pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
"...เจ้าพนักงานเชิญพระอังคารขึ้นยานุมาศมีกระบวนแห่เทวดาเครื่องสูงกลองชะนะไปลงท่าพระ เชิญพระอังคารลงเรือชัย ๒ ลำมีเรือแห่ไปลอยที่หน้าวัดปทุมคงคาตามอย่างโบราณประเพณี แล้วกระบวนแห่ซึ่งเชิญพระอังคารไปส่งลงเรือ แล้วกลับเข้ามารับพระบรมอัฏฐิจากพระบรมมหาราชวัง เชิญออกพระที่นั่งทรงธรรมสดับปกรณ์ดังเช่นแต่ก่อน พระบรมอัฏฐิที่เชิญออกมาวันนี้ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ๑ สมเด็จพระเทพศิรินทรามาตย์ ๑ เชิญสถิตย์บนบุษบกทองคำเปลวกลางพระที่นั่งทรงธรรม สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจันทรมณฑล สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย พระองค์เจ้าอิศรวงศ์วรราชกุมาร พระองค์เจ้านภางค์พิพัทธพงศ์ เชิญสถิตย์ในบุษบกห้ายอดแล้วพระราชทานรางวัลเจ้านายข้าราชการที่ถวายของในการพระเมรุ แล้วเสด็จขึ้นข้างใน…"
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรณ์ศิริประสาธน์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรณ์ศิริประสาธน์ (21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2435 – 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2443) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 88 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์เกสร เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2434 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2435) สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2443 สิริพระชันษา 9 ปี
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้นำทุนทรัพย์สมบัติของพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าอนุสรณ์ศิริประสาธน์ ไปสร้างโรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร (โรงเรียนเบญจมบพิตร ในอดีต) หลังจากพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าอนุสรณ์ศิริประสาธน์สิ้นพระชนม์ไปแล้ว
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลวาดวรองค์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลวาดวรองค์ (30 มีนาคม พ.ศ. 2435 – 5 ธันวาคม พ.ศ. 2436) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 89 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเลื่อน (สกุลเดิม นิยะวานนท์) มีพระโสทรอนุชาพระองค์เดียวคือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุรุพงษ์รัชสมโภช
พระองค์เจ้าลวาดวรองค์ ประสูติเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2434 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2435) ณ พระจุฑาธุชราชฐาน เกาะสีชัง ขณะพระบรมวงศานุวงศ์แปรพระราชฐานไปยังเกาะสีชัง สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2436 พระสรีรังคารของพระองค์ถูกบรรจุในอนุสาวรีย์พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลวาดวรองค์ ในสุสานหลวง ภายในวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร
ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา
ดอลลาร์อเมริกัน
อัลแบเนีย
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีวิลัยลักษณ์ กรมขุนสุพรรณภาควดี
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา อดุลยาดิเรกรัตน ขัตติยราชกุมารี
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา อดุลยาดิเรกรัตน ขัตติยราชกุมารี (21 เมษายน พ.ศ. 2424 – 15 สิงหาคม พ.ศ. 2424) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา อดุลยาดิเรกรัตน ขัตติยราชกุมารีเป็นพระราชบุตรลำดับที่ 33 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า เมื่อเวลา 14.52 น. ของวันพฤหัสบดีที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2424 หรือหลังงานพระราชทานเพลิงพระศพสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวีเพียงเดือนเศษ พระองค์เป็นพระราชบุตรร่วมพระชนกชนนีพระองค์ที่สาม จากพี่น้องทั้งหมดแปดพระองค์คือ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าสมมติวงศ์วโรทัย กรมขุนศรีธรรมราชธำรงฤทธิ์, สมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณ พิมลรัตนวดี, สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าหญิง (ไม่มีพระนาม)
