pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภูเขาน้ำแข็งรูปไม่แบนหนามีรูปทรงที่แตกต่างกันไปซึ่งประกอบไปด้วย:
การเฝ้าสังเกต.
แม้ได้มีเหตุการณ์เรืออับปางจากภูเขาน้ำแข็งที่ร้ายแรงเป็นจำนวนมากก่อนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1910 แต่ก็ยังไม่มีระบบการเฝ้าสังเกตภูเขาน้ำแข็งเพื่อป้องกันการชนกันกับเรือ การมาถึงของเรือเหล็กทำให้นักออกแบบหลายคนประกาศว่าเรือของพวกเขา "ไม่มีวันจม"
การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอสไททานิกในเดือนเมษายนปี ค.ศ. 1912 ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 1,500 คน จากคนบนเรือประมาณ 2,224 คนทำให้คำกล่าวอ้างนั้นหมดความน่าเชื่อถือไป กองทัพเรือสหรัฐได้ลาดตระเวนและเฝ้าสังเกตการไหลของน้ำแข็งตลอดทั้งช่วงเวลาที่เหลือของฤดูน้ำแข็งปีนั้น ในเดือนพฤศจิกายนปี ค.ศ. 1913 ได้มีการประชุมระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเล (SOLAS Convention) ขึ้นในลอนดอนเพื่อวางระบบการสังเกตการณ์ภูเขาน้ำแข็งที่ยั่งยืนกว่าเดิม ภายในสามเดือนชาติทางทะเลที่เข้าร่วมก็ได้ก่อตั้งตระเวนน้ำแข็งระหว่างประเทศ (ไอไอพี) ขึ้นมา เป้าหมายของตระเวนน้ำแข็งนี้คือเพื่อเก็บข้อมูลทางอุตุนิยมวิทยาและสมุทรศาสตร์เพื่อวัดกระแสน้ำ การไหลของน้ำแข็ง อุณหภูมิของมหาสมุทร และระดับความเค็ม โดยได้มีการเฝ้าระวังภัยจากภูเขาน้ำแข็งในบริเวณใกล้กับแกรนด์แบงส์ของเกาะนิวฟันด์แลนด์และจัดหา "ขอบเขตของน้ำแข็งที่รู้ทั้งหมด" ในบริเวณใกล้เคียงให้แก่ประชาคมทางทะเล ไอไอพีเผยแพร่บันทึกแรกในปี ค.ศ. 1921 และต่อจากนั้นทำให้สามารถเปรียบเทียบการเคลื่อนไหวของภูเขาน้ำแข็งแบบปีต่อปีได้
พัฒนาการทางเทคโนโลยี.
การตรวจตราทะเลทางอากาศในคริสต์ทศวรรษที่ 1930 ทำให้มีการพัฒนาระบบกฎบัตรซึ่งสามารถแจงรายละเอียดของกระแสน้ำและตำแหน่งของภูเขาน้ำแข็งในมหาสมุทรได้อย่างแม่นยำ ในปี ค.ศ. 1945 มีการทดลองเพื่อทดสอบประสิทธิภาพในการตรวจจับภูเขาน้ำแข็งของเรดาร์ หนึ่งทศวรรษต่อมาได้มีการก่อตั้งสถานีเฝ้าสังเกตทางสมุทรศาสตร์ขึ้นเพื่อเก็บข้อมูล และสถานีเหล่านี้ได้ทำหน้าที่เพื่อการศึกษาสิ่งแวดล้อมมาอย่างต่อเนื่อง คอมพิวเตอร์ถูกติดตั้งบนเรือเพื่อการเฝ้าสังเกตทางสมุทรศาสตร์เป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1964 ซึ่งทำให้สามารถประเมินผลข้อมูลได้ไวยิ่งขึ้น จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษที่ 1970 มีการติดตั้งการส่งสัญญาณอัตโนมัติภาพถ่ายทางดาวเทียมของน้ำแข็งในทวีปแอนตาร์กติกาบนเรือตัดน้ำแข็ง (icebreaker) ระบบสำหรับดาวเทียมแสง (optical satellite) ได้ถูกพัฒนาขึ้นมาแต่ยังถูกจำกัดโดยสภาพอากาศ ในคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ทุ่น (buoy) ลอยน้ำถูกนำมาใช้ในทะเลแถบแอนตาร์กติกสำหรับงานวิจัยทางภูมิอากาศและมหาสมุทร โดยมีเซ็นเซอร์ที่วัดอุณหภูมิและกระแสน้ำทะเล
เรดาร์มองข้างทางอากาศ (SLAR) ทำให้สามารถถ่ายภาพได้โดยไม่ถูกจำกัดโดยสภาพอากาศ ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 ประเทศแคนาดาได้ปล่อยดาวเทียมเรดาร์แซต-1 (RADARSAT-1) ซึ่งพัฒนาโดยองค์การอวกาศแคนาดาสำหรับการถ่ายภาพโลกโดยมีจุดประสงค์เพื่อวิทยาศาสตร์และการพาณิชย์ ระบบนี้นำเรดาร์ช่องเปิดสังเคราะห์ (SAR) มาใช้เป็นครั้งแรก โดยเป็นการส่งพลังงานไมโครเวฟไปที่พื้นผิวของมหาสมุทรและบันทึกการสะท้อนกลับเพื่อติดตามภูเขาน้ำแข็ง องค์การอวกาศยุโรปได้ปล่อยดาวเทียมเอนวิแซต (ENVISAT) (ดาวเทียมสังเกตการณ์ที่โคจรผ่านขั้วโลก) ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2002 ดาวเทียมเอนวิแซตใช้เทคโนโลยีเรดาร์ช่องเปิดสังเคราะห์ขั้นสูง (ASAR) ซึ่งสามารถตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของความสูงบนพื้นผิวได้อย่างแม่นยำ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 องค์การอวกาศแคนาดาได้ปล่อยดาวเทียมเรดาร์แซต-2 (RADARSAT-2) ซึ่งใช้ระบบ SAR และโหมดหลายโพลาไรเซชัน (multi-polarization mode) และโคจรตามเส้นทางเดิมของดาวเทียมเรดาร์แซต-1
การเฝ้าสังเกตในปัจจุบัน.
