pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คณะกรรมาธิการการลำดับชั้นหินสากลยังมีบริการตารางธรณีกาลรูปแบบออนไลน์ด้วยผ่าน ics-chart โดยอ้างอิงมาจากบริการส่งมอบ Resource Description Framework/Web Ontology Language บนอุปกรณ์ที่อ่านได้ในการแสดงมาตรกาล ซึ่งพร้อมใช้งานผ่านบริการโปรเจกต์ GeoSciML ของคณะกรรมาธิการการจัดการและประยุกต์ธรณีศาสตร์ และ SPARQL
ตารางนี้ไม่เป็นไปตามมาตราส่วน โดยแม้ว่าบรมยุคฟาเนอโรโซอิกจะดูแล้วมีขนาดใหญ่กว่าบรมยุคที่เหลือ แต่กินเวลาเพียง 500 ล้านปีเท่านั้น ขณะที่สามบรมยุคก่อนหน้า (หรืออภิมหาบรมยุคพรีแคมเบรียน) กินเวลารวมกันกว่า 3.5 พันล้านปี ลักษณะเช่นนี้ เนื่องมาจากการขาดข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสามบรมยุคแรก (หรืออภิมหาบรมยุค) เมื่อเทียบกับบรมยุคปัจจุบัน (บรมยุคฟาเนอโรโซอิก]) ส่วนสมัยแอนโทรโปซีนนั้นยังไม่ถูกรวมอยู่ในตารางนี้
การเสนอเส้นเวลาของพรีแคมเบรียน.
หนังสือ "Geologic Time Scale 2012" ของ ICS ซึ่งมีมาตรกาลใหม่ซึ่งได้รับอนุมัติ ยังมีการนำเสนอข้อเสนอเพื่อแก้ไขมาตรกาลของพรีแคมเบรียน เพื่อให้สะท้อนถึงเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ เช่น การก่อตัวของโลก หรือ เหตุการณ์ออกซิเดชันครั้งใหญ่ ขณะเดียวกันก็ยังคงไว้ซึ่งการตั้งชื่อการลำดับชั้นหินตามอายุกาลก่อนหน้าส่วนใหญ่ไว้สำหรับช่วงเวลาที่เกี่ยวข้อง
แสดงตามมาตราส่วน:
เปรียบเทียบกับเส้นเวลาปัจจุบัน ซึ่งไม่ได้แสดงตามมาตราส่วน:
พ็อทซ์ดัม
พ็อทซ์ดัม  เป็นเมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์คทางด้านตะวันออกของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนแม่น้ำฮาเฟิล (Havel) 26 กม. ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตนครเบอร์ลิน มีประชากรประมาณ 154,606 คน
พ็อทซ์ดัมเป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ประทับของกษัตริย์ปรัสเซียหลายพระองค์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ส่วนตัวเมืองประกอบไปทะเลสาบเชื่อมต่อกันเป็นจำนวนมาก และมีภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะสวนและพระราชวังพระราชวังซ็องซูซี; (Sanssouci "ไกลกังวล") ซึ่งเป็นพื้นที่มรดกโลกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี
ทฤษฎีทั่วไประบุว่า คำว่า "Potsdam" มีที่มาจากภาษากลุ่มสลาโวนิกตะวันตกเก่าที่หมายถึง "ใต้ต้นโอ๊ก" อย่างไรก็ตาม มีบางส่วนตั้งคำถามเกี่ยวกับทฤษฎีนี้
พ็อทซ์ดัมเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในประเทศเยอรมนีนับตั้งแต่ ค.ศ. 2000
พ็อทซ์ดัมเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
พอตสดัม
นัทสึยากิ มิยาบิ
พ่าเก
ชาวไทพ่าเก เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย โดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติมตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปี พ.ศ. 2358 จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศ ต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้.
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา
การแต่งกายของชาวพ่าเกใต้.
ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่า หรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู
บ้านเรือนของชาวพ่าเกใต้.
ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติ คือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่
หมู่บ้านไทพ่าเกเหนือ.
ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัม ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด
ทอฝ้าย.
คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้าย แต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก
สังคมของไทพ่าเกเหนือ.
ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน
พระมณีรัตนา
พระมณีรัตนา เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแห่งอาณาจักรอยุธยา เริ่มรับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีบรมราชาภิเษก และให้ประสูติกาลพระราชบุตรอย่างน้อยหนึ่งพระองค์
พระมณีรัตนาเริ่มเข้ารับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีทำ พระราชพิธีบรมราชาภิเษก ดังปรากฏในคำให้การขุนหลวงหาวัดความว่า ""ส่วนพระนเรศร์นั้นก็เข้าไปกรุงศรีอยุธยา ก็เสด็จขึ้นสู่พระราชฐาน อันอัครมหาเสนาบดีและมหาปุโรหิตทั้งปวง จึงทำการปราบดาภิเษก แล้วเชื้อเชิญขึ้นในเสวยราชสมบัติจึงถวายอาณาจักรเวนพิภพแล้ว ทั้งเครื่องราชาธูปโภคทั้งปวงอันครบครันแล้วจึงถวายพระนามใส่ในพระสุพรรณบัฏสมญา แล้วฝ่ายกรมในจึงถวายพระมเหสีพระนามชื่อนั้นพระมณีรัตนา แล้วถวายพระสนมกำนัลทั้งสิ้น..."
ในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์และอาณาจักรอื่น ๆ (History of the Philippines and Other Kingdom) อันเป็นจดหมายเหตุของสเปน เขียนโดยบาทหลวงมาร์เซโล เด ริบาเดเนรา (Marcelo de Ribadeneira) ซึ่งบันทึกตามคำบอกเล่าของบาทหลวงคณะฟรันซิสกันที่เคยอาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2125-2139 เนื้อความตอนหนึ่งกล่าวถึงกระบวนเสด็จพยุหยาตราทางชลมารคของพระมหากษัตริย์ พระมเหสี และพระราชโอรส ความว่า "...ครั้งหนึ่งบาทหลวงฟรันซิสกันได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินประทับในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งประดับประดาไปด้วยพระปฏิมากร เพื่อจะเสด็จไปยังพระอารามแห่งหนึ่ง...[เรือ] แต่ละลำบรรทุกผู้คนมามากมายที่แต่งกายด้วยเครื่องแบบประเภทต่าง ๆ...แล้วจากนั้นเป็น [เรือของ] พระราชกุมารพระองค์เยาว์ที่สุดในพระเจ้าแผ่นดินที่เสด็จปรากฏพระองค์ในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ตามติดมาเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีและสาวสรรกำนัลใน สมเด็จพระอัครมเหสีประทับอยู่ลำพังพระองค์..."
จากเนื้อความแสดงว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมณีรัตนาคงมีพระราชบุตรไม่ต่ำกว่าสองพระองค์
พระนามของพระมณีรัตนาถูกตั้งเป็นชื่อสระน้ำแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัยนเรศวร
ส่วนชื่อ "มณีจันทร์" มาจากความเข้าใจคลาดเคลื่อนของผู้แปลจดหมายเหตุวันวลิต เดิมผู้เขียนได้บันทึกพระนามของมเหสีม่ายพระองค์หนึ่งของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชโดยสะกดตามอักขรวิธีดัตช์ว่า "Tjau Croa Mahaditjan" แต่ผู้แปลภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้บันทึกเป็น "Zian Croa Mady Tjan" และมีความเป็นไปได้ว่าพระมเหสีพระองค์นี้กับพระมณีรัตนาเป็นคนละคนกัน
ชาวไทพาเก่
ซุกายะ ริซาโกะ
คุมาอิ ยูรินะ
ริการ์โด โลเปซ
ริการ์โด โลเปซ นาบา  อดีตแชมป์โลกชาวเม็กซิโกผู้ยิ่งใหญ่ ที่ไม่เคยแพ้ใคร เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 ที่เมืองเกร์นาบากา รัฐโมเรโลส ประเทศเม็กซิโก
โลเปซได้แชมป์โลกรุ่นแรกด้วยการเอาชนะทีเคโอ​ ฮิเดยูกิ โอฮาชิ นักมวยชาวญี่ปุ่น ถึงถิ่นประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2533 ได้เป็นแชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นสตรอว์เวท (105 ปอนด์) และป้องกันตำแหน่งรุ่นนี้ไว้ได้ถึง 22 ครั้ง โดยได้พบกับมวยไทยหลายราย ได้แก่ โตโต้ ป.พงษ์สว่าง, จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง, สมาน ส.จาตุรงค์, สิงห์ประเสริฐ กิตติเกษม, สุรชัย แสงมรกต, มงคล จ.เจริญ และ พยัคฆ์ นครหลวงโปรโมชั่น อีกทั้งยังเอาชนะน็อกอเล็กซ์ ซันเชซ แชมป์โลก WBO รุ่นเดียวกัน ได้เป็นแชมป์ WBO อีกสถาบัน
ในเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2541 โลเปซได้ขึ้นชิงแชมป์โลกข้ามสถาบันกับแชมป์โลก WBA รุ่นเดียวกันของ ชาวนิการากัว คือ โรเซนโด อัลบาเรซ ผู้แย่งแชมป์มาจากชนะ ป.เปาอินทร์ นักมวยชาวไทย ร่วมรายการเดียวกับการชิงแชมป์โลก WBC ที่ว่างในรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวท (140 ปอนด์) ระหว่างฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ กับ มิเกล อังเฆล กอนซาเลซ โดยคู่ของโลเปซกับอัลบาเรซชกก่อน ในการชกครั้งนี้ โลเปซถูกอัลบาเรซชกลงไปนับ เป็นการถูกนับครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตการชกมวยของโลเปซด้วยการชกจบลงด้วยที่โลเปซเกิดแตก กรรมการรวมคะแนนให้ทั้งคู่เสมอกันไปในยกที่ 8 นับเป็นการเสมอครั้งแรกและครั้งเดียวของโลเปซอีกด้วย
จากนั้น โลเปซ จึงได้ชกแก้มือกับอัลบาเรซอีกครั้ง และสามารถเอาชนะคะแนน 12 ยก ได้แชมป์โลกสมาคมมวยโลกมาครองตำแหน่งอีกหนึ่งสถาบัน
