pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติกาลิเลโอ กาลิเลอี  เป็นท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่ในเมืองปิซา อิตาลี เป็นหนึ่งในท่าอากาศยานหลักของแคว้นทัสกานี โดยอีกแห่งหนึ่งคือท่าอากาศยานเปเรโตลาในฟลอเรนซ์ ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามกาลิเลโอ กาลิเลอี นักวิทยาศาสตร์ชาวเมืองปิซาที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ในย่านซานจุสโต ห่างจากสถานีรถไฟกลางไม่ถึง 2 กิโลเมตร ค่อนข้างใกล้กับศูนย์กลางของเมือง
ท่าอากาศยานแห่งนี้เชื่อมต่อกับสถานีรถไฟกลางด้วยรถไฟและรถประจำทาง และยังเชื่อมต่อไปถึงสถานีรถไฟซานตามาเรียโนเวลลา ในฟลอเรนซ์อีกด้วย
นอกจากจะใช้ในกิจการพลเรือนแล้ว ท่าอากาศยานแห่งนี้ยังถูกใช้เป็นฐานจอดเครื่องบิน C-130 Hercules และ C-27J Spartan ของกองทัพอากาศอิตาลี
Airport Growth.
ใน พ.ศ. 2549 และ 2550 ท่าอากาศยานแห่งนี้มีอัตราการเติบโตสูงที่สุดในบรรดาท่าอากาศยานชั้นนำของอิตาลี 15 แห่ง โดยมีผู้โดยสารเพิ่มขึ้น 30% ใน พ.ศ. 2549 และเพิ่มขึ้น 24% ใน พ.ศ. 2550 ปัจจุบันเป็นท่าอากาศยานที่มีการจราจรหนาแน่นเป็นอันดับที่ 11 ของอิตาลี โดยใน พ.ศ. 2551 มีจำนวนผู้โดยสาร 3,963,717 คน
พระยาผดุงวิทยาเสริม (กำจัด พลางกูร)
เกิดที่บ้านถนนสีลม จังหวัดพระนคร เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2426 เป็นบุตรนายเจิม และนางปริก พลางกูร มีน้องชายร่วมบิดามารดาเดียวกันอีก 2 คน คือ หลวงสันธานวิทยาสิทธิ์ (กำจาย พลางกูร) และ พระอัพภัณตราพาธภิศาล (กำจร พลางกูร) เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนวัดจักรวรรดิราชาวาส สอบไล่ได้ชั้น 2 ประโยค 3 จากโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ เมื่อ พ.ศ. 2444 ได้ประกาศนียบัตรครูมัธยมพิเศษ พ.ศ. 2446 พระยาผดุงวิทยาเสริมสมรสกับคุณหญิงเหรียญ ผดุงวิทยาเสริม (สกุลเดิม นิโครธานนท์) เมื่อ พ.ศ. 2456
คุณหญิงเหรียญถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2471 ต่อมาในปี พ.ศ. 2475 พระยาผดุงวิทยาเสริมได้สมรสกับคุณหญิงจรูญ ผดุงวิทยาเสริม (สกุลเดิม รสานนท์) มีบุตรธิดา คือ
พระยาผดุงวิทยาเสริมถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคความดันโลหิตสูง และอัมพาต เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2497 ณ บ้านซอยร่วมฤดี ถนนเพลินจิต จังหวัดพระนคร และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดโสมนัสวิหาร เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2499
โรงเขียนหนังสือ
โรงเขียนหนังสือ หรือ โรงคัดหนังสือ  แปลตรงตัวว่า “สถานที่สำหรับเขียนหนังสือ” มักจะใช้สำหรับห้องหรือโถงในสำนักสงฆ์ที่ใช้ในการก็อปปีหนังสือโดยนักคัด (scribe) ของสำนักสงฆ์ จากหลักฐานที่บันทึกไว้ และจากสิ่งก่อสร้างที่ยังคงมีให้เห็น หรือจากการขุดค้นทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่าตรงกันข้ามกับความเชื่อโดยทั่วไปว่าเป็นห้องที่มักจะมีในสำนักสงฆ์นั้นแทบจะไม่มีกันเท่าใดนัก การเขียนหรือคัดหนังสือในสำนักสงฆ์จึงมักจะทำกันในคอกเช่นคอกที่ลึกเข้าไปในผนังของระเบียงคดหรือในห้องเล็กที่เป็นที่พำนักของนักบวชเอง การพูดถึง “โรงเขียนหนังสือ” โดยนักวิชาการในปัจจุบันโดยทั่วไปมักจะหมายถึงการเขียนหรือผลิตงานของสำนักสงฆ์แทนที่จะกล่าวถึงโครงสร้างที่เป็น “โรงเขียน” จริงๆ
“โรงเขียนหนังสือ” เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมีสำหรับห้องสมุด ถ้าที่ใดมีห้องสมุดก็สรุปได้ว่าต้องมี “โรงเขียนหนังสือ” หรือ “โรงคัดหนังสือ” “โรงเขียนหนังสือ” ตามธรรมเนียมแล้วหมายถึงห้องที่กำหนดไว้ให้ใช้ในการเขียนหนังสือและก็คงจะมีอยู่ไม่นานนัก เมื่อผู้ใดหรือสถาบันใดต้องการจะคัดหนังสือสำหรับการสะสมในห้องสมุดก่อนที่จะมีการพิมพ์ เมื่อห้องสมุดมีหนังสือพอเพียงแล้วโรงเขียนก็ยุบเลิก เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็เกิดร้านบริการคัดหนังสือโดยฆราวาสขึ้น นักคัดอาชีพก็อาจจะมีห้องพิเศษที่ใช้ในการคัดหนังสือ แต่โดยทั่วไปแล้วก็อาจจะเป็นเพียงโต๊ะใกล้หน้าต่างในบ้านของตนเอง
โรงคัดหนังสือ
Scriptorium
พระยาผดุงวิทยาเสริม
Scriptoria
เกาะไรเชเนา
เกาะไรเชอเนา
