pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การเขียนข้อกำหนดจัดเป็นงานที่สำคัญ ผู้เขียนข้อกำหนด จะต้องเป็นผู้รอบรู้ในงานนั้นอย่างยิ่ง อีกทั้งต้องรอบคอบละเอียดถี่ถ้วน เขียนรายการชัดเจนและปฏิบัติได้ ฉะนั้น การเขียนข้อกำหนดใด ๆ ย่อมขึ้นอยู่กับ 6 C ดังนี้
การจัดทำมาตรฐานข้อกำหนด.
เมื่อเริ่มงานออกแบบโครงการ ควรจะต้องมีการประชุมปรึกษาหารือระหว่าง วิศวกรสาขาต่างๆ สถาปนิก ผู้ประมาณราคาและคำนวณปริมาณงาน ผู้จัดเตรียมข้อกำหนด นักวิชาการสิ่งแวดล้อม และผู้เกี่ยวข้องอื่นๆ เพื่อร่วมกันจัดทำ เกณฑ์การออกแบบ (Design Criteria) เพื่อให้โครงการ มีประโยชน์ใช้งานสูงสุดและมีระยะเวลาก่อสร้างตรงตามความต้องการของผู้ว่าจ้าง สะดวกต่อการดูแลและบำรุงรักษา เหมาะสมกับสภาพภูมิอากาศ ทั้งในระยะเวลาก่อสร้าง และระยะเวลาใช้งาน ใช้วัสดุในท้องถิ่นให้มากที่สุด เพื่อลดราคาค่าก่อสร้าง มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด และสอดคล้องกับมาตรการป้องกันและแก้ไขผลกระทบสิ่งแวดล้อม (Mitigation Plan) ของโครงการ
รูปแบบของข้อกำหนดที่เสนอ หนึ่งบทจะครอบคลุมงานหนึ่งงาน และจะประกอบด้วยหัวข้อหลัก 4 หัวข้อ เหมือนกันทุกบทเป็นส่วนใหญ่ คือ
วัดพระศรีสรรเพชญ
แจ๊ก ดอว์สัน
แจ๊ค ดอว์สัน (Jack Dawson) เป็นตัวละครสมมุติใน"ภาพยนตร์ไททานิก" ตามบันทึกของบทภาพยนตร์ แจ๊ค เกิดในชิพพีน่า ฟอลส์ รัฐวิสคอนซิ่น ใน พ.ศ. 2435 ต่อมาใน พ.ศ. 2450 พ่อและแม่ของเขาเสียชีวิต เขาจึงท่องเที่ยวไปทั่วโลก และฝึกฝนการวาดภาพ ต่อมาเขาได้ไปคบกับเพื่อนชาวอิตาลี นาม "ฟาบิซิโอ เดอ รอสซี่" ต่อมา เขาและฟาบริซิโอ ได้ไปถึงเมืองเซาท์แทมป์ตัน และไปเล่นพนันโป๊กเกอร์ กับคนที่มีตั๋วโดยสารไททานิค และชนะ จึงได้ตั๋วชั้น 3 มา และในเรือไททานิก เขาได้รู้จักกับ โรส เดวิท บูเคเตอร์ และสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งกลายเป็นความรัก และเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2455 เวลา 23 นาฬิกา 40 นาที เรือไททานิคชนภูเขาน้ำแข็ง และจมมิดลำในวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2455 เวลา 2 นาฬิกา 20 นาที แจ๊กและโรส ขึ้นเรือชูชีพไม่ทัน แต่แจ๊คก็ได้เสียสละในการช่วยเหลือโรสจนเสียชีวิตในวันนั้นเอง
ตัวละครแจ๊ค ดอว์สัน เข้าใจว่ามาจากบุคคลที่มีตัวตนจริงในเรือไททานิก ชื่อ แจ๊ค ฟิลิปส์ (Jack Phillips) เป็นเจ้าหน้าที่วิทยุบนเรือ และเป็นผู้ส่งสัญญาณวิทยุขอความช่วยเหลือตอนที่เรือชนภูเขาน้ำแข็ง และเสียชีวิตในครั้งนั้นด้วย
ภาพยนตร์ไททานิกในปี พ.ศ. 2540 นำแสดงโดย ลีโอนาโด ดิคาปริโอ ซึ่งก่อนหน้านั้นคนที่จะมาแสดงคือ Billy Crudup
จังหวัดอากิตะ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคโทโฮกุซึ่งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น มีเมืองหลวงของจังหวัดได้แก่อากิตะ
จังหวัดอากิตะตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะฮนชู มีอาณาเขตติดกับทะเลญี่ปุ่นทางทิศตะวันตก จังหวัดอาโอโมริทางทิศเหนือ จังหวัดอิวาเตะทางทิศตะวันออก จังหวัดมิยางิทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดยามางาตะทางทิศใต้
จังหวัดอากิตะมีลักษณะคล้ายสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีความยาวตั้งแต่เหนือจรดใต้ 181 กิโลเมตร และตะวันออกจรดตะวันตก 111 กิโลเมตร มีภูเขาโออุเป็นหลักเขตจังหวัดทางธรรมชาติทางทิศตะวันออก และมีภูเขาเดวะทอดตัวขนานกันในตอนกลางของจังหวัด มีคาบสมุทรโองะเป็นจุดเด่นบริเวณชายฝั่งของจังหวัด ภูมิอากาศมีอากาศหนาวเย็นโดยเฉพาะในบริเวณที่ห่างไกลชายฝั่ง
จังหวัดอากิตะประกอบด้วย 13 นคร 6 อำเภอ 9 เมือง และ 3 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 13 นครในจังหวัดอากิตะมีพื้นที่รวมกัน 9,340.10 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 80.26 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 925,806 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 90.49 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดอากิตะมี 6 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
