pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
2.4 เพลงสมัยปัจจุบัน คือเพลงที่ใช้ร้องเล่นกันในปัจจุบัน มีขนาดยาวกว่าสมัยก่อน ๆ แต่ถ้าร้องจะร้องช้าบางทีจังหวะไม่สม่ำเสมอ ขึ้นอยู่กับผู้ร้อง ร้องช้าหรือร้องเร็วไม่สม่ำเสมอเช่น
โอ้โอ่
... ประเทศของไทยเราถึงคราวแคบ มันต้องมีคนแอบดอกนาพี่เอย
...คนแฝงเพลงโคราช สมัยเจริญจ้างเป็นเงินมาก็แพง ...เองจะว่ากันยังไงจะถูกใจคนฟังขอให้หนุ่มนำหน้าพอ
...เหนื่อยมาจะนำนอน ถ้าเข่าใจครรไลจร ให้ชี่นิ่วนำทาง
...อุปมาเหมือนยังพระ...เดินนำเณร (ตบมือ)
สมัยวิวัฒน์พัฒนา เขาก้าวหน่ามิใช่น่อย
มาฉันจะเดินซ่อนรอย ขอแต่ให้พี่ชายนำ
ถ้ายังไม่จรจะนำไปถึงจุ๊ด ฉันคงไม่ยุ๊ดพยายาม
จะนำน้องเข่าไปเขาใหญ่ หรือดงพญา...เย็น
2.5 เพลงจังหวะรำ เพลงประเภทนี้ เป็นที่ใช้ร้องกันอยู่ในสมัยปัจจุบันเช่นเดียวกับที่กล่าวมาแล้วในข้อ 2.4 แตกต่างกันที่ตรงจังหวะรำนี้จะเล่นสัมผัสมาก และสม่ำเสมอ สามารถเคาะจังหวะตามได้ และขณะที่ร้อง ผู้ร้องจะรำขย่มตัวไปตามจังหวะเพลงด้วย โดยจะเริ่มรำเมื่อว่าไปแล้วประมาณ 4 วรรค เพราะใน 4 วรรคต้นนี้จังหวะยังไม่กระชั้นหรือคงที่ อาจช้าบ้างเร็วบ้าง จะรำด้วยก็ได้แต่เป็นการรำช้า ๆ ไปรำจังหวะเร็วที่วรรคที่ 5 - 8 เป็นการจบท่อนแรก พร้อมทั้งตบมือ 1 ครั้ง พอขึ้นท่อนที่ 2 จะร้องช้าลงเพื่อเตรียมจบหรือเตรียมลง การรำหลอกล่อกันระหว่างชายและหญิง คือถ้าฝ่ายชายร้อง ฝ่ายหญิงก็จะรำด้วย ถ้าฝ่ายหญิงร้องฝ่ายชายก็จะรำด้วย การรำจึงเป็นการรำทีละคู่
3. แบ่งตามลักษณะกลอน จะได้เป็น 5 ประเภทคือ เพลงคู่สอง เพลงคู่สี่ เพลงคู่แปด และเพลงคู่สิบสอง การแบ่งเช่นนี้ เป็นการกำหนดประเภทคล้ายแบบที่แบ่งตามวิวัฒนาการนั่นเอง คือเพลงคู่สองกับคู่สี่ เป็นเพลงก้อม ส่วนเพลงคู่หก กับคู่แปดเป็นเพลงที่ใช้ร้องกันในปัจจุบัน ซึ่งทั้งสองประเภทนี้ มีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย ในด้านจำนวนคำในวรรค ส่วนเพลงคู่สิบสองนั้นเป็นเพลงที่ดัดแปลง มาจากเพลงคู่แปด โดยเพิ่มจำนวนคำ ในวรรคมากขึ้น และร้องเร็วมาก จังหวะถี่ยังไม่แพร่หลายนักในปัจจุบัน เพราะหมอเพลงส่วนใหญ่ จะคิดคำไม่ทัน กับที่ต้องว่าเร็ว ๆ จึงปรากฏให้เห็น เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
4. แบ่งตามเนื้อหาของเพลง จะได้หลายชนิด เช่น เพลงเกริ่น เพลงเชิญ เพลงไหว้ครู เพลงถามข่าว เพลงชวน เพลงชมนกชมไม้ เพลงเกี้ยวเพลงเปรียบ เพลงสาบาน เพลงด่า เพลงคร่ำครวญ เพลงสู่ขอ เพลงเกี้ยวแกมจาก เพลงจาก เพลงลา เพลงพาหนี เพลงปลอบ เพลงไหว้พระ เพลงตัวเดียว เพลงเรื่อง ( นิทาน ) เป็นต้น
บล็อกดินซีเมนต์
บล็อกดินซีเมนต์ คือวัสดุที่ใช้ทดแทนไม้ โดยนำดินลูกรังซึ่งเป็นดินปนทรายชนิดหนึ่งและมีอยู่ทั่วไปในทุกภาคของประเทศมาผสมกับปูนซีเมนต์ และน้ำในสัดส่วนที่เหมาะสม อัดเป็นแท่งด้วยแรงคนแบบเดิมที่เรียกว่า เครื่อง ซินวาแรม (cinva-ram) หลังจากผึ่งไว้ในอากาศประมาณ 14 วัน ก็สามารถนำไปใช้ในการก่อสร้างอาคารและบ้านพักได้ บล็อกที่ผลิตออกมาได้รุ่นแรกนี้จะเป็นบล็อกสี่เหลี่ยมตัน กว้าง 15 เซนติเมตร ยาว 30 เซนติเมตร สูง 10 เซนติเมตร น้ำหนักต่อก้อนประมาณ 8 กิโลกรัม
รถโดยสารประจำทาง หรือที่นิยมเรียกกันว่า รถเมล์ เป็นระบบขนส่งมวลชนระบบหนึ่งที่ให้บริการบนถนน โดยมีลักษณะเป็นรถขนาดใหญ่ที่บรรทุกผู้โดยสารเป็นจำนวนมาก โดยกำหนดเส้นทาง และส่วนใหญ่เรียกชื่อเส้นทางเป็นตัวเลข เช่น สาย 1 สาย 2 และมีเก็บค่าโดยสารโดยวิธีต่าง ๆ กันไป จำนวนผู้โดยสารบนรถเมล์จะแตกต่างกันขึ้นอยู่กับขนาดของรถ ตัวอย่างเช่นในประเทศเยอรมันมีรถเมล์ที่ยาวที่สุดในโลกบรรจุผู้โดยสารได้กว่า 200 คน
สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน)
สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน) (สทอภ.)  เป็นหน่วยงานรัฐที่บริการข้อมูลภูมิสารสนเทศ และวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 เลขที่ 120 อาคารรัฐประศาสนภักดี ชั้น 6 และชั้น 7 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
ในปี พ.ศ. 2514 ประเทศไทยได้มีโครงการสำรวจทรัพยากรธรรมชาติด้วยดาวเทียม โดยการเข้าร่วมกับโครงการ NASA ERTS-1 ซึ่งเป็นโครงการขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ สหรัฐอเมริกา หรือ NASA ภายใต้การดำเนินงานของสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติในขณะนั้น
จากความสำเร็จของโครงการจึงได้มีการเปลี่ยนสถานภาพโครงการ เป็นหน่วยงานระดับกองชื่อ "กองสำรวจทรัพยากรธรรมชาติด้วยดาวเทียม" ในปี พ.ศ. 2522
ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม ได้จัดตั้งหน่วยงานใหม่โดยรวมกองสำรวจทรัพยากรธรรมชาติด้วยดาวเทียม สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ และ ฝ่ายประสานงานและส่งเสริมการพัฒนาระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ศูนย์ข้อมูลข้อสนเทศ สำนักงานปลัดกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม ในชื่อ "สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน)"
เป็นองค์กรหลักของประเทศในการพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ โดยการ
ภารกิจที่สำคัญ.
