pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เจ้าหญิงฮุ่ยเซิงประสูติเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 ณ เมืองซินจิง เมืองหลวงของประเทศแมนจู (ปัจจุบันคือเมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน) เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ของอ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เจี๋ย กับซางะ ฮิโระ สุภาพสตรีชาวญี่ปุ่น และเป็นพระภาคิไนยในจักรพรรดิผู่อี๋ผู้ครองราชบัลลังก์แมนจูภายใต้การการควบคุมของจักรวรรดิญี่ปุ่นช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (2480–2488) พระองค์ประทับอยู่ในประเทศแมนจูจนถึง พ.ศ. 2486 จึงย้ายไปประทับ ณ ประเทศญี่ปุ่นร่วมกับพระอัยกาและพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี ทรงเข้ารับการศึกษาจากโรงเรียนเอกชนต่าง ๆ ก่อนเข้าศึกษาที่โรงเรียนกากูชูอิง ทั้งนี้ทรงสนพระทัยวรรณคดีจีนและญี่ปุ่น
หลังสิ้นสุดสงคราม ผู่เจี๋ยพระชนกถูกกองกำลังโซเวียตควบคุมพระองค์และถูกจองจำในทัณฑสถานเป็นเวลาห้าปีก่อนถูกส่งตัวไปยังประเทศจีนเมื่อปี พ.ศ. 2493 ซึ่งทรงถูกควบคุมตัวอยู่ภายในศูนย์จัดการอาชญากรสงครามฝู่ฉุน (Fushun War Criminals Management Centre) ส่วนฮิโระพระชนนี และฮู่เซิง  พระขนิษฐาถูกควบคุมตัวในเซี่ยงไฮ้ก่อนถูกส่งกลับประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2490 แต่ผู่เจี๋ยพระชนกนั้นยังถูกคุมขังและขาดการติดต่อ ในช่วงเวลาดังกล่าวพระองค์ได้มีลายพระหัตถ์ถึงนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล เพื่อทรงขออนุญาตติดต่อกับพระชนกในทัณฑสถาน ซึ่งโจวอนุญาตในกาลต่อมา
เจ้าหญิงฮุ่ยเซิงทรงมีความสัมพันธ์พิเศษกับโอกูโบะ ทาเกมิชิ  บุตรชายผู้บริหารการรถไฟ ทั้งสองหายตัวเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2500 ภายหลังจึงถูกพบว่าเป็นศพบนภูเขาอามางิที่คาบสมุทรอิซุ สภาพศพเจ้าหญิงฮุ่ยเซิงสวมพระธำมรงค์คล้องแขนซ้ายของนายโอกูโบะ ส่วนนายโอกูโบะถือปืนด้วยมือขวา เหนือศีรษะของทั้งสองพบกระดาษทิชชูบิด ที่ภายในมีเศษเส้นผมและเล็บซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมก่ออัตวินิบาตกรรมอันมีที่มาจากความรักของชาวญี่ปุ่น สาเหตุหลักเกิดจากการที่ฮิโระ พระชนนีคัดค้านการที่เจ้าหญิงฮุ่ยเซิงปรารถนาจะเสกสมรสกับนายโอกุโบะอย่างแข็งขัน เพราะเจ้าหญิงฮุ่ยเซิงเหมาะควร และมีคุณสมบัติเพียงพอสำหรับการเป็นพระชายาในมกุฎราชกุมารอากิฮิโตะมากกว่า
หลังพิธีปลงพระศพเสร็จสิ้น บิดาของนายโอกุโบะได้ขอร้องให้มีการนำพระอัฐิของเจ้าหญิงฮุ่ยเซิงและอัฐิของนายโอกูโบะใส่รวมกันในช่องโกศประจำตระกูลซางะภายในวัดนิซง ต่อมาได้เคลื่อนย้ายไปเก็บในช่องโกศประจำตระกูลอ้ายซินเจว๋หลัวที่ชิโมโนเซกิ จังหวัดยามางูจิ
น่านเย่ว์
อาหารไอนุ
อาหารไอนุ เป็นอาหารประจำของชาวไอนุในประเทศญี่ปุ่น อันมีเอกลักษณ์เฉพาะต่างจากอาหารญี่ปุ่นของชาวญี่ปุ่น รวมถึงชาวยามาโตะซึ่งเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ของประเทศ อาหารดิบอย่างซาชิมิมีอยู่อย่างจำกัดในสำรับอาหารไอนุ อาหารส่วนใหญ่จะผ่านกรรมวิธีต่าง ๆ เป็นต้นว่า ต้ม, ย่าง หรือการหมักซึ่งเป็นวิธีถนอมอาหารที่มาจากเนื้อสัตว์ ปัจจุบันมีชาวไอนุตั้งถิ่นฐานบนเกาะฮกไกโดทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่นมากที่สุด และยังมีชาวไอนุอาศัยกระจายบริเวณหมู่เกาะคูริล, ทางตอนใต้ของเกาะซาฮาลิน และทางตอนบนของเกาะฮนชู
ร้านอาหารไอนุมีน้อยและหายากมาก ในญี่ปุ่นมีร้านอาหารไอนุ เช่น ร้านอาชิริโคตันนากาโนชิมะ (Ashiri Kotan Nakanoshima) ในเมืองซัปโปโระ, ร้านโปรอนโน (Poron'no) และร้านมารูกิบูเนะ (Marukibune) ในเมืองอากังของจังหวัดฮกไกโด
พระแม่อินทราณี
อาหารวาติกัน
อาหารวาติกัน อันเป็นอาหารประจำนครรัฐวาติกันนั้นไม่มีลักษณะเด่นจำเพาะเนื่องจากประเทศนี้เป็นจุลรัฐขนาดน้อยและถูกรายล้อมด้วยอาณาเขตของประเทศอิตาลี ทั้งประเทศมีร้านอาหารเพียงแห่งเดียว และอาหารนั้นมีลักษณะดุจเดียวกับอาหารอิตาลี
อาหารที่โดดเด่นของนครรัฐวาติกันได้แก่
เอ็ด เอ็ดด กับ เอ็ดดี้
เอ็ด เอ็ดด กับ เอ็ดดี้  เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกา ออกอากาศทางช่อง การ์ตูนเน็ตเวิร์ก ฉายตอนแรกเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2542 จนถึงวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ส่วนในประเทศไทยยังไม่ได้ฉายทางช่องบูมเมอแรง
เรื่องแก๊งค์เพื่อนซี้สุดป่วน 3 คน มีชื่อว่าเอ็ดเหมือนกัน โดยมักร่วมแผนต่างๆ แม้จะพลาดทุกครั้ง แต่ทั้ง 3 พวกเขามักออกผจญภัยเพื่อเสาะแสวงหาความสุข กับทำการต่างเพื่อหาเงินเอาไปซื้อขนม กับการทำให้เพื่อนๆ ยอมรับพวกเขา
ตัวละครหลัก หรือ พวกเอ็ด.
