pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับตัวละคร.
ลักษณะราชวงศ์ขุนนางในอาณาจักรเผ่าพันธุ์ปีศาจ.
เนื้อเรื่องอิงกับประวัติศาสตร์ยุโรปยุคกลาง (ยุคมืด) แต่ผู้เขียนได้ดัดแปลงกฎบางอย่างให้แตกต่างออกไป ดังนี้
การสืบทอดราชบัลลังก์นั้นโดยปกติควรสืบทางสายเลือดของกษัตริย์ แต่ในอาณาจักรเผ่าพันธุ์ปีศาจต้องเป็นไปตามพระบัญชาของพระปฐมกษัตริย์เท่านั้น (เทพพยากรณ์ประจำสุสานกษัตริย์ทำหน้าที่นำพระดำรัสมาประกาศ) ทำให้ไม่เหมือนระบอบกษัตริย์ที่แท้จริงเพราะอำนาจในการตัดสินใจเรื่องนี้อยู่ที่วิญญาณของพระปฐมกษัตริย์ ในสมัยรัชกาลก่อนหน้านี้ (ยุคของเลดี้เซซิลี) ลูกของเธอทั้งสามคนได้ขึ้นเป็นเจ้าชายทั้งสิ้น จนกระทั่งวันที่ยูริเดินทางมายังโลกแห่งนี้ เซซิลีก็ก้าวลงจากตำแหน่งพร้อมกับที่ลูกๆ ของเธอทุกคนลงมารับตำแหน่งขุนนางแทน จึงจะเห็นได้ว่าไม่สามารถสืบทอดอำนาจสู่ลูกหลานได้
อำนาจของกษัตริย์ในอาณาจักรเผ่าพันธุ์ปีศาจนั้นถูกคานโดยขุนนางทั้งสิบตระกูลดังเช่นในยุโรปยุคมืดที่อำนาจตกอยู่ในมือขุนนางมากเกินไปอันเป็นลักษณะพิเศษของระบอบศักดินาสวามิภักดิ์ อีกทั้งอำนาจกษัตริย์ของอาณาจักรเผ่าพันธุ์ปีศาจยังถูกลิดรอดโดยสภาขุนนางซึ่งทำหน้าที่เหมือนระบอบคณาธิปไตย การตัดสินใจในเรื่องใหญ่ๆ พระราชาจำต้องนำเรื่องเข้าสู่สภาขุนนาง (ประกอบไปด้วยหัวหน้าตระกูลขุนนางเจ้าครองแคว้น ทั้งหมดสิบแคว้นจึงมีสิบคน) เพื่อลงมติ จากข้อจำกัดเหล่านี้จึงเห็นได้ว่าแท้จริงแล้วกษัตริย์ไม่มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเลย
ลักษณะพิเศษอีกอย่างหนึ่งของอาณาจักรเผ่าพันธุ์ปีศาจคือ การสืบทอดตำแหน่งขุนนางสามารถทำได้ทั้งฝ่ายชายฝ่ายหญิง (ในยุโรปสมัยก่อน โดยมากจะให้เพศชายสืบอำนาจสู่เพศชายเท่านั้น มีบางกรณีที่ให้สืบสู่ฝ่ายหญิงได้แต่น้อยและมักจะเกิดขึ้นในกรณีที่จำเป็นเท่านั้น) ดังนั้นในกรณีของเลดี้เซซิลี ฟอน ชปิทสเว็ก เป็นขุนนางแห่งชปิทสเว็ก เธอย่อมมีสิทธิ์สืบทอดอำนาจทุกอย่างให้ตกสู่ลูกๆ ของเธอได้ แต่ลูกของเธอเลือกที่จะสืบทอดอำนาจจากฝ่ายบิดาแทน เราจึงไม่เห็นลูกทั้งสามใช้นามสกุลว่า “ฟอน ชปิทสเว็ก” นอกจากนี้การสืบทอดอำนาจยังไม่ได้ห่วงเรื่องสายเลือดแต่อย่างใด ดังจะเห็นได้จากที่กุนเทอร์เคยกล่าวไว้ว่า ลูกบุญธรรมของเขา (เลดี้กีเซล่า) จะเป็นผู้สืบทอดถัดไป
โดยปกติในภาษาญี่ปุ่น คำว่า 卿 (Kyou) ใช้ในชื่อเพื่อบอกยศถาบรรดาศักดิ์ เทียบกับภาษาอังกฤษได้ว่า “ลอร์ด” และ “เซอร์” ทำให้การแปลเป็นภาษาไทยค่อนข้างลำบาก เนื่องจากคนไทยจะชินกับคำในภาษาอังกฤษมากกว่า ในการ์ตูนฉบับแปลของ บริษัท บงกช พับลิชชิ่ง จำกัด ได้ใช้คำว่า “ลอร์ด” กับขุนนางทุกคนยกเว้นคอนราทที่ใช้ “เซอร์” แทน เนื่องด้วยสาเหตุว่าเขาเลือกใช้นามสกุล “เวลเลอร์” ซึ่งเป็นนามสกุลฝ่ายพ่อที่เป็นมนุษย์ พ่อของเขาไม่ได้เป็นขุนนางของอาณาจักรจึงไม่มีตำแหน่งขุนนางให้คอนราทสืบต่อ คอนราทจึงเป็นได้เพียงแค่ เซอร์คอนราท (เซอร์ใช้กับสามัญชนที่ได้รับประทานยศให้เป็นสุภาพชน)
สภาขุนนางทั้งสิบเคยลงมติเลื่อนบรรดาศักดิ์คอนราทให้สูงขึ้น ทว่าเขาปฏิเสธที่จะรับ ในตอนนั้นเขามีพระอิสริยยศฐานันดรศักดิ์เป็นเจ้าชายอยู่แล้วจึงไม่กระทบอย่างชัดเจน จนกระทั่งเมื่อเข้าสู่รัชกาลใหม่ ฐานันดรศักดิ์เจ้าชายของเขาก็หมดไป ประกอบกับเขาเลือกใช้นามสกุลบิดา ทำให้ไม่มีบรรดาศักดิ์บิดามารองรับจึงกลายเป็นเพียงสุภาพชน แต่ในทางพฤตินัยแล้วเขาได้รับเกียรติในฐานะอดีตโอรสกษัตริย์ เราจึงเห็นว่าคอนราทสามารถเข้าร่วมงานพิธีสำคัญของชนชั้นสูงได้
แต่ในอาณาจักรซีมารอนใหญ่ คอนราทเป็นผู้สืบเชื้อสายจากบิดาทำให้มีสถานะเป็นขุนนางและผู้มีสิทธิ์สืบบัลลังก์อย่างถูกต้อง ดังนั้นในอาณาจักรซีมารอนใหญ่เขาจึงเป็น "ลอร์ดคอนราท เวลเลอร์"
ห้าแยกปากเกร็ด
เดอะ เดียร์ฮันเตอร์
ถนนนนทบุรี-ปทุมธานี
แยกปากเกร็ด
แยกปากเกร็ด เป็นทางแยกจุดตัดถนนติวานนท์กับถนนแจ้งวัฒนะและถนนภูมิเวท ในเขตตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ข้อมูลทางกายภาพ.
