pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
และก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งทศวรรษแล้ว ที่แนวทางหลักของวารสารเมืองโบราณให้ความสำคัญกับการเฝ้าสังเกต รายงาน และอธิบายการเปลี่ยนแปลงของสังคมและวัฒนธรรมไทยท้องถิ่น ที่แสดงออกผ่านทางประเพณีพิธีกรรม วิธีคิด ตลอดจนการสร้างอัตลักษณ์ใหม่บนพื้นฐานเดิม ท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์อันเชี่ยวกรากซึ่งส่งผลสะเทือนไปทั่วถึงทุกแห่งแหล่งที่ในโลก โดยการนำเสนอยังคงยึดแนวทางงานวิชาการเพื่อการค้นคว้าอ้างอิง ทว่าก็มีส่วนคอลัมน์ประจำเล่ม ซึ่งมีความหลากหลายไปตามแต่ความสนใจพิเศษของผู้อ่านทั่วไปที่ยังเป็นนักเรียน นักศึกษา และคนทั่วไปรวมอยู่ด้วย
ปีที่ ๓๐ ของวารสารเมืองโบราณจึงอาจนับว่าเป็นช่วงเวลาที่วารสารฉบับหนึ่ง ซึ่งคลุกคลีกับเรื่องราวประวัติศาสตร์ โบราณคดี ศิลป และวัฒนธรรมในทางลึกมานานกว่าสามทศวรรษ จะเริ่มขยายขอบข่ายความสนใจศึกษาเข้าสู่เรื่องราวของผู้คน สังคม และชุมชน ตลอดจนเปิดพื้นที่ให้แก่การเข้ามามีส่วนร่วมของคนทุกกลุ่มเหล่าอย่างแท้จริง
ปัจจุบัน วารสารเมืองโบราณยังคงเป็นหนังสือขนาด ๘ หน้ายกพิเศษ หนา ๑๖๐ หน้า เนื้อหาในเล่มแบ่งเป็นสามส่วน คือ
ส่วนเรื่องจากปก เป็นกลุ่มบทความหลัก ๓ - ๕ เรื่อง ซึ่งจะกล่าวถึง ตั้งข้อสังเกต และอรรถาธิบายถึงความรู้เกี่ยวกับ “หัวเรื่อง” (theme) นั้นๆ ในเชิงวิชาการทั้งทางลึกและทางกว้าง มีส่วนเชิงอรรถ การขยายความ และการอ้างอิงหนังสือบรรณานุกรมเช่นเดียวกับงานวิชาการทั่วๆ ไป แต่ปรับสำนวนภาษาให้อ่านเข้าใจได้ง่าย นำเสนอข้อสังเกตและแนวคิดรวบรัดชัดเจน ไม่เยิ่นเย้อ ดังเช่นที่เคยนำเสนอเรื่องวัฒนธรรมทุ่งกุลา ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เป็นต้น
ส่วนบทความ เป็นบทความเชิงวิชาการที่เขียนโดยคณาจารย์ในสถานศึกษา ข้าราชการ หรือเจ้าหน้าที่จากองค์กรหน่วยงานซึ่งทำการสอน เผยแพร่ หรือรับผิดชอบดูแลเกี่ยวกับเรื่องราวนั้นๆ โดยตรง และสาระจากการอภิปรายในประเด็นวิชาการที่ยังไม่ยุติ ข้อมูลหลักฐาน หรือแนวคิดใหม่ๆ เช่น เรื่องทวารวดีในสายตานักประวัติศาสตร์ ปัญหาศิลาจารึกหลักที่ ๑ พัฒนาการก่อนยุคสุโขทัย ตลอดจนสกู๊ปพิเศษที่เจาะลึกถึงความเคลื่อนไหวใหม่ๆ เน้นเรื่องเทคโนโลยี วัสดุอุปกรณ์ ขั้นตอนและวิธีการ ตลอดจนความรู้เชิงเทคนิคในระดับปฏิบัติการ ซึ่งไม่ค่อยเป็นที่แพร่หลายทั่วไปนัก เช่น เทคโนโลยีดิจิตอลกับงานอนุรักษ์ภาพถ่ายโบราณ วิธีการกำหนดอายุโบราณวัตถุ เครื่องมือและวิธีการขุดค้นของนักโบราณคดี เป็นต้น
ส่วนคอลัมน์ประจำเล่ม เป็นคอลัมน์ซึ่งมีความสั้นกระชับ มีเนื้อหาครอบคลุมตั้งแต่จิตรกรรมฝาผนัง โบราณสถาน ประติมากรรม ไปจนถึงเภสัชวิทยาโบราณ งานช่างพื้นบ้าน การแปลความศิลาจารึก การวิจารณ์หนังสือ และรายงานข่าวทั่วๆ ไป นำเสนอโดยสำนวนภาษาที่ง่าย เหมาะสำหรับผู้อ่านที่เป็นนักเรียน นักศึกษา และแม้แต่ผู้สนใจเรื่องราวทั่วๆไป
บทความทั้งสามส่วนจะถูกคัดเลือกให้มีความหลากหลายทั้งในแง่ของพื้นที่ที่ศึกษา มิติเวลา และคุณวุฒิวัยวุฒิ ตลอดจนกลุ่มสังกัดของผู้เขียน เพื่อให้ครอบคลุมฐานของผู้อ่านที่มีความสนใจเรื่องทางด้านนี้ทุกเพศทุกวัยด้วย
มดลูก
มดลูก เป็นอวัยวะกลวง รูปร่างคล้ายลูกแพร์ มีผนังหนา วางตัวอยูในช่องเชิงกราน อยู่หลังกระเพาะปัสสาวะ อยู่หน้าลำไส้ใหญ่และ ช่องทวารหนัก โพรงของมดลูกติดกับโพรงของปีกมดลูกและโพรงของช่องคลอด
สามารถแบ่งได้เป็น 3 ส่วนคือ fundus, body และcervix
จักรพรรดิซ่งชินจง
ซ่งชินจง (; 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1000 – 14 มิถุนายน ค.ศ. 1161) ชื่อตัวว่า จ้าว หฺวัน  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 ของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่งเหนือ (北宋朝) เสวยราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1126 จนถูกถอดจากราชสมบัติใน ค.ศ. 1127
