pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วีเค 4502 (พี)
สปายโร
สปายโร  เป็นชุดวิดีโอเกมแนวแพลตฟอร์มซึ่งมีตัวเอกเป็นมังกรนามสปายโร นับตั้งแต่เปิดชุดวิดีโอเกมด้วยเกม "สปายโรเดอะดราก้อน" บนเพลย์สเตชัน ในปี 1998 "สปายโร" มีภาคต่อและภาคแยกออกมามากมาย สิทธิ์ในการถือครอง "สปายโร" เดิมทีเป็นของยูนิเวอร์แซลพิคเจอร์ส (ผ่านยูนิเวอร์แซลอินเตอร์แอ็กทีฟที่ปิดกิจการไปแล้ว) และสร้างโดย อินซอมนิแอ็กเกม (Insomniac Games) แฟรนไชส์ได้ถูกเปลี่ยนมือและทีมพัฒนาหลายครั้งก่อนที่สิทธิ์ในการถือครอง "สปายโร" จะถูกแอ็กทิวิชันเข้าซื้อในปี 2008 ไปในที่สุด ชุดวิดีโอเกมดังกล่าวได้เปิดตัวภาคแยกแนว toys-to-life ชื่อ "สกายแลนเดอร์" ซึ่งเป็นเกมแรกที่เปิดตัวในปี 2011
ในปี 2018 Toys for Bob ที่เป็นที่รู้จักกันในฐานะผู้พัฒนาชุดวิดีโอเกม "สกายแลนเดอร์" ประกาศว่าพวกเขากำลังพัฒนาชุดรวมรีมาสเตอร์ของไตรภาค "สปายโร" เดิมที่ลงในเพลย์สเตชันในชื่อ "สปายโรเรไนเต็ดไทรโลจี" โดยตัวเกมวางจำหน่ายบนเพลย์สเตชัน 4 และ เอกซ์บอกซ์วัน ในวันที่ 13 พฤศจิกายน 2018 และจะวางจำหน่ายบนนินเท็นโดสวิตช์ และ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ในวันที่ 3 กันยายน 2019
สุภา หารหนองบัว
ศาสตราจารย์ สุภา หารหนองบัว นายกสมาคมเคมีแห่งประเทศไทย , ประธานสภาคณบดีคณะวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย (พ.ศ. 2559-2560) , คณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (พ.ศ. 2557-2561)
สุภา หารหนองบัว เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2507 ที่จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นบุตรีของนายสุดใจ และนางสังวาลย์ พลมั่น สมรสกับศาสตราจารย์ ดร.สุพจน์ หารหนองบัว มีบุตรสองคน คือ นายภานรินทร์ หารหนองบัว และนางสาว ภิญสุภา หารหนองบัว
สุภา หารหนองบัว สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเคมี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2529 สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเคมีเชิงฟิสิกส์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2531 และศึกษาในระดับปริญญาเอกที่ University of Innsbruck ประเทศออสเตรีย โดยมี Professor Dr. Bernd M. Rode เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา และได้รับปริญญา Dr.rer.nat สาขาเคมี ในปี พ.ศ. 2534
สุภา หารหนองบัว เข้ารับราชการที่ภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2533 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ในปี พ.ศ. 2538 รองศาสตราจารย์ในปี พ.ศ. 2547 และศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2556
ศ.ดร.สุภา หารหนองบัว มีความสนใจด้านการออกแบบโครงสร้างโมเลกุลยาโดยอาศัยวิธีคำนวณทางเคมีคอมพิวเตอร์ และนำเอาการจำลองโครงสร้างเอนไซม์ที่เป็นโมเลกุลเป้าหมายในการพัฒนายาใหม่ และสนใจการพัฒนาวิธีทดสอบฤทธิ์ทางชีวภาพและการทำนายความเป็นพิษของสาร นอกจากนี้ยังมีความสนใจการศึกษาสมบัติของสารพอลิเมอร์กึ่งตัวนำเพื่อนำไปสู่การพัฒนาวัสดุชนิดใหม่ที่ใช้ประโยชน์ด้านการนำไฟฟ้าและวัสดุทางเทคโนโลยีชีวภาพ และได้ร่วมกับนักวิจัยในทีมวิจัยพัฒนากระบวนการทดสอบฤทธิ์ทางชีวภาพ โดยมีผลงานวิจัยตีพิมพ์ในวารสารวิชาการนานาชาติจำนวน 150 เรื่อง บทความปริทรรศน์และตีพิมพ์ในหนังสือจำนวน 5 เรื่อง ผลงานวิจัยถูกอ้างอิงรวมกันมากกว่าสองพันครั้ง
นอกจากการวิจัยแล้ว ศ.ดร.สุภา หารหนองบัว ได้ทำงานบริหารด้วย โดยเริ่มจากการเป็นรองหัวหน้าภาควิชาเคมี หัวหน้าภาควิชาเคมี และคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สำหรับการบริหารในระดับมหาวิทยาลัย ศ.ดร.สุภา หารหนองบัว ได้ดำรงตำแหน่งกรรมการสภามหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ประเภทคณาจารย์ประจำและประเภทผู้บริหาร และเป็นกรรมการสภาวิชาการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
รางวัล/เกียรติยศ.
