pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
และมีระดับเทสโทสเตอโรนน้อยกว่า 11 nmol/l (3.2 ng/ml)
ชายบางคนจะมีอาการแต่มีระดับเทสโทสเตอโรนปกติ ชายบางคนมีระดับเทสโทสเตอโรนต่ำแต่ไม่มีอาการ
โดยเหตุผลยังไม่ชัดเจน
อาการหลายอย่างเหล่านี้อาจมาจาก "วิกฤติการณ์ชีวิตวัยกลางคน" (midlife crisis) หรืออาจมาจากวิถีการดำเนินชีวิตระยะยาวที่ไม่ถูกสุขภาพ (เช่น การสูบบุหรี่ การดื่มสุราเกินควร การทานมากเกิน การไม่ออกกำลังกาย) และอาจแก้ไขได้ดีกว่าโดยเปลี่ยนการดำเนินชีวิต การบำบัดทางจิต หรือยาแก้ซึมเศร้า
ถ้าบุคคลมีอาการของภาวะนี้ แพทย์ก็จะวัดระดับเทสโทสเตอโรนในเลือดตอนเช้าอย่างน้อย 2 วัน
การวัดค่าแบบ immunoassays
สามัญกว่า แต่แมสสเปกโตรเมทรี (mass spectrometry)
จะแม่นยำกว่าและเริ่มมีใช้อย่างกว้างขวาง
ความหมายของค่าวัดจะต่างกันขึ้นอยู่กับปัจจัยมากมายที่มีผลต่อการผลิตเทสโทสเตอโรนและการขนส่งในเลือด
ส่วนความเข้มข้นลดลงของโปรตีนสามารถเกิดเมื่ออ้วน มีโรคเบาหวาน มีภาวะขาดฮอร์โมนไทรอยด์ มีโรคตับ หรือใช้ฮอร์โมนกลูโคคอร์ติคอยด์หรือแอนโดนเจนหรือ progestin
เนื่องจากความยากบวกค่าใช้จ่ายในการทดสอบ และผลที่คลุมเครือ จึงไม่แนะนำการตรวจคัดกรอง
แม้โดยปี 2016 จะมีการทดสอบทางคลินิกที่ได้พัฒนาขึ้น แต่ความจำเพาะก็ต่ำเกินกว่าที่จะมีประโยชน์ทางคลินิก
ระดับเทสโทสเตอโรนมีหลักฐานว่า จะลดตามอายุประมาณ 1% ต่อปีทั้งในชายหญิงหลังจากถึงวัยหนึ่ง ๆ
แต่เหตุก็ยังไม่ชัดเจน
องค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) กล่าวในปี 2015 ว่า ทั้งผลดีและความปลอดภัยของเทสโทสเตอโรนเพื่อรักษาชายสูงอายุที่มีระดับเทสโทสเตอโรนต่ำยังไม่ชัดเจน
การรักษาด้วยการให้เทสโทสเตอโรนแทน ควรเริ่มต่อเมื่อได้ยืนยันระดับที่ต่ำแล้ว
แต่แม้ในสหรัฐอเมริกา การยืนยันก่อนให้ยาก็ไม่ได้ทำในกรณีคนไข้ 25% โดยปี 2015
ในระหว่างการรักษา แพทย์ควรสอดส่องระดับเทสโทสเตอโรน
ผลไม่พึงประสงค์ของการให้เทสโทสเตอโรน รวมปัญหาทางหัวใจหลอดเลือด (รวมทั้งโรคหลอดเลือดสมองและหัวใจล้มเหลว) และแม้ถึงความตาย โดยเฉพาะสำหรับชายอายุเกิน 65 ปี และชายที่มีปัญหาหัวใจมาก่อน
ปัญหาหัวใจหลอดเลือดเนื่องกับการรักษาด้วยเทสโทสเตอโรนทำให้ FDA ในปี 2015 เริ่มบังคับให้มีป้ายแสดงคำเตือนของความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นต่อโรคหลอดเลือดสมองและหัวใจล้มเหลว
อย่างไรก็ดี ข้อมูลที่มีก็ยังผสมผเส ดังนั้น องค์กรยายุโรป (EMA) สมาคมแพทย์วิทยาต่อมไร้ท่ออเมริกัน และวิทยาลัยวิทยาต่อมไร้ท่ออเมริกัน ล้วนกล่าวว่า ไม่มีหลักฐานชัดเจนที่แสดงว่า การรักษาด้วยเทสโทสเตอโรนเพิ่มหรือลดความเสี่ยงโรคหลอดเลือดหัวใจ
ผลไม่พึงประสงค์ที่สำคัญอื่น ๆ รวมทั้งเร่งการเติบโตของมะเร็งต่อมลูกหมากที่มีมาก่อน
ฮีมาโทคริตสูงขึ้น ซึ่งอาจต้องเจาะหลอดเลือดดำเพื่อรักษา
และอาการหยุดหายใจเมื่อนอน (sleep apnea) ที่แย่ลง
ผลไม่พึงประสงค์ที่ไม่ค่อยรุนแรงอาจรวมการเกิดสิว ผิวมัน ผมร่วงผมบาง
ซึ่งอาจป้องกันด้วยยากลุ่ม 5-alpha reductase inhibitor ซึ่งปกติใช้รักษาการเจริญเกินของต่อมลูกหมาก รวมยาเช่น finasteride และ dutasteride
เทสโทสเตอโรนที่ให้อาจเป็นเหตุยับยั้งการสร้างสเปิร์ม ทำให้เป็นหมันที่ฟื้นคืนได้ในบางกรณี
โดยปี 2015 หลักฐานยังไม่ชัดเจนว่า การรักษาด้วยเทสโทสเตอโรนสามารถช่วยองคชาตไม่แข็งตัวเมื่อมีเพศสัมพันธ์ (erectile dysfunction) ในชายที่มีภาวะนี้หรือไม่
แต่ก็ดูเหมือนว่า มีประโยชน์แก่ชายผู้มีภาวะนี้ที่อ่อนแอ (frailty)
การระบาดของภาวะไม่ชัดเจน
ชาย 20% ในวัยช่วง 60 ปี และ 30% ในช่วง 70 ปี มีเทสโทสเตอโรนต่ำ
ชาย 5% ระหว่างอายุ 70-79 ปี มีทั้งเทสโทสเตอโรนต่ำและมีอาการ และดังนั้น จึงวินิจฉัยว่ามีภาวะนี้
