pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดรโก นั้นได้รับคัดสรรให้อยู่ "บ้านสลิธีริน" โดยหมวกคัดสรรแทบจะไม่แตะศีรษะของเขาด้วยซ้ำ และหลังจากนั้นเขาก็มักจะคอยหาเรื่องทะเลาะกับพวกของแฮร์รี่เสมอ โดยเขามักจะดูถูกเพื่อนของอีกฝ่ายเช่น เรื่องที่บ้านรอนมีสมาชิกมากและมีฐานะยากจน หรือเรื่องที่ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ เป็นคนที่มาจากตระกูลมักเกิ้ล โดยเรียกครั้งแรกอย่างหยาบคายว่า "ยัยเลือดสีโคลนโสโครก"
ในปีสองนั้นเขาได้รับหน้าที่เป็น ซีกเกอร์ (ตำแหน่งหนึ่งในเกม ควิชดิช ที่มีหน้าที่ในการหาลูกสนิชที่มีแต้ม 150 แต้ม ถ้าจับได้จะทำให้สามารถจบเกมลงได้) ด้วยไม้กวาด นิมบัส รุ่น สองพันหนึ่ง (ที่ภายหลังพ่อของเขาซื้อยกทีมให้บ้านสลิธีริน ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่มองเห็นว่า เป็นเพียงแค่การซื้อเสียง และโดนรอนใช้ไม้กายสิทธิ์ที่พังของเขาเสกคาถาใส่ ซึ่งเดรโกนั้นโชคดีที่ไม้กายสิทธิ์อันนั่นกลับตีกลับคาถากลับไปหารอนเอง)
ปีสามเขาเริ่มโตขึ้นเป็นวัยรุ่นทำให้มีความคึกคะนอง ทำอะไรไม่ค่อยคิด เช่น ในวิชาการดูแลสัตว์วิเศษที่ฮากริดมาสอนครั้งแรก เขาพูดจาไม่ให้เกียรติแฮกริดรวมถึงบัคบีกด้วยทำให้โดนฮิปโปกริฟฟ์ที่ชื่อว่าบัคบีกทำร้ายที่แขนจนได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถควิดดิชได้รวมถึงยังทำให้ฮากริดโดนพักงานเพราะเขาไปฟ้องพ่อ
ปีสี่เมื่อเขารู้ว่าแฮร์รี่ได้เป็นหนึ่งในผู้แข่งขันการประลองเวทไตรภาคีร่วมกับเซดริค ดิกกอรี เขาออกตัวสนับสนุนดิกกอรีอย่างชัดเจน รวมไปถึงสร้างข่าวเสียๆหายๆให้กับแฮร์รี่ ส่งข่าวไม่ดีให้นักข่าวอย่างริต้า ทำเข็มกลัดที่เขียนว่าเซดริด ดิกกอรี่ ตัวแทนฮอกวอตส์ตัวจริง และ พอตเตอร์ห่วยออกมาแจกนักเรียนจนทำให้มีนักเรียนบางส่วนเกลียดเขาโดยเฉพาะเด็กบ้านฮัฟเฟิลพัฟที่เซดริคสังกัดอยู่ เขาทะเลาะกับแฮร์รี่หนักกว่าครั้งก่อนๆถึงขั้นจะเสกคาถาใส่กันแต่อลาสเตอร์ มู้ดดี้ นั้นมาขัดขวางเอาไว้ทัน
ปีห้าเขารับไม่ได้ที่บ้านกริฟฟินดอร์ชนะสลิธีรีนในการแข่งขันควิดดิช จึงหาเรื่องทะเลาะวิวาทกับแฮร์รี่และดูถูกฝาแฝดวีสลีย์จนพวกเขาต้องโดนแบนออกจากทีมรวมถึงโดนยึดไม้กวาด
สมาชิกหน่วยสอบสวน พรีเฟ็ค.
เดรโกได้รับคัดเลือกเป็นพรีเฟ็คประจำบ้านสลิธีรีนในชั้นปีที่ห้าพร้อมกับเพื่อนหญิงที่ใกล้ชิดเขาที่สุดอย่าง แพนซี่ พาร์กินสัน และเป็นสมาชิกหน่วยสอบสวนของ โดโรเรส เจน อัมบริดจ์ในปีเดียวกันเพื่อคอยจับนักเรียนที่ทำผิดกฎ และ คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของกองทัพดัมเบิลดอร์ เดรโกได้รับห้าสิบคะแนนหลังจากจับแฮร์รี่และช่วยให้สมาชิกหลายคนถูกจับในออฟฟิศของอัมบริดจ์
ลอบสังหารดัมเบิลดอร์.
ในภาคหกมัลฟอยได้รับคำสั่งจากโวลเดอมอร์ให้ฆ่าดัมเบิลดอร์ เขาใช้ห้องต้องประสงค์เก็บตู้อันตธานเพื่อให้ผู้เสพความตายบุกฮอกวอตส์ในวันที่ดัมเบิลดอร์ไม่อยู่ เขาพยายามฆ่าดัมเบิลดอร์ถึงสองครั้งแต่ก็พลาดทุกครั้ง จนในวันที่ดัมเบิลดอร์พาแฮร์รี่ไปตามหาฮอร์ครักซ์ มัลฟอยใช้โอกาสนั้นเรียกผู้เสพความตายเข้ามาฮอกวอตส์ผ่านตู้อันตธานและไปฆ่าอาจารย์ใหญ่ที่หอดูดาวแต่เขาใจไม่แข็งพอที่จะทำจนสเนปต้องฆ่าดัมเบิลดอร์แทนในที่สุด จากนั้นเกิดสงครามขึ้นที่ฮอกวอตส์ มัลฟอยและพวกหนีไปได้
การรบในสงครามฮอกวอตส์.
