pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากที่ชิกิจัดการกับเหล่าซากศพเสร็จแล้วทั้งสองก็ได้พบกัน อารายะ โชเร็น เมื่อชิกิใช้ดวงตามรณะมองไปที่อาระยะพบว่าไม่มีเส้นขีดและจุดบนร่างกายของอาระยะ แต่เมื่อมองลึกเข้าไปอีกพบว่าชิกินั้นนึกออกว่าเคยเจอกับอาระยะเมื่อก่อนในตอนที่ก่อนจะถูกรถชนจนเป็นเจ้าหญิงนิทรา ชิกิได้บอกกับเอนโจว่าแมนชั่นนี้จะเล่นวันสุดท้ายของผู้อยู่อาศัยหรือก็คือวันสุดท้ายก่อนที่จะตาย โดยฝั่งที่ชิกิกับเอนโจอยู่เป็นฝั่งที่เก็บศพและอีกฝั่งจะแสดงวันสุดท้ายของชีวิต(ฝั่งที่ชิกิกับเอนโจเข้าไปตอนแรกที่มาที่นี่) อาระยะได้กล่าวว่าตนนั้นได้สร้างโลกที่เกิดและดับลงภายในหนึ่งวันขึ้นเพื่อทดสอบว่ามนุษย์สามารถเลือกทางตายที่แตกต่างจากกันได้หรือไม่ และเชื่อว่าหากซ้ำความตายเดิมนับพันนับหมื่นอาจจะทำให้เกิดผลลัพท์ที่ต่างออกไปได้ อาระยะกล่าวต่อว่าเดิมที่ก็มีแต่พวกที่ก้าวเท้าสู่ความล่มสลายอยู่แล้ว เพียงเดือนเดียวก็ฆ่าฟันกันและตายหมดสิ้น ชิกิสวนว่าเป็นเพราะแมนชั่นของอาระยะเป็นตัวกระตุ้นให้คนที่อาศัยฆ่ากันเอง ก่อนที่จะย้ายจิตไปอยู่ในตุ๊กตา ในขณะนั้นเอนโจได้ตระหนักว่าตนนั้นตายและร่างที่อยู่นี้ก็เป็นตุ๊กตาไปแล้ว ก่อนที่ชิกิจะถามว่าทำไมต้องการที่จะฆ่าตน อาระยะกล่าวต่อว่า"ทั้งตัวของ ฟุโจว คิริเอะ(ทิวทัศน์ที่ถูกมองข้าม) และ อาซางามิ ฟูจิโนะ(ความเจ็บปวดที่ไม่จางหาย) ก็ยังไม่มีประสิทธิภาพที่เพียงพอ ทั้งที่อยู่ใกล้ชิดความตายถึงกระนั้นก็ยังที่จะเลือกความตายในขณะที่เลือกที่จะมีชีวิต ทั้งที่อยากที่จะช่วงชิงถึงกระนั้นก็ยังเลือกที่จะสนุกกับการฆ่า ในขณะที่เคารพในการฆ๋า" และกล่าวต่อว่าทั้งสองนั้นก็เป็นแค่เครื่องสังเวยที่เตรียมไว้เพื่อเธอเพียงเท่านั้น แต่ว่าเรื่องของเอนโจ โทโมเอะนั้นโชคดียิ่งนักที่ทำให้ตัวเขานั้นสะดวกขึ้นมาก และกล่าวต่อว่าความว่างเปล่านั้นเป็นสัญชาตญาณ และต้นกำเนิดของชิกิ
หลังจากพูดจบชิกิก็ได้พุ่งเข้าโจมตีอาระยะ ทันทีแค่ชิกิพลาดท่าถูกเวทมนตร์ของอาระยะจับตัวไว้ ในขณะที่อาระยะกำลังยื่นมือเข้ามาหาชิกิ ชิกิก็ได้ตัดแขนของอาระยะก่อนที่อาระยะจะใช้เวทมนตร์ต่อแขนกลับเข้าที่เดิมและกล่าวต่อว่าแขนซ้ายของตนนั้นได้ฝังอัฐถิของพระพุทธเจ้าอยู่ ต่อให้จะเป็นเนตรมรณะก็ไม่อาจเห็นเส้นแห่งความตายได้ เมื่อกล่าวเสร็จชิกิก็ตัดแขนอีกข้างของอาระยะก่อนที่จะถอยออกมา ชิกิถอยกลับมาและตัดเขตแดนที่เป็นเวทที่ใช้โจมตีชิกิเมื่อกี้ ก่อนที่อาระยะจะเดินเข้ามาพร้อมกันเขตแดนอีกสองชั้นทันใดนั้นชิกิก็ปามีดออกไปตัดเขตแดนที่เหลือและพุ่งเข้าโจมต่ออีกครั้งก่อนที่จะลงมือแทงอาระยะหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผลอาระยะเตะหน้าท้องของชิกิก่อนจะดึงร่างของชิกิเข้าไปในกำแพงของแมนชั่น เอนโจที่ไม่กำลังตกใจกับสิ่งที่อยู่ตรงนั้นก็พยายามคลานไปเก็บมีดของชิกิที่ตกอยู่กลับพื้นก่อนจะร้องตระโกนออกมา
มุมมองของมิกิยะ.
