pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จอห์นและอลิซได้พบรักกันในปี 1863 ที่ทะเลสาบรัดยาร์ดในรัดยาร์ด สแตฟฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษ พวกเขาแต่งงานกัน และหลังจากจอห์นตอบรับเป็นศาสตราจารย์ที่โรงเรียนศิลปะ จอห์นและอลิซก็ย้ายไปอินเดียในปี 1865 ทั้งคู่ประทับใจความงามของอาณาบริเวณแถวทะเลสาบรัดยาร์ดมากจนตั้งชื่อลูกคนแรกตามชื่อของทะเลสาบแห่งนั้น พี่สาวของอลิซสองคนแต่งงานกับศิลปิน: จอร์เจียนาแต่งงานกับจิตรกร เอ็ดเวิร์ด เบิร์น-โจนส์ และแอ็กเนสน้องสาวของเธอแต่งงานกับจิตรกร เอ็ดเวิร์ด พอยน์เตอร์ ญาติที่โดดเด่นที่สุดของรัดยาร์ด คิปลิงคือลูกพี่ลูกน้องคนแรกของเขาชื่อ สแตนลีย์ บอลด์วิน ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีของสหราชอาณาจักรสังกัดพรรคอนุรักษ์นิยมถึงสามสมัยในช่วงทศวรรษที่ 1920 และ 1930
บ้านที่ระบุว่าเป็นบ้านเกิดของคิปลิงในวิทยาเขตของโรงเรียนศิลปะเจย์.เจย์.ในบอมเบย์เป็นบ้านที่ใช้เป็นบ้านพักของคณบดีเป็นเวลานานหลายปี แม้ว่าบ้านหลังนี้จะมีป้ายระบุว่าเป็นสถานที่เกิดของเขา แต่บ้านซึ่งเป็นสถานที่เกิดอย่างแท้จริงอาจถูกรื้อถอนไปแล้ว และมีการปลูกขึ้นใหม่เมื่อหลายสิบปีก่อน นักประวัติศาสตร์และนักอนุรักษ์บางคนมองว่าบ้านหลังดังกล่าวคือบ้านพักตากอากาศซึ่งอยู่บนพื้นที่ใกล้เคียงกับบ้านหลังเดิม สร้างขึ้นในปี 1882 หรือประมาณ 15 ปีหลังจากที่คิปลิงถือกำเนิด ดูเหมือนว่าตัวเขาจะพูดกับคณบดีมากพอเมื่อไปเยี่ยมโรงเรียนศิลปะเจย์.เจย์.ในช่วงทศวรรษที่ 1930
คิปลิงได้เขียนถึงบอมเบย์ไว้ว่า:
&lt;poem&gt;ที่ว่าเหมือน เมืองแม่ เพราะแน่อยู่
ว่าในประตู ของเธอคือ ถิ่นเกิดข้า
ระหว่างทะเล และแนวปาล์ม ดูคล่ำคลา
ด้วยเรือสมุทร จากสุดหล้า มาจอดรอ&lt;/poem&gt;
เบอร์นิซ เอ็ม. เมอร์ฟี เล่าว่า “พ่อแม่ของคิปลิงถือว่าตัวเองเป็น “แองโกล-อินเดียน” (คำที่ใช้ในศตวรรษที่ 19 สำหรับผู้ที่มาจากอังกฤษที่อาศัยอยู่ในอินเดีย) และลูกชายของพวกเขาก็เช่นกัน แม้ว่าเขาจะใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่อื่น ความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างอัตลักษณ์และความจงรักภักดีต่อประเทศชาติมักจะเป็นประเด็นหลักในนิยายของเขา”[23]
คิปลิงเคยกล่าวถึงความความสัมพันธ์อันซับซ้อนดังกล่าวไว้ในผลงานของเขา ตัวอย่าง (จากเรื่อง Something of Myself) เช่น: “ในตอนบ่ายที่อากาศร้อนจัดก่อนที่เราจะนอน เธอ (อายาห์ หรือพี่เลี้ยงซึ่งเป็นชาวโปรตุเกส) หรือมีตา (แบเรอร์ หรือผู้ดูแลชายซึ่งเป็นชาวฮินดู) จะเล่านิทานและร้องเพลงกล่อมเด็กของอินเดียที่ลืมไม่ลงให้เราฟัง และหลังจากที่เราแต่งตัวเสร็จ เราจะถูกส่งไปที่ห้องรับประทานอาหาร แล้วเราก็ต้อง “พูดภาษาอังกฤษกับป๊ะป๋าและมัมมา” ด้วยความระมัดระวัง ดังนั้นใครคนหนึ่งก็จะพูด “ภาษาอังกฤษ” โดยไม่ได้แปลมาจากสำนวนพื้นถิ่นอย่างที่เขาคนนั้นคิดและฝัน”
การศึกษาในสหราชอาณาจักร.
