pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นอกจากนี้เจนนิเฟอร์ คิ้ม ยังมีผลงานอื่น ๆ อีกมากมาย ทั้งคอนเสิร์ต ผลงานเพลงต่าง ๆ รวมถึงเพลงประกอบละคร ซึ่งมีเพลงสร้างชื่ออย่างเพลง ไม่ยอมหมดหวัง อีกทั้งเธอยังเป็นนักเขียน นักพากย์โฆษณา นักแสดง พิธีกร รวมถึงการเป็นหนึ่งในโค้ชรายการ The Voice Thailand ประเทศไทย และในปัจจุบันเธอยังทำรายการทาง YouTube อีกมากมาย อาทิ รายการแม่ยั่วเมือง, เหงื่อตกกีบ ทางช่อง Youtube: Jennifer Kim Official และรายการเจ๊คิ้มกินรอบวง ทางช่อง Youtube: Scenario &amp; Rachadalai อีกด้วย
สังกัดค่าย: สโตน เอนเตอร์เทนเม้นท์
สังกัดค่าย: fatboyzstaff
พรพรรณ ชุนหชัย
โต๋ ศักดิ์สิทธิ์
หมู่เกาะญี่ปุ่น
หมู่เกาะญี่ปุ่น  ตั้งอยู่ตะวันออกสุดของแผ่นเปลือกโลกยูเรเชีย ถัดจากคาบสมุทรเกาหลี และตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิก เกิดจากการชนกันระหว่างแผ่นเปลือกโลก 4 แผ่น ได้แก่ แผ่นเปลือกโลกแปซิฟิก ยูเรเชีย ฟิลิปปินส์ และอเมริกาเหนือ เมื่อกว่า 25 ล้านปีก่อน เป็นที่ตั้งของประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบัน ด้วยจำนวนเกาะกว่า 7,000 เกาะ โดยมีเกาะหลัก ๆ ได้แก่ เกาะฮกไกโด เกาะฮนชู เกาะชิโกะกุ และเกาะคีวชู
ซึ่งสภาพอากาศของเกาะญี่ปุ่นในตอนบน จะมีสภาพอากาศแบบป่าสนกึ่งขั้วโลก มีหิมะตกหนาทับถมกันหลายนิ้วในช่วงฤดูหนาว แต่ทว่าในตอนใต้ เช่น เกาะอิริโอะโมะเตะ มีสภาพอากาศที่อบอุ่นกว่าคล้ายป่าฝนเขตร้อน มีป่าโกงกาง ขณะที่ตอนกลางของเกาะฮนชูก็มีป่าแบบป่าดิบ อันเป็นผืนป่าดิบแห่งเดียวของโลกที่ตั้งอยู่ ณ เส้นรุ้งที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ 36 องศาเหนือ ในขณะที่พื้นที่ ๆ อื่น ๆ ของโลกที่ตั้งอยู่ ณ เส้นรุ้งพิกัดเดียวกันกลับไม่มี ทั้งนี้เป็นผลมาจากสภาพอากาศที่เกิดจากกระแสน้ำอุ่น 2 กระแสหลักรอบเกาะญี่ปุ่น คือ กระแสน้ำอุ่นกุโรชิโว และกระแสน้ำโอยาชิโว
อีวา กรีน
เอวา กาแอล เกรน (; ; เกิดวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวฝรั่งเศส เธอได้เริ่มแสดงละครเวทีก่อนที่จะทำการเปิดตัวในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ชุด "The Dreamers" (ค.ศ. 2003) ซึ่งเน้นการทะเลาะวิวาทมากกว่าหลายฉากเปลือยของเธอ เธอประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงมากขึ้นเมื่อเธอได้ร่วมบทในภาพยนตร์ชุด "มหาศึกกู้แผ่นดิน" (ค.ศ. 2005) และภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ ชุด "พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก" ที่ทำให้ได้เธอรับรางวัลรางวัลบาฟต้าในเวลาต่อมา
ตั้งแต่ ค.ศ. 2006 กรีนได้แสดงในภาพยนตร์อิสระหลายเรื่อง รวมถึง "Womb"
อีวา กรีน เกิดที่กรุงปารีส เธอเป็นลูกสาวของนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศสที่ชื่อ มาเลน โจแบ กับทันตแพทย์ชาวสวีเดนชื่อ วอลเตอร์ เกรน แม่ของเธอเป็นชาวฝรั่งเศสที่เกิดในแอลจีเรีย โดยแม่ของเธอมีเชื้อสายยิว กรีนเติบโตโดยไม่นับถือศาสนา เธอกล่าวว่า "ฉันรู้สึกเสมือนเป็นพลเมืองของโลก ชีวิตและละครนี้ไม่มีขอบเขตขวางกั้น" กรีนเป็นพี่ที่เกิดในช่วงสองนาทีก่อนหน้าน้องสาวฝาแฝดที่มีชื่อว่า จอย เธอเติบโตในเขต 17 ของกรุงปารีส ที่เธอได้เข้าเรียนในอเมริกันสคูลออฟปารีส กรีนได้อธิบายว่าครอบครัวของเธออยู่ในชนชั้น "กระฎุมพี" และได้กล่าวว่าน้องสาวของเธอต่างจากเธออย่างมาก กรีนมีผมสีบลอนด์เข้มแบบธรรมชาติ เธอได้ย้อมผมของเธอเป็นสีดำตั้งแต่อายุ 15 ปี นักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส-สวีเดนชื่อ มาริกา เกรน คือป้าของเธอ ส่วนดาราชื่อดังยุค 1980 ชื่อ เอซา ลังกินี เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ
ใน ค.ศ. 2005 กรีนได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "มหาศึกกู้แผ่นดิน" กำกับโดย ริดลีย์ สก็อตต์ คู่กับ ออร์แลนโด บลูม และได้รับคัดเลือกเป็นผู้หญิงของบอนด์ 007 ตอน "พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก" (ค.ศ. 2006) คู่กับ แดเนียล เคร็ก ซึ่งเธอรับบทเป็น เวสเปอร์ ลินด์ และเป็นผู้หักเหชีวิตของเจมส์ บอนด์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ เธอได้รับรางวัลบาฟต้า ในสาขานักแสดงหน้าใหม่
ค.ศ. 2007 เธอได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "อภินิหารเข็มทิศทองคำ" โดยมี นิโคล คิดแมน แสดงนำในเรื่องอีกด้วย
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 กรีนรับบทเป็น แองเจลีค บูคาร์ด ในภาพยนตร์ดัดแปลงของ ทิม เบอร์ตัน เรื่อง "ดาร์ค ชาโดว์ส แวมไพร์มึนยุค" (ค.ศ. 2012)
นอกเหนือจากอาชีพการแสดงของเธอ กรีนได้ทำหน้าที่เป็นนางแบบให้แก่ไบรล์, เอ็มโพริโอ อาร์มานี, แลนโคม, ไฮเนเก้น และน้ำหอม "มิดไนท์พอยซัน" ของคริสเตียน ดิออร์ ในสื่อที่กำกับโดย หว่อง คาไว
กรีนพิจารณาว่าตนเองเป็นพวกเนิร์ด เธอเป็นคนที่ไม่เชื่อในพระเจ้า และให้การสนับสนุนต่อองค์การยูนิเซฟ
ร่องลึกบาดาลญี่ปุ่น
บันทึกน้ำตาหนึ่งลิตร (หนังสือ)
อิชิริตโตะรุโนะนะมิดะ (; โรมะจิ: Ichi Rittoru no Namida; แปล: น้ำตาหนึ่งลิตร; “บันทึกแห่งน้ำตา” ก็เรียก) เป็นบันทึกประจำวันของอายะ คิโต (; โรมะจิ: Aya Kitō) (19 กรกฎาคม 2505—23 เมษายน 2531) ว่าด้วยประสบการณ์การป่วยเป็นโรคสไปโนเซระเบลลาร์อาแท็กเซียของผู้เขียน โดยมารดาของอายะและแพทย์่ผู้รักษาร่วมเขียนในตอนสุดท้ายด้วยหลังจากอายะไม่สามารถเขียนหนังสือได้เองแล้ว บันทึกดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์หลังจากที่ผู้เขียนเสียชีวิตไปแล้ว ด้วยแรงบันดาลใจจากหนังสือดังกล่าวได้มีการนำเรื่องไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ในญี่ปุ่น ซึ่งต่อมาได้แพร่ภาพในหลายประเทศทั่วโลก หลักการออกอากาศดังกล่าวหนังสือจึงได้รับความสนใจอีกครั้งหนึ่งและได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ รวมทั้งภาษาไทยด้วย
อายะ คิโตป่วยเป็นสไปโนเซระเบลลาร์อาแท็กเซียเมื่ออายุได้สิบห้าปี โรคดังกล่าวกระทำให้บุคคลสูญเสียความสามารถในการควบคุมอวัยวะต่าง ๆ ของร่างกายตนเองโดยช้า ๆ แต่ความรู้สึกนึกคิดของบุคคลมิได้สูญเสียไปด้วย อายะทราบข่าวร้ายนี้หลังจากที่ตนเสียความสามารถดังกล่าวไปมากแล้ว อย่างไรก็ดี ปัจจุบันยังไม่มีหนทางเยียวยาโรค
แม้จะได้รับความช่วยเหลือจากครอบครัวโดยกรรมวิธีทางแพทย์ตลอดจนกรรมวิธีอื่น ๆ แต่ท้ายที่สุด อายะก็จำนนต่อโรคดังกล่าวและถึงแก่ความตายเมื่ออายุได้ยี่สิบห้าปี
ละครโทรทัศน์ของญี่ปุ่นชื่อ “อิชิริตโตะรุโนะนะมิดะ” ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ฟูจิใน พ.ศ. 2548 โดยสร้างขึ้นจากบันทึกดังกล่าวของอายะ ตัวละครหลักได้แก่ อายะ อิเกะอุชิ (Aya Ikeuchi) แสดงโดยเอริกะ ซะวะจิริ (Erika Sawajiri) ซึ่งเป็นเด็กหญิงที่ป่วยเป็นโรคสไปโนเซระเบลลาร์อาแท็กเซียและถึงแก่ความตายเช่นเดียวกับอายะ คิโต
โย่ง พิษณุโลก
น้ำตาหนึ่งลิตร
บันทึกแห่งน้ำตา
Ichi Rittoru no Namida
1 Rittoru no Namida
1 Litre of Tears
One Litre of Tears
ธงชาติหมู่เกาะโซโลมอน
ธงชาติหมู่เกาะโซโลมอน ประกาศใช้เมื่อ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1977 ซึ่งเป็นช่วงเวลา 8 เดือนก่อนที่หมู่เกาะโซโลมอนจะได้รับเอกราช เพื่อใช้แทนธงพื้นน้ำเงินบริติชที่ติดตราอาร์มของบริติชโซโลมอนไอแลนส์ ธงประกอบด้วยแถบสีเหลืองบางแบ่งพื้นที่ของธงตามแนวทแยงมุมจากมุมล่างด้านคันธงไปยังมุมบนด้านปลายธง สามเหลี่ยมครึ่งบนพื้นสีน้ำเงินและดาวห้าดวงสีขาว ขณะที่สามเหลี่ยมครึ่งล่างมีพื้นสีเขียว แม้ว่าจำนวนจังหวัดของหมู่เกาะโซโลมอนจะเพิ่มขึ้นมากกว่า 5 จังหวัดแรกเริ่ม จำนวนดวงดาวบนธงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
รัฐในอารักขาของสหราชอาณาจักร.
