pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การใส่ไส้ในของราวีโอลีสามารถใส่ได้หลายชนิด เช่น ไส้เนื้อ ไส้ไก่ ไส้ปลา หรือไส้เนยก็ได้ แต่ต้นตำหรับดั้งเดิมของอิตาเลียนจะใช้เนยรีกอตตาขูดผสมกับผักต่าง ๆ เช่น ผักโขม ผักกาด หรืออาจจะผสมมันบด เห็ด ฟักทอง เกาลัด อาร์ทิโชกก็ได้ แต่ขณะในประเทศอิสราเอลนิยมเลือกที่จะใช้มันเทศมากกว่า
โดยปกติแล้วจะนิยมทำราวีโอลีให้สุกด้วยการทอดหรือลวกน้ำร้อน จากนั้นราดด้วยซอสมะเขือเทศแล้วโรยด้วยผักชีฝรั่งก่อนเสริฟ
ปัจจุบันมีผลิตภัณฑ์ราวีโอลีทอดกรอบไส้เนย ไส้เนื้อสำเร็จรูปพร้อมซอสวางขายในท้องตลาดด้วยเช่นกัน ซึ่งดัดแปลงมาจากต้นตำรับการทำอาหารของชาวเกาะซิซิลี ที่นิยมทำราวีโอลีไส้หวานทอดกรอบรับประทานในช่วงคริสต์มาส
พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ
พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ ( ค.ศ. 980 - ค.ศ. 1009) จักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 997 - ค.ศ. 1009)
พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ มีพระนามเดิม องค์ชายวังซง แห่ง ฮวางจู เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคยองจงกับสมเด็จพระราชินีฮอนแอ หรือ พระนางชอนชูฮวางแทฮู เป็นพระราชปนัดดาของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอและสมเด็จพระจักรรดินีซินจอง แห่ง ฮวางจู เมื่อพระเจ้าคยองจงสิ้นพระชนม์โดยการถูกลอบปลงพพระชนม์ องค์ชายวังชี ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าซองจงแห่งโครยอ สมเด็จพระราชินีมุนด็อกแห่งฮวางจู พระมเหสีของพระเจ้าซองจงแห่งโครยอ ได้รับองค์ชายวังซง พระชนมายุเพียงแค่ 2 พรรษา มาเป็นพระราชโอรสบุญธรรม และเลี้ยงดูประดุจพระมารดาแท้ๆขององค์ชาย เนื่องจากครั้งพระเจ้าซองจงขึ้นครองราชย์ได้เนรเทศสมเด็จพระราชินีฮอนแอพระราชมาดาขององค์ชายวังซงออกจากวังหลวง ทำให้สมเด็จพระราชินีมุนด็อกเกิดความสงสาร จึงได้เลี้ยงดูองค์ชายแทน ครั้งสมเด็จพระราชินีมุนด็อกสิ้นพระชนม์เนื่องจากประชวรอย่างหนัก พระเจ้าซองจงจึงให้พระสนมยอนฮึงขึ้นดำรงตำแหน่งพระเหสีมีพระนามว่า สมเด็จพระราชินีมุนฮวา พระนางมุนฮวาจึงได้เลี้ยงดูองค์ชายวังซงต่อไป
ในปี ค.ศ. 997 พระเจ้าซองจงสิ้นพระชนม์โดยไม่มีพระราชโอรส ทำให้สมเด็จพระราชินีฮอนแอกลับคืนราชสำนักอีกครั้ง จนในที่สุดองค์ชายวังซง ในฐานะที่เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคยองจงแห่งโครยอนั้น ก็ได้ขึ้นครองบัลลังก์ มีพระนามว่า พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ ครั้งขึ้นครองราชย์ใหม่ๆ ได้ทรงแต่งตั้งสมเด็จพระราชินีฮอนแอ แห่ง ฮวางจู เป็นพระนางชอนชูฮวางแทฮู (천추태후, 千秋太后) และได้ตั้งพระนางเป็นผู้สำเร็จราชการแทน พระนางชอนชูครั้งพระนางมุนด็อกสิ้นพระชนม์ พระนางได้นำองค์หญิงซอนพระธิดาของพระนางมุนด็อกมาเลี้ยงดูที่วังมยองบก เมื่อองค์ชายวังซงขึ้นครองราชย์ พระนางจึงให้องค์หญิงซอนอภิเษกกับพระเจ้ามกจงและพระราชทานนามว่า สมเด็จพระราชินีซอนจอง เนื่องจากในขณะนั้นราชวงศ์เหลียวของแคว้นคิตัน ได้ทำสงครามกับอาณาจักรโครยอ พระนางชอนชูได้นำทัพทำสงครามอย่างต่อเนื่องกับราชวงศ์เหลียว ครั้งแคว้นคิตันได้ยกทัพใหญ่ทหาร 300,000 นาย มาบุกโครยอเข้ายึดเมืองแคซองไว้ พระเจ้ามกจงพร้อมกับพระนางชอนชูและพระนางซอนจองจึงได้ลี้ภัยไปที่วังมยองบก พระเจ้ามกจงถูกทหารคิตันตามฆ่า แต่พระนางชอนชูปกป้องไว้ ครั้งสงครามยุติลงพระเจ้ามกจงสละราชบัลลังก์ให้องค์ชายวังซุน โอรสของพระนางฮอนจองพระขนิษฐาของพระนางชอนชูขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮย็อนจง แต่ขุนนางกลุ่มชิลลาที่กุมอำนาจหลังพระเจ้ามกจงสละราชบัลลังก์เกรงว่าพระนางชอนชูจะหวนมามีอำนาจในราชสำนักอีก จึงได้ลอบปลงพระชนม์พระเจ้ามกจง ทำให้พระนางชอนชูและพระนางซอนจองโกรธแค้นอย่างมาก จึงได้ลอบสังหารขุนนางกลุ่มซิลลาจนหมดสิ้นจากราชสำนัก จนพระนางชอนชูสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1029
พระเจ้ามกจงเสด็จสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1009 รวมพระชนมายุได้ 29 พรรษา
บอล Season Change
เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายดำ
เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายดำ หรือ เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ หรือที่รู้จักกันในพระนาม เอ็ดเวิร์ดแห่งวูดสต็อค  (15 มิถุนายน ค.ศ. 1330 - 8 มิถุนายน ค.ศ. 1376) เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายดำเป็นพระราชวงศ์อังกฤษผู้มีบทบาทในการต่อสู้กับราชอาณาจักรฝรั่งเศสในสงครามร้อยปี
เอ็ดเวิร์ดประสูติเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1330 เป็นพระราชโอรสองค์โตในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ และพระราชินีฟิลลิปปา และเป็นพระบิดาของสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ เอ็ดเวิร์ดทรงเป็นผู้นำทางการทหารผู้มีความสามารถและทรงเป็นผู้ที่เป็นที่นิยมขณะที่ยังทรงมีชีวิตอยู่ เอ็ดเวิร์ดสิ้นพระชนม์เพียงปีเดียวก่อนที่พระราชบิดาจะเสด็จสวรรคต ทรงเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์องค์แรกที่ไม่ได้ขึ้นครองราชสมบัติ ราชบัลลังก์จึงตกไปเป็นของริชาร์ด พระโอรสองค์โตของพระองค์เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 เสด็จสวรรคต
เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดประสูติเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1330 ที่วังวูดสต็อคในมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์ ทรงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเอิร์ลแห่งเชสเตอร์ ในปี ค.ศ. 1333, ดยุกแห่งคอร์นวอลล์ในปีค.ศ. 1337 (การสร้างตำแหน่งดยุกครั้งแรกในอังกฤษ) และในที่สุดเจ้าชายแห่งเวลส์ในปี ค.ศ. 1343 เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์โดยพฤตินัยระหว่างปี ค.ศ. 1339, ปี ค.ศ. 1340 และปี ค.ศ. 1342 เมื่อพระราชบิดาเสด็จไปร่วมในการรณรงค์ ในปี ค.ศ. 1337 ทรงมีหน้าที่ที่จะเข้าร่วมประชุมสภาองคมนตรีทุกครั้งและมีหน้าที่เจรจาต่อรองกับสำนักพระสันตะปาปา
เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดทรงเติบโตขึ้นมากับ “โจน สาวงามแห่งเค้นท์” ผู้เป็นพระญาติห่างๆ และทรงได้รับอนุญาตจากสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 6 ให้แต่งงานกันได้แม้ว่าจะเป็นพระญาติกัน เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดจึงทรงเสกสมรสกับโจนเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1361 ที่พระราชวังวินด์เซอร์ ซึ่งทำให้เป็นปัญหาเพราะประวัติการสมรสของแอนน์และการแต่งงานกับสตรีชาวอังกฤษก็เป็นการทำให้หมดโอกาสที่จะหาคู่ชาวต่างประเทศเพื่อการสมานฉันท์ทางสัมพันธ์ไมตรีกับราชอาณาจักรต่างประเทศ
เมื่ออยู่ในอังกฤษเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดมักจะประทับอยู่ที่ปราสาทวอลลิงฟอร์ดในมณฑลบาร์คเชอร์ (ปัจจุบันมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์) เมื่อประทับอยู่ในฝรั่งเศสก็ทรงทำหน้าที่เป็นผู้แทนพระองค์ที่อากีแตน ที่พระองค์และโจนทรงมีราชสำนักที่ขึ้นชื่อในสมัยนั้น และเป็นที่ประทำของพระเจ้าแผ่นดินที่ลี้ภัยเช่นพระเจ้าเจมส์แห่งมายอร์คา (James of Mallorca) และ พระเจ้าปีเตอร์แห่งคาสตีล (Peter of Castile)
พระเจ้าเปโดรผู้ถูกขับจากบัลลังก์โดยพระเชษฐานอกสมรสพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งคาสตีล (Henry II of Castile) พระราชทานบรรดาศักดิ์ลอร์ดแห่งบิสเคย์ในปี ค.ศ. 1367 เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกันความช่วยเหลือของพระองค์ในการชิงราชบัลลังก์คืนจากพระเชษฐา เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดทรงได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดในยุทธการนาเฮรา (Battle of Nájera) ในการต่อสู้กับกองทัพฝรั่งเศส–สเปนที่นำโดยเบอร์ทรันด์ ดู เกอสแคลง (Bertrand du Guesclin)
ในช่วงนี้เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดก็มีพระโอรสสองพระองค์: เอ็ดเวิร์ด Edward (27 มกราคม ค.ศ. 1365 – ค.ศ. 1372) ผู้สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุได้ 6 พรรษา และริชาร์ดผู้ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1367 ที่มักจะเรียกกันว่า “ริชาร์ดแห่งบอร์โดซ์” ตามเมืองที่ประสูติผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดมีพระโอรสนอกกฎหมายอีกสองพระองค์ก่อนที่จะมาเสกสมรสกับโจน: เซอร์โรเจอร์ แคลเร็นดอน และเซอร์จอห์น ซาวนเดอร์
เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดเสด็จกลับอังกฤษในเดือนมกราคม ค.ศ. 1371 และสิ้นพระชนม์สองสามปีต่อมาจากการประชวรเรื้อรังที่สันนิษฐานกันว่าอาจจะเป็นมะเร็ง
