pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประเทศไลบีเรีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไลบีเรียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศลิเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศลิเบีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศลิเบียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศโมซัมบิกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศโมซัมบิก จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศโมซัมบิกได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
โคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ (COVID-19)
ประเทศไนเจอร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศไนเจอร์ จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไนเจอร์ได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
ประเทศนอร์ทมาซิโดเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศนอร์ทมาซิโดเนีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศนอร์ทมาซิโดเนียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศปาปัวนิวกีนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศปาปัวนิวกีนี จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศปาปัวนิวกีนีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศปารากวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศปารากวัย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศปารากวัยได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
ลอรา เดิร์น
ลอรา เอลิซาเบท เดิร์น (; เกิด 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967) เป็นนักแสดง ผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ ชาวอเมริกัน
เธอเป็นบุตรนักแสดง บรูซ เดิร์น และไดแอน แลดด์ เริ่มอาชีพการแสดงในคริสต์ทศวรรษ 1980 และเริ่มมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์ของ เดวิด ลินช์ เรื่อง "บลู เวลเวต เมืองทมิฬ ปมมรณะ" (1986) จากนั้นได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง "แรมบลิง โรส ผู้หญิงก็คนนะ" (1991) เธอเริ่มเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติจากบทบาทในภาพยนตร์ผจญภัยเรื่อง "จูราสสิค พาร์ค กำเนิดใหม่ไดโนเสาร์" (1993) เธอได้รับสองรางวัลลูกโลกทองคำจากบทบาท แคเทอรีน แฮร์ริส ในภาพยนตร์ทางโทรทัศน์ "รีเคานท์ เหนือกว่าความขัดแย้ง" (2008) และบทเอมี เจลลิโค ในซีรีส์แนวตลก-ชีวิตเรื่อง "Enlightened" (2011–2013) เดิร์นได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์ "ไวลด์ เดินก้าวไปตราบหัวใจไม่ล้ม" (2014) ในปี 2017 เธอแสดงในบทเรนาตา ไคลน์ในซีรีส์แนวชีวิต "Big Little Lies" ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี สาขานักแสดงสมทบหญิงในซีรีส์หรือภาพยนตร์ และกลับมาร่วมงานกับเดวิด ลิตช์อีกครั้งใน "Twin Peaks: The Return" เธอรับบทสมทบในภาพยนตร์เรื่อง "" (2017), "Marriage Story" (2019) และ "Little Women" (2019) และจากการแสดงในภาพยนตร์ "Marriage Story" ทำให้เธอได้รับรางวัลลูกโลกทองคำตัวที่ 5 และรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ประเทศฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศฟิลิปปินส์ จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศฟิลิปปินส์ได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
ประเทศรวันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศรวันดา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศรวันดาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
ประเทศซามัวในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศซามัว จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศซามัวได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
โรคไวรัสโคโรนา 19
ประเทศซานมารีโนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศซานมารีโน จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศซานมารีโนได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
ประเทศเซาตูแมอีปริงซีปในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศเซาตูเมและปรินซีปี จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศเซาตูเมและปรินซีปีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศซาอุดีอาระเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศซาอุดีอาระเบีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศซาอุดีอาระเบียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 18 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศเซเชลส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศเซเชลส์ จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศเซเชลส์ได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศศรีลังกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศศรีลังกา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศศรีลังกาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศซีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศซีเรีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศซีเรียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 3 ชนิดกีฬา
ประเทศแทนซาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศแทนซาเนีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศแทนซาเนียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศโตโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศโตโก จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศโตโกได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศยูกันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศยูกันดา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศยูกันดาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 10 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
ประเทศอุรุกวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศอุรุกวัย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศอุรุกวัยได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศเยเมนในโอลิมปิก
ประเทศเยเมน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศเยเมน คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ
นับตั้งแต่ประเทศเยเมนส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาเยเมนได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 0 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน 0 เหรียญทองแดง
ปรัชญากับวรรณกรรม
ปรัชญากับวรรณกรรม เป็นศาสตร์ที่เกี่ยวกับการรักษาวรรณกรรมของนักปรัชญาและตัวบททางปรัชญา (วรรณกรรมของปรัชญา) และการรักษาปัญหาทางปรัชญาที่ได้รับการสนับสนุนจากวรรณกรรม (ปรัชญาของวรรณกรรม)
ปรัชญาของวรรณกรรม.
