pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตามตำนานเล่าว่า พระอัคนี เป็นบุตรของพระกัศยปเทพบิดร กับพระแม่อทิติ แต่จากตามที่ค้นพบหลักฐานเก่าที่สุดคือในสมัยพระเวท มีคัมภีร์กล่าวว่า พระอัคนีเป็นบุตรของพระภูเทวี มีพระบิดาชื่อว่า พระทยาอุส ซึ่งเป็นผู้ครองชั้นฟ้าเก่าที่สุดของศาสนาพราหมณ์ ในวิษณุปุราณะ กล่าวว่า พระอัคนีเป็นบุตรของพระพรหม บางทีก็ว่าเป็นองค์เดียวกับพระพฤหัสบดี ในยุคพระเวทได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสามเทพสูงสุด อันได้แก่ พระอัคนี เทพแห่งไฟ พระอินทร์ เทพแห่งสายฟ้า และพระอาทิตย์ เทพแห่งแสงสว่าง นอกจากนี้ พระอัคนี ยังเป็นผู้สื่อสารระหว่างเทพกับมนุษย์ โดยนำเครื่องบูชายัญและคำขอไปยังเทพ ผ่านการเผาไหม้ของไฟ และนำสารจากเทพมาสู่มนุษย์ ในมหาภารตะ พระอัคนีได้อวตารเป็นธฤษฏัทยุมนะ ประธานเสนาบดีแห่งกองทัพปาณฑพ ในสงครามทุ่งกุรุเกษตร
เมื่อเทียบกับความเชื่อทางตะวันตกแล้ว พระอัคนีเทียบได้กับ โพรมีเทียส ตามเทพปกรณัมกรีก
ลักษณะของพระอัคนี.
ในคติไทย พระอัคนี เป็นเทพบุรุษกายสีแดง มี ๒ กร ทรงหอกเป็นอาวุธ สวมมงกุฎน้ำเต้ายอดเพลิง ทรงระมาดหรือแรดเป็นพาหนะ ในคติฮินดู พระอัคนีมีกายสีแดงเพลิง รูปร่างกำยำ ไว้หนวดเครา ผมยาว นัยน์ตาสีแดง สวมสร้อยประคำและพวงมาลัยผลไม้ คล้องสังวาลย์ ทรงเครื่องประดับด้วยทอง สวมอาภรณ์สีแดงและสีม่วง มี ๒ กรบ้าง ๔ กรบ้าง ๗ กรบ้าง,มี ๑ เศียรบ้าง ๒ เศียรบ้าง ๓ เศียรบ้าง มี ๒ พระบาทบ้าง ๓ พระบาทบ้าง ในแต่ล่ะพระเศียรของพระองค์ทรงมี ๗ พระชิวหาซึ่งลุกเป็นไฟซึ่งพระองค์ทรงใช้เลียเนย (ขีระ) ที่นำมาถวายให้ พระอัคนีมีพาหนะเป็นแกะตัวผู้ หรือ แพะ หรือราชรถอัคนีสีทองที่ลากเทียมโดยม้าอัคนีสีแดง อาวุธของพระองค์คือ ขวาน คบไฟ สายลูกประคำ หอกอัคนี ดาบ พัด ดอกบัว ฯลฯ พระอัคนี ยังมีนามอื่นๆอีก อาทิ เช่น พระเพลิง,พระอนละ,พระวาหนิ,พระอภิมาณี,พระวีติโหตระ,พระชิวลนะ,พระธูมรเกตุ,พระสวาหาปรียะ,พระชวาละ,พระมหาชวาละ,พระตาปะ,พระเตชะ,พระเมษวาหนะ,พระสัปตพาหุ ฯลฯ
มามิโกะ โนโตะ
มามิโกะ โนโตะ  เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 ที่เมืองคานาซาวะ จังหวัดอิชิกาวะ ประเทศญี่ปุ่น จบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายฮาคุริคุกาคุเอ็น ปัจจุบันสังกัดค่ายออฟฟิศโอซาวะ ผลงานการพากย์ที่โดดเด่น ได้แก่ มิยาซากิ โนโดกะ จากเรื่องคุณครูจอมเวท เนกิมะ!, แองโกล มัวร์ จากเรื่องเคโรโระ ขบวนการอ๊บอ๊บป่วนโลก, สึคาโมโตะ ยาคุโมะ จากเรื่องสกูลรัมเบิ้ล สูตรรักฉบับนักเรียน, เอ็นมะ ไอ จากเรื่องสัญญามรณะ ธิดาอเวจี, อิจิโนเซะ โคโตมิ จากเรื่องแคลนนาด เป็นต้น
โนโตะ มามิโกะ
นพเคราะห์
เคราะห์ (ภาษาสันสกฤต: ग्रह, gráha "คระ-หะ" ซึ่งหมายความว่า ฉกฉวย, จับ, คว้า, ยึด) คือสิ่งที่มีอำนาจในจักรวาลของพระภูมิเทวี (โลก)
นพเคราะห์ (ภาษาสันสกฤต: नवग्रह, gráha "นะ-วะ-คระ-หะ") หมายความว่า 9 ภูมิ, 9 ขอบเขต, 9 โลก, 9 ดาวเคราะห์
โฆเซ เด ซาน มาร์ติน
โฆเซ ฟรันซิสโก เด ซาน มาร์ติน มาตอร์รัส หรือ โฆเซ เด ซาน มาร์ติน  (25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2321 - 17 สิงหาคม พ.ศ. 2393) เป็นนายพลชาวอาร์เจนตินาผู้ซึ่งเป็นผู้นำในการประกาศเอกราชอเมริกาใต้ตอนล่าง (อาร์เจนตินา, ชิลี, และเปรู) จากประเทศสเปน
โฆเซ เด ซาน มาร์ตินเป็นบุตรคนที่ 5 และคนสุดท้องของฆวน เด ซาน มาร์ติน และเกรกอเรีย มาร์ตอร์รัส เดล เซอร์ เกิดที่เมืองยาเปยู จังหวัดคอร์เรียนเตส ซึ่งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอาร์เจนตินาในปัจจุบัน มีการโต้เถียงกันเกี่ยวกับปีเกิดที่แท้จริงของเขา เช่นเดียวกับการเข้าพิธีศีลล้างบาปที่ไม่มีบันทึกไว้ ต่อมาเอกสารอื่น เช่น หนังสือเดินทาง, บันทึกการแต่งงาน, และบันทึกการเป็นทหาร บ่งชี้ว่าปีเกิดของซาน มาร์ตินนั้นอยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1777-1778 เมื่อซาน มาร์ตินอายุได้ 3-4 ปี ครอบครัวของเขาย้ายไปยังบัวโนสไอเรส
ในปี ค.ศ. 1783 ฆวน พ่อของเขาได้รับคำขอให้ย้ายไปสเปน ครอบครัวของซาน มาร์ตินได้ตั้งถิ่นฐานที่เมืองมาดริด แต่ฆวนไม่ได้รับการเลื่อนขั้นจึงได้ย้ายไปยังเมืองมาลากา ต่อมาในปี ค.ศ.1785 ซาน มาร์ตินได้เข้ารับการศึกษาในโรงเรียนในมาลากา และ เข้าเป็นนักเรียนนายร้อยในหน่วยทหารราบเมอร์เชียน เมื่ออายุได้ 11 ปี
สงครามประกาศเอกราชลาตินอเมริกา.