ใน "จดหมายเหตุพระราชกิจรายวันในรัชกาลที่ 5" ได้บันทึกเรื่องราวของพระราชธิดาพระองค์นี้ว่า "วันนี้ [21 เมษายน พ.ศ. 2424] สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนาประสูติสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเป็นพระบุตรี เวลาบ่าย ๒ โมง ๕๒ มินิต" ต่อมาวันที่ 24 เมษายนได้จัดให้การสมโภชเจ้าฟ้าประสูติใหม่ขณะมีพระชันษาสามวัน และวันที่ 29 พฤษภาคมปีเดียวกันจึงมีการสมโภชเดือนและตั้งพระนาม พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานพระนามแก่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอพระองค์นี้ว่าสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา อดุลยาดิเรกรัตน ขัตติยราชกุมารีสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2424 ขณะพระชนมายุ 3 เดือน 24 วัน แต่สิ้นพระชนม์ด้วยเหตุอันใดนั้น ไม่เป็นที่ปรากฏ พระศพถูกบรรจุไว้ในอนุสรณสถานรังษีวัฒนาภายในสุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหารตั้งแต่วันสิ้นพระชนม์ ดังหลักฐานที่มีรายละเอียดหลังการสิ้นพระชนม์คือ "จดหมายเหตุพระราชกิจรายวันในรัชกาลที่ 5" ความว่า "...จนเวลา ๓ โมงเศษเสด็จทรงพระดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าพระนางเธอและข้าราชการฝ่ายในไปตามถนน ข้ามสะพานหกไปประทับณวัดราชบพิธ เสด็จเข้าในพระอุโบสถ ทรงจุดเทียนนมัสการหม่อมเจ้าพระอรุณนิภาคุณากรถวายศีลแล้วถวายพระพรจบแล้วทรงประเคน พระสงฆ์รับพระราชทานฉันทั้งวัด ในการถวายผ้าวรรษาวาสิกพัสตรสำหรับวันนี้เกณฑ์พระเจ้าลูกเธอทำทั้งสิ้น พระฉันแล้วลูกเธอทรงถวายไทยธรรมแก่พระสงฆ์แล้ว ท้าวอินทรสุริยาถวายผ้าวรรษาสาวิกพัสตร ซึ่งเป็นของเกณฑ์เจ้าจอมแผ่นดินปัตยุบันนี้ แล้วเสด็จพระราชดำเนินไปที่ข้างวัดที่ฝังพระศพสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา ทรงทอดผ้าสดัปกรณ์และสมเด็จพระนางเจ้าทรงทอดแล้วเสด็จกลับพระบรมมหาราชวัง"
21 ธันวาคม พ.ศ. 2430 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเททองหล่อพระพุทธรูป ณ พระที่นั่งอาภรณพิโมกขปราสาทในพระบรมมหาราชวัง ทรงอุทิศพระราชกุศลพระราชทานสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย กรมพระเทพนารีรัตน์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา และพระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ ซึ่งพระพุทธรูปที่โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเพื่ออุทิศแก่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภาเป็นพระพุทธรูปสมาธิประดิษฐานไว้ในวัดนิเวศธรรมประวัติ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ทุกวันที่ 31 พฤษภาคมจะมีพระราชพิธีบำเพ็ญพระราชกุศลอุทิศถวายสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวีและสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรรณาภรณ์เพ็ชรรัตน์ โสภางคทัศนิยลักษณ์ อรรควรราชกุมารี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เชิญพระอัฐิสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย กรมพระเทพนารีรัตน์ พระรูปสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์ พระอัฐิสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง พระรูปสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา และพระอัฐิพระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ออกตั้งด้วย
สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์
สมเด็จเจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร
เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
เจ้าชายอัลเฟรด (พระนามเต็ม:"อัลเฟรด เออร์เนส อัลเบิร์ต"; 6 สิงหาคม ค.ศ. 1844 - 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1900) เป็นดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียกับเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี
เจ้าชายอัลเฟรด ประสูติที่ปราสาทวินด์เซอร์,เมืองเบอร์กไชร์ เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1844 ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระราชโอรสพระองค์ที่สองและพระองค์ที่สี่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร และ เจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี เป็นพระอนุชาใน เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี, สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และ เจ้าหญิงอลิซ
ทรงเข้าศีลจุ่มเมื่อวันที่ 6 กันยายนปีเดียวกัน ณ โบสถ์เซนต์จอร์จ, เมืองวินด์เซอร์ โดยมีพ่อแม่ทูนหัว คือ ดยุกแห่งเคมบริดจ์ที่ 1 ดัชเชสแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ดัชเชสแห่งเคนต์ เจ้าชายแห่งไลนิงเกิน และ ดยุกแห่งเวลลิงตัน
ดยุกแห่งเอดินบะระ.
เจ้าชายอัลเฟรด ทรงได้รับการเฉลิมพระราชอิสริยยศเป็น ดยุกแห่งเอดินบะระ เอิร์ลแห่งอัลส์เตอร์และเคนต์ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1866 ตรงกับวันพระราชสมภพพระราชชนนี
เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินบะระ ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับ แกรนด์ดัชเชสมาเรีย อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซีย พระธิดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย เมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1874 มีพระราชโอรสและพระราชธิดาดังนี้
ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา.
แอนสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระปิตุลาของเจ้าชายอัลเฟรด สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1893 เจ้าชายอัลเฟรดก็เสวยราชสมบัติต่อจากเออร์เนสที่ 2 เมื่อพระชันษา 48 ปี พระราชธิดาทุกพระองค์เป็น เจ้าหญิงแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ยกเว้นเจ้าชายอัลเฟรด แห่งเอดินบะระทรงเป็น เจ้าชายรัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
เจ้าชายอัลเฟรด ทรงเป็นดยุกแห่งเอดินบะระและซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา มาเป็นเวลารวม 34 ปี เจ้าชายอัลเฟรดสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1900 รวมพระชนมายุ 55 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ (17 มกราคม พ.ศ. 2434 – 4 มิถุนายน พ.ศ. 2475) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแส
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแส (บุตรีของพระยาอัพภันตริกามาตย์ (ดิศ โรจนดิศ)) เมื่อวันเสาร์ เดือนยี่ ขึ้น 8 ค่ำ ปีขาล โทศก จ.ศ. 1252 ตรงกับวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2433 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2434) มีพระโสทรเชษฐาและพระโสทรเชษฐภคินี 2 พระองค์ คือ
พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการประชวรและสิ้นพระชนม์ในสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อวันเสาร์ เดือน 7 ขึ้น 1 ค่ำ ปีวอก จัตวาศก จ.ศ. 1294 ตรงกับวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2475 สิริพระชันษา 42 ปีพระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2476 ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
พระองค์เจ้าทิพยาลังการได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของตระกูลต่าง ๆ ดังนี้
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอดิสัยสุริยาภา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอดิสัยสุริยาภา (เอกสารเก่าสะกด อดิศัย; 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2433 — 27 มกราคม พ.ศ. 2506) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาอ่อน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอดิสัยสุริยาภา ประสูติเมื่อวันศุกร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2432 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2433) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาอ่อน (สกุลเดิม บุนนาค) สตรีเมืองเพชรบุรี ผู้เป็นธิดาของเจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค) และเป็นหนึ่งในเจ้าจอมก๊กออ หลังประสูติกาล ได้มีการสมโภชเดือนพระเจ้าลูกเธอในวันที่ 23-24 มีนาคมปีเดียวกันนั้น โดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระราชทานนามแก่พระเจ้าลูกเธอพระองค์นี้ว่า "พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าอดิสัยสุริยาภา" และพระราชทานทองคำหนักหกตำลึง และเงิน 20 ชั่ง พระองค์เจ้าอดิสัยสุริยาภามีพระเชษฐภคินีร่วมพระชนกชนนี คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรประพันธ์รำไพ (7 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 – 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2476) ซึ่งเจ้าจอมมารดาอ่อนจะเรียกว่า "เสด็จพระองค์ใหญ่" และเรียกพระองค์เจ้าอดิสัยสุริยาภาว่า "เสด็จพระองค์เล็ก" ส่วนพระราชธิดาทั้งสองพระองค์จะเรียกเจ้าจอมมารดาอ่อนว่า "แม่"
เบื้องต้นพระองค์เจ้าอดิสัยสุริยาภาทรงเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนภายในพระบรมมหาราชวัง และมีครูพิเศษจากโรงเรียนราชินีเข้ามาถวายการสอนวิชาภาษาอังกฤษ ครั้นมีพระชันษาได้ 11 ปี ทรงเข้าร่วมในพระราชพิธีโสกันต์พร้อมกับพระราชธิดาที่มีพระชันษาไล่เลี่ยกันคือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา
พระองค์และพระเชษฐภคินีร่วมพระมารดาคือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรประพันธ์รำไพ ทรงสนิทสนมคุ้นเคยเสด็จไปมาหาสู่กับเจ้าดารารัศมี พระราชชายา ที่มักเสด็จมาเยี่ยมพระองค์และพระเชษฐภคินีเป็นประจำ แต่เดิมพระองค์ พระเชษฐภคินี และพระมารดาประทับอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ภายหลังได้ทรงย้ายไปประทับที่วังสวนสุนันทา และทรงย้ายไปประทับที่วังสวนปาริจฉัตก์และทรงพำนักอยู่ที่นั่นตลอดพระชนม์ชีพ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอดิสัยสุริยาภา สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2506 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พระชันษา 73 ปี พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินพระราชทานน้ำหลวงสรงพระศพ ณ พระที่นั่งทรงธรรม วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม และพระราชทานเพลิงพระศพในวันที่ 17 มีนาคมในปีเดียวกันนั้น ณ พระเมรุวัดเทพศิรินทราวาส
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา (31 ตุลาคม พ.ศ. 2432 – 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478) ชาววังออกพระนามว่า เสด็จพระองค์หญิงขาว เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแส เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 12 ขึ้น 8 ค่ำ ปีฉลู เอกศก จ.ศ. 1251 ตรงกับวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2432
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา มีพระโสทรเชษฐาและพระโสทรขนิษฐา 2 พระองค์ คือ
พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา เป็นพระราชธิดาซึ่งเป็นที่สนิทสิเนหาและได้รับพระเมตตากรุณาจากสมเด็จพระบรมชนกนาถพระปิยมหาราชเป็นอันมาก เมื่อมีพระชันษาครบกำหนดโสกันต์ก็ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งพิธีโสกันต์ตามพระราชประเพณี และให้ทรงศึกษาวิชาหนังสือไทยบ้าง ฝรั่งบ้าง ประกอบทั้งการฝีมือเย็บปักถักร้อย ด้วยเหตุนี้พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชาจึงได้เป็นนักศึกษา มีวิชาความรู้ทันสมัย มีพระจริยามารยาทงดงาม พระทัยโอบอ้อมอารี และได้ทรงประกอบความดีไว้หลายประการ เป็นต้นว่า
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา ได้ประชวรพระโรควักกะประมาณ 25 ปี มีพระอาการมากบ้างน้อยบ้างตลอดมา ครั้นถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2477 ก็เริ่มมีพระอาการมากขึ้น ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกันมีพระอาการประชวรไข้หวัดใหญ่และการอักเสบที่พระทนต์และพระศอเข้าผสม พระอาการทางไตก็กำเริบขึ้นโดยลำดับ จนเป็นเหตุสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 7 เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 4 ขึ้น 5 ค่ำ ปีระกา เบญจศก จ.ศ. 1295 ตรงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478 สิริพระชันษา 45 ปี
เจ้าจอมมารดาเอม
เจ้าจอมมารดาเอม อาจหมายถึง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสมัยวุฒิวโรดม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสมัยวุฒิวโรดม หรือ สมัยวุฎฐิวโรดม พระราชโอรสพระองค์ที่ 59 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพร้อม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสมัยวุฒิวโรดมประสูติวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2431 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพร้อม พระองค์ทรงได้รับพระราชทานพระนามและสมโภชน์เดือนในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2431 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมารทรงบันทึกไว้ในจดหมายเหตุรายวันของพระองค์ว่า
"วันอาทิตย์ที่ ๑๔ ตุลาคม พ.ศ. ๒๔๓๑... ตอนค่ำ ตามเสด็จลงสมโภชลูกแม่พร้อม ประทานพระนามว่าสมัยวุฒิวโรดม สมโภชแล้วเสด็จขึ้น เรากลับตำหนัก กินข้าวเย็น"