วันที่ "สว่างจ้าและมืดสนิท" ของคิปลิงในบอมเบย์สิ้นสุดลงเมื่อเขาอายุได้ 5 ขวบ เขาและทริกซ์ น้องสาววัย 3 ขวบถูกส่งไปยังสหราชอาณาจักรตามธรรมเนียมในบริติชอินเดีย – ในกรณีของพวกเขาคือที่เซาท์ซี พอร์ตสมัท – เพื่ออาศัยอยู่กับคู่สามีภรรยาที่รับเลี้ยงดูเด็กชาวอังกฤษที่มาจากในต่างแดนPinney, ในอีกหกปีนับจากนี้ (ตั้งแต่เดือนตุลาคม 1871 ถึงเมษายน 1877) เด็กๆอาศัยอยู่กับคู่สามีภรรยา – กัปตัน ไพรส์ อะการ์ ฮอลโลเวย์ ซึ่งเคยเป็นเจ้าหน้าที่ในกองทัพเรือพาณิชย์ และ ซาราห์ ฮอลโลเวย์ – ที่บ้านของพวกเขา ลอร์นลอดจ์ 4 ถนนแคมป์เบลล์ เซาท์ซี คิปลิงเรียกขานสถานที่แห่งนี้ว่า “บ้านแห่งความอ้างว้าง”
ในอัตชีวประวัติของเขาซึ่งตีพิมพ์เมื่อ 65 ปีต่อมา คิปลิงเล่าถึงความสยดสยองขณะพักอยู่ที่บ้านหลังนั้น และสงสัยว่าหากเขาไม่ได้พบกับความโหดร้ายและการละเลยด้วยน้ำมือของนางฮอลโลเวย์ เขาก็อาจยังไม่ได้เริ่มต้นชีวิตวรรณกรรม: “ถ้าคุณคอยเข้มงวดกับกิจวัตรประจำวันของเด็กเจ็ดหรือแปดขวบ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อถึงเวลานอน) เขาจะฝืนใจอย่างเต็มอกเต็มใจมาก แต่หากเรื่องที่ต้องฝืนใจมาจากคำโกหกและรายละเอียดปลีกย่อยในระหว่างมื้อเช้า ชีวิตก็ไม่ง่าย ฉันรู้จักการกลั่นแกล้งมาบ้างแล้ว แต่นี่มันรวมถึงการถูกทรมาน – ทั้งทางจิตใจและทางร่างกาย มันทำให้ฉันใส่ใจกับการแต่งเรื่องโกหก ซึ่งไม่นานก็พบว่าเป็นสิ่งจำเป็น: และเรื่องนี้ ฉันคิดเอาเองนะ ว่าเป็นรากฐานของความพยายามทางวรรณกรรม”
ทริกซ์ดูเหมือนจะได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่าขณะพำนักอยู่ที่ลอร์นลอดจ์; เห็นได้ชัดว่านางฮอลโลเวย์หวังว่าทริกซ์จะแต่งงานกับลูกชายของเธอในที่สุด อย่างไรก็ตาม ลูกๆของคิปลิงทั้งสองไม่มีญาติในอังกฤษที่จะไปเยี่ยมได้ ยกเว้นปีละหนึ่งเดือนในแต่ละคริสต์มาสที่พวกเขาจะได้ไปอยู่ที่บ้านเดอะเกรนจ์ของป้าจอร์เจียนา (“จอร์จี” และสามีของเธอ เอ็ดเวิร์ด เบิร์น-โจนส์ ในเมืองฟูแลม กรุงลอนดอน ซึ่งคิปลิงเรียกว่า “สวรรค์ที่ฉันเชื่อจริงๆว่าช่วยฉันไว้”
ในฤดูใบไม้ผลิปี 1877 อลิซกลับมาจากอินเดียและพาเด็กๆออกจากลอร์นลอดจ์ คิปลิงจำได้ว่า “บ่อยครั้งและบ่อยครั้งหลังจากนั้น ป้าที่รักจะถามฉันว่าทำไมฉันถึงไม่เคยบอกใครเลยว่าฉันถูกปฏิบัติอย่างไร เด็กๆบอกอะไรได้มากกว่าสัตว์แค่นิดเดียว เพราะพวกเขายอมรับสิ่งที่มาถึงพวกเขาว่าเป็นสิ่งที่ต้องยอมรับชั่วนิรันดร์ นอกจากนี้ เด็กๆที่ได้รับการปฏิบัติไม่ดียังรู้ดีว่าจะเจออะไร หากพวกเขาทรยศต่อความลับของเรือนจำก่อนที่พวกเขาจะหลุดออกมา”
ระหว่างฤดูใบไม้ผลิปี 1877 อลิซพาเด็กๆ ไปที่ฟาร์มโกลดิงส์ที่ลัฟตัน ซึ่งพวกเขาใช้เวลาช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงอย่างไร้กังวลในฟาร์มที่อยู่ติดกับป่า และบางช่วงระหว่างนั้นพวกเขายังได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับ สแตนลีย์ บอลด์วิน ด้วย ในเดือนมกราคม 1878 คิปลิงถูกส่งไปเรียนที่วิทยาลัยยูไนเต็ดเซอร์วิซเซส ที่ เวสต์เวิร์ด โฮ! เดวอน โรงเรียนที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นเพื่อเตรียมเด็กชายสำหรับกองทัพ มันพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเป็นเรื่องยากสำหรับเขาในตอนแรก แต่ต่อมานำไปสู่มิตรภาพที่แน่นแฟ้น และถูกนำมาเป็นฉากสำหรับนวนิยายเกี่ยวกับเด็กนักเรียนเรื่อง Stalky &amp; Co. (1899) ระหว่างเรียนอยู่ที่วิทยาลัย คิปลิงได้พบและตกหลุมรักกับฟลอเรนซ์ การ์ราร์ด ซึ่งลงเรือมาจากเซาท์ซีพร้อมกับทริกซ์ (ก่อนหน้านี้ทริกซ์เดินทางกลับไปที่เซาท์ซี) ฟลอเรนซ์ได้กลายเป็นแบบจำลองให้กับตัวละครชื่อไมซีในนวนิยายเรื่องแรกของคิปลิงเรื่อง The Light That Failed (1891)
กลับอินเดีย.
เมื่อใกล้จบการศึกษาในวิทยาลัย คิปลิงถูกตัดสินว่าเขาไม่มีความสามารถพอที่จะได้รับทุนเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด ครอบครัวไม่มีเงินพอที่จะส่งให้เขาเรียนต่อ ดังนั้นพ่อจึงหางานให้เขาทำในละฮอร์ เมืองที่ท่านเป็นอาจารย์ใหญ่ของวิทยาลัยศิลปะมาโยและเป็นภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์ละฮอร์ คิปลิงได้งานเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นชื่อ ซิวิล แอนด์ มิลลิทารี กาเซ็ตต์
คิปลิงลงเรือเมื่อวันที่ 20 กันยายน 1882 และถึงบอมเบย์เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม เขาอธิบายช่วงเวลานั้นในหลายปีต่อมาว่า “ดังนั้น เมื่ออายุได้สิบหกปีเก้าเดือน แต่ดูแก่กว่าสี่ห้าปี และประดับประดาด้วยหนวดเคราจริงๆซึ่งมารดาผู้ถูกทำให้อับอายรีบกำจัดให้หมดสิ้นไปภายในหนึ่งชั่วโมงหลังจากที่ได้เห็น ฉันพบว่าตัวเองอยู่ที่บอมเบย์เมืองที่ฉันเกิด เคลื่อนไปในท่ามกลางภาพและกลิ่น ที่ส่งฉันเข้าไปในเสียงสนทนาภาษาพื้นถิ่นซึ่งฉันไม่รู้ความหมาย เด็กชายที่เกิดในอินเดียคนอื่นๆบอกฉันแล้วว่าสิ่งเดียวกันนี้ก็เคยเกิดขึ้นกับพวกเขา” การได้มาถึงเปลี่ยนแปลงคิปลิงตามคำบอกเล่าของเขา: “มีเวลาอีกสามหรือสี่วันในการเดินทางโดยรถไฟไปละฮอร์ ที่ซึ่งผู้คนของฉันอาศัยอยู่ หลังจากนั้น ช่วงเวลาภาษาอังกฤษของฉันก็จบเห่ หรือราวกับไม่เคยมีมาก่อน และฉันคิดว่า ฉันได้หวนกลับมาใช้ภาษาถิ่นได้อย่างเต็มกำลังแล้ว”
ชีวิตวัยผู้ใหญ่ตอนต้น (1882–1914).
