pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปัจจุบันมีผลงานมาแล้วหลายเล่ม ทั้งบทกวี ความเรียง เรื่องสั้น และนวนิยาย เคยได้รับรางวัลดีเด่นงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติปี พ.ศ. 2547 จากรวมเรื่องสั้น "เรื่องเล่าของคนบันทึกเรื่องเล่าที่นักเล่าเรื่องคนหนึ่งเล่าให้เขาฟัง" รางวัลบทกวีของสมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทยปี พ.ศ. 2538 จากบทกวีชื่อ "ณ ซอกมุมสมัยและใครเหล่านั้น"' และปี พ.ศ. 2539 จากบทกวีชื่อ "พเนจร"
มีผลงานผ่านเข้ารอบสุดท้ายรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำประเทศไทย 8 ครั้ง (9 เล่ม) คือ ปี พ.ศ. 2547 กวีนิพนธ์ "ประเทศที่สาบสูญ" ปี พ.ศ. 2548 รวมเรื่องสั้น "เรื่องเล่าของคนบันทึกเรื่องเล่าที่นักเล่าเรื่องคนหนึ่งเล่าให้เขาฟัง" ปี พ.ศ. 2549 นวนิยาย "กรณีฆาตกรรมโต๊ะอิหม่ามสะตอปา การ์เด" ปี พ.ศ. 2550 กวีนิพนธ์ "เก็บความเศร้าไว้ให้พ้นมือเด็กเด็ก" และ "ลงเรือมาเมื่อวาน" ปี พ.ศ. 2551 รวมเรื่องสั้น ข่าวการหายไปของอาริญาและเรื่องราวอื่นๆ และปี พ.ศ. 2553 กวีนิพนธ์ "ฉันอยากร้องเพลงสักเพลง" ปี พ.ศ. 2554 รวมเรื่องสั้น 'ความมหัศจจรย์ครั้งยิ่งใหญ่และเรื่องราวอื่นๆ' และปี พ.ศ. 2555 นวนิยาย 'โลกประหลาดในประวัติศาสตร์ความเศร้า'
ผลงานนวนิยายที่ได้รับการกล่าวถึงกันอย่างกว้างขวางคือ เรื่อง กรณีฆาตกรรมโต๊ะอิหม่ามสะตอปา การ์เด (The Murder Case of Tok Imam Storpa Karde) ซึ่งนำเสนอปัญหาเชิงลึกใน 3 จังหวัดภาคใต้ของประเทศไทย ผ่านมุมมองและเสียงเล่าของตัวละครมากกว่าสิบตัว ที่มีความแตกต่างกันทั้งด้านปรัชญา ความเชื่อ เชื้อชาติ ความศรัทธา ช่วงวัย และอุดมคติ-อุดมการณ์ (ส่วนหนึ่งของนวนิยายเรื่องนี้ ถูกนำไปคัดย่อเป็นเรื่องสั้น ส่งประกวดรางวัลพานแว่นฟ้า และถูกกล่าวหาว่าเป็นผลงานที่ทำลายความมั่นคงของชาติ จนถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้รับรางวัลจากการประกวดวรรณกรรมของรัฐสภาไทย) ต่อมา นวนิยายเล่มนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษโดย มาร์แซล บารังส์ จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์ PAJONPHAI
ปัจจุบันศิริวรใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ ยังคงผลิตงานเขียนทั้งกวีนิพนธ์ เรื่องสั้น สารคดี และนวนิยายอย่างมุ่งมั่นจริงจัง แม้จะอยู่ในกรุงเทพฯ แต่ศิริวรก็มักจะออกไปเช่าที่พักเพื่อเขียนหนังสือในต่างจังหวัดอยู่เป็นระยะๆ อีกทั้งยังเดินทางท่องเที่ยวไปในแถบประเทศเพื่อนบ้าน เพื่อเก็บข้อมูลมาใช้เขียนหนังสือ และเรียนรู้ชีวิตในแง่มุมใหม่ๆอยู่เสมอ
นอกจากเขียนหนังสือเป็นอาชีพแล้ว ยังเขียนเพลง เขียนภาพประกอบ ออกแบบปก ออกแบบรูปเล่มหนังสือ และเป็นบรรณาธิการเฉพาะกิจให้กับพ็อกเก็ตบุ๊คควบคู่กันไปด้วย นอกจากนี้ ศิริวรยังเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์เล็กๆ PAJONPHAI ทั้งยังเป็นบรรณาธิการและผู้ก่อตั้ง BOOKMARX นิตยสารวรรณกรรม (ในเครือสำนักพิมพ์ผจญภัย) ซึ่งวางตลาดเล่มแรกเมื่อปี 2553
รูปแบบและประเภทของผลงาน.
ผลงานรวมเล่ม
รางวัลและเกียรติคุณที่ได้รับ.