ณ ปัจจุบัน ศูนย์สำรวจน้ำแข็งแห่งชาติ (National Ice Center) (เอ็นไอซี) ของสหรัฐซึ่งก่อตั้งในปี ค.ศ. 1995 เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบการเฝ้าสังเกตภูเขาน้ำแข็งทั่วโลกและผลิตผลวิเคราะห์และการพยากรณ์สภาพของน้ำแข็งในแถบอาร์กติก แอนตาร์กติก เกรตเลกส์ และอ่าวเชซาพีก ข้อมูลกว่า 95% ที่ถูกนำมาใช้ในการวิเคราะห์น้ำแข็งทะเลได้มาจากตัวรับรู้ระยะไกลบนดาวเทียมที่อยู่บนวงโคจรขั้วโลก (polar orbit) ซึ่งสำรวจภูมิภาคห่างไกลบนโลก
เอ็นไอซีเป็นองค์กรเดียวที่ตั้งชื่อและติดตามภูเขาน้ำแข็งแอนตาร์กติกทั้งหมด โดยจะกำหนดชื่อให้ภูเขาน้ำแข็งที่มีขนาดใหญ่กว่า ตามแกนใดก็ตามซึ่งประกอบด้วยตัวอักษรซึ่งถูกมอบหมายตามจุดกำเนิดของภูเขาน้ำแข็งลูกนั้นตามด้วยลำดับตัวเลข ตัวอักษรที่นำมาใช้มีดังนี้:
ภูเขาน้ำแข็ง บี-15 แบ่งตัวออกจากหิ้งน้ำแข็งรอสส์ในปี ค.ศ. 2000 และในตอนแรกมีพื้นที่ขนาด และแตกสลายตัวในเดือนพฤศจิกายนปี ค.ศ. 2002 ชิ้นส่วนที่เหลือที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือภูเขาน้ำแข็ง บี-15เอ ซึ่งมีพื้นที่ขนาด และยังคงเป็นภูเขาน้ำแข็งที่ใหญ่ที่สุดในโลกจนกระทั่งมันเกยตื้นและแตกเป็นหลายชิ้นส่วนในวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2005 โดยเป็นเหตุการณ์ที่ถูกสังเกตการณ์โดยเครื่องวัดความไหวสะเทือน (seismograph) ทั้งบนภูเขาน้ำแข็งเองและทั่วทั้งทวีปแอนตาร์กติกา การแตกตัวครั้งนี้มีสมมติฐานว่าถูกเสริมจากคลื่นใต้น้ำที่ถูกผลิตโดยพายุแถบอะแลสกาซึ่งเกิดขึ้นเมื่อหกวันก่อนหน้าและมีระยะทางห่างออกไป
การลากจูง.
ปลายคริสต์ทศวรรษ 2010 ธุรกิจสัญชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ต้องการลากจูงภูเขาน้ำแข็งจากทวีปแอนตาร์กติกามาที่ตะวันออกกลาง แต่ก็ไม่เป็นไปตามแผนเพราะราคาสูงเกินไป โดยเป็นที่เชื่อกันว่าสูงถึงสองร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ
สเปกตรัมที่ต้องการของวิทยุสมัครเล่นและวิทยุสมัครเล่นผ่านดาวเทียม
สเป็กตรัมที่ต้องการของวิทยุสมัครเล่นและวิทยุสมัครเล่นผ่านดาวเทียม  ในระหว่างการประชุมของตัวแทนสหภาพวิทยุสมัครเล่นนานาชาติ หรือ International Amateur Radio Union (IARU) ในปี พ.ศ. 2533 ได้ตัดสินใจให้จัดทำรายงานความต้องการความถี่วิทยุในปัจจุบันและอนาคตของกิจการวิทยุสมัครเล่นและกิจการวิทยุสมัครเล่นผ่านดาวเทียม ซึ่งจะนำไปสู่ข้อตกลงระหว่างประเทศ และนำเสนอต่อที่ประชุมใหญ่นานาชาติ เพื่อจัดสรรความถี่เหล่านี้ในอนาคต
ในฐานะที่ IARU เป็นตัวแทนของนักวิทยุสมัครเล่นและวิทยุสมัครเล่นผ่านดาวเทียมทั่วโลก มีหน้าที่รับผิดชอบดังต่อไปนี้
1. ปัจจุบันมีนักวิทยุสมัครเล่นทั่วโลกเกือบ 3 ล้านคน และจากที่มีการแก้ไข ระเบียบข้อที่ 25 ในการประชุม WRC-03 ที่ยกเลิกการสอบ รหัสมอร์ส ส่งผลให้จำนวนนักวิทยุสมัครเล่นจะเพิ่มมากขึ้นในอนาคต
2. จำนวนและชนิดของรูปแบบการติดต่อสื่อสารใหม่ที่นักวิทยุสมัครเล่นใช้งานมีการเพิ่มขึ้น และมีการคิดค้นรูปแบบใหม่ๆ เกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก เช่น การส่งเสียงพูดแบบ Digital (Digital Voice) การส่งข้อมูล (Data) และการส่งรูปภาพ (Image) ซึ่งเป็นการพัฒนาประสิทธิภาพของนักวิทยุสมัครเล่น และก็เป็นการเพิ่มความน่าสนใจของกิจการวิทยุสมัครเล่นซึ่งส่งผลให้มีความหนาแน่นของการใช้งานตามไปด้วย
3. การใช้งานรูปแบบ Single-Sideband ที่มีการใช้งานอย่างแพร่หลายมากว่า 50 ปี ได้ถูกใช้งานเกือบจะทุกความถี่ที่นักวิทยุสมัครเล่นใช้งานอยู่ในปัจจุบัน เป็นโอกาสอันดีที่จะเพิ่มความถี่ใหม่ โดยเฉพาะความถี่ย่าน MF และ HF ที่มีอย่างจำกัดในปัจจุบัน
4. ปัจจุบันมีการแบ่งกันใช้งานกับกิจการอื่นในบางช่วงความถี่ซึ่งเป็นการใช้งานความถี่อย่างมีประสิทธิภาพ ในการแบ่งกันใช้เป็นการลดความคับคั่งของการใช้ความถี่ในกิจการอื่น ซึ่งมีข้อจำกัด เช่น มีนักวิทยุสมัครเล่นกระจายอยู่ในเกือบทุกพื้นที่ และใช้รูปแบบการติดต่อสื่อสารที่หลากหลาย อาจทำให้มีการรบกวนกันระหว่างกิจการได้
ถ้าสามารถทำได้ หมายเหตุ (Country Footnotes) ในแต่ละประเทศที่มีการกำหนดเพิ่มเติมหรือจัดสรรเป็นอย่างอื่นนอกเหนือจากที่กำหนดไว้ในตารางจัดสรรความถี่ที่กำหนดให้เป็นของกิจการวิทยุสมัครเล่นและกิจการวิทยุสมัครเล่นผ่านดาวเทียม ควรลบออก ควรพยายามที่จะเอารายชื่อประเทศในหมายเหตุออกแทนที่จะใส่เข้าไป
ต่ำกว่า 200 KHz.
