pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มาร์เกอริตเป็นพระธิดาคนโตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสกับพระราชินีกอนส์ตันซาแห่งกัสติยา มีพระเชษฐภคินีต่างมารดาคือมารีกับอาลิกซ์ ซึ่งเป็นพระเชษฐภคินีต่างบิดาของสวามีในอนาคตของพระองค์ด้วย (ทั้งคู่เป็นพระธิดาที่เกิดจากอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน พระมเหสีคนแรกของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 พระบิดาของมาร์เกอริต ต่อมาอาลีเยนอร์แต่งงานกับพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ และมีพระโอรสด้วยกันคือเฮนรียุวกษัตริย์ พระสวามีในอนาคตของมาร์เกอริต)
ปี ค.ศ. 1158 ที่โบสถ์คอลเลจิเอตแซ็ง-ปีแยร์ในเนิฟ-มาร์เช ทรงหมั้นหมายกับเฮนรี พระโอรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษกับพระราชินีอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน เฮนรีน้อยเป็นรัชทายาทของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 กษัตริย์แห่งอังกฤษ, ดยุคแห่งนอร์ม็องดี และเคานต์แห่งอ็องฌูและเมน
หลังได้รับการผ่อนผันจากสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 การแต่งงานของเด็กน้อยทั้งสองก็ได้รับการประกอบพิธีในวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1160 ที่เนอบวร์ก โดยเฮนรีมีพระชนมายุ 5 พรรษา ขณะที่มาร์เกอริตมีพระชนมายุ 3 พรรษาและมีสินเดิมติดตัวคือเวอแซ็ง อาณาเขตสำคัญที่กำลังเป็นข้อพิพาทระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศส
มาร์เกอริตทรงกลายเป็นยุวราชินีในปี ค.ศ. 1170 โดยในตอนแรกพระองค์ไม่ได้รับการทำพิธีราชาภิเษกพร้อมกับเฮนรี พระสวามีที่ได้รับการสวมมงกุฎเป็นผู้ปกครองร่วมเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1170 ที่แคนเทอร์บรี เรื่องนี้ทำให้พระบิดาของพระองค์โกรธมาก ในพิธีราชาภิเษกครั้งที่สองในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1172 ที่อาสนวิหารวินเชสเตอร์ มาร์เกอริตจึงได้รับการสวมมงกุฎพร้อมกับพระพระสวามี ตามข้อเรียกร้องของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 มาร์เกอริตตั้งครรภ์ในปี ค.ศ. 1176 และให้กำเนิดวิลเลียม พระโอรสธิดาคนเดียวของทั้งคู่ที่คลอดก่อนกำหนดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1177 และสิ้นพระชนม์ในอีกสามวันต่อมา พระองค์ไม่มีพระโอรสธิดาคนอื่นอีก
ข้อมูลของพระองค์ในช่วงที่ทรงเป็นยุวราชินีมีไม่มาก พระองค์ไม่ได้มีอิทธิพลมากมาย ทรงปรากฏตัวในปี ค.ศ. 1182 จากการถูกกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์ชู้สาวกับวิลเลียมมาร์แชล เอิร์ลที่ 1 แห่งเพมโบรก เฮนรียุวกษัตริย์อาจเป็นผู้ปล่อยข่าวลือนี้เนื่องจากพระองค์ต้องการให้การแต่งงานถูกประกาศให้เป็นโมฆะเพราะมาร์เกอริตยังไม่มีทายาทให้พระองค์ ในช่วงสงครามกลางเมืองอังกฤษพระองค์ถูกส่งกลับฝรั่งเศสเพื่อความปลอดภัย เฮนรียุวกษัตริย์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1183 ระหว่างทำการสู้รบ ปฏิกิริยาของพระองค์ต่อการสิ้นพระชนม์ของพระสวามีไม่ได้ถูกบันทึกไว้ มาร์เกอริตได้รับการดูแลเป็นอย่างดีในช่วงที่เป็นม่าย พระองค์ตกเป็นที่สนใจของพระเจ้าเบ-ลอที่ 3 กษัตริย์แห่งฮังการี
พระราชินีแห่งฮังการี.