1. เป็นผู้รับผิดชอบการบริหารดาวเทียมสำรวจทรัพยากรดวงแรกของประเทศไทย ที่มีชื่อว่า ดาวเทียมไทยโชต
2. ใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศทั้งที่มีอยู่และที่ได้จากการศึกษา ค้นคว้า สร้างงานวิจัย พัฒนา และนวัตกรรม มาประยุกต์ใช้ตามนโยบายและภารกิจที่สำคัญของประเทศ เพื่อสร้างความมั่งคง มั่งคั่ง และยั่งยืนให้กับชุมชน สังคม และประเทศชาติในฐานะที่เป็นองค์กรเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศแห่งเดียวในประเทศไทย เพื่อตอบสนองการตัดสินใจเชิงนโยบายระดับชาติด้วยการสร้างเอกลักษณ์และความแตกต่าง (Unique and differentiate) โดยใช้นวัตกรรมและความคิดสร้างสรรค์เป็นตัวนำบนฐานของเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ เพื่อการขับเคลื่อนประเทศอย่างมีทิศทางและยั่งยืน ประกอบด้วย 4 มิติหลักที่สำคัญ ได้แก่ มิติด้านการเกษตรเชิงพื้นที่ มิติด้านสังคมและทรัพยากร มิติด้านเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม และมิติด้านการพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศ
พลเอก บุญสร้าง เนียมประดิษฐ์
พลอากาศเอก ชลิต พุกผาสุก
ชลิต พุกผาสุก
โรงเรียนเซชุน
โรงเรียนเซชุน  หรือที่นิยมเรียกในชื่อย่อว่า "เซงากุ" (โตเกียว) จากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส (ในภาพยนตร์คนแสดง และแอนิเมชัน เรียกว่า "เซย์งาคุ")
เอจิเซ็น เรียวมะ.
วิชาโปรด = วิทยาศาสตร์
ความฝัน = ลงแช่อ่างอาบน้ำที่โรยผงน้ำพุร้อนที่ขึ้นชื่อระดับประเทศ , ก้าวข้าม เอจิเซ็น นันจิโร่
เอจิเซ็น เรียวมะ  ลูกชายของอดีตนักเทนนิสชื่อดังที่มีฝีมือระดับมือวางอันดับหนึ่งของโลก เอจิเซน นันจิโร่ หลังจากที่เรียวมะได้ย้ายมาจากสหรัฐอเมริกาก็ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเซชุนซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าของนันจิโร่ มีความสามารถพิเศษคือสามารถใช้ได้ทั้งมือซ้ายและมือขวาในการตีเทนนิส และเรียนรู้เทคนิคของคนอื่นได้ มีเป้าหมายคือการโค่นพ่อที่เขาไม่เคยเอาชนะได้สักครั้ง รวมถึงโค่นกัปตันทีม เทะสึกะ คุนิมิสึ ด้วย
เรียวมะพูดภาษาอังกฤษได้ดี ชอบดื่มแฟนต้ารสองุ่นและชอบทานอาหารญี่ปุ่น มีประโยคติดปากคือ "แค่นี้ยังอ่อนหัดอยู่นะ!"  ในสภาวะไร้ตัวตนจะพูดว่า "You still have lots more to work on" ซึ่งมีความหมายว่า"แค่นี้ยังอ่อนหัดอยู่นะ"เช่นกัน
อุปนิสัยเย่อหยิ่งอวดดี เกลียดการพ่ายแพ้และฝีมือการเล่นเทนนิสเป็นเลิศ สามารถพัฒนาตัวเองได้อย่างรวดเร็วแม้ในการแข่ง คุณสมบัติเหล่านี้ทำให้เทะสึกะ คุนิมิสึ กัปตันทีมเห็นพรสวรรค์และตั้งใจให้เรียวมะเป็นเสาหลักของทีมต่อไป ในบางครั้งจึงถูกเคี่ยวเข็ญและฝึกฝนฝีมือผ่านการแข่งกับเทะสึกะโดยไม่รู้ตัว เรียวมะจึงมองเทะสึกะเป็นยิ่งกว่าคู่ปรับที่ตนต้องคว่ำให้ได้ เพราะเป็นเป้าหมายที่ทำให้ตนก้าวเข้ามาอยู่ในจุดนี้ ถึงกับต้องบินจากอเมริกากลับมาญี่ปุ่นเพื่อตัดสินกับเทะสึกะแม้ใกล้ถึงวันแข่งออลอเมริกันโอเพ่น เพราะเรียวมะไม่สามารถทำการแข่งขันที่อเมริกาได้ด้วยใจที่ยังติดค้างกับเทะสึกะอยู่
หมวกของเรียวมะในฉบับมังงะจะเป็นยี่ห้อ ฟีลา โดยมีสัญลักษณ์ตัว F ในขณะที่ในฉบับอะนิเมะจะเป็นสัญลักษณ์ตัว R ย่อมาจากเรียวมะ
ครอบครัว:
พ่อ นันจิโร่ อายุ 37 ปี อดีตนักเทนนิสมือโปร ที่สามารถโค่นนักเทนนิสมือท็อปได้ถึง24คน ชนะรวดในการแข่งระดับโลกมาได้ถึง37แมตช์ ฉายา "ซามูไรนันจิโร่"
แม่ รินโกะ สมัยก่อนแต่งงานชื่อสกุลคือ ทาเคอุจิ
ลูกพี่ลูกน้อง นานาโกะ คอยดูแลงานบ้านและจัดการเรื่องต่างๆภายในครอบครัว นิสัยดีและสุภาพเรียบร้อย
แมว คาลปิ้น มาจากคำว่าคาลพิสโซดา ติดเรียวมะมาก แอบเข้าไปในกระเป๋าเดินทางของเรียวมะและบินไปอเมริกาด้วย กว่าเรียวมะจะรู้ตัวก็พบว่ามีคาลปิ้นติดมาด้วยเสียแล้ว
พี่ เรียวกะ (พี่บุญธรรม ปรากฏตัวใน AMV และ OVA-another) แม้จะเป็นพี่บุญธรรมแต่มีหน้าตาคล้ายกับเรียวมะมาก ชอบทานส้มทั้งเปลือกและมีฝีมือการเล่นเทนนิสดีพอๆกับน้องชาย ในมังงะ The New Prince Of Tennis เรียวกะมีตำแหน่งเป็นหนึ่งใน20ผู้เล่นระดับท็อปของญี่ปุ่นที่เพิ่งเดินทางกลับสู่ค่ายเก็บตัวนักกีฬา และเข้ามาป้องกันพวกเรียวมะจากลูกตบทีเผลอของเบียวโดอิน (ผู้เล่นอันดับ1)
เทะสึกะ คุนิมิสึ (กัปตันชมรมเทนนิสชาย รร.เซซุน).
