pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากสอบสวนผู้ต้องหาที่ยอมมอบตัวทั้ง 7 คน อโณทัย จินดามณี ได้ร่วมสนธิกำลังเข้าพิสูจน์ทราบ ณ แหล่งซุกซ่อนอาวุธปืน โดยเจ้าหน้าที่ได้กระจายกำลังและใช้สุนัขดมกลิ่น กระทั่งพบอาวุธปืนและอุปกรณ์ประกอบระเบิดแสวงเครื่อง พร้อมทำการเข้ายึดเพื่อป้องการการก่อเหตุ ในภายหลัง เขายังได้เดินทางไปพบปะชาวบ้านเพื่อทำความเข้าใจกรณีเจ้าหน้าที่กระทำการวิสามัญฯแกนนำอาร์เคเคพร้อมพวกรวม 4 คน ของวันที่ 5 ตุลาคมที่ผ่านมา ซึ่งชาวบ้านทุกคนต่างเข้าใจถึงการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ และพร้อมเป็นหูเป็นตาให้แก่ทางการ
และช่วงปี พ.ศ. 2558–2559 เขาเป็นผู้นำกลังเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมผู้ก่อเหตุยิงตำรวจอำเภอศรีสาคร รวมถึงเป็นผู้มีส่วนร่วมในการตรวจสอบสถานที่ก่อเหตุลอบวางระเบิดทหารพราน จากความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรพบพระ จังหวัดตาก เขาได้เป็นประธานการประชุมข้าราชการตำรวจในสังกัด เพื่อมอบนโยบาย และมอบใบประกาศแก่ข้าราชการดีเด่นประจำเดือน
อโณทัย จินดามณี ยังเคยดำรงตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรป่าตอง ซึ่งถือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในจังหวัดภูเก็ต โดยในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 เขาได้ให้พนักงานดูสำนวนคดีฆาตกรรมย้อนหลัง ซึ่งเกิดขึ้นก่อนที่เขาเข้าดำรงตำแหน่ง รวมถึงมีการนำกำลังทหารและฝ่ายปกครองอำเภอกะทู้ เข้าตรวจสอบสถานบันเทิงของผู้ก่อเหตุ
กระทั่งเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ได้มีคำสั่งแต่งตั้งให้เขาดำรงตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรเจาะไอร้อง จังหวัดนราธิวาส
เดือนเมษายน พ.ศ. 2562 อโณทัย จินดามณี เป็นประธานโครงการแจกหมวกนิรภัย โดยมีผู้เข้าร่วมโครงการกว่า 500 คน และในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน เขาได้ร่วมมอบรางวัล “คนดีศรีป่าตอง” แก่บุคคลในพื้นที่ป่าตอง อำเภอกระทู้ จังหวัดภูเก็ต เพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติและตอบแทนบุคคลผู้กระทำความดี รวมถึงในเดือนสิงหาคม เขาเป็นผู้มอบประกาศนียบัตร พร้อมทุนการศึกษา และเสื้อชูชีพสำหรับเด็ก แก่เยาวชนที่เก็บขยะมูลฝอยตามแหล่งน้ำ
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2563
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2563 คือช่วงของฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก นับเป็นฤดูกาลที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนน้อยที่สุดของพายุเฮอริเคนแปซิฟิก นับตั้งแต่ฤดู 2553 ฤดูกาลนี้มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนใกล้กับค่าเฉลี่ย โดยมีพายุที่ได้รับชื่อจำนวนทั้งหมด 16 ลูก แต่จำนวนพายุเฮอริเคนและพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่นั้นต่ำกว่าค่าเฉลี่ย โดยมีพายุเฮอริเคนเพียง 4 ลูก และในจำนวนนี้มี 3 ลูกที่เป็นถึงพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ ซึ่งนับว่าน้อยที่สุดนับตั้งแต่ฤดูกาล 2553 อย่างไรก็ตาม ฤดูกาลนี้นั้นนับได้ว่าเป็นฤดูกาลที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นเร็วที่สุด ทางด้านตะวันออกของเส้นเมริเดียนที่ 140 องศาตะวันตก โดยพายุดีเปรสชันเขตร้อนหนึ่ง-อีได้ก่อตัวขึ้นในวันที่ 25 เมษายน ก่อนหน้าเจ้าของสถิติเดิมอย่างพายุโซนร้อนแอเดรียนในฤดูกาล 2560 เป็นเวลาสองสัปดาห์ โดยฤดูกาลนี้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน ในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง และไปจบลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยขอบเขตดังกล่าวเป็นระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา ดังที่แสดงให้เห็นด้วยกรณีของพายุดีเปรสชันเขตร้อนหนึ่ง-อี
