pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปี พ.ศ. 2470 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ขอทำการ "ทัฬหิกรรม" ญัตติเป็นพระภิกษุสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ณ พระอุโบสถวัดสร่างโศก อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี ในขณะนั้น ปัจจุบันคือ วัดศรีธรรมาราม (พระอารามหลวง) อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร โดยมี "พระครูจิตตวิโสธนาจารย์ (ทองพูน โสภโณ)" เป็นพระอุปัชฌาย์ ในการนี้หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต และพระอาจารย์ที่ติดตามอีกหลายรูปร่วมนั่งหัตถบาตร
ชีวิตในร่มกาสาวพัสตร์และการศึกษาธรรม.
ปี พ.ศ. 2457 หลังจากอุปสมบทแล้ว พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดศรีบุญเรืองท่าแขก (วัดบ้านกุดแห่) ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ได้พัฒนาวัดจนเจริญรุ่งเรืองมีชื่อเสียงมากในยุคนั้น ท่านเป็นพระนักเทศนาโวหาร มีม้าเป็นพาหนะ ขี่ม้าไปเทศน์ตามบ้านต่างๆ เป็นพระนักพัฒนา มีความรู้ความชำนาญในด้านช่างไม้ ช่างก่อสร้าง งานแกะสลัก จึงได้ก่อสร้างเสนาสนะ ศาลาโรงธรรม หอธรรมาสน์อันมีลวดลายวิจิตร หอไตรรูปทรงสวยงามสำหรับเก็บหนังสือพระธรรมใบลาน อีกทั้งมีความรู้ด้านยาสมุนไพรและยังเก่งวิชาคาถาอาคม จนชาวบ้านตั้งฉายาว่า "อาจารย์ดี ผีย่าน (ย่าน หมายถึง กลัว)"
ปี พ.ศ. 2465 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ออกธุดงค์เที่ยวหาเรียนวิชาอาคม หาของขลังและหาความรู้เพิ่มเติม ท่านได้เดินทางขึ้นไปทางสกลนคร นครพนม จึงได้พบกับ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ที่บ้านสามผง อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม เมื่อได้ฟังธรรมจากหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต แล้ว จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาเชื่อว่าหลวงปู่มั่นเป็นผู้มีญาณวิเศษสำเร็จแล้ว เพราะทักท้วงได้อย่างถูกต้องเหมือนตาเห็นเป็นอัศจรรย์ จึงได้กราบขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์ ให้ช่วยชี้แนะแนวทางประพฤติปฏิบัติให้ถูกต้องตามพระธรรมวินัย และได้จำพรรษาในเขตจังหวัดนครพนมและจังหวัดสกลนคร
ปี พ.ศ. 2469 มีเหตุการณ์สำคัญของ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ที่ทำให้กองทัพธรรมสายของ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล และ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ซึ่งขณะนั้นพำนักอยู่เสนาสนะ บ้านสามผง อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม มีชื่อเสียงโด่งดังและได้รับความศรัทธาอย่างสูง เหตุการณ์ที่ว่านี้เป็นเพราะพระเถระที่ชาวบ้านศรัทธามาก 3 รูปได้ขอญัตติเป็นพระฝ่ายธรรมยุต ติดตามปฏิบัติธรรมไปกับ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ได้แก่ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน พระอาจารย์เกิ่ง อธิมุตฺตโก และพระอาจารย์สีลา อิสฺสโร
ปี พ.ศ. 2470 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ทำการ "ทัฬหิกรรม" ญัตติเป็นพระภิกษุสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ณ พระอุโบสถวัดสร่างโศก อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี ในขณะนั้น ปัจจุบันคือ วัดศรีธรรมาราม (พระอารามหลวง) อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร โดยมี "พระครูจิตตวิโสธนาจารย์ (ทองพูน โสภโณ)" เป็นพระอุปัชฌาย์ ในการนี้ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต และพระอาจารย์ที่ติดตามอีกหลายรูปร่วมนั่งหัตถบาตร
ปี พ.ศ. 2471 เมื่อได้ฝึกอบรมจิตภาวนาและข้อวัตรปฏิบัติกับหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต แล้ว พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงธุดงค์กลับไปปักกลดที่ "ดอนคอกวัว" เพื่อโปรดชาว "บ้านกุดแห่" ซึ่งเป็นบ้านของท่าน พ่อเฒ่าฝ่ายหน้า บุรารัตน์ เจ้าของที่ดินแปลงนี้ได้ถวายที่ดินเพื่อให้สร้างวัด พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงสั่งให้ญาติโยมรื้อศาลากุฏิจากวัดศรีบุญเรืองท่าแขกทั้งหมดเอาไปปลูกสร้างวัดใหม่ที่บริเวณดอนคอกวัว และในปีนี้ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงได้สร้างวัดใหม่ให้เป็นวัดป่าปฏิบัติกัมมัฏฐานสายพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต และเห็นว่า "พระอาจารย์อินทร์ สุนฺทโร (วงศ์เสนา)" ซึ่งเป็นบิดาของท่านได้อุปสมบทมานานแล้ว จึงนำเรื่องเสนอพระเถระแต่งตั้ง พระอธิการอินทร์ สุนฺทโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก และตั้งชื่อวัดให้คล้ายฉายาของเจ้าอาวาสรูปแรกซึ่งเป็นรูปปฐมฤกษ์ว่า วัดป่าสุนทราราม และพื้นที่วัดศรีบุญเรืองท่าแขกเดิมได้กลายเป็นธรณีสงฆ์ของวัดป่าสุนทราราม ตำบลกุดแห่ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร
ในระหว่างพรรษานี้ หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม ศิษย์อาวุโสของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ซึ่งอยู่จำพรรษาที่บ้านหนองขอน จังหวัดอุบลราชธานี ได้รับจดหมายนิมนต์จาก "พระครูพิศาลอรัญเขต" เจ้าอาวาสวัดศรีจันทร์และเจ้าคณะธรรมยุตจังหวัดขอนแก่นในขณะนั้น ต่อมาก็คือ พระเทพสิทธาจารย์ (จันทร์ เขมิโย) ให้ไปช่วยเผยแผ่ธรรมปฏิบัติให้กับประชาชนชาวจังหวัดขอนแก่น หลังจากออกพรรษา พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงได้เดินทางไปบ้านน่าหัวงัวเพื่อนมัสการหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต และร่วมประชุมปรึกษาหารือในกิจนิมนต์ดังกล่าว ในการนี้มีพระภิกษุสามเณรลูกศิษย์ของหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล และ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต จากเมืองอุบลฯ เมืองสกลฯ เมืองนครพนม เมืองยโสธร เมืองหนองคาย และเมืองเลย ต่างก็เดินทางมาประชุมพร้อมกันในช่วงวันมาฆบูชา วันเพ็ญเดือน 3 ณ "บ้านนาหัวงัว" อำเภอกุดชุม จังหวัดอุบลราชธานีในขณะนั้น หรือในปัจจุบันคือจังหวัดยโสธร เมื่อที่ประชุมคณะสงฆ์ตกลงเห็นพ้องต้องกันแล้ว จึงได้แยกย้ายกันเดินทางมุ่งสู่จังหวัดขอนแก่น คณะสงฆ์กองทัพธรรมนำโดย หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม พระอาจารย์มหาปิ่น ปญฺญาพโล พระอาจารย์ฝั้น อาจาโร พระอาจารย์ดี ฉนฺโน พระอาจารย์อ่อน ญาณสิริ พระอาจารย์เกิ่ง อธิมุตฺตโก พระอาจารย์สีลา อิสฺสโร เป็นต้น เมื่อไปถึงแล้วได้พำนักที่ "ป่าช้าโคกเหล่างา" ด้านทิศตะวันออกของเมืองขอนแก่น คณะสงฆ์จึงได้ร่วมกันสร้าง "สำนักสงฆ์ป่าช้าโคกเหล่างา" หรือ "วัดป่าเหล่างา" ขึ้น ซึ่งปัจจุบันก็คือ วัดป่าวิเวกธรรม อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น
ปี พ.ศ. 2472 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้สร้างสำนักสงฆ์และจำพรรษาที่ "วัดป่าโคกโจด" ตำบลพระลับ อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น ได้เทศนาสั่งสอนประชาชนให้ละมิจฉาทิฐิ เลิกจากการถือภูตฝีปีศาจ ให้มาตั้งมั่นในพระไตรสรณคมน์ กำหราบหมอผีมนต์ดำเดรัชฉานวิชา รักษาชาวบ้านด้วยยาสมุนไพร ตลอดระยะเวลา 3 ปี
ปี พ.ศ. 2475 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ออกเดินธุดงค์ไปโปรดประชาชนชาวจังหวัดขอนแก่น ผ่านบ้านโสกแสง อำเภอน้ำพอง บ้านเม็งใหญ่ บ้านยางคำ อำเภอหนองเรือ และบ้านกุดเค้า อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น จึงได้พำนักจำพรรษาบริเวณนี้
ปี พ.ศ. 2476 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้จำพรรษาอยู่ที่ "วัดป่าศิลาวิเวก" อำเภอเมือง จังหวัดมุกดาหาร ในช่วงนี้ท่านได้ปฏิบัติธรรมกรรมฐานทำความเพียรอย่างอุกฤษฎ์ และได้รับ "สามเณรถิร บุญญวรรณ" เป็นศิษย์ ซึ่งต่อมาก็คือ "หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม" หรือ "พระครูสถิตธรรมวิสุทธิ์ (ถิร ฐิตธมฺโม)"
ปี พ.ศ. 2479 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้มีโอกาสกราบถวายตัวเป็นศิษย์ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล และได้ออกธุดงค์ติดตามหลวงปู่ใหญ่เสาร์ตลอดมา จนกระทั่งวาระสุดท้ายที่หลวงปู่เสาร์มรณภาพ
ในปีนี้ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ได้ปรารภถึงการเดินทางกลับจังหวัดอุบลราชธานี คณะศิษย์ทั้งหลายจึงได้จัดประชุมคณะสงฆ์และร่วมทำบุญในวันมาฆบูชา ณ "วัดอ้อมแก้ว" หรือ วัดเกาะแก้วอัมพวัน อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ซึ่งถือเป็นภารกิจสุดท้ายของหลวงปู่ใหญ่เสาร์ที่จังหวัดนครพนมและถือเป็นการให้โอวาทครั้งสุดท้ายแก่คณะศิษย์ที่ไม่ได้เดินทางติดตามไปที่จังหวัดอุบลราชธานี การประชุมในครั้งนี้ ถือได้ว่าเป็นการประชุมพระธุดงค์กรรมฐานครั้งใหญ่ที่สุดของจังหวัดนครพนมในสมัยนั้น
