pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2514 กองทัพอากาศไทยได้จัดหน่วยบิน 231 ซึ่งมีเครื่องบินขับไล่ และทิ้งระเบิดมาประจำท่าอากาศยานน่าน พร้อมย้ายหน่วยบิน 713 และ 333 จากอำเภอเชียงกลาง มาประจำที่ท่าอากาศยานน่าน รวมกันตั้งเป็นกองบิน 466 ต่อจากนั้นหน่วยบินของกองทัพบก และกรมการบินพาณิชย์ ได้ย้ายเข้ามาใช้พื้นที่ร่วมกับกองทัพอากาศ จึงได้ร่วมกันซ่อมทางวิ่งบางตอนที่ชำรุดให้ได้มาตรฐานและเพิ่มขีดความสามารถของทางวิ่งให้เป็นผิวแอสฟัลส์ติดคอนกรีต ยาว 2,000 เมตร กว้าง 45 เมตร ทางเผื่อหัวท้ายข้างละ 60 เมตร รับน้ำหนักสูงสุดได้ประมาณ 67,000 กิโลกรัม จนเครื่องบินขนาดใหญ่แบบซี-130 เฮอร์คิวลิส สามารถขึ้น-ลงได้อย่างปลอดภัย
เริ่มการให้บริการการบินพาณิชย์.
ปี พ.ศ. 2523 กรมการบินพาณิชย์ ได้จัดสร้างอาคารที่ทำการท่าอากาศยานน่าน (อาคารเดิม) เป็นอาคารชั้นเดียวประกอบด้วยห้องพักผู้โดยสาร ที่ทำการท่าอากาศยานน่านและพื้นที่ลานจอดรถยนต์ ไว้บริการแก่ผู้โดยสารทั่วไป
ปี พ.ศ. 2555 กรมการบินพลเรือน (บพ.) กระทรวงคมนาคม ได้ก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ที่ท่าอากาศยานน่าน ซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลผาสิงห์ อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน โดยใช้งบประมาณค่าก่อสร้างจำนวน 169,060,000 บาท มีพื้นที่รวม 5,750 ตารางเมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สูง 2 ชั้น มีดาดฟ้า สามารถรองรับผู้โดยสารในชั่วโมงเร่งด่วน จำนวน 300 คน/ชั่วโมง และอาคารอื่น ๆ ได้แก่ อาคารโรงเก็บเครื่องมือกล และอาคารที่ทำการดับเพลิง ขนาด 720 ตารางเมตร สามารถจอดรถดับเพลิงได้ จำนวน 6 คัน พร้อมลานจอดรถยนต์ด้านหน้าอาคารประมาณ 540 ตารางเมตร และอาคารโรงเก็บเครื่องยนต์กำเนิดไฟฟ้าขนาด 126 ตารางเมตร และได้เปิดให้สายการบินและผู้โดยสารใช้บริการอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 &lt;ref name="ข่าวกระทรวงคมนาคม MOT NEWS ฉบับที่ 21/2558"&gt;&lt;/ref&gt;
เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (ขณะนั้นดำรงพระอิสริยยศ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี) ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามใหม่ของท่าอากาศยานน่านว่า "ท่าอากาศยานน่านนคร"
ชื่อท่าอากาศยาน.
สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (ขณะนั้นดำรงพระอิสริยยศ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี) เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเปิดอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ ท่าอากาศยานน่านนคร โดยมี พลอากาศเอก ประจิน จั่นตอง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม นางสร้อยทิพย์ ไตรสุทธิ์ ปลัดกระทรวงคมนาคม นายวรเดช หาญประเสริฐ นายชาติชาย ทิพย์สุนาวี นายพงษ์ไชย เกษมทวีศักดิ์ รองปลัดกระทรวงคมนาคม นายสมชาย พิพุธวัฒน์ อธิบดีกรมการบินพลเรือน ผู้บริหารระดับสูงของกระทรวงคมนาคม ผู้ว่าราชการจังหวัดน่าน ภาครัฐ และภาคเอกชน เฝ้าทูลละอองพระบาทรับเสด็จ ณ ท่าอากาศยานน่านนคร จังหวัดน่าน ในวันอาทิตย์ที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 เวลา 19.00 น.
