pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กิจกรรมเวิลด์ไซเบอร์เกมส์ถือได้ว่าเป็นกิจกรรมเกมที่ใหญ่ที่สุดที่จัดขึ้นในแต่ละปี ซึ่งมีผู้เข้าเยี่ยมชมมากกว่า 1 ล้านคน ประเทศผู้เข้าร่วมการแข่งขันจะมีการคัดเลือกนักเล่นเกมที่ดีที่สุดเพื่อที่จะมาเข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ โดยในปี พ.ศ. 2552 ซึ่งจัดขึ้นที่เฉิงตู ประเทศจีน มีผู้เข้าร่วมการแข่งขัน 600 คน จาก 65 ประเทศ
ดาราวิดีโอ
บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด (อังกฤษ: Dara Video Company Limited ชื่อย่อ: DARA VDO) เป็นบริษัทค่ายละครไทยที่ยอดนิยมที่ผลิตละครโทรทัศน์ไทยให้กับสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบันบริหารงานโดย สยาม สังวริบุตร ผลงานเด่น เช่น คู่กรรม, วันนี้ที่รอคอย, มนต์รักลูกทุ่ง, ดาวพระศุกร์, สายโลหิต, ด้วยแรงอธิษฐาน, ทัดดาวบุษยา, จำเลยรัก, นิรมิต, สวรรค์เบี่ยง, ญาติกา, มงกุฎดอกส้ม, เบญจรงค์ห้าสี, ปอบผีฟ้า, เงิน เงิน เงิน, ซุ้มสะบันงา, คือหัตถาครองพิภพ, คมพยาบาท , ข้ามสีทันดร , ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท , นำเซาะทราย , ทวิภพ , ฟ้าจรดทราย
เริ่มก่อตั้งเมื่อปี 2510
ใช้ชื่อว่า บริษัท สยามฟิล์ม จำกัด บริหารงานโดย ไพรัช สังวริบุตร ศิลปินแห่งชาติ เป็นการสร้างภาพยนตร์โทรทัศน์ประเภทละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ซึ่งถือได้ว่าเป็นนโยบายหลักของบริษัท โดยมุ่งมั่นว่าจะอนุรักษ์ศิลปะพื้นบ้านไทยทุกประเภทรวมทั้งวัฒนธรรม,วรรณคดีไทยและนิทานพื้นบ้าน ผลงานเรื่องแรกคือ “ปลาบู่ทอง” ต่อมาเรื่อง “ยอพระกลิ่น” และอื่นๆมากมาย นอกจากจะผลิตผลงานประเภทนิทานพื้นบ้านจักรๆวงศ์ๆแล้วยังผลิตผลงานประเภทวรรณกรรมสมัยใหม่อีกด้วย
ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อจาก “สยามฟิล์ม” เป็น “ดาราฟิล์ม” ซึ่งยังคงผลิตเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์ที่ยังใช้เสียงพากย์อยู่และถ่ายทำด้วยระบบภาพยนตร์ 16 มม. กระทั่งต่อมาวิวัฒนาการโทรทัศน์ได้เปลี่ยนแปลงจากการถ่ายทำด้วยฟิล์มมาเป็นระบบวิดีโอเทป พร้อมวิธีการแสดงก็เปลี่ยนจากระบบบอกบทละครมาเป็นนักแสดงต้องท่องบทและจำบทเอง
พระเจ้าสเน่ห์มิน
พระเจ้าสเน่ห์มิน (, ; ประมาณ 1 เมษายน ค.ศ. 1673 – ) เป็นพระมหากษัตริย์พม่าองค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์ตองอูครองราชย์ต่อจากพระเจ้ามังกะยอดินพระบิดาของพระองค์เมื่อ ค.ศ. 1698 ในรัชสมัยของพระองค์ประเทศพม่าได้มีขนาดเล็กลงมากบ้านเมืองอ่อนแอลงซึ่งมีผลทำให้ราชวงศ์ตองอูล่มสลายลง
เขาจีนแล
หลุยส์ คาห์น
หลุยส์ อิซาดอร์ คาห์น  (20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1901 หรือ 1902 - 17 มีนาคม ค.ศ. 1974) เป็นสถาปนิกผู้มีชื่อเสียงระดับโลก มีพื้นเพเป็นคนยิวเอสโตเนีย อาศัยอยู่ในฟิลาเดลเฟีย สหรัฐอเมริกา หลังจากทำงานจำนวนมากหลายชิ้นให้กับหลายบริษัทในฟิลาเดลเฟีย เขาก็ก่อตั้งห้องศิลปะของตัวเองในปี 1935 ขณะที่ทำงานส่วนตัว เขาก็ยังเป็นนักวิจารณ์ด้านการออกแบบและอาจารย์โรงเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์เยล ตั้งแต่ปี 1947 ถึง 1957 และจากปี 1957 จนกระทั่งเสียชีวิตเขาเป็นอาจารย์สอนที่โรงเรียนออกแบบที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย งานของเขาได้รับอิทธิพลจากซากโบราณ มีลักษณะไปทางอนุสรณ์และสิ่งใหญ่โต ตึกอันหนัก วัสดุ ของเขารวมกันดูไม่ได้ซ่อนรูปน้ำหนัก
หลุยส์ ไอ. คาห์น
รัฐการาโบโบ
การาโบโบ  เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ ราว 2 ชั่วโมงโดยรถจากกรุงการากัส มีเมืองหลวงของรัฐคือเมืองบาเลนเซีย ที่เป็นเมืองหลักในด้านศูนย์กลางอุตสาหกรรม รัฐมีพื้นที่ครอบคลุม 4,650 ตร.กม. มีประชากรราว 2,227,000 คน (ข้อมูลปี 2007)
รัฐการาโบโบเป็นที่เกิดเหตุของยุทธการที่การาโบโบ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1821 เป็นชัยชนะในสงครามให้ได้ซึ่งอิสรภาพจากสเปน นำโดยซีมอง โบลีวาร์