คณะศิษย์ได้เดินทางติดตาม หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ไปพำนักที่จังหวัดอุบลราชธานี ในครั้งนั้นมีพระภิกษุสามเณรไม่น้อยกว่า 70-80 รูป หลวงปู่ใหญ่เสาร์จึงแบ่งคณะศิษย์ออกเป็นหลายกลุ่มหลายคณะ โดยมีศิษย์อาวุโสรับเป็นหัวหน้าแต่ละคณะ พร้อมทั้งกำหนดหมู่บ้านต่างๆ ที่แต่ละคณะจะไปพำนักเพื่อโปรดญาติโยมชาวเมืองอุบลราชธานี เช่น หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ไปพำนักจำพรรษาที่บ้านข่าโคม บ้านเกิดของท่าน พระอาจารย์ทองรัตน์ กนฺตสีโล ศิษย์อาวุโสฝ่ายมหานิกาย ไปตั้งวัดจำพรรษาอยู่ที่บ้านชีทวน พระอาจารย์บุญมาก ฐิติปุญโญ ไปอยู่บ้านท่าศาลา พระอาจารย์ทอง อโสโก ไปอยู่บ้านสวนงัว และพระอาจารย์ดี ฉนฺโน ไปอยู่บ้านกุดแห่ ซึ่งเป็นบ้านของท่าน เป็นต้น
ปี พ.ศ. 2480 สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) ในขณะที่ดำรงสมณศักดิ์เป็น "พระพรหมมุนี" และดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดสุปัฏนารามวรวิหารและเจ้าคณะมณฑลนครราชสีมาในขณะนั้น ได้ขอให้ พระครูวิเวกพุทธกิจ (เสาร์ กนฺตสีโล) พิจารณาสร้างวัดป่ากรรมฐานขึ้นที่อำเภอพิบูลมังสาหาร ด้วยเหตุนี้ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล จึงมอบหมายให้ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ออกธุดงค์ไปยังอำเภอพิบูลมังสาหาร ตั้งสำนักปฏิบัติธรรมกรรมฐานที่ ป่าช้าโคกภูดิน บริเวณเนินเขาสูง โดยมีสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส)และชาวอำเภอพิบูลมังสาหารได้ให้การอุปถัมภ์สนับสนุน ชาวบ้านเรียกสำนักแห่งนี้ว่า "วัดป่าภูดิน" หรือ "วัดป่าภูเขาแก้ว" โดยมี พระอาจารย์ดี ฉนฺโน เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกและอยู่จำพรรษาที่วัดแห่งนี้เป็นเวลานานหลายปี ซึ่งในปัจจุบันก็คือ วัดภูเขาแก้ว อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
ปี พ.ศ. 2481 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน และชาวอำเภอพิบูลมังสาหาร ได้ก่อสร้าง วัดดอนธาตุ ขึ้นเพื่อถวาย หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล เนื่องด้วยหลวงปู่ใหญ่เสาร์ได้ไปสำรวจเกาะแก่งน้อยใหญ่ตามลำแม่น้ำมูลทางตอนใต้ของเมืองพิบูลมังสาหาร และได้ปรารภว่าอยากสร้าง "เกาะดอนธาตุ" แห่งนี้ขึ้นเป็นวัดป่ากรรมฐานเพราะมีความเหมาะสม จึงมอบหมายให้ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน รับหน้าที่ดูแลการสร้างวัดและเสนาสนะ ซึ่งในวัดแห่งนี้ได้สร้าง "พระพุทธไสยาสน์ (พระนอน)" ขึ้นตามดำริของหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล โดยมี พระอาจารย์ดี ฉนฺโน เป็นช่างปั้นพระพุทธรูปในครั้งนี้ และในการนี้ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ได้ตั้งชื่อ "เกาะดอนธาตุ" แห่งนี้ว่า "วัดเกาะแก้วพระนอนคอนสวรรค์วิเวกพุทธกิจศาสนา" ครูบาอาจารย์ในสมัยนั้นเรียกสั้นๆว่า "วัดเกาะแก้ว" ต่อมากรมการศาสนาได้เปลี่ยนชื่อให้เป็น วัดดอนธาตุ ดังปรากฏในปัจจุบัน ซึ่งปัจฉิมวัยของหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ได้พำนักจำพรรษา ณ วัดดอนธาตุ อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี อันเป็นสถานที่ที่ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้สร้างถวายแห่งนี้
ปี พ.ศ. 2485 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ธุดงค์ติดตามอุปัฏฐากรับใช้หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ในวาระสุดท้าย และได้อยู่ในเหตุการณ์ขณะที่ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล มรณภาพ ในอิริยาบถนั่งกราบพระประธานครั้งที่ 3 ภายในพระอุโบสถวัดอำมาตยาราม อำเภอวรรณไวทยากร จังหวัดนครจัมปาศักดิ์ ประเทศไทย ในขณะนั้น (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว) เมื่อวันอังคาร แรม 3 ค่ำ เดือน 3 ปีมะเมีย ตรงกับวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 สิริอายุ 82 ปี พรรษา 62 คณะศิษย์ได้เชิญศพของท่านกลับมา ณ วัดบูรพาราม อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี และได้ทำการฌาปนกิจในวันที่ 15 - 16 เมษายน พ.ศ. 2486
ปี พ.ศ. 2493 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ไปพำนักอยู่จำพรรษาและรับเป็นเจ้าอาวาส วัดป่าแสนสำราญ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี เพื่อโปรดญาติโยมในท้องที่อำเภอวารินชำราบ และในช่วงออกพรรษาของแต่ละปี ท่านก็ได้ออกธุดงค์ปลีกวิเวกไปตามท้องที่ต่างๆเพื่อโปรดศรัทธาญาติโยม
ปี พ.ศ. 2498 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ในปัจฉิมวัยได้เดินทางกลับไปพำนักอยู่จำพรรษาอยู่ "บ้านกุดแห่" ซึ่งเป็นบ้านของท่าน และรับเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าสุนทราราม บ้านกุดแห่ ตำบลกุดเชียงหมี อำเภอเลิงนกทา จังหวัดอุบลราชธานี ในขณะนั้น ซึ่งปัจจุบันก็คือ วัดป่าสุนทราราม บ้านกุดแห่ ตำบลกุดแห่ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร
การปลงอายุสังขาร เมื่อปี พ.ศ. 2502 ในต้นเดือนกุมภาพันธ์ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้นัดญาติโยมบ้านกุดแห่ บ้านดอนสวรรค์ บ้านดอนป่าโมง บ้านดอนม่วง ให้มาประชุมกัน ณ วัดป่าสุนทราราม เมื่อถึงเวลาได้มีศรัทธาญาติโยมมากันเป็นจำนวนมาก ท่านได้กล่าวในที่ประชุมว่า "...ป่วยอยู่ที่วัดภูถ้ำพระหลายวันแล้ว ได้สกัดหินออกให้ถ้ำกว้างขึ้น ได้พระงามา 1 องค์ ในหลืบหิน ขณะนี้อาการป่วยมีปวดบั้นเอวมาก ได้นิมิตว่าเดินเข้าวัดได้เห็นคนปั้นขี้ผึ้ง แล้วได้ถามว่าปั้นอะไร เขาตอบว่าปั้นเอวพระอาจารย์ดี ถามอีกต่อว่าต่อได้ไหม เขาตอบว่าต่อไม่ได้เป็นขี้เถาไปแล้ว นิมิตนั้นอาตมาเห็นว่าการป่วยคราวนี้คงจะหายได้ยาก..." และท่านได้มอบหมายให้ "พระอาจารย์สิงห์ทอง ปภากโร" ลูกศิษย์องค์สำคัญ ซึ่งต่อมาก็คือ พระครูสุนทรศีลขันธ์ (สิงห์ทอง ปภากโร) เป็นเจ้าอาวาสวัดป่าสุนทรารามแทน และหลังจากนั้น 3 วันต่อมา พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้เดินทางไปพำนัก ณ วัดป่าแสนสำราญ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งท่านได้ให้เหตุผลว่า "...เพราะที่นั้นเป็นศูนย์กลาง ศิษย์ทางใต้ ทางกรุงเทพฯ ก็จะมารวมกันที่นี่ ทางตะวันออก พิบูลมังสาหาร นาจะหลวย เดชอุดม ก็จะมารวมกันที่นั้น ทางเหนือ เขมราฐ อำนาจเจริญ ยโสธร กุดแห เลิงนกทา มุกดาหาร สกลนคร นครพนม ก็จะมารวมกันที่วัดป่าแสนสำราญได้ง่าย..."
ปัจฉิมวัย ในวาระสุดท้ายของชีวิต พระอาจารย์ดี ฉนฺโน มีอาการอาพาธบริเวณช่องท้องและเอว ได้เข้ารักษาอาการอาพาธที่โรงพยาบาลทหาร อำเภอวารินชำราบ และโรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี แต่อาการอาพาธไม่ดีขึ้น ท่านเล่าว่า "นิมิตเห็นว่าชาติปางก่อน เป็นพ่อค้า ได้นำสินค้าขึ้นเกวียนบรรทุกไปขายที่เมืองต่างๆ โดยใช้วัวลากจูง แล้วได้ใช้เหล็กปฏักอันแหลมคมทิ่มแทงที่เอวของวัว เพื่อให้มันลางจูงเกวียนไป กรรมที่เคยทำไว้ในอดีตชาตินั้นส่งผลให้เจ็บป่วยบ่อย รักษาอย่างไรก็ไม่หาย"
ปัจฉิมพจน์ วันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2502 เมื่อเวลาประมาณตี 4 เกือบตี 5 พระเณรลูกศิษย์ในวัดป่าแสนสำราญ นั่งล้อมเป็นหัตถบาตร พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ท่านได้ให้ พระอาจารย์พุธ ฐานิโย พยุงอยู่ในอิริยาบทนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม แล้วท่านก็ได้พิจารณามองไปรอบๆ อีกทั้งกาลเวลาใกล้รุ่งเป็นเวลาอันเงียบสงบ และแล้วท่านก็แสดงธรรมเป็นวาระสุดท้าย โดยมีปัจฉิมพจน์ว่า "ผู้ที่อยู่ที่นี้จงฟัง...เบญจขันธ์นั้นเป็นของโลก ศิษย์แห่งพระพุทธองค์ที่ต่อสู้ปฏิบัติมาตลอดก็เพื่อเวลานี้ ถึงเวลาที่จะต้องปล่อยวางเบญจขันธ์สังขารเสีย ต่อนี้ไป ให้ผู้ที่อยู่หมั่นบำเพ็ญเพียรภาวนาตามแนวทางครูอาจารย์ที่สืบปฏิบัติมา กำหนดจิตรู้ที่ตนเท่านั้น..." หลังจากท่านพูดจบก็นิ่งเงียบไปประมาณ 5 นาที ท่านก็ได้ละสังขารไป มรณภาพลงด้วยอาการอันสงบ ณ ที่นั้น
พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้มรณภาพในอิริยาบทท่านั่งสมาธิ พิงหมอนอิงใบใหญ่ เมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2502 เวลา 05.30 น. ณ วัดป่าแสนสำราญ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี สิริอายุ 66 ปี พรรษา 45 ซึ่งทางราชการ คณะสงฆ์จังหวัดอุบลราชธานี และคณะศิษยานุศิษย์ ได้ลงมติให้จัดพิธีฌาปนกิจ ในวันที่ 10 - 14 มีนาคม พ.ศ. 2503 เป็นเวลา 5 วัน 5 คืน
เฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์ก สมเด็จพระราชชนนีแห่งโรมาเนีย
ไข้สมองอักเสบ
แม่น้ำโจ้โล้
คาสเซิลวาเนีย II เบลมอนต์สรีเวงก์
คาสเซิลวาเนีย II เบลมอนต์สรีเวงก์  เป็นวิดีโอเกมที่ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1991 เป็นเกมแนวแพลตฟอร์ม พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยโคนามิสำหรับเกมบอย. ในเรื่องนี้จัดใน 15 ปีหลังจากเหตุการณ์ในคาสเซิลวาเนีย ดิแอดเวนเจอร์, เคานท์แดรกคูลาฟื้นคืนชีพและลักพาตัวลูกชายของคริสโตเฟอร์ เบลมอนต์ชื่อ โซเลยูในการกลับมาของงานฉลองแห่งยุคของเขา, และ เสกเขาเป็นปีศาจ. ด้วยพลังอันลึกลับของโซเลยู, แดรกคูลาเอาร่างมนุษย์คืน และ สร้างปราสาทของเขาใหม่, ทำให้คริสโตเฟอร์ปราบแดรกคูลาอีกครั้งหนึ่งเพื่อช่วยลูกชายของเขา และ ทรานซิลเวเนีย. เกมนี้คล้ายกับเกมร็อกแมน.
