pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เอฟเอพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 1998–99
พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 1998–99 (หรือเรียกว่า เอฟเอ คาร์ลิง พรีเมียร์ชิป สำหรับเหตุผลด้านการสนับสนุน) เป็นการแข่งขันพรีเมียร์ลีก ฤดูกาลที่ 7บนดิวิชันสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ,นับตั้งแต่การก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1992. โดยเป็นหนึ่งในฤดูกาลที่จะถูกจดจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับสโมสร แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ชนะเป็นเอกลักษณ์ในการทำเทรเบิลของแชมป์ลีก, เอฟเอคัพ และ ยูโรเปียน คัพ. พวกเขาสามารถรักษาแชมป์ลีกเป็นสมัยที่ห้าในเจ็ดฤดูกาลหลังจากพ่ายแพ้เพียงแค่สามนัดในลีกทุกฤดูกาล.
เสรีนิยมใหม่
เสรีนิยมใหม่  หมายถึง การกำเนิดใหม่ของความคิดที่สัมพันธ์กับเสรีนิยมทางเศรษฐกิจปล่อยให้ทำไปสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เสรีนิยมใหม่ประกอบด้วยนโยบายเปิดเสรีทางเศรษฐกิจอย่างกว้างขวาง เช่น การโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชน การรัดเข็มขัดทางการเงิน (fiscal austerity) การลดข้อบังคับ (deregulation) การค้าเสรี และการลดรายจ่ายภาครัฐเพื่อเพิ่มบทบาทของภาคเอกชนในเศรษฐกิจ
คำนี้มีใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1938 แต่กลายมามีความหมายอย่างในปัจจุบันในคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 โดยนักวิชาการสังคมศาสตร์หลายสาขา และนักวิจารณ์ ผู้สนับสนุนนโยบายตลาดเสรีเลี่ยงใช้คำว่า "เสรีนิยมใหม่"
นิยามและการใช้คำเปลี่ยนแปลงตามเวลา เดิมทีเป็นปรัชญาเศรษฐกิจซึ่งกำเนิดขึ้นในบรรดานักวิชาการเสรีนิยมยุโรปในคริสต์ทศวรรษ 1930 เป็นความพยายามหา "ทางที่สาม" หรือ "ทางสายกลาง" ระหว่างปรัชญาเสรีนิยมคลาสสิกและการวางแผนสังคมนิยมที่ขัดกัน แรงผลักดันสำหรับความคิดนี้มาจากความปรารถนาเลี่ยงซ้ำรอยความล้มเหลวทางเศรษฐกิจในต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งนักเสรีนิยมใหม่ส่วนใหญ่โทษนโยบายเศรษฐกิจเสรีนิยมคลาสสิก ในอีกหลายทศวรรษให้หลัง การใช้คำ เสรีนิยมใหม่ มักหมายถึงทฤษฎีซึ่งเปลี่ยนแปลงจากลัทธิปล่อยให้ทำไปมากกว่าของเสรีนิยมคลาสสิก และสนับสนุนเศรษฐกิจแบบตลาดภายใต้การชี้นำและกฎรัฐที่เข้มแข็ง เป็นแบบจำลองซึ่งต่อมาเรียก เศรษฐกิจแบบตลาดสังคม (social market economy)
ในคริสต์ทศวรษ 1960 การใช้คำว่า "เสรีนิยมใหม่" เสื่อมลงอย่างหนัก เมื่อมีการนำคำนี้กลับมาใช้อีกในคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยเชื่อมโยงกับการปฏิรูปเศรษฐกิจของออกุสโต ปิโนเชต์ (Augusto Pinoche) ในประเทศชิลี การใช้คำนี้ได้เปลี่ยนไป ไม่เพียงแต่คำนี้มีการเชื่อมโยงทางลบซึ่งนักวิจารณ์การปฏิรูปตลาดใช้เป็นหลักแล้ว แต่ยังเปลี่ยนความหมายจากเสรีนิยมแบบสายกลางมาเป็นชุดความคิดหัวรุนแรงและทุนนิยมปล่อยให้ทำไปมากขึ้นด้วย ปัจจุบันนักวิชาการมักใช้คำนี้กับทฤษฎีของนักเศรษฐศาสตร์ ฟรีดริช ฮาเยคและมิลตัน ฟรีดแมน และเจมส์ เอ็ม. บูชาแนน ร่วมกับนักการเมืองและผู้วางแผนนโยบายอย่างมาร์กาเร็ต แทตเชอร์, โรนัลด์ เรแกน และแอลัน กรีนสแพน เมื่อความหมายใหม่ของเสรีนิยมใหม่มีการใช้ทั่วไปในบรรดานักวิชาการที่พูดภาษาสเปนแล้ว ก็ได้แพร่สู่การศึกษาเศรษฐกิจการเมืองภาษาอังกฤษด้วย ผลกระทบของวิกฤตการณ์ทั่วโลก ค.ศ. 2008–2009 ยังนำให้มีการศึกษาใหม่ซึ่งวิจารณ์เสรีนิยมใหม่และแสวงทางเลือกการพัฒนา
โจอาคิม ฟอน ริบเบนทรอพ
จูลีอุส สไทรเชอร์
สนธิสัญญาราปัลโล (ค.ศ. 1922)
สนธิสัญญาราปัลโล  เป็นข้อตกลงที่ลงนามเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1922 ระหว่างสาธารณรัฐไวมาร์และสหภาพโซเวียต ที่ซึ่งทั้งสองประเทศได้ยุติการอ้างสิทธิในดินแดนและข้อเรียกร้องทางการเงินจากสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์และสงครามโลกครั้งที่หนึ่งต่อกันและกัน
