pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
น้ำตกอ้ายเขียว หรือ น้ำตกในเขียว ต้นน้ำเกิดจากภูเขา"ไอ้เขียว"ซึ่งเป็นภูเขาลูกหนึ่งในเทือกเขานครศรีธรรมราช น้ำจาก น้ำตกนี้เป็นต้นกำเนิดคลองปากพะยิง ซึ่งไหลผ่าน ตำบลคีรี อำเภอพรหมคีรี แล้วไหลไปสู่อ่าวนครที่ปากน้ำปากพะยิง น้ำตกอ้ายเขียวเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไป เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2524 ยังคงมีสภาพธรรมชาติและป่าไม้ค่อนข้างสมบูรณ์ น้ำตกมีน้ำมากและไหลแรง มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากที่พากันมาเที่ยวโดยเฉพาะช่วงเทศกาลต่างๆ ภายในบริเวณน้ำตก ก็จะมีซุ้มไว้เป็นที่นั่งพักผ่อนของนักท่องเที่ยวหลายซุ้ม บริเวณที่จะเข้าน้ำตกก็จะมีร้านค้ามากมาย น้ำตกแห่งนี้ถือว่ามีความปลอดภัยมาก มีแอ่งน้ำที่ไม่ลึกมากเหมาะสำหรับการเล่นน้ำของเด็กๆและมีทิวทัศน์ที่สวยงามมาก เหมาะสำหรับการถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก.
น้ำตกอ้ายเขียวหรือน้ำตกในเขียวตั้งอยู่ในตำบลทอนหงส์ อำเภอพรหมคีรีห่างจากตัวเมืองนครศรีธรรมราชไปทางตะวันตก ไปตามถนนสาย นคร-นบพิตำ (ทางหลวงหมายเลข 4016) ประมาณ 25 กิโลเมตร อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอพรหมคีรีประมาณ 4 กิโลเมตร เมื่อเราเดินทางไปทางตะวันตกไปตามถนนสายนคร-นบพิตำ เมื่อถึงจะมีป้ายบอกทางว่า "ทางเข้าน้ำตกอ้ายเขียว" อยู่ทางซ้ายมือ ตามทางก็จะมีป้ายบอกทางน้ำตกตลอดทาง เมื่อไปถึงก็จะมีด่านจะเก็บเงินเพื่อบำรุงรักษาน้ำตก
น้ำตกในเขียว
น้ำตกพรหมโลก
น้ำตกพรหมโลก เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติเขาหลวง ตั้งอยู่ในเขตตำบลพรหมโลก น้ำตกพรหมโลกจัดว่าเป็นน้ำตกขนาดใหญ่ที่มีลานหินกว้างและสวยงามแห่งหนึ่งในภาคใต้ มีต้นน้ำกำเนิดจากเทือกเขานครศรีธรรมราชไหลลงมาบนแผ่นหิน 3 หนาน (ชั้น) ไหลผ่านหมู่ไม้นานาพรรณริมเชิงเขา สร้างความชุ่มฉ่ำแก่ภูมิประเทศในแถบนั้นแล้วไหลไปเป็นคลองท่าแพและลงสู่อ่าวไทยที่ตำบลปากพูน การเดินทางใช้เส้นทางสายนครศรีธรรมราช-พรหมคีรี ถึงกิโลเมตรที่ 20 มีทางแยกซ้ายเข้าทางหลวง 4132 อีกประมาณ 5 กิโลเมตร ก็จะถึงตัวน้ำตก
การเดินทางใช้เส้นทางสายนครศรีธรรมราช-พรหมคีรี ถึงกิโลเมตรที่ 20 มีทางแยกซ้ายเข้าทางหลวง 4132 อีกประมาณ 5 กิโลเมตร ก็จะถึงตัวน้ำตก
อูโก ราฟาเอล โซโต
อูโก ราฟาเอล โซโต  นักมวยสากลชาวอาร์เจนตินา เกิดเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2510 ที่เมืองกาตามาร์กา สถิติการชก 69 ครั้ง ชนะ 55 (น็อก 37) เสมอ 2 แพ้ 10
อากิเลส กุซมัน
อากิเลส โฮเซ กุซมัน มาตูเต  เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา
กุซมันขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 เสมอกับโฆเซ เด กัสติโย ที่เวเนซุเอลา การชกในช่วงแรกของกุซมันส่วนใหญ่จะแพ้กับเสมอ และเคยชกแพ้คะแนนเฮซุส โรฮัสด้วย จนกระทั่งชกชนะน็อกเอดิซอน ตอร์เรส ยก 6 เมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2534 ได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวท ต่อจากนั้นก็ได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวท เมื่อ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ชนะน็อกเอบัง โมราเลส ยก 10 และหลังจากนั้น กุซมันก็มีโอกาสได้ขึ้นชิงแชมป์โลกครั้งแรก โดยเดินทางไปชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก รุ่นฟลายเวท ที่เกาหลีใต้เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2535 ซึ่งกุซมันเป็นฝ่ายชนะคะแนน คิม ยง-คัง ได้แชมป์มาครอง แต่พอชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็แพ้คะแนนเสียแชมป์ให้กับ ดาบิด กริมัน นักมวยรองแชมป์โลกอันดับ 1 WBA เพื่อนร่วมชาติชาวเวเนซุเอลา ไปเมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2535 โดยกุซมันเป็นฝ่ายถูกชกให้กรรมการนับ 8 ไปในยก 11 ด้วย เป็นการจัดมวยชิงแชมป์โลกศึกสายเลือด​เวเนซุเอลา​ครั้งแรก​ ณ เมืองที่ตั้งสำนักงานใหญ่ สมาคมมวยโลก (WBA) แห่งใหม่ ณ ขณะนั้น ที่กรุงการากัส
