pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วิธีวิทยา เป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตรรกะของการแสวงหาความรู้ในศาสตร์ โดยเฉพาะการตรวจสอบศักยภาพและข้อจำกัดของเทคนิคหรือกระบวนการศึกษา (Grix, 2010) หรือระเบียบวิธีที่นักวิชาการในแต่ละสาขาใช้แสวงหาความรู้ (Guba &amp; Lincoln, 1994) เช่น วิธีตั้งคำถามการวิจัย วิธีการหาหลักฐานข้อมุล และวิธีการวิเคราะห์ข้อมูล วิธีวิทยาในศาสตร์มี 4 ประเภทหลักคือ การทดลองแบบควบคุม (experiment and manipulation) การทดลองแบบควบคุมที่ได้รับการดัดแปลง (modified experiment and manipulation) วิภาษวิธีและการสนทนา (dialectic and dialogue) และอรรถปริวรรตและวิภาษวิธี (hermeneutic and dialectic)
แดน บราวน์
แดน บราวน์  นักเขียนชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงกว้างขวางจากผลงานนิยายสืบสวนสอบสวนอิงประวัติศาสตร์อย่าง "รหัสลับดาวินชี"
แดน บราวน์เกิดเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2507 โตในเมืองเอ็กซีเตอร์ รัฐนิวแฮมป์เชียร์ สหรัฐอเมริกา เป็นบุตรคนโตในพี่น้อง 3 คน คอนสแตนซ์ บราวน์ (นามสกุลเดิม เกอร์ฮาร์ด) มารดาเป็นนักดนตรีอาชีพ เล่นดนตรีในโบสถ์ ส่วนริชาร์ด จี. บราวน์ บิดาเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ในโรงเรียนมัธยม Phillips Exeter Academy
เนื่องจาก Phillips Exeter Academy ต้องการให้อาจารย์ใหม่อาศัยในตัวโรงเรียนด้วย ครอบครัวของเขาจึงอาศัยที่โรงเรียนนั้น และเป็นสถานศึกษาระดับมัธยมของบราวน์
บราวน์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก Amherst College ในปี พ.ศ. 2529 หลังจบการศึกษาเขาผันตัวมาเป็นนักดนตรีสมัครเล่น ทำอัลบั้มเพลงสำหรับเด็กขายได้ไม่กี่ร้อยแผ่น ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 เขาก็ย้ายไปลอสแอนเจลิส เข้าทำงานกับวิทยาลัยประพันธ์เพลงแห่งชาติ และได้พบกับไบลธ์ นิวลอน (Blythe Newlon) รุ่นพี่หญิงที่มีอายุกว่าเขา 12 ปี ซึ่งเป็นผู้อำนวยการแผนกพัฒนาศิลปินของวิทยาลัย แม้งานไม่เกี่ยวข้องกันโดยตรง แต่นิวลอนก็ช่วยโปรโมตงานต่าง ๆ ของบราวน์ จนพัฒนาความสัมพันธ์กลายเป็นความรักโดยคนรอบตัวไม่ทราบ บราวน์แต่งงานกับนิวลอนในปี พ.ศ. 2540 ก่อนจะหย่าร้างในปี พ.ศ. 2562
พ.ศ. 2536 บราวน์ย้ายกลับมานิวแฮมป์เชียร์บ้านเกิดพร้อมนิวลอน ที่นั่นบราวน์เป็นครูสอนภาษาอังกฤษ ณ โรงเรียนเก่าและสอนภาษาสเปนให้นักเรียนเกรด 6-8 จน พ.ศ. 2537 เขาหันมาเป็นนักเขียน เมื่อเขาไปพักผ่อนที่ตาฮิติ และได้อ่านนิยายเรื่อง "แผนโลกาวินาศ" ("The Doomsday Conspiracy") ผลงานของซิดนีย์ เชลดอน (Sidney Sheldon) นั่นเป็นจุดกำเนิดให้เขาลงมือเขียนนิยายเรื่องแรกของเขา "ล่ารหัสมรณะ" ("Digital Fortress") และในปีเดียวกันบราวน์ได้ออกซีดีเพลงในชื่อ "Angels &amp; Demons" ซึ่งภาพหน้าปกอัลบั้มเป็นภาพแอมบิแกรม ฝีมือศิลปินนามจอห์น แลงดอน (John Langdon) ที่ภายหลังชื่ออัลบั้มกลายเป็นชื่อนิยายเล่มที่สองของเขา "เทวากับซาตาน" ("Angels &amp; Demons") และได้นำเอาชื่อศิลปินที่วาดภาพปกอัลบั้มมาเป็นชื่อตัวละครเอกของเรื่อง
พ.ศ. 2539 บราวน์เลิกสอนและกลายมาเป็นนักเขียนอาชีพเต็มตัว ปีต่อมาผลงานนิยายเล่มแรกของเขา "ล่ารหัสมรณะ" ก็เสร็จสมบูรณ์และได้จัดพิมพ์ จากนั้นเขาออก "เทวากับซาตาน" ในปี พ.ศ. 2543 และ "แผนลวงสะท้านโลก" ("Deception Point") ในปี พ.ศ. 2544
ผลงาน 3 เรื่องแรก "ล่ารหัสมรณะ", "เทวากับซาตาน" และ "แผนลวงสะท้านโลก" ขายได้น้อยกว่าหมื่นเล่มในการพิมพ์ครั้งแรก จนออก "รหัสลับดาวินชี" ("The Da Vinci Code") ในปี พ.ศ. 2546 หนังสือนี้กลายเป็นหนังสือติดอันดับหนังสือขายดีของนิวยอร์กไทมส์ตั้งแต่สัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย และเป็นหนังสือขายดีตลอดกาลเล่มหนึ่ง ด้วยยอดขาย 81 ล้านเล่มทั่วโลกในปี พ.ศ. 2552 และมีการสร้างเป็นภาพยนตร์ ซึ่งส่งผลให้ผลงาน 3 เรื่องแรกของบราวน์กลับมามียอดจำหน่ายสูงอีกครั้ง และผลงานเรื่อง "เทวากับซาตาน" ก็ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ตามมา ออกฉายในปี พ.ศ. 2552 ต่อมาบราวน์ได้ออกผลงานเรื่องใหม่ชื่อ "สาส์นลับที่สาบสูญ" ("The Lost Symbol") วางจำหน่ายในเดือนกันยายน ปีเดียวกัน