ในปี ค.ศ. 1811 เขาได้ออกจากกองทัพสเปนและลงเรือ จอร์จ แคนนิง จากประเทศอังกฤษกลับไปยังกรุงบัวโนสไอเรสซึ่งเป็นที่ที่เขาเติบโต และเดินทางถึงในวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1812 พร้อมกับเพื่อนของเขา ไม่นานหลังจากนั้น ซาน มาร์ตินได้ก่อตั้งกรมทหารกรานาเดโรสขึ้น ต่อมาในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1817 ซาน มาร์ตินได้นำกองทัพแอนดีสซึ่งเป็นกองทัพปลดปล่อยจำนวน 4,000 คน ซึ่งเขาได้ฝึกด้วยตัวเขาเอง แบ่งทัพออกเป็นทัพย่อย 6 ทัพ แต่ละทัพใช้เส้นทางเดินทางแตกต่งกัน ข้ามเทือกเขาแอนดีส สู้รบกับกองทัพของสเปน และสามารถพิชิตกรุงซานเตียโกของชิลีได้
ถัดจากชิลี เขาได้วางแผนการรบที่จะบุกเปรูโดยทางทะเล แล้วได้ขึ้นบกที่เมืองปิสโก เปรู ในเวลาดังกล่าวนี้ ซาน มาร์ติน ได้ประกาศต่อกองทัพทั้งหมดว่า "ที่พวกเรามาที่นี่ ไม่ใช้เพื่อเอาชนะด้วยกำลัง แต่เพื่อปลดปล่อยประชาชน" แต่เมื่อไปถึงเปรู เขาก็พบกับปัญหาใหม่จากคำถามของชาวเมืองว่า ทำไมต้องปฏิวัติปลดแอก เปรูนั้นถือว่าล้าหลังที่สุดในจำนวนเขตทั้งหมดของสเปน ชาวเมืองไม่ได้รับผลกระทบจากสเปนมากนัก ชนชั้นต่าง ๆ ไม่ได้แบ่งแยกมากมายเหมือนที่อื่น ซาน มาร์ตินต้องชะลอการโจมตีกรุงลิมาออกไปและเผยแพร่ความคิดเรื่องเสรีภาพจนชาวเปรูเริ่มเข้าใจและมองเห็น เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1821 เขาก็สามารถปลดปล่อยกรุงลิมาได้สำเร็จ ในวันที่ 28 กรกฎาคม ซาน มาร์ติน ก็ได้ประกาศปลดปล่อยเปรูต่อหน้าประชาชนที่ได้มาชุมนุมกันที่จัตุรัส
แม้เปรูจะสามารถประกาศเอกราชได้แล้ว แต่ก็ยังคงต้องสู้รบกับกองทัพสเปนอีกหลายครั้งเพื่อให้บรรลุการเป็นเอกราชอย่างสมบูรณ์ ช่วงเวลาดังกล่าวนั้น ขณะที่ซาน มาร์ติน ได้เคลื่อนไหวการปลดปล่อยจากชิลี ขึ้นไปทางทิศเหนือนั้น ซิมอน โบลิบาร์ ก็กำลังเคลื่อนไหวปลดปล่อยอเมริกาใต้ในทางตอนเหนืออยู่เช่นกัน ซาน มาร์ติน คิดว่า เพื่อเอกราชของเปรูจำเป็นที่จะต้องร่วมมือกับกองทัพของโบลิบาร์ ทั้งสองจึงได้กำหนดที่จะพบกันที่เมืองกัวยากิล ซึ่งอยู่ในประเทศเอกวาดอร์ในปัจจุบัน
หลังจากการพบปะพูดคุยกัน ซาน มาร์ติน จึงสรุปได้ว่า จะมอบหมายการปลดปล่อยเปรูให้สำเร็จแก่ซิมอน โบลิบาร์ และเขาได้คืนตำแหน่งและอำนาจที่ตัวเขาได้รับมาในการประชุมรัฐสภาครั้งที่ 1 ของเปรู
หลังจากนั้น ซาน มาร์ติน ก็ได้เดินทางออกจากเปรูไปชิลี บัวโนสไอเรส และข้ามไปยังยุโรป แล้วได้ปิดฉากชั่วชีวิตด้วยวัย 72 ปีที่บูลง-ซูร์-แมร์ ประเทศฝรั่งเศส ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1850
พระปารวตี
ปารวตี ( "Pārvatī") หรือ อุมา ( "Umā") เป็นเทวีในศาสนาฮินดู เป็นเจ้าแห่งความอุดมสมบูรณ์ ความรัก การอุทิศตน ตลอดจนพลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์ ถือกันว่า พระนางเป็นด้านอ่อนโยนและเอาใจใส่ของศักติ พระนางยังแสดงพระองค์เป็นหลายด้าน เรียกว่า "ปาง" แต่ละปางเป็นที่รู้จักด้วยหลายชื่อหลายเรื่องราว พระนางกับพระลักษมีและพระสรัสวดี ประกอบกันเป็นตรีเทวี
พระนางเป็นพระชายาของพระศิวะ เทพเจ้าผู้ปกปักรักษาสรรพชีวิตและทำลายล้างความชั่วร้าย พระนางเป็นพระธิดาของพระหิมวัต เทพแห่งภูเขา กับพระนางไมนาวติ ผู้เป็นพระชายา พระนางทรงให้กำเนิดพระพิฆเนศกับพระขันทกุมาร คัมภีร์ปุราณะยังกล่าวว่า พระนางเป็นพระภคินีของพระวิษณุและพระแม่คงคา