จ้าว หฺวัน เป็นโอรสองค์หัวปีและเป็นรัชทายาทของจ้าว จี๋ (趙佶) ผู้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง (宋徽宗) กับนางหวัง (王氏) ชายาของจ้าว จี๋ ผู้ได้ฐานันดรศักดิ์ชั้นมเหสีว่า "เสี่ยนกงหฺวังโฮ่ว" (顯恭皇后)
ใน ค.ศ. 1126 ราชวงศ์จิน (金朝) ของชาวนฺหวี่เจิน (女真) รุกรานราชวงศ์ซ่ง และปิดล้อมเปี้ยนจิง (汴京) เมืองหลวงของจักรวรรดิซ่ง จ้าว จี๋ (จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง) ตกพระทัย จึงเวนราชสมบัติให้จ้าว หฺวัน โอรส ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งชินจง ส่วนจ้าว จี๋ ได้สมัญญาพระเจ้าหลวง (太上皇) แล้วหนีภัยสงครามไปอยู่ชนบท ปล่อยให้จ้าว หฺวัน รับศึกแต่ผู้เดียว จ้าว หฺวัน ตั้งขุนพลหลี่ กัง (李綱) ไปปราบศึก แต่ไม่นานก็ถอดหลี่ กัง จากตำแหน่ง แล้วส่งจ้าว โก้ว (趙構) อนุชาของตน ไปเจรจากับราชวงศ์จิน แต่จ้าว โก้ว ถูกราชวงศ์จินจับกุมเรียกค่าไถ่แทน
ในสงครามดังกล่าว ราชวงศ์จินต้องปิดล้อมเปี้ยนจิง 2 ครั้ง ในการปิดล้อมครั้งแรก จ้าว หฺวัน ตกลงจะยอมแพ้และมอบเมือง ราชวงศ์จินจึงเลิกการศึก จ้าว จี๋ บิดาของเขา พอทราบว่า ข้าศึกเลิกล้อมเมืองแล้ว ก็กลับคืนมา ขณะเดียวกัน จ้าว หฺวัน ลอบชวนให้ราชวงศ์เหลียว (遼朝) ที่ล่มจมไปแล้ว มาร่วมมือกันปราบราชวงศ์จิน แต่ราชวงศ์เหลียวหักหลังไปไขความลับให้จักรพรรดิจินไท่จง (金太宗) แห่งราชวงศ์จินทราบ จินไท่จงจึงส่งกำลังมาล้อมเปี้ยนจิงอีกครั้งใน ค.ศ. 1127 ครั้งนี้ ราชวงศ์จินยึดเมืองสำเร็จในเหตุการณ์จิ้งคัง (靖康事變) และจับตัวจ้าว หฺวัน พร้อมครอบครัว ซึ่งรวมถึงจ้าว จี๋ บิดาของเขา ไปเป็นเชลย แต่จ้าว โก้ว อนุชาของเขา หลีกเร้นรอดไปถึงภาคใต้ แล้วตั้งตนเป็นจักรพรรดิซ่งเกาจง (宋高宗) สืบราชวงศ์ซ่งต่อไป นักประวัติศาสตร์นับยุคสมัยจากนี้เป็นราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝)
จ้าว หฺวัน ถูกถอดจากราชสมบัติเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1127 และเนรเทศไปจังหวัดฮุ่ยหนิง (會寧府) เมืองหลวงราชวงศ์จิน เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1127 ต่อมาใน ค.ศ. 1128 จ้าว หฺวัน ถูกบังคับให้ไว้ทุกข์ให้แก่บรรพชนราชวงศ์จิน นอกจากนี้ จักรพรรดิจินไท่จงยังประทานฐานันดรศักดิ์ที่หยามเหยียดให้แก่จ้าว หฺวัน เป็น "ฉงฮุนโหฺว" (重昏侯; "หลวงโง่ซ้ำ") และให้จ้าว จี๋ บิดาของเขา เป็น "ฮุนเต๋อกง" (昏德公; "พระยางั่ง")
ค.ศ. 1141 ราชวงศ์จินฟื้นความสัมพันธ์อันดีกับราชวงศ์ซ่งที่ไปตั้งมั่นอยู่ทางใต้ จึงเปลี่ยนฐานันดรศักดิ์ให้จ้าว หฺวัน เป็น "เทียนชุ่ยจฺวิ้นกง" (天水郡公; "พระยาเขตเทียนชุ่ย") และไม่กี่เดือนให้หลัง ก็ยังเริ่มให้ค่าครองชีพที่สมฐานะแก่จ้าว หฺวัน ด้วย จ้าว หฺวัน จึงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในดินแดนราชวงศ์จินในฐานะเชลยศึก
ค.ศ. 1142 ราชวงศ์ซ่งทำสนธิสัญญาสันติภาพกับราชวงศ์จิน ทำให้จ้าว หฺวัน ไม่มีโอกาสได้กลับบ้านเกิดเมืองนอนอีก ต่อมาใน ค.ศ. 1156 ไห่หลิงหยางหวัง (海陵煬王) องค์ชายแห่งราชวงศ์จิน รับสั่งให้จ้าว หฺวัน ตีคลีประลองกับจักรพรรดิเหลียวเทียนจั้ว (遼天祚帝) ที่จับตัวมา จ้าว หฺวัน อ่อนแอเกินจึงตกม้า ส่วนเหลียวเทียนจั้วพยายามขับม้าหนี จึงถูกเกาทัณฑ์ยิงตาย
จ้าว หฺวัน ประชวรสิ้นพระชนม์ในดินแดนจินเมื่อ ค.ศ. 1161
ไสว บุญมา
ไสว บุญมา (12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488) อดีตเศรษฐกรอาวุโส (Senior Country Economist) ธนาคารโลก (World Bank) ปัจจุบันเป็นนักเขียนอิสระ