เอ็ดเวิร์ดแห่งวูดสต็อค
Edward of Woodstock
คอกโครัลลีไซมอนส์
คอกโครัลลีไซมอนส์ (Quacquarelli Symonds) (QS) เป็นบริษัทเอกชนทำธุรกิจในด้านการศึกษาก่อตั้งใน พ.ศ. 2533 โดย Nunzio Quacquarelli โดยบริษัทมีการให้ข้อมูลในด้านการศึกษารวมถึงจัดทำอันดับมหาวิทยาลัยในชื่อ QS Top Universities
บริษัทตั้งอยู่ที่ประเทศอังกฤษ
Mamma Mia! (ภาพยนตร์)
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา (อังกฤษ: Wat Kungtapao Local Museum) เป็นแหล่งการเรียนรู้ท้องถิ่นขนาดเล็ก ตั้งอยู่ที่ วัดคุ้งตะเภา หมู่ 4 หมู่บ้านคุ้งตะเภา ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ จัดแสดงเอกสารโบราณและโบราณวัตถุของวัดและชุมชนหมู่บ้านคุ้งตะเภา บริหารจัดการในรูปแบบกรรมการโดยวัดและชุมชน ในความอุปถัมภ์ของมูลนิธิ 250 ปี วัดคุ้งตะเภา
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2549 โดยดำริของพระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ (แสงสิน) และพระมหาเทวประภาส วชิรญาณเมธี ที่ได้เก็บรวบรวมโบราณวัตถุและศิลปวัตถุของวัด เพื่อเป็นสถานที่จัดแสดงเอกสารโบราณและวัตถุโบราณของวัด และที่ทางวัดได้รับบริจาคจากชาวบ้าน เช่น พระพุทธรูปโบราณ สมุดไทย สมุดข่อย ใบลาน เพื่อให้คนในท้องถิ่นได้ศึกษาขนบวัฒนธรรมวิถีชีวิตความเป็นอยู่ในอดีตของบรรพบุรุษ และเพื่อให้คนในท้องถิ่นได้รับรู้และเกิดความภาคภูมิใจในมรดกและความเป็นมาของชุมชนบ้านคุ้งตะเภาที่มีอายุความเป็นมายาวนานมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา ก่อตั้งขึ้นโดยดำริของพระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ (แสงสิน) และพระมหาเทวประภาส วชิรญาณเมธี เนื่องจากท่านสังเกตเห็นโบราณวัตถุและเอกสารโบราณต่าง ๆ ที่ถูกเก็บรักษากระจัดกระจายไว้ตาม สถานที่ต่าง ๆ ภายในวัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเอกสารโบราณ เช่น ใบลาน สมุดไทย สมุดข่อย จำนวนมาก (มากกว่า 100 ผูก/เล่ม) ซึ่งมีทั้งตำรายาแผนโบราณ ตำราบทพระอัยการ จินดามณี และคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้รับการดูแลอย่างที่ควรจะเป็น ท่านจึงได้ริเริ่มเก็บรวบรวมโบราณวัตถุต่าง ๆ ในวัดมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 จนในปี พ.ศ. 2549 จึงสามารถนำเอกสารโบราณต่าง ๆ มาจัดแสดงให้ประชาชนได้ชม โดยใช้พื้นที่ชั้นสองของกุฏิปั้นหยา เป็นอาคารสำหรับจัดแสดง เพื่อที่พระสงฆ์จะได้ดูแลรักษาเอกสารและวัตถุโบราณต่าง ๆ ที่นำมาจัดแสดงได้โดยสะดวก ซึ่งสิ่งของที่นำมาจัดแสดงให้ชมยังมีจำนวนไม่มากนัก (เพียง 4 ตู้จัดแสดง) และเอกสารโบราณและวัตถุโบราณที่สำคัญส่วนใหญ่ยังคงเก็บรักษาไว้โดยมิได้นำมาออกแสดง
เดิมนั้น พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา เป็นเพียงส่วนพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุโบราณ เพียงแห่งเดียวของตำบลคุ้งตะเภา (พ.ศ. 2554) และเนื่องจากไม่ได้รับงบประมาณสนับสนุนจากทางองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและภาคราชการ ทำให้ส่วนตู้จัดแสดงสามารถวางสิ่งของจัดแสดงได้น้อย เพราะตู้จัดแสดงมีอย่างจำกัด ในขณะที่โบราณวัตถุและเอกสารโบราณที่สมควรนำออกจัดแสดงที่ท่านเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภารวบรวมไว้มีจำนวนมาก
ในปี พ.ศ. 2555 วัดคุ้งตะเภาได้จัดสร้างห้องพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา โดยความร่วมมือระหว่างวัดและชุมชนบ้านคุ้งตะเภา โดยการนำของเจ้าอาวาส คณะสงฆ์วัดคุ้งตะเภา และนายสมชาย สำเภาทอง ผู้ใหญ่บ้านคุ้งตะเภา สร้างพื้นที่จัดแสดงบนอาคารศาลาการเปรียญวัดคุ้งตะเภาหลังใหม่ (อาคารอสีติวัสสายุมงคลมหาศาลาการเปรียญ) และได้ย้ายสถานที่จัดแสดงจากอาคารกุฎิปั้นหยาซึ่งมีขนาดเล็ก มาจัดแสดงบนพื้นที่ใหม่ ซึ่งปัจจุบันมีตู้จัดแสดงรวมมากกว่า 20 ตู้ บนเนื้อที่กว่า 300 ตารางเมตร เต็มพื้นที่อาคารศาลาทิศตะวันออก มีการนำโบราณวัตถุศิลปวัตถุ เอกสารโบราณ และเครื่องมือเครื่องใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นโบราณของคนคุ้งตะเภาในอดีตมาจัดแสดง รวมมากกว่า 500 สิ่งจัดแสดง เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นที่ดำเนินการโดยวัดและชุมชน ที่มีวัตถุจัดแสดงมากที่สุดแห่งหนึ่งของจังหวัดอุตรดิตถ์
อาคารพิพิธภัณฑ์.
