pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กลุ่มท้ายห่างต่งในเหมื่องเคือง จังหวัดเหงะอาน มีอักขรวิธีของตนเองเรียกว่าลายปาว โดยมีแชล แฟร์ลุส  คอยให้การสนับสนุนการอนุรักษ์อักษรนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา
เอกซ์แคลิเบอร์
เอกซ์แคลิเบอร์  คือดาบในตำนานของกษัตริย์อาร์เทอร์ ที่เล่าลือว่ามีอำนาจวิเศษ หรือมีความเกี่ยวข้องกับสิทธิ์อันชอบธรรมในการปกครองแผ่นดินอังกฤษ ในบางครั้งก็เรียกดาบเอกซ์แคลิเบอร์ว่า "ดาบในศิลา" (Sword in the Stone) ซึ่งใช้ในการพิสูจน์สิทธิ์ครองแผ่นดินของอาร์เทอร์ แต่ในงานเขียนหลายเวอร์ชันอาจแยกดาบทั้งสองนี้เป็นคนละเล่มกัน ดาบเอกซ์แคลิเบอร์นี้ปรากฏอยู่ในตำนานกษัตริย์อาร์เทอร์มานานแล้ว ในภาษาเวลส์สมัยใหม่เรียกดาบนี้ว่า คาเลดฟุลค์
ในตำนานอาร์เทอร์ฉบับวีรคติ มีหลายเรื่องที่บอกว่าอาร์เทอร์เป็นเจ้าของดาบเอกซ์แคลิเบอร์ ในเรื่อง "เมอร์ลิน" ของรอแบร์ เดอ บอรง อาร์เทอร์ได้ครองบัลลังก์เนื่องจากสามารถดึงดาบออกจากศิลาได้ ตามท้องเรื่องนั้นกล่าวว่า ไม่มีผู้ใดจะดึงดาบออกจากศิลาได้หากมิใช่ "กษัตริย์ที่แท้จริง" ซึ่งใช้ในการค้นหากษัตริย์หรือทายาทที่แท้จริงของยูเทอร์ เพนแดรกอน โดยมากเชื่อกันทั่วไปว่าดาบในศิลานี้ก็คือเอกซ์แคลิเบอร์ ในภายหลังได้มีการระบุอย่างชัดแจ้งในงานเขียนที่เรียกชื่อว่า "Vulgate Merlin Continuation" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งอยู่ในตำนานลานเซลอตกับจอกศักดิ์สิทธิ์ แต่ในตำนานยุคหลังจาก "Vulgate Merlin" เรื่องกลับกลายเป็นว่า ท่านหญิงแห่งทะเลสาบเป็นผู้มอบดาบเอกซ์แคลิเบอร์ให้แก่อาร์เทอร์หลังจากที่เขาได้ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว นางเรียกดาบนี้ว่า "เอกซ์แคลิเบอร์ ดาบอันสามารถตัดเหล็กกล้า" ในเรื่อง "Vulgate Mort Artu" อาร์เทอร์สั่งให้กริฟลิตขว้างดาบลงไปในทะเลสาบแห่งมนตรา หลังจากล้มเหลวถึง 2 ครั้งเขาจึงสามารถทำตามคำสั่งพระราชาผู้บาดเจ็บหนักได้ โดยมีมือหนึ่งยื่นขึ้นจากทะเลสาบมารับดาบไว้ ในฉบับแปลภาษาอังกฤษของแมโลรีภายหลังได้เปลี่ยนตัวผู้ขว้างดาบเป็นเบดิเวียร์
แมโลรีเก็บเอาตำนานเกี่ยวกับดาบทั้งสองเรื่องมาใส่ใน "Le Morte d'Arthur" ของเขา แล้วสร้างความสับสนโดยเรียกดาบทั้งสองว่า เอกซ์แคลิเบอร์ ทั้งคู่ ในฉบับภาพยนตร์ เรื่อง "Excalibur" ได้พยายามแก้ไขความสับสนนี้ โดยสรุปรวมเป็นดาบเล่มเดียวกัน ในตอนแรกอาร์เทอร์ดึงขึ้นมาจากศิลาก่อน หลังจากนั้นดาบแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วท่านหญิงแห่งทะเลสาบจึงซ่อมดาบเล่มเดิมนั้นขึ้นใหม่
ภาษาเจะห์
ภาษาเจะห์ (Jeh) มีผู้พูดทั้งหมด 23,256 คน พบในเวียดนาม 15,243 คน (พ.ศ. 2545) ในจังหวัดกอนตุมและเกวียงนาม พบในลาว 8,013 คน (พ.ศ. 2538) ทางภาคใต้ในแขวงเซกอง อัตตะปือ จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
ไทยทรงดำเพชรบุรี
ผู้ไทดำ หรือไทยทรงดำ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไทยที่มีถิ่นฐานเดิมอยู่ในแคว้นสิบสองจุไทหรือเมืองแถนหรือเดียนเบียนฟู ประเทศเวียดนาม ในปัจจุบัน ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ในแถบแม่น้ำดำและแม่น้ำแดง ปัจจุบันอยู่ในเขตเวียดนามเหนือตอนเชื่อมต่อกับลาวและจีนตอนใต้ ผู้ไทดำหรือไทยทรงดำมีชื่อเดิมเรียกกันว่า ไทดำ (Black Tai)หรือ ผู่ไต๋ดำ เพราะนิยมใส่เสื้อดำล้วน ซึ่งแตกต่างจากกลุ่มคนไทที่อยู่ใกล้เคียงกัน เช่น “ไทขาว”หรือ(White Tai) นิยมแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีขาวและไทแดง หรือ(Red Tai) ชอบใช้สีแดงขลิบและตกแต่งชายเสื้อสีดำเป็นต้น ไทดำกลุ่มนี้ได้ถูกกวาดต้อนเข้ามาในประเทศไทย ตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรีและรัตนโกสินทร์ตอนต้น คนไทยภาคกลางเรียกกันว่า “ลาวทรงดำ” เพราะเข้าใจว่าเป็นพวกเดียวกับลาวและอพยพมาพร้อมกับลาวกลุ่มอื่น ๆต่อมาชื่อเดิมได้หดหายลง คำว่า”ดำ” หายไปนิยมเรียกกันในปัจจุบันว่า”ลาวทรง”หรือ “ลาวโซ่ง” ซึ่งไม่ใช่คำเรียกที่ถูกต้อง ที่ถูกต้องคือเรียก ชนกลุ่มนี้ว่า ผู้ไท ดำนั่นเอง
คำว่า โซ่ง สันนิษฐานว่ามาจากคำว่า “ซ่วง” ซึ่งแปลว่ากางเกงเพราะชาวไทดำนิยมนุ่งกางเกงทั้งชายและหญิง คนไทยและลาวพวนจึงเรียกว่า ลาวซ่วง ซึ่งหมายถึงลาวนุ่งกางเกง ต่อมาเพี้ยนเป็น โซ่ง
เหตุที่เรียกไทดำว่า ลาวโซ่ง เพราะคำว่า “ลาว” เป็นคำที่คนไทยทั่วไปใช้เรียกคนที่อพยพมาจากถิ่นอื่น แต่ชาวไทดำหรือไทยทรงดำถือตนเองว่าเป็นชนชาติไท จึงนิยมเรียกตนเองว่า ไทดำ หรือผู้ไต๋ดำ
ที่มาและการตั้งถิ่นฐาน.
ผลพวงจากสงครามสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี (สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช) สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก (รัชกาลที่ 1) มาจนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 3) ทำให้ไทดำ หรือไทยทรงดำ ถูกกวาดครัวมาอยู่เพชรบุรี
ระยะแรกไทดำตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ตำบลหนองปรง อำเภอเขาย้อย (สมัยพระเจ้าตากสิน และรัชกาลที่ 1) ระยะที่สอง (สมัยรัชกาลที่ 3) โปรดฯ ให้มาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ตำบลท่าแร้ง อำเภอบ้านแหลม ไทดำหรือไทยทรงดำ จึงมาตั้งถิ่นฐานที่ท่าแร้ง เมื่อปี พ.ศ. 2378 - 2381 ก่อนไทยมุสลิมท่าแร้ง ซึ่งถูกกวาดครัวเข้ามาภายหลังไทดำ ไทยมุสลิมหรือที่เรียกว่า แขกท่าแร้ง มาสู่เพชรบุรีในลักษณะถูกกวาดครัว เข้ามาอยู่ ณ เมืองเพชรบุรีราวปี พ.ศ. 2328 เนื่องด้วยเหตุผลทางสงครามเช่นกัน
สงครามครั้งนั้น พวกลาวพวน พวกลาวเวียง ซึ่งเป็นชนชาติไทยด้วยสาขาหนึ่ง ได้ถูกกวาดครัวมาด้วยกัน เมืองเพชรจึงประกอบด้วยชนกลุ่มน้อยที่เรียกว่า “สามลาว” อันได้แก่ ไทดำ ลาวพวน และ ลาวเวียง
ธรรมชาติของผู้ไทดำ หรือไทยทรงดำ ชอบอยู่ที่ดอนน้ำท่วมไม่ถึง ชอบภูมิประเทศที่เป็นป่าเขา เสมือนถิ่นดั้งเดิมของตน ครัวโซ่งกลุ่มนี้ มิชอบภูมิประเทศที่ท่าแร้ง เพราะโล่งเกินไป จึงได้อพยพย้ายถิ่นฐานบ้านเรือนไปเรื่อย ๆ ส่วนใหญ่เคลื่อนย้ายมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่สะพานยี่หน ทุ่งเฟื้อ วังตะโก บ้านสามเรือน เวียงคอย เขาย้อย ตามลำดับ
ลักษณะที่อยู่อาศัย.
โซ่งปลูกบ้านที่มีลักษณะของตนเองแบบหลังคาไม่มีจั่ว หลังคายกอกไก่สูง มุงด้วยตับต้นกกมิใช่ตับจาก รูปหลังคาลาดคุ่มเป็นรูปคล้ายกระโจม คลุมลงมาต่ำเตี้ยจรดฝา ดูไกลๆ จะดูเหมือนไม่มีฝาบ้าน เพราะหลังคาคลุมมิดจนมองไม่เห็น บ้านผู้ไทดำ จะไม่มีหน้าต่าง เนื่องจากไทดำ มาจากเวียดนามและลาว อยู่ตามเทือกเขา อากาศหนาวเย็น ไม่ชอบมีหน้าต่างให้ลมโกรก พื้นปูด้วยฟากไม้ไผ่ รองพื้นด้วยหนังสัตว์ มีใต้ถุนบ้านสูงโดยใต้ถุนบ้านใช้เป็นที่เลี้ยงสัตว์ด้วย
ผู้ไทดำ กับการก่อสร้างพระนครคีรี.
การก่อสร้างพระราชวังบนเขา ห้วงที่เครื่องจักรกล เครื่องทุนแรงยังไม่มี การแผ้วถางปรับสภาพยอดเขาทั้งสามยอด ให้รานราบมีทางขึ้นลงเชื่อมต่อกัน การลำเลียง อิฐ หิน ดิน ทราย อุปกรณ์การก่อสร้าง จำเป็นต้องใช้แรงงานขั้นพื้นฐานจำนวนไม่น้อย
สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่ง เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ พระสมุหกลาโหม ในฐานะแม่กองงานใหญ่ ในการก่อสร้างพระราชวังบนเขา มีทั้งอำนาจทางทหารกำลังไพร่พลในการควบคุมดูแลโซ่งที่ได้กวาดครัวมาไว้ที่เพชรบุรี สมัยรัชกาลที่ 3 (พ.ศ. 2378 – พ.ศ. 2381) ได้อพยพมาจากท่าแร้งโดยตั้งถิ่นฐานใหม่ที่เชิงเขากิ่ว สะพานยี่หน เวียงคอย วังตะโก ซึ่งอยู่ใกล้กับเขาสมน จึงถูกกำหนดเกณฑ์มาใช้เป็นแรงงาน สร้างพระราชวังในครั้งนี้
นับเนื่องแต่ พ.ศ. 2401 – พ.ศ. 2405 เป็นต้นมาทุกเช้าจรดเย็น แรงงานไทดำ นุ่งกางเกง(ซ่วง)สีดำ สวมเสื้อก้อมย้อมสีครามดำ เดินออกจากหมู่บ้านสะพานยี่หนมุ่งตรงไปยังเขาสมน นับวัน นับเดือน นับปี ด้วยความซื่อสัตย์ และจงรักภักดีต่อหน้าที่
เมื่อพระราชวังบนเขา พระนครคีรี สำเร็จเป็นที่แปรพระราชฐาน ทรงงาน รับรองพระราชอาคันตุกะต่างประเทศ และเป็นที่พักผ่อนส่วนพระองค์แล้ว พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้บุตรหลานเจ้าเมืองและคหบดีที่มีชื่อ มารับราชการเป็นมหาดเล็ก และโปรดเกล้าฯให้คัดเลือกผู้ไทดำ มาเป็นเด็กชาด้วย เนื่องจากทรงเห็นความดีความชอบจากที่ผู้ไทดำ มาเป็นแรงงานก่อนสร้าง ช่วงก่อสร้างพระราชวังพระนครคีรีด้วยความอดทน อุตสาหะ
ทวีโรจน์ กล่ำกล่อมจิตต์, ขุนนางโซ่ง, 2549, สำนักพิมพ์เพชรภูมิ,หน้า 16-35.
