pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดอะสโตนโรส เป็นอัลบั้มสตูดิโออัลบั้มที่ 1 ของวงเดอะสโตนโรส ซึ่งเป็นวงแนวเพลงอัลเทอร์เนทีฟ ออกจำหน่ายเมื่อ พ.ศ. 2532 อัลบั้มชุดนี้ใช้เวลาการบันทึกเสียงกว่า 1 ปี เอียน บราวน์ นักร้องนำและนักกีตาร์ประจำวงเป็นผู้ควบคุมการอำนวยการผลิตอัลบั้มชุดนี้ เขาค้นหาเสียงดนตรีใหม่ๆที่เป็นเอกลักษณ์มาใส่ไว้ในอัลบั้มชุดนี้ และใช้เทคนิคพิเศษต่างๆเข้ามาผสมผสานในบทเพลง
Flure (อัลบั้ม)
Vanilla (อัลบั้ม)
เนโกะมิมิ
แมดเชสเตอร์
"อย่าสับสนกับแมนเชสเตอร์"
แมดเชสเตอร์  เป็นกระแสดนตรีที่เกิดขึ้นในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ในเมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ที่รวมศิลปินออลเทอร์นาทิฟร็อกกับแอซิดเฮาส์และวัฒนธรรมการเต้นรำ รวมทั้งดนตรีไซเคเดลิกและป็อปในยุค 1960 เป็นคำที่ถูกทำให้โด่งดังโดยสื่อมวลชนอังกฤษ ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 และวงดนตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดได้แก่ เดอะสโตนโรสเซส, แฮปปี้มันเดส์, อินสไปรัลคาร์เพตส์, เดอะชาร์ลาทันส์ และ 808 สเตต
กระแสวัฒนธรรมเรฟเป็นที่แพร่หลายยาเสพติดอย่างมาก โดยเฉพาะยาอี (MDMA) ในเวลานั้นไนต์คลับเดอะฮาเซียนดา มีผู้ร่วมเป็นเจ้าของโดยสมาชิกวงนิวออร์เดอร์ ที่เป็นแรงกระตุ้นหลักสำคัญสำหรับความโดดเด่นของดนตรีในทางด้านสังคมที่มีร่วมกันของกลุ่มคนในเมืองนั้นจะถูกเรียกว่า เซคันด์ซัมเมอร์ออฟเลิฟ (Second Summer of Love)
มาเลเซียตะวันตก
คาบสมุทรมาเลเซีย  มีอีกชื่อว่า มาเลเซียตะวันตก อดีตมีชื่อว่า มาลายา เป็นส่วนของประเทศมาเลเซียที่กินพื้นที่ทางตอนล่างของคาบสมุทรมลายูในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะใกล้เคียง มาเลเซียตะวันตกกินพื้นที่ ซึ่งเท่ากับพื้นที่เกือบ 40% ของประเทศ ส่วนอีก 60% อยู่ในมาเลเซียตะวันออก โดยมีชายแดนทางเหนือติดกับประเทศไทย
มาเลเซียตะวันตกติดต่อกับสิงคโปร์ทางใต้โดยมีช่องแคบยะโฮร์กั้นอยู่ ทางตะวันตกจรดกับช่องแคบมะละกาและทางตะวันออกจรดกับทะเลจีนใต้ มาเลเซียตะวันตกยังเป็นดินแดนส่วนแรกที่รวมตัวกันเป็นสหภาพมาลายา ก่อนที่มาเลเซียตะวันออกและสิงคโปร์จะเข้าร่วมและกลายเป็นสหพันธรัฐมาลายาในเวลาต่อมา (ภายหลังสิงคโปร์ได้แยกดินแดนออกไปตั้งรัฐของตนเอง)
รัฐและดินแดนสหพันธ์.
มาเลเซียตะวันตกของประเทศมาเลเซียประกอบด้วย 11 จาก 13 รัฐ และสองในสามดินแดนสหพันธ์ และกัวลาลัมเปอร์ เมืองหลวงของประเทศก็อยู่ในมาเลเซียตะวันตก
คาบสมุทรมาเลเซียยังมีอีกชื่อว่า มาเลเซียตะวันตก  หรือ รัฐมาลายา
ใน ค.ศ. 2012 มาเลเซียตะวันตกผลิตน้ำมันที่ 520,000 บาร์เรลเทียบเท่าน้ำมันดิบต่อวัน
อาร์เอ็มเอสไททานิก
ซูเปอร์มาร์เกต
เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก
เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก (HMHS Britannic) ชื่อเต็ม เรือพยาบาลหลวงบริแทนนิก (His Majesty's Hospital Ship Britannic)
คือชื่อเรือเดินสมุทรของบริษัท ไวท์ สตาร์ ไลน์ (White Star Line) เริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1911 สร้างเสร็จในปี ค.ศ.1915 ที่เบลฟาสท์, ไอร์แลนด์ (Belfast, Ireland)
เรือบริแทนนิก เป็น เรือลำสุดท้ายของโครงการบริษัทไวท์ สตาร์ ไลน์ และ เป็น เรือที่ใหญ่ที่สุดใน เรือตระกูลโอลิมปิก (Olympic class ships)
เรือบริแทนนิก มีขนาดใหญ่ถึง 48,158 ตัน (เรือไททานิก มีขนาด 46,328 ตัน) ยาว 269.1 เมตร ชั้นห้องเครื่องมี 16 ห้อง หม้อน้ำรวม 29 ชุด ส่งเชื้อเพลิงให้เครื่องยนต์ 3 ตัว เครื่องยนต์ 3 ตัว หมุนใบจักร 3 ใบ มีปล่องไฟ 4 ตัว เร่งความเร็วเรือได้สูงสุด 23 น็อต (42.596 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ความเร็วมาตรฐาน 21 น็อต (38.892 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) สามารถจุผู้โดยสารได้ 2,570 คน
