pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดอะซิมส์ 2 มหาลัยวัยฝัน  เป็นภาคเสริมตัวแรกของเกมส์เดอะซิมส์ 2 พัฒนาขึ้นโดย บริษัทเกมส์ Maxis ออกวางจำหน่ายช่วงต้นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 ในเดอะซิมส์ 2 มหาลัยวัยฝันนี้ชาวซิมส์วัยรุ่นจะสามารถไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในเกมได้ ซึ่งมี 3 แห่งให้เลือก และเข้าสู่วัยมหาลัย ชาวซิมส์จะมีการเรียน การสอบปลายภาค มีผลการเรียนหรือเกรด ซึ่งจะดีไม่ดีขึ้นอยู่กับพฤติกรรมในมหาลัยของชาวซิมส์
เดอะซิมส์ คาถามหาสนุก
เดอะซิมส์ คาถามหาสนุก (อังกฤษ: "The Sims Makin' Magic") ถูกพัฒนาขึ้นโดย แมกซิส และออกจำหน่ายโดย อิเล็คทรอนิก อาร์ท ผลิตเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2546 เป็นภาคเสริมตัวสุดท้ายของเกมชุด เดอะซิมส์ ซึ่งทางแมกซิสได้ผลิตเกมภาคต่อของเกมนี้ที่ชื่อ เดอะซิมส์ 2 ต่อไป
จุดเด่นในเกม.
เวทมนตร์และเครื่องราง
ในตอนนี้ชาวซิมส์สามารถที่จะมีเวทมนตร์เป็นของตัวเองได้แล้ว เริ่มต้นที่การได้รับไม้กายสิทธิ์จากชายลึกลับที่มาหาชาวซิมส์ในวันแรกของการอยู่อาศัย และมีคาถาและเครื่องรางอีก 21 อันที่ให้ชาวซิมส์ได้ผสม
เมจิคทาวน์
จุดเด่นของพื้นที่ส่วนกลางในภาคเสริมนี้คือ จะมีบ้านให้ครอบครัวพักอาศัยอยู่ในพื้นที่ส่วนกลางอยู่ 3 หลัง ซึ่งต้องใช้เงินที่ใช้ในเมจิคทาวน์ (หรือที่เรียกว่า เหรียญเมจิค) ในการซื้อ ซึ่งเหรียญเมจิคสามารถหาได้จาก การทำภารกิจกับตัวละคร NPC ต่าง ๆ หรือการดวลกับผู้คน, การแสดงมายากล หรือการแสดงทางเวทมนตร์ต่าง ๆ ในเมจิคทาวน์
ตัวละครใหม่ ๆ
มีตัวละครที่ไม่สามารถควบคุมได้ถูกเพิ่มเข้ามาในภาคเสริมนี้ เช่น ชายลึกลับ, พ่อค้าหรือแม่ค้าในเมจิคทาวน์ (มาพร้อมกับไอเทมในเมจิคทาวน์), แม่บ้านโครงกระดูก รวมไปถึงสัตว์เลี้ยง นั้นก็คือ มังกร
ไอเทมใหม่ ๆ
สิ่งของได้ถูกเพิ่มเข้ามาในภาคเสริมนี้อีก 175 ชิ้น เช่น เตาอบขนม, เครื่องปั่นด้าย, เครื่องคั้นน้ำผลไม้, เครื่องปั่นเนย ฯลฯ ซึ่งบางชนิดเป็นอุปกรณ์เพิ่มทักษะของชาวซิมส์ ในขณะเดียวกันก็ให้ส่วนผสมสำหรับสร้างเวทมนตร์ หรืออบขนมก็ได้ และมีอุปกรณ์ทางเวทมนตร์อีก 9 อย่าง
และภาคเสริมนี้ยังเปิดโอกาสให้ชาวซิมส์สามารถเพาะปลูกพืชเพิ่มได้อีกสองอย่าง
เวทมนตร์และเครื่องราง.
เป็นจุดเด่นของภาคเสริมนี้ ที่ชาวซิมส์สามารถจะมีเวทมนตร์เป็นของตัวเองได้ และชาวซิมส์สามารถร่ายคาถาได้จากเครื่องรางที่ตนทำได้จากส่วนผสมทางเวทมนตร์ได้อีก ซึ่งหาได้จากเมจิคทาวน์ในเกม โดยจะมีตัวละครที่ไม่สามารถควบคุมได้คอยพูดคุยกับชาวซิมส์เพื่อให้ชาวซิมส์ทำภารกิจแลกกับส่วนผสมทางเวทมนตร์บางอย่าง
เมื่อชาวซิมส์สามารถหาส่วนผสมที่ต้องการได้แล้ว ก็นำมาผสมลงในเครื่องชาร์จไม้กายสิทธิ์ หรือ เครื่องประดิษฐ์เครื่องราง หากผสมไอเทมในลำดับที่ถูกต้อง จะทำให้ได้รับเวทมนตร์เป็นสัญลักษณ์มาเก็บไว้ในช่องเก็บของของชาวซิมส์ที่ทำการผสมนั้น หรือ ถ้าหากเป็นการทำเครื่องราง เครื่องรางจะปรากฏขึ้นและสามารถย้ายไปวางบนโต๊ะได้ในโหมดซื้อ (ถ้าชาวซิมส์วางมันไว้บนพื้นหลังสร้างเครื่องรางเสร็จ) ซึ่งเราสามารถทราบส่วนผสมของการสร้างเวทมนตร์และเครื่องรางได้จากหนังสือเวทมนตร์ที่ชายลึกลับนำมาให้ในตอนต้น แต่หนังสือส่วนผสมเหล่านั้นจะยังไม่บอกผลลัพธ์คาถาหรือเครื่องรางจากการผสม จนกว่าชาวซิมส์จะผสมได้คาถาหรือเครื่องรางนั้น ๆ
การใช้คาถานั้น ไม่ได้สำเร็จเสมอไป ขึ้นอยู่กับว่าชาวซิมส์คนที่เป็นเป้าหมายนั้นมีไม้กายสิทธิ์อยู่หรือไม่ ถ้ามีคาถาจะสะท้อนกลับสู่ผู้ร่าย และสาเหตุอื่นที่เป็นไปได้ก็คืออารมณ์หรือบุคลิกของเป้าหมาย หรืออาจเป็นเพราะทักษะของผู้ร่ายต่ำก็เป็นได้ เครื่องรางก็เช่นเดียวกัน แต่จะมีข้อยกเว้นมากกว่า
ชาวซิมส์ที่เป็นเด็กกับเวทมนตร์.