องค์กรบริการสุขภาพแห่งชาติ (NHS) ของสหราชอาณาจักรกล่าวว่า เป็นภาวะที่มีน้อย
มีรายงานถึงผลของระดับเทสโทสเตอโรนต่ำ
ในปี 1944 นักวิชาการคู่หนึ่งระบุอาการที่พวกเขาตั้งชื่อว่า "male climacteric" ซึ่งรวมความต้องการและสมรรถภาพทางเพศที่ลดลง ความกระวนกระวาย ความซึมเศร้า ความจำแย่ลง ไม่มีสมาธิ ล้า นอนไม่หลับ อาการหน้าแดง/ตัวแดง (hot flush) และเหงื่อออก
นักวิชาการได้พบว่า คนไข้มีในระดับต่ำกว่าปกติ และอาการจะลดลงอย่างสำคัญเมื่อให้เทสโทสเตอโรน
ความสนใจของบุคคลทั่วไปเกี่ยวกับ "andropause" ได้เชื้อเพลิงจากหนังสือ "Male Menopause" ของผู้ไม่ใช่นักวิชาการในปี 1998
ตามความเห็นของผู้เขียน andropause เป็นการเปลี่ยนชีวิตของชายวัยกลางคน ซึ่งมีแง่มุมด้านฮอร์โมน ร่างกาย จิตใจ ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล สังคม เพศ กับจิตวิญญาณ
ผู้เขียนอ้างว่า นี่เกิดขึ้นในชายทุกคน อาจเกิดเร็วแม้ในระหว่าง 45-50 ปี แต่สำหรับชายบางคน จะเกิดอย่างน่าทึ่งหลังจากวัย 70 ปี โดยประสบการณ์ของหญิงและของชายจะคล้ายกันเป็นบางส่วน
การใช้คำว่า andropause โดยหมายเป็นคำขนานกับคำว่า menopause เป็นเรื่องที่แพทย์ไม่ยอมรับ
บทความบรรณาธิการปี 2015 ของ "วารสารสังเคมเวชศาสตร์ผู้สูงอายุอเมริกัน" กล่าวว่า อาศัยความไม่ชัดเจนของเกณฑ์วินิจฉัย
ความกดดันและการโฆษณาจากบริษัทยาที่ขายเทสโทสเตอโรนและ human growth hormone
และการขายผลิตภัณฑ์อาหารเสริมที่ขายยากระตุ้นต่าง ๆ ให้ชายสูงอายุ
ภาวะนี้ได้การวินิจฉัยและรักษามากเกินไป
และยังให้ข้อสังเกตว่า ในสหรัฐ "การขายเทสโทสเตอโรนเพิ่มจาก 324 ล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณ 4,300 ล้านบาท) ในปี 2002 เป็น 2,000 ล้านเหรียญ (62,141 ล้านบาท) ในปี 2012 และจำนวนขนาดยาที่ใช้รักษาเพิ่มจาก 100 ล้านชุดในปี 2007 ไปเป็น 500 ล้านชุดในปี 2012 โดยยังไม่รวมแหล่งอื่น ๆ รวมทั้งเภสัชปรุงยา (compounding pharmacies) อินเทอร์เน็ต และที่ขายให้คนไข้โดยตรง"
โดยปี 2016 ยังจำเป็นต้องมีงานวิจัยเพิ่มเพื่อหาวิธีวัดเทสโทสเตอโรนที่ดีกว่า เพื่อให้ความเข้าใจที่ดีกว่าเกี่ยวกับค่าวัดที่พบในบุคคลต่าง ๆ ให้เข้าใจว่าทำไมบางคนที่มีระดับเทสโทสเตอโรนต่ำแต่ไม่มีอาการ และทำไมบางคนที่มีระดับปกติจึงมีอาการ
งานวิจัยยังจำเป็นต้องเข้าใจเพิ่มเรื่องความเสี่ยงต่อหัวใจหลอดเลือดเมื่อรักษาโดยให้เทสโทสเตอโรนแทนสำหรับชายสูงอายุ
มีความสัมพันธ์ระหว่างภาวะนี้กับความเสี่ยงต่อโรคอัลไซเมอร์ จึงมีงานศึกษาทางคลินิกขนาดเล็กเพื่อป้องกันโรคอัลไซเมอร์สำหรับชายที่มีภาวะนี้
แต่โดยปี 2009 ผลก็ยังสรุปไม่ได้
Late-onset hypogonadism
ต่อมบ่งเพศทำงานพร่องแบบเริ่มต้นทีหลัง
เทสโทสเตอโรนน้อยเกินแบบเริ่มต้นทีหลัง
เทสโทสเตอโรนพร่องแบบเริ่มต้นทีหลัง
ภาวะเทสโทสเตอโรนต่ำเกินแบบเริ่มต้นทีหลัง
ภาวะเทสโทสเตอโรนพร่องแบบเริ่มต้นทีหลัง
อะระกะวะ (โตเกียว)
ชิโยะดะ (โตเกียว)
สถานีรถไฟชินะงะวะ
สายยะมะโนะเตะ
คาบสมุทรมิอุระ
บทวันทามารีย์
สมมติฐานทางสัญญาณสองทาง
คิโนซีเลียม
คิโนซีเลียม  เป็นซีเลียชนิดพิเศษที่ยอดของเซลล์ขนในเยื่อรับความรู้สึกของหูชั้นในของสัตว์มีกระดูกสันหลัง
กายวิภาคในมนุษย์.
คิโนซีเลียมพบอยู่ที่ผิวส่วนยอดของเซลล์ขน และมีบทบาททั้งในกำเนิดสัณฐานของมัดขนและในการถ่ายโอนแรงกลเป็นกระแสประสาท (mechanotransduction)
แรงสั่น (ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหวหรือคลื่นเสียง) จะเบนมัดขน มีผลเป็นการลดขั้ว (depolarization) หรือการเพิ่มขั้ว (hyperpolarization) ของเซลล์ขน
โดยทั้งสองจะมีผลเป็นการถ่ายโอนสัญญาณคือมีการหลั่งสารสื่อประสาท
กำเนิดสัณฐานของมัดขน.
