pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทรงได้รับการทำพิธีราชาภิเษกเป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1389 ที่นอเตรอดาม ซึ่งขณะนั้นทรงมีพระโอรสธิดาแล้วสองคน (สิ้นพระชนม์เร็วทั้งคู่) และกำลังตั้งครรภ์เจ็ดเดือน โดยพระโอรสธิดาในครรภ์คืออีซาแบลที่ต่อมากลายเป็นพระราชินีแห่งอังกฤษจากการเป็นพระมเหสีของพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 อิซาบูกับพระเจ้าชาร์ลส์มีพระโอรสธิดาด้วยกันทั้งสิ้น 12 คน หนึ่งในนั้นคืออนาคตพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส
ราวปี ค.ศ. 1392 พระสวามีของพระองค์เริ่มมีอาการเสียสติ ทรงเริ่มต้นด้วยการทำร้ายอัศวินในครัวเรือนของพระองค์และลงเอยด้วยการสังหารคนสี่คน หลังจากนั้นทรงอยู่ในอาการโคมาเป็นเวลา 4 วัน พระองค์กลับมาที่ราชสำนักโดยมีการจัดพิธีเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อบัลเดส์อาร์ด็องต์ที่พระเจ้าชาร์ลส์เกือบเอาชีวิตไม่รอด นักเต้นสี่คนถูกเผาจนตายหลังเสื้อผ้าติดไฟจากคบเพลิง หลังเดือนมิถุนายนพระองค์มีอาการเสียสติยาวนานขึ้น อาการของพระองค์เลวร้ายลงตลอด 30 ปีต่อมาที่ทรงครองราชย์ พระองค์มักจำพระมเหสีไม่ได้และขอให้พระนางไปให้พ้นสายตาของพระองค์ ทำให้พระนางเสียใจมาก
พระของแซ็งต์เดอนีส์เขียนไว้ในพงศาวดารว่า"สิ่งที่พระนางเสียใจที่สุดคือการได้เห็นว่ากษัตริย์รังเกียจพระนางเพียงใด ทรงกระซิบกับผู้อื่นว่า 'ผู้หญิงที่เกะกะสายตาข้าอยู่คนนี้คือใคร ดูซิว่านางต้องการอะไร แล้วทำให้นางเลิกรังควานและรบกวนข้าเสียที'"
พระองค์มักปกครองไม่ไหว ทำให้จำเป็นต้องมีผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน หลุยส์ ดยุคแห่งออร์เลอ็อง พระอนุชา และฌ็องผู้ไม่กลัวใคร ดยุคแห่งบูร์กอญ ลูกพี่ลูกน้องของทั้งคู่ ต่างต้องการเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่สติดี พระเจ้าชาร์ลส์จัดการให้อิซาบูเป็น "ผู้พิทักษ์สูงสุดของโดแฟ็ง" จนกว่าโดแฟ็งจะมีพระชนมายุ 13 พรรษา พระองค์ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้พิทักษ์ร่วมของพระโอรสธิดาร่วมกับดยุคแห่งออร์เลอ็องและลุดวิจที่ 7 ดยุคแห่งบาวาเรีย พระเชษฐาของพระองค์เอง ทว่าอำนาจทั้งหมดในการสำเร็จราชการแผ่นดินอยู่ในมือของดยุคแห่งออร์เลอ็อง ข่าวลือเรื่องสัมพันธ์รักระหว่างอิซาบูกับดยุคแห่งออร์เลอ็องเริ่มแพร่กระจาย
การลอบสังหารดยุคแห่งออร์เลอ็องและเหตุการณ์หลังจากนั้น.
ค.ศ. 1407 สถานการณ์เลวร้ายลงเมื่อฌ็องผู้ไม่กลัวใครสั่งการให้ลอบสังหารดยุคแห่งออร์เลอ็อง พระองค์ถูกนักฆ่าที่จ้างมาแทงจนตาย ฌ็องผู้ไม่กลัวใครถูกเชื่อมโยงเข้ากับการลอบสังหารและถูกสั่งให้ออกไปจากปารีส อิซาบูเริ่มกังวลในความปลอดภัยของโดแฟ็งหลุยส์ พระโอรสของพระองค์ สนธิสัญญาสันติภาพชาร์ตร์ในปี ค.ศ. 1409 ทำให้ฌ็องผู้ไม่กลัวใครคืนดีกับดยุคแห่งออร์เลอ็องคนใหม่ต่อหน้าสาธารณชน อิซาบูมอบสิทธิ์ในการพิทักษ์โดแฟ็งให้แก่เขา ได้มีการจัดการแต่งงานแบบคลุมถุงชนเพื่อเอาใจชาวบูร์กอญสองคู่ คือ การแต่งงานระหว่างมิเชล พระธิดาของอิซาบู กับฟิลิปผู้ดีงาม บุตรชายของฌ็องผู้ไม่กลัวใคร และการแต่งงานระหว่างโดแฟ็งหลุยส์กับมาร์เกอรีต บุตรสาวของฌ็องผู้ไม่กลัวใคร
ปี ค.ศ. 1415 โดแฟ็งหลุยส์สิ้นพระชนม์อย่างกระทันหันด้วยวัย 18 พรรษา ฌ็องแห่งตูแรน พระโอรสคนรองของพระองค์กลายเป็นโดแฟ็งคนใหม่ ปี ค.ศ. 1406 ฌ็องแต่งงานกับยาโคบา เคานเตสแห่งแอโนต์ แต่ทั้งคู่ไม่มีบุตรด้วยกัน พระองค์สิ้นพระชนม์หลังเป็นโดแฟ็ง ทิ้งให้ยาโคบาเป็นม่ายตนอายุ 16 ปี โดแฟ็งคนต่อมาคือชาร์ลส์ พระโอรสคนที่ยังมีชีวิตอยู่คนสุดท้ายของอิซาบู อิซาบูถูกจองจำในทัวร์เป็นเวลาสั้นๆ แต่ก็หาทางเอาอิสรภาพกลับคืนมาได้ หลังเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งฝรั่งเศสเพียงผู้เดียวในระยะสั้นๆ พระองค์ยกตำแหน่งให้ฌ็องผู้ไม่กลัวใครในปี ค.ศ. 1418 ทั้งคู่ร่วมกันล้มเลิกสภานิติบัญญัติและยึดอำนาจนครปารีส เป็นเหตุให้โดแฟ็งคนใหม่หนีไปจากเมือง สุดท้ายฌ็องผู้ไม่กลัวใครถูกโดแฟ็งลอบสังหาร พระเจ้าชาร์ลส์ตอบโต้ด้วยการตัดพระโอรสออกจากกองมรดก
สนธิสัญญาทรัวส์และบั้นปลายชีวิต.