อาคารที่ตั้งพิพิธภัณฑ์ อยู่ในพื้นที่ด้านตะวันออกของศาลาประธานวัดคุ้งตะเภา ซึ่งเป็นอาคารทรงโรงเครื่องสับแบบภาคกลางโบราณ ที่มีอายุมากกว่าสองร้อยปี จากประวัติหลักฐานการสถาปนาวัดคุ้งตะเภา กล่าวว่าในสมัยธนบุรี จุลศักราช 1132 ปีขาล โทศก วัดคุ้งตะเภามีศาลาการเปรียญเก่าแก่อยู่หลังหนึ่ง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่าน ชาวบ้านคุ้งตะเภาได้ย้ายโครงสร้างศาลาดังกล่าว มา ณ ที่ตั้งปัจจุบันในปี พ.ศ. 2472 โดยคงรูปแบบเก่าแต่ครั้งธนบุรีไว้ด้วย
จากรูปแบบภูมิสถาปัตย์ของอาคารหลังนี้ เป็นรูปแบบศาลาโบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา มีโครงสร้างคล้ายกับศาลาการเปรียญวัดใหญ่ท่าเสาที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ โดยความเก่าแก่ของโครงสร้างและรูปแบบศาลาลักษณะนี้ อาจารย์พิเศษ เจียจันทร์พงษ์ ผู้เชี่ยวชาญพิเศษประจำกรมศิลปากรกล่าวว่า เป็นรูปแบบโครงอาคารศาลาการเปรียญที่มีความเก่าแก่มาตั้งแต่สมัยอยุธยา
ศาลาการเปรียญหลังนี้ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2549 และส่วนจัดแสดงอาคารหอพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภาแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2554 มีพื้นที่กว่า 300 ตารางเมตร มีโบราณวัตถุ-ศิลปวัตถุ จัดแสดงจำนวนกว่า 1,000 สิ่งจัดแสดง โดยจัดทิศทางการเข้าชมตามความเหมาะสมของพื้นที่อาคาร
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา แบ่งพื้นที่ห้องจัดแสดงออกเป็นสามส่วนคือ ส่วนจัดแสดงประวัติความเป็นมาของชุมชนและวัดคุ้งตะเภา ส่วนจัดแสดงเอกสารโบราณ และส่วนจัดแสดงโบราณวัตถุและเครื่องมือเครื่องใช้ภูมิปัญญาโบราณของท้องถิ่น นอกจากนี้ ภายในพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา ยังมีห้องสมุดทางพระพุทธศาสนา ซึ่งมีพระไตรปิฎก อรรถกถา ตำรา และหนังสือทางพระพุทธศาสนา รวมทั้งหนังสือวิชาการและงานวิจัยทางด้านประวัติศาสตร์ ประเพณี และวัฒนธรรมท้องถิ่น รวมมากกว่า 3,000 เล่ม
วัตถุที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภาส่วนใหญ่ ได้มาจากชาวบ้านคุ้งตะเภาทุกคนผู้มีจิตศรัทธา ที่ตั้งใจอุทิศให้เป็นประโยชน์แก่สาธารณชน เป็นสาธารณสมบัติของชุมชน โดยมีวัดคุ้งตะเภาเป็นผู้ดูแล ในรูปแบบของกรรมการ
วัตถุจัดแสดงทั้งหมด เริ่มดำเนินการจัดหา รวบรวม จากทั้งภายในวัดคุ้งตะเภา และจากการรับบริจาคของคนในชุมชนคุ้งตะเภา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 จัดแสดงครั้งแรกในอาคารปั้นหยาสองชั้นจนถึงปี พ.ศ. 2554 ต่อมาวัตถุจัดแสดงมีจำนวนมาก จึงได้หาทุนจัดสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์จากศรัทธาในชุมชน และย้ายมาจัดแสดงในอาคารพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา (อาคารเฉลิมพระเกียรติอสีติวัสสายุมงคล) จนถึงปัจจุบัน
วัตถุจัดแสดงส่วนใหญ่ในพิพิธภัณฑ์จึงเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ที่มีความผูกพันกับวิถีชีวิต ความเชื่อ และภูมิปัญญาท้องถิ่นคนคุ้งตะเภาในอดีตช่วงร้อยกว่าปีก่อน และจากหลักฐานเอกสารโบราณที่ประกอบไปด้วยทั้งอักษรไทย (สมัยอยุธยา-ต้นรัตนโกสินทร์) และอักษรตัวเมืองบางส่วน (อักษรธรรมลานนา) รวมทั้งเสาหงส์โบราณ (คติมอญ) ทำให้ทราบว่าหมู่บ้านคุ้งตะเภาในอดีตเป็นชุมชนพหุวัฒนธรรมเก่าแก่ ที่มีการปะทะสังสรรค์ทางวัฒนธรรมมาตั้งแต่โบราณกาล เป็นหมู่บ้านพหุวัฒนธรรมที่ควรค่าแก่การศึกษาสำหรับผู้สนใจ โดยเฉพาะวัตถุที่จัดแสดงบางชิ้นมีความเก่าแก่มาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งค้นพบในบริเวณที่ตั้งหมู่บ้านคุ้งตะเภา แม้จะไม่ได้มาจากการขุดค้นทางโบราณคดี แต่เชื่อได้ว่า หมู่บ้านคุ้งตะเภา เป็นถิ่นฐานที่มีผู้คนอยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ หรือกว่า 2,000 - 3,000 ปีมาแล้ว
ประเภทกลุ่มการจัดแสดง.
