pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มนุษยชาติรวมตัวเป็นหนึ่งเดียวภายใต้รัฐบาลเอกภาพเมื่อคริสต์ศักราช 2129 โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่บริสเบน พวกเขาจัดตั้งกระทรวงอวกาศ และตั้งฐานสำรวจบนดาวเคราะห์ไอโอเมื่อปี 2166 ต่อมาเมื่อทฤษฎีการเดินทางเร็วกว่าแสงของดร.ยาโนเชอร์ได้รับการพิสูจน์ในปี 2360 ยุคแห่งการย้ายถิ่นฐานสู่ระบบดาวอื่นจึงเริ่มขึ้นในปี 2404 อย่างไรก็ตาม อำนาจทางการเมืองและเศรษฐกิจยังคงถูกผูกขาดโดยดาวโลก บรรดาดาวนิคมต่างสั่งสมความไม่พอใจ และปะทุเป็นสงครามกาแล็กซีครึ่งที่หนึ่งระหว่างดาวโลก กับสหภาพดาวนิคมที่นำโดยระบบดาวซิริอุสในปี 2689 ถึง 2704 และจบลงด้วยชัยชนะของซิริอุส ดาวโลกหมดสิ้นอำนาจทางเศรษฐกิจ-การเมืองและกลายเป็นดาวเคราะห์ที่ถูกลืม กลุ่มทหารรับจ้างในสงครามครั้งนี้ก็ผันตัวเป็นสลัดอวกาศ
อย่างไรก็ตาม ในปี 2706 นายพาล์มเกร็น ผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งการปลดปล่อยและเป็นผู้นำสูงสุดของซิริอุส ป่วยตายกะทันหัน นายกรัฐมนตรีทาวเซนต์ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่บิดาผู้สร้างชาติ กำจัดผู้สร้างชาติสองคนที่เหลือ และกลายเป็นเผด็จการ แต่ในปีถัดมา ทาวเซนต์ถูกลอบสังหารโดยระเบิดนิวตรอน การตายของทาวเซนต์ซึ่งผู้ขาดอำนาจทั้งหมด ส่งผลให้เกิดกลียุคแห่งการแก่งแย่งอำนาจและสงครามกลางเมืองยาวนานกว่าเก้าสิบปี
สหพันธ์กาแล็กซี.
ในปี 2801 มนุษยชาติผ่านพ้นกลียุคและสถาปนาสหพันธ์กาแล็กซี (Galactic Federation) โดยมีดาวหลักอยู่ที่เธโอเรีย ดาวเคราะห์ลำดับสองในระบบดาวอัลดิบาแรน พร้อมประกาศใช้ปีอวกาศที่ 1 ถือเป็นการเริ่ม "ยุคทองแห่งมนุษยชาติ" อย่างไรก็ตาม เมื่อสหพันธ์กาแล็กซีดำรงอยู่สองร้อยกว่าปี ก็เกิดภาวะตกต่ำและชะงักงัน ความเป็นอยู่และวิถีชีวิตของมนุษย์เสื่อมถอยลง พัฒนาการและการค้นพบทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีหดหาย
ยุคมืดกินเวลายาวนานเก้าทศวรรษ จนกระทั่งในปีอวกาศที่ 296 รูดอล์ฟ ฟอน โกลเดินบาม อดีตนายทหารยศพลตรีผู้มีชื่อเสียงจากการปราบสลัดอวกาศอย่างราบคาบ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาสหพันธ์กาแล็กซี และสามารถเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาลที่ประสบความสำเร็จมากมาย นอกจากรูดอล์ฟจะเป็นนายกรัฐมนตรี ยังอาศัยช่องโหว่ในรัฐธรรมนูญ ขึ้นเป็นประธานาธิบดีโดยการลงมติของสภาสหพันธ์ ถือเป็นบุคคลที่ทรงอำนาจที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ ต่อมาในปีอวกาศที่ 308 รูดอล์ฟประกาศตนเป็น "กงสุลตลอดชีพ" ผู้มีอำนาจบริหารและตุลาการ
จักรวรรดิกาแล็กซี.
ปีอวกาศที่ 310 (ค.ศ. 3110) รูดอล์ฟแปรสภาพสหพันธ์กาแล็กซีเป็นจักรวรรดิกาแล็กซี เขาตั้งตัวเป็น "ไคเซอร์ผู้ศักดิ์สิทธิ์และละเมิดมิได้แห่งกาแล็กซี" และประกาศใช้ปีจักรวรรดิที่ 1 การปกครองของรูดอล์ฟมีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง สามารถปราบการทุจริตโกงกินอย่างหมดจด รูดอล์ฟมีความเชื่อในหลักสุพันธุศาสตร์ เขามองว่าความอ่อนแอเป็นบาปที่มิอาจอภัยและเป็นต้นตอของความเสื่อมในสังคม สังคมควรจะถูกนำโดยผู้แข็งแรง ทำให้ในจักรวรรดิที่ 9 รูดอล์ฟประกาศใช้ "พ.ร.บ.ขจัดความบกพร่องทางพันธุกรรม" ผู้มีความบกพร่องทางพันธุกรรมและคนยากจนจะถูกบังคับทำหมัน มีการระงับนโยบายสังคมสงเคราะห์ ผู้ป่วยโรคจิตเวชถูกทำการุณยฆาต กฎหมายฉบับนี้ทำให้สมาชิกสภาจักรวรรดิออกมาโจมตีรูดอล์ฟอย่างรุนแรง รูดอล์ฟจึงยุบสภาและปราบปรามผู้วิจารณ์ และตั้งกรมรักษาความสงบเรียบร้อยเพื่อตรวจหาและกำจัดผู้เห็นต่าง ก่อให้เกิดผู้เสียชีวิตกว่าสี่พันล้านคน นอกจากนี้ เขายังจัดตั้งระบบขุนนางเพื่อค้ำจุนราชวงศ์ โดยการเลือกสรรมอบอภิสิทธิ์แก่กลุ่มคนที่เขาคิดว่าเป็น "เลิศชน"
หลังรูดอล์ฟสวรรคตในปีอวกาศที่ 351 (ปีจักรวรรดิที่ 42) หลานตาของรูดอล์ฟได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิซีกิสมุนด์ที่ 1 และเกิดการลุกฮือของพวกสาธารณรัฐนิยมทั่วจักรวรรดิ แต่ก็ถูกทหารและข้าราชการที่รูดอล์ฟเลี้ยงดูปราบปรามราบคาบจนมีผู้เสียชีวิตหลายร้อยล้านคน ด้วยเหตุนี้ ระบอบการปกครองของจักรวรรดิจึงมีความมั่นคง
เสรีพันธมิตรดาวเคราะห์.
