pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อารามในพุทธศาสนา ในภาษาบาลีเรียกว่าวิหาร ส่วนในประเทศไทย ลาว และกัมพูชาเรียกว่าวัด เป็นที่จำพรรษาของพระสงฆ์ ทั้งภิกษุและสามเณร ภิกษุณีและสามเณรีก็อาศัยในอารามเดียวกับภิกษุแต่ต้องจัดพื้นที่อาศัยแยกต่างหาก
ตามพุทธประวัติระบุว่าวัดเวฬุวันมหาวิหาร เป็นอารามแห่งแรกในพุทธศาสนา เกิดจากพระเจ้าพิมพิสารแห่งแคว้นมคธทรงสดับพระธรรมเทศนาจากพระพุทธเจ้าแล้วมีพระราชศรัทธาจึงอุทิศป่าไผ่นอกพระนครราชคฤห์ถวายเป็นพุทธบูชา ต่อมายังมีกษัตริย์และคหบดีนิยมสร้างวัดถวายในพุทธศาสนาอีก เช่น อนาถบิณฑิกเศรษฐีสร้างวัดเชตวันมหาวิหาร นางอัมพปาลีหญิงโสเภณีสร้างวัดอัมพปาลีวัน นางวิสาขาสร้างวัดบุพพาราม เป็นต้น
อารามในคริสต์ศาสนา.
สำหรับอารามในคริสต์ศาสนามีขนาดแตกต่างกันไป ทั้งที่อยู่อาศัยขนาดเล็กของฤๅษีผู้อยู่โดดเดียว (hermit) หรือเป็นอารามของชุมชนนักพรต (Cenobium) ก็อาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างหลังเดียวที่เป็นที่พำนักของนักพรตอาวุโสรูปหนึ่งกับนักพรตอีกสองสามรูปหรือชี ไปจนถึงกลุ่มสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่เป็นที่พำนักของนักพรตเป็นจำนวนร้อยก็ได้ เช่น อารามออคเซนเฮาเซิน ประเทศเยอรมนี
ในภาษาอังกฤษคำว่า Monastery โดยทั่วไปแล้วใช้สำหรับกลุ่มสิ่งก่อสร้างของชุมนุมนักพรต และ “คอนแวนต์” มักจะใช้สำหรับกลุ่มสิ่งก่อสร้างของคณะนักบวชหญิงหรือชี ศาสนาอื่นๆ อาจจะใช้คำอื่นในการเรียกอารามตามแต่จะเหมาะสม
อารามคริสต์ศาสนาอาจจะมีวิธีหารายได้เลี้ยงตัวเองหลายวิธี เช่น การสร้างหรือผลิตและขายสินค้าที่มักจะเป็นสินค้าทางการเกษตรกรรมเช่นเนยแข็ง ไวน์ เหล้า เบียร์ หรือผลิตผลจากผลไม้เช่นแยม หรืออาจจะจากเงินบริจาค, จากรายได้ค่าเช่า, จากการลงทุน ในปัจจุบันอารามก็ปรับวิถีการดำเนินการให้เข้ากับโลกสมัยใหม่เช่นในการให้เช่าสถานที่สำหรับการสัมมนา ฝึกสมาธิ หรือโรงแรม หรือขายบริหารคอมพิวเตอร์ การบัญชี หรือการบริหารโรงเรียน วิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัย เป็นต้น
ที่พักสงฆ์
อารามฟงต์แน
อารามฟงต์แน  เป็นแอบบีย์ของคณะซิสเตอร์เชียนที่สมบูรณ์และเก่าแก่ที่สุดของยุโรป ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเมืองมงบาร์ ประเทศฝรั่งเศส
อารามฟงต์แนก่อตั้งโดยนักบุญแบร์นาร์แห่งแกลร์โวในปี ค.ศ. 1118 เพียงสองสามปีหลังจากที่ออกจากอารามซีโต (Cîteaux Abbey) เพื่อไปก่อตั้งอารามแกลร์โว อารามตั้งอยู่ในป่าโปร่งขนาดย่อมราว 60 กิโลเมตรจากดีฌง (Dijon) และมารุ่งเรืองในคริสต์ศตวรรษที่ 12 และ 13 แม้ว่าฟงต์แนได้รับการพิทักษ์จากพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสแต่ก็มาถูกปล้นระหว่างสงครามร้อยปีและสงครามศาสนาของฝรั่งเศส ต่อมาฟงต์แนก็เสื่อมโทรมลง ครัวอาราม (refectory) ถูกรื้อทิ้งในปี ค.ศ. 1745 และมาปิดลงระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส อารามเปลี่ยนเป็นโรงงานทำกระดาษจนถึงปี ค.ศ. 1902 ส่วนใหญ่โดยตระกูลมงกอลฟีเย (Montgolfier)
เอดัวร์ แอนาร์ซื้อแอบบีในปี ค.ศ. 1905 และทำการบูรณปฏิสังขรณ์ นอกจากครัวที่ถูกรื้อไปแล้ว อารามฟงต์แนก็ยังมีสิ่งก่อสร้างดั้งเดิมอื่น ๆ เกือบครบถ้วนที่รวมทั้งตัวโบสถ์หลัก หอพัก ระเบียงฉันนบถ หอประชุมนักบวช ห้องร้อน (caldarium) เรือนเลี้ยงนกพิราบ (dovecote) และโรงตีเหล็ก สถาปัตยกรรมที่กล่าวมาเป็นแบบโรมาเนสก์ ต่อมาก็มีการสร้างที่พำนักของอธิการอารามและสถานพยาบาล
