pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ยอดมีลักษณะแหลมค่อนข้างโค้งไปทางด้านบน และเมื่ออยู่ในท่างอปลายแขน ส่วนของโคโรนอยด์ โพรเซสนี้จะรับกับแอ่งโคโรนอยด์ (coronoid fossa) ของกระดูกต้นแขน
พื้นผิวด้านบนของโคโรนอยด์ โพรเซสมีลักษณะเรียบ เว้า และสร้างเป็นส่วนล่างของรอยเว้าเซมิลูนาร์ (semilunar notch)
พื้นผิวด้านหน้าและด้านล่างมีลักษณะเว้า และมีรอยประทับขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเบรเคียลิส (brachialis) ที่รอยต่อของพื้นผิวด้านนี้และส่วนหน้าของตัวกระดูกอัลนาเป็นส่วนยื่นขรุขระ เรียกว่า ปุ่มนูนอัลนา (tuberosity of the ulna) ซึ่งเป็นจุดเกาะปลายของส่วนของกล้ามเนื้อเบรเคียลิส และมีออบลีก คอร์ด (oblique cord) มายึดเกาะที่ขอบด้านข้างของปุ่มนูนอัลนา
พื้นผิวด้านข้างมีลักษณะคอด รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เป็นรอยเว้าซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกอื่น เรียกว่า รอยเว้าเรเดียส (radial notch)
พื้นผิวด้านใกล้กลางเป็นขอบอิสระซึ่งให้เป็นจุดเกาะของส่วนของเอ็นอัลนาคอลแลทเทอรัล (ulnar collateral ligament) ส่วนหน้าของพื้นผิวด้านนี้เป็นส่วนยื่นรูปกลมขนาดเล็กซึ่งเป็นจุดเกาะต้นของปลายจุดเกาะหนึ่งของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม ซุเปอร์ฟิเชียลิส (Flexor digitorum sublimis) ด้านหลังของส่วนยื่นเป็นรอยเว้าสำหรับส่วนของจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส (flexor digitorum profundus) ส่วนล่างของส่วนยื่นนี้เป็นสันซึ่งให้เป็นจุดเกาะต้นของปลายจุดเกาะหนึ่งของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส (pronator teres)
บ่อยครั้งที่จะพบใยกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส ลองกัส (flexor pollicis longus) เกาะกับส่วนล่างของโคโรนอยด์ โพรเซส
Coronoid process
รอยเว้าเซมิลูนาร์
รอยเว้าเซมิลูนาร์ หรือ รอยเว้าโทรเคลียร์ (; ละติน: "incisura semilunaris") เป็นรอยเว้าขนาดใหญ่บนกระดูกอัลนา เกิดจากโอเลครานอน โพรเซส (olecranon) และโคโรนอยด์ โพรเซส (coronoid process) และทำหน้าที่เป็นบริเวณรองรับกับโทรเคลียร์ (trochlea) ของปลายกระดูกต้นแขน
ประมาณตรงกลางของรอยเว้านี้เป็นรอยขรุขระแบบฟันเลื่อยซึ่งเป็นบริเวณรอยต่อของโอเลครานอนและโคโรนอยด์ โพรเซส
รอยเว้านี้เว้าในแนวบนลงล่าง และแบ่งออกเป็นส่วนใกล้กลางและส่วนด้านข้างโดยสันตื้นซึ่งวิ่งจากยอดของโอเลครานอนไปยังยอดของโคโรนอยด์ โพรเซส โดยส่วนใกล้กลางจะมีขนาดใหญ่กว่าและค่อนข้างเว้าในแนวขวาง และส่วนด้านข้างจะนูนในด้านบนและค่อนข้างเว้าในด้านล่าง
รอยเว้าโทรเคลียร์
Semilunar notch
Trochlear notch
Greater sigmoid cavity
รอยเว้าเรเดียส
รอยเว้าเรเดียส (; ละติน: "incisura radialis") เป็นรอยเว้าแคบๆ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่อยู่ทางด้านข้างของโคโรนอยด์ โพรเซส (coronoid process) ซึ่งจะรับกับส่วนต้นของกระดูกเรเดียสเพื่อประกอบเป็นข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนต้น (Proximal radioulnar joint) ซึ่งเกี่ยวข้องการการพลิกและการหมุนของปลายแขน
รอยเว้านี้มีลักษณะเว้าจากด้านหน้าไปด้านหลัง และมีส่วนยื่นซึ่งให้เป็นจุดเกาะของเอ็นแอนนูลาร์ (annular ligament)
ส่วนต้นของกระดูกอัลนา
ส่วนต้นของกระดูกอัลนา เป็นส่วนของกระดูกอัลนาที่ลักษณะใหญ่และมีส่วนยื่นของกระดูกที่มีลักษณะโค้งเห็นได้อย่างชัดเจน ได้แก่ โอเลครานอน โพรเซส (olecranon) และโคโรนอยด์ โพรเซส (coronoid process) และยังมีส่วนเว้าซึ่งเป็นเบ้ารับกับปลายของกระดูกต้นแขนและหัวของกระดูกเรเดียสอีกสองจุด คือรอยเว้าเซมิลูนาร์ (Semilunar notch) และรอยเว้าเรเดียส (Radial notch)
โอเลครานอน โพรเซส.
โอเลครานอน โพรเซส (olecranon process) เป็นส่วนยื่นที่มีลักษณะโค้ง ขนาดใหญ่และหนา ตั้งอยู่ที่ด้านบนและด้านหลังของกระดูกอัลนา ที่ยอดมีลักษณะโค้งไปทางด้านหน้าเป็นจะงอยรับเข้ากับแอ่งโอเลครานอน (olecranon fossa) ของกระดูกต้นแขนเมื่อปลายแขนอยู่ในท่าเหยียดตรง ส่วนฐานของโอเลครานอน โพรเซสเป็นคอคอดเชื่อมกับส่วนกลางของกระดูกอัลนา นับว่าเป็นส่วนคอดที่สุดของปลายบนของกระดูกอัลนา
โคโรนอยด์ โพรเซส.