ไรเชอเนา  เป็นเกาะที่ตั้งอยู่กลางทะเลสาบคอนสแตนซ์ในประเทศเยอรมนี ประมาณพิกัดภูมิศาสตร์ ตัวเกาะตั้งอยู่ระหว่างกนาเดินเซและอุนเทอร์เซเกือบทางตะวันตกของเมืองคอนสแตนซ์ เกาะติดต่อกับแผ่นดินใหญ่ด้วยทาง (causeway) ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1838 แต่ตัวเกาะก็ยังแยกจากทางที่ "Bruckgraben" ถึง 10 เมตรที่เป็นสะพานตื้นที่ให้เรือเล็กผ่านได้เท่านั้น จุดที่สูงที่สุดของเกาะอยู่ที่ "โฮควาร์ท" (Hochwart) ที่มีความสูง 438.7 เมตรหรือ 43 เมตรจากระดับน้ำในทะเลสาบ
ไรเชอเนาได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปีค.ศ. 2000 ในฐานะมรดกทางวัฒนธรรม เพราะเป็นที่ตั้งของอาราม คือ "อารามไรเชอเนา" อาสนวิหารของแอบบีย์อุทิศให้แก่พระแม่มารีย์และนักบุญมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร โบสถ์อีกสองแห่งอุทิศให้แก่นักบุญจอร์จ และนักบุญเปโตรและเปาโลอัครทูต งานศิลปะที่สำคัญของไรเชอเนาก็รวมทั้งงานจิตรกรรมฝาผนังสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบออทโท (Ottonian Renaissance) ที่เป็นภาพปาฏิหาริย์ของพระเยซูภายในโบสถ์เซนต์จอร์จที่เป็นงานที่เขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ผู้ดูแลแอบบีพำนักอยู่ในบ้านสองชั้นที่เป็นบ้านแบบบ้านโครงไม้ (timber framing) ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งเป็นบ้านโครงไม้ที่เก่าที่สุดในทางตอนใต้ของประเทศเยอรมนี
ในบรรดาที่ดินที่ไกล ๆ ที่เป็นของแอบบีย์ก็คือหมู่บ้านไรเชอเนา ที่เป็นหมู่บ้านของทามินส์ในรัฐเกราบึนเดิน (Graubünden) ในสวิตเซอร์แลนด์ที่ตั้งชื่อตามแอบบีย์
ในปัจจุบันไรเชอเนามีชื่อเสียงว่าเป็นบริเวณการเกษตรกรรมที่สำคัญในการปลูกผักและไร่องุ่น "วอลล์มาทิงเกอร์รีด" (Wollmatinger Ried) ติดกับเกาะเป็นบริเวณอนุรักษ์ธรรมชาติที่เป็นบริเวณที่เป็นหนอง (wetland) หญ้ารีด (reed) ที่เป็นที่หยุดพักของนกหลายพันธุ์ระหว่างการอพยพประจำปี
ชื่อไรเชอเนาในภาษาเยอรมันแอเลแมนนิก (Alemannic German) คือ "Sindleozesauua" หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "Ow", "Auua" หรือ "เกาะ" ที่แผลงเป็นภาษาละตินว่า "Augia" และต่อมา "Augia felix" หรือ "Augia dives" ที่กลายมาเป็น "Richenow" และ "Reichenau"
อารามไรเชอเนาของคณะเบเนดิกตินก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 724 โดยนักบุญเพียร์มินผู้ที่เชื่อกันว่าหนีมาจากสเปนก่อนการรุกรานของมัวร์ มาอยู่ภายใต้ผู้อุปถัมภ์ที่รวมทั้งชาร์ล มาร์แตล และที่ใกล้เคียงกว่าก็คือเคานต์เบอร์โทลด์แห่งอฮาลอฟิงเกน และดุ๊กแห่งชวาเบีย ฮนาบี แต่นักบุญเพอร์มินก็มามีข้อขัดแย้งกับผู้อุปถัมภ์จนต้องออกจากไรเชอเนาในปี ค.ศ. 727 ภายใต้การนำของไฮโทผู้ที่สืบต่อจากนักบุญเพอร์มินสำนักสงฆ์ก็เริ่มรุ่งเรืองขึ้น และมาได้รับอิทธิพลจากจักรวรรดิการอแล็งเฌียงภายใต้การนำของอธิการวัลโดแห่งไรเชอเนา (ค.ศ. 740–ค.ศ. 814) โดยการให้การให้การศึกษาแก่ข้าราชสำนักอธิการเรกินเบิร์ตแห่งไรเชอเนา (-ค.ศ. 846) ก็สร้างงานสะสมหนังสือที่สำคัญให้แก่ไรเชอเนา แอบบอตวาลาห์ฟริด สตราโบ (ค.ศ. 842–ค.ศ. 849) มีชื่อเสียงว่าเป็นกวีและผู้เชี่ยวชาญในภาษาละตินคนสำคัญ
ตัวแอบบีย์ตั้งอยู่ริมถนนสายเหนือ-ใต้ระหว่างเยอรมนีกับอิตาลีตรงบริเวณที่ทะเลสาบค่อยหายความลดเลี้ยวลง แอบบีแห่งไรเชอเนาเป็นที่ตั้งของสถานศึกษา และโรงคัดหนังสือ (scriptorium) และห้องสร้างงานศิลปะที่อ้างกันว่าเป็นสถานที่ใหญ่ที่สุดและมีอิทธิพลสำคัญที่สุดในการผลิตเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรในยุโรประหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 เมื่อส่วนนี้ของสวิตเซอร์แลนต์เป็นของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตัวอย่างงานที่สำคัญของโรงคัดหนังสือคือ "หนังสือบทพระวรสารเฮนรีที่ 2" (Pericopes of Henry II) ที่สร้างให้แก่จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ปัจจุบันอยู่ที่มิวนิก ไรเชอเนายังคงรักษาเรลิกบางอย่างอยู่แช่นเหยือกที่เชื่อกันว่ามาจากงานสมรสที่หมู่บ้านคานา