พระองค์กลายเป็นพระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าเบ-ลอที่ 3 แห่งฮังการีในปี ค.ศ. 1186 แต่ไม่มีพระโอรสธิดาให้กษัตริย์เพิ่ม พระองค์อาจเป็นหมันเนื่องจากภาวะแทรกซ้อนในการให้กำเนิดพระโอรสธิดาคนแรก ทรงกลายเป็นม่ายอีกครั้งเมื่อพระสวามีคนที่สองสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1196 พระองค์ออกจาริกแสวงบุญไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1197 และสิ้นพระชนม์หลังไปถึงที่นั้นได้แปดวัน ร่างของพระองค์ถูกฝังที่อาสนวิหารไทร์ ซึ่งปัจจุบันอยู๋ในประเทศเลบานอน
ฤทธิพร หวานชื่น
ฤทธิพร หวานชื่น (ชื่อเล่น: นัท; เกิดวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2538) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เล่นในตำแหน่งกองหน้า ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับนครราชสีมา มาสด้า ในไทยลีก
เคียวจิ โคมาชิ
เคียวจิ โคมาชิ (小町 恭士 Komachi Kyōji, เกิด 25 กุมภาพันธุ์ 1946) เป็นทูตชาวญี่ปุ่นและเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทย
เขาศึกษากฎหมายที่มหาวิทยาลัยเกียวโต
เขาเข้ากระทรวงการต่างประเทศของญี่ปุ่นในปี 1969 จากปี 1981 ถึง 1984 เขาดำรงตำแหน่งเลขานุการเอกสถานเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำสหรัฐอเมริกา จาก 1984 ถึง 1987 เขาทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของสถานทูตญี่ปุ่นในสหภาพโซเวียต จากปี 1994 ถึงปี 1996 เขาทำหน้าที่เป็นกงสุลญี่ปุ่นในกรุงลอนดอน จากปี 2004 ถึง 2007 เขาทำหน้าที่เป็นเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำเนเธอร์แลนด์ และในปี 2008 ได้เป็นเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทย
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2532
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2532
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2536
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2536
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2537
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2537
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2533
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2533
ธูตเบอร์กา
ธูตเบอร์กา เป็นเจ้าหญิงชาวแฟรงก์จากตระกูลโบโซนิด ทรงเป็นพระมเหสีของพระเจ้าโลธาร์ที่ 2 แห่งโลธาริงเกีย
ธูตเบอร์กาเป็นบุตรสาวของโบโซผู้อาวุโสกับแองเกลทรูด ปี ค.ศ. 885 ทรงแต่งงานด้วยเหตผลทางการเมืองกับพระเจ้าโลธาร์ที่ 2 กษัตริย์แห่งโลธาริงเกียซึ่งเป็นพระโอรสคนที่สองของจักรพรรดิโลธาร์ที่ 1 โดยในตอนที่แต่งงานกัน พระเจ้าโลธาร์อาจมีความสัมพันธ์กับวัลดราดา ภรรยาลับที่มาจากครอบครัวชาวกัลโล-โรมัน อยู่แล้ว ไม่นานสถานการณ์ก็ชัดเจนว่าธูตเบอร์กากับพระเจ้าโลธาร์น่าจะไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน พระเจ้าโลธาร์จะใช้เวลาส่วนใหญ่ในรัชสมัยของพระองค์ไปกับการหาทางทำให้การแต่งงานถูกประกาศให้เป็นโมฆะ เพื่อที่พระองค์จะได้แต่งงานกับวัลดราดา เพื่อให้บุตรหลายคนที่มีด้วยกันได้เป็นบุตรตามกฎหมาย
ธูตเบอร์กาถูกจำคุกในปี ค.ศ. 857 หลังถูกกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์ชู้สาวกับญาติใกล้ชิดคืออูกแบต์ซึ่งเป็นพี่น้องชายของพระองค์ หลังรอดชีวิตจากการไต่สวนด้วยวิธีทรมาน (สันนิษฐานว่าเป็นการทรมานด้วยน้ำเดือด) พระเจ้าโลธาร์ถูกบีบให้คืนสถานะตามสิทธิ์อันชอบธรรมให้พระองค์ ทว่าพระเจ้าโลธาร์ได้รับการสนับสนุนจากจักรพรรดิหลุยส์ที่ 2 พระเชษฐาของพระองค์จนนักบวชท้องถิ่นส่วนหนึ่งยอมให้การแต่งงานของพระองค์ถูกประกาศให้เป็นโมฆะ ในที่สุดพระองค์ก็ได้อภิเษกสมรสกับวัลดราดาในปี ค.ศ. 862
