pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี 1837 บิชอปเอ็ดวาร์ด มอล์ทบี ได้มอบปราสาทให้แก่มหาวิทยาลัยเดอรัมเพื่อเป็นที่พักของนักศึกษา ได้รับการตั้งชื่อว่า University College สถาปนิกแอทโธนี ซาลวิน ได้บูรณะป้อมปราสาทที่พังทลายให้มีลักษณะเหมือนแรกเริ่ม เมื่อครั้งเปิดใช้ในปี 1840 ปราสาทรองรับนักศึกษาได้มากกว่า 100 คน ซึ่งส่วนใหญ่จะพักอาศัยอยู่ในป้อมปราสาท
ปัจจุบันนี้ ห้องโถงใหญ่ของบิชอปเบกถูกใช้เป็นโรงอาหารสำหรับนักศึกษา และห้องใต้ดินของห้องโถงถูกปรับเปลี่ยนเป็นบาร์ วิหารทั้งสองแห่งยังคงใช้งานทั้งในด้านพิธีกรรมทางศาสนาและการแสดงละคร ส่วนอื่นๆของปราสาทถูกใช้เป็นห้องสมุด ในช่วงวันหยุดของวิทยาลัย ปราสาทจะเปิดเป็นโรงแรมและห้องสัมมนา มีเพียงนักศึกษา บุคลากรของโรงแรม และแขกของโรงแรม ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในปราสาทได้
ปราสาทเดอรัมและมหาวิหารเดอรัมได้รับการรับรองจากองค์การยูเนสโก้ให้เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ข้อความจากรัฐบาลสหราชอาณาจักรถึงเหตุผลของการเสนอชื่อปราสาทเข้ารับเลือกมีดังนี้:
วิกิข่าว
วิกิข่าว  เป็นแหล่งข้อมูลข่าวแบบเนื้อหาเสรี และเป็นโครงการของมูลนิธิวิกิมีเดีย มูลนิธิเดียวกับที่ดูแลสารานุกรมวิกิพีเดีย ใช้ซอฟต์แวร์มีเดียวิกิ โดยสัญญาอนุญาตที่ใช้ในวิกิข่าว จะเป็นครีเอทีฟคอมมอนส์ 2.5 แตกต่างจาก GFDL และ CC-BY-SA 3.0
โคลอี ซัลลิแวน
เจสัน ทีก
วิตนีย์ ฟอร์ดแมน
คลาร์ก เค้นต์
คลาร์ก เค้นต์  หรือที่รู้จักกันดีในนาม "ซูเปอร์แมน" เป็นสุดยอดซูเปอร์ฮีโร่อมตะตลอดกาลซึ่งทุกคนในโลกรู้จักกันดี โดยเริ่มที่หนังสือการ์ตูน ต่อมาเริ่มดังขึ้นและถูกต่อยอดและดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ภาพยนตร์การ์ตูน และละครชุด รวมทั้งซูเปอร์แมนยังเป็นตัวบุกเบิกซูเปอร์ฮีโร่ตัวอื่น ๆ ในยุคหลังอีกด้วย
คลาร์ก เค้นต์ในการ์ตูน.
คลาร์ก เค้นต์คือซูเปอร์แมน ซึ่งถูกรังสรรค์ขึ้นในปี 1939 ในการ์ตูน Action Comics ของ DC Comics ภายใต้ผลงานการวาดและประพันธ์ของ Jerry Siegel และ Joe Shuster ทั้งสองเคยสร้างการ์ตูนบูเกอร์จอมพลัง แตไม่ได้รับความนิยมมากนัก จนกระทั่งในแอคชั่นคอมิกส์ก็เริ่มมีคนนิยมและการ์ตูนนี้ก็เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมา
ในการ์ตูน บอกว่าคลาร์ก เค้นต์เดิมชื่อคาลเอล ถูกส่งมาจากดาวคริปตันโดยพ่อและแม่ของเขา จอร์เอลและลาร่า ภายใต้การอุปการะของสองตายาย โจนาธานและมาร์ธ่า เค้นต์แห่งสมอลวิลล์ โดยคลาร์กเริ่มพัฒนาความสามารถและรู้ชาติกำเนิดของตนเมื่ออายุได้ 17 ปี เขามีแฟนสาวในช่วงวัยเรียนคือลาน่า แลงก์ ต่อมาเขาเรียนจบและทำงานแป็นคอลัมนิสต์อยู่ในหนังสือพิมพ์เดลี่แพลเน็ต ทำงานที่เมืองเมโทรโพลิส พบรักกับโลอิส เลนและแต่งงานกัน
ในการ์ตูนได้บอกเกี่ยวกับเรื่องศัตรูของซูเปอร์แมนไว้ต่าง ๆ นานา เช่นปีศาจซ็อด ซึ่งเป็นหุ่นยนต์คริปโตเนี่ยนที่จอร์เอลประดิษฐ์ขึ้น แต่หุ่นซ็อดนี้เลือกที่จะไม่เตือนภัยจอร์เอลว่าดาวคริปตันกำลังถูกทำลาย ตัวเองได้หลบหนีมายังโลกเพื่อที่จะเป็นศัตรูกับคลาร์ก หรือว่าปีศาจดูมส์เดย์ที่เป็นปีศาจตัวสุดท้ายที่ซูเปอร์แมนสู้ก่อนตาย ที่มีจุดอ่อนอยู่ที่นอที่แลบออกมาแต่กว่าซูเปอร์แมนจะระลึกได้ก็สายไปเสียแล้ว แต่ศัตรูที่ดังที่สุดในการ์ตูนที่ถูกนำมาสร้างในภาพยนตร์ด้วยคือเล็กซ์ ลูเธอร์ซึ่งเดิมเป็นเพื่อกับคลาร์กแต่เขาถูกเครื่องฉายรังสีฉายที่หัวจนล้านแล้วซูเปอร์แมนเข้ามาช่วยทำให้เขาเข้าใจผิดแล้วเป็นศัตรูกับซูเปอร์แมน เล็กซ์เป็นทั้งนักวิทยาศาสตร์ นักการเมือง และนักธุรกิจผู้อัจฉริยะผู้คอยทำลายซูเปอร์แมนเสมอ เขามักสวมหินคริปโตไนท์สีเขียวติดตัวเสมอเพราะเขารู้ว่าเป็นสิ่งเดียวที่ซูเปอร์แมนกลัว ทำให้เขาได้รับพิษจากรังสีคริปโตไนท์แล้วตายไปในที่สุด
คลาร์ก เค้นต์หรือซูเปอร์แมนในการ์ตูน ตายในปี 1993 โดยเป็นการต่อสู้ระหว่างเขากับปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างปีศาจดูมส์เดย์ ซึ่งผลปรากฏว่าซูเปอร์แมนหาจุดอ่อนปีศาจตัวนี้เจอ แต่แมื่อต่อสู้กันผลปรากฏว่าตายกันไปทั้งสองข้าง โดยซูเปอร์แมนสิ้นลมในอ้อมอกของโลอิส เลน ภรรยาผู้เป็นที่รักของเขา
คลาร์ก เค้นต์ในสื่อต่าง ๆ.
