pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การ์ตูนจีน ได้เข้ามาเมืองไทยประมาณช่วงปี พ.ศ. 2543 -ปัจจุบัน โดยเจ้าแรกคือ สำนักพิมพ์บูรพัฒน์และยังเป็นผู้จัดจำหน่ายหลักในปัจจุบัน
ศึกเทพศาสตรา  เป็นการ์ตูนจากฮ่องกง แต่งเรื่องโดย หวงยี่หลาง วาดภาพโดย ซิวฟูหลง ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ โดยมีเนื้อเรื่องเป็นการต่อสู้ระหว่างธรรมและอธรรม ภายไต้การนำพาของเทพและมารที่ไม่จบสิ้น ชายหนุ่มสมบูณ์ด้วย ความดีและความสามารถ ผู้ที่ควรคู่ที่จะได้ผู้ครอบครองเทพศาสตราต่างๆ ในยุทธภพ เพื่อต่อกรกับคนพาลและมารร้ายในยุทธภพผู้ครอบครองมารศาสตรา
เทพศาสตรา.
ผลึกฟ้า เจ้าของเดิม/ผู้สร้าง เทพมารดาหนี่โว คำปรารภ "เหล่าเทพ ภูตผี มาร ปีศาจ ล้วนเห็นตรงกันว่า ข้าหนี่โวนี้แสนจะโง่เขลา ทำไหมต้องเสียสละตัวเองพร้อมกับมารปีศาจ เพื่อปกป้องชาวโลกมันคุ้มแล้วหรือ แต่เมื่อข้ารู้ว่า ชาวโลกสามารถมีชีวิตอย่างปลอดภัยและมีความสุข การเสียสละของข้านี้ก็นับว่า คุ้มแสนคุ้ม"
วิญญาณพยัคฆ์ เจ้าของเดิม/ผู้สร้าง จอมมารซือโยว มีลักษณะเป็นดาบด้ามยาว(ดาบใหญ่) ทำมาจากกระดูกสันหลังของเสือที่เป็นเพื่อนของจอมมารซือโหยว มีอานุภาพร้ายกาจ จนมาวันหนึ่งซือโยวได้พบกับสัตว์ประหลาดตนหนึ่งที่กินคนโดยบังเอิญ ซือโยวจึงเลี้ยงดูมันเพื่อนำมาเป็นอาวุธซือโยวจึงต้องจับคนมาเลี้ยงในทุกวัน ทุกมื้อและปริมาณมากขึ้นจนในที่สุดแม้แต่ลูกหลานเขาก็ไม่เว้น แต่กระนั้นเจ้าสัตว์ประหลาดก็ไม่เชื่อมันคิดจะกินซือโยวด้วย แต่พยัคฆ์ของซือโยวเห็นเช่นนั้นก็ปกป้องโดยการงับและกัดกินสัตว์ประหลาดนั้น เขาไป หลังจากนั้นซือโยวก็กระขากเอากระดูกสัตว์ประหลาดจากร่างของเสือ ซึงต่อมาซือโยวเรียกวอาวุธที่แลกมาด้วยชีวิตของเสือที่ภักดีว่า วิญญาณพยัคฆ์ ซึงให้ทั้งพละกำลังและความมั่นใจเพราะยิ่งสู้นานอาวุธก็จะแกร่งและเกรียว กร้าวขึ้นจนเป็นคู่ปรับกับผลึกฟ้า ในบางครั้งหากผู้ใช้มีวรยุทธด้อยกว่าที่วิญญาณพยัคฆ์ วิญญาณพยัคฆ์จะไม่พอใจและย้อนทำร้ายผู้ใช้นั้น
คร่าวิญญาณเจ้าของเดิม/ผู้สร้าง เทพอสูรโรซา มีลักษณะเป็นกระบองสามท่อนที่โซ่เชื่อมต่อกัน สามารถแปลงเป็นไม้พลองยาวได้ตามแต่ความถนัดของผู้ใช้
เทพกสิกร หรือ เกษตรเทวะ เจ้าของเดิม เสินหนงซื่อ (สกุลเกษตรเทวะ) คำปรารถ " ข้าเสินหนงแม้ไม่ใช่เทวดาหรือมนุษย์ แต่ข้าก็รักใคร่ผูกผันกับมนุษย์เหลือเกิน ข้ายินดีเป็นตัวทดลองสมุนไพร เพื่อหายารักษาโรคให้มนุษย์จนตัวเองต้องตายเพราะพิษสะสม จากการทดลองสมุนไพรพิษ แต่วิญญาณของข้าก็มีความสุขที่ได้เห็นผู้คนรอดตายจากยารักษาโรคที่ข้าเคย ทดลองมาแล้ว"[1] มีลํกษณะเป็นไม้บรทัดหรือดาบสีเขียวหยกประดับลวดลายเคล็ดวิชาคู่กับเทพกสิกร
จักรอวกาศ เจ้าของเดิม/ผู้สร้าง หวงตี้ คำปรารถ "สวรรค์มีเมตตาจิตต่อทุกชีวิต สวรรค์ให้กำเนิดข้า ข้ายังมีหน้าที่ปกป้องมนุษย์แห่งพิภพ"
ที่มาของจักรอวกาศ
พญาหงส์เจ้าของเดิม/ผู้สร้าง ต้าอี่ หรืออีกชื่อหนึ่งว่า "หงสา" มีลักษณะเป็นขวานที่มีใบขวานเป็นรูปปีกของพญาหงส์ สามารถถอดแยกชิ้นส่วนปละประกอบใหม่ได้ หากประกอบใบขวานไม่ครบก็จะไม่สามารถเปล่งอาณุภาพของพญาหงส์ได้ไม่เต็มที่ มีอิทธิฤทธิ์สามารถควบคุมน้ำ และเหล็กเหลวได้
ที่มาของพญาหงส์
ในยุคดึกดำบรรพ์ เกิดภัยพิบัติเหตุน้ำท่วมโลกครั้งใหญ่ บุรุษที่มีนามว่า ต้าอี่ ได้มีใจจะช่วยแก้ไขเหตุน้ำท่วมจนพญาหงส์แห่งแดนสวรรค์ แปลงตัวเป็นอาวุธประเภทขวานที่ รูปร่างคล้ายพญาหงส์ เพื่อช่วยเหลือในการเปิดทางน้ำ ต้าอี่ได้ใช้พญาหงส์ในการเปิดลำธารเพื่อระบายน้ำ ให้ไหลเข้าสู่อ่างเก็บน้ำที่มีเขื่อนกั้นน้ำขนาดใหญ่คงทานแข็งแรง เพราะมีส่วนผสมของเหล็กเหลว