เศรษฐกิจยังคงประกอบอุตสาหกรรมดั้งเดิม เช่น การเกษตร การประมง และป่าไม้ อากิตะมีชื่อเสียงในเรื่องสาเก เป็นเหตุทำให้คนหนุ่มสาวนิยมออกเดินทางไปประกอบอาชีพในต่างพื้นที่ เช่น โตเกียว และเมืองใหญ่อื่น ๆ
จังหวัดยามางาตะ
จังหวัดยามางาตะ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคโทโฮกุบนเกาะฮนชู เมืองหลวงอยู่ที่นครยามางาตะ
จังหวัดยามางาตะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของภูมิภาคโทโฮกุ ติดกับทะเลญี่ปุ่น มีอาณาเขตติดกับจังหวัดนีงาตะทางทิศตะวันตก จังหวัดฟูกูชิมะทางทิศใต้ จังหวัดมิยางิทางทิศตะวันออก และจังหวัดอากิตะทางทิศเหนือ
จังหวัดยามางาตะประกอบด้วย 13 นคร 8 อำเภอ 19 เมือง และ 3 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 13 นครในจังหวัดยามางาตะมีพื้นที่รวมกัน 4,711.77 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 50.54 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 897,041 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 79.82 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดยามางาตะมี 8 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
จังหวัดยามางาตะคือผู้ผลิตเชอร์รีและสาลี่ที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น และยังผลิตผลไม้ชนิดอื่น ๆ ได้แก่องุ่น แอปเปิล ลูกท้อ แตงโม ลูกพลับ และแตงโมอีกด้วย
จังหวัดฟูกูชิมะ
จังหวัดฟูกูชิมะ  เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคโทโฮกุบนเกาะฮนชู เมืองหลักอยูที่เมืองฟูกูชิมะ
เศรษฐกิจและอุตสาหกรรมที่สำคัญคือ บริเวณตามชายฝั่งทะเลมีการตกปลาและมีอาหารทะเล มีการผลิตพลังงานเกี่ยวกับไฟฟ้าและเจาะจงที่อุตสาหกรรมที่กำเนิดพลังปรมาณู มีอุตสาหกรรมหนักอยู่หลายแห่ง จังหวัดฟูกูชิมะเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และซอฟต์แวร์ และเด่นในด้านอาหารทะเล
จากเหตุแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ในจังหวัดมิยางิทางตอนเหนือ จังหวัดฟูกูชิมะได้รับความเสียหายใหญ่หลวงและได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากผลของการประกาศ "ภาวะฉุกเฉินพลังงานนิวเคลียร์" และการอพยพผู้อยู่อาศัยหลายพันคนซึ่งอาศัยอยู่ใกล้กับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่ง บางส่วนของโรงไฟฟ้าเกิดระเบิดขึ้นเมื่อเวลา 8.30 น. GMT เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2554 และประชาชนอีก 45,000 คนได้รับผลกระทบจากคำสั่งอพยพเพิ่มเติม โรงไฟฟ้าดังกล่าวดำเนินการโดยบริษัทผลิตไฟฟ้าโตเกียว ตั้งอยู่ในเมืองโอกูมะ เขตฟูตาบะ
จังหวัดฟูกูชิมะตั้งอยู่ทางใต้สุดของภูมิภาคโทโฮกุ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดยามางาตะและจังหวัดมิยางิทางทิศเหนือ และมีอาณาเขตติดต่อกับภูมิภาคอื่นของญี่ปุ่นอีกสองภูมิภาคได้แก่ชูบุ (จังหวัดนีงาตะ) ทางทิศตะวันตก และคันโต (จังหวัดกุมมะ จังหวัดโทจิงิ และจังหวัดอิบารากิ) ทางทิศใต้ ชายฝั่งด้านตะวันออกติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิก
จังหวัดฟูกูชิมะประกอบด้วย 13 เมือง 13 อำเภอ 31 ตำบล และ 15 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 13 เมืองในจังหวัดฟูกูชิมะมีพื้นที่รวมกัน 6,031.54 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 43.76 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 1,579,063 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 82.50 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดฟูกูชิมะมี 13 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
วิกฤตการณ์นิวเคลียร์.