ปี ค.ศ. 1419 หลายพื้นที่ของนอร์ม็องดีถูกพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษยึด ทรงเรียกร้องให้ชาวเมืองถวายคำสัตย์ว่าจะจงรักภักดี เมื่อไม่มีทายาทในบัลลังก์อย่างเป็นทางการ อิซาบูจึงไม่มีทางเลือกอื่นจำต้องยอมลงนามในสนธิสัญญาทรัวส์ ค.ศ. 1420 ที่ระบุให้พระเจ้าชาร์ลส์เป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสต่อไป แต่ผู้สืบทอดตำแหน่งของพระองค์คือพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ที่แต่งงานกับแคทเธอรีน พระธิดาของพระเจ้าชาร์ลส์ อิซาบูเป็นม่ายในปี ค.ศ. 1422 แต่พระเจ้าเฮนรีที่ 5 สิ้นพระชนม์ไวในปีเดียวกัน กษัตริย์คนใหม่ของฝรั่งเศสตามสนธิสัญญาทรัวส์จึงเป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 6 พระโอรสวัยทารกของแคทเธอรีน
อิซาบูอาศัยอยู่ในปารีสที่อยู่ภายใต้การควบคุมของชาวอังกฤษ ทรงเกษียณตัวพร้อมกับแคทเธอรีนแห่งอาล็องซง ภรรยาคนที่สองของพี่ชาย ทรงสิ้นพระชนม์ในอูเตลแซ็งต์ปอลในปี ค.ศ. 1435 ชื่อเสียงของพระองค์แย่มาก แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 พระองค์พ้นความผิดในหลายข้อกล่าวหา
Isabella of Bavaria
มีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี
พระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศส  (22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1403- 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1461) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์วาลัว ที่ได้รับการขนานพระนามว่า “le Victorieux” (ผู้พิชิต) หรือ “le Bien-Servi” (ผู้ได้รับการสนองพระบรมราชโองการเป็นอย่างดี) พระเจ้าชาร์ลทรงเป็นเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส การขึ้นครองราชบัลลังก์ของพระองค์ได้รับการคัดค้านโดยฝ่ายอังกฤษที่ขณะนั้นมีอำนาจอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษที่นำโดยจอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุกแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 ที่ทำการปกครองฝรั่งเศสแทนพระเจ้าเฮนรีอยู่ในปารีสก็อ้างว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 6 ทรงเป็นผู้มีสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสอย่างถูกต้องตามที่ระบุในสนธิสัญญาตรัวส์ (Treaty of Troyes) แต่พระเจ้าชาร์ลก็ทรงได้เข้าทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษกที่เมืองแรงส์ในปี ค.ศ. 1429 ด้วยความช่วยเหลือของโจนออฟอาร์กในการทำสงครามขับไล่อังกฤษออกจากฝรั่งเศส พระเจ้าชาร์ลทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสตั้งแต่วันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1422 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1461 ในปลายรัชสมัยพระองค์ทรงต้องประสบกับความยุ่งยากจากความขัดแย้งกับพระราชโอรสผู้ครองราชย์ต่อมาเป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าชาร์ลที่ 7 เสด็จพระราชสมภพในกรุงปารีส เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 5 ในพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศสและอิสซาเบลลาแห่งบาวาเรีย พระเชษฐาทั้งสี่พระองค์ของพระองค์ ชาร์ล (ค.ศ. 1386), ชาร์ล (ค.ศ. 1392-ค.ศ. 1401), หลุยส์ (ค.ศ. 1397-ค.ศ. 1415) และ จอห์น (ค.ศ. 1398-ค.ศ. 1417) ต่างก็ทรงถือตำแหน่งโดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (Dauphin of France) ซึ่งเป็นตำแหน่งรัชทายาท แต่แต่ละพระองค์ก็มาสิ้นพระชนม์โดยไม่มีพระราชโอรสธิดาซึ่งทิ้งชาร์ลให้ได้รับบรรดาศักดิ์ต่างๆ หลายตำแหน่ง