เนเฟอร์พทาห์
เนเฟอร์พทาห์ หรือ พทาห์เนเฟรู ("พระนามของพระองค์มีความหมายว่า ความสวยงามแห่งเทพพทาห์") เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์อียิปต์โบราณคือ ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 (ปกครองช่วงประมาณ 1860 ถึง 1814 ปีก่อนคริสตกาล) ของราชวงศ์ที่สิบสอง และน้องสาวของพระองค์คือฟาโรห์โซเบกเนเฟรู ("มีความหมายว่า ความงามของเทพโซเบ๊ค")
การฝังพระศพของพระองค์ถูกจัดเตรียมไว้ในหลุมฝังพระศพของพระบิดาของพระองค์ที่ฮาวารา อย่างไรก็ตามพระศพของพระองค์ไม่ได้ถูกฝังอยู่ที่นั่น แต่ในพิระมิดขนาดเล็กที่ฮาวารา หลุมฝังพระศพของพระองค์ถูกพบในปี พ.ศ. 2499 และยังคงมีเครื่องเพชรพลอยของพระองค์และโลงหินแกรนิตแจกันเงินสามใบ และวัตถุอื่น ๆ
สโมสรฟุตบอลบีอีซี เทโรศาสน
ภูเขาไฟรูปโล่
ภูเขาไฟรูปโล่ เป็นภูเขาไฟชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วยลาวาแข็งตัวเป็นหลัก ไม่มีเถ้าที่พ่นจากปากปล่องภูเขาไฟประกอบด้วยหรือหากมีก็ไม่มาก ทำให้ภูเขาไฟชนิดนี้มีความสูงไม่มากนักแลดูเหมือนโล่นักรบเมื่อมองจากด้านบน ภูเขาไฟรูปโล่พบได้ทั่วโลก ตัวอย่างเช่น ภูเขาไฟเวซูวีโย ภูเขาไฟเมานาเคอา นอกจากนี้ยังพบได้บนดาวเคราะห์หิน หรือดวงจันทร์ที่มีขนาดใหญ่เพียงพอเก็บแมกมาไว้ภายใน เช่นดาวศุกร์ ดาวอังคาร ดวงจันทร์ไอโอ
ภูเขาไฟรูปโล่เกิดจากการไหลของลาวาที่ไม่หนืด เมื่อลาวาเย็นตัวลงก็จะแข็งตัวกลายเป็นชั้นทับถมขึ้นเป็นรูปทรงภูเขาเตี้ย ๆ มีมุมชันไม่มากคือไม่เกิน 10 องศา ความสูงมักอยู่ในช่วงประมาณ 1/20 ของความกว้าง ในระยะแรกเมื่อก่อตัวจะเห็นเป็นลานลาวา (lava plateau) ต่างจากภูเขาไฟเชิงประกอบที่มีลักษณะเป็นการทับถมของเถ้าและลาวาสลับชั้น และต่างจากภูเขาไฟกรวยกรวดที่ประกอบด้วยเถ้าเป็นหลัก ภูเขาไฟรูปโล่มักจะปะทุต่อเนื่องตลอดเวลาแทนการปะทุเป็นครั้งคราวอย่างภูเขาไฟเชิงประกอบ ภูเขาไฟรูปโล่ใต้เมฆที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือ ภูเขาไฟเมานาโลอาซึ่งสูง จากระดับน้ำทะเล และกว้าง ประมาณกันว่ามีปริมาตรหินบะซอลต์ที่ประกอบเป็นภูเขาไฟทั้งสิ้น ฐานรากของภูเขาไฟจมตัวอยู่ใต้เปลือกโลกลึกประมาณ
ภูเขาไฟรูปโล่ส่วนมากที่มีการศึกษามักอยู่ที่หมู่เกาะฮาวาย เพราะเข้าถึงง่าย และภูเขาไฟปะทุตลอดเวลา มีภูเขาไฟคิเลาเอียปะทุมาตั้งแต่ พ.ศ. 2526 เป็นแหล่งศึกษาหนึ่ง ลักษณะการปะทุและการปล่อยลาวาที่ไม่รุนแรงและเชื่องช้า กินเวลานานนี้เอง แม้ว่าจะมีการพ่นเถ้าถ่านบ้าง ทำให้นักวิทยาศาสตร์เรียกก่ารปะทุของภูเขาไฟนี้ว่า การปะทุฮาวาย (Hawaiian eruption) การปะทุฮาวายเมื่อเกิดหลายครั้ง ก็จะเกิดเป็นชั้นลาวาแข็งบาง ๆ ทับถมกันจนเกิดเป็นภูเขาซึ่งมักมีแอ่งลาวาตรงกลาง ภูเขาที่ว่านี้ไม่สูงนักเพราะการไหลแผ่กว้างของลาวา
ภูเขาไฟรูปโล่นอกโลก.
