pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การอุปมาว่า เสียงของกวีนิพนธ์นั้น เสนาะยิ่งกว่าเสียงแห่งนกการเวก เสียงนกการเวกนั้นไพเราะปานใด หนังสือไตรภูมิโลกวินิจฉัยกถา ของพระยาธรรมปรีชา (แก้ว) กวีในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้พรรณนาไว้ ดังนี้
เสียงนกการเวกส่งสำเนียงหวานไพเราะดังกึกก้อง สัตว์จตุบาททั้งหลายได้ยินยังเคลิบเคลิ้ม เสือโคร่งไล่ติดตามเนื้อน้อย ๆ ยังลืมตน เคลิบเคลิ้มฟังเสียงไพเราะ ฝ่ายเนื้อน้อย ๆ ก็ลืมกลัวหยุดฟังเสียงนกเช่นกัน หมู่ปักษาชาติทั้งหลายได้ฟังเสียงนกการเวกต่างก็ราปีกหยุดฟังเสียงนิ่งราวรูปปั้นที่มีบุคคลนำไปติดไว้บนเพดาน แม้แต่ปลาก็ลืมตนลอยตัวตรง ๆ หยุดฟังเสียงนกการเวกเช่นกัน
ชื่อ "เสนาะฉันท์" นี้ มิใช่เป็นชื่อที่ท่านผู้ทรงนิพนธ์ได้ตั้งไว้ หากแต่เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นใหม่ เพื่อสะดวกในการอ้างอิงถึงในหนังสือเล่มนี้ คำว่า "ฉันท์" หมายถึงคำประพันธ์ทุกชนิด
ถอดคำประพันธ์
บทที่ 1 ฟ้าร้องเสียงกระหึ่มกึกก้องท้องฟ้า
เสียงปี่พาทย์ดีดสีบรรเลงอันน่าเพลิดเพลิน
ไม่อาจทำให้สะเทือนอารมณ์ได้เท่ากับความไพเราะของบทกวี
ถ้อยคำของสาวงามอันเป็นที่รักไม่อาจเทียบเท่าความไพเราะของกวีนิพนธ์
บทที่ 2 นกการเวกที่เปล่าเปลี่ยวใจส่งเสียงร้องดังระงมถึงสวรรค์
ไม่อาจเทียบได้กับความไพเราะของกวีนิพนธ์อันลึกซึ้ง
อาทิตย์และจันทร์ส่องแสงอยู่กลางฟ้า ทำให้โลกเจิดจรัส
หรือยามเมฆครึ้มที่บดบังแสง ก็ยังไม่งามเท่ากับคำพรรณนาของกวีนิพนธ์
คุณค่าในการอ่าน
โคลงสี่สุภาพทั้ง 2 บทนี้เป็นที่นิยมยกย่องกันมานานว่ามีความไพเราะ มีโวหารลึกซึ้ง
คมคายและมีลักษณะเด่นในการใช้โวหารภาพพจน์ เป็นบทกวีที่ดีเด่นในเชิงเปรียบเทียบ โดยอุปมาว่าเสียงไพเราะของกวีนิพนธ์นั้น ไพเราะยิ่งกว่าเสียงแห่งนกการเวก
ในด้านการใช้คำ จะเห็นได้ว่ากวีใช้คำที่ง่าย ถึงแม้จะไม่มีปรากฏอยู่ในพจนานุกรมก็ตาม เช่นคำว่า พรึ้ม สะดิ้งฤดี แสงสอึ้ง ซึ่งการอ่านบทกวีนี้ต้องอาศัยจินตนาการและการอ่านออกเสียง จึงจะสมบูรณ์ทั้งรสคำและรสความ
แฟร์ดีนันท์ ซโวนีมีร์ ฮาพส์บวร์ค-โลทริงเงิน
แฟร์ดีนันท์ ซโวนีมีร์ ฮาพส์บวร์ค-โลทริงเงิน  ชื่อตามพระยศคือ อาร์ชดยุกแฟร์ดีนันท์ ซโวนีมีร์ แห่งออสเตรีย ชื่อในวงการแข่งรถคือ แฟร์ดีนันท์ ฮาพส์บวร์ค เป็นผู้มีสิทธิ์ลำดับหนึ่งในราชบัลลังก์ออสเตรีย, ฮังการี, โครเอเชีย และโบฮีเมีย (ประเทศเช็กเกียในปัจจุบัน)
อาร์ชดยุกแฟร์ดีนันด์ ประสูติเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1997 ณ เมืองซาล์ซบูร์ก ประเทศออสเตรีย ทรงเป็นพระราชปนัดดาในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย เป็นพระราชโอรสองค์เดียวในอาร์ชดยุกคาร์ล และอาร์ชดัชเชสฟรันท์เช็สคา ผู้เป็นประมุขราชวงศ์ฮาพส์บวร์ควงศ์ออสเตรีย-ฮังการีในปัจจุบัน ทำให้ในปัจจุบันอาร์ชดยุกแฟร์ดีนันด์เป็นรัชทายาทอันดับ 1 ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
เสนาะห์ฉันท์
การแข่งขันแบบพบกันหมด
การแข่งขันแบบพบกันหมด  เป็นรูปแบบการแข่งขันประเภทหนึ่ง ซึ่งผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนจะต้องแข่งขันกับผู้แข่งขันคนอื่นทุกคนเป็นจำนวนครั้งเท่ากัน ซึ่งมักจะเป็นแบบเหย้า-เยือน ถ้าผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนแข่งขันกับผู้แข่งขันคนอื่นทุกคน คนละ 1 ครั้ง จะเรียกว่า "การแข่งขันแบบพบกันหมดครั้งเดียว"  ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ในรอบแบ่งกลุ่มของการแข่งขันที่มีเจ้าภาพประเทศเดียว
การทดลองของมิลแกรม
