pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดิมนั้นการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตทำโดยกระบวนเคมีที่เรียกว่า กระบวนการเลอบลังก์ (Leblanc process) ซึ่งค้นพบโดยนักเคมีชาวฝรั่งเศส ชื่อ นิโคลาส เลอบลังก์ ในปี พ.ศ. 2334 (ค.ศ. 1791) โดยใช้ โซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) กรดซัลฟูริก (กรดกำมะถัน) แคลเซียมคาร์บอเนต (หินปูน) และถ่าน แต่กรดไฮโดรคลอริค (กรดเกลือ) ที่เกิดจากกระบวนการนี้ ทำให้เกิดมลพิษทางอากาศ และแคลเซียมซัลไฟด์ ที่เหลือจากกระบวนการทำให้เกิดปัญหาต่อสิ่งแวดล้อม แต่เนื่องจากโซเดียมคาร์บอเนตเป็นสารเคมีพื้นฐานในอุตสาหกรรมหลายชนิด ทำให้มีการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตโดยกรรมวิธีนี้ และเป็นกรรมวิธีหลักมาจนถึงช่วงปี พ.ศ. 2423 - 2433 (ช่วง ค.ศ. 1880 - 1890) หลังการค้นพบกระบวนการโซลเวย์ กว่า 20 ปี โรงงานผลิตแคลเซียมคาร์บอเนตที่ใช้กระบวนการ เลอบรังค์แห่งสุดท้ายปิดลงในช่วงปี พ.ศ. 2463 (ค.ศ. 1920)
3 มกราคม
วันที่ 3 มกราคม เป็นวันที่ 3 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 362 วันในปีนั้น (363 วันในปีอธิกสุรทิน)
3 ม.ค.
โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์
โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ (อังกฤษ: Doraemon the movies) เป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาวฉบับพิเศษ สร้างโดยบริษัทผลิตภาพยนตร์ เพื่อจัดฉายในโรงภาพยนตร์ปีละหนึ่งตอนในช่วงเดือนมีนาคมเป็นประจำทุกปี ในประเทศญี่ปุ่นเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523) ตอนไดโนเสาร์ของโนบิตะทั้งนี้ใน พ.ศ. 2548 ยังมีการฉลองครบรอบ 25 ปีของการฉายโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์อีกด้วย และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 ที่ประเทศญี่ปุ่นก็ได้มีการฉาย โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ตอนไดโนเสาร์ของโนบิตะฉบับสร้างใหม่ โดยใช้ทีมนักพากย์ชุดใหม่ทั้งหมด ซึ่งเป็นชุดที่พากย์เสียงให้กับ โดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวีสร้างใหม่ ที่กำลังออกอากาศทางโทรทัศน์ของประเทศญี่ปุ่นอยู่ในขณะนี้ นอกจากนั้นยังมีการดัดแปลงผลิตออกเป็นฉบับหนังสือการ์ตูนด้วย ปัจจุบันมีการสร้าง โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ มาแล้วทั้งหมด 39 ตอน และมีการนำตอนเก่ามาสร้างใหม่ตั้งแต่ พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา
ประวัติการฉายในประเทศไทย.
โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์นี้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ประเทศไทย ตอนแรกคือ ไดโนเสาร์ของโนบิตะ (Nobita's Dinosaur) นำเข้ามาฉายโดยไชโยภาพยนตร์ เริ่มรอบปฐมทัศน์ 2 โรงด้วยกันคือ โรงภาพยนตร์เมโทร และสามย่าน เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2525 หรือหลังจากประเทศญี่ปุ่น 2 ปี ซึ่งทางไชโยภาพยนตร์ใช้ชื่อตอนว่า "โดเรม่อนผจญไดโนเสาร์" ตามชื่อเรียกโดราเอมอนฉบับหนังสือการ์ตูน ของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจในสมัยนั้น หลังจากเข้าฉายประมาณหนึ่งเดือน สามารถทำรายได้ประมาณ 2 ล้านบาท ซึ่งถือว่าเป็นรายได้ที่ไม่น้อยในสมัยนั้น
ต่อมาทางไชโยภาพยนตร์นำตอนที่สองของฉบับภาพยนตร์มาฉายคือ โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ โดยเข้าฉายหลังจากตอนแรกออกจากโรงภาพยนตร์ไปได้เพียงสัปดาห์เดียว ตอนนี้เข้าฉายในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2525 โดยตั้งชื่อตอนว่า "โดเรม่อนบุกพิภพอวกาศ" มีการเพิ่มโรงขึ้นอีก 2 โรงคือโรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมไทย และโรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง แม้จะเข้าฉายในช่วงเวลาปิดเทอม และมีการเพิ่มโรง แต่รายได้กลับน้อยกว่าที่คาดการณ์ไว้ เหตุเพราะในช่วงเวลานั้น ทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ได้เริ่มออกอากาศโดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวีแล้ว ทำให้ประชาชนไม่สนใจในการเข้าชมในโรงภาพยนตร์มากเท่าที่ควร
