pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พ.ศ. 2537 แบ่งพื้นที่อำเภอเขมราฐจัดตั้งเป็นอำเภอนาตาล
กรณีจัดตั้งจังหวัดเขมราษฎร์ธานี.
การยกฐานะอำเภอเขมราฐขึ้นเป็นจังหวัดเขมราษฏร์ธานี โดยอ้างอิงถึงหนังสือของผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานี นายสฤษดิ์ วิฑูรย์ ลงวันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 ถึงนายอำเภอตระการพืชผล อำเภอศรีเมืองใหม่ อำเภอโขงเจียม อำเภอโพธิ์ไทร อำเภอกุดข้าวปุ้น และนายอำเภอนาตาล โดยข้อความในหนังสือ มีดังนี้ ด้วยจังหวัดอุบลราชธานี ได้รับรายงานจากอำเภอเขมราฐว่า มีความประสงค์จะจัดตั้งจังหวัดขึ้นใหม่ เป็นจังหวัดเขมราษฎร์ธานี โดยมีอำเภอในเขตการปกครอง จำนวน 7 อำเภอ ประกอบด้วย เขมราฐ ตระการพืชผล ศรีเมืองใหม่ โขงเจียม โพธิ์ไทร กุดข้าวปุ้น และนาตาล แต่ยังไม่เป็นที่แน่ชัดในทุกๆ ด้าน
อำเภอเขมราฐตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวจังหวัด 105 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานคร 750 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองข้างเคียงดังนี้
อำเภอเขมราฐมีสภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ราบสูงสลับเนินเขา ลักษณะเป็นดินร่วนปนทราย และมีสภาพเป็นดินเหนียวตาไหล่เขา มีป่าไม้เบญจพรรณอยู่ทั่วไปเป็นลักษณะป่าโปร่ง มีแม่น้ำโขงไหลผ่านตามแนวชายแดนด้านทางทิศเหนือ และทิศตะวันออกตลอดแนวประมาณ 43 กิโลเมตร และมีห้วยบังโกย ไหลผ่านตัวเมืองเขมราฐอีกด้วย ส่วนฤดูกาล โดยทั่วไป มี 3 ฤดูคือ
ช่วงประมาณปลายเดือนมีนาคม - ต้นเดือนพฤษภาคม อากาศจะแห้ง และมีลักษณะอากาศร้อนอบอ้าวโดยทั่วไป
ประมาณกลางเดือนพฤษภาคม - ต้นเดือนตุลาคม มีฝนตกโดยทั่วไปในท้องที่และมีน้ำหลาก
ประมาณต้นเดือนพฤศจิกายน - เดือนมีนาคม อุณหภูมิในอากาศค่อย ๆ ลดระดับลง เนื่องจากได้รับอิทธิพลของลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ
อำเภอเขมราฐแบ่งการปกครองออกเป็น 9 ตำบล 123 หมู่บ้าน ได้แก่
โยคีเพลย์บอยส์
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุราชวรวิหาร สุโขทัย
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุราชวรวิหาร
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุราชวรวิหาร ตั้งอยู่ที่ หมู่ 6 ตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย สถานะของวัดในปัจจุบันเป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร สังกัดมหานิกาย
ไม่มีหลักฐานการสร้างที่แน่ชัด แต่ดูจากหลักฐานทางโบราณคดีแล้ว วัดนี้มีอายุตั้งแต่สมัยขอมเรืองอำนาจ คือ ประมาณ 800 ปีมาแล้วเป็นอย่างต่ำ ซึ่งความจริงอาจสามารถกำหนดอายุได้มากกว่านี้เพราะที่ตั้งของวัดมีลักษณะเป็นศูนย์กลางของชุมชนหรือเมืองบริเวณนี้ คือ เมืองเชลียง ซึ่งเป็นเมืองที่มีชีวิตอยู่ร่วมสมัยกับยุคทวารวดี
วัดนี้เป็นวัดสำคัญของเมืองเชลียง ปรากฏหลักฐานแน่ชัดในศิลาจารึกหลักที่ 1 และในสมัยกรุงธนบุรี เมื่อสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเสด็จไปปราบชุมนุมพระฝางเมืองสวางคบุรี แล้วได้เสด็จสมโภชพระบรมธาตุเมืองเชลียงนี้ด้วย และวัดนี้ยังเป็นที่สรงน้ำมูรธาภิเษก สำหรับพระเจ้าแผ่นดินใหม่ที่จะขึ้นเสวยราชสมบัติมาแต่ครั้งโบราณกาล
โบราณสถานภายในวัด.