เทพระบำ เจ้าของเดิม/ผู้สร้าง เทพมารดาหนี่โว เป็นเทพศาสตราจำพวกเครื่องดนตรีมีลัษณะเป็นพิณ ทำมาจากไม้วิเศษ (เป็นเทพมังกรที่ไร้พลัง) ที่ตกลงมาจากสวรรค์ วิญญาณธาตุ มังกร สามารใช้เสียงดนตรีควบคุม หรือปั่นป่วนจิตของศัตรู มีใบมีดซ่อนอยู่ที่ตัวพิณ
ดับสวรรค์ เจ้าของเดิม/ผู้สร้าง น้องสาวของเทพอสูรโรซา มีลัษณะเป็นคันธนูไม่มีสาย ประกอบไปด้วยลูกธนู 10 ดอก ด้วยความที่เป็นเทพศาสตราที่เกิดจากความแค้นทำให้ผู้ที่ใช้ดับสวรรค์และลูกธนูของมันต้องได้รับคำสาปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งคำสาปนั้นจะแตกต่างกันไปในแต่ละลูกธนูที่ได้ใช้ไป
มารสะท้าน เจ้าของเดิม/ผู้สร้าง เทพอัศนีและเทพสายฟ้า ที่สามารถปล่อยและควบคุมสายฟ้าได้ ประกอบไปด้วยสองส่วน ส่วนแรกเป็นเหมือนกรรไกร และส่วนที่สองเป็นสองง่าม เมื่อนำมาประกบกัน สามารถเปล่งอาณุภาพสายฟ้าได้อย่างไร้ขีดจำกัด
สยบทศทิศ มีลักษณะเป็นใบมีดสี่ใบ มีด้ามจับคล้ายกังหัน มีสัญลักษณ์หยินหยางของลัทธิเต๋าอยู่ตรงกลาง ผู้ใช้สามารถควบคุมใบมีดแตะละใบให้เคลื่อนไหวออกไปโจมตีศัตรูได้ นอกจากนี้สยบทศทิศยังมีอิทธิฤทธิ์ในการสร้าง และควบคุมมิติอีกด้วย
มารศาสตรา.
ราชันย์เคืองแค้น เป็นมารศาสตราที่สร้างจากมุกอสูรของมารฟ้าดึกดำบรรพ เป็นตัวแทนของความแค้นเคือง โดยถึงเอาอารมณ์แค้นมาจากโจ้วอ๋องและวิญญาณ ฮ่องเต้ ราชวงศ์ซาง (อิน) ทั้ง 32 พระองค์ ในตอนครั้งที่ โจ้วอ๋องฮ่องเต้คนสุดท้ายของราชวงค์ซาง (อิน) เผาตัวเองตายใน ลานสุสานกษัติย์ เพราะทำศึกพ่ายแพ้ต่อโจวอู่อ๋อง (จีฟา) แห่งราชวงศ์โจว ถือกำเนิดโดยวัสดุประกอบเป็นเถ้าถ่านของรูปปั้นองค์กษัติย์ในราชวงค์ซาง (อิน) เกราะมงกุฏของโจ้วอ๋อง เลือดเนื้อของโจ้วอ๋อง เป็นอาวุธธาตุไฟ ที่ถูกสร้างขึ้นพร้อมคำสาปแช่งราชวงศ์โจว และราชสกุลจี ของโจวอู่อ๋อง จีฟา ที่แม้กระทั่งเจียงจื่อหยา ราชครูแห่งราชวงศ์โจวยังเกรงภัยที่อาจเกิดจากพลังแห่งความคับแค้นนี้ จึงผนึกมันไว้เขตอาคมเพื่อป้องกันมิให้อาวุธชิ้นนี้หลุดไปทำร้ายใครได้
หลอดเลือดดำรักแร้
ในกายวิภาคศาสตร์มนุษย์ หลอดเลือดดำรักแร้ (axillary vein) เป็นหลอดเลือดขนาดใหญ่ที่นำเลือดมาจากด้านนอกลำตัวของอก, รักแร้, และรยางค์บนไปยังหัวใจ มนุษย์มีหลอดเลือดดำรักแร้ข้างละ 1 เส้น
จุดเริ่มต้นของหลอดเลือดดำนี้อยู่ที่ขอบล่างของกล้ามเนื้อเทเรส เมเจอร์ (teres major muscle) และต่อเนื่องกับหลอดเลือดดำแขน (brachial vein)
สาขาของหลอดเลือดดำรักแร้ประกอบด้วยหลอดเลือดดำเบซิลิค (basilic vein) และหลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein) ซึ่งต่างเป็นหลอดเลือดดำชั้นผิว (superficial vein) ทั้งคู่ หลอดเลือดดำรักแร้สิ้นสุดที่ขอบด้านข้างของกระดูกซี่โครงซี่แรก กลายเป็นหลอดเลือดดำใต้กระดูกไหปลาร้า (subclavian vein)
หลอดเลือดแดงที่ทอดตัวขนานไปกับหลอดเลือดดำนี้มีชื่อเดียวกัน คือ หลอดเลือดแดงรักแร้ (axillary artery)
หลอดเลือดดำอัลนา
ในทางกายวิภาคศาสตร์ หลอดเลือดดำอัลนา (ulnar veins) เป็น venae comitantes (หรือหลอดเลือดดำที่ทอดขนานไปกับหลอดเลือดแดง) ของหลอดเลือดแดงอัลนา (ulnar artery) ส่วนใหญ่นำเลือดมาจากปลายแขนด้านใกล้ลำตัว เริ่มต้นจากมือและสิ้นสุดเมื่อเชื่อมกับหลอดเลือดดำเรเดียล (radial veins) กลายเป็นหลอดเลือดดำแขน (brachial veins)
Ulnar vein
Axillary vein
หลอดเลือดดำแขน
ในกายวิภาคศาสตร์มนุษย์ หลอดเลือดดำแขน  เป็น venae comitantes (หรือหลอดเลือดดำที่ทอดขนานไปกับหลอดเลือดแดง) ของหลอดเลือดแดงแขน (brachial artery) ที่อยู่ในต้นแขน หลอดเลือดดำนี้อยู่ในชั้นลึกต่อกล้ามเนื้อ จึงเรียกหลอดเลือดนี้ว่าเป็นหลอดเลือดดำชั้นลึก (deep vein) เส้นทางเดินของหลอดเลือดดำนี้เหมือนกับหลอดเลือดแดงแขน (ย้อนกลับทาง) เริ่มจากหลอดเลือดดำเรเดียล (radial veins) และหลอดเลือดดำอัลนา (ulnar veins) รวมกัน (ตำแหน่งเดียวกับที่หลอดเลือดแดงแขนแตกออกเป็น 2 เส้นคือหลอดเลือดแดงอัลนาและหลอดเลือดแดงเรเดียล) หลอดเลือดนี้สิ้นสุดที่ขอบล่างของกล้ามเนื้อเทเรส เมเจอร์ (teres major) ณ จุดนี้หลอดเลือดดำแขนจะรวมกับหลอดเลือดดำเบซิลิค (basilic vein) กลายเป็นหลอดเลือดดำรักแร้ (axillary vein)