ในอดีตทางแยกแห่งนี้เป็นห้าแยกที่ควบคุมโดยสัญญาณไฟจราจรทุกทิศทาง มีสภาพการจราจรติดขัดเป็นอย่างมาก แต่ในภายหลังได้มีความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพอย่างต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
โดย กรมทางหลวง ได้ย้ายปากถนนภูมิเวท (ซอยแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด 16) จากแนวที่เข้าสู่ทางแยกโดยตรงไปไว้บริเวณถนนแจ้งวัฒนะ (ขาเข้าท่าน้ำปากเกร็ด) แทนเพื่อบรรเทาปัญหาการจราจร เนื่องจากถนนภูมิเวทมีผู้ใช้เส้นทางน้อยกว่าทิศทางอื่น ๆ ผู้ที่มาจากทางแยกและต้องการเข้าสู่เส้นทางนี้จึงต้องเบี่ยงเข้าสู่ถนนแจ้งวัฒนะไปทางท่าน้ำปากเกร็ดก่อน แล้วจึงเลี้ยวซ้ายอีกครั้งหนึ่งบริเวณก่อนถึงศูนย์การค้าเมเจอร์ฮอลลีวูด ส่วนขาออกจากถนนภูมิเวทต้องเลี้ยวซ้ายไปตามถนนแจ้งวัฒนะ แล้วกลับรถบริเวณท่าน้ำปากเกร็ดเพื่อกลับเข้าสู่ทางแยกอีกครั้งหนึ่ง ทำให้การจัดการจราจรเปลี่ยนแปลงจากรูปแบบห้าแยกไปเป็นสี่แยก
ต่อมา กรมทางหลวงชนบทได้ก่อสร้างสะพานพระราม 4 ยกระดับบนถนนแจ้งวัฒนะ ข้ามแยกปากเกร็ด คร่อมท่าน้ำปากเกร็ดและข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาต่อเนื่องไปยังถนนชัยพฤกษ์เชื่อมต่อไปสู่โครงข่ายถนนราชพฤกษ์ ทำให้เกิดโครงข่ายเส้นทางเข้า-ออกเมืองที่สำคัญบริเวณแยกปากเกร็ด
ในภายหลัง กรมทางหลวง ได้ก่อสร้างอุโมงค์ลอดทางแยกในแนวถนนติวานนท์ทั้งขาเข้าแยกแครายอำเภอเมืองนนทบุรีและขาออกไปจังหวัดปทุมธานี ทำให้การจราจรบริเวณทางแยกคล่องตัวมากขึ้น ประกอบกับการก่อสร้างถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด ซึ่งช่วยแบ่งเบาการจราจรของแยกปากเกร็ดโดยตรง แต่สภาพการจราจรของแยกปากเกร็ดยังคงติดขัดอยู่เป็นประจำ เนื่องจากบริเวณโดยรอบทางแยกเป็นที่ตั้งของสถานที่ราชการ โรงเรียน ตลาด และศูนย์การค้าจำนวนมาก รวมทั้งเป็นจุดเชื่อมต่อเส้นทางที่สำคัญจากอำเภอปากเกร็ดไปสู่อำเภอเมืองนนทบุรี อำเภอบางบัวทอง จังหวัดปทุมธานี และกรุงเทพมหานคร
สี่แยกปากเกร็ด
เลขาธิการคณะรัฐมนตรี
ถนนประชาชื่น
ถนนประชาชื่น  เป็นถนนที่สร้างเลียบฝั่งตะวันตกของคลองประปาในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร, อำเภอเมืองนนทบุรี และอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ตัวละครในผมน่ะหรือคือเจ้าชายปีศาจ!
