pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาคารเซนต์แมรี่ เดิมชื่ออาคารเซนต์หลุยส์ เปลี่ยนมาเป็นเซนต์แมรี่ ในสมัยภราดาเลอชัย ลวสุต เพื่อถวายแด่แม่พระ อาคารหลังนี้เป็นโรงอาหารขนาดใหญ่ 2 ชั้น ประกอบด้วยปีกซ้าย และ ปีกขวา โดยแต่ละด้านจะมีร้านอาหารด้านละ 25 ร้าน ส่วนชั้นบนจะเป็นที่รับรองของคุณครูและแขกทางโรงเรียน ในอดีตโรงอาหารชั้นบนจะเป็นของส่วนนักเรียนประถม และชั้นล่างจะเป็นของส่วนนักเรียนมัธยม ปัจจุบันส่วนรับประทานอาหารของนักเรียนประถม ได้ย้ายไปใช้โรงอาหารอาคารโกลเด้นจูบิลี่แล้ว
อาคารเซนต์ยอแซฟ เดิมเป็นอาคารที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในงานช่างของโรงเรียน จึงตั้งนามเพื่อเป็นเกียรติแด่นักบุญโยเซฟ ภัสดาพระนางมารีย์ นักบุญองค์อุปถัมภ์กรรมกร ปัจจุบันอาคารหลังนี้เป็น อาคารเรียนโปรแกรมการเรียนภาษาอังกฤษพิเศษจากศูนย์ BELL ประเทศอังกฤษ
อาคารเซนต์มาร์ติน เป็นอาคารที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่ ภราดามาร์ติน ประทีป โกมลมาศ ครูใหญ่คนแรกของโรงเรียน อาคารหลังนี้เป็นที่พักของนักเรียนโครงการนักกีฬาช้างเผือก
อาคารเซนต์แอนดรูว์ เป็นอาคารที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่ภราดาแอนดรูว์ อารมณ์ วรศิลป์ อดีตอธิการของโรงเรียน อาคารหลังนี้เป็นที่พัก สำหรับครูชาวต่างประเทศ เป็นอาคารสูง 12 ชั้น ตกแต่งห้องพักเหมือนโรงแรมชั้นนำ
อาคารลวสุต เป็นอาคารที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่ภราดาชาลล์ โบโรเมโอ เลอชัย ลวสุต อาคารหลังนี้ใช้เป็นบ้านพักนักกีฬาโครงการพิเศษ
อาคารเซนต์ปีเตอร์ เป็นอาคารเรียนขนาดใหญ่ของระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โดย สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม เสด็จพระราชดำเนินมาเปิดอาคาร โดยอาคารนี้ตั้งนามเพื่อเป็นเกียรติแด่ภราดาเปโตร อานันท์ ปรีชาวุฒิ อธิการคนที่ 9 ของโรงเรียน ใช้เป็นอาคารเรียนของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยตั้งขนาบกับอาคารอิลเดอฟองโซและอาคารเซนต์คาเบรียล ประกอบด้วยห้องการเรียนที่ทันสมัยที่สุดในปัจจุบัน มีคอมพิวเตอร์ โปรเจกต์เตอร์ สมาร์ทบอร์ด ทุกห้องเรียน โดยในชั้นบนจะเป็นห้องประชุมเซนต์ปีเตอร์
อาคารโกลเด้นจูบิลี่ (ยิมเนเซียม) เป็นอาคารที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในการทำกิจกรรมต่างๆ รวมถึงรองรับกีฬาในร่มประเภทต่างๆได้โดย สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม เสด็จพระราชดำเนินมาเปิดอาคาร ออกแบบโดยบริษัท ไทยโพลิคอนส์ โดยประกอบทั้งหมด 4 ชั้น ได้แก่ ชั้นใต้ดินเป็นลานจอดรถ ชั้น 1 เป็นโรงอาหารขนาดใหญ่ ชั้น 2 เป็น ห้องเรียนกอล์ฟ ห้องเรียนเทคอนโด ห้องเรียนการแสดงจากบางกอกแดนซ์ ห้องคหกรรม ห้องฟิตเนส เป็นต้น ส่วนชั้น 3 เป็นโรงยิมในร่มชื่อว่า มาร์ตินยิมเนเซียม ซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนไปเป็นห้องประชุมขนาดใหญ่ได้ โดยสามารถรองรับได้ 1,000 คน
อาคาร Alexis Music Building ศูนย์ฝึกดนตรีวงโยธวาทิตซึ่งเป็นอาคารเรียนและฝึกซ้อมของนักเรียนวงโยธวาทิต
อีกทั้งยังมีสนามฟุตบอลใหญ่ 1 สนาม คือ สนามว่องประชานุกูล (เดิมชื่อสนามแอนดรูว์) สนามหญ้าเทียมบริเวณหน้าอาคารรัตนบรรณาคาร ลานอเนกประสงค์ ACT Sport Arena ซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนเป็นสนามฟุตบอลเล็ก 2 สนาม หรือสนามบาสเก็ตบอล 2 สนาม หรือสนามเทนนิสได้ ในส่วนของจะประกอบไปด้วยสวนกาญจนาภิเษก โดยมีอาคารโดมแปดเหลี่ยม สร้างเพื่อเป็นที่ระลึกในโอกาสฉลองครบรอบ 50 ปี แด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ใกล้ๆกันมีสวนสมุนไพร สวนพรรณไม้ในวรรณคดี สวนเศรษฐกิจพอเพียง บ้านดำรงไทย ตลอดจนอาคารขนาดกลางและขนาดเล็กอื่นๆ
อาคาร ACT Sport Arena เป็นสนามกีฬาในร่มอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ สามารถแบ่งเป็น สนามเทนนิสขนาดมาตรฐาน สนามบาสเกตบอล สนามตะกร้อ และสนามฟุตซอลสำหรับการเรียนการสอนได้
อาคารจอดรถ 7 ชั้น สร้างขึ้นบนบริเวณเดิมของที่จอดรถหลังโรงเรียนและสวนพฤษศาสตร์ โดยอยู่ใกล้กับ ACT Sport Arena และอาคารลวสุต เพื่อแก้ไขปัญหาการจราจรโดยรอบในช่วงเช้าและช่วงเย็น เนื่องจากทางโรงเรียนไม่สามารถรองรับรถยนต์ผู้ปกครองที่มีความประสงค์จะจอดภายในบริเวณโรงเรียนได้เพียงพอ จึงดำเนินการก่อสร้างอาคารจอดรถขึ้นมาเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้ปกครองและนักเรียนรวมถึงบุคลากรในโรงเรียน โดยแบ่งเป็น ชั้น 1 บริเวณจอดรถตู้รับส่งนักเรียนของโรงเรียนและร้านค้า ส่วนชั้น 2 - 7 บริเวณจอดรถของผู้ปกครองและบุคลากร โดยสามารถจอดรถได้ 565 คัน ทั้งนี้ยังมีการสร้างทางเดินเชื่อมต่อระหว่างอาคารอีกด้วย โดยเปิดให้ใช้งานในปี 2562
วัดประจำโรงเรียน.