พระนางกับพระสวามีทรงเป็นเทพศูนย์กลางแห่งลัทธิไศวะ หรือลัทธิซึ่งถือพระศิวะเป็นใหญ่ ศาสนาฮินดูยังเชื่อว่า พระนางทรงเป็นพลังงานและอำนาจแห่งการสร้างสรรค์ใหม่ของพระสวามี เป็นรากเหง้าของพันธะที่รัดรึงสรรพสิ่งเข้าด้วยกัน และเป็นหนทางแห่งการปลดปล่อยทางจิตวิญญาณในเทวาลัยฮินดูที่สร้างถวายพระนางและพระสวามี มักใช้โยนี (อวัยวะเพศหญิง) เป็นสัญลักษณ์แทนพระนาง
คำว่า "ปารวตี" มีที่มาจาก "ปรรวัต" ( "Parvata") คือ บรรพต แปลว่า ภูเขา พระนามหนึ่งของพระหิมวัต พระบิดาผู้เป็นเจ้าแห่งภูเขา "ปารวตี" แปลว่า นางภูเขา
ในวรรณกรรมฮินดู พระนางปารวตีทรงเป็นที่รู้จักในหลายพระนาม คัมภีร์ "ลลิตาสหสรนาม" (Lalita Sahasranama) บันทึกพระนามของพระนามไว้ถึงหลักพัน
หนึ่งในพระนามที่นิยมใช้เรียกขานพระนาง คือ "อุมา" ในเอกสารสมัยแรก พระนามนี้เป็นของพระสตี ชายาองค์แรกของพระศิวะซึ่งกลับชาติมาเกิดเป็นพระนางปารวตี แต่เอกกสารสมัยหลัง เช่น "รามายณะ" ถือว่า "อุมา" เป็นไวพจน์ของ "ปารวตี" คัมภีร์ "หริวงศ์" (Harivamsa) ระบว่า พระนาม "อุมา" นี้มีที่มาจากคำอุทานของพระนางว่า "อุ มา" (u mā) แปลว่า "โอะ อย่า" (oh, don't)
มรณะ
พระ่ทุรคา
นางปารวตี
พระมหาลักษมี
ดารา (เทพี)
พระดารา หรือ พระตารา  เป็นเทพีในศาสนาฮินดู ซึ่งหมายความว่า "ดาว" เป็นเทวี ๑ ใน ๑๐ ของพระมหาวิทยา พระวรกายสีน้ำเงิน มี4พระกร เหยียบร่างศพที่เน่าเปื่อย ทรงห่มหนังเสือ ท่อนบนเปลือยเปล่า พระหัตถ์ขวาถือถาด ซ้ายถือดอกบัวสีฟ้า พระหัตถ์ขวาบนถือดาบที่มีรูปร่างคล้ายเคียว และพระหัตถ์ซ้ายทรงถือดาบเช่นเดียวกัน ทรงเป็นเทวีในการรักษาโรค
เทวกำเนิด.
ครั้งหนึ่งเหล่าเทวดาและอสูรทำพิธีกวนเกษียรสมุทรซึ่งระหว่างพิธีกวนเกษียรสมุทรนั้นได้บังเกิดพิษของพญานาควาสุกรีซึ่งเป็นเชือกกวนลอยขึ้นมา พระศิวะทรงเห็นเช่นนั้นจึงทรงเข้าไปดื่มพิษของพญานาควาสุกรี เมื่อพระศิวะดื่มพิษเข้าไปจึงทำให้ทรงคลุ้มคลั่งเพราะความร้ายแรงของพิษ พระแม่ทุรคาจึงทรงปรากฏพระองค์เป็นพระแม่ตาราและให้พระศิวะดื่มนมจากพระถันของพระแม่จนเลิกคลุ้มคลั่งในที่สุด
พระยมี
พระยมี  เป็นเทวีในศาสนาฮินดู ผู้ดูแลและรักษาแม่น้ำยมุนาและเป็นเทพแห่งน้ำหรืออีกพระนามคือ กลินทิ ในปรัมปราวิทยาฮินดู เชื่อว่าพระองค์เกี่ยวข้องกับพระกฤษณะ และเป็นฝาแฝดคู่กับพระยม ะได้รับความนิยมในการบูชาในฐานะเทพแห่งน้ำคู่กับพระแม่คงคาและพระสุรัสวดี ในประเทศไทยพระนามของพระนางเป็นหนึ่งสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่สำหรับใช้แทนแม่น้ำยมุนาและในการพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ไทย.
ในประติมานวิทยา พระนางยมุนามักจะปรากฏพระองค์คู่กับพระแม่คงคาในฐานะผู้รักษาและพิทักษ์เทวสถานเพื่อชำระล้างและขจัดอาถรรพณ์ของผู้ที่จะเข้ามาสักการะบูชาให้บริสุทธิ์ ในจิตรกรรมของประติมากรรมพระนางจะมีผิวสีคล้ำและทรงพาหนะเป็นเต่าในศิลปะโบราณมักจะทรงประทับยืนตริภังค์และทรงสัญญาลักษณ์หม้อปูรณฆฏะในหัตถ์ข้างหนึ่งส่วนในศิลปะประเพณีนิยมอินเดียในปัจจุบันมักจะทรงเทพอาวุธคือบัวและปุษปะมาลา (พวงมาลัย).
