pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี ค.ศ. 1660 งานศิลปะกลุ่มนี้และงานประติมากรรมโรมันอีก 12 ชิ้นก็ได้รับการถวายให้แก่สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 พร้อมกับงานเขียนอีกสี่ชิ้นที่ไม่ใช่งานเขียนของจิตรกรอิตาลี ผู้จัดการเรื่องของขวัญคือกลุ่มผู้ว่าราชการสาธารณรัฐดัตช์ (Regenten) โดยเฉพาะคอร์เนลิส เดอ เกรฟฟ์ (Cornelis de Graeff) ผู้มีอิทธิพลและน้องชายอันดรีส เดอ เกรฟฟ์ (Andries de Graeff) งานประติมากรรมเลือกโดยประติมากรคนสำคัญของดัตช์สองคน อาร์ทัส เควลลินัส (Artus Quellinus) และ เกอร์ริท ฟาน อุยเลนเบอร์ห (Gerrit van Uylenburgh) ลูกชายของผู้แทนขายงานศิลปะของแรมบรังด์--เฮ็นดริค ฟาน อุยเลนเบอร์ห (Hendrick van Uylenburgh) ที่แนะนำรัฐสภาแห่งเนเธอร์แลนด์ในการทำการซื้อ แต่ต่อมาเกอร์ริทก็ประสบปัญหาทางการเงินจนต้องหนีไปอังกฤษไปมีตำแหน่งเป็น "พนักงานดูแลรักษางานสะสมศิลปะหลวง" (Surveyor of the King's Pictures) ให้แก่ให้แก่สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1676 จนกระทั่งเสียชีวิตสามปีต่อมา ของขวัญนี้เป็นที่คัดค้านกันในบรรดาประชาชนชาวดัตช์ และเป็นข้อบาดหมางข้อหนึ่งระหว่างฝักฝ่ายการเมืองต่างๆ ในเนเธอร์แลนด์
จิตรกรรมอิตาลี.
จิตรกรรมอิตาลีสำคัญทั้ง 14 ชิ้นเดิมเป็นของงานสะสมศิลปะเรย์นสท์ และยังคงเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวง รวมทั้ง:
งานสะสมศิลปะเรย์นสท์รวมทั้งภาพ “Genius of Painting” ที่เดิมระบุว่าเขียนโดยจุยโด เรนิ (Guido Reni) ชิ้นที่เก่ากว่ายังคงอยู่เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวงที่อยู่ในรายการบันทึกสำรวจทรัพย์สินของปี ค.ศ. 1688 ของพระราชวังไวท์ฮอลล์ ที่ได้รับการระบุว่าเขียนโดยจุยโด เรนิ แต่ในปัจจุบันเปลี่ยนเป็น “เขียนแบบเรนิ” แต่ภาพนี้และงานต้นฉบับไม่ทราบแน่นอนว่าเป็นส่วนหนึ่งของของขวัญหรือไม่ แต่ภาพใดภาพหนึ่งในสองภาพเป็น
ภาพเขียนที่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวงแล้วก็ได้แก่ภาพ “Semiramis Receiving Word of the Revolt of Babylon” (ค.ศ. 1624) โดย เกอร์ชิโน (Guercino) ที่ปัจจุบันเป็นของพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน ภาพนี้เป็ภาพที่สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์พระราชทานแก่เจ้าจอมบาร์บารา วิลเลียรส์ หรือแก่ ชาร์ลส์ ฟิทซ์รอย ดยุคแห่งคลีฟแลนด์ที่ 2 พระโอรสกับบาร์บารา, “พระเยซูแบกกางเขน” โดย จาโคโป บาซซาโนที่ปัจจุบันเป็นของหอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอนที่ตกไปเป็นของสมเด็จพระราชินีแคทเธอรีน หลังจากที่สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์เสด็จสวรรคต
งานเขียนเกี่ยวกับคริสต์ศาสนานอกไปจากงานของบาซซาโนที่ที่อยู่ในรายการบันทึกสำรวจทรัพย์สินของปี ค.ศ. 1688/1689 ของที่ประทับในสมเด็จพระราชินีแคทเธอรีน ภาพหนึ่ง “ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์” เชื่อกันว่าเป็นภาพที่เขียนโดยราฟาเอล และภาพหมู่ “พระมหาไถ่พระบาทบนเบาะ กับพระแม่มารี นักบุญจอห์น และนักบุญเอลิซาเบธ” แต่อาจจะเป็นภาพที่ทรงนำติดพระองค์กลับไปโปรตุเกสในปี ค.ศ. 1692 ก็เป็นได้
งานสี่ชิ้นที่มิได้เขียนโดยจิตรกรอิตาลี สองชิ้นเป็นงานเขียนโดยเกอร์ริท ดู, “แม่สาว” (The Young Mother) (ค.ศ. 1658) เพิ่งเขียนได้เพียงสองปีก่อนหน้านั้น ผู้ว่าราชการของเมืองไลเดนอาจจะเลือกภาพนี้เพื่อเสริมชื่อเรือยอชต์หลวง “แมรี” เพื่อเป็นนัยให้สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ไม่ทรงลืมที่จะดูแลผลประโยชน์ของราชวงศ์ออเรนจ์ในเนเธอร์แลนด์ ที่สูญเสียอำนาจทางการเมืองในปี ค.ศ. 1650 เมื่อมีการฟื้นฟูราชวงศ์ เจ้าฟ้าหญิงแมรีพระปิตุจฉาของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ทรงอยู่ในภาวะคับขันทางการเมือง เมื่อทรงเป็นผู้ดูแลพระโอรสเจ้าชายวิลเลียมที่ 3 แห่งออเรนจ์ ภาพนี้ก็เป็นอีกภาพหนึ่งที่สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 ทรงนำกลับไปเนเธอร์แลนด์ ที่ปัจจุบันอยู่ที่ Mauritshuisในกรุงเฮก
