pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2549 นายแพทย์เปรมศักดิ์ได้ยื่นใบลาออกจากสมาชิกพรรคพรรคไทยรักไทยอย่างกะทันหัน และเข้าพิธีอุปสมบทที่วัดพิกุลทอง จากนั้นได้เดินทางไปจำวัดที่วัดสวนแก้ว จังหวัดนนทบุรี ซึ่งมีพระพยอม กัลยาโณ เป็นเจ้าอาวาส
การลาออกของนายแพทย์เปรมศักดิ์ ส่งผลให้พรรคไทยรักไทยมี ส.ส.บัญชีรายชื่อ เหลือเพียง 99 คน เมื่อรวมกับ ส.ส.ระบบเขตอีก 400 คน เป็น 499 คน ไม่ครบตามที่ระบุไว้ในมาตรา 98 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 และมีคำวิพากษ์วิจารณ์ว่า เมื่อจำนวน ส.ส.ไม่ครบที่จะเป็นองค์ประกอบของสภาผู้แทนราษฎร ก็ไม่สามารถประกอบรัฐพิธีเปิดสมัยประชุมสภาผู้แทนราษฎร และไม่สามารถประชุมสภาผู้แทนราษฎรเพื่อคัดเลือกประธานสภาผู้แทนราษฎรและนายกรัฐมนตรีได้
การเมืองหลังรัฐประหาร.
เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 นายแพทย์เปรมศักดิ์ เพียยุระ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล) โดยมอบหมายให้ดำเนินการแก้ไขปัญหาของเกษตรกรและผู้ยากจนทั่วประเทศ รวมทั้งให้คำปรึกษาเพื่อเสนอแนะรัฐมนตรีโดยตรง
จากนั้นในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561 ได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ แต่ในเวลาต่อมาย้ายมาสังกัดพรรคพลังท้องถิ่นไท เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดขอนแก่นในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังท้องถิ่นไท แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมานายแพทย์เปรมศักดิ์ได้ลาออกจากสมาชิกพรรคพลังท้องถิ่นไท กระทั่งวันเสาร์ที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 นายแพทย์เปรมศักดิ์ได้เปิดตัวเป็นผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 10 จังหวัดขอนแก่น พรรครวมไทยสร้างชาติ
เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ปรากฏข่าวทางสื่อมวลชนว่ามีภาพนายแพทย์เปรมศักดิ์ เข้าพิธีสู่ขอนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ซึ่งนำไปสู่กรณีพิพาทกับสื่อมวลชนโดยเขาถูกสื่อมวลชนแจ้งความตามความผิดประมวลกฎหมายอาญา กักขัง หน่วงเหนี่ยว และเขาแจ้งความสื่อมวลชนด้วยเช่นเดียวกัน ฐานบุกรุกและละเมิดสิทธิ์
ในวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ได้มีการเผยแพร่คำสั่งหัวหน้า คณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ 50/2559 อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 44 ของ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2557 พักงานนายแพทย์เปรมศักดิ์ในฐานะนายกเทศมนตรี เทศบาลเมืองบ้านไผ่ โดยไม่พ้นจากตำแหน่งจนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลงพร้อมกับ หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ที่ถูกพักงานในฐานะ ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
วันที่ 21 มิถุนายน 2561 ศาลจังหวัดพล อำเภอพล จังหวัดขอนแก่น ได้อ่านคำพิพากษาคดีที่สื่อมวลชน จังหวัดขอนแก่น 5 คน เป็นโจทก์ฟ้อง นายแพทย์ เปรมศักดิ์ เพียยุระ อดีตนายกเทศมนตรีเมืองบ้านไผ่ จำเลยที่ 1 และ ว่าที่ร้อยตรี บัวทอง โลขันธ์ อดีตเลขานุการนายกรัศมนตรีเมืองบ้านไผ่ จำเลยที่ 2 ในข้อกล่าวหากระทำอนาจารต่อหน้าธารกำนัน จับผู้สื่อข่าวแก้ผ้า ขณะเข้าไปสอบถามหลังมีภาพ นายแพทย์ เปรมศักดิ์ นั่งคู่สาววัยรุ่นคล้ายกำลังเข้าพิธีแต่งงาน เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2559 ภายในห้องปฏิบัติราชการนายกเทศมนตรีเมืองบ้านไผ่ อ.บ้านไผ่ จ.ขอนแก่นโดยทางศาล ได้มีคำพิพากษาจำคุก นพ.เปรมศักดิ์ และ ร.ต.โพธิ์ทอง คนละ 2 เดือน โดยไม่รอลงอาญา ภายหลังศาลได้ให้ประกันตัวจำเลยทั้งสองด้วยหลักทรัพย์คนละ 120,000 บาท โดยทนายได้นำหลักทรัพย์เป็นโฉนดที่ดินยื่นประกันตัว โดยทั้งนี้ ศาลได้ให้โจทก์สามารถยื่นอุทธรณ์ได้