กุซมันขึ้นชกชนะอีก 2 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้งเมื่อ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2537 แพ้คะแนนแสน ส.เพลินจิต ไม่ได้แชมป์ จากนั้น กุซมันขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวท เมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ผลปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนเลโอ กาเมซ ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ปีเดียวกัน ขึ้นชิงแชมป์โลกสมาคม​มวย​โลก​ รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ​อาลิมี กอยติอา ยก 5 ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 กุซมันได้ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 7 ตุลาคม ซึ่งเป็นฝ่ายชนะคะแนนเลโอ กาเมซ ได้แชมป์ไปครอง จากนั้น ได้ชิงแชมป์โลกสมาคมมวย​โลก​ รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท อีกครั้งเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2540 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนหยกไท ศิษย์ อ. ไป เมื่อกลับมาชกป้องกันแชมป์ WBA Fedelatin ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อกฮิลเบร์โต กอนซาเลซ ยก 6 เมือ 27 กันยายน พ.ศ. 2540 เสียแชมป์ไป
หลังจากนั้น กุซมันหยุดชกไปถึง 3 ปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2543 โดยเป็นการชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นแบนตัมเวท ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้อาร์ทีดีราฟาเอล มาร์เกซ กุซมันขึ้นชกอีกเพียงสองครั้งเท่านั้น หลังจากที่ชกแพ้น็อกเอดิซอน ตอร์เรส ยก 4 เมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2544 กุซมันก็แขวนนวมไป
โฮซูเอ กามาโช
โฮซูเอ กามาโช ซานเตียโก  นักมวยสากลชาวปวยร์โตรีโก เกิดเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2512 ที่ เมืองไกวนาโบ สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 6) แพ้ 9
นิกายริตสุ
แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติอาเจะห์สุมาตรา
ขบวนการก่อกวนความปลอดภัยในอาเจะห์
โยคาจาร
นิกายโยคาจารตั้งขึ้นโดยเมตตรัยนาคซึ่งเกิดหลังนาคารชุนราว 100 ปี ชื่ออื่นๆของนิกายนี้คือ นิกายวิญญาณวาท หรือนิกายวิชญาณวาท สานุศิษย์ที่สืบต่อนิกายนี้คือ อสังคะ และวสุพันธุ ทินนาคะ และธรรมปาละ เป็นต้น
คัมภีร์ที่สำคัญของนิกายนี้มี 5 คัมภีร์ คือ อวตังสกสูตร สันธินิรโมจนสูตร ลังกาวตารสูตร คันธวยูหสูตร และอภิธรรมสูตร นอกจากนี้ยังมีปกรณ์สำคัญเช่นโยคาจารภูมิศาสตร์ และคัมภีร์ปการณารวาจาศาสตร์
คัมภีร์ปการณารวาจาศาสตร์ (Prakaranaryavaca-sastra หรือ 顯揚聖敎論) แปลว่าการประกาศอันสอนคือปกรณ์แห่งพุทธศาสนา รจนาขึ้นโดยพระโพธิสัตว์อสังคะ เป็นตำราคำสอนสำคัญของนิกายโยคาจาร หรือนิกายธรรมลักษณ์ ขยายความคัมภีร์โยคาจารภูมิศาสตร์ อันเป็นตำราสำคัญของนิกายนี้ คัมภีร์ปการณารวาจาศาสตร์มีจำนวนทั้งสิ้น 20 ผูก แปลจากสันสกฤตเป็นภาษาจีนโดยพระเสวียนจั้ง หรือพระถังซำจั๋ง สมัยราชวงศ์ถัง
หนึ่งในคำสอนสำคัญของตำรานี้คือ การกล่าวว่า อาลัยวิญญาณเป็นภาวะเดียวกับตถาคตครรภ์ เมื่อเข้าใจอาลัยวิญญาณจะเข้าใจตถาคตครรภ์
อาลัยวิญญาณ หรือมูลวิญญาณ เป็นที่เก็บ พีชะ (เมล็ดพันธุ์แห่งการนำไปให้เกิด) อันเป็นมูลให้เกิดนามและรูป คือร่างกายและจิตใจสรรพชีวิตทั้งหลาย
นิกายนี้ถือว่าเฉพาะจิตเท่านั้นที่เป็นจริง ทุกอย่างคือจิตหรือมาจากจิต สิ่งอื่นนอกจากจิตไม่เป็นจริง เป็นแต่มายาของจิต มีอยู่ เป็นอยู่เพราะการคิดของจิต ทั้งสังขตธรรมและอสังขตธรรมเกิดมาจากจิต จิตเรียกอีกอย่างว่าอาลยวิญญาณ หรือธาตุรู้ ซึ่งเป็นบ่อเกิดและมูลฐานของทุกสรรพสิ่ง มีหน้าที่ 3 ประการคือ
วิญญาณนี้มีพีชะอาศัยอยู่ อาลยวิญญาณจะเก็บพีชะไว้ แล้วนำมาก่อและปรุงแต่งจนกลายเป็นวิบากของพีชะ พีชะจะเกิดดับอยู่ตลอดเวลาเป็นสันตติ นิกายนี้ถือว่ามีความจริงตามธรรมชาติอยู่ 3 อย่างคือ ปริกัลปิตลักษณะ ความจริงที่ไม่มีอยู่เลย เช่น หนวดเต่า เขากระต่าย ปรตันตสภาวะ คือความจริงแบบสมติสัจจะ และปริณิษปันนสภาวะคือความจริงแท้หรือปรมุตถสัจจะ วิปัสสนาญาณเป็นวิธีเดียวที่จะเข้าถึงปรมัตถสัจจะได้ เหตุผลทางตรรกศาสตร์ไม่อาจเข้าถึงมหายานได้ นิกายนี้แบ่งบุคคลตามพีชะที่ฝังอยู่ในอาลยวิญญาณได้ 5 ระดับ เรียกว่าปัญจโคตร คือ
นิกายนี้ได้ติเตียนนิกายมาธยมิกหรือฝ่ายศูนยวาทินอย่างรุนแรงว่าเป็นมิจฉาทิฐิ เป็นอุจเฉทวาทะ และนัตถิกวาทะ ส่วนฝ่ายศูนยวาทินโจมตีนิกายนี้ว่าเป็นสัสสตทิฐิคือเห็นว่าเที่ยง
นิกายโยคาจารในจีน.
