pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภาพยนตร์กล่าวถึงช่างคุมเครื่องจักรในโรงงาน ชื่อ "เทรเวอร์ เรซนิก" (รับบทโดย เบล) ที่ป่วยเป็นโรคนอนไม่หลับมานานแรมปี จนกระทั่งร่างกายผ่ายผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เรซนิกมีพฤติกรรมแปลกๆ จนเพื่อนร่วมงานสงสัยว่าติดยาเสพติด และพากันหนีห่าง เขากลายเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัว คบหากับคนรู้จักเพียงไม่กี่คน ได้แก่ "สตีวี" โสเภณีคู่ขา (รับบทโดย เจสัน ลีห์) "มาเรีย" สาวเสิร์ฟในร้านกาแฟ (รับบทโดย ซานเชซ-กีฮอน) และ "นิโคลัส" ลูกชายของมาเรีย อาการของเรซนิกเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มองเห็นภาพซ้ำๆ กัน จนมีอาการจิตหลอน
ภาพยนตร์เฉลยในตอนจบว่า เมื่อปีก่อนหน้านั้นเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ขึ้น โดยเรซนิกขับรถสปอร์ตด้วยความเร็วสูง ชนเด็กชายคนหนึ่งเสียชีวิต แล้วขับรถหนีไป ด้วยความรู้สึกผิดในส่วนลึกของจิตใจ ทำให้เขาเกิดอาการนอนไม่หลับตลอดมาจนร่างกายทรุดโทรม และเกิดอาการประสาทหลอน ในตอนท้ายของเรื่อง เรซนิกเข้ามอบตัวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ และนอนหลับได้เป็นครั้งแรกในเวลาหลายปี
ก่อนหน้าการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ คริสเตียน เบลที่มีความสูง 6 ฟุต ต้องใช้เวลา 4 เดือนในการลดน้ำหนักโดยการอดอาหาร ในแต่ละวันเขารับประทานเพียงกาแฟ 1 แก้ว และแอปเปิล 1 ผล (รับพลังงานวันละ 275 แคลอรี) น้ำหนักของเบลลดลงถึงประมาณ 27 - 28 กิโลกรัม จากเดิม 82 กิโลกรัม เหลือเพียงประมาณ 55 - 54 กิโลกรัม
หลังจากแสดงภาพยนตร์เรื่องนี้ คริสเตียน เบล รับบทเป็นแบทแมนใน "แบทแมน บีกินส์" เขาทำการเพิ่มน้ำหนัก และเล่นกล้ามจนมีน้ำหนัก 86 กิโลกรัม
บทภาพยนตร์โดยสกอตต์ โคซาร์ ได้รับอิทธิพลจากผลงานเรื่อง The Double: A Petersburg Poem ของฟีโอดอร์ ดอสโตเยฟสกี และยังอ้างอิงถึงผลงานอีกหลายเรื่องของเขา ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง พี่น้องคารามาซอฟ (The Brothers Karamazov), อาชญากรรมและการลงทัณฑ์ (Crime and Punishment), The Idiot และ Notes from Underground ตัวละคร เทรเวอร์ เรซนิก นำมาจากชื่อของ เทรนต์ เรซเนอร์ แห่งวงไนน์อินช์เนลส์
El Maquinista
แอนแทรกซ์ (วงดนตรี)
แอนแทรกซ์  เป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลอเมริกัน จากนครนิวยอร์ก ก่อตั้งวงในปี 1981 เป็นวงหนึ่งที่มีความโด่งดังมากที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในกระแสเพลงแทรชเมทัล และเป็นที่รู้จักในฐานะวงที่นำเพลงเฮฟวีเมทัลและแร็ปมารวมกันเป็นวงแรก และขณะที่แทรชเมทัลเริ่มก้าวสู่กระแสหลักในช่วงกลางถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 แอนแทรกซ์ก็ได้รับขนานนามว่าเป็นหนึ่งใน "บิ๊กโฟร์" ของเพลงแทรชเมทัล ร่วมไปกับเมทัลลิกา เมกาเดธ และสเลเยอร์
Anthrax (band)
สปีดเมทัล
สปีดเมทัล  เป็นแนวเพลงย่อยของเฮฟวีเมทัล เริ่มมีตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 มีที่มาจาก NWOBHM และฮาร์ดคอร์พังก์ ในเว็บไซต์ออลมิวสิกอธิบายแนวเพลงนี้ไว้ว่า "เร็ว เกรี้ยวกราด และต้องใช้ความสามารถทางเทคนิค อย่างสุดขีด" และสปีดเมทัลในท้ายสุดก็หย่อนจังหวะความรุนแรงลง และค่อย ๆ พัฒนามาเป็นแนวเพลงแทรชเมทัลในที่สุด
เพลง "Stone Cold Crazy" ของวงควีน จากอัลบั้มปี 1974 ชุด "Sheer Heart Attack" ก็เป็นเครื่องแสดงถึงเพลงสปีดเมทัล เพลงนี้ยังถูกมาทำใหม่โดยเมทัลลิกา ส่วนเพลงที่ถือเป็นเพลงสปีดเมทัลเพลงแรก โดยแฟนเพลงแนวนี้พูดถึงคือ เพลง "Highway Star" โดยวงดีปเพอร์เพิล จากอัลบั้มในปี 1972 ชุด "Machine Head" รวมถึงเพลง "Kill the King" ของวงเรนโบว์ จากอัลบั้มในปี 1978 ชุด "Long Live Rock 'n' Roll" ที่เชื่อว่าเป็นหนึ่งในบรรดาเพลงแนวสปีดเมทัลเพลงแรก ส่วนวงดนตรีที่มีอิทธิพลแนวเพลงนี้มากที่สุด 2 วงคือวงมอเตอร์เฮด และจูดาสพรีสต์