ก๊วนเพื่อน 3 คน โดยทั้ง 3 ชื่อเต็มว่าเอ็ดเวิร์ด เหมือนกัน แต่จะถูกเรียกกันในฐานะชื่อเล่น แต่ทั้ง 3 สร้างเรื่องป่วนหาเงิน แม้ตอนจบจะพลาด แต่คือเพื่อนแท้ ไม่เคยไม่ทิ้งกัน
แท้จริงในเดอะมูฟวี่ มีการเปิดเผยในช่วงท้ายว่าตนถูกพี่ชายรังแกเสมอ ตนจึงสร้างเรื่องเพื่อเรียกความสนใจ เพราะอยากมีเพื่อน แต่กลับส่งผลตรงกันข้าม ตนเสียใจกับสำนึกผิดในตอนท้าย ทุกคนยกโทษ
ห้องนอนอยู่ใต้ดินของบ้าน คืออ่างอาบน้ำเป็นอ่างเกรวี่ เพราะชอบกินเกรวี่มาก กับเป็นโรคนอนละเมอเดินไปกินอาหารบ้านคนอื่นเสมอ กับซ่อนฟองน้ำจำนวนมากในกำแพง
ห้องนอนสะอาดมีระเบียบมาก ถึงกับติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยตัว ตอนอยู่โรงเรียนจะเรียนห้องเดียวกับพวกเอ็ด กับตอนจับกลุ่มทำรายงาน ตนจะเป็นคนทำการบ้านให้เสมอ
ตัวละครต่างๆ.
พวกเด็กๆ.
ตนคือบอสของกลุ่มอูบา เรนเจอร์ คือพวกคนใส่เครื่องแบบที่ทำหน้าที่สำเร็จจะได้เหรียญตราประดับชุด โดยมีจิมมี่ จอห์นนี่ และแพลงค์ คือลูกทีม
พี่น้องแกงค์เกอร์.
3 สาวพี่น้องคนละพ่อ อาศัยโซนที่จอดรถบ้านอันตรายกว่าพวกเอ็ด รักพวกเอ็ดมาก ไปชิงเงินพวกเอ็ดเสมอ โผล่ที่ไหนเรื่องใหญ่ที่นั่น แค่ไม่กี่ชม.ทำบ้านเมืองพินาศทันที ตอนโรงเรียนก็ไม่เข้าเรียนกันป่วน แต่ทางโรงเรียนทำอะไรไม่ได้
เรื่องเริ่มวันนึง 3 เอ็ด ก่อเรื่องเลวร้ายสุด จึงเก็บของหนีไปซ่อนในห้องพี่ชายเอ็ดดี้ แต่พวกเด็กๆหาเจอ ทั้ง 3 จึงขับรถพี่ชายเอ็ดดี้หนี โดยใช้เอ็ดเป็นขาเดิน หนีพ้น แต่รถไปโซนแล้งชนโขดหินจนพัง เอ็ดดี้จึงแนะนำไปอยู่กับพี่ชาย จากเบาะแสเดียวคือโปสการ์ดที่พี่ชายส่งให้ว่าคือนักล่าวาฬ ผ่านฟาร์มไปทุ่งทานตะวันถึงโรงงานผลิตของเล่นร้าง กับเล่นกันจนโรงงานระเบิด ปลิวไปป่า กับล่องเรือไปตามแม่น้ำ แต่เรือล่มหนองน้ำ 2 เอ็ดแกล้งดับเบิ้ลดีจนโกรธ ทะเลาะกัน แต่สุดท้ายดีกันได้ เดินทางต่อกับนอนหลับไป
ทางพวกเด็กๆเตรียมตัวไล่ล่าพวกเอ็ด ได้แก่ จอห์นนี่กับแพลงค์ใส่ชุดฮีโร่ขึ้นรถเมล์หลงเข้าเมือง ทางเควินกับแนสปั่นจักรยานไปตืดโรงงานไปโผล่ที่หนองน้ำ ส่วนโรฟขนของกับขี่หมูตามหาแต่ทะเลาะกับหมูจนแยกทางกัน ทางซาร่ากับจิมมี่ที่สนใจพวกเอ็ดถูกไล่ล่า จึงตามไปดูเพื่อสนุก แต่ไปเจอกับพวกแกงค์เกอร์ พอพวกแกงค์เกอร์รู้จึงจับทั้งคู่เป็นแรงงานเพื่อตามหาพวกเอ็ด แต่ทั้งคู่ก็หนีมาได้กับเจอหมูของโรฟกับขี่เพื่อตามหาพวกเอ็ด พวกแก๊งเกอร์จึงจับเควิน โรฟ แนสเป็นเชลย ตามหาพวกเอ็ดต่อ
พอตอนเช้า 3 เอ็ดตื่นวิ่งตกหน้าผาอยู่บนสวนสนุกที่มีชื่อเดียวกับโปสการ์ดที่พี่ชายเอ็ดดี้ส่งมา จึงรู้ว่าอยู่ที่นี่ กับเจอรถบ้านรูปปลาวาฬ พวกแกงค์เกอร์ กับจิมมี่กับซาร่าก็มาถึงพอดี ทุกคนมารวมตัวกัน เอ็ดดี้เรียกพี่ชายออกมากับขอให้ช่วย แต่พี่ชายแกล้งเอ็ดดี้ จนทุกคนทนดูไม่ได้ ตอนเอ็ดดี้จับประตู เอ็ดดึงน็อตออกมาตัวนึงจนประตูหลุดไปชนพี่ชายเอ็ดดี้ เอ็ดดี้ที่เสียใจ จึงสารภาพว่าตนนั้นโกหกเรื่องพี่ชายเพื่อให้ตนเด่น เพราะอยากมีเพื่อนกับขอโทษ 3 เอ็ดจึงปลอบกัน พวกเด็กๆทำท่าจะไปหาเรื่องแต่ต้อนรับ 3 เอ็ด ยอมรับเป็นเพื่อน ทางจอห์นนี่กับแพลงค์ที่มาถึงคนสุดท้ายจัดการ 3 เอ็ด โดยตนไม่รู้เลยว่าเรื่องจบไปแล้ว จึงถูกพวกเด็กๆทำร้าย แล้วพวกเด็กพา 3 เอ็ดเดินทางกลับบ้านฉลองกันอย่างมีความสุข ทางพวกแกงค์เกอร์ลากพี่ายเอ็ดดี้เข้ารถบ้านเพื่อรังแก เหมือนกับที่เคยทำกับ 3 เอ็ด
ท้ายเรื่องทุกคนฉลองอย่างมีความสุขอยู่นั้น ทางจอห์นนี่ที่พาแพลงค์กลับมานั้น ก็เป็นบ้ากับแอบมองดูก็คิดจะล้างแค้นแต่ทำไม่ได้ เพราะหนังจบแล้ว โดยจอห์นนี่ก็สงสัย