ทันทีที่ทรงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นโดแฟ็งชาร์ลก็ทรงเผชิญกับการคัดค้านในสิทธิของพระองค์จนต้องเสด็จหนีออกจากปารีสในปี ค.ศ. 1418 หลังจากกองทหารของจอห์นเดอะเฟียร์เลสส์ ดยุกแห่งเบอร์กันดีพยายามยึดปารีส ในปีต่อมาชาร์ลก็ทรงพยายามคืนดีกับจอห์นเดอะเฟียร์เลสส์โดยทรงพบปะกับจอห์นและสาบานสันติภาพกับบนสะพานพุยลี (Pouilly) ไม่ไกลจากเมเลิง (Melun) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1419 แต่การสาบานก็ยังไม่เพียงพอ ชาร์ลจึงพบกับจอห์นอีกครั้งเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1419 บนสะพานที่มงเตอโร (Montereau) จอห์นผู้มีความไว้วางใจในชาร์ลผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกันคาดว่าการพบปะกันเป็นเพียงการพบปะทางการทูตอย่างปกติ จึงนำข้าราชสำนักติดตามมาด้วยเพียงไม่กี่คน เมื่อมาถึงคนของชาร์ลก็เข้ารุมสังหารจอห์นบนสะพาน ชาร์ลจะทราบถึงแผนการนี้เท่าใดก็ยังเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันมาตั้งแต่บัดนั้น แม้ว่าจะทรงอ้างไม่ทรงมีส่วนรู้เห็นในแผนการที่ว่า แต่ก็ยากที่จะเชื่อได้โดยผู้ที่ทราบถึงการลอบสังหาร และเป็นชนวนที่ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างพระราชวงศ์ทางฝ่ายพระเจ้าชาร์ลที่ 6 และดยุกแห่งเบอร์กันดี ตัวชาร์ลเองต่อมาก็ต้องมาลงพระนามในสนธิสัญญากับฟิลลิปเดอะกูดลูกชายของจอห์นเดอะเฟียร์เลสส์ในการจ่ายฆ่าเสียหายในการฆาตกรรมที่เกิดขึ้น แต่ก็มิได้ทรงจ่ายตามสัญญา
ขณะที่อยู่ในวัยหนุ่มพระองค์ทรงได้ชื่อว่าเป็นผู้มีความกล้าหาญและมีลักษณะเป็นผู้นำ ระหว่างที่ทรงเป็นโดแฟ็งชาร์ลก็นำกองทัพเข้าต่อต้านฝ่ายอังกฤษ ทรงฉลองพระองค์สีแดง ขาว และ น้ำเงิน ที่เป็นสัญลักษณ์ของฝรั่งเศส แต่เหตุการณ์สองเหตุการณ์ในปี ค.ศ. 1421 ทำให้ทรงขาดความมั่นพระทัยลงไปบ้างเมื่อทรงถูกบังคับให้ถอยทัพจากสมรภูมิในการต่อสู้กับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ และเมื่อพระราชบิดามารดาของพระองค์ค้านสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ของพระองค์โดยกล่าวหาว่าเป็นพระโอรสนอกสมรสของพระราชมารดากับชู้ เหตุการณ์ทั้งสองนี้ทำให้ทรงได้รับความอับอายเป็นอันมากและทรงกลัวถึงอันตรายที่จะมีต่อชีวิตของพระองค์ ชาร์ลจึงทรงตัดสินพระทัยหนีไปพึ่งโยลันเดอแห่งอารากอน (Yolande of Aragon) ผู้ได้รับการขนานนามว่า "ราชินีสี่อาณาจักร" ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส และไปสมรสกับลูกสาวของโยลันเดอมารี
เมื่อพระเจ้าชาร์ลที่ 6 พระราชบิดาเสด็จสวรรคต การสืบราชบัลลังก์ฝรั่งเศสก็กลายเป็นปัญหา ถ้าโดแฟ็งชาร์ลเป็นพระราชโอรสที่ถูกต้องพระองค์ก็ทรงมีสิทธิในการขึ้นครองราชบัลลังก์ได้โดยชอบธรรม แต่ถ้าเป็นพระราชโอรสนอกสมรส ทายาทก็จะเป็นดยุกแห่งออร์เลอองส์ นอกจากนั้นแล้วสนธิสัญญาตรัวส์ที่ลงนามโดยพระเจ้าชาร์ลที่ 6 ในปี ค.ศ. 1420 ก็ยังระบุว่าหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ ราชบัลลังก์ฝรั่งเศสก็จะตกไปเป็นของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ พระราชโอรสในพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ผู้ที่เพิ่งเสด็จสวรรคต กับ แคทเธอรินแห่งวาลัวพระราชธิดาของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 เอง แต่ผู้มีสิทธิทั้งสามต่างก็ไม่มีสิทธิอย่างเต็มตัว ฝ่ายอังกฤษผู้ที่ครองดินแดนทางตอนเหนือของฝรั่งเศสที่รวมทั้งปารีสอยู่ในขณะนั้นสามารถอ้างสิทธิในการครองฝรั่งเศสในส่วนที่มีอำนาจปกครองอยู่ ฉะนั้นทางตอนเหนือของฝรั่งเศสจึงถูกปกครองโดยผู้สำเร็จราชการอังกฤษที่ปกครองแทนสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษโดยมีราชสำนักอยู่ในนอร์ม็องดี
ชาร์ลทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์แห่งฝรั่งเศสสำหรับพระองค์เองแต่เป็นไปอย่างลักๆ ลั่นๆ และไม่ทรงสามารถที่จะกำจัดอังกฤษออกจากฝรั่งเศสได้ พระองค์จึงทรงตั้งตัวอยู่ในบริเวณทางตอนใต้ในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์ ที่ยังคงทรงมีอำนาจอยู่บ้าง บางครั้งก็ทรงตั้งราชสำนักอยู่ที่ปราสาทที่ชินงที่ยังคงเรียกกันว่า "โดแฟ็ง" อยู่จนทุกวันนี้ หรือบางครั้งก็ได้รับการขนานพระนามอย่างเสียดสีว่าทรงเป็น "กษัตริย์แห่งบูร์ก" บางครั้งพระองค์ก็คิดจะหนีไปยังคาบสมุทรไอบีเรียซึ่งเป็นการเปิดโอกาสให้อังกฤษขยายตัวลึกลงมาทางใต้ได้อีก
โจนออฟอาร์ก.