ไทยทรงดำ
ข้าวเม่า
ข้าวเม่า ได้มาจากรวงข้าวสีเขียวไล่มาจนถึงสีเขียวตกน้ำตาล การบริโภคข้าวเม่าพบในทุกประเทศที่ปลูกข้าว ตั้งแต่ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม พม่า ภูฏาน อินเดีย ทิเบต ในภูฏานใช้เป็นอาหารว่างกินกับน้ำชา ในไทยเป็นขนมที่นิยมกินมาตั้งแต่สมัยโบราณ ในอดีตตอนหน้าน้ำจะมีแม่ค้านำขนมใส่เรือมาขาย และขนมกลุ่มนั้นมีข้าวเม่าทอดอยู่ด้วย มีกล่าวถึงข้าวเม่าในนิราศน้ำท่วมใหญ่ พ.ศ. 2460 ว่า
พวกแม่ค้ามาขายข้าวเม่าทอด แตงเมหลอดน้ำยาแกงปลาไหล
มีเพลงกล่อมเด็กกล่าวถึงข้าวเม่าว่า
ข้าวเม่ามีทั้งข้าวเม่าข้าวเหนียว ข้าวเจ้าและข้าวเหนียวดำ โดยที่นิยมมากที่สุดคือข้าวเม่าข้าวเหนียว แบ่งได้เป็น 3 แบบ คือ ข้าวฮ่างหรือข้าวเม่าอ่อนทำจากเมล็ดข้าวสีเขียวจัด ข้าวเม่าแบบเขียวอ่อน ทำจากข้าวห่ามที่เปลือกเป็นสีเขียวเข้ม ข้าวเม่าขาวนวล ทำจากข้าวเกือบแก่ เปลือกเขียวอมน้ำตาล
ข้าวเม่าทำเป็นขนมได้หลายแบบ เช่น
จอกศักดิ์สิทธิ์
จอกศักดิ์สิทธิ์  เป็นภาชนะซึ่งเป็นแกนเรื่องสำคัญในวรรณกรรมอาเธอร์ ตำนานหลายเรื่องพรรณนาว่า เป็นถ้วย ชาม หรือศิลา ซึ่งมีอำนาจเหนือธรรมชาติบันดาลให้เกิดความสุข ความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ หรือชีวิตอมตะ คำว่า "จอกศักดิ์สิทธิ์" ยังมักใช้เรียกสิ่งของหรือเป้าหมายที่ไขว่คว้าหากันเพราะเชื่อว่า มีความสำคัญยิ่งยวด
การกล่าวถึง "จอก" วิเศษ แม้ไม่ปรากฏชัดว่า ศักดิ์สิทธิ์ด้วยหรือไม่นั้น ปรากฏครั้งแรกในนิยายวีรคติเรื่อง "แปร์เซอวาลเลอกงต์ดูกราล" (Perceval, le Conte du Graal; "แปร์เซอวาลตำนานจอก") ผลงานซึ่งเขียนไม่เสร็จของเครเตียง เดอ ทรัว (Chrétien de Troyes) ในราว ค.ศ. 1190 ในเอกสารนี้ ภาชนะดังกล่าวเป็น "ถาด" (salver) สำหรับเชิญอาหารในงานเลี้ยง เอกสารของเครเตียงนำไปสู่การเล่าต่อ แปลความ และตีความ อีกมากมายในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 จนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในจำนวนนี้รวมถึงผลงานของวอลฟรัม ฟอน เอสเชนบัค (Wolfram von Eschenbach) ซึ่งเข้าใจไปว่า "จอก" เป็น "ศิลา" ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 นั้นเอง โรแบร์ เดอ โบรง (Robert de Boron) เขียนผลงานชื่อ "โฌเซฟดารีมาตี" (Joseph d'Arimathie) ว่า จอกนี้เป็นภาชนะที่พระเยซูทรงใช้เสวยพระกระยาหารมื้อสุดท้าย แล้วโยเซฟชาวอาริมาเธียใช้รองพระโลหิตของพระองค์ขณะทรงถูกตรึงกางเขน หลังจากนั้น เรื่องราวของจอกศักดิ์สิทธิ์ก็ผสมปนเปไปกับตำนานเรื่องถ้วยศักดิ์สิทธิ์ (Holy Chalice) อันเป็นภาชนะในพระกระยาหารมื้อสุดท้าย
นักวิชาการสันนิษฐานกันมานานแล้วว่า เครเตียงไม่ใช่คนแรกที่คิดค้นเรื่องจอกศักดิ์สิทธิ์เป็นแน่ เพราะเนื้อเรื่องดูจะมีองค์ประกอบจากตำนานเรื่องหม้อกายสิทธิ์ในเทพปกรณัมเคลต์ประสมกับตำนานในศาสนาคริสต์ซึ่งเกี่ยวข้องกับพิธีมหาสนิท โดยเฉพาะตำนานเรื่องหลังนี้พบมากในแหล่งข้อมูลจากคริสตจักรตะวันออก และแม้กระทั่งในแหล่งข้อมูลจากเปอร์เซีย
ในภาษาอังกฤษ คำว่า "grail" ที่แปลว่า จอก นั้น เดิมสะกด "graal" มาจากคำว่า "graal" หรือ "greal" ในภาษาฝรั่งเศสเก่า ซึ่งร่วมที่มากับคำว่า "grazal" ในภาษาอุตซิตาเก่า และ "gresal" ในภาษากาตาลาเก่า มีความหมายว่า "ถ้วยหรือชามทำจากดิน ไม้ หรือโลหะ" ในภาษาถิ่นอุตซิตายังสามารถหมายถึงภาชนะอย่างอื่นอีกหลายประเภท
อย่างไรก็ดี รากเหง้าซึ่งเป็นที่ยอมรับกันมากที่สุดสำหรับคำนี้ ได้แก่ คำนี้มาจากภาษาละตินว่า "gradalis" หรือ "gradale" โดยรับมาผ่านการสะกดแบบเดิม คือ "cratalis" ซึ่งแผลงมาจาก "crater" หรือ "cratus" ที่ยืมมาจากภาษากรีกว่า "krater" (κρατήρ) แปลว่า ภาชนะขนาดใหญ่ใช้ผสมเหล้า