ปีอวกาศที่ 473 (ปีจักรวรรดิที่ 164) ชายหนุ่มนักสาธารณรัฐนิยมที่ชื่อ อาร์เลอ ไฮเนสเซิน (Arle Heinessen) พร้อมพรรคพวกจำนวนสี่แสนคนหลบหนีจากดาวเคราะห์อัลแทร์ 7 ซึ่งเป็นเสมือนค่ายแรงงานของจักรวรรดิ พวกเขาสร้างยานอวกาศที่ชื่อว่า "อีออน ฟาเซคัซท์" จากน้ำแข็งแห้งขนาด 122 กิโลเมตรที่มีอยู่ตามธรรมชาติบนดาวดวงนี้ และทำการหลบหนีไปกบดานที่ดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง พวกเขารวบรวมวัสดุที่จำเป็นและสร้างกองเรืออพยพระหว่างระบบดาวจำนวนแปดสิบลำ แล้วจึงทำการหลบหนีออกจากอาณาเขตจักรวรรดิ พวกเขาร่อนเร่นานหลายปีจนไปถึงห้วงอวกาศส่วนที่ยังไม่เคยถูกพบ (ซึ่งต่อมาเรียกว่าระเบียงอีเซอร์โลน) และสามารถข้ามห้วงอวกาศส่วนนั้นจนไปถึงแขนคนยิงธนู–กระดูกงูเรือ
ในปีอวกาศที่ 527 (ปีจักรวรรดิที่ 218) หลังจากเดินทางกว่าครึ่งศตวรรษเป็นระยะทางกว่าหนึ่งหมื่นปีแสง กองเรืออพยพซึ่งมีประชากรเหลืออยู่หนึ่งแสนหกหมื่นคน ค้นพบดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่เอื้อต่อการตั้งลงหลักปักฐานในระบบดาวแห่งหนึ่ง พวกเขาตั้งชื่อดาวเคราะห์ดวงนั้นว่า "ไฮเนสเซิน" และประกาศสถาปนาเสรีพันธมิตรดาวเคราะห์ พวกเขาถือว่าตนเองคือรัฐผู้สืบทอดโดยธรรมของสหพันธ์กาแล็กซี จึงนำระบบปีอวกาศกลับมาใช้ ถือเป็นการเปิดฉากศตวรรษอันรุ่งโรจน์อีกครั้ง
สงครามกาแล็กซีครั้งที่สอง.
จักรวรรดิกาแล็กซีในรัชสมัยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 (รัชกาลที่ 20) ค้นพบระเบียงอวกาศแห่งหนึ่ง จึงข้ามระเบียงดังกล่าวไปถึงแขนคนยิงธนู–กระดูกงูเรือ และค้นพบการดำรงอยู่ของเสรีพันธมิตรดาวเคราะห์ จักรวรรดิจึงประกาศให้อีกฝ่ายเป็นกลุ่มกบฏและรีบจัดตั้งกองกำลังปราบปราม ทั้งสองเปิดฉากสู้รบกันในปีอวกาศที่ 640 (ปีจักรวรรดิที่ 331) ที่ระบบดาวดากอนซึ่งตั้งอยู่ในระเบียงดังกล่าว
ในปีอวกาศที่ 682 (ปีจักรวรรดิที่ 373) พ่อค้าผู้มั่งคั่งชื่อว่าเลโอโพลด์ ลาพ จากดาวเทร์ร่า (ดาวโลก) เป็นผู้มีหัวคิดกว้างไกล เขาเดินสายโน้มน้าวและติดสินบนผู้มีอำนาจในจักรวรรดิ ทำให้สามารถก่อตั้งแคว้นปกครองตนเองเฟซานในระเบียงเฟซาน หนึ่งในสองเส้นทางที่ใช้ไปมาหาสู่กับเสรีพันธมิตรดาวเคราะห์ เขายอมรับพระราชอำนาจของไคเซอร์เหนือแคว้นเฟซาน แลกกับการได้อำนาจปกครองตนเองและสิทธิในการค้าขายกับจักรวรรดิและเสรีพันธมิตร อย่างไรก็ตาม เฟซานถือว่าเป็นรัฐบริวารที่มีอิสรภาพที่สุดในจักรวรรดิ มีอำนาจปกครองตนเองในทางพฤตินัยอย่างสมบูรณ์ เฟซานวางตัวเป็นกลางระหว่างจักรวรรดิและเสรีพันธมิตร และไม่มีกองทัพเป็นของตนเอง ตำแหน่งบริหารของเฟซานเรียกว่า "ลันเดสแฮร์" (Landesherr) หรือเจ้าแคว้น เนื่องด้วยเฟซานไม่มีรายจ่ายทางทหาร และทำการค้าขายกับสองประเทศ จึงมีความร่ำรวยสะสมมหาศาล และพยายามครอบงำระบบเศรษฐกิจการคลังของทั้งสองประเทศ
ปราการอีเซอร์โลน.