ศ.ดร.สุภา หารหนองบัว ได้รับรางวัลต่าง ๆ เช่น รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ ประจำปี พ.ศ. 2540 ได้รับรางวัลสภาวิจัยแห่งชาติ สาขาเคมีและเภสัช ประเภทรางวัลชมเชย ประจำปี พ.ศ. 2543 ได้รับรางวัล 2002 TWAS Prize for Young Scientist in Thailand ในปี 2545 จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติและ Third World Academy of Science และได้รับทุนวิจัย ลอริอัล ประเทศไทย เพื่อสตรีในงานวิทยาศาสตร์ ประจำปี พ.ศ. 2549 โดยการสนับสนุนของสำนักเลขาธิการคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยการศึกษา วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ เป็นต้น
นอกจากงานวิจัยและงานสอนแล้ว ศ.ดร.สุภา หารหนองบัว ยังได้ร่วมกิจกรรมของสมาคมวิชาชีพและองค์กรทางด้านวิทยาศาสตร์ต่าง ๆ ของประเทศไทย ได้แก่ เป็นกรรมการบริหารสมาคมเคมีแห่งประเทศไทยฯ เป็นสมาชิกสมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย เป็นสมาชิกบัณฑิตสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย เป็นสมาชิกสมาคมวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมเชิงคำนวณ และเป็นกรรมการจัดการประชุม Annual National Symposium on Computational Science and Engineering (ANSCSE) และการประชุม Thai Theoretical Chemistry Summer School (T2C2S) และเป็นกรรมการจัดการประชุม Pure and Applied Chemistry International Conference (PACCON) โดยสมาคมเคมีแห่งประเทศไทย ร่วมจัดกับภาควิชาเคมีจากสถาบันต่างๆ เป็นประจำทุกปี
อิคาริ ชินจิ
ไฟฟ้าดับ
ไฟฟ้าดับ ( หรืออาจเรียก power cut, power blackout, power failure หรือ blackout) เป็นความเสียหายกำลังของเครือข่ายพลังไฟฟ้า ที่ไม่สามารถแจกจ่ายไปให้ผู้ใช้ได้ สาเหตุของไฟฟ้าดับในเครือข่าย เช่น อาจเกิดจากความผิดพลาดที่สถานีไฟฟ้า, ความเสียหายของสายส่งไฟฟ้า, สถานีย่อย หรือบางส่วนของระบบแจกจ่าย, ไฟฟ้าลัดวงจร, ฟิวส์ขาด และสะพานไฟชำรุด ฯลฯ
ไฟฟ้าดับนั้นถือว่าอันตรายอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อมและความปลอดภัยที่อาจตกอยู่ในอันตรายได้ เช่น โรงพยาบาล, โรงบำบัดน้ำเสีย และเหมือง ที่จะมีการสำรองไฟฟ้า เช่น เครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรอง ที่จะทำงานโดยทันทีหลังไฟฟ้าดับ ระบบที่เสี่ยง เช่น ระบบโทรคมนาคม ที่ต้องการไฟฟ้าฉุกเฉิน ห้องแบตเตอรีของชุมสายโทรศัพท์จะมีแบตเตอรี่ตะกั่ว-กรดไว้ใช้สำรองและมีซ็อกเก็ตสำหรับเชื่อมต่อเครื่องกำเนิดไฟฟ้าในระหว่างไฟฟ้าดับ
อูคานตู ข่าน
จีจิน ข่าน
รถสายพานลำเลียงพลบรองโก
รถสายพานลำเลียงพลบรองโก  เป็นรถสายพานลำเลียงพลอเนกประสงค์ตัวถังคู่ที่พัฒนาร่วมกันโดยเอสที ไคเนติกส์ และสำนักงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกลาโหม (DSTA) สำหรับกองทัพบกสิงคโปร์ ส่วนรุ่นที่ใช้กับกองทัพสหราชอาณาจักรเป็นที่รู้จักในนามวอร์ตฮอก
ออกแบบมาเพื่อสำรวจภูมิประเทศที่มีอุปสรรค บรองโกมีแรงดันดินที่ 60 กิโลปาสกาลและพอดีกับสายพานยางไร้รอยต่อหนักแบบทนทาน รวมทั้งระบบเกียร์ทำงานสำหรับสภาพพื้นดินที่อ่อนนุ่มและความมั่นคงในทิศทาง ส่วนปฏิบัติการว่ายน้ำจำเป็นต้องเตรียมการเล็กน้อย และสามารถบรรลุความเร็วในการว่ายน้ำได้ 5 กม./ชม. บรองโกมีสี่เฟืองขับ, การเลี้ยวโดยการหักลำตัวอย่างเต็มที่ด้วยระบบล็อกเฟืองท้าย ที่ช่วยในรัศมีวงเลี้ยวขนาดเล็กและเพิ่มประสิทธิภาพ
บรองโกมีความสามารถในการรับน้ำหนักได้ถึง 5 ตัน และสามารถทำความเร็วสูงสุดบนท้องถนนได้ 60 กม./ชม. (37 ไมล์ต่อชั่วโมง) และอย่างน้อย 25 กม./ชม. (16 ไมล์ต่อชั่วโมง) บนภูมิประเทศทางขรุขระ ข้อได้เปรียบที่มาตรฐานบรองโกมีเหนือรถลำเลียงพลหุ้มเกราะอื่น ๆ คือ ภายในที่ค่อนข้างใหญ่ มีที่นั่งสำหรับ 16 คน รวมทั้งคนขับ
ในงานดีเอสอีไอ 2017 เอสที ไคเนติกส์ ประกาศว่าบรองโก 3 ได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่ และมีโมเดลแบบคงที่
การเคลื่อนกำลังพล.
บรองโกปฏิบัติงานอย่างเต็มรูปแบบกับกองทัพสิงคโปร์มานานหลายปี พร้อมส่งมอบมากกว่า 600 คัน
ประจำการสหราชอาณาจักร.