ข้อสันนิษฐานอื่นระบุว่า คำนี้แผลงมาจาก "cratis" ซึ่งเดิมแปลว่า ตระกร้าสาน และภายหลังใช้เรียก จานชาม หรืออาจแผลงมาจาก "gradus" ในภาษาละติน ที่แปลว่า ทีละน้อย ทีละขั้น หรือเป็นช่วง ๆ โดยนำมาเรียกจานที่ค่อย ๆ นำมาวางบนโต๊ะเป็นช่วง ๆ ไปในระหว่างการรับประทานอาหาร
นักประพันธ์ในปลายมัชฌิมยุคอย่างทอมัส แมเลอรี (Thomas Malory) เสนอแนวคิดอันน่าตื่นตาตื่นใจเกี่ยวกับที่มาของคำ "san-graal" หรือ "san-gréal" ในภาษาฝรั่งเศสเก่า ซึ่งแปลว่า จอกศักดิ์สิทธิ์นั้น ว่า มาจาก "sang real" ที่แปลว่า พระโลหิต
ตำนานกษัตริย์อาเธอร์
ขนมต้ม
"สำหรับบทความที่เป็นชื่อนักมวยดูที่ นายขนมต้ม"
ขนมต้มเป็นขนมที่มีหลักฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย เข้ามาพร้อมกับศาสนาพราหมณ์และลัทธิความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้า โดยเชื่อกันว่าพระพิฆเนศโปรดขนมนี้มาก ครั้งหนึ่งเสวยเข้าไปจนเต็มพุง เมื่อขี่หนูกลับวิมาน ระหว่างทางหนูมาเจองู ตกใจจึงหยุดทันที พระพิฆเนศตกจากหลังหนู พุงแตก พระพิฆเนศเสียดายขนมจึงกอบเข้าใส่พุงใหม่แล้วเอาซากงูที่ตีตายแล้วมาพันพุงไว้ แล้วจึงกลับไปวิมาน ต่อมาได้มีบทบาทสำคัญในพิธีบวงสรวงเทวดา ในพิธีกรรมต่างๆ เช่น ยกเสาเอก ตั้งศาลพระภูมิ ในประเพณีสู่ขอแต่โบราณในบางท้องที่ใช้ขนมต้มด้วย ดังมีเพลงพวงมาลัยร้องเล่นว่า
ขนมต้มขาวนั้น ใช้แป้งข้าวเหนียวปั้นเป็นก้อนกลม ใส่ไส้น้ำตาลหม้อ ลงไปต้มให้สุก โรยด้วยมะพร้าวขูด ต่อมาจึงทำหน้ากระฉีก ซึ่งเป็นมะพร้าวขูดมาเคี่ยวกับน้ำตาลหม้อจนเหนียว ใช้เป็นไส้แทน ส่วนขนมต้มแดง ใช้แป้งข้าวเหนียวแผ่เป็นแผ่นแบน ต้มให้สุก ราดด้วยหน้ากระฉีกที่ค่อนข้างเหลว
ขนมที่เรียกว่าขนมต้มของภาคใต้จะต่างไปจากภาคกลาง ขนมต้มของภาคใต้จะเป็นข้าวเหนียวผสมน้ำกะทิห่อใบกะพ้อแล้วเอาไปต้ม บางท้องที่เรียกห่อต้ม ขนมที่ทำแบบนี้ทางภาคกลางเรียกข้าวต้มมัดหรือข้าวต้มผัด
ขนมต้มขาว
ลานเซลอต
ตามตำนานกษัตริย์อาร์เทอร์ เซอร์ลานเซลอต (; Lancelot du Lac หรือบางครั้งก็สะกด Launcelot) เป็นหนึ่งในอัศวินโต๊ะกลมของกษัตริย์อาร์เทอร์ ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในอัศวินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและเป็นที่ไว้วางใจของอาร์เทอร์มากที่สุด มีบทบาทสำคัญในการพิชิตศึกหลายครั้งของอาร์เทอร์ ลานเซลอตมีชื่อเสียงมากในวรรณกรรมเนื่องมาจากเรื่องรักลักลอบกับราชินีของอาร์เทอร์ คือ กวินิเวียร์ ตลอดจนบทบาทที่เกี่ยวข้องกับการค้นหาจอกศักดิ์สิทธิ์
มีวรรณกรรมโรแมนซ์หลายเรื่องบรรยายถึงชีวิตและการผจญภัยของลานเซลอต ซึ่งโดยมากมักจะขัดแย้งกับเรื่องที่เป็นพื้นหลัง และมักสับสนในลำดับเหตุการณ์ เขาปรากฏตัวครั้งแรกในฐานะตัวละครหลักของเรื่อง "Le Chevalier de la Charette" ("Lancelot, the Knight of the Cart") ของ เครเตียง เดอ ทรัว ในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 เขามีบทบาทสำคัญอยู่ในตำนานชุด "Vulgate" โดยมีเนื้อหาเป็นของตนเองหนึ่งบทเต็ม ๆ ที่รู้จักในชื่อ "Prose Lancelot"
กวินิเวียร์
กวินิเวียร์  เป็นชื่อราชินีในตำนานของกษัตริย์อาร์เทอร์ มีชื่อเสียงในวรรณกรรมจากเรื่องรักลักลอบกับหัวหน้าอัศวินของอาร์เทอร์ คือ เซอร์ลานเซลอต การที่คนทั้งสองคบคิดกันหักหลังอาร์เทอร์ นำไปสู่ความล่มสลายของอาณาจักร
ลานซล็อต
แอวาลอน
แอวาลอน (; คาดว่ามาจากคำในภาษาเคลติก "abal" หมายถึง แอปเปิล) คือเกาะในตำนานกษัตริย์อาร์เทอร์ ได้ชื่อว่ามีแอปเปิลที่สวยงาม ปรากฏครั้งแรกในวรรณกรรมของเจฟฟรีย์แห่งมอนมัท ในบันทึกประวัติศาสตร์จำลอง ฉบับ ค.ศ. 1136 เรื่อง "Historia Regum Britanniae" ("ประวัติกษัตริย์แห่งบริเตน") โดยเป็นสถานที่ที่สร้างดาบเอกซ์แคลิเบอร์ของกษัตริย์อาร์เทอร์ และเป็นที่ซึ่งอาร์เทอร์ใช้รักษาแผลบาดเจ็บจากการรบ หลังจากการศึกครั้งสุดท้ายที่คัมลานน์ แนวคิดเกี่ยวกับเกาะแอวาลอนคือ เป็น "ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์" ซึ่งสอดคล้องกับตำนานอินโด-ยูโรเปียนหลาย ๆ เรื่อง เช่น "Tír na nÓg" ของชาวไอริช และ "Hesperides" ของชาวกรีก สำหรับเรื่องหลังของกรีกนี้ ยังเป็นดินแดนแห่งแอปเปิลเหมือนกันอีกด้วย