การทดลองของมิลแกรมว่าด้วยการเชื่อฟังผู้มีอำนาจ เป็นชุดของการทดลองจิตวิทยาสังคมซึ่งศาสตราจารย์ สแตนลีย์ มิลแกรม นักจิตวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยเยล เป็นผู้จัดทำ การทดลองดังกล่าววัดความสมัครใจของผู้เข้าร่วมการศึกษาซึ่งเป็นชายต่างอาชีพต่างระดับการศึกษา ว่าจะเชื่อฟังผู้มีอำนาจเพียงใดเมื่อผู้มีอำนาจออกคำสั่งให้เขาทำสิ่งที่ขัดกับมโนธรรมส่วนตัว ผลการทดลองที่คาดไม่ถึงนี้มีว่า บุคคลส่วนมากพร้อมเชื่อฟังแม้ไม่เต็มใจ แม้จะประจักษ์ว่าก่อให้เกิดการบาดเจ็บและความทรมานร้ายแรง มิลแกรมอธิบายงานวิจัยนี้ครั้งแรกในบทความตีพิมพ์ใน"วารสารจิตวิทยาอปกติและจิตวิทยาสังคม" ("Journal of Abnormal and Social Psychology") ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2506 และต่อมาได้อภิปรายการค้นพบของเขาในรายละเอียดในหนังสือ "การเชื่อฟังผู้มีอำนาจ: มุมมองทดลอง" ("Obedience to Authority: An Experimental View") ตีพิมพ์เมื่อปี 2517
งานทดลองนี้เริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม 2504 สามเดือนหลังการพิจารณาอาชญากรสงครามนาซีเยอรมัน อดอล์ฟ ไอชมันน์ ในนครเยรูซาเล็ม มิลแกรมออกแบบการศึกษาจิตวิทยาของเขาเพื่อตอบคำถามซึ่งแพร่หลายกันในเวลานั้นว่า "เป็นไปได้หรือไม่ที่ไอชมันน์และผู้ร่วมกระทำความผิดนับล้านในฮอโลคอสต์เพียงแค่กระทำตามสั่งเท่านั้น เราจะเรียกเขาทั้งหมดว่าผู้ร่วมกระทำความผิดได้หรือไม่" (Could it be that Eichmann and his million accomplices in the Holocaust were just following orders? Could we call them all accomplices?) มีการทำการทดลองซ้ำหลายครั้งในภายหลังโดยให้ผลสอดคล้องกันในสังคมต่าง ๆ เพียงแต่ให้ผลร้อยละของผู้เชื่อฟังต่างกันเท่านั้น
มิลแกรมสรุปใจความงานทดลองของเขาในบทความ "The Perils of Obedience" (ภยันตรายของความเชื่อฟัง) ในปี 2517 ไว้ดังนี้
มิลแกรมลงโฆษณาหนังสือพิมพ์หาอาสาสมัครมาช่วยร่วมการวิจัย โดยในตอนแรกอาสาสมัครถูกหลอกว่านี่เป็นการวิจัยเกี่ยวกับความจำและการเรียนรู้ ผู้วิจัยแกล้งปลอมตัวเป็นนักชีววิทยาอายุ 31 ปี ท่าทางเข้มงวด แต่งตัวใส่ชุดคลุมแลป ผู้ช่วยนักวิจัยทำตัวเป็นอาสาสมัครปลอม อายุ 47 ปี ท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นกันเอง
ในห้องมีคนสามคน นักวิจัย อาสาสมัครปลอม และ อาสาสมัครจริง ในตอนแรก นักวิจัยให้อาสาสมัครจริงหยิบบัตรหนึ่งใบขึ้นมาจากหมวก แกล้งทำเป็นว่ามีโอกาส 50-50 ที่จะได้คำว่า "ผู้สอน" หรือ "นักเรียน" แต่ทว่าจริงๆ อาสาสมัครตัวจริงหยิบได้คำว่า "ผู้สอน" เพราะในหมวกมีแต่คำนั้น ในระหว่างนี้ อาสาสมัครปลอมพูดเปรยๆ ว่าเขาเป็นโรคหัวใจ
"นักเรียน" (ผู้ช่วยนักวิจัย ซึ่งเล่นเป็นอาสาสมัครปลอม) และ "ผู้สอน" (อาสาสมัครตัวจริง) ถูกพาไปคนละห้องซึ่งมองไม่เห็นกัน แต่ว่าได้ยินเสียงกัน นักวิจัย ช็อกผู้สอนด้วยกระแสไฟฟ้า 45 โวลต์ เพื่อให้ผู้สอนได้ลองสัมผัส ว่ากระแสช็อกรู้สึกอย่างไร นักวิจัยบอกผู้สอนว่า ตอนนี้นักเรียนถูกมัดนั่งอยู่บนเก้าอี้ ติดกับเครื่องช็อกกระแสไฟฟ้า ซึ่งสวิตช์อยู่ในห้องผู้สอน
นักวิจัยให้ผู้สอนอ่านคำให้นักเรียนฟังทีละคู่ หลังจากนั้นถามคำถามทดสอบดูว่า นักเรียนจำและจับคู่คำเหล่านั้นได้หรือไม่ นักเรียนมีปุ่มสี่ปุ่มให้กดตอบคำถาม ถ้านักเรียนตอบผิด ผู้สอนต้องส่งกระแสไฟฟ้าไปช็อกนักเรียน โดยเริ่มจาก 15 โวลต์เมื่อตอบคำถามแรกผิด และช็อกด้วยกระแสหนักขึ้น เป็น 30, 45, 60... จนถึง 450 โวลต์เมื่อตอบผิดในคำถามต่อๆ ไป
