pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน) สมรสกับคุณหญิงแพ มีบุตร 4 คน คือ
นอกจากนี้ท่านยังมีภรรยาอีก 2 คน คือ นางพิน มีบุตร 1 คน คือ ขุนวรวาที (เล็ก อหะหมัดจุฬา) และนางแดง มีบุตร 6 คน คือ
และมีธิดาอีกคนหนึ่งชื่อแป๊ด ภายหลังเธอออกจากครอบครัวเพราะรักกับชายชื่อปลื้ม จนเกิดคดีความเมื่อ พ.ศ. 2442
(เดิมเรียกว่ามหาสุราภรณ์)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ (4 พฤษภาคม พ.ศ. 2358 – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2404) มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าโกเมน เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 11 ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นลำดับที่ 2 ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเฟือง เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 6 แรม 11 ค่ำ ปีกุน สับตศก จุลศักราช 1177 ตรงกับวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2358
ในปี พ.ศ. 2394 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนา พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโกเมน ขึ้นเป็น "พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์"
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 3 แรม 2 ค่ำ ปีระกา ตรีศก จุลศักราช 1223 ตรงกับวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2404 (แบบสากล คือ พ.ศ. 2405) สิริพระชันษา 46 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ เป็นต้นราชสกุล โกเมน ณ อยุธยา โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามราชสกุลแก่หม่อมหลวงวงศ์ ผู้ขอ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2459 เป็นสกุลอันดับที่ 3202 ตามประกาศวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2459
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ มีพระโอรสและพระธิดา 9 องค์ ได้แก่
ภาษาพาซตู
เจ้าหญิงมาร์กาเรเทอแห่งปรัสเซีย
เจ้าหญิงมาร์กาเรเทอแห่งปรัสเซีย หรือ มาร์กาเรเทอ เบียทริซ ฟีโอดอรา (; 22 เมษายน ค.ศ. 1872 - 22 มกราคม ค.ศ. 1954) เป็นพระธิดาองค์เล็กในจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี และ เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี พระราชธิดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี
เจ้าหญิงมาร์กาเรเทอ หรือที่รู้จักในหมู่พระประยูรญาติว่า "มอสซี่" ประสูติในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 1872 ณ เมืองพอตสดัม ประเทศเยอรมนี โดยเป็นพระธิดาพระองค์เล็กที่สุดในบรรดาพระโอรสและธิดาทั้งแปดองค์ พระองค์ทรงใกล้ชิดกับพระชนนีและชื่นชอบความเป็นอังกฤษเช่นเดียวกับพระภคินีทั้งสองคือ เจ้าหญิงวิกตอเรีย และ เจ้าหญิงโซฟี
เจ้าหญิงทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1893 ณ เมืองแพงเคอร์ รัฐชเลสวิช-โฮลไชตน์ กับ เจ้าชายเฟรเดอริก ชาร์ลแห่งเฮสส์ หรือ "ฟิสชี" ที่ต่อมาทรงดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าผู้ครองรัฐแห่งเฮสส์-คาสเซิลและได้รับเลือกเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งฟินแลนด์ พระองค์เป็นพระญาติคนหนึ่งของเจ้าหญิง โดยที่พระชนนีก็ทรงเป็นเจ้าหญิงปรัสเซียพระองค์หนึ่งด้วย ถือได้ว่าเป็นการอภิเษกสมรสที่มีความสุขเป็นอย่างมาก ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสหกพระองค์ โดยเป็นฝาแฝดสองคู่ ดังนี้
ครอบครัวของเจ้าหญิงมาร์กาเรเทอมีลักษณะพิเศษในหมู่พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย กล่าวคือ พระองค์มีพระโอรสหกพระองค์ ด้วยการทรงพระครรภ์สี่ครั้ง โดยมีพระโอรสฝาแฝดจำนวนสองคู่คือ เจ้าชายฟิลิปและเจ้าชายวอล์ฟกัง กับ เจ้าชายริชาร์ดและเจ้าชายคริสตอฟ
ทั้งเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์มและเจ้าชายแม็กซิมิเลียนทรงรับราชการทหารและสิ้นพระชนม์ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 เจ้าชายแม็กซิมิเลียนทรงปฏิบัติราชการใกล้กับเมืองแอซเน เมื่อทรงได้รับบาดเจ็บสาหัส หลังจากนั้นไม่นานพระองค์ก็สิ้นพระชนม์และพระศพถูกฝังอย่างลับ ๆ ในหมู่บ้านใกล้กับเมืองแคสเทรอโดยพวกชาวบ้านซึ่งรู้ว่าพระองค์เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งเยอรมนี บาทหลวงปฏิเสธที่จะบอกสถานที่ของหลุมศพจนกระทั่งพวกเยอรมันได้ออกจากประเทศเบลเยียมและจ่ายค่าปฏิกรรมสงครามแล้ว เจ้าชายวอล์ฟกัง ซึ่งเป็นพระอนุชาของเจ้าชายแม็กซิมิเลียนได้ร้องอุทธรณ์ขอความช่วยเหลือจากหน่วยงานของอังกฤษและในที่สุดหลังจากคำขอเสร็จสิ้น พระศพของเจ้าชายก็ถูกนำกลับมายังสุสานประจำครอบครัว ส่วนเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮล์มซึ่งเป็นพระเชษฐาองค์โตสิ้นพระชนม์ในอีกสองปีต่อมาที่เมืองคาราออร์มาน ประเทศโรมาเนีย
ราชบัลลังก์แห่งฟินแลนด์.
