pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
1986 The Analysis of ta in Sgaw Karen, Journal of Language and Culture, Vol.6, No.1., January-June 1986, p.1-35.
1987 Suriya Ratanakul and Lakhana Daoratanahong, Thai-Lawa Dictionary, pp.501.
1988 Suriya Ratanakul and Lakhana Daoratanahong, Symptom-Aggravating Food and Food Behaviour of the Karen Sgaw, pp.92. (in Thai)
1995 Suriya Ratanakul, Having Fun with the Thai Language, Journal of Language and Culture, Vol.14, No.1., January-June 1995, p.13-17. (in Thai)
1996 Suriya Ratanakul, Funeral Tradition of the Lua, Journal of Language and Culture, Vol.15, No.1., January-June 1996, p.4-27. (in Thai)
1996 Suriya Ratanakul and Somsonge Burusphat, Languages and cultures of the Kam-Tai (Zhuang-Dong) Group: A Word List, Sahathammika Press, pp.481.
1996 Suriya Ratanakul, Sujaritlak Deepadung and Pattiya Jimreavat, Lua Language and Culture : A Study from 30 Conversational Lessons, Sahathammika Press, pp.247.
1996 Nathawee Thotsarot and Suriya Ratanakul, The Encyclopedia of the Ethnic Groups in Thai: Lawa, Sahathammika Press, pp.32. (in Thai)
1996 Suriya Ratanakul, “Lawa Lәsɔm lε poetry revisited.”, Mon-Khmer Studies, 26: 387-410.
1997 Sujaritlak Deepadung and Suriya Ratanakul, “Final particles in conversational Mal (Thin).”, Mon-Khmer Studies, 27: 81-89.
1998 Suriya Ratanakul, “Numeral Classifiers in Sgaw Karen.”, Mon-Khmer Studies,28: 101-113.
2004 Suriya Ratanakul, Collection of Academic Articles: Karen, Bangkok, Sahathammik Press, pp.168. (in Thai and English)
2005 Suriya Ratanakul, Collection of Academic Articles: Lawa, Lua and Others, Sahathammik Press, pp.174. (in Thai and English)
การไปประชุมเสนอผลงานทางวิชาการในประเทศ รวม 15 ครั้ง จำไม่ได้ว่าเสนอในการประชุมสัมมนาที่ใดบ้าง แต่ผลที่ได้คือการได้จัดพิมพ์บทความและหนังสือต่อไปนี้
การไปประชุมเสนอผลงานทางวิชาการต่างประเทศ รวม 7 ครั้ง
อินคา (วงดนตรีไทย)
สถาบันราชภัฏนครพนม
มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์
อักษรคีตัน
ชาวคีตันมีอำนาจปกครองแมนจูเรียในช่วง พ.ศ. 1459 – 1668 มีอักษรใช้ 2 แบบ เรียกอักษรใหญ่ และอักษรเล็ก อักษร 2 ชนิด ใช้มาด้วยกัน
ภาษาพาร์เทียน
ภาษาพาร์เทียน เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือโบราณที่ตายแล้ว จุดกำเนิดของภาษาอยู่ที่พาร์เทีย (ในอิหร่าน) และเป็นภาษาราชการ ในจักรวรรดิ่พาร์เทีย ยุคราชวงศ์อาร์ซาคิด (พ.ศ. 295 –767) โดยทั่วไป มีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาอิหร่านตะวันออก ซึ่งอาจเป็นเพราะชนเผ่าพาร์เทีย อพยพจากเอเชียกลางเข้าสู่พาร์เทีย ภาษาดั้งเดิมของชนเผ่านี้ใกล้เคียงกับภาษาไซเทีย ภาษาซอกเดียและภาษาแบคเทรีย
ภาษาพิซิเดีย
ภาษาพิซิเดีย เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยูโรเปียน สาขาอนาโตเลียที่ตายแล้ว เคยใช้พูดในพิซิเดีย ซึ่งพบหลักฐานจากจารึกสั้นๆ ใกล้เคียงกับภาษาไลเซีย และภาษาซิเดติก มีอิทธิพลของภาษาฟริเจียปรากฏอยู่ด้วย
ภาษาฟิลิสไตน์
ภาษาฟิลิสไตน์ เป็นภาษาที่เคยใช้พูดในฟิลิสไตน์ ซึ่งอยู่ที่ ชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของคานาอัน สำเนียงหนึ่งของภาษานี้ มีอ้างถึงในไบเบิลว่า “Ashdodit” มาจากชื่อเมืองแอชดอด (Ashdod) ข้อมูลที่แสดงความเกี่ยวข้อง กับภาษาอื่นมีน้อย บางทฤษฎีกล่าวว่าภาษานี้ พัฒนามาจากสำเนียงหนึ่ง ในภาษาคานาอันไนต์ หรืออาจเกี่ยวข้องกับภาษากรีกสำเนียงไมซีเนีย
ไม่มีข้อมูลเพียงพอสำหรับการเชื่อมโยงภาษาในฟิลิสไตน์กับภาษาอื่นๆ มีความสัมพันธ์ที่เป็นไปได้กับตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน โดยเฉพาะภาษากรีกสำเนียงไมซีเนีย ซึ่งสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าผู้อพยพเข้ามาในฟิลิสไตน์เป็นกลุ่มชนที่อาศัยตามชายทะเลมาก่อน หลักฐานจากจารึกสั้นๆในยุคเหล็ก แสดงให้เห็นว่าในบริเวณนั้นเมื่ออยู่ในยุคเหล็ก ใช้ภาษาและอักษรที่เป็นสาขาหนึ่งของภาษาคานาอันไนต์ ต่อมาจึงถูกแทนที่ด้วยภาษาทางการค้าที่แพร่มาจากบริเวณอื่นๆ จนกระทั่งสิ้นสุดยุคเหล็กเมื่อ 257 - 157 ปีก่อนพุทธศักราช ภาษาเขียนที่เป็นภาษาแรกในฟิลิสไตน์คือสำเนียงของภาษาคานาอันไนต์ที่เขียนด้วยอักษรอราเมอิกตะวันตกหรือที่เรียกว่าอักษรฟิลิสไตน์ใหม่ จนราว พ.ศ. 243 จึงเริ่มใช้ภาษาอราเมอิกในฟิลิสไตน์
ภาษาฟิลิสไตน์ในฐานะภาษาในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน.
