pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ท่าอากาศยานกระบี่ มีทางวิ่งเส้นทางเดียว ขนาดความยาว 3,000 เมตร กว้าง 45 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.50 เมตร ทางขับขนาดยาว 320 เมตร กว้าง 23 เมตร และ ขนาดยาว 43 เมตร กว้าง 23 เมตร ผิวแอสฟัลติกคอนกรีต และลานจอดเครื่องบิน ขนาดยาว 200 เมตรกว้าง 85 เมตร ผิวคอนกรีต พร้อมระบบสาธารณูปโภคต่าง ๆ ได้แก่ ระบบไฟฟ้า ระบบโทรศัพท์ ระบบประปา ระบบระบายน้ำภายในสนามบิน ลานจอดรถยนต์ ในปี พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่รับผู้โดยสารจาก 11 ประเทศ ได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศรัสเซีย ประเทศมาเลเซีย ประเทศจีน ประเทศฟินแลนด์ ประเทศกาตาร์ ประเทศนอร์เวย์ ประเทศอังกฤษ ประเทศเดนมาร์ก ประเทศสวีเดน โดยประเทศล่าสุดได้แก่ประเทศเกาหลีใต้ในเที่ยวบิน KE9637ท่าอากาศยานกระบี่ มีจำนวนผู้โดยสารตลอดทั้งปี 2561 อยู่ที่ 4,193,099 คน มี 28,639 เที่ยวบิน
เรียลเฟซ
เรียลเฟซ  เป็นซิงเกิ้ลเดบิวส์ KAT-TUN ตั้งแต่ฟอร์มวงมา และทำออกมาถึง 6 ปก ขึ้นที่ 1 Oricon เพียงไม่กี่วันที่ออกขาย ออกวางจำหน่ายเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2549
อักษรลาว
อักษรลาว  เป็นอักษรหลักที่ใช้เขียนภาษาลาวและภาษาชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ในประเทศลาว มีพัฒนาการจากอักษรไทน้อย ซึ่งใช้เขียนภาษาอีสานด้วย แต่ภายหลังเปลี่ยนไปเขียนอักษรไทยแทน อักษรลาวมีพยัญชนะ 27 ตัว, พยัญชนะผสม 7 ตัว, สระ 33 ตัว และ 4 วรรณยุกต์ อักษรลาวเป็นระบบพี่น้องกับอักษรไทย ซึ่งมีความคล้ายและรากศัพท์ที่คล้ายกันหลายแห่ง อย่างไรก็ตาม อักษรลาวมีตัวอักษรน้อยกว่าและมีรูปโค้งมนกว่าอักษรไทย
อักษรลาวดัดแปลงจากอักษรเขมรของจักรวรรดิเขมร โดยมีอิทธิพลจากอักษรมอญ ทั้งอักษรเขมรและลาวมีที่มาจากอักษรพราหมีของอินเดีย อักษรลาวเริ่มกลายเป็นอักษรมาตรฐานอย่างช้า ๆ ในหุบเขาริมแม่น้ำโขงหลังรัฐไทหลายแห่งในบริเวณนั้นรวมตัวเป็นอาณาจักรล้านช้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 แล้วแทบไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมนับตั้งแต่ช่วงที่คิดค้นอักษรจนถึงปัจจุบัน ถึงแม้ว่าอักษรไทยยังคงพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองอักษรก็ยังคงมีความคล้ายกัน
อักษรลาวมี 2 แบบคืออักษรลาว (อักษรลาวโบราณภาษาลาวเรียกว่า "อักษรลาวเดิม" พบในภาคอีสานของไทยด้วยเช่นกัน แต่เรียกว่าอักษรไทน้อย) และอักษรธรรมลาว อักษรลาวประกอบด้วยพยัญชนะ 33 รูป 21 เสียง และสระ 28 รูป 27 เสียง เขียนจากซ้ายไปขวา ระบบการเขียนในภาษาลาวจะซับซ้อนน้อยกว่าในภาษาไทยและภาษาเขมร เนื่องจากเขียนตามเสียงโดยตรง
วิวัฒนาการของอักษรลาวนั้นมีผู้ที่ให้ความเห็นแตกต่างกันไป ศาสตราจารย์ ยอร์ช เซเดซ์ เคยให้ความเห็นว่าอักษรลาวนั้น น่าจะมีที่มาจากอักษรไทยของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช เกิดขึ้นที่เมืองสุโขทัย แล้วแพร่หลายไปยังเมืองที่ติดต่อกันในดินแดนล้านช้างและล้านนา แต่ภายหลังตัวอักษรไทยในดินแดนล้านช้างได้เปลี่ยนเป็นตัวลาว แนวคิดนี้ได้ถูกลบล้างไปเพราะขัดแย้งกับหลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีของลาวและอีสาน เนื่องจากมีการค้นพบอักษรลาวเก่าที่มีรูปแบบคล้ายคลึงกันและเก่าแก่กว่าอักษรไทยสมัยพ่อขุนรามคำแหง (พ.ศ. 1826) และสมัยพระยาลิไทย จารึกที่หลักเสมาหินสมัยจันทปุระ นครเวียงจันทน์ ถ้ำจอมเพ็ชร และวัดวิชุน เมืองหลวงพระบาง และจารึกวัดร้างบ้านท่าแร่ (วันศรีบุญเรือง) อำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร (พ.ศ. 1893) ทำให้เชื่อว่าอักษรไทยสมัยพ่อขุนรามคำแหงได้รับอิทธิพลมาจากอักษรลาวเดิม สันนิษฐานว่า เชื้อพระวงศ์ของพ่อขุนรามคำแหงเป็นตระกูลลาวสายหนึ่งที่อพยพลงไปทางตอนใต้จึงได้นำเอาอักษรลาวเก่าไปใช้และพัฒนาเป็นอักษรในสุโขทัยด้วย