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา มีลักษณะเป็นอาคารโถงสองชั้น หลังคาทรงไทย ภายในอาคารจัดแสดงข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ไว้ตามมุมต่าง ๆ และที่ตู้จัดแสดง กว่า 20 ตู้ จำแนกเป็นกลุ่มได้ 13 กลุ่ม คือ
ปัจจุบัน พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา ดำเนินการในรูปแบบคณะกรรมการ ซึ่งมาจากผู้บริจาคโบราณวัตถุ และศิลปวัตถุ ให้กับทางพิพิธภัณฑ์นับร้อยคน เพื่อเน้นกระบวนการมีส่วนร่วม และการสานเสวนาเพื่อการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นอย่างสร้างสรรค์ โดยมาจากการแต่งตั้งของเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา ตามคำสั่งเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา ที่ 2/2555 เรื่อง จัดตั้งพิพิธภัณฑ์วัดคุ้งตะเภา ภายใต้คำขวัญ "พิพิธภัณฑ์ของชุมชน โดยชุมชน และเพื่อชุมชน" และวัตถุประสงค์การจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา ทั้ง 4 ข้อ ดังนี้
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา ดำเนินการโดยใช้งบประมาณทั้งหมดจากศรัทธาของพระสงฆ์และประชาชนในชุมชน
จากการลงพื้นที่สำรวจและประเมินพิพิธภัณฑ์ต้นแบบการเรียนรู้ ของคณะกรรมการจากสถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ (สพร.) พบว่าพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา มีแนวคิดการจัดพื้นที่เป็นพิพิธภัณฑ์เปิด ที่สอดคล้องสัมพันธ์กับวิถีความเชื่อของชุมชน และมีแผนการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ทำให้พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา ได้รับคัดเลือก เป็น 1 ใน 4 พิพิธภัณฑ์ จากทั่วประเทศ ให้ได้รับรางวัล "พิพิธภัณฑ์ต้นแบบการเรียนรู้" (ประเภทวัดและชุมชน) จากสถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ (สพร.) ในปี พ.ศ. 2557
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา เปิดให้เข้าชมทุกวันธรรมสวนะ ตั้งแต่เวลา 06.30 - 16.00 น. โดยไม่เก็บค่าเข้าชม
สำหรับผู้ที่สนใจชมพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภานอกจากวันและเวลาที่กำหนดไว้ สามารถติดต่อพระภิกษุผู้ดูแลอาคารเพื่อขอเข้าชมได้ โดยควรแจ้งให้ทราบล่วงหน้า
เจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภา
ท่าเตียน (ภาพยนตร์)
ท่าเตียน เป็นภาพยนตร์ไทย 35 มม. ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2516 ของไชโยภาพยนตร์ อำนวยการสร้างและกำกับโดย นำแสดงโดยสมบัติ เมทะนี, สุภัค ลิขิตกุล, สุคนธ์ คิ้วเหลี่ยม, สมพงษ์ พงษ์มิตร, เทพ ทรัพย์พอกพูน และปริม ประภาพร
นางพญานาค และพฤกษาเทวา ต่างมีความสัมพันธ์กันและได้ทิ้งไข่ไว้หน้าถ้ำแห่งหนึ่งในเมืองมนุษย์ จนเมื่อไข่ฝักออกมา ได้กำเนิดเป็นบุตรสาว ชบา (สุภัค ลิขิตกุล) ที่มีพลังเวทมนตร์สามารถดลบันดาลทุกสิ่งอย่างดังที่ใจต้องการ แต่เธอเกิดมาด้วยความโดดเดี่ยว จึงไม่สามารถแสดงรูปร่างที่แท้จริงได้ จึงต้องปลอมตัวไปเป็นคางคก และไปขออาศัยอยู่กับชายชราที่กระท่อมปลายไร่ จนวันหนึ่งชายหนุ่มชื่อ นเรนทร์ จากกรุงเทพฯ เข้ามาทำวิทยานิพนธ์ในป่าและได้ถูกชายชรานำมารักษาที่บ้าน ก็ทำให้ทั้งคู่หลงรักกัน จึงเป็นเหตุให้นเรนทร์พาชบาเข้ามาอยู่กรุงเทพฯ ด้วยกัน โดยความยินยอมของชายชรา
เมื่อนเรนทร์พาชบาไปเที่ยววัดแจ้ง นเรนทร์ได้ไปเจอกับพระพุทธรูปรูปถูกทิ้งไว้ ที่มารศาสนาพยายามจะขโมยพระพุทธรูปออกไปแต่มียักษ์วัดแจ้งคอยคุ้มครองสิ่งของล่ำค่าในวัดอยู่ นเรนทร์จึงอาสานำพระพุทธรูปกลับเข้าไปในวัดตามเดิม โดยทิ้งชบารออยู่ข้างนอก หากแต่ชบาเกิดความคิดพิเรนทร์ อยากชวนยักษ์วัดแจ้งไปเที่ยวในฝั่งพระนครด้วย เพราะเห็นใจที่เจ้ายักษ์ต้องยืนเฝ้าวัดมาหลายร้อยปี จึงเสกให้ยักษ์ตัวหดเล็กเท่ามนุษย์และมีชีวิตอีกครั้ง ก็เกิดคิดอยากเจอเจ้ายักษ์จีน ที่วัดโพธิ์ ชบาก็เสกให้ยักษ์วัดโพธิ์มีชีวิตขึ้นมาเช่นเดียวกัน ทั้ง 3 ต่างเที่ยวในที่ต่าง ๆ ในกรุงเทพอย่างอิ่มหนำ ยักษ์วัดแจ้งต้องการยืดเส้นยืดสายจึงขอเงินจากยักษ์วัดโพธิ์ไปเที่ยวบีบ ๆ นวด ๆ กับสาว ๆ ที่เมื่อร่ายจากการทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลรักษาวัดมายาวนาน แต่ยักษ์วัดโพธิ์กลับปฏิเสธ เพราะเมื่อคราวก่อนก็ยังไม่ได้เงินใช้คืน ยักษ์วัดแจ้งโมโหจึงเกิดวางมวยขึ้นมา ทั้งสองกลับร่างเป็นร่างยักษ์ตามเดิม ห่ำหั่นจนบ้านเมืองพังพินาศ ส่วนชบาเกิดเสื่อมอำนาจที่จะทำให้ทั้งสองกลับคืนสภาพ แต่แล้วชีปะขาวที่บำเพ็ญศีลมาเป็นเวลานาน จึงต้องเข้ามาช่วยปราบยักษ์ทั้งสองให้กลับมาทำหน้าที่เฝ้าวัดเหมือนเดิม ซึ่ง บริเวณที่ถูกทำลายอย่างราบคาบนั้นจึงเรียกว่า ท่าเตียน ในเวลาต่อมา
