pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
-ในปี 2003 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้ลงมติให้วิลเลียมส์เป็นบุคคลผู้มีเกียรติอย่างสูงสุด เนื่องด้วยวิลเลี่ยมส์มีคุณูปการต่อวงการดนตรี และยังเคยเป็นผู้ประพันธ์ดนตรีโอลิมปิกเกม ถึง 4 ครั้งด้วยกัน คือในปี ค.ศ.1984, 1988, 1996 และ 2002
-Kennedy Center Honors ใน ค.ศ.2004
-Classic Brit Award ใน ค.ศ.2005
-National Medal of Arts จากทำเนียบขาว กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ใน ค.ศ.2009
ในปี ค.ศ. 1956 วิลเลี่ยมส์ได้แต่งงานกับบาร์บาร่า รูค (Barbara Ruick) นักแสดงและนักร้องชาวอเมริกัน ทั้งคู่มีลูกด้วยกันสามคน ได้แก่ มาร์ค ทาวเนอร์ วิลเลี่ยมส์, เจนนิเฟอร์ วิลเลี่ยมส์ และโจเซฟ วิลเลียมส์
วิลเลี่ยมส์กับรูคใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน จนกระทั่งรูคเสียชีวิต ด้วยอาการเลือดออกในสมอง ในเดือนมีนาคม ปี ค.ศ.1974 อายุได้ 43 ปี เธอถูกพบว่าเสียชีวิตในห้องพักของเธอที่รัฐเนวาด้า ขณะกำลังถ่ายทำภาพยนตร์ที่นั่น
รูคใช้ชีวิตคู่กับวิลเลี่ยมส์ทั้งสิ้น 18 ปี
ในปี ค.ศ. 1980 วิลเลี่ยมส์แต่งงานใหม่กับซาแมนธาร์ วินสโลว์ (Samantha Winslow) ทำอาชีพช่างภาพ และได้ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันจวบจนปัจจุบัน
โจเซฟ วิลเลี่ยมส์.
โจเซฟ วิลเลี่ยมส์ ลูกชายของจอห์น วิลเลี่ยมส์ เป็นทั้งนักร้องและ นักประพันธ์ดนตรีประกอบภาพยนตร์ โดยเขาเป็นนักร้องนำประจำวงร็อค Toto และมีผลงานดนตรีประกอบละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ เขาเป็นผู้เขียนเพลง Lapti Nek ที่ใช้ใน การกลับมาของเจได (Return of the Jedi, 1983) ฉากนักดนตรีต่างดาวเล่นดนตรีรื่นเริงให้แก่แจ็บบ้า ในภาพยนตร์นั้น ตัวเพลงจะเป็นเนื้อร้องภาษาต่างดาว โจเซฟได้ทำเวอร์ชันเนื้อร้องภาษาอังกฤษขึ้นมาด้วย ชื่อ Work it out โดยเขาเป็นผู้ร้องเอง แต่เวอร์ชันนี้ไม่ได้ใช้ในภาพยนตร์และไม่ได้รับการออกจำหน่าย ภายหลัง ในสตาร์วอร์สฉบับพิเศษที่นำกลับมาฉายโรงอีกครั้งในปี ค.ศ.1997 ฉากนี้ถูกเปลี่ยนด้วยการถ่ายทำเสริมและใส่ซีจีเข้าไป เพลง Lapti Nek ที่โจเซฟ วิลเลี่ยมส์เขียนจึงถูกตัดออก และแทนที่ด้วยเพลง Jedi Rock ประพันธ์โดยเจอร์รี่ เฮย์ (Jerry Hey)&lt;ref&gt;
มนุษย์ต่างโลก (ภาพยนตร์)
รุดยาร์ด คิปลิง
สี่ดรุณี
สี่ดรุณี  เป็นนวนิยายของนักเขียนชาวอเมริกัน ลุยซา เมย์ อัลคอตต์ (1832-1888) เขียนที่บ้านของอัลคอตต์ในเมืองคอนคอร์ด รัฐแมสซาชูเซตต์ สหรัฐอเมริกา และใช้สถานที่นี้เป็นฉากของเรื่องด้วย นิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์เป็นสองตอน ในปี ค.ศ. 1868 และ 1869 ตามลำดับ เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของหญิงสาวพี่น้อง 4 คน คือ เม็ก โจ เบธ และเอมี่ มาร์ช โดยใช้ประสบการณ์วัยเยาว์ของอัลคอตต์กับน้องสาวทั้งสามเป็นแรงบันดาลใจ หนังสือภาคแรกประสบความสำเร็จอย่างสูงทั้งยอดจำหน่ายและคำวิจารณ์ จึงได้มีการตีพิมพ์ภาคที่สองต่อมาในเวลาอันรวดเร็วและประสบความสำเร็จยิ่งกว่า เนื้อเรื่องทั้งสองตอนได้ตีพิมพ์รวมเป็นเล่มเดียวกันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1880 หลังจากนั้นอัลคอตต์ได้เขียนนวนิยายภาคต่ออีก 2 เรื่องคือ "Little Men" (1871) และ "Jo's Boys" (1886)
"สี่ดรุณี" ได้รับการดัดแปลงเป็นละครเวที ละครเพลง โอเปร่า ภาพยนตร์ และภาพยนตร์การ์ตูนหลายครั้ง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 106
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 106 สายสวรรคโลก–อุโมงค์ เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร มีแนวเส้นทางเริ่มจากทางเข้าสวรรคโลก (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1370) อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ผ่านอำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง อำเภอลี้ อำเภอบ้านโฮ่ง อำเภอป่าซาง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน และตัดเข้าตัวเมืองเชียงใหม่ สิ้นสุดที่อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เส้นทางนี้เป็นเส้นทางลัดจากถนนพหลโยธิน ที่สามารถเชื่อมต่อไปยังสถานที่สำคัญ เช่น อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ อุทยานแห่งชาติออบหลวง โดยไม่ต้องผ่านตัวเมืองเชียงใหม่ และสามารถใช้เป็นเส้นทางเชื่อมต่อเข้าสู่ทางหลวงหมายเลข 108 เข้าสู่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ได้โดยไม่ต้องเริ่มจากตัวเมืองเชียงใหม่ แต่ไม่เป็นที่นิยมนักเนื่องจากช่วงอำเภอเถิน ถึงอำเภอลี้ (รอยต่อระหว่างจังหวัดลำปางและจังหวัดลำพูน) เป็นทางแคบ ตัดขึ้นภูเขาสูง และคดเคี้ยวมาก จึงไม่เหมาะในการสัญจรในเวลากลางคืน โดยส่วนที่แคบและคดเคี้ยวนั้นคือส่วนที่ตัดผ่านอุทยานแห่งชาติดอยจง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 106 ช่วงจังหวัดลำพูนและเชียงใหม่นั้น มีความโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์คือ มีต้นขี้เหล็กและต้นยางนาสูงใหญ่ปลูกเรียงรายตลอดสองข้างทางตั้งแต่ลำพูนจนถึงเชียงใหม่ จนเรียกกันว่าเป็น "ถนนสายต้นยาง" หรือ "ถนนต้นยาง"
สำหรับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 106 ช่วงสวรรคโลก–ดอนไชย กรมทางหลวงได้ทำการรวมเส้นทางกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1048 และทางเข้าดอนไชยหรือถนนพหลโยธินสายเก่า (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1352) บางส่วน และช่วงอำเภอสารภี-ต่อเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ ได้มีการโอนความรับผิดชอบไปยังองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่
ถนนช่วงเชียงใหม่-ลำพูน เป็นเส้นทางที่ผูกพันกับปิงห่าง ต้นยาง และต้นขี้เหล็ก ในอดีตแม่น้ำปิงจะไหลผ่านทางทิศตะวันออกของเวียงกุมกาม เมืองหริภุญชัย และวัดอรัญญิกรัมการาม (วัดดอนแก้ว) ซึ่งเป็นสี่มุมเมืองในสมัยพระนางจามเทวี เมื่อคราวที่พญามังรายยึดครองเมืองหริภุญชัย และสร้างเมืองใหม่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหริภุญชัย ชื่อว่า เมืองชะแว ได้เกิดน้ำท่วม จึงย้ายไปสร้างเมืองแห่งใหม่ คือ เวียงกุมกาม ทำให้แม่น้ำปิง เกิดการเปลี่ยนทางไหลผ่านเข้าในตัวเมืองหริภุญชัย และไหลผ่านหน้าวัดพระธาตุหริภุญชัยในสมัยพญามังราย
ในราว พ.ศ. 2101 สมัยพญาแม่กุแม่น้ำปิงยังไหลผ่านทางทิศตะวันออกของเวียงกุมกาม และตัวเมืองหริภุญชัยอยู่ ในระหว่างปี พ.ศ. 2101–2317 อาณาจักรบริเวณนี้อยู่ภายใต้การปกครองของพม่า จนถึงราวปี พ.ศ. 2317 มีบันทึกว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้ยกทัพตามแม่น้ำปิง (สายปัจจุบัน) ที่ไหลผ่านทิศตะวันตกของเวียงกุมกามและเมืองหริภุญชัย ซึ่งแสดงว่าแม่น้ำปิง เกิดการเปลี่ยนร่องน้ำ ในระหว่างที่พม่าปกครองพื้นที่ดังกล่าว
แม้ว่าแม่น้ำปิงจะมีการเปลี่ยนร่องน้ำ แต่ยังปรากฏว่ามีการตั้งถิ่นฐานของราษฎรตามแนวแม่น้ำปิงสายเดิม (ปิงห่าง) ทำให้เกิดเส้นทางคมนาคมทางบกเลียบตามแนวแม่น้ำสายดังกล่าว เป็นเส้นทางสายหลักในการติดต่อค้าขายระหว่างชาวเมืองเชียงใหม่ และเมืองลำพูนมาจนปัจจุบัน
ถนนสายเลียบแม่น้ำปิงห่าง หรือถนนเชียงใหม่-ลำพูน มีการสร้างถนนอย่างเป็นทางการขึ้น โดยพระยาทรงสุรเดช (อั้น บุนนาค) ข้าหลวงใหญ่รักษาราชการมณฑลลาวเฉียง ในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2438 เริ่มสร้างตั้งแต่เชิงสะพานนวรัฐ (หน้าโรงเรียนเชียงใหม่คริสเตียนในปัจจุบัน) เลียบตามแนวแม่น้ำปิงห่างจนถึงเมืองลำพูน
สันนิษฐานว่าถนนคงจะแล้วเสร็จก่อนเดือนกันยายน พ.ศ. 2440 เพราะปีแอร์ โอร์ต (Pierre Orts) ที่ปรึกษากฎหมายชาวเบลเยี่ยมที่เดินทางขึ้นไปร่วมพิจารณาพิพากษาคดีที่นครเชียงใหม่แล้วเลยไปตรวจราชการหัวเมืองต่างๆ ในมณฑลลาวเฉียง ได้บันทึกไว้เมื่อวันพุธที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2440 ว่า
ต่อมาในคราวที่พระยาศรีสหเทพ (เส็ง วิรยศิริ) ราชปลัดทูลฉลองกระทรวงมหาดไทยเป็นข้าหลวงพิเศษขึ้นมาจัดระเบียบราชการในมณฑลตวันตกเฉียงเหนือเมื่อปลายปี ร.ศ. 118 (พ.ศ. 2442) ก็ได้มีการกล่าวถึงถนนสายเชียงใหม่–ลำพูนในรายงานประชุมปรึกษาข้อราชการที่เมืองนครเชียงใหม่ วันที่ 9 กุมภาพันธ์ รัตนโกสินทรศก 118 ว่า
3 เดือนถัดมาจากการประชุม พ.ศ. 2443 หม่อมอุดมพงษ์เพ็ญสวัสดิ์ (ม.ร.ว.ประยูร อิศรศักดิ์) ข้าหลวงประจำนครเชียงใหม่ ได้มีโทรเลขรายงานไปยังกระทรวงมหาดไทยว่า