ปรัชญาวรรณกรรมเป็นสาขาหนึ่งของสุนทรียศาสตร์ ซึ่งเป็นปรัชญาสาขาหนึ่งที่ตั้งคำถามว่า " ศิลปะคืออะไร" ปรัชญาสุนทรียะส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่ศิลปะพลาสติกหรือดนตรีเป็นหลัก อย่างไรก็ตามด้วยค่าใช้จ่ายของวาทศิลป์ ในความเป็นจริงการอภิปรายในประเด็นปรัชญาสุนทรียะแบบดั้งเดิมนั้นพยายามที่จะกำหนดเกณฑ์ของคุณภาพงานศิลป์ที่ไม่สนใจต่อเนื้อหา เนื่องจากงานวรรณกรรมเกือบทั้งหมดประกอบด้วยเนื้อหาทางความคิดเป็นหลัก ทฤษฎีสุนทรียศาสตร์ที่ยึดโยงอยู่กับคุณภาพตามรูปแบบบริสุทธิ์มีแนวโน้มที่จะมองข้ามวรรณกรรม
การมีอยู่ของเรื่องเล่า ทำให้เกิดประเด็นทางปรัชญา ในเรื่องเล่าผู้ประพันธ์สามารถรวบรวมและผู้อ่านก็จะจินตนาการนึกภาพตาม ทั้งตัวละครในบันเทิงคดีที่เป็นมนุษย์ รวมไปถึงสิ่งมีชีวิตหรือเทคโนโลยีที่น่าอัศจรรย์ ความสามารถของจิตใจมนุษย์ที่จะจินตนาการและความรู้สึกร่วมทางประสบการณ์ ตัวละครในบันเทิงคดีเหล่านี้ก็เผยให้เห็นถึงธรรมชาติของจิตใจมนุษย์ นวนิยายบางเรื่องอาจถูกมองว่าเป็นการทดลองทางความคิดในด้านจริยศาสตร์ ซึ่งอธิบายถึงตัวละครในนวนิยายซึ่งประกอบไปด้วยแรงจูงใจ การกระทำและผลที่ตามมาจากการกระทำของพวกเขา ในแง่นี้นักปรัชญาบางคนได้เลือกรูปแบบการบรรยายที่หลากหลายเพื่อสอนปรัชญาของพวกเขา ("ดูด้านล่าง")
วรรณกรรมและภาษา.
ยกตัวอย่าง เช่น พลาโต เชื่อว่าวัฒนธรรมทางวรรณกรรมและเนื้อเพลงของเพลงป๊อป ก็มีอิทธิพลอย่างมากต่อมุมมองด้านจริยธรรมของผู้บริโภค ในผลงาน"The Republic" พลาโตแสดงความเป็นปรปักษ์ต่อเนื้อหาของวัฒนธรรมทางวรรณกรรมในยุคของเขาอย่างรุนแรง และสนับสนุนการเซ็นเซอร์วรรณกรรมที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในสังคมยูโทเปียของเขา
อย่างไรก็ตามเมื่อไม่นานมานี้นักปรัชญาสายต่างๆ ีความแตกต่างกันและเป็นมิตรในการเข้าถึงวรรณกรรม นับแต่ผลงานของนักประสบการณ์นิยมชาวอังกฤษ และ อิมมานูเอล ค้านท์ ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ปรัชญาตะวันตกได้หมกมุ่นอยู่กับคำถามพื้นฐานของญาณวิทยา : คำถามของความสัมพันธ์ระหว่าง แนวคิดในจิตใจมนุษย์และโลกที่ดำรงอยู่นอกจิตใจ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมีการดำรงอยู่ของโลกใบนี้จริงๆ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาปัญหาทางญาณวิทยาเหล่านี้ได้เปลี่ยนไปเป็นการอภิปรายอย่างแพร่ขยายเกี่ยวกับคำ และความหมาย ในความเป็นจริงภาษาสามารถเป็นสะพานเชื่อมอุปสรรรคระหว่างจิตใจได้หรือไม่? กลุ่มของปัญหานี้เกี่ยวข้องกับความหมายของภาษาและงานเขียน บางครั้งก็นำมาอธิบายในนามของ"การหักเหทางภาษา"
ด้วยเหตุนี้เทคนิคและเครื่องมือที่พัฒนาขึ้นสำหรับการวิจารณ์วรรณกรรม และ ทฤษฎีวรรณกรรม จึงมีความโดดเด่นมากขึ้นในกระแสปรัชญาตะวันตกในสมัยศตวรรษที่ 20 ตอนปลาย นักปรัชญาแต่ละสาขาต่างก็ให้ความสนใจกับวรรณกรรมมากกว่าคนรุ่นก่อน บางคนพยายามที่จะตรวจสอบคำถามว่าในความเป็นจริงแล้ว เป็นไปได้จริงๆ หรือที่จะใช้คำในการสื่อสาร มีความเป็นไปได้สำหรับความหมายของผู้เขียนที่ตั้งใจจะสื่อสารโดยตรงกับผู้อ่าน บางคนพยายามใช้ผลงานวรรณกรรมเป็นตัวอย่างของวัฒนธรรมร่วมสมัยและพยายามเปิดเผยทัศนคติจากจิตไร้สำนึกที่พวกเขาได้แสดงออกมาอยู่ในผลงานเหล่านี้วัตถุประสงค์เพื่อการวิจารณ์ทางสังคม
ความจริงของนิยาย.