ในวโรกาสนี้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามใหม่ของท่าอากาศยานน่านว่า “ท่าอากาศยานน่านนคร” หมายถึง ท่าอากาศยานแห่งจังหวัดน่าน และพระราชทานพระราชานุญาตให้เชิญตราสัญลักษณ์ในโอกาสฉลองพระชนมายุ 5 รอบ 2 เมษายน 2558 ประดับที่ป้ายท่าอากาศยานฯ ดังกล่าว
เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2561 นายไพรินทร์ ชูโชติถาวร รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม เป็นประธานเปิดงาน “ Airports For All : กรมท่าอากาศยาน มุ่งมั่น ก้าวไกล เพื่อไทยทุกคน” เพื่อนำเสนอแผนการพัฒนาระยะ 20 ปีของท่าอากาศยาน 28 แห่ง โดยกรมท่าอากาศยาน ได้มีการประกาศแผนแม่บท 20 ปี การพัฒนาท่าอากาศยานของกรมท่าอากาศยาน ระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580) แบ่งเป็น 4 ระยะ วงเงินรวม 34,507 ล้านบาท
โดยท่าอากาศยานน่านนครได้อยู่ในโครงการพัฒนาท่าอากาศยานระยะที่ 4 (พ.ศ. 2576-2580) เพื่อเชื่อมโยง East-West Corridor และ CLMV โดยมีการวางแผนศึกษาข้อมูล ดังนี้
ทั้งนี้อยู่ระหว่างการศึกษาข้อมูลเพิ่มเติม
มีสายการบินให้บริการรวม 3 สายการบิน ได้แก่ ไทยแอร์เอเชีย ไทยไลอ้อนแอร์ และนกแอร์ ต้นทาง กรุงเทพฯ-ดอนเมือง รวมมีเที่ยวบินให้บริการไป-กลับ สูงสุดวันละ 14 เที่ยวบินต่อวัน
ท่าอากาศยานน่านนครตั้งอยู่บนถนนน่าน - ทุ่งช้าง (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101) โดยมีวงเวียนอยู่ใกล้บริเวณทางเข้า เมื่อขับผ่านอาคารผู้โดยสารหลังปัจจุบันจะมีลานจอดรถยนต์กลางแจ้งด้านข้างอาคารผู้โดยสาร ซึ่งมีสามารถจุรถได้ประมาณ 170 คัน
ที่ท่าอากาศยานมีบริการรถเช่า รถเช่าพร้อมคนขับ และรถแท็กซี่ อยู่บริเวณทางออกสนามบิน ซึ่งอยู่ข้างโซนร้านอาหารใกล้บริเวณผู้โดยสารขาเข้า
รา (ชีววิทยา)
รา
รา หรือ เชื้อรา เป็นสิ่งมีชีวิตในอาณาจักรเห็ดราซึ่งโตในรูปของใยหลายเซลล์ที่เรียกว่า "ไฮฟา" ในทางตรงกันข้าม ราที่สามารถเติบโตในรูปแบบของสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวจะเรียกว่า ยีสต์
รามีความหลากหลายทางชีวภาพมาก ซึ่งการเติบโตของไฮฟา ทำให้เกิดรูปร่างที่ผิดแปลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนอาหาร รามีโครโมโซมเพียงชุดเดียว (haploid) มีผนังเซลล์ ส่วนใหญ่ประกอบด้วยไคติน (chitin) ไม่มีคลอโรฟิลล์ ดำรงชีพแบบ saprophyte คือ หลั่งเอนไซม์ออกนอกเซลล์ เพื่อย่อยสลายสารอินทรีย์ที่มีโมเลกุลขนาดใหญ่และซับซ้อนให้ได้เป็นโมเลกุลที่เล็กที่สุดแล้วจึงดูดซับเข้าไปภายในเซลล์
ราถูกจัดให้เป็นจุลินทรีย์ และไม่ถูกจำแนกออกไปยังอีกกลุ่มหนึ่ง แต่สามารถพบได้ในส่วนไซโกไมโคตาและอาสโกไมโคตา ในอดีต ราถูกจัดให้อยู่ภายในกลุ่มดิวเทอโรไมโคตา ็
รา​อยู่​ใน​อาณาจักร​เห็ด​รา (Fungi kingdom) ซึ่ง​มี​มาก​กว่า 100,000 ชนิด รวม​ถึง​รา​ที่​ทำ​ให้​เกิด​โรค​รา​น้ำ​ค้าง, เห็ด​ชนิด​ต่าง ๆ, รา​ที่​ทำ​ให้​เกิด​โรค​ราสนิม​ใน​พืช, และ​ยีสต์. มี​เชื้อ​รา​เพียง 100 ชนิด​เท่า​นั้น​ที่​ทราบ​กัน​ว่า​เป็น​สาเหตุ​ของ​โรค​ที่​เกิด​กับ​คน​และ​สัตว์. ส่วน​รา​อื่น ๆ อีก​หลาย​ชนิด​มี​บทบาท​สำคัญ​ใน​ห่วง​โซ่​อาหาร นั่น​คือ​ทำ​หน้า​ที่​ย่อย​สลาย​สิ่ง​มี​ชีวิต​ที่​ตาย​แล้ว​และ​โดย​วิธี​นั้น​สาร​ประกอบ​ที่​จำเป็น​จึง​ถูก​นำ​กลับ​มา​ให้​พืช​ใช้​ได้​อีก. นอก​จาก​นี้ รา​กับ​พืช​ยัง​มี​ความ​สัมพันธ์​แบบ​พึ่ง​พา​อาศัย​กัน โดย​ช่วย​พืช​ดูด​ซึม​สาร​อาหาร​จาก​ดิน. และ​รา​บาง​ชนิด​เป็น​ปรสิต.