จากโทรเลขนี้ ทำให้ทราบว่าผู้ที่ปลูกต้นยางตลอดสองข้างทางถนนในเขตเชียงใหม่ คือเจ้าราชบุตร (เจ้าน้อยคำตื้อ) บุตรของเจ้าอุปราช (บุญทวงษ์) แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าผู้ใดเป็นคนปลูกต้นขี้เหล็กในถนนฝั่งลำพูน
ส่วนถนนทางด้านเมืองลำพูน ปรากฏในโทรเลขที่เจ้าอินทยงยศโชติ เจ้านครลำพูน รายงานไปยังกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 188 ว่า
พ.ศ. 2448 ได้มีการปรับปรุงและขยายผิวถนนสายเชียงใหม่-ลำพูนอีกครั้ง ตามใบบอกของพระยาสุรสีห์วิสิษฐศักดิ์ (เชย กัลยาณมิตร) ข้าหลวงใหญ่รักษาราชการมณฑลพายัพ ลงวันที่ 26 กรกฎาคม ร.ศ. 124 ว่า
ผุดผาดน้อย วรวุฒิ
ผุดผาดน้อย วรวุฒิ มีชื่อจริงว่า ผ่อน ออมกลิ่น เกิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2494 ที่จังหวัดขอนแก่น มีชื่อเล่นว่า "หมู" เป็นบุตรคนที่ 4 จากพี่น้องทั้งหมด 8 คน เริ่มชกมวยตั้งแต่อายุ 10 ขวบตามบรรดาพี่ชาย ในชื่อ "ผุดผาดน้อย จ.หาญผจญ" ค่ายมวยในขอนแก่น ของนายแพทย์จำลอง มุ่งการดีและนายยล หาญเผชิญ (พี่ชายคนโตใช้ชื่อมวย "ผุดผาด จ.หาญผจญ") แต่บิดา (นายผ่อง ออมกลิ่น) ไม่สนับสนุน อยากให้เรียบจบ มศ.3 ก่อน เมื่อเรียนจนจบ มศ.3 ที่ขอนแก่น ได้ฝึกเชิงมวยกับเพื่อนของพี่ชายชื่อ "ศรทอง ลูกเครื่องมือกล" และได้ตระเวนชกทั่วภาคอีสานเป็นจำนวนกว่า 60 ครั้ง โดยไม่แพ้ใครเลย ในปี พ.ศ. 2512 เมื่ออายุได้ 18 ปี ก็ได้เดินทางเข้าชกมวยที่กรุงเทพจากการชักนำของเพื่อนนักมวยของพี่ชายอีกคนชื่อ "ศักดิ์มนู วรวุฒิ" จึงได้มาอยู่กับค่ายวรวุฒิ ของ หม่อมราชวงศ์พรพุฒิ วรวุฒิ นับแต่บัดนั้น ใช้ชื่อมวย "ผุดผาดน้อย วรวุฒิ" ชกครั้งที่เวทีราชดำเนินในรายการเดิมพัน ชนะน็อคด้วยการเตะก้านคอ ต่อมาในปีเดียวกันได้แชมป์ "ขวัญใจโลลิต้า" ในรุ่น 108 ปอนด์
นอกจากนี้ ในประวัติศาสตร์มวยไทยยังได้จารึกว่า ผุดผาดน้อย วรวุฒิ เป็นผู้ฝึกมวยไทยในค่ายยิมที่ประเทศฝรั่งเศส เป็นเวลากว่าสามทศวรรษ
แต่เดิม ผุดผาดน้อยเกิดอาการเบื่อหน่ายช่วงเวลากลางวันที่ไม่มีการซ้อมมวย จึงได้ไปสมัครเรียนที่วิทยาลัยช่างกลสยาม รุ่นที่ 6 แผนกช่างยนต์ เมื่อจบปวช. จึงสมัครเรียนต่อที่วิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ รุ่นที่ 1 แผนกช่างยนต์เหมือนเดิม เรียนอยู่ 3 ปี แต่ไม่จบ เพราะไม่ถนัดพวกวิชาคำนวณและวิทยาศาสตร์ช่าง
ผุดผาดน้อย รุ่งโรจน์บนสังเวียนมวยไทยระหว่างปี 2513 - 2519 ขึ้นชกประมาณ 130 ครั้ง แพ้เพียง 10 กว่าครั้ง เป็นแชมป์ 3 รุ่น คือ ฟลายเวท, จูเนียร์เฟเธอร์เวท และจูเนียร์ไลท์เวท ของสนามมวยเวทีลุมพินี และยังได้แชมป์ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เมื่อสมัยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยการชนะ "ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา" รวมทั้งแชมป์ "ยอดมวยอีสาน" ในการชิงกับ "เริงศักดิ์ พรทวี" ผุดผาดน้อยมีค่าตัวเรือนแสน ซึ่งในยุคเดียวกันนั้นมีเพียงเขา, วิชาญน้อย พรทวี, พุฒ ล้อเหล็ก และแสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์
ผุดผาดน้อย เมื่อรุ่งขึ้นมาไม่นานก็แทบหาคู่ชกในรุ่นเดียวกันไม่ได้ต้องแบกน้ำหนักตลอด และได้ปราบยอดมวยไทยชื่อดังในยุคเดียวกันมาแล้วหลายคน อาทิ วิชาญน้อย พรทวี, อภิเดช ศิษย์หิรัญ, ณรงค์น้อย เกียรติบัณฑิต, เนตร ศักดิ์ณรงค์, ฟ้าใส ทวีชัย, ไชยยุทธ สิทธิบุญเลิศ, ศิริมงคล ลูกศิริพัฒน์, ยอดสิงห์ ส.พญาไท, ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา เป็นต้น
ไฟต์ที่แฟนมวยรุ่นเก่าไม่มีวันลืมคือการชกกับ ขุนค้อนเพชรฆาต "หัวไทร สิงห์เมืองนคร" ในยก 4 ผุดผาดน้อยโดนหมัดของหัวไทรลงไปให้กรรมการนับแปด 2 ครั้งติด ๆ กัน ขณะกำลังซวนเซลงไปนอนอีกครั้ง ซึ่งจะเป็นการแพ้น็อคทันที เขาได้สวมหัวใจสิงห์บวกด้วยศอกซ้ายจนคู่ต่อสู้ลงไปกอง ผุดผาดน้อยพลิกกลับมาชนะน็อคอย่างเหลือเชื่อ ผู้ชมในสนามมวยเวทีลุมพินีลุกขึ้นตะโกน "ไอ้หมูใจเพชร" พร้อม ๆ กัน
ผุดผาดน้อยเป็นนักมวยเชิงดี ชกสวย มีลูกเตะเป็นอาวุธหลัก คือ แข้งซ้าย จนได้รับฉายาว่า "ไอ้หมูแข้งทอง" จากสื่อมวลชน มียอดมวยร่วมยุคเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ชกกัน คือ "พุฒ ล้อเหล็ก" เพราะเป็นเพื่อนสนิท ฝึกซ้อมอยู่ด้วยกัน และเป็นมวยในสังกัดของ "ครูเฒ่า" ชนะ ทรัพย์แก้ว เหมือนกัน
