pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาณาจักรเคานต์แห่งบูร์กอญ หรือ อาณาจักรเคานต์อิสระแห่งบูร์กอญ (, , ) เป็นอาณาจักรเคานต์ในยุคกลางที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 867 และมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1678 อาณาจักรเคานต์แห่งบูร์กอญตั้งอยู่ภายในบริเวณที่เป็นแคว้นฟรองช์-กงเตในฝรั่งเศสปัจจุบัน ซึ่งของแคว้นเป็นชื่อที่แผลงมาจากตำแหน่งของเคานต์แห่งรัฐอิสระในภาษาเยอรมันว่า "Freigraf" ที่แผลงมาเป็น "franc comte" ในภาษาฝรั่งเศส และ "franc (he) comté" ที่กลายเป็นชื่อภูมิภาค ซึ่งเป็นคนละรัฐกับรัฐทางตะวันตก--อาณาจักรดยุคแห่งบูร์กอญ
อาณาจักรเคานต์แห่งบูร์กอญก่อตั้งขึ้นใหม่เป็นอาณาจักรอิสระในปี ค.ศ. 888 เมื่อจักรวรรดิคาโรแล็งเชียงล่ม อาณาจักรเคานต์แห่งบูร์กอญก็มาล่มเมื่อเกิดวิกฤติการณ์อนาธิปไตยในคริสต์ศตวรรษที่ และ อาณาจักรดยุคแห่งบูร์กอญได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นอาณาจักรสาขาของราชวงศ์กาเปเชียง ต่อมาก็กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่โดเล การสร้างเส้นทางการค้าข้ามเทือกเขาฌูราและการทำเหมืองเกลือเป็นสิ่งที่สร้างความมั่งคั่งให้แก่ราชอาณาจักร และทำให้สามารถดำรงความเป็นอิสระและความเป็นกลางท่ามกลางความขัดแย้งราชอาณาจักรและดินแดนต่าง ๆ ในยุคกลาง
ตระกูลเคานต์ที่ปกครองบูร์กอญเป็นสาขาของตระกูลบูร์กอญที่สืบเชื้อสายมาจากอูกเดอะแบล็คพี่น้องของรูดอล์ฟ (คริสต์ศตวรรษที่ 10) และจากลูกเขยของอูกกิลแบร์ต เคานต์คนแรกออตโต-วิลเลียม เคานต์แห่งบูร์กอญ (เสียชีวิต ค.ศ. 1027) เป็นลูกของอาดาลเบิร์ตแห่งลอมบาร์ดี (Adalbert of Lombardy) และ แชร์แบร์จแห่งดิฌง (Gerberge of Dijon)
County of Burgundy
Free County of Burgundy
ราชอาณาจักรบูร์กอญ
ราชอาณาจักรบูร์กอญ  ภูมิภาคบูร์กอญเป็นดินแดนทางตะวันตกของยุโรปตะวันตกที่ในประวัติศาสตร์เป็นรัฐในรูปแบบต่างๆ ที่มีเขตแดนที่เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพการณ์ “รัฐ” สองรัฐที่ก่อตั้งขึ้นในบริเวณนี้ก็คือ “ราชอาณาจักรบูร์กอญ” และราชอาณาจักรบูร์กอญที่เกือบจะได้รับการก่อตั้งขึ้น
ดินแดนบูร์กอญและความล้มเหลวในการก่อตั้งราชอาณาจักรบูร์กอญที่สาม.
ราชวงศ์บูร์กอญเป็นราชวงศ์ที่ปกครองดัชชีแห่งบูร์กอญ ระหว่าง ค.ศ. 1032 ถึง ค.ศ. 1361 และ อาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญ ตั้งแต่ ค.ศ. 1330 เมื่อภรรยาของเออดีสที่ 4 (Eudes IV, Duke of Burgundy) ได้รับดินแดนจากแม่ จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1361
ระหว่าง ค.ศ. 1361 ถึง ค.ศ. 1477 ทั้งดัชชีแห่งบูร์กอญและอาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญก็ปกครองโดยประมุขจากตระกูลสาขาของราชวงศ์วาลัว เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์วาลัวก็ปกครองจังหวัดส่วนใหญ่ในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ ซึ่งทำให้เป็นราชวงศ์ที่มีอำนาจมากที่สุดราชวงศ์หนึ่งในยุโรปตะวันตก แต่ดินแดนของราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำก็มิได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวภูมิภาคบูร์กอญ แต่ดินแดนทั้งหมดของราชวงศ์บางครั้งก็เรียกว่า “ดินแดนบูร์กอญ” (Burgundian Lands) หรือบูร์กอญเนเธอร์แลนด์ ดินแดนที่ปกครองโดยราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญเหล่านี้เป็นรัฐบริวาร ไม่ก็ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส หรือ พระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชาร์ลส์เดอะโบลด์ ดยุคแห่งบูร์กอญก็มีความคิดที่จะรวมดินแดนต่างๆ เข้าด้วยกันเพื่อก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรบูร์กอญใหม่ที่เป็นอิสระจากจักรวรรดิอื่นๆ โดยมีตนเองเป็นประมุข ชาร์ลส์ถึงกับหว่านล้อมให้สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยอมมาทำการสวมมงกุฎให้เป็นกษัตริย์ที่ทริเออร์ แต่พระราชพิธีก็มิได้เกิดขึ้นเมื่อจักรพรรดิฟรีดริชเสด็จหนี (กันยายน ค.ศ. 1473) เมื่อไม่ทรงพอพระทัยในทัศนคติของชาร์ลส์
Kingdom of Burgundy
ราชอาณาจักรอาร์ล
ราชอาณาจักรอาร์ล  หรือ ราชอาณาจักรบูร์กอญที่สอง เป็นราชอาณาจักรในแฟรงค์ในบริเวณอาร์ล ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 933 จากดินแดนที่เดิมที่เดิมเป็นทางตอนใต้ของราชอาณาจักรบูร์กอญ ที่ตรงกับบริเวณที่ในปัจจุบันเป็นแคว้นโรนาลป์, พรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ และฟร็องช์-กงเต ราชอาณาจักรปกครองเป็นอิสระมาจนกระทั่งเปี ค.ศ. 1032