สงครามที่เกิดขึ้น ส่งผลให้มีผู้เสนอแนวคิดให้กองทัพเสรีพันธมิตรดาวเคราะห์ ก่อสร้างปราการขนาดใหญ่ไว้ในระเบียงอวกาศ เพื่อเป็นการป้องกันการรุกรานโดยจักรวรรดิ อย่างไรก็ตาม แนวคิดดังกล่าวถูกล้มเลิกโดยสมบูรณ์ในสมัยที่พลเอกบรูซ แอชบีย์ เป็นผู้บัญชาการกองเรืออวกาศ เพราะเขามองว่ามันมีราคาแพงเกินไป พลเอกแอชบีย์ตลอดจนคณะนายทหารของเขาได้พิสูจน์ให้เห็นในยุทธการหลายครั้ง ว่าลำพังกองเรือและกลยุทธ์ที่เหมาะสม ก็เพียงพอที่จะป้องกันประเทศ
ความพ่ายแพ้หลายครั้งของกองทัพจักรวรรดิในระเบียงอวกาศ ส่งผลให้จักรพรรดิออทฟรีดที่ 5 (รัชกาลที่ 35) ตัดสินใจอนุมัติให้กองทัพจักรวรรดิทำการก่อสร้างปราการอวกาศขนาดหกสิบกิโลเมตรไว้ที่ระบบดาวอาร์เตน่า ภายในระเบียงอวกาศแห่งดังกล่าวในปีอวกาศที่ 750 การก่อสร้างใช้ระยะเวลายาวนานและงบประมาณบานปลายกว่าที่คิด ในที่สุด ปราการอวกาศก็สร้างเสร็จในปีอวกาศที่ 766 ในสมัยของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 4 และได้รับการตั้งชื่อว่า "ปราการอีเซอร์โลน"
ยุทธการอัสทาร์ท.
มกราคม ปีอวกาศ 796 พลเอกอาวุโสไรน์ฮาร์ด ฟอน โลเอินกรัมม์ ผู้บัญชาการกำลังรบนอกไรช์ นำกองเรือ 21,328 ลำเข้ารุกรานระบบดาวอัสทาร์ทของเสรีพันธมิตรดาวเคราะห์ ในการนี้ กองทัพเสรีพันธมิตรดาวเคราะห์จัดสามกองเรือออกต่อต้าน ซึ่งประกอบด้วยเรือรบทั้งหมด 40,436 ลำซึ่งมีจำนวนในภาพรวมมากกว่ากองเรือจักรวรรดิถึงเท่าตัว นอกจากนี้ สามกองเรือเสรีพันธมิตรยังเข้าหาเพื่อปิดล้อมกองเรือจักรวรรดิจากสามทิศทาง ซึ่งเป็นกลวิธีเคยสำเร็จในยุทธการดากอน คณะเสนาธิการของไรน์ฮาร์ดมองว่าข้าศึกได้เปรียบ และเสนอให้ถอนทัพ แต่ไรน์ฮาร์ดมองว่าแม้ข้าศึกมีจำนวนมากกว่าในภาพรวม แต่ถ้าเทียบกันกองเรือต่อกองเรือ กองเรือจักรวรรดิมีจำนวนมากกว่า ไรน์ฮาร์ดจึงตัดสินใจใช้กลวิธีทำลายทีละส่วนกับกองทัพเสรีพันธมิตรดาวเคราะห์ โดยเริ่มจากทำลายกองเรือที่ 4 ที่อยู่ใกล้สุด
แม้การสื่อสารกับกองเรือที่ 4 ขาดหาย ผู้บัญชาการกองเรือที่ 2 และผู้บัญชาการกองเรือที่ 6 ก็ยังคงยึดติดกับการมุ่งไปสนับสนุนกองเรือที่ 4 และเพิกเฉยคำแนะนำของนายทหารเสนาธิการที่เสนอให้สองกองเรือที่เหลือสนธิกำลังกัน ท้ายที่สุด กองเรือที่ 6 ก็ถูกกองเรือจักรวรรดิทำลาย และในขณะที่ข้าศึกเคลื่อนมาเผชิญกับกองเรือที่ 2 ซึ่งเป็นกองเรือสุดท้ายที่เหลืออยู่ เรือธงกองเรือที่ 2 ถูกปะทะ ผู้บัญชาการกองเรือได้รับบาดเจ็บหมดสติ พลจัตวาหยางเหวินหลี่ รองหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการฯจึงเข้าบัญชาการแทน เนื่องจากเป็นผู้มีลำดับอาวุโสสูงสุดในบรรดานายทหารที่ยังปลอดภัยบนเรือธง พลจัตวาหยางเหวินหลี่บัญชาการรบจนสามารถพลิกจากสภาพเสียเปรียบเป็นเสมอกัน และตกอยู่ในภาวะสงครามพร่ากำลัง ทั้งสองฝ่ายเห็นว่าไม่มีประโยชน์ที่จะรบต่อในภาวะดังกล่าว จึงเลิกรบและผละออกจากกันในที่สุด
ชัยชนะของไรน์ฮาร์ด ทำให้เขาได้รับยศเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิและตำแหน่งรองผู้บัญชาการกองเรืออวกาศจักรวรรดิ ทางด้านของหยางเหวินหลี่ที่สามารถกู้วิกฤต ก็ได้รับยศเป็นยศพลตรีและตำแหน่งผู้บัญชาการกองเรือที่ 13 ซึ่งจัดตั้งขึ้นใหม่และมีกำลังเพียงครึ่งเดียวของกองเรือปกติ และภารกิจแรกที่หยางได้รับในฐานะผู้บัญชาการกองเรือ คือการบุกยึดปราการอีเซอร์โลนของจักรวรรดิ
อนิเมะฉบับดั้งเดิม.
อนิเมะฉบับดั้งเดิมมีจำนวนตอนภาคหลักถึง 110 ตอนและภาคเสริมอีก 52 ตอน บทเพลงประกอบของฉบับนี้ถูกคัดสรรจากบรรดาผลงานของคีตกวีชื่อก้องโลก ได้รับการบรรเลงและอัดเสียงโดยวงดุริยางค์ซิมโฟนีวิทยุเบอร์ลิน (Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin) ถือเป็นบันเทิงคดีที่ใช้เพลงคลาสสิกเป็นเพลงประกอบมากที่สุดของโลก เพลงคลาสสิกประกอบเรื่องนี้มีจำนวนถึง 26 แผ่นซีดี
"My Conquest is the Sea of Stars" (1988).
Legend of the Galactic Heroes: My Conquest is the Sea of Stars (銀河英雄伝説　わが征くは星の大海) เป็นอนิเมะฉบับแรกสุดของวรรณกรรมนี้ ฉายครั้งแรกในญี่ปุ่นเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 1988 เนื้อเรื่องกล่าวถึงยุทธการที่เล็กนีซาในปีอวกาศที่ 795 ซึ่งเป็นการประมือครั้งแรกระหว่างพลเอกไรน์ฮาร์ด ฟอน มือเซิล (ก่อนได้ราชทินนามโลเอินกรัมม์) กับพลจัตวาหยางเหวินหลี่
"Legend of the Galactic Heroes" (1988–1997).