พูนทรัพย์ ตราโมท
นางพูนทรัพย์ ตราโมท ภรรยาศิลปินแห่งชาติ มนตรี ตราโมท บุคคลสำคัญด้านนาฏศิลป์จากคณะละครของเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ที่มีชีวิตอยู่เป็นคนสุดท้าย และศิลปินรุ่นแรกของวงการละครวิทยุของประเทศไทย
นางพูนทรัพย์ ตราโมท เกิดในสกุล "นาฏประเสริฐ" เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2460 เป็นธิดาของนายสิน นาฏประเสริฐ และ นางสังวาลย์ นาฏประเสริฐ (สกุลเดิม บุรานนท์)
เมื่อเยาว์วัย ได้ถวายตัวอยู่ในสำนักของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาญจนากร มีหน้าที่บดยาถวาย และมีโอกาสได้ฝึกฝนดนตรีด้วย
ต่อมาเมื่ออายุได้ 12 ปี จึงได้ไปถวายตัวรับใช้ พระเจ้าบรมวงศ์เธอฯ กรมหลวงสมรรัตน์ศิริเชษฐ์ ซึ่งประชวรด้วยพระโรคชรา และประทับ ณ วังวรดิศ จนสิ้นพระชนม์
ท่านได้รับการฝึกหัดละครในชั้นต้น ตั้งแต่อายุเพียง 9 ปี จากคณะละครของท่านเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ( เจ้าคุณจอมมารดาแพ บุนนาค ในรัชกาลที่ 5 ) ที่ในวังสวนสุพรรณ อำเภอดุสิต จนมีความสามารถในทางนาฏศิลป์ ( ตัวนาง ) และทางขับร้องเพลงไทยเดิม ภายหลังท่านเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ได้ยกคณะละครของท่านทั้งหมด ให้กับ พลตรี พระยาอนิรุทธเทวา ไปดูแล ท่านจึงได้ตามมาประจำอยู่กับคณะละครของพระยาอนิรุทธเทวา ซึ่งมีการแสดงประจำอยู่ที่โรงละครศรีอยุธยา สี่กั๊กพระยาศรี ซึ่งเป็นโรงละครที่มีชื่อเสียงมากในสมัยนั้น ต่อมาภายหลังท่านยังได้ก่อตั้งคณะละครวิทยุ ให้ความบันเทิงแก่ประชาชนอีกยาวนานกว่า 40 ปี
ด้านชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับ นายมนตรี ตราโมท ศิลปินแห่งชาติ มีบุตร-ธิดา รวม 2 คน คือ
นางพูนทรัพย์ ตราโมท ถึงแก่กรรมด้วยโรคเส้นโลหิตในสมองตีบ เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2552 รวมอายุได้ 91 ปี
การดลใจนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ)
การดลใจนักบุญมัทธิว  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลคอนทราเรลลิในโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีในกรุงโรมในประเทศอิตาลี หลังจากเสียชีวิตไปแล้วคาร์ดินัลชาวฝรั่งเศสขื่อแม็ทธิว ควงแทรล (Matthieu Cointrel) หรือ “มัตเตโอ คอนทราเรลลิ” ในภาษาอิตาลีก็ทิ้งมรดกไว้โดยระบุว่าให้ใช้ในการตกแต่งชาเปลในหัวเรื่องของชื่อของท่าน (มัตเตโอ=มัทธิว)
ภาพ “การดลใจนักบุญมัทธิว” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1602 เป็นภาพเขียนภาพที่สามที่การาวัจโจเขียนให้กับโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีและเป็นภาพสำหรับฉากแท่นบูชาภายในชาเปล อีกสองภาพก็ได้แก่ “พระเยซูทรงเรียกนักบุญมัทธิว” และ “การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว”
สัญญาจ้าง (ซึ่งตามตัวหนังสือแล้วมาจากคาร์ดินัลฟรันเชสโก มาเรีย เดล มอนเตผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ของการาวัจโจเองไม่ใช่จากโบสถ์) การเขียนภาพนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำง่ายสำหรับการาวัจโจและอย่างน้อยสองในสามภาพก็ต้องเขียนใหม่เพื่อให้เป็นที่ยอมรับโดยคาร์ดินัลเดล มอนเตผู้จ้าง แต่ภาพแรกที่เขียนถูกทำลายระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ฉะนั้นจึงเหลือแต่เพียงภาพขาวดำเท่านั้นที่ใช้ในการเปรียบเทียบกับภาพอื่นได้ การเขียนครั้งแรกทูตสวรรค์ข้ามาในช่องว่างของภาพเดียวกับช่องว่างของนักบุญมัทธิว และดูเหมือนจะพัวพันด้วยท่าทางที่ยั่วยวนอารมณ์มากกว่าจะเป็นการแสดงการดลใจจากทูตสวรรค์ ภาพที่ถูกปฏิเสธนี้อาจจะเปรียบได้กับภาพ “พักระหว่างหนีไปอียิปต์” ที่คาราวัจโจเขียนก่อนหน้านั้น
ภาพ “การดลใจนักบุญมัทธิว” เป็นภาพที่เขียนสำหรับเป็นฉากแท่นบูชาของชาเปลส่วนตัว ทูตสวรรค์ในภาพห่อตัวด้วยผ้าผืนที่เป็นริ้วลอยตัวม้วนลงมา นักบุญมัทธิวเอนตัวไปข้างหน้าแสดงความรู้สึกบนไบหน้าถึงความฉงนและความไม่แน่ใจขณะที่ทูตสวรรค์มาดลใจถึงงานที่นักบุญจะเขียนเป็นพระวรสารอันสำคัญ การาวัจโจใช้สีมืดทั้งภาพยกเว้นตัวแบบสองตัวที่สำคัญในภาพ นักบุญมัทธิวดูเหมือนจะรีบวิ่งไปยังโต๊ะเขียนหนังสือจนทำให้ม้านั่งเอียงเกือบล้มออกไปนอกกรอบมายังบริเวณของผู้ชมภาพ