สิ้นพระชนม์วันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2432 พระชันษา 1 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุท้องสนามหลวง เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 โดยทรงได้ออกพระเมรุพร้อมกับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านภาจรจำรัสศรี ภัทรวดีราชธิดา กระบวนพระศพครั้งนี้สามารถเทียบได้กับสมัยกรุงศรีอยุธยาจาก "คำให้การขุนหลวงหาวัด" ในด้านการจัดองค์ประกอบกระบวน ประกอบด้วย รูปแรดทรงบุษบกเพลิงนำหน้ากระบวน ตามด้วยรถพระบรมวงศานุวงศ์บรรทุกเครื่องสังเค็ด รูปสัตว์บรรทุกผ้าไตร รถพระสงฆ์อ่านพระอภิธรรม รถทรงพระศพ รถทรงพระโกศจันทน์ และเสลี่ยงบรรทุกไม้หอม
พระสรีรังคารของพระองค์ถูกบรรจุในอนุสาวรีย์สรีรนิธาน ในสุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม
กรมขุนสุพรรณภาควดี
พระองค์เจ้าศรีวิไลยลักษณ์
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านิภานภดล กรมขุนอู่ทองเขตขัตตินารี
กลุ่มภาษาอินโด-อารยัน
กลุ่มภาษาอินโด-อารยัน (หรือบางครั้งเรียกเป็น กลุ่มภาษาอินดิก) เป็นสาขาย่อยของกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน ตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 มีผู้พูดภาษานี้มากกว่า 800 ล้านคน โดยเฉพาะในอินเดีย, บังกลาเทศ, เนปาล, ปากีสถาน และศรีลังกา นอกจากนี้ ยังมีผู้อพยพและชาวต่างชาติที่พูกภาษาอินโด-อารยันจำนวนมากจากอนุทวีปอินเดียไปอาศัยที่ยุโรปตะวันตกเฉียงเหนือ, เอเชียตะวันตก, อเมริกาเหนือ, แอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ และออสเตรเลีย และผู้พูดภาษาโรมานีหลายล้านคนในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบัน มีภาษาในกลุ่มภาษาอินโด-อารยันมากกว่า 200 ภาษา
กลุ่มภาษาอินโด-อารยันในปัจจุบันสืบต้นตอจากกลุ่มภาษาอินโด-อารยันเก่า เช่น ภาษาพระเวทตอนต้น กลุ่มภาษาอินโด-อารยันสมัยกลาง (หรือภาษาปรากฤต) ภาษาที่จำนวนผู้พูดภาษาแม่มากที่สุดเรียงลำดับได้ดังนี้: ภาษาฮินดูสตานี (ประมาณ 329 ล้านคน), ภาษาเบงกอล (242 ล้านคน), ภาษาปัญจาบ (ประมาณ 120 ล้านคน), ภาษามราฐี, (112 ล้านคน), ภาษาคุชราต (60 ล้านคน), ภาษาราชสถาน (58 ล้านคน), ภาษาโภชปุระ (51 ล้านคน), ภาษาโอริยา (35 ล้านคน), ภาษาไมถิลี (ประมาณ 34 ล้านคน), ภาษาสินธ์ (25 ล้านคน), ภาษาเนปาล (16 ล้านคน), ภาษาอัสสัม (15 ล้านคน), ภาษาฉัตตีสครห์ (18 ล้านคน), ภาษาสิงหล (17 ล้านคน) และภาษาโรมานี (ประมาณ 3.5 ล้านคน) ใน ค.ศ. 2005 มีการประมาณการว่ามีผู้พูดภาษาในกลุ่มภาษาอินโด-อารยันเป็นภาษาแม่เกือบ 900 ล้านคน
ความแตกต่างระหว่างภาษาในกลุ่มนี้ไม่ชัดเจน จึงไม่มีการแบ่งแยกที่เป็นมาตรฐาน โดยทั่วไปนิยมจัดแบ่งดังนี้
หลักฐานเริ่มแรกของกลุ่มภาษานี้เริ่มจากภาษาพระเวทที่ใช้เขียนคัมภีร์พระเวทของศาสนาพราหมณ์ในสมัยโบราณ เมื่อราว 3,457 ปีก่อนพุทธศักราช ภาษาสันสกฤตได้ถูกปรับปรุงและจัดมาตรฐานโดยปาณินี เรียกว่าภาษาสันสกฤตคลาสสิก ในแบบเดียวกับภาษาปรากฤตหลากหลายสำเนียงได้ถูกพัฒนาขึ้นมาในยุคกลาง ภาษาปรากฤตได้เกิดความหลากหลายกลายเป็นสำเนียงต่างๆมากมาย ในอินเดียยุคกลางตั้งแต่ พุทธศตวรรษที่ 11 - 18 บางสำเนียงได้มีการใช้ในวรรณกรรม
การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญต่อมาคือการรุกรานอินเดียของชาวมุสลิมในพุทธศตวรรษที่ 18-21 ในยุคจักรวรรดิโมกุล ภาษาเปอร์เซียเป็นภาษาที่มีอิทธิพลมาก ต่อมาจึงถูกแทนที่ด้วยภาษาอูรดู ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มอินโด-อารยัน ที่ใช้ศัพท์จากภาษาเปอร์เซีย แต่ใช้ไวยากรณ์แบบภาษาท้องถิ่น ภาษาหลักๆที่เข้ามาแทนที่ภาษาในยุคกลางได้แก่ ภาษาเบงกอลและภาษาฮินดี ภาษาอื่นๆได้แก่ ภาษาคุชราต ภาษาโอริยา ภาษามราฐี และภาษาปัญจาบ
ในหมู่ผู้พูดภาษาฮินดี รูปแบบหลักคือภาษาพรัชที่เคยใช้พูดในปัจจุบัน และถูกแทนที่ด้วยภาษาขาริโพลีในพุทธศตวรรษที่ 24 คำศัพท์ที่ในภาษาพูดของภาษาฮินดีส่วนใหญ่มาจากภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับ จนกระทั่งการแบ่งแยกอินเดียใน พ.ศ. 2490 ภาษาฮินดูสตานี (อูรดู) ถูกแทนที่ด้วยภาษาฮินดีมาตรฐานซึ่งเป็นภาษาราชการของอินเดีย ศัพท์บางส่วนที่มาจากภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับถูกแทนที่ด้วยศัพท์จากภาษาสันสกฤตเพื่อทำให้เป็นอินเดียมากขึ้น