หลังจากนั้นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ก็ไม่มีผู้จัดฉายในประเทศไทยอีกเลย แต่สามารถหาชมได้ในรูปแบบวิดีโอเทป หรือวีซีดีแทน จากนั้นใน พ.ศ. 2544 ทางเจเอสแอลก็ได้จัดฉาย โดราเอมอนตอนตำนานสุริยกษัตริย์ ในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2545 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองโดราเอมอนอายุครบ 30 ปี ถือได้ว่าเป็นการกลับมาของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ที่จัดฉายในโรงภาพยนตร์อีกครั้งหนึ่ง นับตั้งแต่ พ.ศ. 2525 หรือเป็นเวลาเกือบ 20 ปีทีเดียว โดยให้ วิจิตอล เป็นผู้ได้รับสิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่าย
ในอีก 2 ปีให้หลัง ได้มีการเปลี่ยนผู้จัดฉายเป็นบริษัทดับบลิว พี เอ็ม ฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล จัดฉายโดราเอมอนตอนโนบิตะและอัศวินแดนวิหค เข้าฉายในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2546 หลังจากนั้นก็ได้จัดฉายเป็นประจำเรื่อยมา
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 - พ.ศ. 2557 โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ได้เป็นผู้ถือสิขสิทธิ์ เช่นเดียวกับ ซีรีส์
ต่อมาปี พ.ศ. 2560 เป็นต้นไป เค เมจิก บาย กันตนา ได้เป็นผู้ถือสิขสิทธิ์ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป เพียงแต่ภาค Stand By Me เอ็ม พิคเจอร์ส เป็นผู้รับสิขสิทธิ์ แต่กันตนา โปรโมทให้ ต่อมา เอ็ม พิคเจอร์ส ถือครองลิขสิทธิ์ฉายแทน
อนึ่ง โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์นั้นเคยออกอากาศให้รับชมผ่านสถานีโทรทัศน์มาแล้วในประเทศไทย โดยเริ่มจากปี พ.ศ. 2553 กับโครงการ ฉลอง 40 ปี โดเรม่อนในดวงใจ ของทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี โดยทางช่อง 9 ได้ออกอากาศโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ทั้งสิ้น 9 เรื่องด้วยกันเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองในวาระครบรอบ 40 ปีของโดราเอมอน โดยออกอากาศในช่วงวันเสาร์ เวลา 8:00 - 10:00 น. เริ่มตั้งแต่วันเสาร์ที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2559 ทางช่อง 7 เอชดีได้เริ่มออกอากาศโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ในช่วงยอดภาพยนตร์นานาชาติ โดยเรื่องแรกเริ่มจาก สแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไป ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2561 หลังจากที่เค เมจิก บาย กันตนา ได้เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ทางช่อง 7 จึงได้ออกอากาศ โดราเอมอน ตอน โนบิตะกำเนิดญี่ปุ่น และปี พ.ศ. 2563 กับ โดราเอมอน ตอน โนบิตะผู้กล้าแห่งอวกาศ ตามลำดับ และหลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2564 - 2565 ช่อง 7 ก็ยังคงนำโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์มาออกอากาศอย่างต่อเนื่อง โดยมี โดราเอมอน ตอน คาชิ-โคชิ การผจญภัยขั้วโลกใต้ของโนบิตะ และ โดราเอมอน ตอน เกาะมหาสมบัติของโนบิตะ อีกด้วย
รายชื่อตอนของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์.
"ออริจินอลซีรีส์" (1980–2004).
ในปี 2005 ไม่มีโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ออกมาฉายเนี่องจากมีการโอนผ่านโดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวี 1979 เป็น ฉบับการ์ตูนทีวี 2005 จึงทำให้ปี 2005 เป็นปีเดียวที่ไม่มีโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ออกฉาย
"นิวเจเนอเรชัน" (2005–ปัจจุบัน).
ในปี 2021 ไม่มีโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ออกมาฉายเนี่องจากเหตุการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ยังคงรุนแรงอย่างต่อเนื่อง ทำให้ต้องเลื่อนการฉาย โดราเอมอน ตอน สงครามอวกาศจิ๋วของโนบิตะ 2021 มาในปี 2022 แทนและเป็นปีที่ 2 ที่ไม่มีโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ออกฉาย ต่อจากปี 2005