พายุที่สำคัญที่สุดของฤดูกาล ได้แก่ พายุโซนร้อนอะแมนดา และพายุเฮอริเคนเจนิวีฟ โดยพายุอะแมนดาพัฒนาขึ้นใกล้อเมริกากลางในปลายเดือนพฤษภาคม และพัดเข้าประเทศกัวเตมาลา ทำให้เกิดความเสียหายเป็นวงกว้างในประเทศใกล้เคียงอย่างประเทศเอลซัลวาดอร์ และมีผู้เสียชีวิต 40 คนท่ามกลางการระบาดของโควิด-19 ส่วนพายุเจนิวีฟผ่านเข้าใกล้คาบสมุทรบาฆากาลิฟอร์เนียในเดือนสิงหาคม ทำให้เกิดลมพัดแรงในระดับพายุเฮอริเคนและฝนตกหนัก มีผู้เสียชีวิตจำนวน 6 คน และสร้างความเสียหายประมาณ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนผลกระทบจากพายุลูกอื่น ๆ นั้นน้อยมาก ในปลายเดือนกรกฎาคม พายุเฮอริเคนดักลัสที่ผ่านเข้าใกล้รัฐฮาวาย โดยกำแพงตาด้านใต้ที่มีกำลังอ่อนของตัวพายุได้เคลื่อนผ่านเกาะโอวาฮู ทำให้เกิดความเสียหายเล็กน้อย ส่วนที่เหลือของพายุโซนร้อนฟาอุสโต ทำให้เกิดพายุฝนฟ้าคะนองอากาศแห้งและฟ้าผ่าในรัฐนอร์ทแคโรไลนา ทำให้เกิดอัคคีภัยหลายร้อยครั้ง ขณะที่ส่วนที่เหลือของพายุเจนิวีฟได้ทำให้เกิดฝนตกหนักในรัฐแอริโซนาและเซาท์เทิร์นแคลิฟอร์เนีย พายุโซนร้อนเอร์นันเคลื่อนตัวเข้าใกล้ชายฝั่งประเทศเม็กซิโกมาก และพัดขึ้นฝั่งในบาฆากาลิฟอร์เนียซูร์เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ทำให้เกิดความเสียหายเล็กน้อย และพายุโซนร้อนฆูลิโอได้ทำให้เกิดอุทกภัยในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเม็กซิโก พายุลูกสุดท้ายของฤดูกาลสลายตัวไปเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ประมาณ 11 วันก่อนวันสิ้นสุดฤดูกาลอย่างเป็นทางการ โดยรวมแล้วฤดูกาลนี้สร้างความเสียหายประมาณ 250 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 46 คน
วันที่ 23 เมษายน ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติสหรัฐ (NHC) ออกการคาดการณ์อนาคตลมฟ้าอากาศเขตร้อนฉบับพิเศษ (STWO) สำหรับบริเวณของหย่อมความกดอากาศต่ำที่ตั้งอยู่ห่างออกไปจากจุดใต้สุดของคาบสมุทรบาฆากาลิฟอร์เนียทางใต้ในระยะหลายร้อยไมล์ โดยคาดว่าระบบมีโอกาสที่จะพัฒนาขึ้นเป็นพายุหมุนเขตร้อนได้ ต่อมา ร่องดังกล่าวเริ่มมีการจัดระบบอย่างรวดเร็ว โดยมีการพาความร้อนปรากฏขึ้นรอบศูนย์กลางของการไหลเวียน ตัวของหย่อมความกดอากาศต่ำ ได้รับการสนับสนุนโดยกระแสไหลออกที่ดีมากทางด้านเหนือ และมีการพัฒนาขึ้นอย่างช้า ๆ ตลอดทั้งวัน จนวันที่ 24 เมษายน ตัวหย่อมความกดอากาศต่ำได้แยกออกมาจากร่องความกดอากาศต่ำ ดังนั้น ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติจึงได้กำหนดให้ตัวระบบ เป็นระบบที่มีแนวโน้มสูงในการก่อตัวเป็นพายุหมุนเขตร้อนในระยะเวลา 48 ชั่วโมง เนื่องจากการเพิ่มขึ้นในการจัดระบบ อย่างไรก็ตาม เวลาต่อมาวันเดียวกัน กลุ่มฝนและพายุฟ้าคะนองใกล้กับศูนย์กลางของระบบเริ่มลดน้อยลง ขณะที่ตัวศูนย์กลางระบบเริ่มมีความโค้งขึ้นเล็กน้อย วันที่ 25 เมษายน การตรวจสอบโดยสแคตเตอร์มิเตอร์ พบว่าตัวหย่อมความกดอากาศต่ำที่พัฒนาขึ้นมีศูนย์กลางที่ลักษณะดีมากขึ้นในช่วงกลางคืน และกลุ่มพายุฟ้าคะนองเริ่มปรากฏบดบังการไหลเวียนได้อย่างเต็มที่ ในเวลานี้ ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติได้ปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และให้รหัสพายุว่า "วัน-อี" ("One-E") ที่เวลาประมาณ 15:00 UTC ของวันที่ 25 เมษายน ทำให้พายุลูกนี้กลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวเร็วที่สุดในแอ่ง ในแง่ของพายุที่ก่อตัวขึ้นทางด้านตะวันออกของเส้นเมริเดียนที่ 140 องศาตะวันตก นับตั้งแต่มีการบันทึกสถิติที่เชื่อถือได้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509 เป็นต้นมา โดยถือเป็นพายุที่ก่อตัวขึ้นก่อนที่ฤดูกาลอย่างเป็นทางการจะเริ่มต้นขึ้นถึงสามสัปดาห์ ส่วนสถิติเดิมเป็นของพายุโซนร้อยเอเดรียนในฤดูกาล 2560 ซึ่งก่อตัวขึ้นในวันที่ 9 พฤษภาคม
พายุดีเปรสชันเขตร้อนมีทิศทางเคลื่อนตัวเลี้ยวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือจากจุดที่ก่อตัว โดยการพาความร้อนของระบบพายุย้ายลงไปทางด้านใต้ของระบบ อันเป็นผลมาจากอากาศแห้งที่เพิ่มขึ้นรอบ ๆ ระบบพายุ อย่างไรก็ตาม การพาความร้อนขนาดเล็กที่ปะทุออกนั้น ช่วยให้พายุดีเปรสชันยังคงระดับความรุนแรงของตนไว้ได้ต่อไป แม้ว่าอากาศแห้งจะเริ่มไหลเวียนเข้าสู่ระบบแล้ว วันที่ 26 เมษายน อากาศแห้ง ลมเฉือนที่เพิ่มขึ้น และพื้นผิวน้ำทะเลที่มีอุณหภูมิเย็นขึ้น ทำให้ตัวพายุขนาดเล็กนี้ล้มลง โดยการพาความร้อนใกล้ศูนย์กลางเริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็วและกระจายออกไปจากศูนย์กลางของระบบ ทิ้งไว้เพียงพายุฟ้าคะนองเล็กน้อยเท่านั้น พ้นจากเกณฑ์ที่เหมาะสมของพายุหมุนเขตร้อนไปโดยสิ้นเชิง มีการประกาศว่าพายุดีเปรสชันได้สลายตัวไปแล้ว และกลายเป็นเศษที่หลงเหลือเล็กน้อยในวันเดียวกัน เนื่องจากการพยายามต่อสู้เพื่อการพัฒนาการพาความร้อนอีกครั้ง และการเพิ่มชึ้นของอากาศเสถียรรอบ ๆ ศูนย์กลาง วันต่อมา เศษที่หลงเหลือได้สลายตัวไปอย่างสมบูรณ์
