pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในประเทศไทยมักพบในพื้นที่ที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลนับพันเมตร พบประมาณ 3 ชนิด ได้แก่ เพียงพอนไซบีเรีย ("M. sibirica"), เพียงพอนเหลือง ("M. nudipes") และเพียงพอนเส้นหลังขาว ("M. strigidorsa")
โรงเรียนคลองเมืองพิทยาคม
โรงเรียนคลองเมืองพิทยาคม (ค.ม.พ.) เป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา ประจำตำบล เปิดสอนระดับช่วงชั้นที่ 3 และ 4 (มัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6)
อยู่ใน ต.คลองเมือง อ.จักราช จ.นครราชสีมา 30230 สังกัด กองการศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม องค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา (เดิมสังกัดสำนักงานการศึกษานครราชสีมาเขต 2 สำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ)
คาบายากิ
ข้าวหน้าปลาไหล  เป็นอาหารญี่ปุ่นชนิดหนึ่งที่มีการตระเตรียมด้วยเนื้อปลา โดยเฉพาะปลาไหลชนิดหนึ่งคืออุนะงิ ซึ่งตัวปลาจะถูกผ่าแยกออกเป็นแนวยาวจากด้านบน(หลัง)หรือส่วนท้องจนถึงปลายหาง จากนั้นก็เอาเครื่องในและเลาะก้างออก หั่นเนื้อปลาเป็นชิ้นรูปสีเหลี่ยม เสียบด้วยไม้ และนำไปจุ่มกับซอสที่ทำมาจากซีอิ๊วรสหวานก่อนที่จะนำไปย่างบนเหล็กปิ้งย่างหรือตะแกรงเหล็กย่าง
นอกจากอุนะงิแล้ว การตระเตรียมแบบเดียวกันที่ทำมาจากปลาตัวยาวที่ไม่มีก้างอื่นๆ เช่น ฮาโมะ (ปลาวงศ์ปลายอดจาก) โดโจ(ปลาวงศ์ปลาหมู) ปลาดุก อะนะโกะ(ปลาไหลทะเล) และกิมโปะ (ギンポ) (gunnels) อีกอย่างหนึ่งยังสามารถหาผลิตภัณฑ์อาหารกระป๋องที่มีป้ายฉลากเขียนคำว่า ซันมะแบบสไตล์คาบายากิ(ปลาเซารีแปซิฟิก)
ข้าวหน้าปลาไหลนั้นเป็นที่นิยมอย่างมากและอุดมไปด้วยวิตามินเอและอี และกรดไขมันโอเมก้า 3 ประเพณีที่ยอดนิยมจากยุคสมัยเอโดะ เรียกร้องให้กินข้าวหน้าปลาไหลในช่วงฤดูร้อนเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงกลางฤดูร้อนที่เรียกว่า โดโย โนะ อุชิ โนะ ฮิ(土用の丑の日), ซึ่งสามารถตกปลาไหลที่ไหนก็ได้ในระหว่างวันที่ 18 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคมของทุกปี
ข้าวหน้าปลาไหลหรือคาบายากิมักจะเสิร์ฟอยู่ด้านบนข้าวถ้วยชาม(ดมบูริ) และถูกเรียกว่า อุนะดง รูปแบบที่ผู้คลั่งไคล้นิยมชอบคือ อูนะจุ ซึ่งจะถูกวางไว้ในกล่องเคลือบเงาที่ต่อเป็นชั้นๆที่เรียกว่า จุบะโกะ นอกจากนี้ยังฉีกเนื้อปลาไหลและผสมกับข้าวอย่างเท่าๆ กันเพื่อทำฮิตสึมะบุชิ(櫃まぶし) ซึ่งสามารถมีความสุขในการรับประทานได้ในบริเวณนาโงยะ
ลำไส้เล็กตอนต้น
ขนมขบเคี้ยว
ขนมขบเคี้ยว  หรือ ของขบเคี้ยว เป็นอาหารว่างหรือเป็นขนมที่รับประทานยามว่างที่มีชิ้นเล็ก ๆ ได้แก่ มันฝรั่งทอด ลูกอม ลูกกวาด ช็อกโกแลต คุกกี้ หมากฝรั่ง และของหวานที่เคี้ยวได้ต่าง ๆ เช่น นมอัดเม็ด ขนมขบเคี้ยวพบได้ทั่วโลกเป็นรูปแบบของอาหารที่ไม่ได้เป็นมื้อหลักของวัน แต่หมายถึงอาหารที่มีไว้เพื่อระงับความหิวระหว่างมื้อ และให้พลังงานแก่ร่างกายได้เล็กน้อย คำ ๆ นี้อาจอ้างอิงถึงอาหารที่ใช้บริโภคระหว่างมื้อเพื่อเป็นความสนุกสนานในการลิ้มรสชาติ
คูรุรุ
สิบเอกคูรุรุ เป็นทหารรุ่นเดียวกับสิบโทเคโรโระยศสิบเอก มาจากหมู่ดาวแกมม่าดาวเคราะห์ลำดับที่ 58 ดาวเคโรนสังกัดการรุกรานจักรวาล ทหารหน่วยจู่โจมพิเศษ สิบเอกคูรุรุมีร่างกายสีเหลือง(เมื่อตอนเด็กเป็นสีฟ้า แต่เพราะคุรูรุได้ช่วยให้เคโรโระออกมาจากเคโระบอล และเคโรโระตกลงจะเลี้ยงข้าวแกงกะหรี่ให้ พอช่วยได้เคโรโระก็ได้ใช้เคโระบอลทำให้มีข้าวแกงกะหรี่ออกมา แต่มันได้ขยายใหญ่ขึ้น และทับคุรูรุจนกลายเป็นสีเหลือง)มีสัญลักษณ์เป็นรูปหอยอาคุสีเหลืองเข้มบนหน้าผากและสีแดงบนหน้าท้อง คูรุรุ เป็นนักประดิษฐ์ที่เก่งมากสามารถประดิษฐ์สิ่งของได้ทุกอย่างที่เคโรโระสั่ง คูรุรุเกิดวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2525 ส่วนสูง 76 ซม.