รายพระนามและชื่ออธิบดีกรมสรรพากร
ด้านล่างนี้คือรายพระนามและรายนามอธิบดีกรมสรรพากร
เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (หนู)
พระเจ้าขัตติยราชนิคม สมมติมไหสวรรค์ พระเจ้านครศรีธรรมราช เจ้าขัณฑสีมา พระนามเดิม หนู เป็นพระมหากษัตริย์นครศรีธรรมราช ภายหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง และเป็นพระเจ้าประเทศราชนครศรีธรรมราช ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
พระเจ้านครศรีธรรมราช เป็นเชื้อสายขุนนางกรุงศรีอยุธยา มีพี่ชายคนหนึ่งชื่อพระยาวิชิตณรงค์ ต่อมาได้รับราชการมีความชอบจนได้เป็น หลวงสิทธิ์นายเวร มหาดเล็ก ต่อมาพระยาราชสุภาวดีนครฯ (พระยาราชสุภาวดีละคร) ลงไปเป็นเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช หลวงสิทธิ์นายเวรจึงได้เป็นปลัดเมืองนครศรีธรรมราชในคราวนั้น หลวงสิทธิ์นายเวร (หนู) สมรสกับหม่อมทองเหนียว ซึ่งเป็นธิดาของจีนปาด ต่อมาเมื่อพระยาราชสุภาวดี เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชถูกเรียกให้ยกทัพเข้าไปช่วยเหลือกรุงศรีอยุธยา ในการรุกรานของพม่าเมื่อพ.ศ. 2308 แล้วมีความผิดและถูกถอด พระปลัด (หนู) จึงรั้งตำแหน่งเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชไว้อยู่
ต่อมาเมื่อเกิดเหตุการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองในพ.ศ. 2310 พระปลัด (หนู) ผู้รั้งตำแหน่งเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช ได้ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าที่เมืองนครศรีธรรมราช ชาวบ้านเรียกว่า เจ้านคร จัดตั้งชุมนุมนครศรีธรรมราชขึ้น มีอาณาเขตตั้งแต่เมืองชุมพรจนถึงหัวเมืองมลายู เจ้าพระยานครฯ (หนู) แต่งตั้งหลวงฤทธิ์นายเวร (จันทร์) ซึ่งเป็นหลานเขยของตนเองและเป็นบุตรของเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ (อู่) เป็นอุปราช แต่งตั้งนายวิเถียน ซึ่งเป็นญาติของตนเอง เป็นเจ้าเมืองสงขลา และแต่งตั้งให้หลานชายของตนเองไปเป็นพระยาพัทลุงเจ้าเมืองพัทลุง ต่อมาพ.ศ. 2312 หลานของเจ้าพระยานคร (หนู) ที่เป็นเจ้าเมืองพัทลุงได้เสียชีวิตลง เจ้าพระยานครฯ (หนู) จึงแต่งตั้งให้พระพิมล (ขัน) สามีของคุณหญิงจันเป็นเจ้าเมืองพัทลุงต่อมา
เมื่อปี พ.ศ. 2312 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกทัพไปปราบชุมนุมเจ้านครศรีธรรมราช โดยมีเจ้าพระยาจักรี (หมุด) เป็นแม่ทัพ และมีแม่ทัพอื่นๆได้แก่ พระยายมราช พระยาเพชรบุรี และพระยาศรีพิพัฒน์ เจ้าพระยานคร (หนู) ส่งทัพเมืองนครฯไปรบกับทัพธนบุรีที่ท่าหมาก นำไปสู่การรบที่ท่าหมาก ซึ่งฝ่ายนครศรีธรรมราชได้รับชัยชนะ แม่ทัพธนบุรีพระยาเพชรบุรีและพระยาศรีพิพัฒน์ถูกสังหารในที่รบ
สมเด็จพระเจ้าตากสินเสด็จนำทัพเรือด้วยพระองค์เอง ทัพเรือหลวงจำนวน 10,000 คน ยกออกจากธนบุรีในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2312 พระยายมราชธนบุรีเข้าตีทัพฝ่ายเมืองนครฯที่ท่าหมากแตกพ่ายไป แล้วนำทัพธนบุรีเข้าโจมตีเมืองนครศรีธรรมราช เจ้าพระยานครฯ (หนู) มอบหมายให้อุปราชจันทร์นำทัพเมืองนครฯออกต่อสู้ สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงส่งเจ้าขรัวเงินซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกับอุปราชจันทร์ มาเจรจาเกลี้ยกล่อมให้อุปราชจันทร์ยอมสวามิภักดิ์ต่อธนบุรี อุปราชจันทร์พ่ายแพ้ให้แก่ทัพธนบุรีในการรบที่ท่าโพทางเหนือของเมืองนครศรีธรรมราช เป็นเหตุให้เจ้าพระยานครฯ (หนู) ต้องพาครอบครัวรวมทั้งบุตรเขยคือเจ้าพัฒน์หลบหนีไปยังเมืองสงขลา สมเด็จพระเจ้าตากสินเสด็จเข้ายึดเมืองนครศรีธรรมราชได้เมื่อวันแรม 6 ค่ำ เดือน 10 (21 กันยายน พ.ศ. 2312) หลวงสงขลา (วิเถียน) นำเจ้าพระยานคร (หนู) พร้อมทั้งครอบครัว และพระยาพัทลุง (พระพิมลขัน) เดินทางหลบหนีไปยังเมืองปัตตานี
