pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระวรสารนักบุญลูกากล่าวว่าขณะที่เศคาริยาห์กระทำพิธีที่แท่นบูชาทอง ก็มีทูตสวรรค์มาประกาศว่าเศคาริยาห์และภรรยาจะมีลูกชาย จะตั้งชื่อว่ายอห์น และลูกชายคนนี้จะเป็นผู้ที่มาล่วงหน้าก่อนพระเมสสิยาห์ (ลูกา 1:12-17) เศคาริยาห์รู้ตัวว่าตนเองและภรรยามีอายุมากแล้วจึงมีความแคลงใจ และถามทูตสวรรค์นั้นว่าจะทราบได้อย่างไรว่าสิ่งที่มาบอกจะเป็นความจริง ซึ่งทูตสวรรค์ก็เปิดเผยตนเองว่าเป็นกาเบรียลผู้ที่พระเจ้าส่งมาเพื่อประกาศข่าวนี้ และลงโทษเศคาริยาห์ให้พูดไม่ได้ไปจนถึงวันที่เหตุการณ์เกิดขึ้นเพราะแสดงความเคลือบแคลงในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉะนั้นเมื่อเดินไปยังกลุ่มผู้ที่มาทำพิธีสักการะที่คอยอยู่ เศคาริยาห์ก็ไม่สามารถประกาศให้พรตามประเพณีได้ (ลูกา 1:18-22)
เมื่อเศคาริยาห์กลับมาถึงบ้าน เอลีซาเบธก็มีครรภ์ตามที่ทูตสวรรค์ประกาศ ระหว่างที่มีครรภ์ทูตสวรรค์กาเบรียลก็มาปรากฏตัวต่อมารีย์ลูกพี่ลูกน้องของเอลีซาเบธและประกาศว่าจะมีครรภ์และมีลูกชายเป็นพระเยซูแม้ว่าขณะนั้นแมรีจะยังเป็นพรหมจารีอยู่ มารีย์จึงเดินทางมาเยี่ยมเอลีซาเบธเพื่อจะบอกข่าวที่ได้รับและพบว่าเอลีซาเบธเองก็กำลังตั้งครรภ์ (ลูกา 1:23-45)
แปดวันหลังจากที่เอลีซาเบธให้กำเนิด เมื่อถึงเวลาที่จะต้องทำพิธีสุหนัตตามประเพณี ทางครอบครัวก็หวังที่จะตั้งชื่อเด็กเกิดใหม่ตามชื่อพ่อ แต่เอลีซาเบธยืนยันว่าจะต้องตั้งชื่อว่ายอห์น ครอบครัวจึงหันไปถามเศคาริยาห์ ทันที่ที่เศคาริยาห์เขียนบนแผ่นขี้ผึ้งว่าเด็กคนนี้ชื่อยอห์น อาการใบ้ก็หายไปทันทีและร้องเพลงสรรเสริญคำพยากรณ์ของพระเจ้าที่เรียกว่า “เพลงสดุดีเศคาริยาห์” (Benedictus) (ลูกา 1:57-79) ลูกชายเติบโตขึ้นมาเป็นผู้มีพลังใจที่มุ่งมั่นและใช้ขีวิตเร่ร่อนอยู่กลางทะเลทรายแห่งยูเดียจนกระทั่งทำหน้าที่สั่งสอนศาสนาซึ่งทำให้ได้รับการขนานนามว่า “ยอห์นผู้ให้บัพติศมา” (ลูกา 1:80, ลูกา 3:2-3, มัทธิว 3:1)
Zechariah (priest)
นักบุญแซ็คคาริอาห์
รัฐผู้คัดเลือกโคโลญ
รัฐผู้คัดเลือกโคโลญ  เป็นราชรัฐอัครมุขนายกในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่รุ่งเรืองมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19
รัฐโคโลญประกอบด้วยมุขมณฑลโรมันคาทอลิกโคโลญ  ที่ปกครองโดยอาร์ชบิชอปผู้มีตำแหน่งเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก (prince-elector) ในจักรวรรดิ เมืองหลวงของรัฐคือโคโลญ (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1288) และต่อมาบ็อน รัฐมาถูกยุบในปี ค.ศ. 1803 ระหว่างการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี
Electorate of Cologne
Archbishopric of Cologne
ไวศากข์
สมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
กุลบุตร
กุลบุตร หรือ กุลธิดา เป็นศัพท์ที่ปรากฏในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา แปลว่าบุตรแห่งสกุลหรือคนในตระกูล ในพระไตรปิฎกใช้ศัพท์กุลบุตรมากโดยเฉพาะในพระวินัยปิฎก มหาวรรค ทายัชชภาณวาร ที่พระพุทธเจ้าทรงอนุญาตวิธีการบรรพชาอุปสมบทแก่บุคคล โดยใช้คำว่า "กุลบุตร" แทนผู้ที่จะบวช (ในทางปฏิบัติในประเทศไทยจะนิยมใช้คำว่า นาค แทนผู้ที่จะบวช) ทำให้ในตำราพระพุทธศาสนานิยมเรียกผู้จะบวชเป็นพระภิกษุสามเณรว่ากุลบุตร โดยอนุโลมให้เรียกกับสตรีที่จะบวชชีสมาทานศีล 8 ว่า กุลธิดา
Ferdinand I of Germany
สมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งเยอรมนี
Emperor Ferdinand I
กุลธิดา
ฟรีดริชบาร์บารอซซา
เฟรเดอริคบาร์บารอซซา
กะบะฮ์
กะอ์บะห์
ฮับส์บูร์ก
ยูซุฟ อัลเกาะเราะฎอวี
ยูซุฟ อัลเกาะเราะฎอวี (; 9 กันยายน ค.ศ. 1926 – 26 กันยายน ค.ศ. 2022) เป็นนักวิชาการอิสลามชาวอียิปต์ที่อยู่ในโดฮา ประเทศกาตาร์ และประธานสหภาพนักวิชาการมุสลิมนานาชาติ เขาได้รับอิทธิพลจากอิบน์ ตัยมียะฮ์, อิบน์ ก็อยยิม, ซัยยิด เราะชีด ริฎอ, ฮะซัน อัลบันนา, Abul Hasan Ali Hasani Nadwi, อะบุล อะลา เมาดูดีย์ และNaeem Siddiqui เขาเป็นที่รู้จักจากรายการ الشريعة والحياة ("อัชชะรีอะฮ์ วัลฮะยาต"; "ชะรีอะฮ์และชีวิต") ที่ออกอากาศในอัลญะซีเราะฮ์ ซึ่งมีผู้ชมประมาณ 40–60 ล้านคนทั่วโลก