น้ำหนัก 5.6 กิโลกรัม คูรุรุชอบประดิษฐ์สิ่งของเพื่อไว้ใช้ในการยึดครองโลก ชอบกินข้าวหน้าแกงกะหรี่มาก(แต่มากซะจนน่ากลัวเพราะเวลาที่คุรุกินอาหารอย่างอื่นนอกจากแกงกะหรี่ร่วมกับคนอื่นมักจะพกซองแกงกะหรี่มาเสมอและราดใส่อาหารแทน บางครั้งก็บังคับให้พี่น้องฮินาตะกินน้ำแข็งใสราดแกงกะหรี่) และมีเสียงหัวเราะที่ชวนให้นึกถึงความเจ้าเล่ห์ยังไงอยู่มีหูฟังอันใหญ่ติดอยู่ที่หูทั้งสองข้างมีแว่นตารูปหอยอาคุอีกด้วย ท่าไม้ตายของคูรุรุคือสามารถสร้างบอลพลังมหาศาลขึ้นมาได้เพราะประดิษฐ์เครื่องสร้างพลังไว้ที่หูฟังทั้งสองข้างและยังสามารถลบความทรงจำของคนอื่นได้อีกด้วย(เคยลบความทรงจำของกิโรโระเรื่องนัทสึมิและเรื่องที่กิโรโระได้รู้ว่ามุทสึมิคือซาบุโร่) นอกจากนั้นคุรุรุได้สร้างสูทแบบชาวโพโคเพนแบบเต็มตัว(ทั้งหัวและตัวเป็นชาวโพโคเพน)เป็นแบบหญิงสาวที่สวมชุดสีส้มอย่าง คุรุรุโกะอีกด้วย
ความสัมพันธ์กับครอบครัวฮินาตะ.
สิบเอกคูรุรุไม่ค่อยมีความสัมพันธุ์กับฟูยูกิและนัทสึมิเท่าไหร่ แต่จะสนิทกับฮินาตะอากิซึ่งเป็นแม่ของฟูยูกิและนัทสึมิที่คูรุรุสนิทด้วยเพราะอากิได้รับคูรุรุเข้ามาอยู่โดยไม่มีเงื่อนไขอะไรเลย
เพราะอย่างนี้คูรุรุจึงสนิทกับอากิที่สุดในบ้านฮินาตะและเวลาที่อากิอยากจะได้อะไรคูรุรุก็จะสร้างให้ทุกอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณต่ออากิ
และอากิเองก็ดูจะสนิทกับคูรุรุที่สุดด้วยถึงแม้คูรุรุจะชอบหัวเราะก็ตามอากิก็ไม่ได้หวาดกลัวอะไร
เพราะลักษณะท่าทางของคูรุรุเหมาะที่จะเป็นตัวเอกในการ์ตูนเรื่องที่อากิกำลังจะสร้างอยู่พอดีเลย เพราะอย่างนี้คูรุรุถึงได้สนิทกับอากิมากที่สุดและไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้อากิเลยสักครั้งเดียวจึงทำให้อากิรู้สึกดีกับคูรุรุที่สุด แต่คูรุรุชอบอากิมากจนเข้าขั้นเพี้ยนเลยทีเดียว(เคยดูอากิอาบน้ำด้วย)
และพวกนัทสึมิก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะคูรุรุไม่ได้สร้างความรำคาญอะไรเหมือนเคโรโระเลย
ความสัมพันธ์กับซาบุโร่.
ซาบุโร่เป็นคนให้ที่พักพิงคูรุรุก่อนจะมาอยู่ที่บ้านฮินาตะเพราะเหตุนี้ทำให้คูรุรุดีกับซาบุโร่มาก
และยังให้ปากกาคุรุการ์มิกส์กับซาบุโร่จึงให้คูรุรุอยู่ที่บ้าน คูรุรุเห็นว่าซาบุโร่ไม่ไปแจ้งตำรวจก็เริ่มสร้างอาวุธให้ซาบุโร่ไว้ป้องกันตัว
และต่อจากนั้นซาบุโร่กับคูรุรุก็เป็นคู่หูกันมาตลอดและคูรุรุขอให้ซาบุโร่ช่วยตามหาพรรคพวกให้ซึ่งนั่นก็คือพวกเคโรโระไงล่ะซาบุโร่ก็หาจนเจอ
และนัทสึมิยังแอบชอบซาบุโร่อยู่พอคูรุรุเจอเพื่อนซาบุโร่ก็ให้คูรุรุมาอยู่กับเพื่อนคูรุรุจึงสร้างอาวุธสุดท้ายให้นั่นก็คือรังสีคูรุรุ
ซึ่งจะครอบร่างกายของซาบุโร่ไว้เพื่อป้องกันอันตรายแต่สามารถปิดรังสีคูรุรุได้
ซาบุโร่มีบุญคุณกับสิบเอกคูรุรุถึงอย่างนี้จึงได้เป็นคู่หูกันและซาบุโร่ก็มาเยี่ยมคูรุรุบ่อย ๆ และถือเป็นโอกาสดีของนัทสึมิด้วยที่จะใกล้ชิดกับซาบุโร่
สิบเอกคูรุรุมีความสัมพันธ์กับเคโรโระคือเคโรโระจะสั่งให้สิบเอกคูรุรุสร้างของสิ่งประดิษฐ์เพื่อแก้แค้นนัทสึมิ
แต่บางทีคูรุรุไม่สร้างให้เพราะเห็นแก่ฮินาตะ อากิจึงไม่ยอม เคโรโระจึงคิดจะขโมยสิ่งของของคูรุรุไปประกอบเองแต่คูรุรุรู้จึงลงโทษเคโรโระให้ห้ามจับกันพลาทั้งอาทิตย์ เคโรโระจึงต้องยอมเพราะเวลาสิบเอกคูรุรุโกรธจะน่ากลัวมากจึงไม่กล้าหือด้วยแต่สิบเอกคูรุรุก็ชอบทำตัวเป็นที่น่ารังเกียจของสังคมไม่มีใครอยากจะคบด้วย แต่อย่างไรก็ตามเคโรโระมักจะพึ่งพาคุรุเสมอ
ถึงแม้บางครั้งก็ไม่เต็มใจช่วยก็ตาม
สิบเอกคูรุรุมีจุดอ่อนอย่างหนึ่ง ก็คือการมองของแองโกล โมอา (มัวร์)ซึ่งเป็นการมองแบบสาวน่ารักและใสซื่อบริสุทธิ์ที่ทำให้จิตใจคูรุรุที่เจ้าเลห์ดำมืดรู้สึกหดหู่จนทนไม่ได้ ซึ่งเกิดขึ้นตอนที่สิบเอกคูรุรุได้ออกอาละวาดในบ้านของฮินาตะ เช่น กลั่นแกล้งสองพี่น้องฮินาตะ หรือติดตั้งเลเซอร์ไว้ในปืนกันพลาของสิบโทเคโรโระ จนไปโดนกันพลาตัวอื่น เป็นต้น ทำให้บรรดาเพื่อนๆต้องเข้าไปเคลียร์กับสิบเอกคูรุรุที่ห้องทำงาน แต่ก็ไม่มีใครสามารถเข้าไปคุยหรือเจรจากับสิบเอกคูรุรุได้เลย ยกเว้นมัวร์
โดโรโระ
สิบจัตวาโดโรโระ เป็นตัวละครจากเรื่อง เคโรโระ ขบวนการอ๊บอ๊บป่วนโลก
บ้านของโดโรโระ.