แกรนด์ฟังก์ เรลโรด
เดบบี กิบสัน
เดโบราห์ แอน "เดบบี" กิบสัน  เกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1970 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ที่เป็นสัญลักษณ์ของเหล่าวัยรุ่น เธอมีชื่อเสียงในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ตอนที่เธออายุ 17 ปี กิบสันถือสถิติเป็นศิลปินหญิงอายุน้อยที่สุดที่เขียนเพลง เป็นโปรดิวเซอร์ และร้องเพลงอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 กับเพลง "Foolish Beat"
เธอยังปรากฏตัวบนนิตยสารวัยรุ่นหลายเล่ม (ในสหรัฐอเมริกา) อย่างเช่น "ไทเกอร์บีต" เธอเปลี่ยนไปแสดงละครบรอดเวย์ และออกทัวร์ รวมถึงแสดงในภาพยนตร์นอกกระแสและมีผลงานทางโทรทัศน์ เธอยังคงทำเพลง และมีเพลงเข้าชาร์ตบิลบอร์ดอเดาต์คอนเทมโพแรรี สูงสุดอันดับ 24 ในช่วงปี 2006 โดยร่วมร้องกับจอร์แดน ไนต์ ในเพลง "Say Goodbye"
แฌร์
อนาสตาเชีย (นักร้อง)
อนาสตาเชีย  เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1968 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เธอประสบความสำเร็จอย่างสูงในยุโรป เอเชีย โอเชียเนีย แอฟริกาใต้ อเมริกาใต้ แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรในประเทศบ้านเกิด สหรัฐอเมริกา ในปี 2005 เธอมียอดขายทั่วโลกมากกว่า 20 ล้านชุด เธอเป็นคนตัวเล็ก (สูง 160 ซม.) แต่มีเสียงอันทรงพลัง และมีเอกลักษณ์ที่เธอมักสวมแว่นตา แต่เธอได้ผ่าตัดตาถาวรแล้วในเดือนสิงหาคม 2005
เธอปรากฏบนหัวข้อข่าวอีกครั้งในปี 2003 เมื่อเธอเป็นมะเร็งเต้านม และเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2007 เธอแต่งงานกับบอดี้การ์ดของเธอเอง เวย์น นิวตัน ในเม็กซิโก
ทัศน์สุดท้ายของอังกฤษ (บราวน์)
ทัศน์สุดท้ายของอังกฤษ  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันบนไม้ที่เขียนโดยฟอร์ด แมดด็อกซ บราวน์ (Ford Madox Brown) จิตรกรสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เมืองเบอร์มิงแฮมในสหราชอาณาจักร
ฟอร์ด แมดด็อกซ บราวน์เขียนภาพ “ทัศน์สุดท้ายของอังกฤษ” ในปี ค.ศ. 1855 เป็นภาพของผู้อพยพสองคนที่กำลังออกจากอังกฤษเพื่อไปตั้งรกรากในต่างประเทศ
บราวน์เริ่มเขียนภาพนี้ในปี ค.ศ. 1852 หลังจากที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเพื่อนสนิททอมัส วูลเนอร์ (Thomas Woolner) ประติมากรพรีราฟาเอลไลท์ผู้เพิ่งออกเดินทางในเดือนกรกฎาคมในปีเดียวกันเพื่อไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในออสเตรเลีย การอพยพจากอังกฤษถึงจุดสูงสุดเมื่อประชากรกว่า 350,000 คนอพยพออกจากอังกฤษในปีนั้น บราวน์ผู้ถือตนเองว่าเป็นผู้อดทนและออกจะวิปริตเล็กน้อยก็ตรึกตรองว่าจะไปเริ่มชีวิตใหม่ในอินเดียอยู่เช่นกัน
แม้ว่าฟอร์ด แมดด็อกซ บราวน์จะไม่เคยเป็นสมาชิกของกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ แต่ภาพ “ทัศน์สุดท้ายของอังกฤษ” ก็เช่นเดียวกับภาพเขียนอื่นๆ อีกหลายภาพของบราวน์ก็แสดงลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของศิลปะพรีราฟาเอลไลท์ ภาพเขียนเป็นภาพสามีภรรยาผู้กำลังจะเดินทางออกจากอังกฤษเป็นครั้งสุดท้าย บุคคลหลักสองคนในภาพเป็นภาพเหมือนของบราวน์เองและภรรยาเอ็มมาจ้องตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ปราศจากความรู้สึก ไม่ได้หันไปสนใจกับผาขาวแห่งโดเวอร์ (white cliffs of Dover) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สิ่งแรกที่เห็นที่เป็นอังกฤษที่เริ่มจะจะลับสายตาไปทางตอนบนขวาของภาพ จากการแต่งกายทำให้ทราบได้ว่าเป็นชนชั้นกลาง ฉะนั้นจึงไม่ได้อพยพจากอังกฤษด้วยเหตุผลที่กดดันทางเศรษฐกิจเช่นเดียวกับชนชั้นแรงงานอื่นๆ บราวน์บรรยายว่า:
เด็กผมสีอ่อนในฉากหลังข้างหลังไหล่ชายทีนั่งข้างหน้าชื่อแคทเธอรินเป็นลูกของบราวน์ ผู้ที่เกิดในปีค.ศ. 1850 ส่วนมือของทารกที่เอ็มมากุมอยู่เป็นมือของโอลิเวอร์ลูกคนที่สอง
