pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วิล แพร์รี่ได้พบกับประตูบานหนึ่งซึ่งสามารถนำเขาไปยังอีกจักรวาลหนึ่งได้ ที่นั่น เรียกว่า "ซีตากาซซี" ที่ซึ่งเขาและไลรา ลิ้นเงินได้พบกัน และเริ่มปฏิบัติภารกิจ วิลมีเป้าหมายของเขาในการตามหาพ่อและดูแลแม่จากบุคคลกลุ่มหนึ่งซึ่งวิลคิดว่าพวกเขาต้องการกระเป๋าของแม่ซึ่งมีจดหมายของพ่อของเขา ส่วนไลราต้องการค้นหาฝุ่นธุลี และเธอก็พยายามจะหานักเทววิทยาเชิงทดลอง (นักวิทยาศาสตร์) พวกเขาจึงมาที่ออกซฟอร์ดในโลกของวิล ที่น่นไลราได้พบกับชายชราคนหนึ่งซึ่งมีรูปร่างคุ้นตา และแมรี่ มาโลน นักวิทยาศาสตร์ซึ่งทำการวิจัยเกี่ยวกับสสารมืด หลังจาก 1 วันแล้ว พวกเขาก็กลับมาพักผ่อนที่ซีตากาซซีอีกครั้ง
เซราฟินา เพกคาลาและลี สกอร์บี้.
ระหว่างนั้น เซราฟินา เพกคาลาได้ไปลงเรือของคณะกรรมการว่าด้วยการพลีกรรม นางได้พบว่าคณะกรรมการเกือบจะได้ชื่อที่แท้จริงของไลรา นางจึงไปสังหารเชลยแม่มดได้ทันเวลา เซราฟินา เพกคาลาได้เดินทางต่อไปถึงสถานกงสุณแม่มด ที่ซึ่งนางได้แลกเปลี่ยนข้อมูลกับคนที่ประจำที่นั่น และเดินทางต่อไปยังคุกของลอร์ดแอสเรียล เธอจึงได้ทราบว่าลอร์ดแอสเรียลมีแผนจะล้มล้างระบบและสังหารพระผู้ทรงอานุภาพเสีย นางจึงกลับมาที่เผ่าของนางเพื่อที่จะเตรียมตัว ที่นั่น นางได้เปิดประชุมสภาแม่มดโดยที่แขกกิตติมาศักดิ์สองคน คือ รูต้า สกาดิและลี สกอร์บี้ รูต้า เห็นด้วยในการทำสงคราม และพร้อมจะเดินทางไปด้วย ลี สกอร์บี้มีความตั้งใจที่จะไปหาสตานิสลอส กรัมแมน แม่มดประมาณ 20 นางจึงได้ออกเดินทางไปยังโลกอื่น ส่วนลี สกอร์บี้ก็ไปตามทางของเขา
อลิธีอามิเตอร์.
เมื่อวิลและไลราไปยังออกซฟอร์ดในเช้าวันรุ่งขึ้น ไลราพบว่าตำรวจได้มาดักรอเธอที่ทำงานของดอกเตอร์มาโลน ซึ่งเธอสามารถหลบหนีมาได้อย่างหวุดหวิด และเด็กทั้งสองก็เรียนรู้ที่จะต้องอยู่ร่วมกันและร่วมมือกัน พวกเขาได้หนีออกมาจากออกซฟอร์ด ระหว่างทางพวกเขาก็ได้รับความช่วยเหลือจากชายชราที่ไลราพบเมื่อวานนี้ พวกเขาสามารถกลับไปยังซีตากาซซีได้ แต่ไลราก็พบว่าอะลิธีอามิเตอร์ของเธอหายไป
วิลและไลราจึงไปพบกับชายคนนั้นอีกครั้ง และพวกเขาก็ได้รับสัญญาว่า พวกเขาจะได้อะลิธีอามิเตอร์คืนถ้าหากพวกเขานำมีดนิรมิตมาให้
มีดนิรมิต ได้ถูกนำเสนอในรูปของละครวิทยุ บน BBC Radio 4 นำแสดงโดย Terence Stamp เป็นลอร์ดแอสเรียล และ Lulu Popplewell เป็นไลรา และการแสดงสองตอน ทีมีระยะเวลานานหกชั่วโมงสำหรับ London's Royal National Theatre ในเดือนธันวาคม 2546 จนถึงเดือนมีนาคม 2547 และรอบสองระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2547 จนถึงเดือนเมษายน 2548
สู่เส้นทางมรณะ
กาลครั้งหนึ่งในดินแดนทางเหนือ
กาลครั้งหนึ่งในดินแดนทางเหนือ  เป็นเรื่องราวก่อนวรรรณกรรมไตรภาค ธุลีปริศนา และมีแผนจะตีพิมพ์เมื่อ 3 เมษายน 2551 ในสหราชอาณาจักร เป็นการพบกันของลี สกอร์บี้กับยอริก เบริ์นนิสัน--รวมไปถึงเหตุการณืบางประการที่มีผู้มองว่าอาจจะเกิดขึ้นใน"คัมภีร์แห่งฝุ่นธุลี" จะถูกตีพิมพ์เป็นหนังสือเล่มเล็กกับเรื่องราวต่างๆ แทน คล้ายกับ"ออกซฟอร์ดของไลรา"
พูลแมนยังได้กล่าวถึงหนังสือเรื่องนี้กับ "คัมภีร์แห่งฝ่นธุลี" ซึ่งเป็นหนังสือเล่มเล็กอันจะบอกเล่าเรื่องราวของวิล:
คัมภีร์แห่งฝุ่นธุลี
คัมภีร์แห่งฝุ่นธุลี น่าจะเป็นหนังสือเล่มสุดท้ายที่อยู่ในเรื่องราวของวรรณกรรมชิ้นเอก ธุลีปริศนา งานเขียนของฟิลิป พูลแมน อันเป็นเรื่องราวของไลรา ลิ้นเงิน สองปีหลังจากเหตุการณ์ในเรื่อง"ออกซฟอร์ดของไลรา" และดำเนินเรื่องราวผูกพันกับเล่มที่แล้ว ไลรามีอายุประมาณ 16 ปี เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ "ฝุ่นธุลี" และจะกล่าวถึงเรื่องราวที่ยังคงเป็นปริศนาสำหรับธุลีปริศนา ถึงแม้ว่ามันจะไม่ต่อเนื่องกับวรรณกรรมเยาวชนไตรภาค แต่ก็เป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับโลกแห่งเดิมและตัวละครตัวเดิมทั้งหมด
พูลแมนได้เริ่มเขียนหนังสือเล่มนี้แล้ว โดยเขียนไว้ในเว็บไซต์ของเขา เมื่อเดือนเมษายน 2548 และในเดือนสิงหาคม 2550 งานเขียนของเขาก็ยังดำเนินอยู่
พูลแมนได้กล่าวถึงหนังสือเล่มนี้ว่า "เป็นหนังสือที่ใหญ่ ใหญ่มาก"