ทนายความฝ่ายโจทก์ เปิดเผยว่า ศาลจังหวัดพล จ.ขอนแก่น ได้ส่งหนังสือมายังฝ่ายโจทก์ โดยแจ้งว่า นพ.เปรมศักดิ์ จำเลยที่ 1 และ ร.ต.บัวทอง ที่ 2 ได้ยื่นคำร้องขอรับสารภาพผิดตามฟ้องตลอดข้อกล่าวหา และให้ยกเลิกหมายนัดการฟังคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 4 ในวันที่ 22 กรกฎาคม 2562 โดยการรับสารภาพผิดตามฟ้องเป็นการรับสารภาพในชั้นอุทธรณ์
ทะไลลามะที่ 14
ทะไลลามะที่ 14 (ภาษาจีน: 第十四世达赖喇嘛, dìshísìshì dálàilǎma; 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 - ปัจจุบัน) พระฉายา แต็นจิน กยาโช (, IPA: /tɛ̃˥˥.t͡sĩ˥˥.ca˩˧.t͡sʰo˥˥/) เป็นทะไลลามะพระองค์ปัจจุบัน พระองค์เป็นพระสังฆราชของทิเบต เกิดที่เมืองตักเซอร์ ทิเบต ได้รับเลือกเป็นตุลกูของทะไลลามะที่ 13 ในปี ค.ศ. 1937 แล้วดำรงตำแหน่งทะไลลามะที่ 14 อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1939 พิธีอภิเษกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940
พระองค์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพเมื่อปี พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) และเป็นผู้นำจิตวิญญาณและผู้นำสูงสุดของชาวทิเบต ถึงแม้ว่ารัฐบาลจีนจะไม่ยินยอมก็ตาม พระองค์ทรงเป็นประมุขแห่งพุทธศาสนาแบบทิเบตนิกายเกลุก
เทนซิน เกียตโซ
โอมิกรอน
องค์ทะไลลามะ องค์ที่สิบสี่
เทนซิน กยัตโส
สมเด็จพระราชินีโซเฟีย
มยันหม่าสา
ภูเขาทอง สามารถหมายถึง:
ฮันยัง
มาเรียนาเทรนช์
ไมโตซิส
ร่องลึกมาเรียนา
ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ
แอฟเฟรน ทอร์เรส
สตรีวิทยา
อัลเบอร์โต้ คัสโตร
ยูเซบิโอ เอสปินัล
คาร์ลอส มูริลโล่
เออร์เนสโต้ ฟอร์ด
เอ็ดการ์ มอนเซอร์รัท
มาริโอ ตามานโญ
เจ้าหญิงอีเรเนอแห่งเฮ็สเซินและริมไรน์
เจ้าหญิงอีเรเนอ ลูอีเซอ มารีอา อันนา แห่งเฮ็สเซินและริมไรน์  เป็นพระธิดาในลำดับที่สามของเจ้าหญิงอลิซแห่งสหราชอาณาจักรและแกรนด์ดยุกลูทวิชที่ 4 แห่งเฮ็สเซินและริมไรน์ และมีพระอัยกาและอัยยิกาฝ่ายพระชนนีคือ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียกับเจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ส่วนพระอัยกาและอัยยิกาฝ่ายพระชนกคือ เจ้าชายคาร์ลแห่งเฮ็สเซินและริมไรน์ และ เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งปรัสเซีย พระองค์เป็นพระชายาในเจ้าชายไฮน์ริชแห่งปรัสเซีย พระญาติชั้นที่หนึ่ง และนอกจากนี้ก็ทรงเป็นพาหะของโรคฮีโมฟิเลียเช่นเดียวกับพระกนิษฐาคือ เจ้าหญิงอาลิกซ์ โดยพระโอรสสองในสามพระองค์ประชวรเป็นโรคเฮโมฟีเลียด้วย
เจ้าหญิงอาลิกซ์ พระขนิษฐาทรงเป็นจักรพรรดินีแห่งรัสเซีย โดยทรงเปลี่ยนมาใช้พระนามใหม่ว่า อเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนา พระอัครมเหสีในจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย และเจ้าชายแอ็นสท์ ลูทวิช พระอนุชาทรงเป็นแกรนด์ดยุกครองรัฐเฮ็สเซินและริมไรน์ ส่วนเจ้าหญิงวิคโทรีอา พระภคินีองค์โตได้อภิเษกสมรสกับ เจ้าชายลูทวิชแห่งบัทเทินแบร์ค ซึ่งต่อมาทั้งสองทรงเป็นมาร์ควิสและมาร์ชเนสแห่งมิลฟอร์ดฮาเว็น และเจ้าหญิงเอลิซาเบธ พระภคินีอีกพระองค์หนึ่ง (ซึ่งต่อมาทรงได้รับการยกย่องจากศาสนจักรออร์โธด็อกซ์รัสเซียให้เป็นนักบุญเอลิซาเบธ ผู้เสียสละ) อภิเษกสมรสกับ แกรนด์ดยุกเซอร์เกย์ อเล็กซานโดรวิชแห่งรัสเซีย
เจ้าหญิงประสูติในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1866 ณ พระราชวังใหม่ เมืองดาร์มชตัท โดยทรงได้รับพระนามแรก ที่มาจากภาษากรีก แปลว่า "สันติภาพ" เนื่องจากพระองค์ประสูติในช่วงของการสิ้นสุดสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย เจ้าหญิงอลิซทรงเห็นว่าเจ้าหญิงอีเรเนอทรงเป็นเด็กที่ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดและครั้งหนึ่งทรงเขียนถึงเจ้าหญิงวิคโทรีอา พระภคินีว่าอีเรเนอนั้น "ไม่สวยน่ารัก" แม้ว่าจะไม่มีพระสิริโฉมงามเท่าเจ้าหญิงเอลิซาเบธ แต่เจ้าหญิงทรงสุภาพเรียบร้อย ถึงแม้จะเป็นแค่ลักษณะนิสัย เจ้าหญิงอลิซทรงอบรมเลี้ยงดูพระธิดาแบบเรียบง่าย มีพระพี่เลี้ยงชาวอังกฤษควบคุมดูแลพระโอรสและธิดา และให้เสวยพระกระยาหารพวกข้าวบดเหลวกับแอ็ปเปิ้ลอบ และสวมใส่เสื้อผ้าธรรมดา ทรงสอนพระธิดาเรื่องการบ้านการเรือน เช่น การอบขนมเค้ก จัดปูเตียง จุดไฟในเตาผิง และปัดกวาดฝุ่นให้ห้องนอน เจ้าหญิงอลิซยังทรงเน้นถึงความจำเป็นในการช่วยเหลือคนจนและพาพระธิดาไปในการเยี่ยมเยียนโรงพยาบาลและงานการกุศลต่างๆ ด้วย
