pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ช่วงปลายทศวรรษ 1960 เครือข่ายดีเอสเอ็นถูกใช้สำหรับภารกิจโครงการสำรวจดวงจันทร์ เริ่มตั้งแต่โครงการเซอร์เวเยอร์ (Surveyor), โครงการลูนาร์ออร์บิเตอร์ (Lunar Obiter) และโครงการอะพอลโล (Apollo) ซึ่งโครงการอะพอลโลจะใช้เครือข่ายนี้เป็นระบบสื่อสารสำรอง เนื่องจากโครงการนี้ใช้การสื่อสารหลักผ่านมนุษย์จากศูนย์อวกาศจอห์นสัน (Johnson Space Center, JSC) ในช่วงทศวรรษ 1970 ทางเจพีแอลได้จัดระเบียบสถานีสื่อสารใหม่ โดยในเดือนพฤศจิกายน 1969 มีการโอนถ่ายสถานีในเกาะอัสเซนชันไปยังศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด (Goddard Space Flight Center, GSFC) และในปี 1973 ได้รื้อสถานีในเมืองวูเมอร์รา ประเทศออสเตรเลีย แล้วโอนถ่ายไปยังสถานีในกรุงแคนเบอร์ราแทน ต่อมาในปี 1974 สถานีที่เมืองโจฮันเนสเบิร์กได้ปิดตัวลง เจพีแอลได้สร้างจานสายอากาศขนาด 64 เมตรเพิ่มขึ้นอีกสองแห่งเหมือนกับที่โกลด์สโตน แห่งแรกที่สถานีแคนเบอร์รา (DSS 43) เปิดใช้งานในเดือนเมษายน 1973 แห่งที่สองที่สถานีมาดริด ประเทศสเปน (DSS 63) เปิดใช้งานในเดือนกันยายนปีเดียวกัน อย่างไรก็ตาม จานสายอากาศขนาด 26 เมตรยังคงถูกใช้สำหรับช่วงแรกของภารกิจการส่งยานขึ้นสู่อวกาศ เนื่องจากระยะที่ยังใกล้กับโลกทำให้มีการเปลี่ยนแปลงเชิงมุมที่มาก ซึ่งไม่สามารถติดตามโดยใช้จานสายอากาศขนาดใหญ่ได้
ภารกิจการสำรวจดาวอังคารในโครงการมาริเนอร์ (Mariner) ในปี 1969 ถือเป็นภารกิจแรกที่มีการประยุกต์การใช้จานสายอากาศขนาดใหญ่สำหรับการส่งผ่านข้อมูลตลอดการทำภารกิจที่มีความรวดเร็วมากยิ่งขึ้น ทั้งข้อมูลภาพถ่ายและข้อมูลทางวิทยาศาสตร์กลับมายังโลก ระหว่างปี 1961 ถึงปี 1974 นอกจากเครือข่ายดีเอสเอ็นจะถูกใช้สำหรับภารกิจที่พัฒนาโดยเจพีแอล (โครงการเรนเจอร์ (Ranger), โครงการเซอร์เวเยอร์ (Surveyor)) เครือข่ายยังให้การสนับสนุนภารกิจสำรวจดาวเคราะห์ที่ดำเนินการโดยศูนย์วิจัยเอมส์ (Ames Research Center) คือโครงการไพโอเนียร์ (Pioneer), ศูนย์วิจัยแลงลีย์ (Langley Research Center) คือโครงการโครงการลูนาร์ออร์บิเตอร์ และศูนย์อวกาศจอห์นสัน (Johnson Space Center หรือ JSC) สำหรับโครงการอะพอลโล อีกทั้งยังให้การสนับสนุนภารกิจสำรวจอวกาศของชาติอื่น ๆ ได้แก่ ญี่ปุ่น รัสเซีย อินเดีย และยุโรป ต่อมาในโครงการไวกิง (Viking) ในช่วงกลางทศวรรษ 1970 ทำให้มีการพบปัญหาของเครือข่ายดีเอสเอ็น ซึ่งยานอวกาศสองลำถูกส่งขึ้นไปดาวอังคารในเวลาไล่เลี่ยกัน จานนั้นยานอวกาศแต่ละลำจะแยกตัวออกเป็นยานโคจรและยานลงจอด นั่นหมายความว่าเครือข่ายดีเอสเอ็นจะต้องทำการติดต่อกับยานอวกาศพร้อมกันทั้งสิ้น 4 ลำในระยะใกล้ ๆ กัน ทำให้จานสายอากาศขนาด 64 เมตรเหล่านี้ถือเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้โครงการนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี นอกจากนี้เครือข่ายยังถูกใช้สำหรับยานเฮลิออส-1 (Helios-1) ตั้งแต่ถูกส่งขึ้นอวกาศในปี 1974 จนสิ้นสุดขาดการติดต่อไปในปี 1986
ระหว่างปี 1968 ถึงปี 1980 จานสายอากาศขนาด 26 เมตรทั้งสามแห่งถูกแทนด้วยจานสายอากาศขนาด 34 เมตร เพื่อขยายระยะของสัญญาณและพื้นที่ครอบคลุม นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนความถี่ของสัญญาณใหม่สำหรัลภารกิจในอวกาศห้วงลึก โดยจานสายอากาศความถี่สูงขนาด 34 เมตรใหม่ทั้งสามแห่งนี้ถูกติดตั้งและเปิดใช้งานที่สถานีโกลด์สโตนและสถานีแคนเบอร์ราในปี 1984 และสถานีมาดริดในปี 1987 ต่อมาในปี 1981 มีการปลดประจำการจานสายอากาศโกลด์สโตน DSS 11 โดยสถานีโกลด์สโตนแห่งนี้ได้รับการประกาศให้เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ (National Historic Landmark) เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 1985 เพื่อรำลึกถึงบทบาทที่สำคัญในภารกิจการสำรวจดวงจันทร์และดาวเคราะห์อื่น ๆ ในระบบสุริยะ ช่วงปลายทศวรรษ 1980 ทางนาซาได้ปรับปรุงจานสายอากาศให้มีขนาดใหญ่ขึ้นจาก 64 เมตรเป็น 70 เมตรในสถานีสื่อสารทั้งสามสถานี แม้ว่าจะมีการคัดค้านเรื่องงบประมาณที่ใช้ในการดำเนินการ การเปลี่ยนจานสายอากาศทั้งหมดใช้เวลาถึง 5 ปีและแล้วเสร็จในเดือนพฤษภาคม 1988
