pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กระแสสินธุ์ เป็น 1 ใน 16 อำเภอของสงขลา เดิมอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอระโนด แต่เมื่อประมาณต้นปี พ.ศ. 2519 ได้มีคณะสงฆ์ ผู้นำชุมชน และคณะครูอาจารย์ในพื้นที่ตำบลเกาะใหญ่ ตำบลเชิงแส และตำบลโรง ได้ประชุมตกลงกันเสนอให้ทางการแยกการปกครองของทั้ง 3 ตำบล ออกจากอำเภอระโนด อันเนื่องจากการคมนาคมระหว่าง 3 ตำบลกับอำเภอระโนดเป็นไปด้วยความยากลำบากไม่สะดวกในการติดต่อราชการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2521 กรมการปกครองได้แยกเขตการปกครองของ 3 ตำบล ออกมาเป็นกิ่งอำเภอกระแสสินธุ์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2521 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน และการประชุมมีมติให้ใช้ชื่อกิ่งอำเภอว่า “กระแสสินธุ์” โดยได้นำชื่อตำบลของตำบลตำบลเกาะใหญ่ ตำบลเชิงแส และตำบลโรง มารวมกัน “กระแสสินธุ์” ซึ่งมีความหมายว่า "กระแสน้ำ" หรือ "เมืองที่อุดมสมบูรณ์ด้วยน้ำ" (คำว่า “กระแสสินธุ์” เกิดจากที่ประชุมสงฆ์และชาวบ้านซึ่งประชุมกัน ณ วัดเชิงแสใต้ โดยมีพระครูปิยะสิกขาการ (พร้อม) อดีตเจ้าอาวาสวัดหัวป้อมใน อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา เป็นประธานพร้อมใจกันตั้งขึ้น โดยการนำเอาตัวอักษรของแต่ละตำบลมารวมกัน คือ ก (เกาะใหญ่) ส (เชิงแส) และ ร (โรง) ซึ่งได้รับความเห็นชอบจากที่ประชุมและให้ตั้งเป็นชื่อมงคลนามของอำเภอจนถึงปัจจุบัน
โดยในชั้นแรกได้ใช้อาคารของโรงเรียนชุมชนวัดเชิงแสเป็นที่ทำการชั่วคราว โดยมีนายอภิชน คงพันธุ์ เป็นปลัดอำเภอผู้เป็นหัวหน้ากิ่งอำเภอกระแสสินธุ์คนแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2523 กรมการปกครองได้จัดสรรงบประมาณก่อสร้างที่ว่าการอำเภอโดยได้ตกลงสร้างในพื้นที่หมู่ที่ 11 ตำบลเกาะใหญ่ ซึ่งได้รับบริจาคที่ดินจากราษฎรในพื้นที่ดังกล่าวจำนวน 93 ไร่ เมื่อทำการก่อสร้างเสร็จ จึงได้ย้ายที่ทำการเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2524 ต่อมาทางราชการได้พิจารณาเห็นว่าท้องที่กิ่งอำเภอกระแสสินธุ์ มีประชากรเพิ่มมากขึ้นประกอบกับมีความเจริญมากขึ้นเห็นสมควรให้ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ จึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอกระแสสินธุ์ อำเภอระโนด ขึ้นเป็น อำเภอกระแสสินธุ์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน และได้กระทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2538 โดยมีนายชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรีเป็นประธาน
อำเภอกระแสสินธุ์ตั้งอยู่บนคาบสมุทรสทิงพระ ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอกระแสสินธุ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 22 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอกระแสสินธุ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอบางกล่ำ
บางกล่ำ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา
พื้นที่ของอำเภอบางกล่ำเดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ บ้านบางกล่ำ อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ช่วงสมัยรัชกาลที่ 2 จนถึงรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้มีกลุ่มชาวจีนอพยพมาจาก อำเภอไห่เติง/ไห่เฉิง 海登縣 / 海澄縣 (ไฮเท่ง) ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นอำเภอหลงไห่ 龍海縣 (เหล่งไฮ) จังหวัดจังโจว (เจียงจิว 漳州府) มณฑลฝูเจี้ยน (ฮกเกี้ยน 福建省) ประเทศจีน ได้อาศัยเดินเรือมาทางอ่าวไทยเข้าสู่ทะเลสาบสงขลา และเข้ามาตั้งบ้านเรือนอาศัยอยู่ริมคลองปะปนกับคนไทยมาเป็นเวลาหลายสิบปี เริ่มแรกได้ประกอบอาชีพทางการเกษตร ปลูกผัก ผลไม้ ประมง และค้าขายทางเรือ ได้ถ่ายทอดวัฒนธรรมต่อๆกันมาหลายอย่าง เช่น ภาษาพูด เป็นต้น จนกระทั่งคนจีนสามารถพูดภาษาท้องถิ่นได้ เป็นเหตุให้เรียกชื่อคลองและบ้านเคลื่อนไปจากบางกลม หรือบางเกาะกลม เป็น บางกล่ำ เดิมทีประกอบอาชีพเกษตรกรรม ประมง และค้าขายทางเรือ