ดาวอังคารมีความเร่งโน้มถ่วงน้อยกว่าโลก คืออยู่ที่ 3.711 m/s² ซึ่งน้อยกว่าของโลกที่ 9.806 m/s² ทำให้ดาวอังคารมีภูเขาไฟที่งอกสูงกว่าโลก โดยมีความสูงได้ถึง และกว้างได้ถึง เทียบกับภูเขาไฟเมานาเคอาซึ่งกว้าง และสูง บนดาวอังคารมีภูเขาไฟรูปโล่ที่สูงที่สุดคือ ภูเขาไฟโอลิมปัสมอนส์
ดาวศุกร์มีความเร่งโน้มถ่วงพอ ๆ กับโลก คือ 8.87 m/s² ทำให้ปรากฏภูเขาไฟรูปโล่จำนวนมากคล้ายกับโลก นับได้มากกว่า 150 ลูก ลักษณะแบนราบกว่าบนโลก ภูเขาไฟบางลูกมีขนาดกว้างได้ถึง
ช่วงนี้
"ช่วงนี้ (Karma)" เป็นซิงเกิลลำดับที่ 6 ของ อะตอม-ชนกันต์ รัตนอุดม ในปี พ.ศ. 2560 ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย อะตอม-ชนกันต์ รัตนอุดม และเรียบเรียงโดย กันต์ รุจิณรงค์ และกวิน อินทวงษ์ ออกจำหน่ายในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2560
ที่มาของเพลงนี้ มาจากช่วงที่อะตอมทำงานหนัก กลับไปเจอที่บ้านน้อยและตรงกับช่วงเบญจเพส เวลากลับบ้านแม่ชอบเตือนว่า “ช่วงนี้ระวังหน่อย” บวกกับเคยประสบอุบัติเหตุบนถนนระหว่างขับรถ เลยนึกถึงเรื่องที่แม่เคยเตือนว่าช่วงนี้ให้ระวัง จึงหยิบเอาเรื่องนี้มาเป็นแรงบันดาลใจในการเขียนเพลงที่พูด ถึงเรื่องความเชื่อ กฎแห่งกรรม คนในสังคมมีเยอะที่ทำตัวไม่ดีแล้วยังไม่ได้รับผล อะตอมตั้งใจแต่งรวมๆ ให้กับการใช้ชีวิต บางคนเดินหน้าเห็นแต่ความสำเร็จของตัวเองโดยไม่หันมามองข้างหลังว่าทำร้ายใครไว้บ้าง ทำใครเจ็บไปเท่าไหร่ อยากกระตุ้นให้คนหันกลับมามองเรื่องเวรกรรม โดยเล่นกับความเชื่อของคนไทยที่สัมผัสง่าย พบเห็นทั่วไป เรื่องเวรกรรมอาจจะโยงกับเรื่องความรักได้ แต่ความรักมันละเอียดอ่อนเกินกว่าจะบอกว่าใครถูกผิด จะบอกว่าเป็นเวรกรรมก็ได้ไม่เต็มปากเต็มคำ
เสนาธิการทหารอากาศ (สหราชอาณาจักร)
เสนาธิการทหารอากาศ (; CAS) เป็นอีกตำแหน่งของผู้บริหารระดับสูงกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร เสนาธิการทหารอากาศเป็นสมาชิกของสภากลาโหมกับคณะกรรมมาธิการกองทัพอากาศ ตำแหน่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2461 โดยมีผู้ประเดิมตำแหน่งคนแรกคือ พลอากาศตรี เซอร์ ฮิวฮ์ แทงเคอร์ ผู้ดำรงตำแหน่งปัจจุบันคือ พลอากาศเอก เซอร์ ไมเคิล วิกสตัน เข้ารับราชการเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2562
บีอีซี-เทโรศาสน
ตะละแม่ท้าว
ตะละแม่ท้าว (, ; หรือ တလမေဒေါ; ประมาณ 1368 – ประมาณ 1390) พระอัครมเหสีองค์แรกใน พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี พระองค์เป็นพระขนิษฐาต่างพระมารดาของพระเจ้าราชาธิราชและเป็นพระราชธิดาของ พระยาอู่ กษัตริย์องค์ที่ 8 ที่ประสูติแต่ นางมหาจันทเทวี
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1383 ตะละแม่ท้าวหนีไปกับพระยาน้อย ใน ร่างกุ้ง และได้เข้าร่วมกับพระยาน้อยในการกบฏต่อพระราชบิดาซึ่งพระยาอู่ได้สวรรคตระหว่างเกิดกบฏ
ตะละแม่ท้าวขึ้นเป็นพระอัครมเหสีเมื่อพระยาน้อยได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าราชาธิราช โดยทั้งสองพระองค์มีพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวพระนามว่า พ่อลาวแก่นท้าว ต่อมาเมื่อพระเจ้าราชาธิราชได้สถาปนานางเม้ยมะนิกแม่ค้าขายดอกไม้ขึ้นเป็น พระนางปิยราชเทวี พระอัครมเหสี ทำให้ตะละแม่ท้าวเสียใจจนนำไปสู่การปลงพระชนม์ชีพพระองค์เอง
หลังจากการเสียชีวิตของตะละแม่ท้าว ใน ค.ศ. 1390 พระเจ้าราชาธิราชได้สั่งให้ประหารชีวิตพระโอรสของพระองค์ในปีเดียวกันกับที่พระมารดาของพระองค์ปลงพระชนม์ชีพ เพราะกลัวว่าพระโอรสจะหาทางแก้แค้นแทนพระมารดาเมื่ออายุมากขึ้น พ่อลาวแก่นท้าวได้มีการกล่าวคำสัตย์สาบานก่อนที่จะถูกประหารชีวิต คำสาบานที่ตามรบกวนพระทัยพระเจ้าราชาธิราชพระบิดาของพระองค์
วอลต์ดิสนีย์เวิลด์รีสอร์ต
Talamidaw
ชนอลามานนิ
สมิงพระตะบะ
สมิงพระตะบะ (; ; บางทีเรียก พระตะบะ) เจ้าเมือง เมาะตะมะ แห่ง อาณาจักรเมาะตะมะ-หงสาวดี ระหว่าง ค.ศ. 1364 ถึง 1388 เขาก้าวขึ้นมามีอำนาจโดยการกบฏต่อ พระยาอู่ กษัตริย์องค์ที่ 8 ด้วยความช่วยเหลือของน้องชายคือ สมิงเลิกพร้า ซึ่งการกบฏครั้งนี้มีผลให้มีการย้ายเมืองหลวงไปยัง หงสาวดี เมื่อ ค.ศ. 1369
ลูเซิร์น