เซลล์ขนแต่ละตัวจะมีคิโนซิลเลียมอันเดียวที่มีองค์ประกอบเป็นไมโครทิวบูล
ก่อนกำเนิดสัณฐาน (morphogenesis) ของมัดขน คิโนซิลเลียมจะอยู่ที่ตรงกลางผิวส่วนยอดของเซลล์ขนโดยล้อมรอบด้วยไมโครวิลไลระหว่าง 20-300 อัน
ในระหว่างกำเนิดสัณฐาน คิโนซิลเลียมจะย้ายไปอยู่ที่ขอบเซลล์โดยเป็นตัวกำหนดทิศทางของมัดขน
เพราะเมื่อคิโนซิลเลียมย้ายที่ ไมโครวิลไลที่อยู่ล้อมรอบก็จะเริ่มยาวขึ้นกลายเป็นขน stereocilia ที่มีองค์ประกอบเป็นใยโปรตีน actin
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำนวนมาก คิโนซีเลียมจะฝ่อเมื่อมัดขนเจริญเต็มที่แล้ว
การเคลื่อนไหวของมัดขนโดยเป็นผลจากการไหลของน้ำ endolymph
จะทำให้ช่องโพแทสเซียมบน stereocilia เปิด
โดยเป็นผลจากแรงดึงของ stereocilia ต่อ stereocilia ที่อยู่ติดกันผ่านใยเชื่อมปลายที่ยึด stereocilia เข้าด้วยกัน (ปกติยึดเป็นลำดับคือจากเซลล์ยาวสุดต่อ ๆ ไปยังเซลล์สั้นสุด) ซึ่งมีผลลดขั้วเซลล์ขน
รูปแบบการลดขั้วเช่นนี้ไม่ควรสบสนกับการลดขั้วที่สามัญกว่านี้ ซึ่งรวมการไหลของไอออน Na+ เข้าเซลล์ในขณะที่ช่องโพแทสเซียมยังคงปิด
องค์ประกอบของน้ำ endolymph จะคล้ายกับน้ำในเซลล์ (คือมี K+ มากกว่า และ Na+ น้อยกว่า) มากกว่าเมื่อเทียบกับน้ำคู่กันคือ perilymph ซึ่งคล้ายกับน้ำสมองร่วมไขสันหลัง (คือมี Na+ มากกว่า และมี K+ น้อยกว่า)
การลดขั้วจะเปิดช่องแคลเซียมที่เปิดปิดด้วยศักย์ไฟฟ้า (voltage gated calcium channel)
การไหลเข้าของเแคลเซียมก็จะจุดชนวนให้เซลล์ปล่อยสารสื่อประสาทแบบเร้าจากถุงเล็กในเซลล์เข้าไปในไซแนปส์
ต่อจากนั้น นิวไรต์หลังไซแนปส์ก็จะส่งศักยะงานไปยังปมประสาท Scarpa's ganglion
ระบบการทรงตัว.
ในระบบการทรงตัวของหูชั้นใน มีคิโนซีเลียมทั้งใน crista ampullaris ของหลอดกึ่งวงกลมและในเยื่อรับความรู้สึกของ utricle และ saccule
เป็นซีเลียยาวสุดบนเซลล์ขนโดยอยู่ข้าง ๆ ขน stereocilia อีก 40-70 อัน
เมื่อร่างกายเคลื่อนไหว เซลล์ขนจะลดขั้วเมื่อ sterocilia เบนไปทางคิโนซีเลียม
การลดขั้วของเซลล์ขนก็จะเป็นเหตุให้หลั่งสารสื่อประสาท และการเพิ่มความถี่การยิงสัญญาณประสาทในเส้นประสาทสมองที่ 8
เทียบกับเมื่อ sterocilia เบนออกจากคิโนซีเลียม ซึ่งทำให้เซลล์เพิ่มขั้วและลดการหลั่งสารสื่อประสาท ซึ่งลดความถี่การยิงสัญญาณของเส้นประสาทสมอง
กายวิภาคในปลาและกบ.
ผิวส่วนยอดของเซลล์ขนที่รับความรู้สึกในปลา ปกติจะมี stereocilia เป็นจำนวนมาก และมีคิโนซีเลียมที่ยาวกว่ามากเส้นหนึ่ง
การเบนของ stereocilia ไปยังหรือจากคิโนซีเลียมจะเพิ่มหรือลดการยิงสัญญาณของเซลล์ประสาทรับความรู้สึกที่มีปลายอยู่ที่ผิวเซลล์ขนส่วนฐาน
เซลล์ขนของปลาและกบบางชนิดใช้ตรวจจับการเคลื่อนไหวของน้ำที่อยู่รอบ ๆ ตัว
โดยเซลล์ขนจะฝังอยู่ในส่วนยื่นคล้ายวุ้นที่เรียกว่า cupula
ดังนั้น จึงไม่เห็นและไม่ปรากฏบนผิวหนังของปลาและกบ
คิโนซิเลียม
คิโนซีเลีย
คิโนซิเลีย
Kinocilium
Kinocilia
หลอดกึ่งวงกลม
เป็นท่อกึ่งวงกลม 3 ท่อที่เชื่อมต่อกันภายในหูชั้นในแต่ละข้าง
ระบบหลอดกึ่งวงกลมตรวจจับการเคลื่อนไหวแบบหมุนไม่ว่าจะเป็นแบบเคลื่อนไหวเอง หรือการเคลื่อนไหวเนื่องจากปัจจัยภายนอก เป็นส่วนของระบบการทรงตัว โดยมีหลอดกึ่งวงกลม (semicircular canal) เป็นองค์ประกอบหลัก
หลอดกึ่งวงกลมเป็นองค์ประกอบของกระดูกห้องหูชั้นใน (bony labyrinth)
ที่สุดด้านหนึ่งของหลอดเป็นถุงพองที่เรียกว่า กระเปาะกระดูก (osseous ampulla) ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่าหลอดเองเกินสองเท่า
กระเปาะแต่ละอันจะมีสันกระเปาะ (crista ampullaris) ซึ่งประกอบด้วยถุงหุ้ม/แคปซูลคล้ายวุ้นที่เรียกว่า cupula และเซลล์ขนพร้อมกับเซลล์ค้ำจุนจำนวนหนึ่ง โดยเซลล์ขนแต่ละเซลล์จะมีขนแบบ stereocilia หลายเส้นและ kinocilium หนึ่งเส้นฝังอยู่ใน cupula
หลอดแนวนอนจะตรวจจับความเร่งเชิงมุมเมื่อหมุนศีรษะ และหลอดหน้าและหลอดหลัง (ซึ่งรวมกันบางครั้งเรียกว่าหลอดแนวตั้ง) จะตรวจจับการขยับศีรษะในแนวตั้งไม่ว่าจะเป็นด้านขึ้นหรือลง
เมื่อศีรษะเปลี่ยนตำแหน่ง ของเหลวคือ endolymph ที่เต็มอยู่ในหลอดจะล้าหลังเพราะความเฉื่อย แล้วดันที่ cupula ซึ่งเบนขนของเซลล์ขน
เซลล์ขนก็จะส่งกระแสประสาทไปยังสมองว่า กำลังเกิดความเร่ง
แต่ถ้าการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างต่อเนื่อง ในที่สุด endolymph ก็จะตามหลอดทัน แล้วการกระตุ้นเซลล์ขนก็จะหยุดลง
ส่วนสุดของท่อจะเปิดเข้าไปในโพรงหูในบรรดาช่อง 5 ช่อง โดยมีช่องร่วมกันช่องหนึ่งระหว่างท่อ 2 ท่อ และเป็นโพรงที่เชื่อมกับ utricle
ในสปีชีส์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต่าง ๆ ขนาดของหลอดกึ่งวงกลมจะสัมพันธ์กับการเคลื่อนไหวของสัตว์
หลอดกึ่งวงกลมแนวนอน.
