pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เป็นบุตรบุญธรรมของมหาสถาปนิกและผู้ชรา สูง 6 ฟุต 6 นิ้ว มีอาวุธคือฉมวก สร้างโดยมหาสถาปนิก คุณแม่ของเขา ซึ่งเมื่อใช้มันแล้วจะก่อให้เกิดอันตรายแก่ผู้รู้ตายและเด็กของคนเป่าปี่ ถูกจับโดยอังคารเคร่งเข้ามาเป็นผู้เฝ้าสมบัติและหนึ่งในสมบัติของเขา อย่างไรก็ตาม เขาได้ให้ความช่วยเหลือแก่อาเธอร์ได้การพาไปหาพินัยกรรมเนื่องจากเขาได้รับตำแหน่งวันจันทร์และนายแห่งบ้านเบื้องล่าง
ภายหลังจากที่ลูกทะเลเป็นอิสระจากอังคารเคร่ง เขาก็ได้มอบเหรียญมิตรภาพ ซึ่งทำจากกระดูกปลาวาฬให้กับอาเธอร์ ซึ่งสามารถขอความช่วยเหลือแกลูกทะเลได้สามครั้ง โดยเพียงแต่เรียกลงไปในเหรียญนั้น ลูกทะเลก็จะมา ในเรื่อง อาเธอร์ได้เรียกลูกทะเลไปแล้ว 2 ครั้งในตอน"พุธเพชฌฆาต" และตอน"ศุกร์รัตติกาล" ลีฟได้ขอความช่วยเหลือจากเขาอีกครั้ง โดยที่เมื่ออาเธอร์เรียกลูกทะเลครบสามครั้งไปแล้ว เขาก็ไม่มีสิทธิ์เรียกลูกทะเลให้มาช่วยเขาได้ ยกเว้นที่ว่าลูกทะเลจะสมัครใจมาช่วยด้วยตัวเอง
ใน"อาทิตย์สิ้นสูญ" อาเธอร์พยายามขอความช่วยเหลือให้ลูกทะเลช่วยปลดปล่อยเขาจากนาฬิกาจองจำ แต่ช้างหากุญแจที่วันอาทิตย์ชิงไปได้ก่อน ต่อมาจึงขอให้เขาเปิดกรงที่ขังพินัยกรรมส่วนที่เจ็ด ซึ่งทำให้เขาหมดแรงและเสียชีวิตลง
คนเป่าปี่ (The Piper).
ลูกชายคนที่สามและเป็นลูกคนสุดท้องของมหาสถาปนิกและผู้ชรา เขาอ้างว่าถูกโยนเข้าไปในสุญญะโดยพี่ชายของเขา ลอร์ดวันอาทิตย์ เมื่อเขาพยายามที่จะปลดปล่อยผู้ชรา เขายังเป็นผู้ที่นำเด็กของคนเป่าปี่และหนูเติบโตเข้ามาในบ้าน และยังมีอำนาจในการบังคับพวกเขาผ่านทางปี่ของเขา ซึ่งมีคุณสมบัติคล้ายกุญแจ หรือแม้แต่น้ำเสียงอันลึกลับของเขา แม้แต่ยุวชนเกราะทองก็ไม่อาจทนพลังอำนาจของเขาได้ เขายังใช้อำนาจของเขาให้การก่อสร้างกองทัพนิทลิ่งใหม่ อันมีความฉลาดกว่านิทลิ่งทั่วไป เขาตั้งใจว่าจะใช้พวกมันเพื่อยึดครองบ้าน และกำจัดลอร์ดวันอาทิตย์ที่ทรยศต่อเขา แต่ส่วนที่สี่ของพินัยกรรมก็เถียงคนเป่าปี่ ว่าเขาเป็นผู้ที่ตั้งใจว่าจะปลดปล่อยผู้ชรา
เขาได้ทำการรุกรานวงกตยิ่งใหญ่ และได้ถอยทัพกลับเมื่อกองทัพของอาเธอร์และคุณหญิงพรีมัสได้ทำการตีโต้กลับไป เขาได้ยืนยันว่าเขาเป็นทายาทผู้ทรงสิทธิ์และเขาก็เหมือนกับมารดาของเขามาก คือมหาสถาปนิก ทว่าพินัยกรรมก็ปฏิเสธเขาและบอกเขาว่า ถ้ามหาสถาปนิกเลือกทายาทตามสายเลือด เธอจะต้องเลือกลอร์ดวันอาทิตย์อย่างแน่นอน และเป็นที่แน่นอนว่า ในพินัยกรรมได้กล่าวว่ามีเพียงผู้รู้ตายเท่านั้นที่ได้เป็นทายาทผู้ทรงสิทธิ์
ใน"ศุกร์รัตติกาล" เมื่อได้รับคำเชิญจากท่านหญิงวันศุกร์ให้มาชิงกุญแจในบ้านเบื้องกลาง เขาจึงพาเด็กของคนเป่าปี่ทั้งหมดที่ลักพาตัวมาได้ไปยังหออาลักษณ์ เขาเป็นผู้สังหารย่ำค่ำและสมุนทั้งหมด อีกทั้งยังเอาเหล่ายุวชนที่มากับอาเธอร์ให้มาเป็นพวก สุดท้ายเมื่อรู้ว่าถูกหลอก ก็ทิ้งเด็กๆ และหลบหนีไป โดยใช้ปี่ของเขาวาดบันไดไม่ควรเป็น ใน"เสาร์มนตรา" เขาพยายามบุกบ้านเบื้องบนโดยความร่วมมือของหนูเติบโต พาเข้าสู่แหล่งน้ำใต้พื้นบ้านเบื้องบน ขึ้นหอคอยเข้าสู่สวนไร้ที่เปรียบสำเร็จ แต่หลังจากอาเธอร์ชิงกุญแจจากวันอาทิตย์ เขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ เขาจัดการวันเสาร์ และทิ้งร่างซึ่งปรากฏว่าเป็นเพียงร่างเลือนๆ คล้ายผีไป
นวมหาสถาปนิก (The New Architect).
