pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เนื้อเรื่องดำเนินไปบนโลกในอีก 408 ปีข้างหน้า ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่โลกพึ่งได้ผ่านช่วงเวลาที่เชื้อไวรัสได้ล้างผลาญ 99% ของประชากรโลกทั้งหมดในปี 2011 ส่วนผู้ที่เหลือรอดจากเหตุการณ์ครั้งนั้นก็พากันไปอาศัยที่นครเบรกน่า ซึ่งปกครองเมืองแบบนครรัฐ นครเบรกน่านี้ถูกกันจากโลกภายนอกโดยกำแพงสูงและกระจกใสคลุมอยู่ด้านบนซึ่งบางคนเปรียบเทียบกับมันว่าเป็น "กรงทอง" ส่วนอำนาจสูงสุดของนครรัฐนี้ตกอยู่ที่ "รัฐสภาภายใต้การนำของเหล่านักวิทยาศาสตร์" ส่วนอีออน ฟลักซ์ เป็นหนึ่งในประชากรของเบรกน่าและเป็นสมาชิกของกลุ่มต่อต้านใต้ดินที่ชื่อว่า "โมนิกัน" โดยติดต่อสื่อสารระหว่างกันโดยใช้กระแสจิตจากการทานยาชนิดหนึ่ง และหัวหน้ากลุ่มมีชื่อว่า แฮนเลอร์ ภายหลังจากแผนของกลุ่มที่ทำลายสถานีควบคุมตรวจตราความปลอดภัยของเมืองเบรกน่า และเมื่ออีออนกลับมาถึงบ้านเธอได้พบว่า อูน่า ฟลักซ์ น้องสาวของเธอถูกฆ่าโดยตำรวจวึ่งคิดว่าอูน่าเป็นสมาชิกของกลุ่มโมนิกันทำให้อีออนแค้นมาก เธอจึงส่งคำขอให้เธอทำแผนปฏิบัติการฆาตกรรมหัวหน้าของรัฐบาลที่มีชื่อว่า เทรเวอร์ กู๊ดไชล์ (รับบทโดย:มาร์ตัน โครคัส) แต่เมื่อเธอเริ่มปฏิบัติการ เธอก็ได้ค้นพบกับแผนรัฐประหารลับโดยไม่เจตนา และจากการค้นพบนี้เองที่ทำให้เธอสงสัยเกี่ยวกับพันธุกรรมและโชคชะตาของทุกๆคนในเบรกน่า และความผิดปกติที่อีออนสามารถเชื่อมต่อและมีสายสัมพันธ์ปริศนากับชายผู้ที่เธอจะทำการฆาตกรรม ในท้ายที่สุดเธอก็ได้รูว่าเธอเป็นมนุษย์ที่มาจากการโคลนนิ่งโดยเธอถูกโครนนิ่งมาจากอดีตภรรยาของเทรเวอร์ ที่มีชื่อว่า แคเธอริน และเธอก็ยังพบความจริงอีกว่าเทรเวอร์กำลังพยายามที่จะรักษาเผ่าผันะมนุษย์ให้คงอยู่ต่อไปด้วยการเยียวยารักษามนุษย์จากเชื้อโรค แต่ผลกระทบข้างเคียงจากการรักษานี้ทำให้ทุกๆช่วงเวลาที่ผ่านไปมนุษย์แต่ละคนจะเริ่มเป็นหมัน ซึ่งแท้จริงแล้วเด็กทุกคนที่เกิดขึ้นในเบรกน่าล้วนเกิดมาจากการรีไซเคิลของดีเอ็นเอ โดยนำดีเอ็นเอของผู้ที่เสียชีวิตไปแล้วนำกลับมาโคลนนิ่งใหม่ และจากการตายแล้วเกิดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้แต่ละที่เกิดมาใหม่นั้นมีควาทรงจำของคนเก่าติดกลับมาด้วยรวมถึงยังสามารถจำช่วงเวลาในอดีตได้อย่างเลือนลางเช่นเดียวกับอีออน ต่อมาหนึ่งในผู้ทดสอบการเยียวยาที่จะทำให้มนุษย์ตั้งครรภ์ได้ของเทรเวอร์ประสบผลสำเร็จ แต่ทว่าน้องชายของเทรเวอร์ โอเร็น กู๊ดไชล์ (รับบทโดย:จอห์นนี่ ลี มิลเลอร์) ได้ทำลายการวิจัยที่พยายามจะดำรงไว้ซึ่งการอยู่ในอำนาจและการดำรงเผ่าพันธ์ไปตลอดกาลของมนุษย์ อย่างไรก็ตามการเผชิญหน้าระหว่างเทรเวอร์กับอีออนทำให้โอเร็นเปิดเผยว่ามนุษยชาติตัวมันเองเหมาะที่จะมีชีวิตอยู่และบางคนสามารถมีบุตรธิดาได้ด้วยตัวเอง ท้ายสุดอีออนก็ถูกกดดันให้ต่อต้านกับสมาชิกทั้ง 2 คนของโมนิกันที่เป็นเพื่อนเธอรวมทั้งโอเร็น เธอได้ตั้งใจที่จะทำเพื่อโมนิกันโดยที่ไม่ฟังแฮนเลอร์และใช้พรรคพวกของเธอให้ฆ่าโอเร็นกับคนของเขา ในท้ายที่สุดเธอก็ได้ตัดสินใจที่จะทำลายสถานที่ที่ดีเอ็นเอสำหรับโคลนนิ่งถูกเก็บไว้ซึ่งเป็นบอลลูนยักษ์ที่สามารถบังคับทิศทางได้ลอยอยู่บนน่านฟ้าของเบรกน่า เมื่อเธอขึ้นไปยังบอลลูนยักษ์ได้เธอได้พบกับชายชราผู้หนึ่งซึ่งเป็นผู้ดูแลดีเอ็นเอทั้งหมดและเป็นอดีตนายแพทย์ที่ช่วยเก็บรักษาดีเอ็นเอของเธอไว้จากคำสั่งทำลายดีเอ็นเอทั้งหมดของเธอทิ้งเมื่อหลายร้อยปีก่อนและสั่งการโดยโอเร็น และเมื่อเธอทำลายบอลลูนลงได้แล้ว บอลลูนก็ได้ตกเข้าใส่ชนกับกำแพงจนถล่มลงมานั้นทำให้ผู้คนสามารถที่จะออกไปยังโลกภายนอกได้ในรอบหลายร้อยปี
โดยภาพยนตร์ทั้งหมดนี้ได้รวมเอาตอนต่างๆทั้งหมดของภาคการ์ตูนมารวมไว้ในฉบับเดียว ซึ่งภาคการ์ตูนก็เป็นต้นฉบับของภาพยนตร์เรื่องนี้ทั้งหมด