หลอดกึ่งวงกลมแนวนอน (horizontal) หรือ หลอดกึ่งวงกลมด้านข้าง (lateral) เป็นท่อสั้นสุดในบรรดาท่อ 3 ท่อในระบบการทรงตัว
ของเหลวในหลอดจะเคลื่อนตามการหมุนศีรษะรอบแกนตั้ง (คือ คอ) คือหมุนในระนาบตามขวาง (transverse plane)
ตัวอย่างก็คือ หมุนศีรษะมองซ้ายมองขวาก่อนจะข้ามถนน
เป็นท่อยาวประมาณ 12-15 มม. และโค้งไปตามแนวนอนไปทางด้านหลังและด้านข้าง
ท่อกึ่งวงกลมแต่ละท่อจะตั้งฉากกับท่อทั้งสองที่เหลือ
ส่วนสุดที่เป็นกระเปาะ (ampulla) ของมันอยู่ที่มุมบนส่วนข้าง (lateral) ของโพรงหู (vestibule) เหนือช่องรูปไข่เล็กน้อย เป็นจุดที่มันเปิดเป็นช่องใกล้ ๆ กับส่วนสุดที่เป็นกระเปาะของหลอดด้านบน
ส่วนสุดอีกข้างหนึ่งของหลอดเปิดเป็นช่องที่ด้านบนส่วนหลังของโพรงหู
หลอดด้านข้างของหูหนึ่งแทบจะอยู่ในระนาบเดียวกันกับของหูอีกข้างหนึ่ง
เทียบกับหลอดด้านบนของหูหนึ่ง ที่แทบจะอยู่ในระนาบเดียวกันกับหลอดด้านล่างของอีกข้างหนึ่ง
หลอดกึ่งวงกลมด้านบน.
หลอดกึ่งวงกลมด้านหน้า (anterior) หรือ หลอดกึ่งวงกลมด้านบน (superior) เป็นส่วนของระบบการทรงตัวที่ตรวจจับการหมุนศีรษะรอบแกนส่วนข้าง (lateral axis) หรือกล่าวอีกอย่างก็คือ การหมุนในระนาบแบ่งซ้ายขวา (sagittal)
ยกตัวอย่างเช่น เมื่อผงกศีรษะ
หลอดยาวประมาณ 15-20 มม. โค้งขึ้นไปในแนวตั้ง และตั้งขวางแกนยาวของกระดูก petrous part of the temporal bone โดยจะโค้งเป็นวงกลมที่ผิวด้านหน้าของกระดูก
เป็นรูปวงกลมเต็ม 2/3
ส่วนสุดด้านข้าง (lateral) มีกระเปาะ โดยเปิดเข้าไปในส่วนบนของโพรงหู
ส่วนสุดอีกด้านรวมเข้ากับส่วนบนของหลอดด้านล่างกลายเป็น crus commune ซึ่งเปิดเข้าไปที่ด้านบนส่วนใน (medial) ของโพรงหู
หลอดกึ่งวงกลมด้านล่าง.
หลอดกึ่งวงกลมด้านหลัง (posterior) หรือ หลอดกึ่งวงกลมด้านล่าง (inferior) เป็นส่วนของกระดูกห้องหูชั้นใน เป็นส่วนของระบบการทรงตัว ที่ตรวจจับการหมุนศีรษะรอบแกนซ้ายขวา หรือกล่าวอีกอย่างในระนาบแบ่งหน้าหลัง (coronal)
ยกตัวอย่างเช่น เมื่อขยับศีรษะไปแตะกับไหล่ หรือเมื่อตีลังกาแบบล้อเกวียน
มันโค้งขึ้นด้านบนไปทางด้านหลัง โดยเกือบขนานกับผิวด้านหลังของกระดูก Petrous part of the temporal bone
และท่อ vestibular aqueduct จะอยู่ติดกับส่วนด้านใน (medial) ของมัน
มันเป็นท่อยาวสุดในบรรดา 3 ท่อ คือยาว 18-22 มม.
