pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รายชื่อผลงานของทีวี ธันเดอร์.
ทีวี ธันเดอร์ ได้ผลิตรายการต่างๆ เป็นจำนวนกว่า 200 รายการ ทั้งเกมโชว์ ควิซโชว์ เกมโชว์สำหรับเด็กและเยาวชน ทอล์คโชว์ วาไรตี้โชว์ ละครซิทคอม ละครยาว และเรียลลิตี้โชว์ เพื่อนำเสนอออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5, สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7, สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3, สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์, สถานีโทรทัศน์ไอทีวี, สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย, สถานีโทรทัศน์ทรูโฟร์ยู, สถานีโทรทัศน์ช่อง 8, สถานีโทรทัศน์ช่องวัน 31, สถานีโทรทัศน์ไทยรัฐทีวี และสถานีโทรทัศน์พีพีทีวี โดยปัจจุบันมีรายการโทรทัศน์ และละครโทรทัศน์ที่กำลังออกอากาศอยู่เป็นจำนวนทั้งหมด 5 รายการ เป็นรายการประเภทเกมโชว์ ควิซโชว์ วาไรตี้โชว์ และเรียลลิตี้โชว์ ทางช่อง 3 HD ช่อง 5 ช่องทรูโฟร์ยู ช่องไทยรัฐทีวี HD ช่อง PPTV HD และช่องเวิร์คพอยท์ (รายการที่กำลังออกอากาศอยู่และออกอากาศในอนาคต เน้น ตัวหนา รายการที่ขายลิขสิทธิ์ลงแอปพลิเคชัน LINE TV และ AIS PLAY เน้น "ตัวเอน")
มิดทาวน์ทาวเวอร์
มิดทาวน์ทาวเวอร์  เป็นอาคารอเนกประสงค์ในย่านรปปงงิ เขตมินาโตะ โตเกียว สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2550 สูง 248.1 เมตร เป็นอาคารที่สูงที่สุดในบรรดาหกอาคารในโตเกียวมิดทาวน์ และสูงที่สุดในโตเกียวในปัจจุบัน บนอาคารเป็นที่ตั้งของโรงแรมริทซ์ คาร์ลตัน โตเกียว ซึ่งเป็นสาขาที่สองในญี่ปุ่น
มิดทาวน์ทาวเวอร์ตั้งอยู่ในโตเกียวมิดทาวน์ ด้วยความสูง 248.1 เมตร จึงเป็นอาคารที่สูงที่สุดในบรรดาหกอาคารในโตเกียวมิดทาวน์ และจัดว่าเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโตเกียวในปัจจุบันตั้งแต่การก่อสร้างขั้นต้นเสร็จสิ้นเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 สำนักงานในอาคารเริ่มเปิดทำการตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ในปีเดียวกัน และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2550 ออกแบบโดยบริษัทสกิดมอร์ โอวิงส์แอนด์เมอร์ริลล์ จากชิคาโก ด้วยการสนับสนุนจากบริษัทนิคเคน เซคเค ก่อสร้างโดย บริษัททาเกนากะ และไทเซ
เนื่องจากมิดทาวน์ทาวเวอร์เป็นอาคารอเนกประสงค์ แต่ละชั้นจึงใช้ประโยชน์แตกต่างกัน ชั้น 4 ทั้งชั้นแบ่งเป็นห้องประชุมหลายห้อง ชั้น 5 เป็นที่ตั้งของ Tokyo Midtown Design Hub ซึ่งเป็นห้องแสดงผลงานและพื้นที่จัดนิทรรศการ ประชุมร่วมมือ และอภิปรายของนักออกแบบ ชั้น 6 เป็นที่ตั้งของศูนย์การแพทย์โตเกียวมิดทาวน์ ซึ่งเป็นสถานประกอบการแพทย์แห่งแรกในญี่ปุ่นที่ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ ชั้น 7–44 จัดไว้เป็นพื้นที่สำนักงานธุรกิจและเป็นที่ตั้งสำนักงานของบริษัทต่าง ๆ เช่น Yahoo! Japan และ Cisco Systems สิ่งที่แตกต่างจากอาคารระฟ้าแห่งอื่นในย่านเดียวกันอย่างเช่น Roppongi Hills Mori Tower คือ ชั้นบนสุดของมิดทาวน์ทาวเวอร์ คือชั้น 54 ไม่ได้เป็นจุดชมทิวทัศน์สำหรับนักท่องเที่ยว แต่ใช้เป็นสำนักงานและฝ่ายซ่อมบำรุงของอาคาร
ริทซ์ คาร์ลตัน โตเกียว.
ชั้นที่ 45–53 เป็นที่ตั้งของโรงแรมริทซ์ คาร์ลตัน โตเกียว ซึ่งเป็นสาขาที่สองในญี่ปุ่น ประกอบด้วยห้องพัก 248 ห้อง และส่วนอื่นๆที่มีชื่อเสียง อย่างเช่นห้องพัก President Suite ที่ราคาแพงที่สุดในญี่ปุ่น ราคาคืนละ 20,000 ดอลลาร์สหรัฐ และโรงน้ำชาแบบญี่ปุ่นอายุ 200 ปี โรงแรมออกแบบโดย Frank Nicholson นักออกแบบตกแต่งภายในที่มีชื่อเสียง ด้วยแรงบันดาลใจจากศิลปะยุโรปคลาสสิกผสานกับรูปแบบที่ร่วมสมัย และยังมีภาพวาดสี่ภาพสูง 8.1 เมตร วาดโดย Sam Francis ปรากฏอยู่ที่ห้องรับรองของอาคารที่ทางโรงแรมใช้งานร่วมกับชั้น 2 และ 3
วีเซอร์
วีเซอร์  เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอเมริกันจากลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งวงในปี 1992 เดิมทีมีสมาชิกประกอบด้วย ริเวอร์ คัวโม (ร้องนำ กีตาร์ลีด) แพทริก วิลสัน (กลอง ร้องประสาน) แมตต์ ชาร์ป (เบส ร้องประสาน) และเจสัน ครอปเปอร์ (กีตาร์จังหวะ ร้องประสาน) โดยต่อมาครอปเปอร์ออกไปแล้ว ไบรอัน เบลล์ มาแทน และต่อมาแมตต์ ชาร์ปออกไปและแทนที่โดยไมกีย์ เวลช์ ซึ่งต่อมาก็ได้สกอตต์ ไชร์นเนอร์มาแทนที่ พวกเขามีผลงานอัลบั้มเต็ม 6 ชุด มีอีพี 6 ชุด และดีวีดี 1 ชุด วีเซอร์มียอดขายมากกว่า 8 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา และมากกว่า 12 ล้านชุดทั่วโลก
ซิงเกิ้ลดังของวงอย่างเช่นเพลง "Buddy Holly," "Undone - The Sweater Song", "Island in the Sun", "Hash Pipe", "Beverly Hills" และ "Pork and Beans".
เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 2009 วงยืนยันว่าจะออกอัลบั้มชุดที่ 7 ชื่อชุด "Raditude" ออกวางขายวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 มีซิงเกิ้ลแรกชื่อ "(If You're Wondering If I Want You To) I Want You To"
เดอะ คิลเลอร์ส
สเตอรีโอโฟนิกส์
สเตอรีโอโฟนิกส์  เป็นวงร็อกชาวเวลส์ ก่อตั้งวงในปี 1992 ใน Cwmaman ปัจจุบันมีสมาชิกคือ เคลลี โจนส์ (ร้องนำและกีตาร์) ริชาร์ด โจนส์ (เบส และร้องประสาน) จาเวียร์ เวย์เลอร์ (กลอง) อดัม ซินดานี (กีตาร์และร้องประสาน) และสมาชิกร่วมตอนทัวร์ โทนี เคิร์กแฮม (คีย์บอร์ด) และสมาชิกเดิมคือสจ๊วต เคเบิล (อดีตมือกลอง) สเตอรีโอโฟนิกส์มีผลงานสตูดิโออัลบั้ม 6 ชุด ที่ 5 ชุดติดอันดับ 1 บนยูเคอัลบั้มส์ชาร์ต สำหรับอัลบั้มชุดที่ 7 ชุด "Keep Calm and Carry On" ออกขายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2009
สเตอรีโอโฟนิกส์ มีผลงานอัลบั้มเปิดตัวชุด "Word Gets Around" ออกขายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1997 ติดอันดับ 6 ในสหราชอาณาจักร มีซิงเกิลคือ "Local Boy in the Photograph", "More Life in a Tramps Vest" และ "A Thousand Trees" ที่ต่างก็พลาดการติดอันดับใน 20 อันดับแรก จนวงประสบความสำเร็จเมื่ออกอัลบั้มชุด "Performance and Cocktails" (มีซิงเกิลอย่าง "The Bartender and the Thief", "Just Looking" และ "Pick a Part That's New") ในปี 1999 และหลังจากนั้นก็มีซิงเกิลติดท็อปเท็นหลายซิงเกิล รวมถึงการมีซิงเกิลอันดับ 1 อย่าง "Dakota" ในปี 2005 นอกจากนั้นวงอย่างได้รับการชมเชยในเรื่องการแสดงสด ได้แสดงตามงานเทศกาลดนตรีที่มีชื่อเสียงหลายงานใหญ่ เช่น รีดดิงและลีดส์ ในปี 2000 งานแกลสตันบูรี ในปี 2002 และไอเอิลออฟไวต์ ปี 2004 และ 2009
บุลเล็ต ฟอร์ มาย วาเลนไทน์
ไอเอิร์นเมเดน
ไอเอิร์นเมเดน  เป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลอังกฤษจากเลย์ตันในอีสต์ลอนดอน ก่อตั้งวงในปี 1975 ควบคุมวงโดยผู้ก่อตั้ง ทั้งยังเป็นมือเบส นักเขียนเพลง สตีฟ แฮร์ริส ตั้งแต่เริ่มต้นวงออกผลงานอัลบั้ม 35 ชุด โดยเป็นสตูดิโออัลบั้ม 16 ชุด อัลบั้มแสดงสด 9 ชุด อีพี 9 ชุด และอัลบั้มรวมเพลง 8 ชุด
วงถือเป็นผู้บุกเบิกเพลงแนวนิวเวฟออฟบริติฟเฮฟวีเมทัล ไอเอิร์นเมเดนประสบความสำเร็จตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 และหลังจากนั้นเปลี่ยนสมาชิกหลายครั้ง ก็ยังมีอัลบั้มที่ขายได้ระดับแผ่นเสียงทองคำขาวและแผ่นเสียงทองคำ รวมถึงอัลบั้มขายได้หลักแผ่นเสียงทองคำขาวในสหรัฐอเมริกาอย่างชุด "The Number of the Beast" ในระหว่างปี 1982 และชุด "Piece of Mind" ในปี 1983 ส่วนอัลบั้มชุดหลัง ๆ อย่าง "A Matter of Life and Death" ที่ออกขายในปี 2006 ก็ขึ้นสูงสุดอันดับ 9 บนชาร์ตบิลบอร์ด 200 อัลบั้มขายได้แผ่นเสียงทองคำในสหราชอาณาจักร
ไอเอิร์นเมเดนมียอดขายมากกว่า 100 ล้านชุดทั่วโลก โดยปราศจากการสนับสนุนหลักหรือทางสถานีวิทยุ วงยังได้รับรางวัลไอวอร์โนเวลโล ในสาขาประสบความสำเร็จระดับนานาชาติในปี 2002 และได้มีชื่ออยู่ในฮอลลีวูดร็อกวอล์ก บนถนนซันเซตบูเลวาร์ด ลอสแอนเจลิส แนวเพลงของพวกเขาได้รับอิทธิพลจากวงทินลิซซี ดีปเพอร์เพิล ยูรายห์ฮีป และวิชโบนแอช
สนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี
สนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี เป็นสนามกีฬาที่มีขนาดความจุผู้เข้าชมได้จำนวนประมาณ 25,000 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบลดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ก่อสร้างขึ้นใน "โครงการสร้างสนามกีฬาเมืองหลักเฉลิมฉลอง 700 ปี นพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่" ซึ่งได้รับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 ณ โรงแรมเชียงใหม่พลาซ่า จังหวัดเชียงใหม่
การก่อสร้างสนามกีฬา.