ธูตเบอร์กาหนีไปลี้ภัยอยู่ที่ราชสำนักของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ผู้ศีรษะล้าน กษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก ที่นั่นพระองค์ได้ร้องทุกข์ต่อสมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 1 ที่ให้การประกาศให้การแต่งงานเป็นโมฆะและการอภิเษกสมรสที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเป็นโมฆะ พระเจ้าโลธาร์ถูกบังคับให้รับธูตเบอร์กากลับไปอีกครั้งด้วยการขู่ว่าจะถูกตัดขาดจากศาสนา พระเจ้าโลธาร์รับตัวพระมเหสีกลับไปในปี ค.ศ. 865
แต่พระองค์ยังคงอยู่กินกับวัลดราดา เมื่อถูกตัดขาดจากศาสนา พระเจ้าโลธาร์ไปหาสมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 2 สมเด็จพระสันตะปาปาคนใหม่ที่มอนเตกัสซิโนเพื่อขอสู้คดี แต่ทรงสิ้นพระชนม์ด้วยไข้ระหว่างเดินทางกลับในปี ค.ศ. 869 ธูตเบอร์กาสิ้นพระชนม์หลังพระองค์หกปี ทรงเกษียณตัวเข้าวิหารแซ็งต์กลูส์แซ็งด์แห่งเม็ตซ์ ทรงสิ้นพระชนม์ที่วิหารดังกล่าวในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 875
ทองเอก หมอยาท่าโฉลง
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2535
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2535
โรคผอมแห้งเรื้อรัง
โรคผอมแห้งเรื้อรัง  หรือที่นิยมเรียกว่า โรคกวางซอมบี้  เป็นโรคสมองเป็นรูพรุนแบบติดต่อได้ (transmissable spongiform encephalopathy, TSE) อย่างหนึ่งซึ่งพบในกวางล่อ กวางหางขาว กวางเอลก์ กวางมูส และกวางแคริบู โรคนี้ติดต่อกันในสัตว์ตระกูลกวางเป็นส่วนใหญ่ แต่สามารถพบว่าเกิดการติดต่อไปยังลิงกระรอก และหนูที่มียีนมนุษย์ได้ด้วย โรคนี้พบครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1967 โดยพบในกวางล่อที่อยู่ในศูนย์วิจัยสัตว์ป่าในตอนเหนือของโคโลราโด สหรัฐอเมริกา ในช่วงแรกพบแต่เพียงว่าเป็นโรคที่มีลักษณะบางอย่างเข้าได้กับภาวะผอมแห้ง ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1978 จึงค้นพบว่าเป็นโรคสมองเป็นรูพรุนแบบติดต่อได้
[[หมวดหมู่:โรค]]
พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร
พระเจ้านิกอลาที่ 1 เปรโตวิช-เนจอร์จ (; – 1 มีนาคม 1921) เป็นผู้ปกครองของมอนเตเนโกรตั้งแต่ ค.ศ. 1860 ถึง ค.ศ. 1918 ทรงครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1860 ถึง ค.ศ. 1910 และเป็นครั้งแรกของประเทศ และเป็นกษัตริย์เพียงพระองค์เดียว ระหว่างปี ค.ศ. 1910 ถึง ค.ศ. 1918
นิกอลาเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1841 ณ ราชรัฐมุขนายกมอนเตเนโกร เป็นบุตรชายของ มิครอฟ เปรโตวิช-เนจอร์จ และ อนัตซียา มาติโนวิช พระองค์ทรงเป็นพระภาติยะ (หลานอา) ใน ดานิโลที่ 1 เจ้าชายแห่งมอนเตเนโกร ซึ่งพระปิตุลาของพระองค์นั้นทรงเสกสมรสและมีพระธิดาพระองค์เดียว ไม่ทรงมีพระโอรส พระองค์จึงกลายเป็นรัชทายาทพระองค์ต่อไป ส่วนพระบิดาของพระองค์นั้นไม่ทรงเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยของพระปิตุลา พระชนม์ชีพในวัยเยาว์ของพระองค์นั้นถูกอบรมกับการต่อสู้ โดยเทือกเขาในตรีเยสเต เป็นสถานที่ที่พระปิตุลาส่งพระองค์ไปเรียน โดยมี เจ้าหญิงดารินกา เจ้าหญิงพระชายาแห่งมอนเตเนโกร พระปิตุลานี(ป้าสะใภ้) เป็นผู้ถวายความดูแลพระองค์ขณะทรงศึกษาวิชาต่อสู้ หลังจากนั้นพระปิตุลาของพระองค์เห็นว่า