ไสว บุญมา หรือ ดร.ไสว บุญมา เกิดในครอบครัวชาวนาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488 ที่ตำบลพิกุลออก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก ไดัรับการศึกษาพื้นฐานจากบ้านและชุมชนและเรียนชั้นประถมศึกษาที่ศาลาวัดแหลมไม้ย้อย จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จึงเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนบ้านนา "นายกพิทยากร" จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากนั้นเข้าศึกษาในวิทยาลัยครูเทพสตรี โดยระหว่างที่ศึกษาอยู่ได้ทุนอเมริกันฟิลด์เซอร์วิส (American Field Service Scholarship : AFS) เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปศึกษาที่สหรัฐอเมริกาเป็นเวลา 1 ปี จากนั้นจึงกลับมาศึกษาต่อที่วิทยาลัยครูเทพสตรีต่อจนจบชั้นประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) แล้วจึงเข้าเรียนที่วิทยาลัยวิชาการศึกษา (ประสานมิตร) ศึกษาอยู่เพียง 4 ภาคเรียนก็ได้รับทุน Frank Bell Appleby ไปศึกษาต่อที่ วิทยาลัยชายแคลร์มอนท์ (Claremont Men's College ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็น Claremont McKenna College) มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา จนจบปริญญาตรีด้วยคะแนนระดับสูงสุด (Summa Cum Laude) จึงได้ทุนจาก Earhart Foundation ศึกษาต่อที่ บัณฑิตวิทยาลัยแคลร์มอนท์ (Claremont Graduate University) จนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกทางเศรษฐศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2517
เมื่อจบการศึกษาในระดับดุษฎีบัณฑิต ดร.ไสว บุญมา ได้เข้าทำงานที่ธนาคารพัฒนาแห่งเอเชีย (Asian Development Bank: ADB) เป็นที่แรก จากนั้นไปทำงานกับธนาคารโลก (World Bank) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 จนถึงปี พ.ศ. 2541 รวมระยะเวลาที่ ดร. ไสว บุญมา ทำงานอยู่ที่ธนาคารโลก 20 ปี โดยตำแหน่งสุดท้ายก่อนเกษียณอายุ คือ เศรษฐกรอาวุโส (Senior Country Economist) ปัจจุบัน ดร.ไสว บุญมา ใช้ชีวิตส่วนหนึ่งอยู่ในอเมริกาเพื่อศึกษาวิชาต่าง ๆ และผลิตงานเขียนเชิงวิชาการเกี่ยวกับเศรษฐกิจและงานเขียนอื่นๆ ในฐานะนักเขียนอิสระโดยมีสถานะคล้ายเป็นนักศึกษาตลอดชีพ
งานเขียนส่งผลให้ ดร. ไสว บุญมา ได้รับรางวัลนราธิปพงศ์ประพันธ์จากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยเมื่อปี 2565
รายได้ที่เกิดจากงานเขียนและการบรรยายในระหว่างที่อยู่ในเมืองไทยทั้งหมดบริจาคให้แก่โครงการสนับสนุนการศึกษาของเยาวชนไทยตามกรอบแนวคิดของการใช้หนี้แผ่นดิน ในปัจจุบันการบริจาคส่วนใหญ่ทำผ่านมูลนิธินักอ่านบ้านนาซึ่ง ดร. ไสว เป็นผู้ขับเคลื่อนหลักในการก่อตั้ง สนับสนุนด้านการเงินและการดำเนินงาน รายละเอียดมีอยู่ในเว็บไซต์ของมูลนิธิฯ www.bannareader.com เว็บไซต์นี้เป็นที่รวมงานเขียนส่วนหนึ่งของ ดร. ไสว บุญมา ไว้เพื่อความสะดวกของผู้ที่จะนำไปใช้ในการสังเคราะห์กับความรู้และความคิดอื่น ๆ
นอกจากนั้น ดร. ไสว เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่ม "ผีเสื้อกระพือปีก" (The Butterfly Effect) ขึ้นสำหรับเป็นเวทีกลางของผู้ที่มีอุดมการณ์ด้านการทำงานจิตอาสาเพื่อสังคม
ดร. ไสว สมรสกับนางสาวเฉลยศรี ศิริมาศ เมื่อปี 2518 และมีบุตรีด้วยกันสองคนชื่อ ดาว และ เดือน
การศึกษาพื้นฐาน - จากครอบครัวและชุมชน
ประถมศึกษาปีที่ 4 - โรงเรียนวัดแหลมไม้ย้อย
มัธยมศึกษาปีที่ 6 - โรงเรียนบ้านนา "นายกพิทยากร"
ประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง - วิทยาลัยครูเทพสตรี จังหวัดลพบุรี
เข้าเรียนปริญญาตรีที่วิทยาลัยวิชาการศึกษา ประสานมิตร 4 ภาคเรียน
ปริญญาตรี - วิทยาลัยชายแคลร์มอนท์ มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา
ปริญญาเอก - บัณฑิตวิทยาลัยแคลร์มอนท์ มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา
พ.ศ. 2518 - 2521 ธนาคารพัฒนาเอเชีย (Asian Development Bank: ADB)
พ.ศ. 2521 - 2541 ธนาคารโลก (The World Bank)
งานเขียนประจำ.
ปัจจุบันเป็นนักเขียนคอลัมน์ประจำหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ในอดีตเขียนคอลัมน์ประจำในประชาชาติธุรกิจ ASTVผู้จัดการ Bangkok Post ชาวกรุงUSA นิตยสารครอบครัวพอเพียงและนิตยสารธุรกิจกับสังคม
งานเขียนส่วนหนึ่งกำลังได้รับการรวบรวมไว้ที่เว็บไซต์ www.bannareader.com
การอ้างอิง.