จากนั้นในปี พ.ศ. 2542 โลเปซได้เลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นไลท์ฟลายเวท (108 ปอนด์) และสามารถเอาชนะวิล กริกส์บี แชมป์โลก IBF ในรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท ชาวอเมริกัน ไปได้ และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก่อนที่ครั้งสุดท้ายจะเอาชนะ โซลานี่ เปเตโล นักมวยชาวแอฟริกาใต้ อดีตแชมป์โลก IBF ในรุ่น 105 ปอนด์ของ ที่ได้แชมป์มาจากการเอาชนะน็อก รัตนพล ส.วรพิน มาแล้วถึงประเทศไทยเมื่อปลายปี พ.ศ. 2540 โดยโลเปซเอาชนะน็อกได้ในยกที่ 8 ที่นครนิวยอร์ก เมื่อกลางปี พ.ศ. 2544 ก่อนที่ปี 2545 จะแถลงข่าวประกาศแขวนนวมไปอย่างเป็นทางการในประเทศเม็กซิโกบ้านเกิดของตัวเอง
ริการ์โด โลเปซ เป็นนักมวยรุ่นเล็ก แต่เป็นนักมวยที่เมื่อมีการจัดอันดับนักมวยที่ดีที่สุดในโลก ในห้วงเวลาที่ยังชกอยู่นั้น ต้องมีชื่อของโลเปซ ติดอยู่ในอันดับต้น ๆ ด้วยทุกครั้ง และสร้างสถิติเป็นนักมวยที่สามารถป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้มากที่สุดเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก
เอกลักษณ์ของชุดที่โดดเด่นของโลเปซเวลาขึ้นชกทุกครั้ง สีของกางเกง ถุงเท้า รองเท้า เป็นสีขาวทั้งหมด อาจมีสีอื่นแทรกในชุดบ้าง แต่สีของชุดที่ใส่ขี้นชกนั้นสีขาวโดดเด่นกว่าเสมอ
หลังแขวนนวมแล้ว โลเปซเป็นผู้ให้คำบรรยายการชกในสถานีโทรทัศน์เทเลวิซา เครือข่ายโทรทัศน์ของเม็กซิโก ในปี พ.ศ. 2550 ได้รับการบรรจุชื่อไว้ในหอเกียรติยศ ของหอเกียรติยศมวยนานาชาติ รวมถึงลูกชายของโลเปซคนหนึ่ง ปัจจุบันเป็นนักมวยในรุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) และซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์) คือ อลอนโซ โลเปซ
ริคาร์โด โลเปซ
ซี-5 กาแลคซี
ซี-5 กาแลคซี  เป็นเครื่องบินลำเลียงทางทหารขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยล็อกฮีด มันถูกออกแบบมาเพื่อให้การลำเลียงทางอากาศด้านยุทธศาสตร์เหนือพื้นที่อันห่างไกลและเพื่อลำเลียงสินค้าขนาดใหญ่กว่าปกติ ซี-5 กาแลคซีนั้นถูกใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐตั้งแต่ปีพ.ศ. 2512 และยังคงเป็นอากาศยานทางทหารที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ในปีพ.ศ. 2504 บริษัทผลิตเครื่องบินมากมายได้เริ่มศึกษาการออกแบบเครื่องบินขนส่งพลังไอพ่นขนาดหนัก ซึ่งจะเข้ามาแทนที่ซี-133 และซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์ นอกจากนี้ยังเพื่อเพิ่มขีดความสามารถทั้งหมดที่กองทัพอากาศสหรัฐต้องการโดยมันต้องมีห้องเก็บของที่ใหญ่กว่าของซี-141 มันนำไปสู่ซีเอ็กซ์-4 แต่ในปีพ.ศ. 2505 มันก็ถูกปฏิเสธเพราะว่ามันถูกมองว่าไม่มีประสิทธิภาพเทียบเท่าซี-141
ในปีพ.ศ. 2506 แบบต่อมาชื่อซีเอ็กซ์-เอ็กซ์ก็เกิดขึ้น มันมีสี่เครื่องยนต์แทนที่จะเป็นหกตามแบบเดิม ซีเอ็กซ์-เอ็กซ์มีน้ำหนัก 249,000 กิโลกรัม บรรทุกสินค้าได้ 81,600 กิโลกรัม และมีความเร็ว 0.75 มัค (805 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ในห้องเก็บสินค้ามีความกว้าง 5.24 เมตร สูง 4.11 เมตร และยาว 30.5 เมตร โดยมีประตูทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เพื่อที่จะให้ได้กำลังและพิสัยเพียงพอในขณะที่มีเพียงสี่เครื่องยนต์ เครื่องยนต์ใหม่นี้จึงต้องมีการใช้เชื้อเพลิงที่ทรงประสิทธิภาพ
ในที่สุดก็มีการส่งคำร้องในเดือนเมษายน พ.ศ. 2507 สำหรับเครื่องบินลำเลียงขนาดหนัก ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2507 มีข้อเสนอจากโบอิง ดักลาส ล็อกฮีด และมาร์ติน มาเรียทต้า สำหรับเครื่องยนต์มีเจเนรัล อิเลคทริก เคอร์ติส-ไรท์ และแพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ หลังจากที่มีการคัดเลือก โบอิง ดักลาส และล็อกฮีดก็ได้ทำสัญญาเพื่อศึกษาโครงสร้าง พร้อมกับเจเนรัล อิเลคทริกและแพรทท์ แอนด์ วิทนีย์สำหรับเครื่องยนต์