อัลเกาะเราะฎอวีเกิดที่จังหวัดฆ็อรบียะ ประเทศอียิปต์ สามารถท่องจำอัลกุรอานก่อนอายุ 10 ขวบ เข้ารับการศึกษาจากมัธยมอัลอัซฮัร และปี 1953 ศึกษาต่อจากมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร คณะศาสนศาสตร์ ปี 1954 เรียนต่อคณะอักษรศาสตร์ และได้รับประกาศนียบัตรระดับอนุปริญญาด้านอักษรศาสตร์และวรรณคดี ได้รับปริญญาโทด้านการศึกษากุรอานและวจนะของศาสดามุฮัมมัด ได้ปริญญาเอกในคณะเดียวกันด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ในวิทยานิพนธ์เรื่อง "ผลดีในการจ่ายภาษีของมุสลิมต่อการแก้ปัญหาสังคม"
บิดาของเขาเสียชีวิตขณะเขามีอายุเพียงสองขวบ อาของเขาจึงรับภาระเลี้ยงดู เขาถูกจำคุกหลายครั้งเนื่องการเข้าร่วมกับ "อิควานมุสลิมีน" ถูกจับกุมครั้งแรกปี 1949 ในสมัยการปกครองแบบกษัตริย์ และอีกสามครั้งในสมัยประธานาธิบดีญะมาล อับดุนนาศิร คือปี 1954, 1961 และ 1963 หลังจากนั้นเขาเดินทางไปประเทศกาตาร์ และได้รับตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนมัธยมสอนศาสนา ต่อมาจึงได้รับสัญชาติกาตาร์ ปี 1977 เขาจึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นคณบดีแห่งมหาวิทยาลัยกาตาร์ เขายังเป็นอาจารย์ของศูนย์วิจัยศึกษาชีวประวัติและจริยวัตรแห่งศาสดามุฮัมมัด จนถึงปัจจุบัน
อัลเกาะเราะฎอวีเกิดที่อียิปต์แต่อาศัยในประเทศกาตาร์ เขามีลูกชาย 3 คน และลูกสาว 4 คน มีสามคนที่จบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยในสหราชอาณาจักร อิลฮาม ยูซุฟ อัลเกาะเราะฎอวี ลูกสาวของเขา ได้รับการยอมรับเป็นนักวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ในระดับนานาชาติ ส่วนอับดุรเราะห์มาน ยูซุฟ อัลเกาะเราะฎอวี ลูกชายของเขา เป็นนักกวีและนักเคลื่อนไหวทางการเมืองในประเทศอียิปต์
โรงเรียนเทศบาลวัดดอนแก้ว
โรงเรียนเทศบาลวัดดอนแก้ว ตั้งอยู่เลขที่ 19 ถนนสายเอเซีย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 เดิมคือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105) ตำบลแม่สอด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก สังกัดเทศบาลเมืองแม่สอด กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย จัดตั้งเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2492 ระดับการศึกษาที่เปิดสอนตั้งแต่ระดับก่อนประถมศึกษา จนถึงการศึกษาภาคบังคับ (มัธยมศึกษาปีที่ 3)
แต่เดิมมานักเรียนจากหมู่บ้านสองแคว บ้านไร่ และบ้านใต้ ซึ่งปัจจุบันได้แก่ชุมชนสองแคว 1 สองแคว 2 อินทรคีรี บ้านทุ่งและประชารักษ์ ตามลำดับต้องไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนเทศบาลวัดชุมพลคีรี ต่อมาในปี พ.ศ. 2491 จำนวนนักเรียนเพิ่มมากขึ้นจนอาคารเรียนไม่เพียงพอ ประกอบกับบ้านอยู่ห่างไกลจากโรงเรียนมาก การคมนาคมไม่สะดวกดังเช่นปัจจุบันทางราชการจึงได้จัดตั้งโรงเรียนขึ้นอีกแห่งหนึ่งเป็นสาขาของโรงเรียนเทศบาลวัดชุมพลคีรี อาศัยศาลาวัดดอนแก้วเป็นที่จัดการเรียนการสอน ต่อมาพระปัญญา พัทธสาโร เจ้าอาวาส ร่วมกับ ผู้ปกครองนักเรียนและคณะครู ร่วมกันก่อสร้างศาลาอีก 1 หลัง เป็นห้องเรียนสำหรับนักเรียน และมีการพัฒนา มาตามลำดับ ดังนี้
วันที่ 20 มีนาคม 2492 ได้รับอนุญาตจัดตั้งเป็นโรงเรียนเทศบาลวัดดอนแก้วเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นเตรียมประถม จนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีครู 4 คน นักเรียน 265 คน
วันที่ 15 มกราคม 2507 เทศบาลตำบลแม่สอดในขณะนั้นได้จัดซื้อที่ดินจาก เอกชนมอบให้โรงเรียน มีพื้นที่ 7 ไร่ 50 ตารางวา ต่อมาจำนวนนักเรียนได้เพิ่มมากขึ้นประกอบกับพื้นที่ของโรงเรียนได้ถูกถนนเอเชียตัดผ่านทำให้บริเวณแคบลง เทศบาลแม่สอดจึงได้จัดซื้อที่ดินเพิ่มขึ้นซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของโรงเรียนเทศบาลวัดดอนแก้วในปัจจุบัน มีพื้นที่ 20 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา เปิดให้บริการทาง การศึกษา ตั้งแต่ปีการศึกษา 2516 เป็นต้นมา
ระดับชั้น และจำนวนห้องเรียน
ข้อมูลชุมชนและโรงเรียน.