แอบบีย์มารุ่งเรืองที่สุดในสมัยของอธิการเบอร์โนแห่งไรเชอเนา (ค.ศ. 1008–ค.ศ. 1048) ในช่วงเวลานั้นก็มีนักวิชาการคนสำคัญ ๆ เช่น เฮอร์มันนัส คอนแทรคทัสมาพำนักและทำงานอยู่ที่ไรเชอเนา ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 11 ความสำคัญในการเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของไรเชอเนาก็เริ่มลดถอยลงเนื่องมาจากการปฏิรูปสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7 และความขัดแย้งกับอารามนักบุญกอลล์ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ในปี ค.ศ. 1540 สังฆราชแห่งคอนสแตนซผู้เป็นศัตรูเก่าของแอบบอตแห่งไรเชอเนาก็ได้เป็นลอร์ดแห่งไรเชอเนา ต่อมาไรเชอเนาก็เริ่มเสื่อมโทรมลงเรื่อยๆ
เมื่อแอบบีถูกยุบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1757 และต่อมาอย่างถาวรในปี ค.ศ. 1803 นักบวชก็ต้องสึกภายใต้จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ส่วนหนึ่งของห้องสมุดอันมีชื่อเสียงของแอบบีย์ก็ตกไปเป็นของหอสมุดของรัฐที่คาร์ลสรูเออ (Karlsruhe) "นักภูมิศาสตร์บาวาเรีย" (Geographus Bavarus) และงานอื่นๆ อาจจะตกไปเป็นของหอสมุดแห่งแคว้นบาวาเรียในมิวนิก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 ก็ได้มีกลุ่มนักพรตคณะเบเนดิกตินกลับมาตั้งสำนักที่นีเดอร์เซลล์
Reichenau Abbey
แอบบีไรคชเนา
สำนักสงฆ์ไรคชเนา
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  หรือนักบุญไฮน์ริชคณะเบเนดิกติน (Saint Henry, Obl.S.B.) (6 พฤษภาคม ค.ศ. 973 - 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1024) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สมัยราชวงศ์ออทโท ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่าง ค.ศ. 1014 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1024 นอกจากจะเป็นประมุขจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แล้วจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 ก็ยังเป็นพระมหากษัตริย์ของเยอรมนีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1002 อิตาลีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1004 และดยุกแห่งบาวาเรียระหว่างปี ค.ศ. 995 ถึงปี ค.ศ. 1005 พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์เยอรมันพระองค์เดียวที่ได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 973 ในบาวาเรียในเยอรมนี พระองค์เป็นพระโอรสของดยุกไฮน์ริชที่ 2 แห่งบาวาเรียและกีเซลาแห่งเบอร์กันดี ขณะที่พระบิดาทรงมีความขัดแย้งกับพระจักรพรรดิสององค์ก่อนหน้านั้น ไฮนริคก็หันเข้าวัดตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ โดยทรงไปพึ่งอับราฮัม บิชอปแห่งไฟรซิง และต่อมาทรงได้รับการศึกษาจากสำนักศึกษาของมหาวิหารเซนต์แมรี ฮิลเดสไฮม์ เมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ไฮน์ริชก็ทรงเป็นดยุกแห่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 995 ในพระนาม “ไฮนริคที่ 4”
สมเด็จพระจักรพรรดิเฮนรีที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
Emperor Henry II
Henry II of Germany
สมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1316 - 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1378) เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่สองของโบฮีเมียจากราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก และทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
คาร์ลเป็นพระราชโอรสองค์โตและรัชทายาทของจอห์นแห่งโบฮีเมียผู้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1346 ฉะนั้นคาร์ลจึงทรงได้รับอาณาจักรเคานท์แห่งลักเซมเบิร์กและราชอาณาจักรโบฮีเมีย และทรงเข้าทำพิธีบรมราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมียเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1347
เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1346 สภาผู้เลือกตั้งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Prince-elector) ก็เลือกพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันหรือพระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนีในการต่อต้านสมเด็จพระจักรพรรดิลุดวิกที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คาร์ลทรงได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1346 ที่บอนน์ หลังจากจักรพรรดิลุดวิกเสด็จสวรรคตคาร์ลก็ได้รับเลือกเป็นพระจักรพรรดิอีกครั้งในปีเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1349 และทรงได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม และต่อมาเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1355 พระองค์ก็ทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี และสวมมงกุฎเป็นพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เมื่อวันที่ 5 เมษายน การสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเบอร์กันดีถูกเลื่อนไปเป็นวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1365 พระองค์ก็ทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเบอร์กันดี นอกจากจะเป็นพระมหากษัตริย์ในราชอาณาจักรต่างๆ แล้วพระองค์ก็ยังทรงดำรงตำแหน่งเป็นเคานท์ลักเซมเบิร์ก (ค.