โดโรโระอาศัยอยู่ที่บ้านไม้ที่ทำด้วยไม้ไผ่กับโคยูกิในป่าลึกบ้านหลังนี้ทำขึ้นเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2550เป็นบ้านที่โคยูกิสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่หลบภัย แต่ในที่สุดก็ต้องมาอยู่ที่บ้านไม้ไผ่กับโดโรโระในป่านี้ มีลักษณะไม่กว้างขวางนัก แต่พออยู่สบาย ใกล้ชิดธรรมชาติและบรรยากาศดี มีบ่อน้ำเล็กๆให้ความชุ่มชื้นแก่ทั้งสองคนอีกด้วย โดโรโระรักบ้านหลังนี้มาก เวลามีใครคิดจะทำลายบ้านหลังนี้เพราะเกะกะ เขาจะโกรธสุดขีดแล้วชักดาบขู่ไล่ไปที่อื่น แต่บางทีโดโรโระก็ยังไปชวนพวกฟูยูกิ นัทสึมิมาอยู่ในตอนที่ไฟดับเพราะบ้านของโคยูกิมีลมเย็นพัดผ่าน โดโรโระจึงมีความสัมพันธุ์กับครอบครัวฮินาตะมากขึ้น บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นในเมืองโอคุโตเกียวเขตใน
เป็นบ้านที่สงบเงียบอยู่กับธรรมชาติเหมาะกับอุปนิสัยของโดโรโระมากทีเดียว
ในภาคมังงะ บ้านของโคยูกิและโดโรโระอยู่ติดกับบ้านของครอบครัวฮินาตะและดูเหมือนบ้านธรรมดา แต่ภายในนั้นเป็นบ้านนินจาแบบโบราณ
ความสัมพันธ์กับอะสึมายะ โคยูกิ.
โดโรโระมีความสัมพันธ์อันดีกับ อาสึมายะ โคยูกิ เพราะโคยูกิและเซโระยาฉะเคยไปช่วยโดโรโระตอนที่โดโรโระนอนสลบอยู่ที่ใต้ต้นไม้โดยไม่คิดอะไรและไม่ถาม(เพราะสงสารโดโรโระ)เป็นผู้ให้ที่พักพิงแก่โดโรโระ โดโรโระเห็นความรักอันบริสุทธิ์ของสาวน้อยชาวเพโคปอง จึงล้มเลิกความคิดที่จะทำลายโลก เพราะโลกนี้ควรมีแต่ความสุขไม่ควรยึดครองอย่างเผด็จการ ดังนั้นโดโรโระจึงช่วยทำให้โลกสงบขึ้นและโคยูกิยังช่วยโดโรโระอีกด้วยในการทำให้โลกสู่ความสวยงามในคราบของนินจาสาวที่ปฏิบัติการร่วมกัน แต่โคยูกิอยากให้โดโรโระไปอยู่กับพรรคพวกนั่นคือเคโรโระ แต่โดโรโระบอกว่าพวกเคโรโระคิดจะทำลายโลกขัดกับเจตนารมณ์ของเขา จึงไม่ขอไปอยู่ แต่สุดท้ายเคโรโระแสดงให้เห็นถึงความอ่อนโยนที่มีต่อโลก โดโรโระจึงยอมเปิดใจเข้าพวกและยืดเวลาแผนการครองโลกไปอีก ซึ่งโคยูกิดีใจที่โดโรโระมีความสุขและได้อยู่กับเพื่อน ๆอย่างที่มันควรจะเป็น
โดโรโระมีความสัมพันธ์กับเคโรโระคือเคยเป็นเพื่อนกันในสมัยเด็ก(กิโรโระด้วย)แต่เคโรโระทำตัวไม่ดีกับโดโรโระไว้มาก เช่น ในวันที่ฝนตกเคโรโระหยิบร่มของ โดโรโระกลับบ้านหน้าตาเฉยทำให้โดโรโระต้องเดินตากฝนกลับบ้าน,เคโรโระเคยทำกล่องเพลงสุดที่รักของโดโรโระพังและเคโรโระยังเคยทำตัวไม่ดีกับโดโรโระไว้อีกมากมาย เมื่อเคโรโระและเพื่อนๆพูดอะไรที่เกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้โดโรโระก็จะซึมไปเลย แต่สุดท้ายโดโรโระก็ต้องเข้าพวก(อย่างเสียไม่ได้)
ในบางครั้ง เมื่อเคโรโระคิดแผนการยึดครองโลกได้แล้วสั่งการไปยังหน่วยรบ เมื่อโดโรโระพิจารณาแล้วว่าส่งผลร้ายต่อโลกจะไม่ร่วมมือในแผนการและหาทางขัดขวางอย่างเงียบๆ(ไม่มีใครทัดทานเพราะโดโรโระจะหายตัวไปทุกที)
แต่ในบางครั้ง ที่แผนของเคโรโระทำให้โลกเกิดธรรมชาติอันสวยงามเช่นหิมะ โดโรโระก็จะยอมเข้าร่วมด้วย
จีโอโนซิส
คาโต เนโมอีเดีย
สมุหนายกพัลพาทีน
ชินวุฒิ อินทรคูสิน
บรุกแลนส์
บรุกแลนส์  เป็นสนามแข่งรถในอดีต ตั้งอยู่ใกล้เมืองเวย์บริดจ์ เซอร์รีย์ ประเทศอังกฤษ เป็นสนามแข่งรถแห่งแรกของโลกที่สร้างเป็นรูปวงรี เปิดใช้งานตั้งแต่ พ.ศ. 2450 จนถึง พ.ศ. 2482 นอกจากนี้ยังถูกใช้งานเป็นสนามบิน แห่งแรก ๆ ของประเทศอังกฤษ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2451 และเป็นโรงเรียนการบินแห่งแรกของอังกฤษใน พ.ศ. 2453