รัฐบาลของทั้งสองประเทศยังได้ตกลงที่จะปรับความสัมพันธ์ทางการทูตให้เข้าสู่ระดับปกติและ "ให้ร่วมมือด้วยจิตวิญญาณแห่งความปรารถนาดีเพื่อตอบสนองความต้องการทางเศรษฐกิจของกันและกัน"
สนธิสัญญาดังกล่าวเป็นผลพวงมาจากการประชุมเจนัวที่ทั้งเยอรมนีและสหภาพโซเวียตต่างก็เข้าร่วม ซึ่งฝรั่งเศสเรียกร้องให้สหภาพโซเวียตรับภาระหนี้สินที่ก่อไว้ในช่วงก่อนสงครามโดยจักรวรรดิรัสเซีย และได้เรียกร้องให้เยอรมนีชำระค่าปฏิกรรมสงครามให้แก่สหภาพโซเวียตโดยทันที ส่งผลให้คณะผู้แทนจากเยอรมนีและสหภาพโซเวียตถอนตัวออกมาจากการประชุมและพบปะกันอย่างเงียบ ๆ ที่เมืองราปัลโลในอิตาลี ทั้งนี้สนธิสัญญาดังกล่าวประกอบด้วยคณะผู้เจรจาจากสองฝ่ายนำโดยรัฐมนตรีต่างประเทศของรัสเซีย เกโอร์กี ชิเช-ริน และรัฐมนตรีต่างประเทศของเยอรมนี วัลเทอร์ ราทเนา และได้มีการแลกสัตยาบันแก่กันในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1923 ณ กรุงเบอร์ลิน ต่อมาสนธิสัญญาดังกล่าวถูกลงนามจากทั้งสองฝ่ายในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1923 ณ โรงแรมอิมเปรีอาเล เมืองซันตามาร์เกอรีตาลีกูเร (ในราปัลโล) และถูกบันทึกในชุดสนธิสัญญาของสันนิบาตชาติ (League of Nations Treaty Series) ในวันเดียวกัน และแม้ว่าสนธิสัญญาดังกล่าวจะไม่ครอบคลุมถึงประเด็นความร่วมมือด้านทางทหาร แต่ทั้งสองฝ่ายก็ได้ริเริ่มความร่วมมือทางการทหารอย่างลับ ๆ ในเวลาต่อมา
ต่อมาทั้งสองฝ่ายได้บรรลุข้อตกลงเพิ่มเติมระหว่างกันและลงนาม ในวันที่ 5 พฤศจิกายน ณ กรุงเบอร์ลิน เพื่อขยายขอบเขตของสนธิสัญญาให้ครอบคลุมถึงความสัมพันธ์ระหว่างเยอรมนีกับประเทศที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียตอันได้แก่ ยูเครน เบลารุส อาร์เมเนีย จอร์เจีย อาร์เซอร์ไบจาน และสาธารณรัฐตะวันออกไกล ซึ่งได้มีการแลกเปลี่ยนสัตยาบันกันในกรุงเบอร์ลินเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1923 และถูกบันทึกในชุดสนธิสัญญาของสันนิบาติชาติเมื่อวันที่ 18 กรกฏาคม ค.ศ. 1924
อนึ่ง ข้อตกลงในสนธิสัญญานี้ยังถูกเน้นย้ำอีกครั้งในสนธิสัญญาเบอร์ลินปี ค.ศ. 1926 อีกด้วย
ฟุตบอลดิวิชัน 3 ฤดูกาล 2559 กลุ่มภาคตะวันออก
ฟุตบอลดิวิชัน 3 ฤดูกาล 2559 กลุ่มภาคตะวันออก เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันฟุตบอลดิวิชัน 3 ฤดูกาล 2559 ซึ่งเป็นการแข่งขันในระดับ ดิวิชัน 3 ฤดูกาลแรกของประเทศไทย หลังจากสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยยุบการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานในประเภทต่างๆ โดยสโมสรที่เคยแข่งขันในถ้วย ข. ,ถ้วย ค. และ ถ้วย ง. ต้องมาแข่งขันรวมกันในฟุตบอล ดิวิชัน 3
ฟุตบอลดิวิชัน 3 แบ่งการแข่งขันออกเป็น 5 กลุ่ม ผู้ชนะของแต่ละกลุ่มจะได้เลื่อนชั้นขึ้นไปเล่นในไทยลีก 4 โดยในการแข่งขันกลุ่มภาคตะวันออก มีสโมสรที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 21 สโมสร
กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 – รอบคัดเลือก
นักกีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ประเภททีมชาย และทีมหญิง มีทั้งหมด 100 คน (จะจำกัดทีมละ 5 คน จากทั้งหมด 10 ทีม) ส่วนนักกีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ประเภททีมผสม มีทั้งหมด 16 คน (จะจำกัดทีมละ 2 คน จากทั้งหมด 8 ทีม)
ระบบคะแนนของผลงานในการแข่งขันเคอร์ลิงชิงแชมป์โลก 2016 และ 2017 เป็นไปตามนี้
เหตุโจมตีไนต์คลับอิสตันบูล พ.ศ. 2560
เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2560 เกิดเหตุกราดยิงที่ไนต์คลับในเบชิกทัชจากเมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี การโจมตีเกิดขึ้นเมื่อเวลา 01:15 FET (UTC+3) โดยประมาณ ที่ไรย์นาไนต์คลับ ขณะที่ผู้อยู่ในเหตุการณ์จำนวนร้อยกว่าคนกำลังฉลองเทศกาลปีใหม่ มีผู้ถูกยิงเสียชีวิตอย่างน้อย 39 ราย และบาดเจ็บอย่างน้อย 70 ราย ต่อมาไอซิสได้ออกแถลงการณ์ โดยอ้างว่าตนคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเหตุโจมตีที่เกิดขึ้น
ผู้ก่อเหตุได้สวมชุดซานตาคลอสและเปิดฉากยิงในไนต์คลับเมื่อเวลาประมาณ 01:15 จากรายงานได้ระบุว่า ผู้ก่อเหตุได้ถือเอเค 47 หลังจากนั้นได้ฆ่าเจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้ยืนดูอยู่ตรงประตู ก่อนที่จะเดินเข้าไปในไนต์คลับ ผู้ก่อเหตุพูดเป็นภาษาอาหรับถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และตะโกนขึ้นขณะที่โจมตีว่า "อัลลอหุ อักบัร"
การรุกรานคูเวต
ขบวนการจาโคไบท์
ควิเบก (เมือง)
อู่ซานซือ
Wu Sansi
นครดารา
นครดารา  เป็นภาพยนตร์เพลงอเมริกันแนวโรแมนติก เขียนบทและกำกับโดย Damien Chazelle นำแสดงโดย Ryan Gosling, Emma Stone, John Legend และ Rosemarie DeWitt เป็นเรื่องเกี่ยวกับหนุ่มนักดนตรีและสาวผู้ฝันอยากเป็นนักแสดง ทั้งสองได้พบและตกหลุมรักกันในลอสแอนเจลิส
ชื่อต้นฉบับของภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากชื่อเล่นของลอสแอนเจลีส (L.A.) และสำนวนที่หมายถึงการหลุดพ้นจากความเป็นจริง "นครดารา" ฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ที่เทศกาลภาพยนตร์เวนิซ และออกฉายอย่างเป็นทางการในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2559 โดย Summit Entertainment และได้รับเสียงชื่นชมอย่างกว้างขวางจากนักวิจารณ์และทำรายได้ทั่วโลกไปแล้ว 64 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมทั้งยังได้รับเลือกจากสถาบันภาพยนตร์อเมริกันให้เป็นหนึ่งในสิบภาพยนตร์แห่งปี พ.ศ. 2559 ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากงานมอบรางวัลภาพยนตร์ขวัญใจนักวิจารณ์ นอกจากนี้ยังถูกเสนอชื่อเข้ารับรางวัลหลายรางวัล รวมถึงรางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และเพลงประกอบภาพยนตร์ต้นฉบับยอดเยี่ยม อีกด้วย
ดนตรีและเพลงประกอบภาพยนตร์"นครดารา"ประพันธ์โดย Justin Hurwitz ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของ Chazelle สมัยเรียนมหาวิทยาลัย Harvard และยังเคยร่วมงานกันมาก่อนในภาพยนตร์สองเรื่อง เนื้อเพลงแต่งโดย Pasek and Paul ยกเว้นเฉพาะเพลง "Start a Fire" ซึ่งเขียนโดย John Stephens, Hurwitz, Marius De Vries และ Angelique Cinelu
พระเจ้าอนจอ
พระมเหสีซอซ็อนโน
พระเจ้าดงเมียงซองแห่งโกคูรยอ
พี่ชาย เดอะ ซีรีส์
My Bromance พี่ชาย เดอะซีรีส์  เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทละครชุด เค้าโครงเรื่อง บทประพันธ์ เจ้าชายน้อย และบทโทรทัศน์ นำแสดงโดย ภัทรพสิษฐ์ ณ สงขลา, อาภัสรา มหาวัจน์, จิรภิรมย์ ไชยา, ศุภิสรา มณีพิศมัย ออกอากาศทางช่องโทรทัศน์ผ่านระบบทีวีแอนะล็อก ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ และออกอากาศคู่ขนานผ่านระบบทีวีดิจิตอล ทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 21.00 - 21.45 น. เริ่มออกฉายครั้งแรก ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2559 จนถึงวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
ชินจิ ฮาชิโมโตะ
ชินจิ ฮาชิโมโตะ  เป็นนักผลิตวีดีโอเกมของสแควร์เอนิกซ์ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นผู้บริการอาวุโสในบริษัท และเป็นผู้จัดการของเกมชุด "ไฟนอลแฟนตาซี" และยังเป็นหัวหน้าของแผนกธุรกิจที่ 3 ของบริษัท นอกจากนี้เขายังเป็นคนร่วมสร้างเกมชุด "คิงดอมฮาตส์" อีกด้วย ก่อนหน้าที่เขาจะเข้าทำงานที่สแควร์เอนิกซ์ เขาเคยทำงานที่บริษัทบันได He currently works for Square Enix, which he joined in 1995.
