pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยวาเซดะ  หรือมักจะเรียกย่อว่า โซได (早大) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนตั้งอยู่ในเขตชินจูกุในโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น และอยู่ในลำดับต้น ๆ ของการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น
วาเซดะมีชื่อเสียงในด้านเศรษฐศาสตร์ บริหารธุรกิจและรัฐศาสตร์ และในด้านอื่นหลายด้านซึ่งวาเซดะมักจะถูกเทียบกับมหาวิทยาลัยเคโอที่มีชื่อเสียงมากเช่นกันในญี่ปุ่น ซึ่งทั้งสองมหาวิทยาลัยจะมีกีฬาเบสบอลแข่งกันของทั้งสองมหาวิทยาลัย ในลักษณะเดียวกับการแข่งขันพายเรือระหว่างมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและเคมบริดจ์ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของอังกฤษ
มหาวิทยาลัยวาเซดะยังอยู่ในกลุ่มมหาวิทยาลัยชั้นนำ Tokyo 6 Universities Alliance ซึ่งเทียบเคียงได้กับกลุ่มมหาวิทยาลัยไอวีลีกในประเทศสหรัฐอเมริกา
มหาวิทยาลัยวาเซดะเริ่มต้นขึ้นจากวิทยาลัยโตเกียวเซ็มมงกักโก เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2425 ก่อนที่จะมีการเลือกใช้ชื่อนี้ มหาวิทยาลัยเป็นที่รู้จักในหลายชื่อ เช่นวาเซดะกักโก หรือทตสึกากักโก หลังจากที่ได้มีการเลือกสถานที่ตั้งที่บ้านของผู้ก่อตั้งในหมู่บ้านวาเซดะ และที่ตั้งของโรงเรียนในหมู่บ้านทตสึกะตามลำดับแล้ว เมื่อประมาณปี 2525 ผู้คนเริ่มเรียกมหาวิทยาลัยว่าวาเซดะกักโก จึงมีการให้ชื่อใหม่ว่ามหาวิทยาลัยวาเซดะในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2445 และมหาวิทยาลัยก็เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น นอกจากนี้ ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยวาเซดะยังได้รับการเลือกตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศญี่ปุ่นถึง 7 คน
ในช่วงแรกของมหาวิทยาลัย นักศึกษาจะมีสัญลักษณ์ของตนเองซึ่งพวกเขาใช้เป็นตราในหมู่นักเรียน แต่ก็มิได้มีการระบุที่มา ในปีที่ครบรอบ 20 ปีของมหาวิทยาลัย ได้มีการคัดเลือกตราสัญลักษณ์สำหรับหมวกนักเรียนและเครื่องแบบนักเรียนเป็นครั้งแรก สุดท้ายได้เป็นตราสัญลักษณ์ทรงกลมซึ่งต่างกับที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน หลังจากนั้นอีก 4 ปีก็ได้มีการนำสัญลักษณ์กลับมาใช้อีกครั้งหนึ่ง และได้กลายเป็นต้นแบบของสัญลักษณ์ที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน สัญลักษณ์นี้เป็นรูปตัวอักษรคันจิ เขียนว่า ไดกักกุ ซึ่งมีความหมายว่า มหาวิทยาลัย อยู่บนรวงข้าวทรงโค้ง (ตามที่ระบุไว้ในหนังสือระเบียบของทางมหาวิทยาลัยในขณะนั้น) แต่ในขณะนั้นมีการใช้ที่แตกต่างกันไปเช่นการใช้รูปแบบตัวอักษร รูปแบบและสีของริบบิ้น และจำนวนของรวงข้างที่แตกต่างกัน ดังนั้นในปีที่มหาวิทยาลัยครบรอบ 100 ปี จึงได้มีการจัดทำสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยให้เป็นมาตรฐานตามที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน ได้มีการสังเกตกันว่าทั้งสองข้างของสัญลักษณ์มีรวงข้าวอยู่ 19 รวง ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นเพราะมหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1882
วาเซดะได้รับการยอมอย่างกว้างขวางว่าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งในประเทศและต่างประเทศ ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น และอยู่ในลำดับต้น ๆ ของการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น
มหาวิทยาลัยถูกจัดให้อยู่ในอันดับ 5 ในปี 2008-2009 และอันดับ 6 ในปี 2010-2011 ในการจัดลำดับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อว่า "Truly Strong Universities (本当に強い大学)" จัดทำขึ้นโดย Toyo Keizai
มหาวิทยาลัยวาเซดะ เป็นที่ยอมรับว่าเป็นสถาบันบ่มเพาะนักการเมืองและนักบริหารชั้นนำในประเทศมายาวนาน เป็นที่รวมของนักคิด นักบริหารระดับประเทศ ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยล้วนแล้วแต่ก้าวขึ้นไปมีบทบาทสำคัญ ทั้งในทางเศรษฐกิจ การเมือง และธุรกิจของญี่ปุ่น
ฟาโรห์ทุตโมสที่ 2