นวมหาสถาปนิก คืออาเธอร์ที่ถูกเปลี่ยนแปลงโดยกุญแจทั้งเจ็ดไปแล้ว ทำให้เขากลายเป็นพลเมืองชั้นสูงเทียบเท่ามหาสถาปนิก เขาเป็นเพียงผู้เดียวที่อยู่รอดจากการทำลายจักรวาล และรับมอบเจตจำนงของมหาสถาปนิกต่อจากนางในการสร้างจักรวาลขึ้นมาใหม่ โดยอาศัยข้อมูลจาก"แผนที่"ซึ่งบันทึกภาพของจักรวาลก่อนการทำลายล้างไม่กี่นาที การสร้างของเขาคือการใช้ความคิดเพื่อปั้นสุญญะให้เป็นรูปเป็นร่าง เขาสร้างอาเธอร์ในวัยสิบสองปีขึ้นมา โดยมีความทรงจำครบถ้วนและไม่ป่วยอีก สร้างลีฟ และสร้างหน้าปัดทั้งเจ็ดเพื่อส่งพวกเขากลับสู่โลกที่กำลังก่อตัวขึ้น หลังจากนั้นเขาจึงสร้างซูซี่ ซึ่งกลายเป็นหญิงสาว และลงมือสร้างบ้าน ซึ่งจะมีเพียงอีลีเซียม สร้างจักรวาลและคนอื่นๆ กลับมาต่อไป
เฌอเนอวูซูบลีปา
"เฌอเนอวูซูบลีปา"  เป็นซิงเกิลแรกจากอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยมภาษาฝรั่งเศสของเซลีน ดิออน "องเนอช็องฌ์ปา" วางจำหน่ายในรูปแบบดาวน์โหลดในแคนาดาเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2005และฝรั่งเศสในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 2005 ส่วนซิงเกิลซีดีได้มีการเผยแพร่ในฝรั่งเศส เบลเยียม และสวิตเซอร์แลนด์ในช่วงกลางตุลาคม ค.ศ. 2005
คำร้องประพันธ์โดย ฌัก เวอเนอรูโซ (ผู้ทำงานร่วมกับเซลีน ดิออนในอัลบั้ม "อวีนฟีเยอเอกัตเรอตี" อัลบั้มภาษาฝรั่งเศสก่อนหน้านี้) กล่าวว่าเพลงนี้เป็นการขอบคุณแฟนเพลงของเธอ
"เฌอเนอวูซูบลีปา" ออกจำหน่ายเพื่อการค้าในบางประเทศในยุโรป และออกเผยแพร่ในสถานีวิทยุแบบซิงเกิลสถานีวิทยุในแคนาดา
มิวสิกวิดีโอ ถ่ายทำและอำนวยการผลิตในโรงละครมอนทรีออล อิมพีเรียล ประเทศแคนาดาเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 โดย Didier Kerbrat และออกเผยแพร่ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2005
เซลีน ดิออนเยือนฝรั่งเศสในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005 เพื่อโปรโมตอัลบั้มใหม่ของเธอ และแสดงเพลง "เฌอเนอวูซูบลีปา" ในรายการโทรทัศน์หลายรายการ ซิงเกิลขึ้นสู่อันดับที่ 2 (สถานะ: ซิลเวอร์ - 163,600 แผ่น) และประสบความสำเร็จในอีก 3 ที่ได้แก่ อันดับ 3 ในควิเบก, อันดับ 4 ในเบลเยี่ยม, อันดับ 8 ในยุโรป และอันดับที่ 21 ในสวิตเซอร์แลนด์
"เฌอเนอวูซูบลีปา" ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัล รางวัลเฟลิกซ์ ในปี ค.ศ. 2006 ในประเภทเพลงยอดเยี่ยมแห่งปี
ในฉบับของเพลง "เฌอเนอวูซูบลีปา" ที่ขับร้องโดยเซลีน ดิออน และ 500 นักคอรัส วางจำหน่ายเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ในอัลบั้ม 500 Choristes avec.../vol.2 และบรรจุในซิงเกิลเพลงภาษาฝรั่งเศสของเซลีนในปี พ.ศ. 2550 "เอซีลนองแรสเตกวีน (เฌอเซอเรแซล-ลา)"
นอกจากนี้ ชากยังประพันธ์และอำนวยการสร้าง 4 เพลงจากอัลบั้ม "แดล" ของเซลีนที่จำหน่ายในปี พ.ศ. 2550 อีกด้วย
สินค้าบริโภค
ในเชิงของวิชาเศรษฐศาสตร์ สินค้าบริโภค หมายถึงสินค้าที่สุดท้ายแล้วใช้บริโภคมากกว่าที่จะนำไปผลิตสินค้าอื่นต่อ ตัวอย่างเช่น รถยนต์ที่ขายให้ผู้บริโภคถือเป็นสินค้าบริโภค หรือ "สินค้าสุดท้าย" (final goods) ส่วนยางล้อรถที่ขายให้ผู้ผลิตรถยนต์ไม่ถือเป็นสินค้าสุดท้ายแต่เป็นสินค้าช่วงกลาง (intermediate goods)ที่นำมาใช้ประกอบเป็นสินค้าสุดท้าย
เมื่อนำมาใช้เป็นตัวชี้วัดรายได้ประชาชาติ คำว่า "สินค้าสุดท้าย" จะรวมเฉพาะสินค้าใหม่ เช่น ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) จะแยกสินค้าที่คิดไปแล้วในปีก่อนๆ ออกเพื่อป้องกันการนับผลิตภัณฑ์ที่นำมาขายต่อซ้อนมือที่สองและสาม
"สินค้าบริโภค" นับเป็น "สินค้าสุดท้าย" ที่จงใจทำลายเพื่อป้อนตลาดมวลชน เช่นสินค้าบริโภคจะไม่รวมการขึ้นทุน หนี้สิน เช่นปัจจุบันวัตถุที่ไร้ค่า และสินค้าดังกล่าวจะจัดเป็นสินค้าเริ่มต้มด้วย