จังหวัดชิซูโอกะ
จังหวัดชิซูโอกะ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุ บนเกาะฮนชู มีเมืองหลวง คือ นครชิซูโอกะ จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของภูเขาฟูจิและมีชื่อเสียงของการปลูกชาเขียวที่ดีที่สุดในญี่ปุ่น
จังหวัดชิซูโอกะในปัจจุบัน ตั้งอยู่บนอาณาเขตของอดีตแคว้น 3 แคว้นได้แก่ แคว้นโทโตมิ  แคว้นซูรูงะ  และแคว้นอิซุ  นอกจากนี้ ยังเป็นบ้านเกิดของโชกุนตระกูลโทกูงาวะคนแรก นั่นคือโทกูงาวะ อิเอยาซุ โทกูงาวะ อิเอยาซุปกครองพื้นที่นี้ จนกระทั่งสามารถปราบขุนศึกตระกูลโฮโจ ผู้มีอิทธิพลในภูมิภาคคันโตลงได้ และมอบให้อยู่ในความปกครองของโอดะ โนบูนางะ ต่อมา เมื่อโทกูงาวะ อิเอยาซุขึ้นเป็นโชกุนได้สำเร็จ เขาก็ได้ยึดภูมิภาคคันโตกลับให้ครอบครัวของตนดูแล และรวบรวมดินแดนรอบนครชิซูโอกะในปัจจุบันให้ขึ้นตรงกับรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ในค.ศ. 1868 หลังจากการสถาปนาแคว้นชิซูโอกะ  หรือแคว้นซุมปุ  ตระกูลโทกูงาวะก็ได้กลับมาอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้อีกครั้ง
จังหวัดชิซูโอกะมีพื้นที่ยาวตามแนวชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกไปจนถึงอ่าวซูรูงะ พื้นที่ฝั่งตะวันตกของจังหวัดกินพื้นที่ไปถึงเทือกเขาแอลป์ของญี่ปุ่น พื้นที่ฝั่งตะวันออกเป็นชายฝั่งคอดเข้าไปทางด้านเหนือจนถึงภูเขาไฟฟูจิ และรวมพื้นที่ของคาบสมุทรอิซุ ซึ่งเป็นเขตพักตากอากาศชื่อดังของญี่ปุ่นที่ยื่นออกไปในมหาสมุทรแปซิฟิก
แผ่นดินไหวโทไก.
จากอดีตที่ผ่านมา ในทุก ๆ 100 ถึง 150 ปี จะมีแผ่นดินไหวร้ายแรงที่กระทบจังหวัดชิซูโอกะด้วย เรียกว่า แผ่นดินไหวโทไก  ซึ่งครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1854
จังหวัดชิซูโอกะ แบ่งเขตการปกครองเป็น 23 นคร 5 อำเภอ และ 12 เมือง ดังนี้
จังหวัดกิฟุ
จังหวัดกิฟุ  เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคจูบุบนเกาะฮนชู มีประชากร 1,991,390 คน  และมีพื้นที่ จังหวัดกิฟุมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโทยามะทางทิศเหนือ, จังหวัดอิชิกาวะทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, จังหวัดฟูกูอิทางทิศตะวันตก, จังหวัดชิงะทางทิศตะวันตกเฉียงใต้, จังหวัดมิเอะและไอจิทางทิศใต้ และจังหวัดนางาโนะทางทิศตะวันออก
กิฟุเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของจังหวัด เมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ โองากิ, คากามิงาฮาระ และทาจิมิ
จังหวัดกิฟุประกอบด้วย 21 นคร 9 อำเภอ 19 เมือง และ 2 หมู่บ้าน ได้แก่
การอ้างอิง
โดยทั่วไป การอ้างอิง คือการอ้างถึงบางสิ่ง หรือการอธิบายบางสิ่งหรือสิ่งที่แสดงถึงความเกี่ยวข้องกันระหว่างสองสิ่ง ความเกี่ยวข้องกันระหว่างสองสิ่งนั้นอาจเป็น หนังสือ สถานที่ หรือบทคัดย่อ เช่น ข้อมูล, ความคิด หรือความจำ สิ่งที่เป็นสิ่งอ้างอิง เรียกว่า ผู้ถูกอ้างอิง
ความหมายของการอ้างอิง มีความหมายต่างกันในแต่ล่ะการใช้งาน ดังนี้
ในภาษาอังกฤษโดยทั่วไปในทางอรรถศาสตร์ การอ้างอิง หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างนามหรือสรรพนามกับวัตถุที่อ้างถึง ยกตัวอย่างเช่น คำว่า "John" ที่หมายถึง สุนัขชื่อ John เมื่อเราใช้สรรพนามบุรุษที่สาม คือ "it" นั้นคือการอ้างถึงสุนัขชื่อ John ซึ่งเป็นผู้ถูกอ้างอิงนั้นเอง
ทางศิลปะ การอ้างอิงแสดงถึงผลงานที่เป็นพื้นฐานของศิลปะชิ้นนั้น รวมถึงผลงานศิลปะเดิมที่มีอยู่ เช่นการอัดสำเนารูปภาพ
จังหวัดนางาโนะ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุ บนเกาะฮนชู มีเมืองหลวงจังหวัดในชื่อเดียวกันคือนางาโนะ
จังหวัดนางาโนะ ประกอบด้วย 19 นคร 14 อำเภอ 23 เมือง และ 35 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดยามานาชิ
จังหวัดยามานาชิ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุของประเทศญี่ปุ่นมีเมืองหลวงอยู่ที่นครโคฟุ ยามานาชิเป็นจังหวัดที่มีภูเขาปิดล้อม โดยเฉพาะภูเขาฟูจิซึ่งเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวกันมาก มีสินค้าขึ้นชื่อคือไวน์ ที่นครโคฟุมีชื่อเสียงมากในอุตสาหกรรมอัญมณี และมีทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงาม
จังหวัดยามานาชิมีพื้นที่ติดต่อกับจังหวัดโตเกียว จังหวัดคานางาวะ จังหวัดไซตามะ จังหวัดชิซูโอกะ และจังหวัดนางาโนะ โดยไม่มีส่วนในติดต่อกับทะเลและล้อมรอบไปด้วยภูเขาสูง โดยมีภูเขาฟุจิเป็นภูเขาที่ทีชื่อเสียง ทำให้เกิดปรากฏการณ์เงาฝนอยู่บ่อยครั้ง