โรงเรียนเทศบาลวัดดอนแก้ว ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองแม่สอด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ มีอาชีพหลากหลายทั้งเกษตรกรรม ข้าราชการ รับจ้าง รายได้ปานกลาง ชุมชนมีความสัมพันธ์กับโรงเรียนเป็นอย่างดี มีส่วนร่วมในการบริหารจัดการสถานศึกษา โดยมีคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน คณะกรรมการชมรมศิษย์เก่า และคณะกรรมการเครือข่ายผู้ปกครองนักเรียนร่วมวางแผนพัฒนา การจัดการศึกษาของโรงเรียน สภาพชุมชนโดยทั่วไปเป็นชุมชนเมือง
โรงเรียนมีพื้นที่ 20 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา โดยมีอาณาเขตติดต่อกับชุมชนในเขตบริการ ดังต่อไปนี้
ข้อมูลสถานที่ตั้งบ้านเรือนของนักเรียน.
นักเรียนในเขตเทศบาลเมืองแม่สอดที่เข้าเรียนมาจากชุมชนสองแคว 1 , ชุมชนสองแคว 2 ชุมชนอินทรคีรี 1, ชุมชนบ้านทุ่ง , ชุมชนบัวคูณ , ชุมชนร่วมใจ , ชุมชนตาลเดี่ยวและชุมชนอิสลาม
ส่วนนักเรียนนอกเขตเทศบาลเมืองแม่สอดมาจาก เทศบาลตำบลท่าสายลวด เทศบาลตำบลแม่กุ , หมู่บ้านแม่ปะ , หมู่บ้านท่าอาจ , หมู่บ้านวังตะเคียน , หมู่บ้านห้วยม่วง , หมู่บ้านแม่กุใหม่ และ นักเรียนจากเขตอำเภอแม่ระมาด
ข้อมูลงบประมาณของโรงเรียน.
ปีการศึกษา 2550 งบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน 6 (อาคาร คสล. 4 ชั้นใต้ถุนโล่ง) 12 ห้องเรียน เป็นเงินประมาณ 8,168,680 บาท
ใช้หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2544 และหลักสูตรก่อนประถมศึกษา พ.ศ. 2546 เปิดให้บริการทางการศึกษา ตั้งแต่ระดับก่อนประถมศึกษาถึงการศึกษาภาคบังคับ
มีผู้อำนวยการสถานศึกษา 1 คน รองผู้อำนวยการสถานศึกษา 2 คน แบ่งการบริหารเป็นช่วงชั้น มีผู้ช่วยผู้อำนวยการทำหน้าที่บริหารช่วงชั้นทั้ง 4 ระดับ ประกอบด้วย ระดับปฐมวัย ระดับช่วงชั้นที่ 1 ระดับช่วงชั้นที่ 2 และระดับช่วงชั้นที่ 3 แบ่งการบริหารแผนงาน ออกเป็น 4 งานหลัก ได้แก่
โดยมีคณะกรรมการกำกับการบริหารจัดการ ประกอบด้วย
ปัจจุบันมีบุคลากรทางการศึกษา จำนวน 43 คน
นักเรียน จำนวน 1,207 คน แบ่งเป็น
ผลงานความภาคภูมิใจ.
โรงเรียนเทศบาลวัดดอนแก้ว มีผลงานแห่งความภาคภูมิใจที่สำคัญ คือ
ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนเทศบาลวัดดอนแก้ว.
โรงเรียนเทศบาลวัดดอนแก้ว ก่อตั้งและมีผู้บริหารสถานศึกษาดูแล โดยยุคแรกเริ่มจาก ครูใหญ่ อาจารย์ใหญ่ และผู้อำนวยการ ตามลำดับ ดังนี้
ดัชชีสติเรีย
ดัชชีสติเรีย (; ; ; ) เป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของออสเตรียและทางเหนืของสโลวีเนียปัจจุบัน ดัชชีสติเรียเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จนกระทั่งถูกยุบในปี ค.ศ. 1806 หลังจากนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีจนกระทั่งมาถูกยุบในปี ค.ศ. 1918 อาณาจักรก่อตั้งโดยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือเฟรเดอริกบาร์บารอซซาในปี ค.ศ. 1180 เมื่อทรงเลื่อนฐานะของออตโตคาร์ที่ 4 แห่งอาณาจักรมาร์ชแห่งสไตเรียขึ้นเป็นดัชชีหลังจากการพ่ายแพ้ของเฮนรีเดอะไลออนเมื่อต้นปีนั้น ออตโตคาร์เป็นดยุกคนแรกและคนสุดท้ายของตระกูลออตโตคาร์ที่ปกครองสติเรีย
เมื่อออทโทคาร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1192 อาณาจักรก็ตกไปเป็นของตระกูลบาเบนแบร์กประมุขของออสเตรียตามข้อตกลงในข้อตกลงจอร์เจนเบิร์ก (Georgenberg Pact) หลังจากตระกูลบาเบนแบร์กสิ้นสุดลงอาณาจักรก็ตกไปเป็นของราชอาณาจักรฮังการี (ค.ศ. 1254–ค.ศ. 1260) พระเจ้าออตโตคาร์ที่ 2 แห่งโบฮีเมีย (ค.ศ. 1260–ค.ศ. 1276) และราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ผู้ส่งดยุกจากราชวงศ์ไปปกครองระหว่าง ค.ศ. 1379 จนถึงปี ค.ศ. 1439 และระหว่าง ค.ศ. 1564 จนถึงปี ค.ศ. 1619
ระหว่างการรุกรานของจักรวรรดิออตโตมันระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 17 ดินแดนสติเรียก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักและสูญเสียประชากรไปเป็นจำนวนมาก กองทัพตุรกียกทัพเข้าไปรุกรานสติเรียด้วยกันทั้งสิ้นเกือบยี่สิบครั้ง แต่ละครั้งก็ทำลายและปล้นสดมโบสถ์ อาราม เมือง และหมู่บ้าน ประชาชนถ้าไม่ถูกสังหารก็ถูกจับตัวไปเป็นทาส
