pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โดยอำเภอศรีนครินทร์ ไม่มีโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 12
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 1.
สพป.พัทลุง เขต 1 มีพื้นที่ครอบคลุม 5 อำเภอทางตอนเหนือของจังหวัด ได้แก่อำเภอเมืองพัทลุง อำเภอควนขนุน อำเภอศรีนครินทร์ อำเภอป่าพะยอม และอำเภอศรีบรรพต มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 117 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอควนขนุน 42 โรงเรียน อำเภอเมืองพัทลุง 36 โรงเรียน อำเภอป่าพะยอม 16 โรงเรียน อำเภอศรีนครินทร์ 12 โรงเรียน และอำเภอศรีบรรพต 11 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 2.
สพป.พัทลุง เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 6 อำเภอทางตอนใต้ของจังหวัด ได้แก่อำเภอตะโหมด อำเภอกงหรา อำเภอเขาชัยสน อำเภอบางแก้ว อำเภอปากพะยูน และอำเภอป่าบอน มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 114 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอปากพะยูน 33 โรงเรียน อำเภอเขาชัยสน 23 โรงเรียน อำเภอป่าบอน 18 โรงเรียน อำเภอกงหรา 16 โรงเรียน อำเภอตะโหมด 12 โรงเรียน และอำเภอบางแก้ว 12 โรงเรียน
จังหวัดพัทลุงมีโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียนได้แก่โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์พัทลุง ตั้งอยู่ที่ตำบลควนมะพร้าว อำเภอเมืองพัทลุง
จังหวัดพัทลุงมีโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 20 โรงเรียน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีโรงเรียนในความรับผิดชอบได้แก่องค์การบริหารส่วนจังหวัดพัทลุง (3 โรงเรียน) เทศบาลเมืองพัทลุง (5 โรงเรียน) เทศบาลตำบล 10 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 2 แห่ง
จังหวัดพัทลุงมีโรงเรียนสาธิต 1 โรงเรียนได้แก่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยทักษิณ ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านพร้าว อำเภอป่าพะยอม เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษา
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดพัทลุงซึ่งสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนมีจำนวน 40 โรงเรียน
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพัทลุงแบ่งตามอำเภอที่ตั้ง.
อำเภอเมืองพัทลุง.
อำเภอเมืองพัทลุงมี 64 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 1 จำนวน 36 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 12 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 6 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองพัทลุง 5 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพัทลุง 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลโคกชะงาย 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลตำนาน 1 โรงเรียน และสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน
อำเภอกงหรา.
อำเภอกงหรามี 29 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 2 จำนวน 16 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 11 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 2 โรงเรียน
อำเภอเขาชัยสน.
อำเภอเขาชัยสนมี 29 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 2 จำนวน 23 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลเขาชัยสน 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลจองถนน 1 โรงเรียน
อำเภอควนขนุน.
อำเภอควนขนุนมี 51 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 1 จำนวน 42 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 6 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลพนมวังก์ 1 โรงเรียน
อำเภอตะโหมด.
อำเภอตะโหมดมี 20 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 2 จำนวน 12 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 4 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลตะโหมด 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลแม่ขรี 1 โรงเรียน
อำเภอบางแก้ว.
อำเภอบางแก้วมี 17 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 2 จำนวน 12 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลบางแก้ว 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลท่ามะเดื่อ 1 โรงเรียน
อำเภอปากพะยูน.
อำเภอปากพะยูนมี 40 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 2 จำนวน 33 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 3 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพัทลุง 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลอ่าวพะยูน 1 โรงเรียน
อำเภอป่าบอน.
อำเภอป่าบอนมี 24 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 2 จำนวน 18 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 4 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งนารี 1 โรงเรียน
อำเภอป่าพะยอม.
อำเภอป่าพะยอมมี 21 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 1 จำนวน 16 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดมหาวิทยาลัยทักษิณ 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลลานข่อย 1 โรงเรียน
อำเภอศรีนครินทร์.
อำเภอศรีนครินทร์มี 12 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 1 จำนวน 12 โรงเรียน
อำเภอศรีบรรพต.