Legend of the Galactic Heroes (銀河英雄伝説) เป็นอนิเมะฉบับที่สองของวรรณกรรมนี้และถือเป็นภาคหลัก วางจำหน่ายเป็นเทปวีดีโอดูที่บ้านระหว่างธันวาคม 1988 ถึงมีนาคม 1997 ภาคหลักนี้มีความยาวทั้งหมด 110 ตอน คิดเป็นระยะเวลารวมกว่า 2,800 นาที ถือเป็น OVA ที่มีความยาวมากที่สุดในอุตสาหกรรมอนิเมะของญี่ปุ่นจวบจนถึงปัจจุบัน ต่อมาถูกทำเป็นฉบับวีซีดี, ดีวีดี และบลูเรย์
"Golden Wings" (1992).
Legend of the Galactic Heroes: Golden Wings (銀河英雄伝説外伝　黄金の翼) เป็นอนิเมะฉบับที่สามของวรรณกรรมนี้วางจำหน่ายเป็นม้วนวีดีโอดูที่บ้านในเดือนตุลาคม 1992 และเข้าโรงภาพยนตร์ในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน เนื้อเรื่องกล่าวถึงอดีตของไรน์ฮาร์ดตั้งแต่สมัยเป็นเด็ก จนถึงช่วงที่เขาและเคียร์ชไอส์เข้ารับราชการทหารใหม่ๆ
"Overture to a New War" (1993).
Legend of the Galactic Heroes: Overture to a New War (銀河英雄伝説外伝　新たなる戦いの序曲) เป็นอนิเมะฉบับที่สี่ของวรรณกรรมนี้ วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ 18 ธันวาคม 1993 เนื้อเรื่องกล่าวถึงช่วงเวลาสามเดือนก่อนถึงยุทธการอัสทาร์ท ซึ่งไรน์ฮาร์ดพึ่งได้รับยศเป็นพลเอกอาวุโส และเป็นช่วงที่ฌ็อง รอแบร์ แลปป์ บอกหยางว่าเขากำลังจะขอหมั้นกับเจสสิก้า
"Gaiden" (1998–2000).
Legend of the Galactic Heroes Gaiden (銀河英雄伝説 外伝) ภาคปรินิพนธ์ เป็นอนิเมะฉบับที่ห้าของวรรณกรรมนี้ แบ่งออกเป็นซีรีส์สองชุด ชุดแรกมี 24 ตอน และชุดที่สองมี 28 ตอน เป็นภาคที่รวมเอาเนื้อเรื่องสั้นส่วนปลีกย่อยในหลายช่วงเวลาเอาไว้ อาทิ ช่วงที่ไรน์ฮาร์ดและเคียร์ชไอส์ไต่ยศในกองทัพจักรวรรดิ, ยุทธการติอามัตครั้งที่สาม, อดีตของกรมทหารโรเซินริทเทอร์, วีรกรรมของหยางในยุทธการเอลฟาซีล เป็นต้น
อนิเมะฉบับ "นวนิพนธ์".
Legend of the Galactic Heroes: Die Neue These (銀河英雄伝説 DIE NEUE THESE) ภาคนวนิพนธ์ เริ่มทำการผลิตโดย Production I.G ในปีค.ศ. 2017 กำกับโดยชุนซูเกะ ทาดะ และตรวจทานบทโดยโนโบรุ ทากางิ ปัจจุบันมีทั้งสิ้นสี่ซีซั่น ซีซั่นละสิบสองตอน ซีซั่นแรกออกอากาศทางโทรทัศน์เมื่อเดือนเมษายน 2018 ซีซั่นสองถูกทำเป็นภาพยนตร์ฉายโรงในปี 2019 ซีซั่นสามและสี่ถูกทำเป็นภาพยนตร์ฉายโรงในปี 2022
Legend of the Galactic Heroes
Mount Giluwe
ยุทธการที่สโมเลนสก์ (ค.ศ. 1943)
การจัดเส้นทางแบบหัวหอม
เป็นเทคนิคการสื่อสารแบบนิรนามผ่านเครือข่ายคอมพิวเตอร์
ในเครือข่ายหัวหอม ข้อความจะเข้ารหัสลับเป็นชั้น ๆ จึงอุปมาเหมือนกับชั้นหัวหอม
ข้อมูลที่เข้ารหัสจะส่งผ่านโหนด/สถานีรีเลย์ในเครือข่ายที่เรียกว่า เราเตอร์หัวหอม (onion router) โดยแต่ละสถานีจะ "ปอก" ชั้นหนึ่งออกเพื่อเปิดเอาข้อมูลที่จะส่งต่อไป
เมื่อชั้นสุดท้ายได้ถอดรหัสแล้ว ข้อความเดิมก็จะส่งไปยังระบบเป้าหมายจริง ๆ
ผู้ส่งได้สภาวะนิรนามก็เพราะสถานีในระหว่าง ๆ จะรู้ที่อยู่/ตำแหน่งของโหนดก่อนหน้าและโหนดที่ส่งต่อไปเท่านั้น
พัฒนาการและการทำให้เกิดผล.
