pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาในปี พ.ศ. 2430 ทางราชการพิจารณาเห็นว่ามีชุมชนหนาแน่นขึ้นและมีหมู่บ้านอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงเพิ่มขึ้นหลายหมู่บ้าน จึงได้รับการยกฐานะเป็นตำบล เรียกว่า ตำบลร้องกวาง ขึ้นกับอำเภอสอง จังหวัดแพร่ พ.ศ. 2438 ทางราชการได้ยกฐานะตำบลร้องกวางขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ มีที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภออยู่ในศูนย์กลางของตำบลร้องกวาง อันเป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอในปัจจุบัน เรียกชื่อว่า “กิ่งอำเภอร้องกวาง” ขึ้นต่ออำเภอสอง และทางราชการได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2452 เรียกชื่อว่า “อำเภอร้องกวาง"
อำเภอร้องกวางตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอร้องกวางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 92 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอร้องกวางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อำเภอสูงเม่น
สูงเม่น  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดแพร่
อำเภอสูงเม่นตั้งอยู่ที่บ้านสูงเม่น ท้องที่ลำน้ำแม่พวก ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอแม่พวก ตามลำน้ำที่ตั้งในปี พ.ศ. 2445 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ทางราชการได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภอแม่พวกเป็น อำเภอสูงเม่น
คำว่า "สูงเม่น" ไม่ปรากฏว่ามีผู้ใดจัดทำประวัติไว้เป็นหลักฐาน เพียงแต่ได้รับทราบจากคำบอกเล่าจากบุคคลที่รู้บอกว่า สถานที่ตั้งวัดสูงเม่นเดิมเป็นป่าพงไพรหนาแน่น เป็นที่ชุมนุมของสัตว์ชนิดหนึ่ง คือ เม่น ได้มาชุมนุมอาศัยอยู่ ต่อมาบ้านเมืองได้เจริญขึ้น ป่าแห่งนี้ได้ถูกแผ้วถาง ราษฎรได้ใช้เป็นสถานที่อยู่อาศัยรวมกันเป็นหมู่บ้านพร้อมกับได้สร้างวัดขึ้นชื่อวัดสูงเม่น ด้วยเหตุดังกล่าวทางราชการจึงได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภอแม่พวกเป็นอำเภอสูงเม่น แต่คำว่า "สูงเม่น" เป็นการเพี้ยนเสียงและรูปอักษรทางภาษาไทยกลางที่เขียนขึ้นมาตามความเข้าใจผิดของทางราชการในสมัยนั้น ซึ่งถ้าเขียนตามหลักการอ่านการเขียนและความหมายทางภาษาล้านนาแล้ว สูงเม่นจะต้องสะกดเป็น "สุ่งเหม้น" โดยคำว่า "สุ่ง" แปลว่ารู และ "เหม้น" แปลว่าตัวเม่น
อำเภอสูงเม่นมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอสูงเม่นแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 110 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสูงเม่นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
อำเภอวังชิ้น
วังชิ้น  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดแพร่
อำเภอวังชิ้น เดิมเป็นส่วนหนึ่งของเมืองลอง (ปัจจุบันคืออำเภอลอง อำเภอวังชิ้น และบ้านบ่อแก้ว ตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย) ซึ่งเป็นเมืองขึ้นของนครลำปาง เมื่อมีการปฏิรูปการปกครอง พ.ศ. 2442 และการพิราลัยของพญาขัณฑสีมาโลหะกิจ เจ้าเมืองลองคนสุดท้าย ได้มีการนำระบบราชการไทยเข้ามาเมืองลอง เมืองต้า(เมืองขึ้นของเมืองลอง ปัจจุบันคือ ตำบลเวียงต้า และตำบลต้าผามอก) ถูกจัดวางตำแหน่งแห่งที่ขึ้นใหม่ในรูปของการปกครองระบบจังหวัด(เปลี่ยนคำว่าเมืองเป็นจังหวัดพ.ศ. 2456) ความเป็น "เมืองลอง เมืองต้า" ถูกทำลายลงกลายเป็นเพียงอำเภอและตำบลหนึ่งของประเทศไทย ครั้งแรกพ.ศ. 2442 ได้รวมเมืองลอง เมืองต้าเป็นแขวงเมืองลอง จังหวัดนครลำปาง มีทั้งหมด 6 ตำบล(ตำบลห้วยอ้อ ตำบลเวียงต้า ตำบลหัวทุ่ง ตำบลปากกาง ตำบลทุ่งแล้ง และตำบลวังชิ้น) กระทั่งวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2474 ทางราชการได้โอนอำเภอเมืองลอง จังหวัดลำปาง มาขึ้นกับจังหวัดแพร่ เพราะสภาพภูมิศาสตร์ใกล้เคียงกันและความสะดวกในการติดต่อราชการ และวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2481 ได้แยกตำบลวังชิ้น ตำบลแม่ป้าก(แยกจากตำบลทุ่งแล้ง) ตำบลนาพูน(แยกจากตำบลวังชิ้น) และตำบลสรอย(แยกจากตำบลวังชิ้น) อำเภอเมืองลอง ตั้งเป็นกิ่งอำเภอวังชิ้น เพื่อความสะดวกในการจัดเก็บภาษีอากรและจัดการปกครอง และยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอวังชิ้นในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2501
ปัจจุบันอำเภอวังชิ้นมี 7 ตำบล คือ ตำบลวังชิ้น ตำบลแม่ป้าก ตำบลนาพูน ตำบลสรอย ตำบลป่าสัก(แยกจากตำบลสรอย) ตำบลแม่พุง(แยกจากตำบลสรอย พ.ศ. 2518) และตำบลแม่เกิ๋ง(แยกจากตำบลแม่ป้าก พ.ศ. 2538)
อำเภอวังชิ้นตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สุดของจังหวัดแพร่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอวังชิ้นแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 77 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอวังชิ้นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอหนองม่วงไข่