แต่ในปี ค.ศ. 1429 สถานการณ์ก็มาเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงออร์เลอองส์ถูกล้อมมาตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1428 ผู้สำเร็จราชการอังกฤษจอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุกแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 พระปิตุลาของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 รุกเข้ามาในดัชชีแห่งบาร์ที่ปกครองโดยเรอเนพี่เขยของชาร์ล ขุนนางและทหารฝ่ายฝรั่งเศสที่ยังคงสนับสนุนชาร์ลต่างก็มีความรู้สึกว่าหมดหนทางมากขึ้นทุกขณะ
ในขณะเดียวกันในหมู่บ้านโดมเรมี (Domrémy) ที่ตั้งอยู่ระหว่างลอร์แรน และชองปาญ ก็มีเด็กสาวชื่อโจนผู้มีความเชื่อว่าตนได้รับคำสั่งจากพระเจ้าให้ดำเนินการกู้ฝรั่งเศส ก็เรียกร้องขอกำลังทหารและสิ่งที่จำเป็นในการต่อสู้จากดยุกแห่งลอร์แรนให้นำตัวไปยังชินงไปเฝ้าโดแฟ็ง โจนมาถึงชินองเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1429
หลังจากนั้นเหตุการณที่เกิดขึ้นก็กลายเป็นตำนานเล่าขานกันต่อมา เมื่อโจนมาถึงชินง ชาร์ลก็ทรงทดสอบการอ้างของโจนว่ารู้จักพระองค์ทั้งที่ไม่เคยเผชิญหน้ากัน โดยทรงปลอมพระองค์เป็นข้าราชสำนักและยืนอยู่ท่ามกลางข้าราชสำนักอื่นๆ เมื่อโจนเข้ามาในท้องพระโรง โจนผู้ทราบโดยทันที่ว่าผู้ใดคือโดแฟ็งชาร์ลก็น้อมตัวลงถวายความเคารพและกอดพระหนุ และประกาศว่า "พระเจ้าทรงประทานพรแก่พระองค์, พระมหากษัตริย์ของข้า!" ("God give you a happy life, sweet King!") แม้ว่าจะพยายามอ้างกันว่าคนอื่นต่างหากที่เป็นโดแฟ็งชาร์ลแต่ในที่สุดพระองค์ก็ต้องทรงยอมรับ หลังจากนั้นโจนก็เรียกพระองค์ว่า "โดแฟ็ง" หรือ "Gentle Dauphin" จนกระทั่งได้ทำพิธีบรมราชาภิเษกในแรงส์อีกหลายเดือนหนึ่งต่อมา หลังจากการพบปะกันแล้วโดแฟ็งชาร์ลก็ทรงมีความมั่นพระทัยขึ้น และทรงมีความมุ่งมั่นที่จะยึดสิทธิในราชบัลลังก์โดยการเดินทางไปยังแรงส์
สิ่งที่สำคัญในการช่วยให้ชาร์ลประสบความสำเร็จคือการสนับสนุนของตระกูลผู้มีอำนาจของพระชายามารี โดยเฉพาะจากพระมารดาของมารีโยลันเดอแห่งอารากอน
จากนั้นโจนก็นำกองทัพฝรั่งเศสเข้าต่อสู้ที่ออร์เลอองส์ที่ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดต่อฝ่ายอังกฤษ และเป็นจุดที่เปลี่ยนทิศทางของสงครามที่ทำให้ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายได้เปรียบ หลักจากชัยชนะในยุทธการพาเทย์ (Battle of Patay) ชาร์ลก็ได้ทำการราชาภิเษกเป็นพระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1429 ที่มหาวิหารแรงส์ในฐานะพระมหากษัตริย์โดยนิตินัย
ต่อมาโจนถูกจับตัวได้โดยฝ่ายเบอร์กันดีผู้ส่งตัวให้กับฝ่ายอังกฤษ โจนถูกพิจารณาโทษว่าเป็นผู้นอกศาสนา และถูกเผาทั้งเป็นเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1431 พระเจ้าชาร์ลมิได้ทรงเข้าช่วยเหลือโจนแต่อย่างใดแม้ว่าโจนจะเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการที่พระองค์ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสก็ตาม
จากนั้นพระเจ้าชาร์ลก็ทรงลงพระนามร่วมกับฟิลิปเดอะกูดในสนธิสัญญาอาร์ราส ที่เบอร์กันดีหันกลับมาเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสอีกครั้งหนึ่งหลังจากไปเป็นพันธมิตรกับอังกฤษอยู่ชั่วระยะหนึ่ง สัญญานี้เป็นการประกาศไม่ให้ผู้ใดยอมรับว่าสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส
ในช่วงเวลายี่สิบปีต่อมาฝรั่งเศสก็ยึดปารีสคืนจากฝ่ายอังกฤษได้ และในที่สุดก็ได้ดินแดนทั้งหมดยกเว้นกาแลและหมู่เกาะแชนเนล
พระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส (ภาษาอังกฤษ: Charles VI of France) (3 ธันวาคม ค.ศ. 1368 - 21 ตุลาคม ค.ศ. 1422) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์วาลัวส์ ที่ได้รับการขนานพระนามว่า “le Bien-Aimé” (ผู้เป็นที่รัก) หรือ “le Fol or le Fou” (ผู้เสียพระสติ) พระเจ้าชาร์ลส์ทรงเป็นสมาชิกในราชวงศ์วาลัวส์ และเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส พระเจ้าชาร์ลส์ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสตั้งแต่วันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1380 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1422
พระเจ้าชาร์ลที่ 6 เสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสเมื่อพระชนมายุได้เพียง 11 พรรษาในปี ค.ศ. 1380 ในพิธีบรมราชาภิเษกที่มหาวิหารแรงส์ ต่อมาอีกห้าปีก็ทรงเสกสมรสกับอิสซาเบลลาแห่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 1385 และทรงเริ่มปกครองประเทศด้วยพระองค์เองในปี ค.ศ. 1388 หลังจากการปกครองโดยพระปิตุลาฟิลิปเดอะโบลด์ดยุคแห่งเบอร์กันดี (Philip the Bold) ตั้งแต่ขึ้นครองราชสมบัติ