นักวิชาการลาวเชื่อว่าคนลาวที่อยู่ในดินแดนล้านช้างมีอักษรเป็นของตนเองมานาน อักษรลาวคล้ายกับตัวอักษรไทยเพราะวิวัฒนาการมาจากอักษรเทวนาครี อันเป็นอักษรของพวกอินเดียทางเหนือ มหาสิลา วีระวงส์ เห็นว่าชาติลาวมีตัวหนังสือของตัวเองมาหลายร้อยปี หรืออาจจะเป็นพันปีก่อนสมัยพ่อขุนรามคำแหงของไทย โดยอักษรลาวเป็นอักษรไทพวกหนึ่งที่เรียกว่า อักษรไทน้อย ซึ่งได้กลายเป็นหนังสือลาวในเวลาต่อมา อักษรไทน้อยน่าจะมีที่มาจากอักษรพราหมีของอินเดียดังกล่าวไปแล้ว และมีสายวิวัฒนาการมาพร้อมกันกับอักษรขอมโบราณ อย่างไรก็ดีทฤษฎีนี้ยังมีข้อถกเถียง เนื่องจากอักษรลาวหรือไทน้อยถูกวิวัฒนาการขึ้นก่อนการเกิดขึ้นของอาณาจักรล้านช้าง ซึ่งเป็นสมัยที่คนเผ่าที่พูดภาษาไททั้งหลายยังไม่ได้แยกออกจากกันเป็นอาณาจักรของตนเอง ทั้งยังเป็นการนำคติชาติพันธุ์นิยมอันเป็นคติสมัยใหม่มาอธิบาย ซึ่งไม่สอดคล้องกับความสัมพันธ์ตามประวัติศาสตร์ระหว่างคนไทเผ่าต่าง ๆ ในอดีต
นักวิชาการไทยบางกลุ่มเห็นว่า อักษรลาวนั้นมีวิวัฒนาการไม่ต่างจากอักษรไทยและเขมร คือล้วนมีรากฐานมาจากตัวอักษรอินเดียใต้ของราชวงศ์ปัลลวะ หาใช่อักษรอินเดียฝ่ายเหนืออย่างเทวนาครีไม่ แต่แนวคิดนี้ได้ถูกลบล้างไปด้วยปรากฏว่า อักษรที่ปรากฏอยู่ในจารึกของลาวนั้นมีความเก่าแก่กว่าอักษรที่ปรากฏอยู่ในจารึกของไทย และเก่าแก่กว่าอักษรสมัยพ่อขุนรามคำแหงของไทย อักษรลาวและอักษรไทยจึงไม่น่าจะพัฒนามาพร้อมกัน หากแต่อักษรไทยน่าจะวิวัฒนาการมาจากอักษรลาว โดยเป็นการพัฒนาจนสมบูรณ์แบบขึ้น เพื่อให้มีตัวอักษรเพิ่มขึ้นจนทำให้สามารถถอดคำภาษาบาลีและสันสกฤตมาไว้ในภาษาไทยได้ เนื่องจากอักษรไทน้อยแต่เดิมมีอักษรไม่เพียงพอที่จะใช้เขียนถ่ายคำจากภาษาบาลี
หากจะกล่าวโดยละเอียดคือ อักษรลาวนั้นวิวัฒนาการมาจากอักษรลาวโบราณสมัยเชียงดง-เชียงทอง ราวก่อนรัชสมัยพระเจ้าฟ้างุ่มหรือพระเจ้าสามแสนไทก็ว่าได้ โดยการวิวัฒนาการของอักษรลาวนั้นเริ่มจากการเกิดอักษรชนิดหนึ่งที่มีเชื่อเรียกว่าอักษรฝักขาม (ซึ่งเป็นตัวอักษรที่ได้รับวิวัฒนาการมาจากอักษรลาวในสมัยล้านช้าง และปรากฏหลักฐานการวิวัฒนาการในเอกสารตราตั้ง (ลายจุ้ม-ดวงจุ้ม) ของกษัตริย์ลาวในสมัยต่าง ๆ ทั้งหลวงพระบาง เวียงจันทน์ และจำปาศักดิ์ จากนั้นจึงวิวัฒนาการต่อไปเป็นอักษรไทยน้อยและอักษรลาวตามลำดับ อักษรลาวโบราณบางส่วนได้มีอิทธิพลต่ออักษรไทยในสมัยหลังสุโขทัยเป็นต้นมา ตลอดจนเป็นต้นกำเนิดอักษรฝักขามและอักษรธรรมของล้านนาด้วย
ระบบการเขียนภาษาลาว มีวิวัฒนาการ 3 แบบดังนี้ คือ
แบบของมหาสิลา วีระวงส์ หรือแบบพุทธบัณฑิตสภาจันทบุรี.
อักษรแบบนี้ได้มีการคิดตัวอักษรเพิ่มเติมให้ครบวรรคในภาษาบาลี เพื่อให้สะดวกในการเขียนเรื่องต่าง ๆ ทั้งทางโลกและทางธรรม โดยมีสาเหตุจากปัญหาความยุ่งยากในการจัดทำตัวพิมพ์อักษรธรรมลาวเพื่อเขียนเรื่องต่าง ๆ ทางศาสนา
อักขรวีธีของอักษรลาวแบบนี้สะกดตามเค้าเดิมของภาษาอย่างเคร่งครัด มีการใช้ตัวสะกดตัวการันต์ เพื่อให้รู้ต้นเค้าของคำว่าเป็นคำภาษาลาวเดิมหรือคำภาษาต่างประเทศ เช่น คำภาษาบาลี-สันสกฤต ซึ่งคล้ายกับระบบการเขียนภาษาไทยในปัจจุบัน ระบบการเขียนแบบนี้เคยใช้ในสมัยที่ประเทศลาวยังไม่มีระบบการเขียนที่แน่นอน ขาดหลักการที่ชัดเจน ใช้ในสมัยที่ลาวยังเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสจนถึงปี พ.ศ. 2491
แบบของสมจีน ป. งิน.