ผุดผาดน้อย ประกาศแขวนนวมแบบสายฟ้าแลบเมื่อมีอายุเพียง 25 ปี หลังจากนั้นได้เดินทางไปทำงานกับคนไทยในลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา ราว 2 ปี กลับมาเมืองไทยเมื่อบิดาเสียชีวิต และลงท้ายเหมือนยอดมวยหลาย ๆ คนคือการกลับมาชกอีกครั้ง แม้ทำได้สวยงาม เอาชนะ "วังไพร โรจนสงคราม" ในการกลับมาครั้งแรก แต่ที่เหลืออีก 4 ครั้ง แพ้รวด เนื่องจากการร้างลาเวที ร่างกายไม่ฟิตเหมือนเดิม บวกกับชีวิตส่วนตัวที่มีเพื่อนฝูงจำนวนมากและเริ่มดื่มหนักขึ้น
หลังแขวนนวมชื่อของผุดผาดน้อย วรวุฒิ ได้รับการบรรจุในหอเกียรติยศของเวทีมวยราชดำเนิน เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2527
ในปี 2523 ได้มีเจ้าของยิมในฝรั่งเศส เดินทางมาติดต่อให้ไปสอนมวยไทยที่กรุงปารีส ผุดผาดน้อยตอบตกลงโดยไม่ลังเล และกลายเป็นครูมวยไทยคนแรกในยุโรป เมื่อฝรั่งนายจ้างจะขึ้นป้าย THAI BOXING หน้ายิม เขาค้านและยืนยันให้ใช้ชื่อ MUAY THAI ยิมนี้จึงมีชื่อ "FRANCE MUAY THAI" และกีฬาประจำชาติไทยนี้ก็ได้รับการเรียกขาน "มวยไทย" โดยฝรั่งนับแต่นั้น ไม่นานต่อมามีค่ายมวยไทยผุดขึ้นเต็มฝรั่งเศส และขยายไปยังประเทศต่างๆ ทั่วยุโรป ผุดผาดน้อยเป็นครูมวยไทยในฝรั่งเศสอยู่ 23 ปี ก่อนเดินทางไปเป็นครูมวยไทยสมัครเล่นให้ทีมชาติสวีเดน 3 ปี ทีมชาติฟิลิปปินส์อีก 2 ปี และกลับมาอยู่เมืองไทยตั้งแต่ต้นปี 2553
เมื่อปี 2539 ได้เปลี่ยนชื่อ "ผ่อน ออมกลิ่น" เป็น "ผุดผาดน้อย ออมกลิ่น" มีบุตรสาวกับอดีตภรรยาชาวฝรั่งเศสเชื้อสายแอลจีเรีย 1 คน ชื่อ "น้อยหน่า" อนุตรา ออมกลิ่น เกิดเมื่อปี 2524 น้อยหน่าแต่งงานกับหนุ่มเยอรมัน มีหลานสาวให้คุณตาไปเมื่อปลายเดือนมกราคม 2554 และในโอกาสที่เขาจะมีอายุครบ 60 ปีในเดือนมิถุนายน ปี 2554 ก็ได้ออกพ็อกเก็ตบุ๊กชีวประวัติ ชื่อ "ไวน์ชีวิต 60 ปี ผุดผาดน้อย วรวุฒิ" เรียบเรียงโดย วิฑูรย์ รักปลอดภัย อดีตนักข่าวที่พบเจอกันขณะลงเรือลากจากสวีเดนมายังประเทศไทยเมื่อปี 2550 เพื่อลากเรือดำน้ำสงครามเย็นของอดีตสหภาพโซเวียต ซื้อโดยพิพิธภัณฑ์ยานพาหนะ "เจษฎาเทคนิคมิวเซี่ยม"
เมื่อปี 2528 มิสเตอร์แตงโม ได้ทำเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่งในโอกาสครบรอบ 300 ปี ความสัมพันธ์ทางการทูตไทย - ฝรั่งเศส มีเนื้อหายกย่องผุดผาดน้อย ชื่อเพลง "หมูแข้งทอง" มีสไตล์การร้องเร็วแบบแร็พ ซึ่งว่ากันว่าเป็นเพลงแร็พเพลงแรกของไทย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 107
ถนนโชตนา ซึ่งมีระยะทางส่วนใหญ่เป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 107 สายเชียงใหม่–แม่จัน เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดเชียงใหม่และจังหวัดเชียงราย เป็นทางหลวงสายหลักของจังหวัดเชียงใหม่ในการติดต่อกับอำเภอต่าง ๆ ทางทิศเหนือ และเชื่อมต่อไปยังจังหวัดเชียงราย มีระยะทางตลอดทั้งสาย 240.301 กิโลเมตร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 107 มีจุดเริ่มต้นที่อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มุ่งไปทางทิศเหนือ ผ่านอำเภอแม่ริม อำเภอแม่แตง อำเภอเชียงดาว แล้วเบนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเล็กน้อย ตัดเข้าอำเภอไชยปราการ อำเภอฝาง แล้วไปสิ้นสุดบนถนนพหลโยธินที่อำเภอแม่จัน เดิมในช่วงฝาง – แม่จันเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1089 ต่อมาได้มีการรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินสายนี้ ทำให้มีระยะทางรวมทั้งสิ้น 240.301 กิโลเมตร
เส้นทางช่วงอำเภอเมืองเชียงใหม่ถึงอำเภอแม่ริมเป็นถนนคอนกรีตขนาด 4-6 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนน ส่วนช่วงอำเภอแม่ริมจนถึงศูนย์ฝึกช้างเชียงดาวเป็นถนนลาดยางขนาด 4 ช่องจราจร มีเกาะกลาง ซึ่งช่วงที่ผ่านเทศบาลตำบลสันโป่งเดิมจะไม่มีเกาะกลาง ทำให้เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง ถนนจะลดเหลือ 2 ช่องจราจรในช่วงที่ผ่านแก่งปันเต๊า รอยต่อระหว่างอำเภอแม่แตงและอำเภอเชียงดาว ระยะทาง 8 กิโลเมตร และจะขยายเป็น 4 ช่องจราจรอีกครั้งจนถึงช่วงทางเลี่ยงเมืองเชียงดาว จากนี้ถนนจะเป็น 2 ช่องจราจรเป็นหลักและ 4 ช่องจราจรในช่วงผ่านเทศบาลและทางแยก เมื่อผ่านแยกปิงโค้งถนนจะลัดเลาะไปตามดอยหัวโท รอยต่อระหว่างอำเภอเชียงดาวและอำเภอไชยปราการ และจะผ่านภูเขาอีกครั้งเมื่อพ้นบ้านท่าตอนไปจนถึงอำเภอแม่จัน
ทางหลวงแผ่นดินสาย เชียงใหม่-เชียงดาว-ฝาง ให้ขนานนามว่า "ถนนโชตนา" เพื่อเป็นเกียรติแก่ นายทิม โชตนา นายช่างกำกับการแขวงการทางเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม 2493 ตามมติ ครม จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 107 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 6 ตอน ได้แก่
ตัวละครในไฟนอลแฟนตาซี VIII
ด้านล่างเป็นรายชื่อ ตัวละครในไฟนอลแฟนตาซี VIII
การวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิม
ทฤษฎีการวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิม  ของ อีวาน พาฟลอฟ
พฤติกรรมที่จะเกิดการวางเงื่อนไขแบบคลาสสิกได้มักเป็นพฤติกรรมหรือการตอบสนองที่เกิดจากปฏิกิริยาสะท้อน อันมีพื้นฐานมาจากการทำงานของระบบประสาทอัตโนมัติ เช่น การทำงานของต่อมต่าง ๆในร่างกาย การทำงานของระบบกล้ามเนื้อต่าง ๆ พฤติกรรมการตอบสนองในการวางเงื่อนไขแบบคลาสสิก เป็นพฤติกรรมที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เมื่อมีสิ่งเร้ามากระตุ้น พฤติกรรมที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติเหล่านี้ เรียกว่า พฤติกรรมตอบสนอง หรือพฤติกรรมที่เป็นไปโดยไม่ตั้งใจ
พาร์พลอฟ เชื่อว่าการเรียนรู้ของสิ่งมีชีวิตจำนวนมากเกิดจากการวางเงื่อนไข (conditioning) กล่าวคือ การตอบสนองหรือการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นต่อสิ่งเร้าหนึ่งมักมีเงื่อนไขหรือสถานการณ์เกิดขึ้น ซึ่งในสภาพปกติหรือในชีวิตประจำวันการตอบสนองเช่นนั้นอาจไม่มี เช่น กรณีสุนัขได้ยินเสียงกระดิ่งและน้ำลายไหล เสียงกระดิ่งเป็นสิ่งเร้าที่ต้องการให้เกิดการเรียนรู้จากการวางเงื่อนไข (เพราะโดยปกติเสียงกระดิ่งมิได้ทำให้สุนัขน้ำลายไหล แต่คนต้องการให้สุนัขน้ำลายไหลเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่ง) พาร์พลอฟ เรียกว่า สิ่งเร้าที่มีเงื่อนไข (conditioned stimulus) และปฏิกิริยาน้ำลายไหล เป็นการตอบสนองที่เรียกว่าการตอบสนองที่มีเงื่อนไข (conditioned response)
ไฮสคูล
ลำดับเหตุการณ์การปฏิรูปศาสนาในอังกฤษ
ลำดับเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับการปฏิรูปศาสนาของอังกฤษ  เหตุการณ์ข้างล่างนี้เป็นเหตุการณ์ที่มีส่วนเกี่ยวกับการปฏิรูปศาสนาในอังกฤษจากโรมันคาทอลิกมาเป็นนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์
ภาษาชาวาคาโน
เอฟ-4 แฟนทอม II
คอนหยัก (เครื่องดื่ม)
ซูเซิน บอยเออล์
ซูเซิน บอยเอิล
ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์อังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึง ค.ศ. 1599
ทศกัณฑ์
ท้าวราพณ์
Newcastle-on-Tyne
ออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรี
นักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรี  (ราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 6–26 พฤษภาคม ค.ศ. 604) เป็นนักพรตโรมันคาทอลิกคณะเบเนดิกติน ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีองค์แรกเมื่อปี ค.ศ. 598 และถือกันว่าเป็น “อัครทูตเพื่อชาวอังกฤษ” (Apostle to the English) และเป็นผู้วางรากฐานของศาสนาคริสต์ในอังกฤษ
นักบุญออกัสตินเป็นรองอธิการอาราม (prior) ในกรุงโรม เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 เลือกให้เป็นผู้นำในการไปเผยแพร่ศาสนาในปี ค.ศ. 595 ในบริเตนโดยมีจุดประสงค์ที่จะชักชวนให้เอเธลเบิร์ตแห่งเคนต์ (Æthelberht of Kent) เปลี่ยนมานับถือคริสต์ศาสนา การที่เลือกเคนต์คงเป็นเพราะตั้งอยู่ใกล้หลายราชอาณาจักรที่นับถือศาสนาคริสต์ในกอล และเอเธลเบิร์ตเสกสมรสกับเจ้าหญิงเบอร์ธา (Bertha of Kent) ซึ่งเป็นคริสต์ศาสนิกชนและหวังกันว่าจะมีอิทธิพลต่อพระสวามีบ้าง ก่อนที่จะเดินทางไปถึงเคนต์กลุ่มมิชชันนารีก็อยากจะหันหลังกลับแต่พระสันตะปาปาเกรกอรีก็ทรงยุให้เดินทางต่อ ในที่สุดในปี ค.ศ. 597 นักบุญออกัสตินก็ขึ้นฝั่งอังกฤษที่เทเนทและเดินทางไปเมืองหลักแคนเทอร์เบอรี