เมริดา (ประเทศสเปน)
เมริดา  เป็นเมืองหลักของแคว้นเอซเตรมาดูรา ทางภาคตะวันตกของประเทศสเปน ในปี ค.ศ. 2007 มีประชากร 54,893 คน
เมืองเมริดาได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ 25 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในชื่อภาษาละตินว่า เอเมรีตาเอากุสตา (Emerita Augusta) [ชื่อเมือง "เมริดา" กลายเสียงมาจากชื่อนี้] หลังจากที่จักรพรรดิออกุสตุสแห่งจักรวรรดิโรมันได้มีคำสั่งให้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันช่องทางและสะพานข้ามแม่น้ำกวาเดียนา โดยมีกองทหารโรมัน 2 กลุ่มเป็นผู้ตั้งถิ่นฐานเดิม ได้แก่ กองทหารที่ 5 อาเลาได (Legio V Alaudae) และ กองทหารที่ 10 เกมีนา (Legio X Gemina) ต่อมาเมืองนี้ได้กลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดลูซีตาเนียของโรมันและเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญที่สุดของจักรวรรดิ เมริดาได้อนุรักษ์สถานที่ต่าง ๆ ที่สร้างในสมัยโรมันไว้มากกว่าเมืองอื่น ๆ ของสเปน (รวมทั้งประตูชัยในสมัยจักรพรรดิทราจันด้วย) เนื่องจากเหตุนี้ "กลุ่มโบราณคดีเมริดา" จึงได้รับการประกาศจากองค์การยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลก
ซาราโกซา
ซาราโกซา  เป็นเมืองหลักของจังหวัดซาราโกซาและแคว้นอารากอน ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสเปน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเอโบรและแควสาขาอูเอร์บาและกาเยโก ในหุบเขาตอนกลางของแคว้นซึ่งมีภูมิทัศน์ที่หลากหลาย ตั้งแต่ทะเลทราย ("โลสโมเนโกรส") ป่าหนาทึบ ทุ่งหญ้า ไปจนถึงทิวเขา
ข้อมูลในปี ค.ศ. 2007 จากสภาเมืองซาราโกซา เมืองนี้มีประชากร 667,034 คนมากที่สุดเป็นอันดับที่ 5 ของประเทศ และมากกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนประชากรทั้งแคว้น ซาราโกซาตั้งอยู่ที่ความสูง 199 เมตรจากระดับน้ำทะเล และเป็นจุดตัดระหว่างเส้นทางที่จะไปยังมาดริด บาร์เซโลนา บาเลนเซีย บิลบาโอ และตูลูซ (ประเทศฝรั่งเศส) โดยเมืองทั้งหมดนี้ตั้งอยู่ห่างจากซาราโกซาประมาณ 300 กิโลเมตร
บริเวณเมืองนี้เคยเป็นหมู่บ้านที่มีชื่อว่า ซัลดูบา (Salduba) เป็นชื่อในภาษาพิวนิกของกองทัพคาร์เธจซึ่งตั้งอยู่บนซากหมู่บ้านชาวเคลติเบเรียนเดิม จนกระทั่งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1 เมื่อกองทัพโรมันได้เข้ารุกรานคาบสมุทรไอบีเรีย บริเวณนี้จึงตกอยู่ในการดูแลของกองรักษาด่านซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยจักรพรรดิเอากุสตุส และกลายเป็นเมืองที่มีชื่อว่า ไกซาเรากุสตา (Caesaraugusta) มีฐานะเป็นเมืองหลวงของจังหวัดฮิสปาเนียซีเตรีออร์
ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 ชาวอาหรับได้เข้ายึดเมืองนี้และตั้งชื่อใหม่ว่า ซารากุสตา (Saraqusta; سرقسطة) ซึ่งภายหลังได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเคาะลีฟะฮ์แห่งกอร์โดบา (ราชวงศ์อุไมยัด) และเจริญรุ่งเรืองขึ้นเป็นเมืองอาหรับที่ใหญ่ที่สุดทางภาคเหนือของคาบสมุทร จากนั้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ซาราโกซาเป็นหนึ่งในกลุ่มราชอาณาจักรไตฟา (รัฐมุสลิมหลายสิบรัฐที่แตกออกมาหลังการล่มสลายของอาณาจักรกอร์โดบา) และถูกชาวอาหรับอีกกลุ่มจากจักรวรรดิอัลโมราวิดเข้าครอบครอง ในที่สุดเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 ชาวอารากอน (นับถือศาสนาคริสต์) ก็สามารถยึดเมืองนี้ได้จากพวกอัลโมราวิดและได้ตั้งเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอารากอน ซึ่งเป็นหนึ่งในดินแดนต่าง ๆ บนคาบสมุทรไอบีเรียที่จะพัฒนาเป็นราชอาณาจักรสเปนในเวลาต่อมา
ซาลามังกา
ซาลามังกา  เป็นเมืองหลักของจังหวัดซาลามังกาในแคว้นกัสติยาและเลออน ทางภาคตะวันตกของประเทศสเปน ตั้งอยู่บนที่ราบสูงริมแม่น้ำตอร์เมส ซึ่งมีสะพานข้ามแห่งหนึ่งสูง 150 เมตร สร้างบนส่วนโค้ง (arch) 26 ชิ้นส่วน โดย 15 ชิ้นส่วนนั้นสร้างขึ้นในสมัยโรมัน ส่วนที่เหลือสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ปัจจุบัน (ค.ศ. 2005) ซาลามังกามีประชากร 160,331 คน