Forensic Medicine
สเปิร์ม
หลอดกาแฟ
มูลฝอย
แคว้นกอร์ส
กาลี
กาลี (; , , ISO: "Kālī") หรือ กาลิกา (, , ISO: "Kālikā") เป็นเทวีในศาสนาฮินดู ผู้นำของมหาวิทยา กลุ่มตันตรเทวีสิบองค์ซึ่งเป็นปางต่าง ๆ ของพระแม่ปารวตี
ปางดั้งเดิมของพระแม่กาลีคือเป็นผู้ทำลายล้างพลังชั่วร้าย และถือกันว่าพระนางเป็นศักติองค์ที่มีพลังอำนาจมากที่สุด นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในสี่กาวลมรรค ตามธรรมเนียมตันตระของลัทธิไศวะ ความเชื่อพื้นฐานคือพระนางเป็นผู้ทำลายความชั่วร้ายและปกป้องผู้บริสุทธิ์ ในยุคถัด ๆ มา มีการเคารพบูชาพระแม่กาลีในสถานะต่าง ๆ ทั้งในฐานะเทวีสูงสุด, พระมารดาแห่งเอกภพ, อาทิศักติ หรือ อาทิปรศักติ ธรรมเนียมศักตะและตันตระบางธรรมเนียมบูชาพระนางเป็นความจริงสูงสุด ("พรหม") นอกจากนี้ยังถือว่าพระนางเป็นเทวีผู้พิทักษ์บุคคลผู้ที่เข้าสู่โมกษะ (การหลุดพ้น) รูปเคารพทั่วไปของพระแม่กาลีมักแสดงพระนางกำลังยืนหรือร่ายรำอยู่บนร่างกายของพระศิวะ คู่ครองของพระนาง ซึ่งนอนอย่างสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องใต้ มีการบูชาพระนางในบรรดาศาสนิกชนของศาสนาฮินดูทั้งในอินเดีย, เนปาล และหลายแห่งทั่วโลก
กาลี (') เป็นรูปสตรีของคำว่า กาล (') ซึ่งแปลว่า "เวลา" หรือ "ความเติมเต็มของเวลา") และอาจตีความได้ว่าเวลาในบริบทนี้หมายถึง "การเปลี่ยนแปลงนิรันดร์ของธรรมชาติ ซึ่งท้ายที่สุดจะนำพาทุกสิ่งไปสู่ความตาย" นามรองอื่น ๆ ที่ปรากฏ เช่น กาลราตริ ('; "ค่ำคืนมืดมิด") และ กาลิกา ('; "ผู้มีกายดำ")
คำพ้องรูปพ้องเสียง กาละ (""; เวลา) นั้นต่างกับ กาละ (สีดำ) โดยสิ้นเชิง แต่ต่อมาได้ถูกนำมาเกี่ยวกันผ่านศัพทมูลสมัยนิยม การนำมาเกี่ยวกันนี้พบปรากฏในความตอนหนึ่งในมหาภารตะ ซึ่งแทนภาพของตัวละครสตรีซึ่งทำหน้าที่ขนย้ายวิญญาณของนักรบที่ถูกสังหารและสัตว์ ด้วยชื่อ กาลีมาตา ("มารดาสีดำ") และ กาลี ซึ่งนักวิชาการ คอเบิร์น ระบุว่าสามารถอ่านคำนี้ได้ทั้งในรูปของวิสามานยนาม หรือในแง่ว่าเป็นคำอธิบายของ "ผู้ซึ่งมีสีน้ำเงินเข้ม" นอกจากนี้ กาละ ยังเป็นนามรองหนึ่งของพระศิวะ คู่ครองของพระแม่กาลีเช่นกัน
เจ้าแม่กาลี
บลูสวาท
บลูสวาท  เป็นภาพยนตร์โทคุซัทสึแนว เมทัลฮีโร ที่ 13 ออกอากาศวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2537 ถึงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2538 ออกอากาศทั้งหมด 51 ตอน และมีภาพยนตร์ตอนพิเศษทางภาพยนตร์อีก 1 ตอน
ในประเทศไทยเคยจัดจำหน่ายรูปแบบวิดีโอเป็นของบริษัทวิดีโอสแควร์ ในชื่อ "หน่วยพิฆาตต่างดาว บลูสวาท"
ในโลกมนุษย์มีองค์กรอาญญากรรมจากอวกาศที่มีชื่อว่า "สเปซมาเฟีย" ทำให้พวกเอเลี่ยนได้อินเวดร่างมนุษย์เพื่อที่จะยึดครองโลกอย่างเงียบเชียบ แต่แล้วมนุษย์เริ่มรับรู้การมาเยือนที่ไม่เป็นมิตรของสเปซมาเฟีย จึงได้จัดตั้งองค์กรต่อต้านสเปซมาเฟียขึ้นมาอย่างลับๆ และมีฐานทัพที่สถาบันโจนัน ชื่อองค์กรที่ต่อต้านสเปซมาเฟีย นั้น มีชื่อว่า บลูสวาท ,บลูสวาทจัดตั้งขึ้นเพื่อปกป้องโลกและความสงบสุขของมวลมนุษย์ ในขณะที่บลูสวาทได้ทำการสืบค้นเรื่องราวและที่มาของสเปซมาเฟียอยู่นั้นวิกฤตของบลูสวาทเริ่มต้นขึ้นเมื่อสเปซมาเฟียได้อินเวดร่างมนุษย์และทำลายฐานทัพสถาบันโจนันอย่างย่อยยับจนเหลือเพียงผู้ที่รอดทั้งสามคือ "นารุมิ โช" (โช), "มิสุงิ ซาร่า" (ซาร่า) และ "ซี้ก" บลูสวาทที่เหลือทั้ง 3 คน จึงต้องต่อสู้กับสเปซมาเฟีย เพียงลำพังและเต็มไปด้วยความอยากลำบาก
ต่อมาได้ผู้ที่สนับสนุนบลูสวาท เพิ่มขึ้นอีก 2 คน คือ "อูซามิ เซจิ" นักเรียนอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์ ผู้เป็นมันสมองของบลูสวาท และ "อาโซ สึมิเระ" หญิงสาวนิสัยร่าเริง สนุกสนาน ที่เข้าร่วมบลู รีเซิร์ทเพื่อที่สนับสนุนบลูสวาท
ภายหลัง บลูสวาท ได้พันธมิตรจากต่างดาว ผู้เป็นนักรบสีทองในตำนาน โกลด์แพล็ตตินัม มาเป็นกองหนุนเสริม และทั้งหมดจึงร่วมมือกันปกป้องโลกจากการรุกรานของสเปซมาเฟีย
สเปซมาเฟีย.