ลักษณะการเขียนของคาราวัจโจแตกต่างจากจิตรกรร่วมสมัยเช่นอันนิบาเล คารัคชีเป็นอันมากจนไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ ฉะนั้นถ้าจะเปรียบเทียบภาพเขียนนี้ก็จะต้องเปรียบเทียบกับภาพเขียนของจิโอวานนี ลานฟรังโก (Giovanni Lanfranco) ผู้เป็นลูกศิษย์ ที่ปัจจุบันอยู่ที่ปิอาเช็นซาและภาพเขียนหัวข้อที่คล้ายคลึงกันโดยแรมบรังด์
The Inspiration of Saint Matthew
การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ)
การพลีชีพของนักบุญแม็ทธิว  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลคอนทราเรลลิในวัดซานลุยจิเดอิฟรานเชซิในกรุงโรมในประเทศอิตาลี หลังจากเสียชีวิตไปแล้วคาร์ดินัลชาวฝรั่งเศสขื่อแม็ทธิว ควงแทรล (Matthieu Cointrel) หรือ “มัตเตโอ คอนทราเรลลิ” ในภาษาอิตาลีก็ทิ้งมรดกไว้โดยระบุว่าให้ใช้ในการตกแต่งชาเปลของตนเองในหัวเรื่องของนักบุญผู้ที่ท่านใช้เป็นชื่อ (มัตเตโอ=แม็ทธิว)
ภาพ “การพลีชีพของนักบุญแม็ทธิว” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1599 ถึงปี ค.ศ. 1600 เป็นภาพแขวนตรงกันข้ามกับภาพ “พระเยซูเรียกนักบุญแม็ทธิว” และข้างภาพสำหรับฉากแท่นบูชา “แรงบันดาลใจของนักบุญแม็ทธิว” และเป็นภาพแรกในสามภาพที่เขียนเสร็จและติดตั้งภายในชาเปล
ภาพเขียนนี้เป็นฉากการพลีชีพของนักบุญแม็ทธิวผู้ประพันธ์ “พระวรสารนักบุญแม็ทธิว” ตามตำนานแล้วนักบุญแม็ทธิวถูกสั่งให้ฆ่าโดยพระเจ้าแผ่นดินแห่งเอธิโอเปียขณะที่ทรงทำพิธีมิซซาหน้าแท่นบูชา พระเจ้าแผ่นดินทรงหลงเสน่ห์พระนัดดาของพระองค์เอง นักบุญแม็ทธิวจึงกล่าวติเตียนนอกจากสตรีที่ว่าจะเป็นพระนัดดาแล้วก็ยังเป็นชีด้วยซึ่งถือว่าเป็น “เจ้าสาวของพระเยซู” (Bride of Christ) คาร์ดินัลคอนทราเรลลิผู้เสียชีวิตไปหลายสิบปีก่อนหน้านั้นบ่งไว้รายละเอียดของภาพไว้ว่าให้เป็นภาพที่เป็นฉากที่นักบุญแม็ทธิวกำลังจะถูกสังหารโดยทหารที่ส่งมาโดยพระเจ้าแผ่นดินผู้ทรงไม่มีคุณธรรม, ให้มีโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่เหมาะสม และให้มีผู้เห็นเหตุการณ์ที่แสดงอารมณ์ต่างๆ ที่เหมาะสม (ดูรายละเอียดในบทความชาเปลคอนทราเรลลิ)
สัญญาจ้าง (ซึ่งตามตัวหนังสือแล้วมาจากคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ของคาราวัจโจเองไม่ใช่จากวัด) ทำให้เป็นปัญหาแก่คาราวัจโจอยู่บ้างเพราะความที่ยังไม่มีประสบการณ์ในการเขียนภาพขนาดใหญ่เช่นนั้นหรือภาพที่มีคนหลายคนในภาพ จากการเอ็กซเรย์พบว่าคาราวัจโจวาดไว้สองครั้งก่อนหน้าภาพที่จะเห็นกันทุกวันนี้ โดยการทำให้องค์ประกอบของภาพง่ายขึ้น, ลดจำนวนผู้ปรากฏในภาพให้น้อยลง และตัดรายละเอียดเกี่ยวกับโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่ระบุไว้ในคำสั่งเดิมของคาร์ดินัลคอนทราเรลลิออก
ภาพแรกที่เห็นได้จากการเอ็กซเรย์มีลักษณะที่มีอิทธิพลการเขียนแบบแมนเนอริสต์ของจูเซปเป เซซารีผู้เป็นศิลปินผู้มีชื่อเสียงของโรมในขณะนั้น โดยมีผู้เห็นเหตุการณ์ที่มีขนาดเล็กท่ามกลางฉากสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ที่ดูเหมือนเป็นภาพนิ่งและไกล ภาพที่สองคาราวัจโจหันไปใช้ราฟาเอลเป็นตัวอย่าง ผู้เห็นเหตุการณ์แสดงอารมณ์หวาดกลัวและสงสารที่รวมทั้งสตรีคนหนึ่งที่คงจะเป็นสัญลักษณ์ของแม่ชี แต่ก็ยังมีลักษณะไปทางแมนเนอริสต์อยู่บ้าง องค์ประกอบโดยทั่วไปในภาพที่สองตรงกับคำสั่งของคาร์ดินัลคอนทราเรลลิที่ระบุไว้ว่าการเขียนร่างกายและสิ่งก่อสร้างต้องเป็นไปตามทัศนมิติและการร่าง แต่ในการวาดครั้งที่สามคาราวัจโจก็เริ่มที่จะเขียนภาพที่มีลักษณะเป็นตัวของตัวเองบ้างแล้วที่ใช้ทฤษฎที่ว่าการวาดภาพคนขึ้นอยู่กับแสงและความมืดและการละทิ้งการเขียนฉากหลัง
เมื่อมาถึงจุดนี้คาราวัจโจก็ทิ้งการเขียนภาพ “การพลีชีพ” และหันไปเขียน “พระเยซูเรียกนักบุญแม็ทธิว” ซึ่งใช้ลักษณะการเขียนจากประสบการณ์ในการเขียนภาพชีวิตประจำวันเช่นในภาพ “คนโกงไพ่” และ “หมอดู” ที่เขียนก่อนหน้านั้นเพียงแต่ขยายให้ใหญ่ขึ้น เมื่อได้ทำเช่นนั้นแล้วก็เหมือนกับทำให้เกิดมีความเชื่อมั่นในตนเองเพิ่มขึ้นจนสามารถหันกลับไปเขียน “การพลีชีพ” ต่อได้แต่ครั้งนี้เขียนด้วยลักษณะการเขียนที่เป็นตัวของตนเอง