ในภาคสุดท้ายมัลฟอยเข้าร่วมกับผู้เสพความตายอย่างเต็มตัวเขาเห็นโวลเดอมอร์ฆ่าอดีตครูของเขาต่อหน้าต่อตา (มัลฟอยหวาดกลัวเสมอ) ทำให้โวลเดอมอร์ไม่ชอบใจครอบครัวเขาเอามากๆในฐานะครอบครัวผู้เสพความตายที่ทำงานพลาด ในวันที่แฮร์รี่ถูกจับตัวโดยนักต้อนมัลฟอยพยายามช่วยปกปิดว่าคนที่โดนจับไม่ใช่แฮร์รี่ อย่างไรก็ตามความจริงก็คือความจริง ก่อนที่แฮร์รี่จะไปไม้กายสิทธิ์ของมัลฟอยถูกเขาขโมยไป และวันที่แฮร์รี่และพวกบุกฮอกวอตส์มัลฟอยจะเอารางวัลจากโวลเดอมอร์ ในขณะที่พวกเขาอยู่ที่ห้องต้องประสงค์ แต่มัลฟอยไม่กล้าตรงกันข้ามกับแครบกลับพยายามฆ่าพวกแฮร์รี่โดยใช้คาถาเพลิงปีศาจขึ้นมาจนเกิดเพลิงมรณะในห้องต้องประสงค์ แครบตายเพราะไฟที่เขาเสกเอง พวกแฮร์รี่สามารถช่วยพามัลฟอยหนีออกมาได้ มัลฟอยยังช่วยต่อสู้ในสงครามฮอกวอตส์อีกด้วย
สิบเก้าปีต่อมา.
สิบเก้าปีต่อมา มัลฟอยแต่งงานกับแอสโตเรีย กรีนกราส น้องสาวของเพื่อนคนหนึ่งที่อยู่บ้านสลิธีรีน มีลูกชื่อสกอเปียส มัลฟอย เดรโก และ แอสโตเรียสอนสกอเปียสว่าไม่ให้ดูถูกดูหมิ่นพวกมักเกิ้ลและห้ามเรียกมักเกิ้ลว่า เลือดสีโคลน เพราะเดรโกไม่อยากให้ลูกถูกสอนมาเหมือนเขา แฮร์รี่พบกันที่ชานชาลาเก้าเศษสามส่วนสี่ เมื่อทั้งคู่มาส่งลูกไปเรียนที่ฮอกวอตส์ปีแรก มัลฟอยพยักหน้าทักทายแฮร์รี จินนี่ รอนและเฮอร์ไมโอนี่เล็กน้อยนั้นคือภาษากายแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นมิตรกับแฮรี่ และผองเพื่อนมากขึ้นแล้ว
วิกิพีเดียภาษาตุรกี
วิกิพีเดียภาษาตุรกี  เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาตุรกี เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2002 ณ วันที่ วิกิพีเดียภาษาตุรกีมีบทความถึง
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 วิกิพีเดียภาษาตุรกีได้เข้าชิง สาขาวิทยาศาสตร์ (Golden Spider Web Awards) ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 วิกิพีเดียภาษาตุรกีได้รับรางวัล "Best Content" โดยมีการรับรางวัลในงานรับรางวัลเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2007 ที่มหาวิทยาลัยเทคนิคอิสตันบูล
ใน ค.ศ. 2015 แบนเนอร์ที่แสดงความตื่นรู้ต่อความลำเอียงทางเพศบนวิกิพีเดีย ดึงความสนใจของสื่อตุรกี
เมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2017 รัฐบาลตุรกีได้บล็อกการเข้าถึงวิกิพีเดีย แม้ว่าจะไม่ระบุเหตุผลในการบล็อก ก้มีบางส่วนเชื่อว่าสารานุกรมถูกบล็อกจากการที่รัฐบาลตุรกีกังวลต่อบทความที่วิจารณ์การกระทำอย่างความร่วมมือตุรกี–ไอซิล ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 ศาลสูงสุดของตุรกีตัดสินให้การแบนละเมิดเสรีภาพในการพูด จากนั้นในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2020 จึงได้ยกเลิกการแบน หลังแบนไป 991 วัน
วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซีย
วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซีย  เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียในภาษาอินโดนีเซีย วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซียเป็นวิกิพีเดียที่เติบโตเร็วสูงเป็นอันดับที่ 5 ในบรรดาวิกิพีเดียภาษาเอเชีย รองจากวิกิพีเดียภาษาญี่ปุ่น ภาษาจีน ภาษาเกาหลี และภาษาตุรกี โดยมีอันดับความลึกที่อันดับที่ 25 จากวิกิพีเดียทั้งหมด บทความแรกเริ่มเขียนเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ส่วนหน้าหลักสร้างขึ้นในอีกหกเดือนถัดมา เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายนของปีเดียวกัน
แม้ภาษาอินโดนีเซียจะมีความคล้ายคลึงกับภาษามลายู วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซียก็อยู่แยกต่างหากจากวิกิพีเดียภาษามลายู (เริ่มสร้างเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2545) วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซียและวิกิพีเดียภาษามลายูเริ่มแยกจากกันโดยกลุ่มผู้ใช้สองกลุ่มภายในช่วงหกเดือน ใน พ.ศ. 2552 Andrew Lih เขียนว่า "เนื่องจากกลุ่มทั้งสองกำเนิดขึ้นจากพรมแดนระหว่างประเทศ การผสานรวมจึงไม่น่าจะเกิดขึ้นในเร็ววัน"
การสังหารหมู่และพรรคคอมมิวนิสต์.
ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2563 "#BoikotWikipedia" (#บอยคอตวิกิพีเดีย) ติดเทรนด์ทวิตเตอร์ เนื่องจาก อุสตาษและสมาชิกคณะกรรมการสภาอุละมาอ์อินโดนีเซียในเวลานั้น ร้องเรียนเกี่ยวกับบทความการสังหารหมู่ พ.ศ. 2508–2509 และพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย (เปกาอี) ในวิกิพีเดีย Zulkarnain กดดันให้อิดฮัม อาซิซ ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติอินโดนีเซีย และประธานาธิบดีโจโก วีโดโด ดำเนินมาตรการและจับกุมผู้เขียน ภายหลังภาพซูฮาร์โตกับเปกาอีถูกลบออกจากบทความนี้
หัวหน้าพรรคดาวเดือนเสี้ยวเรียกร้องให้วิกิพีเดียลบการแก้ไขนั้นตลอดกาล พร้อมอ้างว่าเปกาอีเป็นผู้เขียน ผู้เชี่ยวชาญลัทธิคอมมิวนิสต์เรียกบทความนี้เป็น "การล้างสมอง" ส่วนพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้ระบุเป็น "ภาพสะท้อนของสงครามของประเทศต่อประวัติศาสตร์"
มูลนิธิวิกิมีเดียแห่งอินโดนีเซียระบุว่าตน "เป็นกลางและไม่ได้รับการว่าจ้างให้เขียนบทความใด ๆ ที่ทำในเว็บไซต์ของตน" และยังยอมรับว่าข้อความหลายส่วนโดยหลักแปลมาจากวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ
วิกิพีเดียภาษาเช็ก
วิกิพีเดียภาษาเช็ก  เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาเช็ก เริ่มสร้างเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ตามคำขอของผู้แก้ไขชาวเช็กในวิกิพีเดียภาษาเอสเปรันโต ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาเช็กมีบทความถึง บทความ ผู้ใช้ที่ยังคงมีความเคลื่อนไหว คน และผู้ดูแลระบบ คน
ธงชาติบราซิล
ธงชาติบราซิล  มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเขียว กลางธงมีรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีเหลือง ภายในรูปดังกล่าวมีวงกลมสีน้ำเงิน บรรจุรูปแผนที่ของกลุ่มดาวขนาดต่างๆ กลางวงกลมนั้นมีแถบสีขาวพาดผ่าน บรรจุข้อความเขียนด้วยตัวอักษรโรมันพิมพ์ใหญ่สีเขียวว่า "Ordem e Progresso" (แปลว่า "ความเป็นระเบียบและความก้าวหน้า") ธงนี้ในบางครั้ง มักมีการเรียกชื่อว่า "Auriverde" ซึ่งแปลว่า " (ธง) สีทองและเขียว"
แบบธงชาติซึ่งเป็นต้นแบบของธงที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 โดยแนวคิดของการออกแบบธงชาติเป็นผลงานร่วมกันของ ไรมุนโด เทย์เซย์รา เมนเดส (Raimundo Teixeira Mendes) มิเกล เลมอส (Miguel Lemos) และมานูเอล เปอร์เรย์รา เรย์ส์ (Manuel Pereira Reis) ส่วนการออกแบบธง ดำเนินการโดย เดซิโอ วิลาเรส (Décio Vilares)
คำสั่งฉบับที่. 4, ประกาศเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 ได้มีการแก้ไขแบบธงภายหลังจากการเปลี่ยนแปลงจากสมบูรณาญาสิทธิราชเป็นสาธารณรัฐ. สำหรับธงชาติในปัจจุบัน ซึ่งมีรูปดาว 27 ดวงนั้น ปรับแก้จากธงเดิมในบางส่วน และประกาศใช้เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ตามกฎหมายที่ 8.421 ลงวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 (โปรดดูเพิ่มเติมในหัวข้อ"ธงในอดีตของบราซิล").
แบบการสร้างธง.
กลุ่มดาวที่ปรากฏบนธงชาติดังต่อไปนี้:
ดาว และ รัฐ.
