pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตัวอย่างของสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่ได้รับการลงทะเบียนบางสิ่งได้แก่เขื่อนฮูเวอร์ในเนวาดา-แอริโซนา คฤหาสน์โรบีโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ในอิลลินอย กรีนนิชวิลเลจและพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก เกาะอัลคาทราซที่ซานฟรานซิสโกในแคลิฟอร์เนีย และเรือยูเอสเอส ยอร์คทาวน์ (CV-10) เป็นต้น
National Historic District
ดิสตริคท์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ
National Register
NRHP
National Registry of Historic Places
ทะเบียนสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ
คฤหาสน์โรเบิร์ต เอ็ม. แลมพ์
คฤหาสน์โรเบิร์ต เอ็ม. แลมพ์  ที่ตั้งอยู่ที่ แมดิสันในรัฐวิสคอนซินในสหรัฐอเมริกา ตัวสิ่งก่อสร้างออกแบบและสร้างโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์สถาปนิกคนสำคัญชาวอเมริกันในแบบสถาปัตยกรรมแพรรีซึ่งเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมแบบแรกที่เป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมอเมริกัน คฤหาสน์โรเบิร์ต เอ็ม. แลมพ์ก่อสร้างในปี ค.ศ. 1903
คฤหาสน์โรเบิร์ต เอ็ม. แลมพ์ได้รับการขึ้นทะเบียนในทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1978
ออร์ฟู เนโกร
สวิงแจ๊ซ
Swing jazz
การสลายการชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยที่หน้ารัฐสภา
ภาษาแอราเมอิกของชาวยิว
ภาษาแอราเมอิกของชาวยิว (Judæo-Aramaic) เป็นคำที่ใช้อธิบายภาษาแอราเมอิกและภาษาอราเมอิกใหม่ที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาฮีบรู
การใช้ในยุคแรก.
ภาษาอราเมอิกเป็นภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือเช่นเดียวกับภาษาฮีบรูและมีลักษณะร่วมกันมาตั้งแต่ 157 ปีก่อนพุทธศักราช ภาษาอราเมอิกเป็นภาษากลางในตะวันออกกลางและเป็นภาษาทางการค้าแต่ไม่มีการใช้ในหมู่ชาวยิวยุคแรกๆ
ในช่วง 57 ปีก่อนพุทธศักราช อิทธิพลของบาบิโลเนียทำให้ชาวยิวรับภาษาจากเมโสโปเตเมียไปใช้ในชีวิตประจำวันมากขึ้น ราว พ.ศ. 43 กษัตริยย์ดาริอุสมหาราชที่ 1 แห่งเปอร์เซียประกาศให้ภาษาอราเมอิกเป็นภาษาราชการของจักรวรรดิฝั่งตะวันตกของพระองค์ ทำให้ชาวยิวเปลี่ยนจากการใช้ภาษาฮีบรูมาใช้ภาษาอราเมอิกมากขึ้น โดยใช้ภาษาฮีบรูเป็นภาษาแม่และภาษาในสังคม ใช้ภาษาอราเมอิกทางการค้าและการติดต่อกับนานาชาติ ต่อมามีการใช้ภาษาอราเมอิกในชีวิตมากขึ้นเช่นในตลาด ในที่สุดภาษาอราเมอิกได้เข้ามาแทนที่ภาษาฮีบรูในชีวิตประจำวัน ภาษาฮีบรูจึงใช้ในทางศาสนาเท่านั้น
ยุคของกรีกและการนำไปสู่การแพร่กระจาย.
การรุกรานตะวันออกกลางของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชเมื่อ พ.ศ. 212 ทำให้การใช้ภาษากรีกแพร่กระจายไปในตะวันออกกลาง แต่ความสำคัญของภาษาอราเมอิกยังคงอยู่ ยูเดียเป็นบริเวณหนึ่งที่ภาษาอราเมอิกยังมีความสำคัญและยังใช้ในหมู่ชาวยิวบาบิโลเนีย การล่มสลายของจักรวรรดิเปอร์เซียและแทนที่ด้วยอิทธิพลกรีกทำให้การใช้ภาษาฮีบรูลดจำนวนลง การเขียนในยุคเซเลยูซิดและฮัสโมเนียนแสดงให้เห็นว่าภาษาอราเมอิกได้เข้ามาเป็นภาษาของชาวยิวแล้ว โดยภาษาฮีบรูกลายเป็นภาษาศักดิ์สิทธิ์ สิ่งที่เป็นพยานในยุคนี้คือความเปลี่ยนแปลงของไบเบิลภาษาอราเมอิกในหนังสือของดาเนียลและเอซรา ภาษานี้แสดงลักษณะของภาษาฮีบรูที่เข้ามาสู่ภาษาอราเมอิกของชาวยิว มีการใช้อักษร He แทนที่ Aleph เพื่อเป็นเครื่องหมายแสดงคำที่ลงท้ายด้วยเสียงอา และเป็นอุปสรรคของระบบกริยาที่แสดงกรรม และนามลงท้ายด้วยพหูพจน์เพศชาย –īm แทนที่ –īn
การแบ่งแยกระหว่างสำเนียงตะวันตกและตะวันออกของภาษาอราเมอิกในหมู่ชาวยิวมีความชัดเจน การแปลตาร์คุมของชาวยิวไปเป็นภาษาอราเมอิกเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชุมชนที่ไม่เข้าใจภาษาต้นฉบับ ในหมู่นักศาสนา ยังคงเข้าใจภาษาฮีบรูแต่ใช้ภาษาอราเมอิกในการเขียนมากขึ้น ภาษาอราเมอิกยังใช้ในการเขียนม้วนหนังสือแห่งทะเลสาบเดดซี มิซนะห์ และโตเซฟาควบคู่ไปกับภาษาฮีบรู
ในการแพร่กระจายของชาวยิว.
การปฏิวัติของชาวยิวครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 473 และการปฏิวัติของบาร์ โกขบาใน พ.ศ. 678 ทำให้ชาวโรมันเข้ามาทำลายสังคมและศาสนาของชาวยิว แต่ก็ยังมีโรงเรียนของชาวยิวในบาบิโลนและแรบไบในกาลิลีที่ยังจัดการศึกษาต่อไป ภาษาอราเมอิกของชาวยิวได้ต่างจากภาษาอราเมอิกมาตรฐานของจักรวรรดิเปอร์เซียในยุคนี้ ภาษาอราเมอิกบาบิโลเนียยุคกลางเป็นสำเนียงเด่น และเป็นพื้นฐานของทัลมุดในบาบิโลเนีย ภาษาอราเมอิกกาลิลียุคกลางมีอิทธิพลต่อการเขียนในด้านตะวันตก สำเนียงนี้เป็นภาษาแม่ของมาโซเรเตสซึ่งสร้างเครื่องหมายช่วยในการออกเสียงของภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิก เครื่องหมายสระมาตรฐานที่เป็นแบบจุดของตานัขจึงน่าจะแสดงการออกเสียงของภาษาอราเมอิกกาลิลียุคกลางมากกว่าของภาษาฮีบรูรุ่นแรก
ในช่วงที่มีการแพร่กระจายของชาวยิว ภาษาอราเมอิกเป็นภาษาที่สำคัญภาษาหนึ่งของชุมชนชาวยิวที่แพร่กระจายไป และกลายเป็นภาษาของนักวิชาการศาสนาเหมือนเช่นที่ภาษาฮีบรูเคยเป็นมาก่อน โซฮาร์ที่เผยแพร่ในสเปนเป็นพยานถึงความสำคัญของภาษานี้
ในพุทธศตวรรษที่ 25.
ภาษาอราเมอิกยังคงเป็นภาษาแรกของชุมชนที่ยังอยู่ในบริเวณที่ใช้ภาษาอราเมอิกตลอดเมโสโปเตเมีย ในราว พ.ศ. 2443 มีชุมชนชาวยิวอยู่ในบริเวณกว้างของทะเลสาบอูร์เมียและที่ราบโมซูลและไปไกลทางตะวันออกจนถึงซานันดาซ ซึ่งในบริเวณดังกล่าวมีชุมชนของชาวคริสต์ที่พูดภาษาอราเมอิกอยู่ด้วยแต่มักไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน
เมื่อมีการก่อตั้งรัฐอิสราเอล ทำให้ชาวยิวอพยพกลับไปสู่ตะวันออกกลางและทำให้ชุมชนผู้พูดภาษาอราเมอิกมาแต่โบราณลดจำนวนลง ปัจจุบันผู้พูดภาษาอราเมอิกของชาวยิวเป็นภาษาแม่อยู่ในอิสราเอลและหันไปใช้ภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ผู้พูดคนสุดท้ายของสำเนียงบิยิลีจากเคอร์ดิสถานของอิรักตายเมื่อ พ.ศ. 2541 สำเนียงบาร์ซานีไม่มีผู้พูดเป็นภาษาแรกและมีผู้ใช้เป็นภาษาที่สองเพียง 20 คน และใกล้จะเป็นภาษาตาย คาดว่าน่าจะมีผู้พูดภาษาอราเมอิกของชาวยิวทุกสำเนียงเพียง 26,000 คน
สำเนียงสมัยใหม่.
ภาษาอราเมอิกของชาวยิวสมัยใหม่ยังเป็นที่รู้จักตามแหล่งที่อยู่เดิมก่อนการอพยพไปสู่อิสราเอล ส่วนใหญ่ชื่อเหล่านี้แปลว่าภาษาของเราหรือภาษายิว ได้แก่
ลูกตาลลอยแก้ว
ลูกตาลลอยแก้ว เป็นละครโทรทัศน์ แนวโรแมนติก-ตลก จากบทประพันธ์ของ โสภี พรรณราย ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์แล้ว 2 ครั้ง
ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2541 ผลิตโดยบริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด บทโทรทัศน์โดย ทองตรา กำกับการแสดงโดย สยาม สังวริบุตร นำแสดงโดย ดนุพร ปุณณกันต์, สุวนันท์ คงยิ่ง, อรัญญา นามวงศ์, ดวงตา ตุงคะมณี, สุธิตา เกตานนท์, หาญส์ หิมะทองคำ, สุรวุฑ ไหมกัน
ครั้งที่สองปี พ.ศ. 2559 ผลิตโดยบริษัท มากกว่าฝัน จำกัด บทโทรทัศน์โดย ลอยแก้ว กำกับการแสดงโดย ปัญจพงศ์ คงคาน้อย นำแสดงโดย พีรวัศ กุลนันท์วัฒน์, ซอนญ่า สิงหะ, วิยะดา โกมารกุล ณ นคร, ณหทัย พิจิตรา, ดิอุชา ไชยชนากุล, แอนดรูว์ โคนินทร์, พิชยดนย์ พึ่งพันธ์ เริ่มตอนแรกวันศุกร์ที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2559
อนาวิล รัชชานนท์ หรือ ต้นตาล (พีรวัศ กุลนันท์วัฒน์) ทายาทเจ้าของธนาคารอันดับต้นของเมืองไทย กำลังจะไปทำงานสายตั้งแต่วันแรก หลังกลับมาจากเมืองนอก แถมวันนี้ยังมีนัดสำคัญ เพราะ ธีรเดช (ปริยะ วิมลโนช) พี่ชาย จะแนะนำเขาให้รู้จักกับหุ้นส่วนของธนาคาร อนาวิล จึงจำเป็นต้องขอยืมมอเตอร์ไซด์สภาพแย่ของ เผือก (เก่งกาจ ณรงค์ศักดิ์ อังกาบ) คนขับรถที่บ้านไปใช้แทนรถเบนซ์ เพื่อขี่ลัดเลาะไปประชุมให้ทันในช่วงเวลารถติดยามเช้าแบบนี้ แต่ก็มีเหตุให้อนาวิล ไปไม่ทันอยู่ดี เพราะรถมอเตอร์ไซด์ของเขาชนกับรถเก๋งคันหรูของ มินทรา วรโชติ หรือ แก้ว (ซอนญ่า สิงหะ) มินทราเห็นสภาพชายหนุ่มคู่กรณี ขี่มอเตอร์ไซด์เก่าๆ เสื้อกางเกงขาด เพราะครูดกับถนน ตามแขนขามีรอยถลอกเลือดซึม หน้าตามอมแมม มินทรา จึงประเมินสถานะชายหนุ่มเป็นแค่คนขับรถ ยิ่งอนาวิล มีท่าทียียวนไม่ยอมคนและยังเรียกร้องค่าเจ็บตัวที่ถูกชน มินทรายิ่งเข้าใจว่าเป็นพวกที่มีอาชีพตั้งใจชนเพื่อหาเงิน และกว่าทั้งคู่จะยอมแยกย้ายไปได้ มินทรา ต้องโทรเรียก แพรพิไล (อังคณา วรรัตนาชัย) เพื่อนสนิทมาไกล่เกลี่ย และต้องยอมจ่ายเงินให้อนาวิล ไปแบบไม่เต็มใจ
เลซาลิสก็อง (ฟัน โคค)
เลซาลิสก็อง  หรือ ทางเดินในอาลิสก็อง  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันคู่ที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค (ค.ศ. 1853-1890) ผู้เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ซึ่งเขียนขึ้นเมื่อในปี ค.ศ. 1888 ที่เมืองอาร์ลในฝรั่งเศส ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้เป็นงานสะสมส่วนบุคคล
ภาพ "เลซาลิสก็อง" เป็นภาพฤดูใบไม้ร่วงที่อาลิสก็องซึ่งเป็นเนินสุสาน (necropolis) โรมันโบราณในเมืองอาร์ล ซึ่งมีทางเดินที่มีต้นพ็อปลาร์ (poplar) และโลงหินตั้งอยู่เรียงราย ภาพนี้เป็นภาพแรก ๆ ที่ฟัน โคคเขียน เมื่อปอล โกแก็งซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและผู้ที่เขาชื่นชมไปถึงที่นั่น จิตรกรทั้งสองเขียนภาพหลายภาพในหัวข้อเดียวกัน เมื่อเขียนเสร็จก็จะนำมาเปรียบเทียบกัน
การประมูลภาพนี้ครั้งสุดท้ายจัดขึ้นในปี ค.ศ. 2003 ในราคา 11,767,500 ดอลลาร์สหรัฐที่นิวยอร์ก
ภาพเขียนหัวข้อเดียวกันของโกแก็ง.