ในที่สุดเอเธลเบิร์ตแห่งเคนต์ก็ยอมรับคริสต์ศาสนาและทรงอนุญาตให้มิชชันนารีเผยแพร่คำสอนอย่างเสรีและพระราชทานที่ดินให้ก่อตั้งอารามนอกกำแพงเมือง ออกัสตินได้รับแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งอังกฤษและได้ทำการเปลี่ยนศาสนาให้แก่ข้าราชสำนักหลายคน และได้ทำการเปลี่ยนศาสนาให้กับผู้เข้าร่วมพิธีวันคริสต์มาสในปี ค.ศ. 597 เป็นจำนวนนับพัน ในปี ค.ศ. 601 สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 ก็ทรงส่งมิชชันนารีมาสมทบในการพยายามที่จะชักชวนให้บิชอปชาวเคลท์ยอมรับอำนาจของออกัสตินแต่ไม่สำเร็จ ในปี ค.ศ. 604 ก็มีการตั้งบิชอปคาทอลิกขึ้นทั้งที่ลอนดอนและโรเชสเตอร์ และมีการก่อตั้งสถานศึกษาเพื่อการฝึกหัดบาทหลวงและมิชชันนารีชาวแองโกล-แซกซัน หลังจากนั้นออกัสตินก็มีส่วนในการจัดการแต่งตั้งลอเรนซ์แห่งแคนเทอร์เบอรีให้สืบอำนาจต่อ ออกัสตินถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 604
ออกัสตินแห่งแคนเตอร์บรี
ฮันส์ ซิมเมอร์
ฮันส์ โฟลเรียน ซิมเมอร์ (; 12 กันยายน ค.ศ. 1957 - ) นักแต่งเพลง นักแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์ชาวเยอรมันเชื้อสายเฮ็สเซิน ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งรางวัลออสการ์ รางวัลลูกโลกทองคำ รางวัลบาฟตา และรางวัลแกรมมีหลายครั้ง ดนตรีของเขาเป็นแนวดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ผสมผสานกับการบรรเลงด้วยวงออเคสตรา
ซิมเมอร์เกิดที่แฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี เมื่อเป็นวัยรุ่นได้ย้ายมาอยู่ที่ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เริ่มอาชีพนักดนตรีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 โดยเล่นคีย์บอร์ด และซินธีไซเซอร์ เริ่มเขียนดนตรีประกอบภาพยนตร์โดยทำงานคู่กับ สแตนลีย์ มายเออร์ส นักแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์ชาวอเมริกัน เริ่มมีชื่อเสียงจากดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง The Last Emperor (1988) ที่ทำร่วมกับรีวอิจิ ซากาโมโตะ และเดวิด เบิร์น ซึ่งได้รับรางวัลออสการ์
หลังจากภาพยนตร์เรื่อง The Last Emperor ซิมเมอร์หันมาทำดนตรีประกอบภาพยนตร์อย่างจริงจัง มีผลงานที่มีชื่อเสียง เช่นเรื่อง Rain Man (1988) Driving Miss Daisy (1989) Thelma &amp; Louise (1991) The Lion King (1994) As Good as It Gets (1997)
ซิมเมอร์มีผลงานแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์มากกว่า 100 เรื่อง ได้รับรางวัลออสการ์จากเรื่อง The Lion King และรางวัลลูกโลกทองคำจากเรื่อง The Lion King และ Gladiator
เจ้าคณะใหญ่
เจ้าคณะใหญ่ เป็นตำแหน่งทางพระสังฆาธิการระดับสูงในการปกครองคณะสงฆ์ไทย รองจากสกลมหาสังฆปริณายก โดยแบ่งการปกครอง ดังนี้
คณะสงฆ์มหานิกาย.
มี 4 ตำแหน่งปกครองคณะสงฆ์มหานิกายทั่วประเทศ
คณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย.
มีตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่ 1 ตำแหน่ง คือ เจ้าคณะใหญ่คณะธรรมยุต ปกครองคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายทั่วประเทศ
คณะสงฆ์จีนนิกาย.
มีตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่ 1 ตำแหน่ง คือ เจ้าคณะใหญ่จีนนิกาย ปกครองคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย
คณะสงฆ์อนัมนิกาย.
มีตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่ 1 ตำแหน่ง คือ เจ้าคณะใหญ่อนัมนิกาย ปกครองคณะสงฆ์อนัมนิกายแห่งประเทศไทย
ตามกฎมหาเถรสมาคม ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่ ต้องมีคุณสมบัติดังนี้
พืชกินสัตว์
พืชกินสัตว์  คือ พืชที่ได้สารอาหารบางส่วนหรือส่วนใหญ่ (แต่ไม่รวมถึงพลังงาน) จากการดักและบริโภคสัตว์หรือสัตว์เซลล์เดียวซึ่งปรกติได้แก่แมลงและสัตว์ขาปล้องเหล่าอื่น ๆ โดยเป็นผลจากการปรับตัวให้อยู่รอดในดินที่มีสารอาหารน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งไนโตรเจน เช่น ดินที่มีสภาพเป็นกรด หิน ฯลฯ ศาสตรนิพนธ์อันเลื่องชื่อฉบับแรกซึ่งว่าด้วยพืชชนิดนี้นั้นเป็นผลงานของชาลส์ ดาร์วิน เมื่อปี ค.ศ. 1875
คาดว่าพืชกินสัตว์นี้ค่อย ๆ พัฒนามาอย่างน้อยสิบลำดับสายสกุลของพืชและในปัจจุบันมีมากกว่าสิบสองสกุลในห้าวงศ์ มีประมาณ 625 ชนิดที่สร้างกับดักและดึงดูดเหยื่อ สร้างเอนไซม์ย่อยอาหารได้ และสามารถดูดซึมสารอาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีมากกว่า 300 ชนิดในหลายสกุลที่มีแค่ลักษณะบางอย่าง
ชนิดของกับดัก.