ฟาโรห์เออาเคเปอร์เอนเร ทุตโมสที่ 2 ผู้สืบบัลลังก์ได้ครองอียิปต์อยู่ 14 ปี แต่ดูเหมือนว่าจะทรงป่วยออดๆแอดๆ อยู่ตลอด ทุตโมสที่ 2 จึงหาทางครองบัลลังก์อย่างมั่นคงด้วยการสมรสกับฮัตเชปซุตน้องสาวร่วมบิดาและธิดาของทุตโมสที่ 1 คงหวังจะได้สายเลือดของฟาโรห์ทุตโมสที่ 1 เข้ามาช่วยเพิ่มสิทธิธรรมในการปกครอง ราชินีฮัตเชปซุตนั้นนับเป็นบุคคลที่น่าสนใจมากที่สุด และอาจจะทรงเชี่ยวชาญด้านการปกครองยิ่งกว่าบุรุษส่วนมาก
ก่อนที่ฟาโรห์ทุตโมสที่ 2 สวรรคตในราวปี 1479 ก่อนคริสตกาล ทรงได้แต่งตั้งทุตโมสที่ 3 ซึ่งเป็นพระโอรสขอพระองค์กับสนมอีกนางหนึ่ง ให้ครองฐานะฟาโรห์องค์ต่อไป ถึงกระนั้นทุตโมสที่ 3ยังทรงอ่อนเยาว์ไม่สามารถปกครองอาณาจักรได้ด้วยตนเอง ฮัตเชปซุตจึงอ้างวัยวุฒินี้เพื่อรั้งตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนทุตโมสที่ 3ทว่านางกลับมีความมุ่งมั่นที่จะครองอาณาจักรโดยเป็นฟาโรห์เอง
สมเด็จพระอินทราชาที่ 1
โรนิน
โรนิน อาจหมายถึง
วัฒนธรรมแนวป็อป
ป็อบ คัลเจอร์
บรัซเซลส์
ชาวจาม
จาม (จาม: , "Urang Campa", อูรัง จัมปา; , เหงื่อยจัม; , เหงื่อยจ่าม; ) จัดอยู่ในตระกูลภาษามาลาโยโพลินีเชียน อาศัยอยู่บริเวณทางใต้ของเวียดนาม และเป็นกลุ่มชนมุสลิมเป็น 1 ใน 54 ชาติพันธุ์ของประเทศเวียดนาม
ในอดีตชนชาติจามตั้งอาณาจักรจามปาที่ยิ่งใหญ่ มีความเจริญรุ่งเรืองช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2–15 ด้วยอาณาเขตติดทะเล ชาวจามจึงมีความสามารถเดินเรือและค้าขายไปตามหมู่เกาะ ไกลถึงแถบตะวันออกกลาง รวมถึงประเทศจีน ส่วนใหญ่เป็นผ้าไหม ไม้หอม เครื่องปั้นดินเผา ปัจจุบันคือบริเวณเมืองดานัง เมืองท่าในตอนกลางของเวียดนาม มีเมืองหลวงชื่อ "วิชัย" (ปัจจุบันคือเมืองบิญดิ่ญ) มีโบราณสถานกระจัดกระจายอยู่ตามภูเขาต่าง ๆ ในเวียดนาม
กระทั่งในปี ค.ศ. 1471 อาณาจักรจามปาสู้รบกับชนชาติเวียดนามเดิม ที่อยู่ทางตอนเหนือของประเทศ ทำให้อาณาจักรจามปาล่มสลาย ชาวจามส่วนใหญ่ต้องอพยพลงไปใต้ปัจจุบันมีชาวจามอาศัยอยู่ทางตอนกลางของเวียดนาม ที่เมืองนิงห์ถ่วง เมืองบินห์ถ่วง เตยนินห์ โฮจิมินห์ ส่วนทางใต้จะอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากที่เมืองอันยาง
ชาวจามเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีภาษา ศาสนา และวัฒนธรรมใกล้เคียงกับกลุ่มชาติพันธุ์ในมาเลเซีย และอินโดนีเซีย โดยในอดีตชาวจามได้ก่อตั้งอาณาจักรจามปา ซึ่งในอดีตพื้นที่ของอาณาจักรจะครอบคลุมเมืองเว้ กว่างนาม ถัวเถียน ฟานรัง และญาจาง ของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน
ราว พ.ศ. 989 กองทัพจีนยกทัพมาตีราชธานีวิชัย (เมืองบิญดิ่ญในปัจจุบัน) ได้สำเร็จช่วงนี้ชาวจีนที่มีชื่อ "หม่าตวนหลิน"  เข้ามาบันทึกเรื่องชาวหลินอี้ (ชาวจาม) ความว่า
อาณาจักรจามปา รุ่งเรืองสูงสุดช่วงพุทธศตวรรษที่ 14–15 แต่ช่วงปลายต้องกรำศึกสงครามกับอาณาจักรไดเวียดทางทิศเหนือ และอาณาจักรขอมโบราณกระหนาบทางทิศใต้อย่างต่อเนื่อง จนในปี พ.ศ. 1688 พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 ผู้ที่สร้างนครวัด เข้ายึดครองเมืองหลวงได้ ต่อมา ชาวจามปารวมตัวกันติด จัดกองทัพยกมาตีเอาเมืองเมืองหลวงคืนได้ พ.ศ. 1692
ใน พ.ศ. 1720 กองทัพเรือจามปายังยกพลขึ้นบกเข้าโจมตีและปล้นสะดม เผาทำลายเมืองพระนครเสียหายยับเยิน อำนาจอาณาจักรนครหลวงเสื่อมไประยะหนึ่ง จนถึงสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 (พ.ศ. 1724–1763?) พระองค์ได้กระทำสงครามปราบกษัตริย์จามปาสำเร็จ โดยปรากฏมีภาพสลักยุทธนาวีกับกองทัพจาม ณ ปราสาทนครธมด้วย โดยได้ผนวกอาณาจักรจามปาเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรขอมโบราณถัดจากพระองค์นี้ อาณาจักรก็อ่อนแอลงเรื่อยมา
แม้ชาวอาณาจักรจามปาพยายามรวมตัวถือโอกาสปลดแอกจากอาณาจักรขอมได้สำเร็จ แต่ต่อมาก็ถูกอาณาจักรไดเวียด พ.ศ. 2014 กษัตริย์เลถั่นตองแห่งไดเวียดส่งทัพตีเมืองหลวงวิชัย ยึดสำเร็จ กระทั่ง พ.ศ. 2375 สมเด็จพระจักรพรรดิมิงห์หม่างจึงได้ผนวกดินแดนส่วนที่เหลือของจามปาเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเวียดนาม และกลืนชาวจามจนกลายเป็นชนกลุ่มน้อย