ทั้งสามแบบมีจุดเด่นที่เหมือนกันหลายจุด โดยเฉพาะทั้งสามแบบนั้นวางตำแหน่งห้องนักบินเหนือห้องเก็บสินค้าเพื่อที่ว่าเมื่อเครื่องบินตกลูกเรือจะได้รอดจากการถูกสินค้าทับเมื่อมันไหลไปด้านหน้า โบอิงและดักลาสทำแบบที่ใช้"กระเปาะ"ไว้ด้านบนของลำตัวเพื่อเป็นส่วนของห้องนักบิน ในขณะที่ล็อกฮีดขยายห้องนักบินตามแนวยาวของลำตัว ทำให้มันมีรูปทรงรี ทั้งหมดมีปีกแบบลู่และประตูทั้งหน้าและหลังสำหรับใส่สินค้า ทำให้มันขน-ถ่ายได้ในเวลาเดียวกัน แบบของล็อกฮีดมีจุดเด่นที่หางรูปตัว "T" ในขณะที่แบบที่เหลือใช้หางแบบธรรมดา
ในปีพ.ศ. 2508 เครื่องบินของล็อกฮีดและเครื่องยนต์ของเจเนรัล อิเลคทริกก็ถูกเลือก การปิดบังงบประมาณที่เกินและปัญหาทางเทคนิคทำให้มันถูกตรวจสอบโดยสภาคองเกรสเมื่อปีพ.ศ. 2511-2512
ซี-5เอ กาแลกซีลำแรก (หมายเลข 66-8303) ปรากกฎตัวที่โรงก่อสร้างในมาเรียทตา รัฐจอร์เจีย เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2511 ในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2511 ล็อกฮีดสาขาจอร์เจียได้เริ่มการบินทดสอบซี-5เอลำใหม่
เมื่อทดสอบลำแรกสำเร็จ ซี-5เอก็ถูกย้ายไปยังฐานทดสอบการขนส่งที่ฐานทัพอากาศอัลตัสในรัฐโอกลาโฮมาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2512 จากนั้นล็อกฮีดได้ส่งมอบกาแลกซีที่พร้อมปฏิบัติงานลำแรกให้กับฝูงบินลำเลียงที่ 437 ที่ฐานทัพอากาศชาร์ลสตันในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2513
ในทศวรรษที่ 2513 ซี-5 ถูกมองโดยนาซ่าว่าควรนำไปใช้ขนส่งกระสวยอวกาศให้กับศูนย์อวกาศเคเนดี แต่ก็ปฏิเสธและไปใช้โบอิง 747 แทน สหภาพโซเวียตนั้นใช้แอน-225 ในการขนย้ายกระสวยอวกาศ ซึ่งดัดแปลงมาจากแอน-124 ซึ่งคล้ายคลึงกับซี-5 ในด้านการออกแบบและการทำงาน
ในการทดสอบ รอบร้าวที่ปีกเกิดขึ้นก่อนที่มันจะทำสำเร็จทั้งกระบวนการ ซี-5เอทุกลำถูกกำหนดให้บรรทุกได้เต็มที่คือ 80% ของน้ำหนักสูงสุดที่ถูกออกแบบมา เพื่อลดน้ำหนักที่ปีกจะต้องรับ ระบบบรรเทาน้ำหนักจึงถูกใส่เข้าไป ในปีพ.ศ. 2523 มีการจำกัดน้ำหนักไว้ 23,000 กิโลกรัมสำหรับบรรทุกสินค้าทั่วไปในช่วงเวลาที่ไม่มีสงคราม เพื่อคืนความสามารถในการบรรทุกและอายุการใช้งานอย่างเต็มขีด โครงการคิดปีกแบบใหม่จึงเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2519 ให้กับซี-5เอ 76 ลำ หลังจากการออกแบบและทดสอบปีกแบบใหม่ ซี-5เอก็ได้รับการติดตั้งปีกใหม่ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2523-2530
ซี-5บีลำแรกถูกส่งมอบให้กับฐานทัพอากาศอัลตัสในเดือนมกราคม พ.ศ. 2529 ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2532 ซี-5บีจำนวน 50 ลำสุดท้ายถูกส่งไปเสริมกับซี-5เออีก 77 ลำของกองทัพอากาศ ซี-5บีมีการพัฒนาของรุ่นเอทั้งหมดและมีระบบเพิ่มเติมจำนวนมากเพื่อให้มันไว้ใจได้และดูแลรักษาง่าย
ในปีพ.ศ. 2541 โครงการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศได้เริ่มทำการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศของซี-5 ซึ่งรวมทั้งห้องนักบิน อุปกรณ์นำร่อง และระบบนักบินอัตโนมัติ อีกส่วนหนึ่งคือการเสริมความน่าเชื่อถือและปรับแต่งเครื่องยนต์ โครงการจะแทนที่เครื่องยนต์เก่าด้วยเครื่องยนต์ที่ใหม่กว่าและทรงพลังกว่า ซี-5 สามลำถูกส่งเข้าโครงการเพื่อทดสอบแผนการผลิตอย่างเต็มรูปแบบซึ่งจะเริ่มในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551