อำเภอศรีบรรพตมี 13 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุงเขต 1 จำนวน 11 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 12 จำนวน 2 โรงเรียน
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพิจิตร
จังหวัดพิจิตรมีโรงเรียนทั้งหมด 333 โรงเรียน โดยแบ่งตามสังกัดและอำเภอที่ตั้งดังนี้
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพิจิตรแบ่งตามสังกัด.
จังหวัดพิจิตรมีโรงเรียนสังกัด สพฐ. จำนวน 290 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร (สพม.พิจิตร) จำนวน 30 โรงเรียน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรทั้ง 2 เขตจำนวน 259 โรงเรียน และโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาของจังหวัดพิจิตรแบ่งดังนี้
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร.
จังหวัดพิจิตรอยู่ในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร และมีโรงเรียนในสังกัดจำนวน 30 โรงเรียน โดยแบ่งเป็น 4 สหวิทยาเขต ได้แก่
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1.
สพป.พิจิตร เขต 1 มีพื้นที่ครอบคลุม 6 อำเภอทางตอนเหนือของจังหวัด ได้แก่อำเภอเมืองพิจิตร อำเภอโพธิ์ประทับช้าง อำเภอวชิรบารมี อำเภอวังทรายพูน อำเภอสากเหล็ก และอำเภอสามง่าม มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 134 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอเมืองพิจิตร 38 โรงเรียน อำเภอโพธิ์ประทับช้าง 28 โรงเรียน อำเภอสามง่าม 23 โรงเรียน อำเภอวชิรบารมี 20 โรงเรียน อำเภอสากเหล็ก 14 โรงเรียน และอำเภอวังทรายพูน 11 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2.
สพป.พิจิตร เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 6 อำเภอทางตอนใต้ของจังหวัด ได้แก่อำเภอดงเจริญ อำเภอตะพานหิน อำเภอทับคล้อ อำเภอบางมูลนาก อำเภอบึงนาราง และอำเภอโพทะเล มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 125 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอโพทะเล 32 โรงเรียน อำเภอตะพานหิน 25 โรงเรียน อำเภอทับคล้อ 24 โรงเรียน อำเภอบางมูลนาก 15 โรงเรียน อำเภอบึงนาราง 15 โรงเรียน และอำเภอดงเจริญ 14 โรงเรียน
จังหวัดพิจิตรมีโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน ได้แก่โรงเรียนพิจิตรปัญญานุกูล ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมืองพิจิตร
จังหวัดพิจิตรมีโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 22 โรงเรียน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีโรงเรียนในความรับผิดชอบได้แก่องค์การบริหารส่วนจังหวัดพิจิตร (1 โรงเรียน) เทศบาลเมือง 3 แห่งได้แก่เทศบาลเมืองตะพานหิน (4 โรงเรียน) เทศบาลเมืองบางมูลนาก (2 โรงเรียน) และเทศบาลเมืองพิจิตร (3 โรงเรียน) เทศบาลตำบล 8 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 3 แห่ง
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดพิจิตรซึ่งสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนมีจำนวน 21 โรงเรียน
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพิจิตรแบ่งตามที่ตั้ง.
อำเภอเมืองพิจิตร.
อำเภอเมืองพิจิตรมี 58 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 38 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 7 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 5 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองพิจิตร 3 โรงเรียน สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลหัวดง 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลเมืองเก่า 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลย่านยาว 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลหัวดง 1 โรงเรียน
อำเภอดงเจริญ.
อำเภอดงเจริญมี 16 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 14 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน
อำเภอตะพานหิน.
อำเภอตะพานหินมี 41 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 25 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 9 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองตะพานหิน 4 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 3 โรงเรียน
อำเภอทับคล้อ.
อำเภอทับคล้อมี 29 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 24 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลทับคล้อ 1 โรงเรียน
อำเภอบางมูลนาก.
อำเภอบางมูลนากมี 22 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 15 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองบางมูลนาก 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลบางไผ่ 1 โรงเรียน
อำเภอบึงนาราง.
อำเภอบึงนารางมี 18 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 15 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพิจิตร 1 โรงเรียน
อำเภอโพทะเล.
อำเภอโพทะเลมี 37 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 32 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 4 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลท่าเสา 1 โรงเรียน
อำเภอโพธิ์ประทับช้าง.