กิจการวิทยุสมัครเล่นต้องการแบ่งการใช้งานความถี่ย่าน LF ทั่วโลก
ในช่วงความถี่นี้มีลักษณะที่แตกต่างจากช่วงความถี่ที่สูงกว่า และมีสิ่งที่น่าสนใจมากมายของการแพร่กระจายคลื่นย่าน LF ซึ่งต้องการทดสอบ ทดลองอีกมาก ซึ่งในปัจจุบัน ITU ยังมิได้กำหนดให้นักวิทยุสมัครเล่นได้ใช้งานในย่านความถี่ LF นี้
ได้มีการพยายามจากตัวแทนของ IARU ภูมิภาคที่ 1 นำเสนอ Recommendation 62-01 เข้าไปเมื่อเดือนพฤษภาคม 1997 โดย CEPT (European Radiocommunications Committee)
Recommendation 62-01 มีข้อความดังนี้
"1) กำหนดให้ความถี่ช่วง 135.7 - 137.8 KHz เป็นกิจการรอง สำหรับกิจการวิทยุสมัครเล่น โดยกำลังส่งสูงสุดไม่เกิน 1 วัตต์ (ERP) สำหรับประเทศในกลุ่ม CEPT"
ประเทศที่อยู่ในข่ายได้รับอนุญาตเป็นพิเศษในความถี่ช่วง 135.7 - 137.8 KHz ใน ERC/REC 62-01 ครั้งนั้นได้แก่ ออสเตรีย บัลเกเรีย สาธารณรัฐเช็ค แอสโทเนีย ฟินแลนด์ ฮังการี ไอส์แลนด์ อิตาลี ลิทัวเนีย เนเธอแลนด์ นอร์เวย์ โรมาเนีย สโลเวเนีย สเปน และอังกฤษ
และมีประเทศ ออสเตเรีย อาเจ็นตินา แคนนาดา นิวซีแลนด์ และสหรัฐอเมริกา ได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษในความถี่ช่วง 135.7 - 137.8 KHz
มีบางประเทศที่ได้อนุญาตเป็นการชั่วคราวให้กิจการวิทยุสมัครเล่นได้ใช้งานความถี่ LF ด้วยกำลังส่งต่ำ เช่น 160 - 190 KHz ในประเทศสหรัฐอเมริกา และ 165 - 190 KHz ในประเทศออสเตเรีย สำหรับในประเทศนิวซีแลนด์ในปี 1990 หลังจากที่ได้ข้อสรุปจาก NZART นักวิทยุสมัครเล่นก็ได้ใช้งานความถี่ช่วง 165 - 190 KHz เป็นกรณีพิเศษ ซึ่งในปี 2001 การอนุญาตได้สิ้นสุดลง และได้มีการกำหนดให้ความถี่ 130 - 190 KHz เป็นความถี่ของกิจการวิทยุสมัครเล่น
ในการศึกษาความถี่นี้ซึ่งรัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้ผ่านการเห็นชอบแล้วในหลักการ ความต้องการของสมาคมวิทยุสมัครเล่นสหรัฐอเมริกา (ARRL) คือการขอแบ่งช่วงความถี่ 160 - 190 KHz ในขณะเดียวกัน ARRL ก็ต้องต่อสู้กับ FCC เพื่อขอให้กำหนดให้ความถี่ 135.7 - 137.8 KHz และ 160 - 190 KHz เป็นของกิจการวิทยุสมัครเล่น โดยเป็นกิจการรอง ในปี 2002 FCC ได้จัดทำประชาพิจารณ์เกี่ยวกับการจัดสรร์ความถี่ 160 - 190 KHz ให้กับกิจการวิทยุสมัครเล่น และในปี 2003 FCC ได้เสนอรายงานและคำสั่งกำหนดความถี่หลายช่วงเป็นของกิจการวิทยุสมัครเล่น แต่ปฏิเสธการให้ความถี่ 135.7 - 137.8 KHz เป็นผลมากจากที่มีบริษัทผลตตไฟฟ้าได้ร้องว่ากิจการวิทยุสมัครเล่นได้ก่อให้เกิดการรบกวนกับระบบสายส่งไฟฟ้า อย่างไรก็ได้ FCC ก็ยังคงอนุญาตให้ใช้งานได้ในบ้าง
The "Responsible Working Party" for the conduct of ITU-R studies related to WRC-07 agenda item 1.15 is WP 8A.
Region 3 (Darwin, 2000) recommended that an LF band segment of 15 kHz between 165 and 190 kHz and/or 135.7-137.8 kHz be sought through local administrations throughout Region 3 noting the international communications experiments that have taken and could take place. Region 3 (Taipei, 2004) updated this recommendation, referring to "in the vicinity of 180 kHz" instead of 165-190 kHz.
