pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พ.ศ. 2464 รัฐได้จัดตั้งหน่วยเพาะพันธุ์ปลาหรือหน่วยงานบำรุงและรักษาสัตว์น้ำ ขึ้น โดยให้ขึ้นตรงต่อกระทรวงเกษตราธิการ และแต่งตั้ง ดร.ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ซึ่งเคยเป็นกรรมาธิการการประมงสหรัฐอเมริกา (Commissioner of Fisheries U.S.A) เป็นที่ปรึกษาด้านการประมงของรัฐบาลในพระมหากษัตริย์สยามในพ.ศ. 2466 มีการสำรวจปริมาณสัตว์น้ำที่มีอยู่ในประเทศไทย เพื่อนำมาประกอบการเพาะพันธุ์ การบำรุงพันธุ์พันธุ์สัตว์น้ำ เพื่อขยายผลในเชิงอุตสาหกรรม โดยการสำรวจในน่านน้ำจืด และในน่านน้ำทะเลทั่วราชอาณาจักรไทย จัดกลุ่มจำแนกในทางชีววิทยาเป็นหมวดหมู่ เขียนเป็นหนังสือมีภาพประกอบแนะนำทรัพยากรในประเทศไทยชื่อ “อนุกรมวิธาน” และ “A Review of the Aquatic Resources and Fisheries of Siam, with Plans and Recommendation for the Administration, Conservation and Development” นำเสนอทรัพยากรในน้ำของประเทศไทยพร้อมทั้งให้รายละเอียดและข้อแนะนำการบริหารจัดการอนุรักษ์เสนอต่อกระทรวงเกษตราธิการและได้นำเสนอทูลเกล้าฯและอนุมัติให้มีการตีพิมพ์เผยแพร่ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการ ลงวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2469 ให้ตั้งกรมรักษาสัตว์น้ำขึ้นในกระทรวงเกษตราธิการ พ.ศ. 2477 เปลี่ยนชื่อเป็นกรมการประมง และพ.ศ. 2496 เปลี่ยนชื่อเป็นกรมประมง
กรมประมงมีภารกิจศึกษา วิจัย ค้นคว้าและทดลองเกี่ยวกับการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ การบำรุงพันธุ์สัตว์น้ำ การรวบรวมข้อมูล สถิติ ความรู้เกี่ยวกับการประมง การอนุรักษ์ชลสมบัติ การพัฒนาเครื่องมือและอุปกรณ์การประมง ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ อุตสาหกรรมสัตว์น้ำ รวมทั้งการสำรวจแหล่งประมง ตลอดจนการส่งเสริมและเผยแพร่การเพาะเลี้ยงในน้ำ การจับสัตว์น้ำ งานอาชีพการประมงอื่น ๆ และการควบคุมกิจการประมงให้เป็นไปตามกฎหมายและสอดคล้อง กับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ มุ่งเน้นการเลี้ยงปลาและการทำประมงน้ำลึกในช่วงแรกของการทำแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ต่อมาจึงศึกษาค้นคว้าการเพาะเลี้ยงกุ้งในที่ดินชายฝั่งทะเลและพัฒนาอุตสาหกรรมต่อเนื่อง ในขณะเดียว กันได้ศึกษาค้นคว้าการอนุรักษ์ทรัพยากรประมงให้ยั่งยืน ดังนี้
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 9 พ.ศ. 2545-2549 และฉบับที่ 10 พ.ศ. 2550-2554 ส่งเสริมการวิจัยและพัฒนาสินค้าอาหารเพื่อให้เป็นแหล่งการผลิตอาหารแปรรูปที่สำคัญของโลกที่มีคุณภาพมาตรฐานและความปลอดภัยของอาหารเพื่อสร้างความเชื่อมั่นแก่ผู้บริโภคสินค้าในระยะยาวโดยมีกุ้งเป็นสินค้าเป้าหมายที่สำคัญ
ตั้งแต่วันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2558 คณะรักษาความสงบแห่งชาติได้ ตั้งแต่องค์กรใหม่ในภาคประมงขึ้นได้แก่ ศูนย์บัญชาการแก้ไขปัญหาการทำการประมงผิดกฎหมาย โดยมีพลเรือเอก ไกรสร จันทร์สุวานิชย์ เป็นผู้บัญชาการศูนย์บัญชาการแก้ไขปัญหาการทำการประมงผิดกฎหมายคนแรก และต่อมาในสมัยพลเรือเอก ลือชัย รุดดิษฐ์ ได้มีการถ่ายโอนงานไปยังศูนย์อำนวยการรักษาผลประโยชน์ของชาติทางทะเล (ศรชล.) หลังจากสหภาพยุโรปได้ประกาศปลดใบเหลือง (IUU)
ดาวแก๊สยักษ์  หรือบางครั้งเรียกกันว่า ดาวเคราะห์โจเวียน (; เรียกตามชื่อดาวพฤหัสบดี หรือดาวจูปิเตอร์ ซึ่งเป็นดาวแก๊สยักษ์ที่ใหญ่ที่สุด) คือดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ที่มิได้มีองค์ประกอบของหินหรือสสารแข็ง ในระบบสุริยะมีดาวแก๊สยักษ์ 4 ดวงคือ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน ยังมีดาวแก๊สยักษ์อื่น ๆ ที่ค้นพบว่าโคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่น ๆ อีก
ดาวแก๊สยักษ์ยังสามารถแบ่งออกได้เป็นหลายประเภท ดาวแก๊สยักษ์ "ดั้งเดิม" คือดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ มีส่วนประกอบโดยพื้นฐานเป็นไฮโดรเจนและฮีเลียม ส่วนดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนอาจจัดเป็นประเภทย่อยอีกพวกหนึ่ง เรียกว่า "ดาวน้ำแข็งยักษ์" เพราะมีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็น น้ำ แอมโมเนีย และมีเทน ส่วนไฮโดรเจนกับฮีเลียมจะอยู่ในส่วนรอบนอกสุดของดาว สำหรับกลุ่มดาวเคราะห์นอกระบบ "ดาวพฤหัสบดีร้อน" (Hot Jupiter) คือดาวแก๊สยักษ์ที่โคจรใกล้กับดาวฤกษ์ของมันมากและมีอุณหภูมิพื้นผิวที่สูงมาก ซึ่งน่าจะเป็นเหตุให้เราสามารถตรวจจับมันพบได้ง่าย ลักษณะของดาวเคราะห์นอกระบบส่วนมากที่ค้นพบ จะเป็นแบบ ดาวพฤหัสบดีร้อน นี้เกือบทั้งหมด
เจ้าจอมมารดาทิม
เจ้าจอมมารดาทับทิม อาจหมายถึง
คูเล็ก ข่าน