หลอดเลือดดำแขนมีสาขาเล็กๆ ที่รับเลือดมาจาดกล้ามเนื้อของแขนช่วงบน เช่นกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ (biceps brachii muscle) และกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรกิไอ (triceps brachii muscle)
มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง
มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง  เป็นหนึ่งในสี่มหาวิหารเอกหรือมหาวิหารสันตะปาปา อีกสามแห่งที่เหลือ ได้แก่ มหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร และมหาวิหารนักบุญเปโตร
จักรพรรดิคอนแสตนตินที่ 1 โปรดให้สร้างมหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพงขึ้น ณ จุดที่เชื่อกันว่าเป็นที่ฝังศพของนักบุญเปาโลอัครทูตหลังจากที่ถูกตัดศีรษะ สาวกของท่านก็สร้างอนุสรณ์ที่เรียกว่า “cella memoriae” เหนือที่ฝังศพนั้น อนุสรณ์นี้ถูกขยับขยายในรัชสมัยจักรพรรดิวาเลนติเนียนที่ 1
ที่ฝังศพของนักบุญเปาโล.
จดหมายเหตุของอารามคณะเบเนดิกตินที่ติดกับมหาวิหารกล่าวถึงการเสริมสร้างว่าได้พบโลงหินอ่อนบนโลงเป็นแผ่นหินสองแผ่นที่สลักด้วยคำว่า “Paulo Apostolo Mart (yri) ” ซึ่งแปลว่า “แด่เปาโลอัครทูตและมรณสักขี” แต่การพบนี้มิได้บันทึกไว้เป็นหลักฐานเช่นการพบโลงหินอื่น ๆ ในสมัยเดียวกัน
เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2006 ทางสำนักวาติกันกล่าวว่านักโบราณคดีของสำนักขุดพบโลงหินภายใต้แท่นบูชาที่มหาวิหารนักบุญเปาโล ที่เชื่อว่ามีศพของนักบุญเปาโลอยู่ภายใน เมื่อวันที 11 ธันวาคม ค.ศ. 2006 ทางสำนักวาติกันก็มีการแถลงข่าวอย่างเป็นทางการ ถึงรายละเอียดของการขุดค้น ที่เริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 จนถึงวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2006 ซึ่งเป็นผลมาจากการที่นักแสวงบุญแสดงความไม่พึงพอใจที่ไม่สามารถเยี่ยมชมและจับต้องที่ฝังศพของท่านอัครทูตในมหาวิหารนักบุญเปาโลได้เมื่อปี ค.ศ. 2000
การตรวจดูว่าจะมีซากของนักบุญเปาโลอยู่ภายในโลงจริงหรือไม่ยังไม่เป็นที่ตกลงกัน ความจริงแล้วโลงหินที่พบก็ยังมิได้เคลื่อนย้ายไปจากที่ที่พบ ฉะนั้นจึงเห็นเพียงด้านแคบด้านเดียว
ส่วนโค้งทำด้วยอิฐที่แสดงว่าเป็นมุขตะวันออกของมหาวิหารที่จักรพรรดิคอนสแตนตินสร้างอยู่ทางตะวันตกของโลงหินพบไม่นานหลังจากนั้น แสดงให้เห็นว่าทางเข้ามหาวิหารแต่เดิมอยู่ทางตะวันออกเหมือนกับมหาวิหารนักบุญเปโตร มหาวิหารใหญ่กว่าที่สร้างเมื่อ ค.ศ. 386 บนมหาวิหารเดิมมี Via Ostiense อยู่ทางตะวันออกและขยายออกไปทางตะวันตกทางแม่น้ำไทเบอร์ทำให้การวางตัวมหาวิหารผิดไปจากการวางไว้เดิมมาก
Brachial vein
Vena comitans
Vena comitans (หรือรูปพหูพจน์ venae comitantes) เป็นคำภาษาละตินหมายถึง หลอดเลือดดำที่มักจะไหลเป็นคู่ และทั้งคู่มีทางเดินอยู่ด้านข้างของหลอดเลือดแดง หลอดเลือดดังกล่าวมักจะทอดตัวเป็นคู่ เราจึงมักใช้รูปพหูพจน์มากกว่า
Venae comitantes มักจะพบอยู่กับหลอดเลือดแดงขนาดเล็กบางเส้นโดยเฉพาะที่รยางค์ หลอดเลือดแดงขนาดใหญ่มักไม่มี venae comitantes ซึ่งมักจะมีหลอดเลือดดำเส้นเดียวที่มีขนาดใกล้เคียง ซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกับหลอดเลือดแดง
ตัวอย่างของหลอดเลือดแดงและ venae comitantes ของมัน
ตัวอย่างของหลอดเลือดแดงที่"ไม่มี" venae comitantes แต่มีหลอดเลือดดำชื่อเดียวกัน