วัดนักบุญหลุยส์ มารี กรีญอง เดอ มงฟอร์ต บางแค เป็นวัดคาทอลิกในเขตปกครองวัดที่ 3 ของ อัครสังฆมณทลกรุงเทพฯ มีคุณพ่อโยเซฟ ศุภศิลป์ สุขสุศิลป์ เป็นเจ้าอาวาส สถานที่ตั้ง 30/37 หมู่บ้านเศรษฐกิจ ถนนเพชรเกษม แขวงบางไผ่ เขตบางแค กรุงเทพฯ 10160
โดยวัดนักบุญหลุยส์ฯนี้ ถือเป็นวัดประจำโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เพื่อใช้ทำกิจกรรมที่สำคัญในวันต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียน และเป็นวัดคาทอลิกให้กับทางชุมชนในเขตบางแคอีกด้วย
โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี มีแผนการเรียนแบ่งได้ดังนี้
หลักสูตรต่างๆ
ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-6
ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3
ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4-6
แนวทางจัดการเรียนการสอน.
หลักสูตรสามัญ IEP (Interactive English Program) ป.1 - ม.6
ประถมศึกษา และมัธยมศึกษาตอนต้น (ป.1 - ม.3) เรียนตามหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการ เสริมทักษะด้านภาษาโดยบูรณาการการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษ ใน 5 วิชา ได้แก่ วิชาภาษาอังกฤษ วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ สังคมศึกษา และคอมพิวเตอร์ มีครูไทยสอนคู่กับครูต่างชาติเพื่อเพิ่มความเข้มข้นด้านภาษาอังกฤษให้นักเรียนมีส่วนร่วมในกระบวนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษผ่านกิจกรรมการเรียนการสอนที่หลากหลาย เพื่อให้นักเรียนเกิดทักษะครบทั้ง 4 ทักษะ ได้แก่ ฟัง พูด อ่าน เขียน นอกจากนั้นโรงเรียนได้ส่งเสริมทักษะภาษาจีนให้แก่นักเรียนอีกด้วยโดยนักเรียนจะได้เรียนภาษาจีน 2 คาบต่อสัมดาห์ถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
มัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4 - ม.6) จัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการ เสริมทักษะด้านภาษา โดยบูรณาการการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษใน 5 รายวิชา ได้แก่ วิชาภาษาอังกฤษ วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ สังคมศึกษา และคอมพิวเตอร์ โดยมีครูต่างชาติสอนคู่กับครูไทย แบ่งแผนการเรียนตามความถนัดของนักเรียน ดังนี้
เน้นพัฒนานักเรียนทีมีความสามารถด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ โดยมุ่งเน้น การศึกษาในเชิงลึกโดยผนวกเนื้อหาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายร่วมกับเนื้อหาในระดับอุดมศึกษา
โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรีได้เข้าร่วมกับสถาบันสอนภาษา The Bell Educational Trust ประเทศอังกฤษ จัดการเรียนการสอนโดยครูต่างชาติที่เป็น Native Speaker ที่มีความเชี่ยวชาญในการสอนภาษาอังกฤษสำหรับคนต่างชาติ ด้วยการจัดนักเรียนเป็นกลุ่มย่อยกลุ่มละ 15-20 คน ต่อครู 1 คน มีการวัดมาตรฐานการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษโดยการทดสอบทักษะภาษาอังกฤษตามมาตรฐานของ Cambridge ซึ่งเป็นที่ยอมรับทั่วโลก นอกจากนั้นยังเสริมทักษะภาษาอังกฤษโดยบูรณาการวิชาภาษาอังกฤษกับวิชาวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ สังคมศึกษา และคอมพิวเตอร์ โดยมีครูไทยสอนร่วมกับครูต่างชาติ นักเรียนแผน IEP-Bell ป.1-ป.6 เรียนภาษาอังกฤษกับ Native Speaker 3 คาบต่อสัปดาห์ และภาษาจีน 2 คาบต่อสัปดาห์ / นักเรียน ม.1-ม.3 เรียนภาษาอังกฤษกับ Native Speaker 5 คาบต่อสัปดาห์ (ไม่มีเรียนภาษาจีน)
โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เริ่มเปิดสอนนักเรียนตามหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการเป็นภาษาอังกฤษ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2545 เพื่อเตรียมความพร้อมให้กับผู้เรียนด้านความรู้ภาษาอังกฤษและศาสตร์อื่นๆ โดยคณะครูผู้สอนได้แก่ ครูที่เป็นเจ้าของภาษา (Native English Speakers) ครูชาติอื่นๆ (Non- Native English Speakers) รวมทั้งครูไทยที่มีความสามารถด้านภาษา มีวุฒิการศึกษา และมีประสบการณ์ในการสอนตรงตามวิชาที่สอน โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรีได้เปิดสอนหลักสูตร English Program ตั้งแต่ Grade 1-12 (ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 – มัธยมศึกษาปีที่ 6) โดยสอนทุกวิชาเป็นภาษาอังกฤษ ยกเว้นวิชาที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมไทย ได้แก่ ภาษาไทย ศิลปะ นาฎศิลปื ดนตรี ส่วนวิชาสังคมศึกษาและคอมพิวเตอร์ดำเนินการเรียนการสอนตามหลักสูตรของมูลนิธิคณะเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย
กีฬาสีประจำปี จัดขึ้นเพื่อให้รุ่นพี่และรุ่นน้องได้แข่งกีฬากันอย่างเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน อีกทั้งยังมีกองเชียร์เป็นสำคัญ สำหรับการรวมคะแนนแข่งขันกีฬา สีที่ได้รับอันดับ 1 ของการแข่งขันฯในปีนั้นๆ จะได้รับรางวัลชนะเลิศ ครอบครองถ้วยรางวัลพระราชทาน จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (เป็นระยะเวลา 7 วัน และต้องนำส่งคืน) ซึ่งถือเป็นเกียรติแก่สีผู้ชนะ ด้วยเหตุนี้จึงมีการแข่งขันที่ดุเดือดและสมานฉันท์เพื่อให้เกิดความพร้อมเพียงกันมากที่สุด โดยกีฬาสีภายในโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี จัดขึ้น ณ สนามว่องประชานุกูล โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี และได้แบ่งออกตามประเภทสีและนักบุญต่างๆ โดยในอดีตจะมีนักบุญฯประจำสีต่างๆเพียงจำนวนสีเพียง 8 สีเท่านั้น และภายหลังทางร.ร.มีจำนวนนักเรียนมากขึ้น และยังมีนักเรียนกลุ่ม EP ทางโรงเรียนจึงเพิ่มอีก 1 ประเภทสี คือ สีขาว นักบุญฯเซนต์ราฟาแอล โดยปัจจุบันมีจำนวนทั้งหมด 9 สี ได้แก่
ทางถนนเพชรเกษม มีรถสองแถว "บางแค - หมู่บ้านเศรษฐกิจ" ซึ่งจะวิ่งจากหน้าโรงเรียน ผ่านวงเวียนภายในหมู่บ้านเศรษฐกิจ เลี้ยงขวาออกถนนเพชรเกษม โดยจะไปสิ้นสุดที่จุดกลับรถบริเวณห้างซีคอนบางแค
รถประจำทางสาย ปอ.91 (สนามหลวง - หมู่บ้านเศรษฐกิจ) จะมีที่จอดประจำอยู่ที่หน้าวัดนักบุญหลุยส์ มารี กรีญอง เดอ มงฟอร์ต ซึ่งอยู่ติดกับโรงเรียน
มะนิลา
มะนิลา  เป็นเมืองหลวงของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของอ่าวมะนิลา (Manila Bay) บนเกาะลูซอนซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดและตั้งอยู่ทางเหนือสุดของฟิลิปปินส์ บางส่วนของเมืองมีความยากจน อย่างไรก็ดี มะนิลาเป็นเมืองที่มีชนชาติรวมกันอยู่มากมาย และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ วัฒนธรรม การศึกษา และอุตสหากรรมของประเทศ มะนิลาคือศูนย์กลางของเขตมหานครที่มีประชากรมากกว่า 10 ล้านคน เขต "เมโทรมะนิลา" (Metro Manila) เป็นมหานครที่ใหญ่กว่า ประกอบด้วยเมืองและเทศบาล 17 แห่ง เฉพาะเมืองมะนิลาเองเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 2 มีประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน เมืองเดียวที่มีประชากรมากกว่าคือเมืองเกซอนซิตี (Quezon City) ชานเมืองและอดีตเมืองหลวง มะนิลาตั้งอยูที่ 14°35' เหนือ 121°0' ตะวันออก
มะนิลามีพื้นที่กว้างประมาณ 38.55 ตารางกิโลเมตร นับเป็นเมืองหลวงที่มีพื้นที่กว้างขวางน้อยที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ในวันที่ 13 กันยายน 2556 ในกรุงมะนิลามีประชากรประมาณ 3.27 ล้านคน ทั้งหมดมีเชื้อสายลูกผสมของฟิลิปปินส์กับสเปน
แผ่นดิสก์
คาโงเมะ
ซังโกะ
เส็ตโชมารู
จาเก็น
คางุระ
คางุระ อาจหมายถึง
นาราคุ
โคฮาคุ
เวียงสวนดอก
เวียงสวนดอก เป็นเขตเมืองเก่าทางตะวันตกของเวียงเชียงใหม่ มีวัดสวนดอกเป็นศูนย์กลาง อดีตมีกำแพงและคูน้ำล้อมรอบเป็นรูปสี่เหลี่ยงจัตุรัส ยาวด้านละราว 470 เมตร มีขนาดราว 1 ใน 4 ของเวียงเชียงใหม่ ในปัจจุบันยังสามารถพบเห็นแนวกำแพงได้บางส่วน
ตามตำนานสุวรรณคำแดง กล่างถึงเวียงสวนดอกไว้ว่า แต่เดิมนั้นเป็นเมืองบริวารเล็กๆของเมืองเชษฐะบุรี (เวียงเจ็ดลิน) ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาดอยสุเทพโดยมีพญาวีวอ และพญาสระเกศเป็นผู้ปกครองเมือง เป็นเวียงของชาวลัวะ ซึ่งตั้งขึ้นใหม่แทน เมืองนวรัฐะที่ได้ล่มสลายไปเพราะเกิดอาเพศ ต่อมาได้มีการสร้างเวียงสวนดอกขึ้นเพื่อให้เป็นเมืองบริวาร โดยสร้างขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเชษฐะบุรี
เวียงสวนดอก เจริญมั่นคงขึ้นและปรากฏชื่ออยู่ในตำนานหลายครั้ง เช่น ในสมัยพญากือนา กษัตริย์ลำดับที่ 6 แห่งราชวงศ์มังราย อาณาจักรล้านนา ทรงสร้างวัดบุปผารามดอกไม้ (วัดสวนดอก) ขึ้น ณ บริเวณใจกลางเวียงเพื่อถวายพระสุมนเถระแห่งเมืองสุโขทัย และเพื่อให้เป็นวัดประจำเวียง เมื่อในปี พ.ศ. 2084 เจ้าฟ้ายองห้วยแห่งเมืองนาย ได้ยกพลมาตีเวียงเชียงใหม่ โดยตั้งรี้พลไว้ที่เวียงสวนดอก ก่อนจะเคลื่อนทัพไปตั้งที่วัดป่าตาล และพยายามเข้าตีเวียงเชียงใหม่ แต่ก็ไม่สำเร็จจึงต้องถอนทัพกลับไป จากเหตุการณ์ดังกล่าว จึงสันนิษฐานได้ว่าในขณะนั้นเวียงสวนดอกคงเป็นเมืองร้างอยู่แล้ว ข้าศึกจึงสามารถใช้เป็นที่ตั้งกองทัพได้ จากนั้นก็ไม่ปรากฏชื่อเวียงสวนดอกอีกเลย จนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ ซึ่งขณะนั้นเชียงใหม่อยู่ในฐานะเมืองประเทศราชทางเหนือของกรุงเทพฯ จึงปรากฏชื่ออีกครั้ง ในชื่อของบ้านสวนดอก
เขตหลักสี่
หลักสี่ เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร เป็นเขตที่อยู่อาศัยรองรับการขยายตัวของเมือง ทางทิศตะวันออก (ตอนเหนือ) ของกรุงเทพมหานคร
เขตหลักสี่ตั้งอยู่บริเวณทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาหรือฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการขุดคลองต่าง ๆ เพื่อเป็นทางลัดสู่จังหวัดต่าง ๆ ที่อยู่รอบนอกพระนคร โดยจะกำหนดหลักบอกระยะทางของคลองที่ขุดทุกระยะ 100 เส้น หนึ่งในคลองเหล่านั้นก็ได้แก่ คลองเปรมประชากร ซึ่งขุดเชื่อมไปยังอำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ชุมชนที่ตั้งอยู่ที่หลักบอกระยะที่ 4 ของคลองนี้ จึงมีชื่อเรียกว่า "บ้านหลักสี่" ชื่อหลักสี่นี้ยังได้นำมาใช้เป็นชื่อสถานที่อื่น ๆ ในบริเวณนั้นอีก คือ วัดหลักสี่ สถานีรถไฟหลักสี่ และทางแยกหลักสี่ (จุดตัดระหว่างถนนวิภาวดีรังสิตกับถนนแจ้งวัฒนะ)
เดิมพื้นที่เขตหลักสี่อยู่ในเขตการปกครองของสำนักงานเขตบางเขน ต่อมาบริเวณนี้ได้รับการโอนย้ายไปอยู่ในเขตการปกครองของสำนักงานเขตดอนเมือง ซึ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2532 ต่อมาในพื้นที่เขตดอนเมืองมีประชากรหนาแน่นมากขึ้น เพื่อความสะดวกในการปกครองและการบริหารงานราชการ จึงได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย เปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตดอนเมืองและจัดตั้ง เขตหลักสี่ เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 โดยแบ่งพื้นที่ทางทิศใต้ของเขตดอนเมืองมาจัดตั้งเป็นพื้นที่ของเขต ปัจจุบันในเขตมีชุมชนทั้งหมด 52 ชุมชน แบ่งเป็นเคหะชุมชน 33 ชุมชน ชุมชนแออัด 11 ชุมชน และชุมชนหมู่บ้านจัดสรร 8 ชุมชน
เขตหลักสี่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 2 แขวง ได้แก่
ตามประกาศกรุงเทพมหานคร เรื่อง พื้นที่แขวงทุ่งสองห้อง และเปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงตลาดบางเขน เขตหลักสี่ ได้ใช้คลองเปรมประชากรฝั่งตะวันออกเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่าง 2 แขวงดังกล่าว
ในพื้นที่เขตหลักสี่มีทางสายหลัก ได้แก่
สตราทอสโฟร์
สตราทอสโฟร์   เป็นภาพยนตร์การ์ตูน ถูกสร้างโดยสตูดิโอแฟนตาเซีย ฉายทาง Bandai Channel และ ทีวีไซตามะ เมื่อปี ค.ศ. 2003
ในปี 2xxx โลกต้องเผชิญกับกลุ่มอุกกาบาตขนาดมหึมา เป็นเวลานานกว่า 50 ปี ทำให้ United Contries ต้องตั้งระบบป้องกัน เพื่อป้องกันการพุ่งชนสู่โลก โดยมีชื่อเรียกว่า SS Project (Space Shield) โดยภายหลังได้แบ่งเป็นหน่วย Comet Blaster อยู่ในอวกาศ คอยสกัดกั้นอุกกาบาตก่อนตกเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลก และ Meteor Sweeper คอยจัดการกับเหล่าชิ้นส่วนของดาวตกที่เหลือรอดจากการทำลายภายนอกชั้นบรรยากาศ
ที่ศูนย์สกัดกั้นแห่งเกาะชิโมจิ  นักบินฝึกหัดสี่คน มิคาเซะ ฮอนโจว, คาริน คิคุฮาระ, อายาโมะ นาคามุระ และ ชิซุฮะ โดย มีความไฝ่ฝันที่จะได้ออกไปทำงานเป็น Comet Blaster บนสถานีอวกาศนอกโลก ซึ่งก็นับว่าเป็นความฝันที่อยู่ในความฝันอีกทีหนึ่ง เพราะก่อนที่พวกเธอจะไปถึงระดับนั้นได้ พวกเธอทั้งสี่จำเป็นที่จะต้องพยายามเป็นไต่เต้าขึ้นไปเพื่อเป็น Meteor Sweeper แนวหน้าให้ได้เสียก่อน แต่ระหว่างทางที่จะไปสู่ความฝันนั้น พวกเธอทั้งสี่ก็ได้พบกับความจริงอะไรบางอย่าง...
จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย
สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์
สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (, ตัวย่อ เอ็มไอที , เรียกโดยชุมชน MIT ว่า "the Institute แปลว่า สถาบัน") เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในเมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา ที่มีชื่อเสียงมานานในเรื่องงานวิจัยและการศึกษาในสาขาเคมี ฟิสิกส์ และวิศวกรรมศาสตร์สาขาต่างๆ แล้วเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้นต่อ ๆ มาในสาขาชีววิทยา เศรษฐศาสตร์ ภาษาศาสตร์ และการจัดการ
MIT ตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1861 เพราะการพัฒนาทางอุตสาหกรรมที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในสหรัฐ MIT ใช้รูปแบบมหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคของยุโรป ที่เน้นการศึกษาในห้องปฏิบัติการ และเพราะเน้นเรื่องเทคโนโลยีประยุกต์ในระดับปริญญาตรีและระดับบัณฑิตศึกษามาตั้งแต่ต้น จึงมีการร่วมมือกันอย่างใกล้ชิดกับธุรกิจและอุตสาหกรรม ในคริสต์ทศวรรษ 1930 ภายใต้การดูแลของอธิการบดีคาร์ล คอมป์ตัน และรองอธิการบดีแวเนวาร์ บุช สถาบันได้เริ่มเปลี่ยนไปเน้นการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์พื้นฐาน ในปี ค.ศ. 1934 MIT ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสมาคมมหาวิทยาลัยอเมริกัน ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ความกว้างขวางและคุณภาพของโปรแกรมงานวิจัยและการศึกษาของสถาบัน
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และสงครามเย็น นักวิจัยในสถาบันทำงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เรดาร์ และระบบนำวิถีอาศัยหลักความเฉื่อย (inertial navigation system) ภายใต้การนำของอธิการบดีเจมส์ คิลเลียน ในช่วง ค.ศ. 1948-1959 MIT ได้ขยายทั้งคณะศึกษาและทั้งสิ่งก่อสร้างในบริเวณมหาวิทยาลัยออกอย่างรวดเร็วโดยอาศัยงานวิจัยทางการทหาร วิทยาเขตในปัจจุบันที่มีขนาด 425 ไร่ได้เปิดใช้ในปี ค.ศ. 1916 ที่ครอบคลุมเนื้อที่กว่า 1.6 ตาราง กม. ทางด้านทิศเหนือของแม่น้ำชาลส์
ในปัจจุบัน MIT มีคณะถึง 32 คณะรวมอยู่ใน 5 โรงเรียน (school)
เป็นมหาวิทยาลัยที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่เลิศที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง
โดยปี ค.ศ. 2014 มีบุคคลผู้สืบเนื่องกับมหาวิทยาลัยผู้ได้รับรางวัลโนเบลถึง 91 คน ได้รับเหรียญวิทยาศาสตร์แห่งชาติ สหรัฐอเมริกา (National Medal of Science) 58 คน ได้ทุนการศึกษาโรดส์ สคูลาร์ส 48 คน เป็น MacArthur Fellow 50 คน
เป็น Fields Medalists 8 คน
MIT เป็นมหาวิทยาลัยที่เข้ายากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา ในรุ่นนักศึกษาปริญญาตรีปี ค.ศ. 2018 (ปีรับ 2014)
มีผู้สมัคร 18,356 คน สถาบันรับไว้ 1,447 คน คือมีอัตราการรับผู้สมัคร (ระดับปริญญาตรี) ที่ร้อยละ 7.9
นอกจากการศึกษาและงานวิจัยแล้ว MIT ยังมีวัฒนธรรมในการเริ่มกิจการธุรกิจอีกด้วย รายได้ของบริษัทที่ศิษย์เก่าช่วยกันตั้งขึ้น รวมทั้งหมดจะประกอบเป็นเศรษฐกิจขนาดใหญ่ที่สุดอันดับ 11 ของโลก
ทีมกีฬาของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อว่า "ดิเอนจิเนียส์" (the Engineers) แข่งขันในกีฬา 31 ประเภท โดยมากแข่งในภาค 3 ของสมาคมกีฬาวิทยาลัยแห่งชาติ (National Collegiate Athletic Association) และในภาค 1 เฉพาะในกีฬาพายเรือ โดยเป็นโรงเรียนหนึ่งในสมาคมวิทยาลัยเพื่อกีฬาพายเรือทิศตะวันออก (Eastern Association of Rowing Colleges) สำหรับนักกีฬาพายเรือชาย และสมาคมวิทยาลัยเพื่อกีฬาพายเรือหญิงทิศตะวันออก (Eastern Association of Women's Rowing Colleges) สำหรับนักกีฬาพายเรือหญิง
การก่อตั้งและทัศนคติ.