เรือบริแทนนิกถูกปล่อยลงน้ำเป็นครั้งแรกใน วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1914 ตกแต่งเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1915
เรือบริแทนนิกเป็นเรือคู่แฝดกับ อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก และ อาร์เอ็มเอส ไททานิก
ตอนแรกจะใช้ชื่อ อาร์เอ็มเอส ไจแกนติก หรือ อาร์เอ็มเอส ไกแกนติก (RMS Gigantic) แต่ว่า มันสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1914 ภายหลังการล่มของไททานิก ส่งผลให้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น อาร์เอ็มเอส บริแทนนิก (RMS Britannic) โดยคาดว่าจะใช้รับส่งผู้โดยสารเพื่อข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก แต่ก็เป็นแค่ความฝันเพราะตรงกับช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ส่งผลให้ใน ค.ศ. 1915 มันถูกเปลี่ยนจากเรือโดยสารเป็นเรือพยาบาล รับ-ส่ง ทหารในต่างแดนในคาบสมุทรเมดิเตอร์เรเนียน แทน และเปลี่ยนชื่อเป็น เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก (HMHS Britannic) HMHS ย่อจาก His/Her Majesty's Hospital Ship (เรือพยาบาล) โดยได้มีการวางแผนไว้ว่าเมื่อหมดช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 แล้วเรือจะถูกส่งคืนให้กับสายการเดินเรือไวต์สตาร์ไลน์เช่นเดิม
แม้บริแทนนิกจะใหญ่กว่าไททานิกกว่า 1,800 ตัน แต่นั่นไม่ได้ทำให้เรือบริแทนนิกได้กลายเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก เพราะสายการเดินเรือฮาเป็ก (Hapag หรือ Hamburg Amerika Line) จากเยอรมนี ได้สร้างเรือ SS Imperator (RMS Berengaria ของสายการเดินเรือคูนาร์ดที่ได้มาทำหน้าที่แทน เรือ RMS Lusitania ที่จมไปในปี ค.ศ 1915) ที่ใหญ่กว่าบริแทนนิกและเสร็จก่อนบริแทนนิก
เรือ เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก นั้นได้ทำภารกิจการเดินทางสำเร็จเพียงแค่ 5 ครั้ง โดยระหว่างการเดินทางครั้งที่ 6 นั้น เรือได้ชนกับทุ่นระเบิดใต้น้ำขณะกำลังเดินทางไปรับทหารที่บาดเจ็บแถวหมู่เกาะของประเทศกรีซ จึงส่งผลให้เรือเสียหายอย่างหนักจากการแล่นชนทุ่นระเบิดใต้นํ้าและจมลงในเวลาเพียง 55 นาทีเท่านั้น แตกต่างจากไททานิกที่ใช้เวลาจมนานถึง 2 ชั่วโมง 40 นาที เพราะแล่นเภูเขานํ้าแข็งและเปิดรอยต่อของเรือ สาเหตุที่เรือบริแทนนิกจมลงอย่างรวดเร็ว เนื่องมาจากรูที่เกิดจากการระเบิดของทุ่นใต้น้ำมีขนาดใหญ่ อีกทั้งเรือยังฝืนแล่นต่อไปจนนํ้าทะลักอย่างไม่หยุดหย่อน เรือยังคงพยายามที่จะแล่นไปยังหมู่เกาะที่ใกล้ที่สุด โดยไทม์ไลน์การจมของเรือมีดังนี้
08:12 น. วันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 เรือ เอ็ชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก ได้ชนกับทุ่นระเบิดใต้น้ำที่เรือดำน้ำฝ่ายเยอรมันวางไว้ เรือเกิดอาการสั่นไหวค่อนข้างแรง จนเรือเกิดการเหวี่ยงออกจากเส้นทาง ซึ่งส่งผลให้สายรับข้อความตรงเสากระดงเรือขาดออก ทำให้เรือบริแทนนิกไม่สามารถรับข้อความตอบกลับจากเรือลำอื่นได้ แต่ยังสามารถส่งข้อความช่วยเหลือออกได้
08:25 น. ลูกเรือเริ่มเตรียมปล่อยเรือชูชีพพร้อมพยาบาลลงน้ำ โดยภาพรวมนั้นดำเนินการไปได้อย่างเรียบร้อยเนื่องจากพยาบาลและลูกเรือมีการฝึกมาอย่างดี แตกต่างจากไททานิกและลูซิทาเนียที่เต็มไปด้วยความโกลาหลและเต็มไปด้วยความสับสนวุ้นวายบางคนพยายามแย่งชิงการขึ้นเรือชูชีพเพื่อเอาตัวรอด
08:30 น. มีเรือชูชีพลำแรกถูกใบพัดท้ายเรือฟันจนได้รับความเสียหาย เพราะในช่วงเวลาที่ลูกเรือเริ่มปล่อยเรือชูชีพลงน้ำ มีเรือชูชีพบางลำฝ่าฝืนคำสั่งของลูกเรือในเรื่องจังหวะการปล่อยเรือ ทำให้ถูกใบพัดเรือที่ยังไม่หยุดหมุนเฉี่ยวและฟันเรือชูชีพแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เกิดเหตุมีผู้เสียชีวิตและเป็นเหตุการณ์ที่หาได้ยากที่มีการเสียชีวิตเพราะถูกการสังหารหมู่บนเรือชูชีพเพราะใบพัดขนาดใหญ่