ภาพที่ได้รับความเสียหายอย่างหนัก “เยาะเซเรส” (The Mocking of Ceres, ราว ค.ศ. 1605) โดยจิตรกรเยอรมันอาดัม เอลสไฮเมอร์ที่เดิมเชื่อกันว่าเป็นงานก๊อปปี แต่ในปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็นงานต้นฉบับ ที่ปรากฏขึ้นในวงการตลาดศิลปะในคริสต์ทศวรรษ 1970 ปัจจุบันเป็นงานสะสมส่วนบุคคลที่มิลวอกี งานเขียนทราบว่ามีได้จากหลักฐานของภาพก๊อปปีที่ปราโด และงานแกะพิมพ์ และภาพนี้ก็ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวงในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 ความเสียหายของภาพเกิดขึ้นจากเพลิงไหม้ ที่อาจจะเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1698 เมื่อเกิดเพลิงไหม้ขึ้นในพระราชวังไวท์ฮอลล์ และงานศิลปะเป็นจำนวนพอสมควรของงานสะสมศิลปะหลวงของพระราชวงศ์อังกฤษสูญเสียไปกับเพลิงไหม้ ที่อาจจะรวมทั้งงานประติมากรรมที่เป็นส่วนหนึ่งของของขวัญดัตช์ของปี ค.ศ. 1660 ซึ่งยังคงอยู่เหลืออยู่เพียงชิ้นหนึ่งในอังกฤษ
งานอีกสี่ชิ้นที่มิได้เขียนโดยจิตรกรอิตาลีเป็นงานเขียนของเปียเตอร์ ยานสซ์ แซนเรอดัม (Pieter Jansz Saenredam) ที่เพิ่งเขียนในปี ค.ศ. 1648) ที่เป็นภาพขนาดใหญ่กว่าปกติของ “Groote Kerk” ในฮาร์เล็ม ที่อาจจะเป็นภาพที่เป็นนัยยะที่ทำให้สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ทรงรำลึกถึงบรรยากาศของเนเธอร์แลนด์ ต่อมาสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมอาจจะพระราชทานให้แก่วิลเลียม ฟาน ฮุลส์พนักงานพระภูษามาลาคนหนึ่งของพระองค์ เพราะอยู่ในบรรดาภาพที่ฟาน ฮุลส์ขาย ปัจจุบันภาพนี้เป็นของหอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์
Dutch Gift
เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี
เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี (, ประสูติ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2483) พระราชธิดาพระองค์แรกในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์แห่งอิหร่าน กับพระมเหสีองค์แรกคือเจ้าหญิงเฟาซียะห์แห่งอียิปต์ อดีตราชินีแห่งอิหร่าน
เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี ประสูติเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2483 ณ พระราชวังซาอาดาบัด กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน พระราชธิดาพระองค์แรกในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์แห่งอิหร่าน กับพระมเหสีองค์แรกของพระองค์คือเจ้าหญิงเฟาซียะห์แห่งอียิปต์ อดีตราชินีแห่งอิหร่าน ต่อมาพระราชบิดา และพระราชมารดาได้หย่าขาดจากกันหลังจากประสูติกาล
ภายหลังได้เกิดการปฏิวัติต่อต้านระบบชาห์ และเกิดการปฏิวัติอิสลาม เจ้าหญิงชาห์นาซจึงเสด็จไปประทับอยู่ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์จนถึงปัจจุบัน
ก่อนอภิเษกสมรสเจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวีทรงเคยถูกสู่ขอโดยพระเจ้าฟัยศ็อลที่ 2 แห่งอิรักและพระนางอาจจะได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอิรัก โดยพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี พระราชบิดาได้ทรงเห็นชอบด้วยแต่เจ้าหญิงทรงปฏิเสธที่จะอภิเษกสมรสกับพระเจ้าฟัยศ็อล
เจ้าหญิงชาห์นาซ เสกสมรสครั้งแรกกับอาร์เดชีร์ ซาเฮดี (اردشیر زاهدی) อดีตรัฐมนตรีต่างประเทศของอิหร่าน และอดีตเอกอัครราชทูตอิหร่านประจำสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2500-2507 และ พ.ศ. 2515-2522) และทั้งคู่ได้มีพระธิดา 1 องค์ คือเจ้าหญิงซาห์รา มาห์นาซ ซาเฮดี (ประสูติ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2501) ก่อนที่จะหย่ากันใน พ.ศ. 2507
ต่อมาเจ้าหญิงชาห์นาซ ได้สมรสอีกครั้งกับโคสเรา จาฮันบานี เชื้อพระวงศ์ราชวงศ์กอญัรเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 ทั้งคู่มีบุตร-ธิดา 2 คน ได้แก่ เคย์โคสลอว์ (เกิด พ.ศ. 2514) และเฟาซียะห์ (เกิด พ.ศ. 2517)
ความสัมพันธ์ในพระราชวงศ์.
เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี เป็นพระราชธิดาต่างพระมารดากับมกุฎราชกุมารไซรัส เรซา, เจ้าหญิงฟาราห์นาซ, เจ้าชายอาลีเรซาที่สอง และเจ้าหญิงไลลา ซึ่งประสูติแต่จักรพรรดินีฟาราห์ ส่วนเจ้าหญิงชาห์นาซนั้นเป็นพระราชธิดาในเจ้าหญิงเฟาซียะห์แห่งอียิปต์ ซึ่งพระชนนีเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ และสมเด็จพระราชินีนาซลี โดยเจ้าหญิงชาห์นาซมีศักดิ์เป็นพระภาคิไนยของพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์
ปีเตอร์ คาร์ล ฟาแบร์เช
ไข่ฟาแบร์เช
ไข่ฟาแบร์เช  คือหนึ่งในงานตกแต่งอัญมณีรูปไข่ที่สร้างโดยห้องงานอัญมณีฟาแบร์เช (House of Fabergé) ระหว่างปี ค.ศ. 1885 จนถึงปี ค.ศ. 1917 งานส่วนใหญ่เป็นงานชิ้นเล็กที่เหมาะกับการให้เป็นของขวัญสำหรับเทศกาลอีสเตอร์
แต่ไข่ฟาแบร์เชที่มีชื่อเสียงที่สุดที่สร้างโดยห้องงานอัญมณีเป็นงานชิ้นใหญ่ที่สร้างให้แก่ซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 3 และ ซาร์นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย ที่มีด้วยกันทั้งหมด 50 ชิ้น และ 43 ชิ้นได้ค้นพบแล้ว อีกสองชิ้นสร้างแล้วเสร็จ 1 ใบ อีกใบยังไม่เสร็จ ได้แก่ "กลุ่มดาวสีน้ำเงินแห่งซาเรวิช" และ "คาเรเลียนเบิร์ช" สำหรับปี ค.ศ. 1917
ไข่ใบใหญ่เจ็ดใบสร้างให้แก่นักอุตสาหกรรมอเล็กซานเดอร์ เคลช์แห่งมอสโก
ไข่ทำจากโลหะมีค่าหรือหินแข็งตกแต่งด้วยอัญมณีและการลงยา คำว่า “ไข่ฟาแบร์เช” มีความหมายเดียวกับความหรูหรา และถือกันว่าเป็นงานอัญมณีชั้นหนึ่ง “ไข่ฟาแบร์เช” ของราชวงศ์รัสเซียถือว่าเป็นกลุ่มงานศิลปะชิ้นเอก (objets d'art) ที่ได้รับการจ้างชิ้นสุดท้าย
การสร้าง “ไข่ฟาแบร์เช” เริ่มขึ้นเมื่อซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 3 มีพระราชประสงค์ที่มอบไข่อีสเตอร์ให้แก่จักรพรรดินีมาเรีย เฟโดโรฟนา (Empress Maria Fedorovna) ในปี ค.ศ. 1885 เพื่ออาจจะในพระราชวโรกาสฉลองครอบรอบ 20 ปีของการเสกสมรสระหว่างทั้งสองพระองค์ เชื่อกันว่าซาร์อเล็กซานเดอร์ทรงได้ความคิดมาจากไข่ที่เป็นของเจ้าหญิงวิลเฮลมีน มารี แห่งเดนมาร์กผู้เป็นพระปิตุจฉาของพระจักรพรรดินี ที่เป็นวัตถุที่ต้องพระทัยจักรพรรดินีมาเรียมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์
ไข่ใบแรกที่สร้างที่เรียกกันว่า “ไข่ไก่” ทำด้วยทอง โดยมีเปลือกเป็นทองคำเคลือบเอนนาเมลขาวใสที่เปิดขึ้นมาเป็นสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจสิ่งแรกที่เป็นไข่แดงทองคำสีเหลืองนวล ที่เปิดออกมาเป็นไก่ทองคำระบายหลากสี ที่เปิดได้ ภายในเป็นมงกุฎจักรพรรดิเพชรขนาดเล็กที่ภายในบรรจุจี้ทับทิม แต่เป็นที่น่าเสียดายที่สองอย่างหลังนี้สูญหายไป
จักรพรรดินีมาเรียทรงพอพระทัยกับของขวัญเป็นอันมาก จนพระราชสวามีต้องมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งให้ฟาแบร์เชเป็น ‘ช่างทองผู้ได้รับการแต่งตั้งเป็นพิเศษแห่งจักรวรรดิ’ ปีต่อมาพระองค์ก็ทรงจ้างให้ฟาแบร์เชสร้างไข่ให้อีกใบหนึ่ง แต่หลังจากนั้น ปีเตอร์ คาร์ล ฟาแบร์เชผู้เป็นเจ้าของกิจการก็ได้รับอภิสิทธิ์ในการไข่อีสเตอร์สำหรับพระจักรพรรดิต่อมา การออกแบบก็เพิ่มความซับซ้อนขึ้นทุกปี ตามธรรมเนียมของตระกูลฟาแบร์เช แม้แต่พระเจ้าซาร์ก็ไม่ทราบว่าไข่จะออกมาในรูปใด ข้อแม้อย่างเดียวของการสร้างงานคือต้องประกอบด้วยสิ่งที่สร้างความประหลาดใจแก่ผู้ดู หลังจากการเสด็จสวรรคตของซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 3 ในปี ค.ศ. 1894 แล้ว ซาร์นิโคลัสที่ 2 พระราชโอรสก็ทรงมอบไข่ให้แก่ทั้งพระอัครมเหสีและพระราชชนนี
ในช่วงนี้ก็มิได้มีการสร้างไข่อยู่สองปี ในปี ค.ศ. 1904 และในปี ค.ศ. 1905 เพราะสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น เมื่อแบบได้รับการอนุมัติจากฟาแบร์เชแล้ว ทีมช่างก็จะเริ่มทำงานประกอบไข่ขึ้น
ไข่อีสเตอร์สำหรับพระจักรพรรดิสร้างชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือให้แก่ฟาแบร์เช ผู้รับงานสร้างไข่ให้แก่ลูกค้าส่วนตัวที่เลือกสรรบ้างไม่กี่คน ที่รวมทั้งดัชเชสแห่งมาร์ลบะระห์, ตระกูลโนเบล, ตระกูลรอธไชลด์ และตระกูลยูซูพอฟ