ชาวซิมส์ที่เป็นเด็กสามารถมีเวทมนตร์ได้เช่นกัน แต่เขาไม่สามารถที่จะหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาจากกล่องลึกลับที่ชายลึกลับนำมาให้ในวันแรกของการอยู่อาศัยได้ จึงต้องซื้ออุปกรณ์ในโหมดซื้อ ซึ่งคล้ายกับเครื่องชาร์จไม้กายสิทธิ์ในผู้ใหญ่ และชาวซิมส์ที่เป็นเด็กสามารถที่จะสร้างเครื่องรางได้เช่นกัน ซึ่งส่วนผสมทางเวทมนตร์นั้น ชาวซิมส์ที่เป็นเด็กสามารถที่จะหาได้ง่ายกว่าผู้ใหญ่ เพราะว่าชาวซิมส์ที่เป็นเด็กนั้นไม่สามารถจะมีเหรียญเมจิกเป็นของตนเอง จึงต้องมีอุปกรณ์ที่สามารถซื้อได้ในโหมดซื้อและสามารถให้ผลิตผลเป็นส่วนผสมทางเวทมนตร์แก่เด็กให้พร้อมไว้ ส่วนคาถาในซิมส์วัยเด็กจะสร้างได้น้อยกว่าซิมส์ผู้ใหญ่
รายชื่อคาถาต่าง ๆ ที่มีในเกม.
คาถาสำหรับชาวซิมส์ผู้ใหญ่
คาถาสำหรับชาวซิมส์เด็ก
ชื่อเครื่องรางต่าง ๆ ที่มีในเกม.
เครื่องรางสำหรับชาวซิมส์ผู้ใหญ่
เครื่องรางสำหรับชาวซิมส์เด็ก
ตัวละครใหม่ ๆ.
ชายลึกลับ.
เมื่อผู้เล่นได้สร้างบ้านและทำการย้ายชาวซิมส์เข้าสู่บ้านเรียบร้อยแล้ว หรือในกรณีที่เข้าไปเล่นบ้านของชาวซิมส์ที่สร้างไว้แล้วเป็นครั้งแรกลงจากลงภาคเสริมนี้ ในวันแรกของการอยู่อาศัย จะมีชายใส่สูทสีชมพูนำกล่องลึกลับมาวางไว้ที่บริเวณหน้าประตูบ้านของชาวซิมส์ของคุณ เมื่อชาวซิมส์เปิดกล่องลึกลับใบนี้จะพบกับไอเทม หลุมบนพื้น (สำหรับไปที่เมืองเวทมนตร์หรือเมจิกทาวน์ อาจจะโทรศัพท์เรียกบริการบัลลูนรับส่งก็ได้), เครื่องชาร์จไม้กายสิทธิ์พร้อมโต๊ะตั้ง, หนังสือเวทมนตร์, ไม้กายสิทธิ์ และไอเทมสำหรับทำส่วนผสมเวทมนตร์เริ่มต้นของชาวซิมส์ผู้ใหญ่ และเด็ก ซึ่งหากวัยเด็กเปิดจะได้รับไอเทมที่สามารถเก็บได้น้อยกว่าผู้ใหญ่ (รวมทั้งไม่สามารถหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาได้)
นอกจากเขาจะนำกล่องลึกลับที่ทำให้ชาวซิมส์ของคุณสามารถเข้าสู่โลกแห่งเวทมนตร์ได้แล้ว เขายังเป็นผู้ให้คำปรึกษาแก่ชาวซิมส์ในส่วนต่าง ๆ ของเมืองเวทมนตร์ในเมจิกทาวน์ และชาวซิมส์สามารถที่จะซื้อหรือขายไม้กายสิทธิ์กับชายลึกลับคนนี้ได้ และถ้าหากชาวซิมส์ฝ่าฝืนใช้เวทมนตร์ที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านของชาวซิมส์เอง หรือที่เมจิกทาวน์แล้ว (มากกว่าสามครั้งขึ้นไป) เขาจะรีบวิ่งมาตักเตือนชาวซิมส์ให้เลิกการกระทำนี้เสีย และปรับชาวซิมส์คนนั้นเป็นเงินซิโมลีนจำนวนเล็กน้อย
พ่อค้า/แม่ค้าในเมจิคทาวน์.
เป็นผู้ที่ชาวซิมส์สามารถที่จะแลกเปลี่ยนส่วนผสมตามที่เขาหรือเธอร้องขอได้ ชาวซิมส์สามารถพูดคุยกับเขาหรือเธอเพื่อรับภารกิจ หากทำภารกิจที่เขาหรือเธอมอบหมายมาให้สำเร็จ เขาหรือเธอจะให้ส่วนผสมทางเวทมนตร์ที่หายาก (หาซื้อไม่ได้ในเมจิคทาวน์ และจากการสร้างทักษะกับอุปกรณ์ที่ให้ส่วนผสมทางเวทมนตร์) และชาวซิมส์สามารถซื้อส่วนผสมทางเวทมนตร์จากเขาหรือเธอได้ โดยใช้เหรียญเมจิกที่หามาได้
ชื่อพ่อค้า/แม่ค้าที่ปรากฏในเกม แฟรี่ มาร่า, เภสัชกรทอดด์, แวมไพร์สาว วิ้คกี้, แน็กเกนาสเต้ (แลกเปลี่ยนเฉพาะส่วนผสมทางเวทมนตร์เท่านั้น)
คนแคระในสวน/นักเต้นรำ ฟลามิงโกโก้.
ตัวละครทั้งสองอย่างนี้ เกิดจากการเสกคาถาใส่ภูตแคระจิ๋ว (จากเดอะซิมส์ สร้างชีวิต ลิขิตฝัน) และ นกฟลามิงโก้สีชมพู ภูตแคระจี๋วเมื่อเสกให้มีชีวิตแล้ว มันจะทำหน้าที่ดูแลต้นทั้งหมดในบริเวณบ้าน ส่วนนักเต้นรำ ฟลาเมนโกโก้ เมื่อเสกออกมาจะสร้างความสนุกสนานให้แก่ชาวซิมส์ในบ้าน โดยการปฏิสัมพันธ์กับชาวซิมส์คนอื่น ๆ โดยอัตโนมัติ ซึ่งผลของคาถานั้นจะมีอยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่งจนกว่าคาถาจะเสื่อมไป ทั้งภูตแคระและนกฟลามิงโก้ที่มีชีวิตจะกลับไปเป็นวัตถุสิ่งของเหมือนเดิม
โบเนฮิลด้า.