หนองม่วงไข่  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดแพร่ แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ โดยได้แยกพื้นที่ตำบลหนองม่วงไข่ ตำบลแม่คำมี ตำบลน้ำรัด ตำบลวังหลวง และตำบลทุ่งแค้วออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอหนองม่วงไข่ เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 และต่อมาได้ยกฐานะเป็น อำเภอหนองม่วงไข่ ในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538
อำเภอหนองม่วงไข่มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภออื่น ๆ ดังต่อไปนี้
อำเภอหนองม่วงไข่แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 35 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอหนองม่วงไข่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
มิโร
ปู้อี
ชาวปู้อี  เรียกตัวเองว่า ปู้ใหญ่ ปู้จ่อง และปู้หม่าน มีถิ่นที่อยู่ที่มณฑลเจียงซู รวมจ้วงเหนือแถบเขตปกครองตนเองกวางสีจ้วง มณฑลกุ้ยโจว และตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ที่มักเรียกตนเองว่าปู้อี ไม่เรียกตนเองว่าจ้วง มีประชากรราว 2,049,203 คน มีภาษาและวัฒนธรรมคล้ายจ้วง พูดภาษาไทและภาษาจีน นับถือลัทธิดั้งเดิม และบางส่วนก็หันไปนับถือคริสต์ศาสนา
ชอง
ชาวชอง เป็นชนเผ่าโบราณอีกเผ่าหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ ออสโตร-เอเชียติก ตระกูล มอญ- เขมร มีภาษาพูดของตนเองคือภาษาชอง แต่ไม่มีภาษาเขียน นับถือศาสนาพุทธ มีวัฒนธรรมประเพณีเป็นเอกลักษณ์ของชนเผ่า ซึ่งอาจมีมาแต่ก่อนสมัยสุโขทัยสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน เช่น การใช้ต้นคลุ้ม มาจักสานสมุก ชนาง เสวียน มีประเพณีผีโรง ผีหิ้ง ทำมาหากินด้วยการหาของป่า ล่าสัตว์ ทำไร่ ทำนา และปลูกต้นกระวาน ซึ่งชาวอินเดียและอาหรับชอบมาก
ชาวชองอยู่กันมากแถบเชิงเขารอยต่อกับกัมพูชา เช่นที่บริเวณเขาสอยดาวเหนือ บ้านคลองพลู บ้านกะทิง บ้านตะเคียนทอง บ้านคลองพลู บ้านคลองน้ำเป็น ใกล้น้ำตกกะทิง บ้านทุ่งสะพาน อำเภอเขาคิชฌกูฏ บ้านวังแซ้ม บ้านปึก อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี รวมไปถึงชาวชองที่บ้านคลองแสง บ้านด่านชุมพล และบ้านปะเดา อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราดด้วย บ้านทุ่งนา อำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี มีจำนวนทั้งหมดประมาณ 6,000 คน ปัจจุบันชาวชองนี้ได้ปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมใหม่เหมือนกับคนทั่วไป ส่วนชาวชองที่อาศัยอยู่ในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา จะถูกเรียกว่า ชาวไทยซอง เพราะออกเสียง ช.ช้าง ไม่ถนัด และมีภาษาใกล้เคียงกับภาษาชองคือภาษาป่า ซึ่งภาษาป่าของชาวชองในจังหวัดฉะเชิงเทราเมื่อทำการเปรียบเทียบกับภาษาชองในอำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี พบว่าเป็นภาษาเดียวกัน คือ ภาษาชอง และพบว่ามีการพูดภาษาชองในจังหวัดพระตะบอง (เรียกตัวเองว่า คนซำเร ซึ่งแปลว่า คนปอร์) และจังหวัดโพธิสัตว์ (เรียกตัวเองว่า คนปอร์) ของประเทศกัมพูชา ซึ่งเรียกชื่อภาษาต่างกันว่า ภาษาปอร์ มีความคล้ายคลึงกับภาษาชองในอำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี เพียงแต่น้ำเสียงที่ออกเสียงแตกต่างกันเล็กน้อย จึงสรุปได้ว่า คนชอง คนซำเร หรือคนปอร์ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกัน
ซาไก
ซาไก เป็นมนุษย์โบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยยุคหิน ประมาณ 15,000–150,000 ปีหรือมากกว่านั้น มีรูปร่างผอมมีผิวดำ ฝีปากหนา ท้องป่อง น่องสั้นเรียว ผมหยิกหยองแต่ไม่ติดศรีศระ อยู่ในชาติพันธุ์ออสตราลอยด์ เช่นเดียวกับ ชาวอะบอริจิ้น ที่ทวีปออสเตรเลีย อยู่กระจายกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ราว 7-60 คน มีอาศัยในรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ในส่วนลึกของเกาะปาปัว ในประเทศฟิลิปปินส์และหมู่เกาะอันดามัน, ประเทศอินเดีย เรียกตนเองว่า “มานิ” (Mani) ส่วนผู้อื่นเรียกว่า เงาะ เงาะป่า ชาวป่า ซาแก หรือ โอรังอัซลี (Orang Asli) หรือ กอย
เคยมีข้อสันนิฐานเกี่ยวกับชาติพันธุ์ว่ามนุษย์ในกลุ่มนี้เดินทางออกจากทวีปแอฟริกามาก่อนโฮโมซาเปี้ยนในปัจจุบัน มีลักษณะใกล้เคียงกับมนุษย์บนเกาะปาปัว-ปาปัวนิวกินี รวมถึงเผ่าอะบอริจิ้นในประเทศออสเตรเลีย ในประเทศออสเตรเลียเคยวิจัยไว้ว่าเผ่าอะบอริจิ้นได้แยกกลุ่มออกมานานแล้ว ซึ่งพบร่องรอยทางโบราณคดีในทวีปออสเตรเลียเก่าแก่กว่า 60,000 ปี นั่นหมายความถ้าข้อสันนิษฐานนี้เป็นจริง ทั้งในทวีปเอเชียและออสเตรเลียจะอาศัยอยู่มานานไม่ต่ำกว่า 100,000 ปี
เชื่อว่าในช่วงเวลาประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาหลายพันปี น่าจะมีการผสมผสานกับ ชาติพันธุ์ออสโตรเอเชียติค ( ซึ่งเป็นมองโกลลอยด์ ) ที่เดินทางลงมาจากจีนใต้ราวๆ 3,000-5,000 ปีที่แล้ว ก่อให้เกิดกลุ่มชาติพันธุ์มอญ-เขมร ในปัจจุบันนี้
ในต่างประเทศเช่น ประเทศมาเลเซียเรียกประชากรกลุ่มนี้ว่า "Semang" ในปี 2002 มีการสำรวจประชากรอยู่ที่ 2,000-3,000 คน และปัจจุบันคาดว่าอยู่ที่ 4,500-5,000 คน
การแบ่งกลุ่มในประเทศไทย.
