pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2004 รัฐบาลของนายอัลบะชีรได้เจรจายุติสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่สอง ซึ่งเป็นสงครามที่ดำเนินมาต่อเนื่องยาวนานที่สุดและนองเลือดที่สุดครั้งหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยให้อำนาจปกครองตนเองบางส่วนในเซาท์ซูดานซึ่งเป็นพื้นที่เกิดสงคราม อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามกลางเมืองแล้ว รัฐบาลของนายอัลบะชีรได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางต่อบทบาทของรัฐบาลในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่ดาร์ฟูร์ อันเป็นการกวาดล้างชาติพันธุ์ประชากรที่ไม่ใช่ชาวอาหรับครั้งใหญ่ในซูดาน มีผู้เสียชีวิตจากกรณีดังกล่าวอยู่ระหว่าง 200,000 ถึง 400,000 คน บทบาทของนายอัลบะชีรในเรื่องนี้ได้นำไปสู่การสู้รบอย่างรุนแรงระหว่างกองกำลังติดอาวุธของพวกญันญะวีด (Janjaweed) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายรัฐบาล และกองกำลังกบฏฝ่ายต่างๆ อันได้แก่ กองทัพปลดแอกประชาชนซูดาน (Sudan People's Liberation Army, SPLA) กองทัพปลดปล่อยซูดาน (Sudanese Liberation Army, SLA) และขบวนการความยุติธรรมและความเสมอภาค (Justice and Equality Movement, JEM) ซึ่งทำการรบในรูปแบบสงครามกองโจรในแคว้นดาร์ฟูร์ ผลจากสงครามครั้งนี้ทำให้ประชาชนกว่า 2.5 ล้านคนต้องไร้ที่อยู่อาศัย และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศชาดกับซูดานตกต่ำลงจนถึงระดับวิกฤต
เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 ลุยส์ โมเรโน โอกัมโป อัยการประจำศาลอาญาระหว่างประเทศ (International Criminal Court, ICC) ได้ฟ้องร้องนายอัลบะชีรในข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ กระทำอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ และอาชญากรรมสงครามในแคว้นดาร์ฟูร์ ศาลได้ออกหมายจับนายอัลบะชีรเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2009 ในข้อหาอาชญากรรมต่อมนุษยชาติและอาชญากรรมสงคราม แต่ไม่รวมข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เนื่องจากศาลได้ชี้ว่าหลักฐานที่จะฟ้องร้องด้วยข้อหาดังกล่าวยังมีไม่เพียงพอ หมายจับดังกล่าวได้ถูกนำส่งไปยังรัฐบาลซูดาน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ อย่างไรก็ตาม นายอัลบะชีรยังคงดำรงตำแหน่งประมุขของประเทศต่อไปแม้จะมีหมายจับจากศาลอาญาระหว่างประเทศออกมาก็ตาม
นายอัลบะชีรลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีในการเลือกตั้งทั่วไปของซูดานในปี ค.ศ. 2009 นับเป็นการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยแบบหลายพรรคการเมืองของซูดานครั้งแรกในรอบ 9 ปี คู่แข่งคนสำคัญของนายอัลบะชีรคือนายซัลวา กีร์ มายาร์ดิต (Salva Kiir Mayardit) รองประธานาธิบดีคนปัจจุบัน ซึ่งเป็นผู้นำของกองทัพปลดแอกประชาชนซูดาน (SPLA)
โอมาร์ อัล-บาร์เชอร์
สาวิทย์ แก้วหวาน
นายสาวิทย์ แก้วหวาน ผู้ร่วมก่อตั้งสถาบันทิศทางไทย และคณาจารย์สถาบันทิศทางไทย เลขาธิการสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เกิดเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 เป็นประธานคณะกรรมการสมานฉันท์แรงงานไทย และแกนนำรุ่นที่ 2 ของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย สายอาชีพแรงงานรัฐวิสาหกิจ เป็นแกนนำสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจรถไฟแห่งประเทศไทย (สร.รฟท.)
นายสาวิทย์จบการศึกษา ปวช.สาขาช่างยนต์ วิทยาลัยเทคนิคพัทลุง และเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนวิศวกรรมรถไฟ เริ่มทำงานที่การรถไฟแห่งประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 เข้าสู่ขบวนการแรงงานในปี พ.ศ. 2531 และได้ร่วมกิจกรรมเคลื่อนไหวต่างๆ เรื่อยมา ได้เป็นรองประธานสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจรถไฟแห่งประเทศไทย จนกระทั่งเป็นเลขาธิการสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ (สรส.)และต่อมาได้เข้าร่วมกลุ่มคณะกรรมการสมานฉันท์แรงงานไทย ซึ่งได้เข้าร่วมชุมนุมขับไล่รัฐบาลพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ปี พ.ศ. 2549 กับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย โดยมีบทบาทเป็นโฆษกบนเวที และถูกแต่งตั้งให้เป็นแกนนำรุ่นที่ 2 ในการชุมนุมเมื่อปี พ.ศ. 2551
แต่ต่อมาในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2554 นายสาวิทย์พร้อมด้วยนายสมศักดิ์ โกศัยสุข ได้ทำตามมติของ สรส. ซึ่งมีนายสาวิทย์เป็นเลขาธิการอยู่ โดยถอนตัวออกจากการเป็นแกนนำพันธมิตรฯ เนื่องจากมีความเห็นต่างกันในเรื่องที่พรรคการเมืองใหม่ (กมม.) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่ตั้งขึ้นมาโดยกลุ่มพันธมิตรฯ ถึงเรื่องการที่จะส่งผู้สมัครของพรรคลงเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2554 หรือไม่
บทบาทสำคัญในการขับไล่รัฐบาลสมชาย.
วันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ได้มีมติให้สมาชิกรัฐวิสาหกิจ 43 แห่งทั่วประเทศ ร่วมชุมนุมขับไล่รัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ กับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ถ้ายังไม่ลาออก ให้รัฐวิสาหกิจทั่วประเทศนัดหยุดงานพร้อมกัน ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 เป็นต้นไป เพื่อกดดันรัฐบาล เนื่องจากเห็นว่ารัฐบาลสมชายได้ใช้ความรุนแรงในการสลายการชุมนุมกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยที่หน้ารัฐสภาวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2551 จนมีผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิต
นายสาวิทย์ ใช้ชีวิตคู่กับ เสน่ห์ หงษ์ทอง ผู้ประสานงานศูนย์ประสานงานกรรมกรและเป็นหนึ่งในผู้ร่วมชุมนุมกับพันธมิตรด้วย มีบุตรด้วยกัน 2 คน
http://www2.nurnia.com/10447/11/thai-social-political-economic/
รีซอตโต  เป็นอาหารอิตาลีชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นข้าวผัดที่มีลักษณะข้นไปด้วยครีมจากการดูดซับไวน์และน้ำซุปจากเนื้อวัว ปลา หรือผักในขณะผัด ส่วนผสมหลักของรีซอตโตโดยทั่วไปมักประกอบด้วยชีสพาร์มีซอน เนย และหัวหอม ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธีหุงข้าวอันนิยมที่สุดในอาหารอีตาลี
ชนิดข้าวที่นำมาใช้.
โดยปกติใช้ข้าวการ์นาโรลี ข้าววีอาโลเนนาโน หรือข้าวอาร์โบรีโอในการทำอาหาร แต่เนื่องจากข้าวสองชนิดแรกมีราคาสูงเกินไป การใช้ข้าวอาร์โบรีโอจึงเป็นที่นิยมในการทำรีซอตโตดังที่พบเห็นได้ทั่วไป
ประเภทของรีซอตโต.
ประเภทของรีซอตโตมีหลากหลายเช่นเดียวกันกับข้าวผัดของไทย เช่น
แอมโมนอยด์
พิมประภา ตั้งประภาพร ชื่อเล่น พิม (เกิด 10 ตุลาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักร้อง นักแสดง นางแบบชาวไทย เริ่มเป็นที่รู้จักจากการเป็นนักร้องเกิร์ลกรุปสัญชาติไทย ชิลลี่ไวท์ช็อค และ สวีต ดี รวมทั้งเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากบทบาท “ฟ้าใส/โบตั๋น“ จากผลงานละครเรื่อง กาลครั้งหนึ่งในหัวใจ (2559)
พิมประภา ตั้งประภาพร (มีชื่อเล่นแต่แรกเกิดว่า โบนัส) เป็นบุตรสาวคนที่ 1 จากพี่น้องทั้งหมด 3 คน ของนายวิจิตร และนางศศิกานต์ ตั้งประภาพร จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจาก โรงเรียนานาชาติบรอมส์โกรฟ จากนั้นสามารถสอบเทียบเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาการออกแบบนิเทศศิลป์ (หลักสูตรนานาชาติ) เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2557
พิมประภา มีความสามารถพิเศษด้านการรำไทย เดินแบบ และร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก โดยได้รับรางวัลชนะเลิศจากการประกวดหลายรายการ อาทิ การประกวดหนูน้อยนพมาศ หนูน้อยล้านนา หนูน้อยสงกรานต์กรุงเทพฯ และ MARAYART KIDS 2 เป็นต้น
พ.ศ. 2543 เริ่มเข้าวงการบันเทิงครั้งแรกเมื่ออายุ 7 ปี จากการแสดงละครเรื่อง "ลูกไม้ไกลต้น" และมีผลงานละครอีกหลายเรื่อง อาทิ "หนึ่งในทรวง", "แรงเงา", "สายโลหิต," "ขมิ้นกับปูน" เป็นต้น หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2547 พิมก็ได้รับรางวัลนักแสดงดาวรุ่งละครโทรทัศน์ยอดเยี่ยมหญิงของ Milky Award ครั้งที่ 2 จากละครเรื่อง "สายโลหิต"
นอกจากผลงานด้านการแสดงแล้ว พิมยังมีผลงานด้านพิธีกรในรายการฮิคารุ เซียนโกะอีกด้วย
ใน พ.ศ. 2550 พิมผ่านการคัดเลือกเป็นศิลปินในสังกัดค่ายกามิกาเซ่ในเครืออาร์เอส มีผลงานเพลงในนามวง "ชิลลี่ไวท์ช็อค" ซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปินของ Lipz Project ก่อนที่ 2 สมาชิกของวง อิงค์และเบสท์จะขอถอนตัวออกจากวงเพื่อทุ่มเทเวลาให้กับการเรียน ทำให้ชิลลี่ไวท์ช็อคจำเป็นต้องยุติวงไป
