pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มงกุฎนี้ทรงใช้สวมในตอนเสร็จสิ้นพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่เสด็จออกจากแอบบีเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งตามปกติแล้วอิมพีเรียลสเตตจะไม่ใช่มงกุฎที่ทรงสวมในระหว่างพระราชพิธี ยกเว้นในระหว่างพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 เพราะทรงเห็นว่ามงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดหนักเกินไป (กว่าสองกิโลกรัม)
พระราชินีนาถเอลิซาเบ็ธที่ 2 ทรงมงกุฎอิมพีเรียลสเตตเป็นประจำทุกปีในการรัฐพิธีการเปิดประชุมรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งตามธรรมเนียมแล้วมงกุฎและเครื่องเพชรพลอยจะถูกนำมายังพระราชวังเวสต์มินสเตอร์โดยรถม้าต่างหากก่อนที่พระราชินีจะเสด็จพระราชดำเนินมาถึง และนำไปไว้ที่ห้องฉลองพระองค์ที่พระองค์ทรงฉลองพระองค์คลุมและทรงสวมมงกุฎ
มงกุฎองค์ปัจจุบัน.
มงกุฎอิมพีเรียลสเตตองค์ปัจจุบันนั้นสร้างขึ้นเพื่อพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 ในปี ค.ศ. 1937 โดยบริษัทการ์ราร์ด แอนด์ โค (Garrard &amp; Co.) ที่สร้างลอกแบบมาจากมงกุฎอิมพีเรียลสเตตองค์เดิม (รูปประกอบด้านขวามือ) ที่สร้างสำหรับสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย แต่มีน้ำหนักเบากว่าและสวมสบายกว่า มงกุฎองค์ใหม่นี้มีน้ำหนักเพียง 910 กรัม ซึ่งเคยได้ถูกปรับปรุงสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เพื่อให้มีความเหมาะสมมากขึ้นต่อการสวมใส่โดยอิสตรี โดยลดความสูงลงประมาณ 1 นิ้ว
ในปกตินั้นพระมหากษัตริย์มักจะซ้อมสวมมงกุฎก่อนที่จะถึงเวลาเปิดรัฐพิธีเปิดประชุมสภา (ข้าราชสำนักรายงานว่าได้เห็นพระราชินีเอลิซาเบธทรงมงกุฎขณะที่เสวยพระกระยาหารเช้าและทรงอ่านหนังสือพิมพ์ในวันเปิดรัฐสภา)
โครงเดิมของมงกุฎอิมพีเรียลสเตตองค์เดิมของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1, สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 และสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียได้เก็บรักษาไว้ที่หอคอยแห่งลอนดอน เพราะความที่ใช้บ่อยมงกุฎอิมพีเรียลสเตตจึงได้รับการสร้างแทนหรือซ่อมแซมเสมอตามอายุของมงกุฎ, น้ำหนัก, รสนิยมของผู้สวม หรือจากความเสียหายที่เกิดจากการใช้งาน
มงกุฎอิมพีเรียลสเตตปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอคอยแห่งลอนดอน
มงกุฏ
มงกุฏอิมพีเรียลสเตท
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด  เป็นหนึ่งในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักรและเป็นกกุธภัณฑ์ที่สำคัญที่สุดชิ้นหนึ่ง โดยเรียกชื่อตามพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ โดยใช้เป็นมงกุฎราชาภิเษก (Coronation crown) อย่างเป็นทางการในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นต้นมา
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดองค์ปัจจุบันสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1661 โดยมีลักษณะคล้ายกับมงกุฎองค์เดิมโดยต่างเพียงแค่ส่วนโค้งซึ่งทำแบบศิลปะบารอกแทน ซึ่งใช้สำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ทำจากทองคำสูง 30 ซม. หนัก 2.23 กิโลกรัม ประดับด้วยอัญมณีและรัตนชาติกว่า 444 ชิ้น โดยสร้างขึ้นแทนมงกุฎองค์เดิมที่ถูกทำลายในสมัยของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ระหว่างสงครามกลางเมือง และเชื่อกันว่าเป็นมงกุฎที่สร้างเลียนแบบมงกุฎของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพที่มีองค์ประกอบบางส่วนมาจากมงกุฎของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช
ภายหลังจากปีค.ศ. 1689 มงกุฎองค์นี้ไม่ได้ถูกใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเลยกว่า 200 ปี โดยในปีค.ศ. 1911 พระเจ้าจอร์จที่ 5 ได้รื้อฟื้นการใช้มงกุฎองค์นี้ในพระราชพิธีนี้ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง และถือปฏิบัติต่อเนื่องเป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน (ยกเว้นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8) โดยมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดได้นำมาใช้เป็นสัญลักษณ์ประกอบตราอาร์ม และตราสัญลักษณ์ต่างๆ ในประเทศในราชอาณาจักรเครือจักรภพเพื่อแสดงถึงพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดปัจจุบันถูกเก็บรักษาอยู่ที่หอคอยแห่งลอนดอนร่วมกับมงกุฎอิมพีเรียลสเตตและเครื่องราชกกุธภัณฑ์อื่น ๆ
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดองค์เดิม.
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดองค์เดิมทรงสวมโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเมื่อวันคริสต์มัส ค.ศ. 1065 และว่ากันว่าเป็นมงกุฎที่ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ในวันคริสตมาสปีต่อมา ค.ศ. 1066 เพื่อเป็นการแสดงว่าทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมิใช่ด้วยการพิชิตอังกฤษของพระองค์ และใช้กันต่อมาในบรรดาพระมหากษัตริย์นอร์มันจนถึงรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ผู้ทรงได้รับการสวมมงกุฎครั้งแรกโดยบาทหลวงแห่งวินเชสเตอร์ที่กลอสเตอร์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1216
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดองค์ปัจจุบัน.