ลูเซิร์น  หรือ ลุทแซร์น  เป็นเมืองหลวงของรัฐลูเซิร์นในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ด้วยความที่ลูเซิร์นเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในภาคกลางของประเทศ ทำให้ลูเซิร์นกลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ, การคมนาคม, ทางวัฒนธรรม ของภาคกลาง ภาษาทางการที่ใช้ในลูเซิร์นคือภาษาเยอรมัน (ภาษาพูด สวิสเยอรมัน ท้องถิ่น) ตั้งอยู่ชายฝั่งด้านตะวันตกติดกับทะเลสาบลูเซิร์น มีแม่น้ำร็อยส์ไหลออกมาจากทะเลสาบผ่านกลางเมือง จากเมืองนี้สามารถมองเห็นเทือกเขาแอลป์, เขาพีลาทุส และเขารีกี ลูเซิร์นมีภูมิอากาศเย็นตลอดทั้งปี จุดหมายตาที่สำคัญในเมืองคือคาเพ็ลล์บรึคเคอ สนามบินที่อยู่ใกล้ลูเซิร์นที่สุดคือท่าอากาศยานซือริช ซึ่งมีรถไฟโดยตรงมาสู่ลูเซิร์นทุกชั่วโมงโดยใช้เวลาเดินทางราว 1 ชั่วโมง
ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ชนอลามันน์เชื้อสายเยอรมันก็มีอิทธิพลเหนือดินแดนที่เป็นประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปัจจุบัน จนกระทั่งราวปี 750 ก็มีการจัดตั้งสังฆมณฑลซังคท์เลโอเดอการ์ (St. Leodegar) นิกายโรมันคาทอลิกขึ้น ต่อมาในศตวรรษที่ 9 สังฆมณฑลซังคท์เลโอเดอการ์ได้ตกอยู่ในการปกครองของอารามมูร์บัค (Murbach Abbey) ในแคว้นอาลซัส ในช่วงเวลานี้เอง พื้นที่แถบนี้ได้ถูกเรียกว่า ลูกิอาริอา (ละติน: Luciaria) ต่อมาในปี 1178 สังฆมณฑลแห่งนี้ได้เป็นอิสระจากอารามมูร์บัค และได้สถาปนาสังฆมณฑลเป็นเมืองลูเซิร์นในปีเดียวกัน เมืองลูเซิร์นกลายเป็นทางผ่านที่สำคัญบนเส้นทางการค้าที่กำลังเฟื่องฟูในภูมิภาคก็อทฮาร์ท (Gotthard)
สมิงพยู
สมิงพยู (, ; ถึงแก่กรรม 1544) นายพลและแม่ทัพเรือแห่ง กองทัพพม่า และเสนาบดีชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักของ พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ แห่ง ราชวงศ์ตองอู ของ พม่า ระหว่าง ค.ศ. 1536 ถึง 1544 ผู้บัญชาการทหารเชื้อสายมอญผู้นี้เดิมเป็นเสนาบดีในราชสำนักของ พระเจ้าสการะวุตพี กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่ง อาณาจักรหงสาวดี แต่ได้มาสวามิภักดิ์และรับราชการในพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้เมื่อ ค.ศ. 1536 ซึ่งเป็นการปูทางให้เขาขึ้นมาเป็นที่ปรึกษาชั้นนำของกษัตริย์แห่งตองอู เขาเป็นที่รู้จักมากที่สุดจากการวางแผนและบัญชาการรบในยุทธนาวีโจมตีเมืองเมาะตะมะซึ่งเป็นที่มั่นสุดท้ายของอาณาจักรหงสาวดีใน ค.ศ. 1541 อันเป็นจุดสิ้นสุด สงครามตองอู–หงสาวดี (พ.ศ. 2077–2084)
ซีลออนไลน์ พลัส
ถล่มเจ้าสำนักโคมเขียว
ถล่มเจ้าสำนักโคมเขียว (อังกฤษ: Mad Monkey Kung Fu ) เป็นภาพยนตร์จีนกำลังภายใน ในปี ค.ศ. 1979 กำกับและนำแสดงโดย หลิว เจียเหลียง มี เสี่ยว เหอ และ ลัว ลี่ แสดงนำ
จอมยุทธหนุ่มและน้องสาวเป็นนักแสดงในคณะกายกรรม มีวิชามวยลิงอันร้ายกาจ จึงถูกใส่ความด้วยความอิจฉาและถูกทุบมือทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้ใช้กังฟูได้อีก จึงต้องทำมาหาเลี้ยงชีพข้างถนนพร้อมลิงคู่ชีพแต่ยังถูกตามรังคราน แต่ก็มีเด็กหนุ่มที่เล็งเห็นความสามารถพยายามฝากตัวเป็นศิษย์ เขามองเห็นความตั้งใจจริงจึงสอนวิชาลิงให้และทั้งสองจึงตามไปแก้แค้นคนชั่วต่อไป
Byattaba
Smim Payu
ฟิฟทีน (เพลง)
"ฟิฟทีน"  เป็นเพลงคันทรีป็อปของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ สวิฟต์แต่งเพลงเองและผลิตร่วมกับนาธาน แชปแมน "ฟิฟทีน" ออกจำหน่ายวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2009 โดยสังกัดบิกแมชีนเรเคิดส์ เป็นซิงเกิลที่สี่จากสตูดิโออัลบั้มที่สอง "เฟียร์เลส" (2008) เพลงได้รับแรงบันดาลใจจากสมัยเรียนไฮสกูลปีหนึ่งที่โรงเรียนเฮนเดอร์สันวิลล์ไฮสกูล ซึ่งเธออกหักครั้งแรกพร้อมกับเพื่อนสนิทชื่อ อะบิเกล แอนเดอร์สัน หลังแต่งเพลงนี้ สวิฟต์ขออนุญาตแอนเดอร์สันอัดเพลงนี้ (เนื่องจากมีการกล่าวถึงเป็นการส่วนตัว) แอนเดอร์สันยินยอมและเพลงถูกรวมอยู่ในอัลบั้มเฟียร์เลส "ฟิฟทีน" เป็นบัลลาด สวิฟต์นึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดกับเธอและเพื่อนสนิทขณะอายุ 15 ปี และเป็นการเตือนไม่ให้วัยรุ่นตกหลุมรักง่าย ๆ