เรียนต่อสุ้อย่างเดียวอาจจะทำให้ดูป่าเถื่อน พระองค์จึงส่งพระภาติยะไปศึกษา ณ ปารีส ระยะเวลาเพียง 5 ปี พระองค์สามารถเข้าใจวัฒนธรรมชาวตะวันตกแบบยุโรปแท้ๆได้ และทรงดำรงพระชนม์ชีพแบบคนธรรมดา มิได้มีความสบายกว่านกัเรียนรุ่นเดียวกันแต่อย่างใด ซึ่งพระองค์ทรงถูกฝึกให้มีความเป็นผู้นำ กล้าตัดสินใจ และเป็นที่พึ่งได้ โดยพระอาจารย์ของพระองค์ได้เขียนจดหมายถวาย ดานิโลที่ 1 เจ้าชายแห่งมเนเตเนโกรว่า พระองค์ทรงเรียนรู้ไว้และมีความเป็นผู้นำกว่านักเรียนคนอื่นๆ พระปิตุลาจึงทรงมีพระดำรัส เชิญพระองค์เสด็จกลับประเทศ
พระองค์ทรงกลายเป็น เจ้าชายพระประมุขแห่งมอนเตเนโกร แทนที่พระปิตุลาเนื่องด้วย พระปิตุลาของพระองค์ถูกลอบสังหาร เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1910 พระองค์ทรงงานด้ารการทหารและกิจกรรมเกี่ยวกับความมั่นคงในประเทศทุกอย่าง จนเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1910 รัฐบาลแห่งมอนเตเนโกรได้มีมติลงความเห็นอันเชิญพระองค์เถลิงถวัลยราชสมบัติเป็น พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร พระมหากษัตริย์แห่งมอนเตเนโกร พร้อมด้วยฐานันดร มาเจสตี
นิกอลาทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับ มิเลนา วูโกติซ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1860 มิเลนา วูโกติซ รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงพระชายาแห่งมอนเตเนโกร จนกระทั่งพระราชสวามีขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ มิเลนา วูโกติซ จึงเป็น สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมอนเตเนโกร ทั้งคู่ มีพระราชบุตรถึง 12 พระองค์ ดังนี้
นิกอลาเสด็จสวรรคตลงเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1921 สิริพระชนมพรรษา 79 พรรษา
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2530
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2530
เจ้าหญิงมิลิตซาแห่งมอนเตเนโกร
เจ้าหญิงมิลิตซาแห่งมอนเตเนโกร  ประสูติเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1866 ณ เซติเญ ราชรัฐมอนเตเนโกร ทรงเป็นพระราชธิดาลำดับที่ 2 ใน พระเจ้านิโคลัสที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร กับ สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมเนเตเนโกร ทรงมีพระภคินี พระขนิษฐาและพระอนุชาร่วมพระอุทรถึง 11 พระองค์ โดย 1 ในนั้นคือ เอเลนาแห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี ทรงเป็นพระราชมาตุจฉา (ป้าฝ่ายแม่ใน) พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 เมื่อทรงพระเยาว์พระองค์ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจาก จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย ให้ไปศึกษาที่รัสเซีย ซึ่งโรงเรียนที่พระองค์ทรงศึกษาที่รัสเซียนั้น เป็นโรงเรียนสำหรับสตรีผู้สูงศักดิ์ และที่น่าสนใจคือ จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย ทรงมีความเมตตาพระองค์เป็นอย่างมาก ซึ่งค่าเล่าเรียนที่งหมด จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 ทรงออกให้ ซึ่งนั้นทำให้พระองค์ทรงพบกับ แกรนด์ดยุกปีเตอร์ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย พระสวามีในอนาคต ซึ่งทั้ง 2 ทรงตกหลุมรักกันเร็วมาก
เป็นที่รู้กันในหมู่ประชาชนชาวมอนเตเนโกรและรัสเซียว่า เจ้าหญิงมิลิตซาแห่งมอนเตเนโกร และ แกรนด์ดยุกปีเตอร์ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย ทรงรักกันมาตั้งนานแล้ว และตัดสินพระทัยเสกสมรสกันในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1889 รับพระราชทานพระอิสริยยศ แกรนด์ดัชเชสมิลิตซา นิโคเลฟนาแห่งรัสเซีย พระชายา มีพระบุตรคือ