08:35 น. ใบพัดของเรือหยุดการทำงาน และได้รับคำสั่งให้หยุดเรือโดยทันที เนื่องจากกัปตันเล็งเห็นว่าเป็นไปไม่ได้ที่เรือจะสามารถเดินทางไปยังเกาะใกล้เคียงได้ทันเวลา และได้ประกาศคำสั่งสุดท้ายบนเรือบริแทนนิกด้วยการกดหวูดยาวสองครั้ง นั่นหมายความว่าให้ทุกคนบนเรือหรือบริเวณใกล้เคียงออกจากที่เกิดเหตุคือการ "ทิ้งเรือ" และปล่อยให้เรือจมลงสู่ทะเล
08:40 น. เรือได้หยุดนิ่งที่จุดสุดท้ายก่อนจมหายไปทั้งลำ เพราะแรงเฉื่อยของเรือที่อยู่ในน้ำนั้นหมดแล้ว
08:45 น. ป้ายชื่อด้านหน้าเรือเริ่มถูกน้ำกลืนหายไป ในขณะนี้ หัวเรือที่เป็นส่วนที่เอาไว้รับสินค้าเข้าเรือ อยู่ห่างจากระดับผิวน้ำเพียง 2 เมตร
08:55 น. น้ำเริ่มท่วมช่วงหัวเรือ ทำให้เรือเริ่มจมเร็วขึ้นเรื่อยๆ
09:01 น. น้ำเริ่มท่วมชั้นดาดฟ้าเรือ ส่งผลให้เรือเอียงไปทางขวาอย่างหนัก กัปตันเดินออกมาจากสะพานเรือพร้อมกับลูกเรือบางส่วนที่ยังคงอยู่ ได้สังเกตเห็นนํ้าที่ท่วมสะพานเดินเรือ เมื่อนํ้าถึงช่วงระหว่างเอว กัปตันพร้อมลูกเรือได้ทำการว่ายนํ้าเพื่อเอาตัวรอดจากเรือแม่ที่กำลังจะจมโดยสมบูรณ์
09:05 น. ช่วง 2 นาทีสุดท้ายของเรือ เรือได้เอียงไปทางกราบขวาอย่างหนัก จนตะแคงข้าง ปล่องไฟเมื่อมีน้ำเข้าไปอัดในฐานจึงล้มลงมาทั้งหมด ก่อนที่หัวเรือจะชนกับก้นทะเล ซึ่งบริเวณนั้นมีความลึกเพียง 400 ฟุต (122 เมตร)​ เท่านั้น
09:07 น. เรือทั้งลำได้จมลงสู่ทะเลอีเจียนแถวหมู่เกาะประเทศกรีซ ใกล้เกาะคีย์ (Kea Island) มีผู้เสียชีวิตเพียงแค่ 30 คน ที่เหลือได้ทำการลงเรือชูพและเอาตัวรอดได้สำเร็จ เนื่องจากว่าพยาบาลและลูกเรือได้มีการซักซ้อมมาอย่างดี รวมเป็นเวลา 55 นาทีนับตั้งแต่ที่เรือชนกับทุ่นระเบิดใต้น้ำ
กลุ่มภาษาปามีร์
กลุ่มภาษาปามีร์ (Pamir languages) เป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาอิหร่าน พูดโดยชาวปามีร์บนเทือกเขาปามีร์ ตามแนวแม่น้ำปันช์ รวมบริเวณทางใต้ของจังหวัดโกร์โน-บาดักชาน ของทาจิกิสถาน และบริเวณบาดักซานทางตะวันออกเฉียงเหนือของอัฟกานิสถาน มีกลุ่มของผู้พูดภาษาเหล่านี้ส่วนหนึ่งในปากีสถาน ภาษาซาริโกลีซึ่งเป็นกลุ่มภาษาปามีร์ ใช้พูดตามแนวชายแดนปากีสถาน-จีน และถือว่าเป็นภาษาที่อยู่ทางตะวันออกสุดของกลุ่มภาษาอิหร่าน
สมาชิกของกลุ่มภาษาปามีร์รวมทั้งภาษาซุกนี ภาษาซาริโกลี ภาษายัซกุลยัม ภาษามุนจี ภาษาซังเลชิ-อิสกาซมี ภาษาวาคีและภาษายิดคา ทั้งหมดนี้เป็นกลุ่มภาษาอิหร่านใต้ และเรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
ภาษาบุลการ์ที่เป็นภาษาของบรรพบุรุษของชาวบัลแกเรีย เชื่อว่าเป็นกลุ่มภาษาปามีร์ แม้ว่าส่วนใหญ่จะจัดเป็นกลุ่มภาษาเตอร์กิก ชาวบุลการ์อพยพไปยังคาบสมุทรบอลข่านในพุทธศตวรรษที่ 12 รวมเข้ากับกลุ่มชนที่พูดภาษาสลาฟ และพัฒนาภาษาใหม่ที่เป็นกลุ่มภาษาสลาฟใต้ ซึ่งคือภาษาบัลแกเรียในปัจจุบัน
กลุ่มซุกนี-ยัซกุลามี.
ภาษาซุกนี ภาษาซาริโกลี และภาษายัซกุลยามจัดเป็นสาขาย่อยซุกนี-ยัซกุลามี มีผู้พูด 75,000 ในอัฟกานิสถาน และทาจิกิสถาน ใน พ.ศ. 2525 มีผู้พูดภาษาซาริโกลีอีกราว 20,000 คน ในหุบเขาซาริโกล มณฑลซินเจียง ประเทศจีน ภาษาซุกนีและภาษาซาริโกลีไม่สามารถเข้าใจกันได้ ใน พ.ศ. 2537 มีผู้พูดภาษายัซกุลยาม 4000 คนตามแนวแม่น้ำยัซกุลยามในทาจิกิสถาน ภาษานี้ไม่มีระบบการเขียน
ภาษามุนจี.
ภาษามุนจีใกล้เคียงกับภาษายิดคา ใน พ.ศ. 2535 มีผู้พูดราว 2500 คน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอัฟกานิสถาน
กลุ่มซังเลชิ-อิสการ์มี.
มีผู้พูดกลุ่มภาษานี้ราว 2500 คน ในอัฟกานิสถานและทาจิกิสถาน ไม่มีระบบการเขียน
ภาษาวาคี.
มีผู้พูดราว 29,000 คน ในอัฟกานิสถาน ทาจิกิสถาน ปากีสถานและจีน
ภาษายิดคา.