การจัดเส้นทางแบบหัวหอมได้พัฒนาขึ้นในกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ณ แล็บวิจัยกองทัพเรือสหรัฐโดยเจ้าหน้าที่คือ Paul Syverson, Michael G. Reed, และ David Goldschlag
เพื่อป้องกันการสื่อสารราชการลับของสหรัฐออนไลน์
แล้วต่อมาจึงพัฒนายิ่งขึ้นโดยสำนักงานโปรเจ็กต์งานวิจัยก้าวหน้ากระทรวงกลาโหม (DARPA) แล้วจดสิทธิบัตรโดยกองทัพเรือในปี 1998
ต่อมาในปี 2002 นักวิทยาการคอมพิวเตอร์ รอเจอร์ ดิงเกิลไดน์ (Roger Dingledine) และนิก แม็ทธิวสัน (Nick Mathewson) จึงร่วมมือกับ Syverson เพื่อพัฒนาซอฟต์แวร์การจัดเส้นทางแบบหัวหอมในรูปแบบที่รู้จักกันดีที่สุด คือ ทอร์ (Tor) ซึ่งในเวลานั้นเรียกว่า The Onion Routing project หรือ TOR project (โปรเจ็กต์ทอร์)
แล้วต่อมาในปี 2004 จึงได้ตีพิมพ์เอกสารการออกแบบของทอร์รุ่นสองในงานประชุม USENIX Security ครั้งที่ 13
ซึ่งกลายเป็นมูลฐานของการทำให้เกิดผลต่อมา
หลังจากที่แล็บวิจัยกองทัพเรือสหรัฐได้อนุญาตให้ใช้รหัสคำสั่งของทอร์ตามสัญญาเสรี
ดิงเกิลไดน์ แม็ทธิวสัน และบุคลากรอื่น ๆ อีก 5 ท่านก็ได้จัดตั้งโปรเจ็กต์ทอร์เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรในปี 2006 โดยได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากมูลนิธิชายแดนอิเล็กทรอนิก (EFF) และองค์กรอื่น ๆ
ให้สังเกตว่า การจัดเส้นทางแบบหัวหอมเป็นโพรโทคอลที่ดำเนินการและพัฒนาการขึ้นเรื่อย ๆ โดยโปรเจ็กต์ทอร์เป็นหลัก
เนื่องจากไม่มีเอกสารที่รวมสรุปการทำให้เกิดผลดังที่ใช้ในปัจจุบันแบบง่าย ๆ นอกเหนือจากเอกสารกำหนดคุณลักษณะทางเทคนิกต่าง ๆ
ข้อมูลในบทความนี้จึงมาจากบทความต่าง ๆ เริ่มตั้งแต่เอกสารแสดงแบบของโพรโทรคอลรุ่นสองของทอร์ในปี 2004
เนื้อความในบทความอาจจะจับใจความสำคัญต่าง ๆ ได้ "แต่รายละเอียดบางอย่างอาจเคลื่อนคลาดจากดังที่ทำให้เกิดผลในปัจจุบัน"
คำอธิบายคร่าว ๆ.
การจัดเส้นทางแบบหัวหอม (onion routing) ทำให้เกิดผลโดยการเข้ารหัสลับในชั้นโปรแกรมประยุกต์ของโพรโทคอลสแตกทีซีพีที่ใช้ในการสื่อสาร โดยทำเป็นชั้น ๆ เหมือนกับของหัวหอม
คือระบบผู้ใช้จะสร้างวงจรการสื่อสารเสมือนผ่านสถานี/โหนดส่งต่อต่าง ๆ 3 สถานีซึ่งเลือกโดยสุ่มเป็นลำดับ ๆ การสร้างจะเพิ่มสถานีทีละสถานี ๆ เข้าในวงจรด้วยการสื่อสารที่เข้ารหัสลับ โดยสถานีส่งต่อแต่ละสถานี จะรู้แต่เลขที่อยู่ไอพีขาเข้าและขาออกของตน ๆ เท่านั้น และไม่มีสถานีไหนในระหว่าง ที่รู้ทั้งที่อยู่ของต้นสายและของปลายทางทั้งสอง แม้ในมุมมองของระบบปลายทาง ก็จะดูเหมือนว่าการสื่อสารเริ่มมาจากสถานีขาออกของเครือข่าย เมื่อกำลังสร้างวงจร ระบบผู้ใช้จะแลกเปลี่ยนกุญแจเข้ารหัสลับแบบสมมาตรโดยเฉพาะ ๆ กับโหนดส่งต่อแต่ละสถานี เพื่อเมื่อส่งข้อมูลไปยังปลายทาง ระบบผู้ใช้ก็จะเข้ารหัสข้อมูลเป็นชั้น ๆ ด้วยกุญแจที่แลกเปลี่ยนเริ่มตั้งแต่สถานีขาออก (สถานีสุดท้าย) ย้อนลำดับกลับมาจะถึงสถานีขาเข้า เมื่อข้อมูลส่งไปถึงแต่ละสถานี ๆ สถานีก็จะสามารถถอดรหัสชั้นที่เข้ากุญแจซึ่งตนได้แลกเปลี่ยน แล้วทำการที่สมควรเช่นส่งข้อมูลนั้นต่อไปได้ โดยที่ไม่สามารถรู้ข้อมูลที่ส่งต่อเพราะเข้ารหัสด้วยกุญแจที่ตนไม่มี สถานีขาออกจะเป็นผู้ถอดรหัสชั้นสุดท้ายแล้วส่งข้อมูลดั้งเดิมไปยังระบบปลายทางต่อไป
เราเตอร์หัวหอมสื่อสารกับกันและกัน และกับระบบผู้ใช้ ผ่านการเชื่อมต่อกันด้วยทีแอลเอสและการเข้ารหัสด้วยกุญแจอายุสั้น ทีแอลเอสช่วยปกปิดข้อมูลในสายเชื่อมต่อให้เป็นความลับที่แม้เมื่อดักเก็บข้อมูลไว้ได้ ก็จะไม่สามารถถอดรหัสข้อมูลได้ในอนาคต (perfect forward secrecy) และป้องกันผู้โจมตีไม่ให้เปลี่ยนข้อมูลในสาย หรือปลอมตัวว่าเป็นเราเตอร์หัวหอม
ส่วนหัวของแต่ละเซลล์มีข้อมูลคือ
เซลล์ควบคุมสามารถมีคำสั่งรวมทั้ง
สำหรับเซลล์ส่งต่อ ส่วนที่เป็นข้อมูลภายในเซลล์จะเข้ารหัสลับด้วยกุญแจอายุสั้นที่ร่วมใช้ระหว่างระบบผู้ใช้กับสถานีแต่ละสถานี ส่วนนี้ยังมีส่วนหัวรีเลย์ (relay header) ซึ่งอยู่ในลำดับต่อไปจากส่วนหัวของเซลล์ รวมทั้ง
เซลล์ส่งต่อสามารถมีคำสั่งดังต่อไปนี้คือ
การสร้างวงจรเสมือน.