เพื่อจะให้ภาพเขียนแสดงถึงสภาวะที่ตรากตรำบราวน์เขียนภาพนี้ในสวนนอกบ้าน ยิ่งอากาศไม่ดีเท่าไหร่บราวน์ก็ยิ่งมีความพอใจมาขึ้นเท่านั้น จนถึงกับบันทึกความรู้สึกเมื่อมือเย็นจนซีดขาว ที่บราวน์ต้องการจะให้ปรากฏในภาพ เพื่อนบ้านมีความเห็นว่าบราวน์เป็นคนที่ออกจะแปลกโดยเฉพาะเมื่อไปนั่งเขียนภาพนอกบ้านในสภาวะอากาศต่างๆ
ภาพนี้มีด้วยกันสองภาพๆ หนึ่งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เมืองเบอร์มิงแฮม อีกภาพหนึ่งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ฟิทซ์วิลเลียมที่เคมบริดจ์ ภาพเขียนสีน้ำที่เขียนจากภาพนี้ระหว่างปี ค.ศ. 1864–ค.ศ. 1866 อยู่ที่เททบริเตน นอกจากนั้นก็ยังมีภาพอื่นที่เป็นภาพศึกษาของภาพนี้ ภาพทุกภาพเป็นจิตรกรรมทรงกลมแบบที่นิยมเขียนกันในยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยา
The Last of England (painting)
ทาร์ทัน
ทาร์ทัน หรือ ลายสกอต  คือลายไขว้แถบแนวตั้งและแนวนอนหลายสี ทาร์ทันมาจากผ้าทอที่ในปัจจุบันมาจากวัสดุหลายชนิดที่มีความเกี่ยวข้องโดยเฉพาะกับสกอตแลนด์ คิลท์สกอตแลนด์ส่วนใหญ่จะเป็นลายทาร์ทัน หรือที่เรียกว่า “ลายสกอต” ในประเทศไทย หรือ “plaid” ในสหรัฐอเมริกา แต่ในสกอตแลนด์ “plaid” เป็นผ้าใช้พาดบนไหล่หรือผ้าห่ม ทาร์ทันทำด้วยแถบสลับสีด้วยด้ายที่ย้อมสีแล้วที่เป็นลายขวางฉากระหว่างเส้นพุ่งและเส้นยืน
จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 ลักษณะของลายทาร์ทันไฮห์แลนด์มากจะบ่งได้ว่ามาจากบริเวณใดแทนที่จะเป็นลายประจำตระกูลสกอต (Scottish Clan) ใดตระกูลหนึ่ง เพราะในสมัยนั้นการทอทาร์ทันทำกันในท้องถิ่นที่ทำให้มีสีและลายตามรสนิยมและสีธรรมชาติตามที่มีในท้องถิ่นที่ทอ ต่อมาในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ลายทาร์ทันก็วิวัฒนการมาเป็นเครื่องหมายประจำตระกูล ประจำสถาบัน หรือประจำกองทหาร เช่นในลายน้ำเงินเขียวเข้มของกองทหารไฮห์แลนด์แบล็คว็อช เป็นต้น
ลายสกอต
Plaid (pattern)
ฟุกกิง
ฟุกกิง  เป็นหมู่บ้านในประเทศออสเตรีย ในเทศบาลเมืองทาร์สดอร์ฟ ในเขตอินน์ (Innviertel) ทางตะวันตกของรัฐอัปเปอร์ออสเตรีย หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ห่างจากทางตอนเหนือของ ซาลซ์บูร์ก 33 กม. และห่างจากชายแดนประเทศเยอรมนีทางตะวันตก 4 กม.
ถึงมีหมู่บ้านจะมีประชากรเพียง 106 คน (ปี 2020) หมู่บ้านกลายมาเป็นที่สนใจในโลกภาษาอังกฤษจากชื่อเดิมที่การะสะกดเหมือนกันกับคำหยาบคายในภาษาอังกฤษ "fucking" (แปล: "การเย็ด")
ประวัติการตั้งถิ่นฐานของหมู่บ้าน Fucking มีมาอย่างน้อยตั้งแต่ปี 1070 โดยตั้งตามชื่อชายในศตวรรษที่ 6 ที่ชื่อ Focko ส่วน "-ing" เป็นคำเสริมท้ายในภาษาเก่าของภาษากลุ่มเจอร์แมนิก ที่แสดงที่มาของคน ที่มาของคำที่จะติดไปด้วย ดังนั้น Fucking มีความหมายว่า "สถานที่ของ ชายชื่อ Focko" หมู่บ้านนี้มีประชากร 107 คน
Fucking ถือเป็นสถานที่โด่งดังในเรื่องป้ายจราจร ที่นักท่องเที่ยวมักจะหยุดมาถ่ายรูปป้ายจราจร และยังมักถูกขโมยเป็นประจำ ซึ่งก็ต้องมีกองทุนส่วนกลางสำหรับจ่ายค่าป้ายที่ถูกขโมยไป ในปี 2004 หลังจากที่ถูกขโมยป้ายอยู่บ่อยครั้ง จึงมีการลงคะแนนเสียงให้เปลี่ยนชื่อหมู่บ้าน แต่ก็มีการคัดค้านเกิดขึ้น ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005 ป้ายถนนได้ถูกแทนที่โดยป้ายป้องกันขโมยโดยเชื่อมเหล็กและตรีงไว้ด้วยคอนกรีต เพื่อป้องกันการขโมย
คิลต์
คิลต์  เครื่องแต่งกายครึ่งน่องที่อัดจีบด้านหลังเดิมเป็นเครื่องแต่งกายตามประเพณีของชาวสกอตที่ราบสูง (Scottish highlands) หรือชาวสกอตทางตอนเหนือของสกอตแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 คิลต์ก็มามีความหมายทางวัฒนธรรมที่เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติของสกอตแลนด์โดยทั่วไป หรือสิ่งที่มีความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์กับเคลต์ (โดยเฉพาะเกล (Gaels)) คิลต์มักจะทำจากผ้าที่ทอจากขนแกะลายทาร์ทัน
คิลต์ในปัจจุบันมักจะแต่งกันในโอกาสที่เป็นทางการหรือในการแข่งขันกีฬาที่ราบสูง (Highland games) แต่เมื่อไม่นานมานี้ก็มีการเริ่มใช้คิลต์ในโอกาสที่ไม่เป็นทางการด้วย