ไฟนอลแฟนตาซี VII แอดเวนต์ชิลเดรน
Final Fantasy VII Remake
พระเจ้าบอจาง
โรคหลอดเลือดหัวใจ
ลัทธิแทตเชอร์
ลัทธิแทตเชอร์  อธิบายนโยบายการเมืองที่ยึดค่านิยม (conviction politics) นโยบายเศรษฐกิจ สังคมและลีลาการเมืองของนักการเมืองพรรคอนุรักษนิยมบริติช มาร์กาเรต แทตเชอร์ ซึ่งเป็นหัวหน้าพรรคดังกล่าวระหว่างปี 2518 ถึง 2533 นอกจากนี้ยังใช้อธิบายความเชื่อของรัฐบาลบริติชที่แทตเชอร์เป็นนายกรัฐมนตรีตั้งแต่ปี 2522 ถึง 2533 และถัดมาในรัฐบาลจอห์น เมเจอร์, โทนี แบลร์และเดวิด แคเมอรอน ผู้อธิบายหรือผู้สนับสนุนลัทธิแทตเชอร์เรียกว่า แทตเชอร์ไรต์ (Thatcherite)
ลัทธิแทตเชอร์มีลักษณะของการปฏิเสธอย่างเด็ดขาดเป็นระบบและการย้อนการเห็นพ้องหลังสงคราม (post-war consensus) ซึ่งพรรคการเมืองใหญ่ส่วนมากตกลงกันเรื่องแก่นกลางของเศรษฐศาสตร์สำนักเคนส์ รัฐสวัสดิการ อุตสาหกรรมที่เป็นของรัฐ และการกำกับเศรษฐกิจแบบปิด โดยมีข้อยกเว้นสำคัญหนึ่ง คือ ราชการสุขภาพแห่งชาติ (National Health Service) ซึ่งได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง เธอสัญญาชาวบริเตนในปี 2525 ว่าเอ็นเอชเอส "ปลอดภัยในมือเรา"
ทั้งคำที่แท้จริงซึ่งประกอบขึ้นเป็นลัทธิแทตเชอร์ตลอดจนมรดกเฉพาะของมันในประวัติศาสตร์บริเตนตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมาเป็นที่ถกเถียง ในแง่ของอุดมการณ์ ไนเจล ลอว์สัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของแทตเชอร์ตั้งแต่ปี 2526 ถึง 2532 อธิบายว่าลัทธิแทตเชอร์เป็นแนวนโยบายการเมืองซึ่งเน้นตลาดเสรีที่จำกัดรายจ่ายภาครัฐและการลดหย่อนภาษีร่วมกับชาตินิยมบริติชทั้งในประเทศและต่างประเทศ เดอะเดลีเทเลกราฟ แถลงในเดือนเมษายน 2551 ว่าโครงการของรัฐบาลบริติชที่มิใช่พรรคอนุรักษนิยม คือ รัฐบาลโทนี แบลร์ที่เน้น "แรงงานใหม่" นั้นโดยพื้นฐานยอมรับมาตรการปฏิรูปกลางของลัทธิแทตเชอร์ เช่น การลดการบังคับ (deregulation) การโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชนซึ่งอุตสาหกรรมของชาติสำคัญ การคงตลาดแรงงานที่ยืดหยุ่น การกีดกันสหภาพแรงงาน และการรวบอำนาจจากองค์การท้องถิ่นสู่รัฐบาลกลาง
Thatcherism
Cycadopsida
Cycadales
ยุทธนาวีที่ดันโนะอูระ
ยุทธนาวีดันโนะอูระ  เป็นยุทธนาวีครั้งสำคัญในสงครามเก็มเปช่วง ค.ศ. 1185 อันนำมาสู่การปกครองญี่ปุ่นแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดของตระกูลมินาโมโตะ ซึ่งได้สถาปนารัฐบาลโชกุนคามากูระในภายหลังและส่งผลให้ตระกูลไทระล่มสลาย
นางหิฑิมพี
นางหิฑิมพี  ตัวละครฝ่ายหญิงจาก มหากาพย์มหาภารตะ เป็นมเหสีอีกองค์หนึ่งของ ภีมะ พี่น้องคนที่ 2 ในบรรดาพี่น้อง 5 คนจากฝ่าย ปาณฑพ โดยนางเป็นพวกรากษสหรือยักษ์ประเภทหนึ่งซึ่งนางได้ให้กำเนิดบุตรชายให้กับภีมะ 1 คนคือ ฆโฎตกัจ โดยใน สงครามที่ทุ่งกุรุเกษตร นางหิฑิมพีได้ส่งฆโฎตกัจบุตรชายไปร่วมรบกับภีมะผู้เป็นบิดาในกองทัพฝ่ายปาณฑพด้วย
ในระหว่างที่พี่น้องฝ่ายปาณฑพทั้งห้าพร้อมกับพระนางกุนตีและพระนางเทราปตีถูกเนรเทศไปอยู่ในป่าเป็นเวลา 14 ปีภีมะได้ต่อสู้กับ หิฑิมพะ และฆ่าหิฑิมพะตายพร้อมกันนั้นภีมะก็ต้องการฆ่านางหิฑิมพีให้ตายตามไปด้วยแต่พระนางกุนตีได้ร้องขอชีวิตเอาไว้และ ยุธิษฐิระ พี่ชายคนโตได้อนุญาตให้จัดงานแต่งงานระหว่างภีมะกับนางหิฑิมพี
พระเจ้ายองนยู
พระเจ้ายองยาง
พระเจ้าพยองวอน
พระเจ้ายางวอน
พระเจ้าอันวอน
พระเจ้าอันจาง
พระเจ้ามุนจามยอง
พระเจ้าจางซูมหาราช
พระเจ้าควางแคโทมหาราช
พระเจ้าชังซู
La la land
อี โฮ
อี โฮ (; เกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2527) เป็นนักฟุตบอลชาวเกาหลีใต้ ปัจจุบันเล่นให้กับอุลซันฮุนได ในเคลีก เขาเคยลงเล่นให้แก่เมืองทอง ยูไนเต็ด และอยุธยา ยูไนเต็ด ใน ไทยลีก 2 เขาได้แต่งงานกับ ยัง อึน-จี ศิลปินวงเบบีวอกซ์รีฟ
ลี โฮ (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2527)
La La Land (film)
ควีนมอดแลนด์
ผลลบลวง
ผลบวกลวงและผลลบลวง
ในวิชาสถิติทางการแพทย์ ผลบวกลวงและผลลบลวง คือแนวคิดที่สอดคล้องกับ"ความผิดพลาดชนิดที่ 1 และ 2"ในวิชาสถิติด้านการทดสอบสมมติฐาน โดยผลบวกหมายถึงการปฏิเสธสมมติฐานว่าง และผลลบคือการไม่ปฏิเสธสมมติฐานว่าง
ผลบวกลวงและผลลบลวงต่างเป็นความผิดพลาดในกระบวนการจำแนกข้อมูลออกเป็นสองกลุ่ม โดยหากยกตัวอย่างในการตรวจโรค ผลบวกลวงคือการที่เครื่องมือตรวจตรวจแล้วพบโรค ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้วไม่มีโรค และ ผลลบลวงคือการที่เครื่องมือตรวจตรวจแล้วไม่พบโรค ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้วมีโรคอยู่