ระหว่างปี 1883 ถึงปี 1889 คิปลิงทำงานในบริติชอินเดียให้กับหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นสองฉบับ หนังสือพิมพ์ ซิวิล มิลลิทารี กาเซ็ตต์ ในละฮอร์ และหนังสือพิมพ์ เดอะไพโอเนียร์ ในอัลลาฮาบัด
หนังสือพิมพ์ฉบับแรกที่คิปลิงเรียกว่า “นายหญิงและรักแท้ที่สุด” ออกสัปดาห์ละ 6 วันตลอดทั้งปี ยกเว้นช่วงพักหนึ่งวันสำหรับเทศกาลคริสต์มาสและอีสเตอร์ สตีเวน วีลเลอร์ บรรณาธิการ ใช้งานคิปลิงอย่างหนัก แต่ความต้องการเขียนของคิปลิงนั้นหยุดไม่ได้ ในปี 1886 เขาได้ตีพิมพ์รวมบทกวีชุดแรก Departmental Ditties ปีนั้นหนังสือพิมพ์มีการเปลี่ยนตัวบรรณาธิการ; เคย์ โรบินสัน บรรณาธิการคนใหม่ อนุญาตให้เขามีอิสระในการสร้างสรรค์มากขึ้นและขอให้คิปลิงส่งเรื่องสั้นลงหนังสือพิมพ์
ในบทความที่ตีพิมพ์ในชัมส์, วารสารรายปีสำหรับเยาวชนชาย อดีตเพื่อนร่วมงานของคิปลิงกล่าวว่า “เขาไม่เคยรู้จักเพื่อนคนไหนเพราะหมึกเหมือนกับเพื่อนคนนี้ – เขาแค่สนุกไปกับมัน เติมมันลงปากกาอย่างเลวทราม แล้วสลัดสิ่งที่บรรจุอยู่ข้างในไปทั่วสำนักงาน ดังนั้นมันจึงเกือบจะอันตรายหากเข้าใกล้เขา” เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเช่นนี้ยังคงดำเนินต่อไป: “ในสภาพอากาศร้อนเมื่อเขา (คิปลิง) สวมแค่กางเกงขายาวสีขาวและเสื้อกั๊กบางๆ มีคนกล่าวว่าเขาดูเหมือนสุนัขดัลเมเชี่ยนมากกว่ามนุษย์ เพราะเขามีรอยหมึกแต้มไปทั่วทุกทิศทาง”
ในฤดูร้อนปี 1883 คิปลิงได้ไปเยือนซิมลา (ปัจจุบันคือชิมลา) สถานีบนเนินเขาที่มีชื่อเสียงและเป็นเมืองหลวงฤดูร้อนของบริติชอินเดีย มันเป็นธรรมเนียมในสมัยนั้นที่อุปราชแห่งอินเดียและรัฐบาลจะย้ายไปอยู่ที่เมืองซิมลาปีละหกเดือน แล้วในช่วงเวลานั้นเมืองนี้ก็จะกลายเป็น “ศูนย์กลางของอำนาจและความเพลิดเพลิน” ครอบครัวของคิปลิงมาเยือนซิมลาทุกปี และล็อกวูด คิปลิงจะถูกขอร้องให้เป็นผู้รับใช้ในโบสถ์ไครสต์ เชิร์ช คิปลิงเองก็จะลาพักผ่อนประจำปีทุกปี ตั้งแต่ปี 1885 ถึงปี 1888 เพื่อจะกลับมาที่ซิมลา และภาพของเมืองนี้ก็ถูกแสดงให้เห็นอย่างโดดเด่นอยู่ในผลงานหลายเรื่องที่เขาเขียนลงในกาเซ็ตต์ “วันหยุดหนึ่งเดือนของฉันที่ซิมลา หรือที่สถานีบนเนินเขาแห่งใดก็ตามที่คนของฉันไปเยือน เป็นเวลาแห่งความสุขอย่างแท้จริง – ทุกชั่วโมงทองมีค่า มันเริ่มต้นจากความร้อนและความรู้สึกไม่สบายบนทางรถไฟและถนน มันจบลงในตอนเย็นที่อากาศเย็น โดยมีกองไฟในแต่ละห้องนอน และในเช้าวันถัดมา – และยังมีอีกสามสิบเช้าที่รออยู่ข้างหน้า! – น้ำชาถ้วยแรก แม่นำมันเข้ามา แล้วเราทุกคนก็พูดคุยกันอย่างยาวนานอีกครั้ง เราเคยมีช่องสำหรับงานอะไรก็ตามอยู่ในหัว แต่ในเวลานี้ช่องพวกนั้นก็มักจะเต็มแล้ว”
ย้อนกลับไปที่ละฮอร์ เรื่องราวของเขา 39 เรื่องปรากฏอยู่ในการ์เซ็ตต์ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 1886 ถึงมิถุนายน 1887 คิปลิงรวบรวมผลงานส่วนใหญ่ไว้ใน Plain Tales from the Hills ซึ่งเป็นการรวมพิมพ์ร้อยแก้วชุดแรกของเขา ตีพิมพ์ในกัลกัตตาในเดือนมกราคม 1888 หนึ่งเดือนหลังจากวันเกิดปีที่ 22 ของเขา อย่างไรก็ตาม วันเวลาของคิปลิงในละฮอร์ได้สิ้นสุดลง ในเดือนพฤศจิกายน 1887 เขาถูกย้ายไปที่เดอะไพโอเนียร์ หนังสือพิมพ์พี่สาวของการ์เซ็ตต์ ในเมืองอัลลาฮาบัดในสหนคร ทำงานเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการและอาศัยอยู่ในบ้านเบลเวเดียร์ระหว่างปี 1888 ถึงปี 1889
คิปลิงผลิตผลงานออกมาอย่างบ้าคลั่ง ในปี 1888 เขาได้ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้นจำนวน 6 เล่ม ได้แก่ Soldiers Three, The Story of the Gadsbys, In Black and White, Under the Deodars, The Phantom Rickshaw และ Wee Willie Winkie รวมเรื่องสั้นใน 6 เล่มนี้มีจำนวนเรื่องสั้นรวม 41 เรื่อง บางเรื่องค่อนข้างยาว นอกจากนี้ ในฐานะนักข่าวพิเศษของเดอะไพโอเนียร์ในภูมิภาคตะวันตกของราชปุตนะ เขาได้เขียนข้อเขียนสั้นๆไว้อีกมากซึ่งต่อมาภายหลังถูกนำมารวมเป็น Letters of Marque และตีพิมพ์ใน From Sea to Sea and Other Sketches Letters of Travel
คิปลิงถูกปลดจากเดอะไพโอเนียร์ ในต้นปี 1889 หลังเกิดกรณีพิพาท ถึงเวลานี้ เขาได้คิดถึงอนาคตของเขามากขึ้น เขาขายสิทธิ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้นหกเล่มในราคา 200 ปอนด์ กับได้ค่าลิขสิทธิ์อีกเล็กน้อย และขายสิทธิ์ Plain Tales ในราคา 50 ปอนด์; นอกจากนี้ เขาได้รับเงินเดือนหกเดือนจากเดอะไพโอเนียร์ที่จ่ายให้เพื่อชดเชยการปลดโดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า
กลับลอนดอน.