"ฟิฟทีน" ขึ้นถึงอันดับที่ 23 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และขายได้มากกว่า 1.5 ล้านดาวน์โหลดในสหรัฐ มิวสิกวิดีโอเพลง "ฟิฟทีน" กำกับโดยโรแมน ไวต์ ถ่ายทำโดยใช้ฉากเขียว และเน้นใช้สเปเชียลเอฟเฟกต์ประกอบ วิดีโอแสดงสวิฟต์เดินผ่านสวน ขณะที่เธอนึกถึงความทรงจำมากมายร่วมกับแอนเดอร์สัน เพลงได้เข้าชิงรางวัลสาขาวิดีโอศิลปินผู้หญิงยอดเยี่ยม ในงานประกาศรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2010 แต่พ่ายให้กับเพลง "แบดโรแมนซ์" ของเลดี กากา "ฟิฟทีน" ถูกนำมาแสดงสดหลายครั้ง รวมถึงในทัวร์คอนเสิร์ตครั้งแรกและครั้งที่สอง เฟียร์เลสทัวร์ (2009-10) และสปีกนาวเวิลด์ทัวร์ (2011-12) สวิฟต์เป็นหุ้นส่วนกับร้านค้าอิเล็กทรอนิกส์ เบสต์บาย ในกิจกรรมชื่อ @15 ที่ให้วัยรุ่นช่วยตัดสินใจว่าจะบริจาคเงินให้องค์การกุศลต่าง ๆ อย่างไร
สมิงเลิกพร้า
สมิงเลิกพร้า ( หรือ , ) เจ้าเมือง พะสิม แห่ง อาณาจักรเมาะตะมะ–หงสาวดี ระหว่าง ค.ศ. 1364 ถึง 1388 เขาก้าวขึ้นสู่อำนาจด้วยการช่วยพี่ชายคือ สมิงพระตะบะ ก่อกบฏต่อ พระยาอู่ กษัตริย์องค์ที่ 8 และเขาเป็นกุญแจสำคัญที่นำไปสู่จุดเริ่มต้นของ สงครามสี่สิบปี ระหว่างอาณาจักรหงสาวดีกับ อาณาจักรอังวะ
Laukpya
ทอเลมีที่ 5
ทอเลมีที่ 5 หรือ ทอเลมีที่ 5 เอปิฟาเนส (กรีก: Πτολεμαῖος Ἐπιφανής, Ptolemaμos Epiphanḗs "ทอเลมีผู้มีชื่อเสียง"); ครองราชย์ระหว่าง 204-181 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์ทอเลมีที่ 4 ฟิโลพาเตอร์ กับพระนางอาร์ซิโนเอที่ 3 แห่งอียิปต์ เป็นฟาโรห์พระองค์ที่ห้าของราชวงศ์ทอเลมี พระองค์สืบทอดพระราชบัลลังก์ตอนพระชนมายุห้าพรรษาและภายใต้การปกครองของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอาณาจักร ในรัชสมัยของพระองค์ได้มีการสร้างศิลาโรเซตตา
ระดับปฐมศึกษา
ราศรี บาเล็นซิเอก้า
เจ้าหญิงมาเรีย-โอลิมเปียแห่งกรีซและเดนมาร์ก
เจ้าหญิงมาเรีย-โอลิมเปียแห่งกรีซและเดนมาร์ก (; 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2539) เป็นนางแบบชาวอเมริกันและสมาชิกองค์หนึ่งในราชวงศ์กรีซ พระองค์เป็นพระธิดาพระองค์เดียวในเจ้าชายเปาโลส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซ และมารี-แชนทัล มิลเลอร์ พระชายา
เจ้าหญิงมาเรีย-โอลิมเปียแห่งกรีซและเดนมาร์กประสูติวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 ณ คลีนิคเวลส์ ซัน ใน นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา พระองค์เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่และพระองค์เดียวใน เจ้าชายเปาโลส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซ กับ เจ้าหญิงมารี-แชนทัล มกุฎราชกุมารีแห่งกรีซ ทรงเป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2 แห่งกรีซ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งกรีซ กับ สมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ อีกทั้งยังเป็นพระราชปนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 9 แห่งเดนมาร์ก กับ อิงกริดแห่งสวีเดน โดยพระองค์เข้ารับการจุ่มศีลใน อิสตันบูล ประเทศตุรกี เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ในปีเดียวกัน โดยทรงมีพระบิดามารดาทูลหัวดังนี้
โดยขณะทรงพระเยาว์ครอบครัวของเจ้าหญิงมาเรีย-โอลิมเปียเสด็จไปประทับ ณ ลอนดอน พระองค์จึงเติบโตที่นั้น โดยทรงศึกษาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ ภาพยนตร์ การถ่ายภาพและการออกแบบกราฟิก โดยทรงประทับที่โรงเรียนวินด์เซอร์แลนด์ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำ โดยทรงประทานสัมภาษณ์ขณะมีพระชันษา 17 ปีว่า
อาจเป็นเพราะ
"อาจเป็นเพราะ (Because of you)" เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2559 ของนักร้อง พลอยชมพู ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย เหมือนเพชร อำมะระ และเรียบเรียงโดย ศรัณย์ ตันติตระกูล ออกจำหน่ายในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2559 สังกัดค่ายเอ็มบิโอ ทีนเอ็นเตอร์เทนเมนท์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยเนื้อหาของเพลงนี้ เป็นเรื่องราวของคนที่ยังไม่เคยลืมคนรักเก่า ยังคิดถึงเขาตลอดเวลา และความรู้สึกนี้ยังคงวนเวียนไม่หลุดออกจากความทรงจำสักที