อารามฟงต์แนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1981
จุดตัดกลางโบสถ์
จุดตัด  ในคริสต์ศาสนสถานคือจุดที่ช่องทางเดินกลางตัดกับแขนกางเขนของวัดที่มีผังเป็นรูปกางเขน
ถ้าเป็นวัดตั้งตามหลักตะวันตก-ตะวันออกโดยเฉพาะวัดแบบโรมาเนสก์ และกอธิค) แล้ว “จุดตัด” ก็จะเป็นจุดที่เป็นทางไปสู่ช่องทางเดินกลางทางตะวันตก (ด้านหน้าวัด) มุขข้างโบสถ์เหนือและใต้ และบริเวณร้องเพลงสวดทางตะวันออก
เหนือกางเขนบางครั้งก็จะมีหอหรือโดม หอจุดตัดเป็นสิ่งที่นิยมสร้างกันในสถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารของสถาปัตยกรรมกอธิคอังกฤษ เมื่อมาถึงสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาสิ่งตกแต่งเหนือจุดตัดก็มักจะนิยมสร้างเป็นโดม หอเหนือจุดตัดอาจจะเป็น “หอโคม” (lantern tower) ที่ยกสูงขึ้นไปและเปิดข้างเพื่อให้แสงส่องลงมายังบริเวณจุดตัด
การที่จุดตัดเปิดออกไปทั้่งสี่ด้านทำให้น้ำหนักของหอหรือโดมเหนือจุดตัดหนักลงมาตรงมุมรอบหอหรือโดม ฉะนั้นการสร้างสิ่งก่อสร้างที่มั่นคงและสามารถรับน้ำหนักของหอได้โดยไม่พังทลายลงมาจึงขึ้นอยู่กับความสามารถของสถาปนิก เรื่องหอพังทลายลงมาเกิดขึ้นหลายครั้งในประวัติศาสตร์ ซึ่งอาจจะเกิดจากความทะเยอทะยานในการสร้างหอที่สูงใหญ่แต่หนักเกินกว่าที่โครงสร้างจะรับได้ หรือจากการทรุดของพื้นดินที่อยู่ภายใต้ตัวอาคาร หรือจากภัยธรรมชาติเช่นแผ่นดินไหวเป็นต้น
Crossing (architecture)
ภาษาเกเลาเขียว
ภาษาเกเลาเขียว (Green Gelao) มีผู้พูดในเวียดนาม 300 คน (พ.ศ. 2545) ในตำบลเยนมิญ โพลา และดองฟัน ส่วนใหญ่เริ่มเปลี่ยนไปพูดภาษาม้งหรือภาษาจีน ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาเกเลาแดง จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มขร้า สาขาเก-ชิ
ภาษาบะห์นัร
ภาษาบะห์นัร (Bahnar) หรือภาษาบานา มีผู้พูดในเวียดนาม 158,456 คน (พ.ศ. 2542) ในบริเวณที่สูงทางภาคกลาง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
โช มัน-ย็อง
โช มัน-ย็อง  เป็นขุนนางและเสนาบดีในราชสำนักของ ราชวงศ์โชซ็อน เขาเป็นผู้นำ ตระกูลโจแห่งพุงยาง ตระกูลเริ่มมีชื่อเสียงเมื่อสามารถผลักดัน ตระกูลคิมแห่งอันดง ที่มีอำนาจตั้งแต่การปกครองของ พระเจ้าซุนโจ ออกไปจากราชสำนัก อย่างไรก็ตาม ด้วยการเสียชีวิตของ โช มัน-ย็อง ในปี ค.ศ. 1846 การควบคุมอาณาจักรก็ตกไปอยู่ในมือของ ตระกูลคิมแห่งอันดง อีกครั้ง เขาเป็นพระบิดาของ พระนางซินจ็อง และ พระอัยกา (ตา) ของ พระเจ้าฮ็อนจง
โช กวัง-โจ
โช กวัง-โจ  ขุนนางและนักปราชญ์หัวก้าวหน้าคนสำคัญในรัชสมัยพระเจ้าชุงจง ผู้เสนอให้พระเจ้าชุงจงปฏิรูปการปกครองแผ่นดินแต่ไม่สำเร็จและยังถูกประหารชีวิต
โช กวัง-โจ เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1482 ปีที่ 13 ในรัชกาล พระเจ้าซองจง เป็นขุนนางหัวก้าวหน้าที่พยายามปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ให้ดีขึ้นแต่กลับถูกเหล่าขุนนางซึ่งนำโดย ปาร์ควอนจง อัครมหาเสนาบดีทูลคัดค้านและใส่ความจึงทำให้ท่านและพรรคพวกถูกจับมาลงโทษและประทานน้ำฟู่จื่อจนสิ้นใจเมื่อปี ค.ศ. 1519 ในรัชกาล พระเจ้าจุงจง ขณะอายุได้เพียง 37 ปีแต่ก็ได้รับพระราชทานอภัยโทษในรัชสมัย พระเจ้าอินจง กษัตริย์องค์ต่อมา
ข่ายงานบริเวณกว้าง
กระดี่ได้น้ำ ผลงานเพลงชุดที่ 3 ของ อัสนี-วสันต์ โดยอัลบั้มชุดนี้ มักจะเขียนรายชื่อผู้จัดทำโดยเขียนเป็นชื่อเล่นเสียส่วนใหญ่