Venae comitantes
Upper extremity
Upper extremities
Ulnar veins
Brachial veins
มาเรีย ชาราโปวา
มาเรีย ยูรืยเอฟนา ชาราโปวา (; ; เกิด 19 เมษายน 2530) เป็นนักเทนนิสอาชีพชาวรัสเซีย ซึ่งสมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิงจัดให้อยู่ในอันดับ 7 ของโลก เป็นผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ในสหรัฐตั้งแต่ปี 2537 แข่งขันดับเบิลยูทีเอทัวร์ตั้งแต่ปี 2544 เธอเคยถูกจัดอยู่อันดับ 1 ของโลกโดยดับเบิลยูทีเอในห้าโอกาส รวม 21 สัปดาห์ เธอเป็นหญิงหนึ่งในสิบคนและชาวรัสเซียคนเดียวที่ครองแกรนด์สแลมอาชีพ เธอยังได้เหรียญโอลิมปิก โดยคว้าเหรียญเงินให้ประเทศรัสเซียในประเภทหญิงเดี่ยวในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ในกรุงลอนดอน
ชาราโปวาเป็นหมายเลข 1 ของโลกเป็นครั้งแรกในวันที่ 22 สิงหาคม 2548 ขณะอายุ 18 ปี และครั้งสุดท้ายครองตำแหน่งเป็นครั้งที่ห้าเป็นเวลาสี่สัปดาห์ตั้งแต่วันที่ 11 มิถุนายน 2555 ถึง 8 กรกฎาคม 2555 การชนะเลิศประเภทเดี่ยวของเธอ 35 ครั้ง และแกรนด์สแลม 5 ครั้ง สองครั้งทีเฟรนช์โอเพนและที่ออสเตรเลียนโอเพน วิมเบิลดันและยูเอสโอเพนอีกที่ละครั้ง อยู่ในอันดับสามในบรรดานักกีฬาที่ยังแข่งขันอยู่ ตามหลังเซเรนาและวีนัส วิลเลียมส์ เธอชนะรอบสุดท้ายดับเบิลยูทีเอสิ้นปีในการเปิดตัวเธอในปี 2547 เธอยังชนะเลิศประเภทคู่สามครั้ง
แม้เป็นอาชีพที่เสี่ยงต่อการบาดเจ็บ แต่ชาราโปวามีช่วงเวลาระดับที่หาได้ยากในกีฬาหญิง เธอชนะเลิศประเภทเดี่ยวอย่างน้อยหนึ่งรายการต่อปีตั้งแต่ปี 2546 ถึง 2558 เป็นสถิติต่อเนื่องที่เป็นรองเพียงสเตฟฟี กราฟ, มาร์ตินา นาฟราติโลวา, และคริส เอเวิร์ต ผู้เชี่ยวชาญเทนนิสหลายคนและอดีตนักกีฬาเรียกชาราโปวาว่าเป็นผู้เข้าแข่งขันเทนนิสยอดเยี่ยมคนหนึ่ง โดยจอห์น แม็กเอ็นโรเรียกเธอว่าเป็นผู้ยอดเยี่ยมที่สุดคนหนึ่งที่กีฬาเทนนิสเคยเห็น
ชาราโปวายังได้งานเดินแบบจำนวนหนึ่ง ซึ่งรวมถึงเป็นนางแบบใน"สปอตส์อิลละสเตรติดสวิมสูตอิชชู" ("Sports Illustrated Swimsuit Issue") เธอปรากฏในหลายโฆษณา ซึ่งรวมไนกี พรินซ์และแคนอน นับแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2550 เธอเป็นทูตสันถวไมตรีโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ โดยสนใจโครงการฟื้นฟูและพัฒนาเชอร์โนบิลเป็นพิเศษ ในเดือนมิถุนายน 2554 เธอได้รับขนานนามเป็นหนึ่งใน "30 ตำนานเทนนิสหญิง: อดีต ปัจจุบันและอนาคต" โดย"ไทม์" และในเดือนมีนาคม 2555 เทนนิสแชนเนลยังยกให้เป็นหนึ่งใน "100 ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" จากข้อมูลของ"ฟอบส์" เธอเป็นนักกีฬาหญิงที่มีรายได้สูงสุดในโลก 11 ปีติดต่อกัน และทำรายได้ 285 ล้านดอลลาร์สหรัฐซึ่งรวมเงินรางวัลตั้งแต่เธอเล่นอาชีพในปี 2544
ในเดือนมีนาคม 2559 ชาราโปวาเปิดเผยว่าเธอไม่ผ่านการทดสอบสารกระตุ้นที่ออสเตรเลียนโอเพน
อุบัติเหตุนิวเคลียร์ ที่เชอร์โนบิล ในปี ค.ศ. 1986 ทำให้พ่อแม่ของ ชาราโปวา ยูริ และ เยเลนา ต้องย้ายถิ่นฐาน จาก โกเมล เบลารุส ไปยังเมือง Nyagan ในไซบีเรีย บ้านของบิดาของเยเลนา โดยเยเลนาได้ให้กำเนิดมาเรีย หลังจากนั้น 1 ปี
เมื่อชาราโปวาอายุได้ 2 ปี ครอบครัวของเธอได้ย้ายไป โซชิ ที่นั่นเพื่อนสนิทของพ่อเธอ อเล็กซานเดย์ คาเฟลนิคอฟ (Aleksandr Kafelnikov) (ลูกชายของเขา ก็คือ นักเทนนิสอันดับ 1 โลกและชนะสองแกรนด์สแลมชายเดี่ยว ) อเล็กซานเดย์ให้ไม้เทนนิสแก่ชาราโปวาเป็นครั้งแรกตอนเธออายุ 4 ปี จากนั้นเธอก็เริ่มฝึกซ้อมอย่างสม่ำเสมอกับพ่อของเธอที่สวนสาธารณะในเมือง เธอเข้ามาฝึกเรียนเทนนิสครั้งแรกกับโค้ชยูริ ยัตคิน (Yuri Yutkin) ซึ่งประทับใจทันทีเมื่อเขาเห็นเธอเล่น เขาบอกว่า "มือประสานงานกับตาที่โดดเด่น."