ในปี พ.ศ. 2556 บราวน์ออกผลงานในชุด "โรเบิร์ต แลงดอน" เล่มที่ 4 ชื่อ "สู่นรกภูมิ" ("Inferno") ต่อมาในปี พ.ศ. 2560 บราวน์ออกผลงานชื่อ "ออริจิน" ("Origin") ซึ่งเป็นนิยายเล่มที่ 5 ในชุด "โรเบิร์ต แลงดอน"
วังวิทยุ
วังวิทยุ หรือ วังสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร เป็นวังที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร กับหม่อมเอลิซาเบท รังสิต ณ อยุธยา ตั้งอยู่ริมถนนวิทยุ ตรงข้ามกับปากซอยร่วมฤดี 3
หลังจากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารังสิตประยูรศักดิ์ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2494 หม่อมเอลิซาเบทได้ย้ายไปอยู่ที่เจนีวา วังนี้จึงตกทอดสู่หม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต และหม่อมเจ้าหญิงวิภาวดี รังสิต ปัจจุบันวังนี้อยู่ในความดูแลของ หม่อมราชวงศ์ปรียนันทนา รังสิต
วังถนนวิทยุ
เอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกา
เอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกา  เป็นสารานุกรมสมมติที่ถูกอ้างถึงในนิยายวิทยาศาสตร์หลายเรื่อง สารานุกรมมีเนื้อหาเกี่ยวกับอารยธรรมของมนุษย์ในอนาคตที่ครอบครองกาแลกซี่
เอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกาถูกเอ่ยถึงครั้งแรกในนิยายเรื่องสถาบันสถาปนาของไอสาส อสิมอฟ โดยเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักในช่วงแรกของหนังสือ จากนั้นถูกใช้ในนิยายเล่มถัดๆ มาของชุดสถาบันสถาปนา โดยมีรูปแบบการอ้างในตอนเริ่มต้นของบท
นอกจากนั้น เอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกา ยังถูกนำไปใช้ในนิยายวิทยาศาสตร์เรื่องอื่นๆ ด้วย เช่น The Hitchhiker's Guide to the Galaxy ของดักลาส อดัมส์ เป็นต้น
ฉบับที่จัดพิมพ์.
เนื้อหาในเรื่องระบุว่าเอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกานั้นจัดพิมพ์โดย "บริษัทการพิมพ์เอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกา แห่งพิภพเทอร์มินัส"
ในนิยายชุดสถาบันสถาปนาที่เขียนโดยอสิมอฟเองนั้น อ้างอิงเอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกาฉบับที่ 114 ส่วนนิยายชุดสถาบันสถาปนา ไตรภาคที่สอง อ้างอิงฉบับที่ 116 จัดพิมพ์ในปีสถาปนศักราชที่ 1020
จอร์โจ อาร์มานี
จอร์โจ อาร์มานี (Giorgio Armani) (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2477-) เกิดที่ เอมิเลีย-โรแมกนา ประเทศอิตาลี เป็นนักออกแบบเสื้อผ้า ชาวอิตาลี เจ้าของผลิตภัณฑ์ จอร์โจ อาร์มานี
ก่อนที่อาร์มานีจะมาออกแบบเสื้อผ้านั้น อาร์มานีได้ทำงานที่ห้างสรรพสินค้า ลา รีนาเซ็นเต โดยเป็นผู้ออกแบบหน้าต่าง , ตั้งแต่ พ.ศ. 2504-พ.ศ. 2513 อาร์มานีได้เริ่มเป็นดีไซน์เนอร์ออกแบบเสื้อผ้า จนถึงปี พ.ศ. 2517 อาร์มานีและพันธมิตร เซอร์จิโอ กาเลล็อตติ ได้ก่อตั้ง จอร์โจ อาร์มานี เอสพีเอ เพื่อทำเครื่องแบบสำหรับผู้ชายเป็นหลัก ส่วนเครื่องแบบสำหรับผู้หญิงได้ทำขึ้นในปีถัดมา
รอสซานน่า อาร์มานี ผู้เป็นลูกสาว ได้เป็นพันธมิตรของจอร์โจ แทนกาเลล็อตติที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2528
มรดกศาสตราจารย์
มรดกศาสตราจารย์ ( - 1993) เขียนโดย นักเขียนชาวอังกฤษดิ๊ค คิง-สมิธ แปลและเรียบเรียงโดย วัชรินทร์ อำพัน จัดพิมพ์ครั้งที่ 1 โดย สำนักพิมพ์แพรวเยาวชน