ณัฐภัสสร สิมะเสถียร (ชื่อเดิม หทัยภัทร, เกิด 12 ธันวาคม 2531) ชื่อเล่น ดาว เป็นนักร้องชาวไทย มีผลงานร้องเพลงตั้งแต่วัยเด็ก สำเร็จการศึกษาจาก คณะอักษรศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นอกจากการเป็นนักร้องในวัยเด็ก ณัฐภัสสรเคยชนะเลิศการประกวดโครงการ Green Channel MC Search 2011 ทำให้เธอได้มีโอกาสเข้ามาเป็นดีเจคลื่นวิทยุต่าง ๆ ในเครือเอไทม์ เช่น HOT WAVE, Chill FM, EFM เป็นต้น ปัจจุบันดาวเป็นดีเจอยู่ที่ 94 อีเอฟเอ็ม และได้มีผลงานอื่น ๆ ในวงการบันเทิงอีกมากมาย เช่น ละครโทรทัศน์ ละครเวที พากย์เสียง นักร้อง และพิธีกร
ดาว ณัฐภัสสร เกิดเมื่อ วันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2531 ที่ กรุงเทพมหานคร เป็นลูกคนที่ 2 จากพี่น้องทั้งหมด 3 คน จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนถนอมพิศวิทยา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีที่ คณะอักษรศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.64 ซึ่งในระหว่างที่กำลังศึกษาอยู่ในตอนนั้นได้รับคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 5 ดรัมเมเยอร์ งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 64 ที่จัดขึ้นเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งดรัมเมเยอร์ชุดนี้เป็นชุดที่ 2 แทนชุดแรกเนื่องจากการเลื่อนจัดงาน ด้านวงการบันเทิง ดาว ณัฐภัสสรเคยชนะเลิศการประกวดร้องเพลง KPN Junior Award ปี 2000 ได้รับรางวัลนักร้องยุวชนดีเด่นแห่งประเทศไทย ประเภทเพลงสากล และมีผลงานชิ้นแรก คืออัลบั้ม ดาวโอเกะ (Dao•ke) ในปี พ.ศ. 2545 มีเพลงฮิตอย่าง "ชอบคาราโอเกะ" และ "อยากเป็นผู้ชาย" หลังจากนั้นได้ผันตัวมาเป็นดีเจ พิธีกร นักร้อง และนักแสดงในปัจจุบัน
ดาว ณัฐภัสสรเริ่มเข้าวงการบันเทิงจากการประกวดร้องเพลง KPN Junior Award ปี 2000 ได้รับรางวัลนักร้องยุวชนดีเด่นประเภทเพลงสากล และมีผลงานแจ้งเกิด คืออัลบั้ม ดาวโอเกะ (Dao•ke) ในปี พ.ศ. 2545 มีเพลงฮิตอย่าง "ชอบคาราโอเกะ" และ "อยากเป็นผู้ชาย" และในปีเดียวกันได้เข้าร่วมโปรเจกต์รวมศิลปินในอัลบั้ม CHEER 2 FRIENDSHIP และยังมีโอกาสได้ขึ้นคอนเสิร์ตใหญ่ในชื่อ Thank you party with Cheer 2 จากนั้นในปี พ.ศ. 2546 ได้ร่วมโปรเจกต์รวมศิลปินหญิง 10 คน ภายใต้ชื่อ Rocky Road ซึ่งเป็นโปรเจกต์ต่อจากอัลบั้ม คัฟเวอร์ เกิลส์
นอกจากการออกอัลบั้มและการร้องเพลงแล้ว ในปี พ.ศ. 2559 ดาว ณัฐภัสสรยังเคยเข้าร่วมประกวดในรายการ เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 25 เดอะ แบทเทิล รีเทิร์น (KPN AWARD 25th The Battle Returns) โดยผู้เข้าแข่งขันมีจำนวนทั้งหมด 24 คน แต่ละคนเป็นผู้เข้าแข่งขันที่เคยผ่านการประกวด KPN Award ในแต่ละปีมารวมตัวกันเพื่อหาผู้ชนะอีกครั้ง ซึ่งการแข่งขันครั้งนี้ถือเป็นการหวนคืนไมค์ในการเป็นนักร้องของดาวอีกครั้ง และเธอก็สามารถฝาพันจนผ่านเข้ารอบเป็น 1 ใน 4 ผู้เข้าแข่งขันสุดท้ายสู่รอบชิงชนะเลิศ (The Grand Final)
ทางด้านการแสดง ดาว ณัฐภัสสรยังมีโอกาสแสดงฝีมือในการแสดงละคร และละครเวที โดยในปี พ.ศ. 2558 เคยแสดงละครเวที มนตร์รักเพลงสวรรค์ The Sound of Music รับบทเป็น มาเรีย คู่กับ ชาตโยดม หิรัญยัษฐิติ และในปี พ.ศ. 2559 กับละครเวที ลอดลายมังกร เดอะมิวสิคัล ในบทนันทนา และยังคงมีผลงานการแสดงละครอย่างต่อเนื่องกับช่องอื่น ๆ เช่น ช่องGMM25 และ ช่องวัน 31 ไม่เพียงเท่านั้น ดาว ณัฐภัสสรยังเคยมีผลงานการพากย์เสียงตัวละครเจ้าหญิงจัสมิน ในภาพยนตร์เรื่อง Aladdin 2019 (อะลาดิน 2019) และเสียงตัวละคร เอเลน่า ฮิวจ์ลิน ที่รับบทโดย นาโอมิ สก๊อต ในภาพยนตร์เรื่อง Charlie’s Angels (นางฟ้าชาร์ลี 2019) อีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2562 ดาว ณัฐภัสสรได้เข้าประกวด The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ในฤดูกาลพิเศษ คือ The Mask จักรราศี ภายใต้หน้ากากราศีพิจิก และได้ผ่านเข้ารอบมาเรื่อย ๆ จนถึงรอบ 3 คนสุดท้าย ร่วมกับ หน้ากากราศีมีน และหน้ากากราศีธนู โดยในการแข่งขันครั้งนั้นเป็นการถ่ายทอดสด และตัดสินผ่านการโหวตจากผู้ชมทางบ้าน ซึ่งรหัสการโหวตของหน้ากากราศีพิจิกคือ A1 หน้ากากราศีพิจิกเป็นผู้แข่งขันคนแรก ใช้เพลง มะลึกกึ๊กกึ๋ยย์ (นาตาลี) + โอเคนะคะ (แคทรียา อิงลิช) + พูดอีกที (คริสติน่า อากีล่าร์) ซึ่งผลการตัดสินนั้น หน้ากากราศีพิจิกเป็นผู้ได้รับคะแนนโหวตน้อยที่สุด ต้องถูกคัดออกและเปิดหน้ากากในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2562
เอลแพโซ (รัฐเท็กซัส)