จุด​เริ่ม​ต้น​วงจร​ชีวิต​ของ​รา​เกิด​จาก​สปอร์​หนึ่ง​สปอร์​ที่​เล็ก​มาก​จน​มอง​ด้วย​ตา​เปล่า​ไม่​เห็น ปลิว​ล่อง​ลอย​ไป​กับ​สาย​ลม. ถ้า​สปอร์​ตก​ลง​บน​แหล่ง​อาหาร​ที่​เหมาะ​สม​รวม​ทั้ง​มี​องค์​ประกอบ​อื่น ๆ ด้วย เช่น มี​อุณหภูมิ​และ​ความ​ชื้น​พอ​เหมาะ สปอร์​จะ​งอก​เป็น​เซลล์​ที่​มี​ลักษณะ​คล้าย​เส้น​ด้าย​ซึ่ง​เรียก​ว่า ใย​รา (hyphae). ใย​รา​จะ​รวม​กลุ่ม​กัน​เป็น​ก้อน​ฟู ๆ ที่​เรียก​ว่า​กลุ่ม​ใย​รา (mycelium) ซึ่ง​สามารถ​มอง​เห็น​ได้​ด้วย​ตา​เปล่า. รา​อาจ​มี​ลักษณะ​คล้าย​คราบ​สกปรก​หรือ​รอย​เปื้อน เช่น รา​ที่​ขึ้น​ตาม​ปูน​ยา​แนว​กระเบื้อง​ใน​ห้อง​น้ำ.
รา​ขยาย​พันธุ์​เก่ง​มาก. รา​ธรรมดา ๆ ที่​ขึ้น​บน​ขนมปัง​"ไรโซปัส สโตโลนิเฟอร์" ("Rhizopus stolonifer") มี​ลักษณะ​เป็น​จุด​สี​ดำ​เล็ก ๆ ซึ่ง​ก็​คือ​อับสปอร์. จุด​สี​ดำ​แค่​หนึ่ง​จุด​มี​สปอร์​มาก​กว่า 50,000 สปอร์ แต่​ละ​สปอร์​สามารถ​สร้าง​สปอร์​ใหม่​ได้​หลาย​ร้อย​ล้าน​สปอร์​ภาย​ใน​เวลา​ไม่​กี่​วัน! ถ้า​มี​สภาพ​แวด​ล้อม​ที่​เหมาะ​สม ก็​ง่าย​มาก​ที่​รา​จะ​ขึ้น​บน​หนังสือ, รอง​เท้า​บูต, หรือ​กระดาษ​บุ​ผนัง​เหมือน​กับ​ที่​มัน​ขึ้น​บน​ขอน​ไม้​ใน​ป่า.
รา “กิน” อาหาร​อย่าง​ไร? ไม่​เหมือน​สัตว์​และ​มนุษย์​ซึ่ง​จะ​กิน​ก่อน​แล้ว​ค่อย​ดูด​ซึม​สาร​อาหาร​โดย​อาศัย​ระบบ​ย่อย​อาหาร แต่​รา​มัก​จะ​ใช้​วิธี​กลับ​กัน. เมื่อ​โมเลกุล​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​มี​ขนาด​ใหญ่​หรือ​ซับซ้อน​เกิน​กว่า​จะ​กิน​เข้า​ไป​ได้ รา​จะ​ค่อย ๆ ปล่อย​น้ำ​ย่อย​ออก​มา​เพื่อ​ย่อย​โมเลกุล​ให้​มี​ขนาด​เล็ก​ลง​แล้ว​ก็​ดูด​ซึม​สาร​อาหาร​เข้า​ไป. นอก​จาก​นั้น เนื่อง​จาก​รา​ไม่​สามารถ​ออก​หา​อาหาร​เอง​ได้ มัน​จึง​ต้อง​อาศัย​อยู่​ใน​อาหาร.
รา​สามารถ​ผลิต​สาร​พิษ​เรียก​ว่า สาร​พิษ​จาก​รา (mycotoxin) ซึ่ง​อาจ​ทำ​ให้​เกิด​ปฏิกิริยา​ที่​เป็น​อันตราย​ต่อ​มนุษย์​และ​สัตว์. สาร​พิษ​ดัง​กล่าว​อาจ​มี​ผล​ต่อ​เรา​หาก​หายใจ​เข้า​ไป, กลืน, หรือ​สัมผัส​กับ​ผิวหนัง​โดย​ตรง. แต่​รา​ก็​ไม่​ได้​เป็น​อันตราย​เสมอ​ไป เพราะ​รา​บาง​ชนิด​มี​ประโยชน์​มาก.