ซาลามังกาตั้งขึ้นก่อนสมัยโรมโบราณโดยชาวเคลติเบเรียนเผ่าหนึ่งชื่อ วักไกอี (Vaccaei) โดยเป็นหนึ่งในสองป้อมปราการที่สร้างขึ้นเพื่อป้องกันดินแดนของพวกเขาใกล้แม่น้ำดูเอโร ต่อมาในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวคาร์เทจซึ่งนำโดยฮันนิบาลได้เข้าจู่โจมและยึดครองเมืองนี้ จนกระทั่งคาร์เทจสูญเสียอำนาจในคาบสมุทรไอบีเรียให้กับสาธารณรัฐโรมัน เมืองนี้จึงเริ่มมีความสำคัญมากขึ้นในฐานะศูนย์กลางการค้า ในสมัยโรมัน ซาลามังกามีชื่อเรียกว่า "ซัลมันตีกา" (Salmantica)
หนึ่งในช่วงที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองนี้คือ ค.ศ. 1218 เมื่อพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออนทรงก่อตั้งมหาวิทยาลัยซาลามังกาขึ้นที่เมืองนี้ และหลังจากนั้นไม่นานนัก มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็กลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางวิชาการที่สำคัญและมีชื่อเสียงมากที่สุดในยุโรป
ในช่วงสงครามคาบสมุทร (ซึ่งนโปเลียนเข้ามาเกี่ยวข้อง) นั้น ยุทธการที่ซาลามังกาเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1812 เป็นความปราชัยครั้งสำคัญของกองทัพฝรั่งเศส และยังเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของซาลามังกาด้วย เนื่องจากซีกตะวันตกของเมืองถูกโจมตีเสียหายอย่างหนัก
พิพิธภัณฑ์
ทักษอร ภักดิ์สุขเจริญ (เกิด 27 ตุลาคม พ.ศ. 2523) เป็นนักแสดงหญิงและพิธีกรชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ
ทักษอรเกิดวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2523 มีบิดาเป็นสถาปนิก ชื่ออนุสรณ์ ภักดิ์สุขเจริญ ส่วนมารดาชื่อวัจฉสา แอนเดอร์สัน มีน้องสาวชื่ออมรวรรณ ภักดิ์สุขเจริญ (ชื่อเล่น แอ๋ม) ภายหลังบิดามารดาเลิกรากัน อนุสรณ์สมรสใหม่กับ ผศ.ดร.ไขศรี ภักดิ์สุขเจริญ ส่วนมารดาสมรสใหม่กับชายชาวอเมริกัน และอาศัยอยู่สหรัฐร่วมกับลูกคนเล็ก จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนไผทอุดมศึกษา มัธยมโรงเรียนราชินีบน ปริญญาตรี จากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สมัยเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยร่วมทำกิจกรรมเล่นละครเวที ร่วมสตาฟฟ์กีฬามหาวิทยาลัย และเป็นผู้อัญเชิญพระเกี้ยว ใน งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 55
เข้าวงการบันเทิงครั้งแรกตอนเรียนอยู่ชั้น ม.4 โดยคนชักจูงเข้าวงการคือ ป้าชาลี เจ้าของนิตยสารพลอยแกมเพชร ผลงานชิ้นแรกคือถ่ายนิตยสารพลอยแกมเพชร และมีผลงานเป็นที่รู้จักในบท "รุ้ง" สาวสวยในโฆษณา "มิสทีน" และมีผลงาน ถ่ายโฆษณาระยะหนึ่งแล้วแสดงละครเรื่องแรกในปี 2544 เรื่อง "มิตร ชัยบัญชา มายาชีวิต" ผลิตโดย บริษัท เจ เอส แอล โกลบอล มีเดีย จำกัด รับบทเป็น กิ่งดาว ดารณี ภรรยาคนแรกของคุณมิตร ชัยบัญชา และมีผลงานภาพยนตร์ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล เรื่อง "ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช" รับบทเป็นมณีจันทร์
แอฟ ก็มีผลงานกับช่อง 3 และอยู่ในความดูแลของ บริษัท เมกเกอร์ กรุ๊ป (มยุรฉัตร เหมือนประสิทธิเวช) มีผลงานการแสดงที่ผ่านมา อาทิ ริษยา, ผู้ชายมือสอง, มนต์รักลอตเตอรี่, จอมใจ, ตี๋ตระกูลซ่ง, จำเลยรัก ฯลฯ
ทางด้านงานสังคม ทักษอร ภักดิ์สุขเจริญ ได้รับการแต่งตั้งเป็น รองโฆษกกระทรวงวัฒนธรรม (ฝ่ายการเมือง) ประสานงานในด้าน เด็กและเยาวชน มารยาทความเป็นไทยจากกระทรวงวัฒนธรรม
ชีวิตส่วนตัว แอฟ ทักษอรได้เข้าพิธีมงคลสมรสกับ ร.ต.ท.สงกรานต์ เตชะณรงค์ เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2555 ณ โรงแรม เดอะ โบนันซ่า เขาใหญ่ จ.นครราชสีมา และได้มีงานฉลองมงคลสมรส เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ณ โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โดยมีหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคลเป็นประธานในงานพิธี และในงานฉลองมงคลสมรสครั้งนี้ทั้งคู่ได้รับประทานดอกไม้จากทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี ปัจจุบันมีบุตรสาว 1 คน คือ เอวาริณ เตชะณรงค์ ชื่อเล่น ปีใหม่ คลอดด้วยวิธีผ่าคลอด เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2558 ปัจจุบันทักษอรจดทะเบียนหย่าเรียบร้อยแล้วเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2561
