pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พ.ศ. 2389 [[พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว]]ทรงมีพระราชศรัทธา บูรณะวิหารหลวงและองค์พระบรมธาตุทุ่งยั้งที่พังลงมา (ไม่ปรากฎหลักฐานว่าพังเมื่อใด) พร้อมกับวิหารหลวงและองค์พระมหาธาตุเมืองฝาง [[วัดพระฝางสวางคบุรีมุนีนาถ]] โดยให้เกณฑ์เลกวัดจากเมืองพิษณุโลก 30 คน เมืองสวรรคโลก 15 คน เมืองพิชัย 15 คน เมืองสุโขทัย 3 คน เมืองพิจิตร 9 คน เมืองฝาง (สวางคบุรี) 15 คน เมืองทุ่งยั้ง 7 คน เลกกองนอกพระยาอุตรดิตถ์ 25 คน รวม 119 คน โดยแบ่งเลกวัด 91 คนบูรณะพระบรมธาตุทุ่งยั้ง 28 คนไปบูรณะพระมหาธาตุเมืองฝาง ก่อเสริมฐานล่างที่พังตั้งแต่พื้นดินจนถึงชั้นสี่เหลี่ยม 4 ชั้น ก่อชั้นแว่นฟ้าชั้นต้นไปถึงแว่นฟ้าชั้น 2 ทำเป็นมาลัยเถาซ้อนกัน 3 ชั้น ต่อด้วยฐานแว่นฟ้ารองรับส่วนองค์ระฆัง ใช้อิฐเก่าจากการรื้อส่วนที่พังลงมา 20,000 แผ่น อิฐใหม่ 71,200 แผ่น รวม 91,200 แผ่น เหลืออิฐดิบ 10,000 แผ่น พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานเงินหลวง 3,200 บาทในการใช้จ่ายปฏิสังขรณ์อีกด้วย ส่วนวิหารหลวงได้ก่อมุขผนังถือปูนแล้วเสร็จ จ้างช่างวาดเขียนจิตรกรรมฝาผนังจากกรุงเทพขึ้นไป 2 คน เกณฑ์เลกส่วยผึ้งมาเป็นผู้ช่วย พระราชทานทองคำเปลวขึ้นไป 2,000 แผ่น เพื่อปิดส่วนต่าง ๆ ของวิหารหลวง
การดำเนินการปฏิสังขรณ์พระบรมธาตุเป็นไปอย่างล่าช้า ทำให้ต้องเกณฑ์เลกวัดเพิ่มขึ้นอีก พ.ศ. 2400 ก่อขึ้นไปจนถึงชั้นบัวหงายรับองค์ระฆัง แต่ไม่ได้ใส่เสารากทำให้ฐานพระเจดีย์แตกแยกออกไป ต้องรื้ออิฐที่ก่อเสริมฐานพระเจดีย์เดิมลงมาถึงพื้นเดิม ใช้ไม้เต็งทำหลักด้ามละ 9 ต้น เพื่อไม่ให้ศิลาแลงและอิฐที่ก่อใหม่แตกแยกกัน ก่อขึ้นใหม่จนถึงชั้นบัวหงายและฐานแว่นฟ้าชั้นต้น ธีระวัฒน์ แสนคำ สันนิษฐานว่ารูปแบบพระบรมธาตุเป็นทรงระฆัง มีมาลัยเถาซ้อนกัน 3 ชั้น มีฐานปัทม์รองรับ คล้ายกับรูปทรงของพระมหาธาตุเมืองฝาง [[วัดพระฝางสวางคบุรีมุนีนาถ]] ที่บูรณะพร้อมกัน สันนิษฐานว่าสร้างเสร็จใน พ.ศ. 2401 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวยังพระราชทานพระบรมสารีริกธาตุมาบรรจุด้วย
พ.ศ. 2402 พระบรมธาตุทุ่งยั้งพังลงมาอีก ต้องเกณฑ์เลกวัดทำการซ่อมแซมพระเจดีย์ วิหารหลวง และโบสถ์อีกครั้ง จนแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานแกนเหล็กพระเจดีย์ในการบูรณะ
พ.ศ. 2428-2429 [[เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต)|นายพันเอก เจ้าหมื่นไวยวรนารถ (เจิม แสง-ชูโต)]] นำกองทัพขึ้นมาประชุมพลที่เมืองพิชัย เพื่อจะยกไปทำสงครามปราบฮ่อในแขวงหัวพันและสิบสองจุไท วันพุธ แรม 6 ค่ำ เดือนยี่ (มกราคม พ.ศ. 2428) ได้นำกองทัพค้างแรมที่ทุ่งนาใหม่ท้ายเมืองทุ่งยั้ง 1 คืน ได้บันทึกถึงพระบรมธาตุทุ่งยั้งว่า
นายร้อยเอก หลวงทวยหาญรักษา (เพิ่ม) ที่ติดตามกองทัพมา ได้เขียนถึงสภาพวัดไว้ว่า
ในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2429 - 2441 พระบรมธาตุทุ่งยั้งได้พังทลายอีกครั้ง พ.ศ. 2441 หลวงคลัง (อิน) กรมการเมืองสวรรคโลก พร้อมกับภยาตะก่านายร้อยคำมาตย์ พ่อค้าไม้ชาวไทใหญ่เมืองแพร่ ได้ทำการบูรณะองค์พระบรมธาตุทุ่งยั้ง ดังที่ปรากฎในรายงานตรวจราชการ วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 ของ[[สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ|พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นดำรงราชานุภาพ]] เสด็จตรวจราชการหัวเมืองฝ่ายเหนือ ได้ทรงแวะนมัสการและทอดพระเนตรวัดพระบรมธาตุทุ่งยั้ง ความว่า