ศ. 1346–ค.ศ. 1378) และมากราฟแห่งบรันเดนเบิร์ก (ค.ศ. 1373–ค.ศ. 1378)
Charles IV, Holy Roman Emperor
จักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
Emperor Charles IV
สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (21 กันยายน ค.ศ. 1415 - 19 สิงหาคม ค.ศ. 1493) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1452 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1493
ฟรีดริชทรงได้รับเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันต่อจากพระเจ้าอัลเบรชท์ที่ 2 แห่งเยอรมนี (Albert II of Germany) ในปี ค.ศ. 1440
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1415 ที่อินสบรุค ในออสเตรีย เป็นพระราชโอรสในเออร์เนสต์ ดยุกแห่งออสเตรียทางสายราชวงศ์ฮาพส์บวร์คที่ปกครองอินเนอร์ออสเตรียที่รวมทั้งดัชชีสติเรีย ดัชชีคารินเทีย และดัชชีคาร์นีโอลา และภรรยาของเออร์เนสต์ซิมเบอร์จิสแห่งมาโซเวีย (Cymburgis of Masovia) ฟรีดริชอภิเษกสมรสเมื่อพระชนมายุได้ 37 พรรษากับเจ้าหญิงเอเลเนอร์แห่งโปรตุเกสพระชนมายุ 18 พรรษา สินสอดทองหมั้นจากเจ้าหญิงเอลินอร์ช่วยในการปลดเปลื้องหนี้สินที่ทรงมีและสร้างเสริมความมั่งคงให้แก่พระราชอำนาจของพระองค์
Frederick III, Holy Roman Emperor
สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิเฟรเดอริคที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิเฟรเดอริคที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิเฟรเดอริคที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จอร์จิโอ อาร์มานี
เนิร์นเบิร์ก
จักรพรรดิซีกิสมุนท์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิซีกิสมุนท์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1368 - 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437) แห่งราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างวันที่ ค.ศ. 1433 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437 ซิกิสมุนด์เป็นพระมหากษัตริย์ที่ครองราชอาณาจักรฮังการีเป็นระยะเวลานานที่สุด เป็นเวลาถึง 50 ปีตั้งแต่ ค.ศ. 1387 จนถึง ค.ศ. 1437 และยังเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย, ลอมบาร์เดีย และเยอรมนี ซิกิสมุนด์ทรงเป็นผู้หนุนหลังคนสำคัญของสภาสังคายนาแห่งคอนสแตนส์ (Council of Constance) ที่เป็นการยุติศาสนเภทตะวันตก (Western Schism) ที่นำไปสู่การยุติสงครามฮุสไซต์ (Hussite Wars) ต่อมาด้วย
จักรพรรดิซิกิสมุนด์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1368 ที่เนือร์นแบร์ก ในเยอรมนี พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และพระอัครมเหสีองค์ที่สี่เอลิซาเบธแห่งพอเมอเรเนีย และอภิเษกสมรสกับแมรี สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี และต่อมากับ Barbara of Celje พระเจ้าซีกิสมุนท์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437 ในโบฮีเมีย
Sigismund, Holy Roman Emperor
สมเด็จพระจักรพรรดิซิจิสมันด์แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
Sigismund of Luxemburg
ซิจิสมุนด์แห่งลักเซมเบิร์ก
สมเด็จพระจักรพรรดิซิจิสมุนด์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิซิจิสมุนด์แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
Emperor Sigismund
จักรพรรดิซิจิสมุนด์
Sigismund of Hungary
ซิจิสมุนด์แห่งฮังการี
สกุลกระโถนฤาษี
คริส แองเจิล