ฮาร์รี่เป็นลูกชายคนเดียวของบ้านโฮลด์สเวิร์ธ และในเช้าวันหนึ่งเค้าได้รับพินัยกรรมจากอเมริกา มาจากญาติซึ่งเค้าไม่เคย รู้จัก มร.โฮลด์สเวิร์ธคาดว่าคงมาจากปู่ที่เป็นศาสตราจารย์ด้านภาษาศาสตร์อยู่ที่นั่น ฮาร์รี่ฝันถึงมรดกที่จะได้รับทั้งวัน แต่เมื่อสิ่งนั้นมาถึงกลับเป็นแค่นกแก้ว พันธุ์อัฟริกันสีเทา หางแดง 1 ตัว ในช่วงแรกที่แมดิสัน (ชื่อนกแก้ว) มาอยู่ที่บ้านของฮาร์รี่ มันไม่ พูดอะไรเลย แต่หลังจากฮาร์รี่ค้นพบว่าแมด (ชื่อเล่นของแมดิสัน) มีความสามารถมากแค่ไหน และกลายเป็นเพื่อนสนิทของฮาร์รี่ แมดช่วยฮาร์รี่ทำการบ้าน และเล่นเกมส์ต่างๆ ทั้งครอบครัวต่างมีความสุข ที่มีแมดมาเป็นส่วนหนึ่งของบ้าน จนกระทั่งวันหนึ่งก็เกิด เหตุการณ์ไม่คาดฝัน บ้านถูกงัดและแมดหายตัวไป บ้านโฮลด์สเวิร์ธทั้งแจ้งความ และตามหาตามสวนสัตว์และคลีนิคสัตว์ แต่ไม่ เจอนกแก้วอัฟริกันสีเทา หางแดง ที่ฉลาดอย่างแมดเลย ส่วนแมดหลังจากโดนโจรจับตัวไปก็หนีออกมาได้ ด้วยอาการสบักสบอม และได้ไปพบกับคนแก่ใจบุญ เอาแมดไปรักษาจนแข็งแรงดี หลังจากนั้นแมดก็หนีออกมาจากบ้านของชายแก่ และโทรศัพท์กลับ ไปที่บ้านของฮาร์รี่ และในที่สุดแมดได้กลับมาที่บ้านโฮลด์สเวิร์ธอีกครั้ง แต่สมาชิกในบ้านได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว มีนกแก้ว อัฟริกันสีเทา หางแดง อีก 1 ตัวอยู่ในห้อง
โกโก ชาแนล
กาบรีแยล บอเนอร์ "โกโก" ชาแนล (; 19 สิงหาคม พ.ศ. 2426-10 มกราคม พ.ศ. 2514) เป็นนักออกแบบเสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย และเครื่องประทินความงามชาวฝรั่งเศส เป็นตัวอย่างนักแฟชั่นในศตวรรษที่ 20 และเป็นผู้ก่อตั้งผลิตภัณฑ์ "ชาเนล" ของฝรั่งเศส เดิมชื่อ กาเบรียล บอเนอร์ ชาแนล เมื่อเธอเริ่มโตเกิดปัญหาการเงินในครอบครัวเธอจึงต้องไปร้องเพลงในคาเฟ่เพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ วันหนึ่งเธอร้องเพลง กิตาวู โกโก เป็นที่ถูกใจของผู้ฟัง และเรียกร้องให้เธอร้องอีกโดยตะโกนว่า "โกโก ชาแนล" ตั้งแต่บัดนั้นคนก็รู้จักเธอในนาม "โกโก ชาแนล" เธอเริ่มเปิดร้านขายหมวกแห่งแรกในแคว้นนอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 1909 และเริ่มคิดค้นน้ำหอมทั้ง 10 กลิ่นโดยกลิ่นที่เธอชอบและเป็นกลิ่นที่ขายดีที่สุดคือ “ชาแนลนัมเบอร์ไฟว์” ชาแนลเป็นผู้ริเริ่มให้ผู้หญิงใส่กางเกงเป็นคนแรก และเธอก็คิดค้นสูทของผู้หญิงมีชื่อเรียกว่า “ชาแนลสูท” สัญลักษณ์ของชาแนลคือรูปดอกคามีเลียสีขาว เพราะเป็นดอกไม้ที่ชาแนลชอบนำติดตัวไปในงานแสดงเสื้อของเธอโดยเธอมักจะนำมาทัดไว้ที่ผม
ทอมมี ฮิลฟิเกอร์
โทมัส เจคอบ ฮิลฟิเกอร์ (, เกิด 24 มีนาคม ค.ศ. 1951) เป็นนักออกแบบแฟชันชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งบริษัททอมมี ฮิลฟิเกอร์
ฮิลฟิเกอร์เกิดที่เมืองเอลมีรา (Elmira)ในรัฐนิวยอร์ก ในครอบครัวชาวไอร์แลนด์ที่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก ฮิลฟิเกอร์เป็นลูกคนที่สองจากพี่น้องทั้งหมดเก้าคน ชีวิตในวัยเด็กฝันอยากจะเป็นนักออกแบบ ในปี พ.ศ. 2512 ขณะที่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยม เขาเริ่มอาชีพขายกางเกงยีนส์ขาบาน 20 ตัวด้วยเงิน 150 ดอลลาร์ เมื่อมีอายุ 18 ปี ฮิลฟิเกอร์เรียนรู้ด้วยตัวเองด้วยการก่อตั้งร้าน "เดอะ พีเพิล เพลส" ในนิวยอร์ก แต่เนื่องจากร้านนั้นไม่ได้มียอดขายตามที่ตั้งเป้าและไม่มีใครสนใจแล้ว อีก 7 ปีต่อมา "เดอะ พีเพิล เพลส" ได้ล้มละลายลง
หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2527 ฮิลฟิเกอร์ได้ก่อตั้ง "ทอมมี ฮิลฟิเกอร์" ขึ้นมา เขาเริ่มวางจำหน่ายชุดเสื้อผ้าสำหรับผู้ชายที่โดดเด่นของเขาเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2527 เสื้อที่มีกระดุมติดที่ปก ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ และเสื้อผ้าแบบคลาสสิกอื่น ๆ ที่เขานำมาปรับปรุงให้ทันสมัยได้รับการตอบรับทันทีจากผู้บริโภค และสร้างยอดขายได้ถึง 11 ล้านดอลลาร์ในเวลาไม่ถึง 2 ปี ปัจจุบันชุดเสื้อผ้าของเขาประกอบด้วยผลิตภัณฑ์ประเภทต่าง ๆ ที่เหมาะกับความต้องการในการดำเนินชีวิตของผู้บริโภคที่ทันสมัย แบรนด์ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ ได้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณของอเมริกันแท้ ๆ และยังคงได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในยี่ห้อที่เป็นที่ยอมรับกันมากที่สุดระดับโลก
ในปี พ.ศ. 2522 ฮิลฟิเกอร์ย้ายเข้ามาอยู่ในนครนิวยอร์กเพื่อดำเนินอาชีพเป็นนักออกแบบแฟชัน เขาได้แนะนำเสื้อผ้าชุดใหม่ที่โดดเด่นชุดแรกของเขาในปี พ.ศ. 2527 หลังจากนั้นก็ได้ขยายผลิตภัณฑ์และการจัดจำหน่ายออกไป รวมถึงออกผลิตภัณฑ์เสื้อผ้าบุรุษ เสื้อผ้าสตรี เสื้อผ้ายีนส์ เสื้อผ้าเด็ก ผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวเนื่องกันที่ได้รับอนุญาต น้ำหอม และเครื่องประดับบ้านด้วย