ในปี ค.ศ. 888 โรดอล์ฟ เคานต์แห่งโอแซร์ก่อตั้งราชอาณาจักรบูร์กอญเหนือ (Bourgogne Transjurane) ในปี ค.ศ. 933 อูกแห่งอาร์ล (Hugh of Italy หรือ "Hugues de Provence") ยกราชอาณาจักรให้แก่รูดอล์ฟที่ 2 แห่งบูร์กอญ ผู้รวบรวมดินแดนทางตอนใต้ของบูร์กอญและก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรใหม่ชื่อ “ราชอาณาจักรอาร์ล” ในปี ค.ศ. 937 คอนราดแห่งบูร์กอญก็ขึ้นครองราชย์ต่อจากรูดอล์ฟ ตามด้วยรูดอล์ฟที่ 3 แห่งบูร์กอญ
ในปี ค.ศ. 1032 เมื่อรูดอล์ฟที่ 3 แห่งบูร์กอญเสด็จสวรรคต ราชอาณาจักรอาร์ลก็ตกไปเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิคอนราดที่ 2 แม้ว่าผู้ครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิคอนราดจะถือพระองค์ว่าเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาร์ล แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่เสด็จมาทำพิธีบรมราชาภิเษกในมหาวิหาร ราชอาณาจักรปกครองตนอย่างค่อนข้างอิสระ ยกเว้นแต่สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 ผู้มาทำพิธีบรมราชาภิเษกในปี ค.ศ. 1178 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาร์ลโดยสังฆราชแห่งอาร์ล
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 หลายส่วนของราชอาณาจักรก็แยกตัวออกไป ได้แก่ พรอว็องส์, วีวาแร, ลียง-แน, โดฟีเน, ซาวอย, ฟร็องช์-กงเต และทางตะวันตกของสวิตเซอร์แลนด์ จากนั้นส่วนใหญ่ของดินแดนบูร์กอญใต้ก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส ขณะที่ทางตะวันออกของบูร์กอญเหนือตกไปเป็นของตระกูลเซริงเงิน (Zähringen) และฮับส์บูร์ก
ในปี ค.ศ. 1361 สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ก็แยกอาณาจักรเคานต์แห่งซาวอยออกจากราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1365 จักรพรรดิคาร์ลก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาร์ล แต่ในปี ค.ศ. 1378 พระองค์ก็ทรงแต่งตั้งมกุฎราชกุมารแห่งฝรั่งเศส (ต่อมาพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส) ให้เป็นอุปราช (Imperial vicar) ถาวรของราชอาณาจักร ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาราชอาณาจักรอาร์ลก็เหลือเพียงตัวอักษร
Kingdom of Arles
ราชวงศ์นันทะ
ราชวงศ์นันทะ หรือ จักรวรรดินันทะ  มีรากฐานมาจากแคว้นมคธของอินเดียที่รุ่งเรืองระหว่างศตวรรษที่ 5 จนถึง ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดในรัชสมัยของพระเจ้าธนนันทะจักรวรรดินันทะมีอาณาบริเวณตั้งแต่รัฐพิหารและเบงกอลทางตะวันออกไปจนถึงแคว้นสินธุและบาลูจิสถานทางตะวันตก จักรวรรดินันทะต่อมาถูกพิชิตโดยพระเจ้าจันทรคุปต์เมารยะผู้ทรงก่อตั้งจักรวรรดิโมริยะ
พระเจ้ามหาปัทมนันทะทรงได้รับการกล่าวขานว่าทรงเป็นผู้ทำลายระบบกษัตริย์ (Kshatriya) ทั้งหมด พระองค์ทรงพิชิตราชวงศ์ต่างๆ และทรงขยายดินแดนจนกระทั่งถึงทางใต้ของเดคคาน และสิ้นพระชนม์เมื่อมีพระชนมายุได้ 88 พรรษา
ราชวงศ์นันทะผู้โค่นราชบัลลังก์ของราชวงศ์ศิศุนาคมีชาติกำเนิดที่ต่ำต้อย บางข้อมูลกล่าวว่าปัทมานันทะเป็นลูกของแม่ที่เป็นศูทร แต่บ้างก็ว่าเป็นลูกของช่างตัดผมกับโสเภณี
Nanda Dynasty
Nanda Empire
จักรวรรดินันทะ
Mauryan Empire
Maurya dynasty
Mauryan dynasty
Mauryan period
Mauryan
Mauryas
จักรวรรดิโมริยัน
ราชวงศ์โมริยัน
สมัยโมริยะ
สมัยโมริยัน
โมริยะ
โมริยะ อาจหมายถึง
โมริยัน
อินเดียโบราณ
จักรวรรดิเซอร์เบีย
จักรวรรดิเซอร์เบีย (, เซอร์เบีย: Српско царство) เป็นจักรวรรดิของยุคกลางที่ตั้งอยู่ในคาบสมุทรบอลข่านที่มีที่มาจากราชอาณาจักรเซอร์เบียในคริสต์ศตวรรษที่ 14 จักรวรรดิเซอร์เบียก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1346 และรุ่งเรืองมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1371
สเตฟาน อูโรสก่อนที่จะขึ้นครองราชย์ทรงเป็นผู้มีความสามารถในการเป็นนักรบที่แสดงให้เห็นในการเข้ารณรงค์ในสงครามกับบัลแกเรียที่ทรงได้รับชัยชนะ พระองค์ทรงร่วมมือกับขุนนางโค่นราชบัลลังก์ของพระราชบิดาผู้เป็นพระมหากษัตริย์ผู้ไม่ทรงมีสมรรถภาพ และทรงสั่งให้สังหารพระราชบิดาและทรงประกาศพระองค์เป็นซาร์แห่งเซอร์เบียเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1346
Serbian Empire
ปัวตีเยร์