สมเด็จพระเจ้าตากสินมีพระราชโองการให้เจ้าพระยาจักรี (หมุด) ยกทัพเรือติดตามเจ้าพระยานครฯ (หนู) และพระยาพิชัยราชายกทัพติดตามทางบก เจ้าพระยาจักรี (หมุด) มีหนังสือถึงสุลต่านมูฮาหมัดเจ้าเมืองปัตตานี ขอให้ส่งตัวเจ้าเมืองทั้งสามให้แก่ฝ่ายธนบุรี สุลต่านมูฮาหมัดเจ้าเมืองปัตตานีจึงยินยอมส่งตัวเจ้าพระยานครฯ (หนู) เจ้าพัฒน์ หลวงสงขลา (วิเถียน) และพระยาพัทลุง (พระพิมลขัน) ให้แก่เจ้าพระยาจักรี เจ้าพระยานครฯ (หนู) จึงถูกจับกุมและนำตัวพร้อมครอบครัวไปยังเมืองนครศรีธรรมราช ขุนนางธนบุรีปรึกษาโทษให้ประหารชีวิตเจ้าพระยานคร (หนู) แต่สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงไม่เห็นด้วย เนื่องจากเจ้าพระยานครฯ (หนู) ไม่ได้เป็นข้าฯของพระองค์มาก่อน ต่างคนต่างเป็นใหญ่ไม่ถือว่าเป็นกบฏ ให้กลับไปพิจารณาความที่ธนบุรีใหม่อีกครั้ง สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงแต่งตั้งพระเจ้าหลานเธอ เจ้านราสุริยวงศ์ เป็นเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชต่อมา โดยมีพระยาราชสุภาวดีนครฯ อดีตเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช และพระศรีไกรลาศ เป็นผู้กำกับราชการ ชุมนุมนครศรีธรรมราชจึงสิ้นสุดลงและถูกผนวกรวมเข้ากับธนบุรีในที่สุด
เจ้าพระยานครฯ (หนู) พร้อมครอบครัวถูกนำตัวไปยังกรุงธนบุรีในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2313 เจ้าพระยานครฯ (หนู) อาศัยอยู่ในกรุงธนบุรีเป็นเวลาเจ็ดปี โดยที่บุตรสาวคือท่านหญิงฉิมและท่านหญิงปรางได้ถวายตัวเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระเจ้าตากสิน ในพ.ศ. 2319 เจ้านราสุริยวงศ์ถึงแก่พิราลัย สมเด็จพระเจ้าตากสินจึงโปรดเกล้าฯแต่งตั้งเจ้าพระยานคร (หนู) อดีตผู้นำชุมนุมนครศรีธรรมราช ให้พระเจ้านครศรีธรรมราช กลับไปครองเมืองนครศรีธรรมราช ได้รับพระราชทานพระสุพรรณบัฏเป็น พระเจ้าขัตติยราชนิคม สมมติมไหสวรรค์ พระเจ้านครศรีธรรมราช เจ้าขัณฑสีมา ดำรงพระอิสริยยศที่พระเจ้าประเทศราช รับสั่งเมื่อวันอังคารขึ้น 6 ค่ำ เดือน 11 (15 กันยายน พ.ศ. 2319)
โดยมีเจ้าพัฒน์ผู้เป็นบุตรเขยเป็นที่อุปราช นอกจากนี้เจ้าจอมมารดาฉิมยังได้เลื่อนขึ้นเป็นกรมบริจาภักดีศรีสุดารักษ์ พระมเหสีฝ่ายซ้าย กรมบริจาภักดีศรีสุดารักษ์ประสูติพระโอรสคือเจ้าฟ้าทัศพงษ์ เจ้าฟ้าทัศไพ เจ้าฟ้านเรนทรราชกุมาร และพระธิดาคือเจ้าฟ้าปัญจปาปี พระเจ้านครศรีธรรมราช (หนู) ได้เกียรติยศอย่างเจ้าประเทศราชรับพระโองการ ส่วนหม่อมทองเหนียวเป็นพระมเหสีรับพระเสาวณีย์ มีขุนนางเสนาบดีจตุสดมภ์เป็นของตนเอง ที่ว่าราชการเรียกว่า ท้องพระโรง
ในพ.ศ. 2320 เจ้าพระยานครฯ (หนู) มีหนังสือกราบทูลฯสมเด็จพระเจ้าตากสินขอให้ทรงแต่งทัพไปปราบหัวเมืองมลายู สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงตอบว่าราชการสงครามกับพม่ายังคงติดพันอยู่ ให้สงครามกับพม่าแล้วเสร็จเสียก่อนจึงจะให้เมืองนครศรีธรรมราชออกไปตีมลายู
ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงมีพระราชดำริว่าเกียรติยศของเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชนั้นมากเกินไป จึงมีพระราชโองการให้ลดยศของเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชเป็นเจ้าพระยานครศรีธรรมราชดังเดิม ทางกรุงเทพฯได้ส่งข้าหลวงมายังเมืองนครศรีธรรมราชทำการสักเลกปรากฏว่าสักได้น้อยกว่าแต่ก่อน อุปราชพัฒน์ผู้เป็นบุตรเขยของเจ้าพระยานครฯ (หนู) เดินทางไปที่กรุงเทพฯ ฟ้องร้องกล่าวโทษเจ้าพระยานครฯ (หนู) ว่าแก่ชราว่าราชการฟั่นเฟือนไป ทรงมีตราให้เจ้าพระยานครฯ (หนู) ไปเข้าเฝ้าที่กรุงเทพสองครั้ง เจ้าพระยานครฯ (หนู) ก็บิดพลิ้วเสียไม่ไปตามพระราชโองการ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯจึงทรงปลดเจ้าพระยานครฯ (หนู) ออกจากตำแหน่งเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชในพ.ศ. 2327 โปรดฯให้เจ้าพระยานครฯ (หนู) เข้ามารับราชการที่กรุงเทพฯ และทรงแต่งตั้งอุปราชพัฒน์เป็นเจ้าพระยานครศรีธรรมราชเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชคนใหม่
เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (หนู) รับราชราชในกรุงเทพได้ไม่นานก็ถึงแก่อสัญกรรม เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์) บุตรเขยได้เข้าไปรับอัฐิทั้งของพระเจ้านครศรีธรรมราชและหม่อมทองเหนี่ยว ซึงถึงแก่กรรมในเวลาไล่เลี่ยกัน ออกไปก่อเจดีย์บรรจุไว้ที่วัดแจ้งวรวิหาร เมืองนครศรีธรรมราช
พระเจ้านครศรีธรรมราช มีพระราชธิดากับหม่อมทองเหนี่ยว ธิดาจีนปาด 6 พระองค์
และมีภรรยากับอนุภรรยาอีกจำนวนหนึ่ง ได้แก่
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 — 25 มกราคม พ.ศ. 2443) พระราชธิดาพระองค์ที่ 48 ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก ประสูติเมื่อวันเสาร์ที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว
ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าประโลมโลก ทรงได้เข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และทรงประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี ปรากฏความใน "วชิรญาณวิเศษ" ว่า
"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระเจ้าบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก ๑..."
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันศุกร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2443 พระชันษา 45 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุผ้าขาว วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2448
วัดกล้าชอุ่ม
วัดกล้าชอุ่ม ตั้งอยู่เลขที่ ๒๒ หมู่ ๔ ตำบลคลองสอง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย เดิมชื่อวัดร้อยสอน โดยมีนายสอน นางภู่ นางรอด นายหลุย นายแสวง ได้บริจาคที่ดินแปลงนี้ให้สร้างวัดเป็นเนื้อที่นาจำนวน ๙ ไร่ ๓ งาน ๖๐ ตารางวาตามโฉนดเลขที่ ๑๑๑๘ สภาพเป็นที่ทำนาราบลุ่ม
ด้านการการศึกษา และเผยแผ่พุทธศาสนา วัดกล้าชอุ่มได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม และนักธรรมศึกษาตามโรงเรียนต่าง ๆ และจัดให้มีการเทศน์ธรรมในทุก ๆ วันพระ และยังปฏิบัติเช่นนี้มาจนถึงปัจจุบัน
นางเฉลียว บัวบานพร้อม นาวาตรีฉลอง วงศ์ดนตรี ได้ยกที่ดินให้วัดกล้าชอุ่มอีก ๒๘๕ ตารางวา ตามโฉนดเลขที่ ๓๙๕๔ ด้านหลังวัด
จักรวรรดิอาณานิคมญี่ปุ่น
จักรวรรดิอาณานิคมญี่ปุ่น  เป็นดินแดนโพ้นทะเลของจักรวรรดินิยมญี่ปุ่น ซึ่งญี่ปุ่นได้ครอบครองแปซิฟิกตะวันตกและเอเชียตะวันออก
การจัดหาอาณานิคม.