ผู้สอนคิดว่าเขากำลังช็อกนักเรียนจริงๆ แต่ในอีกห้องหนึ่งนั้นนักเรียนนั่งอยู่สบายๆ ไม่ได้รับกระแสไฟฟ้า แค่แกล้งตอบผิดและทำเสียงเหมือนเจ็บปวด เมื่อกระแสไฟฟ้าเริ่มแรงขึ้น นักเรียนเริ่มเอามือทุบผนังกั้นห้อง และแกล้งร้องถึงโรคหัวใจของเขา มาถึงขั้นนี้ผู้สอน (อาสาสมัครจริง) มักจะเริ่มลังเลใจและอยากจะหยุดทำการทดลอง แต่โดยมากแล้วจะยอมทำการทดลองต่อไป เมื่อนักวิจัยบอกว่าเขาจะรับผิดชอบทุกอย่าง อาสาสมัครบางคนเริ่มหัวเราะอย่างประหม่าเมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนมาจากห้องนักเรียน
หากระหว่างนั้นผู้รับการทดลองแสดงความประสงค์ยุติการทดลอง เขาจะได้รับคำสั่งต่อเนื่องจากผู้ทดลองเป็นลำดับดังนี้
ถ้าอาสาสมัครยังไม่ยอมทำการทดลองต่อ หลังจากนักวิจัยพยายามชักจูงด้วยข้อความเหล่านี้ การวิจัยก็จบลง ถ้าอาสาสมัครยอมทำการทดลองต่อไปเรื่อย ๆ สุดท้ายแล้วการทดลองจะจบลงเมื่อนักเรียนถูกช็อกด้วยกระแสไฟฟ้าสูงสุด 450 โวลต์สามครั้ง
ผู้ทดลองยังให้คำชักจูงพิเศษหากผู้สอนแสดงความเห็นเฉพาะ หากผู้สอนถามว่าผู้เรียนอาจได้รับอันตรายทางกายถาวร ผู้ทดลองจะตอบว่า "แม้การช็อกจะเจ็บปวด แต่ไม่มีความเสียหายต่อเนื้อเยื่อถาวร ฉะนั้นกรุณาทำต่อ" หากผู้สอนกล่าวว่าผู้เรียนต้องการหยุดอย่างชัดเจน ผู้ทดลองจะตอบว่า "ไม่ว่าผู้เรียนชอบหรือไม่ คุณต้องทำต่อจนกว่าเขาจะได้เรียนรู้คู่คำทั้งหมดอย่างถูกต้อง ฉะนั้นกรุณาทำต่อ"
ก่อนเริ่มการทดลอง มิลแกรมอธิบายการทดลอง ให้นักเรียนสิบสี่คนในคณะจิตวิทยาฟัง และให้พวกเขาทายว่าผลการทดลองจะออกมาเป็นอย่างไร ทุกคนทำนายว่าเพียงส่วนน้อยของอาสาสมัคร (คำตอบของนักเรียนอยู่ในช่วง 0-3% เฉลี่ย 1.2%) จะทำการทดลองจนถึงระดับแรงดันไฟฟ้าสูงสุด มิลแกรมยังหยั่งความเห็นเพื่อนร่วมงานของเขาอย่างไม่เป็นทางการ และพบว่า พวกเขาเชื่อว่าอาสาสมัครน้อยมากจะทำการทดลองไปเกินการช็อกที่รุนแรงมาก มิลแกรมยังหยั่งความเห็นจากจิตแพทย์สี่สิบคนจากสถาบันแพทยศาสตร์ และพวกเขาเชื่อว่าจนถึงช็อกที่สิบ เมื่อเหยื่อเรียกร้องให้ปล่อยเป็นอิสระ อาสาสมัครส่วนมากจะหยุดการทดลอง พวกเขาทำนายว่า เมื่อถึงช็อก 300 โวลต์ เมื่อเหยื่อปฏิเสธจะตอบ จะเหลืออาสาสมัครเพียง 3.73% ที่ยังทำการทดลองต่อไป และพวกเขาเชื่อว่า "มีอาสาสมัครเกินหนึ่งในสิบของหนึ่งเปอร์เซนต์เล็กน้อยจะทำการทดลองจนถึงช็อกสูงสุดบนบอร์ด"
ในชุดการทดลองแรกของมิลแกรม อาสาสมัครเข้าร่วมการทดลอง 65% (26 จาก 40 คน) ทำการทดลองไปจนถึงขั้นกระแสไฟฟ้าสูงสุดที่ 450 โวลต์ แม้หลายคนจะรู้สึกอึดอัดที่ได้ทำเช่นนั้น เมื่อถึงขั้นหนึ่ง อาสาสมัครทุกคนจะหยุดและตั้งคำถามถึงการทดลอง บางคนจะให้เงินที่จ่ายให้เข้าร่วมการทดลองคืน ตลอดการทดลอง อาสาสมัครแสดงระดับความเครียดต่าง ๆ กัน อาสาสมัครนั้นเหงื่อออก สั่นเทา พูดติดอ่าง กัดริมฝีปาก ครวญคราง จิกเล็บเข้าเนื้อตัวเอง และบางคนถึงกับระเบิดหัวเราะออกมาอย่างประสาทหรือชัก
ภายหลัง ศาสตราจารย์ มิลแกรม และนักจิตวิทยาอื่น ๆ ได้ทำการทดลองซ้ำทั่วโลก ซึ่งให้ผลคล้ายกัน มิลแกรมได้สอบสวนผลกระทบของที่ตั้งของการทดลองต่อระดับการเชื่อฟังโดยจัดการทดลองในสำนักงานในที่ลับและไม่ได้จดทะเบียนในนครที่แออัด ซึ่งตรงข้ามกับที่เยล อันเป็นมหาวิทยาลัยที่ได้รับความเคารพนับถือ ระดับของการเชื่อฟัง "แม้จะลดลงบ้าง แต่ก็ไม่ได้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด" สิ่งที่ก่อให้เกิดความแตกต่างคือ ความใกล้ชิดของ "ผู้เรียน" กับผู้ทำการทดลอง
ดร. โธมัส แบลส แห่งมหาวิทยาลัยแมรีแลนด์ บัลติมอร์เคาน์ตี ทำการอภิวิเคราะห์ต่อผลของพฤติกรรมที่แสดงออกมาซ้ำ ๆ ในการทดลอง เขาพบว่าร้อยละของอาสาสมัครที่เตรียมช็อกด้วยกระแสไฟฟ้าที่ถึงตายยังคงมีสูงอยู่อย่างประหลาด คือ 61-66% โดยไม่ขึ้นอยู่กับเวลาและสถานที่ทดลอง
จรรยาบรรณในการทำการทดลอง.