ในปี ค.ศ. 1873 ทั้งครอบครัวรู้สึกโศกเศร้าเมื่อเจ้าชายฟรีดริช ซึ่งมีพระนามเรียกเล่นว่า "ฟริตตี้" พระอนุชาที่ประชวรโรคเฮโมฟีเลียของเจ้าหญิงอีเรเนอ พลัดตกจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ พระเศียรติดอยู่กับราวระเบียง และได้สิ้นพระชนม์ในอีกหลายชั่วโมงต่อมาเนื่องจากพระโลหิตคั่งในสมอง ต่อมาอีกหลายเดือนหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระโอรสวัยเยาว์ เจ้าหญิงอลิซก็ทรงนำพระโอรสและธิดาไปยังหลุมฝังพระศพเพื่อสวดมนต์ต์และทรงหดหู่เมื่อถึงการฉลองครบรอบที่เกี่ยวกับพระองค์ ในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1878 เจ้าหญิงอีเรเนอ พระภคินี พระอนุชา พระกนิษฐาและพระชนกประชวรด้วยโรคคอตีบ เจ้าหญิงมารี ซึ่งมีพระนามเรียกเล่นว่า "เมย์" ก็ได้สิ้นพระชนม์ด้วยโรคนี้ ส่วนพระชนนีซึ่งทรงเหนื่อยล้าจากการพยาบาลพระโอรสและธิดา ทรงติดโรคนี้ด้วยเช่นกัน เมื่อทรงทราบว่าประชวรใกล้สิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงอลิซก็ทรงสั่งเสียความปรารถนาต่างๆ รวมถึงคำแนะนำในการเลี้ยงดูพระธิดาและดูแลการบ้านการเรือนกับพระสวามี เจ้าหญิงสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคคอตีบเมื่อธันวาคมปีเดียวกัน
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าหญิงอลิซ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงตกลงพระทัยจะเป็นเหมือนเป็นพระชนนีให้กับพระราชนัดดาในราชวงศ์เฮ็สเซิน เจ้าหญิงอีเรเนอ พระภคินี พระกนิษฐาและพระอนุชาที่ยังทรงพระชนม์อยู่ ได้ทรงประทับอยู่ในอังกฤษช่วงวันหยุดต่างๆ และพระอัยยิกาทรงก็ส่งคำแนะนำเกี่ยวกับการศึกษาและความเห็นเกี่ยวกับฉลองพระองค์ของพระราชนัดดามายังพระอาจารย์ด้วย
เจ้าหญิงอีเรเนอทรงอภิเษกสมรสวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1888 ณ ปราสาทชาร์ล็อตเต็นบูร์ก กรุงเบอร์ลิน กับเจ้าชายไฮน์ริชแห่งปรัสเซีย พระราชโอรสพระองค์ที่สองในจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี และเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี จักรพรรดินีมเหสีแห่งเยอรมนี ในฐานะที่พระชนนีของทั้งสองพระองค์ทรงเป็นพี่น้องกัน เจ้าหญิงอีเรเนอและเจ้าชายไฮน์ริชเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งของกันและกัน การอภิเษกสมรสสร้างความไม่พอพระทัยแก่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย เพราะพระองค์ไม่เคยทรงทราบถึงการขอความรักกันจนกระทั่งทั้งสองพระองค์ตกลงพระทัยที่จะอภิเษกสมรส เจ้าหญิงวิคโทรีอา จักรพรรดินีมเหสีทรงพอพระทัยในตัวเจ้าหญิงอีเรเนอมาก อย่างไรก็ดี จักรพรรดินีทรงตกพระทัยมากเนื่องจากเจ้าหญิงอีเรเนอมิทรงสวมผ้าคลุมไหล่หรือผ้าคุลมบ่าเพื่ออำพรางพระอุทรขณะทรงพระครรภ์พระโอรสพระองค์แรกคือ เจ้าชายวัลเดมาร์ ซึ่งประชวรด้วยโรคเฮโมฟีเลียในปี ค.ศ. 1889 จักรพรรดินีที่ทรงสนพระทัยในการเมืองและเหตุการณ์ปัจจุบันยังทรงไม่เข้าพระทัยอีกด้วยว่าทำไมเจ้าชายไฮน์ริชและเจ้าหญิงอีเรเนอไม่เคยทรงอ่านหนังสือพิมพ์เลย อย่างไรก็ตามทั้งสองพระองค์ทรงอภิเษกสมรสกันด้วยความสุขและทรงเป็นที่รู้จักว่า "The Very Amiables" (คู่ที่น่ารักมาก) ในหมู่พระประยูรญาติ เนื่องจากลักษณะท่าทางอันสุภาพเรียบร้อย ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสสามพระองค์คือ
เชื้อสายของเจ้าชายไฮน์ริชและเจ้าหญิงอีเรเนอประกอบด้วยพระนัดดาสององค์ พระปนัดดาสององค์ และโอรสธิดาของพระปนัดดาอีกหกคน
สัมพันธ์ในครอบครัว.