คิปลิงตัดสินใจใช้เงินเพื่อย้ายไปลอนดอน ศูนย์กลางวรรณกรรมของจักรวรรดิอังกฤษ วันที่ 9 มีนาคม 1889 เขาออกจากอินเดีย มุ่งสู่ซานฟรานซิสโกโดยเส้นทางที่ผ่านย่างกุ้ง สิงคโปร์ ฮ่องกงและญี่ปุ่น คิปลิงประทับใจญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก โดยกล่าวถึงผู้คนและวิถีชีวิตของชาวญี่ปุ่นว่าเป็นคนที่ “ใจดีและมีมารยาท” คณะกรรมการรางวัลโนเบลกล่าวถึงงานเขียนของคิปลิงที่เกี่ยวกับมารยาทและขนบธรรมเนียมของชาวญี่ปุ่นในวันมอบรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี 1907
คิปลิงเขียนในภายหลังว่าเขา “เสียหัวใจ” ให้กับเกอิชาที่เขาเรียกว่าโอ-โทโย และขณะที่อยู่ในสหรัฐอเมริการะหว่างการเดินทางข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกเขาเขียนว่า “ฉันทิ้งตะวันออกที่ไร้เดียงสาไว้เบื้องหลังแล้ว... ร้องไห้เบาๆแด่โอ-โทโย...โอ-โทโยที่รัก” จากนั้นคิปลิงเดินทางข้ามทวีปอเมริกาเหนือ และเขียนบทความสำหรับเดอะไพโอเนียร์ ซึ่งต่อมาได้รับการตีพิมพ์ในชื่อ From Sea to Sea and Other Sketches, Letters of Travel
เริ่มต้นการเดินทางในอเมริกาเหนือที่ซานฟรานซิสโก คิปลิงเดินทางขึ้นเหนือไปยังพอร์ตแลนด์ โอเรกอน จากนั้นซีแอตเทิล วอชิงตัน ข้ามพรหมแดนขึ้นเหนือไปจนถึงวิกตอเรียและแวนคูเวอร์ในบริติชโคลัมเบีย ผ่านเมดิซีนแฮต อัลเบอร์ตา กลับเข้าไปในสหรัฐอเมริกาเพื่อไปยังอุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน ลงใต้ไปจนถึงซอลต์เลกซิตี้ จากนั้นไปทางตะวันออกสู่โอมาฮา เนบราสก้าและขึ้นไปยังชิคาโก อิลลินอยส์ จากนั้นไปยังบีเวอร์ เพนซิลเวเนีย ล่องแม่น้ำโอไฮโอไปเยี่ยมครอบครัวฮิลล์ จากที่นั่น เขาไปที่ชอทอควากับศาสตราจารย์ฮิลล์ และต่อมาก็ไปที่น้ำตกไนแองการ่า โตรอนโต วอชิงตัน, ดี.ซี. นิวยอร์ก และบอสตัน
ระหว่างการเดินทางครั้งนี้เขาได้พบกับ มาร์ก ทเวน ในเอลมิรา นิวยอร์ก และรู้สึกประทับใจอย่างยิ่ง คิปลิงมาถึงบ้านของทเวนโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า และต่อมาก็เอามาเขียนว่าในขณะที่เขากดกริ่งประตู “ฉันเพิ่งคิดเป็นครั้งแรกว่า มาร์ก ทเวน อาจมีภารกิจอื่นนอกเหนือจากความบันเทิงของคนบ้าที่หนีออกมาจากอินเดีย ทว่าพวกเขาต่างก็ยังเต็มไปด้วยความชื่นชมในกันและกัน”
อย่างที่เป็นอยู่ ทเวนยินดีต้อนรับคิปลิงและพูดคุยกับเขาเป็นเวลาสองชั่วโมงเกี่ยวกับแนวโน้มในวรรณคดีแองโกล-อเมริกันและเกี่ยวกับสิ่งที่ทเวนจะเขียนในภาคต่อของ Tom Sawyer; โดยทเวนรับรองกับคิปลิงว่าภาคต่อกำลังจะมา แม้ว่าเขาไม่ได้ตัดสินใจในตอนจบ: ซอเยอร์จะได้รับเลือกเข้าสู่สภาคองเกรสหรือเขาจะถูกแขวนคอ ทเวนยังได้ส่งต่อคำแนะนำด้านวรรณกรรมว่าผู้เขียนควร “หาข้อมูลก่อน จากนั้นคุณสามารถพลิกแพลงมันได้มากเท่าที่คุณต้องการ” ทเวน ผู้ซึ่งชอบคิปลิง ได้เขียนถึงการพูดคุยกันของพวกเขาในเวลาต่อมา: “ระหว่างเรา เราครอบคลุมความรู้ทั้งหมด เขาครอบคลุมทุกสิ่งที่รู้ได้และฉันครอบคลุมส่วนที่เหลือ” คิปลิงข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปยังลิเวอร์พูลในเดือนตุลาคม 1889 ในไม่ช้าเขาก็ได้เปิดตัวในโลกวรรณกรรมในลอนดอน ท่ามกลางเสียงไชโยโห่ร้อง
ในลอนดอน นิตยสารหลายฉบับรับพิมพ์งานของคิปลิง เขาหาที่อยู่ในอีกสองปีข้างหน้าได้ที่ตรอกวิลเลียรส์ ใกล้แชริงครอสส์ (ในอาคารที่ต่อมามีชื่อว่าคิปลิงเฮาส์):
