pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โรงเรียนราชินีจัดการสอนตามหลักสูตร ของ กระทรวงศึกษาธิการ หม่อมเจ้าหญิงพิจิตรจิราภา เทวกุล ก็โปรดที่จะสอนประจำชั้นเองบ้างในบางวิชา เช่น ภาษาอังกฤษ และการเรือน ในบางคราวถึงกับเสด็จไปประทับประจำในโรงเรียน เพื่อที่จะทรงทำหน้าที่"ครู"ได้อย่างเต็มที่ ได้ทรงสั่งสอนนักเรียนหญิงหลายคนด้วยพระวิริยะอุตสาหะ จนเป็นกำลังสร้างนักเรียนให้สามารถเรียนจนจบ และไปศึกษาต่อ ยังต่างประเทศก็ไม่น้อย ศิษย์นั้นมีมากหลายพันคน และบางครั้ง ก็ทรงสอนถึงสามชั่วคน ( ตั้งแต่รุ่นยายจนถึงรุ่นหลาน )
ต่อมาเมื่อ สมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร ทรงจัดตั้งโรงเรียนราชินีบนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2472 ก็ได้ทรงรับตำแหน่งอาจารย์ใหญ่และผู้จัดการโรงเรียนด้วย จนถึง พ.ศ. 2480 จึงทรงมอบตำแหน่งให้ หม่อมเจ้าหญิงวงศ์ทิพย์สุดา เทวกุล พระภคินีต่างพระมารดา เป็นอาจารย์ใหญ่แทน โดยทรงเป็นเพียงผู้จัดการ ตามพระราชบัญญัติโรงเรียนราษฎร์ฉบับใหม่ ที่ห้ามไม่ให้บุคคลคนเดียว เป็นอาจารย์ใหญ่พร้อมกัน 2 โรงเรียน
มีพระอัจฉริยะภาพ และก้าวหน้า ได้ทรงจัดตั้งสมาคมนักเรียนเก่าราชินีขึ้น โดยมีพระประสงค์ ให้เป็นที่ประสานสามัคคีของนักเรียนทุกรุ่น นับว่าเป็นสมาคมนักเรียนเก่าแห่งแรก ของไทยด้วย
นอกจากนี้ ยังทรงดำรงตำแหน่งพิเศษอีกหลายอย่าง คือ
1. ประธานกรรมการราชินีมูลนิธิ
2. นายกกิตติมศักดิ์ สมาคมนักเรียนเก่าราชินี
3. ผู้จัดการผลประโยชน์ ของ สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
4. กรรมการมูลนิธิช่วยและให้การศึกษาแก่คนตาบอด
5. กรรมการสภากาชาดไทย
6. กรรมการกลางอนุสภากาชาด
พระปรีชาสามารถของพระองค์อีกสิ่ง ที่สำคัญ คือ ด้านกวีนิพนธ์ ได้ทรงพระนิพนธ์ กาพย์ กลอน ไว้มากมาย ทั้งที่เป็นบทดอกสร้อย บทเพลง บทละครตลอดจนคำอวยพรที่ประทานให้นักเรียนอีกมาก พระนิพนธ์ที่สำคัญชิ้นหนึ่ง คือ พระนิพนธ์ " เรื่องการศึกษาของโรงเรียนผู้หญิง " ลงพิมพ์ในหนังสือดุสิตสมิต ฉบับพิเศษ พ.ศ. 2463
นอกจากนี้ ยังได้ทรงริเริ่มให้มีการออกหนังสือพิมพ์ของโรงเรียน ชื่อ "สตรีพจน์" ขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2456 เพื่อให้นักเรียนหญิง มีความชำนาญในการเขียน ทั้งร้อยแก้วร้อยกรอง และฝึกฝนให้รักการอ่าน ซึ่งต่อมาได้รับพระราชทานนามใหม่ว่า "ราชินีบำรุง" หนังสือพิมพ์นี้ได้ทรงประทานบทความลงแทบจะทุกฉบับ โดยมีพระนามแฝงว่า " พ.จ." และ " คนครึ " และคงออกเรื่อยมาจนสงครามโลกครั้งที่ 2 จึงยุติการพิมพ์ เพราะไม่สามารถหากระดาษได้
หม่อมเจ้าหญิงพิจิตรจิราภา เทวกุล สิ้นชีพิตักษัย เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 ด้วยอาการหทัยวายเฉียบพลัน ณ บ้านตากอากาศของคุณหญิงสวาท โทณวณิกมนตรี อำเภอบางแสน จังหวัดชลบุรี สิริชันษา 62 ปี
อัล ปาชิโน
อัลเฟรโด เจมส์ ปาชิโน (; เกิดพฤหัสบดีที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1940) เป็นนักแสดง​และผู้กำกับภาพยนตร์​ชาวอเมริกัน​ มีผลงานการแสดงภาพยนตร์, ละครเวที​และละครโทรทัศน์​อย่างต่อเนื่องยาวนานมากกว่า 50 ปี เขาได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในนักแสดงชายที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในฮอลลีวูด โดยเป็นนักแสดงชายที่ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์​มากที่สุดเป็นอันดับ 3 รองจากแจ็ก นิโคลสัน และ ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ โดยเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 9 ครั้ง และเป็นหนึ่งในนักแสดงเพียง 24 คนที่สามารถคว้า "Triple Crown of Acting" คือการได้รับ 3 รางวัลที่ถือว่าใหญ่ที่สุดจากทั้งจากวงการภาพยนตร์ (รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม​), วงการละครโทรทัศน์ (รางวัลไพรม์ไทม์เอมมี​)​ และวงการ ละครเวที​ (รางวัลโทนี​)​ นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำมาแล้วถึง 5 ครั้ง อีกทั้งยังได้รับรางวัลแบฟตา, รางวัลแซกอวอร์ดและรางวัลเกียรติยศจากพีเพิลส์ชอยซ์อะวอดส์​ในฐานะนักแสดงที่เป็นที่นิยมสูงสุด, รางวัลสิงโตทองคำ​ประเภทเชิดชูเกียรติ, รางวัลผู้ประสบความสำเร็จสูงสุดจากสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน​และเหรียญศิลปะแห่งชาติจากรัฐสภาสหรัฐ​