"ท่าเตียน" เป็นภาพยนตร์ในแนวแฟนตาซี, สัตว์ประหลาด และตลก จากการกำกับและอำนวยการสร้างของบริษัทไชโยภาพยนตร์ ของสมโพธิ แสงเดือนฉาย นับเป็นผลงานการสร้างภาพยนตร์และกำกับเรื่องแรกของของสมโพธิด้วย โดยผู้ออกทุนสร้างคือ โรงภาพยนตร์เฉลิมกรุง ของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ นับเป็นผลงานเรื่องที่ 2 หลังจากเรื่องแรก คือ "พันท้ายนรสิงห์" ในปี พ.ศ. 2493 เมื่ออกฉายแล้วประสบความสำเร็จอย่างมาก เป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้ 1.4 ล้านบาท (เฉพาะในกรุงเทพฯ ด้วยเวลาเพียง 2 สัปดาห์ ต่างจังหวัดอีกประมาณ 3 ล้านบาท) ด้วยเนื้อหาที่สนุก และใช้เทคนิคการสร้างภาพยนตร์สมัยใหม่ในยุคนั้น เช่น การใช้ฉากจำลอง, การซ้อนภาพ หรือการใช้มุมกล้องแบบใหม่ โดยเพลงประกอบที่ชื่อเดียวกับภาพยนตร์ได้รับความนิยมอย่างมาก ประพันธ์โดย สนิท ศ. และขับร้องโดย มีศักดิ์ นาครัตน์
บทภาพยนตร์มีโครงเรื่องจากตำนานที่มาของชื่อ ท่าเตียน ท่าเรือริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฝั่งพระนคร เกี่ยวกับยักษ์วัดแจ้ง ฝั่งธนบุรี ยกพวกมาตีกับยักษ์วัดโพธิ์ ที่ฝั่งพระนคร ไม่ทราบผลแพ้ชนะ แต่บริเวณสถานที่พังพินาศไปหมด จนพื้นที่นั้นถูกเรียกว่า ท่าเตียน
ที่มาของภาพยนตร์ เมื่อสมโพธิยังศึกษาการสร้างภาพยนตร์อยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น และได้มีส่วนในกองถ่ายภาพยนตร์ชุดก็อตซิลลาและซีรส์อุลตร้าแมน ก็เกิดความคิดที่จะสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับยักษ์หรือสัตว์ประหลาดของไทยบ้าง เนื่องจากในญี่ปุ่นขณะนั้นมีภาพยนตร์ในแนวเดียวกันนี้ออกฉาย และประสบความสำเร็จอย่างมาก คือ "Daimajin" ในปี พ.ศ. 2509
การก่อการกำเริบของประชาชนในยุโรปช่วงปลายสมัยกลาง
การปฏิวัติของชุมชนในปลายสมัยกลางของยุโรป  โดยทั่วไปเป็นการก่อความไม่สงบหรือการปฏิวัติของเกษตรกรในชนบทหรือชนชั้นกลางในเมืองในการต่อต้านขุนนาง, นักบวช หรือ พระมหากษัตริย์ระหว่างคริสต์ศัตวรรษที่ 14 จนถึงต้นคริสต์ศัตวรรษที่ 16 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ“วิกฤติกาลของปลายสมัยกลางของยุโรป”(Crisis of the Late Middle Ages) บางครั้งก็เรียกว่า“กบฏชาวนา”(Peasant revolt) ที่เป็นการปฏิวัติของชุมชนที่ครอบคลุมอย่างกว้างไม่เฉพาะแต่เกษตรกรหรือชาวนา
ก่อนคริสต์ศัตวรรษที่ 14 การปฏิวัติโดยชุมชนมิใช่เป็นสิ่งใหม่แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมาก่อนหน้านั้น แต่มักจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะในท้องถิ่น แต่เมื่อมาถึงคริสต์ศัตวรรษที่ 14 และ 15 ความกดดันจากชนชั้นสูงที่เพิ่มมากขึ้นก็ทำให้การก่อความไม่สงบหรือการปฏิวัติโดยชุมชนแพร่ขยายไปทั่วยุโรป ตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยทั่วไปก็จะเห็นได้จาก ระหว่างปี ค.ศ. 1336 ถึงปี ค.ศ. 1525 ในเยอรมนีมีการก่อความไม่สงบโดยเกษตรกรไม่น้อยไปกว่าหกสิบครั้ง
การก่อความไม่สงบส่วนใหญ่เป็นการแสดงความต้องการที่จะมีส่วนร่วมในผลประโยชน์ของผู้ที่มีฐานะดีกว่าทั้งทางด้านความมั่งคั่ง, ทางฐานะ และทางด้านความเป็นอยู่ แต่ผลของการก่อความไม่สงบส่วนใหญ่ฝ่ายเกษตรกรก็จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ต่อขุนนางผู้ปกครองและมีอำนาจมากกว่า ซึ่งเป็นผลทำให้เกิดการสร้างทัศนคติในยุโรปที่เหยียดหยาม“เกษตรกร”ว่าเป็นชนชั้นที่แยกจากชนชั้นอื่นและเป็นชนชั้นที่ไม่ดีในสายตาของผู้มีฐานะทางสังคมและความมั่งคั่ง ซึ่งเป็นการแบ่งชนชั้นในสังคมที่แตกต่างจากการแบ่งก่อนหน้านั้นที่แบ่งกลุ่มชนเป็นสามกลุ่ม: กลุ่มผู้ใช้แรงงาน, กลุ่มผู้เกี่ยวข้องกับศาสนา และ กลุ่มผู้ต่อสู้ ซึ่งในความหมายเดิมเกษตรกรก็แทบจะใกล้กับพระเจ้า แต่ในทัศนคติใหม่เกษตรกรดูราวจะไม่ใช่มนุษย์
สาเหตุสำคัญห้าสาเหตุที่ทำให้เกิดการก่อความไม่สงบก็ได้แก่ 1) ช่องว่างที่เพิ่มขึ้นระหว่างคนจนและคนรวย, 2) รายได้ที่ลดลงของผู้มีฐานะดี, 3) ภาวะเงินเฟ้อและภาษีที่เพิ่มขึ้น, 4) วิกฤติกาลภายนอกที่รวมทั้งความอดอยาก, โรคระบาด และสงคราม และ 5) ความกดดันจากสถาบันศาสนา
คนจนและคนรวย.