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 เอสที ไคเนติกส์ ได้รับสัญญามูลค่า 150 ล้านปอนด์จากกระทรวงกลาโหมอังกฤษสำหรับรถสายพานลำเลียงพลบรองโกกว่า 100 คันเพื่อใช้ในประเทศอัฟกานิสถานภายใต้ความต้องการปฏิบัติการเร่งด่วน (UOR) ยานพาหนะที่ขนานนามว่าวอร์ตฮอกในประจำการสหราชอาณาจักร ได้เสริมปฏิบัติการไวกิงทางตอนใต้ของอัฟกานิสถานโดยกองทัพสหราชอาณาจักร และได้รับการจัดหาโดยเป็นส่วนหนึ่งของรายการเหมาความต้องการปฏิบัติการเร่งด่วน (UOR) มูลค่า 700 ล้านปอนด์ ที่ประกาศโดยรัฐมนตรีกลาโหมจอห์น ฮัตตัน โดยการส่งมอบเริ่มในไตรมาสที่สามของ ค.ศ. 2009 และเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 2010
เมื่อส่งมอบไปยังสหราชอาณาจักรแล้ว ผู้รับเหมาบริษัทตาเลซได้ติดตั้งยานพาหนะตามข้อกำหนดของม็อดด้วยระบบสื่อสาร, อุปกรณ์ตรวจวัดสำหรับผู้เชี่ยวชาญ และเกราะป้องกันพิเศษที่โรงงานของพวกเขาในคลังเก็บม็อดเดิมที่ลานเกนเนค ใกล้ลาเนลี เซาท์เวลส์ ซึ่งรถยนต์คันแรกมาถึงประเทศอัฟกานิสถานในกลาง ค.ศ. 2010
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 ทหารกองทัพบกสหราชอาณาจักร – สิบตรี วิลเลียม รีกส์ – รอดชีวิตจากการโจมตีด้วยระเบิดแสวงเครื่องหลังจากที่เขาเดินทางไปพร้อมกับวอร์ตฮอก โดยเชื่อว่าระเบิดแสวงเครื่องมีน้ำหนัก 50 กก. (110 ปอนด์) ครอบครัวของเขาเชื่อว่าเกราะที่แข็งแรงกว่าของวอร์ตฮอก ซึ่งแทนที่ยานเกราะไวกิงที่มีความแข็งแกร่งน้อยกว่าก่อนที่จะมีการอัปเกรดการป้องกัน ได้ช่วยชีวิตลูกชายของพวกเขา
วอร์ตฮอกยังคงประจำการสหราชอาณาจักรในจังหวัดเฮลเมินด์จนกระทั่งยุติแคมป์บาสชันใน ค.ศ. 2015 ซึ่งได้รับการควบคุมตลอดการใช้งานในอัฟกานิสถานโดยทหารจากเหล่ายานเกราะสหราชอาณาจักรเท่านั้น กองวอร์ตฮอกสุดท้ายมาจากกองทหาร (ดยุกแห่งเอดินบะระ) ซี กรมทหารม้าฮาซาร์แห่งราชินี
ปืนครกอัตตาจรสายพาน.
ปืนครกอัตตาจรสายพาน (MTC) ซึ่งเป็นรุ่นของรถสายพานลำเลียงพลบรองโก ได้รับการพัฒนาโดยกองทัพสิงคโปร์, สำนักงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกลาโหม และเอสที ไคเนติกส์ ใช้งานโดยลูกเรือ 4 นาย อาวุธหลักของปืนครกอัตตาจรสายพานคือเอสที ไคเนติกส์ 120 มม. ซูเปอร์แรพพิดแอดวานซ์มอร์ตาร์ซิสเต็ม (SRAMS) โดยเป็นปืนครกแรงสะท้อนถอยหลังตัวแรกของโลกที่รวมตัวกระจายการระเบิด ซึ่งลดผลกระทบแรงดันเกินจากการระเบิดอย่างมากจากปืนครก จึงช่วยให้ยิงได้เป็นระยะเวลานานโดยไม่ทำให้ลูกเรือได้รับบาดเจ็บ ปืนครกอัตตาจรสายพานมีระบบควบคุมการยิงอัตโนมัติ (AFCS) ในตัว ประกอบด้วยหน่วยควบคุมการยิงและระบบนำทางเฉื่อย ซึ่งอำนวยให้ดำเนินการปรับใช้ทันทีโดยไม่มีวิธีการสำรวจตามแบบแผน ส่วนระบบการหดตัวด้วยไฮโดร-นิวเมติกส์ ช่วยลดแรงสะท้อนกลับโดยรวม ซึ่งช่วยเสริมแรงสะท้อนน้อยที่สุดของโครงสร้างตัวถังเดิม รวมถึงเวลาทรงตัวหลังการยิง โดยสิ่งนี้จะเพิ่มอัตราการยิงด้วยความแม่นยำที่ดีขึ้น
ระบบควบคุมการยิงอัตโนมัติยังติดตั้งระบบการจัดการหมวดทหารปืนครก (MPMS) ซึ่งทำให้สามารถเชื่อมต่อเครือข่ายผ่านระบบการจัดการสนามรบ (BMS)
Bronco All Terrain Tracked Carrier
ไอรดา พลดร
ไอรดา พลดร (ชื่อเล่น: อาย; 5 พฤษภาคม ค.ศ.1998 — ) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวไทยและอยู่กับทีม ไทย-เดนมาร์ค ขอนแก่นสตาร์
Bronco ATTC
Amphibious Assault Vehicle
วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
การแข่งขันวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 15 ของการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน จัดขึ้นโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (เอฟไอวีบี) ร่วมกับคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) มีกำหนดจัดขึ้นที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคมถึง 7 สิงหาคม ค.ศ. 2021 เดิมมีกำหนดจะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคมถึง 8 สิงหาคม ค.ศ. 2020 แต่เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 และคณะกรรมการจัดการแข่งขันโตเกียว 2020 ประกาศเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2020 ว่าโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะเลื่อนออกไปเป็นปี ค.ศ. 2021
