pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โดยเริ่มจากปี พ.ศ. 2527 ทางสถานีฯ ริเริ่มจัดการแข่งขันกีฬาสำหรับเยาวชนขึ้น ตามโครงการ "แชมป์กีฬา 7 สี" จนกระทั่งเกิดนักกีฬารุ่นใหม่ ที่ประสบความสำเร็จในระดับประเทศจำนวนมาก เช่น ศิริมงคล สิงห์วังชา อดีตแชมป์สภามวยโลก ในรุ่นแบนตั้มเวทและซูเปอร์เฟเธอร์เวท, เรวดี ศรีท้าว (วัฒนสิน) นักกรีฑา เจ้าของเหรียญทองซีเกมส์หลายสมัย, มนัสนันท์ แพงขะ - รัตนาภรณ์ อาลัยสุข นักกีฬาวอลเลย์บอลชายหาด เจ้าของเหรียญทองเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13, ศรสวรรค์ ภู่วิจิตร - มธุรดา คุโณปการ - ดุลยฤทธิ์ พวงทอง นักกีฬาว่ายน้ำ เจ้าของเหรียญทองซีเกมส์หลายสมัย และยังร่วมจัดการแข่งขันฟุตบอลนักเรียน 7 คน เป็นรายการแรกของประเทศไทย และยังร่วมสนับสนุนส่งเสริมเยาวชนไทย ให้ก้าวสู่การแข่งขันกีฬาระดับอาชีพ ผ่านการแข่งขันเทนนิส "แชมป์กีฬา 7 สี กรุงศรีฯ สานฝัน ตามรอยภราดร" และ การแข่งขันกอล์ฟ "แชมป์กีฬา 7 สี กรุงศรีฯ สานฝัน ตามรอยวิรดา"
เจฟฟรีย์ เจิ้ง อวี่ กวง
วีก็อตยู
วีก็อตยู  เป็นการรณรงค์ทางสื่อเพื่อต่อต้านยาเสพติด ซึ่งได้รับทุนจากความร่วมมือเพื่อเด็กปลอดสารเสพติด (Partnership for Drug-Free Kids) มีความแปลกใหม่ตรงที่สื่อสารโดยใช้อีโมจิทางป้ายประกาศและสื่อสาธารณะอื่นเป็นหลัก เพื่อดึงความสนใจของเยาวชน โครงการนี้ผู้ริเริ่ม คือ ฮิลล์ ฮอลลิเดย์ (Hill Holliday) บริษัทโฆษณาสัญชาติอเมริกัน
โครงการนี้ได้รางวัลคลีโอ (Clio Awards) สองครั้งใน พ.ศ. 2559 คือ รางวัลทองคำ สำหรับการรณรงค์แบบบูรณาการในสาขาสุขภาพและสวัสดิการ และรางวัลทองสัมฤทธ์ สำหรับการสร้างสรรค์ดิจิทัลหรือโมบายล์ในสาขาเดียวกัน
ขีปนาวุธทิ้งตัวทางยุทธศาสตร์
Winners Don't Use Drugs
WeGotYou
เกาะเชียงจานเชียน
เกาะอีเจียงชาน
หน่วยการเรียนทางไกล สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์
หน่วยการเรียนทางไกล สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์  เป็นหน่วยการศึกษาสังกัด สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ สำหรับนักศึกษาที่ต้องการเรียนใกล้ภูมิลำเนา สถาบันฯ ยังเปิดการเรียนการสอนในหน่วยการเรียนทางไกล เป็นการเรียนผ่านระบบวิดีโอคอนเฟอเรนจ์ โดยรับส่งสัญญาณแบบเรียวไทม์ จากห้องเรียนในกรุงเทพมหานคร โดยมีการสื่อสารแบบสองทาง คือ นักเรียนและอาจารย์สามารถ ถามตอบกันได้เสมือนการเรียนในห้องเรียนปกติ
กองพลยานเกราะที่ 2 แห่งเอ็สเอ็ส &quot;ดัสไรช์&quot;
กองพลยานเกราะที่ 2 แห่งเอ็สเอ็ส "ดัสไรช์" เป็นกองพลของนาซี หน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นหนึ่งในสามสิบแปดกองพลที่ก่อตั้งโดยหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส ดัสไรช์ได้ทำหน้าที่ในช่วงการบุกครองฝรั่งเศสและได้เข้ามามีส่วนร่วมในการต่อสู้ครั้งสำคัญหลายครั้งบนแนวรบด้านตะวันออก รวมทั้งในยุทธการที่โปรโฮรอฟกาได้ต่อกรกับกองทัพรถถังคุ้มกันที่ 5 (5th Guards Tank Army) ที่ยุทธการที่คูสค์ จากนั้นก็ได้ย้ายไปยังด้านตะวันตกและได้เข้ามามีส่วนร่วมในการต่อสู้ในนอร์มังดีและยุทธการตอกลิ่ม สงครามได้ยุติลงในฮังการีและออสเตรีย ดัส ไรช์ได้มีส่วนรับผิดชอบในการสังหารหมู่ออราดูร์-ซูร์-กลานและตูล (Tulle)
กองพลเอ็สเอ็สที่ 2 ดาส ไรช์
กองพลยานเกราะที่ 3 แห่งเอ็สเอ็ส &quot;โทเทินค็อพฟ์&quot;
กองพลยานเกราะที่ 3 แห่งเอ็สเอ็ส "โทเทินค็อพฟ์"  เป็นหนึ่งในสามสิบแปดกองพลของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนที่จะบรรลุในสถานะกองพล การก่อตั้งหน่วยที่ได้เป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า คัมพ์กรุพเพอ(Kampfgruppe-กลุ่มหน่วยรบ)"ไอค์เคอ" บุคลการส่วนใหญ่ของกองพลนั้นมาจากหน่วยเอ็สเอ็ส-โทเทินค็อพฟ์แฟร์เบ็นเดอ(การ์ดผู้คุมค่ายกักกัน), และอื่นๆที่เป็นสมาชิกของทหารอาสาเยอรมันที่ได้ก่ออาชญากรรมสงครามในประเทศโปแลนด์ เนื่องจากตามที่สัญลักษณ์ประจำและชื่อ ('โทเทินค็อพฟ์' = 'หัวกะโหลก' ในภาษาเยอรมัน), บางครั้งได้ถูกเรียกว่า "กองพลหัวกะโหลก"
