pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คำว่า "เภสัชกรรม" ในภาษาไทย มาจากการประสมระหว่างคำว่า "เภสัช" (เภสชฺช) ซึ่งแปลว่า "ยา" และ "กรรม" ซึ่งแปลว่า การงาน, การกระทำ จึงหมายรวมว่า การกระทำเกี่ยวกับยา หรือตามความหมายของราชบัณฑิตยสถานคือวิทยาศาสตร์แขนงที่ว่าด้วยการเตรียมเครื่องยา ตัวยาจากธรรมชาติหรือการสังเคราะห์ให้เป็นยาสำเร็จรูป เดิมในสยามประเทศได้ใช้คำว่า "ปรุงยา" หรือ "ผสมยา" จนกระทั่งใน พ.ศ. 2475 ปทานุกรมไทยได้บัญญัติให้ใช้คำว่า "เภสัชกรรม" แทน ส่วนในภาษาอังกฤษ Pharmacy มีที่มาจากภาษากรีกคือ φάρμακον /'pharmakon'/ โดยมีรากศัพท์ภาษาตั้งแต่สมัยบาบิโลน pharmakon หมายถึง พืชที่มีอำนาจวิเศษ โดยในกรีกมีความหมายว่า "ยา" ทั้งนี้ มีความหมายรวมถึง ยาที่ใช้ในการรักษาโรคและยาพิษ ซึ่งมีความหมายกว้างกว่าเภสัชกรรมในปัจจุบัน ซึ่งหมายถึงยาในการบำบัดรักษาโรคเพียงอย่างเดียว
จุดเริ่มต้นขององค์ความรู้ด้านเภสัชกรรมนั้น เกิดคู่ขนานกับมนุษยชาติมาอย่างยาวนานตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ มนุษย์ในสมัยนั้นอาศัยสัญชาตญาณ เรียนรู้ และสังเกตจากธรรมชาติและสัตว์ป่า รู้จักการประยุกต์นำน้ำเย็น ใบไม้ หรือโคลนมาช่วยในการบริบาลตนเองในเบื้องต้น หลังจากนั้นทำให้พวกเขาได้สั่งสมองค์ความรู้จากการลองผิดลองถูกแล้วถ่ายทอดความรู้ดังกล่าวสู่ลูกหลานจากรุ่นสู่รุ่น ความรู้ในการบำบัดรักษาโรคในสมัยในยังอยู่ในวงจำกัด ขึ้นอยู่กับธรรมชาติและอำนาจลี้ลับเหนือธรรมชาติ การบริบาลรักษาเป็นไปโดยใช้เวทมนตร์คาถาและไสยศาสตร์ควบคู่กับการใช้ยาและสุมนไพร
ภูมิภาคเมโสโปเตเมีย.
การบำบัดรักษาในสมัยเมโสโปเตเมียมีพื้นฐานเกี่ยวกับความเชื่อของศาสนาและไสยศาสตร์ควบคู่กับการบำบัดโรคและให้ยาในรูปแบบต่าง ๆ ในสมัยนี้ยังมีการค้นพบตัวยาใหม่ ๆ หลายชนิด อาทิ ตัวยาที่สกัดจากพืช เช่น องุ่น ฝิ่น กัญชา มหาหิงคุ์ เป็นต้น ตัวยาที่ได้จากสัตว์ เช่น ไขผึ้ง น้ำนมและไขมันสัตว์ และตัวยาที่ได้จากแร่ธาตุ เช่น สารหนูและกำมะถัน นอกจากนี้ในสมัยของชาวสุเมเรียนยังมีการประดิษฐ์ตัวอักษรคูนิฟอร์มขึ้น และได้มีการจารึกเภสัชตำรับไว้ลงบนก้อนดินเหนียว ซึ่งถือเป็นเภสัชตำรับฉบับแรกของโลก (Earliest Pharmacopoeia) ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา
รูปแบบการบำบัดรักษาผู้ป่วยในสมัยบาบิโลน ได้แยกผู้ให้บริการทางการแพทย์เป็น 2 ประเภท คือ
เภสัชกรรมในจีนมีหลักฐานบันทึกในตำนานของของกษัตริย์เสินหนง (ช่วง 2000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) พระองค์ทรงตรวจสอบหาคุณสมบัติของสมุนไพรในจีน และทดลองคุณสมบัติของสมุนไพรเหล่านั้นโดยพระองค์เอง มีการบันทึกตัวยาประมาณ 365 ขนาน ซึ่งพระองค์ยังเป็นที่สักการะของชาวจีนพื้นเมืองจวบจนปัจจุบัน
ในช่วง 770 - 476 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าหวังตี้เน่ยจิง (Yellow Emperor) มีพระราชดำริที่จะเรียบเรียงตำราเกี่ยวกับการบำบัดโรคในจีน ซึ่งจัดทำเป็นตำราถาม-ตอบ โดยผู้ถามคือกษัตริย์และผู้ตอบคืออำมาตย์ฉีเปาะ ทั้งนี้จีนมีความผูกพันกับปรัชญาและลัทธิปรัชญาเกี่ยวกับธรรมชาติเป็นอันมาก จึงได้มีทฤษฎีต่าง ๆ ที่เข้ามามาอิทธิพลต่อกระบวนการรักษาในจีน ได้แก่ ทฤษฎีหยินหยาง ทฤษฎีปัญจธาตุ และทฤษฎีอวัยวะภายใน การแพทย์ของจีนมีการพัฒนาอย่างเป็นระบบและมีเอกลักษณ์ โดยใช้วิธีการฝังเข็มและยาจีนมาใช้ในการรักษาในฐานะวิถีเอเชียที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก และมีการแยกการแพทย์ออกเป็นเวชกรรมและเภสัชกรรมในสมัยราชวงศ์สุย