อำเภอโพธิ์ประทับช้างมี 33 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 28 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลโพธิ์ประทับช้าง 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลไผ่รอบ 1 โรงเรียน
อำเภอวชิรบารมี.
อำเภอวชิรบารมีมี 23 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 20 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน
อำเภอวังทรายพูน.
อำเภอวังทรายพูนมี 13 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 11 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลหนองปล้อง 1 โรงเรียน
อำเภอสากเหล็ก.
อำเภอสากเหล็กมี 16 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 14 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลสากเหล็ก 1 โรงเรียน
อำเภอสามง่าม.
อำเภอสามง่ามมี 27 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 23 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 4 โรงเรียน
พระครูสัญญาบัตรจัดเป็นสมณศักดิ์สัญญาบัตรชั้นแรก เป็นพระครูมีราชทินนาม ในสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราชแห่งกรุงสุโขทัยเรียกว่า"ปู่ครู" ต่อมาในสมัยพระมหาธรรมราชาที่ 1 ได้เปลี่ยนคำนำหน้าจากปู่ครูเป็นพระครู และโปรดให้มีราชทินนามสืบมาจนถึงปัจจุบัน พระครูสัญญาบัตรเป็นชื่อประเภทสมณศักดิ์ เครื่องหมายสมณศักดิ์ใช้คำว่าพระครูนำหน้าราชทินนาม แต่ในสัญญาบัตรมิได้กำหนดว่าเป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นใดหรือตำแหน่งใด ก็จะมีพัดยศเป็นเครื่องแสดงชั้นหรือตำแหน่งนั้นๆ เมื่อได้เลื่อนตำแหน่ง จะไม่เปลี่ยนสัญญาบัตร คงเปลี่ยนเฉพาะพัดยศ และมีประกาศมหาเถรสมาคมแสดงความเป็นพระครูสัญญาบัตรตำแหน่งใดและชั้นใด ในปัจจุบันผู้ที่จะได้รับพระราชทานตั้งเป็นพระครูสัญญาบัตรต้องเป็นพระสังฆาธิการเท่านั้น เมื่อจะทรงแต่งตั้งครั้งแรกจัดชั้นและตำแหน่งให้เหมาะสมในการปกครอง หรือเหมาะสมกับวิทยฐานะ
พระครูสัญญาบัตรจัดโดยชั้นมี 4 ชั้น คือ
และแยกแยะชนิดของแต่ละชั้นตามความเหมาะสมในตำแหน่งการปกครองคณะสงฆ์ ในปัจจุบันพอกำหนดได้ดังนี้
การล้อมออร์เลอ็อง
การล้อมออร์เลอ็อง  เป็นยุทธการในสงครามร้อยปี ที่เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1428 ถึงวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1429 ที่เมืองออร์เลอ็องในฝรั่งเศส เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชอาณาจักรอังกฤษที่นำโดยจอห์น แทลบอต เอิร์ลแห่งชรูส์บรีที่ 1, ทอมัส มอนทาคิวต์ เอิร์ลแห่งซอลส์บรีที่ 4 และวิลเลียม เดอ ลา โพล ดยุคแห่งซัฟฟอล์กที่ 1 และฝ่ายราชอาณาจักรฝรั่งเศสและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ที่นำโดยฌ็อง เดอ ดูนัว ( ,), ฌีล เดอ แร ( ,) โจนออฟอาร์ก และฌ็อง เดอ บร็อส ( , ) ผลของการล้อมเมืองครั้งนี้ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ในด้านความเสียหาย ฝ่ายอังกฤษมีผู้เสียชีวิต 4,000 คน ส่วนฝ่ายฝรั่งเศสมีผู้เสียชีวิตกว่า 2,000 คน