เมื่อจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีล่มสลายลงหลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง รัฐเยอรมันออสเตรียที่เหลืออยู่ก็อ้างตัวเป็นเจ้าของดินแดนซิสไลท์ทาเนีย (Cisleithania) ทั้งหมด ตามสนธิสัญญาแซงต์แชร์แมงอองเลย์ ออสเตรีย-ฮังการีก็ถูกแบ่งตามแนวเชื้อชาติอย่างกว้างๆ สไตเรียเกือบทั้งหมด (สไตเรียเหนือ ยังคงมีดยุกปกครองโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่กราซ) กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐออสเตรียที่หนึ่ง (First Austrian Republic) และหนึ่งในสามทางตอนใต้ (สติเรียใต้ที่มีมาริบอร์เป็นเมืองหลวง) ตกไปเป็นของรัฐสโลวีน, โครแอท และเซิร์บ ที่ต่อมากลายเป็นส่วนหนึ่งของสโลวีเนียปัจจุบัน
Duchy of Styria
ดยุคแห่งสไตเรีย
Styria (duchy)
กลศาสตร์ของไหล
กลศาสตร์ของไหล คือวิชาที่ศึกษาพฤติกรรมการเคลื่อนที่ของของไหลและแรงที่เกิดขึ้น (ของไหลหมายถึงของเหลวและก๊าซ) กลศาสตร์ของไหลอาจแบ่งได้เป็นสองส่วนคือสถิตยศาสตร์ของไหลซึ่งศึกษาของไหลในขณะที่หยุดนิ่ง และพลศาสตร์ของไหลที่ศึกษาการเคลื่อนที่ของของไหล ศาสตร์นี้นับเป็นส่วนหนึ่งของกลศาสตร์ภาวะต่อเนื่องซึ่งศึกษาแบบจำลองของวัตถุโดยไม่สนใจข้อมูลในระดับอะตอม กลศาสตร์ของไหลเป็นหนึ่งในสาขาการวิจัยที่ได้รับความสนใจและมีปรากฏการณ์มากมายที่ยังไม่ถูกค้นพบ หรือถูกค้นพบเพียงบางส่วน กลศาสตร์ของไหลประกอบด้วยสมการทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อน บางครั้งวิธีหาคำตอบที่ดีที่สุดคือการประยุกต์ใช้ระเบียบวิธีเชิงตัวเลข โดยเฉพาะการประยุกต์ใช้คอมพิวเตอร์ วิทยาการสมัยใหม่เกี่ยวกับกลศาสตร์ของไหลคือ "พลศาสตร์ของไหลเชิงคณนา (Computational Fluid Dynamics) " (CFD) คือเครื่องมือที่ถูกใช้ในการแก้ปัญหาทางกลศาสตร์ของไหลโดยเฉพาะ หรือการแก้ปัญหาด้วยการใช้ มาใช้สร้างให้เห็นภาพการไหลของของไหลและศึกษาพฤติกรรมของมัน กลศาสตร์ของไหลเป็นส่วนหนึ่งของวิชาฟิสิกส์ที่เกี่ยวข้องกับคุณสมบัติของของไหลและแรงที่เกิดขึ้นในตัวของมัน
ความสัมพันธ์กับกลศาสตร์ภาวะต่อเนื่อง.
กลศาสตร์ของไหลเป็นสาขาย่อยของกลศาสตร์ภาวะต่อเนื่องตามแสดงในตาราง
โดยมุมมองทางกลศาสตร์แล้ว ของไหลไม่รับความเค้นตั้งฉากกับผิววงกลม (tangential stress) ดังนั้นมันจึงแปรรูปร่างไปตามภาชนะที่บรรจุตัวมันอยู่และสามารถอยู่นิ่ง ๆ ได้โดยไม่มีความเค้นเฉือน
เช่นเดียวกับแบบจำลองเชิงคณิตศาสตร์ที่ถูกประยุกต์ใช้กับโลกแห่งความเป็นจริง กลศาสตร์ของไหลทำการสร้างสมมติฐานพื้นฐานเกี่ยวกับสสารที่กำลังถูกศึกษา สมมติฐานเหล่านี้จะถูกแปลงให้เป็นสมการทางคณิตศาสตร์ที่ยอมรับได้ ถ้าสมมติฐานมีความเป็นจริงอยู่ ตัวอย่างเช่นการพิจารณาของไหลอัดตัวไม่ได้ (incompressible fluid) ในสามมิติ ข้อสมมติที่ว่ามวลได้รับการอนุรักษ์นั้นหมายถึงว่าในผิวปิดใด ๆ ก็ตาม อัตราการไหลเข้าของมวลจากภายนอกระบบ (สิ่งแวดล้อม) สู่ภายในระบบจะต้องเท่ากับอัตราการไหลออกจากระบบสู่สิ่งแวดล้อม หรือกล่าวอีกนัยว่ามวลของระบบนั้นคงที่นั่นเอง ซึ่งนี่ทำให้สมการอินทีกอลสามารถนำมาประยุกต์ใช้บนพื้นผิวได้
กศาสตร์ของไหลสมมติว่าทุก ๆ ของไหลนั้นสอดคล้องตามกฎเหล่านี้
นอกจากนี้ การสมมติว่าของไหลเป็นของไหลอัดตัวไม่ได้นั้นค่อนข้างจะมีประโยชน์ในหลาย ๆ กรณีและมีความสมจริง ซึ่งของไหลอัดตัวไม่ได้เหล่านี้ ความหนาแน่นของมันจะคงที่เสมอ ของไหลสามารถถูกนำมาคำนวณด้วยข้อสมมติว่ามันเป็นของไหลอัดตัวไม่ได้อยู่บ่อยครั้ง ในขณะที่กาซไม่สามารถใช้ข้อสมมตินี้ได้
ในทางเดียวกัน ของไหลอาจจะถูกสมมติว่าไร้ความหนืด กาซมักจะถูกสมมติว่าไร้ความหนืดอยู่บ่อยครั้ง ถ้าของไหลถูกสมมติว่ามีความหนืดและเป็นการไหลในภาชนะบางอย่าง เช่น ท่อ ดังนั้นการไหลที่ผิวขอบจะมีความเร็วเป็นศูนย์ สำหรับของไหลที่มีความหนืดและขอบเขตไม่มีรูพรุน แรงเฉือนที่ผิวของไหลและขอบเขตจะส่งผลให้ความเร็วของของไหลเป็นศูนย์ ซึ่งเรียกว่า สำหรับการไหลผ่านขอบเขตที่มีรูพรุน ที่ผิวของภาชนะจะเกิดสภาวะการไถลทำให้ความเร็วไม่เป็นศูนย์ และจะเกิดสนามความเร็วที่ไม่ต่อเนื่องในของไหลระหว่างของไหลอิสระกับของไหลตามรูพรุน
ทฤษฎีความต่อเนื่อง.