โคโรนอยด์ โพรเซส (coronoid process; ละติน: "processus coronoideus") เป็นสันนูนรูปสามเหลี่ยมชี้ไปทางด้านหน้า อยู่บริเวณด้านบนและด้านหน้าของกระดูกอัลนา ฐานของโคโรนอยด์ โพรเซสต่อเนื่องกับส่วนกลางของกระดูกอัลนาและมีความแข็งแรงมาก ยอดมีลักษณะแหลมค่อนข้างโค้งไปทางด้านบน และเมื่ออยู่ในท่างอปลายแขน ส่วนของโคโรนอยด์ โพรเซสนี้จะรับกับแอ่งโคโรนอยด์ (coronoid fossa) ของกระดูกต้นแขน
พื้นผิวด้านบนของโคโรนอยด์ โพรเซสมีลักษณะเรียบ เว้า และสร้างเป็นส่วนล่างของรอยเว้าเซมิลูนาร์
พื้นผิวด้านใกล้กลางเป็นขอบอิสระซึ่งให้เป็นจุดเกาะของส่วนของเอ็นอัลนาคอลแลทเทอรัล (ulnar collateral ligament) ส่วนหน้าของพื้นผิวด้านนี้เป็นส่วนยื่นรูปกลมขนาดเล็กซึ่งเป็นจุดเกาะต้นของปลายจุดเกาะหนึ่งของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม ซุเปอร์ฟิเชียลิส (Flexor digitorum sublimis) ด้านหลังของส่วนยื่นเป็นรอยเว้าสำหรับส่วนของจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส (flexor digitorum profundus) ส่วนล่างของส่วนยื่นนี้เป็นสันซึ่งให้เป็นจุดเกาะต้นของปลายจุดเกาะหนึ่งของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส (pronator teres) บ่อยครั้งที่จะพบใยกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส ลองกัส (flexor pollicis longus) เกาะกับส่วนล่างของโคโรนอยด์ โพรเซส
รอยเว้าเซมิลูนาร์.
รอยเว้าเซมิลูนาร์ (semilunar notch หรือ greater sigmoid cavity; ละติน: "incisura semilunaris") เป็นรอยเว้าขนาดใหญ่ที่เกิดจากโอเลครานอน โพรเซส (olecranon) และโคโรนอยด์ โพรเซส (coronoid process) และทำหน้าที่เป็นบริเวณรองรับกับโทรเคลียร์ (trochlea) ของปลายกระดูกต้นแขน
รอยเว้านี้เว้าในแนวบนลงล่างและแบ่งออกเป็นส่วนใกล้กลางและส่วนด้านข้างโดยสันตื้นซึ่งวิ่งจากยอดของโอเลครานอนไปยังยอดของโคโรนอยด์ โพรเซส โดยส่วนใกล้กลางจะมีขนาดใหญ่กว่าและค่อนข้างเว้าในแนวขวาง และส่วนด้านข้างจะนูนในด้านบนและค่อนข้างเว้าในด้านล่าง
รอยเว้าเรเดียส.
รอยเว้าเรเดียส (radial notch หรือ lesser sigmoid cavity; ละติน: "incisura radialis") เป็นรอยเว้าแคบๆ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่อยู่ทางด้านข้างของโคโรนอยด์ โพรเซส (coronoid process) ซึ่งจะรับกับส่วนต้นของกระดูกเรเดียสเพื่อประกอบเป็นข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนต้น (Proximal radioulnar joint) ซึ่งเกี่ยวข้องการการพลิกและการหมุนของปลายแขน รอยเว้านี้มีลักษณะเว้าจากด้านหน้าไปด้านหลัง และมีส่วนยื่นซึ่งให้เป็นจุดเกาะของเอ็นแอนนูลาร์ (annular ligament)
วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมาราม
Radial notch
Lesser sigmoid cavity
รอยเว้าเรเดียล
Upper extremity of the ulna
Upper end of ulna
Head of the ulna
ส่วนหัวกระดูกอัลนา
ปุ่มนูนอัลนา
ปุ่มนูนอัลนา หรือ ปุ่มกระดูกอัลนา  เป็นบริเวณบนกระดูกอัลนา ตรงรอยต่อของพื้นผิวด้านหน้าและด้านล่างของโคโรนอยด์ โพรเซส และส่วนหน้าของตัวกระดูกอัลนา มีลักษณะเป็นส่วนยื่นขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะปลายของส่วนของกล้ามเนื้อเบรเคียลิส (Brachialis) และมีออบลีก คอร์ด (oblique cord) มายึดเกาะที่ขอบด้านข้างของปุ่มนูนอัลนา
ปุ่มกระดูกอัลนา
Tuberosity of the ulna
Ulnar tuberosity
ช่อการะเกด
ช่อการะเกด เป็นนิตยสารเรื่องสั้นที่ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับนิตยสาร โลกหนังสือ โดยมี สุชาติ สวัสดิ์ศรี เป็นบรรณาธิการเมื่อ พ.ศ. 2521
ช่อการะเกดแต่ละยุค.
สามารถออกเป็นสามยุค ดังนี้
เครือจักรภพ
เครือจักรภพ  เป็นคำภาษาอังกฤษเดิมใช้กับชุมชนการเมืองที่ตั้งขึ้นเพื่อประโยชน์ร่วมกัน ในอดีต บางครั้งคำนี้สมนัยกับ "สาธารณรัฐนิยม"
ภายหลังคำนี้ใช้กับสมาคมรัฐเอกราช ที่โดดเด่นที่สุด คือ เครือจักรภพแห่งประชาชาติ สมาคมสำหรับอดีตสมาชิกจักรวรรดิบริติชเป็นหลัก มักเรียกย่อเป็น "เครือจักรภพ"
เครือจักรภพแห่งอังกฤษ
เครือจักรภพแห่งอังกฤษ  คือรัฐบาลสาธารณรัฐที่ปกครองอังกฤษ รวมทั้งเวลส์ ไอร์แลนด์ และสกอตแลนด์ ระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึง ค.ศ. 1660 หลังจากการสำเร็จโทษของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1649 เครือจักรภพอังกฤษกำเนิดขึ้นจากโดยรัฐสภารัมพ์ (Rump Parliament) เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1649 รัฐบาลระหว่างช่วงเวลานี้เรียกว่า ยุครัฐในอารักขา (The Protectorate) ปกครองโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ และริชาร์ด ครอมเวลล์บุตรชายของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์หลังจากที่ครอมเวลล์เสียชีวิต ในฐานะ “เจ้าผู้อารักขา” (Lord Protector)
คำว่า “เครือจักรภพ” เป็นคำที่ใช้กว้าง ๆ สำหรับรัฐบาลที่ปกครองอังกฤษระหว่างช่วงเวลาที่เรียกกันว่า “สมัยไร้กษัตริย์อังกฤษ” (English Interregnum) ในระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึง ค.ศ. 1660 ซึ่งเป็นคนละความหมายกับ “เครือจักรภพแห่งชาติ” (Commonwealth of Nations) หรือ “เครือจักรภพอังกฤษ” ซึ่งเป็นองค์การก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นเครือจักรภพแห่งชาติ
ช่วง ค.ศ. 1649–1653.