ผลงานวรรณกรรมยังก่อให้เกิดปัญหาเกี่ยวกับความจริงและปรัชญาภาษา ในความเห็นที่มีการศึกษา อย่างน้อยเป็นเรื่องจริงที่มีบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังอย่าง"เชอร์ล็อค โฮมส์ อาศัยอยู่ในกรุงลอนดอน" (ดู 'ความจริงในนิยาย' ของ David Lewis, American Philosophyical Quarterly, Vol. 15. ฉบับที่ 1, มกราคม 1978) นอกจากนี้ยังถือว่าเป็นความจริงที่ "ซามูเอล พีพส์ อาศัยอยู่ในลอนดอน" กระนั้นเชอร์ล็อค โฮมส์ก็ไม่เคยมีตัวตนจริงๆ ในที่ไหนสักแห่งเลย เขาเป็นเพียงตัวละครในนวนิยาย ซามูเอล พีพส์ กลับถูกตัดสินว่าเป็นมีตัวตนจริงๆ ความสนใจร่วมสมัยในโฮมส์และพีพส์ มีความคล้ายคลึงกันมาก เหตุผลเดียวที่ทำให้ใคร ๆ ก็รู้จักชื่อของพวกเขาเป็นเพราะความสนใจในการอ่านเกี่ยวกับการกระทำและคำพูดของพวกเขา ข้อความทั้งสองนี้จะปรากฏเป็นคำสั่งที่แตกต่างกันสองแห่งของความจริง ปัญหาอีกประการหนึ่งที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับค่าความจริงของข้อความเกี่ยวกับโลกสมมุติและตัวละครที่สามารถบอกเป็นนัยได้ แต่ไม่มีที่ใดกล่าวถึงพวกเขาในแหล่งข่าวสำหรับความรู้ของเรา เช่น เชอร์ล็อค โฮมส์ "(Sherlock Holmes) มีเพียงหัวเดียว" หรือ "เชอร์ล็อค โฮมส์ไม่เคยเดินทางไปดวงจันทร์"
วรรณกรรมของปรัชญา.
บทกวีเชิงปรัชญา.
กวีจำนวนหนึ่งได้เขียนบทกวีเกี่ยวกับปรัชญา นักปรัชญาที่สำคัญบางคนได้แสดงหลักปรัชญาของพวกเขาในบทกวี อย่างเช่น ทฤษฎีการกำเนิดจักรวาลของเฮสิโอด และผลงาน "De Rerum Natura ขอ"ง ลูเครเทียส เป็นบทกวีเชิงปรัชญาที่สำคัญ มหากาพย์บางประเภท ก็ใช้สอนปรัชญา ฤาษีวยาสได้บรรยาย"มหากาพย์""มหาภารตะ"ของอินเดียโบราณเพื่อสอนปรัชญาอินเดียและ ปรัชญาฮินดู โฮเมอร์ได้นำเสนอคำสอนเชิงปรัชญาบางด้านในมหากาพย์"โอดิสซีย์"ของเขา
นักปรัชญาตะวันออกจำนวนมากได้อธิบายความคิดในรูปแบบกวี นักปรัชญาที่สำคัญ ได้แก่ :
กวีปรัชญาชาวตะวันตกที่มีชื่อเสียง ได้แก่ :
บันเทิงคดีเชิงปรัชญา.