สเปซมาเฟียเป็นอาญากรแห่งอวกาศที่ชั่วร้ายโดยมีความสามารถอินเวดร่างมนุษย์โดยสิงร่างมนุษย์เพื่อที่จะยึดครองโลกโดยไม่มีการปรากฏร่างแท้จริง
อักซิสตอริก
อักซิสตอริก (, "แกนกลางอันเก่าแก่") เป็นแนวเส้นตรงของอนุสาวรีย์ ตึก และทางสัญจรขนาดใหญ่จากกลางกรุงปารีสไปยังทิศตะวันตก ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "วัวทรียงฟาล" (, "ทางแห่งชัยชนะ") และ "วัวรัวยาล" (, "ทางหลวง")
อักซิสตอริกได้เริ่มขึ้นเมื่อมีการสร้างช็องเซลีเซ ซึ่งออกแบบในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อที่จะสร้างทัศนียภาพออกไปทางทิศตะวันตกและขยายถนนไปยังสวนและพระราชวังตุยเลอรี ในปัจจุบันสวนตุยเลอรี (Jardins des Tuileries) ยังมีถนนทางเดินขนาดกว้าง แม้ว่าพระราชวังจะถูกเผาทำลายไปในเหตุการณ์เทศบาลปารีสในปี พ.ศ. 2414 ก็ตาม
รัฐศรีจนาศะ
แคว้นศรีจนาศะ หรือ รัฐศรีจนาศะ ตามจารึกหลักที่ 118 พบที่บ่ออีกาในเมืองโบราณเสมา ระบุศักราช 790 ตรงกับ พ.ศ. 1411 และจารึกหลักที่ 117 ซึ่งสันนิษฐานว่าถูกเคลื่อนย้ายมาจากที่อื่น ศิลาจารึกทั้ง 2 หลักนี้ ยืนยันถึงการมีอยู่จริงของอาณาจักรศรีจนาศะ เนื่องจากมีรายชื่อกษัตริย์ผู้ปกครอง กล่าวถึงดินแดนนอกกัมพุชเทศ แสดงให้เห็นถึงความเป็นรัฐอิสระที่นับถือทั้งศาสนาพุทธและศาสนาฮินดูลัทธิไศวนิกาย อย่างน้อยก็ช่วงพุทธศตวรรษที่ 12-15 นักประวัติศาสตร์หลายท่านเชื่อว่า ศูนย์กลางของแคว้นศรีจนาศะอาจตั้งอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำมูล คือเมืองโบราณเสมา หรือบริเวณอำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมาในปัจจุบัน
ผู้ปกครองศรีจนาศะ.
ศิลาจารึกหลักที่ 117 ได้กล่าวถึงผู้ปกครองศรีจนาศะ 4 พระองค์ โดยเริ่มจากพระองค์แรกนามว่า ภคทัตต์ ผู้ที่สืบต่อลงมาจากพระเจ้าภคทัตต์องค์หนึ่งทรงพระนามว่า สุนทรปรากรม พระเจ้าสุนทรปรากรมทรงมีพระราชโอรสทรงพระนามว่า สุนทรวรมัน และพระเจ้าสุนทรวรมันทรงมีพระราชโอรส 2 องค์ องค์พี่ทรงนามว่านรปติสิงหวรมัน ได้เสด็จขึ้นครองราชย์แห่งอาณาจักรศรีจานาศะ องค์น้องทรงนามว่า มงคลวรมัน ได้โปรดให้สร้างจารึกหลักนี้เพื่อฉลองการสร้างพระรูปพระชนนีเป็นพระราชเทวี คือ ชายาของพระศิวะ เมื่อศักราช 859 หรือ พ.ศ. 1480
นรปติสิงหวรมัน มีพระชนมายุอยู่ร่วมสมัยกับกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร ถึง 4 แผ่นดิน คือ พระเจ้าชัยวรรมันที่ 4, พระเจ้าหรรษวรมันที่ 2, พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 และพระเจ้าชัยวรมันที่ 5 (พ.ศ. 1480 - 1514)
ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าแคว้นศรีจนาศะก่อตั้งขื่อเมื่อใด และมีกษัตริย์ครองเมืองแล้วกี่พระองค์ แต่จากข้อมูลในศิลาจารึกพอทราบได้ว่า ศรีจนาศะเป็นรัฐอิสระที่นับถือ 2 ศาสนาเป็นอย่างต่ำ คือ ศาสนาพุทธ และ ศาสนาฮินดูลัทธิไศวนิกาย กษัตริย์ในยุคต้นอาจนับถือศาสนาพุทธเป็นหลัก เนื่องจากรายพระนามไม่มีคำว่า "วรมัน" ต่อท้าย ต่อมาในรัชกาลของศรีสุนทรวรมัน กลับมีคำว่า "วรมัน" ต่อท้ายพระนาม มาจนถึงพระราชโอรสคือ ศรีนฤปติสิงหวรมัน และมงคลวรมัน อาจเป็นไปได้ว่าแคว้นศรีจนาศะเกิดการดองญาติกับจักรวรรดิเขมรทางใต้ กล่าวคือ ในรัชสมัยของศรีสุนทรวรมันอาจแต่งงานกับพระธิดาของพระเจ้าชัยวรรมันที่ 4
หลังจากรัชกาลของศรีนรปติสิงหวรมัน แคว้นศรีจนาศะได้หายไปจากประวัติศาสตร์ อาจเป็นไปได้ว่าถูกรวมเข้ากับจักรวรรดิเขมรในรัชกาลของพระเจ้าชัยวรมันที่ 5 ที่แผ่อำนาจขึ้นมา ในจารึกเมืองโบราณเสมา พ.ศ.1514 พบรายชื่อ ทฤฒภักดี สิงหวรมัน ที่สันนิฐานว่าเป็นพระราชทินนามใหม่ของ ศรีนรปติสิงหวรมัน ที่ถูกลดบทบาทลงมา