เครือข่ายอวกาศห้วงลึกเริ่มมีบทบาทสำคัญมากขึ้นในภารกิจการสำรวจอวกาศของระหว่างประเทศ อย่างไรก็ตามความร่วมเหล่านี้เป็นแบบไม่ทางการ จนกระทั่งในปี 1991 มีประกาศคำสั่งอย่างเป็นทางการในการกำหนดการใช้เครือข่ายสำหรับหน่วยงานจากชาตือื่น ๆ ในระหว่างทศวรรษ 1980 นาซายังได้มีการปรับเปลี่ยนสถานีบางส่วนเพื่อลดค่าใช้จ่ายในการดำเนินการ โดยระบบสื่อสารที่ดำเนินการโดยศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดได้ถูกย้ายมารวมกับเครือข่ายดีเอสเอ็น และในช่วงปลายทศวรรษ 1990 เจพีแอลได้สร้างจานสายอากาศขนาด 34 เมตรขึ้นที่ทั้งสามสถานีเพื่อทดแทนจานสายอากาศอันเก่า ทำให้ในปัจจุบันเครือข่ายดีเอสเอ็นสามารถตรวจจับการปลดปล่อยของรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าในธรรมชาติจากดวงดาว กลุ่มเมฆแก๊ส หรือแม้กระทั่งจากดาวพฤหัสบดี จนถึงทุกวันนี้เครือข่ายอวกาศห้วงลึกของนาซายังคงเป็นเครือข่ายสถานีสื่อสารสำหรับยานอวกาศที่ใหญ่ที่สุด
เครือข่ายอวกาศห้วงลึกประกอบด้วยสถานีสื่อสารทั้งสามแห่งกระจายอยู่ทั่วพื้นโลก ซึ่งได้แก่
สถานีสื่อสารแต่ละแห่งจะประกอบไปด้วยสถานีย่อยอย่างน้อย 4 แห่ง สถานีแต่ละแห่งจะประกอบไปด้วยจานสายอากาศขนาด 11, 26, 34 และ 70 เมตร โดยจานสายอากาศขนาด 34 และ 70 เมตรจะใช้สำหรับการรับสัญญาณและการส่งคำสั่งไปยังยานอวกาศ ผ่านระบบประมวลผลสัญญาณส่วนกลาง จานสายอากาศในสถานีเดียวกันสามารถทำงานร่วมกันได้ หรือแม้กระทั่งทำงานร่วมกับจานสายอากาศจากภายนอกได้ เช่น จานสายอากาศขนาด 70 เมตรในสถานีแคนเบอร์ราสามารถทำงานร่วมกับกล้องโทรทรรศน์วิทยุพาร์กส์ (Parkes Observatory) ในออสเตรเลียได้ และจานสายอากาศขนาด 70 เมตรในสถานีโกลด์สโตนสามารถทำงานร่วมกับกล้องโทรทรรศน์วิทยุเวอร์รีลาร์จอาร์เรย์ (Karl G. Jansky Very Large Array) ในรัฐนิวเม็กซิโกได้
ศูนย์ควบคุมการปฏิบัติการ.
เครือข่ายจานสายอากาศจากทั้ง 3 สถานีทั่วโลกจะสื่อสารโดยตรงกับศูนย์ปฏิบัติการเครือข่ายอวกาศห้วงลึก (Deep Space Operations Center) ซึ่งตั้งอยู่อาคารศูนย์ควบคุมของห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น (JPL) ในเมืองแพซาดีนา รัฐแคลิฟอร์เนีย
ในช่วงเริ่มต้น ไม่มีศูนย์ควบคุมการปฏิบัติการที่แน่ชัด ยังคงเป็นเพียงห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้เครื่องคอมพิวเตอร์ในการทำหน้าที่คำนวณวิถีโครจร ต่อไปในเดือนกรกฎาคม 1961 ทางนาซาได้เริ่มก่อสร้างอาคารสำนักงานถาวรคืออาคารศูนย์ควบคุมปฏิบัติการการบินอวกาศของเจพีแอล (Space Flight Operations Facility, SFOF) และเปิดใช้งานเมื่อ 14 พฤษภาคม 1964 โดยช่วงแรกศูนย์ควบคุมนี้ประกอบด้วยเครื่องควบคุมจำนวน 31 เครื่อง จอภาพกล้องวงจรปิดเพียง 100 จอ และจอทีวีแสดงผลจำนวน 200 จอเพื่อใช้สำหรับการสนับสนุนภารกิจยานสำรวจเรนเจอร์ 6 ยานเรนเจอร์ 9 และยานมาริเนอร์ 4 เท่านั้น
ปัจจุบัน ปฏิบัติการทั้งหมดของเครือข่ายจะทำจากอาคารศูนย์ควบคุมปฏิบัติการ (SFOF) แห่งนี้ โดยทำหน้าที่คอยจับตาดูค่าโทรมาตรต่าง ๆ ของยานอวกาศ และส่งต่อข้อมูลเหล่านั้นไปยังผู้ใช้หรือหน่วยงานอื่น ๆ นอกจากยังทำหน้าที่เชื่อมต่อสัญญาณระหว่างยานอวกาศไปยังศูนย์ควบคุมภารกิจต่าง ๆ ในสหรัฐ รวมถึงหน่วยงานและนักวิทยาศาสตร์ในต่างประเทศ
เครือข่ายอวกาศห้วงลึกเป็นการสื่อสารสองทาง (Two-way Communication) โดยคลื่นส่ง (uplink) จะถูกใช้ในการส่งข้อมูลชุดคำสั่ง ส่วนคลื่นรับ (downlink) จะถูกใช้ในการรับข้อมูลโทรมาตร (telemetry) จากยานอวกาศ โดยการทำงานของเครือข่ายสามารถสรุปได้ดังต่อไปนี้
ความถี่ใช้งาน.
