pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วิลเลียม เคานท์แห่งปัวตีเย, เฮนรียุวกษัตริย์, พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ, เจฟฟรีที่ 2 ดยุกแห่งบริตานี, พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ, มาทิลดาแห่งอังกฤษ ดัชเชสแห่งซัคเซิน, เอเลนอร์แห่งอังกฤษ พระราชินีแห่งกัสติยา และ โจนแห่งอังกฤษ พระราชินีแห่งซิซิลี วิลเลียมพระราชโอรสองค์โตสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ เฮนรีเคานท์แห่งอองจูจึงได้สวมมงกุฏเป็นพระมหากษัตริย์ร่วมแทนที่ แต่ในเมื่อเฮนรีมิได้เป็นพระมหากษัตริย์ด้วยพระองค์เองจึงได้เรียกกันในพระนาม “เฮนรียุวกษัตริย์” (Henry the Young King) แทนที่จะมีพระนามว่าเฮนรีที่ 3 ตามนิตินัย ซึ่งตามประเพณีแล้วเฮนรีควรจะเป็นผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดา ริชาร์ดควรจะได้ดินแดนของพระราชมารดา และจอห์นควรจะเป็นผู้ครองไอร์แลนด์ แต่เหตุการณ์มิได้เป็นไปตามที่คาดหมายกันว่าควรจะเป็น
จอห์น สปีดสันนิษฐานกันว่าพระเจ้าเฮนรีและอาลีเยนอร์อาจจะมีพระโอรสด้วยกันอีกองค์หนึ่งเป็นผู้ชายชื่อฟิลิปแต่คงจะเสียชีวิตตั้งแต่ยังเป็นทารก
นอกพระราชโอรสธิดากับอาลีเยนอร์แล้วพระเจ้าเฮนรีก็ยังมีพระราชบุตรนอกสมรสอีกหลายคน อย่างเช่นพระราชโอรส วิลเลียม เคานท์แห่งปัวตีเยของพระองค์กับอาลีเยนอร์ ประสูติเพียงสองสามเดือนจาก เจฟฟรี (พระโอรสนอกสมรส) พระราชินีอาลีเยนอร์ดูเหมือนจะทรงยอมรับในการนอกพระทัยของพระเจ้าเฮนรี เช่นจะเห็นได้จากกรณีของ เจฟฟรี ซึ่งพระเจ้าเฮนรียอมรับว่าเป็นพระโอรสและได้รับการเลี้ยงดูในพระราชวังเวสต์มินสเตอร์โดยพระราชินีอาลีเยนอร์
ระยะเวลาระหว่างที่พระเจ้าเฮนรีขึ้นครองราชย์และการกำเนิดของพระราชโอรสองค์สุดท้องเป็นระยะเวลาที่เต็มไปด้วยปัญหารอบข้าง เริ่มโดยอากีแตนไม่ยอมรับการปกครองของพระเจ้าเฮนรี; การพยายามอ้างสิทธิในดินแดนทูลูสแต่ไม่สำเร็จ; เฮนรียุวกษัตริย์พระโอรสองค์รองเสกสมรสกับมาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส เคานท์เทสแห่งอองจูพระราชธิดาของพระเจ้าหลุยส์; และความขัดแย้งระหว่างพระเจ้าเฮนรีกับทอมัส เบ็คเค็ทอัครมหาเสนาบดีผู้ต่อมาเป็นอัครบาทหลวงแห่งแคนเตอร์บรี ระหว่างนี้ไม่มีหลักฐานอะไรที่แสดงว่าพระราชินีอาลีเยนอร์มีบทบาทอย่างใดในเหตุการณ์ต่างๆ เหล่านี้ ภายในปี ค.ศ. 1166 พระราชินีอาลีเยนอร์ก็ทรงให้กำเนิดพระราชโอรสองค์สุดท้าย ชีวิตการสมรสระหว่างพระราชินีอาลีเยนอร์และพระเจ้าเฮนรีก็เริ่มเลวลงเป็นลำดับ พระเจ้าเฮนรีทรงยกย่องโรสซามุนด์ คลิฟฟอร์ดพระสนมคนโปรดโดยไม่ทรงปิดบัง
ในปี ค.ศ. 1167 พระราชธิดาองค์ที่สามมาทิลดาแห่งอังกฤษก็เสกสมรสกับเฮนรีสิงห์แห่งแซ็กโซนี พระราชินีอาลีเยนอร์ยังประทับอยู่ที่อังกฤษกับพระธิดาจนปีหนึ่งก่อนที่มาทิลดาจะเสด็จไปนอร์มังดีในเดือนกันยายน หลังจากนั้นก็ทรงส่งสิ่งของส่วนพระองค์ไปอาร์จองตอง (Argentan) ในเดือนธันวาคมเมื่อมีการฉลองวันคริสต์มาสก็เป็นที่เห็นกันว่าทรงตกลงพระทัยที่จะแยกกับพระเจ้าเฮนรี หลังวันคริสต์มาสพระราชินีอาลีเยนอร์ก็เสด็จกลับปัวตีเย พระเจ้าเฮนรีมิได้ทรงขัดขวางแต่อย่างใดและยังทรงเดินทางไปพร้อมกับกองทหารที่ติดตามไปส่งด้วย ระหว่างทางก็ทรงโจมตีปราสาทที่เป็นของครอบครัวลูซินแยงที่แข็งข้อต่อพระองค์ เมื่อส่งแล้วก็ทรงทิ้งพระราชินีอาลีเยนอร์ให้อยู่ในความดูแลของเอิร์ลแพททริคเพื่อไปทรงงานส่วนพระองค์นอกอากีแตน เมื่อเอิร์ลแพททริคถูกฆ่าหลังจากการโจมตี พระราชินีอาลีเยนอร์จึงทรงถูกทิ้งให้ควบคุมทรัพย์สมบัติและดินแดนด้วยพระองค์เอง
ตำนานเกี่ยวกับราชสำนักแห่งความรักที่ปัวตีเย.