ซาไกที่อาศัยอยู่ที่อำเภอธารโต, จังหวัดยะลา ได้รับพระราชทานนามสกุลจากสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี โดยใช้ชื่อสกุลว่า "ศรีธารโต" แต่ปัจจุบันซาไกธารโตส่วนใหญ่ได้อพยพไปอยู่ในมาเลเซีย ด้วยเหตุผลด้านที่ทำกินและวิถีชีวิตที่ดีกว่า ประกอบกับเหตุผลด้านความไม่สงบ
กลุ่มชนชาวซาไกนิยมกินเผือก, มัน, กลอย, กล้วยป่า, มะละกอ และสัตว์ป่า จับสัตว์น้ำด้วยมือเปล่าหรือเบ็ด นิยมล่าเหยื่อโดยใช้พืชผักผลไม้
เซนต์เฮเลนา
เซนต์เฮเลนา เป็นเกาะภูเขาไฟและอยู่ในเครือจักรภพของสหราชอาณาจักร อยู่ทางตอนใต้ของมหาสมุทรแอตแลนติก เกาะใกล้เคียงก็อยู่ในเครือจักรภพเช่นกัน ทั้งเกาะแอสเซนซันและตริสตัน ดา กุนญา
เซนต์เฮเลนาเป็นที่รู้จักเมื่อครั้งที่จักรพรรดินโปเลียน โบนาปาร์ตแห่งฝรั่งเศส ถูกเนรเทศไปที่เกาะนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2358 จนสวรรคตเมื่อปี พ.ศ. 2364 สถานที่สำคัญคือ ลองวู้ด เฮาส์ (Longwood House) อันเป็นสถานที่ที่นโปเลียนพำนักระหว่างการเนรเทศอยู่ และแซน แวลลี (Sane Valley) ซึ่งที่ฝังพระศพ
เกาะนี้เคยเป็นของฝรั่งเศสจนกระทั่งกลายมาเป็นของอังกฤษเมื่อปี พ.ศ. 2401
เซนต์เฮเลนาเป็นสมาชิกของสมาคมการกีฬาหมู่เกาะนานาชาติ (International Island Games Associetion)
เกาะเซนต์เฮเลนาถูกค้นพบเมื่อปี พ.ศ. 2045 โดยชาวโปรตุเกสโดยบังเอิญ และได้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เฮเลนาแห่งกรุงคอนสแตนติโนเปิล เกาะนี้รู้จักกันในนามเซนต์เฮเลนา เมื่อกองกำลังจากอังกฤษค้นพบเมื่อประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 17
การค้นพบและช่วงแรกหลังการค้นพบ.
เกาะนี้ค้นพบเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2045 โดยราชนาวีชาวโปรตุเกส ชอง ดา โนวา โดยบังเอิญ ได้มีการบันทึกไว้ว่าบนเกาะนี้มีต้นไม้มากมายและมีน้ำใสสดชื่น พวกเขานำเข้าสัตว์ที่มีชีวิตอยู่ (ส่วนใหญ่เป็นแพะ) ไม้ผลและผัก เขาสร้างโบสถ์และที่อยู่อาศัย แต่ต้องกลับไปก่อนเพื่อนำวัตถุดิบต่างๆ มาพร้อมกับเรือลำหน้า พวกเขาจึงออกจากเกาะโดยปิดเรื่องนี้เป็นความลับ พวกเขาต้องการกลับมายังสถานที่นี้อีกครั้ง โดยเป็นที่รู้กันว่าจะมีผู้อาศัยถาวรกลุ่มแรกเป็นชาวโปรตุเกส
เฟอร์นานโด โลเปซ ผู้ว่าการเมืองกัว (Goa) ประเทศอินเดีย ชาวโปรตุเกส ถูกปล่อยเกาะที่เซนต์ เฮเลนา เมื่อคราวที่เขาพิการ
และอาศัยอยู่ที่เกาะนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2056 โดยทางราชการได้สั่งไว้ให้กลับมาที่โปรตุเกสเมื่อถึงเวลาที่ต้องการ แต่เขาก็เสียชีวิตที่เกาะเซนต์เฮเลนาเมื่อปี พ.ศ. 2073 ก่อนที่ทางราชการจะมารับตัวเขากลับโปรตุเกส
เมื่อคราวที่ค้นพบเกาะแห่งนี้ เกาะเซนต์เฮเลนาก็ปกคลุมไปด้วยพันธุ์ไม้ที่ไม่พบที่ใดในโลก ซึ่งเป็นป่าในเขตร้อนมากมาย ตอนกลางของเกาะนั้นหนาแน่นไปด้วยป่าไม้เขตร้อน แต่ชายฝั่งของเกาะนั้นก็อุดมสมบูรณ์อยู่ทีเดียว แต่เขตที่ตั้งเมืองใหม่นั้นแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ซึ่งเต็มไปด้วยหินโล้นๆ ในเขตพื้นที่ราบต่ำ แต่ตอนกลางของเกาะที่เป็นที่สูงนั้นกลับเต็มไปด้วยสีเขียวของป่าไม้
มีการแบ่งเขตการปกครอง ดังนี้:
นอกจากนี้ เซนต์เฮเลนายังมีเขตพื้นที่การปกครองภายในอีก ดังนี้:
ณรงค์ กิตติขจร
พันเอก ณรงค์ กิตติขจร (21 ตุลาคม พ.ศ. 2476 —) เป็นอดีตนักการเมือง และเป็นบุตรชายของอดีตนายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 10 จอมพล ถนอม กิตติขจร อีกทั้งยังเป็นบุตรเขยของ จอมพล ประภาส จารุเสถียร