โกแก็งเขียนภาพ "เลซาลิสก็อง" ในวันเดียวกันแต่คนละมุมจากฟัน โคค และไม่ได้รวมโลงหินโบราณในภาพ
ภาษาอาหรับโดฟารี
ภาษาอาหรับโดฟารี (Dhofari Arabic) หรือภาษาอาหรับโซฟารี เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดในซาลอลอหฺ โอมานและบริเวณชายฝั่งที่อยู่รอบๆที่เรียกโดฟาร์
โดโมะคุง
โดโมะคุง  เป็นตุ๊กตาสัญลักษณ์ (มาสคอต) ช่อง BS ซึ่งเป็นช่องเคเบิลทีวีของสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค (NHK) ของญี่ปุ่น ถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในค.ศ. 1999 จากนั้น ได้กลายเป็นแอนิเมชันในรูปแบบสตอปโมชัน (Stop motion) ความยาวตอนละประมาณ 30 วินาที 32 ตอน สำหรับคั่นรายการต่างๆ ของสถานี เพื่อบ่งบอกความเป็นช่อง BS ของสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค
โดโมะคุงเป็นสัตว์ประหลาด รูปร่างคล้ายก้อนขนมปังสีน้ำตาล อ้าปากกว้าง โชว์ซี่ฟันดูน่ากลัว แต่ขัดกับอุปนิสัยเหมือนขี้เล่น ช่างสงสัย ใสซื่อเหมือนเด็กอนุบาลโดยสิ้นเชิง โดโมะคุงจะคอยประชาสัมพันธ์ช่องผ่านเรื่องราวชีวิตประจำวัน ให้ผู้ชมค่อยๆคุ้นเคยและศึกษาตัวตนของเจ้าโดโมะทีละนิดทีละหน่อย
โดโมะคุงยังดังข้ามโลกไปถึงฝั่งอเมริกา โดย ช่องเคเบิลทีวี นิกเคลโลเดียน (Nickelodeon) ของสหรัฐอเมริกา ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปปรับปรุงเป็นภาษาอังกฤษ และฉายในสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และอีกหลายที่ประเทศที่มีช่องนิกเคลโลเดียน อีกด้วย โดยชื่อตัวละครบางตัว จะเปลี่ยนไปจากต้นฉบับ ดังเช่นแอนิเมชันอีกหลายเรื่องที่สหรัฐอเมริกาเคยซื้อไปฉาย
ปัจจุบัน โดโมะคุงยังคงทำหน้าที่มาสคอตของช่อง BS และฉายคั่นรายการเช่นเคย นอกจากนี้ โดโมะคุงยังโด่งดังไปทั่วโลก สร้างรายได้มากมายผ่านสินค้าน่ารักๆต่างๆ ที่เราสามารถเห็นบ้างแล้วในประเทศไทย อีกทั้งยังก่อกระแสทางอินเทอร์เน็ตทั่วโลกด้วย
ชื่อ "โดโมะคุง" ได้มาจากแอนิเมชันในตอนที่สอง ซึ่งผู้ประกาศในทีวีในเรื่องกำลังกล่าวทักทายผู้ชมว่า "โดโมะ, คนนิจิวะ"  โดย "โดโมะ"  เป็นคำที่ใช้ได้ในหลายโอกาส เป็นคำทักทาย หรือคำกล่าวขอบคุณก็ได้ ส่วน "คนนิจิวะ"  คือกล่าวสวัสดี ดังนั้น เมื่อเล่นคำพ้องเสียงแบบญี่ปุ่น  ก็กลายเป็นว่า "สวัสดี โดโมะ" ส่วน "คุง" เป็นคำใช้เรียกเด็กผู้ชาย
ในตอนจบของทุกตอน จะมีประโยคขึ้นว่า "โดโมะ, BS เดส."  หมายความว่า "โดโมะ คือช่อง BS" หรือแปลจากนัยคำพ้องศัพท์ได้ว่า "ช่อง BS ขอขอบคุณ" นั่นเอง
"โกดะ ทสึเนะโอะ"  ผู้สร้างแอนิเมชันชุดโดโมะคุง ได้เลือกใช้เทคนิคสตอปโมชัน (Stop motion) ในการสร้าง โดยได้ให้เหตุผลว่า "ในขณะที่คนกำลังทำสตอปโมชัน เขาก็จะสามารถใส่ความรู้สึกลงไปในผลงานได้"
"โดโมะคุง"  เป็นตัวละครเอกของเรื่อง โดโมะคุงเกิดมาจากไข่ยักษ์ที่บังเอิญตกทะลุหิมะใส่บ้านของคุณปู่อุสะจีกลางฤดูหนาว จึงมีประโยคบ่งบอกลักษณะสั้นๆว่า "สิ่งมีชีวิตแสนประหลาดที่ฟักออกมาจากไข่" สูง 120 เซนติเมตร หนัก 85 กิโลกรัม สื่อสารได้แค่เพียงส่งเสียงต่ำๆ ซึ่งฟังดูเหมือนชื่อของเขาเอง แต่ทุกคนรอบข้างก็สามารถเข้าใจเขาได้ เมื่อรู้สึกกดดัน โดโมะคุงเหงื่อแตกผล่าน บางครั้งมากจนถึงกับผายลมออกมาอย่างไม่รู้ตัว อาหารโปรดของโดโมะคุง คือเนื้อแบบญี่ปุ่นกับมันฝรั่งต้ม แต่เกลียดแอปเปิลอย่างไม่มีเหตุผล บางคนว่าสาเหตุมาจากดีเอ็นเอประหลาดในตัวของเขาซึ่งไม่มีใครอธิบายได้ เขาอาศัยอยู่ในรูใต้ดินกับคุณปู่อุสะจี ชื่นชอบการดูโทรทัศน์เป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะรายการของวงร็อดกีต้าร์วูฟ (Guitar wolf) ทุกๆวันตั้งแต่เกิดมา เขาได้เรียนรู้โลกและการดำเนินชีวิตต่างๆผ่านทางเจ้าตู้สี่เหลี่ยมมหัศจรรย์นี้นี่เอง