เอลแพโซ  เป็นเมืองและที่ตั้งเทศมณฑลของเทศมณฑลเอลแพโซ รัฐเท็กซัส สหรัฐ เป็นเมืองตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐ จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรในปี 2006 เมืองมีประชากรอยู่ที่ 606,913 คน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 6 ของรัฐเท็กซัสและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาในอันดับที่ 21 ในเขตเมืองครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของเทศมณฑลเอลแพโซ เขตเมืองมีประชากรราว 736,310 คน เอลแพโซตั้งอยู่ริมแม่น้ำรีโอแกรนด์
วัลเลตตา
วัลเลตตา  เป็นเมืองหลวงของประเทศมอลตา หรือเรียกอย่างไม่เป็นทางการในภาษามอลตาว่า Il-Belt (แปลว่า เมือง) ตั้งอยู่ตอนตะวันตก-กลาง ของเกาะมอลตาและมีประชากรราว 6,315 คน
วัลเลตตามีอาคารสถาปัตยกรรมของศตวรรษที่ 16 ลงมา สร้างในช่วงที่ปกครองโดยอัศวินเซนต์จอห์นแห่งเยรูซาเลม เมืองมีเอกลักษณ์พื้นฐานแบบสถาปัตยกรรมบาโรก กับองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก และสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ในบางพื้นที่ และถึงแม้ว่าจะเกิดความเสียหายครั้งใหญ่กับเมืองหลังสงครามโลกครั้งที่สอง แต่เมืองวัลเลตตาก็ได้รับประกาศอย่างเป็นทางการจากยูเนสโก เป็นมรดกโลกในปี 1980.
[[หมวดหมู่:เมืองในประเทศมอลตา]]
[[หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม|วัล]]
นาตาลี วูด
นาตาลี วูด (; 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1938 — 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1981) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน
หลังจากที่เธอปรากฏตัวครั้งแรกในปี 1943 ทำให้เธอเป็นนักแสดงเด็กที่ประสบความสำเร็จ อย่างภาพยนตร์เรื่อง "Miracle on 34th Street" (1947) ได้รับเสียงตอบรับด้านการแสดงที่ประกบคู่กับเจมส์ ดีน ใน "Rebel Without a Cause" (1955) ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม และเปลี่ยนภาพให้หลุดจากนักแสดงเด็กได้ เธอแสดงในภาพยนตร์เพลงเรื่อง "West Side Story" (1961) และ "Gypsy" (1962) เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์จากการแสดงในเรื่อง "Splendor in the Grass" (1961) และ "Love With the Proper Stranger" (1963)
เธอยังประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่องในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 กับบทนำในภาพยนตร์อย่าง "Bob &amp; Carol &amp; Ted &amp; Alice" (1969) หลังจากเรื่องนี้เธอมีผลงานน้อยลง เริ่มใช้ชีวิตกับครอบครัว เธอแต่งงานกับนักแสดง โรเบิร์ต แวกเนอร์ 2 ครั้งและมีลูกสาว 2 คนคือ นาตาชา เกรกสันและคอร์ตนีย์ แวกเนอร์ วูดได้แสดงในละครโทรทัศน์ รวมถึงเรื่องที่สร้างใหม่จากภาพยนตร์เรื่อง "From Here to Eternity" (1979) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ
วูดเสียชีวิตจากการจมน้ำ ใกล้กับเกาะแซนตาแคทาลินา รัฐแคลิฟอร์เนีย ผลงานภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย คือหนังดราม่าแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง "Brainstorm" (1983) แสดงร่วมกับคริสโตเฟอร์ วอลเคน ออกฉายหลังจากเธอเสียชีวิต
ผักคาวทอง
มาตรฐานการประสานเครื่องดนตรีแบบดิจิทัล
บูคาเรสต์
บูคาเรสต์ (; , ) เป็นเมืองหลวง เมืองอุตสาหกรรมและเศรษฐกิจของประเทศโรมาเนีย เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของโรมาเนีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศและตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำดิมโบวิตา ทางตอนเหนือของแม่น้ำดานูบและพรมแดนประเทศบัลแกเรียประมาณ 60 กิโลเมตร
เมืองบูคาเรสต์มีระบุไว้ในเอกสารมาตั้งแต่ปี 1459 จากนั้นก็หายไปอันเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงบ่อยครั้ง จนกลางเป็นเมืองหลวงของโรมาเนียในปี 1862 เป็นเมืองที่มีจุดแข็งในเรื่องเป็นศูนย์กลางของสื่อ วัฒนธรรม และศิลปะ มีสถาปัตยกรรมหลายรูปแบบ รวมถึงสถาปัตยกรรมประวัติศาสตร์ (สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกและอาร์นูโว), สถาปัตยกรรมสมัยระหว่างสงคราม (เบาเฮาส์และอาร์ตเดโค), ยุคคอมมิวนิสต์ และยุคใหม่