จังหวัดเวียน
เวียน  เป็นจังหวัดที่มีชื่อเดียวกับแม่น้ำเวียนในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส จังหวัดเวียนตั้งอยู่ทางตอนกลางออกไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีปัวตีเยเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 438,435 คนใน ค.ศ. 2019
เวียนเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส จากบางส่วนของจังหวัดปัวตู, ตูแรน และแบรี
สถานที่สำคัญคืออารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลก
จันทรคุปต์ เมารยะ
พระเจ้าจันทรคุปต์
พระเจ้าทศรถ
จังหวัดม็องช์
ม็องช์  เป็นจังหวัดในแคว้นนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส ชื่อของจังหวัดมาจากวลี "ลาม็องช์" ที่แปลว่า "แขนเสื้อ" ซึ่งเป็นชื่อที่ฝรั่งเศสใช้เรียกช่องแคบอังกฤษ จังหวัดม็องช์ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ โดยมีแซ็ง-โลเป็นเมืองหลัก
ม็องช์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของนอร์ม็องดี เมืองหลวงแรกของม็องช์อยู่ที่กูต็องส์ (Coutances) จนมาถึง ค.ศ. 1796 เมื่อย้ายไปเป็นแซ็ง-โล เมื่อแซ็ง-โลถูกทำลายอย่างยับเยินในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่างการขึ้นฝั่งวัดดีเดย์ในนอร์ม็องดี กูต็องส์ก็กลับมาเป็นเมืองหลวงชั่วคราวจนเมื่อแซ็ง-โลบูรณปฏิสังขรณ์เสร็จ
1 E+9 m²
1 E+9 m²  เป็นอันดับของขนาดของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 1,000 ถึง 10,000 ตารางกิโลเมตร
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 1,000 ตารางกิโลเมตร
พื้นที่ขนาดมากกว่า 10,000 ตารางกิโลเมตร
1 E9 m2
เดอะ เลเจนด์ ออฟ เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล
เดอะ เลเจนด์ ออฟ เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล เป็นละครเวทีจาก โต๊ะกลมโทรทัศน์ ในเครือเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ร่วมกับทรูแฟนเทเชีย โดยนำเพลงของวงเฉลียง กว่า 30 บทเพลงมาร้อยเรียงให้เป็นละครเวทีนำแสดงโดยนักล่าฝันเอเอฟเช่น พิษณุ นิ่มสกุล, มิณฑิตา วัฒนกุล, ภคมน บุณยะภูติ, ณัฐ ศักดาทร, วันธงชัย อินทรวัตร, สิทธิชัย ผาบชมภู, วิวิศน์ บวรกีรติขจร และ สาวิตรี สุทธิชานนท์ พร้อมด้วยนักแสดงละครเวทีมากฝีมือเช่น สุประวัติ ปัทมสูต, ปวันรัตน์ นาคสุริยะ, ญาณี ตราโมท และ วิชัย จงประสิทธิ์พร แสดงวันที่ 2 - 25 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ณ เอ็มเธียเตอร์ ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ จำนวน 17 รอบ และในปี พ.ศ. 2559 ได้นำกลับมาแสดงใหม่และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "นิทานหิ่งห้อย เดอะ มิวสิคัล" จัดแสดงที่ โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ ชั้น 7 สยามสแควร์วัน แต่ต้องเลื่อนออกไปจัดแสดงในปี พ.ศ. 2560 เนื่องจากการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
เรื่องราวของคนสองเมืองระหว่าง ‘ตรรกะนคร’ ที่พร่ำสอนให้ประชากรดำรงตนอยู่ภายใต้หลักการและเหตุผล ทุกการกระทำของผู้คน ล้วนต้องเกิดขึ้นบนทฤษฎีที่สามารถอธิบายได้ตามหลักตรรกศาสตร์ ในขณะที่เมือง “เอกเขนก” พลเมืองที่นี่ ดำเนินชีวิตด้วยจินตนาการ ความฝัน และความศรัทธา...พวกเขา ‘เชื่อ’ ในสิ่งที่ฝัน... ‘ทำ’ โดยไม่ทนฝืนอารมณ์และความรู้สึกของตน
ผู้คนแห่งเมือง ‘ตรรกะนคร’ ใบหน้าบูดบึ้ง ขมึงตึง ดูคล้ายหุ่นยนต์ เหมือนคนไร้ชีวิตจิตใจ ในขณะที่เมือง ‘เอกเขนก’ ใบหน้าของผู้คนกลับเปื้อนด้วยรอยยิ้ม เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา เต็มไปด้วยความสุขสนุกสนานร่าเริง
การที่ผู้คนเมือง ‘ตรรกะนคร’ ยึดถือในหลักการและเหตุผล ชื่อเสียงเรียงนามที่เรียกขานกัน จึงตั้งตามสูตรทางคณิตศาสตร์ และนายทหารหนุ่มนาม ‘1001’ (พันหนึ่ง) ก็ได้รับมอบหมายจากท่านประธาน 50/50 (ห้าสิบห้าสิบ) ให้ออกตามหาเมืองที่อยู่ไกลโพ้น หลังเกิดเหตุจลาจลไฟดับทั่วเมือง อันเนื่องมาจากเด็กล้างชามละเลยในหน้าที่ของตัวเอง หลังถูกชายชราตาบอดชักชวนให้วาดรูป (ฉากนี้ เท้าความเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โยงกันไปมาอย่างชุลมุนสนุกสนาน) ทำให้ ‘พันหนึ่ง’ จำต้องจากลาคนรัก ‘3.14’ (พายอาร์) โดยฝากฝังเธอไว้กับเพื่อนสนิท ‘100009’ (แสนเก้า) ให้คอยช่วยดูแล และในระหว่างเดินทาง เครื่องบินของ ‘พันหนึ่ง’ เกิดประสบอุบัติเหตุ ตกลงที่เฉลียงบ้านของ ‘พระจันทร์’ สาวสวยแห่งเมือง ‘เอกเขนก’ ผู้ที่ ‘ชนะลม’ กวีหนุ่มแอบหลงรักอยู่ โดยที่เขาเองก็มี ‘ปุยปุย’ สาวห้าวลูกคนเดียวของ ‘ยับยับ’ ผู้ปกครองเมืองคอยตามตื๊ออยู่เช่นกัน