รัฐสภารัมพ์.
รัฐสภารัมพ์ ก่อตั้งขึ้นหลังจากการยึดรัฐสภาของไพรด์จากสมาชิกของรัฐสภายาว (Long Parliament) ซึ่งเคยมีมติไม่สนันสนุนการมีตำแหน่งทางการเมืองเป็น "แกรนดี" ของกองทัพตัวอย่าง ซึ่งก่อนและหลังจากการสำเร็จโทษพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 เมื่อ 30 มกราคม ค.ศ. 1649 รัฐสภารัมพ์ได้มีมติผ่านร่างรัฐบัญญัติหลายร่างซึ่งเป็นพื้นฐานการปกครองแบบสาธารณรัฐ รวมถึงการยกเลิกระบอบกษัตริย์, สภาองมนตรี, และสภาขุนนาง ซึ่งรัฐสภารัมพ์นั้นจึงอยู่ในสภาพที่ไม่ต้องรับการตรวจสอบใดๆ รวมถึงมีอำนาจในการตรากฎหมายอีกด้วย
จากนั้นได้มีการตั้งสภาที่ปรึกษาแห่งรัฐ (Council of State) ซึ่งมีหน้าที่แทนสภาองคมนตรี มีหน้าที่ดูแลโดยตรงต่ออำนาจการบริหารของพระมหากษัตริย์ ซึ่งสมาชิกสภาแห่งนี้ถูกแต่งตั้งโดยรัฐสภารัมพ์ และสมาชิกส่วนใหญ่ประกอบด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร อย่างไรก็ตาม รัฐสภารัมพ์นั้นสามารถยืนอยู่ได้ด้วยการสนับสนุนของกองทัพซึ่งความสัมพันธ์นั้นก็ไม่ได้เป็นที่ราบรื่นนัก และภายหลังการสำเร็จโทษพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 สภาสามัญชนก็ได้ประกาศยกเลิกระบอบกษัตริย์, สภาขุนนาง และคริสตจักรแห่งอังกฤษ และประกาศให้ประเทศอังกฤษเป็น "สาธารณรัฐ" ภายใต้ชื่อว่า "เครือจักรภพแห่งบริเตน" ภายใต้การนำของ "โอลิเวอร์ ครอมเวลล์"
จากเหตุการณ์การยึดรัฐสภาของไพรด์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ประกอบด้วยนักการเมืองที่ถือนิกายเพรสไบทีเรียนเป็นส่วนใหญ่) ส่วนใหญ่ที่ไม่เห็นด้วยถึงความจำเป็นที่จะนำพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1เข้าสู่การพิจารณาคดีนั้นได้ถูกถอดถอนและกักกัน ดังนั้นสภารัมพ์จึงมีจำนวนไม่ถึงสองร้อยคนเท่านั้น (ซึ่งยังน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนสมาชิกสภาสามัญชนในสมัยรัฐสภายาว) รวมถึงผู้สนับสนุนศาสนาอิสระต่างๆที่ไม่อยากให้มีการบังคับการถือศาสนาประจำชาติ และบุคคลที่เห็นด้วย (โดยเฉพาะผู้นับถือนิกายเพรสไบทีเรียนที่พร้อมจะสนับสนุนการพิจารณาคดีสำเร็จโทษพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในภายหลังยังมีการสนับสนุนเพิ่มเติมของสมาชิกสภาที่ไม่เห็นด้วยต่อร่างสนธิสัญญานิวพอร์ตกับพระองค์ ซึ่งไม่เป็นผลสำเร็จ
สมาชิกส่วนใหญ่ของสภารัมพ์นั้นถือเป็นผู้สืบตระกูลขุนนางชั้นสูง (Gentry) และถือว่าสูงกว่าเมื่อเทียบกับในสมัยรัฐสภาเก่า ซึ่งส่วนน้อยกว่าหนึ่งในสี่ของสภานี้เป็นเหล่าผู้ที่สนับสนุนการสำเร็จโทษพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ดังนั้นจึงทำให้สภาแห่งนี้ค่อนข้างจะมีความคิดทางอนุรักษนิยมซึ่งยังคงห่วงผลประโยชน์ของการถือครองกรรมสิทธิ์ที่ดินรวมถึงระบบกฎหมาย และจึงเป็นการยากที่จะให้รัฐสภาแห่งนี้สนับสนุนการปฏิรูปอย่างจริงจัง
อุปสรรค และความสำเร็จ.