อัล ปาชิโน เคยเป็นนักเรียนในโรงเรียนสอนการแสดง Actors Studio โดยเป็นลูกศิษย์ของ ลี สตราสเบิร์ก​ และเริ่มต้นอาชีพนักแสดงจากการแสดงละครเวทีจนเริ่มมีชื่อเสียงจากนั้นได้แสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในบทบาทตัวประกอบในเรื่อง "​Me, Natalie"​ (1969) ก่อนจะได้รับบทนักแสดงนำเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง "​The Panic in Needle Park"​ (1971) ซึ่งเขาต้องรับบทป็นคนติดเฮโรอีน ต่อมาเขาตัดสินใจรับบทเป็น ไมเคิล คอร์เลโอเน ในภาพยนตร์ที่กำกับโดย ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลาเรื่อง "​เดอะ ก็อดฟาเธอร์"​ และจากบทบาทดังกล่าวทำให้เขาโด่งดังและประสบความสำเร็จอย่างมากโดยเขาได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งแรก ต่อมาเขากลับมารับบทเดิมอีกครั้งใน "​เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2"​ และ "​เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 3"​ จนมาประสบความสำเร็จทางการแสดงสูงสุดจากการแสดงเรื่อง "​Scent of A Woman -​ ผู้ชายหัวใจไม่ปอกเปลือก"​ ที่ทำให้เขาได้รับรางวัลใหญ่ 2 รางวัลในปีเดียวกัน ได้แก่รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
อัลปาชิโน ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ทั้งหมด 9 ครั้ง โดยแบ่งเป็นการเข้าชิงรางวัลในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม 5 ครั้ง ได้แก่การรับบทนักแสดงนำในเรื่อง "​เซอร์ปิโก้ ตำรวจอันตราย"​ (1973), "​เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2​"​ (1974)​, "​ปล้นกลางแดด​"​ (1975), "​...And Justice for All" (1979) โดยมาประสบความสำเร็จได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากการแสดงในบทบาทอดีตทหารตาบอดจากเรื่อง "ผู้ชายหัวใจไม่ปอกเปลือก" (1992) และ เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม​ 4 ครั้ง จากการแสดงในเรื่อง "เดอะ ก็อดฟาเธอร์​" (1972)​, "​Dick Tracy -​ ยอดสืบเหนือคน"​ (1990), "​Glengarry Glen Ross -​ เกมชีวิต เกมธุรกิจ"​ (1992) และสร้างสถิติเป็นนักแสดงชายที่มีอายุมากที่สุดเป็นอันดับที่ 10 ที่ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ด้วยวัย 79 ปี จากผลงานเรื่อง "​คนใหญ่ไอริช"​ (2019)
อัลเฟรโด เจมส์ ปาชิโน เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1940 ที่ย่านอีสต์ฮาเลม ซึ่งเป็นชุมชนของคนที่มีเชื้อสายลาตินอเมริกา​และอิตาเลียน​ ในเขตแมนแฮตตัน, นครนิวยอร์ก โดยเขาเป็นลูกชายของ ซัลวาโตเร ปาชิโน และ โรเซ เจราร์ดี สองสามีภรรยาชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาเลียนที่มาจากแคว้นซิซิลี​ (พ่อของเขามาจากจังหวัดเมสซีนา ​และ แม่ของเขามาจากจังหวัดปาแลร์โม​) ​ต่อมาในขณะที่เขาอายุได้เพียง 2 ปี พ่อกับแม่ของเขาก็ได้ตัดสินใจหย่าขาดจากกันทำให้ โรเซ แม่ของเขาต้องพาเขาย้ายออกจากแมนแฮตตันและย้ายไปอยู่ที่เดอะบร็องซ์ร่วม​กับคุณตาและคุณยายซึ่งอพยพมาจากปาแลร์โม​ ส่วนพ่อของเขาย้ายไปทำงานด้านการเป็นตัวแทนขายประกันที่ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย
อัล ปาชิโน มีชื่อเล่นว่า "ซอนนี" ในวัยเด็กเขามีความสามารถทางด้านกีฬาและมีความใฝ่ฝันจะเป็นนักกีฬาเบสบอลอาชีพ โดยอัล ปาชิโน ​เข้ารับการศึกษาในชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนมัธยมเฮอร์แมน ริดเดอร์ ซึ่งเป็นโรงเรียนรัฐบาลในเดอะบร็องซ์ จากนั้นเขาได้ไปสมัครทดสอบออดิชัน​เพื่อเข้าเรียนต่อในระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนสอนการแสดง ซึ่งเป็นโรงเรียนในระบบการศึกษาทางเลือกของรัฐบาล ในแมนแฮตตัน หลังจากเขาผ่านการทดสอบและได้เข้าเรียนต่อ แม่ของเขากลับไม่เห็นด้วยที่เขาเลือกเรียนการแสดงแทนการเรียนต่อในวิชาสามัญจนทั้งคู่เกิดการโต้เถียงกันขึ้น อัล ปาชิโน จึงตัดสินใจออกจากบ้านและหางานเล็กๆน้อยๆทำ เช่น เป็นคนส่งเอกสาร, เด็กเก็บโต๊ะในร้านอาหาร, ภารโรง หรือเสมียนในที่ทำการไปรษณีย์ เพื่อส่งตัวเองเรียน
อัล ปาชิโน ติดนิสัยดื่มสุราและสูบบุหรี่จัดตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่นตอนต้น โดยเขาเริ่มสูบกัญชา​ตั้งแต่อายุได้เพียง 13 ปี อย่างไรก็ตามเขาหลีกเลี่ยงที่จะใช้สารเสพติด​ชนิดร้ายแรงเนื่องจากเพื่อนสนิทของเขา 2 คนเสียชีวิตจากการเสพยาเกินขนาดตั้งแต่อายุน้อยๆ ในช่วงวัยรุ่นเขามักจะก่อเหตุทะเลาะวิวาทและมีปัญหาด้านวินัยกับทางโรงเรียนอยู่เป็นประจำ และทำได้แค่แสดงละครเวทีที่ชั้นใต้ดินของโรงละครแห่งหนึ่ง หนำซ้ำยังถูกปฏิเสธจากสถาบันการแสดงที่มีชื่อเสียงอย่าง Actors Studio อย่างไรก็ตามเขายังได้เข้ามาอยู่ในสถาบันสอนศิลปะการแสดง​ HB Studio แต่ยังคงต้องอาศัยนอนที่ชั้นใต้ดินของโรงละคร หรือขออาศัยอยู่กับเพื่อนสนิท ต่อมาในปี 1962 ในขณะที่อายุ 22 ปี เขาได้รับทราบข่าวว่า โรเซ แม่ของเขาได้เสียชีวิตลงอีกทั้งคุณตาของเขาก็มาเสียชีวิตไปในปีถัดมา ซึ่งเขาเคยให้สัมภาษณ์ว่าช่วงเวลาดังกล่าวเป็นช่วงเวลาที่ย่ำแย่ที่สุดในชีวิตของเขา
หลังจากฝึกศิลปะการแสดงที่ HB Studio นานถึง 4 ปี อัล ปาชิโน สมัครออดิชันเพื่อเข้าสู่ Actors Studio อีกครั้งและในครั้งนี้เขาประสบความสำเร็จได้เข้าสู่สถาบัน โดยเขาได้เรียนเทคนิคการแสดงชั้นสูงจาก ลี สตราสเบิร์ก​ (ต่อมาทั้งคู่ได้แสดงร่วมกันใน เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 และ แอนด์จัสติซฟอร์ออล​)
ในปี 2000 ภายหลังจาก อัล ปาชิโน ประสบความสำเร็จอย่างสูงในฮอลลีวูดเขาได้รับเกียรติให้เป็นประธานร่วมของ Actors Studio ร่วมกับศิษย์เก่าอย่าง เอลเลน เบอร์สติน ​และ ฮาร์วีย์ ไคเทล
ผลงานการแสดงละครเวที.
อัล ปาชิโน่ ได้เริ่มต้นอาชีพนักแสดงในปี ค.ศ. 1967 จากการเป็นนักแสดงละครเวทีของโรงละครชาร์ลส์ ในเมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ โดยเขาได้รับค่าตัวในฐานะนักแสดงอาชีพครั้งแรกเพียงสัปดาห์ละ 125 ดอลลาร์สหรัฐ จากการแสดงละครเวทีที่สร้างจากบทประพันธ์ของ คลิฟฟอร์ด โอเด็ตส์ เรื่อง "Awake and Sing!" ต่อมาเขาได้แสดงในละครเวทีที่มีเนื้อหาเสียดสีสงครามเวียดนามเรื่อง "America Hurrah" (บทประพันธ์โดย ฌ็อง-โกลด ว็อง อิตัลลี) การแสดงเรื่องดังกล่าวทำให้เขาได้พบกับ จิล เคลย์เบิร์ก นักแสดงละครบรอดเวย์หญิง ที่เพิ่งเข้าสู่วงการเช่นเดียวกันกับเขาและได้แสดงร่วมกัน โดย อัล ปาชิโน ได้คบหากับ จิล เคลียร์เบิร์ก ยาวนานถึง 5 ปี และได้พากันย้ายกลับไปอยู่ที่นครนิวยอร์ก ก่อนที่ทั้งสองคนจะได้เป็นนักแสดงชื่อดังของฮอลลีวูดในเวลาต่อมา
ในปี 1968 หลังจากย้ายกลับมาที่นครนิวยอร์ก อัล ปาชิโน ได้แสดงในโรงละครแอสเตอร์เพลส ในเขตแมนแฮตตัน โดยเขาประสบความสำเร็จจากการแสดงนำในละครเวทีเรื่อง "The Indian Wants the Bronx" ที่สร้างโดยอิสราเอล โฮโรวิตช์ ซึ่งได้รับความนิยมจนต้องจัดแสดงถึง 177 รอบ โดยในการแสดงดังกล่าวได้ จอห์น คาซาล มารับบทเป็นนักแสดงสมทบ ซึ่งจากความสำเร็จของเรื่องนี้ทำให้ทั้ง อัล ปาชิโน และ จอห์น คาซาล ได้รับรางวัลโอบีอวอร์ด ในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมและนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และเริ่มมีชื่อเสียงในฐานะนักแสดงละครบรอดเวย์ ก่อนที่ในภายหลังทั้งคู่จะกลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์สหรัฐ และได้แสดงร่วมกันในภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จทั้งชุดภาพยนตร์ "เดอะ ก็อดฟาเธอร์" และ "ปล้นกลางแดด"