พื้นที่ถึง 27 เปอร์เซ็นต์ ของจังหวัดยามานาชิ อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ เช่น อุทยานแห่งชาติชิจิบูตามากาอิ อุทยานแห่งชาติฟูจิ–ฮาโกเนะ–อิซุ และอุทยานแห่งชาติมินามิแอลป์ เป็นต้น
จังหวัดยามานาชิประกอบด้วย 13 นคร 5 อำเภอ 10 เมือง และ 4 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดฟูกูอิ
จังหวัดฟูกูอิ  ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุของญี่ปุ่น มีเมืองหลักอยู่ที่เมืองฟูกูอิ
จังหวัดฟูกูอิตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับทะเลญี่ปุ่นและจังหวัดอิชิกาวะ ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดกิฟุ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดกิฟุ จังหวัดชิงะ และจังหวัดเกียวโต และทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น
จังหวัดฟูกูอิประกอบด้วย 9 เมือง 7 อำเภอ และ 8 ตำบล ได้แก่
จังหวัดอิชิกาวะ
จังหวัดอิชิกาวะ  ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุบนเกาะฮนชูของประเทศญี่ปุ่น และเป็น 1 ใน 3 จังหวัดในภูมิภาคย่อยโฮกูริกุ จังหวัดอิชิกาวะมีประชากร 1,140,573 คน (31 ตุลาคม 2019) และมีพื้นที่ 4,186 ตารางกิโลเมตร (1,616 ตารางไมล์) จังหวัดอิชิกาวะมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโทยามะทางทิศตะวันออก, จังหวัดกิฟุทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดฟูกูอิทางทิศใต้
คานาซาวะเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของจังหวัด เมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ ฮากูซัง โคมัตสึ และคางะ จังหวัดอิชิกาวะตั้งอยู่ริมทะเลญี่ปุ่นโดยมีคาบสมุทรโนโตะซึ่งทำให้เกิดอ่าวโทยามะ หนึ่งในอ่าวที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น จังหวัดอิชิกาวะมีชื่อเสียงจากปราสาทคานาซาวะ, เค็นโรกุเอ็ง, เนียวไตโมริ และเครื่องปั้นคูตานิ
จังหวัดอิชิกาวะตั้งอยู่ทางตอนกลางของเกาะฮนชูซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมคาบสมุทรโนโตะ พรมแดนด้านทิศเหนือและทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโทยามะและจังหวัดกิฟุ และทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดฟูกูอิ
จังหวัดอิชิกาวะประกอบด้วย 11 นคร 5 อำเภอ และ 8 เมือง ได้แก่
จังหวัดโทยามะ
จังหวัดโทยามะ  ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุของญี่ปุ่นมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองโทยามะ
จังหวัดโทยามะมีอาณาเขตด้านทิศเหนือติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดนีงาตะและจังหวัดนางาโนะ ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดกิฟุ และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดอิชิกาวะ พื้นที่ร้อยละ 30 โดยประมาณของจังหวัดโทยามะอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555 มีรายงานการค้นพบธารน้ำแข็งครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นที่จังหวัดโทยามะ ซึ่งถือเป็นธารน้ำแข็งที่อยู่ใต้สุดของเอเชียตะวันออก
โรคอิไตอิไต.
ในช่วงทศวรรษ 1910 มีรายงานว่าชาวบ้านในแถบที่ราบลุ่มในเขตจังหวัดโทยามะมีอาการป่วยเนื่องจากโลหะหนักแคดเมียมที่ปนเปื้อนในแม่น้ำ ชื่อโรคอิไตอิไตมาจากคำว่า"อิไต"  ซึ่งเป็นคำอุทานแสดงอาการเจ็บปวดในภาษาญี่ปุ่นเนื่องจากผู้ป่วยด้วยโรคนี้จะมีอาการปวดตามร่างกาย ซึ่งโรคอิไตอิไตนี้ถือเป็นหนึ่งในสี่โรคที่เกิดจากมลภาวะที่ร้ายแรงที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2012 ทางการจังหวัดโทยามะได้ตั้งพิพิธภัณฑ์โรคอิไตอิไตจังหวัดโทยามะขึ้นเพื่อให้สาธารณชนได้ตระหนักถึงปัญหาการปนเปื้อน
จังหวัดโทยามะประกอบด้วย 10 นคร 2 อำเภอ 4 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดนีงาตะ
จังหวัดนีงาตะ หรือ นีกาตะ  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคจูบุบนเกาะฮนชูของประเทศญี่ปุ่น มีประชากรทั้งสิ้น 2,227,496 คน (ณ วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2019) มีพื้นที่ 12,584.18 ตารางกิโลเมตร ซึ่งมากเป็นอันดับที่ 5 ของประเทศ จังหวัดนีงาตะมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโทยามะและจังหวัดนางาโนะทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดกุมมะทางทิศใต้ ติดกับจังหวัดฟูกูชิมะทางทิศตะวันออก และติดกับจังหวัดยามางาตะทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