หลักฐานที่แสดงว่าภาษาดั้งเดิมที่พูดในฟิลิสไตน์อยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียนยังมีจำกัด คำที่เกี่ยวข้องกับฟลิสไตน์ที่พบในไบเบิลภาษาฮีบรูมีคำที่ไม่อยู่ในภาษากลุ่มเซมิติก แสดงลักษณะของการกและสาวย้อนไปสู่รากศัพท์เดิมในภาษาอินโด-ยุโรเปียนดั้งเดิมได้ เช่นคำในฟิลิสไตน์ seren (กัปตัน) มีความเกี่ยวข้องกับภาษาฮิตไตต์ใหม่ sarawanastarawanas หรือภาษากรีก tyrannos (ที่เป็นคำยืมมาจากภาษาใดภาษาหนึ่งในเอเชียไมเนอร์ตะวันตก) ชื่อเฉพาะในภาษาฟิลิสไตน์บางชื่อ เช่น Goliath Achish และ Phicol ไม่มีลักษณะเริ่มต้นจากภาษากลุ่มเซมิติก และอาจจะมาจากเรื่องเล่าในภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน
ดาบิด กริมัน
ดาบิด กริมัน เมนเดซ  เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา
กริมันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 31 มีนาคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อกการ์เมโล เฟร์นันเดซ ยก 1 จากนั้นขึ้นชกชนะรวดมาตลอด จนได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวตเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อกมาริโน โตบาร์ ยก 6 ได้แชมป์มาครอง จากนั้นขึ้นชกชนะรวดอีกหลายครั้ง จนได้ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 แพ้น็อกเขาทราย แกแล็คซี่ ยก 5 ไม่ได้แชมป์ จากนั้น กริมันขึ้นชกชนะอีก 3 ครั้ง จนได้รองแชมป์โลกอันดับ 1 ของ WBA ก็ได้ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ซึ่งกริมันเป็นฝ่ายชนะคะแนนอากิเลส กุซมัน นักมวยเจ้าของแชมป์ชาวเวเนซุเอลาเช่นเดียวกันกับกริมัน คว้าแชมป์มาครองได้สำเร็จ
นับเป็นการจัดมวยชิงแชมป์โลกศึกสายเลือด​เวเนซุเอลา​ครั้งแรก​ ณ เมืองที่ตั้งสำนักงานใหญ่ สมาคมมวยโลก (WBA) แห่งใหม่ ณ ขณะนั้น ที่กรุงการากัส
กริมันป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก่อนจะมาเสียแชมป์โลกในไทยเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 แพ้คะแนนแสน ส.เพลินจิต นักมวยรองแชมป์โลก WBA อันดับ 6 ชาวไทย ไป
หลังจากเสียแชมป์โลก กริมันขึ้นชกชนะที่ญี่ปุ่นอีก 2 ครั้งก็ขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedebol รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเฮซุส โรฮัสไป กริมันขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มืออีกครั้งเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโรฮัสไปอีก กริมันขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 แพ้คะแนนเกาเตมอก โกเมซ ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นแบนตัมเวทไม่สำเร็จ จากนั้นก็แขวนนวมไป
ชุน จูโด
ชุน จู โด  เป็นนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2507 สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 11) เสมอ 3 แพ้ 4
ชุน จูโด เป็นนักมวยระดับอดีตแชมป์โลกของเกาหลีใต้ ชุนได้ครองแชมป์โลกของ IBF เมื่อ พ.ศ. 2526 ชนะน็อค เคน คาซูกาอิ ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น กลายเป็นนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ที่ครองแชมป์โลกเมื่ออายุน้อยที่สุดคือ 19 ปี 10 เดือน ซึ่งยังเป็นสถิติที่ไม่มีใครทำลายได้ในปัจจุบัน เขาเสียแชมป์โลกให้กับเอลลี่ ปิกัลเมื่อ พ.ศ. 2528 หลังจากนั้น การชกของชุนไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงแขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2533
ผู้พัฒนาซอฟต์แวร์
อ.บ้านเขว้า
อุไรวรรณ ศิวะกุล
อุไรวรรณ ศิวะกุล  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ อาจารย์อุ๊ เป็นอาจารย์สอนพิเศษวิชาเคมี ผู้ก่อตั้งโรงเรียนกวดวิชาวรรณสรณ์ (เคมี อาจารย์อุ๊) โรงเรียนกวดวิชาเคมีที่ได้รับการนิยมสูงที่สุดในประเทศไทย และ อาคารวรรณสรณ์ ศูนย์รวมสถาบันกวดวิชาในเขตราชเทวี&lt;br&gt;