ปัญหาเยอรมัน
คำถามเยอรมัน  คือประเด็นการอภิปรายในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในช่วงการปฏิวัติ พ.ศ. 2391 ถึงวิธีการที่ดีที่สุดในการรวมชาติเยอรมัน (Unification of Germany) โดยตั้งแต่ พ.ศ. 2358 ถึง พ.ศ. 2409 รัฐอิสระซึ่งใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาพูดภายในสมาพันธรัฐเยอรมันได้ถกเถียงกันในประเด็นดังกล่าว และเสนอวิธีแก้ไขออกเป็นสองแนวทางคือ
แนวทางแก้ไขดังกล่าวยังถูกอ้างถึงในชื่อรัฐที่แนวทางนั้นเสนอให้ตั้งขึ้นคือ "เยอรมนีใหญ่" หรือ "กรอสส์ดอยท์ชลันด์" (Großdeutschland) และ "เยอรมนีน้อย" หรือ "ไคลน์ดอยท์ชลันด์" (Kleindeutschland) ซึ่งทั้งสองแนวทางคือส่วนหนึ่งของกระแสชาตินิยมเยอรมันที่กำลังเพิ่มมากขึ้น นอกจากนี้ยังรวมเอาขบวนการเคลื่อนไหวร่วมสมัยในลักษณะเดียวกันเข้ามาด้วย เช่น การรวมชาติอิตาลีโดยราชวงศ์ซาวอย และการปฏิวัติเซอร์เบียเพื่อเอกราช ที่ต้องการจะก่อตั้งรัฐชาติซึ่งรวบรวมผู้คนที่มีเชื้อชาติและภาษาร่วมกันเข้าไว้ด้วยกัน
ในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2349 จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งฮับส์บูร์ก สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จากความพ่ายแพ้ต่อจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่งในสงครามนโปเลียน จึงเท่ากับเป็นการสิ้นสุดลงของจักรวรรดิแบบหลวม ๆ ซึ่งรวมดินแดนเยอรมนีให้เป็นปึกแผ่นมาหลายร้อยปี จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีสถานะเป็นรัฐชาติโดยแท้จริง แม้ว่าชื่อที่่ใช้เรียกขานในภายหลังจะเพิ่มคำว่า "แห่งชาติเยอรมัน" เข้าไปด้วยก็ตาม ทั้งนี้ผู้ปกครองของจักรวรรดิต้องเผชิญกับปัญหาการสูญเสียพระราชอำนาจการปกครองให้แก่รัฐของจักรวรรดิตลอดช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา นอกจากนี้ผลของสงครามสามสิบปียังส่งผลต่อพระราชอำนาจของจักรพรรดิอย่างร้ายแรง ทั้งยังส่งผลให้เกิดการแข่งขันกันระหว่างรัฐทรงอำนาจในยุโรปสองรัฐคือ ราชอาณาจักรฮับส์บูร์ก (ในฐานะรัฐที่ทรงอำนาจมากที่สุดในจักรวรรดิ) และบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย ซึ่งขยายอาณาเขตของตนเกิดกว่าอาณาเขตของจักรวรรดิ ในขณะเดียวกันนั้นเองนครรัฐขนาดเล็กจำนวนมากภายในจักรวรรดิก็กระจัดกระจายกันออกไป จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 จึงมีนครรัฐขนาดเล็กมากกว่า 1,800 แห่ง และแต่ละแห่งปกครองแยกจากกันอย่างอิสระ
ปรากฏการณ์ซึ่งแบ่งแยกเยอรมนีออกเป็นสองส่วนนี้ถึงจุดสูงสุดครั้งแรกเมื่อสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรียปะทุขึ้น และดำเนินเรื่อยมายาวนานกว่าการปฏิวัติฝรั่งเศสและการรุกรานยุโรปของนโปเลียน โดยหลังจากที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ล่มสลายลง ราชวงศ์ฮับส์บูร์กจึงได้สถาปนาจักรวรรดิออสเตรียขึ้นบนดินแดนของราชอาณาจักรฮับส์บูร์เดิมและยังคงสถานะจักรวรรดิเอาไว้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2358 พฤติการณ์สุดท้าย (the Final Act) ของการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาได้สถาปนาสมาพันธรัฐเยอรมันขึ้น ซึ่งไม่ได้มีสถานะเป็นรัฐชาติ แต่เป็นสมาคมของรัฐอธิปไตยในดินแดนของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เดิม
ในการถกเถียงถึงปัญหานี้ มีหลากหลายปัจจัยที่ส่งผลต่อความเห็นชอบของแต่ละแนวทาง แต่ปัจจัยหลักที่สำคัญที่สุดก็คือศาสนา ทั้งนี้ด้วยเหตุที่แนวทางมหาประเทศเยอรมันจะเสริมสร้างสถานะอันโดดเด่นและสำคัญแก่ออสเตรีย ซึ่งเป็นประเทศคาทอลิกและเป็นรัฐเยอรมันที่ทรงอำนาจมากที่สุดในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ส่งผลให้ชาวคริสต์ฝ่ายโรมันคาทอลิกและรัฐซึ่งมีความสัมพันธ์อันดีกับออสเตรียมักจะสนับสนุนแนวทางนี้ ในขณะที่การรวมเยอรมนีให้เป็นปึกแผ่นโดยปรัสเซียภายใต้ราชวงศ์โฮเฮนซอลเลิร์น เป็นตัวเลือกที่รัฐเยอรมันทางตอนเหนือซึ่งเป็นฝ่ายโปรเตสแตนต์พึงพอใจกว่า นอกจากนี้อีกหนึ่งปัจจัยที่มีความซับซ้อนก็คือการที่จักรวรรดิออสเตรียรวมเอาชนชาติอื่น (ซึ่งไม่ได้ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาพูด) ไว้ภายใต้การปกครองของตนจำนวนมาก เช่น ชาวฮังการี ชาวโรมาเนีย ชาวโครแอต และชาวเช็ก ส่งผลให้ออสเตรียไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วมเป็นประเทศเยอรมนีอันหนึ่งอันเดียว หากตนต้องสละดินแดนที่ไม่ได้ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาพูดเหล่านี้ไป
การปฏิวัติเดือนมีนาคม.