Region 2 (Guatemala City, 2001) urged its member-societies to support a coordinated approach to secondary allocations to the Amateur Service in the bands 135.7-137.8 kHz and 160-190 kHz.
In CITEL, Canada introduced an Inter-American Proposal to WRC-03 for a similar allocation by footnote in Region 2. Instead, WRC-03 decided to establish agenda item 1.15 for WRC-07, which reads:
1.15 to consider a secondary allocation to the amateur service in the frequency band 135.7-137.8 kHz.
10100 - 10150 KHz.
กิจการวิทยุสมัครเล่นต้องการให้ขยายความถี่จากเดิม 10100 - 10150 KHz เป็น 10100 - 10350 KHz และเปลี่ยนจากกิจการรองเป็นกิจการหลัก
ความถี่ช่วง 10100 - 10150 KHz ได้รับจัดสรรใหม่จากการประชุม WRC-79 โดยกำหนดให้เป็นกิจการรอง ซึ่งเป็นย่านความถี่ HF ย่านเดียวของกิจการวิทยุสมัครเล่นที่ถูกกำหนดให้เป็นกิจการรอง ซึ่งนักวิทยุสมัครเล่นที่ใช้งานย่านความถี่นี้พยายามอย่างยิ่งไม่ให้เกิดการรบกวนกับกิจการประจำที่ (Fixed Service) ที่กำหนดให้เป็นกิจการหลัก ถึงแม้จะมีข้อจำกัดอยู่แต่ก็ได้รับความนิยมอย่างมากจากนักวิทยุสมัครเล่นเนื่องจากเป็นความถี่ระหว่างกลางของความถี่ 7 MHz และ 14 MHz เพราะในขณะที่มีการเปลี่ยนแปลงของการแพร่กระจายคลื่นนั้นจะมีบางช่วงที่ความถี่ 7 MHz และ 14 MHz ใช้งานไม่ค่อยดีนัก แต่ความถี่ 10 MHz จะมาอยู่ระหว่างกลาง
อย่างน้อยที่สุดกิจการวิทยุสมัครเล่นในความถี่นี้ควรมีช่วงของความถี่ 250 KHz อาจเป็นช่วง 10100 - 10350 KHz เพื่อจะได้ใช้งานอย่างเหมาะสมที่สุด และกำหนดให้เป็นกิจการหลัก
14000 - 14350 KHz.
ด้วยจำนวนประชากรนักวิทยุสมัครเล่นที่เพิ่มขึ้นและมีการใช้งานอย่างอิสระในความถี่ช่วงนี้ในการติดต่อสื่อสารระหว่างประเทศโดยใช้การติดต่อสื่อสารแบบ CW SSB และ Digital นั้นควรที่จะขยายกลับไปยังช่วงความถี่เดิมที่เคยได้รับ คือ 14000 - 14400 KHz
เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าความถี่นี้เป็นความถี่ที่ได้รับความนิยมอย่างมากของนักวิทยุสมัครเล่นที่ใช้ติดต่อระหว่างประเทศ และมักมีการใช้งานที่หนาแน่นมากทั้ง CW และ SSB ในปีที่ผ่านมาพบว่าเป็นการยากมากที่จะเพิ่มรูปแบบการติดต่อสื่อสารแบบใหม่ๆ ในช่วงความถี่ 14 MHz นี้ อาจเป็นเพราะข้อจำกัดในเรื่องของการทดลองของนักวิทยุสมัครเล่นใหม่ๆที่ไม่สามารถทำได้ในความถี่นี้
ในการประชุมที่ Washington ในปี 1927 ในความถี่ช่วงนี้กำหนดให้ตั้งแต่ความถี่ 14000 - 14400 KHz แต่ในการประชุมที่ Atlantic City เมื่อปี 1947 ได้ถูกลดความถี่ลง 50 KHz มาที่ 14000 - 14350 KHz
50 - 54 MHz.
กิจการวิทยุสมัครเล่นต้องการคงความถี่ช่วง 50MHz นี่ไว้ และต้องการ Bandwidth อย่างน้อย 2MHz ในทุกพื้นที่ และจัดสรรเฉพาะนักวิทยุสมัครเล่นเท่านั้นไม่น้อยกว่า 500KHz
ความถี่ช่วงนี้ถูกใช้งานโดยนักวิทยุสมัครเล่นติดต่อระยะใกล้ได้ตลอดทั้งวัน การแพร่กระจายคลื่นโดยการสะท้อนชั้นบรรยากาศและการกระจายคลื่นฟ้า โดยสะท้อนชั้นบรรยากาศชั้น E (Sporadic-E) และในบ้างครั้งขึ้นไปจนถึงชั้น F ในช่วงที่ค่าจุดดับบนดวงอาทิตย์สูง ซึ่งส่งผลให้สามารถติดต่อได้ในระยะไกลขึ้น เช่นเดียวกับการติดต่อโดยอาศัย Aurora ในแถบประเทศขั้วโลก การติดต่อโดยการสะท้อนดาวตกโดยใช้การส่งรหัสมอร์สและการติดต่อด้วยเสียง ในปัจจุบันเราสามารถใช้คอมพิวเตอร์มาเสริมการติดต่อสื่อสารแบบสะท้อนดาวตกทำให้สามารถติดต่อได้ไกลถึง 2000 กิโลเมตร
ในแถบประเทศภูมิภาคที่ 2 และ 3 และบางประเทศในภูมิภาคที่ 1 ได้กำหนดให้นักวิทยุสมัครเล่นใช้ได้ถึง 4MHz ในช่วงความถี่นี้ และบางพื้นที่ก็ถูกกำหนดให้ใช้สำหรับการส่งสัญญาณโทรทัศน์ ซึ่งส่งผลให้ไม่สามารถใช้งานบางช่วงของความถี่ 50MHz นี้ได้ ในประเทศที่ใช้ใบอนุญาต CEPT แถบยุโรป หรือภูมิภาคที่ 1 นั้นกำหนดให้ความถี่ช่วง 50 - 52 MHz เป็นกิจการรองในกิจการวิทยุสมัครเล่น ซึ่งหมายถึงต้องแบ่งกันใช้งานกับกิจการอื่น ซึ่งสมาคมวิทยุสมัครเล่นในแถบยุโรปก็ได้มีความพยายามที่จะขอให้เป็นกิจการหลักในกิจการวิทยุสมัครเล่น
70.0 - 70.5 MHz.