ตำบลบางกล่ำ ตำบลแม่ทอม ตำบลบ้านหาร ตำบลท่าช้าง เป็นตำบลเก่าแก่ในอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา และปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับการให้ใช้ชื่อทั้งสี่ตำบล ในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2464 เป็นรายชื่อตำบลหนึ่งในอำเภอหาดใหญ่ ในปี พ.ศ. 2483 ได้มีการปรับเปลี่ยนการปกครองตำบลให้เหมาะสม ได้ยุบตำบลแม่ทอมและตำบลบ้านหารลง และในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2490 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลคลองอู่ตะเภา รวมตั้งเป็นตำบลแม่ทอม และตำบลบ้านหาร ดังเดิม
กระทั่งเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2529 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลบางกล่ำ ตำบลท่าช้าง ตำบลแม่ทอม และตำบลบ้านหาร ออกจากการปกครองของอำเภอหาดใหญ่ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอบางกล่ำ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบางกล่ำ จนถึงปัจจุบัน
อำเภอบางกล่ำมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอบางกล่ำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 36 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอบางกล่ำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอคลองหอยโข่ง
คลองหอยโข่ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่ กองพลพัฒนาที่ 4 ค่ายรัตนพล และกองบิน 56 กองพลบินที่ 4 กองบัญชาการยุทธทางอากาศ ปัจจุบันเป็นพื้นที่ที่มีการเพิ่มของประชากรสูงอันดับต้น ๆ ของจังหวัด เนื่องจากรองรับประชากรและมีการขยายตัวของชุมชนเมืองที่รองรับความเจริญเติบโตของนครหาดใหญ่
พื้นที่ของอำเภอคลองหอยโข่งเดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ ตำบลคลองหอยโข่ง อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ขณะนั้น จากคำบอกเล่าที่สืบทอดกันมาว่า ในอดีตประมาณ 500 กว่าปี คลองหอยโข่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ห้อมล้อมไปด้วยป่าดงดิบ ชาวบ้านดำรงชีพอยู่ด้วยความยากลำบาก ประชากรดั้งเดิมอาศัยสืบทอดกันมาแต่สมัยโบราณ ซึ่งสันนิษฐานได้จากสถานที่สำคัญหลายแห่ง โดยเฉพาะศาสนสถานบ่งบอกถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานตั้งแต่ก่อนสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ คลองหอยโข่งเคยเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นตำบลเก่าแก่ในจังหวัดสงขลา และปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับการให้ใช้ชื่อ "ตำบลคลองหอยโข่ง" ในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2464 เป็นรายชื่อตำบลหนึ่งในอำเภอหาดใหญ่
เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2535 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลคลองหอยโข่ง ตำบลโคกม่วง และตำบลทุ่งลาน ออกจากการปกครองของอำเภอหาดใหญ่ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอคลองหอยโข่ง และในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลคลองหอยโข่ง รวมตั้งเป็นตำบลคลองหลา จนกระทั่งเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2540 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอคลองหอยโข่ง จนถึงปัจจุบัน
อำเภอคลองหอยโข่งมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอคลองหอยโข่งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 32 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอคลองหอยโข่งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอเทพา
เทพา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา และเป็นหนึ่งในสี่อำเภอจังหวัดสงขลาที่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มพื้นที่ที่ยังมีเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
ความเป็นมา ในสมัยโบราณ อำเภอเทพา มีฐานะเป็นเมืองเทพา จัดอยู่ในระดับ “เมืองจัตวา” และมีเมืองจะนะต่างเป็นเมืองจัตวา ขึ้นตรงต่อเมืองพัทลุง ทุกๆ ปี เจ้าเมืองจะต้องนำต้นไม้เงินต้นไม้ทองไปถวายเจ้าเมืองพัทลุงเป็นประจำ
ปี พ.ศ. 2339 ในรัชสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แห่งราชวงศ์จักรี ได้ทรงโปรดให้ยกเมืองเทพาและเมืองจะนะ ขึ้นกับเมืองสงขลา ซึ่งเป็นเมืองตรี