ศิริวร เป็นนักเขียนคลื่นลูกใหม่ในปัจจุบัน สร้างงานเขียนหลายประเภท ครอบคลุมทั้งนวนิยาย
เรื่องสั้น กวีนิพนธ์ และความเรียง มุ่งมั่นสร้างสรรค์งานอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ แสดงให้เห็นถึงความใฝ่ใจและมานะในอาชีพนักเขียน
ศิริวร ทำงานเขียนอย่างต่อเนื่องจริงจังและมีพัฒนาการทางด้านฝีมืออยู่เสมอ เขาพยายาม
แสวงหาวิธีการเขียนใหม่ๆ มาสร้างสรรค์นวลักษณ์ให้แก่เรื่องเล่าสมัยใหม่อย่างน่าสนใจ และมีความใส่ใจที่จะเพ่งมองชีวิตและสังคมอย่างครุ่นคิดพิจารณา งานเขียนในช่วงหลังของเขาจึงมีสีสันในแง่ของการนำเสนอโลกทัศน์
ต่อชีวิต สังคมและโลกที่ลุ่มลึกมากขึ้น พร้อมทั้งมีกลวิธีทางวรรณศิลป์ที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาน่าสนใจ
Matthias Gruenewald
Matthias Grünewald
Mathis Grünewald
โดเม็นนิโค เกอร์แลนเดา
ปีเอโตร เปรูจีโน
เปียโตร เปรูจิโน (Pietro Perugino; ชื่อเมื่อแรกเกิด: Pietro Vannucci, ค.ศ. 1446 - ค.ศ. 1524) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน และการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
เปียโตร เปรูจิโนเกิดที่เมืองซิตาเดลลาพิเอเวในแคว้นอุมเบรีย เป็นลูกของคริสโตโฟโร วานนูชิ สร้อย “เปรูจิโน” แสดงว่าเปียโตรมาจากเมืองเพรูเจียซึ่งเป็นเมืองสำคัญของอุมเบรีย เปียโตรเริ่มเขียนภาพที่เมืองอเร็ซโซแล้วย้ายไปฟลอเรนซ์ ปึที่ย้ายไปฟลอเรนซ์ไม่เป็นที่ทราบแน่นอนแต่อาจจะเป็นราว ค.ศ. 1470 หรืออาจจะล่าจน ค.ศ. 1479 จอร์โจ วาซารีเปียโตร เปรูจิโนฝึกการเขียนภาพกับ อันเดรีย เดล เวอร์โรชชิโอรุ่นเดียวกับ เลโอนาร์โด ดา วินชี และอาจจะเรียนการเขียนแบบทัศนียภาพจากเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา ในปี ค.ศ. 1472 เปียโตรคงสำเร็จการศึกษาเพราะปีเดียวกันนั้นเปียโตรก็สมัครเป็นจิตรกรที่ภราดรภาพเซนต์ลูค
เปียโตร เปรูจิโนเป็นหนึ่งในจิตรกรอิตาลีที่เขียนด้วยสีน้ำมัน งานสมัยแรกๆ เป็นงานจิตรกรรมฝาผนังสำหรับคอนแวนต์แห่งพระลัทธิอินเจซาติ (Ingesati) แต่ถูกทำลายระหว่างที่เมืองฟลอเรนซ์ถูกยึดเมื่อปี ค.ศ. 1537 นอกจากจะสร้างจิตรกรรมฝาผนังให้แก่วัดแล้ว เปียโตรก็ยังร่างสำหรับหน้าต่างประดับกระจกสีซึ่งทำออกมาได้สวยงาม งานเขียนจิตรกรรมสีฝุ่นสมัยแรกเป็นจิตรกรรมภาพกลม (Tondo) “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์ระหว่างนักบุญ” (Virgin and Child Enthroned between Saints) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
เพียโตร เพรูจิโน
เปรูจิโน
งานกระจกสี
งานกระจกสี  คำว่า งานกระจกสี หมายถึงงานที่ใช้กระจกสีตกแต่งหรืองานการทำกระจกสี ซึ่งไม่แต่เฉพาะแต่หน้าต่างเท่านั้น ยังรวมถึงศิลปะอื่นๆ ที่ใช้กระจกสีตกแต่งด้วยเช่น บานกระจกที่ทำเพื่อการตกแต่งโดยเฉพาะ หรือโคมตะเกียงเป็นต้น ตลอดระยะพันปีการตกแต่งด้วยกระจกสีจะหมายถึงหน้าต่างประดับกระจกสีของวัด หรือ มหาวิหารทางคริสต์ศาสนา หรือสิ่งก่อสร้างอื่นๆ การตกแต่งด้วยกระจกสีสมัยเดิมจะแต่งบนแผงแบนสำหรับใช้ทำหน้าต่าง แต่วิธีการตกแต่งด้วยกระจกสีสมัยปัจจุบันจะรวมไปถึงโครงสร้างกระจกสีแบบสามมิติและงานแกะสลักกระจกสีด้วย และจะรวมไปถึงบานกระจกสีสำหรับที่อยู่อาศัยที่เรียกกันว่า “” ด้วย หรืองานศิลปะที่ทำจากกระจกสีและเชื่อมต่อกันด้วยตะกั่วอย่างเช่น โคมกระจกสีที่มีชื่อเสียงที่ทำโดย หลุยส์ คอมฟอร์ท ทิฟฟานี (Louis Comfort Tiffany)
เมื่อพูดถึงวัสดุคำว่า “กระจกสี” โดยทั่วไปจะหมายถึงแก้วที่ทำให้เป็นสีโดยการเติม Metallic salts ระหว่างการผลิต ช่างจะใช้กระจกสีในการสร้าง “หน้าต่างประดับกระจกสี” โดยการเอากระจกสีชิ้นเล็กๆ มาจัดให้เป็นลวดลายหรือภาพภายในกรอบโดยเชื่อมชิ้นกระจกด้วยกันด้วยเส้นตะกั่ว เมื่อเสร็จแล้วก็อาจจะทาสีและย้อมสีเหลืองตกแต่งอีกเล็กน้อยเพื่อให้ลวดลายเด่นขึ้น นอกจากนั้นคำว่า “กระจกย้อมสี” (Stained glass) จะหมายถึงหน้าต่างกระจกที่วาดทาสีเสร็จแล้วเผาในเตาหลอมก่อนที่จะทิ้งไว้ให้เย็น
“งานกระจกสี” เป็นงานฝีมือที่ศิลปินต้องมีพรสวรรค์ทางศิลปะเพื่อที่จะออกแบบได้ และต้องมีความรู้ทางวิศวกรรมเพี่อที่สามารถประกอบบานกระจกที่ทำใว้ให้แน่นหนาภายในกรอบสิ่งก่อสร้าง โดยเฉพาะกระจกบานใหญ่ๆ ที่จะต้องรับน้ำหนักของตัวบานกระจกเองและสามารถทนทานต่อสภาวะอากาศภายนอกได้ หน้าต่างบานใหญ่เหล่านี้ยังอยู่รอดมาให้เราชมบ้างตั้งแต่สมัยยุคกลางโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ในยุโรปตะวันตกหน้าต่างประดับกระจกสีเป็นจักษุศิลป์ชนิดเดียวที่เหลือมาตั้งแต่ยุคกลาง จุดประสงค์ของหน้าต่างประดับกระจกสีมิใช่ให้ผู้ดูมองออกไปดูโลกภายนอกหรือให้แสงส่องเข้ามาในสิ่งก่อสร้างแต่จะควบคุมผู้อยู่ภายใน จากเหตุผลนี้หน้าต่างประดับกระจกสีจึงอาจจะเรียกได่ว่าเป็น “การตกแต่งผนังส่องแสง” (“illuminated wall decorations”) มากกว่าจะเป็นหน้าต่างอย่างตามความหมายทั่วไปของหน้าต่างที่ใช้มองออกสู่ภายนอก
การออกแบบหน้าต่างวัดอาจจะเป็นได้ทั้งอุปมาอุปไมยหรือไม่ก็ได้ หน้าต่างอาจจะเป็นตำนานจากคัมภีร์ไบเบิล ประวัติศาสตร์ หรือ วรรณคดี หรือ ชีวิตของนักบุญ หรือผู้อุปการะวัด หรืออาจจะเป็นลวดลายสัญญลักษณ์ เช่นตราประจำตระกูล การตกแต่งภายในสิ่งก่อสร้างหนึ่งอาจจะเป็นเรื่องราวในหัวข้อเดียวกันเช่นถ้าเป็นวัดก็อาจจะเป็นเรื่องราวชีวประวัติของพระเยซู หรือนักบุญ หรือผู้สร้างวัด ถ้าเป็นภายในวิทยาลัยกระจกอาจจะมีสัญลักษณ์สำหรับศิลปะหรือวิทยาศาสตร์ หรือภายในบ้านอาจจะเป็นลวดลายแบบใดแบบหนึ่งที่เจ้าของเลือก
การสร้างและการประกอบ.