เพื่อสร้างวงจรเสมือนหนึ่ง ๆ ระบบผู้ใช้จะขอรายการสถานีส่งต่อจากโหนดสารบบ
ระบบผู้ใช้ปกติจะเลือกสถานี 3 สถานีจากรายการเพื่อสร้างวงจร
โดยมีการเลือกโหนดขาเข้าจากรายการสุ่มที่เลือกใช้นานเป็นพิเศษที่เรียกว่า สถานียาม (entry guards)
โหนดที่เลือกจะจับเรียงลำดับเป็น "โซ่" หรือ "วงจร" ที่จะส่งผ่านข้อมูล
เช่นกัน ไม่มีโหนดไหนในวงจรที่สามารถบอกว่ามีโหนดจำนวนเท่าไรในวงจรหรือรู้เส้นทางการส่งข้อมูลทั้งหมดภายในวงจร และโหนดสุดท้ายเท่านั้น ซึ่งเรียกว่าโหนดขาออก (exit node) จะสามารถกำหนดตำแหน่งตัวเองภายในลูกโซ่
การต่อสถานีมีรายละเอียดคือคือ (ดูประกอบรูป)
ตัวอย่างนี้ เป็นการสร้างวงจรที่มีโหนดส่งต่อเพียงแค่สองสถานีเท่านั้น การสร้างวงจรเพิ่มเพื่อให้มีโหนดส่งต่อ 3 สถานีก็ทำได้โดยนัยเดียวกัน คือระบบผู้ใช้สามารถส่งคำขอการต่อวงจร (Extend) เชื่อมกับสถานีสามไปยังสถานีสองโดยส่งผ่านสถานีหนึ่ง คล้ายกับลำดับ 3 ที่กล่าวมาแล้ว แต่เข้ารหัสลับส่วนข้อมูลของเซลล์สองครั้งด้วยกุญแจอายุสั้นที่ใช้ร่วมกับสถานีสอง (g^x2y2) แล้วด้วยกุญแจอายุสั้นที่ใช้ร่วมกับสถานีหนึ่ง (g^x1y1)
เพื่อความกระจ่าง อาจกล่าวโดยอีกวิธีหนึ่งก็คือ
เมื่อสร้างวงจรเสร็จแล้ว ระบบผู้ใช้ก็จะสามารถส่งข้อมูลผ่านอินเทอร์เน็ตไปยังระบบปลายทางอย่างนิรนามได้
สำหรับโปรแกรมผู้ใช้ที่ตั้งให้สื่อสารผ่านเครือข่ายหัวหอม ไม่ว่าจะเป็นโปรแกรมเดียว (เช่นทอร์เบราว์เซอร์) หรือหลายโปรแกรม สายข้อมูลทีซีพีต่าง ๆ ที่โปรแกรมผู้ใช้สร้างก็จะส่งผ่านวงจรเดียวกัน แต่ระบบผู้ใช้จะตั้งวงจรใหม่ทุก ๆ 10 นาที ดังนั้น สายข้อมูลใหม่ที่ตั้งขึ้นก็จะใช้วงจรใหม่ ส่วนสายข้อมูลเก่าที่ยังดำเนินการอยู่ก็จะคงอยู่ในวงจรเดิมจนกว่าจะเสร็จ ดังนั้น ในระบบผู้ใช้ อาจมีการส่งข้อมูลผ่านเครือข่ายหัวหอมเป็นหลายวงจร แต่ละวงจรอาจมีสายข้อมูลหลายสาย โดยอาจเป็นสายข้อมูลจากโปรแกรมชุดเดียวหรือหลายโปรแกรม การเปลี่ยนวงจรการสื่อสารเช่นนี้ โดยมีสถานีขาออกที่ต่าง ๆ กัน จะทำให้ระบบปลายทางสัมพันธ์การกระทำของผู้ใช้ที่เกิดในเวลาต่าง ๆ ได้ยากขึ้น
การส่งข้อมูล.
เมื่อวงจรสร้างขึ้นแล้ว ระบบผู้ใช้สามารถเริ่มส่งรับข้อมูลผ่านเครือข่ายนิรนามที่เข้ารหัสลับด้วยกุญแจสองตัวคือ กุญแจอายุสั้นที่ใช้เข้ารหัสเพียงส่วนข้อมูลของเซลล์เป็นชั้น ๆ และกุญแจทีแอลเอสที่ใช้เข้ารหัสเซลล์ทั้งหมดเมื่อส่งผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตระหว่างสถานี ๆ โดยที่ไม่มีสถานีส่งต่อใด ๆ รวมทั้งระบบปลายทาง ที่สามารถรู้ทั้งที่อยู่ไอพีของระบบผู้ใช้และของระบบปลายทางทั้งสอง และมีสถานีทางออกเท่านั้น ที่สามารถเข้าถึงข้อมูลดั้งเดิมที่ส่งในระหว่างต้นสายและปลายทาง ยกเว้นถ้าผู้ใช้ใช้โปรแกรมที่เข้ารหัสข้อมูลจากต้นจนถึงปลาย เช่น ทอร์เบราว์เซอร์เมื่อสื่อสารผ่านเอชทีทีพีเอสเป็นต้น
การรับส่งข้อมูลมีรายละเอียดคือ (ดูรูป)
วิธีการโจมตี.
ผู้ออกแบบการจัดเส้นทางแบบหัวหอมได้พิจารณาการโจมตีและผลต่อระบบหลายอย่าง (ปี 2004) รวมทั้งที่จัดว่าเป็นการดักฟังเฉย ๆ (passive attack) และแบบต้องทำการอย่างแอ๊กถีฟ (active attack)
ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของการโจมตีที่ได้พิจารณา
แบบดักฟังเฉย ๆ.
การโจมตีแบบดักฟังเฉย ๆ (passive attack) รวมทั้ง
แบบแอ๊กถีฟ.
การโจมตีแบบแอ๊กถีฟ (active attack) รวมทั้ง
การวิเคราะห์เวลา.