ในพ.ศ. 2453 (ค.ศ. 1910) การลงนามในสนธิสัญญาผนวกดินแดนญี่ปุ่น-เกาหลี ทำให้ญี่ปุ่นเข้ายึดครองเกาหลีอย่างสมบูรณ์ ในสนธิสัญญามีตราตั้งพระราชลัญจกร แต่ไม่มีพระนามของจักรพรรดิยุงฮึย กลับมีลายมือชื่อของลีวานยง นายกรัฐมนตรีเกาหลีแทน ดังนั้นตลอดเวลาและหลังการยึดครองของญี่ปุ่น จึงมีคำถามโดยเฉพาะกับชาวเกาหลีว่าสนธิสัญญาฉบับนี้มีความถูกต้องมากเพียงใด ซึ่งแน่นอนว่าชาวเกาหลีในปัจจุบันจะต้องไม่ยอมรับสัญญาฉบับนี้ และประกาศให้สัญญาฉบับนี้เป็นโมฆะในพ.ศ. 2548 แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เกาหลีก็ตกเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่นไป 30 กว่าปี จนกระทั่งญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง เกาหลีจึงถูกแบ่งเป็นเหนือและใต้
แปซิฟิกใต้ในอาณัติ.
หลังจากญี่ปุ่นได้รับมอบหมายการปกครองแปซิฟิกใต้ในอาณัติจากสันนิบาติ ในปี ค.ศ. 1914 รัฐบาลกลางญี่ปุ่นได้มอบหมายให้ผู้บัญชาการของกองกำลังป้องกันชั่วคราวทะเลใต้ (South Seas Islands Temporary Garrison) เป็นผู้นำรัฐบาลเของแปซิฟิกใต้ในอาณัติ โดยผู้บัญชาการจะมีอำนาจในการบังคับบัญชาทหารและพลเรือนในดินแดนแห่งนี้ โดยได้ตั้งศูนย์กลางการบริหารขึ้นที่เกาะซัมเมอร์ (Summer) เกาะแยป (Yap) เกาะยาลูอิต (Jaluit) และเกาะอางาอูร์ (Angaur) (Purcell, 1967: 147) ในปี ค.ศ. 1915 ได้มีการนำที่ปรึกษาและข้าราชการฝ่ายพลเรือนเข้ามาทำงานในแปซิฟิกใต้ในอาณัติมากขึ้น จนกระทั่งในที่สุดในปี ค.ศ. 1918 กองกำลังทหารได้ถ่ายโอนอำนาจทั้งหมดให้ข้าราชการฝ่ายพลเรือนในการปกครองแปซิฟิกใต้ในอาณัติ และย้ายศูนย์กลางการบริหารจากเกาะซัมเมอร์มาสู่คอร์รอในเกาะปาเลาในปี ค.ศ. 1922
ในระยะแรกของการปกครองแปซิฟิกใต้ในอาณัติตั้งแต่ปี ค.ศ. 1914 – 1922 ญี่ปุ่นปกครองดินแดนแห่งนี้โดยใช้ระบอบที่จักรวรรดิอาณานิคมเยอรมนีได้วางรากฐานไว้ โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงระบบมากนัก การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1922 เป็นต้นมา แต่ในช่วงปีที่มีความเปลี่ยนแปลงมากที่สุดต่อการการเมืองการปกครองของแปซิฟิกใต้ในอาณัติคือในปี ค.ศ. 1929 เมื่อย้ายหน้าที่ความรับผิดชอบทางด้านการเมืองการปกครองจากการดูแลโดยตรงโดยนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นสู่กระทรวงกิจการโพ้นทะเล (Ministry of Oversea Affairs) ส่วนกิจการด้านอื่นได้ย้ายเข้าสู่กระทรวงที่รับผิดชอบในเรื่องนั้น ๆ เช่น กระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรม เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงการบริหารส่วนท้องถิ่น โดยเปลี่ยนแปลงจากการแบ่งเขตแบบเดิม ออกเป็นการแบ่งเขตแบบใหม่ โดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 เขต ได้แก่ ไซปัน (Saipan) (หมู่เกาะมาเรียนาส์) แยป (Yap) (หมู่เกาะแคโรไลน์) ปาเลา (Palau) (หมู่เกาะแคโรไลน์) ตรุก (Truk) (หมู่เกาะแคโรไลน์) โปนเปห์ (Ponape) (หมู่เกาะแคโรไลน์) และยาลูอิต (Jaluit) (หมู่เกาะมาร์แชลล์) ซึ่งในแต่ละเขตจะมีข้าหลวงจากส่วนกลางเข้าไปปกครอง ในส่วนท้องถิ่นของแต่ละเขตประกอบไปด้วยหมู่บ้านชาวพื้นเมืองหลายหมู่บ้าน มีหัวหน้าหมู่บ้านและเป็นหัวหน้าชนเผ่าในยุคดั้งเดิมซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากข้าหลวงใหญ่ประจำอาณานิคมทะเลใต้เป็นผู้ปกครอง ในกรณีของหัวหน้าหมู่บ้านเหล่านี้มักมีหน้าที่ในการช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นในการจัดทำรายงานต่าง ๆ ภายในดินแดนของตน จัดเก็บภาษีชาวพื้นเมืองผู้มีอายุ 18 ปีขึ้นไป ไม่พิการและแก่ชรา รวมถึงส่งข้อเสนอของชุมชนของตนต่อเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นเพื่อใช้ในการบริหารจัดการท้องถิ่น เป็นต้น อย่างไรก็ตามแม้ในทางกฎหมาย ญี่ปุ่นจะมอบอำนาจและหน้าที่ให้หัวหน้าหมู่บ้านแต่ละแห่งเท่าเทียมกัน แต่ในทางปฏิบัติพบว่าอำนาจหน้าที่ในอดีตเป็นส่วนสำคัญที่ก่อให้เกิดสถานะที่มีความแตกต่างกันของหัวหน้าหมู่บ้านแต่ละคน ซึ่งญี่ปุ่นใช้การปกครองรูปแบบนี้เรื่อยมาจนถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2
แมนจูเรีย.
วันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1932 ได้มีการประกาศสถาปนา "รัฐแมนจู" หรือ "แมนจูกัว" ญี่ปุ่นได้ให้การรับรองแมนจูกัวผ่านการลงนามในพิธีสารญี่ปุ่น-แมนจูกัว เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1932 เมืองฉางชุนซึ่งได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "ซิงกิง" ("เมืองหลวงใหม่") มีฐานะเป็นเมืองหลวงของรัฐใหม่แห่งนี้ ชาวฮั่นในแมนจูเรียได้รวมตัวกันเป็นกองทัพอาสาสมัครเพื่อต่อต้านญี่ปุ่น ทำให้รัฐใหม่ดังกล่าวจำเป็นต้องทำสงครามอันยื้ดเยื้ออีกหลายปีเพื่อสร้างความสงบภายในประเทศ
ในขั้นต่อมา ญี่ปุ่นได้ดำเนินการแต่งตั้งให้ผู่อี๋เป็นประมุขแห่งรัฐเป็นในปี ค.ศ. 1932 และอีกสองปีให้หลังจึงได้มีการสถาปนาให้เขาดำรงตำแหน่งจักรพรรดิแห่งแมนจูกัว โดยใช้ชื่อศักราชประจำรัชกาลตามแบบจีนว่า "คังเต๋อ" (หมายถึง "ความสงบและคุณธรรม") ประเทศแมนจูกัวจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "จักรวรรดิแมนจู" หรือในชื่อเต็ม "จักรวรรดิแมนจูเรียอันยิ่งใหญ่" เจิ้ง เซี่ยวซือได้ดำรงตำแหน่งเป็นเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของแมนจูกัวจนถึง ค.ศ. 1935 โดยมีจาง จิงหุยขึ้นดำรงตำแหน่งแทน สำหรับจักรพรรดิผู่อี๋นั้น พระองค์มีฐานะดุจเดียวกับเจว็ด เพราะอำนาจการปกครองประเทศที่แท้จริงนั้นล้วนอยู่ในกำมือของทหารญี่ปุ่นทั้งสิ้น พระราชวังได้ถูกสร้างขึ้นเป็นการเฉพาะสำหรับควบคุมจักรพรรดิ รัฐมนตรีของแมนจูกัวทั้งหมดรับบทเป็นเพียงร่างทรงของรองรัฐมนตรีที่เป็นชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผู้ตัดสินใจในทุกเรื่องอย่างแท้จริง
รายชื่อดินแดนที่จักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง
นี่คือดินแดนที่ถูกยึดครองโดยจักรวรรดิญี่ปุ่นจนถึงปี ค.ศ. 1945 (พ.ศ. 2488)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง หรือ พระองค์เจ้าโศกสร่าง (4 กันยายน พ.ศ. 2399 — 13 พฤศภาคม พ.ศ. 2471) พระราชธิดาพระองค์ที่ 51 ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหงส์
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง ประสูติเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2399 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหงส์
ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าโศกส่าง ทรงได้เข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และทรงประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี ปรากฏความใน "วชิรญาณวิเศษ" ว่า
"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระเจ้าบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าโศกสร่าง ๑..."
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 7 เมื่อวันอาทิตยที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 พระชันษา 72 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2473
โปโตกัส ดี เอส
มังกี้ ดี ลูฟี่
เจ้าจอมมารดาปิ่น ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
เจ้าจอมมารดาปิ่น เป็นพระสนมในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
เจ้าจอมมารดาปิ่น ถวายตัวเป็นหม่อมในสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงเสนานุรักษ์ ต่อมาเมื่อกรมหลวงเสนานุรักษ์ได้อุปราราภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล หม่อมปิ่นจึงได้เลื่อนเป็นเป็นเจ้าจอมมารดาปิ่น มีพระประสูติกาลพระองค์เจ้า 2 พระองค์คือ
อุทยานแห่งชาติไอเฟิล
อุทยานแห่งชาติไอเฟิล  เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 14 ของประเทศเยอรมนี และเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน อุทยานนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของนครโคโลญไปราว 65 กิโลเมตร ตั้งอยู่ใกล้กับชายแดนประเทศเบลเยียม
อุทยานแห่งชาติไอเฟิลเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่ากว่า 7,100 ชีวิต และพืชกว่า 1,800 สายพันธุ์ สัตว์ป่าหายากที่พบได้ในอุทยานนี้อาทิ แมวป่า, นกกระสาดำ, นกหัวขวานจุดกลาง
แม้อุทยานนี้จะเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม แต่ก็มีบางพื้นที่ภายในอุทยานถูกกำหนดเป็นเขตหวงห้าม เนื่องจากยังมีกับระเบิดหลงเหลือจากสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติวัดกล้าชอุ่ม
ลือเนอบวร์ค
ลือเนอบวร์ค  หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ นครฮันเซอลือเนอบวร์ค  เป็นเมืองในรัฐนีเดอร์ซัคเซินของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้จากนครฮัมบวร์คไปราว 50 กิโลเมตรและถือเป็นเมืองปริมณฑลของฮัมบวร์ค ลือเนบูร์คได้รับสถานะเป็น "นครฮันเซอ" (Hansestadt) เมื่อค.ศ. 2007 เพื่อเป็นการระลึกว่าเมืองนี้เคยเป็นเมืองหนึ่งในสันนิบาตฮันเซอในอดีต
ดยุกแห่งเบราน์ชไวก์-ลือเนบูร์ก
อุทยานแห่งชาติเมือริทซ์
สโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิกในฤดูกาล 2017–18
การแข่งขัน สโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก ฤดูกาล 2017–18 ซึ่งเป็นฤดูกาลที่ 118 ของประวัติศาสตร์สโมสร และเป็นฤดูกาลที่ 53 ติดต่อกันบนลีกสูงสุดของเยอรมัน.