สร้างขึ้นสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ว่ากันว่าบางส่วนสร้างจากทองจากมงกุฎเดิมที่ถูกทำลายโดยครอมเวลล์ และมีไข่มุกที่เป็นของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 มงกุฎที่ถูกทำลายอาจจะเป็นมงกุฎที่สร้างเลียนแบบมงกุฎของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพที่ไม่ใช่มงกุฎเดิมที่หายไปในสมัยของสมเด็จพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1216 แต่แสตนลีย์อ้างว่าเครื่องราชกกุธภัณฑ์มีอยู่จน ค.ศ. 1642 และเก็บไว้ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์จนกระทั่งถึงรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8.
ตัวมงกุฎบนฐานประกอบด้วยกางเขนแพตตี สี่กางเขนที่ฐานสลับกับสัญลักษณ์ดอกลิลลีจำนวนสี่ดอก เหนือจากฐานขึ้นไปเป็นโค้งสองโค้งที่มีกางเขนอยู่ข้างบน ตรงกลางมงกุฎเป็นหมวกกำมะหยี่ที่มีขอบเป็นขนเออร์มิน เดิมประดับด้วยอัญมณีที่เช่ามาเฉพาะเมื่อมีการราชาภิเษก โดยเมื่อเสร็จสิ้นพระราชพิธีก็ถอดคืนเหลือแต่โครงมงกุฎเปล่าๆ และแต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1911 เป็นต้นมาก็ได้มีการฝังอัญมณีอย่างถาวร ประกอบด้วยอัญมณี 444 ชิ้น ประกอบด้วยอะความารีนทรงกุหลาบ 345 เม็ด โทปาซสีขาว 37 เม็ด ทัวร์มาลีน 27 เม็ด ทับทิม 12 เม็ด แอเมทิสต์ 7 เม็ด ไพลิน 6 เม็ด เพทาย 2 เม็ด โกเมน 1 เม็ด ทับทิมสปิเนล 1 เม็ด และคาร์บันเคิล 1 เม็ด ไข่มุกเทียมบริเวณส่วนโค้งด้านบนและบริเวณฐานของมงกุฎได้ถูกเปลี่ยนเป็นทอง ซึ่งในสมัยนั้นใช้วัสดุเป็นทองคำเคลือบแพลตตินัม โดยได้ถูกสร้างให้มีขนาดเล็กลงเพื่อให้เข้ากับพระเจ้าจอร์จที่ 5 ซึ่งเป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดเป็นพระองค์แรกในรอบ 200 ปี
ถึงแม้ว่ามงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดจะเป็นมงกุฎเฉพาะพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเท่านั้น แต่ได้ถูกใช้ทรงในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์เพียงหกพระองค์ ได้แก่ พระเจ้าชาลส์ที่ 2 (ค.ศ. 1661) พระเจ้าเจมส์ที่ 2 (ค.ศ. 1685) พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1689) พระเจ้าจอร์จที่ 5 (ค.ศ.1911) พระเจ้าจอร์จที่ 6 (ค.ศ.1937) และสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2 และสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ ได้เลือกทรงมงกุฎเพชรของพระองค์เอง พระเจ้าจอร์จที่ 1 พระเจ้าจอร์จที่ 2 พระเจ้าจอร์จที่ 3 และพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 ได้เลือกทรงมงกุฎพระเจ้าจอร์จที่ 1 ส่วนพระเจ้าจอร์จที่ 4 ทรงมงกุฎราชาภิเษกองค์ใหญ่ที่จัดสร้างขึ้นใหม่สำหรับพระองค์เอง
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงเลือกทรงมงกุฎอิมพีเรียลสเตท ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกแทนมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดเนื่องจากน้ำหนักซึ่งหนักถึงสองกิโลกรัมกว่าๆ (2,155 กรัม)
ในกรณีที่ไม่ได้ใช้มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดทรงในระหว่างพระราชพิธี มงกุฎจะถูกเชิญไว้บนแท่นบูชาในระหว่างพระราชพิธีบรมราชาภิเษก แต่ไม่พบการปฏิบัติเช่นนี้ในคราของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
ก่อนหน้าค.ศ. 1649 ในพระราชพิธีบรมราชภิเษก พระมหากษัตริย์จะทรงมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดองค์เดิม และจะเปลี่ยนไปทรงมงกุฎองค์อื่นๆ ในระหว่างพระราชพิธี
หลังจากปี ค.ศ. 1689 มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดมิได้ถูกใช้ในการราชพิธีบรมราชาภิเษกพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรนานกว่าสองร้อยปี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1911 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงเลือกมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดในพระราชพิธีราชาภิเษก นับตั้งแต่นั้นมุงกุฏก็ได้ถูกใช้มาตลอดจนถึงรัชสมัยปัจจุบัน
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดใช้เป็นสัญลักษณ์ปรากฏในตราสัญลักษณ์ ตราอาร์ม และตราอื่นๆ ใช้สำหรับราชอาณาจักรเครือจักรภพ (Commonwealth Realms) โดยแสดงออกซึ่งพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953 โดยมีพระบรมราชโองการใช้ตรามงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดแทนตรามงกุฎทิวดอร์ (ซึ่งใช้ตั้งแต่ค.ศ. 1902) นับตั้งแต่ปีที่ทรงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นต้นมา อนึ่งการใช้ตราสัญลักษณ์มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดจะต้องได้รับพระบรมราชานุญาตเท่านั้น
แนวลาวรักชาติ
บริเทน เน็กซ์ ท็อป โมเดล
สมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์
เกี่ยวกับสมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์.
สมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์ หรือ พรีม่า  องค์กรเอกชนที่ไม่แสวงหาผลกำไร มีสมาชิกสมาคมเป็นบริษัทที่มีหรือเกี่ยวข้องกับการวิจัยและพัฒนายาใหม่หรือยานวัตกรรม และเป็นหนึ่งในสมาชิกของสมาพันธ์ผู้ผลิตเภสัชภัณฑ์นานาชาติ ( IFPMA) ซึ่งมีสมาคมด้านเภสัชภัณฑ์ต่างๆ ทั่วโลกร่วมเป็นสมาชิก
ประวัติความเป็นมาของสมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์.
ในสมัยรัชกาลที่ 5 ในขณะนั้นโรงพยาบาลศิริราชได้ริเริ่มใช้ยาแผนปัจจุบันในประเทศไทยเป็นครั้งแรก บริษัทสมาชิกของ PReMA จึงได้เริ่มมีส่วนร่วมในงานด้านสาธารณสุขของประเทศนับแต่นั้นเป็นต้นมา ทำให้การแพทย์สมัยใหม่ การใช้ยาสมัยใหม่ เครื่องมือทางการแพทย์และวิทยาการอันทันสมัยมีเพิ่มมากขึ้น บริษัทต่างๆ ในธุรกิจอุตสาหกรรมยาจึงได้ปรึกษากันถึงความเป็นไปได้ในการที่จะก่อตั้งสมาคมขึ้นเพื่อเป็นตัวกลางในการประสานงานกับภาครัฐในหลากหลายประเด็นที่เกิดขึ้นภายในวงการเภสัชอุตสาหกรรม
ในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 มร.เฮนรี่ อาร์ โคเซ็ค ( Mr. Henry R.Koczyk ) จากบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนล ฟาร์มาซูติคอล และ มร.เลียวนาร์ด ชาน (Mr. Leonard Chan) จากบริษัท ไฟเซอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล จึงได้ขอยื่นก่อตั้ง สมาคมผลิตเภสัชภัณฑ์ หรือ PPA (Pharmaceutical Products Association) ขึ้น และก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อจาก สมาคมผลิตเภสัชภัณฑ์ มาเป็น สมาคมผู้ผลิตเภสัชภัณฑ์ PPA - (Pharmaceutical Producers Association) ในอีก 15 ปีต่อมา
สมาคมผู้ผลิตเภสัชภัณฑ์ หรือ PPA ก็ได้ถูกเปลี่ยนชื่อและตราสัญลักษณ์ใหม่เป็น PReMA (Pharmaceutical Research and Manufacturers Association) หรือ สมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์ เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2547 และใช้ชื่อนี้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
บริษัทสมาชิกของสมาคม.
ปัจจุบันพรีม่ามีสมาชิกทั้งหมด 36 บริษัท แบ่งเป็นสมาชิกสามัญ 32 บริษัท และสมาชิกสมทบ 4 บริษัท ซึ่งบริษัทที่จะมาเป็นสมาชิกได้ต้องเป็นบริษัทที่มุ่งเน้นด้านการวิจัยและพัฒนายาเท่านั้น
พายุดาบดวลสะท้านฟ้า
พายุดาบดวลสะท้านฟ้า ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์จีนกำลังภายในเรื่อง The Duel หรือ 决战紫禁城之巅 (เจวี๋ยจั้นจื่อจินจือเตียน) นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, เจิ้ง อี้เจี้ยน, หยาง กง หยู, เจ้าเหว่ย, จาง เจียฮุย, ถัน เหย้าเหวิน ร่วมด้วย ฉี เส้าเฉียน (นักแสดงรับเชิญ) กำกับการแสดงโดย แอนดริว เลา
ในยุคราชวงศ์หมิง เมื่อข่าวการประลองยุทธระหว่าง 2 สุดยอดฝีมือ ไซมึ้งซวยเสาะ (เจิ้ง อี้เจี้ยน) กับ เฮี๊ยบโกวเซี๊ยะ (หลิว เต๋อหัว) แพร่กระจายไปทั่วยุทธภพ ส่งผลให้มีการพูดถึงการเดิมพันผลแพ้ชนะกันอย่างกว้างขวาง เมื่อข่าวดังกล่าวล่วงรู้ถึงหูของทางการ ทางการจึงได้ส่งองครักษ์เสื้อทอง เล็กเซียวหงส์ หรือ หลงหลิงจิ่ว (แปลว่า 009) (จาง เจียฮุย) และองครักษ์หญิง จินเยี่ยนจื่อ (เจ้าเหว่ย) ไปยับยั้งการประลองยุทธ แต่ในระหว่างที่กำลังเดินทางกลับมายังปักกิ่ง หลงหลงจิ่ว ได้พบเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะถูกทำร้ายบาดเจ็บ หลงหลงจิ่ว ได้พาเขามารักษาในที่ซ่อนลับ และทำให้ จินเยี่ยนจื่อ มีใจให้กับเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะ
ในช่วงเวลาเดียวกัน หลงหลงจิ่ว สืบพบว่าในวันที่ 15 กันยายน ซึ่งเป็นวันประลองยุทธซึ่งตรงกับวันไหว้พระจันทร์ จะมีมือที่สามฉวยโอกาสดังกล่าวก่อแผนการร้าย เมื่อเป็นดังนี้เขาจึงพยายามทุกวิธีที่จะล้มการประลองยุทธ แต่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว ทางออกเดียวที่พวกเขาสามารถทำได้ คือ กำหนดเงื่อนไขสำหรับผู้ที่จะเข้าชมการประลองยุทธ ด้วยการออกเหรียญของทางการให้สำหรับผู้มีสิทธิ์เข้าชมเพียง 4 คน แต่ก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะควบคุม เนื่องจากมีผู้นำเหรียญปลอมเข้ามาสวมรอยเป็นจำนวนมาก
และแล้ววันประลองยุทธก็มาถึง ในขณะที่ ไซมึ้งซวยเสาะและเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะ กำลังปะทะฝีมืออยู่นั้น ในอีกด้านหนึ่งของพระราชวังต้องห้าม แผนการชั่วร้ายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างที่ใครคาดไม่ถึง เมื่อเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะที่ใครต่อใครคิดว่ากำลังต่อสู้กับไซมึ้งซวยเสาะอยู่ นั้น แท้จริงแล้วคือตัวปลอม ส่วนตัวจริงกำลังลอบเข้าไปในพระราชวังต้องห้าม จัดการปลิดชีพฮ่องเต้ (ถัน เหย้าเหวิน) เพื่อตนเองจะได้ขึ้นครองราชย์แทน แต่แผนการของเขาถูกสกัดกั้นจาก หลงหลงจิ่ว อย่างหวุดหวิด ท่ามกลางวงล้อมของทหารนับพัน เฮี๊ยบโกวเซี๊ยะได้รับการช่วยเหลือจากไซมึ้งซวยเสาะ ด้วยเหตุผลที่ว่าต้องการหาผู้ชนะจากการประลองยุทธอย่างเด็ดขาด การปะทะฝีมืออย่างเป็นทางการจึงเริ่มขึ้น
"The Duel" นั้น สร้างมาจาก ตอน สองนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ (決戰前後, Before and After the Duel) ในนิยายกำลังภายใน เรื่อง "เล็กเซียวหงส์" ของ โกวเล้ง นักเขียนนามอุโฆษ โดยดัดแปลงให้ตัวละครเล็กเซียวหงส์ซึ่งเป็นสายลับของวังหลวง กลายเป็น หลงหลงจิ่ว หรือแปลได้ว่า 009 ซึ่งเป็นการล้อเลียนจารชนระดับโลกคือ เจมส์ บอนด์ 007 อีกทั้งยังมีมุขตลกบางส่วนในเรื่องที่มีดนตรีประกอบสั้น ๆ เป็น เพลง "james bonds theme" อีกด้วย
แม้จะเป็นภาพยนตร์แนวกำลังภายใน แต่ก็สอดแทรกมุขตลกแบบล้อเลียนบทประพันธ์หรือภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ดังที่ได้กล่าวมา
กำกับการแสดงโดย แอนดริว เลา หรือ หลิว เหว่ยเฉียง ที่ประสบความสำเร็จมาก่อนหน้านั้นจากภาพยนตร์แนวเดียวกัน "The Storm Riders" ในปี ค.ศ. 1998 ก่อนจะมาล้มเหลวกับรายได้และคำวิจารณ์จาก "A Man Called Hero" ในปี ค.ศ. 1999 แต่ว่าในเรื่องนี้ได้เปลี่ยนบริษัทผู้สร้างมาเป็น Win's Entertainment ซึ่ง 2 เรื่องก่อนหน้านั้นเป็นบริษัท Golden Harvest
วิลเลียม คาเว็นดิช-เบ็นทิงค์ ดยุกที่ 3 แห่งพอร์ตแลนด์
วิลเลียม เฮนรี คาเว็นดิช-เบ็นทิงค์ ดยุกที่ 3 แห่งพอร์ตแลนด์  เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรและบริเตนใหญ่ สังกัดพรรค British Wrig Party และ Tory ก่อนเป็นนายกรัฐมนตรีเคยดำรงตำแหน่งรัฐบุรุษ อาจารย์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด เมื่อพ.ศ. 2305 เมื่ออายุได้ 24 ปี ดำรงตำแหน่งเป็น มาควิสแห่งทิตช์ฟิลด์
ชีวประวัติเบื้องต้น.
ลอร์ดทิตช์ฟิลด์ เป็นลูกคนโตของวิลเลียม เบ็นทิงค์ ดยุคแห่งพอร์ตแลนด์ที่ 2 และดัชเชสแห่งพอร์ตแลนด์ (มาร์กาเร็ต คาเว็นดิช-ฮาร์ลีย์) และเขามีมรดกที่ได้รับจากมารดาและย่าของเขา เขาศึกษาอยู่ที่เมืองเวสต์มินสเตอร์และโบสถ์คริสต์ เมืองออกซฟอร์ด เขาถูกเลือกเพื่อเลือกที่นั่งฝ่ายค้านในสภาในปีพ.ศ. 2304 ก่อนจะเริ่มประชุม ผู้เป็นบิดา ดยุคแห่งพอร์ตแลนด์ ก็เกี่ยวข้องกับพรรค Whig โดยลอร์ดรอคกิงแฮม เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2305 ดยุคแห่งพอร์ตแลนด์ที่ 2 ผู้เป็นบิดา เสียชีวิตลง รวมอายุได้ 53 ปี ต่อมาผู้เป็นมารดาก็เสียชีวิตในวันที่ 17 กรกฎาคมพ.ศ. 2328 รวมอายุได้ 70 ปี
บุตรชาย-หญิง.
วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2309 ดยุคแห่งพอร์ตแลนด์ที่ 3 ได้สมรสกับโดโรเธีย คาเว็นดิช ธิดาของวิลเลียม คาเว็นดิช ดยุคแห่งเดวอนไชร์ที่ 4 และดัชเชสแห่งเดวอนไชร์ (ชาร์ลอต บอยส์) มีบุตรและธิดารวม 6 คน ดังนี้
มรรคนายก
พรีม่า
Prema
เชือดก่อนชิม
เชือดก่อนชิม เป็นภาพยนตร์ไทยแนวลึกลับของค่ายพระนครฟิลม์ ออกฉายในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2552 ผลงานการกำกับของทิวา เมยไธสง โดยมีพจน์ อานนท์เป็นผู้อำนวยการสร้าง นำแสดงโดย ใหม่ เจริญปุระ,รัตนบัลลังก์ โตสวัสดิ์ ,ปิยวัฒน์ นิวาตวงศ์,พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ ,จิรัชญา จิรรัชชกิจ มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับบุษ (ใหม่ เจริญปุระ) เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อสูตรโบราณที่ธุรกิจร้านกำลังแย่นอกจากนั้นยังต้องจ่ายหนี้ที่สามีก่อไว้ แต่วันหนึ่งเธอได้นำเอาเนื้อคนมาทำก๋วยเตี๋ยวและทำให้ธุรกิจร้านไปได้สวย นอกจากนั้นเธอยังได้พบกับอรรถพลนักศึกษามหาลัยที่คอยเอาใจใส่เธอ แต่กลับเกิดเรื่องกับน้องบัวน้องสาวต่างวัยของเธอที่ถูกประวิทย์และอ้อยฆ่าและอรรถพลที่หันไปคบกับนิดา เรื่องเหล่านี้ทำให้บุษเคียดแค้นใจและพร้อมที่จะล้างแค้นทุกคนที่ขวางทางเธอ
ภาพยนตร์ได้สื่อถึงความรุนแรงในสังคมไทยปัจจุบันที่กระทำต่อเด็กและสตรีและความไม่เท่าเทียมทางเพศ เดิมทีภาพยนตร์ใช้ชื่อเดิมว่า "ก๋วยเตี๋ยวเนื้อคน" แต่ภายหลังได้เปลี่ยนเป็นเชือดก่อนชิม
ภาพยนตร์ทำรายได้ 13.55 ล้านบาท
เนื้อเรื่องในช่วงแรกได้เล่าถึงบุษในวัยเด็กที่ถูกพ่อแม่กระทำรุนแรงเช่น เฆี่ยนตี จับกดน้ำ เป็นต้น ทำให้บุษมีอารมณ์ที่ค่อนข้างโรคจิตและมีอารมณ์ทางประสาท เวลาผ่านไปบุษทำหน้าที่สืบทอดธุรกิจร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อสูตรโบราณต่อจากแม่แต่ธุรกิจร้านไม่ดีอีกทั้งบุษยังต้องเลี้ยงดู"บัว" น้องสาวต่างวัยที่มีขาพิการและยังต้องจ่ายหนี้ให้ประวิทย์สามีของเธอที่ไปสร้างหนี้พนันและหนีไปกับอ้อยชู้สาว วันหนึ่งบุษเข็นรถก๋วยเตี๋ยวไปขายดังเช่นทุกวันแต่วันนั้นเกิดเหตุจลาจลการชุมนุมประท้วงของกลุ่มนักศึกษาในขณะนั้นมีทหารมาสลายการชุมนุม อรรถพลได้เข้ามาช่วยบุษทำให้ทั้งคู่พบกันครั้งแรก ในเย็นวันนั้นบุษพบศพของนักศึกษาที่เข้ามาแอบในช่องเก็บของในรถเข็นของเธอ เธอจึงนำศพมาหมักสมุนไพรและแล่เนื้อมาทำก๋วยเตี๋ยวปรากฏว่าก๋วยเตี๋ยวที่ทำจากเนื้อคนของเธอมีรสชาติอร่อยและทำให้มีคนมาลิ้มลองชิมก๋วยเตี๋ยวของเธอเป็นจำนวนมาก ธุรกิจร้านก๋วยเตี๋ยวของเธอกำลังไปได้ดีและลูกค้าหลักของเธอคืออรรถพลที่ภายหลังหันมาช่วยงานเธอและคอยดูแลเอาใจใส่เธอ นอกจากนั้นยังล่วงรู้เรื่องที่เธอแล่เนื้อมาทำก๋วยเตี๋ยวอีกด้วย
บุษหันมาเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวที่บ้านลูกค้าของเธอมากมายจนทำให้ธุรกิจร้านก๋วยเตี๋ยวดีวันดีคือและเธอยังนำเนื้อคนมาทำก๋วยเตี๋ยวอยู่เรื่อยๆนอกจากนั้นยังสร้างห้องลับที่มีไว้เก็บเนื้อคนที่เธอหลอกมาฆ่าอีกด้วย แต่ในคืนหนึ่งเจ้าหนี้ของสามีเธอและลูกน้องมาทวงหนี้จากเธอบุษเชิญให้พวกเขาลิ้มลองก๋วยเตี๋ยวของเธอ แต่บุษคิดแผนการออกและปิดล็อกบ้านเพื่อไม่ให้ใครเห็นแล้วจัดการฆ่าเจ้าหนี้และลูกน้องอย่างเหี้ยมโหด บุษได้นำเนื้อของพวกเขามาแล่เป็นก๋วยเตี๋ยว วันหนึ่งบุษออกไปข้างนอกและทิ้งบัวไว้ที่บ้านประวิทย์สามีเธอและอ้อยได้กลับมาที่บ้าน เมื่อทั้งคู่พบบัวจึงได้จับบัวไปกดน้ำจนตาย บุษกลับมาพบทั้งคู่และเห็นศพบัวบุษจึงโกรธแค้นใจมากจึงได้จับประวิทย์และอ้อยไปทรมานในห้องลับจนตาย อรรถพลมาหาเธอแต่กลับพบเธอร้องไห้และพบศพของบัว บุษเพ้อว่าบัวยังไม่ตายอยู่หลายครั้งหลายหนอรรถพลจึงเข้าใจว่าบุษเป็นบ้าไปเสียแล้วและหันไปคบกับนิดาแทนโดยที่บุษไม่รู้