ในระหว่างนี้ ฉันพบที่พักของฉันในตรอกวิลเลียรส์ ถนนสแตรนด์ เป็นอาคารอายุสี่สิบหกปีที่ยังมีความดั้งเดิมและน่าหลงใหลทั้งเรื่องสถานที่ทั้งเรื่องผู้ร่วมพักอาศัย ห้องของฉันมีขนาดเล็ก ไม่ใช่สะอาดจนไม่มีที่ติหรือได้รับการดูแลรักษาอย่างดีจนเกินไป แต่จากโต๊ะทำงานฉันสามารถมองออกไปนอกหน้าต่างผ่านช่องแสงรูปพัดเหนือทางเข้าโรงมหรสพแกตติ ที่ฝั่งตรงข้ามถนน แทบจะขึ้นไปบนเวที รถไฟแชริงครอสส์ส่งเสียงดังกึกก้องผ่านความฝันของฉันในด้านหนึ่ง ความเจริญของถนนสแตรนด์ปรากฏอยู่ในอีกด้านหนึ่ง ขณะที่ ก่อนถึงหน้าต่างของฉัน คุณพ่อเทมส์ที่อยู่ใต้หอคอยช็อตเดินขึ้นและลงไปพร้อมกับการจราจรของเขา
สองปีต่อมา เขาได้ตีพิมพ์นวนิยาย The Light That Failed มีอาการทางประสาท และได้พบกับนักเขียนและตัวแทนสำนักพิมพ์ชาวอเมริกัน วอลคอตต์ บาเลสเทียร์ ได้ร่วมงานในการจัดพิมพ์นวนิยาย The Naulahka (ชื่อที่เขาสะกดผิดอย่างไม่เคยมีมาก่อน; ดูด้านล่าง) ในปี 1891 ตามคำแนะนำของแพทย์ คิปลิงออกเดินทางทางทะเล ไปยังแอฟริกาใต้ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และได้กลับไปเยือนอินเดียอีกครั้ง เขายกเลิกแผนการที่จะใช้เวลาช่วงคริสต์มาสกับครอบครัวในอินเดียเมื่อได้ยินข่าวการเสียชีวิตอย่างกะทันหันจากไข้ไทฟอยด์ของบาเลสเทียร์และตัดสินใจกลับลอนดอนทันที ก่อนเดินทางกลับ เขาได้โทรเลขเพื่อขอแต่งงาน และได้รับคำตอบรับจากน้องสาวของวอลคอตต์ แคโรไลน์ สตารร์ บาเลสเทียร์ (1862–1939) ชื่อเล่น “แคร์รี” ซึ่งเขาเคยพบและเคยมีสัมพันธ์รักกันเมื่อหนึ่งปีก่อน ในช่วงเวลาเดียวกัน ปลายปี 1891 รวมเรื่องสั้นของเขาเกี่ยวกับชาวอังกฤษในอินเดีย Life's Handicap ได้รับการตีพิมพ์ในลอนดอน
วันที่ 18 มกราคม 1892 แคร์รี บาเลสเทียร์ (อายุ 29 ปี) และรัดยาร์ด คิปลิง (อายุ 26 ปี) แต่งงานกันในลอนดอน ท่ามกลาง “สถานการณ์ไข้หวัดใหญ่ระบาดหนัก เมื่อเหล่าสัปเหร่อหาม้าดำไม่ได้และคนตายต้องพอใจกับม้าสีน้ำตาล” งานแต่งงานจัดขึ้นที่โบสถ์ ออล โซลส์ แลงก์แฮม เพลซ เฮนรี เจมส์ เป็นผู้ส่งตัวเจ้าสาว
คู่สามีภรรยาตกลงไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันที่สหรัฐอเมริกาเป็นแห่งแรก (รวมถึงแวะที่คฤหาสน์ของครอบครัวบาเลสทียร์ ใกล้แบรทเทิลโบโร รัฐเวอร์มอนต์) แล้วจึงไปญี่ปุ่น[15] เมื่อมาถึงโยโกฮาม่า พวกเขาได้รับทราบว่าธนาคารเดอะนิวโอเรียนทัลที่เขาฝากเงินไว้ประสบภาวะล้มละลาย ข่าวร้ายระหว่างเดินทางนี้ทำให้พวกเขาต้องย้อนสู่สหรัฐอเมริกา กลับไปที่เวอร์มอนต์ – แคร์รีกำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรก – และเช่ากระท่อมเล็กๆในฟาร์มใกล้แบรตเทิลโบโรด้วยเงิน 10 เหรียญต่อเดือน[24] คิปลิงเล่าว่า “เราตกแต่งที่อยู่ที่ได้มาโดยการเช่าซื้ออย่างเรียบง่าย เราซื้อเตาลมร้อนขนาดใหญ่ มือสองหรือมือสาม มาติดตั้งไว้ในห้องใต้ดิน เราเจาะรูขนาดใหญ่บนพื้นบางๆเพื่อวางท่อดีบุกขนาด 20 ซม (ฉันไม่เข้าใจเลยว่า ในแต่ละสัปดาห์ของฤดูหนาว ทำไมเราถึงไม่ถูกเผาบนเตียง) และเราพอใจกับมันมากเป็นพิเศษ”
ในบ้านหลังนี้ ซึ่งพวกเขาเรียกว่าบลิสคอตเทจ ลูกคนแรกของพวกเขา โจเซฟีน เกิด “ในหิมะตกหนาสามฟุตของคืนวันที่ 29 ธันวาคม 1892 วันเกิดแม่ของเธอคือวันที่ 31 และของฉันคือวันที่ 30 ของเดือนเดียวกัน และเราต่างร่วมแสดงความยินดีกับการรับรู้ถึงการมีอยู่ของสิ่งต่างๆของเธอ...”
