pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลนอริช ซิตี้ เคยใช้สนามนิวมาร์เก็ตโรดในช่วงปี 1902 - 1908 มีสถิติผู้เข้าชม 10,366 คน ในการแข่งขันเอฟเอ คัพ รอบสอง ปี 1908 กับทีมเชฟฟิลด์ เว้นส์เดย์ ภายหลังมีข้อพิพาทเกี่ยวกับเงื่อนไขในการเช่าสนามนิวมาร์เก็ต โรด สโมสรจึงได้ย้ายไปยังรังเหย้าแห่งใหม่ในปี 1908 ที่บริเวณเหมืองหินชอล์กเก่าที่โรซารี่ โรดซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ เดอะเนสท์ (รังนก) ในช่วงทศวรรษที่ 1930 สนามเริ่มมีความจุไม่เพียงพอและในปี 1935 สโมสรจึงได้ย้ายมายังแคร์โรว์โรด รังเหย้าปัจจุบัน ในช่วงแรกสร้าง สนามถูกบรรยายว่าเป็นงานก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเมืองนับตั้งแต่สร้างปราสวาทนอริชเลยทีเดียว เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สร้างเพียง 82 วัน และถูกเรียกโดยสโมสรว่าเป็น 8 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก ภาพถ่ายทางอากาศเมื่อเดือนสิงหาคม ปี 1935 เปิดเผยให้เห็นถึงอัฒจันทร์ 3 ด้านที่ไม่มีหลังคา และอีกด้านเป็นอัฒจันทร์มีหลังคา และมีโฆษณาของโคลแมน มัสตาร์ดพ่นอยู่บนหลังคา ซึ่งมองเห็นได้ทางอากาศเท่านั้น สปอตไลท์ที่ถูกติดตั้งในสนามเมื่อปี 1956 ซึ่งมีมูลค่าสูงถึง 9,000 ปอนด์ เกือบทำให้สโมสรต้องล้มละลาย แต่ความสำเร็จในเอฟเอ คัพ เมื่อปี 1959 ช่วยให้สโมสรมีสถานะทางการเงินที่ดีขึ้นและยังสามารถนำไปสร้างหลังคาบนสแตนด์ฝั่งใต้ได้อีกด้วย สแตนด์ฝั่งใต้นี้ได้สร้างใหม่เมื่อปี 2003 มีขนาดความจุ 7,000 ที่นั่ง และตั้งชื่อใหม่ว่า จาร์โรลด์ สแตนด์
ในปี 1963 สถิติผู้ชมการแข่งขันในแคร์โรว์โรดสูงถึง 43,984 คน เป็นการแข่งขันฟุตบอลเอฟเอคัพรอบ 6 กับทีมเลสเตอร์ซิตี แต่เหตุหายนะที่ไอบรอกซ์ สเตเดี้ยมIbrox stadium disaster เมื่อปี 1971, สโมสรเลยต้องคำนึงถึงความปลอดภัยทำให้จำนวนความจุของสนาม ลดลงเหลือประมาณ 20,000 ที่นั่ง อัฒจันทร์สองชั้นถูกสร้างขึ้นที่ฝั่งริเวอร์เอนด์และในไม่ช้าก็ได้ติดตั้งที่นั่งลงไป ในปี 1979 สนามมีความจุ 28,392 มีที่นั่ง 12,675 ที่ เหตุไฟไหม้ในปี 1984 ทำให้อัฒจันทร์ฝั่งหนึ่งถูกทำลายนำไปสู่​​การรื้อถอนอย่างสมบูรณ์และถูกแทนที่โดยซิตีสแตนต์ในปี 1987 ซึ่งประธานสโมสร โรเบิร์ต เชส บรรยายว่า "มาชมการแข่งขันฟุตบอลที่ฝั่งซิตีสแตนด์ให้ความรู้สึกเหมือนมาดูภาพยนตร์ แตกต่างเพียงแค่เวทีของเราปกคลุมไปด้วยหญ้าแค่นั้น" หลังจากเกิดโศกนาฏกรรมที่ ฮิลส์โบโร่ ในปี 1989 และผลที่ตามมาในรายงานของเทย์เลอร์ (Taylor Report)ในปี 1990 สนามถูกปรับปรุงให้เป็นแบบติดตั้งเก้าอี้หมดทุกพื้นที่ ปัจจุบัน สนามแคร์โรว์โรดเป็นที่นั่งทั้งหมดมีความจุ 27,000 ที่นั่ง.
นอริช ซิตี้ มีเกียรติประวัติ ดังต่อไปนี้:
พรีเมียร์ลีก (ระดับ 1)
ลีกดิวิชั่น 2/แชมเปียนชิป (ระดับ 2)
ลีกดิวิชั่น 3/ลีกวัน (ระดับ 3)
บอลถ้วย.
คณะรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส
การปกครองระบอบวิชี
นอริช ซิตี้
ยูสไตน์ โกเดอร์
ยูสไตน์ โกเดอร์  เป็นนักเขียนชาวนอร์เวย์ และเป็นเจ้าของผลงานชื่อดังหลายเล่ม ทั้งนวนิยาย เรื่องสั้น และหนังสือสำหรับเด็ก โกเดอร์มักจะเขียนงานจากมุมมองของเด็กที่สำรวจและมองเห็นความอัศจรรย์ของโลก งานหลายชิ้นของเขาเป็นงานเขียนแบบเรื่องซ้อนเรื่อง (Metafiction)
ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของโกเดอร์คือโลกของโซฟี ซึ่งเป็นนวนิยายเกี่ยวกับประวัติความคิดทางปรัชญา โดยงานชิ้นนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ ถึง 53 ภาษา และมียิดพิมพ์มากกว่า 30 ล้านเล่ม
เฉือน
เฉือน  เป็นภาพยนตร์แนวสืบสวนสอบสวน ก้องเกียรติ โขมศิริ กำกับ วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง เขียนบท อารักษ์ อมรศุภศิริ กับฉัตรชัย เปล่งพานิช นำแสดง เริ่มฉายในโรงภาพยนตร์ ณ วันที่ 22 ตุลาคม 2552 และมีรายได้ทั้งสิ้น 6.3 ล้านบาท
นัท บุญหล้า เป็นเด็กชายชาววังน้ำเขียว นครราชสีมา และเป็นกะเทย มารดาของเขาค้าประเวณีอยู่ที่พัทยา ส่วนบิดาไม่ทำการทำงาน เมาสุราคราใดก็ตบตีด่าทอนัท ทั้งยังชำเรานัททางทวารหนักเสมอ ซ้ำนัทยังถูกครูชายที่โรงเรียนกระทำอนาจาร และนัทยังถูกผู้คนทั่วไปรังเกียจว่าเป็นกะเทยด้วย มีแต่เด็กชายชื่อ ไท ที่ปกป้องนัทและยอมคบค้าสมาคมกับนัท แม้ในใจไทจะรู้สึกกระอักกระอ่วนที่เป็นเพื่อนนัทก็ตาม นัทจึงรู้สึกดีต่อไท
คืนหนึ่ง ไทได้ยินเสียงนัทร้องครวญครางดังมาจากบ้านนัท ไทจึงเล็ดลอดเข้าไปดู เห็นนัทกำลังถูกบิดาชำเราทวารหนัก ไทจึงเข้าไปช่วยนัทออกมา บิดาของนัทโกรธ คว้ามีดออกไล่ล่าเด็กทั้งสอง นัทหยิบได้ท่อนไม้ก็ฟาดบิดาถึงแก่ความตาย เด็กทั้งสองจึงพากันหนีจากภาคอีสานไปตามหามารดาของนัทที่พัทยา
เมื่อถึงพัทยา เงินทองไม่มี นัทกับไทจึงรับจ้างทำงานแลกข้าวปลามายาไส้ ความเป็นอยู่แร้นแค้นไร้อนาคตทำให้เด็กทั้งสองทะเลาะกันอย่างรุนแรง คืนหนึ่ง ไทจึงขายนัทให้แก่ชายฝรั่งคนหนึ่งซึ่งพอใจในการร่วมประเวณีกับเด็กชาย ฝรั่งคนนั้นให้คนจับตัวนัทใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีแดงมาส่งมอบให้ตน นัทขอให้ไทอย่าทิ้งตนไป แต่ไทเหลียวหลังเดินจากไป
หลายปีให้หลัง ไทเติบใหญ่ มีภรรยาชื่อ น้อย และเขาเลี้ยงชีพด้วยการรับจ้างฆ่า แต่ภายหลังถูกจับและถูกพิพากษาจำคุก เวลานั้น เกิดคดีฆาตกรรมอย่างต่อเนื่อง ผู้ตายล้วนเป็นชาย ถูกแทงจนตาย แล้วถูกตัดองคชาตมายัดใส่ทวารหนักไว้ ก่อนศพจะถูกบรรจุลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีแดงไปทิ้งไว้ ณ ที่ต่าง ๆ เจ้าพนักงานตำรวจซึ่งมีหมวดชินเป็นหัวหน้าไม่สามารถสืบหาผู้กระทำได้ แพทย์หญิงคนหนึ่งซึ่งเพิ่งไปสัมภาษณ์ไทในเรือนจำมาเห็นว่า เรื่องราวในคดีคล้ายกับที่ไทเคยประสบมา จึงแนะนำหมวดชินว่า ไทอาจช่วยเหลือได้
หมวดชินนำไทออกจากเรือนจำ และสั่งให้ไทหาคนร้ายให้ได้ภายในสิบห้าวัน ถ้าสำเร็จจะช่วยให้พ้นโทษทัณฑ์ ไทรวบรวมข้อมูลและพบว่า คดีเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับนัท เพราะผู้ตายต่างเป็นบุคคลที่เคยมีปัญหากับนัท เช่น ครูที่กระทำอนาจารนัท เพื่อนที่รุมรังแกนัท และฝรั่งที่ซื้อนัทไป ไทพบหมายเลขโทรศัพท์ของนัท และขอให้หมวดชินตรวจสอบได้ความว่า เป็นหมายเลขโทรศัพท์ในพัทยา ไทจึงไปพัทยา และขอให้หมวดชินดูแลน้อย ภรรยาของตนด้วย
ที่พัทยา ไทสืบทราบว่า หลังจากที่ตนทิ้งนัทไปแล้ว นัทไปทำงานเป็นหางเครื่องในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง แต่ทะเลาะกับลูกค้าถึงกับขึ้นโรงพักบ่อยครั้ง จึงถูกไล่ออก ต่อมา นัททำศัลยกรรมแปลงเพศและรูปโฉม ไทจึงติดตามไปถึงคลินิกศัลยกรรม และพบความจริงอันน่าตกใจว่า นัทก็คือน้อยนั่นเอง ไทรำลึกถึงคราวที่เจอน้อยเป็นครั้งแรก และการร่วมประเวณีกันในคราวต่อ ๆ มา เขาก็คลื่นเหียนอาเจียน ก่อนเดินออกจากคลินิกไปตามหนทางในเมืองพัทยา