พบหลักฐานเกี่ยวกับวิทยาการทางการแพทย์ของอียิปต์มาตั้งแต่ช่วงประมาณ 2900 ปีก่อนคริสต์ศักราชแล้ว ชาวอียิปต์มักนิยมบันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ของตนไว้โดยอักษรฮีโรกลิฟฟิก ในสุสานของมั่มมี่นั้น มีหลักฐานเกี่ยวกับล่มยา อันประกอบไปด้วยช้อนตักยา ภาชนะใส่ยา และยาแห้ง อีกทั้งยังมีหลักฐานการรักษาโรคแสดงเหตุการณ์ต่าง ๆ อาทิ การคลอดบุตร และการผ่าตัด ในช่วง 1700 ปีก่อนคริสต์ศักราช และมีการตรวจรักษาโรคอย่างเป็นระบบแยกผู้เชี่ยวชาญด้านจักษุแพทย์ ทันตแพทย์ ศัลยแพทย์เป็นต้น หลักฐานชิ้นสำคัญและมีชื่อเสียงทางด้านเภสัชกรรมของอียิปต์คือ "ปาปิรุสอีเบอร์" (Papyrus Ebers) ซึ่งบันทึกไว้ในช่วง 1500 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นเอกสารรวบรวมตำรับยากว่า 800 ตำรับ ซึ่งเกี่ยวข้องกับยากว่า 700 ขนาน เภสัชกรรมในอียิปต์โบราณถูกจัดระดับไว้ตั้งแต่ 2 ระดับขึ้นไป ตั้งแต่การจัดหาเภสัชวัตถุและการเตรียมยา และหัวหน้าฝ่ายคิดค้นหรือหัวหน้าเภสัชกร สถานที่ทำงานของพวกเขาเรียกว่า "บ้านแห่งชีวิต" (House of Life) ระหว่างการบำบัดรักษากระทำควบคู่กับการอ้อนวอนพระเจ้าและคาถาสำหรับคนไข้ นอกจากนี้อียิปต์โบราณยังมีวิวัฒนาการทางการแพทย์อย่างมาก อาทิ การรักษาด้วยการเข้าเฝือก การนำสมุนไพรเป็นยาและมีหน่วยวัด "โร" (Bushel) เป็นหน่วยวัดมาตรฐาน และมีการใช้เครื่องสำอางตามหลักฐานภาพบันทึกในช่วง 1200 ปีก่อนคริสต์ศักราช ทำให้ชาวอียิปต์นับได้ว่าเป็นตำรับแห่งวิทยาการเครื่องสำอาง
อินเดียโบราณ.
ในดินแดนเอเชียใต้ ชาวอารยันได้บุกยึกครองดินแดนตอนเหนือได้ เมื่อประมาณพันปีก่อนพุทธศักราช วัฒนธรรมชาวอารยันได้นำมาถ่ายทอดสู่ภูมิภาคนี้ ซึ่งหนึ่งในศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพและอนามัยคืออายุรเวท โดยพราหมณ์จะเป็นผู้ถ่ายทอดคัมภีร์เหล่านี้จากรุ่นสู่รุ่น นอกจากนี้วิชาการการแพทย์ได้บรรจุลงในคัมภีร์ฤคเวทเกี่ยวกับการบำบัดโรคและสมุนไพรที่ใช้เป็นยาอีกด้วย ต่อมาในสมัยสูตรยุคเมื่อ 300 ปีก่อนพุทธศักราช มีอาจารย์ปานิมีขัตยาญาณและอาจารย์ปตัญชลีเป็นผู้ตรวจสอบและรวบรวมวิชาการแพทย์หรือวิชาอายุรเวทให้อยู่ในหมวดหมู่เดียวกัน
ต่อมาในสมัยพุทธกาล วิชาการแพทย์ได้เจริญเต็มที่ เป็นที่สนใจของชาวอินเดียและบุคคลต่างประเทศ บุคคลสำคัญได้แก่ อาจารย์ชีวกโกมารภัจจ์ ได้ศึกษาสำเร็จเป็นผู้เชี่ยวชาญทางเวชปฏิบัติและเภสัชวัตถุ จนได้รับสมัญญานามว่า "เภสัชราชา" เป็นแพทย์ประจำพระเจ้าพิมพิสารและพระพุทธเจ้า พร้อมกันนั้น ก็ได้ถ่ายทอดองค์ความรู้มายังสุวรรณภูมิผ่านทางพระพุทธศาสนา ท่านจึงได้รับการนับถือเป็นครูหมอแผนไทยในประเทศไทยจวบจนปัจจุบัน
ชาวกรีกมีความเชื่อเรื่องความสมบูรณ์ในร่างกายมนุษย์เป็นอย่างมาก ทำให้ชาวกรีกบูชาเทพเจ้าที่เกี่ยวข้องกับการรักษาอันพบได้ในบทกวีของโฮเมอร์ (Homer) สรรเสริญบทบาทเทพเจ้าแห่งการบำบัดสุขภาพ อาทิ เปออน (Paeon) อะพอลโล (Apollo) และแอสคลีปิอุส (Asclepios) โดยนิยมบูชาเทพเจ้าแอสคลีปิอุสมาก ในเรื่องการบำบัดรักษาโรค นิยมสร้างวิหารผู้ป่วยและมีรูปแกะสลักภายในวิหารคือเทพเจ้าแอสคลีปิอุส มีหนึ่งถือไม้เท้า อีกมือหนึ่งจับหางงูไว้ และมีสุนัขหมอบอยู่ใกล้ ๆ ร่วมกับเทพธิดาไฮเจีย บุตรสาวซึ่งจะถือถ้วยยาและงูไว้ ภาพสลักดังกล่าวถือเป็นสัญลักษณ์ของการบำบัดรักษาโรค
ในสมัยกรีกยังมีนักปราชญ์สำคัญ ๆ อีกมาก บุคคลที่สำคัญทางการรักษาและบำบัดโรคได้แก่ ฮิปโปเครตีส (Hippocrates) ซึ่งถือเป็นบิดาการแพทย์ยุโรป และเป็นต้นแบบของแพทย์ในการจัดระเบียบการรักษาผู้ป่วยในลักษณะวิทยาศาสตร์ โดยใช้ยาสมุนไพรร่วมในการบำบัดรักษา และเขียนตำราทางการแพทย์ร่วมกับแพทย์ชาวกรีกกว่าอีก 60 เรื่อง โดยฮิปโปเครตีสเชื่อว่าร่างกายประกอบไปด้วยธาตุ 4 อย่าง คือโลหิต เสมหะ น้ำดีสีเหลือง และน้ำดีสีดำ และการเจ็บป่วยเก็บจากของเหลวทั้งสี่ไม่สมดุล