ในกระท่อมหลังนี้เองที่รุ่งอรุณของ Jungle Book แวบเข้ามาในหัวของคิปลิง: “ห้องทำงานในบลิสคอตเทจมีเนื้อที่ 7 ฟุตคูณ 8 ฟุต และตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเมษายน หิมะจะอยู่ในระดับเดียวกับขอบหน้าต่าง ฉันมีโอกาสได้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับป่าในประเทศอินเดียซึ่งมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ได้รับการเลี้ยงดูโดยหมาป่า ท่ามกลางความนิ่งสนิท และความเงียบสงัด ของฤดูหนาวปี 92 ความทรงจำบางส่วนเกี่ยวกับสิงโตฟรีเมสันในนิตยสารสมัยเด็กของฉัน และประโยคหนึ่งใน Nada the Lily ของแฮกการ์ด ได้เข้ามารวมกับเสียงสะท้อนของตำนานเรื่องนี้ หลังจากเก็บความคิดหลักเอาไว้ในหัว ปากกาก็ทำงาน และฉันจ้องมองดูมันเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับเมาคลีและสัตว์ต่างๆ ซึ่งต่อมาได้เติบโตเป็นหนังสือ Jungle Book ทั้งสองเล่ม
ด้วยการมาถึงของโจเซฟีน ทำให้พวกเขารู้สึกว่าบลิสคอตเทจชักจะแออัด ดังนั้นในที่สุดทั้งคู่ก็ซื้อที่ดิน – ขนาดประมาณ 25 ไร่ บนเนินเขาหินที่มองเห็นแม่น้ำคอนเนกทิคัต – จากบีตตี บาเลสเทียร์ น้องชายของแคร์รีและสร้างบ้านของตัวเอง คิปลิงตั้งชื่อบ้านนี้ว่านอลาคา (Naulakha) เพื่อเป็นเกียรติแก่วอลคอตต์และความร่วมมือกันของพวกเขา และคราวนี้เขาสะกดชื่อได้อย่างถูกต้อง ตั้งแต่ช่วงปีแรกๆของเขาในละฮอร์ (1882–1887) คิปลิงก็หลงใหลในสถาปัตยกรรมแบบโมกุล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นอลาคา พาวิเลียน ที่ตั้งอยู่ในป้อมละฮอร์ ซึ่งในท้ายที่สุดก็กลายเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเอามาตั้งเป็นชื่อนวนิยายและชื่อบ้าน บ้านยังคงตั้งอยู่บนถนนคิปลิง ห่างจากแบรตเทิลโบโรในดัมเมอร์สตัน รัฐเวอร์มอนต์ ไปทางเหนือ 5 กิโลเมตร: บ้านหลังใหญ่ เงียบสงบ สีเขียวเข้ม มุงหลังคาและกรุผนังด้วยแผ่นไม้ คิปลิงเรียกมันว่า “เรือ” ที่นำ “แสงแดดและจิตใจที่สบาย” มาให้เขา ความเงียบสงบในเวอร์มอนต์ บวกกับ “ชีวิตที่สะอาดปราศจากสิ่งรบกวนจิตใจ” ทำให้คิปลิงอุดมสมบูรณ์ด้วยความคิดสร้างสรรค์
ภายในเวลาเพียงสี่ปี เขาผลิต Jungle Book พร้อมกับหนังสือเรื่องสั้น (The Day's Work) นวนิยาย (Captains Courageous) และกวีนิพนธ์มากมาย รวมถึง The Seven Seas รวมลำนำและบทกวี Barrack-Room Ballads ที่พิมพ์ออกมาในเดือนมีนาคม 1892 ส่วนใหญ่เป็นผลงานที่เคยตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นรายชิ้นในปี 1890 และเพิ่มบทกวี “Mandalay” และ “Gunga Din” เข้าไป เขาชอบเขียน Jungle Book เป็นพิเศษซึ่งก็สอดคล้องกับความชอบของเด็กๆที่เขียนถึงเขา
ชีวิตในนิวอิงแลนด์.
ชีวิตการเขียนในนอลาคาถูกรบกวนเป็นครั้งคราวโดยผู้มาเยือน รวมทั้งบิดาของเขาซึ่งมาเยี่ยมไม่นานหลังจากเกษียณอายุในปี 1893 และนักเขียนชาวอังกฤษ อาเทอร์ โคนัน ดอยล์ ซึ่งมาพักสองวัน พร้อมกับนำไม้กอล์ฟมาด้วย และสอนบทเรียนเพิ่มเติมเกี่ยวกับกีฬากอล์ฟให้แก่คิปลิง ดูเหมือนคิปลิงจะชื่นชอบกีฬากอล์ฟ เขาฝึกซ้อมเป็นครั้งคราวกับพระสอนศาสนานิกายคองกรีเกชันนัลประจำท้องถิ่น และแม้กระทั่งเล่นโดยใช้ลูกกอล์ฟทาสีแดงเมื่อพื้นสนามถูกปกคลุมด้วยหิมะ อย่างไรก็ตาม การเล่นกอล์ฟฤดูหนาว “ไม่ประสบความสำเร็จโดยสิ้นเชิง เพราะไม่มีข้อจำกัดเรื่องระยะทางในการตีหนึ่งครั้ง; ลูกกอล์ฟอาจลื่นไถลไปตามทางลาดจนถึงแม่น้ำคอนเนกทิคัตที่อยู่ไกลออกไปถึง 3 กิโลเมตร”
