pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ฟอสซิลของ "Doedicurus clavicaudatus" ถูกพบในอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ โดยเฉพาะที่ Ensenada Formation ในอาร์เจนตินา เนื่องจากสัตว์ชนิดนี้สูญพันธุ์ไปเมื่อไม่นานมานี้ จึงสันนิษฐานว่าอาจถูกล่าโดยมนุษย์กลุ่มแรกที่ตั้งรกรากอเมริกาใต้ ระดับดีเอ็นเอที่รักษาไว้ได้คือ 2/5 สัตว์ที่อุ้มบุญน่าจะเป็นอมาดิลโล แต่ความเหมาะสมมีเพียง 1/5 เพราะอมาดิลโลยักษ์ซึ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาอมาดิลโลชนิดเดียวกัน ยังมีน้ำหนักแค่ 30 กิโลกรัม เมื่อเปรียบเทียบกับไซส์รถเต่าแล้ว ถือว่ายังห่างกันไกล
วิทยาลัยครูสวนดุสิต
มกุฏราชกุมาร
อภินิหารแหวนครองพิภพ
อภินิหารแหวนครองพิภพ  เป็นภาพยนตร์แนวมหากาพย์แฟนตาซีผจญภัย ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2001 กำกับโดย ปีเตอร์ แจ็กสัน ดัดแปลงจากนวนิยายเล่มแรกของ "เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกใน "เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" ไตรภาค อำนวยการสร้างโดย แบร์รี เอ็ม. ออสบอร์น, แจ็กสัน, ฟราน วอลช์และทิม แซนเดอร์ส เขียนบทโดย วอลช์, ฟิลิปปา โบเยนส์และแจ็กสัน ภาพยนตร์ประกอบด้วยนักแสดงนำจำนวนมาก ได้แก่ เอไลจาห์ วูด, เอียน แม็กเคลเลน, ลิฟ ไทเลอร์, วิกโก มอร์เทนเซน, ฌอน แอสติน, เคต แบลนเชตต์, จอห์น ริส-เดวีส์, บิลลี บอยด์, โดมินิก โมนาแฮน, ออร์แลนโด บลูม, คริสโตเฟอร์ ลี, ฮิวโก วีฟวิง, ฌอน บีน, เอียน โฮล์มและแอนดี เซอร์กิส ภาพยนตร์ตามมาด้วย "ศึกหอคอยคู่กู้พิภพ" (2002) และ "มหาสงครามชิงพิภพ" (2003)
ภาพยนตร์ดำเนินเรื่องใน มิดเดิลเอิร์ธ เล่าเรื่องราวของลอร์ดมืด เซารอน ผู้แสวงหา เอกธำมรงค์ แหวนนั้นได้พบหาทางไปสู่ฮอบบิทหนุ่ม ชื่อว่า โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ ชะตากรรมของมิดเดิลเอิร์ธนั้นแขวนอยู่กับโพรโดและเพื่อนร่วมทางอีกแปดคน (ผู้ร่วมกันก่อตั้งเป็น คณะพันธมิตรแห่งแหวน) พวกเขาเริ่มต้นการเดินทางไปยัง เมาท์ดูม ในดินแดนของ มอร์ดอร์ ซึ่งที่เดียวที่แหวนสามารถถูกทำลาย
"อภินิหารแหวนครองพิภพ" ได้รับเงินทุนและจัดจำหน่ายโดย นิวไลน์ซินีมา บริษัทสัญชาติอเมริกา แต่ภาพยนตร์ถ่ายทำและตัดต่อทั้งหมดที่ นิวซีแลนด์ บ้านเกิดของแจ็กสัน ถ่ายทำพร้อมกันกับภาพยนตร์อีกสองเรื่องในไตรภาค ภาพยนตร์ฉายรอบปฐมทัศน์ที่ โอเดียนเลสเตอร์สแควร์ ใน ลอนดอน เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2001 และฉายในโรงภาพยนตร์ในสหรัฐเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2001 และในนิวซีแลนด์เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2001 ภาพยนตร์ได้รับการยกย่องอย่างมากจากนักวิจารณ์และแฟน ๆ พิจารณาว่าเป็นหลักสำคัญของการสร้างภาพยนตร์และความสำเร็จในภาพยนตร์แนวแฟนตาซี ภาพยนตร์ทำเงิน 887.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ทำให้เป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่สองในปี ค.ศ. 2001 และเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาลอันดับที่ห้า ณ ช่วงเวลาที่ฉาย
"อภินิหารแหวนครองพิภพ" ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลที่สุดเท่าที่เคยมีมา ภาพยนตร์ได้รับรางวัลจำนวนมาก ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 74 ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อในสิบสามสาขา ได้แก่ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม, นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ของ แม็กเคลเลน, กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม, ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม, ลำดับภาพยอดเยี่ยม, เพลงต้นฉบับยอดเยี่ยม ของ "เมย์อิตบี" และ เสียงยอดเยี่ยม, ชนะเลิศสี่รางวัล ได้แก่ กำกับภาพยอดเยี่ยม, แต่งหน้ายอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยมและเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม
&lt;section begin=Plot/&gt;ในยุคที่สองของมิดเดิลเอิร์ธ ลอร์ดแห่งเอลฟ์, คนแคระและมนุษย์ ได้รับแหวนแห่งอำนาจ โดยพวกเขาไม่รู้ว่า เซารอนได้หลอมเอกธำมรงค์ในเมาท์ดูม และได้ใส่พลังอำนาจของเขาเกือบทั้งหมดลงไปในแหวน เพื่อให้เขามีอำนาจครอบงำแหวนวงอื่น ๆ และจะได้พิชิตมิดเดิลเอิร์ธ พันธมิตรสุดท้ายของมนุษย์และเอลฟ์ ต่อสู้กับกองกำลังของเซารอนใน มอร์ดอร์ อิซิลดูร์แห่งกอนดอร์ ตัดนิ้วของเซารอนที่สวมแหวน ทำให้ร่างกายของเขาถูกทำลาย ยุคที่สามของมิดเดิลเอิร์ธเริ่มต้นหลังเซารอนพ่ายแพ้ครั้งแรก อิซิลดูร์ ผู้เก็บที่แหวนของเซารอนไว้เป็นของตัวเอง อิทธิพลของแหวนเริ่มครอบงำจิตใจของเขา ต่อมา เขาถูกฆ่าโดย ออร์ก และแหวนสูญหายไปในแม่น้ำเป็นเวลา 2,500 ปี จนกระทั่งถูกพบและครอบครองโดย กอลลัม ด้วยอิทธิพลของแหวน ทำให้เขามีอายุ 500 ปี ต่อมา แหวนถูกพบโดยฮอบบิท ชื่อ บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ โดยที่เขาไม่รู้ประวัติของมัน
หกสิบปีต่อมา บิลโบฉลองวันเกิดครบรอบ 111 ปี ของเขาใน ไชร์ และได้พบกับเพื่อนเก่าของเขา แกนดัล์ฟ พ่อมดเทา อีกครั้ง บิลโบเปิดเผยว่าเขาตั้งใจจะออกจากไชร์ เพื่อไปผจญภัยครั้งสุดท้าย เขาทิ้งมรดกของเขา รวมถึง แหวน ให้กับหลานชายของเขา โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ แกนดัล์ฟสืบสวนที่มาแหวน จนค้นพบความจริงของแหวนและรู้ข่าวว่ากอลลัมถูกจับกุมและถูกทรมานโดยออร์กของเซารอน กอลลัมพูดสองคำระหว่างที่เขาถูกทรมาน: "ไชร์" และ "แบ๊กกิ้นส์" แกนดัล์ฟกลับมาและเตือนโฟรโดให้ออกจากไชร์ ในขณะที่โฟรโดและ แซมไวส์ แกมจี เพื่อนและคนสวนของเขากำลังเดินทาง แกนดัล์ฟเดินทางไป ไอเซนการ์ด เพื่อพบกับ ซารูมาน พ่อมดขาว แต่รู้ว่าเขาได้เข้าร่วมกองกำลังกับเซารอน เขาได้ส่ง นาซกูล ทาสรับใช้ที่ไม่ตายเก้าตนไปตามหาโฟรโด
โฟรโดกับแซม พบกับปิบปินกับแมร์รี เพื่อนฮอบบิทของพวกเขา ทั้งสี่คนหลบหนีนาซกูลก่อนที่จะเดินทางมาถึง บรี ที่ซึ่งแกนดัล์ฟได้นัดพบ อย่างไรก็ตาม แกนดัล์ฟ ไม่มาตามนัด เนื่องจากเขาถูกจับคุมขังโดยซารูมาน เหล่าฮอบบิทได้การช่วยเหลือจากผู้พิทักษ์ไพร ชื่อว่า สไตรเดอร์ โดยเขาสัญญาว่าจะพาพวกเขาไปยัง ริเวนเดลล์ อย่างไรก็ตาม พวกเขาถูกดักซุ่มโจมตีโดยนาซกูลบนเวเทอร์ท็อป และ วิชคิง ผู้นำของเหล่านาซกูล แทงโฟรโดด้วยดาบมอร์กูล อาร์เวน เอลฟ์และคู่หมั้นของสไตรเดอร์ ช่วยเหลือโฟรโดและเรียกน้ำท่วมเพื่อกวาดเหล่านาซกูลออกไป อาร์เวนพาโฟรโดไปริเวนเดลล์และเขาได้รับการรักษา โฟรโดพบกับแกนดัล์ฟ โดยเขาหลบหนีจากไอเซนการ์ดสำเร็จ ด้วยความช่วยเหลือจาก ไกวเฮียร์ พญาอินทรี คืนนั้น สไตรเดอร์พบกับอาร์เวนอีกครั้ง และพวกเขายืนยันความรักที่มีต่อกัน ลอร์ด เอลรอนด์ พ่อของอาร์เวน จัดการประชุมขึ้นและตัดสินว่าแหวนต้องถูกทำลายในเมาท์ดูม โฟรโดอาสาเป็นคนถือแหวน โดยร่วมเดินทางกับ แกนดัล์ฟ, แซม, แมร์รี, ปิบปิน, เอลฟ์ เลโกลัส, คนแคระ กิมลี, โบโรเมียร์และสไตรเดอร์ ซึ่งแท้จริงแล้ว เขาคือ อารากอร์น ทายาทแห่งอิซิลดูร์และกษัตริย์โดยชอบธรรมแห่งกอนดอร์ บิลโบซึ่งตอนนี้พักอยู่ที่ริเวนเดลล์ ได้ให้ สติง ดาบของเขากับโฟรโด
คณะพันธมิตรแห่งแหวน ออกเดินทางผ่านภูเขาคาราดราส แต่ซารูมานได้เรียกพายุ บังคับให้เหล่าคณะพันธมิตร ต้องเดินทางผ่านเหมืองแห่งมอเรีย หลังพบว่าเหล่าคนแคระแห่งมอเรียถูกฆ่าทั้งหมด คณะพันธมิตรถูกโจมตีโดยออร์กและโทรลถ้ำ พวกเขาต่อสู้และหลบหนีไปได้ แต่เผชิญหน้ากับ หายนะแห่งดูริน, บัลร็อกซึ่งอาศัยอยู่ในเหมือง แกนดัล์ฟทำให้บัลร็อกตกลงไปในเหวอันกว้างใหญ่ แต่มันก็ลากเขาลงไปในความมืดด้วย คณะพันธมิตรเดินทางมาถึง ลอธลอริเอน ปกครองโดยราชินีเอลฟ์ กาลาเดรียล และสามีของเธอ เคเลบอร์น กาลาเดรียลบอกโฟรโดเป็นการส่วนตัวว่า มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถทำภารกิจนี้สำเร็จและหนึ่งในเพื่อนของเขาจะพยายามแย่งแหวน ขณะเดียวกัน ซารูมานได้สร้างกองกำลัง อูรุก-ไฮ เพื่อตามล่าและฆ่าคณะพันธมิตร