ในปี ค.ศ. 1859 มีการเสนอต่อรัฐสภาของรัฐแมสซาชูเซตส์ที่จะใช้พื้นที่ที่ถมเต็มขึ้นใหม่ ๆ ในย่านแบล็กเบย์ (Black Bay) ในเมืองบอสตัน สำหรับโรงเรียน (Conservatory) เพื่อศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ แต่ข้อเสนอไม่ผ่านอนุมัติ แต่เพราะฎีกาที่เสนอต่อมาโดยศาสตราจารย์วิลเลียมส์ บาร์ตัน รอเจอส์ กฎหมายเพื่อสถาปนาสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ขึ้น ก็ผ่านการอนุมัติจากผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์ จอห์น แอนดรู ในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1861 (พ.ศ. 2404)
ศ.รอเจอส์ผู้มาจากมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย ต้องการก่อตั้งสถาบันเพื่อเตรียมพร้อมกับความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ที่กำลังเป็นไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ประสงค์จะก่อตั้งสถาบันการศึกษาเชิงวิชาชีพ แต่ต้องการที่จะผสมผสานการศึกษารวมทั้งวิชาชีพและการศึกษาเสรี (liberal education) โดยเขียนบันทึกไว้ว่า
แผนการของ ศ.รอเจอส์ เป็นความคิดสะท้อนรูปแบบมหาวิทยาลัยวิจัยของคนเยอรมันในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ที่เน้นทั้งคณะวิชาการต่าง ๆ ที่ทำงานวิจัยได้อย่างเป็นอิสระ และที่เน้นทั้งการเรียนการสอนในรูปแบบของการสัมมนาและการปฏิบัติจริงในห้องแล็บ
การพัฒนาในยุคแรก.
2 วันหลังจากที่กฎหมายก่อตั้งสถาบันได้รับอนุมัติ การสู้รบครั้งแรกของสงครามกลางเมืองอเมริกันก็เกิดขึ้น หลังจากความเนิ่นช้าเพราะเหตุแห่งสงครามเป็นเวลาหลายปี การสอนชั้นแรก ๆ จึงได้เกิดขึ้นในอาคาร Mercantile Building ในเมืองบอสตันในปี ค.ศ. 1865 (พ.ศ. 2408) สถาบันใหม่นี้มีเป้าหมายที่เป็นไปตามจุดประสงค์ของกฎหมายรัฐบาลกลางชื่อว่า Morrill Land-Grant Colleges Act (ค.ศ. 1862) ที่ให้ทุนแก่สถาบันต่าง ๆ เพื่อ "ส่งเสริมการศึกษาเสรีที่ประยุกต์ใช้ได้ทางอุตสาหกรรม" และเป็นมหาวิทยาลัยที่ได้รับผลประโยชน์มาจากการให้ที่ดินของรัฐบาลกลาง (เป็น land-grant school) ในปี ค.ศ. 1866 มีการใช้เงินที่ได้จากการขายที่ดินเพื่อสร้างอาคารใหม่ที่ย่านแบล็กเบย์ ในเมืองบอสตัน
MIT เคยมีชื่อไม่เป็นทางการว่า "บอสตันเทค" (Boston Tech) สถาบันได้ใช้รูปแบบการสอนในมหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคของชาวยุโรป และได้เน้นการศึกษาในห้องแล็บมาตั้งแต่ยุคเบื้องต้น หลังจากช่วงเวลาหนึ่งที่มีสถานะการเงินที่ไม่มั่นคง สถาบันก็เริ่มเจริญเติบโตขึ้นในช่วง 2 ทศวรรษสุดท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ภายใต้การดูแลของอธิการบดีฟรานซิส วอร์กเกอร์ ได้เริ่มหลักสูตรการศึกษาในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า วิศวกรรมเคมี วิศวกรรมทางทะเล (marine engineering) วิศวกรรมสุขาภิบาล (sanitary engineering) และได้สร้างอาคารใหม่ ๆ ขึ้น โดยมีจำนวนนักศึกษาเพิ่มขึ้นเกินกว่าพัน
หลังจากนั้น หลักสูตรของสถาบันก็ค่อย ๆ กลายไปมุ่งด้านอาชีพเพิ่มขึ้น โดยเน้นวิทยาศาสตร์เชิงทฤษฎีน้อยลง เพราะผู้นำสถาบันยังต้องเอาใจใส่ปัญหาการเงินที่มีอยู่เรื่อย ๆ และในช่วงยุคสมัยของ "บอสตันเทค" นี้ ทั้งคณะวิชาการต่าง ๆ และทั้งศิษย์เก่าก็ได้คว่ำบาตรความพยายามของอธิการบดีมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ชาลส์ อีเลียต (ผู้เป็นอดีตศาสตราจารย์ของสถาบันด้วย) ที่จะรวม MIT เข้ากับโรงเรียนวิทยาศาสตร์ลอว์เร็นซ์ (Lawrence Scientific School) ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ซึ่งเป็นความพยายามอย่างน้อย 6 ครั้ง
แม้ว่าสถานที่ในย่านแบล็กเบย์จะคับแคบ แต่สถาบันก็ไม่มีกำลังทางการเงินที่จะขยายอุปกรณ์อาคาร จึงต้องสืบหาทั้งวิทยาเขตและเงินสนับสนุนใหม่ ๆ อย่างไร้ความหวัง
จนในที่สุด คณะทรัสตีของสถาบันก็ได้อนุมัติข้อตกลงที่จะรวมสถาบันเข้ากับมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด แม้ว่าทั้งคณะอาจารย์ นักศึกษา และศิษย์เก่าจะคัดค้านอย่างรุนแรง
แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1917 การตัดสินของศาลสูงสุดของรัฐแมสซาชูเซตส์ ก็ได้ยุติแผนการที่จะรวมสถาบันทั้งสองเข้าด้วยกัน
ในปี ค.ศ. 1916 สถาบันได้ย้ายไปที่กว้างแห่งใหม่ซึ่งเป็นบริเวณที่ยาว 1.6 กม. ทางฝั่งเมืองเคมบริดจ์ของแม่น้ำชาลส์ เป็นที่ดินที่ส่วนหนึ่งเป็นที่ถมขึ้น การก่อสร้างวิทยาเขตแบบ "เทคโนโลยีใหม่" โดยใช้สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกออกแบบโดยวิลเลียม บอสเวอร์ธ (ผู้ได้รับการศึกษาโดยส่วนหนึ่งที่สถาบัน) ก็เริ่มขึ้น โดยได้ทุนส่วนมากมาจากผู้บริจาคลึกลับนิรนามที่รู้จักโดยชื่อว่า "นายสมิธ" ผู้ที่ภายใน 8 ปีหลังจากการมอบเงินบริจาคงวดแรก ได้เปิดเผยว่าคือนักอุตสาหกรรมจอร์จ อีสต์แมนของเมืองรอเชสเตอร์ รัฐนิวยอร์ก ผู้ประดิษฐ์วิธีการผลิตฟิลม์ถ่ายภาพและการล้างฟิลม์ และได้ก่อตั้งบริษัทอีสต์แมนโกดักขึ้น คือในช่วงปี ค.ศ. 1912-1920 นายอีสต์แมนได้บริจาคเงินสดและหุ้นของบริษัทเป็นมูลค่ารวม 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่สถาบัน (เท่ากับเงินในปี ค.ศ. 2015 เป็น 236 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 8,000 ล้านบาท)
การปรับปรุงหลักสูตรการเรียน.
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 อธิการบดีคาร์ล คอมป์ตัน และรองอธิการบดีแวเนวาร์ บุช เริ่มเน้นความสำคัญของวิชาวิทยาศาสตร์พื้นฐานเช่นฟิสิกส์และเคมี และลดระดับการเรียนภาคปฏิบัติในการอาชีพที่ต้องทำในแล็บและในสตูดิโอวาดภาพลง การปรับปรุงของอธิการบดีคอมป์ตัน "เสริมสร้างความมั่นใจในสมรรถภาพของสถาบันในความเป็นผู้นำทางด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์" และโดยที่ไม่เหมือนกลุ่มมหาวิทยาลัยไอวีลีก (มหาวิทยาลัยเก่าแก่มีชื่อเสียงมีเงินทุนมากของสหรัฐ) MIT มีเป้าหมายเป็นนักศึกษาในกลุ่มชนชั้นกลางมากกว่า และต้องอาศัยค่าเล่าเรียนมากกว่าอาศัยกองทุนสะสมทรัพย์ (endowment) หรือเงินบริจาค (grant) MIT ได้รับเลือกเป็นสมาชิกของสมาคมมหาวิทยาลัยอเมริกัน ในปี ค.ศ. 1934 ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ความกว้างขวางและคุณภาพของโปรแกรมงานวิจัยและการศึกษาของสถาบัน
แต่แม้จะได้ปรับปรุงหลักสูตรแล้ว ในปี ค.ศ. 1949 คณะกรรมการของ ศ.ลิวอิสก็ยังบ่นในรายงานการศึกษาที่ MIT ว่า "ชนทั้งหลายเห็นสถาบันว่าเป็นเพียงโรงเรียนฝึกอาชีพ" ซึ่งเป็นความรู้สึก "ที่ไม่ค่อยมีเหตุผล" ที่คณะกรรมการต้องการที่จะเปลี่ยน คณะกรรมการได้สำรวจหลักสูตรการศึกษาระดับปริญญาตรีอย่างละเอียดละออ แล้วแนะนำหลักสูตรการศึกษาที่กว้างขวางมากยิ่งขึ้น และเตือนถึงการไม่ควรปล่อยให้งานวิจัยทางวิศวกรรมและงานวิจัยที่รัฐบาลสนับสนุน ดึงเอาทรัพยากรไปจากคณะวิทยาศาสตร์และคณะมนุษยศาสตร์
ในปี ค.ศ. 1950 โรงเรียนมนุษยศาสตร์ ศิลปศาสตร์ และสังคมศาสตร์ (MIT School of Humanities, Arts, and Social Sciences หรือ HASS) และโรงเรียนการบริหารสโลน (MIT Sloan School of Management) ก็เกิดการจัดตั้งขึ้น แข่งขันกับโรงเรียนวิทยาศาสตร์ (MIT School of Science) และโรงเรียนวิศวกรรมศาสตร์ (MIT School of Engineering) ที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว ดังนั้น คณะการศึกษาในสาขาเศรษฐศาสตร์ การบริหาร รัฐศาสตร์ และภาษาศาสตร์ ที่ก่อนหน้านี้ไม่สำคัญ จึงได้เจริญขึ้นเป็นคณะที่มีบทบาทด้วยกลยุธที่ดึงดูดศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียงมาที่คณะ และจัดตั้งหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาที่แข่งกับมหาวิทยาลัยอื่นได้
โรงเรียนมนุษยศาสตร์ ศิลปศาสตร์ และสังคมศาสตร์ ยังได้โอกาสพัฒนาขึ้นในเวลาต่อ ๆ มา ในสมัยที่สืบต่อกันของผู้นำที่เห็นความสำคัญของวิชาการทางสังคมคืออธิการบดีเฮาวาร์ด จอห์นสัน และอธิการบดีเจโรม ไวสเนอร์ ในระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1966-1980
งานวิจัยทางการทหาร.