ลิหลิงฉี
ลิ หลิง ฉี เป็นบุตรสาวคนเดียวของลิโป้ (ใน สามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง(หน)มีการกล่าวถึงแต่ไม่ได้กล่าวชื่อ เพียงแต่กล่าวว่าเป็นบุตรสาวของลิโป้) อายุรุ่นราวคราวเดียวกับบุตรชายของอ้วนสุด เคยถูกทาบทามให้แต่งงานกับลูกชายของอ้วนสุดด้วยเหตุผลทางการเมืองถึง 2 ครั้ง แต่ทุกครั้งจะมีคนคอยขัดขวาง เพราะลิโป้กับอ้วนสุดมีความมักใหญ่ใฝ่สูงทั้งคู่ หากเป็นญาติใกล้ชิดกันแล้ว อาจจะร่วมมือกันสร้างความวุ่นวายเป็นได้
เตียนห้อง
เตียนห้อง  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เสนาธิการของอ้วนเสี้ยว มีความคิดความอ่านดี แต่เลือกนายผิด ในช่วงที่โจโฉยกทัพกำลังมาตีเล่าปี่ที่ชีจิ๋ว เล่าปี่ส่งจดหมายถึงอ้วนเสี้ยวให้ช่วยตีฮูโต๋เพื่อทำให้โจโฉห่วงหน้าพะวงหลัง แต่อ้วนเสี้ยวอ้างว่าอ้วนซงบุตรคนเล็กของตนป่วยไม่มีจิตใจจะทำสงคราม เตียนห้องพยายามชี้ข้อดีของการบุกตี แต่อ้วนเสี้ยวไม่ฟัง
ต่อมา อ้วนเสี้ยวคิดยกทัพตีโจโฉ เตียนห้องมาห้ามแล้วว่าครั้งก่อนที่ฮูโต๋ว่างเปล่ากลับไม่เข้าตี มาตีเมื่อโจโฉมีกำลังพร้อมสรรพต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน อ้วนเสี้ยวโกรธกล่าวหาว่าเตียนห้องพูดทำลายขวัญกองทัพ แล้วให้นำตัวไปขัง ต่อมา อ้วนเสี้ยวพ่ายแพ้โจโฉราบคาบในศึกกัวต๋อสมดังคาดของเตียนห้อง อ้วนเสี้ยวคิดถ้าปล่อยเตียนห้องออกจากห้องขัง เตียนห้องต้องเยาะเย้ยตนแน่ จึงส่งคนไปสังหารเตียนห้อง แต่เตียนห้องรู้ชะตาตนเองดี จึงได้ปลิดชีวิตตนเองไปก่อนหน้านี้แล้ว
พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท
ลิห้อม
ลิห้อม  ชื่อรอง จื่อเหิง เป็นเสนาธิการคนสำคัญของง่อก๊ก รับใช้ตระกูลซุนตั้งแต่ซุนเซ็กจนถึงซุนกวน เคยเป็นพ่อสื่อในแผนการหมั้นหมายเล่าปี่และนางซุนฮูหยิน เพื่อลวงเล่าปี่มาสังหาร แต่แผนการล้มเหลวเพราะขงเบ้งรู้ทัน สามารถแก้สถานการณ์ได้ สุดท้าย จากแผนลวงสังหารกลายเป็นเรื่องจริง กลายเป็นการแต่งงานกันจริงๆ เขามีผลงานโดดเด่นในการเป็นแม่ทัพรับศึกกองทัพวุยก๊กซึ่งนำโดยโจฮิว และจงป้า ซึ่งแม้สถานการณ์ฝ่ายง่อก๊กในช่วงต้นจะไม่สู้ดีนัก แต่ด้วยความร่วมมือกันของตัวเขา ซุนเสียว และชีเซ่ง ทำให้สามารถขับไล่กองทัพวุยก๊กออกไปได้
เขาได้รับการแต่งตั้นให้เป็นผู้ว่าราชการเขตยังจิ๋ว กระทั่งในปี พ.ศ. 771 (ค.ศ. 228) เขากำลังจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นจอมพล แต่ด้วยปัญหาสุขภาพทำให้เสียชีวิตไปเสียก่อน
พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไล
พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไลย
เชื้อเพลิง
เชื้อเพลิง คือวัสดุใดๆ ที่นำไปเผาไหม้หรือแปรเปลี่ยนเพื่อนำมาซึ่งพลังงาน
เชื้อเพลิงจะปลดปล่อยพลังงานผ่านปฏิกิริยาทางเคมีเช่นการเผาไหม้ หรือปฏิกิริยานิวเคลียร์เช่นการแตกตัวหรือการรวมตัวของนิวเคลียส อย่างใดอย่างหนึ่ง คุณสมบัติสำคัญของเชื้อเพลิงที่มีประโยชน์คือพลังงานที่มีอยู่สามารถถูกบรรจุและปลดปล่อยได้ตามต้องการ และการปลดปล่อยนั้นถูกควบคุมในทางใดทางหนึ่งเพื่อให้สามารถใช้สร้างงานทางวิศวกรรมได้
สิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นพื้นฐาน (carbon-based life) ทุกชนิด คือตั้งแต่จุลชีพไปจนถึงสัตว์รวมทั้งมนุษย์ ใช้เชื้อเพลิงเป็นแหล่งพลังงาน เซลล์ต่างๆ จะต้องเกี่ยวข้องกับกระบวนการทางเคมีที่เรียกว่า เมแทบอลิซึม (metabolism) ซึ่งดึงเอาพลังงานออกมาจากอาหารหรือแสงอาทิตย์ในรูปแบบที่สามารถใช้ในการดำรงชีวิต นอกจากนั้นมนุษย์ใช้เทคนิคที่หลากหลายเพื่อแปรเปลี่ยนพลังงานรูปแบบหนึ่งไปสู่อีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งการสร้างพลังงานก็เพื่อจุดประสงค์ที่มากไปกว่าพลังงานในร่างกายมนุษย์ การใช้พลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกจากเชื้อเพลิงมีตั้งแต่ การทำความร้อนเพื่อการปรุงอาหาร การผลิตไฟฟ้า หรือแม้แต่การเพิ่มแสนยานุภาพของอาวุธ
ประเภทของเชื้อเพลิง.
เชื้อเพลิงเหลว.
องค์ประกอบสำคัญของเชื้อเพลิงเหลวคือ คาร์บอนและไฮโดรเจน ซึ่งรวมตัวกันทางเคมีอยู่ในรูปของไฮโดรคาร์บอน วิธีการรวมตัวมีหลายแบบ ซึ่งทำให้เชื้อเพลิงเหลวแต่ละชนิดมีคุณสมบัติและลักษณะที่แตกต่างกัน ดังนั้นเชื้อเพลิงเหลวจึงถูกแบ่งตามชนิดของไฮโดรคาร์บอนที่เป็นองค์ประกอบ และตามกากที่เหลือหลังจากสารพวกไอระเหยได้ถูกนำออกไปแล้ว
องค์ประกอบสำคัญของน้ำมันปิโตรเลียมสามารถแบ่งได้ 3 ประเภทคือ
1.พาราฟิน เบส ประกอบด้วยไฮโดรคาร์บอนชนิดพาราฟินนิคเป็นส่วนมาก ซึ่งหลังจากกระบวนการกลั่นแล้วกากเหลือเป็นพวกขี้ผึ้งพาราฟิน และให้น้ำมันหล่อลื่นคุณภาพสูง
2.แอสฟัลติค เบส ประกอบด้วยไฮโดรคาร์บอนชนิดเนพธานิคเป็นส่วนมาก หลังจากผ่านการกลั่นแล้วจะให้กากเหลือในรูปของยางมะตอย
3.เบสผสม ประกอบด้วยไฮโดรคาร์บอนหลายชนิดรวมกัน เช่น ชนิดพาราฟีนนิค, แอสฟัลติค, แอโรมาติคและกากเหลือพวกโอลีฟฟีนนิค ที่ได้จะเป็นของผสมระหว่างขี้ผึ้งพาราฟินและแอสฟัลท์ ส่วนใหญ่ของน้ำมันดิบจะเป็นประเภทเบสผสม
ประเภทของเชื้อเพลิงเหลว.