แบบนี้สะกดตามแบบที่ได้กำหนดในพระราชโองการ (พระราชบัญญัติ) เลขที่ 10 พ.ศ. 2491 ในรัชสมัยของพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ ซึ่งได้บัญญัติขึ้นเพื่อกำหนดหลักการเขียนภาษาลาวให้มีความแน่นอนและชัดเจนยิ่งขึ้น อักขรวิธีของระบบนี้ คือ สะกดคำตามเสียงอ่านแต่ยังคงรักษาเค้าเดิมของภาษาไว้ การสะกดการันต์ยังคงมีการใช้ แต่ได้เลิกใช้อักษรบางตัวลงจากแบบแรกเพื่อให้เขียนง่ายขึ้น ซึ่งคล้ายกับการเขียนภาษาไทยในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 อักษรลาวรูปแบบนี้ใช้อยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2491-2518 คือ นับตั้งแต่ประเทศลาวได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส จนถึงการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ปัจจุบันยังมีคงการใช้อยู่ในกลุ่มคนลาวอพยพในต่างประเทศ
แบบของพูมี วงวิจิด.
อักขรวิธีแบบนี้สะกดตามเสียงอ่านเท่านั้น คือ อ่านออกเสียงอย่างไรให้สะกดอย่างนั้น เริ่มใช้ในเขตปลดปล่อยของขบวนการปะเทดลาวก่อน หลังเปลี่ยนแปลงการปกครองแล้ว รัฐบาลลาวจึงได้ปรับปรุงเพิ่มเติมเพื่อให้อักษรลาวสามารถเขียนง่ายอ่านง่ายขึ้น แต่ก็ทำให้เกิดจุดอ่อนหลายอย่าง และทำให้ภาษาลาวเกิดปัญหาการขาดหลักการสะกดคำที่ชัดเจนขึ้นอีกครั้ง เช่น ได้มีการตัดตัวการันต์ ตัว ร หันลิ้น (ภาษาลาวเรียกว่า "ร รถ") ออก ทำให้ไม่สามารถเขียนคำที่มาจากภาษาต่างประเทศและภาษาของชนเผ่าต่าง ๆ ได้ครบถ้วน อักษรลาวระบบนี้เริ่มใช้ตั้งแต่ลาวเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2518 จนถึงปัจจุบัน ปัจจุบันกระทรวงศึกษาธิการลาวได้บรรจุตัว ร หันลิ้นกลับมาใช้ใหม่ และมีการใช้ตัวการันต์สำหรับสะกดคำที่มาจากภาษาต่างประเทศ เช่นคำภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส ยกเว้นคำที่มาจากภาษาบาลี-สันสกฤต และคำลาวเดิม ยังสะกดตามเสียงอ่านอยู่เหมือนเดิม
ปัญหาของระบบอักษรลาวปัจจุบัน.
ระบบการเขียนภาษาลาวในปัจจุบันยังขาดเอกภาพ ไม่มีมาตรฐานในการเขียนและการใช้คำศัพท์ เพราะยังไม่มีองค์กรที่มาควบคุมอย่างเป็นทางการ จึงมีลักษณะต่างคนต่างเขียนตามหลักการของตนเอง ทำให้เกิดความสับสนในการเขียนและการใช้คำศัพท์ ส่วนคนลาวที่อพยพไปอยู่ต่างประเทศหลังเปลี่ยนแปลงการปกครองปี พ.ศ. 2518 ก็ยังใช้ภาษาลาวตามแบบที่ 2 ในสมัยที่ยังเป็นราชอาณาจักรลาวอยู่เหมือนเดิม ทำให้เกิดความสับสนระหว่างคนลาวในประเทศกับนอกประเทศ แม้รัฐบาลและประชาชนลาวเริ่มตระหนักถึงความสำคัญในข้างต้นก็ตาม แต่ก็ยังไม่มีมาตรการใด ๆ ออกมาแก้ไขปัญหาอย่างชัดเจน แต่ในอนาคตคาดว่ารัฐบาลลาวจะจัดตั้งองค์กรออกมาควบคุมเพื่อให้ระบบการใช้ภาษาลาวเป็นมาตรฐานเดียวกัน​
อักษรลาว มีพยัญชนะ 33 รูป 21 เสียง สระมี 28 รูป 27 เสียง มีเสียงวรรณยุกต์ 6 เสียงซึ่งขึ้นกับพื้นเสียงของพยัญชนะ ลักษณะของคำ (คำเป็น คำตาย) เครื่องหมายวรรณยุกต์ และความยาวของเสียงสระ การเขียนยึดสำเนียงเวียงจันทน์เป็นหลัก ไม่มีระบบการถอดเป็นอักษรโรมันที่แน่นอน นิยมใช้ระบบถ่ายเสียงของภาษาฝรั่งเศส, อักษรที่ไม่ใช้แล้วมี 16 ตัว ซึ่งมี , , , , , , , , , , , ຣ, , , , ◌໌
พยัญชนะลาวทั้ง 33 รูป แบ่งเป็นพยัญชนะโดด 27 ตัว ภาษาลาวเรียกว่า "พยัญชนะเค้า"  และพยัญชนะควบอีก 6 ตัว ซึ่งมีดังต่อไปนี้
อักษรลาวในระบบยูนิโค้ด.