ผู้คนในเมือง ‘เอกเขนก’ ต่างไม่เคยหวาดระแวง สงสัยคนต่างถิ่นอย่าง ‘พันหนึ่ง’ เลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่เขาพลัดหลงมาจากแดนไกล และจริงๆ ก็มาด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์สักเท่าใดนัก หากแต่ชาวเมืองเอกเขนกต่างให้ความสนใจช่วยกันคนละไม้ละมือซ่อมแซม ‘เฉลียงบ้าน’ ของ ‘พระจันทร์’ ให้กลับคืนมาดังเดิมมากกว่า...ตลอดเวลาที่ ‘พันหนึ่ง’ พำนักอยู่ในเมืองนี้ น้ำใจและมิตรไมตรีที่เขาได้รับ ทำให้หลักการและเหตุผลที่ยึดถืออย่างเคร่งครัดเป็นดั่งสรณะในชีวิต เริ่มคลอนคลาย รู้จักเปิดรับความรู้สึกของคนรอบข้าง ออกตามหา ‘ความฝัน’ และค้นพบ ‘ความงาม’ ที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจมาเนิ่นนาน จวบจนกระทั่งถึงเวลาต้องเดินทางกลับไปยังเมืองที่จากมา แล้วก็พบว่าผู้นำแห่ง ‘ตรรกะนคร’ กลายเป็นคนกระหายสงคราม ทำให้เขาต้องกลับมาปกป้องดินแดนอันสวยงามนาม ‘เมืองเอกเขนก’ อีกครั้ง
จังหวัดการ์
การ์  เป็นจังหวัดในแคว้นอ็อกซีตานีในประเทศฝรั่งเศส ทางตอนใต้ของประเทศ โดยมีนีมเป็นเมืองหลัก ชื่อจังหวัดตั้งตามชื่อแม่น้ำการ์ดง ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 748,437 คน
การ์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดล็องก์ด็อก
การ์เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์มาตั้งแต่สมัยโรมันโบราณที่ข้ามมาโดยถนนดอมิติอุส (Via Domitia) ที่สร้างเมื่อ 118 ปีก่อนคริสต์ศักราช
สถานที่สำคัญและน่าสนใจของการ์ ได้แก่ แหล่งมรดกโลกสะพานส่งน้ำการ์ ซึ่งเป็นสะพานส่งน้ำที่สร้างโดยโรมันราวยี่สิบปีก่อนคริสต์ศักราช
สะพานส่งน้ำการ์ด
จังหวัดลัวแร
ลัวแร  เป็นจังหวัดในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดลัวแรตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำลัวแรทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของประเทศ โดยมีออร์เลอ็องเป็นเมืองหลักของจังหวัด ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดลัวแรมีประชากร 680,434 คน
ลัวแรเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากอดีตจังหวัดออร์เลอาแน (Orléanais) ซึ่งมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะบริหารต่อได้
สถานที่สำคัญและน่าสนใจของลัวแรก็ได้แก่อารามแซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์ ซึ่งเป็นอารามของลัทธิเบเนดิกตินที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 7
เหตุการณ์ ร.ศ. 112
จังหวัดโซเนลัวร์
โซเนลัวร์  เป็นจังหวัดในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส โซเนลัวร์ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำโซนกับแม่น้ำลัวร์และตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำทั้งสองสาย มีมากงเป็นเมืองหลักของจังหวัด
โซเนลัวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนทางตอนใต้ของภูมิภาคบูร์กอญ และแบร็สซึ่งเป็นดินแดนที่ไม่มีความสัมพันธ์ต่อกันทั้งทางภูมิศาสตร์และทางประวัติศาสตร์
ซาโอน-เอ-ลัวร์
สะเดา  เป็นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศอินเดีย เจริญได้ดีในที่แล้ง ใช้ประโยชน์ได้มากมายทั้งเป็นอาหารและสร้างที่อยู่อาศัย ในใบและเมล็ดสะเดามีสารอาซาดิเรซติน (Azadirachtin) ซึ่งมีฤทธิ์เป็นสารฆ่าแมลง ในเมล็ดมีน้ำมันที่เรียกว่า margosa oil ใช้เป็นสีย้อมผ้าและยาฆ่าพยาธิในสัตว์เลี้ยง ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด แต่ต้องรีบนำไปเพาะทันทีหลังจากเมล็ดร่วง มิฉะนั้น จะสูญเสียความสามารถในการงอกไปอย่างรวดเร็ว ชื่ออื่นได้แก่ สะเลียม (ภาคเหนือ)  กะเดา (ภาคใต้)
ไม้ต้น สูง 15 - 25 เมตร เปลือกต้นแตกเป็นร่องลึกตามยาว ยอดอ่อนสีน้ำตาลแดง ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนก ออกเรียงสลับรูปใบหอก กว้าง 3-4 ซม. ยาว 4-8 ซม. โคนใบมนไม่เท่ากัน ขอบใบจักเป็นฟันเลื่อย แผ่นใบเรียบ สีเขียวเป็นมัน ดอก ออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งขณะแตกใบอ่อน ดอกสีขาวนวล กลีบเลี้ยงมี 5 แฉก โคนติดกัน กลีบดอกโคนติดกัน ปลายแยกเป็น 5 แฉก ผล รูปทรงรี ขนาด 0.8 - 1 ซม. ผิวเรียบ ผลอ่อนสีเขียว สุกเป็นสีเหลืองส้ม เมล็ดเดี่ยว รูปรี
ส่วนที่ใช้.