เทะสึกะ คุนิมิสึ กัปตันทีมเทนนิสเซชุนควบตำแหน่งประธานนักเรียนโรงเรียน สวมแว่น นิสัยสุขุมเยือกเย็น ถูกสมาชิกทีมบางคนว่าเป็นพวกจริงจังเกินเหตุ เป็นผู้เล่นที่มีฝีมือในระดับประเทศที่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการเทนนิสม.ปลาย และเป็นที่จับตามองของกัปตันทีมที่แข็งแกร่งจากโรงเรียนอื่นๆ มีพรสวรรค์ในการเล่นเทนนิสระดับสุดยอด และตั้งใจจะไปฝึกฝนเป็นโปรที่เยอรมันเพื่อสานต่อความฝันของตนหลังจากพาเซชุนชนะเลิศการแข่งระดับประเทศแล้ว (ในมังงะ The New Prince Of Tennis เทะสึกะได้ออกจากค่ายฝึกฝนและเดินทางไปเยอรมันแล้ว)
เมื่อสมัยยังอยู่ปี1 เขาใช้มือขวาที่ไม่ถนัดในการแข่งแม้กับรุ่นพี่ เมื่อความแตกจึงถูกรุ่นพี่โมโหและฟาดไม้เทนนิสเข้าที่ข้อศอกอย่างรุนแรงจนถึงตอนนี้ก็ยังมีอาการบาดเจ็บนั้นอยู่ ถ้ากำเริบขึ้นมาในการเล่นระยะยาวจะสร้างความเจ็บปวดให้อย่างมหาศาล ซึ่งเทะสึกะแสดงจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวเป็นครั้งแรกในการแข่งกับอาโตเบะ เคย์โงะซึ่งจงใจยืดเวลาแข่งให้อาการบาดเจ็บของเขาเพิ่มขึ้นจนในที่สุดถึงกับตีโต้ลูกไม่ได้ ต้องพักการแข่งขันชั่วคราว
เขาเคยไปรักษาอาการบาดเจ็บอยู่หลายครั้งทั้งในญี่ปุ่นและสถาบันกายภาพบำบัดที่เยอรมัน ด้วยสภาพที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นแม้จะถูกเรียกตัวกลับมาเป็นโค้ชในค่ายคัดเลือกนักกีฬาก็ยังสามารถเอาชนะสมาชิกทีมต่างโรงเรียนอย่างยามาบุกิและชิเท็นโฮจิได้จึงเป็นที่ยอมรับของโรงเรียนอื่น จากนั้นเขาจึงกลับไปรักษาตัวต่ออีกครั้งและกลับมาในสภาพสมบูรณ์ที่สุดก่อนการแข่งทั่วประเทศ
ในการแข่งกับทีมจากอเมริกา เขาห้ามคิริฮาระ อาคายะซึ่งมีอุบัติเหตุบาดเจ็บที่ไหล่แข่งต่อและเปลี่ยนให้เอจิเซ็น เรียวมะมาเล่นแทน ด้วยความที่เขาเข้าใจถึงความเจ็บปวดที่ได้แต่นั่งมองคนอื่นๆแข่งโดยที่ตนทำอะไรไม่ได้เป็นอย่างดี
มีประโยคติดปากว่า "วิ่งรอบสนาม...รอบเดี๋ยวนี้" และ "ตั้งใจให้ดี อย่าประมาทเด็ดขาด!"
เทะสึกะมีคู่แข่งตลอดกาลคือ อาโตเบะ เคย์โกะ และ ซานาดะ เก็นอิจิโร่ ซึ่งทั้งสองคนนี้ก็ไม่ถูกกันเช่นกัน ทั้งคู่ถึงกับเคยท้าสู้นอกรอบเพื่อตัดสินว่าใครจะเป็นผู้ที่มีสิทธิ์ไปแข่งกับเทะสึกะเลยทีเดียว
บางครั้งมักจะพูดกับเรียวมะว่า "เอจิเซ็น นายจงเป็นเสาหลักของเซชุนซะ" และมีปฏิสัมพันธ์กับเอจิเซ็น เรียวมะในด้านความเป็นกัปตัน คู่แข่งและผู้ผลักดันฝีมือ จนกระทั่งเขาได้ตัดสินกับเรียวมะในที่สุด
ครอบครัว :
ปู่ คุนิคาสึ อายุ 72 ปี อาจารย์สอนยูโดที่โรงเรียนตำรวจ และเป็นคู่แข่งตลอดกาลกับปู่ของซานาดะ เก็นอิจิโร่ในการแข่งหมากรุกญี่ปุ่น
พ่อ คุนิฮารุ อายุ 48 ปี นักธุรกิจ
แม่ อายานะ อายุ 45 ปี แม่บ้าน
โออิชิ ชูอิจิโร่ (รองกัปตันชมรมเทนนิสชาย ร.ร.เซซุน).