อัลบั้มชุดนี้ ยังมีเพลงที่มีเนื้อหาต่อจากเพลง "บังอรเอาแต่นอน" จากชุดที่แล้ว คือเพลง "บังเอิญติดดิน" โดยมีเนื้อหาโยงกันโดยว่า
"เลิกงานชื่นใจ ย่องไปงัดกลอน
บังเอิญบังอร ตื่นนอนขึ้นมา"
และจะไปมีเนื้อหาต่อกันในเพลง "ยินดีไม่มีปัญหา" ในชุดต่อไป
นอกจากนี้ยังมีเพลง ร่ำไร ที่อัสนีเป็นคนเขียนคำร้องโดยใช้นามปากกาว่า "สุนิสา ศารวรรณ"
การขอฝน
การขอฝน เป็นประเพณีและพิธีกรรมที่มีมาอย่างยาวนาน เกี่ยวกับสังคมเกษตรกรรม ที่อยู่ในหลายชนชาติ และหลายวัฒนธรรม เมื่อฝนฟ้าไม่ตกต้องตามฤดูกาล หรือต้องการน้ำในการทำการเกษตร ในปัจจุบันยังมีบางพื้นที่ที่ยังมีพิธีของฝนอยู่
ในรัสเซีย หมู่บ้านแห่งหนึ่งใกล้เมืองดอร์ปาท ให้ผู้ชายสามคนปีนขึ้นต้นเฟอร์ คนหนึ่งถือค้อนเคาะถังเล็ก ๆ ทำเป็นเสียงฟ้าร้อง คนที่สองถือดุ้นฟืนติดไฟสองดุ้น เคาะให้กระทบกัน ไฟจะแตกกระจาย คล้ายฟ้าแลบ คนที่สามถือที่ใส่น้ำ ขึ้นไปโปรยไปมารอบต้นไม้ คล้ายกับว่าฝนได้ตกลงมาแล้ว
ที่ตำบลฮิตาคิ ในประเทศญี่ปุ่น ผู้คนจะพากันไปขอน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ศาลราอิชิน เอาน้ำใส่กระบอกไม้ไผ่กลับหมู่บ้าน จะหยุดพักไม่ได้ เชื่อกันว่าหยุดที่ใดฝนจะตกที่นั่น บางแห่งจะตั้งขบวนไปขอไฟจากพระในวัดบนภูเขา สวดอ้อนวอนแล้ว เอาไฟไปโบกตามทุ่งนา เชื่อว่าจะทำให้ฝนจะตกเหมือนกัน และที่หมู่บ้านริมทะเลสาบรอบภูเขาฟูจี นับถือทะเลสาบว่าศักดิ์สิทธิ์ ไม่เอาของสกปรกไปทิ้ง แต่เมื่อต้องการฝนตก จะเอาเอากระดูกวัวกระดูกควายโยนลงทะเลสาบ เชื่อกันว่าจะทำให้เทพเจ้าโกรธ บันดาลฝนให้ตก ที่หมู่บ้านนิโนเฮ ถือขวดเหล้าสาเกไปถวายพระที่ศาลเจ้าโกเงน บนภูเขาโอริซูเน เมื่อพระดื่มเหล้าสาเกแล้ว ก็จะช่วยกันจับพระไปผลักตกบ่อน้ำ เมื่อเห็นพระตะเกียกตะกายขึ้น ก็จะช่วยกันผลักให้ตกลงไปอีก เพราะเชื่อว่าเทพเจ้าไม่อยากเห็นพระทรมาน จึงจะรีบบันดาลให้ฝนตก
สำหรับในประเทศไทยมีหลายประเพณีและหลายความเชื่อเกี่ยวกับการขอฝน บางแห่งมีพิธีแห่ดอกไม้เจ้าพ่อ รูปอวัยวะเพศชาย เรียกว่า ขุนเพ็ด ทำด้วยต้นกล้วยหรือต้นข่อยใหญ่ แห่ขุนเพ็ดไปตามหมู่บ้านแล้วก็เอาไปเก็บไว้ที่ศาลเจ้าแม่ชายทุ่ง เชื่อว่าฝนจะตกทันที เมื่อเจ้าพ่อกับเจ้าแม่ได้อยู่ด้วยกัน ในตำราพิรุณศาสตร์ ใช้วิธีปั้นเมฆ ปั้นรูปชายหญิงเปลือยกาย แต่พิธีนี้ค่อนข้างอุจาด จึงไม่ให้ทำในพระนคร ต้องไปทำกันตามกลางทุ่งนา พิธีขอฝนที่แพร่หลาย คือการแห่นางแมว เอาแมวตัวเมียใส่ลอบดักปลา หรือใส่ในภาชนะที่เรียกว่า ตะเหลว แห่ไปตามหมู่บ้าน และสาดน้ำใส่แมวเพื่อให้เทวดาสงสาร และดลบันดาลให้ฝนตก เป็นต้น
มูลเหตุและความเชื่อ.
ที่เห็นกันทุกวันนี้ก็คือการจุดบั้งไฟขอฝนจากเทพยดาคือพญาแถนที่คนอีสานเชื่อว่าเป็นเทพที่ทำให้เกิดฝนตก จึงจัดพิธีจุดบั้งไฟบูชาพญาแถนซึ่งมีปรากฏให้เห็นในวรรณกรรมและตำนานพื้นบ้านของอีสาน ประเพณีบุญบั้งไฟนี้ปัจจุบันจัดขึ้นเพื่อแฝงวัตถุประสงค์บางอย่างมีการพนันขันแข่งกันอย่างกว้างขวางซึ่งต่างไปจากแต่ก่อน ทุกวันนี้ในบางหมู่บ้านบางชุมชนก็ยกเลิกไปเพราะด้วยสถานที่ที่ไม่เหมาะสมแต่ในบางแห่งก็ไม่ได้ขอฝนโดยการจุดบั้งไฟแต่ใช้การแห่นางแมวแทน เพราะเชื่อว่าแมวเป็นสัตว์เก้าชีวิต เสียงแมวร้องเปรียบเสมือนว่าโลกมนุษย์กำลังเดือดร้อน ทวยเทพจึงดลบันดาลให้เกิดฝนเพื่อความชุ่มชื้นเย็นฉ่ำ จึงได้มีการแห่นางแมวไปตามบ้านเรือนให้คนเอาน้ำสาด
ช้างปัจจัยนาเคนทร์กับการขอฝน.