ระหว่างสงครามทำลายล้างชาวจามของขอม และไดเวียดนั้น ชาวจามบางส่วนอพยพเข้าสู่ดินแดนสยามในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช (พ.ศ. 2199–2231) จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 จึงได้มีผู้อพยพชาวจามเข้ามามากที่สุดอีกช่วงหนึ่ง คือเมื่อฝรั่งเศสเข้ายึดครองกัมพูชาเมื่อกว่า 100 ปีก่อน โดยได้บีบบังคับห้ามนับถือศาสนาอิสลาม ชาวจามจึงเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระมหากษัตริย์ไทย
วัฒนธรรมของอาณาจักรจามปานั้น ได้รับอิทธิพลจากศาสนาพราหมณ์-ฮินดู โดยเฉพาะอย่างยิ่งไศวนิกายมาตั้งแต่ต้น ศาสนาพุทธนิกายมหายานมีอิทธิพลเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ในราวพุทธศตวรรษที่ 14 แต่หลังจากนั้นศาสนาฮินดูก็กลับมาเป็นศาสนาหลักอีกครั้ง
ส่วนศาสนาอิสลามเริ่มเข้าสู่อาณาจักรจามในพุทธศตวรรษที่ 15 จากการค้าขายกับชาวอาหรับ แต่ก็ไม่แพร่หลายมากนัก ศาสนาฮินดูยังคงเป็นศาสนาหลักอยู่ แต่ต่อมาหลังจากที่อาณาจักรจามแพ้เวียดนามในปี พ.ศ. 2014 ศาสนาอิสลามก็เริ่มแพร่หลายมากขึ้น จนกระทั่งในราวพุทธศตวรรษที่ 22 ราชวงศ์ของกษัตริย์แห่งจามปาก็ยอมรับนับถือศาสนาอิสลาม ซึ่งก็ยิ่งทำให้ประชาชนทั่วไปนับถือศาสนาอิสลามมากขึ้นตามไปด้วย
ปัจจุบันนี้ แม้ว่าคนที่สืบเชื้อสายจามส่วนใหญ่จะนับถือศาสนาอิสลาม แต่ทว่าอิทธิพลของวัฒนธรรมฮินดูนั้นก็ยังคงมีอยู่กับชาวจามอยู่ค่อนข้างมาก
ชาวจามในอดีตนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดูและพุทธมหายานได้ปรากฏในโบราณสถานต่าง ๆ ของชาวจาม แต่ต่อมาชาวมลายูได้มาเผยแพร่ศาสนาอิสลามแก่ชาวจาม โดยชาวจามที่แบ่งตามศาสนาสามารถแยกออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่
ชาวจามในไทย.
แขกจามในไทยสะสมมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ชาวจามเหล่านี้น่าจะถูกกวาดต้อนมาจากดินแดนของตัวเอง (เวียดนามปัจจุบัน) ตั้งแต่สมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 แล้วตั้งถิ่นฐานอยู่ในปริมณฑลของนครธม จนเมื่อถูกเจ้าสามพระยาโจมตีจึงเริ่มถูกกวาดต้อนมาอยู่อยุธยา ในช่วงสงครามคราวเสียกรุงครั้งที่สอง ชุมชนชาวจามนี้ก็เป็นกำลังส่วนหนึ่งในการสู้รบกับการรุกรานของพม่าด้วย แต่ภายหลังการหลังเสียกรุง ชาวจามที่เหลือรอดได้เข้าสวามิภักดิ์กับพระเจ้ากรุงธนบุรี และได้ตั้งถิ่นฐานที่บ้านครัว ในรัชกาลพระเจ้ากรุงธนบุรี มีการรุกรานเขมรและกวาดต้อนครัวจามมาเพิ่มเติมที่บ้านครัวเพิ่มอีก
ในสงคราม 9 ทัพ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชได้มีการเกณฑ์เชลยศึกกองทัพอาสาจามไปต่อสู้กับพม่าจนได้รับชนะ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานที่ดินผืนหนึ่ง เพื่อให้ทำมาหากินอยู่รวมกันเป็นหมู่นอกเขตพระนคร โดยมีต้นไม้ใหญ่เป็นแนวเขต และมีร่องน้ำลำกระโดงตามธรรมชาติไหลผ่านริมคลองมหานาคและคลองแสนแสบ คือชุมชนบ้านครัว เขตปทุมวันในปัจจุบัน
หลักฐานที่ปรากฏชัดเจนเกี่ยวกับชาวจามตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นต้นมา ที่บ้านครัวเป็นแหล่งที่อยู่
ของขุนนางและทหารเรือของกรมอาสาจาม ภายใต้การนำของ พระยาราชวังสัน (บัว) ชาวบ้านครัวมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง หญิงชาวจามมีความชำนาญในเรื่องการทอผ้าไหมมาก หญิงบ้านครัวจึงทอผ้าเป็นหัตถกรรมในระยะแรก เพราะตามประเพณีดั้งเดิมของชาวจามจะทอผ้าเอาไว้ใช้เองในครอบครัว
อีกกลุ่มหนึ่ง ลงเรือมาขึ้นปากอ่าวลำคลองท่าตะเภา และปากอ่าวคลองน้ำเชี่ยว อยู่ตำบลน้ำเชี่ยว อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด อีกกลุ่มขึ้นปากน้ำระยอง และกลุ่มที่สามไปถึงกรุงเทพฯ กลุ่มนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานที่ดินให้อยู่ที่บ้านครัว เขตปทุมวัน มาจนทุกวันนี้
สโมสรฟุตบอลมิดเดิลส์โบร
รายชื่อผู้ชนะเลิศฟุตบอลอังกฤษ
ผู้ชนะเลิศฟุตบอลอังกฤษ คือผู้ชนะเลิศในลีกสูงสุดของฟุตบอลชายอังกฤษ ซึ่งปัจจุบันคือ พรีเมียร์ลีก ก่อตั้งเมื่อฤดูกาล 1992–93
หลังสมาคมฟุตบอลออกกฎระเบียบของฟุตบอลอาชีพในปี ค.ศ. 1885 ฟุตบอลลีกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1888 หลังการประชุมหลายครั้งที่ริเริ่มโดย วิลเลี่ยม แม็คเกรเกอร์ ผู้อำนวยการของแอสตันวิลลา หลังการแข่งขันในฤดูกาล 1888–89 จบลง เพรสตันนอร์ทเอนด์ เป็นสโมสรแรกที่ชนะเลิศลีกสูงสุดและไม่แพ้ใคร
สโมสรที่เคยชนะเลิศลีกสูงสุด.