ปี พ.ศ. 2444 สมัยรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ปรับปรุงบ้านเมือง การปกครองหัวเมืองต่าง ๆ และได้ทรงจัดตั้งมณฑลเทศาภิบาลขึ้น โดยแยกเมืองเทพาและเมืองจะนะออกจากเมืองสงขลา ตั้งขึ้นเป็นอำเภอเรียกว่า “อำเภอเทพา” (ไม่รวมอำเภอจะนะ) ขึ้นกับจังหวัดสงขลา โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่บ้านพระพุทธ ซึ่งเป็นปากแม่น้ำเทพา ไหลออกสู่ทะเลหลวงด้านตะวันออก(อ่าวไทย) เนื่องจากการคมนาคมทางบกยังไม่สะดวก ต้องอาศัยทางเรือเป็นส่วนใหญ่ จึงได้ยึดบ้านพระพุทธ หมู่ที่ 2 บ้านพระพุทธ ตำบลเทพา ปัจจุบันเป็นที่ตั้งอำเภอในสมัยนั้น
ปี พ.ศ. 2475 บ้านเมืองเจริญขึ้น การคมนาคมสะดวก มีรถไฟผ่านท้องที่อำเภอเทพา ทางราชการได้ย้ายที่ว่าการอำเภอเทพาจากบ้านพระพุทธ หมู่ที่ 2 ตำบลเทพา มาตั้งที่บ้านท่าพรุ หมู่ที่ 1 ตำบลเทพา ซึ่งใกล้กับสถานีรถไฟ “ท่าม่วง“ ต่อมาการรถไฟแห่งประเทศไทยได้เปลี่ยนชื่อสถานี ”ท่าม่วง” เป็น ”สถานีรถไฟเทพา” ให้ตรงกับคำว่า “อำเภอเทพา” ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเทพา ประมาณ 1 กิโลเมตร
ที่ว่าการอำเภอเทพา เดิมตัวอาคารก่อสร้างไม้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2475 ต่อมาในปี พ.ศ. 2515 กรมการปกครองได้อนุมัติเงินงบประมาณทำการก่อสร้างเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้สองชั้น ตามแบบแปลนของกรมโยธาธิการ ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2516 และ ปี พ.ศ. 2548 กรมการปกครองได้อนุมัติเงินงบประมาณ เป็นเงิน 8,029,718.- บาท ทำการก่อสร้าง ตามแบบแปลนมาตรฐานกรมโยธาธิการ เลขที่ ม.18155
อำเภอเทพาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเทพาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 67 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอเทพาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอเทพา มีสถาบันอุดมศึกษาตั้งอยู่ จำนวน 1 แห่ง คือ วิทยาลัยชุมชนสงขลา
เฮลิคอปเตอร์กองทัพบก เครื่องขัดข้องลงจอดฉุกเฉินบริเวณลำคลองบ้านบ่อน้ำส้ม หมู่ 4 ตำบลเทพา มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 10 ราย
อำเภอสะบ้าย้อย
สะบ้าย้อย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา และเป็น 1 ใน 4 อำเภอในจังหวัดสงขลาที่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มพื้นที่ที่ยังมีเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
ได้ปรากฏหลักฐานเอกสารราชการครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2440 (ร.ศ.116) เป็นเขตการปกครองของอำเภอเทพา จังหวัดสงขลา ท้องที่นี้เคยมีฐานะเป็น "กิ่งอำเภอบาโหย" พบหลักฐานการเป็นกิ่งในปี พ.ศ. 2460 แต่ได้ยุบรวมเข้ากับอำเภอเทพา เพราะผู้คนพลเมืองน้อย การงานก็เบาบางลง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2466 กระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่บ้านสะบ้าย้อย เรียกว่า "กิ่งอำเภอสะบ้าย้อย" ขึ้นกับอำเภอเทพา โดยมีเขตการปกครอง 5 ตำบล คือ ตำบลบาโหย ตำบลจะแหน ตำบลเปียน ตำบลเขาแดง และตำบลโมง (ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นตำบลสะบ้าย้อย) เมื่อปี พ.ศ. 2481 มีเขตการปกครองจำนวน 8 ตำบล
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2499 ได้รับการยกฐานะเป็น "อำเภอสะบ้าย้อย" และปี พ.ศ. 2531 ได้เพิ่มเขตการปกครองอีก 1 ตำบลคือ ตำบลธารคีรี(แยกจากตำบลบ้านโหนด และตำบลจะแหน) คำว่า "สะบ้าย้อย" เข้าใจว่า เป็นชื่อเถาว์วัลย์ชนิดหนึ่งที่มีผลเป็นฝักคล้ายสะตอ เมื่อผลสุกเมล็ดข้างในที่หุ้มเปลือกหนาจะมีเนื้อแข็งมาก ชาวบ้านนำมาใช้ในการละเล่นชนิดหนึ่ง เรียกว่า "การเล่นสะบ้า" ซึ่งมีมากในบึงแม่สะบ้าย้อย จึงได้นำมาตั้งเป็นชื่อตำบลและอำเภอจนถึงทุกวันนี้
อำเภอสะบ้าย้อยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
28 เมษายน พ.ศ. 2547 เกิดเหตุคนร้ายบุกทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ หน่วยบริการประชาชน บริเวณห้าแยกทางเข้าตลาดสะบ้าย้อย อำเภอสะบ้าย้อย ส่งผลให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสังหารคนร้ายทั้งหมด 19 ราย โดย 15 ราย เสียชีวิตที่ ร้านอาหารสวยน๊ะ
อำเภอสะบ้าย้อยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 62 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอสะบ้าย้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อาสนวิหารในสหราชอาณาจักร
อาสนวิหาร (Cathedral) ในสหราชอาณาจักร มีทั้งที่ยังใช้เป็นอาสนวิหารหรือโบสถ์ประจำเขตแพริชอยู่ และที่ยกเลิกไปแล้ว
อาสนวิหารในอังกฤษ.