วาเลนตีนา วิสกอนตี ดัชเชสแห่งออร์เลอ็อง
วาเลนตีนา วิสกอนตี (; ค.ศ. 1371 – 4 ธันวาคม ค.ศ. 1408) เป็นดัชเชสคู่สมรสแห่งออร์เลอ็องจากการเป็นภรรยาของหลุยส์ เดอ วาลัว ดยุคแห่งออร์เลอ็อง พระอนุชาของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
วาเลนตีนาเกิดราวปี ค.ศ. 1370 เธอเป็นบุตรสาวของจัน กัลเลอัซโซ วิสกอนตี ดยุคแห่งมิลาน กับอีซาแบลแห่งวาลัว พระธิดาของพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส มารดาของวาเลนตีนาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1373 โดยหลัก ๆ แล้วคนที่เลี้ยงดูเธอคือเบียงกาแห่งซาวอยซึ่งเป็นย่าของเธอ เบียงกาเป็นผู้หญิงที่มีการศึกษา เธอจึงส่งต่อความรักในศิลปะและวรรณกรรมให้แก่วาเลนตีนา หลานสาว วาเลนตีนามีน้องชายสองคนที่เสียชีวิตเร็ว เธอจึงกลายเป็นทายาทของบิดา
ปี ค.ศ. 1387 เธอแต่งงานกับหลุยส์แห่งออร์เลอ็อง ลูกพี่ลูกน้องซึ่งเป็นพระอนุชาของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ในส่วนของสินเดิมติดตัวของเธอ บิดาของเธอยินยอมให้เธอยังคงมีสิทธิ์เป็นทายาทในดัชชีมิลาน เธอแต่งงานผ่านตัวแทนที่บ้านเกิดของย่า และได้รับการต้อนรับเข้าสู่นครปารีสอย่างยิ่งใหญ่ในปี ค.ศ. 1389 ที่ดยุคเชื้อพระวงศ์ต่างพากันเดินทางมาที่ประตูเมืองแซ็งต์เดอนีส์เพื่ออารักขาเธอเข้าเมือง
ปีแรก ๆ ของการแต่งงานเต็มไปด้วยความสุข เธอมีบุตรชาย 5 คนภายในเวลา 5 ปี ทว่ามีเพียงชาร์ลคนเดียวที่มีชีวิตรอดจากวัยเด็ก ต่อมาในปี ค.ศ. 1391 กษัตริย์ซึ่งเป็นพี่สามีของเธอเริ่มมีอาการเสียสติระยะแรก เหตุการณ์นี้ส่งผลต่อวาเลนตีนาและประชาชนชาวฝรั่งเศสเป็นอย่างมาก พระเจ้าชาร์ลมีอาการเสียสติมากขึ้นและยาวนานขึ้นตลอดพระชนม์ชีพที่เหลือ โดยทรงเชื่อว่าทรงถูกสร้างขึ้นมาจากแก้ว ในอาการป่วยระยะนี้พระองค์ไม่สามารถทนเห็นอิซาบูแห่งบาวาเรีย พระมเหสีของพระองค์ได้ วาเลนตีนาน่าจะเป็นคนหนึ่งที่ทำให้พระองค์สงบลงได้ พระองค์จำเธอได้และจะคอยถามหาหากเธอไม่ได้มาหา
ทว่าความไร้สมรรถภาพของกษัตริย์สร้างความกังวลเป็นอย่างยิ่งต่อประชาชน เมื่อนักบวชและหมอไม่สามารถรักษาพระองค์ได้ก็เริ่มมีข่าวลือว่ามีคนสาปพระองค์ ไม่นานวาเลนตีนาก็ถูกมองว่าเป็นคน ๆ นั้น เกิดข่าวลือว่าเธอพยายามวางยาพิษโดแฟ็งและมีข่าวลือว่าบิดาของเธอได้พูดกับเธอว่าจะไม่ยอมเจอเธออีกจนกว่าเธอจะได้เป็นพระราชินี ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยได้รับการสนับสนุนจากทั้งฟีลิป ดยุคแห่งบูร์กอญผู้ทรงอำนาจ และอิซาบู พระราชินี พระมารดาของอิซาบูอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับตระกูลวิสกอนตี ส่วนฟีลิปกำลังทะเลาะแย่งชิงอำนาจในราชสำนักกับสามีของเธอ อีกทั้งยังเริ่มมีข่าวลือแปลก ๆ มากขึ้น เดือนมีนาคม ค.ศ. 1396 หลุยส์ถูกกระตุ้นให้พาวาเลนตีนาออกไปจากปารีสเพื่อความปลอดภัยของเธอ วาเลนตีนาไม่เคยได้กลับมาอยู่ในปารีสอีกเลย
วาเลนตีนาเลี้ยงดูครอบครัวของเธอที่ชาโตดานิเยร์ต่อด้วยชาโตเดอบลัว เธอมีบุตรอีกสี่คน คือ ฟีลิป, ฌ็อง, มาร์เกอริต และมารีที่เสียชีวิตหลังคลอด หลุยส์แวะมาหาเธอเป็นประจำ รวมถึงคนอื่น ๆ ซึ่งหนึ่งในนั้นคืออนาคตพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษซึ่งตอนนั้นยังเป็นเอิร์ลแห่งเดอร์บี มารี ดากูต์ ลูกพี่ลูกน้องของหลุยส์อาศัยอยู่กับวาเลนตีนาในฐานะนางกำลังหมายเลขหนึ่ง
การสิ้นพระชนม์ของหลุยส์แห่งออร์เลอ็อง.