พ.ศ. 2442 หลวงคลังได้ทำเรื่องขอพระราชทานพระบรมสารีริกธาตุขึ้นไปบรรจุในพระบรมธาตุทุ่งยั้ง [[พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว]]มีพระราชกระแสตอบกลับและพระราชทานพระบรมสารีริกธาตุไปบรรจุพระบรมธาตุทุ่งยั้ง โดยม่ีนายตรีมหาดเล็ก บุตรพระยารณไชยชาญยุทธ (ครุฑ หงสนันทน์) มารับในปลายเดือนมีนาคม พ.ศ. 2443 พระบรมธาตุน่าจะเสร็จสมบูรณ์หลังการบรรจุพระบรมสารีริกธาตุประมาณต้นปี พ.ศ. 2444 รูปแบบพระบรมธาตุยังคงมีฐานเขียงซ้อนกัน 3 ชั้น แต่ก่ออิฐเสริมให้ใหญ่ ถัดมาเป็นฐานแว่นฟ้า 3 ชั้น ส่วนองค์ระฆังและเจดีย์มุมฐานเขียง 4 มุม ทำแบบเจดีย์มอญ-พม่า เพราะมีการจ้างช่างพม่ามาทำ ภยาตะก่านายร้อยคำมาตย์ยังได้นำยอดฉัตรมาติดยอดพระบรมธาตุด้วย
6 มิถุนายน พ.ศ. 2444 [[สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์]] ได้เสด็จมานมัสการและทอดพระเนตรโบราณสถานวัดพระแท่นศิลาอาสน์ ทรงกล่าวถึงพระแท่นศิลาอาสน์ในจดหมายระยะทางไปพิษณุโลกว่า
23 ตุลาคม พ.ศ. 2444 [[พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว]]เสด็จพระราชดำเนินหัวเมืองฝ่ายเหนือ ได้เสด็จนมัสการพระบรมธาตุทุ่งยั้ง ตามพระราชหัตถเลขากล่าวว่า
ภายหลังจากการบูรณะองค์พระบรมธาตุเสร็จสิ้นใน พ.ศ. 2444 ปีถัดมา พระบรมธาตุได้พังลงมาอีกครั้งเนื่องจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว ตามรายงานตรวจราชการของ[[พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม]] วันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 ความว่า
การบูรณะไม่ปรากฎว่าใครเป็นเจ้าภาพบูรณะ ธีระวัฒน์ แสนคำสันนิษฐานว่าการบูรณะครั้งนี้น่าจะเป็นหลวงคลัง (อิน) กับนายร้อยคำมาตย์เช่นเดิม และเจ้าอธิการแก้ว เจ้าอาวาสขณะนั้น
16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 พระบรมธาตุทุ่งยั้งได้พังลงมาเนื่องจากแผ่นดินไหว มีการค้นพบพระบรมสารีริกธาตุ 2 องค์ บรรจุในผอบ 7 ชั้นในโกศทองคำ โกศเงินบรรจุพระธาตุสาวก พระพุทธรูปทองคำ พระพุทธรูปเงิน และสิ่งของมีค่าจำนวนมาก มีใบบอกของข้าหลวงเทศาภิบาลสำเร็จราชการมณฑลพิษณุโลกรายงานมายัง[[เจ้าพระยาวิชิตวงศ์วุฒิไกร (หม่อมราชวงศ์คลี่ สุทัศน์)]] ทูลเกล้าถวายรายงานต่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อจะส่งพระบรมสารีริกธาตุและของมีค่าเข้ามากรุงเทพฯ แต่พระองค์มีพระราชหัตถเลขาตอบกลับว่าทรงไม่เห็นด้วยที่จะส่งพระบรมสารีริกธาตุและของมีค่าลงมากรุงเทพฯ แต่ต้องการให้ปฏิสังขรณ์พระบรมธาตุและบรรจุพระบรมสารีริกธาตุให้เป็นที่สักการบูชาของคนท้องถิ่นดังเดิม กรมการเมืองควรคิดอ่านเรี่ยไรปฏิสังขรณ์และบรรจุเข้าตามเดิมจะดีกว่า
ภายหลังพระบรมธาตุพังลงมา หลวงพ่อแก้ว (เจ้าอธิการแก้ว) เจ้าอาวาส พร้อมกับหลวงคลัง (อิน) ได้ซ่อมพระบรมธาตุทุ่งยั้ง วิหารหลวงและโบสถ์ ค่าจ้างในการซ่อมองค์พระเจดีย์ 36,600 บาท วิหารหลวง 1,500 บาท ไม่ปรากฎปีที่บูรณะ เป็นรูปทรงขององค์พระบรมธาตุในปัจจุบัน มีการจารึกเรื่องการบูรณะลงบนแผ่นหินชนวน สันนิษฐานว่าจารึกหลัง พ.ศ. 2457 เพราะปีนี้เจ้าอธิการแก้วยังเป็นเจ้าอาวาสอยู่ แต่ในจารึกระบุว่าพระสมุห์กอเป็นเจ้าอาวาส ความว่า
22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 [[สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส]] เสด็จตรวจการณ์คณะสงฆ์และสักการะพระบรมธาตุทุ่งยั้ง
พ.ศ. 2550 - 2552 สำนักศิลปากรที่ 6 สุโขทัย ได้ทำการบูรณะพระเจดีย์พระบรมธาตุทุ่งยั้งโดยการฉาบปูนรอบองค์พระเจดีย์ใหม่ ขัดเศษปูนและคราบตะไคร้น้ำและอื่น ๆ ขัดปูนตำทั่วทั้งองค์พระเจดีย์