ระยะเวลาที่ปัวตีเยของพระราชินีอาลีเยนอร์เป็นระยะเวลาที่ทรงมีอิทธิพลทางด้านวัฒนธรรมเป็นอันมาก หลังจากที่ทรงแยกจากพระเจ้าเฮนรี พระราชินีอาลีเยนอร์ก็ทรงตั้งราชสำนักของพระองค์เองที่ปัวตีเย ทรงสนับสนุนลัทธินิยมรักในราชสำนัก (courtly love) ภายในราชสำนักของพระองค์ แต่พระเจ้าเฮนรีและทางสถาบันศาสนาทำลายหลักฐานดังกล่าวนี้จนไม่เหลือหรอ ที่เหลืออยู่เป็นเพียงหลักฐานบางส่วนของจดหมายของราชสำนัก กฎ และการปฏิบัติที่เขียนโดย อันเดรีย คาเปลลานัส (Andreas Capellanus) ดูเหมือนว่าสิ่งหนึ่งที่ทำกันคือจะมีกลุ่มชายหญิงสิบสองคนที่มานั่งฟังเรื่องของความรักของแต่ละคน ซึ่งเป็นรากฐานของระบบลูกขุนที่ทรงนำมาใช้ในอังกฤษหลังจากที่ทรงปล่อยนักโทษทั้งหมดเมื่อพระเจ้าเฮนรีเสด็จสวรรคต แต่สิ่งที่ทรงทำในราชสำนักก็เป็นเพียงสิ่งที่สันนิษฐานกันเท่านั้นว่าทรงทำมิได้เป็นที่ทราบแน่นอนว่าเกิดขึ้นจริงหรือไม่ แต่กระนั้นตำนานเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในพระราชสำนักของพระองค์ก็ยังเล่าสืบต่อกันมา
ส่วนทางพระเจ้าเฮนรีก็ยังทรงมุ่งมั่นในการขยายราชอาณาจักร ทรงข่มเหงข้าราชสำนักของพระราชินีอาลีเยนอร์ในการที่ทรงพยายามควบคุมดินแดนอากีแตนที่เป็นของพระราชินีอาลีเยนอร์และราชสำนักที่ปัวตีเยของพระองค์ พระเจ้าเฮนรีทรงเป็นส่วนหนึ่งของสาเหตุที่ทำให้ทอมัส เบ็คเค็ทอัครมหาเสนาบดีผู้ต่อมาเป็นอัครบาทหลวงแห่งแคนเตอร์บรีถูกฆาตกรรมที่แท่นบูชาภายในมหาวิหารแคนเตอร์บรีในปี ค.ศ. 1170 (แต่เหตุการณ์นี้ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าพระเจ้าเฮนรีมีส่วนในการกำจัดทอมัส เบ็คเค็ทจริงหรือไม่) การฆาตกรรมของทอมัส เบ็คเค็ท เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้พระราชินีอาลีเยนอร์ทรงเพิ่มความชังในตัวพระเจ้าเฮนรีมากยิ่งขึ้น ซึ่งรวมไปถึงทัศนคติโดยทั่วไปในยุโรปในขณะนั้น
ถึงแม้ว่าชีวิตการสมรสระหว่างพระราชินีอาลีเยนอร์และพระเจ้าเฮนรีเป็นชีวิตสมรสที่รุนแรงเต็มไปด้วยการต่อปากต่อคำ และแม้ว่าจะมีพระสนมและทรงสั่งกักขังพระราชินีอาลีเยนอร์อยู่เป็นระยะเวลานาน แต่พระราชินีอาลีเยนอร์ก็ยังทรงกล่าวไว้ครั้งหนึ่งว่า ชีวิตแต่งงานระหว่างพระองค์กับพระเจ้าเฮนรีเป็นชีวิตที่มีความสุขกว่าชีวิตแต่งงานของพระองค์กับพระเจ้าหลุยส์ พระราชินีอาลีเยนอร์และพระเจ้าเฮนรีทรงมีความรักและนับถือซึ่งกันและกัน และทรงพยายามช่วยกันสมานสามัคคีครอบครัวเข้าด้วยกัน
การกบฏและถูกจับ.
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1173 เฮนรียุวกษัตริย์ หรือ เฮนรีเคานท์แห่งอองจู (พระราชโอรสองค์ที่สอง) ไม่ทรงพอใจที่พระราชบิดาไม่ยอมให้มีอำนาจใดใด และทรงได้รับการยุยงจากผู้เป็นศัตรูของพระเจ้าเฮนรีให้ก่อการกบฏ เฮนรีทรงหลบหนีไปปารีส ที่ปารีสทรงได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศส เฮนรีกลับมาอากีแตนอย่างลับๆ เพื่อมาชักชวนพระอนุชาอีกสองพระองค์ ริชาร์ดและเจฟฟรี ที่ยังประทับอยู่กับพระราชินีอาลีเยนอร์ให้เข้าร่วมด้วย พระราชินีอาลีเยนอร์ทรงส่งพระราชโอรสทั้งสององค์ไปฝรั่งเศสเพื่อให้ไปช่วยเฮนรีก่อการปฏิวัติต่อพระราชบิดา เมื่อส่งพระราชโอรสไปแล้วพระราชินีอาลีเยนอร์ก็ยุยงให้ขุนนางทางใต้ให้ลุกขึ้นสนับสนุนพระราชโอรส ระหว่างปลายเดือนมีนาคมถึงต้นเดือนพฤษภาคมพระราชินีอาลีเยนอร์ก็เดินทางจากปัวตีเยไปปารีสแต่ทรงถูกจับระหว่างทางและถูกส่งไปให้พระเจ้าเฮนรีที่รูออง พระเจ้าเฮนรีก็มิได้ทรงประกาศข่าวการจับอย่างเป็นทางการ ปีต่อมาก็ไม่เป็นที่ทราบว่าที่ประทับของพระราชินีอาลีเยนอร์อยู่ที่ใด เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1174 พระเจ้าเฮนรีก็เสด็จกลับอังกฤษจากบาร์เฟลอร์ทรงนำพระราชินีอาลีเยนอร์กลับไปด้วย เมื่อเรือถึงท่าที่เซาทแธมตันพระราชินีอาลีเยนอร์ก็ถูกนำตัวไปกักขังไม่ที่ปราสาทวินเชสเตอร์ก็ที่ปราสาทเซรัมที่เมืองซอลทบรี
จำขัง ค.ศ. 1173 - ค.ศ. 1189.