รายชื่อต่อไปนี้ ใช้สำหรับการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงเหนือในปี พ.ศ. 2562 สำหรับชื่อที่ถูกถอน ถ้ามีจะได้รับการประกาศโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2563 โดยชื่อที่ไม่ถูกปลด จะถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในปีฤดูกาล พ.ศ. 2568 รายชื่อชุดนี้เป็นชุดเดียวกันกับที่เคยใช้ไปในฤดูกาล พ.ศ. 2557 เว้น โอเดลีส ซึ่งถูกนำมาใช้แทนที่ โอดีล
ในฤดูกาล 2563 ชื่อในชุดรายชื่อถูกนำมาใช้ทั้งหมด 16 ชื่อ
การเลือกตั้งสภานิติบัญญัติในประเทศเวียดนาม ค.ศ. 2016
การเลือกตั้งสภานิติบัญญัติ เกิดขึ้นในประเทศเวียดนาม เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 ซึ่งพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม ชนะการเลือกตั้ง มีผู้สมัครทั้งหมด 870 คน โดยมีผู้มัครอิสระ 97 คน และอิสระโดยสังกัดแนวร่วมปิตุภูมิเวียดนาม 11 คน
ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2563
ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2563 คือช่วงของฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในซีกโลกเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นฤดูที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนมากที่สุดและสร้างความเสียหายสูงเป็นอันดับที่เจ็ดของแอ่งแอตแลนติกเหนือ นับเป็นฤดูกาลที่ห้าติดต่อกันแล้ว ที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนในแอ่งแอตแลนติกเหนือสูงกว่าค่าเฉลี่ยนับแต่ฤดู 2559 แต่นับเป็นฤดูแรกที่มีกิจกรรมของพายุเป็นอย่างมากนับแต่ฤดู 2560 โดยฤดูกาลนี้ประกอบด้วย พายุหมุนเขตร้อนและพายุหมุนกึ่งเขตร้อนรวม 31 ลูก ซึ่งพายุหมุนทุกลูกยกเว้นพายุดีเปรสชันเขตร้อนสิบ ทวีกำลังแรงขึ้นในลำดับถัดไปทั้งสิ้น ดังนั้นจึงมีพายุดีเปรสชันทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนทั้งสิ้น 30 ลูก ในจำนวนนี้ 13 ลูกได้ทวีกำลังแรงต่อเป็นพายุเฮอริเคน และในจำนวนนี้ 6 ลูกมีกำลังเป็นพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ โดยที่มีกำลังแรงที่สุดคือ ไอโอตา มีกำลังเป็นพายุระดับ 5 ตามมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน และเป็นฤดูกาลที่สองที่มีการนำระบบการตั้งชื่อพายุด้วยชื่อของตัวอักษรกรีกมาใช้ (ครั้งแรกในฤดู 2548) ในบรรดาพายุที่ได้รับชื่อทั้ง 30 ลูก มีพายุอยู่จำนวน 12 ลูกที่พัดขึ้นฝั่งสหรัฐอเมริกาที่ติดกัน (รัฐที่อยู่ติดกันของสหรัฐ) ซึ่งทำลายสถิติของการพัดขึ้นฝั่ง 9 ลูกในฤดู 2459 นอกจากนี้ยังเป็นฤดูกาลที่ห้าติดต่อกันแล้วที่มีพายุเฮอริเคนระดับ 5 อย่างน้อยหนึ่งลูก ในระหว่างฤดูกาล พายุโซนร้อนจำนวน 27 ลูกได้ทำลายสถิติการก่อตัวแรกสุดไปตามจำนวนพายุ ฤดูกาลนี้ยังมีพายุหมุนเขตร้อนที่มีการทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นประวัติการณ์ที่ 10 ลูก เทียบเท่ากับฤดู 2538 โดยกิจกรรมที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนนี้เกิดจากลานีญา ที่ก่อตัวขึ้นในช่วงฤดูร้อนของปี 2563
ฤดูกาลอย่างเป็นทางการนั้นเริ่มนับในวันที่ 1 มิถุนายน และสิ้นสุดในวันที่ 30 พฤศจิกายน วันเหล่านี้เป็นขอบระยะเวลาตามประวัติศาสตร์ที่จะมีพายุก่อตัวขึ้นมากที่สุดในแอ่งแอตแลนติก อย่างไรก็ตามการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวได้ทุกเวลาในปี ดังที่ปรากฏในฤดู 2563 จากการก่อตัวของพายุโซนร้อนอาร์เทอร์และพายุโซนร้อนเบอร์ทา ในวันที่ 16 และ 27 พฤษภาคม ตามลำดับ จึงถือว่าเป็นฤดูกาลที่หกติดต่อกันแล้วที่มีพายุก่อตัวในลักษณะก่อนฤดูกาล (pre-season systems) ต่อมาพายุกริสโตบัลได้ก่อตัวขึ้นในวันแรกของเดือนมิถุนายน และทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวน 15 คน ปลายเดือนกรกฎาคม พายุแฮนนา ได้เป็นพายุเฮอริเคนลูกแรกของฤดูกาล และพัดขึ้นฝั่งที่เซาท์เท็กซัส ตามด้วยพายุเฮอริเคนไอเซอัส ที่พัดขึ้นฝั่งที่บาฮามาสและรัฐนอร์ทแคโรไลนา