ก่อนอื่นควรจะรู้ว่า ผู้รับบทแสดงเป็นคลาร์ก เค้นต์ทั้งละครทีวีและภาพยนตร์มีทั้งสิ้น 8 คนคือ Kirk Alyn (1911-1999), George Reeves, Christopher Reeves (1952-2004), John Newton, Gerard Christopher, Dean Cain, Tom Welling และ Brandon Routh
อย่างที่กล่าวไว้ ซูเปอร์แมนดังได้เพราะภาพยนตร์ โดยเริ่มจากละครวิทยุในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งปลุกกระแสรักชาติของคนอเมริกัน เพราะเจอร์รี่ ซีเกลและโจ ชัสเตอร์ สองผู้แต่งการ์ตูนซูเปอร์แมนได้แต่ให้ฮิตเลอร์เป็นศัตรูซูเปอร์แมนแล้วซูเปอร์แมนเป็นฝ่ายชนะ ต่อมาได้มีการนำซูเปอร์แมนไปสร้างใหม่ในหลายเวอร์ชัน เช่นภาพยนตร์ ซึ่งที่ดังที่สุดเห็นจะหนีไม่พ้นหนังเรื่อง Superman ซึ่งคลาร์กรับบทโดยคริสโตเฟอร์ รีฟ (และลาน่ารับบทโดยเอนเน็ต โอทูลล์ซึ่งแสดงเป็นมาร์ธ่า เค้นต์ในสมอลวิลล์) ซึ่งมีเสน่ห์ดึงดูดและด้วยฉากแอ็คชั่นและองค์ประกอบอื่น ๆ ในช่วงยุค 1980 ทำให้ซูเปอร์แมนได้รับความนิยมถึงขีดสุด
สำหรับละคร มีตั้งแต่ The adventure of Superman, Superboys, The new adventures of Superman แต่ที่ดังที่สุดคือละครอังกฤษในช่วงปี 1990 คือ Lois&amp;Clark: The new adventures of Superman ซึ่งกล่าวถึงชีวิตรักและชีวิตของซูเปอร์แมน ออกฉายเป็นเวลา 4 ฤดูกาลแล้วก็จบ
แต่ในปี 2001 (พ.ศ. 2544) ละครซูเปอร์แมนเวอร์ชันใหม่ได้เกิดขึ้น และนั่นทำให้ผู้คนหันกลับมาสนใจซูเปอร์แมนอีกครั้ง
พลังเหนือธรรมชาติของคลาร์ก เค้นต์.
บุคคลที่รู้ความลับเรื่องพลังของคลาร์กในละครสมอลวิลล์มีอยู่ทั้งหมด 5 คนคือโจนาธาน เค้นต์, มาร์ธ่า เค้นต์, พีท รอสส์, โคลอี้ ซัลลิแวน และไลโอเนล ลูเธอร์
คลาร์ก เค้นต์ในละครสมอลวิลล์.
คลาร์ก เค้นต์ (Clark Kent) ในละครสมอลวิลล์แสดงโดย ทอม เวลลิ่ง
ในละครสมอลวิลล์ก็เช่นกัน คลาร์กมาจากดาวคริปตันที่ถูกระเบิด โดยส่งผ่านยานจากพ่อแม่ที่แท้จริงอย่างจอร์เอลและลาร่า มายังสมอลวิลล์ แต่ที่ละครเรื่องนี้ระบุละเอียดกว่า คือเบื้องหน้าเบื้องหลังว่าคลาร์กถูกส่งมาให้ครอบครัวเค้นต์เลี้ยงเพราะว่าพ่อและแม่ของโจนาธาน (ไฮแรมและเจสสิก้า) เคยมีบุญคุณกับจอร์เอลมาก่อนยามที่จอร์เอลมาเที่ยวที่โลก (ภาค 3 ตอนที่ 6) และไฮแรมได้ตกลงกับจอร์เอลว่าถ้าจอร์เอลมีอะไรให้ช่วยก็สามารถให้เขาช่วยได้ รวมทั้งระบุเบื้องลึกอื่น ๆ ด้วยอย่างเช่นไลโอเนลเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการรับเลี้ยงคลาร์กของโจนาธานและมาร์ธ่า เป็นต้น
คลาร์ก เค้นต์รู้ความจริงเกี่ยวกับชาติกำเนิดตัวเองเมื่อภาค 2 ตอนที่ 17 โดยเขาได้เรียนรู้ภาษาคริปตันจากผนังถ้ำคาวัชชี่ และเรียนรู้ชาติกำเนิดจาก ดร.สวอนน์ (แสดงโดยคริสโตเฟอร์ รีฟ) ผู้ค้นคว้าเกี่ยวกับดาวคริปตัน เขาถูกจอร์เอลเอาตัวไปในภาค 3 และกลับมาอีกครั้งในภาค 4 ในฐานะคาลเอล แต่มาร์ธ่าก็ช่วยทำให้เขากลับมาเป็นคลาร์กคนเดิมได้ ในภาค 5 เขาต้องเผชิญกับการตายของโจนาธานและปีศาจซ็อดที่ถูกปล่อยอีกครั้งโดยแผนของ ดร.มิลตัน ไฟน์ รวมทั้งการสลัดรักของลาน่าที่หันไปพึ่งเล็กซ์แทนด้วย ส่วนภาค 6 หลังจากเขาออกมาจากกับดักของซ็อดแล้ว เขาต้องตามล่าปีศาจที่ออกมาจากกับดักพร้อมเขารวมทั้งเขายังได้ร่วมกับกรีนแอร์โร่ว์จัดตั้งจัสติส ลีกขึ้นมาโดยภารกิจแรกที่ทำคือระเบิดโรงงานลูเธอร์คอร์ปที่วิจัยคนเหนือธรรมชาติ (ที่ไลโอเนลมีส่วนร่วมด้วยทางอ้อม)
ความรักของคลาร์ก เค้นต์ในสมอลวิลล์.