อัล ปาชิโน ถูกชักชวนให้เข้าสู่วงการภาพยนตร์สหรัฐโดย มาร์ติน เบรกแมน ซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ชื่อดัง ที่ได้เข้ามาชมละครเวทีเรื่อง "The Indian Wants the Bronx" และประทับใจในฝีมือการแสดงของเขา จึงได้เข้ามาเป็นผู้จัดการส่วนตัวและชักชวนให้เข้าสู่วงการภาพยนตร์ฮอลลีวูด ต่อมาเขาและ จิล เคลย์เบิร์ก นักแสดงสาวที่กำลังคบหาอยู่ด้วยกันในขณะนั้น ได้มีผลงานการแสดงที่ได้ออกอากาศทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรก โดยทั้งคู่ได้ร่วมแสดงในละครโทรทัศน์แนวสืบสวน-อาชญากรรมเรื่อง "N.Y.P.D." ฤดูกาลที่ 2 ทางช่องเอบีซี จำนวน 1 ตอน
เดือนกุมภาพันธ์ ปี 1969 อัล ปาชิโน ได้แสดงละครบรอดเวย์เรื่อง "Does a Tiger Wear a Necktie?" ที่โรงละครเบลาสโก โดยทำการแสดงทั้งสิ้น 39 รอบ และได้รับคำชื่นชมในฝีมือการแสดงอย่างมากจนทำให้เขาได้รับรางวัลโทนีเป็นครั้งแรก ต่อมาในยุคคริสต์ทศวรรษ 1970 แม้ว่าเขาจะเริ่มมีชื่อเสียงมาจากผลงานการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "เดอะ ก็อดฟาเธอร์" แต่เขาก็ยังคงมีผลงานการแสดงในละครเวทีควบคู่กันไปด้วย โดยในปี 1973 เขาแสดงในละครที่ประพันธ์โดย วิลเลียม เชกสเปียร์ เรื่อง "ริชาร์ด ที่ 3" ซึ่งเขาได้รับบทเป็น พระเจ้าริชาร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ และจากผลงานในการแสดงละครเวทีเรื่อง "The Basic Training of Pavlo Hummel" ในปี 1977 ทำให้เขาได้รับรางวัลโทนี เป็นสมัยที่ 2 ของตนเอง
อัล ปาชิโน ถือเป็นนักแสดงชายแถวหน้าของวงการภาพยนตร์สหรัฐที่มักจะมีผลงานในละครเวทีอยู่เป็นระยะๆ โดยผลงานการแสดงละครเวทีในช่วงหลังของเขาที่โดดเด่น เช่น การรับบทเป็น มาร์ก แอนโธนี ในเรื่อง "จูเลียส ซีซาร์" ในปี 1988, การแสดงในละครองค์เดียวที่ประพันธ์โดย ออสการ์ ไวลด์ เรื่อง "สะโลเม" (รับบทเป็นเจ้าชายเฮโรด อันตีปัส ผู้ปกครองแคว้นกาลิลี) และการรับบทเป็น ไชลอก ในเรื่อง "เวนิสวาณิช"
เมื่อ อัล ปาชิโน เริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงละครเวที เขาจึงได้รับโอกาสในการแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในบทบาทตัวประกอบในภาพยนตร์ที่ผลิตโดยสถานีซีบีเอสเรื่อง "Me, Natalie" ในปี 1969 ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ถึงแม้ว่าจะเป็นภาพยนตร์อิสระที่ใช้ทุนสร้างต่ำแต่กลับได้รับกระแสชื่นชมอย่างมากจากนักวิจารณ์และสื่อมวลชน รวมทั้งได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมและได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลแกรมมี สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ซึ่งจากความสำเร็จของภาพยนตร์ส่งผลให้ อัล ปาชิโน ที่รับบทบาทตัวประกอบเริ่มได้รับความสนใจและได้เซ็นสัญญากับบริษัทจัดหานักแสดง
ยุค 1970.
หลังจากเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์เรื่อง "Me, Natalie" เขาก็ได้รับบทนักแสดงนำเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์โรแมนติก-ดรามา เรื่อง "The Panic in Needle Park" (ค.ศ. 1971) ซึ่งเขาต้องรับบทเป็น"บ็อบบี" ชายติดเฮโรอีน ที่ถูกยาเสพย์ติดเข้าครอบงำชีวิต โดยบทบาทนี้เดิมทีทางผู้สร้างได้เคยทาบทาม จิม มอร์ริสัน นักร้องนำของวงเดอะดอส์ ให้มารับบทบาทดังกล่าว แต่การเจรจาไม่ประสบผลสำเร็จ บทบาทนี้จึงตกมาอยู่กับอัล ปาชิโน
อัล ปาชิโน มีบุตรสาวคนแรกคือ จูลี มารี ปาชิโน (เกิดปี ค.ศ. 1989)​ ซึ่งเกิดกับ แจน ทาแรนต์ อดีตครูสอนการแสดงชาวอเมริกัน และมีบุตรที่เป็นแฝด​ชาย-หญิงอีก 2 คน คือ แอนทอน เจมส์ ปาชิโน และ โอลิเวียร์ โรส ปาชิโน (เกิดปี ค.ศ. 2001)​ ซึ่งเกิดกับ เบเวอร์ลี ดิแองเจโล นักแสดงหญิงชาวอเมริกัน ด้วยวิธีการทำเด็กหลอดแก้ว