มีผู้พูดราว 6000 คนในปากีสถาน ใกล้เคียงกับภาษามุนจีในอัฟกานิสถานมาก
ภาษาวันจี.
มีผู้พูดตามแนวแม่น้ำวันจีในเขตปกครองตนเองโกร์โน-บาดักซานในทาจิกิสถาน เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 24 ดินแดนนี้ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเอมิเรตส์บูคาราน และมีการต่อต้านอย่างรุนแรง ในที่สุดภาษาวันจีได้สูญหายไป
หน่วยแวรท
กลุ่มภาษาตุงกูซิก
กลุ่มภาษาตุงกูซิก  หรือ กลุ่มภาษาแมนจู-ตุงกุส เป็นภาษาที่ใช้พูดในไซบีเรียตะวันออกและแมนจูเรีย ยังเป็นที่โต้เถียงอยู่ว่าควรจัดให้อยู่ในตระกูลภาษาอัลตาอิกหรือไม่ ภาษานี้รวมอยู่ในกลุ่มภาษาเตอร์กิกและกลุ่มภาษามองโกลตามลำดับ ภาษาในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นภาษาที่ใกล้ตาย
นักภาษาศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับกลุ่มภาษานี้มีการจัดจำแนกต่างกันโดยพิจารณาจากลักษณะของภาษา รากศัพท์ และลักษณะทางสัทวิทยา การจัดจำแนกที่เป็นที่นิยมมากที่สุดคือการแบ่งเป็นกลุ่มใต้และกลุ่มเหนือ โดยกลุ่มใต้แบ่งออกอีกเป็นกลุ่มตะวันออกเฉียงใต้และตะวันออกเฉียงเหนือ
ภาษาจูร์เชน-แมนจู (เป็นภาษาเดียวกันแต่มีพัฒนาการคนละช่วง โดยคำว่าภาษาแมนจูเริ่มใช้ใน พ.ศ. 2179) เป็นภาษาในกลุ่มตุงกูซิกเพียงภาษาเดียวที่มีระบบการเขียน โดยภาษาจูร์เชนมีการเขียนด้วยอักษรจูร์เชนมาตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 16 ส่วนภาษาแมนจูเขีนด้วยอักษรแมนจูที่ได้รับอิทธิพลจากอักษรมองโกเลีย
กลุ่มภาษาตุงกูซิกเป็นภาษารูปคำติดต่อ มีระบบการก (case) และการเปลี่ยนเสียงสระที่ซับซ้อน
กลุ่มภาษาตุงกูซิกมีความเชื่อมโยงกับกลุ่มภาษาเตอร์กิกและกลุ่มภาษามองโกเลียในตระกูลภาษาอัลตาอิก และอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับภาษาเกาหลี ตระกูลภาษาญี่ปุ่นหรือภาษาไอนุด้วย
ภาษากลุ่มแมนจู-ตันกัต
ภาษากลุ่มตุงกูซิก
ภาษากลุ่มตุงกูซิกใต้
ชื่อจีน
แฟลช อีลอร์เด้
แมทธิว รัช
แมทธิว รัช  ชื่อเกิดว่า เกรโกรี โกรฟ (Gregory Grove) เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1972 เป็นนักแสดงหนังโป๊เกย์ชาวอเมริกัน มีผลงานทั้งในหนังโป๊เกย์และนิตยสาร เขายังเป็นนักเพาะกายและเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวภายใต้ชื่อจริงของเขาเอง เขาลงแข่งขันในเกย์เกมที่อัมสเตอร์ดัม ซิดนีย์ นิวเซาท์เวลส์ และออสเตรเลีย รัชยังประสบความสำเร็จทางอาชีพเทียบเคียงกับเจฟฟ์ สไตรเกอร์ ไม่เพียงแค่อุตสาหกรรมหนังโป๊แต่ยังนิยมในสังคมเกย์ทั่วไปด้วย
รัชเกิดในฮันติงดอน เพนซิลเวเนีย โตขึ้นมาในเมืองเล็ก ๆ ของเชอร์ลีย์สเบิร์ก เพนซิลเวเนีย ในมณฑลฮันติงดอน เขาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต ในระดับปริญญาตรีในสาขาสรีรวิทยา หลังจากเรียนจบเขาทำงานที่เรือสำราญในฐานะเทรนเนอร์ส่วนตัว แต่ก็ย้ายไปทำงานที่โคลัมบัส โอไฮโอ เพื่อทำงานเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัว
ในฐานะนักแสดงหนังโป๊ เขาทำสัญญาตลอดชีวิตกับฟอลคอนสตูดิโอส์ เขาระบุว่าเขาได้รับบาทได้ทั้งรุกและรับ แต่ในบทหนังโป๊ที่เขาแสดงส่วนใหญ่จะรับบทรุก เขายังรับครั้งแรกให้กับร็อบ โรโมนิ ซึ่งต่อกลายเป็นแฟนหนุ่มของเขา ในเรื่อง "Taking Flight, Part 2" และใน "Falcon TV" เขาแสดงกับแฟนหนุ่มของเขา พร้อมกับเพื่อนนักแสดงหนังโป๊อย่าง อีธาน เคจ เขาแสดงทั้งรุกและรับในเรื่องนี้ และยังเป็นฝ่ายรับให้กับ อีริก โรดส์ จนกระทั่งถึงวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2009 เขาได้ยกเลิกสัญญากับฟอลคอนสตูดิโอส์และผันตัวเป็นนักแสดงอิสระ โดยผลงานสุดท้ายที่ร่วมงานกับฟอลคอนสตูดิโอส์คือ "Best Men 1 The Bachelor Party"
รัชปัจจุบันอยู่ใน Ft. Lauderdale รัฐฟลอริดา และยังคงทำงานเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวอยู่