กับดักพื้นฐานห้าแบบที่พบในพืชกินสัตว์
กับดักแบ่งเป็นมีปฏิกิริยาและไม่มีปฏิกิริยาขึ้นกับการเคลื่อนไหวที่ช่วยในการจับเหยื่อ เช่น "Triphyophyllum" เป็นกับดักแบบกระดาษเหนียวไม่มีปฏิกิริยาด้วยต่อมเมือกไร้ก้าน แต่ใบของมันไม่เติบโต (แตกกิ่ง) หรือเคลื่อนที่เพื่อตอบสนองต่อการจับเหยื่อ ขณะที่หยาดน้ำค้างเป็นกับดักแบบกระดาษเหนียวมีปฏิกิริยา ใบของมันแตกกิ่งอย่างรวดเร็ว ช่วยในการจับและย่อยเหยื่อ
กับดักแบบหลุมพราง.
กับดักแบบหลุมพรางมีการวิวัฒนาการมาอย่างน้อยหกรูปแบบที่เป็นอิสระต่อกัน กลุ่มแรกที่ถูกพัฒนาขึ้นมาอย่างง่ายๆก็คือ "Heliamphora" ในสกุลนี้กรวยหม้อมีใบที่ม้วนเข้าหากันและขอบใบทั้งสองด้านเชื่อมติดกัน พืชสกุลนี้มีถิ่นอาศัยในบริเวณที่มีฝนตกชุกแถมอเมริกาใต้อย่างภูเขาเรอร์ไรมา (Roraima) และเหตุนี้เพื่อเป็นการแน่ใจว่าน้ำจะไม่ไหลล้นออกมากจากหม้อจากการคัดสรรทางธรรมชาติทำให้มันได้วิวัฒนาการให้ขอบด้านบนมีลักษณะคล้ายกับช่องป้องกันน้ำล้นของอ่างล้างจานที่คอยระบายน้ำที่มากเกินออกจากกรวยหม้อ
"Heliamphora" เป็นสมาชิกในวงศ์ Sarraceniaceae ซึ่งเป็นพืชจากโลกใหม่ อยู่ในอันดับ Ericales "Heliamphora" มีการกระจายพันธุ์จำกัดอยู่แค่อเมริกาใต้ แต่อีกสองสกุลที่เหลือคือ "Sarracenia" และ "Darlingtonia" ซึ่งเป็นพืชถิ่นเดียวในทางตอนใต้ของอเมริกา (ยกเว้นหนึ่งชนิด) และรัฐแคลิฟอร์เนียตามลำดับ ส่วน "S. purpurea" subsp. "purpurea" มีการกระจายพันธุ์กว้างมากนั้น พบได้ไกลถึงประเทศแคนาดา
โดยทั่วไปพืชในสกุล "Sarracenia" มีการแข่งขันในการอยู่รอดสูง เพราะเมื่อเปรียบเทียบกับสกุลอื่นแล้ว มันทรหดและเติบโตได้ง่ายมาก
ในสกุล "Sarracenia" นั้น ปัญหาน้ำล้นถูกแก้ไขโดยฝาปิดซึ่งเป็นใบเล็กๆที่แผ่ออกอยู่ด้านบน ปกคลุมส่วนกรวยใบไม้และปกป้องมันจากน้ำฝน อาจเป็นเพราะมีระบบป้องกันน้ำที่ปรับปรุงขึ้นแบบนี้ ทำให้ "Sarracenia" มีเอนไซม์อย่างเช่น โพรเทส (protease) และ ฟอสฟาเทส์ (phosphatase) ในของเหลวที่ใช้ย่อยอาหารในส่วนล่างของกรวย ("Heliamphora" มีเพียงแบคทีเรียในการย่อยอาหารเท่านั้น) เอนไซม์ได้ย่อยโปรตีนและกรดนิวคลีอิกในเหยื่อ ได้กรดอะมิโนและไอออนฟอสเฟตออกมา ซึ่งต้นไม้จะดูดซึมไปใช้ ในชนิด "Sarracenia flava" นั้น น้ำหวานจะเจือด้วยโคนิอีนและแอลคาลอยด์ (alkaloid) เป็นการเพิ่มประสิทธิภาพของกับดักโดยการทำให้เหยื่อมึนเมา
"Darlingtonia californica" มีความสามารถในการปรับตัวอย่างที่พบใน "Sarracenia psittacina" และใน "Sarracenia minor" ในฝาปิดที่คล้ายกับบอลลูนที่เชื่อมติดกับกรวย ในส่วนที่โป่งพองคล้ายบอลลูนนั้นมีรูเล็กๆที่เปิดสู่ภายนอก มีกระที่ไม่มีคลอโรฟิลล์ที่แสงสามารถลอดผ่านได้ แมลงซึ่งส่วนมากเป็นมดจะเข้าสู่ภายในโดยผ่านทางรูเล็กๆนั้นที่อยู่ภายใต้บอลลูน เมื่อเข้าไปสู่ภายในพวกมดจะพยายามหาทางออกสู่ภายนอกจากทางออกปลอม (กระสีซีด) จนในที่สุดมันก็ตกลงไปในกรวย แมลงจะเข้าไปในกับดักได้มากขึ้นด้วยใบที่คล้ายกับ "ลิ้นงูหรือหางปลา" ที่ติดอยู่ภายนอกฝาปิด ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "ลิลลี่ งูเห่า"
กลุ่มที่สองก็คือพืชในสกุล "หม้อข้าวหม้อแกงลิง" ที่มีร้อยกว่าชนิด หม้อเกิดขึ้นที่ปลายสายดิ่งหรือมือจับซึ่งพัฒนามาจากการยืดออกของเส้นกลางใบ โดยมากเหยื่อของมันคือแมลงแต่บางชนิดที่มีหม้อขนาดใหญ่อย่าง "N. rajah" สามารถดักจับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กและสัตว์เลื้อยคลานได้
"Cephalotus follicularis" พืชขนาดเล็กจากทางตะวันตกของประเทศออสเตรเลีย มีกับดักคล้ายกับรองเท้าหนังอ่อน ขอบปาก (เพอริสโตม) ของมันเปิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มีหนามรอบปากเพื่อป้องกันแมลงปีนออกมาจากกับดัก ผนังด้านในปกคลุมไปด้วยแผ่นขี้ผึ้งบางๆซึ่งลื่นมากสำหรับแมลง เหยื่อจะถูกดึงดูดด้วยน้ำหวานที่ซ่อนอยู่ในบริเวณเพอริสโตมและสีสันที่ฉูดฉาดคล้ายดอกไม้อย่างสารแอนโธไซอะนิน (anthocyanin)
พืชกินสัตว์กลุ่มสุดท้ายที่มีกับดักแบบหลุมพรางก็คือสับปะรดสี (bromeliad), "Brocchinia reducta", ด้วยลักษณะที่คล้ายสับปะรด ใบที่คล้ายสายหนัง มีขี้ผึ้งฉาบอยู่ที่โคนใบ กระจุกตัวหนาแน่นคล้ายเหยือก ในสับปะรดสีส่วนมาก น้ำที่ขังอยู่ในส่วนที่คล้ายเหยือกนั้นมักเป็นแหล่งอาศัยของกบ, แมลง และ แบคทีเรียตรึงไนโตรเจน (diazotroph) ที่ต้นไม้นำไปใช้ประโยชน์ นอกจากนี้ส่วนที่คล้ายเหยือกนั้นยังเป็นกับดักอีกด้วย
กับดักแบบกระดาษเหนียว.