ในช่วงสองปีแรกของการบริหารประเทศ รัฐสภารัมพ์ได้เผชิญหน้ากับปัญหาความถดถอยทางเศรษฐกิจ และยังมีปัจจัยเสี่ยงต่อการถูกรุกรานจากสกอตแลนด์และไอร์แลนด์ (ในปีค.ศ. 1653 ครอมเวลล์ และกองทัพของเขาได้มีส่วนในการกำจัดปัจจัยนี้ลงได้)
ภายในสภารัมพ์เองก็มีปัญหาด้านความเป็นเอกภาพ ซึ่งบางกลุ่มนั้นสนับสนุนการเป็นสาธารณรัฐอย่างเต็มตัว และบางกลุมนั้นยังคงอยากให้มีการรักษาการปกครองในระบอบกษัตริย์ไว้เพียงบางส่วน ขุนนางเก่าซึ่งเป็นชนชั้นปกครองของอังกฤษส่วนใหญ่นั้นถือว่ารัฐสภารัมพ์เป็นรัฐบาลอย่างผิดกฎหมายซึ่งสร้างขึ้นจากกลุ่มต่อต้านกษัตริย์ และยังทราบดีว่าสภาแห่งนี้จะนำมาซึ่งการปกครองแบบเผด็จการทางทหารในที่สุด ภาษีที่มีอัตราสูงเพื่อใช้ในการทหารเป็นหลักนั้นสร้างความไม่พอใจอย่างมากในเหล่าผู้สืบตระกูลขุนนางชั้นสูง การปฏิรูปต่างที่จำกัดแต่เริ่มต้นนั้นได้สร้างความไม่พึงพอใจชนชั้นปกครองเป็นอย่างมาก แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้มากเพียงพอที่จะทำให้คนรากหญ้านั้นพึงพอใจเลยทีเดียว
ถึงแม้ว่ารัฐสภารัมพ์จะไม่เป็นที่น่ายกย่องภายในอังกฤษ แต่ก็ถือว่าสภาแห่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับระบอบเก่าอยู่มาก และช่วยให้ประเทศอังกฤษนั้นพยุงตัวอยู่ได้อย่างมั่นคงภายหลังจากวิกฤตการณ์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยในปีค.ศ. 1653 ประเทศฝรั่งเศสและสเปนได้ยอมรับรัฐบาลใหม่ของอังกฤษอย่างเป็นทางการ
ถึงแม้ว่าคริสตจักรแห่งอังกฤษจะรอดพ้นจากการยุบลง แต่การปกครองโดยคณะสงฆ์นั้นได้ถูกยุบลงและพระราชบัญญัติสมานฉันท์ (Act of Uniformity)นั้นถูกยกเลิกลงในปีค.ศ. 1650 ตามความความเรียกร้องของกองทัพแล้ว คริสตจักรอิสระต่างๆนั้นยังคงทนอยู่ได้ถึงแม้ว่าประชาชนจะยังคงต้องจ่ายภาษีบางส่วนให้กับคริสตจักรแห่งอังกฤษก็ตาม
นอกจากนี้ยังการปรับปรุงหลายอย่างที่ดีต่อกฎหมายและพิธีการศาล ตัวอย่างเช่น การว่าความและพิจารณาคดีนั้นสามารถทำได้ในภาษาอังกฤษแทนที่ภาษาฝรั่งเศสหรือลาติน
แต่อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการปฏิรูปกฎหมายคอมมอนลอว์อย่างแพร่หลาย ซึ่งกรณีนี้นั้นถือว่าไม่เป็นประโยชน์ใดๆต่อชนชั้นสูงซึ่งล้วนมองว่าคอมมอนลอว์นั้นเป็นสิ่งที่ชี้วัดถึงฐานะและสิทธิต่อสมบัติต่างๆของพวกเขา
รัฐสภารัมพ์ยังผ่านร่างกฎหมายหลายฉบับซึ่งใช้บังคับพฤติกรรมและจริยธรรม อาทิเช่น การปิดโรงมหรสพและโรงละครต่างๆ รวมถึงการบังคับทางศาสนาในทุกวันอาทิตย์อย่างเคร่งครัด ซึ่งกฎหมายต่างๆเหล่านี้นั้นล้วนไม่เป็นมิตรต่อชนชั้นสูงในสมัยนั้น
ครอมเวลล์ ด้วยความช่วยเหลือของนายพลโธมัส แฮร์ริสัน ได้ใช้กำลังในการยุบรัฐสภารัมพ์ในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1653 ด้วยเหตุผลที่ยังไม่ชัดแจ้ง โดยหนึ่งในทฤษฎีนั้นคือ เพราะความเกรงกลัวว่ารัฐสภารัมพ์นั้นจะตั้งตนเป็นรัฐบาลเสียเอง หรือไม่ก็กำลังจะวางแผนการเลือกตั้งซึ่งอาจจะนำผู้ที่เป็นปฏิปักษ์กับการปกครองแบบเครือจักรภพนี้กลับมามีเสียงส่วนใหญ่ได้ ซึ่งต่อมาอดีตสมาชิกรัฐสภารัมพ์นั้นได้ถือตนว่าเป็นเพียงผู้ที่ถูกต้องและมีสิทธิ์อย่างถูกต้องตามรัฐธรรมนูญเท่านั้น นอกจากนี้สภาแห่งนี้ยังไม่ตกลงที่จะยุบสภาเองตามที่เคยร้องขอโดยครอมเวลล์ ซึ่งนำมาจากหลักกฎหมายเหมือนกับในกรณีของรัฐสภายาวในสมัยก่อนหน้าสงครามกลางเมือง ซึ่งถือว่าสภามีสิทธิตามกฎหมายที่จะไม่มีการยุบสภา ยกเว้นแต่สภาจะตกลงกันแล้วเท่านั้น
รัฐสภาแบร์โบนส์.