สนามแห่งนี้เปิดใช้งานตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2450 และใช้เป็นสถานที่แข่งขันรถแบบต่อเนื่อง 24 ชั่วโมง เป็นครั้งแรกของโลก หลังเปิดใช้ไม่นาน เมื่อเริ่มสร้างมีความยาว 2.75 ไมล์ (4.4 กิโลเมตร) และได้ต่อเติมเป็น 3.25 ไมล์ (5.2 กิโลเมตร) สนามแห่งนี้นับเป็นสนามสำคัญในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สนามแข่งรถถูกปิดใช้งานและใช้เป็นที่ตั้งโรงงานสร้างเครื่องบินทิ้งระเบิด Vickers Wellington และใช้งานต่อเนื่องมาจนถึงปี พ.ศ. 2532
ปัจจุบัน บรุกแลนส์ ใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับการบินและยานยนต์ เป็นสถานที่จัดแอร์โชว์ และแข่งขันรถโบราณ
อูจีนนี่
ซัลทซ์บวร์ค
ซัลทซ์บวร์ค (; , ) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดลำดับที่ 4 ในประเทศออสเตรีย และเป็นเมืองหลวงของรัฐซัลทซ์บวร์ค เมืองเก่าของซัลทซ์บวร์คและสถาปัตยกรรมบาโรกเป็นหนึ่งในใจกลางเมืองที่ถูกดูแลรักษาอย่างดีที่สุดในกลุ่มประเทศที่พูดภาษาเยอรมันด้วยกัน และได้รับการยูเนสโกขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก ในปี พ.ศ. 2540 ซัลทซ์บวร์คเป็นที่จดจำกันในฐานะที่ตั้งอยู่บนเทือกเขาแอลป์ ซัลทซ์บวร์คเป็นบ้านเกิดของโมทซาร์ท คีตกวีคลาสสิก และเป็นฉากของภาพยนตร์เพลง "มนต์รักเพลงสวรรค์" (The Sound of Music)
ฟูจิสปีดเวย์
ลู่แข่งนานาชาติฟูจิ เป็นสนามแข่งรถ ตั้งอยู่เชิงภูเขาไฟฟูจิ ในเขตตำบลโอยามะ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นของโตโยต้ามอเตอร์หลังจากซื้อมาจากมิตซูบิชิ ในปี พ.ศ. 2543 ปัจจุบันใช้เป็นสถานที่แข่งขันรถสูตรหนึ่งเจแปนกรังปรีซ์ NASCAR และโมโตจีพี หลังจากว่างเว้นการจัดแข่งขันรายการใหญ่นานถึง 29 ปี และได้รับการปรับปรุงเส้นทาง และผลักดันจากโตโยต้า แย่งชิงสถานะการเป็นเจ้าภาพจากสนามซูซูกะเซอร์กิตของฮอนด้ามอเตอร์
สนามฟูจิสปีดเวย์ เริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2506 เพื่อใช้จัดการแข่งขันรถในรูปแบบเดียวกับ NASCAR ของสหรัฐ ในระยะแรกสนามมีความยาว 4 กิโลเมตร (2.5 ไมล์) เปิดใช้งานเมื่อ พ.ศ. 2508 และมีการปรับปรุงใหม่หลายครั้ง และได้เป็นสถานที่จัดแข่งขันรถสูตรหนึ่งเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2519 ก่อนจะถูกย้ายไปจัดที่ซูซูกะเซอร์กิต เนื่องจากปัญหาเรื่องความปลอดภัย และเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงบ่อยครั้ง
สนามฟูจิสปีดเวย์ ได้รับการปรับปรุงครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2546 จากการออกแบบโดยแฮร์มัน ทิลเคอ ชาวเยอรมัน
ซาลทซ์บูร์ก
แด็กเกอร์ (โมบิลสูท)
ไกลกังวล
ไกลกังวล อาจหมายถึง:
เพลงไกลกังวล
เจียง จื่อหยา
เจียงจื่อหยา (ตามสำเนียงกลาง) หรือ เกียงจูแหย (ตามสำเนียงฮกเกี้ยน ) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เจียงไท่กง  เป็นนักยุทธศาสตร์คนสำคัญของโจวเหวินหวังและโจวอู่หวัง ผู้นำในการก่อรัฐประหารเพื่อล้มล้างราชวงศ์ซาง และสถาปนาราชวงศ์โจวขึ้น มีชีวิตอยู่เมื่อประมาณ 3,000 กว่าปีที่แล้ว ในปัจจุบัน นักประวัติศาสตร์ และนักวิชาการ หลายสำนักต่างลงความเห็นว่า เจียง จื่อหยา คือ 1 ใน 2 นักยุทธศาสตร์การสงครามที่เก่งกาจที่สุดในประวัติศาสตร์จีน โดยอีกผู้หนึ่งได้แก่ เตียวเหลียง (มีชีวิตอยู่ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เป็นคนละคนกับเตียวเหลียงในเรื่องสามก๊ก) เสนาบดีแห่งราชวงศ์ฮั่นของหลิวปัง หรือปฐมจักรพรรดิฮั่นเกา ซึ่งบางตำราอ้างว่าเตียวเหลียงศึกษาการสงครามมาจากตำราพิชัยสงครามที่ เจียงจื่อหยา เขียนขึ้น
เจียงจื่อหยา เดิมเป็นขุนนางในราชวงศ์ซาง แต่ทนความโหดร้ายในการปกครองของอ๋องโจ้ว ผู้ปกครองแห่งราชวงศ์ซางไม่ไหว จึงเร้นกายมาพำนักที่ชนบทห่างไกลแห่งหนึ่งริมแม่น้ำเว่ยสุ่ย (ปัจจุบันอยู่ในมณฑลส่านซี)