มี 24 สโมสรที่เคยชนะเลิศลีกสูงสุดของอังกฤษ
ทีมที่ระบุเป็น ตัวหนา คือทีมที่แข่งขันใน ฤดูกาล 2020–21
เฉียวฟง
เฉียวฟงหรือเซียวฟง เป็นหนึ่งในสามตัวเอกของนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง
บุคลิกลักษณะนิสัยของเฉียวฟง.
เฉียวฟง มีอายุประมาณสามสิบเศษ รูปร่างสูงใหญ่ เป็นประมุขพรรคกระยาจก ถูกขนานนามร่วมกับมู่หยงฟู่เป็น "เฉียวฟงเหนือ มู่หยงใต้" นับเป็นจอมยุทธอันดับหนึ่งแห่งยุค วรยุทธสูงส่ง 18 ฝ่ามือพิชิตมังกร เป็นหนึ่งในใต้หล้าไร้ผู้ต่อต้าน มีนิสัยซื่อสัตย์ ยึดมั่นคุณธรรม องอาจกล้าหาญ กตัญญู จิตใจกว้างขวาง ทุกเรื่องราวที่กระทำลงไป ไม่ละอายต่อฟ้า และกล้าสู้หน้ากับดิน ชื่นชอบการร่ำสุราสนทนากับผู้กล้าแห่งยุทธจักร และขึ้นชื่อในฝีมือการร่ำสุราได้อย่างไร้เมาสิ้นมาย
ประวัติความเป็นมาของเฉียวฟง.
เฉียวฟงหรือเซียวฟงเป็นบุตรของของชาวคิตันตอนยังเป็นทารกบิดามารดาถูกจอมยุทธ์กลุ่มหนึ่งดักทำร้ายจนเสียชีวิต จากการยุยงของกุฟุมู่หยงเปาะ ต่อมาถูกชาวฮั่นที่เป็นผู้ฆ่าบิดามารดาตัวเองซึ่งก็คือประมุขพรรคกระยาจกและเจ้าอาวาสวัดเส้าหลิน นำมาให้ชาวบ้านเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ในช่วงอายุแปดปี ได้มีวาสนาพบพานกับไต๋ซือเศียรคู และรับเฉียวฟงไปเป็นศิษย์ฝึกวรยุทธ์ที่วัดเส้าหลิน เมื่อเฉียวฟงเติบโตขึ้นได้อายุเพียงยี่สิบสามปี เฉียวฟงฝึกวรยุทธ์จนกลายเป็นยอดฝีมือในยุทธภพ ประกอบวีรกรรมห้าวหาญสร้างชื่อเสียงให้พรรคกระยาจก จึงได้รับการถ่ายทอดเพลงไม้เท้าตีสุนัขจากประมุขพรรคคนก่อน และรับการสืบทอดตำแหน่งประมุขพรรคกระยาจก ซึ่งเฉียวฟงได้ทำหน้าที่ประมุขพรรคกระยาจกเป็นเวลาแปดปี สร้างชื่อเสียงเกียรติภูมิให้แก่พรรคกระยาจกเป็นที่ระบือลือลั่นทั่วแผ่นดิน
เฉียวฟงมีรอยสักรูปหัวหมาป่าที่กลางหน้าอก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของชาวเมืองซิตัน หรือเมืองเหลียว และนั่นทำให้เขามีสายเลือดของนักสู้อยู่เต็มเปี่ยมในตัว ในยามที่เขาต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง เขาจะมีพลังแฝงเพิ่มขึ้นมาเสมอ เรียกว่าศัตรูเข้มแข็งเขายิ่งเข้มแข็งกว่า นับเป็นยอดคนโดยแท้จริง
แต่เฉียวฟงเป็นตัวละครแห่งโศกนาฏกรรม เมื่อความจริงเรื่องชาติกำเนิดถูกเปิดเผย กระแสความคิดชาตินิยม และการปลุกปั่นวางแผนของผู้อาวุโสในพรรคฯหลายคน ทำให้เฉียวฟงถูกขับออกจากพรรค ถูกใส่ร้ายป้ายสี จนกลายเป็นศัตรูของคนทั่วทั้งยุทธภพ แต่ยังโชคดีที่มี อาจู อยู่เคียงข้างในยามที่ท้อแท้ แต่ทว่าเพราะความแค้นและการถูกหลอกลวงทำให้เขาพลั้งมือทำร้าย อาจู จนเสียชีวิต
เฉียวฟงได้ร่วมสาบานกับซีจุ๊ และต้วนอี้ ภายหลังเฉียวฟงยังสาบานเป็นพี่น้องกับฮ่องเต้ซิตัน และห้ามสงครามระหว่างเมืองเหลียวเผ่าของตน กับเมืองซ่ง ที่เป็นถิ่นเลี้ยงเขามาจนเติบใหญ่ ด้วยการต่อรองกับ จักรพรรดิซึ่งด้วยความที่ตนมีสายเลือดของซึ่งเฉียวฟงได้มารู้ความจริงในภายหลังว่าเป็นบิดาของตนถือว่าหมิ่นเบื้องสูง กอปกับด้วยความคิดถึง อาจู
จึงตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง ปิดฉากตำนานนักสู้ผู้ไม่เคยพ่าย นับเป็นจอมยุทธอันดับหนึ่งในนิยายชุดแปดเทพอสูรมังกรฟ้า
วรยุทธของเฉียวฟง.