สมบูรณ์ เวียงชัย
แอคคอเดี้ยน
ไข่ฟาเบียร์เช่
อักษรฮังกุล
8 เทพอสูรมังกรฟ้า (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2537)
8 เทพอสูรมังกรฟ้า  เป็นภาพยนตร์กำลังภายในสัญชาติฮ่องกง กำกับภาพยนตร์โดย แอนดี้ ชิน ออกฉายในปี ค.ศ. 1994 นำแสดงโดย กง ลี่, หลิน ชิงเสีย, จาง เหมี่ยน, หลิน เหวินหลง
ในสำนักเทียนซานมีหยกทิพย์ และพลังเหนือโลกันตร์ที่ผู้ฝึกจะไม่แก่ ไม่ตาย เจ้าสำนักเซียนเหยาจื่อมีศิษย์น้อง 3 คน หวู่ชิงหยุน และสองพี่น้องฝาแฝด คือ หลี่ชิวซุ่ย และหลี่ชางไห่ ซึ่งทั้งสองต่างหลงรักเซียวเหยาจื่อ ขณะที่หวู่ชิงหยุน แอบหลงรักหลี่ชางไห่ เซียวเหยาจื่อจึงพาหลี่ชางไห่ไปอยู่บนยอดเขาวิเวก แต่เซียวเหยาจื่อกลับถูกวางยาพิษจากศิษย์ทรยศ ต้องใช้หยกทิพย์รักษา
ซิจุ๊ เณรน้อยจากวัดเส้าหลินถูกเจ้าสำนักใช้ให้ขอความช่วยเหลือจากเซียวเหยาจือ โดยนำคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นหยกหยกติดตัวไปด้วย แต่ถูกอาจื่อจับตัวไป เรื่องราวจะเป็นอย่างไรติดตามชมได้ใน 8 เทพอสูรมังกรฟ้า
เมืองนครธม
ปีเตอร์ คาร์ล ฟาเบอร์เช่
ไข่แฟเบอร์เช
เกล็ดแก้ว
เกล็ดแก้ว (; ; โรมะจิ: "chinshurin") เป็นปลาทองสายพันธุ์หนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันในปัจจุบัน มีรูปร่างลักษณะ ตัวอ้วนกลมคล้ายลูกกอล์ฟ มีลักษณะเด่นคือ เกล็ดทุกเกล็ดจะปูดนูนออกมา จึงเป็นที่มาของชื่อเกล็ดแก้ว หัวมีขนาดเล็กมาก จนอาจนับได้ว่าเป็นปลาทองสายพันธุ์ที่มีหัวเล็กที่สุด ครีบหางแผ่กางออกแลดูสวยงาม สีสันของลำตัวมีมากมายหลากหลาย ทั้ง ขาว, น้ำตาล, เหลืองและส้ม และหลากหลายสีในตัวเดียวกัน แต่ไม่พบปลาที่มีสีดำทั้งตัว และมีทั้งหัววุ้นและหัวมงกุฎ
เกล็ดแก้วเป็นปลาทองที่ชาวไทยเป็นผู้เพาะพันธุ์ขึ้นมาเป็นครั้งแรก แต่ทว่าไม่ปรากฏหลักฐานว่าผู้ใดเป็นผู้คิดค้นและทำไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ลูกโป่ง (ปลาทอง)
ลูกโป่ง (; ; โรมะจิ: Suihogan) เป็นสายพันธุ์ของปลาทองชนิดหนึ่ง ที่ปรากฏในปัจจุบัน เป็นปลาที่มีลักษณะเด่นที่เห็นได้ชัดเจนคือ มีถุงใต้ตาขนาดใหญ่ที่มีเส้นเลือดอยู่ภายใน ปูดยื่นออกมาทั้งสองข้างแลดูคล้ายลูกโป่ง จึงเป็นที่มาของชื่อ มีลักษณะลำตัวเรียวยาว ครีบทุกครีบสั้น ไม่มีครีบหลังซึ่งลักษณะดังกล่าวนี้คล้ายกับปลาทองอีกสายพันธุ์หนึ่งคือ สิงห์จีน, สิงห์ญี่ปุ่น และ รันชู
ลูกโป่ง เป็นปลาทองที่มีสายพันธุ์กำเนิดมาจากประเทศจีน นับว่าเป็นปลาทองอีกสายพันธุ์หนึ่งที่มีความเปราะบาง เลี้ยงยาก ทั้งนี้เพราะผู้เลี้ยงต้องคอยระวังมิให้ถุงใต้ตานั้นแตก ซึ่งอาจจะทำให้ปลาพิการหรือตายได้เลย เพราะปลาจะเสียการทรงตัวและติดเชื้อโรค ลูกโป่งนับว่าเป็นปลาทองที่มีสีสันหลากหลายมากที่สุดสายพันธุ์หนึ่ง เพราะมีทั้ง เหลือง, แดง, ขาว, เหลือง, ส้ม หรือหลากหลายสีสันในตัวเดียวหรือแม้กระทั่งน้ำตาลดำทั้งตัว
เมื่อยังเล็ก ถุงใต้ตาจะยังเล็กอยู่และจะโตขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุขัยปลา จนกระทั่งเจริญเติบโตเต็มที่เมื่ออายุได้ 2 ขวบปี ลูกโป่งมีอายุขัยเต็มที่ราว 5 ปี
สิงห์ดำตามิด
สิงห์ดำตามิด หรือ สิงห์สยาม  เป็นปลาทองสายพันธุ์หนึ่ง ที่ได้รับความนิยมเลี้ยงในปัจจุบัน มีลักษณะเด่นคือ ลำตัวสีดำสนิททั้งตัวไม่เว้นแม้กระทั่งส่วนท้อง ส่วนหัวมีก้อนเนื้อที่เรียกว่า วุ้น ขนาดใหญ่และปิดจนมิดมองไม่เห็นลูกตา ลักษณะส่วนอื่นทั่วไปก็คล้ายกับสายพันธุ์หัวสิงห์ คือ ครีบทุกครีบสั้น ไม่มีครีบหลัง โคนหางใหญ่ แข็งแรง
สิงห์ดำตามิดหรือสิงห์สยามนั้น เป็นปลาทองอีกสายพันธุ์หนึ่งที่ชาวไทยเป็นผู้คิดค้นสายพันธุ์ขึ้นมา โดยเริ่มขึ้นที่สหกรณ์ปลาสวยงาม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี โดยพัฒนาสายพันธุ์ขึ้นมาจากสายพันธุ์หัวสิงห์ จนได้เป็นสายพันธุ์แท้ที่มีความนิ่งในพันธุกรรมและมีเอกลักษณ์เฉพาะสายพันธุ์
ปัจจุบัน สิงห์ดำตามิด เป็นปลาทองอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมเลี้ยงกันมาก โดยในตลาดปลาสวยงาม มักพบปลาทองสายพันธุ์นี้ขายอยู่เสมอ ๆ