โดยพายุทั้งสองมีความรุนแรงเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 1 และสร้างความเสียหายไว้รวม 4.725 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ปลายเดือนสิงหาคม พายุลอราพัดขึ้นฝั่งที่รัฐลุยเซียนา เป็นพายุเฮอริเคนระดับ 4 และกลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดในแง่ความเร็วลมที่พัดขึ้นฝั่งรัฐลุยเซียนา ควบคู่กับพายุเฮอริเคนลาสต์ไอส์แลนด์ในปี 2399 พายุลอราสร้างความเสียหาย 1.41 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 77 คน เดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนมากที่สุดในสถิติของแอ่งแอตแลนติก โดยมีพายุได้รับชื่อจำนวนสิบลูก เริ่มจาก พายุนานา ซึ่งมีอิทธิพลต่อประเทศเบลีซในฐานะพายุเฮอริเคนระดับ 1, พายุเฮอริเคนพอเลตต์พัดขึ้นฝั่งที่เบอร์มิวดา ซึ่งนับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฤดู 2557 ก่อนจะมีการเปลี่ยนผ่านไปเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน จากนั้นได้มีการก่อตัวขึ้นใหม่ (reformed) ใกล้กับอะโซร์สและมีการเคลื่อนไหวอยากผิดปกติ ก่อนจะสลายตัวไปในวันที่ 23 กันยายน, พายุเฮอริเคนแซลลีส่งผลกระทบกับรัฐในชายฝั่งอ่าวของสหรัฐ ส่งผลให้เกิดอุทกภัยอย่างหนัก ขณะที่พายุเฮอริเคนเทดดีได้ส่งผลกระทบกับเบอร์มิวดา ก่อนจะส่งผลกระทบกับแอตแลนติกแคนาดา (ด้านมหาสมุทรแอตแลนติกของประเทศแคนาดา) ในฐานะพายุหมุนนอกเขตร้อน จากนั้นจึงได้เริ่มมีการนำชื่อตัวอักษรกรีกมาใช้เป็นชื่อพายุ เริ่มต้นด้วย พายุกึ่งโซนร้อนแอลฟาซึ่งพัดขึ้นฝั่งประเทศโปรตุเกส เดือนตุลาคมเริ่มต้นด้วยพายุโซนร้อนแกมมาและพายุเฮอริเคนเดลตา ซึ่งทั้งคู่ได้ส่งผลกระทบกับคาบสมุทรยูกาตันของประเทศเม็กซิโก โดยต่อมาพายุเดลตาได้ส่งผลกระทบกับรัฐลุยเซียนา จึงกลายเป็นพายุลูกที่ 10 ที่พัดเข้าสหรัฐในฤดูกาลนี้ นอกจากนี้ พายุเฮอริเคนเซตาก็เคลื่อนผ่านคาบสมุทรยูกาตันด้วย ก่อนจะทำลายสถิติเป็นพายุลูกที่ห้าที่พัดขึ้นฝั่งที่รัฐลุยเซียนา จากนั้นจึงกลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกแรกนับตั้งแต่พายุเฮอริเคนแซนดีในปี 2555 ที่สร้างหิมะ ในวันสุดท้ายของเดืิอนตุลาคม พายุเฮอริเคนอีตาก่อตัวขึ้นและส่งผลกระทบกับอเมริกากลางเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 4 ในวันที่ 3 พฤศจิกายน และในที่สุดแล้ว พายุอีตาได้ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 189 คน และมีความเสียหาย 6.68 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ หลังจากนั้นไม่นาน พายุโซนร้อนทีตาได้ก่อตัวขึ้น และพายุลูกสุดท้าย พายุไอโอตา ได้ก่อตัวขึ้นในแคริบเบียน ก่อนจะทวีกำลังแรงอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 5 ในวันที่ 16 พฤศจิกายน นอกจากนี้ยังทำให้ฤดู 2563 นี้เป็นฤดูกาลเดียวที่มีพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ 2 ลูกในเดือนพฤจิกายน โดยพายุไอโอตาทำให้เกิดความเสียหายอย่างรุนแรงในอเมริกากลาง ซึ่งเพิ่งได้รับผลกระทบจากพายุอีตาไป
ก่อนหน้านั้น ทางการสหรัฐได้แสดงความกังวลว่าฤดูพายุเฮอริเคนจะส่งผลกระทบต่อการแพร่ระบาดของโควิด-19 ในกับประชากรในพื้นที่ชายฝั่งสหรัฐได้ ดังแสดงไว้ในหน้าความเห็นพิเศษ (op-ed) ของวารสารแห่งสมาคมการแพทย์อเมริกัน ความว่า "มีความขัดแย้งกันโดยธรรมระหว่างกลยุทธ์ในการปกป้องประชากรจากอันตรายจากพายุเฮอริเคน นั่นคือ การอพยพ และการหลบภัย (เช่น การขนส่งและการรวบรวมผู้คนเข้ากันเป็นกลุ่ม)" และ "แนวทางการชะลอการแพร่ระบาดของโควิด-19 ที่มีประสิทธิภาพ นั่นคือ การเว้นระยะห่างทางกาย และการสั่งให้อยู่แต่บ้าน (เช่น การแยกและการกีดกันผู้คนออกจากกัน)"
ทีมของคลอตซ์แบชระบุว่าจะมีพายุอยู่ในค่าเฉลี่ยต่อฤดูกาล (2524–2553) โดยมีพายุโซนร้อน 12.1, พายุเฮอริเคน 6.4, พายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ 2.7 (มีความรุนแรงถึงระดับ 3 ตามมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน) และดัชนีเอซีอีอยู่ที่ 96.1 ขณะที่องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ จะระบุว่าฤดูกาลนี้จะมีพายุมากกว่าค่าปกติ ใกล้เคียงค่าปกติ หรือน้อยกว่าค่าปกติ และรวมไปถึงจำนวนพายุที่ได้รับชื่อ, พายุที่มีกำลังถึงเฮอริเคน, พายุที่มีกำลังถึงเฮอริเคนขนาดใหญ่ และดัชนีเอซีอี
การคาดหมายก่อนฤดูกาล.