ภาพที่สามไม่รวมสถาปัตยกรรมและลดจำนวนผู้คนในภาพลงและย้ายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ใกล้ผู้ดูยิ่งขึ้นไปอีก นอกจากนั้นก็ริเริ่มการใช้ค่าต่างแสง (chiaroscuro) อย่างจริงจังโดยการเน้นสิ่งที่สำคัญที่สุดของภาพโดยการใช้แสงส่องลงไปตรงจุดนั้นเช่นเดียวกับการใช้สป็อตไลท์บนเวทีในปัจจุบัน แต่เป็นการใช้ก่อนที่จะมีการใช้สป็อตไลท์เป็นเวลาหลายร้อยปี ส่วนเนื้อหาของภาพคาราวัจโจก็เลือกชั่วขณะที่เป็นจุดสุดยอดของนาฏกรรมที่เกิดขึ้น ในจังหวะที่ผู้สังหารพร้อมที่จะพุ่งดาบเข้าไปเสียบอกของนักบุญที่ผงะหงายหลังลงไป ภาพที่สามเป็นภาพที่เห็นกันอยู่ทุกวันนี้ ผู้เห็นเหตุการณ์เป็นตัวรองแต่ก็ได้รับแสงที่จัดไว้อย่างเหมาะสม ภาพที่เห็นนี้ให้ผู้ชมมีความรู้สึกราวกับว่ามีสายฟ้าแลบแปลบเข้ามาในภาพ
ภาพนี้เป็นจุดเปลี่ยนแปลงของการเขียนภาพแบบแมนเนอริสต์ของคาราวัจโจในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ไปเป็นการเขียนแบบศิลปะบาโรก ภาพเขียนสร้างความตื่นเต้นให้แก่วงการจิตรกรรมโดยทั่วไปในโรม แต่เฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) ผู้เป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของโรมขณะนั้นและผู้สนับสนุนลักษณะการเขียนภาพแบบแมนเนอริสต์มาดูภาพเขียนแต่ไม่ให้ความเห็นแต่อย่างใดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ศิลปินอื่นๆ ที่ยังมีอายุน้อยกว่าต่างก็มีความประทับใจและความทึ่งซึ่งทำให้คาราวัจโจกลายเป็นศิลปินผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในกรุงโรมขณะนั้น
การที่จะทำความเข้าใจกับภาพที่เต็มไปด้วยเหตุการณ์ต่างๆ ในการได้มาซึ่งความเป็นนักบุญไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายๆ นักบุญแม็ทธิวดูเหมือนจะพยายามถอยจากการทำร้ายของผู้สังหารที่ส่องสว่างด้วยแสงที่พร้อมที่จะยกดาบขึ้นแทง รอบๆ นักบุญก็เป็นผู้คนที่แสดงอารมณ์ต่างกันไปตามที่คอนทราเรลลิที่ระบุไว้: ความกลัว, ความอกสั่นขวัญหนี และความตกตลึง ขณะที่มีเทวดาถือใบปาล์มห้อยลงมาเป็นสัญญลักษณ์ของการพลีชีพเพื่อศาสนา ความสับสนของภาพของผู้ดูจะลดน้อยลงมากถ้ามีความเข้าใจว่าการยื่นมือออกไปของนักบุญแม็ทธิว มิใช่เป็นการแสดงความเสียขวัญด้วยความกลัวที่จะถูกสังหารแต่เป็นการพยายามที่จะเอื้อมไปรับใบปาล์มจากเทวดา การยึดมือของนักบุญโดยผู้สังหารและความพยายามของเทวดาที่จะเอื้อมมาหาเป็นสิ่งที่สวนทางกัน และนักบุญแม็ทธิวเท่านั้นที่ได้เห็นมโนทัศน์ของเทวดา เมื่อเข้าใจเช่นนั้นแล้วภาพเขียนนี้จึงไม่ใช่ชั่วขณะของความสยดสยองแต่เป็นภาพของการพลีชีพหรือการเสียสละตนเองของนักบุญเพื่อสิ่งที่เหนือกว่า การวาดภาพบาโรกแบบอิตาลีของภาพที่เกี่ยวกับการพลีชีพโดยทั่วไปแล้วมิไช่เป็นการแสดงความหวาดกลัวหรือความสยดสยองแต่เป็นการแสดงชั่วขณะที่ผู้พลีชีพหรือผู้เสียสละชีพมีความปลื้มปิติในสิ่งที่เกิดขึ้น เช่นในงาน “ความปิติของนักบุญบิเบียนา” โดยจานโลเรนโซ แบร์นินีเป็นต้น
สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งคือความแตกต่างของคาราวัจโจจากจิตรกรแมนเนอริสต์ก่อนหน้านั้นอื่นๆ ตรงที่คาราวัจโจใช้สถาปัตยกรรมในการเพิ่มความเป็นนาฏกรรมของภาพเขียนยิ่งขึ้น จริงอยู่ที่วัดใหญ่ๆ อาจจะมีแสงส่องสว่างภายใน แต่ในวัดเล็กๆ เช่นวัดซานลุยจิแทบจะไม่มีแสงส่องเข้ามาในวัด วัดเล็กจึงมักเป็นวัดที่มืดและแคบ แต่คาราวัจโจก็ใช้ความมืดนี้ในการเพิ่มความเป็นนาฏกรรมของภาพ ที่ปีเตอร์ รอบบ์นักชีวประวัติของคาราวัจโจกล่าวว่า “ถ้าผู้ใดเดินเข้ามาตามทางเดินกลางของวัดซานลุยจิแล้วก็จะเห็นร่างขาวโพลนของผู้สังหารยืนทมึนอยู่ท่ามกลางความมืดมาแต่ไกลในช่องว่างที่ดูเหมือนกับเปิดออกมาจากผนังมายังทางเดินกลางของวัด”
ภาพเขียนมีสิ่งต่างๆ ที่มาจากภาพเขียนอื่นเช่นจากไมเคิล แอนเจโล และราฟาเอล นักวิจารณ์ศิลปะจอห์น แกชกล่าวว่าการนำอิทธิพลอื่นเข้ามาใช้มิใช่เพื่อการพยายามหาองค์ประกอบที่ต้องการแต่เป็นความต้องการที่จะสร้างงานให้เป็นงานอันยิ่งใหญ่ที่ควรค่ากับงานของงานของยุคทองของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา (High Renaissance) เช่นรูปของนักบุญหรือเด็กที่ลนลานด้วยความกลัวทางด้านซ้ายของภาพเป็นท่าที่ยืมมาจากหรือนำมาโดยตรงจาก “การพลีชีพของนักบุญปีเตอร์ผู้พลีชีพ” (The Martyrdom of St Peter the Martyr) ที่เวนิสโดยทิเชียน
ภาพคนในฉากหลังราวซ้ายจากกลางภาพหลังผู้สังหารคือภาพเหมือนตนเองของคาราวัจโจ
The Martyrdom of Saint Matthew (Caravaggio)
รายชื่อตัวละครในร็อคแมน ZX
คนโส มีดี
รายชื่อร็อคแมนในร็อคแมน ZX
ร็อคแมนที่ปรากฏในภาค ZX.