ประวัติ ดร. ไสว บุญมา จาก หนังสือ เสือ สิงห์ กระทิง แรด : สี่คนนี้ มีอะไรร่วมกัน (ธันวาคม 2542), หน้า 242
ประวัติ ดร.ไสว บุญมา อ้างอิงจาก NIDA MBE
หนังสือเรื่อง "จดหมายจากบ้านนา" พิมพ์ครั้งที่ 3 (ตุลาคม 2553)
หนังสื่อเรื่อง "จดหมายจากชายทุ่ง" พิมพ์กุมภาพันธ์ 2563
ซ่งเกาจง
พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้า
พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้า มีปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ ว่า หลังจากหมดยุคศาสนาของพระธรรมสามีสัมพุทธเจ้าแล้ว เกิดแผ่นดินใหม่ที่ไม่มีพระพุทธเจ้าเลยอยู่นานถึง 8 กัปป์ หลังจากนั้นเกิดแผ่นดินใหม่ ชื่อว่า มัณฑกัปป์ จะมีพระพุทธเจ้า 2 พระองค์บังเกิดขึ้น
องค์แรก คือ พระนารทะสัมพุทธเจ้า
องค์ถัดไปคือ พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้า ในสมัยพระสมณโคตมะพุทธเจ้า นี้ ท่านคือ โสณพราหมณ์
โดยพระองค์ได้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์มาอย่างยิ่งยวด โดยมีปรมัตถบารมีหนึ่งคือ ในสมัยพระกัสสปะพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ได้เกิดเป็นมาณพ ชื่อว่า มาฆมานพ อาชีพเป็นพ่อค้าทางเรือสำเภา
วันหนึ่ง นำของชิ้นหนึ่งไปขายได้กำไร 10 เท่าและนำเงินทองที่ได้มานั้นใส่เรือ แต่ประสบเหตุเรือล่ม ทรัพย์สินที่ได้มาจมหายทั้งหมด แต่ตัวเองสามารถเอาตัวรอดมาได้ ครั้นต่อมา ก็นำของชนิดเดิมไปขายอีกได้กำไร 10 เท่าอีก นำทรัพย์กลับมาบ้านได้ 7 วันก็เพลิงไหม้ บ้านและทรัพย์สินเสียหายจำนวนมาก ต่อมาก็นำสินค้าชนิดเดิมไปขายก็ได้กำไรมา 10 เท่าแต่ว่าพอนำทรัพย์กลับมาบ้านแล้ว กลับถูกโจรปล้นทรัพย์สินที่ได้มาทั้งหมด แต่ก็ยังไม่ละความพยายามนำของชิ้นเดิมไปขายอีก ก็ได้กำไร 10 เท่าอีกเช่นเดิม แต่คราวนี้พอนำเงินกลับมาบ้าน ก็ถูกเรียกเก็บทรัพย์สินทั้งหมดนั้นเข้าสู่ท้องพระคลัง
มาฆมาณพ เมื่อเสียทรัพย์ถึง 4 ครั้งก็ทะเลาะกับภรรยา จนถึงขั้นต้องหย่าร้างกัน ได้ทรัพย์สินจากการแบ่งกับภรรยาเป็นผ้าแดง 1 ผืน และทอง 1 แสน ออกจากบ้านเดินทางไปเรื่อยๆ จนถึงเมืองโกสัมพี
ครั้งนั้น มีพระสาวก รูปหนึ่งของ พระกกุสันธะพุทธเจ้า ออกจากญาณสมาบัติ ก็ตรวจดูสรรพสัตว์ ด้วยทิพยจักษุ ก็พบ มาฆมาณพ เข้าข่ายญาณก็ทราบว่าอนาคตจะได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็เหาะไปโปรดในทางที่มาณพกำลังเดินทางมา เมื่อมาณพเดินมาพบพระสาวกนี้ ก็เกิดเลื่อมใส จิตใจปลาบปลื้ม จึงได้ถวายทรัพย์สินทั้งหมดและอธิษฐานขอให้ได้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคต เมื่อพระสาวกได้รับของและกล่าวอนุโมทนาแล้ว ก็เหาะกลับไป ในที่ที่ถวายทานเกิดต้นกัลปพฤกษ์ 1 ต้น และมาณพนั้นก็ได้อาศัยต้นไม้นี้เลี้ยงชีพสืบมา
วันหนึ่งกษัตริย์เมืองโกสัมพี พร้อมทั้งเหล่าข้าราชบริพาร เสด็จผ่านมาเห็นมาณพอยู่ใต้ต้นกัลปพฤกษ์ ก็เกิดความสนใจเข้าไปทอดพระเนตร ก็ถูกเทวดา ที่ทำหน้าที่รักษาอยู่ไม่ให้เข้าไป พระองค์จึงทรงกริ้ว สั่งให้ทหารทำการเผา แต่ก็เกิดมีดอกบัวเกิดขึ้นมารองรับมาณพนั้น จึงสั่งให้ทหารจับมาณพ ไปโยนทิ้งลงน้ำ ก็เกิดอัศจรรย์มีดอกบัวผุดขึ้นมารองรับ ทำให้มาณพนั้นไม่ได้รับอันตรายใดๆ กษัตริย์จึงถามกับมาณพนั้นว่า ใครให้ต้นกัลปพฤกษ์มา มาณพจึงเล่าความจริงให้ฟัง แต่กษัตริย์ไม่เชื่อ รับสั่งให้มาณพนำพระสาวกรูปนั้นมายืนยัน มาณพจึงอธิษฐานถึงพระสาวกนั้น พระสาวกรูปนั้นทราบด้วยทิพยจักษุ ก็เหาะมาและบอกกล่าวถึงโทษของการประทุษร้ายมาณพนี้ จะทำให้บ้านเมืองจมลงในแผ่นดิน กษัตริย์ได้ฟังดังนั้นก็กลัว จึงขอโทษและยกให้มาณพเป็นน้องชายของพระองค์
พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้ามีพระวรกายสูง 60 ศอก มีพระชนมายุ 5 พันปี และมีพระพุทธรัศมีสีทอง สว่างทั้งกลางวันและกลางคืน
จักรพรรดิสุยเหวิน
สมเด็จพระจักรพรรดิสุยเหวินตี้ (Emperor Sui-Wendi) มีพระนามเดิมว่า หยางเจียน ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 541 (พ.ศ. 1084) เป็นขุนนางในราชวงศ์เป่ยโจว (โจวเหนือ) ต่อมาพระราชบุตรสาวของพระองค์คนหนึ่งได้เป็นมเหสี(ฮองเฮา) เมื่อจักรพรรดิโจวเสวียนตี้สวรรคต ทำให้จักรพรรดิโจวจิ้งตี้พระราชโอรสผู้เยาว์วัยได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เป่ยโจว พระองค์เห็นโอกาสจึงเข้ายึดราชบัลลังก์ และสถาปนาพระองค์เองเป็นจักรพรรดิสุยเหวินตี้ เมื่อ ค.ศ. 581 (พ.ศ. 1124) ขณะพระชนม์ 40 พรรษา