คูเล็ก ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนอู่จง (4 สิงหาคม ค.ศ. 1281 – 27 มกราคม ค.ศ. 1311) เป็นพระราชนัดดาในโทโมร์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนเฉิงจง) เมื่อโทโมร์ ข่าน เสด็จสวรรคตลงใน ค.ศ. 1307 พระราชนัดดาคูเล็กชันษา 26 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์หยวน
ตลอดรัชกาลนั้นเกิดการแย่งชิงอำนาจกันระหว่างเชื้อพระวงศ์ จึงทำให้ราชวงศ์เริ่มอ่อนแอลง คูเล็ก ข่าน สวรรคตเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1311 ณะมีพระชนม์เพียง 29 พรรษา อาโยร์บาร์บัด ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหรินจงจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา
เจ้าจอมมารดาอำพัน
คูลุก ข่าน
อาโยร์บาร์บัด ข่าน
อาโยร์บาร์บัด ข่าน , โบยันท์ ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนเหรินจง (; ค.ศ. 1286–1320) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์หยวน ประสูติเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1286
ช่วงก่อนครองราชย์ทรงได้รับการสนับสนุนจากอดีตมเหสีของโทโมร์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนเฉิงจง) และพระเชษฐา เมื่อคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) เสด็จสวรรคตลงใน ค.ศ. 1311 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นอาโยร์บาร์บัด ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหรินจง เมื่อมีพระชนม์ได้ 25 พรรษา
อาโยร์บาร์บัด ข่าน สวรรคตเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1320 ขณะพระชนม์เพียง 34 พรรษา เกเกง ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนอิงจง ผู้เป็นพระราชโอรสจึงขึ้นครองราชย์แทน
ต้นข้าว ปาณินท์
ศาสตราจารย์ ดร. ต้นข้าว ปาณินท์ สถาปนิกหญิงชาวไทย และศาสตราจารย์ที่ภาควิชาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ต้นข้าวเป็นลูกสาวของสองศิลปิน คือ อาจารย์อนันต์ ปาณินท์ ศิลปินแห่งชาติสาขาจิตรกรรม กับ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ อรศิริ ปาณินท์ สถาปนิก นักวิชาการ อดีตคณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ศ.ดร.ต้นข้าว ปาณินท์ เป็นอาจารย์และสถาปนิก จบการศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร หลังจากนั้นเดินทางไปศึกษาต่อปริญญาโทการออกแบบสถาปัตยกรรม จากมหาวิทยาลัย Houston สหรัฐอเมริกา รวมทั้งปริญญาโทและเอกทางด้านทฤษฎีสถาปัตยกรรม จากมหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย โดยในช่วงที่กำลังศึกษาปริญญาเอก มีโอกาสทำงานเป็นสถาปนิกและอาจารย์มหาวิทยาลัยควบคู่กันด้วย หลังจากเรียนจบปริญญาเอก อาจารย์ต้นข้าว ได้เดินทางกลับมายังประเทศไทย และได้เริ่มทำงานเป็นอาจารย์ประจำที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร พร้อมกับการทำงานออกแบบ ได้มีผลงานทางวิชาการ บทความ หนังสือ ตีพิมพ์ ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ รวมทั้งผลงานออกแบบอาคารในประเทศไทยอีกมากมาย ภายใต้ชื่อ Research Studio Panin
ผลงานแต่งและแปลหนังสือทางสถาปัตยกรรม.
คณวัตร วศินสังวร
เกเกง ข่าน
เกเกง ข่าน  หรื จักรพรรดิหยวนอิงจง (; ค.ศ. 1303–1323) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์หยวน ประสูติเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1303 ทรงพระนามเดิมว่า ชัดบัล  เป็นพระราชโอรสในอาโยร์บาร์บัด ข่าน (จักรพรรดิหยวนเหรินจง)
ชัดบัลเสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1321 แทนพระราชบิดา ทรงพระนามว่าเกเกง ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนอิงจง แต่ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปี ก็สวรรคตลงเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1323 ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษา เยซนโทโมร์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนไท่ติ้งจึงขึ้นเสวยราชย์แทน
นานะ 2
นานะ  เป็น ภาพยนตร์ญี่ปุ่น ผลงานการกำกับโดยเค็นตาโร โอตานิ ออกฉายในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ในประเทศญี่ปุ่น โดยสร้างจากมังงะยอดนิยมในชื่อเดียวกัน แต่งโดย ไอ ยาซาวะ (Ai Yazawa)
เรื่องราวความรักของสองนานะยิ่งซับซ้อนขึ้น โอซากิ นานะ ได้ออกเทปในกับวง Black Stone ของตนเองสมความตั้งใจ แต่ต้องทำตัวห่างเหินกับ “เรน” แฟนหนุ่มมือกีต้าร์วง Trapnest เพื่อหลีกเลี่ยงพวกปาปาราซซี่ ส่วน โคมัทสึ นานะ (ฮาจิ) ก็ไปมีสัมพันธ์กับ ทาคุมิ มือเบสคาสโนว่าแห่งวง Trapnest จนตั้งท้อง ขณะที่ โนบุ มือกีต้าร์วง Black Stones หลงรักเธออย่างสุดหัวใจ ฮาจิตัดสินใจย้ายออกจากห้อง 707 ไปอยู่กับทาคุมิ ทิ้งให้นานะเศร้าสร้อยเพียงลำพัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้มิตรภาพของนานะทั้งสองเริ่มสั่นคลอน พวกเธอจะผ่านมันไปได้อย่างไร ความรักที่มีให้กันจะทำให้พวกเธอกลับมาเข้าใจกันได้หรือไม่ ค้นหาคำตอบได้ใน Nana 2
การปรับเปลี่ยนตัวละคร.