ในช่วงระหว่าง 2 สงครามโลก ความงามด้านสถาปัตยกรรมของเมืองทำให้เมืองมีชื่อเล่นว่า "ปารีสแห่งตะวันออก"  หรือ "ปารีสน้อย"  และถึงแม้อาคารหลายหลังและเขตในศูนย์กลางประวัติศาสตร์จะถูกทำลายในช่วงสงครามหรือแผ่นดินไหว รวมถึงโครงการปรับปรุงโครงสร้างเมืองของนิโคไล เชาเชสกู แต่ก็มีอาคารสวยงามหลงเหลืออยู่ ในยุคปัจจุบัน เมืองมีความรุ่งเรืองทางด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรม
จากข้อมูลเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2011 บูคาเรสต์มีประชากรอยู่ราว 1,883,425 คน เขตเมืองขยายเกินไปกว่าเมืองบูคาเรสต์และมีประชากรอยู่ 2 ล้านคน บูคาเรสต์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 4 ของสหภาพยุโรป นับจากจำนวนประชากรในเขตเมือง
ด้านเศรษฐกิจ ถือเป็นเมืองที่เจริญมั่งคั่งที่สุดในโรมาเนีย และเป็นหนึ่งในศูนย์กลางด้านอุตสาหกรรมและการขนส่งของยุโรปตะวันออก รวมถึงเป็นเมืองที่ครอบคลุมสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการประชุม การศึกษา งานทางด้านวัฒนธรรม ศูนย์การค้า และบริเวณสันทนาการ
อาร์ตเดโค
มิดี้
รัฐตรูฮิโย
ตรูฮิโย  เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือตรูฮิโย มีพื้นที่ครอบคลุม 7,400 ตร.กม. จากข้อมูลในปี 2007 มีประชากรราว 711,400 คน
เช็ค  เป็นหนังสือตราสาร ซึ่งบุคคลคนหนึ่ง เรียกว่า "ผู้สั่งจ่าย"  สั่งธนาคารให้ใช้เงินจำนวนหนึ่งเมื่อทวงถาม ให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่งหรือให้ใช้ตามคำสั่งของบุคคลอีกคนหนึ่ง เรียกว่า "ผู้รับเงิน"
พยุหยาตราทางชลมารค
เบาเฮาส์
เบาเฮาส์  คือโรงเรียนในประเทศเยอรมนี ที่สอนเรื่องศิลปะและวิจิตรศิลป์ และถือเป็นแนวทางที่โด่งดังในเรื่องการออกแบบที่เผยแพร่ออกไปและแนวคิดการสอน เปิดระหว่างปี 1919 ถึง 1933 ปรัชญาสำคัญของเบาเฮาส์คือศิลปินนักออกแบบและนักคิดต้องสามารถทำงานด้วยตัวเองได้ โดยเน้นการลงมือปฏิบัติจริง
โรงเรียนเบาเฮาส์ก่อตั้งโดยวอลเตอร์ โกรเปียสในเมืองไวมาร์ แม้ว่าชื่อของโรงเรียน รวมถึงความจริงที่ผู้ก่อตั้งเป็นสถาปนิก แต่โรงเรียนไม่มีแผนกการสอนด้านสถาปัตยกรรมในช่วงแรกที่ก่อตั้ง ถึงกระนั้นก็ได้ก่อตั้งในแนวความคิดที่จะสร้างสรรผลงานศิลปะที่เป็นศิลปะทุกแขนง รวมถึงสถาปัตยกรรมด้วย สไตล์ของเบาเฮาส์เป็นอิทธิพลให้กับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ และการออกแบบสมัยใหม่ เบาเฮาส์ได้มีอิทธิพลอย่างมากในการพัฒนาในด้านศิลปะ สถาปัตยกรรม กราฟิกดีไซน์ การออกแบบภายใน การออกแบบอุตสาหกรรมและการออกแบบตัวอักษร
โรงเรียนมีอยู่ใน 3 เมืองของเยอรมนี (ไวมาร์ จากปี 1919 ถึง 1925, เดสโซ จากปี 1925 ถึง 1932 และเบอร์ลิน จากปี 1932 ถึง 1933) ภายใต้ผู้บริหารสถาปนิกที่แตกต่างกัน 3 คน คือ วอลเตอร์ โกรเปียส จากปี 1919 ถึง 1927, ฮานส์ เมเยอร์ จากปี 1927 ถึง 1930 และลุดวิก มีส ฟาน เดอร์ โรห์ จากปี 1930 จนปี 1933 จนโรงเรียนปิดตัวไปเพราะระบอบนาซี
การเปลี่ยนสถานที่สอนและผู้บริหาร ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงบ้างทั้งด้าน เทคนิก ครูสอน และด้านการเมือง เช่นร้านขายศิลปะการปั้นเครื่องปั้นดินเผาปิดไปเมืองย้ายโรงเรียนจากไวมาร์ไปเดสโซ หรือแม้กระทั่งเมื่อมีส ฟาน เดอร์ โรห์เปลี่ยนโรงเรียนไปเป็นโรงเรียนเอกชน เมื่อเขาบริหารในปี 1930 และยังไม่อนุญาตให้ผู้สนับสนุนในฮานส์ เมเยอร์เข้าร่วมด้วย
หมายเลขไอพี
เอฟ-22
เลขไอพี
เกณฑ์วิธีอินเทอร์เน็ต
อุคิโยเอะ
จิบูติ
รอน AF5
เอลแพโซ
แววมยุรา
แววมยุรา เป็นพืชไม้ดอกล้มลุก สูงประมาณ 15-50 เซนติเมตร จะมีสีดอกหลายสี ทั้งสีแดง สีชมพู สีม่วงเข้ม สีม่วงอ่อน โคนกลีบจะมีสีขาว กลีบล่างอาจมีแต้มสีเหลือง จะออกเป็นช่อ กระจายตามซอกใบที่ปลายกิ่ง ปลายแยกเป็น 5 แฉก จะมีขนาดไม่เท่ากัน ดอกจะบานทุกฤดูกาล
ดอกยี่โถ
อดีตเจ้าหญิงซายาโกะ
คุโรดะ โยชิกิ
พระบาทสมเด็จพระ นโรดม สีหนุ
อดีดเจ้าฟ้าหญิงอัตสุโกะ อิเกะดะ
อดีตเจ้าฟ้าหญิงทะกะโกะ ชิมะสุ
ทะคะโกะ ชิมาสึ
อดีตเจ้าฟ้าหญิงทากะ ทาคะสึคะสะ
ชื่อศิลปิน
ชื่อศิลปิน หรือ โก  เป็นนามแฝงหรือนามปากกาที่ศิลปินชาวญี่ปุ่นเลือกใช้ ซึ่งบางครั้งก็จะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
ในบางกรณีศิลปินก็จะใช้ “โก” หลายชื่อในช่วงต่าง ๆ ของชีวิต ที่มักจะเป็นสัญญาณของความเปลี่ยนแปลงอันสำคัญในชีวิต ตัวอย่างของการเปลี่ยนแปลงที่บ่อยครั้งที่สุดคือการเปลี่ยน “โก” ของคัตสึชิกะ โฮกูไซผู้ที่เปลี่ยนชื่ออย่างน้อยก็หกครั้งระหว่าง ค.ศ. 1798 ถึง ค.ศ. 1806
ชื่อศิลปินและตระกูลการเขียน.