มีร่างกายเป็นโครงกระดูกสวมชุดเดียวกับแม่บ้าน (ที่จะมาทำความสะอาดให้ถ้าชาวซิมส์เรียกใช้บริการจากเธอ) จะออกมาให้เห็นก็ต่อเมื่อชาวซิมส์ซื้อตู้โครงกระดูกในโหมดซื้อ แล้วให้ชาวซิมส์ไปเคาะที่ตู้นี้ เธอจะออกมาช่วยทำความสะอาดบริเวณบ้านของชาวซิมส์ หน้าที่ที่เธอทำไม่ต่างจากหน้าที่ของแม่บ้านเลย และเธอยังสามารถดูแลเด็กทารกในบ้านได้เป็นอย่างดีอีกด้วย แต่อย่าเพิ่งไปเคาะโลงให้เธอออกมาเมื่อแม่บ้านที่เป็นคนธรรมดามาทำหน้าที่นี้ มิเช่นนั้นแล้ว แม่บ้านที่เป็นคนธรรมดาจะหวาดกลัวและวิ่งหนีไปโดยที่ไม่กลับมาให้บริการกับบ้านของชาวซิมส์คนนั้นอีกเลย (จนกว่าจะจ้างบริการใหม่)
ภาคเสริมนี้ได้ทำการเพิ่มสัตว์เลี้ยงเข้ามาใหม่อีกหนึ่งชนิด แต่เป็นสัตว์เลี้ยงที่ผู้เล่นไม่สามารถทราบถึงความต้องการของมัน (เช่น อิกัวน่า นกแก้ว เต่า เป็นต้น ใน เดอะซิมส์ สัตว์เลี้ยงแสนรู้) นั้นก็คือ มังกร
มังกรนั้น ชาวซิมส์สามารถหาซื้อได้จาก แวมไพร์สาววิคกี้ ในเมจิกทาวน์ แต่จะอยู่ในรูปรังมังกร ซึ่งเมื่อชาวซิมส์กลับมาถึงที่บ้านของตนแล้วจะพบรังมังกรวางไว้อยู่ที่หน้าบ้าน รังมังกรนี้สามารถเคลื่อนย้ายได้ในโหมดซื้อ หน้าที่ต่อไปของชาวซิมส์ก็คือ การปฏิสัมพันธ์กับรังมังกร ตรงนี้เป็นจุดสำคัญขึ้นอยู่กับว่ามังกรที่จะเกิดขึ้นมาจะดุร้ายหรือจะเชื่อง หากปฏิสัมพันธ์น้อยเกินไป มังกรจะดุร้ายและสามารถเผาบ้านของชาวซิมส์ผู้นั้นได้
มังกรสามารถให้ส่วนผสมทางเวทมนตร์ได้เช่นกันจากการปฏิสัมพันธ์กับมันเหมือนมันโตแล้ว แต่ขึ้นอยู่กับโอกาส มังกรสามารถเป็นเพื่อนเล่นที่ดีกับสัตว์เลี้ยง (สุนัข และ แมว จาก เดอะซิมส์ สัตว์เลี้ยงแสนรู้) ได้ ซึ่งการเล่นจะเพิ่มความสนุกให้กับสัตว์เลี้ยงทั้งสองฝ่าย และมังกรสามารถปล่อยให้มันเป็นอิสระได้โดยการลบรังมังกร และมันจะบินออกไปจากบริเวณบ้าน
แมว สามารถเอามาเลี้ยงได้จากสตูดิโอหรือพอเดินหลงมาหน้าบ้านก็สามารถเอามาเลี้ยงได้
หมา สามารถเอามาเลี้ยงได้จากสตูดิโอหรือพอเดินหลงมาหน้าบ้านก็สามารถเอามาเลี้ยงได้
ไอเทมใหม่ ๆ.
วัตถุทางเวทมนตร์ที่เติบโตได้.
เกมจะทำการตรวจสอบการใช้คาถาในที่อยู่อาศัยของชาวซิมส์ หากมีการใช้เวทมนตร์ที่มากพอ ก็จะมีวัตถุทางเวทมนตร์ที่เติบโตได้ขึ้นมา ดังนี้
คริสตัล.
มีทั้งหมดเจ็ดชนิด จะเกิดขึ้นในละแวกบ้านแบบสุ่มสีกันไป แต่สีที่เกิดจะไม่ซ้ำกันหากมีคริสตัลสีนั้นเติบโตอยู่แล้ว คริสตัลแต่ละชนิดเมื่อเติบโตเต็มที่แล้ว จะสามารถใช้เรียนรู้ทักษะต่าง ๆ ที่นอกเหนือจากทักษะทั้ง 7 ชนิดในเกมนี้ได้ คริสตัลบางอันมีประโยชน์ต่อชาวซิมส์ แต่บางอันก็ใช้ได้เพียงแค่แกล้งชาวซิมส์คนอื่นเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น ทักษะที่มาพร้อมกับคริสตัลแต่ละชนิด มีดังนี้
ชาวซิมส์ที่เป็นเด็กสามารถเรียนรู้คริสตัลได้เฉพาะสี เหลือง, ม่วง และแดง
เถาถั่วจัสต้า.
เกิดขึ้นหลังจากการใช้เวทมนตร์ของชาวซิมส์ จะมีการเจริญเติบโตสูงสุดที่ไม่คงที่ แต่ถ้าเติบโตจนชาวซิมส์สามารถ"ปีน"ได้ ชาวซิมส์จะขึ้นไปพบกับยักษ์ที่กำลังหลับอยู่ และถั่วกระป๋องใหญ่ แต่ชาวซิมส์ไม่สามารถทำสิ่งใดกับยักษ์ที่หลับ และถั่วกระป๋องได้ นอกจากการปีนกลับลงไปเท่านั้น
อุปกรณ์ดวล.