อดีตอาสนวิหาร.
อาสนวิหารข้างล่างนี้เดิมเป็นเคยเป็นอาสนวิหารแต่ในปัจจุบันมิได้เป็นอาสนวิหารแล้ว บางแห่งก็ยังใช้เป็นโบสถ์และยังเรียกกันว่า “อาสนวิหาร” บางแห่งก็เหลือแต่ซาก
ที่สกอตแลนด์ปัจจุบัน “คริสตจักรแห่งสกอตแลนด์” มิได้อยู่ภายใต้การปกครองของฉะนั้นตามทฤษฏี) จึงไม่มีอาสนวิหาร แต่สิ่งก่อสร้างที่เคยเป็นอาสนวิหารก่อนการปฏิรูปศาสนาในประเทศอังกฤษ (English Reformation) บางแห่งก็ยังเรียกกันอยู่ว่า “อาสนวิหาร” หรือ "High kirk" (High church)
โจฮาน มิเคล ฟ็อยค์เมเยอร์ (ผู้ลูก)
โจฮาน ดินเซนฮอฟเฟอร์
กรีนา กปูร
กรีนา กปูร (, , เกิด 21 กันยายน พ.ศ. 2523) เป็นนักแสดงจากประเทศอินเดีย เธอมีเชื้อสายสินธี,ปัญจาบและอังกฤษ
ผลงานที่ทำให้เป็นที่รู้จักในประเทศไทย คือเรื่อง Asoka (พระเจ้าอโศกมหาราช) แสดงร่วมกับ ศาห์รุข ข่าน และ ใน พ.ศ. 2549 กรีนา ได้มาถ่ายทำ ภาพยนตร์ เรื่อง 36 china town กับ ศาหิท กปูร ที่ บ้านนกอินทรีย์ ปทุมธานี
คารีนา คาปูร์
เบิร์ด บอมเบย์
ศาห์รูค คาน
DBZ
ดราก้อนบอลแซด
ดรากอนบอลแซด
สมิง เกียรติเพชร
สมิง เกียรติเพชร สถิติการชก 2 ครั้ง ชนะ 1 (น็อค 1) แพ้ 1
Dragonball z
สมิงเพชร ช.ไวคุล
Neutral Democratic Party
Royalist People's Party
ราวัลปินดี
ราวัลปินดี  เป็นเมืองในประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่ในแคว้นปัญจาบ ใกล้กับกรุงอิสลามาบาด เป็นเมืองศูนย์กลางของกองทัพปากีสถาน และเคยเป็นเมืองหลวงของประเทศขณะที่กรุงอิสลามาบาดกำลังสร้างในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960
เมืองราวัลปินดีมีพื้นที่ 5,286 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 3,039,550 คน
อิสลามาบาด
อิสลามาบัด (, ; ) เป็นเมืองหลวงของประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่ในเขตการปกครองเมืองหลวงอิสลามาบัด มีพื้นที่ 906 ตารางกิโลเมตร ประชากร 805,000 คน (พ.ศ. 2541) กรุงอิสลามาบัดสร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1960 เพื่อเป็นเมืองหลวงของประเทศแทนนครการาจี อิสลามาบัดเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศปากีสถานเป็นอันดับที่ 9 ส่วนมหานครอิสลามาบัด-รวัลปินดี (Islamabad-Rawalpindi) เป็นมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่สี่ของประเทศด้วยประชากร 7.4 ล้านคน
อิสลามาบัดเป็นเมืองที่มีวางผังไว้ก่อน (planned city) ซึ่งเริ่มในทศวรรษ 1960 เพื่อเป็นเมืองหลวงแทนที่การาจี อิสลามาบัดเป็นเมืองที่มีมาตรฐานการดำรงชีพที่สูง มีความปลอดภัยสูง และเต็มไปด้วยพืชพรรณไม้ต่าง ๆ อิสลามาบัดเป็นที่ตั้งขององค์กรทางการเมืองของประเทศปากีสถาน ส่วนรัฐบาลท้องถิ่นของเมืองคือองค์กรบริหารนครอิสลามาบัด (Islamabad Metropolitan Corporation) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก Capital Development Authority (CDA)
อิสลามาบัดตั้งอยู่ใน ที่ราบสูงโพโธฮาร์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศปากีสถาน อยู่ระหว่างเขตรวัลปินดี (Rawalpindi District) อุทยานแห่งชาติเทือกเขามาร์กัลลา (Margalla Hills National Park) ทางเหนือ พื้นที่บริเวณนี้มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างปัญจาบ และ แคว้นไคเบอร์ปัคตูนควา โดยมี Margalla Pass เป็นเหมือนประตูเชื่อมต่อระหว่างสองพื้นที่นี้
แผนหลักการเมือง (city's master-plan) ออกแบบโดยสถาปนิกชาวกรีก Constantinos Apostolou Doxiadis ผู้แบ่งเมืองออกเป็นแปดเขตคือเขตบริหาร (administrative), เขตผู้แทนการทูต (diplomatic enclave), เขตที่อยู่อาศัย (residential areas), เขตการศึกษา (educational sectors), เขตอุตสาหกรรม (industrial sectors), เขตธุรกิจการค้า (commercial areas) และพื้นที่สีเขียวหรือชนบท (rural and green areas) อิสลามาบัดเป็นที่รู้จักดีในฐานะเมืองที่มีสวนสาธารณะและป่าอยู่มาก เช่น Margalla Hills National Park และ Shakarparian Park