ในปี ค.ศ. 1918 พระสวามีของเจ้าหญิงมาร์กาเรเทอทรงตอบรับข้อเสนอการครองราชบัลลังก์แห่งฟินแลนด์ แต่ก็เนื่องจากความอับโชคของเยอรมันระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ทำให้ทรงสละราชสิทธิ์ภายในเวลาไม่นาน เจ้าหญิงคงจะได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฟินแลนด์ โดยที่พระมเหสีของประมุขแห่งฟินแลนด์องค์ก่อนคือ สมเด็จพระจักรพรรดินีอเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย ซึ่งเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งของพระองค์ โดยทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นแกรนด์ดัชเชสพระชายาแห่งฟินแลนด์ ในเวลาต่อมา พระสวามีทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นประมุขแห่งราชวงศ์เฮสส์-คาสเซิล สืบต่อจากพระเชษฐา
เจ้าหญิงมาร์กาเรเทอ หรือ มอสซี่ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1954 ณ เมืองเชินแบร์ก ใกล้กับเมืองครอนแบร์ก ภายหลังการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระบรมราชอัยยิกา ในวันเดียวกันนี้เมื่อ 53 ปีก่อน และเป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 ที่สิ้นพระชนม์เป็นพระองค์สุดท้าย สิริพระชันษา 81 ปี 9 เดือน
แม่น้ำอามูดาร์ยา
แม่น้ำอามูดาร์ยา ( "Āmūdaryā") เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในเอเชียกลาง เป็นเส้นแบ่งพรมแดนทางธรรมชาติระหว่างประเทศอัฟกานิสถานกับประเทศทาจิกิสถาน ชื่อโบราณคือแม่น้ำออกซุส (Oxus) เกิดจากธารน้ำแข็งบนชุมเขาปามีร์ เริ่มต้นจากจังหวัดบาดัคชานแล้วไหลไปทางตะวันตกเข้าสู่จังหวัดตาคาร์ จังหวัดกอนดอซ จังหวัดซามันกัน และจังหวัดบัลค์ แล้วจึงไหลเข้าประเทศเติร์กเมนิสถานและประเทศอุซเบกิสถานไปลงทะเลอารัล
จังหวัดคาบูล
คาบูล (ปาทาน/ดารี: ) เป็นจังหวัดทางตะวันออกของประเทศอัฟกานสิถาน เมืองหลวงคือคาบูล ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศและเมืองใหญ่สุดในประเทศ จังหวัดคาบ฿ลมีประชากรราวห้าล้านคน ในจำนวนนี้ 85% อาศัยในเขตเมือง นายกเทศมนตรีคนปัจจุบันของจังหวัดคือ Muhammad Yaqub Haidari
วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ
วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ  เป็นหนึ่งในสองวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาอังกฤษ (อีกอันหนึ่งคือวิกิพีเดียภาษาอังกฤษอย่างง่าย) จัดตั้งขึ้นในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2544 โดยเป็นวิกิพีเดียที่สร้างขึ้นเป็นภาษาแรก และมีจำนวนบทความมากที่สุด (ณ วันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2565) โดยมีบทความทั้งหมด 6,565,641 บทความ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ร้อยละ 11 ของบทความวิกิพีเดียทั้งหมดอยู่ในภาษาอังกฤษ ซึ่งมากกว่าร้อยละ 50 ใน พ.ศ. 2546 มีการแก้ไขครั้งที่หนึ่งพันล้านในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2564
รูปแบบภาษาอังกฤษ.
ข้อโต้แย้งหนึ่งในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษคือ ผู้เขียนควรใช้ภาษาอังกฤษรูปแบบใด โดยตัวเลือกหลักคือภาษาอังกฤษแบบอเมริกันกับภาษาอังกฤษแบบบริติช แนวทางปฏิบัติระบุว่า "วิกิพีเดียภาษาอังกฤษไม่มีความชอบสำหรับรูปแบบภาษาประจำชาติที่หลากหลายโดยทั่วไป" และ "บทความในหัวข้อที่มีความผูกพันอย่างแน่นแฟ้นกับประเทศที่พูดภาษาอังกฤษโดยเฉพาะ ควรใช้ภาษาอังกฤษรูปแบบที่เหมาะสมสำหรับประเทศนั้น"
งานวิจัยจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด พ.ศ. 2556 ให้ข้อสรุปว่า บทความที่มีข้อพิพาทมากที่สุดในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษมีแนวโน้มที่จะเป็นปัญหาที่กว้างขึ้น ในขณะที่บทความที่มีข้อพิพาทมากที่สุดในวิกิพีเดียภาษาอื่นมีแนวโน้มที่จะเป็นปัญหาในระดับภูมิภาค เนื่องจากสถานะภาษาอังกฤษที่เป็นภาษากลางของโลก ซึ่งหมายความว่าผู้ที่แก้ไขในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษบางส่วนมีภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง งานวิจัยระบุว่าบทความที่มีข้อพิพาทในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษมากที่สุด คือ: จอร์จ ดับเบิลยู. บุช, อนาธิปไตย, มุฮัมมัด, รายชื่อบุคลากรดับเบิลยูดับเบิลยูอี, ภาวะโลกร้อน, การขริบหนังหุ้มปลาย, สหรัฐ, พระเยซู, เชื้อชาติกับสติปัญญา และศาสนาคริสต์