พระเจ้าชาร์ลที่ 6 ทรงเริ่มมีพระอาการเหมือนทรงเสียพระสติเป็นพัก ๆ มาตั้งแต่อายุ 20 พรรษากว่า ๆ จนบางครั้งก็ไม่ทรงปฏิบัติพระราชภารกิจในการปกครองได้ จากการสันนิษฐานจากพระอาการต่าง ๆ พระองค์อาจจะมีอาการของผู้เป็นโรคจิตเภท (Schizophrenia)
โจโจ
โจแอนนา โนแอล แบลกเดน เลเวสค์  หรือที่รู้จักกันในชื่อ โจโจ (JoJo) เกิดวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1990 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงป็อป-อาร์แอนด์บีและนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน
โจโจออกอัลบั้มแรกในชื่อตัวเธอเองเมื่อปี ค.ศ. 2004 ซึ่งในขณะนั้นเธอมีอายุเพียง 13 ปี อัลบั้ม "JoJo" เปิดตัวที่อันดับ 4 ในชาร์ตบิลบอร์ดฮ็อต 200 โดยมียอดจำหน่ายในสัปดาห์แรกกว่า 95,000 ชุด และมีเพลงฮิตอย่าง "Leave (Get Out)" ซึ่งขึ้นสูงสุดที่อันดับ 12 ในชาร์ตบิลบอร์ดฮ็อต 100
อัลบั้มที่ 2 "The High Road" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2006 และเปิดตัวที่อันดับ 3 ในชาร์ต ด้วยยอดจำหน่าย 108,000 ชุด "Too Little Too Late" ซิงเกิลแรกจากอัลบั้มขึ้นสูงสุดที่อันดับ 3 ในชาร์ตบิลบอร์ดฮ็อต 100
นอกจากนี้ โจโจยังมีผลงานการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Aquamarine" และ "RV" ทั้ง 2 เรื่องออกฉายในปี ค.ศ. 2006 และในปี ค.ศ. 2008 เธอยังได้ถ่ายภาพยนตร์เรื่องใหม่ในชื่อ "True Confessions of a Hollywood Starlet" ด้วย โดยออกฉายเฉพาะทางทีวีสำหรับเรื่องสุดท้าย (ทั้ง 3 เรื่องมีวางขายในเมืองไทย)
มิกซ์เทป ซึ่งเป็นการปูทางก่อนอัลบั้มที่ 3 ของเธอ ออกมาในชื่อ "All I Want Is Everything" เปิดให้ดาวน์โหลดฟรีในปี ค.ศ. 2009
รัฐกำหนด
รัฐบัญญัติ
โรงเรียนบ้านดอน (ศรีเสริมกสิกร)
เมื่อ พ.ศ. 2445 เจ้าอาวาสวัดหัวเวียงใต้ ชื่อพระภิกษุวุฒิสอนได้สร้างอาคารเล็ก ๆ ขึ้นที่ถนนสุมนเทวราช ด้านล่างติดสะพานดินด้านใต้ ซึ่งอยู่หน้าวัดหัวเวียงใต้ในปัจจุบันนี้  แล้วตั้งชื่อโรงเรียนนี้ว่า “วุฒิสอนวิทยา”  อยู่ในอุปถัมภ์ของเจ้าอาวาสองค์นี้ตลอดมา  พระครูธรรมรักษ์ญาณโพธิ์ เป็นครูใหญ่ได้รับนิตยภัตเดือนละ 30 บาท สามเณรบุญศรี  ชัยวุฒิเป็นครูรอง  ได้รับนิตยภัตเดือนละเท่าไหร่ไม่ปรากฏ  นักเรียนมีแต่เพศชายมีทั้งภิกษุสามเณรประมาณ 50 คน
ต่อมาประมาณพ.ศ. 2455  ไม่มีครูและผู้อุปถัมภ์โรงเรียนก็ชำรุดทรุดโทรมเจ้าอาวาสองค์ใหม่ชื่อพระกรรณิการ์กับกำนันชื่อขุนวิสุทธิธาดา ได้ร่วมกันสร้างอาคารเรียนใหม่โดยย้ายไปทางทิศด้านเหนือข้างสะพานดินติดถนนสุมนเทวราชหน้าวัดเดิม  แล้วตั้งชื่อโรงเรียนใหม่ว่า “กรรณิการ์วิสุทธิ์” สามเณรสังวาลคุณสิทธิ์เป็นครูใหญ่ได้รับเงินเดือนจากศึกษาพลีเดือนละ 3 - 4 บาท
ต่อมาพ.ศ. 2464 รัฐบาลได้ประกาศ พรบ.ประถมศึกษา บังคับทั้งเด็กชายและเด็กหญิงเข้าเรียน  อาคารเรียนจึงคับแคบสถานที่ไม่กว้างขวางจึงย้ายเลื่อนลงมาทางด้านตะวันออก  ตั้งอาคารเรียนติดถนนข้าหลวง หน้าโรงเรียนกสิกรรมคือที่ตั้งโรงเรียนบ้านดอนศรีเสริมกสิกรในปัจจุบันนี้และได้ตั้งชื่อโรงเรียนว่า “วิสุทธิ์ประสิทธิ์ศิลป์”
ต่อมาโรงเรียนวิสุทธิ์ประสิทธิ์ศิลป์ชำรุดจึงย้ายไปรวมกับโรงเรียนกสิกรรมบริเวณโรงเรียนบ้านดอนศรีเสริมกสิกรในปัจจุบันนี้
ต่อมาโรงเรียนกสิกรรมยุบเลิก พระยากรุงศรีสวัสดิ์การ ผู้เป็นเจ้าเมืองได้ตั้งชื่อโรงเรียนใหม่ว่าศรีเสริมกสิกรจนถึงพ.ศ. 2495 กระทรวงศึกษาธิการได้วางระเบียบว่าด้วยการเรียกชื่อโรงเรียนประชาบาลและเทศบาลขึ้น  โดยที่โรงเรียนนี้ตั้งอยู่หมู่บ้านดอนจึงเรียกชื่อโรงเรียนนี้ว่า “โรงเรียนบ้านดอน(ศรีเสริมกสิกร)”  จนถึงปัจจุบันนี้
ถนนเศรษฐกิจ 1
ถนนเศรษฐกิจ 1  หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3091 สายอ้อมน้อย–สมุทรสาคร เป็นถนนแอสฟัลต์คอนกรีตขนาด 4–6 ช่องจราจรไป–กลับ แยกจากถนนเพชรเกษมที่ตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร แยกไปทางซ้ายที่สามแยกกระทุ่มแบน ผ่านทางต่างระดับกระทุ่มแบน บรรจบกับถนนพุทธสาคร (ทางหลวงชนบท สค.4018) แยกไปทางขวา เข้าสู่เขตอำเภอเมืองสมุทรสาคร ผ่านทางแยกต่างระดับมหาชัย ตัดกับถนนพระรามที่ 2 (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35) สิ้นสุดที่สี่แยกมหาชัย ตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร รวมระยะทางที่ควบคุมโดยกรมทางหลวง 19.8 กิโลเมตร (ไม่นับรวมทางของเทศบาลนครสมุทรสาคร) ผ่าน 2 อำเภอ คืออำเภอเมืองสมุทรสาคร (ตำบลมหาชัย ตำบลท่าทราย ตำบลนาดี) และอำเภอกระทุ่มแบน (ตำบลคลองมะเดื่อ ตำบลท่าไม้ และตำบลอ้อมน้อย)
ถนนเศรษฐกิจ 1 ตั้งแต่กิโลเมตรที่ 0+000 ถึงกิโลเมตรที่ 19+851 ปัจจุบันอยู่ในความควบคุมของหมวดทางหลวงเศรษฐกิจ แขวงทางหลวงสมุทรสาคร กรมทางหลวง
การใช้เส้นทาง.