คริส แองเจิล  มีชื่อเต็มว่า คริสโตเฟอร์ นิโคลาส ซารานตาคอส (Christopher Nicholas Sarantakos) เกิดวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1967 แต่มักรู้จักกันในนามที่ใช้ในการแสดงว่า คริส แองเจิล เป็นนักแสดงมายากลชาวอเมริกันเชื้อสายกรีกและยังเป็นนักดนตรี เขาเติบโตที่ รัฐนิวยอร์ก เขามักแสดงกลลวงตาเป็นที่น่าอัศจรรย์ใจอย่างยิ่ง เช่น การเดินบนน้ำ การมุดทะลุผ่านกระจก การทำให้ช้างลับหายไปแล้วเสกให้ช้างนั้นมาปรากฏตัวอีกครั้ง และการล่องลอยตัวจากตึกหนึ่งไปยังอีกตึกหนึ่ง เขามีรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศในอเมริกามีชื่อรายการว่า "Criss Angel Mindfreak"ซึ่งเป็นรายการที่โชว์ความสามารถด้านมายากล มีเว็บไซต์ส่วนตัวคือ CrissAngel.com
แองเจิลในวัยเด็กมีความสนใจต่อมายากลเพิ่มขึ้นตามอายุของเขาจนกระทั่งสำเร็จการศึกษาจากอีสท์แมโดว์ไฮสคูล เขาก็ไม่สนใจการเข้าเรียนที่วิทยาลัยใดๆอีกต่อไป ซึ่งเขามีเพียงความมุ่งมั่นที่จะกลายเป็นนักมายากลมืออาชีพเท่านั้น
จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย
จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 2 อะเลคเซเยวิช (, "Pyotr Vtoroy", "Pyotr Alekseyevich"; – ) ครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งรัสเซีย ตั้งแต่ 1727 จนกระทั่งสวรรคตในพระชนม์เพียง 14 พรรษา เป็นพระราชโอรสในซาเรวิช อะเลคเซย์ เปโตรวิช (พระราชโอรสพระองค์แรกในจักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียกับยูโดซียา โลฟูคีนา) กับชาร์ล็อทเทอ คริสทีเนอแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล พระองค์เป็นสมาชิกพระราชวงศ์ชายพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์โรมานอฟ
Margraviate of Brandenburg
แคว้นชายแดนบรันเดินบวร์ค
แคว้นชายแดนบรันเดินบวร์ค  เป็นแคว้นที่สำคัญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1157 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1806 อีกชื่อหนึ่งของอาณาจักรคือ ราชรัฐผู้คัดเลือกบรันเดินบวร์ค  มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี และยุโรปตอนกลาง
แคว้นชายแดนบรันเดินบวร์คเกิดจากอาณาจักรชายแดนตอนเหนือ (Northern March) ที่ก่อตั้งโดยชนสลาฟเวนด์ (Wends) มาร์คกราฟผู้ปกครองอาณาจักรได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นเจ้าชายผู้คัดเลือกโดยพระราชบัญญัติทอง ค.ศ. 1356 ผู้เป็นผู้มีสิทธิในการเลือกตั้งจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ฉะนั้นบางครั้งจึงรู้จักกันในชื่อว่า “อาณาจักรเลือกตั้งแห่งบรันเดินบวร์ค” ด้วย (Electorate of Brandenburg หรือ Kurfürstentum Brandenburg)
ในปีค.ศ. 1415 ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นก็ขึ้นมามีอำนาจปกครองบรันเดินบวร์ค บรันเดินบวร์คเจริญอำนาจขึ้นอย่างรวดเร็วระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในที่สุดก็ได้อาณาจักรดยุคแห่งปรัสเซีย เข้ามาอยู่ในครอบครอง บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียกลายมาเป็นต้นกำเนิดของราชอาณาจักรปรัสเซียที่กลายมาเป็นรัฐผู้นำของเยอรมนีระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 แม้ว่าตำแหน่งสูงสุดของผู้มีสิทธิเลือกตั้งคือตำแหน่ง “พระมหากษัตริย์แห่งปรัสเซีย” แต่อำนาจที่แท้จริงก็จำกัดอยู่ในบรันเดินบวร์ค และในเมืองหลวงเบอร์ลิน และพ็อทซ์ดัม
แม้ว่าแคว้นชายแดนบรันเดินบวร์คจะสิ้นสุดลงด้วยการยุบตัวของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปีค.ศ. 1806 แต่ก็มาแทนด้วยมณฑลบรันเดินบวร์คของปรัสเซียในปี ค.ศ. 1815 แม้ว่าจะเริ่มต้นด้วยการเพียงอาณาจักรเล็กๆ แต่ในที่สุดราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นก็สามารถนำไปสู่การรวมตัวของเยอรมนีและการก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันได้ในที่สุด ในปี ค.ศ. 1871 ชื่อแคว้นชายแดนบรันเดินบวร์คก็ยังคงใช้กันอย่างไม่เป็นทางการจนถึงทุกวันนี้ในการหมายถึงรัฐบรันเดินบวร์คในสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
Electorate of Brandenburg
อาณาจักรเลือกตั้งแห่งบรานเดนบวร์ก
Margravate of Brandenburg
ร็อคแมนเอ็กเซ่ 2
กระโถนนางสีดา
กระโถนนางสีดา  เป็นพืชดอกจำพวกกาฝากหรือพืชเบียน เป็นญาติใกล้ชิดกับพืชสกุลบัวผุด ขึ้นอาศัยบนเถาพืชสกุลเถาวัลย์น้ำที่ระดับความสูง 1,200 ถึง 1,400 ม.จากระดับน้ำทะเล พบในประเทศจีน ประเทศกัมพูชาและประเทศไทย