144.00MHz-146.00MHz== 144.000 - 148.000 MHz==
กิจการวิทยุสมัครเล่นและกิจการวิทยุสมัครเล่น ต้องการคงไว้ในช่วงความถี่ 144 - 146 MHz โดยกำหนดตรงกันทั่วโลก และให้นำหมายเหตุ (Footnootes) ที่มีในบางประเทศออก และคงไว้ช่วงความถี่ 146 - 148 Mhz ในภูมิภาคที่ 2 และ 3
ในช่วงความถี่นี้ถูกใช้งานอย่างแพร่หลายในทุกประเทศ มีการนำ Mode ใหม่ๆ มาใช้ในความถี่นี้มาก คุณสมบัติหลักของความถี่นี้คือใช้สำหรับการติดต่อสื่อสารบนพื้นโลกระยะไม่ไกลนัก ทั้งเสียงพูดและรูปแบบของเครือข่ายข้อมูล รวมทั้งการติดต่อสื่อสารสะท้อนพื้นผิวดวงจันทร์ (EME) และการติดต่อสื่อสารผ่านดาวเทียมวิทยุสมัครเล่นด้วย ในบางพื้นที่ที่มีการใช้งานความถี่นี้อย่างมาก เช่น ประเทศไทย ซึ่งนักวิทยุสมัครเล่นใหม่จะได้รับอนุญาตให้ใช้ความถี่นี่เป็นหลัก มักเกิดความหนาแน่นและกระจุกตัวของจำนวนนักวิทยุสมัครเล่น สำหรับการติดต่อแบบ EME (Earth-Moon-Earth) นั้นได้รับความนิยมมากที่สุดในความถี่นี้ เนื่องด้วยเพราะอัตรการสูญเสียและสัญญาณรบกวนที่ต่ำกว่าความถี่อื่นๆ รวมทั้งระบบสายอากาศที่ไม่ยุ่งยากด้วย ในความถี่นี้นักวิทยุสมัครเล่นยังได้เฝ้าสังเกตการแพร่กระจายคลื่นที่ยังไม่สามารถหาข้อสรุปได้ในรูปแบบแปลกได้อีกด้วย
420.000 - 450.000 MHz.
กิจการวิทยุสมัครเล่นต้องการคงไว้ความถี่ช่วง 430 - 440 MHz ที่ครอบคลุมทุกประเทศทั่วโลก และมีการแบ่งกันใช้กับกิจการอื่นในช่วงความถี่ 430 - 430 MHz และ 440 - 450 MHz และขอให้ลบหมายเหตุ (Footnote) ในบางประเทศที่ยังคงกำหนดให้แบ่งกันใช้กับกิจการประจำที่และเคลื่อนที่ในช่วงความถี่ 430 - 440 MHz
ความถี่ช่วงนี้นับได้ว่าเป็นความถี่ที่สำคัญมากในกิจการวิทยุสมัครเล่น เป็นความถี่ที่ต่ำที่สุกที่สามารถใช้งานในรูปแบบ Fast-Scan TV (6M00C3F emission) หรือรูปแบบอื่นที่ต้องการใช้ช่วงกว้างของความถี่ (Bandwidth) คล้ายกัน ทั้งยังให้คุณภาพและประสิทธิภาพที่ดีเยี่ยมสำหรับการใช้ในการติดต่อสารด้วยเสียงพูดและการสื่อสารข้อมูล และในขณะเดียวกันก็ยังใช้เป็นความถี่ที่ใช้ทดสอบการแพร่การจายคลื่นผ่านชั้นบรรยากาศ รวมทั้งการติดต่อสื่อสารสะท้อนพื้นผิวดวงจันทร์ Earth-Moon-Earth หรือ EME อีกด้วย
การติดต่อสื่อสารผ่านดาวเทียมวิทยุสมัครเล่นก็ใช้งานความถี่นี้อย่างมากเช่นกันในช่วงความถี่ 435 - 438 MHz ซึ่งปัจจุบันการติดต่อสือสารจากอวกาศสู่พื้นโลกของกิจการวิทยุสมัครเล่นกำหนดให้อยู่ในระหว่างความถี่ 146 MHz และ 2.4 GHz เท่านั้น และด้วยความหนาแน่นของความถี่ช่วง 435 MHz - 438 MHz ซึ่งใช้ในกลุ่มดาวเทียมที่ไม่มีมนุษย์และสถานีอวกาศที่มีมนุษย์อาศัย (สถานีอวกาศ) อาจจำเป็นต้องมีการขยายช่วงความถี่ไปเป็น 435 - 440 MHz ถ้าสามารถทำได้
เพราะว่านักวิทยุสมัครเล่นมีการใช้งานรูปแบบการติดต่อสื่อสารที่น่าสนใจมากมายในความถี่ช่วงนี้ ซึ่งต้องมีการแบ่งปันกันใช้งานในเหล่านักวิทยุสมัครเล่นด้วยกันเอง ตามความถี่ เวลาและสถานที่ ในบางครั้งมีการใช้สายอากาศทิศทางที่มีอัตราขยายสูงมากๆ ในบางรูปแบบของการติดต่อสื่อสาร หรือเพื่อต้องการแบ่งกันใช้ความถี่ แต่อย่างไรก็ตามการแบ่งใช้ความถี่กับกิจการอื่นอาจมีข้อจำกัดหลายๆ อย่าง เช่น หลายครั้งมีการจำกัดการใช้งานของกิจการวิทยุสมัครเล่นเนื่องด้วยลักษณะการใช้งานของกิจการอื่น และเพื่อเป็นการเอื้ออำนวยสำหรับการติดต่อสื่อสารและการทดสอบ ทดลองต่างๆ ระหว่างประเทศ มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องกำหนดให้กิจการวิทยุสมัครเล่นและวิทยุสมัครเล่นผ่านดาวเทียมในทุกๆ ประเทศใช้งานช่วงความถี่ที่ตรงกัน และกำหนดให้เป็นความถี่เฉพาะ และปราศจากการรบกวนจากการใช้งานของกิจการอื่นๆ และในขณะเดียวกันก็เป็นการป้องกันการรบกวนของกิจการอื่นด้วยเช่นกัน ที่สัญญาณจากิจการวิทยุสมัครเล่นและวิทยุสมัครเล่นผ่านดาวเทียมจะเข้าไปรวบกวนได้ ตัวอย่างเช่น การที่กำหนดให้อุปกรณ์สื่อสารระยะใกล้กำลังส่งต่ำมาใช้งานอยู่ในช่วงความถี่ 433 MHz อาจได้รับการรบกวนได้