คลาร์กรักกับผู้หญิงมากหน้าหลายตา ทั้งเต็มใจและไม่เต็มใจ โดยเราจะกล่าวถึงรักใหญ่ ๆ 5 รักด้วยกัน คือลาน่า แลงก์, โคลอี้ ซัลลิแวน, โลอิส เลน, เอลิเชีย เบเกอร์ และราย่า
ลาน่า แลงก์อย่างที่รู้กันว่าเป็นรักวัยเรียนของคลาร์ก เค้นต์ไม่ว่าจะออกการ์ตูน ภาพยนตร์หรือละครมาสักกี่เรื่องก็ตาม คลาร์กใกล้ชิดกับลาน่ามากขึ้นในภาคที่ 2 และ 3 ซึ่งเป็นหลังจากที่วิทนี่ย์ แฟนเก่าลาน่าจากไปแล้วลาน่าไม่มีใครคอยควงอีก แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มักลุ่ม ๆ ดอน ๆ ซึ่งเกิดจากการที่ลาน่านอกใจบ้าง อย่างในภาค 3 เธอมีความสัมพันธ์กับอดัม ไนท์ หรือความผิดคลาร์กเอง เช่นการที่คลาร์กปิดความลับเขาทำให้ลาน่าไม่ไว้ใจ และจากคริปโตไนท์สีแดงเอง ที่ทำให้คลาร์กคลั่งหนีไปเมโทรโพลิสแล้วไม่ได้พูดถึงลาน่าอีก หรือตอนที่คลาร์กกับโคลอี้ที่เสียสติเหมือนกันกอดจูบรัดฟัดเหวี่ยง (ภาค 2 ตอนที่ 14) ในร้านเดอะทาลอนต่อหน้าลาน่า แต่สุดท้ายความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เริ่มห่างเหินเมื่อลาน่าพกแฟนใหม่มาจากฝรั่งเศสในภาค 4 และในภาค 5 ถึงแม้ลาน่ากับคลาร์กจะใกล้ชิดเสียยิ่งกว่าตอนไหน ๆ แต่ก็เลิกกันเพราะว่าความลับของคลาร์กเป็นต้นเหตุและลาน่าก็ไปคบกับเล็กซ์แทน
โคลอี้ ซัลลิแวนคบกับคลาร์กในฐานะเพื่อนสนิทแต่ทว่าเธอก็หลงรักคลาร์กอยู่ด้วยเช่นกัน เธอได้บอกความในใจให้คลาร์ก (ภาค 2 ตอน 16) ว่าเธอรักเขาแต่เธอก็จะรอให้เขามารักเธอ และตัดสินใจว่าเธอกับคลาร์กจะเป็นเพื่อนสนิทกันไปตลอด คลาร์กและโคลอี้มีคามสัมพันธ์ค่อนข้างที่จะเสมอต้นเสมอปลาย เคยมีความขัดแย้งกันตอนที่คลาร์กจับได้ว่าโคลอี้สืบเรื่องเขา ในภาคที่ 4 เธอและคลาร์กมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดยิ่งขึ้นถึงแม้ว่าโลอิสจะเข้ามาในชีวิตคลาร์กแล้วก็ตาม ภาค 5 โคลอี้รู้ความลับคลาร์กอย่างสมบูรณ์ทำให้เธอและคลาร์กยิ่งใกล้ชิดกันอยู่ในระดับครอบครัว หลังจากคลาร์กเลิกกับลาน่าความสัมพันธ์ระหว่างโคลอี้และคลาร์กก็พัฒนาถึงขีดสุดและภาค 5 ตอนสุดท้ายก็จบลงด้วยการที่คลาร์กจูบกับโคลอี้ ส่วนภาค 6 ก็ยังสัมพันธ์กันเหมือนเดิมถึงแม้ว่าโคลอี้จะคบกับแฟนใหม่ของเธอ จิมมี่ โอลเซ่นก็ตาม
โลอิส เลนเข้ามาในชีวิตคลาร์กเพราะว่าเธอเชื่อว่าคลาร์กเป็นผู้เดียวที่สามารถช่วยโคลอี้จากการถูกสังหารได้ หลังจากนั้นเธอถูกพ่อเธอ (พล.อ.แซม เลน) เนรเทศให้มาอยู่สมอลวิลล์กับโคลอี้ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องเธอและอยู่ที่บ้านของคลาร์กเพื่อเรียนต่อให้จบ ในภาค 5 เธอและคลาร์กไม่มีความสัมพันธ์ระดับลึกซึ้งแต่ก็เป็นเพื่อนสนิท จนภาค 6 โลอิสและคลาร์กเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น ในตอนที่ 10 โลอิสได้จูบกับคลาร์กโดยไม่รู้ตัวและความสัมพันธ์ของทั้งสองก็จะดำเนินต่อเรื่อย ๆ จนกระทั่งได้แต่งงานกันเหมือนในการ์ตูน
ส่วนเอลิเชีย เบเกอร์เป็นคนที่รู้ความลับคลาร์กและพยายามใช้ชีวิตกับคลาร์กด้วยความลับ ถึงแม้ว่าเธอจะทำร้ายคลาร์กเพื่อผลประโยชน์ของเธอเองแต่สุดท้ายเมื่อเอลิเชียถูกสังหารในภาค 4 ตอนที่ 14 คลาร์กก็เสียใจเป็นอย่างยิ่ง ส่วนราย่าเป็นผู้ช่วยของจอร์เอล ซึ่งหนีออกมาจากกับดักของปีศาจซ็อดพร้มกับคลาร์กและมาหาคลาร์กโดยบอกเขาว่าที่เธอรู้ว่าคลาร์กอยู่ที่ไร่เค้นต์เพราะจอร์เอลเคยเล่าถึงความดีของครอบครัวเค้นต์ให้เธอฟัง เธอกับคลาร์กพัฒนาความสัมพันธ์กันอย่างรวดเร็วจนกระทั่งราย่ายอมตายแทนคลาร์กด้วยกันเอาตัวบังคลาร์กเพื่อรับพลังที่ปีศาจเบิร์น (ซึ่งหนีออกจากกับดักของปีศาจซ็อดเพื่อตามล่าคลาร์ก) ปล่อยออกมาเพื่อสังหารคลาร์ก ในภาค 6 ตอนที่ 6
ทอม เวลลิง
โธมัส จอห์น แพทริค "ทอม" เวลลิง  เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2520 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีในบทบาท คลาร์ก เค้นท์ จากละครเรื่อง "สมอลล์วิลล์ (Smallville)"
ผลงานการแสดงช่วงแรก.