สงครามไทย-ฝรั่งเศส
มอร์เดร็ด
มอร์เดร็ด (; ภาษาเวลช์: Medrau) เป็นตัวละครหนึ่งในตำนานกษัตริย์อาเธอร์ เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ทรยศและได้ต่อสู้กับอาเธอร์ที่คัมลานน์ เขาถูกสังหาร แต่อาเธอร์ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เรื่องเล่าในวรรณกรรมต่าง ๆ เกี่ยวกับมอร์เดร็ดค่อนข้างแตกต่างกันไปตามยุคสมัย ในตอนแรกเขาเป็นหนึ่งในอัศวินโต๊ะกลมของอาเธอร์ แต่ในเวอร์ชันที่โด่งดังที่สุด มอร์เดร็ดเป็นลูกนอกสมรสของอาเธอร์ที่เกิดจากพี่สาวต่างแม่ ชื่อ มอร์กอส ในวรรณกรรมเก่าแก่ มอร์เดร็ดก็เป็นบุตรของมอร์กอสเช่นกัน (บางทีก็เรียกเธอว่า แอนนา) แต่บิดาของเขาคือกษัตริย์ Lot แห่งออร์คนีย์ เขามีพี่น้อง หรือลูกพี่ลูกน้องหลายคน ได้แก่ กาเวน อกราไวน์ กาเฮรีส และ กาเร็ธ
พระเจ้าปเย
พระเจ้าปเย (, ; 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1619 – 14 เมษายน ค.ศ. 1672) เป็นพระมหากษัตริย์พม่าองค์ที่ 9 แห่ง ราชวงศ์ตองอูพระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าตาลูน พระองค์ครองราชย์เมื่อปี ค.ศ. 1661 ต่อจากพระเจ้าพินดาเล พระเชษฐาของพระองค์ซึ่งเคยนำทัพต้านทานการรุกรานจากราชวงศ์ชิง
พระเจ้าพินดาเลเริ่มสูญเสียความนิยม กระตุ้นให้พระเจ้าปเยทำการกบฎเมื่อปี ค.ศ. 1661 ปลดพระเชษฐาจากการเป็นกษัตริย์และครองราชย์เป็นพระเจ้าอังวะแทน
พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 1672 และพระราชโอรสของพระองค์ขึ้นครองราชย์ต่อเป็น พระเจ้านราวาระ
เด็กชา
เด็กชา คือบุคคลที่ทำงานรับใช้เจ้านายในรั้วในวัง มักเรียกขานตำแหน่งแบบควบรวมว่า มหาดเล็กเด็กชา ซึ่งแท้จริงแล้วตำแหน่งมหาดเล็กและเด็กชาเป็นตำแหน่งที่แยกจากกันแต่ทำงานอยู่ในกองเดียวกัน หน้าที่คล้ายกัน คือรับใช้พระมหากษัตริย์และเจ้านาย ในพระราชวัง เด็กชาคือข้าราชการชั้นผู้น้อย ที่ทำงานรับใช้อยู่ในสังกัดกรมมหาดเล็กนั่นเอง
เด็กชาแห่งพระนครคีรีเมืองเพชร.
นับเนื่องแต่ชาวโซ่งหรือไทยทรงดำถูกกวาดครัวมาทั้งสามยุคสามสมัยคือ ปลายสมัยพระเจ้าตาก สมัยรัชกาลที่ 1 และสมัยรัชกาลที่ 3 โซ่งเพชรบุรี อาศัยภายใต้แผ่นดินสยามประเทศอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตน หรืออีกนัยหนึ่งการปกครองโดยการใช้อำนาจของเจ้าเมืองเพชรบุรี ในฐานะชนชั้นปกครองมิได้ระรานโซ่งเหล่านี้ให้ต้องเดือดร้อน
ดังนั้นประวัติศาสตร์ จึงไม่ปรากฏเหตุการณ์ชนกลุ่มน้อยหรือกลุ่มต่างๆ กระด้างกระเดื่องในดินแดนเมืองเพชรบุรี ให้ระคายเคืองเบื้องยุคลบาท ขณะที่โซ่งดูเหมือนจะพึงพอใจในดินแดนใหม่ของพวกเขาไม่น้อยเลย โซ่งมีคุณสมบัติพิเศษ ต่างกับชนกลุ่มน้อยกลุ่มอื่น คือ เจียมตน เชื่อฟังชนชั้นปกครอง ซื่อสัตย์ และจงรักภักดีต่อเจ้านายสูงยิ่ง ความซื่อสัตย์ เป็นวัฒนธรรมพื้นฐานของชนชาวโซ่งมาแต่เดิม
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ทรงไว้วางพระราชหฤทัยโซ่ง เนื่องจากเบื้องหลังความสำเร็จในการก่อสร้างพระราชวังบนเขาสมนที่เมืองเพชร ต่อมาเรียกว่าพระนครคีรี ซึ่งได้เกณฑ์ชาวโซ่งมาเป็นแรงงาน พระองค์ทรงจ้างโซ่งและพวนบ้านเชิงเขาหลวง เฝ้ารักษาพระพุทธรูปในถ้ำเขาหลวง เมื่อครั้งเสด็จประพาส ปี พ.ศ. 2402 อีกทั้งทรงพระเมตตาต่อบรรดาโซ่ง โดยโปรดเกล้าฯ ให้คัดเลือกโซ่งมารับใช้ในพระราชวังพระนครคีรี ในตำแหน่งที่เรียกขานกันว่า เด็กชา
เด็กชาชาวโซ่งเพชรบุรี.