ธุรกิจของบุษยังคงไปได้สวยวันหนึ่งเธอได้พบกับคู่หมั้นของอ้อยที่กำลังตามหาอ้อยและสงสัยว่าบุษทำอะไรกับอ้อย บุษเห็นดังนั้นจึงจัดการคู่หมั้นของอ้อยอย่างเหี้ยมโหดและแล่เนื้อมาทำก๋วยเตี๋ยวเช่นเคย บุษเริ่มรู้สึกว่าอรรถพลเริ่มไม่สนใจเธอและหันไปคบกับนิดาแทน เรื่องนี้ทำให้บุษแค้นใจและหลอกนิดามาเพื่อจับตัวไปทรมาน นิดาได้พยายามหนีจากบุษแล้วได้พบว่า ประวิทย์ยังมีชีวิตอยู่ โดยอาศัยการกินเนื้อของอ้อยชู้สาวที่ตายไปในการประทังชีวิต แล้วนิดาก็ถูกบุษจับไปตอกตะปูใส่มือ ขึงไว้บนโต๊ะ ในขณะที่บุษกำลังจะสังหารนิดาอรรถพลได้เข้ามาขวางไว้บุษจึงเข้าใจว่าอรรถพลรักนิดาและไม่เคยรักตนเลยแม้แต่น้อยแต่ในความจริงแล้วอรรถพลรักบุษยิ่งกว่าสิ่งใด บุษจึงวิ่งหนีออกมาแต่อรรถพลได้ตามเธอมาติดๆ จนกระทั่งบุษวิ่งไปถึงสะพานสูงอรรถพลตามเธอจนเจอและขอร้องให้เธอมอบตัวกับตำรวจซึ่งตำรวจเองก็กำลังจะมา แต่วิญญาณของบัวกระซิบบุษว่าให้ฆ่าอรรถพลซะบุษจึงเกิดอาการหลอนทางจิตในขณะนั้นตำรวจได้มาถึงเธอจึงกระโดดน้ำและหายตัวไป อรรถพลเฝ้ารอให้เธอว่ายขึ้นมาอยู่นานจนตัดใจและเดินกลับไป(แต่กลับต้องโดนตำรวจต้องสงสัยว่ามีส่วนรู้เห็นและร่วมกับบุษในการทำก๋วยเตี๋ยวเนื้อคน) แต่บุษยังไม่ตายเธอได้ว่ายน้ำกลับมาที่บ้านและพบแม่ของเธอกำลังแล่เนื้อคนอยู่พร้อมส่งยิ้มให้เธอ
เฮลโล คิตตี้
เฮลโลคิตตี้
เจ็ดศาสตรา
เจ็ดศาสตรา อาจหมายถึง
เจ็ดศาสตรา ฉบับการ์ตูน
ฌัก-หลุยส์ ดาวีด
ฌัก-หลุยส์ ดาวีด (; 30 สิงหาคม ค.ศ. 1748 - 29 ธันวาคม ค.ศ. 1825) เป็นศิลปินในยุคนีโอคลาสสิก ที่มีชื่อเสียงในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสและยังเป็นจิตรกรในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1
ฌัก-หลุยส์ ดาวีดเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยในปารีส เมื่อเขาอายุได้ประมาณเก้าขวบ พ่อของเขาก็เสียชีวิตลง แม่จึงพาไปอยู่กับลุงที่คณะสถาปนิก เขาเข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยแห่งชาติ แต่เขาก็ไม่เคยเป็นนักเรียนที่ดีเลย เพราะดาวีดมักแอบวาดภาพในชั้นเรียนเสมอ สมุดเสก็ตของเขาเต็มไปด้วยภาพวาดและครั้งหนึ่งเขาเคยกล่าวว่า "ผมมักจะซ่อนอยู่หลังเก้าอี้ และวาดภาพตลอดระยะเวลาาของชั่วโมงเรียน" นอกจากนี้เขายังป่วยเป็นเนื้องอกบนใบหน้าซึ่งทำให้เขาพูดไม่ค่อยชัด
ในไม่ช้าเขาก็มีความต้องการจะเป็นจิตรกร แต่ลุงและแม่ของเขาคัดค้าน เนื่องจากต้องการให้เขาเป็นสถาปนิก ดาวีดเอาชนะคำคัดค้านเหล่านั้นและไปเรียนศิลปะกับจิตรกรที่มีชื่อเสียงขณะนั้นคือ ฟร็องซัว บูเช และได้รับการสนับสนุนจากบูเชมาตลอด ตอนอายุได้ 18 ปี บูเชส่งเขาไปเรียนกับโฌแซ็ฟ-มารี เวียง (Joseph-Marie Vien) จากนั้นเขาก็ได้เข้าเรียนที่ Royal Academy ของฝรั่งเศส ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ดาวีดพยายามที่จะชนะการแข่งขันกร็องพรีเดอรอม ซึ่งเป็นทุนการศึกษาศิลปะของสถาบันการศึกษาแห่งฝรั่งเศส (French Academy) ในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เขาล้มเหลวถึงห้าครั้งและทุกครั้งที่ล้มเหลวเขาก็จะผิดหวัง ครั้งหนึ่งเขาแพ้เพราะไม่ได้ปรึกษาเวียงผู้เป็นอาจารย์ และเป็นคณะกรรมการตัดสินในครั้งนั้นด้วย และเวียงมีความรู้สึกว่าการศึกษาสำหรับดาวีดนั้นสามารถรอได้ หลังจากพลาดโอกาสในปี ค.ศ. 1772 ดาวีดก็เขาร่วมการประท้วงอดอาหาร แต่เขาประท้วงได้เพียงสองวัน อาจารย์ของเขาก็เรียกเขาไปพบเพื่อสนับสนุนให้เขาวาดภาพต่อไป