ในภาคนี้มีตัวละคร 3 ตัวที่เปลี่ยนนักแสดง ได้แก่
คณวัฒน์ วศินสังวรณ์
เยซนโทโมร์ ข่าน
เยซนโทโมร์ ข่าน  หรือ จักรพรรดิไท่ติ้ง (; 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1293 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1328) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์หยวน เมื่อเกเกง ข่าน (จักรพรรดิหยวนอิงจง) สวรรคตลงได้ 1 เดือน พระองค์จึงขึ้นครองราชย์ขณะมีพระชนม์ได้ 30 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 5 ปี ก็สวรรคตลงเมื่อพระชนม์ได้เพียง 35 พรรษา รากิบัค ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเทียนชุ้นจึงทรงครองราชย์แทน
เขตชิบุยะ
เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต
เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต (พระนามเต็ม: "อะเมเดโอ มารี โฌแชฟ คาร์ล ปีแยร์ ฟีลิป เปาลา มาร์คุส ดาวีอาโน"; ประสูติเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529) เป็นพระโอรสในอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ และอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 พระราชภาคิไนย (หลานลุง) ในสมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปแห่งเบลเยียม และพระราชปนัดดา (เหลนปู่) ในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย
พระองค์เป็นองค์รัชทายาทสืบออสเตรีย-เอสเต ซึ่งเป็นสายหนึ่งของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน ปัจจุบัน พระองค์อยู่ในลำดับที่ 6 แห่งการสืบราชบัลลังก์แห่งเบลเยียมต่อจากพระมารดา
วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 สำนักพระราชวังแห่งเบลเยียมได้ประกาศการหมั้นระหว่างเจ้าชายอะเมเดโอกับเอลิซาเบตตา มาเรีย รอสบอค ฟอน โวลเคินชไตน์ (Elisabetta Maria Rosboch von Wolkenstein) ชาวอิตาลี พิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ณ มหาวิหารซานตามารีอา ในกรุงโรม
ผู้จัดการทีมนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
ผู้จัดการทีมนิวคาสเซิล
ผู้จัดการทีมของนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามาลินีนภดารา กรมขุนศรีสัชนาลัยสุรกัญญา
สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้ามาลินีนภดารา ศิรินิภาพรรณวดี กรมขุนศรีสัชนาลัยสุรกัญญา
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ แอดวานซ์ เจเนอเรชัน
โปเกมอน แอดวานซ์ เจเนอเรชัน  เป็นภาพยนตร์อนิเมะซีรีส์โปเกมอนลำดับที่ 2 เป็นภาคต่อจาก พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ (อนิเมะภาคแรก) ออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 และจบชุดลงไปเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2006 รวมจำนวนตอนที่ออกอากาศเป็น 192 ตอน
เมื่อมีการนำโปเกมอนซีรีส์แอดวานซ์ เจเนอเรชันมาพากย์เสียงเป็นภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ ได้มีการแบ่งออกเป็น 4 ซีซั่นย่อย ๆ คือ
โปเกมอน แอดวานซ์ เจเนอเรชัน เป็นซีรีส์ใหม่ที่นำมาจากเกม โปเกมอน รูบี้ และ แซฟไฟร์ และเป็นจุดเริ่มต้นของซีรีส์ที่น่าประหลาดใจแก่ผู้คนมากมาย เพราะว่าเขตภูมิภาคทั้งสามเขตที่พวกซาโตชิเดินทางมานั้นนับรวมกันเป็นซีรีส์เดียว ซึ่งในระหว่างการเดินทางนั้นพวกซาโตชิจะต้องต่อสู้กับแก๊งที่มีอิทธิพลประจำเขตโฮเอน คือ แก๊งแม็กม่า และ แก๊งอควา