หลังจากที่คณะรัฐมนตรีได้มีมติอนุมัติให้ดำเนินโครงการก่อสร้างสนามกีฬาเฉลิมฉลอง 700 ปี นพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่แล้วนั้น การกีฬาแห่งประเทศไทย จึงได้ขออนุญาตใช้พื้นที่ราชพัสดุจากกรมธนารักษ์จำนวน 236 ไร่ 1 งาน 9 ตารางวา ตามระเบียบของกรมธนารักษ์ ซึ่งได้รับอนุมัติเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2532
การกีฬาแห่งประเทศไทย จึงเริ่มจ้างบริษัทที่ปรึกษา เข้ามาออกแบบงานโครงการสร้างสนามกีฬาฯ และได้มีพิธีวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2536 เวลา 11.59 - 12.19 น. โดย ฯพณฯ นายเทอดพงษ์ ไชยนันทน์ รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี เป็นประธาน
จังหวัดโกรนิงเงิน
โกรนิงเงิน  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของประเทศเนเธอร์แลนด์ มีเมืองหลวงชื่อเดียวกันคือเมืองโกรนิงเงิน จังหวัดโกรนิงเงินมีพรมแดนทางตะวันออกติดกับรัฐโลว์เออร์แซกโซนีของประเทศเยอรมนี ทางตอนใต้ติดกับจังหวัดเดรนเทอ ทางตะวันตกติดกับจังหวัดฟรีสลันด์ และทางเหนือติดกับทะเลวัดเดิน มีประชากร 585,881 คน (ค.ศ. 2019) และมีพื้นที่ 2960 ตารางกิโลเมตร
ในอดีต เคยเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรแฟรงก์ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และสาธารณรัฐดัตช์ตามลำดับ ก่อนจะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ในปัจจุบัน นอกจากนี้ ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 โกรนิงเงินเคยเป็นส่วนหนึ่งของสันนิบาตฮันเซอ ที่มีอิทธิพลในการค้าขายแถบทะเลบอลติกอีกด้วย
จังหวัดโกรนิงเงินมีเมืองหลวงชื่อเดียวกันคือเมืองโกรนิงเงิน มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เกษตรกรรม มีท่าเรือริมทะเลมากมาย และเมื่อมีการค้นพบก๊าซธรรมชาติในปี ค.ศ. 1959 อุตสาหกรรมก๊าซและการแปรรูปได้มีบทบาทอย่างมากกับเศรษฐกิจและวิถีชีวิตของประชาชนในจังหวัด นอกจากนี้ ยังมีมหาวิทยาลัยโกรนิงเงินที่เก่าแก่และชื่อเสียงอีกด้วย
ประวัติศาสตร์ของจังหวัดโกรนิงเงินเริ่มต้นขึ้นจากการเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฟรีเชีย ก่อนที่อาณาจักรจะพ่ายแพ้ให้กับราชอาณาจักรแฟรงก์ราวปี ค.ศ. 785 ชาร์เลอมาญ กษัตริย์ชาวแฟรงก์ได้ประกาศให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำดินแดนที่ยึดครองใหม่นี้โดยให้ขึ้นตรงกับนักบุญลุดเกอร์
ราวศตวรรษที่ 11 เมืองโกรนิงเงินเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆในจังหวัดเดรนเทอ ซึ่งขึ้นตรงกับราชรัฐมุขนายกยูเทรกต์ และส่วนอื่นของจังหวัดตกเป็นของราชรัฐมุขนายกมึนสเตอร์ ในยุคกลาง โกรนิงเงินค่อนข้างมีเสรีภาพในการบริหารเมือง และราวศตวรรษที่ 14 ได้เข้าร่วมสันนิบาตฮันเซอ ที่มีอิทธิพลในการค้าแถบทะเลบอลติก จนรุ่นเรืองสุดขีด แต่ในปี ค.ศ. 1514/15 โกรงนิงเงินตกเป็นส่วนหนึ่งของดัชชีแห่งเกลเดอร์ส และตกอยู่ใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คนับตั้งแต่ ค.ศ. 1536
ในช่วงสงคราม 80 ปีที่ชาวดัตช์ลุกฮือต่อต้านการปกครองของสเปน โกรนิงเงินได้ถูกปลดแอกจากกองทัพสเปนโดยชาวสาธารณรัฐดัตช์ในปี ค.ศ. 1594 และกลายเป็นจังหวัดหนึ่งของเนเธอร์แลนด์นับตั้งแต่นั้นมา
ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เนเธอร์แลนด์รวมทั้งโกรนิงเงินถูกยึดครองโดยพรรคนาซี เยอรมนี ก่อนจะได้รับการปลดปล่อยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 จากผลการสู้รบในยุทธการโกรนิงเงิน
จังหวัดโกรนิงเงินตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเนเธอร์แลนด์ เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 7 ของประเทศ มีพื้นที่ 2,960 ตารางกิโลเมตร แบ่งเป็นผืนบก 2,325 ตารางกิโลเมตรและผืนน้ำ 635 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ราวร้อยละ 80 เป็นพื้นที่เกษตรกรรม อีกร้อยละ 9 เป็นพื้นที่เมือง ร้อยละ 6 เป็นพื้นที่ธรรมชาติ ร้อยละ 3 เป็นพื้นที่โครงสร้างพื้นฐาน และอีกร้อยละ 2 เป็นพื้นที่สำหรับการพักผ่อน