ซากูระ ทังเงะ
ซากูระ ทังเงะ  เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น
เธอเกิดวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2516 ที่จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น และสังกัดอาโอนิ โปรดักชัน
เทะมะริ
เทมาริ หรือ เทะมะริ  อาจหมายถึง
ประเทศนีวเว
นีวเว (; นีวเว: ) เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ มักเรียกว่า "Rock of Polynesia" นีวเวปกครองตนเอง แต่นอกจากนี้ นีวเวยังอยู่ในความสัมพันธ์เสรี (free association) กับประเทศนิวซีแลนด์ด้วย นั่นหมายความว่าประมุขโดยชอบธรรมของนิวซีแลนด์เป็นประมุขรัฐของนีวเวด้วย และความสัมพันธ์ทางการทูตส่วนใหญ่จะจัดโดยนิวซีแลนด์ นีวเวตั้งอยู่ห่างจากทางตะวันออกเฉียงเหนือของนิวซีแลนด์ 2,400 กิโลเมตร และตั้งอยู่ในบริเวณสามเหลี่ยมระหว่างประเทศตองงา ประเทศซามัว และหมู่เกาะคุก ชาวนีวเวร้อยละ 90 ถึง 95 อาศัยอยู่ในประเทศนิวซีแลนด์ ซึ่งมีประมาณร้อยละ 70 ที่พูดภาษานีวเว
คำไต สีพันดอน
พลเอก คำไต สีพันดอน (; เกิด 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 ที่แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว) เป็นประธานประเทศลาว ปัจจุบัน สมรสแล้ว มีบุตร 5 คน (ลูกชาย 2 คน ลูกสาว 3 คน)
สมเด็จพระราชินีอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
เทพบุตรถังแตก
เทพบุตรถังแตก  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยม ทั้งในประเทศไทย และต่างประเทศ เป็นการ์ตูนแนว ตลก/ดราม่า ในประเทศไทยจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ และ พ.ศ. 2544 ภาคละครไต้หวัน ที่นำแสดงโดย วิค F4 ยังเคยนำมาออกอากาศเป็นทางโทรทัศน์ ทางช่อง 3 อีกด้วย และต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ประเทศญี่ปุ่นเองก็นำมาสร้างในฉบับละครเช่นกัน นำแสดงโดย นิโนะมิยะ คาซึนาริ (แสดงเป็น ทาโร่) และซากุราอิ โช (แสดงเป็น ทาคูยะ) ทั้งสองเป็นนักร้องวง อาราชิ
ยามาดะ ทาโร่ ชายหนุ่มที่ทุก ๆ คนจับตามอง ทุก ๆ คนคิดว่า เขาจะต้องเป็นลูกมหาเศษรฐี, เจ้าชายจากต่างประเทศผู้มาตามหารักแท้ เพราะเขาทั้งเก่งในทุก ๆ ด้าน, หน้าตาดี, จิตใจดีงาม ไม่ว่าจะเป็นการเรียนก็ได้ที่หนึ่ง, สอบเข้าเป็นนักเรียนทุนได้ตลอด, กีฬาก็ยอดเยี่ยม ทุก ๆ อย่างของเขาดีทั้งหมด เว้นเสียแต่ว่าเขายากจนมาก ความสามารถพิเศษสุดของยามาดะ คือการได้ยินเสียงเหรียญตกในระยะหลายกิโลเมตร แม้กระทั่งหลับอยู่
โซเดียม คาร์บอเนต
แวน
แวน หรือ ข่ายงานบริเวณกว้าง ( หรือ WAN) คือ ข่ายงานที่อยู่ห่างไกลกันมาก อาจจะอยู่ระหว่างเมือง หรือระหว่างประเทศ เช่น การเชื่อมต่อเครือข่ายของสำนักงานสาขาย่อยเข้ากับเครือข่ายของสำนักงานใหญ่ที่อยู่ห่างกันไกล อาจจะอยู่กันคนละที่หรือคนละเมืองกัน แต่ติดต่อกันด้วยระบบการสื่อสารทางไกลความเร็วสูง หรือโดยการใช้การส่งสัญญาณ
ผ่านดาวเทียมเพื่อเชื่อมโยงคอมพิวเตอร์ให้ติดต่อถึงกันได้ ข่ายงานแต่ละข่ายงานจะอยู่ห่างกันประมาณ 2 ไมล์ซึ่งไกลกว่า
ข่ายงานบริเวณเฉพาะที่ แลน ที่อาจอยู่ภายในอาคารหรือบริเวณมหาวิทยาลัยเดียวกัน แวนไร้สาย (wireless wide area network) ข่ายงานบริเวณกว้างไร้สาย
ผู้รับผิดชอบทางด้านเครือข่ายขององค์การต้องขอใช้บริการต่างๆ เช่น บริการเชื่อมต่อผ่านทางเฟรมรีเลย์ (Frame Relay) คู่สายวงจรเช่า (Leased Line) หรือ ISDN ผู้ให้บริการในประเทศไทยก็มีอยู่หลายที่เหมือนกันที่สามารถให้บริการได้เช่น บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน), ดาต้าเน็ด, องค์การโทรศัพท์, บริษัทคอม, บริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) เป็นต้น
เทคโนโลยีแวน แตกต่างจากแลนมาก แลนส่วนใหญ่จะมีมาตรฐานรองรับส่วนเทคโนโลยีแวน จะประกอบด้วยส่วนต่างๆ ที่สร้างมาจากหลายบริษัทบางส่วนก็มีมาตรฐาน บางส่วนก็เป็นเทคโนโลยีเฉพาะของบริษัทนั้นๆ ก็แตกต่างกันไปทางด้านลักษณะ ด้านคุณภาพ ด้านประสิทธิภาพ และก็ราคาด้วย สิ่งที่คิดว่ายากที่สุดในการสร้างเครือข่ายแวน ก็คือการเลือกใช้เทคโนโลยีที่สามารถทำงานร่วมกันได้ และสามารถตอบสนองความต้องการของธุรกิจต่างๆ ในปัจจุบันได้