ต่อมาในปี ค.ศ. 1407 มีข่าวว่ามีการวางแผนจะฆ่าหลุยส์บนถนนในปารีส หลายวันต่อมาหลุยส์ถูกฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อนตามคำสั่งของฌ็อง ลูกพี่ลูกน้องที่สืบทอดตำแหน่งดยุคแห่งบูร์กอญต่อจากบิดาที่เสียชีวิต ฌ็องกับหลุยส์ขัดแย้งกันอยู่เป็นประจำเรื่องใครควรทำหน้าที่เป็นกษัตริย์ในตอนที่พระเจ้าชาร์ลอาการไม่ดี หลังการฆาตกรรม อิซาบูกลัวว่าฌ็องจะเสียความน่าเชื่อถือจึงเชิญวาเลนตีนากลับมาที่นครปารีสเป็นครั้งแรกในรอบ 11 ปี อิซาบูเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์อันซับซ้อนในตอนที่วาเลนตีนาซึ่งสวมชุดดำทั้งตัว สองมือประคองบุตรชายสองคนแรก ร้องขอความบุติธรรมจากพระเจ้าชาร์ลที่ 6 ที่อยู่ในช่วงภาวะจิตปรกติ ขณะที่เธอคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า พระองค์ดึงเธอขึ้นมาและจุมพิตเธอ รับรองกับเธอต่อหน้าผู้คนว่าจะแก้แค้นให้กับสามีของเธอที่ถูกฆาตกรรม
การเสียชีวิตของวาเลนตีนา.
ทว่าแปดต่อมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฌ็องทำให้ส่วนรวมมีความเห็นสนับสนุนเขาและให้ตัวแทนเทศนาเรื่อง "การสังหารทรราชย์" ของเขา ทั้งพระเจ้าชาร์ลและดยุคเชื้อพระวงศ์คนอื่น ๆ ต่างไม่มีใครเคลื่อนไหวต่อต้านเขา เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1408 วาเลนตีนามาที่ปารีสอีกครั้ง ครั้งนี้พระเจ้าชาร์ลตอบสนองต่อเธออย่างล่องลอย วันต่อมาทรงสูญเสียความมีเหตุมีผล วาเลนตีนาจึงกลับไปชาโตเดอบลัวอย่างสิ้นหวัง ไม่นานเธอก็เริ่มล้มป่วย ขณะกำลังจะตาย เธอให้บุตรชายสาบานว่าจะแก้แค้นให้กับการตายของบิดา วันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1408 เธอตายด้วยโรคไทฟอยด์โดยมีลูก ๆ รายล้อม แต่มีหลายคนที่คิดว่าเธอตรอมใจตาย
การฆาตกรรมและการสาบานว่าจะแก้แค้นให้หลุยส์สุดท้ายกลายเป็นสงครามกลางเมืองฝรั่งเศสที่ทำให้ชาวอังกฤษเกือบได้ราชบัลลังก์ฝรั่งเศสไปในปี ค.ศ. 1422 ชาร์ล บุตรชายของวาเลนตีนาถูกชาวอังกฤษจับกุมตัวที่อาแฌ็งกูร์ เขาตกเป็นนักโทษเป็นเวลา 25 ปีและเป็นที่รู้จักในฐานะนักกวี เมื่อกลับมาฝรั่งเศส เขาแต่งงานใหม่และมีบุตรชายที่สุดท้ายแล้วกลายเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสในชื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 ในปี ค.ศ. 1498 หลังพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 สิ้นพระชนม์ ราชบัลลังก์ตกเป็นของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ซึ่งเป็นหลานชายของฌ็อง บุตรชายของวาเลนตีนา วาเลนตีนาจึงเป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์ฝรั่งเศสทุกคนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1498 เป็นต้นมา รูปปั้นแกะสลักของเธอเป็นหนึ่งในรูปปั้นแกะสลักของเหล่าพระราชินีที่ประดับประดาอยู่ในสวนปาแลเดอลุกซ็องบูร์ในปารีส
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2527
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2527
รองศาสตราจารย์ ปิยบุตร แสงกนกกุล (ชื่อเล่น:ป๊อก เกิด 23 ตุลาคม พ.ศ. 2522) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคอนาคตใหม่ ประธานคณะกรรมาธิการการกฎหมาย การยุติธรรม และสิทธิมนุษยชน สภาผู้แทนราษฎร และอดีตเลขาธิการพรรคพรรคอนาคตใหม่ อดีตอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อดีตสมาชิกคณะนิติราษฎร์ เป็นผู้เชี่ยวชาญในกฎหมายรัฐธรรมนูญของไทยและฝรั่งเศส
ปิยบุตร เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2522 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 4 คน ชื่อของเขามีที่มาจากวันเกิดของเขาซึ่งตรงกับวันปิยมหาราช เขาเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางเชื้อสายจีน แต่พ่อแม่ให้ความสำคัญกับเรื่องการศึกษาของลูก ๆ เป็นอย่างมาก ซึ่งต้องแลกกับการใช้ชีวิตอย่างเหน็ดเหนื่อย ทำงานหนักและอดออม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังลงท้ายด้วยภาระหนี้สินจากความต้องการสร้างอนาคตให้ลูก
ปิยะบุตร จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ แล้วเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรี คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบได้รับเกียรตินิยมอันดับ 2 เขาได้รับทุนการศึกษาจากรัฐบาลฝรั่งเศสให้ไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทและเอก ปิยบุตรจบปริญญาโท DEA (Master 2) สาขากฎหมายมหาชนและกฎหมายสิ่งแวดล้อม คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยน็องต์ ประเทศฝรั่งเศส วิทยานิพนธ์เรื่อง “ข้อความคิดเรื่องผู้มีส่วนได้เสียในคดีปกครองสิ่งแวดล้อม” (2546 - 2547) และ ปริญญาเอก เกียรตินิยมดีมาก โดยมติเอกฉันท์ (Mention Très Honorable avec Félicitations) มหาวิทยาลัยตูลูส (Toulouse) ประเทศฝรั่งเศส (2553) วิทยานิพนธ์เรื่อง “ศาลปกครอง: การกำเนิดของสถาบัน”