สร้างได้ในเมืองเวทมนตร์เท่านั้น ซึ่งชาวซิมส์สามารถที่จะเรียกใครก็ได้ขึ้นมาประลองเวทมนตร์ด้วยได้ แต่ละฝ่ายจะได้คาถามาแบบสุ่มซึ่งจะแสดงในลักษณะลูกแก้วทางด้านหลัง แต่ละคาถาที่เลือกใช้จะมีคาถาที่สามารถเอาชนะและพ่ายแพ้ต่ออีกคาถาได้ และชาวซิมส์จะได้รับผลตอบแทนเป็นเหรียญเมจิก โดยขึ้นอยู่กับครั้งที่ชนะและทักษะตรรกะของฝ่ายตรงข้าม
รถไฟเหาะ.
สร้างได้ในเมจิคทาวน์เท่านั้น มีสองแบบให้เลือก คือ แบบสถานีบ้านแสนสนุก (เป็นรูปตัวตลก) และสถานีบ้านผีสิง ซึ่งแต่ละสถานีจะสามารถต่อเชื่อมกันได้ด้วยราง และชาวซิมส์ที่เล่นรถไฟเหาะตีลังกานี้จะแสดงลักษณะอาการที่แตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับอุปนิสัยความสนุกสนาน (สำหรับสถานีบ้านแสนสนุก) และความใจดี (สำหรับสถานีบ้านผีสิง)
เหี้ยดำ หรือ มังกรดำ  เดิมแยกเป็นชนิดย่อยซึ่งมีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า "Varanus salvator komaini" ปัจจุบัน (ค.ศ. 2007) ถูกยุบรวมเป็นชื่อพ้องของเหี้ยชนิดย่อย "Varanus salvator macromaculatus" มีลักษณะและขนาดใกล้เคียงกับเหี้ยทั่วไป เมื่อโตเต็มวัยจากปลายหัวถึงโคนหาง 9 ฟุต สีดำด้านทั้งตัว บางตัวก็มีจุดและลายแทรกอยู่บ้าง แต่ลายจะจาง ท้องสีเทา ลิ้นสีน้ำเงินเข้ม จากการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างเหี้ยและเหี้ยดำ พบว่าค่าสัดส่วนของลักษณะส่วนมากไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ เมื่อนำผลการศึกษาด้วยการวิเคราะห์จำแนกกลุ่มแบบคาโนนิคอล (canonical discriminant analysis) มาพิจารณาสรุปได้ว่า เหี้ยดำไม่สามารถแยกออกเป็นชนิดใหม่หรือชนิดย่อยของเหี้ยได้ (Lauprasert, 1999) และลักษณะของสีที่แตกต่างเกิดจากภาวะการมีเม็ดสีเมลานินสีดำมากเกินไป (melanism) ของชนิดย่อย "V. s. macromaculatus"
เหี้ยดำพบบริเวณชายทะเลหรือป่าชายเลนและบนเกาะ ทางภาคใต้ฝั่งตะวันตกของประเทศไทย โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกคืออำเภอละงู จังหวัดสตูล และสถานที่ที่พบเหี้ยดำจะไม่พบเหี้ยเลย ในประเทศไทยหายาก และมีรายงานพบทางประเทศมาเลเซีย บริเวณ ปีนัง และ อินโดนีเซีย บริเวณลัมปุง และบางหมู่เกาะทางตอนเหนือของอินโดนีเซีย
ปัจจุบัน เป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่อยู่ในภาวะสุ่มเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ CITES2
มณฑลกวางสี
มณฑลกวางซี
มณฑลกว่างซีจ้วง
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ไทย มีประวัติความเป็นมาที่ยาวนาน ภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกถ่ายทำในเมืองไทย คือ เรื่อง นางสาวสุวรรณ ผู้สร้าง คือ บริษัทภาพยนตร์ ยูนิเวอร์ซัล ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้ผู้แสดงทั้งหมดเป็นคนไทย พ.ศ. 2470 ภาพยนตร์เรื่อง โชคสองชั้น เป็นภาพยนตร์ขนาด 35 มิลลิเมตร ขาว-ดำ ไม่มีเสียง และ ต่อมาได้จัดทำ เว็บดูหนังออนไลน์ ได้รับการยอมรับให้เป็นภาพยนตร์ประเภทเรื่องแสดงเพื่อการค้าเรื่องแรกที่สร้างโดยคนไทย
ในช่วงหลัง พ.ศ. 2490 ถือเป็นช่วงยุคเฟื่องฟูของภาพยนตร์ไทย สตูดิโอถ่ายทำและภาพยนตร์มีจำนวนเพิ่มมากขึ้น หลังจากนั้นประเทศไทยเข้าสู่ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ถือเป็นช่วงซบเซาของภาพยนตร์ไทย เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติลง กิจการภาพยนตร์ในประเทศไทยค่อย ๆ ฟื้นคืนกลับมา ได้เปลี่ยนไปสร้างเป็นภาพยนตร์ขนาด 16 มิลลิเมตรแทน และเมื่อบ้านเมืองเข้าสู่ภาวะคับขัน ภาพยนตร์ไทยหลายเรื่องได้แสดงบทบาทของตนในฐานะกระจกสะท้อนปัญหาการเมือง และสังคม ในช่วงเวลาระหว่างปี พ.ศ. 2516-2529 ต่อมาภาพยนตร์ไทยในช่วงปี พ.ศ. 2530-2539 โดยในตอนต้นทศวรรษวัยรุ่นเป็นกลุ่มเป้าหมายใหม่ นอกจากภาพยนตร์ประเภทวัยรุ่นแล้ว หนังผี และหนังบู๊ รวมทั้งหนังโป๊ และหนังเกรดบี ก็มีการผลิตมามากขึ้น