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุเป็นกลุ่มโบราณสถานขนาดใหญ่ที่สำคัญมีดังนี้
ปรางค์ประธานวัดก่อด้วยศิลาแลงฉาบปูนเสร็จแล้วลงสีชาดทับ ลักษณะรูปแบบสถาปัตยกรรมจัดอยู่ในสมัยอยุธยาตอนต้น นักประวัติศาสตร์ศิลปะ ประมาณไว้ที่ พุทธศักราช 2017 ภายในองค์พระปรางค์มีสถูปรูปดอกบัวตูมขนาดเล็กโผล่ขึ้นมาคล้ายถูกสร้างครอบทับ น่าจะบรรจุสิ่งของสำคัญสำหรับการบูชาอยู่ ชาวบ้านเรียกกันว่า "หัวใจพระพุทธเจ้า" ตามผนังภายใน
องค์ปรางค์พบว่ามีร่องรอยเดิมคงมีจิตรกรรมฝาผนัง แต่ลบเลือนไปมากเขียนด้วยสีแดงแบบโบราณ ลายพรรณพฤกษา ส่วนบริเวณเรือนธาตุด้านหน้ามีบันไดขึ้นองค์ปรางค์ได้
ลักษณะฐานปรางค์องค์นี้ มีเป็นวิหารคด 3 ชั้น ก่อผนังทึบ และเจาะช่องแสง ฐานปรางค์แผ่ขยายกว้างออกไปทั้ง 3 ด้าน (ด้านหน้าเป็นพระวิหาร) คล้ายสร้างครอบสถูปหรือเจดีย์ที่สำคัญไว้ภายใน มีอายุอยู่
ในช่วงก่อนสุโขทัยตอนต้น เนื่องจากขุดค้นพบฐานโบราณคดีก่อด้วยอิฐอยู่ใต้ฐานพระวิหารหลวง นอกจากนี้ยังพบกระเบื้องเชิงชายรูปนางอัปสรและเทวดา ซึ่งมีลักษณะร่วมสมัยศิลปะเขมรแบบบายน เช่นเดียวกับลายปูนปั้นยอดซุ้มประตูกำแพงวัด ซึ่งทำเป็นรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร อยู่ด้านบนทั้ง 4 ทิศ ด้านล่างเป็นรูปเทพธิดานั่งในกรอบ ซุ้มด้านล่างเป็นรูปนางอัปสรร่ายรำ
ฐานพระวิหารหลวงพ่อโตอยู่ด้านหน้าพระปรางค์ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดใหญ่ปางมารวิชัย ประทับอยู่ตรงกลางขนาบด้วยพระพุทธรูปขนาดเล็กประทับยืนทั้ง 2 ข้าง ถัดจากพระพุทธรูปปางมาร
วิชัยทางด้านขวามีพระพุทธรูปปั้นปางลีลาที่มีลักษณะงดงาม
กำแพงวัดเป็นศิลาแลงแท่งกลมขนาดใหญ่ปักเรียงชิดติดกันเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 60 เมตร ยาว 90 เมตร มีคานทับหลังกำแพง มีทางเข้าออกด้านหลัง เหนือซุ้มประตูทำเป็นรูปคล้ายหลังคา ยอดเหนือซุ้มขึ้นไปปั้นปูนเป็นรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร
มณฑปพระอัฏฐารสอยู่ด้านหลังของพระธาตุมุเตา เดิมน่าจะเป็นมณฑปพระสี่อริยาบท ต่อมาได้ซ่อมแซมดัดแปลงภายในซุ้มคูหายังมีพระพุทธรูปปูนปั้นยืนอยู่ เดิมเป็นมณฑปมุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผา
วิหารสองพี่น้อง.
วิหารสองพี่น้องอยู่ทางซ้ายพระอัฏฐารส ก่อด้วยศิลาแลง มีพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย 2 องค์อยู่บนแท่นพระ จากการขุดค้นทางโบราณคดีพบว่าฐานวิหารสองพี่น้องก่อทับโบราณสถานที่ก่ออิฐ ข้างขวาพระวิหารหลวงพ่อสองพี่น้องพบฐานรอยพระพุทธบาทด้วย ลักษณะพระพุทธรูปทั้งสององค์เป็นพุทธศิลป์แบบสุโขทัยที่มีความงดงามยิ่ง แต่ทั้งนี้เศียรพระองค์น้องหรือองค์ด้านหน้า ชาวบ้านเล่ากันว่า กรมศิลปากรตัดเอาของจริงไป แล้วปั้นของใหม่มาสรวมแทน เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาก็ปรากฏมีคนร้ายหักนิ้วพระพุทธรูปให้ได้รับความเสียหาย
โบสถ์ตั้งอยู่ด้านหน้าพระวิหาร ปัจจุบันทางวัดได้บูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ทั้งหลังโดยสร้างทับโบสถ์เดิม ยังปรากฏรากฐานศิลาแลงด้านหลังพระอุโบสถพอเป็นที่สังเกต รวมทั้งใบเสมาหินชนวนคู่ รอบพัทธสีมาก็จัดว่าเป็นของที่มีมาแต่โบราณ โดยพัทธสีมาของพระอุโบสถนี้สันนิษฐานว่านำมาจากเมืองสุโขทัยเก่า เพราะเหมือนกับรูปแบบที่พบมากมายในเมืองสุโขทัย อีกทั้งเมืองศรีสัชนาลัยไม่มีแหล่งหินชนวนในลักษณะนี้ ภาพถ่ายเก่าบางแหล่งยังพอสังเกตได้ว่าก่อนที่จะมีการสร้างโบสถ์ใหม่ทับลงไป ส่วนที่เหลืออยู่ขณะนั้น คือ เสา ผนังด้านหลัง และองค์พระประธานที่มีสภาพชำรุด แต่พอสังเกตเห็นได้ว่ามีพุทธศิลป์พระพักตร์ค่อนไปทางอยุธยา และมีขนาดย่อมกว่าองค์พระประธานในวิหารหลวงหน้าองค์พระปรางค์ประธานวัด
อำเภอนาตาล
นาตาล เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี
อำเภอนาตาลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ท้องที่อำเภอนาตาลเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเขมราฐ ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาตาล ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาตาล โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
อำเภอนาตาลแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 64 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาตาลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สพฐ.