พิธีขอฝนอีกแบบหนึ่งที่น่าสนใจคือ การแห่ช้างแห่ม้าที่เรียกว่าช้างปัจจัยนาเคนทร์ เป็นพิธีที่จัดขึ้นเนื่องจากจุดบั้งไฟแล้วฝนก็ยังไม่ตก แห่นางแมวแล้วฝนก็ยังไม่ตก เป็นงานที่จัดขึ้นในระดับตำบลหรืออำเภอเพราะมีผู้มาร่วมงานอย่างล้นหลาม แต่ก็ไม่ได้จัดบ่อยนัก
เท้าความถึงช้างที่นำมาใช้แห่คือ ช้างปัจจัยนาเคนทร์หรือ ช้างปัจจัยนาค2 ซึ่งเป็นช้างคู่บ้านคู่เมืองสีวีคู่บารมีของพระเวสสันดร ตามปรากฏในวรรณกรรมเรื่องพระเวสสันดร ซึ่งเป็นชาดกที่เกี่ยวกับพระพุทธเจ้าตั้งแต่ครั้งก่อนพุทธกาล ก่อนที่พระองค์จะได้มาเป็นพระพุทธเจ้าซึ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการให้ทานหรือทานบารมี โดยยกเนื้อเรื่องมาพอสังเขป คือเมืองสีวี สีพี หรือสีวีหล้า3 มีกษัตริย์ปกครองคือพระเจ้าสัญชัยมีโอรสชื่อพระเวสสันดร ซึ่งต่อมาพระเวสสันดรแต่งงานกับนางมัทรี มีโอรสและธิดา 2 องค์ คือ พระกัณหาและพระชาลี อยู่กินกันหลายปี พระเวสสันดรเองเป็นผู้ที่มักให้ทานอยู่เป็นนิจ บ้านเมือง อาณาประชาราชอยู่สุขสบายมาโดยตลอด ด้วยเพราะบุญญาบารมีของพระองค์ประกอบกับช้างคู่บารมีคือช้างปัจจัยนาเคนทร์ที่ทุกคนเชื่อว่าช้างปัจจัยนาเคนทร์ทำให้บ้านเมืองอุดมสมบูรณ์ การให้ทานของพระเวสสันดรนั้นให้ได้ทุกอย่างด้วยความบริสุทธิ์ใจเพราะต้องการบำเพ็ญทานบารมีในชาติก่อนที่จะได้เป็นพระพุทธเจ้าในชาติต่อไป คือให้ได้แม้กระทั่งเมียและลูกที่เฒ่าชูชกมาขอไปเลี้ยงและเอาไว้เป็นขี้ข้ารับใช้ ที่สำคัญพระเวสสันดรให้ช้างปัจจัยนาเคนทร์แก่บ้านเมืองอื่น เพราะบ้านเมืองที่แห้งแล้งฝนไม่ตกก็จะพากันมาทูลขอช้างปัจจัยนาเคนทร์ไปไว้ที่เมืองของตนจะได้ชุ่มชื่น เนื่องจากช้างปัจจัยนาเคนทร์อยู่ที่ใดที่นั่นก็จะอุดมสมบูรณ์ จึงมีแต่คนอยากได้และพระเวสสันดรก็ได้ให้ไปซึ่งฝ่ายพระเจ้าสัญชัยพระบิดาไม่อยากเสียช้างปัจจัยนาเคนทร์ไป แต่พระเวสสันดรก็อยากให้ทานพระเจ้าสัญชัยจึงขับไล่พระเวสสันดร นางมัทรี กัณหาและชาลี ออกจากเมือง แต่ถึงกระนั้นพระเวสสันดรก็มิว่างเว้นจากการให้ทานพร้อมสั่งสอนลูกเมียให้หมั่นให้ทานเรื่อยมา
ไอ้แมงปอแมน ฮีโร่ซุปเปอร์รั่ว
ไอ้แมงปอแมน ฮีโร่ซุปเปอร์รั่ว เป็นภาพยนตร์แนวตลกล้อเลียนหนังแนวซูปเปอร์ฮีโร่ดัง ๆ หลายเรื่องโดยเนื้อเรื่องเล่าถึง ริค หนุ่มน้อยหน้าละอ่อนจอมซุ่มซ่ามที่แอบชอบสาวน้อยที่ชื่อว่า จิลล์ ถูกบังเอิญโดนแมลงปอในห้องวิทยาศาสตร์กัดจึงทำให้เขามีพลังเหนือมนุษย์เพื่อคอยปราบเหล่าร้าย
แต่เพราะความซุ่มซ่ามของเขาจึงทำให้เกิดเรื่องฮา ๆ ขึ้นมาอีกเป็นขบวน
วิ่งสุดฟ้า ด้วยหัวใจอันยิ่งใหญ่
วิ่งสุดฟ้า ด้วยหัวใจอันยิ่งใหญ่  เป็นภาพยนตร์เกาหลีที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2006 โดยเล่าถึง ซีอุน เด็กสาวยากจนและกำพร้าแม่จากฟาร์มเลี้ยงม้า โดยเธอมี ธันเดอร์ เป็นม้าตัวโปรด แต่แล้วชีวิตของเธอแทบพังทลายเมื่อรู้ว่าธันเดอร์กลับถูกขายให้คนอื่น 2 ปีผ่านไปทั้งสองกลับมาพบกันใหม่อีกครั้ง และได้ร่วมสร้างปาฏิหาริย์ในการแข่งขันให้เกิดขึ้น
วิ่งสู้ฟัด 2
วิ่งสู้ฟัด 2 (อังกฤษ:Police story 2) เป็นภาพยนตร์แนวแอกชั่น-ตลก ภาคต่อจาก วิ่งสู้ฟัด ออกฉายเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1988 นำแสดงโดย เฉินหลง,จาง ม่านอวี้ ซึ่งเรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ภาคสองในภาพยนตร์ซีรีส์ชุด วิ่งสู้ฟัด โดยมีภาพยนตร์ภาคต่อคือ วิ่งสู้ฟัด 3
แทนที่จะได้รับความดีความชอบที่จับตัวเจ้าพ่อค้ายาอย่างจูถาวได้ เฉินเจียจี๋กลับโดนย้ายไปเป็นตำรวจจราจรเพราะบ้าระห่ำของเขาในการจับกุมจูถาวทำให้กรมตำรวจต้องจ่ายค่าเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมด แต่หลังจากการระเบิดที่ห้างสรรพสินค้า เจียจี๋ถูกเรียกตัวกลับมาทำงานในหน่วยอีกครั้ง เพราะการระเบิดในครั้งนี้เป็นฝีมือของคนร้ายที่ต้องให้เฉินเจียจี๋เท่านั้นจัดการ
สมเด็จพระมหาวชิรมังคลาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ)
สมเด็จพระมหาวชิรมังคลาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ) เป็นสมเด็จพระราชาคณะ ชั้นสุพรรณบัฏ ทักษิณมหาคณิศวราธิบดี ฝ่ายมหานิกาย นับเป็นสมเด็จพระราชาคณะ รูปที่2 ในประวัติศาสตร์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ที่พำนักจำพรรษา นอกเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล(กรุงเทพมหานคร,นนทบุรี,นครปฐม,ปทุมธานี,สมุทรปราการ,สมุทรสาคร),สมเด็จพระราชาคณะภูธร
ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่หนใต้,ที่ปรึกษามหาเถรสมาคม และเจ้าอาวาสพระอารามหลวง วัดกะพังสุรินทร์ จังหวัดตรัง
สมเด็จพระมหาวชิรมังคลาจารย์ (สงัด ปญฺญาวุโธ)ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่หนใต้ และเจ้าอาวาสวัดกะพังสุรินทร์ ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง มีนามเดิมว่า "สงัด ลิ่มไทย" เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 ที่บ้านหนองไทร ตำบลนาโยงเหนือ อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง โดยโยมบิดา-มารดา ชื่อ นายเปลี่ยน และนางทองอ่อน นามสกุลลิ่มไทย ในปี พ.ศ. 2491 ได้เข้าพิธีอุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ พัทธสีมาวัดจอมไตร อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง โดยมีพระครูสังวรโกวิท เป็นพระอุปัชฌาย์, พระครูพิบูลธรรมสาร เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระผุด มหาวีโร เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายานามว่า "ปญฺญาวุโธ" ได้ศึกษาพระปริยัติธรรมจนสอบได้เปรียญธรรม 7 ประโยค ในปี พ.ศ. 2504
ท่านถือเป็นพระเถระอีกรูปหนึ่ง ที่สร้างคุณูปการต่อวงการสงฆ์แห่งแดนใต้และประเทศไทยอย่างเอนกอนันต์ เป็นที่โจษจันเลื่องลือไปไกล ทุ่มแรงกายแรงใจให้งานแบบถวายชีวิต ตั้งอยู่ในศีล ดำรงตนตามพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด เป็นกำลังสำคัญในการสนับสนุนส่งเสริมพระพุทธศาสนาในภาคใต้ของประเทศไทย
การดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่หนใต้.
เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ท่านได้รับสถาปนาสมณศักดิ์ขึ้น เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองชั้นหิรัญบัฏ ที่พระพรหมจริยาจารย์ ซึ่งถือเป็นเจ้าคณะใหญ่รูปแรกที่พำนักอยู่ในภูมิภาค ทั้งนี้เนื่องจากมหาเถรสมาคมมองเห็นว่า การแก้ปัญหาภาคใต้ของคณะสงฆ์นั้น หากให้พระสงฆ์ในพื้นที่ทำหน้าที่ดูแลกันเอง ย่อมจะมีผลดีต่อพระสงฆ์ในพื้นที่ดังกล่าวได้มากกว่า เนื่องจากมีความคล่องตัว รวมไปถึงมีสายงานการบังคับบัญชาที่มีความกระชับรวดเร็วกว่าที่จะให้พระเถระชั้นผู้ใหญ่จากส่วนกลางเข้ามาดูแล ดังนั้นจึงมีมติเสนอเลื่อนสมณศักดิ์ พระธรรมรัตนากร (สงัด ปญฺญาวุโธ) เจ้าคณะภาค 18 เจ้าอาวาสพระอารามหลวง วัดกะพังสุรินทร์ ขึ้นเป็นพระพรหมจริยาจารย์ ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่หนใต้ เพื่อดูแลคณะสงฆ์ในพื้นที่ภาคใต้ทั้งหมด
โดยเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ สำนักอาลักษณ์และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ สำนักนายกรัฐมนตรี ได้อัญเชิญพระบรมราชโองการสถาปนาสมณศักดิ์ และเครื่องประกอบสมณศักดิ์ เพื่อนำมาสมโภชหิรัญบัฏแก่พระพรหมจริยาจารย์ โดยมีสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) ผู้แทนประธานคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช เดินทางมาเป็นประธาน โดยมีเจ้าคณะจังหวัด เจ้าคณะภาค และพระสังฆาธิการในเขตปกครองหนใต้มาร่วมงานเป็นจำนวนมาก ซึ่งในโอกาสนี้ เจ้าคณะใหญ่หนใต้ ได้กล่าวถึงหลักการปกครองคณะสงฆ์ว่า เราควรยกย่องผู้ที่สมควรยกย่อง และตักเตือนผู้ที่สมควรตักเตือน ดังนั้นหากพระสังฆาธิการรูปใดที่ประพฤติดีต้องยกย่อง และต้องให้ได้รับเกียรติมีสมณศักดิ์ พร้อมกันนั้นท่านยังได้อบรมพระในปกครองอยู่เสมอว่า ในการทำงานจะต้องไม่กลัวผิดพลาด แต่จะต้องตั้งใจทำงานนั้นให้ดีที่สุด และจะต้องไม่ตื่นเต้นเมื่อเกิดการผิดพลาด โดยพร้อมที่จะแก้ไขอยู่ตลอดเวลา ในส่วนของการได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ พระพรหมจริยาจารย์ กล่าวว่า “ไม่รู้สึกดีใจ แต่รู้สึกภาคภูมิใจ เพราะตลอดระยะเวลาที่อยู่ในเพศบรรพชิต ไม่เคยไขว่คว้ายศ ตำแหน่ง และสมณศักดิ์ ถึงแม้จะอยู่ระดับไหนก็ตาม ก็ตั้งใจทำงานเพื่อพระพุทธศาสนามาโดยตลอด โดยเฉพาะงานด้านการศึกษาและการเผยแผ่ ซึ่งถือเป็นเบื้องต้นของพระพุทธศาสนา เพราะการที่จะมีพระภิกษุ สามเณรที่ดี ก็ต้องอาศัยการศึกษาเป็นพื้นฐาน และที่สำคัญรู้สึกภาคภูมิใจแทนคณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชนในภาคใต้ ที่ได้รับความไว้วางใจจากพระผู้ใหญ่ที่ให้ตนมารับหน้าที่สำคัญนี้ ” กว่า 60 พรรษาแห่งการอุทิศชีวิตในพระพุทธศาสนา เพื่อประโยชน์แก่ตนและต่อชาวโลก ด้วยศีลาจารวัตรอันงดงาม พระพรหมจริยาจารย์ นับเป็นพระมหาเถระอีกรูปหนึ่ง ที่สร้างคุณูปการต่อวงการสงฆ์แห่งแดนใต้อย่างอเนกอนันต์ เป็นที่โจษขานเลื่องลือไปไกล ทุ่มแรงกายแรงใจให้งานแบบถวายชีวิต ตั้งอยู่ในศีล ดำรงตนตามพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด เปรียบประดุจสะพานบุญ เชื่อมต่อศรัทธาแห่งชาวบ้านในชุมชนกับวัด มิให้ห่างเหินไปไกลกัน
เขตการปกครองคณะสงฆ์.
การปครองคณะสงฆ์มหานิกายหนใต้รวม 3 ภาค 14 จังหวัด ได้แก่
ลำปางกัลยาณี
พลาสมา (ฟิสิกส์)
โครงการ พสวท.