ดอกมีขนาดเล็ก เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 8-13 ซม. มี 10 กลีบ เมื่อบานกลีบรวมแผ่ออกค่อนข้างมากปลายโค้งแอ่นออกเล็กน้อย มีสีเลือดหมูหรือแดงอมชมพู มีกระสีขาวกระจายแน่นตรงโคนกลีบ มีกระบังเป็นวงอยู่ตรงกลางนูนขึ้นเล็กน้อย มีสีขาว มีช่องเปิดตรงกลาง ปลายฐานแคปซูลบานออกเป็นรูปถ้วย มีขนสั้นนุ่มสีแดง ภายในท่อกลีบรวมมีสันนูนสีขาวจำนวน 16 สัน เรียงตามรัศมี ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม
ประเทศไทยมีการจัดพิมพ์แสตมป์ชุดพืชกินแมลง 4 ดวง เป็นที่ระลึกสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมาย พ.ศ. 2549 โดยใช้ภาพที่ชนะเลิศจากการประกวดในงานสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมายประจำปี พ.ศ. 2548 ในหัวข้อ "พืชกินแมลง" 1 ใน 4 ดวงนั้นเป็นกระโถนนางสีดา ที่ออกแบบโดย นายกฤษณา โมคศิริ ราคา 3.00 บาท คาดว่าน่าจะเกิดจากความเข้าใจผิดว่ากระโถนนางสีดาเป็นพืชกินสัตว์ โดยออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2549
ปีเตอร์ แลง
ปีเตอร์ แลง  อดีตนักฟุตบอลชาวไทยเชื้อสายสวิตเซอร์แลนด์ เคยเล่นให้กับสโมสรชัฟเฮาเซินในลีกสวิส และสโมสรบางกอกกล๊าส ในไทยลีก
ปีเตอร์ แลง เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2530 ที่เมืองซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นบุตรชายของวิไลวรรณ แลง และวอลเทอร์ แลง โดยปีเตอร์ แลงมีพี่น้องรวม 5 คนคือ
พี่น้องทุกคนเกิดที่ จังหวัดนครราชสีมา ได้ย้ายไปสวิตในปี 2529 (ยกเว้นตัวเขาที่เกิดที่สวิตเซอร์แลนด์) เมื่ออายุได้ 6 ปี ผู้ปกครองพาไปสมัครเข้าเรียนฟุตบอลที่ เอฟซี อัลสเตตเทน พออายุได้ 14 ปี ย้ายมาอยู่ เล่นเป็นเซนเตอร์ เข้าสู่ทีมชาติสวิส เยาวชนอายุไม่เกิน 15 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ย้ายมาสู่เอ็สเซ ไฟรบวร์ค (อะคาเดมี) ในเยอรมนี เซ็นสัญญาเป็นเวลา 2 ปี และเข้าสู่โลกของการเป็นนักฟุตบอลอาชีพครั้งแรก หลังจากนั้นย้ายไปร่วมทีมเยาวชนของ ในสวิตเซอร์แลนด์ ในปี พ.ศ. 2550 ยุติการเล่นทีมชาติอายุไม่เกิน 21 ปี โดยตลอดที่ติดทีมชาติเยาวชนชุดต่าง ๆ 55 ครั้งทำประตูได้ 6 ประตู และยังร่วมในการแข่งขันรอบคัดเลือกเพื่อไปชิงแชมป์ยุโรปหลาย ๆ ครั้ง และต่อมาได้ตัดสินใจเข้ามาอยู่สโมสร
ปีเตอร์ แลง เลือกเล่นให้กับทีมชาติไทย โดยลงเล่นให้ทีมชาติอย่างเป็นทางการนัดแรกในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2552 ภายใต้การคุมทีมของไบรอัน ร็อบสัน ซึ่งเป็นเกมส์เอเชียน คัพ รอบคัดเลือกระหว่างสิงคโปร์ กับ ไทย (สิงคโปร์ 1-3 ไทย) โดยถูกส่งลงสนามในนาทีที่ 53 แทนสุรัตน์ สุขะ
ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์
ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์  เป็นราชรัฐมุขนายกในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ปกครองโดยบิชอปแห่งไปเยอร์ ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 888 และสิ้นสุดลงหลังจากการปฏิรูปดินแดนในปี ค.ศ. 1803 ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์ตั้งอยู่ในรัฐไรน์แลนด์-พาลาทิเนต โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อเจ้าชายบิชอปทรงย้ายที่ประทับไปยังอุดเดนไฮม์ และต่อมาบรุคซัล
Bishopric of Speyer
Prince-Bishop of Speyer
สมเด็จพระสังฆราชแห่งสเปเยอร์
มุฮัมมัด ซัยยิด ฏ็อนฏอวี
มุฮัมมัด ซัยยิด ฏ็อนฏอวี (; ; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1928 - 10 มีนาคม ค.ศ. 2010) ท่องจำกุรอานที่เมืองอะเล็กซานเดรีย เคยดำรงตำแหน่งอิหม่ามคนสำคัญแห่งมัสยิดอัลอัซฮัร และผู้นำสูงสุดแห่งอัซฮัร เสียชีวิตระหว่างการเดินทางเยือนกรุงริยาด ประเทศซาอุดีอาระเบีย
เกิดที่หมู่บ้านซาลีมอัชชัรกียะฮ์ จังหวัดซูฮาจ ประเทศอียิปต์
จบการศึกษาในระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร คณะวจนะศาสดาและอรรถาธิบายกุรอาน ปี ค.ศ. 1966 ด้วยคะแนนประเมินผลอันดับดีเยี่ยม ได้รับมอบหมายให้เป็นอาจารย์สอนคณะศาสนศาตร์ ประเทศลิเบีย เป็นเวลา 4 ปี ได้รับตำแหน่งเป็นคณบดีคณะศึกษาศาสตร์อิสลาม แห่งมหาลัยอิสลามียะฮ์ ณ นครมะดีนะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย เคยดำรงตำแหน่งมุฟตีผู้วินิจฉัยชี้ขาดประเด็นปัญหาทางศาสนาอิสลามแห่งสาธารณรัฐอิยิปต์ ครั้นปี ค.ศ.1996 จึงได้รับตำแหน่งอธิการบดีแห่งมหาลัยอัลอัซฮัร
มุมมองการวินิจฉัยประเด็นทางศาสนา.