ในของไหลนั้นประกอบไปด้วยโมเลกุลที่เคลื่อนที่ชนกันไปชนกันมาและชนกับโมเลกุลอื่นและของแข็ง แต่ทว่าข้อสมมติความต่อเนื่องพิจารณาของไหลว่ามีความต่อเนื่อง ดังนั้นคุณสมบัติของของไหลเช่น ความหนาแน่น ความดัน อุณหภูมิ และความเร็วจะถูกพิจารณาเป็นจุดที่เล็กมาก ๆ เรียกว่า อีลาเมนท์อ้างอิงตามปริมาตร (Reference Element of Volume, REV) ซึ่งแบ่งตามระยะห่างเชิงเรขาคณิตของโมเลกุลของของไหลที่อยู่ใกล้เคียงกัน คุณสมบัติเหล่านี้ถูกสมมติให้มีลักษณะที่ต่อเนื่องอย่างมากจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่งและถูกหาค่าเฉลี่ยใน REV ข้อเท็จจริงที่ว่าของไหลนั้นประกอบไปด้วยลักษณะที่ไม่ต่อเนื่องนั้นถูกละไว้
ทฤษฎีความต่อเนื่องนี้โดยพื้นฐานแล้วคือการประมาณค่า เฉกเช่นเดียวกับการที่ดาวเคราะห์ถูกพิจาณาให้เป็นจุดเล็ก ๆ เมื่อนำมาพิจารณาโดยกลศาสตร์ท้องฟ้า ดังนั้นคำตอบจึงเป็นค่าประมาณ ด้วยเหตุนี้เอง ทฤษฎีความต่อเนื่องมิอาจจะนำไปสู่การหาคำตอบแม่นตรงได้ อย่างไรก็ตาม ภายใต้สภาวการณ์ที่ถูกต้อง ทฤษฎีความต่อเนื่องอาจจะนำไปสู่คำตอบที่มีความแม่นยำสูงได้
สำหรับปัญหาที่ทฤษฎีความต่อเนื่องมิอาจจะให้คำตอบที่แม่นตรงได้ สามารถแก้ปัญหาได้ด้วยการใช้ เพื่อการพิจารณาว่าจะใช้กลศาสตร์ของไหลดั้งเดิมหรือStatistical mechanics นั้นจะถูกใช้เพื่อการประเมิน ตัวเชขคนูดเซ็นนี้อธิบายอัตราของความยาวของ ต่อความยาวทางกายภาพของอนุภาคที่แน่นอน ซึ่งขนาดทางกายภาพในที่นี้อาจจะเป็นความยาวรัสมีของอนุภาคของของไหล หรือถ้าจะกล่าวให้ง่ายขึ้นไปอีก ตัวเลขคุดเซ็นหมายถึงอัตราส่วนของระยะทางโดยเฉลี่ยที่อนุภาคจะเคลื่อนที่ไปจนกระทั่งชนเข้ากับอนุภาคอื่นต่อขนาดรัสมีของตัวมันเอง ปัญหาที่มีค่าตัวเลขคุดเซ็นมากกว่าหรือเท่ากับ 1 นั้นเหมาะแก่การคำนวณด้วย Statistical mechanics เพื่อการได้ผลลัพธ์ที่เชื่อถือได้
อาณาจักรชายแดน
บริเวณชายแดน หรือ อาณาจักรชายแดน หรือ อาณาจักรมาร์ช  คือบริเวณชายแดนที่คล้ายคลึงกับพรมแดนเช่นภูมิภาคชายแดนเวลส์ (Welsh Marches) ซึ่งเป็นบริเวณระหว่างอังกฤษและเวลส์ หรือ ภูมิภาคชายแดนฮิสปาเนีย (Marca Hispanica) ที่ชาร์เลอมาญทรงกำหนดขึ้นในปี ค.ศ. 795 ที่เป็นบริเวณที่แยกระหว่างจักรวรรดิกาหลิบอุมัยยะฮ์แห่งอัล-อันดะลุส (Al-Andalus) และจักรวรรดิแฟรงค์
“บริเวณชายแดน” ต่างจากฉนวนพรมแดน (buffer zone) ตรงที่อาจจะเป็นบริเวณที่มีรัฐปกครองแทนที่จะเป็นเพียงบริเวณเขตปลอดทหาร (Demilitarized zone) และจะเป็นบริเวณที่มีการสร้างเสริมการป้องกันอย่างแข็งแรงในการต่อต้านประเทศเพื่อนบ้าน แม้ว่าบริเวณชายแดนมักจะเป็นอาณาบริเวณเดียวกันหรือคล้ายคลึงกับอาณาจักรเคานท์ แต่ต่างจากอาณาจักรเคานท์ตรงที่เป็นบริเวณที่มีความสำคัญทางที่ตั้งในบริเวณพรมแดนของอาณาจักร อาณาจักรชายแดนปกครองโดยมาร์ควิส หรือขุนนางที่มีตำแหน่งเท่าเทียมกัน ส่วนอาณาจักรเคานท์มีเคานท์เป็นผู้ปกครอง
บริเวณชายแดน
อาณาจักรมาร์ช
บรูคลิน
พระเจ้าอันจัง
พระเจ้าอันจังแห่งโคกูรยอ  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 22 แห่งอาณาจักรโกคูรยอหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 519–ค.ศ. 531
พระเจ้าอันจาง มีพระนามเดิมว่า "โค ฮึง-อัน" ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏเป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้ามุนจามย็อง ทรงได้รับการสถาปนาเป็นองค์รัชทายาทเมื่อปี ค.ศ. 498 อันเป็นปีที่ 7 ในรัชกาลของพระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระราชบิดาเมื่อปี ค.ศ. 519 ตลอด 12 ปีในรัชกาลทรงปิดความสัมพันธ์กับทางราชวงศ์ของจีนและทรงทำสงครามกับอาณาจักรทางใต้อย่างแพ็กเจและซิลลาโดยทรงยกทัพไปตีแพคเจในปี ค.ศ. 523 และ ค.ศ. 529