คิลต์มีสองชนิด “คิลต์ใหญ่” ซึ่งเป็นคิลต์ที่ท่อนล่างมีความยาวครึ่งน่อง ท่อนบนใช้พันรอบตัว หรือเหน็บไว้กับเข็มขัด หรือคลุมหัว และ “คิลต์สั้น” ซึ่งคือส่วนล่างของ “คิลต์ใหญ่” ที่เป็นคิลต์ที่นิยมใช้กันในปัจจุบัน
Kilts
ประวัติของคิลต์
ประวัติของคิลต์  เริ่มขึ้นอย่างน้อยก็ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 แม้ว่าคิลต์จะเป็นเครื่องแต่งกายตามประเพณีของสกอตที่ราบสูง (Scottish highlands) แต่ความเป็นโรแมนติคชาตินิยม (Romantic nationalism) ของธรรมเนียมนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นใหม่ นอกจากนั้นการแต่งตัวด้วยคิลต์มิได้กระทำกันแต่โดยสกอตที่ราบสูงแต่ยังโดยชาวสกอตที่ราบลุ่ม (Scottish Lowlands) และโดยชาวสกอตพลัดถิ่น (Scottish Diaspora) เพื่อเป็นเครื่องหมายในการแสดงความเป็นสกอต มาจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้คนในประเทศอื่นที่มีเชื้อสายเคลต์ที่รวมทั้งไอริช คอร์นิช เวลช์ และแมงซ์ ก็มาใช้คิลต์ลายสกอตกันเมื่อไม่นานมานี้แต่ก็ไม่มากนัก
คิลต์ในระยะแรกเป็น “คิลต์ใหญ่” (great kilt) ที่มีความยาวเต็มตัวที่ท่อนบนใช้พันรอบไหล่หรือดึงมาคลุมตัวหรือคลุมหัวได้ ส่วน “คิลต์สั้น” (small kilt) หรือ “คิลต์เดินทาง” (walking kilt) (คล้ายกับคิลต์สมัยใหม่) มิได้เริ่มใช้กันจนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งเป็นตอนล่างคิลต์ใหญ่
คำว่า “คิลต์” มาจากภาษาสกอตที่แปลว่าผ้าที่เหน็บรอบตัว ที่แผลงมาจากภาษานอร์สโบราณ “kjalta” ที่เข้ามากับผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐานชาวนอร์สผู้แต่งตัวด้วยทาร์ทันจีบที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน
คิลต์ใหญ่.
คิลต์ใหญ่ หรือ “Breacan an Fhéilidh” หรือ “Féileadh Mòr” อาจจะวิวัฒนาการขึ้นในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 จากเนื้อผ้าขนสัตว์ของสมัยก่อนหน้านั้นที่เป็นลายสาน (plaid) ที่ใช้ใส่นอกทูนิกหรือเสื้อชั้นใน (Chemise) ซึ่งเป็นลักษณะเดียวกับที่ใช้ในไอร์แลนด์ ผ้าคลุมในระยะแรกนี้อาจจะเป็นสีพื้นหรือเป็นลายสานทาร์ทันที่ขึ้นอยู่กับฐานะของผู้สวม ลักษณะการแต่งตัวนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเท่าใดนักจากสิ่งที่นักรบเคลติคสวมในสมัยโรมัน
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อขนแกะมีเหลือเฟือขึ้นผ้าที่ใช้ผืนที่ใช้ก็มีขนาดใหญ่ขึ้นจนต้องทำการจีบและเหน็บและคาดด้วยเข็มขัด ผ้าที่ใช้ในการแต่งตัวด้วยเข็มขัดเดิมเป็นนำเอาผ้าสองชิ้นที่แต่ละผืนมีความกว้างเท่ากับกี่มาเย็บติดต่อกันที่ทำให้กว้างราว 54 ถึง 60 นิ้วและยาวราว 6.4 เมตร ที่เรียกว่าคิลต์ใหญ่ที่ใช้จีบด้วยมือเป็นพลีทและคาดด้วยเข็มขัดเพื่อไม่ให้หลุด ส่วนบนใช้พันรอบไหล่ซ้าย ห้อยเลยลงมาต่ำกว่าเข็มขัด และพันด้านหน้า หรือพันรอบไหล่หรือศีรษะเพื่อกันลมหรือฝน คิลต์ใช้สวมบนเสื้อชั้นในโคร่งที่ยาวเลยเอวลงมาเล็กน้อย และสามารถใช้เป็นผ้าห่มได้ด้วย เสื้อชั้นในสีพื้นของชาวไอริชใช้จุ่มในไขมันห่านเพื่อทำให้กันน้ำได้
จากคำบรรยายจาก ค.ศ. 1746 กล่าวว่า:
ตามประเพณีแล้วเมื่อมีการต่อสู้ ผู้เข้าต่อสู้ก็จะปลดคิลต์วางไว้ทางหนึ่ง และใส่แต่เสื้อชั้นในในการต่อสู้ คิลต์ใหญ่เริ่มใช้กันเมื่อใดก็ยังเป็นเรื่องที่โต้เถียงกันอยู่ บ้างก็ว่าเริ่มใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16t ภาพแกะสลักก่อนหน้าคริสต์ศตวรรษที่ 16 ดูเหมือนจะเป็นภาพเสื้อที่มีความยาวถึงเข่าที่ทำด้วยหนัง ลินนิน หรือผ้าใบ เป็นจีบเพื่อใช้ในการคลุมกัน หลักฐานจากการบันทึกบรรยายคิลต์ใหญ่ที่มีเข็มขัดคาดมีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1594. คิลต์ใหญ่มักจะเป็นคิลต์ที่เกี่ยวข้องสกอตที่ราบสูง แต่ก็มีบ้างที่ใช้ในชนบทในโลว์แลนด์ การใช้คิลต์ลักษณะนี้ทำกันต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต่อมาจนถึงทุกวันนี้
คิลต์สั้นหรือคิลต์เดินทาง.
ในราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 คิลต์สั้น หรือ “fèileadh beag” หรือ “philabeg” ใช้ผ้ากว้างเท่ากี่สวมแต่ตอนล่างของเข็มขัดและมาเป็นที่นิยมทั้งในที่ราบสูงและทางเหนือของโลว์แลนด์เมื่อมาถึง ค.ศ. 1746 ขณะที่คิลต์ใหญ่ก็ยังคงใช้กันอยู่ คิลต์เล็กวิวัฒนาการมาจากคิลต์ใหญ่ ซึ่งก็คือครึ่งล่างของคิลต์ใหญ่นั่นเอง
จดหมายที่พิมพ์ในวรสาร "Edinburgh Magazine" ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1785 โดยไอวาน เบลลีกล่าวว่าสิ่งที่เรียกกันว่าคิลต์ในขณะนั้นได้รับการประดิษฐ์ขึ้นราวคริสต์ทศวรรษ 1720 โดยทอมัส รอว์ลินสันจากแลงคาสเชอร์ รอว์ลินสันอ้างว่าตนเองได้ออกแบบคิลต์ใหม่สำหรับชาวที่ราบสูงที่ทำงานในโรงงานผลิตถ่านใหม่ในสกอตแลนด์ หลังจากการรณรงค์ทางทหารของจาโคไบต์ในปี ค.ศ. 1715 รัฐบาลก็เปิดโอกาสให้ผู้ลงทุนจากภายนอกสกอตแลนด์เข้าไปหาผลประโยชน์ในสกอตแลนด์ รอว์ลินสันเป็นนักธุรกิจคนหนึ่งที่ฉวยโอกาสนั้นหาผลประโยชน์ คิลต์ใหญ่ไม่สะดวกต่อการทำงานตัดต้นไม้ซึ่งทำให้รอว์ลินสันต้องนำคิลต์ใหญ่ไปให้ช่างตัดเสื้อดูเพื่อหาวิธีทำให้เป็นเครื่องแต่งกายที่สะดวกแก่การทำงานดีขึ้น ช่างตัดเสื้อก็ตัดครึ่งรอว์ลินสันนำกลับไปเสนอว่าเป็นเครื่องแต่งกายแบบใหม่ และชอบใจเอามากจนเริ่มแต่งตัวด้วยคิลต์เอง ตระกูลแม็คดอนเนลล์แห่งเกลนการ์รีเพื่อนร่วมงานชาวสกอตก็ติดใจและทำตาม
เรื่องเล่านี้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย ซึ่งมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากงานของนักประวัติศาสตร์ฮิวจ์ เทรเวอร์-โรพเพอร์ และจากหลักฐานเมื่อไม่นานมานี้แสดงให้เห็นว่าทฤษฎีนี้เรื่องล้าสมัย เพราะมีรูปชาวไฮแลนเดอร์ที่แต่งตัวด้วยคิลต์เพียงครึ่งล่างมานานก่อนหน้าที่งรอว์ลินสันจะไปถึงสกอตแลนด์ บางข้อเสนอก็ว่าการใช้มีมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1690 แต่ที่แน่คือมีการใช้มาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18
การตรึงจีบเข้ากับคิลต์สั้นเป็นคิลต์สำเร็จเริ่มทำกันใน ค.ศ. 1792 คิลต์นี้ปัจจุบันเป็นของสมาคมทาร์ทันแห่งสกอตแลนด์ (Scottish Tartans Society) เป็นคิลต์ชิ้นแรกที่เรียกได้ว่าเป็นคิลต์สมัยใหม่เช่นที่พบกันทุกวันนี้ ก่อนหน้านั้นคิลต์จะพับหรือจีบด้วยมือแทนที่จะอัดกลีบ (pleated) การสร้างคิลต์สำเร็จทำให้การแต่งคิลต์ทำได้รวดเร็วขึ้นและนำมาใช้โดยกองทหารสกอตที่รับราชการในกองทัพของสหราชอาณาจักร คิลต์สำเร็จและเครื่องตกแต่งเข้ามาขยายความนิยมมาในหมู่พลเรือนระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 และนิยมกันมาตั้งแต่บัดนั้น
วิวัฒนการของคิลต์.