อาจารย์อุไรวรรณได้รับการเรียกขานเป็นติวเตอร์อันดับหนึ่งในใจนักเรียนไทยมากว่า 10 ปี และยังถูกเรียกขานว่าเป็น "ติวเตอร์เคมีที่มีลูกศิษย์นับล้านคน" และเป็น "คุณครูที่มีลูกศิษย์มากที่สุด" และยังได้รับการไว้วางใจจากกระทรวงศึกษาธิการให้เป็นวิทยากรรับเชิญในการติววิชาเคมีในหลายโอกาส
ด้านการทำงานของอาจารย์อุ๊นั้นเดิมรับราชการครูที่โรงเรียนทับหลีสุริยวงศ์ทันทีหลังจากที่เรียนจบเมื่อ พ.ศ. 2519 และได้ลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. 2521 เพื่อไปศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีและปริญญาโทตามลำดับ เมื่อศึกษาจบจึงกลับมารับราชการครูต่อที่โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ กรุงเทพมหานคร ตั้งแต่ พ.ศ. 2526 ถึง พ.ศ. 2532 และย้ายไปรับราชการที่โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย ตั้งแต่เมื่อศึกษาระดับปริญญาโท อาจารย์อุ๊ได้เริ่มทำธุรกิจกวดวิชาเป็นการหารายได้พิเศษ และได้กระทำต่อเนื่องมาเมื่อรับราชการครู เมื่อสอนอยู่ที่โรงเรียนสามเสนวิทยาลัยได้เช่าตึกแถวในละแวกนั้นเพื่อเปิดสอนพิเศษ และทำให้นักเรียนในละแวกใกล้เคียงรู้จักและสมัครเรียนมากขึ้นจากการความสำเร็จของรุ่นก่อนๆ อาจารย์อุ๊จึงลาออกจากการรับราชการครู ไปเปิดธุรกิจกวดวิชาร่วมกับสามี นายอนุสรณ์ ศิวะกุล ซึ่งลาออกจากตำแหน่งผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
สมรสกับนายอนุสรณ์ ศิวะกุล หรือ อาจารย์เจี๊ยบ อดีตผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย ปัจจุบันเป็นประธานผู้บริหารบริษัทวรรณสรณ์และโรงเรียนกวดวิชาวรรณสรณ์ (เคมี อ.อุ๊), กรรมการผู้จัดการ บริษัท A99
มีบุตร-ธิดารวม 2 คน คือ
โรงเรียนกวดวิชาวรรณสรณ์ (เคมี อาจารย์อุ๊).
โรงเรียนกวดวิชาวรรณสรณ์ (ชื่อเดิม โรงเรียนกวดวิชาวรรณสรณ์ธุรกิจ) รู้จักกันในชื่อ "เคมี อาจารย์อุ๊" เป็นสถาบันกวดวิชาเคมีตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจนถึงตอนปลายตามหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการ ทำการเรียนการสอนโดยอาจารย์อุไรวรรณ ศิวะกุล (อาจารย์อุ๊) เป็นหลัก และมีอาจารย์อธิปพร ศิวะกุล (อาจารย์อีฟ) ช่วยสอนในบางครั้ง
ในปี พ.ศ. 2525 อาจารย์อุไรวรรณได้เริ่มทำการสอนพิเศษครั้งแรกในสถาบันกวดวิชาแห่งหนึ่ง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2529 จึงได้เปิดโรงเรียนกวดวิชาของตนเองครั้งแรกในศูนย์การค้าเซ็นทรัลลาดพร้าว และทำการเรียนการสอนเป็นเวลา 3 ปี จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2532 ได้เปิดโรงเรียนกวดวิชาวรรณสรณ์เป็นอาคารเรียนแรกในห้องแถวย่านสะพานควาย กรุงเทพมหานคร (ปัจจุบันได้ปิดตัวไปแล้ว) มีการสอนแบบสด และถ่ายทอดสด ก่อนจะเพิ่มระบบการเรียนแบบดีวีดีในเวลาถัดมา &lt;br&gt;
ในราวปี พ.ศ. 2550 – 2551 ได้ย้ายการเรียนการสอนจากสาขาในสยามสแควร์มาที่อาคารวรรณสรณ์ และเป็นสาขาหลักสำหรับการเรียนการสอนจนถึงปัจจุบัน &lt;br&gt;
ในปี พ.ศ. 2556 โรงเรียนกวดวิชาวรรณสรณ์ ได้ริเริ่มระบบการเรียนด้วยคอมพิวเตอร์ (ไพรเวท) ด้วยระบบ Aurum เป็นครั้งแรก ออกแบบและจัดการโดยบริษัท C In Solutions &lt;br&gt;
ในปี พ.ศ. 2560 ได้เปิดตัวคอร์สใหม่คือ “Science Inter” โดยอาจารย์อธิปพร ศิวะกุล (อาจารย์อีฟ) ลูกสาวของอาจารย์อุไรวรรณ เป็นการเรียนการสอนผ่านการทดลองวิทยาศาสตร์และใช้ภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาถึงมัธยมศึกษาตอนต้น ในปีเดียวกัน สถาบันได้เปิดให้ผู้เรียนสามารถเข้าเรียนระบบ Aurum สำหรับวิชาสังคมศึกษา โดยสถาบันกวดวิชาครูป๊อป และความถนัดแพทย์ โดยโรงเรียนกวดวิชาหมอแผน
เนื้อหาที่มีการสอน.
นอกจากนี้ยังมีวิทยาศาสตร์เน้นการทดลอง เรียนเป็นภาษาอังกฤษ หรือ Science Inter ซึ่งสอนสดโดยอาจารย์อธิปพร ศิวะกุล (อาจารย์อีฟ) สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นอีกด้วย
รูปแบบการเรียน.