การคัดเลือกโซ่งมาเป็นเด็กชานั้น หลวงไชยภักดีผู้นำโซ่งบ้านสะพานยี่หน เป็นผู้ทำหน้าที่คัดเลือกโซ่งที่มีความประพฤติดีเป็นพิเศษ ในพระราชวังพระนครคีรีมีเด็กชาที่ได้รับการคัดเลือกมาจากบ้านสะพานยี่หน เวียงคอย วังตะโก หนองพลับ เป็นต้น โดยมีหลวงไชยภักดีเป็นหัวหน้าเด็กชา
เด็กชาเหล่านี้แบ่งกันทำหน้าที่รับใช้เจ้านาย แต่ละพระองค์ เด็กชาบางคนรับใช้ใกล้ชิด พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 บ้างทำหน้าที่หามคาน หามเสลี่ยง ขึ้นลงเขา ยามพระองค์เสด็จฯ เด็กชารุ่นเก่าๆ หลายคน คุ้นเคยกับเจ้านาย ข้าราชบริพาร พระเจ้าลูกยาเธอที่ยังทรงพระเยาว์ บางพระองค์ได้ขี่คอพวกเด็กชาขึ้นลงเขาวัง เป็นที่สนุกสนาน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เมื่อยังทรงพระเยาว์ตามเสด็จฯ มาพระนครคีรีอยู่เนืองๆ พระองค์จึงทรงคุ้นเคยกับเด็กชารุ่นเก่าๆ
เด็กชาเหล่านี้นอกจากรับใช้ในหลวง และเจ้านายต่างๆเวลาเสด็จมาประทับแล้ว ยังทำหน้าที่เป็นยามรักษาการณ์ รักษาข้าวของในพระนครคีรีอีกด้วย เด็กชาจะเข้าเวรผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปเป็นชุดๆ ชุดละ 3-4 คน โดยมีมหาดเล็กเป็นหัวหน้าควบคุมอีกทีหนึ่ง หัวหน้าผู้ดูแลพระนครคีรีมีบรรดาศักดิ์ที่พระบริบาลคีรีมาตย์ ดูแลพระราชวังโดยรวมทั้งหมด ปัจจุบันผู้ที่ทำหน้าที่ดูแลพระราชวังพระนครคีรี คือตำแหน่งหัวหน้าพิพิธภัณฑ์พระนครคีรี
เด็กชาแห่งเมืองเพชรบุรี ปฏิบัติหน้าที่รับใช้พระเจ้าแผ่นดินในหลวง รัชกาลที่ 4 และรัชกาลที่ 5 ตลอดจนเจ้านายทุกๆ พระองค์ ตลอดจนเฝ้ารักษาพระราชวังพระนครคีรี ด้วยปราศจากการทุจริตคอร์รัปชั่น โดยมีความซื่อสัตย์เป็นที่ตั้ง ในหลวงรัชกาลที่ 5 พระองค์ทรงบันทึกให้เห็นความซื่อสัตย์ของโซ่งเด็กชาไว้ในพระราชหัตถเลขาฉบับที่ 6 วันที่ 17 กันยายน รัตนโกสินทร์ศก 128 (พ.ศ. 2453)
การแต่งกายของเด็กชาชาวโซ่ง.
เมื่อรับราชการปฏิบัติหน้าที่บนพระนครคีรี เด็กชาชาวโซ่งจะแต่งกายตามความนิยมของเผ่าตน สวมกางเกงสีดำ เรียกว่า ซ่วง ปลายขาแคบเกือบจรดข้อเท้า สวมเสื่อสีดำแขนกระบอกจรดข้อมือ ชายเสื้อยาวคลุมสะโพก เสื้อผ่าอกตลอดติดลูกกระดุมเงินชิดถี่ตั้งแต่ลำคอไปถึงเอว เรียกว่า ก่อม และคาดกระเป๋า โซ่งเรียกว่า หลวม คาดไว้ที่เอว ถ้ารับเสด็จในหลวง โซ่งจะสวมเสื้อยาว เรียกว่า เสื้อฮี ถือว่าเป็นเครื่องแต่งกายชุดใหญ่ ใช้ได้ทั้งสองด้าน ด้านหนึ่งใช้งานมงคล และงานอมงคล ใช้อีกด้านหนึ่ง มีลวดลายหลากสี
การรับราชการของโซ่งในตำแหน่งเด็กชา.
เด็กชาชาวโซ่ง ได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดเงินปีเช่นเดียวกับมหาดเล็ก เบี้ยหวัดได้รับอย่างสูงไม่เกิน 10 ตำลึง อย่างต่ำ 1 ตำลึง เด็กชายังได้รับสิทธิพิเศษเทียมกับมหาดเล็ก เหนือโซ่งและไพร่อื่นทั่วไป โดยได้รับราชการยกเว้นการเก็บส่วยภาษี
การสืบทอดตำแหน่งเด็กชา.