แตกต่างจากดาราหนังโป๊คนอื่น รัชมีผลงานที่ถูกต้องตามกฎหมายทางด้านการแสดงภาพยนตร์ทั่วไปและยังแสดงหนังโป๊ เขาแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Third Man Out" ร่วมกับแชด อัลเลน และในภาพยนตร์เรื่อง "Another Gay Movie" ในช่วงระหว่างปี 2002-2005 เขาแสดงในงานแสดงบนเวทีของรอนนี ลาร์เซนในเรื่อง "10 Naked Men" เช่นเดียวกับ "Psycho Beach Party" และ "CellboQ" ทั้ง 2 เรื่องหลังแสดงที่รีลเทียร์เตอร์ในออสติน เท็กซัส นอกจากทำงานให้กับฟอลคอนแล้ว รัชยังเป็นหัวหน้าของ "FabScout Live" เป็นการแสดงสดให้กับเอเยนซีของ "FabScout"
ครีเชอร์
ครีเชอร์  เป็นเอลฟ์ประจำบ้านเก่าแก่ของตระกูลแบล็ก ซึ่งหลังจากที่ซิเรียส แบล็กพ่อทูนหัวของแฮร์รี่ พอตเตอร์ได้เสียชีวิตในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับภาคีนกฟีนิกซ์ ได้ยกสมบัติทั้งหมดให้กับแฮร์รี่ซี่งก็รวมบ้านกริมโมลด์เพลซ จึงรวมเอลฟ์ประจำบ้านอย่างครีเชอร์ด้วย
เมื่อแฮร์รี่เป็นนายของครีเชอร์ ครีเชอร์ไม่ยอมรับแฮร์รี่เพราะเขาไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์ ซึ่งในภาค5หรือแฮรี่ พอตเตอร์กับภาคีนกฟีนิกซ์นั้น เขาก็ไม่ยอมรับแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่และตระกูลวีสลีย์อยู่แล้ว ความหวังอย่างสูงสุดของครีเชอร์คือถูกตัดหัวประจานไปติดบนผนังบ้านอย่างแม่ของมัน
ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ ได้หลบหนีลอร์ดโวลเดอมอร์ และ ผู้เสพความตายมาที่บ้านเลขที่สิบสอง กริมโมเพลส และ ได้พบกับชื่อย่อ ที่พบในฮอร์ครักซ์ที่เป็นล็อกเก็ต ของ สลิธีริน ที่พบในแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเจ้าชายเลือดผสมพร้อมกับอัลบัส ดัมเบิลดอร์ ซึ่งแฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ ได้รับคำตอบจากครีเชอร์ จากเหตุการณ์นี้ทำให้ครีเชอร์จงรักภักดีต่อแฮร์รี่ ด้วยความเต็มใจ และ ในการรบที่ฮอกวอตส์ ครีเชอร์เป็นผู้นำเอลฟ์ประจำบ้านที่ฮอกวอตส์ออกมาร่วมต่อสู้ด้วย
Shin Sangokumuso
Sangokumuso
อุลตร้าแมนซีเอิร์ธ
อุลตร้าแมนซีเอิร์ธ  เป็นภาพยนตร์จากซีรีส์อุลตร้าแมน ถูกฉายทั้ง 2 ภาค ออกฉายเมื่อปี ค.ศ. 1996 และ ค.ศ. 1997
อุลตร้าแมนผู้เดินทางจากดาวอาณาจักรพิคาเนบิวร่า Z 95 มีหน้าที่ทำให้โลกใบนี้สะอาดสวยงาม
ผลงานชุดที่ 1.
อุลตร้าแมนซีเอิร์ธ  ออกฉายเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1996
ผลงานชุดที่ 2.
อุลตร้าแมนซีเอิร์ธ 2 สงครามยอดมนุษย์แห่งแสงและเงา  ออกฉายเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1997
หมวกคัดสรร
อุลตร้าแมนพาวเวิร์ด
อุลตร้าแมนพาวเวิร์ด  หรือ อุลตร้าแมน ดิ อัลติเมทฮีโร่ (Ultraman The Ultimate Hero) เป็นละครโทรทัศน์ชุดโทคุซัทสึของซีรีส์อุลตร้าแมน ผลิตโดยสึบุรายะ โปรดักชั่น และ เมเจอร์ฮาวอร์คเอนเตอร์เทนเมนท์ จากประเทศสหรัฐอเมริกา ถูกสร้างในปี ค.ศ. 1993 มีจำนวนตอนทั้งหมดถึง 13 ตอน
สืบเนื่องจากกระแสตีตลาดนอกประเทศของซีรีส์อุลตร้าแมนตั้งแต่ อุลตร้าแมน USA และ อุลตร้าแมนเกรท ทำให้สึบุรายะเริ่มกลับมาทำซีรีส์อุลตร้าแมนร่วมทุนนอกประเทศอีกครั้งโดยเป็นการร่วมมือกันระหว่าง บริษัท เมเจอร์ฮาวอร์คเอนเตอร์เทนเมนท์ จากประเทศสหรัฐอเมริกา ทั้งนี้เป็นการนำเนื้อหาของอุลตร้าแมนมาทำในรูปแบบใหม่
มนุษย์ดาวบัลตั้นได้เปิดฉากรุกรานโลก พร้อมกับเหล่าสัตว์ประหลาดก็เริ่มปรากฏตัว หน่วย W.I.N.R. จึงต้องเตรียมรับมือกับวิกฤตที่กำลังจะมาถึง ขณะเดียวกันพาวเวิร์ดที่กลายเป็น “ลูกไฟสีแดง” ไล่ตามมนุษย์ดาวบัลตั้นมาจนถึงโลก ได้พบกับ จนท.เคนอิจิ ไค แห่งหน่วย W.I.N.R. ซึ่งออกเดินทางมาสำรวจวัตถุทรงกลม และได้ทำการรวมร่างกับเขา นับตั้งแต่วันนั้น พาวเวิร์ด จึงตัดสินใจที่จะอยู่บนโลก จนกว่ามนุษยชาติจะรอดพ้นจากการคุกคามของ มนุษย์ดาวบัลตั้น ที่หลบซ่อนตัวอยู่บนโลก
อุลตร้าแมนพาวเวิร์ด.