“โก” ของจิตรกรภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะมักจะเป็นชื่อที่ได้รับการตั้งให้โดยโรงเรียนศิลปะที่ประกอบด้วยครูและกลุ่มลูกศิษย์ผู้ฝึกงาน ที่เป็นโรงเรียนแรกที่เริ่มการศึกษา “โก” นี้มักจะมีส่วนหนึ่งของชื่อของ “โก” ของอาจารย์รวมอยู่ด้วย เช่น “โก” แรกของโฮกูไซคือ “ชุนโร” (Shunrō) ที่มาจากชื่อปรมาจารย์ “คัตสึกาวะ ชุนโช” (Katsukawa Shunshō) ที่โฮกูไซได้เข้ารับการฝึกเป็นครั้งแรก
ชื่อศิลปินที่ว่านี้ทำให้สามารถสืบประวัติความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินได้ โดยเฉพาะในปีหลัง ๆ เมื่อการตั้ง “โก” ดูเหมือนจะมีระบบอยู่บ้าง โดยเฉพาะการตั้งของสำนักศิลปินอูตางาวะ ที่พยางค์แรกของ “โก” ของลูกศิษย์จะเป็นพยางค์สุดท้ายของ “โก” ของอาจารย์
ตัวอย่างเช่นศิลปินชื่อโทโยฮารุ (Utagawa Toyoharu) มีลูกศิษย์ชื่อโทโยฮิโระ (Utagawa Toyohiro) ผู้ไปมีลูกศิษย์ผู้มีชื่อเสียงชื่อฮิโรชิเงะ
ลูกศิษย์อีกคนหนึ่งที่ศึกษากับโทโยฮารุ โทโยฮิโระ (Utagawa Toyohiro) กลายมาเป็นผู้นำคนสำคัญของสำนักศิลปินอูตางาวะ โทโยกูนิมีลูกศิษย์ชื่อคูนิซาดะ และ คูนิโยชิ คูนิโยชิไปมามีลูกศิษย์ชื่อโยชิโตชิผู้มีลูกศิษย์คนหนึ่งชื่อโทชิกาตะ
การรับชื่อศิลปินมาใช้หรือการใช้ชื่อศิลปินของผู้อื่น.
ในโรงเรียนศิลปะบางโรงเรียนโดยเฉพาะสำนักศิลปินอูตางาวะ “โก” ของลูกศิษย์ผู้มีอาวุโสที่สุดของปรมาจารย์จะเป็นผู้รับหน้าที่ของอาจารย์ต่อเมื่ออาจารย์มาเสียชีวิตไป เพื่อที่จะเป็นการแสดงความเคารพอาจารย์ลูกศิษย์ผู้รับหน้าที่ก็อาจจะใช้ “โก” ของอาจารย์ ซึ่งบางครั้งก็ทำให้เป็นปัญหาต่อการระบุจิตรกร แต่ตราประทับช่วยให้สามารถระบุวันที่พิมพ์ได้ ลักษณะการเขียนก็เป็นสิ่งสำคัญ เช่นงานเขียนของคูนิซาดะเมื่อเปลี่ยน “โก” เป็นโทโยกูนิก็เริ่มลงชื่อเป็นตรารูปไข่ที่ยาวออกไปเป็น “โทชิดามะ” ของสำนักศิลปินอูตางาวะ ซึ่งเป็นตราชื่อที่แปลกกว่าปกติและมีหยักทางตอนขวาบนของตรา ลูกศิษย์ต่อมาก็เลียนแบบตราของโทโยกูนิ
ในการเขียนสมัยใหม่ใช้การลำดับ “โก” ด้วยเลขโรมัน ฉะนั้น “คูนิซาดะ I” ก็รู้จักกันในชื่อ “โทโยกูนิ III” ด้วยเพราะเป็นศิลปินคนที่สามที่ใช้ “โก” โทโยกูนิ
Art-name
พระยาเฉลิมอากาศ
พระยาเทพหัสดิน
พระยามหานุภาพ
พระยาประมวญวิชาพูล
พระยาบุเรศผดุงกิจ
พระยาประสานดุริยศัพท์
พระยาบริรักษ์เวชชการ
พระยาวันพฤกษ์พิจารณ์
พระยาวิกรมรัตนสุภาษ
พระยาวิจารณจักรกิจ
พระยาศรีวิสารวาจา
พระยาเสนาะดุริยางค์
พระยาอนุศาสน์จิตรกร
พระยาอนุสรณ์ธุระการ
พระยาอุปกิตศิลปสาร
พระเจริญวิศวกรรม
พระพินิจชนคดี
เจ้าหญิงซาจิโกะ ฮิซะโนะมิยะ
เจ้าหญิงซาจิโกะ ฮิซาโนมิยะ (; 10 กันยายน พ.ศ. 2470 – 8 มีนาคม พ.ศ. 2471) เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะ กับจักรพรรดินีโคจุง และเป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
เจ้าหญิงซาจิโกะเป็นพระราชธิดาองค์ที่สองในจักรพรรดิโชวะ และจักรพรรดินีโคจุง ประสูติเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2470 สร้างความโสมนัสแก่จักรพรรดินีโคจุงเป็นอย่างมาก แม้จะมีเสียงซุบซิบนินทาเกี่ยวกับการสืบทอดราชบัลลังก์เนื่องจากองค์จักรพรรดินียังมิได้ให้พระประสูติกาลพระราชโอรสเลยในขณะนั้น
โดยต่อมาอีก 4 เดือนหลังจากพระประสูติกาล พระธิดาองค์น้อยนี้ก็มีพระอาการพระโลหิตเป็นพิษ ทำให้พระวรกายบวมผิดปกติ แม้จะอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดจากแพทย์และพยาบาลในโรงพยาบาล ต่อมา 2 เดือน เจ้าหญิงซาจิโกะจึงสิ้นพระชนม์อย่างสงบเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2471 สร้างความโศกเศร้าระทมพระทัยแก่จักรพรรดินีโคจุงเป็นอย่างมาก