แปซิฟิก-ทเวลฟ์
แปซิฟิก-ทเวลฟ์คอนเฟอเรนซ์ (อังกฤษ: Pacific-12 Conference) นิยมเรียกย่อๆ ว่า แพ็ค-ทเวลฟ์ (Pac-12) เป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยที่อยู่ทางตะวันตกของสหรัฐอเมริกาชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก 12 แห่ง ที่รวมตัวกันเพื่อแข่งขันกีฬาระหว่างสถาบัน ปัจจุบันจัดการแข่งขันกีฬาประเภทชาย 11 รายการ ประเภทหญิงอีก 11 รายการ ที่สำคัญเช่น อเมริกันฟุตบอล (ชาย), บาสเกตบอล (ชายและหญิง), เบสบอล (ชาย), ซอฟต์บอล (หญิง), โปโลน้ำ (ชายและหญิง) เป็นต้น
ประวัติของแปซิฟิก-เทน ย้อนหลังไปถึง 15 ธันวาคม ค.ศ. 1915 (พ.ศ. 2458) เมื่อมีการก่อตั้ง แปซิฟิกโคสคอนเฟอร์เรนซ์ (Pacific Coast Conference, PCC) นับแน่นั้นมามีการเปลี่ยนแปลงชื่อและสมาชิกจนกระทั่งเมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 (พ.ศ. 2521) จึงกลายเป็น แปซิฟิก-เทน ในปัจจุบันหลังรับ มหาวิทยาลัยแอริโซนา และมหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต จนมีสมาชิก 10 สถาบัน
ในวันที่ 27 กรกฎาคม 2553 ทางคอนเฟอเรนซ์ประกาศจะเปลี่ยนชื่อเป็น Pacific-12 Conference โดยเพิ่มสมาชิกจาก มหาวิทยาลัยโคโลราโด และมหาวิทยาลัยยูทาห์
สมาชิกในปัจจุบันได้แก่
ศ.ดร.วิจิตร ศรีสอ้าน
มงคล อมาตยกุล
มงคล อมาตยกุล (9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2461 - 20 กันยายน พ.ศ. 2532) นักดนตรี นักแต่งเพลง ผู้ก่อตั้งวงดนตรีมงคล อมาตยกุล และวงดนตรีจุฬารัตน์
มงคล อมาตยกุล เกิดที่อำเภอพระนคร เป็นบุตรของอำมาตย์เอก พระยาวินิจวิทยาการ (กร อมาตยกุล) กับหม่อมหลวงผาด เสนีวงศ์ จบการศึกษาจากโรงเรียนวัดชนะสงคราม โรงเรียนหอวัง โรงเรียนปทุมคงคา และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย,ส.ก.7502 (พ.ศ. 2479 รุ่นเดียวกับพลเอกเปรม ติณสูลานนท์)
เข้าศึกษาต่อที่คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนถึงชั้นปีที่ 4 จึงหยุดเรียน เพราะมหาวิทยาลัยหยุดการเรียนการสอน เนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้หันไปเล่นดนตรีสากล ตั้งคณะละครวิทยุ และแต่งบทละคร เล่นออกอากาศทางสถานีวิทยุ และได้เป็นนักแต่งเพลง เรียบเรียงเสียงประสาน และเป็นหัวหน้าวงดนตรีของเทศบาลนครกรุงเทพ
ในปี พ.ศ. 2489 ได้ร่วมวงดนตรีดุริยะโยธิน ก่อนจะลาออกมาตั้งวงดนตรีมงคล อมาตยกุล เป็นของตนเอง รับแสดงตามโรงภาพยนตร์ หรืองานลีลาศ ร่วมกับ ป. ชื่นประโยชน์ เนียน วิชิตนันท์ ร้อยแก้ว รักไทย ไพบูลย์ บุตรขัน มีนักร้องเช่น วงจันทร์ ไพโรจน์ นริศ อารีย์ ลัดดา ศรีวรนันท์ ปรีชา บุณยเกียรติ
ในปี พ.ศ. 2492 ครูมงคล ได้เป็นหัวหน้าห้องบันทึกแผ่นเสียงของห้างดี. คูเปอร์ จอห์นสัน และได้ช่วยสนับสนุนการบันทึกเสียงของครูเพลงหลายท่าน เช่น ครูไพบูลย์ บุตรขัน
ในปี พ.ศ. 2500 ครูมงคล อมาตยกุล ได้ก่อตั้งวงดนตรีจุฬารัตน์ ซึ่งสร้างลูกศิษย์ลูกหาให้กับวงการเพลงลูกทุ่ง เป็นจำนวนมาก เช่น ชาย เมืองสิงห์ ทูล ทองใจ พร ภิรมย์ พนม นพพร ศรีไพร ใจพระ ชัย อนุชิต​ ปอง ปรีดา วงจันทร์ ไพโรจน์ สังข์ทอง สีใส หยาด นภาลัย บุปผา สายชล สุชาติ เทียนทอง นพดล ดวงพร ประจวบ จำปาทอง โฆษิต นพคุณ แมน เนรมิตร เป็นต้น
เพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของครูมงคล คือเพลง "เย้ยฟ้าท้าดิน" ประพันธ์คำร้องโดย ชาลี อินทรวิจิตร และสัมพันธ์ อุมากูล ขับร้องโดยสุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ ประกอบละครเรื่อง "เทพบุตรฮ่อ" ของ ส. อาสนจินดา ในปี พ.ศ. 2497
ครูมงคล อมาตยกุล ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน สาขาการเรียบเรียงเสียงประสาน ในปี พ.ศ. 2522 จากเพลง "ความหลังฝังใจ" ซึ่งแต่งร่วมกับ ศักดิ์เกษม หุตาคม (อิงอร) ขับร้องโดย ทูล ทองใจ
ช่วงบั้นปลายชีวิต ครูมงคลมีปัญหาด้านสุขภาพ จึงยุบวงดนตรีจุฬารัตน์ในปี พ.ศ. 2516 ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2532 สิริอายุ 71 ปี
คณะศิลปศาสตร์ประยุกต์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
มหาตมะ คานธี
สมาชิกวุฒิสภาสหรัฐอเมริกา
มหาวิทยาลัยภาคใต้