นักรบอุลตร้าผู้ที่บินมายังโลกจากการตามล่ายานแม่ของชาวดาวบัลตั้น แต่ได้เจอกับ เค็นอิจิ ไค จนได้เป็นร่างสถิตย์ มีลักษณะเด่นคือมีดวงตาสีฟ้าอันเป็นเอกลักษณ์และจะเปลี่ยนเป็นสีแดงตามอารมณ์ที่รู้สึกตื่นเต้น เขาต้องสูญเสียพลังงานไปเป็นจำนวนมากเมื่ออยู่บนโลก ดังนั้นเขาจึงมีเวลาอยู่บนโลกได้เพียงแค่ 3 นาทีเท่านั้น เมื่อเขาค่อยๆ สูญเสียพลังงานไป ไฟดวงเล็กๆที่อยู่รอบๆคัลเลอร์ไทม์เมอร์ตรงอกก็จะดับลงจนในที่สุด คัลเลอร์ไทม์เมอร์ ก็จะกระพริบเป็นสีแดง
ในการแปลงร่างเป็นพาวเวิร์ดนั้น ไคจะถือปริซึมแฟลชไว้บนมือขวา และยกขึ้นสูงเพื่อเปิดสวิทช์ ชิ้นส่วนที่เปล่งแสงทั้งสามส่วนจะส่องแสงพร้อมกัน และพลังงานแสงจากพลาสม่าสปาร์ค จะถูกปล่อยออกมาล้อมรอบตัวไค จนกลายเป็นอุลตร้าแมนพาวเวิร์ด ในขณะแปลงร่าง แม้ว่าจิตใจของไค กับ พาวเวิร์ด จะแยกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่ร่างกายผสานเป็นหนึ่งเดียว ถ้าหากฝ่ายใดได้รับบาดเจ็บ อีกฝ่ายก็จะมีอาการบาดเจ็บไปด้วยเช่นกัน
W.I.N.R..
W.I.N.R. (วินเนอร์) มีชื่อเต็มว่า Worldwide Investigation Network Response หน่วยสืบค้นพิเศษที่ก่อตั้งขึ้นโดยองค์กรสหประชาชาติซึ่งมีวัตถุประสงค์ในการตรวจสอบและรับมือกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติและคดีประหลาดที่เกี่ยวโยงกับสัตว์ประหลาดและมนุษย์ต่างดาว แต่ในเรื่องหน่วยงานนี้มักจะถูกเน้นไปทางการป้องกันปราบปรามสัตว์ประหลาด โดยมีอาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆอย่างครบครันเพื่อเตรียมไว้ใช้รับมือกับภัยพิบัติอันเกิดจากสัตว์ประหลาดซึ่งเริ่มจะมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
ฐานทัพ W.I.N.R. สาขาอเมริกาจะตั้งอยู่ในแถบชานเมืองลอสแอนเจลิสรัฐแคลิฟอร์เนีย มีโครงสร้างอาคารที่คงทนเป็นเลิศ สามารถทนต่อแผ่นดินไหวและทนไฟได้ อีกทั้งยังมี มิสไซล์หลากหลายชนิด และ ปืนเลเซอร์ ติดตั้งเอาไว้เพื่อต่อต้านการรุกรานของมนุษย์ต่างดาว ที่ห้องบัญชาการหลัก (เมนรูม) ที่พวกกัปตันอยู่จะเป็นลานกว้างซึ่งมีชั้นลอย และจะมีเจ้าหน้าที่ประจำการอยู่ตลอด 24 ชม.เพื่อเฝ้าสังเกตปรากฏการณ์ผิดปกติทั่วสหรัฐอเมริกา
ยานรบและยานพาหะนะ.
ยานดำน้ำสำหรับภารกิจใต้น้ำลึกของหน่วย W.I.N.R. ใช้งานในตอนที่ 10
ในประเทศญี่ปุ่น อุลตร้าแมนพาวเวิร์ด ได้ถูกผลิตลงในรูปแบบวีดีโอ VHS ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1993 ถึงวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1994 และได้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ TBS ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 เมษายน จนถึงวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1995
ในส่วนประเทศไทย สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ออกอากาศเรื่องนี้เมื่อช่วงปี พ.ศ. 2538 ออกอากาศทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ เวลา 6:00 น. และได้ถูกวางจำหน่ายในรูปแบบวิดีโอ VHS โดยวิดีโอสแควร์ และจัดจำหน่ายรูปแบบวีซีดีร่วมกับโรสวิดีโอ
อมรา พงศาพิชญ์
ศาสตราจารย์กิตติคุณ อมรา พงศาพิชญ์ (3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 - ) ผู้แทนไทยในคณะกรรมาธิการระหว่างรัฐบาลอาเซียนว่าด้วยสิทธิมนุษยชน อดีตประธานกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ อดีตคณบดีคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาสันติภาพและความขัดแย้ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตประธานคณะอนุกรรมการตรวจสอบคุณสมบัติของผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นผู้แทนกลุ่มและจัดทำบัญชีรายชื่อ สมัชชาแห่งชาติ คณะกรรมการปฏิรูปกฎหมาย คณะกรรมการสรรหาสมัชชาสุขภาพแห่งชาติ คณะกรรมการติดตามและประเมินผลการสนับสนุนการวิจัยของสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย และคณะกรรมการวิชาการ/คณะกรรมการพิจารณาตำแหน่งทางวิชาการในหลายมหาวิทยาลัย ศาสตราจารย์กิตติคุณ อมรา พงศาพิชญ์ เป็นนักวิชาการไทยที่มีผลงานวิชาการมากมายทั้งไทยและต่างประเทศในด้านรัฐศาสตร์ สังคมวิทยา และมานุษยวิทยา