ย่านความถี่ที่ถูกใช้ในการสื่อสารระหว่างโลกกับยานสำรวจอวกาศคือความถี่ย่านเอสแบนด์ (S-Band), เอกซ์แบนด์ (X-Band) และล่าสุดคือย่านเคเอแบนด์ (Ka-Band) โดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ หรือ ITU ได้กำหนดรูปแบบมาตรฐานของย่านความถี่อวกาศห้วงลึก (Deep Space Bands) และย่านความถี่ใกล้อวกาศ (Near Space Bands) ดังแสดงในตารางด้านล่าง โดยคลื่นส่ง (up-link) คือการส่งข้อมูลจากโลกไปยังอวกาศ และคลื่นรับ (down-link) คือการส่งข้อมูลจากอวกาศกลับมายังโลก ความถี่แสดงในหน่วยเมกะเฮิรตซ์ (MHz)
"* หมายถึง ยังไม่มีการกำหนดไว้หรือไม่รองรับการใช้งานของเครือข่ายดีเอสเอ็น"
โดยในช่วงทศวรรษ 1990 มีการทดลองใช้ความถี่ย่านเคเอแบนด์สำหรับจานสายอากาศขนาด 70 เมตร ความถี่ย่านเอกซ์แบนด์ถูกใช้สำหรับคลื่นส่งมาตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2000 และในปี 2008 มีการติดตั้งตัวรับส่งสัญญาณ (transceiver) ระบบเคเอแบนด์ลงไปในจานสายอากาศขนาด 70 เมตร
ระบบสายอากาศ.
ปัจจุบันจานสายอากาศทั้งหมดที่เครือข่ายอวกาศห้วงลึกใช้งานจะเป็นจานสายอากาศแบบแคสสิเกรน (Cassigrain) ทั้งหมด ซึ่งทำให้ได้เกณฑ์ขยายที่สูง โดยสามารถจำแนกประเภทจากขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง รูปแบบการติดตั้ง ความถี่ที่ใช้ นอกจากนี้ยังจำแนกจากเทคโนโลยีที่ใช้ซึ่งทำให้ได้เกณฑ์ขยายที่ต่างกัน และอุณหภูมิสัญญาณรบกวน (noice temperature)
จานสายอากาศขนาด 26 เมตร.
สถานีของเครือข่ายอวกาศห้วงลึกแต่ละแห่งจะประกอบไปด้วยจานสายอากาศขนาด 26 เมตร เป้าหมายหลักเพื่อใช้สำหรับติดตามยานอวกาศที่กำลังโคจรรอบโลกที่ระดับความสูงระหว่าง 160 ถึง 1,000 กิโลเมตร มีการติดตั้งตัวยีดจับแบบพิเศษทั้งแกน X และแกน Y ช่วยให้สามารถปรับมุมของจานสายอากาศที่มุมเกือบขนานกับพื้นโลกเพื่อสามารถจับสัญญาณให้รวดเร็วที่สุดเมื่อยานอวกาศเคลื่อนเข้ามาในระยะ นอกจากนี้ยังสามารถเปลี่ยนมุมของจานได้อย่างรวดเร็ว (3 องศาทุก 2 นาที) เพื่อติดตั้งยานอวกาศที่โคจรรอบโลกอย่างรวดเร็ว
จานสายอากาศขนาด 34 เมตรแบบประสิทธิภาพสูง (HEF).
จานสายอากาศขนาด 34 เมตรแบบประสิทธิภาพสูง (High Efficiency, HEF) ถูกใช้งานมาตั้งแต่ช่วงกลางทศวรรษ 1980 โดยสามารถทำการรับและส่งสัญญาณผ่านที่ความถี่ย่าน S-Band และ X-Band ย้อนไปตั้งแต่ปี 1986 ที่มีการใช้เพื่อสนับสนุนภารกิจการสำรวจดาวเสาร์ของยานสำรวจวอยเอจเจอร์ 2 แม้ว่าปัจจุบันประสิทธิภาพของจานสายอากาศประเภทนี้จะไม่ต่างกับจานสายอากาศแบบอื่น ๆ แต่เนื่องจากในอดีตถือว่ามีประสิทธิสูงสุดเมื่อเทียบกับยุคนั้น ทำให้ยังคงมีการเรียกชื่อแบบเดิมอยู่ จานสายอากาศใช้การติดตั้งแบบมุมเงยและมุมกวาด (elevation and azimuth) ทำงานโดยอาศัยการหมุนด้วยอัตราเร็ว 0.4 องศาต่อวินาที โดยออกแบบให้จุดรับสัญญาณหรือฟีดฮอร์น (feed horn) รองรับสองย่านความถี่ ทำให้ไม่ต้องมีการใช้กระจกสะท้อนซึ่งช่วยลดทอนสัญญาณรบกวน มีการปรับปรุงวัสดุที่ใช้และกระบวนการในการสร้างพิ้นผิวของจานสายอากาศเพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพให้มากยิ่งขึ้น
รูปร่างของตัวสะท้อนสัญญาณตัวที่สองเป็บแบบไฮเพอร์โบลอยด์ที่ไม่สมบูรณ์ กล่าวคือ มีการปรับรูปร่างให้มีความบิดเบี้ยวเพื่อให้สัญญาณสะท้อนสม่ำเสมอมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีการปรับแต่งพื้นผิวของจานพาราโบลาเพื่อให้ค่าสัญญาณที่ได้มีการประจายตัวอย่างสม่ำเสมอทั้งแอมพลิจูดและเฟส จานสายอากาศแบบประสิทธิภาพสูงถือเป็นจานสายอากาศแบบแรกที่มีการปรับรูปร่างพื้นผิว ทำให้ค่าดำเนินการในการใช้งานความถี่ย่าน X-Band ไม่ต่างจากย่าน X-Band มีการปรับแต่งโดยเพิ่มตัวดูเพลกเซอร์ (duplexer) เข้ามาซึ่งมีค่าอุณหภูมิสัญญาณรบกวนสูงขึ้น ต่อมามีการติดตั้งเครื่องขยายสัญญาณรบกวนต่ำ (low-noise amplifier) สองตัว ตัวแรกเป็นแบบเมเซอร์ (MASER) อีกตัวเป็บแบบทรานซิสเตอร์สนามไฟฟ้าหรือเฟต (Field Effect Transistor, FET)
จานสายอากาศขนาด 34 เมตรแบบท่อนำคลื่น (BWG).