จักรวรรดิเยอรมนีและสหราชอาณาจักรตกลงในการแบ่งกลุ่มเกาะหมู่เกาะโซโลมอน ใน ค.ศ. 1886 โดยสหราชอาณาจักรได้อำนาจควบคุมส่วนใต้ พื้นที่ส่วนใต้นี้ต่อมาพัฒนาเป็นรัฐเอกราชหมู่เกาะโซโลมอน 7 ปีต่อมาใน ค.ศ. 1893 สหราชอาณาจักรประกาศให้พื้นที่นี้เป็นดินแดนในอารักขา ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เยอรมนียอมยกพื้นที่ส่วนเหนือให้อังกฤษ เพื่อแลกกับการที่อังกฤษยอมรับการอ้างสิทธิ์ของเยอรมนีเหนือเยอรมันซามัวและพื้นที่ในแอฟริกา ในช่วงเวลานี้ ธงยูเนียนแจ็กและธงพื้นแดงปลิวไสวอยู่ทั่วหมู่เกาะโซโลมอน รวมไปถึงธงพื้นน้ำเงินที่ติดตราอาร์มที่มีชื่อดินแดนในอารักขาและมงกุฎทิวดอร์อีกด้วย
มีการนำเสนอธงรูปแบบใหม่ของรัฐในอารักขาที่มีตราโล่พื้นสีแดงและเต่าทะเลสีดำ–ขาวใน ค.ศ. 1947 ในอีก 9 ปีต่อมามีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบธงอีกครั้ง เนื่องจากเต่าทะเลเป็นสัญลักษณ์ตัวแทนของจังหวัดกลางเท่านั้น ดังนั้นรูปแบบธง ค.ศ. 1956 จึงแบ่งพื้นที่โล่ออกเป็นสี่ส่วนประกอบด้วยรูปนกอินทรี รูปเต่า รูปนกโจรสลัดและสารพันอาวุธต่าง ๆ พร้อมทั้งมีตราสิงโตแห่งบริเตนอีกด้วย
ธงชาติใหม่สำหรับประเทศใหม่.
ช่วงก่อนที่จะได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1975 มีการประกวดการออกแบบธงสำหรับประเทศที่จะเกิดขึ้นในอนาคต รูปแบบหนึ่งที่มีการนำเสนอมีตราประจำชาติหมู่เกาะโซโลมอนเป็นองค์ประกอบ ขณะที่รูปแบบที่ชนะการประกวดมีพื้นสีน้ำเงินกับวงกลมสีเหลืองแวดล้อมด้วยโซ่และตรานกโจรสลัดสีดำ อย่างไรก็ตามต่อมามีการยกเลิกรูปแบบนี้ เนื่องจากนกเป็นสัญลักษณ์แทนเพียงแค่ 1 จังหวัด ไม่ได้แทนภาพรวมทั้งประเทศ แบบธงที่ชนะเลิศเป็นแบบที่สองมีองค์ประกอบเป็นพื้นสีแดง โดยมีโซ่วงรีสีดำอยู่ตรงกลาง จากคำอธิบายของผู้ออกแบบ ธงนี้เป็นสัญลักษณ์โดยนัยกล่าวถึงการลักพาตัวชาวเกาะไปใช้แรงงาน (blackbirding) และการหลั่งเลือดจากผลที่ว่านั้น หลังจากที่ได้ตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ มีการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางในชุมชนเกี่ยวกับแบบธงนี้ ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ใช้แบบธงนี้เช่นกัน
ท้ายที่สุด รูแปบบธงสุดท้ายนี้คิดค้นขึ้นโดยชาวนิวซีแลนด์ที่สอนที่โรงเรียนคิงจอร์จที่ 6 ซึ่งตั้งอยู่ส่วนตะวันออกของกรุงโฮนีอารา แม้ว่ารูปแบบธงที่จะได้รับเลือกควรเป็นรูปแบบธงที่ชาวหมู่เกาะโซโลมอนเป็นผู้ออกแบบ ทว่าธงรูปแบบนี้ได้รับการอนุมัติให้เป็นธงใหม่ของประเทศหมู่เกาะโซโลมอนในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1977 ซึ่งเป็นระยะเวลา 8 เดือนก่อนที่จะกลายเป็นรัฐในอารักขาดินแดนสุดท้ายที่ได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
เอกราชและหลังจากนั้น.
ธงยูเนียนแจ็กถูกเชิญลง พร้อมกับการเชิญธงชาติใหม่ขึ้นในพิธีวันเอกราชเมื่อ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 ที่กีโซ จังหวัดตะวันตก แม้พิธีการจะจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ แต่ก็ได้เกิดการโต้เถียงและการเผชิญหน้าระหว่างชาวบ้านจากจังหวัดตะวันตกและจังหวัดมาไลตา ความขัดแย้งนี้เกิดขึ้นเมื่อเหล่าผู้นำสภาตะวันตกไม่สามารถทำให้รัฐบาลสัญญาที่จะกระจายอำนาจให้กับจังหวัดมากขึ้น และบางคนมองว่าพิธีธงนี้เป็นการแสดงความเหนือกว่าของมาไลตาเหนือจังหวัดตะวันตก
ตั้งแต่ ค.ศ. 2012 ธงชาติหมู่เกาะโซโลมอนสามารถใช้เป็นธงแห่งความสะดวกสำหรับเรือวานิชต่างชาติที่อยู่ภายใต้กฎหมายของรัฐสภาของประเทศ รัฐบาลคาดหวังที่จะดึงดูดเงินรายได้ภาษีประจำปีคิดเป็นเงิน 500,000 ดอลลาร์สหรัฐ ขณะที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมก็อ้างว่าการทำเช่นนี้เป็นการเปิดโอกาสการทำงานให้ชาวเรือท้องถิ่น และเพิ่มโอกาสการได้รับเงินตราต่างชาติ
สีและสัญลักษณ์ของธงมีความหมายทั้งด้านวัฒนธรรม การเมืองและภูมิภาค สีน้ำเงินทำให้ระลึกถึงแหล่งน้ำ ซึ่งมีความสำคัญต่อประเทศเป็นอย่างมากในรูปแบบของแม่น้ำ ฝนและมหาสมุทรแปซิฟิก ส่วนสีเขียวหมายถึงแผ่นดิน รวมถึงต้นไม้และพืชผลที่เติบโตขึ้น ส่วนสีเหลือแทนแสงอาทิตย์และรังสีที่แยกพื้นดินกับพื้นน้ำ
ดาวห้าดวงเรียงตัวในรูปตัวอักษร X ในระยะแรกหมายถึงจังหวัดของประเทศในช่วงที่ได้รับเอกราช ถึงแม้ว่าปัจจุบันจะมีจังหวัดเพิ่มขึ้น แต่จำนวนดวงดาวยังคงเหมือนเดิม
หนึ่งในการนำเสนอรูปแบบอื่นของธงชาติออสเตรเลียเป็นธงที่มีสัญลักษณ์ของ"ขอบฟ้าใต้" ซึ่งได้รับการลงคะแนนเสียงในโพลอย่างไม่เป็นทางการมากกว่า 8,000 คน รูปแบบสีน้ำเงิน ทองและเขียว รวมไปถึงรูปดาวกางเขนใต้ มีลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติหมู่เกาะโซโลมอน
ธงประเภทอื่น.
