pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระเจ้าเมงจีโย (สำเนียงพม่าออกว่า มินจีโหญ่)  หรือ พระเจ้าสิริชัยสุระ ตามพงศาวดารไทย หรือในนวนิยายผู้ชนะสิบทิศเรียก เมงกะยินโย เป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์ตองอู ราชวงศ์และอาณาจักรที่ 2 ของประวัติศาสตร์พม่า พระเจ้าเมงจีโยเดิมเป็นนายทหารที่มีความสามารถในการรบ ได้ทำการรวบรวมชาวพม่าที่อยู่กันอย่างกระจัดกระจายหลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกามภายหลังการโจมตีของมองโกล โดยได้รับความช่วยเหลือจากขุนนางสำคัญหลายคน เช่น เมงเยสีหตู (บางคนถูกสมมติเป็นตัวละครในนวนิยายผู้สิบทิศ เช่น มหาเถรวัดกุโสดอ)
พระเจ้าเมงจีโยได้สถาปนาเมืองตองอู ซึ่งเป็นเมืองในขุนเขาเป็นปราการที่ดีขึ้นเป็นศูนย์กลางอำนาจใหม่ ต่อมามีการแผ่ขยายอำนาจเข้ายึดเมืองแปรโดยสามารถรบชนะพระเจ้านรปติแห่งแปรได้สำเร็จ ต่อมาคิดจะเข้ายึดเมืองหงสาวดีที่มีพระเจ้าสการะวุตพีเป็นกษัตริย์ แต่ไม่สำเร็จเนื่องจากพระเจ้าเมงจีโยสวรรคตเสียก่อน
ในมหาราชวงศ์พงศาวดารพม่า ระบุว่า พระองค์ได้พบกับพระมเหสีเมื่อเสด็จทอดพระเนตรการสร้างเขื่อน ซึ่งต่อมามีพระโอรสเพียงพระองค์เดียว ที่ได้ครองราชย์ต่อมา คือ พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้
พระเจ้าเมงจีโย สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2074 พระนามของพระองค์อาจแปลได้ว่า "พระองค์ดำ" (มิน = กษัตริย์, จี = ยิ่งใหญ่, โหญ่ = ดำ)
365 วัน ตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์
365 วัน ตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์  เป็นภาพยนตร์แนวสารคดีเกี่ยวกับเรื่องราวการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ของเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 4 คน ในช่วงปีการศึกษา พ.ศ. 2548 ซึ่งเป็นปีแรกที่ใช้การสอบแอดมิดชันส์ แทนการสอบเอ็นทรานซ์
การถ่ายทำส่วนใหญ่ ถ่ายทำที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยซึ่งนักแสดงนำทั้ง 4 คนเรียนอยู่ และที่บ้านของนักแสดง โดยช่างกล้องและช่างเสียง ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นตลอด 1 ปี
ดีวีดีออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 โดยผู้แทนจำหน่ายคือ พรีเมี่ยม ดิจิตอล เอ็นเตอร์เทนเม้นท์
สวนฮามาริกีว
สวนฮามาริกีว  เป็นสวนสาธารณะในกรุงโตเกียว ตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำซูมิดะในแขวงชูโอ เปิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2489 มีเนื้อที่ 250,165 ตารางเมตร มีสระน้ำชิโออิริอยู่ตรงกลาง คูน้ำที่ไหลอยู่ในสวนนี้เป็นน้ำทะเลจากอ่าวโตเกียว สวนแห่งนี้สร้างขึ้นในพื้นที่ของที่พำนักของโชกุนตระกูลโทกูงาวะในศตวรรษที่ 17
ในสวนแห่งนี้มีบรรยากาศที่เงียบสงบซึ่งทำให้ผู้มาเยี่ยมชมผ่อนคลายจากความวุ่นวายภายนอก โดยอาจพักผ่อนหย่อนใจที่ร้านน้ำชาบนเกาะนากาชิมะที่อยู่กลางสระน้ำ ซึ่งให้บริการชาเขียวและขนมหวานในแบบพิธีชงชา และมีสวนดอกโบตั๋น สวนต้นบ๊วย และทุ่งดอกคอสมอส ซึ่งเขียวชอุ่มและออกดอกในทุกฤดู
โคโตกูอิง
โคโตกูอิง (, แปลว่า "ที่พักอันมีความดีอันสูงส่ง") เป็นวัดพุทธในเมืองคามากูระ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
วัดนี้เป็นที่รู้จักจากพระพุทธรูปไดบุตสึ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปอมิตาภะองค์ใหญ่หล่อจากบรอนซ์ตั้งอยู่กลางแจ้ง เป็นสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดอย่างหนึ่งของญี่ปุ่น พระพุทธรูปองค์นี้สูง 13.35 เมตร หนักประมาณ 93 ตัน เป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่เป็นอันดับสองในญี่ปุ่น รองจากพระพุทธรูปในวัดโทได จังหวัดนาระ
ประวัติของพระพุทธรูปอาจย้อนหลังไปถึงเมื่อปี พ.ศ. 1795 (ค.ศ. 1252) ในยุคคามากูระ โดยบันทึกของทางวัดมีการบันทึกไว้ว่ามีการสร้างพระพุทธรูปบรอนซ์ขึ้น แต่ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าจะเป็นพระพุทธรูปองค์ที่เห็นอยู่ในปัจจุบันนี้หรือไม่ ตามบันทึกนั้น พระพุทธรูปถูกสร้างขึ้นในโบสถ์ไม้ แต่อาคารโบสถ์ได้พังทลายลงเนื่องจากถูกคลื่นสึนามิซัด ซึ่งน่าจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งในยุคมูโรมาจิ ปลายศตววรษที่ 15 แต่พระพุทธรูปยังคงอยู่
พระพุทธรูปไดบุตสึ.
เชื่อกันว่า พระพุทธรูปนี้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1795 (ค.ศ. 1252) ตามประสงค์ของพระโจโค ซึ่งเป็นผู้รวบรวมเงินบริจาคเพื่อการก่อสร้าง ส่วนช่างแกะสลักคือโอเนะ โกโรเอมงและทันจิ ฮิซาโตโมะ
หลังจากที่โบสถ์พังทลายลงจากคลื่นสึนามิ พระพุทธรูปนี้ก็ตั้งอยู่กลางแจ้งมาตั้งแต่นั้น และในปี 1960-1961 ได้มีการบูรณะพระพุทธรูปให้มีความคงทนมากขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้พังทลายจากเหตุแผ่นดินไหว
หลวงสินธุสงครามชัย (สินธุ์ กมลนาวิน)
พลเรือเอก หลวงสินธุสงครามชัย มีชื่อจริงว่า สินธุ์ กมลนาวิน อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คนแรก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ คนแรก ภายหลังเปลี่ยนชื่อจากกระทรวงธรรมการเป็นกระทรวงศึกษาธิการ, อดีตผู้บัญชาการทหารเรือ, แม่ทัพเรือ หนึ่งในสมาชิกคณะราษฎร และเป็นหัวหน้าคณะราษฎรสายทหารเรือ
หลวงสินธุสงครามชัย เกิดเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2444 ที่ตำบลบ้านท่าจีน อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร (บางข้อมูลระบุว่าเกิดที่ตำบลบางบ่อ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ) เป็นบุตรนายเล็ก-นางจู กมลนาวิน และมีศักดิ์เป็นน้องชายของพระยาราชวังสัน (ศรี กมลนาวิน) จบการศึกษาที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยเมื่อ พ.ศ. 2457 จากนั้นเป็นนักเรียนหลวงไปเรียนการทหารเรือที่ประเทศเดนมาร์ก เมื่อ พ.ศ. 2462 เป็นเวลาถึง 10 ปี จากการที่เป็นน้องชายของพระยาราชวังสัน ซึ่งเป็นธรรมเนียมของครอบครัวทหารเรือในขณะนั้น ที่ทางรัฐบาลส่งเสริมให้บุตรชายคนโตของนายพลทหารเรือให้ได้รับทุนเล่าเรียนวิชาทหารเรือยังต่างประเทศ เพื่อส่งเสริมให้เป็นทหารเรือกัน เนื่องจากพระยาราชวังสันไม่มีบุตร จึงสนับสนุนน้องชายตนเอง กระทั่งได้รับพระราชทานยศ เรือตรี เมื่อวันที่ 1 เมษายน ปี พ.ศ. 2470
ชีวิตครอบครัว สมรสกับคุณหญิงจินตนา นุติประภา มีบุตรด้วยกันทั้งสิ้น 4 คน หลวงสินธุสงครามชัยถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ปี พ.ศ. 2519 สิริอายุ 75 ปี จากนั้น พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จพระราชดำเนินจาก พระที่นั่งบรมพิมาน ไปพระราชทานเพลิงศพ พลเรือเอก หลวงสินธุสงครามชัย ที่ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อเวลา 16.55 น. ของวันพุธที่ 15 ธันวาคม ปี พ.ศ. 2519
หลวงสินธุสงครามชัย ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกคณะราษฎร ขณะยังศึกษาอยู่ยังโรงเรียนเสนาธิการทหารเรือ ประเทศเดนมาร์ก เมื่อเดินทางไปเยือนกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างช่วงพักการเรียน จึงได้รับการชักชวนผ่านทางนายทวี บุณยเกตุ สมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน
เมื่อกลับมายังประเทศไทยแล้ว หลวงสินธุสงครามชัย ยังได้หาพรรคพวกเพิ่มเติมในสายทหารเรือเพิ่มขึ้นอีกหลายคน เช่น หลวงศุภชลาศัย, หลวงนิเทศกลกิจ, หลวงสังวรยุทธกิจ, หลวงนาวาวิจิตร, หลวงธำรงนาวาสวัสดิ์ เป็นต้น และยังให้แต่ละคนไปหาพรรคพวกเพิ่มขึ้นอีกอย่างละไม่เกิน 3 คน เพื่อกันความลับรั่วไหล รวมทั้งสิ้นมีกองกำลังทหารเรือในคณะราษฎรจำนวน 24 นาย แต่เมื่อถึงเวลาปฏิวัติจริง ๆ แล้วใช้เพียง 18 นาย เนื่องจากอีก 6 นายที่เหลือนั้น สังกัดโรงเรียนชุมพลทหารเรือ และกรมสรรพาวุธทหารเรือ ซึ่งตั้งอยู่ในเขตตำบลปากน้ำ และเขตตำบลบางนา จังหวัดสมุทรปราการ อันอยู่ห่างไกลจากจุดที่เกิดเหตุ แต่ทั้งหมดก็ตกลงกันว่า หากเกิดเหตุการณ์อันใดขึ้นแล้ว ก็จะใช้กำลังที่มีอยู่ยึดอำนาจภายในโรงเรียนและกรม
โดยในเหตุการณ์การเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 แผนการของสายทหารเรือก็คล้ายคลึงกับสายทหารบก คือ ลวงเอากำลังทหารและอาวุธออกมาใช้ โดยอ้างว่าจะนำไปปราบกบฏ หลวงสินธุสงครามชัย ในฐานะหัวหน้าคณะราษฎรสายทหารเรือ ขณะนั้นมียศเป็น นาวาตรี (น.ต.) และมีตำแหน่งเป็น ผู้อำนวยการโรงเรียนนายทหาร ได้นำกำลังทหารเรือประมาณ 400 นายเศษ พร้อมอาวุธครบมือ และกระสุนจำนวน 45,000 นัด ซึ่งงัดมาจากคลังอาวุธ กองพันพาหนะทหารเรือ (หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ในปัจจุบัน) ไปยึดสถานที่ ณ ลานพระบรมรูปทรงม้า ยาวไปจนถึงเชิงสะพานมัฆวานรังสรรค์ ตั้งแต่ก่อนเวลา 06.00 น. โดยเริ่มกันตั้งแต่เวลา 03.00 น. ที่จุดนัดพบ คือ ท่าราชวรดิฐ เพื่อรอคอยกำลังของฝ่ายทหารบก ภายใต้การนำของ พันเอก พระยาทรงสุรเดช มาสมทบ อีกทั้งยังได้ให้ทหารเรือส่วนหนึ่ง นำโดย หลวงนิเทศกลกิจ เข้าคุ้มกันคณะของ หลวงโกวิทอภัยวงศ์ (ควง อภัยวงศ์) และนายประยูร ภมรมนตรี ในการตัดสายโทรศัพท์และโทรเลข ที่กรมไปรษณีย์โทรเลข (ไปรษณียาคาร) หน้าวัดราชบุรณราชวรวิหาร (วัดเลียบ) ในเวลา 04.00 น. และสั่งให้ทหารเรือประจำเรือยามฝั่ง และเรือปืนต่าง ๆ ติดเครื่องยนต์ ล่องในลำน้ำเจ้าพระยา เพื่อทำการปฏิวัติ โดยแผนการทั้งหมดของฝ่ายทหารเรือ หลวงสินธุสงครามชัย เป็นผู้วางแผนเองทั้งหมด
หลังเปลี่ยนแปลงการปกครองแล้ว หลวงสินธุสงครามชัย รับตำแหน่งรัฐมนตรีที่ไม่ได้ประจำกระทรวง (รัฐมนตรีลอย), รักษาราชการตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเรือ ระหว่าง พ.ศ. 2477-2478 และดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเรือ ระหว่าง พ.ศ. 2481-2494 เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงธรรมการ (พ.ศ. 2478-2484), กระทรวงเศรษฐกิจ (พ.ศ. 2485), กระทรวงเกษตราธิการ (พ.ศ. 2485-2488) และกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2487-2488) นอกจากนี้ยังเคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เป็นคนแรกอีกด้วย (พ.ศ. 2486–2488)
ในเวลาต่อมาเมื่อรัฐบาลจะยกเลิกบรรดาศักดิ์ไทย หลวงสินธุสงครามชัยในฐานะรัฐมนตรีพร้อมด้วยคณะรัฐมนตรีชุดที่ 9 จึงลาออกจากบรรดาศักดิ์ โดยกลับไปใช้ชื่อเดิม
ภายหลังเหตุการณ์กบฏแมนฮัตตัน ในปี พ.ศ. 2494 หลวงสินธุสงครามชัย ผู้บัญชาการทหารเรือในขณะนั้นถูกปลดออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2494เนื่องจากคณะรัฐบาลโดย จอมพลป. พิบูลสงคราม เคลือบแคลงว่าอาจจะมีส่วนร่วมหรือรู้เห็นในการก่อกบฏ ซึ่งหลวงสินธุสงครามชัยได้รับโทษจำคุกเป็นเวลานานถึง 3 ปี ทั้งที่ไม่มีความผิด
นอกจากนี้แล้ว หลวงสินธุสงคราม ยังเป็นบุคคลแรกที่บัญญัติศัพท์คำว่า "เรือดำน้ำ" ขึ้นมาในภาษาไทย โดยเรียกตามลักษณะการใช้งาน และยังเป็นผู้ที่จัดหาเรือดำน้ำมาใช้ในราชการกองทัพเรือด้วย ทั้งหมด 3 ลำ (เรือหลวงมัจฉานุ, เรือหลวงสินสมุทร, เรือหลวงพลายชุมพล) ขณะที่ดำรงตำแหน่งเสนาธิการกองทัพเรือ ในปี พ.ศ. 2478
อิลยาสฟีล ฟอน ไอนซ์แบร์น
อิลิยาสฟีล ฟอน ไอซ์เบริ์น  หรือ อิลยา ตัวละครจากเกมซาวนด์โนเวลของ ไทป์-มูน และการ์ตูนเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์
เด็กสาวในตระกูลผู้ดีชาวเยอรมัน ผู้ซึ่งเดินทางมาที่ญี่ปุ่นเพื่อเข้าร่วมสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 5 นี้ในฐานะมาสเตอร์คนหนึ่ง ภายนอกเธอดูเป็นเด็กสาวน่ารักคนหนึ่ง แต่แท้จริงแล้วเธอเป็นจอมเวทย์ที่ร้ายกาจ ที่มีพลังเวทย์แฝงอยู่ในร่างกายปริมาณมหาศาล โดยเธอพักอาศัยอยู่ที่ปราสาทตระกูลไอนซ์เบิร์นที่ชานเมืองฟุยูกิพร้อมกับข้ารับใช้ของเธอและสาวใช้ 2 คน เธอมักจะให้คนที่เธอไว้วางใจเรียกเธอง่ายๆว่า "อิลิยา" อยู่เสมอ แม่ของเธอ ไอริสฟีล ฟอน ไอนซ์แบร์น เคยต่อสู้ร่วมกับเซเบอร์และ เอมิยะ คิริซึงุ ในสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 4 และในบท "เฮฟเว่นส์ ฟีล" เธอได้สวม อาภรณ์สวรรค์ ซึ่งเป็นสิ่งที่สืบทอดมาจาก ลิซไลฮิ ยุสทิกา ฟอน ไอนซ์แบร์น บรรพบุรุษของเธอนั่นเอง
สำหรับ เสียงพากย์ ของอิลิยานั้นคือเสียงของ คาโดวากิ ไม ในภาษาญี่ปุ่น ส่วนภาษาอังกฤษนั้นเป็นของ สเตฟานี เชีย
ในตอนแรกอิลิยาจะปรากฏออกมาในฐานะศัตรูของเอมิยะ ชิโร่ เหตุผลเพราะพ่อบุญธรรมของเขา เอมิยะ คิริซึงุ ได้ทำงานให้กับครอบครัวของเธอในสงครามครั้งที่แล้ว และทรยศโดยการทำลายจอกศักดิ์สิทธิ์ หลังจากที่เธอเสียเบอเซิร์กเกอร์ไป เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องต่อสู้ต่อไป และมาอาศัยอยู่ที่บ้านของชิโร่
ความจริงแล้วเธอเป็นโฮมุนครุสที่เกิดจากพิธีกรรมทางไสยเวทย์และเซลล์ของสเปิร์ม ซึ่งถือกำเนิดโดยตระกูลไอนซ์แบร์น เธอจึงมีอายุมากกว่าชิโร่ แต่ด้วยสภาพร่างกายที่เติบโตอย่างไม่สม่ำเสมอจึงทำให้อยู่ในสภาพเด็ก ในบท Heaven's Feel ช่วยเป็นข้อพิสูจน์ได้ว่าสเปิร์มที่ใช้ในการสร้างเธอนั้นเป็นของ เอมิยะ คิริซึงุ ดังนั้นจึงสรุปได้ว่าเธอลูกสาวของคิริซึงุและเป็นพี่สาวบุญธรรมของชิโร่
ตระกูลไอนซ์แบร์น หนึ่งในสามตระกูลจอมเวทย์ที่มีความเกี่ยวข้องกับสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์มากที่สุด (ไอนซ์แบร์น, โทซากะ, มาคิริ/มาโต้) ที่คอยจัดการในเรื่องการจัดหาวิญญานของวีรชนที่เสียชีวิตเพื่อมาเป็นข้ารับใช้ในสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งตระกูลมาคิริจะช่วยจัดการระบบมาสเตอร์และข้ารับใช้ และตระกูลโทซากะจะจัดหาพื้นที่ในการสงคราม ซึ่งได้กลายมาเป็นเมืองฟุยูกิ ซึ่งที่แท้จริงแล้ว อิลยาถูกสร้างมาสำหรับการเป็นจอกศักดิ์สิทธิ์มีชีวิต และพร้อมที่จะเป็นภาชนะรองรับจอกยามที่จอกปรากฏออกมา
ใน เฟท/ซีโร่ เกี่ยวกับการสร้างจอกศักดิ์สิทธิ์ ได้ระบุไว้ว่า หากมีข้ารับใช้ตนใดเสียชีวิตในการต่อสู้ พลังวิญญานทั้งหมดจะถูกบรรจุไว้ในตัวของเธอ เมื่อข้ารับใช้ทั้งหกเสียชีวิต ร่างกายของเธอก็จะแตกสลายกลายเป็นจอกศักดิ์สิทธิ์ ถึงแม้ว่าตระกูลไอนซ์แบร์น ผู้ครอบครองโฮมุนครุสในสงครามจะชนะสงครามหรือไม่ ก็ไม่สามารถที่จะขอพรต่อจอกศักดิ์สิทธิ์ได้ ตระกูลไอนซ์แบร์นจึงมุ่งหวังไปที่ชัยชนะในสงครามเพียงอย่างเดียว เพราะตระกูลไอนซ์แบร์น เป็นตระกูลที่เป็นต้นกำเนิดแห่งสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่เคยได้รับชัยชนะเลยสักครั้ง
ในบทเฟท เธอเป็นศัตรูตัวฉกาจในช่วงแรกของชิโร่ และเซเบอร์ แต่ภายหลังจากที่เธอเสียเบอร์เซิร์กเกอร์ไป เธอจึงมาอาศัยอยู่กับไทกะในบ้านของชิโร่อย่างสงบสุข
ในบทอันลิมิเต็ด เบลด เวิร์คส เธอถูกชิงเบอเซิร์กเกอร์ไปโดยกิลกาเมช และถูกควักหัวใจออกมา
ในบทเฮฟเว่นส์ ฟีล เธอได้เปิดเผยว่าความจริงแล้วเธอเป็น โฮมุนครุส และได้ช่วยเหลือชิโร่ในตอนท้ายด้วยการสละชีวิตตัวเองโดยการเป็นจอกศักดิ์สิทธิ์เพื่อชุบชีวิตชิโร่ขึ้นมา
และใน เฟท/ฮอลโลว์ อทาราเซีย เธอก็เป็นหนึ่งในผู้ที่รู้เบื้องหลัง ของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ปลอมในครั้งนั้นแต่แรกอยู่แล้ว ซึ่งมีอยู่น้อยคนมาก
นอกจากนั้น เธอยังเป็นตัวละครเอกในมังงะเรื่อง เฟท/คาลีด ไลเนอร์ พริสม่า อิลิยา โดยบทบาทของเธอนั้น เธอจะอาศัยอยู่กับชิโร่ ในฐานะของสาวน้อยธรรมดา จนเธอได้ถูกเลือกโดย คาไลโดสติก ของ โทซากะ ริน เพื่อให้รับพลังของสาวน้อยเวทมนตร์
ดัคส์ฮุนท์
แด็กซันด์  หรือที่ชาวไทยนิยมเรียกว่า "ดัชชุน" เป็นสายพันธุ์สุนัขที่มีต้นกำเนิดจากประเทศเยอรมนี เอกลักษณ์ของสุนัขสายพันธุ์นี้คือลักษณะลำตัวที่ยาวเพี่อให้สะดวกในการมุดรูหนู (ถูกเพาะพันธุ์มาเพื่อใช้จับหนู) เพราะลำตัวยาวนี้เองจึงถูกเรียกอีกชื่อว่าสุนัขไส้กรอก
แด็กซันด์เป็นคำยืมจากภาษาเยอรมันซึ่งออกเสียงว่า "ดัคส์ฮุนท์" แต่ปัจจุบันชาวเยอรมันนิยมเรียกสุนัขพันธุ์นี้ว่า "ดัคเคิล"  มากกว่า
ปราสาทนาโงยะ
ปราสาทนาโงยะ ตั้งอยู่ในเมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น แรกเริ่มนั้น อิมางาวะ อูจิชิกะ สร้างปราสาทขึ้นในเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2068 (ค.ศ. 1525) จนกระทั่งปี พ.ศ. 2075 (ค.ศ. 1532) โอดะ โนบูฮิเดะ ได้แย่งชิงปราสาทจากอิมางาวะ อูจิโตโยะ แต่ภายหลังก็ปล่อยทิ้งปราสาทไว้
ในปี พ.ศ. 2153 (ค.ศ. 1610) โทกูงาวะ อิเอยาซุ ได้สั่งให้สร้างอาคารปราสาทขึ้นใหม่ในบริเวณเดิม การก่อสร้างเสร็จสิ้นในปี 1612
บนยอดปราสาทมีรูปสลักปลาหัวเสือทองคำหนึ่งคู่ เรียกว่า "คินชาจิ" เป็นเครื่องรางสำหรับป้องกันอัคคีภัย และยังกล่าวกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจขุนนางศักดินา รูปสลักคินชาจิคู่นี้เคยถูกนำลงไปจัดแสดงในนิทรรศการเอ็กซ์โป 2005 ระหว่างวันที่ 19 มีนาคม ถึงวันที่ 19 มิถุนายน ปี พ.ศ. 2548 และนำกลับไปไว้บนยอดปราสาทในวันที่ 9 กรกฎาคมในปีเดียวกัน
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปราสาทนาโงยะถูกเพลิงไหม้จากการทิ้งระเบิดของกองทัพอากาศสหรัฐเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 สิ่งของและเครื่องตกแต่งต่าง ๆ ในปราสาทเสียหายเป็นส่วนใหญ่ แต่มีภาพเขียนจำนวนมากรอดจากการถูกทำลายได้ การสร้างปราสาทขึ้นใหม่เสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2502 ปราสาทที่เห็นในทุกวันนี้เป็นอาคารคอนกรีตสมัยใหม่ที่ติดตั้งเครื่องปรับอากาศและลิฟต์ไว้
มูลนิธิแพทย์อาสา สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
กระดูกไหปลาร้า
ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ กระดูกไหปลาร้า  เป็นกระดูกแบบยาว (long bone) ชิ้นหนึ่งที่เป็นส่วนประกอบของกระดูกส่วนไหล่ (shoulder girdle) ชื่อของกระดูกไหปลาร้าในภาษาอังกฤษ "Clavicle" เป็นคำที่มาจากภาษาลาติน "clavicula" ซึ่งแปลว่า "กุญแจเล็กๆ" เนื่องจากกระดูกชิ้นนี้จะมีการหมุนรอบแกน ในแนวนอนคล้ายกับการไขกุญแจ ขณะที่แขนกางออก กระดูกไหปลาร้ายังเป็นกระดูกที่สามารถมองเห็น แนวของกระดูกได้จากภายนอกอย่างชัดเจน โดยเฉพาะในเพศหญิงซึ่งมีไขมันในบริเวณรอบๆกระดูกน้อยกว่า
นอกจากในมนุษย์แล้ว กระดูกไหปลาร้ายังพบในสัตว์สี่ขา (tetrapods) ชนิดอื่นๆ แต่อาจมีรูปร่างเล็กกว่าหรืออาจไม่พบเลย กระดูกไหปลาร้าจะเจริญในสัตว์ที่ใช้ส่วนรยางค์หน้าในการหยิบจับ แต่จะไม่เจริญมากนักในสัตว์ที่ใช้รยางค์หน้าในการรองรับน้ำหนักหรือการวิ่ง
กระดูกไหปลาร้าเปรียบเสมือนไม้ค้ำ ประคองแขนทั้งสองข้างไว้ ทำให้แขนสามารถเคลื่อนไหว ได้อย่างเป็นอิสระอยู่บนลำตัว
กระดูกชิ้นนี้อยู่ในตำแหน่ง ที่ง่ายต่อการกระแทก บาดเจ็บ และรับแรงกระแทกที่ส่งผ่านมาจาก แขนไปสู่ลำตัว กระดูกไหปลาร้าจึงเป็นกระดูกชิ้นที่หักบ่อยที่สุดในร่างกาย โดยมักจะหักเนื่องจาก ล้มหรือตกจากที่สูง โดยลงกระแทกบริเวณไหล่ หรือกระแทกในท่าแขนที่เหยียดออก แรงจะส่งผ่านไปตามแขน ไหล่ ไปสู่กระดูกไหปลาร้า และจะหักในส่วนที่อ่อนแอที่สุด (คือรอยต่อระหว่าง 1/3กลาง กับ 1/3ด้านนอก) หลังจากหักจะถูกกล้ามเนื้อและน้ำหนักของแขนดึงให้ผิดรูปไป
กระดูกไหปลาร้าเป็นกระดูกแบบยาวที่มีแนวโค้งสองแนว ทำให้มีรูปร่างคล้ายตัว S และเชื่อมระหว่างส่วนลำตัวและส่วนแขนของร่างกาย เราจึงแบ่งส่วนของกระดูกไหปลาร้าได้เป็นสองส่วนใหญ่ๆ ตามปลายทั้งสองด้านของกระดูก ได้แก่
พื้นผิวและจุดเกาะของกล้ามเนื้อและเอ็น.
พื้นผิวบนกระดูกไหปลาร้าที่สำคัญได้แก่พื้นผิวทางด้านบน (superior surface) พื้นผิวทางด้านล่าง (inferior surface) ขอบด้านหน้า (anterior border) และขอบด้านหลัง (posterior border) ซึ่งจะมีจุดเกาะของกล้ามเนื้อและเอ็นต่างๆที่เป็นส่วนประกอบของบริเวณไหล่ ดังตารางสรุปด้านล่าง
กระดูกไหปลาร้ามีหน้าที่หลายประการ อาทิ
อย่างไรก็ตาม กระดูกไหปลาร้าเป็นกระดูกที่ค่อนข้างทึบแน่น และไม่มีไขกระดูกมากนัก จึงไม่ได้มีหน้าที่สำคัญในการผลิตเม็ดเลือดเช่นในกระดูกแบบยาวชนิดอื่นๆ
ชักนาคดึกดำบรรพ์
ชักนาคดึกดำบรรพ์ เป็นการละเล่นอย่างหนึ่งของไทย มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นการแสดงเรื่องการชักนาคเพื่อเอาน้ำอมฤตจากเกษียรสมุทร ตามคติของฮินดู มักจะแสดงในงานมหรสพหลวง การละเล่นชักมีกล่าวไว้ในกฎมณเฑียรบาลสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนที่กล่าวถึงพระราชพิธีอินทราภิเษกว่า มีการตั้งเขาพระสุเมรุและภูเขาอื่น ๆ ที่กลางสนาม แล้วให้ตำรวจเล็กแต่งตัวเป็นอสูร 100 ตน มหาดเล็กแต่งตัวเป็นเทวดา และวานรอย่างละ 100 และแต่งเป็นสุครีพ พาลี และมหาชมพูอย่างละหนึ่งตัว เข้าร่วมแห่ทำพิธีชักนาคดึกดำบรรพ์ โดยให้อสูรชักหัว เทวดาและวานรชักหาง ของ พญานาค เพื่อให้มหาสมุทร ถูกกวนจนเกิดแผ่นดิน และ น้ำอมฤต แต่เทวดาและอสูรกลับมาทำสงครามแย่งชิงน้ำอมฤตกัน จนสุดท้าย ฝ่ายเทวดาและวานร ได้ใช้กลอุบายหลอกพวกอสูร จนได้น้ำอมฤตไป เหล่าเทวดาจึงได้เป็นใหญ่บนสวรรค์จนทุกวันนี้
หนังใหญ่
หนังใหญ่ คือมหรสพที่แพร่หลายของคนไทยอีกอย่างหนึ่ง ตัวหนังจะใช้แผ่นหนังวัวฉลุเป็นรูปตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์ และมีไม้ผูกทาบตัวหนังไว้ทั้งสองข้าง เพื่อให้ตัวหนังตั้งตรงไม่งอ และทำให้มีคันยื่นลงมาใต้ตัวหนังเป็นสองข้างสำหรับจับถือและยกได้ถนัด สถานที่เล่นจะปลูกโรงผ้าใช้ผ้าขาวคาดเป็นจอ ส่วนด้านหลังจอจะจุดไต้และก่อไฟไว้ เพื่อให้แสงทำให้เห็นเงาตัวหนังซึ่งมีลวดลายวิจิตรมาติดอยู่ที่จอผ้าขาว และการเชิดนั้นคนเชิดต้องเต้นไปตามจังหวะดนตรีและบทพากย์บทเจรจาด้วย การแสดงโขนก็ประกอบไปด้วยการพากย์ เจรจา ขับร้อง และการเต้นทำท่าตามบทพากย์ จึงกล่าวได้ว่าโขนนำเอาการพากย์ เจรจา และท่าทางการเต้นการแสดงมาจากหนังใหญ่
ปัจจุบันเหลือคณะหนังใหญ่อยู่ทั้งหมด 3 คณะได้แก่
ประเภทของตัวหนังใหญ่.
ตัวหนังใหญ่สามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่
หนังเรื่อง.
หนังเรื่องคือหนังขนาดใหญ่ที่มีภาพอื่น ๆ เป็นองค์ประกอบ หรือ มีตัวละครมากกว่าหนึ่งตัว ได้แก่
หนังเบ็ดเตล็ด.
หนังเบ็ดเตล็ดคือหนังที่จัดท่าทางพิเศษ เช่น หนังรถ ตัวละครนั่งบนราชรถ
โขนกลางแปลง เป็นการแสดงโขนแสดงกลางแจ้ง บนพื้นดิน หรือกลางสนามหญ้า สันนิษฐานว่าเป็นการแสดงโขนประเภทแรก จัดแสดงตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่ไม่ทราบต้นกำเนิดแน่ชัด
โขนกลางแปลงนี้แสดงเรื่องรามเกียรติ์ ตอน ยกรบ ปะทะทัพเป็นพื้น เป็นการแสดงการรบกันระหว่างกองทัพฝ่ายพระรามและกองทัพฝ่ายทศกัณฐ์ โดยใช้ตำรวจเลข แสดงเป็นพลยักษ์ และใช้ทหารมหาดเล็กแสดงเป็นพลลิงจำลองการต่อสู้กันของพระรามและทศกัณฐ์จึงต้องใช้ผู้แสดงจำนวนมาก และเนื่องจากเป็นการจำลองการรบ จึงใช้ผู้ชายเท่านั้นในการแสดง
ผู้แสดงส่วนใหญ่จะเป็นข้าราชบริพาร การจัดแสดงโขนประเภทนี้ในสมัยโบราณจึงมีแต่พระมหากษัตริย์ หรือเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้น ที่จะสามารถจัดการแสดงได้ เนื่องด้วยต้องใช้กำลังคนและกำลังทรัพย์เป็นจำนวนมาก ปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงในสมัยกรุงศรีอยุธยามีเพียงวงที่เรียกว่า เครื่องห้า ต่อมาในสมัยธนบุรีเพิ่มวงปี่พาทย์ให้มีสองวงเป็นอย่างน้อย ปลูกเป็นร้านยกขึ้นตั้งวงปี่พาทย์ เพื่อให้ผู้บรรเลงเห็นตัวโขนได้ในระยะไกล และมีความเป็นไปได้ว่าวงปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงโขนกลางแปลงในอดีตน่าจะมีมากกว่าสองวง เมื่อตัวโขนเข้าไปใกล้วงไหนวงนั้นก็จะบรรเลง ส่วนการดำเนินเรื่องใช้เพียงการพากย์ เจรจาเท่านั้น ไม่มีการขับร้อง
โขนหน้าจอ
โขนโรงใน
โขนโรงใน ได้รับการปรับปรุงผสมผสานโขนกับการแสดงละครใน โดยนำเอาการขับร้องเพลงตามแบบละครในมาร้องแทรกในโขนด้วย และยังมีการแสดงแบบจับระบำรำฟ้อนเช่นเดียวกับละครใน จึงเรียกว่า โขนโรงใน โขนโรงในต้องมีโรงสำหรับแสดงและมีฉากหลังเป็นม่านแบบในละครใน การแสดงมีบทพากย์เจรจาแบบโขนและมีการขับร้องแบบละครใน มีเตียงสำหรับตัวแสดงนั่งแบบละครใน เวลาร้องเพลงและบรรเลงปี่พาทย์ต้องมีการตีกรับเป็นจังหวะแบบละครใน ปี่พาทย์ที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดงโขนหน้าจอใช้ปี่กลางที่มีเสียงสูง ไม่เหมาะสำหรับการแสดงโขนโรงในเนื่องจากปี่กลางเสียงสูงเกินไป ไม่เหมาะแก่การขับร้อง ปี่กลางจึงถูกเปลี่ยนมาเป็นปี่ในตามเสียงที่ลดลงมา วงปี่พาทย์ที่บรรเลงประกอบการแสดงโขนโรงในนั้นมีเพียงวงเดียว แต่จะเป็นวงปี่พาทย์ชนิดใดก็ขึ้นอยู่กับฐานะของงานนั้นๆด้วย
โขนที่กรมศิลปากรนำออกแสดงในปัจจุบันนี้ ก็ใช้ศิลปะการแสดงแบบโขนโรงใน ไม่ว่าจะแสดงกลางแจ้งหรือแสดงหน้าจอก็ตาม
ชาติวุฒิ บุณยรักษ์
ชาติวุฒิ บุณยรักษ์ เป็นนักเขียนชาวไทย เกิดวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2518 ที่กรุงเทพฯ จบการศึกษา ปริญญานิเทศศาสตร์บัณฑิต สาขาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย และ ปริญญานิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาสื่อสารการตลาด มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย เมื่อปี 2543
มีผลงานเรื่องสั้นเรื่องแรก “รักลอยลม” ตีพิมพ์ในนิตยสารสุดสัปดาห์ เมื่อปีพ.ศ. 2546 ปลายปีพ.ศ. 2547 ออกหนังสือรวมเรื่องสั้นสองเล่มในชื่อ “ตำนานสุดท้าย-ไอ้มดแดง” และ “วันพิพากษา” ในปีพ.ศ. 2548 รวมเรื่องสั้น “ตำนานสุดท้าย-ไอ้มดแดง” เข้ารอบ 1 ใน 20 เล่มสุดท้ายของการประกวดรางวัลซีไรท์ประจำปี 2548 ปีพ.ศ. 2549 มีรวมเรื่องสั้นลำดับที่สามในชื่อ “นาฏกรรมเมืองหรรษา” ออกกับสำนักพิมพ์มติชน
"ชาติวุฒิ บุณยรักษ์" ได้เสียชีวิตลงเมื่อเวลา 15.00 น.วันที่6 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 จากอาการปอดบวมและติดเชื้อในกระแสเลือด หลังจากพักรักษาตัวจากเหตุอัตวินิบาตกรรมด้วยการลั่นกระสุนใส่ศีรษะตนเองเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2553
อ้างอิง:ข้อมูลจาก บ. เจเนซิสมีเดียคอม จำกัด สนพ.แรกที่ตีพิมพ์ผลงานของเขา
โขนชักรอก
โขนชักรอก เป็นวิวัฒนาการอีกขึ้นหนึ่งของการแสดงโขน ซึ่งไม่ค่อยมีผู้เขียนไว้เป็นหลักฐาน โขนชักรอกเป็นการแสดงที่ชักรอกตัวโขนให้ลอยขึ้นไปจากพื้นเวที มีทั้งแบบโขนฉากและโขนหน้าจอ ในเรื่องรามเกียรติ์มีบทบาทที่ต้องเหาะเหินเดินอากาศ
โขนชักรอกที่แสดงแบบโขนฉากกำเนิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 6 เนื่องจากมีพระราชอาคันตุกะเข้ามาเมืองไทยอยู่เป็นประจำ ทรงจัดให้มีการแสดงโขนรับรองพระราชอาคันตุกะเหล่านั้น ส่วนโขนชักรอกที่แสดงแบบโขนหน้าจอมีคณะเอกชนนำไปแสดง โขนชักรอกแบบการแสดงโขนหน้าจอไม่ค่อยเรียบร้อยและสวยงามเท่าโขนฉาก เพราะโรงโขนหน้าจอไม่มีโครงหลังคาด้านบนที่แข็งแกร่งรับสายรอก เวลาที่ชักรอกจึงเห็นลวดสลิงที่ผูกสายรอกห้อยยานลงมา
ภาวะคู่หรือคี่
ภาวะคู่หรือคี่ (parity) อาจหมายถึง
บทร้อง และบทพากย์รามเกียรติ์ในรัชกาลที่ 6
กัชเบล
กัชเบล หรือ คนจิกิ โนะ กัช!!  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ มาโคโตะ ไรคุ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นซันเดย์รายสัปดาห์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ส่วนฉบับรวมเล่มมีออกมา 33 เล่มจบ ในปี พ.ศ. 2545 ได้รับรางวัลการ์ตูนยอดเยี่ยมของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ครั้งที่ 48 ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ โดยใช้ชื่อว่า คนจิกิ โนะ กัชเบล!!  ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูงจนออกอากาศติดต่อกันนานถึง 3 ปี และยังได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนสำหรับเด็กประถม โคโรโคโรคอมิก กับนิตยสารการ์ตูนผู้หญิง Ciao นอกจากนี้ยังถูกสร้างเป็นเกมคอมพิวเตอร์และเกมการ์ดออกมาจำหน่ายอีกมากมาย
ในประเทศไทย กัชเบล ฉบับหนังสือการ์ตูน ใช้ชื่อเรื่องว่า กั๊ช!! ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสยามอินเตอร์คอมิกส์ ส่วนฉบับอนิเมะ มีจำหน่ายเป็นวีซีดีลิขสิทธิ์ และออกอากาศทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ตั้งแต่วันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2548 จนถึง 30 กันยายน พ.ศ. 2550 เวลา 8.30-9.00 น. (ยกเว้น ตั้งแต่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2548 จนถึง 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ออกอากาศเวลา 9.00-9.30 น.) และออกอากาศซ้ำทุกวันศุกร์ตั้งแต่วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เวลา 16.30-17.00 น. (โดยเนื้อหานั้นออกอากาศซ้ำตั้งแต่กัชเบลปี 2 เป็นต้นไป)
ทากามิเนะ คิโยมาโระ นักเรียนม.ต้น ปี 2 อัจฉริยะ แต่ไร้เพื่อนจึงไม่ไปโรงเรียน วันนึงพ่อของเขา ทากามิเนะ เซย์ทาโร่ ได้พบเด็กชายคนหนึ่งชื่อ กัช เบล มาจากป่าในประเทศอังกฤษ จึงช่วยเหลือ ซึ่งภายหลังจากที่กัชที่ความจำเสื่อมจึงอยากตอบแทน จึงถูกสั่งเป็นของขวัญวันเกิด คือไปเป็นพี่เลี้ยงกับคอยไปดูแลคิโยมาโระ เพื่ออบรมสั่งสอนให้หาเพื่อนได้ กับให้คิโยมาโระสืบหาเบาะแสอ่านเขียนตัวหนังสือ
พอคิโยมาโระรู้ว่ากัชปล่อยพลังไฟฟ้าออกมา หลังจากที่ตนเผลออ่านมนต์ในหนังสือ ไม่กี่วันต่อมาไปช่วยเพื่อนจากโจรด้วยพลังของหนังสือจนได้เพื่อนเพิ่ม แต่ก็ถูกปีศาจที่เหมือนกัชไล่ล่าแต่พวกตนก็ชนะมาได้
ต่อมาทั้งคู่ได้พบบราโก้กับเชอร์รี่ที่มาบอกถึงเรื่อง เด็กปีศาจ 100 ตน ที่พกหนังสือมนต์ตนละเล่ม จากโลกปปีศาจถูกส่งมากระจัดกระจายทั่วโลกมนุษย์ออกตามหาเจ้าของหนังสือของตัวเองที่อ่านมนต์ในหนังสือออก จึงจับคู่กันไปท้าสู้กับปีศาจ ปีศาจที่หนังสือถูกเผา ปีศาจจะถูกส่งกลับโลกปีศาจ ปีศาจที่เหลือดรอดเป็นคนสุดท้ายคือได้เป็นราชาองค์ใหม่
ในตอนแรกกัชไม่เข้าใจความหมายของการเป็นราชา พวกปีศาจที่มาท้าสู้กับตน เพราะตนนั้นกระจอก แต่สู้ชนะมากมาย กับเห็นเด็กปีศาจที่ชื่อคอลถูกมนต์ครอบงำ เพราะไม่อยากสู้ เขาก็ได้ตั้งเป้าที่จะเป็นราชาที่อ่อนโยน
แต่พอปีศาจเหลือ 70 ตน หนังสือก็เรืองแสงบอกปีศาจที่เหลือรอด กัชได้เป็นเพื่อนกับเด็กปีศาจในโลกปีศาจอย่าง เคนโจเม่ ทีโอ กับม้าเหล็ก(ปีศาจที่ยังหาเจ้าของไม่ได้) หว่องเล คิด กับได้รู้เบาะแสว่าป่าที่กัชเคยอยู่ที่อังกฤษนั้น แท้จริงในอดีตตอนกัชมาที่โลกหาเจ้าของหนังสือไม่เจอ จึงอยู่ในป่า แต่วันนึงถูกเด็กปีศาจที่หน้าเหมือนตนทำร้ายกับถูกลบความจำไป แต่ก็กลับมาจำได้เฉพาะตอนอยู่บนโลกเท่านั้น กับอะพอลโลอดีตเจ้าของหนังสือของรอปปุสได้บอกเบาะแสว่าคนที่หน้าเหมือนกัช ชื่อ เซออน
ต่อมาคิโยมาโระไปพบแผ่นหินประหลาดที่มีรูปปีศาจกับอักษรโลกปีศาจ เป็นเบาะแสถึงศึกชิงราชาโลกปีศาจเมื่อพันปีก่อน แต่ไขปริศนาไม่ออก กับหนังสือบอกว่าปีศาจเหลืออยู่ 40 ตน กับปีศาจที่เป็นคู่ปรับของบราโก้ที่ชื่อโซฟีสก็รวบรวมแผ่นหินสร้างกองทัพปีศาจเมื่อพันปีก่อน ถึง 40 ตน กับจับมนุษย์ที่เป็นลูกหลานของเจ้าของหนังสือจับมาทดลองควบคุมจิตใจให้เชื่อฟังอ่านมนต์ตามคำสั่ง พอสร้างกองทัพสำเร็จก็ไปไล่ล่าปีศาจที่เหลืออยู่
ทางคิโยมาโระกับกัชก็สู้ไม่ไหว แต่โชคดีที่ดร.ปริศนากับคิดไปขอความร่วมมืออพอลโลไปรวบรวมปีศาจมาร่วมมือกันได้แก่ ทีโอ เครโจเม่ หว่องเล กับให้ม้าเหล็กที่เพิ่งหน้าเจ้าของหนังสือพบมาร่วมทีมปราบกองทัพของโซฟีส ที่ใช้หินแสงจันทร์ควบคุมนุษย์ที่ใช้หนังสือของปีศาจเมื่อพันปีก่อน จนสำเร็จ ทางบราโก้กับเชอร์รี่สู้ตัดสินกับโซฟีส จนชนะ ช่วยโกโก้ กับขู่จนโซฟีสยอมลบความทรงจำของโกโก้เรื่องโซฟีสทั้งหมดตามสัญญา
หลังจากนั้น ก็มีปีศาจที่ชื่อคอรัล Q มาท้าสู้แพ้กัช แต่ก่อนหายไปบอกว่ารู้เรื่องโซฟีสกับปีศาจที่เหลืออยู่คือพวกเก่งๆ และเบาะแสเรื่องฟาอูโด้นิดนึง
ต่อมาปีศาจที่ชื่อ ลีโอ ได้รวบรวมปีศาจที่เหลือรอด ที่มีมนต์ระดับดีโอก้าสร้างกลุ่ม เพื่อทำลายผนึกของสิ่งปลูกสร้างยักษ์ที่ชื่อฟาอูโด้ กับใช้คำสาปทำให้เจ้าของหนังสือของปีศาจที่มีมนต์ระดับดีโอก้ามาร่วมมือ ถ้าปลดผนึกฟาอูโด้ไม่ได้ตามกำหนด มนุษย์คู่หูจะต้องตายเพราะคำสาป หว่องเลที่ไม่อยากทำจึงต้องยอมช่วยลีเอน