บูร์โกส
บูร์โกส  เป็นเมืองหลักของจังหวัดบูร์โกสในแคว้นกัสติยาและเลออน ทางภาคเหนือของประเทศสเปน ตั้งอยู่บริเวณขอบด้านเหนือของที่ราบสูงตอนกลาง ("Meseta Central") ห่างจากบายาโดลิดเมืองหลักของแคว้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 122 กิโลเมตร และห่างจากกรุงมาดริดไปทางทิศเหนือ 244.7 กิโลเมตร มีประชากรประมาณ 173,600 คนเฉพาะในอาณาเขตของเมืองและอีกประมาณ 10,000 คนในเขตชานเมือง
ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่ามีมนุษย์ดึกดำบรรพ์ (เช่น มนุษย์นีแอนเดอร์ทัล) เข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณที่เป็นเมืองบูร์โกสในปัจจุบันอย่างน้อยตั้งแต่ยุคหินใหม่ และเมื่อชาวโรมันได้เข้าครอบครองพื้นที่แถบนี้ ก็พบว่ามีชนพื้นเมืองเคลติเบเรียนอาศัยอยู่ก่อนแล้ว ในสมัยจักรวรรดิโรมันดินแดนนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฮิสปาเนียซีเตรีออร์และของจังหวัดฮิสปาเนียตาร์ราโกเนนซิสในเวลาต่อมา ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ชาววิซิกอทสามารถขับไล่ชาวซูเอบีออกไปได้และมีอำนาจในแถบนี้แทน จนกระทั่งชาวอาหรับบุกยึดคาบสมุทรไอบีเรียในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 แถบนี้จึงตกเป็นของชาวอาหรับด้วย แต่ก็ไม่ได้ทิ้งร่องรอยที่แสดงการครอบครองไว้มากนัก พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 มหาราชทรงตีเมืองนี้คืนได้สำเร็จประมาณกลางคริสต์ศตวรรษที่ 9 และสร้างปราสาทไว้เป็นจำนวนมากเพื่อใช้ป้องกันอาณาจักรของชาวคริสต์ทางเหนือที่ได้ขยายพื้นที่ลงมาทางทิศใต้นับจากนั้น ดินแดนแถบนี้ภายหลังจึงมีชื่อเรียกว่า กัสติยา [(Castile); สเปน: กัสตียา ("Castilla"); ละติน: กัสเตลลา ("castella")] ซึ่งแปลว่า "ดินแดนแห่งปราสาท"
บูร์โกสได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเมืองตั้งแต่ ค.ศ. 884 เมื่อเดียโก โรดรีเกซ ปอร์เซโลส (Diego Rodríguez Porcelos) เคานต์แห่งกัสติยาปกครองดินแดนแถบนี้โดยมีคำสั่งให้สนับสนุนการเพิ่มของจำนวนประชากรชาวคริสต์ เขาก็ได้รวบรวมผู้คนในพื้นที่ชนบทรอบ ๆ เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านที่ล้อมรอบด้วยป้อมปราการแห่งนี้ โดยมีฐานะเป็นเมืองหน้าด่านบริเวณเขตแดนอาณาจักรชาวคริสต์ที่กำลังขยายเขตออกไปดังกล่าว ชื่อในภาษาของชาววิซิกอทของเมืองบูร์โกส ("baurgs") มีความหมายว่า "หมู่บ้านซึ่งล้อมรอบด้วยกำแพงที่มั่นคง" ต่อมาเมืองนี้ก็เริ่มมีคำเรียกต่อท้ายชื่อว่า "กาปุตกัสเตลไล" ("Caput Castellae") แปลว่า "หัวหน้าของกัสติยา"
เคาน์ตีแห่งบูร์โกสซึ่งขึ้นต่อกษัตริย์แห่งเลออนนั้นยังคงถูกปกครองต่อมาโดยเคานต์อีกหลายคนและเริ่มขยายเขตออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเฟร์นัน กอนซาเลซ (Fernán González) เคานต์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งได้ประกาศเอกราชขณะที่ราชอาณาจักรเลออนอ่อนแอลง
บูร์โกสเป็นที่ตั้งของสำนักบิชอปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 และในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ก็กลายเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรกัสติยา นอกจากนี้ยังเป็นที่หยุดพักหลักบนเส้นทางที่จะไปสู่เมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลาของบรรดานักแสวงบุญ และเป็นศูนย์กลางทางการค้าระหว่างดินแดนแถบทะเลกันตาเบรียกับดินแดนทางทิศใต้ เป็นจุดดึงดูดพ่อค้าชาวต่างชาติจำนวนมาก ซึ่งต่อมาจะเป็นผู้มีอำนาจกลุ่มหนึ่งในเมืองนี้และกีดกันชาวต่างชาติกลุ่มอื่นไม่ให้เข้ามามีอิทธิพล ตลอดทั้งคริสต์ศตวรรษที่ 13 และคริสต์ศตวรรษที่ 14 บูร์โกสมักจะเป็นสถานที่ประทับของกษัตริย์แห่งเลออนและกัสติยา (จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16) ประมวลกฎหมายแห่งบูร์โกส ("Leyes de Burgos") ซึ่งเป็นกฎหมายชุดแรกที่ใช้ควบคุมการประพฤติตนของชาวสเปนที่เข้าไปตั้งถิ่นฐานในทวีปอเมริกาได้รับการประกาศใช้ที่เมืองนี้เมื่อปี ค.ศ. 1512