ภายหลังจากการยุบสภารัมพ์ลงนั้นตามมาด้วยช่วงเวลาสั้นซึ่งครอมเวลล์ และกองทัพเป็นผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยโดยรวม ในขณะนั้นยังไม่มีบุคคลใดที่มีอำนาจทางรัฐธรรมนูญเพียงพอที่จะจัดการเลือกตั้งขึ้นได้ และครอมเวลล์ก็ยังไม่อยากใช้การปกครองแบบเผด็จการทหาร เขาจึงปกครองผ่านทาง"คณะบุคคลซึ่งเป็นตัวแทน" ซึ่งเขาคิดว่าเป็นการง่ายตอการควบคุมโดยกองทัพ เนื่องจากนายทหารทั้งหลายนั้นเป็นผู้คัดเลือกตัวแทนดังกล่าว
รัฐสภาแบร์โบนส์นั้นถูกวิพากษ์วิจารณ์และต่อต้านอย่างมากโดยอดีตสมาชิกรัฐสภารัมพ์ และยังถูกเย้ยหยันโดยเหล่าชนชั้นสูงว่าเป็นศูนย์รวมของบุคคลที่ "ต่ำต้อยกว่า" แต่กระนั้นสภาแห่งนี้ยังประกอบด้วยสมาชิกกว่า 110 คน จากทั้งหมด 140 คน ที่เป็นผู้ที่ถือเป็นชนชั้นสูง และมีสถานะทางสังคมที่สูงกว่า (ยกเว้นแต่เพียงคนขายหนังและนักเทศน์ที่เรียกกันว่า “เพรส-กอด แบร์โบน” ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเล่นของรัฐสภาชุดนี้) รวมทั้งยังมีการศึกษาที่ค่อนข้างดีอีกด้วย
สมาชิกของสภาที่ถูกคัดเลือกเข้ามานั้นสะท้อนถึงความคิดอันแตกต่างของนายทหารที่เป็นผู้คัดเลือก โดยแบ่งเป็นสามพวกใหญ่ๆ ได้แก่ กลุ่มหัวรุนแรง (The Radicals) ประมาณ 40 คน เป็นกลุ่มที่รวมถึงสมาชิกหัวรุนแรงของกลุ่มราชาธิปไตยที่ห้า (Fifth Monarchists) ซึ่งต้องการที่จะกำจัดระบบกฎหมายแบบคอมมอนลอว์ และกำจัดการความคุมทางศาสนาทั้งหมด กลุ่มเป็นกลาง (The Moderates) ประมาณ 60 คน เป็นกลุ่มที่ต้องการเห็นการปรับปรุงภายในระบบที่เป็นอยู่ และอาจจะพร้อมที่จะสนันสนุนฝั่งหัวรุนแรง และฝั่งอนุรักษนิยมได้ตามสถานการณ์ และกลุ่มอนุรักษนิยม (The Conservatives) ประมาณ 40 คน เป็นกลุ่มที่ไม่ต้องการการเปลี่ยนแปลง โดยสนับสนุนในระบบที่เป็นอยู่ (เนื่องจากระบบคอมมอนลอว์ได้เป็นกลไกสำคัญในการปกป้องสิทธิในสมบัติของเหล่าชนชั้นสูง รวมถึงสิทธิในการเก็บภาษี และการมีสิทธิเสนอชื่อแต่งตั้งพระสงฆ์ในเขตปกครองด้วย)
ครอมเวลล์เห็นว่าสภาชุดนี้นั้นเป็นเหมือนสภานิติบัญญัติแบบชั่วคราวซึ่งเขาหวังว่าจะเป็นผู้เริ่มการปฏิรูปและพัฒนารัฐธรรมนูญสำหรับเครือจักรภพฯ อย่างไรก็ตามสมาชิกต่างๆล้วนแบ่งเป็นกลุ่มตามแต่ละหัวข้อหลักๆ ซึ่งสมาชิกสภาจำนวนเพียง 25 คนเท่านั้นที่เคยผ่านงานรัฐสภา บางส่วนนั้นเคยผ่านการอบรมกฎหมายต่างๆ แต่ก็ไม่มีใครเลยที่เป็นทนายความมืออาชีพ ซึ่งดูเหมือนเขาจะหวังว่าสมาชิกรัฐสภาสมัครเล่นชุดนี้จะสร้างการปฏิรูปโดยปราศการการจัดการหรือทิศทางที่แน่ชัดได้ แต่เมื่อกลุ่มในสภาหัวรุนแรงมีเสียงสนับสนุนมากพอที่จะล้มร่างกฎหมายซึ่งจะดำรงสถานะเดิมของศาสนาในขณะนั้นอยู่ เป็นผลให้กลุ่มอนุรักษนิยม รวมถึงกลุ่มเป็นกลางนั้นได้รวมตัวกันยอมจำนนมอบอำนาจแก่ครอมเวลล์ในการส่งทหารเข้าควบคุมสถานการณ์ในสภาทั้งหมด ถือเป็นจุดสิ้นสุดของสภาแบร์โบนส์
รัฐในอารักขาครั้งที่ 1 และ 2.
ในช่วงที่อังกฤษปกครองในระบบเครือจักรภพฯนั้นปกครองโดยสภาแห่งรัฐและรัฐสภา ซึ่งถูกคั่นสองสมัยด้วยการปกครองโดยตรงจาก "เจ้าผู้พิทักษ์" หรือเรียกว่า "รัฐในอารักขา" ซึ่งปกครองภายใต้รัฐธรรมนูญที่ระบุให้อำนาจเขาเป็นผู้แต่งตั้งสมาชิกรัฐสภาซึ่งมีอายุทุก ๆ สามปี
ในปีค.ศ. 1653 โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ได้รับการสาบานตนเป็น "เจ้าผู้พิทักษ์" ของอังกฤษและต่อมาเป็นบริเตนใหญ่ เป็นคนแรกของรัฐธรรมนูญที่เป็นลายลักษณ์อักษรฉบับแรก ฉบับที่สอง และฉบับสุดท้ายที่รู้จักกันในชื่อของ "ฏีกาและคำแนะนำอันนอบน้อม" (Humble Petition and Advice)
หลังจากการถึงแก่กรรมของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ในปี ค.ศ. 1658 บุตรชายของเขา ริชาร์ด ครอมเวลล์ เป็นผู้สืบตำแหน่งเป็นเจ้าผู้พิทักษ์คนที่สอง แต่สถานการณ์การแบ่งแยกภายในพรรครีพับลิกันได้นำไปสู่การลาออกจากตำแหน่งของเขา ถือเป็นการปิดฉากลงของการปกครองโดยเจ้าผู้พิทักษ์ ทำให้เครือจักรภพนั้นกลับไปสู่การปกครองร่วมโดยสภาแห่งรัฐและรัฐสภาอีกครั้งหนึ่ง
โตเกียวเหมียวเหมียว
โตเกียวเหมียวเหมียว  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชโจะและสาวน้อยเวทมนตร์ วาดโดย เรโกะ โยชิดะ และตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 - เมษายน พ.ศ. 2547 และยังได้มีการนำมาสร้างเป็นสื่ออื่น ๆ ได้แก่ ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ และเกม
โลกกำลังถูกเอเลี่ยนคุกคาม พลังที่สามารถต่อต้านอำนาจของเอเลี่ยนได้คือ พลังจากสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ หรือ เรดดาต้าแอนิมอล เท่านั้น ดังนั้น ผู้ที่ได้รับพลังจากสัตว์เหล่านั้นจะสามารถใช้พลังในการแปลงร่างและขับไล่เอเลี่ยนออกไปได้
โมโมมิยะ อิจิโกะ นักเรียนสาวระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 อายุ 13 ได้รับพลังจากแมวป่าอิริโอโมเตะ หนึ่งในเรดดาต้าแอนิมอล จนสามารถแปลงร่างเป็นเหมียวเหมียวสตรอเบอรี่ได้ อิจิโกะต้องร่วมมือกับสมาชิกอีก 4 คน เพื่อปกป้องอนาคตของโลก
เหมียว เหมียว.