นักปรัชญาบางคนได้เขียนงานปรัชญาในรูปแบบบันเทิงคดี รวมทั้งนวนิยายและเรื่องสั้น (ดูบทความเพิ่มเติมได้ในบันเทิงคดีเชิงปรัชญา ) เรื่องนี้เห็นได้ชัดในวรรณกรรมของปรัชญายุคแรกซึ่งนักปรัชญา เช่น พลาโตได้เขียนบทสนทนาที่มีตัวละครในเรื่องได้อภิปรายในเรื่องปรัชญา; โสกราตีสมักปรากฏเป็นตัวเอกในบทสนทนาของพลาโต และบทสนทนาเป็นหนึ่งในแหล่งความรู้ที่สำคัญเกี่ยวกับความคิดและคำสอนของโสกราตีสซึ่งบางครั้งก็ยากที่จะแยกแยะสถานภาพที่แท้จริงของโสคราตีสออกจากเพลโต นักเขียนชาวคริสเตียนยุคแรกจำนวนมาก รวมถึงนักบุญออกัสติน โบติอุส และ ปีเตอร์ อาเบลาร์ด ได้สร้างบทสนทนา นักปรัชญาสมัยใหม่ตอนต้นหลายคน เช่น จอร์จ เบิร์กลีย์ และ เดวิด ฮิวม์ ได้เขียนงานประเภทนี้เป็นครั้งคราว
นักปรัชญาคนอื่นอาศัยเรื่องเล่าเพื่อถ่ายทอดคำสอนของพวกเขา นักปรัชญาอิสลามคลาสสิกสมัยศตวรรษที่ 12 อย่าง Abubacer (Ibu Tufail) ได้เขียนวรรณกรรมภาษาอาหรับ "Philosophus Autodidactus" เป็นการตอบสนอง"การเชื่อมโยงของนักปรัชญา"ของ อัลเฆาะซาลี และ Ibn al - Nafis "นักปรัชญาเทววิทยา"ชาวมุสลิมในศตวรรษที่ 13 ได้เขียนผลงานวรรณกรรมเรื่อง "Theologus Autodidactus" ซึ่งเป็นการตอบสนองต่อผลงาน "Philosophus Autodidactus" ของ Abubacer นักปรัชญาชาวเยอรมันอย่าง ฟรีดริช นิทเช่อ มักจะกล่าวถึงความคิดของเขาในรูปแบบวรรณกรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน "Thus Spoke Zarathustra" ซึ่งเป็นเรื่องราวของคำสอนของศาสนาโซโรอัสเตอร์ มาร์กี เดอ ซาด และ ไอน์ แรนด์ ได้เขียนนวนิยายซึ่งตัวละครทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงสำหรับสถานะทางปรัชญาและปฏิบัติตามให้สอดคล้องกับพวกเขาตามพล็อตเรื่อง George Santayana เป็นนักปรัชญาที่เขียนนวนิยายและบทกวี; ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครของ Santayana กับความเชื่อของเขานั้นมีความซับซ้อนมาก นักอัตถิภาวนิยม รวมถึงนักเขียนชาวฝรั่งเศสคนสำคัญที่ใช้ผลงานบันเทิงคดีในการถ่ายทอดทัศนะทางปรัชญาซึ่งได้แก่ นวนิยาย "Nausea" และ "No Exit" "ของ" ฌ็อง-ปอล ซาทร์ และ "The Stranger" ของ อัลแบร์ กามูส์ การผลิตผลงานทั้งหมดของ Maurice Blanchot เจ้าของผลงาน"The Step Not Beyond" "The Madness of the Day" และ "The Writing of Disaster" ซึ่งถือเป็นงานเขียนที่ขาดไม่ได้สำหรับการรักษาความสัมพันธ์ระหว่างปรัชญากับวรรณกรรม ผลงาน "The Post Card: From Socrates to Freud and Beyond ของ"ฌาค แดร์ริดาก็เช่นกัน
นักปรัชญาจำนวนหนึ่งมีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญต่อวรรณคดี Arthur Schopenhauer ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลมาจาก ระบบสุนทรียศาสตร์ของโชเปนฮาวด์ บางทีเขาอาจเป็นนักปรัชญาที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์วรรณกรรม นวนิยายช่วงหลังของโทมัส ฮาร์ดีกล่าวถึงหัวข้อของ Schopenhauerian บ่อยครั้งโดยเฉพาะในผลงาน "Jude the Obscure" โชเปนฮาวด์ยังมีอิทธิพลสำคัญต่อ โจเซฟ คอนราด อีกด้วย โชเปนฮาวด์มีความเจาะจงน้อยลง แต่มีอิทธิพลอย่างกว้างขวางมากขึ้นในการ ขบวนการลัทธิสัญลักษณ์นิยม ในวงการวรรณกรรมยุโรป ไลโอเนล จอห์นสันยังอ้างถึงสุนทรียศาสตร์ของโชเปนฮาวด์ในเรียงความ "The Cultured Faun" ผลงานทั้งหมดของ ฌาค แดริด้า มีอิทธิพลอย่างมากต่อวงการปรัชญาภาคพื้นทวีปและความเข้าใจบทบาทของวรรณกรรมในสมัยใหม่
งานวรรณกรรมอื่น ๆ ที่พิจารณาว่ามีเนื้อหาเชิงปรัชญา ได้แก่ :
การเขียนเชิงปรัชญาในฐานะที่เป็นวรรณกรรม.