ในปี พ.ศ. 2381 นักเสรีนิยมและนักชาตินิยมชาวเยอรมันรวมตัวกันในการปฏิวัติและได้สถาปนารัฐสภาแฟรงเฟิร์ตขึ้น ซึ่งภายในสมัชชาดังกล่าวมีแนวร่วมเคลื่อนไหวที่สนับสนุนแนวทางมหาประเทศเยอรมัน เรียกร้องให้รวมดินแดนที่ชาวเยอรมันอาศัยอยู่ก่อตั้งเป็นรัฐชาติอันหนึ่งอันเดียวขึ้น โดยทั่วไปแล้วฝ่ายซ้ายในสมัชชาสนับสนุนแนวทางมหาประเทศซึ่งปกครองด้วยระบอบสาธารณรัฐ ในขณะที่ฝ่ายเสรีนิยมกลางสนับสนุนแนวทางอนุประเทศ ซึ่งปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
ฝ่ายมหาประเทศให้เหตุผลว่าออสเตรียเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นประเทศผู้นำในการรวมชาติเนื่องจากราชวงศ์ฮับส์บูร์ก (ออสเตรีย) ปกครองจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มาเป็นระยะเวลากว่า 400 ปี อย่างไรก็ตามอาจมีประเด็นปัญหาที่ตามมากับข้อเสนอนี้ เนื่องจากดินแดนที่ออสเตรียปกครองอยู่นั้นส่วนมากเป็นดินแดนของชนชาติซึ่งไม่ได้ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาหลัก เช่น ราชอาณาจักรฮังการี ซึ่งมีอาณาเขตใหญ่ที่สุดและมีประชากรชาวสโลวัก ชาวโรมาเนีย และชาวโครแอตอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีดินแดนอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น ราชอาณาจักรโบฮีเมียของชาวเช็ก จังหวัดกาลิเซียนของชาวโปแลนด์ ชาวรูซินซ์ และชาวยูเครน ดัชชีคาร์นิโอลาของชาวสโลวีน เช่นเดียวกับราชอาณาจักรลอมบาร์ดี-เวนีเชียและเตรนโตของชาวอิตาลี ที่ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองในพระมหากษัตริย์ทีโรลีน (เคาน์ตีทีโรล) ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลนี้รวมกันเป็นดินแดนส่วนมากของจักรวรรดิออสเตรีย ทั้งนี้ดินแดนดังกล่าว (ยกเว้นโบฮีเมีย คาร์นิโอลา และเตรนโต) ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐเยอรมัน เนื่องจากไม่เคยเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศิกดิ์สิทธิ์มาก่อน อีกทั้งยังไม่มีความประสงค์ที่จะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของรัฐชาติเยอรมันอีกด้วย เห็นได้จากการที่นักการเมืองชาวเช็ก ฟรันจีเช็ก ปารักสกี ปฏิเสธขอเสนอการอยู่ใต้อาณัติของรัฐสภาแฟรงเฟิร์ตอย่างโจ่งแจ้ง โดยกล่าวว่าดินแดนของชาวสลาฟภายใต้จักรวรรดิฮับส์บูร์กนั้นไม่ได้อยู่ในขอบข่ายการอภิปรายของปัญหาเยอรมัน ในทางกลับกันนายกรัฐมนตรีออสเตรีย เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งชวาร์เซินแบร์ก ตรัสว่าการรวมชาติในฐานะจักรวรรดิฮับส์บูร์กอันหนึ่งอันเดียวเท่านั้นคือแนวทางที่ยอมรับได้ เนื่องจากออสเตรียไม่ประสงค์ที่จะสละดินแดน (ที่ประชากรไม่ได้ใช้ภาษาเยอรมัน) ในครอบครองของตน หรือแบ่งแยกดินแดนที่มีอยู่เดิมเพื่อไปรวมกับจักรวรรดิทีมีแต่ชาวเยอรมันเท่านั้น
ดังนั้นสมาชิกส่วนหนึ่งของสมัชชา เช่น ปรัสเซียจึงสนับสนุนแนวทางอนุประเทศ ซึ่งไม่ได้รวมเอาจักรวรรดิออสเตรียและดินแดนใต้ปกครองอื่นเข้ามา โดยให้เหตุผลว่าปรัสเซียควรเป็นประเทศผู้นำในการรวมชาติเนื่องจากเป็นมหาอำนาจเดียวที่มีประชากรหลักในประเทศเป็นชาวเยอรมัน อย่างไรก็ดีร่างรัฐธรรมนูญของประเทศใหม่ยังคงเปิดทางให้ออสเตรียสามารถเข้ามาร่วมได้ในภายหลัง โดยที่ไม่สามารถนำเอาดินแดนของชนชาติอื่นที่ไม่ใช่ของชาวเยอรมันภายใต้การปกครองของตนมาร่วมด้วยได้ ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2392 รัฐสภาแฟรงเฟิร์ตจึงได้ทูลเชิญพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเยอรมัน แต่ทรงปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว ส่งผลให้การปฏิวัติประสบความล้มเหลว ในขณะที่ความพยายามหลายครั้งโดยเจ้าชายแห่งชวาร์เซินแบร์กในภายหลังก็ไม่สัมฤทธิ์ผลแต่ประการใด
สงครามกับออสเตรียและฝรั่งเศส.