พาราเมาท์ พิคเจอร์ ตัดสินใจที่จะไม่ติดโฆษณาเกี่ยวกับคำวิจารณ์ที่มีต่อภาพยนตร์ ซึ่งภาพยนตร์ก็กวาดรายได้ตอนเปิดตัวในสุดสัปดาห์ไป 13.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 และก็มีหลายคนบอกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้นั่นก็ถือว่าถ่ายทำได้สมบูรณ์เช่นเดียวกับภาคการ์ตูน รวมรายได้ภายในสหรัฐอเมริกาได้ 25,874,337 ดอลลาร์สหรัฐ ส่วนรายได้ทั่วโลกอยู่ที่ 52,304,001 ดอลลาร์สหรัฐและคำวิจารณ์ส่วนใหญ่ก็ผสมปนเปไปในทางลบ และเรตติ้งของภาพยนตร์อยู่ที่ 11% ในเว็บไซต์ Rottentomatoes.com และได้คะแนน 36 ใน 100 คะแนนของเว็บไซต์ Metacritic.com
ถึงแม้ปีเตอร์ ชาน ยังมองภาพยนตร์ในแง่ดีและภูมิใจที่ได้ควบคุมการผลิตทั้งหมด แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ออกมาบอกว่า "มันช่างเป็นการล้อเลียนที่น่าขยะแขยง" "ผมรู้สึกไม่มีความสุขเลยเมื่อผมอ่านต้นฉบับของภาพยนตร์เมื่อ 4 ปีก่อน และผู้คนในโรงภาพยนตร์ทำให้ผมรู้สึกไร้ประโยชน์ น่าละอายและเสียใจ" แล้วคณะผู้สร้างก็ออกมาอ้างว่าพวกเขาต้องการฉบับดั้งเดิมมากกว่าอีกทั้งพวกเขาก็ไม่ได้ชี้แจ้งเกี่ยวกับต้นฉบับให้สาธารณชน ท้ายที่สุดทางคณะผู้ถ่ายทำได้ตักสินใจตัดต่อภาพยนตร์ใหม่โดยเพิ่มช่วงของภาพยนตร์ต้นฉบับเกือบ 30 นาที
อายูมิ
อายูมิ (Ayumi) สามารถหมายถึง
เฮล เซลาสซีที่ 1
โตโยต้า โคโรน่า
โตโยต้า โคโรน่า (Toyota Corona) เป็นรถรุ่นหนึ่งที่ โตโยต้า ผลิตขึ้น เพื่อเป็นรถครอบครัว เริ่มผลิตเมื่อ พ.ศ. 2500 ซึ่งในประเทศไทย ครั้งหนึ่ง มันเคยเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับ ฮอนด้า แอคคอร์ด และ นิสสัน บลูเบิร์ด (รวมไปถึง นิสสัน เซฟิโร่ ในบางช่วง) รวมถึงคู่แข่งอื่นๆ ซึ่งเป็นคู่แข่งระดับรอง เช่น มิตซูบิชิ กาแลนต์ ,มาสด้า 626 ,ฮุนได โซนาต้า ,ซูบารุ เลกาซี ,เปอโยต์ 405 ,แดวู เอสเปอโร ,ฟอร์ด มอนดิโอและซีตรอง BX แต่โคโรน่ามีจุดเสียเปรียบสำคัญเรื่องขนาดที่เล็กกว่าแอคคอร์ดและคู่แข่งอื่นๆ ดังนั้น ใน พ.ศ. 2536 โตโยต้าประเทศไทย จึงเปลี่ยนเอา โตโยต้า คัมรี่ ขึ้นมาแข่งกับแอคคอร์ดและคู่แข่งอื่นๆ แทนโคโรน่า หลังจากนั้น ก็เป็นช่วงขาลงของโคโรน่า จนในที่สุด ก็เลิกขายในประเทศไทยใน พ.ศ. 2542 และเลิกผลิตทั่วโลกถาวรไปใน พ.ศ. 2545
โคโรน่า โฉมที่ 1-6 จัดอยู่ในประเภทรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) และโฉมที่ 7-11 จัดอยู่ในประเภทรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-size Car)
ชื่อ โคโรน่า เป็นภาษาละติน แปลว่า มงกุฎ และเป็นชื่อเรียกไวรัสสายพันธ์ุใหม่ที่มีต้นกำเนิดจากอู่ฮั่น ซึ่งเป็นความหมายเดียวกับคำว่า คราวน์ (Crown) ดังนั้น โคโรน่า จึงเป็นโตโยต้า คราวน์ ย่อส่วน ตลอดช่วงการผลิต 45 ปี โคโรน่า มีวิวัฒนาการทั้งหมด 10 Generation (โฉม) ตามช่วงเวลาต่างๆ ได้ ดังนี้
Generation ที่ 1 (พ.ศ. 2500 - 2503).
เปิดตัวในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2500 รหัสตัวถัง T10 ในสมัยนั้น โคโรน่า ยังใช้ชื่อนำหน้าว่า โตโยเพ็ท (Toyopet) ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นโตโยต้าในภายหลัง ดังนั้น โคโรน่า โฉมนี้ จึงใช้ชื่อในตลาดว่า โตโยเพ็ท โคโรน่า (Toyopet Corona) ซึ่งโฉมแรกนี้ ออกแบบมาโดยมี โตโยต้า คราวน์ เป็นต้นแบบ ซึ่งมีการนำโคโรน่าโฉมนี้ไปทำแท๊กซี่เป็นจำนวนพอสมควร
มิติตัวถัง ยาว 3.91 เมตร , กว้าง 1.47 เมตร , สูง 1.555 เมตร ขนาดลูกสูบเพียง 997 ซีซี (รถสมัยนั้นเล็กมากเมื่อเทียบกับปัจจุบัน ซึ่งเมื่อเทียบกับยุคเดียวกัน โคโรน่าถือว่าใหญ่เอาการ) แรงม้าเพียง 45 แรงม้า ที่ 5,000 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 7 กิโลกรัมเมตร ที่ 3,200 รอบต่อนาที ความเร็วสูงสุด 105 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ขับเคลื่อนล้อหลัง ใช้เกียร์ธรรมดา ซึ่งมีเพียง 3 สปีด ราคาขายในช่วงนั้นตั้งไว้ที่ 648,000 เยน
Generation ที่ 2 (พ.ศ. 2503 - 2507).
เปิดตัวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2503 รหัสตัวถัง T20 โฉมนี้ โคโรน่า มีรูปทรงที่เหลี่ยมคมมากขึ้น กระจกหน้า-หลัง ตั้งชันมากขึ้นตามสไตล์รถแบบอเมริกันในยุคนั้น และโฉมนี้ มีเข้ามาขายในไทย แต่ได้ใช้ชื่อรุ่นว่า เทียร่า (Tiara) ไม่ใช่ โคโรน่า
มิติตัวถัง ยาว 3.99 - 4.03 เมตร , กว้าง 1.49 เมตร , สูง 1.445 - 1.455 เมตร (แล้วแต่ตัวถัง) ในช่วงแรก ใช้เครื่องยนต์สี่สูบ 997 ซีซี 45 แรงม้า ที่ 4,500 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 7 กิโลกรัมเมตร ที่ 3,200 รอบต่อนาที ต่อมา มีการนำเครื่องยนต์ที่แรงกว่ามาใช้ โดยเป็นเครื่องสี่สูบ 1,453 ซีซี 62 แรงม้า ที่ 4,500 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 11.2 กิโลกรัมเมตร ที่ 3,000 รอบต่อนาที ใช้เกียร์ธรรมดา 3 สปีด
Generation ที่ 3 (พ.ศ. 2507 - 2513).
เปิดตัวในวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2507 รหัสตัวถัง T40 โฉมนี้ โคโรน่าถูกออกแบบมาให้มีรูปทรงแบบ Arrow Line (หัวลูกศร) และมีการสร้างความสนใจให้กับประชาชน โดยนำโคโรน่าไปทดสอบวิ่งอย่างต่อเนื่องบนทางด่วนเป็นระยะทาง 100,000 กิโลเมตรโดยไม่ดับเครื่อง ด้วยอัตราเร็ว 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สร้างชื่อเสียงให้โตโยต้าเป็นที่ยอมรับในระดับสากลในเรื่องของเทคโนโลยีและมาตรฐานของการผลิตรถยนต์จนถึงปัจจุบัน
โคโรน่าโฉมนี้ นอกจากจะสร้างชื่อเสียงให้โตโยต้าแล้ว ยังมีการนำไปทำแท๊กซี่เป็นจำนวนมาก เพราะมีการพิสูจน์ให้เห็นว่าอึดจริง และจนถึงปัจจุบัน รถรุ่นนี้หลายคันก็ยังสามารถวิ่งได้ แม้แต่ในประเทศไทย ซึ่งจนถึง พ.ศ. 2546 ก็ยังมีการพบเห็นว่ามีแท๊กซี่ที่เป็นโคโรน่า Generation นี้วิ่งอยู่ที่พระราม 4 และใต้ทางด่วนราษฎร์บูรณะ
ช่วงแรกที่เปิดตัว มีตัวถังแบบเดียว คือ sedan 4 ประตู 1,198 ซีซี 55 แรงม้า ที่ 5,000 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 8.8 กิโลกรัมเมตร ที่ 2,800 รอบต่อนาที และต่อมาก็มีการเพิ่มรุ่นพิเศษอีกมากมาย ทั้งเครื่องยนต์รุ่นพิเศษที่แรงกว่า และมีการเพิ่มตัวถัง hardtop coupe , station wagon , กระบะ และ hatchback
ยังเป็นรถขับเคลื่อนล้อหลัง มีเกียร์ธรรมดา 3 สปีด กับเกียร์อัตโนมัติ 2 สปีดให้เลือก มีมิติยาว 4.065 - 4.11 เมตร , กว้าง 1.55 เมตร , สูง 1.42 เมตร
Generation ที่ 4 (พ.ศ. 2513 - 2517).
เปิดตัวในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 รหัสตัวถัง T80 โคโรน่าโฉมที่แล้ว แทบจะเรียกได้ว่าประสบความสำเร็จล้นหลามในแถบเอเชีย แต่ว่า โคโรน่าโฉมนี้ ประสบความสำเร็จในแถบอเมริกันด้วย คาดว่าสาเหตุหนึ่งน่าจะมาจากความนิยมที่เริ่มประหยัดของชาวอเมริกัน จึงเริ่มหันมาซื้อรถจากเอเชียที่ราคาถูกกว่า โคโรน่าโฉมนี้ ใช้เชื้อเพลิงเบนซิน ลูกสูบ 1.5 , 1.6 , 1.7 , 1.9 และ 2.0 ลิตร
Generation ที่ 5 (พ.ศ. 2517 - 2521).
โคโรน่าโฉมนี้ รหัสตัวถัง T100 ถึง T120 ลูกสูบ 1.6 และ 2.0 ลิตร ยกเว้นในอเมริกาเหนือที่ใช้เครื่องยนต์ 2.2 ลิตร และเริ่มมีการใช้เครื่องยนต์แบบ Twin Cam และขายเฉพาะในญี่ปุ่น ส่วนในอเมริกัน โดยรวมโฉมนี้ก็ถือว่ายังประสบความสำเร็จ แต่ไม่เท่าโฉมที่ 4
Generation ที่ 6 (พ.ศ. 2521 - 2526).