ลักษณะของระบบตระกูล (clan system) เป็นระบบที่สมาชิกของตระกูลจะมีความภักดีอย่างเหนียวแน่นต่อพระเจ้า พระมหากษัตริย์ และประมุขของตระกูลเท่านั้น การปฏิวัติของจาโคไบต์แสดงให้เห็นถึงอันตรายต่อรัฐบาลกลางจากตระกูลนักรบต่างๆ ในที่ราบสูง ซึ่งทำให้รัฐบาลของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งสหราชอาณาจักร พยายามหาวิธีต่างๆ ในการรักษาความมั่นคงของประเทศที่รวมทั้งการออกพระราชบัญญัติว่าด้วยการแต่งกาย (Dress Act) ในปี ค.ศ. 1746 ที่ระบุให้การแต่งตัวแบบที่ราบสูงที่รวมทั้งคิลต์เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย (ยกเว้นแต่กองทหารสกอต) เพื่อที่จะพยายามทำลายวัฒนธรรมที่ราบสูง การลงโทษเป็นไปอย่างรุนแรง ถ้าทำผิดครั้งแรกก็จะถูกจำคุกหกเดือน ครั้งที่สองเจ็ดปี พระราชบัญญัตินี้มีผลบังคับใช้อยู่ 35 ปี
ฉะนั้นนอกไปจากทหารที่สวมคิลต์แล้ว การแต่งตัวด้วยคิลต์จึงเลิกทำกันในสกอตที่ราบสูง แต่ในช่วงนั้นคิลต์กลายมาเป็นที่นิยมในบรรดาผู้นิยมความเป็นโรแมนติคชาตินิยมในการสวมคิลต์เพื่อเป็นการประท้วงการห้าม ทัศนคตินี้เป็นแนวโน้มที่เห็นว่าชาวที่ราบสูงเป็นชน "บรรพกาล" (primitive) ก่อน ค.ศ. 1745 ชาวโลว์แลนด์มีความหวาดกลัวชาวที่ราบสูง แต่หลังจากชาวที่ราบสูงหมดอำนาจลงชาวโลว์แลนด์ก็หันมาเห็นอกเห็นใจชาวที่ราบสูงและมีความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน คิลต์และสิ่งต่างๆ ที่แสดงวัฒนธรรมเกลลิคกลายมาเป็นสิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของจาโคไบทิสม์ (Jacobitism) และในเมื่อหมดความหวาดกลัวชาวที่ราบสูงหายไป ก็ทำให้มามองเห็นชาวที่ราบสูงไปในทางโรแมนติด
เมื่อการห้ามการแต่งตัวแบบชาวที่ราบสูงมายกเลิกในปี ค.ศ. 1782 เจ้าของที่ดินชาวที่ราบสูงก็เริ่มก่อตั้งสมาคมที่ราบสูงที่มีจุดประสงค์ในการปรับปรุงและเผยแพร่การแต่งกายแบบโบราณของที่ราบสูง สมาคมเคลติคแหลเอดินบะระห์ที่มีวอลเตอร์ สกอตเป็นประธานสนับสนุนให้เจ้าของที่ดินเข้าร่วมในขบวนการนี้
คิลต์กลายมาเป็นสิ่งที่เป็นเครื่องหมายของสกอตแลนด์ทั้งหมดเมื่อสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักรเสด็จประพาสสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1822 แม้ว่าขณะนั้นชาวสกอต 9 ใน 10 ตั้งถิ่นฐานอยู่ในโลว์แลนด์ ชาวสกอตและสมาคมที่ราบสูงจะจัดการ "การชุมนุมของเกล" แต่พยายามวางรากฐานใหม่ของวัฒนธรรมสกอตที่รวมทั้งชาวสกอตโลว์แลนด์โดยการแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าตามประเพณีโบราณที่นำมาประยุกต์ ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ก็ได้มีการรื้อฟื้นการใช้ลักษณะลวดลายทาร์ทันเฉพาะในการเป็นเครื่องหมายประจำตระกูล ก่อนหน้านั้นลักษณะลวดลายของทาร์ทันเป็นไปตามท้องถิ่นไม่ได้เป็นของตระกูลใดตระกูลหนึ่ง
หลังจากนั้นคิลต์ก็กลายเป็นที่นิยมกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมสกอตแลนด์โดยนักโบราณวิทยา (antiquarian) นักโรแมนติค และอื่นๆ ผู้สรรเสริญ “ความโบราณ” และความเป็นธรรมชาติของคิลต์ การแต่งพระองค์ของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 ด้วยคิลต์อันหรูหรา และ เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียต่อมาทรงแต่งกายมหาดเล็กด้วยคิลต์ก็ยิ่งเป็นการเผยแพร่ความนิยมในการแต่งกายด้วยคิลต์ยิ่งแพร่หลายขึ้น คิลต์จึงกลายมาเป็นส่วนหนึ่งสัญลักษณ์ประจำชาติของสกอตแลนด์ (Scottish national identity)
ตั้งแต่ ค.ศ. 1624 กองทหารที่ราบสูงก็แต่งตัวด้วยคิลต์ที่ต่อมาเป็น กองทหารสกอตแลนด์ (Scottish regiment) ในปี ค.ศ. 1739 เครื่องแบบคิลต์ใหญ่ทำให้เป็นมาตรฐานด้วยทาร์ทันสีเข้ม
นักปฏิวัติในขบวนการจาโคไบท์ (Jacobitism) หลายคนประยุกต์คิลต์มาใช้เป็นเครื่องแบบอย่างง่ายๆ และใช้โดยผู้สนับสนุนชาวอังกฤษระหว่างการก่อการจาโคไบท์ (Jacobite Rising) ในปี ค.ศ. 1745 หลังจากการก่อการรัฐบาลก็ตัดสินใจก่อตั้งกองทหารสกอตแลนด์เพิ่มมากขึ้นเพื่อเป็นการดึง “พลังอันร้อนรนของชนผู้แข็งแกร่ง” กองทหารใหม่ที่ก่อตั้งขึ้นกลายเป็นกองทหารที่มีประสิทธิภาพที่สหราชอาณาจักรส่งไปต่อสู้ในอินเดีย อเมริกาเหนือ และที่อื่นๆ ขณะเดียวกันก็เป็นการลดความคิดที่จะเป็นปฏิปักษ์ต่ออังกฤษในสกอตแลนด์ คิลต์ได้รับการยกเว้นจากพระราชบัญญัติว่าด้วยการแต่งกาย และใช้ลักษณะลวดลายทาร์ทันต่างๆ เป็นทาร์ทันประจำกอง กองทหารใหม่เลือกใช้คิลต์สั้นเป็นเครื่องแบบ และคิลต์ใหญ่เป็นเครื่องแต่งกายนอกเครื่องแบบและก็มายกเลิกไปในคริสต์ศตวรรษที่ 19