เมื่ออายุ 6 ปี ชาราโปวา ได้เข้าร่วมคลินิกเทนนิสในมอสโก ซึ่งสอนโดย มาร์ตินา นาฟราติโลวา เธอได้รับคำแนะนำจากนาฟราติโลวาเกี่ยวกับ วิทยาลัยเทนนิส นิค บอลเลทเทอรี (Nick Bollettieri Tennis Academy) สถาบันสอนเทนนิสในฟลอริดา ซึ่งผู้ได้รับการฝึกอบรมก่อนหน้านี้ เช่น อานเดร แอกัสซี
พ่อของ ชาราโปวา พาเธอมายังสหรัฐอเมริกาเมื่อเธออายุได้ 7 ปี เพื่อเข้าฝึกที่ วิทยาลัยเทนนิส นิค บอลเลทเทอรี ในเมืองแบลดเดนตัน แม่ของเธอ เยเลนา ไม่สามารถเดินทางมาด้วย เนื่องจากปัญหาด้านวีซ่า ได้ตามมาหลังจากนั้น 2 ปี ชาราโปวาอาศัยอยู่ที่ สหรัฐอเมริกาตั้งแต่นั้นมา แต่ยังคงสัญชาติ รัสเซียไว้ เธอมีบ้านอยู่ในเมืองแมนแฮตตันบีช ในรัฐแคลิฟอร์เนีย
สถิติการแข่งขันอาชีพ.
รอบชิงชนะเลิศ: 10 (ชนะเลิศ 5, รองชนะเลิศ 5)
หลอดเลือดดำเรเดียล
ในทางกายวิภาคศาสตร์ หลอดเลือดดำเรเดียล (Radial veins) เป็น venae comitantes (หรือหลอดเลือดดำที่ทอดขนานไปกับหลอดเลือดแดง) ของหลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery) ที่วิ่งผ่านด้านหลังมือ และปลายแขนด้านนอก และมารวมกับหลอดเลือดดำอัลนา (ulnar veins) กลายเป็นหลอดเลือดดำแขน (brachial veins)
เส้นทางเดินของหลอดเลือดนี้เหมือนกับหลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery)
คำอธิบายทางกายวิภาค.
ในส่วนปลายแขน (forearm) ประกอบไปด้วยหลอดเลือดดำเรเดียล 2 แบบ คือ หลอดเลือดดำเรเดียลแอกเซสซอรี (accessory radial vein) และหลอดเลือดดำเรเดียลชั้นผิว (superficial radial vein)
Radial veins
Radial vein
Basilica di San Paolo fuori le Mura
Basilica of St Paul Outside the Walls
มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร
มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร  ในภาษาอังกฤษมักเรียกว่า St. Mary Major ชื่ออื่น ๆ ที่เป็นที่รู้จักกันในภาษาอิตาลีคือ “Basilica di Santa Maria della Neve” (มหาวิหารแม่พระแห่งหิมะ) หรือ “Basilica Liberiana” (ภาษาอังกฤษ: Liberian Basilica) เป็นหนึ่งในสี่มหาวิหารเอกของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ภายในกรุงโรม ประเทศอิตาลี และถือเป็นหนึ่งในห้า “มหาวิหารอัครบิดร” (คือสี่มหาวิหารเอกรวมทั้งมหาวิหารนักบุญลอว์เรนซ์นอกกำแพง)
มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเรเป็นมหาวิหารที่เก่าแก่ที่สุดของโรม และเป็นที่ชุมนุมของคริสต์ศาสนิกชนยุคแรก และเป็นมหาวิหารแห่งเดียวในโรมที่ยังคงลักษณะสถาปัตยกรรมที่สร้างไว้แต่ดั้งเดิมถึงแม้ว่าจะได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวเมื่อ ค.ศ. 1348 และมีการบูรณะปฏิสังขรณ์หลายครั้งก็ตาม
หลังจากที่สำนักพระสันตะปาปาย้ายกลับมาจากสำนักชั่วคราวที่อาวีญง (Avignon) ในประเทศฝรั่งเศส มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเรก็ใช้เป็นที่พำนักชั่วคราวของพระสันตะปาปาเพราะที่เป็นที่พักทางการที่มหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรันอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมมาก ต่อมาที่พำนักถาวรก็ย้ายไปอยู่ที่วังวาติกันซึ่งปัจจุบันคือนครรัฐวาติกัน
Maria Yuryevna Sharápova
Maria Sharápova
สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ ชื่อเล่น แอน (เกิด 14 ตุลาคม พ.ศ. 2514) เป็นนักแสดง นางแบบ พิธีกร ผู้จัดละครชาวไทย
สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์เกิดเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2514 ที่กรุงเทพมหานคร มีชื่อแรกเกิดคือ วิริญจ์ กิ๊บสัน และมีชื่อปัจจุบันว่า สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ เป็นบุตรคนโตจากพี่น้องสองคนของบิดาซึ่งเป็นทหารสหรัฐอเมริกา กับมารดาชาวไทยชื่อจีรวัฒน์ ภักดีดำรงฤทธิ์ เธอมีน้องชายหนึ่งคนชื่ออุกฤต ภักดีดำรงฤทธิ์ เริ่มเข้าสู่วงการจากการเป็นนางแบบแฟชั่นในนิตยสารวัยรุ่น และเดินแบบ
อย่างไรก็ตาม เธอเล่าว่าเคยไม่มีสัญชาติและไม่มีบัตรประชาชนมาก่อน ทั้งที่เข้าทำงานในวงการบันเทิงแล้ว จนมีผู้ใหญ่เดินเรื่องให้