นีงาตะเป็นเมืองศูนย์กลางและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดนีงาตะ เมืองหลักอื่น ๆ เช่น นางาโอกะ, โจเอ็ตสึ และซันโจ จังหวัดนีงาตะมีเขตมหานครหลักนีงาตะซึ่งมีเมืองนีงาตะเป็นศูนย์กลาง เขตมหานครนี้มีประชากร 1,395,612 คน นับเป็นเขตมหานครที่ใหญ่ที่สุดริมฝั่งทะเลญี่ปุ่น และใหญ่เป็นที่อันดับที่ 12 ของประเทศ จังหวัดนีงาตะเป็นส่วนหนึ่งของอนุภูมิภาคโฮกูริกุและเป็นที่ตั้งของเกาะซาโดะ ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของญี่ปุ่นรองจาก 4 เกาะหลักและเกาะโอกินาวะ
จังหวัดนีงาตะมีลักษณะเป็นแนวยาวตามชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปถึงทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ระยะทางประมาณ 250 กิโลเมตร ติดกับทะเลญี่ปุ่น มีลักษณะเป็นที่ราบชายฝั่งสลับกับภูเขา
ในจังหวัดนีงาตะมีการแบ่งออกเป็น 4 เขตใหญ่ตามสภาพภูมิศาสตร์ ดังนี้ โจเอ็ตสึ ภาคใต้, จูเอ็ตสึ ภาคกลาง, คาเอ็ตสึ ภาคเหนือ และเกาะซาโดะ
จังหวัดนีงาตะประกอบไปด้วย 20 นคร, 9 อำเภอ, 6 เมือง และ 4 หมู่บ้าน ได้แก่
จังหวัดโตเกียว
จังหวัดคานางาวะ
จังหวัดคานางาวะ  เป็นจังหวัดหนึ่งที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันโต บนเกาะฮนชูของประเทศญี่ปุ่น จังหวัดคานางาวะเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของประเทศญี่ปุ่น (9,058,094 คน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2015) และมีพื้นที่ 2,415 ตารางกิโลเมตร (932 ตารางไมล์) จังหวัดคานางาวะติดกับโตเกียวทางทิศเหนือ จังหวัดยามานาชิทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และจังหวัดชิซูโอกะทางทิศตะวันตก
โยโกฮามะเป็นเมืองหลวง เมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัด และเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศ เมืองใหญ่อื่น ๆ ในจังหวัด เช่น คาวาซากิ ซางามิฮาระ และฟูจิซาวะ จังหวัดคานางาวะตั้งอยู่บนชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ทางตะวันออกของประเทศ ติดกับอ่าวโตเกียวและอ่าวซางามิ โดยมีคาบสมุทรมิอูระคั่นกลางอ่าวทั้งสอง ฝั่งตรงข้ามของอ่าวโตเกียวเป็นที่ตั้งของจังหวัดชิบะ อยู่บนคาบสมุทรโบโซ จังหวัดคานางาวะเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครโตเกียวและปริมณฑล ซึ่งเป็นเขตมหานครและปริมณฑลที่มีประชากรมากที่สุดในโลก โดยมีโยโกฮามะและนครอีกหลายแห่งที่เป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ และเป็นชานเมืองทางใต้ของโตเกียว จังหวัดคานางาวะเคยเป็นศูนย์กลางทางการเมืองและเศรษฐกิจของญี่ปุ่นในยุคคามากูระ โดยเป็นช่วงที่คามากูระเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัย เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลโชกุนคามากูระ ตั้งแต่ ค.ศ. 1185 ถึง 1333 จังหวัดคานางาวะเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในภูมิภาคโตเกียว โดยมีคามากูระและฮาโกเนะเป็นสองจุดหมายหลักที่เป็นที่นิยม
จังหวัดคานางาวะปรากฏเป็นที่รู้จักในประวัติศาสตร์เมื่อประมาณ 800 ปีก่อน โดยนักรบซามูไรที่ชื่อ มินาโมโตะ โยริโตโมะ ได้เลือกเมืองคามากูระเป็นที่ตั้งกองกำลังของเขา และหลังจากนั้นต่อมาอีกประมาณ 150 ปี เมืองคามากูระได้เป็นฐานที่มั่นของรัฐบาลทหารมาตลอด ซึ่งก่อนหน้านี้ ศูนย์กลางทางการเมืองจะอยู่ที่ เคียวโตะ และ นาระ มาตลอด ในปี 1192 โยริโตโมะได้เป็นโชกุนคนแรก (ผู้ปกครองซึ่งมีอำนาจทางทหาร) และอำนาจในการปกครองต่าง ๆ ก็เปลี่ยนมือจากขุนนางมาเป็นซามูไร เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญของสังคมศักดินาในประเทศญี่ปุ่น ช่วงเวลาถัดมานั้นก็มีการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในด้านวัฒนธรรมญี่ปุ่น คือ เริ่มต้นมีการเผยแพร่ศาสนาเซ็น และศาสนาพุทธนิกายอื่น ๆ ขึ้น และมีวิวัฒนาการด้านศิลปะและวรรณคดี