มิกิยะไปหาชิกิที่ห้องและพบว่าห้องนั้นล็อกกุญแจอยู่ ก่อนที่จะตัดไปเย็นวันหนึ่งที่สำนักงานของโทวโกะ มิกิยะที่กำลังมองใบขับขี่ที่เพิ่งได้มาและพูดกับตัวเองว่า "ใบขับขี่นี่มันบ่งบอกความสามารถอะไรในตัวผมกันแน่นะ" หลักฐานที่แสดงความสามารถพรรค์นั้นก็ไม่ต่างกับหนังสือสัญญาหรอกโทวโกะกล่าว ก่อนที่จะไปเห็นรูปของโทวโกะที่ในรูปมีอาระยะอยู่ด้วย โทวโกะเตือนมิกิยะว่าอย่าเข้าใกล้ชายคนนั้นเด็ดขาด
ก่อนจะตัดกลับมาที่มิกิยะที่กำลังจ้องไปทางโทวโกะที่มองหน้าชายใส่เสื้อโค้ตและหมวกสีแดง ชายที่ใส่หมวกสีแดงทักทายโทวโกะก่อนที่โทวโกะจะบอกว่าเขาคนนี้คือ คอร์เนเลียส อัลบา ว่าที่ผู้นำสถาบันสปอนไฮม์ก่อนจะถามว่ามาทำอะไรแถวนี้ถ้ามาคุยเล่นขอให้กลับไปด้วย อัลบาได้กล่าวต่อว่าโทวโกะเองก็เข้ามาในโลกของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาตเช่นกัน ก่อนจะบอกว่าการเก็บสมองไว้แล้วย้ายจิตไปใส่ในร่างตุ๊กตานั่นเป็นฝีมือของตน
เหตุการณ์ตัดกลับมาที่สำนักงานของโทวโกะ มิกิยะและอาซากะที่อยู่ในสำนักงานนั้นพอดีได้ถามว่าไปไหนมาหรือ โทวโกะได้ถามกลับว่าทำรายชื่อผู้เข้าชมเสร็จหรือยัง มิกิยะตอบเสร็จแล้วครับ โทวโกะได้หันกลับไปหาอาซากะก่อนที่จะต่อว่าเธอโดยบอกว่าอย่าใช้เวทต่อหน้าคนอื่น มิกิยะถามกลับว่าถ้าคนเห็นแล้วมันไม่ดีเหรอครับ โทวโกะกล่าวตอบว่าถ้าคนอื่นเห็นจะทำให้อำนาจเสื่อมถอยได้ด้วยเหตุนี้ทำให้จอมเวทไม่เปิดเผยงานวิจัยให้คนอื่นรู้และอธิบายต่อว่าเป้าหมายสุดท้ายของจอมเวทการเข้าถึงต้นกำเนิดของสรรพสิ่งเพื่อที่จะไปให้ถึงหลักเหตุผลและแก่นแท้ของทุกสรรพสิ่ง หรือก็คือจุดเริ่มต้นที่เรียกว่า"บันทึกอาคาชา"โดยมีทฤษฏีที่ว่าที่นั่นมีทุกสิ่งบันทึกอยู่ทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต โทวโกะได้ถามว่ามิกิยะรู้จักแมนชั่นโอกาวะหรือปล่าว โทวโกะกล่าวต่อว่าตนนั้นเคยมีส่วนร่วมในการก่อสร้างที่นั่นด้วย แล้วก็ชวนให้มิกิยะไปแมนชั่นโอกาวะด้วยกันแต่ก่อนหน้านั้นโทวโกะให้มิกิยะหารายชื่อคนที่อาศัยอยู่ในนั้นกับที่อยู่ก่อนหน้านี่มาเท่าที่ทำได้ และกล่าวย้ำว่างานนี้ไม่ได้เงินดังนั้นไม่ต้องรีบก็ได้
เหตุการณ์ตัดไปที่โทวโกะกับมิกิยะที่ขับรถมาอยู่หน้าแมนชั่นโอกาวะ
ตัดไปที่ตอนเช้าวันหนึ่งมิกิยะทักทายชิกิและเอาของมาให้ชิกิที่สำนักงาน
ตัดไปที่ตอนกลางคืนมิกิยะได้พบกับอาคิทากะ(ตามหาฆาตกร (ช่วงที่ 1))ก่อนที่จะฝากของให้กับมิกิยะ
ตัดไปที่เช้าวันที่มิกิยะเอาของมาให้ชิกิ มิกิยะได้เล่าว่าของชิ้นนั้นชื่อคาเนะซาดะ ชิกิพูดต่อว่าคาเนะซาดะเนี่ยที่ลงอักขระ 9 อักษรนั่นน่ะเหรอ ก่อนที่จะชวนมิกิยะให้ลองมาดูดาบนี่พร้อมกับพูดต่อว่าเป็นของหายาก ทันใดนั้นโทวโกะก็ห้ามไว้เพราะเป็นดาบโบราณเดี๋ยวเขตแดนจะสลาย มิกิยะได้อธิบายเรื่องของแมนชั่นโอกาวะซึ่งเป็นแมนชั่นที่สูงสิบชั้น มีรูปพระจันทร์ครึ่งดวงหันเข้าหากัน เริ่มแรกจะสร้างเป็นหอพักพนักงาน ชั้น 1 และ 2 เลยเป็นพื้นที่ทำกิจกรรมแต่ปัจจุบันก็ยังไม่เปิดใช้งาน ชั้น 1 รวมฝั่งตะวันออกมีทั้งหมด 10 ห้อง มีที่จอดรถใต้ดินแต่เปลี่ยนเจ้าของระหว่างก่อสร้าง จึงเปลี่ยนให้คนทั่วไปอาศัยได้และเริ่มมีคนเข้ามาพักในปีนี้ แต่ลิฟท์ยังใช้ไม่ได้จนถึงเดือนพฤษภาคม
"เอนโจ โทโมเอะ" (ญี่ปุ่น: 臙条巴 โรมาจิ "Enjō Tomoe")
อลิสัน เคราส์
อลิสัน เคราส์  เกิดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1971 ที่เดคาเตอร์ รัฐอิลลินอย เป็นนักร้องเพลง bluegrass และนักไวโอลีนชาวอเมริกัน เธอหมั่นฝึกซ้อมดนตรีมาตั้งแต่วัยเด็ก และชนะการแข่งขันดนตรีท้องถิ่นเมื่ออายุ 10 ปี และเริ่มบันทึกเสียงของเธอลงในแผ่นเสียงครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี ต่อมาเธอลงนามในสัญญากับบริษัท Rounder Records ในปี ค.ศ. 1985 และออกอั้ลบั้มเดี่ยวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1987 ต่อมาเธอถูกชวนเข้าวงดนตรี และออกอัลบั้มในชื่อวงว่า Alison Krauss + Union Station (AKUS) ในปี ค.ศ. 1989