จานสายอากาศขนาด 34 เมตรแบบท่อนำคลื่น (Beam Waveguide, BWG) เป็นจานสายอากาศแบบล่าสุดของเครือข่ายห้วงอวกาศลึก มีคุณสมบัติเช่นเดียวกับจานสายอากาศแบบประสิทธิภาพสูง แต่มีการย้ายตำแหน่งของฟีดฮอร์นจากจุดโฟกัสไฮเพอร์โบลอยด์ด้านบนจานไปยังห้องที่อยู่ใต้ดินแทน คลื่นจะถูกนำทางโดยกระจกสะท้อนซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2.5 เมตร ข้อดีคือไม่ต้องมีการคิดตั้งระบบหล่อเย็นไครโอเจนขนาดใหญ่ไว้บนตัวจานอีกต่อไป อีกประการคือด้านการบำรุงรักษา นอกจากนี้น้ำฝนจะไม่ไหลมารวมกันที่ฟีดฮอร์นซึ่งจะทำให้ประสิทธิภาพลดลง สถาปัตยากรรมแบบใหม่นี้ทำให้สามารถทำการติดตั้งตัวรับส่งสัญญาณที่ย่านความถี่ Ka-Band เพิ่มเข้าไปได้
จานสายอากาศขนาด 70 เมตร.
จานสายอากาศขนาด 70 เมตรถือเป็นจานสายอากาศที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และมีความไวมากที่สุด มีความสามารถในการติดตามยานอวกาศที่เคลื่อนที่ห่างจากโลกอยู่หลายพันล้านกิโลเมตร ตัวสะท้อนสัญญาณจะคอยควบรวมสัญญาณให้อยู่ไม่เกิน 1 เซนติเมตร จากพื้นที่ของจานทั้งหมด 3,850 ตารางเมตร ซึ่งหากมีการเปลี่ยนแปลงทางรูปร่างเพียงเล็กน้อย อาจส่งผลต่อการทำงานของจานสายอากาศนี้ทั้งหมดได้
แบริ่งแบบไฮโดรสแตติกส์ช่วยรองรับน้ำหนักตัวจานอันมหาศาลไปยังฐานทั้งสามจุด ซึ่งเคลื่อนที่ผ่านวงแหวนเหล็กกล้าบนชั้นน้ำมันที่มีความบางเท่าแผ่นกระดาษ
นาซาสร้างจานสายอากาศขนาด 70 เมตรขึ้นมาเพื่อใช้ในภารกิจการสำรวจอวกาศที่ไปไกลกว่าวงโคจรของโลกซึ่งต้องการระบบสื่อสารที่มีศักยภาพสูง จานสายอากาศขนาด 70 เมตรที่สถานีโกลด์สโตนมีชื่อเรียกว่า "Mars antenna" (DSS 14) เป็นจานสายอากาศขนาด 70 เมตรแห่งแรก ซึ่งออกแบบเพื่อใช้รับสัญญาณอันแผ่วเบาและทำการส่งสัญญาณแรงสูงออกไปยังห้วงอวกาศ โดดเด่นด้วยขนาดความกว้างกว่า 64 เมตร ถูกใช้งานครั้งแรกในปี 1966 ก่อนจะมีการปรับเป็นขนาด 70 เมตรในปี 1988 เพื่อใช้สำหรับภารกิจยานสำรวจวอยเอจเจอร์ 2 เมื่อครั้งที่เคลื่อนที่ผ่านดาวเนปจูน
ชือของจานสายอากาศ "Mars antenna" ได้มาจากภารกิจการสำรวจดาวอังคารครั้งแรกของยานสำรวจมาริเนอร์ 4 และยังให้การสนับสนุนภารกิจไพโอเนียร์, แคสซินี และมาร์เอกซ์พลอเรชันโรเวอร์ส นอกจากนี้ยังทำหน้าที่รับสัญญาณอันโด่งดังจากนีล อาร์มสตรองขณะลงจอดบนดวงจันทร์ด้วยยานอะพอลโล 11 อีกด้วย
การมอดูเลตสัญญาณ.
หน่วยงานที่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลการมอดูเลตสัญญาณ (modulation) สำหรับภารกิจสำรวจอวกาศ คือคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านระบบข้อมูลอวกาศ (The Consultative Committee for Space Data Systems, CCSDS) ปัจจุบันการมอดูเลตสัญญาณถูกใช้ในการสื่อสารระหว่างยานอวกาศกับโลกที่อัตราโอนถ่ายข้อมูลต่ำถึงปานกลาง (น้อยกว่า 2 Mb/s) ซึ่งเป็นการการมอดูเลตทางเฟส (Phase Modulation, PM) แบบ 2 หรือ 4 สถานะ (BPSK, QPSK หรือ OQPSK) โดยสัญญาณอาจมีหรือไม่มีคลื่นพาหะ (residual carrier) ก็ได้
สำหรับการสื่อสารที่ความเร็วสูง (มากกว่า 2 Mb/s) จะนิยมใช้การมอดูเลตแบบ GMSK (Gaussian Minimum Shift Keying)
อนาคตของจานสายอากาศในเครือข่ายอวกาศห้วงลึกไม่ใช้การเพิ่มขนาดของจานสานอากาศให้มีขนาดใหญ่ขึ้น หากแต่เป็นการเครือข่ายอาร์เรย์ของจานสายอากาศขนาดเล็กแทน แต่การเพิ่มความถี่ยังคงเป็นประเด็นสำคัญอยู่
การทำเครือข่ายอาร์เรย์.