การทดลองของมิลแกรมนั้น ได้สร้างข้อกังขาต่างๆ เรื่องของงานวิจัยเชิงจรรยาบรรณทางการทดลองวิทยาศาสตร์ อันเนื่องมาจากความเครียดทางอารมณ์ขั้นร้ายแรง และความขัดแย้งภายในของอาสาสมัครจริง นักวิจารณ์บางท่านอย่าง จีนา เพอร์รี ได้แย้งขึ้นมาว่าอาสาสมัครจริงอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะทำมากกว่า แต่มิลแกรมก็ได้ออกมาแย้งว่า ร้อยละ 84 จากการทำแบบสำรวจกับอาสาสมัครจริงบอกว่าพวกเขานั้น "ดีใจ" หรือ "ดีใจมากๆ" ทีได้ร่วมการทดลอง ส่วนร้อยละ 15 ก็เลือกว่า "เฉยๆ (neutral)" (จากผลการสำรวจของอาสาสมัครจริง 92%) และที่เหลือส่วนใหญ่ก็เขียนจดหมายขอบคุณ อาสาสมัครจริงหลายคนที่ออกไป ก็เขียนคำร้องมาขอเป็นผู้ช่วยกับมิลแกรมด้วย
หกปีต่อมา (อยู่ในประมาณช่วงสงครามเวียดนาม) มีอาสาสมัครจริงหนึ่งคน ได้เขียนจดหมายถึงมิลแกรม ว่าทำไมถึงดีใจ ทั้งๆ ที่เต็มไปด้วยความกดดันว่า :
ในหนังสือ "Obedience to Authority: An Experimental View" มิลแกรมได้แย้งต่อการโจมตีด้านจรรยาบรรณในการทดลอง เนื่องจากผลที่เขาต้องการรู้นั้น จะเป็นการเปิดเผยความจริงไม่พึงประสงค์ของธรรมชาติของมนุษย์ ส่วนข้อโต้แย้งอื่นๆ จะเป็นเรื่องปัญหาอันร้ายแรงในการทดลองทางวิธีวิทยานี้
ตริตราภรณ์มงกุฎไทย
ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย
ประถมาภรณ์มงกุฎไทย
มหาวชิรมงกุฎ
เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย
จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย
ตริตาภรณ์มงกุฎไทย
จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก
ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก
ตริตาภรณ์ช้างเผือก
เบญจมาภรณ์ช้างเผือก
ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ
ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ มีอักษรย่อว่า ต.จ.ว. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ในตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะพระราชทานเฉพาะฝ่ายหน้า (บุรุษ) จำนวน 250 ดวง โดยตติยจุลจอมเกล้าวิเศษจัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติอันดับที่ 21 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
"เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ประกอบด้วย ดวงตราซึ่งมีลักษณะเหมือนทุติยจุลจอมเกล้า แต่ขนาดย่อมกว่า โดยมีลักษณะดังนี้"
ดวงตราของตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ใช้สำหรับประดับห้อยกับแพรแถบสีชมพู กว้าง 4 เซนติเมตร มีดอกไม้จีบติดบนแพรแถบและมีเข็มทอง ประดับที่อกเบื้องซ้าย
เหรียญทองมงกุฎไทย
เสนางคะบดี
สนามกีฬาแห่งชาติกรุงปักกิ่ง
หม่อมเจ้าเขจรจรัสฤทธิ์ กฤดากร
พระตำหนักเลอดิส
พระตำหนักเลอดิส (Le Dix Palace) เป็นพระตำหนักที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ตั้งอยู่เลขที่ 10 ซอยแสงมุกดา ถนนสุขุมวิท ซอยสุขุมวิท 43 แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร (Le Dix แปลว่า บ้านเลขที่ 10 ในภาษาฝรั่งเศส) สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ ทรงย้ายมาประทับที่นี่ ตั้งแต่ พ.ศ. 2523
พระตำหนักเลอดิส อยู่ในอาณาบริเวณเดียวกับ พระตำหนักวิลล่าวัฒนา อาคาร 6 ชั้นตั้งอยู่ในซอยบ้านดอน ถนนสุขุมวิท 47 สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2540 เพื่อใช้เป็นที่ทรงงานหรือเป็นที่รับแขก ตั้งชื่อตาม พระตำหนักวิลล่าวัฒนา (Villa Vadhana) เมืองปุยยี ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นพระตำหนักที่สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีทรงเช่าใช้เป็นที่ประทับ ตั้งแต่วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2478 เป็นเวลากว่าสิบปี
วังเลอดิส
วงศ์เงาะ
วงศ์เงาะ วงศ์ไม้ลำไย หรือ วงศ์ประคำดีควาย (Sapindaceae) เป็นวงศ์ของพืชดอกในอันดับเงาะ มีอยู่ประมาณ 140–150 สกุล หรือ 1,400–2,000 ชนิด เช่น เมเปิล เงาะ ลิ้นจี่ ประคำดีควาย
สมาชิกของวงศ์เงาะพบได้ในภูมิภาคเขตอบอุ่นไปจนถึงเขตร้อนทั่วโลก
พืชในวงศ์เงาะมีลักษณะวิสัยที่หลากหลาย ตั้งแต่ไม้ต้นไปจนถึงไม้ล้มลุกหรือไม้เถาเนื้อแข็ง โดยปกติแล้วใบจะสลับแบบเวียน บางครั้งอาจขึ้นตรงข้ามกัน (ในสกุล "Acer" "Aesculus" และสกุลอื่น ๆ อีก 2–3 สกุล) ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นใบประกอบแบบขนนก
หยาง จงเหว่ย์
หยาง จงเหว่ย์ (4 เมษายน พ.ศ. 2521 - ) (; จีน: 楊宗緯; พินอิน: Yáng Zōngwěi) เป็นนักร้องชาวไต้หวันที่โด่งดังในไต้หวัน
โกลเรีย ฮับส์บูร์ก-โลทริงเงิน