นอกจากนี้ อัล ปาชิโน ยังเคยคบหากับไดแอน คีตัน​ และ ลูซิลา โพลัค นางแบบชาวอาร์เจนตินา​
หม่อมเจ้าหญิงพิจิตรจิราภา เทวกุล
ตรีโกณ
ต้นไผ่
เจ้าจอมมารดา พระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ
พระราชวังกรุงธนบุรี
เซ็นทรัลพลาซา แจ้งวัฒนะ
สามเหมียวยอดนินจา
สามเหมียวยอดนินจา หรือ ขบวนการนินจาจิ๋ว  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นออกอากาศครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์โตเกียว เมื่อวันที่ 2 มกราคม 2533 และได้นำมาฉายในเมืองไทยประมาณปี พ.ศ. 2534 - พ.ศ. 2535 โดยทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เป็นการ์ตูนยามเช้าประมาณ 7.00-7.30 และย้ายมาอยู่ตอนเย็นประมาณ 5 โมง - 5 โมงครึ่ง ในปีถัดมา ออกอากาศทุกวัน จันทร์ - อังคาร - พุธ โดยนาย อุเอซูดะ กินเซย์ เป็นผู้สร้างและวางรูปแบบตัวการ์ตูน การ์ตูนเรื่องนี้เป็นการ์ตูนแนว เคโมะ หรือ "เคโมโนะ"Kemono คือการ์ตูนที่ประดิษฐ์ให้เป็นครึ่งสัตว์ แต่สามารถยืน 2 ขาและพูดได้แบบมนุษย์ ทั้งยังเป็นแบบ SD อีกด้วย ลักษณะการ์ตูนเป็นการนำเสนอวัฒนธรรมญี่ปุ่นอย่างสุดขีด ซึ่งสังเกตได้จากฉากในเรื่อง และลักษณะการแต่งกายของตัวการ์ตูน รวมทั้งการดัดแปลงชุดเกราะ (ร่างสุดยอด) ของสามเหมียวนินจาที่คล้ายเกราะญี่ปุ่น ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว การ์ตูนเรื่องนี้ลิขสิทธิ์เป็นของ ทัตสึโนโกะโปรดักชั่น 1990
ในเรื่อง เป็นการ์ตูนแสดงให้เห็นถึงอดีต คล้ายเมืองญี่ปุ่นโบราณยุคเอโดะ ในเรื่องนี้ก็มีเมืองเอกชื่อเอโดะเช่นกัน มีชื่อเรียกอีกว่า Edoropolis หรือ "เอโดรโรโพลิส" [ภาษาอังกฤษเรียกว่า Little Tokyo]ประชากรในเมืองมีหน้าตาเป็นสารพัดสัตว์ ซึ่งมีจักรพรรดิ Ieh-Ieh เป็นผู้ครองนคร และมีความสุขต่อเรื่อยมา ต่อมาเกิดเหตุร้ายขึ้นในบ้านเมือง จักรพรรดิมีความจำเสื่อมถอย ทั้งยังมีตัวร้ายออกมาอาละวาดหนัก ขุนนางทั้งหลายจึงเข้ามาปรึกษากัน เพื่อหาทางแก้ไข ซึ่งในเรื่องตัวก่อกการร้ายนี้ก็คือขุนนางใหญ่ ไดเมียวหมาจิ้งจอกนั่นเอง ต่อมาได้รับสมัครนินจา ซึ่งสามารถคลี่คลายปัญหานี้ได้ และก็ได้ทำการสมัครและประลองกันผู้ที่แน่ที่สุดคือ นินจาแมว 3 ตัว และทีมหนึ่งอีกซึ่งก็คือ สามเหมียวยอดนินจา/ทีมนินจาลับ เนียนกี้
ทีมช่วยเหลือของ Samurai Pizza Cat.
เมื่อทีมช่วยเหลือทั้งสี่แมว ต่อสู้มาจนถึงขั้นสุดท้าย ในแต่ละตัวจะสามารถถอดสัมภาระซึ่งเป็นอาวุธในของแต่ละตัว มาประกอบด้วยกันเป็นอาวุธขั้นสุดยอดได้ ซึ่งมีรูปร่างเป็นยานมีตัวชาร์จพลังเป็นใบพัดอยู่ด้านท้าย อีกทั้งปล่อยลำแสงขนาดใหญ่เข้าใส่ศตรู สามารถใช้งานกับทีมช่วยเหลือได้ทุกตัวหรือแม้กระทั่ง ยัททาโร่ ได้อีกด้วย
ฝ่ายธรรมะใน สามเหมียวยอดนินจา Samurai Pizza Cat.
เป็นหญิงสาว ในร่างแกะ ที่หัวมีกระบะปล่อยจรวดมิทไซล์ เป็นตัวแกะ อยู่กับพี่ชายทำร้านซูชิเป็นมือหนึ่งของเมืองอีกด้วย โดยโอมิทซังเป็นสาวเจ้าเสน่ห์ ทั้งยัททาโร่และสึคาชิชอบคนนี้คนเดียวกัน ชอบมีทะเลาะวิวาทกันก็เพราะสาวเจ้าคนนี้ แต่เนื่องว่าเธอขี้ตกใจ ที่หัวของเธอก็จะปล่อยมิทไซล์ออกมาถล่มคนรอบข้างทันที
เป็นหัวหน้าซามูไร เป็นขุนนางคุ้มกันจักรพรรดิ โดยเป็นผู้ติดต่อสืบแผนการร้ายในพระราชวัง เป็นผู้สั่งการให้สามเหมียวนินจาออกโรง เวลาเกิดเหตุร้าย
จะคอยตรวจตราดูความไม่สงบต่างๆ และแก้ไขได้
หรือเจ้าหญิงยุสะ - เจ้าหญิงไวโอเลต รูปกระต่าย เป็นเจ้าหญิงของเมือง Edoropolis เป็นเจ้าหญิงที่เอาแต่ใจ มักโมโหง่ายเมื่อรับสั่งไม่เข้าหู แต่เป็นเพื่อนกับสามเหมียวนินจาโดยเฉพาะกับยัททาโร่ โดยเธอมีแม่คนหนึ่ง มีชื่อว่าMother/Momma (Mother Fredia) :โดยแม่ของเธอจะตัวสูง ขายาว ต่างจากลูกที่ตัวเล็กกว่า
แพนด้า เป็นเจ้าครองนคร Edoropolis จะอยู่ที่พระราชวังของเมืองหรือ city hall ซึ่งสามารถสั่งพระราชวังนี้แปลงร่างเป็นหุ่นยนต์ซามูไรชุดเกราะแพนด้ายักษ์ได้
เกมสามเหมียวยอดนินจา.