การทำสีกระจก.
จากคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 เมื่อศิลปะการประดับกระจกสีเริ่มรุ่งเรืองก็เริ่มมีโรงงานผลิตกระจกขึ้นตามแหล่งที่มีทรายแก้ว (Silica) ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญในการทำกระจก แก้วทำเป็นสีโดยการเติม metallic oxide ในขณะที่แก้วในเบ้าที่ทำด้วยดินเหนียวยังเหลวอยู่ แก้วสีที่ทำโดยวิธีนี้จึงเรียกว่า “แก้วเบ้าโลหะ” (pot metal) ถ้าจะให้แก้วออกสีเขียวก็เติมออกไซด์ทองแดง ให้ได้สีน้ำเงินก็เติมโคบอลต์ และให้ได้สีแดงก็เติมทอง ในปัจจุบันสีเขียวและน้ำเงินใช้วิธีทำคล้ายกัน สีแดงก็ทำจากส่วนผสมสมัยใหม่ ทองจะใช้ทำเฉพาะสีแดงออกไปทางชมภูกว่าสมัยโบราณ
การทำแก้วชนิดต่างๆ.
“แก้วหลอด” (Cylinder glass)
แก้วหลอดทำจากแก้วเหลวที่ทำเป็นลูกกลมๆ แล้วเป่าจนกระทั่งเป็นหลอดกลวงเหมือนขวด เรียบและหนาเท่ากัน พอได้ที่ก็ตัดออกจากท่อเป่า แผ่ออกไปให้แบน แล้วรอให้เย็นลงเพื่อความทนทาน แก้วชนิดนี้เป็นแก้วชนิดที่ใช้ประดับหน้าต่างกระจกสีที่เราเห็นกันทุกวันนี้
“แก้วมงกุฏ” (Crown glass)
แก้วชนิดนี้จะเป่าเป็นทรงถ้วยแล้ววางบนโต๊ะหมุนที่สามารถหมุนได้เร็ว แรงเหวี่ยงของการหมุนทำให้แก้วแผ่ยืดออกไป จากนั้นก็เอาตัดเป็นแผ่นเล็กๆ ได้ แก้วชนิดนี้ใช้ในการประดับหน้าต่างกระจกสี แต่ส่วนใหญ่แล้วจะใช้แต่งกรอบเล็กๆภายในหน้าต่างของที่อยู่อาศัยในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ลักษณะของกระจกแบบนี้จะเป็นระลอกจากศูนย์กลาง เพราะตรงกลางกระจกจะได้แรงเหวี่ยงน้อยที่สุดทำให้หนากว่าส่วนอื่น ชิ้นกลางนี้จะใช้สำหรับสเปชเชียลเอฟเฟกต์เพราะความขรุขระของพื้นผิวทำให้สะท้อนแสงได้มากกว่าชิ้นอื่น กระจกชิ้นนี้เรียกว่า “กระจกตาวัว” (bull's eye) มักจะใช้กันสำหรับที่อยู่อาศัยในศตวรรษที่ 19 และบางครั้งก็จะใช้ในวัดด้วย
“แก้วโต๊ะ” (Table glass)
ผลิตโดยการเทแก้วเหลวลงบนโต๊ะโลหะแล้วกลึงด้วยท่อนโลหะที่เป็นลวดลาย ลายจากท่อนโลหะก็จะฝังบนผิวกระจก แก้วแบบนี้จึงมีแบบมีผิว ( texture) หนักเพราะการที่แก้วมีปฏิกิริยาต่อโลหะเย็น แก้วชนิดนี้เป็นที่นิยมกันมากในปัจจุบันภายในสิ่งก่อสร้างที่ไม่ใช่สิ่งก่อสร้างทางศาสนาในชื่อที่เรียกกันว่า “” ถึงแม้จะไม่ใช่แก้วที่ใช้ในการสร้างมหาวิหารในสมัยโบราณแต่มาใช้กันมากในการสร้างวัดในศตวรรษที่ 20
“แก้วเคลือบ” (Flashed glass)
แก้วสีแดงที่ทำจากเบ้าโลหะที่กล่าวข้างต้นสีแดงมักจะออกมาไม่ได้อย่างที่ต้องการจะออกไปทางดำ และราคาการผลิตก็สูงมาก วิธีใหม่ที่ใช้ทำสีแดงเรียกว่า “flashing” ทำโดยเอา “แก้วหลอด” ใสที่ไม่มีสีที่กึ่งเหลวจุ่มลงไปใหนเบ้าแก้วแดงแล้วยกขึ้น แก้วแดงก็จะเกาะบนผิวแก้วใสที่ไม่มีสีบางๆ พอเสร็จก็ตัดออกจากที่เป่า แล้วแผ่ให้แบนและปล่อยไว้ให้เย็น
วิธีการเคลือบนี้มีประโยชน์หลายอย่างเพราะทำให้สามารถทำสีแดงได้หลายโทนตั้งแต่แดงคล้ำจนเกือบใส แต่ส่วนใหญ่จะใช้สีแดงทับทิมจนถึงสีแดงจางหรือแดงเป็นริ้วในการทำขอบบางๆ ประโยชน์อีกอย่างหนึ่งคือเมื่อแก้วสีแดงเป็นสองชั้นก็สามารถสกัดผิวสีแดงออกเพื่อให้แสงส่องผ่านส่วนที่ใสที่อยู่ภายใต้ได้ เมื่อปลายสมัยปลายยุคกลางวิธีนี้ใช้ในการตกแต่งลวดลายที่วิจิตรของเสื้อคลุมของนักบุญ ประโยชน์อย่างที่สามซึ่งใช้กันมากในบรรดาศิลปินเมื่อต้นศตวรรษที่ 20 โดยแผ่นกระจกจะสะท้อนออกมาเป็นสีที่ไม่เสมอกันจึงเหมาะแก่การการตกแต่งเสื้อคลุมหรือม่าน
การผลิตกระจกสีในสมัยปัจจุบัน.