แต่ใน พ.ศ. 2552 กามิกาเซ่ก็มีโปรเจกต์พิเศษอีกครั้ง นั่นคือ "เซเวนเดส์" ซึ่งเป็นการรวมตัวของนักร้องสาว 7 คน และพิมก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของโปรเจกต์นี้ โดยเป็นตัวแทนของสาววันอังคาร
เซเวนเดส์ นับเป็นโปรเจกต์ที่ประสบความสำเร็จมากโปรเจกต์หนึ่งของกามิกาเซ่ มีเพลงที่เป็นที่รู้จักอย่าง "ภาวะโลก Luv" และพิมก็ได้ขับร้องเพลงเดี่ยวในโปรเจกต์ที่มีชื่อว่า "ยิ่งใกล้กันยิ่งกลั้นใจ" อีกด้วย
ใน พ.ศ. 2553 กามิกาเซ่ก็ได้ทำการเปิดตัวเกิร์ลกรุ๊ปวงใหม่ที่มีชื่อว่า "สวีต ดี" เป็นการรวมตัวของสมาชิก 3 คนจาก Lipz Project และเซเวนเดส์ นั่นคือ พิม มิน และจินนี่ มีผลงานเพลงที่เป็นที่รู้จัก เช่น ห้าม (Stop It), ฉากเรียกน้ำตา (Sad Scene) เป็นต้น จากนั้นใน พ.ศ. 2554 พิมได้ถอนตัวออกจากค่ายกามิกาเซ่ เพื่อทุ่มเทเวลาให้กับการเรียน
และใน พ.ศ. 2556 พิมได้กลับเข้าสู่วงการบันเทิงอีกครั้งกับการแสดงละครเรื่อง "วิมานมะพร้าว" รับบทเป็น "น้ำหวาน" เลขานุการสาวผู้เรียบร้อยแต่ปากร้าย แสดงคู่กับตะวัน จารุจินดา
หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2558 พิมได้รับบทบาทนางเอกละครครั้งแรกในละครเรื่อง "บุษบาท่าเรือ" กับบทบาทแม่ค้าขายปลาสู้ชีวิตนามว่า "ฉายชบา" แสดงคู่กับรพีภัทร เอกพันธ์กุล และได้รับบทบาทพิสูจน์ฝีมืออีกครั้งกับการร้องเพลงลูกทุ่งในเรื่อง "มนต์รักเพลงผีบอก" ในบท "ช่อแก้ว" คู่กับวีรคณิศร์ กานต์วัฒนกุล ต่อจากนั้นก็มาเป็นนางเอกร่วมในละครวัยรุ่นเรื่อง "คู่ปรับฉบับหัวใจ" กับบทบาทลูกสาวนักธุรกิจผู้อยากมีชีวิตธรรมดาอย่าง "นารา บุญนเรศ" แสดงคู่กับจุติ จำเริญเกตุประทีป รวมทั้งยังได้ร่วมแสดงในละคร "บ้านทรายทอง" โดยรับบท "ท่านหญิงอ้อม" หรือ "หม่อมเจ้าหญิงวิมลสุดา" แสดงคู่กับเขตต์ ฐานทัพ
ในปีพ.ศ. 2559 พิมได้รับบทนางเอกในละครหลังข่าวครั้งแรก ในละครเรื่อง "กาลครั้งหนึ่งในหัวใจ" โดยรับบทเป็น "ฟ้าใส" และ "โบตั๋น" หญิงสาวที่หน้าตาคล้ายกันและเป็นที่รักของหัวหน้าแกงค์มาเฟีย แสดงคู่กับมิกค์ ทองระย้า นับเป็นละครที่ประสบความสำเร็จโดยได้รับความนิยมทั้งในประเทศไทยรวมไปถึงประเทศจีนอีกด้วย
พ.ศ. 2560 พิมได้รับโอกาสในการแสดงละครเวทีเป็นครั้งแรก โดยรับบทบาทนางเอกละครเวทีสุนทราภรณ์ เดอะ มิวสิคัล ตอน ขอพบในฝัน แสดงคู่กับณัฏฐ์ ทิวไผ่งาม นอกจากนั้นยังได้เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการเปลี่ยนหน้าท้าโชว์ Sing Your Face Off (season 3) ซึ่งพิมได้แสดงศักยภาพทั้งการร้อง การเต้น รวมถึงการแสดงที่หลากหลายมากขึ้นอีกด้วย
ในปัจจุบันพิมเป็นนักแสดงอิสระ
ผลงานเพลงในฐานะศิลปินในสังกัดกามิกาเซ่.
Lipz Project (2550).
Lipz Project เป็นการรวมตัวของ 7 สาวจากค่าย กามิกาเซ่ ที่ประกอบไปด้วย หวาย ซิสก้า และ ชิลลี่ไวท์ช็อค ที่แบ่งบุคลิกตามเฉดสีของลิปสติก ประกอบด้วย
Seven Days (2552).
อัลบั้มนี้เป็นโปรเจกต์พิเศษของค่ายกามิกาเซ่ ประกอบด้วยนักร้องหญิงจากในค่ายทั้งหมด 7 คน โดยแต่ละคนจะเป็นตัวแทนของแต่ละวัน (สามารถดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ใน เซเวนเดส์)
SWEE:D (2553).
สิ่งที่เหมือนกันของความเป็นผู้หญิงก็คือความหวาน แต่ว่าแต่ละคนก็จะหวานไม่เหมือนกัน ซึ่ง สวีต ดี แสดงถึงความหวาน 3 รูปแบบ ที่แตกต่างกัน (สามารถดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ใน สวีต ดี)
รายชื่อผลงานละครในฐานะนักแสดงอิสระ (ช่วงวัยเด็ก)
อูมัร อัลบะชีร์
แทว็อนกุนฮึงซ็อน
แทว็อนกุนฮึงซ็อน เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าโคจง และเป็นผู้สำเร็จราชการแทนในรัชสมัยของพระโอรส แทว็อนกุนฮึงซ็อน หรือเรียกสั้น ๆ ว่า แทว็อนกุน เป็นผู้มีบทบาทอย่างมากในการเมืองสมัยราชวงศ์โชซอนตอนปลาย
พระราชวงศ์ตกอับ.
