pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สิทธิ จุณณานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2438  ที่ตำบลวัดทอง คลองบางกอกน้อย จังหวัดธนบุรี เป็นบุตรของนายใต้เพ็ง และนางสุ่น จุณณานนท์ และได้สมรสกับคุณหญิงพร้อมเพรา อรรถการีย์นิพนธ์ มีบุตร-ธิดา 8 คน คือ
พระยาอรรถการีย์นิพนธ์ จบการศึกษาชั้นมัธยมปีที่ 8 จากโรงเรียนวัดเทพศิรินทร์ ในปี พ.ศ. 2455 และในปี พ.ศ. 2456 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกฎหมาย กระทรวงยุติธรรม และสอบไล่ได้เป็นเนติบัณฑิตในปี พ.ศ. 2460 โดยสุทธิ จุณณานนท์เริ่มรับราชการในกระทรวงยุติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2457 ด้วยอายุ 19 ปี
พระยาอรรถการีย์นิพนธ์ ได้ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ด้วยวัย
สมเด็จพระราชาธิบดีตูปูที่ 6 แห่งตองกา
จักรวรรดิตูอิตองกา
ตูอิตองกา
ตองกาตาปู
ตองงา
ราชอาณาจักรตองงา
พอลินีเซีย
หมู่เกาะวาลิสและฟูตูนา
การจลาจลในนูกูอะโลฟา พ.ศ. 2549
รายพระนามพระมหากษัตริย์ตองกา
รายพระนามรัชทายาทตองกา
ฟีจี
สาธารณรัฐฟีจี
แซนวาน
เซาตูเมและปรินซีปี
สาธารณรัฐประชาธิปไตยเซาตูเมและปรินซีปี
เซนต์ลูเชีย
วานูวาตู
สาธารณรัฐวานูวาตู
ภาษาฮินดีฟิจิ
ก็อดเบลสฟิจิ
ธงชาติฟิจิ
ตราแผ่นดินของฟิจิ
กองทัพฟิจิ
สมาคมฟุตบอลฟิจิ
โดโรธี ฮอดจ์กิน
โดโรธี แมรี ฮอดจ์กิน (; 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1910 – 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1994) หรือ โดโรธี โครว์ฟุต ฮอดจ์กิน (Dorothy Crowfoot Hodgkin) หรือ โดโรธี ฮอดจ์กิน (Dorothy Hodgkin) เป็นนักชีวเคมีชาวบริติช เป็นผู้พัฒนาเทคนิกผลิกศาสตร์รังสีเอกซ์เพื่ออธิบายโครงสร้างสารชีวโมเลกุล เธอได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีประจำปี ค.ศ. 1964
โดโรธี แมรี โครว์ฟุตเกิดที่กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ ในปี ค.ศ. 1910 เป็นบุตรสาวของจอห์น วินเทอร์ โครว์ฟุตและเกรซ แมรี โครว์ฟุต (นามสกุลเดิม ฮูด) บิดามารดาของฮอดจ์กินเป็นนักโบราณคดีที่ทำงานในอียิปต์ ในปี ค.ศ. 1921 ฮอดจ์กินเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมเซอร์จอห์น ลีแมนในเมืองเบคเคิลส์ ส่วนบิดามารดาของเธอย้ายไปทำงานที่เมืองคาร์ทูม ฮอดจ์กินสนใจด้านเคมีตั้งแต่เด็กและได้รับการสนับสนุนจากครอบครัว เมื่ออายุได้ 18 ปี เธอเรียนต่อด้านเคมีที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด (วิทยาลัยซอเมอร์วิลล์) ต่อมาในปี ค.ศ. 1932 ฮอดจ์กินเรียนจบด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เป็นสตรีคนที่สามที่ได้รับเกียรตินี้