วันที่ 19 ธันวาคม 2562 องค์กรความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มสาธารณะกันของผู้เชี่ยวชาญด้านการประกันภัย การจัดการความเสี่ยง และการพยากรณ์ภูมิอากาศรายฤดูกาลที่มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน ได้ออกการคาดหมายระยะยาวโดยคาดว่าฤดูเฮอริเคนนั้นจะสูงกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย ในรายงานนั้นระบุว่า จะมีพายุที่ได้รับชื่อ 15 ลูก ในจำนวนนั้น 7 ลูกเป็นถึงพายุเฮอริเคน และในจำนวนพายุเฮอริเคนจะมี 4 ลูกที่เป็นพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ และมีดัชนีพลังงานพายุหมุนสะสมอยู่ที่ 105 หน่วย การพยากรณ์นี้อ้างอิงจากการพยากรณ์ลมค้าว่าจะใกล้เคียงค่าปกติ และประกอบกับอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลที่จะอุ่นกว่าปกติเล็กน้อย ทั่วทั้งเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติก รวมไปถึงสภาพเอลนีโญที่เป็นกลางในเขตศูนย์สูตรของมหาสมุทรแปซิฟิกด้วย
พายุโซนร้อนอาร์เทอร์.
วันที่ 12 พฤษภาคม ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติสหรัฐ ระบุว่ามีบริเวณความกดอากาศต่ำที่คาดว่าน่าจะก่อตัวในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ตั้งอยู่บริเวณทางตะวันออกเฉียงเหนือของบาฮามาส ช่วงต้นวันที่ 14 พฤษภาคม ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติเริ่มติดตามบริเวณของกลุ่มฝนและพายุฟ้าคะนองบริเวณช่องแคบฟลอริดา ระบบได้เคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเข้าสู่พื้นที่ประเทศบาฮามาส ขณะที่การจัดระเบียบยังคงที่อยู่ โดยถือเป็นพายุดีเปรสชันลูกแรกของฤดูกาล ณ เวลา 21:00 UTC วันที่ 16 พฤษภาคม การตรวจสอบโดยอากาศยานลาดตระเวน พบหลักฐานที่สนับสนุนให้ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน ให้ชื่อว่า "อาร์เทอร์" ("Arthur") ณ เวลา 03:00 UTC วันที่ 17 พฤษภาคม โดยถือเป็นพายุโซนร้อนก่อนฤดูกาล เนื่องจากฤดูอย่างเป็นทางการกำลังจะเริ่มต้นในวันที่ 1 มิถุนายน ระบบพายุมีการทวีกำลังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ภาพถ่ายดาวเทียมจะแสดงให้เห็นการเริ่มอ่อนกำลังลง ใกล่กับชายฝั่งของรัฐนอร์ทแคโรไลนาเนื่องจากอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลบริเวณขอบ อากาศแห้ง และลมเฉือนระดับปานกลาง อย่างไรก็ตาม พายุอาร์เทอร์กลับมีทวีกำลังขึ้นอีกเล็กน้อย และดูมีลักษณะเป็นพายุเขตร้อนมากขึ้นในช่วงเช้าของวันที่ 18 พฤษภาคม หลังจากนั้น พายุอาร์เทอร์ได้เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่ที่มีลมเฉือนสูงขึ้น ทำให้ศูนย์กลางการไหลเวียนถูกเปิดออก และทำให้ตัวพายุเริ่มมีการเปลี่ยนผ่านไปเป็นพายุนอกเขตร้อน ซึ่งกระบวนการนี้เสร็จสิ้นในเวลา 15:00 UTC ของวันที่ 19 พฤษภาคม ขณะที่ตัวระบบอยู่ทางตะวันออกของตอนใต้ของรัฐเวอร์จิเนีย
ชุดรายชื่อต่อไปนี้ใช้เป็นชื่อสำหรับพายุที่ก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในปี พ.ศ. 2563 มีจำนวนทั้งสิ้น 21 รายชื่อ หากมีพายุก่อตัวขึ้นมากกว่านั้นหลังจากใช้ชื่อสุดท้ายแล้ว จะใช้ชื่อของตัวอักษรกรีกมาเป็นรายชื่อพายุตามลำดับตัวอักษร โดยฤดูกาล 2563 นี้ถือเป็นหนึ่งในสองฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติกเท่านั้นที่ต้องนำนโยบายการตั้งชื่อดังกล่าวมาใช้ หากมีรายชื่อใดถูกถอนจากชุด จะได้รับการประกาศในช่วยฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2564 ระหว่างการประชุมวาระที่ 42 และ 43 ของคณะกรรมการเฮอริเคนโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลก (พร้อมกับรายชื่อที่จะมาแทนในวาระการถอนชื่อจากฤดูกาล 2562) ถ้ารายชื่อที่ถูกถอนเป็นชื่อของตัวอักษรกรีก ชื่อดังกล่าวจะถูกจัดเป็นรายชื่อถูกถอนด้วย แต่จะยังคงไว้ใช้ในชุดรายชื่อเพิ่มเติมต่อไป เช่น หากพายุเดลตาในฤดูกาล 2563 ถูกถอน จะมีการระบุในรายการรายชื่อถูกถอนเป็น "เดลตา 2020" ขณะที่ชื่อพายุเดลตาก็จะยังคงอยู่ในชุดรายชื่อเพิ่มเติมต่อไป ส่วนชื่อที่ไม่ถูกถอนจากชุดรายชื่อดังกล่าวนี้ จะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล 2569 โดยรายชื่อชุดนี้เป็นรายชื่อชุดเดียวกับที่เคยใช้ในฤดูกาล พ.ศ. 2557 ซึ่งไม่มีชื่อใดที่ถูกถอนเลยในปีดังกล่าว ชื่อ"ไอเซอัส"และทุกชื่อตั้งแต่"พอเลตต์"ถึง"วิลเฟรด"ถูกใช้เป็นครั้งแรกในฤดูกาลนี้
ในฤดูกาล 2563 ชื่อในชุดรายชื่อถูกนำมาใช้ทั้งหมด 21 ชื่อ กับรายชื่อจากชุดรายชื่อเพิ่มเติม ("ตัวเอียง") อีก 9 ชื่อ รวมแล้วมีชื่อถูกใช้เป็นชื่อพายุ 30 ชื่อ
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2563
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2563 คือรอบของพายุหมุนเขตร้อน ที่เคยมีการก่อตัวในมหาสมุทรอินเดียเหนือในอดีต ซึ่งไม่มีการกำหนดฤดูอย่างเป็นทางการ แต่พายุไซโคลนมีแนวโน้มก่อตัวระหว่างเดือนเมษายนถึงธันวาคม โดยมีอัตราสูงที่สุดตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงพฤศจิกายน
พายุซูเปอร์ไซโคลนอำพัน.