กลุ่มดาวบนธง หมายถึงรัฐต่างๆทั้ง27รัฐของบราซิลดังนี้:
แบบธงชาติบราซิลในปัจจุบันได้รับอิทธิพลในการออกแบบจากธงชาติในสมัยจักรวรรดิ ในธงสมัยดังกล่าว พื้นสีเขียวหมายถึงราชวงศ์บรากานซา ของจักรพรรดิเปโตรที่ 1 ผู้ทรงเป็นจักรพรรดิองค์แรกของโปรตุเกส สีเหลืองหมายถึงราชวงศ์ฮับสบูรก์ ของสมเด็จพระจักรพรรดินีเลโอโปลดินา พระมเหสีเอกของจักรพรรดิเปโตรที่ 1 ทั้งสองพระองค์นี้ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของจักรวรรดิบราซิล กลางธงชาติสมัยนี้เป็นรูปตราแผ่นดินของจักรวรรดิ
ส่วนในธงชาติสมัยสาธารณรัฐที่ใช้ในปัจจุบันนั้น สีเขียวหมายถึงป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ รูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีเหลืองหมายถึงความมั่งคั่งของทรัพยากรธรรมชาติ รูปวงกลมสีน้ำเงินซึ่งใส่เข้ามาแทนที่รูปตราแผ่นดินจักรวรรดินั้น แสดงภาพท้องฟ้าเหนือนครริโอ เดอ จาเนโร ในตอนเช้าของวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432 ซึ่งเป็นวันที่สถาปนาสาธารณรัฐบราซิล รูปเหล่านี้แสดงออกมาในลักษณะที่มองจากภายนอกทรงกลมฟ้า รูปดาวในทรงกลมฟ้านั้นเป็นเครื่องหมายแทนบรรดารัฐต่างๆ ในแต่ละรัฐของสหภาพสาธารณรัฐบราซิล และตำแหน่งของดาวแต่ละดวงจะหมายถึงรัฐใดรัฐหนึ่งลงไปโดยเฉพาะ จำนวนดาวนั้นจะเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับการเพิ่มจำนวนของรัฐ โดยเมื่อแรกใช้ธงนี้ มีรูปดาวเพียง 21 ดวง ทุกวันนี้ดาวในธงมีทั้งหมด 27 ดวง หมายถึงรัฐทั้ง 26 รัฐและ 1 เขตสหพันธ์ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองหลวง (ดาวของเขตสหพันธ์นั้นคือดาว Sigma Octantis ซึ่งอยู่ใกล้ตำแหน่งแกนใต้ของทรงกลมฟ้า)
คำขวัญประจำชาติ "Ordem e Progresso" (ความเป็นระเบียบและความก้าวหน้า) ซึ่งปรากฏในธงชาตินั้น ได้รับแรงบันดาลใจจากคติพจน์ของโอกุสต์ กองต์ (Auguste Comte) นักปรัชญาปฏิฐานนิยม (Positivism) ชาวฝรั่งเศส ซึ่งมีอยู่ว่า "L’amour pour principe et l’ordre pour base; le progrès pour but" (ความรักคือหลักการและความมีระเบียบคือรากฐาน ส่วนความก้าวหน้าคือเป้าหมาย) คำขวัญนี้ได้มีการบรรจุไว้ในธงชาติ เนื่องจากบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการปฏิวัติล้มล้างระบอบกษัตริย์และก่อตั้งสาธารณรัฐใหม่ ได้ยึดถือหลักการดังกล่าวนี้เป็นแนวคิดในการปฏิวัติ
หลังการประกาศสถาปนาสาธารณรัฐสหรัฐบราซิลใน พ.ศ. 2432 รุย บาร์โบซา (Ruy Barbosa) ผู้นำคนหนึ่งในคณะปฏิวัติ ซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและภาษีของสาธารณรัฐใหม่ ได้เสนอให้ใช้แบบธง ซึ่งได้รับอิทธิพลการออกแบบจากธงชาติสหรัฐอเมริกา เป็นธงชาติของสาธารณรัฐสหรัฐบราซิล ธงดังกล่าวนี้ ได้ใช้อยู่เพียง 4 วันเท่านั้น คือ ตั้งแต่วันที่ 15 - 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432
วันที่ 19 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน จอมพลดีเอโดโร ดา ฟอนเซกา (Deodoro da Fonseca) รักษาการประธานาธิบดีแห่งสาธาณรัฐสหรัฐบราซิล ได้มีมติให้มีการเปลี่ยนแปลงแบบธงชาติเสียใหม่ ด้วยเห็นว่าแบบธงนี้ไปลอกมาจากธงของประเทศอื่นมากเกินไป และได้เสนอว่าธงชาติของสาธารณรัฐใหม่ควรมีลักษณะที่คล้ายกับธงจักรวรรดิเดิมมากกว่า เพื่อให้เป็นการสร้างเอกภาพในชาติ ระหว่างการเปลี่ยนผ่านการปกครองจากระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ไปสู่ระบอบสาธารณรัฐ (ที่เป็นเช่นนี้ เพราะจอมพลดีเอโดโรนั้นมีความคิดแบบกษัตริย์นิยม แต่ได้ยอมเป็นหัวหน้าคณะปฏิวัติเพราะเห็นว่า การกระทำของจักรพรรดิเปโดรที่ 2 ได้นำพาประเทศไปสู่ความระส่ำระสาย) ดังนั้น การออกแบบธงชาติใหม่จึงเป็นการยกเอาตราแผ่นดินของจักรวรรดิเดิมออก และบรรจุสัญลักษณ์รูปแผนที่ดาว และคำขวัญประจำชาติในแถบสีขาว ลงในรูปวงกลมสีฟ้า คงไว้แต่เพียงสีพื้นธงเดิมเท่านั้น โดยแบบธงดังกล่าวนี้ ซึ่งต่อมาประธานาธิบดีได้ประกาศรับรองใช้ใช้เป็นธงชาติได้ เป็นผลงานการออกแบบจากคณะทำงานของไรมุนโด เทย์เซย์รา เมนเดส (Raimundo Teixeira Mendes)
ธงนี้ในสมัยต่อมาได้มีการปรับแบบอีกหลายครั้งในส่วนของแผนที่ดวงดาว เนื่องจากจำนวนดาวนั้นหมายถึงจำนวนมณฑลต่างๆ และรัฐบาลกลาง เมื่อมีการเพิ่มมณฑลใหม่ จึงต้องมีการเพิ่มจำนวนดาวเข้าไปด้วย ซึ่งธงชาติแบบปัจจุบันได้ประกาศใช้เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ตามกฎหมายเลขที่ 8.421 ลงวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดยมีจำนวนดาวในธงทั้งหมด 27 ดวง