พระเจ้าอันจังทรงครองราชย์ได้ 12 ปีสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 531 สิทธิ์ในการสืบราชสมบัติจึงตกมาอยู่ที่ "องค์ชายโค โบย็อน" พระราชอนุชา ซึ่งต่อมาคือ พระเจ้าอันว็อน
พระเจ้าอันว็อน
พระเจ้าอันว็อนแห่งโคกูรยอ  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 23 แห่ง อาณาจักรโคกูรยอหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 531 – ค.ศ. 545
พระเจ้าอันว็อน มีพระนามเดิมว่า "องค์ชายโค โบ-ย็อน" ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏเป็นพระราชโอรสอีกองค์ในพระเจ้ามุนจามย็อง และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าอันจัง เสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระบรมเชษฐาธิราชเมื่อปี ค.ศ. 531 ในรัชสมัยของพระองค์ถือว่าอาณาจักรโคกูรยอ ที่เคยยิ่งใหญ่กลับอ่อนแอลงอย่างมากเนื่องจากแพ็กเจและซิลลาได้รวมตัวกันเป็นพันธมิตรมาตีโคกูรยอและเกิดภัยทางธรรมชาติขึ้นส่วนทางด้านองค์รัชทายาท 3 ปีแรกแห่งการครองราชย์พระมเหสีองค์แรกยังไม่มีพระราชโอรสให้พระองค์พอถึงปี ค.ศ. 534 จึงทรงสถาปนา "องค์ชายโค พย็องซ็อง" พระราชโอรสองค์โตที่ประสูติแต่พระมเหสีองค์ที่ 2 ขึ้นเป็นองค์รัชทายาท
พระเจ้าอันว็อน ทรงครองราชย์ได้ 14 ปีสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 545 "องค์ชายโค พย็องซ็อง" องค์รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์แทน
ทรงพระนามว่า พระเจ้ายังว็อน
ยุทธการที่วอเตอร์ลู
ยุทธการที่วอเตอร์ลู  เกิดขึ้นเมื่อ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1815 ที่หมู่บ้านวอเตอร์ลู ประเทศเบลเยียม (ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์) กองทัพฝรั่งเศสภายในบัญชาของจักรพรรดินโปเลียนพ่ายแพ้ต่อสองกองทัพฝ่ายสหสัมพันธมิตร กองทัพแรกคือกองทัพผสมระหว่างบริเตน, เนเธอร์แลนด์, ฮันโนเฟอร์, เบราน์ชไวค์ และนัสเซา ในบัญชาของจอมพลดยุกแห่งเวลลิงตัน กองทัพที่สองคือกองทัพปรัสเซียในบัญชาของจอมพลเก็พฮาร์ท ฟ็อน บลึชเชอร์ ยุทธการครั้งนี้เป็นจุดจบของสงครามนโปเลียนที่ดำเนินมากว่า 12 ปี
เมื่อนโปเลียนหนีออกจากเกาะเอลบาและคืนสู่อำนาจในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1815 ประเทศทั้งหลายรีบตัวกันจัดตั้งกองทัพสหสัมพันธมิตรเพื่อต่อต้านนโปเลียน กองทัพเวลลิงตันและกองทัพบลึชเชอร์ตั้งค่ายอยู่ใกล้ชายแดนทางเหนือของฝรั่งเศส นโปเลียนวางแผนทั้งคู่ก่อนที่ทั้งคู่จะรวมตัวกับกองทัพพันธมิตรอื่นและบุกเข้าฝรั่งเศส ในวันที่ 16 มิถุนายน นโปเลียนประสบความสำเร็จในการรุกตีกองทัพปรัสเซียในยุทธการที่ลิงงี ("Ligny") ด้วยกองหลัก ทำให้ปรัสเซียต้องถอยร่นขึ้นเหนือในวันต่อมา แต่ศึกด้านเวลลิงตันจบลงที่ผลเสมอ นโปเลียนส่งกำลังราวหนึ่งในสามเพื่อไล่ตีกองทัพปรัสเซียจนเกิดเป็นยุทธการที่วาฟ ("Wavre") เมื่อวันที่ 18–19 มิถุนายน ทำให้ทหารฝรั่งเศสกองดังกล่าวติดพันศึกด้านนั้นและมาสมทบที่วอเตอร์ลูไม่ได้
เมื่อดยุกแห่งเวลลิงตันทราบเรื่องดังกล่าวก็มองเห็นโอกาสดี ดยุกแห่งเวลลิงตันตัดสินใจตั้งทัพที่เนินมงแซ็งฌ็อง  บนทางหลวงเชื่อมบรัสเซลส์ ใกล้กับหมู่บ้านวอเตอร์ลู เวลลิงตันรับการโจมตีอย่างต่อเนื่องของฝรั่งเศสตลอดบ่ายวันที่ 18 มิถุนายน เมื่อทหารปรัสเซียมาถึง กองทัพปรัสเซียเข้าตีปีกข้างของกองทัพฝรั่งเศสและสร้างความเสียหายอย่างมาก เมื่อตกค่ำ นโปเลียนสั่งกองพันทหารราบรักษาพระองค์  ซึ่งเป็นทหารกองหนุนหน่วยสุดท้ายที่เหลืออยู่เข้าโจมตีแถวของทหารอังกฤษ อีกด้านหนึ่ง ทหารปรัสเซียรุกฝ่าเข้ามาทางปีกขวาของกองทัพฝรั่งเศส ทหารอังกฤษสามารถยันกองพันทหารราบฝรั่งเศสไว้ได้ กองทัพฝรั่งเศสแพ้ราบคาบ
นโปเลียนสละราชสมบัติในอีกสี่วันให้หลัง กองทัพผสมเคลื่อนพลเข้าสู่กรุงปารีสในวันที่ 7 กรกฎาคม ความพ่ายแพ้ที่วอเตอร์ลูปิดฉากการปกครองของนโปเลียนในฐานะจักรพรรดิฝรั่งเศส เป็นจุดจบของสมัยร้อยวัน และเป็นจุดสิ้นสุดของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1