โรงเรียนมีระบบการเรียนแบ่งเป็น 3 รูปแบบ ได้แก่
โรงเรียนกวดวิชาวรรณสรณ์ในปัจจุบัน มีสาขาทั่วประเทศรวม 30 สาขา โดยสาขาหลักตั้งอยู่ที่ ชั้น 14-15 อาคารวรรณสรณ์ ถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร
เคมี อ.อุ๊
อาจารย์อุ๊
ตู้ เชิญยิ้ม
ดินสอพอง หรือ มาร์ล หรือ มาร์ลสโตน มีองค์ประกอบทางเคมีเป็นแคลเซียมคาร์บอเนต หรือโคลนหรือหินโคลนที่อุดมไปด้วยเนื้อปูนที่มีองค์ประกอบที่แปรผันของแร่เคลย์และอาราโกไนต์ มาร์ลเป็นคำโบราณที่ถูกนำมาใช้เรียกวัตถุที่หลากหลายโดยส่วนใหญ่เป็นวัตถุเนื้อหลวม ๆ ของดินที่มีองค์ประกอบหลักของเนื้อผสมระหว่างดินเคลย์และแคลเซี่ยมคาร์บอเนตเกิดขึ้นภายใต้สภาพแวดแวดล้อมที่เป็นน้ำจืดเป็นวัตถุเนื้อดินประกอบด้วยแร่เคลย์ร้อยละ 65 และคาร์บอเนตร้อยละ 65-35 คำเรียกที่ใช้ในปัจจุบันหมายถึงตะกอนที่ตกสะสมตัวในทะเลและในทะเลสาบที่แข็งตัวซึ่งเพื่อให้ถูกต้องแล้วต้องเรียกว่ามาร์ลสโตน มาร์ลสโตนเป็นหินที่แข็งตัวมีองค์ประกอบเดียวกันกับมาร์ลที่อาจเรียกว่าหินปูนเนื้อดิน มาร์ลมีการแตกแบบกึ่งก้นหอยและมีแนวแตกถี่ได้น้อยกว่าหินดินดาน คำว่า “มาร์ล” เป็นศัพท์ภาษาอังกฤษที่ใช้เรียกกันอย่างกว้างขวางในทางธรณีวิทยา ขณะที่คำว่า “เมอร์เจิล” และ “ซีเกรด” (ภาษาเยอรมันเรียกว่า “ซีชอล์ค”) ถูกใช้เรียกกันในยุโรป
ทางด้านล่างของชั้นชอล์คไวต์คลิฟออฟโดเวอร์ประกอบไปด้วยชั้นมาร์ลเนื้อกลอโคไนต์ตามด้วยการแทรกสลับของชั้นหินปูนและชั้นมาร์ล การลำดับชั้นหินยุคครีเทเชียสตอนบนในเยอรมนีเปรียบเทียบได้กับแรงขับอันเกิดจากความแปรผันเป็นวัฏจักรของวงโคจรโลกแบบมิลานโกวิตช์ (Milankovitch orbital forcing)
มาร์ลเกิดในทะเลสาบพบได้ทั่วไปในตะกอบทะเลสาบปลายยุคน้ำแข็งโดยปรกติแล้วจะพบวางตัวอยู่ใต้ชั้นพีต มาร์ลมีประโยชน์เป็นตัวปรับสภาพดินและเป็นตัวการปรับสภาพดินที่เป็นกรดให้มีสภาพเป็นกลาง มีลักษณะอ่อน ร่วนซุย และเป็นวัตถุเนื้อดินที่มีองค์ประกอบที่แปรผันของแคลเซี่ยมคาร์บอเนต เคลย์ และตะกอนขนาดทรายแป้งและพบเป็นปฐมภูมิภายใต้สภาพแวดล้อมแบบน้ำจืด (Hubbard and Herman, 1990)
ดินสอพองในประเทศไทย.
พจนานุกรมศัพท์ธรณีวิทยา ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2544 ได้ให้นิยามดินสอพองว่าเป็นหินปูนเนื้อมาร์ล (marly limestone) ที่เป็นดินที่เนื้อเป็นสารประกอบแคลเซียมคาร์บอเนตเป็นส่วนใหญ่ เมื่อเอามะนาวบีบใส่ น้ำมะนาวมีกรดซึ่งเมื่อทำปฏิกิริยากับแคลเซี่ยมคาร์บอเนตเกิดเป็นแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์เป็นฟองฟูขึ้น ดูเผิน ๆ ก็เห็นว่าดินนั้นพองตัว จึงเรียกกันว่า ดินสอพอง โบราณใช้ทำแป้งประร่างกายเพื่อให้เย็นสบาย เมื่อผสมน้ำหอมเข้าไปด้วยกลายเป็นแป้งกระแจะ ใช้ทำยาสีฟัน ปัจจุบันนี้ใช้มากในการแก้ดินเปรี้ยว ผสมทำธูป ทำปูนซีเมนต์ เพราะเสียค่าขุดและค่าบดต่ำกว่าใช้หินปูนซึ่งมีเนื้อเป็นสารประกอบชนิดเดียวกัน แหล่งใหญ่ในประเทศไทยมีในท้องที่อำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ และอำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี
สมัยโบราณใช้เป็นเครื่องประทินผิว ทาตัวเด็กแก้ผื่นคัน ใช้ทาพื้นที่ลงรักให้เห็นลายชัดเจน ดินสอพองที่ใช้ทำยาจะนำไปสะตุ โดยอบในหม้อดินจนแห้ง ดินสอพองสะตุใช้ทำยารักษาแผลกามโรค แผลเรื้อรัง คำว่าสอในดินสอพองนั้นมาจากภาษาเขมรแปลว่าขาว ดินสอพองจึงหมายถึงดินสีขาวที่ไม่แข็งตัว
จังหวัดธนบุรี
จังหวัดธนบุรี เป็นจังหวัดในอดีตที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงข้ามกับจังหวัดพระนคร ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี จนกระทั่ง พ.ศ. 2514 ได้มีการรวมจังหวัดธนบุรีกับจังหวัดพระนคร เป็น นครหลวงกรุงเทพธนบุรี และเปลี่ยนชื่อเป็นกรุงเทพมหานครเมื่อปี พ.ศ. 2515