ฮอดจ์กินเรียนต่อปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์และศึกษาคุณสมบัติของรังสีเอกซ์เพื่อใช้อธิบายโครงสร้างของโปรตีน เธอและอาจารย์ที่ปรึกษา จอห์น เดสมอนด์ เบอร์นอล เริ่มใช้วิธีนี้ในการศึกษาโครงสร้างของเปปซิน ในปี ค.ศ. 1933 ฮอดจ์กินได้รับตำแหน่งนักวิจัยที่วิทยาลัยซอเมอร์วิลล์และย้ายกลับไปออกซฟอร์ดในปีต่อมา เธอทำงานเป็นนักวิจัยและอาจารย์สอนวิชาเคมีที่วิทยาลัยจนถึงปี ค.ศ. 1977 มีลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงเช่น มาร์กาเรต แทตเชอร์ นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร ต่อมาในปี ค.ศ. 1960 เธอดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์วิจัยวูล์ฟสันของราชสมาคมแห่งลอนดอน ฮอดจ์กินดำรงตำแหน่งนี้ถึงปี ค.ศ. 1970
ฮอดจ์กินเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ค้นพบโครงสร้างชีวโมเลกุลสามมิติและพัฒนาเทคนิกผลิกศาสตร์รังสีเอกซ์ โดยในปี ค.ศ. 1945 เธอกับซี. เอช. คาร์ลิเซิลตีพิมพ์ผลงานโครงสร้างของสารสเตียรอยด์ คอเลสเตอริลไอโอไดด์ ในปีเดียวกัน ฮอดจ์กินอธิบายโครงสร้างของเพนิซิลลิน แต่ผลงานนี้ได้รับการตีพิมพ์ในอีก 4 ปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1948 เธอศึกษาวิตามินบี12 ซึ่งในขณะนั้นยังไม่มีใครสามารถอธิบายโครงสร้างได้ ฮอดจ์กินประสบความสำเร็จในการอธิบายโครงสร้างของวิตามินบี12 โดยใช้รังสีเอกซ์ เธอตีพิมพ์ผลงานในปี ค.ศ. 1955 ผลงานนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1964 เป็นสตรีคนที่สามที่ได้รับรางวัลนี้ ในปี ค.ศ. 1969 ห้าปีหลังจากได้รับรางวัลโนเบล ฮอดจ์กินพัฒนาเทคนิกรังสีเอกซ์จนสามารถใช้อธิบายโครงสร้างของอินซูลินได้สำเร็จ ผลงานชิ้นนี้เป็นงานที่เธอเริ่มไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1934
ด้านชีวิตส่วนตัว ฮอดจ์กินเคยมีความสัมพันธ์กับจอห์น เดสมอนด์ เบอร์นอล อาจารย์ที่ปรึกษาของเธอ ต่อมาในปี ค.ศ. 1937 เธอแต่งงานกับทอมัส ไลโอเนล ฮอดจ์กิน นักประวัติศาสตร์แอฟริกาและอาจารย์ที่ออกซฟอร์ด ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 3 คนชื่อ ลุค, เอลิซาเบธและโทบี ฮอดจ์กินเสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดสมองที่บ้านในวอริกเชอร์ ประเทศอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1994
เรื่องหลอนเอนฟีลด์
เรื่องหลอนเอนฟีลด์  เป็นเรื่องราวสยองขวัญที่เกิดขึ้นในประเทศอังกฤษ เมื่อปลายปี ค.ศ. 1977 เป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่เรียกว่าโพลเทอร์ไกสท์ เป็นเรื่องราวที่โด่งดัง ได้มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์และสารคดีต่าง ๆ รวมถึงหนังสืออีกหลายเล่ม แต่ก็มีบางส่วนที่เชื่อว่าเป็นเรื่องโกหก
เรื่องเกิดขึ้นที่บ้านเลขที่ 284 ถนนกรีน ในบริมส์ดาวน์ ย่านเอนฟิล์ด ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นบ้านของครอบครัวฮอดจ์สัน ที่ประกอบไปด้วย เพกกี ผู้เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ที่เธอต้องเลี้ยงดูลูก ๆ ทั้งสี่คนด้วยลำพังคนเดียว เนื่องจากสามีและเธอและพ่อของลูก ๆ ทั้งหมดได้เลิกรากับเธอไปแต่งงานใหม่ ลูกทั้งสี่คนของเธอประกอบไปด้วย มาร์กาเรต พี่สาวคนโตอายุ 13 ขวบ, เจเนต ลูกสาวคนที่สองอายุ 11 ขวบ, จอห์นนี่ ลูกชายอายุ 10 ขวบ และบิลลี ลูกชายคนเล็กอายุ 7 ขวบ