เชื้อเพลิงเหลวที่ได้จากการกลั่นปิโตรเลียม
น้ำมันเบนซิน คือน้ำมันที่ได้จากการกลั่นที่อุณหภูมิ 200 – 350 องศาฟาเรนไฮต์ น้ำมันเบนซินเป็นน้ำมันที่ได้จากการปรุงแต่งคุณภาพของผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการกลั่นน้ำมันโดยตรง และจากการแยกก๊าซธรรมชาติเหลวหรือเบนซินธรรมชาติ น้ำมันเบนซินจะผสมสารเคมีเพิ่มคุณภาพเพื่อให้เหมาะสมกับการใช้งาน เช่น สารเคมีที่ใช้ในการเพิ่มค่าออกเทน สารเคมีสำหรับป้องกันสนิมและการกัดกร่อนในถังน้ำมัน รวมทั้งสารเคมีที่ช่วยทำความสะอาดคาร์บูเรเตอร์ที่มีใช้ในเครื่องยนต์เบนซิน
น้ำมันก๊าด คือน้ำมันที่ได้จากการกลั่นที่อุณหภูมิ 350 – 450 องศาฟาเรนไฮต์ น้ำมันก๊าดเป็นน้ำมันปิโตรเลียมที่มีใช้ในสมัยแรกแรก โดยจะใช้เป็นเชื้อเพลิงในการจุดตะเกียง แต่ในปัจจุปันผลิตภัณฑ์ชนิดนี้ใช้ประโยชน์ได้อีกหลายประการ เช่น ใช้เป็นส่วนผสมสำหรับยาฆ่าแมลง สี น้ำมันขัดเงา และเป็นส่วนผสมของน้ำยาทำความสะอาด ในด้านการเกษตรน้ำมันก๊าดมิใช้น้ำมันที่ใช้เฉพาะรถแทร็กเตอร์แต่ยังใช้เป็นเชื้อเพลิงที่ใช้ในการบ่มใบยาสูบและพืชผลทางการเกษตร และในโรงงานอุตรสาหกรรมบางชนิดต่องการการเผาไหม้ที่สะอาด เช่น อุตรสาหกรรมเซรามิกก็ใช้น้ำมันก๊าดเช่นกัน
น้ำมันดีเซล คือน้ำมันที่ได้จากการกลั่นที่อุณหภูมิ 450 – 525 องศาฟาเรนไฮต์ น้ำมันดีเซลมีการระเหยต่ำ และเป็นผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมที่ได้จากส่วนล่างของหอกลั่นปิโตรเลียม น้ำมันดีเซลจะมีช่วงจุดเดือดและความข้นใสสูงกว่าน้ำมันเบนซิน ดังแสดงใน
น้ำมันเตา คือน้ำมันที่ได้จากการกลั่นที่อุณหภูมิ 650 – 750 องศาฟาเรนไฮต์ น้ำมันเตาเป็นเชื้อเพลิงสำหรับหม้อไอน้ำ เตาเผา หรือเตาหลอมในโรงงานอุตรสาหกรรม เครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดใหญ่ เครื่องยนต์เรือเดินสมุทร และเตาต้มน้ำร้อนในโรงงานอุตรสาหกรรม ดังแสดงใน
เชื้อเพลิงเหลวที่ได้จากพืชผลทางการเกษตร
น้ำมันไบโอดีเซล เป็นเชื้อเพลิงดีเซลที่ผลิตจากแหล่งทรัพยากรหมุนเวียน เช่น น้ำมันพืช ไขมันสัตว์ หรือสาหร่าย ไบโอดีเซลเป็นเชื้อเพลิงดีเซลทางเลือก นอกเหนือจากดีเซลที่ผลิตจากปิโตรเลียม โดยมีคุณสมบัติการเผาไหม้ เหมือนกับดีเซลจากปิโตรเลียมมากและสามารถใช้แทนกันได้ คุณสมบัติสำคัญของไบโอดีเซลคือ สามารถย่อยสลายได้เอง ตามกระบวนการชีวภาพในธรรมชาติและไม่เป็นพิษ ดังแสดงใน
น้ำมันจากเมล็ดสบู่ดำ เป็นน้ำมันที่ได้จากเมล็ดสบู่ดำที่ผ่านกระบวนการสกัดแล้ว สามารถใช้กับเครื่องยนต์ดีเซล โดยไม่ต้องใช้น้ำมันชนิดอื่นผสมอีกการสกัดน้ำมันสบู่ดำ ดังแสดงใน
การสกัดน้ำมันจากเมล็ดสบู่ดำทำได้ 3 วิธีคือ
1.การสกัดด้วยตัวทำละลาย ปิโตรเลียมอีเทอร์ จะได้น้ำมัน 34.96% จากเมล็ดรวมเปลือก และ 54.68% จากเนื้อเมล็ด
2.การสกัดด้วยระบบไฮดรอริค จะได้น้ำมันประมาณ 25-30% มีน้ำมันตกค้างในกาก 10-15%
3.การสกัดด้วยระบบอัดเกลียว จะได้น้ำมันประมาณ 25-30% มีน้ำมันตกค้างในกาก 10-15%
เชื้อเพลิงแข็ง ถึงแม้จะหาได้ง่ายและมีราคาถูก แต่ไม่นิยมใช้เท่าที่ควร ทั้งนี้เพราะเชื้อเพลิงดังกล่าวต้องการเนื้อที่ในการเผาไหม้มากทำให้เกิดความจำเป็นที่จะต้องใช้ห้องเผาไหม้ขนาดใหญ่ นอกจากนี้ยังมีเถ้าในสัดส่วนที่ค่อนข้างสูงซึ่งก่อให้เกิดปัญหาทางด้านความสึกกร่อนของผนังหม้อน้ำและเขม่าในไอเสีย
ในการใช้เชื้อเพลิงแข็ง เชื้อเพลิงจะถูกบดเป็นก้อนเล็กๆก่อนถูกป้อนเข้าไปในห้องเผาไหม้ เพื่อให้อัตราการเผาไหม้เป็นไปอย่างรวดเร็วและผสมกันระหว่างเชื้อเพลิงและออกซิเจนเป็นไปอย่างทั่วถึง
ประเภทของเชื้อเพลิงแข็ง.