ช่วงรหัสอักษรลาวในระบบ ยูนิโค้ด อยู่ตั้งแต่ช่วงรหัส U+0E80 ถึง U+0EFF
สถานีรถไฟดอนธูป
สถานีรถไฟคันธุลี
สถานีรถไฟบ้านดวด
แป้งทอด
สมเด็จพระราชินี
สมเด็จพระราชินี  เป็นพระอิสริยยศสำหรับพระอัครมเหสีของสมเด็จพระราชาธิบดีที่ยังครองราชสมบัติอยู่ สมเด็จพระราชินีโดยมากจะทรงมีฐานันดรศักดิ์เทียบเท่าพระราชสวามี (ทั้งระบอบราชาธิปไตยที่ใช้กฎหมายซาลิก หรือ กึ่งซาลิก) และดำรงพระอิสริยยศสำหรับพระมเหสีซึ่งเทียบเท่าพระอิสริยยศกษัตริย์ของพระราชสวามีด้วย โดยส่วนใหญ่แล้วสมเด็จพระราชินีจะไม่ทรงอำนาจทางการเมืองการปกครองใดทั้งสิ้น
สำหรับพระราชสวามีของสมเด็จพระราชินีนาถผู้ทรงปกครองประเทศนั้น ส่วนมากมักไม่ได้ใช้พระอิสริยยศ "สมเด็จพระราชา" (King Consort) แม้ว่าจะมีปรากฏบ้างในสมัยก่อน เช่นพระเจ้าฟรองซัวที่ 2 แห่งฝรั่งเศสทรงดำรงพระยศสมเด็จพระราชาธิบดี พระราชสวามี (King consort) ใน สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน ทรงดำรงตำแหน่งพระมหากษัตริย์พระราชสวามีในสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ ส่วนมากมักทรงได้รับพระราชทานยศ "เจ้าชาย" และมักถวายพระอิสริยยศว่า "เจ้าชายพระราชสวามี" มากกว่า
สมเด็จพระราชินี เป็นพระอิสริยยศที่เท่าเทียมกับ สมเด็จพระราชา เหมือนดั่งที่ดยุค เท่ากับ ดัชเชส หรือ เจ้าชาย เท่ากับเจ้าหญิง ถ้าหากว่าฝ่ายชายดำรงยศอะไร ฝ่ายหญิงที่สมรสกันโดยถูกต้องตามกฎหมายก็ย่อมต้องดำรงยศนั้นที่เท่าเทียมกันด้วย สำหรับองค์กษัตริย์นั้น มีทั้งจักรพรรดิ (และจักรพรรดินี) พระราชา (และพระราชินี) เจ้าชาย (และเจ้าหญิง) แต่สำหรับประเทศที่มีระบบ "ผัวเดียวหลายเมีย" polygamy มีกฎเกณฑ์มากกว่านั้น มิใช่เพียงว่าเป็นภรรยาของพระมหากษัตริย์และจะเป็นพระราชินีไปเสียหมด
พระราชอำนาจแห่งสมเด็จพระราชินี.
โดยทั่วไปองค์พระราชสวามีหรือพระมเหสีจะไม่มีพระราชอำนาจในทางการเมือง แม้ว่าพระองค์จะมีพระอิสริยยศในระดับเดียวกันกับองค์พระมหากษัตริย์ก็ตามที อย่างไรก็ตามอาจมีบางกรณีที่พระราชินีในรัชกาลก่อน จะทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นผู้สำเร็จราชการ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าสมเด็จพระราชินีผู้สำเร็จราชการ (Queen Regent) นั้นมีพระราชอำนาจเกือบจะเหมือนและเสมอกับสมเด็จพระราชินีนาถ (Queen Regnant) เลยทีเดียว ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดก็ดังเช่นสมเด็จพระราชินีแคทเธอรีน เดอ เมดิชิ ซึ่งทรงเป็นผู้สำเร็จราชการตลอดระยะเวลาอันยาวนานของกษัตริย์ถึง 4 รัชกาล
อีกบางกรณี แม้องค์พระราชินีจะไม่ทรงว่าราชการเองในฐานะผู้สำเร็จราชการ แต่อาจเป็นในลักษณะ "อำนาจหลังราชบัลลังก์" ก็ได้ พระราชินีที่เข้มแข็งและเฉลียวฉลาด อาจทรงมีอิทธิพลครอบงำเหนือพระราชาที่อ่อนแอได้ ดังเช่นสมเด็จพระราชินีมารี อองตัวเนต พระมเหสีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส, จักรพรรดินีอะเลคซันดรา ฟอโดรอฟนา แห่งรัสเซีย พระมเหสีในจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย หรือ จักรพรรดินีมย็องซ็อง พระมเหสีในจักรพรรดิควางมูแห่งเกาหลี เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดในกรณีนี้
ผู้ปกครองร่วม.
มีบางกรณีที่ทั้งสองพระองค์ปกครองประเทศร่วมกัน เช่น พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน พระมเหสีของพระองค์คือสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยานั้น เป็นสมเด็จพระราชินีนาถ ผู้ปกครองราชอาณาจักรกัสติยา ด้วยสิทธิ์ของพระองค์เอง ทั้ง 2 พระองค์ปกครองราชอาณาจักรอารากอนและราชอาณาจักรกัสติยาร่วมกัน
สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2 พระราชธิดาในพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ นั้นอภิเษกสมรสกับลูกพี่ลูกน้องของพระองค์คือเจ้าชายวิลเลี่ยมแห่งออเร้นจ์ (พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ) หลังจากเสกสมรสกันแล้ว ทั้งสองพระองค์ปกครองประเทศร่วมกัน ตราบจนกระทั่งสมเด็จพระราชินีนาถแมรี่สวรรคต สมเด็จพระเจ้าวิลเลี่ยมจึงเริ่มปกครองประเทศโดยลำพังพระองค์เอง
เช่นเดียวกับจักรพรรดินีก็คือพระอัครมเหสีของจักรพรรดิ และมียศเหนือกว่าสมเด็จพระราชินี (เพราะสมเด็จพระจักรพรรดิมียศเหนือกว่าสมเด็จพระราชาธิบดี) สมเด็จพระจักรพรรดินีก็เช่นเดียวกันกับสมเด็จพระราชินีคือไม่มีพระราชอำนาจในทางการเมือง พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดินีเพียงเพราะการเสกสมรสเท่านั้น
สถานีรถไฟละแม
ที่หยุดรถไฟหัวมาด
สถานีรถไฟหัวมาด
ซุนคุ
ซุนกุ
สถานีรถไฟคลองขนาน
สถานีรถไฟหลังสวน
โรงละครบอลชอย
โรงละครบอลชอย ( "/บัลชอย เตียอาเตรอะ/"; ) เป็นโรงละครบัลเล่ต์ และโอเปร่า ที่มีชื่อเสียงระดับโลก โรงละครตั้งอยู่ที่กรุง มอสโก ของรัสเซียโรงละครแห่งนี้เปิดการแสดงเฉพาะบัลเล่ต์ และโอเปร่าเท่านั้น
การวางรากฐานของโรงละครบอลชอยเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1776 ภายใต้การมอบหมายโดยสมเด็จพระราชินีเยกาเจรีนาที่ 2 มหาราชินี เจ้าชาย ปิออตร์ อูรุสนอฟ จัดตั้งคณะละครขึ้นโดยการสนับสนุนทางด้านการเงินจากนาย ไมเคิล แม็ดด็อกซ์ ชาวอังกฤษ ในเบื้องต้นคณะละครนี้จะไปเปิดการแสดงตามบ้านเรือนคหบดี ในปี 1780 คณะละครได้เข้าซื้อโรงละคร เปตรอฟก้า และเริ่มผลิตละครและโอเปร่าเป็นของตัวเอง
ปี ค.ศ. 1805 โรงละครเปตรอฟก้าถูกไฟไหม้และเสียหายเกินกว่าจะซ่อมแซมได้ โดยขณะนั้นแมดด็อกซ์หมดเงินทุน สิทธิในโรงละครจึงถูกโอนมาเป็นของรัฐ และต่อมาก็ตกเป็นของมอสโก
วันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2554 โรงละครบอลชอยเปิดอีกครั้งหนึ่งหลังการบูรณะนานหกปีซึ่งคิดเป็นมูลค่าราว 21,000 ล้านรูเบิล (ราว 680 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ)
ไฟและไฟ กำเนิดบอลชอย.