ขณะนั้น หมวดชินมาดูแลน้อยตามคำฝากฝังของไท และเปิดเผยต่อน้อยว่า ถ้าไททำงานให้เสร็จแล้วก็จะฆ่าไททิ้งเสียเพื่อปิดปาก พูดแล้วหมวดชินก็ปลุกปล้ำน้อย น้อยจึงหยิบปืนที่ซ่อนไว้มายิงหมวดชิน และออกฆ่าคนที่เหลือตามที่ตั้งใจไว้ แล้วตัดองคชาตมายัดใส่ทวารหนักศพ หมวดชินซึ่งยังไม่ตายก็ลุกขึ้นคว้าปืนออกติดตามน้อยไปเพื่อฆ่าเสียให้หายแค้น โชคร้ายที่เมื่อพบกันแล้วปืนของหมวดชินกลับไร้กระสุน น้อยจึงใช้ปืนในมือยิงหมวดชินซ้ำ แล้วหยิบมีดมากระหน่ำแทงหมวดชิน หมวดชินก็ขาดใจตาย
เวลาเดียวกัน ตำรวจกลุ่มหนึ่งออกตามหาไทเพื่อฆ่าปิดปากเขาตามที่หมวดชินสั่งไว้ ไทกับตำรวจเหล่านั้นได้ต่อสู้กันเป็นพัลวัน ตำรวจไม่อาจสู้ฝีมือไทได้ ไทจึงสั่งให้บอกที่อยู่ของหมวดชินมา แล้วเดินทางไป ขณะที่ใกล้จะถึงอยู่แล้วนั้น น้อยโทรศัพท์มาหาไทเรียกให้เขาไปพบกันยังสถานที่ที่เคยอยู่ร่วมกันมาในวัยเด็ก เมื่อไทไปถึง น้อยก็รออยู่แล้ว น้อยบอกว่า ที่สร้างตนเองให้เป็นหญิงน่ารักจนครองใจไทเป็นผลสำเร็จ เพราะไม่อยากเป็นนัทที่ไทเคยทิ้งไป ส่วนที่เข่นฆ่าผู้คนมากมายนั้น เพราะอยากให้ตนเป็นที่จดจำของไทผู้ซึ่งเป็นประหนึ่งคนเดียวในโลกที่เคยไยดีด้วย น้อยยังว่า ที่ออกฆ่าคน ก็เพื่อบ่งบอกไทว่า กะเทยซึ่งเป็น "ตัวประหลาด" เช่นตนเท่านั้นที่เหมาะสมแก่การฆ่าคน ไทจะได้เลิกรับจ้างฆ่าคน พูดจบก็หยิบปืนใส่มือไท และขอให้เขาฆ่าตนเสีย เพราะอยากตายด้วยมือคนที่ตนรัก ไม่อยากถูกตำรวจสังหาร แล้วก็เข้าสวมกอดไทเอาไว้แน่น ขณะนั้น เจ้าพนักงานตำรวจนำกำลังมาล้อมสถานที่ที่คนทั้งสองอยู่ ไทจึงยิงน้อยตายในอ้อมแขน พลางกอดรัดศพน้อยเอาไว้ และร้องร่ำไห้อย่างบ้าคลั่ง
กระดาษทิชชู
โนบอดี (เพลง)
"โนบอดี"  เป็นเพลงแดนซ์ป็อป โปรดิวซ์โดย พัก จิน-ย็อง ขับร้องโดยวงเกิร์ลกรุปเกาหลีที่ชื่อ วันเดอร์เกิลส์ ออกขายในรูปแบบดิจิตอลดาวน์โหลดเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2008 ในเกาหลี ถือเป็นเพลงยอดนิยม มียอดการค้นหาระดับ 1 และติดอันดับ 1 บนเว็บไซต์ดนตรีดิจิตอลหลายแห่ง
หอป่วนก๊วนตัวแสบ
หอป่วนก๊วนตัวแสบ   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นประเภทการ์ตูน 4 ช่องแนวตลกและชีวิตประจำวัน แต่งเรื่องและวาดภาพโดย อุเมะ อาโอกิ โดยจะเน้นไปยังนักเรียนสายศิลปะ 4 คน ที่อยู่โรงเรียนมัธยมที่มีชื่อด้านศิลปะแห่งหนึ่ง และทั้ง 4 คนต่างก็พักในหอพักหญิงฮิดามาริด้วยเหมือนกัน รูปแบบและจำนวนตัวละครหลัก โครงพล็อต ลักษณะเนื้อหา การดำเนินเนื้อเรื่อง ใกล้เคียงกันกับเรื่อง K-ON! และ ลัคกี้ สตาร์
ยูโนะ นักเรียนหน้าใหม่ของโรงเรียนยามาบูกิ ที่มีชื่อด้านวิชาศิลปะ ได้พบปะกับ มิยาโกะ เพื่อนใหม่ของเธอที่สอบที่นี่ติดด้วยเช่นกัน พวกเธอทั้งคู่ต่างมีบ้านที่อยู่ไกลจากโรงเรียน จึงได้มาพักที่หอฮิดามาริตรงข้ามโรงเรียนโดยมิได้นัดหมาย ในหอมีรุ่นพี่นักเรียนโรงเรียนยามาบูกิอาศัยอยู่ก่อนแล้ว 2 คน คือ ฮิโระ และ ซาเอะ ชีวิตอันสดใสของสาวน้อยที่เพิ่งขึ้น ม. ปลาย จะเป็นยังไงกันบ้างนะ?
หอฮิดามาริ.
หอฮิดามาริ เป็นสถานที่หลักของอนิเมะเรื่องนี้ เพราะเป็นที่พักอาศัยของตัวละครหลักทุกตัว เรื่องราวในเรื่องหลายๆจุด มักจะเกิดขึ้นที่หอพักแห่งนี้ หอฮิดามาริมีข้อควรรู้ 3 ประการ ซึ่งสมาชิกหอรุ่นเก่า จะบอกกับสมาชิกใหม่ทุกๆปี ได้แก่
แต่ในข้อที่ 3 ชาวหอรุ่นเดิมมักจะเสริมว่า "แต่พวกที่ว่าเรียนจบไปหมดแล้ว ตอนนี้มีแค่คนธรรมดาๆ เท่านั้นแหละ"
ข้อสังเกต : ตัวละครในเรื่องนี้ทุกตัวไม่มีการระบุนามสกุล
ตัวละครแต่เดิม.
ตัวละครเหล่านี้ปรากฏตั้งแต่ช่วงแรกของเรื่องนี้ หรือตั้งแต่ช่วงที่ยูโนะและมิยาโกะอยู่ชั้นปีที่ 1 ฮิโระและซาเอะอยู่ชั้นปีที่ 2
ตัวละครในภาค x Hoshimittsu และ x Honeycomb.