เป็นหนึ่งใน 3 บุคคลของฝ่ายรัฐบาลที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุดในเหตุการณ์ 14 ตุลา ปี 2516 ที่มีผู้เสียชีวิตถึง 77 ราย ส่งผลให้ พ.อ.ณรงค์ กิตติขจร, จอมพล ถนอม กิตติขจร และจอมพล ประภาส จารุเสถียร ต้องออกจากประเทศภายหลังเหตุการณ์สงบลง พ.อ.ณรงค์ กิตติขจร ก็ได้เดินทางกลับประเทศไทย และได้ลงเล่นการเมือง โดยเข้าร่วมงานกับพรรคเสรีนิยม และเขาได้รับเลือกเป็น ส.ส. ด้วยกัน 2 สมัย นอกจากนี้แล้ว พ.อ.ณรงค์ กิตติขจร ยังถูกสงสัยว่าอยู่เบื้องหลังการบงการสั่งฆาตกรรมนักธุรกิจและศัตรูทางการเมืองอีกมากมาย โดยอาศัยอำนาจที่มีอยู่ในสมัยที่รุ่งเรือง ปิดคดีความต่างๆ และไม่ถูกหยิบยกขึ้นมากล่าวถึงอีกเลย
พ.อ.ณรงค์ เป็นบุตรชายของจอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรี และเป็นบุตรเขยของ จอมพลประภาส จารุเสถียร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และอธิบดีกรมตำรวจ เพราะได้สมรสกับนางสุภาพร กิตติขจร บุตรสาวคนที่ 3 ของจอมพลประภาส ซึ่งรู้จักคุ้นเคยกับมาตั้งแต่อายุได้ 5-6 ขวบ และได้ขอแต่งงานเมื่อคุณสุภาพรอายุได้เพียง 18 ปีเท่านั้น (ในขณะนั้น พ.อ.ณรงค์ ติดยศ"ร้อยตรี") โดยมีบุตร-ธิดารวม 4 คน ได้แก่
พ.อ.ณรงค์ กิตติขจร จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย แล้วศึกษาต่อที่ โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า จปร.รุ่นที่5 และโรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิสต์ สหราชอาณาจักร (Royal Military Academy Sandhurst) ซึ่งเป็นโรงเรียนนายร้อยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในอังกฤษ
พ.อ.ณรงค์ กิตติขจร ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยเลขาธิการคณะรัฐประหาร (รัฐประหารในประเทศไทย 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514) เมื่อการรัฐประหารเสร็จสิ้นลง ได้ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการคณะกรรมการตรวจและติดตามผลการปฏิวัติราชการ (ก.ต.ป.) และเป็นผู้บังคับบัญชากองพันที่ 2 กรมทหารราบที่ 11 รักษาพระองค์ (ร.11 พัน.2 รอ.)
หลังจากเหตุการณ์รัฐประหารครั้งนี้แล้ว พ.อ.ณรงค์ กิตติขจร เป็นที่คาดหมายว่าจะเป็นผู้สืบทอดอำนาจต่อจากจอมพลถนอม กิตติขจร ผู้เป็นพ่อ เพราะด้วยสถานการณ์ในเวลานั้น ปรากฏข่าวการคอร์รัปชั่นกันอย่างกว้างขวางรวมทั้งการใช้อำนาจไปในทางที่มิชอบด้วย เช่น กรณีเฮลิคอปเตอร์ของทหารตกที่อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2516 เป็นต้น ทางรัฐบาลได้แก้ปัญหาด้วยการตั้งคณะกรรมการตรวจสอบและติดตามผลการปฏิบัติราชการ หรือ ก.ต.ป. ขึ้นมาเพื่อจัดการปัญหาการคอร์รัปชั่น แต่กลับมี พ.อ.ณรงค์ กิตติขจร ซึ่งเป็นลูกชายนายกรัฐมนตรีเป็นผู้ดูแล จึงไม่มีความเชื่อมั่นว่าจะสามารถจัดการปัญหาได้อย่างแท้จริง ดังนั้นเมื่อเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลา ขึ้น ประชาชนส่วนหนึ่งที่โกรธแค้นจึงได้เผาทำลายอาคารของสำนักงานแห่งนี้ ที่ตั้งอยู่ ณ สี่แยกคอกวัว
ส่วนบทบาทของ พ.อ.ณรงค์ กิตติขจร ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ขึ้นเฮลิคอปเตอร์และเป็นผู้กราดยิงกระสุนจริงจากเฮลิคอปเตอร์ลงมายังผู้ชุมนุมที่อยู่เบื้องล่าง แต่ พ.อ.ณรงค์ ได้ปฏิเสธในเรื่องนี้มาโดยตลอด
หลังสถานการณ์ทางการเมืองสงบลง พ.อ.ณรงค์ ได้เดินทางกลับมายังประเทศไทย และลงสมัคร ส.ส. จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดพรรคชาติไทย ในปี พ.ศ. 2526 และเข้าร่วมกับพรรคการเมืองชื่อพรรค "เสรีนิยม" ซึ่งมี ปรีดา พัฒนถาบุตร เป็นหัวหน้าพรรค และต่อมาได้เปลี่ยนแปลงกรรมการบริหารโดย พ.อ.ณรงค์ เข้ารับตำแหน่งหัวหน้าพรรคแทน เขาได้ลงสมัคร ส.ส. ในจังหวัดเดิม ได้รับเลือกตั้งมาอีก 2 สมัย ในปี พ.ศ. 2529 และ พ.ศ. 2531 และ ยังได้รับแต่งตั้งเป็น สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ปี 2534