ธงพลเรือน (สำหรับเรือพาณิชย์) และธงรัฐ (สำหรับเรือที่ได้ใช้ทางการทหารของรัฐ) เป็นธงแดงและน้ำเงินตามลำดับ โดยมีธงชาติอยู่ตรงมุมธง ธงนาวี (สำหรับเรือตำรวจ) มีพื้นฐานจากธงขาวของอังกฤษ กางเขนสีแดงบนพื้นสีขาวและมีธงชาติอยู่ที่มุมธง
ไทบีเรี่ยม
ธงชาติซามัว
ธงชาติซามัว มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นสีแดง ที่มุมบนด้านคันธงมีสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีน้ำเงินขนาดเล็ก ภายในรูปดังกล่าวมีดาวห้าแฉกสีขาวดวงใหญ่ 4 ดวง ดวงเล็ก 1 ดวง เรียงกันเป็นกลุ่มดาวกางเขนใต้ เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 พื้นสีแดงหมายถึงความกล้าหาญ สีน้ำเงินหมายถึงเสรีภาพ สีขาวหมายถึงความบริสุทธิ์
เดิมดินแดนส่วนนี้ตกเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิเยอรมนี ต่อมาถูกกองทัพนิวซีแลนด์เข้ายึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2457 หลังสิ้นสงคราม ซามัวก็ตกเป็นรัฐในอาณัติของนิวซีแลนด์อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2462 และได้รับการรับรองจากสันนิบาตชาติเมื่อในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2463 นับแต่นั้นมาจนถึงปี พ.ศ. 2540 ดินแดนนี้เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อซามัวตะวันตก
(ซามัวส่วนที่เหลือตกเป็นของสหรัฐอเมริกา เรียกว่า อเมริกันซามัว) ตราแผ่นดินของซามัวนับตั้งแต่ตกเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรผ่านทางนิวซีแลนด์นั้น เป็นรูปต้นปาล์ม 3 ต้นอยู่ในวงกลม ตราดังกล่าวนี้ใช้ประกอบเข้ากับธงเรือของสหราชอาณาจักร (ธงเรือพลเรือนใช้สีแดง ธงเรือราชการใช้สีน้ำเงิน) สำหรับใช้เป็นธงประจำดินแดน จนถึงปี พ.ศ. 2492 อนึ่ง ซามัวได้รับเอกราชจากนิวซีแลนด์ในปี พ.ศ. 2505
ธงชาติซามัว มีลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติพม่า และ ธงชาติไต้หวัน เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในภาพธงที่ย่อลงจนมีขนาดเล็กมาก
บันทึกน้ำตาหนึ่งลิตร
บันทึกน้ำตาหนึ่งลิตร (ญี่ปุ่น: 1リットルの涙; โรมะจิ: Ichi Rittoru no Namida, อิชิ ริตโตะรุ โนะ นะมิดะ; แปล: น้ำตาหนึ่งลิตร) เป็นละครโทรทัศน์สัญชาติญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นด้วยแรงบันดาลใจจากบันทึกประจำวันชื่อ อิชิริตโตะรุโนะนะมิดะ ของอายะ คิโต (ญี่ปุ่น: 木藤亜也; โรมะจิ: Aya Kitō) (19 กรกฎาคม 2505—23 เมษายน 2531) ผู้ป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้อเสียการประสานงานจากสมองน้อยและไขสันหลังและต้องเผชิญชีวิตกระทั่งตายก่อนวัยอันควร
ละครเรื่องนี้สร้างขึ้นจากชีวิตจริงของเด็กสาวชาวญี่ปุ่นวัยสิบห้าปีชื่ออายะ คิโต ซึ่งป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้อเสียการประสานงานจากสมองน้อยและไขสันหลัง ซึ่งเป็นโรคที่ไร้หนทางเยียวยา กระทั่งตายเมื่อวัยยี่สิบห้า บทละครอ้างอิงบันทึกประจำวันที่อายะเขียนขึ้นกระทั่งไม่สามารถจับปากกาอีกต่อไปได้
ละครเริ่มต้นจากสมัยที่อายะกำลังจะสอบเข้าโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง เธอนั่งหลับบนรถจนเลยโรงเรียนไปเกือบจะเข้าสอบไม่ทัน อายะต้องวิ่งสุดชีวิตเพื่อไปเข้าสอบให้ทันและระหว่างนั้นได้ไปพบกับฮะรุโตะ (Haruto Aso) ซึ่งกำลังคิดจะไม่เข้าสอบอยู่พอดี แต่ด้วยความสงสารอายะจึงต้องถีบจักรยานไปส่งเธอที่สนามสอบท่ามกลางฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ผลปรากฏว่าในที่สุดทั้งสองคนจึงได้เข้าสอบและผ่านเข้าไปเรียนในชั้นเรียนเดียวกัน เนื่องจากทั้งสองเป็นนักเรียนหญิงและนักเรียนชายที่เป็นชื่อแรกของห้องเรียน ทั้งสองจึงถูกคุณครูเลือกให้เป็นตัวแทนของชั้นเรียนในการประสานงานกิจกรรมของห้อง