สิเรียมเข้าสู่วงการภาพยนตร์โดยการชักนำจากไพโรจน์ สังวริบุตร ซึ่งเป็นผู้ตั้งชื่อสำหรับใช้ในวงการแสดงให้ โดยชื่อ "สิเรียม" เป็นชื่อเมืองหนึ่งในพม่าซึ่งเป็นถิ่นที่มีสตรีพม่าลูกครึ่งโปรตุเกสอยู่ รวมกับ "ภักดีดำรงฤทธิ์" อันเป็นสกุลของมารดา และชื่อ "สิเรียม" ก็มีความหมายว่า "สิ่งอันเป็นที่รัก ที่ครอบครองความมั่นคง"
ปัจจุบันผันตัวเองมาทำธุรกิจส่วนตัว เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารฝ่ายการตลาด บริษัท ไบโอคอส กรุ๊ป จำกัด และจบการศึกษาระดับปริญญาเอกพุทธศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
สิเรียมได้รับความนิยมเมื่อปี 2532 - 2537 เธอแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกเรื่อง รักซึมลึก (2530) คู่กับบิลลี่ โอแกน ทั้งยังมีผลงานละครอีกมากมาย และงานพิธีกรเธอเคยรับงานเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ให้กับเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์‎
สิเรียมคบหาและสมรสกับบิลลี่ โอแกน นักแสดงและนักร้องชาวไทย หลังจากที่ทั้งคู่เคยแสดงภาพยนตร์เรื่อง "รักซึมลึก" และแสดงคู่กันมาอีก 7 เรื่องจนเกิดความรัก ทั้งสองมีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน ชื่อ นนลนีย์ โอแกน ภายหลังทั้งคู่แยกทางกัน
สิเรียมแต่งงานครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2548 กับ ราจิต แสง-ชูโต เจ้าของบริษัทโปรดักชั่นเฮาส์ ผลิตโฆษณา แต่ได้แยกทางกันเมื่อตุลาคม พ.ศ. 2551
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 สิเรียมได้สมรสเป็นครั้งที่สามกับ แอนโทนี่ (จัสติน เทดด์) นักธุรกิจชาวอังกฤษ ที่ประเทศอังกฤษ
ผลงานละครโทรทัศน์ทั้งหมดในฐานะผู้จัดละคร บริษัท เก้าหนึ่งสี่ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด
ธงประจำจังหวัดของไทย
อรพรรณ พานทอง ชื่อเล่น นิด (13 สิงหาคม พ.ศ. 2510 ) เป็นนักแสดงและผู้บริหารชาวไทย เป็นประธานบริษัทโพลีพลัส มีชื่อเสียงจากการรับบทในภาพยนตร์รักวัยรุ่น ของศุภักษร ช่วงปี พ.ศ. 2525 - 2538
อรพรรณ พานทอง เป็นบุตรีของนิพนธ์ กับ กรรณิการ์ พานทอง ส่วนนามสกุล พานทอง ของเธอก็เป็นก็ไปตรงกับนามสกุลจริงของ ชาย เมืองสิงห์ นักร้อง-นักแต่งเพลงลูกทุ่ง อีกด้วย จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีศรีอยุธยา และระดับปริญญาตรีจากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้าสู่วงการจากการชักนำของศุภักษร โดยเล่นภาพยนตร์สั้นสำหรับประกวดทางโทรทัศน์ เรื่อง เธอกับฉัน และเป็นนางแบบถ่ายแฟชั่นในนิตยสารวัยรุ่น จากนั้นได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง อาจารย์อ้วนสติเฟื่อง (2525) คู่กับ จุ๋มจิ๋ม เข็มเล็ก และ นันทิดา แก้วบัวสาย ต่อด้วยภาพยนตร์ เรื่อง กุนซืออ้วน (2525) คู่กับ ทนงศักดิ์ ศุภการ โดยกุนซืออ้วน รับบทโดยจุ๋มจิ๋ม เข็มเล็ก และได้แสดงภาพยนตร์วัยรุ่นต่อมาอีกหลายเรื่อง โดยเรื่องที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ วันวานยังหวานอยู่ (2526) คู่กับอรรถพล ประเสริฐยิ่ง และ วันนี้ยังมีเธอ (2526) คู่กับวงศกร รัศมิทัต สองนักร้องนำจากวงแมคอินทอช จากนั้นได้หันไปแสดงละครโทรทัศน์
ภายหลังจากอรพรรณ พานทอง สมรสกับ สราวุธ วัชรพล เจ้าของและบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เธอได้ออกจากวงการแสดง และผันไปเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ก่อตั้งโพลีพลัส ผู้จัดรายการโทรทัศน์ และละครโทรทัศน์ ปัจจุบัน อรพรรณดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด และมีบริษัทในเครือครอบคลุม ตั้งแต่ธุรกิจพีอาร์ จัดงานอีเวนต์ ออกาไนเซอร์ ในนามโพลีพลัส ออกาไนเซอร์ มีงานผลิตรายการถ่ายทำในสตูดิโอ ในนามโพลีพลัส สตูดิโอ, งานผลิตสิ่งพิมพ์ ในนามโพลีพลัส พับลิชชิ่ง จำกัด เจ้าของนิตยสารสังคมบันเทิง Oops! ที่นำเสนอข่าวบันเทิง และยังมีบริษัท โพลีพลัส เอ็กซ์ตร้า จำกัด เพื่อเป็น Production House รับผลิตงานด้านโทรทัศน์ทุกประเภทให้กับองค์กรอื่น เช่น โฆษณา
อรพรรณ พานทอง เคยมีผลงานร้องเพลง อัลบั้ม "ตัวนิด...นิด" สังกัดแกรมมี่