ตั้งแต่อดีตนั้นบูร์โกสเคยถูกใช้เป็นพื้นที่การรบหลายครั้ง เช่น ในสงครามระหว่างชาวคริสต์กับชาวมัวร์ (ชาวอาหรับ) ระหว่างแคว้นเลออนและแคว้นนาวาร์ ระหว่างแคว้นกัสติยาและแคว้นอารากอน มาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในสงครามคาบสมุทร (รบกับกองทัพฝรั่งเศสของนโปเลียน) และในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน (ค.ศ. 1934-1939) บูร์โกสก็เป็นเมืองหลวงของกองกำลังชาตินิยมที่มีนายพลฟรังโกเป็นผู้นำ
ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา  หรือ ซานเตียโก เป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองกาลิเซีย ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปนในจังหวัดอาโกรุญญา ปัจจุบัน (ค.ศ. 2007) มีประชากร 92,919 คน เมืองนี้เคยได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปประจำปี ค.ศ. 2000 อาสนวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลาซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ของเมืองนี้ยังเป็นจุดหมายปลายทางของเส้นทางจาริกแสวงบุญสำคัญที่มีมาตั้งแต่สมัยกลางอีกด้วย นั่นคือ เส้นทางนักบุญเจมส์ (Way of St. James; ภาษากาลิเซีย: "Camiño de Santiago")
สันนิษฐานว่าอนารยชนเยอรมันพวกซูเอบีเป็นผู้ตั้งเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลาขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ส่วนที่มาของชื่อเมืองนั้นยังไม่แน่ชัด แต่เชื่อกันว่า "Compostela" นี้มาจากคำในภาษาละตินว่า "campus stellae" (แปลว่า "ท้องทุ่งแห่งดวงดาว") ดังนั้น "Santiago de Compostela" จึงมีความหมายว่า "นักบุญเจมส์ในท้องทุ่งแห่งดวงดาว" มาจากความเชื่อที่ว่ากระดูกของนักบุญเจมส์นั้นถูกส่งมาจากตะวันออกกลางสู่สเปน ต่อมากระดูกเหล่านี้ก็ถูกฝังในที่ซึ่งกลายเป็นมหาวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลาทุกวันนี้ นอกจากนี้ยังมีความเชื่อว่าชื่อเมืองนี้มาจากคำอื่น ๆ อีก เช่น "Composita Tella" แปลว่า "พื้นที่ฝังศพ" เป็นต้น
เซโกเบีย
เซโกเบีย  เป็นเมืองหลักของจังหวัดเซโกเบียในแคว้นกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำเอเรสมา (Eresma) กับแม่น้ำกลาโมเรส (Clamores) ที่ตีนเขากวาดาร์รามา ("Sierra de Guadarrama") และห่างจากกรุงมาดริดไปทางทิศเหนือโดยใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง มีประชากรจำนวน 51,683 คนอาศัยอยู่ในเขตเทศบาล
จากเดิมที่เคยเป็นเมืองเมืองหนึ่งของชาวเคลต์นั้น ต่อมาได้ถูกรวมเข้ากับจังหวัดฮิสปาเนียตาราโกเนนซิสของสาธารณรัฐโรมัน (และจังหวัดการ์ตากีเนียนซิสของจักรวรรดิโรมันตอนปลายในเวลาต่อมา) บนเส้นทางระหว่างเมืองเอเมรีตาเอากุสตา (เมริดาในปัจจุบัน) กับเมืองไกซาเรากุสตา (ซาราโกซาในปัจจุบัน) โดยขณะที่อยู่ภายใต้การปกครองของชาวโรมันและชาวมัวร์ เมืองนี้มีชื่อเรียกว่า เซโกเวีย (Segovia) และ ชิกูบียะห์ (, Šiqūbiyyah) ตามลำดับ สันนิษฐานว่าชื่อเมืองมีรากศัพท์มาจากภาษาของชาวเคลต์ว่า "เซโกบรีกา" (Segobriga) ซึ่งเกิดจากการประสมของคำว่า Sego แปลว่า "ชัยชนะ" และคำว่า -briga แปลว่า "เมือง"
เมืองเซโกเบียเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญมากมาย ได้แก่ มหาวิหาร สะพานส่งน้ำโรมันที่มีชื่อเสียง ปราสาท และโบสถ์หลายแห่งที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ เช่น ซานเอสเตบัน ซานมาร์ติน และซานมียาน เขตเมืองเก่าล้อมรอบด้วยกำแพงที่สร้างขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 (บนฐานที่มั่นของโรมัน) และได้รับการบูรณะในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลกตามการประกาศจากองค์การยูเนสโก
เนื่องจากสถานที่ที่สำคัญและมีชื่อเสียงเหล่านี้เอง เซโกเบียจึงเป็นจุดหมายปลายทางของการท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากแห่งหนึ่งในประเทศสเปน โดยเฉพาะการท่องเที่ยวแบบไป-กลับจากมาดริดภายในวันเดียว
กาเซเรส