เซ็นทรัล พลาซา เชียงใหม่ แอร์พอร์ต
สงครามกลางเมืองในสหรัฐอเมริกา
พระยาศรีเทพาหูราช
พระศรีเทพาหูราช หรือ พระศรีราชโอรส พระราชวงศ์เชื้อสายราชวงศ์สุพรรณภูมิครึ่งราชวงศ์พระร่วงที่ได้ปกครองกรุงสุโขทัยในช่วงเวลาหนึ่ง เชื่อว่าพระองค์เป็นพระราชบิดาของสมเด็จพระนครินทราธิราชหรือเจ้านครอินทร์ แต่นักประวัติศาสตร์บางท่านก็เชื่อว่าพระองค์คือสมเด็จพระนครินทราธิราช
พระศรีเทพาหูราชเป็นพระโอรสของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ ๑ (ขุนหลวงพะงั่ว)กษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา กับพระมหาเทวีซึ่งเป็นพระขนิษฐาของพระมหาธรรมราชาที่ ๑ (พญาลิไท) ทรงได้รับเชื้อสายราชวงศ์สุพรรณภูมิจากพระราชบิดาและเชื้อสายราชวงศ์พระร่วงจากพระมารดา
ในสมัยที่สมเด็จพระบรมราชาธิราชเสด็จไปตีอาณาจักรสุโขทัยแตก ทรงย้ายราชธานีของสุโขทัยไปอยู่ที่เมืองสองแควและให้พระมหาธรรมราชาที่ ๒ ทรงปกครองในฐานะเมืองประเทศราชของกรุงศรีอยุธยา ให้พระมหาเทวีปกครองเมืองสุโขทัยใน พ.ศ. ๑๙๒๒
ครองเมืองสุโขทัย.
พระศรีเทพาหูราชทรงปกครองเมืองสุโขทัยในพ.ศ. ๑๙๒๔ หลังจากพระมหาเทวีสิ้นพระชนม์ แต่เนื่องด้วยพระศรีเทพาหูราชทรงเป็นเชื้อสายราชวงศ์สุพรรณภูมิ ขุนางชาวสุโขทัยหลายกลุ่มจึงไม่พอใจ พระองค์จึงไปขอร้องให้แม่นมเทดซึ่งเป็นแม่นมของพระองค์ไปของร้องให้พนมไสดำสามีของนางซึ่งบวชอยู่ที่วัดช้างล้อมให้สึกมาช่วยราชการพระองค์ เพราะว่าพนมไสดำนั้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในสมัยพระมหาธรรมราชาลิไทและเป็นที่นับถือกันทั่วไป เหตุการณ์ในสุโขทัยจึงสงบลง
จากสุโขทัย.
เมื่อ พ.ศ. ๑๙๓๑ สมเด็จพระราเมศวรทรงแย่งชิงบัลลังก์จากพระเจ้าทองลันทำให้ราชวงศ์อู่ทองกลับมามีอำนาจในกรุงศรีอยุธยาอีกครั้ง ทำให้ฐานอำนาจของราชวงศ์สุพรรณภูมิสั่นคลอน พระศรีเทพาหูราชจึงเสด็จออกจากเมืองสุโขทัย ไปปกครองเมืองสุพรรณบุรีจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ เจ้านครอินทร์ พระโอรสของพระองค์จึงได้ครองเมืองสุพรรณบุรีต่อ
Ecser
ระบบประสาทพาราซิมพาเทติก
ระบบประสาทพาราซิมพาเทติก  เป็นหนึ่งในสองระบบหลักของ ระบบประสาทอัตโนมัติ เส้นประสาทในระบบพาราซิมพาเทติก คือเส้นประสาทที่มาจากบริเวณเหนือไขสันหลัง คือบริเวณที่เป็นสมองส่วนกลาง และเมดัลลาออบลองกาตา และเส้นประสาทที่มาจากบริเวณต่ำ
ระบบประสาทพาราซิมพาเทติกเป็นระบบประสาทอัตโนมัติซึ่งมีหน้าที่ควบคุมกิจกรรมใต้สำนึกต่าง ๆ ของร่างกายและอวัยวะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกิจกรรมเกี่ยวกับการพักผ่อน การย่อยอาหาร การปัสสาวะและถ่ายอุจจาระ การหลั่งน้ำตา รวมไปถึงการตื่นตัวหรือมีอารมณ์ทางเพศ. ระบบประสาทประเภทนี้มีลักษณะการทำงานคู่ขนานไปกับระบบประสาทซิมพาเทติก ซึ่งรับผิดชอบต่อการปลุกเร้าหรือเตรียมร่างกายให้ตอบสนองต่อสถานการณ์ฉุกเฉิน เพื่อให้ต่อสู้หรือหนี (fight or flight) ในภาวะคับขัน. ชื่อของระบบประสาทพาราซิมพาเทติก จึงหมายถึง ระบบประสาทที่วิ่งหรือทำงานคู่ขนาน ("para" เป็นคำอุปสรรคภาษากรีกแปลว่า "ขนานไปกับ") กับระบบประสาทซิมพาเทติก.