อรพรรณ พานทอง มีลูกสาว 1 คน คือ สรัย วัชรพล และลูกชาย 2 คน คือ สราลัญ วัชรพล และ สรัญวุฐิ วัชรพล
จอห์นแบ็พทิสต์
จอห์น แบ็พทิสต์
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์
สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ
สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ (, 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2059 — 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2101) เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งอังกฤษ สมเด็จพระราชินีนาถแห่งไอร์แลนด์ สมเด็จพระราชินีแห่งอารากอน คาสตีลและเนเปิล และสมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2096 จนกระทั่งเสด็จสวรรคต
สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 ทรงเป็นกษัตริย์องค์ที่ 4 ในราชวงศ์ทิวดอร์ เป็นผู้ซึ่งฟื้นฟูศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิกในอังกฤษ พระนางได้ดำเนินการเผาเหล่าบุคคลต่างศาสนา ต่างนิกายกว่า 300 คนทั้งเป็น ซึ่งเป็นที่มาของชื่อว่า "แมรีบ้าเลือด" หรือ "แมรีผู้กระหายเลือด" (Bloody Mary)
สมเด็จพระราชินีนาถแมรีทรงเป็นธิดาของ พระเจ้าเฮนรีที่ 8 กับ พระมเหสีองค์แรกคือสมเด็จพระราชินีกาตาลินาแห่งอังกฤษ พระองค์มีพระกนิษฐาที่สิ้นพระชนม์แต่แรกเกิดและพระเชษฐา 3 พระองค์ที่สิ้นพระชนม์ตั้งแต่อายุยังน้อย รวมทั้งดยุกเฮนรีแห่งคอร์นวอร์ ทางพระมารดาของพระองค์ พระองค์เป็นพระนัดดาในพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน กับ สมเด็จพระราชินีอิซาเบลลาที่ 1 แห่งคาสตีล พระนางประสูติที่พระราชวังพลาเซนเทียใน กรีนิช กรุงลอนดอนเมื่อวันจันทร์ที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2059 และรับศีลล้างบาปในวันพฤหัสบดีกับพระคาร์ดินัลทอมัส โวลซีย์ เจ้าหญิงแมรีประชวรอยู่เสมอ ความสามารถในการมองเห็นไม่ค่อยดี เป็นไซนัสอักเสบ และมักจะปวดพระเศียรอยู่เสมอ
อย่างไรก็ตาม แมรีเป็นเด็กที่มีความสามารถมากกว่าเด็กวัยเดียวกัน การศึกษาความสามารถต่าง ๆ พระองค์ทรงได้มาจากพระมารดาของพระองค์ แมรีได้ทรงศึกษาภาษากรีก วิทยาศาสตร์และดนตรีด้วย ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2064 มีพระชนมายุ 5 พรรษา พระองค์ได้ต้อนรับแขกต่างเมืองด้วยการแสดงเล่นเวอร์จินนอล พระเจ้าเฮนรีได้โอ้อวดในแขกผู้มาเยี่ยมว่า "เด็กหญิงผู้ไม่เคยร้องไห้"
โดยตลอดในวัยเด็กพระเจ้าเฮนรีมักจะหาคู่สมรสให้โดยตลอด เมื่อพระนางมีพระชนมายุ 2 ชันษา พระนางต้องสัญญาว่าจะอภิเสกสมรสกับ เจ้าชายดูรฟิน ฟรานซิส ซึ่งเป็นโอรสของ พระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส แต่ 3 ปีผ่านไปข้อตกลงต้องเป็นอันยกเลิก
ขณะที่การครองคู่ของพระบิดาและพระมารดาเริ่มไม่ค่อยดี เพราะสมเด็จพระราชินีแคทเธอรีนมิได้ทรงประสูติพระโอรสตามที่พระเจ้าเฮนรี่ทรงปรารถนา พระเจ้าเฮนรี่พยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้การอภิเษกสมรสของพระองค์กับพระนางแคทเธอรีนเป็นอันโมฆะ แต่ต้องผิดหวังเพราะสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 ไม่ยินยอม การตัดสินใจของสันตะปาปาถูกบีบบังคับด้วยอำนาจของจักรพรรดิชารล์ที่ 5 แมรีนั้นแต่เดิมนั้นได้หมั้นกับหลานของพระมารดาของพระนาง พระเจ้าเฮนรีได้เรียกร้องว่า การอภิเษกสมรสของพระองค์กับพระนางแคทเธอรีนนั้นไม่บริสุทธิ์ เพราะพระนางเคยอภิเษกสมรสมาก่อนแล้ว แม้ว่าทั้งคู่ทรงอภิเษกสมรสกันอย่างสมบูรณ์ ใน พ.ศ. 2076 พระเจ้าเฮนรี่ได้ทรงอภิเษกสมรสอย่างลับ ๆ กับสมเด็จพระราชินีแอนน์ โบลีน หลังจากนั้นไม่นานทอมัส แครนเมอร์ อาร์ชบิชอปแห่งเคนเทอร์เบอร์รี ได้ประกาศว่าการอภิเษกกับสมเด็จพระราชินีแคเธอรินแห่งอารากอนถือเป็นอันโมฆะ และการอภิเษกสมรสกับ สมเด็จพระราชินีแอนน์ โบลีนถือเป็นอันถูกต้อง พระเจ้าเฮนรีประกาศไม่ขึ้นตรงต่อสันตะปาปาแห่งโรมันคาทอลิก และประกาศตนเป็นหัวหน้าแห่งโบสถ์แห่งอังกฤษ ทำให้พระนางแคทเธอรีนต้องถูกถอดยศจากสมเด็จพระราชินีและลดชั้นกลายเป็นเจ้าหญิงแห่งเวลส์ที่เป็นหม้าย เจ้าหญิงแมรี่ได้กลายเป็นบุตรนอกสมรส ตำแหน่งของพระนางต้องถูกรับช่วงต่อโดย เจ้าหญิงเอลิซาเบธซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษและเป็นธิดาในสมเด็จพระราชินีแอนน์ โบลีน เจ้าหญิงแมรี่จึงกลายเป็น "เลดี้ แมรี่"