โรงละคร ถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1825 หรือ 7 ปีหลังเหตุการณ์เพลิงไหม้มอสโกครั้งใหญ่ ที่สร้างความเสียหายไปทั้งเมือง มันเป็นส่วนหนึ่งของโครงการปรับภูมิทัศน์ของมอสโกหลังไฟไหม้ โดยมันตั้งอยู่ที่ จัตุรัสเตรียอาตรัลนายา ที่ก็ถูกสร้างขึ้นใหม่หลังเหตุการณ์เพลิงไหม้มอสโกเช่นกัน
โรงละครถูกออกแบบโดย อันเดรย์ มีไคลอฟ สถาปนิกรัสเซีย โรงละครบอลชอยเปิดการแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อ 6 มกราคม ค.ศ. 1825 โดยมีชื่อเริ่มแรกว่า โรงละครบอลชอยหลวงแห่งมอสโก ในเบื้องต้นนำเสนอเฉพาะงานของศิลปินรัสเซียเท่านั้น และเริ่มนำเสนองานของศิลปินต่างประเทศในปี ค.ศ. 1840
ที่มาชื่อ บอลชอย.
ในยุคนั้น ทั้งที่มอสโก และ เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ต่างก็มีโรงละครกันเมืองละ 2 แห่งเท่านั้น โดยแห่งหนึ่งจะเป็นเวทีสำหรับโอเปร่า และบัลเล่ต์ ส่วนอีกแห่งจะเป็นสำหรับละครสุขและโศกนาฏกรรม และเนื่องจากโอเปร่า และบัลเล่ต์ ถือกันว่าเป็นศิลปะชั้นสูงกว่าละครดราม่า โรงละครที่แสดงบัลเล่ต์ และโอเปร่า จึงถูกเรียกว่า โรงละครใหญ่ หรือ โรงละครบอลชอย ส่วนโรงละครสำหรับดราม่า ก็จะเรียกว่าโรงละครเล็ก หรือ โรงละครมาลึย โดยมาลึย นั้นแปลว่าเล็ก แต่ปัจจุบันโรงละครบอลชอยที่เซนต์ปีเตอส์เบิร์กถูกทุบทิ้งไปตั้งแต่ ค.ศ. 1886
ไฟไหม้อีก ของใหม่สวยงามกว่าเดิม.
ปี ค.ศ. 1853 เกิดไฟไหม้โรงละครบอลชอยครั้งใหญ่อีก เพลิงได้ลุกไหม้อยู่นานหลายวัน ภายในโรงละครเสียหายเกือบทั้งหมด จนต้องซ่อมแซมปรับปรุงครั้งใหญ่ ภายใต้การดูแลของ สถาปนิก อัลเบิร์ต คาวอส และเปิดทำการได้อีกครั้งในปี ค.ศ. 1856
โรงละครบอลชอยใหม่ ถือเป็นงานชิ้นเอกของศิลปะยุคนีโอคลาสสิกรัสเซียแห่งศตวรรษที่ 19 ด้านหน้าเป็นเสาขนาดใหญ่ทรงโรมัน 8 ต้น พร้อมด้วยเทพอะพอลโล เทพแห่งศิลปะ ที่ทรงราชรถม้าอยู่ด้านบน ส่วนภาพในมีการตกแต่งวิจิตรตระการตาด้วยโคมไฟระย้า พรมและม่านสีแดง สลับกับลายปูนปั้นสีทอง โรงละครบอลชอยสามารถรองรับผู้ชมได้คราวละกว่า 2 พันคน โถงสำหรับการแสดงนั้นสูงถึง 21 เมตร กว้าง 26 เมตร และยาว 25 เมตร ทำให้มันเป็นโรงละครที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
นอกจากเรื่องความสวยงาม หรูหราอลังการของตัวโรงละครแล้ว โรงละครบอลชอยก็ยังมีชื่อเสียงไปทั่วโลก ในเรื่องการแสดง ที่นี่เคยเป็นที่เปิดการแสดงรอบปฐมทัศน์ครั้งประวัติศาสตร์ของคีตกวีชื่อดังระดับโลกหลายคนชิ้น เคยเป็นเวทีของนักแสดงระดับโลกหลายคน
บอลชอยกับการเมือง.
วันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1922 โรงละครบอลชอยถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดการประชุมสภาโซเวียตทั่วสหภาพครั้งแรก ซึ่งในการประชุมนี้เป็นการยอมรับการเกิดขึ้นมาของสหภาพโซเวียตอย่างเป็นทางการ
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โรงละครก็ได้รับความเสียหายจากระเบิดเยอรมัน แต่ไม่มากนัก
โรงละครบอลชอยนั้นเกี่ยวข้องกับเรื่องบัลเล่ต์มาตั้งแต่เริ่มต้น และเป็นบ้านของคณะบัลเล่ต์บอลชอย อันมีชื่อเสียง โดย บัลเล่ต์ สวอนเลค ของคีตกวี ปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี ก็เปิดการแสดงรอบปฐมทัศน์ที่นี่เมื่อ ค.ศ. 1877
พอลิไซคลิก อะโรมาติก ไฮโดรคาร์บอน
PAHs
ฟีนันทรีน
Hemibagrus wyckioides
Anguillidae
Anguilla อาจหมายถึง
Hemibagrus filamentus
Hampala macrolepidota
Hampala dispar
Pangasius sanitwongsei
Pangasius conchopilus
Anguilliformes
ชารัม คิว
ชารัม คิว  เป็นวงดนตรีแนวร็อกของญี่ปุ่น โดยมีสมาชิกอย่างมิตสึโอะ เทราดะเป็นนักร้องนำ, โทชิอากิ ฮาตาเกยามะเป็นมือกีตาร์, มาโกโตะเป็นมือกลองและไทเซอิเป็นมือคีย์บอร์ด
วงชารัม คิว ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยฝีมือของสมาชิกจากสามวงดนตรีในโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น พวกเขาได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลชิ้นแรกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2535 ด้วยเพลงที่ผสมผสานกลิ่นไอของความเป็นร็อก ป็อป และฟังค์อีกเล็กน้อยลงไป จุดเด่นของวงนี้อยู่ที่สไตล์และเสื้อผ้าแบบแรง ๆ ที่สมาชิกในวงมักจะใส่เพื่อให้เข้ากับเพลง
ในช่วงแรก ๆ วงนี้ยังไม่สามารถเรียกเสียงตอบรับจากผู้ฟังได้มากเท่าที่ควร แต่หลังจากที่วงออกผลงานเพลงซิงเกิลที่สี่ที่ชื่อ "โจเกียว โมโนงาตาริ"  มา ความนิยมของผู้ฟังต่อวงนี้ก็เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพลง ๆ นี้ได้เข้าไปติด 50 อันดับแรกในตารางจัดอันดับเพลงของญี่ปุ่นได้
ความสำเร็จของชารัม คิว ยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น ความนิยมของพวกเขาได้เพิ่มขึ้นอีกจากอันดับของเพลงซิงเกิลที่ชื่อ "ซิงเกิล เบด"  และ "ซุรุย อนนะ"  ที่ขยับไปอยู่ 10 อันดับแรกของชาร์ตได้สำเร็จ และในปี พ.ศ. 2539 เพลงซิงเกิล "นามิดะ โนะ คาเงะ"  ก็สามารถทะลุไปอยู่อันดับที่ 1 ของชาร์ตได้เป็นเพลงแรกของวง และเพลงซิงเกิล "อีวาเกะ" ของพวกเขายังได้นำไปใช้เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ "เอจ 35" อีกด้วย
วงชารัม คิว มักจะออกมาโชว์เพลงของตัวเองผ่านทางรายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ "อาซากุซะ บาชิ ยัง โยฮิง เท็ง" หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ "อาซายัง"
พอถึงปี พ.ศ. 2543 หลังจากที่ออกเพลงซิงเกิลที่ชื่อ "ชิน ราเม็ง ไดซุกิ โคยเกะ โนะ อุตะ"  ชารัม คิว ก็ต้องเข้าสู่ภาวะชงักงันและไม่ได้ออกผลงานอื่นมาอีกเลย จนกระทั่งเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชารัม คิว ก็กลับมาสร้างผลงานอีกครั้ง โดยพวกเขาได้ปล่อยเพลงซิงเกิลที่ชื่อ "อารุยเตรุ"  ออกมาเป็นผลงานแรกหลังจากห่างหายจากวงการไปเป็นเวลาหกปี ที่จริงแล้วเพลง ๆ นี้ ก็คือเพลงซิงเกิลของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ ที่เปิดตัวไปเมื่อช่วงต้นเดือนเดียวกัน แต่ในเวอร์ชันของชารัม คิว จะเป็นเวอร์ชันที่ดัดแปลงมาจากต้นฉบับเล็กน้อย เพื่อที่จะนำมาร้องในแบบฉบับของตัวเอง (ผู้ที่แต่งเพลงอารุยเตรุก็คือ สึงกุ นักร้องนำของชารัม คิว และโปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมุซุเมะ)
ชารัน คิว
ชะรัง คิว
Sharam Q
Sharan Q
อักษรรูปลิ่มของชาวสุเมเรีย
ไข้ฉี่หนู
ประสาทชีววิทยา
ประสาทชีววิทยา  เป็นการศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ชนิดต่างๆ ในระบบประสาท และการจัดระเบียบของเซลล์เหล่านี้ให้สามารถทำงานเชื่อมต่อกันเป็นวงจรเพื่อใช้ประมวลผลข้อมูลและการแสดงออกทางพฤติกรรม ประสาทชีววิทยาเป็นแขนงวิชาย่อยของชีววิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ ประสาทชีววิทยาแตกต่างจากประสาทวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นสาขาวิชาที่กว้างและเกี่ยวข้องกับการศึกษาระบบประสาทในหลายรูปแบบ นักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาประสาทชีววิทยาเรียกว่านักประสาทชีววิทยา (neurobiologist)
การทำงานของระบบประสาท.
การเกิดแอกชันโพเทนเชียล.