วันที่ 16 พฤษภาคม 00:00 UTC พายุดีเปรสชันก่อตัวขึ้นทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของอ่าวเบงกอล โดยถูกให้รหัสเรียกว่า BOB 01 หกชั่วโมงต่อมา กรมอุตุนิยมวิทยาอินเดีย (IMD) ได้ปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันหมุนเร็ว ต่อมาในเวลาประมาณ 15:00 UTC ระบบทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไซโคลน ได้รับชื่อว่า "อำพัน" ("Amphan") เช้าวันนั้น มีการเตือนแผ่นดินถล่มและน้ำท่วมในบางส่วนของอินเดียและศรีลังกา โดยคาดว่าจะมีฝนตกในอีกไม่กี่วันที่จะถึง วันที่ 17 พฤษภาคม เวลา 09:00 UTC พายุอำพันทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไซโคลนกำลังแรงมาก ภายใน 12 ชั่วโมงตัวพายุทวีกำลังแรงขึ้น มีการพัฒนาขึ้นของตาพายุ และเริ่มทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุไซโคลนกำลังแรงอย่างมาก โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมระบุว่าพายุอำพันนี้เป็นการก่อพายุหมุนระเบิด (explosive cyclogenesis) จากพายุไซโคลนเทียบเท่าระดับ 1 เป็นพายุไซโคลนเทียบเท่าระดับ 4 ภายใน 6 ชั่วโมง ต่อมาในช่วงเช้า กรมอุตุนิยมวิทยาอินเดีย เวลา 10:30 UTC พายุอำพันได้ทวีกำลังขึ้นเป็นพายุซูเปอร์ไซโคลน โดยมีความเร็วลมต่อเนื่องในสามนาทีที่ 240 กม./ชม. และมีความกดอากาศต่ำที่สุด 925 hPa โดยนับเป็นปีที่สองติดต่อกันแล้วที่มีพายุในระดับพายุซูเปอร์ไซโคลน โดยพายุซูเปอร์ไซโคลนในฤดูก่อน คือ พายุซูเปอร์ไซโคลนจ้าในทะเลอาหรับ
หลังจากสี่เดือนที่ไม่มีกิจกรรมของพายุหมุน ในวันที่ 11 ตุลาคม พายุดีเปรสชันได้ก่อตัวขึ้นเหนือด้านตะวันตกของอ่าวเบงกอลตอนกลาง ต่อมาได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันหมุนเร็วในวันที่ 12 ตุลาคม โดยมีตำแหน่งค่อนข้างคงที่อยู่ในบริเวณเดิม ซึ่งมีการคาดการณ์ว่าจะทำให้เกิดฝนตกในรัฐอานธรประเทศใกล้นครกากินาดา ทั้งนี้มีการออกคำเตือนพายุไซโคลน และชาวประมงได้รับคำแนะนำว่าไม่ควรออกไปในทะเลลึก
ภายในแอ่งนี้ พายุหมุนเขตร้อนจะมีชื่อเมื่อมีความรุนแรงในระดับพายุไซโคลน มีความเร็วลม 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) เป็นชื่อที่คัดเลือกโดยสมาชิกขององค์คณะพายุหมุนเขตร้อนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก (WMO) โดยศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาคในนิวเดลี ได้มีการเริ่มต้นกำหนดชื่อในเดือนกันยายน ปี พ.ศ. 2547 ชื่อในแอ่งนี้ไม่มีการถอดถอนชื่อพายุหมุนเขตร้อน เนื่องจากรายการชื่อเป็นเพียงการกำหนดไว้ใช้เพียงครั้งเดียว ก่อนที่จะร่างรายชื่อใหม่ขึ้นมาทดแทน ถ้าหากมีพายุจากแอ่งมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเคลื่อนเข้ามา ก็จะใช้ชื่อเดิมที่มากับตัวพายุ โดยชื่อ "อำพัน" เป็นชื่อสุดท้ายจากชุดรายชื่อแรกที่ได้รับการเผยแพร่ในปี 2547 ส่วนชื่อ "นิสรรคะ" เป็นชื่อแรกจากชุดรายชื่อใหม่ที่ได้รับการเผยแพร่ในปี 2563
โดยในฤดูการนี้มีชื่อถูกใช้ทั้งสิ้น 5 ชื่อ ได้แก่ อำพัน และตั้งแต่นิสรรคะ ถึง บูเรวี ดังนี้
พรรคสิงคโปร์ก้าวหน้า
พรรคสิงคโปร์ก้าวหน้า (Chinese: 新加坡前进党, ภาษามลายู: Parti Kemajuan Singapura, ภาษาทมิฬ: சிங்கப்பூர் முன்னேற்றக் கட்சி, abbreviation: PSP) เป็นพรรคการเมืองของประเทศสิงคโปร์ ก่อตั้งโดย ตัน เชง บอค อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และสมาชิกอีก 11 คนในปี ค.ศ. 2019