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 นายเทพมนตรี ลิมปพยอม นักวิชาการอิสระด้านประวัติศาสตร์ ได้เปิดตัวหนังสือมา 2 เล่ม ชื่อ "ลอกคราบ 14 ตุลา ดักแด้ประวัติศาสตร์การเมืองไทย" และ "พันเอกณรงค์ กิตติขจร 30 ปี 14 ตุลา ข้อกล่าวหาที่ไม่สิ้นสุด" โดยมีเนื้อหาอ้างอิงจากเอกสารราชการลับในเหตุการณ์ 14 ตุลา ซึ่งมีเนื้อหาว่าทั้ง พ.อ.ณรงค์ และจอมพลถนอม มิได้เป็นผู้สั่งการในเหตุการณ์ 14 ตุลา
ออกญากลาโหมสุริยวงค์
ลี เชารัน
ลี่ เชารัน  หรืออ่านตามสำเนียงภาษาจีนว่า หลี่เสี่ยวหลาง (พินอิน:Lǐ Xiǎoláng) เป็นตัวละครในเรื่อง ซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์ ของกลุ่มแคลมป์ นอกจากนั้นยังเป็นตัวละครในเรื่อง สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ และ XXXโฮลิค ด้วย ให้เสียงพากย์โดย โมโตโกะ คุมาอิ (ในเรื่อง ซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์) และ มิยู อิริโนะ (ในเรื่อง สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ)
เชาหลาง เป็นคำภาษาจีนดั้งเดิม มีความหมายที่แปลตามหลักภาษาจีนและภาษาญี่ปุ่นได้ความว่า "หมาป่าน้อย"  หรืออาจแปลได้อีกความหมายหนึ่งว่า "มังกรน้อย"  ส่วนนามสกุล ลี่  หมายถึง ทุ่งหญ้า
เชาหลาง เด็กชายผู้มีเชื้อสายของโคลว์ รีด ผู้ที่สร้างโคลว์การ์ดขั้นมา เขาเดินทางมาจากเกาะฮ่องกง พร้อมกับพกพาความเชื่อว่าคนที่สามารถรวบรวมโคลว์การ์ดได้นั้นต้องเป็นเขา ไม่ใช่ซากุระ คิโนโมโตะ ตามเนื้อเรื่องเขาปรากฏตัวครั้งแรกในฐานะของคู่แข่ง (ในอนิเมะเขาสามารถรวบรวมโคลว์การ์ดได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถึงแม้ว่าจะไม่ปรากฏในหนังสือการ์ตูนก็ตาม) หลังจากที่ซากุระสามารถเอาชนะยูเอะและได้กลายมาเป็นเจ้าของโคลว์การ์ดแล้วนั้น เขาก็ได้เลิกล้มความคิดในการพยายามรวบรวมโคลว์การ์ดและกลายมาเป็นเพื่อนกับซากุระ เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดคุยกับใครเท่าไหร่ จริงจังกับทุกเรื่อง จะใส่ใจแค่เรื่องที่ตนเองสนใจเท่านั้นทำให้ภายนอกดูเป็นคนเย็นชา แต่จริงๆแล้วเชาหลางเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่นและมีน้ำใจกับเพื่อนเสมอโดยเฉพาะกับซากุระ
เหมือนเนื้อเรื่องจะบอกเป็นนัย ๆ เกี่ยวกับคาถาที่เชาหลางใช้ มันเป็นการผสมผสานกันระหว่างศิลปการต่อสู้ของจีน ดาบจีน และยันต์คาถา เวทมนตร์ของเขาจะออกมาในรูปแบบใช้ยันต์คาถาเรียกธาตุต่าง ๆ ที่มีอยู่รอบตัวร่ายไปพร้อมกับการใช้ดาบ
เชาหลางพบกับซากุระครั้งแรกที่โรงเรียน เขาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เดินทางมาจากเกาะฮ่องกงและย้ายเข้ามาเรียนห้องเดียวกับซากุระ ที่นั่งของเขาอยู่หลังซากุระซึ่งเขาจะนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง
ในอนิเมะภาคแรก ความคิดของเชาหลางที่แสดงออกให้เห็นเด่นชัดนั้นมีเพียงแค่ต้องการค้นหาและจับโคลว์การ์ดใบใหม่ ๆ ให้ได้ก่อนซากุระ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่สามารถที่จะแปลสภาพพลังของการ์ดต่าง ๆ ให้กลับคืนสู่รูปโคลว์การ์ดได้ อย่างไรก็ตามยังคงมีโคล์วการ์ดบางใบที่เชาหลางสามารถเอาชนะและหลังจากที่ซากุระทำการเปลี่ยนสภาพของมันกลับคืนสู่การ์ดแล้วเขาก็ได้เป็นผู้ที่ครอบครองมัน การ์ดที่เขาสามารถรวบรวมได้คือ การ์ด The Time การ์ด The Storm การ์ด The Return การ์ด The Freeze การ์ด The Dream การ์ด The Sand การ์ด The Twin และ การ์ด The Bubbles ซึ่งในการจับการ์ด The Bubbles ของเขานั้นได้ถูกโทโมโยะบันทึกวิดีโอไว้ (ซึ่งจะเห็นได้ในซากุระมือปราบไพ่ทาโรต์ ตอนพิเศษ 2 - การ์ดที่ถูกผนึก)เมื่อไรก็ตามที่เชาหลางและซากุระต้องมาจับการ์ดใบเดียวกันในสถานที่เดียวกัน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะช่วยกันจับการ์ด แต่เชาหลางก็ยังคงจะพยายามเอาชนะการ์ดให้ได้ บางครั้งบางคราวเชาหลางก็จะหน้าแดงเมื่อพวกเขาสบหน้ากัน และซากุระส่งยิ้มมาให้