เธอมีทั้งหมด 11 อัลบั้ม ปรากฏอยู่ในแผ่นบันทึกเสียงจำนวนมาก และแผ่นเสียงของเธอก็มีความนิยมอย่างมาก และยังช่วยให้ดนตรีสไตล์ bluegrass กลับมาเป็นที่นิยมในสหรัฐฯอีกครั้ง เธอได้รับรางวัลแกรมมี่ จากเสียงเพลงใน O Brother, Where Art Thou? และเสียงเพลงในภาพยนตร์เรื่อง วิบากรัก สมรภูมิรบ ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 76 ทำให้เธอเป็นศิลปินหญิงที่ได้รับรางแกรมมี่มากที่สุดถึง 26 ครั้ง และมากที่สุดในบรรดาศิลปินทั้งหมดในประวัติศาสตร์ของแกรมมี่
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าหญิงกรรณาภรณ์เพชรรัตน์
พันช์
พันช์ อาจจะหมายถึง
อีสต์ 17
อีสต์ 17 ( ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น อี-17 ) เป็นวงป็อป บอยแบนด์อังกฤษ ก่อตั้งวงในปี 1992
ชื่อของวงมาจากรหัสไปรษณีย์ของวอลแทมสโตว์ บริเวณลอนดอน ระหว่าง อีสต์เอนด์ และเอสเซกซ์ พวกเขามีซิงเกิลฮิตที่ติดท็อป 20 จำนวน 18 ซิงเกิล และติดชาร์ทอัลบั้มท็อป 10 จำนวน 4 อัลบั้ม และเป็นวงที่โด่งดังพอกับเทคแดท ในสหราชอาณาจักร และในบางส่วนของโลกในช่วงกลางทศวรรษ 1990 แนวเพลงของพวกเขาบางครั้งจะมีการแร็ปในเพลงป็อป อย่างเช่น "House of Love", "Steam" และ "Let It Rain" โดยมีผู้เขียนเพลงหลักอย่าง โทนี มอร์ทิเมอร์
อี-17
E-17
เทคแดท
อีสต์เซเวนทีน
Guns ’N’ Roses
ควงปากกา
ประเทศบัลกาเรีย
หม่อมราชวงศ์สดับ ลดาวัลย์ (แก้ความกำกวม)
เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แก้ความกำกวม)
คัมภีร์ฮีบรู
คัมภีร์ฮีบรู  หมายถึง คัมภีร์ทานัค  ซึ่งเป็นชุดคัมภีร์ในศาสนายูดาห์ และเป็นที่มาของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิมของศาสนาคริสต์ด้วย คัมภีร์นี้ส่วนใหญ่บันทึกเป็นภาษาฮีบรูไบเบิล บางส่วนเป็นภาษาแอราเมอิกไบเบิล (เช่น หนังสือดาเนียล หนังสือเอสรา เป็นต้น) ซึ่งคัมภีร์ฮีบรูนี้มีหนังสือทั้งสิ้น 24 เล่ม
สารบบของคัมภีร์ฮีบรูที่ใช้ในปัจจุบันสอดคล้องกับคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิมของนิกายโปรเตสแตนต์ แต่ไม่ตรงกับของนิกายโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ซึ่งได้เพิ่ม "คัมภีร์อธิกธรรม" และ "Anagignoskomena" เข้ามา ความหมายของคัมภีร์ฮีบรูจึงไม่เกี่ยวกับชื่อ จำนวน และลำดับหนังสือ ต่างจากสารบบคัมภีร์ไบเบิลที่ศาสนาคริสต์จัดระบบขึ้นในยุคหลัง
บันไดของยาโคบ
บันไดเจค็อป (ภาษาอังกฤษ: Jacob’s Ladder) เป็นบันไดขึ้นสวรรค์ที่บรรยายในพระธรรมปฐมกาลเมื่อเจคอปมีมโนทัศน์ระหว่างที่หนีจากพี่ชายเอเซาลูกของไอแซ็ค
คำบรรยายของบันไดเจค็อปในพระธรรมปฐมกาล (28:11-19):
เจค็อปเดินทางจากเบียร์ชีบา (Beersheba) ไปทางฮาราน (Haran) เจค็อปมาถึงที่ที่พักอยู่คืนหนึ่งเพราะพระอาทิตย์ตก หยิบหินก้อนหนึ่งจากที่นั้น เอาหินวางใต้หัวและนอนหลับ พอหลับก็ฝันถึงบันไดที่วางอยู่บนโลก, และด้านบนไปถึงสวรรค์; และพระเจ้าช่วย, เทวดาแห่งพระเจ้าต่างก็เดินขึ้นและลงจากบันได! และพระเจ้าช่วย, พระเยโฮวาห์ ยืนเหนือบันไดและกล่าวว่า, “ข้าคือพระเจ้า, พระเจ้าของเอบราฮัมพ่อของเจ้าและพระเจ้าของไอแซ็ค; ดินแดนที่เจ้านอนอยู่ ข้าจะให้แก่เจ้าและผู้สืบเชื้อสายจากเจ้า; และผู้สืบเชื้อสายจากเจ้าจะเป็นเหมือนฝุ่นของโลก, และเจ้าจะเผยแพร่ไปดินแดนต่างๆ ทางตะวันตก และทางตะวันออก และทางเหนือ และทางใต้; และโดยเจ้าและผู้สืบเชื้อสายจากเจ้าจะได้รับพรต่อครอบครัว ให้เจ้ารู้ว่า, ข้าจะอยู่กับเจ้า, และจะปกปักษ์รักษาเจ้าไม่ว่าจะเป็นที่ใด และจะนำเจ้ากลับมายังดินแดนแห่งนี้; เพราะข้าจะไม้ทิ้งเจ้าจนกว่าข้าจะได้ทำในสิ่งที่ข้าได้พูดกับเจ้า” พอตรัสเสร็จเจค็อปก็ตื่นและกล่าวว่า “พระเจ้าต้องอยู่ที่นี่แน่; และข้าไม่รู้เช่นนั้น” เจค็อปก็ตื่นตระหนกและกล่าวว่า “ที่นี่ต้องไม่ใช่อะไรนอกจากที่ประทับของพระเจ้า, และที่นี่คือประตูสวรรค์”
หลังจากนั้นเจค็อปก็ตั้งชื่อที่ตรงนั้นว่า “เบเธล” (Bethel ที่แปลว่า “House of El” หรือ “ที่ประทับของพระเจ้า”) ชื่อ “ที่ประทับของพระเจ้า” และ “ประตูสวรรค์” เป็นนัยหมายถึงวัดแห่งเยรุซาเล็ม (Temple in Jerusalem) ซึ่งได้รับการสร้างต่อมา ณ ที่นั้น
Jacob’s Ladder
บันไดเจคอป
มอดยูล
วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์
วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ (; 2 เมษายน ค.ศ. 1827 – 7 กันยายน ค.ศ. 1910) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษ และหนึ่งในผู้ก่อตั้งกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน
วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์เกิดเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1827 ที่ชีพไซด์ ลอนดอน อังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1910 ที่เค็นซิงตัน
เดิมชื่อกลางของฮันท์ คือ “ฮอบแมน” แต่ฮันท์ไม่ชอบเอามากๆ และเลือกเรียกตัวเองว่า “โฮลแมน” ตามที่พบว่าสะกดผิดโดยนายทะเบียนหลังจากที่ได้รับศีลจุ่มที่วัดเซนต์แมรีที่อีเวลล์ แม้ว่านามสกุลจะเป็น “ฮันท์” เมื่อมีชื่อเสียงในบั้นปลายฮันท์ก็พ่วงชื่อกลางเป็นส่วนหนึ่งของนามสกุลแยกด้วยไฮเฟ็นเป็น “โฮลแมน-ฮันท์”
ในที่สุดฮันท์ก็ได้เข้าศึกษาในราชสถาบันศิลปะหลังจากที่ไม่ถูกยอมรับก่อนหน้านั้น แต่ฮันท์ก็ต่อต้านอิทธิพลของเซอร์โจชัว เรย์โนลด์ส ผู้ก่อตั้งสถาบัน ใน ค.ศ. 1848 ฮันทก็ก่อตั้งกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์หลังจากที่ได้พบกับศิลปินดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ และกับจอห์น เอเวอเรทท์ มิเลส์ พยายามแสวงหาที่ทำให่ศิปปะมีชีวิตชีวาขึ้นและเน้นการสังเกตรายละเอียดของสิ่งแวดล้อมของธรรมชาติรอบตัวทำนองกึ่งศรัทธาต่อการแสวงหาความเป็นจริง แนวที่เอียงไปทางศาสนาเป็นอิทธิพลที่มาจากศิลปะยุคกลางที่ตรงกันข้ามกับการหาเหตุผลของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาที่เห็นในผลงานของราฟาเอล ฮันท์มีลูกศิษย์หลายคนรวมทั้งโรเบิร์ต เบรธเวท มาร์ตินโน (Robert Braithwaite Martineau) ผู้ได้รับความสำเร็จพอสมควรแต่เสียชีวิตตั้งแต่ยังหนุ่ม
จอห์น รัสคิน
จอห์น รัสคิน (ภาษาอังกฤษ: John Ruskin) (8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1819 – 20 มกราคม ค.ศ. 1900) เป็นนักวิพากษ์ศิลป์ และนักคิดทางสังคมวิทยาชาวอังกฤษ นอกจากนั้นก็ยังเป็นนักประพันธ์, กวี และจิตรกร บทความเกี่ยวกับศิลปะและสถาปัตยกรรมเป็นข้อเขียนที่มีอิทธิพลต่อสมัยวิคตอเรียและสมัยเอ็ดเวิร์ด
เบื้องต้นและการศึกษา.
รัสคินเกิดในลอนดอน และเติบโตในบริเวณทางใต้ของลอนดอน เป็นลูกคนเดียวของผู้นำไวน์เข้าผู้ต่อมาร่วมก่อตั้งบริษัทที่กลายมาเป็น Allied Domecq รัสคินได้รับการศึกษาที่บ้านและต่อมาเข้าศึกษาต่อที่คิงส์คอลเลจ ลอนดอน (King's College London) และไครสต์เชิร์ช ออกซฟอร์ด (Christ Church, Oxford)รัสคินสมัครในฐานะ “gentleman-commoner” ซึ่งเป็นนักเรียนที่ไม่ได้หวังว่าเข้าเรียนทุกสาขาวิชาจนครบคอร์ส การเลือกวิชาของรัสคินก็ไม่มีหลักเกณฑ์และมักจะขาดเรียน แต่กระนั้นรัสคินก็ยังสร้างความประทับใจให้แก่นักวิชาการที่ไครสต์เชิร์ช หลังจากนั้นก็ได้รับ “รางวัลนิวดิเกท” ในการเขียนโคลงกลอนซึ่งเป็นสิ่งแรกที่รัสคินสนใจ แม้ว่าจะป่วยอยู่นานในที่สุดออกซฟอร์ดก็มอบปริญญากิตติมศักดิ์ชั้นสี่แก่รัสคิน
งานเขียนสมัยแรก.
งานเขียนแรกเป็นงานที่เขียนเป็นตอนๆ ในนิตยสาร “Architecture Magazine” ระหว่างปี ค.ศ. 1836-1837 โดยใช้ชื่อ “Kata Phusin” (ภาษากรีก “ขึ้นอยู่กับธรรมชาติ”) เรียกว่าเป็น “วรรณคดีแห่งสถาปัตยกรรม” ซึ่งเป็นงานเขียนเกี่ยวกับการศึกษากระท่อม, คฤหาสน์ และที่อยู่อาศัยอื่นๆ ที่เขียนจากพื้นฐานของความคิดเห็นของเวิร์ดสเวิร์ธที่ว่าสิ่งก่อสร้างควรจะคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมและควรใช้วัสดุที่มีในท้องถิ่น หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1839 รัสคินก็พิมพ์ใน “Transactions of the Meteorological Society” (หน้า 56-59) ในบทความ “ความเห็นเกี่ยวกับสถานะภาพปัจจุบันของอุตุนิยมวิทยาศาสตร์”
ฟอเรสต์
สโมสรฟุตบอลนอตติงแฮมฟอเรสต์
โฉมฉาย ฉัตรวิไล หรือชื่อจริงว่า วัลชุลี ฉัตรวิไล และชื่อเล่นว่า แอ๊ด (เกิด 31 ตุลาคม พ.ศ. 2493 เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร) เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย
โฉมฉายเข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกเมื่ออายุได้เพียง 6 ขวบ เป็นนักร้องอยู่ที่คณะดนตรีของจำรัส วิภาตะวัต กระทั่งปี 2508 ชนะเลิศการประกวดร้องเพลงในรายการของรัก รักพงษ์ จึงเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมา ใช้ชื่อในการแสดงว่า "อัญชุลี ฉัตรวิไล" และได้แสดงละครเวที ละครโทรทัศน์ทางช่อง 4 บางขุนพรหม และละครวิทยุ "(คณะแก้วฟ้า)" ต่อมาได้แสดงภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่องจนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบัน ยังมีผลงานในวงการบันเทิง ทั้งละครเวที เป็นต้นว่า เรื่อง "ทวิภพ" และ"บัลลังก์เมฆ" ตลอดจนละครโทรทัศน์ บทบาทที่โดดเด่นล่าสุด คือ มารดาของลูก ๆ สามคนในซิตคอมของซีเนริโอเรื่อง "บ้านนี้มีรัก"
นอกจากนี้ เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2555 พลเอก ยุทธศักดิ์ ศศิประภา รองนายกรัฐมนตรี เป็นประธานในพิธีมอบรางวัลราชบัณฑิตยสถานสรรเสริญ ประจำปี 2554 ให้แก่โฉมฉายในฐานะ ผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่นด้วย
ชีวิตส่วนตัว ชื่นชอบ เคิร์ต รัสเซลล์ นักแสดงชายฮอลลีวูด และมีบุตรหนึ่งคนชื่อ พนิตนาฏ ฉัตรวิไล เป็นบรรณาธิการข่าวบันเทิงของสถานีโทรทัศน์ช่องวัน
แจ๊ค รัสเซลล์
แจ๊ค รัสเซลล์  นักมวยสากลชาวออสเตรเลีย เกิดเมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 สถิติการชก 15 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 3) เสมอ 1 แพ้ 6
โทรลล์ อีวาน
โทรลล์ อีวาน ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ ปรากฏตัวเพียงสั้น ๆ เท่านั้น
โทรลล์ อีวาน เป็นสเป็คเตอร์ผู้คุมนรกขุมที่ 4 หลังจากที่ดราก้อน ชิริว, ซิกนัส เฮียวกะ และเจมินี่ คาน่อนผ่านนรกขุมที่ 3 ของโกเล็ม ร็อค มาแล้ว อีวานก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกล่าวว่า "พวกแกจะไปไหน ข้าไม่ยอมให้แกผ่านไปหรอก ข้าชื่อ..." แต่ไม่ทันจะได้กล่าวจบ ก็ถูกท่าไม้ตาย ไดม่อน ดัสต์ ของเฮียวกะเล่นงานใส่ ก่อนจะล้มลงด้วยคำพูดที่ว่า "เทน...ไบ" เท่านั้นเอง
อีวาน สวมชุดเซอร์พลีสโทรลล์ อันเป็นอสูรกายรูปร่างใหญ่โตที่อาศัยอยู่ตามป่าเขา ในตำนานสแกนดิเนเวีย
โทรล อิวาล
เทอดเกียรติ จันทร์แดง
เทอดเกียรติ จันทร์แดง หรือนายเทอดเกียรติ จันทร์แดง ชาวจังหวัดชุมพร เป็นน้องชายของเทอดศักดิ์ จันทร์แดง สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 11 (น็อค 5) เสมอ 1 แพ้ 6
กลุ่มภาษาเซมิติกกลาง
กลุ่มภาษาเซมิติกกลาง เป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาเซมิติก ประกอบด้วยภาษาอาหรับและกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือ (รวม ภาษาคานาอันไนต์ ภาษาฮีบรู ภาษาอราเมอิก และภาษายูการิติก)ในบางครั้ง ในกลุ่มนี้ ยังแบ่งเป็นกลุ่มภาษาเซมิติกกลางใต้ (รวมภาษาอาหรับและภาษาฮีบรู) กับภาษาอราเมอิก
การแบ่งแยกระหว่างภาษาอาหรับกับกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือคือการสร้างรูปพหูพจน์ ภาษาอาหรับสร้างโดยการแทรกสระ ส่วนกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือสร้างด้วยปัจจัย เช่น
อูราลิก
ไลคาออน ฟลีกีอัส
ไลคาออน ฟลีกีอัส เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์
ไลคาออน ฟลีกีอัส เป็นสเป็คเตอร์ที่เฝ้าการข้ามฟากบึงแห่งความมืด โดยใช้แพ เหมือนกับอาเครอน ชารอน เมื่อดราก้อน ชิริว, ซิกนัส เฮียวกะ และเจมินี่ คาน่อน ผ่านนรกขุมที่ 4 ของโทรลล์ อีวานมาแล้ว ก็พบกับฟลีกีอัสกับแพ ฟลีกีอัสจัดการทั้งชิริวกับเฮียวกะพร้อมกันด้วยท่าไม้ตาย ฮาวลิ่ง อินเฟอร์โน่ จนทั้งคู่สลบไป แต่คาน่อนใช้ท่า กาแล็คเซี่ยน เอ็กโปรชั่น จัดการฟลีกีอัสได้ด้วยตัวเพียงคนเดียว โดยถีบชิริวและเฮียวกะลงแพไปก่อน แล้วตัวค่อยกระโดดลงไปพายตาม ทิ้งร่างของฟลีกีอัสไว้ที่ริมฝั่ง
ฟลีกีอัส สวมชุดเซอร์พลีสไลคาออน ซึ่งเป็นชายที่ถูกสาบโดยเทพซุส ให้เป็นไฮยีนา และต่อมาได้กลายเป็นราชาแห่งแอฟริกา ดังนั้นชุดเซอร์พลีสไลคาออน จึงเป็นรูปไฮยีนา
ภาษาไซเรียน
นิจิเร็นโชชู