ที่ทำการไปรษณีย์อนุญาตเอกชนจำนวน 3 แห่ง
โฮนีอารา
โฮนีอารา เป็นเมืองหลวงของหมู่เกาะโซโลมอน และ เมืองหลวงของจังหวัดกัวดัลคาแนล เป็นเมืองจุดศูนย์กลางของหมู่เกาะโซโลมอน โฮนีอาราตั้งอยู่บนเกาะกัวดัลคาแนล และสร้างทับกับเมืองหลวงเดิมคือตูลากิหลังจากสิ้น สงครามโลกครั้งที่ 2 โฮนีอาราเป็นเมืองหลวงของหมู่เกาะโซโลมอนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2495
มีประชากร 92,344 คน ในปี พ.ศ. 2564
ผาชะนะได
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ฉบับชั่วคราว พ.ศ. 2549
สมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก
สมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก  เป็นองค์กรด้านวิทยาศาสตร์และการศึกษาแห่งหนึ่งของโลกที่ไม่แสวงหาผลกำไร มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่วอชิงตัน ดี.ซี., สหรัฐ เป็นองค์กรที่สืบเสาะค้นหาเรื่องราวอันน่าทึ่งของภูมิศาสตร์และธรรมชาติวิทยาทั้งหมด ทั้งยังส่งเสริมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและรักษาโบราณสถานและโบราณวัตถุต่าง ๆ และยังศึกษาวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ต่าง ๆ บนโลก
หัวใจของภารกิจของสมาคม คือ " เพิ่มพูนและทำให้ความรู้ทางภูมิศาสตร์กระจ่าง เนื่องจากการสนับสนุนการปกปักรักษาวัฒนธรรมของโลก, ประวัติศาสตร์และการสำรวจธรรมชาติ " จอห์น เอ็ม. ฟาเฮย์ จูเนียร์ อดีตประธานและซีอีโอสมาคมกล่าว
สมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิกมีจุดมุ่งหมายที่จะแนะนำให้ผู้คนดูแลรักษาโลกใบนี้ สมาคมนี้มีผู้ดูแล 23 คน ซึ่งเป็นสมาชิกคณะผู้ดูแลสมาคม ซึ่งมาจากหลากหลายสาขาอาชีพ เช่น นักวิชาการ, ธุรกิจส่วนตัว, นักวิทยาศาสตร์, พนักงานบริษัทที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมและนักอนุรักษ์ เป็นต้น
สมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก ก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2431 โดยนักสำรวจและนักวิทยาศาสตร์ 33 คน ที่มาจาก"สมาคมเพื่อเพิ่มพูนและเผยแพร่ความรู้ด้านภูมิศาสตร์" (organizing a society for the increase and diffusion of geographical knowledge.) โดยการ์ดิเนอร์ กรีน ฮับเบิร์ด เป็นประธานคนแรก ต่อมาอเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ บุตรเขยของเขา ก็สืบทอดตำแหน่งนี้ต่อหลังจากที่การ์ดิเนอร์ กรีน ฮับเบิร์ดเสียชีวิต เมื่อปี พ.ศ. 2440 ต่อมาบุตรเขยของอเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ นามว่า กิลเบิร์ต โฮเวย์ กรอสเวเนอร์ ก็เข้ารับตำแหน่งเป็นบรรณาธิการคนแรกของนิตยสารเนชั่นแนล จีโอกราฟิกและทำงานอยู่ในสมาคมยาวนานถึง 55 ปี ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาบุคคลในตระกูลกรอสเวเนอร์ก็เป็นบุคคลที่มีบทบาทในสมาคมนี้
เนชั่นแนล จีโอกราฟิก (นิตยสาร)
จังหวัดโอซากะ
จังหวัดโอซากะ  เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันไซบนเกาะฮนชู จังหวัดโอซากะมีจำนวนประชากร 8,778,035 คน  และมีขนาดพื้นที่ จังหวัดโอซากะมีอาณาเขตทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดเฮียวโงะ ทิศเหนือติดกับจังหวัดเกียวโต ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดนาระ และทิศใต้ติดกับจังหวัดวากายามะ
เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือ นครโอซากะ ซึ่งเป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับสามของประเทศ นครที่สำคัญอื่น ๆ ในจังหวัดโอซากะ เช่น ซาไก ฮิงาชิโอซากะ และฮิรากาตะ จังหวัดโอซากะเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากเป็นอันดับสามของประเทศ แต่มีขนาดพื้นที่เล็กเป็นอันดับสอง ส่วนในด้านความหนาแน่นของประชากร ซึ่งอยู่ที่ จัดเป็นจังหวัดที่หนาแน่นเป็นอันดับสองของประเทศ โดยเป็นรองเพียงมหานครโตเกียวเท่านั้น จังหวัดโอซากะเป็นหนึ่งในสองจังหวัดของญี่ปุ่นที่ใช้คำว่า "ฟุ" (府 "fu") ต่อท้ายชื่อเช่นเดียวกับจังหวัดเกียวโต ในขณะที่จังหวัดอื่น ๆ ใช้คำว่า "เค็ง" (県 "ken") จังหวัดโอซากะเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครเคฮันชิง ซึ่งเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองรองจากเขตมหานครโตเกียว และเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มีผลิตภัณฑ์มวลรวมมากติดอันดับโลก