เวลลิ่ง เกิดในนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมโอเคมอส รัฐมิชิแกน ในปี 2538 เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากการถูกแมวมองจับจ้องมาตั้งแต่เป็นคนงานในคาลวินคลายน์ ผลงานชิ้นแรกเริ่มจากแสดงละครซีรีส์ทางช่องซีบีเอส ในเรื่อง "Judging Amy"
สมอลวิลล์.
เวลลิ่งได้รับการติดต่อให้แสดงละครเรื่อง "สมอลล์วิลล์" ภาคแรกหลังจากที่มีการติดต่อกับนักแสดงหลายคนเช่น เจนเซ่น แอคเคิลส์ เพื่อแสดงเป็นคลาร์ก เค้นท์ แต่สุดท้ายเวลลิ่งได้รับบทแทน ซึ่งต่อมาแอคเคิลส์ยังแสดงเป็นเจสัน ทีค แฟนใหม่ของลาน่าที่เรียนอยู่ฝรั่งเศสด้วยกันตอนสมอลล์วิลล์ภาคที่ 4 ด้วย
ปี พ.ศ. 2544 เขามีชื่อเสียงในหมู่ผู้ชมวัยรุ่นหลังจากเล่นละครเรื่อง สมอลล์วิลล์ จากละครเรื่องนี้ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแซทเทิร์นถึง 4 ปีติดกัน
เพลงไทยเดิม
เพลงไทยเดิม หมายถึง เพลงที่มีการขับร้องด้วยวิธีการแบบไทย เช่น การเอื้อน ลงทรวง เป็นต้น พร้อมด้วยการบรรเลงดนตรีไทยไปด้วยในขณะที่กำลังขับร้องหรือบรรเลงเฉพาะดนตรีไม่มีการขับร้อง เครื่องดนตรีที่ใช้เป็นเครื่องดนตรีไทยที่ปรากฏในปัจจุบัน แม้ว่าจะมีการสันนิษฐานถึงที่มาของเครื่องดนตรีไทยในบางเครื่องว่ากำเนิดมาจากต่างชาติ แต่บรรพบุรุษไทยก็ได้เปลี่ยนแปลงและประยุกต์ให้เข้ากับเพลงไทยเดิม
คีตกวีหรือนักแต่งเพลงไทยเดิม จะแต่งทำนองขึ้นก่อนแล้วจึงตั้งชื่อเพลงนั้น สำหรับเนื้อร้องบางครั้งจะเอาเนื้อร้องจากคำประพันธ์ที่ไพเราะในวรรณคดีต่างๆ เช่นจากพระอภัยมณี พระลอ ขุนช้างขุนแผน ฯลฯ มาใส่ การแต่งเพลงขึ้นตอนแรกจะมีจังหวะปานกลาง แต่บางครั้งก็เอาทำนองนั้นไปขยายให้ยาวขึ้นและยุบทำนองให้สั้นลง แล้วนำมาบรรเลงติดต่อกันโดยเริ่มทำนองขยายก่อนด้วยจังหวะช้าเรียกว่าจังหวะ 3 ชั้น ต่อด้วยทำนองเดิมจังหวะปานกลางเรียกว่า 2 ชั้น และต่อด้วยทำนองที่ยุบให้สั้นลงด้วยจังหวะเร็วเรียกว่า ชั้นเดียว ซึ่งเรียกว่า เพลงเถา ถ้านำไปบรรเลงเพียงจังหวะเดียวเรียกเพลงเกร็ด และนำเพลงเกร็ดหลายๆ เพลงที่มีอัตราจังหวะเดียวกันมาบรรเลงติดต่อกันเรียกว่า เพลงตับ
การเอื้อน มาจากการที่เพลงไทยอาศัยเนื้อร้องจากคำประพันธ์อื่นมาสวมใส่ทำนองที่แต่งไว้แล้ว ทำนองและเนื้อร้องจึงไม่พอดีกัน โดยใช้เสียง “เออ” หรือ “เอย” และลักษณะนี้เองทำให้เพลงไทยมีเอกลักษณ์และประเทศข้างเคียงก็มีการเอื้อนเช่นเดียวกันกับไทย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ที่เด่นและไพเราะ
ปราสาทเดอร์แฮม
เดอแรม (อังกฤษ)
ภาษาคาสตีล
เทือกเขาพีเรนีส
ฮัฟเฟิลพัฟ
อีเลียด
อีเลียด  เป็นหนึ่งในสองบทกวีมหากาพย์กรีกโบราณของโฮเมอร์ ซึ่งเล่าเรื่องราวของสงครามเมืองทรอยในช่วงปีที่สิบอันเป็นปีที่สิ้นสุดสงคราม เชื่อกันว่า "อีเลียด" ถูกแต่งขึ้นในช่วงศตวรรษที่แปดก่อนคริสตกาล นักวิชาการหลายคนเชื่อว่า บทกวีเรื่องนี้เป็นวรรณกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในภาษากรีกโบราณ จึงถือได้ว่าเป็นวรรณกรรมชิ้นแรกของยุโรป แม้จะมีชื่อผู้ประพันธ์ปรากฏเพียงคนเดียว แต่จากลักษณะของบทกวีที่บอกเล่าสืบต่อกันมาแบบปากเปล่ารุ่นต่อรุ่น จึงมีความเป็นไปได้ว่ามีผู้ประพันธ์มากกว่าหนึ่งคน
เรื่องราวในบทกวีบรรยายถึงเหตุการณ์ในปีที่สิบซึ่งเป็นปีสุดท้ายของเหตุการณ์ที่ชาวกรีกบุกยึดนครอีเลียน หรือเมืองทรอย คำว่า "อีเลียด" หมายถึง "เกี่ยวกับอีเลียน" (ภาษาละตินเรียก "อีเลียม (Ilium)") อันเป็นชื่อเรียกส่วนนครหลวง ซึ่งแตกต่างกับ "ทรอย"  อันหมายถึงนครรัฐที่อยู่ล้อมรอบอีเลียม แต่คำทั้งสองคำนี้มักใช้รวม ๆ กันหมายถึงสถานที่แห่งเดียวกัน
การสร้างสรรค์และฉันทลักษณ์.
ตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักวิชาการต่างลงความเห็นว่า "อีเลียด" และ "โอดิสซีย์" ประพันธ์ขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 9 ถึงต้นศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล แต่ยังมีนักวิชาการจำนวนหนึ่งไม่เห็นด้วยกับแนวคิดนี้ คนสำคัญได้แก่ แบร์รี่ บี. พาวเวลล์ (ผู้เสนอแนวคิดว่า "อีเลียด" มีความเกี่ยวพันใกล้ชิดกับการประดิษฐ์คิดค้นอักษรกรีก) จี.เอส.เคิร์ค และ ริชาร์ด แจงโค ส่วนนักวิชาการอีกกลุ่มหนึ่ง (รวมถึงมาร์ติน เวสต์ และ ริชาร์ด ซีฟอร์ด) เชื่อว่ามหากาพย์ชิ้นนี้น่าจะเกิดขึ้นในราว 600-700 ปีก่อนคริสตกาล
นักวิชาการโดยทั่วไปเชื่อกันว่า ทั้ง "อีเลียด" และ "โอดิสซีย์" ประพันธ์ขึ้นโดยกวีคนเดียวกัน ชื่อว่า โฮเมอร์ ชาวกรีกจากแคว้นไอโอเนีย บางแห่งว่าเขาเป็นนักดนตรีพเนจรตาบอด ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวผ่านบทลำนำแบบปากเปล่า อันเป็นลักษณะของวัฒนธรรมการขับร้องในยุคโบราณ อย่างไรก็ดีมีนักวิชาการหลายคนเชื่อว่า โฮเมอร์ ไม่มีตัวตนจริง และมหากาพย์ "อีเลียด" และ "โอดิสซีย์" ที่ตกทอดมาถึงปัจจุบันนั้นเป็นการสร้างสรรค์โดยนักประพันธ์หลาย ๆ คน ที่จดบันทึกบทลำนำลงเป็นลายลักษณ์อักษรหลังจากเวลาผ่านไปหลายร้อยปี
บทกวี "อีเลียด" ประพันธ์ด้วยฉันทลักษณ์แบบ dactylic hexameter มีความยาวทั้งสิ้น 15,693 บรรทัด สามารถแบ่งออกได้เป็น 24 บท (หรือ 24 ม้วนกระดาษ) แนวทางการแบ่งเนื้อหาเช่นนี้ยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน
เรื่องราวในอีเลียด.
มหากาพย์ "อีเลียด" เริ่มต้นด้วยประโยคต่อไปนี้
คำเปิดเรื่อง "อีเลียด" ของโฮเมอร์ คือ μῆνιν (mēnin) ซึ่งเป็นภาษากรีกโบราณ หมายถึง "โทสะ" เป็นการประกาศถึงธีมหลักของเรื่อง "อีเลียด" นั่นคือ "โทสะของอคิลลีส" เมื่ออักกะเมมนอน ผู้นำกองทัพกรีกบุกเมืองทรอย ได้หมิ่นเกียรติของอคิลลีสโดยการชิงตัวนางไบรเซอีส ทาสสาวนางหนึ่งซึ่งตกเป็นของขวัญชนะศึกของอคิลลีสไปเสีย อคิลลีสจึงถอนตัวจากการรบ แต่เมื่อปราศจากอคิลลีสกับทัพของเขา กองทัพกรีกก็ต้องพ่ายต่อเมืองทรอยอย่างย่อยยับ จนเกือบจะถอดใจยกทัพกลับ แต่แล้วอคิลลีสกลับเข้าร่วมในการรบอีก หลังจากเพื่อนสนิทของเขาคือ ปโตรกลัส ถูกสังหารโดยเฮกเตอร์เจ้าชายเมืองทรอย อคิลลีสสังหารชาวทรอยไปเป็นจำนวนมากรวมทั้งเฮกเตอร์ แล้วลากศพเฮกเตอร์ประจาน ไม่ยอมคืนร่างผู้เสียชีวิตให้มาตุภูมิซึ่งผิดธรรมเนียมการรบ จนในที่สุดท้าวเพรียม บิดาของเฮกเตอร์ ต้องมาไถ่ร่างบุตรชายกลับคืน มหากาพย์ "อีเลียด" สิ้นสุดลงที่งานพิธีศพของเฮกเตอร์
โฮเมอร์บรรยายภาพการศึกไว้ในมหากาพย์อย่างละเอียด เขาระบุชื่อนักรบจำนวนมาก เอ่ยถึงถ้อยคำที่ด่าทอ นับจำนวนครั้งที่เปล่งเสียงร้อง รวมถึงรายละเอียดในการปลิดชีวิตฝ่ายศัตรู การสิ้นชีวิตของวีรบุรุษแต่ละคนส่งผลให้การสงครามรุนแรงหนักยิ่งขึ้น ทัพทั้งสองฝ่ายต่างเข้าแย่งชิงเสื้อเกราะเครื่องอาวุธ และแก้แค้นต่อผู้ที่สังหารคนของตน นักรบที่โชคดีมักรอดพ้นไปได้ด้วยฝีมือขับรถของสารถี หรือด้วยการช่วยเหลือป้องกันของเหล่าเทพ รายละเอียดสงครามของโฮเมอร์นับเป็นงานวรรณกรรมที่โหดเหี้ยมและมีผู้เสียชีวิตมากที่สุด
มหากาพย์ "อีเลียด" มีนัยยะทางศาสนาและสิ่งเหนือธรรมชาติอยู่มาก กองทัพทั้งสองฝ่ายต่างเคร่งครัดศรัทธาต่อเทพเจ้าของตน และต่างมีนักรบที่สืบเชื้อสายมาจากเหล่าเทพด้วย พวกเขามักเซ่นสรวงบูชาเทพเจ้า ขอคำปรึกษาจากพระ และแสวงหาคำพยากรณ์เพื่อตัดสินใจว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป พวกเทพเจ้ามักเข้าร่วมในการรบ ทั้งโดยการให้คำแนะนำและช่วยเหลือปกป้องนักรบคนโปรด บางคราวก็ร่วมรบด้วยตนเองกับพวกมนุษย์หรือกับเทพเจ้าองค์อื่น ๆ
ตัวละครหลักของมหากาพย์ "อีเลียด" จำนวนมากมีส่วนเชื่อมโยงสงครามเมืองทรอยเข้ากับตำนานปรัมปราอื่น ๆ เช่น ตำนานเจสันกับขนแกะทองคำ ตำนานกบฏเมืองธีบส์ และการผจญภัยของเฮราคลีส (เฮอร์คิวลีส) ตำนานปรัมปราของกรีกโบราณเหล่านี้มีเรื่องเล่ามาในหลากหลายรูปแบบ โฮเมอร์จึงค่อนข้างมีอิสระในการเลือกเอารูปแบบตามที่เขาต้องการเพื่อนำมาประกอบในมหากาพย์ รายละเอียดเพิ่มเติมโปรดดูใน "ตำนานกรีกโบราณ"