ผืนดินในจังหวัดโกรนิงเงินค่อนข้างราบเรียบ พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล โดยจุดสูงสุดของจังหวัดคือ เขาฮัสเซอแบร์ก (Hasseberg) นั้นอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลเพียง 14.6 เมตรเท่านั้น
แหล่งก๊าซธรรมชาติของโกรนิงเงินเป็นแหล่งก๊าซที่ใหญ่เป็นอันดับ 8 ของโลก มีการขุดเจาะตั้งแต่ ค.ศ. 1959 แต่มีรายงานว่าการขุดเจาะได้ส่งผลให้เกิดแผ่นดินไหวในจังหวัดอยู่เป็นประจำ บางครั้งรุนแรงถึงระดับ 3.6 ตามมาตราริกเตอร์ จึงเป็นปัญหาที่จังหวัดกำลังเผชิญอยู่ในปัจจุบัน
ทะเลวัดเดิน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ประกอบไปด้วยสันทรายและเกาะตามธรรมชาติที่ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ 3 เกาะ นอกจากนี้ยังมีอุทยานแห่งชาติเลาเวอร์เมร์อยู่ภายในตัวจังหวัดตรงรอยต่อกับจังหวัดฟรีสลันด์อีกด้วย
จังหวัดโกรนิงเงินแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 20 เทศบาล โดยมีเมืองโกรนิงเงินมีประชากรมากที่สุด 231,299 คน รองลงมาคือ โอลดัมบต์ (ประชากร 38,129 คน) และสตัดสกานาล (ประชากร 31,789 คน)
นอกจากเมืองโกรนิงเงินจะมีประชากรอยู่มากที่สุดเป็นอันดับ 6 ของประเทศแล้ว ยังเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของจังหวัดอีกด้วย มีหน่วยงานหลักได้แก่ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโกรนิงเงิน มหาวิทยาลัยโกรนิงเงิน เทศบาลเมืองโกรนิงเงิน ศูนย์บริการการศึกษา และบริษัทก๊าซยูนีเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างบริษัทรอยัลดัตช์เชลล์ บริษัทเอ็กซอนโมบิล และรัฐเนเธอร์แลนด์
นอกจากนี้ บริเวณสามเหลี่ยมเอมส์ อันเป็นที่ตั้งของท่าเรือเดลฟ์ไซล์ และเอมส์ฮาเฟน ยังเป็นแหล่งเศรษฐกิจที่สำคัญของจังหวัด มีเรือบรรทุกสินค้าราว 11,589 จอดเทียบท่า (ค.ศ. 2015) คิดเป็นสินค้าราว 11,309,000 ตัน
โกรนิงเงินมีสำเนียงท้องถิ่นคือสำเนียงโกรนิงส์ ในตระกูลภาษาเยอรมันต่ำ และยังมีคนพูดภาษาฟรีเชียตะวันตกในบริเวณที่ติดกับจังหวัดฟรีสลันด์อีกด้วย แต่ทุกวันนี้ ชาวเมืองไม่นิยมพูดภาษาถิ่นเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะในพื้นที่เมืองโกรนิงเงิน
อาหารดั้งเดิมของชาวโกรนิงเงินคือสตัมปอต ไส้กรอกแห้ง ซุปเครนท์เจอบราย ขนมโพฟเฟิร์ต และแพนเค้ก
จังหวัดโกรนิงเงินมีสโมสรฟุตบอลเพียงแห่งเดียวคือ เอฟซีโกรนิงเงิน ปัจจุบันเล่นในเอเรอดิวิซี นอกจากฟุตบอลแล้วยังมีสโมสรบาสเกตบอล วอลเลย์บอล และสปีดสเก็ตอีกด้วย
การศึกษา มหาวิทยาลัยโกรนิงเงิน ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1614 และเป็นมหาวิทยาลัยวิจัยเพียงแห่งเดียวของจังหวัด มีนักศึกษาทั้งหมด 29,407 คนและบุคลากรมหาวิทยาลัย 5,238 คน (กันยายน ค.ศ. 2013) นอกจากนี้ยังมีสถาบันวิชาชีพขึ้นสูงฮันเซอ สเตนเดิน ตั้งอยู่ภายในเมืองโกรนิงเงินอีกด้วย
Groningen province
จังหวัดโกรนิงเกน
Republic of the Seven United Provinces
United Provinces of the Netherlands
Republic of the United Provinces
Republic of the Seven United Provinces of the Netherlands
สาธารณรัฐแห่งสหเจ็ดจังหวัด
สหจังหวัดแห่งเนเธอร์แลนด์
สาธารณรัฐสหจังหวัด
สาธารณรัฐแห่งสหเจ็ดจังหวัดแห่งเนเธอร์แลนด์
เดอะ ทิง ทิงส์
จังหวัดเดรนเทอ
เดรนเทอ  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเนเธอร์แลนด์ มีเมืองหลวงอยู่ที่อาสเซิน จังหวัดเดรนเทอมีพรมแดนทางตอนใต้ติดกับจังหวัดโอเฟอไรส์เซิล ทางตะวันตกติดกับจังหวัดฟรีสลันด์ ทางเหนือติดกับจังหวัดโกรนิงเงิน และทางตะวันออกติดกับประเทศเยอรมนี เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 มีประชากร 493,449 คน และมีพื้นที่ 2680 ตารางกิโลเมตร