โมโมมิยะ อิจิโกะ/เหมียว สตรอเบอร์รี่ (桃宮 いちご)
หัวหน้าทีมโตเกียวเหมียวเหมียว มีนิสัยซุ่มซ่าม แต่จิตใจดี แอบชอบอาโอยามะ/อัศวินสีคราม ตั้งแต่แรกเห็น เมื่ออิจิโกะถูกจูบจะกลายเป็นแมว สามารถฟังภาษาแมวได้
ไอซาวะ มินต์/เหมียว มินต์ (藍沢 みんと)
สมาชิกคนที่ 2 มีฐานะร่ำรวย เป็นแฟนคลับตัวยงของซากุโระ มักต่อล้อต่อเถียงกับอิจิโกะบ่อยครั้งเนื่องจากพฤติกรรมของอิจิโกะที่ซุ่มซ่ามจนเสียงาน เมื่อเป็นพนักงานร้านเหมียวคาเฟ่ จะชอบอู้งานด้วยการนั่งจิบชามากกว่าทำงานร้าน เป็นคนที่เต้นบัลเล่ต์ได้เก่งมาก ฟังภาษานกได้
มิโดริคาวะ เลตัส/เหมียว เลตัส (碧川 れたす)
สมาชิกคนที่ 3 มีนิสัยอ่อนโยน ใจดี เข้าใจผู้อื่น เลตัสสนิทสนมกับพูริน ถนัดด้านการประดิษฐ์ตุ๊กตา มีจุดอ่อนที่ว่ายน้ำไม่เป็น สามารถดำน้ำและฟังภาษาปลาโลมาได้
ฮวง ปูริน (อึ้งปู้หลิน)/เหมียว พูริน (黄 歩鈴)
สมาชิกคนที่ 4 ย้ายมาจากประเทศจีน มีความสามารถด้านกายกรรมจึงหาเลี้ยงชีพด้วยการแสดงกายกรรม มีนิสัยซุกซน ร่าเริง มีอารมณ์ขัน พูรินเป็นสมาชิกอายุน้อยที่สุดในทีม สามารถฟังภาษาลิงและปืนที่สูงได้
ฟูจิวาระ ซากุโระ/เหมียว ซากุโระ (藤原 ざくろ)
สมาชิกคนที่ 5 มีอาชีพเป็นนางแบบ สามารถพูดภาษาต่างประเทศได้ 5 ภาษา คือ ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาเยอรมัน และ ภาษาจีนกลาง สามารถฟังภาษาหมาป่าได้
อาคาอิ รินโกะ/เหมียว รินโกะ (赤井 りんご)
สมาชิกคนที่ 6 ของทีม ปรากฏในเวอร์ชัน PS2 รินโกะได้รับดีเอ็นเอของนกเพนกวินทำให้เธอสามารถแปลงร่างเป็น"เหมียว รินโกะ" ได้
ชิรายูคิ เบอร์รี่/เหมียว เบอร์รี่ (白雪 ベリー)
สมาชิกคนที่ 7 ของทีม เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ฝรั่งเศส (พ่อเป็นชาวฝรั่งเศส ส่วนแม่เป็นชาวญี่ปุ่น) เบอร์รี่ได้เป็นสมาชิกเหมียว เหมียว แทนอิจิโกะ ที่ได้ไปใช้ชีวิตกับอาโอยามะที่ฝรั่งเศส เบอร์รี่ได้รับดีเอ็นเอของแมวภูเขาและกระต่ายป่า
อาโอยาม่า มาซาย่า (青山 雅也) /อัศวินสีคราม เป็นคนที่อิจิโกะชอบตั้งแต่แรกเห็น ภายหลังได้คบหาดูใจกับอิจิโกะ
ชิโรงาเนะ เรียว (白金 稜)/ อัลโต้ (アルト) เป็นเจ้าของร้านคาเฟ่เหมียวเหมียว มีอดีตที่แสนเศร้าอยู่
อาคาซากะ เคย์อิจิโร่ (赤坂 圭一郎) เป็นคนที่ทำขนมเค้กในร้านคาเฟ่เหมียวเหมียว ในอดีตเป็นนักวิจัยโบราณคดีให้ศาสตราจารย์ชิโรงาเนะ บิดาของเรียว
เมงุโระ ทาสุคุ (目黒 侑) เพื่อนสนิทของเบอร์รี่
อาคาอิ มาชิโอะ (赤井 真潮)
มาช่า (マシャ) หุ่นยนต์รูปหัวหัวใจสีชมพู คู่หูของอิจิโกะ ทำหน้าที่เป็นสัญญาณเมื่อเอเลี่ยนโจมตี และคอยกินคิมิร่า แอนนิม่า หลังจากเหมียว เหมียว ปราบเสร็จ
อุช่า (ウチャ) หุ่นยนต์รูปร่างคล้ายมาช่า แต่มีสีขาว เป็นคู่หูของเบอร์รี่ ทำหน้าที่เช่นเดียวกับมาช่า
อุปกรณ์ของเหมียว เหมียว.