นินจาเหมียวเราต้องเลือกหนึ่งในสามเหมียวนินจาทั้ง 3 ตัว เช่น ยัททาโร่ :ดาบคู่ , สึคาชิ :ร่ม, พูรูรอน : กรงเล็บ สามารถเลือกตัวใดก็ได้ โดยการเล่นพื้นฐานแล้วบังคับเหมือนกัน แต่จะแตกต่างกันตรงท่าไม้ตาย ซึ่งจะออกมาคนละแบบ แล้วก็สามารถเลือกด่านต่างๆ ในมือง Edoropolis เล่นได้ไม่ล็อกด่าน เมื่อผจญด่านแล้วเกิดปัญหาก็จะมีทีมเหมียวช่วยเหลือ 4 ตัวให้เลือกช่วยได้ ต่อมาในเกมส์เกิดศตรูในด่าน แต่มีอยู่ตัวหนึ่งซึ่งคล้ายพัดสีขาวบินได้ เมื่อปล่อยพลังใส่แล้วจะมีพลังต่างๆ พุ่งออกมาจากตัวนี้ให้สามารถเก็บได้ ดังเช่นพลัง ninpoมีลักษณะเป็นม้วนคาถาแบบญี่ปุ่นสีชมพู หรือไอเทมอีกตัวคือจะเป็นลักษณะตัวอักษร ชิโนบิ ซึ่งสามารถอัพเกรตอาวุธของเราได้เพิ่มขึ้นหนึ่งขั้น ทั้งยังมีไอเทมหัวใจที่สามารถเติมพลังชีวิตได้ และไอเทมรูปกระดิ่ง สารมารถช่วยเติมพลังให้กับเหล่าทีมช่วยเหลือเหมียวทั้ง 4 ได้ ทั้งหมดนี้สามรถเก็บได้ตามรายทางก็จะมีให้เก็บพลังไว้เช่นกันจนถึงตัวหัวหน้าประจำด่าน พลัง Ninpo ที่เก็บไว้ สามารถปล่อยท่าไม้ตายได้ไม่เกิน 2 ครั้งทุกตัว ระหว่างด่านเกมส์เมื่อเคลียร์แต่ละด่านแล้วก็จะเป็นเกมส์ภาษามีฉากสวยๆ ให้ดูคั่นไปตลอดเกมส์ ถ้าไม่ต้องการดูก็กด pass ผ่านไปได้เลย เมื่อต่อสู้ครบทุกด่านแล้วก็ดังเช่น ด่านสู้กับ ไดเมียว จิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์ และล้มด่านปลาวาฬจักรกลบินได้พร้อมกันไปด้วย ดังภาพตัวอย่าง
ตัวอย่างของเหตุการณ์.
" Himitsu Ninja Tai Nyanki Shutsudou!" Secret tean ninja Nyanki Dispact [Version English - Stop Dragon My Cat Around]
เนื้อเรื่องบ้านเมืองlittle tokyoที่อยู่อย่างสงบสุข มาวันหนึ่ง ได้มีมังกรลอยฟ้าปรากฏตัวขึ้น เท่านั้นไม่พอยังทำลายบ้านเมืองให้เกิดความเสียหาย ทางขุนนางผู้ใหญ่ ได้ประชุมปรึกษากัน ที่พระราชวังจักพรรดิ์ โดยที่ไม่ล่วงรู้เลยว่าในขุนนางทั้งหมดนั้นมีผู้บงการตัวจริงอยู่ และในที่นั้นเอง ก็มีผู้ที่สามารถแก้ไขได้อยู่เช่นกัน นั่นคือ Big All Dante ซึ่งคือหัวหน้ากลุ่มปฏิบัติการของ เหล่าที่นินจาเนียนกี้ ทั้งหมดนี้ต้องออกปฏิบัติการต่อสู้กับมังกรมารให้สำเร็จลงให้ได้...เมื่อจบตอแล้วจะเป็นการแนะนำตัวละคร "ยัททาโร่"ซึงจะบอกถึงลักษณะการแต่งกาย อาวุธที่ใช้ และลักษณะนิสัยของยัททาโร่ทั้งหมด
ระวัง !!! หุ่นซูชิโจมตีเมือง!
เนื้อเรื่องโอมิทจังกับพี่ชายได้ทำงานซูชิ มีชื่อเสียงมากในเมือง แต่ในคืนหนึ่ง พี่ชายของโอมิทจังได้ถูกอุ้มหายไปอย่างลึกลับ เมื่อรุ่งขึ้นก็ได้ปรากฏตัวหุ่นยนต์ทำซูชิขึ้นมาอย่างลึกลับ ก่อความวุ่นวายโดยจับผู้คนเป็นๆ มาทำซูชิ "ขนาดสึคาชิยังถูกจับไปทำเลย" ดังนั้น เหล่าเหมียวนินจาจึงอยู่เฉยไม่ได้ และต้องหาผู้บงการลับตัวจริงมา เมื่อเห็นพี่ชายของโอมิทซังอยู่ในหุ่นยนต์นั้นแล้ว จึงไม่เชื่อได้งายว่าเขาจะทำ ดังนั้น ผู้บงการจะเป็นใครกันแน่ จบตอนแล้วแนะนำตัวละคร"พูรูรอน"เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเธอ
บทเพลงใน สามเหมียวยอดนินจา.