เหตุผลหนึ่งที่การเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตปกติจะไม่ได้สภาวะนิรนาม ก็เพราะผู้ให้บริการสามารถติดตามและลงบันทึกการเชื่อมต่อกันระหว่างคอมพิวเตอร์
ยกตัวอย่างเช่น เมื่อผู้ใช้เยี่ยมชมเว็บไซต์ ข้อมูลเองอาจจะปลอดภัยเพราะเชื่อมต่อด้วยเอชทีทีพีเอส ดังนั้น คนพวกอื่นจะไม่สามารถรู้รหัสผ่าน อีเมล และเนื้อความอื่น ๆ แต่ก็ยังมีบันทึกเกี่ยวกับการเชื่อมต่อเอง เช่น ต่อเมื่อไร มีข้อมูลส่งผ่านแค่ไหน
การจัดเส้นทางแบบหัวหอมจะสร้างทางที่คลุมเครือระหว่างคอมพิวเตอร์สองเครื่อง เพื่อไม่ให้ระบบผู้ใช้เชื่อมต่อกับเว็บไซต์โดยตรง
แม้จะยังมีบันทึกการเชื่อมต่อกันระหว่างคอมพิวเตอร์และก็ยังสามารถวิเคราะห์การสื่อสารเนื่องกับบันทึกการเชื่อมต่อเช่นนั้น แล้วพยายามเชื่อมเวลาและการส่งข้อมูลกับการเชื่อมต่อไปยังผู้รับหนึ่ง ๆ
ยกตัวอย่างเช่น อาจจะเห็นบุคคลส่งข้อมูล 51 กิโลไบต์ถ้วนไปยังคอมพิวเตอร์ที่ไม่รู้จัก 3 วินาทีก่อนคอมพิวเตอร์อีกเครื่องที่ไม่รู้จักก็ส่งข้อมูล 51 กิโลไบต์ถ้วนเช่นกันไปยังเว็บไซต์หนึ่งโดยเฉพาะ
ปัจจัยที่อาจช่วยให้วิเคราะห์การสื่อสารได้รวมทั้งโหนดขัดข้องแล้วออกจากเครือข่าย
และโหนดส่งต่อที่ถูกแฮ็กให้เก็บบันทึกการเชื่อมต่อทุก ๆ ครั้งที่มีการสร้างวงจรใหม่
การจัดเส้นทางแบบกระเทียม (Garlic routing) เป็นการจัดเส้นทางแบบหัวหอมอีกอย่างหนึ่งที่ใช้ในเครือข่ายไอทูพี และเข้ารหัสลับข้อความหลายข้อความเข้าด้วยกันเพื่อทำการวิเคราะห์การสื่อสารเช่นนี้ให้ยากขึ้น
และเพื่อเพิ่มความเร็วในการถ่ายโอนข้อมูล
โหนดขาออก (Exit node).
แม้ข้อความที่ส่งจะเข้ารหัสลับเป็นชั้น ๆ แต่หน้าที่ของโหนดขาออก (exit node) ที่เป็นโหนดท้ายสุดในโซ่ ก็คือการถอดรหัสลับชั้นสุดท้ายแล้วส่งข้อความไปให้ผู้รับ
ดังนั้น โหนดขาออกที่ถูกแก้ก็อาจจะเก็บข้อมูลที่ส่ง ซึ่งอาจมีรหัสผ่าน ข้อความส่วนตัว เลขบัญชีธนาคาร หรือข้อมูลส่วนตัวอื่น ๆ
ในปี 2007 นักวิจัยชาวสวีเดนได้ใช้การโจมตีคล้าย ๆ กันนี้แล้วสามารถเก็บรหัสผ่านของบัญชีอีเมลกว่า 100 บัญชีของสถานทูตประเทศต่าง ๆ
จุดอ่อนโหนดขาออกจะคล้ายกับที่พบในเครือข่ายไร้สายที่ไม่ได้ทำให้ปลอดภัย คือข้อมูลที่ส่งโดยผู้ใช้เครือข่ายอาจถูกดักฟังโดยผู้ใช้อีกคนหนึ่งหรือโดยผู้ดำเนินการเราเตอร์
โดยปัญหาทั้งสองนี้สามารถแก้ได้โดยใช้การเชื่อมต่อที่เข้ารหัสลับจากต้นถึงปลาย เช่น เอสเอสแอลหรือเอชทีทีพีเอส
ซึ่งทำให้แม้แต่ผู้ส่งต่อลำดับสุดท้ายก็ไม่สามารถรู้ข้อความดั้งเดิมได้
ระบบจัดเส้นทางหัวหอม
อุปกรณ์จัดเส้นทางหัวหอม
เราเตอร์หัวหอม
เครือข่ายหัวหอม
Onion router
ยะโอะ
อิซุมิซะโนะ
ทะกะอิชิ
คะโดะมะ
คิชิวะดะ
State enterprise
State-owned enterprise
Government enterprise
สเวทซิกซ์ทีน
มังกรหยก ภาค 1 (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2519)
สุวัฒน์ วีระเศรษฐกุล
นายแพทย์สุวัฒน์ วีระเศรษฐกุล (17 มีนาคม พ.ศ. 2472 - ) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น 2 สมัย
นายแพทย์สุวัฒน์ วีระเศรษฐกุล เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2472 สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี เภสัชศาสตรบัณฑิต และ แพทยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปัจจุบัน) สมรสกับนางอรุณ วีระเศรษฐกุล มีบุตรคือ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
นายแพทย์สุวัฒน์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2519 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกรวม 2 ครั้ง
นายแพทย์สุวัฒน์ วีระเศรษฐกุล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 2 สมัย คือ
เรือประมงเอกวัฒน์นาวา 5
เรือประมง"เอกวัฒน์นาวา 5"  เป็นเรือประมงทางทะเลประดับธงคิริบาส ที่มีเจ้าของเป็นคนไทย ซึ่งถูกปล้นชิงเรือ และจมลงโดยเรือของกองทัพเรืออินเดีย ไอเอ็นเอส "ทาบาร์" (เอฟ 44) เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 เรือประมงจมลงเมื่อเกิดเพลิงไหม้ขึ้นบนเรือหลังจาก"ไอเอ็นเอส ทาบาร์" ตอบโต้กับการถูกยิงโดยโจรสลัดที่อยู่บนเรือ โดยเชื่อว่าลูกเรือทั้งหมดของเรือประมงถูกฆ่าตาย
เรื่องราวของเหตุการณ์.