มีหลักฐานการตั้งถิ่นฐานในเดรนเทอตั้งแต่เมื่อ 150,000 ปีก่อน ก่อนจะตกอยู่ใต้การปกครองของยูเทรกต์และราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในเวลาต่อมา หลังจากเนเธอร์แลนด์ประกาศอิสรภาพจากสเปน เดรนเทอกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐดัตช์ ก่อนจะกลายมาเป็นราชอาณาจักรฮอลแลนด์และราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เดรนเทอยกฐานะขึ้นเป็นจังหวัดเมื่อ ค.ศ. 1796 โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่อาสเซิน โดยทั่วไปแล้ว จังหวัดเดรนเทอมีประชากรอยู่อย่างเบาบางและกระจัดกระจาย ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมืองอาสเซินและเอเมิน พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดเป็นพื้นที่เกษตรกรรม
ชื่อของเดรนเทอ มาจากรากศัพท์คำว่า "thrija-hantja" หมายถึง "สามดินแดน"
หลักฐานทางโบราณคดีระบุว่าเดรนเทอมีมนุษย์อาศัยอยู่ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ราวๆ 150,000 ปีก่อน ก่อนจะถูกผนวกรวมเข้ากับราชรัฐมุขนายกยูเทรกต์ หลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1528 จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้เข้ายึดดินแดนนี้เป็นของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ก่อนที่ชาวเนเธอร์แลนด์จะก่อการปฏิวัติและประกาศอิสรภาพจากสเปนพร้อมกับตั้งสาธารณรัฐดัตช์เมื่อปี ค.ศ. 1581 เดรนเทอได้เป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐในฐานะ "เคาน์ตีเดรนเทอ" แต่ไม่ได้รับสิทธิ์เลื่อนเป็นจังหวัดเนื่องจากฐานะทางเศรษฐกิจไม่ดีเพียงพอที่จะถูกเก็บภาษี แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ออกเสียงในสภาเช่นเดียวกัน หลังจากนั้น จักรพรรดินโปเลียนบุกโจมตีเนเธอร์แลนด์และตั้งสาธารณรัฐปัตตาเวียขึ้นแทนสาธารณรัฐดัตช์ เดรนเทอได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นจังหวัดเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1796
เมื่อเนเธอร์แลนด์ได้อิสรภาพจากฝรั่งเศส และตั้งเป็นราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เดรนเทอก็กลายเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศนับตั้งแต่นั้นมา
เดรนเทอมีเป็นจังหวัดที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 9 ของเนเธอร์แลนด์ มีพื้นที่ทั้งหมด 2,683 ตารางกิโลเมตร แบ่งเป็นผืนบก 2,639 ตารางกิโลเมตร และผืนน้ำ 44 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ผืนบกราวร้อยละ 72 ถูกใช้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ไม่มีแม้น้ำหรือทะเลสาบขนาดใหญ่ มีอุทยานแห่งชาติเดรนท์-ฟรีส์ โวลด์
เดรนเทอแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 เทศบาล โดยเอเมินเป็นเทศบาลที่มีประชากรอยู่มากที่สุด
เศรษฐกิจของเดรนเทอขึ้นอยู่กับภาคการเกษตรค่อนข้างมาก แม้จะมีพื้นที่อุตสาหกรรมอยู่บ้างเล็กน้อย และความเงียบสงบนี้เองก็เป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาเยี่ยมชมอยู่เป็นประจำ
เดรนเทอ เป็นจังหวัดที่ขึ้นชื่อในเรื่องของการปั่นจักรยาน โดยในวันหยุด ชาวเนเธอร์แลนด์นิยมนจักรยานมาปั่นในตัวจังหวัด มีทางสำหรับจักรยานยาวหลายร้อยกิโลเมตร ทอดผ่านป่าไม้ พื้นที่ลุ่ม คลอง เมือง และหมู่บ้านต่างๆมากมาย
ชาวจังหวัดเดรนเทอกว่าครึ่งสามารถพูดสำเนียงเดรนท์ได้ ซึ่งจะแตกต่างกันไปในแต่ละเมืองและหมู่บ้าน แต่โดยรวมแล้วเป็นหนึ่งในสำเนียงของภาษาเยอรมันต่ำ ได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาถิ่นโดยรัฐบาลเนเธอร์แลนด์
เอฟซีเอเมินเป็นสโมสรฟุตอลอาชีพเพียงแห่งเดียวของจังหวัด ปัจจุบันเล่นอยู่ในเอเรอดีวีซี
วิทยาศาสตร์และการศึกษา.