"สินค้าประดิษฐกรรม" (Manufactured goods) หมายถึงสินค้าที่ผ่านกระบวนการด้วเครื่องจักรกล จึงตรงข้ามกับวัตถุดิบ แต่ถ้านับเป็นสินค้าสุดท้ายก็จะรวมสินค้าช่วงกลางไปด้วย
การค้นพบอาณาจักรทวาราวดี
สินค้าสุดท้าย
อันเดรอา มันเตญญา
อันเดรีย มานเทนยา (ภาษาอังกฤษ: Andrea Mantegna) (ราว ค.ศ. 1431 - 13 กันยายน ค.ศ. 1506) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน มานเทนยาเป็นนักศึกษาโบราณคดีโรมัน เป็นลูกเขยของ จาคโคโป เบลลินี และพี่เขยของจิโอวานนี เบลลินี มานเทนยาก็เช่นกันกับศิลปินรุ่นเดียวกันที่ทดลองวิธีต่างๆในการเขียนแบบทัศนียภาพ เช่นลดระดับขอบฟ้าให้ต่ำลงเพื่อทำให้สิ่งที่อยู่ในภาพดูใหญ่ขึ้น ภาพของมานเทนยาจะมีลักษณะแข็ง และ เหมือนรูปทำจากหินทำให้เห็นว่ามานเทนยาเขียนภาพจากมุมมองของรูปสลัก ก่อนปี ค.ศ. 1500 มานเทนยามีเวิร์คช็อพที่ผู้นำในการผลิตภาพพิมพ์
โจวันนี เบลลีนี
จิโอวานนี เบลลินี  (ค.ศ. 1430 - ค.ศ. 1516) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน เบลลินีเป็นครอบครัวจิตรกรจากเวนิส จิโอวานนี เบลลินีเป็นลูกของจาคโคโป เบลลินี เป็นน้องชายของ เจ็นทิลี เบลลินี และเป็นน้องเขยของอันเดรีย มานเทนยา (Andrea Mantegna) จิโอวานนี เบลลินีมีชื่อว่าเป็นผู้ปฏิวัติการเขียนภาพแบบเวนิสในการออกไปทางแบบที่ให้ความรู้สึกอ่อนหวาน (sensuous) และเป็นสีสรรค์ (colouristic) เบลลินีใช้สีน้ำมันที่ใสและแห้งช้าซึ่งเมื่อแห้งทำให้มีภาพมีสีเข้มขึ้น เหลือบ และเป็นเงาที่ละเอียด การใช้สีที่ sumptuous และ ภูมิทัศน์ที่มีบรรยากาศมีผลต่อการอิทธิพลต่อการเขียนภาพแบบเวนิสโดยเฉพาะต่อจอร์จิโอเนและทิเทียน ผู้เป็นลูกศิษย์ของเบลลินีเอง
อันเดรีย แมนเทนยา
แอนเดรีย แมนเทนยา
ฟรานซิสโก กอยา
จอวันนี เบลลีนี
อัลเฟรด ซิสลีย์
อัลเฟรด ซิสลีย์ (; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1839 - 29 มกราคม ค.ศ. 1899) เป็นจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์แบบฝรั่งเศส คนสำคัญของประเทศอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมภูมิทัศน์ (Landscape painting)
ซิสลีย์เกิดที่ปารีสจากพ่อแม่ผู้มีฐานะ -- วิลเลียม และเฟลิเชีย เซล เมื่อต้นคริสต์ทศศตวรรษที่ 1860 ซิสลีย์ก็ไปศึกษากับมา มาร์ค ชาร์ล เกเบรียล เกลย์ (Marc-Charles-Gabriel Gleyre) ซึ่งเป็นที่ที่ซิสลีย์ทำความรู้จักกับเฟรเดริก บาซีล (Frédéric Bazille) ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ และโกลด มอแน ศิลปินในกลุ่มนี้จะนิยมเขียนภาพภูมิทัศน์นอกสถานที่  เพี่อจะพยายามบันทึกแสงจากธรรมชาติให้ได้ดีที่สุด ในสมัยนั้นการวาดภาพแบบนี้เป็นวิธีใหม่ทำให้ภาพเขียนมีสีสันมากกว่าเดิมซึ่งเป็นแบบที่ผู้ชมไม่เคยเห็นมาก่อนและไม่คุ้น ฉะนั้นซิสลีย์และบรรดาเพื่อนจิตรกรจึงหาโอกาสที่จะแสดงภาพเขียนยาก หรือขายภาพเขียนกันไม่ได้เท่าใดนัก แต่ซิสลีย์ยังโชคดีกว่าจิตรกรคนอื่นที่ได้รับค่าใช้จ่ายประจำจากพ่อ งานจากสมัยที่ซิสลีย์ยังศึกษาไม่มีเหลือไห้ดู ภาพเขียนภาพแรกที่สุดเท่าที่ทราบคือภาพ “ถนนใกล้เมืองเล็ก” (Lane Near a Small Town) ที่เชื่อว่าเขียนราว ค.ศ. 1864
เมื่อปี ค.ศ. 1866 ซิสลีย์แต่งงานกับเออเฌนี เลอซูแซ็ก (Eugénie Lesouezec) ชาวบริตานีผู้มีลูกด้วยกันสองคน ความมั่นคงทางการเงินของซิสลีย์มาหยุดลงเมื่อปี ค.ศ. 1870 เมื่อธุรกิจของพ่อล้มละลาย ซิสลีย์จึงต้องหากินจากการขายภาพเขียนของตนเอง หลังจากนั้นซิสลีย์ก็มึชีวิตอย่างยากจนตลอดชีวิต ภาพเขียนของซิสลีย์มามีราคาสูงภายหลังที่ซิสลีย์เสียชีวิตไปแล้ว
แอลเฟรด ซิสลีย์
ฟราอันเจลีโก