ก่อนสมัยการฟื้นฟูเมจิ บริเวณจังหวัดโอซากะในปัจจุบันเคยแบ่งออกเป็นหลายแคว้น ได้แก่ แคว้นคาวาจิ แคว้นอิซูมิ และแคว้นเซ็ตสึ ภายหลังการยกเลิกระบบแคว้นในช่วงเริ่มต้นของยุคเมจิ จึงมีการจัดตั้งจังหวัดโอซากะขึ้นเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1868 โดยลงท้ายชื่อจังหวัดด้วยคำว่า "ฟุ" (府 "fu")
เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1956 มีการยกฐานะนครโอซากะขึ้นเป็น "นครใหญ่ที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาล" โดยแบ่งออกเป็น 24 เขต ต่อมาก็ได้มีการยกฐานะนครซาไกเป็นนครใหญ่ที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาลแห่งที่สองของจังหวัดเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2006 โดยแบ่งออกเป็น 7 เขต
เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2018 เกิดแผ่นดินไหวขึ้นทางตอนเหนือของจังหวัด ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 4 ราย และสร้างความเสียหายเล็กน้อยในพื้นที่โดยรอบของโอซากะ
จังหวัดโอซากะมีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับจังหวัดเฮียวโงะและจังหวัดเกียวโต ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดนาระ ทิศใต้ติดกับจังหวัดวากายามะ และทิศตะวันตกติดกับอ่าวโอซากะ โดยมีแม่น้ำโยโดะและแม่น้ำยามาโตะไหลผ่านในเขตจังหวัด
ก่อนจะมีการก่อสร้างท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ โอซากะถูกจัดว่าเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดในญี่ปุ่น แต่เมื่อมีการถมทะเลและสร้างเป็นท่าอากาศยานขึ้นมา ก็ทำให้มีพื้นที่เพิ่มจนมีขนาดใหญ่กว่าจังหวัดที่เล็กที่สุดอย่างจังหวัดคางาวะเล็กน้อย
ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2012 ร้อยละ 11 ของพื้นที่ทั้งหมดของจังหวัดได้รับกำหนดให้เป็นเขตอุทยาน ได้แก่ อุทยานกึ่งแห่งชาติคงโง-อิโกมะ-คิเซ็ง, อุทยานกึ่งแห่งชาติเมจิโนะโมริมิโน, อุทยานจังหวัดโฮกุเซ็ตสึ และอุทยานจังหวัดฮันนัง-มิซากิ
ใน ค.ศ. 2000 ฟูซาเอะ โอตะ ได้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกจังหวัดหญิงคนแรกของประเทศญี่ปุ่น โดยเธอเข้ามาแทนที่น็อก โยโกยามะ ซึ่งลาออกหลังจากถูกดำเนินคดีในข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ โทรุ ฮาชิโมโตะ ซึ่งก่อนหน้านี้เคยมีชื่อเสียงในรายการโทรทัศน์ที่เกี่ยวกับการให้คำปรึกษาทางกฎหมาย ได้รับการเลือกให้เป็นนายกจังหวัดใน ค.ศ. 2008 ขณะอายุ 38 ปี ทำให้เป็นนายกจังหวัดที่มีอายุน้อยที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
ข้อเสนอการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างการบริหาร.
ใน ค.ศ. 2010 กลุ่มฟื้นฟูโอซากะได้ก่อตั้งขึ้นโดยได้รับการสนับสนุนจากนายกจังหวัดโทรุ ฮาชิโมโตะ ด้วยความประสงค์ที่จะปฏิรูปจังหวัดโอซากะให้เป็นมหานครโอซากะและรวมเข้ากับนครโอซากะ ในการเลือกตั้งท้องถิ่น ค.ศ. 2011 กลุ่มฟื้นฟูโอซากะสามารถคว้าที่นั่งส่วนใหญ่ของสภาจังหวัดไว้ได้ และฮาชิโมโตะได้รับเลือกให้เป็นนายกเทศมนตรีนครโอซากะ
การลงประชามติในประเด็นนี้จัดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 2015 ผลที่ได้คือมีผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับแผนดังกล่าวด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 50.38 ของผู้ลงคะแนนทั้งหมด และได้มีการลงประชามติครั้งที่สองใน ค.ศ. 2020 ผลคือมีผู้ไม่เห็นด้วยร้อยละ 50.6 ของผู้ลงคะแนนทั้งหมด
การแบ่งเขตการบริหาร.