สถาบันดาราศาสตร์วิทยุแห่งเนเธอร์แลนด์ (ASTRON) เป็นสถาบันวิจัยดาราศาสตร์ที่ตั้งอยู่ในตัวจังหวัด มีการติดตั้งกล้องโทรทรรศน์วิทยุแบบจานเดี่ยวขึ้นหลายจาน ทำการศึกษาวิจัยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956
เมืองอาสเซิน เอเมิน และเมปเปิล เป็นสถานที่ตั้งของสถาบันฝึกวิชาชีพขั้นสูงหลายแห่งตั้งอยู่
จังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเนเธอร์แลนด์)
ลิมบืร์ค  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดในบรรดาสิบสองจังหวัดของประเทศเนเธอร์แลนด์ จังหวัดลิมบืร์คมีพรมแดนทางตอนใต้และบางส่วนทางตะวันตกติดกับประเทศเบลเยียม โดยมีแม่น้ำเมิซกั้นระหว่างสองประเทศ พรมแดนบางส่วนทางตะวันตกติดกับจังหวัดนอร์ทบราบันต์ และทางเหนือติดกับจังหวัดเกลเดอร์ลันด์ ทางตะวันออกติดกับรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในประเทศเยอรมนี
เมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือ มาสทริชท์ มีประชากร 121,565 คน เมืองขนาดรองลงมาคือเวนโล ซิตทาร์ด-เคเลน และเฮร์เลิน จังหวัดลิมบืร์คตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ทางเศรษฐกิจที่สำคัญ อยู่ใกล้กับมหานครเศรษฐกิจรูห์ของเยอรมนีและเป็นประตูสู่กลุ่มประเทศเบเนลักซ์ได้เป็นอย่างดี
ประวัติศาสตร์ของลิมบืร์คเริ่มขึ้นในสมัยสาธารณรัฐโรมัน เมื่อจูเลียส ซีซาร์เข้ายึดดินแดนบริเวณนี้และกำจัดชนพื้นเมืองที่ลุกฮือต่อต้านทั้งหมด และได้ตั้งนครตุงกรีขึ้นโดยมีโตงเงอเรินเป็นเมืองหลวง (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม) ได้มีการวางเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างเมืองโตงเงอรินกับโคโลญ ก่อให้เกิดการตั้งเมือง โมซา ทราเจ็กตัม (มาสทริชท์) และ โคริโอวาลลัม (เฮร์เลิน) ขึ้น พื้นที่แถบนี้จึงมีสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมโรมันหลงเหลืออยู่มาก ต่อมา พระสังฆราชเซอร์วาติอุสได้นำคริสต์ศาสนาจากโรมันมาเผยแพร่ในมาสทริชท์เมื่อ ค.ศ. 384 ทำให้ต่อมา มาสทริชท์เรืองอำนาจขึ้นมาแทนโทงเงอเริอในฐานะเมืองหลวงท้องถิ่นอย่างไม่เป็นทางการ ก่อนจะมีการสถาปนามุขมณฑลขึ้นที่ลีแยฌ (ปัจจุบันอยู่ในเบลเยียม) ห่างจากมาสทริชท์ไปทางใต้ 25 กิโลเมตร
หลังอาณาจักรโรมันล่มสลาย อำนาจของโรมันก็เสื่อมลง อาณาจักรแฟรงก์ได้เข้ามาเป็นใหญ่ในพื้นที่แทนโรมัน นำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองของพื้นที่ หุบเขาริมแม่น้ำเมิซมีความสำคัญทางด้านการเมืองและวัฒนธรรม พระเจ้าชาร์เลอมาญ กษัตริย์ชาวแฟรงก์ได้สถาปนาเมืองอาเคินเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรแฟรงก์และมีอาณาบริเวณแผ่มาถึงตอนใต้ของลิมบืร์ค และทำให้ดินแดนแถบนี้เจริญรุ่งเรืองมากขึ้นไปอีก หลังพระเจ้าชาร์เลอมาญสวรรคต อาณาจักรแฟรงก์แบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก กลาง และตะวันออก แต่เส้นเขตแดนไม่เสถียรนัก ดินแดนของจังหวัดลิมบืร์คสลับเปลี่ยนไปอยู่ในอำนาจของหลายอาณาจักร จนในที่สุด ได้ตกเป็นของราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันตก จากสนธิสัญญาเมอร์เซนเมื่อปี ค.ศ. 870
ในยุคกลาง ขุนนางแห่งฟาลเคนบูร์ก ดาลเฮม เฮร์โซเกนราท เริ่มมีอำนาจขึ้นทางตอนใต้ของลิมบืร์ค แต่ต่อมาถูกรวมเป็นดัชชีลิมบืร์คและอยู่ภายใต้การปกครองของดัชชีบราบันต์อีกที เข้าสู่ศตวรรษที่ 15 ดัชชีลิมบืร์คและเมืองบริวารตกเป็นของเบอร์กันดี ส่วนเมืองมาสทริชท์อยู่ใต้การปกครองของราชรัฐมุขนายกลีแยฌและดัชชีบราบันต์ร่วมกัน ส่วนตอนกลางและเหนือของจังหวัดลิมบืร์คในปัจจุบันตกเป็นของดัชชียือลิชและดัชชีเกลเดอร์ส บรรดาดัชชีและมุขนายกเหล่านี้มีอิทธิพลอย่างมากเหนือดินแดนลิมบืร์คในยุคกลางภายใต้จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่มีบ่อยครั้งที่มักจะสู้รบกันเอง และผลของการสู้รบในพื้นที่ของลิมบืร์คก็ทำให้ภูมิภาคนี้ลดความสำคัญทางเศรษฐกิจลงไป