ในอดีต กรุงธนบุรี หรือ จังหวัดธนบุรี เป็นราชธานีไทย ในระหว่างปี พ.ศ. 2310 - 2325 โดยตั้งอยู่ ณ ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาที่เมืองธนบุรีเดิม หลังจากกรุงศรีอยุธยาต้องเสียกรุงแก่พม่า เมื่อ พ.ศ. 2310 แล้ว สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ก็ได้ทรงสถาปนาราชธานีแห่งใหม่ขึ้น พระราชทานนามว่า "กรุงธนบุรีศรีมหาสมุทร" เมื่อจุลศักราช 1130 ปีชวด สัมฤทธิศก ตรงกับ พ.ศ. 2310 จวบจนถึง พ.ศ. 2325 นับเป็นเวลาแห่งราชธานีเพียง 15 ปีเท่านั้น
จังหวัดธนบุรี มีอำเภอจำนวน 9 อำเภอ
วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2480 ได้มีการตรากฎหมายจัดตั้งเทศบาลนครธนบุรี เพื่อดูแลท้องถิ่น และยังมี องค์การบริหารส่วนจังหวัดและสุขาภิบาล โดยมีศาลากลางว่าการ เป็นอาคารทรงไทยประยุกต์อยู่หน้าวัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร ติดแม่น้ำเจ้าพระยา ฝั่งธนบุรี (ปัจจุบันเป็นอาคารที่ทำการของสำนักเทศกิจ กรุงเทพมหานคร)
จังหวัดธนบุรี ใช้ตราประจำจังหวัดเป็นรูปพระปรางค์วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร ออกแบบโดยกรมศิลปากร
ราชอาณาจักรสยาม
ภูมิสารสนเทศ  เป็นวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในการพัฒนาและใช้โครงสร้างทางวิทยาการสารสนเทศเพื่อแก้ไขปัญหาทางภูมิศาสตร์ การทำแผนที่ วิทยาศาสตร์โลก และสาขาอื่น ๆ ทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง
ภูมิสารสนเทศได้รับการอธิบายว่าเป็น "วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับโครงสร้างและลักษณะของข้อมูลเชิงพื้นที่ การถ่ายภาพหรือเก็บข้อมูล การจำแนกคุณสมบัติข้อมูล การจัดเก็บข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูล การแสดงผลและเผยแพร่ข้อมูล รวมถึงโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นต่อการรักษาความปลอดภัยสำหรับการใช้ข้อมูลนี้อย่างเหมาะสม" หรือ "ศิลปศาสตร์ วิทยาศาสตร์ หรือเทคโนโลยีที่เกี่ยวกับการได้มา การจัดเก็บ กระบวนการผลิต การนำเสนอและการเผยแพร่ทางภูมิสารสนเทศ"
ภูมิศาสตร์และวิทยาศาสตร์โลกพึ่งพาข้อมูลเชิงพื้นที่ดิจิทัลของภาพถ่ายที่ได้จากการรับรู้จากระยะไกลและวิเคราะห์ด้วยระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์และแสดงผลบนกระดาษหรือจอคอมพิวเตอร์มากขึ้น
ภูมิสารสนเทศผสานการวิเคราะห์เชิงพื้นที่และการสร้างแบบจำลอง การพัฒนาฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ การออกแบบระบบสารสนเทศ ปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับคอมพิวเตอร์ทั้งเทคโนโลยีเครือข่ายแบบมีสายและไร้สาย ภูมิสารสนเทศใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์และภูมิทัศนภาพเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
สาขาของภูมิสารสนเทศประกอบด้วย
95 (เก้าสิบห้า) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 94 (เก้าสิบสี่) และอยู่ก่อนหน้า 96 (เก้าสิบหก)
พาล์มโอเอส
บ. บุญค้ำ
บ. บุญค้ำ นามปากกาของบุญสิงห์ บุญค้ำ (15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445 – 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2515) นักเขียน นักการศึกษา ทนายความ ศึกษาธิการจังหวัดเชียงราย จังหวัดลานช้าง (พ.ศ. 2484 – พ.ศ. 2488 ปัจจุบันอยู่ในประเทศลาว) สหรัฐไทยเดิม (ของไทยระหว่าง พ.ศ. 2485 – พ.ศ. 2488 ปัจจุบันคือเมือง เชียงตุง ในสหภาพพม่า) ผู้แต่งหนังสือ "เที่ยวเมืองเชียงตุงและแคว้นสาละวิน" และอื่นๆ