นับตั้งแต่ ค.ศ. 2005 จังหวัดโอซากะประกอบด้วย 43 เทศบาล ได้แก่ 33 เทศบาลนคร, 9 เทศบาลเมือง และ 1 เทศบาลหมู่บ้าน โดยใน ค.ศ. 2021 เทศบาลนครทั้ง 33 แห่งนี้ เป็นนครใหญ่ที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาล 2 แห่ง, นครศูนย์กลาง 7 แห่ง และนครพิเศษ (ในช่วงเปลี่ยนผ่าน) 2 แห่ง (ระบบนครพิเศษได้ถูกยกเลิกในบทกฎหมายไปเมื่อ ค.ศ. 2015 และจะถูกแทนที่ด้วยระบบนครศูนย์กลางภายในคริสต์ศตวรรษ 2020)
นอกจากนี้ยังมีการแบ่งพื้นที่จังหวัดโอซากะเป็นอำเภอซึ่งไม่มีหน่วยงานบริหาร มีจำนวน 5 อำเภอ โดยจะครอบคลุมเฉพาะพื้นที่ที่เป็นเทศบาลเมืองและหมู่บ้านเท่านั้น
ในปีงบประมาณ 2004 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของจังหวัดโอซากะอยู่ที่ 38.7 ล้านล้านเยน เป็นรองเพียงแค่โตเกียวเท่านั้น นับว่าเพิ่มขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 0.9 และตัวเลขนี้คิดเป็นร้อยละ 48 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมทั้งหมดของพื้นที่คิงกิ รายได้ต่อหัวของประชากรอยู่ที่ 3.0 ล้านเยน สูงเป็นอันดับ 7 ประเทศ มียอดการค้าในปีเดียวกันนี้ 60.1 ล้านล้านเยน
ยักษ์ใหญ่ในวงการอิเล็กทรอนิกส์อย่างพานาโซนิคและชาร์ปต่างก็มีสำนักงานใหญ่อยู่ในพื้นที่เศรษฐกิจของจังหวัดโอซากะ นอกจากนี้ยังมีธุรกิจขนาดกลางและย่อม (SME) อยู่มากมาย โดยในปี 2006 นครโอซากะมี SME อยู่ 330,737 แห่ง ผลผลิตที่มาจาก SME เหล่านี้คิดเป็นสัดส่วนถึงร้อยละ 65.4 ของผลผลิตทั้งหมดในตัวจังหวัด สาเหตุหนึ่งที่ทำให้โอซากะเป็นที่สนใจในด้านเศรษฐกิจก็คือความร่วมมือทางวิชาการและอุตสาหกรรม นอกจากนี้ โอซากะยังเป็นศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนหลักทรัพย์ โดยเฉพาะตราสารอนุพันธ์ เช่น ฟิวเจอร์สนิกเกอิ 225 นับว่าเป็นศูนย์กลางที่สำคัญของโลก
อุตสาหกรรมที่ใหญ่ในโอซากะมีหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ เคมี ยา อุตสาหกรรมหนัก อาหาร และของตกแต่งบ้าน
จากการสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2548 จังหวัดโอซากะมีประชากร 8,817,166 คน เพิ่มขึ้นจากการสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2543 จำนวน 12,085 คน หรือร้อยละ 0.14
จังหวัดโอซากะ มีการคมนาคมที่ทันสมัย มีท่าอากาศยานนานาชาติอยู่สองแห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ และ ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ และยังมีรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งวิ่งผ่าน โดยจะจอดที่สถานีชินโอซากะ ไม่ไกลจากตัวเมือง ส่วนการคมนาคมทางเรือก็สะดวกสบาย สามารถโดยสารเรือไปได้ทั้งในและต่างประเทศ
สัญลักษณ์ของจังหวัดโอซากะ คือ sennari byōtan หรือ พันน้ำเต้า ซึ่งเคยเป็นตราของไดเมียวโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ผู้ปกครองผู้สร้างปราสาทโอซากะ
องค์การระหว่างประเทศ
องค์การระหว่างประเทศ  เป็นองค์การที่มีสมาชิก ขอบเขต หรือการปรากฏตัวในระดับนานาชาติ มีสองประเภทดังนี้
องค์การระหว่างรัฐบาลองค์การแรกและเก่าแก่ที่สุด คือ คณะกรรมการกลางเพื่อการเดินเรือในแม่น้ำไรน์ (Central Commission for Navigation on the Rhine) ซึ่งที่ประชุมเวียนนา (Congress of Vienna) จัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1815
บทบาทขององค์การระหว่างประเทศ คือ ช่วยวางระเบียบวาระในระดับสากล เป็นตัวกลางในการเจรจาทางการเมือง จัดให้มีพื้นที่สำหรับการริเริ่มทางการเมือง และกระตุ้นการสร้างพันธมิตร ตลอดจนกำหนดประเด็นโดดเด่นต่าง ๆ เพื่อช่วยให้รัฐบาลกำหนดลำดับความสำคัญ
เมืองโอซะกะ
โยฮันส์ เคปเลอร์
เพลงชาติมองโกเลีย