ถ่านหิน คือ หินตะกอนชนิดหนึ่งและเป็นแร่เชื้อเพลิงสามารถติดไฟได้ มีสีน้ำตาลอ่อนจนถึงสีดำ มีทั้งชนิดผิวมันและผิวด้าน น้ำหนักเบา ถ่านหินประกอบด้วยธาตุที่สำคัญ 4 อย่างได้แก่ คาร์บอน ไฮโดรเจน ไนโตรเจน และออกซิเจน นอกจากนั้น มีธาตุหรือสารอื่น เช่น กำมะถัน เจือปนเล็กน้อย ถ่านหินที่มีจำนวนคาร์บอนสูงและมีธาตุอื่นๆต่ำ เมื่อนำมาเผาจะให้ความร้อนมาก ถือว่าเป็นถ่านหินคุณภาพดี
ถ่านหินสามารถแยกประเภทตามลำดับชั้นได้เป็น 5 ประเภท คือ
- พีต (Peat) เป็นขั้นแรกในกระบวนการเกิดถ่านหิน ประกอบด้วยซากพืชซึ่งบางส่วนได้สลายตัวไปแล้วสามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงได้
- ลิกไนต์ (Lignite) มีซากพืชหลงเหลืออยู่เล็กน้อย มีความชื้นมาก เป็นถ่านหินที่ใช้เป็นเชื้อเพลิงในงานอุตสาหกรรรม ประเทศไทยพบมากที่ลำปาง ลำพูน กระบี่ เป็นต้น
- ซับบิทูมินัส (Sub Bituminous) มีสีดำ เป็นเชื้อเพลิงที่มีคุณภาพเหมาะสมในการผลิตกระแสไฟฟ้า
- บิทูมินัส (Bituminous) เป็นถ่านหินเนื้อแน่น แข็ง ประกอบด้วยชั้นถ่านหินสีดำมันวาว ใช้เป็นเชื้อเพลิงเพื่อการถลุงโลหะ
- แอนทราไซต์ (Anthracite) เป็นถ่านหินที่มีลักษณะดำเป็นเงา มันวาวมาก มีรอยแตกเว้าแบบก้นหอย ติดไฟยาก "รูปที่ 5 แอนทราไซต์"
ถ่านโค้ก เป็นเชื้อเพลิงที่ผลิตจากการเผาถ่านหินบิทูมินัสในที่ที่มีอากาศน้อยมาก เพื่อลดปริมาณเถ้าและเพิ่มสัดส่วนของคาร์บอน
ถ่านไม้ เป็นเชื้อเพลิงที่ผลิตจากไม้โดยขบวนการให้ความร้อนเพียงเล็กน้อยเพื่อให้มันกลายสภาพเป็นคาร์บอน ถ่านไม้จะถูกใช้แทนถ่านหินในประเทศที่มีไม้มากแต่ไม่มีถ่านหิน ถ่านไม้จะถูกนำมาเป็นเชื้อเพลิงในการทำอาหารหรือทำเป็นเชื้อเพลิงอื่น ๆ ส่วนประกอบของแร่ธาตุและสารต่าง ๆ จะระเหยออกมาอยู่ในรูปของไอร้อน และ ควัน เป็นต้น
หินน้ำมัน คือ หินตะกอนชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วยอินทรีย์วัตถุในรูปของสารที่เรียกว่า คีโรเจน และ คีโรเจนนี้เอง เมื่อถูกทำให้ร้อนด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง ประมาณ 500 องศาเซลเซียส จะให้น้ำมันและก๊าซไฮโดรคาร์บอนออกมา สำหรับการเกิดของหินน้ำมันนั้นเกิดจากพวกพืชและสัตว์ที่ตายแล้ว ซึ่งได้สะสมรวมกันกับเศษหินดินทรายต่าง ๆ อยู่ในที่ที่เคยเป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่ทั่วไปมาก่อน เมื่อเวลาได้ผ่านไปนานนับล้านปีพวกอินทรีย์วัตถุอันได้แก่ ซากพืชและสัตว์ต่าง ๆ ดังกล่าวนั้น ก็จะแปรสภาพเป็นสารคล้ายยางเหนียว ๆ หรือที่เรียกว่า คีโรเจน ส่วนเศษหินดินทรายต่าง ๆ ซึ่งมีสารคีโรเจนอยู่ด้วยนี้ ก็แปรสภาพเป็นหินตะกอนออกสีเข้ม เรียกว่า หินน้ำมัน
เชื้อเพลิงก๊าซ.
ก๊าซที่นำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงและวัตถุดิบสำหรับผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ส่วนใหญ่ได้มาจากธรรมชาติ นอกจากนี้ก็สามารถได้จากกระบวนการผลิตโดยตรง เช่น พวกก๊าซสังเคราะห์ หรืออีกทางหนึ่งอาจจะเป็นผลพลอยได้มาจากกระบวนการผลิตสิ่งอื่นและได้ก๊าซออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เช่น ก๊าซที่ได้จากการถลุงเหล็ก เป็นต้น
ประเภทของเชื้อเพลิงก๊าซ.