เพลงอื่นที่มีอยู่ในการ์ตูนก็จะเป็นแบบ Sound track และเพลงอื่นอีกดังเช่น
แอตแลนติกโคสต์คอนเฟอร์เรนซ์
กลุ่มแอตแลนติกโคสต์คอนเฟอร์เรนซ์ (อังกฤษ:Atlantic Coast Conference) คือกลุ่มของมหาวิทยาลัยของสหรัฐอเมริกา 12 แห่ง ในการแข่งขันกีฬา 20 ชนิด ในการแข่งขันกีฬาระหว่างมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา โดยมหาวิทยาลัยที่อยู่ในกลุ่มนี้อยู่ในบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา
กลุ่มแอตแลนติกโคสต์คอนเฟอร์เรนซ์ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2496 (ค.ศ. 1953) โดยมีสมาชิกดังนี้
สี่เหลี่ยมมุมฉาก
สันติ เศวตวิมล หรือรู้จักกันในนามปากกา แม่ช้อย นางรำ เป็นนักเขียน นักหนังสือพิมพ์ พิธีกรชาวไทย
สันติ เศวตวิมล เกิดที่ริมคลองบางกอกน้อย ฝั่งธนบุรี เรียนชั้นประถมศึกษาที่ โรงเรียนอำนวยศิลป์ธนบุรี และชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และศึกษาชั้นอุดมศึกษา วิชาการหนังสือพิมพ์ คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และมีประกาศนียบัตรจาก สถาบันวิชาการหนังสือพิมพ์นานาชาติ ประเทศเยอรมนี (นักเรียนทุน)
สมรสกับนางสุชาดา เศวตวิมล มีบุตรสาวที่รู้จักในวงการบันเทิงคือ แพง ขวัญข้าว เศวตวิมล
นที สีทันดร , แม่ช้อย นางรำ , สามตา , อธิษฐาน , กรวิก , เทวดา เดินดิน
แม่ช้อยนางรำ
แม่ช้อย นางรำ
มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์
มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์  ตั้งอยู่ที่ถนน 442 ถนนมรุพงษ์ ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา บนเนื้อที่ 43 ไร่เศษ มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์เปิดสอนในระดับปริญญาตรี และปริญญาโท มีทั้งหมด 5 คณะ ประกอบด้วย คณะครุศาสตร์ คณะวิทยาการจัดการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม
โรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรมชาย.
มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ สถานที่แห่งนี้เดิมเป็นที่ตั้งของโรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรมชาย ต่อมาเมื่อโรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรมชายย้ายไปตั้งใหม่ที่จังหวัดปราจีนบุรี ทางราชการได้ปรับปรุงโดยการขยายสถานที่เดิมให้กว้างขวางขึ้น โดยขอใช้ที่ดินจากทางการทหารและจัดซื้อเพิ่มเติม จัดสร้างหอนอนและเรือนพักครูแล้วย้ายนักเรียนสตรีแผนกฝึกหัดครูซึ่งเรียนรวมอยู่กับนักเรียนสตรีประจำจังหวัดฉะเชิงเทราดัดดรุณี มาเรียนแทนในปี พ.ศ. 2483 โดยใช้ชื่อโรงเรียนว่า โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตรจังหวัด เปิดสอนหลักสูตรครูประกาศนียบัตรจังหวัด (ครู ว.) จึงถือได้ว่ามหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ได้ถือกำเนิดในปี พ.ศ. 2483 จากนั้นก็ได้พัฒนาเปลี่ยนแปลงมาโดยลำดับ กล่าวคือ&lt;br&gt;
พ.ศ. 2485 ได้เปิดสอนหลักสูตรครูประชาบาล (ป.ป.) และเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนสตรีฝึกหัดครูฉะเชิงเทรา ต่อมาได้ตัดหลักสูตรครูประชาบาล และหลักสูตรครูประกาศนียบัตรจังหวัดออกปีละชั้นจนหมดในปี พ.ศ. 2491 และ พ.ศ. 2495 ตามลำดับ&lt;br&gt;
พ.ศ. 2493 เปิดสอนหลักสูตรครูมูล และในปี พ.ศ. 2494 เปิดสอนหลักสูตรฝึกหัดครูประถม (ป.ป.) ซึ่งเป็นการเปิดสอนนักเรียนฝึกหัดครู ป.ป. หญิงเป็นครั้งแรกในส่วนภูมิภาคของไทย ในระยะนี้เองที่กระทรวงศึกษาธิการได้กำหนดให้จังหวัดฉะเชิงเทราเป็นสถานที่ทดลองปรับปรุงส่งเสริมการศึกษา โดยความร่วมมือขององค์การระหว่างประเทศหลายองค์การ ได้แก่ องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) องค์การบริหารความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งอนามัยโลก (WHO) องค์การบริหารความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งสหรัฐอเมริกา (USOM) มีชาวต่างประเทศเข้ามาดำเนินงานในโครงการนี้จากหลายชาติ คือ อังกฤษ สหรัฐอเมริกา เดนมาร์ก นอร์เวย์ สวีเดน ออสเตรเลีย นิวซีแลนต์ แคนาดา อินเดีย ศรีลังกา และญี่ปุ่น ในการนี้ทางโรงเรียนฝึกหัดครูฉะเชิงเทราได้ให้ความร่วมมือกับโครงการ โดยจัดสถานที่ไว้ส่วนหนึ่งสำหรับให้โรงเรียนต่าง ๆ ใช้เป็นสถานที่ประชุม การสาธิตการสอนโดยผู้เชี่ยวชาญจากประเทศไทยและประเทศต่างๆ&lt;br&gt;
พ.ศ. 2498 มีการเปลี่ยนแปลงหลักสูตร โดยใช้หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาการศึกษา (ป.กศ.) แทนหลักสูตร ป.ป. โดยรับนักเรียนชายเข้าเรียนด้วย จึงเปลี่ยนชื่อโรงเรียนสตรีฝึกหัดครูฉะเชิงเทรา เป็น โรงเรียนฝึกหัดครูฉะเชิงเทรา สังกัดกรมการฝึกหัดครู ซึ่งตั้งขึ้นในปีนี้เอง ในช่วงถัดมาโรงเรียนฝึกหัดครูฉะเชิงเทราได้พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งด้านอาคารสถานที่และด้านการเรียนการสอน โดยได้รับการช่วยเหลือจากองค์การปรับปรุงส่งเสริมการศึกษาและองค์การ ยูนิเซฟ (UNICEF) และได้มีโครงการฝึกหัดครูชนบทขึ้นในระยะนี้ด้วย
วิทยาลัยครูฉะเชิงเทรา.