ดอกช่อดอก  ขนอ่อน ยอด เปลือก ก้านใบ กระพี้ ยาง แก่น ราก ใบ ผล ต้น เปลือกราก น้ำมันจากเมล็ด
ผล   มีสารขม bakayanin
ช่อดอก  มีสารพวกไกลโคไซด์ ชื่อ nimbasterin 0.005% และน้ำมันหอมระเหยที่มีรสเผ็ดจัดอยู่ 0.5%  นอกนั้นพบ  nimbecetin, nimbesterol, กรดไขมัน และสารที่มีรสขม
เมล็ด  มีน้ำมันขม margosic acid 45% หรือบางที่เรียก Nim Oil และสารขมชื่อ nimbin, nimbidin
Nim Oil  มี nimbidin เป็นส่วนมากและเป็นตัวออกฤทธิ์มีกำมะถันอยู่ด้วย
อาซาดิเรซติน
อาซาดิเรซติน (Azadirachtin)เป็นสารเคมีกลุ่มลิโมนอยด์ (limonoids)เป็นสารทุติยภูมิที่พบในเมล็ดสะเดา เป็นสารเตเตระนอร์ตริเทอร์พีนอยด์ที่อยู่ในสถานะออกซิไดส์สูง ประกอบด้วยหมู่ อีนอล เอสเทอร์ อะซีตัล เฮมิอะซีตัล และคาร์บอกซิลิก เอสเทอร์ หลายแบบ
แหล่งที่มาและการใช้งาน.
สารนี้มีรายงานความเป็นพิษครั้งแรกใน "Schistocerca gregaria" และมีผลต่อแมลงถึง 200 สปีชีส์ (LD50("S. littoralis"): 15 μg/g) Itอาซาดิเรซตินเป็นสารที่สลายตัวได้ตามธรรมชาติ และมีความเป็นพิษต่ำต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ( LD50ในหนู &gt; 3,540 mg/kg)
สารประกอบนี้พบในเมล็ดสะเดา(0.2- 0.8 % โดยน้ำหนัก) มีสารประกอบอีกหลายชนิดที่เกี่ยวข้องกับอาซาดิเรซติน ในเมล็ด ใบ และเปลือกของสะเดาที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพต่อแมลง น้ำมันสะเดาบริสุทธิ์มีสารฆ่าแมลงและฆ่าเชื้อราที่เกี่ยวข้องกับอาซาดิเรซติน เมื่อนำไปละลายน้ำในอัตรา 1 ออนซ์ต่อแกลลอน (7.8 ml/l) ใช้เป็นสารกำจัดศัตรูพืชได้
จังหวัดดอร์ดอญ
ดอร์ดอญ (, ; , ) เป็นจังหวัดในแคว้นนูแวลากีแตนในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดดอร์ดอญตั้งตามชื่อแม่น้ำดอร์ดอญ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ระหว่างหุบเขาลัวร์กับเทือกเขาพิรินี โดยมีเปรีเกอเป็นเมืองหลัก ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 413,223 คน
ดอร์ดอญเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสอาณาบริเวณตรงกับอดีตอาณาจักรเคานต์แห่งเปรีกอร์ (Périgord)
ภาษาอาหรับซิรวาน
ภาษาอาหรับซิรวาน (Shirvani Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่เคยใช้พูดในบริเวณที่เป็นตอนกลางและตะวันตกเฉียงเหนือของอาเซอร์ไบจานในปัจจุบัน (ในสมัยก่อนเรียกซิรวาน) และดาเกสตาน (ทางภาคใต้ของรัสเซีย) ภาษาอาหรับที่ใช้พูดในบริเวณนี้เป็นผลมาจากการแผ่ขยายของศาสนาอิสลามมาจากเทือกเขาคอเคซัสใต้เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 13 ซึ่งทำให้มีชาวอาหรับเข้ามาตั้งหลักแหล่งทั้งเป็นกองทหาร พ่อค้าจากซีเรีย และแบกแดดซึ่งใช้ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการ ต่อมาบทบาทของภาษาอาหรับได้ลดลงเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 18 หลังจากกาหลิบเลื่อมอำนาจลง และถูกแทนที่ด้วยภาษาเปอร์เซีย ภาษาตัต และภาษาอาเซอรี กลุ่มของชาวอาหรับ (ส่วนใหญ่มาจากเยเมน) อพยพต่อไปเข้าสู่ทางใต้ของดาเกสตาน หลักฐานสุดท้ายที่บ่งบอกถึงการเหลืออยู่ของภาษาอาหรับซิรวาน อยู่ในงานเขียนของนักประวัติศาสตร์ชาวอาเซอรี Abbasgulu Bakikhanov ที่กล่าวว่าชาวอาหรับซิรวานพูดภาษาอาหรับที่เป็นสำเนียงต่างออกไป เมื่อ พ.ศ. 2383 ภาษาอาหรับยังคงใช้พูดในดาเกสตาน จนถึง พ.ศ. 2463 ในฐานะภาษาที่สองหรือสามในกลุ่มขุนนางโดยใช้ในวรรณคดี ภาษาเขียน และการเมือง
The Legend of เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล
เนอแวร์
เนอแวร์  เป็นเมืองจังหวัดเนียฟวร์ในแคว้นบูร์กอญในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดเนอแวร์ตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสราว 260 กิโลเมตรทางใต้ตะวันออกเฉียงใต้ของปารีส