"ดูเนื้อหาเพิ่มเติมได้ที่ ระบบ R.O.C.K. System"
ร็อคแมน Model X.
ร็อคแมน Model X เป็นร็อคแมนที่ Rock On มาจาก Model X โดย วานท์หรือเอล ใช้ Buster เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้เหมือนกับ X อดีตผู้นำ นีโออาคาเดีย ไม่มีคุณสมบัติประจำตัว
ร็อคแมน Model Z.
ร็อคแมน Model Z เป็นร็อคแมนที่ Rock On มาจาก Model Z โดย ซิลเว ใช้ Z-Saber เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้เน้นความเร็วในการใช้อาวุธฟาดฟันศัตรู ไม่มีคุณสมบัติประจำตัว
ร็อคแมน Model Zx.
ร็อคแมน Model Zx เป็นร็อคแมนที่ Double Rock On มาจาก Model Z และ Model X โดย วานท์หรือเอล ใช้ Zx-Saber และ Zx-Buster เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้เหมือนกับซีโร่ ไม่มีคุณสมบัติประจำตัว
ร็อคแมน Model Hx.
ร็อคแมน Model Hx เป็นร็อคแมนที่ Double Rock On มาจาก Model H และ Model X โดย วานท์หรือเอล ใช้ Double Saber เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้เหมือนกับ ฮาร์เปีย อดีต 1 ใน 4 จตุรเทพของ นีโออาคาเดีย มีคุณสมบัติประจำตัวเป็น สายฟ้า ความสามารถพิเศษในจอ Touch Screen คือ ระบุพลังชีวิตและจุดอ่อนของศัตรูทุกตัว
ร็อคแมน Model Fx.
ร็อคแมน Model Fx เป็นร็อคแมนที่ Double Rock On มาจาก Model F และ Model X โดย วานท์หรือเอล ใช้ นัคเคิลบัสเตอร์ เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้เหมือนกับ แฟฟนีล อดีต 1 ใน 4 จตุรเทพของ นีโออาคาเดีย มีคุณสมบัติประจำตัวเป็น เปลวเพลิง ความสามารถพิเศษในจอ Touch Screen คือ การปรับแต่งเส้นทางการยิงของ นัคเคิลบัสเตอร์ แต่ละข้างได้
ร็อคแมน Model Lx.
ร็อคแมน Model Lx เป็นร็อคแมนที่ Double Rock On มาจาก Model L และ Model X โดย วานท์หรือเอล ใช้ Halberd เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้เหมือนกับ ลีเวียทาน อดีต 1 ใน 4 จตุรเทพของ นีโออาคาเดีย มีคุณสมบัติประจำตัวเป็น น้ำแข็ง ความสามารถพิเศษในจอ Touch Screen คือ สามารถระบุตำแหน่งของไอเท่มต่างๆ ที่อยู่ใกล้ตัวได้
ร็อคแมน Model Px.
ร็อคแมน Model Px เป็นร็อคแมนที่ Double Rock On มาจาก Model P และ Model X โดย วานท์หรือเอล ใช้ Kunai เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้เหมือนกับ แฟนทอม อดีต 1 ใน 4 จตุรเทพของ นีโออาคาเดีย ไม่มีคุณสมบัติประจำตัว มีความสามารถในการมองในที่มืดได้กว้างกว่าปกติ ความสามารถพิเศษในจอ Touch Screen คือ สามารถระบุตำแหน่งของศัตรูที่อยู่ใกล้ตัวได้
ร็อคแมนที่ปรากฏในภาค ZX Advent.
ร็อคแมน Model A.
ร็อคแมน Model A เป็นร็อคแมนที่ Rock On มาจาก Model A โดย เกรย์หรืออาเช่ โดยทั้ง 2 คน เวลา Rock On จะมีรูปแบบเกราะและคุณสมบัติปืนต่างกัน สามารถใช้พลังในการ Copy DNA เพื่อเลียนแบบความสามารถของ
ศัตรูได้ ไม่มีคุณสมบัติประจำตัว
แบบของเกรย์.
ใช้ปืน Buster Shot และ Homing Shot เป็นอาวุธหลัก ปืน Buster Shot ใช้กระสุนแบบเดียวกับร็อคแมน ZX แต่จะสามารถชาร์จยิงได้แค่ 1 นัดเท่านั้น มุมมองของปืน Homing Shot จะกว้างกว่าของอาเช่
แบบของอาเช่.
ใช้ปืน Laser Shot และ Homing Shot เป็นอาวุธหลัก ปืน Laser Shot จะมีพลังต่ำกว่าปืน Buster Shotของเกรย์ แต่มีความเร็วมากกว่า และถ้าชาร์จจนสุด จะสามารถเปลี่ยนมุมการเคลื่อนที่เมื่อกระทบผนังก็นจะเปลี่ยทิศทางอื่นได้ มุมมองของปืน Homing Shot จะแคบกว่าของเกรย์
ร็อคแมน Model H.
ร็อคแมน Model H เป็นร็อคแมนที่ Rock On มาจาก Model H โดยเฮลิอัส ใช้ Double Saber เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้ใกล้เคียงกับร็อคแมน Model Hx แต่ความสามารถในการเคลื่อนที่กลางอากาศด้อยกว่า มีคุณสมบัติประจำตัวเป็น สายฟ้า ความสามารถพิเศษในจอ Touch Screen คือ ระบุพลังชีวิตและจุดอ่อนของศัตรูทุกตัวได้เหมือนกับร็อคแมน Model Hx ถ้าเล่นเป็นอาเช่ เขาจะใช้ท่า Plasma Cyclone H แทนท่า Plasma Cyclone V
ร็อคแมน Model F.