นักปรัชญาจำนวนหนึ่งยังคงอ่านวรรณกรรมเพื่อประโยชน์ทางวรรณกรรมนอกเหนือจากเนื้อหาทางปรัชญา ปรัชญาใน"การทำสมาธิ"ของจักรพรรดิโรมัน มาร์กุส ออเรลิอุสซึ่งเป็นลัทธิสโตอิกแบบประยุกต์ แต่การทำสมาธิยังคงอ่านเพื่อการทำงานทางวรรณกรรมของพวกเขาและยังได้รับการทำงานจิตใจของจักรพรรดิอีกด้วย
ปรัชญาของอาร์ทัวร์ โชเปนฮาวด์ มีชื่อเสียงในด้านคุณภาพและความสามารถในการอ่านร้อยแก้ว เช่นเดียวกับผลงานบางส่วนของ นักประสบการณ์นิยมชาวอังกฤษ เช่น Locke และ Hume รูปแบบของเซอเรน เคียร์เคอกอร์ นั้นมักถูกมองว่าเป็นศิลปะเชิงกวีที่ดีงามพอๆกับปรัชญา โดยเฉพาะในผลงาน "Fear and Trembling" และ "อื่นๆ ผลงานของ" ฟรีดริช นิทเชอ เช่น "Thus Spoke Zarathustra" ซึ่งมีความคล้ายกับบทกวีร้อยแก้วและมีภาพและการพาดพิงแทนการโต้เถียง
ปรัชญาในวรรณกรรม.
นักปรัชญาในวรรณกรรม.
โสกราตีสปรากฏตัวในบทบาทสมมติเป็นรูปการ์ตูนและเป้าหมายของการเยาะเย้ยในผลงาน "The Clouds" โดยอริสโตฟาเนส โสกราตีสปรากฏตัวในบทละครที่แขวนด้วยตะกร้าซึ่งเขาได้ให้คำทำนาย เช่น
นักปรัชญาเต๋าในยุคแรกอย่างจวงจื่อได้แสดงความคิดของเขาเป็นหลักผ่านงานวรรณกรรมขนาดสั้น เกร็ดความรู้และนิทาน นักปรัชญาที่สำคัญท่านอื่นในยุคนั้นปรากฏเป็นตัวละครในเรื่องราวเหล่านี้ ทำให้จวงจื่อสำรวจความคิดของพวกเขาอย่างสนุกสนานและได้เทียบเคียงแนวคิดของนักปรัชญาแต่ละท่าน อย่างเช่น เหลาจื่อ, เลี่ยจื่อ, Hui Shi และอื่น ๆ ด้วยตัวเขาเอง สิ่งสำคัญที่สุดในผลงานของเขา คือ การปรากฏตัวของขงจื่อ และสาวกที่โดดเด่นของเขาซึ่งบางครั้งใช้เพื่อบ่อนทำลายความนิยมที่มีต่อความเข้าใจในปรัชญาขงจื่อหรือเพื่อเสริมสร้างความเข้าใจในการใช้ชีวิตด้วยหลักปรัชญาเต๋าด้วยตัวของจวงจื่อเอง
Jorge Luis Borges อาจจะเป็นนักเขียนนวนิยายแนวปรัชญาในยุคศตวรรษที่ยี่สิบ เขาเขียนเรื่องสั้น "Averroes's Search" ที่มีนักปรัชญาอย่าง Averroes เป็นตัวเอก โครงเรื่องของเขาได้ชี้ให้เห็นถึงเรื่องราวของเขาแปลความหมายได้อย่างแม่นยำและเป็นตัวอย่างความคิดของนักปรัชญาที่สำคัญรวมถึง จอร์จ เบิร์กลีย์, อาร์เทอร์ โชเปนฮาวด์ และ เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ เขายังให้ความเห็นเกี่ยวกับบุคคลต่างๆ รวมถึง George Dalgarno ด้วย
ประเด็นสำคัญในนวนิยาย "The Name of the Rose" ของ Umberto Eco เปิดกว้างการค้นพบหนังสือลึกลับที่บรรจุต้นฉบับที่หายสาบสูญของอริสโตเติล นวนิยาย"Foucault's Pendulum" ของ Eco ในช่วงหลัง ได้กลายมาเป็นต้นตำรับของนวนิยายแนวระทึกขวัญ หรือ สืบสวนสอบสวน ที่มีการพาดพิงถึงชื่อของนักคิดทางประวัติศาสตร์ ตัวอย่างนวนิยายประเภทนี้ ได้แก่ "รหัสลับดาวินชี" ของ แดน บราวน์ และ "The Rule of Four" โดย Ian Caldwell และ Dustin Thomason
นอกจากนี้ Philip K. Dick ผู้ซึ่งมักถูกเปรียบเทียบกับ Borges โดยยกประเด็นทางปรัชญาจำนวนมากในนวนิยายของเขาทุกอย่างตั้งแต่ปัญหาของ Solipsism ไปจนถึงคำถามมากมายเกี่ยวกับการรับรู้และ ความเป็นจริง