รหัสตัวถัง T130 เครื่องยนต์ลูกสูบ 1.6 และ 2.0 ลิตรเหมื่อนเดิม อเมริกาใช้ลูกสูบ 2.2 ลิตรเหมื่อนเดิม ซึ่งเครื่อง 2.2 ลิตรนี้ โตโยต้า เซลิก้า รถสปอร์ตของโตโยต้าในยุคนั้นก็ใช้ โคโรน่าโฉมนี้ในอเมริกาจึงมีความเป็นรถสปอร์ตอยู่บ้าง ต่างจากโคโรน่าในเอเชียซึ่งเน้นเป็นรถครอบครัว แต่โคโรน่าโฉมนี้ เป็นโคโรน่าโฉมสุดท้ายที่มีขายในสหรัฐอเมริกา ก่อนที่โตโยต้าจะส่ง โตโยต้า คัมรี่ เข้ามาแทน ในขณะที่ตลาดเอเชียโดยส่วนใหญ่จะยังใช้โคโรน่าทำตลาดต่อไป
Generation ที่ 7 (พ.ศ. 2524 - 2532).
รหัสตัวถัง T140 เป็นอีกโฉมหนึ่งที่คนไทยรู้จักดี ในฐานะรถโคโรน่าขับเคลื่อนล้อหลังรุ่นรองสุดท้าย (ขับเคลื่อนล้อหลังรุ่นสุดท้ายเป็นโฉมที่ 10 แต่ไม่เป็นที่นิยม) กลุ่มผู้ค้ารถในไทยเรียกชื่อว่า "โฉมหน้าแหลม" เพราะกระจังหน้ามีการหักมุมตรงกลาง ทำให้มีลักษณะแหลม ในฮ่องกง มาเก๊า และสิงคโปร์ มีการนำรถรุ่นนี้ไปทำแท็กซี่เป็นจำนวนมาก โฉมหน้าแหลมเป็นโฉมที่ผลิตเป็นระยะเวลานานที่สุดของโคโรน่า ปัจจุบันยังพอมีเห็นได้บ้างตามท้องถนน แต่ไม่มากนัก
Generation ที่ 8 (พ.ศ. 2526 - 2532).
รหัสตัวถัง T150 และ T160 โฉมนี้ โคโรน่าเริ่มเสื่อมถอยความนิยมลงในออสเตรเลีย เพราะคัมรี่ เริ่มเข้าไปเป็นที่นิยมแทนโคโรน่า แต่ในประเทศไทย คัมรี่ยังไม่เป็นที่รู้จัก (คัมรี่ เข้ามาในไทยในช่วงที่โคโรน่าอยู่ในโฉมที่ 10) โคโรน่าจึงยังครองความนิยมในไทยต่อไป แต่ในวงรวมทั่วโลก ถือเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่า โคโรน่า อาจจะถึงจุดจบในไม่ช้า
โฉมนี้ กลุ่มพ่อค้ารถในไทย เรียกว่า "โฉมตู้เย็น"
Generation ที่ 9 (พ.ศ. 2529 - 2535).
เจเนอเรชันนี้ มี 2 รุ่น คือ รุ่น โฉมหน้ายักษ์ และรุ่น โฉมหน้ายิ้ม รูปที่แสดงนี้เป็นรูปโฉมหน้ายิ้ม สองรุ่นนี้ สร้างขึ้นจากโครงเดียวกัน แต่ต่างกันในรายละเอียดบางประการ เช่น กระจังหน้าและไฟท้าย โดยไปท้ายหน้ายิ้มจะยาวแถวเดียว หน้ายักษ์แยกเป็นสองก้อน กระจังหน้ารุ่นหน้ายิ้มออกแนวตั้ง หน้ายักษ์แนวนอน สองรุ่นยังไม่ใช้โลโก้สามห่วง ในประเทศไทย เปิดตัวครั้งแรกด้วยรุ่นหน้ายักษ์ มีตัวเลือกทั้งหมด 4 รุ่น คือ
ต่อมา ได้ปรับโฉมไมเนอร์เชนจ์เป็นรุ่นหน้ายิ้ม และได้มีการปรับอุปกรณ์ดังนี้
โคโรน่ารุ่นนี้เป็นรุ่นสุดท้ายที่โตโยต้าประเทศไทย วางไว้เป็นคู่แข่งกับ ฮอนด้า แอคคอร์ด, นิสสัน บลูเบิร์ด, มิตซูบิชิ กาแลนต์ โดยตรง โคโรน่ารุ่นหลังจากนี้ไป จะไม่ใช่รถระดับเดียวกับคู่แข่งกลุ่มนี้อีกต่อไป รวมถึงนิสสันที่ตัดสินใจเปลี่ยนตำแหน่งทางการตลาดจากที่ให้นิสสัน บลูเบิร์ด เป็นคู่แข่งกับรถ D-Segment ทั่วไป มาเป็นรถระดับเดียวกันกับโคโรน่า รวมถึงยกเลิกการขึ้นสายการประกอบในประเทศด้วย โดยให้นิสสัน เซฟิโร่ มาแข่งกับรถ D-Segment ทั่วไปแทน
Generation ที่ 10 (พ.ศ. 2535 - 2541).