ภราดาทูตสวรรค์ หรือทับศัพท์ว่า ฟราอันเจลีโก  เป็นสมญานามของ ภราดาโจวันนีแห่งฟีเอโซเล ชื่อเกิดคือ กวีโด ดี ปีเอโตร  (เกิดราวค.ศ. 1395 - 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1455) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีฝุ่นบนไม้ และการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง เป็นผู้ที่จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงในหนังสือ“ชีวิตศิลปิน” ว่ามีความสามารถพิเศษที่หายาก
ในประเทศอิตาลีฟราอันเจลีโกเป็นที่รู้จักกันในนาม “il Beato Angelico” ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ของจอร์โจ วาซารีที่เขียนก่อนปี ค.ศ. 1555 ฟราอันเจลีโกก็เป็นที่รู้จักกันแล้วในนาม “ภราดาโจวันนีทูตสวรรค์” (Fra Giovanni Angelico)
ภายในชั่วชีวิตของฟราอันเจลีโกหรือไม่นานหลังจากเสียชีวิต ฟราอันเจลีโกก็ถูกเรียกว่า “Il Beato” (ท่านบุญราศี) ซึ่งเป็นการยกย่องในความสามารถในการเขียนภาพทางศาสนา ในปี ค.ศ. 1982 สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ทรงเสนอแต่งตั้งให้ฟราอันเจลีโกเป็นบุญราศี จึงทำให้ฉายากลายเป็นทางการ บางครั้งคำว่า “ฟีโอโซเล” ก็เข้าใจผิดกันว่าเป็นส่วนหนึ่งของชื่อแต่ความจริงแล้วฟีโอโซเลเป็นเมืองที่ฟราอันเจลีโกปฏิญานตนเป็นไฟรอาร์คณะดอมินิกัน การใช้ “ฟีเอโซเล” ต่อท้ายชื่อก็เพื่อแสดงความแตกต่างจากภราดาจอห์นอีกคนหนึ่ง ชื่อของฟราอันเจลีโกปรากฏในหนังสือ “"มรณสักขีวิทยาโรมัน"” (Roman Martyrology) ว่า “Beatus Ioannes Faesulanus, cognomento Angelicus” หรือ “บุญราศีจอห์นแห่งฟีเอโซเล ชื่อเล่น อันเจลีโก”
เบื้องต้น ค.ศ. 1395–ค.ศ. 1436.
ชื่อเมื่อแรกเกิดของฟราอันเจลีโกคือกวีโด ดี ปีเอโตร แห่งรูเปกานีนา ในทัสกานีในบริเวณมูเกลโลใกล้ ฟิโอโซเลราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 และเสียชีวิตที่กรุงโรมในปี ค.ศ. 1455 ไม่มีหลักฐานว่าบิดามารดาเป็นใคร ฟราอันเจลีโกรับศีลล้างบาปในชื่อกวีโดหรือกูโดลีโน เอกสารแรกที่กล่าวถึงฟราอันเจลิโคลงวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1417 เมื่อเข้าเป็นสมาชิกของภราดรภาพที่คาร์มิเนแต่ยังใช้ชื่อเดิม หลักฐานบ่งว่าขณะนั้นก็เป็นช่างเขียนแล้วซึ่งสนับสนุนโดยบันทึกค่าจ้างสำหรับงานสองชิ้นแก่กุยโด ดิ เปียโตรในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1418 สำหรับงานที่ทำให้วัดซานโต สเตฟาโน เดล ปอนเต หลักฐานแรกที่กล่าวถึงฟราอันเจลีโกในฐานะที่เป็นไฟรอาร์ลงวันที่ ค.ศ. 1423 เมื่อถูกกล่าวถึงในนามฟราโจวันนี ที่เป็นชื่อที่เปลี่ยนใหม่ตามธรรมเนียมหลังจากเข้าคณะนักบวชคาทอลิก
ฟราอันเจลีโกเริ่มการฝึกด้วยการเรียนการเขียนภาพในเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรและอาจจะทำงานกับภราดาเบเนเดตโตที่เป็นไฟรอาร์ดอมินิกันซึ่งอาวุโสกว่า แต่เราไม่ทราบชื่อผู้ฝึก ซันมาร์โกที่ฟลอเรนซ์เป็นเจ้าของต้นฉบับหลายเล่มที่เชื่อกันว่าเขียนทั้งหมดหรือบางส่วนโดยฟราอันเจลีโก จิตรกรโลเรนโซ โมนาโก (Lorenzo Monaco) อาจจะมีส่วนในการฝึกเพราะงานมีอิทธิพลบางส่วนมาจากสกุลศิลปะซีเอนา ตามคำกล่าวของวาซารี งานเขียนชิ้นแรกๆ ของฟราอันเจลีโกเป็นงานแท่นบูชาและงานเขียนฉากประดับแท่นบูชาสำหรับอารามคณะคาร์ทูเซียน (Carthusian) แห่งฟลอเรนซ์ แต่งานนั้นสูญหายไปแล้ว
Il Beato Angelico
Beato Angelico
ฟรา แอนเจลิโค
ลูกา ซิญโญเรลลี
ลูคา ซินยอเรลลิ (Luca Signorelli หรือ Luca da Cortona หรือ Luca d'Egidio di Ventura (ชื่อเมื่อแรกเกิด)) (ราว ค.ศ. 1445 - 16 ตุลาคม ค.ศ. 1523) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 เป็นช่างร่าง ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง โดยเฉพาะการเขียนแบบลวงตาที่ทำให้ดูภาพลึกกว่าความเป็นจริง (foreshortening) ที่ใช้ในงานเขียนชิ้นเอก “การตัดสินครั้งสุดท้าย” (Last Judgment) ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1499 ถึงปี ค.ศ. 1503 ภายในชาเปลทางด้านเหนือของบริเวณใกล้แท่นบูชาที่มหาวิหารออร์เวียตโต ในประเทศอิตาลี