เฉียวฟงเป็นผู้นำพรรคใหญ่อันดับหนึ่งแห่งยุค นั่นคือการดำรงค์ตำแหน่งในฐานะประมุขพรรคกระยาจก ซึ่งในยุคนั้นพรรคกระยาจกถือเป็นพรรคใหญ่อันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน วิชาที่โด่งดังของพรรคกระยาจกคือ 18 ฝ่ามือพิชิตมังกร และเพลงไม้เท้าตีสุนัข ที่ถ่ายทอดเฉพาะประมุขพรรค ส่วนวิชาอื่น ๆ ก็มี หมัดยาวของไท้โจ้ว ลมปราณพลังเปลี่ยนเส้นเอ็น
จามปา
จามปา  เป็นกลุ่มรัฐอิสระของชาวจาม (Cham) ที่ตั้งอยู่ทั่วชายฝั่งซึ่งปัจจุบันคือภาคกลางและภาคใต้ของเวียดนาม ดำรงอยู่ตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 2 จนถูกจักรพรรดิมิญ หมั่ง  ผนวกเข้ากับเวียดนามเมื่อ ค.ศ. 1832
ในภูมิภาคนี้ รัฐหลินอี้  ซึ่งตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 192 ดำรงอยู่มาก่อนรัฐจามปา แต่ความเกี่ยวเนื่องระหว่างหลินอี้กับจามปานั้นยังไม่อาจระบุให้ชัดแจ้งได้ รัฐจามปารุ่งเรืองถึงขีดสุดในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 และ 10 แต่หลังจากนั้นก็เริ่มตกต่ำเพราะถูกกดดันจากรัฐดั่ยเหวียต  ที่ตั้งอยู่ ณ ดินแดนซึ่งปัจจุบันคือห่าโหน่ย  ครั้น ค.ศ. 1832 จักรพรรดิมิญ หมั่ง ผนวกแว่นแคว้นต่าง ๆ ของรัฐจามปาเข้ากับเวียดนามเป็นผลสำเร็จ เป็นอันสิ้นสุดรัฐจามปา
ชาวจามที่ปัจจุบันอาศัยอยู่ในเวียดนามและกัมพูชาคือผู้คนที่ตกค้างจากรัฐจามปาโบราณนี้ ชาวจามใช้ภาษาจาม (Chamic) ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย (Malayo-Polynesian) ที่สัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษามาเลย์อิก (Malayic) และภาษา Bali–Sasak–Sumbawa
ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 รัฐจามปารับศาสนาฮินดูเข้ามาจากฟูนาน (Funan) รัฐเพื่อนบ้านที่ขัดแย้งกันจนถูกจามปาพิชิตได้ในที่สุด ศาสนาฮินดูช่วยหล่อหลอมศิลปะและวัฒนธรรมของจามปาตลอดมาหลายร้อยปี ดังปรากฏในศาสนวัตถุและศาสนสถานทั่วพื้นที่จามปา ทุกวันนี้ ชาวจามปาส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามซึ่งเปลี่ยนมาเข้ารีตกันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษ 10 และเป็นที่ยอมรับของราชวงศ์อย่างเต็มที่ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่ผู้ถือศาสนาฮินดูก็ยังมีอยู่ และยังมีพิธีกรรมและเทศกาลต่อไปตามประเพณี ชาวฮินดูกลุ่มนี้เป็นหนึ่งในฮินดูนอกอินเดียสองกลุ่มดั้งเดิมที่หลงเหลืออยู่ในโลก โดยมีวัฒนธรรมย้อนหลังไปได้หลายพันปี ฮินดูอีกกลุ่ม คือ ฮินดูบาหลี (Balinese Hinduism) ในอินโดนีเซีย
ดินแดนหลายแห่งซึ่งเคยเป็นของจามปา เช่น หมีเซิน  ศูนย์กลางทางศาสนา และโห่ยอาน  เมืองท่า ได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลก
สารคดี (นิตยสาร)
นิตยสารสารคดี  เป็นนิตยสารของไทย ที่มุ่งเน้นบทความแนวสารคดีโดยเฉพาะ ครอบคลุมทั้งเรื่องธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ บุคคล ชีวิต ศิลปวัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี โดยเริ่มวางแผงฉบับปฐมฤกษ์เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 โดยอยู่ในเครือของ บริษัท วิริยะธุรกิจ จำกัด โดยมีจุดเริ่มต้นจาก คุณสุชาดา จักพิสุทธิ์ บรรณาธิการคนแรก คุณจำนงค์ ศรีนวล บรรณาธิการฝ่ายศิลป์ คุณสกล เกษมพันธ์ ช่างภาพสารคดี คุณสุดารา สุจฉายา และคุณวันชัย ตันติวิทยาพิทักษ์เป็นนักเขียนรุ่นบุกเบิก โดยมีความคิดทำหนังสือที่มีสาระความรู้หลากหลาย ให้ความสำคัญกับการถ่ายภาพและการออกแบบรูปเล่มเป็นพิเศษ ปัจจุบันมีคุณสุวัฒน์ อัศวไชยชาญ เป็นบรรณาธิการบริหาร
สำนักงานนิตยสารสารคดีตั้งอยู่ที่ บริษัทวิริยะธุรกิจ ซอยนนทบุรี 22 ถ.นนทบุรี (สนามบินน้ำ) ตำบลบางกระสอ อำเภอเมืองนนทบุรี นนทบุรี
ปี พ.ศ. 2517 สำนักพิมพ์เมืองโบราณได้ก่อตั้งเพื่อผลิตวารสารเมืองโบราณ นิตยสารรายสามเดือน รวมถึงจัดทำหนังสือวิชาการและพ็อกเกตบุ๊กในแนวเดียวกัน จนเมื่อถึงปี พ.ศ. 2526 สำนักพิมพ์ประสบภาวะขาดทุน จึงตัดสินสร้างนิตยสารใหม่ที่สามารถเข้าถึงคนอ่านวงกว้างได้จึงกลายเป็นที่มาของ นิตยสาร สารคดี ซึ่งเป็นนิตยสารรายเดือน และออกวางจำหน่ายเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 จนถึงปัจจุบัน โดยเปลี่ยนบรรณาธิการบริหารมาแล้ว 3 คนด้วยกันคือ คุณสุชาดา จักพิสุทธิ์, คุณวันชัย ตันติวิทยาพิทักษ์ และล่าสุดคือคุณสุวัฒน์ อัศวไชยชาญ ในปี พ.ศ. 2554
นิตยสารสารคดี มีจุดยืนในการ “ให้ปัญญาและความรู้” มุ่งหวังให้ผู้อ่านได้รับความรู้และความบันเทิงไปพร้อมกัน โดยให้ความสำคัญกับ 3 สิ่งคือ เนื้อเรื่องที่มีคุณค่าและข้อมูลที่น่าเชื่อ นำเสนอโดยยึดถือคุณธรรมและจรรยาบรรณ การออกแบบและจัดรูปเล่มอย่างพิถีพิถันได้มาตรฐาน ตลอดจนให้ความสำคัญกับภาพถ่ายที่มีคุณภาพ บอกเล่าเรื่องราวและสะท้อนอารมณ์ความรู้สึกได้ดี
มินิโมนิ
มินิโมนิ (ญี่ปุ่น: ミニモニ。 / อังกฤษและโรมะจิ: MiniMoni) คือ อดีตวงยูนิทย่อยของวงไอดอลเจ-ป็อปมอร์นิงมูซูเมะ โดยภาพลักษณ์ของวงคือสมาชิกทุกคนต้องมีความสูงมากที่สุดไม่เกิน 150 เซนติเมตร
ในช่วงเวลาหนึ่งที่มินิโมนิเคยมีผลงานเพลงอยู่ มิริโมนิจึงเป็นวงยูนิทย่อยของมอร์นิงมูซูเมะที่มีชื่อเสียงมากที่สุด โดยเหตุเกิดจากการผสมผสานระหว่างมิวสิกวิดีโอและการแสดงสดที่แปลกตา รูปแบบการร้องเสียงผสานและแนวเพลงที่หลากหลายอย่างเข้าด้วยกัน
จุดเริ่มต้น พ.ศ. 2543.