อาร์ชดัชเชสกลอเรียแห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: กลอเรีย มาเรีย บ๊อกดาน่า พาโลม่า เรจิน่า ฟีโอน่า กาเบรียลล่า; Gloria Maria Bogdana Paloma Regina Fiona Gabriela von Habsburg-Lorraine) ประสูติเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ณ เมืองซาล์ซบูร์ก ประเทศออสเตรีย เป็นพระราชธิดาองค์เล็กในอาร์คดยุคคาร์ลและอาร์ชดัชเชสฟรานเซสก้า จักรพรรดิและจักรพรรดินีแห่งออสเตรีย-ฮังการี
คณะออกัสติเนียน
คณะออกัสติเนียน  เป็นคณะนักบวชคาทอลิกกลุ่มหนึ่ง ตั้งชื่อตามนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป (ค.ศ. 354 - ค.ศ. 450) ปัจจุบันมีสองแบบ ได้แก่
Augustinian order
นิกายออกัสติเนียน
อนุสัญญาเจนีวา
อนุสัญญาเจนีวา  คือสนธิสัญญาสี่ฉบับ และพิธีสารสามฉบับที่วางมาตรฐานในการปฏิบัติต่อผู้เป็นเหยื่อของสงครามอย่างมีมนุษยธรรม ได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2492 และเริ่มมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2493 มีเป้าหมายให้การสงเคราะห์ทหาร และพลเรือนที่ได้รับผลกระทบจากสงคราม โดยประสานงานใกล้ชิดกับคณะกรรมการกาชาดสากล (ไอซีอาร์ซี)
จากการประชุมที่จัดโดยรัฐบาลประเทศสวิตเซอร์แลนด์และประเทศต่าง ๆ ในยุโรปอีก 12 ประเทศในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2407 อนุสัญญาทั้งสี่ฉบับมีสาระสำคัญดังนี้
นอกจากนี้ อนุสัญญาเจนีวาฉบับนี้ ยังได้กล่าวถึงข้อกำหนดเกี่ยวกับการคุ้มครองพลเรือนให้พ้นจากภัยสงครามระหว่างประเทศและคุ้มครองแก่พวกกบฏให้พ้นจากการถูกทรมานในกรณีเกิดสงครามกลางเมืองภายในประเทศ รวมทั้งมีสาระอื่น ๆ อีก เช่น เงื่อนไขการลงโทษเพื่อคุ้มครองผู้ถูกต้องโทษ และการส่งตัวนักโทษสงครามกลับสู่ประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของตน เป็นต้น
พิธีสาร.
อนุสัญญาปี 2492 ยังมีการแก้ไขเพิ่มเติมด้วยพิธีสารอีกสามฉบับ
อนุสัญญาเจนีวาใช้ได้ในยามสงครามและการขัดกันด้วยอาวุธต่อรัฐบาลที่ให้สัตยาบันต่อเงื่อนไขของอนุสัญญา รายละเอียดของการใช้มีระบุในข้อ 2 และ 3 ร่วม
ข้อ 2 ร่วมว่าด้วยการขัดกันด้วยอาวุธระหว่างประเทศ.
ระบุว่าอนุสัญญาเจนีวาใช้กับความขัดแย้งระหว่างประเทศทุกกรณี ซึ่งรัฐซึ่งรบกันอยู่นั้นอย่างน้อยหนึ่งรัฐให้สัตยาบันอนุสัญญาเจนีวา โดยหลักคือ
เมื่อเข้าเงื่อนไขความขัดแย้งระหว่างประเทศ จะถือว่าใช้ความคุ้มครองเบ็ดเสร็จของอนุสัญญาฯ
อำเภอระโนด
ระโนด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช (ท้องที่ตำบลคลองแดน และตำบลแดนสงวนในปัจจุบัน), อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง (ท้องที่ตำบลตะเครียะ และตำบลบ้านขาวในปัจจุบัน) และอำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา
อำเภอระโนด เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรสทิงพระ เดิมเป็นเมืองหนึ่งของเมืองจะทิ้งพระ (พัทลุง) ในสมัยรัชกาลที่ 3 ก็ไปขึ้นกับเมืองนครศรีธรรมราช ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 จึงได้กลับมาขึ้นกับเมืองสงขลา เมื่อมีการจัดการปกครองเป็นมณฑลเทศาภิบาล ได้ยุบเมืองระโนด ตั้งเป็นกิ่งอำเภอระโนด และให้ขึ้นกับอำเภอจะทิ้งพระ (สทิงพระ) และในปี พ.ศ. 2466 กิ่งอำเภอระโนด ได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอระโนด
อำเภอระโนดตั้งอยู่บนคาบสมุทรสทิงพระ ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอระโนดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 73 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอระโนดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
อำเภอนาหม่อม
นาหม่อม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา
ท้องที่อำเภอนาหม่อม เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหาดใหญ่ กระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่ตำบลนาหม่อม ตำบลพิจิตร ตำบลทุ่งขมิ้น และตำบลคลองหรัง ของอำเภอหาดใหญ่ ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาหม่อม ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2524 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 2 มิถุนายน ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาหม่อม ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน
อำเภอนาหม่อมตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอนาหม่อมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอนาหม่อมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
คณะเบเนดิกติน