ในการประชุม ERC-2003 ครั้งที่ผ่านมาความถี่ช่วง 420 - 470 MHz ได้ถูกพยายามที่จะนำไปใช้สำหรับกิจการดาวเทียมสำรวจโลก ซึ่งในครั้งนั้น IARU ได้เข้าร่วมด้วย และพบว่าการนำความถี่ไปใช้งาน ไม่เป็นไปตามข้อกำหนดการใช้ความถี่ของกิจการวิทยุสมัครเล่นและวิทยุสมัครเล่นผ่านดาวเทียม จนกว่าจะมีความเห็นเป็นที่น่าพอใจของ Recommendation ITU-R SA.1260 ซึ่งต่อมาได้ผ่านการพิจารณาในปี 2003 และในที่ประชุม WRC-03 ได้กำหนดให้กิจการดาวเทียมสำรวจโลกมาใช้เป็นกิจการรองในความถี่ 432 - 438 MHz
Fixed Wireless Access (FWA) ก็ได้นำเสนอแผนที่จะนำความถี่ 423.05 - 430 MHz และ 440 - 450 MHz ในประเทศภูมิภาคที่ 2 ซึ่งไม่ได้กำหนดให้เป็นของกิจการวิทยุสมัครเล่น ไปใช้งานสำหรับ FWA
ความถี่สูงกว่า 24 GHz.
24 - 24.05 GHz.
กิจการวิทยุสมัครเล่นต้องการให้กำหนดความถี่นี้เป็นความถี่หลักสำหรับกิจการวิทยุสมัครเล่นช่วง 24 - 24.05 GHz
24.05 - 24.25 GHz.
กิจการวิทยุสมัครเล่นต้องการให้กำหนดความถี่นี้เป็นความถี่หลักสำหรับกิจการวิทยุสมัครเล่นช่วง 24.05 - 24.25 GHz
47 - 47.2 GHz.
กิจการวิทยุสมัครเล่นต้องการให้กำหนดความถี่นี้เป็นความถี่หลักสำหรับกิจการวิทยุสมัครเล่นช่วง 47 - 47.2 GHz
คิวเรเน
คาบสมุทร
คาบสมุทร หมายถึงลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่มีน้ำล้อมรอบทั้ง 3 ด้าน ซึ่งอาจจะเป็นได้ทั้งทะเลหรือมหาสมุทร เช่น คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย คาบสมุทรมลายู พื้นที่ที่มีน้ำล้อมรอบทั้ง 3 ด้านในบางครั้งก็ไม่ได้เรียกว่าคาบสมุทร เช่น หัวแหลมผาชัน สันดอนจะงอย หรือแหลม
วัดถ้ำขาม
วัดถ้ำขามหรือภูขาม (เทสกเจดีย์ เทสรังสีอนุสรณ์) ตั้งอยู่ที่ อ.พรรณานิคม จังหวัดสกลนคร บนสันเขาภูพาน มีบรรยกาศร่มรื่นงดงาม เป็นอนุสรณ์ว่า หลวงปู่เทสก์ ได้เคยมาจำพรรษาอยู่ ณ ที่นี้ เป็นสถาปัตยกรรม แบบเจดีย์จตุรัสมุข ตามแนวศิลปกรรมอีสานผสมกับอยุธยา ภายในประดิษฐานรูปหล่อสำริดหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี ภายในวัดมีกุฏิเดิมหลวงปู่ฝั้น อาจาโร ซึ่งหลวงปู่เทสก์ ได้มาจำพรรษาจนกระทั่งละสังขาร ณ ที่นี้ เมื่อปี พ.ศ. 2537 ปัจจุบันได้ทำหุ่นเหมือนหลวงปู่เทสก์ หล่อด้วยไฟเบอร์กลาส ในอิริยาบถนั่งเก้าอี้ในกฎิเพื่อจำลองเหตุการณ์ประหนึ่งว่าหลวงปู่ยังมีชีวิตอยู่ ตำนานของวัดถ้ำขามมีมากมายตั้งแต่สมัยที่เรายังเด็กสมัยหลวงปุฝันยังมีชีวิตอยู่เราจำได้ตอนที่เราตามคุณย่าไปจำศิลในวันพระและได้ช่วยขนหินขนทรายขึ้นไปทำกุฎิพระในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์มีคนเฒ่าคนแก่เล่าให้ฟังตอนที่หลวงปู่ฝันเดินธุดงมาอยู่ใหม่ๆมีเสือแม่ลูกอ่อนอาศัยอยู่ในถ้ำอยู่แล้วแต่ด้วยบูญบารมีหรืออะไรก็ไม่รู้เสือแม่ลูกอ่อนยอมสละถ้ำให้หลวงปู่อยู่และได้สร้างเป็นที่ปฏิบัติธรรมเป็นวัดถ้ำขามมาจนทุกวันนี้
ธงชาติเวียดนาม
ธงชาติเวียดนาม ในปัจจุบันเป็นธงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม มีชื่อที่เรียกโดยทั่วไปอีกชื่อหนึ่งว่า "ธงแดงดาวเหลือง" เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498 ในฐานะธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (ประเทศเวียดนามเหนือ) และได้กลายเป็นธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 หลังสิ้นสุดสงครามเวียดนามและการรวมชาติระหว่างเวียดนามเหนือกับเวียดนามใต้