การจับสลากแบ่งกลุ่มจะใช้วิธีสลับฟันปลาจากอันดับโลกเอฟไอวีบี ณ วันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2019 เอฟไอวีบีให้สิทธิ์เจ้าภาพอยู่ในกลุ่มเอโดยไม่ต้องคำนึงถึงอันดับโลก ตัวเลขในวงเล็บเป็นลำดับจากอันดับโลกยกเว้นประเทศเจ้าภาพที่อยู่ในอันดับ 10 การแบ่งกลุ่มได้รับการยืนยันจากสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2020
แมตช์ที่แข่งขัน 3–0 หรือ 3–1 ทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 0 คะแนน ส่วนแมทช์ที่แข่งขัน 3–2 ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 1 คะแนน
หลังพิธีมอบรางวัล ดรีมทีมโอลิมปิกโตเกียว 2020 ได้ประกาศดังนี้
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 15 ของการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน จัดขึ้นโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (เอฟไอวีบี) ร่วมกับคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) มีกำหนดจัดขึ้นที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม ค.ศ. 2021
การจับสลากแบ่งกลุ่มจะใช้วิธีสลับฟันปลาจากอันดับโลกเอฟไอวีบี ณ วันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2019 เอฟไอวีบีให้สิทธิ์เจ้าภาพอยู่ในกลุ่มเอโดยไม่ต้องคำนึงถึงอันดับโลก ตัวเลขในวงเล็บเป็นลำดับจากอันดับโลกยกเว้นประเทศเจ้าภาพที่อยู่ในอันดับ 7 การแบ่งกลุ่มได้รับการยืนยันจากสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2020
ผู้ตัดสินต่อไปนี้ ได้รับการคัดเลือกสำหรับการแข่งขัน
กระทรวงไปรษณีย์สหรัฐ
อุไรรัตน์ เหลาแหลม
อุไรรัตน์ เหลาแหลม (ชื่อเล่น: นุ้ย ; 4 กรกฎาคม ค.ศ.1999 — ) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวไทยและอยู่กับทีม ไดมอนด์ฟู้ด VC
พระยามนูสารบัญชา
บริกิตเทอ เบียร์เลน
อาชีพกระจอกแล้วทำไม ยังไงข้าก็เทพ
อาชีพกระจอกแล้วทำไม ยังไงข้าก็เทพ  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่นที่เขียนโดย เรียว ชิราโคเมะ และวาดภาพโดย Takayaki ตอนแรกเป็นนวนิยายซีรีส์ทางเว็บ ได้รับการตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2558 ซีรีส์จะตามเรื่องราวของ Hajime Nagumo ซึ่งถูกส่งไปยังอีกโลกพร้อมกับนักเรียนในชั้นเรียนที่เหลือของเขา แต่ได้รับความสามารถเวทมนตร์โดยเฉลี่ยเท่านั้น บังคับให้เขาต้องต่อสู้เพื่อพัฒนาตัวเอง สำหรับภาษาไทยตีพิมพ์โดย First Page ไลต์โนเวลพรีเควลได้รับการตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
ซีรีส์นี้ได้รับการดัดแปลงมังงะต่อเนื่องบนเว็บไซต์ Comic Gardo ของ Ovelap มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559 รวมถึงยงโคมะคอมเมดี และการดัดแปลงเป็นมังงะจากเล่มพรีเควล ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ดัดแปลงโดย White Fox และ Asread ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงตุลาคม พ.ศ. 2562 ฤดูกาลที่สองโดยสตูดิโอ Asread และ Studio Mother ออกอากาศตั้งแต่มกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2565 ส่วนฤดูกาลที่ 3 มีการประกาศไว้แล้ว
นักเรียนมัธยมปลาย Hajime Nagumo ถูกเพื่อนร่วมชั้นรังแกเพราะความสัมพันธ์ของเขากับไอดอลชั้น คาโอริ เมื่อเขาและคนอื่น ๆ ในชั้นเรียนของเขาถูกส่งไปยังโลกแฟนตาซี เพื่อนร่วมชั้นของเขาทุกคนจะได้รับความสามารถเวทมนตร์ที่ทรงพลังในขณะที่ฮาจิเมะจะได้รับความสามารถในการเปลี่ยนรูปวัสดุที่เป็นของแข็ง ความสามารถทั่วไปที่มักพบในช่างฝีมือและช่างเหล็ก ในระหว่างการโจมตีดันเจี้ยน เขาถูกเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งทรยศและถูกปล่อยตัวลงไปที่ด้านล่างของดันเจี้ยน เขารอดจากการตกและสร้างอาวุธเพื่อหลบหนีดันเจี้ยนและแข็งแกร่งขึ้น ในการเดินทางของเขาเขาได้พบกับแวมไพร์ Yue ที่ถูกขัง และต่อมาก็เข้าร่วมกับสาวหูกระต่าย Shea, ครึ่งมังกร Tio และคนอื่น ๆ
เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ชเต็ลเลอร์
เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ชเต็ลเลอร์  เป็นนักพฤกษศาสตร์ นักสัตววิทยา แพทย์ และนักสำรวจชาวเยอรมัน เขาทำงานในรัสเซียและได้รับการยอมรับนับถือเป็นผู้บุกเบิกวิชาประวัติศาสตร์ธรรมชาติของอนุทวีปอะแลสกา
ชเต็ลเลอร์เกิดเมื่อ 10 มีนาคม ค.ศ. 1709 ที่เมืองวินทซ์ไฮม์ (Windsheim) ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยวิทเทินแบร์ค ต่อมาใน ค.ศ. 1734 เขาถูกส่งตัวไปรัสเซียในตำแหน่งแพทย์ประจำเรือทหาร ชเต็ลเลอร์เข้าร่วมในการสำรวจคัมชัตคาครั้งที่สองโดยออกเดินทางจากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กใน ค.ศ. 1738 ระหว่างการออกสำรวจครั้งนี้ ชเต็ลเลอร์ค้นพบสิ่งมีชีวิตใหม่หลายสายพันธุ์ด้วยกัน สิ่งมีชีวิตหลายสายพันธุ์ได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของเขา เช่น วัวทะเลชเต็ลเลอร์, นกอินทรีทะเลชเต็ลเลอร์
มาร์แต็ง แตรีเย
มาร์แต็ง อาลแบร์ เฟรเดริก แตรีเย  เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวฝรั่งเศส เล่นตำแหน่งกองหน้าตัวต่ำของสโมสรออแล็งปิกลียอแน
จังหวัดที่เข้าร่วมนางสาวไทย
อาลฟงส์ อาเรออลา
อาลฟงส์ ฟร็องซิส อาเรออลา (; เกิด 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้แก่เวสต์แฮมยูไนเต็ดและทีมชาติฝรั่งเศส
เกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ชเตลเลอร์
วัวทะเลชเตลเลอร์
นกอินทรีทะเลชเตลเลอร์
นางงามอุดรธานี
รังกนาตจุวามิโกยิล (ติรุวรังกัม)
รังกนาตจุวามิโกยิล  เป็นโกยิลที่สร้างถวายพระศรีรังคนาถ คือปางไสยาสน์ของพระวิษณุ โกยิลนี้สร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมทราวิฑ ตั้งอยู่ในเมืองติรุวรังกัม เขตติรุจจิราปปัฬฬิ รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย และโกยิลได้รับการเชิดชูโดยนักบวชอาฬวาร (Alvar) ใน ทิพยประพันธ์ (Divya Prabhandha) และถือเป็นโกยิลสำคัญใน 108 โบสถ์พราหมณ์ "ทิพยเทศ" ที่สร้างถวายพระวิษณุ
โกยิลนี้ถือเป็นโกยิลไวษณพที่มีสีสันฉูดฉาดและงดงามที่สุดในอินเดียใต้ โกยิลนี้ยังมีส่วนสำคัญยิ่งในประวัติของลัทธิไวษณพ เริ่มจากงานของรามานุชะ และนาถมุนีและยมุนาจารย์ซึ่งมาก่อนหน้าในติรุวรังกัม สถานที่ตั้งซึ่งอยู่บนเกาะระหว่างแม่น้ำกลลิทัม และแม่น้ำกาเวรี นั้นทำให้ประสบกับอุทกภัยได้ง่าย รวมทั้งทำให้ง่ายต่อการรุกรานและเปลี่ยนเป็นค่ายทหาร โกยิลเคยถูกทำลายและปล้นชิงของมีค่าไปโดยกองทัพของรัฐสุลต่านเดลีซึ่งบุกเข้าโจมตีและทำลายล้างอาณาจักรปันทยะ (Pandya) เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 และโกยิลก็ถูกสร้างขึ้นใหม่อีกในปลายคริสต์ศตวรรษเดียวกัน โกยิลได้รับการสร้างให้แข็งแรงขึ้น ป้องกันมากขึ้น และสร้างโคปุรัมจำนวนมาก ขยายอาณาเขตของโกยิลมากในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 โกยิลนี้เคยเป็นหนึ่งในจุดศูนย์กลางสำคัญของขบวนการภักติ ร่วมไปกับการร่ายรำและขับร้อง
อาณาเขตของติรุวรังกัมโกยิลคือ 155 เอเคอร์ มีศาลเจ้า 81 ศาล, หอและโคปุรัม 21 หอ, ศาลาและมณฑป 39 หลัง และแท็งก์น้ำจำนวนอีกมากมายที่ประกอบเข้ากับระบบไขน้ำและอนุชลประทานที่ซับซ้อนของโกยิล โกยิลนี้ในปัจจุบันถือว่าเป็นโบสถ์พราหมณ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังคงมีการใช้ประกอบศาสนพิธีเป็นนิจอยู่และถือเป็นแหล่งสำคัญของสถาปัตยกรรมทราวิฑดั้งเดิมที่ซับซ้อนและงดงามอย่างมีเสน่ห์
ศรีรังคนาถสวามีมนเทียร
ยุทธการที่อู่ฮั่น
ยุทธการที่อู่ฮั่น เป็นที่ชาวจีนรู้จักกันดีว่า การป้องกันอู่ฮั่น และที่ญี่ปุ่นได้เรียกว่า การยึดครองอู่ฮั่น เป็นการสู้รบขนาดใหญ่ในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง การต่อสู้รบครั้งนี้ได้เกิดขึ้นในบริเวณหลายพื้นที่ของมณฑลอันฮุย เหอหนาน เจียงซี เจ้อเจียง และหูเป่ย ซึ่งกินเป็นเวลานานกว่าสี่เดือนครึ่ง ยุทธการนี้เป็นการรบที่ยือเยื้อยาวนาน ขนาดใหญ่ และสำคัญมากที่สุดในช่วงระยะแรกในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ทหารของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนจำนวนกว่าหนึ่งล้านนายจากเขตสงครามที่ห้าและเก้าซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรงจากเจียงไคเชก การป้องกันอู่ฮั่นจากกองทัพพื้นที่จีนตอนกลางของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นภายใต้การนำโดยชุนโรกุ ฮาตะ ฝ่ายกองทัพจีนยังได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มทหารอาสาสมัครโซเวียต, กลุ่มนักบินอาสาสมัครจากกองทัพอากาศโซเวียต
ในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1937 กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เริ่มเปิดฉากการรุกรานจีนอย่างเต็มรูปแบบ ตามมาด้วยเหตุการณ์สะพานมาร์โค โปโล ทั้งเมืองเป่ย์ผิงและเทียนสิน ตกไปอยู่ในกำมือญี่ปุ่นในวันที่ 30 กรกฎาคม หลังยุทธการที่เป่ย์ผิง–เทียนสิน, เปิดช่องส่วนที่เหลือของที่ราบภาคเหนือของจีนให้อยู่ในสภาพเสี่ยงต่อการถูกโจมตี เพื่อขัดขวางแผนการบุกรุกของญี่ปุ่น รัฐบาลจีนคณะชาติจึงตัดสินใจวางแผนหลอกล่อให้กองทัพญี่ปุ่นติดกับดักที่วางไว้ในเซี่ยงไฮ้เป็นการเปิดแนวรบครั้งที่สอง การต่อสู้ดำเนินไปตั้งแต่วันที่ 13 สิงหาคมถึง 12 พฤศจิกายนโดยชาวจีนได้รับบาดเจ็บสูญเสียจำนวนมากรวมถึง "ร้อยละ 70 ของนายทหารหนุ่มของเจียงไคเชกชั้นยอดที่ได้รับการฝึกจากเยอรมัน" หลังจากเมืองเซี่ยงไฮ้ถูกยึด กรุงหนานจิง ที่เป็นที่ตั้งเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีน ที่ทำการจีนคณะชาติ ถูกคุกคามโดยตรงจากกองทัพญี่ปุ่น จีนคณะชาติจึงถูกบังคับให้ประกาศเมืองหลวงในฐานะเมืองเปิด ในขณะที่เริ่มกระบวนการย้ายเมืองหลวงเพื่อหนีการรุกรานของญี่ปุ่นไปที่ฉงชิ่งแทน
ด้วยการล่มสลายของสามเมืองใหญ่ของจีน (อันได้แก่เมือง เป่ย์ผิง (ปักกิ่ง), เทียนสิน (เทียนจิน), และเซี่ยงไฮ้) ได้มีผู้ลี้ภัยหนีสงครามจำนวนมากหนีการสู้รบ นอกเหนือไปจากสิ่งอำนวยความสะดวกของรัฐบาลและเสบียงสงครามที่ต้องย้ายไปยังฉงชิ่ง เนื่องจากความบกพร่องในการขนส่ง รัฐบาลไม่สามารถขนย้ายทรัพย์สินและผู้คนให้เสร็จสมบูรณ์ได้ เมืองอู่ฮั่นจึงกลายเป็น"เมืองหลวงสงคราม"โดยพฤตินัย" ของสาธารณรัฐจีน เนื่องจากเมืองมีรากฐานทางเศรษฐกิจเศรษฐกิจและวัฒนธรรมที่แข็งแกร่งไว้รองรับผู้อพยพ ด้วยความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตช่วยจัดหาทรัพยากรทางทหารและทางเทคนิคเพิ่มเติมรวมถึงกลุ่มอาสาสมัครของสหภาพโซเวียต
ในฝั่งญี่ปุ่นกองกำลังของกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นถูกระบายออกเนื่องจากการปฏิบัติการทางทหารจำนวนมากและมีการขยายขอบเขตตั้งแต่เริ่มการรุกราน ญี่ปุ่นเริ่มประสบปัญหาขาดแคลนกำลังทหารที่จะควบคุมดินแดนที่ยึดในจีน การเสริมกำลังทหารจึงจำเป็นที่จะต้องถูกส่งไปเพื่อเสริมกำลังในพื้นที่ แต่สิ่งนี้ทำให้เกิดความตึงเครียดอย่างมากต่อเศรษฐกิจและสันติภาพของญี่ปุ่น ทำให้นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นเจ้าชายฟูมิมาโระ โคโนเอะทรงรวบรวมคณะรัฐมนตรีของพระองค์เพื่อหารือประชุม ในปี ค.ศ. 1938 รวมทั้งมีการออกกฎหมายการเกณฑ์ทหารแห่งชาติเป็นผลให้ญี่ปุ่นต้องเกณฑ์ทหารไปรบในจีนเพิ่มขึ้น ในวันที่ 5 พฤษภาคมปีเดียวกันทำให้ญี่ปุ่นเข้าสู่ภาวะเศรษฐกิจในช่วงสงคราม
รัฐบาลญี่ปุ่นจึงต้องการบังคับให้ชาวจีนยอมแพ้อย่างรวดเร็วเพื่อรวบรวมทรัพยากรเพื่อดำเนินการต่อไปด้วยการตัดสินใจของพวกเขาในแผนการ โฮะกุชินรน (แผนการบุกขึ้นเหนือบุกโจมตีสหภาพโซเวียต) และแผนการนันชินรน (แผนการบุกโจมตียึดครองประเทศในมหาสมุทรแปซิฟิกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) สำหรับผู้บัญชาการญี่ปุ่นมีการคาดการณ์และประเมินแล้วว่า จีนจะไม่สามารถต้านทานการรุกของญี่ปุ่นได้อีกและการต่อต้านของจีนควรจะยุติลงที่อู่ฮั่น
ความสำคัญของเมืองอู่ฮั่น.
อู่ฮั่น, ตั้งอยู่ครึ่งทางต้นน้ำของแม่น้ำแยงซีเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของจีนมีประชากร 1.5 ล้านคนในปลายปี ค.ศ. 1938 แม่น้ำแยงซีและแม่น้ำฮันชุยได้ไหลผ่านแบ่งเมืองเป็นสามเขตได้แก่ อู่ชาง, ฮั่นโข่วและฮั่นหยาง อู่ชางเป็นศูนย์กลางทางการ เมืองฮันโข่วเป็นย่านการค้าและฮันยางเป็นเขตอุตสาหกรรม หลังจากเสร็จสิ้นการสร้างเส้นทางรถไฟเยว่ฮัน ความสำคัญของอู่ฮั่นในฐานะศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญในกิจการภายในของจีนได้รับการจัดตั้งขึ้น มันยังทำหน้าที่เป็นจุดผ่านแดนที่สำคัญสำหรับความช่วยเหลือจากต่างประเทศที่ย้ายเข้ามาจากท่าเรือทางใต้
การเตรียมการรบ.