กองทหารสกอตแลนด์หลายกองสวมคิลต์ในการต่อสู้ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งโดยเฉพาะในการต่อสู้อันดุเดือดของกองทหารที่ราบสูงแบล็คว็อชที่ทำให้ได้รับฉายาว่า “สตรีจากนรก” (Ladies from Hell) โดยกองทัพเยอรมัน
คิลต์มาเลิกใช้ในการเป็นเครื่องแบบในสนามรบก่อนหน้าสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 ที่ยุทธการดันเคิร์กโดย โดนัลด์ คาลแลนเดอร์แห่งกองทหารรักษาพระองค์ที่ราบสูง
[[ไฟล์:Lord Mungo Murray c1680.jpg|thumb|right|240px|ประมุขของตระกูลที่ราบสูง
History of the kilt
แจกเคอไบต์
แจกเคอไบต์  เป็นผู้สนับสนุนการนำราชวงศ์สทิวเวิร์ตกลับคืนสู่ราชบัลลังก์บริเตน ขบวนการของบุคคลดังกล่าว ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 เรียกว่า แจกเคอไบทิซึม (Jacobitism) มาจากคำว่า "ยาโคบุส" (Iacobus) ภาษาละตินของคำว่า "เจมส์" (James) ซึ่งหมายถึง พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ผู้ถูกถอดจากราชบัลลังก์ในการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์เมื่อ ค.ศ. 1688 เนื่องจากรัฐสภาอังกฤษเห็นว่า พระองค์ทรงทอดทิ้งราชบัลลังก์ และยกพระราชธิดาของพระองค์ คือ แมรีที่ 2 กับพระสวามีของพระนาง คือ วิลเลียมที่ 3 ขึ้นสู่ราชบัลลังก์แทน
การปฏิวัติดังกล่าวก่อให้เกิดสัญญาระหว่างกษัตริย์กับราษฎร ซึ่งถ้ากษัตริย์ละเมิด จะต้องถูกถอดจากราชบัลลังก์ แต่กลุ่มแจกเคอไบต์เห็นว่า กษัตริย์มาจากการแต่งตั้งของพระเจ้าตามทฤษฎีเทวสิทธิ์ และจะถูกถอดถอนด้วยมนุษย์ไม่ได้ จึงมองว่า ระบอบปกครองหลังจาก ค.ศ. 1688 เป็นต้นมาขาดความชอบธรรม อย่างไรก็ดี แจกเคอไบต์ยังเห็นไม่ลงรอยกันในหลาย ๆ เรื่อง เช่น ในราชอาณาจักรไอร์แลนด์ แจกเคอไบต์มุ่งหมายปลดแอกไอร์แลนด์เป็นรัฐอิสระและยกเลิกการตั้งนิคมเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 ซึ่งเป็นเรื่องที่พระเจ้าเจมส์ที่ 2 เองทรงไม่เห็นด้วย และใน ค.ศ. 1745 มีการปะทะกันระหว่างชาลส์ เอดเวิร์ด สทิวเวิร์ด กับกลุ่มแจกเคอไบต์จากสกอตแลนด์ เนื่องด้วยการผนวกดินแดนเมื่อ ค.ศ. 1707 และมีเรื่องเทวสิทธิ์เป็นหัวใจหลักของความขัดแย้งภายใน
ภายนอกไอร์แลนด์ ขบวนการแจกเคอไบต์เกิดขึ้นอย่างเข้มข้นในภาคตะวันตกของที่สูงสกอต เพิร์ทเชอร์ และแอเบอดีนเชอร์ รวมถึงในหลายพื้นที่ของนอร์เทิร์นอิงแลนด์ซึ่งมีประชากรคาทอลิกมาก เช่น แลงคาเชอร์ นอร์ทอัมเบอร์แลนด์ และเดอรัม นอกจากนี้ ยังมีผู้สนับสนุนในบางส่วนของเวลส์ เวสต์มิดแลนส์ และเซาท์เวสต์อิงแลนด์ ทั้งยังมีผู้สนับสนุนในระดับระหว่างประเทศ เช่น มหาอำนาจยุโรปบางแห่งที่ให้การอุปถัมภ์แก่แจกเคอไบต์เพื่อกระพือความขัดแย้ง และแจกเคอไบต์เองก็ยังเข้าเป็นทหารในกองทัพต่างชาติหลายชาติ
แจกเคอไบต์ก่อการกำเริบหลายครั้ง เช่น สงครามวิลเลียมในไอร์แลนด์ช่วง ค.ศ. 1689–1691 และการลุกฮือของแจกเคอไบต์ในสกอตแลนด์ช่วง ค.ศ. 1689 ที่รุนแรงได้แก่การลุกฮือของแจกเคอไบต์ ค.ศ. 1715 1719 และ 1745 นอกเหนือไปจากการรุกรานที่ฝรั่งเศสหนุนหลังในค.ศ. 1708 และ 1744 ตลอดจนแผนดำเนินการที่ไม่สำเร็จอีกหลายแผน การลุกฮือเมื่อ ค.ศ. 1745 นั้นส่งผลให้ราชวงศ์แฮนโนเวอร์ซึ่งกำลังอยู่ในอำนาจต้องหวาดหวั่นอยู่ชั่วระยะหนึ่งและถอนทหารคืนจากยุโรปภาคพื้นทวีป แต่เมื่อฝรั่งเศสเลิกสนับสนุนใน ค.ศ. 1748 ก็ทำให้แจกเคอไบต์ค่อยสลายและสูญสิ้นความเป็นขบวนการทางการเมืองที่รุนแรง ปัจจุบัน แจกเคอไบต์ยังมีอยู่ในฐานะที่เป็นขบวนการทางวัฒนธรรมสกอตเพื่อเฉลิมฉลองประเพณีของที่สูงสกอต
จาโคเบียน
จาโคเบียน อาจจะหมายถึง
Jacobean
จาโคไบต์ (แก้ความกำกวม)
จาโคไบต์ อาจจะหมายถึง
ขบวนการจาโคไบต์
สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 7 แห่งสกอตแลนด์
พระเจ้าเจมส์ที่ 7 แห่งสกอตแลนด์
ดนตรีอีเล็กโทร
Electro music
อิเล็กทรอนิกา
อิเล็กทรอนิกา  เป็นคำที่ใช้รวมกับแนวดนตรีอิเล็กทรอนิกส์หลายประเภท เช่น เทคโน เฮาส์ แอมเบียนต์ ดรัมแอนด์เบส จังเกิล อินดัสเทรียลแดนซ์ คำนี้นำมาใช้เพื่ออธิบายรูปแบบดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่ได้จัดเป็นเพียงแค่เพลงเต้นรำ แต่ยังเน้นในการฟังเพลงมากกว่า
Live With Me
King of Scotland
พระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์
Kings of Scotland
Queen of Scotland
พระมหากษัตรีย์แห่งสกอตแลนด์
Queen of Scots
List of Monarchs of Scotland
Scottish kings
Kings of Scots
Scottish monarchy
Scottish throne
ราชบัลลังก์สกอตแลนด์
King of Alba
พระมหากษัตริย์แห่งอัลบา
King of the Scots
พระมหากษัตริย์แห่งชาวสกอต
ราชาธิปไตยของไอร์แลนด์
พระมหากษัตริย์และพระมหากษัตรีย์แห่งไอร์แลนด์ (ชาวต่างประเทศ).