ที่ผ่านมา รถญี่ปุ่น มักจะถูกออกแบบโดยจำกัดความกว้างไว้ไม่ให้เกิน 1.7 เมตร และเครื่องยนต์พิกัดไม่เกิน 2000 ซีซี ด้วยเหตุผลทางภาษีในประเทศญี่ปุ่น แต่ต่อมาเมื่อเศรษฐกิจเติบโต คู่แข่งทั้งหมดต่างพัฒนารถของตนออกมามีแนวโน้มใหญ่ขึ้น และในที่สุดคู่แข่งรายใหญ่อย่างฮอนด้า แอคคอร์ด และมิตซูบิชิ กาแลนต์ ก็ยอมจ่ายภาษีแพงโดยเพิ่มความกว้างและเพิ่มขนาดเครื่องยนต์ออกไปเกินพิกัดดังกล่าว รวมถึงนิสสันก็ส่ง เซฟิโร่ ซึ่งมีขนาดเกินพิกัดลงมาเช่นกัน แต่โตโยต้าประเทศไทยเลือกที่จะนำเข้า โตโยต้า คัมรี่ จากออสเตรเลียซึ่งมีขนาดเกินพิกัดลงมาต่อสู้กับคู่แข่งรายอื่นๆ แล้วให้โคโรน่ายังตรึงขนาดอยู่ที่พิกัดเดิม
เมื่อคู่แข่งทั้งตลาดต่างล้วนเพิ่มขนาดเกินพิกัด ยกเว้นเพียงโคโรน่ารุ่นเดียว ทำให้โคโรน่าหลุดจากสถานะเดิมไปโดยปริยาย โดยสถานะเดินที่โคโรน่าเคยอยู่นั้นมีคัมรี่มาแทนที่ ส่วนโคโรน่าถูกลดสถานะกลายเป็นรถที่อยู่กึ่งกลางระหว่าง โคโรลล่า (C-Segment) กับ คัมรี่ (D-Segment) หรือบางครั้งมักจะถูกเรียกว่า C-D Segment จึงถือว่าโคโรน่าโฉมนี้อยู่ในสถานะที่ต่ำกว่ารุ่นก่อนๆ ที่ผ่านมา ทำให้ผู้สนใจในยานยนต์ที่ไม่ได้ศึกษาข้อมูลรถรุ่นก่อนปี 2536 มักจะเข้าใจแบบเหมารวมว่า โคโรน่า ไม่ใช่และไม่เคยเป็นรถระดับเดียวกับแอคคอร์ด กาแลนต์และมาสด้า 626 ในขณะที่ความเป็นจริงแล้ว ครั้งหนึ่งโคโรน่าและบลูเบิร์ดเคยอยู่ในระดับเดียวกันกับคู่แข่งเหล่านั้น แต่มาเปลี่ยนในช่วงรุ่นนี้เท่านั้น
รหัสตัวถัง T190 เปิดตัวในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ประเทศไทย มาใน พ.ศ. 2536 โดยรุ่นแรก ตลาดรถจะเรียกว่า "ท้ายโด่งไฟแถบ" มีตัวเลือก 3 รุ่น คือ
ต่อมาได้ปรับโฉมไมเนอร์เชนจ์เป็นรุ่น "ท้ายโด่ง ไฟแยก" เพิ่มตัวเลือกรุ่น 1.6GLi เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด เป็นตัวเลือก ที่เหลือเหมือนเดิม และโคโรน่ารุ่นนี้ถือเป็นรถรุ่นเดียวในประเทศไทยที่มีการถ่ายทอดสดงานเปิดตัวผ่านโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในปี พ.ศ. 2535 หากไม่นับการเปิดตัวรถยนต์ที่เสนอข่าวในข่าวธุรกิจ หรือข่าวก่อนละคร
จุดเปลี่ยนสำคัญคือปี 2539 ที่มีการปรับโฉมอีกครั้ง และตั้งชื่อรุ่นเป็น Corona Exsior มีจุดเด่นที่ให้ความปลอดภัย ระบบเบรกป้องกันล้อล็อกและถุงลมนิรภัยด้านผู้ขับขี่มาเป็นอุปกรณ์มาตรฐานทุกรุ่นตั้งแต่รุ่นต่ำสุด ซึ่งในขณะนั้น มีเพียงรถนำเข้าเท่านั้นที่จะมีความปลอดภัยดังกล่าวนี้ โตโยต้าบุกเบิกการติดตั้งระบบความปลอดภัยในรถระดับล่างประกอบในประเทศเป็นเจ้าแรก หลังจากนั้นเราจึงได้เริ่มเห็นยี่ห้ออื่นที่ประกอบในประเทศเช่น Galant Ultima ,Primera และ Cefiro A32 ติดตั้งตามมา โดยโคโรน่า เอ็กซ์ซิเออร์ มีตัวเลือกดังต่อไปนี้
นอกจากนี้ใน พ.ศ. 2541 ยังได้มีการปรับเพิ่มอุปกรณ์ให้โคโรน่า โดยเพิ่มไฟหน้าฮาโลเจนมัลติรีเฟลกเตอร์, ลายไม้ในห้องโดยสาร, พวงมาลัย 3 ก้านแบบสปอร์ต และถุงลมนิรภัยฝั่งผู้โดยสาร แต่ราคาอยู่ที่ 9.5 แสนบาทซึ่งใกล้เคียงกับคัมรี่ ทำให้ลูกค้าหันไปซื้อคัมรี่มากกว่าจึงต้องระงับการผลิตไปในปลายปี พ.ศ. 2542 เนื่องจากคู่แข่งได้เริ่มนำรถ D-Segment ขนาดใหญ่ขึ้นมาทำตลาด ทั้ง Honda Accord และ Nissan Cefiro A32 ในขณะที่มิตซูบิชิและมาสด้าต้องถอนตัวออกจากตลาดจากสภาพเศรษฐกิจที่รุนแรงในยุคนั้น และโตโยต้าก็นำเข้าคัมรี่จากออสเตรเลียมาจำหน่ายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 ถ้าหากขายโคโรน่า เอ็กซิเออร์ต่อไปก็จะไปแย่งลูกค้ากับคัมรี่และโคโรลล่า จึงต้องปิดสายการผลิตไป
Generation ที่ 11 (พ.ศ. 2539 - 2545).