ส่วนสุดด้านล่างที่เป็นกระเปาะจะเปิดเข้าไปในส่วนล่างข้างหลังของโพรงหู ส่วนสุดด้านบนเปิดเข้าไปใน crus commune
งานศึกษาปี 2009 แสดงบทบาทวิกฤตของยีน/โปรตีน BMP 2b (bone morphogenetic protein 2) ในระยะหลังของการเกิดสัณฐาน (morphogenesis) ของหลอดครึ่งวงกลมในหูชั้นในของปลาม้าลาย
โดยคาดว่า บทบาทเช่นนี้น่าจะสงวนข้ามสปีชีส์สัตว์มีกระดูกสันหลังต่าง ๆ
หลอดครึ่งวงกลมให้ข้อมูลความรู้สึกเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวแบบหมุน
ซึ่งเหมือนกับแกนหลักที่ใช้ในการบินรวมทั้งความลาดเอียง/ความก้มเงย (pitch) ความเอียงข้าง/การหมุน (roll) และความหันเห (yaw)
ท่อแต่ละท่อเต็มไปด้วยน้ำที่เรียกว่า endolymph โดยมีหน่วยตรวจับความเคลื่อนไหวภายในน้ำนี้
คือที่ปลายทั้งสองของแต่ละท่อ กระดูกของท่อจะขยายออกเปิดเข้าเชื่อมกับ utricle โดยมีถุงพองที่ปลายด้านหนึ่งซึ่งเรียกว่า osseous ampullae (กระเปาะกระดูก)
ภายในกระเปาะ จะมีเนินเซลล์ขนพร้อมกับเซลล์ค้ำจุนที่เรียนกว่า crista ampullaris (สันกระเปาะ)
เซลล์ขนจะมีส่วนยื่น (คือขน) จากไซโทพลาซึมไปยังผิวส่วนยอดที่เรียกว่า stereocilia ซึ่งฝังอยู่ในโครงสร้างคล้ายวุ้นที่เรียกว่า cupula
เมื่อศีรษะหมุน ท่อก็จะหมุนด้วย แต่น้ำ endolymph จะล้าหลังเพราะความเฉื่อย
ซึ่งเบน cupula และงอ stereocilia ที่อยู่ภายใน
การงอ stereocilia จะเปลี่ยนการส่งกระแสประสาทไปยังสมอง
แต่หลังจาก 25-30 วินาทีที่การเคลื่อนไหวคงตัว น้ำก็จะปรับตามหลอดทัน ดังนั้น จึงยุติการเบน cupula ทำให้ไม่รู้สึกถึงแรงเร่งอีกต่อไป
ความโน้มถ่วงจำเพาะ (specific gravity) ของ cupula จะเท่า ๆ กับน้ำ endolymph ที่อยู่รอบ ๆ
ดังนั้น แรงโน้มถ่วงจึงไม่มีผลกับมัน ไม่เหมือนกับ otolithic membrane ของ utricle และ saccule
แต่เหมือนกับเซลล์ขนที่ macula ใน utricle และ saccule เซลล์ขนที่สันกระเปาะก็จะลดขั้วเหมือนกันเมื่อ stereocilia เบนไปทางขนยาวสุดคือคิโนซิเลียม
ส่วนการเบนไปในทิศตรงกันข้ามจะทำให้เซลล์เพิ่มขั้ว เป็นการยับยั้งการส่งกระแสประสาท
ในหลอดด้านข้าง การไหลของ endolymph เข้าไปในกระเปาะ (จากส่วนต่อกับ utricle) จะเร้าเซลล์ขน เทียบกับหลอดด้านหน้าและหลัง ซึ่งการไหลออกจากกระเปาะ (เข้าไปในส่วนต่อกับ utricle) จะเป็นการเร้าเซลล์ขน
ในการบิน การปรับตัวได้ของน้ำเป็นเหตุส่วนหนึ่งของการแปลสิ่งเร้าผิดที่เรียกว่า "the leans" (การเอียง) ที่นักบินมักประสบ
ถ้านักบินยังเลี้ยวเท่า ๆ กันต่อไปเรื่อย ๆ น้ำในที่สุดก็จะตามหลอดทันแล้วยุติการเบน cupula
ทำให้รู้สึกเหมือนกับเครื่องบินไม่ได้เลี้ยวอีกต่อไป
เพื่อตอบสนองชดเชยต่อความรู้สึกที่เป็นการแปลสิ่งเร้าผิดเช่นนี้ นักบินบ่อยครั้งจะเอียงตัวไปในทิศที่ตอนแรกเลี้ยว
แต่ก็มีการตอบสนองที่เป็นอันตรายยิ่งกว่านี่ที่เรียกว่า graveyard spiral (การเลี้ยวเป็นก้นหอยสู่สุสาน)
เพราะแทนการเอียงตัวไปในทิศที่ตอนแรกเลี้ยว นักบินอาจจะทำการเลี้ยวเครื่องบินต่อไปอีก
ซึ่งถ้าทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เครื่องบินก็จะบินต่ำลงเรื่อย ๆ แล้วในที่สุดจะตกถึงพื้น
นักสรีรวิทยาชาวฝรั่งเศส (Jean Pierre Flourens เป็นผู้พิสูจน์เป็นคนแรกว่า ใจอยู่ที่สมอง ไม่ใช่ที่หัวใจ) ได้ทำลายหลอดกึ่งวงกลมแนวนอนของนกพิราบ แล้วได้สังเกตว่า นกจะบินเป็นวงกลมต่อไปเรื่อย ๆ ซึ่งเป็นการแสดงหน้าที่ของหลอด
Semicircular canals
Semicircular ducts
ท่อกึ่งวงกลม
หลอดครึ่งวงกลม
ท่อครึ่งวงกลม
Semicircular canal
Semicircular duct
Canalis semicircularis
Lateral semicircular canal
Horizontal semicircular canal
Anterior semicircular canal
Superior semicircular canal
Posterior semicircular canal
Inferior semicircular canal
กระดูกห้องหูชั้นใน
เป็นกำแพงกระดูกแข็งกั้นรอบหูชั้นในที่อยู่ในส่วน petrous ของกระดูกขมับ
โดยมีส่วนสามส่วนคือ โพรงหน้า (vestibule) ที่อยู่ตรงกลาง หลอดกึ่งวงกลมที่อยู่ด้านบนหลัง และคอเคลียที่อยู่ด้านหน้า
ซึ่งล้วนเป็นช่องในกระดูกบุด้วยเยื่อหุ้มกระดูก (periosteum)