ลักษณะของธงชาติเวียดนามนั้นเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีแดง กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ตรงกลางมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลืองทอง สีแดงนั้นหมายถึงการต่อสู้เพื่อกู้เอกราชของชาวเวียดนาม สีเหลืองคือสีของชาวเวียดนาม ส่วนดาวห้าแฉกนั้น เป็นที่เข้าใจกันทั่วไปว่าหมายถึงชนชั้นต่างๆ ในสังคมเวียดนาม คือ นักปราชญ์ ชาวนา ช่างฝีมือ พ่อค้า และทหาร อย่างไรก็ตาม ภายหลังการรวมชาติเวียดนามในปี พ.ศ. 2519 ความหมายในธงได้มีการอธิบายใหม่ในทางการเมืองว่า สีแดงหมายถึงการปฏิวัติโดยชนชั้นกรรมาชีพ และดาวสีทองหมายถึงการชี้นำของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
ก่อนหน้านี้ในช่วงปี พ.ศ. 2488 - 2498 ดาวสีเหลืองในธงชาติเวียดนามขณะนั้นมีขนาดที่โตกว่าที่ใช้ในธงแบบปัจจุบัน
ธงนี้ออกแบบครั้งแรกโดยเหวียนฮิ้วเทียน (เวียดนาม: Nguyễn Hữu Tiến) ซึ่งเป็นนักปฏิวัติคอมมิวนิสต์ที่เข้าร่วมการต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2483 การต่อต้านครั้งนั้นประสบความล้มเหลว เหวียนฮิ้วเทียนจึงถูกจับกุมตัวและถูกประหารชีวิตพร้อมกับผู้นำคนอื่นๆ ที่เข้าร่วมการต่อต้านครั้งนั้นด้วย
สมัยจักรวรรดิเวียดนาม.
สีเหลืองนับเป็นสีของชาวเวียดนามมาแต่โบราณ ปรากฏหลักฐานครั้งแรกในประวัติศาสตร์เวียดนามโบราณว่า วีรสตรีตระกูลจึงสองพี่น้องได้ใช้ธงสีเหลืองเป็นสัญลักษณ์ของการต่อต้านการปกครองของจักรวรรดิจีนราชวงศ์ฮั่นใน พ.ศ. 593 ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24 เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิซา ล็อง ทรงสถาปนาราชวงศ์เหวียนแล้ว ได้ทรงเลือกใช้ธงสีเหลืองดังกล่าวเป็นสัญลักษณ์ของจักรวรรดิเวียดนาม ในช่วงปี พ.ศ. 2345 - พ.ศ. 2363
พ.ศ. 2433 สมเด็จพระจักรพรรดิถั่ญ ท้าย ได้มีพระราชโองการให้เปลี่ยนธงแบบเดิมที่มีอักษรจีน (จื๋อญอ) ประกอบในธงเป็นธงแบบใหม่ ซึ่งมีลักษณะเป็นธงสีเหลืองกลางมีแถบริ้วสีแดงสามริ้ว ธงนี้ได้ใช้ในฐานะธงชาติเวียดนามแบบแรกสุดอย่างเป็นทางการตั้งแต่ พ.ศ. 2433 - พ.ศ. 2463 และนับเป็นธงชาติของคนเวียดนามอย่างแท้จริงธงแรกเช่นกัน เพราะธงนี้ไม่ใช่เป็นแต่เพียงธงของจักรพรรดิดังในอดีตที่ผ่านมา แต่ยังเป็นธงที่สะท้อนถึงแรงบันดาลใจและความหวังของประชาชน ในความเป็นเอกราชและการรวมชาติเวียดนามให้เป็นหนึ่งเดียวอีกด้วย
ต่อมาในช่วง พ.ศ. 2459 - พ.ศ. 2468 ภายหลังจากการเนรเทศสมเด็จพระจักรพรรดิถั่ญ ท้าย และ สมเด็จพระจักรพรรดิซวี เติน ไปยังทวีปแอฟริกาโดยฝรั่งเศสแล้ว สมเด็จพระจักรพรรดิขาย ดิ่ญ ได้มีพระบรมราชโองการให้เปลี่ยนธงชาติใหม่ โดยยังคงเป็นธงพื้นสีเหลืองเช่นเดิม แต่แถบริ้วสีแดงแนวทั้ง 3 แถบได้เปลี่ยนเป็นแถบสีแดงเพียงหนึ่งเดียว แต่มีความกว้างเท่ากับแถบสีแดงทั้งสามแถบรวมกัน เพื่อสื่อความหมายถึงความเป็นเอกภาพของเวียดนามทั้งสามส่วน คือ เวียดนามเหนือ เวียดนามกลาง และเวียดนามใต้ ธงนี้มีชื่ออีกอย่างหนึ่งว่า ธงลองตินห์ (“Long Tinh”)
สมัยเวียดนามเหนือ-เวียดนามใต้.
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ขบวนการกู้ชาติเวียดมินห์ ภายใต้การนำของโฮจิมินห์ ได้รวมรวมเอาดินแดนเวียดนามตอนเหนือและตอนกลางบางส่วน (มณฑลตังเกี๋ยและมณฑลอันนัม) ประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส และก่อตั้งประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม หรือประเทศเวียดนามเหนือในปี พ.ศ. 2488 ส่วนดินแดนเวียดนามตอนกลางส่วนที่เหลือและเวียดนามใต้ (มณฑลโคชินจีน) ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของฝรั่งเศส และใช้ชื่อประเทศชื่อว่า รัฐเวียดนาม ในปี พ.ศ. 2489 (ต่อมาหลังการลงนามสนธิสัญญาเจนีวาในปี พ.ศ. 2498 จึงได้รับเอกราชและใช้ชื่อประเทศใหม่ว่า สาธารณรัฐเวียดนาม) ประเทศเวียดนามทั้งสองประเทศต่างมีธงชาติของตนเอง กล่าวคือ เวียดนามเหนือใช้ธงแดงดาวทองเป็นธงชาติ ส่วนเวียดนามใต้คงใช้ธงเหลืองสามริ้วแดงเป็นธงชาติของตนเองต่อไปจนสิ้นสุดสงครามเวียดนาม
สมัยการรวมชาติเวียดนาม.