รหัสตัวถัง T210 และ T220 เป็นโคโรน่าโฉมสุดท้ายที่ผลิต มีขายเฉพาะในญี่ปุ่น ไม่มีการส่งออกหรือผลิตโฉมนี้ในประเทศอื่น มีการนำไปทำแท๊กซี่อยู่บ้าง ในช่วงสุดท้ายนี้ มีการผลิตโคโรน่ารุ่นพิเศษ คือ Toyota Corona Premio ซึ่งต่อมา Premio ก็ได้รับความนิยม และแตกหน่อแยกตัวออกมาเป็นอิสระ กลายเป็น Toyota Premio ซึ่งยังผลิตอยู่จนถึงปัจจุบัน
โคโรน่า เมื่อ Premio แยกตัวออกไปแล้ว ยุคของโคโรน่าก็หมดลง คัมรี่ เข้ามาเป็นรถครอบครัวแทนโคโรน่าอย่างสมบูรณ์ จนในที่สุด ก็ปิดฉากการผลิตโคโรน่าลงใน พ.ศ. 2545 รวมระยะเวลาการผลิต 45 ปี
จะเห็นได้ว่า แม้คัมรี่จะได้รับความนิยมอย่างสูงในปัจจุบัน แต่คัมรี่ก็เริ่มเข้ามาแข่งกับโคโรน่าในช่วงที่โคโรน่าเป็นโฉมที่ 7 แต่กว่าจะสามารถเอาชนะได้ก็กินเวลากว่า 20 ปี แต่ยุคทองที่โคโรน่าได้รับความนิยมสุดขีดแบบไม่มีสิ่งใดขวางกั้นนั้น ยาวนานเกือบ 20 ปีเช่นกัน
สมเด็จพระจักรพรรดิฮัยเลอ ซึลลาเซที่ 1
สมเด็จพระจักรพรรดิฮัยเลอ ซึลลาเซที่ 1 (กีแอซ: ቀዳማዊ ኀይለ ሥላሴ ; การถอดเป็นอักษรโรมัน: Qädamawi Häylä Səllasé ;พระนามเดิม ทาฟารี มาโคนเนน; 23 กรกฎาคม 1892 - 27 สิงหาคม 1975) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเอธิโอเปีย ครองราชย์ตั้งแต่ปี 1930 และสละราชสมบัติในปี 1974 และทรงเคยดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ก่อนขึ้นครองราชย์ตั้งแต่ปี 1916 พระองค์เป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ของเอธิโอเปีย และเป็นสมาชิกในราชวงศ์โซโลมอนซึ่งสืบทอดเชื้อสายมาจากเมเนลิคที่หนึ่ง
พระองค์มีความพยายามในการพัฒนาเอธิโอเปียให้ทันสมัยผ่านการปฏิรูปทางการเมืองและสังคม รวมถึงร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของประเทศและยกเลิกทาส รวมถึงเป็นผู้บัญชาการการรบในสงครามกับอิตาลีครั้งที่สองซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ ขณะประเทศอยู่ภายใต้ปกครองของอิตาลีพระองค์ทรงลี้ภัยอยู่ในอังกฤษก่อนจะเสด็จกลับเอธิโอเปียในปี 1941 หลังอังกฤษเอาชนะอิตาลีในยุทธการแอฟริกาตะวันออก พระองค์ทรงยุบเลิกสหพันธ์เอธิโอเปียและเอริเทรียซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยสภาของสหประชาชาติในปี 1950 และรวมเอริเทรียเข้าเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศภายใต้การต่อสู้เพื่อกดขี่การพยายามแยกตัวเป็นอิสระ
พระองค์ทรงเป็นผู้มีความสากลนิยมมาก และนำพาเอธิโอเปียเข้าเป็นสมาชิกของสหประชาชาติ และในปี 1963 ได้นำการจัดตั้งรวมถึงเป็นประธานคนแรกขององค์กรสามัคคีแอฟริกา ซึ่งในปัจจุบันคือสหภาพแอฟริกา พระองค์ทรงถูกล้มราชบัลลังก์ในปีโดยการรัฐประหารของกองทัพภายใต้ชื่อคณะเดร์กในปี 1974 ทรงถูกสำเร็จโทษโดยคณะรัฐประหารและเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 1975
อัลจาซีราอินเตอร์เนชั่นแนล
สนทนาประสาสมัคร
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน (ภาพยนตร์)
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน  ภาพยนตร์ลำดับที่ 3 โดยวอร์เนอร์ บราเดอร์ส พิกเจอร์ส จากวรรณกรรมเยาวชน แฮร์รี่ พอตเตอร์ และ คริส โคลัมบัส ผู้กำกับภาคที่ 1 และ 2 กับเดวิด เฮย์แมนเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ จากนิยายโดย เจ.เค. โรว์ลิ่ง นำแสดงโดย แดเนียล แรดคลิฟฟ์, รูเพิร์ท กรินท์, เอ็มม่า วัตสัน โดยในภาพยนตร์ภาคนี้ ไมเคิล แกมบอน ได้เข้ามารับบท อัลบัส ดัมเบิลดอร์ แทน ริชาร์ด แฮร์ริส ที่เสียชีวิตก่อนการเข้าฉายของ"แฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ"
แฮร์รี่ กำลังปิดเทอมอยู่บ้าน ในขณะนั้นป้ามาร์จ พี่ของลุงเวอร์นอน มาเยี่ยมบ้าน เมื่อมาถึงบ้านป้ามาร์จเริ่มด่าแฮร์รี่ แฮร์รี่พยายามทนเพราะถ้าเขาทำตัวดี ลุงจะเซ็นใบตอบรับการไปฮอกส์มีดของนักเรียนปีสามให้ แต่เมื่อป้ามาร์จเริ่มด่าแฮร์รี่และพูดถึงพ่อแม่เขาต่างๆนานา แฮร์รี่จึงทนไม่ได้เสกคาถาเป่าลมใส่คุณป้าจนลอยออกไป แฮร์รี่ซึ่งรู้ว่ากฎของโรงเรียนคือห้ามใช้เวทมนตร์ต่อหน้ามักเกิ้ลเมื่ออายุยังไม่ถึง 17ปี แฮร์รี่จึงเก็บของและหนีออกนอกบ้านไป
เมื่อแฮร์รี่มาถึงที่ถนนแห่งหนึ่งและพบเขากับหมาดำตัวใหญ่ และพบกับรถเมล์อัศวินราตรี เขารู้เรื่องฆาตกรที่ยังลอยนวลอยู่นั่นคือซิเรียส แบล็ก ที่มีข้อหาฆ่ามักเกิ้ล 13 คน และว่ากันว่าเขาคือลูกน้องมือขวาของลอร์ดโวลเดอมอร์ เมื่อถึงที่ร้านหม้อใหญ่รั่ว เขาพบรัฐมนตรีกระทรวง เขาให้ตัดสินแฮร์รี่ไร้ความผิดและสามารถกลับไปเรียนที่ฮอกวอตส์ได้เหมือนเดิม และเขาก็พบรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ร้านหม้อใหญ่รั่ว ในคืนนั้นเองนายวิสลีย์ได้บอกเขาว่าแบล็กต้องการตามล่าและฆ่าแฮร์รี่