แทว็อนกุนฮึงซ็อนเดิมพระนามว่า ลี ฮาอึง  ประสูติเมื่อค.ศ. 1820 เป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ขององค์ชายนัมยอน  กับพระชายาจากตระกูลมินแห่งยอฮึง บิดาขององค์ชายลีฮาอึงคือองค์ชายนัมยอนนั้น เดิมชื่อว่า ลีกู เป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าอินโจมาแล้วหลายรุ่น ด้วยความห่างไกลทางสายพระโลหิตทำให้ตระกูลของลีกูมีสถานะเป็นเพียงขุนนาง "ยังบัน" ธรรมดา แต่ทว่าในค.ศ. 1815 ลีกูได้เข้าเป็นบุตรบุญธรรมขององค์ชายอึนชิน  พระโอรสขององค์ชายรัชทายาทซาโด) เนื่องจากองค์ชายอึนชินต้องพระอาญาถูกเนรเทศไปยังเกาะเชจูและสิ้นพระชนม์ที่นั่นทำให้ขาดทายาท ลีกูได้รับสถานะเป็นองค์ชายและได้รับพระนามว่า องค์ชายนัมยอน ค.ศ. 1843 องค์ชายลีฮาอึงได้รับพระนามว่า องค์ชายฮึงซ็อน
ราชสำนักโชซอนในสมัยนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของราชนิกูล หรือการปกครองแบบ"เซโด"  ซึ่งเป็นการปกครองโดยพระญาติของพระมเหสีหรือพระพันปี ได้แก่ ตระกูลคิมแห่งอันดง ตระกูลโจแห่งพุงยาง และตระกูลฮงแห่งนัมยาง ซึ่งตระกูลเหล่านี้คอยแก่งแย่งผลัดกันขึ้นมามีอำนาจและมักหาทางกำจัดองค์ชายที่มีความสามารถไปให้พ้นทาง องค์ชายฮึงซ็อนตระหนักถึงความจริงข้อนี้ดีจึงทรงแสร้งทำองค์เหมือนคนวิปริตไร้ความสามารถ ขาดสติปัญญา เพื่อที่จะไม่เป็นที่สนใจของตระกูลคิมแห่งอันดงซึ่งมีอำนาจอยู่ในขณะนั้น จนกระทั่งค.ศ. 1863 พระเจ้าชอลจงสวรรคตโดยที่ไม่มีทายาท ทำให้ราชบัลลังก์ขาดผู้สืบทอด องค์ชายฮึงซ็อนได้ทรงเข้าหาพระอัยยิกาตระกูลโจแห่งพุงยาง ผู้ทรงอาวุโสที่สุดในราชสำนักขณะนั้น โดยเสนอให้ยกบุตรชายของตนคือ ลี มยองบก  ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป เนื่องจากองค์ชายลีมยองบกมีพระชนมายุเพียงแค่สิบเอ็ดพระชันษาพระอัยยิกาโจจึงสามารถกุมอำนาจในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนได้ ซึ่งพระอัยยิกาตระกูลโจก็ทรงเห็นชอบจึงยกให้องค์ชายลีมยองบกเป็นกษัตริย์เกาหลีองค์ต่อมา คือ พระเจ้าโกจงแห่งโชซอน
เมื่อพระโอรสคือพระเจ้าโคจงได้ขึ้นครองราชย์แล้ว องค์ชายฮึงซ็อนในฐานะเป็นพระบิดาของพระเจ้าโคจงได้รับตำแหน่งเป็น แทว็อนกุน หรือ แทวอนกุน  อันเป็นตำแหน่งสำหรับพระบิดาของกษัตริย์โชซอนซึ่งมักจะล่วงลับไปแล้ว แทว็อนกุนฮึงซ็อน หรือ ฮึงซ็อนแทวอนกุนนั้น จึงเป็นแทว็อนกุนเพียงพระองค์เดียวที่ได้รับตำแหน่งในขณะที่มีพระชนม์ชีพอยู่
เมื่อพระเจ้าโคจงขึ้นครองราชย์ ตระกูลคิมแห่งอันดงซึ่งครอบครองตำแหน่งระดับสูงต่าง ๆ อยู่ในขณะนั้นก็ถูกขับออกจากราชสำนักไปจนเกือบหมดสิ้น โดยที่มีตระกูลโจแห่งพุงยางนำโดยพระอัยยิกาตระกูลโจและโจโดซุน ขึ้นมามีอำนาจแทน อย่างไรก็ตามแทว็อนกุนก็ได้ทรงแสดงศักยภาพโดยการยึดอำนาจการปกครองจากตระกูลโจมาไว้แก่ตนเอง โดยแทว็อนกุนทรงสามารถดำเนินการปฏิรูปการปกครองของราชสำนักโชซอน ซึ่งเสื่อมลงและเต็มไปด้วยการทุจริตจากการปกครองของราชนิกูลแบบ"เซโด" โดยมีพื้นฐานบนหลักของลัทธิขงจื้อ และแก้ไขปัญหาการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายของขุนนาง โดยแทว็อนกุนได้กำจัดต้นเหตุแห่งการแบ่งฝักฝ่ายของขุนนางคือ สำนักปราชญ์ขงจื้อต่าง ๆ ตามหัวเมืองเรียกว่า "ซอวอน"  โดยแทว็อนกุนทรงสั่งปิด "ซอวอน" ทั่วอาณาจักรโชซอนกว่าสี่ร้อยแห่ง ท่ามกลางการประท้วงของขุนนางและนักปราชญ์ต่าง ๆ เพราะนอกจากจะเป็นที่ปลูกฝังความคิดแบ่งฝ่ายแล้ว "ซอวอน" ยังเป็นสถานที่สำหรับเซ่นไหว้บูชานักปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงชาวจีนและชาวเกาหลีต่าง ๆ ซึ่งแทวอนกุนได้ทำการตอบโต้ว่า "...ข้าจะไม่ยอมรับแม้แต่การฟื้นคืนชีพของขงจื้อ ถ้าหากว่านั่นจะเป็นการทำร้ายประชาชน..." จึงกล่าวได้ว่าการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายของขุนนางเกาหลีที่ดำเนินมานานหลายร้อยปี สิ้นสุดลงในสมัยของแทวอนกุนนั้นเอง
ค.ศ. 1865 แทว็อนกุนทรงมีโครงการที่จะย้ายพระราชวังจากพระราชวังชังด็อกกลับไปยังพระราชวังคย็องบก ซึ่งได้ถูกเผาทำลายเสียหายไปเมื่อครั้งการบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135–2141) เมื่อกว่าสามร้อยปีก่อนโดยที่มิได้มีการบูรณะ แต่ทว่าราชสำนักโชซอนไม่มีงบประมาณพอที่จะทำการซ่อมแซมบูรณะพระราชวังใหม่ แทว็อนกุนจึงทรงให้มีการเก็บภาษีจากชนชั้นขุนนาง "ยังบัน" ซึ่งแต่เดิมชนชั้นขุนนางได้รับการยกเว้นภาษีเสมอมา สร้างความไม่พอใจให้แก่ชนชั้น "ยังบัน" เป็นอย่างมากแต่เป็นการแบ่งเบาภาระของประชาชน และการเก็บภาษีนี้ยังทำให้อำนาจทางเศรษฐกิจของชนชั้น "ยังบัน" อ่อนแอลง หลังจากที่ใช้เวลาบูรณะสองปี พระราชวังคย็องบกก็เสร็จสิ้นในค.ศ. 1867 พระเจ้าโคจง แทว็อนกุน และพระอัยยิกาตระกูลโจจึงเสด็จแปรพระราชฐานไปประทับยังพระราชวังใหม่
การรุกรานของชาวตะวันตก.