เจ้าหญิงได้ทรงถ่ายทอดพันธุกรรมเฮโมฟีเลียไปยังเจ้าชายวัลเดมาร์และเจ้าชายไฮน์ริช พระโอรสองค์โตและองค์เล็ก พระพลานามัยของเจ้าชายวัลเดมาร์น่าเป็นห่วงมากสำหรับพระองค์เมื่อทรงพระเยาว์ ต่อมาก็ยังทรงโทมนัสเป็นอันมากเมื่อเจ้าชายไฮน์ริช พระโอรสองค์เล็กชนมายุ 4 ชันษา สิ้นพระชนม์หลังจากหกล้มและพระเศียรกระแทกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายไฮน์ริช เจ้าหญิงอาลิกซ์ ซึ่งเป็นพระขนิษฐาที่ขณะนี้เป็นจักรพรรดินีอเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย ทรงมีประสูติกาลพระโอรสที่ประชวรด้วยโรคเฮโมฟีเลีย พระนามว่า มกุฎราชกุมารอเล็กซิส ส่วนพระราชินีวิคโทรีอา ยูจีเนียแห่งสเปน พระญาติชั้นที่หนึ่งก็มีพระโอรสที่ประชวรด้วยโรคเฮโมฟีเลียสองพระองค์เช่นกัน
เจ้าหญิงอีเรเนอที่ทรงได้รับการเลี้ยงดูมาให้เชื่อวิถีความพฤติสมัยวิกตอเรียอย่างแท้จริง ทรงตกพระทัยอย่างง่ายดายกับสิ่งที่เห็นว่าเป็นความไร้ศีลธรรม เมื่อเจ้าหญิงเอลิซาเบธ พระภคินีทรงเลิกนับถือนิกายลูเธอรันเยอรมัน ที่ทั้งสองพระองค์ทรงเติบโตมาและเข้ารีตในศาสนจักรออร์โธด็อกซ์รัสเซียในปี ค.ศ. 1891 เจ้าหญิงทรงรู้สึกเศร้าพระทัยมาก พระองค์ทรงเขียนถึงพระชนกว่าทรง"ร้องไห้อย่างหนัก"กับการตัดสินใจของเจ้าหญิงเอลิซาเบธ ต่อมาเจ้าหญิงอาลิกซ์ได้ทรงเข้ารีตในศาสนจักรออร์โธด็อกซ์รัสเซียด้วยเช่นกันเมื่อทรงอภิเษกสมรสกับจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย แม้ว่าจะทรงผิดหวังกับการเลือกนับถือศาสนา พระองค์ยังคงใกล้ชิดสนิทสนมกับพระภคินีและขนิษฐาทั้งสอง ในปี ค.ศ. 1907 เจ้าหญิงอีเรเนอทรงช่วยเหลือจัดแจงการอภิเษกสมรสที่ต่อมาเป็นเสมือนหายนะระหว่างแกรนด์ดัชเชสมาเรีย ปาฟลอฟนาแห่งรัสเซียกับเจ้าชายวิลเฮล์มแห่งสวีเดน ดยุกแห่งโซเดอร์มันลานด์ พระราชินีแห่งสวีเดน พระชนนีในเจ้าชายวิลเฮล์มทรงเป็นสหายเก่าของทั้งเจ้าหญิงเอลิซาเบธและเจ้าหญิงอีเรเนอ แกรนด์ดัชเชสมาเรียทรงเขียนเล่าต่อมาว่าเจ้าหญิงอีเรเนอทรงกดดันพระองค์ให้ทำพิธีอภิเษกสมรสให้ลุล่วงเมื่อทรงสงสัย พระองค์ตรัสกับแกรนด์ดัชเชสว่าการล้มเลิกงานพิธีจะทำให้เจ้าหญิงเอลิซาเบธ"เสียใจอย่างมาก" ในปี ค.ศ. 1912 เจ้าหญิงอีเรเนอทรงเป็นหนึ่งในแรงสนับสนุนต่อเจ้าหญิงอาลิกซ์ พระขนิษฐา เมื่อมกุฎราชกุมารอเล็กซิสใกล้สิ้นพระชนม์จากความซับซ้อนของโรคเฮโมฟีเลียที่เรือนล่าสัตว์ของราชวงศ์ในประเทศโปแลนด์
ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหญิงอีเรเนอกับพระภคินีและพระขนิษฐาต้องแตกแยกออกจากการเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งทำให้ต้องทรงอยู่กันคนละฝ่าย เมื่อสงครามสิ้นสุดลง พระองค์ทรงได้ข่าวว่าเจ้าหญิงอาลิกซ์ พระสวามี พระโอสธิดาและเจ้าหญิงเอลิซาเบธ พระภคินีทรงถูกปลงพระชนม์โดยพวกบอลเชวิค หลังจากสงครามและการสละราชสมบัติของจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 ประเทศเยอรมนีไม่ได้ปกครองด้วยราชวงศ์ปรัสเซียอีกต่อไป แต่เจ้าหญิงอีเรเนอกับพระสวามียังคงประทับในตำหนักเฮมเมลมาร์ค ทางตอนเหนือของประเทศอยู่
เมื่อแอนนา แอนเดอร์สันปรากฏตัวขึ้นที่กรุงเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1921 โดยอ้างว่าเป็นแกรนด์ดัชเชสอนาสตาเซีย นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย ผู้รอดชีวิตจากการปลงพระชนม์พระราชวงศ์ เจ้าหญิงอีเรเนอเสด็จไปพบกับหญิงสาวคนนั้นแต่ตัดสินว่านางแอนเดอร์สันไม่ใช่พระนัดดาที่ทรงพบครั้งสุดท้ายเมื่อปี ค.ศ. 1913 เจ้าชายไฮน์ริช พระสวามีทรงกล่าวว่าการพูดถึงนางแอนเดอร์สันรบกวนพระทัยเจ้าหญิงอีเรเนอมากเกินไปและทรงสั่งว่าห้ามมิให้ใครพูดถึงหญิงคนนั้นเมื่อพระองค์ทรงอยู่ด้วย เจ้าชายไฮน์ริชสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1929 และอีกหลายปีต่อมา เจ้าชายซิกิสมุนด์ พระโอรสทรงตั้งคำถามกับนางแอนเดอร์สันผ่านสื่อกลางเกี่ยวกับวัยเยาว์ที่มีร่วมกันและกล่าวว่าคำตอบถูกหมดทุกขัอ เจ้าหญิงอีเรเนอทรงรับอุปการะเจ้าหญิงบาร์บารา พระธิดาในเจ้าชายซิกิสมุนด์ ที่ประสูติในปี ค.ศ. 1920 ไว้เป็นทายาทหลังจากที่เจ้าชายได้เสด็จออกจากเยอรมนีเพื่อไปประทับยังประเทศคอสตาริกาในช่วงทศวรรษที่ 1930 เจ้าชายซิกิสมุนด์ทรงปฏิเสธที่จะเสด็จกลับมาประทับในเยอรมนีหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 เจ้าหญิงอีเรเนอทรงโทมนัสอย่างแสนสาหัสเมื่อเจ้าชายวัลเดมาร์ พระโอรสองค์โตประชวรด้วยโรคเฮโมฟีเลียในปี ค.ศ. 1945 และสิ้นพระชนม์เนื่องจากการขาดเลือดสำหรับการถ่ายโลหิต ส่วนเจ้าหญิงก็สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1953 สิริพระชันษาได้ 87 ปี 4 เดือน โดยได้ทรงทิ้งพระตำหนักเฮมเมลมาร์คไว้ให้เป็นมรดกแก่พระนัดดา