"คุณปู่อุสะจี"  ในฉบับภาษาอังกฤษจะเรียกว่า Mr.Usaji สูง 100 เซนติเมตร หนัก 20 กิโลกรัม เป็นกระต่ายสูงวัยที่เลี้ยงดูโดโมะคุงเหมือนลูกของตัวเองตั้งแต่วันที่ไข่ของโดโมะคุงตกลงมาที่บ้าน ชื่อของคุณปู่อุสะจี ได้มาจากการสมาสกันคำของ 2 คำ ได้แก่ "อุสะงิ"  แปลว่า กระต่าย และ "จี้"  แปลว่า ปู่หรือตา รวมกันเป็น "อุสะจี" แปลว่า คุณปู่กระต่าย คุณปู่อุสะจีเป็นกระต่ายสูงวัยผู้มากด้วยความรู้ และมีบุคลิกเชยๆแต่ใจดีอย่างคนแก่ อาศัยอยู่ในรูใต้ดินมาเป็นสิบๆปี ชอบดูโทรทัศน์และดื่มชาเขียวฝาดๆ คุณปู่อุสะจีไม่มีข้าวของสมัยใหม่ แม้แต่โทรศัพท์ เรื่องรสนิยม คุณปู่อุสะจีจะสนใจวัสดุมากกว่ารูปร่าง อาหารโปรดของคุณปู่ คือ แครอท อาหารที่คุณปู่ไม่ชอบ คือ สิ่งที่ไม่รู้ว่าจะกินไปทำไม
"ค้างคาวแม่ลูก" อาศัยอยู่ในรูด้วยกันกับโดโมะคุงและคุณปู่อุสะจี โดยเกาะอยู่ที่เพดานตลอดเวลา และมีบทบาทเล็กๆน้อยๆในเรื่องเสมอ ค้างค้าวแม่ มีชื่อว่า "ชิโนะบุ"  ในฉบับภาษาอังกฤษจะเรียกว่า Maya ส่วนค้างคาวลูกมีชื่อว่า "โมะริโอะ"  ในฉบับภาษาอังกฤษจะเรียกว่า Mario ชิโนะบุเป็นโรคแพ้แอลกอฮอล อาหารโปรดของเธอขึ้นอยู่ตามฤดูกาล ส่วนอาหารที่เธอไม่ชอบเอาเสียเลยก็คือ แอลกอฮอล อาหารโปรดของโมะริโอะคือ สปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศแบบญี่ปุ่น ส่วนอาหารที่เขาไม่ชอบเลยคือ เห็ดหอม
"ตาจัง"  ในฉบับภาษาอังกฤษจะเรียกว่า Tashanna สูง 110 เซนติเมตร หนัก 30 กิโลกรัม เป็นพังพอนสาว อายุ 17 ปี เธอสะท้อนภาพวัยรุ่นญี่ปุ่นปัจจุบัน มีความฝันอยากไปจะเป็นดีไซเนอร์หรือไม่ก็นางแบบในโตเกียว เธอแต่งตัวอย่างสาววัยรุ่น สวนนาฬิกาข้อมือ สะพายกระเป๋าใบน่ารัก และมีแต่ของไฮเทค เช่น โทรทัศน์ที่ดูได้เป็นร้อยช่องในเวลาเดียวกัน (ซึ่งต่างจากของคุณปู่อุซะจีอย่างสิ้นเชีง) โทรศัพท์มือถือ และกล้องดิจิตอล ประโยคที่เธอพูด (ในภาษาญี่ปุ่น) มักจะคิกขุแบบวัยรุ่นและลงท้ายด้วย "จิ"  ส่วนในฉบับภาษาอังกฤษจะลงท้ายด้วย "y" เสมอ เธอไม่มีแฟนมา 10 ปีแล้ว และกำลังหาคู่ใจที่ดูแลกันได้เสมอเพื่อน (platonic) เธอจะสู้อย่างเอาเป็นเอาตายในการประมูล แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้อยู่ดี โดโมะคุงชอบชวนเธอมาเล่นที่บ้านเธอด้วยบ่อยๆ อาหารโปรดของเธอคือ ผลแอพพลิคอท และขนมทาร์ตใส่มินต์ อาหารที่เธอไม่ชอบเลย คือ เม่นทะเล ชื่อ "ตาจัง" มาจากคำว่า "ตาจานเนะรุ"  ซึ่งหมายถึงการออกอากาศโทรทัศน์ระบบดิจิตอลแบบมัลติเชนเนล (multichannel) อันเป็นเทคนิคการออกอากาศของสถานีโทรทัศน์ญี่ปุ่นในปัจจุบัน
อิเล็กทรอนิกส์ร็อก