ชื่อเมืองอิสลามาบัด เกิดจากการรวมกันของสองคำคือ อิสลาม ("Islam") และ อาบัด ("abad") แปลว่าเมืองแห่งอิสลาม ("City of Islam") คำว่าอิสลาม ("Islam") เป็นคำภาษาอูรดูหมายถึงศาสนาอิสลาม ส่วน อาบัด (-abad) เป็นคำต่อท้ายภาษาเปอร์เซียแปลว่าเมือง
การาจี
การาจี  เป็นเมืองใหญ่ที่สุดในประเทศปากีสถาน และเป็นเมืองหลวงของแคว้นสินธ์ ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลอาหรับ มีพื้นที่ 3,527 ตารางกิโลเมตร ประชากร 12,315,843 คน (พ.ศ. 2550)
พปช
พรรคเอกราชปวยร์โตรีโก
พรรคเอกราชปวยร์โตรีโก  เป็นพรรคการเมืองในปวยร์โตรีโก มีนโยบายหลักคือการประกาศอิสรภาพปวยร์โตรีโกจากสหรัฐอเมริกา พรรคเอกราชปวยร์โตรีโกเป็นหนึ่งในสามพรรคการเมืองหลักและเป็นพรรคที่เก่าแก่เป็นอันดับสองของดินแดน
อุทยานแห่งชาติควีนเอลิซาเบธ
อุทยานแห่งชาติควีนเอลิซาเบธ (; ชื่อย่อ: QENP) เป็นอุทยานแห่งชาติในประเทศยูกันดา ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ มีพื้นที่เกือบ 2,000 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,250,000 ไร่ สถาปนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2497 โดยตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
เป็นอีกแห่งหนึ่งที่มีความหลากหลายของสัตว์ป่าจำนวนมาก
ปฏิบัติการโนบุตะ เปลี่ยนเธอให้สวยปิ๊ง
ปฏิบัติการโนบุตะ เปลี่ยนเธอให้สวยปิ๊ง  เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ผลิตและเผยแพร่ใน ค.ศ. 2005 ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวี โดยมีเนื้อหาอิงจากหนังสือที่มีชื่อเดียวกันโดยเก็ง ชิไรวะ
ชูจิ คิริตานิ (คาเมนาชิ คาซูยะ) เป็นนักเรียนชายที่เป็นที่รู้จักและเป็นเพื่อนกับทุกคนในโรงเรียน แต่คนเดียวที่เขารับไม่ได้คืออากิระ คูซาโนะ (โทโมฮิซะ ยามาชิตะ) ซึ่งสำหรับชูจิแล้วเป็นคนที่น่ารำคาญ ทำตัวตลก วันหนึ่ง มีนักเรียนหญิงย้ายเข้ามาโนบูโกะ โคตานิ (มากิ โฮริกิตะ) เธอเป็นคนไม่กล้าแสดงออก จึงทำให้ถูกกลุ่มนักเรียนห้องเดียวกันคอยกลั่นแกล้ง ชูจิและอากิระได้เข้ามาช่วย และคิดว่ามีทางเดียวที่จะทำให้โนบูโกะหลุดจากปัญหาการถูกแกล้งได้ นั่นคือ พวกเขาจะช่วยเปลี่ยนโนบูโกะให้เป็นคนดังของโรงเรียน โดยตั้งชื่อเล่นให้กับโนบูโกะว่า "โนบูตะ" และเรียกปฏิบัติการนี้ว่า "โนบูตะ โอะ โพรดิวส์"
Nobuta wo Produce
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี (The Honourable Order of Rama) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 สำหรับบำเหน็จความดีความชอบแก่ผู้ทำความชอบพิเศษเป็นประโยชน์ยิ่งแก่ราชการทหาร ไม่ว่ายามสงบหรือยามสงคราม ตามที่ทรงพระราชดำริเห็นสมควร
ปัจจุบัน เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี แบ่งออกเป็น 6 ชั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ โดยชั้นเสนางคะบดีจัดเป็นชั้นสูงสุด พระราชพิธีพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดีนั้น ผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งเก่าและใหม่จะเข้าร่วมในพระราชพิธีเฉพาะพระพักตร์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โดยมีพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาด้วย การประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ ควรสวมสายสะพายรามาธิบดีเฉพาะงานที่เกี่ยวกับราชการทหาร ซึ่งมีหมายกำหนดการระบุไว้โดยเฉพาะว่าให้สวมสายสะพายรามาธิบดี
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชปรารภว่า "ราชการทหารเป็นกิจพิเศษอย่างหนึ่ง ซึ่งผู้ปฏิบัติราชการอย่างนั้นต้องออกกำลังแรงและปัญญาอย่างอุกฤษฐ์ ทั้งต้องพร้อมอยู่เสมอที่จะสละชีวิตเป็นราชพลีและเพื่อรักษาอิสรภาพบำรุงความรุ่งเรืองแก่ชาติบ้านเมือง สมควรจะมีเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับบำเหน็จความชอบสำหรับผู้ทำดีในราชการแผนกนี้เป็นพิเศษอีกส่วนหนึ่ง" ดังนั้น พระองค์จึงทรงสร้างเครื่องราชอิสริยาภรณ์เพื่อบำเหน็จความชอบแก่ผู้ทำดีในราชการทหาร ตั้งแต่วันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 โดยพระราชทานครั้งแรกให้กับ ทหารและอาสาสมัคร ผู้ไปปฏิบัติภารกิจในสงครามโลกครั้งที่1 โดยกำหนดให้แบ่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็น 4 ชั้น พร้อมด้วยเหรียญราชอิสริยาภรณ์ โดยมอบหมายให้กระทรวงมุรธาธรเป็นผู้จัดทำ พร้อมกันนี้ โปรดเกล้าฯ ให้มีคณะที่ปรึกษาสำหรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ประกอบด้วย คณาธิบดี 1 เลขาธิการ 1 และที่ปรึกษา 5 คน สำหรับเป็นที่ปรึกษาประจำเครื่องราชอิสริยาภรณ์ โดยมีหน้าที่พิจารณาว่าผู้ใดสมควรที่จะได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ แล้วนำความขึ้นกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพื่อขอรับพระราชทานต่อไป
คณะที่ปรึกษาสำหรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้มีการแต่งตั้งขึ้น 2 ครั้ง โดยในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น พระองค์มีพระบรมราชโองการให้สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ เป็นคณาธิบดี พระยาสีหราชเดโชไชย (แย้ม ณ นคร) เป็นเลขาธิการ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช, สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต, พระเจ้าพี่ยาเธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหมื่นชุมพรเขตอุดมศักดิ์, หม่อมเจ้าพันธุประวัติ เกษมสันต์ และพระยาประสิทธิ์ศุภการ (หม่อมหลวงเฟื้อ พึ่งบุญ ณ อยุธยา) เป็นที่ปรึกษา
ส่วนคณะที่ปรึกษาประจำเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชุดที่ 2 นั้น แต่งตั้งขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระองค์มีพระบรมราชโองการให้สมเด็จพระเจ้าพี่ยาเธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เป็นคณาธิบดี พระอาษาสงคราม (ต๋อย หัศดิเสวี) เป็นเลขาธิการ พระเจ้าพี่ยาเธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร กรมหลวงกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน, พระเจ้าพี่ยาเธอ พระองค์เจ้าวุฒิไชยเฉลิมลาภ กรมขุนสิงหวิกรมเกรียงไกร, หม่อมเจ้าบวรเดช กฤดากร, หม่อมเจ้าอลงกฎ ศุขสวัสดิ์ และพระยาเฉลิมอากาศ (สุณี สุวรรณประทีป) เป็นที่ปรึกษา
อย่างไรก็ตาม หลังเกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อปี พ.ศ. 2475 การขอพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ก็ได้ระงับไปชั่วคราว จนกระทั่ง มีการตราพระราชบัญญัติเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี พ.ศ. 2503 ขึ้นมาใหม่เพื่อให้เหมาะสมแก่ภาวะการปัจจุบัน รวมทั้งได้ยกเลิกคณะที่ปรึกษาแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ลงด้วย และมีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ขึ้นอีกครั้งจนถึงปัจจุบัน
ประเภท ลำดับชั้น และ ลำดับเกียรติ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี แบ่งออกเป็น 6 ชั้น ประกอบด้วย เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 4 ชั้น ได้แก่ ชั้นเสนางคะบดี ชั้นมหาโยธิน ชั้นโยธิน ชั้นอัศวิน และเหรียญราชอิสริยาภรณ์ 2 ชั้น ได้แก่ เหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมร เหรียญรามมาลา โดยมีลักษณะและลำดับชั้น ดังต่อไปนี้
ชั้นที่ 1 เสนางคะบดี.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 1 มีชื่อว่า เสนางคะบดี และมีอักษรย่อว่า ส.ร. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชนิดสายสะพาย มีดารา มีลำดับเกียรติอยู่ในลำดับที่ 7 จาก 36 ลำดับ 1 สำรับ ประกอบด้วย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 2 มีชื่อว่า มหาโยธิน และมีอักษรย่อว่า ม.ร. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชนิดคล้องคอ มีดารา มีลำดับเกียรติอยู่ในลำดับที่ 14 จาก 36 ลำดับ 1 สำรับ ประกอบด้วย