ตัวละครเหล่านี้จะปรากฏในมังงะช่วงเดือน กรกฎาคม 2552 ในรายเดือน และเล่ม 4 สำหรับฉบับรวมเล่ม สำหรับอนิเมะจะปรากฏในภาค x Hoshimittsu คือตั้งแต่ช่วงที่ยูโนะและมิยาโกะอยู่ชั้นปีที่ 2 ฮิโระและซาเอะอยู่ชั้นปีที่ 3
จับใส่พระโอษฐ์
ยัดพระโอษฐ์
อควา (วงดนตรี)
อควา  เป็นกลุ่มดนตรีแดนซ์-ป็อป จากเดนมาร์ก เป็นที่รู้จักในผลงานแจ้งเกิดกับซิงเกิล "Barbie Girl" วงก่อตั้งในปี 1989 ประสบความสำเร็จไปทั่วโลกปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 และต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 มีซิงเกิลอันดับ 1 บนยูเคซิงเกิลชาร์ตกับ 3 ซิงเกิล วงออกผลงาน 2 อัลบั้มชุด "Aquarium" ในปี 1997 และ "Aquarius" ในปี 2000 ก่อนที่จะแตกวงไปในเดือนกรกฎาคม 2001 วงมียอดขายมากกว่า 33 ล้านชุดอัลบั้มและซิงเกิล ทำให้เป็นวงเดนมาร์กที่ประสบความสำเร็จที่สุดที่เคยมีมา
ในช่วงแรกซิงเกิลของวงติดท็อป 10 ในหลายประเทศ ในที่ที่เพลงแนวยูโรเปียนป็อปไม่ประสบความสำเร็จมาก อย่างเช่นในสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลียและญี่ปุ่น วงเกิดข้อขัดแย้งกับเพลง "Barbie Girl" ซึ่งผู้ทำตุ๊กตาบาร์บี้ได้ฟ้องร้องวง แต่ในที่สุดคดีความก็ไม่ถูกพิจารณาในปี 2002
สมาชิกของวงประกอบด้วย นักร้อง Lene Nystrøm Rasted และ Rene Dif มือคีย์บอร์ดคือ Søren Rasted และมือกีตาร์คือ Claus Norreen ในช่วงที่แยกวงกันไป Nystrøm, Dif และ Rasted ประสบความสำเร็จในฐานะศิลปินเดี่ยวมีเพลงติดชาร์ต ส่วน Norreen ทำงานด้านรีมิกซ์เพลงให้กับศิลปินอื่น
วงประกาศกลับมารวมตัวเมื่อ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2007 ในทัวร์คอนเสิร์ต และออกผลงานอัลบั้มรวมเพลงที่มีเพลงใหม่ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 ต่อมาพวกเขาประกาศว่าจะมี 3 คอนเสิร์ตในปี 2009
สีลัพพตปรามาส
สีลัพพตปรามาส  มาจากคำสมาสแบบสนธิว่า สีล (แปลว่า ศีล) + วต (แปลว่า พรต) + ปรามาส (อ่านว่า ปะ-รา-มาด, แปลว่า การจับต้อง, การลูบคลำ (ใช้ในความหมายว่ายึดมั่น)
สีลัพพตปรามาสจัดเป็นความเห็นผิดหรือมิจฉาทิฐิอย่างหนึ่ง จัดเข้าในกลุ่มสังโยชน์ขั้นต้นที่พระอริยบุคคลระดับโสดาบันจะละความยึดมั่นเช่นนี้ได้
สีลัพพัตตปรามาสอย่างหยาบ หมายความถึงความยึดมั่นถือมั่นอยู่ในสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือศีลพรตภายนอกพระพุทธศาสนา หมายถึงการปฏิบัติตามความเชื่อนอกพระพุทธศาสนาที่ไม่ได้เป็นไปตามหลักกฎแห่งกรรม ที่ทำเช่นไรย่อมได้ผลเช่นนั้น เช่น ความเชื่อในอำนาจบันดาลของสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือพระผู้เป็นเจ้า เช่น การอาบน้ำในแม่น้ำคงคาจะล้างบาปได้ , ความเชื่อที่เชื่อว่าการบำเพ็ญทุกกรกิริยาทรมาณตนเองจะสามารถทำให้ผู้บำเพ็ญหลุดพ้นจากวิบากกรรมหรือหลุดพ้นจากอำนาจของกิเลสได้ ,การประพฤติตนเลียนแบบสัตว์เดรัจฉาน เช่น แก้ผ้าคลานไปและกินด้วยปากไม่ใช้มือ จะทำให้บรรลุได้ ,หรือความเชื่อของลัทธิตันตระที่เชื่อว่าการมั่วสุมเสพกามเมถุนอยู่ในกามารมณ์อย่างเต็มที่จะสามารถทำให้เบื่อหน่ายจนหลุดพ้นจากกิเลสได้และบรรลุธรรมได้ เป็นต้น
แม่น้ำคองโก
แม่น้ำคองโก (; ; ; ) อดีตมีชื่อว่า แม่น้ำซาอีร์  เป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคแอฟริกากลาง เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดเป็นอันดับ 2 ของทวีปแอฟริกา (เป็นรองแม่น้ำไนล์) และเป็นแม่น้ำที่มีความลึกที่สุดในโลก ในจุดที่ลึกสุด ลึกถึง 220 เมตร ระบบแม่น้ำคองโก-ลูอลาบา-แชมเบซี มีความยาวรวมทั้งสิ้น 4,700 กม. ถือเป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดเป็นอันดับ 9 ของโลก แชมเบซีเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำลูอลาบา ส่วนแม่น้ำลูอลาบาเป็นชื่อบริเวณต้นน้ำของแม่น้ำคองโก
หากทำการวัความยาวตั้งแต่ ลูอลาบา อันเป็นลำน้ำสาขาหลักของแม่น้ำคองโกจะทำให้มีความยาวรวมอยู่ที่ 4,370 กม. แม่น้ำคองโกเป็นแม่น้ำสายหลักสายเดียวในโลกที่ไหลผ่านเส้นศูนย์สูตรสองครั้ง แม่น้ำคองโกมีพื้นที่ลุ่มน้ำทั้งหมดประมาณ 4,000,000 ตร.กม. หรือคิดเป็น 13% ของทวีปแอฟริกา
ชื่อของแม่น้ำสายนี้ตั้งตามชื่อของราชอาณาจักรคองโก ซึ่งครั้งหนึ่งเคยตั้งอยู่ริมแม่น้ำทางใต้ อาณาจักรนี้ตั้งชื่อตามชื่อของกลุ่มชาติพันธุ์คองโก (ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 รู้จักกันในชื่อชาว "Esikongo")