พระราชินีอาลีเยนอร์ถูกจำขังเป็นเวลา 15 ปี ตามที่ต่างๆ ในอังกฤษ ระหว่างที่ทรงถูกจำขังก็ทรงห่างเหินจากพระราชโอรสมากขึ้นโดยเฉพาะจากริชาร์ด ซึ่งเป็นพระราชโอรสองค์โปรดเพราะไม่ทรงมีโอกาสพบปะกับพระราชโอรสเท่าใดนัก ระหว่างที่ถูกกักพระองค์ก็ทรงถูกปล่อยบ้างบางโอกาสเช่นวันคริสต์มาส
พระเจ้าเฮนรีสูญเสียโรสซามุนด์ คลิฟฟอร์ดพระสนมคนโปรดในปี ค.ศ. 1176 ทรงพบโรสซามุนด์ในปี ค.ศ. 1166 และเริ่มมีความสัมพันธ์กันในปี ค.ศ. 1173 และกล่าวกันว่าทรงคิดที่จะหย่ากับพระราชินีอาลีเยนอร์ โรสซามุนด์เป็นพระสนมคนหนึ่งในหลายคนของพระเจ้าเฮนรีแต่กับคนอื่นๆ จะเป็นความสัมพันธ์ที่เป็นไปอย่างเงียบๆ แต่กับโรสซามุนด์ไม่ทรงปิดบังและยังทรงออกหน้าออกตาด้วย ความสัมพันธ์กับโรสซามุนด์ทำให้พระลอกหนังสือที่เก่งภาษาละตินเล่นคำว่า “Rosa Immundi” ซึ่งแปลว่า “Rose of Unchastity” พระเจ้าเฮนรีทรงใช้โรสซามุนด์เป็นอาวุธในการยุให้พระราชินีอาลีเยนอร์ขอหย่า ในปี ค.ศ. 1175 ถ้าอาลีเยนอร์ทรงยอมหย่า ตามที่พระเจ้าเฮนรีต้องพระประสงค์ พระเจ้าเฮนรีก็คงอาจจะทรงตั้งให้พระราชินีอาลีเยนอร์ให้เป็นแอบเบสแห่งอารามฟองเทวฟรอด์ ถ้าทำเช่นนั้นอาลีเยนอร์ก็ทรงต้องประกาศสละทรัพย์ทางโลก (vow of poverty) ซึ่งเป็นการยกตำแหน่งและอาณาจักรครึ่งหนึ่งให้พระเจ้าเฮนรีโดยปริยาย แต่พระราชินีอาลีเยนอร์ก็ทรงมีความฉลาดเกินกว่าที่จะทรงทำเช่นนั้น แต่กระนั้นก็มีข่าวลือกันว่าโรสซามุนด์ถูกวางยาพิษโดยพระราชินีอาลีเยนอร์
ในปี ค.ศ. 1183 เฮนรียุวกษัตริย์ ทรงพยายามก่อการปฏิวัติขึ้นอีกครั้งหนึ่ง โดยทรงพยายามซุ่มโจมตีพระเจ้าเฮนรีที่ลิโมจส์ เฮนรีได้รับกองหนุนจากเจฟฟรีน้องชายและจากพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส แต่พระเจ้าเฮนรีทรงล้อมเมืองจนสามารถกดดันให้เคานท์เฮนรีต้องหนี เฮนรีหนีร่อนเร่ออกจากเมืองอย่างไม่มีจุดหมายในบริเวณอากีแตนจนล้มเจ็บด้วยโรคบิด เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1183 เฮนรีรู้ตัวว่าจะตายและสำนึกผิดในสิ่งต่างๆ ที่ได้ทำมา เมื่อพระเจ้าเฮนรีทรงส่งแหวนมาให้เฮนรีก็ทูลขอให้พระราชบิดาให้ทรงมีความปราณีต่อพระมารดาและขอให้ทรงปล่อย พระเจ้าเฮนรีทรงส่งทอมัสแห่งเอียร์ลีย์อัครดีคอนแห่งเวลล์ไปบอกข่าวการเสียชีวิตของเคานท์เฮนรีแก่พระราชินีอาลีเยนอร์ที่ปราสาทเซรัม พระราชินีอาลีเยนอร์ทรงกล่าวว่าทรงฝันเห็นเคานท์เฮนรีก่อนที่จะสิ้นชีวิต ในปี ค.ศ. 1193 ทรงบอกกับสมเด็จพระสันตะปาปาเซเลสทีนที่ 3 ว่าความทรงจำในการเสียชีวิตของเคานท์เฮนรีเป็นสิ่งที่ทรมานใจพระองค์มาตลอด
หลังจากเฮนรียุวกษัตริย์สิ้นพระชนม์ ในปี ค.ศ. 1183 พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ก็อ้างสิทธิในดินแดนบางส่วนในนอร์มังดีที่อ้างว่าเป็นของมาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส เคาน์เตสแห่งอ็องฌู แต่พระเจ้าเฮนรีอ้างว่าดินแดนที่ทรงอ้างแต่เดิมเป็นของพระราชินีอาลีเยนอร์ เมื่อเฮนรีเสียชีวิตดินแดนเหล่านั้นก็กลับไปเป็นของพระราชินีอาลีเยนอร์ตามเดิม ด้วยเหตุผลเช่นที่ว่าพระเจ้าเฮนรีจึงทรงเรียกตัวพระราชินีอาลีเยนอร์มานอร์มังดีเมื่อปลายฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1183 เป็นเวลาราวหกเดือน ทรงเป็นเวลาที่ได้รับอิสระพอสมควรแต่ก็ยังมีผู้คุม สองสามปีหลังจากนั้นพระราชินีอาลีเยนอร์ก็มักจะเสด็จร่วมกับพระสวามีในกิจการที่เกี่ยวกับการปกครองราชอาณาจักรแต่ก็ยังทรงมีผู้ควบคุมจึงมิได้ทรงมีอิสระอย่างเต็มที่
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในอังกฤษ.