เขายังได้รับอีกหลายรางวัลจาก FiFi Awards ซึ่งเป็นรางวัลที่มีชื่อเสียงที่สุดในวงการน้ำหอม เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2545 เขาได้รับรางวัลนักออกแบบนานาชาติแห่งปีจากนิตยสารจีคิวในเยอรมนี และในเดือนเดียวกันนั้นเอง
จานนี เวอร์ซาเช
จานนี เวอร์ซาเช (Gianni Versace) (2 ธันวาคม พ.ศ. 2489-15 กรกฎาคม พ.ศ. 2540) นักออกแบบเสื้อผ้าชาวอิตาลี เป็นดีไซน์เนอร์ชื่อดังรายหนึ่งของโลก ผู้ก่อตั้งผลิตภัณฑ์เวอร์ซาเช
เวอร์ซาเชมีความฝันอยากเป็นนักตัดเย็บเสื้อผ้า แล้วอยากเป็นนักดีไซน์เนอร์ เวอร์ซาเชก็เริ่มตัดและปักเสื้อด้วยตนเอง โดยเวอร์ซาเชเป็นสัญลักษณ์แห่งความสวยงามสำหรับผู้หญิง ความดูดีมีระดับ
ในตลอด 10 ปี เวอร์ซาเชใช้เงินกว่า 807 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเพื่อเฉลิมฉลอง บุคคลที่มีชื่อเสียงที่ใช้เสื้อผ้าที่เวอร์ซาเชทำเองเช่น มาดอนน่า จอน โบวี่ ทีน่า เทอร์เนอร์ ฯลฯ นอกจากนี้ ยังดีไซน์เสื้อผ้าสำหรับประเภทร็อคแอนด์โรลแก่ อีริค แคลปตัน เอลตัน จอห์น ไมเคิล แจ็คสัน ฯลฯ
เดือน กรกฎาคม ปี พ.ศ. 2540 เวอร์ชาเช ถูกยิงเสียชีวิต หน้าบ้านพักที่หาดไมอามี่ โดย แอนดรูว์ คูนาแนน โดยได้ ดอนนาเทลลา เวอร์ซาเช ผู้เป็นน้องสาว ดีไซน์เสื้อผ้าแทนจานนี่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
แก๊สธรรมชาติ
แก๊สธรรมชาติ  เป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วยไฮโดรเจนและคาร์บอนที่เกิดจากการทับถมของซากพืชซากสัตว์ประเภทจุลินทรีย์ที่มีอายุหลายร้อยล้านปี ซึ่งสามารถแยกส่วนประกอบได้ เป็นมีเทน อีเทน โพรเพน บิวเทน เพนเทน เป็นต้น หรือ หมายถึง ปิโตรเลียมที่มีสภาพเป็นแก๊ส ณ ที่อุณหภูมิและความดันมาตรฐาน 15.6 องศาเซลเซียส และ 101 กิโลปาสคาล
โดยในแหล่งธรรมชาติอาจมีเฉพาะ มีเทน หรือ อีเทนล้วนหรืออาจ เจือปนโพรเพน และบิวเทนในบางแหล่ง ซึ่งถ้าแยกโพรเพน และบิวเทน ออกมาบรรจุลงในถังแก๊ส เรียกว่า แก๊สปิโตรเลียมเหลว (Liquefied Petroleum Gas) หรือ LPG หรือ แก๊สหุงต้ม
แก๊สธรรมชาติไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ไม่มีสารพิษ ถือว่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่ปลอดภัยสูงสุดผลิตภัณฑ์หนึ่งในปัจจุบัน เมื่อเผาไหม้แล้วจะเป็นเชื้อเพลิงสะอาดและส่งผลกระทบแก่สิ่งแวดล้อมน้อยมาก เมื่อเปรียบเทียบกับน้ำมันเตาและแก๊สหุงต้ม ด้วยเหตุนี้หลายประเทศจึงนิยมใช้แก๊สธรรมชาติ
โดยทั่วไปสามารถแบ่งออกตามสมบัติทางเทคนิคได้ 4 ประเภท ดังนี้
1. Sweet gas หมายถึง แก๊สที่มีปฏิกิริยาเป็นกลางต่อกระดาษ pH ที่เปียกน้ำ โดยมีแก๊สมีเทนเป็นส่วนประกอบหลัก ซึ่งเป็นแก๊สไฮโดรคาร์บอนที่มีน้ำหนักเบาที่สุด และอาจพบ อีเทน โพรเพน และเพนเทน ปะปนอยู่บ้าง
2. Sour gas หมายถึง แก๊สธรรมชาติที่มีกรดกำมะถันเจือปนอยู่สูง ทำให้เกิดสภาพที่เป็นกรดขึ้น สามารถตรวจสอบได้โดยใช้กระดาษ pH ที่เปียกน้ำ ถ้ามีก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ปะปนอยู่สูง อาจทำให้แก๊สนั้นมีพิษได้ ดังนั้นจึงต้องกำจัดก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ก่อนส่งไปยังที่อื่น
3. Dry gas หมายถึงแก๊สธรรมชาติที่ไม่มีส่วนผสมของแก๊สธรรมชาติเหลว (condensate) มีแต่แก๊สมีเทนเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำให้มีราคาสูงกว่าแก๊สธรรมชาติชนิดอื่น ๆ
4. Wet gas หมายถึง แก๊สธรรมชาติที่มีส่วนประกอบหลักเป็นพวกแก๊สธรรมชาติเหลว ได้แก่ โพรเพน บิวเทน เพนเทน และเฮกเซน แก๊สเหล่านี้จะกลายเป็นของเหลวได้ง่ายที่อุณหภูมิต่ำและความดันสูง ทำให้เกิดปัญหาในการขนส่ง
แก๊สธรรมชาติเป็นเชื้อเพลิงฟอสซิลที่สำคัญในลำดับต้น ๆ ในโลกปัจจุบันและถือเป็นเชื้อเพลิงที่ปลอดภัย และสะอาด ซึ่งโดยธรรมชาติ ไม่มีสี และไม่มีกลิ่น และไม่มีรูปแบบ แก๊สธรรมชาติมีสัดส่วนทั่วไปดังนี้
การเกิดก๊าซธรรมชาติ.