ความท้าทายอย่างใหญ่หลวงที่สุดของราชสำนักเกาหลีในสมัยของแทว็อนกุนคือ ความพยายามของชาติตะวันตกในการติดต่อค้าขายกับอาณาจักรโชซอน ซึ่งอาณาจักรโชซอนยึดถือนโยบายปิดประเทศไม่ข้องแวะกับชาวต่าชาติใด ๆ (ยกเว้นราชวงศ์ชิงและญี่ปุ่น) จนได้รับฉายาว่า อาณาจักรฤๅษี (The Hermit Kingdom) และปัญหาการเผยแพร่คริสต์ศาสนาในเกาหลีช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 อันจะเป็นภัยคุกคามต่อลัทธิขงจื้อที่ราชสำนักยึดถือเป็นหลักสำคัญมาช้านาน ทำให้ราชสำนักโชซอนนั้นมีทัศนคติที่ไม่สู้ดีนักกับชาวตะวันตกและวิทยาการตะวันตกโดยรวม
ในความพยายามที่จะกำจัดคริสต์ศาสนาออกไปจากเกาหลี ในค.ศ. 1866 หลังจากที่ราชวงศ์ชิงได้พ่ายแพ้ในสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ชาติตะวันตกเริ่มให้ความสนใจแก่อาณาจักรโชซอน โดยรัสเซียได้ส่งเรือรบเข้ามาหวังเปิดการเจรจาการค้า ทำให้ในปีนั้นแทว็อนกุนทรงตัดสินพระทัยดำเนินกวาดล้างชาวคริสเตียนในเกาหลี โดยมีการประหารชีวิตบาทหลวงซีเมอง-ฟรองซัว แบร์โนซ์ (Siméon-François Berneux) หัวหน้าสมาคมมิชชันนารีต่างประเทศแห่งกรุงปารีส (Société des Missions Étrangères de Paris) ในเกาหลี ชาวคริสเตียนที่หลุดรอดไปได้เดินทางไปพบปิแอร์-กุสตาฟ โรเซอ (Pierre-Gustave Roche) นายพลเรือฝรั่งเศสที่กรุงปักกิ่ง โรเชอจึงตัดสินใจรุกรานโชซอนในทันที ทัพเรือของโรเซอบุกยึดได้เกาะคังฮวา แต่กระแสน้ำแปรปรวนและแม่น้ำฮันตื้นเขินเกินกว่าจะล่องเรือไปได้ทำให้โรเซอยกทัพไปไม่ถึงเมืองฮันยาง โรเซอมีพยายามจะยกทัพขึ้นฝั่งอยู่หลายครั้งแต่ถูกกองทัพโชซอนต่อต้านอย่างรุนแรงจึงถอยกลับไปในที่สุด การบุกเกาหลีของฝรั่งเศสครั้งนี้เรียกว่า พยองอินยังโย  หรือ การรุกรานของชาวตะวันตกในปีพยองอิน
ในปีค.ศ. 1866 เช่นกัน บริษัทอังกฤษแห่งหนึ่งในจีน ต้องการที่จะทำสัญญาการค้ากับโชซอน จึงส่งเรือรบชื่อว่า"เจเนอรัล เชอร์แมน" ("General Sherman") ซึ่งเป็นเรือรบของสหรัฐอเมริกามายังโชซอน ซึ่งเรือ"เจเนอรัล เชอร์แมน"ถูกต่อต้านอย่างรุนแรงจากทางการโชซอนโดยการส่งทัพมาโจมตีและเผาเรือ"เจเนอรัล เชอร์แมน" อีกห้าปีต่อมาในค.ศ. 1871 รัฐบาลสหรัฐอเมริกาจึงส่งทัพเรือส่วนหนึ่งจากกองกำลังภาคเอเชีย (Asiatic Squadron) นำโดยนายจอห์น ร็อดเจอร์ส (John Rodgers) มายังโชซอน เพื่อเจรจาขอชดเชยค่าเสียหายจากกรณีเรือ"เจเนอรัล เชอร์แมน" แต่ด้วยการสื่อสารที่ไม่ได้ผลทำให้เมื่อทัพเรือสหรัฐอเมริกาเข้าสู่แม่น้ำฮัน ชาวโชซอนเข้าใจว่าทัพเรือสหรัฐฯ จะมาบุกยึดเมืองฮันยางจึงยิงปืนเข้าใส่ ทัพสหรัฐอเมริกาตอบโต้ด้วยการบุกยึดเกาะคังฮวา และโจมตีเมืองต่าง ๆ ของโชซอน และได้จับชาวโชซอนเป็นเชลยไว้จำนวนมาก จึงคิดจะให้เป็นข้อแลกเปลี่ยนในการทำสัญญาทางการค้า แต่ทางราชสำนักไม่สนใจชีวิตของตัวประกันและยังคงยืนยันจะปิดประเทศต่อไป เมื่อการเจรจาไม่ได้ผลทัพเรืออเมริกาจึงถอยทัพกลับ การบุกเกาหลีของสหรัฐอเมริกาครั้งนี้เรียกว่า ชินมียังโย  การรุกรานของชาวตะวันตกในปีชินมี
สูญเสียอำนาจ.