สมเดช ยนตรกิจ
สมเดช ยนตรกิจ หรือ สำรวย ธานี (เกิดเมื่อ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2474 ที่จังหวัดสุพรรณบุรี เสียชีวิตวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ที่โรงพยาบาลทหารผ่านศึก) สถิติการชก 18 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 5
สมเดชหัดมวยครั้งแรกกับครูกู้ ควรตั้ง และครูผวน กาญจนากาศ จากนั้นเข้ามาชกมวยในกรุงเทพฯ โดยมาอยู่ที่ค่ายสมานฉันท์ของครูฉันท์ สมิทเวช ในชื่อสมเดช สมานฉันท์ ขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2491 ชนะน็อค ทวี นฤภัย ยกแรก และชกคู่ชกแพ้น็อคอีกหลายคน จนกระทั่งน็อกไพศาล พระขรรค์ชัยไม่ได้ จึงถูกแฟนมวยในยุคนั้นวิจารณ์ว่าหมัดไม่หนักจริง สมเดชจึงย้ายไปอยู่ค่ายยนตรกิจของครูตันกี้ ยนตรกิจ ซึ่งมีชื่อเสียงในด้านการฝึกมวยหมัด
เมื่อย้ายค่ายแล้ว สมเดชขึ้นชกชนะน็อคคู่ชกด้วยหมัดอีกหลายครั้ง จนได้รับคัดเลือกเข้าชกในมวยรอบรุ่น 7 สิงห์ทอง ซึ่งสมเดชคว้าแชมป์มาครองได้ การชกที่สร้างชื่อเสียงให้สมเดชมากที่สุดคือ ชนะน็อค ประยุทธ์ อุดมศักดิ์ ยก 2
เมื่อชกมวยไทย ชนะคู่ชกด้วยหมัดหลายครั้ง ผู้สนับสนุนจึงให้สมเดชหันมาชกมวยสากลดูบ้าง ขึ้นชกครั้งแรก ชนะน็อค ถวัลย์ วงศ์เทเวศร์ ยก 2 ต่อมาจึงได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทที่ว่าง ชนะคะแนน ฮาชิโร ทัตสุมิ ที่เวทีราชดำเนินอย่างพลิกความคาดหมายเพราะตอนนั้นสมเดชชกมวยสากลมาเพียงสามครั้งเท่านั้น ฝ่ายทัตสุมิข้องใจ ดึงสมเดชไปชกแก้มือที่ญี่ปุ่น สมเดชก็เป็นฝ่ายชนะคะแนนได้อีก
สมเดชไปชกป้องกันแชมป์ OPBF ที่ญี่ปุ่นอีก 2 ครั้ง จึงได้ขึ้นชกกับ วอลลี่ ทอม รองแชมป์โลกเพื่อหวังเข้าอันดับโลก แต่แพ้คะแนนไปขาดลอย จนทัตสุมิได้ครองแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท และติดต่อสมเดชไปชิงแชมป์ด้วย คราวนี้สมเดชเป็นฝ่ายชนะน็อค ได้ครองแชมป์ OPBF พร้อมกันสองรุ่น จากนั้นจึงสละแชมป์รุ่นมิดเดิลเวทไป เหลือแชมป์รุ่นเวลเตอร์เวทรุ่นเดียว สมเดชยังชกชนะอย่างต่อเนื่อง จึงได้ชกกับยอร์จ บาร์น รองแชมป์โลกเพื่อลุ้นเข้าอันดับโลกอีกครั้ง แต่สำเร็จอีกคราวนี้สมเดชเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 9 แบบหมดทางสู้
หลังจากนั้น การชกของสมเดชเริ่มตกต่ำลง จนเสียแชมป์ให้กับนักมวยญี่ปุ่น กลับมาเมืองไทย ขึ้นชกมวยสากลกับสามารถ ศรแดง ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน สมเดชหยุดชกไปหลายเดือน จึงขึ้นชกมวยไทยกับดาวทอง สิงหพัลลภ แต่ก็แพ้น็อคในยกที่ 2 อีก หลังจากนั้นไม่นาน สมเดชเป็นหนองในขั้วตับจึงแขวนนวม ก่อนที่จะเป็นทหาร ติดยศสิบโทในเวลาต่อมา ต่อมาได้ลาออกจากทหาร ไปประกอบอาชีพอีกหลายอย่างทั้ง คนส่งของ ทำงานในสายการบิน และหน่วยรักษาความปลอดภัย เป็นต้น
สมเดชสมรสกับ สมนึก ธานี เมื่อเขามีอายุได้ 21 ปี และมีลูก 3 คน ครั้งหนึ่งลูกหลานของเขาได้ชักชวนให้ไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา แต่เขาได้ปฏิเสธโดยประสงค์ที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่ประเทศไทยแทน และมีการออกงานสังคมในบางครั้งโดยเฉพาะกับมูลนิธินักมวยเก่า ช่วงปลายชีวิตเริ่มมีอาการเจ็บป่วยก่อนที่จะเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลทหารผ่านศึก ก่อนที่จะเสียชีวิตอย่างสงบในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554
อลองก์ ดีนอย
อลองก์ ดีนอย นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ที่ Candijay ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 32 ครั้ง ชนะ 21 (น็อก 11) เสมอ 3 แพ้ 7