นิกายโยคาจารในจีนมีชื่อเรียกว่านิกายฝ่าเซียงหรือนิกายเว่ยซื่อ พระถังซัมจั๋งหรือสฉวนจั้ง เป็นผู้นำมาสู่ประเทศจีน ศิษย์คนสำคัญของท่านคือ ข่วยชิเป็นผู้สืบทอดต่อมา คัมภีร์สำคัญคือ มหายานสังคหะ
นิกายโยคาจารในญี่ปุ่น.
นิกายโยคาจารในญี่ปุ่นเรียกว่านิกายฮอสโส ท่านโคโซเป็นคนนำนิกายนี้จากจีนมาเผยแพร่ในญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 1192
นิกายฮอสโส
นิกายฟาเสียง
ประวัติศาสตร์สหรัฐ
วันเริ่มต้นประวัติศาสตร์ของสหรัฐมีการถกเถียงกันในหมู่นักประวัติศาสตร์ ตำราเก่าเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1492 ที่เน้นพื้นหลังของยุโรป หรือเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1600 ที่เน้นชายแดนอเมริกา ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา โรงเรียนและมหาวิทยาลัยในอเมริกามักจะขยับไปรวมประวัติศาสตร์ของชนพื้นเมืองมากขึ้น แทนที่จะรวมแค่ยุคอาณานิคม
ชนพื้นเมืองที่เคยอาศัยอยู่ในส่วนที่เป็นสหรัฐในตอนนี้เป็นพัน ๆ ปี และพัฒนาวัฒนธรรมที่ซับซ้อนก่อนชาวอาณานิคมของยุโรปเริ่มที่จะมาถึง ส่วนใหญ่จากประเทศอังกฤษ หลังปีค.ศ. 1600 สเปนมีการตั้งถิ่นฐานในช่วงต้นของรัฐฟลอริดาและทางตะวันตกเฉียงใต้ และฝรั่งเศสตั้งถิ่นฐานตามแม่น้ำมิสซิสซิปปีและชายฝั่งอ่าวเม็กซิโก ในช่วงทศวรรษที่ 1770 สิบสามอาณานิคมของอังกฤษมีจำนวนประชากรประมาณ 2.5 ล้านคนอยู่ตามแนวชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและทางตะวันออกของ แนวเทือกเขาแอปพาเลเชียน หลังจากขับไล่ชาวฝรั่งเศสออกจากทวีปอเมริกาเหนือในปีค.ศ. 1763 อังกฤษได้กำหนดชุดของภาษีใหม่ในขณะที่ปฏิเสธข้อโต้แย้งของอเมริกันว่า ภาษีจำเป็นที่จะต้องเข้าสภา แรงต้านภาษีโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปาร์ตี้น้ำชาที่บอสตัน  ในปีค.ศ. 1774 นำไปสู่​​การลงโทษโดยสภาที่ได้รับการออกแบบในตัวเองของรัฐบาลในแมสซาชูเซตส์ ทั้ง 13 อาณานิคมรวมตัวกันในสภาคองเกรสที่นำไปสู่ความขัดแย้งที่ใช้อาวุธในเดือนเมษายน ค.ศ. 1775 ในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 สภาคองเกรสลงมติยอมรับการคำประกาศอิสรภาพสหรัฐ  ที่เขียนขึ้นโดย ทอมัส เจฟเฟอร์สัน ที่ประกาศว่ามนุษย์ทุกคนถูกสร้างขึ้นให้เท่าเทียมกันและก่อตั้งประเทศใหม่ นั่นก็คือสหรัฐ ด้วยกองกำลังทหารขนาดใหญ่และการสนับสนุนทางการเงินจากฝรั่งเศส และความเป็นผู้นำทางทหารนำโดยนายพล จอร์จ วอชิงตัน ผู้รักชาติทั้งหลายชาวอเมริกันชนะสงครามปฏิวัติอเมริกา สนธิสัญญาสันติภาพปีค.ศ. 1783 ให้ประเทศใหม่ส่วนใหญ่ของดินแดนทางตะวันออกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี (ยกเว้นฟลอริดา) รัฐบาลแห่งชาติที่จัดตั้งขึ้นตามข้อบังคับของสมาพันธ์  ได้พิสูจน์แล้วว่าใช้ไม่ได้ผลที่จะให้ความมั่นคงกับประเทศใหม่ เนื่องจากไม่มีอำนาจในการเก็บภาษีและไม่มีผู้บริหารระดับสูง การประชุมที่จัดขึ้นในฟิลาเดลเฟีย ในปีค.ศ. 1787 เพื่อปรับปรุงข้อบังคับของ สมาพันธ์ส่งผลให้มีการเขียนรัฐธรรมนูญใหม่แทน ซึ่งถูกยอมรับ ในปีค.ศ. 1789 และในปีค.ศ. 1791 ซึ่งบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง  ถูกเพิ่มเข้ามาเพื่อรับประกันสิทธิ์ต่าง ๆ ที่ชอบธรรมสำหรับการปฏิวัติ ซึ่งมี จอร์จ วอชิงตัน เป็นประธานาธิบดีคนแรกของประเทศ และมีอเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน เป็นที่ปรึกษาทางการเมืองและทางการเงินของเขา รัฐบาลแห่งชาติที่แข็งแกร่งได้ถูกสร้างขึ้นเมื่อ โทมัส เจฟเฟอร์สัน ได้เป็นประธานาธิบดี เขาได้ซื้อหลุยเซียนาจากฝรั่งเศส ทำให้ขนาดของประเทศใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า และได้ทำสงครามกับอังกฤษเป็นครั้งที่สองและครั้งสุดท้ายในปีค.ศ. 1812
ประเทศถูกผลักดันโดยความเชื่อของชะตากรรมที่เด่นชัด ได้ขยายตัวเกินกว่าการซื้อลุยเซียนาตลอดทางไปถึงแคลิฟอร์เนียและโอเรกอน การขยายตัวได้รับการผลักดันโดยการแสวงหาที่ดินราคาไม่แพงสำหรับเกษตรกร เสรีชน และเจ้าของทาส การขยายตัวนี้เป็นที่ถกเถียงกันและเติมเชื้อความแตกต่างที่แก้ไขไม่ได้ระหว่างภาคเหนือและภาคใต้ในเรื่องสถาบันของการเป็นทาสในดินแดนใหม่ ทาสถูกยกเลิกในทุกรัฐทางตอนเหนือของเส้นเมสัน-ดิกซันในปีค.ศ. 1804 แต่ภาคใต้ยังคงมีกำไรจากสถาบันเพื่อผลิตฝ้ายส่งออกในมูลค่าสูงเพื่อให้ทันความต้องการที่สูงขึ้นในยุโรป ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 1860 ของนักต่อต้านการเป็นทาสจากพรรครีพับลิกัน อับราฮัม ลินคอล์น จุดชนวนให้เกิดการแยกตัวของเจ็ดรัฐ (ต่อมาเป็นสิบเอ็ดรัฐ) รัฐทาสที่จัดตั้งสมาพันธรัฐในปีค.