ปัจจุบันยังมีโรงงานที่ผลิตกระจกสีโดยเฉพาะที่ ประเทศเยอรมนี, สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, ประเทศฝรั่งเศส และ ประเทศโปแลนด์ ที่ยังผลิตกระจกสีลักษณะแบบดั้งเดิมโดยใช้วิธีการทำแบบสมัยโบราณ กระจกสีที่ผลิตโดยวิธีนี้ส่วนใหญ่จะใช้ในงานปฏิสังขรณ์หน้าต่างกระจกสีที่สร้างก่อนปีค.ศ. 1920 หน้าต่างกระจกสีสมัยใหม่ และงานหัตถกรรม หลังจากนั้นมักจะใช้แก้วหลายแบบโดยเฉพาะสมัยวิคตอเรีย
หน้าต่างประดับกระจกสี
ศิลปะกระจกสี
หยาดฟ้า กาลวิบูลย์
นกหัวโตมลายู  เป็นนกประจำถิ่น ที่มีสถานภาพใกล้สูญพันธุ์ จากการรุกทำลายป่าชายเลนอันเป็นที่อยู่อาศัยและหากิน จัดในวงศ์นกหัวโต (Family Charadriidae) อาศัยอยู่ตามหาดทราย ในการสำรวจในปี พ.ศ. 2559 ในประเทศไทยไม่พบเลย จึงทำให้ไม่ทราบว่าสูญพันธุ์ไปแล้วหรือไม่จากประเทศไทย
นกกินปลีแดงหัวไพลิน (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Aethopyga ignicauda") เป็นนกเกาะคอนขนาดเล็ก ยาว 11-19 เซนติเมตร มีลักษณะร่วมของนกกินปลีมีจะงอยปากยาวโค้ง ลำตัวเรียวยาว ตัวผู้จะมีสีสันโดดเด่นกว่าตัวเมีย ตัวผู้หางสีแดงสดยาว 10-15 เซนติเมตร ตัวเมียไม่มีจุดเด่นใดๆ อาศัยในป่าดิบบนภูเขาหรือป่าสนเขา ระดับสูงหลายพันเมตร แพร่กระจายพันธุ์ตามแนวเทือกเขาสูง แนวเทือกเขาหิมาลัย ตั้งแต่ประเทศอินเดีย บังกลาเทศ ทิเบต จีนตอนใต้ และพม่า ในประเทศไทยพบเฉพาะดอยผ้าห่มปก และดอยลาง มักจะทำรังห้อยแขวนไว้บนกิ่งไม้ขนาดเล็ก ด้วยใบไม้แห้ง ผสมพันธุ์ระหว่างเดือนมีนาคมและมิถุนายน จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทนก
ชีพ ชูพงษ์
หลุยส์ คอมฟอร์ท ทิฟฟานี
หลุยส์ คอมฟอร์ท ทิฟฟานี  (18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1848 - 17 มกราคม ค.ศ. 1933) เป็นศิลปินผู้ออกแบบและสร้างงานกระจกสีผู้มีความสำคัญของประเทศสหรัฐอเมริกาในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และมีบทบาทในขบวนการอาร์ตนูโวและสุนทรียนิยม (Aestheticism) ทิฟฟานีมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มผู้ออกแบบที่มีชื่อเสียงที่เรียกตนเองว่า “Associated Artists” ซึ่งในจำนวนสมาชิกก็มี ล็อกวูด เดอฟอเรสท์, แคนเดส วีลเลอร์ และแซมมูเอล โคลแมน ทิฟฟานีออกแบบหน้าต่างประดับกระจกสี, โคมตะเกียง, แก้วโมเสก, แก้วเป่า, เซรามิค, เครื่องเพชรพลอย, เครื่องเคลือบ และงานโลหะ
หลุยส์เป็นลูกของชาร์ล ลุยส์ ทิฟฟานีผู้ก่อตั้งบริษัททิฟฟานี และแฮเรียต โอลิเวียร์ เอเวรี ยัง หลุยส์แต่งงานกับแมรี วูดบริดจ์ กอดดาร์ด (ราว ค.ศ. 1850-1884) เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1872 ที่รัฐคอนเนตทิคัตและมีลูกด้วยกันสี่คน หลังจากที่ภรรยาคนแรกเสียชีวิตหลุยส์ก็แต่งงานกับ ลุยส์ เวคแมน น็อกซ์ (ราว ค.ศ. 1851-1904) เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1886 และมีและมีลูกด้วยกันสี่คน หลุยส์ได้รับการศึกษาที่สถาบันโรงเรียนนายร้อยอีเกิลส์วูดที่รัฐนิวเจอร์ซีย์ ได้รับการฝึกทางศิลปะครั้งแรกในด้านจิตรกรรมกับ จอร์จ อินเนส (George Inness), ซามูเอล โคลแมนที่นครนิวยอร์ก และ ลีออง เบลอีที่ปารีส
ค.ศ. 1709
อัครทูต
อัครทูต (; Ἀπόστολος, apostolos แปลว่า "ผู้ถูกส่งออกไป" เช่น ข่าวสารหรือตัวแทน) หรือ อัครสาวก ตามพระวรสารสหทรรศน์และธรรมเนียมทางศาสนาคริสต์ใช้หมายถึงอัครสาวกสิบสองคน ที่พระเยซูทรงเลือก ตั้งชื่อ และฝึกเพื่อจะได้ส่งออกไปทำการประกาศข่าวดี หลังจากยูดาส อิสคาริโอท ทรยศต่อพระเยซู อัครสาวกที่เหลือภายใต้การนำของซีโมนเปโตรจึงจับฉลากเลือกมัทธีอัสซึ่งติดตามพระเยซูมาตั้งแต่ต้นขึ้นเป็นอัครทูตแทน ฉะนั้นเมื่อถึงเทศกาลเพนเทคอสต์ที่พระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จลงมาประทับกับสาวกของพระเยซู จำนวนอัครทูตจึงมีสิบสองคนเท่าเดิม
อัครทูตสิบสองคน.