ในประวัติศาสตร์บันทึกว่า ในขณะเดินทางไปล่าสัตว์ โจวเหวินหวังได้พบกับเจียง จื่อหยาในวัย 80 ปี กำลังนั่งตกปลาโดยที่ไม่มีเหยื่อ เขาจึงเข้าไปทักทายอย่างสุภาพแล้วถามว่า "ท่านมีความสุขในการตกปลาหรือไม่" เจียงจื่อหยาได้ตอบว่า 'บุคคลที่น่ายกย่องที่แท้จริงนั้น คือผู้ที่มีความสุขในการที่ทำให้ความมุ่งมั่นนั้นสำเร็จ การตกปลาของข้าพเจ้าก็เช่นกัน' เมื่อสนทนาด้วย ทำให้โจวเหวินหวังพบว่านี่คือคนที่ปู่ของตนตามหา ซึ่งบุคคลสำคัญที่จะสามารถช่วยโค่นล้มทรราชได้ ดังนั้นโจวเหวินหวังจึงได้เชิญเจียง จื่อหยาไปรับตำแหน่งที่สำคัญและขนานนาม ให้ว่า เจียงไท่กงหวั่ง ต่อมาได้ย่อให้เป็น ไท่กงวั่ง (จีน: 太公望; พินอิน: Tàigōng Wàng) มีความหมายว่า ความหวังแห่งราชวงศ์โจว แต่โดยทั่วไป มักจะรู้จักกันในนาม เจียงไท่กง
เมื่อโค่นราชวงศ์ซางลงแล้ว เจียงจื่อหยา ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์โจว และได้รับแคว้นฉีไปปกครอง ซึ่งเจียง จื่อหยาได้ช่วยสร้างความเจริญให้แก่บ้านเมืองมาก ทั้งด้านการเมือง การปกครอง และศิลปวัฒนธรรม จนเป็นราชวงศ์ที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน
จนมีคำกล่าวว่า แท้จริงแล้ว บุคคลที่เป็นทั้งเป็นบิดาและเจ้าแห่งตำราพิชัยสงครามในประวัติศาสตร์จีนคนแรกคือ เจียง จื่อหยา ซึ่งเขาได้เขียนตำราพิชัยสงครามไว้เล่มหนึ่งชื่อว่า หกความลับแห่งยุทธศาสตร์ (นอกจากนี้ ยังมีข้อสันนิษฐานว่า ตำราสามยุทธศาสตร์ของหวางสือกง แท้จริงแล้ว อาจเป็นงานของ เจียง จื่อหยา)
ในด้านงานเขียนนั้น เจียงจื่อหยา ได้ปรากฏอยู่ในวรรณกรรมจีนโบราณเรื่องห้องสิน ในฐานะผู้สั่งประหารนางต๋าจีซึ่งเป็นนางจิ้งจอกพันปีแปลงกายมาล่อลวงจักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ซางให้ลุ่มหลงในอำนาจและกามรมณ์ จนนำไปสู่การก่อรัฐประหารโค่นล้มราชวงศ์ในที่สุด นอกจากนี้ ตามตำนานยังได้กล่าวว่า เจียงจื่อหยาเป็นผู้ที่มีความอดทนสูง จากการที่นั่งตกปลารอผู้ต้องการตัวไปช่วยเหลือเป็นเวลานานถึงกว่า 50-60 ปีเลยทีเดียว ซึ่งเรื่องราวการนั่งตกปลาของเจียงจื่อหยานี้ได้เป็นที่มาเป็นภาษิตจีนที่ว่า "ไท่กงตกปลา" (太公钓鱼, "ไท่กงเตี้ยวอี๋ว์") ที่มีความหมายถึง "ทั้ง ๆ ที่รู้แต่ก็ยินยอมติดกับดักที่ผู้อื่นวางไว้"
ในปัจจุบันเจียงจื่อหยาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในนักยุทธศาสตร์ที่เก่งที่สุดทั้งในประวัติศาสตร์จีนและโลกด้วย
เทเนอร์
เทเนอร์ (Tenor) คือ โทนเสียงในการร้องเพลงประสานเสียง ซึ่งเป็นโทนเสียงสูงของนักร้องชาย
↗↘↗↘↗↘↗↘↗↘↗↘↗↘
โซปราโน
โซปราโน  คือ โทนเสียงในการร้องเพลงประสานเสียง ซึ่งเป็นโทนเสียงที่สูงของนักร้องหญิง และเป็นโทนเสียงที่สูงที่สุดในวงขับร้องประสานเสียงอีกด้วย
ประเภทของเสียงโซปราโน
อัลโต (Alto) มาจากรากศัพท์ภาษาละตินว่า "Altus" แปลว่า "เสียงสูง" มีความหมายหลายแบบ
สำหรับเครื่องดนตรี อัลโต มักหมายถึงเสียงเครื่องดนตรีที่มีเสียงสูงสุดเป็นอันดับสอง รองจากทรีเบิล (treble) หรือ โซปราโน เช่น อัลโตแซกโซโฟน มีเสียงสูงรองจากโซปราโนแซกโซโฟน และเสียงสูงกว่าเทเนอร์แซกโซโฟน
ในวงขับร้องประสานเสียงแบบสี่แนว SATB เสียงอัลโต ถือเป็นโทนเสียงสูงเป็นที่สองจากสี่ระดับ (ประกอบด้วย โซปราโน, (คอนทรา)อัลโต, เทเนอร์ และเบส) โดยโทนเสียงต่ำสุดของนักร้องหญิง บางครั้งเรียกว่า คอนทราลโต (contralto) มาจากการประสมคำว่า contra และ alto แต่หากเป็นวงขับร้องประสานเสียงแบบหญิงล้วน ซึ่งมักนิยมร้องแบบสองแนว SA หรือสามแนว SSA เสียงอัลโตจะเป็นเสียงนักร้องหญิงที่โทนเสียงต่ำที่สุดในวง
เทนเนอร์
ยามาโตะ พิฆาตยุทธการ
เมืองควิเบก
นครเกแบ็ก