"เรือประมงเอกวัฒน์นาวา 5" มีลูกเรือเป็นชาวไทย 15 คนและชาวกัมพูชา 1 คน ซึ่งกำลังมุ่งหน้าจากประเทศโอมานไปยังประเทศเยเมนกระทั่งถูกแย่งชิงเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008
ในตอนเย็นของวันที่ 18 พฤศจิกายน เรือรบอินเดีย "ไอเอ็นเอส ทาบาร์" อยู่ในตระเวน 285 ไมล์ทะเล (528 กม.) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเศาะลาละฮ์ ประเทศโอมาน (ใกล้ ) เมื่อเห็นเรือประมงที่ถูกแย่งชิง โดยถูกนำมาใช้เป็นเรือแม่โจรสลัด รวมถึงมีเรือเร็วสองลำกับชายติดอาวุธด้วยเครื่องยิงจรวด (อาร์พีจี) และปืนไรเฟิลจู่โจมบนดาดฟ้า ซึ่งฝ่ายเรือรบอินเดียได้สั่งให้ทำการตรวจสอบ ทว่าถูกปฏิเสธและข่มขู่โดยโจรสลัด เรือรบอินเดียจึงไล่กวดเรือลากอวนดังกล่าว
ส่วนรายงานเหตุการณ์ที่เล่าเรื่องโดยศิริชัยการประมง ซึ่งเป็นบริษัทตัวแทนเจ้าของชาวไทย ได้อิงจากข้อมูลจากลูกเรือชาวกัมพูชาคนหนึ่งที่รอดชีวิต โดยกล่าวว่าโจรสลัดโซมาเลียได้ขึ้นเรือและเข้าควบคุมเรือลากอวน เมื่อเรือรบอินเดีย "ไอเอ็นเอส ทาบาร์" มาถึงที่เกิดเหตุ รายงานลูกเรือระบุว่าเรือประมงไม่ได้ถูกใช้เป็นเรือแม่โจรสลัด
จากลูกเรือเดิมของเรือประมง มีผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวที่ได้รับการพาขึ้นมาโดยเรือเดินสมุทร มีหนึ่งคนที่ได้รับการยืนยันว่าเสียชีวิต ขณะที่อีก 14 รายได้รับการรายงานว่าหายไปโดยบริษัทเจ้าของเรือ ซึ่งลูกเรือของ "ไอเอ็นเอส ทาบาร์" รายงานว่าเห็นเฉพาะเรือยนต์สองลำที่หลบหนีจากที่เกิดเหตุในที่มืดเท่านั้น พวกเขาไม่ได้เบาะแสใด ๆ ของลูกเรือชุดเดิม จึงไม่ทราบชะตากรรมของพวกเขา
ส่วนรายงานของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ อาจกล่าวได้ในเบื้องต้นว่ากองทัพเรืออินเดียได้จับโจรสลัดบางส่วน อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่ได้รับการยืนยันโดยกองทัพเรืออินเดีย
ราชสถานศิลปะการละคร (ประเทศอังกฤษ)
ราชสถานศิลปะการละคร (, หรือ สถาบัน RADA) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเฉพาะทางศิลปะการละคร ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่ให้การศึกษาและฝึกอบรมทางด้านภาพยนตร์ โทรทัศน์ และโรงละคร เป็นสถาบันสอนศิลปะการแสดงละครที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักร ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1904 โดยเฮอร์เบิร์ต เบียร์บุช ทรี
สถาบัน RADA เป็นสถาบันในเครือข่ายสถาบันนาฏศิลป์ (Conservatoire for Dance and Drama, CDD) หลักสูตรอุดมศึกษาที่เปิดสอนโดยสถาบัน RADA ได้รับการรับรองจากคิงส์คอลเลจ ลอนดอน และผู้ที่สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรอุดมศึกษาจากสถาบันได้รับปริญญาเช่นเดียวกับนักศึกษาคณะศิลปศาสตร์และมนุษยศาสตร์ คิงส์คอลเลจ สถาบันตั้งอยู่ในย่านบลูมส์บิวรีในกลางกรุงลอนดอน ใกล้กับคอมเพล็กสภาสถาบันของมหาวิทยาลัยลอนดอน
ผู้อำนวยการปัจจุบันของสถาบัน คือ เอ็ดเวิร์ด เคมพ์ (Edward Kemp) นายกสภาสถาบัน คือ เซอร์สตีเฟ่น เวลีย์-โคเฮน และรองนายกสภา คือ อลัน ริคแมน จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2016
สถาบัน RADA ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1904 โดยเซอร์ เฮอร์เบิร์ต เบียร์บุช ทรี (Herbert Beerbohm Tree) ผู้จัดการฝ่ายนักแสดงในโรงละคร His Majesty ในเมืองเฮย์มาร์เก็ต ในปี ค.ศ. 1905 สถาบันได้ย้ายไปอยู่ที่ถนนโกเวอร์ 52 และมีการจัดการประชุมสภาเพื่อดูแลสถาบัน สมาชิกของสภาสถาบัน ได้แก่ จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ ซึ่งต่อมาได้บริจาคเงินค่าลิขสิทธิ์ของบทละคร "Pygmalion" ให้กับสถาบัน และให้การบรรยายแก่นักศึกษาที่สถาบัน
ในปี ค.ศ. 1920 สถาบันได้จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการโดยได้รับพระบรมราชานุญาต (Royal Charter) จากพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร และในปีต่อมาก็มีโรงละครแห่งใหม่ตั้งอยู่บนถนน Malet หลังอาคารบนถนนโกเวอร์ เจ้าชายแห่งเวลส์ ทรงเป็นเกียรติในพิธีเปิดโรงละคร อาคารบนถนนโกเวอร์ถูกรื้อถอนในปี ค.ศ. 1927 และถูกแทนที่ด้วยอาคารใหม่ซึ่งได้รับทุนจากจอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ ซึ่งยังมอบทุนให้กับสถาบันจาก 1 ใน 3 ของค่าสิทธิประโยน์จากงานของเขาเมื่อชอว์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1950
ในปี ค.ศ. 1923 จอห์น เกลกุด (John Gielgud) ได้ศึกษาที่สถาบัน RADA เป็นเวลาหนึ่งปี หลังจากนั้นเกลกุดก็เป็นประธานของสถาบันและเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์คนแรกของสถาบัน นักแสดงที่มีชื่อเสียงหลายคนได้มีบทบาทผู้นำในสถาบัน RADA ได้แก่ Richard Attenborough, Oliver Neville, Nicholas Barter และอลัน ริกแมน