ตามพระวรสารสหทรรศน์ (, , ) อัครทูตที่เลือกและแต่งตั้งโดยพระเยซูเมื่อเริ่มสั่งสอนเทศนาก็ได้แก่
อัครทูตสิบสองคนนี้พระเยซูเป็นผู้แต่งตั้งเอง เมื่อยูดาส อิสคาริโอททรยศพระเยซูแล้วฆ่าตัวตายไป อัครทูตที่เหลือสิบเอ็ดคนจึงจับสลากเลือกอัครทูตคนใหม่เพิ่ม คือ
นอกจากนี้ยังมีสาวกอื่น ๆ ที่ได้รับยกย่องหรือเรียกตนเองว่าอัครทูตด้วย และเป็นที่ยอมรับจนปรากฏในคัมภีร์ไบเบิล ได้แก่
สาวกสิบสององค์
มุจลินท์
มุจลินท์ เป็นพญานาคซึ่งปรากฏในพุทธประวัติและปรากฏในพระพุทธรูป ปางนาคปรก โดยมุจลินทนาคราชเป็นผู้แผ่พังพานป้องพระสมณโคดมเมื่อเกิดพายุฝนเป็นเวลาเจ็ดวันขณะเสวยวิมุตติสุขในสัปดาห์ที่ ๖ หลังการตรัสรู้ที่ใต้ต้นมุจลินท์หรือต้นจิก
ในสัปดาห์ที่ ๖ หลังการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จไปประทับนั่งขัดสมาธิยังร่มไม้จิก อันมีนามว่า"มุจลินท์"อันตั้งอยู่ในทิศบูรพาหรือทิศอาคเนย์ แห่งไม้มหาโพธิ์ เสวยวิมุติสุขอยู่ ณ ที่นั้นอีก ๗ วันในกาลนั้นฝนตกพรำตลอด ๗ วัน พญานาคมีนามว่า"มุจลินทนาคราช"มีอานุภาพมาก พำนักอยู่ที่สระโบกขรณี ใกล้ต้นมุจลินท์พฤกษ์นั้น มีความเลื่อมใสในพระศิริวิลาศ พร้อมด้วยพระรัศมีโอภาสอันงามล่วงล้ำเทพยดาทั้งหลาย จึงเข้าไปใกล้แล้วขดเข้าซึ่งขนดกาย แวดวงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ ๗ รอบ และแผ่พังพานอันใหญ่ ป้องปกเบื้องบนพระเศียร มิให้ลมและฝนถูกต้องพระกายพระผู้มีพระภาคเจ้า
ครั้งล่วง ๗ วัน ฝนหายขาดแล้ว พญานาคก็คลายขนดจำแลงกายเป็นมานพ เข้าไปถวายอัญชลีเฉพาะพระพักตร์ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงเปล่งอุทานวาจาว่า"ความสงัดเป็นสุข สำหรับบุคคลผู้มีธรรมอันเห็นแล้ว ยินดีอยู่ในที่สงัด รู้เห็นตามความเป็นจริง ความไม่เบียดเบียน คือความสำรวมในสัตว์ทั้งหลาย และความปราศจากความกำหนัด คือความล่วงกามทั้งหลายเสียได้ด้วยประการทั้งปวง เป็นสุขในโลก ความนำอัสมิมานะ คือความถือตัวออกให้หมดไปเป็นสุขอย่างยิ่ง"
ซิงเสียนเยอะเป้า
ซิงเสียนเยอะเป้า  เป็นหนังสือพิมพ์รายวันภาษาจีนที่มียอดขายมากที่สุดในประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2493 บริหารงานโดยบริษัท ซิงเสียนเยอะเป้า จำกัด สำนักงานตั้งอยู่บนถนนเจริญกรุง อาคารเก่าของห้างเอส. เอ. บี. บริเวณทางแยกเอส. เอ. บี. เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันบริหารงานโดยคุณ Yingqiao Guo กรรมการผู้จัดการ
หนังสือพิมพ์ “ซิงเสียนเยอะเป้า” หรือแปลอีกชื่อหนึ่งว่าหนังสือพิมพ์รายวัน “ดาวสยาม” เป็นหนังสือพิมพ์ภาษาจีนที่มีประวัติยาวนานและมีจำนวนผู้อ่านเป็นจำนวนมากทั้งในประเทศไทยและในสาธารณรัฐประชาชนจีน คำว่า “ซิงเสียน” เป็นภาษาจีนกลางสองคำนำมาผสมกัน โดยแปลความหมายได้ดังนี้
“ซิง” แปลความหมายในภาษาไทยจะหมายถึง “ดาว”
“เสียน”  แปลความหมายในภาษาไทยจะหมายถึง “สยาม”  เป็นคำที่คนจีนใช้เรียกแผ่นดินสยามในอดีต
“เยอะเป้า” แปลความหมายในภาษาไทยจะหมายถึง “หนังสือพิมพ์รายวัน”