อิเล็กทรอนิกส์ร็อก  ในบางครั้งอาจเรียกว่า อิเล็กโทรร็อก (Electro-rock) ดิจิตอลร็อก (Digital rock) และ ซินธ์ร็อก (Synth-rock) เป็นดนตรีแนวร็อกที่ทำขึ้นด้วยเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ได้ถูกพึ่งพาในการพัฒนาเทคโนโลยี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการประดิษฐ์และการปรับแต่งจากเครื่องสังเคราะห์เสียง ในการพัฒนาของมิดิรูปแบบดิจิตอลและเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์
ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 นักดนตรีร็อกเริ่มใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เช่น เทเรมิน (Theremin) และเมโลตรอน (Mellotron) เพื่อเสริมและการกำหนดเสียงของพวกเขา โดยในตอนท้ายของยุคมูกซินธิไซเซอร์ ที่ได้รับสถานที่ชั้นนำในเสียงที่เกิดขึ้นใหม่จากวงโพรเกรสซีฟร็อกที่เป็นความโดดเด่นของดนตรีร็อกในต้นปี 1970 หลังจากการมาถึงของยุคพังก์ร็อกในรูปแบบพื้นฐานของซินธ์ร็อกที่ได้ปรากฏออกมามากขึ้นโดยใช้เทคโนโลยีดิจิตอลใหม่แทนเครื่องดนตรีอื่น ในช่วงปี 1980 มีในเชิงพาณิชย์มากขึ้นในการมุ่งเน้นในดนตรีซินธ์ป็อปที่เป็นความโดดเด่นของอิเล็กทรอนิกส์ร็อก ในทศวรรษที่ 1990 บิ๊กบีต และอินดัสเทรียลร็อก อยู่ในกลุ่มที่สำคัญที่สุดแนวโน้มใหม่และในสหัสวรรษใหม่ในการแพร่กระจายของซอฟต์แวร์บันทึกเสียงนำไปสู่การพัฒนาแนวเพลงที่แตกต่างกันใหม่รวมทั้ง อินดี้อิเล็กทรอนิกส์ อิเล็กทรอแคลช แดนซ์พังก์ และ นิวเรฟ
อีเลกโทรร็อก
ดิจิตอลร็อก
ซินธ์ร็อก
อิเล็กทรอนิกส์ ร็อก
หลี่จิ้ง
หลี่จิ้ง  หรือ ถักทะลีทีอ๋อง (, "โลกบาลหลี่ผู้ถือเจดีย์", Pagoda-Bearing Heavenly King Li) เป็นหนึ่งในจตุโลกบาลจีนซึ่งตรงกับท้าวเวสสุวรรณ หลี่จิ้งมีบุตรสามคน คือ จินจา มูจา และนาจา
เดิมหลี่จิ้นเป็นแม่ทัพสมัยราชวงศ์ฮั่นตอนต้น ได้ออกมาล่าสัตว์กับองค์ฮ่องเต้ พระนามว่า จ้าวอ๋อง ทั้งคู่จะดักจับกวางหนุ่มตัวหนึ่ง ขณะนั้นนาจาเป็นเทพเจ้าเด็ก ชอบลงมาบนโลกมนุษย์มาเล่นกับสัตว์ในป่า เมื่อรู้ว่าจ้าวอ๋องผู้มีนิสัยโหดร้ายมาล่าสัตว์ จึงสั่งให้กวางตัวนี้หนีไป แต่กวางตัวนี้ไม่หนี นาจาจึงเอาตัวเข้ารับแทนธนูของแม่ทัพหลี่จิ้งแทน และไปเกิดใหม่ในครรภ์ของภรรยาหลี่จิ้ง เป็นบุตรชายคนที่สามชื่อว่า นาจา
ภายหลังจากเสียชีวิต หลี่จิ้งได้รับการแต่งตั้งจากองค์เง็กเซียนฮ่องเต้ได้เป็นขุนพลสวรรค์ มีอาวุธคู่กายคือ เจดีย์ 7 ชั้น ที่เคยจับซุนหงอคงขังเอาไว้ เจดีย์นี้สามารถกักขังได้ทั้งวิญญาณ ภูตผีปีศาจ หรือแม้แต่เทพเจ้า เมื่อหลี่จิ้งจะลงมาโปรดสัตว์โลกจะมีนาจาตามมาด้วยทุกครั้ง
คนเกมทะลุเกม
คนเกมทะลุเกม เป็นภาพยนตร์แนว วิทยาศาสตร์ แอ็คชั่น และ ระทึกขวัญ ออกฉายในปี พ.ศ. 2552 เขียนและ กำกับโดย Mark Neveldine และ Brian Taylor
แอ็กชั่นทริลเลอร์คอนเซ็ปต์สุดล้ำ GAMER ว่าด้วยเรื่องราวในอนาคตอันใกล้ เมื่อเกมและความบันเทิงหลอมรวมกันเป็นความสยองสายพันธุ์ใหม่ คนกลุ่มหนึ่งสามารถควบคุมคนอีกกลุ่มหนึ่งให้เล่นไปตามเกมในเครือข่ายออนไลน์ ใหญ่ยักษ์ ซึ่งมีกติกาว่าต้องกำจัดทุกคนที่ขวางหน้าเพื่อคว้าแต้ม ตัวการหลักของเกมอื้อฉาวผู้นำเทคโนโลยีควบคุมจิตใจคนมาใช้จนแพร่หลาย คืออภิมหาเศรษฐีลึกลับ เคน แคสเซิล (ไมเคิล ซี.ฮอลล์) นวัตกรรมล่าสุดของเขามาในรูปแบบเกมยิงกระจุยตะลุยเดี่ยวชื่อ “Slayers” มันดึงดูดผู้คนนับล้าน ให้เข้ามาปลดปล่อยจินตนาการดิบเถื่อนออนไลน์ต่อหน้าผู้ชมทั่วโลก ด้วยการเปลี่ยนนักโทษเป็นตัวเดินเกม และต้องสู้จนกว่าจะตาย!