ความผิดปกติค่อยๆ เกิดขึ้นกับอายะทีละเล็กทีละน้อยมีแต่มารดาของอายะซึ่งมีอาชีพในการให้คำปรึกษาสุขภาพเท่านั้นที่สังเกตรับรู้ได้ แม่ของอายะเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบและเอาใจใส่ครอบครัว เธอพบว่าหลายครั้งที่อายะล้มนั้นจะไม่เอามือยันพื้นเหมือนคนทั่วไป ตลอดจนการหยิบจับสิ่งของก็ไม่ถนัดนัก เคยคีบอาหารหล่นอยู่บ่อยๆ และรินเหล้าหกใส่คุณพ่อในวันสำคัญ จนกระทั่งวันหนึ่งอายะล้มลงอย่างแรงขณะวิ่งไปโรงเรียนยามเช้า คางแตกเพราะกระแทกถนน มารดาของอายะจึงรุดพาตัวไปโรงพยาบาลและถือโอกาสนี้ในการตรวจหาสาเหตุที่เกิดขึ้น
งานชิ้นแรกที่อายะและฮารุโตะได้รับมอบหมายนั้นก็คือการประกวดร้องเพลงประสานเสียง ฮารุโตะแรกเริ่มนั้นมีท่าทีเย็นชาและไม่สุงสิงกับผู้คนจึงไม่ร่วมมือกับอายะเท่าที่ควร อายะต้องรับบทผู้อำนวยเพลงถือไม้บาตองกำกับการร้องประสานเสียงของชั้นเรียน ระหว่างที่การฝึกซ้อมดำเนินไป อายะก็ต้องเข้ารับการตรวจที่โรงพยาบาลประกอบกันไป บางครั้งในการฝึกซ้อมอาการของโรคได้กำเริบขึ้นมาจนผิดสังเกตจนอายะพลั้งทำโน้ตเพลงหล่นกระจัดกระจายทั่วพื้นห้อง แต่ก็ไม่มีใครทราบว่าเกิดอะไรขึ้น วันสุดท้ายก่อนการแสดงนั้นพ่อแม่ของอายะไปที่โรงพยาบาลและรับทราบแล้วว่าอายะป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้อเสียการประสานงานจากสมองน้อยและไขสันหลังซึ่งเป็นโรคที่ไม่อาจรักษาให้หายได้ แต่อายะยังไม่รู้ความจริงดังกล่าวนี้และยังขึ้นอำนวยเพลงอย่างเต็มภาคภูมิอย่างคนปกติเป็นครั้งสุดท้าย
หลังจากนั้นเมื่อเธอทราบความจริงเกี่ยวกับโรคร้ายและอาการของโรคได้ปรากฏเด่นชัดขึ้น ความรักครั้งแรกกับรุ่นพี่ ยุจิ คะวะโมะโตะ (Yuji Kawamoto) ในโรงเรียนก็ค่อยๆ สิ้นสุดลง เพราะรุ่นพี่หลีกเลี่ยงที่จะคบกับเธอที่ต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นประจำ ในทางตรงข้ามฮะรุโตะที่เคยเป็นคนเฉยเมยไม่ไม่ใส่ใจใครก็กลับมาเอาใจใส่เธอมากขึ้น ครั้งหนึ่งรุ่นพี่คนนี้ทอดทิ้งให้อายะต้องรอท่ามกลางสายฝนที่สวนสัตว์แต่ฮะรุโตะก็รู้ว่ารุ่นพี่จะไม่มาจึงได้ไปพาอายะกลับโรงพยาบาล จากนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองก็แนบแน่นขึ้นเป็นลำดับ
อายะได้เรียนรู้ว่าฮะรุโตะไม่ใช้คนเย็นชาอย่างไม่มีเหตุผล แต่เป็นเพราะพี่ชายของเขาได้เสียชีวิตไปอย่างกะทันหันทำให้เขาหมดอาลัยตายอยากกับชีวิตและเคยคุยกับอายะว่ามนุษย์นี่เห็นแก่ตัวที่อยากจะมีชีวิตอยู่ไปไม่รู้จักจบสิ้นในขณะที่พืชและสัตว์ดูเหมือนจะมีช่วงชีวิตของมัน ครั้งหนึ่งอายะถึงกับถามฮะรุโตะว่าชีวิตใครจะเป็นจะตายมันไม่สำคัญกับเขาเลยหรือ ฮะรุโตะในตอนนั้นก็ตอบว่าไม่ แต่ต่อมาฮะรุโตะจึงได้เรียนรู้ความหมายของการดำรงอยู่นี้จากอายะและตั้งใจเล่าเรียนเพื่อเป็นแพทย์ในอนาคต นับแต่ได้มาพบกับอายะ ฮะรุโตะได้เปลี่ยนแปลงตนเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตั้งใจค้นคว้าตำราการแพทย์เจริญรอยตามบิดาที่เป็นอาจารย์แพทย์ประจำมหาวิทยาลัยโจนัน
แม้ว่าอาการของอายะจะยิ่งทรุดลงแต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่งอายะก็ไม่สามารถอยู่ที่โรงเรียนของคนปกติได้อีกต่อไปเธอต้องตัดสินใจย้ายไปเรียนที่โรงเรียนของผู้ทุพพลภาพ การตัดสินใจที่จะต้องจากโรงเรียนเดิมของเธอไปยังโรงเรียนแห่งใหม่นี้เธอกล่าวว่า "ต้องเสียน้ำตาถึงหนึ่งลิตร ถึงจะตัดสินใจได้"