หอมแขก
แพร์ซโพลิส (หนังสือการ์ตูน)
แพร์ซโพลิส  เป็นหนังสือการ์ตูนอัตชีวประวัติภาษาฝรั่งเศสของมาร์จอเน่ ซาทราพิ ซึ่งบรรยายชีวิตของผู้เขียนในวัยเด็กซึ่งอาศัยอยู่ในอิหร่านช่วงที่มีการปฏิวัติอิสลามและล้มล้างระบบกษัตริย์ ชื่อหนังสือการ์ตูนแพร์ซโพลิสมาจากชื่อเมืองโบราณในประเทศอิหร่าน
แพร์ซโพลิสเป็นการ์ตูนขาว-ดำตลอดทั้งหมด ต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสแบ่งการ์ตูนออกเป็นสี่เล่ม แต่ในฉบับภาษาอื่น ๆ เช่น ฉบับภาษาอังกฤษและฉบับภาษาไทย แบ่งออกเป็นสองเล่ม ฉบับภาษาไทยแปลโดย ณัฐพัดชา และจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์กำมะหยี่ ซึ่งออกวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2551
แพร์ซโพลิสถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนและได้รับรางวัล Jury Prize ในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครั้งที่ 60 แต่ถูกถอดจากโปรแกรมของเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯตามคำร้องขอของสถานทูตอิหร่านประจำประเทศไทย
เนื้อเรื่องในหนังสือกล่าวถึงชีวิตของมาร์จอเน่ตั้งแต่ในวัยเด็ก ในช่วงที่ประชาชนในอิหร่านเริ่มไม่พอใจในการปกครองของพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ภายหลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครอง อิหร่านได้กลายเป็นสาธารณรัฐอิสลามและถูกอิรักรุกราน ในช่วงระหว่างสงครามนี่เอง ที่มาร์จอเน่ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมภาษาฝรั่งเศสที่เวียนนา เมื่อเรียนจบก็กลับมาที่อิหร่าน ซึ่งยังคงอยู่ภายใต้การปกครองและกฎหมายแบบอิสลาม เข้าเรียนในวิทยาลัยศิลปะ แต่งงาน และหย่า และในที่สุดก็ย้ายไปอยู่ที่ฝรั่งเศสจวบจนปัจจุบัน
หนังสือได้รับการแปลเป็นภาษายุโรปและภาษาอื่น ๆ อีกหลายภาษา อาทิ ภาษาอังกฤษ สเปน โปรตุเกส กรีก สวีเดน ฯลฯ และได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีในฐานะที่เป็นอัตชีวประวัติของผู้หญิงชาวอิหร่าน ซึ่งไม่มีให้พบเห็นได้บ่อยนัก
นิตยสารรายการโทรทัศน์
นิตยสารรายการโทรทัศน์ เป็นนิตยสารที่จัดทำโดยสถานีโทรทัศน์แบบไม่เสียค่าใช้จ่ายในประเทศไทย เพื่อเป็นอีกช่องทางหนึ่งในการสื่อสารกับผู้ชม และยังเป็นการให้ข้อมูลเกี่ยวกับรายการโทรทัศน์ที่กำลังออกอากาศ หรือใกล้จะแพร่ภาพทางสถานีโทรทัศน์แต่ละช่อง ตลอดจนลงพิมพ์ผังรายการไว้ในเล่มด้วย โดยนิยมจัดทำเป็นขนาด 16 หน้ายก (ขนาดเท่ากับนิตยสารดาโกะในยุคปัจจุบัน)
สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3.
การจัดทำนิตยสารรายการโทรทัศน์ ของไทยทีวีสีช่อง 3 เพื่อแจกฟรีแก่ผู้สนใจ เกิดขึ้นจากความเห็นชอบของวิชัย มาลีนนท์ ประธานกรรมการบริหารบริษัทฯ โดยดำริของอุฬาร เนื่องจำนงค์ นับเป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกที่จัดทำนิตยสารในลักษณะนี้ ออกเป็นฉบับปฐมฤกษ์ เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2514 โดยเป็นนิตยสารประจำเดือนกันยายนที่ออกล่วงหน้า ในระยะแรก มีจำนวนพิมพ์ 5,000 ฉบับต่อเดือน แต่ในครั้งนั้น สามารถออกหนังสือได้เพียงประมาณสองปี ก็หยุดการดำเนินงานส่วนนี้ลงไป
ต่อมา เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2518 สถานีฯ จึงฟื้นการจัดทำนิตยสารขึ้นใหม่อีกครั้ง เพื่อเพิ่มช่องทางในการเข้าถึงผู้ชม และสร้างความสัมพันธ์อันดี ระหว่างสถานีฯ กับผู้ชม นอกจากนี้ ผู้อ่านจะได้ศึกษารายละเอียดของรูปแบบรายการต่างๆ ก่อนที่จะได้รับชม ในอันที่จะจูงใจ รวมถึงสร้างความนิยมให้กับรายการของสถานีฯ มากยิ่งขึ้น อีกทั้งยังเป็นสื่อกลางในการขจัดข้อสงสัยต่างๆ ของผู้ชม ตลอดจนความใกล้ชิดกับผู้ชมอีกทางหนึ่งด้วย
โดยนิตยสารในยุคหลังนี้ เป็นหน้งสือขนาด 16 หน้ายก ในฉบับแรกมีจำนวน 32 หน้า ยอดพิมพ์ 20,000 ฉบับต่อเดือน ในช่วงถัดมา จึงมีการปรับปรุงให้มีเนื้อหาสาระเพิ่มขึ้น จนมีความหนาถึง 128 หน้า รวมถึงยังต้องเพิ่มยอดพิมพ์ขึ้นเป็นลำดับ จนกระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2524 มียอดพิมพ์ถึง 340,000 ฉบับ แต่ก็ยังไม่เพียงพอกับความต้องการของผู้สนใจ ในเวลาต่อมา แนวคิดในเรื่องรูปเล่ม เนื้อหา และวิธีการแจกจ่ายนิตยสารในลักษณะนี้ ก็กลายเป็นต้นแบบ ให้กับนิตยสารรายการโทรทัศน์ของสถานีฯ อื่นๆ ที่จัดทำขึ้นภายหลัง
จากนั้น ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2520 สถานีฯ จัดทำนิตยสารรายการโทรทัศน์ เป็นฉบับภาษาอังกฤษเพิ่มขึ้นอีกรูปแบบหนึ่ง มีจำนวนพิมพ์ 50,000 ฉบับ โดยแทรกไปกับหนังสือพิมพ์รายวันภาษาอังกฤษในประเทศไทย นอกจากนั้น สถานีฯ ยังเคยจัดทำนิตยสารรายการโทรทัศน์ ในรูปแบบภาษาจีน แทรกไปกับหนังสือพิมพ์ภาษาจีนในประเทศไทยเช่นเดียวกัน
106 แมกกาซีน/เอฟ 3.
ราวปี พ.ศ. 2552 ไทยทีวีสีช่อง 3 อนุมัติให้บริษัท เชิร์ช เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด กลับมาผลิตนิตยสารรายการโทรทัศน์ในนามของสถานีฯ อีกครั้ง โดยแบ่งเนื้อหาเป็นสองเล่ม คือ 106 แมกกาซีน เป็นนิตยสารรวมรวมข่าว ความเคลื่อนไหวของครอบครัวข่าว 3 วิทยุครอบครัวข่าว FM 106 รวมทั้งความเคลื่อนไหวของสถานี และ F3 นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับด้านบันเทิง ละคร รายการโทรทัศน์ โดยนิตยสารทั้งสองเล่มยังแจกฟรีแก่ผู้สนใจเช่นเดิม แต่จะแจกเฉพาะงานสำคัญ เช่น คอนเสิร์ตทีวี 3 สัญจร
สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5.