ดีนอยด์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ชนะน็อก ลีโอนาร์โด ฟาเรเรน ยก 2 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ รวมทั้งชนะน็อก โรเบิร์ต คอสเตโล ยก 5 ต่อมา ได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นฟลายเวทเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2547 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าเพชรน้อย ส.จิตรพัฒนาไม่ได้แชมป์ ดีนอยด์ได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 โดยขึ้นชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิกรุ่นฟลายเวท ดีนอยด์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไก่ชน ส.วรพินไป จากนั้นดีนอยด์ขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อย่างต่อเนื่องรวมทั้งชนะคะแนนนีโน ซูอีโล ชนะน็อก จูน อีราแฮม ยก 6 ชนะน็อกโรเบิร์ต รูบิลล่า ยก 4 จากนั้น จึงได้ชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิกรุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งคราวนี้ ดีนอยด์เป็นฝ่ายชนะน็อกไก่ชน ส.วรพิน คู่ปรับเก่ายก 5 ได้แชมป์มาครอง หลังจากนั้น ดีนอยด์ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนซอนนี่ บอยจาโร ไม่ได้แชมป์
จากนั้น ดีนอยด์ยังขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง รวมทั้งชนะน็อก เชอร์วิน มานาทัด เสมอกับ ดอนดอน จีเมนา ดีนอยด์ได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2553 โดยชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวท แพ้น็อก เทพฤทธิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 7 ดีนอยด์ยังคงขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้งและขึ้นชกครั้งล่าสุดคือ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 แพ้น็อก จาสัน กานอย ยก 8 แล้วไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
เจส มาคา
เจส มาคา นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2514 สถิติการชก 77 ครั้ง ชนะ 48 (น็อค 18) เสมอ 6 แพ้ 23
มาคาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน โจโจ ลีบาเรียส ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ ได้มาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 แพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิม จากนั้น ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน อิสกานี ปูมาร์ ไม่ได้แชมป์ ต่อมาใน พ.ศ. 2536 มาคามาชกในไทย แพ้คะแนน แสน ส.เพลินจิต แพ้คะแนน ชิ อินจิน ที่เกาหลีใต้ มาชกแพ้คะแนน ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ ใน พ.ศ. 2537 และในปีนี้เอง มาคาได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 29 เมษายน ชนะคะแนน แซมมวล ดูรัน และป้องกันแชมป์ไว้ได้ 3 ครั้ง ก่อนจะได้ชิงแชมป์ OPBF ที่ว่างถึงสองครั้งใน พ.ศ. 2538 แต่ไม่สำเร็จ โดยครั้งแรก แพ้คะแนน ชิ อินจิน เมื่อ 23 เมษายน ที่เกาหลีใต้ อีกครั้ง แพ้คะแนน โอห์ ชังคยุน เมื่อ 6 กันยายน ที่เกาหลีใต้ หลังจากนั้น มาคา ขึ้นชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้อีก 2 ครั้ง และมาชกนอกรอบ แพ้คะแนน ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ เมื่อ พ.ศ. 2539
ต่อมา มาคาได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท WBF เมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2540 ซึ่งมาคาเป็นฝ่ายแพ้คะแนน แซมซั่น ดัทช์บอยยิมไปอย่างพลิกความหมาย ซึ่งก่อนหน้านี้ แซมซั่นชกป้องกันแชมป์ชนะน็อครวดมาตลอด จากนั้นมาชกนอกรอบ ชนะคะแนน แก่นศักดิ์ ส.เพลินจิต ในไทย และชนะคะแนน มาซาฮิโกะ นากามูระ ที่ญี่ปุ่น จากนั้น ชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้อีก 2 ครั้ง ก็เดินทางมาชิงแชมป์โลกกับแซมซั่นอีกครั้งเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2540 ซึ่งมาคาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอีก และมาชกแพ้คะแนน วีรพล นครหลวงโปรโมชั่นในอีก 2 เดือนต่อมา
มาคาเดินทางไปชกชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ที่ญี่ปุ่น ปรากฏว่ามาคาเป็นฝ่ายชนะคะแนน มาซาฮิโกะ นากามูระ ได้แชมป์มาครอง และสามารถป้องกันแชมป์ไว้ได้ถึง 7 ครั้ง รวมทั้งเสมอโดยเทคนิคกับยอดสิงห์ ชูวัฒนะ เมื่อ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ด้วย จนมาเสียแชมป์ให้กับโฮซูมิ ฮาเซกาวา เมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 โดยมาคาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ในระหว่างที่เป็นแชมป์ OPBF เคยมาชกชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทที่ว่าง เสมอกับยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง เมื่อ 2 เมษายน พ.ศ. 2543 หลังจากเสียแชมป์ OPBF ไปแล้ว มาคามีโอกาสได้ชิงแชมป์อีก 2 ครั้ง คือ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2546 แพ้น็อค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ และชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิครุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 11 เมษายน พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน เทอดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม มาคาชกมวยมาจนถึง พ.ศ. 2550 หลังจากที่ชกแพ้น็อค อเล็กซานเดอร์ บักติน ยก 8 เมื่อ 1 กรกฎาคม แล้ว มาคาก็แขวนนวมไป
ฆวน มานูเอล มาร์เกซ
ฆวน มานูเอล มาร์เกซ เมนเดซ  นักมวยสากลอดีตแชมป์โลก 4 รุ่นชาวเม็กซิกัน
มาร์เกซ ถือเป็นนักมวยที่มีฝีมือระดับโลก เคยประฝีมือกับนักมวยระดับโลกหลายต่อหลายคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ แมนนี ปาเกียว นักมวยชาวฟิลิปปินส์ เจ้าของแชมป์โลก 8 รุ่นคนแรกของโลก โดยทั้งคู่เคยพบกันทั้งหมด 4 ครั้ง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 มาร์เกซไม่เคยเอาชนะปาเกียวได้เลย โดยเป็นการเสมอ 1 ครั้ง และแพ้ 2 ครั้ง โดยเฉพาะในการชกครั้งที่ 3 ในปลายปี พ.ศ. 2554 มาร์เกซเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอย่างขัดสายตาคนดูและแฟนมวยทั่วโลก ซึ่งมาร์เกซไม่เคยยอมรับผลการชกครั้งที่ผ่าน ๆ มา และยืนยันว่าตนไม่เคยแพ้ปาเกียวเลยสักครั้ง
ทั้งคู่จึงกลับมาพบกันอีกครั้งในครั้งที่ 4 ในปลายปีถัดมา ปรากฏว่ามาร์เกซซึ่งอยู่ในวัย 39 ปีแล้ว เป็นฝ่ายเอาชนะทีเคโอปาเกียวไปได้อย่างเด็ดขาดในปลายยกที่ 6 ชนิดที่ทั้งคู่ผลัดกันได้นับ 8 คนละครั้งก่อนหน้านั้น ในยกที่ 4 และยกที่ 5 และทำให้มาร์เกซถูกจัดให้เป็นนักมวยที่เก่งที่สุดในโลกเมื่อเทียบกันปอนด์ต่อปอนด์เป็นอันดับ 3 ขณะที่ปาเกียวตกไปเป็นอันดับ 7 จากการจัดอันดับของนิตยสาร เดอะริง
ยางไซไคลซ์
ยางไซไคลซ์  เป็นยางที่มีโครงสร้างทางเคมีเป็นวง ซึ่งสามารถเตรียมได้จากทั้งน้ำยางสดและยางแห้ง ในกรณีของการใช้น้ำยางทำได้โดยการนำน้ำยางมาปรับสภาพให้มีความเสถียรต่อกรดโดยการใส่สารประเภทพอลิเอทธิลีนออกไซด์ ที่ช่วยเพิ่มความเสถียรต่อประจุบวก แล้วจึงเติมกรดอ่อนลงไป หลังจากนั้นเติมกรดเข้มข้นลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อปรับสภาพโครงสร้างของยางแล้วให้ความร้อนเพื่อทำให้ปฏิกิริยาเกิดสมบูรณ์ สุดท้ายจึงแยกยางออกมาโดยการเทลงในน้ำเดือด จะได้ยางที่มีลักษณะเป็นผงสีน้ำตาลอ่อน
ส่วนในกรณีที่ใช้ยางแห้งมาเตรียมยางไซไคลซ์ สามารถทำได้โดยการนำยางธรรมชาติมาบดด้วยเครื่องบดยางสองลูกกลิ้ง ผสมสารตัวเติมและสารอินทรีย์อื่น ๆ ที่ให้ประจุบวก 10 phr แล้วนำยางที่ผสมเสร็จมาทำให้ร้อนที่อุณหภูมิ 125-145°C เป็นเวลา 1-4 ชั่วโมง ได้ยางไซไคลซ์ที่มีลักษณะแข็ง หรือ อาจใส่สารจำพวกเกลือแฮไลด์แอมโฟเตอริก (SnCl2) เติมลงไปที่อุณหภูมิห้อง จะได้สารประกอบที่ไม่มีสี ทำให้เป็นผงโดยการเติมน้ำหรือแอลกอฮอลล์ ด้วยการเตรียมยางทั้งสองวิธีนี้ทำให้ได้ยางที่มีการปรับโครงสร้างโมเลกุล โดยโมเลกุลของยางธรรมชาติเกิดการเชื่อมโยงกันเอง ซึ่งทำให้สัดส่วนพันธะที่ไม่อิ่มตัวในโครงสร้างของยางลดลง ทำให้สมบัติยางเปลี่ยนไปและยางมีความแข็งแรงขึ้น
ซึ่งการใช้งานโดยทั่วไปของยางไซไคลซ์ส่วนใหญ่จะนำไปผสมกับยางอื่น เนื่องจากมีน้ำหนักโมเลกุลต่ำ มีความแข็งแรงมากกว่ายางธรรมชาติ เมื่อผสมกับยางชนิดอื่นทำให้ยางมีความแข็งแรง การใช้งานด้านอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ใช้ในอุตสาหกรรมยางพื้นรองเท้า
กนกกร ใจชื่น
I-35W密西西比河大桥
พระบรมบรรพต