คิปลิงชอบกิจกรรมกลางแจ้ง ไม่น้อยกว่าการได้เห็นภาพมหัศจรรย์แห่งการพลิกผันของใบไม้ในแต่ละฤดูใบไม้ร่วงในรัฐเวอร์มอนต์ เขาบรรยายถึงช่วงเวลานี้ในจดหมายว่า: “เมเปิลเล็กๆเริ่มก่อน จู่ๆเปลวสีแดงเลือดสาดก็อุบัติขึ้นตรงที่มันยืนพิงเข็มขัดสีเขียวเข้มของไม้สน เช้าวันรุ่งขึ้นมีสัญญาณตอบรับจากป่าพงของต้นซูแมกที่งอกงามอยู่ในบึง สามวันต่อมา ผืนป่าด้านเนินเขาก็ลุกเป็นไฟลามออกไปเร็วที่สุดเท่าที่สายตาจะมองเห็นได้ และถนนก็ถูกปูทับ ด้วยสีแดงเข้มและสีทอง จากนั้นลมชื้นก็พัดมา และทำลายเครื่องแบบทั้งหมดของกองทัพที่งดงามนั้น; และต้นโอ๊ก ซึ่งก่อนนี้สงวนตัวไว้ สวมเกราะเทอะทะสีบรอนซ์ของพวกมัน และยืนขึ้นอย่างแข็งทื่อจนถึงวาระการปลิดปลิวของใบสุดท้าย จนเหลือแต่เงาดินสอของกิ่งก้านว่างเปล่า และใครๆก็สามารถเห็นหัวใจอันเป็นส่วนตัวที่สุดของป่า”
ในเดือนกุมภาพันธ์ 1896 เป็นวันเกิดของ เอลซี คิปลิง ลูกสาวคนที่สองของคู่สามีภรรยา ถึงเวลานี้ ตามความเห็นของนักเขียนชีวประวัติหลายคน ความสัมพันธ์ในชีวิตสมรสของพวกเขาไม่สดใสราบรื่นอีกต่อไป แม้ว่าพวกเขาจะยังคงซื่อสัตย์ต่อกันอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตกอยู่ในบทบาทที่ทำไปตามหน้าที่ ในจดหมายที่ส่งถึงเพื่อนที่หมั้นหมายในช่วงเวลานี้ คิปลิงในวัย 30 ปีให้คำแนะนำที่มืดมน: การแต่งงานสอนหลักของ “คุณธรรมที่ยากขึ้น – เช่นความอ่อนน้อมถ่อมตน ความยับยั้งชั่งใจ ความเป็นระเบียบ และการต้องคาดคำนึงถึงสิ่งที่อยู่ข้างหน้า” ต่อมาในปีเดียวกัน เขาไปช่วยสอนเป็นครั้งคราวคราวที่โรงเรียนมัธยม บิช็อปส์ คอลเล็จ ในเมืองควิเบก ประเทศแคนาดา
คิปลิงรักชีวิตในเวอร์มอนต์และอาจใช้ชีวิตของพวกเขาที่นั่น หากไม่เกิดสองเหตุการณ์ – หนึ่งคือการเมืองระดับโลก และอีกหนึ่งคือความขัดแย้งในครอบครัว ในช่วงต้นทศวรรษ 1890 สหราชอาณาจักรและเวเนซุเอลามีข้อพิพาทเรื่องพรมแดนที่เกี่ยวข้องกับบริติชเกียนา สหรัฐฯ ได้ยื่นข้อเสนอหลายฉบับไปที่อนุญาโตตุลาการ แต่ในปี 1895 ริชาร์ด โอลนีย์ รัฐมนตรีต่างประเทศคนใหม่ของอเมริกาได้สร้างแรงกดดันด้วยการอ้างว่าชาวอเมริกันมี “สิทธิ์” ที่จะตัดสินชี้ขาดโดยอาศัยอำนาจอธิปไตยในทวีปนี้ (ดูการตีความของโอลนีย์ซึ่งเป็นการขยายขอบเขตของลัทธิมอนโร) สิ่งนี้ทำให้เกิดปัญหาในอังกฤษ และสถานการณ์ก็ขยายตัวเป็นวิกฤตหลักระหว่างแองโกล-อเมริกัน โดยมีการเล่าลือว่าจะเกิดสงคราม
แม้ว่าวิกฤตการณ์จะคลี่คลายในความร่วมมือระหว่างสหรัฐอเมริกากับอังกฤษมากขึ้น แต่คิปลิงก็รู้สึกถึงการต่อต้านอังกฤษในสหรัฐฯ โดยเฉพาะในสื่อ เขาเขียนในจดหมายว่ารู้สึกเหมือนถูก “เล็งด้วยขวดเหล้าบนโต๊ะอาหารค่ำที่เป็นมิตร” ภายในเดือนมกราคม 1896 เขาได้ตัดสินใจที่จะยุติ “ชีวิตที่ดีงาม” ของครอบครัวในสหรัฐอเมริกาและแสวงหาโชคชะตาของพวกเขาที่อื่น
ข้อพิพาทในครอบครัวกลายเป็นฟางเส้นสุดท้าย ความสัมพันธ์ระหว่างแคร์รีและ บีตตี บาเลสเทียร์ น้องชายของเธอตึงเครียดมาระยะหนึ่งแล้ว เนื่องจากบีตตีติดสุราและล้มละลาย ในเดือนพฤษภาคม 1896 บีตตีที่มึนเมาได้พบกับคิปลิงที่ถนนและคุกคามเขาด้วยการทำร้ายร่างกาย[ เหตุการณ์ดังกล่าวนำไปสู่การจับกุมตัวบีตตีในที่สุด แต่ในการพิจารณาคดีและการนำมาเผยแพร่ในภายหลัง ทำลายชีวิตส่วนตัวของคิปลิง และเขารู้สึกอนาถและหมดแรง ในเดือนกรกฎาคม 1896 หนึ่งสัปดาห์ก่อนการพิจารณาคดีจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง ครอบครัวคิปลิงได้เก็บข้าวของ ออกจากสหรัฐอเมริกาและกลับไปอังกฤษ
เดวอน.