โออิชิ ชูอิจิโร่  มัธยมต้น ปี 3 ห้อง 2
เพื่อนสนิทกับเทะสึกะตั้งแต่ยังเด็ก มีเป้าหมายจะพาทีมไปยังระดับประเทศร่วมกัน เป็นรองกัปตันทีมที่ห่วงใยทีมมาก ถนัดการย่างเนื้อขั้นเทพ เมื่อถึงคราวจำเป็นสามารถเป็นผูนำทีมได้ดีเยี่ยม แต่มักจะเกร็ง เงอะงะจนเป็นที่ขบขันของคนทั่วไป
ฟูจิ ชูสึเกะ.
ฟูจิ ชูสึเกะ  มัธยมต้น ปี3ห้อง6
แม่ โยชิโกะ อายุ 49 ปี
พี่สาว ยูมิโกะ อายุ 24 ปี เป็นนักทำนายดวง
น้องชาย ยูตะ อยู่โรงเรียนเซนต์รูดอล์ฟ ปี 2
พี่ชายแสนเพอร์เฟ็คต์ที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วในวงการเทนนิส เป็นที่นับถือของพวกรุ่นน้องและคนอื่นๆทั้งในโรงเรียนและต่างโรงเรียนก็ยอมรับในความเก่งกาจ สมญานักเล่นอัจฉริยะที่สามารถโค่นเทะสึกะอย่างราบคาบได้ตอนม.ต้น (ในตอนนั้นเทะสึกะเพิ่งบาดเจ็บที่แขนมาเพียงไม่กี่ชั่วโมงแต่ฟูจิไม่รู้เรื่องนี้จนกระทั่งแข่งจบ) ห่วงใยน้องชายอย่างยูตะเสมอ และเป็น1ใน2คนที่ประมือกับเอจิเซ็น เรียวมะแล้วมองเห็นสายเลือดซามูไรในตัวของเรียวมะ มีความสามารถพิเศษคือการดื่มน้ำผักสุดสะพรึงของอินูอิได้โดยที่ไม่เป็นลมล้มพับหรือออกอาการทรมาน อย่างไรก็ตาม พักหลังๆที่อินูอิเริ่มผสมสูตรปรับปรุงใหม่มาเรื่อยๆเขาก็เริ่มล้มตามคนอื่นบ้างแล้ว
ฟูจิเป็นคนเรียบง่าย อ่อนโยนและดูใจดีกับทุกคน แต่เมื่อเล่นเทนนิสเขากลับไม่เคยเอาจริงเลยสักครั้ง จุดนี้เหมือนกับเทะสึกะตรงที่ก่อนที่ทั้งสองคนจะเอาจริงก็สามารถคว่ำคู่ต่อสู้ลงได้เสียก่อน เขาสะดุดตาในตัวเทะสึกะมาตั้งแต่ม.1 และมองทะลุถึงความลับที่เทะสึกะปิดบังว่าตัวเองถนัดซ้าย เช่นเดียวกับเทะสึกะที่รู้ว่าฟูจิยังไม่เคยแสดงฝีมือของตัวเองเลยและต้องการรู้ว่าตัวจริงของอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน ตอนมัธยมต้น ฟูจิโกรธมากเมื่อพบว่าเทะสึกะฝืนแข่งกับตนทั้งที่แขนบาดเจ็บและรอให้เทะสึกะไปรักษาตัวให้หายและมาแข่งกับตนอีกครั้ง แต่มาจนถึงม.3 ทั้งสองก็ไม่เคยได้ประมือกันอีกเลย
แม้ในใจลึกๆแล้ว ฟูจิไม่ต้องการจะวัดฝีมือกับเทะสึกะ ไม่อยากรู้ความจริงว่าใครเก่งกว่าใคร เขาหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมตัวเองถึงคิดเช่นนี้ ตรงข้ามกับเทะสึกะที่รู้เช่นกันว่าฟูจิหลีกเลี่ยงที่จะแข่งกับตน แต่เขาก็ยังอยากสู้กับฟูจิดูสักครั้ง ริวซากิ ซูมิเระยังกล่าวว่า ทั้งสองคนเป็นนักเทนนิสอัจฉริยะที่ต่างกันทั้งสไตล์การเล่นและนิสัย การที่ทั้งสองคนมาอยู่โรงเรียนเดียวกัน ชั้นปีเดียวกัน จะนับว่าเป็นปาฏิหาริย์ก็ว่าได้
กระทั่งศึกจัดอันดับ การแข่งชิงตำแหน่งเดี่ยวมือ1ของการแข่งทั่วประเทศ เทะสึกะและฟูจิได้มาเจอกันอีกครั้ง ต่างแสดงฝีมือออกมาเต็มที่เพื่อเอาชนะอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ในระหว่างแข่งนั้นฟูจิจึงได้รู้คำตอบของสิ่งที่ค้างคามานานว่าทำไมเขาถึงต้องการหลีกเลี่ยงที่จะแข่งกับเทะสึกะ เพราะเขากลัวว่าหากได้สู้กันแล้วตัวเขาจะเปลี่ยนไป และอีกหนึ่งคำตอบของคำถามที่เทะสึกะเคยถามว่าตัวจริงของฟูจิอยู่ที่ไหน ฟูจิจึงตอบว่า "ตัวจริงของฉันอยู่ที่นี่ อยู่บนคอร์ด และกำลังสู้กับนายอยู่นี่ไงล่ะ"
คิคุมารุ เอจิ.
คิคุมารุ เอจิ  มัธยมต้น ปี 3 ห้อง6
อินุอิ ซาดาฮารุ.
อินุอิ ซาดาฮารุ  มัธยมต้น ปี 3 ห้อง 11
คาวามูระ ทาคาชิ.
คาวามูระ ทาคาชิ  มัธยมต้น ปี 3 ห้อง 4
โมโมชิโระ ทาเคชิ (รองกัปตันชมรมเทนนิสชาย ร.ร.เซซุน รุ่นต่อไป).
โมโมชิโระ ทาเคชิ  มัธยมต้น ปี 2 ห้อง 8
ไคโด คาโอรุ (กัปตันชมรมเทนนิสชาย ร.ร.เซซุน รุ่นต่อไป).