เมื่อพระเจ้าเฮนรีเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1189 สองสามวันหลังจากที่ทรงได้รับการบาดเจ็บจากกีฬาต่อสู้บนหลังม้า (jousting match) สิ่งแรกที่ริชาร์ดผู้เป็นรัชทายาททรงทำเป็นสิ่งแรกคือทรงส่งวิลเลียม มาร์แชล เอิร์ลที่ 1 แห่งเพ็มบรุก ไปอังกฤษกับพระราชโองการให้ปล่อยพระราชินีอาลีเยนอร์จากการจำขังแต่ผู้คุมก็ได้ปล่อยพระองค์แล้วเมื่อพระราชโองการไปถึง พระราชินีอาลีเยนอร์ทรงม้าไปยังเวสต์มินสเตอร์เพื่อรับคำสาบานแสดงความสวามิภักดิ์ต่อพระเจ้าแผ่นดินองค์ใหม่จากขุนนางและผู้ครองนครต่างๆ ในนามของพระเจ้าริชาร์ด พระราชินีอาลีเยนอร์ทรงปกครองอังกฤษในนามของพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 โดยทรงลงพระนามว่า “อาลีเยนอร์, ในนามของพระเจ้า, พระราชินีแห่งอังกฤษ” เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1189 พระเจ้าริชาร์ดก็เสด็จมาอังกฤษจากบาเฟลอร์ยังพอร์ทสมัธและทรงได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น นอกจากนั้นก็ยังทรงปกครองอังกฤษในฐานะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินระหว่างที่พระเจ้าริชาร์ดเสด็จไปสงครามครูเสดครั้งที่ 3 เมื่อพระเจ้าริชาร์ดถูกจับพระราชินีอาลีเยนอร์ก็ทรงเป็นผู้เจรจาต่อรองค่าตัวของริชาร์ดโดยเสด็จไปเยอรมนีด้วยพระองค์เอง
พระราชินีอาลีเยนอร์มีพระชนมายุยืนกว่าพระเจ้าริชาร์ดและเลยต่อไปยังรัชสมัยของพระราชโอรสองค์เล็กที่สุดพระเจ้าจอห์น ในปี ค.ศ. 1199 ภายใต้สัญญาสงบศึกระหว่าง พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและพระเจ้าจอห์นมีข้อตกลงว่าหลุยส์รัชทายาทพระชนมายุ 12 พรรษาของพระเจ้าฟิลิปจะต้องแต่งงานกับพระนัดดาองค์หนึ่งของพระเจ้าจอห์นจากคาสตีลในประเทศสเปนปัจจุบัน พระเจ้าจอห์นจึงทรงส่งพระราชินีอาลีเยนอร์ผู้ขณะนั้นมีพระพระชนมายุ 77 พรรษาให้เป็นผู้แทนพระองค์ในการเดินทางจากปัวตีเยไปคาสตีลเพื่อไปเลือกเจ้าหญิงองค์หนึ่งสำหรับหลุยส์ อาลีเยนอร์ทรงถูกซุ่มโจมตีและทรงถูกจับนอกปัวตีเยโดยอิวที่ 9 แห่งลูซิยอง (Hugh IX of Lusignan) หลังจากอาลีเยนอร์ได้รับการปล่อยตัวหลังจากที่ทรงตกลงตามข้อเรียกร้องก็ทรงเดินทางต่อข้ามเทือกเขาพิเรนีสและทรงผ่านราชอาณาจักรนาวาร์ไปถึงราชอาณาจักรคาสตีลก่อนปลายเดือนมกราคม ค.ศ. 1200
พระเจ้าอัลฟองโซที่ 8 แห่งคาสตีล และ เอเลนอร์แห่งอังกฤษ พระราชินีแห่งกัสติยา มีพระราชธิดาสองพระองค์ เออร์ราชา (Urraca) และ บลานซ์ พระราชินีอาลีเยนอร์ทรงเลือกบลานซ์พระธิดาองค์เล็ก และประทับอยู่ที่คาสตีลสองเดือนก่อนที่จะเดินทางข้ามเทือกเขาพิเรนีสกลับ เมื่อมาถึงบอร์โดซ์ก็ทรงฉลองอีสเตอร์ จากบอร์โดซ์เมอร์คาดิเยร์นายทหารรับจ้างผู้มีชื่อเสียงผู้เคยรับใช้พระเจ้าริชาร์ดมาก่อนก็มาร่วมเดินทางเพื่อทำการคุ้มครองขบวนขึ้นเหนือ แต่พอวันที่สองของสัปดาห์อีสเตอร์เมอร์คาดิเยร์ก็ถูกสังหารโดยคนของแบรนแดง (Brandin) ผู้เป็นศัตรูของเมอร์คาดิเยร์เอง เหตุการณ์นี้ทำให้ทรงเหนื่อยและล้าพระทัยและไม่ทรงสามารถเดินทางต่อไปยังนอร์มังดีได้ จากนั้นก็ทรงเดินทางอย่างสบายๆ ในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์ พอมาถึงบอร์โดซ์พระราชินีอาลีเยนอร์ก็ฝากบลานซ์ไว้กับอัครบาทหลวงแห่งบอร์โดซ์ผู้รับช่วงในการคุ้มครองต่อ แล้วพระราชินีอาลีเยนอร์ก็เสด็จไปอารามฟองเทวฟรอด์ เมื่อต้นฤดูร้อนอาลีเยนอร์ก็ล้มป่วย พระเจ้าจอห์นเสด็จมาเยี่ยม
เมื่อสงครามระหว่างพระเจ้าจอห์นกับพระเจ้าฟิลิปปะทุขึ้นอีก พระราชินีอาลีเยนอร์ก็ทรงประกาศสนับสนุนพระโอรส และทรงเดินทางจากอารามฟองเทวฟรอด์ไปปัวตีเยเพื่อป้องกันมิให้พระนัดดาอาร์เธอร์ที่ 1 ดยุกแห่งบริตานีผู้เป็นศัตรูของพระเจ้าจอห์นเข้าครอบครอง เมื่อทราบว่าพระราชินีอาลีเยนอร์จะเสด็จมาดยุกอาร์เธอร์ก็ดักจับอาลีเยนอร์ที่ปราสาทมิราโบ พอพระเจ้าจอห์นได้รับข่าวก็ทรงรีบเดินทัพมาทางใต้ มาถึงก็ทรงโจมตีและจับตัวดยุกอาร์เธอร์ได้ พระราชินีอาลีเยนอร์จึงเสด็จกลับอารามฟองเทวฟรอด์ เมื่อกลับไปถึงก็ทรงรับศีลเป็นชี พระราชินีอาลีเยนอร์สิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 1204 พระศพอยู่ที่แอบบีเคียงข้างกับพระสวามีพระเจ้าเฮนรีที่ 2และพระโอรสพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 อนุสรณ์ของพระองค์เป็นพระรูปที่กำลังทรงอ่านคัมภีร์ไบเบิลประดับด้วยเครื่องตกแต่งอย่างงดงาม