กาเซเรส  เป็นเมืองหลักของจังหวัดกาเซเรสในแคว้นเอซเตรมาดูรา ทางภาคตะวันตกของประเทศสเปน เขตเทศบาลของเมืองมีเนื้อที่ 1,750.33 ตารางกิโลเมตร (675.806 ตารางไมล์) ซึ่งเป็นขอบเขตทางภูมิศาสตร์ (เมือง) ที่ใหญ่ที่สุดในสเปน
เขตเมืองเก่าหรือ "ซิวดัดโมนูเมนตัล" ("Ciudad Monumental") ยังคงมีกำแพงโบราณล้อมรอบอยู่โดยยังคงลักษณะที่ได้สร้างไว้ในยุคกลางอย่างสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยของความเป็นปัจจุบันให้เห็น มหาวิทยาลัยเอซเตรมาดูราและหอสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ 2 แห่งก็ตั้งอยู่ในเมืองนี้ นอกจากนี้กาเซเรสยังเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลคาทอลิกโกเรีย-กาเซเรส (Coria-Cáceres)
กาเซเรสได้รับการประกาศให้เป็นเมืองมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1986 เนื่องจากความโดดเด่นของงานสถาปัตยกรรมในเมืองที่มีการผสมผสานระหว่างรูปแบบต่าง ๆ ได้แก่ โรมัน อิสลาม นอร์เทิร์นกอทิก และศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบอิตาลี ซึ่งเป็นผลมาจากการสงครามหลายครั้งที่รบกันที่เมืองนี้ตลอดเวลาในประวัติศาสตร์ หอคอยประมาณ 30 แห่งที่สร้างขึ้นในสมัยอัลอันดะลุส (สมัยที่ชาวมุสลิมมีอำนาจในสเปน) ยังคงอยู่ในเมืองนี้ โดยหอคอยบูฆาโก ("Torre del Bujaco") มีชื่อเสียงมากที่สุด
ปรากฏการตั้งถิ่นฐานใกล้เมืองกาเซเรสมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยมีหลักฐานคือภาพเขียนต่าง ๆ ในถ้ำมัลตราบิเอโซ (Maltravieso) และถ้ำเอลโกเนฆาร์ (El Conejar) ซึ่งเขียนขึ้นในยุคหินเก่าตอนปลาย (ประมาณ 25,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กาเซเรสเริ่มมีความสำคัญขึ้นมาในฐานะเมืองยุทธศาสตร์ภายใต้การครอบครองของโรมัน ซากปรักอยู่ในเมืองนั้นเป็นตัวบ่งชี้ว่ากาเซเรสได้รับการก่อตั้งและมีความเจริญมาตั้งแต่ 25 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซากกำแพงเมืองบางส่วนซึ่งสร้างขึ้นโดยชาวโรมันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 และคริสต์ศตวรรษที่ 4 ยังคงปรากฏอยู่ รวมทั้งทางเข้า-ออกเมืองทางหนึ่งคือ "Arco del Cristo"
หลังจากจักรวรรดิโรมันล่มสลายลง ชาววิซิกอทซึ่งเป็นชนเผ่าเยอรมันกลุ่มหนึ่งได้ปกครองกาเซเรสสืบต่อมา ถือเป็นยุคเสื่อมถอยยุคหนึ่งของเมือง จนกระทั่งชาวมัวร์ (ชาวอาหรับจากแอฟริกาเหนือ) สามารถยึดเมืองนี้ได้ในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 กาเซเรสใช้เวลาส่วนใหญ่ของอีก 2-3 ศตวรรษถัดมาอยู่ภายใต้การปกครองของชาวมัวร์ แม้จะมีหลายครั้งที่ตกไปอยู่ในการยึดครองของชาวคริสต์ก็ตาม ในช่วงนี้ชาวมัวร์ได้สร้างเมืองกาเซเรสขึ้นใหม่ รวมทั้งกำแพง พระราชวัง และหอคอยหลายแห่ง
ต่อมาชาวคริสต์ซึ่งนำโดยพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 จากราชอาณาจักรเลออนทางตอนเหนือของคาบสมุทรไอบีเรียสามารถยึดกาเซเรสคืนได้ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ระหว่างนี้กาเซเรสมีย่านชาวยิวที่สำคัญอยู่หนึ่งแห่ง เมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทั้งเมืองมีประชากร 2,000 คน และมีครอบครัวชาวยิวถึงเกือบ 140 ครอบครัวอาศัยอยู่ แต่ในที่สุดประชากรชาวยิวก็ถูกขับไล่ออกไปจากสเปนเมื่อปี ค.ศ. 1492 ร่องรอยอิทธิพลของชาวยิวในช่วงก่อนหน้านี้ยังคงหลงเหลือให้เห็นถึงปัจจุบันในเมืองนี้ โดยเฉพาะในย่านซานอันโตนิโอ
กาเซเรสมีความเจริญรุ่งเรืองในช่วงการพิชิตดินแดนคืน (ตามที่ได้กล่าวแล้ว) และในช่วงการค้นพบทวีปอเมริกา เนื่องจากชนชั้นสูงที่ทรงอิทธิพลของสเปนจำนวนมากได้มาสร้างบ้านเรือนและวังเล็ก ๆ ที่นี่ และสมาชิกในตระกูลต่าง ๆ จากเมืองนี้ (รวมทั้งจากแคว้นเอซเตรมาดูรา) หลายคนได้ร่วมเดินทางไปยังทวีปอเมริกาเพื่อแสวงหาความมั่งคั่ง จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 กาเซเรสได้กลายเป็นเมืองหลักของจังหวัด ทำให้เกิดความเจริญเติบโตในด้านต่าง ๆ ขึ้นอีกครั้งหนึ่งหลังจากชะงักงันไปในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน สำนักงานใหญ่ของมหาวิทยาลัยและหน่วยงานของรัฐหลายแห่งสามารถพบได้ที่เมืองนี้ ซึ่งในปี ค.ศ. 2007 มีประชากรจำนวน 91,606 คน
รศ.