ลูคา ซินยอเรลลิเกิดที่คอร์โทนาในแคว้นตอสคานา บางครั้งจึงเป็นที่รู้จักกันว่า “ลูคา แห่งคอร์โทนา” ปีเกิดที่แน่นอนไม่เป็นที่ทราบ ปีเกิดระหว่าง ค.ศ. 1441 ถึง ค.ศ. 1445 เป็นปีสันนิษฐาน ลูคาเสียชึวิตเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1523 เมื่ออายุราว 82 ปีที่คอร์โทนาที่เป็นที่ฝัง งานของลูคาถือว่าเป็นงานตระกูลเขียนแบบตอสคานา แต่ตามความเป็นจริงลูคา มีงานเขียนมากมายที่แคว้นอื่นด้วยเช่นที่แคว้นอุมเบรีย และกรุงโรม
ประสบการณ์ทางศิลปะครั้งแรกของซินยอเรลลิอาจจะเป็นประสบการณ์ที่เปรูเจีย — จากงานของ เบ็นเนเด็ตโต บอนฟิกลิ (Benedetto Bonfigli), ฟิโอเร็นโซ ดิ โลเร็นโซ (Fiorenzo di Lorenzo) และ พินทุริชิโอ (Pinturicchio) ลัซซาโร วาซาริ (ทวดของนักเขียนประวัติศาสตร์ศิลปะจอร์โจ วาซารี) เป็นพี่ชายของแม่ของซินยอเรลลิจัดให้ซินยอเรลลิฝึกงานกับเปียโร เดอ ฟรานเชสชิ ในปี ค.ศ. 1472 ซินยอเรลลิก็เริ่มเขียนภาพในอเร็ซโซและในปี ค.ศ. 1474ก็ไปทำงานที่ซิตตา เดล คาสเตลโล ซินยอเรลลิมอบภาพเขียนให้แก่ลอเรนโซ เดอ เมดิชิซึ่งอาจจะเป็นภาพเขียนชื่อ “School of Pan” ที่พบในฟลอเรนซ์และเดิมที่เบอร์ลิน (ถูกทำลายระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง) เป็นหัวเรื่องที่เกือบจะเป็นหัวเรื่องเดียวกับที่เขียนบนผนังวังเปทรุชชิที่เซียนนา — ตัวเอกของภาพคือเทพแพนซึ่งคือตัวซินยอเรลลิเอง, ภูเขาโอลิมปัส, เทพเอ็คโค, ชายหนุ่มนอนตะแคงอยู่บนพื้นฟังเสียงคนเลี้ยงแกะ
ซินยอเรลลิเขียนภาพที่เกี่ยวกับคริสต์ศาสนาหลายภาพที่แสดงให้เห็นถึงการศึกษางานของซานโดร บอตติเชลลีและลิปโป ลิปปี (Lippo Lippi) ต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4ก็จ้างให้ซินยอเรลลิเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่ปัจจุบันเป็นสีทึมไปเกือบหมดภายในชาเปลโลเร็ตโตซึ่งเป็นภาพ
“เทวดา”, “คริสต์ศาสนปราชญ์”, “อีแวนเจลลิส”, “อัครสาวก”, “ความสงสัยของนักบุญทอมัส” และ “การสนทนาของนักบุญพอล” นอกจากนั้นแล้วซินยอเรลลิก็ยังเขียนจิตรกรรมฝาผนังเพียงหนึ่งผนังที่ชาเปลซิสตินในกรุงโรม — “กิจการของโมเสส” ส่วนภาพ “โมเสสและซิปโปราห์” ที่กล่าวกันว่าเขียนโดยซินยอเรลลิปัจจุบันเชื่อว่าเขียนโดยเปียโตร เปรูจิโน
ซินยอเรลลิทำงานที่โรมระหว่างปี ค.ศ. 1478 ถึงปี ค.ศ. 1484 ระหว่างนั้นก็ช่วนในการเขียนงานตกแต่งส่วนล่างของผนังในชาเปลซิสติน งานเขียน “กิจการของโมเสส” เป็นงานเขียนที่ซินยอเรลลิทำเองทั้งหมด ปีหลังๆ ซินยอเรลลิกลับไปบ้านเกิดที่คอร์โทนา ซินยอเรลลิเขียนจิตรกรรมฝาผนังแปดผนังที่สำนักสงฆ์มอนเต โอลิเวียตโต มายอเรที่ไม่ไกลจากเซียนนาเท่าใดนัก ภาพที่เขียนเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวประวัติของนักบุญเบ็นนาดิคแห่งเนอร์เซีย นอกจากนั้นก็ยังเขียนภาพแบบคลาสสิกและภาพเทพกรีกโรมันในวังของ พันโดลโฟ เพ็ทรูชชิ (Pandolfo Petrucci) ที่รวมทั้งภาพ “School of Pan” ที่กล่าวถึงข้างบน
ลุคา ซินยอเรลลิ
Luca da Cortona
ซีโมเน มาร์ตีนี
ซิโมเน มาร์ตินิ (Simone Martini, ราว ค.ศ. 1284 - ราว ค.ศ. 1344) เป็นจิตรกรสมัยยุคกลางคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 14 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และบานพับภาพ