ภายใน axon เมื่อได้รับ Na เกิดมีประจุบวก เพิ่มขึ้น ส่วนภายนอกเนื่องจากเสีย Na ไปทำให้มีประจุลบ เรียกว่าภาวะลดความมีขั้วของaxon นั่นคือ depolarization ซึ่งวัดค่าความต่างศักย์ได้ +60 mV. การเปลี่ยนแปลงศักย์ไฟฟ้านี้ ทำให้เกิด Action potential
สารสื่อประสาท ทรานสปอตเตอร์ ตัวรับ และ กลไกการส่งสัญญาณ.
สารสื่อประสาทสร้างจากภายในเซลล์ โดย RER (Rough Endoplamic Reticulum)จากนั้นก็ถูกส่งไปยังกอลจิบอดี (หรือกอลจิคอมเพล็กซ์) เพื่อทำการลำเลียงสู่ vesicle เรียกว่า Synaptic vesicle'
ฉนากฟันใหญ่
เดนดริติกสไปน์
เป็นโครงสร้างเยื่อหุ้มเซล์ในส่วนของเดนไดรต์ที่ยื่นออกไปมีลักษณะคล้ายหนามขนาดเล็กทำหน้าที่สร้างไซแนปส์ระหว่างเซลล์ประสาท โครงสร้างเดนดริติกสไปน์นี้ พบได้ในเดนไดรต์ของเซลล์ประสาทส่วนใหญ่ในสมอง เช่น เซลล์ประสาทรูปปิรามิด (pyramidal neuron) ในสมองส่วนคอร์ติคอล และ เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje cell) ในสมองส่วนซีรีเบลลัม เป็นต้น
เดนดริติก สไปน์เป็นโครงสร้างพิเศษที่ยื่นออกมาจากเดนไดรต์ของเซลล์ประสาท โดยทั่วไปแล้วเดนดริติก สไปน์ยาวประมาณ 0.5–2 ไมโครเมตร แต่อาจจะยาวถึง 6 ไมโครเมตรก็ได้ซึ่งพบได้ในเซลล์ประสาทบริเวณ CA3 region ของสมองส่วนฮิปโปแคมปัส (hippocampus) ในทุกๆ ความยาวหนึ่งไมโครเมตรของเดนไดรต์เซลล์ประสาทที่โตเต็มที่ จะพบเดนดริติก สไปน์หนาแน่นประมาณ 1-10 อัน พบว่าเกือบทั้งหมดของไซแนปส์ของสมองสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดที่มีผลเชิงกระตุ้นเกิดขึ้นที่เดนดริติก สไปน์ ซึ่งในเดนดริติก สไปน์ ที่โตเต็มที่จะเกิดเพียงหนึ่งไซแนปส์ที่ส่วนหัว (spine head) ของมัน
เซลล์ประสาทชนิดหลักของสมองเกือบทั้งหมดมีโครงสร้างเดนดริติก สไปน์ ซึ่งได้แก่ เซลล์ประสาทที่หลั่งกลูตาเมต (glutamate) เช่น เซลล์ประสาททรงปิรามิด (pyramidal neuron) เซลล์ประสาทที่หลั่งกาบา (GABA) เช่น เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje neurons) แต่เซลล์ประสาทอีกหลายประเภทก็ไม่มีเดนดริติก สไปน์ เช่น GABA-releasing interneuron เซลล์ประสาทที่มีเดนดริติก สไปน์ (Spiny neurons) พบได้น้อยมากในสัตว์ชั้นต่ำ เช่น Drosophila melanogaster และ Caenorhabditis elegans แสดงให้เห็นว่าเดนดริติก สไปน์ได้ถูกวิวัฒน์ขึ้นเพื่อให้เหมาะแก่การทำงานที่ซับซ้อนของระบบประสาทขั้นสูงในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
โครงสร้างของเดนดริติก สไปน์มีความหลากหลายทั้งขนาดและรูปร่าง และมีปริมาตรตั้งแต่ 0.01 ลูกบาศก์ไมโครเมตร ไปจนถึงขนาด 0.8 ลูกบาศก์ไมโครเมตร การศึกษาลักษณะทางกายวิภาคของ fixed brain tissue สามารถระบุรูปร่างเดนดริติก สไปน์ ออกแป็น 4 แบบ คือ thin, stubby, mushroom และ cup แต่จากการศึกษาด้วยเทคนิค Live Imaging พบว่าเดนดริติก สไปน์ มีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างและขนาดได้มากมายหลายแบบในช่วงเวลงตั้งแต่เป็นวินาทีจนถึงหลายวัน นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างทั้งในออร์แกเนลล์และโมเลกุลพิเศษที่เป็นองค์ประกอบภายในเดนดริติก สไปน์ โดยเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดใหญ่ก็จะมีขนาดไซแนปส์ที่ใหญ่และมีชนิดของออร์แกเนลล์ที่หลากหลายมากกว่าเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดเล็ก
เดนดริติกสไปน์มีรูปร่างและขนาดแตกต่างกันซึ่งขึ้นกับระยะในการเจริญเติบโต ชนิดของสารที่มาออกฤทธิ์ที่ไซแนปส์ รวมทั้งความแข็งแรงของโครงสร้างไซแนปส์ เดนดริติกสไปน์ทำหน้าที่หลายอย่าง เช่น ช่วยจำกัดการแพร่ของไอออนและสารที่ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งข่าวตัวที่สองภายในเซลล์ (second messenger) ในบริเวณที่เกิดไซแนปส์ กลไกการทำงานที่สำคัญของเดนดริติกสไปน์ คือ กระบวนการเรียนรู้และจดจำของเซลล์ประสาท ซึ่งพบว่าบริเวณนี้มีตัวรับสารสื่อประสาทกลูตาเมตทั้งชนิดตัวรับเอ็นเอ็มดีเอ (NMDA receptor) และตัวรับแอมพา (AMPA receptor) ทำงานสอดประสานกันในกระบวนการที่เรียกว่า ลองเทอมโพเทนชิเอชั่น (long-term potentiation) และลองเทอมดีเพรชชั่น (long-term depression)
ขอม
ขอม เป็นชื่อทางวัฒนธรรม ไม่ใช่ชื่อชนชาติ หมายถึงคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่บริเวณลุ่มน้ำเจ้าพระยา นับถือฮินดูหรือพุทธมหายาน ทางใต้ของแคว้นสุโขทัย อาจจะหมายถึงพวก ละโว้ (หรือ ลพบุรี) เอกสารทางล้านนา เช่น จารึกและตำนานต่างๆ ล้วนระบุสอดคล้องกันว่าขอมคือพวกที่อยู่ทางใต้ของล้านนา(ในสมัยอาณาจักรสุโขทัย) เนื่องจากคำว่า ขอม สัญนิษฐานว่ามาจากคำว่า “เขมร”+”กรอม” (ที่แปลว่าใต้) พูดเร็วๆ กลายเป็น “ขอม”
พวกนี้ตัดผมเกรียน และนุ่งโจงกระเบน กินข้าวเจ้า ฯลฯ แคว้นละโว้มีชื่อในตำนาน และพงศาวดารว่า กัมโพช เลียนอย่างชื่อ กัมพูชา ของเขมร นับถือทั้งฮินดูและพุทธมหายาน อาจารย์ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยเขียนอธิบายไว้ว่า ขอมเป็นพวกนับถือฮินดูหรือพุทธมหายาน ใครเข้ารีตเป็นฮินดู หรือพุทธมหายาน เป็นได้ชื่อว่า ขอม ทั้งหมด ขอมไม่ใช่ชื่อชนชาติ เพราะไม่มีชนชาติขอม แต่เป็นชื่อทางวัฒนธรรม เช่นเดียวกับ สยาม
ขอม เขมร ขะแมร์.