ไอโอตา
ไอโอตา  หรือ โยตา (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 9 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 10
อีโอตา
Ι
อีออตา
ซีตา
ซีตา (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 6 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 7
Ζ
ซีต้า
ซีตา (แก้ความกำกวม)
ซีตา (ออกเสียง ซี-ต้า) สามารถหมายถึง
เดลตา
เดลตา (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 4 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 4 ใช้แทนตัวอักษร d เมื่อมีการใช้งานแทนแล้ว
เดลต้า
โอเมกา
โอเมกา (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 24 ซึ่งเป็นตัวสุดท้าย และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 800 ปัจจุบันใช้เขียนแทนหน่วยของความต้านทานไฟฟ้า (โอห์ม)
โอเมก้า
แลมบ์ด้า
นิว
นิว  หรือ นี (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 13 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 50
ν ในสมการ
-ฟิสิกส์ แทนความถี่คลื่น
นู
โช
โช (; , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรที่เพิ่มเข้ามาในอักษรกรีกเพื่อใช้เขียนภาษาแบกเตรีย (Bactrian language) อักษรนี้ออกเสียงเหมือน "sh" ในภาษาอังกฤษ
Ϸ
Broken/Ϸ
บีตา
บีตา หรือ เบตา ( , , ตัวใหญ่ Β, ตัวเล็ก β หรือ ตัวเขียน ϐ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 2 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 2 ในภาษากรีกโบราณ บีตาแทนเสียงหยุด ริมฝีปาก ก้อง และในภาษากรีกสมัยใหม่แทนเสียงเสียดแทรก ริมฝีปาก-ฟัน ก้อง อีกทั้งบีตายังเป็นรากในการกำเนิดอักษรอื่นด้วย เช่น อักษรโรมัน ⟨B⟩ และอักษรซีริลลิก ⟨Б⟩ และ ⟨В⟩
เบตา
บีต้า
เบต้า
บีตา (แก้ความกำกวม)
บีตา หรือ เบตา (beta) สามารถหมายถึง
เบตา (แก้ความกำกวม)
เดอะบริดจ์ออนเดอะริเวอร์แคว
แคปปา
แคปปา  หรือ กาปา (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก หรือ ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 10 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 20
แคปป้า
ดาวทอง สิงหพัลลภ
ดาวทอง สิงหพัลลภ หรือนายเปรม ถนอมวงศ์ เกิดเมื่อ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2477 ที่ จังหวัดระยอง สถิติการชก 7 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 3) แพ้ 3
ดาวทองเริ่มชกมวยเมื่ออายุ 15 ปี กับครูยี่สุ่น หัวหน้าคณะทวีสมบูรณ์ ขึ้นชกมวยครั้งแรกในชื่อ ดาวทอง ทวีสมบูรณ์ ขึ้นชกแถวบ้านเกิดที่ จ.ระยองจนมีชื่อเสียง จึงเข้ามากรุงเทพฯ มาอยู่ค่ายสิงหพัลลภของครูสว่าง พินิจศักดิ์ เปลี่ยนชื่อเป็นดาวทอง สิงหพัลลภ
เมื่อมาชกมวยไทยในกรุงเทพฯ ได้แสดงฝีมืออย่างยอดเยี่ยม ปราบนักมวยดังในรุ่นมิดเดิลเวทยุคนั้นได้หลายคน เช่น ประยุทธ อุดมศักดิ์ บุญมี แม่นฉมัง สมาน เกศสงคราม จนหาคู่ชกไม่ได้จึงหันมาชกมวยสากล และทำได้ดีเกินคาด ชกเพียงสามครั้ง ก็สามารถชนะน็อค เทรุโอะ โอนูกิ รองแชมป์ OPBF ยก 4 ดาวทองจึงได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท ปรากฏว่าชนะคะแนน ฮาชิโร ทัตสุมิ ได้แชมป์มาครอง
หลังจากได้ครองแชมป์แล้ว ดาวทองขึ้นชกนอกรอบ แพ้คะแนน สามารถ ศรแดง นักมวยดาวรุ่งในขณะนั้นไปอย่างพลิกล็อก ดาวทองจึงต้องไปชกกู้ชื่อที่สิงคโปร์ ชนะน็อค ทอร์ดี้ อลามาร์ ยก 3 จากนั้นขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF กับ ญัง เพาลิโน ซึ่งปรากฏว่าดาวทองแพ้คะแนนไปอย่างน่ากังขา ซ้ำร้ายยังถูกโกงค่าชก จนเงินไม่พอกลับเมืองไทย ต้องถอดสร้อยคอออกขายเพื่อเป็นค่าเดินทาง