ข้อขัดแย้งต่อการคลุมศีรษะของสตรีมุสลิมในฝรั่งเศส.
ในช่วงที่รัฐบาลฝรั่งเศสสั่งห้ามสตรีมุสลิมคลุมศีรษะในสถานศึกษา ฏ็อนฏอวีวินิจฉัยว่า อนุญาตให้เปลื้องผ้าคลุมศีรษะ (ฮีญาบ) ได้ขณะกำลังศึกษา
เขากล่าวว่า อณุญาตให้สรีทำแท้งได้ ในกรณีที่นางตั้งครรภ์จากการถูกข่มขึน แม้ว่านี้จะก่อให้เกิดข้อโต้แย้ง กระทั่งอะลี ญุมอะฮ์ ออกมาบริภาษว่า ฏ็อนฏอวี วินิจฉัยผิดพลาด และไม่ว่าชีวิตจะถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร หลังจาก 120 วัน การทำแท้งก็กลายเป็นสิ่งต้องห้าม forbidden.
การขลิบอวัยวะเพศหญิง.
เขาต่อต้านการขลิบอวัยวะเพศหญิง เขากล่าวว่า การกระทำดังกล่าวไม่ใช่สิ่งที่มาจากอิสลาม และใน ค.ศ. 1997 ปราชญ์ทางศาสนาอิสลาม (อุละมาอ์) มีความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า การกระทำดังกล่าวไม่ใช่กิจการทางศาสนา ฏ็อนฏอวียังเปิดเผยด้วยว่า บุตรสาวของเขาเองก็ไม่ได้ขลิบอวัยวะเพศ
การระเบิดพลีชีพ.
ฏ็อนฏอวีต่อต้านการระเบิดแบบยอมตายของมุสลิมในการต่อสู้กับอิสราเอล ซึ่งเป็นความเห็นที่แตกต่างจากยูซุฟ อัลเกาะเราะฎอวี เขาประณามการระเบิดฆ่าตัวตายต่อชาวอิสราเอล โดยปฏิเสธข้อหล่าวหาที่ว่าชาวอิสราเอลทั้งหมดเป็นเป้าหมาย เพราะในช่วงหนึ่ง พวกเขาจะต้องพกปืน ใน ค.ศ. 2003 เขาประณามการระเบิดพลีชีพว่า "เป็นศัตรูของอิสลาม" และยังกล่าวอีกว่า "ความเชื่อที่แตกต่างกันของผู้คนในสังคม การขัดแย้งและการเป็นปรปักษ์เป็นเหตุทำให้อยู่ร่วมกันไม่ได้ นับเป็นความโง่เขลาอย่างยิ่ง พวกหัวรุนแรงสุดโต่งเป็นศัตรูของอิสลาม ญิฮาดคือการต่อต้านการรุกรานดินแดนและช่วยเหลือกันให้หลุดพ้นจากการถูกกดขี่บังคับ ซึ่งแตกต่างกับการใช้ความรุนแรงราวฟ้ากับดิน"
การให้สตรีเป็นอิหม่ามนำละหมาด.
เขากล่าวว่า มันเป็นสิ่งไม่เหมาะสมสำหรับพวกผู้ชายที่จะมองสัดส่วนของผู้หญิงที่อยู่ด้านหน้า
กรณีสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกที่ 16 กล่าวตำหนิอิสลาม.
ฏ็อนฏอวีระบุระบุว่า "เราไม่มีข้อโต้แย้งถ้าพระสันตะปาปาตรัสและประกาศต่อสาธารณชนว่าสิ่งที่จักรพรรดิไบแซนไทน์ตรัสนั้นผิด ในขณะเดียวกันสิ่งที่พระองค์ประกาศต่อสาธารณชน พระองค์ต้องขออภัยอย่างเปิดเผยหรือไม่ก็แสดงเหตุผลสมควรในสิ่งที่เขาพูด"
กรณีการก่อวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544.