ไคโด คาโอรุ  มัธยมต้น ปี 2 ห้อง 7
โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย
ในสมัยรัชกาลที่ ๑ นั้น ละครหลวง มักนิยมเล่นกันเฉพาะเรื่องอิเหนา และอุณรุท ซึ่งเป็นเรื่องสำหรับละครใน ส่วนละครนอกซึ่งเป็นละครระดับชาวบ้านที่เล่นกันนอกวังและใช้ผู้ชายเป็นตัวแสดง แสดงเรื่องตั้งแต่ครั้งกรุงเก่านั้นมีฉบับอยู่ในหอพระสมุด ด้วยกัน​.. ๑๔เรื่อง ทว่าไม่บริบูรณ์เลยสักเรื่องเดียว คือ เรื่องการเกด ๑ คาวี ๑ ไชยทัต ๑ พิกุลทอง๑ พิมพ์สวรรค์ ๑ พิณสุริวงศ์ ๑ มโนราห์ ๑ โม่งป่า ๑ มณีพิไชย ๑ สังข์ทอง ๑ สังข์ศิลป์ไชย ๑ สุวรรณศิลป์ ๑ สุวรรณหงส์ ๑ โสวัตร ๑
ส่วนบทละครนอก อีก ๕ เรื่อง ซึ่งเป็นบทละครสำนวนเก่าก่อนสมัยรัชกาลที่ ๒ แต่ยังไม่แน่ชัดว่า อยู่ในสมัยกรุงศรีอยุธยาหรือไม่คือเรื่องไกรทอง ๑ โคบุตร ๑ ไชยเชษฐ์ ๑ พระรถเสน ๑ ศิลป์สุริวงศ์ ๑
ในสมัยรัชกาลที่ ๒ กรมหลวงภูวเนตรนรินทร์ฤทธิ์ ทรงโปรดเรื่องละครนอก จึงทรงแต่งบทละครนอกขึ้น ๔ เรื่อง คือ มณีพิไชยตอนต้น (ต่อมารัชกาลที่ ๒ ทรงเสียดายเรื่อง จึงทรงพระราชนิพนธ์ต่อในตอนที่นางยอพระกลิ่นแปลงเป็นพราหมณ์)สุวรรณหงส์๑ แก้วหน้าม้า ๑ และนางกุลา (โสนน้อยเรือนงาม) ๑ ปรากฏว่า บทละครนอกของ พระองค์เจ้าทินกร หรือกรมหลวงภูวเนตรนรินทร์ฤทธิ์ เป็นที่แพร่หลายมากจนถึงบัดนี้เป็นละครนอก หรือที่เรียกกันว่าละครชาตรี นิยมเล่นกันมาก ไม่แพ้เรื่อง สังข์ทอง คาวี ไชยเชษฐ์ และ ไกรทอง
สำหรับเรื่อง สุวรรณหงส์ นี้ตอนที่นิยมเล่นละครชาตรีกันมากมี ๓ ตอน คือ ตอนพราหมณ์เล็กพราหมณ์โต ชมถ้ำเพชรพลอย และตอนกุมภณฑ์ถวายม้า ผู้แสดงซึ่งเป็นตัวละครสำคัญก็มีอยู่ ๓ คน เช่นกัน คือ ตอนพราหมณ์เล็กพราหมณ์โต มีพราหมณ์เล็ก (คือพราหมณ์เกศสุริยง) ๑ พราหมณ์โต (คือพราหมณ์กุมภัณฑ์) ๑ และพระสุวรรณหงส์ ๑ ส่วนตอนกุมภัณฑ์ถวายม้าก็มีผู้แสดงสำคัญ ๓ คน คือ กุมภัณฑ์ยักษ์ ๑ เกศสุริยงยักษ์ ๑ และพระสุวรรณหงส์ ๑ และตอนสุวรรณหงส์ต้องหอก
นอกจากนี้ยังมีต้นฉบับวรรณกรรมที่แพร่หลายไปยังภาคใต้เช่น สุวรรณหงส์ คำกาพย์ ฉบับหลวงพุทธราชศักดา จังหวัดพัทลุง เป็นต้น ซึ่งสัณนิษฐานว่า คงจะได้รับอิทธิพลจากการเล่นละครในสมัยกรุงศรีอยุธยา รวมทั้งในภาคเหนือและภาคอีสาน ก็ปรากฏเป็นวรรณกรรมใบลาน และภาพจิตรกรรมฝาผนังตามวัดต่าง ๆ เช่น วิหารลายคำวัดพระสิงห์ จ.เชียงใหม่ เป็นต้น
สุวรรณหงส์เป็นโอรสของท้าวสุทันนุราช มีมเหสีชื่อ ศรีสุวรรณ แห่งนครไอยรัตน์ ร่ำเรียนศิลปศาสตร์กับพระฤๅษีที่ในป่า จนสำเร็จศิลปศาสตร์ทางดาบ และวิชาพูดภาษาสัตว์ต่าง ๆ ได้ เมื่อกลับมาเมืองไอยรัตน์แล้ว วันหนึ่งเก็บมาลัยที่ลอยตามธารน้ำได้ เป็นมาลัยประหลาดที่แม้จะเก็บได้สามวันแล้วก็ยังสดใส และฝันไปว่าเจ้าของมาลัยนั้นเป็นธิดากษัตริย์มีใบหน้าสวยงามมากมาหา เมื่อตื่นจากความฝัน สุวรรณหงส์ก็คร่ำครวญหาแต่นางในฝันอย่างน่าสงสาร
วันต่อมา มีช่างสองคนนำเรือหงส์มาถวาย คนหนึ่งเป็นช่างไม้ อีกคนเป็นช่างพยนต์ ช่างทั้งสองทำเรือหงส์เสร็จแล้ว ไม่กล้าขึ้นขี่ เพราะเกรงบารมีไม่มีจึงนำมาให้สุวรรณหงส์ และสุวรรณหงส์สามารถเหาะขับขึ้นไปได้ในอากาศ เพราะอ่านพระเวทย์ซึ่งเป็นภาษาของพญาครุฑออก จึงให้รางวัลแก่ช่างทั้งสองไปเป็นจำนวนมาก
ต่อมาสุวรรณหงส์จึงเสี่ยงทายปล่อยว่าวขึ้นไปบนอากาศ แล้วว่าวลอยไปตกในนครมัตตัง สายป่านไปพันยอดปราสาทของนางเกศสุริยง ธิดาของพญายักษ์แห่งนครนั้น สุวรรณหงส์จึงไต่สายป่านขึ้นไปพบเกศสุริยง ธิดาของพญายักษ์ได้และเกิดรักใคร่ได้เสียกับเกศสุริยง
สุวรรณหงส์ใช้วิธีลักลอบขึ้นไปาเกศสุริยง ณ ยอดปราสาทโดยไม่ให้ใครล่วงรู้ เพราะพญายักษ์ซึ่งเป็นพ่อของเกศสุริยงดุร้าย และหวงลูกสาวมาก ใครมาสู่ขอก็ฆ่าด้วยวิธีดุร้ายต่างๆ ทั้งสองพบกันบ่อย จนพี่เลี้ยงทั้งห้าของเกศสุริยงสงสัยและกลัวความผิดจะตกมาถึงตัว จึงคิดอ่านทำหอกยนต์ไว้ที่หน้าต่าง