รศ. เป็นอักษรย่อที่อาจหมายถึง
บริษัทมอซิลลา
บริษัทมอซิลลา (Mozilla Corporation) เป็นบริษัทย่อยของมูลนิธิมอซิลลา โดยทำหน้าที่ในส่วนประสานงานการพัฒนาซอฟต์แวร์ให้กับทางมูลนิธิ โดยมีซอฟต์แวร์ที่เป็นที่รู้จักคือ มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ และ มอซิลลา ทันเดอร์เบิร์ด ที่พัฒนาในลักษณะโอเพนซอร์ซจากโปรแกรมเมอร์อาสาสมัคร โดยมีโปรแกรมเมอร์บางส่วนที่ทำงานให้กับทางบริษัท
บริษัทมอซิลลาก่อตั้งเมื่อ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ตั้งอยู่ที่เมืองเมาน์เทนวิวในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
โกเฟอร์
โกเฟอร์ (gopher) อาจหมายถึง
ลูกข่าย
ไคลเอนต์ (แก้ความกำกวม)
ไคลเอนต์  อาจหมายถึง
เครื่องลูกข่าย
เครื่องลูกข่าย หรือ ไคลเอนต์  เป็นระบบหรือแอปพลิเคชันที่สามารถเชื่อมต่อเข้ากับระบบคอมพิวเตอร์อื่นที่เรียกว่าเซิร์ฟเวอร์ได้ คำว่าไคลเอนต์เริ่มมีการใช้เรียกถึงคอมพิวเตอร์ที่ไม่สามารถเรียกใช้งานโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในตัวเองได้ แต่สามารถใช้งานโปรแกรมนั้นผ่านทางระบบเครือข่าย
เร็นเดอริงเอนจิน
เร็นเดอริงเอนจิน  หรือ เลย์เอาต์เอนจิน (layout engine) หรือ ตัววาดหน้าเว็บ เป็นซอฟต์แวร์ที่นำข้อมูลเนื้อหาเว็บในลักษณะ HTML XML ภาพ วิดีโอ ไฟล์ รวมถึงข้อมูลในรูปแบบอื่น เช่น CSS XSL มาแสดงและจัดรูปแบบบนมอนิเตอร์แก่ผู้ใช้ โดยตัวเร็นเดอริงเอนจินนี้มักจะใช้กับ เว็บเบราว์เซอร์ ไคลเอนต์อีเมล หรือแอปพลิเคชันอื่นที่ต้องการแสดงผลข้อมูลเนื้อหาของเว็บ
ตัววาดหน้าเว็บ
การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน
การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน (; , “Apokathelosis”) เป็นฉากที่สร้างในศิลปะเช่นจิตรกรรม หรือ ประติมากรรม เนื้อความมาจากพระวรสารนักบุญจอห์นซึ่งบรรยายการอัญเชิญพระศพพระเยซูลงจากกางเขนหลังจากที่มีการตรึงพระเยซูที่กางเขนแล้ว โดยโยเซฟแห่งอาริมาเธียและนิโคเดมัส (Nicodemus) (ยอห์น 19:38-42 )
ที่มาของงานศิลปะ.
หัวข้อนี้เริ่มเป็นที่นิยมสร้างกันในศิลปะแบบไบแซนไทน์เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 9 และทางยุโรปตะวันตกใน คริสต์ศตวรรษที่ 10 การนำร่างพระเยซูลงจากกางเขนเป็นฉากที่ 13 ในชุดทางสู่กางเขน
คนอื่น ๆ ที่ร่วมในการอัญเชิญพระศพลงจากกางเขนตามที่กล่าวถึงในพระวรสารก็ได้แก่นักบุญยอห์นอัครทูต บางครั้งก็เป็นภาพประคองพระแม่มารีย์ผู้กำลังเป็นลม เช่นในงานของโรเจียร์ แวน เดอ เวย์เด็น (Van der Weyden) และมารีย์ชาวมักดาลา นอกจากนั้นพระวรสารก็ยังกล่าวถึงผู้หญิงคนอื่น ๆ อีกหลายคนที่มาดูเหตุการณ์ตรึงกางเขน รวมทั้งผู้หญิงสามคนที่เรียกว่า มารีย์ทั้งสาม  ซึ่งคือมารีย์ สะโลเม ที่กล่าวในพระวรสารนักบุญมาระโก (มาระโก 15:40 ), แมรี--มารีย์มารดาของพระเยซูและมารีย์ชาวมักดาลาผู้เป็นพยานในการนำร่างพระเยซูไปฝัง (มาระโก 15:47 ) ศิลปินมักจะรวมสตรีที่กล่าวถึงนี้และบุรุษที่มิได้กล่าวนามในภาพเขียนหรือประติมากรรมด้วย
การวิวัฒนาการของภาพ.
ฉากการอัญเชิญพระศพลงจากกางเขนในยุคกลางจะเป็นฉากในชุดชีวิตของพระเยซู -- พระทรมานของพระเยซู (Passion of Jesus) ซึ่งเป็นฉากระหว่างพระเยซูถูกตรึงกางเขนและ พระเยซูถูกบรรจุ (Entombment of Christ) องค์ประกอบของการวางรูปจะมีด้วยกันหลายแบบตั้งแต่เมื่อเริ่มมีความนิยมทำกัน รูปเคารพอื่น ๆ ที่ใกล้เคืยงกับหัวข้อ “การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน” ก็ได้แก่ภาพปีเอตาหรือ “ความโศกเศร้า” (Lamentation) ซึ่งจะเป็นพระแม่มารีย์ประคองพระศพพระเยซู ปีเอตะอาจจะเป็นงานที่ใช้แทรกระหว่างงานที่กล่าวนี้โดยเฉพาะงานประติมากรรม หรือภาพการ “แบกร่างพระเยซู” ที่เป็นภาพแสดงให้เห็นการนำร่างพระเยซูไปยังที่ฝัง และ “การเจิมพระเยซู” ที่แสดงให้เห็นร่างพระเยซูนอนราบบนที่ไว้ศพหรือแท่นหิน รูปหลังนี้มีความสำคัญในศิลปะของคริสตจักรออร์ทอดอกซ์จะเป็นภาพที่ทำบนผ้าปักอย่างงดงามที่เรียกว่า “Epitaphios” ซี่งจะใช้ในพิธีวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ก่อนเทศกาลอีสเตอร์