พ.ศ. 2558 ในโอกาสที่[[สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี]] พระราชสมภพครอบ 5 รอบ 60 พรรษา และจังหวัดอุตรดิตถ์ครบรอบการจัดตั้ง 100 ปี จังหวัดอุตรดิตถ์จึงมีมติดำเนินโครงการหุ้มทองจังโกพระบรมธาตุทุ่งยั้ง จำนวน 499 แผ่น และปรับแต่งภูมิทัศน์รอบพระบรมธาตุเจดีย์
[[ไฟล์:พระบรมธาตุทุ่งยั้ง.JPG|thumb|right|250px|พระบรมธาตุทุ่งยั้ง ขณะยังไม่ได้หุ้มทองจังโก]]
สันนิษฐานว่ารูปแบบเดิมของพระบรมธาตุทุ่งยั้งเป็นเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์หรือดอกบัวตูมแบบสุโขทัย จากการบูรณะในภายหลังหลายครั้งทำให้เปลี่ยนเป็นทรงอื่น แต่ยังคงเหลือฐานเขียงซ้อนกัน 3 ชั้น อันเป็นลักษณะของฐานเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์
รูปทรงปัจจุบันเป็นรูปแบบการบูรณะของหลวงพ่อแก้ว (เจ้าอธิการแก้ว) เจ้าอาวาส พร้อมกับหลวงคลัง (อิน) ภายหลังจากพระบรมธาตุพังลงมาเมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 ฐานเขียงซ้อนกัน 3 ชั้น ชั้นที่ 2-3 มีบัวลูกฟักคาดกลางระหว่างท้องไม้ชั้นละ 2 เส้น ฐานเขียงชั้นที่ 3 ทำซุ้มคูหาอยู่กึ่งกลางของแต่ละด้าน ยอดเป็นซุ้มเจดีย์มอญ-พม่า องค์ระฆังก่อเป็นทรงระฆัง รองรับด้วยบัวปากระฆังขนาดใหญ่ ทำเป็นลักษณะคล้ายกลีบบัวล้อมรอบ บัลลังก์ขนาดใหญ่ มีปล้องไฉนป่องกลาง ไม่มียอดฉัตร มีเจดีย์ขนาดเล็กมุมฐานเขียง 4 มุม ทำแบบเจดีย์มอญ-พม่า
เป็นอาคารขนาดใหญ่ขนาด 5 ห้องเสา กว้างประมาณ 14.60 เมตร ยาว 32.30 เมตร มีมุขด้านหน้าและด้านหลัง เสาประธานคู่ในกลม รับโครงสร้างที่เป็นเครื่องประดุถ่ายน้ำหนักลงสู่เสาและผนัง รูปแบบสถาปัตยกรรมมีลักษณะผสมผสานระหว่างล้านนาและอยุธยา มุขหน้าและหนังเป็นหลังคาจั่วเตี้ย ทิ้งเชิงกอนลงมาในระดับต่ำแบบวิหารล้านนา แต่งานศิลปกรรมอื่น ๆ มีลักษณะแบบสกุลช่างทางภาคกลาง พื้นวิหารมีการยกขึ้นจากระดับพื้นเล็กน้อย ส่วนบัวพื้นตกแต่งเป็นบัวคว่ำ ผนังก่ออิฐโบราณขนาดใหญ่ ส่วนเสามีทั้งกลมและเหลี่ยม ผนังมีลักษณะเป็นเสาอิงรับโครงสร้างหลังคา ไม่มีทวยระหว่างช่องหน้าต่าง เป็นบานเปิดหูช้าง ฝาผนังหุ้มหองด้านหน้าก่อเป็นเสาอิงสี่เหลี่ยมตรงกับแนวเสาประธานคู่ใน เว้นช่องประตูกลางบานใหญ่ บานประตูเป็นบานหูช้าง มีอกเลา บานประตูทางเข้าทางด้านนอกเป็นลายรดน้ำปิดทองภาพพระนารายณ์ 4 กร ฝาผนังหุ้มกลองหลังพระประธานทำประตูออกที่ผนังปีกนก 2 ข้าง มีการซ้อนชั้นหลังคา 3 ชั้น ลดชั้นตรงมุขหน้าและมุขหลัง จั่วของมุขหน้าและมุขหลังจะมีแนวสันหลังคาจรดขื่โทหน้าบันชั้นบน ตีฝ้าเพดาน
หน้าบันเป็นงานไม้แกะสลักปิดทอง ปิดพื้นด้วยกระจกสี อยู่ในกรอบโครงหลังคา หน้าบันมุขหน้า ชั้นล่าง 2 ข้างเป็นดอกพุดตานและลายพันธุ์พฤกษาในกรอบสามเหลี่ยม ถัดเข้ามา 2 ข้างเป็นกรอบสี่เหลี่ยม 3 กรอบ ซ้ายและขวาเป็นภาพช้างหันหน้าตรง ล้อมรอบด้วยลายดอกพุดตานและลายพันธุ์พฤกษา กรอบกลางเป็นลายช้างเอราวัณ ชั้นที่สองเป็นภาพราชสีห์และไกรสร ล้อมรอบด้วยลายดอกพุดตานและลายพันธุ์พฤกษา ชั้นที่สาม ช่องกลางทำเป็นรูปเทพนม ล้อมรอบด้วยลายดอกพุดตานและลายพันธุ์พฤกษา ชั้นบนสุดเป็นกรอบสามเหี่ยมประกบดั้ง ทำเป็นลายดอกพุดตาน
หน้าบันด้านหน้าชั้นบน อยู่เหนือผนังหุ้มกลองด้านหน้าวิหาร ชั้นล่างสุด 2 ข้างเป็นกรอบสามเหลี่ยมทำเป็นดอกลายพุดตาน ตรงกลางเป็นลายเครือเถาแบบล้านนาหรือพม่าในกรอบสี่เหลี่ยม ชั้นสองเป็นกรอบสามเหลี่ยมลายดอกพุดตาน 2 ข้าง ตรงกลางเป็นกรอบสี่เหลี่ยมรูปเทพนมผุดจากดอกบัว