คณะพันธมิตรเดินทางโดยแม่น้ำไปยัง พาร์ท กาเลน โฟรโดเดินออกไปจากกลุ่มและเผชิญหน้ากับโบโรเมียร์ที่พยายามจะแย่งชิงแหวน คณะพันธมิตรถูกซุ่มโจมตีโดยอูรุก-ไฮ แมร์รีกับปิบปินถูกจับ โบโรเมียร์ถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสโดย เลิร์ตซ์ หัวหน้าอูรุก-ไฮ เมื่ออารากอร์นมาถึง เขาฆ่าเลิร์ตซ์และดูโบโรเมียร์เสียชีวิต โฟรโดตัดสินใจเดินทางไปมอร์ดอร์คนเดียว เพราะกลัวว่าแหวนจะครอบงำเพื่อนของเขา แต่อนุญาตให้แซมติดตามไปกับเขาด้วย หลังได้ยินสัญญาของแซมเคยให้ไว้กับแกนดัล์ฟ อารากอร์น, เลโกลัสและกิมลี ตัดสินใจไปช่วยเหลือแมร์รีกับปิบปิน&lt;section end=Plot/&gt;
ป่าดึกดำบรรพ์
ป่าดึกดำบรรพ์  เป็นชื่อป่าทึบแห่งหนึ่งในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแคว้นไชร์ ระหว่างเขตบั๊กแลนด์ กับเขาสุสาน ใจกลางแผ่นดินเอเรียดอร์อันกว้างใหญ่
แต่เดิมดินแดนแถบนี้เป็นป่าทึบขนาดใหญ่ไร้ผู้อยู่อาศัย (เป็นที่มาของคำว่า 'เอเรียดอร์' หมายถึง 'แผ่นดินร้าง') แต่เมื่อชาวนูเมนอร์มาบุกเบิกแผ่นดินทางใต้ และชาวฮอบบิทอพยพมาจากทางตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ ผืนป่าในเอเรียดอร์ก็ลดน้อยถอยลง หนึ่งในเขตแดนป่าที่เหลือก็คือป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ ชาวฮอบบิทเชื่อว่าในป่าดึกดำบรรพ์มีต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เดินได้และพูดได้ (น่าจะเป็นพวกเดียวกับเอนท์) และยังโหดร้ายอีกด้วย ในหนังสือ ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอน มหันตภัยแห่งแหวน เมื่อโฟรโดกับผองเพื่อนฮอบบิทเดินทางออกจากไชร์ทางด้านบั๊กแลนด์ ได้ผ่านเข้าไปในป่าดึกดำบรรพ์ และถูกต้นไม้ใหญ่ชื่อ 'ผู้เฒ่าหลิว' จับตัวเอาไว้
ทางตะวันออกเฉียงใต้ของป่ามีแม่น้ำวิทธีวินเดิลไหลผ่าน ริมแม่น้ำนั้นเป็นบ้านของ ทอม บอมบาดิล ซึ่งได้ไปช่วยเหล่าฮอบบิทเอาไว้จากผู้เฒ่าหลิว
ในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ฉบับภาพยนตร์ ได้ตัดเรื่องของป่าดึกดำบรรพ์ และ ทอม บอมบาดิล ออกไป
คิตะคีวชู
Jacen Solo
Jaina Solo
Mara Jade
Kyle Katarn
Darth Malak
ฟอลล์เอาต์บอย
ฟอลล์เอาต์บอย  เป็นวงป็อปพังก์จากอเมริกา ฟอร์มวงในปี 2001 ประกอบด้วยสมาชิก Patrick Stump (ร้องนำ, กีตาร์ทำนอง, นักแต่งเพลงหลัก ), Pete Wentz (เบสกีตาร์, แบคอัพ, นักเขียนเนื้อเพลงหลัก), Joe Trohman (กีตาร์ลีด, แบคอัพ) และ Andy Hurley (กลอง, เพอร์คัชชัน)
ได้รับรางวัลจากเวที เอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดส จากเพลง Sugar We're Going Down และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และได้รับรางวัล Teen Choice Awards มาได้อีก 3 รางวัล และเพลง "Dance, Dance" ก็คว้ารางวัลเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดส สาขาเพลงที่ได้รับเลือกจากคนดูมากที่สุดและยังเข้าชิงในสาขามิวสิควิดีโอศิลปินกลุ่มยอดเยี่ยมอีกด้วย
อัลบั้มชุด "From Under the Cork Tree" ออกวางขายในปี 2005 ได้รับสองแผ่นเสียงทองคำ ขายได้มากกว่า 2.5 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา และต่อมาเดือน กุมภาพันธ์ 2007 ทางวงได้ออกผลงานอัลบั้มชุด "Infinity on High" ซึ่งสามารถขึ้นชาร์ทที่อันดับ 1 ด้วยยอดขาย 260,000 ชุดในสัปดาห์แรก และมีซิงเกิลแรกคือ "This Ain't a Scene, It's an Arms Race" ขึ้นอันดับ 2 บนชาร์ทซิงเกิลนิตยสารบิลบอร์ด นอกจากนี้วงยังได้ร่วมแสดงในคอนเสิร์ตไลฟ์เอิร์ธเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 2007 อีกด้วย
ปลายปี 2008 อัลบั้มชุดที่ 4 Folie à Deux มีเพลงฮิตคือ "I Don't Care" ปลายปี 2009 พวกเขาได้ประกาศพักวงชั่วคราว Patrick Stump ออกอัลบั้มเดี่ยว "Soul Punk"
Joe Trohman และ Andy Hurley มีวงเฮฟวี่ เมทัลใหม่ "The Damned Things" Pete Wentz มีวงใหม่คือ "Black Cards" แฟนเพลงทุกคนคิดว่า พวกเขาคงแยกย้ายทำงานของตัวเอง มากกว่าที่จะกลับมารวมกันอีกครั้ง