ซิงเสียนเยอะเป้า ก่อตั้งเมื่อปีพุทธศักราช 2492 โดยมีผู้ก่อตั้งคือ โอ้ว บน โฮ้ว  และ  โอ้ว บน ป้า สองพี่น้องตระกูลโอ้ว ผู้คิดค้นและเจ้าของกิจการยาหม่องตราเสือ สองพี่น้องตระกูลโอ้วเป็นผู้มีชื่อเสียงอย่างมากในคาบสมุทรเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในสมัยนั้น พวกเขาได้ร่วมกันต่อตั้งกิจการค้าและการลงทุนหลายอย่าง โดยเฉพาะกิจการ “หนังสือพิมพ์” ที่ในสมัยนั้นรู้จักกันดีในนาม “สตาร์นิวส์” ธุรกิจหนังสือพิมพ์สตาร์นิวส์ ก่อตั้งด้วยวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการเผยแพร่วัฒนธรรมจีน และเพื่อสร้างความเข้าใจอันดีในการอยู่ร่วมกันระหว่างชาวจีนโพ้นทะเลกับชนในชาติเหล่านั้น  สตาร์นิวส์ได้มีการขยายเครือข่ายธุรกิจสิ่งพิมพ์ออกไปอย่างกว้างขวางหลายมณฑลในประเทศจีน และในหลายประเทศของคาบสมุทรเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตามลำดับคือ
1.  ซิงหัวเยอะเป้า ซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง
2.  ซิงกวางเยอะเป้า แห่มึ้ง มณฑลฮกเกี้ยน
3.  ซิงหมิ่งเยอะเป้า ฮกจิว มณฑลฮกเกี้ยน
4.  ซิงเจาเยอะเป้า ซิงจงหวู่เป้า จุ่งฮุ้ยหว่าน ประเทศสิงค์โปร์
5.  ซิงปิงเยอะเป้า ประเทศมาเลเซีย
6.  ซิงต่าวเยอะเป้า ซิงต่าวหว่านเป้า เขตปกครองพิเศษฮ่องกง
7.  ฮู่เป้า เป็นหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ ที่ออกในสิงค์โปร์และฮ่องกง
8.  สำนักพิมพ์ซิงเสียนเยอะเป้าประเทศไทย
สำนักพิมพ์ซิงเสียนเยอะเป้าประเทศไทย  ได้รับอนุญาตจากทางการ โดยใช้ชื่อบริษัทซิงเป้าอะมัลกะเมทเท็ด (ไทย) จำกัด โดยมีการตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ซิงเสียนเยอะเป้า ฉบับแรก ณ วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2493 และดำเนินกิจการมาถึงปัจจุบันในปี 2563 ตลอดระยะเวลาสำนักพิมพ์ซิงเสียนเยอะเป้า  ได้มีการปฏิรูปและพัฒนาสื่อสิ่งพิมพ์อย่างมั่นคงตามยุคสมัยโดยมีลำดับการเปลี่ยนแปลงความสำคัญดังนี้
พุทธศักราช 2553
- การพัฒนาด้านของตัวอักษรได้เปลี่ยนจากการใช้ภาษาจีนตัวเต็มเป็นภาษาจีนตัวย่อเพื่อตามทันยุคสมัยและขยายฐานของผู้ติดตามอ่านข่าวมากขึ้น
พุทธศักราช 2556
-  มีการพัฒนาช่องทางในการเผยแพร่ข่าวสาร ไปในสื่อออนไลน์ของจีนคือ วีแชท ( WeChat)  และเหว่ยป๋อ (WeiBo) เพื่อตอบสนองกับพฤติกรรมผู้บริโภคข่าวสาร ที่เป็นชาวจีนทั้งที่อาศัยอยู่ประเทศไทยและชาวจีนที่อาศัยอยู่ในสาธารณรัฐประชาชนจีน
-  การจัดรูปแบบของหน้าหนังสือพิมพ์ให้มีความทันสมัย สวยงาม จนสามารถเทียบกับหนังสือพิมพ์ชั้นนำระดับโลกได้
-  วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 ได้ทำสัญญาความร่วมมือกับบริษัท หนานฟางมีเดีย จำกัด สื่อยักษ์ใหญ่ในมณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน
พุทธศักราช 2561
-  ได้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ซิงเสียนเยอะเป้าในบริษัทมีเดียออนไลน์    มณฑลหยูนหนาน  สาธารณรัฐประชาชนจีน
-  ปฏิรูปหนังสือพิมพ์ออนไลน์ และพัฒนาสื่อมีเดียออนไลน์ให้เติบโต เพื่อรองรับการขยายตัวของธุรกิจในอนาคตให้เป็นมีเดียออนไลน์หลักในสาธารณรัฐประชาชนจีน
-  สร้างนิตยสารในชื่อ Panda Walker และสื่อมีเดียออนไลน์ Guide Book เพื่อให้ข้อมูลและบริการในเรื่องของการเดินทางให้แก่นักท่องเที่ยวชาวจีน และชาวจีนที่ให้ความสนใจ
มุ่งสื่อ Online Media.