หลังจากการตัดสินครั้งสุดท้าย ซากุระได้กลายมาเป็นเจ้าของโคลว์วการ์ดทั้งหมด และเขากลายเป็นผู้พ่ายแพ้ และภาค 2 ก็เริ่มต้นขึ้น เชาหลางมีโครงการจะเดินทางกลับเกาะฮ่องกงเพื่อไปรายงานผลกับแม่ของเขา แต่แล้วแผนการของเขาก็ต้องเปลี่ยนไปเมื่อ เอเรียล ฮีรากิซาวา นักเรียนใหม่ที่ย้ายมาจากประเทศอังกฤษเดินทางมาถึง ดูเหมือนเอเรียลจะมีความสนใจในตัวของซากุระซึ่งในจุดนี้ความรู้สึกของเชาหลางที่มีในตัวซากุระเริ่มเปลี่ยนไป เชาหลางมองเห็นเอเรียลเป็นคู่แข่งของเขา ในอนิเมะภาค 2 นี้นอกจากหน้าที่ในการเปลี่ยนโคล์วการ์ดให้กลายไปเป็นซากุระการ์ดของซากุระแล้ว เนื้อเรื่องส่วนใหญ่จะนำเสนอในส่วนของความสัมพันธ์ระหว่างของพวกเขาทั้งคู่ เนื้อเรื่องภาคนี้ในแต่ละตอนจะเห็นถึงความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ มีการพัฒนาขึ้น และรวมไปถึงความสัมพันธ์ที่โทโมโยะ ไดโดจิมีให้กับเชาหลางในด้านผู้ให้คำแนะนำต่างๆแก่เขา ท้ายที่สุดเชาหลางก็ยอมรับว่าเขาได้ชอบซากุระเข้าแล้ว หลังจากอนิเมะตอนที่ 51 เชาหลางได้รับคำแนะนำจากโทโมโยะเขาก็พยายามที่จะบอกความรู้สึกนั้นแก่ซากุระ ซึ่งความพยายามของเขาก็ถูกขัดจังหวะเสียทุกครั้ง หลังจากซากุระบอกความรู้สึกที่มีของเธอแก่ยูกิโตะ เชาหลางก็คิดจะล้มเลิกความพยายามของเขาแต่ด้วยคำแนะนำของโทโมโยะทำให้สุดท้ายเขาก็พูดมันออกมาในอนิเมะตอนที่ 69
ในตอนจบของภาคนี้เชาหลางต้องเดินทางกลับฮ่องกงเนื่องจากว่าภารกิจของเขานั้นเสร็จสิ้นแล้ว (การ์ดทั้งหมดมีเจ้าของคนใหม่และได้กลายมาเป็นซากุระการ์ด) เขาตั้งใจว่าจะกลับไปโดยจะไม่บอกลาซากุระ ซึ่งเธอรู้ข่าวนี้ได้จากโทโมโยะ และตามเขาไปทันที่สนามบิน ในตอนจบ ตอนที่ 70 เรื่องราวของพวกเขายังไม่จบลงแบบสมบูรณ์ ซึ่งตอนจบที่แท้จริงนั้นอยู่ในตอนพิเศษ 2 – การ์ดที่ถูกผนึก ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดหลังจากที่เชาหลางเดินทางกลับฮ่องกงไปแล้ว 4 เดือน และเรื่องราวอยู่ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของฮ่องกง ทั้งเชาหลางและเหม่ยหลินเดินทางมาเที่ยวเมืองโทโมเอดะ ตามคำเชิญชวนของโทโมโยะ และในครั้งนี้ซากุระพยายามที่จะบอกความรู้สึกของเธอให้กับเชาหลาง แต่ทุกครั้งที่เธอพูดเธอจะพูดได้เพียงแค่ว่า “เชาหลางฉัน...” และจะต้องมีเหตุการณ์ขัดจังหวะเสมอไป
ในภาคเคลียร์การ์ดเชาหลางเดินทางกลับมาที่ญี่ปุ่นอีกครั้งและเข้าเรียนมัธยมที่โรงเรียนมัธยมโทโมเอดะ โรงเรียนเดียวกันกับซากุระ โทโมโยะ จิฮารุ ยามาซากิและนาโอโกะ แต่เขาเรียนคนละห้องกับซากุระ เพราะเขาต้องการอยู่เคียงข้างและดูแลซากุระ คนที่เขารักให้มากขึ้น รวมถึงภาคนี้ทั้งสองคนยังได้คบหาดูใจกันอีกด้วย เขากลับมาพร้อมกับพลังเวทย์ที่แข็งแกร่งขึ้นและต้องปิดบังความลับที่เขาติดต่อของเอริออลเรื่องการ์ดใสที่เกิดขึ้นใหม่อีกครั้ง เนื่องจากไม่ต้องการที่จะให้ซากุระคิดมากกับเหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นอีกครั้ง
ก่อนหน้าที่ความสัมพันธ์ระหว่างเชารันกับซากุระจะเปลี่ยนไปจากการเป็นคู่แข่งกันนั้นดูเหมือนว่า เชารันจะมีความสนใจในตัวของยูกิโตะ ซึกิชิโระ เมื่ออยู่ใกล้ ๆ กันกับยูกิโตะนั้นเขามักจะมีอาการหน้าแดง ตื่นเต้นและจะวิ่งหนีออกไปแทบทุกครั้ง และนอกจากนั้นเขาเองก็รู้เช่นกันว่าซากุระก็หลงใหลในตัวยูกิโตะ ดังนั้นจึงทำให้เขาพยายามแย่งความสนใจของยูกิโตะมาจากเธอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาหารที่ยูกิโตะชอบหรือทำมาให้ หรือคำชมในโอกาสต่าง ๆ ซึ่งเขามารู้เอาในตอนหลังว่าเกิดจากพลังของดวงจันทร์ที่มีอยู่ในตัวของยูกิโตะส่งผลกระทบมายังเชารัน (นั่นเพราะพลังของทั้งยูกิโตะและเชารันต่างมีพื้นมาจากพลังดวงจันทร์ด้วยกันทั้งคู่) ซึ่งในด้านของซากุระแล้วการที่เธอชอบยูกิโตะนั้นไม่ใช้ผลที่สืบเนื่องมาจากพลังของดวงจันทร์เลย