ชัยชนะของฝรั่งเศสในการรักษาเมืองออร์เลอ็องเป็นจุดของความเปลี่ยนแปลงของสงครามร้อยปี และเป็นสงครามใหญ่สงครามแรกที่โจนออฟอาร์ก เข้ามามีบทบาท ชัยชนะทางการทหารครั้งนี้เป็นชัยชนะครั้งใหญ่ครั้งแรกของฝ่ายฝรั่งเศสหลังจากที่พ่ายแพ้ต่ออังกฤษอย่างยับเยินในยุทธการที่อาแฌ็งกูร์ (Battle of Agincourt) ในปี ค.ศ. 1415 เมื่อเริ่มการล้อมเมืองอังกฤษอยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดของการมีอำนาจในฝรั่งเศส นอกจากนั้นออร์เลอ็องก็ยังเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของทั้งสองฝ่าย จุดประสงค์ของการล้อมเมืองครั้งนี้ถ้าออร์เลอ็องเสียเมืองก็เท่ากับว่าจอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุคแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 (John of Lancaster, 1st Duke of Bedford) ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ สามารถทำได้ทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษในการได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศสทั้งหมด อังกฤษดูเหมือนจะได้รับชัยชนะเมื่อการล้อมเมืองผ่านไปได้ราวหกเดือน แต่ก็มาพ่ายแพ้เพียงเก้าวันหลังจากการเข้าร่วมรบโดย
Siege of Orléans
การล้อมเมืองออร์เลออง
รายชื่อธงในกองทัพเรือสหภาพโซเวียต
ตารางข้างล่างนี้แสดงธงราชการกองทัพเรือของสหภาพโซเวียต โดยแบ่งชนิดของธง ตามส่วนราชการของกองทัพเรือสหภาพโซเวียต
โคริโทซอรัส
โคริโทซอรัส  เป็นไดโนเสาร์จำพวกแฮดโดรซอร์ อาศัยช่วงปลายยุคครีเตเซียส เมื่อ 65 ล้านปีก่อน ขนาด 12 เมตร ริว เท ซูน ฟอสซิลของมันพบที่ทวีปอเมริกาเหนือ ชื่อแปลว่ากิ้งก่ามงกุฏ ลักษณะปากของโคริโทซอรัสคล้ายกระสุนปืน สามารถกินหินได้อย่างสบาย ๆ เลยทีเดียว มันเป็นหนึ่งในเหยื่อ ที่โปรดปราณ ของ ไทรันโนซอรัส
Boesenbergia rotunda
กานพลู
กานพลู เป็นไม้ยืนต้น สูง 5 – 10 เมตร ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปวงรีหรือรูปใบหอก กว้าง 2.5 – 4 ซม. ยาว 6 – 10 ซม. ขอบเป็นคลื่น ใบอ่อนสีแดงหรือน้ำตาลแดง เนื้อใบบางค่อนข้างเหนียว ผิวมัน ดอกช่อ ออกที่ซอกใบ กลีบดอกสีขาวและร่วงง่าย กลีบเลี้ยงและฐานดอกสีแดงหนาแข็ง ผลเป็นผลสด รูปไข่
ในตำรายาไทย ใช้ดอกตูมแห้งแก้ปวดฟัน โดยใช้ดอกแช่เหล้าเอาสำลีชุบอุดรูฟัน และใช้ขนาด 5 – 8 ดอก ชงน้ำเดือด ดื่มเฉพาะส่วนน้ำหรือใช้เคี้ยวแก้ท้องเสีย ขับลม แก้ท้องอืดเฟ้อ นอกจากนี้ใช้ผสมในยาอมบ้วนปากดับกลิ่นปาก พบว่าในน้ำมันหอมรเหยที่กลั่นจากดอกมีสารยูเจนอล ซึ่งมีฤทธิ์เป็นยาชาเฉพาะที่ จึงใช้แก้ปวดฟัน และมีฤทธิ์ลดการบีบตัวของลำไส้ ทำให้เกิดอาการปวดท้องลดลง ช่วยขับน้ำดี ลดอาการจุกเสียดที่เกิดจากการย่อยไม่สมบูรณ์ และสามารถฆ่าเชื้อแบคทีเรียหลายชนิดเช่น เชื้อโรคไทฟอยด์ บิดชนิดไม่มีตัว เชื้อหนองเป็นต้น นอกจากนี้ยังกระตุ้นให้มีการหลั่งเมือก และลดการเป็นกรดในกระเพาะอาหารด้วย