การป่วยของอายะส่งผลกระทบต่อคนรอบข้างทุกคน และสะท้อนให้เห็นถึงความรักความเอาใจใส่ที่ครอบครัวมีให้กับเธอ ครั้งถึงแม่ของอายะถึงกับกล่าวว่า "แม่ขอโทษที่เป็นโรคนี้แทนหนูไม่ได้" และน้องสาวของเธอที่เคยอิจฉาริษยาอายะมาโดยตลอดก็กลับตัวกลับใจตั้งใจเรียนเพื่อสอบเข้าโรงเรียนเดียวกับอายะให้ได้ เพื่อสานฝันที่อายะไม่อาจเดินทางไปจนสุดทาง น้องชายคนเดียวของอายะก็ต้องกล้าหาญที่จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกดูแคลนพี่สาวตัวเองและภูมิใจในพี่อายะที่แม้จะป่วยพิกลพิการแต่ก็ฝึกสอนเขาเล่นฟุตบอลจนได้รับคัดเลือกให้ไปเล่นยิงประตูได้
ฮารุโตะเป็นคนรักธรรมชาติและชอบเลี้ยงสัตว์ อายะชอบให้เขาเล่าเรื่องสัตว์ต่างๆ ให้ฟังอยู่เสมอ จนวันหนึ่งอารุโตะพาอายะไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ อายะชอบปลาโลมานั้นสื่อสารกันได้ระยะใกล้โดยมิต้องใช้สุ้มเสียง ฮะรุโตะจึงซื้อที่ห้อยโทรศัพท์มือถือรูปปลาโลมาให้เป็นของขวัญ อายะและฮะรุโตะจึงมีที่ห้อยโทรศัพท์รูปปลาโลมานี้เป็นเครื่องสื่อใจถึงกัน
เวลาที่ล่วงเลยไปค่อยๆ นำเอาความสามารถที่อายะเคยมีไปทีละน้อย จากที่เคยเดินได้ทั้งในโลกแห่งความเป็นจริงและโลกแห่งความฝัน ก็กลายเป็นต้องอยู่ในรถเข็นและในที่สุดแม้กระทั่งในความฝันอายะก็เห็นตัวเองต้องนั่งอยู่ในรถเข็นเช่นกัน ด้วยโรคที่รุมเร้าทำให้เธอพูดได้ไม่ชัดเจนและไม่จบประโยค แต่คนที่ตั้งใจฟังอย่างฮะรุโตะก็เข้าใจเธอได้เสมอ เธอให้กำลังใจตัวเองว่าจะไม่พูดถึงสิ่งที่เคยทำได้ แต่จะพูดถึงที่ทำได้ในวันนี้ จนกระทั่งในปั้นปลายชีวิตของเธอ อายะสื่อสารกับคนรอบข้างโดยการใช้นิ้วที่สั้นไหวชี้ตัวอักษรบนกระดานตัวอักษร แต่เธอก็ไม่เคยย่อท้อที่จะทำในสิ่งที่เธอยังทำได้อยู่
ด้วยเหตุที่ทราบว่าคงไม่อาจใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไป ไม่มีอนาคตและไม่อาจแต่งงานได้ วันหนึ่งหลังจากที่กลับจากงานแต่งงานของคุณครูโรงเรียนผู้ทุพพลภาพ อายะจึงคืนของขวัญที่ฮะรุโตะมอบให้ ตอนจบของเรื่อง อายะเสียชีวิตลงโดยสงบ เรื่องราวของเธอเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้ป่วยจำนวนมากมีกำลังใจในการต่อสู้ชีวิตต่อไป
ฟูจิทีวีได้ทำรายการตอนพิเศษเป็นเรื่องราวหลังจากที่อายะเสียชีวิตไปแล้ว น้องสาวของอายะได้เป็นพยาบาล ส่วนฮะรุโตะได้เป็นหมอที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยที่อายะเคยรักษาตัวอยู่ ฮารุโตะต้องพบกับคนไข้ที่เป็นเด็กสาวที่ดื้อดึงไม่ร่วมมือในการรักษา จนในที่สุดฮารุโตะต้องนำเธอขึ้นไปบนดาดฟ้าโรงพยาบาลและเล่าเรื่องราวของอายะให้ฟัง รายการตอนพิเศษนี้เป็นการเล่าเรื่องราวย้อนในตอนที่ผ่านๆ มาและแสดงให้เห็นว่าการต่อสู้ของอายะเป็นแบบอย่างให้กับคนอื่นๆ ได้อย่างไร
เพลงประกอบละครทั้งหมดประพันธ์ขึ้นโดยซุซุมุ อุเอะดะ (Susumu Ueda) รายชื่อเพลงอย่างเป็นทางการตามที่วางจำหน่ายเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2548 มีดังต่อไปนี้ตามลำดับ
บันทึกน้ำตา 1 ลิตร
เจ้าจอมประคอง ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมประคอง ในรัชกาลที่ 5 ต.จ. กำเนิดในสกุลอมาตยกุล เมื่อปี พ.ศ. 2408 เป็นธิดาคนที่ 5 ของพระยาธรรมสารนิติพิพิธภักดี ( ตาด อมาตยกุล ) อธิบดีศาลต่างประเทศ กับคุณหญิงอิ่ม ธรรมสารนิติ มีพี่น้องร่วมมารดา 6 ท่าน มีชื่อคล้องจองในวัยเยาว์อันไพเราะ ว่า " แสนถนอม-จอมถวิล-ปิ่นอนงค์-พงษ์ประวัติ-ถัดประคอง-รองจรูญ"
ท่านเหล่านี้ภายหลังมีชื่อและบรรดาศักดิ์ในภายหลังว่า
1.คุณหญิงถนอม เพชรพิไชย
2.พระยาอภัยรณฤทธิ์ ( ถวิล อมาตยกุล )
3.คุณหญิงอนงค์ อภิรักษ์ราชอุทยาน
4.หลวงพิเทศพิไสย ( ประวัติ อมาตยกุล )
5.เจ้าจอมประคอง ตจ.