ในช่วงสงคราม 80 ปีที่เนเธอร์แลนด์ทำสงครามเพื่อเป็นเอกราชจากการปกครองของสเปน ลิมบืร์คกลายเป็นสมรภูมินองเลือดบ่อยครั้ง ชาวลิมบืร์คร่วมรบกับฝั่งสเปนเนื่องจากประชาชนส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์นิกายคาทอลิก ตรงข้ามกับชาวดัตช์ที่นับถือลัทธิคาลวิน จนเมื่อสิ้นสุดสงครามและเนเธอร์แลนด์ได้เอกราช ดินแดนของจังหวัดลิมบืร์คถูกแบ่งเป็นพื้นที่การปกครองครองสเปน ปรัสเซีย สาธารณรัฐดัตช์ ลีแยฌ และขุนนางอีกหลายคน จนกระทั่งปี ค.ศ. 1673 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสได้ยกกองทัพฝรั่งเศสมาตีเบลเยียมจนถึงเมืองมาสทริชท์และยึดเมืองได้ในช่วง ค.ศ. 1673 ถึง 1678 และฝรั่งเศสยึดทัพมายึดอีกครั้งในปี ค.ศ. 1748 ในช่วงสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย
เขตแดนของลิมบืร์คเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญเมื่อจักรพรรดินโปเลียนยกทัพมายึดประเทศเนเธอร์แลนด์ไว้ได้เมื่อปี ค.ศ. 1794 ถึงปี ค.ศ. 1814 ในช่วงนี้ เนเธอร์แลนด์ได้ถูกผนวกรวมเข้ากับจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 และลิมบืร์คถูกเปลี่ยนให้เป็นจังหวัดหนึ่งของฝรั่งเศสชื่อ เมิซ-อินเฟริเยอร์  ที่หมายถึง เมิซส่วนล่าง
อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาลอนดอนได้ระบุว่าพื้นที่ทางตะวันตกของลักเซมเบิร์กที่เดิมอยู่ใต้การปกครองของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์จะถูกรวมกับเบลเยียม แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าลักเซมเบิร์กเคยอยู่ภายใต้อำนาจของสมาพันธรัฐเยอรมันไปพร้อมๆกันด้วย ทั้งนี้ สมาพันธรัฐเยอรมันตั้งขึ้นโดยมีจุดประสงค์เพื่อความร่วมมือทางการค้าหลังสงครามนโปเลียนดังนั้น พื้นที่ลักเซมเบิร์กตะวันตกที่มีประชากร ราว 150,000 คนที่จะเสียไปให้เบลเยียมนั้น จะทำให้สมาพันธรัฐเยอรมันเสียประโยชน์ด้วย เพื่อเป็นการชดเชย เนเธอร์แลนด์จึงได้ทำการยกพื้นที่ของจังหวัดลิมบืร์คไปอยู่กับสมาพันธรัฐเยอรมันด้วย ยกเว้นเพียงเมืองมาสทริชท์และเวนโล (เพราะหากไม่นับประชากรของสองเมืองนี้ พื้นที่ที่จะยกไปจะมีประชากรรวมราวๆ 150,000 คนพอดี) ดังนั้น พื้นที่บางส่วนของจังหวัดลิมบืร์คจึงอยู่ภายใต้ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์และเป็นดัชชีลิมบืร์คภายใต้การปกครองของสมาพันธรัฐเยอรมันไปพร้อมๆกันด้วย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1839 จนถึงปี ค.ศ. 1866 อันเป็นปีที่เกิดสงครามระหว่างปรัสเซียและออสเตรียจนสมาพันธรัฐเยอรมันล่มสลายและมีการสถาปนาชาติเยอรมันขึ้น สนธิสัญญาลอนดอนฉบับที่สองที่ลงนามกันเมื่อ ค.ศ. 1867 ระบุให้ลิมบืร์คกลับไปอยู่ภายใต้การปกครองของเนเธอร์แลนด์เพียงประเทศเดียวตั้งแต่นั้น แต่ชื่อของดัชชีลิมบืร์คยังมีการใช้ในเอกสารราชการเรื่อยมาจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1907 และยังส่งผลให้ลิมบืร์คมีลักษณะเฉพาะที่ไม่เหมือนจังหวัดอื่นด้วย เช่น ผู้ปกครองของจังหวัดจะถูกเรียกว่า "ผู้ว่าราชการจังหวัด" ต่างกับจังหวัดอื่นที่ใช้ชื่อ "ข้าหลวงในพระมหากษัตริย์"
ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นาซีเยอรมนีเข้ายึดครองเนเธอร์แลนด์รวมถึงลิมบืร์คด้วย เมืองและหมู่บ้านจึงได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการทิ้งระเบิดและปืนใหญ่ จนกระทั่งหลังจบสงครามโลกในปี ค.ศ. 1945 ได้มีการบูรณะซ่อมแซมเมือง ต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 1991 ประชาคมยุโรปได้มีการจัดประชุมที่เมืองมาสทริชท์ และได้มีการเซ็นสนธิสัญญาก่อตั้งสหภาพยุโรปขึ้น จึงถือได้ว่ามาสทริชท์ จังหวัดลิมบืร์ค เป็นจุดกำเนิดของสหภาพยุโรป
แม้ภาษาดัตช์จะเป็นภาษาราชการ แต่ลิมบืร์คก็มีสำเนียงเป็นของตัวเองที่เรียกว่า ลิมบืร์คิช ได้รับการรับรองให้เป็นภาษาถิ่นอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1997 แต่ไม่ได้เป็นภาษาราชการ ประมาณการกันว่ามีคนพูดภาษาลิมบืร์คิชประมาณ 1.6 ล้านคนในจังหวัดลิมบืร์คของเนเธอร์แลนด์ ลิมบืร์คของเบลเยียม และเยอรมนี แต่สำเนียงก็แตกต่างกันออกไปอีกในแต่ละประเทศ และในแต่ละหมู่บ้านและชุมชนก็มีสำเนียงที่ต่างกันอีก เช่น ลิมบืร์คิชทางเหนือจะมีความคล้ายกับภาษาของเกลเดอร์สทางตอนใต้และบราบันต์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ลิมบืร์คเป็นเหมือนส่วนยื่นของเนเธอร์แลนด์เข้าไปในประเทศเบลเยียม เมื่อเทียบกับส่วนอื่นๆของเนเธอร์แลนด์แล้ว พื้นที่ของลิมบืร์คจะมีความราบเรียบน้อยกว่า และบางครั้งมีลักษณะเป็นเนินเขา จุดสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ตั้งอยู่ในจังหวัดนี้เช่นกัน คือ ฟาลเซอร์แบร์ก (หมายถึง ภูเขาแห่งวาลส์) มีความสูง 322.4 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และยังเป็นจุดที่พรมแดนของสามประเทศ ได้แก่ เนเธอร์แลนด์ เบลเยียม และเยอรมนีมาบรรจบกันอีกด้วย