สตรอเบอร์รี่ เบล บ่วงรูปหัวใจของอิจิโกะ โดยปกติเก็บไว้ที่โบว์สีแดงที่หางของเหมียว อิจิโกะ ใช้ในท่าไม้ตาย "ริบบ้อน สตรอเบอร์รี่ เชค" ภายหลังได้เพิ่มอุปกรณ์ชื่อ เหมียวเบอร์รี่ร็อด ทำให้มีพลังเพิ่มขึ้น และใช้ท่าไม้ตาย "ริบบ้อน สตรอเบอร์รี่ เซอร์ไพรซ์"
สตรอเบอร์รี่ เบล สไตล์ อัพ คฑารูปหัวใจของอิจิโกะ เมื่อได้รับพลังจากมินต์,เลตัส,พูรินและซากุโระ ทำให้สตรอเบอร์รี่ เบล เพิ่มปีกสีชมพูขนาดใหญ่และห่วงชมพูอ่อนอีก2วง และสามารถใช้ท่าไม้ตาย "ริบบ้อน สตรอเบอร์รี่ แอ็กชั่น" ซึ่งจะปล่อยลำแสงเป็นรูปดาว ใส่ศัตรู
มินท์ แอร์โรว์ ธนูของเหมียว มินท์ ใช้ในท่าไม้ตาย "ริบบ้อน มินท์ เอ็กโค่"
เลตัส สตาร์เน็ท กรับคู่ของเหมียว เลตัส ใช้ในท่าไม้ตาย "ริบบ้อน เลตัส สแลช"
พูริน ริงก์ กระพรวนคู่ของเหมียว พูริน ใช้ในท่าไม้ตาย "ริบบ้อน พูริน ริงก์ อินเฟอร์โน"
ซากุโร วิพ แส้ของเหมียว ซากุโระ เมื่อใช้งานจะแปรเป็นรูปไม้กางเขน ใช้ในท่าไม้ตาย "ริบบ้อน ซากุโระ สเปียร์"
แอ็บเปิ้ล ดิสก์ อุปกรณ์ของเหมียว รินโกะ ใช้ในท่าไม้ตาย "ริบบ้อน แอ็บเปิ้ล ป๊อป"
เลิฟเบอร์รี่ ร็อด คฑาของเหมียว เบอร์รี่ ใช้ในท่าไม้ตาย "ริบบ้อน เลิฟเบอร์รี่ เชค" (ถ้าใช้ร่วมกับ เหมียว อิจิโกะ จะใช้ท่าไม้ตาย "ริบบ้อน ดับเบิล เบอร์รี่ เชค" )
เหมียวอควา ร็อด คฑาของเหมียวอิจิโกะ ใช้สำหรับการเก็บเหมียวอควา และใช้ท่าไม้ตาย "ริบบ้อน อควา ดร็อป"
ท่าไม้ตายของเหมียว เหมียว.
ริบบ้อน สตรอเบอร์รี่ เชค
ริบบ้อน สตรอเบอร์รี่ เซอร์ไพรซ์
ริบบ้อน สตรอเบอร์รี่ แอ็กชั่น
ริบบ้อน มินท์ เอ็กโค่
ริบบ้อน เลตัส สแลช
ริบบ้อน พูริน ริงก์ อินเฟอร์โน
ริบบ้อน ซากุโระ สเปรียร์
ริบบ้อน แอ็บเปิ้ล ป๊อป
ริบบ้อน เลิฟเบอร์รี่ เชค
ริบบ้อน ดับเบิล เบอร์รี่ เชค
ริบบ้อน ทรีนิตี้ เพรลลูด - ท่าไม้ตายที่เกิดจากการรวมพลังของ อิจิโกะ ,มินท์ และ รินโกะ
ริบบ้อน ทรีนิตี้ แร็พโซดี้ - ท่าไม้ตายที่เกิดจากการรวมพลังของ อิจิโกะ ,พูริน และ รินโกะ
ริบบ้อน ทรีนี้ตี้ เรเควียม - ท่าไม้ตายที่เกิดจากการรวมพลังของ อิจิโกะ ,ซากุโระ และ รินโกะ
ริบบ้อน อิมพีเรียล เพลเยอร์ - ท่าไม้ตายที่เกิดจากการรวมพลังของ อิจิโกะ,มินท์,เลตัส,พูริน,ซากุโระและรินโกะ มารวมไว้ที่สตรอเบอร์รี่ เบล
ศัตรูของเหมียว เหมียว.
เอเลี่ยน.
ดีฟบลู
หัวหน้าของเอเลี่ยน ต้องการพลังของเหมียวอควาเพื่อให้ตนเองมีพลังแข็งแกร่ง
คิช
เอเลี่ยนที่รักอิจิโกะ และคิดที่จะพาอิจิโกะกลับไปยังดาวของพวกตัวเองแต่ไม่สำเร็จ เป็นศัตรูกับอิจิโกะเนื่องจากขโมยจูบแรกของอิจิโกะไปต่อหน้าต่อตา
ทารุโตะ
เอเลี่ยนที่มีลักษณะคล้ายกับเด็กประถม แอบมีใจให้ปูริน มีอาวุธเป็นลูกตุ้ม
เอเลี่ยนที่มีลักษณะนิสัยสุขุม แอบมีใจให้เลตัส มีอาวุธเป็นพัด
สาธารณรัฐอังกฤษ
แวมไพร์ไนท์
แวมไพร์ไนท์  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชโจะ วาดโดย มัตสึริ ฮิโนะ ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร LaLa โดยสำนักพิมพ์ฮาคุเซนฉะ ของประเทศญี่ปุ่น
เนื้อเรื่องกล่าวถึงโรงเรียนคุโรสึที่เปิดการเรียนการสอนมี 2 class คือ day class นักเรียนภาคกลางวัน และ night class นักเรียนภาคกลางคืน ซึ่งไม่มีใครในเดย์คลาสรู้ความจริงที่ว่า ไนท์คลาสทั้งหมดเป็นแวมไพร์ ผู้ที่รักษาความลับนี้ไว้คือ "การ์เดี้ยน" ที่ทำงานโดยใช้ชื่อ กรรมการรักษาระเบียบไว้
ยูกิซึ่งสูญเสียความทรงจำเมื่อ 10 ปีก่อน มีคานาเมะช่วยชีวิตจากแวมไพร์ชั่วร้าย จึงเป็นผู้ที่มีบุญคุณของยูกิ คานาเมะได้พายูกิมาฝากไว้กับผู้อำนวยการคุโรสึ และได้เป็นลูกสาวบุญธรรมของผู้อำนวยการ คานาเมะมักจะมาหายูกิทุกครั้งที่เขามาหาได้ จนวันหนึ่ง เซโร่ ที่ทั้งตัวเปื้อนเลือด ก็ได้มาอาศัยอยุ่ร่วมกับยูกิ ทำให้เรื่องราวทั้งหมดเปลี่ยนไป เขาเกลียดชังแวมไพร์ แต่ก็มียูกิซึ่งคอยปลอบใจเขาตลอดมา ต่อมาผู้อำนวยการได้จัดตั้งไนท์คลาสขึ้นมา และได้เชิญให้คานาเมะเป็นผู้ควบคุมไนท์คลาสทั้งหมด ยูกิหลงรักคานาเมะตลอดมา ทั้งที่ไม่สามารถเป็นความจริงได้ เพราะคานาเมะเป็นแวมไพร์
เป็นเนื้อเรื่องที่เสริมจากเนื้อเรื่องหลักฉบับหนังสือการ์ตูน