เพลงชาติมองโกเลีย  เป็นบทเพลงซึ่งประพันธ์ทำนองโดย บิเลจีน ดามดินซูเรน (Bilegiin Damdinsüren, พ.ศ. 2462 - 2534) และ ลุฟซานยามส์ มูร์ดอร์จ (Luvsanjyamts Murdorj (พ.ศ. 2458 - 2539) เนื้อร้องโดย เซนดีน ดามดินซูเรน (Tsendiin Damdinsüren, พ.ศ. 2451 - 2531) ตลอดสมัยระบอบคอมมิวนิสต์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 มองโกเลียมีการเปลี่ยนแปลงเพลงชาติหลายครั้ง เพลงแรกสุดคือ มองโกล แองเตอร์นาซิอองนาล ("Монгол Интернационал" "Mongol Intyörnatsional") เนื้อร้องโดย Sonombalshiryn Bujannemech เรียบเรียงทำนองโดย Magsarshawyn Durgarshaw. ใช้ระหว่างปี พ.ศ. 2467 - 2493 ต่อมาจึงเปลี่ยนเพลงใหม่ใช้ในช่วงปี พ.ศ. 2493 - 2505 และภายหลังก็ได้แก้ไขเพลงชาติอีกครั้ง โดยใช้ในระหว่างปี พ.ศ. 2505 - 2534 โดยนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 ซึ่งเป็นปีที่มองโกเลียมีการปฏิวัติประชาธิปไตย เพลงชาติมองโกเลียที่มีการใช้นั้นได้คงเนื้อร้องส่วนใหญ่ของเพลงชาติฉบับปี พ.ศ. 2493 ไว้ แต่มีการยกเนื้อร้องบทที่ 2 ซึ่งมีเนื้อหาลัทธิบูชาบุคคล ยกย่องผู้นำของสหภาพโซเวียต และ มองโกเลียออกเสีย (กล่าวถึง เลนิน, สตาลิน, ชุคบาตาร์, และ ชอยบาลซาน)
ในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 รัฐสภาแห่งมองโกเลียได้รับรองเนื้อร้องที่แก้ไขเพิ่มเติมให้มีเนื้อหาสรรเสริญเจงกิสข่าน จักรพรรดิมองโกลผู้ยิ่งใหญ่ เนื่องในโอกาสครบรอบ 800 ปีแห่งการสถาปนาจักรวรรดิมองโกล
บัน คี มุน
ยก ชูบัว
ยก ชูบัว หรือ โนรายก เป็นโนราที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง เป็นบุตรนายเลิศ นางเอี่ยม ชูบัว เกิดเมื่อ พ.ศ. 2465 ที่บ้านทะเลน้อย อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนวัดทะเลน้อย อุปสมบท 1 พรรษา มีฉายาว่า ธมฺมทินฺโน สอบได้นักธรรมตรี จากสนามสอบวัดสุวรรณวิชัย อำเภอควนขนุน เมื่อลาสิกขาได้รับคัดเลือกให้รับราชการตำรวจอยู่ 2 ปี ณ สถานีตำรวจภูธร อำเภอเมืองพัทลุง และระยะดังกล่าวได้แต่งงานกับนางสาวกล่ำ พงค์ชนะ ไม่มีบุตร เมื่ออกจากราชการได้ย้ายครอบครัวมาอยู่ที่อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา
โนรายกหัดรำโนรามาตั้งแต่อายุ 8 ขวบ โดยหัดกับโนราเลื่อน พงค์ชนะ บ้านทะเลน้อย และอยู่ประจำคณะโนราเลื่อนมาจนอายุ 16 ปี จึงแยกมาตั้งคณะเอง ในระยะที่แยกโรงใหม่ ๆ เมื่อถึงหน้าแล้งโนรายกจะนำคณะไปแสดงอยู่ประจำในเขตจังหวัดภูเก็ตและพังงา ครั้งถึงหน้าฝนก็นำคณะกลับพัทลุง ช่วงที่ว่างจากการแสดงในระยะดังกล่าว โนรายกได้ไปฝึกรำทำบทกับโนราวัน (จังหวัดนครศรีธรรมราช) ซึ่งเป็นโนราที่มีชื่อเสียงมากในการรำทำบทในสมัยนั้น ฝึกอยู่ประมาณ 6 เดือนก็ชำนาญ กลับมาทำพิธีผูกผ้าแล้วเข้าอุปสมบทและรับราชการตำรวจตามลำดับดังกล่าวแล้ว ออกจากตำรวจก็มารำโนราหาเลี้ยงชีพเพียงอย่างเดียว
ด้วยโนรายกมีความสามารถทั้งการรำ ร้องกลอนและตลกจึงมีผู้เรียกหาไปแสดงมิได้ขาด ได้ประชันกับโนราดี ๆ ในภาคใต้เกือบทุกคณะ ได้แสดงทั่วทั้ง 14 จังหวัดภาคใต้ และบางจังหวัดในภาคกลาง การแสดงครั้งสำคัญที่นับเป็นเกียรติประวัติ ได้แก่ รำให้ทูตวัฒนธรรมของ 25 ประเทศชมที่กรุงเทพฯ รำออกรายการโทรทัศน์ ซึ่ง หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช จัดขึ้นเป็นพิเศษ รำถวายสมเด็จพระบรมราชชนนีในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่เกาะอาดัง จังหวัดสตูล ครั้งนี้ได้รับพระราชทานเหรียญที่ระลึกด้วย ได้รับเชิญจากกรมศิลปากรให้ไปรำที่โรงละครแห่งชาติพร้อมกับขุนอุปถัมภ์นรากร เมื่อ พ.ศ. 2518 ในครั้งนี้ได้รับเกียรติบัตรจากกรมศิลปากร และพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพรได้ประทานเทริดให้ 1 ยอด และในปี พ.ศ. 2526 สถานบันทักษิณคดีศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ได้เชิญพร้อมด้วยโนราอีก 7 คณะไปรำในรายการ "มหกรรมโนรา" ที่โรงละครแห่งชาติและที่ศูนย์สังคีต ธนาคารกรุงเทพ เป็นต้น
โนรายกยังได้รับเกียรติให้เป็นครูสอนโนราแก่นักเรียนนักศึกษาและผู้สนใจในสถาบันการศึกษาหลายแห่ง ได้แก่ สถาบันราชภัฎนครศรีธรรมราช มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ โรงเรียนธัญเจริญ และโรงเรียนเกษตรชลธี อำเภอระโนด สำหรับที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์นั้น สามารถตั้งคณะโนราของมหาวิทยาลัยขึ้นได้สำเร็จ และได้เผยแพร่ให้เป็นที่รู้จักันอย่างกว้างขวาง เคยได้รับเชิญไปสอนที่วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช ที่สถาบันราบภัฎสงขลา และสถานศึกษาอื่น ๆ อีกหลายแห่ง