กับ พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส:
กับ พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ:
เอเลเนอร์แห่งอากีแตน
สมเด็จพระเจ้าจอห์น แห่งอังกฤษ
ร้านร้อยเยน
ร้านร้อยเยน  เป็นร้านขายของในประเทศญี่ปุ่นที่เสนอขายสินค้าทุกอย่างในราคา 100 เยน แต่จริงๆราคารวมภาษีแล้ว คือ 105 เยน
ร้านร้อยเยน เริ่มต้นดำเนินการโดย บริษัทไดโซ ซังเกียว จำกัด (Daiso Sangyo) แต่ไม่นานก็มีอีกหลายบริษัทเปิดกิจการคล้ายๆกัน
บริษัทไดโซ ซังเกียว ได้มาเปิดให้บริการในเมืองไทย ในชื่อ บริษัทไดโซ ซังเกียว (ประเทศไทย)จำกัด โดยนำเข้าสินค้าจากญี่ปุ่น ตั้งราคาขายทุกชิ้นที่ 60 บาท สาขาแรกเปิดบริการที่สยามสแควร์
มันสำปะหลัง
มันสำปะหลัง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Manihot esculenta" (L.) Crantz) เป็นพืชหัวชนิดหนึ่ง เป็นพืชอาหารที่สำคัญอันดับ 5 รองจากข้าวสาลี ข้าวโพด ข้าว และมันฝรั่ง ชื่อสามัญเรียกหลายชื่อเช่น Cassava, Yuca, Mandioa, Manioc, Tapioca ชาวไทยเดิมเรียกกันว่า มันสำโรง มันไม้ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่า มันต้นเตี้ย ภาคใต้เรียกมันเทศ (แต่เรียกมันเทศว่า "มันหลา") คำว่า "สำปะหลัง" ที่นิยมเรียกอาจมาจากคำว่า "ซำเปอ (Sampou)" ของชวาตะวันตก
มันสำปะหลังมีแหล่งกำเนิดแถบที่ลุ่มเขตร้อน (lowland tropics) มีหลักฐานแสดงว่าปลูกกันในโคลัมเบีย และเวเนซุเอลา มานานกว่า 3,000–7,000 ปีมาแล้ว นิยมใช้เป็นอาหารเลี้ยงสัตว์
สามารถปลูกได้ง่ายในพื้นที่ร้อน และร้อนชื้น จึงได้มีการสนับสนุนแก่ประเทศที่กำลังพัฒนาที่มีสภาพภูมิอากาศดังกล่าวปลูกเป็นพืชเศรษฐกิจ
ชนิดและสายพันธุ์.
มันสำปะหลังที่ปลูกเชิงเกษตรกรรม มีสองชนิด คือ
ไม้พุ่ม สูง 1.3–5 เมตร รากแบบสะสมอาหาร (tuberous root) สายพันธุ์ที่นิยมปลูกสูงประมาณ 2.5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 10–1.5 เซนติเมตร ใบมีร่องลึก 3–7 ร่อง มีหูใบ ก้านใบยาว ดอกเป็นช่อดอก ผลแบบแคปซูลทรงกลม ประมาณ 1.2 เซนติเมตร มี 3 เมล็ดใน 1 ผล
การจำแนกสายพันธุ์ใช้คุณลักษณะหลายอย่างช่วยในการจำแนกเช่น สีของใบอ่อน สีก้านใบ สีลำต้น ขนที่ยอดอ่อน ลักษณะทรงต้น หูใบ
ใช้กิ่งปักชำ ระยะเวลาเก็บเกี่ยวประมาณ 1 ปี ถึง 1 ปี 4 เดือนขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ปลูก เป็นพืชที่ทนแล้งได้
การส่งออกผลผลิต.
การแปรรูปรากสะสมอาหารมันสำปะหลังเพื่อให้เก็บรักษาได้เป็นเวลานาน ถูกส่งออกในรูปแบบมันสำปะหลังอัดเม็ด มันเส้น สาคู แป้งมันสำปะหลัง
อะโฟร์ไดตี้
ธงชาติซูดานใต้
ธงชาติซูดานใต้ เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นธงแบ่งเป็นสามแถบตามแนวนอน โดยแถบกลางธงเป็นแถบสีแดงขนาบด้วยขอบสีขาวที่ตอนบนและตอนล่าง แถบบนสุดมีสีดำ แถบล่างสุดเป็นสีเขียว ลักษณะดังกล่าวนี้คล้ายคลึงกับธงชาติเคนยามาก ทึ่ด้านคันธงนั้นมีรูปสามเหลี่ยมสีน้ำเงิน ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลืองดวงหนึ่ง ธงดังกล่าวนี้เดิมใช้เป็นธงของขบวนการประชาชนปลดปล่อยซูดาน (Sudan People's Liberation Movement) ต่อมาจึงถือเป็นธงของรัฐบาลซูดานใต้อย่างเป็นทางการภายหลังการลงนามในความตกลงสันติภาพเบ็ดเสร็จเพื่อยุติสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่สอง
ในธงนี้ สีดำเป็นสัญลักษณ์แทนตัวชาวซูดานใต้ สีแดงคือสีของเลือดที่หลั่งออกมาเพื่ออิสรภาพ สีเขียวหมายถึงผืนแผ่นดิน ส่วนดาวสีทอง หรือดาวแห่งเบธเลเฮมนั้น เป็นตัวแทนของความสามัคคีระหว่างรัฐของซูดานใต้
โตโยต้า เทอร์เซล
โตโยต้า เทอร์เซล เป็นรถรุ่นหนึ่งของโตโยต้า เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก ถูกออกแบบมาจากการผสมผสานสไตล์แบบของรถรุ่น โตโยต้า โคโรลล่า กับรถรุ่น โตโยต้า สตาร์เลต ซึ่งรถรุ่นนี้แบ่งออกเป็น 5 โฉม ตามช่วงระยะเวลา ซึ่งในโฉมที่ 1-4 ไม่เป็นที่รู้จักของคนไทย แต่เมื่อถึงโฉมที่ 5 คนไทยรู้จักรถรุ่นนี้มากขึ้น เพราะโตโยต้า นำรถรุ่นนี้มาดัดแปลงลักษณะรถเล็กน้อย และขายในชื่อ โตโยต้า โซลูน่า
Generation ที่ 1 (L10; รุ่นปี พ.ศ. 2521-2526).