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1937 คณะกรรมการกิจการทหารถูกตั้งขึ้นเพื่อกำหนดแผนการต่อสู้เพื่อป้องกันอู่ฮั่น หลังจากการ การเสียเมืองซูโจว ทหารประมาณ 1.1 ล้านนายหรือราว 120 กองพลของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนถูกปรับใช้ซ้ำ คณะกรรมาธิการตัดสินใจจัดระบบป้องกันรอบๆ ภูเขาต้าเปี้ย, ทะเลสาบโปหยาง และแม่น้ำแยงซี เพื่อต่อต้านทหารฝ่ายญี่ปุ่น 200,000 นายหรือราว 20 กองพลของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น ผู้บัญชาการจีนหลี่ ซงเหริน และไป๋ ฉงซี เขตสงครามที่ห้าได้รับมอบหมายให้ปกป้องทางตอนเหนือของแม่น้ำแยงซีในขณะที่เฉิน เฉิงแห่งเขตสงครามเก้าได้รับมอบหมายให้ปกป้องทางทิศใต้ เขตสงครามครั้งที่ 1 ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเจิ้งโจว-ซินหยาง ในส่วนของเส้นทางรถไฟผิงฮันได้รับมอบหมายให้หยุดกองกำลังญี่ปุ่นที่มาจากที่ราบทางตอนเหนือของจีน ในที่สุดกองทัพจีนในเขตสงครามที่สามตั้งอยู่ระหว่างอู๋หู อันชิ่ง และหนานชางได้รับมอบหมายให้คุ้มครองเส้นทางรถไฟเยว่ฮัน
หลังจากที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองซูโจวในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1938 พวกเขาพยายามที่จะขยายแนวของการบุกรุก กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นตัดสินใจที่จะส่งทัพไปยึดเมืองอันชิ่งก่อนเพื่อใช้เป็นฐานในการโจมตีอู่ฮั่น จากนั้นเป็นกำลังหลักในการโจมตีพื้นที่ทางตอนเหนือของเทือกเขาต้าเปี้ยซึ่งเคลื่อนที่ไปตามแม่น้ำฮวย ในท้ายที่สุดก็ครอบครองอู่ฮั่นโดยผ่าน ช่องเขาอู่เฉิง หลังจากนั้นออกไปอีกจะย้ายไปทางทิศตะวันตกตามแม่น้ำแยงซี อย่างไรก็ตามเนื่องจากอุทกภัยแม่น้ำหวง กองทัพญี่ปุ่นถูกบังคับให้ละทิ้งแผนการโจมตีตามแนวแม่น้ำฮวยและตัดสินใจโจมตีตามฝั่งแม่น้ำแยงซีทั้งสองฝั่งแทน ในวันที่ 4 พฤษภาคมผู้บัญชาการกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ชุนโรกุ ฮาตะได้จัดทหารประมาณ 350,000 นายใน กองทัพที่ 2และกองทัพที่ 11 สำหรับการต่อสู้ในและรอบๆ อู่ฮั่น ภายใต้เขา นายพลยะสุจิ โอคามูระ บัญชาการ 5 กองพลและกว่าครึ่งของทั้งหมดของกองทัพที่ 11 ไปตามฝั่งแม่น้ำแยงซีในการโจมตีหลักที่เมืองอู่ฮั่นในขณะที่ เจ้าชายนารูฮิโกะ เจ้าฮิงาชิกูนิทรงบัญชาการ 4 และจำนวนครึ่งกองพลของกองทัพที่ 2 ทางตอนเหนือของเทือกเขาต้าเปี้ยเพื่อช่วยสนับสนุนในการโจมตี กองทัพเหล่านี้ถูกเสริมโดยเรือ 120 ลำของกองเรือที่ 3แห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นภายใต้พลเรือโคจิโร่ โออิคาวะ และเครื่องบินมากกว่า 500 ลำของกองกำลังพิเศษทางอากาศกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น รวมถึงกองทัพญี่ปุ่น 5 กองพลจากกองทัพประจำจีนตอนกลางเพื่อป้องกันพื้นที่ในและรอบๆ เซี่ยงไฮ้, ปักกิ่ง,หางโจวและเมืองสำคัญอื่นๆ จึงช่วยปกป้องกองทัพญี่ปุ่นในแนวหลังและเตรียมพร้อมสำหรับการรบ
เปิดฉากรบ.