น้ำมันสกัดจากกานพลูความเข้มข้น 30 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตรสามารถยับยั้งการเจริญของ "Lactococcus garvieae" ในอาหารเลี้ยงเชื้อได้ เมื่อนำอาหารปลาที่ผสมน้ำมันกานพลูในอัตราส่วน 3% (w/w) มาเลี้ยงปลานิล ทำให้จำนวนการตายเนื่องจากการติดเชื้อ "L. garvieae" ในปลานิลลดน้อยลง กานพลูเป็นส่วนประกอบในเครื่องเทศที่เรียกมสาลาของอินเดีย ใช้ผสมในบุหรี่กานพลูหรือ kretex ซึ่งเป็นที่นิยมในอินโดนีเซีย ส่วนที่ใช้เป็นเครื่องเทศคือดอกตูมรวมกับก้านดอก
ดยุกแห่งออร์เลอ็อง
ดยุคแห่งออร์เลอองส์  เป็นตำแหน่งสูงสุดตำแหน่งหนึ่งในบรรดาตำแหน่งขุนนางสืบตระกูลของฝรั่งเศสที่เริ่มมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 เรียกกันว่าเป็นตำแหน่ง “เจ้าชายสืบสายพระโลหิต” ตำแหน่งดยุคแห่งออร์เลอองส์เป็นตำแหน่งเฉพาะสำหรับเจ้าชายผู้มีเชื้อสายใกล้ที่สุดกับพระบรมวงศานุวงศ์ฉะนั้นจึงถือว่าเป็นสายรองจากสายที่เป็นประมุขของราชอาณาจักรเป็นรองก็แต่เพียงผู้เป็นทายาทโดยตรงเท่านั้น
ระหว่างสมัยอองเซียง เรฌีมผู้ถือตำแหน่งนี้มักจะมีบทบาททางการเมือง ผู้ได้เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสจากราชวงศ์ออร์เลอองส์องค์แรกคือพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หลุยส์ ฟิลิปป์ที่ 2 ดยุคแห่งออร์เลอองส์ผู้เป็นดยุคแห่งออร์เลอองส์องค์ที่ 5 มีส่วนในการทำลายการปกครองยุคโบราณ ในฐานะหัวหน้าฝ่าย “ออร์เลอองนิสต์” (Orleanist) ที่พาเลส์รอยาลหลุยส์ ฟิลิปป์ท้าทายอำนาจของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศสผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องที่ประทับอยู่ในลูฟร์ แต่ผู้ที่ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศสก็คือพระโอรสของหลุยส์ ฟิลิปป์ที่ขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1830 หลังจากการปฏิวัติในเดือนกรกฎาคมในพระนามว่าพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปป์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ผู้สืบเชื้อสายของราชตระกูลนี้คือผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ (pretender) ออร์เลอองนิสต์ และเป็นตำแหน่งที่ใช้กับสมาชิกหลายพระองค์ในราชตระกูล ผู้ถือตำแหน่งนี้มีศักดิ์เป็น “Serene Highness”
ดยุคแห่งออร์เลออง
ไฟวาบ
แห้วหมู
แห้วหมู  หรือหญ้าแห้วหมู หรือ หญ้าขนหมู เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยวในวงศ์กก เป็นพืชจำพวกไม้ล้มลุก ลำต้นอยู่ใต้ดิน มีลักษณะเป็นหัวกลม สั้น มีตาจำนวนมาก และสามารถแทงไหลไปได้ไกลแล้วเกิดหัวใหม่เจริญขึ้นต้นเหนือดิน ใบของแห้วหมูเกิดที่ลำต้น ชิดแน่นโดยเป็นกาบใบหุ้มซ้อนม้วนทับกัน ชูขึ้นเหมือนลำต้นแล้วแผ่เป็นแผ่นใบแบนรูปแถบยาว ปลายแหลม กลางใบเป็นสันร่อง ผิวใบเรียบสีเขียวเข้ม กว้างประมาณ 0.5 เซนติเมตร ยาว 25 เซนติเมตร ดอกของแห้วหมูเกิดที่ปลายยอด ก้านช่อดอกเป็นรูปเหลี่ยมสีเขียวเข้มแทงขึ้นสูง ยาวประมาณ 30 เซนติเมตร แล้วแตกเป็นช่อย่อยอีกหลายช่อ ดอกย่อยสีน้ำตาลจำนวนมาก ผลรูปขอบขนาน ปลายแหลมสีน้ำตาลหรือดำ ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดหรือหัวใต้ดิน
ปัญหาการเป็นวัชพืช.