จักรพรรดิสุยเหวินตี้ ทรงสถาปนาหยางหย่ง พระราชโอรสองค์โตเป็นองค์รัชทายาท แต่เนื่องจากหยางหย่งลุ่มหลงในอำนาจ จึงปลดออกและสถาปนาหยางกว่างพระราชโอรสองค์รองเป็นองค์รัชทายาทแทน
สุยเหวินตี้ทรงเป็นจักรพรรดิที่ทรงพระปรีชาสามารถ และทรงคุณธรรม สวรรคตในปี ค.ศ. 600 (พ.ศ. 1143) ขณะพระชนม์ได้ 59 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 19 ปี หยางหว่างจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรรดิสุยหยางตี้
สุยเหวินตี้
ฮั่นเกาจู่
จักรพรรดิสุยหยาง
สมเด็จพระจักรพรรดิสุยหยาง (; ค.ศ. 569 – 11 เมษายน ค.ศ. 618) ชื่อตัวว่า หยาง กวั่ง (楊廣) ชื่อเดิมว่า หยาง ยิง (英) และชื่อรองว่า อาหมัว (阿摩) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์สุย (隋朝) ของจีนโบราณ และเป็นโอรสพระองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิสุยเหวิน (隋文帝)
หยาง กวั่ง เดิมชื่อ หยาง ยิง แต่หยาง เจียน (楊堅) ผู้เป็นบิดา ซึ่งต่อมาคือจักรพรรดิสุยเหวิน ให้เปลี่ยนชื่อเป็น หยาง กวั่ง ตามคำพยากรณ์ที่ได้รับ เมื่อหยาง เจียน ตั้งราชวงศ์สุยใน ค.ศ. 581 และขึ้นเป็นจักรพรรดิสุยเหวินแล้ว ก็ตั้งหยาง กวั่ง เป็นเจ้า ฐานันดรศักดิ์ว่า จิ้นหวัง (晋王) ครั้น ค.ศ. 588 จักรพรรดิสุยเหวินให้หยาง กวั่ง นำทหารห้ากองไปตีราชวงศ์เฉิน (陳朝) ทางใต้เป็นผลสำเร็จ ทำให้หยาง กวั่ง เป็นที่ชื่นชมไปทั่ว ภายหลัง หยาง กวั่ง ทำเล่ห์กลใส่หยาง หย่ง (楊勇) ผู้เป็นพี่ชาย จนตนเองได้เป็นรัชทายาทใน ค.ศ. 600 ครั้นจักรพรรดิสุยเหวินสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 604 เกิดร่ำลือกันว่า การสิ้นพระชนม์เป็นฝีมือของหยาง กวั่ง แต่ไร้หลักฐานยืนยัน กระนั้น หยาง กวั่ง ในฐานะรัชทายาท ก็ได้สืบราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิสุยเหวินผู้เป็นบิดา
หยาง กวั่ง ครองราชย์ช่วง ค.ศ. 604–618 ระหว่างนั้น เขาจัดทำโครงการใหญ่หลายอย่าง ที่ลือชื่อที่สุดเห็นจะเป็นการขุดเจาะคลองสัญจรหลวง (大运河) รวมถึงการบูรณะกำแพงยาว (長城) ที่ทำให้แรงงานล้มตายราว 6 ล้านคน นอกจากนี้ เขายังจัดทัพไปโจมตีบ้านอื่นเมืองอื่นอย่างต่อเนื่อง หนึ่งในนั้น คือ การโจมตีอาณาจักรจามปาซึ่งปัจจุบันอยู่ในเวียดนามตอนกลางและตอนใต้ ทำให้ทแกล้วทหารราชวงศ์สุยหลายพันนายล้มตายลงเพราะมาลาเรีย อนึ่ง เขายังส่งทัพไปตีอาณาจักรโคกูรยอในเกาหลี ซึ่งพ่ายแพ้ยับเยิน ทั้งทำให้ท้องพระคลังแห้งเหือด เดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า ชาวประชาลุกขึ้นต่อต้านราชวงศ์ ที่สุดแล้ว ขุนพลยฺหวี่เหวิน ฮฺว่าจี๋ (宇文化及) ยึดอำนาจสำเร็จ แล้วจับหยาง กวั่ง รัดคอตายในนครเจียงตู (江都) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในหยางโจว (扬州) มณฑลเจียงซู (江苏)
แม้หยาง กวั่ง จะสร้างผลงานไว้มากมาย แต่นักประวัติศาสตร์แต่เดิมมามักถือว่า เขาเป็นหนึ่งในทรราชที่เลวร้ายที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์ และเป็นเหตุผลที่ราชวงศ์สุยครองอำนาจได้ไม่นาน โดยมองว่า การปราชัยในศึกที่เกาหลี การบังคับเกณฑ์คนไปเป็นทหาร การขึ้นภาษีเพื่อนำเงินมาใช้ในสงคราม และความวุ่นวายในบ้านเมืองอันเป็นผลมาจากภาษีที่สูงลิ่วนั้น ทำให้สุดท้ายแล้วราชวงศ์อยู่ไม่ได้
สุยหยางตี้
วัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว
วัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว เป็นวัดในจังหวัดเชียงราย ตั้งอยู่บนดอยแห่งหนึ่งบริเวณเส้นทางไปดงมะดะ บนยอดดอยเป็นจุดชมวิวทิวทัศน์รอบ ๆ ตัวเมืองของจังหวัดเชียงราย ซึ่งสวยงามและกลางวันและกลางคืน เป็นวัดที่เก่าแก่ ถูกสร้างขึ้นในสมัยพุทธกาลราว 1,000 กว่าปี มีตำนานเก่าแก่เรื่อง แมงสี่หูห้าตา และ ควายเผือกแก้วเขาแสง ในเจดีย์ได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ อันเป็นข้อมือนิ้วก้อยข้างซ้ายของพระพุทธเจ้าและเขาของควายเผือกแก้วเขาแสงอีกด้วย
วัดพระธาตุดอยเขาควายยังเป็นที่รู้จักจากตำนานเกี่ยวกับแมงสี่หูห้าตา สัตว์ประหลาดในตำนาน
วัดดอยเขาควาย