พระบรมบรรพต หรือ ภูเขาทอง เป็นเจดีย์บนภูเขาจำลองตั้งอยู่ในวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร จากพระราชประสงค์เดิมของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงดำริให้สร้างพระปรางค์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของพระนคร คล้ายพระเจดีย์วัดภูเขาทองที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แต่เนื่องจากโครงสร้างมีน้ำหนักมาก ดินเลนในบริเวณนั้นไม่สามารถรองรับได้ องค์ปรางค์จึงทะลายลงมา ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการเปลี่ยนแบบให้เป็นภูเขาทองขึ้นดั่งเช่นในปัจจุบัน ซึ่งพระองค์ได้ทรงวางศิลาฤกษ์เมื่อปี พ.ศ. 2408
การก่อสร้างบรมบรรพต ใช้เวลาถึง 2 รัชกาล คือแล้วเสร็จในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บนยอดเจดีย์มีการบรรจุพระธาตุซึ่งได้รับการบรรจุถึง 2 ครั้ง คือใน ปี พ.ศ. 2420 และ พ.ศ. 2441 มีทางขึ้นทั้ง 2 ทาง ในทิศเหนือแและใต้
ปัจจุบันบรมบรรพตถือเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นในบริเวณเขตนั้นเนื่องจากความสูงกว่า 59 เมตร หรือเท่าตึกสูง 19 ชั้น เคียงคู่กันกับ โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร ซึ่งอยู่ไม่ห่างกันมาก และในช่วงวันลอยกระทง ของทุกปี จะมีงานสำคัญของบรมบรรพตคืองาน พิธีห่มผ้าแดงบรมบรรพตภูเขาทอง ซึ่งมักจัดต่อเนื่องกันยาว 10 วัน
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ทรงมีดำริให้จัดสร้างพระเจดีย์ภูเขาทอง ไว้เป็นปูชนียสถานในพระนครเหมือนดั่งที่กรุงเก่า มีวัดภูเขาทอง ซึ่งตั้งอยู่ที่ชายทุ่ง มีองค์พระเจดีย์เป็นที่สำหรับชาวพระนครศรีอยุธยาลงไปประชุมเล่นเพลง และสักวาในเทศกาลประจำปี โดยรัชกาลที่ 3 ได้ทรงเลือกเอาบริเวณวัดสระเกศเป็นที่ก่อสร้าง
เริ่มก่อสร้างโดยใช้โครงไม้ทำเป็นรูปปรางค์ใหญ่ ขุดฐานเอาไม้ซุงปูเป็นตาราง เอาศิลาแลงก่อขึ้นจนเสมอดินแล้วจึงก่อด้วยอิฐ ในองค์พระปรางค์เอาศิลาก้อนที่ราษฏรเก็บมาขายใส่ลงไป
แต่ก่อสร้างได้ไม่เท่าไรก็ทรุด ยุบตัวพังลงมาเนื่องจากพื้นที่ก่อสร้างอยู่ใกล้ชายคลอง พื้นดินไม่แข็งแรงพอจึงต้องปักเสารอบๆองค์พระปรางค์หลายๆชั้นไม่ให้ดินทลายออกไป จึงเริ่มก่อใหม่แต่ก็ยังทรุดอีกจึงยุติการก่อสร้างชั่วคราวจนสิ้นรัชกาลที่ 3
ครั้นพอถึงรัชกาลที่ 4 เมื่อ พ.ศ. 2406 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงโปรดเกล้าให้สร้างใหม่
เดือน 6 ปีฉลู พ.ศ. 2408 รัชกาลที่ 4 ได้เสด็จไปวางศิลาฤกษ์และให้เปลี่ยนชื่อใหม่ ตามพระเมรุบรมบรรพตที่ท้องสนามหลวง จากภูเขาทองเป็น "บรมบรรพต"
การก่อสร้างครั้งนี้ได้แปลงพระเจดีย์องค์เดิม ให้เป็นภูเขามีพระเจดีย์อยู่ด้านบน บรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้บนยอด มีบันไดเวียนขึ้นลง 2 สาย เพื่อสะดวกในเวลาเทศกาล
การก่อสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 ก็ยังไม่แล้วเสร็จ จนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 จึงโปรดเกล้า ฯ ให้ทำการก่อสร้างภูเขาทองที่ยังค้างอยู่จนสำเร็จ
การบรรจุพระบรมสารีริกธาตุใว้ภายในองค์พระเจดีย์มีอยู่หลายครั้ง ที่สำคัญคือเมื่อ พ.ศ. 2442 รัฐบาลอินเดียได้ถวายพระบรมสารีริกธาตุ ที่ขุดได้จากเนินพระเจดีย์เก่าที่เมืองกบิลพัศดุ์
บรรจุอยู่ภายในผอบที่มีอักษร พราหมี หรือ เมาริยะ จารึกใว้ว่า "พระบรมสารีริกธาตุนี้ เป็นของพระพุทธเจ้า (สมณโคดม) ตระกูลศากยราช ได้รับแบ่งปันในเวลาถวายพระเพลิงพุทธสรีระ" ให้แด่รัชกาลที่ 5 แล้วจึงได้โปรดเกล้าให้นำมาบรรจุใว้ในองค์พระเจดีย์
ในช่วงวันลอยกระทง ของทุกปี ทางวัดสระเกศราชวรมหาวิหารจะจัดงานประเพณี เรียกว่า "งานภูเขาทอง" ระยะเวลาราว 7-10 วัน เป็นประจำ นับว่าเป็นงานวัดที่สำคัญงานหนึ่ง
อภิวัฒน์ มุทิรางกูร
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ อภิวัฒน์ มุทิรางกูร เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวไทย อาจารย์ประจำและหัวหน้าภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ ประจำปี พ.ศ. 2549 นักวิทยาศาสตร์ดีเด่นของไทย ประจำปี พ.ศ. 2551 และเมธีวิจัยอาวุโส สกว.