ช่วงว่างระหว่างรัชกาล (อังกฤษ)
ช่วงว่างระหว่างรัชกาลในอังกฤษ  เป็นสมัยการปกครองแผ่นดินที่ในปัจจุบัน คือ ประเทศอังกฤษ เวลส์ และ สกอตแลนด์ โดยรัฐสภาและทหารหลังจากสงครามกลางเมืองอังกฤษ ช่วงว่างระหว่างรัชกาลเริ่มด้วยการปลงพระชนม์พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1649 และสิ้นสุดลงโดยการอัญเชิญ พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 กลับมาทรงบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1660 ในสมัยที่เรียกว่าสมัยฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ
ช่วงว่างระหว่างรัชกาลในอังกฤษแบ่งย่อยได้เป็น 4 สมัย:
สมัยเครือจักรภพแห่งอังกฤษ
สมัยสาธารณรัฐอังกฤษ
พระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701
พระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701  เป็นพระราชบัญญัติที่ประกาศใช้โดยรัฐสภาอังกฤษเพื่อแก้ปัญหาเกี่ยวกับการสืบราชบัลลังก์แห่งอังกฤษต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ โดยมีการบัญญัติให้โซฟีแห่งฮันโนเฟอร์ พระราชนัดดา(หลานตา) ในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ และผู้สืบเชื้อสายต่อจากเจ้าหญิงโซฟีโดยต้องเป็นศาสนิกชนชาวโปรเตสแทนต์ เป็นรัชทายาท
เดิมพระราชบัญญัติได้นำเสนอต่อรัฐสภาอังกฤษใน ค.ศ. 1700 และรัฐสภามีมติรับหลักการในปีถัดมา ต่อมาได้มีเสนอญัตติแก้ไขข้อความในพระราชบัญญัติครอบคลุมไปถึงราชบัลลงก์แห่งสกอตแลนด์ตามความในพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707
เนื่องในการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ ลำดับการสืบสันตติวงศ์ของราชบัลลังก์อังกฤษจึงเป็นไปตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติสิทธิ ค.ศ. 1689 ซึ่งบัญญัติให้ถือว่าการเสด็จลี้ภัยไปต่างแดนของพระเจ้าเจมส์ ที่ 2เป็นการสละราชสมบัติโดยปริยาย และให้พระราชธิดาในพระเจ้าเจมส์ที่ 2 พร้อมด้วยพระราชสวามีเสด็จขึ้นทรงราชย์แทนเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2 และพระเจ้าวิลเลียม ที่ 3 ตามลำดับ โดยให้ปกครองประเทศร่วมกัน
ในกรณีนี้ ผู้มีสิทธิสืบราชสันตติวงศ์ต่อจากกษัตริย์ทั้งสองคือพระราชบุตรของทั้งสองพระองค์เอง ลำดับต่อมาได้แก่เจ้าหญิงแอนน์ น้องสาวของพระนางเจ้าแมรี ต่อมาได้แก่พระทายาทของเจ้าหญิงแอนน์ จากนั้นจึงเป็นพระราชบุตรของพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 หากทรงเสกสมรสใหม่ภายหลังการสวรรคตของพระนางเจ้าแมรี
อย่างไรก็ดีสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2 เสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1694 พระโอรสพระองค์สุดท้ายของเจ้าหญิงแอนน์สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1700 และพระเจ้าวิลเลียม ที่ 3 มิได้ทรงเสกสมรสใหม่ กับทั้งโอกาสที่เจ้าหญิงแอนน์จะมีพระราชบุตรอีกก็เป็นไปได้ยากเพราะมีพระชนมายุมากขึ้น จึงเกิดปัญหาว่าผู้ใดควรเป็นผู้สืบพระราชสันตติวงศ์นี้ต่อไป
รัฐบาลเห็นเป็นความจำเป็นที่จะต้องตราพระราชบัญญัตินี้เพื่อ
พระราชบัญญัตินี้มีผลใช้บังคับตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1701
เนื้อหาของพระราชบัญญัติ.
พระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ระบุว่าราชบัลลังก์อังกฤษจะผ่านไปยังสายของโซฟีแห่งฮันโนเฟอร์ พระราชนัดดาในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษและพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ และผู้สืบเชื้อสายจากพระองค์ผู้เป็นโปรเตสแตนต์ผู้ที่ยังมิได้เสกสมรสกับผู้เป็นโรมันคาทอลิก; ผู้ที่เป็นโรมันคาทอลิกหรือเสกสมรสกับผู้เป็นโรมันคาทอลิกถูกห้ามจากการมีสิทธิในการครองราชบัลลังก์ “ตลอดกาล” อีกแปดมาตราของพระราชบัญญัติจะมีผลใช้ได้ก็เมื่อหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 และพระราชินีนาถแอนน์:
พระราชบัญญัติการสืบสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701
Act of Settlement 1701
สุวิชช พันธเศรษฐ