาตินิยม เป็นฝ่ายปรปักษ์กับอีกฝ่าย กลุ่มพลพรรคของยอซีป บรอซ ตีโตที่เป็นฝ่ายคอมมิวนิสต์ ในช่วงแรก, ทั้งสองกลุ่มต่างได้ปฏิบัติการในแบบคู่ขนาน แต่เมื่อถึงปลายปี ค.ศ. 1941 ได้เริ่มต้นในการต่อสู้กับอีกฝ่ายในความพยายามที่จะเข้าควบคุมยูโกสลาเวียในช่วงหลังสงคราม กลุ่มเชทนิกส์ส่วนมากต่างให้ความร่วมมือหรือจัดตั้งความตกลงชั่วคราว (modus vivendi) กับฝ่ายอักษะ การให้ความร่วมมือของมิฮาอิลอวิชเองกับ Milan Nedić และ Dimitrije Ljotić ที่สงครามได้ยุติลง ภายหลังสงคราม, มิฮาอิลอวิชถูกจับกุมโดยฝ่ายคอมมิวนิสต์ เขาถูกนำตัวขึ้นศาลและถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหากบฏต่อแผ่นดินและอาชญากรรมสงครามโดยเจ้าหน้าที่คอมมิวนิสต์แห่งสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย และต้องโทษประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าแบบชุดทีมในเบลเกรด ลักษณะและขอบเขตของความรับผิดชอบของเขาจากการให้ความร่วมมือและการสังหารหมู่ต่อเผ่าพันธุ์ยังคงเป็นที่ถกเถียงกัน เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 มิฮาอิลอวิชได้รับการกู้ชื่อเสียงภายหลังจากการพิจารณาคดีใหม่โดยศาลสูงสุดแห่งความยุติธรรม (Supreme Court of Cassation) ศาลอุทธรณ์สูงสุดในเซอร์เบีย
ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก
ศรัทธาไม่เงียบ
ศรัทธาไม่เงียบ เป็นภาพยนตร์ดราม่าประวัติศาสตร์ย้อนยุคที่ออกฉายเมื่อปี 2016 ซึ่งกำกับโดยมาร์ติน สกอร์เซซี และเขียนบทร่วมกันโดย เจย์ ค็อกส์และสกอร์เซซี ดัดแปลงจากนวนิยายปี 1966 เรื่อง "Silence" เขียนโดย ชูซากุ เอ็นโด มีฉากเป็นเมืองนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ถ่ายทำในไต้หวันและไทเป นำแสดงโดย แอนดรูว์ การ์ฟิลด์, อดัม ไดรฟ์เวอร์, เลียม นีสัน, ทาดาโนบุ อาซาโนะ และเคียรัน ไฮนส์ เล่าเรื่องของบาทหลวงคณะเยสุอิตสองคนที่เดินทางจากประเทศโปรตุเกสไปยังประเทศญี่ปุ่นยุคเอโดะ เพื่อตามหาบาทหลวง Cristóvão Ferreira ผู้เป็นอาจารย์ที่หายสาบสูญไป และเพื่อเผยแผ่ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงหลังจากกบฎชิมาบาระ (1637-1638) ที่มีต่อรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ทำให้มีการห้ามประชาชนชาวญี่ปุ่นนับถือศาสนาคริสต์ ทำให้ประชาชนเหล่านี้ต้องหลบซ่อนตัวจากเจ้าหน้าที่ทางการ
สกอร์เซซี พัฒนาโครงการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้มากว่า 25 ปี ถือเป็นความใฝ่ฝันส่วนตัวของเขา ซึ่งในที่สุดก็ได้ออกฉายครั้งแรกในโรมเมื่อ 29 พฤศจิกายน 2016 และออกฉายทั่วประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อ 23 ธันวาคม 2016 สถาบันภาพยนตร์อเมริกาได้เลือก"ศรัทธาไม่เงียบ"ให้เป็นภาพยนตร์แห่งปีเรื่องหนึ่ง นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาถ่ายภาพยอดเยี่ยมในงานประกาศรางวัลออสการ์ครั้งที่ 89 อีกด้วย