สาเหตุแรกก็เกิดจากช่องว่างระหว่างฐานะทางเศรษฐกิจของคนจนและคนรวยที่กว้างขึ้นทุกที ที่มีรากฐานมาจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในการที่ชนชั้นเจ้านายหรือขุนนางสร้างสิ่งแวดล้อมที่บ่งถึงความเป็นชนชั้นที่แตกต่างและเหนือกว่าผู้อื่นในการแต่งตัว, การปฏิบัติตัว, กิริยา, ความเป็นอยู่ และการศึกษา เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 14 ชนชั้นเจ้านายหรือขุนนางก็กลายเป็นชนชั้นที่แตกต่างจากชนชั้นที่ถือว่าเป็น “ชนชั้นต่ำ” โดยสิ้นเชิง
ในบรรดาผู้อยู่อาศัยในเมืองการค้าขายอย่างเสรีก็กว้างไกลขึ้นจนทำให้เกิดชาวเมืองที่เป็น“ชนชั้นต่ำ”ที่มักจะก่อความไม่สงบในเวลาที่ข้าวยากหมากแพง ชนชั้นผู้ฝึกงานที่ไม่มีเงินพอที่จะซื้อการเป็นช่างเต็มตัวจากสมาคมช่างที่มีการควบคุมอย่างเหนียวแน่นก็เกิดความไม่พอใจและถ้าเป็นเมืองมหาวิทยาลัยบางครั้งก็จะชักชวนให้นักศึกษาเข้าร่วมในการก่อความไม่สงบด้วย
ภาวะเงินเฟ้อ.
สาเหตุที่สองมาจากการที่ชนชั้นขุนนางที่มีรายได้ลดลง ภายในปี ค.ศ. 1285 ภาวะเงินเฟ้อก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นซึ่งส่วนหนึ่งมาจากการขยายตัวของประชากรและขุนนางคิดค่าเช่าที่คงตัวตามระบบที่ทำกันมา เมื่อราคาสินค้าสูงตัวขึ้นเพราะภาวะเงินเฟ้อรายได้ของขุนนางจึงไม่ได้เพิ่มตามขึ้นไปด้วยหรืออาจจะลดลงด้วยซ้ำเมื่อคำนวณกับค่าเงินเฟ้อ สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงคือความเคยชินกับการใช้ชีวิตที่ฟุ่มเฟือยที่ทำให้ต้องใช้เงินเพิ่มขึ้น ซึ่งขุนนางก็ทำโดยการขึ้นค่าเช่าโดยไม่ถูกต้อง, ฉ้อโกง, ขโมย หรือบางครั้งก็ใช้กำลังในการนำมาซึ่งสิ่งที่ต้องการ
สาเหตุประการที่สามคือพระมหากษัตริย์ต้องการเงินไปในการต่อสู้ในสงครามซึ่งทำโดยการลดค่าเงินโดยการตีเหรียญกษาปณ์เงินและทองด้วยโลหะที่มีค่าน้อยกว่า ซึ่งเป็นผลทำให้เกิดสภาวะเงินเฟ้อซึ่งต้องทำให้เก็บภาษีสูงขึ้น
สถานการณ์ภายนอก.
วิกฤติกาลในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ต่าง ๆ ที่รวมทั้งความอดอยาก (Great Famine), โรคระบาด และสงคราม เป็นปัจจัยอีกประการหนึ่งที่เพิ่มความกดดันให้แก่สถานการณ์ยิ่งขึ้นแก่ผู้มีฐานะลำบากอยู่แล้ว โรคระบาดครั้งใหญ่ลดจำนวนประชากรของยุโรปที่เป็นผู้ใช้แรงงานในการสร้างความมั่งคั่งลงไปเป็นจำนวนมาก
สาเหตุประการสุดท้ายคือคำสอนของลัทธิฟรานซิสคันที่กล่าวว่าอสังหาริมทรัพย์, ความมั่งคั่ง และความไม่เท่าเทียมกันเป็นสิ่งที่ขัดต่อคำสอนของพระเจ้า ปรัชญาที่ว่านี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนในคำเทศนาของจอห์น บอลล์ (John Ball) ระหว่างการปฏิวัติชาวนาในอังกฤษที่กล่าวว่า “When Adam delved and Eve span, who was then the gentleman?” หรือที่ว่า “ทุกคนเท่าเทียมกันในสายตาของพระเจ้า” ซึ่งเป็นการเรียกร้องความเท่าเทียมกันในสังคมที่ไม่มีใครที่อยู่เหนือกว่าผู้ใด
Popular revolt in late medieval Europe
ป้อง ณวัฒน์
ปราสาท คือสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการป้องกันข้าศึกซึ่งเป็นสัญลักษณ์หลักของสมัยกลาง ความหมายของคำว่าปราสาทยังเป็นที่ถกเถียงกันในหมู่นักวิชาการถึงความหมายที่แท้จริง แต่โดยทั่วไปแล้วปราสาทมีความหมายต่างจากคำว่า “ป้อม” (fort) และ “ป้อมปราการ” (fortress) ตรงที่ปราสาทเป็นที่ประทับหรือที่พำนักของพระมหากษัตริย์หรือขุนนางในบริเวณที่เป็นจุดที่ต้องมีการป้องกันจากข้าศึก
สิ่งก่อสร้างที่เป็นที่มาของปราสาทคือป้อมโรมัน (Roman fort) และ ป้อมเนิน (Hill fort) ที่สร้างกันทั่วยุโรปที่มาจากคริสต์ศตวรรษที่ 9 ในสมัยจักรวรรดิการอแล็งเฌียง แต่การวิวัฒนาการของปืนใหญ่และดินปืนในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นการเปลี่ยนลักษณะการสงครามในยุโรปและทำให้สมรรถภาพของปราสาทในการใช้เป็นสิ่งป้องกันการโจมตีจากข้าศึกลดลง และทำให้การสร้างป้อมเป็นที่นิยมกันมากขึ้น
สิ่งก่อสร้างในรัสเซียที่เรียกว่า “เคร็มลิน” (Kremlin) หรือในญี่ปุ่นที่เรียกว่า “ชิโร” (Shiro) ก็ถือว่าเป็นปราสาท
ที่มาของความหมาย.