6.คุณจรูญ อมาตยกุล
ตามประเพณีไทยในวงศ์สกุลใหญ่สมัยนั้น ถือกันว่า มีบุตรก็ให้ถวายตัวรับราชการฝ่ายหน้า มีธิดาให้ถวายตัวรับราชการฝ่ายใน ด้วยเหตุนี้ ธิดาของพระยาธรรมสารนิติ ที่มีชื่อว่า "ถัดประคอง" จึงถูกเตรียมนำเข้าถวายตัว ตั้งแต่อายุ 11 ปี เมื่อ พ.ศ. 2419 โดยพำนักอยู่กับท้าวทรงกันดาล (วรรณ อมาตยกุล) ผู้ว่าราชการพระคลังฝ่ายใน เพื่อฝึกระเบียบชาววัง จนอายุ 14 ปี ใน พ.ศ. 2422 จึงถวายตัวรับราชการฝ่ายใน เป็นเจ้าจอมรุ่นแรก ๆ ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
โดยที่พระยาธรรมสารนิติ ผู้บิดา จัดเจนในซอสามสาย และได้แนะนำตัวท่านเจ้าจอมประคอง ให้ฝึกเล่นมาก่อนจะถวายตัว รับกลเด็ดเม็ดพรายในการสีซอจากเจ้าคุณบิดาไว้มาก ดังนั้นเมื่อเข้าไปเป็นเจ้าจอม ท่านจึงเล่นซอสามสายได้เป็นเอก และได้เข้าร่วมอยู่ในวงมโหรีหลวง ร่วมกับเจ้าจอมมารดาชั้นผู้ใหญ่ คือ เจ้าจอมมารดาวาด ในรัชกาลที่ 5 และ เจ้าจอมมารดาเหม ในรัชกาลที่ 5 มีผู้เล่าว่าท่านเป็นผู้มีบุคลิกเป็นสง่างาม ตัวใหญ่ เวลานั่งสีซอจะตัวตรงอกผาย หน้าที่ของท่านนอกจากจะสีซอแล้ว ยังได้รับไว้วางพระราชหฤทัย ให้เป็นผู้อบร่ำผ้าเช็ดพระพักตร์ ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวด้วย
เจ้าจอมประคอง ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตติยจุลจอมเกล้า ณ ท้องพระโรงกลาง พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2439 กับหีบหมากทองคำเป็นเกียรติยศ และได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 7 ชั่ง
ในด้านการครองชีพในพระบรมมหาราชวัง เจ้าจอมประคองคงไม่รับเพียงเบี้ยหวัดเงินปีเท่านั้น แต่ยังได้ทำอุตสาหกรรมในเรือน เป็นต้นว่า รับจ้างย้อมผ้าสไบสีต่าง ๆ ตลอดจนย้อมด้วยลูกคำ ซึ่งสมัยนั้นหาคนทำได้ดียาก โดยเฉพาะสีเกสรชมพู่นั้นท่านทำได้อย่างดี ในกระบวนคุณจอมทั้งหลายต้องมาให้ท่านทำทั้งสิ้น พร้อมกับจีบ อบร่ำ ปรุงน้ำอบ ปรุงน้ำมันอย่างดี ทำขายดีมาก
นอกจากนี้ยังทำขนมต่าง ๆ ให้คนใช้ไปเร่ขายตามตำหนักต่าง ๆ เช่น ขนมตาล สมัยนั้นเป็นที่เลื่องลือ, ขนมอินเวนต์ ที่ท่านคิดทำขึ้นเอง, ขนมผิงที่รับประทานแล้วละลายทันที, ขนมเรือ ฯลฯ สรุปแล้วกำไรตกราวเดือนละ 400-500 บาท นับเป็นเจ้าจอมที่มีฐานะท่านหนึ่ง
เมื่อสิ้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แล้วเจ้าจอมประคองได้กราบถวายบังคมลาออกมาพำนักนอกวัง มาอาศัยกับคุณหญิงทรามสงวน อภัยรณฤทธิ์ ผู้เป็นพี่สะใภ้ ที่บ้านชื่อ "สงวนสุข" ถนนพระราม 5 ซึ่งในเวลาต่อมาได้ใช้เป็นที่ทำการ พรรคสหภูมิ และ พรรคชาติสังคม โดยก่อนหน้านั้นท่านได้รับหลานสาว 2 คน เป็นธิดาของน้องชาย หลวงพิเทศพิไสย อันเกิดกับพระนมร่ำ (บุนนาค) คือ คุณสุนีย์สาย อมาตยกุล (คุณหญิงสุนีย์สาย สีหราชเดโชไชย) และ สำนึง อมาตยกุล (ภรรยา ร้อยโทจงกล ไกรฤกษ์) มาเป็นบุตรบุญธรรม ภายหลังท่านก็ได้ปลูกบ้านเป็นของตนเองใกล้ ๆ กับบ้านสงวนสุขนั้น
เจ้าจอมประคองในรัชกาลที่ 5 ถึงแก่อนิจกรรม ระหว่างสงครามเกาหลีหรือหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สิริอายุได้ 86 ปี แต่บรรดาหลาน ๆ ยังคงเก็บศพไว้ จนได้นำมาประกอบพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2509
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์เฉียด ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์เฉียด ในรัชกาลที่ 5 เป็นหม่อมราชวงศ์คนแรก ในราชสกุล "ลดาวัลย์" เกิดเมื่อวันศุกร์ ที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2416 เป็นธิดาของหม่อมเจ้าฉาย ลดาวัลย์ และ หม่อมฉิม ด้วยเหตุที่เป็นหม่อมราชวงศ์คนที่หนึ่งของราชสกุล จึงมีชื่อเรียกกันว่า "คุณใหญ่"
ถวายตัวรับราชการในสำนักพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา จนเมื่ออายุได้ 11 ปี จึงได้ถวายตัวรับราชการฝ่ายใน ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานให้โกนจุกในพระราชพิธีเฉลิมพระที่นั่งวโรภาษพิมาน ที่พระราชวังบางปะอิน จึงมีชื่อพระราชทานว่า "เชียด"
ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตติยจุลจอมเกล้า เมื่อ พ.ศ. 2449 กับเหรียญรัตนาภรณ์ จปร.ชั้นที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2450 นอกจากนี้ยังได้รับพระราชทานตลับทองคำ เมื่อรับราชการครบ 10 ปี , หีบหมากทองคำ เมื่อรับราชการครบ 20 ปี และรับพระราชทานเงินเบี้ยหวัด ปีละ 30 ชั่งด้วย