ในซีรีส์นี้ คาสึมิไม่ได้ร่วมเดินทางกับซาโตชิแล้ว หลังจากที่ร่วมทีมกับซาโตชิต่อเนื่องเป็นเวลานานในซีรีส์แรก และมีตัวละครหลักตัวใหม่คือ ฮารุกะ ผู้ฝึกโปเกมอนมือใหม่ที่ในตอนแรกนั้นเพียงแค่ต้องการออกเดินทาง เธอมาจากเมืองโทกะ ในที่สุดเธอได้รู้จักกับการประกวดโปเกมอนและประกาศตนว่าเป็น โปเกมอน โคออดิเนเตอร์ หรือผู้ที่นำโปเกมอนลงประกวดโปเกมอน ตัวละครใหม่อีกตัวคือ มาซาโตะ น้องชายของฮารุกะ ที่ร่วมเดินกับไปกับซาโตชิด้วย เขาคอยช่วยพวกซาโตชิค้นหาเส้นทางการเดินโดยใช้เครื่องโปเกนาวี มาซาโตะไม่มีโปเกมอนเป็นของตัวเองเพราะเขายังเด็กเกินไป และตัวละครอีกคนคือ ทาเคชิ เพื่อนของซาโตชิที่เคยคอยให้คำแนะนำอย่างใกล้ชิดมาตั้งแต่ตอนแรก ๆ ของเรื่อง ได้กลับมาร่วมทีมอีกครั้งในช่วงเริ่มต้นซีรีส์ ส่วนคาสึมิเองนั้นได้ปรากฏตัวในซีรีส์นี้แค่ 2 ครั้ง เท่านั้นโดยคาสึมิปรากฏด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่
อีกหนึ่งสิ่งที่เปลี่ยนไปคือชุดเสื้อผ้าใหม่ของซาโตชิและทาเคชิ โดยซาโตชิจะไม่ได้สวมหมวกใบเก่าที่เขาอุตส่าห์ส่งโปสการ์ดกว่า 1 ล้านฉบับเพื่อชิงโชคจนได้มาแล้ว แต่กลับเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ทั้งตัว
ซีรีส์แอดวานซ์ เจเนอเรชันยังมีความเปลี่ยนแปลงอีกอย่างหนึ่งจากซีรีส์แรก กล่าวคือ ระหว่างที่ซาโตชิและเพื่อน ๆ เดินทางอยู่ในเขตคันโตและโจโตอยู่นั้น ซาโตชิได้พบและเป็นเจ้าของโปเกมอนเริ่มต้นครบทั้ง 3 รูปแบบ คือ พืช น้ำ และไฟ แต่ในซีรีส์นี้ ซาโตชิได้เป็นเจ้าของโปเกมอนเริ่มต้นเพียงตัวเดียวคือ คิโมริ ซึ่งเป็นโปเกมอนรูปแบบพืชเพียงตัวเดียวเท่านั้น นอกจากนี้ เมื่อเริ่มต้นเดินทางในเขตโฮเอ็น ซาโตชิฝากโปเกมอนทุกตัวไว้กับศาสตราจารย์ออคิดส์ ยกเว้นพิกะจูเพียงตัวเดียว ซึ่งแตกต่างจากตอนเริ่มต้นเดินทางไปตามหมู่เกาะออเร้นจ์และเขตโจโต และซีรีส์นี้ยังเป็นซีรีส์เดียวที่ซาโตชิจะไม่ได้พบตัวละครที่เป็นคู่แข่งเลย
เอ็นเอชเค
บรรษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่น  หรือ NHK เป็นองค์กรแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะของรัฐบาลญี่ปุ่น มีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจที่อาศัยรายได้จากค่าธรรมเนียมใบอนุญาตรับชมโทรทัศน์จากผู้ชม
เอ็นเอชเคมีบริการโทรทัศน์ภาคพื้นดินสองช่อง (ช่องทั่วไปและช่องเพื่อการศึกษา), โทรทัศน์ดาวเทียมอีกสี่ช่อง (ช่อง BS1, BS Premium, BS4K และ BS8K) และเครือข่ายวิทยุกระจายเสียงอีก 3 สถานีในญี่ปุ่น นอกจากนี้ เอ็นเอ็ชเคยังมีโทรทัศน์ช่องสากลที่มีชื่อว่า "NHK World-JAPAN" ประกอบด้วย บริการโทรทัศน์จำนวน 2 ช่องรายการ และบริการวิทยุคลื่นสั้น 1 สถานี นอกจากนี้ ยังมีเว็บไซต์เอ็นเอชเค ที่ให้บริการข้อมูลข่าวสาร และรายการต่างๆ ซึ่งเป็นอีกบริการหนึ่งเช่นกัน
การถ่ายทอดเสียงทางวิทยุเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่น เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2468 บนยอดเขาอาตาโกะ (Atago Hill) ในนามของ "สถานีวิทยุกระจายเสียงโตเกียว"  เปิดสถานีด้วยการบรรเลงดนตรีคลาสสิกของลุดวิจ ฟาน เบโทเฟน และของศิลปินชาวญี่ปุ่น ต่อมา ในปีเดียวกัน ได้เพิ่มสถานีส่งที่เมืองโอซากะ และนาโงยะ
ในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2469 จึงมีการก่อตั้ง "บริษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่น" พร้อมการมอบเอกสิทธิ์ในการดำเนินกิจการกระจายเสียงแต่เพียงผู้เดียวในญี่ปุ่นขณะนั้น โดยมีที่มาจากการยุบรวมกิจการเครือข่ายสถานีวิทยุกระจายเสียงท้องถิ่นสามแห่งเข้าด้วยกัน และนำนโยบายของ"บรรษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งบริเตน" (บีบีซี) มาเป็นแนวทางดำเนินงาน ซึ่งมีจุดมุ่งหมายในการกระจายเสียงและแพร่ภาพ เพื่อบริการข้อมูลข่าวสารและสาระประโยชน์สู่ผู้ฟังอย่างเที่ยงตรง กล่าวคือไม่เบี่ยงเบนไปให้การสนับสนุนรัฐบาล หรือองค์กรเอกชนอื่นใด และยึดถือความคิดเห็นของผู้ฟังเป็นความสำคัญอันดับแรกสุด