วันเมืองเพื่อชีวิต
วันเมืองเพื่อชีวิต  ตรงกับวันที่ 30 พฤศจิกายน ของทุกปี ซึ่งเมืองทั่วโลกจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการยกเลิกโทษประหารชีวิต โดยรัฐในทวีปยุโรปเป็นครั้งแรก ตามพระบรมราชโองการของสมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์ก เมื่อปี พ.ศ. 2329 ในโอกาสดังกล่าว เมืองที่เข้าร่วมจะแสดงการไม่เห็นด้วยกับโทษประหารชีวิต ซึ่งในปี พ.ศ. 2552 มีเมืองกว่า 1,000 แห่ง และเมืองหลวงอีกกว่า 60 แห่งทั่วโลกเข้าร่วม
หลวงบุณยมานพพานิชย์
หลวงรัถยาภิบาลบัญชา
หลวงสมานวนกิจ
หลวงสุขุมนัยประดิษฐ
หลวงยุทธศาสตร์โกศล
อูตางาวะ คูนิซาดะ
อูตางาวะ คูนิซาดะ  (ค.ศ. 1786 - ค.ศ. 1865) เป็นจิตรกรภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะชาวญี่ปุ่นคนสำคัญและมีชื่อเสียงของคริสต์ศตวรรษที่ 19
คูนิซาดะและประวัติศาสตร์ศิลปะ.
ในตอนปลายของสมัยเอโดะ (ค.ศ. 1600 – ค.ศ. 1867) ฮิโรชิเงะ คูนิโยชิ (Kuniyoshi) และคูนิซาดะเป็นศิลปินสามคนที่เป็นตัวแทนอันดีของการสร้างงานภาพพิมพ์สีของญี่ปุ่นของเอโดะ แต่ในบรรดานักสะสมภาพพิมพ์ญี่ปุ่นชาวยุโรปและอเมริกันที่เริ่มขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ถือว่างานของจิตรกรทั้งสามเป็นที่มีคุณภาพด้อยกว่างานอูกิโยะแบบคลาสสิก ซึ่งเป็นผลทำให้ความนิยมภาพพิมพ์ของศิลปินทั้งสามลดถอยลง และทำให้ได้ชื่อว่าเป็นงานศิลปะของ "ความฟุ้งเฟ้อ" (decadent)
เมื่อมาถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 และคริสต์ทศวรรษ 1970 งานของฮิโรชิเงะ และ คูนิโยชิก็ได้รับการนำมาพิจารณาใหม่ที่ทำให้ได้รับการยกฐานะว่าเป็นปรมาจารย์ของศิลปะภาพพิมพ์ แต่งานของคูนิซาดะก็ยังคงไม่ได้รับการเลื่อนฐานะให้เท่าเทียมกับจิตรกรทั้งสองดังกล่าว ยกเว้นแต่ภาพเหมือนนักแสดง (Yakusha-e) และภาพเหมือนของสตรีผู้มีความงาม (บิจิงงะ) ที่เขียนในระยะแรกของการเป็นศิลปิน และงานเขียนภาพเหมือนของศีรษะของนักแสดงในบั้นปลายของชีวิตแล้ว งานอื่น ๆ นอกไปจากนั้นของคูนิซาดะก็ถือกันว่าเป็นงานที่มีคุณภาพต่ำ จนกระทั่งเมื่อมาถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เมื่อยาน ฟาน เดิสบวร์กเขียนหนังสือเกี่ยวกับการวิวัฒนาการของงานศิลปะของคูนิซาดะ และเมื่อเซบาสเตียน อิซเซิร์ดเขียนงานศึกษาอย่างละเอียดเกี่ยวกับผลงานของคูนิซาดะ ทัศนคติเกี่ยวกับคูนิซาดะจึงได้เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงว่าเป็นจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของศิลปะภาพพิมพ์ของญี่ปุ่น
แม้ว่าเรื่องราวชีวิตของคูนิซาดะจะไม่มีรายละเอียดเท่าใดนัก แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ทราบกันเป็นที่แน่นอน คูนิซาดะเกิดในปี ค.ศ. 1786 ที่ฮนโจะ (Honjo) ทางตะวันออกของเอโดะ ชื่อเดิมคือซูมิดะ โชโงโรที่ 9 (角田庄五朗) และรู้จักกันในชื่อซูมิดะ โชโซ (角田庄蔵) ด้วย ครอบครัวมีกิจการที่สืบกันมาในตระกูลทำเรือข้ามฟากที่ทำรายได้ให้แก่ครอบครัว บิดาของคูนิซาดะเป็นกวีสมัครเล่นที่มีชื่อเสียงพอสมควรผู้มาเสียชีวิตเพียงปีเดียวหลังจากที่คูนิซาดะเกิด ดูเหมือนว่าคูนิซาดะจะมีพรสวรรค์ทางการเขียนภาพมาตั้งแต่ยังเด็ก
งานร่างในช่วงแรกสร้างความประทับใจให้แก่โทโยกูนิ (Toyokuni) ผู้เป็นปรมาจารย์ของสำนักศิลปินอูตางาวะและเป็นช่างออกแบบภาพพิมพ์ของภาพเหมือนของนักแสดงคาบูกิคนสำคัญ ราวปี ค.ศ. 1800 หรือไม่นานหลังจากนั้นคูนิซาดะก็ได้รับเข้าศึกษาโดยโทโยกูนิในฐานะเป็นศิลปินฝึกหัด และต่อมาก็ได้รับชื่อศิลปินตามธรรมเนียมญี่ปุ่นว่า "คูนิซาดะ" ที่พยางค์แรก คูนิ มาจากอักษรคันจิตัวที่สองของชื่อศิลปินของอาจารย์โทโยกูนิ