รายชื่อผลงานของอรทัย ดาบคำ
"บทความนี้เนื้อหาเกี่ยวกับผลงานของอรทัย ดาบคำ สำหรับบทความหลักดูที่" อรทัย ดาบคำ
บทความนี้รวบรวมผลงานของอรทัย ดาบคำ นักร้อง นักแสดง ชาวไทย สังกัดแกรมมี่ โกลด์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
หมายเหตุ = ตัวหนังสือตัวหนา = คือเพลงที่โปรโมท
เพลงที่ต่ายได้มีส่วนร่วมในการการร้อง
นับที่ต่าย อรทัยโปรโมทเป็นซิงเกิ้ล
กองพลทหารราบยานเกราะที่ 17 แห่งเอ็สเอ็ส &quot;เกิทซ์กำปั้นเหล็ก&quot;
กองพลทหารราบยานเกราะที่ 17 แห่งเอ็สเอ็ส "เกิทซ์กำปั้นเหล็ก"  เป็นกองพลของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส ปฏิบัติการในแนวรบด้านตะวันตกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ปฏิทรรศน์ของอ็อลเบิร์ส
ปฏิทรรศน์ของอ็อลเบิร์ส หรือ ปฏิทรรศน์ว่าด้วยความมืดของท้องฟ้าเวลากลางคืน เป็นแนวคิดทางฟิสิกส์ดาราศาสตร์และจักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ ตั้งชื่อตามไฮน์ริช วิลเฮ็ล์ม อ็อลเบิร์ส นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน ซึ่งตั้งข้อสังเกตว่า หากการอนุมานที่ว่าเอกภพมีขนาดกว้างไกลไม่สิ้นสุด มีจำนวนดาวเป็นอนันต์กระจายสม่ำเสมอ และอยู่ในสภาวะสถิต ท้องฟ้าเวลากลางคืนก็ไม่ควรจะมืดมิดเช่นที่ปรากฎ จึงถือเป็นหลักฐานหนึ่งที่สนับสนุนว่าเอกภพนั้นไม่ได้อยู่ในสภาวะสถิต เช่น มีจุดกำเนิดและกำลังเปลี่ยนแปลง เช่นที่บรรยายไว้ในแบบจำลองแบบบิกแบง
เพื่อเป็นการพิสูจน์ จะสมมติให้เอกภพมีชั้นดวงดาวที่มีศูนย์กลางร่วมกันหนาเป็นชั้นละ 1 ปีแสง ต่อกันไปเรื่อย ๆ จำนวนดวงดาวในแต่ละชั้นจะอยู่ระหว่างความหนา 1,000,000,000 ถึง 1,000,000,001 ปีแสง หากเอกภพมีเนื้อสม่ำเสมอจริง ในชั้นที่สองจะมีดวงดาวจำนวนเป็นสี่เท่าของชั้นแรก ซึ่งอยู่ระหว่างระยะ 2,000,000,000 ถึง 2,000,000,001 ปีแสง แต่ทว่า ชั้นที่สองจะมีระยะห่างออกไปอีกเป็นสองเท่า ดังนั้นความสว่างของดวงดาวในชั้นที่สองจะมีค่าเป็น 1/4 ของชั้นแรก ดังนั้น แสงที่ส่องสว่างมากจากชั้นที่สองจะมีค่าเท่ากับแสงที่ส่องสว่างมาจากชั้นที่หนึ่ง
ไม่ว่าระยะจะห่างไปเท่าไหร่ แต่ความสว่างของแสงรวมจะยังคงมีค่าเท่าเดิมตามระยะทาง ซึ่งหมายความว่า แสงแต่ละชั้นจะมีการเพิ่มความสว่างขึ้นมาเรื่อย ๆ และยิ่งมีชั้นเป็นอนันต์ ท้องฟ้ายามค่ำคืนจึงควรที่จะสว่าง
หากเมฆดำบดบังแสง เมฆจะร้อนขึ้นจนส่องสว่างได้แบบดวงดาว และเปล่งแสงออกมาเป็นจำนวนเท่าเดิม
เค็พเพลอร์ได้ค้านทฤษฎีนี้ด้วยเรื่องเอกภพที่สังเกตได้จำกัด หรือมีจำนวนดวงดาวที่จำกัด และตามทฤษฎีสัมพันธภาพทั่วไปแล้ว จะจำกัดปฏิทรรศน์นี้ด้วยเอกภพจำกัด : ท้องฟ้านั้นจะไม่ได้มีค่าความสว่างเป็นอนันต์ ทุก ๆ จุดบนท้องฟ้าจะยังคงเหมือนพื้นผิวของดวงดาว
Dark night sky paradox
พีระมิดโจเซอร์
พีระมิดโจเซอร์ (หรือ เจเซอร์ และ โซเซอร์) บางครั้งเรียกเป็น พีระมิดขั้นบันไดโจเซอร์ เป็นโบราณสถานที่ยังคงอยู่ในสุสานของเมืองซักกอเราะฮ์ ประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของซากเมมฟิส โครงสร้างสี่มุมหกชั้นเป็นอาคารหินมหึมาที่เก่าแก่ที่สุดในอียิปต์ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 27 ก่อนคริสตกาล ในช่วงราชวงศ์ที่ 3 เพื่อฝังพระศพของฟาโรห์โจเซอร์ ซึ่งมีผู้ออกแบบพีระมิดคือ อิมโฮเทป และมีเป็นจุดศูนย์กลางของอาคารที่ฝังศพกว้างใหญ่ในลานขนาดมหึมาล้อมรอบด้วยโครงสร้างพิธีและการตกแต่ง
พีระมิดนี้ผ่านการบูรณะและปรับปรุงใหม่หลายครั้ง เดิมพีระมิดขั้นบันได สูง และฐานมีความยาวประมาณ และถูกฉาบด้วยหินปูนสีขาว ใน ค.ศ. 1997 พีระมิดขั้นบันได (หรือพีระมิดดั้งเดิม) เคยถือเป็นสิ่งก่อสร้างหินตัดขนาดใหญ่ที่สร้างโดยมนุษย์
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 มีการเปิดพีระมิดนี้ให้แก่ผู้เข้าชมอีกครั้งหลังปิดฟื้นฟูเป็นเวลา 14 ปี
ดาห์ชูร์