! colspan="13" style="background:#DCDCDC; text-align:center" | ผู้เล่นที่ย้ายออกจากสโมสรระหว่างฤดูกาล
แนลซัน ซึเมดู
แนลซัน กาบรัล ซึเมดู (; เกิด 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกส ปัจจุบันลงเล่นให้กับสโมสรวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ ในพรีเมียร์ลีกอังกฤษ และทีมชาติโปรตุเกส ในตำแหน่งกองหลังขวา
ซึเมดู เริ่มต้นอาชีพของเขากับ ซิงเตร็งซึ ก่อนที่จะย้ายเข้าร่วมทีม ไบฟีกา ในปี ค.ศ. 2012 แล้วได้ถูกยืมตัวไปยัง ฟาชีมา สโมสรในบ้านเกิดเป็นเวลาหนึ่งฤดูกาล และจึงกลับมาลงเล่นให้กับทีมสำรองของไบฟีกา และได้ถูกเรียกติดทีมชุดใหญ่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2015 พร้อมกับพาทีมคว้าแชมป์ ปรีไมราลีกา 2 ปีติดต่อกัน ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 เขาได้ย้ายเข้าร่วมทีม ในสเปน และพาทีมคว้าแชมป์ลาลิกา สองสมัยจากสามฤดูกาลที่ร่วมทีมบาร์เซโลนา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 ซึเมดู ได้ย้ายเข้าร่วมทีมวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ ในพรีเมียร์ลีก
ที่นั่งสำรอง
ที่นั่งสำรอง หรือ ที่นั่งสำรองพิเศษ เป็นที่นั่งที่กำหนดไว้ให้บุคคลบางกลุ่ม เช่น ผู้สูงอายุ ผู้ป่วยเจ็บ ผู้พิการ สตรีมีครรภ์ ฯลฯ ใช้ในการโดยสารสาธารณะ เพื่อให้เข้าถึงบริการสาธารณะได้โดยทัดเทียมบุคคลทั่วไป ที่นั่งดังกล่าวพบได้ในระบบขนส่งสาธารณะหลายรูปแบบ ทั้งรถไฟ รถราง บัส และมินิบัส โดยให้บุคคลบางกลุ่มมีสิทธินั่งก่อนบุคคลอื่น พาหนะบางคันก็ติดภาพหรือข้อความร้องขอให้เอื้อเฟื้อที่นั่งแก่บุคคลดังกล่าว ทั้งนี้ ส่วนใหญ่ไม่มีกฎกำหนดให้มอบที่นั่ง แต่บุคคลทั่วไปมักเป็นที่คาดหมายว่าจะสละที่นั่งของตนให้แก่ผู้ยากไร้
ที่นั่งสำรองพิเศษ
Priority seat
Priority seating
ชาดาร์จีลิง
ดาร์จีลิง (อังกฤษ:Darjeeling Tea) เป็นชาที่ถูกผลิตขึ้นในเมืองดาร์จีลิงอยู่ทางรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ชาดาร์จีลิงถูกผลิตขึ้นในหลายรูปแบบเช่น ชาดำ ชาเขียว ชาขาว และชาอู่หลง เมื่อได้รับการชงจะได้ชาที่มีสีทองสว่าง ให้กลิ่นหอมดอกไม้ จึงทำให้ชาดาร์จีลิงได้ฉายาว่า แชมเปญแห่งชา (อังกฤษ: Champagne of teas)
ชาดาร์จีลิงมักทำจากใบชาพันธุ์จีนซึ่งแตกต่างจากชาอินเดียอื่นๆทำจากใบชาสายพันธุ์อัสสัม  ที่มีใบขนาดใหญ่กว่า เป็นชาที่นิยมผลิตออกมาในรูปแบบของชาดำเสียส่วนใหญ่ ในปี 2003 ชาดาร์จีลิงได้กลายมาเป็นผลิตภัณฑ์อินเดียผลิตภัณฑ์แรกที่ได้รับการขึ้นทะเบียนสินค้าบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ผ่านทางสำนักงานสิทธิบัตรแห่งอินเดีย
การปลูกชาในดาร์จิลิงเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1841 โดย อาร์ชิบาลด์ แคมป์เบล
แคมป์เบลได้เดินทางจากกรุงกาฐมาณฑุ ประเทศเนปาลมายังดาร์จีลิง ประเทศอินเดียในปีค.ศ. 1839 จากนั้นในปีค.ศ. 1841แคมป์เบล ได้นำชาสายพันธุ์จีนเข้ามาทดลองปลูกในดาร์จีลิง ต่อมารัฐบาลอังกฤษได้ทำการจัดตั้งศูนย์เพาะชำชาในปีค.ศ. 1874 การปลูกชาในดาร์จีลิงได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ชาดาร์จีลิงได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ มีการเปิดไร่ชาและบริษัทจัดจำหน่ายมากมาย
ชาดาร์จีลิงมีสีทองสว่างและมีกลิ่นหอมละมุนคล้ายดอกไม้ส่งผลให้ชาดาร์จีลิงได้รับความนิยมจากทั่วโลก
แต่ละปีสามารถผลิตชาดาร์จีลิงได้เพียงร้อยละ 1 จากผลผลิตชาทั้งหมดของอินเดีย ชาดาร์จีลิงจึงมีราคาค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับชาตัวอื่น ๆ ที่นิยมดื่มกัน
ไรน์ลันด์
ฟาโรหยากาเรบ
ฟาโรห์อาโมสที่หนึ่ง
ฟาโรห์อเมนโฮเตปที่หนึ่ง
ฟาโรห์แอเมนโฮเทปที่สาม
ฟาโรห์อเมนโฮเตปที่สอง