นครเกแบ็ก  หรือ นครควิเบก  เป็นเมืองหลวงของรัฐเกแบ็ก โดยเกแบ็กเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของรัฐรองมาจากมอนทรีออล ตัวเมืองอยู่ห่างจากมอนทรีออล 233 กิโลเมตร
ตัวเมืองจะมีจุดที่เป็นเมืองเก่า (Vieux-Québec) ซึ่งเป็นเมืองที่เก่าที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1608 โดยในส่วนเมืองเก่านี้เองได้ถูกกำหนดให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก เมืองเกแบ็กมีประชากร 494,142 คน (สัมมโน 2549)
ชื่อเมืองเกแบ็กมาจากคำในภาษาของอินเดียนแดงเผ่าอัลกอนควิน จากคำว่า Kébec หมายถึงจุดที่แม่น้ำแคบเข้า ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ตั้งของเมืองเกแบ็กพอดี
นาวาโฮ
น้ำมันดีเซล
น้ำมันดีเซล  คือ น้ำมันเชื้อเพลิงสำหรับเครื่องยนต์ดีเซล เป็นส่วนหนึ่งของน้ำมันดิบที่ได้จากโรงกลั่นน้ำมัน (เช่นเดียวกับน้ำมันเบนซิน) ซึ่งเป็นน้ำมันที่เรียกว่า น้ำมันใส มีจุดเดือดอยู่ที่ประมาณ 180-370 องศาเซลเซียส เครื่องยนต์ดีเซลเป็นเครื่องยนต์ที่มีแรงอัดสูง (High Compression) และ สามารถจุดระเบิดได้เอง การจุดระเบิดของเชื้อเพลิงชนิดนี้เกิดขึ้นมาจากความร้อนของแรงอัดสูงของอากาศในกระบอกสูบ โดยไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้หัวเทียน
ผลิตภัณฑ์น้ำมันดีเซลที่ใช้งานอาจแบ่งตามคุณสมบัติที่ใช้ คือ
แต่ด้วยข้อจำกัดของเครื่องยนต์ดีเซลคือให้แรงม้าน้อยจึงใช้บรรทุกของได้ดี
วังคันธวาส
วังคันธวาส ตั้งอยู่บนถนนวิทยุ เป็นตำหนักที่ประทับส่วนพระองค์ของสมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร
ซึ่งหลังจากสมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ได้พระราชทานวังคันธวาสให้กับโรงเรียนราชินีบน เพื่อเก็บผลประโยชน์เป็นรายได้บำรุงโรงเรียน ปัจจุบันพื้นที่ของวังคันธวาส เป็นที่ตั้งของโรงแรมดิ แอทธินี โฮเทล แบงค็อก, อะ ลักซ์ชูรี คอลเล็คชั่น โฮเทล ของนายเจริญ สิริวัฒนภักดี
สตรี
อี จุน-กี
อี จุน-กี (; เกิด 17 เมษายน ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดง นักร้อง นักเต้น และนายแบบชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงครั้งแรกในภาพยนตร์ที่ได้รับคำชมอย่าง "กบฏรักจอมแผ่นดิน" (2005) และได้รับการยอมรับมากขึ้นในละครรัก-ตลกเรื่อง "รักหมดใจยัยกะล่อน" (2005−06) ตั้งแต่นั้นมา เขาได้แสดงแนวอื่น ๆ ที่หลากหลาย เช่น ละครประวัติศาสตร์ ("ซากึก") และโลดโผนระทึกขวัญ เขายังเป็นที่รู้จักจากละครเรื่อง "ข้ามมิติ ลิขิตสวรรค์" ในบทวังโซ ความนิยมของเขาโดยเฉพาะในทวีปเอเชีย ทำให้เขามีชื่อเสียงในระดับฮันรยู
เค-โอติก
เค-โอติก  กลุ่มศิลปินบอยแบนด์สัญชาติไทย อดีตสมาชิกค่ายกามิกาเซ่ ในเครืออาร์เอส ประกอบด้วยสมาชิก 5 คน 3 เชื้อชาติ ได้แก่ ป๊อปปี้ - ภาณุ จิระคุณ (เชื้อชาติไทย) เขื่อน - ภัทรดนัย เสตสุวรรณ (เชื้อชาติไทย) โทโมะ - วิศว ไทยานนท์ (เชื้อชาติญี่ปุ่น-ไทย) เคนตะ - เคนตะ ซึทจิยะ (เชื้อชาติญี่ปุ่น) และจงเบ - จงเบ พาร์ค (เชื้อชาติเกาหลี)
ในปี 2565 สมาชิก โทโมะ, เขื่อน, ป๊อปปี้ กลับมาเดบิวต์อีกครั้งในชื่อวง TKP​
คำว่า K-OTIC หรือ เค-โอติก ดัดแปลงมาจากคำว่า Chaos (เค-ออส) ซึ่งมาจากภาษากรีกโบราณ แปลว่า เทพเจ้าแห่งความปั่นป่วนวุ่นวาย K หมายถึง Kick ass (สุดขั้ว), O หมายถึง Outstanding (นอกกรอบ), T หมายถึง Terrific (สุดยอด), I หมายถึง Incredible (เหนือคำบรรยาย), C หมายถึง Chaotic (ปั่นป่วน) เนื่องจากสมาชิกวงพบชื่อเทพเจ้าเคออส (ka-os) ในหนังสือโดยบังเอิญ ซึ่งเป็นชื่อเทพเจ้าแห่งความวุ่นวายจึงรู้สึกพอใจที่จะใช้ชื่อนี้ เพราะแสดงถึงความวุ่นวายของสมาชิก จึงนำมาปรับเปลี่ยนเป็น K-otic
การยุบวงเค-โอติก.