นักปรัชญาแนวบันเทิงคดี.
Jorge Luis Borges แนะนำรูปแบบทางปรัชญาจำนวนมากและนักปรัชญาแนวบันเทิงคดีจำนวนหนึ่งใน เรื่องสั้นของเขา ขบวนการทางปรัชญาแนวบันเทิงคดีเป็นส่วนหนึ่งของหลักฐานที่ปรากฎในเรื่อง "Tlön, Uqbar, Orbis Tertius" และผู้บรรยายนิรนามของเรื่อง "Library of Babel" ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็นนักปรัชญาแนวบันเทิงคดี นักเทววิทยาแนวบันเทิงคดีเป็นหัวข้อหนึ่งของเรื่องสั้น "Three Versions of Judas"
นักปรัชญาแนวบันเทิงคดีได้เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวผ่านผลงานของโรเบิร์ต เอ. ไฮน์ไลน์ และ Ray Bradbury ผลงาน "เขามาจากดาวอังคาร" ของไฮน์ไลน์ ได้ปรากฎข้อความยาวที่อาจถือได้ว่าเป็นผู้สืบทอดบทสนทนาทางปรัชญาแนวบันเทิงคดีของโลกยุคโบราณที่เขียนอยู่ภายในโครงเรื่อง
249 Ilse
วิโรจน์ ลักขณาอดิศร
วิโรจน์ ลักขณาอดิศร (เกิด 11 ธันวาคม พ.ศ. 2520) ชื่อเล่น โรจน์ เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคก้าวไกล เดิมสังกัดพรรคอนาคตใหม่ จากการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อ พ.ศ. 2562
วิโรจน์เคยเป็นวิศวกร ที่เปลี่ยนเส้นทางมาทำงานด้านการศึกษา และงานบริหารในองค์กรเอกชนยาวนานกว่า 16 ปี รวมถึงมีผลงานหนังสือหลายเล่ม ก่อนที่จะตัดสินใจมาทำงานการเมือง
วิโรจน์ตัดสินใจทำงานร่วมกับพรรคอนาคตใหม่ เนื่องจากต้องการสนับสนุนอุดมการณ์ของพรรค โดยไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับเลือกให้เป็น ส.ส. แบบบัญชีรายชื่อ แต่เมื่อได้เข้าไปทำงานในสภาแล้ว เขาได้กลายเป็นดาวรุ่งในสภาอย่างรวดเร็ว จากลีลาและเนื้อหาที่เขาใช้ในการอภิปราย
ต่อมา เขาได้ย้ายมาอยู่พรรคก้าวไกลในปี 2563 หลังพรรคอนาคตใหม่ถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินยุบพรรค และดำรงตำแหน่งโฆษกพรรคก้าวไกล ในปี 2564 ที่ผ่านมา เขายังได้รับรางวัล ‘บุคคลแห่งปี’ สาขาการเมือง จาก THAILAND ZOCIAL AWARDS 2021
วิโรจน์ ลักขณาอดิศร เกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2520 เขาเกิดและเติบโตในกรุงเทพมหานคร เป็นพี่ชายคนโตในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 3 คน สำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษา​ที่โรงเรียนวัดสุทธิ​ว​รา​ราม และเลือกเรียน​ คณะวิศวกรรมศาสตร์ (วิศวกรรมยานยนต์) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในระดับปริญญาตรี และจบการศึกษาระดับปริญญาโทบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และ ระดับปริญญาเอก คณะ ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (เศรษฐศาสตร์) สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า)
การทำงานในภาคเอกชน.