ข่ายงานวิทยุสำหรับคอมพิวเตอร์ที่ติดตั้งเครื่องรับที่ใช้ในการรับและส่งข้อความไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ การกระจายเสียงข่าว และแฟ้มข้อมูล ถึงแม้ในขณะนี้ข่ายงานลักษณะนี้จะมีการทำงานได้ในวงจรจำกัด เพียงในเนื้อที่เมืองหลวงก็ตาม แต่ในอนาคตเมื่อมีการนำระบบการส่งสัญญาณผ่านดาวเทียมเข้ามาใช้ ก็จะทำให้ข่ายงานบริเวณกว้างไร้สายนี้สามารถสื่อสารข้อมูลได้ครอบคลุมกว้างขวางมากยิ่งขึ้น
เทคโนโลยีแวน มีส่วนประกอบที่สำคัญดังนี้
1.ระบบส่งสัญญาณ (Transmission Facility) วงจรสวิตซ์ (Circuit Switching) นั้นมีหน้าที่ในการสื่อสารข้อมูล มันจะสร้างสถานีรับข้อมูลและสถานีส่งข้อมูลก่อน
จากนั้นมันก็จะทำการส่งข้อมูลออกไป พอมันสร้างทั้ง 2 สถานีเสร็จ มันก็จะสามารถใช้ส่งหรือรับข้อมูลได้แค่ 2 สถานีนี้เท่านั้นเช่น ระบบโทรศัพท์ ปกติโทรศัพท์ทุกหมายเลขจะมีสายสัญญาณเชื่อมมายังชุมสายโทรศัพท์ส่วนกลางมีสวิตซ์ติดตั้งอยู่ ระหว่างชุมสายโทรศัพท์นั้นมันจะมีการเชื่อมต่อกัน สามารถโทรไปเบอร์อื่นๆได้ เวลาที่เราใช้โทรศัพท์ จะมีเส้นทางเสั
นทางสัญญาณจะถูกจองไว้สำหรับใช้ในการสนทนา แต่พอเวลาที่วางสายไปหรือเลิกใช้โทรศัพท์ เส้นทางนี้ก็จะถูกยกเลิกไปด้วย สัญญาณมันก็จะรอให้สายอื่นมาใช้งานต่อไป
ระบบส่งสัญญาณแบบวงจรสวิตซ์ที่ใช้ในเครื่อข่าย Wan มีดังนี้
- สายคู่เช่า (Leased Line)
- โมเด็มและระบบโทรศัพท์ (Modem and Telephone System)
- ISDN (Integrated Services Digital Network)
- DSL (Digital Subscriber Line)
- เคเบิลโมเด็ม (Cable Modem)
1.1สายคู่เช่า (Leased Line)
สายคู่เช่าเป็นระบบส่งสัญญาณแบบวงจรสวิตซ์ที่ยืดหยุ่นและทนทาน ทีเราเรียกกันว่า สายคู่เช่า ก็เพราะว่าเป็นการเช่าสัญญาณจากบริษัทหรือองค์กรที่ให้บริการเช่น องค์การโทรศัพท์ เป็นต้น
สายคู่เช่านั้นทำหน้าที่ส่งสัญญาณโทรศัพท์แบบดิจิตอลแทนอะนาล็อก มันสามารถช่วยลดทอนสัญญาณ และสามารถส่งสัญญาณได้หลายช่องสัญญาณในเวลาเดียวกันได้
เทคนิคการมัลติเพล็กซ์สัญญาณ
สายคู่เช่าถูกออกแบบมาเพื่อให้สามารถรวมการสื่อสารหลายๆ การสื่อสารให้สามารถแชร์สัญญาณหรือลิงก์เดียวกันได้ ดังนั้นจึงรวมเอาหลายๆสัญญาณมารวมกันเป็นสัญญาณเดียวกัน
แล้วก็ส่งไปที่ช่องสัญญาณ พอถึงปลายทางก็ทำการแยกสัญญาณออก เพื่อส่งต่อไปปลายทางการรวมสัญญาณเราเรียกว่า "การมัลติเพล็กซ์ (Multiplexing)" ส่วนการแยกสัญญาณเราเรียกว่า "การดีมัลติเพล็กซ์ (DeMultiplexing)"
การทำมัลติเพล็กซ์ทำได้ 2 วิธี คือ
1) TDM (Time Division Multiplexing) คือการแชร์แบนด์วิธแบบช่องเวลา
2) FDM (Frequency Division Multiplexing) คือการแชร์แบนวิธแบบช่องความถี่
Time Division Multiplexing
แบบนี้จะเป็นการแบ่งใช้แบนด์วิธของช่องสัญญาณออกเป็นช่วงเวลา แต่ละสถานีจะแชร์ช่องสัญญาณสลับกับการส่งข้อมูล โดยส่งได้ตามระยะเวลาที่กำหนด ช่วงเวลานี้จะถูกแชร์กัน ขึ้นอยู่กับขั้นตอนวิธีที่เราใช้
การแชร์แบนด์วิธแบบ TDM ก็มีโอเวอร์เฮด หรือการแบนด์วิธที่ต้องใช้ในการควบคุมการมัลติเพล็กซ์หรือที่ใช้ในการซิงโครไนเซชันสัญญาณ
การซิงโครไนเซชันก็คือ การทำให้เครื่องที่รับและเครื่องที่ส่งเข้าใจตรงกันเกี่ยวกับเรื่องของเวลาในการรับส่งข้อมูล ถ้าไม่มีการซิงโครไนเซชันอาจจะทำให้ข้อมูลเดินทางไปถึงสถานีปลายทางเกิดข้อผิดพลาดได้
Frequency Division Multiplexing
FDM เป็นเทคนิคในการแบ่งแบนด์วิธออกเป็นหลายช่องของความถี่ ซึ่งแต่ละช่องจะถูกกำหนดให้ใช้ในการรับส่งข้อมูลได้ เฉพาะสถานีใดสถานีหนึ่งเท่านั้น
ส่วนใหญ่นิยมใช้การแชร์แบนด์วิธแบบ TDM มากกว่าแบบ FDM
มาตรฐานสัญญาณดิจิตอลที่นิยมใช้ก็มี
1) Digital Signal Hierarchy (DSH
2) ITU's Digital Signal Hierarchy
3) SONET's Optical Carrier System
4) SONET's Synchronous Transport Signal Sysytem
1.2โมเด็มและระบบโทรศัพท์
โมเด็มทำหน้าที่ในการแปลงสัญญาณดิจิตอล (Digital) ไปเป็นสัญญาณอนาล็อก (Analog) หรือสัญญาณเสียงแล้วส่งสัญญาณนี้ผ่านไปทางระบบโทรศัพท์ทำให้เราสามารถคุยกันทางโทรศัพท์แล้วได้ยินเสียง