พรรคสิงคโปร์ก้าวหน้าก่อตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2019 ภายหลังที่ได้รับการอนุมัติโดยสำนักทะเบียนแห่งสังคมของสิงคโปร์ โดยแรกเริ่มก่อตั้งโดยอดีตสมาชิกพรรคกิจประชาชน 12 คน พรรคสิงคโปร์ก้าวหน้าก่อตั้งโดยตัน เชง บอค ซึ่งก่อตั้งเป็นพรรคการเมืองเนื่องจากผลของความกัดกร่อนในระบบธรรมาภิบาลในส่วนของความโปร่งใส ความอิสระ และภาระรับผิดชอบ
การเดินทางคอน-ติกิ
การเดินทางคอน-ติกิ เป็นการเดินทางด้วยแพจากทวีปอเมริกาใต้ ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกไปยังพอลินีเชียในปี ค.ศ. 1947 การเดินทางครั้งนี้นำโดยทอร์ เฮเยอร์ดาห์ล นักผจญภัยชาวนอร์เวย์ ชื่อคอน-ติกิ มาจากพระนามเดิมของ Viracocha พระผู้สร้างของชาวอินคา นอกจากนี้ยังเป็นชื่อหนังสือที่เฮเยอร์ดาห์ลเขียนหลังเสร็จสิ้นการเดินทาง (แปลไทยในชื่อ "ล่องแพสู่แปซิฟิค") และชื่อภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2012 (ชื่อไทยของภาพยนตร์คือ "ลอยทะเลให้โลกหงายเงิบ")
เฮเยอร์ดาห์ลเชื่อว่าชาวอเมริกาใต้เป็นผู้ตั้งรกรากในพอลินีเชียตั้งแต่ยุคก่อนโคลัมบัส เขาจึงสร้างแพด้วยวัสดุและเทคโนโลยีในสมัยนั้นเพื่อพิสูจน์สมมติฐานดังกล่าว แพคอน-ติกิสร้างจากลำต้นไม้บัลซา 9 ต้น ประกอบเข้าด้วยกันด้วยเชือกกัญชง ขอบเรือและคัดแคงทำจากไม้สน เสาแพทำจากไม้โกงกาง ส่วนเพิงพักทำจากไม้ไผ่มุงด้วยใบตอง ด้านอาหารที่คณะเดินทางนำไปด้วยได้แก่ น้ำดื่ม 1,040 ลิตร มะพร้าว มันเทศ น้ำเต้า และผักผลไม้อื่น ๆ นอกจากนี้กองทัพสหรัฐยังสนับสนุนอาหารกระป๋อง อาหารแห้งและอุปกรณ์ยังชีพจำนวนหนึ่ง ระหว่างเดินทาง คณะเดินทางจับปลาได้จำนวนมาก เช่น ปลานกกระจอก ปลาอีโต้มอญ และปลาทูน่าครีบเหลือง ขณะที่ด้านการสื่อสารคณะเดินทางใช้วิทยุที่มีรหัสเรียกขาน LI2B เพื่อติดต่อกับสถานีในทวีปอเมริกา
28 เมษายน ค.ศ. 1947 เฮเยอร์ดาห์ลพร้อมด้วยลูกเรือ 5 คนได้แก่ ผู้นำทาง เอริก เฮสเซลแบร์ก (Erik Hesselberg) ผู้ดูแลสัมภาระ เบงต์ แดเนียลส์สัน (Bengt Danielsson) วิศวกร แฮร์มัน วัตซิงเกอร์ (Herman Watzinger) และผู้ดูแลวิทยุสื่อสาร คนุต ฮอกลันด์ (Knut Haugland) และทอร์สตีน ราบี (Torstein Raaby) พร้อมด้วยนกแก้วชื่อ โลริตา ออกเดินทางจากเมืองคาเญา ประเทศเปรู โดยมีเรือของกองทัพเปรูลากออกจากฝั่งเพื่อหลีกเลี่ยงเรือลำอื่น ๆ ก่อนจะล่องไปตามกระแสน้ำฮุมบ็อลท์ วันที่ 30 กรกฎาคม คณะเดินทางมองเห็นแผ่นดินแรกคืออะทอลล์ปูกา-ปูกา ในหมู่เกาะดิสแอปพอยต์เมนต์ จากนั้นวันที่ 4 สิงหาคม คณะเดินทางไปถึงอะทอลล์แองกาเตาและพบกับชาวบ้านบนเกาะ แต่พวกเขาไม่สามารถขึ้นฝั่งได้ ต่อมาในวันที่ 7 สิงหาคม แพคอน-ติกิชนเข้ากับแนวปะการังก่อนจะเกยหาดของเกาะ Raroia ในหมู่เกาะตูอาโมตัส การเดินทางจึงต้องยุติลงหลังคณะเดินทางล่องด้วยระยะทาง 6,980 กิโลเมตร เป็นเวลา 101 วัน ภายหลังคณะเดินทางออกจากเกาะ Raroia ไปยังตาฮีตีด้วยเรือใบของฝรั่งเศส โดยมีซากแพคอน-ติกิ พ่วงไปด้วย
การเดินทางคอน-ติกิแสดงให้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการเดินทางด้วยแพจากทวีปอเมริกาใต้มายังพอลินีเชีย รวมถึงความเป็นไปได้ที่บรรพบุรุษของชาวพอลินีเชียมาจากอเมริกาใต้ อย่างไรก็ตาม สมมติฐานของเฮเยอร์ดาห์ลไม่ได้การยอมรับในวงวิชาการ เวด เดวิส นักมานุษยวิทยาชาวแคนาดาวิจารณ์ว่า "สมมติฐานของเฮเยอร์ดาห์ลนั้น "ละเลย" ต่อหลักฐานทางภาษาศาสตร์ ชาติพันธุ์วรรณนา และพฤกษศาสตร์พื้นบ้านที่มีอยู่จำนวนมาก" ปัจจุบันนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เชื่อว่าชาวพอลินีเชียเป็นส่วนหนึ่งของชาวออสโตรนีเซีย และมีบรรพบุรุษมาจากทางตะวันตกหรือทวีปเอเชีย โดยอิงจากการศึกษาทางภาษาศาสตร์ โบราณคดีและพันธุศาสตร์
มินา
มินา  เป็นย่าน (Neighborhood) แห่งหนึ่งของเมืองมักกะฮ์ ซึ่งอยู่ในแคว้นมักกะฮ์ที่อยู่ทางภาคตะวันตกของประเทศซาอุดีอาระเบีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมักกะฮ์ไป 5 กิโลเมตร โดยมีพื้นที่ประมาณ 20 ตารางกิโลเมตร และตั้งอยู่บนถนนระหว่างใจกลางมักกะฮ์และเขาอารอฟัต
มินาเป็นที่รู้จักในช่วงที่ผู้แสวงบุญมาทำพิธี "ฮัจญ์" โดยที่หุบเขาของมินา มีสะพานญะมะรอตอยู่ ซึ่งเป็นที่ที่ทำพิธีการขว้างหินใส่เสาหิน โดยจะทำพิธีนี้ในช่วงตะวันขึ้นจนถึงตะวันตกในวันสุดท้ายของพิธีฮัจญ์. มินาเป็นสถานที่ที่ผู้แสวงบุญมาขว้างหิน เพื่อรำลึกถึงนบีอิบรอฮีม (อับราฮัม) ที่ขว้างหินใส่มารร้ายที่มาระหว่างเขากับอัลลอฮ์. ผู้แสวงบุญหลายคนได้เดินวนรอบกะอ์บะฮ์เจ็ดรอบ แล้วไปเยี่ยมชมบ่อซัมซัม. ส่วนใหญ่จะใช้เวลาคืนแรกที่ทุ่งมินา เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่แปดถึงสิบสองของพิธีฮัจญ์ ตอนอยู่ที่มินานั้น ผู้ชายกับหญิงไม่สามารถนอนด้วยกันได้
ในระหว่างสงครามกลางเมืองซีเรีย ทางประชาคมระหว่างประเทศ (international community) ได้กดดันซาอุดอาระเบียให้แปลงเต้นท์ที่ไม่มีใครอยู่เป็นบ้านสำหรับผู้ลี้ภัยทางสงคราม
เหตุเหยียบกันในปีค.ศ. 2015.
เมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2015 ได้เกิดเหตุการณ์เหยียบกันที่สี่แยกของถนนสาย 204 และ 223 ซึ่งเป็นถนนที่ไปยังสะพานญะมะรอต ทำให้ผู้คนกว่า 2,000 คนหายใจไม่ออกและถูกเหยียบจนเสียชีวิต ในขณะที่อีก 934 คนแค่บาดเจ็บ มันเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงที่สุดนับตั้งแต่ปีค.ศ.1990 ซึ่งมีผู้เสียชีวิตไป 1,426 คน และเป็นการเหยียบกันตายมากที่สุดของศตวรรษที่ 21 โดยทำให้มีผู้เสียชีวิตไปอย่างน้อย คน ส่วนทาง Associated Press รายงานว่ามีคนเสียชีวิตไป คน
พรรคคอมมิวนิสต์ทะเลจีนใต้
พรรคคอมมิวนิสต์ทะเลใต้ (ตัวย่อ SSCP), หรือเรียกอีกชื่อว่า พรรคนานยางคอมมิวนิสต์ , เป็นพรรคการเมืองลัทธิคอมมิวนิสต์ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1925 เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนได้แยกย้ายพลัดถิ่นในภูมิภาคเพื่อสร้างทางไปสู่พรรคคอมมิวนิสต์ระดับภูมิภาค
ซึ่งพรรคคอมมิวนิสต์ทะเลใต้ มีสถานที่ทำการอยู่ที่ประเทศสิงคโปร์. และในปี ค.ศ. 1930 พรรคคอมมิวนิสต์ทะเลใต้ได้ถูกยกเลิก และพรรคคอมมิวนิสค์ระดับชาติได้ก่อตั้งขึ้น เช่นพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน (นำโดยโฮจิมินห์), พรรคคอมมิวนิสต์มลายา และพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย
เสียงประชาชน (ประเทศสิงคโปร์)
เสียงประชาชน (PV) เป็นพรรคการเมืองในประเทศสิงคโปร์ และนำโดยอดีตสมาชิกพรรคความเป็นปึกแผ่นแห่งชาติ และเลขาธิการพรรคอย่าง ลิมทีน ลีมทีนเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากกลุ่มแลมพายส์ในการเลือกตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2015 ภายใต้การนำของพรรคความเป็นปึกแผ่นแห่งชาติ อย่างไรก็ตาม ลิมทีนได้ลาออกจากพรรคความเป็นปึกแผ่นแห่งชาติเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2017
อุดมการณ์และวัตถุประสงค์.