เคเบิล (เจอราร์ด บัตเลอร์ จาก 300 ) กลายเป็นซุปเปอร์สตาร์นักฆ่าในเกม Slayers สุดโหด เขาถูกควบคุมโดย ไซมอน เกมเมอร์ขาร็อกรุ่นเยาว์ซึ่งท้าทายทุกสายตาด้วยการพา เคเบิล
ไปสู่ชัยชนะมาแล้วหลายสัปดาห์ ในขณะที่ตัวเคเบิล เอง ซึ่งถูกพรากจากครอบครัวมาอยู่ในคุกก่อนจะถูกบังคับให้ต้องสู้แบบไม่เต็มใจ ก็อยากจะมีชีวิตรอดให้นานที่สุดเพื่อหนีออกจากเกมไปปลดปล่อยครอบครัวที่เขารัก
ให้เป็นอิสระ พร้อมๆ กับกอบกู้ตัวตน และช่วยมนุษยชาติให้รอดพ้นจากเทคโนโลยีสุดโหดของแคสเซิล
อัลฟ์ แรมซีย์
เซอร์ อัลฟ์ แรมซีย์  (22 มกราคม ค.ศ. 1920-28 เมษายน ค.ศ. 1999)อดีตกุนซือผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถพาทีมชาติอังกฤษคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกปี 1966และสร้างตำนานที่ยิ่งใหญ่กับอิปสวิส ทาวน์ เสียชีวิตเมื่อปีค.ศ. 1999 ขณะอายุได้ 79 ปีด้วยโรคมะเร็งต่อมลูกหมาก และได้มีการตั้งอนุสาวรีย์ของเขาที่พอร์ทแมน โร้ด สนามเหย้าของอิปสวิส ทาวน์และในปี2002ได้มีการเอาชื่อของเขาเข้าสู่หอเกียรติยศของฟุตบอลอังกฤษ
บ็อบบี ชาร์ลตัน
เซอร์ โรเบิร์ต "บ๊อบบี้" ชาร์ลตัน (เกิด 11 ตุลาคม ค.ศ. 1937) เป็นอดีตนักเตะของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและทีมชาติอังกฤษ เขาเป็นหนึ่งในนักเตะที่รอดชีวิตจากเหตุโศกนาฏกรรมมิวนิกเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1958 พร้อมกับ เซอร์แมตต์ บัสบี้ ผู้จัดการทีม และทีมงานสตาฟฟ์อีกหลายชีวิต หลังจากนั้นอีก 8 ปีก็สามารถคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกได้สำเร็จ ใน ค.ศ. 1968 เขาสามารถคว้าแชมป์ยูโรเปี้ยน คัพร่วมกับเพื่อนร่วมทีมแมนฯยูไนเต็ด ปัจจุบันท่านเซอร์ก็ได้เป็นหนึ่งในบอร์ดบริหารของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
รถโดยสารสองชั้น
รถโดยสารสองชั้น  เป็นยานพาหนะสองชั้นและมีความสูงประมาณ 4 เมตร พบมากในลอนดอน ประเทศอังกฤษ, เขตการปกครองพิเศษฮ่องกง (เกาลูน) นอกจากนี้ยังมีให้พบเห็นที่ ไอร์แลนด์ (ดับลิน), ศรีลังกา, สิงคโปร์, ญี่ปุ่น, เยอรมัน, จีน, สหรัฐอเมริกา และตุรกี) ในประเทศไทย ส่วนใหญ่ใช้เป็นรถโดยสารประจำทางและรถให้เช่าเพื่อการท่องเที่ยวในประเทศไทย
รถโดยสารสองชั้นในประเทศไทย.
รถโดยสารสองชั้นในประเทศไทยส่วนมากจะมีในรูปแบบรถทัวร์ปรับอากาศประจำทางของ บริษัท ขนส่ง จำกัด (บขส.) รถร่วม บขส. และรถบัสนำเที่ยวของเอกชน (ให้เช่าเหมารถ) เช่น ภัสสรชัยทัวร์ ซึ่งรถโดยสารสองชั้นในเมืองไทยส่วนใหญ่จะมีขนาดความยาวของตัวรถไม่เกิน 12 เมตร (แต่ในกฎระเบียบของกระทรวงคมนาคม ปัจจุบันสามารถให้รถโดยสารที่มีขนาดความยาวได้ไม่เกิน 15 เมตร นำออกมาวิ่งบนถนนได้) โดยรถโดยสารสองชั้นส่วนใหญ่มักจะมีจำนวนที่นั่ง 50 ที่นั่ง (มาตรฐาน ม.4 ข) ซึ่งเป็นรถโดยสารที่มีห้องน้ำบริเวณชั้นล่างของรถ แต่ของทาง บขส. จะมีแบบ 32 ที่นั่ง (มาตรฐาน ม.4 ก) และ 55 ที่นั่ง (มาตรฐาน ม.4 ค) ด้วย
รถโดยสารสองชั้นส่วนใหญ่ในประเทศไทย จะมีจำนวนล้อ 8 ล้อ เนื่องจากการทรงตัวของรถโดยสาร โดยที่เพลาหน้า มี 2 ล้อ, เพลากลาง มี 4 ล้อ และเพลาหลังสุด มี 2 ล้อ และรถโดยสารสองชั้นบางคันจะมีจำนวนล้อ 10 ล้อด้วย โดยที่เพลาหน้า มี 2 ล้อ, เพลากลาง มี 4 ล้อ เพลาหลังสุด มี 4 ล้อ
แซชซีส์ของรถโดยสารสองชั้นในประเทศไทย ส่วนใหญ่แล้ว จะเป็นการนำแซชซีส์ของรถโดยสารเก่าๆ ที่นำเข้าจากญี่ปุ่น (เช่น อีซูซุ ฮีโน่ มิตซูบิชิ นิสสันดีเซล-UD) หรือแซชซีส์ของรถโดยสารเก่าๆที่เป็นรถสัญชาติทวีปยุโรป (เช่น สแกนเนีย วอลโว่ เบนซ์ ฯลฯ) หรืออาจจะเป็นรถโดยสารหกล้อ ที่วิ่งในไทย มาทำการยกตัวถังออกเหลือแต่แซชซีส์ มาทำการดัดแปลงโดยอู่ที่มีคุณภาพ มีความชำนาญในการทำ เช่นอู่สมพรการช่าง (ช่างพร เซอร์วิส บ้านโป่ง) อู่เก่งบัสพัทยา อู่ไพฑูรย์การช่าง ฯลฯ โดยการเพื่มจำนวนล้อจาก 6 ล้อ เป็น 8 ล้อ หรือ 10 ล้อ ตามความต้องการของผู้ประกอบการ ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะนิยมรถ 8 ล้อ เมื่อประกอบแซชซีส์เสร็จแล้วจะทำการส่งแซชซีส์เข้าไปยังอู่ต่อรถโดยสาร เช่น อู่เชิดชัยอุตสาหกรรม นครราชสีมา ,อู่มีแสงหน่อย นครปฐม ,อู่พานทองกลการ บางปะกง ฉะเชิงเทรา ,หรืออู่ต่อรถโดยสารที่มีจำนวนมากใน บ้านโป่ง ราชบุรี ฯลฯ เพื่อทำการประกอบตัวถังรถโดยสารสองชั้นต่อไป แต่สำหรับผู้ประกอบการรถโดยสารที่มีงบประมาณมาก อาจจะซื้อแซชซีส์ใหม่ๆ ที่นำเข้าจากต่างประเทศ จากตัวแทนจำหน่ายในประเทศไทย (หรือที่เรียกกันว่า แซชซีส์ห้าง) เช่น วอลโว่ (จัดจำหน่ายโดย อู่เชิดชัยอุตสาหกรรม) สแกนเนีย (จัดจำหน่ายโดย สแกนเนีย สยาม) เมอร์ซิเดส-เบนซ์ (จัดจำหน่ายโดย ธนบุรีประกอบรถยนต์) เอ็มเอเอ็น (จัดจำหน่ายโดย เอ็มเอเอ็น ยานยนต์ ประเทศไทย) ฯลฯ ในปัจจุบัน แซชซีส์รถโดยสาร (แซชซีส์ห้าง) ที่แรงที่สุดในประเทศไทย คือ เอ็มเอเอ็น R37 (MAN R37) มีจำนวนแรงม้า 460 แรงม้า
เบาะของรถโดยสารสองชั้นในประเทศไทย จะมีทั้งเบาะธรรมดาที่เป็นเบาะหนังเทียม เบาะกำมะหยี่ หรือจะเป็นเบาะนวดไฟฟ้าที่มีทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่ ขึ้นอยู่กับงบประมาณ ของผู้ประกอบการรถโดยสารว่าจะติดตั้งเบาะแบบใด และจะคุ้มค่ากับที่ลงทุนไปหรือไม่ ผู้ผลิตเบาะนวดไฟฟ้าในประเทศไทยที่ผู้ประกอบการนิยมมีอยู่สองราย คือ ดำรงศิลป์กรุ๊ป และ ศรีไทยออโต้ซีท สำหรับรถโดยสารสองชั้นที่มีการติดตั้งเบาะนวดไฟฟ้า ส่วนใหญ่จะเป็นรถโดยสารประจำทางของผู้ประกอบการต่างๆ เช่น ชาญทัวร์ แอร์อุดร 407 พัฒนา สมบัติทัวร์ บุษราคัมทัวร์ สหพันธ์ร้อยเอ็ดทัวร์ กรุงสยามทัวร์ นครชัยทัวร์ นครชัยขนส่ง ฯลฯ
ป้ายทะเบียนของรถโดยสารสองชั้นในประเทศไทย (รวมไปถึงรถโดยสารสาธารณชนิดอื่นๆด้วย ยกเว้นรถแท็กซี่) จะเป็นป้ายทะเบียนสีเหลือง ตัวหนังสือสีดำ ขนาดป้ายมีขนาดใหญ่กว่าป้ายทะเบียนรถทั่วไป หากเป็นรถประจำทาง จะมีทะเบียน 1x-xxxx โดยทะเบียนของแต่ละจังหวัดจะเรื่มจากเลข 10-0001 แต่หากเป็นรถไม่ประจำทางหรือรถนำเที่ยว โดยทะเบียนของแต่ละจังหวัดจะมีทะเบียน 3x-xxxx โดยเรื่มจากเลข 30-0001 ซึ่งกลายเป็นที่มาของคำว่า "รถ 30" ซึ่งใช้เรียกกับรถโดยสารไม่ประจำทางนั่นเอง
ความปลอดภัยของรถโดยสารสองชั้นในประเทศไทย ถือว่าอยู่ในระดับที่ดีพอสมควร เพราะถ้ารถโดยสารสองชั้นที่ผลิตออกมาไม่มีความปลอดภัยและไม่ได้มาตรฐาน จะไม่สามารถนำออกมาใช้งานบริการผู้โดยสารได้ ซึ่งก่อนที่จะนำรถโดยสารสองชั้นออกมาวิ่งให้บริการนั้น จะต้องนำรถไปตรวจเช็คสภาพที่กรมการขนส่งทางบก กระทรวงคมนาคมเพื่อทำการตรวจเช็คสภาพของรถ ความปลอดภัยของรถ เพื่อให้สามารถออกมาตรฐานและออกทะเบียนให้รถโดยสารสองชั้นได้ ซึ่งการตรวจเช็คความปลอดภัยของรถโดยสารสองชั้นนั้น จะต้องดูกันหลายอย่างว่า ระบบเบรกว่าใช้งานและมีประสิทธิภาพเพียงใด สภาพของแชชซีส์มีความปลอดภัยหรือไม่ ระบบไฟต่างๆ เช่นไฟหน้า ไฟเลี้ยว ไฟเบรกที่ท้ายรถ ใช้การได้หรือไม่ ทางออกฉุกเฉินเมื่อรถเกิดอุบัติเหตุนั้นมีหรือไม่ (เช่น ประตูฉุกเฉิน ทางออกฉุกเฉินตรงกระจก ทางออกฉุกเฉินบริเวณเพดานของรถ) มีอุปกรณ์ดับเพลิงในรถหรือไม่ ถึงแม้ว่ารถจะมีความปลอดภัยเพียงใด แต่ความพร้อมของคนที่ขับรถโดยสารนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ผู้ที่ขับรถโดยสารควรจะมีความพร้อมเต็มที่มากที่สุด เพื่อรักษาชีวิตของผู้โดยสารบนรถให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย
หนี้เงิน
อักษรอารบิก
ต้อลม
ต้อลม  เป็นการเสื่อมสลายในเยื่อตาขาวของตามนุษย์ มีอาการแสดงคือคราบสีเหลือง-ขาวในเยื่อตาขาวส่วนบัลบาร์ (bulbar conjunctiva) ใกล้ลิมบัส (limbus) ในบางกรณีอาจเกิดผลึก ไม่เป็นที่แน่ชัดถึงสมุฏฐานการเกิดโรค แต่เป็นไปได้ว่ามาจากวัยและดวงตาที่สัมผัสแสงยูวี
ต้อลมอาจโตขึ้นอย่างช้า ๆ เมื่อทิ้งไว้ แต่ถือกันว่าเป็นอาการชนิดไม่อันตราย และโดยทั่วไปไม่จำเป็นต้องเข้ารับการรักษา ในบางกรณีอาจมีการใช้น้ำตาเทียมหากเกิดการระคายเคือง
เครื่องบินกระดาษ