ซิโมเน มาร์ตินิเป็นจิตรกรคนสำคัญในการวิวัฒนาการการเขียนภาพในอิตาลีสมัยต้น มาร์ตินิได้รับอิทธิพลเป็นอันมากจากการวิวัฒนาการของศิลปะกอธิคนานาชาติ (International Gothic) เชื่อกันว่ามาร์ตินิเป็นลูกศิษย์ของดุชโช ผู้เป็นจิตรกรชาวเซียนนาที่มีความสำคัญในขณะนั้น พี่เขยของมาร์ตินิคือลิบโป เม็มมิ (Lippo Memmi) ผู้เป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงเช่นกัน หลักฐานเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของ มาร์ตินิมีไม่มากนักและที่มีอยู่ก็ยังเป็นการถกเถียงกัน มาร์ตินิเสียชีวิตที่อาวินยองเมื่อไปเป็นจิตรกรประจำราชสำนักพระสันตะปาปาที่นั่นเมื่อราวปี ค.ศ. 1344
ซิโมเน มาร์ตินิฝึกงานการเขียนภาพตั้งแต่อายุยังน้อยซึ่งเป็นธรรมเนียมของการฝึกศิลปินหรือช่างในสมัยนั้น งานที่มีหลักฐานว่าเขียนโดยมาร์ตินิงานแรกคือ “จิตรกรรมมาเอสตา” เมื่อปี ค.ศ. 1315 ที่ “ศาลาว่าการเมืองเซียนา” และหลังจากนั้นลิปโป เม็มมีเขียนภาพเดียวกันจากงานชิ้นนี้ที่ ซานจิมานยาโนทำให้ทราบถึงอิทธิพลของมาร์ตินิที่มีผลงานดีพอที่จะทำให้ศิลปินในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ใช้เป็นแบบอย่างทั่วไป ทำให้การเขียนภาพของตระกูลการเขียนแบบเซียนนาเป็นที่แพร่หลายตามไปด้วย ลักษณะการเขียนภาพของมาร์ตินิจะตรงกันข้ามกับงานเขียนของตระกูลการเขียนแบบฟลอเรนซ์ ที่จะออกไปทางความสงบเรียบ (sobriety) ของงานแบบมหึมา งานของมาร์ตินิจะนุ่มนวลกว่า, stylized, มีเครื่องตกแต่ง, มีเส้นที่อ่อนหวาน, และสง่าหรูหราแบบหลวง (courtly elegance) ซึ่งมีอิทธิพลมาจากการเขียนรูปในหนังสือวิจิตรแบบฝรั่งเศส หรืองานแกะงาช้าง งานประเภทนี้นำเข้ามาที่เซียนนาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ตามเส้นฟรังชิเจนา (Via Francigena) ที่เป็นถนนที่นักแสวงบุญและพ่อค้าใช้เดินทางจากทางเหนือของยุโรปไปยังโรม
งานชิ้นเอกของซิโมเน มาร์ตินิก็ได้แก่
เมื่ออยู่ที่อาวินยองมาร์ตินิก็เป็นเพื่อนของฟรานซิส เพททราค (Francis Petrarch) ผู้เป็นปราชญ์และกวี ซึ่งเพททราคกล่าวไว้ในโคลงถึงภาพเหมือนของลอรา เดอ โนฟส์ซึ่งสันนิษฐานกันว่ามาร์ตินิเขียนให้เพททราค
Simone Martini
ซิโมเน มาร์ทินิ
ปอล เซซาน
ปอล เซซาน (; 19 มกราคม ค.ศ. 1839 – 22 ตุลาคม ค.ศ. 1906) จิตรกรชาวฝรั่งเศสในลัทธิประทับใจยุคหลัง สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน งานของเซซานเป็นงานที่วางรากฐานสำหรับการเปลี่ยนแปลงจากศิลปะในลัทธิประทับใจของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไปสู่ศิลปะบาศกนิยมของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นแนวที่ทั้งอ็องรี มาติส และปาโบล ปีกัสโซ ยกย่องเซซานว่าเป็น "the father of us all"
ปอล เซซาน เกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1839 (พ.ศ. 2382) ในครอบครัวที่มั่งคั่งร่ำรวยในเมืองแอ็กซ็องพรอว็องส์ ประเทศฝรั่งเศส บิดาของเขาประสบความสำเร็จจากธุรกิจด้านการธนาคารที่ความร่ำรวย ส่วนแม่ของเขานั้นก็เป็นที่จิตใจดีของสนับสนุนงานของลูกชาย พ่อของเซซานไม่ได้ปรารถนาให้เขาเป็นจิตรกร ทำให้เซซานต้องไปเรียนกฎหมายอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งเหมือนแอดการ์ เดอกา ในปี ค.ศ. 1852 เซซานได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยบูร์บง (Collège Bourbon) ที่นั่นเขาได้พบกับเอมีล ซอลา (Émile Zola) ผู้ซึ่งต่อไปจะกลายเป็นนักเขียนชั้นนำของฝรั่งเศส พวกเขาเรียนหนังสือและเติบโตมาด้วยกัน ทั้งสองจึงเป็นเพื่อนที่รู้ใจของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี
เส้นทางชีวิตการเป็นศิลปิน.
ค้นหาตัวเองในวัยเด็ก.
เซซานมีความสนใจเกี่ยวกับบทกวีและงานศิลปะมาตั้งแต่เด็ก ๆ เขาได้เรียนวาดเขียนทั้งที่ในโรงเรียนและมหาวิทยาลัย ตลอดจนเรียนที่โรงเรียนศิลปะของเมืองซึ่งสอนให้ฟรี แต่รางวัลในการเขียนภาพซึ่งทางวิทยาลัยบูร์บงจัดให้มีขึ้นนั้น เซซานไม่เคยได้ ผู้ที่ได้รับรางวัลคือซอลานั่นเอง รางวัลที่เซซานเคยได้รับจากวิทยาลัยแห่งนี้คือคณิตศาสตร์ ภาษาละติน และกรีก และแม้ว่าเด็กหนุ่มทั้งสองคนนี้จะสนใจในการเขียนภาพ แต่ก็คิดอยู่เสมอว่าในวันข้างหน้าตนจะดำเนินอาชีพเป็นกวี