เลดี้ แมรี่ถูกขับไล่ออกจากราชวงศ์ ทำให้เธอต้องมาคอยรับใช้เจ้าหญิงเอลิซาเบธ พระนางไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าพบพระมารดาอีกและไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมพิธีฝังศพพระมารดาใน พ.ศ. 2079 พระนางแอนน์ โบลีนพยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้พระเจ้าเฮนรียอมรับให้ผู้ทรงปัญญามีอำนาจในการปกครองโบสถ์แห่งอังกฤษ โดยปฏิเสธคนจากสันตะปาปาและยอมรับว่าการสมรสของบิดา มารดาของพระนางเป็นอันผิดกฎหมาย
เลดี้ แมรี่คาดว่าปัญหาทุกอย่างจะจบลงเมื่อสมเด็จพระราชินีแอนน์ โบลีนถูกถอนยศและถูกประหารชีวิตใน พ.ศ. 2079 และเจ้าหญิงเอลิซาเบธถูกลดชั้นมาเป็น"เลดี้ เอลิซาเบธ" เช่นเดียวกับพระนางและถูกตัดออกจากการสืบสันติวงศ์ หลังจากพระนางแอนน์ โบลีนถูกประหารไปเพียง 2 สัปดาห์ พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ได้อภิเษกสมรสใหม่กับสมเด็จพระราชินีเจน เซมัวร์ผู้ซึ่งสิ้นพระชนม์หลังจากให้กำเนิดโอรส ผู้ซึ่งต่อมาคือซึ่งก็คือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 แห่งอังกฤษ เลดี้ แมรี่ต้องกลายเป็นแม่อุปถัมภ์ให้แก่พระอนุชา และเป็นผู้ที่โศกเศร้ามากที่สุดในวันฝังพระศพสมเด็จพระราชินีเจน เซมัวร์ ต่อมาพระเจ้าเฮนรียินยอมให้พระนางเข้ามาอาศัยในพระราชวังหลวงได้
ในปี พ.ศ. 2086 พระเจ้าเฮนรีได้อภิเษกสมรสกับพระมเหสีองค์ที่ 6 และเป็นองค์สุดท้าย คือ สมเด็จพระราชินีแคทเธอรีน พารร์ ปีต่อมา พระเจ้าเฮนรีได้ให้เลดี้ แมรี่ และ เลดี้ เอลิซาเบธกลับคืนสู่ราชวงศ์ อย่างไรก็ตามทั้งสองพระองค์ก็ยังเป็นลูกนอกสมรสที่ถูกต้องตามกฎหมาย
ในปี พ.ศ. 2090 พระเจ้าเฮนรีที่ 8 สวรรคต เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดได้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระบิดา
เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 แห่งอังกฤษเสด็จสวรรคตด้วยวัณโรคในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2096 สิริพระชนมพรรษาได้ 15 พรรษา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดไม่ต้องการให้เจ้าหญิงแมรีครองราชสมบัติ เพราะเกรงว่าพระนางจะฟื้นฟูโรมันคาทอลิกและอาจล้มล้างการปฏิรูปศาสนาของพระองค์ เพราะเหตุผลนี้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจึงวางแผนที่จะตัดพระนางออกจากสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ อย่างไรก็ตามที่ปรึกษาของพระองค์ไม่แนะนำให้ตัดสิทธิของเจ้าหญิงแมรี่ แต่พระองค์ก็ตั้งใจให้สิทธิในการครองราชย์แก่เจ้าหญิงเอลิซาเบธ แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ตัดสิทธิในการครองราชย์ทั้งสองคน พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้ให้สิทธิในการครองราชย์แก่เลดี้เจน เกรย์ ลูกสะใภ้ของจอห์น คัดเลย์เอิร์ล แห่ง วอร์วิก ต่อมากฎหมายใน พ.ศ. 2087 ได้ให้เจ้าหญิงทั้งสองกลับมาสู่สิทธิในการสืบราชสมบัติอีกครั้ง เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงแมรี่ได้ถูกเรียกตัวกลับมาลอนดอน อย่างไรก็ตาม ในตอนแรกพระนางสงสัยว่าการเรียกตัวครั้งนี้อาจเป็นข้ออ้างในการจับกุมพระนาง ในการกระทำครั้งนี้เป็นการทำให้ เลดี้เจน เกรย์รับสิทธิในการครองราชย์สะดวกขึ้น ในวันที่ 10 กรกฎาคม เลดี้เจน เกรย์ยอมรับในการขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ การครองราชย์ของเจน เกรย์มีผู้สนับสนุนน้อย หลังจากนั้น 9 วันพระนางได้ถูกเชิญลงจากตำแหน่ง เจ้าหญิงแมรี่ได้เดินทางมาลอนดอนท่ามกลางผู้สนับสนุนมากมาย ท้ายที่สุด เลดี้เจน เกรย์ และ จอห์น ดัดเลย์ ถูกส่งไปจำคุกและคอยการประหารที่หอคอยลอนดอน
พระราชกรณียกิจแรกของสมเด็จพระราชินีแมรีคือ สั่งให้ปลดปล่อยโรมันคาทอลิก และสั่งจำคุกโธมัส ฮอเวิร์ด และสตีเฟน การ์ดิเนอร์ ที่หอคอยลอนดอน สมเด็จพระราชินีแมรี่ได้เข้าพิธีสวมมงกุฏในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2096