ก๊าซชีวมวล เป็นก๊าซเชื้อเพลิงที่ได้จากกระบวนการผลิตโดยการใช้ถ่านหินเป็นวัตถุดิบโดยการเผาถ่านหินหรือไม้ในเตาปฏิกรณ์แบบแพ็กเบน ที่มีอากาศจำกัด ซึ่งปริมาณอากาศที่ใช้จะต้องมีอัตาส่วนที่พอเหมาะ ก๊าซชีวะมวลจะประกอบไปด้วย โฟรดิวเซอร์ก๊าซ วอเตอร์ก๊าซ คาร์บูเร็ตต์วอเตอร์ก๊าซ เป็นต้น
ก๊าซธรรมชาติหรือก๊าซเอ็น.จี.วี เป็นเชื้อเพลิงที่มีสารประกอบไฮโดรคาร์บอน โดยมีธาตุคาร์บอนกับธาตุไฮโดรเจนจับตัวกันเป็นโมเลกุลเช่นเดียวกับน้ำมัน ธาตุสองชนิดนี้จะรวมตัวกันในสัดส่วนของอะตอมที่แตกต่างกันและให้สารประกอบที่ต่างกันด้วย โดยเริ่มตั้งแต่ก๊าซมีเทน ซึ่งประกอบไปด้วยคาร์บอน 1 อะตอม และโฮโดรเจน 6 อะตอมจะได้สารประกอบชื้อมีเทน เป็นเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งระดับคาร์บอนเพิ่มเป็น 8 อะตอม และไฮโดรเจน 18 อะตอม สารประกอบที่ได้จะมีชื่อว่าออกเทน
ก๊าซหุงต้มหรือก๊าซแอล.พี.จี มีชื่อเป็นทางการว่าก๊าซปิโตรเลียมเหลว เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการแยกน้ำมันดิบในโรงกลั่นน้ำมันหรือการแยกก๊าซธรรมชาติ ในโรงแยกก๊าซธรรมชาติ ก๊าซปิโตรเลียมเหลวประกอบด้วยส่วนผสมของไฮโดรคาร์บอน 2 ชนิด คือ โพรเพนและบิวเทน ในอัตราส่วนเท่าใดก็ได้ หรืออาจจะเป็นโพรเพนบริสุทธิ์ 100% หรือบิวเทนบริสุทธิ์ 100% ก็ได้ สำหรับในประเทศไทย ก๊าซหุงต้มส่วนใหญ่ได้จากโรงแยกก๊าซธรรมชาติ โดยใช้อัตราส่วนผสมของโพรเพนและบิวเทนประมาณ 70:30 ซึ่งจะให้ค่าความร้อนที่สูง ทำให้ผู้ใช้ประหยัดเวลาและค่าเชื้อเพลิง ก๊าซปิโตรเลียมเหลวสามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงในการหุงต้ม ในครัวเรือน ในโรงงานอุตสาหกรรม และในยานพาหนะได้ เช่นเดียวกับก๊าซธรรมชาติที่สามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงในการผลิตกระแสไฟฟ้า ในโรงงานอุตสาหกรรม และในยานพาหนะ
เชื้อเพลิงเคมี.
เชื้อเพลิงเคมีคือวัสดุที่ให้พลังงานจากการกระตุ้นจากวัสดุที่อยู่โดยรอบ วิธีหนึ่งเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือกระบวนการออกซิเดชัน วัสดุเหล่านี้เป็นเชื้อเพลิงชนิดแรกที่มนุษย์ใช้ และยังคงเป็นเชื้อเพลิงประเภทหลักที่ใช้ในทุกวันนี้
เชื้อเพลิงชีวภาพ (biofuel) สามารถเป็นได้ทั้งของแข็ง ของเหลว หรือแก๊ส ประกอบขึ้นหรือแปรเปลี่ยนมาจากมวลชีวภาพ (biomass) มวลชีวภาพสามารถนำมาใช้ได้โดยตรงผ่านการให้ความร้อนหรือการส่งกำลัง ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "เชื้อเพลิงมวลชีวภาพ" (biomass fuel) เชื้อเพลิงชีวภาพสามารถผลิตขึ้นได้จากแหล่งคาร์บอนที่สามารถเติมเต็มได้อย่างรวดเร็วเช่นพืช พืชหลายชนิดและวัสดุที่ได้จากพืชถูกใช้สำหรับการผลิตเชื้อเพลิงชีวภาพในโรงงาน
เชื้อเพลิงที่มนุษย์ในยุคเริ่มแรกนักสันนิษฐานกันว่าเป็นไม้ โดยมีหลักฐานแสดงให้เห็นถึงการก่อไฟซึ่งใช้กันมาตั้งแต่ 1.5 ล้านปีก่อนพบที่ Swartkrans ประเทศแอฟริกาใต้ แต่ไม่รู้ว่าสปีชีส์ใดที่เป็นผู้ริเริ่มการใช้ไฟ เพราะทั้ง "Australopithecus" และ "Homo" ก็ถูกขุดพบในแหล่งดังกล่าว ไม้ก็ยังคงเป็นเชื้อเพลิงอย่างหนึ่งจนกระทั่งปัจจุบัน แม้ว่าแหล่งพลังงานอื่นๆ จะเข้ามาแทนที่ในหลายจุดประสงค์ ไม้มีความหนาแน่นของพลังงานประมาณ 10–20 เมกะจูลต่อกิโลกรัม
เมื่อเร็วๆ นี้ เชื้อเพลิงชีวภาพได้ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้กับยานยนต์ เช่นแก๊สโซฮอล์ เป็นต้น แต่ก็มีการโต้เถียงในวงกว้างเกี่ยวกับความเพียงพอของคาร์บอนที่มีอยู่ในเชื้อเพลิงชนิดนี้
เชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์.
เชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ (fossil fuel) คือสารไฮโดรคาร์บอน ซึ่งโดยหลักคือถ่านหินและปิโตรเลียม (ปิโตรเลียมเหลวหรือแก๊สธรรมชาติ) เกิดจากการแปรสภาพของซากพืชและสัตว์ ที่ทับถมกันในชั้นเปลือกโลกเป็นเวลานานหลายร้อยล้านปีภายใต้ความร้อนและความดัน
เชื้อเพลิงนิวเคลียร์.
หมายถึง วัสดุเชื้อเพลิงที่ใช้เป็นต้นกำเนิดพลังงานความร้อน ในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ซึ่งความร้อนที่ได้ เกิดจากปฏิกิริยาแตกตัว แล้วถ่ายเทความร้อนให้แก่น้ำระบายความร้อน เพื่อนำไปผลิตไฟฟ้า ดังได้กล่าวมาแล้ว เชื้อเพลิงนิวเคลียร์แตกต่างจากเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ (fossil fuel) ที่ใช้ในโรงไฟฟ้าพลังความร้อนทั่วไป ซึ่งใช้การเผาไหม้ของถ่านหิน ก๊าซ หรือน้ำมัน เป็นต้นกำเนิดพลังงานความร้อน
ชีวมวล
จุลชีพ
สัญลักษณ์ธาตุ
สัญลักษณ์ธาตุ เป็นสัญลักษณ์ที่ใช้แสดงอย่างย่อๆ ว่าธาตุนี้คือธาตุอะไร ใช้ในการเขียนสูตรของสารประกอบ
จอห์น ดาลตันเป็นผู้ริเริ่มให้ใช้ภาพแทนสัญลักษณ์ของธาตุ เช่น ไฮโดรเจนใช้รูปวงกลมมีจุดอยู่ตรงกลาง คาร์บอนใช้รูปวงกลมทึบ เป็นต้น
ยุคถัดมา.