โคเมท
โคเมท  เป็นปลาทองสายพันธุ์หนึ่งที่ปรากฏในปัจจุบัน มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมที่สหรัฐอเมริกา ลักษณะของโคเมทคือ ลำตัวผอมเพรียวยาวแลดูคล้ายปลาคาร์ป ครีบทุกครีบยาวโดยเฉพาะครีบหาง ลำตัวมักมีสีเดียวล้วน ๆ เช่น สีขาวหรือสีแดง ขนาดเมื่อโตเต็มที่สามารถยาวได้ถึง 12 นิ้ว จัดว่าเป็นปลาทองสายพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่มากสายพันธุ์หนึ่ง
โดยชื่อ โคเมท นั้น หมายถึงดาวหาง ทั้งนี้เพราะความที่มีลักษณะเพรียวยาวเหมือนดาวหางนั่นเอง โคเมทในประเทศแถบตะวันตก เช่น ที่สหรัฐอเมริกาหรืออังกฤษจะเป็นสายพันธุ์ที่ได้รับความนิยมมาก และมีราคาสูง แต่สำหรับในประเทศไทยและแถบเอเชียนั้น สายพันธุ์นี้กลับไม่ได้รับความนิยมเท่าและมีราคาต่ำ ทั้งที่ปลาทองสายพันธุ์นี้จัดว่าเลี้ยงง่ายกว่าสายพันธุ์อื่นมาก ทั้งนี้เนื่องจากไม่มีจุดเด่นเพียงพอที่จะทำให้แลดูสวยงามเหมือนสายพันธุ์อื่น อีกทั้งยังมีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาคาร์ปอีกด้วย จึงทำให้มีความเข้าใจผิดและสับสนกันระหว่างปลาทั้งสองชนิดนี้เสมอ ๆ โดยเฉพาะในตัวที่ยังเล็กอยู่ และบางคนอาจจะเลี้ยงปนกันในบ่อเดียวกันด้วย
Nepenthes × trichocarpa (มาจากภาษากรีก: "trikho-" "ขน, เส้นด้าย", และ "-carpus" "ผล"), หรือมีอีกชื่อหนึ่งว่า Dainty Pitcher-Plant, เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงลูกผสมทางธามชาติระหว่าง "N. ampullaria" และ "N. gracilis" เดิมถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสปีชีส์
บี.เอช. แดนเซอร์ (B. H. Danser) ได้จัดหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ไว้ในบทความของเขาในปี ค.ศ. 1928 อยู่ในสกุลหม้อข้าวหม้อแกงลิง เขาได้บรรยายถึงพืชชนิดนี้ไว้ดังนี้ ลำต้นเลื้อยไต่เป็นทรงกระบอกเมื่อตัดขวาง หม้อล่างโค้งเข้าหาสายดิ่งและเป็นทรงรูปไข่ ทั้งหม้อล่างและหม้อบนสามารถสูงได้ถึง 8 ซม. กล้างประมาณ 1/3 ของความสูงและอาจกว้างได้ถึง 4 ซม.มี 2 ปีกชายครุยตลอดความยาว
สีของหม้ออยู่ระหว่างสีเขียวถึงเป็นจุดหรือมีลายแดงหรือเหลือง มองเห็นหม้อผุดตลอดทั้งพื้นป่าน่าตื่นใจมากและหม้อบนอยู่บนพุ่มไม้หรือต้นไม้ที่เลื้อยไต่ขึ้นไป
"N. × trichocarpa" พบในพื้นราบตลอดทั้งมาเลเซียตะวันตก, บอร์เนียว, สิงคโปร์ และ เกาะของอินโดนีเซียในสุมาตรา ปกติพบปะปนกับ "N. ampullaria" และ "N. gracilis"
Nepenthes × cincta (มาจากภาษาละติน: "cinctus" = สายคาด) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงลูกผสมทางธามชาติระหว่าง "N. albomarginata" และ "N. northiana"
"N. × cincta" เป็นพืชหายากเพราะการกระจายพันธุ์ของ "N. northiana" พบเพียงสองสามแห่งในเบา (Bau) รัฐซาราวัก ซึ่งเติบโตบนหินปูน "N. × cincta" เป็นหนึ่งในสามลูกผสมตามธรรมชาติที่เกิดจาก "N. northiana"
ลักษณะขอบขาวที่ปากของ "N. albomarginata" เด่นมากในลูกผสมนี้ เพอริสโตมที่ผายออกของ "N. northiana" หายไป หม้อเป็นทรงกรวยแคบ มีสีครีมถึงม่วงคล้ำ มีจุดสีแดงหรือดำ
Nepenthes × cantleyi
Nepenthes × cantleyi (ได้ชื่อตาม ร็อบ แคนต์ลีย์ (Rob Cantley) นักอนุรักษ์ธรรมชาติและนักประดิษฐ์หม้อข้าวหม้อแกงลิงปลอม) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงลูกผสมทางธามชาติระหว่าง "N. bicalcarata" และ "N. gracilis" นอกจากบรูไนแล้วเป็นพืชหายากมาก ทั้งๆที่พ่อและแม่กระจายพันธุ์กว้างขวางตลอดบอร์เนียว
รูปร่างของหม้อคล้ายกับ "N. bicalacarata" มาก ถึงแม้ว่าเพอริสโตมจะคล้ายกับ "N. gracilis" เขี้ยวของ "N. bicalcarata" ลดลงหรือเพียงแค่ปุ่มเล็กๆ ลูกผสมนี้เติบโตคล้าย "N. gracilis" ซึ่งลำต้นเลื้อยไปตามพื้น ขึ้นในที่เปิดโล่ง ดินเป็นดินทราย ของเหลวในหม้อเป็นกรดสูงคล้ายกับ "N. gracilis" มีค่า pH ต่ำที่สุดเท่าที่มีการบันทึกไว้ถึง 1.82
ผลงานด้านภาพยนตร์ของเฉินหลง
เนื้อหาในหน้านี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ เฉินหลง
สโมสรฟุตบอลโคราช