นายแพทย์ อภิวัฒน์ มุทิรางกูร หรือ ศาสตราจารย์ นายแพทย์ ดร.อภิวัฒน์ มุทิรางกูร เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2507 เป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวน 3 คน ของ พันตำรวจเอกนายแพทย์ กรณ์กิจ และ นางรัชนี มุทิรางกูร ศาสตราจารย์อภิวัฒน์ มุทิรางกูร เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวไทย ผู้เชี่ยวชาญด้านอณูพันธุศาสตร์ มีผลงานวิจัยดีเด่นทางด้านการศึกษาการอณูพันธุศาสตร์โรคมะเร็งโพรงหลังจมูก และสภาวะเหนือพันธุกรรม (Epigenetic) ที่เป็นกลไกสำคัญในการเกิดโรคในมนุษย์ ได้แก่ มะเร็ง โรค autoimmune และโรคชรา ได้รับรางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ เมื่อปี พ.ศ. 2549 และนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นของไทย จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อปี พ.ศ. 2551 สมรสกับ แพทย์หญิง ลินดา (ชวโรจน์) มุทิรางกูร มีบุตรชาย 3 คน คือ นาย กรณ์ นาย วัฒนกิจ และ ด.ช. ธรรม มุทิรางกูร
ผลงานของศาสตราจารย์ นายแพทย์ ดร. อภิวัฒน์ มุทิรางกูร ศาสตราจารย์ นายแพทย์ ดร. อภิวัฒน์ มุทิรางกูร ภาควิชากายวิภาคศาสตร์ มีผลงานวิจัยจำนวนมาก ที่สำคัญคือ
1) การค้นพบดีเอ็นเอของไวรัสไวรัสเอพสไตน์บาร์ (Epstein Barr virus, EBV) ในน้ำเหลืองของผู้ป่วยมะเร็งโพรงหลังจมูก (1)
ในปัจจุบันใช้การวัดปริมาณ EBV DNA ในน้ำเหลืองเพื่อติดตามผลการรักษาผู้ป่วยมะเร็งโพรงหลังจมูก
2) ศึกษาสภาวะเหนือพันธุกรรมของสายดีเอ็นเอเบสซ้ำเพื่อควบคุมการทำงานของยีนและปกป้องจีโนมของเซลล์ (2-8) ทำให้เกิดแนวทางใหม่ในการป้องกัน ตรวจกรองวินิจฉัยและรักษา มะเร็งและความชราในอนาคต
3) ศึกษาสภาวะเหนือพันธุกรรมของยีนที่จำเพราะกับชนิดเนื้อเยื่อหรือชนิดการติดเชื้อไวรัส (9-13) ทำให้เกิดแนวทางใหม่ในการตรวจกรองและวินิจฉัยมะเร็งในอนาคต
4) ค้นพบรอยฉีกขาดของดีเอ็นเอที่ดี (14-17) ที่อาจมีประโยชน์ป้องกันความไม่เสถียรของจีโนม ความชราและมะเร็ง น่าจะทำให้เกิดแนวทางใหม่ในการป้องกันการเกิดมะเร็งและความชราในอนาคต
ในปี ปี พ.ศ. 2551 คณะผู้วิจัยได้รายงาน การค้นพบ ดีเอ็นเอของเชื้อไวรัสเอพสไตน์บาร์ (Epstein Barr virus, EBV) หรือ EBVDNA ในน้ำเหลืองของผู้ป่วยมะเร็งโพรงหลังจมูก การค้นพบนี้ทำให้เกิดการพัฒนาการตรวจติดตามผลการรักษา โดยที่ EBVDNA จะหายหมดไปหากไม่มีเนื้อมะเร็งโพรงหลังจมูกหลงเหลือ และหากพบมี EBVDNA ในน้ำเหลืองแสดงว่ามีการกลับเป็นซ้ำเกิดขึ้น ในปัจจุบัน แต่ละปีมีผู้ป่วยมะเร็งโพรงหลังจมูกประมาณ ๖ แสนคนทั่วโลก ได้ประโยชน์จากการตรวจหา EBVDNA ในน้ำเหลือง
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 คณะผู้วิจัยเริ่มรายงานค้นพบการเปลื่ยนแปลงสภาวะเหนือพันธุกรรมของสายดีเอ็นเอเบสซ้ำในเซลล์มะเร็ง ในผู้ชรา และในโรคอื่นๆ เช่น กระดูกผุ โรค SLE หรือรู้จักกันในชื่อโรคพุ่มพวง การศึกษาต่อเนื่องทำให้รู้กลไกและบทบาทที่ส่งผลต่อการเกิดพยาธิสภาพของโรค ทั้งจาก ความไม่เสถียรของจีโนมและการแสดงออกของยีนที่เปลี่ยนไป ในปัจจุบันคณะผู้วิจัย กำลังศึกษาวิธีการที่จะนำความรู้เกี่ยวกับ สภาวะเหนือพันธุกรรมของสายดีเอ็นเอเบสซ้ำ มาพัฒนาเป็นยารักษามะเร็ง ป้องกันความพิการจากความชรา และการตรวจกรองมะเร็งที่พบบ่อย
นอกจากนี้คณะผู้วิจัยยังเป็นผู้ค้นพบสภาวะเหนือพันธุกรรมของยีนที่จำเพราะกับชนิดเนื้อเยื่อหรือชนิดการติดเชื้อไวรัส และกำลังกำลังศึกษาวิธีการที่จะนำความรู้นี้ไปใช้วินิจฉัยและการตรวจกรองมะเร็งในอนาคต
ในปี พ.ศ. 2547 คณะผู้วิจัยรายงานการค้นพบรอยฉีกขาดของดีเอ็นเอที่ไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน รอยฉีกขาดของดีเอ็นเอที่รู้จักกันจะทำให้เซลล์ตายหรือกลายพันธุ์ แต่รอยฉีกขาดที่ค้นพบกลับน่าจะมีประโยชน์ต่อเซลล์ทำให้จีโนมเสถียร ไม่แก่และไม่เป็นมะเร็ง ดังนั้นการเข้าใจกลไกการเปลี่ยนแปลงในระดับโมเลกุลที่รอยฉีกขาดนี้อาจนำไปสู่การป้องกันการแก่และมะเร็งในอนาคต