เมื่อสุวรรณหงส์จะเข้าไปหาเกศสุริยงทางช่องหน้าต่างนั้นอีกก็ถูกหอกยนต์ลั่นเสียบอกทันที สุวรรณหงส์เมื่อถูกหอกแล้วก็แข็งใจนั่งเรือเหาะกลับมาเมืองไอยรัตน์และมาถึงแก่ความตายในเมือง
ไอยรัตน์ ด้วยความแค้น คิดว่าเมียทรยศมีชายใหม่เป็นคู่จึงอธิฐานขอตามล้างแค้นไปทุกชาติก่อนที่จะตาย
ฝ่ายนางเกศสุริยง เห็นสุวรรณหงส์ไม่มาหาเช่นเคย ก็ประหลาดใจ จึงมาตรวจดูที่ช่องหน้าต่างเห็นหยดเลือดตกติดอยู่ก็คาดคะเนรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับชู้รักของตน จึงลักลอบออกจากปราสาทสะกดรอยตามไปจนหมดหยดเลือด ไม่รู้แห่งจะตามไปอย่างไร ประกอบด้วยความเสียใจก็นอนสลบอยู่ในป่า พระอินทร์ทรงทราบเข้า ก็เสด็จลงมาช่วยแก้ให้ฟื้น
แล้วช่วยแปลงตัวนางเกศสุริยงให้เป็นผู้ชาย เป็นพราหมณ์ผู้ชาย และประทานน้ำมันทิพย์บรรจุขาดและศรไว้ให้แล้วแบ่งร่างอีกส่วนหนึ่งของเกศสุริยงไปอยู่ที่ปราสาทในเมืองของพญายักษ์ผู้พ่อเพื่อกันไม่ให้สงสัย นางเกศสุริยงจึงเที่ยวตามหาสามีของนางต่อไปจนมาถึงศาลาที่อยู่ของยักษ์กุมภัณฑ์ ยักษ์กุมภัณฑ์เห็นเข้านึกว่าเป้นผู้หญิงคิดจะเอาไว้เป็นเมียแต่ครั้นดูไปดูมาเห็นเป็นชาย ก็รบกันยักษ์กุมภัณฑ์ก็แพ้ ก็มอบตัวอาสารับใช้
พราหมณ์เกศสุริยงก็เล่าเรื่องราวของตนให้กุมภัณฑ์รับทราบความจริง และถามถึงหนทางที่จะติดตามหาสามีของเธอต่อไป ยักษ์กุมภัณฑ์รับอาสาจะพาไป เกศสุริยงจึงให้กุมภัณฑ์แปลงตัวเป็นพราหมณ์เสียด้วยกัน ซึ่งต่อไปนี้เรียกพราหมณ์กุมภัณฑ์ว่าพราหมณ์โต และเรียกพราหมณ์เกศสุริยงว่าพราหมณ์เล็กหรือพราหมณ์อัมพร แล้วทั้งสองพราหมณ์ก็พากันเข้าไปในเมืองไอยรัตน์ เข้าไปเฝ้าท้าวสุทันนุราช รับอาสาซุบสุวรรณหงส์ให้ฟื้นขึ้น เมื่อฟื้นขึ้นแล้ว สุวรรณหงส์เห็นพราหมณ์เล็กก็เข้าใจว่าเป็นเกศสุริยงเมียรักของตน แต่ก็ชักสงสัยไม่แน่ใจว่าเป็นหญิงหรือชาย จะเป็นเมียของตนหรือมิใช่ก็ไม่รู้
สุทันนุราช ผู้เป็นพระราชบิดาจึงทรงแนะเป็นอุบายบอกเป็นความลับแก่สุวรรณหงส์ว่า ให้ลองพิสูจน์ดู ถ้าเป็นหญิงจะต้องชอบดอกไม้และเพชรนิลจินดา ให้ลองพาไปเที่ยวสวนแล้วคอยสังเกตดูท่าที ถ้าพราหมณ์เล็กชอบดอกไม้ก็จะจับได้ว่าเป็นหญิง สุวรรณหงส์ได้รับทราบอุบายจากพ่อ ก็แกล้งชวนพราหมณ์เล็กไปเที่ยวสวนและชมถ้ำแต่อุบายเหล่านี้ พราหมณ์โตแอบฟังรู้เรื่องหมดจึงบอกพราหมณ์ให้รู้ตัวเสียก่อน พราหมณ์เล็กจึงคอยระมัดระวังตัวไว้ แม้ในใจจริงอยากจะได้ดอกไม้ในสวนและเพชรนิลจินดาที่ถ้ำ
ต่อม่สุวรรณแกล้งไปรักกับหญิงอื่น เกศสุริยงด้วยความแค้นและความหึงจึงหนีไป โดยทิ้งหลักฐานไว้ว่าเธอคือเกศสุริยงนั่นเอง สุวรรณหงส์จึงตามไปด้วยความแค้นที่อธิฐานไว้เพราะเข้าใจผิดคิดว่าเกศสุริยงรู้เห็นเป็นใจในการทำหอกฆ่าตัวเสีย เพราะเป็นลูกยักษ์จึงมีนิสัยดุร้าย
เมื่อสุวรรณหงส์ตามไปถึงปราสาทเห็นเกศสุริยงหลับอยู่ จึงอธิษฐานว่าหากเกศสุริยงยังซื่อสัตย์ต่อสุวรรณหงส์ก็ให้เลือดมีรสหวาน และเมื่อไม่ซื่อสัตย์ให้เลือดมีรสขม แล้วสุวรรณหงส์ฟันคอเกศสุรยงขาดเลือดไหลออกมา เมื่อสุวรรณหงส์ชิมดูปรากฏว่ามีรสหวาน ก็เสียใจว่าฆ่าเมียที่บริสุทธิ์เสียแล้ว เฝ้าคร่ำครวญหาแต่เมียที่จากไปด้วยการตาย อย่างไม่มีวันหลับปิ่มว่าจะขาดใจตาย
ศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่น
ศาสนาพุทธเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นโดยผ่านประเทศเกาหลี ในหนังสือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นชื่อ นิฮงโชคิ  ได้บันทึกไว้ว่า วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 1095 (ในยุคอาซึกะ) เป็นปีที่ 13 ของรัชกาลจักรพรรดิคิมเม จักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 29 พระพุทธศาสนาได้เข้าสู่ญี่ปุ่น โดยพระเจ้าซองแห่งอาณาจักรแพ็กเจส่งราชทูตมายังราชสำนักจักรพรรดิคิมเม พร้อมด้วยพระพุทธรูป ธง คัมภีร์พุทธธรรม และพระราชสาสน์แสดงพระราชประสงค์ที่จะขอให้จักรพรรดิคิมเมรับนับถือพระพุทธศาสนา จักรพรรดิคินเมทรงรับด้วยความพอพระทัย