ภายหลังกรีกเสื่อมอำนาจลง โรมันได้รับการถ่ายทอดศิลปะวิทยาการจากกรีก รวมทั้งองค์ความรู้ทางการแพทย์และเภสัชกรรมด้วย ทำให้การบำบัดรักษามีความคล้ายคลึงและอาศัยรากฐานจากกรีก มีนักปราชญ์คนสำคัญทางการแพทย์ได้แก่ ไดออสเครติส (Dioscorides) แต่งตำราทางการแพทย์เป็น 5 เล่ม ตำราของไดออสเครดิสถือเป็นตำราเภสัชวัตถุมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร สรรพคุณและการจัดหมวดหมู่ และกาเลน แพทย์ชาวกรีก เกิดที่เมืองเปอกามอน (Pergamon) เขาได้เข้าทำงานกรุงโรมและประสบความสำเร็จเป็นแพทย์ประจำราชสำนัก ผลงานสำคัญคือการตั้งระบบพื้นฐาน (Fundamental System) ซึ่งถือเป็นเกณฑ์ในการแพทย์ตะวันตกอีกต่อมาถึง 1,500 ปี โดยกาเลนจะใช้ตัวยาและสรรพคุณจากตำราของไดออสเครติส เขาแบ่งตำรับยาตามคุณสมบัติทั้ง 4 ประการคือ ความอบอุ่น (warm) ความเย็น (Cold) ความชุ่มชื้น (moist) และความแห้ง (dry) ซึ่งเขามักเตรียมยาด้วยตนเองสเมอจนได้ชื่อว่าเป็น "บิดาแห่งเภสัชกรรม" นอกจากนี้เข้ายังศึกษากายวิภาคศาสตร์และสรีรวิทยาโดยอาศัยโครงกระดูกและผ่าตัดสัตว์ จนภายหลังมีผู้ตีพิมพ์ผลงานความรู้ของเขากว่า 22 เล่ม ครอบคลุมศาสตร์ทางศัลยกรรม พยาธิสภาพศาสตร์ และเภสัชกรรม
สมัยอาหรับและยุโรปสมัยกลาง.
การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก ทำให้องค์ความรู้ที่ได้สั่งสมมาบางส่วนสูญหายไป หากแต่ในจักรวรรดิโรมันตะวันตกนั้นปกครองโดยอนารยชนเผ่าเยอรมัน ทำให้ความรู้ได้ส่งทอดไปยังชาวอาหรับ และได้กลับมาถ่ายทอดยังยุโรปตะวันตกอีกครั้งในปลายสมัยกลาง
ชาวอาหรับนิยมการแปลบทความของอารยธรรมกรีก-โรมันทำให้ความรู้ทางการแพทย์และเภสัชกรรมได้ส่งต่อแก่ชาวอาหรับ และเป็นสิ่งกระตุ้นให้ชาวอาหรับค้นคว้าความรู้ใหม่ ๆ เพิ่มเติม อาทิ อวิเซนนา นักปราชญ์ชาวเปอร์เซียซึ่งได้ทำการทดลองทางคลินิกและเภสัชวิทยาคลินิกในหนังสือ "เดอะแคนอนออฟเมดิซีน" (The Canon of Medicine) ซึ่งถือเป็นหนังสือที่ใช้ในการอ้างอิงด้านการศึกษาทางแพทย์จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 17, Ibn Masawaih แพทย์ชาวอาหรับได้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับพืชสมุนไพรอะโรมาติก กล่าวถึงสมุนไพรสำคัญ 5 ชนิดได้แก่สารที่มีกลิ่นฉุน (musk), ไขลำไส้ปลาวาฬ (ambergis), ยาดำหรือว่านหางจระเข้ (aloe), การบูร (camphor) และหญ้าฝรั่น (saffron) ความนิยมในการเขียนและแปลบทความของชาวอาหรับทำให้เกิดองค์ความรู้จำนวนมาก Sami K. Hamarneh จึงได้นำมาจัดแบ่งเป็น 4 ประเภทคือ สูตรตำรับ, สมุนไพรและวัตถุทางการแพทย์, "พิษวิทยา" และการบำบัดด้วยความสัมพันธ์อาหารและยากับนิเวศวิทยาของมนุษย์ นอกจากนี้ในสมัยอาหรับยังได้มีการตั้งโรงพยาบาลขึ้นและเริ่มมีการเปิดร้านยาทั่วไปในนครแบกแดด แต่ผู้ปฏิบัติงานในร้านยาทั่วไปขาดการฝึกปฏิบัติจึงทำให้เกิดการฝึกปฏิบัติเภสัชกรรมของบุคคลในสังคมชั้นสูง และมีการตรวจมาตรฐานร้านยาโดยบุคคลที่รัฐแต่งตั้งอีกด้วย
ในยุโรปสมัยกลางช่วงแรกเป็นลักษณะการแพทย์และเภสัชกรรมโดยนักบวช ทั้งนี้นักบวชต้องมีความรู้ตามกฎที่คาสสิโอโดรัสบัญญัติไว้ โดยส่วนใหญ่เป็นความรู้ดั้งเดิมในสมัยโรมัน ทำให้ไม่เกิดการค้นคว้าหาความรู้ใหม่ ๆ จนกระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 11 คอนสแตนตินแห่งแอฟริกาได้เข้ามายังยุโรปตะวันตก และมีการแปลบทความอาหรับเป็นภาษาละตินหลายบทความ