เมื่อเติบโตขึ้น เซซานก็เริ่มเขียนบทกวี ซึ่งบางครั้งเขาก็เขียนภาพประกอบบทกวีของเขาด้วยแล้วก็ส่งไปให้ซอลาดู ภาพชนิดนี้ยังมีเหลืออยู่ภาพหนึ่งแสดงถึงคนในครอบครัวกำลังนั่งล้อมวงกินอาหารที่ประกอบด้วยหัวคนซึ่งถูกตัดออกมา โดยมีเด็ก ๆ กำลังร้องไห้ขออาหารอีก นี่ก็เป็นบทกวีและภาพที่มีแนวความคิดประหลาด ๆ อยู่เบื้องหลัง อันเป็นสิ่งที่จะได้เห็นต่อไปอีกในการเขียนภาพของเซซาน
ต่อมา ซอลาได้ย้ายไปเรียนหนังสืออยู่ที่ปารีส เมื่อย้ายไปแล้วซอลาก็ชักชวนให้เซซานขออนุญาตพ่อมาเรียนเขียนภาพที่ปารีสดูบ้าง แต่ทว่าเซซานได้เข้าเรียนที่โรงเรียนกฎหมายของมหาวิทยาลัยแห่งเมืองแอ็กซ็องพรอว็องส์ไปเสียแล้ว เขาได้เขียนจดหมายไปบอกแก่ซอลา ความว่า "อนิจจา ฉันต้องเรียนกฎหมายเสียแล้ว จะว่าเลือกก็ไม่ถูกนัก เป็นการถูกบังคับให้เรียนมากกว่า" เซซานพบว่าการเรียนกฎหมายนั้นเป็นสิ่งที่เหลือทนสำหรับเขา และได้บอกไปในจดหมายถึงซอลา ดังนั้นสหายผู้นี้จึงบอกเขาให้เลือกเอาว่าจะเป็นทนายความหรือจิตรกรดี เซซานได้ใช้เวลาเรียนกฎหมายอยู่สองปีทั้ง ๆ ที่ไม่เต็มใจเลย เรียนไปเพียงแค่เพื่อตามใจพ่อของเขาเท่านั้นเอง ในที่สุดเมื่อรู้สึกว่าจะฝืนใจต่อไปไม่ไหว เขาก็เลยตัดสินใจว่าตนควรจะดำเนินอาชีพเป็นจิตรกรดีกว่า
ในระยะนั้น เซซานได้รับอนุญาตจากพ่อให้ไปเรียนเขียนภาพได้ในยามว่างจากการเรียนกฎหมาย และได้จัดให้เขามีห้องเขียนภาพขึ้นที่ภายในบ้าน ภาพที่เซซานเขียนในระยะนี้มีชื่อว่า "Kiss of the Muse" ซึ่งแม่ของเขาเมื่อได้เห็นภาพนี้แล้วก็พอใจมาก และบางทีอาจจะเป็นเพราะภาพนี้เองที่ทำให้พ่อของเขาเห็นใจและยอมให้เขาไปเรียนต่อ ที่ปารีสนั้น เซซานใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับซอลา และเขาก็ได้ไปลงทะเบียนเรียนที่สถาบันสวิส  และที่นั่นเองก็เป็นที่ที่เขาได้รู้จักกับที่ปรึกษาของเขา กามีย์ ปีซาโร
เมื่ออยู่ปารีสได้ระยะหนึ่ง เซซานก็เริ่มสงสัยในความสามารถของตนที่จะเป็นจิตรกรเนื่องจากเขาได้ลองเขียนภาพของซอลาดูหลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเขียนได้ไม่เหมือน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเดินทางกลับบ้านเพื่อหาลู่ทางอื่นแทนอาชีพจิตรกร
เมื่อกลับมาอยู่บ้านได้ราวปีเศษ เซซานเข้าทำงานเป็นเสมียนในธนาคารของพ่อ แต่เขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายและมิได้มีจิตใจมุ่งมั่นกับงานอันใดที่พ่อเขาอยากให้ทำเลย แต่พ่อของเขามองว่าในฐานะที่จะเป็นผู้ได้รับมรดกของบ้านและธุรกิจของครอบครัว เซซานควรจะต้องเรียนรู้งานไว้ตามสมควร แต่เซซานก็ยังคงมีความสนใจในการกวีนิพนธ์และการเขียนภาพเป็นอย่างมาก และในที่สุดพ่อของเขาก็เห็นว่าลูกชายของตนคงมิสามารถทำงานแทนตนต่อไปได้ เขาจึงตัดสินใจส่งเซซานไปเรียนเขียนภาพที่ปารีสอีกครั้ง ดังนั้นในปี ค.ศ. 1862 เซซานกลับไปที่ปารีสเพื่อทำงานเขียนภาพอีกครั้ง แต่ก็ยังคงล้มเหลวอยู่ เขาพลาดการสอบเข้าเอกอลเดโบซาร์ แต่อย่างไรก็ดีเขายังคงทำงานเขียนภาพต่อไประหว่างนั้นที่ไป ๆ มา ๆ ระหว่างกรุงปารีสกับเมืองแอ็กซ็องพรอว็องส์ ในขณะเดียวกันก็ส่งผลงานของเขาไปยัง Salon jury ด้วย
ในช่วงเวลาที่กลับไปอยู่ที่ปารีสนั้น เขาได้เป็นเพื่อนกับจิตรกรในลัทธิประทับใจคนอื่น ๆ เช่น โกลด มอแน, กามีย์ ปีซาโร ด้วย มากไปกว่านั้นเขายังได้มีโอกาสรู้จักกับออร์ต็องซ์ ฟีแก (Hortense Fiquet) ผู้ซึ่งจะเป็นภรรยาของเขาในอนาคตอีกด้วย และพอเกิดสงครามปรัสเซีย เซซานและฟีแกก็พากันหลบหนีจากปารีสมายังเมืองแล็สตัก (L'Estaque) จนกระทั่งปี ค.ศ. 1871
ช่วงกลางของชีวิต.