เปรื่อง ชื่นประโยชน์
เปรื่อง ชื่นประโยชน์ หรือชื่อในวงการนักแต่งเพลง ป. ชื่นประโยชน์ (1 มีนาคม พ.ศ. 2465 - 6 สิงหาคม พ.ศ. 2544) เป็นนักดนตรี และนักแต่งเพลง ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ประพันธ์เพลง) ประจำปี พ.ศ. 2538
เปรื่อง ชื่นประโยชน์ เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนายแปลก และนางพิณ ชื่นประโยชน์ ศึกษาที่โรงเรียนช่างก่อสร้างอุเทนถวาย แต่ไม่ชอบ จึงลาออกมาเป็นนักเรียนดุริยางค์ที่กองดุริยางค์ทหารบก มีผลงานแต่งเพลง เพลงแรกตั้งแต่อายุเพียง 18 ปี ชื่อเพลง "เพื่อนรักเก่า" ขับร้องโดย เฉลา ประสบศาสตร์ เรียบเรียงเสียงประสานโดย ครูนารถ ถาวรบุตร
ครูเปรื่องเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกับมงคล อมาตยกุล และเชาว์ แคล่วคล่อง เป็นนักดนตรีบรรเลงตามโรงละคร และโรงภาพยนตร์ และตระเวนออกแสดงไปกับคณะจันทโรภาส ของพรานบูรพ์ และย้ายมาเป็นนักแต่งเพลงประจำวงดนตรีดุริยะโยธิน ในปี พ.ศ. 2494
ผลงานแต่งเพลงของครูเปรื่องเริ่มเป็นที่ยอมรับ โดยมีผลงานแต่งเพลงละครร่วมกับครูเพลงท่านอื่น เช่น มงคล อมาตยกุล, ชาลี อินทรวิจิตร, ส. อาสนจินดา, เสน่ห์ โกมารชุน, สุวัฒน์ วรดิลก เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2501 ครูเปรื่องก่อตั้งวงดนตรี "ป. ชื่นประโยชน์" ขึ้นรับงานทั่วไป เปิดโรงเรียนสอนดนตรีที่สี่แยกบางขุนพรหม และแต่งตำราวิชาดนตรีออกเผยแพร่ และยังได้เป็นหัวหน้าวงดนตรีพินทุสร ของ องค์การ ร.ส.พ.
เพลงที่มีชื่อเสียงของครูเปรื่อง ได้แก่เพลง "มารหัวใจ" ขับร้องโดย วริษา เศวตรักษ์ "พ่อพระในดวงใจ" ขับร้องโดย เพ็ญศรี พุ่มชูศรี "มนต์รักเรียกหา" ขับร้องโดย สุเทพ วงศ์กำแหง "คอย" และ "สักวันหนึ่ง" ขับร้องโดย นริศ อารีย์ "จ้าวหัวใจ" ขับร้องโดย นิรมล อิศรางกูร ณ อยุธยา
ครูเปรื่องได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2507 จากเพลง "มารหัวใจ" และ พ.ศ. 2509 จากเพลง "ไม่มีวัน" ทั้งสองเพลงขับร้องโดยสวลี ผกาพันธุ์ โดยเฉพาะเพลงไม่มีวัน ได้รับรางวัลทั้งในสาขาทำนอง คำร้อง และเรียบเรียงเสียงประสานยอดเยี่ยม
ครูเปรื่องได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2538 ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2544 อายุ 79 ปี
ดั๊บเบิ้ล เอ (1991)
บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ประกอบการอุตสาหกรรมเยื่อกระดาษและกระดาษพิมพ์เขียนของประเทศไทย ซึ่งจดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชนตั้งแต่ปี 2537 และเริ่มดำเนินการผลิตเยื่อและกระดาษได้ในปี 2539 กำลังการผลิตที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิตแห่งนี้ ทำให้ประเทศไทยมีปริมาณการผลิตเพียงพอต่อปริมาณความต้องการของผู้บริโภคในประเทศ และทำให้มีกำลังการผลิตส่วนเกิน ทำให้อุตสาหกรรมกระดาษของประเทศไทยสามารถส่งออกสร้างรายได้ให้กับประเทศ และช่วยลดปริมาณการนำเข้ากระดาษจากต่างประเทศได้มากขึ้น โดยแอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นผู้ผลิตเยื่อและกระดาษ ที่มีการจำหน่ายทั้งตลาดในประเทศไทยและส่งออกไปจำหน่ายยังต่างประเทศแทบทุกภูมิภาคทั่วโลก
ในอดีต แอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นที่รู้จักเฉพาะในกลุ่มอุตสาหกรรมเยื่อและกระดาษ และผู้บริโภคในกลุ่มของโรงพิมพ์และสำนักพิมพ์ เท่านั้น แต่ในปี 2543 แอ๊ดวานซ์ อะโกร ได้ใช้สื่อโฆษณาทางโทรทัศน์ และการตลาด เป็นเครื่องมือในการสร้างแบรนด์ให้กับผลิตภัณฑ์กระดาษถ่ายเอกสารหรือกระดาษสำนักงานแบรนด์ “ดั๊บเบิ้ล เอ” เป็นครั้งแรกในประเทศไทย ทำให้ผู้บริโภคหรือ End User ทั่วไปเริ่มรู้จักผลิตภัณฑ์กระดาษของแอ๊ดวานซ์ อะโกรในนามของ “ดั๊บเบิ้ล เอ”