นกกระสานวล  เป็นนกน้ำในตระกูล Ardeidae มีถิ่นกำเนิดในเขตอบอุ่นในยุโรป เอเชีย และบางพื้นที่ในแอฟริกา ในฤดูหนาวมักอพยพออกจากพื้นที่ที่หนาวเย็นไปยังพื้นที่ที่มีอากาศอบอุ่นกว่า
นกกระสานวลเป็นนกที่มีขนาดใหญ่ มีความสูง 90–100 เซนติเมตร ช่วงปีกสองข้างกว้าง 175–195 เซนติเมตร และหนัก 1–2 กิโลกรัม ขนด้านบนเป็นสีเทา แต่ด้านล่างเป็นสีขาว ในตัวเต็มวัยจะมีขนที่ส่วนหัวเป็นสีขาวจะมีแถบขนสีดำรอบหัว จะงอยปากสีชมพูอมเหลือง ซึ่งจะมีสีสว่างขึ้นเวลาผสมพันธุ์
นิติปรัชญา
นิติปรัชญา  คือ ทฤษฎีและปรัชญาแห่งกฎหมาย เหล่านิติปรัชญาเมธีมีความมุ่งหมายจะเข้าใจให้ลึกซึ้งซึ่งสภาพแห่งกฎหมาย การให้เหตุผลทางกฎหมาย ระบบกฎหมาย และสถาบันทางกฎหมาย นิติปรัชญาสมัยใหม่เริ่มก่อตัวในคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยมุ่งเป้าไปที่หลักการพื้นฐานแห่งกฎหมายธรรมชาติ กฎหมายแพ่ง และกฎหมายแห่งประชาชาติ
โดยทั่วไป นิติปรัชญาสามารถจัดเข้าหมวดหมู่ได้ตามประเภทแห่งคำถามที่อยู่ในใจของนิติปรัชญาเมธีเอง และตามประเภทแห่งทฤษฎีของนิติปรัชญาเอง โดยไม่คำนึงว่า คำถามมีคุณค่าหรือไม่ ในที่นี้ นิติปรัชญาเมธีร่วมสมัยที่สนใจในนิติปรัชญาพื้นฐานจะมีคำถามในลักษณะดังกล่าวอยู่สองข้อ คือ (1) คำถามเกี่ยวกับกฎหมายแห่งประชาชาติ และระบบของมัน และ (2) คำถามเกี่ยวกับสถาบันทางกฎหมาย
หนังสือเอสเธอร์
หนังสือเอสเธอร์  เป็นหนังสือเล่มที่ 17 ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิม ในชุดหมวดประวัติศาสตร์
เนื้อหากล่าวถึงประวัติศาสตร์ของวงศ์วานอิสราเอลในช่วงอิสราเอลตกเป็นเมืองขึ้นของเปอร์เซียในรัชสมัยกษัตริย์อาหัสซูเอรัส
หนังสือเอสเธอร์เป็นคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม 1 ใน 2 เล่ม ที่ใช้ชื่อสตรีเป็นชื่อหนังสือ และกล่าวถึงบทบาทของสตรีต่อชนชาติอิสราเอลอย่างชัดเจน และมีบทบาทนำอ่านในช่วงการเฉลิมฉลองเทศกาล
ในยุคที่อิสราเอลถูกเปอร์เซียยึดครอง ชาวอิสราเอลถูกกดขี่ข่มเหง และจำกัดสิทธิมากมาย เช่น ชาวเปอร์เซียตบตีชาวอิสราเอลได้โดยไม่ผิด แต่ชาวอิสราเอลที่ทำร้ายคนเปอร์เซียถูกลงโทษสถานหนัก
กษัตริย์อาหัสซูเอรัสชื่นชอบสตรีที่มีความงดงามเป็นอย่างยิ่งเป็นพระมเหสีพระนามว่า พระนางวัชชี ซึ่งมีสิริโฉมงดงามยิ่ง แต่สุดท้ายพระนางก็ถูกประหารเนื่องจากขัดพระทัย โดยการไม่ยอมออกไปปรากฏกายต่อหน้าสาธารณะในงานเลื้ยงรับรองขององค์กษัตริย์
และอาหัสซูเอรัสจึงให้สรรหาหญิงงามเพื่อถวายตัว
เอสเธอร์ได้รับการเลี้ยงดูโดยโมรเดคัย ลุงบุญธรรม เพื่อส่งเข้าถวายตัวให้องค์กษัตริย์โดยเฉพาะ เนื่องจากมีการตระเตรียม ฝึกสอนนางให้มีความพร้อมมาตั้งแต่แรก และเมื่อโอกาสมาถึง นางจึงได้รับอาสาตัวเข้าไปถวายตัวแด่องค์กษัตริย์ เพื่อหวังว่าองค์กษัตริย์ต้องพระทัย อันเป็นเหตุให้นางสามารถช่วยบรรเทาความเดือดร้อนของอิสราเอลลงได้
ในที่สุดด้วยความสามารถ และพระพรของพระเป็นเจ้า จึงได้รับแต่งตั้งเป็นราชินี
ในตำแหน่งราชินี เอสเธอร์ได้ช่วยเหลืออิสราเอล ตามคำแนะนำจากโมรเดคัย เป็นเหตุให้กฎข้อบังคับที่ข่มเหงอิสราเอลต่าง ๆ ได้ผ่อนคลายลงไป เช่น สิทธิในการปกป้องตนเองจากการทำร้าย ทั้งยังช่วยปกป้องชาติอิสราเอลจากขุนนางเปอร์เซียที่เป็นปรปักษ์ต่อพระเจ้าด้วย
หนังสือเล่มนี้มีอักษรย่อ คือ อสธ