ซี-5 เป็นเครื่องบินส่งสินค้าขนาดใหญ่ที่มีปีกสูง มันมีจุดเด่นที่หางรูปตัว "T" ปีกลู่ทำมุม 25 องศา และเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนทีเอฟ39 ทั้งสี่ ซี-5 นั้นคล้ายคลึงกับซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์ในด้านรูปร่าง ซี-15 มีถังภายในปีก 12 ถังและติดตั้งระบบเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ ทั้งประตูด้านหน้าและหลังมีไว้เพื่อขน-ถ่ายสินค้าได้ในเวลาเดียวกัน
ซี-5 มีจุดเด่นที่ห้องเก็ยวินค้าที่ยาว 37 เมตร สูง 4.1 เมตร และกว้าง 5.8 เมตร ซึ่งเป็นพื้นที่มากกว่า 880 ลูกบาศก์เมตร ประตูหัว-ท้ายนั้นจะเปิดเต็มที่เพื่อขน-ถ่ายสินค้าได้รวดเร็วและง่ายขึ้น ทางลาดนั้นจะมีกว้างเต็มพื้นที่เพื่อรองรับยานพาหนะ
ส่วนดาดฟ้าเหนือขึ้นไปเป็นที่นั่งของผู้โดยสาร 73 คน ผู้โดยสารจะหันหน้าเข้าหาด้านท้ายของเครื่องบิน ระยะทางในการบินขั้นและลงจอดพร้อมนน้ำหนักสูงสุดคือ 2,530 เมตรและ 1,490 เมตรตามลำดับ มันมีล้อทั้งหมด 28 ล้อเพื่อกระจายน้ำหนัก ระบบพับเก็บล้อนั้นจะสามารถลดตัวเครื่องบินลงได้เพื่อทำให้ขน-ถ่สยยานพาหนะได้ง่ายขึ้น
ซี-5 มีระบบตรวจหา ประเมิน และบันทึกความผิดพลาดหรือเอ็มเอดีเออาร์ ("Malfunction Detection Analysis and Recording", "MADAR") มันเป็นระบบซึ่งตะบันทึกและประเมินข้อมูลและตรวจหาความผิดพลาดมากกว่า 800 จุด ซี-5 ยังถูกเรียกว่า"เฟรด" ("F***ing Ridiculous Economic/Environmental Disaster", "FRED") โดยลูกเรือเพราะว่าการดูแลรักษา ความน่าเชื่อถือ และการกินน้ำมันของมัน ซี-5 ต้องได้รับการดูแลประมาณทุกๆ 16 ชั่วโมงสำหรับการบินหนึ่งชั่วโมงจากข้อมูลเมื่อปีพ.ศ. 2539
กาแลกซีสามารถบรรทุกอุปกรณ์ทางทหารของกองทัพได้เกือบทุกอย่าง รวมทั้งของใหญ่ๆ อย่างเอ็ม60เอ1 เอวีแอลบีขนาด 74 ตันไปที่ไหนก็ได้บนโลกใบนี้
ซี-5เอถูกส่งมอบให้กับกองทัพอากาศสหรัฐเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2512 ภารกิจแรกของมันเริ่มขึ้นในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 ในสงครามเวียดนาม ตลอดสงครามซี-5 ถูกใช้เป็นพาหนะขนส่งทหารและอุปกรณ์ มันรวมทั้งรถถังและอากาศยานอีกมาย ซี-5 ยังได้ทำการส่งอาวุธและเสบียงให้กับอิสราเอลในปฏิบัติการนิกเกลกราสเมื่อปีพ.ศ. 2516 อีกด้วย
ในทษวรรษที่ 2523 ซี-5เอถูกปรับแต่งปีกใหม่เพื่อให้มีความจุสูงสุด กองทัพอากาศได้รับซี-5บีลำแรกในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2528 และลำสุดท้ายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2532
ซี-5 เป็นเครื่องบินที่ใหญ่ที่สุดที่เคยปฏิบัติการในแอนตาร์กติกา มันทำการลงจอดที่นั่นเป็นครั้งแรกในปีพ.ศ. 2532
ซี-5เอ 14 ลำถูกปลดประจำการในปีพ.ศ. 2548 เครื่องบินหมายเลข 69-0004 เป็นลำแรกที่ถูกส่งไปืการแยกชิ้นส่วนเพื่อนำไปใช้เป็นอะไหล่ให้กับเครื่องบินลำที่เหลือ ซี-5เอ 13 ลำถูกส่งไปที่ศูนย์ดูแลรักษาเพื่อตรวจหาข้อบกพร่อง เครื่องหมายเลข 66-8306 ถูกส่งไปแยกชิ้นส่วนเหมือนกับหมายเลข 69-0004 ส่วนอีก 12 ลำที่เหลือถูกตรวจพบว่าชำรุด
แหล่งข้อมูลได้กล่าวว่ากองทัพอากาศอาจมองหาเครื่องบินรุ่นใหม่เข้ามาทำหน้าที่แทนและหาข้อมูลจากแอร์บัส เอ380 เพื่อดูว่ามันจะเข้ามาทำหน้าที่แทนซี-5 ได้หรือไม่
ซี-5เอ.
ซี-5เอเป็นรุ่นดั้งเดิมของซี-5 ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2512-2516 ซี-5เอ 81 ลำถูกส่งให้กับกองทัพอากาศสหรัฐ เนื่องมาจากการพบรอยร้าวในปีกเมื่อปี 2513 จึงมีการกำหนดน้ำหนักขึ้นมา เพื่อให้เครื่องบินมีความสามารถดังเดิม โครงการติดตั้งปีกใหม่จึงเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2524-2530 ปีกที่ออกแบบใหม่ใช้อะลูมิเนียมซึ่งไม่มีในช่วงที่รุ่นแรกทำการผลิต
ซี-5บี.
ซี-5บีเป็นรุ่นพัฒนาของรุ่นเอ มันมีการดัดแปลงและการพัฒนาทั้งหมดจากซี-5เอรวมทั้งปีก เครื่องยนต์ทีเอฟ-39-จีอี-1ซี และระบบอิเลคทรอนิกอากาศใหม่ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2529-2532 มีรุ่นบีถูกส่งให้กับกองทัพอากาศสหรัฐ 50 ลำ
ซี-5ซี.