เดิม ขอม ไม่ได้หมายถึงเขมรกลุ่มเดียว เพราะ เขมร นั้น เป็นคำไทย ซึ่ง หมายถึง ขะแมร์ ชาวเขมร ไม่ได้เรียกตัวเองว่า ขอม และไม่รู้จัก ขอม โดยคำว่า เขมร ได้ปรากฏขึ้นอย่างน้อย ๆ เมื่อ พ.ศ. 1069 จากจารึกคำว่า เขมร ในจารึกซับบาก อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาสถาปนากรุงศรีอยุธยาขึ้นใหม่ เมื่อ พ.ศ. 1893 แล้วชื่อ ขอม มีความหมายเปลี่ยนไปเป็นพวกเขมรเท่านั้น สืบมาจนถึงทุกวันนี้ ทำไมชื่อขอม เปลี่ยนความหมายไปเป็นเขมร ? ยังหาคำอธิบายไม่ได้ชัดเจน แต่พอจะจับเค้าว่าเพราะบริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยานับถือพุทธนิกายเถรวาทหมดแล้ว รวมทั้งละโว้ แต่ทางเขมรยังมีพวกนับถือฮินดูกับพุทธมหายาน คือขอมอยู่บ้าง
คำว่า ขอม ปรากฏในจารึกวัดศรีชุม สุโขทัย 2 แห่ง ระบุชื่อ ขอมสบาดโขลญลำพง จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นนักวิชาการคนแรก ๆ พยายามศึกษาและอธิบายคำคำนี้ใหม่ ได้เสนอว่า ขอม ไม่ได้หมายถึงชนชาติหรือเชื้อชาติ แต่หมายถึงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ที่รับวัฒนธรรมฮินดูจากชมพูทวีปแล้วภายหลังเปลี่ยนเป็นพุทธมหายาน (ต่างกับชนชาติไทย-ลาวที่นับถือผีก่อนเปลี่ยนมารับพุทธเถรวาทจากชมพูทวีป) ใช้อักษรขอมในการจดจารึก ซึ่งคนกลุ่มนี้รวมถึงชนชาติเขมรและรัฐเครือญาติทั้งหมด รวมทั้งละโว้ ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นอโยธยาศรีรามเทพนครด้วย คำว่า "ขอม" ถูกใช้เรียกกลุ่มคนโดยรวม คล้ายกับการใช้คำว่า "แขก" เรียกคนอิสลาม/ซิกข์/ฮินดูโดยรวม โดยไม่แยกว่าเป็นคนอินเดีย มลายู ชวา หรือตะวันออกกลาง
จิตร ยังอธิบายว่า คำว่าขอม ถูกนำมาใช้ในงานเขียนสมัยใหม่ (ขณะนั้น)โดยมีความรู้สึกชาตินิยมเป็นพื้นมากกว่าข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ เช่นการถือว่าขอมเป็นคนอีกกลุ่มหนึ่ง ที่เคยแผ่อำนาจมาครอบครองดินแดนในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาจนถึงสุโขทัย มีอำนาจปกครองเหนือชาวไทยโบราณ ต่อมาชาวไทยที่สุโขทัยจึงลุกขึ้นต่อสู้เพื่อให้พ้นจากอำนาจของขอม เพื่อสร้างความรู้สึกชาตินิยมในประเทศไทย
สุจิตต์ วงษ์เทศ นักวิชาการแห่งสำนักพิมพ์ศิลปวัฒนธรรม ก็เสนอว่า ขอม ในที่นี้น่าจะหมายถึงคนในที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ต่อสู้ชิงความเป็นใหญ่กับคนทางเหนือ คำว่าขอม ใช้เรียกคนเมืองละโว้หรือลพบุรี ซึ่งเป็นเมืองใหญ่เก่าแก่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา และต่อมาจึงเรียกรวมไปถึงเมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของอยุธยา จากนั้นในหลักฐานประวัติศาสตร์ของอยุธยา ได้ใช้คำนี้เรียกคนในดินแดนเขมรแถบเมืองพระนครหรือนครธม ในข้อความที่ว่า "ขอมแปรพักตร์"และในกฎมณเฑียรบาล น่าจะหมายถึงคนในเขมรหรือกัมพูชา
โดยสรุป คำว่า ขอม เป็นคำเรียกคน มีความหมายทางวัฒนธรรมและมีความหมายเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลา
เทวนาครี
เดนไดรติกสไปน์
อักษรสิทธัม