โฉมแรกนี้ เริ่มผลิตครั้งแรกใน พ.ศ. 2521 ในญี่ปุ่น
ในช่วงแรกๆ โฉมนี้ มีตัวถัง 2 แบบ คือ coupe 2 ประตู และ hatchback 3 ประตู เครื่องยนต์ SOHC 1.5 ลิตร 60 แรงม้า วางเครื่องหน้าตามยาว (Longitudinal)
จนถึงรุ่นปี พ.ศ. 2523 ได้มีการผลิตตัวถัง sedan 4 ประตู ทำให้เทอร์เซลขณะนี้ มีตัวถัง 3 แบบ และเปลี่ยนเครื่องยนต์ เป็นเครื่องชนิด 62 แรงม้า
รถรุ่นนี้ขับเคลื่อนล้อหน้าตั้งแต่โฉมแรก มีระบบเกียร์ขาย 3 ระบบ คือ เกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด , เกียร์ธรรมดา 4 สปีด และเกียร์ธรรมดา 5 สปีด
Generation ที่ 2 (L20; รุ่นปี พ.ศ. 2526-2528).
โฉมที่ 2 นี้ มีเครื่องยนต์อยู่ด้านหน้าเหมือนเดิม แต่ได้เพิ่มการผลิตระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ ควบคู่กับการผลิตระบบขับเคลื่อนล้อหน้า
โฉมนี้ มีตัวถัง 4 แบบ คือ hatchback 3 ประตู , sedan 4 ประตู , hatchback 5 ประตู และ station wagon 5 ประตู
โฉมนี้ มีระบบเกียร์ 4 แบบ คือ อัตโนมัติ 3 สปีด , ธรรมดา 4 สปีด , ธรรมดา 5 สปีด , ธรรมดา 6 สปีด แล้วแต่รุ่นของรถจะเข้าได้กับระบบเกียร์แบบใด
Generation ที่ 3 (L30; รุ่นปี พ.ศ. 2529-2534).
โฉมที่ 3 นี้ ถูกออกแบบให้รถมีขนาดใหญ่ขึ้น และความหรูหรามากขึ้น แต่ใช้งานได้ง่ายและประหยัด มีเครื่องยนต์ 1.5 ลิตร 12 วาล์ว 78 แรงม้า วางเครื่องหน้าตามขวาง (Transverse) ขับเคลื่อนล้อหน้า หรือระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ แต่ขับเคลื่อนสี่ล้อในโฉมนี้นั้นหายาก เนื่องจากมีผู้ซื้อใช้ไม่มากนัก
มีตัวถัง 4 แบบ คือ sedan 2 ประตู , hatchback 3 ประตู , hatchback 5 ประตู และ station wagon 5 ประตู
โฉมนี้ มีรถรุ่นหนึ่งซึ่งหายากมาก แม้แต่บางประเทศที่มีรถเทอร์เซลมากยังหาได้ยาก คือรุ่น Tercel Deluxe เป็นรถ liftback 4 ประตู ผลิตระหว่างรุ่นปี 2530-2532
รถรุ่นนี้มี 3 ระบบเกียร์ คือ อัตโนมัติ 3 สปีด , ธรรมดา 4 สปีด และธรรมดา 5 สปีด แล้วแต่รุ่นรถ
Generation ที่ 4 (L40; รุ่นปี พ.ศ. 2535-2537).
โฉมนี้ ถูกออกแบบมาโดยผสมผสานเทคโนโลยีรถสปอร์ตเข้าไป และใช้รูปทรงรถแบบแอโรไดนามิค มีเครื่องยนต์ 3E-E 1.5 ลิตร 82 แรงม้า ขับเคลื่อนล้อหน้า (ขับเคลื่อนสี่ล้อก็ยังมี แต่หายาก มีเฉพาะในบางประเทศ)
มีตัวถัง 3 แบบ คือ sedan 2 ประตู , hatchback 3 ประตู และ sedan 4 ประตู มี 3 ระบบเกียร์คือ อัตโนมัติ 3 สปีด , ธรรมดา 4 สปีด และธรรมดา 5 สปีด แล้วแต่รุ่นรถ
ถึงรุ่นปี 2536 ได้มีการปรับปรุงครั้งใหญ่ โดยใส่ถุงลมนิรภัยลงในที่นั่งคนขับ และใส่ระบบเบรก anti-lock และปรับเปลี่ยนระบบปรับอากาศในรถเป็นระบบแบบไร้สาร CFC ทำให้รถเทอร์เซลรุ่นปี 2536 เป็นต้นไป มีความปลอดภัย และเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากขึ้น
Generation ที่ 5 (L50; รุ่นปี พ.ศ. 2538-2543).