เรื่องราวในมหากาพย์ "อีเลียด" ครอบคลุมช่วงเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์ในช่วงปีที่สิบและปีสุดท้ายของสงครามเมืองทรอย มิได้เล่าถึงความเป็นมาของการศึกและเหตุการณ์ในช่วงต้น (คือเรื่องที่ปารีสลักพานางเฮเลนมาจากกษัตริย์เมนนิเลอัส) และมิได้เอ่ยถึงเหตุการณ์ตอนสิ้นสุดสงคราม (คือการตายของอคิลลีส และการล่มสลายของเมืองทรอย) อย่างไรก็ดีมีบทกวีมหากาพย์เรื่องอื่นที่บรรยายความต่อจากนี้ แต่หลงเหลือรอดมาถึงปัจจุบันเพียงเล็กน้อย มีเนื้อความกระจัดกระจายเป็นส่วน ๆ ไม่ต่อเนื่อง รายละเอียดของสงครามทั้งหมด โปรดดูจากบทความเรื่อง "สงครามเมืองทรอย"
บทกวีเริ่มต้นขึ้นเมื่อชาวกรีกได้จับตัวนางไครเซอีส บุตรีของไครสิสนักบวชประจำวิหารของอพอลโลมาแล้ว และมอบนางให้เป็นรางวัลแก่อะกาเมมนอนกษัตริย์แห่งไมซีนี และผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพกรีก เทพอพอลโลจึงบันดาลให้เกิดโรคระบาดในกองทัพกรีก เพื่อบีบบังคับให้อะกาเมมนอนคืนตัวนางไครเซอีสให้แก่บิดาของนาง อะกาเมมนอนจึงไปบังคับเอาตัวนางไบรเซอีสจากอคิลลีสมาแทน นางไบรเซอีสเป็นทาสชาวเอเคียนที่มอบให้เป็นรางวัลแก่อคิลลีส นักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุค อคิลลีสรู้สึกน้อยใจจึงถอนตัวออกจากการรบ
ฝ่ายเมืองทรอยนั้นมีเจ้าชายเฮกเตอร์ โอรสของท้าวเพรียม เป็นแม่ทัพนำศึกป้องกันเมืองและปกป้องครอบครัวของตน เมื่ออคิลลีสไม่ยอมร่วมรบด้วย เฮกเตอร์จึงสามารถมีชัยชนะเหนือกองทัพกรีก นักรบกรีกที่เหลืออยู่ รวมถึงโอดิซูสและดิโอมีดีส ต่างได้รับบาดเจ็บ ด้วยเวลานั้นปวงเทพต่างเข้าข้างฝ่ายเมืองทรอย ปโตรกลัสจึงปลอมตัวเป็นอคิลลีสโดยนำเสื้อเกราะของเขามาสวม และนำทัพชาวเมอร์มิดอนกลับเข้าร่วมรบเพื่อช่วยป้องกันเรือของพวกกรีกไม่ให้ถูกเผาทำลาย ปโตรกลัสถูกเฮกเตอร์สังหารสิ้นชีพ อคิลลีสจึงกลับเข้าร่วมรบเพื่อแก้แค้นให้ปโตรกลัส เขาสังหารเฮกเตอร์ได้สำเร็จด้วยการประลองตัวต่อตัว แล้วเอาร่างของเฮกเตอร์กลับไปค่ายด้วย ท้าวเพรียมลอบเข้าค่ายทัพกรีก (ด้วยความช่วยเหลือของเทพเฮอร์มีส) เพื่อไถ่ร่างของบุตรชายคืน อคิลลีสเกิดความสงสารจึงคืนให้ บทกวีจบลงที่การพิธีศพของเฮกเตอร์
เหตุการณ์หลังจาก "อีเลียด".
ตอนจบของ "อีเลียด" เต็มไปด้วยลางร้ายมากมายอันเนื่องจากการเสียชีวิตของเฮกเตอร์ และดูเหมือนว่าชะตาของกรุงทรอยได้มาถึงจุดจบ แต่โฮเมอร์มิได้แสดงรายละเอียดของการล่มสลายของกรุงทรอยไว้ รายละเอียดของการล่มสลายสามารถดูเพิ่มเติมได้จาก "สงครามเมืองทรอย" ส่วนกวีนิพนธ์ของโฮเมอร์อีกเรื่องหนึ่งคือ "โอดิสซีย์" เล่าถึงเหตุการณ์ระหว่างการเดินทางกลับบ้านของโอดิซูส หลังจากเสร็จศึกกรุงทรอย กวีนิพนธ์ทั้งสองเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกัน แต่ไม่ได้ต่อเนื่องกัน
มหากาพย์ "อีเลียด" มีตัวละครปรากฏในเรื่องเป็นจำนวนมาก ในที่นี้จะกล่าวถึงตัวละครหลักจำนวนหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญเท่านั้น
ฝ่ายเอเคียน.
ชาวเอเคียน (Achaean) หรือที่ปัจจุบันแปลมาเป็น ชาวกรีก บางครั้งก็เรียกว่า ชาว Danaans ("Δαναοί" : ปรากฏในมหากาพย์ 138 ครั้ง) หรือชาว Argives ("'Aργεĩοι" : ปรากฏในมหากาพย์ 29 ครั้ง) มีตัวละครหลักดังนี้
นอสตอส.
นอสตอส  (พหูพจน์ "nostoi") เป็นคำภาษากรีกโบราณ หมายถึง "การกลับบ้าน" คำนี้ปรากฏในมหากาพย์ทั้งสิ้น 7 ครั้ง และรูปแบบการบรรยายเช่นนี้มักปรากฏทั่วไปในวรรณกรรมกรีก เช่น มหากาพย์โอดิสซีย์ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทางกลับบ้านของโอดิซูส นับเป็นตัวอย่างที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของรูปแบบวรรณกรรมประเภทนี้ นอสตอสไม่สามารถเกิดขึ้นได้หากไม่สามารถยึดเมืองทรอย จึงเป็นแรงผลักดันสำคัญของอักกะเมมนอนที่จะเอาชนะให้ได้ไม่ว่าจะต้องสูญเสียสักเท่าใด
คลีออส.