ความพยายามทั้งหมดนี้จบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างน่าอับอายของออสเตรียในสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย พ.ศ. 2409 และหลังจากลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพปราก นายกรัฐมนตรีปรัสเซีย ออทโท ฟอน บิสมาร์ค (ในขณะนั้นเป็นผู้มีอิทธิพลสำคัญในแวดวงการเมืองเยอรมัน) ได้ดำเนินการขับไล่ออสเตรียและรวบรวมบรรดารัฐเยอรมันต่าง ๆ ให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวภายใต้การนำของปรัสเซีย ในขณะที่อาณาเขตของราชวงศ์ฮับส์บูร์กก็เริ่มสั่นคลอนเนื่องจากเกิดความขัดแย้งทางเชื้อชาติจากกลุ่มนักชาตินิยม ซึ่งออสเตรียแก้ไขปัญหานี้แบบผิวเผินด้วยข้อตกลงการประนีประนอมระหว่างออสเตรีย-ฮังการี พ.ศ. 2410
ในช่วงเดียวกัน บิสมาร์คได้จัดตั้งสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือขึ้นมากีดกันออสเตรียและราชอาณาจักรบาวาเรียทางใต้ที่เป็นพวกโรมันคาทอลิกไม่ให้มีบทบาทโดดเด่นในเยอรมนีที่ประชาชนส่วนใหญ่เป็นโปรเตสแตนต์และมีเชื้อสายปรัสเซีย นอกจากนี้บิสมาร์คยังประสบความสำเร็จในการใช้สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียโน้มน้าวบรรดารัฐเยอรมันต่าง ๆ รวมถึงราชอาณาจักรบาวาเรียให้มาเข้าร่วมกับปรัสเซียในการต่อต้านจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง อย่างไรก็ตามออสเตรีย-ฮังการีไม่ได้เข้าร่วมสงครามครั้งนี้แต่อย่างใด หลังจากนั้นปรัสเซียได้รับชัยชนะภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว จนในที่สุดข้อถกเถียงถึงคำถามเยอรมันนี้ก็ได้ข้อยุติว่าแนวทาง "อนุประเทศเยอรมัน" ผ่านความเห็นชอบจากทุกฝ่ายในปี พ.ศ. 2414 บิสมาร์คยังได้ใช้อภิสิทธิ์ที่ปรัสเซียรบชนะในสงครามเป็นตัวช่วยให้คงความเป็นพันธมิตรกับบาวาเรียต่อไป และได้ประกาศสถาปนาจักรวรรดิเยอรมันขึ้นในที่สุด ซึ่งในรัฐใหม่นี้ปรัสเซียที่เป็นโปรเตสแตนท์ถือว่ามีอิทธิพลและบทบาทมากที่สุด ส่วนออสเตรีย-ฮังการีถูกกันออกไปแยกเป็นรัฐของตัวเองต่างหากจากจักรวรรดิเยอรมัน จึงสรุปได้ว่าประเทศเยอรมนีน้อยเป็นแนวทางที่ได้รับชัยชนะในข้อถกเถียงครั้งนี้
อิทธิพลในภายหลัง.
แนวคิดที่ต้องการรวมเอาดินแดนของออสเตรีย (เฉพาะส่วนที่มีประชากรผู้พูดภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่) เข้ากับเยอรมนีเป็น "เยอรมนีใหญ่" ยังคงปรากฎอยู่ในหมู่ประชาชนบางกลุ่มของทั้งสองประเทศ และได้รับการสนับสนุนขึ้นมาอีกครั้งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดลง และจากการล่มสลายของระบอบราชาธิปไตยในออสเตรีย-ฮังการีในปี พ.ศ. 2461 ที่ได้สถาปนารัฐหลงเหลือ (rump state) นามว่าสาธารณรัฐเยอรมันออสเตรียขึ้นมา ผู้สนับสนุนพยายามผลักดันเยอรมันออสเตรียให้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐไวมาร์ อย่างไรก็ตามความพยายามนี้ถูกยับยั้งไว้ด้วยเงื่อนไขทั้งในสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล และสนธิสัญญาแวร์ซาย แม้พรรคการเมืองหลักของออสเตรียอย่างพรรคมหาประชาชนเยอรมัน (Greater German People's Party) และพรรคสังคมประชาธิปไตย (Social Democrats Party) จะสนับสนุนแนวคิดนี้ก็ตาม
ต่อมาระบอบ "เอาสโทรฟาสชิสมุส" (Austrofaschismus; ฟาสซิสต์ออสเตรีย) ของออสเตรียระหว่างปี พ.ศ. 2477 - พ.ศ. 2481 ได้มุ่งเน้นไปที่ประวัติศาสตร์ของออสเตรียและต่อต้านการรวมออสเตรียเข้ากับจักรวรรดิไรช์ที่สาม เนื่องจากความเชื่อที่ว่าชาวออสเตรียคือ "ชาวเยอรมันผู้ดีกว่า" นอกจากนี้นายกรัฐมนตรีออสเตรีย คูร์ท ชุชนิจก์ ยังเรียกออสเตรียว่าเป็น "รัฐเยอรมันที่ดีกว่า" อีกด้วย แต่ชุชนิจก์กลับต้องดิ้นรนอย่างมากเพื่อให้ออสเตรียสามารถดำรงเอกราชของตนไว้ได้ อย่างไรก็ตามนักชาตินิยมเยอรมันยังคงปรารถนาที่จะรวมชาวเยอรมันทั้งหมดไว้ภายใต้รัฐหนึ่งเดียวตามแนวทางมหาประเทศ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2481 อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งเป็นชาวเยอรมันเชื้อสายออสเตรียแต่กำเนิด ประสบความสำเร็จในการรวมออสเตรียอันเป็นแผ่นดินเกิดเข้ากับเยอรมนีได้สำเร็จใน "อันชลุสส์" ซึ่งเป็นความปรารถนาส่วนตัวของเขามาอย่างยาวนาน แต่การกระทำดังกล่าวถือเป็นการละเมิดเงื่อนไขข้อตกลงในสนธิสัญญาแวร์ซาย แม้ว่าชาวเยอรมันและชาวออสเตรียต่างพากันสนับสนุนอย่างล้นหลามก็ตาม ทั้งนี้สถานการณ์ทางการเมืองในออสเตรียแตกต่างจากช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ค่อนข้างมาก โดยในช่วงปี พ.