นโปเลียนหลบหนีออกจากเกาะเอลบาเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1815 ขณะนั้น ประเทศมหาอำนาจอยู่ระหว่างการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาเพื่อจัดระเบียบทวีปยุโรป เมื่อที่ประชุมรับทราบข่าวการหลบหนีของนโปเลียน จึงประกาศให้นโปเลียนเป็นบุคคลนอกกฎหมายในวันที่ 13 มีนาคม และในอีกสี่วันต่อมา กองทัพของสหราชอาณาจักร, รัสเซีย, ออสเตรีย และปรัสเซีย เริ่มเคลื่อนกำลังเพื่อล้มล้างนโปเลียน และเนื่องจากกองทัพข้าศึกมีจำนวนในภาพรวมเหนือกว่าอย่างขาดลอย นโปเลียนจึงทราบดีว่าโอกาสเดียวของเขาคือการชิงโจมตีก่อนที่กองทัพข้าศึกจะสนธิกำลังเป็นกองทัพขนาดใหญ่
ถ้าหากนโปเลียนทำลายกองทัพข้าศึกที่อยู่ทางใต้ของกรุงบรัสเซลล์ก่อนที่ข้าศึกจะได้รับกำลังเสริม เขาก็อาจจะสามารถผลักดันกองทัพอังกฤษกลับไปยังชายฝั่งมหาสมุทร และเอาชนะกองทัพปรัสเซีย สถานการณ์นี้จะช่วยให้เขามีเวลาฝึกฝนกำลังพลและจัดเตรียมกองทัพให้พร้อมรบกับกองทัพผสมของออสเตรีย-รัสเซีย นอกจากนี้ ถ้าหากนโปเลียนได้รับชัยชนะในศึกนี้ ก็อาจจะเป็นแรงผลักดันให้ประชากรเบลเยียมที่พูดภาษาฝรั่งเศส ก่อการปฏิวัติขึ้นในประเทศเบลเยียม ซึ่งก็จะส่งผลดีต่อเขาเช่นกัน ไม่เท่านั้น กำลังทหารข้าศึกในเบลเยียมก็ไม่ใช่ทหารชั้นดี เนื่องจากหน่วยทหารชั้นดีมากประสบการณ์ถูกส่งไปทวีปอเมริกาเหนือเพื่อร่วมรบในสงคราม ค.ศ. 1812
ทางด้านแม่ทัพอังกฤษอย่างจอมพลดยุกแห่งเวลลิงตัน ในตอนแรกวางแผนจะรับมือภัยคุกคามจากนโปเลียนโดยการเคลื่อนกำลังผ่านเมืองมงส์ (Mons) ไปยังตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงบรัสเซลล์ การกระทำนี้มีข้อดีคือจะทำให้กองทัพของเวลลิงตันอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ชิดยิ่งขึ้นกับกองทัพปรัสเซียในบัญชาของจอมพลบลึชเชอร์ แต่ก็มีข้อเสียคืออาจจะทำให้สูญเสียการติดต่อกับฐานทัพอังกฤษที่เมืองโอสต็องด์ (Ostend) ซึ่งตั้งอยู่ติดชายฝั่งช่องแคบอังกฤษ นโปเลียนชะลอการเคลื่อนกำลังของจอมพลเวลลิงตัน โดยการปล่อยข่าวเท็จเพื่อลวงว่าฝรั่งเศสตัดสายส่งกำลังจากช่องแคบอังกฤษถึงกองทัพของเวลลิงตัน
นโปเลียนเคยมีสรรพกำลังถึงประมาณสามแสนนาย แต่บัดนี้ กำลังทหารของเขาที่วอเตอร์ลูมีไม่ถึงหนึ่งในสามของจำนวนดังกล่าว ถึงกระนั้น กำลังพลเกือบทั้งหมดของเขาก็เป็นทหารชาญศึกที่มีความจงรักภักดียิ่ง นโปเลียนแบ่งกำลังทหารของเขาออกเป็นสามส่วน ได้แก่ปีกซ้ายซึ่งบัญชาโดยจอมพลมีแชล แน, ปีกขวาซึ่งบัญชาโดยจอมพลแอมานุแอล เดอ กรูชี และกำลังสำรองซึ่งบัญชาโดยตัวพระองค์เอง กองทัพฝรั่งเศสข้ามเส้นเขตแดนใกล้กลับเมืองชาร์เลอรัว (Charleroi) ภายในเช้าวันที่ 15 มิถุนายน และรีบบุกครองชัยภูมิสำคัญ ทำให้นโปเลียนอยู่ในตำแหน่งตรงกลางระหว่างกองทัพเวลลิงตันกับกองทัพบลึชเชอร์ โดยหมายจะยับยั้งไม่ให้กองทัพทั้งสองทำการสนธิกำลัง นโปเลียนตั้งใจจะทำลายกองทัพบลึชเชอร์เสียก่อน แล้วจึงทำลายกองทัพเวลลิงตัน
ในคืนวันที่ 15 มิถุนายน ดยุกแห่งเวลลิงตันแน่ใจแล้วว่าหน่วยทหารที่รุกขึ้นเหนือมายังชาเลอรัวเป็นกำลังหลักของฝรั่งเศส และในช่วงเช้าของวันที่ 15 มิถุนายน จอมพลเจ้าชายแห่งออเรนจ์ทำการส่งกำลังส่วนแยกมาให้แก่ดยุกแห่งเวลลิงตัน แต่แล้วเวลลิงตันก็ต้องตกใจกับความเร็วการรุกของนโปเลียน ดยุกแห่งเวลลิงตันจึงรีบสั่งการให้รวมกำลังไว้ที่หมู่บ้านกาทร์บรา (Quatre Bras) สิบเก้ากิโลเมตรทางเหนือของชาเลอรัว อันเป็นตำแหน่งของซึ่งเจ้าชายแห่งออเรนจ์และเจ้าชายแบร์นฮาร์ดแห่งซัคเซิน-ไวมาร์ตั้งทัพอยู่ ซึ่งตำแหน่งดังกล่าวแทบไม่มีผลดีในการต่อต้านปีกซ้ายของจอมพลแน