หน้าบันปีกนกด้านซ้ายมุขหน้ามี 3 ชั้น ชั้นล่างเป็นภาพลายดอกพุดตานและลายพันธุ์พฤกษาในกรอบสามเหลี่ยม ถัดเข้ามาเป็นภาพรามเกียรติ์ตอนศึก[[สหัสเดชะ]] ชั้นสองซ้ายสุดเป็นกรอบสามเหลี่ยมลายดอกพุดตาน ถัดเข้ามากรอบสี่เหลี่ยมเป็นภาพรามเกียรติ์ ชั้นบนสุดเป็นลายดอกพุดตานในกรอบสามเหลี่ยม หน้าบันปีกนกด้านขวามุขหน้ามี 3 ชั้น ชั้นล่างสุดเป็นกรอบสามเหลี่ยม แกะสลักยักษ์สู้ลิง กรอบสี่เหลี่ยมเป็นภาพรามเกียรติ์ตอนศึกสหัสเดชะ ชั้นสองเป็นกรอบสามเหลี่ยมภาพยักษ์สู้ลิง ถัดเข้ามากรอบสี่เหลี่ยมเป็นรูปหนุมานตัดเศียนสหัสเดชะ ชั้นบนสุดเป็นภาพลิงหยอกล้อในกรอบสามเหลี่ยม
หน้าบันมุขหลังมีโครงสร้างคล้ายมุขหน้าแต่ต่างกัน ชั้นล่างสุดสองข้างเป็นกรอบสามเหลี่ยมลายดอกพุดตาน ถัดมากรอบสี่เหลี่ยมภาพบุคคนถือดอกไม้ ช่องกลางเป็นฤๅษี มือขวาถือคนโท มือซ้ายถือดอกไม้ ชั้นสองนอกสุดเป็นกรอบสามเหลี่ยมลายดอกพุดตาน ถัดมาเป็นกรอบสี่เหลี่ยม 2 ช่อง แกะรูปเทวดาถือดอกไม้เข้าหากัน ชั้นสาม นอกสุดเป็นกรอบสามเหลี่ยมลายดอกพุดตาน ช่องกลางเป็นภาพพระพรหมพนมหัตถ์ มีบริวารถือฉัตร 2 ข้าง ชั้นบนสุดเป็นรูปกรอบสามเหลี่ยมลายดอกพุดตานประกบไว้
หน้าบันชั้นบนด้านหลัง ลายในกรอบสามเหลี่ยมเป็นลายกนก กรอบสี่เหลี่ยมทำเป็นลายดอกพุดตานแต่ไม่เต็มกรอบ ลายภายในเป็นลายขอบหยักเินไขว้กันที่มุมเป็นลายค้างคาว ตรงกลางจำหลักเป็นลายดอกบัวขนาดใหญ่คล้ายลักษณะสกุลช่างล้านนา
หลังคาวิหารหลวงมุงกระเบื้องดินเผาปลายมนเคลือบผิวสีส้มแดง ซึ่งมุงครั้งล่าสุดโดยการบูรณะของกรมศิลปากร วัสดุมุงของเดิมเป็นกระเบื้องดินเผา ต่อมามีการเปลี่ยนเป็นกระเบื้องคลองสารในการบูรณะของหลวงคลัง (อิน) ซึ่งคงเป็นกระเบื้องซีเมนต์รูสี่เหลี่ยมจัตุรัส ช่อฟ้าช้นบนทำเป็นรูปนาค 3 เศียร ทั้งด้านหน้าด้านหลัง
ภายในวิหารหลวงมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง คงเหลือเพียง 3 ด้าน ผนังหุ้มกลองตรงข้ามพระประธานวาดเป็นภาพพุทธประวัติตอนมารผจญ ผนังด้านทิศเหนือเป็นรูปพุทธประวัติ ผนังด้านทิศใต้เป็นรูปเรื่องสังข์ทอง บนสุดของผนังทั้งสองด้านเขียนรูปเทพชุมนุม สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงสันนิษฐานว่าวาดในสมัย[[พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว]] ส่วนสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างครั้งกรุงเก่า (กรุงศรีอยุธยา) แต่จากหลักฐานจดหมายเหตุสมัย ร.4 พ.ศ. 2400 ได้มีการจ้างช่างเขียนผนังด้วยเครื่องเขียนและทองคำเปลว 2 คนมาบูรณะพระวิหารหลวง ธีระวัฒน์ แสนคำสันนิษฐานว่า ภาพพุทธประวัติน่าจะเขียนในสมัยอยุทธยาตอนปายในรัชสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ พ.ศ. 2400 จึงมีการเขียนภาพสังข์ทองและซ่อมแซมภาพพุทธประวัติ ภาพจิตรกรรมได้รับการอนุรักษ์ใน พ.ศ. 2529 แต่ภาพได้เลือนไปมากแล้ว
พระประธานในพระวิหารเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 4.25 เมตร สูง 6.25 เมตร ลงรักปิดทอง ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อโต หรือ หลวงพ่อหลักเมือง ฝีมือช่างท้องถิ่น พระพักตร์เหลี่ยมเล็กน้อย พระรัศมีเป็นเปลวเพลิงสูง ชายสังฆาฏิเดิมเป็นรูปเขี้ยวตะขาบ ปัจจุบันมีร่องรอยการแก้ไขปลายสังฆาฏิ ประทับบนฐานชุกชีขนาดใหญ่ กว้าง 7 เมตร เนื่องจากพระประธานมีพระพักตร์ดูราวกับว่าสูงอายุมาก จึงมีบางคนเรียกว่า หลวงพ่อพระประธานเฒ่า
ด้านหน้าพระประธานมีประติมากรรมรูปพระศรีอาริย์ หล่อด้วยสำริด หน้าตักกว้าง 99 เซนติเมตร ศิลปะอยุธยา ห่อด้วยเทคนิคสูง ตัวกระจังที่ฐานมาประกอบภายหลัง เดิมประดิษฐานอยู่มุขหลังวิหารหลวง ต่อมาทางวัดอัญเชิญมาประดิษฐานในวิหารหลวง
[[ไฟล์:วัดพระบรมธาตุทุ่งยั้ง.jpg|thumbnail|right|วิหารหลวงและโบสถ์ วัดพระบรมธาตุทุ่งยั้ง]]