ปัจจุบันประเทศไทยมีภาพยนตร์ที่มุ่งสู่ตลาดโลก เช่น ภาพยนตร์เรื่อง ต้มยำกุ้ง ที่สามารถขึ้นไปอยู่บนตารางบ็อกซ์ออฟฟิสในประเทศสหรัฐอเมริกา และยังมีภาพยนตร์ไทยหลายเรื่องที่เป็นที่ยอมรับในเทศกาลภาพยนตร์ ล่าสุด ภาพยนตร์เรื่อง ลุงบุญมีระลึกชาติ กำกับโดยอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ได้รับรางวัลปาล์มทองคำ จากงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครั้งที่ 63 นับเป็นภาพยนตร์จากภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เรื่องแรกที่ได้รับรางวัลนี้
ส่วนการส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย ทั้งหน่วยงานรัฐและเอกชนได้มีการจัดเทศกาลภาพยนตร์ และการมอบรางวัลทางภาพยนตร์อยู่หลายโครงการ
ชาวสยามได้รู้จักและชื่นชมซีเนมาโตกราฟ ประดิษฐกรรมภาพยนตร์ของตระกูลลูมิแอร์แห่งฝรั่งเศส โดยนักฉายภาพยนตร์เร่คนหนึ่ง นาม เอส. จี. มาร์คอฟสกี เข้ามาจัดฉายเก็บค่าดูจากสาธารณชนเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2440 ณ โรงละครหม่อมเจ้าอลังการ กรุงเทพ ชาวสยามเรียกมหรสพนี้ว่า หนังฝรั่ง เป็นมหรสพฉายแสงเล่นเงาบนจอผ้าขาว ทำนองเดียวกับ หนังใหญ่ หนังตะลุง มหรสพดั้งเดิมที่ชาวสยามรู้จักกันดีอยู่แล้ว
ปี พ.ศ. 2447 คณะฉายภาพยนตร์แบบหนังเร่ชาวญี่ปุ่นนำหนังเข้ามาฉาย โดยเนื้อหาส่วนใหญ่เป็นเหตุการณ์การสู้รบระหว่าง ญี่ปุ่นกับรัสเซีย เมื่อเห็นว่าการฉายหนังครั้งแรกได้ผลดี จึงกลับมาฉายหนังเร่ในเมืองไทยอีกครั้ง และครั้งนี้ได้สร้างโรงภาพยนตร์ชั่วคราวขึ้น จนในที่สุดตั้งโรงฉายหนังฝรั่งเป็นโรงถาวรรายแรกของสยาม เปิดฉายหนังประจำ บริเวณหลังวัดตึก ถนนเจริญกรุง ชาวสยามจึงได้ดูหนังฝรั่งกันทุกคืน จึงค่อย ๆ เปลี่ยนมาเรียกมหรสพชนิดนี้ว่า หนังญี่ปุ่น แทนคำว่าหนังฝรั่ง
พ.ศ. 2465 ในสมัยรัชกาลที่ 6 ได้มีกลุ่มนักสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกันจากบริษัทยูนิเวอร์ซัล ได้มาถ่ายภาพยนตร์ในประเทศไทยเรื่อง "นางสาวสุวรรณ" โดยได้รับความช่วยเหลือ จากกรมมหรสพหลวงและกรมรถไฟหลวง โดยใช้นักแสดงไทยทั้งหมด ซึ่งนับว่าเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของเมืองไทย โดยมีนายเฮนรี่ แมคเรย์ กำกับการแสดง นายเดล คลองสัน ถ่ายภาพ นำแสดงโดย ขุนรามภรตศาสตร์ นางสาวเสงี่ยม นาวีเสถียร และหลวงภรตกรรมโกศล ซึ่งถือได้ว่าทั้งสามได้เล่นเป็นพระเอก นางเอกและผู้ร้าย คนแรกของเมืองไทย ภาพยนตร์เรื่อง "นางสาวสุวรรณ" ออกฉายในกรุงสยามเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2466 ท่ามกลางความตื่นเต้นของประชาชน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2468 คณะสร้างภาพยนตร์จากฮอลลีวูดอีกคณะ เดินทางเข้ามาถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง "ช้าง" โดยใช้ผู้แสดงเป็นชาวสยามทั้งหมดเช่นกัน ในเวลาที่ภาพยนตร์เรื่อง "ช้าง" ออกฉายในประเทศสยามนั้น คนไทยได้สร้างหนังบันเทิงและนำออกฉายแล้วหลายเรื่อง ผู้คนจึงไม่ค่อยตื่นเต้นกับภาพยนตร์เรื่อง "ช้าง" กันมากเท่าที่ควร
ความรุ่งโรจน์ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ยุคบุกเบิก (2470 - 2489).
บริษัทกรุงเทพภาพยนตร์สร้างหนังเรื่องแรกเสร็จ ให้ชื่อเรื่องว่า "โชคสองชั้น" เนื้อเรื่องแต่งโดย หลวงบุณยมานพพานิช (อรุณ บุณยมานพ) กำกับการแสดงโดย หลวงอนุรักษ์รถการ (เปล่ง สุขวิริยะ) ถ่ายภาพโดยหลวงกลการเจนจิต ผู้แสดงเป็นพระเอกคือ มานพ ประภารักษ์ ซึ่งคัดมาจากผู้สมัครทางหน้าหนังสือพิมพ์ ม.ล. สุดจิตร์ อิศรางกูร นางเอกละครร้องและละครรำมีชื่ออยู่ในขณะนั้น หลวงภรตกรรมโกศล ตัวโกงจากเรื่อง "นางสาวสุวรรณ" แสดงเป็นผู้ร้าย ภาพยนตร์ออกฉายเป็นครั้งแรกที่โรงภาพยนตร์พัฒนากร เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 ได้รับการตอบรับจากประชาชนจำนวนมาก อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน นับว่าเป็นภาพยนตร์เรื่องแรก ที่มีมหาชนไปดูกันมากที่สุด ได้การยอมรับให้เป็นภาพยนตร์ประเภทเรื่องแสดงเพื่อการค้าเรื่องแรกที่สร้างโดยคนไทย อีกเดือนเศษต่อมา บริษัทถ่ายภาพยนตร์ไทย จึงสร้างหนังของตนเรื่อง "ไม่คิดเลย" สำเร็จออกฉายในเดือนกันยายนปีนั้น
ภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องต่างเป็นภาพยนตร์เงียบที่ประสบความสำเร็จ หลังจากนั้น ทั้งสองบริษัทได้พยายามสร้างภาพยนตร์เรื่องต่อ ๆ มา และมีผู้สร้างภาพยนตร์รายใหม่ ๆ เกิดขึ้นตลอดเวลา ดารายอดนิยมที่มีชื่อเสียงในยุคบุกเบิกนี้ คือ แม่น ชลานุเคราะห์ และ แฉล้ม บัวเปลี่ยนสี (พระเอกหนังบู๊คนแรกของไทย) ปี พ.ศ. 2470 เป็นปีที่เริ่มยุคหนังเสียง ที่เรียกว่า ภาพยนตร์เสียงในฟิล์ม (sound on film) หรือ ภาพยนตร์พูดได้ (talkie) ของฮอลลีวู้ด ปี พ.ศ. 2471 ก็เริ่มมีผู้นำอุปกรณ์และภาพยนตร์เสียงในฟิล์มเข้ามาฉายในกรุงเทพ
ภาพยนตร์เสียงเรื่องแรก โดยพี่น้องวสุวัต ประเดิมถ่ายทำได้แก่ภาพยนตร์ข่าว พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และ สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณีเสด็จนิวัต พระนคร เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2474 ต่อมา ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ออกฉาย สู่สาธารณะที่ โรงภาพยนตร์พัฒนากร ในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2474 ได้รับความชื่นชม ต่อมา พี่น้องวสุวัต ซึ่งขณะนั้นเรียกชื่อ กิจการสร้างภาพยนตร์ของพวกตน เป็นทางการว่า บริษัทภาพยนตร์เสียงศรีกรุง
ภาพยนตร์เสียงเรื่อง "หลงทาง" ถือเป็นภาพยนตร์เสียงเรื่องแรก ฉายในช่วงวันขึ้นปีใหม่ เดือนเมษายน พ.ศ. 2475 ซึ่งพิเศษกว่าทุกปีเพราะเป็นปีที่รัฐบาลจัดงานเฉลิมฉลองสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 150 ปี ประชาชนจากทั่วทุกสารทิศจะเดินทางเข้ามาในเมืองหลวงมากกว่าปรกติ ภาพยนตร์เสียงเรื่อง "หลงทาง" จึงประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง
ยุคนี้จัดว่าเป็นยุคทองยุคหนึ่งของวงการหนังไทย เพราะบริษัทเสียงศรีกรุงสร้างหนังตามที่เห็นว่าเหมาะสม และยังได้พัฒนาการสร้างหนังอยู่ตลอดเวลา หนังของบริษัทนี้ได้รับการต้อนรับในทุกแห่ง ยังเป็นที่กำเนิดของดาราคู่แรกของ วงการภาพยนตร์ไทย คือ จำรัส สุวคนธ์ และ มานี สุมนนัฎ และยังเกิดบริษัทคู่แข่งอย่าง บริษัทไทยฟิล์มของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล ,พจน์ สารสิน ,หลวงสุขุมนัยประดิษฐ์ ,ประสาท สุขุม และ ชาญ บุนนาค
ภาพยนตร์เงียบค่อย ๆ เสื่อมความนิยมลงไปและถูกแทนที่โดยภาพยนตร์เสียง ภาพยนตร์นำเข้าหลายเรื่องไม่มีบรรยายไทยจึงจำเป็นต้องพากย์เสียงบรรยาย นักพากย์ที่มีชื่อเสียง คือ ทิดเขียว (สิน สีบุญเรือง)
ต่อมา ทิดเขียวก็ได้ผันตัวเองไปเป็นนักพากย์หนังพูดด้วย โดยภาพยนตร์เรื่องแรกที่ทิดเขียวทดลองพากย์เป็นภาพยนตร์อินเดีย เรื่อง "อาบูหะซัน" ด้วยความคึกคักของกิจการภาพยนตร์ต่างประเทศพากย์ไทย ทำให้ผู้สร้างภาพยนตร์ไทยบางรายซึ่งไม่มีทุนรอนมากนักเริ่มมองเห็นทางที่จะสร้างภาพยนตร์ให้ประสบความสำเร็จโดยไม่ต้องลงทุนมากมายวิธีดังกล่าวคือ ลงมือถ่ายทำโดยไม่บันทึกเสียงเช่นเดียวกับภาพยนตร์เงียบ หลังจากนั้น จึงเชิญนักพากย์ฝีมือดีมาบรรเลงเพลงพากย์ในภายหลัง ผู้ที่เริ่มบุกเบิกวิธีดังกล่าว คือ บริษัทสร้างภาพยนตร์ 2 ราย ได้แก่ บริษัทบูรพาภาพยนตร์ และบริษัทหัสดินทร์ภาพยนตร์ ซึ่งได้ทดลองสร้างหนังเรื่อง "อำนาจความรัก" และ "สาวเครือฟ้า" ซึ่งได้รับการตอบรับจากผู้ชมอย่างดียิ่ง จึงทำให้เกิดผู้สร้างรายเล็กรายใหญ่ตามมาหลายราย
ในช่วงปี พ.ศ. 2483 เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในยุโรป ได้ทำให้เกิดภาวะขาดแคลนฟิล์มถ่ายภาพยนตร์ขนาด 35 มม. ผู้สร้างหนังในประเทศไทยจึงหันมาใช้ฟิล์มขนาด 16 มม. แทนฟิล์มขนาด 35 มม. กิจการหนังพากย์สามารถยืนหยัดจนผ่านพ้นวิกฤตการณ์ไปได้ด้วยการหันมาใช้ฟิล์ม 16 มม. ซึ่งยังพอหาได้จากท้องตลาด ดังนั้น ตลอดเวลาที่เกิดสงครามจึงมีหนังพากย์ 16 มม. ออกฉายโดยตลอดแม้จะไม่ต่อเนื่องก็ตาม
ในช่วงสงคราม ผู้สร้างหนังหลายรายสามารถสร้างหนังออกมาได้เรื่อย ๆ การสร้างหนังไปหยุดชะงักลงอย่างถาวรก็ในช่วงปลาย ๆ สงคราม ทั้งนี้เพราะในช่วงเวลานั้น กรุงเทพถูกทิ้งระเบิดอย่างหนักหน่วงทั้งกลางวันกลางคืน ทำให้ไฟฟ้าดับอยู่เสมอ โรงหนังหลายโรงจึงต้องปิดกิจการชั่วคราว
ภาพยนตร์ไทยในยุค 16 มม. (2490 - 2515).