คลีออส (Kleos ภาษากรีก: "κλέος") เป็นคำภาษากรีกโบราณ หมายถึง "ชื่อเสียงอันรุ่งโรจน์" ตัวละครบางตัวโดยเฉพาะโอดิซูส คลีออสของเขาคือการได้ชัยชนะและกลับมาตุภูมิ ในขณะที่อคิลลีสอาจต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ในมหากาพย์ "อีเลียด" มีความตอนหนึ่งซึ่งอคิลลีสเล่าให้โอดิซูส ฟีนิกซ์ และอจักส์ สหายของเขาฟังเกี่ยวกับชะตาของเขา ว่าจะต้องเลือกระหว่างชัยชนะ กับการได้กลับบ้าน คลีออสของอคิลลีสเป็นสิ่งพิเศษ ในวรรณกรรมเอ่ยถึงว่า kleos aphthiton (ภาษากรีก: "κλέος ἄφθιτον") ซึ่งหมายถึง "ชื่อเสียงอันเป็นนิรันดร์" คำนี้มีการเอ่ยถึงในมหากาพย์อีเลียด 5 ครั้ง ล้วนแต่กล่าวถึงสิ่งไม่มีชีวิต ได้แก่ คทาของอักกะเมมนอน ล้อรถของฮีบ คฤหาสน์โพไซดอน บัลลังก์เทพซูส และคฤหาสน์เฮไฟสตอส ตามลำดับ มีเพียงอคิลลีสซึ่งเป็นมนุษย์เพียงผู้เดียวได้รับการเอ่ยถึงด้วยคำนี้ ซึ่งเป็นการเน้นย้ำถึงชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่รอเขาอยู่ หากเขาตัดสินใจอยู่เพื่อสู้ศึกเมืองทรอย
ทิเม.
ทิเม (Timê ภาษากรีก: "тιμή") เป็นสิ่งที่เกี่ยวพันกับคลีออสอย่างใกล้ชิด มีความหมายว่า "ความเคารพนับถือ" หรือ "เกียรติ" ทิเมของแต่ละบุคคลขึ้นกับสถานะเมื่อยังมีชีวิตอยู่ หรือผลลัพธ์จากการสงคราม ปัญหาของทัพกรีกเริ่มต้นขึ้นเมื่ออักกะเมมนอนหมิ่นเกียรติไครสิสโดยการลักพาตัวบุตรสาวของเขา ต่อมาอคิลลีสก็โกรธอักกะเมมนอนเมื่อเขาแสดงออกว่าไม่ให้เกียรติแก่อคิลลีส ว่าไม่มีความสำคัญต่อทัพกรีก
พิโรธของอคิลลีส.
ดังได้กล่าวไว้ในตอนต้นแล้วว่า คำแรกของมหากาพย์ "อีเลียด" คือ μῆνιν (mēnin) ซึ่งหมายถึง "พิโรธ" อันเป็นการประกาศถึงหลักการของงานประพันธ์ชิ้นนั้นที่โฮเมอร์ตั้งใจสื่อออกมา นั่นคือความกริ้วโกรธาของอคิลลีส อารมณ์ของอคิลลีสเป็นตัวดำเนินเรื่องทั้งหมด นับแต่ความพ่ายแพ้ของทัพกรีก การเสียชีวิตของปโตรกลัส จนถึงการสังหารเฮกเตอร์ และนำไปสู่การล่มสลายของทรอย ซึ่งแม้จะมิได้กล่าวถึงโดยตรงใน "อีเลียด" แต่ได้มีการชี้นัยยะให้ทราบอย่างชัดเจนหลายครั้ง ความพิโรธของอคิลลีสปรากฏครั้งแรกในหนังสือเล่มที่ 1 เมื่ออักกะเมมนอนหมิ่นเกียรติไครสิส เจ้าพิธีศาลอพอลโลของเมืองทรอย โดยชิงตัวนางไครเซอีสบุตรีของเขามา และไม่ยอมคืนให้แม้จะเสนอ "ของขวัญมากมายเกินคณานับ" ไครสีสจึงอธิษฐานต่อเทพอพอลโล ทำให้ทรงบันดาลฝนธนูมากมายตกใส่กองทัพกรีกเป็นเวลาเก้าวัน อคิลลีสกล่าวหาว่าอักกะเมมนอนเป็น "ผู้ละโมบที่สุดในหมู่มนุษย์" อักกะเมมนอนยอมคืนนางไครเซอีส แต่ให้แลกกับนางไบรเซอีส ทาสสาวผู้เป็นที่รักของอคิลลีสมาแทน
โทสะของอคิลลีสคราวนี้มีเพียงเทพีอะธีนาเท่านั้นที่สามารถระงับไว้ได้ จากนั้นอคิลลีสสาบานว่าจะไม่ฟังคำสั่งของอักกะเมมนอนอีก และไปร้องขอต่อนางธีทิสผู้มารดา ให้อ้อนวอนต่อเทพซูสให้โปรดบันดาลชัยชนะแก่ฝ่ายเมืองทรอยเพื่อลงโทษอักกะเมมนอน ผลจากการนี้ทำให้ทัพเมืองทรอยโดยการนำของเฮกเตอร์เกือบจะเอาชนะทัพกรีก ขับไล่ทัพกรีกลงทะเลไปได้ (เล่มที่ 12)
"พิโรธของอคิลลีส" ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงต่อผลการรบอีกครั้งหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขา (และอาจเป็นคนรักด้วย) คือ ปโตรกลัส สวมเสื้อเกราะของอคิลลีสออกไปร่วมรบ และถูกสังหารในระหว่างการรบกับเฮกเตอร์ เมื่อเนสเตอร์กลับมารายงานเขา อคิลลีสร่ำไห้เสียใจมาก คร่ำครวญและดึงทึ้งเส้นผมของตน นางธีทิสมาปลอบโยนบุตร แต่เขาก็ไม่อาจคลายความแค้นได้ อคิลลีสบอกกับมารดาว่าเขาจะแก้แค้นเฮกเตอร์ แม้ชะตาของเขาจะผูกอยู่กับเฮกเตอร์ แต่เขายอมสิ้นชีวิตเพื่อแก้แค้นให้เพื่อน
อคิลลีสกลับเข้ารบเมืองทรอยอีกครั้งด้วยโทสะอันเกิดจากความตายของปโตรกลัส เขาสังหารทหารทรอยไปมากมายจนได้พบกับเฮกเตอร์กลางสนามรบ (เล่ม 22) เขาไล่กวดเฮกเตอร์ไปรอบกำแพงเมืองถึงสามรอบก่อนจะสังหารลงได้ โทสะสุดท้ายของอคิลลีสคือการลากศพของเฮกเตอร์ไปกับรถศึกกลับไปยังค่ายกองทัพกรีก แต่ภายหลังก็ยอมส่งร่างของเฮกเตอร์คืนแก่ท้าวเพรียม ซึ่งลอบเข้ามาในค่ายกองทัพกรีก วิงวอนขอศพบุตรของตนคืน
โชคชะตา.