และผลงานวิจัยที่มีชื่อเสียงที่สุดคือการค้นพบกลไกต้นน้ำของความชราบริเวณรอยแยก (youth-DNA-gap) ตรงจุดที่มีดีเอ็นเอแมดทิเลชัน (DNA methylation) และเป็นที่มาของการพัฒนา โมเลกุลมณีแดง หรือ RED-GEMs (REjuvenating DNA by GEnomic Stability Molecules) ซึ่งมีบทบาทในการช่วยปกป้องดีเอ็นเอและป้องกันความแก่ชราในดีเอ็นเอ โดยเมื่อมนุษย์อายุมากขึ้น รอยแยกดีเอ็นเอจะลดลง ทำให้เกิดแรงตึงทั่วสายของดีเอ็นเอ ดีเอ็นเอไม่สามารถหมุนตัวได้อย่างปกติ และถูกทำลายได้ง่าย จึงพบรอยโรคในดีเอ็นเอของเซลล์ที่แก่ชราแล้วเยอะขึ้น ซึ่งรอยโรคดีเอ็นเอนี้จะส่งสัญญาณให้เซลล์หยุดการแบ่งตัวตามปกติและเข้าสู่ความแก่ชรา รวมถึงอาจนำไปสู่การกลายพันธุ์และมะเร็งได้ โมเลกุลมณีแดงคือยีนที่มีหน้าที่เป็นกรรไกรเพื่อสร้างรอยแยกดีเอ็นเอ เซลล์ที่ได้รับมณีแดงจะมีดีเอ็นเอที่แข็งแรงขึ้น และทำให้เซลล์ที่เสื่อมลงแล้วกลับมาดีขึ้น
หนังสือ รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2551 มูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์
1. Mutirangura A, Pornthanakasem W, Theamboonlers A, Sriuranpong V, Lertsanguansinchi P, Yenrudi S, et al. Epstein-Barr viral DNA in serum of patients with nasopharyngeal carcinoma. Clinical cancer research : an official journal of the American Association for Cancer Research. 1998;4(3):665-9.
2. Chalitchagorn K, Shuangshoti S, Hourpai N, Kongruttanachok N, Tangkijvanich P, Thong-ngam D, et al. Distinctive pattern of LINE-1 methylation level in normal tissues and the association with carcinogenesis. Oncogene. 2004;23(54):8841-6.
3. Phokaew C, Kowudtitham S, Subbalekha K, Shuangshoti S, Mutirangura A. LINE-1 methylation patterns of different loci in normal and cancerous cells. Nucleic acids research. 2008;36(17):5704-12.
4. Aporntewan C, Phokaew C, Piriyapongsa J, Ngamphiw C, Ittiwut C, Tongsima S, et al. Hypomethylation of intragenic LINE-1 represses transcription in cancer cells through AGO2. PloS one. 2011;6(3):e17934.
5. Kitkumthorn N, Mutirangura A. Long interspersed nuclear element-1 hypomethylation in cancer: biology and clinical applications. Clinical epigenetics. 2011;2(2):315-30.
6. Jintaridth P, Tungtrongchitr R, Preutthipan S, Mutirangura A. Hypomethylation of Alu elements in post-menopausal women with osteoporosis. PloS one. 2013;8(8):e70386.
7. Jintaridth P, Mutirangura A. Distinctive patterns of age-dependent hypomethylation in interspersed repetitive sequences. Physiological genomics. 2010;41(2):194-200.
8. Aporntewan C, Pin-on P, Chaiyaratana N, Pongpanich M, Boonyaratanakornkit V, Mutirangura A. Upstream mononucleotide A-repeats play a cis-regulatory role in mammals through the DICER1 and Ago proteins. Nucleic acids research. 2013;41(19):8872-85.
9. Ruchusatsawat K, Wongpiyabovorn J, Shuangshoti S, Hirankarn N, Mutirangura A. SHP-1 promoter 2 methylation in normal epithelial tissues and demethylation in psoriasis. Journal of molecular medicine. 2006;84(2):175-82.
10. Vinayanuwattikun C, Sriuranpong V, Tanasanvimon S, Chantranuwat P, Mutirangura A. Epithelial-specific methylation marker: a potential plasma biomarker in advanced non-small cell lung cancer. Journal of thoracic oncology : official publication of the International Association for the Study of Lung Cancer. 2011;6(11):1818-25.