ปลายปี 2012 ได้ประกาศรวมวงกันอีกครั้ง พร้อมอัลบั้มชุดที่ 5 "Save Rock and Roll" ออกจำหน่ายวันที่ 12 เมษายน 2555 พร้อมแนวเพลงที่เปลี่ยนไป แต่กระแสตอบรับยังออกมาค่อนข้างดี
กาลิอาโซ อัลเลซิ
เพลงใต้ดิน
เพลงใต้ดิน (Underground music) เป็นดนตรีที่ประกอบด้วยหลายแนวเพลงนอกเหนือจากวัฒนธรรมกระแสนิยม เพลงที่ไม่ได้มีขายอย่างถูกต้องการถือได้ว่าเป็นเพลงใต้ดิน
เพลงใต้ดินอาจมีแนวโน้มปลดปล่อยแนวความคิด อย่างเช่น ความบริสุทธิ์ อิสระในการปลดปล่อยความคิดสร้างสรรค์ มักต่อต้านสูตรเดิม ๆ ในการแต่งเพลงตลาด ชื่นชมความเป็นศิลปิน ต่อต้านการทำตาม ๆ กันของเพลงกระแสนิยม ตัวอย่างศิลปินเพลงใต้ดินในประเทศไทย ยกตัวอย่างเช่น ดาจิม เป็นต้น
อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน ราชสีห์, แม่มด กับตู้พิศวง
มาดัสกัสการ์ (ภาพยนตร์)
จูราสสิค พาร์ค
ศึกหอคอยคู่กู้พิภพ
ศึกหอคอยคู่กู้พิภพ  เป็นภาพยนตร์แนวมหากาพย์แฟนตาซีผจญภัย ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2002 กำกับโดย ปีเตอร์ แจ็กสัน ดัดแปลงจากนวนิยายเล่มที่สองของ "เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองใน "เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" ไตรภาค อำนวยการสร้างโดย แบร์รี เอ็ม. ออสบอร์น, ฟราน วอลช์และแจ็กสัน เขียนบทโดย วอลช์, ฟิลิปปา โบเยนส์, สตีเฟน ซินแคลร์และแจ็กสัน ภาพยนตร์ประกอบด้วยนักแสดงนำจำนวนมาก ได้แก่ เอไลจาห์ วูด, เอียน แม็กเคลเลน, ลิฟ ไทเลอร์, วิกโก มอร์เทนเซน, ฌอน แอสติน, เคต แบลนเชตต์, จอห์น ริส-เดวีส์, เบอร์นาร์ด ฮิลล์, คริสโตเฟอร์ ลี, บิลลี บอยด์, โดมินิก โมนาแฮน, ออร์แลนโด บลูม, ฮิวโก วีฟวิง, มิแรนดา ออตโท, เดวิด เวนัม, แบรด ดอริฟ, คาร์ล เออร์บันและแอนดี เซอร์กิส ภาพยนตร์มีเนื้อเรื่องต่อจาก "อภินิหารแหวนครองพิภพ" (2001) และภาพยนตร์ดำเนินเรื่องต่อไปใน "มหาสงครามชิงพิภพ" (2003)
หลังเหตุการณ์ใน "อภินิหารแหวนครองพิภพ" ภาพยนตร์แบ่งออกสามเส้นเรื่อง เล่าสลับกันไปมา ได้แก่ โฟรโดกับแซม เดินทางต่อไปมอร์ดอร์ เพื่อทำลาย เอกธำมรงค์ ทั้งสองคนได้เจอกับ กอลลัม อดีตเจ้าของแหวนและขอร่วมเดินทางด้วย, อารากอร์น, เลโกลัสและกิมลี เดินทางไปดินแดนแห่งโรฮาน และพบกับ แกนดัล์ฟ ที่ฟื้นคืนชีพ พวกเขาต่อสู้กับกองทัพที่ถูกส่งมาโดย ซารูมาน พ่อมดผู้ชั่วร้าย ที่เฮล์มส์ดีป, แมร์รีกับปิบปิน หนีจากการจับกุมสำเร็จ แล้วพบกับ ทรีเบียร์ดแห่งเอนท์ และช่วยวางแผนโจมตีไอเซนการ์ด ป้อมปราการของซารูมาน
"ศึกหอคอยคู่กู้พิภพ" ได้รับเงินทุนและจัดจำหน่ายโดย นิวไลน์ซินีมา บริษัทสัญชาติอเมริกา แต่ภาพยนตร์ถ่ายทำและตัดต่อทั้งหมดที่ นิวซีแลนด์ บ้านเกิดของแจ็กสัน ถ่ายทำพร้อมกันกับภาพยนตร์อีกสองเรื่องในไตรภาค ภาพยนตร์ฉายรอบปฐมทัศน์ที่ ซีกฟิลด์เทียเตอร์ ใน นครนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2002 และฉายในโรงภาพยนตร์ในสหรัฐเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2002 และในนิวซีแลนด์เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2002 ภาพยนตร์ได้รับการยกย่องอย่างมากจากนักวิจารณ์และแฟน ๆ พิจารณาว่าเป็นหลักสำคัญของการสร้างภาพยนตร์และความสำเร็จในภาพยนตร์แนวแฟนตาซี ภาพยนตร์ทำเงิน 951.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ทำให้เป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในปี ค.ศ. 2002 และเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาลอันดับที่สาม ณ ช่วงเวลาที่ฉาย
"ศึกหอคอยคู่กู้พิภพ" ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลที่สุดเท่าที่เคยมีมา ภาพยนตร์ได้รับรางวัลจำนวนมาก ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 75 ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อในหกสาขา ได้แก่ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม, ลำดับภาพยอดเยี่ยมและบันทึกเสียงยอดเยี่ยม, ชนะเลิศสองรางวัล ได้แก่ สาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยมและเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม
ยุวธิดา ผลประเสริฐ
เอธิโอเปียนแอร์ไลน์
เอธิโอเปียแอร์ไลน์ เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศเอธิโอเปีย มีฐานอยู่ที่กรุงอาดดิสอาบาบา เอธิโอเปีย ให้บริการขนส่งผู้โดยสายและสินค้าระดับนานาชาติไปสู่จุดหมายปลายทาง 65 แห่งทั่วโลก รวมทั้งจุดหมายปลายทางในประเทศอีก 17 แห่ง และให้บริการเครื่องบินเช่าขนส่งผู้โดยสารและสินค้า มีศูนย์กลางหลักอยู่ท่าอากาศยานนานาชาติโบเล กรุงอาดดิสอาบาบา
ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2488 โดยจักรพรรดิเฮลี เซลาสซี ด้วยความช่วยเหลือจาก TWA เริ่มปฏิบัติงานเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2489 พร้อมกับเที่ยวบินรายสัปดาห์ระหว่างกรุงอาดดิสอาบาบา และกรุงไคโร ด้วยเครื่องบินใบพัด ดักลาส ดีซี-3 จำนวน 5 ลำ
เส้นทางการบินระยะไกลเส้นทางแรกเริ่มให้บริการบินไปยังแฟรงก์เฟิร์ตเมื่อ พ.ศ. 2501 และเริ่มเที่ยวบินอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2504 จากกรุงอาดดิสอาบาบา ไปยังไนโรบี ใน พ.ศ. 2508 ได้เปลี่ยนรูปแบบกิจการจากบรรษัทไปเป็นบริ
ษัทมหาชน และเปลี่ยนชื่อจาก Ethiopian Air Lines ไปเป็น Ethiopian Airlines ซึ่งรัฐบาลเอธิโอเปียเป็นเจ้าของกิจการทั้งหมด มีลูกจ้าง 6,557 คน (มีนาคม พ.ศ. 2556)
ฝูงบินของสายการบินเอธิโอเปียแอร์ไลน์ ประกอบด้วยเครื่องบินดังตารางด้านล่าง
หากไม่นับรวมเครื่องบิน ฟอกเกอร์ 50 แล้ว อายุเฉลี่ยของฝูงบินเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 จะอยู่ที่ 15.9 ปี
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 เอธิโอเปียแอร์ไลน์ได้เซ็นสัญญาข้อตกลงเบื้องต้นในการซื้อเครื่องบิน โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ จำนวน 10 ลำ (5 ยืนยัน 5 พิจารณา) ต่อมาวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 โบอิงได้ประกาศว่าเอธิโอเปียแอร์ไลน์ตกลงสั่งซื้อเครื่องบินทั้งหมด 10 ลำ เวลาที่คาดว่าจะส่งมอบอยู่ระหว่าง พ.ศ. 2551-2554
บริการบรรทุกสินค้า.
บริการบรรทุกสินค้าของเอธิโอเปียแอร์ไลน์ดำเนินการโดยเครื่องบินขนส่งสินค้า โบอิง 757-200PF จำนวน 2 ลำ ไปยังจุดหมายปลายทางในแอฟริกา ตะวันออกกลาง อินเดีย และยุโรป
ในระหว่าง 5 เดือนแรกของ พ.ศ. 2550 ฝ่ายคลังสินค้าของเอธิโอเปียแอร์ไลน์ได้เช่าเครื่องบิน ดีซี-10-30F จำนวน 2 ลำจาก World Airways เพื่อเพิ่มความสามารถในการบรรทุกสินค้าในเครือข่าย
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 เอธิโอเปียแอร์ไลน์ประกาศว่าได้ซื้อเครื่องบิน เอ็มดี-11F หนึ่งลำ ซึ่งจะส่งมอบในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 และมีความจำนงจะเช่าเครื่องบินรุ่นเดียวกันอีกลำหนึ่งในปีเดียวกัน
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอธิโอเปียแอร์ไลน์ได้เช่าเครื่องบินบรรทุกสินค้า โบอิง 747-200 สองลำ ซึ่งขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์จีอี
อุบัติภัย.
ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 เป็นต้นมา เครื่องบินของสายการบินเอธิโอเปียนแอร์ไลน์สเกิดอุบัติเหตุที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก 2 ครั้ง
วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2531 หลังจากเครื่องบิน โบอิง 737 เที่ยวบินที่ 604 เดินทางออกจาก Bahir Dar เอธิโอเปีย มีนกพิราบถูกดูดเข้าไปในเครื่องยนต์ทั้งสองเครื่อง เครื่องหนึ่งสูญเสียแรงขับดันเกือบจะทันที และอีกเครื่องหนึ่งสูญเสียแรงขับดันขณะย้อนกลับไปยังท่าอากาศยานเพื่อลงจอดฉุกเฉิน ทำให้เครื่องบินตกกระแทกพื้น มีผู้เสียชีวิต 31 คนจากจำนวนคนทั้งหมด 105 คน
วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2539 คนร้าย 3 คนได้จี้เครื่องบิน โบอิง 767 เที่ยวบินที่ 961 ซึ่งเป็นเที่ยวบินแรกในเส้นทาง อาดดิสอาบาบา-ไนโรบี-บราชซาวิลล์-ลากอส-อาบิดจาน คนร้ายได้บังคับให้นักบินนำเครื่องบินไปยังออสเตรเลีย ขณะที่กำลังมุ่งลงทางทิศใต้เลียบชายฝั่งแอฟริกา เจ้าหน้าที่ควบคุมที่ไนโรบีได้แนะนำนักบินให้นำเครื่องลงจอดที่มอมบาซา ระหว่างนั้นเชื้อเพลิงไหลออกและเครื่องยนต์เครื่องหนึ่งหยุดทำงาน ขณะที่นักบินพยายามนำเครื่องลงจอดใกล้เกาะโมโรนี ในหมู่เกาะโคโมโรส เชื้อเพลิงได้หมดลง เครื่องบินตกลงสู่ทะเลห่างจากชายฝั่ง 500 เมตร ผู้โดยสารและลูกเรือ 123 คนจากทั้งหมด 175 คนเสียชีวิต นักบินของเครื่องคือกัปตัน Leul Abate ได้รับการกล่าวขานจากสื่อในสหรัฐอเมริกาให้เป็นบุคคลแห่งสัปดาห์ในฐานะที่นำเครื่องบินลงจอดในมหาสมุทรอย่างนุ่มนวลและรักษาชีวิตผู้โดยสารบางส่วนไว้ได้ ขณะที่คนร้ายทั้ง 3 นั้นเชื่อว่าเสียชีวิต
สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภูมิพลอดุลยเดช
วันไหว้ครู
การเสด็จออกสีหบัญชร ในรัชกาลที่ 9
ฟิลิป แอสต์ลีย์
ฟิลิป แอสต์ลีย์ (; 8 มกราคม พ.ศ. 2285 — 27 มกราคม พ.ศ. 2357) ผู้ได้รับการยอมรับว่าเป็น "บิดาแห่งละครสัตว์สมัยใหม่"
ฟิลิป แอสต์ลีย์ เกิดที่เมืองนิวคาสเซิล ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรชายของช่างทำตู้ เมื่ออายุได้ 9 ขวบได้เริ่มฝึกหัดงานกับบิดา แต่ความฝันของแอสต์ลีย์กลับอยากทำงานที่เกี่ยวกับม้า ดังนั้นแอสต์ลีย์จึงเข้าร่วมเป็นทหารในกรมทหารม้าเบาที่ 15 ของพันเอกเอเลียตเมื่ออายุ 17 ปี และต่อได้เลื่อนเป็นสิบตรี แอสต์ลีย์ได้เข้าร่วมรบในสงครามฝรั่งเศสและสงครามอินเดีย อาชีพทหารของแอสต์ลีย์ได้ช่วยให้เขาได้พบปะและติดต่อกับนักฝึกม้าและนักขี่มืออาชีพหลายคนซึ่งแอสต์ลีย์เองก็เป็นนักขี่ม้าตัวยงอยู่ด้วยแล้ว
แอสต์ลีย์มีความเป็นอัจฉริยะในการขี่ม้าแบบผาดโผน เขาได้เห็นนักขี่ม้าผาดโผนได้รับความสนใจมากจากคนดูที่อิสลิงตัน จึงได้ความคิดที่จะเปิดสอนโรงเรียนสอนการขี่ม้าในลอนดอน ที่ที่ซึ่งแอสต์ลีย์สามารถเปิดการแสดงการขี่ม้าผาดโผนไปพร้อมกันได้ด้วย ในปี พ.ศ. 2311 หรือประมาณเมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกครั้งที่ 2 ได้หนึ่งปี แอสต์ลีย์ได้จัดตั้งโรงเรียนสอนขี่ม้าขึ้นที่ตอนใต้ของสะพานเวสมินสเตอร์ในลอนดอนโดยทำการสอนในช่วงเช้าและเปิดการแสดง "ความแกล้วกล้าของนักขี่ม้า" ในช่วงบ่าย แอสต์ลีย์เรียกลานสนามที่จัดแสดงว่า "เซอร์คัส" (circus -แปลว่าวงกลมหรือวงเวียน) เนื่องจากรูปร่างกลมของสนามแสดง แอสต์ลีย์เลือกลานกลมด้วยเหตุผลสองประการคือ ประการแรกเป็นการการง่ายที่จะทำให้ผู้ชมมองเห็นนักขี่ได้ตลอดเวลา และประการที่สอง วงกลมจะทำให้เกิดแรงเหวี่ยงหนีศูนย์ที่ช่วยให้การยืนขี่ขณะม้าวิ่งควบเป็นวงโค้งได้มั่นคงขึ้น หลังจากแสดงต่อเนื่องมาหลายปี แอสต์ลีย์ได้ต่อเติมชาน ที่นั่งและหลังคาให้กับลานแสดงของเขา
ลานกลมละครสัตว์โรงแรกของแอสต์ลีย์มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 19 เมตร แต่ในที่สุดมาลงตัวที่ 13 เมตร ซึ่งกลายเป็นมาตรฐานนานาชาติในเวลาต่อมา
แอสต์ลีย์เริ่มทำเงินได้มากขึ้นเรื่อยๆ และมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้น แต่อย่างไรก็ดี หลังจากเปิดการแสดงได้สองฤดู แอสต์ลีย์จำต้องนำสิ่งแปลกใหม่เข้ามาร่วมการแสดงร่วมเพื่อไม่ให้คนดูเบื่อ เขาเริ่มจ้างนักขี่ม้าอาชีพเพิ่มขึ้น จ้างนักดนตรี ตัวตลก นักแสดงปาหี่ นักแสดงการตีลังกา นักเดินไต่เส้นลวดและสุนัขเต้นระบำมาร่วมรายการด้วย ซึ่งนับเป็นการวางรากฐานรูปแบบละครสัตว์สมัยใหม่อย่างเป็นอยู่ในปัจจุบัน
ละครสัตว์ของแอสต์ลีย์ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจนถึงกับได้รับเชิญให้ไปแสดงหน้าพระที่นั้งของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสที่พระราชวังแวร์ซาย เมื่อ พ.ศ. 2265 ในปีต่อมาแอสต์ลีย์ได้สร้าง "ทวิอัฒจันทร์" (Amphitheatre) ของเขาขึ้นแต่ก็ถูกไฟใหม้เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2267 แต่เขาก็สร้างมันขึ้นมาใหม่หลังจากถูกไฟไหม้หลายครั้ง, และด้วยความมั่งคั่งมันได้กลายเป็น "ราชทวิอัฒจรรย์แอสต์ลีย์" แอสต์ลีย์ได้เปิดการแสดงละครสัตว์ปารีสขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2325 ซึ่งเรียกกันว่า "ทวิอัฒจันทร์อองแกลส์" (Amphitheatre Anglais) หลังจากนั้นก็ได้มีผู้เปิดการแสดงละครสัตว์ขึ้นหลายแห่งซึ่งนำไปสู่การมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก
คู่แข่งสำคัญคนแรกของแอสต์ลีย์คือนักขี่ม้าอาชีพชื่อชาลส์ ฮิวส์ซึ่งเคยทำงานกับแอสต์ลีย์มาก่อน และด้วยความร่วมมือกับชาลส์ ดิบดินนักแต่งละครแพนโทไมม์หรือละครใบ้โบราณผู้มีชื่อเสียง ฮิวส์ได้เปิดอัฒจรรย์ขึ้นมาแข่งในลอนดอนซึ่งดิบดินตั้งชื่อว่า "สำนักดุริยางค์อาชาราชละครสัตว์" (Royal Circus and Equestrian Philharmonic Academy)
แอสต์ลีย์เองก็ได้เปิดโรงละครสัตว์ขึ้นอีก 18 แห่งในเมืองต่างๆ ของยุโรปและได้รับการอุปถัมภ์จากราชวงศ์หลายราชวงศ์ แอสต์ลีย์มีชื่อเสียงมากและร่ำรวยจนน่าอิจฉา แต่เขาไม่เคยใช้สัตว์ป่ามาแสดงเลยจนกระทั่งเมื่อ 14 ปีหลังการตายของเขาในปารีสเมื่ออายุได้ 72 ปี ด้วยโรคเกาท์ในกระเพาะ. ศพของเขาได้รับการฝังไว้ที่สุสาน Père Lachaise ในกรุงปารีส
Abhisit
ดาร์ธ เบน
ดาร์ธ เบน  เป็นตัวละครในจักรวาลขยายของเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" ถูกกล่าวถึงครั้งแรกในหนังสือนิยาย "Star Wars Episode I: The Phantom Manace" และผลงานในจักรวาลขยายอื่นๆ อีกมาก มีบทบาทเป็นตัวละครหลักในหนังสือการ์ตูนชุด "Jedi vs. Sith" และเป็นตัวเอกในนิยาย "Darth Bane: Path of Destruction" และ "Darth Bane: Rule of Two"
ดาร์ธ เบน เป็นซิธารีและลอร์ดมืดแห่งซิธที่สร้างกฎแห่งสองขึ้น ถือกำเนิดในนามเดสเซลในปีที่ 1,026 ก่อนยุทธการยาวิน ในครอบครัวคนงานเหมืองที่ยากจนบนดาวเคราะห์อะพาทรอสในดินแดนรอบนอก หลังจากพลั้งมือสังหารทหารของสาธารณรัฐกาแลกติกในปีที่ 1,003 ก่อนยุทธการยาวิน เดสเซลก็ตกเป็นเป้าหมายในการตามล่าของสาธารณรัฐ แต่ก็สามารถหลบหนีออกมาจากดาวเคราะห์ได้ด้วยความช่วยเหลือของโกรชิกผู้เป็นสหาย จนสามารถเข้าเป็นส่วนหนึ่งของภราดรภาพแห่งความมืดของเหล่าซิธได้ ในช่วงแรกเดสเซลปฏิบัติหน้าที่เป็นทหารราบในหน่วยกลูมวอล์คเกอร์ แต่ต่อมาก็มีผู้รับรู้ถึงความสามารถมีสัมผัสแห่งพลังในตัว และได้รับไปฝึกบนสถาบันซิธบนคอร์ริบาน
ที่นั่นเดสเซลได้รับชื่อใหม่ว่าเบน และได้รับการยอมรับเป็นนักเรียนที่ฝีมือดีที่สุดคนหนึ่งในสถาบัน ก่อนที่จะเสื่อมศรัทธาในด้านมืดของพลัง แม้ต่อมาจะสามารถเรียกศรัทธาในด้านมืดคืนมาได้แต่ก็ไม่สามารถเรียกศรัทธาในภราดรภาพแห่งความมืดขึ้นมาได้ โดยเบนเชื่อว่าภราดรภาพนี้มีข้อบกพร่อง ผู้นำภราดรภาพฯ อย่างคานนั้นเป็นคนขลาดและเขลา ดังนั้นเบนจึงหลบหนีออกมาจากภราดรภาพฯ และได้ศึกษาโฮโลครอนของดาร์ธ เรวาน และใช้ความรู้ที่ได้ทำลายภราดรภาพฯ ลง จนสามารถสร้างนิกายซิธขึ้นใหม่ได้ เบนสร้างกฎแห่งสองขึ้น ให้ซิธมีได้เพียงสองคน ป้องกันไม่ให้เกิดการต่อสู้แย่งชิงอำนาจภายในที่บ่อนทำลายซิธมานับศตวรรษ จากนั้นจึงถือตำแหน่งดาร์ธ และรับดาร์ธ ซานนาห์เป็นศิษย์
ปีที่ 990 ก่อนยุทธการยาวิน สิบปีหลังภราดรภาพแห่งความมืดถูกทำลาย เบนพยายามหาวิธีสร้างโฮโลครอนเพื่อที่จะสามารถถ่ายทอดความรู้ไปยังซิธลอร์ดรุ่นหลัง จึงเดินทางไปยังดาวเคราะห์ไทธอนในดินแดนแก่นกลางเพื่อตามหาโฮโลครอนของลอร์ดมืดเบเลีย ดาร์ซู แต่ขณะที่เบนอยู่บนไทธอนนั้นเองเหล่าเจไดก็รู้ตัวและส่งเจไดมาตามสังหารเขาและศิษย์ เมื่อเจไดมาถึงก็เกิดการปะทะกันขึ้นในป้อมของดาร์ซู แม้ฝ่ายเจไดจะมีจำนวนมากกว่าแต่ซิธก็สามารถปราบเจไดลงได้แต่เบนกลับบาดเจ็บสาหัส ซานนาห์พาเบนไปยังอัมเบรียและโน้มน้าวคาเลบผู้รักษาให้ช่วยเหลือทั้งสอง คาเลบแจ้งข่าวไปยังสภาเจได แต่ซานนาห์ได้ใช้พลังทำให้ดาโรวิตศิษย์ของคาเลบเสียสติ จากนั้นซานนาห์จึงสังหารคาเลบ พาเบนและตนหลบซ่อนภายในที่พักของคาเลบ เมื่อเจไดมาถึงพบดาโรวิตเสียสติจึงเชื่อว่าเป็นซิธลอร์ดและได้สังหารลง เหล่าเจไดจึงเชื่อว่าซิธคนสุดท้ายถูกสังหาร เหล่าซิธสูญไปสิ้น