หลังประเทศเวียดนามใต้ยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขต่อขบวนการแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้ (หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ "เวียดกง") ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2518 รัฐบาลชั่วคราวของเวียดนามใต้ได้ยกเลิกธงชาติแบบเดิม และหันมาใช้ธงของขบวนการเวียดกงเป็นธงชาติแทนอยู่ระยะหนึ่ง ธงนี้เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งครึ่งเป็นสองส่วนตามแนวนอน ครึ่งบนสีแดง ครึ่งล่างสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน กลางธงเป็นรูปดาวทอง 5 แฉก และได้ใช้มาจนเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้รวมชาติกันอย่างสมบูรณ์เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 รัฐบาลเวียดนามจึงประการใช้ธงชาติของเวียดนามเหนือเป็นธงชาติเวียดนามตราบจนทุกวันนี้
เมืองโอซากา
คิงกิ
จักรพรรดิยุงฮี
จักรพรรดิยุงฮี (; 25 มีนาคม ค.ศ. 1874 – 24 เมษายน ค.ศ. 1926) หรือ พระเจ้าซุนจง  หรือในเชิงเหยียดหยามว่า ชีนิลปา ยุงฮี ( แปลตรงตัว "ยุงฮี ขี้ข้ายุ่น") ทรงเป็นสมเด็จพระราชาหรือสมเด็จพระจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งจักรวรรดิเกาหลี เป็นพระประมุข ลำดับที่ 27 ถ้านับจากสมัยราชอาณาจักรโชซ็อน และเป็นพระประมุขพระองค์สุดท้ายในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชของเกาหลี โดยพระองค์ทรงขึ้นเสวยราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิ ในปี ค.ศ. 1908 ซึ่งช่วงนี้เอง จักรวรรดิเกาหลีมีสถานะเป็นรัฐในอารักขาของจักรวรรดิญี่ปุ่น ทำให้พระองค์ทรงไม่มีพระราชอำนาจใดๆ เนื่องจากอำนาจทั้งหมดตกอยู่ในมือของผู้สำเร็จราชการชาวญี่ปุ่นและองค์ชายแดวอนจนหมดสิ้น อีกทั้งพระองค์มีพระพลานามัยไม่สู้แข็งแรงนัก การที่ญี่ปุ่นยินยอมให้พระองค์ขึ้นเสวยราชย์ก็เพื่อรอเวลาที่จะกลืนจักรวรรดิเกาหลีได้โดยสมบูรณ์เท่านั้น
ในที่สุด อีก 2 ปีถัดมา หรือในปี ค.ศ. 1910 จักรวรรดิญี่ปุ่นก็ได้ล้มล้างสถาบันจักรพรรดิของเกาหลีลงและควบคุมเชื้อสายราชวงศ์โชซ็อนทั้งหมดไปญี่ปุ่น ทำให้นักประวัติศาสตร์เกาหลีส่วนหนึ่งไม่ถือว่าพระองค์ทรงป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายแต่ถือว่าสมเด็จพระจักรพรรดิควางมูแห่งจักรวรรดิเกาหลี (พระเจ้าโกจง) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายแทน
การสิ้นสุดรัชกาลและยุคสมัยแห่งราชวงศ์.
ในปี พ.ศ. 2453 (ค.ศ. 1910) สมเด็จพระจักรพรรดิยุงฮีแห่งจักรวรรดิเกาหลี (พระเจ้าซุนจง) ทรงถูกถอดออกจากตำแหน่งจักรพรรดิและลดฐานะเหลือเพียงกษัตริย์ ขณะที่ญี่ปุ่นก็ทำการล้มล้างสถาบันจักรพรรดิของเกาหลีด้วยการควบคุมเชื้อสายราชวงศ์โชซ็อนทั้งหมดไปไว้ที่ญี่ปุ่น เพื่อเป็นตัวประกันและไม่ให้สามารถกลับคืนสู่อำนาจได้อีก เกาหลี จึงถูกปิดฉากความเป็นจักรวรรดิและยุคสมัยแห่งราชวงศ์กว่า 2 พันปีลงอย่างถาวรตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
นาที อักษรย่อ น.  สมัยก่อนใช้คำว่า นาที เป็นหน่วยวัดเวลา โดยหนึ่งหน่วยเท่ากับ ของชั่วโมง
ปกติสุรทิน
อธิกสุรทิน
นาฑี
วินาฑี
คาเธ่ย์แปซิฟิค
คาเธ่ย์แปซิฟิค  (IATA:CX, ICAO:CPA, Callsign:Cathay) คือสายการบินประจำชาติฮ่องกง ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1946 เป็นสมาชิกของ วันเวิลด์ โดยคาเธ่ย์ แปซิฟิค เป็น 1 ใน 6 สายการบินที่บริการลูกค้าได้ในระดับ 5 ดาวจากการสำรวจของ สกายแทร็กซ์
ยาม เป็นการนับเวลากลางคืนในประเทศไทยสมัยโบราณ และพบในการพากย์ภาพยนตร์จีนที่เรียกว่า ชั่วยาม โดยในจีนแบ่ง 1 วันเป็น 12 ชั่วยามตามที่บอกไว้ในธงชาติสาธารณรัฐจีน ขณะที่หนึ่งยามของไทยมีค่าประมาณ 3 ชั่วโมง
ยาม เป็นคำภาษาบาลีที่เรานำมาใช้ในภาษาไทย จนไม่คิดว่าเป็นคำบาลีแล้ว แต่มักก่อให้เกิดความสับสนในเวลาใช้อยู่คำหนึ่ง คือ คำว่า “ยาม” ซึ่งบาลีออกเสียงว่า “ยา-มะ”