เมื่อกลับมาเมืองไทย ดาวทองได้ชิงแชมป์คืนจากเพาลิโน และเป็นฝ่ายชนะได้แชมป์อีกสมัย จากนั้นดางทองเรื้อเวทีไปนาน จนไปเสียแชมป์ที่ญี่ปุ่นในที่สุด ดาวทองหยุดชกไประยะหนึ่งจึงกลับมาชกอีกครั้ง จนกระทั่งเป็นฝ่ายแพ้น็อค เขียวหวาน ยนตรกิจในแบบมวยสากลจึงแขวนนวมเลิกชก กลับไปประกอบธุรกิจที่ จ.ระยองบ้านเกิด โดยผลิตกะปิ น้ำปลาตราดาวทอง ซึ่งถือเป็นสินค้าคุณภาพอย่างหนึ่งของระยอง
ซิกมา
ซิกมา (, , ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก หรือ ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 18 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 200 สำหรับอักษรรูปนี้ จะใช้เมื่อซิกมาตัวเล็กเป็นอักษรตัวสุดท้ายของคำเท่านั้น ปัจจุบันมีความหมายในทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ว่า "ผลรวมใด ๆ"
ซิกม่า
ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า
ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า หรือนายออมทรัพย์ จันทรีย์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2476 เสียขีวิตเมื่อ พ.ศ. 2523 รวมอายุได้ 47 ปีสถิติการชก 11 ครั้ง ชนะ 2 แพ้ 9
อิปไซลอน
อิปไซลอน  หรือ อิปซีลอน (, ตัวใหญ่ หรือ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 20 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 400 สำหรับอักษรรูปนี้ จะถูกใช้เมื่อต้องการแยกแยะความแตกต่างออกจากอักษรละติน Y
ϒ
อิปซีลอน
สะพานข้ามแม่น้ำแคว (ภาพยนตร์)
สะพานข้ามแม่น้ำแคว  เป็นภาพยนตร์แนวมหากาพย์สงคราม ฉายเมื่อ ค.ศ. 1957 กำกับโดย เดวิด ลีน สร้างจากนวนิยายที่เขียนโดย ปีแยร์ บูล เมื่อ ค.ศ. 1952 แม้ว่าภาพยนตร์จะดำเนินเรื่องโดยใช้ประวัติศาสตร์ของการสร้าง ทางรถไฟสายมรณะ ใน ค.ศ. 1942–1943 โครงเรื่องและตัวละครในนวนิยายของบูลและบทภาพยนตร์เกือบทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ นักแสดงนำ ประกอบด้วย วิลเลียม โฮลเดน, อเล็ก กินเนสส์, แจค ฮอว์กินและเซ็ซซูเอะ ฮายากาวะ
แต่เดิม บทภาพยนตร์เขียนโดย คาร์ล โฟร์แมน ซึ่งต่อมาเขาถูกแทนที่ด้วย ไมเคิล วิลสัน นักเขียนทั้งสองต้องทำงานอย่างลับ ๆ เนื่องจากพวกเขาอยู่ใน บัญชีดำฮอลลีวูด และหลบหนีไปสหราชอาณาจักรเพื่อทำงานต่อ เป็นผลให้บูลซึ่งพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ได้รับเครดิตและได้รับรางวัล รางวัลออสการ์ สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม; หลายปีต่อมา โฟร์แมนและวิลสันได้รับรางวัลออสการ์หลังพวกเขาเสียชีวิตแล้ว
ปัจจุบัน "สะพานข้ามแม่น้ำแคว" ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็น หนึ่งในภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างมา โดยเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดใน ค.ศ. 1957 และได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกอย่างท่วมท้นจากนักวิจารณ์ ภาพยนตร์ได้รับรางวัลออสการ์ 7 สาขา (รวมถึง ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม) ณ งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 30 ภาพยนตร์ได้รับเลือกให้เก็บรักษาไว้ใน หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติ โดย หอสมุดรัฐสภาสหรัฐ ในฐานะที่ภาพยนตร์ "มีวัฒนธรรม, ประวัติศาสตร์หรือมีความสุนทรีย์อย่างมีนัยสำคัญ" เมื่อ ค.ศ. 1997 ภาพยนตร์อยู่ในรายชื่อภาพยนตร์อเมริกันที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาของ สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน สถาบันภาพยนตร์อังกฤษ โหวตให้ "สะพานข้ามแม่น้ำแคว" เป็นภาพยนตร์อังกฤษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอันดับที่ 11 แห่งศตวรรษที่ 20 เมื่อ ค.ศ. 1999
ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1943 เชลยศึกชาวอังกฤษนำโดย พันโท นิโคลสัน มาถึงค่ายกักกันญี่ปุ่นในประเทศไทย ผู้บัญชาการกองทัพเรือสหรัฐ เชียร์ส เล่าถึงสภาพที่น่ากลัว นิโคลสัน ห้ามความพยายามในการหลบหนีเพราะพวกเขาได้รับคำสั่งจากกองบัญชาการให้ยอมจำนน และการหลบหนีอาจถูกมองว่าเป็นการฝ่าฝืนคำสั่ง อีกทั้งป่าที่หนาแน่นโดยรอบทำให้ไม่สามารถหลบหนีได้