สโมสรฟุตบอลโคราช เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ปัจจุบันลงแข่งขันในะดับไทยลีก อเมเจอร์ ทัวร์นาเมนต์ โดยสโมสรเริ่มต้นส่งทีมเข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง. ในปี 2551 และสามารถผ่านเข้ารอบ 8 ทีมสุดท้ายได้สำเร็จ ทำให้ได้เลื่อนชั้นสู่ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค. ปี 2552
ในปีต่อมาได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ค. และผ่านเข้ารอบ 4 ทีมสุดท้ายได้สำเร็จ ทำให้ได้เลื่อนชั้นสู่ระดับถ้วยพระราชทาน ข. ต่อไป และต่อมาได้เล่นอยู่ในฟุตบอลดิวิชัน 3
จุดกำเนิดสโมสรฟุตบอลโคราช
ด้วยอุดมการณ์เดียวกัน ที่มองเห็นความสำคัญของเยาวชนรุ่นใหม่ โดยเฉพาะการให้โอกาสเด็กโคราช ได้มีโอกาสเล่นฟุตบอล คุณไพโรจน์ นุชกลาง และคุณสายัณห์ พันธุ์บัว ได้ริเริ่มโครงการอย่างเอาจริงเอาจังและต่อเนื่อง ในการพัฒนาวงการฟุตบอลโคราช จึงได้ก่อตั้งสโมสรฟุตบอลขึ้นมา โดยใช้ชื่อว่า "สโมสรฟุตบอลโคราช" ภายใต้พันธกิจ "เพื่อคนโคราช" เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2550 ได้ทำการจดทะเบียนการค้า หจก.สโมสรฟุตบอลโคราช ขึ้นเพื่อเป็นนิติบุคคล
ในเวลาต่อมา ได้มีการเชิญคุณสุวัฒนชัย เจริญสุข ซึ่งเป็นอดีตเพื่อนร่วมทีม (สมัยเรียน) เข้ามาร่วมเป็นหุ้นส่วนอีกคน และยังได้รวบรวมผองเพื่อน-พี่น้องร่วมอุดมการณ์เดียวกัน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นกลุ่มคนรุ่นใหม่ เข้ามาช่วยกัน เพื่อพัฒนาวงการฟุตบอลโคราช อย่างแท้จริง โดยไม่ได้หวังผลประโยชน์ใดๆทั้งสิ้น
หลังจากนั้นจึงได้ทำการก่อตั้งสมาคมขึ้นมา เพื่อเริ่มตันเตรียมทีมเข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ง. (ซึ่งเป็นระดับลีกล่างสุด) โดยใช้ชื่อสมาคมว่า "สมาคมสโมสรฟุตบอลโคราช" พร้อมด้วยทีมงานซึ่งเป็นบุคคลที่รักวงการฟุตบอล ได้แก่คุณสมชาย เสร็จกิจ และคุณธัชพล นุชกลาง มาเป็นอุปนายกสมาคม และยังได้เชิญคุณเทิดศักดิ์ ชัยพิมลผลิน (รองผู้ช่วยผู้จัดการธนาคารออมสิน สาขาสุรนารี) เข้ามาดำรงตำแหน่งเหรัญญิก พร้อมด้วยทีมงานคุณภาพ พร้อมถึงบุคลากรจากท้องถิ่นเข้ามาช่วยงานมากมาย
จุดเริ่มต้นของสโมสร กับการเริ่มสร้างทีมฟุตบอลชุดแรกขึ้น ภายใต้การดูแลของ คุณสายัณห์ พันธุ์บัว โดยปีแรกได้ทำการส่งทีมเข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ง. ประจำปี 2551 โดยเปิดโอกาสให้เยาวชนในระดับมัธยมปลาย ภายในจังหวัดนครราชสีมาเข้าร่วมแข่งขันเป็นส่วนใหญ่ สโมสรฟุตบอลโคราช เข้ารอบ 8 ทีมสุดท้าย ส่งผลให้ได้เลื่อนชั้นสู่ถ้วยพระราชทาน ค. ในปีเดียวเท่านั้น และได้เลื่อนชั้นสู่ถ้วยพระราชทาน ข.
ห้างหุ้นส่วนจำกัด สโมสรฟุตบอลโคราช
สมาคมสโมสรฟุตบอลโคราช
คณิณ บัดติยา(ชื่อเล่น: คูณ; เกิด: 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2529) เป็นอดีตนักแสดงและพิธีกรชาวไทย
คณินมีเชื้อสายอินเดีย และมีพี่ชายหนึ่งคน เขาเคยศึกษาอยู่ที่ คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต แต่ถูกรีไทร์เสียก่อน คณิน บัดติยา หนุ่มหล่อมาดเข้ม จาก ม.3 ปี 4 เรารักนาย และเขาจึงเรียนจบที่ คณะทันตแพทย์ศาสตร์ ที่ประเทศฟิลิปปินส์ภายในปีครึ่ง คณินเข้าวงการโดยการโพสต์ภาพของตนเองลงในไฮไฟฟ์ และมีโมเดลลิ่งสนใจเชิญไปถ่ายโฆษณาแก๊สโซฮอลล์ของปั้มน้ำมัน ปตท. ในปี พ.ศ. 2550 จนในที่สุดได้รับเชิญจากทางค่ายอาวอง ให้ไปแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "ม.3 ปี4 เรารักนาย" ซึ่งถือเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่คณินได้เล่นและได้รับบทพระเอก
นอกจากนี้คณินยังมีผลงานเพลงอีกหนึ่งเพลง คือ เพลง "รัก..ได้ยินหรือเปล่า" ซึ่งเป็นเพลงที่คูณร้องประกอบภาพยนตร์เรื่อง" ม.3 ปี 4 เรารักนาย" อีกด้วย
นครเอเธนส์
เมืองจันทบูร
เจี๊ยะกอ
มอตลีย์ครู
มอตลีย์ครู  เป็นวงฮาร์ดร็อกอเมริกัน ก่อตั้งวงในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1981 วงก่อตั้งโดยนิกกี้ ซิกซ์ มือกีตาร์เบส และ ทอมมี่ ลี มือกลอง โดยต่อมามือกีตาร์ลีด มิค มาร์ส และนักร้องนำ วินซ์ นีล ได้เข้ามาร่วมวงภายหลัง มอตลีย์ครูมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 80 ล้านชุดทั่วโลก รวมถึงขายได้ 23.5 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา
สมาชิกแต่ละคนของวงถูกเอ่ยถึงในเรื่องการใช้ชีวิตอย่างแสนสาหัส สมาชิกทุกคนมีข้อหาคดีความ ใช้ชีวิตอยู่ในคุก ประสบปัญหากับการติดสุราและยาเสพติด ผ่านผู้หญิงมากหน้าหลายตา และมีรอยสักตามตัวมากมาย พวกเขามีผลงานอัลบั้มออกมาแล้ว 9 ชุด ช่วงปี ค.ศ.1993 Vince Niel นักร้องนำได้ออกจากวงไปมีผลงานเดี่ยวของตนเอง ส่วนทางวงก็ได้หานักร้องนำคนใหม่นั่นก็คือ John Corabi(นักร้องนำวงThe Scream,มือกีตาร์วงRatt) ได้ออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 7 หรือ Motley Crue ชื่อเดียวกับวงเหมือนเจตนาให้เป็นการกำเนิดวงใหม่ที่แนวดนตรี ซาวนด์ต่างจากวงเดิมโดยสิ้นเชิงและออกทัวร์แต่ไม่ได้รับความนิยมมากนักจากแฟน มีเพียงแฟนพันธุ์แท้กลุ่มเล็กและได้แฟนกลุ่มใหม่แต่ก็ไม่มากนัก และตามมาด้วยออกอีพีอีก 1 อัลบั้ม ต่อมาทั้งหมดก็กลับมารวมวงกันเช่นเดิม John Corabi กลับไปทำงานเดี่ยวของตน ส่วนงานชุดที่ 9 "Saints of Los Angeles" ออกขายวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2008 หนังสืออัตชีวประวัติที่สมาชิกวงได้ร่วมกันเขียนออกมาในปี2001 และยังมีภาพยนตร์ที่Netflixดัดแปลงจากอัตชีวประวัติของพวกเขาที่ชื่อ "The Dirt" ออกฉายปี 2019
มอตลีย์ครูประกาศยุบวงในปี ค.ศ. 2015 หลังเสร็จสิ้นการทัวร์ The Final Tour ที่ลอสแอนเจลิส ต่อมาในปี ค.ศ. 2018 พวกเขาประกาศรวมวงอีกครั้ง
น้ำนมถั่วเหลือง
คาบสมุทรไครเมีย
คาบสมุทรไครเมีย เป็นผืนดินขนาดใหญ่ทางชายฝั่งด้านเหนือของทะเลดำซึ่งแทบถูกน้ำล้อมรอบแทบทุกด้าน คาบสมุทรไครเมียตั้งอยู่ทางใต้ของแผ่นดินใหญ่ยูเครน และทางตะวันตกของเขตคูบันของรัสเซีย คาบสมุทรนี้ถูกสองทะเลล้อมรอบ คือ ทะเลดำและทะเลอะซอฟที่เล็กกว่าทางตะวันออก ติดต่อกับแผ่นดินใหญ่ยูเครนโดยคอคอดเปเรกอฟ (Isthmus of Perekop) และแยกจากยูบันด้วยช่องแคบเคิร์ช (Strait of Kerch) สันดอนจะงอยอะราบัด (Arabat Spit) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นแผ่นดินเล็ก ๆ ที่แยกระบบลากูนชื่อ ซิวัช (Sivash) จากทะเลอะซอฟ
แหลมไครเมีย
เกลือ
เกลือ เป็นแร่ธาตุส่วนใหญ่ประกอบด้วยโซเดียมคลอไรด์ (NaCl) สารประกอบในระดับสูงกว่าเกลือชนิดต่าง ๆ เกลือในธรรมชาติก่อตัวเป็นแร่ผลึกรู้จักกันว่า เกลือหิน หรือแฮไลต์ เกลือพบได้ในปริมาณมหาศาลในทะเลซึ่งเป็นองค์ประกอบของแร่ที่สำคัญ ในมหาสมุทรมีแร่ธาตุ 35 กรัมต่อลิตร ความเค็ม 3.5% เกลือเป็นสิ่งจำเป็นต่อชีวิตสัตว์ ความเค็มเป็นรสชาติพื้นฐานของมนุษย์ เนื้อเยื่อสัตว์บรรจุเกลือปริมาณมากกว่าเนื้อเยื่อพืช ดังนั้นอาหารของชนเผ่าเร่ร่อนที่ดำรงชีวิตในฝูงต้องการเกลือเพียงเล็กน้อย หรือไม่ต้องการเกลือเลย ขณะอาหารประเภทซีเรียลจำเป็นต้องเพิ่มเกลือ เกลือเป็นหนึ่งในเครื่องปรุงรสที่เก่าแก่ที่สุดและหาได้ง่ายที่สุด และการดองเค็มก็เป็นวิธีการถนอมอาหารที่สำคัญวิธีหนึ่ง
หลักฐานการทำเกลือยุคแรกที่สุดย้อนไปถึง 6,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมื่อคนที่อาศัยในประเทศโรมาเนียต้มน้ำเพื่อสกัดเกลือ การทำนาเกลือในจีนก็เกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน เกลือถูกชาวฮีบรู กรีก โรมัน ไบแซนไทน์ ฮิไทต์ และอียิปต์ ตีราคาสูง เกลือกลายเป็นวัตถุสำคัญและขนส่งทางเรือผ่านทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ผ่านทางทางเกลือที่สร้างขึ้นเฉพาะ และผ่านทะเลทรายซาฮาราในคาราวานอูฐ ความขาดแคลนและความต้องการเกลือทั่วโลกนำไปสู่สงครามชิงเกลือ และใช้เกลือเพื่อเพิ่มภาษีเงินได้ เกลือยังถูกใช้ในพิธีทางศาสนา และวัฒนธรรมต่าง ๆ ด้วย