และบรรจุด้วยน้ำใส ๆ ที่เรียกว่า perilymph ซึ่งล้อมเยื่อห้องหูชั้นใน (membranous labyrinth) ที่อยู่ภายในและเต็มไปด้วยน้ำอีกอย่างคือ endolymph
เยื่อห้องหูชั้นในเป็นส่วนที่มีโครงสร้างรับความรู้สึกของระบบการได้ยินคือคอเคลีย และของระบบการทรงตัว คือหลอดกึ่งวงกลม utricle และ saccule
ในระบบการจำแนกกระดูกแตกอย่างหนึ่ง การพบกระดูกขมับแตกที่กระดูกห้องหูชั้นในด้วยเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ สามารถพยากรณ์ภาวะแทรกซ้อนรวมทั้งปัญหาเส้นประสาทเฟเชียล, การเสียการได้ยินเนื่องจากประสาทรับความรู้สึก (sensorineural deafness) และน้ำสมองร่วมไขสันหลังไหลจากหู (cerebrospinal fluid otorrhea)
ในภาพเอกซเรย์ กระดูกห้องหูชั้นในจะปรากฏเป็นส่วนทึบสุดของกระดูกขมับ
Bony labyrinth
Labyrinthus osseus
ห้องหูชั้นในส่วนกระดูก
แคปซูลหู
Otic capsule
อะบิโกะ
เยื่อห้องหูชั้นใน
เป็นหลอดและช่องที่เต็มไปด้วยน้ำ endolymph ซึ่งมีอวัยวะรับความรู้สึกสำหรับการทรงตัวและการได้ยิน
เพราะเยื่ออยู่ภายในกระดูกห้องหูชั้นในก็จึงมีรูปร่างทั่ว ๆ ไปคล้ายกับกระดูก
แต่มันก็เล็กกว่าพอสมควร และแยกออกจากกระดูกโดยส่วนหนึ่งด้วยน้ำที่อยู่ในระหว่างคือ perilymph
แม้มีบางส่วนซึ่งติดกับกระดูกที่เป็นกำแพง
เยื่อห้องหูชั้นในเต็มไปด้วยน้ำที่เรียกว่า endolymph
และกำแพงของเยื่อจะบุด้วยใยประสาทจากเส้นประสาทคอเคลีย ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งในสองสาขาของ vestibulocochlear nerve
โดยอีกสาขาหนึ่งก็คือ vestibular nerve
ภายในโพรงหน้า (vestibule) ของห้องกระดูก เยื่อจะไม่คงอยู่ในรูปของกระดูก แต่จะมีถุงเป็นเยื่อสองถุง คือ utricle และ saccule
เยื่อยังเป็นที่อยู่ของหน่วยรับความรู้สึกต่าง ๆ ที่พบในหูชั้นในด้วย
คะชิวะ
Membranous labyrinth
Labyrinthus membranaceus
ห้องหูชั้นในส่วนเยื่อ
โทะริเดะ
Cochlear aqueduct
ด้านใน (medial) ของช่องแครอทิด (carotid canal) ใกล้ ๆ ริมด้านหลังของมันโดยอยู่ข้างหน้าแอ่งคอ (jugular fossa) จะเป็นแอ่งรูปสามเหลี่ยม
ที่ยอดของแอ่งรูปสามเหลี่ยมมีช่องเล็ก ๆ คือ cochlear aqueduct หรือ aqueduct of cochlea
ซึ่งเป็นส่วนต่อโดยเป็นท่อจากเยื่อดูรา
เป็นจุดส่งหลอดเลือดดำจากคอเคลียไปเชื่อมกับหลอดเลือดดำที่คอ (jugular vein)
เป็นส่วนเชื่อมช่อง subarachnoid space ที่มีน้ำสมองร่วมไขสันหลัง (cerebrospinal fluid) กับช่องที่เต็มไปด้วยน้ำ perilymph ของคอเคลียอันเป็นส่วนของระบบการได้ยินเข้าด้วยกัน
โดยช่องของคลอเคลียก็ต่อเนื่องกับช่องที่เต็มไปด้วยน้ำ perilymph ของระบบการทรงตัวด้วย
Aqueduct of cochlea
Ductus perilymphaticus
Aqueducts cochlea
Aqueduct cochlea
Perilymphatic duke
Ductus reuniens
ในมนุษย์ ductus reuniens หรือ canalis reuniens of Hansen เป็นส่วนของหูชั้นใน
ซึ่งเชื่อมส่วนล่างของ saccule ที่ริม ๆ ส่วนของระบบการทรงตัว กับ cochlear duct ซึ่งเป็นส่วนของระบบการได้ยินในห้องหูชั้นใน
ดังนั้น จึงเป็นการเชื่อมเยื่อห้องหูชั้นในที่เต็มไปด้วยน้ำ endolymph ของสองระบบเข้าด้วยกันด้วย
Canalis reuniens of Hensen
Canalis reuniens
การทดสอบด้วยความเย็นร้อน
ในการแพทย์ การทดสอบด้วยความเย็นร้อน
เป็นการทดสอบที่พัฒนาขึ้นโดยแพทย์โสตวิทยาชาวออสโตร-ฮังการี Robert Bárány ผู้ต่อมาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ปี ค.ศ. 1914 เพราะการค้นพบนี้
โดยบางครั้งใช้เป็นส่วนย่อยของการทดสอบการเคลื่อนไหวของตาที่ไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจ คือ electronystagmography (ENG) เพื่อวินิจฉัยเหตุของอาการรู้สึกหมุน อาการเวียนศีรษะ หรือปัญหาการทรงตัว
เป็นการทดสอบอย่างหนึ่งเพื่อตรวจสอบความเสียหายต่อก้านสมองในคนไข้โคม่า
การใช้ใหม่ ๆ อย่างหนึ่งก็คือเพื่อบรรเทาความปวดจากความเจ็บปวดซึ่งเกิดจากแขนขาที่ไม่มีในผู้ได้ตัดแขนขาออก
และในผู้อัมพาตครึ่งล่าง
มันอาจใช้ทุเลาอย่างชั่วคราวซึ่งภาวะเสียสำนึกความพิการ ภาวะละเลยกึ่งปริภูมิในด้านการเห็นและส่วนร่างกาย อาการไม่รู้สึกร่างกายข้างหนึ่ง (hemianesthesia) และอาการอื่น ๆ เนื่องจากความเสียหายที่สมองข้างขวา
เทคนิคและผลที่ได้.