มินิโมนิได้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2543 โดย มาริ ยางูจิ สมาชิกรุ่นที่ 2 ของมอร์นิงมูซูเมะ ซึ่งเธอเป็นผู้ที่ออกความคิดว่าสมาชิกของวงนี้จะต้องมีความสูงไม่เกิน 150 เซนติเมตร
ต่อมา ยางูจิร่วมกับสึงกุนักประพันธ์เพลงและโปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมูซูเมะ ได้เลือกเอาสมาชิกรุ่นที่ 4 ของมอร์นิงมูซูเมะนั่นคือ ไอ คาโงะ และ[[โนโซมิ สึจิ] ทั้งสองก็ได้เข้ามาเป็นสมาชิกของมินิโมนิร่วมกับตัวยางูจิเอง และหลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสามก็ได้เริ่มการแสดงคอนเสิร์ตต่าง ๆ ของพวกเธอ ในเวลาต่อมา ได้มีการเพิ่มสมาชิกสัญชาติ[[สหรัฐอเมริกา]]ที่มีชื่อว่า [[มิกะ ทาเรสซา ทอดด์]] ซึ่งทอดด์เป็นหนึ่งในสมาชิกของ[[โคโคนัทส์มูซูเมะ]] ให้เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่อีกคนหนึ่ง ทำให้วงนี้เพิ่ม “รสชาติความเป็นนานาชาติ” เข้าไปอีก และหลังจากนั้น สึงกุก็ทำให้พวกเธอเป็นวงไอดอลที่มีความเป็นทางการมากขึ้น โดยสร้างซิงเกิลแรกให้ นั่นคือ "[[มินิโมนิ จังเก็นเปียวน์!]]" (ミニモニ。ジャンケンぴょん!) ซึ่งต่อมาเพลงนี้ยังได้รับความนิยมอันดับ 1 จากโอริคอนชาร์ตในปีนั้น
ในช่วงแรก ถึงแม้ว่ามินิโมนิจะมุ่งเอาใจเหล่าผู้ฟังอายุน้อยเป็นส่วนใหญ่ ทั้ง ๆ ที่ยางูจิและทอดด์ ที่อยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลายแล้วก็ตาม พวกเธอก็ยังมีฐานแฟนเพลงที่มีอายุมากเช่นกัน โดยส่วนหนึ่งนั้นเป็นเหล่าผู้ปกครองของแฟนเพลงวัยรุ่นที่ชื่นชอบมินิโมนิอยู่แล้ว และอีกส่วนหนึ่งก็คือแฟนเพลงอายุมากที่ตามมาให้กำลังใจจากมอร์นิงมูซูเมะ โดยเฉพาะกลุ่มผู้นิยมยางูจิ, คาโงะ และสึจิ
ในช่วงปี พ.ศ. 2544 และ พ.ศ. 2545 มินิโมนิได้ร่วมกันสร้างซิงเกิลออกมาหลายเพลง ซึ่งเกือบทุกเพลงถูกนำไปรวมเข้าเป็นผลงานอัลบั้มแรก "[[มินิโมนิ ซอง ไดเฮียกกะ 1 คัง]]" (ミニモニ。ソング大百科１巻) โดยแนวเพลงแต่ละเพลงในอัลบั้มนี้ค่อนข้างที่จะมีความแตกต่างและหลากหลายอย่างมาก โดยมีทั้งแนว[[บลูส์]], [[อีเลคทรอนิกา]], [[มาร์ช]], [[แจซ]], [[เรกเก้]], และ[[โซล]]ในแนวยุค[[ทศวรรษที่ 60]]
นอกจากงานเพลงแล้ว มินิโมนิยังถูกนำไปสร้างเป็นตัวเอกใน[[อนิเมะ]]ชุดขนาดสั้นที่ชื่อ "[[ยารูโนดะเปียวน์!]]" ซึ่งสมาชิกแต่ละคนยังได้ให้เสียงพากษ์เป็นตนเองอีกด้วย นอกจากนั้น พวกเธอยังมีโอกาสไปพากษ์เสียงในอนิเมะ "[[แฮมทาโร่]]" ในตอนที่มีตัวละคร[[แฮมสเตอร์]]ซึ่งออกแบบจากสมาชิกกลุ่มมินิโมนิเข้ามาร่วมแสดง โดยทางกลุ่มยังได้ร้องเพลงสองเพลงเพื่อใช้ประกอบอนิเมะเรื่องนี้โดยในนามของ "มินิแฮมส์" (Mini Hams)
เปลี่ยนแปลงสมาชิก.