ในปี ค.ศ. 1872 เซซานใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองปงตวซ ประเทศฝรั่งเศส กับฟีแก ภรรยาของเขาและลูกชายของเขา เซซานยังคงมีความกระตือรือร้นที่จะทำงานเขียนภาพต่อไป เขาได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการออกนั่งเขียนภาพข้างนอกกับกามีย์ ปีซาโร และที่ปงตวซนี่เองเซซานได้พบกับปอล โกแก็ง ผู้ซึ่งชื่นชมในงานของเซซานและยอมจ่ายให้เขา ดังนั้นในราวปี ค.ศ. 1872-1874 เซซานจึงย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านและทำงานให้กับโกแก็งที่เมืองโอแวร์ซูว์รวซ ในขณะเดียวกันในปี ค.ศ. 1873 นั้น เซซานได้มีโอกาสพบกับฟินเซนต์ ฟัน โคค และในปี ค.ศ. 1874 เขาก็มีโอกาสนำผลงานของตนไปจัดแสดงที่งานแสดงผลงานของศิลปินกลุ่มลัทธิประทับใจ ในงานนั้นภาพของเซซานได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์จากกลุ่มศิลปินเป็นอย่างมาก แต่ถึงกระนั้นภาพของเซซานก็มีความแตกต่างจากศิลปินคนอื่น ๆ มากเช่นกัน การวางองค์ประกอบของเขาในขณะนั้นทำให้เห็นได้อย่างชัดเจนถึงความใกล้เคียงกับงานของปีซาโร และในปี ค.ศ. 1877 เซซานก็ได้จัดงานแสดงผลงานของเขาเองโดยจัดแสดงทั้งหมด 16 ภาพ แต่ก็ได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์กลับมาหนักมาก จนเขาเสียกำลังใจไป แต่อย่างไรก็ดีเขาก็ยังคงทำงานเขียนภาพต่อในสตูดิโอของเขา
ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1880 งานของเขาเริ่มออกห่างจากลักษณะของลัทธิประทับใจมากขึ้นไปทุกที แต่เขาก็ยังคงออกไปเขียนภาพทิวทัศน์อย่างสม่ำเสมอ ราวสิบปีให้หลังมานี้ เซซานพยายามส่งผลงานของเขาที่มีโครงสร้างตามแบบธรรมชาติเข้าร่วมนิทรรศการของ salon เสมอ แต่ก็ยังคงล้มเหลว (มีเพียงครั้งเดียวที่ได้ร่วมจัดแสดง) จนปี ค.ศ. 1886 พ่อของเขาได้เสียชีวิตและทิ้งมรดกไว้ให้กับเขาจำนวนหนึ่ง นั่นทำให้ปัญหาเรื่องการเงินของเขามีสภาพที่ดีขึ้นด้วย
ชีวิตช่วงบั้นปลาย.
ในราวเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1895 เซซานได้มีโอกาสจัดแสดงนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของเขาที่กรุงปารีสที่ซึ่งอ็องบรวซ วอลาร์ นักธุรกิจค้าศิลปะได้รวบรวมงานของเขามาจัดแสดง นับว่าเป็นครั้งแรกในรอบ 20 ที่สาธารณชนได้เห็นงานของเขาและเริ่มตระหนักในอัจฉริยภาพของเขา ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1890 ผลงานของเขาถูกเป็นที่รู้จักในวงกว้างของยุโรป แต่เขาเป็นคนค่อนข้างขี้อายและไม่ค่อยมีสัมพันธ์ที่ดีกับศิลปินคนอื่น ๆ เท่าไรนัก ต่อมาเซซานจึงย้ายกลับไปยังบ้านเกิดที่แอ็กซ็องพรอว็องส์เป็นการถาวร ชีวิตของเขาจบลงอย่างน่าเศร้า เมื่อวันหนึ่งเขาได้ออกไปเขียนภาพและโดนพายุพัดกระหน่ำจนสะบักสะบอม แต่ก็ไม่วายเมื่อพอถึงเช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็ยังคงออกไปเขียนภาพอีกและโดนพายุซ้ำ ด้วยอายุที่มากแล้วจึงทำให้เขาเสียชีวิตจากอาการปอดบวมอย่างกะทันหันโดยปราศจากบุตรและภรรยามาเหลียวแล
งานของเซซานแสดงถึงความเชี่ยวชาญทางการออกแบบ การวางองค์ประกอบ การใช้สี และการร่าง (draftsmanship) ฝึแปรงซ้ำ ๆ อ่อนไหว และลึกซึ้ง เป็นลักษณะเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเซซานโดยเฉพาะ เซซานจะใช้สีต่าง ๆ และใช้ฝีกแปรงสั้น ๆ และค่อยสร้างขึ้นจนซับซ้อนซึ่งเป็นทั้งการแสดงออกของสิ่งที่เห็นด้วยตาและเป็นรูปทรงนามธรรมของธรรมชาติในขณะเดียวกัน ภาพของเซซานแสดงให้เห็นถึงความจดจ่อในการศึกษาแบบที่วาดของเซซานเพื่อแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนในการมองในสิ่งที่เห็น
เซซานมีความเชื่อว่า การวาดเส้นกับสีไม่สามารถแยกออกจากกันได้อย่างสิ้นเชิง เมื่อคุณระบายสีไปได้เท่าไร คุณก็วาดมันไปด้วยเท่านั้น ยิ่งสีประสานกันมากเท่าไร ภาพวาดก็จะยิ่งเด่นชัดมากขึ้น เมื่อสีมีความเข้มข้นในตัวเองมาก รูปทรงก็จะมีความสมบูรณ์มากขึ้น เซซานได้ละทิ้งวิชาทัศนมิติเชิงเส้น (linear perspective) ที่เคยทำกันมา เขามุ่งเข้าหาความคิดใหม่ทางด้านสี ซึ่งเป็นวิชาทัศนียภาพอีกรูปแบบหนึ่งที่แตกต่างไปจากของเดิม คือ ให้สีเป็นผู้กำหนดความตื้นลึกหรือระยะใกล้ไกลแทนเส้น
ในระยะหลัง ผลงานของเซซานมีแนวความคิดว่า โครงสร้างเรขาคณิตเป็นรากฐานของรูปทรงธรรมชาติทั้งมวล ดังคำกล่าวของเซซานที่เขียนไว้ในจดหมายถึงเอมีล แบร์นาร์ ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1907 ว่า "You must see in nature the cylinder, the sphere, the cone" คำกล่าวนี้ได้ให้อิทธิพลต่อบาศกนิยมในเวลาต่อมา
ผลงานในช่วงที่ยังไม่มีแนวทางเป็นของตนเอง.
ผลงานในช่วงวัยหนุ่ม.
ผลงานที่เซซานวาดขึ้นในช่วงวัยหนุ่มสะท้อนให้เห็นถึงความเจ็บปวดวิตกกังวลต่อความปรารถนาที่มีต่อเพศตรงข้าม เขาได้รับแรงบันดาลใจจากวรรณกรรมร่วมสมัยอย่างหนังสือ The Rese Requin ของเอมีล ซอลา และงานเขียนของเวโรเนเซ ผลงานที่สำคัญในช่วงนี้ประกอบด้วย จิตรกรรมชื่อ The Rape และ Orgy
ผลงานที่ได้รับอิทธิพลจากการปฏิวัติของมาแน.