น้ำเย็นหรืออุ่น (ประมาณ 10-20 มิลลิลิตร) หรือลม จะฉีดเข้าในช่องหูชั้นนอก ปกติด้วยกระบอกฉีดยา
โดยให้คนไข้นอนหงายและยกศีรษะขึ้น 30 องศาจากแนวราบ ซึ่งทำให้หลอดกึ่งวงกลมด้านข้าง (lateral semicircular canal) โค้งขึ้นเกือบเป็นแนวตั้ง
ความแตกต่างระหว่างอุณหภูมิของร่างกายและน้ำที่ฉีด จะสร้างกระแสน้ำพาความร้อนใน endolymph ของหลอดกึ่งวงกลมด้านข้างที่อยู่ใกล้ ๆ
โดยน้ำเย็นน้ำอุ่นจะสร้างกระแสในทิศทางตรงกันข้ามกัน และดังนั้น จึงเป็นเหตุให้ตากระตุกในแนวนอน (horizontal nystagmus) ในทิศทางตรงกันข้ามกัน
ซึ่งจะเกิดเป็นเวลา 2-3 นาที
สำหรับคนไข้ vestibular schwannoma ในหูที่ทำการ มีการพบว่า การตอบสนองของตาลดลงอย่างสำคัญในคนไข้ถึง 94% ซึ่งแสดงว่าการทดสอบนี้อาจช่วยวินิจฉัยอาการนี้อย่างเชื่อถือได้
ในคนไข้โคม่าที่บาดเจ็บในสมองใหญ่ การกระตุกตาในระยะเร็วจะไม่มีเพราะเป็นการเคลื่อนไหวที่ควบคุมโดยสมองใหญ่
ดังนั้น การทดสอบด้วยน้ำเย็นจะมีผลเป็นการเคลื่อนตาไปทางหูที่ทำการโดยไม่มีการกระตุกตาแบบเร็วในทิศตรงกันข้าม
แต่ถ้าไม่มีการเคลื่อนตาแบบทั้งสอง นี่แสดงนัยว่า ก้านสมองของคนไข้เสียหาย และจึงมีพยากรณ์โรคที่ไม่ดี
สำหรับคนไข้ที่ตอบสนองด้วยการเคลื่อนตาข้างเดียวโดยไม่มีการกระตุกตาในระยะเร็ว นี่แสดงรอยโรคใน medial longitudinal fasciculus (MLF) ทั้งสองข้างของก้านสมอง
วลีช่วยจำ.
วลีช่วยจำทิศทางของการกระตุกตาเร็ว (nystagmus) ภาษาอังกฤษก็คือ "COWS"
โดยย่อมาจาก Cold (เย็น) Opposite (ข้างตรงข้าม), Warm (อุ่น) Same (ข้างเดียวกัน) และหมายความว่า
น้ำเย็นทำให้ตากระตุกเร็วไปทางข้างตรงข้ามของหูที่ใส่น้ำ
น้ำอุ่นทำให้ตากระตุกเร็วไปทางข้างเดียวกันที่ใส่น้ำ
อีกอย่างก็คือ "Contralateral" (ข้างตรงข้าม) เมื่อใช้ "cold" (น้ำเย็น) และ "ipsilateral" (ข้างเดียวกัน) เมื่อใช้น้ำอุ่น
Caloric test
Caloric testing
Caloric reflex test
Vestibular caloric stimulation
Caloric stimulation
COWS caloric test
การทดสอบรีเฟล็กซ์ด้วยความเย็นร้อน
การเห็นแกว่ง
เป็นความผิดปกติในการเห็นที่วัตถุต่าง ๆ ในลานสายตาดูเหมือนจะแกว่งไกว (ซึ่งเป็นอัตวิสัยเท่านั้นคือไม่เป็นจริง)
เป็นความพิการที่ประสบโดยคนไข้โรคทางประสาทเป็นจำนวนมาก
ซึ่งอาจเป็นผลของความไม่เสถียรของลูกตาที่เกิดจากปัญหาระบบกล้ามเนื้อตา ทำให้ไม่สามารถทรงภาพให้นิ่งที่จอตา
การเปลี่ยนการส่งกระแสประสาทเนื่องกับ vestibulo-ocular reflex เพราะโรคในระบบการทรงตัว (เช่นในหูชั้นใน) ก็อาจก่ออาการนี้เมื่อขยับศีรษะอย่างรวดเร็ว
อาการอาจมีเหตุจากการเคลื่อนไหวตานอกอำนาจจิตใจ เช่น อาการตากระตุก (pathologic nystagmus) หรือการทำงานประสานที่บกพร่องของเปลือกสมองส่วนการเห็น (โดยเฉพาะเพราะสารพิษ) และเป็นอาการหนึ่งของกลุ่มอาการ superior canal dehiscence syndrome
คนไข้อาจเวียนศีรษะและคลื่นไส้
อาการนี้สามารถใช้แสดงพิษจากยาปฏิชีวนะ aminoglycoside
การเห็นแกว่งถาวร (permanent oscillopsia) อาจเกิดจากความพิการของระบบกล้ามเนื้อที่รักษาเสถียรภาพของการเห็น
ส่วน การเห็นแกว่งกำเริบ (paroxysmal oscillopsia) อาจเกิดจากการทำงานเกินปกติของระบบกล้ามเนื้อตาหรือระบบการทรงตัวนอกประสาทกลาง
vestibulo-ocular reflex.