บ. บุญค้ำ เกิดที่อำเภอลุมพุก (อำเภอคำเขื่อนแก้วในปัจจุบัน) จังหวัดอุบลราชธานี ได้รับการศึกษาขั้นต้นที่จังหวัดอุบลราชธานี จบมัธยมศึกษาปีที่ 8 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย กรุงเทพมหานครเมื่อ พ.ศ. 2464 ประโยคครูมัธยม (ป.ม.) กระทรวงธรรมการ พ.ศ. 2466 ประกาศนียบัตรนิติศาสตร์และได้เข็ม (น.) จากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเมื่อ พ.ศ. 2474 ซึ่งต่อมาได้นับเป็นปริญญาตรีกิตติมศักดิ์แห่ง "มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง" หรือมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในปัจจุบัน เริ่มรับราชการเป็นครูโรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร และอีกหลายแห่งในกรุงเทพฯ ต่อมาย้ายไปเป็นศึกษาธิการอำเภอกบินทร์บุรี และศึกษาจังหวัดเชียงราย
เมื่อเกิดสงครามอินโดจีนและกรณีพิพาทเรียกร้องดินแดนฝั่งซ้ายคืนจากฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2484 บ. บุญค้ำได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการรับมอบดินแดนและเป็นศึกษาธิการจังหวัดลานช้าง อีก 2 ปีต่อมาเมื่อไทยยึดเชียงตุงได้จากอังกฤษและตั้งชื่อใหม่ว่า "สหรัฐไทยเดิม" ก็ถูกย้ายไปเป็นศึกษาธิการจังหวัดที่นั่นอีก 2 ปี ก่อนสงครามเลิกและไทยต้องคืนเชียงตุงแก่อังกฤษเล็กน้อย บ. บุญค้ำได้รับคำสั่งย้ายไปเป็นศึกษาธิการจังหวัดเชียงใหม่ ระหว่างเดินทางกลับเชียงรายก็ได้ถูกกองรังควานแนวหลังของสัมพันธมิตรซุ่มยิงรถที่โดยสารบาดเจ็บสาหัสจนขาขวาพิการไปตลอดชีวิต หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนแพทย์ คือนายแพทย์ เสม พริ้งพวงแก้ว ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ก็คงไม่รอดชีวิต เมื่อหายป่วยจึงได้ขอลาออกจากราชการเพื่อประกอบอาชีพทางกฎหมายและเขียนหนังสือเมื่อปลายปี พ.ศ. 2488
สู่เมืองเชียงตุง.
บ. บุญค้ำเป็นนักเขียนมาตั้งแต่แรกเข้ารับราชการเป็นครู ได้เขียนเรื่องต่างๆ ลงในหนังสือวิทยาจารย์อยู่เสมอ โดยเฉพาะการแปลเรื่องสั้นของวิลเลียม เชกสเปียร์ เมื่อปี พ.ศ. 2483 ในฐานะศึกษาธิการจังหวัดเชียงรายได้ร่วมเดินทางร่วมกับข้าหลวงประจำจังหวัดฯ เพื่อไปเยี่ยมข้าหลวงใหญ่แห่ง "สหรัฐเงี๊ยว" (รัฐฉานในปัจจุบัน) เป็นเวลาหลายสัปดาห์ ต่อมาเมื่อกองทัพไทยโดยกองพลที่ 3 โดยมีจอมพล ผิน ชุณหะวัณ เป็นผู้บัญชาการกองพลเข้าตีเมืองเชียงตุงเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 บ. บุญค้ำ ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นศึกษาธิการเชียงตุงซึ่งได้ชื่อใหม่ว่า "สหรัฐไทยเดิม" เมื่อ พ.ศ. 2486 และถอยกลับเมื่อ พ.ศ. 2488 เมื่อไทยต้องคืนสหรัฐไทยเดิม หรือเมืองเชียงตุงให้แก่อังกฤษ
บ. บุญค้ำ เป็นผู้สนใจในด้านประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม ประเพณี และชอบเขียนหนังสือ จึงได้บันทึกเรื่องราวของชนเผ่าต่างๆ ศึกษาประวัติความเป็นมาของเมืองเชียงตุง พร้อมทั้งรวบรวมเอกสารต่างๆ ทั้งที่เป็นภาษาอังกฤษ ภาษาอิตาเลียน และภาษาไทใหญ่ (สมุดกระดาษสา) ความที่มีความสนใจเรื่องเมืองเชียงตุงและได้ติดต่อสนิทสนมกับเจ้านายเชียงตุง (เจ้าบุญวาทย์วงศา และเจ้าพรหมลือ ณ เชียงตุง) คณะมิชชันนารีโรมันคาทอลิก (Sister Madellina) และพระสงฆ์ (ท่านสิทธิแสง เจ้าอาวาสวัดเชียงยืน) อยู่มากพอควร ท่านเหล่านี้ได้นอกจากจะค้นหาเอกสารมาให้ยืมแล้วยังได้เมตตาแปลจากภาษาไทยใหญ่เป็นภาษาไทย และภาษาอิตาเลียนเกี่ยวกับชนชาวดอยในรัฐฉานเป็นภาษาอังกฤษให้อีกด้วย
เที่ยวเมืองเชียงตุงและแคว้นสาละวิน.