เครื่องบินกระดาษ  เป็นของเล่นทำจากการพับกระดาษเป็นรูปเครื่องบิน ใช้สำหรับร่อนไปในอากาศ จัดเป็นรูปแบบหนึ่งของโอะริงะมิ หรือศิลปะการพับกระดาษของญี่ปุ่น มีชื่อเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า "kamihikōki" (紙飛行機)
ปัจจุบันยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าใครเป็นคิดค้นการพับเครื่องบินกระดาษเป็นครั้งแรก ระหว่างนักประดิษฐ์ชาวจีนที่เป็นผู้คิดค้นว่าว เมื่อ 2800 ปีก่อน หรือเลโอนาร์โด ดา วินชี ที่มีหลักฐานแสดงการสร้างแบบจำลองของเครื่องบินจากแผ่นหนัง ในคริสต์ศตวรรษที่ 15
จังหวัดทหาร
ซีวิลลอว์
ซีวิลลอว์ (civil law) อาจหมายถึง
แพงพวย
เมื่อสมชายพบสมหญิง
น้ำตาสีเลือด
น้ำตาสีเลือด  เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2530 สร้างจากหนังสืออัตชีวประวัติของเจ. จี. บัลลาร์ด นักเขียนชาวอังกฤษที่เกิดและใช้ชีวิตในวัยเด็กในเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ในขณะนั้นจักรวรรดิญี่ปุ่นได้ประกาศสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ครอบครัวของบัลลาร์ดได้ตกเป็นเชลยของกองทัพญี่ปุ่น และต้องอาศัยอยู่ในค่ายกักกัน ตลอดช่วงสงครามมหาสมุทรแปซิฟิก
ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับและอำนวยการสร้างโดยสตีเวน สปีลเบิร์ก เดิมทีภาพยนตร์จะกำกับโดยแฮโรลด์ เบคเกอร์ อำนวยการสร้างโดยโรเบิร์ต ชาปิโร ต่อมาได้เปลี่ยนผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้างเป็นเดวิด ลีน และสตีเวน สปีลเบิร์ก ต่อมาสปีลเบิร์กได้แสดงความสนใจที่จะเป็นผู้กำกับเอง สืบเนื่องจากความชื่นชอบส่วนตัวในเรื่องราวเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สอง ความชื่นชอบในเครื่องบินในยุคนั้น และความชื่นชอบในภาพยนตร์ "The Bridge on the River Kwai (1957)" ของเดวิด ลีน ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับค่ายเชลยศึกในสงครามโลกครั้งที่สอง
บท เจมส์ "เจมี" แกรห์ม บัลลาร์ด (เจ. จี. บัลลาร์ด) ในวัยเด็ก นำแสดงโดยคริสเตียน เบลในวัย 13 ปี เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สามในชีวิตการแสดงของเบล และเริ่มสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเขา
Empire of the Sun (film)
ระบบขับถ่ายปัสสาวะ
ระบบขับถ่ายปัสสาวะ หรือ ระบบทางเดินปัสสาวะ ประกอบด้วยไต ท่อไต กระเพาะปัสสาวะ และท่อปัสสาวะ หน้าที่ของระบบขับถ่ายปัสสาวะ คือ กำจัดของเสียออกจากร่างกาย ควบคุมความดันเลือดและปริมาตรเลือดในกาย ควบคุมระดับอิเล็กโทรไลต์และเมแทบอไลต์ และควบคุมค่าความเป็นกรดเบสของเลือด ทางเดินปัสสาวะเป็นระบบระบายน้ำของร่างกายโดยการขับปัสสาวะออกในท้ายที่สุด ที่ไตมีปริมาณเลือดไหลเข้าจำนวนมากโดยผ่านหลอดเลือดแดงไต และออกจากไตโดยผ่านหลอดเลือดดำไต ไตแต่ละข้างประกอบด้วยหน่วยการทำงานขนาดเล็ก เรียกว่า หน่วยไต เลือดจะถูกกรองและผ่านกระบวนการต่าง ๆ ทำให้ได้ของเสียในรูปของปัสสาวะและออกจากไตทางท่อไต ซึ่งเป็นท่อที่ประกอบด้วยเส้นใยกล้ามเนื้อเรียบที่ดันให้ปัสสาวะไหลสู่กระเพาะปัสสาวะ ซึ่งเป็นที่เก็บปัสสาวะและขับออกนอกร่างกายโดยการถ่ายปัสสาวะ ระบบขับถ่ายปัสสาวะของเพศหญิงและเพศชายคล้ายกันมาก ต่างกันเพียงความยาวของท่อปัสสาวะ
โดยปกติแล้วจะมีปัสสาวะที่ถูกขับออกมา 8002,000 มิลลิลิตรต่อวันในมนุษย์สุขภาพดี ปริมาณนี้จะแตกต่างกันไปตามการได้รับของเหลวเข้าสู่ร่างกายและการทำงานของไต
ภายใต้กล้องจุลทรรศน์ ผนังด้านในของระบบขับถ่ายปัสสาวะจะถูกคลุมด้วยเนื้อเยื่อบุผิวชนิดแปรเปลี่ยน แตกต่างกับเนื้อเยื่อบุผิวที่บุอวัยวะส่วนใหญ่ในร่างกาย เนื้อเยื่อบุผิวชนิดแปรเปลี่ยนนี้มีลักษณะทั้งราบเรียบและโป่งขยายได้ โดยจะคลุมส่วนใหญ่ของระบบขับถ่ายปัสสาวะ รวมไปถึงกรวยไต ท่อไต และกระเพาะปัสสาวะ
หลอน...ไม่หลับ
หลอน...ไม่หลับ  เป็นภาพยนตร์ระทึกขวัญ พูดภาษาอังกฤษ ถ่ายทำในบาร์เซโลนา ประเทศสเปน โดยทีมงานสร้างชาวสเปน กำกับโดยแบรด แอนเดอร์สัน ผู้กำกับชาวอเมริกัน และนำแสดงโดยคริสเตียน เบล