จากนั้น เอ็นเอชเค ขยายเครือข่ายวิทยุอีกหนึ่งสถานี เมื่อปี พ.ศ. 2474 ต่อมา เอ็นเอชเค เปิดบริการกระจายเสียงวิทยุคลื่นสั้น สำหรับผู้ฟังโพ้นทะเลขึ้น ในปี พ.ศ. 2478 ที่มีชื่อเสียงในชื่อ "วิทยุญี่ปุ่น"  ช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930-1940 เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2484 ระหว่างสงครามมหาเอเชียบูรพา เอ็นเอชเค ถ่ายทอดเสียงรายการพิเศษ "ยุทธการกุหลาบโตเกียว"  ภายหลังสงครามสิ้นสุดลง ในปี พ.ศ. 2493 มีการบัญญัติกฎหมายว่าด้วยการกระจายเสียง  ขึ้น โดยเอ็นเอชเค กลับมาเป็นองค์กรพิเศษ ที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ฟัง ภายใต้กฎหมายนี้
เอ็นเอชเค เริ่มออกอากาศโทรทัศน์ระบบขาวดำเป็นครั้งแรก โดยช่องโทรทัศน์ภาคปกติ เมื่อปี พ.ศ. 2496 และช่องโทรทัศน์เพื่อการศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2502 จากนั้นจึงปรับปรุงเป็นการออกอากาศด้วยระบบสี เมื่อปี พ.ศ. 2503 ต่อมา มีการขยายไปออกอากาศในช่องทางใหม่ๆ เพิ่มเติม คือ ช่องโทรทัศน์ระบบผ่านดาวเทียม ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980, ช่องโทรทัศน์ภาคบริการโลก เมื่อปี พ.ศ. 2538 และระบบดิจิทัลผ่านดาวเทียม ในปี พ.ศ. 2543
เอ็นเอชเค เริ่มโครงการออกอากาศโทรทัศน์ระบบดิจิทัล โดยส่งสัญญาณขนานไปตามพื้นโลก เมื่อปี พ.ศ. 2546 ด้วยการเปิดสถานีส่งในบริเวณสามเมืองใหญ่ของญี่ปุ่น ทั้งนี้ เอ็นเอชเค วางแผนว่า จะดำเนินการครอบคลุมได้ทั่วประเทศ ภายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 แต่อย่างไรก็ตาม เอ็นเอชเค ได้ยกเลิกการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อก ไฮ-วิชัน ผ่านดาวเทียม ไปเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2550
ปัจจุบัน (พ.ศ. 2563) เอ็นเอชเค มีบริการกระจายเสียง และแพร่ภาพภายในประเทศ ผ่าน 6 ช่องโทรทัศน์ โดยมีโทรทัศน์ภาคปกติ และโทรทัศน์เพื่อการศึกษา ที่แพร่ภาพภาคพื้นดินเป็นหลัก โทรทัศน์ดาวเทียม 4 ช่อง โดย 2 ช่องแรก จัดทำรายการที่มีความยืดหยุ่น ตามความสนใจของผู้ชมในวงกว้าง ส่วนอีก 2 ช่อง แพร่ภาพในระบบความคมชัดสูง 4K และ 8K ตามลำดับ และยังมีสถานีวิทยุ 3 แห่ง ให้บริการนำเสนอรายการข่าว, การศึกษา สาระและบันเทิงสำหรับครอบครัว เป็นต้น
สถานีในการกำกับ.
บรรษัทฯ เป็นผู้ผลิตรายการ และบริหารผังรายการต่างๆ ของสถานีวิทยุและสถานีโทรทัศน์เหล่านี้ทั้งหมด ตลอดเวลา 24 ชั่วโมง ของการออกอากาศ
เอ็นเอชเคเวิลด์ เจแปน.
"เอ็นเอชเคเวิลด์ เจแปน" มีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมให้คนทั่วโลก มีความเข้าใจในประเทศญี่ปุ่นอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น รวมทั้งสนับสนุนการแลกเปลี่ยนข่าวสารหรือวัฒนธรรมกับนานาชาติ โดยนำเสนอข้อมูลที่ถูกต้อง เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน และนโยบายสำคัญของประเทศ รวมถึงนำเสนอข้อมูลล่าสุดของประเทศ หรือที่เป็นประโยชน์กับชีวิตประจำวัน และความปลอดภัยของชาวญี่ปุ่น ที่เดินทางไปทำงาน ท่องเที่ยว หรืออาศัยอยู่ในต่างประเทศด้วย
เอ็นเอชเค เวิลด์ เปิดให้บริการจำนวน 2 ช่องโทรทัศน์ แบ่งเป็น ช่องโทรทัศน์ที่ออกอากาศในต่างประเทศ ในชื่อ "เอ็นเอชเค เวิลด์ ทีวี" ที่มีรายการข่าว รายการสาระ และอื่นๆ เป็นภาษาอังกฤษกว่าร้อยละ 90 และ บริการจัดสรรรายการทางโทรทัศน์สำหรับชาวญี่ปุ่นในต่างประเทศ ในชื่อ "เอ็นเอชเค เวิลด์ พรีเมียม" ที่สามารถเลือกรับชมรายการข่าว รายการสาระ รายการบันเทิง รายการกีฬา รายการละคร รายการศิลปวัฒนธรรม และรายการสำหรับเด็ก เป็นต้น ซึ่งทั้งหมดเป็นรายการภาษาญี่ปุ่น, 1 เครือข่ายวิทยุ ในชื่อ "เอ็นเอชเค เวิลด์ เรดิโอ เจแปน" โดยส่งกระจายเสียงในระบบคลื่นสั้นไปทั่วโลก เป็นภาษาญี่ปุ่น และอีก 17 ภาษาต่างประเทศ เช่น ภาษาอังกฤษ และภาษาไทย เป็นต้น, และเว็บไซต์บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ในชื่อ "เอ็นเอชเค เวิลด์ อินเทอร์เน็ต" ที่นำเนื้อหาข่าวสารและสาระ จากรายการโทรทัศน์ที่หลากหลายของ เอ็นเอชเค เวิลด์ มาเรียบเรียงใหม่ เพื่อนำเสนอบนอินเทอร์เน็ต
บริการวิทยุกระจายเสียงภาคภาษาไทย.