ชั้นที่ 3 โยธิน.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 3 มีชื่อว่า โยธิน และมีอักษรย่อว่า ย.ร. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชนิดคล้องคอ ไม่มีดารา มีลำดับเกียรติอยู่ในลำดับที่ 19 จาก 36 ลำดับ 1 สำรับ ประกอบด้วย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 4 มีชื่อว่า อัศวิน และมีอักษรย่อว่า อ.ร. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชนิดประดับหน้าอกเสื้อ มีลำดับเกียรติอยู่ในลำดับที่ 22 จาก 36 ลำดับ 1 สำรับ ประกอบด้วย
ชั้นที่ 5 เหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมร.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 5 มีชื่อว่า เหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมร และมีอักษรย่อว่า ร.ม.ก. เป็นเหรียญราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติอยู่ในลำดับสูงสุดในหมู่เหรียญบำเหน็จกล้าหาญ มีลักษณะ ดังนี้
ชั้นที่ 6 เหรียญรามมาลา.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 6 มีชื่อว่า เหรียญรามมาลา และมีอักษรย่อว่า ร.ม. เป็นเหรียญราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติรองจากเหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมรในหมู่เหรียญบำเหน็จกล้าหาญ มีลักษณะ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับพระราชทานแก่ผู้ทำความชอบพิเศษเป็นประโยชน์ยิ่งแก่ราชการทหาร ไม่ว่ายามสงบหรือยามสงคราม หรือผู้มีเกียรติของต่างประเทศ ในอดีตนั้นจะมีคณะที่ปรึกษาสำหรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับทำหน้าที่พิจารณาว่าผู้ใดสมควรได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดีแล้วจึงนำความขึ้นกราบทูลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพื่อขอรับพระราชทานต่อไป แต่ในปัจจุบันได้ยกเลิกคณะที่ปรึกษาสำหรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ลง และกำหนดให้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ ทรงไว้ซึ่งพระราชอำนาจที่จะพระราชทานและและเรียกคืนได้ตามที่ทรงพระราชดำริเห็นสมควร แต่ยังคงไว้สำหรับพระราชทานสำหรับผู้ทำความดีความชอบเป็นพิเศษและเป็นประโยชน์อย่างยิ่งในราชการทหาร ไม่ว่าในยามสงบหรือในยามสงครามดังเช่นที่เคยเป็นมา
ผู้ที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดีตั้งแต่ชั้นที่ 4 ขึ้นไปนั้น จะได้รับใบประกาศนียบัตรทรงลงพระปรมาภิไธยและประทับพระราชลัญจกร ส่วนผู้ที่ได้รับพระราชทานชั้นที่ 5 และ 6 นั้น จะได้รับการประกาศนามในราชกิจจานุเบกษา การรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ ผู้ที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งเก่าและใหม่จะเข้าร่วมในพระราชพิธีเฉพาะพระพักตร์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โดยมีพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาด้วย
นอกจากนี้ ยังมีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดีเป็นพิเศษให้ใช้ประดับที่ธงชัยของกองทหารบกรถยนต์เพื่อเป็นเกียรติยศพิเศษ รวมทั้ง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้น 5 เหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมร สำหรับประดับธงชัยเฉลิมพล กองพันทหารราบที่ 1 กองพันทหารราบที่ 2 กองพันทหารราบที่ 3 และกรมทหารราบที่ 21 รักษาพระองค์ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดีเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มอบให้แก่ผู้ทำความดีในราชการทหาร โดยพระราชทานให้ทั้งชาวไทยและต่างประเทศ ทั้งผู้ที่ยังมีชีวิตและผู้วายชนม์ โดยที่ผ่านมานั้นผู้ได้รับพระราชทานจะเป็นบุรุษทั้งสิ้น ถึงแม้ว่าพระราชบัญญัติเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี พ.ศ. 2503 นั้นจะไม่ได้ระบุว่า เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดีเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับพระราชทานให้แก่บุรุษเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วยการประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย พ.ศ. ๒๕๔๑ นั้น มีการระบุถึงการประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดีเฉพาะบุรุษเท่านั้น ผู้ที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดีมีจำนวนมาก อาทิ