ในอนาคตมีการวางแผนที่จะสร้างเครือข่ายอาร์เรย์จานสายอากาศขนาด 12 เมตรจำนวน 400 จุดลงบนสถานีทั้งสามแห่ง โดยใช้ย่านความถี่ X-Band และ Ka-Band เป้าหมายเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพมากกว่าเครือข่ายในปัจจุบันกว่า 10 เท่าตัว
การสื่อสารทางแสง.
นอกจากเป้าหมายในการเพิ่มความถี่ใช้งานของเครือข่ายแล้ว เป้าหมายต่อไปคือการใช้งานที่ความถี่แสง (optical frequency) โดยเมื่อเทียบกับย่าน Ka-Band แล้ว ความแรงของสัญญาณที่ได้จากคลื่นแสงที่ความยาวคลื่น 1 ไมโครเมตร จะมีค่ามากกว่า 1,000 เท่า เนื่องจากการกระจายของสัญญาณที่น้อยกว่า ทำให้สามารถออกแบบจานส่งสัญญาณที่จะติดตั้งบนยานอวกาศได้ขนาดเล็กลง
ปัญหาของสัญญารบกวนเนื่องจากชั้นบรรยากาศของโลกก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานี้ มีการเสนอให้ติดตั้งรับเลเซอร์ไว้บนวงโคจรโลกเพื่อทำการสื่อสารกับยานอวกาศ อย่างไรก็ตาม วิธีนี้จะต้องใช้งบประมาณที่สูงมาก นอกจากนี้ปัญหาอื่น ๆ ยังอยู่ระหว่างการพิจารณา เช่น กำลังของเลเซอร์ ความแม่นยำ การมอดูเลตที่เหมาะสมและการตรวจสอบสัญญาณ ขั้นตอนในการส่งสัญญาณใหม่ในกรณีที่มีการถูกปิดกั้น และปัญหาด้านความปลอดภัยของการใช้เลเซอร์อีกด้วย
พระเจ้าอูซะนาที่ 2 แห่งปี้นยะ
พระเจ้าอูซะนาที่ 2 (, 1324/25-กันยายน 1364) กษัตริย์แห่ง ปี้นยะ เป็นเวลา 3 เดือนใน ค.ศ. 1364 พระองค์เป็นเพียงกษัตริย์ธรรมดาและไม่มีพระราชอำนาจใด ๆ ในการต้านทานการโจมตีจากเมืองมาว ทางตอนเหนือ รัฐฉาน พระองค์ถูกโค่นล้มในเดือนกันยายน ค.ศ. 1364 โดย ตะโดมินพญา แห่ง ซะไกง์
พระเจ้าอูซะนาที่ 2 เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของ พระนางอตุลจันทาเทวีแห่งปี้นยะ กับ เจ้าชายจะซวา แห่งปีนแล พระองค์ประสูติ ค.ศ. 1324/25 เป็นพระราชนัดดาของ พระเจ้าสีหตู แห่ง มยีนไซง์-ปี้นยะ และ พระเจ้ากะยอชวาแห่งพุกาม ทำให้พระองค์สืบสายราชวงศ์จากทั้ง อาณาจักรปี้นยะ และ อาณาจักรพุกาม พระองค์มีพระอนุชาและพระขนิษฐาร่วมพระมารดา 5 พระองค์ (พระอนุชา 2 พระองค์ พระขนิษฐา 3 พระองค์) และต่างพระมารดาอีก 2 พระองค์พระองค์เจริญพระชนม์ที่ปีนแลแต่ย้ายไปปี้นยะอันเป็นราชธานีของอาณาจักรพร้อมกับพระราชวงศ์ใน ค.ศ. 1344 เมื่อพระราชบิดากลายเป็นผู้ปกครองแบบไร้ข้อโต้แย้งของอาณาจักรปี้นยะ
แม้ว่าพระองค์จะเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ พระเจ้าอูซะนากลับมีพระชนม์อยู่ในเงาของพระอนุชา องค์กษัตริย์เลือกพระราชโอรสองค์รองของพระองค์ จะซวาผู้เยาว์ เป็น ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง ของพระองค์ เหตุผลได้ถูกบันทึกไว้ใน มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่ ว่าพระองค์อาจอ่อนแอหรือขาพิการ โดยองค์กษัตริย์ถือว่าพระราชโอรสองค์ใหญ่ของพระองค์ไม่เหมาะสมที่จะกลายเป็นกษัตริย์ พระเจ้าอูซะนายังถูกมองข้ามต่อไปเมื่อจะซวาผู้เยาว์กลายเป็นกษัตริย์ใน ค.ศ. 1350 นามว่า พระเจ้าจะซวาที่ 2 และพระอนุชาองค์เล็กของทั้งสองพระองค์ นะระตู ถูกกำหนดให้เป็น ทายาทโดยสันนิษฐาน แซงหน้าพระเจ้าอูซะนา โดยพระเจ้าจะซวาที่ 2 ไม่มีพระราชโอรส
ไม่ชัดเจนว่าสถานะของเจ้าชายอูซะนาเปลี่ยนไปหรือไม่ เมื่อเจ้าชายนะระตูกลายเป็นกษัตริย์ใน ค.ศ. 1359 แต่เจ้าชายอูซะนาก็ได้เป็นกษัตริย์ในอีก 5 ปีต่อมา ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1364 ผู้บุกรุกจากเมืองมาวตอนเหนือของ รัฐฉาน ได้ขับไล่ปี้นยะและคุมตัวพระเจ้านะระตูพร้อมกับปล้นสะดม ในเดือนถัดมาราชสำนักได้เลือกเจ้าชายอูซะนาเป็นกษัตริย์ กษัตริย์องค์ใหม่คือพระเจ้าอูซะนาที่สองยกน้องสะใภ้ พระนางซอโอมมา ซึ่งเป็นพระมเหสีของ พระเจ้าจะซวาที่ 2 และ พระเจ้านรตู่ ขึ้นเป็นพระอัครมเหสีของพระองค์ พระองค์ได้อภิเษกกับ พระนางซอซะละ ด้วย
พระเจ้าอูซะนาที่ 2 เป็นเพียงกษัตริย์แต่ในนาม พระองค์มีพระราชอํานาจเพียงเล็กน้อยแม้ในเขตเมืองหลวง การจู่โจมของ เมืองมาว รัฐฉาน ทำให้พม่าตอนกลางทั้งหมดรวมถึงอาณาจักรที่อยู่ใกล้เคียงของปี้นยะ อาณาจักรซะไกง์ ถูกโจมตี ตะโดมินพญา ผู้ปกครองคนใหม่ได้เข้ามามีอำนาจที่ ซะไกง์ เช่นเดียวกับที่ ปี้นยะ เนื่องจากทั้งปี้นยะ และ ซะไกง์ เป็นกลุ่มเมืองของราชวงศ์มยีนไซง์ ซึ่งพระเจ้าอูซะนาที่ 2 และ พระเจ้าตะโดมินพญา มีความสัมพันธ์กัน โดยพระเจ้าตะโดมินพญาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพระเจ้าอูซะนาที่ 2 พระเจ้าตะโดมินพญาซึ่งพิสูจน์แล้วว่าเป็นผู้นำที่มีพระปรีชาสามารถและรวมอำนาจของพระองค์ที่ ซะไกง์ ได้อย่างรวดเร็ว ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1364 พระเจ้าตะโดมินพญาและกองทัพของพระองค์ข้าม แม่น้ำอิรวดี และยึดปี้นยะได้โดยไม่มีการต่อสู้ กษัตริย์องค์ใหม่สั่งสำเร็จโทษพระเจ้าอูซะนาที่ 2