ศ. 1861 ก่อให้เกิดสงครามกลางเมืองอเมริกัน (ค.ศ.1861 - 1865) ผลที่ตามมาคือวัสดุท่วมท้นและข้อได้เปรียบกำลังคนของภาคเหนือเป็นตัวชี้ขาดในสงครามที่ยาวนาน ในขณะที่อังกฤษและฝรั่งเศสยังคงเป็นกลาง ผลก็คือการฟื้นฟูของสหภาพ การแร้นแค้นของภาคใต้ และการเลิกทาส ในยุคบูรณะ ( 1863 - 1877) สิทธิตามกฎหมายและการออกเสียงลงคะแนนถูกขยายไปยังเสรีชน (เสรีทาส) รัฐบาลแห่งชาติเกิดความเข้มแข็งมากขึ้น เพราะคำแปรญัตติที่สิบสี่  มันได้รับหน้าที่ที่ชัดเจนในการปกป้องสิทธิส่วนบุคคล อย่างไรก็ตามกฎหมายที่แยกจากกันและกฎหมายของ จิม โครว ทิ้งให้คนผิวดำเป็นพลเมืองชั้นสองในภาคใต้ที่มีอำนาจน้อยจนถึงปีค.ศ. 1960
สหรัฐกลายเป็นมหาอำนาจทางอุตสาหกรรมชั้นนำของโลกในช่วงเปลี่ยนผ่านศตวรรษที่ 20 เนื่องจากการระเบิดของผู้ประกอบการในภาคตะวันออกตอนเหนือและตะวันตกตอนกลาง และการมาถึงของแรงงานอพยพและเกษตรกรจากยุโรป เครือข่ายทางรถไฟของประเทศถูกสร้างให้แล้วเสร็จโดยการทำงานของผู้อพยพชาวจีน และการทำเหมืองแร่และโรงงานขนาดใหญ่สร้างงานอุตสาหกรรมให้กับภาคตะวันออกตอนเหนือและภาคตะวันตกตอนกลาง ทำให้ความไม่พอใจของมวลชนกับการทุจริตและการเมืองแบบดั้งเดิมกระตุ้นการเคลื่อนไหวก้าวหน้า จากยุคทศวรรษที่ 1890 - 1920 ซึ่งนำไปสู่​​การปฏิรูปมากมายรวมทั้งการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 16 - 19 ซึ่งทำให้เกิดภาษีเงินได้ของรัฐบาลกลางในการเลือกตั้งวุฒิสภาโดยตรง และ ในขั้นแรก การเป็นกลางในช่วง ในปีค.ศ. 1917 และได้รับชัยชนะจากพันธมิตรในปีต่อไป สตรีได้รับในปีค.ศ. 1920 โดยได้รับสัญชาติและสิทธิในการลงคะแนนเสียงในปีค.ศ. 1924
ตอนแรกที่สหรัฐเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สหรัฐประกาศสงครามกับเยอรมนีในปีค.ศ. 1917 และให้เงินสนับสนุนพันธมิตรจนได้ชัยชนะในปีต่อมา หลังจากทศวรรษที่เจริญรุ่งเรืองในปีค.ศ. 1920 วอลล์สตรีทพังทลายในปีค.ศ. 1929 ทำให้เกิดการเริ่มต้นการตกต่ำของเศรษฐกิจครั้งยิ่งใหญ่ที่แผ่ขยายทั่วโลกนานนับทศวรรษ แฟรงกลิน โรสเวลต์ แห่งพรรคเดโมแครตจบการครอบงำทำเนียบขาวของพรรครีพับลิกันและดำเนินการโปรแกรมของเขา ข้อตกลงใหม่เพื่อบรรเทา กู้คืน และปฏิรูป พวกเขาให้คำนิยามว่าเป็นเสรีนิยมอเมริกันที่ทันสมัยเหล่านี้รวมถึงการบรรเทาการว่างงาน การสนับสนุนเกษตรกร การประกันสังคม และค่าจ้างขั้นต่ำ หลังจากที่ญี่ปุ่นโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 สหรัฐได้เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สองร่วมกับพันธมิตรโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สหราชอาณาจักร และสหภาพโซเวียต พวกเขาจ่ายทุนสงครามให้กับพันธมิตรและช่วยให้ชนะนาซีเยอรมนีในยุโรปและการทิ้งระเบิดปรมาณูที่ญี่ปุ่นในตะวันออกไกล
สหรัฐและสหภาพโซเวียตกลายเป็นมหาอำนาจคู่แข่งหลังสงครามโลกครั้งที่สองราวปีค.ศ. 1947 พวกเขาเริ่มสงครามเย็นการเผชิญหน้ากับอีกคนหนึ่งโดยทางอ้อมในการแข่งขันด้านอาวุธและอวกาศ นโยบายต่างประเทศของสหรัฐในช่วงสงครามเย็นถูกสร้างขึ้นรอบ ๆ การสนับสนุนของยุโรปตะวันตกและญี่ปุ่น นโยบายของ "เอาอยู่" หรือการหยุดการแพร่กระจายของลัทธิคอมมิวนิสต์ สหรัฐมีส่วนร่วมในสงครามเกาหลีและสงครามเวียดนาม เพื่อหยุดการแพร่กระจายในปีค.ศ. 1960 โดยเฉพาะอย่างยิ่งความแรงของการเคลื่อนไหวของสิทธิมนุษยชน คลื่นอื่น ๆ ของการปฏิรูปทางสังคมถูกนำมาใช้ในระหว่างการบริหารของเคนเนดีและจอห์นสัน การบังคับใช้สิทธิตามรัฐธรรมนูญของการลงคะแนนและเสรีภาพในการเคลื่อนไหวของคนแอฟริกัน-อเมริกัน และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ การเคลื่อนไหวของชาวอเมริกันพื้นเมืองก็เพิ่มขึ้นด้วย สงครามเย็นสิ้นสุดลงเมื่อสหภาพโซเวียตสลายในปีค.ศ. 1991 ปล่อยให้สหรัฐเป็นมหาอำนาจของโลกเพียงผู้เดียว เมื่อศตวรรษที่ 21 เริ่มต้น ความขัดแย้งระหว่างประเทศที่มีศูนย์กลางรอบ ๆ ตะวันออกกลางและแพร่กระจายไปยังเอเชียและแอฟริกา ตามด้วยการโจมตีในเหตุการณ์ 11 กันยายน โดยอัลกออิดะฮ์ ต่อสหรัฐ ในปีค.ศ. 2008 สหรัฐมีวิกฤตทางเศรษฐกิจที่เลวร้ายที่สุดนับตั้งแต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งตามมาด้วยอัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจที่ช้ากว่าปกติในยุคทศวรรษที่ 2010
สมัยก่อนโคลัมบัส.