การเกิดก๊าซธรรมชาติ
เกิดจากการสะสมและทับถมซ้อนทับของซากพืชซากสัตว์สะสมเป็นเวลานาน จนเกิดการรวมตัวกันเป็นก๊าซธรรมชาติมี่ที่ไฮโดรคาร์บอนต่าง ๆ เป็นส่วนประกอบ ได้แก่มีเทนอีเทน โพรเพน เพนเทน เฮกเซน เฮปเซนและสารประกอบไฮโดรคาร์บอนอื่น ๆ อีกทั้งสิ่งเจือปนอื่น ๆ เช่นก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ไฮโดรเจนซัลไฟด์ ฮีเลียม ไนโตรเจนและไอน้ำ เป็นต้น
ก๊าซธรรมชาติจากแหล่งกำเนิดจะประกอบด้วยก๊าซมีเทนล้วน ๆ หรืออาจจะมีก๊าซไฮโดรคาร์บอนชนิดอื่น ๆ ปนอยู่บ้างทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมของแหล่งธรรมชาติแต่ละแห่งเป็นสำคัญแต่โดยทั่วไปแล้วก๊าซธรรมชาติจะประกอบด้วยก๊าซมีเทนตั้งแต่ 70 เปอร์เซนต์ขึ้นไปและมีก๊าซไฮโดรคาร์บอนชนิดอื่นปนอยู่บ้าง ก๊าซธรรมชาติที่ประกอบด้วยมีเทนเกือบทั้งหมดเรียกว่า " ก๊าซแห้ง (dry gas)" แต่ถ้ามีพวกโพรเพนบิวเทนและพวกไฮโดรคาร์บอนเหลวหรือก๊าซโซลีนธรรมชาติ เช่นเพนเทน เฮกเทน ฯลฯ ปนอยู่ในอัตราที่ค่อนข้างสูงเรียกก๊าซธรรมชาตินี้ว่า "ก๊าซชื้น (wet gas)"
ก๊าซธรรมชาติที่ประกอบด้วยมีเทนหรืออีเทนหรือที่เรียกว่าก๊าซแห้งนั้นจะมีสถานะเป็นก๊าซที่อุณหภูมิและความดันบรรยากาศ ดังนั้นการขนส่งจึงจำเป็นต้องวางท่อส่งก๊าซส่วนก๊าซชื้นที่มีโพรเพนและบิวเทนซึ่งทั่วไปมีปนอยู่ประมาณ 4 – 8 เปอร์เซ็นต์จะมีสถานะเป็นก๊าซที่อุณหภูมิและความดันบรรยากาศเช่นกันเราสามารถแยกโพรเพนและบิวเทนออกจากก๊าซธรรมชาติได้แล้วบรรจุลงในถังก๊าซเรียกก๊าซนี้ว่าก๊าซปิโตรเลียมเหลวหรือ LPG (Liquefied Petroleum Gas) ส่วนก๊าซธรรมชาติเหลวหรือก๊าซโซลีนธรรมชาติซึ่งเรียกกันว่า "คอนเดนเซท" (Condensate) คือพวกไฮโดรคาร์บอนเหลวได้แก่เพนเทนเฮกเซนเฮปเทนและอ๊อกเทนซึ่งมีสภาพเป็นของเหลวเมื่อผลิตขึ้นมาถึงปากบ่อบนแท่นผลิตสามารถแยกออกจากก๊าซธรรมชาติได้บนแท่นผลิตการขนส่งอาจลำเลียงทางเรือหรือส่งไปตามท่อได้
ผลิตภัณฑ์จากโรงแยกก๊าซธรรมชาติ
ก๊าซมีเทน ( C1 )  :  ใช้เป็นเชื้อเพลิงสำหรับผลิตกระแสไฟฟ้าในโรงงานอุตสาหกรรม  และเมื่อนำไปอัดใส่ถังด้วยความดันสูง  จะเรียกว่าก๊าซธรรมชาติอัด  ( CNG )  สามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงในรถยนต์  รู้จักกันในชื่อว่า  “ ก๊าซธรรมชาติสำหรับยานยนต์ ”  ( NGV)
ก๊าซอีเทน ( C2 )  :  ใช้เป็นวัตถุดิบในอุตสาหกรรมปิโตรเคมีขั้นต้น  เพื่อนำไปผลิตเม็ดพลาสติก  เส้นใยสังเคราะห์ชนิดต่างๆ  ก่อนนำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์อื่นๆ  ต่อไป
ก๊าซโพรเพน ( C3 ) และก๊าซบิวเทน ( C4 )  :  ก๊าซโพรเพนใช้เป็นวัตถุดิบในอุตสาหกรรมปิโตรเคมีขั้นต้นได้เช่นเดียวกัน  และหากนำเอาก๊าซโพรเพนกับก๊าซบิวเทนมาผสมกันตามอัตราส่วน  อัดใส่ถังเป็นก๊าซปปิโตรเลียมเหลว  ( LPG )  หรือที่เรียกกว่าก๊าซหุงต้ม  สามารถนำไปใช้เป็นเชื้อเพลิงในครัวเรือนเป็นเชื้อเพลิงสำหรับยานยนต์  และใช้ในการเชื่อมโลหะได้  รวมทั้งยังนำไปใช้ในโรงงานอุตสาหกรรมบางปประเภทได้อีกด้วย
ไฮโดรคาร์บอนเหลว  :  อยู่ในสถานะที่เป็นของเหลวที่อุณหภูมิและความดันบรรยากาศ  ในกระบวนการผลิต  สามารถแยกจากไฮโดรคาร์บอนที่มีสถานะเป็นก๊าซบนแท่นผลิต  เรียกว่า  คอนเดนเสท  สามารถลำเลียงขนส่งโดยทางเรือหรือทางท่อน้ำไปกลั่นเป็นน้ำมันสำเร็จรูปต่อไป
ก๊าซโซลีนธรรมชาติ  :  อยู่ในสถานะที่เป็นของเหลว  แม้จะมีการแยกคอนเดนเสทออกในกรระบวนการผลิตที่แท่นผลิตแล้ว  แต่ก็ยังมีไฮโดรคาร์บอนเหลวบางส่วนหลุดไปกับไฮโดรคาร์บอนที่มีสถานะเป็นก๊าซ  เมื่อผ่านกระบวนการแยกจากโรงแยกก๊าซธรรมชาติแล้ว  ไฮโดรคาร์บอนเหลวนี้ก็จะถูกแยกออก  เรียกว่า ก๊าซโซลีนธรรมชาติ  ( NGL )  และส่งเข้าไปยังโรงกลั่นน้ำมัน  เป็นส่วนผสมของผลิตภัณฑ์น้ำมันสำเสร็จรูปได้เช่นเดียวกับคอนเดนเสท  และยังเป็นตัวทำละลาย  ซึ่งนำไปใช้ในอุตสาหกรรมบางประเภทได้เช่นกัน
ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์  :  เมื่อผ่านกระบวนการแยกแล้วจะถูกนำไปทำให้อยู่ในสภาพของแข็ง  เรียกว่า  น้ำแข็งแห้ง  นำไปใช้ในอุตสาหกรรมถนอมอาหารอุตสาหกรรมน้ำอัดลมและเบียร์  ใช้ในการถนอมอาหารระหว่างการขนส่งนำไปเป็นวัตถุดิบสำคัญในการทำฝนเทียม  และนำไปใช้สร้างควันในอุตสาหกรรมบันเทิง  อาทิ  การแสดงคอนเสิร์ต  หรือการถ่ายทำภาพยนตร์
ประโยชน์จากก๊าซธรรมชาติ.