ถนนเศรษฐกิจ 1 เป็นเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างถนนพระรามที่ 2 กับถนนเพชรเกษมที่ทางแยกอ้อมน้อย ซึ่งประชาชนในจังหวัดสมุทรสาครนิยมใช้เส้นทางนี้เข้า-ออกกรุงเทพมหานครเป็นหลักในช่วงที่ยังไม่มีถนนพระรามที่ 2 ปัจจุบันการจราจรยังคงหนาแน่น เนื่องจากเป็นถนนที่ตัดผ่านชุมชนและมีโรงงานอุตสาหกรรมจำนวนมากบนเส้นทางดังกล่าว
ปัจจุบันกรมทางหลวงชนบทได้ก่อสร้างถนนพุทธสาคร (ทางหลวงชนบท สค.1018) เชื่อมต่อถนนเพชรเกษมที่แยกพุทธมณฑล สาย 4 และสะพานข้ามไปยังถนนพุทธมณฑล สาย 4 (ปัจจุบันคือทางแยกสาครเกษม) เชื่อมต่อไปยังถนนบรมราชชนนี (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 338) ที่ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม รวมระยะทางประมาณ 30 กิโลเมตร
นอกจากนี้ยังมีเส้นทางลัดเชื่อมต่อไปยังถนนเส้นอื่น ๆ อาทิ ถนนเลียบคลองสี่วาพาสวัสดิ์ ถนนเทพกาญจนา แยกไปยังถนนเอกชัย
หนูหริ่งหนูหรั่งผจญเพชรตาปีศาจ
หนูหริ่งหนูหรั่งผจญเพชรตาปีศาจ  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแนวผจญภัยและคอเมดีดรามา วอลต์ดิสนีย์พรอดักชันส์ผลิตและบิวนาวิสตาดิสทริบิวชันเผยแพร่ใน ค.ศ. 1977 จัดเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่ 23 ของวอลต์ดิสนีย์ เนื้อหาว่าด้วยสมาคมกู้ภัย องค์การระหว่างประเทศของหนู ซึ่งตั้งอยู่ในสำนักงานใหญ่สหประชาชาติ ณ นครนิวยอร์ก และมีบทบาทคล้ายสหประชาชาติ โดยอุทิศตนให้แก่การช่วยเหลือผู้เคราะห์ร้ายจากการถูกลักพาตัวทั่วโลก ในเรื่องนี้ นางสาวบียองกา ผู้แทนหนูจากฮังการี กับนายเบอร์นาร์ด ภารโรงของสมาคม ได้รับมอบหมายให้ช่วยเหลือเพนนี เด็กหญิงกำพร้าซึ่งถูกคุณนายเมดูซา เจ้าของโรงรับจำนำที่เป็นนักล่าสมบัติ กักขังไว้ใช้กู้เพชรเนตรปีศาจขึ้นมาจากน้ำ ภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนวนิยายชุดหนึ่งของมาร์เจอรี ชาร์ป โดยเฉพาะเรื่อง "เดอะเรสคิวเออส์" (ค.ศ. 1959) และเรื่อง "มิสบียองกา" (ค.ศ. 1962)
การสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ริเริ่มใน ค.ศ. 1962 แต่ถูกเก็บเข้าลิ้นชักเพราะวอลต์ ดิสนีย์ ไม่ชอบใจในเนื้อหาแนวกระทบกระเทียบทางการเมือง ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1970 จึงรื้อขึ้นมาใหม่ในฐานะโครงการสำหรับนักแอนิเมชันรุ่นเยาว์ แต่เมื่อเผยแพร่เรื่อง "โรบินฮู้ด" ใน ค.ศ. 1973 แล้ว นักแอนิเมชันอาวุโสก็รับไปทำต่อแทนจนสำเร็จและออกเผยแพร่เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1977 ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ทางบวก ทั้งประสบความสำเร็จด้านรายได้ในสหรัฐและทั่วโลก จึงมีการสร้างภาคต่อชื่อ "หนูหริ่งหนูหรั่งปฏิบัติการแดนจิงโจ้" เผยแพร่ใน ค.ศ. 1990 นับเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องแรกของดิสนีย์ที่มีภาคต่อ
ภาพยนตร์นี้ฉายทางดิสนีย์+ ฮอตสตาร์ เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 แบบบรรยายไทยเท่านั้น
เพนนี เด็กหญิงกำพร้าซึ่งถูกกักตัวไว้ ณ เรือร้างกลางบึงปีศาจในรัฐลุยเซียนา เขียนจดหมายขอความช่วยเหลือใส่ขวดแก้วแล้วแอบหย่อนลงน้ำไป สายน้ำนำพาขวดมาถึงนครนิวยอร์ก โดยฝูงหนูเป็นผู้พบและส่งต่อมายังสมาคมกู้ภัย องค์การระหว่างประเทศของเหล่าหนูอันตั้งอยู่ในสำนักงานใหญ่สหประชาชาติ สมัชชาหนูมอบคดีนี้ให้นางสาวบียองกา ผู้แทนหนูจากฮังการี กับนายเบอร์นาร์ด หนูซึ่งเป็นภารโรงของสมาคม บียองกากับเบอร์นาร์ดจึงติดตามมาสืบถึงโรงเลี้ยงเด็กมอร์นิงไซด์ที่เพนนีเคยอยู่ ได้พบแมวชรานาม รูฟัส ผู้แจ้งทั้งสองเกี่ยวกับเหตุการณ์ซึ่งหญิงผู้หนึ่งชื่อ คุณนายเมดูซา พยายามล่อลวงเพนนีขึ้นรถ หนูทั้งสองจึงเดินทางต่อมายังโรงรับจำนำของเมดูซา และพบว่า เมดูซา กับคู่หูชื่อ สนูปส์ กำลังพยายามกู้เพชรเม็ดใหญ่ที่สุดในโลกนาม เพชรเนตรปีศาจ ขึ้นมาจากบึง เมดูซาขังเพนนีไว้ โดยให้สนูปส์เฝ้ากับจระเข้สองตัวที่นางเลี้ยงชื่อ บรูทุส และเนโร เพราะเมดูซาต้องการใช้เด็กตัวเล็กมุดโพรงลงไปงมเพชรขึ้นมา