นักวิทยาศาสตร์ตั้งสมมุติฐานว่ามนุษย์มาถึงทวีปอเมริกาครั้งแรกเมื่อ 40,000 ถึง 14,000 ปีก่อนในยุคน้ำแข็ง เพราะระดับน้ำทะเลลดลงทำให้ช่องแคบแบริ่งตื้นเขิน ทำให้ชาวเอเชียอพยพเข้ามากลายเป็นชาวอินเดียนพื้นเมืองต่าง ๆ ทั้งทวีปอเมริกาในปัจจุบัน
ผิดกับอเมริกากลาง ในอเมริกาเหนือชาวพื้นเมืองไม่ได้สร้างอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่ดังเช่นอัซเทคหรืออินคา แต่เป็นชนเผ่าเร่ร่อนล่าสัตว์ (Hunter-gatherers) หรือบางพวกก็ตั้งถิ่นฐานทำเกษตรกรรม อารยธรรมเกษตรกรรมในอเมริกาเหนือที่พัฒนามากที่สุดคือวัฒนธรรมมิสซิสซิปปี (Mississipian Culture) ในประมาณ ค.ศ. 1000 ถึง ค.ศ. 1400 มักจะสร้างมูลดินขึ้นมาเพื่ออยู่อาศัยและพิธีกรรมศาสนา จึงเรียกว่า พวกสร้างมูลดิน (Mound-builders) ชุมชนที่ใหญ่ที่สุดของวัฒนธรรมมิสซิสซิปปี คือคาโฮเกีย (Cahokia) ในรัฐอิลลินอยส์
อาณานิคมของยุโรป.
แม้โคลัมบัสจะพบทวีปอเมริกาใน ค.ศ. 1492 แต่ก็วนเวียนอยู่ในหมู่เกาะแคริบเบียนเท่านั้น ใน ค.ศ. 1513 ควน ปองเซ เด เลออง (Juan Ponce de Léon) นักสำรวจชาวสเปนมาฟลอริดาเพื่อค้นหาน้ำพุแห่งความเยาว์วัย (Fountain of Youth) สเปนเป็นชาติแรกที่ตั้งอาณานิคมในอเมริกา แต่แค่ผิวชายฝั่ง ไม่เข้าไปลึกมาก ใน ค.ศ. 1540 เดอ โคโรนาโด (Francisco Vásquez de Coronado) ชาวสเปนสำรวจทะเลทรายทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐฯ พบแกรนด์แคนยอน
ส่วนอังกฤษนั้นตั้งอาณานิคมแรกคือเจมส์ทาวน์ (Jamestown) ใน ค.ศ. 1607 ตั้งชื่อตามพระนามพระเจ้าเจมส์ที่ 1 โดยบริษัทลอนดอนเวอร์จิเนีย (London Virginia Company) ซึ่งจะพัฒนากลายเป็นรัฐเวอร์จิเนีย ในปีแรก ๆ ฤดูหนาวนั้นหนาวเหน็บผู้คนล้มตายเพราะขาดอาหาร แต่ด้วยความช่วยเหลือของชาวพื้นเมือง ทำให้อาณานิคมยังอยู่รอด และได้ยาสูบ (tobacco) เป็นพืชเศรษฐกิจชนิดใหม่ ปลูกเป็นไร่ขนาดใหญ่ (Plantation) มีการนำทาสผิวดำจากแอฟริกามาใช้
ในอังกฤษเกิดสงครามกลางเมืองอังกฤษและการกดขี่ศาสนา ทำให้พวกนิกายต่าง ๆ หลบหนีมาอเมริกาเพื่อตั้งรกราก พวกพิลกริม (Pilgrim) นั่งเรือเมย์ฟลาวเวอร์ (Mayflower) มาตั้งอาณานิคมพลิมัธ ประกาศ Mayflower Compact เพื่อปกครองตนเอง พวกกลุ่มเพียวริตัน ได้รับการกดขี่ในอังกฤษหนีมาตั้งอาณานิคมอ่าวแมสซาชูเซตต์ (Massachusette Bay) เพื่อสร้างดินแดนในอุดมคติของนิกายพิวริตัน ใน ค.ศ. 1675 ชาวอาณานิคมทำสงครามกับชาวพื้นเมืองอย่างดุเดือดในสงครามพระเจ้าฟิลิป (King Philip's War) ทำให้ชาวพื้นเมืองและชาวอาณานิคมล้มตายมากมาย อาณานิคมพลีมัธและแมสซาชูเซตรวมกันใน ค.ศ. 1691 รวมเรียกว่า อังกฤษใหม่ (New England)
ชาติอื่นก็มาตั้งอาณานิคมเช่นกัน ใน ค.ศ. 1638 สวีเดนตั้งอาณานิคมเดลาแวร์ แต่ถูกฮอลันดายึด ฮอลันดาตั้งอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ใหม่ (New Netherlands) ประกอบด้วยนิวอัมสเตอร์ดาม (New Amsterdam กลายเป็นนิวยอร์ก) นิวเจอร์ซีย์ เดลาแวร์ และเพนซิลเวเนีย การแข่งขันระหว่างอังกฤษและฮอลันดาทำให้เกิดสงครามอังกฤษ-ฮอลันดา ใน ค.ศ. 1652 ถึง ค.ศ. 1674 อังกฤษยึดนิวอัมสเตอร์ดามได้ใน ค.ศ. 1664 และสนธิสัญญาบรีดาใน ค.ศ. 1667 ยกนิวเนเธอร์แลนด์ให้อังกฤษ
พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ พระราชทานรางวัลแก่ผู้ที่ช่วยพระองค์ขึ้นกลับครองบัลลังก์ โดยทรงแต่งตั้งให้เป็นเจ้าครองที่ดินในค.ศ. 1663 (Lord Proprietor) เพื่อไปตั้งอาณานิคมส่วนตัวในอเมริกาทางใต้ของเวอร์จิเนีย กลายเป็นแคโรไลนา (Carolina) ซึ่งเป็นสถานที่ปลูกพืชเขตร้อนมีค่า เช่น อ้อย และใช้ทาสผิวดำจำนวนมากเป็นแรงงาน แต่การกดขี่พวกอูเกอโนต์ในฝรั่งเศสและอาณานิคม ทำให้พวกอูเกอโนต์หลบหนีมาอยู่อาณานิคมอังกฤษ ทำให้สองชาติเกิดความขัดแย้งแย่งที่ทำมาหากิน
สงครามใหญ่สี่ครั้ง
สงครามในยุโรปลุกลามมาถึงอาณานิคมด้วย ใน ค.ศ. 1689 สงครามมหาสัมพันธมิตร (War of the Grand Alliance) เมื่อชาติต่าง ๆ รวมทั้งอังกฤษรวมตัวกันต่อต้านฝรั่งเศส กลายเป็นสงครามพระเจ้าวิลเลียม (King William's War) ในอาณานิคม อังกฤษยึดพอร์ต รอยัล (Port Royal) ในอคาเดีย (Acadia) ของฝรั่งเศส และบุกควิเบก เมืองหลวงของอาณานิคมฝรั่งเศส แต่ไม่สำเร็จและถูกยึดพอร์ตรอยัลคืน จนสงครามในยุโรปสิ้นสุดใน ค.ศ. 1697
ใน ค.ศ. 1702 สงครามสืบราชสมบัติสเปน (War of the Spanish Succession) กลายเป็นสงครามพระนางแอนน์ (Queen Anne's War) ในอาณานิคม ด้วยความช่วยเหลือของเผ่าอิโรคอยส์ ทำให้บริเตนได้อคาเดีย ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นสกอตแลนด์ใหม่ หรือโนวา สโกเทีย (Nova Scotia) และอ่าวฮัดสัน (Hudson Bay) อันเป็นแหล่งขนบีเวอร์สำคัญ
ใน ค.ศ. 1739 บริเตนทำสงครามกับสเปนในสงครามหูของเจงกินส์ (War of Jenkin's Ear) ใน ค.ศ. 1740 สงครามสืบราชสมบัติออสเตรีย (War of the Austrian Succession) กลายเป็นสงครามพระเจ้าจอร์จ (King George's War) ในอาณานิคมเมื่อฝรั่งเศสเข้าพวกสเปน อังกฤษยึดหลุยส์บอร์ก (Louisbourg) จากฝรั่งเศส แต่ฝรั่งเศสบุกทำลายนิวยอร์ก จน ค.ศ. 1748 สงครามสิ้นสุด กลับสู่สภาพเดิม แต่ไม่นานนัก สงครามฝรั่งเศสและอินเดียน (French and Indian Wars) คู่กับสงครามเจ็ดปี (Seven Years' War) ในยุโรป ในตอนแรกบริเตนพ่ายแพ้ยับเยิน แต่มองต์คาล์ม (Montcalm) นำทัพอาณานิคมชนะฝรั่งเศสและชาวพื้นเมืองได้ ในค.ศ. 1759 บริเตนขนะฝรั่งเศสในการรบที่ราบอับฮราฮัม (Plains of Abraham) ยึดเมืองควิเบกได้ ใน ค.ศ. 1763 สนธิสัญญาปารีส ยกแคนาดาทั้งหมดให้บริเตน อาณานิคมบริเตนจึงขยายกว้างใหญ่ไพศาล
ในปี ค.ศ. 1492 คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เดินเรือจากยุโรปไปทางทิศตะวันตกเพื่อสำรวจเส้นทางเดินเรือไปประเทศจีน และได้พบกับทวีปหนึ่ง ในตอนนั้นเขาคิดว่าคือประเทศอินเดีย ต่อมาสเปนกับโปรตุเกสเดินเรือไปทางใต้ ทำให้พบทวีปอเมริกาใต้ ซึ่งมีทองคำจำนวนมาก ทำให้อังกฤษและฝรั่งเศสเดินทางไปสำรวจในเวลาต่อมา โดยอังกฤษขึ้นฝั่งที่ตะวันออก แถบนิวอิงแลนด์ นิวยอร์ก ฝรั่งเศสขึ้นฝั่งที่ตอนกลาง บริเวณลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปี ทั้งสองได้ต่างขยายอาณานิคมจนมาปะทะกัน ทำให้เกิดสงคราม 7 ปี ในทวีปยุโรป ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายแพ้อังกฤษ ทำให้อังกฤษเข้ายึดดินแดนเดิมของฝรั่งเศส
สหรัฐช่วงแรก (ค.ศ. 1789 ถึง ค.ศ. 1797).
สมัยของประธานาธิบดีจอร์จ วอชิงตัน (ค.ศ. 1789 - 1797).