คนไข้ที่มีระบบการทรงตัวเสียหาย โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับ vestibulo-ocular reflex อาจไม่สามารถตรึงตาที่วัตถุต่าง ๆ เมื่อศีรษะขยับ ซึ่งทำให้รู้สึกเหมือนโลกกำลังขยับ ถ้ามีความเสียหายในซีกร่างกายเดียว คนไข้ปกติจะฟื้นสมรรถภาพการตรึงตาที่วัตถุ แต่ถ้ามีความเสียหายในระบบทั้งสองข้าง ก็อาจทำให้รู้สึกอย่างนี้อย่างถาวร เพราะระบบควบคุมกล้ามเนื้อตาไม่ได้ข้อมูลเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวศีรษะที่ปกติจะได้จากระบบการทรงตัว ดังนั้น จึงไม่สามารถชดเชยการตรึงตาเนื่องกับการเคลื่อนไหวได้
Oscillating vision
การเห็นแกว่งไกว
การเห็นสั่น
Oscillopsia
ฮะโกะเนะ
ยานเกราะจู่โจม
ยานเกราะจู่โจม  เป็นหนังสือเล่มใหม่ที่ยังเขียนไม่เสร็จในยุทธวิธีและการสู้รบหุ้มเกราะโดยแอร์วิน รอมเมิล หนังสือเล่มนี้เป็นฉบับติดตามและผลงานคู่เคียงเล่มก่อนหน้าที่ประสบความสำเร็จสูงอย่าง "ทหารราบจู่โจม" ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1937
"ยานเกราะจู่โจม" มีอยู่เฉพาะในรูปแบบของต้นฉบับและเอกสารที่กระจัดกระจาย แต่เนื่องจากชื่อเสียงของผู้เขียน ต้นฉบับนี้จึงประสบความสำเร็จในฐานะตำนานของวรรณกรรมทางทหาร เชื่อกันว่ารอมเมิลเริ่มเขียนข้อความในขณะที่เป็นผู้บัญชาการของวิทยาลัยสงครามที่วีเนอร์นอยชตัดท์ (โรงเรียนทหารเทเรซีอัน) ใน ค.ศ. 1938 แม้ว่าเขาอาจจะเริ่มต้นก่อนหน้านี้ในช่วงเวลาที่เขาเป็นอาจารย์ที่วิทยาลัยสงครามพอทซดัม (ค.ศ. 1935–37) อาชีพของเขาคือนักทฤษฎีและอาจารย์ผู้สอนทางทหาร อย่างไรก็ตาม ก็ได้มีการเรียกตัวไปด้วยหน้าที่ของเขาในฐานะผู้บัญชาการและทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
เนื่องด้วยกลัวการสูญเสียเอกสารส่วนตัวของรอมเมิล จึงได้มีการเก็บงานส่วนใหญ่ไว้ในเมืองวีเนอร์นอยชตัดท์ ซึ่งภรรยาและลูกชายของเขาได้เก็บรวบรวม และซ่อนพวกเขาจากทั้งชุทซ์ชทัฟเฟิลและกองกำลังพันธมิตรที่กำลังจะมาถึง ตามที่มันเฟรด รอมเมิลกล่าว "การเสียชีวิตของพ่อทำให้แม่ยิ่งกังวลมากขึ้นในการเก็บเอกสารของเขาไว้ ไม่เพียงแต่เพื่อเหตุผลส่วนตัวเท่านั้น แต่ด้วยเหตุนี้ เมื่อประวัติศาสตร์ถูกเขียนขึ้น ความจริงอาจจะบอกได้" ในความสับสนวุ่นวายเมื่อสิ้นสุดสงคราม เอกสารบางเล่มหายไปหรือหาไม่พบ แต่เอกสารดังกล่าวส่วนมากก็จบลงด้วยการตกอยู่ในมือของกองทัพสหรัฐ
ส่วนมากของสิ่งที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้สามารถพบได้ในหนังสือฉบับ ค.ศ. 1953 อย่าง"เดอะรอมเมิลเปเปอร์ส" ซึ่งได้รับการพัฒนาจากบันทึกและรายการไดอารีโดยรอมเมิลในระหว่างการทัพแอฟริกาเหนือ หนังสือเล่มนี้ได้รับการแก้ไขโดยบี. เอช. ลิดเดลล์ ฮาร์ต ซึ่งเป็นนักข่าวและนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ ด้วยความช่วยเหลือของอดีตนายพลเวร์มัคท์อย่างฟริทซ์ เบเยอร์ลีน ซึ่งทำหน้าที่เป็นลูกทีมของรอมเมิลในแอฟริกาเหนือ รวมถึงภรรยากับบุตรชายของรอมเมิล หนังสือเล่มนี้มีบทนำและความเห็นโดยลิดเดลล์ ฮาร์ต
ในภาพยนตร์"แพตตัน" มีหนังสือชื่อนี้อยู่ในโต๊ะข้างเตียง เมื่อแพตตันตื่นขึ้นโดยผู้ช่วยของเขาที่แจ้งว่ารอมเมิลกำลังจะโจมตีกองทัพของเขา เมื่อการต่อสู้รถถังสิ้นสุดลง แพตตันกล่าวว่า "รอมเมิล คุณเป็นลูกครึ่งที่ยิ่งใหญ่ ผมได้อ่านหนังสือของคุณแล้ว !" เหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เนื่องจากรอมเมิลยังเขียนหนังสือด้านสงครามรถถังนี้ไม่เสร็จ แม้ว่าแพตตันอาจจะเคยอ่านหนังสือทหารราบจู่โจมฉบับก่อนของรอมเมิลมาแล้วก็ตาม
เอะโดะงะวะ (โตเกียว)
ฮะระจุกุ
ช่วงเวลาในมักกะฮ์
นี่คือช่วงเวลาของประวัติศาสตร์เมืองมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย
มะพร้าวเต่า
มะพร้าวเต่า  หรือ ปรงหนู เป็นพืชเมล็ดเปลือยในวงศ์ปรง กระจายพันธุ์ในพม่า จีนตอนใต้ ไทยถึงเวียดนามตอนเหนือ ลักษณะเป็นปรงขนาดเล็ก ลำต้นมักอยู่ใต้ดิน เปลือกต้นมีสีเทาอ่อนจนถึงเหลือง ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกสีเขียว มี 2–5 ใบ ยาว 0.9–1.5 เมตร มีใบย่อยด้านละ 18–38 ใบ โคนเพศผู้รูปกระสวยสีเหลือง ยาว 15–20 เซนติเมตร ใบสร้างอับไมโครสปอร์ยาว 1.2–1.4 เซนติเมตรและอับเมกะสปอร์ยาว 7–12 เซนติเมตร โคนเพศเมียกลม ออวุลมี 2 เมล็ด เมล็ดเป็นรูปไข่ยาว 2–2.5 เซนติเมตร เปลือกเมล็ดมีสีเหลือง
อะโอะยะมะ (โตเกียว)
มินะโตะ (โตเกียว)
โอะไดบะ
ชินจุกุ (โตเกียว)
สถานีรถไฟชินจุกุ
เมือร์เริน
จังหวัดของประเทศปานามา