ผู้สร้างหนังไทยหันมานิยมสร้างด้วยฟิล์ม 16 มิลลิเมตร แทน 35 มิลลิเมตร ที่เคยสร้าง ภาพยนตร์ 16 มิลลิเมตรเรื่อง "สุภาพบุรุษเสือไทย" ประสบความสำเร็จอย่างมากมาย หนังเรื่องนี้นำแสดงโดย สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ ละออ ทิพยวงศ์ สอางค์ ทิพยทัศน์ ประชุม จุลละภมร และเกื้อกูล อารีมิตร ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จทั้งในด้านรายได้และคำชมเชย
การสร้างภาพยนตร์ไทยในระบบ 16 มม. ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย แม้ว่าภาพยนตร์ที่ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 16 มม. จะไม่จัดว่าได้มาตรฐาน แต่การถ่ายทำสามารถทำได้อย่างรวดเร็ว สามารถล้างฟิล์มแล้วนำออกฉายได้เลยแล้ว อีกทั้งต้นทุนต่ำกว่าการถ่ายทำภาพยนตร์ในระบบ 35 มม. และสามารถกอบโกยกำไรได้อย่างงดงาม จึงเป็นแรงจูงใจให้มีนักสร้างภาพยนตร์มือสมัครเล่น กระโดดเข้ามาเป็นผู้อำนวยการสร้างกันมาก โดยเฉพาะในช่วงปี พ.ศ. 2500-2515 ช่วงเวลา 15 ปีเต็มอันเป็นช่วงรุ่งเรือง ของภาพยนตร์ไทยในระบบ 16 มม. นี้ แต่ก็เป็นในเชิงปริมาณมากกว่าคุณภาพ และในบางครั้งภาพยนตร์เหล่านี้มีลักษณะหลายประการที่คล้ายคลึงกันจนดูเป็นสูตรสำเร็จ ที่เน้นความเพลิดเพลินเพื่อนำคนดูออกจากโลกแห่งความจริงเป็นสำคัญ โดยส่วนใหญ่จะต้องมีครบรสทั้งตลก ชีวิตเศร้าเคล้าน้ำตา บู๊ล้างผลาญรวมไปถึงโป๊บ้างในบางฉาก เรื่องราวมักเป็นแบบสุขนาฏกรรมและจบลงด้วยธรรมะชนะอธรรมเสมอ
ปัจจัยสำคัญของภาพยนตร์ยุคนี้ คือ ดาราในยุคนั้น มิตร ชัยบัญชาได้เล่นหนังเป็นพระเอกมาแล้วถึง 300 เรื่อง ส่วนฝ่ายหญิงก็จะมีดาราหญิงอยู่กลุ่มหนึ่งผลัดเปลี่ยนกันขึ้นอันดับดารายอดนิยม นับตั้งแต่วิไลวรรณ วัฒนพานิช, อมรา อัศวนนท์ และ รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง ทั้งนี้ ก่อนปี พ.ศ. 2502 คู่พระ-คู่นางที่ผูกขาดวงการภาพยนตร์ไทยก็ยังไม่ปรากฏ มีเพียงกลุ่มนักแสดงชั้นนำที่คนดูให้การยอมรับหรือชื่นชมเท่านั้น จนมาในปี พ.ศ. 2505-2513 พระเอก-นางเอก ของวงการภาพยนตร์ไทยจึงได้ถูกผูกขาดโดย 'มิตร-เพชรา'
ระบบการถ่ายทำภาพยนตร์ไทยส่วนใหญ่ยุคนั้น ตัวแสดงพูดไปตามบทโดยไม่มีการบันทึกเสียง นักพากย์จึงกลายเป็นบุคคลสำคัญที่ทำให้ภาพยนตร์เหล่านั้นสามารถสื่อสารกับคนดูได้ ก็เป็นแม่เหล็กสำคัญในการดึงให้ผู้ชมมาชมภาพยนตร์ ในช่วงเวลานั้นนักพากย์ที่คนส่วนใหญ่รู้จัก ได้แก่ รุจิรา-มารศรี พันคำ (พร้อมสิน สีบุญเรื่อง) เสน่ห์ โกมารชุน จุรี โอศิริ สีเทา สมพงษ์ วงศ์รักไทย ฯลฯ
ภาพยนตร์ไทยกับการสะท้อนภาพสังคม (2516 - 2529).
เมื่อ มิตร ชัยบัญชา เสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2513 และส่งผลให้หนัง 16 มม. ถึงจุดจบตามไปด้วย เป็นช่วงเวลาที่กิจการสร้างหนังไทยกำลังเปลี่ยนทั้งระบบ จากการสร้างภาพยนตร์ 16 มิลลิเมตร พากย์สด ไปเป็นการสร้างภาพยนตร์ 35 มิลลิเมตร เสียงในฟิล์ม อันเป็นผลจากการตั้งเงื่อนไขในการส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทยของรัฐบาล
ในช่วงนั้นได้มีผู้กำกับหัวก้าวหน้าอย่างเปี๊ยก โปสเตอร์ ที่สร้าง "โทน" ด้วยระบบ 35 มม. แม้ว่าเนื้อหาจะเน้นความบันเทิงเป็นหลัก ทว่าแฝงแรงบันดาลใจให้คนหลายคน โดยเฉพาะ ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล หรือ ท่านมุ้ย และสักกะ จารุจินดา ทำหนังเชิงวิพากษ์สังคมก่อนเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลา 16
ภาพยนตร์เรื่อง "เขาชื่อกานต์" มีปัญหากับเซ็นเซอร์ตั้งแต่ต้นแล้ว เพราะเป็นหนังเรื่องแรกที่สร้างขึ้นมาพูดถึงระบบการฉ้อราษฎร์บังหลวงโดยตรง ซึ่งในสมัยนั้นไม่มีใครกล้าแตะต้อง ในระยะไล่เลี่ยกัน สักกะ จารุจินดา ได้นำ "ตลาดพรหมจารี" ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการยอมรับจากทั้งนักวิจารณ์และคนดู