วัดดอยเขาควายแก้ว
คาซูโกะ ทากัตสึกาซะ
คาซูโกะ ทากัตสึกาซะ (; ประสูติ 30 กันยายน พ.ศ. 2472) พระนามเดิม เจ้าหญิงคาซูโกะ ทากะโนะมิยะ  เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุง และเป็นพระเชษฐภคินีของจักรพรรดิอากิฮิโตะ พระองค์ลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อเสกสมรสกับโทชิมิจิ ทากัตสึกาซะ เมื่อ พ.ศ. 2493
คาซูโกะ มีพระยศเดิมว่าเจ้าหญิงคาซูโกะ ประสูติเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2472 ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น ทากะโนะมิยะ  เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุง โดยเจ้าหญิงพระองค์น้อยนี้ถูกแยกจากพระชนกชนนี และได้รับการดูแลโดยนางในราชสำนักตามโบราณราชประเพณี ณ พระตำหนักในเขตมารูโนอูจิในโตเกียว พระองค์สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกากูชูอิงในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2491 และใช้เวลาหนึ่งปีเพื่อทรงศึกษาทักษะการเป็นเจ้าสาวกับซาบูโร ฮยากูตาเกะ อดีตเจ้าหน้าที่ในพระราชวัง
เจ้าหญิงคาซูโกะเสกสมรสเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 กับโทชิมิจิ ทากัตสึกาซะ  บุตรชายคนโตของโนบูซูเกะ ทากัตสึกาซะ  อดีตขุนนางและกูจิประจำศาลเจ้าเมจิ ถือเป็นการเสกสมรสระหว่างเจ้านายฝ่ายในกับชายสามัญชนครั้งแรก และเจ้าหญิงคาซูโกะต้องลาออกจากฐานันดรศักดิ์จากพระราชวงศ์ตามกฎมนเทียรบาลหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งนี้ตระกูลทากัตสึกาซะของพระสวามีเป็นขุนนางประจำราชสำนักมาแต่โบราณหรือคูเงะ  และคนในตระกูลเคยดำรงตำแหน่งเป็นคาโซกุมาก่อน จึงถือเป็นตระกูลที่เจ้านายฝ่ายในสามารถเสกสมรสเกี่ยวดองได้ โนบูซูเกะ ทากัตสึกาซะเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งของจักรพรรดินีเทเม เพราะฮิโรมิจิ ทากัตสึกาซะ  ปู่ของเจ้าบ่าว เป็นพี่น้องกับมิจิตากะ คูโจ  ทวดของเจ้าสาว แต่ทั้งสองไม่มีบุตรด้วยกัน จึงรับนาโอตาเกะ มัตสึไดระ ซึ่งเป็นญาติของทั้งคู่มาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม
โทชิมิจิ ทากัตสึกาซะ พระภัสดาถูกพบว่าเสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2509 ด้วยพิษจากคาร์บอนมอนนอกไซด์ภายในห้องชุดของมิจิโกะ มาเอดะ อนุภรรยาซึ่งเป็นพนักงานต้อนรับหญิงในไนท์คลับย่านกินซะ คาดว่าเป็นการฆ่าตัวตาย เจ็ดเดือนหลังการเสียชีวิตของพระสวามี มีผู้บุกรุกบ้านของคาซูโกะกลางดึกและทำร้ายพระองค์ด้วยมีดจนมีพระอาการบาดเจ็บที่พระหัตถ์ทั้งสอง และต้องเข้ารับถวายการรักษาที่โรงพยาบาลเป็นระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ จักรพรรดิโชวะตกพระทัยมาก จึงมีพระราชกระแสรับสั่งให้คาซูโกะย้ายมาประทับภายในหมู่พระตำหนักอากาซากะ ในเขตอากาซากะ โตเกียว หลังจากนั้นคาซูโกะจึงทำหน้าที่เป็นหัวหน้านักบวชหญิงประจำศาลเจ้าใหญ่อิเซะ ช่วง พ.ศ. 2517–2531 สืบต่อจากฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ พระปิตุจฉา
คาซูโกะ อดีตเจ้าหญิงพระราชธิดายังคงประทับในหมู่พระตำหนักอากาซากะจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ด้วยพระหทัยพิการ เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 สิริพระชันษา 59 ปี
ซ่งฮุ่ยจง
เจ้าหญิงทากะ
คาซุโกะ ทาคะสึคะสะ
ทากาโกะ ชิมาซุ
ทากาโกะ ชิมาซุ (, ประสูติ: 2 มีนาคม พ.ศ. 2482) หรือพระนามเดิม เจ้าหญิงทากาโกะ ซูงาโนมิยะ  เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุง และเป็นพระขนิษฐาในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ พระองค์ได้ลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อเสกสมรสกับฮิซานางะ ชิมาซุ
ทากาโกะ ชิมาซุ ประสูติเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2482 ณ พระราชวังหลวงโตเกียว เดิมเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ญี่ปุ่น เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุง พระองค์มีพระยศเดิมว่า เจ้าหญิงทากาโกะ ซูงาโนมิยะ  พระองค์ได้รับการเลี้ยงดูจากนางพระกำนัลเช่นเดียวกับพระเชษฐภคินีที่แขวงมารูโนะอูจิ กรุงโตเกียว และสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนขุนนางกะกุชูอิง
พระองค์เสกสมรสกับฮิซานางะ ชิมาซุ บุตรชายของเคานต์ฮิซาโนริ ชิมาซุ โดยพระองค์ต้องลาออกจากฐานันดรศักดิ์ตามกฎมณเฑียรบาลของญี่ปุ่น ทั้งสองมีบุตรด้วยกันหนึ่งคนคือโยชิฮิซะ ชิมาซุ
เจ้าหญิงซุกะ
ทะกะโกะ ชิมะสุ
เจ้าหญิงทะกะโกะ ชิมะสุ
อดีตเจ้าหญิงทากะ
ออมนิเว็บ
ออมนิเว็บ (OmniWeb) เป็นเว็บเบราว์เซอร์ที่สร้างโดยกลุ่มออมนิ สำหรับระบบปฏิบัติการแมคโอเอสเท็น ของ แอปเปิล โดยใช้ตัววาดหน้าเว็บแบบ KHTML
บางจะเกร็ง (รายการโทรทัศน์)
บางจะเกร็ง เป็นรายการโทรทัศน์แนวตลกผลิตโดย บริษัท ลักษ์ 666 จำกัด และ บริษัท อควา เทเลวิชั่น จำกัด โดยออกอากาศทุกวันจันทร์ เวลา 22.25 น. ถึง 23.20 น. ทางสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2552 และสิ้นสุดออกอากาศเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2552
สำหรับรายการบางจะเกร็งนั้นจะให้แขกรับเชิญมาเล่นละครโดย 3 นักแสดงคือ เปิ้ล หอย และ โก๊ะตี๋ โดยที่แขกรับเชิญเกร็งหัวเราะโดยไม่เห็นฟัน ถ้าหัวเราะเห็นฟันหรือปิดปากตอนหัวเราะ คนแคระที่แต่งชุดเป็นเม่นทั้ง 3 หรือ 2 คน (ในกรณีที่คนแต่งชุดเม่นมาแสดงในละครของแต่ละตอน) แต่ในรายการจะเรียกว่าเจ้ายักษ์แห่งบางจะเกร็ง จะทำหน้าที่ตีแขกรับเชิญโดยอาวุธในการตีคือท่อแอร์และค้อนพลาสติกแต่บางครั้งจะตีผู้แสดงเองตามความสนุกของรายการ
ในวันที่ 5 มกราคม 2552 (เทปแรก) ถึงวันที่ 19 มกราคม 2552 จะไม่มีคนแคระที่แต่งชุดเป็นเม่น แต่จะแบ่งการวัดระดับความหัวเราะของแขกรับเชิญออกเป็น 5 ระดับ คือ ไม่ขำ (แขกรับเชิญไม่สามารถหัวเราะ) ขำน้อย (แขกรับเชิญหัวเราะโดยการแอบยิ้ม ไม่ให้กล้องเห็น และทำให้แขกรับเชิญเสียสมาธิในการเล่นละครเพียงเล็กน้อย ในระดับความตกใจเล็กๆ) ขำปานกลาง (แขกรับเชิญยิ้มและทำให้แขกรับเชิญเสียสมาธิในการเล่นละครในระดับน้อย) ขำมาก (แขกรับเชิญหัวเราะแต่สามารถสะกดอารมณ์หัวเราะได้และทำให้แขกรับเชิญเสียสมาธิในการเล่นละครในระดับปานกลาง) และ ขำที่สุด (แขกรับเชิญหลุดหัวเราะออกมา และไม่สามารถเล่นละครต่อไปได้)
หลังจากละครจบไปแล้วนั้น พิธีกรจะให้แขกรับเชิญเลือกคนที่ลงโทษมาโดยบอกว่าใครทำตลกน้อยที่สุดและเลือกคนที่ทำตลกได้น้อยที่สุดโดยก่อนจะถูกลงโทษนั้นแขกรับเชิญจะให้เลือกแผ่นป้ายทั้ง 5 แผ่นป้ายซึ่งจะมีบทลงโทษต่างๆโดยการลงโทษนั้นแขกรับเชิญจะเลือกการตัดสินว่าใครถูกลงโทษโดยเหลือแค่ 2 คน อย่างไรก็ตามตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2552 จะเป็นการตัดสินรูปแบบจับฉลากเช่นการเป่ายิ้งฉุบ, การหยิบไม้สั้น-ไม้ยาว และตั้งแต่วันที่ 4 พฤษภาคม 2552 จะเป็นการหมุนวงล้อซึ่งจะมีสองส่วนด้วยกันคือส่วนแรกรูปใบหน้าของผู้ที่ลงโทษทั้ง 2 และส่วนที่ 2 จะเป็นวงล้อสีเขียวและสีส้ม (ภายหลังถูกเปลี่ยนเป็นวงล้อรูปแบบการจับฉลากกินแบ่งและส่วนบนมีข้อความต่างๆ) ซึงจะมีข้อความที่อยู่ส่วนบนนั้นจะมีอยู่ 3 กรณีด้วยกันคือ
ฟุจิวะระ ริวซุเกะ
ลักษ์ 666
บริษัท ลักษ์ มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด (ชื่อเดิม: บริษัท ลักษ์ 666 จำกัด) เป็นบริษัทผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ของไทย ก่อตั้งเมื่อในปี พ.ศ. 2540 โดยผู้ก่อตั้งคือ วิลลี่ แมคอินทอช เป็นผู้ควบคุมการผลิตทั้งหมด ร่วมด้วย คัทลียา แมคอินทอช และ เกียรติศักดิ์ อุดมนาค มีสำนักงานตั้งอยู่ที่ถนนศรีวรา (ทาวน์อินทาวน์) แขวงพลับพลา เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
บริษัท ลักษ์ มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2540 ในชื่อ บริษัท ลักษ์ 666 จำกัด โดยมี วิลลี่ และ คัทลียา แมคอินทอช เป็นผู้ก่อตั้ง ส่วน นาคร ศิลาชัย และ เกียรติศักดิ์ อุดมนาค เป็นหุ้นส่วนของบริษัทฯ และพนักงานจำนวน 100 คน ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 นาคร ศิลาชัย ได้ถอนหุ้นและลาออกจากบริษัทฯ เพื่อดูแลครอบครัวของตนและเปิดบริษัทส่วนตัวเพื่อผลิตรายการโทรทัศน์