บริเวณลุ่มน้ำของแม่น้ำคองโก ครอบคลุมพื้นที่ ซึ่งใหญ่กว่าประเทศอินเดีย อัตราการไหลของน้ำในแม่น้ำคองโกนั้นมีอัตราการไหลอยู่ที่ตั้งแต่ 23,000 ถึง 75,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที อัตราเฉลี่ยอยู่ที่ 41,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาทีแม่น้ำนี้นำตะกอนแขวนลอยไปที่มหาสมุทรแอตแลนติก 86 ล้านตันทุกปี และ bedload เพิ่มเติมที่ 6%
แม่น้ำและลำน้ำสาขาของแม่น้ำคองโกไหลผ่านป่าฝนคองโก อันเป็นป่าฝนที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของโลก รองจากป่าดิบชื้นแอมะซอน แม่น้ำคองโกยังมีอัตราการไหลของน้ำและมีขนาดลุ่มน้ำใหญ่เป็นอันดับที่ 2 รองจากแม่น้ำแอมะซอนด้วย นอกจากนี้แม่น้ำคองโกถือเป็นแม่น้ำที่ลึกที่สุดในโลก โดยมีจุดที่ลึกที่สุดอยู่ที่มากกว่า 220 เมตร และด้วยความที่นอกจากจะมีลุ่มน้ำขนาดใหญ่แล้ว มันยังมีลุ่มน้ำสองฝั่ง คือจากทั้งทางเหนือและทางใต้ของเส้นศูนย์สูตร ทำให้การไหลของน้ำมีเสถียรภาพมาก เพราะจะมีลุ่มน้ำไม่ฝั่งใดก็ฝั่งหนึ่งที่อยู่ในฤดูฝน
แม่น้ำซาอีร์
Zaire River
สีน้ำเงิน (มุทราศาสตร์)
สีน้ำเงิน หรือ เอเชอร์  เป็นภาษามุทราศาสตร์ (Heraldry) ที่บรรยายลักษณะของผิวตรา (Tincture) ที่เป็นสีน้ำเงิน ที่อยู่ในกลุ่มผิวตราสีหนักที่เรียกว่า “สี” ถ้าเป็นการแกะพิมพ์ (engraving) “เอเชอร์” ก็จะเป็นขีดตามแนวนอน หรืออาจจะจารึกด้วยอักษรย่อ “az.” หรือ “b.” ของคำว่า “Azure”
คำว่า “Azure” มาจากภาษาเปอร์เซีย “لاژورد” (lazhward) ซึ่งเป็นชื่อสถานที่ที่เป็นที่รู้จักกันว่ามีแหล่งหินที่มีสีน้ำเงินเข้มที่ปัจจุบันเรียกว่าหินลาพิส ลาซูไล (lapis lazuli หรือ หินจาก lazhward) คำนี้เข้ามาในภาษาภาษาฝรั่งเศสเก่าในคริสต์ศตวรรษที่ 12 และแผลงไปใช้ในการบรรยายสีของผิวตราของตราอาร์ม “Azure” ที่แปลว่า “น้ำเงิน”
ในภาษามุทราศาสตร์ “Azure” แปลง่ายๆ ว่า “สีน้ำเงิน” คำแรกใช้โดยขุนนางนอร์มันผู้พูดภาษาฝรั่งเศส คำหลังที่เพียงแต่เรียกชื่อสีใช้โดยชนสามัญชาวแองโกล-แซ็กซอน “สีน้ำเงิน” เป็นสีที่ใช้กันมากบนอาวุธและธง
นอกไปจากสีน้ำเงินมาตรฐานแล้วก็ยังมีสีน้ำเงินอ่อนที่เรียกว่า “สีท้องฟ้า” (bleu celeste) ทั้งสองสีต่างก็มิได้มีการระบุระดับความอ่อนแก่ของสีอย่างแน่นอน แต่ “สีน้ำเงิน” จะใช้เป็นสีที่เข้มกว่า “สีท้องฟ้า” มาก
ผิวตราสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ของ:
ถนนพุทธบูชา
ถนนพุทธบูชา  เป็นถนนที่แยกจากถนนพระรามที่ 2 บริเวณคลองเจ้าคุณ ในท้องที่แขวงบางมด เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ไปบรรจบกับถนนประชาอุทิศที่ทางแยกนาหลวง ในท้องที่แขวงบางมด เขตทุ่งครุ เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ถนนเส้นนี้เริ่มก่อสร้างตั้งแต่สมัยที่กำนันปลิว เกิดชูชื่น เป็นกำนันตำบลบางมด และก่อสร้างเสร็จในสมัยของกำนันสงวน สวนส้มจีน ซึ่งเป็นลูกเขยของกำนันปลิว เดิมถนนสายนี้มีจุดเริ่มต้นที่ปากซอยสุขสวัสดิ์ 14 ไปสิ้นสุดที่บริเวณปากซอยพุทธบูชา 31 ไม่ถึงวัดพุทธบูชา การก่อสร้างถนนเส้นนี้เป็นไปอย่างยากลำบาก เนื่องจากกำนันปลิวต้องไปเจรจาขอที่ของลูกบ้านเป็นจำนวนมาก และแนวถนนจะต้องเลาะไปตามแนวเขตที่ดินของผู้บริจาครายต่าง ๆ จึงเป็นสาเหตุให้ถนนเส้นนี้มีลักษณะคดเคี้ยวไปมา
ถนนพุทธบูชามีถนนอีกส่วนหนึ่ง เชื่อมทางแยกกาญจนาภิเษก-ประชาอุทิศ ถนนนี้เกิดขึ้นจากสร้าง ถนนกาญจนาภิเษก ด้านใต้
น้ำเงิน (อิสริยาภรณ์)
เอเซอร์ (อิสริยาภรณ์)
Azure (heraldry)
ตราแผ่นดินของเบลเยียม
ตราแผ่นดินของเบลเยียม  เป็นตราอาร์มของประเทศเบลเยียมที่เริ่มใช้เป็นตราประจำชาติเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1837 ตราแผ่นดินประกอบด้วยสิงโตเบลเยียม (Leo Belgicus) ตามมาตรา 193 (เดิมมาตรา 125) ของรัฐธรรมนูฐเบลเยียมที่ระบุว่า "ชาติเบลเยียมใชสีแดง, เหลือง และ ดำเป็นสีประจำชาติ และตราอาร์มมีสิงโตเบลเยียมพร้อมด้วยคำขวัญ 'ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันนำมาซึ่งความแข็งแกร่ง' (UNITY MAKES STRENGTH)" พระราชบัญญัติที่ออกเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1837 ระบุรูปทรงของตราอาร์มโดยบรรยายทั้งตรามหาลัญจกรณ์ และตราประทับของราชอาณาจักร
ตราใหญ่.