กับดักแบบกระดาษเหนียวนั้นอยู่บนพื้นฐานเมือกเหนียวคล้ายกาว ใบของพืชที่มีกับดักแบบกระดาษเหนียวจะเต็มไปด้วยต่อมเมือกที่มีขนาดสั้นและไม่มีรูปพรรณสัณฐาน เช่น บัตเตอร์เวอร์ต (butterwort) หรือมีขนาดยาวและเปลี่ยนแปลงง่าย เช่น หยาดน้ำค้าง กับดักแบบกระดาษเหนียวมีวิวัฒนาการอย่างอิสระอย่างน้อยห้าครั้ง
ในสกุล "Pinguicula" ต่อมเมือกมีขนาดสั้นมาก (ติดฐาน, ไร้ก้าน) ใบเป็นมันเงา (เป็นที่มาของชื่อ 'บัตเตอร์เวอร์ต ') อย่างที่ไม่เคยปรากฏในพืชกินสัตว์ชนิดอื่น เชื่อว่ากับดักของมันสามารถจับแมลงบินได้ขนาดเล็กอย่าง fungus gnat (แมลงขนาดเล็กชนิดหนึ่ง) และพื้นผิวจะตอบสนองกับเหยื่อโดยสัมพันธ์กับการเติบโตที่รวดเร็ว การเติบโตแบบการเคลื่อนไหวของพืชโดยมีสัมผัสเป็นสิ่งเร้านี้ (thigmotropism) อาจเกี่ยวพันกับการม้วนตัวของแผ่นใบ (ป้องกันฝนล้างเอาเหยื่อออกจากผิวใบ) หรือหลุมน้ำย่อยตื้นๆใต้เหยื่อ
ในสกุลหยาดน้ำค้าง ("Drosera") ที่มีมากกว่า 100 ชนิด มีต่อมเมือกอยู่ที่ปลายหนวดซึ่งเติบโตเร็วสม่ำเสมอในการตอบสนองเหยื่อแบบการเคลื่อนไหวโดยมีสัมผัสเป็นสิ่งเร้าเพื่อใช้ในการจับเหยื่อ หนวดของ "D. burmanii" สามารถงอได้ 180° ในหนึ่งนาทีหรือเร็วกว่านั้น หยาดน้ำค้างสามารถพบได้ทั่วโลกในทุกทวีปยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา และพบมากในประเทศออสเตรเลียอย่างเช่นหยาดน้ำค้างเคราะ "D. pygmaea" และหยาดน้ำค้างหนวด "D. peltata" ที่พักตัวในระหว่างฤดูร้อน หยาดน้ำค้างเหล่านี้ได้รับไนโตรเจนจากแมลงซึ่งทั่วไปแล้วมันขาดเอ็นไซม์ไนเตรทรีดักเตสที่ทำหน้าที่ช่วยดูดซึมไนเตรตจากดิน
ญาติใกล้ชิดของหยาดน้ำค้าง, สนน้ำค้างโปรตุเกส ("Drosophyllum") ต่างจากหยาดน้ำค้างที่ไม่เคลื่อนไหว ใบของมันไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือเติบโตได้ "Drosophyllum" นั้นเติบโตใกล้กับทะเลทราย ต่างจากพืชกินสัตว์ส่วนใหญที่จะเติบโตในหนองบึงหรือพื้นที่เขตร้อนชื้น
เมื่อเร็วๆนี้ ข้อมูลทางโมเลกุล (โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสร้างสารพลัมบาจิน (plumbagin)) แสดงว่า "Triphyophyllum peltatum" ซึ่งเป็นสมาชิกในวงศ์ Dioncophyllaceae เป็นญาติใกล้ชิดกับ "Drosophyllum" และเป็นส่วนแบบของเครือบรรพบุรุษขนาดใหญ่ของพืชกินสัตว์และพืชที่ไม่ใช่พืชกินสัตว์ที่ประกอบไปด้วยวงศ์ Droseraceae, Nepenthaceae, Ancistrocladaceae และ Plumbaginaceae ปกติพืชชนิดนี้เป็นไม้เถาเนื้อแข็ง แต่ขณะที่อายุยังน้อยเป็นพืชกินสัตว์ มันอาจเป็นความเกี่ยวข้องของความต้องการสารอาหารพิเศษเฉพาะเพื่อใช้ในการออกดอก
กับดักแบบตะครุบ.