ร็อคแมน Model F เป็นร็อคแมนที่ Rock On มาจาก Model F โดยแอตลาส ใช้ Knuckle Buster เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้ใกล้เคียงกับร็อคแมน Model Fx มีคุณสมบัติประจำตัวเป็น เปลวเพลิง ความสามารถพิเศษในจอ Touch Screen คือ การปรับแต่งเส้นทางการยิงของ Knuckle Buster แต่ละข้างได้เหมือนกับ ร็อคแมน Model Fx แต่ด้อยกว่าเพราะปรับแต่งได้เพียงแค่ 6 ช่วงเท่านั้น ถ้าเล่นเป็นอาเช่ เขาจะใช้ท่า Megaton Crush B และ Ground Breaker B แทนท่า Megaton Crush W และ Ground Breaker W
แอตลาส  ผู้ครอบครอง Live Metal Model F แห่งเปลวเพลิง เป็นนักรบสาวห้าวใจกล้า ด้วย ฝีมือที่เก่งกาจ และนิสัยที่รอบคอบและใจเย็นอยู่เสมอ เธอจึงได้เป็นผู้นำของเหล่าร็อคแมนทั้ง 4 คน ซึ่งนิสัยของเธอจะไม่ค่อยแสดงออกถึงความเป็นหญิงเท่าไหร่นัก
ร็อคแมน Model L.
ร็อคแมน Model P.
ร็อคแมน Model P เป็นร็อคแมนที่ Rock On มาจาก Model P โดยชาร์นัค ใช้ Kunai เป็นอาวุธหลัก รูปแบบการต่อสู้ใกล้เคียงกับร็อคแมน Model Px ถ้าเล่นเป็นอาเช่ เขาจะด้อยกว่าร็อคแมน Model Px ในด้านการชาร์จโจมตี ถ้าเล่นเป็นเกรย์ เขาจะด้อยกว่าร็อคแมน Model Px ในด้านการกางบาเรีย ไม่มีคุณสมบัติประจำตัว ความสามารถพิเศษในจอ Touch Screen คือ สามารถระบุตำแหน่งของศัตรูที่อยู่ใกล้ตัวได้เหมือนกับ ร็อคแมน Model Px ถ้าเล่นเป็นอาเช่ เขาจะใช้ท่า Mandala Star แทนท่า Cross Star
เซคิเร
เซคิเร หรือ "sekirei" (セキレイ) เป็น การ์ตูนแนวโรแมนติก/ฮาเร็ม ที่เขียนโดย ทาคาว คาโตะ เริ่มเขียนบทวันที่ 2 กรกฎาคม 2008
ในโตเกียวในปี 2020, มินาโตะ ซาหาชิเข้าสอบที่วิทยาลัย สองครั้งและล้มเหลว เขาไม่สามารถอยู่กับแม่ของเขาหรือน้องเล็กๆที่มีแนวโน้มที่ยังคงวันนี้ ในความเป็นจริงคือ มินาโตะ เป๊นคนที่ล้มเหลวและหน้าสงสาร วันหนึ่งมินาเจอหญิงสาวชื่อ มูซูบิ ที่ตกมาจากฟากฟ้า ในไม่ช้า มินาโตะ เรียนรู้ว่าเธอเป็นหนึ่งใน 'เซคิเร'
เฮเลอัส (ตัวละครเรื่องร็อคแมน)
วาน (ตัวละครเรื่องร็อคแมน ZX)
อาเซ่
ทีทีส
วานท์ (ตัวละครเรื่องร็อคแมน ZX)
ซิลเวอร์ (ตัวละครเรื่องร็อคแมน ZX)
อาเช่ (ตัวละครเรื่องร็อคแมน ZX Advent)
นักปราชญ์ของพระศาสนจักร
เฮลิอัส (ตัวละครเรื่องร็อคแมน)
บริษัทธนารักษ์พัฒนาสินทรัพย์จำกัด
Zheza.com
บริเวณร้องเพลงสวด
บริเวณร้องเพลงสวด  ในทางสถาปัตยกรรม “บริเวณร้องเพลงสวด” เป็นบริเวณภายใน คริสต์ศาสนสถาน หรือมหาวิหารที่มักจะตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของบริเวณพิธี (chancel) ระหว่างทางเดินกลาง (nave) และบริเวณศักดิ์สิทธิ์ (sanctuary) (ที่เป็นที่ตั้งแท่นบูชา) แต่บางครั้ง “บริเวณร้องเพลงสวด” ก็อาจจะตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของทางเดินกลาง ในวัดของสำนักสงฆ์บางแห่งบริเวณนี้ก็จะตั้งอยู่ทางตะวันตกของทางเดินกลางซึ่งเป็นการสมดุลกับบริเวณพิธีและบริเวณศักดิ์สิทธิ์
ในวัดคริสต์ศาสนายุคแรกบริเวณศักดิ์สิทธิ์จะสร้างติดกับทางเดินกลาง ส่วน “บริเวณร้องเพลงสวด” ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของทางเดินกลางและแยกจากกันโดยระเบียงเตี้ยๆ ที่เรียกว่า “cancelli” ที่มาเพี้ยนเป็น “chancel” (บริเวณพิธี) ในภาษาอังกฤษ การวิวัฒนาการของ “บริเวณร้องเพลงสวด” เป็นผลของความเปลี่ยนแปลงทางศาสนาหลังจากการหยุดยั้งการไล่ประหัตประหารผู้นับถือคริสต์ศาสนาในรัชสมัยของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และการขยายตัวระบบสำนักสงฆ์ คำว่า “choir” ใช้เป็นครั้งแรกโดยนักเขียนของคริสต์ศาสนจักรตะวันตก (Western Church) นักบุญอิสซิดอเรแห่งเซวิลล์ และนักบุญฮอนโนเรียสแห่งออทุน กล่าวว่าเป็นคำที่มาจากคำว่า “corona” (มงกุฎ) ซึ่งหมายถึงวงนักบวชหรือนักร้องเพลงสวดที่ล้อมรอบแท่นบูชาเหมือนมงกุฎ