จอร์จ วอชิงตัน ได้รับเลือกตั้งอย่างเป็นเอกฉันท์ให้เป็นประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐเมื่อ ค.ศ. 1789 ผลงานชิ้นแรกของวอชิงตันคือการยกคำประกาศสิทธิหรือรัฐบัญญัติสิทธิ (Bill of Rights) ขึ้นเป็นมาตราในรัฐธรรมนูญ (Amendments) สิบมาตราแรกเมื่อ ค.ศ. 1791 อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน (Alexander Hamilton) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง (Secretary of Treasury) เป็นผู้วางรากฐานทางเศรษฐกิจของสหรัฐในช่วงแรก โดยการจัดตั้งธนาคารแห่งชาติสหรัฐ การกำหนดภาษีเงินได้และภาษีศุลกากร และการส่งเสริมอุตสาหกรรมภายในประเทศ โดยมุ่งเน้นการค้าขายกับสหราชอาณาจักรหรือบริเทนอดีตเจ้าอาณานิคมเป็นหลัก โดยการทำสนธิสัญญาสงบศึกและสนธิสัญญาการค้ากับบริเทน คือ สนธิสัญญาเจย์ (Jay Treaty) ในปี ค.ศ. 1794 นอกจากนี้วอชิงตันยังวางระบบตุลาการของประเทศผ่านทางกฎหมายตุลาการ (Judiciary Act) ค.ศ. 1789 ให้ศาลฎีกาสูงสุดเป็นศาลสูงสุดของประเทศเหนือศาลของแต่ละรัฐ ประชาชนในรัฐเพนซิลวาเนียผู้ไม่พอใจการเก็บภาษีวิสกี้ของรัฐบาลกลางก่อการกบฏวิสกี้ (Whiskey Rebellion) ใน ค.ศ. 1794 ประธานาธิบดีวอชิงตันจึงเกณฑ์ไพร่พลจากรัฐต่าง ๆ มาทำการปราบกบฏ นับเป็นครั้งแรกที่รัฐบาลกลางใช้อำนาจทางทหารโดยใช้กำลังรวมจากหลายรัฐ และเป็นครั้งเดียวที่ประธานาธิบดีเป็นผู้นำทัพด้วยตนเอง
ในสมัยนี้เองที่เกิดความแตกแยกทางการเมืองขึ้นในหมู่ผู้นำของสหรัฐ ฝ่ายเฟเดอรัลลิสต์ (Federalist) หรือฝ่ายสมาพันธรัฐนิยม นำโดยรัฐมนตรีการคลังอเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน มีนโยบายรวมอำนาจทั้งทางการเมืองและเศรษฐกิจเข้าสู่รัฐบาลกลาง ส่งเสริมเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมของสหรัฐ โดยมีบริเทนเป็นแบบอย่างในทางเศรษฐกิจและการเมือง และฝ่ายรีพับบลีกัน (Republican) มีแนวคิดสาธารณรัฐนิยม (Republicanism) แบบสุดโต่ง นำโดยโธมัส เจฟเฟอร์สัน รัฐมนตรีต่างประเทศ (Secretary of State) และเจมส์ แมดิสัน (James Madison) ซึ่งมีความเห็นว่าการรวมอำนาจเข้าศูนย์กลางเป็นการลิดรอนสิทธิเสรีภาพของประชาชนและแต่ละรัฐ การส่งเสริมอุตสาหกรรมจะเป็นการทำลายชีวิตเกษตรกรรมของชาวอเมริกันส่วนใหญ่ในขณะนั้น และให้การสนับสนุนการปฏิวัติฝรั่งเศส ซึ่งการแตกแยกทางการเมืองออกเป็นสองฝ่ายนำไปสู่การจัดตั้งพรรคการเมืองสองพรรคแรกของสหรัฐ ได้แก่ พรรคเฟเดอรัลลิสต์ (Federalist Party) และพรรครีพับบลีกัน (Republican Party) เกิดเป็นระบบพรรคการเมืองครั้งที่หนึ่ง (First Party System) ในประวัติศาสตร์สหรัฐ ฝ่ายประธานาธิบดีวอชิงตันแม้ว่าจะสนับสนุนนโยบายของพรรคเฟเดอรัลลิสต์ แต่ก็ไม่เห็นด้วยกับการจัดตั้งพรรคการเมืองเพราะเป็นการสร้างความแตกแยกภายในรัฐบาล
ประธานาธิบดีวอชิงตันดำรงตำแหน่งอยู่เป็นเวลาสองสมัย และปฏิเสธที่จะดำรงตำแหน่งเป็นสมัยที่สาม จนเกิดเป็นธรรมเนียมว่าประธานาธิบดีสหรัฐจะอยู่ในตำแหน่งได้ไม่เกินสองสมัย
สมัยของประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์ (ค.ศ. 1797 - 1801).
รองประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์ (John Adams) จากพรรคเฟเดอรัลลิสต์ สามารถเอาชนะโธมัส เจฟเฟอร์สันได้ในการเลือกตั้งเมื่อ ค.ศ. 1797 ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีคนที่สอง ในขณะเดียวกันนั้นเองรัฐบาลสาธารณรัฐที่หนึ่งของฝรั่งเศสหลังจากที่ทราบว่าสหรัฐได้มีสัมพันธ์ทางการค้ากับบริเทน ซึ่งในขณะนั้นบริเทนและฝรั่งเศสกำลังทำสงครามขับเคี่ยวกันอยู่ จึงส่งทูตชื่อว่า เอมองต์-ชาร์ลส์ เยเนต์ (Edmond-Charles Genêt) มาเพื่อทวงสัญญาพันธมิตรตั้งแต่ครั้งสงครามปฏิวัติอเมริกาและเรียกร้องให้รัฐบาลยุติความสัมพันธ์กับบริเทน แม้ว่าทูตฝรั่งเศสจะได้รับการสนับสนุนจากนักการเมืองและประชาชนฝ่ายรีพับบลีกันเป็นอย่างมาก แต่ประธานาธิบดีแอดัมส์และฝ่ายเฟเดอรัลลิสต์ได้ใช้การกระทำนี้ เรียกว่า เหตุการณ์เอ็กซ์วายซี (XYZ Affair) ในการตีความว่าฝรั่งเศสคุกคามอธิปไตยของสหรัฐ เมื่อเจรจาไม่เป็นผลสำเร็จ ฝรั่งเศสจึงใช้นโยบายเข้าปล้นเรือสินค้าของสหรัฐอเมริก ทำให้สถานะความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐและฝรั่งเศสอยู่ในฐานะกึ่งสงคราม (Quasi-War)
รัฐบาลเฟเดอรัลลิสต์ของนายแอดัมส์เห็นว่าการที่ฝ่ายรีพับบลีกันให้การสนับสนุนฝรั่งเศสนั้นเป็นภัยต่อประเทศชาติ จึงออกกฎหมายต่างด้าวและการจลาจล (Alien and Sedition Act) ใน ค.ศ. 1798 ลิดรอนสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นทางการเมือง
ในค.ศ. 1800 ประธานาธิบดีแอดัมส์ส่งตัวแทนไปยังฝรั่งเศสเพื่อเจรจาขอสงบศึกได้เป็นผลสำเร็จ
สมัยของประธานาธิบดีโธมัส เจฟเฟอร์สัน (ค.ศ. 1801 - 1809).