เมื่อโคลัมบัสค้นพบทวีปอเมริกาแล้วนั้น ประชาชนส่วนหนึ่งและผู้แสวงบุญชาวตะวันตก ได้ย้ายเข้ามาพำนักอาศัย ณ ทวีปอเมริกา และได้นำวิทยาการทางการแพทย์และเภสัชกรรมเข้ามาพร้อม ๆ กัน ในระยะเริ่มแรกสหรัฐอเมริกาเป็นเพียงอาณานิคมของประเทศในตะวันตกเท่านั้น ในปี ค.ศ. 1751 ได้มีการจัดตั้งโรงพยาบาลเพนซิลวาเนีย โรงพยาบาลแห่งแรกในสหรัฐอเมริกา โดยเบนจามิน แฟรงคลิน และ ดร.โทมัส บอนด์ ในส่วนงานเภสัชกรรมได้เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1752 โดยใช้สถานที่คินซีย์เฮาส์เป็นที่ทำการในระยะเริ่มแรก โดยมีเภสัชกรโรงพยาบาลคนแรกคือโจนาธาน โรเบิร์ตส แต่เภสัชกรผู้มีบทบาทในการพัฒนาเภสัชกรรมในสหรัฐอเมริกาคือจอห์น มอร์แกน ศิษย์ของโจนาธาน เขามีบทบาทในการพัฒนาเภสัชกรรมและเวชกรรมในสหรัฐอเมริกาให้เจริญก้าวหน้ามากยิ่งขึ้น ภายหลังที่เขาจบการศึกษาทางเภสัชศาสตร์แล้วนั้น เขาได้ศึกษาในสาขาเวชกรรมในเวลาต่อมา ในส่วนกองทัพของสหรัฐอเมริกาก็ได้มีการเพิ่มเติมเภสัชกรเป็นหนึ่งในกำลังพลของกองทัพอีกด้วย โดย แอนดรูว์ เครก เป็นเภสัชกรคนแรกที่ได้รับการแต่งตั้งจากคณะกรรมการร้านยาแห่งแมตซาซูเซตเข้าร่วมในสงคราม ณ บังเกอร์ฮิลล์ ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1775 เขาทำหน้าที่บริบาลและรักษาทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ต่อมาเมื่อสภาคองเกรสเห็นชอบในการบรรจุบุคลากรทางสาธารณสุขในกองทัพในแผนกการแพทย์ด้วยนั้น แอนดรูว์เป็นเภสัชกรคนแรกที่ได้รับการบรรจุในกองทัพ โดยมีหน้าที่ในการปฐมพยาบาล เก็บรักษา ผลิต และกระจายยาในกองทัพ นอกจากนี้เขายังพัฒนาธุรกิจและอุตสาหกรรมยาในสหรัฐอเมริกาอีกด้วย
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1600 เภสัชอุตสาหกรรมหรืออุตสาหกรรมการผลิตยาไม่ได้รวมกับเภสัชกรรม ต่อมาในช่วงกลางคริตส์ทศวรรษที่ 1700 ได้มีการพัฒนาการผลิตยาในฐานะเป็นธุรกิจเชิงอุตสาหกรรมมากยิ่งขึ้น เริ่มต้นในประเทศเยอรมนี สหราชอาณาจักร และประเทศฝรั่งเศสตามลำดับ ในสหรัฐอเมริกา การปรับปรุงเรื่องเภสัชอุตสาหกรรมเกิดขึ้นในสมัยสงครามกลางเมือง โดยนำเทคนิตวิทยาศาสตร์สาขาต่าง ๆ มาประยุกต์ใช้ในการผลิตยาและเภสัชภัณฑ์ให้ได้จำนวนมากและระยะเวลาอันสั้น
การศึกษาเภสัชศาสตร์ในสหรัฐอเมริกาประสบปัญหาในเรื่องของการฝึกปฏิบัติวิชาชีพเภสัชกรรมที่ด้อยคุณภาพ และการแยกเภสัชศาสตร์ออกจากคณะแพทยศาสตร์ ในมหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย จึงทำให้มีการจัดประชุมเภสัชกรในฟิลาเดเฟีย ณ หอคาร์เพนเตอร์ ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1821 และการประชุมครั้งที่ 2 ในวันที่ 13 มีนาคม ปีเดียวกัน เภสัชกรมีมติลงคะแนนให้ตั้งวิทยาลัยเภสัชศาสตร์แห่งฟิลาเดเฟีย (The Philadelphia College of Pharmacy) โดยมีการบริหารงานอิสระด้วยตนเอง โดยเภสัชกร 68 คนลงนามในการจัดตั้งสมาคมทางเภสัชกรรมอเมริกันขึ้น ซึ่งถือเป็นการจัดการศึกษาทางเภสัชศาสตร์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา
เภสัชกรรมสมัยใหม่ในแต่ละประเทศมีการควบคุมการประกอบโรคศิลปะโดยรัฐบาล ซึ่งต้องเป็นไปตามมาตรฐานที่แต่ละประเทศกำหนดควบคู่ไปกับจริยธรรมหรือจรรยาบรรณในวิชาชีพ อาทิ คำปฏิญญาณเภสัชกรของอเมริกัน, คำสาบานของอิปโปเครติส และจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพเภสัชกรรมของไทย การควบคุมมาตรฐานดังกล่าวเป็นไปเพื่อป้องกันความขาดความรับผิดชอบ หรือความไม่รู้ของประชาชนจากสื่อโฆษณาที่โฆษณาเกินจริงภายหลังการจัดทำเภสัชตำรับมาตรฐานของอิตาลีในเมืองฟลอนเรนส์แล้วนั้น ประเทศอื่น ๆ ก็ได้ริเริ่มการจัดทำเภสัชตำรับเช่นกัน อาทิ ประเทศเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1546, สหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1618 และสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1820 โดยโจเซฟ เรมิงตัน
เภสัชกรรมในปัจจุบันและอนาคต.