รุ่นซรเป็นรุ่นพิเศษสำหรับการขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ มีซี-5 สองลำที่ถูกดัดแปลงให้มีขนาดห้องเก็บสินค้าที่ใหญ่ขึ้นซึ่งใช้โดยนาซ่า การดัดแปลงหลักคือการนำที่นั่งผู้โดยสารออก แยกส่วนกลางของประตูด้านหลังออก และติดตั้งส่วนท้ายเพิ่มเติม การดัดแปลงยังรวมทั้งการเพิ่มช่องลมที่สองสำหรับพลังงานพื้นดินซึ่งสามารถใช้เพื่อเติมกำลังให้อุปกรณ์ที่แยกจากสินค้า ซี-5ซีสองลำถูกใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐโดยครึ่งหนึ่งเป็นนาซ่า
ซี-5เอ็ม.
มันมีพื้นฐานมาจากการศึกษาล่าสุดที่พบว่า 80% ของโครงสร้างของซี-5 เท่านั้นที่ยังเหลืออยู่สำหรับอายุการใช้งาน โครงการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศหรือเอเอ็มซีได้เริ่มขึ้นเพื่อพัฒนาซี-5บี ซี-5ซี และซี-5เอที่เหลือ โครงการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2541 โดยพัฒนาระบบการสื่อสาร จอแสดงผลแบบราบ ระบบนำร่อง อุปกรณ์นิรภัย และระบบนักบินอัตโนมัติแบบใหม่ มันทำการบินครั้งแรกในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2545
อีกส่วนหนึ่งของแผนคือโครงการเสริมความน่าเชื่อถือและปรับแต่งเครื่องยนต์ ซึ่งใช้เครื่องยนซีเอฟ6-80ซี2 ของเจเนรัล อิเลคทริก โดยมีการพัฒนาพื้นผิว โครงสร้าง ล้อ ห้องนักบิน และระบบปรับแรงดัน เครื่องยนต์ซีเอฟ6 นั้นให้แรงขับเพิ่มอีก 22% เป็น 50,000 ปอนด์ในแต่ละเครื่อง ซึ่งมากกว่าแบบเก่า ทำให้มันใช้พื้นที่ในการขึ้น-ลงน้อยลงอีก 30% เพิ่มความจุ และพิสัยระหว่างการเติมเชื้อเพลิงที่มากขึ้น ซี-5 ที่ได้รับการพัฒนาทั้งหมดจะใช้ชื่อว่าซี-5เอ็ม ซูเปอร์กาแลกซี
ทั้งสองโครงการของซี-5เอ็มทำให้มันทำภารกิจได้มากขึ้นอย่างน้อย 75% ในอีก 40 ปีข้างหน้ากองทัพอากาศสหรัฐประมาณไว้ว่าซี-5เอ็มจะช่วยประหยัดงบประมาณไป 2 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ การดัดแปลงของซี-5เอ็มสำเร็จครั้งแรกในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 และทำการบินครั้งแรกในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ซี-5เอ็มได้ทำการบินทดสอบมาตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 สองจากสามลำจะมีสีที่ส่วนจมูก เพื่อรับผลทดสอบ
กองทัพอากาศสหรัฐได้ตัดสินใจดัดแปลงซี-5บีและซี-5ซีที่เหลือให้เป็นรุ่นเอ็มโดยพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศและปรับแต่งเครื่องยนต์ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ซี-5เอจะได้รับเพียงระบบอิเลคทรอนิกอากาศใหม่เท่านั้น การทดสอบทั้งสามของซี-5เอ็มประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 เครื่องบินทดสอบจะเริ่มทำการทดสอบความพร้อมในการปฏิบัติการในเดือนกันยายน พ.ศ. 2552 โครงการพัฒนาจะสฃเสร็จสมบูรณ์ในปีพ.ศ. 2559
ล็อกฮีด มาร์ตินได้ประกาศว่าการทดสอบซี-5เอ็มเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้ทำสถิติไป 41 สถิติ รุ่นเอ็มทำการบรรทุก 80,036 กิโลกรัมบนความสูง 41,100 ฟุตเป็นเวลา 23 นาที 59 วินาที มันทำสถิติการไต่ระดับไว้ 3 สถิติในการบรรทุกที่ต่างกันไป และทำลายสถิติโลกในการบรรทุกที่ความสูง 6,562 ฟุต เครื่องบินที่ใช้ในการบินทดสอบได้บรรทุกน้ำหนักทั้งหมด 649,680 ปอนด์ รวมทั้งสินค้า เชื้อเพลิง และลูกเรือ
มีซี-5 กาแลกซี 5 ลำที่เสียหาย มี 2 ลำเป็นรุ่นเอจากเพลิงไหม้และอีกหนึ่งลำได้รับความเสียหายตอนอยู่บนพื้นดิน มีซี-5 อย่างน้อย 2 ลำที่ตกเพราะความเสียหายทางด้านโครงสร้าง แต่ก็ได้รับการซ่อมแซมและกลับเข้าประจำการ
เทศกาลดนตรีพัทยา
เทศกาลดนตรีพัทยา หรือ พัทยา มิวสิก เฟสติวัล (Pattaya Music Festival) เป็นเทศกาลดนตรีประจำปีที่จัดขึ้นที่พัทยา จังหวัดชลบุรี จัดขึ้นโดยการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ร่วมกับจังหวัดชลบุรีและเมืองพัทยา โดยเริ่มมาตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2545 และถือว่าได้รับความสำเร็จมาโดยตลอด ประกอบกับความตั้งใจที่จะพัฒนายกระดับงานขึ้นสู่สากล เปลี่ยนชื่อมาเป็น พัทยา อินเตอร์เนชันแนล มิวสิก เฟสติวัล (Pattaya International Music Festival) ในปี พ.ศ. 2548 ครั้งนี้จัดโดยเอ็มทีวีไทยแลนด์
และในปี พ.ศ. 2549 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น เดอะ แกรนด์ พัทยา อินเตอร์เนชั่นแนล มิวสิก เฟสติวัล เพื่อเฉลิมฉลอง ในมหามงคลสมัยที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ลักษณะตัวงานจะจัดในช่วงวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ สัปดาห์ที่ 3 ของเดือนมีนาคมของทุกปี มีการแสดงของกลุ่มนักร้อง นักดนตรี ทั้งไทยและต่างประเทศในช่วงเวลา 18.00-24.00 น.