ในศตวรรษที่ 17 เมืองหลวงย้ายไปยังเมืองเอโดะแทน (เมืองโตเกียวในปัจจุบัน) ที่ซึ่งโชกุนตระกูลโทกูงาวะได้ตั้งรัฐบาลทหารของตนขึ้น และมีนโยบายเรื่องการปิดประเทศอย่างเข้มงวด ระหว่างสมัยเอโดะ ได้สร้างทางด่วนสายโทไกโด (เชื่อมเส้นทางระหว่างเมืองเอโดะกับเกียวโต) ขึ้น ทำให้คานางาวะเป็นจุดสำคัญจุดหนึ่งในการเดินทางเชื่อมต่อระหว่างตะวันออก-ตะวันตกของญี่ปุ่น โชกุนตระกูลโทกูงาวะปกครองประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลา 300 ปี
โยโกฮามะเป็นเมืองที่มีบทบาทสำคัญในการเปิดประเทศอีกครั้ง เมื่อปี 1853 กองทัพเรือสหรัฐอเมริกาปรากฏตัวขึ้นที่หมู่บ้านอูรางะ พลเรือจัตวา แมทธิว เพอร์รี ได้กดดันให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศ และตามมาด้วยการลงนามสนธิสัญญาสัมพันธไมตรีและการค้าระหว่างญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกา ท่าเรือโยโกฮามะเปิดขึ้นเมื่อปี 1859 ได้เปลี่ยนจากหมู่บ้านชาวเลเล็ก ๆ มาเป็นจุดกำเนิดของญี่ปุ่นสมัยใหม่
ในทันทีที่เปิดท่าเรือได้เปิดทำการ บริษัทต่างชาติมากกว่า 100 แห่งได้เข้ามาเปิดทำการในโยโกฮามะ ทำให้จำนวนชาวต่างชาติในโยโกฮามะเพิ่มขึ้นทุก ๆ ปี จนสามารถนับได้ว่ามีชาวต่างชาติอาศัยอยู่ที่โยโกฮามะเกินกว่าครึ่งหนึ่งของชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในญี่ปุ่น วิวัฒนาการและความคิดสร้างสรรค์ใหม่ ๆ ของตะวันตกจะส่งผ่านเข้ามายังญี่ปุ่นโดยผ่านโยโกฮามะเป็นด่านแรก ทั้งโทรเลขและรถไฟก็มีจุดกำเนิดมาจากโยโกฮามะ และแม้แต่ไอศกรีม เบียร์ และหนังสือพิมพ์รายวันฉบับแรกก็ได้รับการกล่าวขานว่าเกิดขึ้นที่โยโกฮามะด้วย
แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่คันโตก็ได้ทำลายพื้นที่อุตสาหกรรมรอบ ๆ อ่าวโตเกียวในคาวาซากิและโยโกฮามะ ที่ได้ก่อตั้งขึ้นในช่วงปี 1900 ด้วย อย่างไรก็ตาม ภายหลังแผ่นดินไหว อุตสาหกรรมในโยโกฮามะก็ถูกพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง แม้ว่าเมืองโยโกฮามะจะรุ่งเรือง แต่ว่าก็ถูกกระทบกระเทือนอีกครั้งจากการโจมตีทางอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มีผู้เสียชีวิต มากกว่า 6,000 คน และผู้บาดเจ็บเกือบ 580,000 คน จากการโจมตีทางอากาศที่ โตเกียว คาวาซากิ โยโกฮามะ และบริเวณรอบนอกเมืองเหล่านั้น
ภายหลังสงครามเสร็จสิ้นลง การปฏิรูปประชาธิปไตยต่าง ๆ ก็ได้เกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์หลังสงครามที่ยังไม่มั่นคง เช่น การเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดอย่างเสรี การปฏิรูปการครอบครองที่ดิน การสลายตัวของกลุ่มบริษัททางการเงิน การเริ่มต้นระบบการศึกษาภาคบังคับ แบบ 6-3 ปี เป็นต้น ในช่วงนี้ มีการเติบโตอย่างฉับพลันในด้านเศรษฐกิจ สังคม วิทยาศาสตร์ รวมทั้งทางด้านวัฒนธรรม ซึ่งเป็นการถางทางมาสู่พัฒนาการปัจจุบันของญี่ปุ่น แม้ว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างแข็งแรง ซึ่งตามมาพร้อมกับปัญหามลภาวะทางอากาศและน้ำ จะเกิดขึ้นในช่วงนี้ แต่ก็ได้มีการพัฒนาเครื่องมือต่าง ๆ ขึ้นมามากมายเพื่อรองรับปัญหาเหล่านี้แล้ว
จังหวัดคานางาวะเป็นจังหวัดที่ค่อนข้างเล็ก ตั้งอยู่บนขอบทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของที่ราบคันโต กั้นระหว่างโตเกียวที่อยู่ทางทิศเหนือ เชิงเขาภูเขาไฟฟูจิทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ อ่าวซางามิทางทิศใต้ และอ่าวโตเกียวทางทิศตะวันออก พื้นที่ด้านตะวันออกของจังหวัดค่อนข้างราบเรียบและมีความเป็นเมืองสูง เช่น เมืองท่าขนาดใหญ่อย่างโยโกฮามะและคาวาซากิ
พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้บริเวณคาบสมุทรมิอูระมีความเป็นเมืองน้อย โดยมีเมืองโบราณคามากูระ ซึ่งมีสถานที่ท่องเที่ยวอย่างวัดและศาลเจ้าตั้งอยู่หลายแห่ง ส่วนพื้นที่ทางตะวันตกที่ติดกับจังหวัดยามานาชิและจังหวัดชิซูโอกะนั้น มีลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขา ประกอบด้วยสถานที่พักตากอากาศหลายแห่ง เช่น ที่เมืองโอดาวาระ และฮาโกเนะ ขนาดจังหวัดคานางาวะ มีความยาวจากเหนือจรดใต้ 60 กิโลเมตร และมีความยาวจากตะวันออกจรดตะวันตก 80 กิโลเมตร มีพื้นที่บนบกประมาณ 2,400 ตารางกิโลเมตร ซึ่งคิดเป็นพื้นที่เพียงแค่ 0.64% ของพื้นที่บนบกของประเทศญี่ปุ่นทั้งหมด ดังนั้นคานางาวะจึงจัดได้ว่าเป็นจังหวัดที่มีขนาดเล็กเป็นอันดับที่ 5 ของญี่ปุ่น
จากข้อมูลเมื่อ 1 เมษายน ค.ศ. 2012 ร้อยละ 23 ของพื้นที่บนบกของจังหวัดถูกกำหนดให้เป็นอุทยานธรรมชาติ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ, กึ่งอุทยานแห่งชาติทันซาวะ-โอยามะ, และอุทยานธรรมชาติของจังหวัด ได้แก่ จินบะซางามิโกะ มานาซูรุฮันโต โอกูยูงาวาระ และทันซาวะ-โอยามะ