เขากล่าวว่า "นี่ไม่ใช่ความกล้าหาญที่จะฆ่าผู้บริสุทธิ์เป็นพันศพ รวมทั้งฆ่าผู้ชาย ผู้หญิง และเด็ก" เขากล่าวด้วยว่า "อุซามะฮ์ บิน ลาดิน เรียกการญิฮาดว่าเป็นเพียงการต่อต้านตะวันตกซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง และไม่เกี่ยวข้องกับอิสลาม" เขากล่าวเสริมอีกว่า "การฆ่าพลเรือนผู้บริสุทธิ์เป็นการข่มขวัญที่น่ารังเกียจ เป็นการกระทำของพวกไร้ศาสนา ซึ่งเรารับไม่ได้" และยังกล่าวอีกว่า "ผู้กระทำผิดลักษณะเดียวกับกับฏอลิบานและอัลกออิดะฮ์ เป็นสิ่งที่กุรอานไม่อนุญาต"
ฏ็อนฏอวีได้รับคำเชิญจากรัฐบาลไทยให้เยือนไทยในระหว่างวันที่ 23 – 27 มิถุนายน พ.ศ. 2550 เพื่อกระชับตวามสัมพันธ์ในกิจการด้านศาสนาและเพื่อเสริมสร้างความเข้าใจอันดีระหว่างศาสนาเพื่อสันติสุขชายแดนใต้
ฏ็อนฏอวีเสียชีวิตเมื่อช่วงเช้าของวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 2010 ด้วยอายุ 81 ปี เนื่องจากหัวใจล้มเหลวขณะเดินทางไปรียาด ประเทศซาอุดีอาระเบีย ฏ็อนฏอวีเสียชีวิตขณะขึ้นเครื่องกลับอียิปต์ที่ท่าอากาศยานนานาชาติสมเด็จพระราชาธิบดีคอลิด โดยเกิดหัวใจล้มเหลวแล้วล้มลงขณะขึ้นเครื่องบิน ฏ็อนฏอวีพึ่งเข้าร่วมพิธีให้รางวับของ King Faisal International Prize for Service to Islam มีการประกาศว่าเขาเสียชีวิตที่โรงพยาบาลอะมีร ซุลฏอน
การเสียชีวิตของฏ็อนฏอวีเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด และมีการอธิบายถึงตัวเขาก่อนออกเดินทางว่ามี "รูปร่างและสุขภาพที่ดีเยี่ยม" ทางการอียิปต์กล่าวว่า ร่างของเขาจะถูกฝังที่มะดีนะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย ซึ่งเป็นที่ฝังของศาสดามุฮัมมัด ตามคำประสงค์ของครอบครัว พิธีฝังศพที่ญันนะตุลบะเกียะอ์เกิดขึ้นหลังละหมาดศพที่มัสยิดอันนะบะวี
ชินกร ดีสาย
ชินกร ดีสาย เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย ปัจจุบันเขาเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลอุบล ยูเอ็มที ยูไนเต็ด ในลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2
การทดสอบซอฟต์แวร์
การทดสอบซอฟต์แวร์  เป็นกระบวนการเพื่อช่วยให้ซอฟต์แวร์ที่พัฒนามี ความถูกต้อง, ความสมบูรณ์, ปลอดภัย, และมีคุณภาพที่ดี
การทดสอบ เป็นกระบวนการทดลองใช้ซอฟต์แวร์อย่างมีแนวทาง โดยใช้ความรู้ทางด้านเทคนิค เพื่อให้สามารถระบุหรือค้นหาความผิดพลาด(error)ของซอฟต์แวร์ที่อาจจะซ่อนอยู่ให้ปรากฏออกมา และสามารถระบุถึงแนวทางการเกิดปัญหา พร้อมสมมุติฐานของความผิดพลาดที่เกิดขึ้นได้
การทดสอบซอฟต์แวร์ คือการตรวจสอบหาความจริง เชิงประจักษ์ ที่ต้องทำตามข้อกำหนดของผู้รับผลประโยชน์ ในเรื่องของคุณภาพของผลิตภัณฑ์หรือบริการภายใต้การทดสอบ กับสารสนเทศในด้านคุณภาพ ของผลิตภัณฑ์ หรือการบริการบนการทดสอบ กับสิ่งที่กำหนดไว้ในบริบทให้ดำเนินการตามแผนที่กำหนดไว้ การทดสอบซอฟต์แวร์ กำหนดตรมวัตถุประสงค์แสดงการไม่ขึ้นต่อกันของซอฟต์แวร์ถึงการอนุญาต ทางธุรกิจคือการตระหนัก และเข้าใจการจัดทำความเสี่ยงของซอฟต์แวร์ การรวบรวมเทคนิคการทดสอบ แต่ไม่มีขอบเขต กระบวนการของการดำเนินการโปรแกรมหรือ โปรแกรมประยุกต์ กับการตั้งใจจากการค้นพบข้อบกพร่องของซอฟต์แวร์ สามารถกำหนดกระบวนการ จากการตรวจสอบว่าระบบสามารถทำงานตามความต้องการของผู้ใช้หรือไม่ หรือ การตรวจสอบว่าการพัฒนาสร้างระบบทำอย่างถูกต้องหรือไม่ โปรแกรมซอฟต์แวร์/โปรแกรมประยุกต์/ผลิตภัณฑ์ จัดประชุมทางธุรกิจและ เทคนิคและความต้องการเพื่อหาแนวทาง ในการออกแบบและการพัฒนา นั่นเป็นสิ่งที่คาดหวังและสามารถออกแบบเหมือนคุณลักษณะ
การทดสอบซอฟต์แวร์ ขึ้นอยู่กับวิธีการทดสอบของผู้จ้าง สามารถออกแบบหลายๆเวลาในการพัฒนากระบวนการ อย่างไรก็ตาม ผลกระทบในการทดสอบมากที่สุด คือ ผู้ว่าจ้าง หลังจากมี
การกำหนดความต้องการ และกระบวนการเขียนโค้ดอย่างสมบูรณ์