ปัจจุบันเภสัชกรรมได้ขยายไปยังภูมิภาคต่าง ๆ ของโลกกว่า 50 ประเทศ บทบาทของวิชาชีพมีการเปลี่ยนแปลงไปจากอดีตกล่าวคือจากการจ่ายยาตามใบสั่งยาได้มีการวิวัฒน์ขึ้นสู่การบริบาลทางเภสัชกรรม เพื่อให้ผู้ป่วยได้รับประสิทธิผลจากวิชาชีพเภสัชกรรมสูงสุด โดยเป็นการพัฒนาวิเคราะห์และแก้ปัญหาการใช้ยาอย่างเป็นระบบ ซึ่งการบริบาลทางเภสัชกรรมในร้านยาหรือหออภิบาลผู้ป่วยในโรงพยาบาลได้เกิดขึ้นในปัจจุบัน จึงจำเป็นต้องมีการปรับปรุงข้อกฎหมายวิชาชีพเภสัชกรรมในอนาคต ในประเทศสหรัฐอเมริกาได้มีการริเริ่มการคิดค่าธรรมเนียมวิชาชีพเภสัชกรรม การฝึกปฏิบัติทางเภสัชกรรมในปัจจุบันเป็นการเรียนการสอนในโรงเรียนเภสัชกรรมทั่วโลก ซึ่งรวมไปถึงการบริการทางคลินิกที่เภสัชกรจะสามารถช่วยเหลือผู้ป่วยได้ อาทิ การวิเคราะห์การใช้ยา เช่น ใช้หรือไม่ใช้ หรือใช้สมุนไพร เป็นต้น ซึ่งปัจจุบันในสหรัฐอเมริกามีการแยกอำนาจการจ่ายยาให้แก่เภสัชกรอย่างเด็ดขาด ซึ่งผลจากการปฏิบัติดังกล่าวจะช่วยให้ผลการรักษามีประสิทธิภาพมากขึ้นและค่าใช้จ่ายในระบบสุขภาพจะลดลง การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวได้เริ่มต้นในบางประเทศ เช่น เภสัชกรในออสเตรเลียซึ่งได้รับค่าตอบแทนจากรัฐบาลในการจัดการด้านยาครอบคลุมการตรวจสอบยาประจำบ้าน ในแคนาดา เภสัชกรในบางรัฐมีสิทธิการจ่ายยาที่จำกัดหรือได้รับการจ่ายค่าทดแทนเพิ่มเติมจากรัฐบาลท้องถิ่นสำหรับการขยายบริการทางสาธารณสุข ในสหราชอาณาจักรที่เภสัชกรมีสิทธิในการจ่ายยาก็ได้รับค่าตอบแทนจากรัฐบาลเช่นกัน ส่วนในสหรัฐอเมริกาในด้านการบริการทางเภสัชกรรมหรือเภสัชกรรมคลินิกมีวิวัฒนาการครอบคลุมในการฝึกปฏิบัติทางเภสัชกรรม ยิ่งไปกว่านั้นผู้เชี่ยวชาญด้านเภสัชกรรม (Doctor of Pharmacy) เป็นสิ่งที่สำคัญก่อนการปฏิบัติและเภสัชกรบางส่วนในปัจจุบันได้รับการศึกษาเทียบเท่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเภสัชกรรม นอกจากนี้เภสัชกรผู้ให้คำปรึกษา (consultant pharmacist) ซึ่งแต่เดิมจะดูแลในด้านปฐมภูมิก็ได้ขยายสู่การให้คำปรึกษาแก่ผู้ป่วยภายใต้คำว่า "senior care pharmacy"
ในประเทศไทยปัจจุบันได้มีการประกาศใช้หลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า ซึ่งทำให้เกิดความแออัดของประชากรขึ้นในโรงพยาบาล ส่งผลต่องานของเภสัชกรโรงพยาบาลรวมถึงบุคลากรทางสาธารณสุขอื่น ๆ เสียงต่อการถูกฟ้องร้องค่าเสียหายทางการรักษา ร้านยาจึงเป็นอีกหนึ่งทางออกในการบริบาลผู้ป่วยเบื้องต้น นอกจากนี้ยังมีการออกพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 และพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 ส่งผลให้ผู้บริโภคสามารถฟ้องร้องจากการบริการหรือการได้รับผลิตภัณฑ์มาตรฐานได้ ร้านยาจึงควรเพิ่มการพิจารณาด้านการใช้ยาแก่ผู้ป่วยอย่างมีประสิทธิผลมากกว่าการแข่งขันด้านการบริการ ในสถาบันทางเภสัชศาสตร์ของไทยก็ได้มีการขยายหลักสูตรการศึกษาของเภสัชศาสตร์ออกเป็นสองหลักสูตรโดยแยกสายงานบริบาลทางเภสัชกรรมออกจำเพาะเพื่อเพิ่มบทบาทด้านการบริบาลทางเภสัชกรรมของเภสัชกร และมีการผลักดันการใช้พระราชบัญญัติยาฉบับใหม่ที่ให้สิทธิขาดแก่เภสัชกรในการจ่ายยา
ไดโลโฟซอรัส
ไดโลโฟซอรัส  หงอนของมันจะมีเฉเพาะตัวผู้เท่านั้น สันนิษฐานว่ามีไว้อวดตัวเมียเวลาผสมพันธุ์คล้ายกับของสัตว์ปีกในปัจจุบัน ชื่อของมันมีความหมายว่ากิ้งก่ามีหงอน พบที่ทวีปอเมริกาเหนือ อาศัยอยู่ในยุคจูราสสิคตอนต้นเมื่อประมาณ 208 ล้านปีก่อน ยาวประมาณ 6-7 เมตร มันมีฟันหน้าอันแหลมคมที่นักบรรพชีวินวิทยาเชื่อว่ามีไว้สำหรับฉีกเนื้อมากกว่าการขย้ำหรือขบกัดเพราะมีกระโหลกที่ค่อนข้างจะเปราะบาง
ไดโลโฟซอรัส เป็นที่รู้จักของบุคคลทั่วไปจากการปรากฏตัวใน ภาพยนตร์เรื่อง จูราสสิค พาร์ค โดยภายในภาพยนตร์ได้มีการแสดงว่า ไดโลโฟซอรัส สามารถกางแผงคอและ สามารถพ่นพิษออกจากปากได้ คล้ายงูเห่าพ่นพิษที่พบในทวีปเอเชียและแอฟริกา แต่เป็นเพียงเพื่อการเพิ่มอรรถรสในการชมเท่านั้น ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว ยังไม่มีข้อมูลยืนยันว่า ไดโลโฟซอรัสสามารถพ่นพิษหรือกางแผงคอได้
ภายหลังมีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ว่าแพงคอนั้นไม่มีอยู่จริงตามซากดึกดำบรรพ์
โครงกระดูกชุดใหม่ประกอบด้วยขาหลังที่สมบูรณ์ กระดูกหุ้มสมอง และกระดูกเชิงกราน การค้นพบกะโหลกเพิ่มเติมได้ทำให้เกิดการศึกษาใหม่ และพบว่าไดโลโฟซอรัสมีกล้ามเนื้อกรามที่แข็งแรง ทำให้มีแรงกัดมาก แตกต่างจากที่เคยสันนิษฐานไว้ว่าเป็นไดโนเสาร์ที่มีแรงกัดอ่อน ดังนั้น ด้วยลักษณะนี้ จึงทำให้ไดโลโฟซอรัส จัดเป็นนักล่าขนาดใหญ่จากต้นยุคจูราสสิกที่มีประสิทธิภาพสูง โดยมีทั้งรูปร่างที่ปราดเปรียว ว่องไว เพราะมีโครงกระดูกที่เบา และยังมีแรงกัดที่สูง และด้วยโครงสร้างที่เบา ทำให้สามารถเพิ่มขนาดได้มากยิ่งขึ้น
ลักษณะทางกายวิภาคของไดโลโฟซอรัส คือกุญแจสู่การวิวัฒนาการของไดโนเสาร์เทอโรพอด และได้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญให้เราได้ทราบถึงวิวัฒนาการของไดโนเสาร์นักล่าในช่วงต้นยุคจูราสสิก ที่สามารถเพิ่มขนาดจนมีขนาดใหญ่ได้ในเวลาอันสั้น
มาสค์ไรเดอร์เดนโอ &amp; คิบะ ไคลแมกซ์เดกะ
แกรนด์ฟังก์เรลโรด
แกรนด์ฟังก์เรลโรด ( หรือ Grand Funk) เป็นวงร็อกอเมริกา ได้รับความนิยมอย่างสูงระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1970 แกรนด์ฟังก์เรลโรดมียอดขายมากกว่า 25 ล้านชุด ได้รับ 4 แผ่นเสียงทองคำในระหว่างปี 1970 ถือเป็นวงอเมริกันที่ทำยอดได้มากที่สุด สมาชิกวงปัจจุบันของแกรนด์ฟังก์เรลโรด ใช้ชื่อเล่นว่า "ดิอเมริกันแบนด์" ที่นำมาจากเพลงดังในปี 1973 ของวง "We're an American Band"
แกรนด์ฟังก์เรลโรดมีซิงเกิลอันดับ 1 อยู่ 2 ซิงเกิล คือ"We're an American Band" (จากอัลบั้ม "We're An American Band") และ "The Loco-Motion" (จากอัลบั้ม "Shinin' On" เพลงเขียนโดยแคโรล คิงและเจอร์รี กอฟฟิน เป็นเพลงเก่าของลิตเทิลอีวา) อัลบั้ม "We're an American Band" นอกจากนั้น ยังมีเพลงฮิต อีกมากมาย อาทิ Bad Time
คาโรล์ คิง
แคโรล คิง
แกรนด์ฟังค์เรลโรด
เดอะโลโค-โมชัน
"เดอะโลโค-โมชัน"  เป็นเพลงป็อปในปี 1962 เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกัน เจอร์รี กอฟฟินและแคโรล คิง เพลงนี้ติดชาร์ตในอเมริกาท็อป 5 ถึง 3 ครั้ง ในต่างทศวรรษกัน เริ่มจากลิตเทิลอีวาในระหว่างปี 1962 (อันดับ 1) แกรนด์ฟังก์เรลโรดในปี 1974 (อันดับ 1) และไคลี มิโนกในปี 1988 (อันดับ 3)
เพลงได้รับความนิยมและคงเป็นตัวอย่างของเพลงประเภทเต้นรำ ที่เนื้อเพลงอธิบายถึงการเต้นรำเองด้วย "เดอะโลโค-โมชัน" ติดอันดับ 350 ของการจัดอันดับในนิตยสารโรลลิงสโตนให้หัวข้อ 500 เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
The Loco-Motion
มาเมนชีซอรัส
มาเมนชีซอรัส  เป็นไดโนเสาร์กินพืชที่คอยาวที่สุด ซึ่งเป็นความสูงครึ่งหนึ่งของความสูงทั้งหมด สปีชีส์ส่วนใหญ่อาศัยบนโลกในช่วง 145 - 150 ล้านปีมาแล้ว ในช่วง Tithonian ช่วงปลายของยุคจูแรสซิกไม่แน่ใจว่าสปีชีส์ทั้งหมดที่ได้รับมอบหมายให้มาเมนชิซอรัสควรอยู่ในสกุล มาเมนชิซอรัสบางสปีชีส์นั้นเกือบจะรู้จักหมดสิ้นแล้ว และบางชนิดก็แยกไม่ออก สายพันธุ์นี้มีขนาดแตกต่างกันไปและมีลักษณะเฉพาะของกะโหลกศีรษะและโครงกระดูก แต่มีลักษณะเฉพาะของซอโรพอดทั่วไป เหมือนร่างใหญ่มีหางยาวและมีสี่ขา อย่างไรก็ตาม คุณลักษณะที่โดดเด่นที่สุดของมาเมนชิซอริดคือคอที่ยาวเป็นพิเศษ โดยเข้าใกล้ครึ่งหนึ่งของความยาวลำตัว คอที่สมบูรณ์นั้นรู้จักกันใน M. youngi และ M. hochuanensis ซึ่งประกอบด้วยกระดูกสันหลัง 18 และ 19 อันตามลำดับ กระดูกสันหลังส่วนคอ Mamenchisaurus นั้นถูกยืดออก สร้างขึ้นอย่างเบา และมีพลังลมสูง กระดูกสันหลังส่วนคอหลังและกระดูกสันหลังส่วนหน้าจะแยกออกเป็นสองส่วน ไหล่ของพวกเขาค่อนข้างสูงกว่าสะโพก สายพันธุ์ต่างๆ มีความยาวแตกต่างกันไป ตั้งแต่ประมาณ 15 เมตร (49 ฟุต) จนถึงอย่างน้อย 26 เมตร (85 ฟุต) และอาจสูงถึง 35 เมตร (115 ฟุต) ขึ้นอยู่กับกระดูกสันหลังสองข้อที่ไม่ได้อธิบาย
เวก้า (สตรีทไฟเตอร์)