ในวันขึ้นรถไฟ เขาและเพื่อนๆนั่งห้องเดียวกันกับอาจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคนใหม่ รีมัส ลูปิน โดยเขาพบกับผู้คุมวิญญาณ เขาช่วยขับไล่ผู้คุมวิญญาณให้ วันที่เขาเรียนวิชาพยากรณ์ศาสตร์ ถ้วยชาของเขาปรากฏลางมรณะกริมขึ้น ในตอนบ่ายวันนั้นพวกเขาเรียนกับแฮกริด แฮกริดนำตัวฮิปโปกริฟที่ชื่อว่า บัคบีค มาสอน และแฮร์รี่สามารถขึ้นขี่ได้ แต่มัลฟอยไปท้าทายมันและถูกข่วนแขนจนได้รับบาดเจ็บ ในวันที่พวกรอนไปเที่ยวฮอกมีดส์ รูปของสุภาพสตรีอ้วนหายไป และพบเธอ เธอบอกว่าซีเรียสแบล็กกำลังอยู่ในปราสาทแห่งนี้ ในวันที่พวกเขาแข่งควิดดิชแฮร์รี่เห็นกริมและพบกับผู้คุมวิญญาณจู่โจมจนตกจากไม้กวาด ไม้กวาดของเขาปลิวไปตกที่ต้นวิลโลว์ จอมหวดทำให้หักและเสียหาย
เขาขอร้องให้ลูปินสอนคาถาที่ขับไล่ผู้คุมวิญญาณ เขาเรียนกับลูปินเรื่องคาถาที่สามารถขับไล่ผู้คุมวิญญาณได้นั่นคือคาถาผู้พิทักษ์ และเขาสามารถทำได้สำเร็จ แต่ในขณะเดียวกันบัคบีคถูกตัดสินประหาร ในวันที่ไปฮอกมีดส์ครั้งสุดท้ายเขาพบกับเฟร็ดและจอร์จที่ให้แผนที่ตัวกวนกับเขา แฮร์รี่เดินไปทางลับ และพบกับรอนและเฮอร์ไมโอนี่ แต่เขาก็ได้รู้ว่าซิเรียส แบล็กเคยเป็นเพื่อนกับพ่อแม่เขา และหักหลังพ่อกับแม่ อีกอย่างซิเรียสเป็นพ่อทูนหัวของแฮร์รี่ แฮร์รี่แค้นใจมาก จึงอยากแก้แค้น
วันที่ประหารบัคบีคเขาไปหาแฮกริดและพบกับสแคบเบอร์หนูของรอนที่หายไป หลังจากนั้นพวกเขาออกจากมาจากบ้านแฮรกริด แต่รอนถูกหมาลากเข้าไปในโพรง แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ตามไปและพบว่าหมาคือซิเรียส แฮร์รี่พยายามฆ่าซิเรียสแต่ลูปินขวางไว้ และเผยความจริงว่าซิเรียสนั้นบริสุทธิ์ แต่คนที่หักหลังพ่อแม่แฮร์รี่คือปีเตอร์ เพ็ตดิกรูว์ซึ่งแปลงร่างเป็นหนูของรอน พวกเขาจับปีเตอร์ได้ แต่ในขณะเดียวกันลูปินแปลงร่างเป็นมนุษย์หมาป่าและทำร้ายซิเรียสจนเขาตกลงไปเจอผู้คุมวิญญาณ แฮร์รี่ไปช่วยแต่ก็ต้านไม่ไหว แต่ก็มีคนมาช่วยแฮร์รี่เสกคาถาผู้พิทักษ์ใส่ผู้คุมวิญญาณ แต่พอแฮร์รี่ฟื้นขึ้นมา ปรากฏว่าซีเรียสถูกจับและกำลังจะถูกมอบจุมพิตจากผู้คุมวิญญาณ พวกเขาจึงใช้เครื่องย้อนเวลาย้อนไปในอดีตเพื่อช่วยบัคบีคและซิเรียส
ถึงแม้ว่าภาคนี้จะได้อัลฟอนโซ กัวรอนผู้กำกับคนใหม่มากำกับให้ก็ตาม ภาพยนตร์เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบันก็ยังคงเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้น้อยที่สุดในบรรดาแฮร์รี่ พอตเตอร์ฉบับภาพยนตร์ แต่ถึงกระนั้นแฮร์รี่ พอตเตอร์ภาคนี้ก็ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยมแต่ภายหลังก็พลาดรางวัลไป
ความสำเร็จจากภาคก่อนทำให้บริษัทElectronic Artได้ผลิตแฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบันในรูปแบบวิดีโอเกมต่อจากภาคที่แล้ว ซึ่งครั้งนี้ได้เพิ่มเทคนิคสมจริงให้มากว่าเดิมและยังสามารถดำเนินเหตุการณ์ต่างๆตามเนื้อเรื่องได้ คุณสมบัติของภาคนี้ก็คือสามารถต่อสู้กับผู้คุมวิญาณด้วยคาถาผู้พิทักษ์ได้อีกด้วย
ถึงแม้ภาพยนตร์จะทำรายได้น้อยที่สุดแต่อัลบั้มดนตรีประกอบภาพยนตร์แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบันกลายเป็นอัลบั้มเพลงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในบรรดาอัลบั้มทุกอัลบั้มของแฮร์รี่ พอตเตอร์ และที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือดนตรีประกอบภาพยนตร์ของเรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน ได้รับรางวัลออสการ์สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยมอีกด้วย เพลงในอัลบั้มมีดังนี้
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด (; GSFC) เป็นห้องทดลองด้านอวกาศที่สำคัญแห่งหนึ่งขององค์การนาซา ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1959 เป็นศูนย์การบินอวกาศแห่งแรกของนาซา มีเจ้าหน้าที่พลเรือนประมาณ 10,000 คน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ห่างออกไปประมาณ 6.5 ไมล์ ในเขตเมืองกรีนเบลท์ รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดเป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดซึ่งรวบรวมนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรมาไว้ด้วยกันเพื่อศึกษาเพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับโลก ระบบสุริยะ และเอกภพ โดยอาศัยการสังเกตการณ์ผ่านอุปกรณ์สังเกตการณ์ในอวกาศ รวมถึงเป็นห้องทดลองในการวิจัยพัฒนาและควบคุมการทำงานของยานอวกาศสำหรับงานวิทยาศาสตร์ที่ไม่ต้องใช้มนุษย์ควบคุม นอกเหนือจากงานวิจัยเกี่ยวกับอวกาศ ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดยังศึกษาและพัฒนาเทคโนโลยีต่างๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อสนับสนุนภารกิจการปฏิบัติงานในอวกาศรวมถึงการออกแบบและสร้างยานอวกาศด้วย นักวิทยาศาสตร์ของศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดคนหนึ่งคือ จอห์น ซี. เมเทอร์ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 2006 จากผลงานการสร้างดาวเทียม COBE