ดาห์ชูร์ ( "" , "Dahchur") เป็นสถานที่ฝังพระศพของอียิปต์โบราณ ซึ่งที่ตั้งอยู่ในทะเลทรายของฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ประมาณ 40 กิโลเมตรทางใต้ของกรุงไคโร มันเป็นที่รู้จักมากที่สุดสำหรับพีระมิดมิดหลายแห่ง และมีอยู่สองแห่ง ซึ่งเป็นพีระมิดที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุดและรักษาที่ดีที่สุดในอียิปต์สร้างเมื่อประมาณ 2613-2589 ปีก่อนคริสตกาล
การสร้างพีระมิดที่ดาห์ชูร์เป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับชาวอียิปต์โบราณ มันให้พวกเขาด้วยความรู้และความรู้ที่จะเปลี่ยนจากพีระมิดขั้นบันไดไปเป็นพีระมิดที่มีลักษณะด้านราบเรียบ ในท้ายที่สุดความกว้างของประสบการณ์จะช่วยให้พวกเขาในการสร้างมหาพีระมิดแห่งกิซ่า ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกโบราณที่ยังคงสภาพอยู่จนถึงวันนี้
พีระมิดแห่งแรกในดาห์ชูร์ คือ พีระมิดหักงอ (สร้างเมื่อประมาณ 2613 - 2589 ก่อนคริสต์ศักราช) สร้างขึ้นภายใต้การปกครองของฟาโรห์สเนเฟรู เป็นการสร้างพีระมิดด้านเรียบ แต่ไม่ประสบการสำเร็จคือพีระมิดมีลักษณะงองุ้ม จึงใช้เป็นที่ฝังพระศพไม่ได้ หลังจากไม่ประสบความสำเร็จในการสร้างพีระมิดแห่งแรก จึงทำให้ฟาโรห์สเนเฟรูทรงให้สร้างพีระมิดในดาห์ชูร์อีกคือ พีระมิดแดง เมื่อสร้างเสร็จพีระมิดได้รับการพิจารณาจะประสบความสำเร็จเพราะมันเป็นพีระมิดที่มีลักษณะเรียบด้านและพีระมิดมีความสูงประมาณ 341 ฟุต (104 เมตร) ทำมุมประมาณ 43 องศา ชื่อพีระมิดแดงของฟาโรห์สเนเฟรูก่อสร้างจากหินปูนสีแดง และมีข้อสันนิษฐานว่าพีระมิดนี้ อาจจะเป็นที่ฝังพระศพของฟาโรห์สเนเฟรู
หลังจากสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์สเนเฟรู พระโอรสของพระองค์ ฟาโรห์คูฟูได้สร้างพีระมิดแห่งที่สามขึ้น ซึ่งฟาโรห์คูฟูต้องการที่จะสร้างพีระมิดตามที่พระราชบิดาของพระองค์ ในการออกแบบและการก่อสร้างพีระมิดแห่งที่สามใช้ระยะเวลาประมาณ 23 ปี (ระหว่าง 2589-2566 ปีก่อนคริสตกาลคริสต์ศักราช) โดยมีความสูงประมาณ 481 ฟุต (147 เมตร) และทำมุมประมาณ 52 องศา และหลังจากนั้นก็มีฟาโรห์หลายพระองค์จนถึงราชวงศ์ที่ 12 ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สองได้สร้างพีระมิดขาวขึ้นในดาห์ชูร์ และพระราชนัดดาของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สอง ฟาโรห์เซนุสเรตที่สามก็ได้สร้างพีระมิดสำหรับเป็นที่ฝังพระศพของพระองค์กับพระราชธิดาของพระองค์ ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สามได้ก่อสร้างพีระมิดดำในดาห์ชูร์
ดาห์ชูร์มีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน
ประเทศในสหราชอาณาจักร
สหราชอาณาจักรแบ่งแยกออกได้เป็น 4 ประเทศ (country) ที่มีอธิปไตยของตนเอง ได้แก่ อังกฤษ สกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ
ภายในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์เหนือ สกอตแลนด์ และเวลส์ ได้รับเอกราชในขั้นตอนการกระจายอำนาจทางนิติบัญญัติ จนมีสถานะเป็นรัฐอธิปไตยแบบเอกเทศ ทั้งนี้รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรและรัฐบาลอังกฤษยังมีอำนาจจัดการกับกิจการที่สงวนไว้ทั้งหมดสำหรับไอร์แลนด์เหนือ กับสกอตแลนด์ และในกิจการที่ไม่ได้ถ่ายโอนทั้งหมดสำหรับเวลส์ แต่ไม่ใช่กิจการทั่วไปซึ่งได้ถ่ายโอนอำนาจไปยังรัฐสภาไอร์แลนด์เหนือ รัฐสภาสกอตแลนด์และสมัชชาแห่งชาติเวลส์ นอกจากนี้การโอนอำนาจปกครองตนเองให้ไอร์แลนด์เหนือ เป็นเงื่อนไขในการร่วมมือระหว่างฝ่ายบริหารไอแลนด์เหนือและรัฐบาลไอร์แลนด์ และรัฐบาลอังกฤษให้คำปรึกษากับรัฐบาลไอร์แลนด์เพื่อบรรลุข้อตกลงในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องการเงิน ไอร์แลนด์เหนือ อังกฤษประกอบไปด้วยประชากรส่วนใหญ่ และพื้นที่ของสหราชอาณาจักรยังคงเป็นความรับผิดชอบของสหราชอาณาจักรรัฐสภารวมศูนย์ในลอนดอน
หมู่เกาะช่องแคบ และเกาะไอล์ออฟแมน เป็นอาณานิคมของรัฐบาลอังกฤษ (Crown) และไม่ใช่ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร ในทำนองเดียวกับที่ดินแดนโพ้นทะเลของอังกฤษส่วนที่เหลือของจักรวรรดิอังกฤษไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร
ในอดีต นับแต่ปี ค.ศ. 1801 (หลังจากพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1800) จนกระทั่ง ปี 1921 เกาะไอร์แลนด์ทั้งหมดเป็นชาติหนึ่งภายในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์แบ่งออกเป็นสองเขตอำนาจศาลใน ปี 1921 ได้แก่ ไอร์แลนด์ใต้และไอร์แลนด์เหนือ ไอร์แลนด์ใต้ได้รับอิสรภาพจากสหราชอาณาจักร ภายใต้รัฐธรรมนูญของรัฐอิสระไอริช ค.ศ. 1922
เฮเทเฟเรสที่ 1
เฮเทเฟเรสที่ 1 เป็นพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณในช่วงราชวงศ์ที่สี่ของราชอาณาจักรอียิปต์ และเป็นพระมเหสีในฟาโรห์สเนฟรู
ราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 พระนางอาจจะเป็นพระมเหสีของฟาโรห์สเนฟรู และเป็นพระมารดาของฟาโรห์คูฟู และเป็นไปได้ว่าราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 เป็นเพียงพระมเหสีรองของฟาโรห์สเนเฟรู และมีชื่อเสียงโด่งดังหลังจากที่พระโอรสของพระองค์ขึ้นครองราชย์ พระองค์เป็นพระอัยยิกา (ย่า) ของฟาโรห์เจดีเฟร ฟาโรห์คาเฟร และพระนางเฮเทเฟเรสที่สอง การอภิเษกสมรสของเฮเทปเฮเอสที่ 1กับฟาโรห์สเนเฟรู ทำให้ฟาโรห์สเนเฟรูมีสิทธิในการครองราชย์ต่อจากฟาโรห์ฮูนิ เนื่องจากราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ฮูนิ และให้กำเนิดพระรัชทายาทคือฟาโรห์คูฟู
ราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยของฟาโรห์คูฟู
โรคหอบ
อังค์ฮาฟ
อังค์ฮาฟ เป็นเจ้าชายชาวอียิปต์และทำหน้าที่เป็นหัวหน้าและผู้ควบคุมงานให้แก่ฟาโรห์คูฟู ผู้เป็นพระเชษฐาพระองค์หนึ่งของอังค์ฮาฟ พระองค์มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ที่ 4 ของราชอาณาจักรอียิปต์ ราวประมาณ 2613 ถึง 2494 ปีก่อนคริสตกาล
อังค์ฮาฟเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรูกับพระมเหสีไม่ทราบพระนาม หลุมฝังพระศพของอังค์ฮาฟอยู่ในมาสตาบาในกีซา อังค์ฮาฟได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเฮเตเฟเรส A ซึ่งพระราชธิดาพระองค์โตของฟาโรห์สเนฟรูกับพระนางเฮเตเฟอร์เรสที่ 1 และเป็นพระขนิษฐานต่างมารดาของอังค์ฮาฟ ทั้งสองพระองค์ก็มีพระราชธิดาด้วยกัน 1 พระองค์
ภาษาสกอต
ภาษาสกอต เป็นภาษาในกลุ่มภาษาเจอร์แมนิก ที่ใช้พูดกันในแถบพื้นที่ราบของสกอตแลนด์ และในพื้นที่อัลสเตอร์ (ซึ่งเรียกสำเนียงท้องถิ่นว่าอัลสเตอร์สกอต ชาวสกอตมักเรียกภาษานี้ว่า "สกอตที่ราบต่ำ" เพื่อไม่ให้สับสนกับภาษาแกลิกสกอต และภาษาเคลต์ซึ่งถูกจำกัดพื้นที่การใช้ตามประวัติศาสตร์ในแถบพื้นที่ราบสูงของสกอตแลนด์ ภาษาสกอตถูกพัฒนาขึ้นในสมัยเดียวกับภาษาอังกฤษสมัยกลาง
นับแต่ต้นศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ภาษาอังกฤษที่ใช้ในสกอตแลนด์ได้มีวิวัฒนาการ จนกลายเป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์แตกต่างจากภาษาอังกฤษและภาษาท้องถิ่นอื่น ๆ ที่พูดกันในอังกฤษ หากแต่ยังขาดชื่อเรียก แต่หลังจาก ปี ค.ศ. 1495 เป็นต้นมา คำว่า สกอตติช (Scottis) ถูกใช้มากขึ้นเพื่ออ้างถึงภาษาพูดในถิ่นที่ลุ่ม ในขณะที่คำว่า Erse ซึ่งแปลว่า "ไอริช" ถูกใช้เป็นชื่อเรียกภาษาแกลิค ฯ ยกตัวอย่างเช่น ในตอนปลายศตวรรษที่ 15 วิลเลียม ดันบาร์ กวีชาวสกอต ใช้คำว่า Erse เพื่ออ้างถึงภาษาแกลิคและในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 กาวิน ดักลาส เริ่มใช้คำว่า Scottis เพื่ออ้างอิงถึงภาษาถิ่นที่ราบลุ่ม ปัจจุบันภาษาแกลิกของสกอตแลนด์มักถูกเรียกว่า "ภาษาแกลิก-สกอต" หรือ "ภาษาแกลิกสกอตแลนด์"
ราชันแห่งแผ่นดิน (เพลงปี 2555)
คาเนเฟอร์
คาเนเฟอร์ ("ความงามของวิญญาณ") เป็นเจ้าชายแห่งอียิปต์โบราณ พระองค์มีชีวิตอยู่ในราชวงศ์ที่ 4 หรือต้นราชวงศ์ที่ 5 ของยุคราชอาณาจักรเก่า และเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรู
คาเนเฟอร์ดำรงตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดี นอกจากนี้พระองค์ยังเป็น "พระราชโอรสของฟาโรห์"