เมื่อธาตุมีจำนวนมากขึ้น การใช้ภาพจึงไม่เหมาะสม โจนส์ จาคอบ เบอร์ซีเลียสจึงเสนอให้ใช้ตัวอักษร โดยใช้ตัวอักษรขึ้นต้นชื่อธาตุในภาษาอังกฤษ หรือภาษาละติน ถ้าซ้ำกันให้ใช้ตัวอักษรตัวใดตัวหนึ่งในชื่อธาตุนั้น
อัคนี
ไบรอัน ร็อบสัน
ไบรอัน ร็อบสัน  อดีตนักฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และทีมชาติอังกฤษ เคยทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนในหลายสโมสรฟุตบอลของอังกฤษ เช่น มิดเดิลสโบรซ์ เคยเป็นผู้จัดการทีมชาติไทยระหว่างเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009-มิถุนายน ค.ศ. 2011
ไบรอัน ร็อบสัน เกิดวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1957 ที่เชสเตอร์-เล-สตรีท เคาน์ตี เดอร์แอม ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรคนที่ 2 จากบุตรทั้งหมด 4 คน ของ ไบรอัน และ เมารีน ร็อบสัน โดยน้องชายร็อบสันอีก 2 คน ก็ล้วนแต่เป็นนักฟุตบอลทั้งคู่
ร็อบสันเริ่มต้นการเป็นนักฟุตบอลอาชีพ จากการเล่นในทีมระดับท้องถิ่นชื่อ คลับ สเกาต์ ก่อนที่จะเข้าไปศึกษาต่อระดับชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียน เบอร์เลย์ เซาธ์ เซคันดารี โมเดิร์น และต่อมาได้เข้าเรียนที่โรงเรียน ลอร์ด ลอว์สัน ออฟ เบียมิช คอมพรีเฮนซีม ซึ่งร็อบสันได้ลงแข่งขันกรีฑาและฟุตบอล
ร็อบสันได้ทดสอบฝีเท้ากับหลายสโมสร เช่น เบิร์นลีย์, โคเวนทรี ซิตี้, เชฟฟิลด์ เว้นส์เดย์, นิวคาสเซิล และ เวสต์บรอมวิช อัลเบียน
ร็อบสันสำเร็จการศึกษาขั้นสุดท้ายของนักเรียน เมื่ออายุ 15 ปี ในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1972 และได้รับข้อเสนอจาก เวสต์บรอมวิช อัลเบียน ให้เข้าเป็นนักฟุตบอลฝึกหัด จากนั้นระหว่างปี ค.ศ. 1974 - ค.ศ. 1981 ร็อบสันก็เข้าสู่ทีมชุดใหญ่ของเวสต์บรอมวิช อัลเบียน หลังจากนั้น ร็อบสัน ย้ายไปเล่นให้กับ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ระหว่างปี ค.ศ. 1981 - ค.ศ. 1994
ช่วงปลายชีวิตการเป็นนักฟุตบอล ร็อบสันย้ายไปเล่นให้กับ มิดเดิลสโบรช์ ระหว่างปี ค.ศ. 1994 - ค.ศ. 1991 หลังจากนั้นก็แขวนสตั๊ดไปและผันตัวมาทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอล
ในระดับทีมชาติ ร็อบสันติดทีมชาติอังกฤษเป็นครั้งแรก ในการเล่นในทีมชาติเยาวชนชุดอายุต่ำกว่า 21 ปี ในปี ค.ศ. 1979 - ค.ศ. 1980 รวมถึงได้เล่นในทีมชาติชุดสำรอง ในปี ค.ศ. 1979 - ค.ศ. 1990 ก่อนที่เข้าสู่ทีมชุดใหญ่ในปี ค.ศ. 1980 - ค.ศ. 1991
ไบรอัน ร็อบสัน เข้ามาสู่การเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติไทย ในช่วงกลางปี ค.ศ. 2009 ท่ามกลางการคาดหวังจากแฟนฟุตบอลทั่วประเทศ แต่ปรากฏว่ากลับทำผลงานได้ย่ำแย่มาก ทั้งการพาทีมตกรอบการแข่งขัน เอเชียนคัพ 2011 รอบคัดเลือก และการพาทีมตกรอบแบ่งกลุ่มของศึก เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2010 ซึ่งช่วงนั้นถือเป็นยุคมืดของทีมชาติไทยอย่างแท้จริง ทำให้ถูกปลดออกจากการทำหน้าที่ไปเมื่อกลางปี ค.ศ. 2011 ซึ่งในระหว่างนั้นมีข่าวว่าป่วยเป็นโรคมะเร็งในลำคออีกด้วย
ต่างคนต่างจ่าย
ต่างคนต่างจ่าย  เป็นสำนวนสแลงที่หมายความว่าทุกคนที่มีส่วนร่วมต้องจ่ายค่าใช้จ่ายของตนเอง แทนที่จะให้ผู้ใดผู้หนึ่งจ่ายสำหรับผู้อื่น
มารยาท.
ต่างคนต่างจ่ายเป็นมารยาททางสังคม (etiquette) ที่ละเอียดอ่อน ในบางสถานะการณ์ก็เป็นที่ยอมรับเช่นในกรณีของผู้ที่รู้จักกันเพียงผิวเผิน หรือ ผู้ที่มีฐานะไม่ไคร่ดีนัก แต่อาจจะถือว่าไม่สุภาพในกรณีบางอย่างเช่นการเดท หรือ การเลี้ยงอาหารที่เกี่ยวกับธุรกิจ
ตามธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันในสมัยโบราณฝ่ายชายมักจะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย ซึ่งก็ยังคงนิยมปฏิบัติกันในทุกวันนี้ แต่ก็ไม่แน่นอนเสมอไป