เมื่อมาถึงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาหัวเรื่องนี้ก็เป็นที่นิยมในการทำเป็นฉากประดับแท่นบูชาหลังแท่นบูชาเอก เพราะลักษณะองค์ประกอบของภาพจากแนวดิ่งและแนวขวางของกางเขนเป็นลักษณะที่ทำจัดทำให้สวยงามค่อนข้างยาก ฉากการนำร่างพระเยซูลงจากกางเขนของรอสโซ ฟิโอเร็นทิโนจิตรกรแมนเนอริสต์ถือกันว่าเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดของรอสโซ และฉากแท่นบูชาโดยจาโกโป ปอนตอร์โม (Jacopo Pontormo) ก็เป็นงานชิ้นเอกอีกชิ้นหนึ่งเช่นกัน ทั้งปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และ แรมบรังด์ ก็เขียนภาพนี้หลายครั้ง
เมาน์เทนวิว
เมาน์เทนวิว  เป็นนครในเทศมณฑลแซนตาแคลรา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ ตั้งชื่อตามทิวทัศน์ของเทือกเขาแซนตาครูซ จากการสำมะโนในปี ค.ศ. 2020 มีประชากรทั้งหมด 82,376 คน
เมาน์เทนวิว เป็นส่วนสำคัญของประวัติศาสตร์ยุคบุกเบิกและการเติบโตของซิลิคอนแวลลีย์ และเป็นที่ตั้งของบริษัทเทคโนโลยีชั้นสูงหลายแห่ง ในปี ค.ศ. 1956 วิลเลียม ชอกลีย์ (William Shockley) ได้ก่อตั้งบริษัท Shockley Semiconductor Laboratory ในเมาน์เทนวิว ซึ่งเป็นบริษัทแรกในซิลิคอนแวลลีย์ที่พัฒนาอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำจากซิลิกอน ปัจจุบันเมาน์เทนวิวเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทเทคโนโลยีที่ใหญ่ที่สุดในโลกหลายแห่ง รวมถึง กูเกิลและแอลฟาเบต อิงก์, ยูนิโคดคอนซอร์เทียม, อินทูท, ศูนย์วิจัยเอมส์ (NASA Ames) และส่วนหลักของสำนักงานใหญ่ ไมโครซอฟท์, ไซแมนเทค, 23แอนด์มี, ลิงกต์อิน, ซัมซุง และ ซินอปซิส
จากข้อมูลของสำนักงานสำมะโนแห่งสหรัฐ เมาน์เทนวิวมีพื้นที่ทั้งหมด 12.3 ตารางไมล์ (31.8 ตารางกิโลเมตร) โดยที่ 12.0 ตารางไมล์ (31.1 ตารางกิโลเมตร) เป็นพื้นดิน และ 0.27 ตารางไมล์ (0.7 ตารางกิโลเมตร) (2.26%) เป็นน้ำ เมืองนี้มีพรมแดนติดกับเมืองปาโลแอลโต (Palo Alto) และอ่าวซานฟรานซิสโกทางทิศเหนือ ทางทิศใต้ติดกับเมืองลอสแอลทอส (Los Altos) และ (Moffett Federal Airfield) และทางทิศตะวันออกติดกับเมืองซันนีเวล (Sunnyvale)
เมาน์เทนวิวตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกเฉียงใต้และตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรซานฟรานซิสโก เป็นจุดเหนือสุดของทางหลวงของรัฐหมายเลข 85 ซึ่งบรรจบกับทางหลวงของสหรัฐหมายเลข 101 และมีทางหลวงของรัฐหมายเลข 82 ซึ่งสร้างตามแนวเส้นทางประวัติศาสตร์เอลกามีโนเรอัล (El Camino Real) ตัดผ่านเมืองนี้
ทางทิศตะวันตกของเมืองคือเทือกเขาแซนตาครูซ เมืองได้รับการตั้งชื่อตามเทือกเขานี้ซึ่งกั้นเมืองจากมหาสมุทรแปซิฟิก เทือกเขาสองแนวเป็นแนวกำหนดเขตของหุบเขาแซนตาแคลรา
เมาน์เทนวิวประกอบด้วยย่านที่อยู่อาศัย, พื้นที่ธุรกิจ ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ทางขอบทิศเหนือของเมือง เหนือจากทางหลวงของสหรัฐหมายเลข 101 และทางตะวันออกของทางหลวงของรัฐแคลิฟอร์เนียหมายเลข 85
ย่านบลอซซัมแวลลีย์ (Blossom Valley) ประกอบด้วยย่านเล็ก ๆ ห้าแห่ง ได้แก่สปริงเกอร์เมโดส์ (Springer Meadows), วาร์สิตีพาร์ก (Varsity Park), บลอซซัมแวลลีย์เอสเตตส์ (Blossom Valley Estates), สปริงเกอร์ทรีส์ (Springer Trees) และ เจสต์แรนช์ (Gest Ranch) ซึ่งเป็นบ้านสไตล์ฟาร์มปศุสัตว์ที่สร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1950–60 บนที่ดินที่เคยเป็นสวนผลไม้
ย่านเกวร์นาบากา (Cuernavaca) ตั้งอยู่ใกล้เมืองซันนีเวล (Sunnyvale) เคยเป็นที่ตั้งของสวนเชอร์รี ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นที่อยู่อาศัย ซึ่งสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1989 ที่อยู่อาศัยส่วนใหญ่ในย่านนี้เป็นแบบสเปน มีหลังคามุงกระเบื้องสีแดง
ย่านมอนตาโลมา (Monta Loma) ตั้งอยู่ระหว่างแนวของถนนแซนแอนโทนีโอ, ถนนมิดเดิลฟิลด์, ถนนเรงสตอร์ฟฟ์ (Rengstorff Avenue) และทางด่วนเซนทรัล (Central Expressway) ปัจจุบันย่านนี้เป็นที่ตั้งของบ้านสมัยใหม่แบบแคลิฟอร์เนียในยุคกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20
อเมริกาออนไลน์
เมาน์เทน วิว
การนำร่างพระเยซูลงจากกางเขน