คณะนักบุญเบเนดิกต์  นิยมเรียกกันว่า คณะเบเนดิกติน (Benedictine Order) (ค.ศ. 480 - ค.ศ. 547) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่ใช้ชีวิตอารามวาสีตามหลักวินัยของนักบุญเบเนดิกต์ นักพรตในคณะนี้จะอาศัยอยู่ร่วมกันในคริสต์ศาสนสถานที่เรียกว่าอาราม (บางอารามเรียกว่าแอบบีย์หรือไพรออรี) ซึ่งแต่ละอารามจะปกครองตนเองเป็นอิสระ ไม่ขึ้นต่ออารามอื่น ๆ มีสมาพันธ์เบเนดิกตินซึ่งสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 13 ทรงตั้งขึ้นเพื่อเป็นองค์การปกครองคณะในระดับสากล มีอธิการไพรเมตเป็นประธานสมาพันธ์
หลังจากที่เบเนดิกต์ได้บำเพ็ญพรต อธิษฐานภาวนา อ่านคัมภีร์ไบเบิล และอดอาหาร ได้ระยะหนึ่งก็มีผู้ศรัทธาหลายคนสนใจขอร่วมบำเพ็ญตามแนวทางของท่าน เบเนดิกต์จึงได้ก่อตั้งอารามขึ้น 12 แห่ง แต่ละแห่งมีนักพรต 12 รูป มีอธิการเป็นหัวหน้าอาราม อธิการแต่ละคนขึ้นตรงต่อเบเนดิกต์ซึ่งขณะนั้นท่านมีอายุได้เพียง 25 ปีเท่านั้น ต่อมามีบาทหลวงคนหนึ่งในโบสถ์ใกล้อารามเกิดริษยาจึงหาทางแกล้งท่านต่าง ๆ นา ๆ จนท่านต้องย้ายไปบำเพ็ญพรตที่ภูเขากัสซีโน (Cassino) พร้อมกับศิษย์จำนวนหนึ่ง ที่นี่ท่านได้ตราวินัยของนักบุญเบเนดิกต์ขึ้นเพื่อเป็นระเบียบและแนวทางของผู้ที่จะใช้ชีวิตอารามวาสี
ต่อมานักพรตในคณะได้หันไปทำงานด้านการประกาศข่าวดีด้วย และประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี เช่น นักบุญแพทริก มิชชันนารีประจำไอร์แลนด์ นักบุญโคลัมบานุสมิชชันนารีประจำฝรั่งเศส นักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรีมิชชันนารีประจำอังกฤษ เป็นต้น ทำให้คณะเบเนดิกตินเริ่มหันมาพัฒนาความสามารถด้านการศึกษาด้วย มีการบวชสมาชิกของคณะเป็นบาทหลวง มีการตั้งห้องสมุด พิมพ์หนังสือ เพื่อใช้ค้นคว้าและเผยแพร่ในการประกาศศาสนา
วังเลอดิศ
Benedictine order
นิกายเบ็นนาดิคติน
เกออร์ค ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค
เกออร์ค ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค (พระนามเต็ม: พอล จอร์จ มาเรีย โจเซฟ โดมินิกัส; Paul Georg Maria Joseph Dominikus von Habsburg-Lothringen) ประสูติวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2507 เป็นพระโอรสพระองค์เล็กในอ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค อดีตมกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย กับเจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน พระองค์ทรงเป็นรัชทายาทลำดับที่ 3 แห่งราชบัลลังก์อิมพีเรียลออสเตรีย-ฮังการี พระองค์ทรงเป็นผู้สนับสนุนและทูตของสหภาพยุโรป เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 พระองค์ทรงเป็นองค์ประธานของสมาคมแกรนด์ยุโรปบอลล์ ซึ่งเคยมีการฉลองกาล่า ที่โรงแรมวาลดอร์ฟ แอสโตเรีย นครนิวยอร์ก สหรัฐ
พระองค์เสกสมรสกับไอลีคา ดัชเชสแห่งอ็อลเดินบวร์ค ซึ่งเป็นพระธิดาพระองค์โตในดยุกโจฮันแห่งโอลเดนเบิร์ก และเคาน์เตสอิลก้าแห่งออร์เทนเบิร์ก ทั้งสองพระองค์เข้าพิธีเสกสมรสเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ณ กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี มีพระธิดา 2 พระองค์ และพระโอรส 1 พระองค์ ดังนี้
วงศ์ส้ม
วงศ์ส้ม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Rutaceae) เป็นวงศ์ของของพืชที่ปกติแล้วจะถูกจัดให้อยู่ในอันดับ Sapindales โดยทั่วไปแล้วพืชในวงศ์นี้จะมีดอกที่แบ่งออกเป็น 4 หรือ 5 ส่วน ปกติจะมีกลิ่นแรง ลักษณะของต้นมีตั้งแต่ไม้ล้มลุก ไม้พุ่ม ไปจนถึงไม้ต้นขนาดเล็ก สกุลที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจมากที่สุดคือ "Citrus" ซึ่งมีทั้งส้ม ("C. sinensis") เลมอน ("C. x limon") เกรปฟรุต ("C. x paradisi") และมะนาว (มีหลายชนิด ส่วนใหญ่จะเป็น "C. aurantifolia" หรือ Key lime) "Boronia" เป็นสกุลใหญ่จากออสเตรเลีย สมาชิกบางชนิดของสกุลนี้มีดอกที่มีกลิ่นหอมมากและใช้ในการผลิตน้ำมันหอมระเหยเชิงพาณิชย์ ส่วนสกุลใหญ่สกุลอื่นๆคือ "Zanthoxylum" และ "Agathosma"
พืชส่วนใหญ่ในสกุลจะเป็นไม้ต้นหรือไม้พุ่ม มีไม้ล้มลุกอยู่ไม่กี่ชนิด มักมีกลิ่นจากต่อมที่ใบ หรือบางชนิดอาจที่ต่อมที่หนาม ใบมักจะเป็นใบประกอบที่อยู่ตรงข้ามกันและไม่มีหูใบ
ดอกไม่มีใบประดับ ขึ้นเดี่ยวๆหรือเป็นช่อกระจุก น้อยชนิดที่จะขึ้นเป็นช่อกระจะ และมักจะอาศัยแมลงช่วยถ่ายเรณูเป็นหลัก ลักษณะเป็นดอกสมมาตรตามรัศมีหรือสมมาตรด้านข้าง และโดยปกติจะเป็นดอกสมบูรณ์เพศ มีกลีบดอกและกลีบเลี้ยง 4-5 กลีบ บางครั้งอาจมี 3 กลีบ และเกสรตัวผู้ 8-10 อัน
ผลของพืชในวงศ์ Rutaceae มีหลากหลายลักษณะ ทั้งแบบ Berry Drupe Hesperidium Samara Capsule และ Follicle และมีจำนวนเมล็ดแตกต่างกันออกไป
พืชในวงศ์นี้มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับวงศ์ Sapindaceae Simaroubaceae และ Meliaceae และยังจัดอยู่ในอันดับเดียวกันทั้งหมด แม้ว่าในบางระบบจะแยกอันดับนี้ออกเป็น Rutales และ Sapindales
พืชในวงศ์นี้มีความสำคัญทางเศรษฐกิจของภูมิภาคเขตร้อนซึ่งเป็นแหล่งของพืชผลในสกุล "Citrus" เช่น ส้ม มะนาว Kumquat Mandarine และ Grapefruit และพืชผลในสกุลอื่น ๆ เช่น ละมุดขาว ("Casimiroa edulis") และมะตูม ("Aegle marmelos") มีหลายชนิดที่ใช้ในอุตสาหกรรมน้ำหอม เช่น "Boronia megastigma"จากออสเตรเลียตะวันตก
บีวิธยู
บี วิธ ยู.  เป็นซิงเกิลที่ 25 ของโบอา วางจำหน่ายในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยในตอนแรกถูกวางจำหน่ายพร้อมอัลบั้มภาษาญี่ปุ่นอัลบั้มที่ 6 ของโบอา แต่สุดท้ายอัลบั้มภาษาญี่ปุ่นชุดที่ 6 ของโบอาก็ได้เลื่อนการออกวางจำหน่ายเป็นวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 แทน โดยซิงเกิลนี้จะไม่มีดีวีดีมิวสิกวีดีโอ แต่มีซีดีพิเศษเป็นภาพยนตร์ตัวอย่างของมิวสิกวีดีโอในอัลบั้มใหม่
เพลง be with you. ได้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง "อินุโตะวาตาชิโนะจูโนะยาคุโซคุ"
Be with you สามารถหมายถึง
มหาวิหารในสหราชอาณาจักรอังกฤษ
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ (ภาพยนตร์ชุด)
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์  เป็นภาพยนตร์ชุดของภาพยนตร์ไตรภาคแนวมหากาพย์แฟนตาซีผจญภัยกำกับโดย ปีเตอร์ แจ็กสัน สร้างจากนวนิยายเขียนโดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ภาพยนตร์ชุดประกอบด้วย "อภินิหารแหวนครองพิภพ" (2001), "ศึกหอคอยคู่กู้พิภพ" (2002) และ "มหาสงครามชิงพิภพ" (2003) ภาพยนตร์ชุดสร้างและจัดจำหน่ายโดย นิวไลน์ซินีมา และร่วมสร้างกับ วิงนัตฟิล์มส์ ซึ่งเป็นการสร้างร่วมกันระหว่างบริษัทสัญชาตินิวซีแลนด์และสหรัฐ ภาพยนตร์ชุดมีนักแสดงจำนวนมาก ประกอบด้วย เอไลจาห์ วูด, เอียน แม็กเคลเลน, ลิฟ ไทเลอร์, วิกโก มอร์เทนเซน, ฌอน แอสติน, เคต แบลนเชตต์, จอห์น ริส-เดวีส์, คริสโตเฟอร์ ลี, บิลลี บอยด์, โดมินิก โมนาแฮน, ออร์แลนโด บลูม, ฮิวโก วีฟวิง, แอนดี เซอร์กิสและฌอน บีน
ภาพยนตร์ชุดดำเนินเรื่องในโลกสมมติของ มิดเดิลเอิร์ธ โดยติดตามการเดินทางของฮอบบิท ชื่อ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ โดยเขาและคณะพันธมิตรออกเดินทางโดยมีภารกิจคือทำลาย เอกธำมรงค์ เพื่อโค่นล้มอำนาจของจอมมารมืดเซารอน ผู้สร้างแหวนดังกล่าว ต่อมาคณะพันธมิตรได้แยกทางกัน โดยโฟรโดเดินทางร่วมกับแซมและกอลลัม ในภารกิจเดิม ในขณะเดียวกัน อารากอร์น รัชทายาทที่ถูกเนรเทศของกอนดอร์ ร่วมกับ เลโกลัส, กิมลี, โบโรเมียร์, เมอร์รี, ปิ๊ปปิ้นและพ่อมดแกนดัล์ฟ ได้รวบรวมเหล่าอิสระชนแห่งมิดเดิลเอิร์ธให้เข้าร่วมในสงครามแหวน เพื่อช่วยเหลือโฟรโดด้วยการเบี่ยงเบนความสนใจของเซารอน
ภาพยนตร์ทั้งสามเรื่องนั้นมีการถ่ายทำต่อเนื่อง สถานที่ถ่ายทำทั้งหมดคือประเทศนิวซีแลนด์ บ้านเกิดของปีเตอร์ แจ็กสัน โดยถ่ายทำตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1999 ถึง 22 ธันวาคม ค.ศ. 2000 และมีการถ่ายซ่อมตั้งแต่ ค.ศ. 2001 ถึง 2004 เป็นหนึ่งในโครงการภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่และทะเยอทะยานที่สุดที่เคยมีมา ด้วยทุนสร้าง 281 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์เรื่องแรกฉายรอบปฐมทัศน์ที่ จัตุรัสโอเดียนเลสเตอร์ ใน ลอนดอน เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2001 ภาพยนตร์เรื่องที่สองฉายรอบปฐมทัศน์ที่ โรงภาพยนตร์ซิกฟิลด์ ใน นครนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2002 และภาพยนตร์เรื่องที่สามฉายรอบปฐมทัศน์ที่ โรงภาพยนตร์เอ็มบะซี ใน เวลลิงตัน เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2003 ภาพยนตร์ฉบับขยายของแต่ละเรื่อง วางจำหน่ายในรูปแบบโฮมวิดีโอ โดยจำหน่ายหลังภาพยนตร์ฉายในโรงภาพยนตร์หนึ่งปี
"เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ชุดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและมีอิทธิพลมากที่สุดที่เคยสร้างมา และยังประสบความสำเร็จในด้านการเงิน โดยเป็น ภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่เก้า ด้วยจำนวนเงิน 2.981 พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ภาพยนตร์แต่ละเรื่องได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์และได้รับรางวัลมากมาย โดยภาพยนตร์ชุดได้รับรางวัลออสการ์ 17 รางวัลจากการเข้าชิงทั้งหมด 30 สาขา
นักแสดงและทีมงาน.