ชั้นที่ 1 เสนางคะบดี
ชั้นที่ 2 มหาโยธิน
ชั้นที่ 3 โยธิน
ชั้นที่ 4 อัศวิน
ชั้นที่ 5 เหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมร
ชั้นที่ 6 เหรียญรามมาลา
การประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ ควรสวมสายสะพายรามาธิบดี (ชั้นเสนางคะบดี) เฉพาะงานที่เกี่ยวกับราชการทหาร ซึ่งมีหมายกำหนดการระบุไว้โดยเฉพาะว่าให้สวมสายสะพายรามาธิบดีเท่านั้น อาทิเช่น พิธีถวายสัตย์ปฏิญาณตนและสวนสนามของทหารรักษาพระองค์ ส่วนผู้ที่เคยได้รับพระราชทานเหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมรมาก่อนนั้น สามารถประดับเหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมรได้ทุกโอกาสที่ประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์หรือที่มีกำหนดนัดหมายทางการให้ประดับเหรียญ รวมทั้งมีสิทธิประดับเครื่องหมายเข็มกล้ากลางสมรสอดบนแพรแถบเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ตลอดไป แม้จะได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดีชั้นที่สูงขึ้นไปชั้นใดก็ตาม โดยให้ประดับในโอกาสที่มิได้ประดับเหรียญรามมาลาเข็มกล้ากลางสมร ในกรณีที่แต่งเครื่องแบบให้ประดับที่อกเสื้อเบื้องขวา ส่วนในกรณีแต่งสากลให้ประดับที่คอพับของเสื้อชั้นนอกเบื้องซ้ายใต้ดุมเครื่องราชอิสริยาภรณ์
สำหรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ตั้งแต่ชั้นอัศวินขึ้นไปนั้น จะมีเครื่องหมายสำหรับประดับแพรแถบเครื่องราชอิสริยาภรณ์และเครื่องหมายที่ใช้เป็นดุมเสื้อเป็นรูปดอกไม้จีบด้วยแพรแถบของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ มีสิทธิใช้ประดับเป็นดุมเสื้อเวลาแต่งเครื่องสากลโดยให้ประดับที่รังดุมคอพับของเสื้อชั้นนอกเบื้องซ้าย และสามารถใช้ประดับเมื่อสวมชุดไทย โดยบุรุษมีสิทธิใช้ประดับเป็นดุมเสื้อเวลาแต่งเสื้อชุดไทยสีสุภาพ โดยประดับที่อกเสื้อเบื้องซ้าย บริเวณปากกระเป๋าเสื้อ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ อันมีศักดิ์ รามาธิบดี
อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม
อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม ตั้งอยู่ในท้องที่ของอำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 105 ของประเทศไทย เนื้อที่ประมาณ 62,437.50 ไร่ หรือ 99.9 ตารางกิโลเมตร ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2550
ในปี พ.ศ. 2528 ได้มีการสำรวจพื้นที่บริเวณป่าหินงาม พบว่ามีความสวยงาม เหมาะจะเปิดเป็นอุทยานเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจของประชาชนทั่วไป ทางการจึงเสนอเรื่องไปยังกรมป่าไม้ผ่านทางจังหวัดชัยภูมิ ได้จัดตั้งเป็น วนอุทยานป่าหินงาม ในปี พ.ศ. 2528 นั้นเอง ต่อมาได้ทำการสำรวจพื้นที่โดยละเอียดยิ่งขื้น และได้ผนวกเอาพื้นที่ผืนป่าตามแนวสันเขาพังเหยซึ่งเป็นป่าต้นน้ำของลำคันฉูซึ่งไหลลงแม่น้ำชี นอกจากนี้ พื้นที่บริเวณนี้มีความงามของธรรมชาติอย่างสมบูรณ์ จึงได้จัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี พ.ศ. 2550 ในชื่ออุทยานแห่งชาติป่าหินงาม
อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม เป็นที่รู้จักดีในหมู่นักท่องเที่ยวว่าเป็นทุ่งดอกปทุมมา ("Curcuma alismatifolia") ที่ใหญ่และสวยงามมากแห่งหนึ่ง โดยทุ่งดอกปทุมมาอีกแห่งหนึ่งที่ได้รับความนิยมไม่แพ้กันคือที่อุทยานแห่งชาติไทรทอง นอกจากนี้ ยังมีลานหินงาม ซึ่งมีหินรูปร่างแปลกตามากมาย เกิดจากการกัดเซาะของหินทรายเป็นเวลานับพันปี
ทุ่งดอกปทุมมา.
อุทยานแห่งชาติป่าหินงามมีทุ่งดอกปทุมมา 3 ทุ่งด้วยกัน โดยในช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนสิงหาคม ดอกปทุมมาจะบานเต็มทุ่ง สามารถเดินชมดอกปทุมมาที่แข่งกันชูช่ออย่างงดงามตลอดระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตร และหากมาชมในช่วงเช้า ก็อาจได้พบกับสายหมอกที่พัดความเย็นมา เพิ่มบรรยากาศในการชมธรรมชาติมากยิ่งขึ้น