พันเอก ไซโตะ ผู้บัญชาการค่าย แจ้งนักโทษใหม่ว่า พวกเขาทั้งหมดจะต้องทำงาน ไม่เว้นแม้แต่เจ้าหน้าที่ ในการก่อสร้างสะพานรถไฟข้ามแม่น้ำแควที่จะเชื่อมระหว่างกรุงเทพฯ และย่างกุ้ง นิโคลสันคัดค้าน โดยแจ้งไซโตะว่าอนุสัญญาเจนีวายกเว้นเจ้าหน้าที่จากการใช้แรงงาน หลังจากที่ทหารเกณฑ์เดินขบวนไปยังบริเวณสะพาน ไซโตะก็ขู่ว่าจะยิงเจ้าหน้าที่ จนกระทั่ง พันตรี คลิปตัน นายแพทย์ชาวอังกฤษเตือนไซโตะว่ามีพยานจำนวนมากเกินกว่าที่เขาจะหลบหนีคดีฆาตกรรมได้ ไซโตะปล่อยให้เจ้าหน้าที่ยืนอยู่ทั้งวันท่ามกลางความร้อนแรง เย็นวันนั้น เจ้าหน้าที่ถูกขังอยู่ในกระท่อมลงโทษ ขณะที่นิโคลสันถูกเฆี่ยนตีและขังไว้ในกล่องเหล็ก
เชียร์สและเชลยอีกสองคนหลบหนี มีเพียงเชียร์สเท่านั้นที่รอดชีวิตแม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บก็ตาม เขาพเนจรเข้าไปในหมู่บ้านของชาวพม่า เขาได้รับการรักษาจนหายดี และในที่สุดก็เดินทางไปถึงอาณานิคมของอังกฤษที่เกาะซีลอน
การทำงานบนสะพานดำเนินไปอย่างย่ำแย่ เนื่องจากทั้งความผิดพลาดของแผนวิศวกรรมของญี่ปุ่น, การทำงานอย่างเชื่องช้าของเชลยและการก่อวินาศกรรมโดยเจตนา ไซโตะคาดว่าจะฆ่าตัวตายตามพิธีกรรมหากไม่ทำตามกำหนดเวลาที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาใช้วันครบรอบชัยชนะของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1905 ในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นอย่างสิ้นหวังเพื่อเป็นข้ออ้างในการกู้หน้า เขาประกาศนิรโทษกรรมทั่วไป ปล่อยตัวนิโคลสันและเจ้าหน้าที่ของเขา และยกเว้นพวกเขาจากการใช้แรงงาน นิโคลสันตกตะลึงกับงานอันย่ำแย่ของคนของเขาและสั่งให้สร้างสะพานที่เหมาะสม โดยตั้งใจให้สะพานนี้เป็นเกียรติแก่ความเฉลียวฉลาดของกองทัพอังกฤษตลอดหลายศตวรรษข้างหน้า คลิปตันคัดค้าน โดยเชื่อว่าเป็นการร่วมมือกับศัตรู ความหลงใหลในสะพานของนิโคลสัน ทำให้เขาสั่งเจ้าหน้าที่ให้ทำงานใช้แรงงานในที่สุด
เชียร์สกำลังเพลิดเพลินกับการพักรักษาตัวในโรงพยาบาลในซีลอนโดยไม่ได้ตั้งใจภายในโรงเรียนคอมมานโดที่เรียกว่า "กองกำลัง 316" (น่าจะอิงจาก กองกำลัง 136 ของฝ่ายบริหารปฏิบัติการพิเศษ) พันตรี วอร์เดน แห่งฝ่ายบริหารปฏิบัติการพิเศษ เชิญเชียร์สเข้าร่วมภารกิจคอมมานโดเพื่อทำลายสะพานทันทีที่สร้างเสร็จ เชียร์สพยายามออกจากภารกิจโดยสารภาพว่าเขาแอบอ้างเป็นเจ้าหน้าที่ โดยหวังว่าจะได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่าจากชาวญี่ปุ่น วอร์เดนตอบว่าเขารู้อยู่แล้วและกองทัพเรือสหรัฐตกลงที่จะโอนเขาไปยังฝ่ายบริหารปฏิบัติการพิเศษของอังกฤษด้วยยศจำลองของพันตรีเพื่อหลีกเลี่ยงความอับอาย เมื่อรู้ว่าเขาไม่มีทางเลือก เชียร์สจึงอาสา
วอร์เดน, เชียร์สและหน่วยคอมมานโดอีกสองคนโดดร่มเข้ามาในประเทศไทย แชปแมนเสียชีวิตหลังจากตกต้นไม้ และวอร์เดนได้รับบาดเจ็บจากการเผชิญหน้ากับหน่วยลาดตระเวนของญี่ปุ่นและต้องถูกหามบนแคร่ เขา, เชียรส์และจอยซ์ไปถึงแม่น้ำได้ทันเวลาด้วยความช่วยเหลือจากหญิงชาวสยามและคุณใหญ่ ผู้ใหญ่บ้านของพวกเขา ภายใต้ความมืดที่ปกคลุม เชียรส์และจอยซ์ได้วางระเบิดไว้บนเสาสะพาน รถไฟที่บรรทุกบุคคลสำคัญและทหารถูกกำหนดให้ข้ามสะพานเป็นคนแรกในวันรุ่งขึ้น และวอร์เดนต้องการทำลายทั้งสองอย่าง อย่างไรก็ตาม เมื่อรุ่งสาง ระดับน้ำในแม่น้ำได้ลดลง เผยให้เห็นสายไฟที่เชื่อมต่อวัตถุระเบิดกับตัวจุดระเบิด นิโคลสันพบสายไฟและบอกให้ไซโตะสนใจ เมื่อรถไฟใกล้เข้ามา พวกเขารีบลงไปที่ริมฝั่งแม่น้ำเพื่อตรวจสอบ จอยซ์จัดการผู้จุดชนวน ทำลายที่กำบังและแทงไซโตะจนตาย นิโคลสันตะโกนขอความช่วยเหลือ ขณะที่พยายามห้ามไม่ให้จอยซ์ไปถึงตัวจุดชนวน เมื่อจอยซ์ได้รับบาดเจ็บจากไฟของญี่ปุ่น เชียร์สว่ายน้ำข้ามไป แต่ตัวเองถูกยิง นิโคลสันจำเชียร์สได้และอุทานว่า "ฉันทำอะไรลงไป"
วอร์เดนยิงปืนครก ฆ่าเชียร์สและจอยซ์ นิโคลสันบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะเสียชีวิต เขาสะดุดเข้าหาตัวจุดระเบิดและตกลงบนลูกสูบ ระเบิดสะพานและส่งรถไฟพุ่งลงไปในแม่น้ำ วอร์เดนบอกสตรีชาวสยามว่าเขาต้องป้องกันไม่ให้ใครตกไปอยู่ในมือข้าศึก และจากไปกับพวกเธอ เมื่อเห็นการสังหาร คลิปตันส่ายหัวและพึมพำ "บ้าคลั่ง! ... บ้าคลั่ง!"