1. ใช้เป็นเชื้อเพลิงได้โดยตรง โดยไม่จำเป็นต้องผ่านกระบวนการต่าง เหมือนอย่างน้ำมันและก๊าซหุงต้ม
2. เป็นวัตถุดิบในการผลิตผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ หลังผ่านกระบวนการแยกในโรงแยกก๊าซฯ เพราะในตัวเนื้อก๊าซธรรมชาติมีสารประกอบที่เป็นประโยชน์อยู่มากมาย เมื่อนำมาผ่านกระบวนการที่โรงแยกก๊าซฯ แล้วก็จะได้ผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ มาใช้ประโยชน์ได้
3. ลดการสร้างก๊าซเรือนกระจก ซึ่งเป็นสาเหตุของภาวะโลกร้อน
4. มีความปลอดภัยสูงในการใช้งาน เนื่องจากมีน้ำหนักเบากว่าอากาศ (คิดเทียบความหนาแน่นกับอากาศ) จึงลอยขึ้นเมื่อรั่ว
5. มีราคาถูกกว่าเชื้อเพลิงปิโตรเลียมอื่น ๆ เช่น น้ำมัน น้ำมันเตา และก๊าซปิโตรเลียมเหลว
6. สามารถสร้างมูลค่าเพิ่ม ช่วยขับเคลื่อนการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศ
7. ก๊าซธรรมชาติส่วนใหญ่ที่ใช้ในประเทศไทยผลิตได้เอง จากแหล่งในประเทศ จึงช่วยลดการนำเข้าพลังงานเชื้อเพลิงอื่น ๆ และประหยัดเงินตราต่างประเทศได้มาก
ดิ๊ค คิง-สมิธ
ดิ๊ค คิง-สมิธ ( ; 27 มีนาคม ค.ศ. 1922 - 4 มกราคม ค.ศ. 2011) เป็นนักเขียนวรรณกรรมเด็ก เรื่องหนึ่งที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายคือ "เบ๊บ หมูเลี้ยงแกะ" (The Sheep-Pig - 1983) ซึ่งต่อมาได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ เรื่อง "Babe the Gallant Pig" (1988) เขาเป็นเกษตรกร มาถึง 20 ปีก่อนที่จะมาเป็นครูและเป็นนักเขียนในที่สุด
เอย์จิ โยชิคาวะ
สวนสมเด็จเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงสงขลานครินทร์ (สวนแม่-สวนลูก) ปัตตานี
สวนสมเด็จเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา
สวนสมเด็จเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงสงขลานครินทร์ เป็นสวนสาธารณะที่จัดสร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ในวาระครบรอบ 80 พรรษา เมื่อ พ.ศ. 2546 สวนที่เป็นที่รู้จักในลำดับแรกได้แก่ สวนสมเด็จเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงสงขลานครินทร์ (สวนแม่-สวนลูก) ปัตตานี (พ.ศ. 2546) ต่อมาในปี 2550 จังหวัดสกลนครและเทศบาลเมืองสกลนครได้จัดสร้างสวนสมเด็จพระพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงสงขลานครินทร์ (สวนลูก) บริเวณสวนสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี (สวนแม่) ขึ้นอีกแห่งหนึ่ง
สวนแม่-สวนลูก
คลาริเนต
แฮนนิบัล
แฮนนิบัล (; , "Ḥannibaʿl"; 247 ปีก่อนคริสตกาล – ระหว่าง 183 และ 181 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นขุนพลชาวคาร์เธจโบราณ (Ancient Carthage) ซึ่งถือกันว่า เป็นหนึ่งในผู้นำทางทหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ เขาเป็นบุตรของแฮมิลการ์ บาร์กา (Hamilcar Barca) นายทหารชาวคาร์เธจช่วงสงครามพิวนิกครั้งแรก (First Punic War) เขายังเป็นพี่ชายของมาโก บาร์กา (Mago Barca) กับแฮสดรูบัล บาร์กา (Hasdrubal Barca) และเป็นพี่เขยหรือน้องเขยของแฮสดรูบัลคนรูปงาม (Hasdrubal the Fair)
แฮนนิบัลมีชีวิตอยู่ในช่วงที่เกิดความตรึงเครียดขนานใหญ่ในลุ่มเมดิเตอร์เนียน (Mediterranean Basin) ฝั่งตะวันตก เนื่องด้วยโรม (Rome) ตั้งตนเป็นใหญ่เหนือมหาอำนาจอื่น ๆ อย่างคาร์เธจโบราณ, อีทรูเรีย (Etruria), แซมเนียม (Samnium), และซีราคิวส์ (Syracuse) หนึ่งในผลงานที่เลื่องลือที่สุดของแฮนนิบัล คือ การนำทัพในช่วงสงครามพิวนิกครั้งที่สอง (Second Punic War) โดยเป็นการนำทัพที่มีช้างศึกอยู่ด้วย ข้ามจากคาบสมุทรไอบีเรีย (Iberian Peninsula) ผ่านเทือกเขาพิรินี (Pyrenees) และเทือกเขาแอลป์ (Alps) เข้าสู่อิตาลี ช่วงแรกที่เขาอยู่อิตาลีนั้น