ส่วนในปี พ.ศ. 2550 พัทยา อินเตอร์เนชันแนล มิวสิก เฟสติวัล จัดขึ้นวันที่ 16-18 มีนาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งจัดมาเป็นครั้งที่6 ณ ศูนย์กีฬาเมืองพัทยา ถนนชัยพฤกษ์ จังหวัดชลบุรี ในปีนี้มี 2 เวทีคือ เวที Main Stage และ เวที Indie Stage
ในปี พ.ศ. 2552 เทศกาลดนตรีนานาชาติ “พัทยา อินเตอร์เนชั่นแนล มิวสิก เฟสติวัล 2009” (PATTAYA INTERNATIONAL MUSIC FESTIVAL 2009) โดยบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ระหว่าง วันศุกร์ที่ 20 - วันอาทิตย์ที่ 22 มีนาคม 2552 แบ่งเป็น 3 เวทีหลัก โดยมีศิลปินชั้นนำจากทั่วเอเชีย มาร่วมในงานครั้งนี้ ณ เวทีชายหาดเมืองพัทยา ภายใต้แนวคิด“AMAZING THAILAND AMAZING VALUE” การถ่ายทอดสดทางช่อง แบงแชลแนล หนึ่งในสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมช่องล่าสุดช่องใหม่ในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
พัทยา มิวสิก เฟสติวัล ปี 2545 จัดขึ้นในวันที่ 22 - 24 มีนาคม 2545 จัดงานโดย จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
มี 3 เวทีหลักคือ
ศิลปินที่มาร่วมงาน.
ศิลปินที่มาร่วมงานอาทิเช่น Johnny's Junior,Hideaki Takizawa,KAT-TUN,Ya-Ya-yah จากประเทศญี่ปุ่นและมีศิลปินไทยอย่าง อุ๊ หฤทัย,โมเดิร์นด็อก, ซิลลี่ ฟูลส์ และโลโซ เป็นต้น
พัทยา มิวสิก เฟสติวัล ปี 2546 วันที่ 21 - 23 มีนาคม จัดงานโดย จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
มีการแสดงของเหล่าศิลปินนักร้องของไทยกว่า 100 กลุ่มศิลปิน อาทิ เบิร์ด - ธงไชย, มอส - ปฏิภาณ, โมเดิร์นด็อก , เจ - เจตริน, ดาจิม, ป้าง - นครินทร์, ใหม่ - เจริญปุระ, มาลีวัลย์ เจมีน่า, พรชิตา ณ สงขลา , คริสติน่า อากีล่าร์, จิระศักดิ์ ปานพุ่ม, ซิลลี่ ฟูลส์, เอบี นอร์มอล, แคทรียา อิงลิช, ไมค์ ภิรมย์พร, ปาล์มมี่, ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล, ลูกนก สุภาพร , โจนัส แอนเดอร์สัน, วงลำดวน และศิลปินอีกมากมาย จาก 40 สังกัดเพลง
จัดขึ้นระหว่างวันที่ 19-21 มีนาคม 2547 ที่เมืองพัทยา จัดโดย จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
การจัดงานพัทยา มิวสิก เฟสติวัล ปีนี้ แบ่งเป็น 3 เวที
ไมโคร, อัสนี-วสันต์, ก็อต-จักรพรรณ์ อาบครบุรี, ซิลลี่ ฟูลส์ , ใหม่ เจริญปุระ, ปาล์มมี่, โปเตโต้, เสก โลโซ, เต็น-ธีรภัค, ก้านคอคลับ, ฟูตอง, พาราด็อกซ์, พีซเมเกอร์, Hum, ใหญ่ Monotone, โย่ง อาร์มแชร์, สครับ, อีโบล่า, ซีล, บิ๊กแอส, สิบล้อ, Taxi, บอดี้สแลม
Alexandra จากลาว, Jewelry จากประเทศเกาหลี, Romero และ DS455 จากญี่ปุ่น และศิลปินแจ๊ซจากทั้งจากสหรัฐอเมริกา อิตาลี ฝรั่งเศส สเปน เยอรมัน สวิตเซอร์แลนด์ โปแลนด์ และอินโดนีเซีย
เปลี่ยนชื่อมาเป็น พัทยา อินเตอร์เนชันแนล มิวสิก เฟสติวัล (Pattaya International Music Festival)จัดงานโดยเอ็มทีวีไทยแลนด์ จัดขึ้นภายใต้แนวคิด "No Boundary Music Exchange" ที่ต้องการสื่อให้เห็นถึงความบันเทิงของเสียงเพลงที่ไร้พรมแดน ผ่านการประชันความสามารถทางดนตรีของเหล่าศิลปินชื่อดังทั้งจากประเทศไทยและนานาชาติ
จัดขึ้นระหว่างวันที่ 18 – 20 มีนาคม พ.ศ. 2548 แบ่งเวทีการแสดงออกเป็น 3 เวที คือ
ทาทา ยัง, Alan Lo, Baby V.O.X, Bamboo, Dylan Kuo, DJ Koflow, Electrico, Ken Chu (F4), Makoto(Lucifer), MKS, Mocca, My Early Mustang, N.EX.T, Pug Jelly, Rivermaya, The Observatory, Tony An, Too Phat