คาเนเฟอร์ถูกฝังอยู่ในมาสตาบาหมายเลข DAM 15 ที่ดาห์ชูร์ ในหลุมฝังศพของพระองค์พบเศษชิ้นส่วนที่หลุดจากประตูหิน
เกีย สทิงเจอร์
โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์
โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์ เป็นทั้งนักมวยไทยและนักเล่นเกม"โปเกมอน"ชาวไทย ผู้สร้างผลงานชนะน็อกที่สนามมวยเวทีลุมพินีตั้งแต่อายุเพียง 16 ปี
โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์ เป็นนักมวยไทยจากอำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งมีชื่อชกเดิมคือ โปเกม่อน ทต.บุญทัน เขาเคยสร้างผลงานในศึกมรดกมวยไทย ทต.บ้านค้อ ที่จัดขึ้น ณ เวทีมวยชั่วคราวเทศบาลตำบลบ้านค้อ อำเภอโนนสัง จังหวัดหนองบัวลำภู ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2559 ด้วยการชนะน็อกวีระพลเล็ก อบต.นาหนองทุ่ม ในยกแรก
ส่วนในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2560 โปเกม่อนเป็นฝ่ายแพ้คะแนนคนเหล็กเพชร เกียรติบุญเกิน ในรายการมวยดัง มวยมัน วันอาทิตย์ ที่เวทีมวยนานาชาติรังสิต
จากนั้นในวันที่ 24 กันยายน ของปีเดียวกัน โปเกม่อนเข้าแข่งขันศึกมวยไทย ท่อน้ำไทย เดอะฮีโร่ ที่จัดขึ้น ณ เวทีมวยคมชัดลึก ตลาด อตก.3 จังหวัดนนทบุรี ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะน็อกพลังทิพย์ เพชรตำหนัก ในยกที่ 3
และในวันที่ 25 พฤศจิกายน โปเกม่อนเข้าแข่งขันคู่เปิดรายการศึกมวยไทยลุมพินีทีเคโอ ที่สนามมวยเวทีลุมพินี ถนนรามอินทรา โดยปะทะกับเพชรรุ่ง เพชรเจริญ ซึ่งโปเกม่อนเป็นฝ่ายทำผลงานขึ้นนำช่วงสามยกแรก อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาที่เหลือ เพชรรุ่งกลับเป็นฝ่ายดักโจมตีได้มากกว่า ส่งผลให้โปเกม่อนเป็นฝ่ายแพ้คะแนนในการต่อสู้ครั้งนี้
เดือนเมษายน พ.ศ. 2561 โปเกม่อนมีคิวปะทะกับโพธิ์แก้วเล็ก โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว ในรายการศึกมวยไทยลุมพินีทีเคโอ
"โปเกมอน".
นายกอนงค์ การุณรัตน์ ซึ่งเป็นหัวหน้าคณะ ได้เปิดเผยถึงที่มาของชื่อโปเกม่อน กล่าวคือ โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์ เป็นผู้ที่ชอบเล่นเกม"โปเกมอน" ในช่วงว่างจากการฝึกซ้อมมวยไทย จึงนำมาตั้งเป็นชื่อชกดังกล่าว
เกีย มอเตอร์ส
เกีย มอเตอร์ คอเปอเรชัน ( , , หรือ "Kia automobile"; แสดงเป็น KIΛ) สำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงโซล เป็นผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติเกาหลีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองรองจากบริษัทฮุนได มอเตอร์ มียอดขายมากกว่า 3.3 ล้านคันในปี 2015 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015 เกีย มอเตอร์ คอเปอเรชัน ได้ถูกฮุนไดซื้อหุ้นส่วน 33.88% เป็นมูลค่ามากกว่า 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
การ์ดไฟท์!! แวนการ์ด (อนิเมะ)
การ์ดไฟท์!! แวนการ์ด  เป็นการ์ตูนอนิเมะเรื่องยาวของญี่ปุ่น ที่มีพื้นฐานจากการ์ดเกมการ์ดไฟท์!! แวนการ์ด ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2011
การ์ดไฟท์!! แวนการ์ด ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2011 และมีซีรีส์ที่ต่อเนื่องกัน
เรื่องราวของหนุ่มน้อยผู้อ่อนแอ และขี้อาย เซนโด ไอจิ เขาใช้ชีวิตของเขามองไปข้างหลังมากกว่ามองข้างหน้าและพยายามที่จะทำตัวไม่ให้โดดเด่น แต่เขามีสิ่งหนึ่งที่เขาเก็บติดตัวไว้ตลอด คือบลัสเตอร์เบลดการ์ดเกมจากเพื่อนในวัยเด็ก ซึ่งทำให้เขามีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น และนั่นอาจเป็นต้นเหตุนำเขาและเพื่อนในวัยเด็กมาพบกันอีกครั้งและเป็นผู้สอนให้ไอจิได้รู้จักกับวิธีการเล่นการ์ดเกมแวนการ์ดที่ชื่อว่า การ์ดไฟท์! แวนการ์ด และนี่เองคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ไอจิค่อยๆเปลี่ยนแปลงและเติบโตขึ้นเป็นลูกผู้ชายทีละน้อยจากการต่อสู้กับผู้คนต่างๆผ่านการ์ดเกม
รถยนต์นั่งขนาดกลาง