ในภาพยนตร์เรื่อง "เทพธิดาโรงแรม" ได้มีภาพส่วนหนึ่งเป็นภาพเหตุการณ์จริงในการเดินขบวน เมื่อเข้าฉายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2517 "เทพธิดาโรงแรม" ประสบความสำเร็จอย่างมากมาย หลังจากนั้น ท่านมุ้ยได้สร้างหนังออกมาอีกหลายเรื่อง ทั้งที่เป็นหนังรักและหนังวิพากษ์สังคม อย่างเช่น "เทวดาเดินดิน" เป็นหนังอีกเรื่องที่เรียกได้ว่าสร้างขึ้นมาด้วยเจตจำนงที่จะวิพากษ์วิจารณ์สังคมเมื่อประชาธิปไตยเบ่งบานจนเฟ้อ หลังจากโศกนาฏกรรมที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ผ่านไป บ้านเมืองกลับเข้าสู่ยุคมืดอีกครั้ง เมื่อ นายธานินทร์ กรัยวิเชียร ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี บ้านเมืองไม่ผิดแผกจากยุคเผด็จการทหาร คนทำหนังส่วนใหญ่จึงต้องตกอยู่ในภาวะจำยอม ผู้สร้างหนังจำต้องยุติบทบาททางการเมืองของตนเองลงโดยปริยาย หนังที่ผลิตออกมาในช่วงนี้กลับสู่ความบันเทิงเต็มรูปแบบอีกครั้ง ส่วนใหญ่เป็นหนังตลกที่ครองตลาด ไม่ว่าจะเป็น "รักอุตลุด" หรือ "เทพบุตรต๊ะติ๊งโหน่ง" ของสมพงษ์ ตรีบุปผา
ในสมัยรัฐบาลธานินทร์ มีมาตรการขึ้นภาษีการนำเข้าภาพยนตร์ต่างประเทศ จากเมตรละ 2.20 บาท เป็นเมตรละ 30 บาท ส่งผลทำให้ผู้สั่งหนังเทศต้องชะลอการสั่งหนังลงชั่วคราว ในทางตรงกันข้ามกลุ่มผู้สร้างหนังไทยได้รับความคึกคักขึ้น ในช่วงเวลานี้เองมีการผลิตหนังไทยเพิ่มถึงปีละ 160 เรื่อง
ปี พ.ศ. 2521-2523 หนังสะท้อนสังคมโดยกลุ่มผู้สร้างที่เป็นคลื่นลูกใหม่ได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์อย่างมากมาย อาทิ "ครูบ้านนอก" "เทพธิดาบาร์ 21" "น้ำค้างหยดเดียว" "เมืองขอทาน" ฯลฯ ในจำนวนนี้ "ครูบ้านนอก" ถือว่าประสบความสำเร็จสูงสุด แม้กลุ่มนักแสดงจะเป็นคนหน้าใหม่แทบทั้งสิ้น
ภาพยนตร์ไทยในทศวรรษ (2530 - 2539).
ในช่วงต้นทศวรรษ วัยรุ่นเป็นกลุ่มเป้าหมายใหม่ของคนทำหนังไทยตั้งแต่ราวปี พ.ศ. 2531-2532 หลังความสำเร็จของ "ซึมน้อยหน่อยกะล่อนมากหน่อย," "ปลื้ม" ,"ฉลุย" และ"บุญชูผู้น่ารัก" (พ.ศ. 2531) เรื่องหลังเป็นงานที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงของบัณฑิต ฤทธิ์ถกล ผู้กำกับรุ่นเดียวกับยุทธนา มุกดาสนิท ซึ่งหลังจากหนังเรื่องนี้ บัณฑิตก็กลายเป็นคนทำหนังร่วมสมัยที่มีหนังทำเงินและหนังคุณภาพมากที่สุด ระหว่างปี 2531-2538 บัณฑิตทำหนังชุดบุญชูถึง 6 เรื่อง ในปี พ.ศ. 2534 ไทเอนเตอร์เทนเมนท์ ประสบความสำเร็จกับภาพยนตร์เรื่อง "กลิ้งไว้ก่อนพ่อสอนไว้"
นอกจากหนังประเภทวัยรุ่นแล้ว หนังผี และหนังบู๊ รวมทั้งหนังโป๊ (เป็นแนวพิเศษที่แยกออกมาจากหนังชีวิต นิยมสร้างกันในช่วงปี พ.ศ. 2532-2535 โดยมีตลาดวิดีโอเป็นเป้าหมายหลัก) ส่วนใหญ่เป็นหนังเกรดบี หรือ หนังลงทุนต่ำของผู้สร้างรายเล็ก ๆ หนังที่โดดเด่นในบรรดาหนังเกรดบี คือ หนังผีในชุด"บ้านผีปอบ" ซึ่งสร้างติดต่อกันมากว่า 10 ภาคในระหว่างปี พ.ศ. 2532-2537 เหตุเพราะเป็นหนังลงทุนต่ำที่ทำกำไรดี โดยเฉพาะในตลาดต่างจังหวัด
ในช่วงปลายทศวรรษ คนทำหนังไทยได้ปรับปรุงคุณภาพของงานสร้าง จนกระทั่งหนังไทยชั้นดีมีรูปลักษณ์ไม่ห่างจากหนังระดับมาตรฐานของฮ่องกง หรือ ฮอลลีวูดแต่จำนวนการสร้างหนังก็ลดลง จากที่เคยออกฉายมากกว่า 100 เรื่อง ในปี พ.ศ. 2533 ลดลงเหลือเพียงราว 30 เรื่องในปี พ.ศ. 2539 ทางด้านรายได้ จากเพดานรายได้ จากระดับ 20-30 ล้านบาท (ต่อเรื่อง) ในระหว่างปี 2531-2534 สู่ระดับ 50- 70 ล้านบาท ในระหว่างปี 2537-2540 แต่ยังห่างจากความสำเร็จของหนังฮอลลีวูดที่พุ่งผ่าน 100 ล้านบาทเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539
การเปลี่ยนแปลงของวงการภาพยนตร์ไทยนั้น มีผลจากการเติบโตของตลาดวิดีโอ และการพัฒนาอย่างต่อเนื่องของหนังฮอลลีวูดและการปรับเปลี่ยนรูปแบบโรงหนังในกรุงเทพฯ สู่ระบบมัลติเพล็กซ์ ซึ่งเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2537 โรงหนังขนาดย่อยในห้างที่มีระบบเสียงและระบบการฉายทันสมัยเหล่านี้ นอกจากจะถูกสร้างให้สอดคล้องกับวิถีชีวิตแบบใหม่ของคนเมืองแล้ว ยังมุ่งรองรับหนังฮอลลีวูดเป็นหลัก ทำให้หนังไทยถูกลดจำนวนลงไปเรื่อย ๆ
ภาพยนตร์ไทยในปัจจุบัน.
เมื่อเริ่มต้นทศวรรษใหม่ในปีพ.ศ. 2540 ก็มีปรากฏการณ์ที่สร้างความตื่นตัวให้แก่วงการหนังไทยอีกครั้ง นั่นคือความสำเร็จชนิดทำลายสถิติหนังไทยทุกเรื่อง ด้วยรายได้มากกว่า 70 ล้านบาทจากหนังของไทเอ็นเตอร์เทนเมนท์ เรื่อง "2499 อันธพาลครองเมือง"