สถานที่สำคัญและน่าสนใจของเนอแวร์ได้แก่ จัตุรัสสาธารณรัฐและมหาวิหารเนอแวร์
โอแซร์
โอแซร์  เป็นเมืองหลวงของจังหวัดอียอนในแคว้นบูร์กอญ ประเทศฝรั่งเศส เมืองโอแซร์ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของฝรั่งเศสระหว่างกรุงปารีสกับเมืองดีฌง โอแซร์เป็นเมืองศูนย์กลางทางการค้าและอุตสาหกรรมที่รวมทั้งการผลิตอาหาร การทำงานไม้ และแบตเตอรี นอกจากนั้นก็ยังมีความสำคัญในการผลิตเหล้าองุ่นที่มีชื่อเสียงที่รวมทั้งชาบลี
สถานที่ที่น่าสนใจของโอแซร์ก็ได้แก่ตัวเมืองเก่าและมหาวิหารแซ็งเตเตียนแห่งโอแซร์ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่มีหน้าต่างประดับกระจกสีที่มีชื่อเสียง
น็อทร์-ดามเดอปารี
น็อทร์-ดามเดอปารี  เป็นนวนิยาย วิกตอร์ อูว์โก (Victor Hugo) ประพันธ์ เผยแพร่ครั้งแรกใน ค.ศ. 1831 ชื่อ "น็อทร์-ดามเดอปารี" อันหมายถึง "มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส" นั้น เอาชื่อวิหารดังกล่าวซึ่งเป็นฉากหลักของเรื่องมาตั้ง
วิกตอร์ อูว์โก เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องนี้ใน ค.ศ. 1829 ตามที่ตกลงไว้กับ โกสเซอแล็ง (Gosselin) สำนักพิมพ์ที่เขาสังกัด ว่าจะให้เสร็จภายในปีนั้น อย่างไรก็ดี วิกตอร์ก็มิอาจเสร็จตามกำหนด เพราะต้องขลุกอยู่กับโครงการหลายอย่างในเวลาเดียวกัน ราวฤดูร้อนของปีรุ่งขึ้น สำนักพิมพ์โกสเซอแลงจึงร้องขอให้เขารีบเขียนนวนิยายเรื่องดังกล่าวให้แล้วเสร็จภายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1831 เมื่อถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1830 นั้น วิกตอร์จึงกว้านซื้อปากกา น้ำหมึก และเสื้อคลุมขนสัตว์ แล้วกักตัวเองอยู่ในห้องของบ้าน โดยสัญญากับตนว่าจะไม่ออกบ้านถ้างานไม่เสร็จ เว้นแต่ไปปฏิบัติศาสนกิจยามค่ำคืนที่วิหารน็อทร์-ดาม วิกตอร์ได้ "ปั่น" นวนิยายเรื่องนี้โดยไม่หยุดพัก และเสร็จภารกิจในอีกหกเดือนถัดมา
เรื่องเริ่มขึ้นในกรุงปารีส วันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1482 อันเป็นวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์และเป็นวันเทศกาลจำอวด ในวันนั้น กาซีโมโด คนตีระฆังวิหารน็อทร์-ดาม ซึ่งมีรูปกายอันพิกลพิการและหลังค่อม ได้ปรากฏกายต่อสาธารณชน เพราะเขาได้รับรางวัลเป็นมงกุฎสำหรับ "ราชาแห่งคนเขลา" (Pope of Fools)
ในวันเดียวกันนั้น นางแอสเมรัลดา หญิงนักร้องระบำชาวยิปซีผู้มีรูปโฉมงดงามเช่นเดียวกับจิตใจของนาง ได้ครองหัวใจของชายทั้งหลาย รวมถึง ร้อยเอกเฟบุส เดอ ชาโตแป และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง กาซีโมโด กับบาทหลวงโกล็ด ฟร็อลโล ผู้เป็นอัครพันธบริกร (Archdeacon) แห่งวิหารน็อทร์-ดาม และเป็นบิดาบุญธรรมของกาซีโมโด
บาทหลวงฟร็อลโลยอมละเมิดศาสนวินัยพื่อความใคร่ทางกามารมณ์ของตน เขาสั่งให้กาซีโมโดลักตัวนางแอสเมรัลดามา ซึ่งกาซีโมโดยินยอมทำ เพราะเขาก็หลงรักนางอยู่เช่นกัน แต่กาซีโมโดถูกร้อยเอกเฟบุสและกองทหารจับตัวแล้วช่วยนางแอสเมรัลดาไว้ได้เสียก่อน ศาลพิพากษาให้ทวนกาซีโมโด แล้วนาบด้วยเหล็กร้อน ฝูงชนพากันมาชมดูการลงโทษกาซีโมโด และร้องร่ำเย้ยหยันแสดงความเหยียดหยามและสาแก่ใจ บาทหลวงฟร็อลโลปฏิเสธที่จะช่วยเหลือกาซีโมโดเมื่อเขาร้องเรียก ฝ่ายนางแอสเมรัลดา เมื่อเห็นว่ากาซีโมโดอยากน้ำ จึงฝ่าผู้คนเข้าไป แล้วส่งน้ำให้เขาดื่ม นี้ยิ่งทำให้กาซีโมโดรักนางมากขึ้น แต่นางแอสเมรัลดากลับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเมื่อเห็นความอัปลักษณ์ของกาซีโมโด