เฮลเลนิก
อะโครโพลิส
อะโครโพลิส (Acropolis) คือ ป้อมปราการที่อยู่บนเทือกเขาสูง มีรากศัพท์คือ Acro มาจาก Akros แปลว่าสูง และ Polis แปลว่าเมือง ซึ่งมีอยู่หลายจุดในประเทศกรีซ โดยทั่วไปจะมีวิหารสำหรับเทพผู้พิทักษ์เมือง อะโครโพลิสที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ อะโครโพลิสแห่งเอเธนส์ ซึ่งมีวิหารสามแห่ง คือ วิหารพาร์เทนอน (Parthenon) วิหารอิเรกเทียม (Erechtheum) และมีโรงละครอีกสองแห่งคือ โรงละครเฮโรเดส อัตติกัส (Theatre of Atticus) และโรงละครไดอะไนซัส (Theatre of Dionysus)
วิหารบนอะโครโพลิส.
The "แม่แบบ:โครงส่วน" template doesn't yet have a description, but there might be some information on the template's page.
วิหารพาร์เทนอน
อาโครโพลิส
เขาแอทอส
เขาแอทอส (; ; ; ) เป็นภูเขา คาบสมุทร และเขตปกครองตนเองในภูมิภาคมาซิโดเนีย ประเทศกรีซ และเป็นที่ตั้งของอารามในศาสนาคริสต์นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ 20 แห่ง ภายใต้อำนาจของอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิล ในปัจจุบัน ชาวกรีกโดยทั่วไปมักเรียกเขาแอทอสว่า "ภูเขาศักดิ์สิทธิ์"
เขาแอทอสมีพื้นที่ขนาด 10 กม.x 48 กม. เริ่มมีนักพรตเข้ามาอาศัยอยู่ตั้งแต่สมัยจักรวรรดิไบแซนไทน์ ปัจจุบันมีนักพรตกว่า 2,000 รูป และเป็นที่เก็บศิลปะโบราณมากมาย มีกฎเหล็กที่บัญญัติเมื่อปี ค.ศ. 1045 ซึ่งอนุญาตให้เฉพาะชายที่บรรลุนิติภาวะและมีใบอนุญาตเท่านั้นที่จะเดินทางไปได้ รวมถึงห้ามนำสัตว์เพศเมียทุกชนิดเขามาด้วย
เขาแอทอสจัดเป็นมรดกโลกทั้งทางธรรมชาติและทางวัฒนธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531
Client-side script
Server-side script
พ.ศ. 2577
พุทธศักราช 2577 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2034 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
พ.ศ. 2579
พุทธศักราช 2579 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2036 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคารตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
พ.ศ. 2580
พุทธศักราช 2580 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2037 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดีตามปฏิทินเกรกอเรียน
พ.ศ. 2581
พุทธศักราช 2581 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2038 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน
พ.ศ. 2582
พุทธศักราช 2582 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2039 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันเสาร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
พ.ศ. 2583
พุทธศักราช 2583 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2040 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
พ.ศ. 2585
พุทธศักราช 2585 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2042 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
พ.ศ. 2586
พุทธศักราช 2586 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2043 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันเสาร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
พ.ศ. 2587
พุทธศักราช 2587 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2044 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
พ.ศ. 2588
พุทธศักราช 2588 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2045 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
พ.ศ. 2589