เหนือโล่เป็นหมวกเกราะเปิดกระบังมีพู่ประดับสีทอง ขอบสีดำ และเครื่องยอดเป็นมงกุฎ ด้านหลังโล่เป็นมือแห่งความยุติธรรมและคทายอดสิงโต สร้อยเครื่องราชอิสริยาภรณ์เลโอโปลด์ล้อมรอบโล่ ประคองข้างด้วยสิงโตสองตัวถือหอกที่ยอดเป็นธงชาติเบลเยียมสีแดง, เหลือง และ ดำ ใต้ฐานรองเป็นคำขวัญเป็นภาษา หรือเป็นเป็นภาษา ('ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันนำมาซึ่งความแข็งแกร่ง') แถบคำขวัญเป็นพื้นสีแดงขอบเส้นขนานดำทั้งบนและล่าง ตัวอักษรของคำขวัญเป็นสีทอง ตั้งแต่ออกเป็นพระราชประกาศในปี ค.ศ. 1837 คำขวัญก็มิได้รับการแปลอย่างเป็นทางการ และมักจะใช้คำขวัญที่เป็นภาษาดัตช์ ตราที่บรรยายทั้งหมดอยู่ภายในเสื้อคลุมขนเออร์มินที่แต่งด้วยครุยและสายคาดที่มีปลายเป็นพู่ รวบยอดด้วยมงกุฎ ตอนบนสุดเหนือเสื้อคลุมเป็นแถบที่มีตราของจังหวัดเก้าจังหวัดที่ประกอบกันเป็นเบลเยียมในปี ค.ศ. 1837 ที่รวมทั้งอันท์เวิร์พ, ฟลานเดอร์สตะวันตก, ฟลานเดอร์สตะวันออก, ลีเยช, บราบองต์, เอโนต์, ลิมบวร์ก, ลักเซ็มเบิร์ก และ นาเมอร์
ตรามหาจลัญจกรณ์ใหญ่เป็นตราที่มิได้ใช้บ่อยครั้งนัก เมื่อใช้ก็จะใช้ในการประทับบนกฎหมายหรือสนธิสัญญาต่างประเทศ
เมื่อบราบองต์แบ่งแยกออกไปเป็นเฟล็มมิชบราบองต์, วอลลูนบราบองต์ และบรัสเซลส์ในปี ค.ศ. 1995 ตราอาร์มใหญ่ก็มิได้แสดงดินแดนจริงของเบลเยียม
แฟรงก์
แฟรงก์ สามารถหมายถึง
ไอ.โอ.ยู.
"ไอ.โอ.ยู." ("I.O.U.") เป็นซิงเกิลในปี 1983 โดย ฟรีอีซี่, ขึ้นชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรอันดับสูงสุดที่ 2 ก่อนในปี 1983 เพลงนี้เคยติดชาร์ตซิงเกิลในอันดับสูงสุดที่บิลบอร์ดชาร์ตฮอตแดนซ์คลับเพลย์ชาร์ตเพลงแห่งอเมริกา และยังถูกใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง บีตสตรีท ในปี 1984
ผิวตรา (มุทราศาสตร์)
ผิวตรา  ในภาษามุทราศาสตร์ “ผิวตรา” เป็นองค์ประกอบของการให้คำนิยามตราอาร์มหรือธงที่หมายถึงสีที่ใช้หรือลักษณะของผิวของตรา ผิวตราแบ่งออกเป็นหลายกลุ่มๆ ที่มีสีอ่อนเรียกว่า “โลหะ”, กลุ่มๆ ที่มีสีแก่เรียกว่า “สี”, กลุ่มๆ ที่มีสีต่างจากสีหลักเรียกว่า “สีเพี้ยน” (stains), กลุ่ม “ขนสัตว์” (furs), กลุ่ม “ธรรมชาติ” (proper หรือ natural) สีกลุ่มหลังเป็นสีที่พบตามธรรมชาติ กฎพื้นฐานสองสามข้อของมุทราศาสตร์คือผิวตราในกลุ่มเดียวกันจะไม่ใช้ด้วยกันเช่นสีทองและสีเงินจะไม่ใช้ด้วยกันเพราะทั้งสองสีเป็นสีในกลุ่ม “โลหะ” แต่ผิวตราจากต่างกลุ่มกันใช้ด้วยกันได้ เช่นผิวตราจากกลุ่ม “ขนสัตว์” ใช้กันได้กับผิวตราจากกลุ่ม “ธรรมชาติ” เป็นต้น กฎเหล่านี้บรรยายในบทความกฎของผิวตรา กลุ่ม “สีเพี้ยน” มาเริ่มใช้กันในยุคกลางตอนปลายแต่ก็ไม่เป็นที่ยอมรับกันเท่าใดนักเพราะไม่ตรงกับปรัชญาของการใช้สีของมุทราศาสตร์ที่เน้นการใช้ภาพที่เด่นและสีที่สด ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาก็เกิดความนิยมที่ค่อนข้างแปลกที่จับคู่ระหว่างสีตรากับดาวเคราะห์ อัญมณี ดอกไม้ สัญลักษณ์โหราศาสตร์ หรืออื่นๆ แต่ก็เลิกทำกันไปและถือกันว่าเป็นเรื่องนอกขอบเขตของมุทราศาสตร์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็เริ่มมีการใช้ “ภูมิทัศน์” และผิวตรากลุ่มสี “ธรรมชาติ” โดยเฉพาะในการประยุกต์ตรา โดยเฉพาะในมุทราศาสตร์เยอรมันมากกว่าในมุทราศาสตร์อังกฤษ แต่ความนิยมนี้ก็เช่นกันถือว่าทำให้คุณค่าของมุทราศาสตร์ลดลง
ผิวตราพื้นฐาน.
มุทราศาสตร์อังกฤษมีผิวตราหลักเจ็ดสี สองสีอยู่ในกลุ่ม “โลหะ” หรือกลุ่มสีอ่อนที่รวมทอง/เหลือง และ เงิน/ขาว และอีกห้าสีเป็นผิวกลุ่มสีหนัก หรือ กลุ่มที่เรียกว่า “สี” ที่รวมทั้งน้ำเงิน แดง ม่วง ดำ และ เขียว
บนแผ่นดินใหญ่ยุโรปโดยเฉพาะในเยอรมนีและกลุ่มนอร์ดิค ม่วง และ ขนเออร์มิน ไม่ใช้บนโล่แต่สงวนไว้เพื่อใช้สำหรับเป็นศาลา, บุมงกุฎกษัตริย์หรือจุลมงกุฎขอขุนนางชั้นสูง ธรรมเนียมมุทราศาสตร์ของแผ่นดินใหญ่ยุโรปบางอย่างแยกสีขาวจากสีเงิน นักประพันธ์บางท่านเสนอโทนสีต่างกันภายในสีหนึ่งสีใด แต่สีหลักของมุทราศาสตร์ไม่เปลี่ยนโทน ยกเว้นเมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อมีการเริ่มใช้สี “ธรรมชาติ” ที่เรียกว่า “สีเพี้ยน” แต่ก็ไม่เป็นที่นิยมกันมากเท่าใดนัก
กลับสี.