มาจากการที่จองเบสมาชิกสัญชาติเกาหลี 1 เดียวในสมาชิก มีสาเหตุจำเป็นที่ต้องขอออกจากวงและค่ายกามิกาเซ่ไป เนื่องด้วยสาเหตุที่จองเบต้องเดินทางไปเกณฑ์ทหารที่ประเทศเกาหลีใต้เพื่อรับใช้ชาติของตนจองเบบอกว่าความจริงไม่อยากจะออกจากวงเพราะยังอยากอยู่เป็นหนึ่งในสมาชิกของ เค-โอติก ต่อไปและเมืองไทยก็เปรียบเสมือนบ้านของตนเช่นกัน แต่มันเป็นหน้าที่ ที่ต้องทำ ไม่มีทางที่ไม่ไป และทั้งนี้จองเบไม่ได้ต่อสัญญากับอาร์เอสอีกเพราะไม่แน่ใจว่าจะได้กลับมาเป็นนักร้องเหมือนเดิมหรือเปล่า และนี่คือสาเหตุหลักของการยุบวง ส่วน ป๊อปปี้ อีกหนึ่งสมาชิกของวงก็ต้องไปเรียนต่อเมืองนอกซึ่งการไปครั้งนี้ก็ไปแค่ชั่วคราวโดยป๊อปปี้กล่าวว่า อย่างที่เรารู้กันว่าวัฒนธรรมไทยเรางดงามแต่ตนอยากจะไปรับรู้วัฒนธรรมประเทศอื่นซึ่งเป็นการรับรู้ด้านใหม่ๆ ตนเลยไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ประเทศเยอรมันแต่ก็ยังนับว่าอยู่ในการควบคุมการดูแลในค่ายกามิกาเซ่อยู่ โดย เค-โอติก ได้สื่อสารความรู้สึกที่ เค-โอติก มีต่อแฟนคลับถึง 5 ปีด้วยผ่าน MV เพื่อน (Friend) และคอนเสิร์ต K-OTIC The Memory Concert ในวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยสมาชิกอีก 3 คน ได้แก่ เขื่อน, โทโมะและเคนตะ ก็ยังคงอยู่ในค่ายกามิกาเซ่ต่อไปและยังไม่ได้สรุปผลงานว่าจะตั้งวงใหม่หรือเปล่าโดยทางทีมงานฝ่ายบริหารค่ายกามิกาเซ่ได้กล่าวเอาไว้ว่าอาจจะมีโปรเจ็กต์ให้ทำและถ้ามีคอนเสิร์ตก็ยังเล่นคอนเสิร์ตกามิกาเซ่อยู่ โดยเหตุที่กล่าวมาทั้งหมดได้มีสมาชิก 1 คนที่ต้องออกจากวงไปคือ จองเบ ทำให้ เค-โอติก ไม่สามารถรวมตัวกันได้ เพราะทั้ง 5 กล่าวเอาไว้ว่า ถ้า เค-โอติก อยู่กันไม่ถึง 5 คนก็ไม่สามารถเป็น เค-โอติก ได้ สุดท้ายพวกเขาทั้ง 3 ไม่ต่อสัญญากับต้นสังกัดและยุบวงไป
ทัศนคติขัดขวาง
ทัศนคติขัดขวาง (conflict attitude หรือ conflict paradigm ) คือการมีแนวคิดทัศนคติ หรือ กรอบแนวคิดที่ ขัดขวางกันและกัน
ไม่คิดไปในทิศทางดียวกัน มีความคิด อยู่ตรงข้ามกันโดยปราศจากเหตุผลอันสมควร
การแสดงออกถึงความไม่เห็นด้วย ความขัดแย้งในเชิงแนวความคิด คิดคนละขั้ว คิดคนละทาง
วัดราชประดิษฐ์ พระนครศรีอยุธยา
วัดประดู่ทรงธรรม
วัดประดู่ทรงธรรม หรือ วัดประดู่โรงธรรม สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ตั้งอยู่ในเขตอำเภอพระนครศรีอยุธยา ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะเมือง บริเวณกลุ่มวัดในเขตอโยธยา เดินทางโดยรถยนต์ตามเส้นทางถนนจากวงเวียนเจดีย์วัดสามปลื้มไปทางทิศเหนือ
วัดประดู่ทรงธรรมในปัจจุบันเกิดจากการรวมพื้นที่วัดโบราณ 2 วัดคือ วัดประดู่ และ วัดโรงทาน (วัดโรงธรรม) สำหรับวัดประดู่ ถูกกล่าวถึงในพระราชพงศาวดาร ในคราวที่พระภิกษุสงฆ์ของวัดประดู่ 8 รูป ได้ช่วยเหลือสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ให้หลบหนีจากการก่อกบฏของพวกญี่ปุ่นที่หมายปลงพระชนม์ชีพ เมื่อ พ.ศ. 2153
ในบันทึกของเอ็งเงิลแบร์ท เค็มพ์เฟอร์ (Engelbert Kaempfer) ได้กล่าวว่าเจ้าพระยาพระคลัง (เจ้าพระยาโกษาธิบดี (เหล็ก)) ได้ทำการบูรณะวัดแห่งหนึ่ง ซึ่งในบันทึกของหมอแกมป์เฟอร์เรียกว่า วัดพระยาพระคลัง ซึ่งส่วนใหญ่เชื่อว่าคือวัดสมณโกฎฐารามกับวัดกุฎีดาว แต่จากการเทียบแผนที่หมอแกมป์เฟอร์ของอชิรวิชญ์ อันธพันธ์ พบว่าตำแหน่งวัดพระยาพระคลังตรงกับวัดประดู่และวัดโรงทาน (วัดโรงธรรม) จึงสันนิษฐานว่าวัดประดู่อาจเป็นวัดพระยาพระคลังก็เป็นได้
พ.ศ. 2301 สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ได้สละราชสมบัติให้สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ทรงพระผนวชและพำนักที่วัดประดู่
พ.ศ. 2302 พระเจ้าอลองพญายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรได้ลาพระผนวชมาช่วยทำการศึก เมื่อพม่าเลิกทัพไปจากกรุงศรีอยุธยาแล้ว สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรก็ทรงพระผนวชอีกครั้งยังวัดโพธิ์ทองคำหยาด จากนั้นเสด็จฯ กลับมาประทับ ณ วัดประดู่ตามเดิม เมื่อสงครามคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ได้เสด็จฯ จากวัดประดู่มาประทับยังวัดราชประดิษฐานในพระนคร