โฉมนี้ เป็นโฉมแรก และโฉมเดียวของเทอร์เซล ที่โด่งดังในประเทศไทย โดยโฉมนี้ โตโยต้า มอเตอร์ ประเทศไทย ได้ดัดแปลงรายละเอียดปลีกย่อยทางด้านหน้าและท้ายรถ แล้วนำมาขายในไทยในชื่อว่า โตโยต้า โซลูน่า (Toyota Soluna) ชื่อ Soluna เป็นคำผสมในภาษาสเปน Sol แปลว่าพระอาทิตย์ และคำว่า Luna ที่แปลว่าพระจันทร์ เป็นคู่แข่งกับ ฮอนด้า ซิตี้ ในสมัยนั้น
โฉมนี้ ได้ใส่ถุงลมนิรภัยในที่นั่งคนขับและผู้โดยสาร(โฉมก่อนมีถุงลมเฉพาะด้านคนขับ) ขับเคลื่อนล้อหน้า มีตัวถัง 3 แบบ คือ coupe 2 ประตู , hatchback 3 ประตู และ sedan 4 ประตู ระบบเกียร์อัตโนมัติ 3-4 สปีด และเกียร์ธรรมดา 4-5 สปีด
โฉมนี้ ขับเคลื่อนล้อหน้า ใช้เครื่องยนต์ DOHC 1.5 ลิตร 93 แรงม้า รุ่นแรกๆ กับรุ่นท้ายๆ จะมีรายละเอียดปลีกย่อยในด้านหน้าและท้ายรถที่ต่างกัน ซึ่งโซลูน่าในไทยก็เช่นกัน เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2540 และได้สร้างกระแสจนโด่งดัง ด้วยการทุบสถิติยอดจองในวันเปิดตัว 3 วัน 10,000 คัน แซงหน้ายอดจองของ Honda Civic 3 ประตู ในปี พ.ศ. 2536 ที่ 3 วันทำได้ 9,000 คัน และมี มรกต โกมลบุตร เป็นพรีเซ็นเตอร์ในช่วงแรก โฉมในไทยนี้มีตัวถังเพียงแบบเดียวคือ sedan 4 ประตู มีทั้งระบบเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีดและเกียร์ธรรมดา 5 สปีด จะมีความแตกต่างในด้านรายละเอียดปลีกย่อยบ้างในระหว่างรุ่นแรกๆ กับรุ่นท้ายๆ โดยโซลูน่ารุ่นแรกของโฉม ตลาดรถไทยเรียกว่า "โซลูน่าโฉมแรก" ส่วนรุ่นท้ายๆ ของโฉม โซลูน่าในไทยมักถูกเรียกว่า "โฉมไฟท้ายหยดน้ำ" โดยไมเนอร์เชนจ์ในปี พ.ศ. 2542 และเลิกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2545 หลังจากไมเนอร์เชนจ์แล้วไม่สามารถทำยอดขายชนะ Honda City Type Z ที่ออกมาในช่วงเวลาเดียวกันได้
หลังจากเทอร์เซลโฉมที่ 5 (โซลูน่า) โด่งดังได้ไม่กี่ปี โตโยต้าก็เลิกผลิตรถรุ่นเทอร์เซล โดยจะใช้การผลิตรถรุ่น โตโยต้า วีออส เข้ามาแทนที่รถรุ่นเทอร์เซล ซึ่งจนถึงปัจจุบัน รถวีออส ก็ก้าวมาเป็นอันดับต้นๆ ของรถยนต์ที่โด่งดังของโตโยต้า
จอร์จ ปอมปิดู
ฟรองซัวส์ มิแตรรองด์
ธงชาติเซเนกัล
ธงชาติเซเนกัล เป็นธงสามสีสามแถบแนวตั้งอย่างธงชาติฝรั่งเศส กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีแดง เรียงตามลำดับจากด้านคันธง กลางแถบสีเหลืองมีรูปดาวห้าแฉกสีเขียว 1 ดวง เหตุที่ธงมีลักษณะอย่างนี้ก็เนื่องจากได้รับอิทธิพลทางความคิดจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นชาติเจ้าอาณานิคมเดิม ส่วนสีในธงนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกา เริ่มใช้เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2503
ธงชาติเซเนกัลมีที่มาจากธงชาติสหพันธรัฐมาลี ซึ่งก่อตั้งจากดินแดนเฟรนซ์ซูดานขึ้นในปี พ.ศ. 2502 และได้รับสิทธิปกครองตนเองในปี พ.ศ. 2503 ก่อนจะล่มสลายลงในปีเดียวกันเนื่องจากความไม่ลงรอยทางการเมือง ระหว่างประเทศเซเนกัลกับประเทศมาลี ซึ่งร่วมในสหพันธรัฐดังกล่าว ธงของประเทศนี้มีลักษณะคล้ายธงชาติเซเนกัลในปัจจุบัน แต่ที่กลางธงเป็นรูปคนสีดำ
ฌากส์ ชีรัก
ธงชาติกินี
ธงชาติกินี เริ่มใช้หลังประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส เมื่อวันที่ สักษณะเป็นธงสามสีอย่างธงชาติฝรั่งเศส กล่าวคือ เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 3 แถบตามแนวตั้ง เรียงจากด้านคันธงไปยังปลายธงคือ สีแดง สีเหลือง และสีเขียว แต่ละแถบกว้างเท่ากัน ถือได้ว่าธงนี้ได้รับอิทธิพลในการออกแบบจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมเดิมโดยตรง
สีในธงนี้เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา โดยมีที่มาจากสีของขบวนการ Rassemblement Democratique Africaine ซึ่งเป็นขบวนการเรียกร้องเอกราชของกินี ส่วนเหตุที่เรียงแถบสีตามแนวตั้ง ก็เพื่อให้ต่างจากธงชาติกานาซึ่งประกาศใช้ธงสามสีเช่นนี้ก่อนในปี พ.ศ. 2500 โดยแถบสีธงในนั้นเรียงกันตามแนวนอน ส่วนธงที่คล้ายกับธงชาติกินีที่สุดคือธงชาติมาลี ซึ่งใช้สีธงและเรียงแถบสีธงในลักษณะเดียวกัน เว้นแต่ว่าลำดับแถบสีธงนั้นจะเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีแดง
สำหรับความหมายของสีธงนั้น สีแดงหมายถึงการเสียสละของประชาชน สีเหลืองหมายถึงดวงอาทิตย์และความอุดมสมบูรณ์ของโลก และสีเขียวหมายถึงบรรดาพันธุ์พืชต่างๆ ในประเทศกินี
ธงชาติกินี-บิสเซา