นอกจากรำโนราและเป็นครูสอนโนราแล้ว โนรายกยังเคยรับราชการเป็นประโยชน์แก่ท้องถิ่นหลายหน้าที่ด้วยกันนอกจากเคยเป็นตำรวจดังกล่าวแล้ว ยังเคยเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยกำนัน นายทะเบียนประจำตำบล และเป็นผู้สื่อข่าวประจำตำบล
จากการที่โนรายกได้ใช้ชีวิตการเป็นศิลปินมาร่วม 50 ปี (จนถึง พ.ศ. 2529) ตลอดระยะเวลาดังกล่าว ได้พยายามรักษาแบบแผนของโนราแบบดั้งเดิมเอาไว้อย่างมั่นคง พยายามแทรกความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องโนราให้แก่ผู้ชม ได้สอนลูกศิษย์ลูกหาเอาไว้มากมาย และได้ช่วยเหลือสังคมดังกล่าวมาแล้ว สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติจึงได้มีมติยกย่องให้เป็นศิลปินพื้นเมืองดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2528 และต่อมา เมื่อปี พ.ศ. 2530 ได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (โนรา) ซึ่งนับเป็นเกียรติประวัติอันสูงส่งแก่ชีวิตและวงศ์ตระกูล
โนรายก ชูบัว ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2549 หลังล้มป่วยด้วยโรคชรามาระยะหนึ่ง โดยได้รับพระราชทานเพลิงศพวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ณ วัดราษฎร์บำรุง ตำบลระโนด อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา
Bügd Nairamdakh Mongol
โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์
โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (อังกฤษ: Mahidol Wittayanusorn School) เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์แห่งแรกของประเทศไทย มีฐานะเป็นองค์การมหาชน ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 และเปลี่ยนสถานภาพเป็นองค์การมหาชนเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ในอดีตเคยตั้งอยู่ ณ วัดไร่ขิง ในปัจจุบันตั้งอยู่ ณ ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม โดยอยู่ในอาณาเขตของมหาวิทยาลัยมหิดล โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เป็นโรงเรียนที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อผลิตนักวิจัย นักวิทยาศาสตร์ และเป็นโรงเรียนที่มีเครือข่ายกับโรงเรียนวิทยาศาสตร์ชั้นนำในประเทศอื่น ๆ โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์มีการใช้ระบบคัดเลือกนักเรียนเข้าเรียนเอง โดยปกติมีอัตราการรับเข้าประมาณร้อยละ 1.5 (240 คนจากนักเรียนที่สมัครแต่ละปีประมาณ 20,000 คน) โดยนักเรียนทุกคนได้รับทุนการศึกษาเต็มจำนวนตลอดระยะเวลาที่เรียนอยู่ในโรงเรียน
มหาวิทยาลัยมหิดลได้เล็งเห็นถึงปัญหาที่เกิดจากความขาดแคลนบุคลากรทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จึงมีความคิดที่จะผลิตบุคลากรที่มีความชำนาญในทางสาขาวิชานี้ เพื่อป้อนให้กับประเทศ ทั้งนี้บุคลากรเหล่านั้นจำเป็นต้องได้รับพื้นฐานที่ดีก่อนที่จะมาศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย ในการนี้ทางมหาวิทยาลัย ซึ่งมีความถนัดทางด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ อันเป็นวิชาพื้นฐานสำคัญดีอยู่แล้ว จึงได้ร่วมมือกับกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการจัดตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาที่เน้นการเรียนการสอนทางด้านวิชาวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และคอมพิวเตอร์โดยเฉพาะ เพื่อสร้างนักเรียนที่จบชั้นมัธยมศึกษา และศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย ในสายวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีของประเทศ รูปแบบดังกล่าวนี้ หากขยายนำไปใช้ได้ทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ ก็จะผลิตกำลังคนได้สอดคล้อง กับความต้องการได้อย่างมีประสิทธิภาพ
โรงเรียนในช่วงแรก.
ในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ศาสตราจารย์ ดร.ณัฐ ภมรประวัติ อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล และ ดร.โกวิท วรพิพัฒน์ อธิบดีกรมสามัญศึกษาได้ร่วมลงนามในโครงการความร่วมมือจัดตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษา โดยใช้พื้นที่ 35 ไร่ ของมหาวิทยาลัยมหิดล ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ให้กรมสามัญศึกษาใช้เป็นพื้นที่จัดตั้งโรงเรียน โดยทางมหาวิทยาลัยจะให้ความร่วมมือสนับสนุนทางด้านวิชาการ รูปแบบการเรียนการสอนว่าควรจะเป็นไปในรูปแบบใดเพื่อให้เหมาะสมในการพัฒนาหลักสูตร การเรียนรู้ และพฤติกรรมของการเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ดีในอนาคต
โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เปิดทำการสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายรุ่นแรกในปีการศึกษา 2534 เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2534 โดยได้รับความอนุเคราะห์จากพระธรรมมหาธีรานุวัตร เจ้าอาวาสวัดไร่ขิงให้ใช้บริเวณสถานที่ปฏิบัติธรรมของทางวัดเป็นสถานที่เรียนชั่วคราวไปจนกว่าอาคารเรียนของทางโรงเรียนในบริเวณของมหาวิทยาลัยจะเสร็จเรียบร้อย ในช่วงนั้นทางวัดไร่ขิงได้ให้ความอนุเคราะห์โรงเรียนใช้บริเวณวัดทำการเรียนการสอน บริการเรื่องสาธารณูปโภค โดยไม่คิดมูลค่า ให้ใช้ศูนย์คอมพิวเตอร์ของทางวัดทำการเรียนการสอน อนุเคราะห์พระภิกษุสงฆ์ของวัดมาสอนวิชาพระพุทธศาสนา ทั้งยังมอบเงินทุนส่วนหนึ่งเป็นทุนการศึกษาแก่นักเรียนทุกๆ ปีและยังได้รับความอุปการะจากนายแพทย์บุญ วนาสิน ในด้านเครื่องมืออุปกรณ์ ที่จำเป็นต่อการเรียนการสอนเรื่อยมาได้จ้างครูต่างชาติมาสอนวิชาภาษาอังกฤษปีละ 2 คนทุกปี จัดสร้างหอพักนักเรียนชายและหญิง ณ บริเวณโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ ศาลายา
เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2536 ได้มีการลงนามร่วมกันอีกครั้งหนึ่งโดย นายบรรจง พงศ์ศาสตร์ อธิบดีกรมสามัญศึกษาและ ศ.นพ.ประดิษฐ์ เจริญไทยทวี อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดลในโครงการความร่วมมือจัดตั้งโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ โดยเปลี่ยนแปลงมาให้ใช้พื้นที่ 25 ไร่ จำนวนระยะเวลา 30 ปี และตกลงให้ความร่วมมือสนับสนุนการเรียนการสอน รวมทั้งให้บริการและสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เท่าที่จำเป็นตามความเหมาะสมปีการศึกษา 2538 โรงเรียนได้ย้ายสถานที่เรียนชั่วคราวที่วัดไร่ขิง ตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มาตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ ณ ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ซึ่งอยู่ภายในบริเวณมหาวิทยาลัยมหิดลจนถึงปัจจุบัน
โรงเรียนในสถานภาพองค์การมหาชน.
ปี 2542 รัฐบาลในสมัยนายกรัฐมนตรีชวน หลีกภัยขณะนั้นมีนโยบายจัดการศึกษาให้กับเด็กและเยาวชนที่มีความสามารถพิเศษทางด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ได้พัฒนาอย่างเต็มศักยภาพตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ จึงได้มอบหมายให้สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) พัฒนาโครงการจัดตั้งโรงเรียนวิทยาศาสตร์ ที่มีลักษณะพิเศษต่างจากโรงเรียนทั่วไป ต่อมาจึงมีพระราชกฤษฎีกา จัดตั้งโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ พ.ศ. 2543 ให้โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์แห่งแรกของประเทศไทย มีสถานภาพเป็นองค์การมหาชน เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 2543 ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ จุดมุ่งหมายของโรงเรียนตามที่กล่าวไว้ตามพระราชกฤษฎีกาเป็นดังนี้
ต่อมาในปีพ.ศ. 2544 ได้มีแต่งตั้งผู้อำนวยการคนแรกของโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ องค์การมหาชน คือ ดร. ธงชัย ชิวปรีชา อดีตผู้อำนวยการสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ภายใต้การดำเนินงานในระบบองค์การมหาชนนี้ โรงเรียนได้รับการบริหารที่ยืดหยุ่นกว่าในระบบเดิมและได้รับงบประมาณที่มากขึ้น จึงสามารถพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว
ความคาดหวังให้โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เป็นโรงเรียนนำร่อง ได้ส่งผลให้ในปีพ.ศ. 2551 มีการขยายห้องเรียนวิทยาศาสตร์ไปสู่กลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย 12 แห่งและจัดตั้งโครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย (โครงการ วมว.) อีก 5 แห่งโดยใช้หลักสูตรอ้างอิงจากโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ โดยแต่ละมหาวิทยาลัยจะนำหลักสูตรไปดัดแปลงและปรับปรุงเพื่อให้เหมาะสมกับศักยภาพของมหาวิทยาลัย และยังมีแผนจะจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) อีกจำนวน 207 โรงเรียน
จากการประเมินองค์การมหาชนของสำนักงาน ก.พ.ร. เมื่อปี พ.ศ. 2558 พบว่าโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ ได้รับการประเมินในระดับดีเด่น เป็นต้นแบบทางด้านวิธีการทำงาน กลไกการทำงาน หลักการดำเนินกิจการเพื่อประสบความสำเร็จ
ผลงานและเกียรติประวัติของโรงเรียน.
โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ ได้ก่อตั้ง (ในอดีตเรียกว่า Thailand International Science Fair) โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้นักเรียนในโรงเรียนชั้นนำทางวิทยาศาสตร์จากประเทศต่าง ๆ รวมทั้งนักเรียนในโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ได้นำเสนอผลงานและแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน สืบเนื่องจากความสำเร็จในการจัดครั้งแรกจึงได้รับการสานต่อโดยโรงเรียนต่าง ๆ และในปีพ.ศ. 2554 ซึ่งเป็นครั้งที่ 7 ได้เวียนมาจัดที่โรงเรียนมหิดลวิทยานสุรณ์อีกครั้งหนึ่ง รายชื่อโรงเรียนที่เคยเป็นเจ้าภาพจัดงาน เช่น และ นอกจากงานนี้แล้ว โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ยังมีโครงการแลกเปลี่ยนนักเรียนกับโรงเรียนต่าง ๆ จากทั่วโลก เช่น สิงคโปร์ เยอรมัน ออสเตรเลีย เกาหลี ญี่ปุ่น จีน สหราชอาณาจักร เป็นต้น