สมรภูมิวอเตอร์ลูมีแนวสันเขาตามทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก มีถนนไปบรัสเซล์ตัดผ่านตรงกลางในแนวตั้งฉาก ทางยอดเขามีถนนโออังและหุบเหวตื้น ที่จุดตัดของถนนไปบรัสเซล์มีต้นเอม ซึ่งเวลลิงตันได้ควบคุมการรบที่นั่น โดยใช้การรบบนเนินเขาความยาวของกองทัพนั้นประมาณ เวลลิงตันจึงสามารถนำกองทัพของเขารุกขึ้นมาได้ ซึ่งเขาทำในช่วงตอนกลางและฝั่งขวาไปยังหมู่บ้านแบรน์-ลาลเลอดโดยหวังใช้กองทัพปรัสเซียมาถึงให้ทันเวลา
ด้านหน้าสันเขามีจุดสำตัญที่สามารถใช้ป้องกันการโจมตีได้ ฝั่งขวาสุดมีชาโต สวน และสวมผลไม้ที่อูโกมองต์มีบ้านที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางต้นไม้ซึ่งหันไปทางทิศเหนือ ตามแนวร่องเหว ฝั่งซ้ายสุดมีหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อปาปล็อต(Papelotte) ซึ่งอูโกมองต์และปาปล็อตได้มีทหารประจำการ ซึ่งทำให้การโจมตีตามแนวขอบใช้ไม่ได้ และปาปล็อตยังยึดถนนไปวาเวรอ ซึ่งทหารปรัสเซียใช้เดินทางมา ทิศตะวันตกของถนนไปบรัสเซล์มีฟาร์มชื่อว่าลาแอย์แซงต์มีทหารเบาแห่งกองทหารแห่งกษัตริย์เยอรมัน 400 นายประจำการอยู่. ด้านตรงข้ามของถนนมีเหมืองทราย ที่หน่วยไรเฟิลที่ 95ประจำการเป็นพลแม่นปืน
ตำแหน่งของกองทัพเช่นนี้เป็นสิ่งที่ลำบากใจในการโจมตี การโจมตีต้องโจมตีที่อูโกมง ถ้าโจมตีตรงกลางจะถูงยิงทั้งสองด้าน คือทางอูโกมงและลาแอย์แซงต์ ฝั่งซ้ายจะถูกโจมตีที่ลาแอย์แซงต์ และเมืองปาปล็อต
กองทัพฝรั่งเศสอยู่ทางใต้ของสันเขา นโปเลียนไม่เห็นตำแหน่งของเวลลิงตัน จึงเดินทัพไปทางถนนบรัสเซล ปีกขวามีกองที่ 1 นำทัพโดยเดอลงมีทหารราบ 1,600 นาย ทหารม้า 1,500 นาย และสำรองอีก 4,700 ปีกซ้ายนำโดยรายยี มีทหารราบ 1,300 นาย ทหารม้า 1,300 นายและสำรองอีก 4,600 นาย ตรงกลางถนนไปยังลา แบล อาลายยังมีกำลังเสริมของโลโบ ประกอบด้วยทหารราบ 6,000 ทหารรักษาพระองค์ 1,300 นาย และทหารท้าอีก 1,200 นาย
เจ้าชายนโปเลียน พระราชกุมารแห่งฝรั่งเศส
เจ้าชายนโปเลียน พระราชกุมาร  หรือ นโปเลียนที่ 4 เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวในจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 กับจักรพรรดินียูเจนีแห่งมอนติโจ หลังจากพระราชบิดาถูกถอดจากราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1870 ก็ได้พาพระราชวงศ์โบนาปาร์ตลี้ภัยไปประทับอยู่ในอังกฤษโดยอยู่ภายใต้พระบรมราชินูปถัมภ์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และตัวพระองค์เข้ารับราชการทหารในกองทัพอังกฤษ ภายหลังจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 สวรรคตในปี ค.ศ. 1873 พระองค์ก็เป็นผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส
พระองค์พระราชสมภพเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1856 โดยมีพระยศว่า เจ้าชายนโปเลียน พระราชกุมาร แต่หลังระบอบกษัตริย์ถูกล้มล้างใน ค.ศ. 1870 พระยศของพระองค์จึงเหลือแค่ หลุยส์-นโปเลียน พระราชกุมาร แต่พวกโบนาปาร์ตนิยมมักจะเรียกพระองค์ว่า นโปเลียนที่ 4 พระองค์เคยเสด็จพระราชดำเนินเยือนสยามประเทศเป็นการส่วนพระองค์ใน ค.ศ. 1873
แม้ หลุยส์-นโปเลียน พระราชกุมาร จะทรงรับราชการทหารอยู่ในกองทัพอังกฤษแต่พระนางเจ้าวิกตอเรียไม่ทรงอนุญาตให้เข้าร่วมปฏิบัติการสู้รบใดๆ ถึงกระนั้น เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1879 ขณะพระองค์เข้าเวรอยู่ในค่ายทหาร ณ ราชอาณาจักรซูลู (แอฟริกาใต้ในปัจจุบัน) ทันใดนั้นก็ต้องเผชิญหน้ากับหน่วยสอดแนมของซูลูโดยบังเอิญ หลุยส์-นโปเลียนหนีไม่ทันจึงเข้าต่อสู้และเสด็จสวรรคตในวัยเพียง 23 พรรษา เนื่องจากพระองค์ยังไม่ได้อภิเษกสมรสและไม่มีรัชทายาท ทำให้ราชวงศ์โบนาบาร์ตสายหลุยส์ โบนาปาร์ต ต้องสิ้นสุดที่พระองค์ และสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสตกไปอยู่กับสายเจโรม โบนาปาร์ต พระอนุชาองค์สุดท้องของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ขึ้นอ้างสิทธิ์แทน