[[ไฟล์:มินิโมนิ เดอะมูฟ์วี 1-2500.jpg|thumb|right|หน้าปกดีวีดีภาพยนตร์เรื่อง "[[มินิโมนิ เดอะมูฟวี: โอกาชินะ ไดโบเก็น]]"]]
ในปี พ.ศ. 2545 ยางูจิ ได้สำเร็จการศึกษาจากมินิโมนิไป เพื่อไปอยู่กับวงไอดอลที่ชื่อว่า "[[ซิกส์]]" ในฐานะของหัวหน้าของวงนั้น จึงทำให้ผู้ที่เข้ามาเป็นสมาชิกคนต่อไปนั่นคือ [[ไอ ทากาฮาชิ]] สมาชิกรุ่นที่ 5 ของมอร์นิงมูซูเมะ ส่วนตำแหน่งหัวหน้านั้น ผู้ที่ขึ้นมาดูแลต่อจากยางูจิก็คือทอดด์ ซึ่งในปีเดียวกันนั้น สมาชิกทั้งห้าก็ได้ออกผลงานการแสดงใน[[ภาพยนตร์]]เรื่อง "[[มินิโมนิ เดอะมูฟวี: โอกาชินะ ไดโบเก็น]]" ที่มีเนื้อเรื่องบางส่วนอธิบายให้ผู้ชมได้รู้ถึงเหตุผลของการออกไปอยู่กับซิกส์ของยางูจิ และการเข้ามาร่วมวงของทากาฮาชิด้วย
นอกจากนั้นแล้ว มินิโมนิยังได้แสดงในละครสั้นเรื่อง "[[เบรเม็นทาวน์มิวสิเชียนส์]]" (Brementown Musicians) อีกด้วย โดยบทบาทเด่นในเรื่องนี้ อยู่ที่ ทากาฮาชิ, คาโงะ และสึจิ ส่วนทอดด์ได้ปรากฏตัวอยู่เพียง 2 ตอนแรกของเรื่องเท่านั้น
มินิโมนิเริ่มที่จะมีกลิ่นไอความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นตอนที่พวกเธอออกผลงานเพลงแนวโมเดิร์น[[อาร์แอนด์บี]]ที่ชื่อ "[[เครซีอะเบาท์ยู]]" มาในอัลบั้มที่ 2 "[[มินิโมนิซองส์ 2]]"
ในเวลาต่อมา ยางูจิยังได้กลับมาร้องเพลงกับมินิโมนิอีก 3 เพลงด้วยกัน โดย 2 ใน 3 เพลงนั้น เป็นเพลงที่ใช้ประกอบภาพยนตร์เรื่อง "มินิโมนิ เดอะมูฟวี: โอกาชินะ ไดโบเก็ง"
จุดสิ้นสุดของมินิโมนิ พ.ศ. 2547.
หลังจากที่มินิโมนิสร้างเพลงซิงเกิลสุดท้ายที่ชื่อ "[[ลัคกีช่าช่าช่า!]]" ออกมา จุดอิ่มตัวของมินิโมนิก็เกิดขึ้น เมื่อทอดด์ได้สำเร็จการศึกษาจากมินิโมนิไปในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2547 เพื่อเดินทางไปศึกษาต่อทางด้านดนตรีที่นคร[[ลอสแอนเจลิส]] [[สหรัฐอเมริกา]] ประกอบกับด้านโนโซมิและคาโงะก็สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะเพื่อไปตั้งวงดูโอ้ที่ชื่อ "[[ดับเบิลยู (กลุ่มนักร้องญี่ปุ่น)|ดับเบิลยู]]" สุดท้ายมินิโมนิจึงต้องยุบวงอย่างเป็นทางการ เนื่องจากว่าเหลือสมาชิกเพียงคนเดียวคือทากาฮาชิ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2554 ทากาฮาชิได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะและเฮลโล! โปรเจกต์หลังจากเธอที่อยู่กับมอร์นิงมูซูเมะมา 10 ปีในฐานะสมาชิกรุ่นที่ 5 พร้อมกับ[[ริซะ นีงากิ]]
แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เพลงของมินิโมนิก็ยังถูกสมาชิกบางคนจากวงไอดอลในเฮลโล! โปรเจกต์นำไปร้องในการแสดงคอนเสิร์ตต่าง ๆ อยู่จนถึงปัจจุบัน
[[ไฟล์:มินิโมนิ รุ่นที่ 1.jpg|thumb|right|มินิโมนิ รุ่นที่ 1&lt;br&gt;(จากซ้าย) [[โนโซมิ สึจิ]], [[มาริ ยางูจิ]], [[ไอ คาโงะ]], [[มิกะ ทอดด์]]]][[ไฟล์:มินิโมนิ รุ่นที่ 2.jpg|thumb|right|มินิโมนิ รุ่นที่ 2&lt;br&gt;(จากซ้าย) [[มิกะ ทอดด์]], [[ไอ คาโงะ]], [[ไอ ทากาฮาชิ]], [[โนโซมิ สึจิ]]]]
หมายเหตุ: * สำหรับ[[เพลง]]ซิงเกิลที่มินิโมนิร้องภายใต้ชื่อของ “มินิฮามูซุ” (เพลงที่ 3 7 และ 11)
[[หมวดหมู่:เฮลโล! โปรเจกต์]]
[[หมวดหมู่:มอร์นิงมุซุเมะ]]
[[หมวดหมู่:กลุ่มนักร้องย่อยของมอร์นิงมุซุเมะ]]
[[หมวดหมู่:เกิร์ลกรุปญี่ปุ่น]]
มินิ โมนิ
MiniMoni
Mini Moni
กาญจนา นาคสกุล
ศาสตราจารย์กิตติคุณกาญจนา นาคสกุล เป็นนักวิชาการชาวไทย ดำรงตำแหน่งราชบัณฑิต สำนักศิลปกรรม ประเภทวรรณศิลป์ สาขาภาษาไทย เป็นผู้เชี่ยวชาญภาษาและวรรณคดีไทย รวมทั้งภาษาและวรรณคดีเขมรมากที่สุดคนหนึ่งของประเทศ มีผลงานด้านการเขียนเกี่ยวกับภาษาไทยและภาษาเขมรเป็นจำนวนมาก กาญจนาเป็นที่รู้จักกันมากยิ่งขึ้นเมื่อจัดรายการ "ภาษาไทยวันละคำ" โดยหยิบยกคำภาษาไทยที่คนไทยใช้กันผิดพลาดมากมาอธิบายเพื่อให้เกิดความเข้าใจและใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องยิ่งขึ้น
ในปี พ.ศ. 2555 กาญจนาได้เสนอแนวทางการปรับปรุงคำยืมจากภาษาอังกฤษ 176 คำ แต่ได้ถูกคัดค้าน และทางราชบัณฑิตยสถานได้ ประกาศว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เพราะจัดพิมพ์ไปแล้ว ส่วนข้อเสนอของกาญจนายังอยู่ในช่วงพิจารณาภายใน
ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ พลเรือเอก ไพบูลย์ นาคสกุล มีบุตร-ธิดา 3 คน
ปราณี ฬาพานิช
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ดร.ปราณี ฬาพาณิช เป็นนักวิชาการทางบูรพคดีศึกษา (Oriental Studies) ประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีความชำนาญภาษาสันสกฤตและภาษาปรากฤตเป็นพิเศษ
สถานที่ทำงาน.