และได้มีการขยายธุรกิจกระดาษ แตกแขนงออกเป็นธุรกิจและบริการในหลากหลายรูปแบบ คือ ในปี 2544 ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ร่วมมือกับเจ้าของร้านถ่ายเอกสารหลายแห่ง เพื่อปรับหน้าร้าน และบริการใหม่ให้มีมาตรฐานในรูปแบบแฟรนไชส์ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ ก๊อปปี้ เซ็นเตอร์” ต่อมาได้มีการแตกผลิตภัณฑ์เครื่องเขียน เช่น สมุด กระดาษโน้ต ปี 2546 เปิดธุรกิจ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ เดลิเวอรี่ ปี 2548 ร่วมมือกับร้านเครื่องเขียนเดิมปรับรูปแบบเป็นแฟรนไชส์ร้านเครื่องเขียน ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ สเตชันเนอรี่” และเปิดบริการใหม่ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ พริ้นเอกซ์เพรส ในปีเดียวกัน ต่อมาในปี 2549 ดั๊บเบิ้ล เอ ให้การสนับสนุนการก่อตั้งเมืองหนังสือขนาดใหญ่ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ บุ๊คทาวเวอร์” และในปี 2550 ได้จัดทำนิตยสารท่องเที่ยว “โวยาจ”
หลังจากการสร้างแบรนด์ดั๊บเบิ้ล เอ ในประเทศไทย ตั้งแต่ปี 2544 จนถึงปัจจุบัน ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ใช้สื่อโฆษณาและการตลาด ไปสร้างแบรนด์ในต่างประเทศหลายแห่ง อาทิ ตลาดในฮ่องกง มาเลเซีย สิงคโปร์ ไต้หวัน เกาหลี ออสเตรเลีย เนเธอร์แลนด์ จีน เวียดนาม สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นต้น รวมทั้งมีการจำหน่ายกระดาษภายใต้แบรนด์ของดั๊บเบิ้ล เอ ไปยังทุกภูมิภาคของทั่วโลก ทั้งเอเชีย ออสเตรเลีย อเมริกา ยุโรป แอฟริกา และตะวันออกกลาง
ในปี 2553 ได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อบริษัทจาก บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด(มหาชน) เป็น บริษัท ดั๊บเบิ้ล เอ(1991) จำกัด(มหาชน) แต่คนทั่วไปยังเรียกชื่อบริษัทว่า "แอ๊ดวานซ์ อะโกร" อยู่
โดยมี ดร.สมชัย ฤชุพันธ์​ เป็นประธานกรรมการ ดร.วีรพงษ์ รามางกูร​ เป็นประธานกรรมการบริหาร​
บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด (มหาชน)
กล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส
กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิส  เป็นกล้ามเนื้อของปลายแขน (forearm) ทำหน้าที่งอปลายแขนที่ข้อศอก สามารถทำหน้าที่ได้ทั้งคว่ำและหงายมือขึ้นกับตำแหน่งของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้ยึดเกาะกับสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส (distal styloid process of the radius) และแนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง (lateral supracondylar ridge) ของกระดูกต้นแขน (humerus)
กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสทำหน้าที่งอปลายแขนที่ข้อศอก เมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งคว่ำ (pronate) กล้ามเนื้อจะพยายามหงายมือเมื่อกำลังงอปลายแขน และเมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งหงาย (supinate) กล้ามเนื้อจะพยายามคว่ำมือเมื่อกำลังงอปลายแขนเช่นกัน
กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสเป็นกล้ามเนื้องอปลายแขนที่แข็งแรงเมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางระหว่างหงายมือและคว่ำมือที่ข้อต่อเรดิโออัลนา (radioulnar joint) เมื่ออยู่ในท่าคว่ำมือ กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสจะเป็นกล้ามเนื้อหลักในการงอข้อศอกในขณะที่กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไออยู่ในการเสียเปรียบเชิงกล
แม้ว่ากล้ามเนื้อนี้มีขนาดใหญ่ซึ่งมองเห็นได้จากด้านหน้าของปลายแขน กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสกลับเป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในพื้นที่ด้านหนังของปลายแขน (posterior compartment) ซึ่งดังนั้นจึงถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve) ในบรรดากล้ามเนื้อทั้งหมดที่เลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล กล้ามเนื้อนี้เป็นหนึ่งในสี่กล้ามเนื้อที่เส้นประสาทเรเดียลเลี้ยงโดยตรง (ที่เหลืออีก 3 อันคือกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ, กล้ามเนื้อแอนโคเนียส, กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส) ซึ่งกล้ามเนื้อนอกจากสี่มัดนี้แล้วในพื้นที่ด้านหลังปลายแขนจะถูกเลี้ยงโดยแขนงลึกของเส้นประสาทเรเดียล (deep branch of the radial nerve)
ลักษณะที่มองเห็น.