คำว่าปราสาทในภาษาอังกฤษ “Castle” มาจากภาษาละติน “Castellum” แปลงเป็น “castrum” ที่แปลว่า “สิ่งก่อสร้างที่สร้างเสริม” ในภาษาอังกฤษเก่า ปราสาทใช้คำว่า “castel”, ภาษาฝรั่งเศส “château”, ภาษาสเปน “castillo”, ภาษาอิตาลี castel “castello” และภาษายุโรปอื่น ๆ ต่างก็มาจากคำว่า “castellum” คำว่า “castle” เข้ามาในภาษาอังกฤษไม่นานก่อนที่นอร์มันจะได้รับชัยชนะต่ออังกฤษ ที่หมายถึงสิ่งก่อสร้างที่เป็นป้อมที่ในขณะนั้นยังใหม่สำหรับอังกฤษ เป็นคำที่นำเข้ามาใช้โดยขุนนางนอร์มันที่สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพนำตัวเข้ามาในอังกฤษและส่งไปแฮรฟอร์ดเชอร์เพื่อต่อต้านการรุกรานของเวลส์
ภาษาฝรั่งเศสเรียกปราสาทว่า “Château-Fort” ถ้าเรียกใช้เพียงคำว่า “Château” ก็จะเป็นเพียงสิ่งก่อสร้างที่เป็นวัง หรือคฤหาสน์ชนบทที่ตั้งอยู่กลางบริเวณใหญ่ที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยของชนชั้นปกครองหรือผู้มีอันจะกินเท่านั้นโดยไม่มีประโยชน์ในการใช้สอยทางการทหารแต่อย่างใด ต่อมาปราสาทในยุโรปวิวัฒนาการและขยายให้ใหญ่โตขึ้นเพื่อใช้ในการเป็นที่อยู่อาศัยอย่างหรูหราในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ฉะนั้นบางปราสาทก็ยังรักษาชื่อว่าเป็นปราสาทอยู่ ทั้ง ๆ ที่การต่อเติมใหม่เป็นการทำให้ไม่มีประโยชน์ทางการทหารแล้ว ในสเปนขณะที่ “Castile” ใช้สำหรับปราสาท แต่สิ่งก่อสร้างที่สร้างเสริมสำหรับการป้องกันข้าศึกยังคงใช้ชื่อมัวร์ว่า “alcázar” ขณะที่ “ชิโร” เป็นคำที่ใช้กันในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่เป็นที่พำนักของไดเมียว ในเยอรมนีคำสำหรับปราสาทมีสองคำ “burg” และ “schloss” “burg” หรือปราสาท เป็นสิ่งก่อสร้างจากสมัยกลางที่มีประโยชน์ทางการทหาร ขณะที่ “schloss” หรือวังหมายถึงสิ่งก่อสร้างหลังยุคกลางเป็นที่อยู่อาศัยโดยไม่มีประโยชน์ทางการทหาร
ลักษณะของปราสาท.
ตามความหมายอย่างกว้าง ๆ ความหมายของคำว่าปราสาทที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปในบรรดานักวิชาการคือเป็น “ที่อยู่อาศัยส่วนบุคคลที่มีการสร้างเสริมระบบป้องกัน” ซึ่งไม่เหมือนกับค่ายของแองโกล-แซ็กซอน หรือ กำแพงเมือง เช่นที่คอนสแตนติโนเปิล และ อันติโอคในตะวันออกกลาง ปราสาทมิใช่ระบบการป้องกันของประชาคม แต่เป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างและเป็นของลอร์ดของระบบเจ้าขุลมูลนาย ที่อาจจะเป็นของตนเองหรือปกครองในนามของพระมหากษัตริย์ ระบบเจ้าขุลมูลนายเป็นระบบของความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายและผู้อยู่ในฐานะบริวาร (vassal) ผู้ทำหน้าที่เป็นทหารเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับการได้รับที่ดินที่ใช้ในการทำมาหากิน ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็มีแนวโน้มที่จะสร้างคำจำกัดความของปราสาทกันขึ้นใหม่ที่รวมทั้งกฎเกณฑ์ที่เกี่ยวกับระบบเจ้าขุลมูลนายเพื่อที่จะให้ลงตัวกับความเป็นอยู่และระบบของยุคกลาง แต่คำจำกัดความดังว่าก็มิได้สะท้อนถึงสิ่งที่ผู้คนในยุคกลางเรียกว่าปราสาท ระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1096–ค.ศ. 1099) กองทัพแฟรงค์เรียกที่ตั้งถิ่นฐานที่ล้อมรอบด้วยกำแพง หรือ ป้อมว่าปราสาท ที่เมื่อใช้กฎเกณฑ์ตามหลักที่วางไว้ในปัจจุบันแล้วก็จะไม่ถือว่าเป็นปราสาท