นางแอสเมรัลดาหลงรักร้อยเอกเฟบุสผู้ช่วยเหลือนางไว้เป็นอันมาก ร้อยเอกเฟบุสปดนางว่าเขาก็รักนาง แต่อันที่จริงเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว ทั้งคู่จุมพิตกัน และขณะจะสมสู่กันนั้น บาทหลวงฟร็อลโลเห็นเข้าและคับแค้นใจเป็นอันมาก จึงลอบแทงร้อยเอกเฟบุสข้างหลัง นางแอสเมรัลดาตกใจจนสลบไป ฟื้นขึ้นก็พบว่าตนตกเป็นแพะรับบาปแทน และถูกศาลพิพากษาให้ประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ ขณะที่นางกำลังถูกพาตัวไปยังตะแลงแกงหน้าวิหารน็อทร์-ดามนั้น กาซีโมโดโหนสายระฆังวิหารลงมา แล้วชิงตัวนางเข้าไปในวิหารที่ซึ่งทุกชีวิตได้รับอภัยทานตามกฎหมาย และบาทหลวงฟร็อลโลรับปากจะให้นางอาศัยร่มพระศาสนาเป็นกำบังคุ้มภัยได้
ขณะเดียวกัน โกลแป็ง ทรูยีโฟ หัวหน้าชาวยิปซีซึ่งรวมกลุ่มกันเป็นอั้งยี่และเรียกซ่องของตนว่า "วังปาฏิหาริย์" (Court of Miracles) ทราบเรื่องนางแอสเมรัลดาถูกจับ ก็ระดมชาวยิปซีเข้าล้อมวิหารเพื่อช่วยเหลือนาง เวลานั้น ชาวปารีสพากันหาว่านางแอสเมรัลดาเป็นแม่มดบันดาลให้เมืองปั่นป่วน และเจ้าพนักงานกราบบังคมทูลพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 ให้ทรงทราบถึงเหตุจลาจลในกรุงปารีส พระองค์ทรงเข้าพระทัยว่า ผู้คนมาชุมนุมเพื่อจะตามล่าสังหารแม่มด รัฐสภาจึงตราพระราชบัญญัติให้นางแอสเมรัลดาพ้นจากอภัยทานตามกฎหมาย และพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 ทรงบัญชาให้กองทัพเข้าควบคุมสถานการณ์ แล้วประหารเหล่าผู้ก่อจลาจล ซึ่งรวมถึง "นางแม่มดแอสเมรัลดา" เสียให้สิ้น
ขณะเมื่อชาวยิปซีเข้าล้อมวิหารนั้น กาซีโมโดเข้าใจว่าคนเหล่านั้นเข้ามาเพื่อจะทำร้ายนางแอสเมรัลดา จึงเข้าประจัญเพื่อปกป้องนาง กองทัพมาถึงในเวลานั้น และสังหารชาวยิปซีจนสิ้น รวมถึงโกลแป็งด้วย ในระหว่างนั้นเอง บาทหลวงฟร็อลโลให้นางแอสเมรัลดาตัดสินใจว่า จะยอมเป็นของเขาหรือไม่ นางปฏิเสธโดยไม่รีรอ เขาจึงส่งตัวนางให้แก่เจ้าพนักงาน โดยกล่าวว่า ถ้าเขาไม่ได้นาง ใครก็อย่าได้นางอีก และเห็นว่าเป็นการทำลายนางมารที่ล่อลวงให้เขาหลงใหลมัวเมา เขายืนอยู่บนหอระฆังชมดูการแขวนคอนางแอสเมรัลดาที่จัตุรัสเบื้องล่าง และระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับปิศาจขณะที่นางกำลังดิ้นตายในห่วงเชือก กาซีโมโดจึงผลักบาทหลวงฟร็อลโลผู้เลี้ยงตนมาจนเติบใหญ่ตกลงจากหอระฆัง บาทหลวงฟร็อลโลร่วงลงห้อยกับตัวปนาลีคาอยู่กลางอากาศ แต่เขาอ่อนแรงเกินกว่าจะยื้อยุดสิ่งใดไว้ได้ เขาคาอยู่อย่างนั้นชั่วระยะหนึ่ง ก่อนหล่นลงกระแทกกับหลังคาอาคารบ้านเรือนลดหลั่นกันไปรอบ ๆ วิหาร แล้วกระทบกับบาทวีถีกลางใจเมืองถึงแก่ความตาย
จากนั้น กาซีโมโดมุ่งตรงไปยังตะแลงแกงมงโฟกง (Gibbet of Montfaucon) โดยผ่านสำนักนางชีเทวธิดา (Filles-Dieu) ซึ่งเป็นคำเรียกหญิงคนชั่วที่ดัดสันดานแล้ว (reformed prostitute) และยังผ่านเรือนจำแซ็ง-ลาซาร์ (Prison Saint-Lazare) ซึ่งเป็นนิคมโรคเรื้อน (leper colony) ครั้นถึงตะแลงแกง เขาเปิดหลุมศพของนางแอสเมรัลดา แล้วนอนลงข้างเคียงกับศพนางเพื่อสมรสกับนาง กาซีโมโดกอดศพเจ้าสาวเขาไว้ และที่สุดก็ขาดใจตายเพราะความหิว
สองปีต่อมา ชาวปารีสช่วยกันตามหาศพนักโทษประหารรายหนึ่งซึ่งพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 พระราชทานพระราชานุญาตให้ประกอบพิธีศพอย่างสมเกียรติได้ พวกเขามาถึงตะแลงแกงมงโฟกง และค้นพบโครงกระดูกสองโครง โครงหนึ่งเป็นหญิง มีรอยหักที่คออันเนื่องมาจากถูกเชือกรัด และอีกโครงหนึ่ง มีลักษณะช่วงหลังงุ้มงอผิดปรกติ โครงกระดูกที่สองนี้กอดรัดโครงแรกเอาไว้โดยแน่น เมื่อชาวเมืองพยายามแยกทั้งสองจากกัน โครงกระดูกที่สองก็แตกสลายเป็นผงธุลีไป
แนวคิดในเรื่อง.
นิยายเรื่องนี้มีชื่อในภาษาฝรั่งเศสว่า "น็อทร์-ดามเดอปารี" (Notre-Dame de Paris) อันเป็นชื่ออย่างเป็นทางการของมหาวิหารน็อทร์-ดาม ข้อนี้บ่งบอกว่าวิหารนั้นเองเป็นองค์หลักของเรื่อง เป็นทั้งฉากหลักและเป็นจุดหลักของการดำเนินเรื่อง เหตุการณ์เกือบทั้งหมดเกิดขึ้นที่วิหาร บนหอระฆัง หรือได้รับการชมดูจากตัวละครที่อยู่บนดาดฟ้าวิหาร นิยายนี้แสดงความเป็นไปในศิลปะกอทิก ซึ่งสถาปัตยกรรม กิเลสตัณหา และศาสนาล้วนแต่สุดโต่ง มีการนำเสนอลัทธินิยัตินิยม (determinism) หรือลัทธิความเชื่อที่ว่า การกระทำทุกอย่างของมนุษย์ หรือเหตุการณ์ทั้งหลาย ได้ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว ตลอดจนนำเสนอภาพการจลาจลและปฏิวัติ กับทั้งการต่อสู้ทางชนชั้น การถือวรรณะดังกล่าวปรากฏในส่วนความสัมพันธ์ระหว่างกาซีโมโด นางแอสเมรัลดา และผู้ลากมากดีในหนังสือ อนึ่ง จะพบว่ามีแนวคิดเรื่องพลวัตทางเพศแทรกอยู่ในนิยายด้วย โดยเฉพาะส่วนที่ว่า นางแอสเมรัลดาเป็นวัตถุทางเพศของตัวละครอื่น ๆ ในลักษณะที่แตกต่างกันไป
ในสมัยนั้น วิหารน็อทร์-ดามร้างการปฏิสังขรณ์นานมากและมีสภาพทรุดโทรม นี้ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่อูว์โกต้องการบันทึกเอาไว้ในนิยายของเขา เขาเป็นกังวลว่า ศิลปะกอธิกอย่างวิหารน็อทร์-ดามอันเป็นสัญลักษณ์แห่งกรุงปารีสและแม้กระทั่งของยุโรปทั้งทวีปนั้นจะมลายหายไปเพราะวิวัฒนาการของสื่อสิ่งพิมพ์ เขาสอดใส่แนวความคิดนี้ไปในบรรพ 2 หมวด 2 ตอนที่บาทหลวงฟร็อลโลมองขึ้นไปยังวิหารน็อทร์-ดาม แล้วรำพันว่า "Ceci tuera cela" ("สิ่งนี้จักกลืนสิ่งนั้น", "This will kill that") นอกจากนี้ อูว์โกยังเขียนว่า "quiconque naissait poète se faisait architecte" ("ใครก็ตามที่เกิดมาเป็นกวีแล้วก็ย่อมผันไปเป็นสถาปนิกด้วยกันทั้งนั้น", "whoever is born a poet becomes an architect") เพื่อย้ำว่า ในขณะที่สื่อสิ่งพิมพ์ถูกตรวจพิจารณาและห้ามเผยแพร่ได้บ่อย สถาปัตยกรรมจักคงความโดดเด่นล้ำเลิศและสถิตอยู่ในเสรีภาพอันวิเศษหาใดเหมือน
ซากอาสนวิหารนักบุญเปาโล
ซากโบสถ์นักบุญเปาโล  เป็นซากโบสถ์คาทอลิกในเขตซังตูอังตอนียู มาเก๊า ประเทศจีน ซึ่งถูกไฟไหม้และพายุไต้ฝุ่นถล่มในช่วงปี ค.ศ. 1835 จนเหลือเพียงซากประตู เดิมเคยเป็นโบสถ์สำคัญของมาเก๊า ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1602–1640 โดยคณะเยสุอิตในสมัยนั้น เป็นหนึ่งในโบสถ์คาทอลิกที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย
อัมราภัสร์ วรรธนะกุล (สกุลเดิม: จุลกะเศียน; เกิด: 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2528) นักแสดงหญิงชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และอดีตรองอันดับ 1 มิสไทยแลนด์เวิลด์ ปี 2007
อัมราภัสร์ วรรธนะกุล (ชื่อเล่น: มิ้ม) มีชื่อเดิมว่าชุลีกร จุลกะเศียน เกิดวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 เป็นชาวนนทบุรี จบการศึกษาระดับมัธยมเรียนที่โรงเรียนโพธิสารพิทยากร และศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร วิทยาเขต โชติเวช
เข้าสู่วงการบันเทิงโดยเข้าประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ ปี 2007 และได้รับตำแหน่งเป็นรองอันดับ 1 มิสไทยแลนด์เวิลด์ ปี 2007 ในปี 2551 ได้งดจัดการประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ เธอจึงเป็นตัวแทนสาวไทย ไปประกวดมิสเวิลด์ 2008 ที่ ประเทศแอฟริกาใต้
ปัจจุบันเป็นนักแสดงสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 มีผลงานอาทิ เรื่อง "แกะรอยรัก" รับบท ไดอาน่า(แอนนี่), "พระจันทร์สีรุ้ง" รับบท สิริกานดา และ "จำเลยกามเทพ" รับบท ปารุดา
อัมราภัสร์ สมรสกับวรรธนัย วรรธนะกุล หนุ่มนอกวงการทายาทเครือโรงแรม รอยัล คลิฟ
ทรัว