ในปีพุทธศักราช 2556 สำนักพิมพ์ซิงเสียนเยอะเป้าได้มีการพัฒนาศักยภาพ การเป็นสื่อที่ไม่ใช่แค่สิ่งพิมพ์อีกต่อไป โดยมีการมุ่งเน้นไปที่สื่อออนไลน์ของประเทศจีน โดยมีการพัฒนาช่องทางในการเผยแพร่ข่าวสาร ไปในสื่อออนไลน์ของจีนคือ
วีแชท ( WeChat)
เหว่ยป๋อ (WeiBo)
เพื่อตอบสนองกับพฤติกรรมผู้บริโภคข่าวสาร ที่เป็นชาวจีนทั้งที่อาศัยอยู่ประเทศไทยและชาวจีนที่อาศัยอยู่ในสาธารณรัฐประชาชนจีน รวมทั้ง การจัดรูปแบบของหน้าหนังสือพิมพ์ให้มีความทันสมัย สวยงาม จนสามารถเทียบกับหนังสือพิมพ์ชั้นนำระดับโลกได้
และ วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 ได้ทำสัญญาความร่วมมือกับบริษัท หนานฟางมีเดีย จำกัด สื่อยักษ์ใหญ่ในมณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน
ฝ่ายโฆษณษาและประชาสัมพันธ์สำนักพิมพ์ซิงเสียนเยอะเป้า
ปีเตอร์ ฮิล-วูด
ปีเตอร์ ฮิล-วูด เป็นนักธุรกิจและอดีตประธานสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล
ปีเตอร์ ฮิล-วูดเกิดเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1936 ในย่านเคนซิงตัน มหานครลอนดอน พ่อของเขาพร้อมกับลุงอีก 3 คน รวมไปถึงปู่ของเขาเล่นคริกเก็ตให้กับสโมสร Derbyshire County Cricket Club เขาเข้าศึกษาในวิทยาลัยอีตัน โดยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับอดีตผู้บริหารของอาร์เซนอล อย่าง เซอร์ โรเจอร์ กิบบ์ส จากนั้น ได้ศึกษาในระดับปริญญาตรีที่โคลด์สตรีม หลังจากจบการศึกษาแล้ว ได้เข้าทำงานด้านธุรกิจการธนาคาร โดยสามารถก้าวขึ้นมาเป็นรองประธานธนาคารแฮมบรอส โดยมีส่วนรับผิดชอบในการจัดการการลงทุน
ฮิล-วูด ได้ลาออกจากงานที่แฮมบรอส และต่อมาได้เป็นผู้บริหารของบริษัทคาเวนแฮม จำกัด และกลุ่มบริษัทเฮลเลนิกแอนด์เจเนรัล จนกระทั่งปัจจุบัน
ฮิล-วูด แต่งงานเมื่อปี 1971 มีบุตร 3 คนคือจูเลียน, ชาร์ลส์ และซาราห์ ซึ่งคนหลังสุดแต่งงานกับทิโมธี ดานา ชาวอเมริกัน
ประธานสโมสรอาร์เซนอล.
ปีเตอร์ ฮิล-วูด เป็นคนที่ 3 ในตระกูลที่รับตำแหน่งสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ต่อจากพ่อของเขา คือ เดนิส ฮิล-วูด (1962-1982) และปู่ของเขา ซามูเอล ฮิล-วูด (1929-1936 และ 1946-1949) โดยรับตำแหน่งทันทีที่อดีตประธานสโมสรคนก่อนได้จากโลกนี้ไปเมื่อปี 1982 การเป็นประธานนั้น ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบภาระในทุกๆด้าน แต่สโมสรนั้นดำเนินงานไปได้โดยการบริหารงานของผู้จัดการทั่วไปอย่าง ไคท์ อีเดลแมน (Keith Edelman) พร้อมกับผู้จัดการทีมอย่างอาร์แซน เวนเกอร์ ชาวฝรั่งเศส ที่รับผิดชอบในส่วนของทีมชุดหลักอยู่แล้ว
ฮิล-วูด ได้ให้ส่วนแบ่งการถือหุ้นในสโมสรกับอดีตรองประธานสโมสร เดวิด ดีน ในราวปี 1980-1990 และปัจจุบัน (27 มีนาคม 2007) เขามีหุ้นอยู่ 500 หุ้นในสโมสรนี้ คิดเป็นมูลค่ากว่า 238 ล้านบาท
นอกจากนั้น ฮิล-วูด เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกับ ชิปส์ เคสวิก ที่ธนาคารแฮมบรอส อีกด้วย
ในวันที่ 14 มิถุนายน 2013 ฮิล-วูด ลงจากตำแหน่งเนื่องจากมีปัญหาด้านสุขภาพและถูกแทนที่โดย เซอร์ ชิปส์ เคสวิก อดีตผู้อำนวยการธนาคารแห่งประเทศอังกฤษ
เดวิด ดีน
เดวิด แบร์รี่ ชาร์ลส์ ดีน เป็นอดีตรองประธานสโมสรฟุตบอลอาร์seheeและอดีตรองประธานสมาคมฟุตบอลอังกฤษ นอกจากนั้นยังเคยเป็นประธานของกลุ่มจี-14ในช่วงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2006 ถึงพฤษภาคม ค.ศ. 2007อีกด้วย ดีนเกิดเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1943 ในเดือนสิงหาคม ปี 2007 นั้นเขาได้ขายหุ้นของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลให้กับบริษัทธุรกิจเรดแอนด์ไวท์ที่ตั้งอยู่ในลอนดอนจนกลายเป็นข่าวโด่งดังว่าเขาจะเป็นหนึ่งในผู้ที่เข้ามาเทคโอเวอร์สโมสร
ผลงานที่อาร์เซนอล.