แม่น้ำสายหลักของลิมบืร์คคือแม่น้ำเมิซ ไหลจากตอนใต้ของตัวจังหวัดไปจนถึงตอนเหนือของจังหวัด พื้นดินจึงมีลักษณะเป็นดินตะกอนจากแม่น้ำเมิซ บางครั้งถูกนำไปทำเป็นอิฐในอุตสาหกรรมก่อสร้าง
ลิมบืร์คแบ่งการปกครองออกเป็น 33 เทศบาล ซึ่งสามารถจำแนกได้เป็น 3 กลุ่ม (COROP) ได้แก่
เศรษฐกิจของลิมบืร์คมีขนาดไม่ใหญ่มาก คิดเป็นร้อยละ 5.7 เท่านั้นของผลิตภัณฑ์มวลรวมของประเทศเนเธอร์แลนด์ (ปี ค.ศ. 2018) ในอดีต มีการขุดถ่านหินและพีต แต่เหมืองถ่านหินถูกทยอยปิดไปในช่วง ค.ศ. 1965 ถึง 1975 ส่งผลให้คนงานที่ทำงานในเหมืองกว่า 60,000 คนต้องตกงาน รัฐบาลได้ชดเชยด้วยการย้ายสำนักงานรัฐบาลหลายแห่งไปยังเฮร์เลิน เพื่อเพิ่มการจ้างงานในพื้นที่ เช่น สำนักงานกองทุนบำเหน็จบำนาญ สำนักงานสถิติแห่งชาติ
ปัจจุบัน บริษัทดีเอสเอ็มที่เคยเป็นบริษัทขุดถ่านหินของรัฐได้เปลี่ยนมาเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านอุตสาหกรรมเคมี ปัจจุบันได้ขายส่วนธุรกิจปิโครเคมีให้กับบริษัทซาบิคในซาอุดิอารเบีย นอกจากนี้ ลิมบืร์คยังเป็นที่ตั้งของบริษัทผลิตรถยนต์เฟเดแอลโดยปัจจุบันดำเนินการผลิตให้กับรถมินิ บริษัทเครื่องถ่ายเอกสารและเครื่องพิมพ์ในเวนโล โรงงานกระดาษในมาสทริชท์ ภายใต้ของลิมบืร์คยังเป็นพื้นที่ปลูกผลไม้แต่ปัจจุบันได้ลดกำลังการผลิตไป และเป็นอุตสาหกรรมท่องเที่ยวที่เริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นแทน
จังหวัดลิมเบิร์ก (เนเธอร์แลนด์)
จังหวัดเซลันด์
เซลันด์  หรือ ซีแลนด์  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเนเธอร์แลนด์ มีอาณาเขตติดกับจังหวัดนอร์ทบราบันต์ทางตะวันออกและจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ทางเหนือ ประกอบด้วยเกาะหลายเกาะจึงเป็นที่มาของชื่อจังหวัดว่า "ดินแดนทะเล" เนื้อที่ราวหนึ่งในสามอยู่ในน้ำ
บริเวณส่วนใหญ่ของจังหวัดอยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล จึงได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมใหญ่ ค.ศ. 1953 ค่อนข้างมาก ปัจจุบัน รายได้หลักส่วนหนึ่งของจังหวัดมาจากการท่องเที่ยว โดยได้รับความนิยมอย่างมากจากกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวเยอรมัน ตราอาร์มของเซลันด์เป็นรูปสิงโตจมน้ำอยู่ครึ่งตัว โดยมีคำขวัญว่า "ข้าต่อสู้และได้ชัยชนะ"  ประเทศนิวซีแลนด์ในมหาสมุทรแปซิฟิกได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของจังหวัดนี้
ประวัติของเซลันด์เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ยุคที่เป็นเคาน์ตีเซลันด์ ภายใต้การปกครอของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่มักจะถูกเคาน์ตีฮอลแลนด์และเคาน์ตีฟลานเดอร์สทำสงครามแย่งชิงกันไปมาอยู่เสมอ จนกระทั่งเข้าสู่ศตวรรษที่ 14 ตกเป็นของเคาน์ตีบาวาเรีย เคาน์ตีบูร์กอญ และราชวงศ์ฮาพส์บวร์คตามลำดับ ก่อนจะเข้าร่วมการปฏิบัติของชาวดัตช์ต่อการปกครองของสเปน และกลายเป็นจังหวัดหนึ่งในสาธารณรัฐดัตช์ที่ประกาศเอกราชต่อสเปน ในปี ค.ศ. 1581
ต่อมา ฝรั่งเศสเข้ายึดครองเนเธอร์แลนด์และได้เปลี่ยนระบอบการปกครองของประเทศ เซลันด์กลายเป็นจังหวัดหนึ่งในจักรวรรดิฝรั่งเศสในชื่อ บูช์เดอเลสโกต์  แต่เมื่อจักรพรรดินโปเลียนแพ้สงคราม เนเธอร์แลนด์ได้สถาปนาประเทศขึ้นมาใหม่ และเซลันด์ได้กลายมาเป็นจังหวัดหนึ่งในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เซลันด์ถูกนาซีเยอรมนีเข้ายึดครองเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 และได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการต่อสู้ระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรและนาซีเยอรมนี จนกระทั่งได้รับการปลดปล่อยเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1944
เซลันด์เผชิญกับวิกฤติการน้ำท่วมใหญ่อย่างรุนแรงในปี ค.ศ. 1953 คร่าชีวิตประชากรไปกว่า 1,800 คน รัฐบาลเนเธอร์แลนด์จึงได้เริ่มโครงการเดลตาเวิร์กส์ เพื่อก่อสร้างแนวป้องกันน้ำท่วมขึ้น