งานพิมพ์แรกที่ทราบลงวันที่ในปี ค.ศ. 1807 ที่มีลักษณะการออกแบบที่เด่น และต่อมางานพิมพ์ที่ทำระหว่าง ค.ศ. 1809 ถึง ค.ศ. 1810 แต่ในปี ค.ศ. 1808 คูนิซาดะก็เริ่มเขียนภาพประกอบให้กับหนังสือประกอบภาพ และเริ่มเป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย ในปี ค.ศ. 1809 คูนิซาดะก็ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็น "ดาราของจิตรกร" ของสำนักศิลปินอูตางาวะ และไม่นานหลังจากนั้นก็ได้รับการเปรียบเทียบว่ามีฝีมืออย่างน้อยก็เท่าเทียมกันกับอาจารย์ในด้านการเขียนภาพประกอบ
ภาพเหมือนของนักแสดงภาพแรกที่คูนิซาดะเขียนในไม่ปี ค.ศ. 1808 ก็ปี ค.ศ. 1809 และภาพชุดบิจิงงะและภูมิทัศน์ของเอโดะก็เริ่มทำในช่วงเดียวกัน เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1813 คูนิซาดะก็กลายเป็น "ดารา" ของบรรดาศิลปินในเอโดะ (รายชื่อศิลปินยอดนิยมร่วมสมัยลำดับคูนิซาดะไว้เป็นที่สองรองจากโทโยกูนิ) คูนิซาดะดำรงความเป็นผู้นำทางศิลปะภาพพิมพ์แกะไม้ต่อมาจนกระทั่งมาเสียชีวิตเมื่อต้นปี ค.ศ. 1865
ราวต้นปี ค.ศ. 1810 คูนิซาดะก็เริ่มใช้ชื่อ "โกโตเต" (Gototei) ที่เป็นนัยยะถึงกิจการเรือข้ามฟากของบิดา ชื่อนี้ใช้ในการวาดออกแบบภาพดาราคาบูกิเกือบทุกชิ้นมาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1842 ราวปี ค.ศ. 1825 คูนิซาดะก็เริ่มใช้ชื่อ "โคโจโระ" (Kochoro) ในการวาดภาพที่ไม่เกี่ยวกับคาบูกิ ชื่อนี้มาจากการรวมนามแฝงของปรมาจารย์ทางจิตรกรรมฮานาบูซะ อิตโจ (Hanabusa Itcho) และฮานาบูซะ อิกเก (Hanabusa Ikkei) ผู้ดำเนินตามรอยอิตโจ ที่คูนิซาดะเริ่มเรียนแนวศิลปะการเขียนแบบใหม่ระหว่างปี ค.ศ. 1824 ถึงปี ค.ศ. 1825
เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1844 คูนิซาดะจึงได้รับชื่อศิลปินของอาจารย์โทโยกูนิมาใช้ โดยเริ่มด้วยการลงชื่อว่า "คูนิซาดะผู้มาใช้ชื่อโทโยกูนิที่ 2" อยู่ชั่วระยะหนึ่ง ระหว่างปี ค.ศ. 1844 ถึงปี ค.ศ. 1845 คูนิซาดะก็ลงชื่องานทุกชิ้นว่า "โทโยกูนิ" (บางครั้งก็เพิ่มชื่อห้องเขียนภาพหน้าชื่อเป็น "โคโจโระ โทโยกูนิ" และ "อิชิโยไซ โทโยกูนิ") แม้ว่าคูนิซาดะจะเรียกตนเองว่า "โทโยกูนิที่ 2" แต่อันที่จริงแล้วคูนิซาดะควรจะเป็น "โทโยกูนิที่ 3" ซึ่งก็ยังคงเป็นปัญหาที่ยังไม่ลงตัวถึงสาเหตุที่คูนิซาดะละเลยโทโยกูนิผู้เป็นทั้งลูกศิษย์และลูกเขยของโทโยกูนิผู้ที่ก็ได้รับชื่อศิลปิน "โทโยกูนิ" เช่นกันและได้เป็นผู้นำของสำนักศิลปินอูตางาวะอย่างถูกต้องระหว่างปี ค.ศ. 1825 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1835
วันเสียชีวิตของคูนิซาดะตรงกับวันที่ 15 ของเดือนสิบสองของปีแรกของเก็นจิ แหล่งข้อมูลหลายแหล่งให้ข้อมูลที่ไม่ถูกต้องเป็นปี ค.ศ. 1864 อันที่จริงแล้ววันที่ของปฏิทินจีน/ญี่ปุ่นตรงกับวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1865 ของปฏิทินจูเลียน
ตั้งแต่เริ่มเป็นศิลปินจนกระทั่งเสียชีวิตคูนิซาดะก็เป็นผู้นำแนวนิยมใหม่ทางด้านศิลปะภาพพิมพ์แกะไม้ของญี่ปุ่นมาโดยตลอด และเป็นผู้มีหัวก้าวหน้าและรู้ใจตลาด ขณะเดียวกันก็วิวัฒนาการผลงานและลักษณะการสร้างงานศิลปะของตนเองอยู่ตลอดเวลา บางครั้งการเปลี่ยนแปลงก็เป็นการเปลี่ยนแปลงที่สร้างแนวทางใหม่และไม่ขังตัวอยู่กับกรอบงานศิลปะที่ตั้งกันขึ้นมาโดยศิลปินร่วมสมัยบางท่าน
นอกจากนั้นแล้วก็ยังสร้างผลงานไว้เป็นจำนวนมาก ที่กล่าวกันว่างานเขียนของคูนิซาดะมีด้วยกันราว 14,500 ชิ้น หรือ 22,500 แผ่น ซึ่งอาจจะเป็นไปได้ว่าคูนิซาดะอาจจะออกแบบพิมพ์แกะไม้ราวระหว่าง 20,000 ถึง 25,000 แบบด้วยตนเอง หรือ 35,000 ถึง 40,000 แผ่น