เดวิด ดีน เป็นหนึ่งในผู้บริหารของ สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ในปี ค.ศ. 1983 ถึง ค.ศ. 2007 เขาได้ก้าวเข้ามาเป็นชุดบริหารของ อาร์เซนอล นี้ เมื่อเขาซื้อหุ้น 16.6% ของสโมสร เป็นเงินกว่า 20 ล้านบาท (ภายหลังได้ขายส่วนแบ่งให้กับผู้ร่วมบริหารแดนนี่ ฟิซแมน) แม้การซื้อนี้จะก่อให้เกิดความยุ่งยากด้านการเงินเมื่อเทียบกับประสบการณ์ด้านนี้ของเขาในสมัยนั้น; แต่ในปีต่อมา เขาได้รับหน้าที่เป็นถึงรองประธานสโมสร โดยดูแลความเคลื่อนไหวต่างๆในวงการฟุตบอลของสโมสร และมีบทบาทในการเจรจาซื้อขายนักเตะรวมไปถึงการปรับค่าเหนื่อยนักเตะในทีม เดวิด ดีน เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการก้าวเข้ามารับตำแหน่งของบุคคลไร้ชื่อเสียงในสมัยนั้นอย่าง อาร์แซน เวนเกอร์ เป็นผู้จัดการทีมในปี 1996 จนกระทั่งคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก 3 สมัย เอฟเอคัพ 4 สมัยภายใต้การคุมทีมของเวนเกอร์ คนนี้ และนอกจากนั้น ยังช่วยสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่อีกด้วย
เดวิด ดีน ยังช่วยให้ อาร์เซนอล เป็นหนึ่งในกลุ่ม จี-14 ซึ่งเป็นกลุ่มของสโมสรยักษ์ใหญ่ของยุโรป ในปี 2002 และเคยเข้ารับตำแหน่งประธานกลุ่ม จี-14. นี้ตั้งแต่เดือนตุลาคมปี 2006 อีกด้วย นอกจากนี้ ยังเป็นประธานของสโมสรฟุตบอลหญิง อาร์เซนอล อันเป็นสโมสรฟุตบอลหญิงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเกาะอังกฤษ
วันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2007 สโมสร อาร์เซนอล ได้เปิดเผยว่า เดวิด ดีน ได้ลาออกจากเก้าอี้รองประธานสโมสรอย่างกะทันหัน หลังจากภาวะ irreconcilable differences หรือความขัดแย้งในสโมสรระหว่างตัวเขาเองและบอร์ดบริหารคนอื่น กล่าวกันว่า เดวิด ดีน ต้องการส่งเสริมการเข้าเทคโอเวอร์ของ สแตน โครเอนเค นักธุรกิจใหญ่ชาวอเมริกัน แต่บอร์ดบริหารคนอื่นได้เซ็นสัญญากันไว้แล้วว่าจะไม่ยอมขายหุ้นของพวกเขาเป็นระยะเวลา 1 ปีและประกาศว่าจะเก็บหุ้นของพวกเขาเองไว้จนกว่าสัญญานี้จะหมดอายุ ทำให้ เดวิด ดีน ตัดสินใจลาออกจากสโมสร. และผู้ที่ก้าวเข้ามารับตำแหน่งประธานกลุ่ม จี-14 นี้คือ Jean-Michel Aulas ประธานสโมสรฟุตบอลโอลิมปิก ลียงในเดือนถัดมา
ปัจจุบัน (เมษายน 2007) เขาเป็นผู้ถือหุ้น 9,072 หุ้น (คิดเป็น 14.6%) ในสโมสร ถือเป็นหุ้นใหญ่อันดับ 3 ของสโมสรเลยทีเดียว
ผลงานที่สมาคมฟุตบอลอังกฤษ.
นอกจากนี้ ในปี 1986 เดวิด ดีน ได้รับการโหวตให้เป็นหนึ่งในผู้บริหารของคณะกรรมการจัดการแข่งขันฟุตบอลลีกของอังกฤษ และจากนั้น ได้ก้าวเข้ามาเป็นคณะกรรมการสภาสมาคมฟุตบอลอังกฤษ เดวิด ดีน เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการผลักดันให้เกิดการจัดตั้งเอฟเอ พรีเมียร์ลีก ในปี 1992 และรับตำแหน่งรองประธานสมาคมฟุตบอลอังกฤษ ของอังกฤษในปี 2000 จนกระทั่งพ้นตำแหน่งในปี 2004 เมื่อครบวาระ จากนั้นได้รับเลือกให้เป็นคณะกรรมการบริหารของสมาคมฟุตบอลอังกฤษ รวมไปถึงตัวแทนของเอฟเอ พรีเมียร์ลีก อีกด้วย
เดวิด ดีน เป็นกุญแจสำคัญในการดึง สเวน โกรัน อิริกสัน เป็นผู้จัดการทีมชาติอังกฤษในปี 2001 จนถึง 2006 โดยเป็นหนึ่งในสี่ตัวแทนของสมาคมฟุตบอลอังกฤษ (รายอื่นได้แก่ Brian Barwick, Noel White และ Dave Richards) ในการค้นหาผู้ที่รับตำแหน่งต่อจากอิริกสัน จนในที่สุด FA ได้เลือก สตีฟ แมกคาเรน เป็นผู้ที่ก้าวเข้ามารับตำแหน่งต่อจากอิริกสัน
เดวิด ดีน ได้ออกจากชุดบริหารของสมาคมฟุตบอลอังกฤษ โดยมี เดวิด กิล นักบริหารระดับสูงของ สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ก้าวเข้ามาแทนที่ในวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2006
ปัจจุบัน เขายังเป็นหนึ่งในตัวแทนของเอฟเอ พรีเมียร์ลีก ในคณะกรรมการของยูฟ่าในเรื่องการแข่งขันระหว่างสโมสร และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกสภาสมาคมฟุตบอลอังกฤษ
วิโนนา ไรเดอร์
วิโนนา ลอรา โฮโรวิตซ์  หรือที่รู้จักในชื่อ วิโนนา ไรเดอร์ เกิดเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1971 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ที่เมืองวิโนนา รัฐมินนิโซต้า ซึ่งเป็นที่มาของชื่อของเธอ วิโนนาเปลี่ยนมาใช้นามสกุล ไรเดอร์ ในภายหลัง ซึ่งได้มาจากชื่ออัลบั้มเพลงของพ่อของเธอ ที่ชื่อว่า Mitch Ryder and the Detroit Wheels
ในช่วงชีวิตวัยเด็ก วิโนนาถูกเลี้ยงดูในแบบชุมชน ต่อมาเธอได้เข้าเรียนที่ American Conservatory Theatre ในซานฟรานซิสโก
ในปี 1986 เธอได้เข้าทดสอบหน้ากล้องเพื่อรับบทลูกสาวของ จอห์น วอยท์ ในเรื่อง Desert Bloom แต่ก็พลาดโอกาสไป ต่อมา เมื่อเธอเข้าสังกัดเอเยนซี่ และทำให้เธอได้รับบทในเรื่อง Lucas วิโนนาเป็นที่รู้จักในหนังเรื่อง Beetlejuice ของ ทิม เบอร์ตัน และต่อมาได้เล่นในหนังฮอลลีวูดอีกหลายเรื่อง เช่น Heathers (เรื่องโปรดของเธอ), Mermaids, Great Balls of Fire ตลอดจนหนังของเบอร์ตันอีกเรื่องหนึ่ง คือ Edward Scissorhands ด้วย