เมื่ออยู่ในตำแหน่งกึ่งคว่ำแขน กำข้อมือเหมือนกำลังหิ้วถังน้ำ แล้วพยายามงอข้อศอกจะเห็นกล้ามเนื้อนี้โป่งออกมาที่ปลายแขน มองเห็นอยู่ใต้ผิวหนัง
การออกกำลังกายกล้ามเนื้อนี้โดยการงอข้อศอกโดยใช้แรงต้าน เช่น hammer curl จะได้ผลดี
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส  เป็นหนึ่งในห้ากล้ามเนื้อที่ควบคุมการเคลื่อนไหวที่ข้อมือ กล้ามเนื้อนี้ค่อนข้างยาวเริ่มจากด้านข้างของกระดูกต้นแขน (humerus) และไปยึดเกาะกับฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (2nd metacarpal)
ในตอนแรกกล้ามเนื้อนี้จะวิ่งมาด้วยกันกับกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (brachioradialis) แต่จะกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อก่อน แล้ววิ่งอยู่ระหว่างกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิสและกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (extensor carpi radialis brevis)
ตามชื่อของกล้ามเนื้อ กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อเหยียด (extensor) ที่ข้อมือ และทอดตัวตามด้านเรเดียลของแขน จึงทำหน้าที่กาง (abduct) มือที่ข้อมือ กล้ามเนื้อจึงควบคุมข้อมือเพื่อเคลื่อนมือไปด้านนิ้วหัวแม่มือและออกจากด้านฝ่ามือ
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นอยู่ที่ด้านล่าง 1/3 ของแนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง (lateral supracondylar ridge) ของกระดูกต้นแขน และผนังกั้นแลเทอรัล อินเตอร์มัสคิวลาร์ (lateral intermuscular septum) โดยใยกล้ามเนื้อบางส่วนจากเอ็นกล้ามเนื้อร่วมของกลุ่มกล้ามเนื่อเหยียดของปลายแขน
ใยกล้ามเนื้อสุดลงที่ด้านบน 1/3 ของปลายแขนโดยกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อแบนๆ ซึ่งวิ่งตลอดขอบกระดูกด้านข้าง (lateral border) ของกระดูกเรเดียส ใต้ต่อกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) แล้วจึงลอดใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ด้านหลังต่อสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส (styloid process) ซึ่งเป็นที่เอ็นทอดตัวในร่องบนด้านหลังของกระดูกเรเดียส ร่วมไปกับเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis) เข้าไปเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 บนด้านกระดูกเรเดียส
เนื่องจากเป็นกล้ามเนื้อกลุ่มกล้ามเนื้อเหยียดของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้จึงถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve)
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดอื่นๆ ในปลายแขน กล้ามเนื้อนี้สามารถฝึกความแข็งแรงได้จากการออกกำลังการต้านการเหยียด โดยใช้ wrist roller และ wrist curls ร่วมกับดัมบ์เบลล์ (dumbbell)
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส  เป็นกล้ามเนื้อที่หนากว่ากล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (extensor carpi radialis longus) ที่อยู่เหนือกว่า
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle of the humerus) โดยเอ็นร่วมกับกล้ามเนื้ออีกสามมัด, ที่เอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัลของข้อศอก, ที่เอ็นแผ่ (aponeurosis) แข็งแรงที่คลุมอยู่ด้านบน และที่ผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ซึ่งอยู่ระหว่างกล้ามเนื้อนี้และกล้ามเนื้อที่ติดกัน
ใยกล้ามเนื้อสุดกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อลงที่ประมาณกึ่งกลางของปลายแขน ผ่านเข้าใต้กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) แล้วจึงลอดใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) เข้าไปเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 บนด้านกระดูกเรเดียส
ใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) เอ็นกล้ามเนื้อนี้ทอดตัวบนด้านหลังของกระดูกเรเดียสในร่องตื้นๆ เรียกว่า "Lister's tubercle" ซึ่งด้านข้างของมันเป็นทางผ่านของเอ็นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส, ลองกัส ซึ่งแยกจากโครงสร้างนี้โดยสันตื้นๆ
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อในพื้นที่ด้านหลังของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้ถูกเลี้ยงโดยแขนงของเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve)
กล้ามเนื้อนี้ทำหน้าที่เหยียด (extensor) และกาง (abductor) มือที่ข้อมือ กล้ามเนื้อจึงควบคุมข้อมือเพื่อเคลื่อนมือไปด้านนิ้วหัวแม่มือและออกจากด้านฝ่ามือ
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต มินิไม
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต มินิไม  หรือ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต ควินไต โพรเพรียส  เป็นกล้ามเนื้อมัดผอมๆ อยู่ในปลายแขน (forearm) อยู่บนด้านใกล้กลางของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม (Extensor digitorum)
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นของเอ็นคอมมอนเอกซ์เทนเซอร์ (common Extensor tendon) โดยแผ่นเอ็นบางๆ จากผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ที่กั้นระหว่างกล้ามเนื้อนี้และกล้ามเนื้อใกล้เคียง
เอ็นกล้ามเนื้อนี้วิ่งผ่านช่องของเอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ด้านหลังต่อข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนปลาย (distal radio-ulnar joint) แล้วจึงแบ่งออกเป็น 2 เอ็นเมื่อข้ามาถึงมือ และสุดท้ายไปร่วมกับเอ็นแผ่ของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมที่ด้านหลังของกระดูกนิ้วมือ (phalanx) ของนิ้วก้อย