ภูมิประเทศของจังหวัดประกอบไปด้วยพื้นที่ที่แตกต่างกันสามส่วน พื้นที่ทางตะวันตกมีลักษณะเป็นภูเขา ประกอบด้วยเทือกเขาทันซาวะและภูเขาไฟฮาโกเนะ พื้นที่ทางตะวันออกเป็นเนินเขา ประกอบด้วยเนินเขาทามะและคาบสมุทรมิอูระ พื้นที่ตอนกลาง ซึ่งล้อมรอบเนินเขาทามะและคาบสมุทรมิอูระ ประกอบด้วยพื้นที่ต่ำรอบ ๆ แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำซางามิ แม่น้ำซาไก แม่น้ำสึรูมิ และแม่น้ำทามะ
จังหวัดคานางาวะตั้งอยู่ทางทิศใต้ของภูมิภาคคันโต และมีอากาศกำลังสบายเนื่องจากมีกระแสน้ำอุ่นในมหาสมุทรแปซิฟิกไหลผ่าน ในเมืองโยโกฮามะซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมีอุณหภูมิเฉลี่ย 16 องศาเซลเซียส และมีปริมาณน้ำฝนรวม 1,440 มิลลิเมตร
โดยแม่น้ำทามะเป็นแนวแบ่งอาณาเขตบางส่วนระหว่างคานางาวะและโตเกียว แม่น้ำซางามิไหลผ่านตอนกลางของจังหวัด และแม่น้ำซากาวะไหลผ่านบริเวณที่ราบเล็ก ๆ ทางด้านตะวันตกของจังหวัด เรียกว่า ที่ราบซากาวะ ซึ่งอยู่ระหว่างภูเขาไฟฮาโกเนะทางทิศตะวันตก และเนินเขาโออิโซะทางทิศตะวันออก และไหลลงสู่อ่าวซางามิ
จังหวัดคานางาวะประกอบด้วยเขตการปกครองต่าง ๆ ได้แก่ 19 นคร 6 อำเภอ 13 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ดังนี้
เมืองและหมู่บ้านแบ่งตามอำเภอ ดังนี้
สภาพแวดล้อมและการดำรงชีวิต.
จำนวนประชากรของจังหวัดคานางาวะได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และมีเป็นจำนวนมาก เนื่องมาจากการไหลเข้าของผู้คนที่อาศัยอยู่ในโตเกียวและผู้ที่ต้องการหาที่พักอาศัย เป็นผลทำให้จังหวัดคานางาวะเติบโตขึ้นเป็นเมืองใหญ่อย่างฉับพลัน และขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ มีการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกขนาดใหญ่ขึ้นมากมาย เช่น ถนน และสาธารณูปโภคต่าง ๆ ดังนั้น สภาพการดำรงชีวิตของชาวคานางาวะจึงสะดวกสบายขึ้น อย่างไรก็ตาม ในขณะเดียวกัน ปัญหาสังคมที่เพิ่มขึ้นก็เป็นปัญหาสำคัญสำหรับชาวคานางาวะด้วย เช่น ปัญหาจราจรที่รุนแรง และการเสื่อมของสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสมสำหรับการเลี้ยงดูเด็ก นอกจากนี้ ในช่วงหลายปีมานี้ยังมีการตรวจวัดแผ่นดินไหวอ่อน ๆ ได้ และมีการคาดการณ์กันว่าอาจจะเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ขึ้นได้ในแถบภาคโทไก
เนื่องจากการลดลงของจำนวนประชากรเด็กและประชากรที่ย้ายที่อยู่อาศัยมายังเขตปริมณฑลลดน้อยลง ทำให้มีการคาดการณ์กันว่าภายหลังจากจำนวนประชากรขึ้นถึงจุดสูงสุดแล้วจะถึงยุคของผู้สูงอายุ ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นที่คาดการณ์กันว่าการขยายตัวและการเจริญเติบโตของเขตเมืองจะค่อย ๆ ลดลง เป็นผลให้ทางจังหวัดได้หันมาให้ความสำคัญกับการสร้างเมืองให้มีคุณภาพแทน ดังนั้น แผนพัฒนาเมืองคานางาวะจึงให้ความสนใจกับโครงการหลายโครงการ เช่น การพัฒนาตัวเมืองโยโกฮามะใหม่ เป็นต้น
จากการตรวจสอบเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 จังหวัดคานางาวะมีประชากร 9,029,996 คน คิดเป็น 6.6% จังหวัดคานางาวะเป็นจังหวัดที่มีขนาดเล็กแต่มีประชากรอาศัยอยู่มากที่สุดเป็นอันดับ 3 ของญี่ปุ่น ทำให้มีความหนาแน่นของจำนวนประชากรต่อพื้นที่ถึง 3,437 คน ต่อ 1 ตารางกิโลเมตร จัดว่ามากเป็นอันดับ 2 รองจากโตเกียว
จำนวนประชากรของจังหวัดคานางาวะเติบโตขึ้นมากในช่วงก่อนและหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 และได้ลดลงในช่วงทศวรรษที่ 70 ในขณะที่จำนวนประชากรในช่วงอายุ 0 - 14 ปี ลดลง กลับปรากฏว่าจำนวนประชากรในช่วงอายุ 65 ปีขึ้นไปได้เพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ
เนื่องจากจังหวัดคานางาวะตั้งอยู่ติดกับมหานครโตเกียวที่มีโครงสร้างทางธุรกิจขนาดมหึมา ทำให้อัตราส่วนจำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองในช่วงกลางวันมีจำนวนน้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรในช่วงกลางคืน
จังหวัดคานางาวะ มีเครือข่ายการขนส่งจากการเดินทางทางอากาศส่วนมากไปสู่ จังหวัดคานางาวะ ไปผ่านที่ โตเกียว สนามบินระหว่างประเทศคือสนามบินนานาชาตินาริตะและสนามบินโทไกโด และยังมีรถไฟชิงกันเซ็ง รถไฟความเร็วสูงไปยัง โตเกียว นาโงยะ โอซากะ และเมืองหลักอื่น ๆ
การศึกษาและวัฒนธรรม.