เป็นอาคารขนาดเล็ก มีมุขโถงด้านหน้าหันสู่ทิศตะวันออก ฐานผนังด้านนอกทำเป็นฐานปัทม์ ส่วนมุขหน้าต่อพนักเตี้ยเลยแนวเสาที่รับหลังคามุขออกไป เว้นทางเข้าออกไว้ ทำเป็นเสาหัวเม็ดที่ช่องทางเข้า 2 ผนังก่ออิฐ หน้าต่างข้างละ 3 ช่อง เสาโบสถ์มีแต่มุขหน้า 4 ต้น เป็นเสาแปดเหลี่ยม ปลายสอบเข้าและเอียเข้าหากันเล็กน้อย ปลายเสาตกแต่งบัวแวง หลังคาทำชั้นลด 3 ชั้น ซ้อน 3 ชั้น มุงกระเบื้องดินเผา ตีฝ้าเพดาน
หน้าบันมุขหน้าแกะสลักไม้เป็นภาพพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ล้อมด้วยลายเครือเถาเป็นดอกพุดตานและลายพันธุ์พฤกษา ปิดทองลงพื้นดำ หน้าบันด้านหน้าชั้นบนแกะสลักเป็นรูปราหูอมจันทร์ปิดทอง ล้อมด้วยลายเครือเถาเป็นดอกพุดตานและลายพันธุ์พฤกษา หน้าบันด้านหลังแกะสลักไม้เป็นลายพื้นดอกประจำยามปิดทองเต็มกรอบหน้าจั่ว
เป็นอาคารคอนกรีตก่อฐานสูง ทำบันไดทางขึ้นก่อด้วยศิลาแลง เสาไม้แปดเหลี่ยม หลังคาทรงมณฑป 2 ชั้น มุงกระเบื้องดินเผาปลายตัด ส่วนยอดเป็นพรหม 4 หน้า สันตะเข้ หลังคาครอบปูน สุดปลายทำรูปนาคปัก สร้างขึ้นใหม่แทนหลังเดิมที่ชำรุดโดยทำเลียนแบบของเดิม
ในเขตพุทธาวาสมี 9 องค์ คือ เจดีย์ข้างวิหารหลวงด้านหน้าทางทิศเหนือและใต้ 4 องค์ รูปแบบเหมือนเจดีย์สี่มุมของพระบรมธาตุทุ่งยั้ง เป็นรูปแบบเจดีย์มอญ-พม่าโดยช่างที่มาซ่อมพระบรมธาตุสมัย ร.5 ทำขึ้นในซากฐานเจดีย์เก่าชำรุด เจดีย์รายด้านหน้าโบสถ์ติดกำแพงแก้ว 3 องค์และเจดีย์รายด้านหน้าวิหารหลวงทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกำแพงแก้ว 2 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมแบบพื้นเมือง ไม่เก่ากว่าสมัย ร.5 องค์ระฆังสูงชะลูด ส่วนฐานก่อรับองค์ระฆังไม่มีชั้นลูกแก้ว ก่อเป็นฐานปัทม์และฐานหน้ากระดานสลับกันเป็นฐานย่อมุม ส่วนยอดเหนือบัลลังก์เป็นก้านฉัตรและบัวคว่ำย่อมุมรับชั้นลูกแก้วและปลียอด
ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเขตพุทธาวาส เป็นอาคารขนาดใหญ่ 2 ชั้น ทำด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างสมัยพระอธิการอินทร์และพระอธิการบัว เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2472
บ่อศิลาแลง.
เป็นสระน้ำ 2 บ่อ ผังสี่เหลี่ยมผืนผ้า ลึกประมาณ 6 เมตร อยู่นอกเขตกำแพงแก้วทางทิศเหนือ สันนิษฐานว่าเป็นบ่อศิลาแงที่ถูกขุดมาใช้ในการก่อสร้างวัด มีร่องรอยการตัดพื้นศิลาแลงเป็นรูปสี่เหลียม ผนังราบเรียบ บ่อศิลาแลงทางทิศตะวันตกมีอุโมงค์ขนาดเล็กอยู่ทางทิศใต้ของก้นบ่อ กว้าง 1 x 1 เมตร ภายในแยกเป็น 2 ทาง ทางซ้ายไปใต้ฐานพระเจดีย์ ทางขวาออกไปทางคูเมือง ขุดลึกเท่าไหร่ไม่ทราบแน่ชัด ปัจจุบันลึกประมาณ 3-5 เมตรก็ตันแล้ว ไม่ปรากฎว่าขุดเพื่ออะไร มีเรื่องเล่าท้องถิ่นว่าอุโมงค์ทางขวาทะลุไปถึงอุโมงค์ในช่องผนังมณฑป[[วัดศรีชุม (จังหวัดสุโขทัย)]] บางกระแสเล่าว่าเป็นที่หลบภัยออกนอกเมือง บ้างก็ว่ายาวทะลุไปถึงเมืองระแหง (ตาก) ส่วนช่่องทางซ้ายเล่าว่าเป็นอุโมงค์ที่มิจฉาชีพพยายามขุดเข้าไปหาของมีค่าใต้องค์พระบรมธาตุ
หลุมคลีเจ้าเงาะ.
อยู่นอกกำแพงแก้วทางทิศตะวันตกขององค์พระบรมธาตุ มีลักษณะเป็นหลุมวงกลมขุดลงไปในศิลาแลง มีหลายหลุมหลายขนาดแตกต่างกัน จากคำบอกเล่าว่าเดิมมีอยู่ทั่วไปในบริเวณสนามฟุตบอลโรงเรียนชุมชนวัดบรมธาตุ กว้างและลึกกว่าที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน แต่ถูกถมเป็นสนามฟุตบอลไปแล้ว ชาวบ้านเล่าว่าเป็นหลุมคลีของ[[เจ้าเงาะ]]หรือ[[สังข์ทอง]]กับ[[พระอินทร์]]ที่ต่อสู้กันตามวรรณคดีเรื่องสังข์ทอง ไม่ปรากฎหลักฐานว่าทำขึ้นเมื่อใด และทำเพื่ออะไร หลุมคลีเจ้าเงาะมีลักษณะคล้ายคลึงกับโบราณสถานหลุมเมือง บ.โคกขวาง ต.หนองโพรง อ.ศรีมหาโพธิ์ จ.ปราจีนบุรี
พระพุทธรูปประหลาด.