รถยนต์นั่งขนาดกลาง  เป็นการแบ่งประเภทของรถยนต์ตามทวีปอเมริกาเหนือและทวีปออสเตรเลียของกลุ่มรถยนต์ที่มีขนาดใหญ่กว่ารถยนต์นั่งขนาดเล็ก ส่วนในทวีปยุโรปรถประเภทนี้ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม ดี-เซ็กเมนต์
รถยนต์ที่ได้จำกัดความเป็นรถยนต์นั่งขนาดกลางในสหรัฐอเมริกาคือแรมเบลอร์ ซิกซ์ เปิดตัวในปี ค.ศ. 1956 ถึงแม้ว่าจะถูกเรียกว่า "รถยนต์นั่งขนาดเล็ก" ในขณะนั้นก็ตาม รถยนต์นั่งขนาดกลางได้เริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นกว่าขนาดเล็กในช่วงต้นยุค ตัวอย่างเช่น ฟอร์ด แฟร์เลน เปิดตัวใน ค.ศ. 1962 เป็นประเภท "รถยนต์นั่งขนาดเล็กค่อนข้างกลาง (compact intermediate)" เนื่องจากมีขนาดใหญ่กว่ารุ่นที่ใกล้เคียงอย่างฟอร์ด ฟอลคอน เจเนอรอล มอเตอร์สก็ได้ทำรถยนต์ประเภทนี้ด้วย เช่น โอลส์โมบิล เอฟ-85 พอนทิแอค เทมเพส และบูอิก สเปเชียล ซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับเชฟโรเลต คอร์แวร์ แต่ก็มีขนาดใกล้เคียงกัน
เจิ้ง ยฺหวี่ กวง
สงครามโกะซันเน็ง
สงครามโกะซันเน็ง  หรือที่รู้จักในชื่อว่า สงครามสามปีช่วงหลัง เกิดสงครามในช่วงปลายยุคค.ศ. 1080 ในประเทศญี่ปุ่น จังหวัดมุตซึบนเกาะฮนชู
สงครามโกะซันเน็งเป็นสงครามที่ค่อนข้างยาวนานซึ่งในขณะเวลานั้นถือเป็นการแสดงอำนาจของแต่ละคน
สงครามโกะซันเน็งเกิดจากการมีความบาดหมางกันในตระกูลคิโยฮาระ (บางครั้งถูกเรียกว่า "คิโยวาระ") การสงบศึกถือเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก มินาโมโตะ โยชิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองจังหวัดมุตซึใน ค.ศ. 1083 พยายามทำให้การต่อสู้ระหว่าง คิโยฮาระ โนะ มาซาฮิระ, อิเอฮิระ และ นาริฮิระ สงบลง
มินะโมโตะ โยชิสงบศึกไม่สำเร็จจึงต้องใช้กองกำลังของตนเพื่อสงบศึก ได้รับความช่วยเหลือจาก ฟูจิวาระ โนะ คิโยฮาระ ท้ายที่สุด อิเอฮาระ และ นาริฮิระ ถูกฆาตกรรม
ระหว่างการบุกคานาซาวะ (1086–1089) มินาโมโตะ โยชิ จะถูกลอบสังหารแต่โดยไหวพริบเขาเห็นนกแตกรังที่ต้นไม้ทำให้เขารู้ว่ามีคนอยู่
ยุทธนาวีที่โคเปนเฮเกน
ยุทธนาวีที่โคเปนเฮเกน  เมื่อกองเรืออังกฤษภายใต้การบัญชาของพลเรือโท เซอร์ ไฮด์ ปาร์เกอร์ และพลเรือโทโฮราชิโอ เนลสัน เข้าต่อสู้กับกองเรืออันมหึมาของเดนมาร์กซึ่งทอดสมออยู่ที่ปากน้ำของกรุงโคเปนเฮเกน ในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1801 กองเรือเดนมาร์กที่ปากน้ำนั้นได้จัดกระบวนเพื่อล้อมท่าเรือโคเปนเฮเกนไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เรือของอังกฤษเข้ามายังท่าเรือได้ ซึ่งเรือส่วนใหญ่ที่ฝ่ายเดนมาร์กใช้นั้นเป็นเรือสภาพเก่าที่ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อล่องในทะเลใหญ่ๆ เดนมาร์กได้ป้องกันกรุงโคเปนเฮเกนด้วยเรือเหล่านี้ตลอดจนด้วยป้อมปืนที่สองฝั่งของปากแม่น้ำ
เดนมาร์ก ถือเปนหนึ่งในประเทศสมาชิกสันนิบาตความเป็นกลางทางอาวุธ (League of Armed Neutrality) ร่วมกับ สวีเดน ปรัสเซีย และรัสเซีย สันนิบาตนี้ได้รับสิทธิการค้าเสรีกับฝรั่งเศส ทำให้อังกฤษมองว่าสันนิบาตนี้เป็นผลประโยชน์มหาศาลของฝรั่งเศส และความแข็งแกร่งของฝรั่งเศสย่อมนำมาซึ่งภัยคุกคามต่ออังกฤษ อังกฤษจึงได้พยายามบ่อนทำลายสันนิบาตการค้าเสรีนี้ โดยการใช้กองเรือของตนเอง ค้นหาและยึดเรือของสันนิบาตที่จะทำการค้าไปยังฝรั่งเศส ยุทธการครั้งนี้ถือเป็นความพยายามครั้งที่สองของอังกฤษเพื่อข่มขู่เดนมาร์ก หลังจากที่อังกฤษได้นำกองเรือของตนฝ่าเข้าไปทอดสมอยังเมืองเออเรซุนด์แล้วในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1800 เพื่อกดดันให้เดนมาร์กยอมลงนามเป็นพันธมิตรกับตนเอง