ศาสตราจารย์กิตติคุณ อมรา พงศาพิชญ์ หรือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.อมรา พงศาพิชญ์ จบการศึกษาสาขามานุษยวิทยา ระดับปริญญาตรี B.A.(Anthropology) จาก University of California, Davis รัฐ California (พ.ศ. 2510) ศึกษาระดับปริญญาโท (พ.ศ. 2512) และเอก (พ.ศ. 2517) ทางด้าน Anthropology จาก University of Washington, Seattle หลังจากจบการศึกษาเข้ารับราชการเป็นอาจารย์ในภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปี พ.ศ. 2529-2535 และ 2540-2545) จนเกษียณอายุในตำแหน่งคณบดีคณะรัฐศาสตร์ มีตำแหน่งทางวิชาการ เป็นศาสตราจารย์ ระดับ 11 และยังคงสอนหนังสือและดำรงตำแหน่ง ผอ.ศูนย์ศึกษาสันติภาพและความขัดแย้ง ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจนถึงปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 8 เม.ย. 2552 ผลการประชุมคณะกรรมการสรรหากรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ โดยพิจารณาคัดเลือกผู้สมัครเพื่อเข้ารับการสรรหาเป็นกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ จากผู้สมัครเข้ารับการสรรหา จำนวน 133 คน อาจารย์อมราได้รับการคัดเลือกเป็น 1 ในรายชื่อ 7 คนดังที่ได้คัดเลือกในเบื้องต้นเป็นกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ จากนั้นจึงจะมีการนำรายชื่อส่งให้วุฒิสภาในวันที่ 9 เม.ย. 2552 เพื่อไปตรวจสอบประวัติและให้การเห็นชอบ หลังจากวุฒิสภาเห็นชอบแล้วทางคณะกรรมการฯก็จะประชุมกันเองเพื่อเลือกประธานฯ เมื่อได้ประธานฯแล้ว วุฒิสภาจะนำเสนอขึ้นทูลเกล้าฯในคราวเดียวกัน ทั้งบุคคลที่ได้รับคัดเลือกเป็นประธานฯ และกรรมการฯ ต่อไป
เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2552 ที่ประชุมวุฒิสภา มี น.ส.ทัศนา บุญทอง รองประธานวุฒิสภา คนที่ 2 เป็นประธานการประชุม ลงคะแนนด้วยวิธีลับ เห็นชอบให้ผู้ได้รับการเสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่งกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (กสม.) จำนวน 7 คน เป็น กสม. ศ.ดร.อมรา พงศาพิชญ์ ได้รับคะแนนเห็นชอบสูงสุด 131 เสียง (ไม่มีผู้ไม่เห็นชอบ) และไม่ลงคะแนน 6 เสียง เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 21 พฤษภาคม 2552 ได้มีการประชุมและเลือกกันเองให้คนหนึ่งเป็นประธานกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ณ สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ผลของมติที่ประชุมได้เลือก ศ.ดร.อมรา พงศาพิชญ์ เป็นผู้ที่จะดำรงตำแหน่งประธานกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ซึ่งวุฒิสภาจะนำความกราบบังคมทูลเพื่อทรงแต่งตั้งต่อไป
ผลงานทางวิชาการที่สำคัญ คือ หนังสือวัฒนธรรม ศาสนา และชาติพันธุ์ : วิเคราะห์สังคมไทยแนวมานุษยวิทยา และหนังสือความหลากหลายทางวัฒนธรรม : กระบวนทัศน์และบทบาทในประชาสังคม นอกจากนี้ยังมีผลงานวิจัยเกี่ยวกับการพัฒนาสังคม การพัฒนาสตรีและเยาวชน ขบวนการประชาสังคม และขบวนการประชาธิปไตย เป็นต้น
ศ.ดร.อมรา พงศาพิชญ์ มีผลงานสิ่งตีพิมพ์ในระดับนานาชาติหลายรายการ ได้แก่
ฟรังซัวส์ ซากัต
ฟรังซัวส์ ซากัต  เป็นนายแบบชาวฝรั่งเศสและเป็นนักแสดงหนังโป๊ ทั้งในหนังโป๊เกย์และไบเซ็กชัวล์
ฟรังซัวส์ ซากัต เกิดในครอบครัวชาวฝรั่งเศสที่มีพ่อมีเชื้อสายสโลวาเกียและเลบานอน และแม่มีเชื้อสายอาราบิก เกิดในคอนแยค ทางตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส ซากัดย้ายมาอยู่ปารีสตั้งแต่อายุ 18 ปี เพื่อหวังที่จะทำงานด้านแฟชั่น ซึ่งเขามีความสนใจด้านแฟชั่นการวาดเขียนมาตั้งแต่ยังเด้ก แต่หลังจากที่เขาเรียนด้านแฟชั่นเป็นเวลา 2 ปีในปารีส และทำงานในระยะเวลาสั้น ๆ ซึ่งเขาเรียกมันว่า "การทำงานเป็นผู้ช่วยอย่างทาส" เขาทำงานในหลายที่ จนได้ออกจากการทำงานประเภทนี้เพราะเขารู้สึกว่าไม่ได้โอกาสในสิ่งที่เขาควรได้รับ ซึ่งเขามักไม่ได้รับเงินว่าจ้างสำหรับงานที่เขาทำ
เมื่ออายุราว 21 ปี ซากัตหาหนทางที่จะทำงานในอุตสาหกรรมแวดวงหนังโป๊ เขาทำงานเกี่ยวกับภาพถ่ายให้บริษัทในฝรั่งเศสหลายที่ แต่เขารู้สึกว่าไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีต่อเขา และได้ผลักดันให้เขาขึ้นมายืนอยู่หน้ากล้องชั่วคราว เมื่ออายุ 25 ปี เขาได้รับการติดต่อจากสตูดิโอหนังโป๊ฝรั่งเศสที่ชื่อ Citebeur ขณะที่เขาคุยในเว็บเกย์ เขาตอบรับการทำงาน จากนั้นต่อมาอีกหลายสัปดาห์ เขาแสดงในหนังโป๊ครั้งแรก ซึ่งประสบความสำเร็จดีและซากัตตัดสินใจที่จะทำงานเต็มเวลาให้กรรมวงการหนังโป๊นี้ อีก 6 เดือนต่อมาเขาได้รับเชิญให้ไปอเมริกา ที่เขาได้ถ่ายทำหนังเรื่อง "Arabesque"