การสืบทอดตำแหน่งเด็กชา คล้ายกันกับตำแหน่งมหาดเล็ก เมื่อเสียชีวิตไปก่อนลูกหลานก็สามารถถวายตัวรับใช้แทนได้ ภายหลังเมื่อสิ้นสุดสมัยรัชกาลที่ 5 พระราชวังบนเขาพระนครคีรีปราศจากพระเจ้าแผ่นดินทรงแปรพระราชฐานมาประทับ งานถวายการรับใช้พระเจ้าแผ่นดินของเด็กชาก็สิ้นสุดลง คงเหลือแต่ทำหน้าที่เข้าเวรรักษาพระราชวังเท่านั้น เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงระเบียบราชการ มหาดเล็กเด็กชา ก็หมดหน้าที่ไม่ต้องเข้าเฝ้ารักษาพระราชวังอีก ทว่าเด็กชาทุกนายก็ยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณ พระราชทานเงินปีไปจนสิ้นอายุขัย
พรนภา เทพทินกร
วัดเจ็ดยอด (พระอารามหลวง) เชียงใหม่
ยูเทอร์ เพนแดรกอน
อูเทอร์ เพนดราก้อน  เป็นกษัตริย์ในตำนานในยุค sub-Roman Britain (ราวคริสต์ศตวรรษที่ 5) และเป็นบิดาของกษัตริย์อาร์เทอร์
มีบทกวีเก่าแก่ในภาษาเวลช์ที่อ้างถึงอูเทอร์ปรากฏอยู่เพียงเล็กน้อย แต่ชีวประวัติของเขาได้สร้างสรรค์ขึ้นโดยเจฟฟรีย์แห่งมอนมัท ในงานเขียนประวัติศาสตร์จำลอง "Historia Regum Britanniae" (ประวัติกษัตริย์แห่งบริเตน) ซึ่งเรื่องราวของบุคคลในงานเขียนของเจฟเฟรย์ได้กลายเป็นต้นแบบสำหรับงานวรรณกรรมในยุคถัดมา ยูเทอร์ในวรรณกรรมเป็นบุคคลที่คลุมเครือไม่ชัดเจน มักถูกบรรยายว่าเป็นกษัตริย์ที่แข็งแกร่งและคอยปกป้องพลเมืองของเขา ตามที่ปรากฏในตำนานอาร์เทอร์ อูเทอร์ได้แปลงกายโดยความช่วยเหลือของเมอร์ลินเพื่อลอบไปพบกับเลดีอิเกรน ภริยาของกอร์ลัวส์ ศัตรูของเขา เขาหลับนอนกับนาง แล้วจึงได้อาร์เทอร์เป็นบุตร เหตุนี้อาร์เทอร์จึงเป็น "ลูกนอกสมรส" โครงเรื่องทำนองนี้ปรากฏซ้ำในตำนานอาร์เทอร์แนววีรคติในยุคหลังอีกด้วย โดย มอร์เดร็ด ก็เป็นลูกนอกสมรสของอาร์เทอร์กับมาร์กอส น้องสาวต่างแม่ของเขาเอง
เหตุการณ์ก่อความไม่สงบของกลุ่ม นปช. เมษายน พ.ศ. 2552
อัศวินโต๊ะกลม
อัศวินโต๊ะกลม  เป็นชื่อกลุ่มคนที่ได้รับแต่งตั้งเกียรติยศอย่างสูงสุดในราชสำนักของกษัตริย์อาร์เทอร์ ในชุดตำนานที่ปรากฏในตำนานแห่งบริเตน โต๊ะกลมอันเป็นโต๊ะประชุมของพวกเขานั้นสร้างขึ้นเพื่อสื่อถึงความเท่าเทียมกันของสมาชิกทุกคน ไม่มีด้านหัวหรือด้านท้าย วรรณกรรมเกี่ยวกับกษัตริย์อาร์เทอร์แต่ละเรื่องอาจจะกล่าวถึงจำนวนอัศวินที่ไม่เท่ากัน ตั้งแต่ 12-150 คน หรือมากกว่านั้น สำหรับ "Winchester Round Table" ซึ่งบันทึกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1270 มีรายชื่ออัศวินทั้งสิ้น 25 คน
รายชื่ออัศวิน.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่ออัศวินที่สำคัญของโต๊ะกลม
เซอร์ลันซล็อต
เซอร์มอร์เดร็ด
นายกฯ มือใหม่หัวใจประชาชน
เครเตียง เดอ ทรัว
เครเตียง เดอ ทรัว (ฝรั่งเศสสมัยใหม่: , ; , ; ค.ศ. 1135?–1185?, รุ่งเรืองอยู่ในช่วงประมาณ ค.ศ. 1160–1191) เป็นกวีชาวฝรั่งเศสผู้มีชื่อเสียงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ไม่ทราบความเป็นมาเกี่ยวกับตัวเขามากนัก แต่ดูเหมือนจะมาจากเมืองทรัว หรือมีความเกี่ยวพันกับเมืองนั้นอย่างใดอย่างหนึ่ง เขาได้รับการอุปถัมภ์จากเคาน์เตสมารีแห่งช็องปาญ พระราชธิดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสกับดัชเชสอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน ระหว่าง ค.ศ. 1160–1172 ผลงานของเขาเกี่ยวกับตำนานกษัตริย์อาเธอร์เป็นงานที่มีชื่อเสียงและมีอิทธิพลมากที่สุดสำหรับวรรณกรรมในยุคกลาง เครเตียง เดอ ทรัว ได้ชื่อว่าเป็นนักเขียนนวนิยายในภาษาฝรั่งเศสเป็นคนแรก
"This article incorporates material from an essay by W. W. Comfort, published in 1914."