ฝั่งที่ทำหน้าที่รับก็จะมีโมเด็มที่คอยทำหน้าที่แปลงสัญญาณอะนาล็อก ไปเป็นสัญญาณดิจิตอลเหมือนเดิมเพื่อให้คอมพิเตอร์นั้นประมวลผลข้อมูลได้ คอมพิวเตอร์มันรู้สัญญาณดิจิตอลเป็น 0 กับ 1 เท่านั้น ส่วนระบบโทรศัพท์มันรู้จักสัญญาณอะนาล็อกเป็นเสียงเท่านั้น
ความแตกต่างที่สำคัญของ Lan กับ Wan ก็คือระยะความห่างระหว่างคอมพิวเตอร์ในเครือข่ายการส่งข้อมูลไปบนสายโทรศัพท์ระยะที่มันส่งจะไกลกว่าการใช้ UTP ที่ใช้ในระบบ Lan
ประเภทของการแปลงสัญญาณ (Modulation Type)
1) การแปลงความถี่ของคลื่น (Freguency Modulation)
2) การแปลงกำลังของคลื่น (Amplitude Modulation)
3) การแปลงเฟสของคลื่น (Phase Modulation)
มาตรฐานของโมเด็ม
มาตรฐานโมเด็มบางส่วนของ ITU-T มีดังนี้
- V.22 เป็นมาตรฐานโมเด็มแบบดูเพล็กซ์ อัตราข้อมูลอยู๋ที่ 1,200 bps ใช้กับระบบโทรศัพท์สาธารณะและระบบสายคู่เช่า
- V.22 bis ถูกปรับปรุงมาจาก V.22 สามารถส่งข้อมูลได้ 2,400 bps ใช้เทคนิคในการหาความถี่
- V.32 มีความเร็วที่ 9,600 bps โมเด็มประเภทนี้ใช้เทคนิคในการเข้ารหัสแบบ QAM ส่งข้อมูลได้ทีละ 4 บิต
- v.32 bis ปรับปรุงมาจาก V.32 ส่งข้อมูลได้ถึง 14,000 bps ใช้เทคนิคในการเข้ารหัสแบบ QAM
- V.90 สามารถรับข้อมูลได้ถึง 53,000 bps สามารถส่งข้อมูลได้ 33,600 bps
ปัจจุบันโมเด็มมีความเร็วสูงสุดที่ 100.0-1,000.0 kbps ที่สามารถส่งได้ แต่ตอนนี้ได้มีการผลิตโมเด็มประเภทใหม่ขึ้นมาที่สามารถส่งข้อมูลได้ในระดับ Mbps เช่น ADSL ยังคงใช้สายโทรศัพท์เหมือนเดิม
2.อุปกรณ์เครือข่าย (Channel Dervice Unit/Data Ser
ce Unit) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ทำหน้าที่ในการจัดการเกี่ยวกับการรับส่งข้อมูลบนเครือข่าย ใช้สำหรับทวนสัญญาณ เพื่อให้การรับส่งข้อมูลที่อยู่ห่างไกลกันมีประสิทธิภาพที่ดี อุปกรณ์เครือข่ายก็เช่น Hub, switch , Router CSU/DSU เป็นต้น-- 14:17, 23 พฤศจิกายน 2007 (ICT)
ป๊อปคอร์น
หวัง ฉงหยาง
เฮ้งเตงเอี้ยง  เกิดในช่วง ค.ศ. 1113 - 1170 ในปลายสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในช่วงกลียุคของจีน เนื่องจากการราชสำนักจิน (กิม) ยกกำลังบุกราชสำนักซ่งจนต้องถอยร่นลงมาตั้งหลักที่นครหลินอัน (หางโจว)
เฮ้งเตงเอี้ยง หรือ หวังชงหยาง มีชื่อเดิมว่า "หวังจงฟู่"  เขาเกิดในครอบครัวมีอันจะกินครอบครัวหนึ่ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงมีโอกาสได้รับการศึกษาศิลปศาสตร์ทุกแขนงอย่างเต็มที่ เมื่อโตเป็นหนุ่มใหญ่หวังจงฟู่ก็มีความต้องการก่อตั้งกลุ่มต่อต้านทัพจิน (ชนเผ่าหนี่เจิน) ขึ้น แต่ในปี ค.ศ.1159 เมื่อหวังจงฟู่อายุได้ 49 ปี ก็ได้มีโอกาสพบกับเซียนสองคนในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง คือ จงหลี่ฉวน และ หลูตงปินจึงหันมาบวชเป็นนักพรตในลัทธิเต๋าแทน และมีฉายาในทางธรรมว่า ฉงหยางจื่อ（重阳子）นับแต่นั้นเป็นต้นมา
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นหนึ่งตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก แต่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ตามช่วงเวลาในท้องเรื่อง แต่ได้รับการอ้างถึงในเนื้อเรื่องหลายครั้ง
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งนิกายช้วนจินก่า มีฉายาว่า เทพมัชฉิม และเป็นอันดับหนึ่งของห้ายอดฝีมือแห่งยุคที่ชนะการประลองถกกระบี่เขาหัวซานครั้งแรก ซึ่งได้ครองคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็ง แต่ไม่ปรารถนาที่จะฝึกยอดวิชา เพียงแต่ต้องการไม่ให้ยุทธภพต้องวุ่นวาย จึงเก็บรักษาคัมภีร์ยุทธไว้ใต้เบาะ