ปิยบุตรให้ความสนใจประเด็นต่าง ๆ ทางสังคมมาโดยตลอด แม้ในระหว่างที่เขาได้รับทุนจากรัฐบาลฝรั่งเศสให้ไปเรียนปริญญาโทและเอกอยู่ที่นั่น ก็ไม่ได้ศึกษาเฉพาะวิชากฎหมายที่ตัวเองเรียนอยู่เท่านั้น แต่ยังใช้เวลาค้นคว้าประวัติศาสตร์การเมือง ปรัชญา วัฒนธรรม รวมทั้งขบวนการทางสังคมที่เคลื่อนไหวผลักดันประเด็นต่าง ๆ ทั้งในฝรั่งเศสและประเทศยุโรปอื่น ๆ ในขณะที่ยังคงติดตามการเมืองไทยและแสดงความคิดเห็นอยู่โดยตลอด
เมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2561 ปิยบุตร ได้ลาออกจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ด้วยตำแหน่งสุดท้ายคือ รองศาสตราจารย์ประจำภาควิชากฎหมายมหาชน หลังรับราชการมาแล้วมากกว่า 16 ปี[?] เพื่อจับมือกับ ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ และผู้ที่มีความเห็นทางการเมืองคล้ายกันอีกจำนวนหนึ่ง ยื่นจดจัดตั้งพรรคการเมืองในนามพรรคอนาคตใหม่ ด้วยความตั้งมั่นจะสร้างการเมืองใหม่แห่งความหวัง การกลับคืนสู่หนทางที่การปกครองจะยึดโยงอยู่กับประชาชน และสร้างสรรค์ประเทศไทยที่อนาคตอยู่ในมือประชาชนอย่างแท้จริง
วันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2561 ปิยบุตร และธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ อดีตนักธุรกิจในเครือไทยซัมมิท และผู้สนับสนุนจำนวน 24 คน ได้ยื่นขอจดทะเบียนพรรคการเมืองภายใต้ชื่อพรรคอนาคตใหม่ ต่อคณะกรรมการการเลือกตั้ง ต่อมานายธนาธรได้รับมติเห็นชอบ 473 เสียงจากที่ประชุมใหญ่ผู้จดจัดตั้งพรรค เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคคนแรก โดยตำแหน่งหัวหน้าพรรคดังกล่าวจะมีวาระตามข้อกำหนดของพรรค 4 ปี ในขณะที่ ปิยบุตร แสงกนกกุล ได้รับเลือกเป็นเลขาธิการพรรคคนแรก
ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2562 เขาได้รับการโหวตจากสื่อมวลชนประจำรัฐสภาให้ได้รับฉายาว่า "ดาวเด่น" จากการเปิดประเด็นเรื่องการถวายสัตย์ปฏิญาณต่อพระมหากษัตริย์ไม่ครบถ้อยคำตามที่รัฐธรรมนูญกำหนด หลังศาลรัฐธรรมนูญสั่งยุบพรรคอนาคตใหม่ในเดือนกุมภาพันธ์ 2563 เขาแยกออกมาตั้งกลุ่มชื่อ คณะก้าวหน้า
วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2563 เขาได้เข้าร่วมชุมนุมกับกลุ่มคณะประชาชนปลดแอก ร่วมกับ วิญญู วงศ์สุรวัฒน์ บริเวณทำเนียบรัฐบาลไทย เขาเรียกร้องให้ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
ด้านชีวิตส่วนตัวสมรสกับ เออเชนี เมรีโอ (Eugenie Merieau) อดีตอาจารย์ชาวฝรั่งเศส ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยปัจจุบันสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน ประเทศเยอรมนี
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2522
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2522
เส้นขนานที่ 6 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 6 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 6 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก, ทวีปแอฟริกา, มหาสมุทรอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ, มหาสมุทรแปซิฟิกและทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 6° เหนือลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 7 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 7 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 7 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก, ทวีปแอฟริกา, มหาสมุทรอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ, มหาสมุทรแปซิฟิกและทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 7° เหนือลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 8 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 8 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 8 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก, ทวีปแอฟริกา, มหาสมุทรอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ, มหาสมุทรแปซิฟิกและทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 8° เหนือลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 9 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 9 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 9 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก, ทวีปแอฟริกา, มหาสมุทรอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ, มหาสมุทรแปซิฟิกและทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 9° เหนือลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 9 องศาใต้
เส้นขนานที่ 9 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 9 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 9° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 8 องศาใต้
เส้นขนานที่ 8 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 8 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 8° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 7 องศาใต้