สิบปีต่อมา เบนเริ่มกังวลว่าศิษย์ของเขาจะอ่อนแอเกินไปจนไม่สามารถโค่นเขาลงและสืบทอดความเป็นลอร์ดมืดแห่งซิธต่อไปได้ดังประสงค์ของกฎแห่งสอง ดังนั้นจึงพยายามหาความลับที่จะยืดชีวิตของตนโดยการถ่ายวิญญาณไปยังร่างอื่น และได้เดินทางไปยังพรากิธ ครอบครองโฮโลครอนของซิธโบราณดาร์ธ แอนเดดดู ขณะเดินทางกลับมาจากพรากิธเบนถูกลอบโจมตีโดยกลุ่มนักล่าสังหารที่ถูกว่าจ้างโดยเซอร์รา บุตรสาวของคาเลบ และถูกจับตัวไปยังดาวเคราะห์โดอัน ถูกคุมขังและสอบปากคำ ก่อนที่จะปลดปล่อยตัวเองเป็นอิสระได้ บนโดอันเบนพบกับซานนาห์ผู้เป็นศิษย์และได้ปะทะกันเพื่อแย่งชิงตำแหน่งซิธลอร์ด การต่อสู้นั้นจบลงเป็นผลเสมอ โดยเบนเดินทางหลบหนีไปยังอัมเบรียพร้อมดาร์ธ คอกนัส มือสังหารชาวอิกทอทชิซึ่งมีความสามารถในการใช้พลังด้านมืดซึ่งเบนวางแผนจะรับเข้าเป็นศิษย์หากซานนาห์อ่อนแอและไม่คู่ควรกับตำแหน่ง ที่อัมเบรียเบนและซานนาห์ได้ต่อสู้กัน เป็นผลให้เบนเสียชีวิต ซานนาห์ได้ขึ้นเป็นซิธลอร์ด
เกือบหนึ่งพันปีต่อมา นิกายซิธของเบนได้โค่นล้มนิกายเจไดและทำลายสาธารณรัฐกาแลกติกลงเป็นผลสำเร็จ
ตัวละครดาร์ธ เบนและกฎแห่งสองถูกสร้างขึ้นโดยจอร์จ ลูคัส เป็นส่วนหนึ่งของประวัติของเหล่าซิธเพื่อใช้ใน โดยเบนได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกใน"ภัยซ่อนเร้น"ฉบับนิยายในฐานะผู้สร้างกฎแห่งสอง ต่อมาใน พ.ศ. 2543 หนังสือ "The Essential Chronology" ได้รวมการสร้างกฎแห่งสองนี้เข้ากับยุทธการรูซานที่เคยถูกกล่าวถึงมาก่อนในเรื่องชุด "Dark Forces: Jedi knight" เนื้อเรื่องส่วนนี้ได้รับการขยายเพิ่มเติมในหนังสือการ์ตูนชุด "Jedi vs Sith" โดย Darko Macan และ "Bane of the Sith" โดย Kevin J. Anderson ต่อมาหนังสือ "The New Essential Guide to Characters" และ "The New Essential Chronology" ได้ให้รายละเอียดในเรื่องนี้มากขึ้น หนังสือฉบับหลังพยายามแก้ไขความไม่เข้ากันระหว่าง "Jedi vs Sith" และ "Bane of the Sith" ด้วย
พ.ศ. 2549 หนังสือ "Darth Bane: Path of Destruction" เขียนโดย Drew Kerpyshyn ได้รับการวางจำหน่าย รายละเอียดหลายอย่างในหนังสือเล่มนี้ขัดกันกับข้อมูลที่ปรากฏก่อนหน้า ต่อมา พ.ศ. 2550 หนังสือภาคต่อ "Darth Bane: Rule of Two" ก็วางจำหน่าย และได้แก้ไขความไม่เข้ากันนี้เป็นบางส่วน ส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ทับซ้อนกับเรื่องราวใน "Bane of the Sith" พร้อมๆ กับสร้างเรื่องราวระหว่างเบนกับศิษย์ของเขา นิยายเล่มสาม "Darth Bane: Dynasty of Evil" วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2552 โดยนิยายแต่ละเล่มให้รายละเอียดมากขึ้นเกี่ยวกับตัวละคร ในขณะที่นิยายเล่มสามเป็นจุดจบชีวิตของตัวละครดาร์ธ เบน
ผู้อ่านหลายคนยังคงสงสัยว่าเบนหรือซานนาห์กันแน่ที่เป็นฝ่ายชนะการประลองครั้งสุดท้ายในตอนจบของ "Dynasty of Evil" โดยผู้แต่งคือ Drew Karpyshyn ได้ออกมายืนยันว่าซานนาห์เป็นผู้ชนะการประลอง โดยมีเพียงบางส่วนของเบนเท่านั้นที่หลงเหลืออยู่ในตัวของเธอ
ธงชาติบาห์เรน
ธงชาติบาห์เรน (อาหรับ علم البحرين) มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งออกเป็นสองส่วนด้วยเส้นฟันปลา 5 ซี่ ตามแนวตั้ง โดยทางด้านต้นธงเป็นพื้นสีขาว ส่วนทางด้านปลายธงเป็นสีแดง
ความหมายของสีแดง คือ เป็นสีของกลุ่มรัฐในแถบอ่าวเปอร์เซีย ส่วนสีขาวซึ่งต่อกับเส้นฟันปลาทางด้านต้นธงนั้น หมายถึงหลักปฏิบัติ 5 ประการของศาสนาอิสลาม
ประเทศบาห์เรนใช้ธงชาติแบบแรกสุดเป็นธงสีแดงเกลี้ยง ต่อมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 แถบสีขาวซึ่งแบ่งกับแถบสีแดงด้วยเส้นฟันปลาจึงเพิ่มเข้ามา เพื่อให้สามารถแยกแยะกับธงของประเทศข้างเคียงให้ชัดเจนขึ้น เดิมเส้นฟันปลานั้นเป็นเส้นฟันปลา 8 ซี่ ต่อมาจึงมีการลดจำนวนซี่ฟันปลาลงเหลือเพียง 5 ซี่ เมื่อ พ.ศ. 2545 โดยมีความหมายหลักปฏิบัติ 5 ประการของศาสนาอิสลาม ดังที่ปรากฏในปัจจุบัน
ธงชาติบาห์เรนมีความคล้ายคลึงกับธงชาติกาตาร์ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าและมีสีที่เข้มกว่า
วัดไก่จ้น