ชื่อ "ก็อดเดิร์ด" ตั้งเป็นอนุสรณ์แก่ ดร. โรเบิร์ต เอช. ก็อดเดิร์ด (Robert H. Goddard) ผู้ริเริ่มการใช้งานจรวดสมัยใหม่ในประเทศสหรัฐอเมริกา
ปัจจุบัน ศูนย์วิจัยแห่งนี้ มีคนไทยทำงานเป็นวิศวกร และ นักวิทยาศาสตร์ รวมทั้งหมด 3 คน
ได้แก่ ดร.ก้องภพ อยู่เย็น วิศวกรด้านคลื่นไมโครเวฟรับส่งสัญญาณ
เดมี โลวาโต
เดเมเทรีย เดวอน "เดมี" โลวาโต (; เกิด 20 สิงหาคม พ.ศ. 2535) และออกจากการรักษาตัวใน พ.ศ. 2554
ภายหลังเมื่ออกจากการรักษาตัวแล้ว เธอได้เข้าร่วมเป็นทูตตราสินค้าโดยทำหน้าที่เป็นทูตและนักพูด ของโครงการ PACER ซึ่งเป็นโครงการต่อต้านการรังแกในโรงเรียน Anti-Bullying ในสหรัฐ และยังร่วมโครงการทางด้านสิ่งแวดล้อม Disney's Friends for Change รวมถึงกิจกรรมการกุศล Free the Children และ We Day ของแคนาดา
ที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอนั้นมีรอยสัก เขียนว่า "Stay Strong" ซึ่งเธอได้สักไว้หลังจากออกจากการรักษาตัว ซึ่งเธอสักเพื่อให้แฟนคลับของเธอรู้ว่า เธอนั้นเข้มแข็งและมีวันนี้ได้เพราะมีแฟนคลับที่คอยให้กำลังใจเธอเสมอมา
เทกอะบาว (เพลงริอานน่า)
เทกอะบาว  เป็นเพลงที่แต่งโดยนักร้องชื่อ เน-โย (Ne-yo) และทีมสตาร์เกต ออกขายอีกครั้งโดยอยู่ในสตูดิโออัลบั้มที่ 3 ของริอานน่า ชุด "Good Girl Gone Bad" ถือเป็นซิงเกิ้ลที่ 5 จากอัลบั้ม แต่เป็นซิงเกิ้ลแรกในการออกวางขายใหม่ในชุด "Good Girl Gone Bad: Reloaded"
มิวสิก วิดีโอเพลงนี้ ได้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล 2008 MTV Video Music Awards สาขา Best Female Video และ Best Direction
สปิลเลอร์
สปิลเลอร์  เป็นดีเจชาวอิตาลี มีเพลงฮิต "Groovejet (If This Ain't Love)" ขึ้นอันดับ 1 ใน สหราชอาณาจักร และ อิตาลี และ เคยถ่ายทำมิวสิควิดีโอในกรุงเทพ รวมกัน นักร้องชาวอังกฤษที่ชื่อ Sophie Ellis-Bextor
เทศบาลเมืองสีคิ้ว
เทศบาลเมืองสีคิ้ว เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งจากเทศบาลเมืองทั้งหมด 4 แห่งในจังหวัดนครราชสีมา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสีคิ้ว และบางส่วนของตำบลมิตรภาพ ในอำเภอสีคิ้ว มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 17,875 คน ทำให้เป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 3 ของจังหวัดนครราชสีมา รองจากเทศบาลนครนครราชสีมา และเทศบาลเมืองปากช่อง
เทศบาลเมืองสีคิ้ว เดิมมีการปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบสุขาภิบาล มีชื่อว่า สุขาภิบาลสีคิ้ว จัดตั้งครั้งแรก เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 และได้ประกาศเปลี่ยนแปลงเขตการปกครอง เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2509
ต่อมามีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาล เป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ให้จัดตั้งเป็นเทศบาลตำบล ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 เป็นผลให้สุขาภิบาลสีคิ้วเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เทศบาลตำบลสีคิ้ว ตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
จากนั้นกระทรวงมหาดไทยได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะเทศบาลตำบลสีคิ้วขึ้นเป็น เทศบาลเมืองสีคิ้ว มีผลตั้งแต่วันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา
เทศบาลเมืองสีคิ้ว ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัดนครราชสีมา ห่างจากจังหวัดนครราชสีมา ระยะทางประมาณ 45 กิโลเมตร และ ห่างจากกรุงเทพมหานคร ระยะทางประมาณ 210 กิโลเมตร และโดยทางรถไฟ 224 กิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปทางตอนเหนือและตอนกลางมีเป็นสภาพเป็นลูกคลื่น มีความชันของพื้นที่ประมาณร้อยละ 2-6 ทางตอนกลางบางส่วน และตอนใต้ มีลักษณะเป็นภูเขาและทิวเขา มีความสูงชันมากกว่าร้อยละ 35 มีภูเขาที่สำคัญคือ เขาซับประดู่
เทศบาลเมืองสีคิ้วมีพื้นที่ทั้งสิ้น 11.63 ตารางกิโลเมตร หรือ เท่ากับ 7,268.75 ไร่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของอำเภอสีคิ้ว มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ต่าง ๆ ดังนี้
ประชากรในเขตเทศบาลเมืองสีคิ้ว ณ ธันวาคม 2560 มีจำนวนทั้งสิ้น 17,875 คน เป็นชาย 8,454 คน เป็นหญิง 9,421 คน จำนวนบ้านทั้งสิ้น 8,915 หลัง
มีเขตการปกครองจำนวน 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลสีคิ้ว และตำบลมิตรภาพ มีหมู่บ้านทั้งสิ้น 16 หมู่บ้าน
มีชุมชนย่อยภายในเขตเทศบาลจำนวน 19 ชุมชนคือ
ธงชาติจอร์เจียใต้และหมู่เกาะแซนด์วิชใต้
ธงชาติบริติชอินเดียนโอเชียนเทอร์ริทอรี
ธงชาติหมู่เกาะเติร์กและเคคอส