หนังสือเอสเธอร์ มีทั้งหมด 10 บท กล่าวถึง ปฏิภาณและความดีของ เอสเธอร์ และ โมรเดคัย ที่ช่วยชีวิตเชลยยิวที่เหลืออยู่ในเปอร์เซีย เอสเธอร์ ผู้เลอโฉม ธิดาของลุงของ (และธิดาบุญธรรม) โมรเดคัย ซึ่งได้ขึ้นเป็นราชินีของกษัตริย์อาหัสซูเอรัส แห่งเปอร์เซีย และใช้ไหวพริบแก้อุบายกวาดล้างยิวในอาณาจักรสำเร็จ ฮามานผู้ต้นคิดอุบายถูกประหาร และโมรเดคัยได้เป็นอัครมหาเสนาบดี
ในรัชสมัยของกษัตริย์อาหัสซูเอรัส (เป็นกษัตริย์ผู้ทรงครอบครองตั้งแต่ประเทศอินเดียถึงประเทศเอธิโอเปีย เหนือหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดมณฑลนั้น) เอสเธอร์และสาวงามนับร้อยคนพักอยู่ในวังเพื่อรอคอยการได้รับแต่งตั้งเป็นราชินีจากกษัตริย์อาหัสซูเอรัต ในที่สุดเอสเธอร์ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นราชินี
ในระหว่างพิธีอภิเสกสมรสระหว่างเอสเธอร์และกษัตริย์อาหัสซูเอรัต มีชายชาวยิวคนหนึ่งไม่ได้รับเชิญเข้าร่วมพิธี เขาจึงนั่งฟังข่าวคราวต่าง ๆ อยู่ตรงประตูของพระราชวัง ชายผู้นั้นคือโมเดรคัย เขาเป็นชาวยิว เอสเธอร์ก็เป็นชาวยิว ในดินแดนเปอร์เซีย นอกจากเขาแล้วไม่มีใครรู้ว่าเอสเธอร์เป็นชาวยิว
หลังจากพิธีอภิเสกสมรสได้ไม่นาน โมเดรคัยได้ยินคนสองคน (บิกธานาและเทเรช) คุยกันเรื่องการปองร้ายพระราชาเข้า เขารีบนำเรื่องนี้ไปบอกเอสเธอร์เพื่อให้ทูลพระราชา
พระราชาถามนางว่าใครเป็นคนได้ยิน นางตอบว่าโมเดรคัย เมื่อพิสูจน์เรื่องที่โมเดรคัยพูดทั้งหมดได้แล้วว่าเป็นความจริง สองคนนั้นจึงถูกตัดสินประหาร
โมเดรคัยทำความดีความชอบให้กษัตริย์ ชื่อของเขาและเหตุการณ์นั้นจึงได้รับการบันทึกลงพงศาวดาร
ไม่นานพระราชาได้แต่งตั้งฮามาน เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินคนใหม่ เขาจะมีศักดิ์ศรีมากกว่าใคร ๆ ผู้คนทั้งหลายต้องให้การเคารพเขาเช่นเดียวกับที่เคารพกษัตริย์ ฮามานรู้สึกทะนงตนเป็นอย่างมากเมื่อเห็นประชาชนทุกคนเคารพเขา ยกเว้นโมเดรคัยซึ่งไม่ยอมเคารพ เพราะเขาเป็นชาวยิว เขาจะเคารพเพียงพระเจ้าเท่านั้น
เมื่อทราบเช่นนั้นฮามานจึงรู้สึกหมั่นไส้ไม่พอใจ เขาวางแผนแก้แค้นโมเดรคัยและชาวยิวทุกคน เขาไปทูลกษัตริย์ว่ามีชนชาติหนึ่งไม่ยอมเคารพเขา จึงขอลงโทษ กษัตริย์ตอบกลับมาว่าสามารถลงโทษได้ ถ้าเห็นสมควรให้นำแหวนตราของท่านประทับลงบนคำสั่งของเขา
ฮามานไม่รอช้า เขาให้คนเขียนกฤษฎีกาแจกจ่ายไปยังเจ้าเมืองทั้งหลายทุกมณฑลให้ฆ่าชาวยิวให้หมด
คำสั่งนั้นก็แจกจ่ายไปทั่วอาณาจักร ชาวยิวในอาณาจักรต่างพากันหวาดกลัว
เมื่อโมเดรคัยรู้ข่าวเขาก็โรยขี้เถ้าใส่ศีรษะตัวเองและแต่งกายไว้ทุกข์เพื่อแสดงถึงความเศร้าโศกของตน
เมื่อนางเอสเธอร์เห็นพฤติกรรมที่แปลกประหลาดของเขาจึงสั่งขันทีให้ไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อทราบข่าวแล้ว โมเดรคัยฝากบอกให้นางไปทูลเรื่องนี้กับกษัตริย์ พระนางบอกว่าการเข้าเฝ้ากษัตริย์โดยไม่ได้รับอนุญาตนั้นมีโทษถึงตาย ไม่เว้นแม้แต่พระนางซึ่งไม่ได้รับอนุญาตเข้าเฝ้าพระองค์มาหลายสิบวันแล้ว
ขันทีจึงนำเรื่องนี้กลับไปบอกโมเดรคัย โมเดรคัยตอบว่า ข้าเข้าใจเรื่องนั้น แต่การที่พระนางได้เป็นราชินีนั้นอาจเป็นเพื่อไว้ช่วยพวกเราในยามวิกฤตอย่างนี้ก็ได้
เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วนางจึงตัดสินใจไปเข้าเฝ้าพระราชา แม้การกระทำครั้งนี้อาจมีโทษถึงตายแต่นางเห็นแต่ชีวิตของพี่น้องร่วมชาติ และตระหนักว่านางผู้เดียวเท่านั้นที่อาจช่วยได้
พระราชางงกับการเข้าเฝ้าอย่างเร่งด่วนของนางเอสเธอร์ แต่ก็พอพระทัยกับความงามของเครื่องทรงของพระนาง จึงยื่นคทาทองให้เพื่อเป็นการอภัยโทษ
นางเอสเธอร์ทูลให้พระองค์และฮามานไปงานเลี้ยงที่ตำหนักของนาง พระองค์และฮามานก็รับคำเชิญไว้
ก่อนจะถึงวันที่จะไปงานเลี้ยงนั้นฮามานเอาเรื่องของโมเดรคัยไปบอกภรรยาของเขา
ภรรยาของเขาแนะนำว่าให้ทำตะแลงแกงเตรียมแขวนคอประหารพวกยิวได้เลย ฮามานจึงสั่งจัดทำทันทีและเก็บไว้ค่อยบอกพระราชาในวันพรุ่งนี้เช้า