การปกครองของรัฐบาลเฟเดอรัลลิสต์ที่กดขี่ทำให้พรรคเฟเดอรัลลิสต์มีความนิยมที่เสื่อมลง โธมัส เจฟเฟอร์สัน จากพรรครีพับบลีกัน ได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีคนที่สามและสาบานตนเข้าดำรงตำแหน่งใน ค.ศ. 1801 ประธานาธิบดีเจฟเฟอร์สันได้ชื่อว่าเป็นผู้ส่งเสริมแนวคิดเกี่ยวกับสิทธิเสรีภาพอย่างมาก ตามหลักประชาธิปไตยแบบเจฟเฟอร์สัน (Jeffersonian Democracy) มีแนวความคิดในการตีความรัฐธรรมนูญแบบเคร่งครัดตามตัวอักษร มีนโยบายกระจายอำนาจสู่รัฐบาลของแต่ละรัฐ และส่งเสริมการเกษตรหลีกเลี่ยงลัทธิพาณิชยนิยม (Mercantilism) และการปฏิวัติอุตสาหกรรมในยุโรป ในปีเดียวกันประธานาธิบดีเจฟเฟอร์สันส่งนักการทูตเจมส์ มอนโร (James Monroe) ไปยังกรุงปารีสเพื่อเจรจาของซื้อนครนิวออร์ลีนส์จากฝรั่งเศส ซึ่งตรงกับสมัยของพระจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 จักรพรรดินโปเลียนได้เสนอที่จะขายอาณานิคมลุยเซียนา (Louisiana) ทั้งหมด อันเป็นผืนแผ่นดินรกร้างกว้างใหญ่ประกอบด้วยชาวฝรั่งเศส ชาวสเปน และชาวอเมริกันพื้นเมือง เจฟเฟอร์สันเห็นว่าชาวอเมริกันควรจะมีที่ดินอย่างเพียงพอในการประกอบอาชีพเกษตรกรรม จึงตัดสินใจที่จะซื้ออาณานิคมลุยเซียนาจากฝรั่งเศสในค.ศ. 1803 ราคาสิบห้าล้านดอลลาร์ (เทียบเท่าจำนวนเงิน 230 ล้านดอลลาร์ในปัจจุบัน) เรียกว่า การซื้อลุยเซียนา (Louisiana Purchase) ทำให้อาณาเขตของสหรัฐเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ซึ่งเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ของฝ่ายเฟอเดอรัลลิสต์อย่างมาก ว่าเป็นการผลาญเงินโดยไม่จำเป็น เจฟเฟอร์สันส่งนายเมอรีเวเทอร์ ลูอิส (Meriwether Lewis) และวิลเลียม คลาร์ก (William Clark) ไปทำการสำรวจดินแดนลุยเซียนาอันกว้างใหญ่ไพศาล ในการสำรวจของลูอิสและคลาร์ก (Lewis and Clark Expedition)
แต่เกษตรกรรมในความหมายนี้ คนผิวขาวมิได้ลงแรงในการประกอบเกษตรกรรมเองแต่อย่างใด แต่ใช้ทาสชาวแอฟริกันให้เป็นผู้ำทำการเพาะปลูก ภายใต้การกำกับของชาวอเมริกันผิวขาวในฐานะเจ้าของที่ดิน รัฐบาลสมัยประธานาธิบดีเจฟเฟอร์สันแม้จะให้ความสำคัญแก่สิทธิเสรีภาพ แต่ก็จำต้องปล่อยให้ระบอบทาสคงอยู่เพื่อให้ระบบเศรษฐกิจเกษตรกรรมสามารถดำรงอยู่ได้
ในยุโรปกำลังเกิดสงครามนโปเลียน ประธานาธิบดีเจฟเฟอร์สันพยายามที่จะธำรงความเป็นกลางของสหรัฐเอาไว้ แม้กระนั้นเรือสินค้าของสหรัฐก็ยังคงถูกตรวจค้นและปล้มสะดมโดยทางการบริเทน และกองทัพเรือบริเทนยังลักพาตัวชายชาวอเมริกาจำนวนมากเพื่อนำไปเข้าร่วมกองทัพเรือในการสู้รบกับฝรั่งเศส เรียกว่า Impressment ในปี ค.ศ. 1807 สภาองคมนตรีของบริเทนออกคำสั่งให้ทัพเรือบริเทนนำกำลังเข้าปิดล้อมมิให้สหรัฐสามารถทำการค้าขายกับฝรั่งเศสได้ เจฟเฟอร์สันจึงตอบโต้ออกกฎหมายคว่ำบาตรทางการค้า (Embargo Act) ในปีเดียวกัน ห้ามมิให้ชาวอเมริกาทำการค้าขายกับประเทศใด ๆ ในยุโรปและอาณานิคมของประเทศเหล่านั้น นโยบายนี้ทำให้เศรษฐกิจของสหรัฐตกต่ำลงในขณะที่อังกฤษและฝรั่งเศสไม่ได้รับผลเสียใด ๆ จากนโยบายนี้ และกฎหมายคว่ำบาตรยังทำให้ประชาชนเสื่อมความนิยมในตัวประธานาธิบดีเจฟเฟอร์สันและพรรครีพับบลีกันอีกด้วย จนกระทั่งกฎหมายนี้ถูกยกเลิกไปในค.ศ. 1810