ค.ศ. 1866 เมื่อพระเจ้าโกจงมีพระชนมายุสิบห้าชันษาถึงเวลาอภิเษกสมรส พระอัยยิกาตระกูลโจและแทว็อนกุนฮึงซ็อน พระบิดาของพระเจ้าโกจงเป็นผู้คัดเลือกพระมเหสีองค์ใหม่ พระชายาของแทว็อนกุนคือ พระชายายอฮึง  ได้แนะนำสตรีจากตระกูลของพระนาง เป็นบุตรสาวของมินชีรก  ให้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าโกจง ซึ่งแทว็อนกุนฮึงซ็อนนั้นก็เห็นด้วยเนื่องจากว่าเป็นตระกูลของพระชายาของเจ้าชายแทวอนเอง ซึ่งเป็นตระกูลที่มีอิทธิพลและบทบาทในราชสำนักน้อย ไม่น่าจะเป็นภัยคุกคามต่อแทว็อนกุนในอนาคต แต่ปรากฏว่าพระมเหสีองค์ใหม่จากตระกูลมิน (จักรพรรดินีมย็องซ็อง) กลับเข้ามาแทรกแซงกิจการบ้านเมืองและนำตระกูลมินแห่งยอฮึงเข้ามามีอำนาจในราชสำนักแข่งขันกันกับแทว็อนกุน
ค.ศ. 1868 พระสนมควีอินระกูลลี  ประสูติพระโอรสองค์แรกแด่พระเจ้าโคจงพระนามว่า เจ้าชายวานฮวา  ซึ่งเจ้าชายแทวอนประสงค์จะแต่งตั้งเจ้าชายวานฮวาเป็นเจ้าชายรัชทายาท พระมเหสีมินประสูติพระโอรสองค์แรกของพระองค์เองแต่ทว่าสิ้นพระชนม์ลงเมื่อพระชนมายุเพียงสามวัน เจ้าชายแทวอนตำหนิพระมเหสีมินว่าทรงไม่อาจทำหน้าที่ของภรรยาที่ดีได้ ในขณะที่พระมเหสีมินตรัสโทษโสมของเจ้าชายแทวอนที่ประทานแก่พระโอรสว่าเป็นต้นเหตุการสิ้นพระชนม์ ในค.ศ. 1873 กลุ่มขุนนางตระกูลมินได้สนับสนุนให้ขุนนางชื่อว่า ชเวอิกฮยอน  ถวายฏีกาตำหนิการปกครองของเจ้าชายแทวอนว่ามีการทุจริตฉ้อฉล และร้องขอให้พระเจ้าโคจงทรงปกครองประเทศด้วยพระองค์เองเนื่องจากมีพระชนมายุเกินยี่สิบชันษาแล้ว พระเจ้าโคจงจึงทรงประกาศว่าจะว่าราชการด้วยพระองค์เอง เป็นเหตุให้เจ้าชายแทวอนต้องทรงพ้นสภาพจากการเป็นผู้สำเร็จราชการแทนไปโดยปริยาย เมื่อทรงสูญเสียอำนาจให้แก่พระสุนิสา (ลูกสะใภ้) แล้ว แทว็อนกุนก็เสด็จย้ายไปประทับที่พระราชวังอุนฮยอน
หลังจากที่สูญเสียอำนาจไปแล้วนั้น แทว็อนกุนยังทรงหาทางกอบกู้อำนาจคืนจากพระมเหสีมินและตระกูลมินอยู่เสมอ ในค.ศ. 1881 แทว็อนกุนทรงร่วมกับขุนนางผู้สมรู้ร่วมคิดจำนวนหนึ่งวางแผนการก่อกบฏยึดอำนาจจากพระเจ้าโคจงและพระมเหสีมิน พร้อมทั้งยกให้องค์ชายวานึง  พระโอรสองค์โตผู้เป็นพระเชษฐาของพระเจ้าโคจงเป็นกษัตริย์แทน แต่ทว่าแผนการกลับล่วงรู้ไปถึงพระมเหสีมินเสียก่อน จึงมีการจับกุมลงโทษประหารชีวิตผูสมรู้ร่วมคิด รวมทั้งองค์ชายวานึงถูกสำเร็จโทษประหารชีวิตไปเช่นกัน ส่วนแทว็อนกุนในฐานะพระราชบิดาจึงไม่มีผู้ใดสามารถเอาผิดได้
ในค.ศ. 1882 ในเหตุการณ์กบฏปีอีโม  ทหารเก่าไม่พอใจการปฏิรูปของพระมเหสีมินได้ยกทัพเข้ายึดพระราชวังคย็องบก และถวายคืนอำนาจให้แด่แทว็อนกุน แต่ทว่าพระมเหสีได้ทรงร้องขอความช่วยเหลือจากจีนราชวงศ์ชิง ได้ส่งกองทัพจำนวน 4,500 นำโดยหลี่หงจาง (จีน: 李鴻章 Lǐ Hóngzhāng) เข้ามายังกรุงโซลเพื่อทำการปราบกบฏลงได้สำเร็จ แทว็อนกุนทรงต้องโทษและถูกจับกุมองค์ไปยังเมืองเทียนจิน หลังจากที่ประทับอยู่เมืองเทียนจินเป็นเวลาเกือบสามปี ทางราชสำนักชิงก็ได้ปลดปล่อยแทว็อนกุนกลับมาสู่โชซอน
ค.ศ. 1895 เหตุการณ์ปีอึลมี พระมเหสีมินทรงถูกลอบสังหารอย่างโหดเหี้ยมโดยกลุ่มทหารญี่ปุ่นทำโดย มิอุระ โกโร  ราชทูตญี่ปุ่นประจำเกาหลีในขณะนั้น เป็นที่คาดเดาว่า แทว็อนกุนทรงมีส่วนรู้เห็นในเหตุการณ์ครั้งนี้
แทว็อนกุนสิ้นพระชนม์เมื่อค.ศ. 1898 ที่พระราชวังอุนฮยอน พระชนมายุ 78 ชันษา
แทว็อนกุน
แทว็อนกุน  เป็นตำแหน่งของราชวงศ์โชซ็อน สำหรับพระราชบิดาของกษัตริย์ที่ไม่ได้ครองราชย์เอง แต่พระโอรสนั้นครองราชย์ ปกติแล้วในคราวที่แต่งตั้งแทว็อนกุนนั้น ตัวแทว็อนกุนเองจะสิ้นพระชนม์ไปแล้ว ในราชวงศ์โชซ็อน มีแทว็อนกุน 4 พระองค์ ที่จริงพระราชบิดาของกษัตริย์ที่ไม่ได้ครองราชย์นั้นมีมากกว่านี้ แต่เมื่อพระโอรสขึ้นครองราชย์ก็มักจะแต่งตั้งพระราชบิดาของพระองค์เป็นกษัตริย์เสมอ
องค์ชายแทวอนกุน
บุปผาราตรี 3.1