นิกายนิจิเร็นโชชู  คือหนึ่งในนิกายฝ่ายมหายานของพระพุทธศาสนานิกายนิจิเร็ง โดยยึดตามคำสอนของพระนิจิเร็นไดโชนิง ซึ้งเชื่อในหมู่ผู้นับถือว่าคือพระพุทธเจ้าแท้จริง มีต้นกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น การปฏิบัติที่รู้จักกันดีคือการสวด"ไดโมกุ" หรือ ธรรมสารัตถที่ว่า"นัมเมียวโฮเร็งเงเกียว" นิกายนี้จัดเป็นนิกายที่มีคำสอนตรงกันข้ามและหักล้างนิกายอื่นๆอย่างชัดเจน อาทิเช่น นิกายเซ็น นิกายชิงงง นิกายสุขาวดี และวัชรยาน เป็นต้น ซึ่งนิจิเร็งได้เห็นความเบี่ยนเบนทางคำสอนของพระพุทธศาสนา และได้หักล้างความเบี่ยนเบนต่าง ๆ เหล่านั้น สาวกคนสำคัญของพระนิจิเร็นไดโชนิง พระนิกโค โชนิง เป็นผู้ก่อตั้งวัดใหญ่ไทเซกิจิ ปัจจุบันมีพุทธศาสนิกชนแพร่กระจายอยู่ทั่วโลก มีวัดสาขาและศูนย์กลางเผยแผ่ประจำในประเทศต่าง ๆ เช่น สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เกาหลีใต้ ไต้หวัน อินโดนีเซีย ศรีลังกา สิงคโปร์ กานา บราซิล อาร์เจนตินา ฮ่องกง มาเลเซีย สเปน และอินเดีย เป็นต้น
คำสอนของนิกายได้รับการดัดแปลงและเผยแพร่โดยองค์กรทางพุทธศาสนาบางองค์กรจนแตกต่างไปในปัจจุบัน ดังนั้นนิกายนิจิเร็นโชชูจึงไม่มีความเกี่ยวข้องกับองค์กรเหล่านั้นแต่อย่างใด
นิจิเร็นโชชูได้มีการจัดพิธีเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสครบรอบ 750 ปีแห่งการก่อตั้งนิกายเมื่อปี ค.ศ. 2002
พระนิจิเร็นไดโชนิงคือผู้สถาปนาคำสอนเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1253 ขณะที่อายุ 32 ปี ณ เมืองคามากูระ 7 ปีต่อมาท่านได้แต่งหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ริชโชอังโกกูรงหรือการยังสันติสุขสู่บ้านเมืองด้วยการเผยแผ่คำสอนศาสนาพุทธที่แท้จริง เมื่อ ค.ศ. 1260 เพื่อยื่นเสนอต่อรัฐบาลทหารคามากูระซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของผู้สำเร็จราชการลำดับที่ 5 โฮโจ โทกิโยริ ใจความหนังสือเสนอให้รัฐบาลและชาวญี่ปุ่นเลิกนับถือสนับสนุนคำสอนและนิกายอื่น ๆ ของศาสนาพุทธ และให้หันมาปฏิบัติคำสอนแท้จริงสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวคือสัทธรรมปุณฑริกสูตร โดยกล่าวว่าคำสอนต่าง ๆ ที่แพร่หลายในขณะนั้นล้วนแต่นอกรีตบิดเบือนเจตนาที่แท้จริงของพระพุทธ ปฏิเสธพระพุทธ ปะปนคำสอนจนคลุมเครือปราศจากความถูกต้องและไม่เหมาะกับยุคสมัย ท่านเชื่อว่ารากฐานอันมั่นคงที่เกิดจากคำสอนพุทธศาสนาที่แท้จริงจะทำให้ญี่ปุ่นและทั่วโลกสงบสุขและปลอดภัย เนื่องจากญี่ปุ่นในสมัยนั้นประสบปัญหานานัปการ ทั้งภัยธรรมชาติจากแผ่นดินไหวและพายุที่รุนแรง สภาพอากาศผิดธรรมชาติ โรคระบาด ข้าวยากหมากแพง ความระส่ำระสายแย่งชิงอำนาจภายใน และการคุกคามจากจักรวรรดิมองโกล แต่รัฐบาลทหารคามากูระปฏิเสธข้อเรียกร้องของท่านทุกครั้งที่ท่านยื่นหนังสือฉบับนี้ ท่านจึงปลีกตัวจากคามากูระและเริ่มเตรียมรากฐานการเผยแผ่หลักธรรม
นิจิเร็นโชชูเป็นนิกายดั้งเดิมของศาสนาพุทธแท้ของพระนิจิเร็นไดโชนิง โดยมีสมาชิกอยู่ทั่วโลก วัดใหญ่ของนิจิเร็นโชชู "วัดไทเซกิจิ" ได้ตั้งอยู่ที่เชิงเขาฟูจิ ประเทศญี่ปุ่น ชื่อของนิกายนี้คือ นิจิเร็นโชชู แปลว่า "นิกายนิจิเร็งดั้งเดิม" และ ในบางครั้งจะถูกเรียกว่า "นิกายฟูจิ" เพราะที่ตั้งของวัดใหญ่นั้นอยู่ที่เชิงเขาฟูจินั่นเอง นิจิเร็นโชชูมีความเชื่อเรื่อง มรดกแห่งหลักธรรม ซึ่งเป็นการส่งต่อแก่นแท้ของคำสอนศาสนาพุทธของพระนิจิเร็นไดโชนิงให้กับพระสังฆราชนิกโกโชนิง ซึ่งเป็นสาวกคนสำคัญของพระนิจิเร็นไดโชนิง ซึ่งได้ถูกเลือกโดยพระนิจิเร็นไดโชนิงให้เป็นพระสังฆราชที่รับหน้าที่เผยแผ่หลักธรรมของศาสนาพุทธแท้ของพระนิจิเร็นไดโชนิงในสมัยปัจฉิมธรรมหลังการดับขันธ์ของท่าน การส่งต่อมรดกแห่งหลักธรรมนี้ถูกส่งมอบให้กับบุคคลเพียงคนเดียว ตามที่ได้ถูกกล่าวไว้ในงานเขียนของพระนิจิเร็นไดโชนิง เรื่อง "หนึ่งร้อยและหกบทความ"
สิ่งสักการบูชาของนิจิเร็นโชชู คือ ไดโงฮนซง (โกฮนซงที่ยิ่งใหญ่) โกฮนซงทั้งหมดจะถูกคัดลอกโดยสมเด็จพระสังฆราชของนิจิเร็นโชชู โดยทำการคัดลอกจากไดโงฮนซง และสร้างความสัมพันธ์กับไดโงฮนซงด้วยพิธีเปิดเนตรโกฮนซงเหล่านี้ต่อหน้าไดโงฮนซง วัดใหญ่ไทเซกิจินั้นได้มีผู้นับถือนิจิเร็นโชชูจากทั่วโลกเดินทางมานมัสการไดโงฮนซงเป็นจำนวนมากทุกปี นิจิเร็นโชชูมีวัดกว่า 700 วัดในประเทศญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมีวัดในต่างประเทศถึง 22 วัด โดยมี 6 วัดในสหรัฐอเมริกา 9 วัดในไต้หวัน 2 วัดในอินโดนีเซีย รวมไปถึง บราซิล ฝรั่งเศส สเปน สิงคโปร์ และกานา