แห้วหมูจัดเป็นวัชพืชที่มีการกระจายพันธุ์สูงในเขตร้อน ทำให้ผลผลิตของพืชเศรษฐกิจลดลง เพราะสามารถแย่งอาหารในดินแล้วยังสร้างมีฤทธิ์ทางอัลลีโลพาที เป็นวัชพืชที่กำจัดยากเพราะมีหัวใต้ดิน และทนทานต่อสารกำจัดวัชพืช ไกลโฟเสตสามารถกำจัดแห้วหมูได้แต่ต้องใช้ซ้ำ
แพทย์แผนใหม่.
ใช้แห้วหมูรักษาอาการคลื่นเหียน อาการอักเสบ ลดความเจ็บ ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ มีสารที่มีฤทธิ์ทางเภสัชศาสตร์หลายชนิดเช่น: α-cyperone β-selinene cyperene cyperotundone patchoulenone sugeonol kobusone และ isokobusone สารสกัดจากหัวที่สกัดด้วยเอทานอล มีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์แซนธีน- ออกซิเดส
แม้ว่าหัวจะมีรสขมแต่ก็มีคุณค่าทางอาหาร ในทวีปแอฟริกาใช้เป็นอาหารเวลาขาดแคลน และเป็นอาหารนกในเวลาอพยพ
Master of epic
ยุคมืดของกัมพูชา
ยุคมืดของกัมพูชา เริ่มขึ้นหลังจากอาณาจักรเขมรเริ่มอ่อนแอลง ประเทศราชประกาศตัวเป็นอิสระ เกิดความวุ่นวายในราชอาณาจักร จนในที่สุดเกิดการล่มสลายของอาณาจักรเขมร​ โดยการยึดครองของสยาม
ยุคเสื่อมของอาณาจักรเขมร.
อาณาจักรเขมร ในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 8 (พ.ศ. 1786-1838) ความไม่มั่นคงภายในอาณาจักรเริ่มเกิดขึ้น ประเทศราชเกิดการแข็งข้อ พ่อขุนผาเมืองเจ้าเมืองราดร่วมมือกับพ่อขุนบางกลางหาว แข็งเมืองไม่ขึ้นกับพระนคร และต่อมาได้ก่อตั้งอาณาจักรสุโขทัยขึ้น ในช่วงนี้มีการเปลี่ยนศาสนาจากศาสนาพุทธนิกายมหายานมานับถือพระศิวะเหมือนเดิม และได้ทำลายภาพจำหลักหินที่เป็นรูปพระพุทธเจ้า ทำลายภาพสลักหินที่เกี่ยวกับพุทธประวัติออกไปจากปราสาทหลายแห่ง อาทิ ปราสาทตาพรหม หลังจากสิ้นรัชสมัยของพระเจ้าชัยวรมันที่ 8 อาณาจักรเขมรเสื่อมอำนาจลงอย่างมาก
ราชวงศ์ต่างๆเริ่มเกิดการแย่งชิงราชสมบัติกัน ในช่วงนี้ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆเกิดขึ้น หัวเมืองต่างๆเริ่มกบฏแข็งข้อและแยกตัวออก รวมไปถึงการขึ้นเป็นใหญ่ของ"อาณาจักรสุโขทัย"
การล่มสลายของอาณาจักรเขมร.