ก่อนจะมาทำงานการเมือง วิโรจน์เคยทำงานด้านวิศกรรม และงานบริหารกับบริษัทเอกชนเกือบ 20 ปี โดยหลังเรียนจบจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วิโรจน์ออกมาทำงานเป็นวิศวกรควบคุมคุณภาพกับบริษัท อีซูซุ มอเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด ในช่วงปี 2542 – 2544
วิโรจน์ตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโทบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและไปเป็นเจ้าหน้าที่ที่ปรึกษา ด้านระบบบริหารคุณภาพและการบริหารจัดการ รวมถึงฝึกอบรมเกี่ยวกับการบริหารจัดการต่างๆ ให้บริษัท โนโว ควอลิตี้ (ประเทศไทย) จำกัด ภายใต้การกำกับของ สถาบันทรัพย์สินทางปัญญา แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในช่วงปี 2544 – 2546
ต่อมาในปี 2546 วิโรจน์ได้ย้ายมาทำงานที่ บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด (มหาชน) ในฐานะเป็นผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลและพัฒนาองค์กร
วิโรจน์ยังเคยเป็นทำเพจเฟซบุ๊ก ที่ชื่อว่า Education Facet ซึ่งเป็นเพจที่ให้ความรู้กับกลุ่มพ่อแม่ ผู้ปกครอง ครูอาจารย์ ในเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับพัฒนาศักยภาพการเรียนรู้ของเยาวชน โดยปัจจุบันมีผู้ติดตามมากกว่า 87,000 คน
ระหว่างที่ทำงานเป็นผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลและพัฒนาองค์กรของบริษัทซีเอ็ด วิโรจน์ได้คิดค้น "โครงการ 60 ปี มีไฟ" ซึ่งเป็นโครงการที่ให้รับพนักงานใหม่ที่มีอายุมากกว่า 60 ปี เข้าทำงานในบริษัทได้ เพื่อรองรับการเปลี่ยนผ่านสู่สังคมผู้สูงอายุ จนทำให้บริษัทเอกชนอื่นนำแนวทางนี้ไปประยุกต์ใช้ต่อเป็นจำนวนมาก
วิโรจน์ ลักขณาอดิศร ทำงานกับพรรคอนาคตใหม่ ได้รับเลือกให้เป็น ส.ส. แบบบัญชีรายชื่อ และเขาได้กลายเป็นดาวรุ่งในสภาอย่างรวดเร็วจากเนื้อหา ลีลาการพูดฉะฉาน และเทคนิคในการนำเสนอที่เขาใช้ในการอภิปรายในสภา โดยชื่อเสียงของวิโรจน์โด่งดังอย่างมากหลังอภิปรายเกี่ยวกับยุทธการทางข้อมูลข่าวสาร (ไอโอ) ของกองทัพ นอกจากนี้ วิโรจน์ ยังได้รับความสนใจมากขึ้น ในฐานะที่เป็นนักการเมืองที่ใช้โซเชียลมีเดีย ในการสื่อสารพูดคุยกับประชาชนอย่างมีประสิทธิภาพและเป็นกันเอง
เมื่อพรรคอนาคตใหม่ถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินยุบพรรค วิโรจน์ และเพื่อนส.ส. อีกหลายคนได้ย้ายมาสังกัดพรรคก้าวไกล โดยวิโรจน์ดำรงตำแหน่งเป็นโฆษกพรรค หลังจากนั้นวิโรจน์ได้มีบทบาทที่โดดเด่นมากขึ้นเรื่อยๆในสภา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการอภิปรายงบประมาณ เศรษฐกิจ การศึกษา และสาธารณสุขที่มุ่งไปที่ปัญหาการจัดสรรวัคซีนของกระทรวงสาธารณสุขในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19