นิจิเร็นโชชูในปัจจุบันอยู่ภายใต้การนำของประมุขสงฆ์ลำดับที่ 68 พระนิชิเนียว โชนิง ซึ่งได้สืบทอดมรดกแห่งหลักธรรมมาตั้งแต่สมัยของพระนิกโกโชนิง โดยได้ส่งต่อมรดกนี้มาเป็นเวลา 750 ปี
พระสงฆ์นิจิเร็นโชชู ได้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างจากพระสงฆ์นิกายอื่น ๆ โดยจะใส่เฉพาะจีวรสีเทาและขาว เท่านั้น ซึ่งเหมือนกับที่พระนิจิเร็นไดโชนิงได้สวมใส่ในขณะที่ท่านมีชีวิตอยู่
นิกายนี้ยึดมั่นในคัมภีร์สัทธรรมปุณฑรีกสูตร (โฮเคเคียว) เป็นหลักโดยถือว่าพระสูตรนี้คือคำสอนที่แท้จริงของพระศากยมุนีพุทธะ พระสูตรอื่น ๆ เป็นเพียงกุศโลบายที่พระองค์ใช้เทศนาสรรพสัตว์เพื่อให้เข้าถึงพระสูตรนี้ในท้ายที่สุด โดยอธิบายว่าพระสูตรอื่น ๆ ในช่วง 42 ปีแรกแห่งการเคลื่อนพระธรรมจักรของพระศากยมุนีคือคำสอนตามใจและสติปัญญาผู้ฟัง ส่วนสัทธรรมปุณฑริกสูตรที่พระองค์เทศนาในช่วง 8 ปีสุดท้ายแห่งพระชนม์ชีพคือคำสอนตามใจและสติปัญญาพระพุทธะเอง
เป้าหมายอีกประการคือมุ่งหวังให้ผู้คนในโลกนับถือคำสอนนี้ทั่วกันทุกคนซึ่งเรียกว่าบรรลุ โคเซ็นรูฟุ พระสงฆ์และฆราวาสจึงร่วมกันเผยแผ่ธรรมะโดยถือเป็นวัตรปฏิบัติอย่างหนึ่งเรียกว่าชากูบูกุ และมีการเยี่ยมเยียนบ้านผู้นับถือด้วยกันเพื่อสวดมนต์ร่วมกัน ศึกษาธรรมะร่วมกัน และหรือให้กำลังใจ ให้คำชี้นำในการปฏิบัติแก่ผู้นับถือใหม่
นิจิเร็นโชชูจะมีการรวมตัวกันเพื่อสวดมนต์ ศึกษาธรรมะอย่างน้อยเดือนละครั้งจนถึงสัปดาห์ละครั้ง ณ สมาคมผู้ปฏิบัติ และหรือเข้าฟังเทศนาธรรมะจากพระสงฆ์ในกรณีที่มีศูนย์กลางเผยแผ่ที่มีพระสงฆ์ประจำหรือวัดในพื้นที่นั้น ๆ
พุทธมามกะนิจิเร็นโชชูจะเรียกสังกัดตนเองว่าฮกเกโกะตามที่ปรากฏในไดโงฮนซง
สิ่งเคารพบูชา.
นิกายนี้มีสิ่งสักการบูชาเป็นของตนเรียกว่า โกฮนซง หรือ พระบรมปูชนียวัตถุ ซึ่งเป็นดั่งแผนภูมิจำลองธรรมสภาที่ปรากฏในสัทธรรมปุณฑริกสูตร และเป็นดั่งการจำลองพระสูตรให้เป็นกายภาพ จารึกด้วยอักขระจีนโดยมีคำว่านามูเมียวโฮเร็งเงเกียวนิจิเร็ง (นโม สัทธรรมปุณฑริกสูตร นิจิเร็ง) อยู่ตรงกลางในลักษณะแนวตั้งรายล้อมด้วยตัวแทนสภาพภูมิชีวิตต่าง ๆ สี่มุมของโกฮนซงมีชื่อของท้าวจตุโลกบาลปรากฏอยู่ และปรากฏข้อความสิ่งสักการบูชาสูงสุดของโลกนับจากหลังการปรินิพพานของพระพุทธะ
โกฮนซงประดิษฐานโดยการแขวนไว้ในตู้ไม้ ("บุตสึดัง") และมีโต๊ะบูชาที่ประกอบด้วยแจกันใบไม้สีเขียว เชิงเทียน กระถางธูปแนวนอน ระฆังทรงบาตรหงาย มีการถวายถ้วยน้ำและถ้วยข้าวที่หุงขึ้นเองเป็นพุทธบูชาทุกวัน บางโอกาสอาจมีการถวายผลไม้หรืออาหารหรือขนมที่ไม่มีกลิ่นฉุนด้วย โกฮนซงตามบ้านเป็นม้วนกระดาษ ที่ประดิษฐานตามวัดจะจารึกสร้างจากแผ่นไม้โดยประดิษฐานบนแท่นสลักดอกบัว
การสร้างโกฮนซงเริ่มขึ้นในสมัยพระนิจิเร็นไดโชนิงด้วยตัวท่านเองเพื่อมอบให้สานุศิษย์ โดยโกฮนซงองค์แรกเกิดขึ้นภายหลังเหตุการณ์บีฑาธรรมที่ "ทัตสึโนกูชิ" ขณะที่ท่านถูกเนรเทศไปเกาะซาโดะ ทุกวันนี้ยังมีโกฮนซงเหล่านั้นบางองค์ตกทอดมาถึงปัจจุบัน
เมื่อผู้นับถือใหม่ผ่านพิธีรับศีล ("โกจูไก") ซึ่งประกอบพิธีโดยพระสงฆ์เบื้องหน้าโกฮนซงประจำวัด ("โจจูโกฮนซง") จึงจะได้รับมอบโกฮนซงส่วนบุคคลจากทางวัดเพื่อประดิษฐานไว้บูชาในที่พักอาศัย และจะถือเป็นหน้าที่ต้องปกป้องโกฮนซงตลอดไปเสมือนการปกป้องพระพุทธะ ถือประหนึ่งว่าได้นิมนต์พระนิจิเร็นไดโชนิงเข้ามาพำนักในที่พักอาศัยของตน และจะได้รับโกฮนซงเพียงองค์เดียวตลอดชีวิต จะมีการถ่ายโอนให้แก่ลูกหลานที่เป็นนิจิเร็นโชชูเสมือนมรดกทางธรรมะในกรณีเมื่อตนสิ้นชีวิตเท่านั้น หากไม่มีผู้สืบทอดโกฮนซงองค์นั้นจะถูกส่งคืนทางวัดไปเพื่อทำพิธีปิดเนตร แต่เป็นสิ่งที่สะเทือนความรู้สึกชาวนิจิเร็นโชชูเป็นอย่างยิ่ง
โกฮนซงนิจิเร็นโชชูทุกองค์ถือเป็นทรัพย์สินของศาสนจักร โดยถือว่าเป็นการยืมมาสักการะในที่พักอาศัยเท่านั้นและไม่มีการเรียกคืนหรือแลกเปลี่ยนใด ๆ
นิจิเร็นโชชูไม่มีการบูชาเซ่นสรวงพลีกรรมรูปเคารพ พระพุทธรูป เทพเจ้า เทวดาอารักข์ พระภูมิเจ้าที่ต่าง ๆ และเคร่งครัดอย่างยิ่งที่จะไม่ปฏิบัติในศาสนกิจของศาสนาหรือความเชื่ออื่น ๆ อีก
ไดโงฮนซง.