ฝ่ายอังกฤษแบ่งเรือรบออกเป็นสองกอง คือกองหน้าของพลเรือโทเนลสันนำโดยเรือหลวงเอเลแฟน (HMS "Elephant") เป็นเรือธง และกองหลังของพลเรือโทปาร์เกอร์นำโดยเรือหลวงลอนดอน (HMS "London") เป็นเรือธง ระหว่างการรบนั้นเอง พลเรือโทปาร์เกอร์ไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์รบได้ถนัดเนื่องจากควันปืนใหญ่คละคลุ้งไปหมด ทำให้ไม่รู้ว่าตอนนี้อังกฤษกำลังได้เปรียบหรือกำลังเพลี่ยงพล้ำ แต่ปาร์เกอร์ดันไปเห็นธงสัญญาณบอกว่าไม่สามารถรุดหน้าได้ จากเรือรบสามของกองเรือเนลสันได้ ทำให้ปาร์เกอร์คิดว่า เนลสันอาจจะอยากถอนกำลังแต่ติดที่ไม่สามารถทำได้โดยไม่มีคำสั่งจากเขา แต่ด้วยความที่ปาร์เกอร์รู้นิสัยของเนลสัน ในเวลาบ่ายโมงครึ่ง ปาร์เกอร์จึงบอกให้นายธงว่า "ชั้นจะให้สัญญาณตามที่เนลสันต้องการ ถ้าเกิดเขาคิดว่าเขายังสู้ไหว เขาก็คงปล่อยผ่านเอง แต่ถ้าไม่ใช่แบบนั้น เขาจะได้มีข้อแก้ตัวและไม่มีใครตำหนิที่เขาถอนทัพ"
เนลสันสามารถมองเห็นธงสัญญาณถอนทัพของปาร์เกอร์ได้ แต่ก็หันไปบอกกับนายธงของตัวเองว่า "นายก็รู้หนิ ฟอเลย์! ชั้นมีตาแค่ข้างเดียว — ชั้นมีสิทธิที่บางครั้งจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น" หลังจากนั้น นายพลเรือเนลสันก็ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นส่องด้วยตาข้างที่บอด และบอกว่า "ให้ตายสิ ชั้นมองไม่เห็นสัญญาณเลย!" กองเรือแนวหน้าของอังกฤษจึงยังคงสู้ต่อไป มีเพียงเรือหลวงอแมซอน (HMS "Amazon") เท่านั้นที่มองไม่เห็นเรือธงของเนลสัน จึงต้องยอมรับคำสั่งถอนกำลังจากเรือปาร์เกอร์ การที่เนลสันเพิกเฉยต่อคำสั่งถอนกำลัง อานุภาพหมู่ปืนใหญ่ของอังกฤษเริ่มเห็นผล การเสียงปืนใหญ่จากกองเรือเดนมาร์กทางทิศใต้เริ่มแผ่วลงจากความเสียหายที่ได้รับ เรือเดนมาร์กจำนวนมากหยุดชะงักการยิงในเวลาบ่ายสอง ทำให้เรืออังกฤษพยายามฝ่าเข้าไปยังท่าเรือ ในไม่ช้า ฝ่ายเดนมาร์กก็ยกธงขาว ตลอดเหตุการณ์นี้ มกุฎราชกุมารเฟรเดริก ผู้สำเร็จราชการแห่งเดนมาร์ก-นอร์เวย์ ทรงทอดพระเนตรอยู่จากหอบนกำแพงปราสาท
วันต่อมาหลังสิ้นสุดการรบ เนลสันได้ขึ้นฝั่งที่โคเปนเฮเกนและเปิดการเจรจา หลังการเจรจากับมกุฎราชกุมารเฟรเดริกกว่าสองชั่วโมง พลเรือโทเนลสันก็สามารถบรรลุการสงบศึกอย่างไม่มีเงื่อนไขได้ การเจรจาที่เหลือทำผ่านจดหมาย ซึ่งเดนมาร์ก-นอร์เวย์ก็ยอมออกจากสันนิบาตความเป็นกลางทางอาวุธ เนลสันได้รับความดีความชอบที่บรรดาศักดิ์ไวเคานต์ อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งระหว่างอังกฤษ กับเดนมาร์ก-นอร์เวย์ ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ ความขัดแย้งได้นำไปสู่การโจมตีโคเปนเฮเกนอีกครั้งในปี 1807 เรียกว่ายุทธการที่โคเปนเฮเกน
มาสตาบา
สามัญศักราช
Current Era
Vulgar Era
ศักราชกลาง
ศักราชสามัญ
ศักราชสากล
รถโดยสารประจำทางในฮานอย
ในปัจจุบัน รถโดยสารประจำทาง ยังคงเป็นระบบขนส่งหลักของฮานอย เมืองหลวงของประเทศเวียดนาม ปัจจุบันมีเส้นทางเดินรถกว่า 100 สาย ภายใต้การควบคุมของ Transerco และบริษัทเอกชนบางแห่ง รถโดยสารวิ่งให้บริการในเขตนครฮานอยและพื้นที่จังหวัดใกล้เคียง รถส่วนใหญ่มีสีหลักคือสีแดงและสีเหลือง แต่ในระยะหลัง ก็มีสีเขียว สีน้ำเงิน และสีส้มเพิ่มเข้ามา เวลาในการให้บริการ คือ 5 นาฬิกา ถึง 22 นาฬิกา 30 นาที รถโดยสารส่วนมากจะติดตั้งระบบเสียงไว้คอยประกาศ และยังมีไฟแอลอีดี เพื่อแสดงจุดจอด
เส้นทางเงินสงเคราะห์.
ปัจจุบันมีเส้นทางรถโดยสารที่ได้รับเงินสงเคราะห์จากรัฐบาล ประมาณ 100 สาย โดยสายหลัก จะมีตั้งแต่หมายเลข 01 ไปจนถึง 88 ส่วนสายกิ่ง จะเพิ่มตัวอักษรภาษาอังกฤษด้านหลังตัวเลข เช่น สาย 06B
สายที่เดินรถเป็นวงกลม ได้แก่
เส้นทางที่เชื่อมต่อท่าอากาศยาน.
สายที่สามารถเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย แบ่งเป็น สายเงินสงเคราห์ 3 สาย ได้แก่
และสายที่ไม่ใช่เงินสงเคราะห์ 1 สาย คือ สาย 86 วิ่งจากสถานีรถไฟฮานอย
ค่าโดยสารเที่ยวเดี่ยว อยู่ระหว่าง 7,000-9,000 ด่อง ขึ้นกับระยะทางที่ใช้ สำหรับผู้ที่เดินทางจากชานเมืองเข้ามาทำงาน สามารถซื้อบัตรรายเดือนในราคา 100,000 ด่อง เพื่อขึ้นได้บางสาย หรือถ้าต้องการขึ้นทุกสาย สามารถซื้อบัตรเดือนได้ในราคา 200,000 ด่อง สำหรับนักเรียน คนทำงานเขตอุตสาหกรรม และผู้สูงอายุ ซื้อบัตรเดือนได้ในราคาครึ่งหนึ่งจากที่กล่าวมาข้างต้น
แอพพลิเคชัน.