กอล
กอล  หรือ กัลลิอา  เป็นภูมิภาคหนึ่งของยุโรปตะวันตกที่ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดยชาวโรมัน เป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าชนเคลต์ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 494,000 ตารางกิโลเมตร (191,000 ตารางไมล์) ได้แก่พื้นที่ที่ในปัจจุบันคือประเทศฝรั่งเศส ลักเซมเบิร์ก เบลเยียม ส่วนใหญ่ของสวิตเซอร์แลนด์ และบางส่วนของอิตาลีตอนเหนือ เนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี (โดยเฉพาะฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์) ตามคำบอกเล่าของจูเลียส ซีซาร์ กอลแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ กัลลิอาแก็ลติกา, กัลลิอาแบ็ลกิกา และกัลลิอาอากวีตานิอา ในทางโบราณคดี ชาวกอลเป็นผู้สืบสานวัฒนธรรมลาแตนซึ่งแผ่ขยายไปทั่วดินแดนกอล และไปทางตะวันออกถึงไรติอา, โนริกูง, ปันนอนิอา และแกร์มานิอาตะวันตกเฉียงใต้ระหว่างศตวรรษที่ 5 ถึงศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ระหว่างศตวรรษที่ 2 และ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ดินแดนกอลตกอยู่ภายใต้การปกครองของโรม โดยกัลลิอากิซัลปีนาถูกพิชิตเมื่อ 203 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกัลลิอานาร์โบเนงซิสถูกพิชิตเมื่อ 123 ปีก่อนคริสต์ศักราช กอลถูกเผ่าชนกิมบรีและทิวตันรุกรานหลัง 120 ปีก่อนคริสต์ศักราช แต่ทั้งสองเผ่าพ่ายแพ้ต่อชาวโรมันเมื่อ 103 ปีก่อนคริสต์ศักราช ท้ายที่สุด จูเลียส ซีซาร์สามารถปราบปรามส่วนที่เหลือของกอลลงได้ระหว่างการรบในช่วง 58 ถึง 51 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ชาวโรมันควบคุมกอลนานถึง 5 ศตวรรษ จนกระทั่งอาณาจักรซัวซงซึ่งเป็นรัฐโรมันตกค้างรัฐสุดท้ายตกเป็นของชาวแฟรงก์ใน ค.ศ. 486 แม้ว่าชาวเคลต์ในกอลได้สูญเสียอัตลักษณ์และภาษาดั้งเดิมของตนไปในสมัยโบราณตอนปลายโดยถูกกลืนเข้าไปในวัฒนธรรมกอล-โรมัน แต่ "กัลลิอา" ยังคงเป็นชื่อเรียกตามแบบแผนของบริเวณนี้ตลอดสมัยกลางตอนต้น จนกระทั่งได้อัตลักษณ์ใหม่เป็นราชอาณาจักรฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์กาเปเซียงในสมัยกลางตอนกลาง
การชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง เมษายน พ.ศ. 2552
การรับน้องใหม่
เครเตียง เดอ ทรัวส์
เครเตียงเดอตรัวส์
เจฟเฟรย์แห่งมอนเมาธ์
วิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน
วิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน  (9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1773 - 4 เมษายน ค.ศ. 1841) เป็นทหารอเมริกัน นักการเมือง และประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 9 และเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่ถึงแก่อสัญกรรมในขณะที่ยังคงอยู่ในตำแหน่ง เป็นประธานาธิบดีที่อายุมากที่สุดที่ได้รับเลือกตั้ง จนกระทั่งมาถึงประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน เมื่อ ค.ศ. 1980 และเป็นประธานาธิบดีคนสุดท้ายที่เกิดก่อนสงครามประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกา แฮริสันถึงแก่อสัญกรรมในหลังจากที่เป็นประธานาธิบดีเพียง 32 วัน และเป็นประธานาธิบดีที่อยู่ในตำแหน่งระยะเวลาสั้นที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา เสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมอย่างกะทันหัน
CWC สามารถหมายถึง
ธิตินันท์ สุวรรณศักดิ์ (ชื่อเล่น : เอ็กซ์) เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 จบการศึกษาระดับปริญญาโท จากคณะนิเทศศาสตร์ สาขาการโฆษณา มหาวิทยาลัยศรีปทุม เป็นนักแสดงชาวไทย เคยประกวดดี-กาย ได้รองอันดับ 1 เข้าสู่วงการบันเทิงจากผลงานละครเรื่องแรกเรื่อง "ไก่นา" จากนั้นมีผลงานอีกหลายเรื่องอย่าง "แผลเก่า", "กรงเพชร", "สะใภ้กาฝาก" และ "สมปองน้องสมชาย"
มีผลงานละครที่สร้างชื่อเสียงจากละครเรื่อง "สงครามนางฟ้า" รับบทหมอมาร์ค เกย์หนุ่ม และยังมีผลงานละครเรื่อง "โบตั๋นกลีบสุดท้าย" รับบทเป็นเกย์อีกเช่นกันคู่กับ ต๊ะ วริศ จากนั้นได้เข้ามาสู่รายการเรียลลิตี้ "Superstar ที่สุดแห่งดาว" แต่หลังจากใช้ชีวิตในบ้านได้ 4 อาทิตย์ ก็ต้องออกจากบ้านไปเป็นคนที่ 3
ด้านครอบครัว ได้สมรสกับแฟนสาวนอกวงการ "อิ๋ว-กิติยา หมากสีทอง" ซึ่งเป็นถึงดีไซน์เนอร์ให้กับแบรนด์ "หมากสีทอง" โดยทั้งคู่ได้จดทะเบียนสมรสกันไปแล้วตั้งแต่วันที่ 14 ก.พ. 2556 ที่ จ.พระนครศรีอยุธยา และฉลองสมรสที่ร้านอัลปาก้า วิลล์ ซ.ลาดพร้าว-วังหิน 71 หลังจัดพิธีแต่งงานไปแล้วเมื่อวันที่ 15 ส.ค. 2556 ที่บ้านเจ้าสาว จ.กาญจนบุรี
จอห์น ไทเลอร์
จอห์น ไทเลอร์ จูเนียร์  (29 มีนาคม ค.ศ. 1790 18 มกราคม ค.ศ. 1862) เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 10
จอห์น ไทเลอร์ จูเนียร์ เกิดเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1790 ในเมืองชาร์ลส์ County, Virginia (เขตเดียวกับที่วิลเลียมเฮนรีแฮร์ริสันเกิด). พ่อของไทเลอร์ คือ จอห์น ไทเลอร์ ซีเนียร์ และแม่ของเขาคือ มาร์รี อาร์มมิสทิด ไทเลอร์
ไทเลอร์ ได้รับการเลี้ยงดูพร้อมกับเจ็ดพี่น้องเป็นส่วนหนึ่งของพวกผู้ดีชั้นยอดของภูมิภาค, ได้รับการศึกษาเป็นพิเศษ เขาถูกนำมาขึ้นเชื่อว่ารัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาคือการถูกตีความอย่างเคร่งครัดและรายงานไม่เคยหายไปนี้ การลงโทษ
ในขณะที่ไทเลอร์มีการเติบโตขึ้น, พ่อ, เพื่อนของโทมัสเจฟเฟอร์สันของเขาเป็นเจ้าของสวนยาสูบกว่า 1,000 ไร่ (4 ตารางกิโลเมตร) ให้บริการโดยนับสิบทาสและทำงานเป็นผู้พิพากษาที่ศาลสหรัฐวงจรที่ริชมอนด์รัฐเวอร์จิเนีย ผู้สูงอายุ ไทเลอร์สนับสนุนของรัฐสิทธิ'รักษาอำนาจของเขา