บุปผาราตรี 3.1 เป็นภาพยนตร์ไทยภาคต่อ ภาค 3 ของหนังผี สยองขวัญ ต่อจาก "บุปผาราตรี" และ "บุปผาราตรี เฟส 2" ออกฉายวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2552 กำกับและเขียนบทโดย ยุทธเลิศ สิปปภาค นำแสดงโดย เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์, มาริโอ้ เมาเร่อ, ด.ญ.นัดตะวัน ศักดิ์ศิริ,ฉันทนา กิติยพันธ์, สมเล็ก ศักดิกุล, สุธน เวชกามา, สายเชีย วงศ์วิโรจน์
มีเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ ออสการ์อพาร์ตเม้นต์ ในยุคเรโนเวท ทำการปรับปรุงสถานที่ใหม่ บริหารงานโดย “เจ๊สาม” (ฉันทนา กิติยพันธ์) พี่สาวของเจ๊สี่ที่เสียชีวิตไปแล้ว ซึ่งเจ๊สามเปิดบ่อนเถื่อนอย่างลับ ๆกับ"เซียนต้อม" (ค่อม ชวนชื่น) ขณะเดียวกัน “หรั่ง” (มาริโอ้ เมาเร่อ) หนุ่มนักวาดการ์ตูนผี ที่มีความสามารถมองเห็นผีได้ย้ายเข้ามาอยู่ ซึ่งเขาได้พบกับผี “บุปผา” (เฌอมาลย์ บุณยศักดิ์) ที่ห้อง 609 จนทำให้หรั่งหลงรักบุปผา
"บุปผาราตรี 3.1" เปิดตัวในสัปดาห์แรกด้วยโรงฉาย93 โรงฉาย ด้วยรายได้ 13.8 ล้านบาท ซึ่งไม่ต่างกับในภาคแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 ที่เปิดตัว 3 วันได้ไป 8 ล้านบาท ภาพยนตร์ทำรายได้รวม 36.72 ล้านบาท
บุปผาราตรี 3
เฟเดรีโก เฟลลีนี
เฟเดรีโก เฟลลีนี  (20 มกราคม ค.ศ. 1920 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1993) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอิตาลี เป็นที่รู้จักในผลงานในการใช้ภาพแบบแฟนตาซีและบาโรค ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อนักสร้างภาพยนตร์ในศตวรรษที่ 20
สแตนลีย์ คูบริก
สแตนลีย์ คูบริก  (26 กรกฎาคม ค.ศ. 1928 – 7 มีนาคม ค.ศ. 1999) เป็นผู้กำกับ เขียนบท และสร้างภาพยนตร์ทรงอิทธิพลชาวอเมริกันคนหนึ่ง ผลงานของเขามักเป็นภาพยนตร์ที่ถูกดัดแปลงมาจากนวนิยายหรือเรื่องสั้นชื่อดังและมักมีข้อวิพากษ์วิจารณ์ขัดแย้งอยู่หลายเรื่อง ลักษณะงานของเขาถูกจัดอยู่ในหมวดสัจนิยม(realism)ที่มีความโดดเด่นในเรื่องความตลกร้าย(dark humor) งานภาพที่เป็นเอกลักษณ์ การจัดฉากถ่ายทำที่ละเอียดลออ และการใช้ดนตรีที่เร้าอารมณ์ผู้ชม การทำงานของเขามีความละเอียดละออใส่ใจในการเลือกคัดสรร การทำงานที่เชื่องช้า และมีความหลากหลายในประเภทของภาพยนตร์ที่เขาทำ เขานิยมใช้ชีวิตอย่างสันโดษในชีวิตส่วนตัว
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 13 เรื่องของ สแตนลีย์ คูบริก
จำนวนรางวัลที่เข้าชิงและได้รับจากภาพยนตร์ของ สแตนลีย์ คูบริก
เทพีอาร์เทมีส
เทพอพอลโล
ไดแอนา (เทพปกรณัม)
เทพีไดแอนา  หรือ ดีอานา (ละตินเก่า: ) ตามศาสนาโรมันและกรีกโบราณเป็นเทพกัญญาโรมัน โดยมากนับว่าเป็นอุปถัมภกของชนบท พราน ทางแพร่ง และดวงเดือน ถือว่าเป็นเหมือนอาร์ทิมิสและเฮคาทีในเทพปกรณัมกรีก โดยในช่วงประวัติศาสตร์โรมันตอนต้น ตำนานของไดแอนาได้รับอิทธิพลเป็นอย่างมากจากตำนานของอาร์ทิมิส เช่นเรื่องการกำเนิดบนเกาะดีลอส โดยมีจูปิเตอร์และลาโทนาเป็นบิดามารดา และมีอะพอลโลเป็นพี่น้องฝาแฝด แม้ว่าเดิมทีไดแอนามีจุดกำเนิดในอิตาลี ไม่ใช่กรีซ ปัจจุบันก็เป็นที่นับถือของศาสนาของขบวนการโรมันใหม่ (Nova Roma) และกลุ่มเวทมนตร์สเตรเกเรีย (Stregheria)
นอกจากสัญลักษณ์ประจำตัว ป่าโอ้คก็มีความศักดิ์สิทธิ์ต่อไดแอนา และนางก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของพรหมจารี (chastity) โดยเป็นเทพกัญญาพรหมจารีและผู้พิทักษ์การคลอดลูก ในอดีตประกอบด้วยไตรเทพ โดยมีเทพเจ้าโรมันอีกสององค์คือ พรายน้ำเอเกเรีย ซึ่งเป็นคนรับใช้และรองนางผดุงครรภ์ของนาง อีกองค์หนึ่งคือ เทพเจ้าแห่งป่าไม้วีรบิอุส
Diana (Mythology)
เทอร์ร่า (เทพปกรณัม)
ฟลอร่า (เทพปกรณัม)
Flora (Mythology)
ออโรร่า (เทพปกรณัม)
Aurora (Mythology)
Bellona (Mythology)
Victoria (Mythology)
มาร์วิน แฮ็กเลอร์