ในนิทานโบราณคดี พระนิพนธ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้กล่าวว่า เมื่อพระองค์ดำรงตำแหน่งเป็นเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย ไปตรวจราชการหัวเมืองฝ่ายเหนือเมื่อ พ.ศ. 2441 ในวันที่ 10 พฤศจิกายน ได้เสด็จนมัสการและทอดพระเนตรวัดมหาธาตุทุ่งยั้ง ได้ทรงพบพระพุทธรูปองค์หนึ่ง วางนอนอยู่ในพระหัตถ์พระประธานในวิหารหลวง ถามพวกกรมการได้ความว่า เป็นพระพุทธรูปจาก[[วัดวังหมู]] ถ้าใครไปถวายเครื่องสักการะบูชา มักมีเหตุวิวาททะเลาะกัน จนไม่มีใครกล้าบูชา แต่พวกลูกศิษย์วัดคึกคะนองมักแอบเอาหมากพลูไปถวายเวลามีงาน ทำให้เกิดวิวาททะเลาะกันทุกครั้ง อยู๋มาวันหนึ่งได้หายจากวันไป แล้วมาพบอยู่ในพระหัตถ์พระประธานวัดมหาธาตุทุ่งยั้ง ไม่มีใครกล้าเอากลับไป สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นดำรงราชานุภาพทรงรับสั่งให้นำพระมาดู เป็นพระปางมารวิชัย ศิลปะสุโขทัย ทำงามและได้ขนาด จึงทรงขอพระพุทธรูปไปด้วย ทรงจุดธูปเทียนบูชาแล้วเชิญพระพุทธรูปมาทำเนียบจอดเรือ และได้รับทราบว่าขณะกำลังบูชามีฝีพายทะเลาะชกกัน 1 คู่
เมื่อถึงกรุงเทพ ทรงให้[[พระพุฒาจารย์ (มา อินฺทสโร)|พระมงคลทิพยมุนี (มา อินฺทสโร)]] ทำการปฏิสังขรณ์องค์พระพุทธรูปพร้อมกับพระพุทธนรสีห์ เสร็จแล้วนำมาตั้งบูชาที่ท้องพระโรง เมื่อพระองค์ไปหา[[เจ้าจอมมารดาชุ่ม]] มารดา ท่านว่าแต่เดิมคนในบ้านก็อยู่กันปกติ ตั้งแต่เอาพระพุทธรูปมาไว้ก็ทะเลาะกันไม่หยุด แล้วส่งเศษกระดาศจดชื่อคนวิวาท 6 คู่ แล้วตักเตือนว่าให้คิดดู สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงดำรงราชานุภาพจึงทรงฝากพระพุทธรูปให้พระมงคลทิพยมุนี (มา อินฺทสโร) รักษาไว้ ต่อมาอีกหลายเดือนกรกการเมืองอุตรดิตถ์มาหาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงดำรงราชานุภาพ จึงทรงนึกได้และจะฝากพระพุทธรูปให้กลับคืนไปวัดมหาธาตุทุ่งยั้ง แต่เมื่อไปขอพระคืน พระมงคลทิพยมุนี (มา อินฺทสโร) ว่าตั้งแต่พระพุทธรูปองค์นั้นมาอยู๋[[วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร]] มักเกิดเหตุทะเลาะวิวาทขึ้นตลอด แม้แต่ลูกศิษย์ก็ไปตีหัวเจ๊กขายเจียมบี๋อี๊ มีพ่อค้าชาวหัวเมืองเหนือที่เคยรู้จักเข้ามาค้าขายทางเรือถึงกรุงเทพฯ เข้ามาเยี่ยม เมื่อเห็นพระพุทธรูปก็ชอบใจเอ่ยปากขอ ท่านก็เลยยกให้ ไม่ทราบว่าพาไปไหน พระพุทธรูประหลาดจากพระบรมธาตุทุ่งยั้งจึงหายไป
[[หมวดหมู่:วัดในจังหวัดอุตรดิตถ์|พระบรมธาตุทุ่งยั้ง]]
[[หมวดหมู่:วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย|พระบรมธาตุทุ่งยั้ง]]
[[หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดอุตรดิตถ์]]
รักนะ 24 ชั่วโมง
รักนะ 24 ชั่วโมง เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 ผลิตโดย อาร์เอสฟิล์ม มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับพนักงานร้านสะดวกซื้อ เซเว่น อีเลฟเว่น
ที่ร้านสะดวกซื้อแห่งนี้ ... ความแตกต่างของ “เบิ้ลเอ”กับ “เบิ้ลบี”(รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ ) ถึงจะสร้างความงุนงง สับสนให้กับเพื่อนสนิท พนักงานร่วมร้าน อย่าง “ซ่า” (เชษฐวุฒิ วัชรคุณ) หรือ ลูกค้า อยู่บ้าง แต่ก็แค่ขำๆ ไม่ใหญ่โต เพราะที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนนับร้อย พกเอาอารมณ์หลากหลายผ่านมาประจำอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็น น้าค่อม-พี่ต๋อง-พี่อ่าง(ค่อม ชวนชื่น - ต๋อง ชวนชื่น - อ่าง เถิดเทิง)ตลกคาเฟ่ พี่ฮาย(อาภาพร นครสวรรค์)หมอนวด และนักเรียน แม่บ้าน สาวออฟฟิศ แต่ละคนมีมุมมอง ความรัก เรื่องราวของหัวใจที่แตกต่างกันไปผ่านเข้ามาในร้าน
เบิ้ลเอ และ เบิ้ลบี จึงมีความสุขกับอาชีพพนักงานร้านสะดวกซื้อกะกลางคืนมาตลอดหลายปี จนกระทั่งความรักมาเยือน ... ชีวิตที่เคยเหมือนเดิมทุกวัน ตลอดเจ็ดวัน ยี่สิบสี่ชั่วโมง ก็เปลี่ยนไป เพราะเขาได้เปิดใจรักเพื่อนร่วมงาน “เต๊าะ” (ลลนา ก้องธรนินทร์) พนักงานสาวห้าวประจำร้านนั่นเอง
และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ปัญหาของเบิ้ล คือ เบิ้ลไม่สามารถให้เวลา 7 วัน 24 ชั่วโมง กับผู้หญิงที่ตนรักได้ เพราะเบิ้ลตื่นมาเหมือนเป็นคนอีกคนหนึ่ง มีหัวใจอีกดวงหนึ่งทุก ๆ เช้าแบบนี้ แล้วเขาจะรักเธอได้อย่างไร ??! ตลอดทั้ง 7 วัน และเต๊าะจะเชื่อได้อย่างไรว่า ในเจ็ดวัน ยี่สิบสี่ชั่วโมงมีผู้ชายที่รักเธออย่างหมดหัวใจอยู่จริง...