แม้จะมีการนับถือศาสนาพุทธในหมู่ชาวญี่ปุ่นอยู่ก่อนแล้ว โดยรับจากประเทศอินเดียผ่านประเทศจีนเข้ามายังญี่ปุ่นที่มีผู้นำมาถ่ายทอดจากแผ่นดินใหญ่ในช่วงก่อนต้นพุทธศตวรรษที่ 10 เพียงแต่ครั้งนี้เป็นการเริ่มต้นของพระพุทธศาสนาในญี่ปุ่นอย่างเป็นหลักเป็นฐานที่ชัดเจนอยู่ในบันทึกนิฮงโชคิพงศาวดารญี่ปุ่นซึ่งเขียนโดยอาลักษณ์
พระพุทธศาสนาเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานในวิถีชีวิตของชาวญี่ปุ่นมาร่วมสหัสวรรษ และในพันปีกว่านี้ชาวญี่ปุ่นยังได้เชื่อมโยงความเชื่อของพุทธศาสนาบางส่วนเข้าผสมผสานกับปรัชญาหลักคำสอนของศาสนาชินโตพื้นบ้าน เช่น ความเชื่อในเรื่องของพระโพธิสัตว์และทวยเทพในศาสนาพุทธ ซึ่งได้ผนวกเป็นเทพเจ้าที่ได้รับการเคารพนับถือในศาสนาชินโต ความเชื่อมโยงนี้ซึมซับจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของแกนรากทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่นมาเนิ่นนานหลายศตวรรษ
พุทธศาสนาเริ่มรุ่งเรืองในญี่ปุ่น.
พระพุทธศาสนาได้เจริญขึ้นในประเทศญี่ปุ่น ในสมัยจักรพรรดิคิมเมเป็นอย่างมากแต่ที่ปรึกษาฝ่ายทหารและฝ่ายชินโตในยุคนั้นไม่เห็นด้วยกับจักรพรรดิคิมเม ฝ่ายไม่เห็นชอบพยายามขัดขวางการเผยแพร่ศาสตร์ทางพุทธเป็นสาเหตุสำคัญที่พุทธศาสนาไม่เผยแผ่กว้างขวางไปในทุกหมู่ชนชั้น และภายหลังที่พระองค์สิ้นพระชนม์แล้วจักรพรรดิองค์ต่อ ๆ มาก็มิได้ใส่พระทัยในพระพุทธศาสนาปล่อยให้พระพุทธศาสนาเสื่อมโทรมลง
กลางพุทธศตวรรษที่ 12 รัชสมัยจักรพรรดิโยเม จักรพรรดิองค์ที่ 31 ได้ทรงโปรดให้สร้างพระพุทธรูป ยากุชิเนียวไร หรือ พระไภษัชยคุรุ  ต่อมารัชสมัยจักรพรรดิองค์ที่ 33 จักรพรรดินีซุอิโกะ พระนางทรงได้ตราพระราชเสาวนีย์เกี่ยวกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยให้ยึดถือเป็นนโยบายของราชอาณาจักร ประกอบกับขณะนั้นเจ้าชายโชโตกุ ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ได้พิจารณาเห็นว่าพุทธศาสนาเป็นแหล่งความคิดที่ก่อให้เกิดปัญญา พระองค์ได้ส่งเสริมฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในทุกวิถีทาง เมื่อ พ.ศ. 1135 เจ้าชายพระองค์นี้เองที่ได้วางรากฐานการปกครองประเทศญี่ปุ่นและสร้างสรรค์วัฒนธรรมพร้อมทรงเชิดชูพระพุทธศาสนา ยุคสมัยนี้ได้ชื่อว่า ยุคโฮโก คือยุคที่สัทธรรมไพโรจน์ ประชาชนญี่ปุ่นรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ข้าราชการทหารพลเรือนทั้งปวงต่างแข่งขันกันสร้างวัดและสำนักปฏิบัติธรรมเป็นอันมาก ในงานด้านศาสนาและพระคัมภีร์แม้แต่ตัวเจ้าชายเองก็ได้ทรงงานเกี่ยวกับพระสูตรเขียนอรรถกถาอธิบายไว้ 3 เล่มด้วย นอกจากนี้เจ้าชายทรงได้ส่งคณะทูตและเหล่านักศึกษาไปยังจีนแผ่นดินใหญ่เพื่อศึกษาค้นคว้าหลักธรรมของพระพุทธศาสนากับวัฒนธรรมอื่น ๆ เพื่อยังประโยชน์ที่จะนำมาปรับปรุงราชอาณาจักรต่อไป ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1177 องค์พระจักรพรรดินีซุอิโกะได้ทรงประกาศพระราชโองการเชิดชูพระรัตนตรัย ตราขึ้นเป็นกฎหมาย ธรรมนูญ 17 มาตรา หลักแห่งธรรมนูญบัญญัตินี้สืบเนื่องด้วย เจ้าชายโชโตกุ ทรงได้มีพระราชนิพนธ์ขึ้นในปี พ.ศ.1147 รัฐธรรมนูญ 17 มาตรา เป็นกฎบัญญัติที่ประกาศหลักสามัคคีธรรมของสังคม และด้วยรูปการณ์ในกาลนั้นพระพุทธศาสนาได้หยั่งรากเจริญรุ่งเรืองอย่างมั่นคงในญี่ปุ่น
ส่วนงานสร้างจากรัชกาลก่อนด้วยพระประสงค์ของจักรพรรดิโยเม พระพุทธรูปยากุชิเนียวไรสร้างแล้วเสร็จหลังจากที่ทรงสวรรคตไป 20 ปี ภายในยุคสมัยของเจ้าชายโชโตกุผู้เป็นพระราชโอรสได้ทรงอัญเชิญองค์พระไปประดิษฐานอยู่ใน โฮริวจิ วัดแห่งนี้ได้สร้างขึ้นตามพระบัญชาของเจ้าชายและเพื่อเทิดพระเกียรติยศอุทิศแก่พระราชบิดาของพระองค์
ความเสื่อมและย่างก้าวของพุทธศาสตร์ในญี่ปุ่น.