1 ตุลาคม พ.ศ. 2513 โรงเรียนฝึกหัดครูฉะเชิงเทรา ได้รับการสถาปนาเป็น วิทยาลัยครูฉะเชิงเทรา เปิดสอนถึงระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) ทั้ง ภาคปกติและภาคค่ำ (Twilight) ในด้านอาคารสถานที่ได้มีการก่อสร้างอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กแทนอาคารเรียนไม้ที่มีอยู่แต่เดิม และมีอาคารอื่น ๆ เพิ่มขึ้นตามลำดับ&lt;br&gt;
พ.ศ. 2518 ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติวิทยาลัยครู พ.ศ. 2518 วิทยาลัยครูฉะเชิงเทรา จึงได้รับการยกฐานะตามพระราชบัญญัติให้สามารถผลิตครูได้ถึงระดับปริญญาตรี และให้มีภารกิจอื่น ๆ คือ วิจัย ทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม ส่งเสริมวิทยฐานะครูและอบรมครูประจำการ จึงได้มีโครงการอบรมครูประจำการ (อ.คป.) ขึ้น โดยได้เปิดสอนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 จนถึง พ.ศ. 2530&lt;br&gt;
ในปี พ.ศ. 2527 ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติวิทยาลัยครู (ฉบับที่ 2) ให้อำนาจวิทยาลัยครูเปิดสอนสาขาวิชาต่าง ๆ ถึงระดับปริญญาตรี วิทยาลัยครูฉะเชิงเทรา จึงเปิดสอนระดับปริญญาตรีในสาขาวิชาการศึกษา (ค.บ.) สาขาวิทยาศาสตร์ (วท.บ.) สาขาวิชาศิลปศาสตร์ (ศศ.บ.) ทั้งนักศึกษาภาคปกติและนักศึกษาตามโครงการจัดการศึกษาสำหรับบุคลากรประจำการ (กศ.บป.) ในวันเสาร์ – อาทิตย์
สถาบันราชภัฏฉะเชิงเทรา.
วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 วิทยาลัยครูทั่วประเทศได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามวิทยาลัยครูว่า สถาบันราชภัฏ ซึ่งเมื่อพระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏ ได้ประกาศใช้เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2538 วิทยาลัยครูฉะเชิงเทรา จึงเปลี่ยนชื่อเป็น สถาบันราชภัฏฉะเชิงเทรา โดยสมบูรณ์&lt;br&gt;
ในปี พ.ศ. 2536 คณะผู้บริหารสถาบันราชภัฏฉะเชิงเทรา ภายใต้การบริหารงานของอธิการบดี รศ.ดร.สุพล วุฒิเสน ได้ดำเนินการขอใช้ที่ดินสาธารณะประโยชน์บริเวณหนองกระเดือย หมู่ 4 ตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา เนื้อที่ประมาณ 500 ไร่ เพื่อใช้เป็นพื้นที่ส่วนขยายของสถาบันราชภัฏฉะเชิงเทรา โดยดำเนินการประสานงานกับบุคคลสำคัญของท้องถิ่น ผู้เกี่ยวข้อง และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่าง ๆ อาทิ สภาตำบลหัวไทร ทางการอำเภอบางคล้า ทางการจังหวัดฉะเชิงเทรา กรมที่ดิน กระทรวงมหาดไทย เป็นต้น จนได้รับการอนุมัติให้ใช้ที่ดินดังกล่าวเป็นที่ตั้งสถาบันราชภัฏฉะเชิงเทรา ศูนย์บางคล้า ตามหนังสือที่ มท 0618 / 11964 ลงวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2539&lt;br&gt;
มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
ในปี พ.ศ. 2541 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยานิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ได้ประทานนามสถาบันราชภัฏฉะเชิงเทราว่า สถาบันราชภัฏราชนครินทร์ สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรีได้นำร่างพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนชื่อขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงลงพระปรมาภิไธย ประกาศใช้เป็นกฎหมายตามความในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เล่ม 115 ตอนที่ 72 ก เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2541 สถาบันราชภัฏฉะเชิงเทรา จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น สถาบันราชภัฏราชนครินทร์
วันที่ 14 มิถุนายน 2547 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทาน พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พุทธศักราช 2547 ลงประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 121 ตอนพิเศษ 23 ก. สถาบันราชภัฏราชนครินทร์ จึงได้เปลี่ยนสถานะเป็น มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2547 เป็นต้นมา
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย เป็นรูปพระราชลัญจกรประจำพระองค์รัชกาลที่ 9 เป็นรูปพระที่นั่งอัฐทิศ ประกอบด้วยวงจักรกลางวงจักรมีอักขระเป็น อุ หรือเลข 9 รอบวงจักรมีรัศมีเปล่งออก ในรอบเหนือจักรเป็นรูปเศวตฉัตรเจ็ดชั้นตั้งอยู่บนพระที่นั่งอัฐทิศ และรอบนอกด้านบนมีตัวอักษรภาษาไทยว่า "มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ " ด้านล้างมีอักษรภาษาอังกฤษว่า RAJABHAT RAJANAGARINDRA UNIVERSITY&lt;br&gt;
ธงและสี.
ธงและสีประจำมหาวิทยาลัย คือ สีขียว และสีเหลือง
ดอกไม้.
ดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัย คือ ดอกสารภี
ชื่อย่อมหาวิทยาลัย ภาษาไทย มรร. : ภาษาอังกฤษ RRU
คติธรรมประจำมหาวิทยาลัย คือ สิกฺเขยฺย สิกฺขิตพฺพานิ หมายถึง พึงศึกษาในสิ่งที่ควรศึกษา