เขายังคงศึกษาศิลปะ แม้จะล้มเหลวในการชนะกร็องพรีเดอรอม อีกครั้งในปีถัดมา แต่สุดท้ายปี ค.ศ. 1774 ดาวีดก็คว้ารางวัลชนะเลิศมาจนได้ ด้วยผลงาน "Erasistratus Discovering the Cause of Antiochus' Disease" โดยปกติแล้วผู้ที่จะสามารถเข้าศึกษาที่สถาบันการศึกษาฝรั่งเศสในกรุงโรมได้นั้นจะต้องเข้าโรงเรียนอื่นมาก่อน ทว่าสำหรับดาวีดเขาไม่ต้องทำเช่นนั้น เนื่องจากเวียงอาจารย์ของเขาได้รับตำแหน่งผู้อำนวยการของสถาบันแห่งนี้ในปี ค.ศ. 1775 พอดี เขาจึงไปโรมพร้อมอาจารย์และเข้าศึกษาที่สถาบัน
เมื่ออยู่ในอิตาลีดาวีดได้ดูงานศิลปะคลาสสิกชิ้นสำคัญในสมัยโรมันและซากนครปอมเปอีที่เขารู้สึกเหมือนได้เติมเต็มความรู้สึกมหัศจรรย์ และทำให้เขาประทับใจ จนวาดภาพลงสมุดเสก็ตหมดไปถึง 12 เล่ม และดาวีดยังได้พบกับศิลปินยุคแรกเริ่มของยุคนีโอคลาสสิก คือ ราฟาเอล เมงส์ (Raphael Mengs) และเมงส์ได้แนะนำทฤษฎีการทำงานของนักประวัติศาสตร์ศิลปะ โยฮันน์ โยอาคิม วิงเคิลมันน์ (Johann Joachim Winckelmann) ดาวีดได้เรียนรู้ถึงเทคนิคสำคัญและผลงานที่ได้รับการยกย่องทั้งของราฟาเอลและศิลปินคนอื่น ๆ จากการค้นหาประวัติศิลปินที่เกี่ยวข้องกับงานศิลปะในยุคคลาสสิก
เมื่ออยู่ในโรงเรียน ดาวีดได้รับการยอมรับจากเพื่อนในโรงเรียนว่าเป็นอัจฉริยะ แต่เขาก็เป็นคนที่เพื่อนเข้าใจยากเช่นกัน ดาวีดอยู่ในโรมได้ 5 ปี เขาก็กลับไปยังปารีสและได้เป็นสมาชิกของ Royal Academy และในปี ค.ศ. 1781 เขาก็ส่งภาพสองภาพไปยังสถาบัน ภาพทั้งสองก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของการแสดงงานศิลปะประจำปี ซึ่งถือว่าเป็นเกียรติอย่างมากสำหรับดาวีด และได้รับการยกย่องจากจิตรกรที่มีชื่อเสียงในยุคนั้น ทว่าการบริหารงานของคณะบริหารของสถาบันกลับเป็นศัตรูกับเด็กหนุ่ม หลังจากการแสดงงานศิลปะประจำปี กษัตริย์ให้สิทธิพิเศษแก่ดาวีดให้เขาสามารถพักในลูฟวร์ได้ ซึ่งเป็นความปรารถนาอย่างมากของศิลปินคนสำคัญ
ต่อมาเขาก็แต่งงาน และได้มีนักเรียนเป็นของตนเองประมาณ 40-50 คน และได้รับหน้าที่ให้วาดภาพ "Horace de fended by his Father" แต่ไม่นานเขาก็บอกว่า "ถ้าไม่ใช่ในโรม ฉันไม่สามารถวาดคนโรมันได้" ดังนั้นผู้อุปการะของเขาจึงให้เงินเพื่อเป็นค่าเดินทางไปยังโรม ดาวีดเดินทางไปโรมพร้อมกับภรรยาและลูกศิษย์สามคน
ที่โรมในปี ค.ศ. 1784 ดาวีดได้วาดภาพ "Oath of the Horatii" และในปี ค.ศ. 1787 ดาวีดก็พลาดตำแหน่งผู้อำนวยการของสถาบันการศึกษาฝรั่งเศสที่โรม เพราะคณะกรรมการบอกว่าเขายังเด็กเกินไปที่จะทำงานนี้แต่พวกเขาก็บอกว่าจะสนับสนุนดาวีด ในปีเดียวกันนี้เองดาวีดก็ได้แสดงผลงานที่มีชื่อเสียงของเขา "Death of Socrates" หรือความตายของโสกราตีส นักวิจารณ์ศิลปะเปรียบเทียบภาพการตายของโสกราตีสของดาวีดกับภาพ "Sistine Ceiling" ของมีเกลันเจโล และภาพ "Stanze" ของราฟาเอล หลังจากการแสดงงานนิทรรศการครั้งที่สิบสองของเขาว่า "สมบูรณ์แบบในทุกอย่าง" เดอนี ดีเดอโร (Denis Diderot) นักปรัชญาและนักวิจารณ์ศิลปะชาวฝรั่งเศสกล่าวไว้ว่า ดูเหมือนดาวีดเลียนแบบศิลปะปูนปั้นนูนต่ำของสมัยโบราณ และภาพวาดมีการสอดคล้องกับสถานการณ์การเมืองในเวลานั้น แต่ภาพนี้ไม่ได้รับเกียรติจากงานนิทรรศการศิลปะประจำของ Works of Encouragement
สำหรับภาพวาดต่อมาในปี ค.ศ. 1789 ดาวีดสร้าง "The Lictors Bring to Brutus the Bodies of His Sons" งานชิ้นนี้เขียนก่อนเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส เมื่อสมัชชาแห่งชาติ (คณะปฏิวัติ) ได้รับการยอมรับและคุกบัสตีย์ถูกยึด ทางราชสำนักไม่ต้องการให้มีการเผยแพร่สิ่งใดที่จะเป็นการปลุกระดมประชาชน ดังนั้นภาพทั้งหมดจะต้องมีการตรวจสอบก่อนถูกนำขึ้นแขวน แม้แต่ภาพ "Portrait of Lavoisier" ของนักเคมีและนักฟิสิกส์ที่เป็นสมาชิกของสโมสรฌากอแบ็ง ก็ถูกห้ามนำแขวนด้วยเหตุผลดังกล่าว เมื่อหนังสือพิมพ์รายงานว่ารัฐบาลไม่ได้อนุญาตให้แสดงภาพ "The Lictors Bring to Brutus the Bodies of His Sons" ของดาวีด ประชาชนก็ไม่พอใจอย่างมากและสุดท้ายราชวงศ์ได้ยินยอมให้แขวนภาพนี้ โดยดูแลความปลอดภัยจากนักเรียนศิลปะ