นอกจากงานตามแบบตระกูลงานของสำนักศิลปินอูตางาวะแล้ว งานส่วนใหญ่ของคูนิซาดะก็เป็นภาพพิมพ์ของคาบูกิและนักแสดง ราว 60% ของงานออกแบบอยู่ในกลุ่มนี้ นอกจากนั้นแล้วก็เป็นงานบิจิงงะหรือภาพสตรีราว 15% ซึ่งมากกว่าศิลปินร่วมสมัยผู้ใด ระหว่างปี ค.ศ. 1820 ถึงปี ค.ศ. 1860 คูนิซาดะก็สร้างงานภาพเหมือนเป็นจำนวนมากของนักมวยปล้ำซูโม่ และระหว่างปี ค.ศ. 1835 ถึงปี ค.ศ. 1850 ก็แทบจะเป็นผู้เดียวที่ผูกขาดการเขียนภาพพิมพ์เก็นจิ จนกระทั่งหลังจาก ค.ศ. 1850 เท่านั้นที่ศิลปินผู้อื่นเริ่มจะสร้างงานศิลปะในแบบที่คล้ายกับที่ว่า นอกจากนั้นแล้วคูนิซาดะก็ยังออกแบบซูริโมโนะ
งานเขียนคูนิซาดะที่ได้รับจ้างเป็นการส่วนตัวไม่ค่อยเป็นที่ทราบกันเท่าใดนัก และสามารถที่จะเปรียบเทียบได้กับปรมาจารย์ภาพอูกิโยะอื่นๆ ได้ งานเขียนภาพประกอบส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับการศึกษา แต่ที่ทราบคืองานออกแบบทางด้าน "ภาพยวนอารมณ์" (Shunga) ที่ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือต่างๆ แต่เพราะการเซนเซอร์ทำให้ลงชื่อแต่เพียงบนปกโดยใช้นามแฝงว่า "Matahei" ส่วนภาพพิมพ์ภูมิทัศน์ และ ซามูไรของคูนิซาดะยิ่งหาดูได้ยากกว่าภาพประเภทอื่นขึ้นไปอีก ซึ่งมีเพียงราว 100 แบบในแต่ละกลุ่ม
ราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1840 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1850 เป็นช่วงที่งานภาพพิมพ์แกะไม้เป็นที่นิยมกันเป็นอันมากในญี่ปุ่น ระหว่างช่วงนี้คูนิซาดะก็ร่วมมือกับฮิโรชิเงะ หรืออาจจะกับคูนิโยชิด้วยก็เป็นได้ในการสร้างงานชุดใหญ่สามชุด และ ในโครงการย่อยอีกบางโครงการ แต่การร่วมมือเป็นการร่วมมือทางการเมืองเพื่อการต่อต้านของการเซ็นเซอร์ของกฎหมายการปฏิรูปเท็มโป (Tenpo reforms) และเริ่มราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1850 ก็เริ่มมีภาพชุดที่แต่ละส่วนลงชื่อโดยลูกศิษย์หลายคนของคูนิซาดะ เพื่อที่จะเป็นการเผยแพร่ผลงานของศิลปินแต่ละคน ลูกศิษย์คนสำคัญรวมทั้งโทโยฮาระ คูนิจิกะ, อูตางาวะ ซาดาฮิเดะ และอูตางาวะ คูนิซาดะที่ 2
คุนิซะดะ
Toyokuni III
โทะโยะคุนิที่ 3
Utagawa Toyokuni III
อุตะกะวะ โทะโยะคุนิที่ 3
อุโมงค์
อุโมงค์ คือ ทางสัญจรใต้ดิน ใต้น้ำ ที่ขุดลงไปใต้ดินหรือในภูเขา โดยทั่วไปแล้วจะมีความยาวอย่างน้อยมากกว่าความกว้าง 2 เท่า และมีผนังโอบล้อมทุกด้าน โดยมีปลายเปิดในส่วนหัวและส่วนท้าย อุโมงค์อาจเป็นทางเดินเท้าหรือจักรยานลอดใต้ถนนหรือเชื่อมต่ออาคาร แต่โดยทั่วไปเป็นทางสัญจรสำหรับรถยนต์ รถไฟ หรือคลอง บางที่อาจเป็นทางระบายน้ำ ทางส่งน้ำโดยเฉพาะที่ใช้สำหรับไฟฟ้าพลังน้ำหรือท่อระบายน้ำ หรือในวัตถุประสงค์อื่น เช่นงานสาธารณูปโภคได้แก่ท่อประปา ไฟฟ้า เคเบิลสำหรับโทรคมนาคม หรือแม้กระทั่งอุโมงค์ที่ออกแบบสำหรับเป็นทางเดินสัตว์ป่าสำหรับสัตว์ในยุโรป ที่อาจเป็นอันตราย บางอุโมงค์ลับก็ใช้สำหรับเป็นทางออกสำหรับหนีภัย อุโมงค์บางแห่งไม่ได้เป็นทางสัญจรแต่เป็นป้อมปราการก็มี อย่างไรก็ตามท่อที่ใช้ในการขนส่ง  ไม่เรียกว่าเป็นอุโมงค์เนื่องจากบางอุโมงค์สมัยใหม่ได้ใช้เทคนิคการก่อสร้างแบบ immersed tube (ทำท่อสำเร็จเป็นช่วง ๆ บนดินแล้วนำไปจมที่ไซต์งาน) แทนที่จะใช้วิธีขุดเจาะแบบเดิม
เทคโนโลยีจำนวนมากในช่วงต้นของการขุดอุโมงค์ได้วิวัฒนาการมาจากการทำเหมืองแร่และงานวิศวกรรมทางทหาร รากศัพท์ของคำ "เหมืองแร่" (สำหรับการสกัดแร่หรือการโจมตีโอบล้อม), "วิศวกรรมทางทหาร" และ "วิศวกรรมโยธา" เผยให้เห็นการเชื่อมต่อในส่วนลึกของประวัติศาสตร์เหล่านี้
การตรวจสอบและการออกแบบทางธรณีเทคนิค.