เมื่อเครื่องหมายคาบช่องแบ่งของโล่, พื้นตราซับซ้อน หรือ เรขลักษณ์ คำนิยามอาจจะระบุลักษณะว่าเป็น “counterchanged” ซึ่งเป็นการกลับสีของเครื่องหมายกับสีของพื้นตรา แต่วิธีนี้ใช้กับพื้นตราเช่นลายหมากรุกไม่ได้
ตัวอย่างการกลับสีก็ได้แก่คำนิยามว่า "Per fess vert and argent, a lion counterchanged" ซึ่งหมายความว่าโล่แบ่งตามแนวนอน ครึ่งบนเป็นสีเขียว และครึ่งล่างเป็นสีเงิน ลายตรงกลางบนพื้นตราที่เป็นสิงโตท่อนบนที่อยู่บนพื้นตราสีเขียวจะเป็นสีเงิน และท่อนล่างที่อยู่บนพื้นตราสีเงินจะเป็นสีเขียว
สีเหลือง (อิสริยาภรณ์)
สีชมพูผิวหนัง
สีชมพูผิวหนัง หรือ สีคาร์เนชัน  เป็นภาษามุทราศาสตร์ (Heraldry) ที่บรรยายลักษณะของผิวตรา ที่เป็นสีชมพูผิวหนังของชาวยุโรปที่เป็นสีชมพูอ่อน ที่ไม่ได้จัดอยู่ในกลุ่มผิวตราหลัก ผิวตรานี้ไม่ใช้ในมุทราศาสตร์อังกฤษแต่ใช่บ่อยบนแผ่นดินใหญ่ยุโรปโดยเฉพาะในฝรั่งเศสที่นำมาจากการใช้ในตราอาร์มของเยอรมนี
Carnation (heraldry)
สีคาร์เนชัน (อิสริยาภรณ์)
สีชมพูผิวหนัง (อิสริยาภรณ์)
จัสติน บาร์ธา
จัสติน ลี บาร์ธา  เกิดเมื่อวันที่ เกิด 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน จบการศึกษาจากรร.มัธยมเวสต์บลูมฟิลดิ์ ปี ค.ศ.1996 และเรียนการแสดงที่ Tisch School of the Arts มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ปัจจุบัน เป็นเพื่อนชายของแอชลีย์ โอลเซน
คำกริยา
คำกริยา คือคำที่ใช้บ่งบอกถึงการกระทำ การปรากฏ หรือสถานะของสิ่งที่กล่าวถึง คำกริยาอาจมีรูปแบบที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับภาษา อันมีองค์ประกอบจากกาล การณ์ลักษณะ มาลา วาจก หรือรวมทั้งบุรุษ เพศ และพจน์ของสิ่งที่กล่าวถึงด้วย
คำกริยาอาจแบ่งได้หลายประเภทตามหน้าที่การใช้งานและไวยากรณ์ของภาษา สำหรับภาษาไทยแบ่งคำกริยาออกเป็น
ในภาษาอื่นอาจมีคำกริยาประเภทอื่นดังนี้
อาร์คีออปเทอริกซ์
อาร์คีออปเทอริกซ์ ("Archaeopteryx", ) หรือที่รู้จักกันในชื่อภาษาเยอรมันว่า Urvogel (ออกเสียง:อูร์ฟอเกิล, แปลว่า "นกต้นกำเนิด" หรือ "นกชนิดแรก") เป็นสกุลของไดโนเสาร์เทอโรพอดซึ่งเป็นญาติใกล้ชิดกับนก ชื่อมาจากภาษากรีกโบราณ ("archaīos") แปลว่า "เก่าแก่โบราณ" และ ("ptéryx") แปลว่า "ขน" หรือ "ปีก"
อาร์คีออปเทอริกซ์มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายของยุคจูแรสซิกหรือประมาณ 150 ล้านปีมาแล้ว ในสถานที่ที่ปัจจุบันอยู่ทางตอนใต้ของประเทศเยอรมนี ในช่วงเวลาที่ยุโรปมีสภาพเป็นหมู่เกาะ เป็นทะเลตื้น ที่มีภูมิอากาศแบบเขตร้อน และอยู่ใกล้กับแนวเส้นศูนย์สูตรมากกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน มีขนาดและรูปร่างคล้ายกับนกสาลิกาปากดำ ตัวใหญ่ที่สุดอาจมีขนาดเท่านกเรเวน อาร์คีออปเทอริกซ์มีความยาวของลำตัวได้ถึง 0.5 เมตร (1.6 ฟุต) กล่าวคือเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก มีปีกกว้าง และอนุมานได้ว่ามีความสามารถในการบินหรือร่อนได้ อาร์คีออปเทอริกซ์มีลักษณะกระเดียดไปทางไดโนเสาร์ในมหายุคมีโซโซอิกขนาดเล็กมากกว่าลักษณะของนกในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันมีลักษณะหลายประการที่เป็นลักษณะร่วมกับไดโนเสาร์ในกลุ่มของไดโนนายโคซอร์ (โดรมีโอซอร์ และ ทรูดอนติด) ได้แก่ลักษณะของกรามที่มีฟันแหลมคม มีนิ้วสามนิ้ว และมีกงเล็บ มีกระดูกหางยาว มีนิ้วเท้านิ้วที่สองยื่นยาวออกไปมากเป็นพิเศษ (killing claws) มีขนแบบนก (ซึ่งแสดงลักษณะของสัตว์เลือดอุ่น) และลักษณะโครงกระดูกอื่นๆ อีกหลายประการ
ลักษณะดังกล่าวข้างต้นทำให้อาร์คีออปเทอริกซ์เป็นตัวแทนชิ้นแรกที่มีความชัดเจนของฟอสซิลในการส่งผ่านจากไดโนเสาร์สู่นก ดังนั้นอาร์คีออปเทอริกซ์จึงมีบทบาทสำคัญไม่ใช่เฉพาะในการศึกษาถึงการกำเนิดของนกแต่ยังรวมถึงการศึกษาเกี่ยวกับไดโนเสาร์