พ.ศ. 1896 ในสมัยพระเจ้าอู่ทองแห่งกรุงศรีอยุธยา อาณาจักรเขมรก็ถูกกองทัพกรุงศรีอยุธยานำโดยขุนหลวงพระงั่วซึ่งเป็นพี่เมียของพระเจ้าอู่ทองยกทัพโจมตียึดเป็นเมืองขึ้น กองทัพไทยจากพระนครศรีอยุธยาไปรวมกำลังที่นครโคราปุระหรือโคราชหรือนครราชสีมา แล้วแยกกองทัพลงไปโจมตีกัมพูชาเป็น 3 ทางมีทหารไทย มอญ ลาวรวมกันประมาณ 50,000 คนและสามารถทำให้อาณาจักรขอมแตกได้ อาณาจักรเขมรจึงกลายเป็นเมืองขึ้นของอยุธยา เป็นผลให้อาณาจักรเขมรล่มสลายอย่างสิ้นเชิง จนไม่สามารถฟื้นฟูอาณาจักรให้กลับมายิ่งใหญ่ตามเดิมได้
หลังจากนั้นมาเขมรก็กลายเป็นประเทศราชของสยาม ต่อมาในปี พ.ศ. 1936 อาณาจักรเขมรแข็งเมืองจนสมเด็จพระราเมศวร กษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยาส่งกองทัพไปยึดเมืองพระนครเมืองหลวงของเขมรได้อีกครั้ง ประมาณว่ากองทัพไทยยกทัพไป 2 ทางมีทหารรวมกันระหว่าง 40,000 – 50,000 คน ในขณะที่กองทัพเขมรมีทหารระดมมาจากทั่วแคว้นประมาณ 100,000 คน ต่อมาในปีพ.ศ. 1974 อาณาจักรเขมรเกิดแข็งเมืองไม่ยอมส่งเครื่องบรรณาธิการมายังกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 โอรสของเจ้านครอินทร์หรือสมเด็จพระอินทราชายกทัพหลวงจากกรุงศรีอยุธยา คาดกันว่ามีกำลังพลประมาณ 60,000 คนไปตีเมืองพระนครของเขมร ยุทธวิธีรบของทหารไทยจากพระนครศรีอยุธยาจัดกำลังออกเป็น 2 กองทัพแรกคือกองทัพบกมีกำลัง 50,000 คนเข้าตีเขมรตรงด้านหน้ามีทั้งทหารช้าง ทหารม้า ทหารราบเครื่องทำลายกำแพงและทหารธนู กองทัพเรือมีกำลัง 10,000 คนล่องเรือไปทางแม่น้ำโขงเป็นเรือพายขนาดใหญ่จู่โจมทางด้านหลัง ฝ่ายอาณาจักรเขมรนั้นได้เกณฑ์ทหารตั้งรับจากทั่วอาณาจักรมีกำลังมากกว่าทหารไทย ประมาณกันว่ามีจำนวนระหว่าง 70,000 – 75,000 คน ประกอบด้วยพลเดินเท้าใช้ดาบยาว 2 มือและดาบยาวกับโล่หรือดั้งป้องกันตัว ทหารธนูมีกำลังพล 1 ใน 5 ของทหารทั้งหมด กองทหารม้ามีหอกยาว ทวนและโตมรพร้อมกับดาบยาวที่เอว เมืองพระนครของเขมรถูกทำลายจนต้องย้ายเมืองหลวงจากเมืองพระนครไปที่เมืองจตุรพักตร์ที่ตั้งของกรุงพนมเปญในปัจจุบัน และต่อมาย้ายไปเมืองละแวกใกล้ริมทะเลสาบเขมร และย้ายไปเมืองศรีสุนทร และเมืองอุดงมีชัย ตามลำดับ
การที่กองทัพไทยตีเมืองพระนครแตกทำให้ขอมหรือเขมรสิ้นอาณาจักร เขมรอยู่ในการปกครองของไทยเรื่อยมาตั้งแต่สมัย อยุธยา กรุงธนบุรี ถึงกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาเกิดสงครามอานามสยามยุทธในสมัยรัชกาลที่3 ทำให้กัมพูชากลายเป็นรัฐอารักขาระหว่างสยามและญวณก่อนที่จะตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสในเวลาต่อมา
ไซบีเรียน ฮัสกี้
หม่อมเจ้าหญิงบุญจิราธร ชุมพล
หม่อมเจ้าธานีเสิกสงัด ชุมพล
พันตรี หม่อมเจ้าธานีเสิกสงัด ชุมพล พระโอรสใน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์และหม่อมบุญยืน ชุมพล ณ อยุธยา ในขณะที่พระบิดาดำรงตำแหน่งข้าหลวงข้าหลวงใหญ่ผู้สำเร็จราชการมณฑลลาวกาว (มณฑลอีสาน)
พันตรี หม่อมเจ้าธานีเสิกสงัด ชุมพล พระโอรสใน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์และหม่อมบุญยืน ชุมพล ณ อยุธยา บุตรีในท้าวไชยบุตร (บุดดี บุญรมย์) หลานเจ้าราชบุตรสุ่ย เจ้าเมืองอุบลราชธานี ประสูติเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2445 ทรงมีพระพระเชษฐาและพระเชษฐภคินีที่ร่วมหม่อมมารดา 4 พระองค์ คือ
และทรงมีพระเชษฐา พระเชษฐภคินี พระขนิษฐาต่างพระมารดา คือ
หม่อมเจ้าธานีเสิกสงัด ชุมพล ทรงเษกสมรสกับ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารำไพประภา พระธิดาใน สมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช กับหม่อมเล็ก ยงใจยุทธ และสิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 พระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
หลวงพ่อธรรมจักร (วัดพระแท่นศิลาอาสน์)
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพิษณุโลก
จังหวัดพิษณุโลกมีโรงเรียนทั้งหมด 497 โรงเรียน โดยแบ่งตามสังกัดและอำเภอที่ตั้งดังนี้
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพิษณุโลกแบ่งตามสังกัด.