LVTP-7
แอลวีทีพี-7
ปราสาทสด๊กก๊อกธม
รายพระนามและรายนามนายกราชบัณฑิตยสถานและราชบัณฑิตยสภา
เทรบูเชต
เทรบูเชต  เป็นแคทะพัลต์ (catapult) ประเภทหนึ่ง ที่ใช้แขนเหวี่ยงเพื่อโยนวัตถุ เป็นเครื่องยนต์การล้อม (siege engine) ทรงพลังที่พบทั่วไปก่อนการมาถึงของดินปืน
มีเทรบูเชตสองชนิดหลัก ชนิดแรกเป็นเทรบูเชตเสียดทาน หรือแมนกะเนล (mangonel) ซึ่งใช้แรงมนุษย์ในการเหวี่ยงแขน ปรากฏครั้งแรกในประเทศจีนในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ต่อมาพวกอาวาร์นำไปเผยแพร่ทางตะวันตก จักรวรรดิไบแซนไทน์รับเทคโนโลยีดังกล่าวในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 6 และประเทศเพื่อนบ้านในศตวรรษต่อ ๆ มา
อีกชนิดหนึ่งได้แก่ เทรบูเชตน้ำหนักถ่วง หรือเรียก เทรบูเชตสมดุล ซึ่งมีในภายหลังและมักมขนาดใหญ่กว่า ใช้น้ำหนักถ่วงเพื่อเหวี่ยงแขน ปรากฏขึ้นครั้งแรกในโลกคริสเตียนและมุสลิมแถบเมดิเตอร์เรเนียนในคริสต์ศตวรรษที่ 12 และมองโกลนำกลับไปเผยแพร่ในจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 13
แคทะพัลต์
แคทะพัลต์  เป็นอุปกรณ์วิถีศาสตร์ที่ใช้ยิงวัตถุเป็นระยะทางไกล ๆ โดยไม่ต้องอาศัยอุปกรณ์ระเบิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเครื่องยนต์ล้อม (siege engine) ในยุคโบราณและยุคกลางหลายชนิด ในการใช้นับแต่โบราณกาล แคทะพัลต์ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นกลไกที่ทรงประสิทธิภาพมากที่สุดอย่างหนึ่งในยามสงคราม ในสมัยใหม่ คำนี้ใช้กับอุปกรณ์ตั้งแต่อุปกรณ์มือถือ (เรียก "หนังสติ๊ก") ไปจนถึงกลไกสำหรับการปล่อยอากาศยานจากเรือ
แคทะพัลต์แรกสุดมีอายุอย่างน้อยถึงศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาลด้วยการประดิษฐ์แมนกะเนลในจีนโบราณ ซึ่งเป็นเทรบูเชตเสียดทานและแคทะพัลต์ชนิดหนึ่ง มีระบุว่าพระเจ้าอชาตศัตรูแห่งแคว้นมคธทรงใช้อาวุธดังกล่าวครั้งแรก ๆ ในการณรงค์ต่อพวกลิจฉวี แคทะพัลต์กรีกสมัยแรกถือกำเนิดขึ้นเมื่อราวศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
ท่าช้อน
ท่าช้อน คือท่วงท่าของกิจกรรมทางเพศและเทคนิคการโอบกอด ชื่อนี้มีต้นกำเนิดมาจากวิธีที่ช้อนสองคันจะถูกวางชิดติดกัน โดยอยู่ในตำแหน่งแนวตั้งกับถ้วยชาม ท่าช้อนเป็นท่วงท่าการร่วมเพศที่เป็นรูปแบบของท่วงท่าที่เข้าจากทางด้านหลัง นอกจากท่าอื่นๆอย่างท่าหมา ท่าช้อนนั้นได้ถูกเรียกว่าเป็นหนึ่งในสี่ท่วงท่าร่วมเพศที่เป็นพื้นฐาน
เมแกน ราพิโน
เมแกน แอนนา ราพิโน  เป็นนักฟุตบอลหญิงชาวอเมริกัน ซึ่งปัจจุบันเป็นกัปตันของสโมสรเรนในเนชันแนลวีเมนส์ซอกเกอร์ลีกของสหรัฐ โดยราพิโนเล่นในตำแหน่งกองกลางและปีก เธอมีส่วนสำคัญให้ทีมชาติสหรัฐชนะเลิศในการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิงในปี 2015 และ 2019 เหรียญทองในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016ที่กรุงลอนดอน และรองชนะเลิศฟุตบอลโลกหญิง 2011 นับตั้งแต่ปี 2018 เธอดำรงตำแหน่งกัปตันทีมชาติสหรัฐร่วมกับคาร์ลี ลอยด์และอเล็กซ์ มอร์แกน
ราพิโนเป็นที่รู้จักในวงการฟุตบอลสากลว่าเป็นผู้เล่นที่มีลูกเล่นเหนือชั้น และการครอสบอลของเธอที่แม่นยำทำให้แอบบี วอมแบชทำประตูตีเสมอบราซิลได้ในนาทีที่ 122 ในรอบก่อนรองชนะเลิศก่อนที่จะชนะด้วยการดวลลูกโทษ นอกจากนี้เธอยังเป็นนักฟุตบอลคนแรก (จากทั้งสองเพศ) ที่ทำประตูได้จากการเตะมุมในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
นอกเหนือจากวงการฟุตบอลแล้ว ราพิโนยังสนับสนุนองค์กรที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศหลายองค์กรในสหรัฐ รวมทั้ง Gay, Lesbian &amp; Straight Education Network (GLSEN) และ Athlete Ally ในปี 2019 เธอร่วมก่อตั้งแบรนด์ไลฟ์สไตล์ที่เป็นกลางทางเพศ re-inc กันนักกีฬาคนอื่นๆได้แก่ Christen Press, Tobin Heath, และ Meghan Klingenberg.