ค้นหาคำตอบของ “ความรัก กับ เวลา” ได้ที่นี่เท่านั้น ... “รักนะ 24 ชั่วโมง”
มีมาร์ ซินัน
มีมาร์ ซินัน (, , ; ค.ศ. 1488/1490 - 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1588) เป็นหัวหน้าสถาปนิกออตโตมัน  และวิศวกรโยธาแก่สุลัยมานผู้เกรียงไกร, สุลต่านเซลิมที่ 2 และสุลต่านมูรัดที่ 3 รู้จักกันในชื่อ โคจา มีมาร์ ซินัน อาอา (Koca Mi'mâr Sinân Âğâ, "ซินัน อาอา สถาปนิกหลวง") เขามีส่วนในการก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่กว่า 300 งาน และแบบพอประมาณหลายงาน เช่น โรงเรียน การเป็นลูกมือฝึกหัดของเขานำมาสู่การออกแบบมัสยิดสุลต่านอาเหม็ดที่อิสตันบูล และสตารีมอสต์ที่มอสตาร์
เป็นบุตรของช่างหิน เขาได้รับการศึกษาอย่างดีและกลายเป็นวิศวกรการทหาร เขาได้เลื่อนตำแหน่งหลายครั้งจนเป็นหัวหน้าและท้ายที่สุดก็เป็นผู้บังคับบัญชาจานิสซารีย์ (Janissary) พร้อมกับตำแหน่ง ağa แล้วกลายเป็นมืออาชีพในด้านการก่อสร้างป้อมปราการทุกรูปแบบ เช่นเดียวกันกับโครงสร้างพื้นฐานทางทหาร เช่น ถนน, สะพาน และสะพานส่งน้ำ ตอนอายุ 50 ปี เขาถูกแต่งตั้งเป็นหัวหน้าสถาปนิกหลวง
ผลงานสำคัญของเขาคือมัสยิดเซลีมีเยที่เอดีร์แน ถึงแม้ว่าผลงานที่โด่งดังที่สุดของเขาคือมัสยิดซิวเลย์มานีเยที่อิสตันบูลก็ตาม เขาถูกยกย่องเป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่แห่งสถาปัตยกรรมออตโตมันยุคคลาสสิก และถูกเปรียบเทียบกับมิเกลันเจโลโดยโลกตะวันตก ผลงานของมีมาร์ ซินัน เป็นหนึ่งในสิ่งที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์
ช่วงต้นและเบี้องหลัง.
รายงานจากนักชีวประวัติร่วมสมัย Mustafa Sâi Çelebi ซินันเกิดใน ค.ศ. 1489 (ป. ค.ศ. 1490 ตามรายงานจากสารานุกรมบริแทนนิกา ค.ศ. 1491 ตามรายงานพจนานุกรมสถาปัตยกรรมอิสลาม และบางช่วงระหว่าง ค.ศ. 1494 ถึง 1499 ตามรายงานจากศาสตราจารย์ชาวตุรกีและสถาปนิก Reha Günay) มีชื่อเกิดคือโจเซฟ (Joseph) โดยอาจเป็นคนจากชาวอาร์มีเนียน, ชาวกรีกแคปพาโดเชีย, ชาวแอลเบเนีย หรือชาวตุรกีที่นับถือศาสนาคริสต์ ในหมู่บ้านเล็กที่มีชื่อว่าAğırnas ใกล้กับเมืองคัยเซรีในอานาโตเลีย (กล่าวในคำสั่งของสุลต่านเซลิมที่ 2) รายงานจากสารานุกรมบริแทนนิกา ซินันอาจมีต้นกำเนิดจากอาร์มีเนียหรือกรีก ข้อโต้แย้งที่เชื่อว่าเขามีต้นกำเนิดเป็นชาวอาร์มีเนียหรือกรีกคือพระราชกฤษฎีกาของสุลต่านเซลิมที่ 2 ที่บันทึกในวันที่ 7 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 981 (ประมาณ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1573)
รายงานจากนกวิชาการบางท่าน นั่นหมายความว่าครอบครัวของเขาเป็นชาวกรีกแคปพาโดเชีย เพราะเป็นแคว้นคริสเตียนออร์ทอดอกซ์แห่งเดียวที่มีแค่ชาวกรีก.
รายงานจาก เฮอร์เบิร์ต เจ. มุลเลอร์ คิดว่า เขา "น่าจะเป็นชาวอาร์มีเนีย" Lucy Der Manuelian แห่งมหาวิทยาลัยทัฟส์แนะนำว่า "เขาสามารถเป็นชาวอาร์มีเนียผ่านทางเอกสารในจดหมายเหตุของจักรวรรดิและหลักฐานอื่น ๆ"
นักวิชาการบางคนอิงว่าซินันน่าจะมีต้นกำเนิดเป็นชาวแอลเบเนีย รายงานจากนักวิชาการชาวบริติช เพอร์ซี บราวน์ และนักวิชาการชาวอินเดีย Vidya Dhar Mahajan จักรพรรดิบาบูร์ ทรงไม่พอพระทัยกับสถาปัตยกรรมและแบบแผนของชาวอินเดีย ดังนั้นพระองค์จึงเชิญ "ซินัน ศิษย์ผู้นำสถาปัตยกรรมออตโตมัน, อัจฉริยบุคคลชาวแอลเบเนีย เพื่อจัดการแผนการสถาปัตยกรรมของพระองค์".
ซินันเติบโตมาเพื่อช่วยงานพ่อ และในตอนนั้น เขาอาจมีทักษะในการก่อสร้างที่สามารถปฏิบัติได้จริง มีบันทึกย่อสามฉบับ (Anonymous Text; Architectural Masterpieces; Book of Architecture) ในห้องสมุดพระราชวังโทพคาปึ ตามคำบอกของซินันถึงเพื่อนและนักเขียนชีวประวัติ Mustafa Sâi Çelebi ในเอกสารเหล่านี้ ซินันเล่าถึงชีวิตวัยเด็กละอาชีพทางทหาร พ่อของเขากล่าวถึงเขาว่า "อับดืลเมนนาน" (Abdülmennan; แปลตรงตัวคือ "ผู้รับใช้ของผู้ทรงกรุณาและเมตตา") ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ใช้ในสมัยออตโตมันถึงพ่อที่ไม่ใช่มุสลิมของผู้เข้ารับอิสลาม
มีหลายหลักฐานกล่าวว่าซินันสร้างสิ่งก่อสร้างอย่างน้อย 374 แห่ง ซึ่งรวมไปถึงมัสยิด 92 แห่ง; มัสยิดเล็ก 52 แห่ง ("mescit"); โรงเรียนสอนเทววิทยา 55 แห่ง ("medrese"); โรงเรียนสอนการอ่านกุรอาน 7 แห่ง ("darülkurra"); สุสาน 20 แห่ง ("türbe"); ห้องครัวสาธารณะ 17 แห่ง ("imaret"); โรงพยาบาล 3 แห่ง ("darüşşifa"); สะพานส่งน้ำ 6 แห่ง; สะพาน 10 แห่ง; สถานีคาราวาน 20 แห่ง; วังและคฤหาสน์ 36 แห่ง; โลง 8 แห่ง และอ่างน้ำ 48 แห่ง
การพัฒนาทางอาชีพของซินันสังเกตได้ผ่านผลงานชิ้นใหญ่สามอัน โดยสองอันแรกอยู่ที่อิสตันบูล: มัสยิดเชห์ซาเด สร้างในช่วงเป็นลูกมือฝึกหัด มัสยิดซิวเลย์มานีเย สร้างในช่วงได้รับคุณวุฒิ และมัสยิดเซลีมีเยที่เอดีร์เน สร้างในช่วงปรมาจารย์.