สิ่งสักการบูชาสูงสุดและเป็นศูนย์รวมความศรัทธาของนิจิเร็นโชชูคือ ไดโงฮนซง ("Daigohonzon"-Great gohonzon) หรือพระมหาบรมปูชนียวัตถุ มหามณฑลซึ่งจารึกสร้างขึ้นโดยพระนิจิเร็นไดโชนิง เมื่อ ค.ศ. 1279 ด้วยเหตุปัจจัยจากการประสบ"บีฑาธรรม"ร่วมกับสานุศิษย์ที่สละชีวีตของตน ณ ตำบล"อัตสึฮาระ" โดยถือเป็นโกฮนซงที่จะเปิดสู่สาธารณชนเมื่อการโคเซ็นรูฟุบรรลุผล นิจิเร็นโชชูเชื่อว่าชีวิตจิตใจของพระนิจิเร็นไดโชนิงและพลังพุทธานุภาพไร้ขอบเขตสถีตในไดโงฮนซงองค์นี้
โกฮนซงที่ประดิษฐานตามวัดสาขาหรือตามบ้านของสานุศิษย์ทุกองค์ล้วนมีจุดกำเนิดและรูปแบบจากมหามณฑลนี้ โดยมีพระสังฆนายกเป็นผู้คัดลอกเและประกอบพิธีเบิกเนตรโกฮนซงองค์ใหม่เบื้องหน้าไดโงฮนซงเท่านั้น
ปัจจุบันไดโงฮนซงประดิษฐานอยู่ ณ หอประดิษฐานสถานโฮอันโดะ วัดไทเซกิจิ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น วัดนี้จัดอยู่ในทะเบียนสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นอีกด้วย ในแต่ละปีจะมีพุทธศาสนิกชนนิจิเร็นโชชูทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศ เดินทางมาแสวงบุญ ("การโทซัง") ที่วัดไทเซกิจิเพื่อเข้าสักการะไดโงฮนซงเป็นจำนวนมาก ("พิธีโกไคฮิ") และเป็นการเจริญรอยตามสานุศิษย์นิจิเร็นโชชูรุ่นแรก ๆ ที่เดินทางเป็นระยะทางไกลเพื่อเยี่ยมเคารพพระนิจิเร็นไดโชนิง
ความสำคัญพิเศษอีกประการหนึ่งคือการกล่าวถึงมหาธรรมเร้นลับ 3 ประการ (ซันไดฮิโฮ) ซึ่งได้แก่
ทั้งสามประการขยายมาจากมหาธรรมเร้นลับ 1 ประการซึ่งคือ"ไดโงฮนซงแห่งมหาวิหารที่แท้จริงแห่งคำสอนที่แท้จริง" ("ฮมมงไกดังโนไดโงฮนซง") ที่ว่าเร้นลับเพราะนิจิเร็นโชชูเชื่อว่าเป็นส่วนที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกระหว่างบรรทัดของสัทธรรมปุณฑริกสูตร ไม่มีการเปิดเผยตลอดช่วงเวลาก่อนพระนิจิเร็งไดโช
เมื่อความมุ่งหวังให้ทุกตัวคนในโลกปฏิบัติศรัทธาธรรมะนี้ประสบเป็นจริง วัดไทเซกิจิจะถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวัดฮมมนจิ (วัดแห่งคำสอนแท้จริง) ตามคำบัญชาของพระนิจิเร็นไดโชนิงก่อนการดับขันธ์
นิจิเร็นโชชูอุปมาความสัมพันธ์ของแหล่งกำเนิดแห่งกุศลผลบุญไว้ว่าไดโงฮนซงเปรียบเสมือนรากของต้นไม้ โกฮนซงตามวัดสาขาเป็นดั่งกิ่งก้าน และโกฮนซงตามบ้านสานุศิษย์คือใบไม้
อนึ่งนิกายนิจิเร็งสายอื่น ๆ ไม่ถือคติว่าไดโงฮนซงคือจุดหมายในการมาเกิดของพระนิจิเร็นไดโชนิงเหมือนนิจิเร็นโชชู และไม่สังกัดต่อวัดไทเซกิจิ บางนิกายสักการะพระพุทธรูป รูปปั้นหรือภาพวาดพระพุทธะองค์อื่นหรือของพระโพธิสัตต์ บางนิกายสักการะเทวรูปหรือยันต์ของชินโต หรือผสมผสานกัน
หลักปฏิบัติพื้นฐานของนิกายนี้คือ
ศรัทธา คือการใช้ความศรัทธาที่จริงใจและบริสุทธิ์ใจในพระสัทธรรมปุณฑริกสูตรแทนที่สติปัญญาอันจำกัดของปุถุชน นิจิเร็นโชชูจะเน้นมากในด้านความศรัทธา
ปฏิบัติ คือการนำคำสอนมาใช้ในชีวิต ดำเนินชีวิตถูกต้องตามหลักธรรม หมั่นภาวนาไดโมกุ ขัดเกลาอุปนิสัย และบำเพ็ญเพียรแนะนำธรรมแก่ผู้อื่น
ศึกษา คือการมีหนี่งใจใฝ่หาธรรมะทำความเข้าใจคำสอนให้ถ่องแท้
นิจิเร็นโชชูจะศึกษาคำสอนจากบทธรรมนิพนธ์ของพระนิจิเร็นไดโชนิง (โงโช) ซึ่งก็คือจดหมายหลายร้อยฉบับที่พระนิจิเร็งเขียนถึงสานุศิษย์หรือคำเทศนาปากเปล่าของท่านที่ได้รับการจดบันทึกไว้ โดยมีพระสงฆ์อรรถาธิบายอีกต่อหนึ่ง เมื่อใดที่พระสงฆ์อธิบายข้อธรรมหรือตอบคำถามของผู้นับถือจะต้องหยิบยกข้อความจากบทธรรมนิพนธ์มาเกริ่นนำเสมอ ปัจจุบันบทธรรมนิพนธ์เหล่านี้ทั้งต้นฉบับจริงหรือสำเนาคัดลอกล้วนถูกเก็บรักษาไว้ที่วัดไทเซกิจิในฐานะสมบัติศักดิ์สิทธิ์