เวก้า  หรือที่รู้จักในเวอร์ชันยุโรปและอเมริกาในชื่อ เอ็ม.ไบสัน (M.Bison) เป็นตัวละครจากเกม"สตรีทไฟท์เตอร์" มีท่าไม้ตายคือ ไซโคครัชเชอร์, ดับเบิลนีเพรส มีท่าไม้ตายซูเปอร์คอมโบคือ นีเพลสไนท์แมร์ และมีท่าไม้ตายอุลตราคอมโบคือ ไนท์แมร์บูสเตอร์ และไซโคพันนิชเชอร์ และชื่อของ "เวก้า" ได้มาจากชื่อดาว Vega ซึ่งเป็นดาวฤกษ์ดวงที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มดาววัว ซึ่งเป็นกลุ่มดาวประจำราศีพฤษภ
ในซีรีส์"สตรีทไฟท์เตอร์" เขาคือผู้มาจากประเทศไทย และให้เสียงพากย์ในเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่น โดยอดีตนายตำรวจชื่อโนะริโอะ วะกะโมะโตะ
เวก้าเป็นผู้ก่อตั้งและเป็นผู้นำขององค์กรชาโดลู โดยมีสมาชิกสำคัญในองค์กร ได้แก่ เอ็ม.ไบสัน, บัลร็อก และสกัด ทั้งนี้ เวก้าเป็นนักสู้ผู้มีพลังไซโคคิเนติกแฝง และมีศัตรูคู่อาฆาตได้แก่ ชุนลี ที่ต้องการล้างแค้นให้พ่อ, ไกล์ ที่ต้องการล้างแค้นให้กับแนชผู้เป็นเพื่อนรัก และโรส ผู้มีพลังโซลพาวเวอร์เป็นคู่ปรับคนสำคัญ
ในสหรัฐอเมริกาและยุโรป "เวก้า" ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "เอ็ม.ไบสัน" แทน เนื่องจากทางแคปคอมซึ่งเป็นบริษัทผลิตเกมสาขาตะวันตกไม่ต้องการให้ชื่อของ เอ็ม.ไบสัน (หนึ่งในวายร้ายของเกมที่เป็นนักมวยสากล) ไปพ้องกับชื่อของ "ไมค์ ไทสัน" เนื่องด้วยเหตุผลด้านลิขสิทธิ์
ทั้งนี้ หน้าหมวกของเวก้าเดิมเป็นรูปดาว ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นรูปหัวกะโหลกมีปีก
ทางผู้ออกแบบเกม"สตรีทไฟท์เตอร์" ได้เผยถึงการสร้างตัวละคร และฉากวัดพระแก้ว กรุงเทพมหานคร เนื่องด้วยทีมงานพัฒนาเกมสมัยนั้น มีความชื่นชอบและหลงใหลในประเทศไทย
นับตั้งแต่ตัวละครดังกล่าวปรากฏในเกม"สตรีทไฟท์เตอร์ II" เวก้าก็ได้รับการตอบรับในเชิงบวกโดยส่วนใหญ่ เว็บไซต์ไอจีเอ็นได้จัดอันดับให้อยู่ใน "25 สุดยอดตัวละครสตรีทไฟท์เตอร์" โดยยกย่องในบทดาวร้ายที่ไม่ได้พึ่งฝีมือสมุนของเขาเพียงอย่างเดียว
พระเจ้ากีรู
พระเจ้ากีรู (Giru) กษัตริย์องค์ที่ 3 แห่ง อาณาจักรแพกเจ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี ทรงครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 77-128
พระเจ้ากีรู เป็นพระโอรสองค์โตของ พระเจ้าดารู เมื่อพระบิดาสวรรคตในปี ค.ศ.77 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ในรัชสมัยของพระองค์ อาณาจักรชิลลา ได้ยกทัพมาทำสงครามกับ อาณาจักรแพกเจ แต่ก็ได้ทำสนธิสัญญาสงบศึกในปี ค.ศ.105 แต่ต่อมากองทัพ อาณาจักรชิลลา ในสมัย พระเจ้าจีมา ก็ได้ยกทัพมาอีก พระเจ้ากีรูจึงขอความช่วยเหลือจาก ผู้นำของ เผ่ามัลกัล และต่อมา เผ่ามัลกัล และ อาณาจักรแพกเจ ก็สามารถขับไล่กองทัพ อาณาจักรชิลลา ออกไปได้
นราธิวาสราชนครินทร์ อาจหมายถึง
ฮายาเตะ×เบลด
ฮายาเตะ×เบลด  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวแอคชั่น-คอเมดี้ในรั้วโรงเรียน ผลงานของ ชิทสึรุ ฮายาชิยะ เรื่องราวเกี่ยวกับเหล่านักเรียนในโรงเรียนหญิงล้วนที่มีดาบเป็นอาวุธคู่กาย เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิกเด็งเงคิไดโอรายเดือนของสำนักพิมพ์มีเดียเวิร์กส ตั้งแต่ฉบับประจำเดือนเมษายน พ.ศ. 2547 ถึงฉบับประจำเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 และออกฉบับรวมเล่มมาถึงเล่ม 8 หลังจากนั้นได้ย้ายไปลงในนิตยสารอุลตร้าจัมป์รายเดือนของสำนักพิมพ์ชูเอฉะแทน และมีการจัดพิมพ์ฉบับรวมเล่มย้อนใหม่ตั้งแต่ต้น ปัจจุบันออกมาถึงเล่ม 10 นอกจากนี้ยังได้รับการดัดแปลงเป็นดราม่าซีดี 3 แผ่น ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2549, 2550 และ 2551
มิโนริ จิฮาระ
WrestleMania ครั้งที่ 25
ซัทสึกิ ยูกิโนะ
มินามิ-เคะ
มินามิเกะ
มินามิเคะ
สถานีโทรทัศน์ซีซีทีวี
อุนเอสตาเตอีตาเลียนา
"Un'estate italiana" เป็นเพลงในปี 1990 ของศิลปินอิตาลี Edoardo Bennato และ Gianna Nannini หรือเป็นเพลงที่รู้จักดีอีกชื่อว่า "Notti magiche" ประพันธ์โดยจอร์โจ มอโรเดร์ สำหรับเป็นเพลงธีมในการแข่งขันฟุตบอลโลกในปี 1990 ที่ประเทศอิตาลี เพลงนี้ประสบความสำเร็จบนชาร์ตอันดับเพลงในหลายประเทศในยุโรป
ที่มาและการออกจำหน่าย.