เขามีชัยในการยุทธ์หลายสนาม เช่น เทรบเบีย (Trebbia), แทรซิมีน (Trasimene), และแคนนี (Cannae) ที่ซึ่งเขาสร้างความโดดเด่นให้แก่ตนเองด้วยความสามารถในการกำหนดจุดแข็งจุดอ่อนของตนและศัตรูแล้วจึงวางแผนการยุทธ์ตามนั้น ชัยชนะดังกล่าวยังทำให้เขาได้สมัครพรรคพวกเป็นอันมากในโรม แฮนนิบัลยึดครองดินแดนส่วนใหญ่ในอิตาลีเป็นเวลา 15 ปี แต่ไม่สามารถยกทัพไปบุกโรม และเมื่อถูกศัตรูรุกรานแอฟริกาเหนือกลับ เขาก็จำต้องถอยร่นคืนไปยังคาร์เธจบ้านเกิดที่ซึ่งเขาพ่ายแพ้ยับเยินต่อซิปพิโอ แอฟริกานัส (Scipio Africanus) ในยุทธการที่ซามา (Battle of Zama)
เมื่อสิ้นสงครามแล้ว แฮนนิบัลได้รับตำแหน่งชอเฟต (shophet) และได้ริเริ่มปฏิรูปทางการคลังและการเมืองหลายประการเพื่อเอื้อการชำระค่าปฏิกรรมสงครามที่โรมเรียกร้อง แต่การปฏิรูปของเขาไม่เป็นที่สบอารมณ์ของกลุ่มชนชั้นนำในคาร์เธจและโรม เขาจึงลี้ภัยไปราชสำนักจักรวรรดิซิลูซิด (Seleucid Empire) ที่ซึ่งเขาได้เป็นกุนซือทหารของแอนไทโอคัสที่ 3 มหาราช (Antiochus III the Great) ในการศึกต่อต้านโรม แต่แอนไทโอคัสปราชัยในยุทธการที่แมกนีเชีย (Battle of Magnesia) จึงต้องยอมตามคำเรียกร้องของโรม ส่วนแฮนนิบัลก็ลี้ภัยอีกครั้ง โดยแวะพัก ณ อาณาจักรอาร์มีเนีย (Kingdom of Armenia) แล้วไปพำนักเป็นการถาวร ณ ราชสำนักบีทิเนีย (Bithynia) ที่ซึ่งเขาได้นำทัพเรือต่อต้านเพอร์กามัน (Pergamon) และได้ชัยอย่างดงาม แต่ภายหลัง เขาถูกบีทิเนียหักหลังโดยมอบตัวเขาให้แก่โรม แล้วเขาก็เสียชีวิต สาเหตุว่ากันไปหลายอย่าง พอซิเนียสแห่งดาแมสกัส (Pausanias of Damascus) บันทึกว่า เขาเสียชีวิตหลังจากชักดาบขณะอยู่บนหลังม้าแล้วดาบบาดนิ้วจนติดเชื้อและเป็นไข้นำไปสู่ความตายในสามวันถัดมา แต่จูเวอนัล (Juvenal) อ้างว่า เขากินยาฆ่าตัวตายที่ลิบิสซา (Libyssa) บนฝั่งตะวันออกของทะเลมาร์มารา (Sea of Marmara) โดยยาพิษนั้นเขาบรรจุไว้ในหัวแหวนมานานแล้ว
ถือกันว่า แฮนนิบัล ตลอดจนฟิลิปแห่งแมซิดอน (Philip of Macedon), อะเล็กซานเดอร์มหาราช (Alexander the Great), จูเลียส ซีซาร์ (Julius Caesar), และซิปพิโอ แอฟริกานัส เป็นนักยุทธศาสตร์ทางทหารที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ ทั้งเป็นขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของแว่นแคว้นเมดิเตอร์เรเนียโบราณ ปรัชญาเมธีพลูทาร์ก (Plutarch) ระบุว่า ซิปพิโอเคยถามแฮนนิบัลว่า ใครบ้างเป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แฮนนิบัลตอบว่า ไม่อะเล็กซานเดอร์ก็พิรัสแห่งอีไพรัส (Pyrrhus of Epirus) แล้วจึงเป็นตัวเขาแฮนนิบัลเอง แต่บางบันทึกก็ว่า เขาตอบว่า ได้แก่ พิรัส, ซิปพิโอ, แล้วตัวเขาเอง ตามลำดับ
พล พต
พลเอก ซาลต ซอ ( "สาฬุต ส") หรือ พล พต ( "ปุล พต", ออกเสียง: "ปล โปต"; 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 – 15 เมษายน พ.ศ. 2541) เป็นนักปฏิวัติชาวกัมพูชาที่เป็นผู้นำเขมรแดง ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 – 2540 ในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2506 – 2524 เขาเป็นเลขาธิการทั่วไปของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา และเป็นผู้นำของกัมพูชาเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 เมื่อกองกำลังของเขายึดครองพนมเปญได้ และระหว่าง พ.ศ. 2519 – 2522 เขาเป็นนายกรัฐมนตรีของกัมพูชาประชาธิปไตย รัฐบาลของเขาได้เคลื่อนย้ายประชากรจำนวนมากไปยังชนบทให้ทำงานในนารวม และบังคับใช้แรงงาน ผลร่วมกันของการประหารชีวิตฝ่ายตรงข้าม การทำงานหนัก การขาดแคลนอาหารและการแพทย์ที่ย่ำแย่ ทำให้ประชากรกัมพูชาเสียชีวิตไปราว 25% หรือราว 1-3 ล้านคน (จากประชากรขณะนั้นราว 8 ล้านคน) ซึ่งเป็นผลมาจากนโยบายของเขา ใน พ.ศ. 2522 หลังจากสงครามกัมพูชา-เวียดนาม พล พตได้เคลื่อนย้ายไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของกัมพูชาและรัฐบาลเขมรแดงล่มสลาย เขาและสมาชิกที่เหลือตั้งศูนย์บัญชาการเขมรแดงที่แนวชายแดนไทย-กัมพูชา ระหว่างนั้น สหประชาชาติยอมรับให้เขมรแดงเป็นรัฐบาลของกัมพูชา พล พตเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2541 ขณะถูกคุมขังในบ้านโดยกลุ่มของตา มก โดยยังมีข้อสงสัยว่าฆ่าตัวตายหรือถูกวางยาพิษ