เมื่อปี พ.ศ. 2496 เอ็นเอชเค เริ่มเปิดให้บริการกระจายเสียงในภาคภาษาไทย ด้วยระบบคลื่นสั้นจากห้องส่งในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น นำเสนอรายการข่าว, สาระความรู้ในเรื่องต่างๆ เช่น การเมือง เศรษฐกิจ สังคม เทคโนโลยีและสารสนเทศ เป็นต้น นอกจากนั้น ยังนำเสนอบทวิเคราะห์สถานการณ์ต่างๆ จากผู้เชี่ยวชาญ หรือนักวิจารณ์ของทางสถานีฯ, รายการบันเทิง เช่น ดนตรี โดยผู้ฟังสามารถโทรศัพท์เข้าสู่รายการ เพื่อพูดคุยกับผู้จัดรายการ และร่วมสนุกตอบคำถามกับรายการได้ด้วย นอกจากนั้น ทางรายการยังรับจดหมาย ของผู้ฟังชาวไทยและชาวลาว จากทั่วโลกอีกด้วย ต่อมา เอ็นเอชเคเชื่อมสัญญาณให้สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ร่วมส่งกระจายเสียงรายการภาคภาษาไทยของ เอ็นเอชเค โดยเริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550
ทั้งนี้ ในส่วนของเวลาและเครือข่ายในการออกอากาศ แบ่งได้เป็น การกระจายเสียงภาคเช้า ระหว่างเวลา 06:00-06:20 น. ออกอากาศทางวิทยุคลื่นสั้น ความถี่ 13650 และการกระจายเสียงภาคค่ำสองรอบ คือระหว่างเวลา 18:30 น.-19:00 น. ออกอากาศทางวิทยุคลื่นสั้น ความถี่ 11740 และระหว่างเวลา 19:30 น.-20:00 น. ออกอากาศทางวิทยุคลื่นสั้น ความถี่ 9695 และทางสถานีวิทยุระบบเอเอ็ม ความถี่ 981 กิโลเฮิร์ตซ์ ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เอ็ดการ์ มิตเชล
เอ็ดการ์ ดีน มิตเชล (17 กันยายน ค.ศ. 1930 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ) นักบินอวกาศชาวอเมริกัน ซึ่งโดยสารยานอพอลโล 14 ขึ้นไปบนดวงจันทร์เมื่อปี ค.ศ. 1971 และเป็นเจ้าของสถิติมนุษย์อวกาศที่เดินบนดวงจันทร์เป็นเวลานานมากที่สุดถึง 9 ชั่วโมง 17 นาที
เอ็ดการ์ มิตเชล มีความเชื่อส่วนตัวว่ามนุษย์ต่างดาวมีอยู่จริง เขากล่าวว่า มนุษย์ต่างดาวจะมีรูปร่างเล็ก ศีรษะใหญ่ ตาโต และเป็นมิตรกับมนุษย์
“พวกคุณเคยเห็นภาพถ่ายของมนุษย์ร่างเล็กเหล่านี้ซึ่งดูแปลกตามาบ้างแล้ว คนที่เคยเห็นมนุษย์ต่างดาวบอกกับผมว่าพวกเขามีหน้าตาเหมือนในภาพถ่าย พวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูกับมนุษย์ เพราะหากพวกเขาไม่เป็นมิตร ป่านนี้มนุษย์ก็คงไม่เหลือแล้ว”
นอกจากนี้มิตเชลยังกล่าวด้วยว่า ปรากฏการณ์วัตถุลึกลับบนท้องฟ้า (ยูเอฟโอ) ที่มีผู้พบเห็นล้วนเป็นเรื่องจริงเช่นกัน เขาอ้างว่ารู้เรื่องนี้มาจากองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติของสหรัฐฯ (นาซา) ที่เขาทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์อยู่ในปัจจุบัน
“ปรากฏการณ์ดังกล่าวถูกรัฐบาลประเทศต่างๆ ปิดเป็นความลับมานานกว่า 60 ปี ก่อนที่จะค่อยๆ ถูกเปิดเผยทีละนิดหลังจากมีคนเห็นยูเอฟโอบนท้องฟ้า”
องค์การนาซาได้ออกมาระบุว่า มิตเชลเป็นชาวอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ แต่นาซาไม่ได้มีส่วนร่วมในการแสดงความเห็นดังกล่าว
จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด
จุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุด
แคทเธอรีน เดอ เมดิชิ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
วงแหวนดาวเคราะห์
วงแหวนดาวเคราะห์  คือวงแหวนของฝุ่นคอสมิกและวัตถุขนาดเล็กอื่น ๆ ที่โคจรไปรอบดาวเคราะห์ในรูปร่างของแผ่นจานแบน ๆ ดาวเคราะห์ที่มีวงแหวนขนาดใหญ่เป็นที่รู้จักและโดดเด่นที่สุด คือ ดาวเสาร์ แต่ดาวแก๊สยักษ์อีก 3 ดวงในระบบสุริยะ (ดาวพฤหัสบดี ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน) ต่างก็มีระบบวงแหวนรอบตัวเองทั้งนั้น
ความหนาของวงแหวนดาวเคราะห์ (วงแหวนรอบ ๆ ดาวเคราะห์) ถูกได้รับการเสนอว่ามีการก่อตัวขึ้นในสามวิธี คือ จากวัสดุของจานดาวเคราะห์ก่อนเกิดที่อยู่ภายในเขตจำกัดของโรช ของดาวเคราะห์และจึงไม่สามารถรวมตัวกันเพื่อก่อตัวเป็นดวงจันทร์ขึ้นมาได้
จากรายงานล่าสุด ดวงจันทร์ดวงหนึ่งของดาวเสาร์คือ รีอา อาจจะมีระบบวงแหวนของตัวเองด้วย ซึ่งจะเป็นดวงจันทร์เพียงดวงเดียวเท่าที่รู้จักซึ่งมีระบบวงแหวนของตัวเอง
กำเนิดและวิวัฒนาการของระบบสุริยะ
ระบบสุริยะได้กำเนิดและดำเนินวิวัฒนาการมาตั้งแต่ประมาณ 4,600 ล้านปีก่อน โดยเริ่มจากการแตกสลายด้วยแรงโน้มถ่วงภายในของเมฆโมเลกุลขนาดยักษ์ มวลส่วนใหญ่ในการแตกสลายครั้งนั้นได้กระจุกรวมกันอยู่บริเวณศูนย์กลาง และกลายมาเป็นดวงอาทิตย์ มวลส่วนที่เหลือวนเวียนโดยรอบมีรูปร่างแบนลง กลายเป็นจานดาวเคราะห์ก่อนเกิด ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของดาวเคราะห์ ดาวบริวาร ดาวเคราะห์น้อย และวัตถุขนาดเล็กอื่นๆ ในระบบสุริยะ
แบบจำลองดังกล่าวมานี้ถือเป็นแบบที่ได้รับการยอมรับทั่วไป เรียกชื่อว่า สมมติฐานเนบิวลา มีการพัฒนาแบบจำลองนี้ขึ้นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเอมมานูเอล สวีเดนบอร์ก อิมมานูเอล คานท์ และปีแยร์-ซีมง ลาปลัส การวิวัฒนาการในลำดับถัดมาเกี่ยวข้องกับศาสตร์หลายแขนง เช่น ดาราศาสตร์ ฟิสิกส์ ธรณีวิทยา วิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์ นับแต่ยุคเริ่มต้นของการสำรวจอวกาศในคริสต์ทศวรรษ 1950 และการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบในคริสต์ทศวรรษ 1990 แบบจำลองนี้ได้ถูกท้าทายและผ่านการปรับแต่งมาอีกหลายครั้งเพื่อให้สอดคล้องกับการค้นพบใหม่ๆ
ระบบสุริยะได้เริ่มวิวัฒนาการอย่างมากนับตั้งแต่มันเริ่มกำเนิดขึ้น ดาวบริวารหลายดวงกำเนิดขึ้นจากจานของแก๊สและฝุ่นรอบๆดาวเคราะห์แม่ของมัน ขณะที่มีดาวบริวารบางดวงที่เกิดในบริเวณอื่น แล้วถูกดึงดูดให้กลายเป็นดาวบริวารในภายหลัง นอกจากนั้น เช่น ดวงจันทร์ ซึ่งอาจจะกำเนิดหลังจากการปะทะครั้งใหญ่ การปะทะระหว่างวัตถุสองวัตถุ เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน และเคยเป็นหัวใจสำคัญของการวิวัฒนาการของระบบสุริยะ ตำแหน่งของดาวเคราะห์มักจะเลื่อนจากตำแหน่งเดิม เนื่องด้วยแรงโน้มถ่วง การย้ายตำแหน่งของดาวเคราะห์นี้คาดว่าจะเกิดขึ้นมากขณะในช่วงต้นของการวิวัฒนาการ
ในช่วงประมาณ 5 พันล้านปีข้างหน้า ดวงอาทิตย์จะเย็นลง และผิวนอกจะขยายตัวออกไปหลายเท่าจากเส้นผ่านศูนย์กลางเดิม (กลายเป็นดาวยักษ์แดง) หลังจากนั้นดาวยักษ์แดงก็จะสลายผิวนอกกลายเป็นเนบิวลาดาวเคราะห์ และเหลือแกนกลางไว้ ซึ่งรู้จักกันว่าเป็น ดาวแคระขาว ในอนาคตอันไกลโพ้น ความโน้มถ่วงระหว่างดาวฤกษ์จะลดลง ดาวเคราะห์บางดวงอาจจะถูกทำลาย บางส่วนอาจจะหลุดออกไปสู่อวกาศระหว่างดวงดาว ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงประมาณหมื่นล้านปีข้างหน้า ดวงอาทิตย์จะกลายเป็นดาวฤกษ์ที่ไม่มีวัตถุใดโคจรรอบๆเลย
ความคิดเกี่ยวกับกำเนิดและชะตาของโลกเกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มมีงานเขียนในยุคแรก ๆ ถึงอย่างนั้น ตลอดเวลาในขณะนั้น ยังไม่มีการเชื่อมโยงทฤษฎีเหล่านี้เข้ากับ "ระบบสุริยะ" เพราะขณะนั้นยังไม่มีความคิดว่าระบบสุริยะอย่างที่เราเข้าใจกันทุกวันนี้มีอยู่จริง ก้าวแรกเกี่ยวกับทฤษฎีกำเนิดและวิวัฒนาการระบบสุริยะคือการยอมรับโดยทั่วไปว่าดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของระบบสุริยะ เชื่อกันว่าดวงอาทิตย์ตั้งอยู่ ณ ใจกลางของระบบสุริยะและมีโลกโคจรรอบมัน มีการพัฒนาแนวคิดนี้มาหลายพันปี (อริตาคัสแห่งซามอสเคยเสนอความคิดนี้ในช่วงต้น 250 ปีก่อนคริสตกาล) แต่ไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีการบันทึกว่ามีการใช้คำว่า "ระบบสุริยะ" ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2247
ทฤษฎีปัจจุบันของการกำเนิดของระบบสุริยะ คือ สมมติฐานเนบิวลา ซึ่งมักจะถูกกล่าวถึงนับตั้งแต่ตั้งสมมติฐานนี้ขึ้น โดยเอมมานูเอล สวีเดนบอร์ก อิมมานูเอล คานท์ และปีแยร์-ซีมง ลาปลัส ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ใจความสำคัญของสมมติฐานนี้คือการอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างดวงอาทิตย์กับดาวเคราะห์ผ่านทางความคลาดเคลื่อนของโมเมนตัมเชิงมุม ถึงอย่างนั้นตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1980 การศึกษาเกี่ยวกับดาวฤกษ์ที่อายุน้อยแสดงให้เห็นว่าพวกมันถูกล้อมไปด้วยจานฝุ่นและแก๊สเย็น ตรงตามสิ่งที่สมมติฐานเนบิวลาได้คาดการณ์ไว้ ซึ่งทำให้สมมติฐานนี้ได้รับการยอมรับในเวลาต่อมา
การทำความเข้าใจว่าดวงอาทิตย์จะสามารถวิวัฒนาการต่อไปได้อย่างไรนั้น จะต้องอาศัยความเข้าใจเกี่ยวกับแหล่งพลังงานต้นกำเนิด การที่อาร์เธอร์ เอดดิงตัน ยืนยันเกี่ยวกับทฤษฎีสัมพัทธภาพของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ทำให้เขาตระหนักว่าแหล่งพลังงานบนดวงอาทิตย์เกิดจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชัน ที่แกนของดวงอาทิตย์ ซึ่งหลอมรวมไฮโดรเจนเข้ากับฮีเลียม ในปี พ.ศ. 2478 เอดดิงตันได้ศึกษาและเสนอว่าอาจมีธาตุอื่น ๆ ก่อตัวขึ้นในดาวฤกษ์ เฟรด ฮอยล์ อธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับหลักฐานนี้โดยแย้งว่าดาวยักษ์แดงได้สร้างธาตุเป็นจำนวนมากที่หนักกว่าไฮโดรเจนและฮีเลียมที่แกนกลางของมัน เมื่อดาวยักษ์แดงระเบิดเอาผิวชั้นนอกออกมา ธาตุเหล่านั้นก็จะกลับมาก่อตัวเป็นระบบดาวฤกษ์อื่น ๆ ต่อไป
เนบิวลาก่อนสุริยะ.