แจ็กสันเริ่มการสนทนาเชิงนามธรรมเกี่ยวกับการคัดเลือกนักแสดงระหว่างการพัฒนาบทกับมิราแม็กซ์ แจ็กสัน, วอลช์และโบเยนส์ รวบรวมรายชื่อนักแสดงที่ต้องการ ประกอบด้วย เคต แบลนเชตต์ สำหรับบทบาท กาลาเดรียล และ เอียน โฮล์ม สำหรับบทบาท บิลโบ ฟิลิปปา โบเยนส์ สงสัยว่า แพทริก สจ๊วร์ต จะเหมาะกับบทของแกนดัล์ฟหรือไม่ เธอจึงดูเทปการแสดงของเขาที่แสดงตรงข้ามกับเอียน แม็กเคลเลน และเธอก็ได้แนะนำแม็กเคลเลนให้กับแจ็กสัน แม็กเคลเลนกลายเป็นตัวเลือกแรกของแจ็กสันสำหรับบทบาทแกนดัล์ฟ คริสโตเฟอร์ ลี อยากแสดงเป็นแกนดัล์ฟ เขาส่งภาพถ่ายของเขาในชุดพ่อมดให้กับแจ็กสัน แต่แจ็กสันตัดสินใจว่าเขาจะแสดงเป็นซารูมานที่สมบูรณ์แบบแทน
มิราแม็กซ์ต้องการนักแสดงที่มีชื่อเป็นที่รู้จักสำหรับบทบาทแกนดัล์ฟ โดยแนะนำ แมกซ์ ฟอน ซีโดวหรือพอล สโกฟีลด์ และต้องการดาราอเมริกัน มีการพูดถึง มอร์แกน ฟรีแมน ด้วย เมื่อนิวไลน์เข้ามารับช่วงต่อ พวกเขาแนะนำ คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์หรือฌอน คอนเนอรี สำหรับบทบาทแกนดัล์ฟ (ทั้งคู่ต่างปฏิเสธบทดังกล่าว) และปฏิเสธ ริชาร์ด แฮร์ริส เมื่อชื่อของเขาปรากฏขึ้น เมื่อฟอน ซีโดวถามถึงบทบาทอื่น ๆ ตัวแทนของเขาบอกว่าพวกเขากำลังมองหานักแสดงชาวอังกฤษ
แจ็กสันกำลังมองหาตัวเลือกสำรองสำหรับบทบาทต่าง ๆ ขณะที่เขากำลังคัดเลือกนักแสดง ได้แก่ ลูซี ลอว์เลสส์และนิโคล คิดแมน สำหรับบทบาท กาลาเดรียล, แอนโทนี ฮ็อปกินส์หรือซิลเวสเตอร์ แมกคอย (ได้รับการคัดเลือกนักแสดงใหม่เป็นราดากาสต์) สำหรับบทบาท บิลโบ, พอล สโกฟีลด์, เจเรมี ไอเอินส์, มัลคอล์ม แมคโดเวลล์หรือทิม เคอร์รี สำหรับบทบาท ซารูมาน ทอม เบเกอร์, ทอม วิลกินสัน, แซม นีล, เบอร์นาร์ด ฮิลล์ (ได้รับการคัดเลือกให้แสดงเป็นเธโอเดนแทน) และปีเตอร์ โอทูล, และนักแสดงวัยชราหลายคนที่เข้ามาออดิชันสำหรับบทบาทอื่น ๆ เช่น แพทริก แมกูเวนและแอนโทนี ฮ็อปกินส์
มิราแม็กซ์และแจ็กสันเจรจากับเซอร์ แดเนียล เดย์-ลูวิส สำหรับบทบาท อารากอร์น โดยเริ่มต้นจาก "การคาดเดาทางอินเทอร์เน็ตอย่างเพ้อฝัน" ว่าเดย์-ลูอิสได้รับการติดต่อสำหรับบทนี้หลายครั้ง แม้ว่าในที่สุดแจ็กสันจะสอบถามเกี่ยวกับเขา แจ็กสันเลือก สจวร์ต ทาวน์เซนด์ ซึ่งสตูดิโอมองว่าเขายังเด็กเกินไป หลังจากเริ่มถ่ายทำ แจ็กสันเห็นด้วยและตัดสินใจหานักแสดงคนใหม่ พวกเขาติดต่อ วิกโก มอร์เทนเซน แต่ยังได้พูดคุยกับ รัสเซล โครว์ (ก่อนหน้านี้ เขาเคยเข้ามาออดิชันสำหรับบทบาทโบโรเมียร์) เผื่อเอาไว้เป็นตัวเลือกสำรอง