เพลงมีชื่อดั้งเดิมว่า "To Be Number One" เขียนเนื้อเพลงโดยทอม วิตล็อก ภายใต้ชื่อโครงการผลิตของจอร์จิโอ โมโรเดอร์ สำหรับการออกในอิตาลีแล้ว โมโรโดได้ให้ Gianna Nannini และ Edoardo Bennato มาช่วยเขียนเนื้อเพลงใหม่ เพลงนี้ติดอันดับ 1 ในอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์
ในช่วงมกราคมถึงกันยายน 1990 เพลงนี้ถือเป็นเพลงที่มียอดขายมากที่สุดในอิตาลี เพลงนี้เปิดตัวครั้งแรกในมิลานในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1989 จากนั้นก็ได้แสดงสดในพิธีเปิดฟุตบอลโลกที่จัดขึ้นวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1990 ที่มิลานในนัดการเจอกันระหว่างอาร์เจนตินาและคาเมรูน
ซีซีทีวี-อาหรับ
ซีจีทีเอ็น-อาหรับ (; ; ชื่อย่อ "CGTM-العربية") เป็นสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวี ภาษาอาหรับ ออกอากาศแก่คนทั่วโลกที่รับรู้ภาษาอาหรับ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2552สาเหตุที่ตั้งเพราะต้องการแย่งผู้ชมช่องรายการจากช่องขนาดใหญ่อย่างอัลญาซีรา
ซีซีทีวี อี
พระเจ้าแกรู
พระเจ้าแกรู (Gaeru) (ค.ศ. 128-ค.ศ. 166) กษัตริย์องค์ที่ 4 แห่ง อาณาจักรแพกเจ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี ครองราชย์ระหว่างค.ศ. 128-166
พระเจ้าแกรูพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้ากีรู เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 128 (พ.ศ. 674) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาในปี ค.ศ. 132 ได้ย้ายเมืองหลวงจาก เมืองวิเรซอง ซึ่งไม่เหมาะสมเพราะถูกโจมตีบ่อยครั้งมาที่บริเวณภูเขาพุกฮันชื่อเมืองแห่งใหม่ว่า เมืองโกยาง นับตั้งแต่ อาณาจักรแพกเจ แยกออกมาจาก อาณาจักรโคกูรยอ ก็ถูกอาณาจักรอื่นรุกรานอยู่เสมอจนในสมัย พระเจ้าโชโก ก็ได้สร้างป้อมปราการและค่ายทหารขึ้นทางเหนือของอาณาจักรอย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 165 อาณาจักรชิลลา ได้ส่งทูตมาผูกมิตรกับ อาณาจักรแพกเจ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จเพราะ อาณาจักรแพกเจ ไม่อยากจะผูกมิตรกับ อาณาจักรชิลลา และในภายหลัง อาณาจักรชิลลา ในสมัย พระเจ้าอะดัลลา ได้ส่งทูตมาอีกแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จต่อมา อาณาจักรชิลลา ได้เข้าโจมตี อาณาจักรแพกเจ ครั้งรุนแรงสามารถขยายอาณาเขตมาจนถึงภูเขาโซแบก
หนังสือซัมกุก ยูซา กล่าวว่า สมัยพระเจ้าแกรูนั้นมีพระโอรสสองพระองค์ พระโอรสองค์โตคือ พระเจ้าโชโก และพระโอรสองค์รองคือ พระเจ้าโกอี
ฮุสเกอร์ดุ
ฮุสเกอร์ดุ  เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอเมริกันก่อตั้งวงใน เมืองมินนีแอโพลิส มินีโซต้า จาก สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งวงในปี 1979 ในมินนีแอโพลิส โดย Bob Mould (ร้องนำและกีตาร์) Greg Norton (เบส), และ Grant Hart (กลอง) ถือเป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกวงแรกที่ได้เซ็นสัญยากับค่ายใหญ่ อย่าง วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป
Husker Du
สถานีโทรทัศน์พีทีวี
เอ็มทีวี วีดีโอ มิวสิก อวอร์ดส ประจำปี 2552
เอ็มทีวี วีดีโอ มิวสิก อวอร์ดส
พระเจ้าโชโก
พระเจ้าโชโก  (ค.ศ.166-ค.ศ. 214) กษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งอาณาจักรแพกเจหนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ครองราชย์ระหว่างค.ศ. 166-214
พระเจ้าโชโกพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าแกรู มีพระอนุชาคือ พระเจ้าโกอี ในรัชสมัยของพระเจ้าโชโก อาณาจักรแพกเจเริ่มมีความแข็งแกร่งมากขึ้น อาณาจักรแพกเจมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับอาณาจักรชิลลามาโดยตลอดหลังจากพระเจ้าแกรูสวรรคต อาณาจักรชิลลาก็เริ่มบุกโจมตีอาณาจักรแพกเจอีกครั้งแต่ในรัชสมัยพระเจ้าโชโกนั้นสามารถป้องกันอาณาจักรได้อย่างดีทูตของอาณาจักรชิลลาชื่อ กิลซอนที่เคยมาเจริญสัมพันธไมตรีกับอาณาจักรแพกเจนั้นได้ทรยศต่ออาณาจักรชิลลามาเข้าข้างอาณาจักรแพกเจ ในสมัยที่พระเจ้าโชโกขึ้นครองบัลลังก์
ในอดีตอาณาจักรแพกเจได้ถูกโจมตีบ่อยครั้งโดยอาณาจักรชิลลา และในปีค.ศ.167 สมัยพระเจ้าโชโกอาณาจักรชิลลาได้โจมตีอาณาจักรแพกเจสามารถยึดป้อมปราการได้จำนวนมาก แต่พระเจ้าโชโกสามารถขับไล่กองทัพอาณาจักรชิลลาออกไปได้
พระเจ้าโชโกได้ใช้ยุทธวิธีทางทหารในการขับไล่กองทัพชิลลา และสามารถยึดป้อมปราการของอาณาจักรชิลลาได้หลายแห่ง ในค.ศ.204 พระเจ้าโชโกได้ทำลายได้ทำลายป้อมโยชา ป้อมช็อกฮย็อนและซาโกของอาณาจักรชิลลา และได้จับเชลยศึกชาวชิลลาจำนวนมากกลับมาอาณาจักรแพกเจด้วย