ธงชาติกินี-บิสเซา  เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อประเทศได้รับอิสรภาพจากสาธารณรัฐโปรตุเกสในวันที่ มีลักษณะเป็นธงสามสี พื้นธงแบ่งเป็นสามส่วน ส่วนแรกเป็นแถบสีแดงแนวตั้งอยู่ที่ด้านติดคันธง ความกว้างเป็น 1 ใน 3 ของความยาวธงทั้งหมด ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีดำ พื้นธงที่เหลืองแบ่งครึ่งเป็น 2 ส่วนตามแนวนอน ครึ่งบนสีเหลือง ครึ่งล่างสีเขียว สีเหล่านี้เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา โดยดัดแปลงมาจากธงชาติกานา
ความหมายของสีในธงชาตินั้น สีแดงหมายถึงเลือดของผู้สละชีพเพื่อเอกราชชาติ สีเขียวหมายถึงป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์และความหวัง สีเหลืองความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรธรรมชาติ และดาวสีดำหมายถึงเอกภาพของทวีปแอฟริกา
แห่นางดาน
พิธีแห่นางดาน คำว่านางดาน หรือนางกระดาน หมายถึงแผ่นไม้กระดานขนาดกว้างหนึ่งศอกสูงสี่ศอก ที่วาดหรือแกะสลักรูปเทพบริวารในคติพราหมณ์ จำนวน 3 องค์ แผ่นแรก คือ พระอาทิตย์ พระจันทร์ แผ่นที่สองคือแม่พระธรณี แผ่นที่สามคือพระแม่คงคา เพื่อใช้ในขบวนแห่เพื่อรอรับเสด็จพระอิศวรที่เสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลก ณ เสาชิงช้า
เชื่อกันว่าการเสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลกเพื่อประสาทพรให้เกิดความสงบสุข ให้เกิดน้ำท่าอุดมสมบูรณ์ และช่วยคุ้มครองมนุษย์โลกให้ปลอดภัย ซึ่งตามความเชื่อการเสด็จลงมาของพระอิศวรจะต้องเสด็จลงมาในเดือนอ้าย ซึ่งเป็นปีใหม่ของชาวพราหมณ์ฮินดู เพื่อให้ประเพณีแห่นางดานเป็นที่รู้จักและคงไว้ซึ่งเป็นประเพณีเก่าแก่ของเมืองนครศรีธรรมราชและกำเนิดขึ้นเป็นแห่งแรกในเมืองไทย
ปัจจุบัน ประเพณีแห่นางดาน จัดขึ้นในวันที่ 14 เมษายน ของทุกปี โดยแต่ก่อนมีขบวนแห่นางดานจากสนามหน้าเมืองมายังหอพระอิศวร ปัจจุบันมีขบวนแห่นางดานจากฐานพระสยมมายังสวนสาธารณะพระศรีธรรมาโศกราช การแสดงแสง สี เสียง ตำนานนางดานและเทพเจ้าที่เกี่ยวข้อง การจำลองพิธีแห่นางดาน และการโล้ชิงช้า ซึ่งเป็นการโล้ชิงช้านอกเขตเมืองหลวงแห่งเดียวของไทยในปัจจุบัน โดยเทศบาลนครนครศรีธรรมราชเป็นผู้รับผิดชอบ และถือเป็นกิจกรรมสำคัญในปฏิทินการท่องเที่ยวเทศกาลสงกรานต์ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยอีกด้วย
ธงชาติมอริเตเนีย
ธงชาติของมอริเตเนีย เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นสีเขียว กลางธงมีรูปจันทร์เสี้ยวหงาย ระหว่างปลายจันทร์เสี้ยวมีรูปดาวห้าแฉกสีทอง 1 ดวง เริ่มใช้เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2502 อันเป็นวันที่ประเทศนี้ประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส
พื้นธงสีเขียว รูปจันทร์เสี้ยวและดาว สัญลักษณ์ทั้งสองอย่างนี้หมายถึงศาสนาอิสลามอันเป็นศาสนาประจำชาติ สีทองหมายถึงทรายในทะเลทรายซาฮารา อนึ่ง ทั้งสีเขียวและสีทองนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกาด้วย สีแดงทั้งบนและล่างหมายถึงทวีปแอฟริกา
ฮอนด้า แจ๊ซ (รถยนต์)
ธงชาติโตโก
ธงชาติโตโก มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 500 ส่วน ยาว 809 ส่วน (หรือสัดส่วน 1:1.618 ซึ่งมีชื่อเรียกเฉพาะว่า สัดส่วนสี่เหลี่ยมผืนผ้าทองคำ) ภายในแบ่งเป็นริ้วสีเขียวสลับสีเหลือง 5 ริ้ว เป็นสีเขียว 3 ริ้ว สีเหลือง 2 ริ้ว ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดง กว้างยาวเท่ากับ 3 ใน 5 ของความกว้างธงชาติ ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 1 ดวง ธงนี้ใช้สีพันธมิตรแอฟริกาเป็นหลักในการออกแบบ ส่วนรูปแบบธงนั้นคล้ายกับธงชาติไลบีเรีย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากธงชาติสหรัฐอเมริกาอีกทอดหนึ่ง ออกแบบโดยอาห์ยี พอล (Ahyi Paul) ศิลปินชาวโตโก
และเริ่มใช้เป็นธงชาติในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2503 อันเป็นวันที่โตโกประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส
ปลาทอง หรือ ปลาเงินปลาทอง  เป็นปลาน้ำจืด อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) เป็นปลาที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีนและญี่ปุ่น เดิมใช้บริโภค ต่อมาถูกพัฒนาสายพันธุ์มาไม่ต่ำกว่า 2,000 ปี จนกลายเป็นปลาสวยงามในปัจจุบัน
ประวัติความเป็นมาและลักษณะ.
เชื่อว่าปลาทองเป็นปลาสวยงามชนิดแรกที่มนุษย์เลี้ยง จากหลักฐานที่ปรากฏไม่ต่ำกว่า 2,000 ปีมาแล้ว เป็นรูปสลักปลาทองหลากหลายสีว่ายรวมกันอยู่ในบ่อที่ประเทศจีน ถือเป็นประเทศแรกที่เลี้ยงปลาทอง โดยปลาทองสายพันธุ์ดั้งเดิมในภาษาญี่ปุ่นเรียก "ฟุนะ" (鮒; フナ) และชาวญี่ปุ่นเป็นผู้พัฒนาสายพันธุ์ปลาทองให้มีความสวยงามและหลากหลายมาจนปัจจุบัน เมืองแรก คือ ซะไก ในจังหวัดโอซะกะ ในราวปี ค.ศ. 1502-1503 แต่กลายมาเป็นที่นิยมเมื่อเวลาต่อมาอีกราว 100 ปี ถึงขนาดมีร้านขายปลาทองเปิดกันเป็นจำนวนมาก