ในสมัยที่ได้มีการติดต่อทางวัฒนธรรมนำเอาพระคัมภีร์ทางพุทธศาสนาและอรรถกถาต่าง ๆ เข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น เจ้าชายโชโตกุสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 1165 บรรดาประชาชนทั้งปวงมีความเศร้าโศกเป็นอันมาก จึงได้ร่วมกันสร้างพระพุทธรูปขนาดเท่าพระองค์ขึ้น 1 องค์ องค์ประดิษฐานไว้เป็นอนุสรณ์ที่วัดโฮริว และถัดมา พ.ศ. 1171 จักรพรรดินีซุอิโกะเสด็จสวรรคต หลังจากนั้นมาพระพุทธศาสนาก็ถูกแบ่งออกเป็นหลายนิกาย เป็นการคล้ายกับว่าพระพุทธศาสนาได้ถูกหยุดชะงักเพราะนโยบายการปกครองประเทศที่เปลี่ยนแปลงไปตามยุคของการเปลี่ยนผู้นำ ด้วยพระนักบวชเป็นที่เคารพอย่างสูงจากทั้งชาวบ้านขุนนางโดยไม่เว้นแม้แต่ระดับผู้นำอย่างราชวงศ์จักรพรรดิและโชกุน แต่ภาระหน้าที่ของพระสงฆ์นักบวชแต่โบราณกาลนอกจากเทศน์แก่สาธุชนช่วยเหลือผู้พอเหมาะสมพอควรอันอยู่ในทางที่พอช่วยได้แล้ว เดิมยังได้มีบทบาทในทางสังคมเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ ที่ปรึกษาปัญหาทางโลก ปัญหาทางธรรม ไปจนถึงการมีส่วนร่วมชี้นำการปกครองบ้างบางครั้งในคราวจำเป็น นักบวชพระสงฆ์เองผู้ซึ่งปฏิบัติธรรมย่อมตระหนักดีในเท็จจริงของโลกนี้ว่าการมุ่งไปสู่จุดหมายสูงสุดของสายทางบำเพ็ญเพียรจำเป็นต้องพิจารณาสรรพสิ่งความเป็นไปอย่างยิ่งจิตใจและธาตุสี่แห่งกายสังขารตน ซึ่งยังคงพึ่งอิงอาศัยอยู่บนโลก อีกด้านของยุคต่าง ๆ สมัยที่บ้านเมืองต้องอยู่กับสงครามความวุ่นวายปั่นป่วน นักบวชพุทธมหายานในญี่ปุ่น เองนั้นก็ยังมีพระนักบวชซึ่งฝึกฝนเก่งกาจวิชาการต่อสู้เป็นพระนักรบ ซึ่งเริ่มมีมาตั้งแต่ยุคสมัยเฮอัน และกองกำลังกองทัพพระนักรบ นั้นเป็นที่ยอมรับได้รับการยำเกรง
ความที่พระภิกษุมีจุดยืนอยู่ในตำแหน่งที่ได้รับความเคารพนับถือเป็นที่รวมความเคารพเชื่อถืออย่างสูง อำนาจของพระสามารถทำได้แม้แต่การจะชี้นำหรือแทรกแซงเปลี่ยนแปลงกระแสทิศทางในการปกครองมาแล้วหลายครั้งในหน้าประวัติศาสตร์ แม้พระภิกษุในญี่ปุ่นโดยปกติจะถือคติไม่เข้าไปยุ่งการเมืองหรือสงครามหากไม่โดนระรานขัดขวางหนทางก่อนแต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความน่าหวั่นเกรงนี้เองจึงถูกกดดันบีบบังคับทั้งทางตรงทางอ้อมจากชนชั้นปกครองญี่ปุ่น ลดทอนอำนาจจำกัดบทบาทของบุคคลสายนักบวช และนักบวชในศาสนาพุทธของญี่ปุ่นสมัยหลัง ๆ จำเป็นต้องหาเลี้ยงชีพตนเองหาค่าบำรุงในการดูแลวัดและผจญกับความลำบากกับการต้องพยายามธำรงรักษาพุทธศาสนาให้มีคงอยู่สืบสานต่อไปในญี่ปุ่นได้
ทว่าจากหลากหลายนิกายที่แบ่งออกมาจากนิกายหลัก ได้ทำให้ การถือบวชของนักบวชในศาสนาพุทธในญี่ปุ่นแตกแขนงออกเป็น 2 กลุ่ม 1.ถือบวชในรูปแบบที่เคร่งครัดต่อพระธรรมวินัย 2. ถือบวชโดยที่เป็นผู้อยู่ครองเรือนไม่ต่างจากฆราวาส เหตุที่นักบวชในศาสนาพุทธในญี่ปุ่นส่วนหนึ่งแต่งงานมีภรรยาได้สืบเนื่องมาจากนักปราชญ์สำคัญแห่งนิกายโจโด นักบวชโซนินชินรัน (พ.ศ. 1716 - พ.ศ. 1805) เป็นคนริเริ่มแรกที่นำเสนอว่าพระและวัดไม่สำคัญ ด้วยหลักคิดของนิกายโจโดเอง อีกทั้งตัวนักบวชโซนินชินรันมีภรรยา แต่ยังคงถือว่าตนเป็นนักบวชในพระพุทธศาสนาหากอยู่ร่วมกับผู้เป็นฆราวาส และตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบทอดทางสายตระกูล ภายแรกเรื่องเช่นแนวทางนี้เป็นการลับ โซนินชินรันเป็นสาวกของโฮเน็น เป็นผู้ก่อตั้งนิกายโจโดซินชู (สุขาวดีที่แท้) ได้ย้ำว่าพระพุทธองค์นั้นได้เตรียมสวรรค์ไว้ให้แก่ผู้มีใจกุศลและลงโทษผู้มีใจอกุศล สิ่งที่จำเป็นสำหรับการที่จะได้มาซึ่งการช่วยเหลือให้พ้นทุกข์ก็คือการมีความเชื่อมั่นศรัทธา ถ้อยคำสอนของท่านนักบวชทั้งสองเป็นที่เข้าใจง่ายจึงได้รับความศรัทธาจากประชาชนชาวญี่ปุ่นตั้งแต่นั้นมา