ในปี 2020 ไทม์ให้ราพิโนเป็นหนึ่งใน 100 คนที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลก
เหตุไฟฟ้าดับในประเทศเวเนซุเอลา พ.ศ. 2562
เหตุไฟฟ้าดับทั่วประเทศเวเนซุเอลา (ซึ่งยังคงเกิดซ้ำ) เริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 รัฐบาลนิโกลัส มาดูโร ระบุว่าการขาดแคลนกระแสไฟฟ้าเกิดจากการก่อวินาศกรรมต่อระบบผลิตและจ่ายกระแสไฟฟ้าของประเทศ ในขณะที่ผู้เชี่ยวชาญและข้อมูลจากกอร์โปเอเลก (บรรษัทผลิตไฟฟ้าของรัฐ) ระบุว่าเกิดจากการขาดการบำรุงรักษา การทุจริตในพื้นที่ และการขาดความเชี่ยวชาญด้านเทคนิคซึ่งเป็นผลมาจากภาวะสมองไหลจากวิกฤตการณ์ผู้ย้ายถิ่นเวเนซุเอลา ตั้งแต่เดือนมีนาคมเป็นต้นมา ได้เกิดเหตุกระแสไฟฟ้าขัดข้องทั่วประเทศแล้วหลายครั้ง
เหตุไฟฟ้าดับเป็นวงกว้างครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเวลา 16:56 น. ของวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2562 ตามเวลาท้องถิ่น (03:56 น. ของวันที่ 8 มีนาคม ตามเวลาในไทย) กินเวลาจนถึงวันที่ 14 มีนาคม เมื่อกระแสไฟฟ้ากลับเข้าสู่ระบบในพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศ นับว่าเป็นเหตุไฟฟ้าดับครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เวเนซุเอลา โดยส่งผลกระทบต่อภาคการผลิตไฟฟ้าในเกือบทุกรัฐของประเทศ เช่นเดียวกับในรัฐโรไรมาของบราซิลซึ่งอยู่ติดกัน ก่อให้เกิดปัญหาร้ายแรงในโรงพยาบาลและคลินิก อุตสาหกรรม การขนส่ง และการประปา และส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 43 คน ในวันที่ 12 มีนาคม พื้นที่บางส่วนของประเทศเริ่มกลับมามีไฟฟ้าใช้ แต่กรุงการากัสยังคงมีไฟฟ้าใช้เพียงบางส่วน และภาคตะวันตกแถบชายแดนโคลอมเบียยังตกอยู่ในความมืด กระแสไฟฟ้าในบางพื้นที่ยังคงขัดข้องต่ออีกหลายวันหลังจากวันที่ 14 มีนาคม
ประมาณ 14–16 รัฐ จาก 24 รัฐและเขตเมืองหลวงของเวเนซุเอลาตกอยู่ในความมืดอีกครั้งตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม ต่อเนื่องไปจนถึงวันที่ 28 มีนาคม มีผู้ป่วยเสียชีวิตอย่างน้อยสี่คนเนื่องจากโรงพยาบาลขาดไฟฟ้าใช้เป็นเวลาสามวัน ไฟฟ้าดับอีกครั้งในช่วงเย็นของวันที่ 29 มีนาคม ตามมาด้วยเหตุไฟฟ้าดับอีกครั้งในอีก 24 ชั่วโมงถัดมา ตลอดเดือนมีนาคม เวเนซุเอลาประสบปัญหาไฟฟ้าดับรวมเป็นเวลาอย่างน้อย 10 วัน
เหตุไฟฟ้าดับครั้งใหญ่ในเวเนซุเอลาเกิดขึ้นอีกครั้งในช่วงเย็นของวันที่ 22 กรกฎาคม โดยส่งผลกระทบถึง 19 รัฐ เน็ตบล็อกส์ (องค์การนอกภาครัฐ) ชี้ว่าเหลือเพียงร้อยละ 6 ของระบบโทรคมนาคมของประเทศที่ยังคงทำงานอยู่ รายการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ของรัฐ (ซึ่งตามปกติไม่เคยหยุด) งดออกอากาศชั่วคราว การขนส่งทางรถไฟใต้ดินได้รับผลกระทบในช่วงเวลาเร่งด่วนเช่นกัน ทางการสั่งหยุดงานและหยุดเรียนในวันรุ่งขี้น ฝ่ายบริหารของมาดูโรกล่าวย้ำข้อกล่าวหาที่ว่า "การโจมตีทางแม่เหล็กไฟฟ้า" เป็นตัวการทำให้ไฟฟ้าดับ กระแสไฟฟ้ากลับเข้าสู่ระบบในกรุงการากัสในวันต่อมา
สนามกีฬาอนุสาวรีย์ริเวอร์เพลท
ยง อนุมานราชธน
สนามกีฬาโอลิมปิกเฟลิกซ์ ซานเชซ
สนามกีฬาอีรัม บีตอร์น
เอสตาดีกูร์เนยา-เอลปรัต
Knight of the Order of the Garter
สนามกีฬาเมนดีซอร์โรซา
Officer of the Order of the British Empire
สงครามพม่า–สยาม
สงครามพม่า–สยาม คือรายการของสงครามการต่อสู้กันระหว่างพม่ากับสยามจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
ดราก้อนบอล (อนิเมะ)
ยูอะ มิกามิ