ดร.ปราณี ฬาพาณิช เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ ประจำภาควิชาภาษาตะวันออก คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พรินซ์ ออฟ เทนนิส
ศ.ม.ล.จิรายุ นพวงศ์
ไชยวัฒน์ วรรณานนท์
นายไชยวัฒน์ วรรณานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2489 เป็นศิลปินชาวไทย บุตรคนที่ 2 ของนายสมชายและนางเตื้อม วรรณานนท์ ภูมิลำเนาอยู่ที่ตำบลท่าฉาง อำเภอท่าฉาง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ชีวิตในวัยต้น ได้เริ่มเรียนชั้นประถมปีที่ 1 - 3 ที่โรงเรียนวัดอินทารามตำบลท่าฉาง แล้วไปเรียนต่อที่โรงเรียนหาดเสี้ยว จังหวัดระนอง และจบชั้นประถมปีที่ 4 ที่นั่นเมื่อปี พ.ศ. 2501 ต่อมาได้กลับมาอยู่ที่บ้านและเรียนจบ ชั้นมัธยมปีที่ 1-3 ที่โรงเรียนท่าฉางวิทยา ตำบลท่าฉาง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี และเรียนชั้นมัธยมปี ที่ 4 ที่โรงเรียนเวียงไชยศึกษา อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี หลังจากนั้นได้เข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5-6 ที่โรงเรียนบ้านนาสาร อำเภอนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี และจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่นั่นในปี พ.ศ. 2506
เมื่อเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แล้วมีความตั้งใจที่จะเรียนต่อที่โรงเรียนเพาะช่างเนื่องจากสนใจในงานศิลปะ มาก แต่ทางบ้านไม่มีทุนทรัพย์เพียงพอจึงไม่มีโอกาส ในปี พ.ศ. 2507 จึงได้ไปอยู่กับลุงที่จังหวัดภูเก็ต เพื่อจะ ได้ฝึกงานเป็นช่างกลึง แต่ไม่ชอบ ลุงจึงได้นำไปฝากให้อยู่กับช่างเขียนภาพโฆษณาของโรงหนังเริงจิต ได้ฝึก เป็นช่างเขียนภาพโฆษณาที่โรงหนังแห่งนี้ จนกลายเป็นผู้ที่มีฝืมือดีที่สุดของจังหวัดภูเก็ตในช่วงระยะเวลา 2 ปี ต่อมา
ในปี พ.ศ. 2509 ได้เดินทางเข้ากรุงเทพฯ ด้วยเงินที่สะสมไว้ ด้วยความมุ่งมั่นที่จะฝึกหัดการเขียนภาพโฆษณา ภาพยนตร์ให้ดียิ่งขึ้น โดยที่นายเยี่ยง ช่างเขียนภาพของเอสจันโฆษณา ซึ่งได้รู้จักกันที่ภูเก็ต ได้นำไปฝากกับ นายเทียมเจ้าของโรงงานเขียนภาพโฆษณาที่มีชื่อเสียง ได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่เป็นคนล้างพู่กัน กวาดโรง งาน และจัดสีให้แก่ช่างวาดซึ่งมีอยู่ 7-8 คน ต้องตื่นนอนตั้งแต่ 5 นาฬิกาเป็นประจำ เพื่อทำงานดังกล่าวและใช้ เวลาขณะที่คนอื่นยังไม่ตื่นนอนเขียนภาพทุกวัน โดยไม่มีใครเคยได้รู้เห็นด้วยการซ่อนไว้ และลบทิ้งในเวลาต่อมา ทำเช่นนี้อยู่เป็นเวลาถึง 2 ปี จนกระทั่งปี พ.ศ. 2511 เขามีโอกาสเป็นช่างเขียน เนื่องจากในช่วงที่กำลังรับ งานเขียนเป็นจำนวนมาก ช่าง 2 คนล้มป่วยลงอย่างกะทันหัน ไม่สามารถหาคนมาทำงานให้ทันตามกำหนดได้ จึงได้รับอาสาเขียนภาพที่ต้องการด้วยความสามารถที่ปรากฏจากผลงานจึงได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ควบคุมงานทั้งหมด
ขณะที่ทำงานกับนายเทียม ได้รับความรู้เกี่ยวกับศิลปะกว้างขวางขึ้น เนื่องจากเห็นภาพแปลก ๆ และได้ฟัง อาจารย์จากมหาวิทยาลัยศิลปากร และช่างฝีมือดีสนทนากันบ่อย ๆ ทำให้เกิดความสงสัยเรื่องงานศิลปะของ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่เมื่อถามใคร ๆ ก็ไม่ได้รับคำตอบที่น่าพอใจ มีแต่คนคอยห้ามปรามไม่ให้เป็นศิลปินเพราะกลัวจะเอาชีวิตไม่รอด แต่ก็ยังไม่ท้อถอยจนกระทั่งได้มาทำงานเขียนภาพโฆษณาสินค้าที่ซอยสารภี ถนนตากสินได้มีโอกาสรู้จักกับ ประเทือง เอมเจริญ และจ่าง แซ่ตั้ง ทั้งยังมีโอกาสติดตามบุคคลดังกล่าวไป เขียนภาพธรรมธาติหลายครั้ง ได้รับการฝึกหัดด้วยการแนะนำ วิจารณ์จากบุคคลทั้งสองจนมีความรู้ความชำนาญสามารถเขียนภาพธรรมชาติได้ดีคนหนึ่ง