เกลือผลิตจากเหมืองเกลือ หรือจากการระเหยน้ำทะเล หรือน้ำซับที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุในบ่อตื้น ผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมหลักของเกลือคือโซดาไฟ และคลอรีน และใช้ในกระบวนการทางอุตสาหกรรมและในการผลิตโพลีไวนิลคลอไรด์ พลาสติก เยื่อกระดาษ และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ จากการผลิตเกลือปริมาณสองล้านตันต่อปี มีเพียง 6% ที่ให้มนุษย์บริโภค ส่วนอื่น ๆ ใช้ในการปรับสภาวะของน้ำ กำจัดน้ำแข็งบนถนน และใช้ในการเกษตร เกลือที่กินได้มีขายในหลายรูปแบบ เช่น เกลือสมุทรและเกลือโต๊ะปกติจะบรรจุสารป้องกันการรวมตัวเป็นก้อน และอาจเสริมไอโอดีนเพื่อป้องกันภาวะพร่องไอโอดีน นอกจากจะใช้ปรุงอาหารและวางบนโต๊ะแล้ว เกลือยังพบได้ในอาหารแปรรูปจำนวนมาก อาหารที่มีโซเดียมมากเกินไปทำให้ความดันโลหิตสูง และอาจเพิ่มความเสี่ยงของกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด และโรคหลอดเลือดสมอง องค์การอนามัยโลกแนะนำว่าผู้ใหญ่ควรบริโภคโซเดียมน้อยกว่า 2,000 มิลลิกรัม หรือเทียบเท่ากับเกลือ 5 กรัมต่อวัน
ยานเวเนรา 3
ชิน ชินวุฒ
พระเจ้าซ็อกที่ 1 แห่งแอลเบเนีย
สมเด็จพระราชาธิบดีซ็อกที่ 1 สคันเดอร์เบ็กที่ 3 แห่งแอลเบเนีย (Zog I, Skanderbeg III) พระนามเดิม "อาเหม็ด มุห์ตา เบย์ โซโกลลี" ภายหลังเปลี่ยนเป็น "อาเหม็ด โซกู" (8 ตุลาคม พ.ศ. 2438 - 9 เมษายน พ.ศ. 2504) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งแอลเบเนียตั้งแต่ พ.ศ. 2471 ถึง พ.ศ. 2482 ก่อนหน้านั้นพระองค์ทรงเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งแอลเบเนีย (พ.ศ. 2465 - 2467) และประธานาธิบดีแห่งแอลเบเนีย (พ.ศ. 2468 - 2471)
พระเจ้าซ็อกที่ 1 สคันเดอร์เบ็กที่ 3 แห่งแอลเบเนีย ประสูติเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1895 ณ ปราสาทบูร์กาเยท (Castle Burgajet) ใกล้กับเมืองบูรเรล (Burrel) ในประเทศแอลเบเนีย พระองค์มีพระนามาภิไธยเดิมว่า "อาเหม็ด มุห์ตา เบย์ โซโกลลี" (Ahmet Muhtar Bey Zogolli) เป็นบุตรคนที่สองของจามาล ปาชา โซโกลลี และเป็นบุตรคนแรกของซาดิเย ทอปตานี โดยตระกูลของพระบิดาของพระองค์เป็นตระกูลขุนนางออตโตมันที่ปกครองแคว้นมัท ส่วนตระกูลทอปตานีของพระมารดาสืบเชื้อสายเดียวกันกับสคันเดอร์เบ็ก (Skanderbeg) วีระบุรุษของชาวแอลเบเนีย เนื่องจากสืบเชื้อสายจากน้องสาวของเขา
พระองค์ทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนหลวงกาลาตาซาเรย์ ลิเซซี (อังกฤษ:Galatasaray Lisesi, ฝรั่งเศส:Lycée de Galatasaray "ลีเซ่ เดอ กาลาตาซาเครอี", ตุรกี:Galata Sarayı Enderun-u Hümayunu ต่อมาคือ Galatasaray Mekteb-i Sultanisi) ในนครอิสตันบูล ซึ่งช่วงนั้นจักรวรรดิออตโตมันกำลังอ่อนแอลงโดยเฉพาะการปกครองในดินแดนแอลเบเนีย ต่อมาเมื่อบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ลงพระองค์ก็ขึ้นครองแคว้นมัทขณะที่มีพระชนมายุเพียง 16 พรรษา โดยได้รับแต่งตั้งตำแหน่งที่เหนือกว่าจาลาล เบย์ โซโกลลี พระเชษฐาต่างพระมารดาของพระองค์
ในปี ค.ศ. 1922 พระองค์ได้ทรงเปลี่ยนนามสกุลจาก "โซโกลลี" ซึ่งเป็นภาษาตุรกี เปลี่ยนเป็น "โซกู" ที่เป็นภาษาแอลเบเนียที่มีความหมายว่า "นก"
ในตำแหน่งประธานาธิบดี.
พระองค์ได้รับการเลือกเป็นประธานาธิบดีคนแรกของประเทศแอลเบเนียที่มาจากการเลือกตั้งในแบบประชาธิบไตยเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1925 โดยบริหารประเทศเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ และดำรงตำแหน่งถึง 7 ปี พระองค์ได้ดำเนินนโยบายพัฒนาประเทศไปแบบอย่างของยุโรป อย่างไรก็ตามประชาชนส่วนใหญ่ยังคงรักษาประเพณีวัฒนธรรมดั้งเดิมแบบอย่างที่เคยได้รับอิทธิพลจากออตโตมันเมื่อครั้งยังเรืองอำนาจในดินแดนแอลเบเนีย และประชากรของแอลเบเนียในขณะนั้นยังดำรงชีพด้วยเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่
พระองค์ได้ออกกฎหมายเพื่อปฏิรูปสังคมให้ทันสมัยเป็นไปตามแบบอย่างของประเทศอื่นในทวีปยุโรป อย่างเช่นการห้ามใช้ผ้าคลุมศีรษะ (ฮิญาบ) และข้อห้ามเกี่ยวกับการทรมานสัตว์ (รวมไปถึงการเชือดแบบอิสลาม) พระองค์ได้มีสัมพันธไมตรีกับประเทศอิตาลีและได้ทำการกู้หนี้ยืมสินรัฐบาลอิตาลี ระหว่างที่พระองค์บริหารแอลเบเนียประเทศก็เป็นหนี้มากขึ้นทีละน้อย
พระชนม์ชีพหลังจากพ้นจากราชย์สมบัติ.