โมโมนะ คิโต  (16 สิงหาคม ค.ศ. 1993 – ) เป็นที่รู้จักในนาม ยูอะ มิกามิ  เธอเป็นทั้งนักแสดงเอวีและไอดอลญี่ปุ่น เธอได้รับการเปิดตัวในฐานะสมาชิกของกลุ่มไอดอลเอสเคอีโฟร์ตีเอตใน ค.ศ. 2009 ก่อนออกจากวงใน ค.ศ. 2014 เธอเข้าสู่วงการบันเทิงสำหรับผู้ใหญ่ใน ค.ศ. 2015 ภายใต้สังกัดมูเตกิ และกลายเป็นหนึ่งในเอวีไอดอลร่วมสมัยที่ได้รับความนิยมและขายดีมากที่สุด โดยได้รับรางวัลจำนวนมากในแนวนี้ ปัจจุบัน มิกามิกำลังแสดงภายใต้เครื่องหมายบริษัทเอสนัมเบอร์วันสไตล์ และเคยแสดงในภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่มากกว่า 200 เรื่อง (รวมถึงผลงานรวม และผลงานเอวีแบบวีอาร์)
นอกเหนือจากการแสดงในภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่แล้ว มิกามิยังทำงานเป็นนักร้องและไอดอล ซึ่งเธอเป็นสมาชิกของกลุ่มไอดอลเอบิซุมัสแคตส์ตั้งแต่ ค.ศ. 2015 และฮันนีป็อปคอร์นตั้งแต่ ค.ศ. 2018 นอกจากนี้ เธอยังปรากฏตัวในวิดีโอเกม"" และ"ยากูซ่าคิวามิ 2"
ค.ศ. 2006–2014: ชีวิตตอนต้นและการเปิดตัวไอดอลแบบดั้งเดิม.
มิกามิมีชื่อแรกเกิดคือโมโมนะ คิโต เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1993 ที่นาโงยะ ครั้นเมื่ออายุได้ 13 ปี มิกามิได้รับการออดิชันเป็นรุ่นที่ 8 ของมอร์นิงมูซูเมะใน ค.ศ. 2006 แต่ถูกคัดออกในรอบแรก ส่วนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 เธอได้รับการเปิดตัวในฐานะสมาชิกรุ่นที่สองของกลุ่มไอดอลเอสเคอีโฟร์ตีเอตในทีมอี อาชีพของเธอในเอสเคอีโฟร์ตีเอตได้พบกับความล้มเหลวจำนวนมาก รวมถึงการเลื่อนขั้นเป็น"เค็นชูเซ" (เด็กฝึก) ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 ตลอดจนเรื่องอื้อฉาวเรื่องการดื่ม/การออกเดตของผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะที่ปะทุขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 ครั้นเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2014 เธอประกาศจบการศึกษาจากกลุ่มและการแสดงครั้งสุดท้ายของเธอร่วมกับกลุ่มคือวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2014 ในระหว่างดำรงตำแหน่ง เธอปรากฏตัวในซิงเกิลบีไซด์แปดเพลงร่วมกับเอสเคอี รวมถึงการปรากฏตัวในซิงเกิลบีไซด์ของวงพี่สาวอย่างเอเคบีโฟร์ตีเอตในเพลง "อาโนะฮิโนะฟูริน"
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 ขณะที่เธอเป็นสมาชิกของเอสเคอีโฟร์ตีเอต นิตยสารข่าว"ชูกังบุนชุง"ได้ตีพิมพ์ภาพการจูบของเธอกับยูยะ เทโงชิ ขณะที่ถูกกล่าวหาว่าเมา และพักค้างคืนที่บ้านของเขาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2013 ซึ่งให้เกิดความโกลาหล เนื่องจากมิกามิถูกบรรยายที่ทำให้เห็นภาพด้วยแอลกอฮอล์ และอายุต่ำกว่าเกณฑ์ในการดื่มตามกฎหมายในขณะนั้น
พระวงศ์เธอ
โคปาอเมริกา 2020
โคปาอเมริกา 2019
จังหวัดตองจี
จังหวัดตองจี , เว้งต้นตี๊ เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในรัฐชานของประเทศพม่า ตั้งอยู่ห่างจากเนปยีดอไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ จังหวัดมีเนื้อที่ 24,152 ตารางกิโลเมตร และในปี ค.ศ. 2014 มีประชากร 1,701,338 คน สูงจากระดับน้ำทะเล 1,404 เมตร โดยมีเมืองหลักและศูนย์กลางการปกครองคือตองจี
มีสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอยู่หลายแห่ง ได้แก่ ทะเลสาบอี้นเล่ และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทะเลสาบอี้นเล่ ซึ่งตั้งอยู่ในจังหวัดนี้
จังหวัดตองจีประกอบด้วยอำเภอดังนี้
อัลแบร์ท เจ้าชายที่ 12 แห่งทวร์นและทัคซิส