โชคชะตาเป็นส่วนสำคัญมากอย่างหนึ่งที่ทำให้เกิดเหตุการณ์ต่าง ๆ ในมหากาพย์ "อีเลียด" ซึ่งไม่ว่ามนุษย์หรือเทพเจ้าก็ต้องเคารพอย่างเคร่งครัดเมื่อชะตานั้นได้ถูกกำหนดไว้แล้ว โดยไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ผู้ใดเป็นผู้กำหนดโชคชะตานั้นไม่ปรากฏ แต่ทั้งเทพเจ้าและมนุษย์ต่างเอ่ยถึงคำพยากรณ์ต่าง ๆ ตลอดทั้งมหากาพย์ บรรดาวีรบุรุษต่างยินดีรับชะตากรรมของตนอย่างกล้าหาญ การพยายามหลีกหนีชะตากรรมถือเป็นความขลาด ปโตรกลัสยินดีรับความตายจากเฮกเตอร์ เช่นกันกับที่เฮกเตอร์ยินดีประลองกับอคิลลีสทั้งที่รู้ว่าตนจะต้องตาย และอคิลลีสก็ยินดีตายโดยการสังหารเฮกเตอร์เพื่อแก้แค้นให้แก่สหาย และเพื่อให้กองทัพของตนสามารถชนะศึกเมืองทรอย
ในเนื้อเรื่องมีเหตุการณ์ที่แสดงถึงโอกาสจะแก้ไขเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เช่นที่เกิดกับเทพเจ้าซูส เมื่อบุตรของพระองค์คือ ซาร์เพดอน กำลังจะถูกปโตรกลัสสังหาร พระองค์สามารถบันดาลแก้ไขเหตุการณ์ได้ แต่เมื่อทรงปรับทุกข์กับเทพีเฮราพระมเหสี นางห้ามปรามไว้ พระองค์จึงต้องปล่อยให้ชะตากรรมดำเนินไปโดยไม่ได้แก้ไข อีกคราวหนึ่ง ซูสคิดจะช่วยชีวิตเฮกเตอร์ ซึ่งเป็นนักรบที่พระองค์โปรดปรานและนับถือ แต่เทพีอะธีนาก็ห้ามปรามไว้
เทพปกรณัมใน "อีเลียด".
แม้ว่าเหล่าเทพเจ้ากรีก หรือมนุษย์กึ่งเทพทั้งหลาย จะมีบทบาทอย่างมากในเรื่อง "อีเลียด" นักวิชาการสังเกตว่า การปรากฏของเหล่าเทพเจ้าในงานของโฮเมอร์เป็นการแหวกประเพณีดั้งเดิมที่ชาวกรีกมีต่อศรัทธาของตน เทพเจ้าใน "อีเลียด" ดำเนินบทบาทไปตามความประสงค์ของผู้ประพันธ์เพื่อช่วยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น แทนที่จะเป็นองค์อุดมคติอยู่ในปกรณัมเหมือนอย่างที่เคย เฮโรโดทัส นักประวัติศาสตร์คลาสสิกอ้างว่า โฮเมอร์และเฮสิโอดเพื่อนของเขา เป็นผู้แรกที่อ้างถึงและบรรยายลักษณะตัวละครแบบเทพเจ้าในงานประพันธ์
นักวิชาการอีกคนหนึ่งคือ แมรี เลฟโควิทซ์ เขียนในหนังสือของเธอ ชื่อ "Greek Gods: Human Lives" (เทพเจ้ากรีกก็คือมนุษย์) แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำต่าง ๆ ของเหล่าเทพเจ้าในมหากาพย์ "อีเลียด" และพยายามค้นหาว่า การกระทำของเหล่าเทพเป็นไปเพื่อความต้องการส่วนตัวของพวกเขา หรือเป็นการอุปมาเปรียบเทียบกับลักษณะนิสัยของมนุษย์กันแน่ นักประพันธ์ยุคคลาสสิกหลายคน เช่น ธูซิดิดีส และ เพลโต ให้ความสนใจกับตัวละครเทพเจ้าในงานของโฮเมอร์ว่าเป็นเพียง "วิธีการบอกเล่าถึงชีวิตของมนุษย์แทนที่จะพูดความจริงตรง ๆ" แต่เธอกลับเห็นว่า หากเรามองดูเหล่าเทพเจ้ากรีกในฐานะองค์ประกอบทางศาสนา มิใช่เพียงการอุปมา จะเป็นการเปิดโลกทัศน์อันยิ่งใหญ่ให้เห็นถึงอัจฉริยะของชาวกรีกโบราณ ซึ่งไม่จำเป็นต้องมีหนังสือศักดิ์สิทธิ์หรือกฎเกณฑ์แห่งเหตุผลอันใด ชาวกรีกก็สามารถจินตนาการถึงเหล่าเทพที่เข้ากันได้กับองค์ประกอบของ "ศาสนา" เป็นอย่างดี
"อีเลียด" ในฐานะมุขปาฐะ.
มหากาพย์ "อีเลียด" และ "โอดิสซีย์" นับว่าเป็นวรรณกรรมคลาสสิกของกรีกโบราณชิ้นสำคัญที่สุด และถือเป็นงานพื้นฐานสำคัญของวรรณกรรมกรีกในยุคต่อมา นอกเหนือจากความเป็นโคลงโบราณที่มีบทพรรณนาอย่างลึกซึ้งแล้ว มันยังเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมต่าง ๆ ของกรีกที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อทางศาสนาด้วย ในงานเฉลิมฉลองทางศาสนาของกรีก จะมีการขับร้องบทกวีนี้ตลอดทั้งคืน (ถ้าอ่านด้วยวิธีธรรมดาจะใช้เวลาประมาณ 14 ชั่วโมง) โดยจะมีผู้ฟังเข้าและออกเรื่อย ๆ เพื่อมาฟังบทที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษ