pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กอลลัมจึงกลับมามีบทบาทในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เขาถูกพวกภูตแหวนจับตัวไปทรมานเพื่อให้บอกที่ซ่อนของแหวน ด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจทนรับไว้จึงได้ตะโกนว่า "ไชร์ แบ๊กกิ้นส์" ทำให้เหล่าภูตแหวนเดินทางไปยังไชร์เพื่อตามล่าบิลโบ แบ๊กกิ้นส์และชิงแหวนเอกมาคืน เมื่อถูกปล่อยตัวออกมาก็ถูกอารากอร์นจับตัวไว้ได้ และนำไปขังไว้ในป่าเมิร์ควูด กอลลัมหนีออกมาได้อีกครั้งและพยายามติดตามแหวนอันเป็นที่รักของตัว จนพบโฟรโดกับแซมไวส์ แกมจีจึงเข้าใกล้เพื่อชิงแหวนแต่โดนจับได้ และต่อมาก็กลายไปเป็นผู้นำทางของโฟรโดเพื่อเข้าสู่มอร์ดอร์
กอลลัมพยายามชิงแหวนคืนจากโฟรโด ในที่สุดเขาก็แย่งคืนมาได้ในเมาท์ดูม แต่ตัวเองก็ตกลงไปในอัคคีแห่งภูมรณะพร้อมกับแหวน ทำให้แหวนสูญสิ้นไป
การประปานครหลวง
การประปานครหลวง เป็นรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงมหาดไทย มีหน้าที่ผลิตและให้บริการเกี่ยวกับน้ำประปาในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร จังหวัดนนทบุรี และจังหวัดสมุทรปราการ
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นอกจากจะเป็นยุคแห่งการพัฒนาความเจริญแล้ว ยังเริ่มต้นการพัฒนาคุณภาพชีวิตของราษฎรอีกด้วย เนื่องจากในสมัยนั้นราษฎรได้อาศัยน้ำฝนหรือน้ำในแม่น้ำลำคลอง ใช้ในการอุปโภคและบริโภคในบางฤดูน้ำจะกร่อยและสกปรก บางครั้งมีอหิวาตกโรคระบาดประชาชนล้มตายเป็นจำนวนมาก จึงโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งโรงทานขึ้นที่ข้างพระบรมมหาราชวังเพื่อแจกอาหารและน้ำที่สะอาดให้ประชาชนได้ดื่มกิน และหลังจากที่ได้ตั้งกรมสุขาภิบาลขึ้นแล้ว เมื่อ พ.ศ. 2448 จึงมีพระราชดำริให้กรมสุขาภิบาลดำเนินการสำรวจหาวิธีการจัดหาน้ำสะอาดสำหรับประชาชนในพระนคร ซึ่งนายเดอ ลาโรเตียร์ ซึ่งเป็นวิศวกรชาวฝรั่งเศสที่เข้ามารับราชการเป็น ช่างสุขาภิบาลในสมัยนั้น ได้เสนอให้เอาน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาที่น้ำเค็มเข้าไม่ถึงมาใช้ ซึ่งสะดวกและไม่ต้องลงทุนมาก ในที่สุดจึงร่วมมือกับกรมคลองพิจารณาขุดคลองรับน้ำจากเชียงราก แขวงเมืองปทุมธานี นำน้ำมาใช้ในพระนครตามแบบอย่างที่สมควรแก่ภูมิประเทศ กิจการที่นำน้ำมาใช้ในพระนครนี้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เรียกตามภาษาสันสกฤตว่า การประปา
ในที่สุดเริ่มดำเนินการอย่างจริงจังเช่นการจัดซื้อที่ดิน การขุดคลอง อ่างเก็บน้ำ ก่อสร้างประตูน้ำ ท่อไซฟอนลอดคลอง สะพาน ติดตั้งเครื่องสูบเพื่อให้สามารถส่งน้ำจืด มายังโรงกรองน้ำสามเสนได้ ซึ่งได้ก่อสร้างอาคารเพื่อติดตั้งระบบผลิตน้ำ ได้แก่ การติดตั้งเครื่องกวนสารส้มเพื่อให้น้ำตกตะกอน ถังเกอะกรองน้ำที่ ตำบลสามเสน ในการก่อสร้างระบบน้ำได้ฝังท่อเหล็ก เพื่อส่งน้ำไปตามท้องที่ที่จะจ่ายน้ำไปทั่วพระนครตั้งที่ปิด – เปิดน้ำตามถนนต่างๆ รวมค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างประปาทั้งหมดรวมทั้งค่าที่ดินทั้งสิ้น 4,308,221.81 บาท โดยใช้เวลาดำเนินการประมาณ 5 ปีเศษ จึงสามารถจ่ายน้ำสะอาดให้กับชาวพระนครได้ใช้ นับว่าเป็นโครงการใหญ่ที่มีประโยชน์ต่อสุขภาพอนามัยของประชาชน ตราบเท่าทุกวันนี้
ในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดกิจการโดยมีชื่อเรียกครั้งนั้นว่า การประปากรุงเทพฯ โดยมีพระราชดำรัสให้เห็นถึงความสำคัญของน้ำที่สะอาดของกิจการประปาตอนหนึ่งว่า
ในที่สุดน้ำประปาที่สะอาดบริสุทธิ์ อันเป็นพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง รัชกาลที่ 5 ผู้ทรงริเริ่ม เพื่อให้ประชาชนของพระองค์ในกรุงเทพฯ ได้บริโภค ก็สำเร็จตามพระราชประสงค์ ต่อนี้ไปราษฎรของพระองค์ไม่ต้องบริโภคน้ำที่ไม่บริสุทธิ์ ซึ่งก่อให้เกิดโรคภัยอีกต่อไป ซึ่งนอกจากจะเป็นการบำรุงความสุขอันเป็นการพัฒนาคุณภาพชีวิตแก่ประชาชนแล้ว การประปายังเป็นเครื่องแสดงปรากฏอีกอย่างหนึ่งว่าเมืองไทยได้ดำเนินขึ้นสู่บันไดแห่งความเจริญอีกขั้นหนึ่งแล้ว กิจการประปากรุงเทพฯ ก้าวหน้าเป็นลำดับจนกระทั่งปี 2496 เมื่อประชาชนเพิ่มจำนวนมากขึ้นทำให้เกิดปัญหาการขาดแคลนน้ำ จึงได้มีการขุดเจาะบ่อบาดาลเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ทั้งในพระนคร ธนบุรี นนทบุรี และสมุทรปราการ ในพ.ศ. 2510 รัฐบาลได้รวมกิจการประปา 3 จังหวัด 4 องค์กร คือ การประปากรุงเทพฯ การประปาเทศบาลธนบุรี การประปานนทบุรี และการประปาสมุทรปราการ รวมเป็นกิจการเดียวกันมีฐานะเป็นรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงมหาดไทย มีชื่อเรียกว่า การประปานครหลวง มาจนทุกวันนี้
การประปานครหลวงมีพื้นที่รับผิดชอบ 3,192 ตารางกิโลเมตร ใช้น้ำดิบจากสองแหล่งในการผลิตน้ำประปา คือ แม่น้ำเจ้าพระยา และแม่น้ำแม่กลอง มีโรงงานผลิตน้ำหลัก 4 แห่ง คือ โรงงานผลิตน้ำบางเขน มหาสวัสดิ์ สามเสน และธนบุรี รวมกำลังการผลิต 5.5 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อวัน น้ำประปาที่ผลิตได้มีคุณภาพมาตรฐานองค์การอนามัยโลก จำนวนผู้ใช้น้ำกว่า 2.1 ล้านราย คิดเป็นประชากรประมาณ 10 ล้านคน หรือเป็นร้อยละ 99% ของประชากรในพื้นที่รับผิดชอบ
ตราสัญลักษณ์ประจำองค์กร ประกอบด้วย ตราพระแม่ธรณี ชื่อการประปานครหลวง และเส้นน้ำ และมีสีหลักขององค์กร 3 สี คือสีน้ำเงิน, สีเขียวน้ำทะเล และสีฟ้าใส
รองเท้ากีฬา
รองเท้ากีฬา คือรองเท้าที่ออกแบบมาสำหรับการเล่นกีฬา ทั้งเพื่อ ห่อหุ้มป้องกันเท้าจากการเกิดบาดแผลและการบาดเจ็บต่างๆ จากการเล่นกีฬาประเภทต่างๆ และเพื่อความสวยงามและความเหมาะสมในการเข้าสังคมในโอกาสต่างๆ
รองเท้ากีฬาได้รับความนิยมในช่วงแรกจากกีฬาเทนนิส ต่อมาก็ได้รับความนิยมไปทั่วโลก ต้นทศวรรษที่ 80 กลุ่มนักร้องแนวแร็ปวง รัน-ดีเอ็มซี ร้องเพลง My adidas จนโด่งดัง และอาดิดาส เลือกเขามาเป็นพรีเซ็นเตอร์ และมีรุ่นรองเท้ารุ่น DMC ULTRASATAR และ RUN DMC RIVALRY ต่อมาไมเคิล จอร์แดน ก็มีรุ่นรองเท้ากีฬาเป็นของตนเองเขาเป็นเจ้าของรองเท้าดังไนกี้ รุ่น AIR JORDANS
รองเท้าผ้าใบ
ชีวลักษณ์
เทวากับซาตาน
เทวากับซาตาน  เป็นนวนิยายแนวลึกลับ/วิทยาศาสตร์/สืบสวนของแดน บราวน์ ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) และเป็นหนึ่งในหนังสือขายดี เป็นหนังสือตอนแรกในชุด "โรเบิร์ต แลงดอน" ศาสตราจารย์ด้านสัญลักษณ์วิทยาแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ซึ่งต่อมามีภาคต่ออันแสนโด่งดัง คือ รหัสลับดาวินชี เนื้อเรื่องเป็นเหตุการณ์ระทึกขวัญวันเดียวที่ตัวละครเข้าไปเกี่ยวข้องกับมหาวิหารแห่งโรมันคาทอลิก และสมาคมลับชื่อ "อิลลูมินาติ" ซึ่งมีที่มานับแต่โบราณกาล
ภาพปกใช้เทคนิคการวาดแบบ แอมบิแกรม ประดิษฐ์โดย จอห์น แลงดอน ซึ่งกลายมาเป็นนามสกุลของตัวเอกในเรื่องนี้ และเป็นจุดเด่นประการหนึ่งของหนังสือ
โรเบิร์ต แลงดอน ศาสตราจารย์ด้านสัญลักษณ์วิทยาแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ได้รับการติดต่อจากองค์การวิจัยนิวเคลียร์ยุโรป (CERN) ว่ามีคนถูกฆาตกรรมและถูกประทับตรา "Illuminati" แลงดอนจึงเดินทางไปที่เจนีวา ที่นั่นเขาได้พบกับแมกซิมิเลียน โคห์เลอร์ หัวหน้า CERN และวิตตอเรีย เวตรา ผู้เป็นบุตรบุญธรรมของคนถูกฆาตกรรม พวกเขาพบว่าปฏิสสาร ซึ่งเป็นผลงานวิจัยของที่นี่ได้ถูกขโมยไป หากเลยเวลา 24 ชม. จากนี้ มันจะระเบิดอย่างรุนแรง
ต่อมา แลงดอนและวิตตอเรียได้เดินทางไปที่นครรัฐวาติกัน ซึ่งกำลังมีการคัดเลือกพระสันตะปาปาองค์ใหม่ และพบว่า "เปรเฟอริติ" (พระคาร์ดินัลที่มีโอกาสได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปาองค์ใหม่มากที่สุด) 4 รูปหายตัวไป พร้อมคำขู่จากฮัสซาซิน คนร้ายที่รับใช้ "เจนัส" ประมุขแห่งอิลลูมินาตี ว่าจะฆ่าพระคาร์ดินัลชั่วโมงละ 1 รูป เริ่มเวลา 20.00 น. แลงดอนจึงต้องพยายามค้นหา "วิถีแห่งความรู้แจ้ง" ซึ่งเป็นเส้นทางที่เหล่าสมาชิกอิลลูมินาติใช้นัดพบกัน โดยต้องสืบหาจากสถานที่ 4 แห่งที่เกี่ยวข้องกับธาตุทั้ง 4 ทั่วกรุงโรม
หลังจากพบร่างพระคาร์ดินัล 3 รูปแรก ฮัสซาซินพยายามฆ่าแลงดอนและวิตตอเรีย แลงดอนหลบหนีไปได้ แต่ฮัสซาซินจับตัววิตตอเรียไป เขาจึงต้องเร่งหาสถานที่สุดท้ายซึ่งเกี่ยวกับธาตุน้ำ แต่ก็ช่วยชีวิตพระคาร์ดินัลไว้ไม่ทัน จากจุดที่พบเปรเฟอริติรูปสุดท้าย แลงดอนได้พบว่าเส้นทางพาเขาไปที่ปราสาทซันตันเจโล ที่นั่นเขาได้พบกับวิตตอเรียอีกครั้ง และร่วมมือกันฆ่าฮัสซาซิน
ขณะเดียวกันที่นครรัฐวาติกัน แมกซิมิเลียน โคห์เลอร์เข้าพบกับคาเมอร์เลนโญเป็นการส่วนตัว แลงดอนและวิตตอเรียได้เตือนเหล่าทหารองครักษ์สวิสถึงอันตรายที่ตามมา ทั้งหมดบุกเข้าไปในห้องที่ทั้งสองพบปะกัน และพบคาเมอร์เลนโญนอนบาดเจ็บ ถูกประทับตรา "เพชรอิลลูมินาติ" บนอก ส่วนโคห์เลอร์ถูกยิง แต่ก่อนเสียชีวิต เขาได้มอบวิดีโอให้แก่แลงดอน
เมื่อเวลาเหลือน้อยลงทุกที คาเมอร์เลนโญได้สั่งให้ทหารองครักษ์สวิสอพยพทุกคนออกจากมหาวิหารนักบุญเปโตร ส่วนตนเองและแลงดอนไปที่หลุมศพของนักบุญเปโตรและพบหลอดปฏิสสาร ก่อนจะนำขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อไม่ให้แรงระเบิดกระทบกับคนที่อยู่ด้านล่าง คาเมอร์เลนโญกระโดดร่มชูชีพลงมาบนหลังคามหาวิหารอย่างปลอดภัย ส่วนแลงดอนที่ใช้แผ่นหุ้มหน้าต่างแทนร่มชูชีพ ลงมาตกที่แม่น้ำไทเบอร์
หลังแลงดอนฟื้น เขาได้กลับไปที่นครรัฐวาติกัน เพื่อนำวิดีโอของโคห์เลอร์มาให้ทุกคนดู พบว่าแท้จริงแล้ว "เจนัส" คือ คาเมอร์เลนโญ และพระสันตะปาปาองค์ก่อนเป็นบิดาของท่าน โดยก่อนหน้านี้ โคห์เลอร์ต้อนรับพระสันตะปาปาองค์ก่อนที่มาเยี่ยมชม CERN และมีการพูดคุยถึงความร่วมมือระหว่างศาสนาและวิทยาศาสตร์ คาเมอร์เลนโญ ผู้ซึ่งกลัวว่าศาสนาคริสต์อาจสูญเสียความศรัทธา จึงลอบวางยาพิษปลงพระชนม์พระสันตะปาปา และปลอมเป็น "เจนัส" เพื่อสร้างสถานการณ์เรียกศรัทธากลับมา เมื่อพบว่าแผนการของตนถูกเปิดโปง คาเมอร์เลนโญได้หลบหนีและเผาตัวเองตาย หลังเรื่องทุกอย่างยุติ พระสันตะปาปาองค์ใหม่ได้มอบตราประทับ "เพชรอิลลูมินาติ" ให้แก่แลงดอนแทนคำขอบคุณ
John grisham
จอห์น กริสแฮม
บิวตีฟูลบอย (ดาร์ลิงบอย)
บิวตี้ฟูลบอย (ดาร์ลิงบอย)  คือผลงานการประพันธ์ของจอห์น เลนนอน วางจำหน่ายในอัลบั้มเมื่อ พ.ศ. 2523 "Double Fantasy" อัลบั้มสุดท้ายก่อนจอห์นเสียชีวิต ใน พ.ศ. 2550 เพลงนี้ได้ถูกนำมาร้องใหม่โดย Ben Harper ในอัลบั้มรวมเพลงของอจห์น เลนนอน อัลบั้ม"Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur" และใน พ.ศ. 2549 ได้นำมาร้องใหม่โดยวงร็อกสหราชอาณาจักร วง "Feeder" ซึ่งเป็นอัลบั้มเพื่ออุทิศให้จอห์นในชื่อว่า Lennon: Covered Vol 1.
ฉบับจอห์น เลนนอน.
เพลงนี้ประพันธ์ขึ้นเพื่อให้ลูกชายของเขา ชื่อว่า "ฌอน" ซึ่งเป็นบุตรของเขากับโยโกะโอโนะ ในท่อนที่ว่า "Every day in every way/It's getting better and better" เป็นการพูดซ้ำในเพลง ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจจากบทสวดของนักปรัชญาชาวฝรั่งเศส Émile Coué ผู้ซึ่งมีผู้ป่วยของเขาพูดซ้ำว่า "Day by day, in every way, I am getting better and better" (Tous les jours à tous points de vue je vais de mieux en mieux) ซ้ำแล้วซ้ำอีกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการรักษา
เนื้อเพลงของ "บิวตี้ฟูลบอย (ดาร์ลิงบอย) " ได้มีคำที่จอห์นนิยมพูด ว่า "Life is what happens to you while you're busy making other plans." อีกทั้งยังได้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Mr. Holland's Opus โดย Richard Dreyfuss.
"บิวตีฟูลบอย" บันทึกเสียงโดย เซลีน ดิออน ในอัลบั้ม"มิราเคิล" วึ่งเผยแพร่ในสถานีวิทยุเป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ขึ้นอันดับ 1 ชาร์ตโพลิช อาร์เอ็มเอฟ, ที่ 2 ชาร์ตควิเบกแอร์เพล, ที่ 18 ในสหรัฐอเมริกา และ 32 ในแคนาดาสำหรับชาร์ตเพลงร่วมสมัย และที่ 30 ในชาร์ตแอร์เพลฮังการี ไม่มีมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงนี้
เซลีน ดิออนแสดงเพลงนี้ในรายการโทรทัศน์ของสหรัฐอเมริกา รวมไปถึง "Live with Regis and Kelly" ทั้งยังนำเพลงของจอห์น เลนนอน มาร้องใหม่อีกเพลงในอัลบั้มเมื่อ พ.ศ. 2541 "ดีสอาร์สเปเชียลไทม์" เพลง "Happy Xmas (War Is Over)."
ซีดีซิงเกิลเพื่อการประชาสัมพันธ์ในสหรัฐอเมริกา
มิราเคิล (เพลงเซลีน ดิออน)
"มิราเคิล"  คือซิงเกิลที่ 2 เพื่อสนับสนุนอัลบั้ม "มิราเคิล" ของเซลีน ดิออน เผยแพร่เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ในสหราชอาณาจักร และเอเชีย
"มิราเคิล" เป็นผลงานการประพันธ์ของ Linda Thompson และ Steve Dorff ในปี พ.ศ. 2544 ให้กับอัลบั้ม "อะนิวเดย์แฮสคัม" ในโอกาสเฉลิมฉลองการกำเนิดบุตรชายของเธอ เรอเน-ชาร์ล แต่เพลงไม่ได้เผยแพร่สู่สาธารณะในอัลบั้มนั้น และท้ายที่สุด ในปี พ.ศ. 2547 เซลีนบันทึกเสียงเพลงนี้ อำนวยการสร้างโดยเดวิด ฟอสเตอร์ หลังการร่วมงานครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2542
เซลีน ดิออนโปรโมตเพลงนี้ในรายการโทรทัศน์บางรายการในสหรัฐอเมริกา อาทิ The Oprah Winfrey Show และ The Ellen DeGeneres Show (แม้ว่าจะไม่ได้จำหน่ายซิงเกิลในสหรัฐอเมริกา)
เพลงนี้ขึ้นสู่อันดับสูงสุด อันดับที่ 6 ที่ไต้หวันในชาร์ตแอร์เพลไต้หวัน
ซิงเกิลวิทยุ 2 เพลง (สหราชอาณาจักร)
ซิงเกิลวิทยุ 2 เพลง (ญี่ปุ่น)
เบนจามิน แฟรงคลิน
เบนจามิน แฟรงคลิน (; – 17 เมษายน ค.ศ. 1790) เป็นหนึ่งในบิดาผู้สร้างชาติของสหรัฐอเมริกา เบนจามิน แฟรงคลิน เป็น ช่างพิมพ์ คนเรียงพิมพ์ นักเขียน นักปรัชญา นักการเมือง นักวิทยาศาสตร์ นักประดิษฐ์ นักปฏิรูป และนักการทูต คนสำคัญในยุคเรืองปัญญาของสหรัฐอเมริกา
ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ เขามีผลงานหลายอย่างในด้านฟิสิกส์ ผลงานที่สำคัญคือคิดค้นสายล่อฟ้า และผลงานอื่นเช่นแว่นไบโฟคอล เตาแฟรงคลิน และฮาร์โมนิกาแก้ว เขาเป็นผู้เริ่มก่อตั้งห้องสมุดแห่งแรกในสหรัฐอเมริกา และก่อตั้งสถานีดับเพลิงแห่งแรกในรัฐเพนซิลเวเนีย ผลงานในฐานะนักการเมืองเขาเป็นนักเขียนและผู้นำการเคลื่อนไหวคนสำคัญไปสู่การแยกตัวออกจากอาณานิคมและร่วมก่อตั้งชาติสหรัฐอเมริกา ในฐานะนักการทูต เขาได้เป็นทูตคนสำคัญในช่วงปฏิวัติอเมริกาเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐอเมริกาและประเทศฝรั่งเศส ซึ่งนำไปสู่การแยกตัวของประเทศจากอาณานิคมของอังกฤษในที่สุด
แฟรงคลินเริ่มต้นชีวิตจากการเป็นนักเรียงพิมพ์ในฟิลาเดลเฟีย ซึ่งสร้างความมั่งคั่งจากหนังสือ "Poor Richard's Almanack" และหนังสือพิมพ์เพนน์ซิลเวเนียแกเซตต์ (Pennsylvania Gazette) แฟรงคลินมีความสนใจในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มีชื่อเสียงในฐานะนักวิทยาศาสตร์ชื่อดังของโลกคนหนึ่ง นอกจากนี้เขาได้เป็นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย และวิทยาลัยแฟรงคลินแอนด์มาร์แชลล์ เขายังได้รับเลือกให้เป็นประธานคนแรกของสมาคมปรัชญาอเมริกา
จากผลงานของแฟรงคลินทั้งในด้านวิทยาศาสตร์และการเมือง เขาได้ถูกยกย่องและกล่าวถึงในหลายด้าน เขาปรากฏในธนบัตรของสหรัฐอเมริกา (100 ดอลลาร์สหรัฐ) ชื่อของเขายังปรากฏเป็นชื่อ เมือง เคาน์ตี สถานศึกษา และผลงานอีกหลายด้านยังมีการกล่าวถึงตราบจนปัจจุบัน
เบนจามิน แฟรงคลินเกิดที่เมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1706ที่บ้านตรงถนนมิลค์ในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ และได้รับการแบปติสต์ที่โอลด์เซาธ์มีตตีงเฮาส์ เบนเป็นลูกคนที่ 15 ของบ้านจาก 17 คน พ่อของเบนชื่อ โยซีอาห์ แฟรงคลิน (Josiah Franklin) พ่อค้าขายเทียนและสบู่ในเมืองบอสตัน แม่ของเขาชื่อ อาบีอาห์ โฟรเยอร์ (Abiah Folger) ภรรยาคนที่สองของบ้าน เขาได้รับการศึกษาในเมืองที่โรงเรียนบอสตันลาติน แต่เนื่องจากสภาวะการเงินของทางบ้านไม่ดี จึงได้ออกจากโรงเรียนและมาช่วยกิจการที่บ้านเมื่ออายุได้ 10 ปี สองปีต่อมาเขาได้เข้าฝึกงานกับพี่ชายในฐานะช่างพิมพ์ จนกระทั่งเมื่ออายุได้ 15 ปี เขาได้พยายามส่งงานเขียนของเขาไปที่สำนักพิมพ์หลายแห่ง แต่ได้ถูกปฏิเสธกลับมาทุกครั้ง จนกระทั่งครั้งหนึ่งเขาได้เขียนงานและใช้นามแฝงในชื่อ นางไซเลนซ์ ดูกู๊ด (Mrs. Silence Dogood) ซึ่งงานเขียนของเขาได้เป็นที่รู้จักและถูกกล่าวขานทั่วเมือง แต่ในที่สุดก็โดนจับได้จากพี่ชาย ส่งผลให้เบ็นได้ออกจากบ้านที่บอสตัน และเดินทางมายังฟิลาเดลเฟีย
แซมมวล มอร์ส
ตรีดาว อภัยวงศ์ สุขุม เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 เป็นบุตรสาวคนที่ 2 ของ พันตำรวจเอกวิจิตร และนางเกื้อกูล อภัยวงศ์ จบการศึกษาตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาลจนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนราชินี และต่อในระดับปริญญาที่ภาควิชาศิลปการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลังจากเรียนจบได้รับการทาบทามให้เป็นอาจารย์ประจำที่คณะ หนึ่งปีต่อมาไปศึกษาเพิ่มเติมทางด้านศิลปะการละคร (MA in Theatre Practice) ในระดับมหาบัณฑิต ที่ มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นนักเรียนชาวเอเชีย เพียงคนเดียวที่ได้รับการตอบรับให้เข้าเรียนในสาขานี้ ซึ่งเปิดสอนนักศึกษาเพียงแค่ 5 คนในปีนั้น
จากนั้นกลับมารับราชการเป็นอาจารย์ประจำ ที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นอาจารย์พิเศษในปัจจุบัน
ตรีดาวเคยเป็นพิธีกรในรายการ "เรียงร้อย ถ้อยไทย" ซึ่งเป็นรายการเกี่ยวกับการใช้ภาษาไทยให้ถูกต้อง ซึ่งเป็นรายการสั้น ๆ ช่วงหัวค่ำวันธรรมดา ทางช่อง 3 อยู่พักหนึ่ง
ชีวิตครอบครัว สมรสกับ พงษ์ สุขุม บุตรชายคนโตของ ปราโมทย์ สุขุม อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และนักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์กับคุณหญิงกัญญา หงส์ลดารมภ์ ไปเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2552
นอกจากนี้ยังเป็นวิทยาการอบรมการแสดงให้กับหลายหน่วยงานและหลายบริษัท
ในปี 2565 เธอได้ร่วมก่อตั้งพรรคกล้า ร่วมกับ กรณ์ จาติกวณิช และ อรรถวิชช์ สุวรรณภักดี
นภ พรชำนิ
นภ พรชำนิ เป็นนักร้องชาวไทย เข้ารับการศึกษาในระดับประถมและมัธยมต้นที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล (SG 69) ระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา พญาไท ศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และศึกษาต่อต่างประเทศในสาขา Business Administration ที่ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
เริ่มเป็นศิลปินนักร้องรับเชิญ ในปี พ.ศ. 2537 ในอัลบั้ม "Rhythm &amp; Boyd" ของ บอย โกสิยพงษ์ "Z-Myx Zigma" ของสมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ "โมเดิร์นด็อก" ของโมเดิร์นด็อก ต่อมาในปี 2538 ได้ร่วมเขียนเพลง และเป็นนักร้องรับเชิญ ในอัลบั้ม "Zequence" ของ สมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ และในปีต่อมา เป็นนักร้องรับเชิญ ให้บอย โกสิยพงษ์ในอัลบั้ม "EP One" และ "Simplified" และมีผลงานเป็นนักร้องนำอัลบั้มของวงดนตรีพีโอพี และยังมีผลงานอัลบั้มเดี่ยว อะแมนออฟสไมส์
ทางด้านเบื้องหลัง ในปี 2540 ได้ร่วมเขียนเพลง ร่วมร้องเพลง กับ อัลบั้ม "Again" ของ คริสติน และ ร่วมดูแล การผลิตใน อัลบั้ม "Request" ของ รัดเกล้า อามระดิษ รับตำแหน่ง พับลิก ไดเร็คเตอร์ ของ บริษัทเบเกอรี่ มิวสิก นอกจากนั้น นภ ยังก่อตั้ง Dobe Music Production
ทางด้านชีวิตส่วนตัว นภ เข้าพิธีวิวาห์กับพิธีกรสาว เพลิน ประทุมมาศ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2549
ปัจจุบันมีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคนชื่อ ณภพ พรชำนิ ชื่อเล่นว่าน้องโบดี้ เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
พระสันตะปาปาหญิงโจน
พระสันตะปาปาหญิงโจน  เป็นพระสันตะปาปาหญิงในตำนานผู้ซึ่งมีการอ้างว่าดำรงตำแหน่งอยู่ช่วงหนึ่งในยุคกลาง เรื่องเล่านี้ปรากฏครั้งแรกในจดหมายเหตุคริสต์ศตวรรษที่ 13 และภายหลังได้แพร่หลายและมีการเล่าต่อเติมทั่วทวีปยุโรป เรื่องนี้เป็นที่เชื่อกันอย่างกว้างขวางอยู่หลายศตวรรษ แม้นักวิชาการศาสนาสมัยใหม่มองว่าเป็นเรื่องแต่ง ซึ่งบางทีอาจกลายมาจากคติชาวบ้านที่ถูกบันทึกอย่างประวัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับอนุสาวรีย์โรมันหรือจากการเสียดสีต่อต้านพระสันตะปาปา
การกล่าวถึงพระสันตะปาปาหญิงครั้งแรกปรากฏในจดหมายเหตุของ Jean Pierier de Mailly แต่ฉบับที่ได้รับความนิยมและมีอิทธิพลสูงสุด คือ ฉบับที่แทรกเข้าไปใน "Chronicon Pontificum et Imperatorum" ของ Martin of Troppau ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 เรื่องเล่าส่วนใหญ่อธิบายเธอว่าเป็นหญิงมีความสามารถและมีการศึกษาที่ปลอมแปลงตนเป็นชาย ซึ่งบ่อยครั้งด้วยคำขอของคนรัก ในเรื่องที่เล่ากันมากที่สุด เนื่องจากความสามารถของเธอ เธอจึงไต่เต้าขึ้นผ่านลำดับชั้นของศาสนจักร กระทั่งได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปาในท้ายที่สุด อย่างไรก็ดี ระหว่างขี่บนหลังม้า เธอได้ให้กำเนิดลูก และได้เปิดเผยเพศของเธอ ในเรื่องส่วนใหญ่เธอเสียชีวิตไม่นานหลังจากนั้น โดยอาจถูกสังหารโดยฝูงชนโกรธแค้นหรือจากสาเหตุธรรมชาติ ความทรงจำเกี่ยวกับเธอถูกบ่ายเบี่ยงไปโดยพระสันตะปาปาคนต่อ ๆ มา
ตำนานพระสันตะปาปาหญิงโจน.
เรื่องราวของตำนานของ พระสันตะปาปาหญิงโจน เข้าใจกันดีส่วนมากมาจากศตวรรษที่13ของ  โดยถูกเขียนใน Chronicon Pontificum et Imperatum
พระสันตะปาปาหญิงโจนมี ชื่อเดิมคือโจฮานนา แองลิกัส (Johanna Anglicus) โดยใช้ชื่อผู้ชายว่าจอห์น (John) เกิดที่ไมนส์ (Mainz) เป็นพระสันตะปาปาอยู่สองปี เจ็ดเดือน กับ สี่วัน และ ตายในโรม หลังจากการว่างลงของตำแหน่งพระสันตะปาปาเป็นเวลา หนึ่งเดือน มีคนกล่าวว่า โจนนั้นเป็นผู้หญิง เป็นหญิงที่ นำเอเธนส์โดยการแต่งกายแบบผู้ชายโดยเธอปลอมตัวเป็นบุรุษ ภายหลังเธอเป็นผู้เชียวชาญศิลปวิทยาหลากหลายแขนง จนไม่มีผู้ทัดเทียม และภายหลังในโรม เธอสอนวิชาศิลปศาสตร์ และเป็นที่เคารพรักแก่บรรดาศิษย์ ความคิดเห็นของเธอมีผลต่อบ้านเมือง และถูกเลือกโดยพระสันตะปาปา ในขณะที่เธอเป็นพระสันตะปาปา เธอตั้งครรภ์โดยคนรักของเธอ โดยไม่รู้ว่า เมื่อไรจะถึงกำหนดคลอด เธอให้กำหนิดทารกเพศชายในวิหารเซนต์ปีเตอร์ ในถนนแคบๆ ระหว่าง คอลีเซียม (Colisseum) และ วิหารเซนต์คลีเมนต์ (St Clement's church) ภายหลังมรณกรรมของเธอ กล่าวกันว่าเธอถูกฝังในที่เดียวกัน แต่ไม่มีหลักฐานว่าที่ที่ฝังเธอเป็นที่ศักดิ์สิทธิ์ อาจจะเนื่องมากจากเหตุผลที่ว่า เธอเป็นผู้หญิง หรือมาจากความโง่ของหลักฐานก็ตาม
เหตุการณ์นี้กล่าวกันว่าเคยขึ้นระหว่างยุคของสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 3 และสมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 1 ในช่วงปี 850 เหตุการณ์นี้ระบุว่าเกิดขึ้นของยุคของมาร์ติน ซึ่งถูกนำมากล่าวถึงบ่อยๆ ใน Anastasius Bibliothecarius ใน ลิเบอร์ ปอนติคาลิส  ที่ว่ากันว่าเป็นพระสันตะปาปาที่เป็นหญิง อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่ได้ถูกพบในเอกสารที่เชื่อถือได้ของ อนาสตาเซียส(Anastasius) ซึ่งความเป็นจริงแล้ว เอกสารต้นฉบับเดียวของ อนาสตาเซียสรวบรวมถึงรายการอ้างอิงของพระสันตะปาปาที่เป็นหญิงเอาไว้ เอกสารนี้อยู่ในห้องสมุดของวาติกัน ประกอบไปด้วยเอกสารที่เกี่ยวข้องรวมถึงเชิงอรรถ (footnote) ของตอนท้ายแต่ละหน้าในที่แตกต่างกัน เอกสารหนึ่งได้ระบุวันเวลาที่แน่นอนภายหลังจากช่วงเวลาของ มาร์ติน หรืออีกนัยหนึ่งคือ หลักฐานพยานของ พระสันตะปาปาหญิงคนนี้น่าจะยึดถือได้กับเรื่องของ แล้วไม่แน่นอนว่าจะเป็นแหล่งที่เป็นไปได้ของเอกสาร เช่นเดียวกับ เรื่องราวของพระสันตะปาปาที่เขียนโดยมารินอส สก๊อต ในศตวรรษที่ 11 บางเอกสารก็กล่าวไว้อย่างย่อๆ เกี่ยวกับ พระสันตะปาปาหญิงชื่อ โจฮานนา (ชื่อแรกสุดที่กล่าวถึงเธอในชื่อเฉพาะ) แต่หลักฐานทั้งหมดทั้งมวลนี้ มาต่อเนื่องจากงานของมาร์ติน ซึ่งไม่ได้เกี่ยวโยงกับตำนานใดๆ
มีเพียงแหล่งอ้างอิงเดียวเกี่ยวกับเรื่องพระสันตะปาปาหญิงซึ่งแน่นอนว่า เกี่ยวกับ มาตินัส (Martinus) และ โจน ออฟ เมลลี่ (Jean de Mailly) ซึ่งเขียนไว้ราวๆ ศตวรรษที่ 13 ในบันทึกของเมทซ์  เขาระบุว่าเป็น scandal(เป็นเรื่องอิ้อฉาวน่าอาย)ในช่วง 850 ถึง 1099
คำถามคือ สิ่งที่เกี่ยวกับความแน่นอนของพระสันตะปาปา จริง ๆ หรือ? โดยเฉพาะ พระสันตะปาปาที่เป็นผู้หญิง เป็นผู้ไม่ได้อยู่ในรายชื่อของ พระสันตะปาปาของกรุงโรม เพราะ เธอเป็นผู้หญิง ซึ่งตัวเธอเองปลอมตัวกลายเป็นผู้ชาย จากอุปนิสัยของเธอและความสามารถพรสวรรค์ โดยเริ่มจากตำแหน่งเลขาของ curia (การบริการการปกครองส่วนหนึ่ง ซึ่งมีทั้งหมด 3 ส่วน ของโรมันโบราณ หรือ ราชสำนักสันตะปาปา) ขึ้นสู่ตำแหน่งพระคาร์ดินัลและในที่สุดก็กลายมาเป็น พระสันตะปาปา วันหนึ่ง ขณะที่กำลังขึ้นม้า เธอก็ได้ให้กำเนิดโอรสในทันที จากการตัดสินสินของกระบวนการยุติธรรมของกรุงโรม เธอต้องโดนโทษ โดยการผูกติดกับขาม้าแล้วก็ถูกลากไป และโดนโยนก้อนหินโดยประชาชนครึ่งหนึ่ง และเมื่อเธอตายหรือ ณ ที่ที่เธอตายและถูกฝังไว้นั้นมีคำจารึกไว้ว่า 'Petre, Pater Patrum, Papisse Prodito Partum' [O Peter, Father of Fathers, Betray the childbearing of the woman pope]. โอ้ ปีเตอร์ บิดาแห่งมวลบิดา นี่คือการทรยศของผู้อุ้มครรภ์แห่งโป๊ปสตรี ในเวลาเดียวกัน วันที่เรียกว่า วันแห่งโป๊ปสตรีก็ได้ถือกำเนิดขึ้น
ช่วงกลางศตวรรษที่ 13 เป็นต้นมา ตำนานนี้ได้มีการถือเชื่อแพร่หลายอย่างกว้างขวาง โจน ได้ถูกใช้เป็นตัวอย่างในการเทศนาที่โดมินิกัน บาร์โทมิโล ปลาตินา  นักปราชญ์ผู้ดูแลหอสมุดแห่งวาติกัน ได้เขียน Vitæ Pontificum Platinæ historici liber de vita Christi ac omnium pontificum qui hactenus ducenti fuere et XX ของเขา ในปี 1479 พระบรมราชโองการจากสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4ซึ่งเป็นผู้อุปถัมภ์ โดยหนังสือนี้ได้กล่าวถึงเรื่องของพระสันตะปาปาหญิงไว้
สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 8 จากบันทึกของอังกฤษ ผู้ซึ่งเกิดที่ไมนส์ (Mainz) และกล่าวว่าได้เข้าสู่ภราดรภาพของพระสันตะปาปาโดยวิทยาการของปีศาจในการแปลงร่างเธอเป็นผู้ชายทั้งที้เธอเป็นหญิง เธอจากบ้านมาแต่เด็กกับ พารามัวร์(paramour)ของเธอมาที่เอเธนส์ (Athens) และก้าวหน้าในศิลปการของการเรียน เมื่อมาถึงโรมเธอพบกับผู้มีเท่าเทียมกันทั้งองค์ความรู้ในสลักวิทยา และจากการศึกษาเล่าเรียนของเธอ เธอได้รับความนับถือและได้รับอำนาจเป็นอย่างมาก ในมรณกรรมของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 4เธอถูกเลือกให้เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาในห้องนั้น ในขณะที่เธอเดินทางไป โบสถ์เลเตอรันระหว่าง โคเลสเซียน(Colossean Theatre)(หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าโคลอสซัสของเนโร)และ เซนต์คลีเมน (St. Clement's) เธอตายระหว่างทาง โดยดำรงตำแหน่งสองปี หนึ่งเดือน และ 4 วันและถูกฝังโดยปราศจาก ปอมป์ (pomp)(เป็นพิธีทางศาสนาเมื่อพระสันตะปาปาสิ้นพระชนม์)ซึ่งเรื่องนี้ได้รับการกล่าวขานทั่วไปแต่โดยจากผู้เล่าที่ไม่น่าเชื่อถือ และที่ข้าพเจ้าได้เชื่อมโยงสรุปความไว้ว่ามันดูน่าดันทุรัง(obstinate)และดื้อรั้นที่สุด(pertinacious)ถ้าข้าพเจ้าจะยอมรับว่าเป็นพูดถึงโดยทั่วไป ข้าพเจ้านั้นสร้างข้อผิดพลาดแก่ประชาคมโลก ถึงแม้ว่าจะดูน่าเชื่อถือที่ข้าพเจ้าได้เชื่อมโยงสิ่งที่ไม่น่าเชื่อถือเข้าไว้ด้วยกัน (จาก , Vitæ Pontificum Platinæ historici liber de vita Christi ac omnium pontificum qui hactenus ducenti fuere et XX )
อ้างอิงถึงพระสันตะปาปาหญิงในช่วงยุคกลางและยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ จิโอวานนี่ บอคคาซิโอได้เขียนถึงเธอไว้ใน เดอ มูลลิริบัส คลาริส ในตำนานของอุสค์โดยให้ชื่อเธอไว้ว่า เอเจนส์ และอ้างถึงยิ่งกว่านั้นในรูปปั้นในโรมซึ่งกล่าวว่าเป็นรูปปั้นของเธอ รูปปั้นนี้ไม่เคยถูกกล่าวถึงมาก่อนไม่ว่าที่ไหนก็ตาม โดยอ้างว่าเป็นรูปปั้นจริงซึ่งมาจากพระสันตะปาปาหญิงในช่วงปลายศตวรรษที่ 14 เป็นช่วงที่เรื่องราวของพระสันตะปาปาได้ถูกต่อมาจาก เดอะ ดูโอโม ออฟ เซียนา ที่รวมถึงพระสันตะปาปาหญิงที่ชื่อว่า โจฮันน่าที่ 8ที่อยู่ระหว่างสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 4 และสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 3ในการพยายามของโจนฮัน ในปี 1415 เขาได้ทุ่มเถียงว่าโบสถ์ไม่จำเป็นต้องมีพระสันตะปาปาเพราะระหว่างเวลาตำแหน่งพระสังฆราชช่วงของพระสันตะปาปาเอเจนส์(เค้าเรียกเธอเช่นนั้นด้วย)ซึ่งเป็นไปด้วยดี ฝ่ายตรงข้ามของฮันส์ยืนกรานที่จะพิสูจน์ว่าไม่มีอิสรภาพใดๆ ของศาสนจักรที่ไม่โต้แย้งกับพระสันตะปาปาหญิงเลย
ในไพ่ทาโรต์  ที่วาดขึ้นเมื่อตอนกลางศตวรรษที่ 15 มีรูปของ พระสันตะปาปาหญิง (ซึ่งในปลายศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมาจะเรียกว่า  และ พระราชาคณะ ไพ่ทาโร่นี้ ได้ถูกพูดถึงแนะนำหลายครั้งเกี่ยวกับความที่ไม่มีข้อพิสูจน์ว่ารูปนี้ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากตำนานของ โป๊ปสตรีหรือพระสันตะปาปาหญิง
มีตำนานที่เกี่ยวข้องกันอยู่ด้วย ในปี 1290 โรเบริต์อแห่งอุซ  ชาวโดมินิกัน ได้พบกับสิ่งที่เรียกว่า เป็นม้านั่งที่สลักว่า "ณ ที่นี้ โป๊ปได้ถูกพิสูจน์ว่าเป็นชาย" ในศตวรรษที่ 14 เชื่อกันว่ามีม้าหินโบราณสองตัวที่เรียกว่า ซีเดีย สเตอร์คอเรีย (sedia stercoraria) ที่ถูกใช้เป็นบัลลังก์ของพระสันตะปาปาหลายพระองค์ใน บาซิลลิก้า ณ วิหารเซนต์จอห์น  ได้มีบัลลังก์ที่ใช้ในการแบ่งระบุเพศของพระสันตะปาปาองค์ใหม่ กล่าวกันว่า พระสันตะปาปาจะนั่งบนม้านั่งอันใดอันหนึ่งในสภาพเปล่าเปลือย ในขณะที่คณะพระคาร์ดินัล มองผ่านรูข้างใต้ แต่กระทั่งศตวรรษที่ 15มีการฝึกแบบพิเศษที่ใช้ในการทดสอบ scandal(เป็นเรื่องอิ้อฉาวน่าอาย) ของพระสันตะปาปาหญิงในศตวรรษที่ 9
การล้มล้างตำนาน.
ในปี 1587 Florimond de Raemond ผู้พิพากษาใน และผู้ชำนาญทางโบราณวัตถุ ได้ออกหนังสือและตีพิมพ์เกี่ยวกับตำนานของพระสันตะปาปาหญิงโจนเป็นครั้งแรก (หนังสือชื่อ "Erreur populaire de Pape") และก็มีฉบับที่พัฒนาต่อมาในปี 1594 เทคนิคที่นักมนุษยนิยม ใช้ประยุกต์บทวิจารณ์ต้นฉบับของตำนานพระสันตะปาปาหญิงโจน เริ่มต้นโดยเจตนากว้างขวางกว่าของหลักการตามประวัติศาสตร์เกี่ยวกับประวัติศาสตร์โบสถ์ และตำนานเริ่มต้นปรากฏต่างหากอธิบายอย่างละเอียดโดยรายละเอียด Raemond\'s "Erreur populaire" ทะลุผ่านไป 15 ฉบับ สิ้นสุดในปี 1691
ในปี 1601 สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 ประกาศว่า ตำนานพระสันตะปาปาที่เป็นหญิงนั้นไม่เป็นความจริง รอยจารึกที่มีชื่อเสียงที่จารึกโดย โจฮาเนสที่ 8 (Johannes VIII) บนหน้าอกของสตรีที่ชื่อ แองเกลีย ซึ่งถูกนำมาเปิดเผยไว้ในบันทึกแห่งสันตะปาปา ในรูปของ recarve ประมาณปี 1400 ซึ่งมีบันทึกของนักท่องเที่ยวที่ได้พบ ซึ่งถูกทำลายและมีการเปลี่ยนแปลงให้อยู่ในรูปลักษณะชาย ของสมเด็จพระสันตะปาปาซะคาริอัส (ที่มา Stanford 1999; J.N.D. Kelly, Oxford Dictionary of Popes | สแตนฟอร์ด 1999; J.N.D. เคลลี่,พจนานุกรมอ๊อกฟอร์ดของสันตะปะปา)