พระมหากษัตริย์และพระมหากษัตรีย์แห่งไอร์แลนด์ (ค.ศ. 1541–ค.ศ. 1801).
"สมัยไร้กษัตริย์อังกฤษ"
Queen of Ireland
พระมหากษัตรีย์แห่งไอร์แลนด์
Kings of Ireland
สโตน (หน่วยมวล)
สโตน  สัญลักษณ์ st เป็นหน่วยวัดมวลและน้ำหนักในระบบอังกฤษ เคยเป็นที่นิยมใช้ในประเทศเครือจักรภพแห่งชาติ โดยใช้ในการวัปริมาณผลผลิตทางการเกษตร มีค่าเทียบเท่ากับ 14 ปอนด์ หรือประมาณ 6.35 กิโลกรัม
ตั้งแต่ ค.ศ. 1985 สหราชอาณาจักรได้ออกกฎหมายยกเลิกการใช้งานหน่วยวัดน้ำหนักนี้ในการพาณิชย์ แต่ในความเป็นจริงยังเป็นที่ใช้กันทั่วไปในประเทศอังกฤษและไอร์แลนด์ ในการระบุน้ำหนักร่างกาย โดยบุคคลที่มีน้ำหนัก 72 กิโลกรัม ในสหรัฐอเมริกาจะใช้ว่า "158 ปอนด์" และในสองประเทศดังกล่าวจะใช้ว่า "11 สโตน 4" หรือ "11 สโตน และ 4 ปอนด์"
ค่าพหูพจน์ของสโตน คือ สโตน ("stone" ไม่มีการเติม "-s" ต่อท้าย)
Stone (mass)
Sunni Muslim
ชาวเคิร์ด
ชาวเคิร์ด  เป็นกลุ่มชนอิหร่าน ที่อาศํยอยู่ในภูมิภาคบนภูเขาของเคอร์ดิสถานในเอเชียตะวันตก ซึ่งกินพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี, ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิหร่าน, ทางเหนือของอิรัก และทางเหนือของซีเรีย โดยมีดินแดนส่วนแยกของชาวเคิร์ดในอานาโตเลียกลาง, โฆรอซอน และคอเคซัส เช่นเดียวดันดับสังคมชาวเคิร์ดพลัดถิ่นในเมืองทางตะวันตกของตุรกี (โดยเฉพาะอิสตันบูล) และยุโรปตะวันตก (โดยเฉพาะในประเทศเยอรมนี) ประชากรชาวเคิร์ดมีประมาณ 30 ถึง 45 ล้านคน
ชาวเคิร์ดพูดภาษาเคิร์ดและกลุ่มภาษาซาซา–โกรานี ซึ่งอยู่ในสาขาอิหร่านตะวันตกของกลุ่มภาษาอิหร่านในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและการพ่ายแพ้ของจักรวรรดิออตโตมัน ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำข้อกำหนดสำหรับรัฐเคิร์ดตามสนธิสัญญาแซฟร์ใน ค.ศ. 1920 อย่างไรก็ตาม มีการละเมิดสัญญาในสามปีต่อมา เพราะมีการแบ่งดินแดนตามสนธิสัญญาโลซาน ทำให้ชาวเคิร์ดมีสถานะเป็นชนกลุ่มน้อยในประเทศใหม่ทั้งหมด
ชนเคิร์ด
เคิร์ด
เดอะแกรดูเอท พิษรักแรงสวาท
เดอะแกรดูเอท พิษรักแรงสวาท  เป็นภาพยนตร์โรแมนติก คอเมดี​-ดรามา ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1967 กำกับการแสดงโดยไมค์ นิโคลส์ เขียนบทภาพยนตร์โดย บัค เฮนรี และ คัลเดอร์ วิลลิงแฮม นำแสดงโดย แอนน์ แบนครอฟต์ และ ดัสติน ฮอฟแมน ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างจากนวนิยายขายดีของ ชาร์ลส์ เว็บบ์ เรื่อง "​พิษรักแรงสวาท"​ ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1963 โดยเป็นผลงานการแสดงเรื่องที่สองของฮอฟแมน และสร้างชื่อเสียงเป็นอย่างมากให้กับเขา โดยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำ
ภาพยนตร์กล่าวถึงเบนจามิน แบรดด็อก (รับบทโดย ฮอฟแมน) เด็กหนุ่มที่เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัย ไม่มีความทะเยอทะยาน และยังไม่มีเป้าหมายในชีวิต เบนจามินปฏิเสธคำขอของบิดาที่จะให้เรียนต่อ และมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับคุณนายโรบินสัน (รับบทโดย แบนครอฟต์) สาวใหญ่ที่พบในงานเลี้ยง เหตุการณ์ยุ่งยากเกิดขึ้นเมื่อเบนจามินถูกบิดาบังคับให้ออกไปนัดเที่ยวกับอีเลน (รับบทโดย รอสส์) ลูกสาวของคุณโรบินสัน เพื่อนทนายของพ่อ (ซึ่งเป็นลูกสาวของคุณนายโรบินสัน) และเกิดความรักต่อกัน