ซาลต ซอร์ เกิดเมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 เป็นบุตรของเพ็น ซาลต และซก เนม มีพี่น้องทั้งหมด 7 คน คือ
เขาอ่อนกว่าลต ฉายที่เป็นพี่ชายของเขา 3 ปี ครอบครัวของเขาอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ในแพรกสเบา จังหวัดกำปงธม ในสมัยที่ยังเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส เพ็น ซาลตเป็นชาวนา มีเนื้อที่เพียง 12 เฮกตาร์ จัดเป็นครอบครัวชนชั้นกลางในสมัยนั้น ครอบครัวนี้มีสายเลือดจีน-เขมร ใน พ.ศ. 2478 ซาลต ซอร์ไปเข้าโรงเรียนคาทอลิกในพนมเปญ โดยอยู่กับเมียกที่เป็นญาติของเขา ซี่งเธอเป็นนางรำหลวง ที่ไปอยู่ในวังตั้งแต่ 8 ขวบ เคยบวชเป็นสามเณรเมื่ออายุ 10 ขวบ ซอร์พักกับเมียกจนถึง พ.ศ. 2490 จึงเข้าเรียนที่วิทยาลัยพระสีสุวัตถ์
ปารีส.
ต่อมา ซอร์ไปเรียนที่โรงเรียนเทคนิคที่รุสเซยแกว ทางเหนือของพนมเปญ และได้ผ่านไปเรียนเทคนิคที่ฝรั่งเศส เขาเรียนเกี่ยวกับวิทยุอิเล็กทรอนิกส์ในปารีสตั้งแต่ พ.ศ. 2492 – 2496 เขาได้ไปร่วมงานแรงงานนานาชาติที่ซาเกร็บ ยูโกสลาเวียเมื่อ พ.ศ. 2493 หลังจากที่โซเวียตยอมรับเวียดมินห์เป็นรัฐบาลเวียดนามใน พ.ศ. 2493 แนวคิดต่อต้านอาณานิคมของพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศสเป็นที่ดึงดูดของนักเรียนชาวกัมพูชารวมทั้งซอร์ ใน พ.ศ. 2494 เขาเข้าร่วมเป็นหน่วยของพรรคคอมมิวนิสต์ในองค์กรลับ ซึ่งควบคุมนักศึกษาเขมรในปีเดียวกัน และอีกไม่กี่เดือน เขาเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์
หลังจากสอบตกหลายครั้ง ซอร์ถูกบังคับให้กลับสู่กัมพูชาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2496 การที่เขาเข้าร่วมกับกลุ่มฝ่ายซ้ายในฝรั่งเศส ทำให้ถูกถอนทุน แต่พี่ชายคือลต ซวงช่วยส่งเสียจนเรียนจบ เขาเป็นสมาชิกองค์กรลับคนแรกที่กลับสู่กัมพูชา ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2494 ซอร์พร้อมด้วยราท ซัมเมือนเดินทางไปยังเขตของเวียดมินห์ในหมู่บ้านกระเบา จังหวัดกำปงจามและจังหวัดเปรยแวงใกล้กับชายแดนกัมพูชา ซอร์ได้เรียนรู้ว่าพรรคปฏิวัติประชาชนเขมรมีขนาดเล็กกว่าองค์กรแนวร่วมของชาวเวียดนาม สนธิสัญญาสันติภาพเจนีวาใน พ.ศ. 2497 ทำให้กองกำลังของเวียดมินห์ทั้งหมดต้องถอนตัวออกไป มีกลุ่มของชาวเขมรจำนวนหนึ่งเดินทางไปยังเวียดนามด้วย ส่วนซอร์เลือกกลับมากัมพูชา
หลังจากที่กัมพูชาได้รับเอกราช พรรคฝ่ายซ้ายและพรรคฝ่ายขวาในกัมพูชาได้ต่อสู้กันเพื่อจัดตั้งรัฐบาลใหม่ พระนโรดม สีหนุ กษัตริย์กัมพูชาได้จัดตั้งพรรคการเมืองต่อต้านทั้งสองกลุ่ม โดยใช้กำลังตำรวจและทหารในการกดดัน การเลือกตั้งที่ไม่โปร่งใสใน พ.ศ. 2498 ทำให้ฝ่ายซ้ายของกัมพูชาหมดความหวังที่จะต่อสู้ตามกฎหมาย ขบวนการสังคมนิยมได้เปลี่ยนไปใช้การต่อสู้แบบกองโจร เมื่อซอร์กลับสู่พนมเปญ เขาเข้าร่วมกับกลุ่มพรรคฝ่ายซ้าย ซอร์แต่งงานกับเขียว พอนนารี เมื่อ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 พอนนารีไปเป็นครูที่ลิซี สีสุวัตถ์ ส่วนซอร์ไปสอนวรรณคดีฝรั่งเศสและประวัติศาสตร์ที่โรงเรียนเอกชนที่ตั้งขึ้นใหม่ชื่อจำเริญวิชาเขาเคยออกหนังสือพิมพ์ชื่อสามักกี ร่วมกับพี่ชายชื่อ ลต ฉาย ต่อมาถูกรัฐบาลของเจ้าสีหนุสั่งปิด