ก่อนหน้าการใช้ธงชาติแบบปัจจุบันนี้ ประเทศได้มีการเปลี่ยนแปลงธงชาติมาแล้วหลายครั้ง ตารางเบื้องล่างดังต่อไปนี้นอกจากจะแสดงภาพธงชาติสมัยต่างๆ ของบราซิลแล้ว ยังมีภาพของธงอื่นๆ ที่มีการใช้ในบราซิลก่อนที่จะมีการสถาปนาประเทศด้วย
ตราแผ่นดินของสหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล เดิมอยู่ตั้งอยู่บนโบว์ ชื่อที่นำมาใช้หลังจากที่ระบบราชาธิปไตยล่มสลายลงคือ เอสตาโดส ยูนิโดส โด บราซิล (Estados Unidos do Brazil) (สหรัฐบราซิล) ส่วนชื่อปัจจุบันที่ได้รับการตั้งชื่อโดยกฎหมาย เลขที่ 5,700 ของวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1971 สะท้อนให้เห็นการเปลี่ยนแปลงชื่ออย่างเป็นทางการของประเทศเป็น República Federativa do Brasil (สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล)
เพลงชาติบราซิล
เพลงชาติบราซิล  เป็นเพลงที่เรียบเรียงโดย ฟรานซิสโก มานูเอล (Francisco Manuel) มีท่วงทำนองที่เป็นการสรรเสริญและปลุกใจ ซึ่งถือว่าเป็นเพลงประจำชาติก่อนที่จะได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ ได้มีการเปลี่ยนแปลงมากมายแต่ก็มิได้ทำให้ความหมายบิดเบือนไป โดยให้มีระดับเสียงที่นุ่มนวล เดิมเรียบเรียงโดยวงออร์เคสตราของกองทัพ ได้มีการเพิ่มเติมเนื้อหา โดยเฉพาะอย่างยิ่งของในรูปแบบของ โอโซริโอ ดุ๊ค เอสตราดา (Osorio Duque Estrada) ในปี พ.ศ. 2435
ประวัติความเป็นมาของเพลงชาตินี้เป็นเรื่องที่โต้เถียงกัน แต่รูปแบบที่เชื่อถือได้คือที่เรียบเรียงโดยนักเรียบเรียงเสียงประสานที่มีชื่อเสียงชาวบราซิล คือ อัลเบอร์โต นีโบมูซีโน (Alberto Nepomuceno) ซึ่งเป็นผู้เขียนในปีเดียวกัน (พ.ศ. 2384) บางทีอาจเป็นช่วงสูงสุดในอาชีพของเขา ฟรานซิสโก มานูเอลได้เรียบเรียงเพลงชาติเพื่อเฉลิมฉลองการครองราชย์ของจักรพรรดิ์พระองค์ที่สองของบราซิล ซึ่งแสดงตนเป็นผู้เรียบเรียงเสียงประสานที่ยิ่งใหญ่ในงานของเขาซึ่งยังคงปลุกใจคนในชาติมาจนกระทั่งทุกวันนี้
คำพิพากษาฉบับที่ 15671 วันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2465 ได้พัฒนาจากเนื้อเพลงของ โอโซริโอ ดุ๊ค เอสตราด้า ซึ่งเขียนไว้ในปี พ.ศ. 2452 ซึ่งเป็นรูปแบบแรก กฎหมายเลขที่ 259 ของวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2479 ได้ระบุให้รูปแบบของ ลีโอพอลโด ไมเกซ (Leopoldo Miguez) มากับการเล่นดนตรีของวงออเคสตร้า และรูปแบบที่เรียงเรียงโดย ร้อยโทอันโตนิโอ ปินโต จูเนียร์ (Lt. Antonio Pinto Junior) ของกองดับเพลิงกลาง ใช้เล่นกับวงโยธวาทิตด้วยคีย์ บีแฟลต และในที่สุดรูปแบบที่เขียนโดย อัลเบอร์โต นีโปมูซีโน ก็เป็นแม่แบบที่นำมาใช้ร้อง:
เครื่องรับวิทยุ เป็นเครื่องมือสื่อสารทางเดียวชนิดหนึ่ง ทำหน้าที่รับและเลือกคลื่นวิทยุจากสายอากาศ แล้วนำไปสู่ภาคขยายต่อไป โดยมีช่วงความถี่ของคลื่นที่กว้าง แล้วแต่ประเภทของการใช้งาน
โดยทั่วไป คำว่า "เครื่องวิทยุ" มักจะใช้เรียกเครื่องรับสัญญาณความถี่กระจายเสียง เพื่อส่งข่าวสาร และความบันเทิง โดยมีย่านความถี่หลักๆ คือ คลื่นสั้น คลื่นกลาง และคลื่นยาว
เครื่องรับวิทยุเกิดขึ้นในราว พ.ศ. 2439 ในงานจัดแสดงของรัสเซีย โดย Alexander Stepanovich Popov
ในประเทศไทยยุคแรกประมาณปี พ.ศ. 2470 ได้ติดตั้งเครื่องส่งวิทยุระบบ AM ขนาด 200 วัตต์ ณ ที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข โดยการควบคุมของช่างวิทยุกรมไปรษณีย์โทรเลข นับเป็นครั้งแรกที่มีเครื่องส่งวิทยุกระจายเสียงออกอากาศ เครื่องรับวิทยุในยุคแรกนั้นเป็นชนิดแร่ มีเสียงเบามากและต้องใช้หูฟัง ต่อมาเปลี่ยนเป็นเครื่องรับชนิดหลอดสุญญากาศ มีความดังมากขึ้น เช่น เครื่องรับชนิด 4 หลอด ถึง 8 หลอด
ประมาณปี พ.ศ. 2500 เป็นยุคเครื่องรับวิทยุทรานซิสเตอร์ แต่ระยะแรกๆ ยังมีขนาดใหญ่มากและต่อมามีการพัฒนาอุปกรณ์และวงจรให้มีขนาดเล็กลงตามลำดับ จนสามารถนำไปในสถานที่ต่างๆได้ ทำให้กิจการวิทยุเป็นที่ยอมรับของประชาชนและมีสถานีส่งเกิดขึ้นมากมาย และมีการส่งทั้งระบบ AM และFM เช่นในปัจจุบัน
เครื่องรับวิทยุ AM แบบ Superheterodyne
วิทยุกระจายเสียงแบบ AM จะ มีช่วงความถี่อยู่ที่ประมาณ 535 KHz - 1,605 KHz แต่ละ สถานีจะมี Bandwidth ประมาณ 10 KHz ความถี่ IF เท่ากับ 455 KHz
วิทยุออนไลน์.