จังหวัดพิษณุโลกมีโรงเรียนสังกัด สพฐ. จำนวน 447 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์ (สพม.พิษณุโลก อุตรดิตถ์) จำนวน 39 โรงเรียน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลกทั้ง 3 เขตรวม 406 โรงเรียน และโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 2 โรงเรียน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาของจังหวัดพิษณุโลกแบ่งดังนี้
จังหวัดพิษณุโลกอยู่ในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์ และมีโรงเรียนในสังกัดจำนวน 39 โรงเรียน โดยแบ่งเป็น 6 สหวิทยาเขตได้แก่
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1.
สพป.พิษณุโลก เขต 1 มีพื้นที่ครอบคลุม 2 อำเภอทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด ได้แก่อำเภอเมืองพิษณุโลก และอำเภอบางระกำ มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 115 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอบางระกำ 63 โรงเรียน และอำเภอเมืองพิษณุโลก 52 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 2.
สพป.พิษณุโลก เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 3 อำเภอทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด ได้แก่อำเภอวังทอง อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอเนินมะปราง มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 125 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอวังทอง 64 โรงเรียน อำเภอเนินมะปราง 32 โรงเรียน และอำเภอบางกระทุ่ม 29 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 3.
สพป.พิษณุโลก เขต 3 มีพื้นที่ครอบคลุม 4 อำเภอทางตอนเหนือของจังหวัด ได้แก่อำเภอพรหมพิราม อำเภอวัดโบสถ์ อำเภอนครไทย และอำเภอชาติตระการ มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 166 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอนครไทย 58 โรงเรียน อำเภอพรหมพิราม 53 โรงเรียน อำเภอชาติตระการ 29 โรงเรียน และอำเภอวัดโบสถ์ 26 โรงเรียน
จังหวัดพิษณุโลกมีโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 2 โรงเรียนได้แก่
จังหวัดพิษณุโลกมีโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 23 โรงเรียน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีโรงเรียนในความรับผิดชอบได้แก่องค์การบริหารส่วนจังหวัดพิษณุโลก (3 โรงเรียน) เทศบาลนครพิษณุโลก (5 โรงเรียน) เทศบาลเมืองอรัญญิก (2 โรงเรียน) เทศบาลตำบล 6 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 7 แห่ง
จังหวัดพิษณุโลกมีโรงเรียนสาธิตในสังกัดมหาวิทยาลัยนเรศวรจำนวน 3 โรงเรียนได้แก่
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดพิษณุโลกซึ่งสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนมีจำนวน 21 โรงเรียน
จังหวัดพิษณุโลกมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมจำนวน 3 โรงเรียน ได้แก่
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพิษณุโลกแบ่งตามที่ตั้ง.
อำเภอเมืองพิษณุโลก.
อำเภอเมืองพิษณุโลกมี 96 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลกเขต 1 จำนวน 52 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 14 โรงเรียน สังกัดเทศบาลนครพิษณุโลก 5 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 39 จำนวน 10 โรงเรียน สังกัดกองพุทธศาสนศึกษา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ 3 โรงเรียน สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลบ้านคลอง 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลมะขามสูง 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำคู้ 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลวัดจันทร์ 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลสมอแข 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพิษณุโลก 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองอรัญญิก 2 โรงเรียน สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม 2 โรงเรียน และสังกัดมหาวิทยาลัยนเรศวร 1 โรงเรียน
อำเภอชาติตระการ.
อำเภอชาติตระการมี 32 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลกเขต 3 จำนวน 29 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลป่าแดง 1 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 39 จำนวน 2 โรงเรียน
อำเภอนครไทย.