ความสามารถของท่านในหน้าที่ราชการ เป็นผู้ที่ทรงไว้วางพระราชหฤทัย รับหน้าที่ปอกผลไม้เครื่องต้นทุกมื้อ พร้อมกับเจ้าจอมน้อม โชติกเสถียร ซึ่งเป็นผู้มีชื่อมากในด้านการปอกมะปรางริ้วสมัยนั้น คุณจอมเชียดเวลานั้นยังปอกมะปรางริ้วไม่เป็น ท่านก็พยายามปอกยัดก้นโถ จนกระทั่งปอกได้ดี เชิดหน้าชูตาขึ้นปากโถได้ นอกจากนี้ยังเป็นคนละเอียดลออยิ่ง เป็นต้นว่า ท่านเป็นผู้มีหน้าที่เก็บเครื่องเพชร ของสมเด็จฯ เจ้าฟ้าฯ กรมขุนพิจิตรเจตจันทร์ ความละเอียดของท่าน เช่น เข็มกลัดรูปผีเสื้อ ปีกฝังเพชรกี่เม็ดก็บอก ลายฝังนิลกี่เม็ดก็บอก หัวฝังเพชรกี่เม็ดก็บอก ทั้งยังวาดภาพกำกับด้วยดินสอลงไว้ด้วย หากชิ้นไหนชำรุดก็จดบอกไว้ในรายการ ซึ่งการจะทำเช่นนี้ได้ จะต้องเป็นคนที่ละเอียดและแช่มช้าที่สุด หาได้ยาก
ที่สำคัญ ท่านยังมีฝีมือในการเย็บจีวรตะเข็บ 2 ชั้น อันเป็นจีวรเฉพาะพระธรรมยุติกนิกาย โดยการถ่ายทอดประทานจาก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรไทยเทพกัญญา พระราชธิดาในรัชกาลที่ 4 ดังนั้นท่านจึงได้มีโอกาสเย็บไตรครอง ถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อผนวช โดยพระราชเสาวนีย์ของ สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ
ภายหลังสิ้นรัชกาลที่ 5 ท่านได้กราบถวายบังคมลาออกจากพระบรมมหาราชวัง มาพำนักในเขตพระราชวังสวนสุนันทา โดยอยู่กับเจ้าจอมหม่อมราชวงศ์สดับ ในรัชกาลที่ 5 จนเมื่อมีการเปลี่ยนการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2475 แล้ว ท่านจึงได้ออกจากสวนสุนันทา มาอยู่ที่ทับสุข ภายในเขตวัดเขาบางทราย จังหวัดชลบุรี
บั้นปลายชีวิตท่านมีอาการป่วยเป็นต้อ การรักษาไม่ได้ผล ท่านจึงได้ตาบอด จนถึงอนิจกรรม เมือ่วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2501
กระดูกท้ายทอย
กระดูกท้ายทอย  เป็นกระดูกรูปจานรองแก้วที่อยู่ด้านหลังและด้านล่างของกะโหลกศีรษะ มีรูปร่างเป็นรูปสี่เหลี่ยมคางหมูและโค้ง มีช่องขนาดใหญ่รูปวงรีเรียกว่า ฟอราเมน แมกนัม (foramen magnum) ซึ่งเป็นทางเชื่อมระหว่างโพรงกะโหลก (cranial cavity) และคลองกระดูกสันหลัง (vertebral canal) แบ่งออกเป็นส่วนต่างๆ ดังนี้
ฟอราเมน แมกนัม.
ฟอราเมน แมกนัม (foramen magnum) เป็นช่องเปิดรูปไข่ขนาดใหญ่ ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางยาว (แกนเอก) ในแนวหน้าหลัง ทางด้านหน้าจะแคบกว่าทางด้านหลังเพราะมีปุ่มกระดูกท้ายทอย (occipital condyle) อยู่
ช่องนี้เป็นทางผ่านของเมดัลลา ออบลองกาตา (medulla oblongata) และเยื่อหุ้ม, เส้นประสาทแอคเซสซอรี (accessory nerves) , หลอดเลือดแดงเวอร์ทีบรัล (vertebral arteries) , หลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์สไปนัล (anterior spinal arteries) และหลอดเลือดแดงโพสทีเรียร์สไปนัล (posterior spinal arteries) , เยื่อคลุม (membrana tectoria) , และเอ็นเอลาร์ (alar ligaments)
กระดูกท้ายทอยก็เช่นเดียวกับกระดูกหุ้มสมองชิ้นอื่นๆ ซึ่งตรงกลางจะเป็นกระดูกเนื้อโปร่ง (cancellous) ส่วนของสัน โหนก ปุ่มกระดูก และส่วนหน้าของส่วนเบซิลาร์จะมีลักษณะหนา แต่แอ่งด้านในจะบาง โปร่งแสง
พายุไซโคลนนาร์กิส
พายุหมุนนาร์กิส  หรือพายุหมุนนาร์กิสอันมีความรุนแรงระดับสูง  [ระดับความรุนแรง: 01B, กำหนดโดยศูนย์ความร่วมมือระหว่างกองทัพเรือและกองทัพอากาศแห่งสหรัฐอเมริกาเพื่อการเตือนภัยไต้ฝุ่น (Joint Typhoon Warning Center of US’s Navy and Air Forces)] เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงระดับสูง ซึ่งกระทำให้เกิดภาวะแผ่นดินถล่ม (landfall) และภาวะมหันตภัย (catastrophe hazard) ในประเทศพม่าเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2551 ส่งผลให้ชาวพม่าเสียชีวิตมากกว่า 130,000 คน ทั้งนี้ เมื่อ พ.ศ. 2549 พายุหมุนมาลา (อังกฤษ: Cyclone Mala) ก็ได้ก่อให้เกิดภาวะเช่นเดียวกันในประเทศพม่า
พายุหมุนนาร์กิสนี้เป็นพายุที่อุบัติขึ้นเป็นลูกแรกในบรรดาที่จะบังเกิดในฤดูพายุกระหน่ำมหาสมุทรอินเดียตอนเหนือ ประจำปี 2551