ศ. 2481 ออสเตรียตกอยู่ในเงามืดของความเป็นชาติมหาอำนาจในอดีตและมีสถานะด้อยกว่าเยอรมนีอย่างมาก ทั้งนี้หากกล่าวถึงแนวทางมหาประเทศเยอรมันในบริบทช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 จะเรียกรัฐที่รวมกันใหม่นี้ว่า "กรอสส์ดอยท์เชสไรซ์" (Großdeutsches Reich; มหาจักรวรรดิไรซ์เยอรมัน) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "กรอสส์ดอยท์ชลันด์" (Großdeutschland; เยอรมนีใหญ่) ซึ่งในครั้งแรกเป็นชื่อที่เรียกอย่างไม่เป็นทางการ แต่ต่อมาถูกใช้เป็นชื่อทางการในปี พ.ศ. 2486 และเช่นเดียวกับเยอรมนี (ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง) ออสเตรีย และอาลซัส-ลอแรน มหาจักรวรรดิไรซ์ได้ผนวกรวมแกรนดัชชีลักเซมเบิร์ก ซูเดเทินลันด์ โบฮีเมียและโมราเวีย ดินแดนมีเมิล ดินแดนโปแลนด์ที่ถูกผนวกรวมเข้ากับนาซีเยอรมนี เสรีรัฐดันซิก และดินแดนของ "รัฐบาลทั่วไป" (ดินแดนโปแลนด์ที่ถูกกองทัพเยอรมันยึดครอง) เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ
หลังสงครามโลกครั้งที่สองและการรวมประเทศ.
การรวมประเทศกันระหว่างออสเตรียและเยอรมนีสิ้นสุดลงพร้อมกับสงครามโลกครั้งที่สองและความพ่ายแพ้ของฝ่ายนาซีเยอรมนีในปี พ.ศ. 2488 ส่งผลให้ "เยอรมนีใหญ่" ถูกแยกออกเป็นสามประเทศคือ เยอรมนีตะวันตก เยอรมนีตะวันออก และออสเตรีย โดยฝ่ายสัมพันธมิตร นอกจากนี้เยอรมนียังสูญเสียอาณาเขตจำนวนมากหลังสงครามสิ้นสุดลง เช่น อาณาเขตส่วนมากของปรัสเซียในอดีต ซึ่งถูกผนวกคืนแก่โปแลนด์และบางส่วนถูกผนวกรวมเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต ในขณะที่ลักเซมเบิร์ก ดินแดนของชาวเช็ก (เช็กโกสโลวาเกีย) และดินแดนของชาวสโลวีเนีย (ยูโกสลาเวีย) ได้รับเอกราชคืนจากเยอรมนีในท้ายที่สุด
อาณาเขตในปัจจุบันของประเทศเยอรมนีหลังการรวมประเทศระหว่างเยอรมนีตะวันตกและเยอรมนีตะวันออกในปี พ.ศ. 2533 คือบทสรุปที่เทียบเคียงได้กับ "แนวทางอนุประเทศ" มากกว่า "แนวทางมหาประเทศ" โดยที่ออสเตรียมีสถานะเป็นรัฐเอกราชแยกจากกันต่างหาก ทั้งนี้ในปัจจุบันไม่ปรากฎแนวคิดที่ต้องการรวมประเทศเป็น "เยอรมนีใหญ่" ขึ้นมาอีกครั้งในกลุ่มการเมืองกระแสหลักของทั้งในออสเตรียและเยอรมนี เนื่องจากแนวคิดดังกล่าวเชื่อมโยงอย่างมากกับจักรวรรดิไรซ์ที่สาม ซึ่งกลุ่มที่ยังคงมีแนวคิดเช่นนี้มักจะถูกเรียกว่าเป็นพวกนิยมฟาสซิสต์หรือพวกนีโอนาซี
ซูเดเทินลันท์
ซูเดเทินลันท์ (; เช็กและ; ) คือชื่อดินแดนในภาษาเยอรมัน (และถูกใช้ในภาษาอังกฤษในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20) ที่ใช้หมายถึงอาณาเขตทางตอนเหนือ ใต้ และตะวันตก ของเชโกสโลวาเกีย อันเป็นบริเวณที่ประชากรเชื้อสายเยอรมันและใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่อาศัยอยู่จำนวนมาก โดยเฉพาะเขตปกครองที่ติดชายแดนอย่าง โบฮีเมีย โมราเวีย และส่วนของไซลีเซียซึ่งตั้งอยู่ในอาณาเขตของเชโกสโลวาเกีย ซึ่งในขณะนั้นเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของออสเตรียไปจนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดลง
"ซูเดเทินลันท์" เป็นการสมาสคำในภาษาเยอรมันระหว่าง "ลันท์" ซึ่งหมายถึงประเทศหรือดินแดน กับคำว่า "ซูเดเทิน" ซึ่งเป็นชื่อภาษาเยอรมันของเทือกเขาซูเดเทส (Sudetes) ที่ทอดตัวยาวตามแนวเขตแดนทางตอนเหนือของสาธารณรัฐเช็กและไซลีเซียล่าง (Lower Silesia; ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของโปแลนด์) อย่างไรก็ตามซูเดเทินลันท์เป็นคำที่ใช้หมายถึงดินแดนส่วนที่เลยไปจากแนวเทือกเขาดังกล่าวไปมากพอสมควร