เส้นขนานที่ 7 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 7 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 7° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 6 องศาใต้
เส้นขนานที่ 6 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 6 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 6° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 4 องศาใต้
เส้นขนานที่ 4 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 4 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 4° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 3 องศาใต้
เส้นขนานที่ 3 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 3 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 3° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 2 องศาใต้
เส้นขนานที่ 2 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 2 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 2° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 1 องศาใต้
เส้นขนานที่ 1 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 1 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 1° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2523
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2523
เส้นขนานที่ 51 องศาใต้
เส้นขนานที่ 51 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 51 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 51° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นขนานที่ 69 องศาใต้
เส้นขนานที่ 69 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 69 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรใต้และ ทวีปแอนตาร์กติกา
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 69° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
Angulimala (2003 film)
เส้นขนานที่ 14 องศาใต้
เส้นขนานที่ 14 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 14 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 14° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เลสลี่ จาง
เจ้าหญิงมิลิกาแห่งมอนเตเนโกร
แกรนด์ดยุกปีเตอร์ นิไคโลวิชแห่งรัสเซีย
แกรนด์ดยุกปีเตอร์ นิไคโลวิชแห่งรัสเซีย  ประสูติเมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1864 ณ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย เป็นพระโอรสพระองค์รองใน แกรนด์ดยุกนิโคลัส มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย และ ดัชเชสอเล็กซานดราแห่งโอลเดนบวร์ค พระราชนัดดาใน จักรพรรดินีโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย ทรงมีพระอิสริยยศแรกประสูติว่า แกรนด์ดยุกแห่งรัสเซีย ตามธรรมเนียมของพระราชวงศ์รัสเซียในฐานะพระราชนัดดาในพระมหากษัตริย์ เมื่อพระองค์ทรงเจริญพระชันษาแล้ว ทรงมีความชอบในเรื่องทหารโดยทรงดำรงตำแหน่งสำคัญคือ นายพลกองทัพรัสเซียและนายพล
เป็นที่รู้กันในหมู่ประชาชนชาวมอนเตเนโกรและรัสเซียว่า เจ้าหญิงมิลิกาแห่งมอนเตเนโกร และ แกรนด์ดยุกปีเตอร์ นิไคโลวิชแห่งรัสเซียทรงรักกันมาตั้งนานแล้ว และตัดสินพระทัยเสกสมรสกันในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1889 พระชายา รับพระราชทานพระอิสริยยศ แกรนด์ดัชเชสมิลิตซา นิโคเลฟนาแห่งรัสเซีย พระชายา มีพระบุตรคือ
แกรนด์ดยุกนิโคลัส มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย (1856–1929) พระเชษฐาแท้ๆของพระองค์นั้นทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงอนัสตาเซียแห่งมอนเตเนโกร พระขนิษฐาแท้ๆในพระชายาของพระองค์ นั้นส่งผลให้เจ้าหญิงอนัสตาเซียและเจ้าหญิงมิลิกา ทรงเป็น สะใภ้ผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนักรัสเซีย ว่ากันว่า ทั้ง 2 มีอำนาจในฝ่ายในในทั้งหมด
แกรนด์ดยุกปีเตอร์ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย
พระเจ้านิโคลัสที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร
มงเทรอวอลลีย์แมสเตอส์ 2019
มงเทรอวอลลีย์แมสเตอส์ 2019  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จัดขึ้นในเมืองมงเทรอ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ในปีนี้มีจำนวน 8 ทีม เข้าร่วมการแข่งขัน
วาเลนตินา วิสกอนติ ดัชเชสแห่งออร์เลอ็อง
หลุยส์ที่ 1 ดยุคแห่งออร์เลอ็อง
หลุยส์ที่ 1 ดยุคแห่งออร์เลอ็อง  (13 มีนาคม ค.ศ. 1372 – 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1407) เป็นดยุคแห่งออร์ลีอ็องตั้งแต่ปี ค.ศ. 1392 จนสิ้นพระชนม์ พระองค์ยังเป็นดยุคแห่งตูแรน, เคานต์แห่งวาลัวส์, เคานต์แห่งบลัวส์, เคานต์แห่งอ็องกูแลม, เคานต์แห่งเปริกอด์ และเคานต์แห่งซัสว์ซงส์
การสืบบัลลังก์ในฮังการี, โปแลนด์ และเนเปิลส์.