ด้วยความช่วยเหลือของนกแอลบาทรอสชื่อ ออร์วิลล์ กับแมลงปอนาม เอวินรูด บียองกากับเบอร์นาร์ดตามเมดูซามาถึงบึงปีศาจจนได้พบเพนนีและช่วยกันคิดหาหนทางหนี พวกเขาส่งเอวินรูดไประดมสรรพสัตว์ในท้องถิ่นมาช่วย แต่เอวินรูดไปช้าเพราะถูกฝูงค้างคาวโจมตีกลางทาง เป็นเหตุให้เพนนีถูกเมดูซาพาไปงมเพชรเสียก่อน เพนนี พร้อมด้วยบียองกาและเบอร์นาร์ด ช่วยกันใช้ดาบงัดเพชรที่ติดอยู่ในปากศพออกมาเป็นผลสำเร็จ และมอบให้เมดูซา
เมดูซาไม่ต้องการแบ่งเพชรกับสนูปส์ตามสัญญา ทั้งคู่มีปากเสียงกัน เมดูซาซ่อนเพชรไว้ตุ๊กตาหมีของเพนนีและพยายามหลบหนีไป ทันใดนั้น เหล่าสัตว์ที่เอวินรูดไประดมก็มาถึงเรือร้าง และขึ้นไปสร้างความปั่นป่วนจนเรือระเบิดด้วยพลุเพื่อให้เพนนีหนีออกมาได้ เมดูซาโกรธเกรี้ยว ออกตามล่าเพนนี โดยขี่จระเข้บรูทุสกับเนโรเป็นสกี และเอาแส้โบยตีให้เคลื่อนไป ทำให้จระเข้โกรธ หันมาโจมตีเมดูซาเสียเอง ส่วนสนูปส์ขี่ซากเรืออยู่บนน้ำพลางหัวเราะเยาะ
ภายหลัง ในนิวยอร์ก สมาคมกู้ภัยชวนกันดูโทรทัศน์รายงานข่าวเพนนีพบเพชรเนตรปีศาจและมอบเพชรนั้นให้แก่สถาบันสมิทโซเนียน ส่วนเมดูซากับสนูปก็มีรายงานเป็นนัยว่าถูกจับกุมและจำคุกแล้ว เมื่อนักข่าวถามเพนนีว่า ใครไปช่วยออกมา คำตอบของเพนนีว่า หนู สร้างความงงงวยไปตาม ๆ กัน แต่ก็เป็นที่หัวเราะชอบใจของเหล่าหนู ข่าวยังรายงานว่า มีคู่รักใจดีรับเพนนีเป็นบุตรบุญธรรม ขณะนั้น เอวิดรูดรุดมาแจ้งข่าวขอความช่วยเหลือถึงที่ประชุมสมาคม บียองกากับเบอร์นาร์ดจึงเตรียมออกผจญภัยกันอีกครั้ง
8 มกราคม ค.ศ. 1999 สามวันหลังเผยแพร่ภาพยนตร์เป็นโฮมวิดีโอ บริษัทวอล์ตดิสนัย์เรียกวิดีโอเทปราว 3.4 ล้านชุดคืน เพราะมีภาพลามกอนาจารปรากฏในฉากหลังตอนหนึ่งของภาพยนตร์ โดยเป็นภาพเลือนรางของหญิงเปลือยท่อนบน เห็นทรวงอกและหัวนม ปรากฏในตอนที่บียองกากับเบอร์นาร์ดโดยสารนกออร์วิลล์ไปบึงปีศาจ
10 มกราคม ค.ศ. 1999 หนังสือพิมพ์ "ดิอินดีเพนเดนต์" รายงานว่า โฆษกหญิงของดิสนีย์แถลงว่า ภาพดังกล่าวถูกใส่เข้าไปในภาพยนตร์หลังการผลิตเสร็จสิ้นไปแล้ว แต่ไม่เผยว่า ใครทำ และทำทำไม โฆษกกล่าวว่า ที่เรียกคืน เพราะต้องการปฏิบัติตามคำมั่นอันให้ไว้แก่ครอบครัวผู้ชมทั้งหลายว่า ดิสนีย์จะเป็นยี่ห้อที่เชื่อถือได้ และจะให้ความบันเทิงที่ดีที่สุดแก่ทุกครอบครัว
มีการออกภาพยนตร์นี้เป็นโฮมวิดีโออีกครั้งในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1999 โดยตัดต่อภาพที่เป็นปัญหาออกไป
ภาพยนตร์นี้เป็นเรื่องแรกของวอล์ตดิสนีย์ที่มีภาคต่อ คือ "หนูหริ่งหนูหรั่งปฏิบัติการแดนจิงโจ้" ซึ่งออกฉายในโรงภาพยนตร์ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990 เนื้อหาดำเนินไปในเอาต์แบกต์ พื้นที่ห่างไกลในประเทศออสเตรเลีย โดยบียองกากับเบอร์นาร์ดต้องช่วยเหลือเด็กชายกับนกอินทรีให้พ้นจากเงื้อมมือของนักล่าสัตว์ใจทมิฬ
บรรลือสาส์น
บึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ
บึงฉวากเฉลิมพระเกียรติแต่เดิมเป็นพื้นที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสัตว์ที่ห้ามล่าเป็นสัตว์จำพวกนก มีมากกว่า 50 ชนิดปัจจุบันได้จัดให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวซึ่งเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติ ครบ ๕๐ ปี โดยมีการสร้างกรงนกขนาดใหญ่ มีตู้ปลาน้ำจืด ตู้ปลาน้ำเค็ม ตู้ปลาช่อนอเมซ่อน บ่อจระเข้ และอุทยานผักพื้นบ้านเพื่อการยังชีพ