เนื่องจากการก้าวหน้าของวิวัฒนาการและสังคมข้อมูลข่าวสาร ทำให้ความสนใจของชาวคานางาวะเกิดความแตกต่างกัน ทางจังหวัดคานางาวะเองก็เห็นว่าการเคารพต่อความสนใจ สังคมและวัฒนธรรมที่แตกต่างนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ เช่นเดียวกับการเคารพสิทธิมนุษยชน ในขณะเดียวกัน เพื่อที่จะอนุรักษ์ขนบประเพณีดั้งเดิมของคานางาวะเอาไว้ ก็มีความจำเป็นที่จะต้องสอนเด็ก ๆ ให้โตขึ้นมาอย่างมีความสามารถเฉพาะตัว และมีความคิดสร้างสรรค์ นอกจากนี้สังคมปัจจุบันยังมีแนวโน้มว่า ผู้คนจะมีโอกาสที่จะศึกษาหาความรู้และทำความคุ้นเคยกับวัฒนธรรมพื้นบ้านของตนไปตลอดชีวิตได้เพิ่มมากขึ้นอีกด้วย
การรับรองนักท่องเที่ยว.
เมืองคามากูระ มีชื่อเสียงซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดพุทธศาสนิกชนมากมายและศาลเจ้าชินโต โยโกฮามะยังเป็นเขตที่มีคนจีนอาศัยอยู่กันมากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น (ใหญ่กว่าบริเวณที่คนจีนอยู่กันมาก ๆ ทั้งในโคเบะ และ นางาซากิ)
จังหวัดไซตามะ  เป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคคันโต มีเมืองหลักชื่อเดียวกันคือ ไซตามะ
ในสมัยโบราณ เริ่มมีผู้คนเข้ามาอาศัยอยู่ในเมืองไซตามะตั้งแต่ประมาณเมื่อ 30,000 ปีก่อน โดยจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่เมืองโทโกโรซาวะ(所沢) หรือเมืองคาวาโมโตะ ทำให้ทราบว่าผู้คนในสมัยโบราณนั้นหาอาหารจากการล่าสัตว์และจับปลา หลังจากนั้นก็พบเครื่องใช้ในการหุงหาและเก็บรักษาอาหารในสมัยโจมงที่มีอายุเก่าแก่ 10,000 ปีก่อนหน้านี้ในภายหลัง ทำให้ทราบถึงพฤติกรรมการบริโภคอาหารของคนในสมัยโบราณอย่างแน่ชัด
เมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อน ก็ได้มีการนำการปลูกข้าวขึ้นมาเผยแพร่จากฝั่งตะวันตกของประเทศ พร้อมทั้งยังมีการนำวัฒนธรรมการใช้วัสดุทองเหลืองต่าง ๆ ขึ้นมาเผยแพร่พร้อมกันอีกด้วย นอกจากนี้ยังมีการสร้างเครื่องใช้ไม้สอยในสมัยยาโยอิขึ้นในช่วงนี้ด้วย
และเมื่อประมาณ 1,600 ปีก่อน ก็ได้เริ่มมีการสร้างหลุมศพแบบสมัยโบราณขึ้นมา ซึ่งมีหลุมศพขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นมา 9 แห่ง และ 1 ในนั้นก็มีความสำคัญต่อการศึกษาวัฒนธรรมในสมัยนั้นอย่างมาก หลุมศพสมัยโบราณที่ถูกสร้างขึ้นในเมืองไซตามะ
เมื่อถึงสมัยนาระ ได้มีการร่างกฎหมายและมีการทำสำมะโนประชากรขึ้น มีการมอบพื้นที่ในการทำกสิกรรมให้กับพลเรือนและมีการเก็บภาษีจากพลเมืองอีกด้วย ในสมัยเฮอันที่พวกราชวงศ์และขุนนางอาศัยกันอยู่อย่างหรูหราในเมืองหลวง พื้นที่ห่างไกลอย่างไซตามะก็มีพวกนักรบขึ้นมาครองอำนาจครอบครองและมีบทบาทอย่างมาก สมัยคามากูระนั้น ก็มีนักรบหลายคนขึ้นครองอำนาจในเขตต่าง ๆ ของเมืองไซตามะด้วย
เมื่อถึงสมัยเอโดะ มีการพัฒนาเมืองเอโดะขนานใหญ่ ทำให้จังหวัดไซตามะได้รับการพัฒนาขึ้น มีถนนใหญ่หลายสายตัดผ่านมาและมีการวางท่อชลประทานขนาดใหญ่มากมายด้วย โดยในสมัยนั้นได้พัฒนาพื้นที่เขตคันโตโดยยึดไซตามะเป็นแกนกลางสำคัญในการพัฒนา