หลังจากนั้น วิโรจน์ได้ลาออกจากตำแหน่งส.ส. เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565 ในสังกัดพรรคก้าวไกล โดยเสนอนโยบาย "เมืองที่คนเท่ากัน" ที่มุ่งเน้นไปที่การแก้ปัญหาทุจริตคอรัปชั่นเชิงโครงสร้างและสวัสดิการสังคม เพื่อแก้ไขปัญหากรุงเทพมหานครที่สั่งสมมานานจากต้นตอของปัญหา แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ปี 2562 วิโรจน์ ได้ทวีตข้อความเกี่ยวกับการทุจริต ‘หมอนยางประชารัฐ’ ส่งผลให้ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า รมช.เกษตรและสหกรณ์ แจ้งความวิโรจน์ในข้อหา มีส่วนร่วมในการกระทำผิดฐานหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา ตลอดจนดำเนินคดีทางแพ่งและอาญา แต่ได้ถอนแจ้งความในเวลาต่อมา
ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย วิโรจน์วิพากษ์วิจารณ์การบริหารจัดการสถานการณ์การแพร่ระบาด ทำให้ ส.ส. ฝ่ายรัฐบาลตอบโต้เขาว่า เขาอภิปรายโดยไม่มีข้อมูลจริง นอกจากนี้ วิโรจน์ถูกกล่าวหาว่าพยายาม “ด้อยค่าวัคซีน” วัคซีนโคโรนาแวคของบริษัทซิโนแวค
ในกรณีการอภิปรายซักฟอกปมการจัดซื้อวัคซีนป้องกันโควิด เอื้อประโยชน์บริษัทสยามไบโอไซเอนซ์ และใช้กฎหมายอาญามาตรา 112 ปิดปากคนที่วิจารณ์เรื่องวัคซีน วิโรจน์ ยังถูกวิจารณ์ว่า เขาพาดพิงสถาบันพระมหากษัตริย์ สิระ เจนจาคะ อดีต ส.ส. พรรคพลังประชารัฐ ว่ากล่าวว่า “พ่อแม่ไม่สั่งสอน”
ในเดือนเมษายน 2564 วิโรจน์ถูกตั้งข้อสงสัยว่าใช้เส้นสายในการเข้ารับการฉีดวัคซีนโควิด-19 เป็นกลุ่มแรก ๆ หรือไม่ ซึ่งวิโรจน์ได้ชี้แจงว่า การฉีดวัคซีนเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันหมู่เป็นความรับผิดชอบต่อสังคม “แต่หากรัฐบาลบริหารความเสี่ยงได้ดีกว่านี้ ประชาชนย่อมมีทางเลือกที่ดีกว่านี้ โดยไม่ต้องแบกรับความเสี่ยง” พร้อมกับยืนยันว่า เขาไปฉีดวัคซีนตามหมายของสภา ไม่ใช่การใช้เส้นสาย
เดือนกรกฎาคม 2564 สมาคมผู้บริหารโรงเรียนมัธยมแห่งประเทศไทย (ส.บ.ม.ท.) ได้ออกแถลงการณ์ ขอให้วิโรจน์ถอนคำพูดและขอโทษต่อสังคม หลังจากที่เขาแสดงความเห็นว่าครูคนหนึ่งที่ใช้กรรไกรกล้อนผมนักเรียนหญิงเป็นการละเมิดสิทธิ ควรลาออกและเรียกตัวเองว่าอาชญากร โดยสมาคมฯ มองว่าเป็นการกล่าวหาที่รุนแรงเกินจริง
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมหลวงดำรงราชานุภาพ
หม่อมเจ้าพร้อมเพราพรรณ วุฒิชัย
หม่อมเจ้าพร้อมเพราพรรณ วุฒิชัย (9 ธันวาคม พ.ศ. 2431 - 4 กันยายน พ.ศ. 2467) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมนวม (สกุลเดิม โรจนดิศ) มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงกลาง มีโสทรภคินีสององค์ คือ หม่อมเจ้าจงจิตรถนอม ดิศกุล หรือ ท่านหญิงใหญ่ และหม่อมเจ้าสรรพสมบูรณ์ ดิศกุล หรือ ท่านหญิงกลัด
หม่อมเจ้าพร้อมเพราพรรณเสกสมรสกับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาทับทิม ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2449 มีพระโอรส-ธิดา 6 องค์ คือ