เฮ้งเตงเอี้ยงเดิมมีชื่อว่า เฮ้ง เตี่ยง เขาเป็นศิษย์ผู้พี่ของเฒ่าทารกจิวแป๊ะทงโดยมีอาจารย์ คือนักพรต หลี ต้ง ปิน เฮ้งเตงเอี้ยงมีศิษย์เจ็ดคน หรือเจ็ดนักพรตช้วนจิน เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นคนมีเมตตา ฉลาดหลักแหลม คิดค้นวิชามากมาย เช่น พลังธาตุธรรมชาติ เพลงกระบี่ช้วนจินและค่ายกลเจ็ดดาวที่เหล่านักพรตทั้งเจ็ดเคยใช้รับมือกับมารบูรพาอึ้งเอี๊ยะซือ เฮ้งเตงเอี้ยงทราบดีว่าตนเองเป็นโรคร้ายรู้ตัวว่ามีชีวิตได้อีกไม่นาน จึงเดินทางไปต้าหลี่เพื่อถ่ายทอดวิชาพลังธาตุธรรมชาติที่เป็นดาวข่มวิชาลมปราณคางคกของพิษประจิม แต่เนื่องจากชื่อเสียงของเฮ้วเตงเอี้ยงและราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮงอยู่ในระดับเดียวกัน ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการน่าเกลียดจึงเสนอเป็นการแลกเปลี่ยนศึกษาวรยุทธ์กับราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง โดยได้รับการแนะนำวิชาดรรชนีเอกสุริยันจากราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง และถ่ายทอดวิชาพลังธาตุธรรมชาติให้ราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นเจ้าของสุสานโบราณแต่ภายหลังได้ยกให้ ลิ้มเซียวเอ็ง ซึ่งต่อมาลิ้มเซียวเอ็ง ก็เป็นผู้ก่อตั้งสำนักสุสานโบราณ ซึ่งเป็นอาจารย์ยายของลี้มกโช้ว และเซียวเล้งนึ่ง ซึ่ง เฮ้งเตงเอี้ยง กับ ลิ้มเซียวเอ็ง รักใคร่ชอบพอกันแต่มิอาจได้อยู่ร่วมกัน
กอร์กอน
กอร์กอน เป็นอสูรกายน่าเกลียดน่ากลัว มีผมเป็นงู มีด้วยกันสามพี่น้อง คงกระพันฆ่าไม่ตาย ยกเว้นตัวน้องสุดท้องที่ชื่อ "เมดูซ่า" ที่อาจฆ่าให้ตายได้ หากผู้ใดมองตานางเมดูซ่าจะกลายเป็นหิน ตำนานกล่าวว่า เดิมทีกอร์กอนทั้งสามเป็นเทพธิดารูปงามและอ่อนโยน มีความบริสุทธิ์เป็นพรหมจารีย์ แต่ขณะที่เมดูซ่ากำลังบูชาเทวีเอเธน่าในวิหาร ได้ถูกโพไซดอนหลงรัก และพยายามใช้กำลังขืนใจ เรื่องรู้ถึงเทพีเอเธน่า ทรงได้ฉวยโอกาสใส่ความว่าลบหลู่นาง โดยการสมสู่ในวิหารของนาง เนื่องด้วยความเดิมเอเธน่ากับเมดูซ่ามีแม่คนเดียวกัน และเอเธน่าต้องการทำลายเมดูซ่าให้สิ้นซาก จึงสาปให้เมดูซ่ามีหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว และสาปให้ผมที่สวยงามดุจเส้นไหมทองของนางกลายเป็นงูเลื้อยยั้วเยี้ยเต็มหัว จากหญิงพรหมจารีย์ที่งดงาม ก็กลายเป็นปีศาจที่น่าขยะแขยง เมดูซ่าทั้งโศกเศร้า อับอาย และน้อยใจในความอยุติธรรมทั้งที่เธอมิได้ทำผิด ทั้งที่เธอตั้งใจรักษาพรหมจารีย์ แต่นางก็มิเคยได้ผลความดีตรงนั้นเลย จนนางมีแต่ความอับอายและความแค้น จนเมดูซ่าต้องการทำลายทุกชีวิตที่ขวางหน้าจากความเกลียดชังที่ปะทุขึ้น ทุกคนที่มองหน้านางก็จะกลายเป็นหินไปหมด จนได้กล่าวขวัญเป็นอสูรกายที่ร้ายกาจที่สุดในตำนานกรีก วีรบุรษเพอร์ซีอุสเป็นผู้สังหารเมดูซ่า โดยใช้ดาบที่เทพีเอเธน่าประทานให้ตัดหัวของเมดูซ่า จากนั้นเมดูซ่าก็จบชะตากรรมจากชีวิตอันโหดร้ายที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมของเธอในที่สุด นับว่าเป็นอสุรกายที่มีความเป็นมาอันน่าสงสารและน่าเห็นใจมากที่สุด
ขุนยวม  เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดแม่ฮ่องสอน พื้นที่อยู่ท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำ ประชากรมีเชื้อสายทั้งชาวเขา ไทยใหญ่ จีน และพม่า นับเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดและของภาคเหนือ
อำเภอขุนยวมตั้งอยู่บนที่ราบกว้างใหญ่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
บ้านขุนยวมมีนามเดิมเป็นภาษาไทยใหญ่ว่า “บ้านกุ๋นยม” แต่เดิมเป็นที่อยู่อาศัยของพวกลัวะ มาก่อนประมาณ 350 ปี ไม่มีหลักฐานปรากฏแน่ชัดทราบจากคำบอกเล่าสืบทอดติดต่อกันมา และสังเกตจากวัดร้างที่มีพระธาตุเจดีย์ซึ่งชำรุดทรุดโทรม และพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์สมัยเชียงแสน ฝีมือชาวลัวะสร้างไว้หลายสิบองค์ปรากฏอยู่ ลัวะเป็นเชื้อชาติที่นับถือพระพุทธศาสนาอย่างแน่นแฟ้น สร้างบ้านเรือนอยู่ที่ไหนก็จะสร้างวัดอารามขึ้นไว้เป็นที่เคารพสักการะ บูชา เช่นเดียวกับชาวไทยใหญ่สันนิษฐานตามหลักฐานที่พบเห็นแล้ว บ้านขุนยวมเคยเจริญรุ่งเรืองมาก่อน ทั้งนี้โดยคาดคะเนจากหลักฐานวัดร้างที่อยู่ทั้งในและนอกบริเวณเขตสุขาภิบาลประมาณ 15 แห่ง ปัจจุบันบริเวณดังกล่าวเป็นที่อยู่อาศัยของชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยงบ้าง โดยเฉพาะทางแถบบริเวณตอนเหนือของหมู่บ้าน