สมมุติฐานเนบิวลาระบุไว้ว่าระบบสุริยะก่อตัวขึ้นจากการแตกสลายของแรงโน้มถ่วงภายในของพื้นที่ส่วนหนึ่งในเมฆโมเลกุลยักษ์ เมฆนี้มีขนาดประมาณ 20 พาร์เซก (65 ปีแสง) ขณะที่พื้นที่ส่วนหนึ่งมีขนาดแค่ 1 พาร์เซก (3.25 ปีแสง) การแตกสลายหลังจากนั้นได้นำไปสู่การสร้างแกนกลาง ซึ่งมีขนาด 0.01–0.1 พาร์เซก (2,000–20,000 หน่วยดาราศาสตร์) ส่วนหนึ่งของชิ้นส่วนจากการแตกสลาย (หรือเรียกกันว่า เนบิวลาก่อนสุริยะ) ได้ก่อตัวกันเป็นระบบสุริยะ มวลในบริเวณนั้นมีค่าใกล้เคียงกับมวลของดวงอาทิตย์ในปัจจุบัน และในบริเวณนั้นประกอบไปด้วย ไฮโดรเจน ฮีเลียม และลิเทียมจำนวนเล็กน้อย ผลผลิตจากบิกแบงนิวคลีโอซินทีสิส เป็นมวลรวมกัน 98% ของมวลโดยรวมทั้งหมด มวลที่เหลืออีก 2% เป็นมวลของธาตุที่หนักกว่าที่ถูกสร้างขึ้นจากการสังเคราะห์นิวเคลียส ในช่วงแรกๆของการวิวัฒนาการของดาวฤกษ์ เมื่อเวลาผ่านไป ดาวฤกษ์นั้นจะปล่อยธาตุหนักเหล่านั้นออกมาสู่อวกาศระหว่างดวงดาว
อุกกาบาตที่เก่าแก่ที่สุดได้พาไปสู่หลักฐานที่ชี้ถึงการเกิดของวัตถุของแข็งในช่วงเนบิวลาก่อนสุริยะ ซึ่งมีอายุ 4568.2 ล้านปี โดยอายุนี้ยังเป็นนิยามหนึ่งของอายุระบบสุริยะ การศึกษาอุกกาบาตเก่าแก่ได้บ่งชี้ถึงร่องรอยไอโซโทปอายุสั้นเช่น เหล็ก-60 ซึ่งจะเกิดขึ้นได้จากการระเบิดของดาวฤกษ์อายุน้อยเท่านั้น หลักฐานนี้จึงบ่งชี้ว่าเคยมีซูเปอร์โนวาเกิดขึ้นใกล้ดวงอาทิตย์ขณะที่มันกำลังก่อตัว คลื่นกระแทกจากซูเปอร์โนวาเหล่านี้อาจช่วยจุดชนวนการก่อตัวของดวงอาทิตย์ขึ้นโดยทำให้เกิดย่านความหนาแน่นสูงภายในเมฆโมเลกุล และทำให้ย่านนั้นแตกสลายลง และเนื่องจากซูเปอร์โนวาจะเกิดขึ้นได้จากดาวฤกษ์อายุน้อยที่มีมวลมาก ดังนั้นดวงอาทิตย์จะต้องก่อตัวจากย่านกำเนิดดาวขนาดใหญ่ซึ่งสามารถสร้างดาวฤกษ์มวลมากได้ บางทีย่านนั้นอาจจะมีหน้าตาคล้ายคลึงกับเนบิวลานายพรานก็ได้ การศึกษาโครงสร้างของแถบไคเปอร์ และวัตถุอื่นๆที่บ่งบอกว่าดวงอาทิตย์เกิดในกระจุกดาวขนาด 1,000 และ 10,000 ดวงด้วยเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 6.5 และ 19.5 ปีแสง และมวลรวมทั้งหมด 3,000 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ กระจุกนี้เริ่มแตกตัวเมื่อผ่านไปในช่วงเวลาระหว่าง 135 ล้าน ถึง 535 ล้านปีหลังจากการก่อตัว แบบจำลองบางแบบของดวงอาทิตย์เยาว์ มีความเกี่ยวข้องกับดาวที่ผ่านมาในระยะใกล้ในช่วง 100 ล้านปีแรกของช่วงชีวิตดวงอาทิตย์ ซึ่งก่อวัตถุที่มีวงโคจรไม่เสถียรบริเวณนอกระบบสุริยะ เช่น วัตถุที่ไกลออกไป
มาร์เกอริตแห่งวาลัว