การรบที่อู่ฮั่นเปิดฉากด้วยการโจมตีทางอากาศของญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1938 เป็นที่รู้จักกันในนาม "การรบทางอากาศ 2.18" และจบลงด้วยกองทัพจีนที่ต่อต้านการโจมตี ในวันที่ 24 มีนาคม สภาไดเอทของญี่ปุ่นได้ออกกฎหมายการเกณฑ์ทหารแห่งชาติที่ได้รับอนุญาตระดมทุนสงครามไม่จำกัด ในฐานะส่วนหนึ่งของกฎหมายร่างพระราชบัญญัติการรับราชการแห่งชาติยังอนุญาตให้มีการเกณฑ์ทหาร เมื่อวันที่ 29 เมษายน กองทัพอากาศญี่ปุ่นได้เปิดตัวการโจมตีทางอากาศครั้งสำคัญต่อเมืองอู่ฮั่นเพื่อเฉลิมฉลองในวันเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ
หลังจากการเสียเมืองซูโจว ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1938 ญี่ปุ่นวางแผนการบุกรุกอย่างกว้างขวางต่อเมืองฮันโข่วและหมายยึดอู่ฮั่น โดยตั้งใจจะทำลายกองทัพหลักของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน
ในความพยายามที่จะชนะเวลามากขึ้นสำหรับการเตรียมการป้องกันอู่ฮั่น เพื่อถ่วงเวลาชะลอการรุกของญี่ปุ่น ฝ่ายจีนได้เปิดคันดินทำลายเขื่อนของแม่น้ำหวงในหัวหยูกังโควและเจิ้งโจว ในวันที่ 9 มิถุนายน ได้เกิดน้ำท่วมเป็นอุทกภัยครั้งใหญ่ที่รู้จักกันใน อุทกภัยแม่น้ำหวง ค.ศ. 1938 บังคับให้ญี่ปุ่นชะลอการโจมตีอู่ฮั่น อย่างไรก็ตามยังก่อให้เกิดการเสียชีวิตของพลเรือนจีนราว 500,000 ถึง 900,000 คน อีกทั้งทำให้เกิดน้ำท่วมหลายเมืองทางตอนเหนือของจีน
ตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี.
หม่าดางตกอยู่การยึดครองญี่ปุ่นอย่างรวดเร็วซึ่งเปิดเส้นทางสู่จิ่วเจียง
ฝ่ายจีนพยายามต่อต้านการรุกคืบของฝ่ายญี่ปุ่น แต่พวกเขาไม่สามารถผลักดันการยกพลขึ้นฝั่งของเรือลำเลียงพลกองพล 106 ของญี่ปุ่นไม่ให้ยึดครองจิ่วเจียงได้ ในวันที่ 26 จิ่วเจียงแตก กองทหารนามิตะของญี่ปุ่นเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกไปตามแม่น้ำลงจอดทางตะวันออกเฉียงเหนือของรุ่ยชาง ในวันที่ 10 สิงหาคมและโจมตีเมือง กองกำลังป้องกันจีนคณะชาติหน่วยที่ 2 ได้รับการเสริมโดยกลุ่มกองทัพที่ 32 และในขั้นต้นสามารถหยุดการโจมตีของญี่ปุ่นได้ อย่างไรก็ตามเมื่อกองทหารญี่ปุ่นที่ 9 เข้าร่วมการต่อสู้ ฝ่ายจีนก็อ่อนกำลังลงและรุ่ยชางถูกยึดครองในวันที่ 24
กองพลที่ 9 ของญี่ปุ่นและกองทหารนามิตะยังคงเดินเลียบไปตามแม่น้ำอย่างต่อเนื่องขณะที่กองทหารญี่ปุ่นที่ 27 บุกเข้าโจมตีหลัวซีในเวลาเดียวกัน กองพลที่ 30 และ 18 ของจีนได้ทำการต่อต้านไปตามถนนรุ่ยชาง-หลัวซี และพื้นที่โดยรอบส่งผลให้การสู้รบยันกันเกินกว่าหนึ่งเดือนจนกระทั่งกองพลที่ 27 ของญี่ปุ่นได้ยึดหลัวซีในวันที่ 5 ตุลาคม กองกำลังญี่ปุ่นก็หันไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อยึดซินตันผู่ ในมณฑลหูเป่ย เมื่อวันที่ 18 และจากนั้นก็เคลื่อนกำลังพลไปที่ต้าจือ
ในขณะเดียวกันกองกำลังญี่ปุ่นอื่นๆ และกองเรือแม่น้ำสนับสนุนยังคงรุกคืบหน้าไปทางตะวันตกตามแม่น้ำแยงซีได้พบกับการต่อต้านจากกองทัพจีนที่ 31 ปกป้องและกองทัพกลุ่มที่ 32 ทางตะวันตกของรุ่ยชางได้ทำการปกป้องอย่างแข็งขัน เมื่อเมืองหม่าดางและภูเขาฝูจิน ทั้งคู่ตั้งอยู่ในเขตหยางซินของมณฑลหูเป่ย์ได้ถูกยึดครอง กองทัพจีนที่ 2 ได้ส่งกองทัพที่ 6, 56, 75 และ 98 พร้อมกับกองทัพกลุ่มที่ 30 ของเพื่อเสริมกำลังพลและป้องกันภูมิภาคมณฑลเจียงซี
หวานเจียหลิง.
ในขณะที่กองทัพญี่ปุ่นโจมตีรุ่ยชาง, กองพล 106 ของญี่ปุ่นเคลื่อนกำลังไปตามทางรถไฟหนานซุน (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ หนานชาง-จิ่วเจียง) ทางด้านทิศใต้ แนวป้องกันของกองทัพจีนที่ 4, กลุ่มกองทัพที่ 8, และกลุ่มกองทัพที่ 29 นั้นขึ้นอยู่กับภูมิประเทศที่ได้เปรียบของหลูชานและทางเหนือของ เส้นทางรถไฟหนานซุนเพื่อต่อต้าน เป็นผลให้การโจมตีของญี่ปุ่นประสบความล้มเหลว ในวันที่ 20 สิงหาคม กองพลที่ 101 ของญี่ปุ่นข้ามทะเลสาบโปหยางจากภูมิภาคหูโข่วเพื่อเสริมกำลังกองพลที่ 106 ทำลายแนวป้องกันของกองทัพที่ 25 ของจีนและเข้ายึดเมืองซินจือ จากนั้นพวกเขาพยายามที่จะครอบครองภูมิภาคเต๋ออันและหนานชาง พร้อมกับกองพลที่ 106 เพื่อปกป้องปีกทางใต้ของกองทัพญี่ปุ่นซึ่งกำลังจะบุกเข้าสู่ทิศตะวันตก