ในสหรัฐอเมริกา ซากัต ช่องทางในกลุ่มหนังโป๊นักแสดงกล้าม ที่เขาเป็นที่รู้จักกับรอยสักที่หัวของเขา ในบทสัมภาษณ์เขาอธิบายว่า หัวของเขามันยาวไปและไม่ได้สัดส่วน เป็นการทำให้สมดุล เขาจึงสักที่หัวดังกล่าว และยังใส่คำพูดแบบฮิปฮอปเข้าไปด้วย เขายังมีรอยสักที่เด่นชัดอีกแห่งซึ่งเป็นการรวมกันระหว่าง พระจันทร์เสี้ยว และดาวแบบตุรกีและธงตูนีเซีย เขาอธิบายว่าเขารักผู้ชายอาระบิกที่มีรอยสัก เป็นการอุทิศให้กับคนและวัฒนธรรมที่เขาเคารพรัก
ในบทบาทนักแสดงหนังโป๊ เขาเป็นได้ทั้งรุกและรับ และยังแสดงหนังซาดิสม์ ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่แล้วเขาจะแสดงในหนังเกย์ แต่ก็ยังมีหนังไบเซ็กชวลครั้งแรกในปี 2007 ในหนังเรื่อง "Gay Arab Club" ในปีเดียวกันนั้นเองเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเกย์วีเอ็น และได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
เขามีความสัมพันธ์กับนักแสดงหนังโป๊ยุโรปที่ชื่อ ฟรานเซสโก ดี'มาโช (Francesco D'Macho) ทั้งสองแยกทางกันไปเขายังมีส่วนร่วมในค่ายไททัน แต่ก็ได้ลาพักจากอุตสาหกรรม แต่ล่าสุดปรากฏขึ้นบนเวทีในปลายปี 2008 จะมีวิดีโอจากไททันที่ชื่อ "Funhouse"
"เยส!"  เป็นซิงเกิลที่ 20 ของวงเอ็กซ์ไซล์ วางจำหน่ายจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2549 เป็นเพลงที่ 3 ของเอ็กซ์ไซล์ที่เปิดตัวในอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ต
หลังจากประสบความสำเร็จจากซิงเกิลที่แล้วอย่าง "ทาดะ...อาอิทาคุเทะ" เมื่อปลายปี ค.ศ. 2005 และเป็นซิงเกิลสุดท้ายของ SHUN ในฐานะหนึ่งในนักร้องนำวงเอ็กซ์ไซล์ก่อนที่จะลาออกจากวงไปในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2549 หลังจากอัลบั้มที่ 4 "ASIA" และดีวีดีคอนเสิร์ต "EXILE@LIVE TOUR 2005 PERFECT LIVE~ASIA~" วางจำหน่าย
เพลง "YES!" เป็นเพลงประกอบการถ่ายทอดสดการแข่งขันฟุตบอลอาชีพประจำเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 และรายการ "MUSIC FIGHTER" ประจำเดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 ทางช่องนิปปอนทีวี และเป็นเพลงประกอบโฆษณาไวท์เทนนิ่งโลชั่นของนีเวีย
คิม ซางฮุน
คิม ซางฮุน (; ฮันจา: 金相賢; ) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2498 ที่เมืองปูซาน เกาหลีใต้ สถิติการชก 48 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 24) เสมอ 3 แพ้ 4
คิมขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2516 ชนะคะแนน ปาร์ก คยุงวูน ที่เกาหลีใต้ จากนั้น ขึ้นชกชนะรวดที่เกาหลีใต้ มีเสมอเพียงครั้งเดียวเท่านั้น จากนั้น ได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวลเตอร์เวทเมื่อ 24 มกราคม พ.ศ. 2520 แพ้คะแนน วงโซ ซูเซโน ที่อินโดนีเซีย แต่คิมก็ยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่องและชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวลเตอร์เวทอีกครั้งเมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2521 ชนะคะแนน มอยเซส กันโตยา จากนั้น ขึ้นชกนอกรอบ ชนะน็อค ต้องตา เกียรติวายุภักษ์ ยก 4 จากนั้น ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท WBC เมื่อ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ชนะน็อค แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ยก 13 ได้แชมป์โลกมาครอง หลังจากนั้น คิมชกป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 แพ้น็อค ซาอูล แมมบี ยก 14 ที่เกาหลีใต้
หลังจากเสียแชมป์โลก คิมขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวลเตอร์เวทที่ว่าง ชนะคะแนน แช คยุงฮวานเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2524 และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ถึง 3 ครั้ง จากนั้นได้เดินทางไปชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท WBA ที่สหรัฐเมื่อ 2 เมษายน พ.ศ. 2526 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค อารอน ไพรเออร์แค่ ยก 3 จากนั้นคิมก็แขวนนวมไป
ดาบกริฟฟินดอร์
กัตส์ อิชิมัตสึ
กัตส์ อิชิมัตสึ  หรือชื่อเกิด ยูจิ ซูซูกิ  เป็นนักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2492 ที่จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 51 ครั้ง ชนะ 31 (น็อก 17) เสมอ 6 แพ้ 14 เป็นนักมวยสากลอดีตแชมป์โลกชาวญี่ปุ่น หลังจากแขวนนวมได้ไปเป็นนักแสดง และผู้วิจารณ์กีฬามวย