นอกจากนี้ยังมีศิลปินไทยได้แก่ โฟร์กอตเทน, เอบี นอร์มอล, อพาร์ตเมนต์คุณป้า, อาร์มแชร์, บิ๊กแอส, Blackhead, Bra Branner, แคลช, เครสเชนโด้, Dezember, ดูบาดู, อีโบล่า, เอ็นโดรฟิน, Exotic,ฟลัวร์, กรู๊ฟไรเดอร์ส, โจอี้ บอย และก้านคอคลับ, โจนัส-คริสตี้, จอย ศิริลักษณ์, ลาบานูน, เสนาหอย, ลูกปัด, ท๊อฟฟี่, เชอรี่, โมโนโทน กรุ๊ป, Penguin Villa, Playground, โปเตโต้, พรู, Rik, Saturday Seiko, Skalaxy, Sqweez Animal, Street Funk Rollers, Taxi, ซีล, กล้วยไทย, กอล์ฟ เบญจพล, ฉ่ำ ฉ่ำ, แตง ปาริฉัตร, ทักษ์, น้องมายด์, ศรีไพร สารีวงษ์ และ สายฝน อุทัยรัตน์
เนื่องในมหามงคลสมัยที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) จึงกำหนดจัดงาน The Grand Pattaya International Music Festival 2006 (ครั้งที่ 5) ระหว่างวันที่ 17-19 มีนาคม 2549 ตั้งแต่เวลา 18.00-01.30 น. ณ บริเวณชายหาดเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี เพื่อร่วมเฉลิมฉลองและเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ สำหรับการจัดงานในปีนี้ค่ายศิลปินใหญ่ประกอบด้วย บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน), บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน), บริษัท Music Television Networks จำกัด (เอ็มทีวี) โดยการแสดงจะแบ่งเป็น 3 เวทีคือ
โดย จี เอ็ม เอ็ม แกรมมี่ นำเสนอแนวดนตรีอันหลากหลายของศิลปินนักร้องชื่อดังจากค่ายต่างๆ คือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่, โซนี่ บีเอ็มจี, เบเกอรี่มิวสิก, แบล็กชีพ, มิวสิก บั๊กส์, สมอลล์รูม, เลิฟอีส, วอร์เนอร์ มิวสิก ,ยูบีซี แฟนเทเชีย, ชัวร์ ออดิโอ, รถไฟดนตรี, แมงป่อง, ยูทู เร็คคอร์ด และ มาสเตอร์เทป รวมทั้ง กลุ่มศิลปินรับเชิญจากต่างประเทศ ได้แก่ นันตา-ประเทศเกาหลี 12 หนุ่ม ซูเปอร์ จูเนียร์-ประเทศเกาหลี สาว Paradise Go Go- ประเทศญี่ปุ่น และ Lim Jeong Hee- ประเทศเกาหลี
โดยศิลปินรับเชิญจากเอ็มทีวี Area 51, Brand New Sunset, 4Gotten, วง Love Me Butch วงดนตรีเมทัล จากประเทศมาเลเซีย, พรู, โมเดิร์นด็อก, วง Pop Shuvit จากประเทศมาเลเซีย, Nologo (โดม ปกรณ์ ลัม), ฟูตอง, เสก โลโซ, Power Pop Girls (พัดชา , ลูกตาล , เปรี้ยว : AF2), Over Dance จากประเทศลาว, แคทรียา อิงลิช, SAME SAME, อาร์มแชร์, บิ๊กแอนด์เดอะซูเปอร์แบนด์, Rivermaya วงร็อกฟิลิปปินส์, Blackhead, Phatnatrix, อำพล ลำพูน, กอล์ฟ-ไมค์, แคลช, บอดี้สแลม, AZN, ไทยเทเนี่ยม, Too Phat, โจอี้ บอย และ ก้านคอคลับ, และ DJ Brian Cross
โดย อาร์ เอส โปรโมชั่น การรวมพลคนดนตรีครั้งยิ่งใหญ่ในรอบปีจากเหล่าศิลปินชื่อดังของอาร์เอส บริเวณ ท่าเรือแหลมบาลีฮาย พัทยาใต้
ศิลปินที่มา คือ บาว-ปาน, ฟิล์ม รัฐภูมิ, โปงลางสะออน, เจมส์, แดน-บีม, เกิร์ลลี่ เบอร์รี่, มิ้น สวรรยา, เกียร์ ไนท์, ดัง พันกร, ไอน้ำ, โฟร์-มด, หิน เหล็ก ไฟ, ต้อย หมวกแดง
พัทยา อินเตอร์เนชันแนล มิวสิก เฟสติวัล จัดขึ้นวันที่ 16-18 มีนาคม พ.ศ. 2550 ณ ศูนย์กีฬาเมืองพัทยา ถนนชัยพฤกษ์ จังหวัดชลบุรี
ในปีนี้มี 2 เวทีคือ เวที Main Stage และ เวที Indie Stage ซึ่งเป็นปีที่ได้รับเสียงตอบรับในด้านความไม่สะดวกในการเดินทางเข้าชมของนักท่องเที่ยวจำนวนมาก
เวที Main Stage.