เมื่อคำนี้เริ่มใช้กันก็มักจะใช้กับคำว่ายกพื้น (bema) ที่ยกสูงขึ้นมาตรงกลางทางเดินกลางซึ่งใช้เป็นที่นั่งของนักบวชผู้มีบรรดาศักดิ์สูงกว่าผู้อื่นและเป็นที่ตั้งของแท่นอ่าน (lectern) สำหรับการอ่านพระคัมภีร์ การจัดลักษณะนี้ยังคงพบที่มหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรม ต่อมาบริเวณร้องเพลงสวดก็ค่อยๆ เลื่อนออกไปด้านทางตะวันออกของวัดจนกระทั่งถึงที่ตั้งที่ใช้อยู่โดยทั่วไปในปัจจุบัน ในบางวัดบริเวณนี้ก็จะอยู่ในบริเวณมุขตะวันออก (apse) ทางด้านหลังของแท่นบูชา
ในมหาวิหารบางแห่งในยุโรป บริเวณร้องเพลงสวดหลังแท่นบูชาเอกเปิดออกไปทางตะวันออกไปสู่คูหาชาเปลที่อยู่ด้านหลังสุดของวัด (หมายเลข 10 บนผัง) การออกแบบก็เพื่อเป็นการใช้สอยในการขับเพลงสวดของภราดรนักบวชของสำนักสงฆ์หรือคณะนักบวชแคนนอน
แท่นเทศน์และแท่นอ่านก็มักจะเป็นสิ่งประกอบอีกอย่างหนึ่งของบริเวณนี้ และอาจจะมีแท่นอ่านที่วางโดดอยู่กลางบริเวณอีกแท่นหนึ่งที่หันไปทางบริเวณศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนั้นแล้วก็อาจจะมีออร์แกน แต่บางครั้งออร์แกนก็จะตั้งอยู่ในส่วนอื่นของวัดเช่นเหนือประตูทางด้านตะวันตกหรือด้านข้างของทางเดินกลางเป็นต้น
บริเวณร้องเพลงสวดก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 17 มักจะมีเก้าอี้สำหรับนักบวชหรือผู้ร้องเพลงสวดสองข้างที่อาจจะแกะสลักจากไม้อย่างสวยงามที่เรียกว่า “Choir stall” (เก้าอี้สำหรับนักร้อง) ซึ่งเป็นเก้าอี้สำหรับนั่ง, คุกเข่า หรือยืนระหว่างพิธีศาสนา เก้าอี้อาจจะเป็นเพียงม้ายาวหรือเป็นเก้าอี้สำหรับเฉพาะคน ถ้าเป็นวัดใหญ่ๆ ก็อาจจะมีหลายแถว ถ้าเป็นวัดระดับมหาวิหาร บริเวณนี้ก็จะเป็นที่ตั้งของอาสนะสังฆราชด้วย
การใช้เก้าอี้มักจะเป็นการใช้ในสำนักสงฆ์และวัดระดับคอลเลจิเอท (collegiate church) เก้าอี้สำหรับนักบวชของสำนักสงฆ์มักจะเป็นเก้าอี้แบบที่พับขึ้นลงได้สำหรับแต่ละบุคคล เมื่อพับขึ้นมาทางด้านหลังหรือด้านใต้ของบานพับก็จะมีคันแคบๆ ยื่นออกมาที่เรียกกันว่า “เก้าอี้อิง” คันนี้ใช้เป็นอิงเมื่อต้องยืนสวดมนต์นานๆ ตำแหน่งของเก้าอี้ของผู้ใดก็ขึ้นอยู่กับความสำคัญของผู้นั้น การจะนั่งหรือจะยืนก็เป็นตามกฎต่างของพิธีที่ระบุไว้
ส่วนม้านั่งยาวสำหรับนักบวชมักจะใช้กันในวัดประจำท้องถิ่นวัดประจำท้องถิ่น (parish church) และมักจะมีเบาะให้ใช้ในการหนุนเมื่อต้องคุกเข่าด้วย
บริเวณขับเพลงสวด
Choir (architecture)
บอลลูนอากาศร้อน
บัลลูนลมร้อน
บอลลูนลมร้อน
หม่อมเจ้าบุญจิราธร ชุมพล
เดอะซูพรีมส์
เดอะซูพรีมส์  เป็นวงนักร้องหญิงล้วนอเมริกัน เป็นศิลปินแรกของค่ายโมทาวน์ ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ก่อตั้งครั้งแรกในชื่อ เดอะพริเมตส์ ในเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา ใน ค.ศ. 1959 บทเพลงของวงที่เป็นที่รู้จักดี มีในแนวเพลงดู-ว็อป ป็อป โซล เพลงละครบรอดเวย์ ไซเคเดลิกโซล และดิสโก้ พวกเธอถือเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของค่ายโมทาวน์ กับซิงเกิ้ลฮิตอันดับ 1 ถึง 12 ซิงเกิลบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 โดยเพลงฮิตส่วนมากเขียนและมีโปรดิวเซอร์เป็น ทีมและนักเขียนหลักของโมทาวน์ที่ชื่อ Holland-Dozier-Holland ในช่วงจุดสูงสุดของวงในช่วงกลางทศวรรษ 1960 เดอะซูพรีมส์ถือเป็นคู่แข่งสำคัญของวงเดอะบีทเทิลส์ ในความนิยมทั่วโลก และประสบความสำเร็จเปิดทางให้กับเพลงแนวแอฟริกัน-อเมริกัน อาร์แอนด์บี และนักดนตรีให้ประสบความสำเร็จในกระแสหลัก
สมาชิกยุคก่อตั้งวงประกอบด้วย ฟลอเรนซ์ บัลลาด,แมรี วิลสัน, ไดอาน่า รอส และเบตตี แม็กโกล์น ทั้งสี่คนเติบโตในย่าน Brewster-Douglass ในดีทรอยต์ โดยก่อตั้งวงในชื่อเดอะพริเมตส์ วงเสริมให้กับเดอะไพรมส์ (กับพอล วิลเลียมส์และเอดดี เคนดริกส์ ที่ก่อตั้งวงเดอะเทมเทชันส์) ต่อมาบาร์บารา มาร์ตินมาแทนที่ แม็กโกล์น ในปี 1960 และทางวงได้เซ็นสัญญากับโมทาวน์และเปลี่ยนชื่อในปีนี้ว่า เดอะซูพรีมส์ ต่อมามาร์ตินได้ออกจากวงช่วงต้นปี 1962 จนรอส, บัลลาด และวิลสัน ก็ยังคงวงในฐานะศิลปินกลุ่มสามคน