อาจพบแผ่นเส้นใยเกินมาจากปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ (lateral epicondyle) หรือเอ็นกล้ามเนื้อที่จุดเกาะปลายไม่แยกออก หรืออาจไปเกาะที่นิ้วนาง
กรณีที่ไม่มีกล้ามเนื้อมัดนี้พบได้น้อย และกรณีที่กล้ามเนื้อนี้รวมไปกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมก็พบได้ไม่บ่อย
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส  เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในปลายแขนของมนุษย์ ทำหน้าที่เหยียด (extend) และหุบ (adduct) ข้อมือ อยู่บริเวณพื้นที่ด้านหลังของปลายแขน (posterior side of the forearm)
จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อนี้อยู่ที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (Lateral epicondyle of the humerus) และขอบด้านหลังของกระดูกอัลนา (ulna) และทอดตัวข้ามปลายแขนมายังด้านใกล้กลาง (หรือด้านอัลนา) มาเกาะปลายที่ฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริสทำหน้าที่เหยียดข้อมือ เมื่อทำงานเดี่ยวๆ จะดึงมือไปยังด้านอัลนา แต่หน้าที่ต่อเนื่องคือมันจะเหยียดที่ข้อมือ
กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อเหยียดมัดเล็กในกระดูกข้อมือ (carpus) ของสัตว์กินเนื้อ (carnivore) แต่จะเป็นกล้ามเนื้องอในสัตว์มีกีบเท้า (ungulate) ในกรณีนี้จะเรียกว่า "ulnaris lateralis"
กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์
กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์  เป็นกล้ามเนื้อกว้าง โค้งรอบด้านบน 1/3 ของกระดูกเรเดียส
กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ประกอบด้วยระนาบเส้นใย 2 ระนาบ ซึ่งระหว่างนี้มีแขนงลึกของเส้นประสาทเรเดียลผ่าน (deep branch of the radial nerve) ระนาบทั้งสองมาจากจุดเกาะร่วม ระนาบที่อยู่ชั้นตื้นมีจุดเกาะเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ ส่วนชั้นลึกเป็นใยกล้ามเนื้อ เกาะจากปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle of the humerus) , จากเอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัล (radial collateral ligament) ของข้อศอก และเอ็นแอนนูลาร์ (annular ligament) , จากสันบนกระดูกอัลนา ซึ่งวิ่งลงมาเป็นแนวเฉียงจากปลายด้านหลังของรอยเว้าเรเดียส (radial notch) , จากรอยกดรูปสามเหลี่ยมด้านล่างรอยเว้าเรเดียส, และจากเอ็นแผ่ (tendinous expansion) ซึ่งคลุมด้านบนของกล้ามเนื้อ
"ใยกล้ามเนื้อชั้นผิว" (superficial fibers) ล้อมรอบส่วนบนของกระดูกเรเดียส และเกาะปลายที่ขอบด้านข้างของปุ่มนูนเรเดียส (radial tuberosity) และแนวเฉียงของกระดูกเรเดียส (oblique line of the radius) ซึ่งด้านล่างเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส (Pronator teres)
"ใยกล้ามเนื้อด้านบน" (upper fibers) ของระนาบลึกเป็นมัดกล้ามเนื้อคล้ายห่วงเชือก (sling-like fasciculus) ซึ่งโอบรอบคอกระดูกเรเดียสเหนือต่อปุ่มนูนเรเดียส และเกาะกับส่วนหลังของพื้นผิวแนวใกล้กลาง (medial surface) ส่วนใหญ่ของใยนี้เกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังและด้านข้างของตัวกระดูกเรเดียส กึ่งกลางระหว่างแนวเฉียงของกระดูกเรเดียสและหัวกระดูก
หน้าที่ของกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์คือช่วยกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอในการหงายมือ
ชื่อเรียกกล้ามเนื้อ.
คำว่า "สุพิเนเตอร์" (Supinator) อาจหมายถึงกล้ามเนื้อที่ทำหน้าที่หงาย (Supine) ส่วนของร่างกาย ในตำราเก่าๆ อาจมีคำว่า "สุพิเนเตอร์ ลองกัส" (supinator longus) หมายถึงกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (Brachioradialis) และ "สุพิเนเตอร์ เบรวิส" (supinator brevis) ที่หมายถึงกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ในปัจจุบัน
Brachioradialis
Brachioradial muscle
เอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส
Extensor carpi radialis longus
Extensor carpi radialis longus muscle
เอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส
Extensor carpi radialis brevis
Extensor carpi radialis brevis muscle
เอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต มินิไม
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต ควินไต โพรเพรียส
เอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต ควินไต โพรเพรียส
Extensor minimi digiti
Extensor digiti minimi
Extensor digiti quinti proprius
Extensor digiti minimi muscle
เอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส
Extensor carpi ulnaris muscle
สุพิเนเตอร์
Supinator
Supinator muscle
ระบบสภาเดียว
ระบบสภาเดียว  เป็นระบบการปกครองที่มีองค์นิติบัญญัติหรือรัฐสภาแห่งเดียว ประเทศที่ใช้ระบบสภาเดียวส่วนใหญ่เป็นประเทศเล็กและเป็นรัฐที่มีความเป็นหนึ่งเดียวกัน จึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องมีสภาสูง
มุมมองที่นิยมองค์นิติบัญญัติในระบบสภาเดียวเห็นว่า ถ้าสภาสูงเป็นประชาธิปไตยแแล้วย่อมเป็นเสมือนภาพสะท้อนของกระจกเงา คือการเป็นประชาธิปไตยเหมือนๆ กัน จึงเป็นการซ้ำซ้อน ทฤษฎีที่เอนมาทางฝ่ายนี้เห็นว่าหน้าที่ของสภาที่สอง เช่นการพิจารณาหรือแปรญัตติสามารถทำได้โดยกรรมาธิการของสภาได้อยู่แล้ว เพราะการพิทักษ์รัฐธรรมนูญทำได้เพราะมีการเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอยู่แล้ว