บริษัทฯ เริ่มผลิตรายการโทรทัศน์ประเภทวาไรตี้โชว์ คือรายการสาระแนโชว์ ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นรายการแรกเมื่อปี พ.ศ. 2541 ต่อมาได้ขยายการผลิตรายการในหลากหลายรูปแบบ และหลายสถานี เพื่อนำเสนอออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3, สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5, สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์, สถานีโทรทัศน์ไอทีวี, สถานีโทรทัศน์เวิร์คพอยท์ ทีวี, สถานีโทรทัศน์จีเอ็มเอ็มแชนเนล, สถานีโทรทัศน์ไทยรัฐทีวี , สถานีโทรทัศน์ช่องวันและ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 มาโดยตลอดเป็นระยะเวลา 17 ปี เช่นเกมโชว์, ทอล์คโชว์, วาไรตี้โชว์ และรายการวันหยุดนักขัตฤกษ์ โดยบางรายการจะมีผู้ผลิตรายการรายอื่น เช่น กันตนา กรุ๊ป จันทร์ 25 ,ดี.ด็อกคิวเมนทารี่ และมีเดีย สตูดิโอ และมีบริษัทด้านสื่อต่างๆ ทั้ง สื่อสิ่งพิมพ์ วิทยุ ค่ายเพลง ภาพยนตร์ เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2557 บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น "บริษัท สาระแน แปซิฟิค จำกัด" เพื่อจะผลิตรายการโทรทัศน์ให้แก่ช่องทีวีดิจิทัล แต่สุดท้ายในปี พ.ศ. 2560 บริษัทก็กลับมาใช้ชื่อบริษัทเดิม ภายหลังใช้ชื่อบริษัทใหม่ว่า บริษัท ลักษ์ มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด เพื่อจะผลิตรายการโทรทัศน์ให้แก่ช่องทีวีดิจิทัล และผลิตภาพยนตร์ทุกแนว
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 บริษัทได้ทำสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมในนาม "สาระแน แชนแนล" ซึ่งได้ยุติการออกอากาศในปี พ.ศ. 2557 เปลี่ยนมาเป็นผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ป้อนสถานีโทรทัศน์เช่นเดิม และมีบริษัท ลักษ์ พับลิชชิ่ง จำกัด เป็นบริษัทผลิตสื่อสิ่งพิมพ์
ปัจจุบัน บริษัทได้ทำช่องทางยูทูบชื่อ "Saranair Channel" (ชื่อเดียวกันกับช่องโทรทัศน์ทางดาวเทียม) เพื่อทำรายการในรูปแบบวิดีโอบล็อก
ลักษ์ มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ได้ผลิตรายการต่างๆ เป็นจำนวนกว่า 20 รายการ ทั้งเกมโชว์ วาไรตี้โชว์ รายการวันหยุดนักขัตฤกษ์ เพื่อนำเสนอออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3, สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5, สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์, สถานีโทรทัศน์ไอทีวี, สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี, สถานีโทรทัศน์เวิร์คพอยท์ ทีวี, สถานีโทรทัศน์จีเอ็มเอ็มแชนเนล, สถานีโทรทัศน์ช่องวัน และสถานีโทรทัศน์ไทยรัฐทีวี, สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7, ไลน์ทีวี ปัจจุบันสาระแน แปซิฟิคมีรายการโทรทัศน์ที่กำลังออกอากาศอยู่เป็นจำนวน 4 รายการ เป็นรายการประเภทเกมโชว์ วาไรตี้โชว์ และวาไรตี้คอเมดี้โชว์ ออกอากาศทางช่อง 9MCOT HD ช่องไทยรัฐทีวี HD ช่อง 8 และช่อง7 HD (รายการที่กำลังออกอากาศอยู่ เน้น ตัวหนา)
ดำเนินธุรกิจผลิตภาพยนตร์ โดยที่ผ่านมาบริษัทได้ร่วมลงทุนผลิตภาพยนตร์ต่าง ๆ
ดำเนินธุรกิจผลิตรายการโทรทัศน์สำหรับเด็กและเยาวชน
ดำเนินธุรกิจผลิตละครโทรทัศน์ และรายการโทรทัศน์สำหรับบุคลากรวัยรุ่นโดยเฉพาะ
ฟุจิวะระ ไทอิจิ
เจ้าชายคุโจ มาสะฮิโตะ
เจ้าชายคุโจ มิชิทะกะ
เจ้าชายคุโจ โทะชิฮิโตะ
แคทรียา แมคอินทอช
แกรนด์เทฟต์ออโต IV
แกรนด์เทฟต์ออโต IV  เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็กชันผจญภัยแบบอิสระ พัฒนาโดยบริษัทร็อกสตาร์นอร์ธ เป็นวิดีโอเกมตัวที่ 9 ของเกมซีรีส์แกรนด์เทฟต์ออโต และเป็นเกมตัวแรกในยุคที่ 4 ของเกมซีรีส์นี้ "แกรนด์เทฟต์ออโต IV" เป็นวิดีโอเกมที่พัฒนาต่อจาก ' และจะพัฒนาต่อด้วย ' "แกรนด์เทฟต์ออโต IV" วางจำหน่ายบนเครื่องเล่นเพลย์สเตชัน 3 และเอกซ์บอกซ์ 360 ในเขตโอเชียเนีย ยุโรป และอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 29 เมษายน 2008 และในญี่ปุ่นวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2008 สำหรับเวอร์ชันของระบบปฏิบัติการวินโดวส์ได้วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2008 และยุโรปวันที่ 3 ธันวาคม ปีเดียวกัน เกมเวอร์ชันเอพิโสดแพ็ค 2 เกมได้พัฒนาขึ้นในเอกซ์บอกซ์ 360 เกมตัวแรกใช้ชื่อว่า "The Lost and Damned" วางจำหน่ายในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009