ซูงูรุ อิโนอูเอะ
ซูงูรุ อิโนอูเอะ (; 4 ธันวาคม พ.ศ. 2524) เป็นนักพากย์คนหนึ่ง
ทากาชิ คนโด
ทากาชิ คนโด (; 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 — ) เป็นนักพากย์ชาวญี่ปุ่น
โรงเรียนอันนาลัย
โรงเรียนอันนาลัย ตั้งอยู่ที่ 79 ม.4 ต.บางหญ้าแพรก อ.เมือง จ.สมุทรสาคร เป็นโรงเรียนเอกชนโรมันคาทอลิกในเขตมิสซังกรุงเทพฯ เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นปฐมวัย ถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
ผู้ที่สร้างโรงเรียนอันนาลัยขึ้น คือ บาทหลวงศิรินทร์ เริ่มแรกได้เปิดสอนโดยตั้งเป็นโรงเรียนประชาบาล เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2465 มีบาทหลวงศิรินทร์เป็นเจ้าของ นายเคี้ยม ชาวจีน เป็นผู้จัดการ ปี พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนฐานะจากโรงเรียนประชาบาลเป็นโรงเรียนราษฎร์ ในปี พ.ศ. 2485 ท่านบาทหลวงศิรินทร์ได้ขออนุญาตต่อข้าหลวงประจำจังหวัด เปิดโรงเรียนชั่วคราวเพื่อขยายชั้นเรียนให้กว้างขึ้น ต่อมาท่านบาทหลวงศิรินทร์ ต้องย้ายไปประจำที่อื่น ทั้งครูใหญ่และครูน้อยก็ไม่สามารถทำการสอนได้ เนื่องจากอพยพไปอยู่ที่อื่นเพื่อหลบภัยสงคราม โรงเรียนจึงต้องหยุดทำการสอนตั้งแต่บัดนั้น
ต่อมาท่านบาทหลวง ยวง กิจบุญชู ได้มาประจำที่โบสถ์ ได้ขออนุญาตต่อคณะกรรมการประจำจังหวัดเพื่อเปิดโรงเรียน เริ่มแรกนายบุญมี เป็นครูใหญ่และได้ลาออกไปประกอบอาชีพอื่น ทางโรงเรียนจึงได้ขออนุญาตให้นายประสงค์ ชีวะบุตร เป็นครูใหญ่ นายเฉลียว ตีระพัฒน์ และนายอู้เส่ง กิมฉั่ว เป็นครูน้อย จัดการสอนตามหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการทุกประการ โรงเรียนซึ่งได้เปิดครั้งนี้ได้ใช้นามใหม่ว่า โรงเรียนราษฎร์อันนาลัย จากแรกเริ่มที่เคยใช้ว่า โรงเรียนนักบุญอันนา ฉะนั้นเพื่อความเรียบร้อยของโรงเรียนในเรื่องเลขประจำตัว จึงได้ให้เลขประจำตัวนับตั้งแต่เลขที่หนึ่งเป็นต้นไป
ในปี พ.ศ. 2500 ซิสเตอร์พวงน้อย ตรีมรรคา เป็นครูใหญ่ จำนวนนักเรียนได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึง 545 คน ดังนั้นในปี พ.ศ. 2509 จึงขออนุญาตเพิ่มห้องเรียนขึ้นมาอีก โดยปลูกอาคารไม้หลังใหม่ซึ่งมีจำนวน 5 ห้องเรียนและเปิดสอนชั้นประถมปีที่ 5 โดยเพิ่มขึ้นปีละชั้นเพื่อให้บรรลุตามเป้าหมายที่ได้กำหนดไว้ คือ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีจำนวนนักเรียน 18 ห้อง
ในปี พ.ศ. 2516 ซิสเตอร์สุวรรณ ประราศี เข้ามารับหน้าที่ครูใหญ่และผู้จัดการ ได้พัฒนาปรับปรุงกิจการต่างๆ ของโรงเรียนให้เจริญก้าวหน้าขึ้นเป็นลำดับ มีนักเรียน 800 กว่าคน ในปี พ.ศ. 2517 ได้เปิดสอนนักเรียนระดับอนุบาลขึ้น และปลายปี 2517 ได้เปลี่ยนผู้ลงนามแทนเจ้าของ จากบาทหลวงจำเนียร กิจเจริญ เป็นบาทหลวงวีรศักดิ์ วนาโรจน์สุวิช
ในปี พ.ศ. 2521 บาทหลวงปิยะโรจนมารีวงศ์ เป็นผู้จัดการ
ในปี พ.ศ. 2524 บาทหลวงเอกพงษ์ พงษ์สูงเนิน มารับหน้าที่และผู้จัดการ
ในปี พ.ศ. 2525 บาทหลวงวรยุทธ กิจบำรุง มารับหน้าที่เป็นผู้จัดการ ซิสเตอร์รำพึง วิจิตรวงศ์ เป็นครูใหญ่ เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ขอยุบห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ไว้ชั่วคราวก่อน ในปีนี้ขออนุญาตใช้อาคารเรียนตึก 3 ชั้นอย่างเป็นทางการ และได้มีพิธีเสกอาคารเรียนโดย พระคาร์ดินัล ไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู มีศึกษาธิการอำเภอ นายบันเทิง พังงา ทำพิธีเปิดโรงเรียนอันนาลัย วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2525