ในช่วงเริ่มต้นการปฏิวัตินี้ ดาวีดเป็นผู้สนับสนุนการปฏิวัติ เขาศรัทธาในรอแบ็สปีแยร์และสมาชิกของสมาคม ในขณะที่คนอื่นเดินทางออกจากเมืองเพื่อโอกาสที่ดีกว่า ดาวีดกลับอยู่ช่วยล้มล้างระบบเก่า เขาออกเสียงโหวตในที่ประชุมแห่งชาติสำหรับการประหารชีวิตพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ซึ่งไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงทำอย่างนี้ ทั้งที่มีเขาจะมีโอกาสที่ดีมากมายภายใต้การปกครองของกษัตริย์มากกว่าระบบใหม่ บางคนแนะว่าความรักในยุคคลาสสิกของดาวีดทำให้เขายอมรับทุกสิ่งทุกอย่างในยุคสมัยนั้น รวมทั้งรัฐบาลระบอบสาธารณรัฐด้วย
ดาวีดเริ่มทำงานที่เป็นการกระตุ้นทางสังคม เขาได้วาดภาพบรูตัสที่จัดแสดงในละครเวทีเรื่อง "Brutus" ของวอลแตร์ซึ่งเป็นนักประพันธ์ของฝรั่งเศส และได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากผู้คน ปี ค.ศ. 1789 ดาวีดพยายามที่จะสร้างเอกลักษณ์ของศิลปะในช่วงเริ่มยุคของการปฏวัติ โดยการวาดภาพ "The Oath of the Tennis Court" ภาพนี้เป็นภาพการสาบานร่วมกันของสมัชชาแห่งชาติที่ใช้สนามเทนนิสเป็นที่ประชุม
ปี ค.ศ. 1790 ดาวีดเริ่มเปลี่ยนแปลงแนวทางการวาดภาพ เขาวาดภาพเหตุการณ์สำคัญเป็นภาพประวัติศาสตร์ซึ่งจะนำออกแสดงที่งานนิทรรศการในปีต่อไป โดยใช้เทคนิคปากกาและหมึก ภาพแสดงให้เห็นถึงความสามัคคีของคนที่รักชาติ การทำงานศิลปะนี้เป็นตัวแทนของเหตุการณ์สำคัญ
ดาวีดรวมสัญลักษณ์ของการปฏิวัติมากมายและสร้างขึ้นมาเป็นภาพโดยลักษณะของภาพจะเหมือนพวกยุคคลาสสิกเป็นภาพแบบกรีก การแสดงภาพเขียนเพื่อเป็นสิ่งที่กระตุ้นผู้คนนั้นอยู่ในความรับผิดชอบดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงประชาสัมพันธ์ ในงานเทศกาลครบรอบการปฏิวัติระบอบพระมหากษัตริย์ ภาพ "Hercules" ได้เปิดเผยในการเดินขบวนต่อจากเลดีลิเบอร์ตี (มารียาน) เป็นสัญลักษณ์ความคิดของวิชาอุดมคติที่ถูกล้มล้างระบอบโดยใช้ภาพ Hercules เป็นสัญลักษณ์ ในคำพูดของเขาระหว่างที่ขบวนกำลังดำเนินไป เขากล่าวถึงพรรคฝ่ายค้านให้ความสำคัญระหว่างประชาชน และการปกครองที่มีพระมหากษัตรรย์ทรงเป็นประมุข หลังจากภาพ "Hercules" ได้รับการแต่งตั้งทำให้ความขัดแย้งนี้ชัดเจนยิ่งขึ้น มันเป็นความคิดอุดมคติที่ดาวีดเชื่อมโยงกับ "Hercules" ของเขาที่เปลี่ยนจากสัญลักษณ์ของระบอบการปกครองเก่าเป็นสัญลักษณ์ใหม่ที่มีประสิทธิภาพของการปฏิวัติ ดาวีดหันไปเข้าเป็นตัวแทนของกลุ่มอำนาจนิยม แต่เขาได้รับความชื่นชอบจากกษัตริย์ซึ่งมันเป็นสิ่งตรงข้ามของสัญลักษณ์ และภาพ "Hercules" ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของการชุมนุมไปในที่สุด
หลังจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงถูกประหารชีวิต เมื่อ 21 มกราคม ค.ศ. 1793 ก็มีผู้ถูกลอบสังหารอีกคนโดยฝีมือองครักษ์เพื่อเป็นการแก้แค้นสำหรับการโหวตให้กับการประหารชีวิตกษัตริย์ ผู้ถูกสังหารคือ หลุยส์ มีแชล เลอ เปเลอตีเย เดอ แซ็ง ฟาร์โฌ (Louis Michel le Peletier de Saint Fargeau) ดาวีดถูกเรียกตัวไปในงานศพ และเขาได้วาด "Le Peletier Assassinated" เป็นภาพที่เขาถูกลอบสังหาร งานชิ้นนี้เป็นสิ่งสำคัญในอาชีพการงานของเขา เพราะเป็นงานชิ้นแรกของการปฏิวัติฝรั่งเศส
วันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1793 มารา เพื่อนของดาวีดถูกลอบสังหารโดยชาร์ล็อต กอร์แด ด้วยมีดที่เธอซ่อนไว้ในเสื้อผ้า เธอเข้าไปในบ้านของมาราโดยใช้ข้ออ้างว่าจะเสนอรายชื่อของคนที่เป็นศัตรูกับประเทศฝรั่งเศส มาราขอบคุณเธอและบอกว่าพวกเขาจะประหารชีวิตคนเหล่านั้นด้วยกิโยตีนในสัปดาห์ต่อไป กอร์แดก็แทงเขาทันที และเธอก็ถูกประหารชีวิตในเวลาต่อมา