ดีแกมมา
อาบัติ
อาบัติ แปลว่า "การต้อง", "การล่วงละเมิด" หมายถึงโทษที่เกิดจาการล่วงละเมิดสิกขาบทหรือข้อห้ามแห่งภิกษุ ใช้เรียกความผิดทางวินัยของพระภิกษุว่า ต้องอาบัติ
อาบัติ มี 7 อย่าง แบ่งเป็น 2 ประเภทคือ
ภาษาอาเซอร์ไบจาน
ภาษาอาเซอรี หรือ ภาษาอาเซอร์ไบจาน เป็นภาษาราชการของประเทศอาเซอร์ไบจาน มีชื่อเรียกในภาษาของตนว่า Azərbaycan dili บางสำเนียงของภาษานี้ใช้พูดในอิหร่าน ซึ่งใช้เป็นภาษากลางระหว่างภาษาส่วนน้อยอื่น ๆ คือ ภาษาเคิร์ด ภาษาอาร์มีเนียและภาษาตาเลชิ มีผู้พูดภาษานี้ในสาธารณรัฐดาเกสถานในรัสเซีย จอร์เจียตะวันตกเฉียงใต้ อิหร่านภาคเหนือ และภาคตะวันออกของตุรกี
เป็นภาษาในภาษากลุ่มอัลไต มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ประมาณ 23 – 30 ล้านคน โดยมีราว 16- 23 ล้านคนในอิหร่านและ 7 ล้านคนในอาเซอร์ไบจาน และ 800,000 คน ในที่อื่น ๆ เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิก ใกล้เคียงกับภาษาตุรกี ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับ ผู้พูดภาษานี้พอจะเข้าใจกันได้กับผู้พูดภาษากลุ่มเตอร์กิก สาขาโอคุซอื่น ๆ เช่น ภาษาตุรกี ที่ใช้พูดในตุรกี ไซปรัสและแหลมบอลข่าน รวมทั้งภาษาเติร์กเมนด้วย
เสียงสระในภาษาอาเซฮร์ไบจาน เรียงลำดับตามอักษรดังนี้: ' , ' , ' , ' , ' , ' , ' , ' , ""
ภาษาอาเซอร์ไบจานเหนือในอาเซอร์ไบจานจะใช้อักษรละตินเป็นอักษรทางการ และยังคงใช้อักษรซีริลลิกในการเขียนอยู่บ้าง ส่วนภาษาอาเซอร์ไบจานใต้ในอิหร่านจะใช้อักษรอาหรับเหมือนภาษาเปอร์เซีย
ในอดีตภาษาอาเซอร์ไบจานจะใช้อักษรอาหรับเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จนเมื่อปี ค.ศ. 1929 จึงได้เริ่มใช้อักษรละตินในการบันทึกภาษาอาเซอร์ไบจานเหนือ(ซึ่งแตกต่างกับรูปแบบที่ใช้ในปัจจุบัน) และเปลี่ยนมาใช้อักษรซีริลลิกระหว่างปี ค.ศ. 1938 - 1991 และได้กลับมาใช้อักษรละตินอีกครั้งจนถึงปัจจุบัน ส่วนภาษาอาเซอร์ไบจานใต้นั้นยังคงใช้อักษรอาหรับในการบันทึกมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน
บุญส่ง มั่นศรี
แซมไพ
แซมไพ, ไดซิกมา  หรือ ซัมปี (, ตัวใหญ่ , ตัวเล็ก ) เป็นอักษรกรีกที่เคยใช้ในเลขกรีกโดยมีค่าเท่ากับ 900 ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว อักษรแซมไพมีสองรูปแบบคือ "แซมไพแบบโบราณ"  ใช้ในการเขียนหนังสือ และ "แซมไพแบบตัวเลข"  ใช้แทนตัวเลขและการอ้างอิงเอกสาร ความหมายตามตัวอักษรแปลว่า "เหมือนพาย" สำหรับชื่ออื่นของอักษรนี้คือ "ไดซิกมา" เนื่องจากใช้แทนหน่วยเสียง หรือ
แซมพาย
แซมพี
Ϡ
ไดซิกมา
ไดซิกม่า
ดีซิกมา
ดีซิกม่า
Disigma
ภาษาโทคิโพนา
ภาษาโทคิโพนา เป็นภาษาประดิษฐ์ สร้างขึ้นในกลางปี พ.ศ. 2544 โดย ซอนญา ลาง (ชื่อเดิม ซอนญา เอเลน คีซา) นักแปลและนักภาษาศาสตร์ชาวแคนาดา
ผู้สร้าง.
ซอนญา เอเบน คีซา เป็นนักแปลภาษา(อังกฤษ ฝรั่งเศส และเอสเปรันโต) และนักภาษาศาสตร์ที่อาศัยอยู่ในกรุงโทรอนโต ประเทศแคนาดา
ภาษาโทคิโพนาใช้พยัญชนะเก้าตัว (/p, t, k, s, m, n, l, j, w/) และสระห้าตัว (/a, e, i, o, u/) โดยพยางค์แรกของคำจะต้องเน้นเสียงเสมอ ภาษานี้ไม่มีสระเสียงยาว วรรณยุกต์ อักษรนำ อักษรควบกล้ำ
รากคำทั้ง 120 คำถูกออกแบบมาภายใต้เงื่อนไขของการมีชีวิตที่เรียบง่าย เนื่องจากภาษานี้มีรากคำน้อยมาก คำจากภาษาอื่นๆ จึงถูกสร้างขึ้นโดยการผสมรากคำเข้าด้วยกัน เช่น คำว่าสอน จะแปลว่า pana e sona ที่มีความหมายโดยตรงว่า ให้ความรู้
เจ้าสุภานุวงศ์
เจ้าสุภานุวงศ์ หรือ ประธานสุภานุวงศ์  เกิดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 ที่เมืองหลวงพระบาง เป็นเชื้อพระวงศ์ราชวงศ์ล้านช้างหลวงพระบาง เป็นประธานประเทศ (ประธานาธิบดี) สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว คนแรกหลังจากลาวเปลี่ยนแปลงการปกครองจากราชอาณาจักรมาเป็นสาธารณรัฐเมื่อปี พ.ศ. 2518 ทั่วโลกรู้จักในสมญานาม "เจ้าชายแดง" หรือ "The Red Prince"
เจ้าสุภานุวงศ์ ประสูติเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 เป็นโอรส 1 ใน 23 พระองค์ ของสมเด็จเจ้ามหาอุปราชบุญคงแห่งหลวงพระบาง กับหม่อมคำอ้วน หม่อมห้ามลำดับที่ 11 เป็นพระอนุชาต่างชนนีกับเจ้าเพชรราช และเจ้าสุวรรณภูมาโอรสที่ประสูติจากพระชายาเอก และเจ้าสุวรรณราชโอรสที่ประสูติจากหม่อมห้ามลำดับที่