มาร์เวลัส มาร์วิน แฮ็กเลอร์ (, 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 – 13 มีนาคม พ.ศ. 2564) เป็นนักมวยสากลชาวอเมริกัน เจ้าของแชมป์โลกมิดเดิลเวท 3 สถาบันหลักในปี พ.ศ. 2523 – พ.ศ. 2530 1 ใน 4 ยอดนักชกรุ่นกลางแห่งทศวรรษที่ 80 ร่วมกับ ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด, โธมัส เฮิร์นส์ และโรเบร์โต ดูรัน แฮ็กเลอร์มีชื่อจริงแต่กำเนิดว่า มาร์วิน นาแธเนียล แฮ็กเลอร์ (Marvin Nathaniel Hagler)
แฮ็กเลอร์เกิดในปี พ.ศ. 2497 ที่เมืองนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์​ หลังเกิดการจลาจลที่นวร์กในปี พ.ศ. 2510 ครอบครัวของแฮ็กเลอร์ย้ายไปอยู่ที่เมืองบร็อคตัน รัฐแมสซาชูเซตส์
ในปี พ.ศ. 2512 แฮ็กเลอร์เริ่มการชกมวยจากมวยสากลสมัครเล่น ก่อนจะหันมาชกมวยสากลอาชีพในปี พ.ศ. 2516 ทำสถิติชนะทั้งหมด 46 ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการชนะน็อกและชนะที.เค.โอ. มีเสมอเพียงครั้งเดียวและสะดุดแพ้เพียง 2 ครั้ง ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมิดเดิลเวทพร้อมกันถึง 2 สถาบัน คือ WBA และ WBC กับ วิโต อันตูโอแฟร์โม นักมวยชาวอิตาเลียน เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 ที่ลาสเวกัส ผลปรากฏว่าทั้งคู่เสมอกันในการยกครบ 15 ยก
จากนั้นแฮ็กเลอร์จึงชกทำฟอร์มชนะรวดอีก 3 ครั้ง ก็ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกอีกครั้งใน 2 สถาบันเดิม กับ อลัน มินเทอร์ นักมวยชาวอังกฤษเจ้าของตำแหน่งเดิม ที่เวมบลีย์อารีนา มหานครลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในถิ่นของมินเธอร์เอง ซึ่งผลการชก แฮ็กเลอร์สามารถเอาชนะที.เค.โอ.มินเธอร์ได้เพียงแค่ยกที่ 3 กลายเป็นแชมป์โลกของ WBA และ WBC มิดเดิลเวทไปเลยทันที
จากนั้นแฮ็กเลอร์ก็เดินหน้าป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกได้ถึง 11 ครั้ง โดยได้แชมป์โลกสถาบันใหม่คือ IBF ที่เพิ่งก่อตั้งมาด้วย โดยที่ IBF ได้มอบตำแหน่งให้แก่แฮ็กเลอร์ไปเลยโดยดุษฎี และการป้องกันตำแหน่งของแฮ็กเลอร์นั้น ได้ผ่านนักมวยดี ๆ หลายคนซึ่งแฮ็กเลอร์ก็สามารถเอาชนะได้อย่างงดงามทุกครั้ง เช่น วิโต อันตูโอแฟร์โม คู่ปรับเก่าที่เคยเสมอกันมาก่อน, มุสตาฟา ฮัมโช นักมวยชาวซีเรียน, จอห์น มูกาบี นักมวยชาวอูกันดา, ฆวน โดมิงโก โรดัล นักมวยชาวอาร์เจนไตน์, โรเบร์โต ดูรัน รวมทั้ง โธมัส เฮิร์นส์ ด้วย
จนกระทั่งถึงการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 12 แฮ็กเลอร์ ต้องพบกับ ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด ที่แขวนนวมไปนานถึง 3 ปี และหวนกลับคืนมาอีกครั้งโดยที่ไม่ได้อุ่นเครื่องชกกับใครอีกเลย ก่อนชกแฮ็กเลอร์ได้ประกาศว่าถ้าเขาแพ้เลนเนิร์ด เขาจะแขวนนวมทันที ซึ่งผลการชกออกมาก็ปรากฏว่า แฮ็กเลอร์สามารถทำได้ดีกว่า แต่เมื่อรวมคะแนน 12 ยกกันแล้ว กรรมการตัดสินให้เลนเนิร์ดเป็นฝ่ายชนะ หลังจากนั้นแฮ็กเลอร์ก็ได้แขวนนวมเลิกชกไปทันทีดังที่ได้ลั่นวาจาไว้ และไม่กลับมายุ่งเกี่ยวกับวงการมวยในฐานะใด ๆ อีกเลย
มาร์วิน แฮ็กเลอร์เป็นนักมวยที่ถนัดขวา แต่โดนฝึกให้ยืนการ์ดซ้ายและมักจะยืนการ์ดขวาบ่อยๆเพื่อให้คู่ต่อสู้สับสน และมีพลังกำปั้นที่หนักหน่วงมากทั้งสองข้าง มีเอกลักษณ์คือ ศีรษะที่โล้นเลี่ยน ซึ่งแฟนมวยชาวไทยให้ฉายาว่า "ไอ้โล้นซ่า" ส่วนในฉายาภาษาอังกฤษคือ "Marvelous" หลังแขวนนวมแฮ็กเลอร์ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในประเทศอิตาลี เปิดร้านขายอาหารอิตาเลียน และหันไปเป็นนักแสดงประกอบตามภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ ของอิตาลี พร้อมกับได้เปลี่ยนชื่อจริงของตัวเองเป็น มาร์เวลัส มาร์วิน แฮ็กเลอร์ (Marvelous Marvin Hagler) ตามชื่อที่ใช้เรียกในสมัยที่ยังชกมวย
ด้านชีวิตส่วนตัว แฮ็กเลอร์แต่งงานสองครั้ง เขาเสียชีวิตที่บ้านในเมืองบาร์ตเลต รัฐนิวแฮมป์เชียร์ ในปี พ.ศ. 2564 ขณะอายุได้ 66 ปี
Dirck Bouts
Erik Pevernagie
แฟรงค์ บรูโน
แฟรงค์ บรูโน  อดีตแชมป์โลกเฮฟวีเวทผิวดำชาวอังกฤษ มีชื่อจริงว่า แฟรงกลิน รอย บรูโน (Franklin Roy Bruno) เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