ปัจจุบันมีแอพพลิเคชันเพื่อใช้ค้นหาและติดตามรถโดยสารประจำทาง ซึ่งสามารถดาวน์โหลดได้ในเวียดนามเท่านั้น
ชาติต่างๆในสหราชอาณาจักร
เกาะแคโรไลน์
เกาะแคโรไลน์  หรือ แคโรไลน์อะทอลล์  บ้างเรียก เกาะมิลเลนเนียม  และ เกาะเบสซีซา  เป็นเกาะปะการังวงแหวนไร้คนอาศัยซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะไลน์ใต้ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลาง
ชาวยุโรปพบเกาะนี้ครั้งแรกเมื่อประมาณ ค.ศ. 1606 ใน ค.ศ. 1868 สหราชอาณาจักรอ้างสิทธิเหนือเกาะ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศคิริบาสหลังได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1979 เกาะแคโรไลน์แทบไม่มีคนบุกรุก และถือเป็นเกาะเขตร้อนในสภาพดั้งเดิมมากที่สุดเกาะหนึ่ง แม้มีการทำปุ๋ยขี้นก การเก็บเกี่ยวลูกมะพร้าวแห้งและการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 เกาะนี้เป็นถิ่นอาศัยของปูมะพร้าวใหญ่สุดแห่งหนึ่งของโลกและเป็นแหล่งเพาะพันธุ์นกทะเลโดยเฉพาะนกจำพวกนกนางนวลแกลบดำที่สำคัญอีกด้วย
ปัจจุบันเกาะนี้เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เมื่อ ค.ศ. 2014 รัฐบาลคิริบาสจัดตั้งเขตห้ามทำประมง 12 ไมล์ทะเลรอบหมู่เกาะไลน์ใต้
เกาะนี้ขึ้นชื่อจากบทบาทในการเฉลิมฉลองสหัสวรรษ หลังมีการปรับเปลี่ยนเส้นแบ่งเขตวันสากลใน ค.ศ. 1994 ทำให้เกาะแคโรไลน์เป็นหนึ่งในจุดแรก ๆ บนโลกที่ย่างเข้าวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2000 ในปฏิทิน
เกาะแคโรไลน์ตั้งอยู่ใกล้ปลายทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะไลน์ ทอดข้ามเส้นศูนย์สูตรอยู่ทางใต้ห่างจากหมู่เกาะฮาวาย 1,500 กม. ในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง เป็นเกาะที่เกิดจากการทับถมของทรายและหินปูนบนแนวปะการัง เกาะมีรูปจันทร์เสี้ยวเล็กน้อย มีพื้นที่ 3.76 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยเกาะเล็ก 39 เกาะล้อมรอบลากูนแคบ ๆ ขนาด 8.7 × 1.2 กิโลเมตร หรือมีพื้นที่ 6.3 ตารางกิโลเมตร อะทอลล์มีขนาดซึ่งนับรวมแผ่นดิน ลากูนและปะการังแนวราบมีขนาดทั้งสิ้น 13 × 2.5 กิโลเมตร หรือพื้นที่ 24 ตารางกิโลเมตร เกาะเล็กมีความสูงเพียง 6 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตามวิถีของเส้นแบ่งเขตวันสากล เกาะแคโรไลน์เป็นจุดตะวันออกสุดบนโลก
เกาะแคโรไลน์ประกอบด้วยเกาะเล็กขนาดใหญ่ 3 เกาะ ประกอบด้วย เนกไอลิต พื้นที่ 1.04 ตารางกิโลเมตรอยู่ทางตอนเหนือ, ลองไอลิต พื้นที่ 0.76 ตารางกิโลเมตร ทางตะวันออกเฉียงเหนือของลากูน และเซาท์ไอลิต พื้นที่ 1.07 ตารางกิโลเมตรทางตอนใต้ ส่วนเกาะเล็กขนาดเล็กอื่นที่เหลือส่วนใหญ่ได้ชื่อระหว่างการสำรวจระบบนิเวศของแอนจิลาและแคเมอรอน เคปเลอร์ ใน ค.ศ. 1988 แบ่งเป็นกลุ่มเกาะหลักสี่กลุ่มคือ เซาท์เนกไอลิตส์, เซ็นทรัลลีเวิร์ดไอลิตส์, เซาเทิร์นลีเวิร์ดไอลิตส์ และวินด์เวิร์ดไอลิตส์ (ดูแผนที่ประกอบ) กลุ่มเกาะของแคโรไลน์มีอายุสั้นตลอดช่วงการสังเกตหนึ่งศตวรรษ มีบันทึกว่าเกาะเล็กสุดหลายเกาะปรากฏหรือหายไปทั้งหมดหลังพายุใหญ่ ส่วนรูปร่างของเกาะเล็กขนาดใหญ่ก็เปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญ
ลากูนศูนย์กลางมีขนาดประมาณ 6 × 0.5 กิโลเมตร เป็นลากูนตื้นลึกสุดประมาณ 5–7 เมตร มีแนวปะการังและกลุ่มปะการังบนพื้นทรายแคบ ๆ ข้ามไปมา ปะการังแนวราบปกติขยายไปประมาณ 500 เมตร จากฝั่ง แม้บางแหล่งรายงานว่าขยายไปกว่าหนึ่งกิโลเมตรจากฝั่ง ทำให้การจอดเรือมีอันตรายยกเว้นเมื่อน้ำขึ้น ไม่มีที่ขึ้นฝั่งธรรมชาติ ที่ทอดสมอหรือช่องน้ำลึกเข้าสู่ลากูนศูนย์กลาง น้ำซึ่งล้นเข้าสู่ลากูนจากช่องตื้นเมื่อน้ำขึ้นขังอยู่ในปะการังโดยรอบและยังเสถียรอยู่แม้มีน้ำขึ้นลงมหาสมุทร ปกติขึ้นฝั่งส่วนมากที่รอยแยกเล็ก ๆ ในปะการัง ณ มุมตะวันออกเฉียงเหนือของเซาท์ไอลิต
ในบางส่วนของลากูนมีความหนาแน่นของหอยมือเสือยักษ์มากถึงสี่ตัวต่อตารางฟุต ชนิดที่พบบ่อยสุด คือ หอยมือเสือแม็กซิมา ("Tridacna maxima") และหอยมือเสือยักษ์ ("Tridacna gigas") นอกจากนี้ลากูนยังเป็นถิ่นอาศัยอนุบาลของปลาหลายชนิดรวมทั้งชนิดที่สำคัญและถูกจับอย่างหนัก เช่น ปลาฉลามครีบดำ ("Carcharhinus melanopterus") ปลานโปเลียน ("Cheilinus undulatus") ที่ใกล้สูญพันธุ์