เมื่อแรกรวมวัดเข้ากันในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้นเรียกชื่อวัดว่า วัดประดู่โรงธรรม ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็น วัดประดู่ทรงธรรม จนถึงปัจจุบัน อนึ่ง พื้นที่ของวัดประดู่ทรงธรรมในปัจจุบันคือพื้นที่ของวัดโรงทาน (วัดโรงธรรม) ส่วนวัดประดู่ที่เป็นที่ผนวชของสมเด็จพระเจ้าอุทุมพรนั้น ตั้งอยู่เหนือวัดโรงทาน(วัดโรงธรรม) โดยมีคลองวัดประดู่กั้นระหว่างทั้ง 2 วัด ปัจจุบันวัดประดู่ยังเหลือซากวัดร้างอยู่ ส่วนคลองวัดประดู่ถูกถมบางส่วน
สถานที่สำคัญภายในวัด คือพระอุโบสถสมัยกรุงศรีอยุธยาที่มีการบูรณะใหม่ในราวสมัยรัชกาลที่ 4 มีจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราว ทศชาติชาดกพุทธประวัติภาพขบวนเสด็จทางสถลมารควิถีชีวิต และการละเล่นของคนไทยในสมัยก่อน ปัจจุบัน วัดประดู่ทรงธรรมเป็นแหล่งศิลปศาสตร์พุทธศาสตร์หลายแขนง โดยเฉพาะมนต์คาถาการตีเหล็กของหลวงพ่อเลื่อง และหลวงพ่อรอดเสือพระเถระเจ้าอาวาส ในสมัยก่อน นอกจากนี้ภายในวัดประดู่ฯ ยังมีพันธุ์ไม้โบราณขนาดใหญ่นานาชนิดขึ้นอยู่รอบวัด พาให้ร่มรื่นแก่ผู้มาเยือน
วัดกษัตราธิราชวรวิหาร
วัดกษัตราธิราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา อำเภอพระนครศรีอยุธยา นอกเกาะเมืองทางด้านทิศตะวันตก ตรงข้ามกับวังหลังหรือวังสวนหลวง เดิมชื่อ "วัดกษัตรา" หรือ "วัดกษัตราราม"
วัดกษัตราธิราชวรวิหาร เป็นวัดโบราณสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี มีพระปรางค์เป็นประธานของวัด ในสมัยรัชกาลที่ 1 สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข และสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ (เกศ) ทรงปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ทั้งพระอาราม
วัดกษัตราเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกษัตราธิราช" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
สถานที่สำคัญภายในวัด คือ พระประธานในพระอุโบสถที่มีแท่นฐานผ้าทิพย์ปูนปั้น ฝีมือประณีตงดงาม ใบเสมาของพระอุโบสถเป็นใบเสมาคู่แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง
ปัจจุบันเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษา พระสงฆ์ที่เป็นที่นับถือ คือพระเกจิอาจารย์หลวงปู่เทียม
วัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหาร
วัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหาร เดิมชื่อ วัดทะเลหญ้า หรือวัดทำเลหญ้า ด้วยชื่อวัดมาจากชื่อตำบลเดิมมีชื่อว่า ตำบลทะเลหญ้า (หรือตำบลสวนพริกในปัจจุบัน) เป็นวัดโบราณตั้งอยู่กลางทุ่งนา ด้านทิศตะวันตกของแม่น้ำป่าสักริมคลองน้ำยา (ปัจจุบันเรียกว่า คลองตะเคียนเหนือ หรือคลองขุนละคอนไชย) ใกล้กับเพนียดคลองช้าง พวกกรมพระคชบาลสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตั้งแต่ในรัชกาลสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช เคยเป็นวัดของพวกกรมพระคชบาลมาก่อน และยังเคยเป็นที่ตั้งค่ายทหารฝ่ายอยุธยาช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง เช่น ทัพของหมื่นทิพเสนา ปลัดกรมตำรวจในขวา ถือพล 1,000 นาย ตั้งพลที่วัดทะเลหญ้า ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา กล่าวว่า เมื่อ พ.ศ. 2302 ครั้งศึกอลองพญายกมาประชิดพระนคร ทหารฝ่ายอยุธยาแต่งทัพไปยันข้าศึกกองหน้าของพม่าแต่ถูกทัพพม่าตีแตกไล่มาจนถึงวัดทะเลหญ้า แม้ฝ่ายทหารอยุธยาตั้งค่ายหนุนอยู่ที่นั่นก็ยกออกไปช่วยแต่ถูกข้าศึกตีแตกพ่ายไปอีก วัดทะเลหญ้าจึงถูกทิ้งร้างกลายเป็นโคกอยู่กลางทุ่งหลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2310 เป็นต้นมา แม้กองทัพพม่าได้เผาพระที่นั่งเพนียด แต่วัดคงไม่ได้ถูกไฟไหม้ไปด้วยเพราะปรากฎว่ายังมีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่ตลอดเวลาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์