ชิ้นตัวอย่างของอาร์คีออปเทอริกซ์ที่มีลักษณะที่สมบูรณ์ครบถ้วนชิ้นแรกถูกเปิดเผยขึ้นในปี ค.ศ. 1861 เพียงสองปีหลังจากที่ชาร์ล ดาร์วินตีพิมพ์หนังสือเรื่อง “On the Origin of Species” และได้กลายเป็นกุญแจสำคัญในการโต้แย้งถึงเรื่องของวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต หลายปีต่อมาได้มีการค้นพบฟอสซิลอาร์คีออปเทอริกซ์เพิ่มอีก 9 ชิ้น แม้มีลักษณะที่แปรผันกันไปในหมู่ฟอสซิลที่พบ แต่ผู้เชี่ยวชาญทั้งหลายก็ยังคงให้ฟอสซิลที่พบทั้งหมดเป็นชนิดเดียวกันแม้ว่าจะยังมีผู้โต้แย้ง
ในบรรดาฟอสซิล 11 ชิ้นประกอบไปด้วยซากเหลือของขนหลายชิ้น ซึ่งเป็นหลักฐานของขนที่เก่าแก่ที่สุด อย่างไรก็ตามเพราะว่าขนเหล่านี้มีลักษณะที่พัฒนาแล้ว (เป็นขนปีก) จึงเป็นหลักฐานที่ทำให้เข้าใจได้ว่าขนเหล่านี้มีวิวัฒนาการมาก่อนช่วงปลายของยุคจูแรสซิก
อาร์คีออปเทอริกซ์เป็นนกโบราณชนิดหนึ่งที่มีชีวิตอาศัยอยู่ระหว่างช่วงสมัยไทโธเนียนของยุคจูแรสซิก ประมาณ 150-145 ล้านปีมาแล้ว ชิ้นตัวอย่างฟอสซิลของอาร์คีออปเทอริกซ์ที่ถูกค้นพบจากหินปูนโซล์นฮอเฟน (Solnhofen limestone) เท่านั้นในรัฐบาเยิร์นทางตอนใต้ของประเทศเยอรมนีซึ่งเป็นแหล่งฟอสซิลที่สมบูรณ์ของหมวดหินที่โดดเด่นและหายากที่เป็นที่รู้กันว่าให้ฟอสซิลที่มีรายละเอียดสูงเป็นพิเศษ
โดยการประมาณการแล้ว อาร์คีออปเทอริกซ์มีขนาดเทียบเท่ากับนกขนาดกลางในปัจจุบัน มีปีกกว้าง โค้งมนตรงส่วนปลายปีก และมีหางยาวเมื่อเปรียบเทียบกับความยาวของลำตัว อาร์คีออปเทอริกซ์อาจมีลำตัวยาวได้ถึง 50 เซนติเมตร แม้ว่าขนของมันจะมีรายละเอียดในฟอสซิลน้อยกว่าลักษณะอื่นๆ แต่ก็มีลักษณะในรูปแบบและโครงสร้างทั่วไปคล้ายกับของขนนกในปัจจุบัน อย่างไรก็ตามแม้จะพบมีขนแบบนกจำนวนมาก แต่อาร์คีออปเทอริกซ์ก็ยังมีลักษณะแบบไดโนเสาร์เทอโรพอดหลายประการ ลักษณะที่ไม่พบในนกปัจจุบันคืออาร์คีออปเทอริกซ์มีซี่ฟันขนาดเล็ก รวมถึงมีกระดูกหางยาวซึ่งเป็นลักษณะที่อาร์คีออปเทอริกซ์มีร่วมกับไดโนเสาร์อื่นๆในช่วงเวลานั้น
เนื่องด้วยมันมีลักษณะหลายประการของนกและไดโนเสาร์ อาร์คีออปเทอริกซ์จึงได้รับการพิจารณาให้เป็นสิ่งที่เชื่อมต่อระหว่างนกกับไดโนเสาร์ คืออาจเป็นนกชนิดแรกที่เปลี่ยนแปลงลักษณะจากสัตว์บกไปเป็นนก ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1970 จอห์น โอสโตรม (John Ostrom) ได้สนับสนุนตามความคิดนำของโธมัส เฮนรี ฮักซ์เลย์ (T. H. Huxley) ที่คิดไว้ในในปี ค.ศ. 1868 โดยให้เหตุผลว่านกวิวัฒนาการมาจากไดโนเสาร์เทอโรพอด และอาร์คีออปเทอริกซ์เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญยิ่งในเหตุผลข้อนี้นี้ มันมีลักษณะของนกหลายประการ เช่น มีกระดูกสองง่ามที่เป็นกระดูกหน้าอกของนก ขนสำหรับใช้บิน ปีก และบางส่วนของนิ้วแรกที่พลิกตรงข้ามกับที่นิ้วเหลือ และยังมีอีกหลายลักษณะของไดโนเสาร์และเทอโรพอด เช่น มีกระดูกข้อเท้ายาวยกขึ้น มีแผ่นกระดูกระหว่างรากฟัน มีช่องรูเปิด (obturator foramen) ของกระดูกก้น และมีกระดูกเชฟรอนทางส่วนหางที่ยาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งโอสโตรมพบว่าอาร์คีออปเทอริกซ์มีลักษณะเหมือนกับไดโนเสาร์เทอโรพอดในวงศ์โดรมีโอซอริดีเป็นพิเศษ
ซากเหลือชิ้นแรกของ “อาร์คีออปเทอริกซ์” ถูกค้นพบในปี 1861 เพียง 2 ปีหลังจากที่ชาร์ล ดาร์วินตีพิมพ์ผลงานเรื่อง “On the Origin of Species” ”อาร์คีออปเทอริกซ์” ดูเหมือนจะยืนยันทฤษฎีของดาร์วินและหลังจากนั้นก็กลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญในเรื่องของการกำเนิดนก ฟอสซิลช่วงคาบเกี่ยว และช่วยยืนยันในเรื่องของวิวัฒนาการ จริงๆแล้วการวิจัยเกี่ยวกับไดโนเสาร์ในภายหลังจากทะเลทรายโกบีและในประเทศจีนได้พบหลักฐานเพิ่มเติมของการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่าง “อาร์คีออปเทอริกซ์” และไดโนเสาร์อย่างเช่นไดโนเสาร์มีขนจากประเทศจีน “อาร์คีออปเทอริกซ์” มีลักษณะใกล้เคียงกับนกปัจจุบันและมันได้แสดงลักษณะทั้งหลายว่าเป็นลักษณะของนกโบราณ อย่างไรก็ตามมันอาจไม่ได้เป็นบรรพบุรุษของนกในปัจจุบันโดยตรงก็ได้ และก็ยังไม่แน่ชัดว่าได้มีการแตกแขนงวิวัฒนาการของนกอื่นๆเกิดขึ้นมากน้อยเพียงใดในช่วงเวลานั้น
บรรพชีววิทยา.
ขนนก.