หนังสือ "เที่ยวเมืองเชียงตุงและแคว้นสาละวิน" ได้รับการตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2499 ที่โรงพิมพ์รัตนสุวรรณ จังหวัดพิษณุโลก โดยความช่วยเหลือในการจัดจำหน่ายของสำนักพิมพ์คลังวิทยา โดยมี "เหม เวชกร" เป็นผู้ออกแบบปกและเป็นการตีพิมพ์เพียงครั้งเดียวเท่านั้น หนังสือ "เที่ยวเมืองเชียงตุงและแคว้นสาละวิน" เป็นมากกว่าหนังสือเกี่ยวกับการท่องเที่ยวทั่วไป เนื้อหาของหนังสือมีเรื่องราวต่างๆ ที่ได้จากเอกสารประวัติศาสตร์เชียงตุงที่เป็นต้นตอ มีรายละเอียดที่ชัดเจน น่าสนใจและเพลิดเพลิน โดยเฉพาะเรื่อง "ละว้าสร้างบ้าน" ชาวละว้าที่สมัยนั้นยังต้องออกล่าหัวมนุษย์ หนังสือแบ่งออกเป็น 11 บทและภาคผนวก มีภาพถ่ายประกอบมากเกือบ 80 ภาพ ทั้งที่ถ่ายเองและถ่ายทอดจากหนังสืออื่น มีรายการอ้างอิงทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ 11 รายการ นับเป็นหนังสือหายากที่เป็นที่ต้องการของผู้ที่สนใจหรือ "คอหนังสือ" ด้านศิลปวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์และประเพณีของชนเผ่า รวมทั้งด้านมานุษยวิทยาโดยเฉพาะในพื้นที่เชียงตุง แคว้นสาละวินไปถึงเชียงรุ้งในช่วง 60-80 ปีก่อน ดังนั้น แม้ถึงปัจจุบัน ก็ยังมักผู้ตามหาและสอบถามถึงนามปากกา บ. บุญค้ำ ผู้แต่งหนังสือนี้อยู่เนืองๆ ว่าเป็นผู้ใด
นอกจากนี้ บ. บุญค้ำ ยังได้เขียนบทความและหนังสืออื่นแต่ไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย โดยเฉพาะเรื่อง "เล่ห์การเมือง" ซึ่งตีพิมพ์ประมาณ พ.ศ. 2492 อันเป็นเหตุให้ตำรวจสันติบาลยุคนั้นบุกค้นบ้านที่จังหวัดพะเยาและจับคนในบ้าน 3-4 คนไปตั้งข้อหา "กบฏเชียงราย" (ภายหลังได้รับการปล่อยตัว) นอกจากนี้ บ. บุญค้ำ ยังแต่งบทละครเรื่อง "เจ้าชายเขมรัฐและเจ้าหญิงแสนหวี" พร้อมทั้งเพลงประกอบออกแสดงเร่หาเงินบำรุงโรงเรียน "บุญนิธิ" ที่ท่านตั้งขึ้นที่อำเภอพะเยา (ปัจจุบันเป็นจังหวัด)
บ่วงบรรจถรณ์.
บ่วงบรรจถรณ์ เป็นหนังสือนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่ใช้หนังสือ "เที่ยวเมืองเชียงตุงและแคว้นสาละวิน" เป็นแนวทางหลักในการเดินเรื่อง โดยเฉพาะช่วงเวลา สถานที่และผู้คน ประพันธ์โดย กีรตี ชนา ตีพิมพ์โดยสนักพิมพ์อรุณ พ.ศ. 2544 ขนาด 708 หน้า หนังสือเล่มนี้ได้รับการนำไปทำบทละครโทรทัศน์เรื่องเดียวกัน กำกับโดยนพพล โกมารชุน ออกแพร่ภาพทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เมื่อ พ.ศ. 2545 ได้รับความนิยมสูง ซึ่งเป็นเหตุให้มีผู้ต้องการอ่านและตามหาหนังสือ "เที่ยวเมืองเชียงตุงและแคว้นสาละวิน" ต้นตอ รวมทั้งเรื่องราวเกี่ยวกับผู้แต่งดังกล่าว
บ. บุญค้ำ ลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. 2488 มาประกอบอาชีพทนายความและตั้งโรงเรียนที่พะเยาคือโรงเรียน "บุญนิธิ" ที่ชายกว๊านพะเยา และได้เริ่มงานเขียนที่ชอบ รวมทั้งหนังสือเรื่อง "เที่ยวเมืองเชียงตุงและแคว้นสาละวิน" ซึ่งมีเนื้อหาทางสารคดีและประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเชียงตุง หรือเมือง "เขมรัฐ" และเมือง "แสนหวี" รวมทั้งชนเผ่าและประเพณีพื้นถิ่นต่างๆ ในพื้นที่ในแคว้นสาละวิน แต่ก็ไม่มีโอกาสจัดพิมพ์จนกระทั่งมีผู้สนใจคือ เจริญ จันสี ผู้ซึ่งแสวงหาความรู้เกี่ยวกับเมืองเชียงตุงได้รับการบอกเล่าจากแสง มนวิทูร ว่ามีผู้เขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ที่เชียงรายแต่ยังไม่ได้ตีพิมพ์
บ. บุญค้ำ ถึงแก่กรรมที่นครหลวงกรุงเทพธนบุรีเมื่อปี พ.ศ. 2515 ด้วยโรคมะเร็งและอัมพาตรวมอายุได้ 71 ปีเศษ
มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ
มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ  เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐในจังหวัดชัยภูมิ จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิตศึกษา โดยมี คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ คณะบริหารธุรกิจ คณะพยาบาลศาสตร์ คณะครุศาสตร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์ เพื่อจัดการหลักสูตรของมหาวิทยาลัย
ผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ ในอดีต จะได้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานให้ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร โดยเสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์เป็นประจำทุกปี ในปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินปฏิบัติพระราชกรณียกิจในการพระราชทานปริญญาบัตร ณ หอประชุมมหาวชิราลงกรณ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ ตั้งอยู่บนที่ดินสาธารณประโยชน์ บนเขาสระหงส์ ซึ่งองค์การบริหารส่วนตำบลนาฝาย หมู่บ้านนาฝายและหมู่บ้านห้วยชัน ตำบลนาฝาย อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ มอบให้เป็นที่ตั้งมหาวิทยาลัย จำนวน 1,482 ไร่เศษ อยู่ห่างจากตัวจังหวัดไปทางทิศเหนือ ประมาณ 12.5 กิโลเมตร ด้านหน้าติดกับถนนหลวงสาย ชัยภูมิ-ตาดโตน ด้านข้างติดกับถนน รพช. สายห้วยชัน-ห้วยต้อนมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ ได้เริ่มดำเนินการก่อตั้ง เมื่อปี พ.ศ. 2537 และได้รับอนุมัติให้จัดตั้งขึ้นตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2540โดยนายสุขวิช รังสิตพลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการขออนุมัติในวันที่ 20 เมษายน 2540โดยจัด สรรงบประมาณแผ่นดินมาให้ดำเนินการในปี พ.ศ. 2540 จำนวน 30 ล้านบาท
แต่เพราะปัญหาวิกฤตเศรษฐกิจ ได้ปรับ ลดเหลือเพียง 15 ล้านบาท สำหรับก่อสร้างสิ่งจำเป็นพื้นฐานบางประการ ซึ่งในระยะแรก ได้ไปอาศัยวิทยาลัยพลศึกษา จังหวัดชัยภูมิเป็นสำนักงานโครงการชั่วคราว เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2540 จนสำนักงานโครงการชั่วคราวก่อสร้างเสร็จแล้ว จึงได้ย้ายออกวิทยาลัยพลศึกษาไปอยู่ ณ ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยในปัจจุบันบนเขาสระหงส์ ตำบลนาฝาย อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ ในวันที่ 12 สิงหาคม 2541 เนื่องจากปัญหาเศรษฐกิจยังไม่ดีขึ้นรัฐบาลให้ชะลอโครงการไว้ก่อนและได้จัด สรรเงินมาให้รักษาสภาพโครงการ ในปี พ.ศ. 2541 จำนวน 3 ล้านบาท และในปี พ.ศ. 2542 จำนวน 2.4 ล้านบาท และงบพิเศษจากเงินเหลือจ่ายสำหรับก่อสร้างอาคารเพื่อรับนักศึกษาภายใต้ความรับผิดชอบของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา จำนวน 10 ล้านบาท แต่ในปี 2543 ก็ยังได้รับงบประมาณ 2.4 ล้านบาท เท่าเดิมอยู่ ในปี พ.ศ. 2544 ได้รับ เงินงบประมาณเพิ่มขึ้น คือ ค่าก่อสร้างเรียนรวม 6 ชั้น จำนวน 1 หลัง ราคา 80 ล้านบาท แต่ปรับลดเหลือ 72 ล้านบาท (งบผูกพัน 3 ปี)
ในปี พ.ศ. 2544 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเป็น “สถาบันราชภัฏชัยภูมิ” ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 12 กรกฎาคม 2544 จึงถือว่าวันดังกล่าวคือ วันคล้ายวันสถาปนาของมหาวิทยาลัย และได้จัดให้มีพิธีทำบุญตักบาตร ในวันคล้ายวันสถาปนาของมหาวิทยาลัยทุกปี และตั้งแต่ปีงบประมาณ 2546 เป็นต้นมา ได้จัดตั้งงบประมาณในการก่อสร้าง อาคารสถานที่และพัฒนามหาวิทยาลัยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่น ปีงบประมาณ 2546 ได้รับการจัดสรรงบประมาณสำหรับก่อสร้าง อาคารบรรณราชนครินทร์ สูง 5 ชั้น จำนวน 1 หลัง เป็นเงิน 60 ล้านบาท ปีงบประมาณ 2547 ได้รับการจัดสรรเงิน สำหรับ ก่อสร้างอาคารศูนย์ภาษาและคอมพิวเตอร์ สูง 4 ชั้น จำนวน 1 หลัง เป็นเงิน 40 ล้านบาท และในปีงบประมาณ 2548 ได้รับ การจัดสรรงบประมาณจำนวน 73 ล้านบาท เป็นต้น
และเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2547 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ลงพระปรมาภิไธย ในพระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 และในวันที่ 14 มิถุนายน 2547 พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 ได้ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา อันมีผลให้สถาบันราชภัฏชัยภูมิได้รับการยกฐาน เป็น "มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ"และมีสภาพเป็นนิติบุคคลโดยสมบูรณ์ ซึ่งสามารถพัฒนาระบบบริหารและการจัดการที่เป็นอิสระของตน เองมีความ คล่องตัว และมีเสรีภาพทางวิชาการ
คณะพยาบาลศาสตร์ (เดิมคือ วิทยาลัยพยาบาลพระยาภักดีชุมพล).
มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ เป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษา ได้รับจัดตั้งขึ้นตามคติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2540 มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ ได้สำรวจความต้องการทางการศึกษาของชุมชนในจังหวัดชัยภูมิและจังหวัดใกล้เคียง พบว่า ประชาชนส่วนใหญ่ต้องการให้บุตรหลานเรียนทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ ปฏิบัติงานในชุมชนของตนเอง เป็นการสร้างชุมชนให้เข้มแข็งทางด้านสุขภาพและพึ่งตนเองได้ รวมทั้งนโยบายทางด้านสาธารณสุขของประเทศ เน้นความครอบคุลมทางด้านการให้บริการ โดยมีนโยบายให้มีพยาบาลวิชาชีพทุกสถานีอนามัย ซึ่งพบว่าในชนบทยังขาดแคลนพยาบาลวิชาชีพมาก จากนโยบายกระทรวงสาธารณสุขเกี่ยวกับการเกษียณอายุราชการปี พ.ศ. 2548 ได้กำหนดวิชาชีพพยาบาล เป็นวิชาชีพที่ขาดแคลนวิชาชีพหนึ่ง ไม่สามารถเข้าโครงการเกษียณอายุราชการก่อนกำหนดได้ นอกจากภาวะเจ็บป่วยที่ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้จริง ๆ จึงจะอนุญาตให้เกษียณอายุราชการก่อนกำหนดได้