ตามหลักฐานที่สามารถยืนยันได้เมื่อ พ.ศ. 2390 บ้านขุนยวมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีประมาณ 20 หลังคาเรือนเท่านั้น ยังไม่เจริญใหญ่ดังเช่นในปัจจุบัน เป็นหมู่บ้านที่ตั้งขึ้นก่อนหมู่บ้านอื่นในเขตอำเภอขุนยวม ประชาชนส่วนใหญ่เป็นผู้ที่อพยพมาจากรัฐฉานของสาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งสหภาพพม่า และส่วนมากเป็นผู้มีเชื้อสายไทยใหญ่ เริ่มตั้งหมู่บ้านครั้งแรก จากริมห้วยข้างวัดโพธารามปัจจุบันขึ้นไปทางทิศเหนือจนถึงศาลเจ้าพ่อหลักเมือง (เจ้าเมือง) แล้วจึงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนที่ราบบนภูเขา
อำเภอขุนยวมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอขุนยวมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (อังกฤษ : Faculty of Pharmaceutical Sciences, Ubon Ratchathani University) เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี จัดตั้งเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 นับเป็นคณะเภสัชศาสตร์ลำดับที่ 10 ของประเทศไทย เป็นลำดับที่ 2 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือและเป็นคณะวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพคณะแรกของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นคณะเภสัชศาสตร์ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 111 ตอนที่ 21 ก. เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 สำหรับหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ระยะเวลาการศึกษา 5 ปี ได้รับความเห็นชอบจาก ทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และสำนักงาน ก.พ.รับรองคุณวุฒิปริญญาเภสัชศาสตรบัณฑิตของ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ในปี 2551 ได้ดำเนินการปรับหลักสูตรเป็นหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ซึ่งมีระยะเวลาการศึกษา 6 ปี ให้สอดคล้องกับเกณฑ์การจัดการเรียนการสอนที่กำหนดโดยสภาเภสัชกรรมแห่งประเทศไทย และเริ่มเปิดรับนักศึกษา ตั้งแต่ปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป
คณะเภสัชศาสตร์ได้ปฏิบัติภารกิจสำคัญในการจัดการศึกษาและดำเนินงานวิจัยด้านเภสัชศาสตร์มานานกว่าทศวรรษ โดยเปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี ตั้งแต่ปีการศึกษา 2537 เป็นต้นมา  มีบัณฑิตเภสัชศาสตร์สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 5 ปีแล้ว 15 รุ่น รวมทั้งสิ้น 1,104 คน โดยปีการศึกษา 2557 นักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ รุ่นที่ 16 ซึ่งเป็นรุ่นแรกที่มีการเรียนการสอนในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 6 ปี สำเร็จ การศึกษา ทั้งนี้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2537-2559 คณะเภสัชศาสตร์มีบัณฑิตสำเร็จการศึกษาในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ทั้ง หลักสูตร 5 ปี และหลักสูตร 6 ปี รวมทั้งสิ้น 18 รุ่น จำนวน 1,349 คน ปัจจุบันมีการรับนักศึกษาในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (6 ปี) 2 สาขา ได้แก่ การบริบาลทางเภสัชกรรมและเภสัชกรรมอุตสาหการ จำนวนปีละประมาณ 138 คน
คณะเภสัชศาสตร์มีการแบ่งส่วนราชการเพียงส่วนเดียวคือ สำนักงานเลขานุการ แต่ในส่วนของการจัดการเรียนการสอนนั้น มีการบริหารจัดการในลักษณะของกลุ่มวิชา ซึ่งเป็นการแบ่งส่วนงานภายใน แบ่งเป็น 3 กลุ่มวิชาดังนี้
สำหรับการเรียนการสอนในรายวิชาศึกษาทั่วไปและรายวิชาวิทยาศาสตร์พื้นฐานนั้น จัดการเรียนการสอนโดยคณะศิลปศาสตร์และคณะวิทยาศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ส่วนการฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพนั้นจัดขึ้นในหน่วยงานที่เป็นแหล่งฝึกปฏิบัติงานด้านการผลิตเภสัชภัณฑ์และด้านการให้บริการสุขภาพ
และเภสัชกรรมทั้งในภาครัฐและเอกชนทั่วประเทศ
ปัจจุบัน คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
รายนามคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
อ.ขุนยวม
วิทยาลัยเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
วิทยาลัยเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้เปิดดำเนินการสอนหลักสูตรเภสัชศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาเภสัชศาสตร์ได้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2530 นับเป็นคณะเภสัชศาสตร์สถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกของประเทศไทย นอกเหนือจากคณะเภสัชศาสตร์ของมหาวิทยาลัยของรัฐ 6 สถาบันในขณะนั้น โดยมี ศ.(พิเศษ) ภญ.ฉวี บุนนาค เป็นคณบดีคนแรกของคณะ
ในระยะแรกเปิดสอนหลักสูตรเภสัชศาตรบัญฑิต เป็นหลักสูตร 5 ปี โดยนักศึกษาจะศึกษาเพื่อการเป็นเภสัชกรในช่วง 4 ปีแรกของหลักสูตร และศึกษากระบวนวิชาทางเลือก ให้มีความรู้และทักษะเฉพาะทาง ตลอดจนฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพในทางเลือกในชั้นปีที่ 5 และได้มีการปรับปรุงหลักสูตรอีกหลายครั้ง คือ หลักสูตรเภสัชศาสตร์ปีการศึกษา 2542 ประกอบด้วย 232 หน่วยกิต (ไตรภาค), 2544 ประกอบด้วย 186 หน่วยกิต (ทวิภาค), 2546, 2547 และ 2548 ตามลำดับ และในปีการศึกษา 2545 วิทยาลัยเภสัชศาสตร์เคยได้รับอนุมัติให้เปิดหลักสูตรเภสัชศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเภสัชศาสตร์ขึ้นอีก 1 หลักสูตร (ปัจจุบันหลักสูตรนี้ปิดไปแล้ว และได้เปิดหลักสูตรบัณฑิตศึกษาอีกครั้งในปีการศึกษา 2555)
สภาเภสัชกรรมได้เริ่มมีบทบาทในการควบคุมการผลิตเภสัชกรมากขึ้น โดยได้กำหนดให้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป เฉพาะหลักสูตรเภสัชศาสตร์ที่เปิดสอน 6 ปี เท่านั้นที่จะได้รับการอนุมัติจากสภาเภสัชกรรมให้สอบใบประกอบวิชาชีพเภสัชกรรมได้ ทำให้คณะฯ ต้องปรับเปลี่ยนหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิตจากเดิมที่เป็นหลักสูตร 5 ปี ให้เป็นหลักสูตร 6 ปี ในปีการศึกษา 2552 คือหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (ฉบับปรับปรุง) พ.ศ. 2552 (Doctor of Pharmacy Program) และมีการปรับปรุงหลักสูตร 6 ปีอีกหลายครั้ง
วิทยาลัยเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ได้ยกฐานะจากคณะเภสัชศาสตร์เป็นวิทยาลัยเภสัชศาสตร์ เมื่อ มิถุนายน พ.ศ. 2561
ได้ผลิตเภสัชกรรุ่นแรกออกไปในปี 2535 จำนวน 41 คน จนถึงปัจจุบันได้ผลิตเภสัชกรไปแล้วรวม 24 รุ่น มีจำนวนทั้งสิ้น 2,926 คน
วิทยาลัยเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ทำการเปิดสอนตั้งแต่ระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก
ในปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรจากเดิมที่ใช้เวลาศึกษา 5 ปี (เภสัชศาสตรบัณฑิต) เปลี่ยนเป็น 6 ปี (หลักสูตรการบริบาลทางเภสัชกรรม) ดังนั้นตั้งแต่ปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป จะมีนักศึกษา 2 หลักสูตร เมื่อผลิตนักศึกษารหัส 51 จบหลักสูตร (5 ปี) แล้ว หลักสูตรการศึกษาก็จะเหลือเพียงหลักสูตรเดียวคือ หลักสูตร 6 ปี
"นักศึกษารหัส 51 จะเป็นรุ่นสุดท้ายของหลักสูตรนี้"
ชื่อปริญญา
สำหรับนักศึกษารหัส 52 เป็นต้นไป
สำหรับนักศึกษารหัส 55 เป็นต้นไป
ในปีการศึกษา 2556 ได้ปรับปรุงหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (Doctor of Pharmacy Program) สาขาเภสัชศาสตร์ เป็นสาขาเภสัชอุตสาหการ
สำหรับนักศึกษารหัส 56 เป็นต้นไป
เปิดสอนในปีการศึกษา 2555 เป็นต้นไป
ในปีการศึกษา 2556 ได้เปิดสอนอีกหลักสูตร คือ
ในปีการศึกษา 2560 ได้เปิดสอนอีกหลักสูตร คือ
WAN
LAN
ปรีดา วิบูลย์สวัสดิ์
ศาสตราจารย์ ดร.ปรีดา วิบูลย์สวัสดิ์ (เกิด 5 กันยายน พ.ศ. 2482) ราชบัณฑิตและนักวิจัยไทยอาวุโสที่มีผลงานเด่นด้านพลังงานและพลังงานทางเลือก ทั้งทางด้านวิชาการและการเข้าร่วมเป็นคณะทำงานในคณะกรรมการด้านนโยบายพลังงานหลายชุด นอกจากนี้ยังมีผลงานด้านการจัดการการศึกษาและการวิจัยอีกด้วย เป็นอดีตอธิการบดี มหาวิทยาลัยชินวัตร
นายปรีดา วิบูลย์สวัสดิ์ เชื้อชาติไทย สัญชาติไทย นับถือศาสนาพุทธ เกิดเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2482 ที่กรุงเทพฯ
เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 5 คนของนายส่งและนางละม่อม วิบูลย์สวัสดิ์ สมรสแล้วกับนางกาญจนี วิบูลย์สวัสดิ์
มีบุตรหญิง 2 คน
สาขาวิชาที่เชี่ยวชาญคือ วิศวกรรมเครื่องกลและเทคโนโลยีพลังงาน
อำเภอบางคนที