สถานีวิทยุออนไลน์ คือ การให้บริการ Streaming Audio หรือการแพร่กระจายสัญญาณเสียงผ่านระบบอินเทอร์เน็ต โดยสามารถจัดผังรายการได้เองตามที่ต้องการ เพื่อตั้งสถานีวิทยุจัดรายการออนไลน์สด ทั้งพูดคุยและเปิดเพลง รูปแบบเดียวกับการจัดรายการของสถานีวิทยุปกติ
หม่อมเจ้าปรีดิเทพย์พงษ์ เทวกุล
พลตรี หม่อมเจ้าปรีดิเทพย์พงษ์ เทวกุล (3 สิงหาคม พ.ศ. 2436 − 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2513) มีพระนามลำลองว่า อั๋น เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการกับหม่อมพุก ประสูติเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2436 ทรงศึกษาที่โรงเรียนราชวิทยาลัย ที่บ้านสมเด็จเจ้าพระยา และจึงเดินทางไปศึกษาต่อที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก หลังจากนั้นเสด็จไปทรงศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยโกรลิชเตเฟลเดอ ประเทศเยอรมัน ต่อจากนั้นเข้าศึกษาที่โรงเรียนรบ Kriegschule ที่เมืองเมทซ์ เดินทางกลับประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2456
ทรงรับราชการที่กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ พ.ศ. 2460 ทรงเป็นผู้บังคับการกรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ ทรงเป็นกรรมการร่างแบบฝึกหัดทหารปืนใหญ่ ในปี พ.ศ. 2461 สมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถโปรดให้ไปประทับด้วย ณ วังปารุสกวัน จนกระทั่งทิวงคตเมื่อ พ.ศ. 2463
หลังจากนั้นทรงดำรงตำแหน่งผู้ช่วยทูตทหารบก ณ กรุงปารีสและกรุงลอนดอน ต่อมาในปี พ.ศ. 2467 ทรงเป็นผู้บังคับการกองโรงเรียนนายร้อยชั้นมัธยม พ.ศ. 2471 ทรงเป็นปลัดเสนาธิการทหารบก พ.ศ. 2473 ย้ายสังกัดจากกระทรวงกลาโหมไปประจำการในกระทรวงต่างประเทศ ทรงเป็นอัครราชทูตพิเศษผู้มีอำนาจเต็มของประเทศไทยประจำประเทศเยอรมนี เดนมาร์ก สวีเดน และ นอร์เวย์
ปี 2491 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2513
หม่อมเจ้าปรีดิเทพย์พงษ์ มีชายาเพียงองค์เดียวคือ หม่อมเจ้าลีลาศหงษ์ กฤดากร และมีหม่อม 2 ท่าน คือ หม่อมราชวงศ์สอางค์ ปราโมช (อดีตหม่อมในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์) และหม่อมแตงไทย เทวกุล ณ อยุธยา มีพระโอรส-ธิดารวมทั้งหมด 6 คน
หม่อมเจ้าปรีดิเทพย์พงศ์ เทวกุล สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 สิริชันษา 76 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2513 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
หม่อมเจ้าปรีดิเทพพงษ์ เทวกุล
พลตรี หม่อมเจ้าปรีดีเทพพงษ์ เทวกุล
Kayan (Myanmar)
กะเหรี่ยงคอยาว
หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุต เทวกุล
พันตรี หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุต เทวกุล (5 พฤษภาคม พ.ศ. 2439 — 1 ตุลาคม พ.ศ. 2505) เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ ประสูติแต่หม่อมใหญ่ เทวกุล ณ อยุธยา (บุตรีของเจ้าพระยาสิริรัตนมนตรี (หงส์ สุจริตกุล))
หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุต ประสูติ ณ วังเดิมเชิงสะพานถ่าน (หรือเรียกโดยสามัญว่า วังสะพานถ่าน) กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นตลาดบำเพ็ญบุญในปัจจุบันนี้ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2439 เวลา 17.25 น. ได้รับพระราชทานพระนาม ไตรทิพเทพสุต จากสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
เมื่อหม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุตมีชันษาราว 7 ขวบ ทรงเล่าเรียนอักขรวิธี พร้อมกับเจ้าน้อง 3 องค์ที่วังพระบิดา โดยมีครูผู้ชายไปสอน ปรากฏว่าทรงเป็นเด็กเรียบร้อยมาแต่ต้น
ปี พ.ศ. 2447 และ พ.ศ. 2448 ทรงเข้าโรงเรียนราชกุมาร โดยเสด็จพระราชโอรสรุ่นเล็กในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในเวลานั้นทรงเข้าไปอยู่ในราชสำนักของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ณ ที่นี้ มีเจ้าพี่องค์หญิงชั้นผู้ใหญ่ประจำอยู่ก่อนแล้ว และได้รับพระราชกรุณาให้มีโอกาสเฝ้าแหนพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าทั้ง 2 พระองค์ และเรียนรู้ขนบธรรมเนียมวังและราชประเพณีหลายประการ อันเป็นเหตุให้เข้าเจ้าเข้านายได้อย่างเรียบร้อยดีในกาลต่อมา
วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2449 ทรงเกศากันต์ ในพระราชพิธีสัมพัจฉรฉินท์ ตามราชประเพณี (คือพิธีโกนจุกของพระบรมวงศานุวงศ์) ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท ในพระบรมมหาราชวัง พร้อมกับหม่อมเจ้าชายหญิงอีก 12 องค์
ปี พ.ศ. 2450 และ พ.ศ. 2451 ทรงศึกษาที่โรงเรียนราชวิทยาลัย
ตั้งแต่กลางปี พ.ศ. 2452 และ พ.ศ. 2453 ทรงศึกษาวิชาสามัญในโรงเรียนนายร้อยชั้นปฐม จนสอบไล่ได้จะเลื่อนชั้นขึ้นไปศึกษาวิชาทหารในโรงเรียนนายร้อยชั้นมัธยม แต่เหตุเพราะเป็นผู้ที่มีผลการศึกษาดีและประพฤติองค์เรียบร้อย จึงทรงได้รับเลือกให้ออกไปศึกษาวิชาในต่างประเทศ ณ ประเทศรัสเซีย
ปี พ.ศ. 2454 และ พ.ศ. 2455 เมื่อเสด็จออกไปถึงประเทศรัสเซียแต่ต้นปีแรกแล้ว ได้ไปประทับที่บ้านพันเอกเฟนูลท์ ผู้ปกครองและอาจารย์ ในโรงเรียนนายร้อยทหารบกรัสเซียแห่งหนึ่ง ซึ่งเคยอบรมนักเรียนไทยชุดก่อน ๆ มาแล้ว เพื่อทรงเรียนภาษารัสเซียวิชาสามัญแขนงต่าง ๆ และขนบธรรมเนียมของชาวรัสเซีย โดยมีครูไปสอนที่บ้านนั้น
ปี พ.ศ. 2456 และ พ.ศ. 2457 ทรงเข้าโรงเรียนนายร้อย Alexander II
ปีพ.ศ. 2458 ทรงศึกษาวิชาในโรงเรียนสำหรับทหารปืนใหญ่ Michel โดยทรงจบหลักสูตรอย่างย่อชุดที่ 3 เนื่องจากในขณะนั้นเป็นช่วงเวลาระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เมื่อต้นเดือนมกราคม พ.ศ. 2458 หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุตได้เสด็จกลับจากประเทศรัสเซียมายังกรุงเทพมหานคร และทรงอยู่ในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จพระเชษฐาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ และมีพระกรุณาโปรดให้หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุต ประทับ ณ วังปารุสกวัน เป็นเวลา 3 ปี 7 เดือน จนกระทั่งหม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุตต้องเสด็จไปราชการ ณ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2462 ในระหว่างพำนัก ณ วังปารุสกวันนั้น ทรงมีความสุขยิ่ง และสมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถก็ประทานความรู้รอบตัวต่าง ๆ แก่หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุตเป็นอย่างดี และทรงรับเป็นพระโอรสบุญธรรมองค์หนึ่งด้วย ซึ่งหม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุตทรงสำนึกในพระเมตตากรุณาธิคุณเป็นอย่างมาก ทรงนับถือพระองค์ท่านเป็นบุพการี และทรงทำบุญถวายเป็นประจำและในวันทิวงคตทุก ๆ ปีมา
กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์.
ทรงรับราชการในหน้าที่พลรบ ประจำกรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2458 ถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2461
ทรงเริ่มเข้ารับราชการเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2458 ในตำแหน่งนักเรียนทำการนายร้อยทำหน้าที่ผู้บังคับหมวด ในกองร้อยที่ 1 โดยยังมิได้รับพระราชทานสัญญาบัตรและเงินเพิ่มพิเศษเยี่ยงนายทหารซึ่งได้ศึกษาจบบริบูรณ์ในต่างประเทศ เนื่องจากทรงจบการศึกษาจากหลักสูตรอย่างย่อสำหรับทหารปืนใหญ่เท่านั้น
ทรงรับราชการจนพระปรีชาเป็นที่ประจักษ์ ทรงรับพระราชทานยศว่าที่ร้อยตรี เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 ทรงรับพระราชทานเงินเพิ่มค่าวิชาเดือนละ 100 บาทเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 และทรงได้รับพระราชทานสัญญาบัตรยศร้อยตรี เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2461 พร้อมกับเลื่อนเงินเดือนข้ามชั้นไปยังอัตราร้อยตรีชั้น 1 อีกด้วย
ทรงรับราชการเป็นนายทหารคนสนิทของผู้บังคับการกรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2460 จนถึงสิ้นเดือนเมษายน พ.ศ. 2461 รวมทรงรับราชการในกรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์นาน 2 ปี 3 เดือนครึ่ง
กรมช่างแสงทหารบก (ครั้งแรก).
ในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2461 โปรดเกล้าฯ ไปปฏิบัติราชการในหน้าที่ผู้ช่วยรบ ในกรมช่างแสงทหารบก เป็นเวลานาน 1 ปี 3 เดือน
ราชการ ณ ประเทศญี่ปุ่น สังกัดกรมเสนาธิการทหารบก.
เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2462 หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุต ทรงเป็นกรรมการผู้หนึ่งในคณะไปราชการ ณ ประเทศญี่ปุ่น เพื่อดูการสร้างและตรวจรับปืนใหญ่สนาม ซึ่งกองทัพบกได้สั่งซื้อจากประเทศญี่ปุ่น โดยมี พลตรี พระยาอินทรวิชิต (รัตน อาวุธ) เป็นหัวหน้าคณะ เป็นเวลานาน 3 ปี 5 เดือน และยังได้มีโอกาสศึกษากิจการทหารในประเทศนี้ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิชาอันเกี่ยวด้วยราชการของกรมช่างแสงทหารบก
ณ ประเทศญี่ปุ่น ทรงได้รับพระราชทานเลื่อนยศเป็นร้อยโทเมื่อต้นปี พ.ศ. 2463 และทรงได้เลื่อนชั้นเงินเดือนทุกปี
ครั้นเมื่อเสด็จกลับมายังกรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2465 แล้ว ในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย ต่อพระหัตถ์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งถือเป็นบำเหน็จความชอบพิเศษ เนื่องจากตามระเบียบการพระราชทานในสมัยนั้นกำหนดไว้ว่า ตามปรกติสำหรับพระราชทานแก่นายทหารยศชั้นพันโทเท่านั้น
กรมช่างแสงทหารบก (ครั้งหลัง).
ทรงรับราชการต่อในกรมช่างแสงทหารบกตั้งแต่วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2465 จนกระทั่งวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2475 ซึ่งเป็นช่วงที่เกิดการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 เป็นระบอบประชาธิปไตย รวมเวลานาน 9 ปี 7 เดือน
ทรงเป็นราชองครักษ์เวรในรัชกาลที่ 6 เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2466
แรกทรงมีตำแหน่งสำรองราชการ แล้วเป็นตำแหน่งประจำกรม ต่อมาทรงได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกที่ 5 (การปืนเล็กปืนกล) เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2472
รับพระราชทานยศร้อยเอก เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2467 และยศพันตรี เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2472 พร้อมทรงรับเงินเดือนอัตราพันตรีชั้น 1
ในที่สุดระหว่างห้วงการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศ ทรงถูกปลดเป็นนายทหารกองหนุนเบี้ยหวัด เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2475 เมื่อมีชันษาเพียง 36 ปีเศษ (หลังจากทรงถูกกักบริเวณพร้อมกับเชื้อพระวงศ์ เจ้านายและนายทหารอื่น ๆ ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม และไม่สมัครทัยรับราชการทหารอีกต่อไป)
การประกอบกิจการอื่น ๆ.
เมื่อทรงพ้นหน้าที่ราชการประจำแล้ว หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุตทรงออกไปตั้งภูมิลำเนาอยู่ที่อำเภอเมือง จังหวัดชุมพร (บริเวณศูนย์ราชการในปัจจุบันนี้) กับหม่อมมารดา เพื่อช่วยท่านประกอบอาชีพปลูกและค้ายางพารา มันสำปะหลัง กาแฟ แตงโม และอื่น ๆ เมื่อหม่อมมารดาถึงแก่อนิจกรรมแล้ว ยังทรงประกอบกิจการดังกล่าวเพื่อประโยชน์ร่วมกันของเจ้าพี่เจ้าน้องบางองค์ จนถึงปี พ.ศ. 2488 เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองยุติลงแล้ว จึงเสด็จกลับมาประทับในกรุงเทพมหานคร โดยยังทรงอำนวยการกิจการดังกล่าว เพียงแต่ได้ทรงมอบหมายให้ผู้ที่ไว้วางใจได้จัดทำต่อไป
ต่อมาเมื่อต้ปี พ.ศ. 2491 ทรงงานในสำนักจัดการผลประโยชน์ของสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ซึ่งประทับ ณ พระตำหนักวังสระปทุม) เพื่อฉลองพระเดชพระคุณในสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า จนกระทั่งเมื่อพระองค์ท่านเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2498 แล้ว พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ทรงงานในสำนักงานจัดการทรัพย์สินส่วนพระองค์ (ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร, สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี และสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์) โดยทรงช่วยงานหม่อมเจ้าอัจฉราฉวี เทวกุล จนกระทั่งสิ้นชีพิตักษัย รวมระยะเวลาที่ทรงทำงานในสำนักงานนี้ทั้งสิ้น 14 ปี 5 เดือนเศษ
หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุต มีหม่อมคนแรกคือ หม่อมมณี ชาวญี่ปุ่น ขณะทรงไปราชการที่ประเทศญี่ปุ่น
ต่อมาเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2466 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หม่อมเจ้าไตรทิพเทพสุต เสกสมรสกับหม่อมเจ้าบันดาลสวัสดี ดิศกุล ณ พระที่นั่งบรมพิมาน ในพระบรมมหาราชวัง และต่อมาหม่อมเจ้าบันดาลสวัสดีได้สิ้นชีพิตักษัย เมื่อปี พ.ศ. 2469
ภายหลังหม่อมเจ้าบันดาลสวัสดีสิ้นชีพิตักษัย มีหม่อมอีก 2 คน คือ หม่อมแบบ และหม่อมแวว
มีโอรสธิดา 8 คน (เรียงตามลำดับอายุ) ดังนี้
มีนัดดาทั้งสิ้น 16 คน ชาย 5 คน หญิง 11 คน