เมื่อถึงเดือนกันยายน 1896 ครอบครัวคิปลิงพำนักอยู่ในทอร์คีย์ เดวอน บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ ในบ้านบนเนินเขาที่มองเห็นช่องแคบอังกฤษ แม้ว่าคิปลิงจะไม่ค่อยสนใจบ้านหลังใหม่ของเขามากนัก โดยอ้างว่า การออกแบบ ทำให้ผู้อยู่อาศัยรู้สึกท้อแท้และมืดมน แต่เขายังคงทำงานอย่างมีประสิทธิผลและมีความกระตือรือร้นในการเข้าสังคม
ปัจจุบันคิปลิงเป็นคนที่มีชื่อเสียง และในช่วงสองหรือสามปีที่ผ่านมาได้มีการประกาศทางการเมืองในงานเขียนของเขามากขึ้น ครอบครัวคิปลิงให้การต้อนรับ จอห์น ลูกชายคนแรก ในเดือนสิงหาคม 1897 คิปลิงได้ต้นเริ่มเขียนบทกวีสองบทคือ “Recessional” (1897) และ “The White Man’s Burden” (1899) ซึ่งได้จุดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นอย่างหนาหูหลังการตีพิมพ์ บางคนมองว่าผลงานของเขาคือเพลงสรรเสริญสำหรับการรู้แจ้งและการยอมตนแบกรับหน้าที่ในการสร้างจักรวรรดิ (จับอารมณ์ของยุควิกตอเรีย) บทกวีทั้งสองถูกมองจากคนอื่นๆว่าเป็นโฆษณาชวนเชื่อสำหรับลัทธิจักรวรรดินิยมที่หน้าด้านและทัศนคติเหยียดเชื้อชาติ; แต่ก็มีคนที่เห็นถึงการประชดประชันในบทกวีและคำเตือนถึงภัยของลัทธิจักรวรรดินิยม
&lt;poem&gt;จงน้อมรับ ภาระ วรรณะขาว
คัดสรรดาว นักสู้ ผู้กลั่นกล้า
ให้พลัดพราก จากด่าน แดนมารดา
ไปยกค่า หมู่เขา เหล่าคนไพร
ที่หน่วงหนัก ในมือ คือบ่วงบาศ
อย่าพลั้งพลาด เผลอพรั่น หรือหวั่นไหว
กับหน้าซื่อ สื่อส่อ ไม่พอใจ
เพราะเขาไซร้ ครึ่งผี ป่าครึ่งทารก
—"The White Man's Burden"
นอกจากนี้ยังมีลางสังหรณ์ในบทกวีด้วย ประสาทที่สัมผัสถึงอนาคตที่ทุกคนยังไม่อาจรู้ได้
&lt;poem&gt;ลิบแล้ว กองเรือ ละลายลับ
ดิ่งดับ ดำดิน สิ้นแสงใส
ฤๅวันหวาน วานวัน จะบรรลัย
เหมือนอย่างไทร์ หรืออย่างที่ นีนะเวห์
ศาลสหชาติ โปรดย้าย ถ่ายเท
อย่ายั้ง ลังเล
เกรงจะลืม – เกรงจะลืม!
—"Recessional"
คิปลิงเป็นนักเขียนที่สร้างผลงานออกมาได้มากมายตลอดช่วงเวลาที่เขาอยู่ที่ทอร์คีย์ และผลงานชิ้นหนึ่งก็คือ Stalky &amp; Co. ซึ่งเป็นรวมเรื่องราวของโรงเรียน (เกิดจากประสบการณ์ของเขาที่โรงเรียน ยูไนเต็ด เซอร์วิซเซส คอลเลจ ในเวสต์เวิร์ด โฮ!) ซึ่งตัวเอกที่เป็นเยาวชนอวดรู้ และชอบเยาะเย้ยถากถางมุมมองเกี่ยวกับความรักชาติและอำนาจ ครอบครัวของเขาเล่าว่า คิปลิงสนุกกับการอ่านเรื่องราวต่างๆจาก Stalky &amp; Co. ให้ฟังอย่างสนุกสนานและมักจะหัวเราะไม่หยุดเพราะเรื่องตลกของเขาเอง
เที่ยวแอฟริกาใต้.
ในช่วงต้นปี 1898 ครอบครัวคิปลิงได้เดินทางไปยังแอฟริกาใต้ในช่วงวันหยุดฤดูหนาว ดังนั้นการเริ่มต้นประเพณีประจำปี (ยกเว้นปีถัดไป) จะคงอยู่จนถึงปี 1908 พวกเขาจะพักใน “เดอะวูลแซก” บ้านซึ่งปลูกบนที่ดินของ เซอซิล โรดส์ ที่ กรูต เชอร์ (ปัจจุบันเป็นหอพักนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเคปทาวน์) ในระยะทางที่สามารถเดินเท้าไปถึงคฤหาสน์ของโรดส์
ด้วยชื่อเสียงใหม่ของเขาในฐานะกวีแห่งจักรวรรดิ คิปลิงได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากนักการเมืองผู้มีอิทธิพลในอาณานิคมเคป รวมถึงโรดส์, เซอร์ อัลเฟรด มิลเนอร์ และ ลีนเดอร์ สตารร์ เจมสัน คิปลิงปลูกฝังมิตรภาพและแสดงความชื่นชมพวกนักการเมืองและความคิดเห็นทางการเมืองของพวกเขา ช่วงเวลา 1898-1910 มีความสำคัญในประวัติศาสตร์ของแอฟริกาใต้และรวมถึงสงครามบัวร์ครั้งที่สอง (1899–1902) สนธิสัญญาสันติภาพที่ตามมา และการก่อตั้งสหภาพแอฟริกาใต้ในปี 1910 เมื่อกลับไปในอังกฤษ คิปลิงเขียนบทกวีเพื่อสนับสนุนบทบาทของอังกฤษในสงครามบัวร์ และในการเยือนแอฟริกาใต้ครั้งต่อไปในช่วงต้นปี 1900 เขาได้เป็นนักข่าวของหนังสือพิมพ์เดอะเฟรนด์ในเมืองบลูมฟอนเทน ซึ่งลอร์ด โรเบิร์ตส์เป็นผู้บังคับบัญชากองทหารอังกฤษ
แม้ว่างานนักข่าวของเขาจะใช้เวลาเพียงสองสัปดาห์ แต่นี่เป็นงานแรกของคิปลิงในฐานะนักข่าวตั้งแต่เขาออกจากเดอะไพโอเนียร์ในเมืองอัลลาฮาบัดเมื่อสิบกว่าปีก่อน ที่เดอะเฟรนด์ เขาได้ผูกมิตรตลอดชีวิตกับ เพอร์เซอวัล แลนดอน, เอช.เอ. กวีนน์ และคนอื่นๆ นอกจากนี้ เขายังเขียนบทความที่ตีพิมพ์แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความขัดแย้งอย่างกว้างขวางมากขึ้น คิปลิงคือผู้เขียนคำจารึกสำหรับอนุสรณ์สถาน ออนเนอรด์ เดด (อนุสรณ์การล้อม) ในคิมเบอร์ลีย์
ซัสเซ็กส์.
ในปี 1897 คิปลิงย้ายจากทอร์คีย์ไปยังร็อตติงดีน ใกล้ไบรตัน ซัสเซ็กซ์ตะวันออก – ตอนแรกไปเช่าบ้านนอร์ทเอนด์และจากนั้นก็ย้ายไปเช่าบ้านเดอะเอล์ม ในปี 1902 คิปลิงจึงซื้อเบตแมนส์ บ้านที่สร้างขึ้นในปี 1634 และตั้งอยู่ในเขตชนบทของเบอร์วอช