ททบ.เคยจัดพิมพ์นิตยสารมาถึง 3 ยุคสมัยคือ ขณะเป็นททบ.7 ใช้ชื่อว่า "แฟนสัมพันธ์" ต่อมาระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2522 ถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2528 ททบ.5 ออกนิตยสารแจกฟรีชื่อ "รายการโทรทัศน์สี ช่อง 5" จำนวน 56 หน้า ไม่รวมหน้าปกสี ยอดพิมพ์ 32,000 ฉบับ และในราวปี พ.ศ. 2532 ก็จัดทำนิตยสาร ททบ.5 ทีวีบันเทิง ขนาด 8 หน้ายก ต่อมาโอนให้เอกชนรายอื่นไปออกแทน โดยเปลี่ยนชื่อเป็น "ทีวีบันเทิง" แล้วจึงเลิกจำหน่ายในที่สุด
สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7.
ช่อง 7 สี เคยจัดทำนิตยสารรายการโทรทัศน์ ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2523-พ.ศ. 2539 รวมระยะเวลาประมาณ 16 ปี และทางช่องได้นำกลับมาทำนิตยสารใหม่อีกครั้ง ในชื่อ "แชนแนลเซเว่น บันเทิงเจ็ดสี" วางแผงฉบับแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2558 จำหน่ายในราคา 35 บาท
ในยุคไทยทีวีช่อง 4 นอกจากจะส่งกระจายเสียง สถานีวิทยุ ท.ท.ท. (ปัจจุบันคือ สถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์นเรดิโอ) เพื่อหารายได้อุดหนุนกิจการสถานีโทรทัศน์แล้ว ยังจัดทำนิตยสารชื่อ "ไทยโทรทัศน์" ออกจำหน่ายด้วย
กรมโฆษณาการ (ปัจจุบันคือ กรมประชาสัมพันธ์) ต้นสังกัดของ สทท. เคยจัดพิมพ์นิตยสารชื่อ "โฆษณาสาร" ออกเผยแพร่กิจการต่างๆ
พรีเมียร์ ทรูวิชั่นส์ ทีวีไกด์.
ไอบีซี, ยูทีวี, ยูบีซี และทรูวิชั่นส์ จัดทำนิตยสารรายการโทรทัศน์ประเภทบอกรับสมาชิก ในระดับโกลด์แพคเกจและแพลตินัมแพคเกจ เริ่มออกครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2537 ถึงปัจจุบัน โดยในยุคแรกใช้ชื่อว่า ไอบีซี แมกกาซีน และ ยูทีวี แมกกาซีน, ยูบีซี แมกกาซีน, ทรูวิชั่นส์ แมกกาซีน ตามลำดับ ต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น พรีเมียร์ ทรูวิชั่นส์ ทีวีไกด์ จำนวน 80 หน้าต่อหนึ่งฉบับ พิมพ์ 4 สีทั้งเล่ม โดยจะแยกโปรแกรมรายการเป็นหมวดหมู่ และลงพิมพ์ตารางออกอากาศด้วย
ช่องโทรทัศน์ดาวเทียม.
เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2553 นิตยสารรายเดือน "แซตเทลไลต์ไกด์" (Satellite Guide) ออกวางแผงเป็นฉบับปฐมฤกษ์ โดยมีเนื้อหาแนะนำ ช่องโทรทัศน์ดาวเทียมต่างๆ ของประเทศไทย ซึ่งมีเป็นจำนวนมาก รวมถึงเผยแพร่ผังรายการ ของแต่ละช่องดังกล่าวในฉบับด้วย
สมเด็จพระราชินีนาถจูเลียนา
เจ้าชายซิกวาร์ดแห่งสวีเดน ดยุคแห่งอัปป์ลันด์
พระยากำแหงพระราม
สถานีโทรทัศน์เชค
มาสค์ไรเดอร์ดิเอนด์
มาสค์ไรเดอร์ ดิเอนด์  เป็นมาสค์ไรเดอร์คนที่ 2 ของซีรีส์ มาสค์ไรเดอร์ดีเคด
มาสค์ไรเดอร์ดิเอนด์.
ร่างแปลงมาสค์ไรเดอร์ของไคโต ไดคิ ที่เกิดจากการแปลงร่างด้วยดิเอนด์ไดรเวอร์และไรเดอร์การ์ด สมารถเดินทางอิสระแบบเดียวกับดีเคด มีพลังต่อสู้อย่างรวดเร็ว แต่โดยทั่วไปการต่อสู้ของดิเอนด์นั้นเป็นแบบการต่อสู้ประเภทรุมทีมและการยิงปืนระยะกลางเป็นหลัก โดยดิเอนด์ใช้การ์ดไรเดอร์สร้างไรเดอร์คนๆนั้นขึ้นมาเพื่อใช้เป็นด่านหน้าให้กับตน
ร่างเพิ่มพลังของดิเอนด์ โดยใช้ เคทัช ทำการเชื่อมต่อกับส่วนเข็มขัด มีลักษณะคล้ายกับมาสค์ไรเดอร์ดีเคด คอมพลีทฟอร์ม แต่มีจุดต่างที่ฮิสทรีออร์นาเมนท์ (เกราะและการ์ดบนเกราะหน้าอก) ที่มีเพียง 8 ใบซึ่งต่างจากดีเคด ที่มีถึง 9 ใบ
ในแต่ละใบบนฮิสทรีออร์นาเมนท์ของ ดิเอนด์ คอมพลีทฟอร์ม จะเป็นการ์ดไรเดอร์ที่ปรากฏตัวในฉบับโรงภาพยนตร์เป็นหลัก
นีโอดิเอนด์ไดรเวอร์ Ver..
ร่างแปลงของไคโตะ ไดคิ ที่แปลงร่างด้วย นีโอดิเอนด์ไดรเวอร์ ลักษณะของการแปลงร่างและชุดเกราะนั้นยังเหมือนกับดิเอนด์แบบเดิม
จิโนะมานาโกะ ดิเอนด์เฮนชินไท.
ปรากฏตัวในมาสค์ไรเดอร์ดีเคดตอนที่ 24 - 25 และ ขบวนการซามูไร ชินเคนเจอร์ ตอนที่ 21