MIT มีส่วนร่วมในงานวิจัยทางทหารของรัฐบาลกลางที่เพิ่มขึ้นในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ. 1941 รองอธิการบดีแวเนวาร์ บุช ได้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าของสำนักงานการวิจัยและการพัฒนาวิทยาศาสตร์ (Office of Scientific Research and Development) ของรัฐบาลกลาง และได้ให้เงินสนับสนุนงานวิจัยกับมหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่งรวมทั้ง MIT ดังนั้น วิศวกรและนักวิทยาศาสตร์ทั่วประเทศจึงได้มารวมตัวกันที่แล็บรังสี (Radiation Laboratory) ที่ตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1940 เพื่อช่วยประเทศอังกฤษพัฒนาระบบเรดาร์ งานที่ทำในช่วงนั้นมีอิทธิพลต่อทั้งสงครามต่อทั้งงานวิจัยเกี่ยวกับเรดาร์ต่อ ๆ มา โปรเจ็กต์ทางทหารอื่น ๆ รวมทั้ง
ก่อนสงครามโลกจะยุติลง MIT ได้กลายเป็นสถาบันเพื่องานวิจัยและพัฒนา (R&amp;D) ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ (ซึ่งทำให้รองอธิการบดีบุชได้รับคำติเตียน) มีบุคคลากรเกือบ 4,000 คนในแล็บรังสีแห่งเดียว และได้รับเงินกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 1,320 ล้านดอลลาร์สหรัฐเทียบกับค่าเงินในปี ค.ศ. 2015) ก่อนจะถึงปี ค.ศ. 1946 แม้จะสุดสิ้นสงครามแล้ว โปรเจ็กต์ทางการทหารก็ยังได้ดำเนินต่อไป งานวิจัยหลังสงครามที่รัฐบาลสนับสนุนรวมทั้ง ระบบป้องกันทางอากาศ (Semi Automatic Ground Environment) ระบบนำทางเพื่อขีปนาวุธ และโครงการอะพอลโล (ที่ส่งมนุษย์ขึ้นไปในอวกาศรวมทั้งดวงจันทร์)
กิจกรรมเหล่านี้มีอิทธิพลต่อสถาบันอย่างลึกซึ้ง รายงานปี ค.ศ. 1949 บันทึกความไม่มี "การลดความเร็วของวิถีชีวิตที่สถาบัน" แม้สถานการณ์บ้านเมืองจะกลับไปสู่สันติภาพแล้ว และกล่าวถึงอย่างอาลัยซึ่ง "ความสงบเงียบของสถาบันที่มีในช่วงก่อนสงคราม" แต่ก็ยอมรับถึงการสนับสนุนที่สำคัญจากงานวิจัยทางการทหาร ต่อการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาที่สำคัญขึ้น และต่อการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของบุคคลากรและอุปกรณ์อาคารเพื่ออำนวยความสะดวก
คณะการศึกษาได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาได้เพิ่มขึ้นเป็น 5 เท่า
ในสมัยของ ศ.คาร์ล คอมป์ตัน ผู้เป็นอธิการบดี (president) ในระหว่างปี ค.ศ. 1930-1948 ของเจมส์ คิลเลียน ผู้เป็นอธิการบดี (president) ในปี ค.ศ. 1948-1957 และของจูเลียส สแตร็ทตัน ผู้เป็นอธิการบดี (chancellor) ในปี ค.ศ. 1952-1957 ผู้ได้เปลี่ยนแปลงความเป็นไปในมหาวิทยาลัยด้วยยุทธวิธีสร้างสถาบัน
เมื่อถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 MIT ไม่ได้รับเพียงการสนับสนุนจากกลุ่มอุตสาหกรรมที่ได้ทำงานร่วมกันมาแล้วกว่า 3 ทศวรรษแค่กลุ่มเดียวอีกต่อไป แต่ได้สร้างความสัมพันธ์ใหม่ ๆ กับผู้มีอุปการะ องค์กรการกุศล และองค์กรรัฐบาลกลางอื่น ๆ