เสียชีวิตและสิ่งสืบทอด.
ซินันเสียชีวิตใน ฮ.ศ. 996 (ค.ศ. 1587-88) และฝังในสุสานที่อิสตันบูล อยู่ในบริเวณตอนเหนือของมัสยิดซิวเลย์มานีเย เขาถกฝังใกล้กับสุลัยมานผู้เกรียงไกรกับฮาเซกี ฮืร์เร็ม พระมเหสีของพระองค์
ใน ค.ศ. 1935 กลุ่มนักวิชาการตุรกีขุดลุมฝังศพของเขา ซึ่งเป็นวิธีที่นิยมในเวลานั้น พวกเขาอ้างว่าหัวกะโหลกของซินันเป็นข้อพิสูจน์ว่าเขาเป็นชาวตุรกี
ชื่อของเขาถูกตั้งให้แก่:
ภาพเหมือนของซินันปรากฏในด้านหลังของธนบัตร 10,000 ลีราตุรกีใน ค.ศ. 1982-1995 และเหรียญ 7 500 000 ลีราใน ค.ศ. 2001
ฟีลีแบร์ต เดอ ลอร์ม
ฟีลีแบร์ เดอ ลอร์ม (; ค.ศ. 1510 – 8 มกราคม ค.ศ. 1570) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศส เป็นปรมาจารย์ผู้หนึ่งแห่งยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
ฟีลีแบร์เกิดที่เมืองลียง เป็นลูกของเฌออ็อง เดอ ลอร์ม ซึ่งเป็นสถาปนิกเช่นกัน และพยายามสั่งสอนให้ลูกชายให้เข้าสู่วิชาชีพเดียวกัน ฟีลีแบร์ถูกส่งไปร่ำเรียนที่อิตาลี (ค.ศ. 1533–1536) เมื่อเรียนจบได้ถูกจ้างเข้าทำงานโดยสมเด็จพระสันตปาปาพอลที่ 3 พอได้กลับมาที่ฝรั่งเศสก็ได้มาทำงานกับพระคาร์ดินัล ดูว์ แบแลแห่งลียง (Cardinal du Bellay) ในปี ค.ศ. 1540 คาร์ดินัลได้ส่งฟีลีแบร์ไปทำงานที่ปารีส โดยทำการออกแบบก่อสร้างโครงการปราสาทแซ็งมอร์ (Château de St. Maur) เป็นการก้าวเข้าสู่โลกของเชื้อพระวงศ์ โดยในปี ค.ศ. 1545 ฟีลีแบร์ได้รับเลือกให้เป็นสถาปนิกในพระบรมราชูปถัมภ์ของพระเจ้าฟรานซิสที่ 1 (Francis I of France) และถูกส่งไปทำงานที่บริตตานี (Brittany)
งานออกแบบที่สำคัญ ได้แก่ พระราชวังฟงแตนโบลในสมัยพระเจ้าอองรีที่ 2 พระราชวังตุยเลอรี (Tuileries Palace) ภายใต้แผ่นดินของพระเจ้าชาร์ลที่ 9 โดยทำงานร่วมกับฌ็อง บรีย็อง (Jean Brillant) ปราสาทอาแน (Château d'Anet) สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1552–1559 สร้างให้กับดียาน เดอ ปัวตีเย (Diane de Poitiers) ข้อมูลทั้งหลายถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูลของสถาปนิกตระกูลอองดรูแอ ดูว์ แซร์โซ (Androuet du Cerceau)
เขาได้เขียนตำราเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมขึ้นสองเล่ม ได้แก่ Nouvelles inventions pour bien bastir et à petits frais ในปี ค.ศ. 1561 และ Le premier tome de l'Architecture ในปี ค.ศ. 1567
วงการฟุตบอลไทย
โปรวินเชี่ยลลีก
พาลินี งามพริ้ง
พาลินี งามพริ้ง (ชื่อเล่น: พอลลีน เดิมชื่อ "พินิจ" ชื่อเล่นว่า "ป้อ") เป็นอดีตบุคคลที่ได้รับการเสนอชื่อเป็นนายกรัฐมนตรีในนามพรรคมหาชน อดีตประธานชมรมเชียร์ไทย ต่อมาเป็นสมาชิกพรรคอนาคตใหม่
พินิจ งามพริ้ง เกิดเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2510 เป็นคนกรุงเทพฯ บิดาชื่อ ร.ต.ต. ธนู งามพริ้ง มารดาคือ นางกรองกาญจน์ งามพริ้ง จบการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เริ่มทำงานครั้งแรกกับหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เมื่อปี 2532 ในฐานะผู้สื่อข่าวด้านเศรษฐกิจ หลังจากนั้นเมื่อปี 2540 ย้ายไปดำรงตำแหน่ง ผู้จัดการฝ่ายการตลาด ที่บริษัท สหวิริยา ซิตี้ จำกัด เขายังคงทำงานด้านสื่อสารการตลาดและประชาสัมพันธ์อย่างต่อเนื่องทั้งที่ ธนาคารกรุงเทพ ที่ บริษัท โอกิลวี พับลิกรีเลชั่นส์ เวิรล์ดวายด์ จำกัด - บริษัท มาสด้า เซลส์ (ประเทศไทย) - บริษัท มิตซูบิชิ มอเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด ในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ - บริษัท ดีซี คอนซัลแทนซ์ แอนด์ มาร์เก็ตติ้ง คอมมูนิเคชั่นส์ จำกัด ในตำแหน่ง ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายกลยุทธ์​ จากนั้นไปทำงานด้านฟุตบอล ในตำแหน่ง ประธานที่ปรึกษา สโมสรการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ตามมา ด้วยการทำงานที่สถาบันศศินทร์ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในตำแหน่ง หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ และประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ของบริษัทผลิตชุดกีฬา คูลสปอร์ต​ ก่อนที่หุ้นส่วนจะแยกมาทำแบรนด์​วอร์ริกซ์