เรื่องราวเริ่มต้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1977 จากการที่มาร์กาเรตและเจเนตได้เล่นกระดานวิญญาณหรือผีถ้วยแก้วด้วยกันสองคน โดยที่ผู้เป็นแม่ไม่รู้เรื่องมาก่อน และหลังจากนั้นในเวลากลางคืนที่มาร์กาเรตนอนกับเจเนตตามปกติ ก็มีเสียงเคาะดังที่นอกประตูห้องนอน เตียงนอนของทั้งคู่ถูกเขย่า และเก้าอี้ในห้องเลื่อนไปมาเองได้โดยไม่ทราบสาเหตุ รวมถึงตู้เสื้อผ้าหรือลิ้นชักถูกรื้อค้น ทีแรกเพกกีคิดว่าเป็นเรื่องเล่นพิเรนทร์ของลูกชายสองคนหรือเปล่า แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้เพราะทั้งคู่นอนในห้องชั้นบน ในที่สุดเพกกีได้ตัดสินใจเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจมาตรวจสอบ ตำรวจซึ่งเป็นตำรวจท้องถิ่นคู่หูชายหญิงได้เข้าไปตรวจภายในบ้านในยามวิกาล เพราะคิดว่าอาจมีใครแอบซ่อนอยู่ในบ้าน แต่ที่ทั้งคู่พบเจอคือเก้าอี้ในบ้านเคลื่อนไหวเองได้ ทั้งคู่ได้ตรวจสอบดูแล้วไม่พบว่ามีลวดสลิงหรืออะไรก็ตามที่จะใช้บังคับมันได้ แม้ทั้งคู่จะเอาลูกแก้วมาวางไว้บนพื้นเพื่อพิสูจน์ว่าพื้นไม่ได้ลาดเอียง ก็ปรากฏว่าลูกแก้วกลิ้งไปในทิศทางที่ตรงข้ามกับเก้าอี้
จากเหตุนี้ทำให้สื่อมวลชนรับรู้ และกลายเป็นที่สนใจของหนังสือพิมพ์เดลิเมล์และเดลิมิลเลอร์ ทำให้สมาคมวิจัยค้นคว้าทางจิตได้ส่งเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบ ได้แก่ มัวริซ กรอส และนักเขียน กาย ลีออน เพลย์แฟร์ ทั้งคู่ได้ทำการตรวจสอบและสอบสวนตลอดจนสัมภาษณ์สมาชิกในบ้านเป็นระยะเวลานานถึง 2 ปี โดยเดินทางไปมาถึง 120 ครั้ง ได้หลักฐานต่าง ๆ มากมายทั้งเทปบันทึกเสียง, ภาพนิ่ง และภาพวิดีโอ ในภาพนิ่งหลายภาพเป็นภาพของเจเนตที่ดูเหมือนว่าลอยตัวสูงบนเตียงนอน รวมถึงช้อนส้อมที่ถูกบิดงอ ทั้งคู่จึงเชื่อว่าผีที่สิงอยู่ในบ้านหลังนี้มีเจตนาพุ่งตรงไปที่ตัวเจเนต ทั้งคู่จึงได้บันทึกเทปวิดีโอสัมภาษณ์เจเนตและมาร์กาเรต แล้วจู่ ๆ ปรากฏว่าเสียงของเจเนตก็เปลี่ยนไปกลายเป็นเสียงของชายแก่สูงวัย และใบหน้าเธอก็บูดเบี้ยวผิดปกติไป เธออ้างว่าตัวเองชื่อ "บิล วิลคินส์" อายุ 72 ปี และได้เสียชีวิตด้วยสาเหตุเลือดออกในสมองด้วยการนั่งตายบนเก้าอี้เก่าตัวหนึ่งที่มุมห้องชั้นล่างของบ้าน ซึ่งในขณะนั้นเก้าอี้ตัวนี้ก็ยังคงอยู่ที่เดิม และหลังจากนั้นไม่นาน ก็มีชายผู้หนึ่งอ้างว่าตนเคยเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้มาก่อน และพ่อของเขาชื่อ วิลเลียม วิลคินส์ ก็เสียชีวิตในบ้านหลังนี้จริง
แต่กระนั้นก็มีหลายคนไม่เชื่อ โดยเชื่อว่าเป็นการหลอกลวงของพี่น้องตระกูลฮอดจ์สัน แม้แต่ผู้ที่เชื่อและศึกษาเรื่องราวเหนือธรรมชาติ โจ นิกเกลล์ เห็นว่าเรื่องนี้เป็นเพียงความงมงายและเสียงแปลก ๆ ที่ฟังเหมือนคนแก่ที่เกิดขึ้น ที่ดูเหมือนว่าริมฝีปากของเจเนตแทบจะไม่ขยับด้วยซ้ำ มันคือความผิดปกติของเสียง นอกจากนี้ในเรื่องของถ่ายนิ่งที่พบว่าเจเนตลอยตัวอยู่กลางอากาศนั้น คนถ่ายภาพที่ถ่ายได้ก็ไม่ได้อยู่ในห้องของพวกเธอในระหว่างที่เกิดเหตุ แต่เป็นการควบคุมกล้องถ่ายภาพนิ่งจากระยะไกล ซึ่งอากัปกิริยาของเจเนตในตอนนั้นดูเหมือนว่าเธอกระโดดอยู่บนเตียงผ้าใบให้ลอยขึ้นมากกว่า ทั้งหมดนี้สามารถอธิบายได้ง่าย ๆ ว่ามันเป็นความแผลงของเด็กเท่านั้นเอง หรือนักมายากล บ๊อบ คูตี หลังจากได้เห็นเทปสัมภาษณ์เจเนตแล้ว เห็นว่าไม่เกินความสามารถของเด็กวัยรุ่น รวมถึงผู้เชี่ยวชาญเรื่องจิตวิทยาเด็กได้ตั้งข้อสังเกตไว้ว่า ขณะที่กรอสสัมภาษณ์เจเนต ก่อนที่เสียงเธอจะเปลี่ยนไป ว่าเป็นการชี้นำของมาร์กาเรต ผู้เป็นพี่สาว เพราะก่อนที่เสียงของเธอจะเปลี่ยนไป กรอสได้ถามว่า รู้สึกยังไงที่ถูกผีตามหลอกหลอน เจเนตตอบว่า ไม่เท่าไหร่ แต่แล้วจู่ ๆ มาร์กาเร็ตที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ขัดจังหวะโดยบอกให้เธอหุบปากซะ ซึ่งในเวลาต่อมาเจเนตก็ได้สารภาพในรายการโทรทัศน์รายการหนึ่งว่า ในระหว่างการสัมภาษณ์เธอได้โกหกทั้งกรอสและเพลย์แฟร์ไปอย่างน้อยหนึ่งหรือสองครั้ง เพื่อดูว่าทั้งคู่จะจับผิดได้หรือไม่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะกุเรื่องหรือโกหกทั้งหมด แต่จากเหตุนี้ก็ยิ่งทำให้มีความเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องหลอกลวงมากขึ้น ซึ่งในอีก 20 ปีต่อมา มัวริซ กรอซ ได้เดินทางไปหาครอบครัวนี้อีกเพื่อยืนยันว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้หลอกหลวง ซึ่งสมาชิกทุกคนของครอบครัวก็ได้ยืนยันเช่นนั้น ในปี ค.ศ. 2016 นักจิตวิทยา คริส เฟรนช์ ได้ให้เหตุผลห้าข้อเพื่อยืนยันว่าเรื่องดังกล่าวเป็นเรื่องหลอกลวง
เรื่องนี้ได้ถูกสร้างเป็นทั้งสารคดีและภาพยนตร์ในหลายครั้ง เช่น สารคดีเรื่อง "Ghostwatch" ของบีบีซี ในปี ค.ศ. 1992 หรือถูกอ้างอิงไปสร้างในภาพยนตร์เรื่อง "The Conjuring 2" ในปี ค.ศ. 2016
Enfield Poltergeist
Enfield Haunting
หมู่เกาะคะเนรี
แซง-ปีแยร์
พระเจ้าจอร์จ ตูปูที่ 1 แห่งตองกา
พระเจ้าจอร์จ ตูปูที่ 2 แห่งตองกา
สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จ ตูปูที่ 5 แห่งตองกา
สมเด็จพระราชินีนาถสโลเต ตูปูที่ 3 แห่งตองกา
สมเด็จพระราชาธิบดีเตาฟาอาเฮา ตูปูที่ 4 แห่งตองกา
ธงอาทิตย์อุทัย
ธงอาทิตย์อุทัย หรือ ธงเคียวกูจิตสึกิ  ออกแบบโดย กลุ่มขุนศึกไดเมียว ในยุคเอะโดะ เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1870 อันสืบเนื่องจากนโยบายของรัฐบาลเมจิ ที่ได้ประกาศใช้ธงทหารสำหรับกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น และจักรพรรดินาวีญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1889 ในความเชื่อของคนญี่ปุ่น สัญลักษณ์อาทิตย์อุทัย สื่อถึงความก้าวหน้า และเจริญรุ่งเรือง บางแห่งได้นำสัญลักษณ์อาทิตย์อุทัยที่ถูกดัดแปลงในแบบต่างๆ ไปใช้โฆษณาในเชิงพาณิชย์ ภายหลังได้นำกลับมาใช้อีกครั้งในฐานะธงนาวีของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเล เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1954 สำหรับคนที่อยู่นอกประเทศญี่ปุ่นแล้วล้วนมีความรู้สึกกับธงนี้ในแง่ลบ จากความรุนแรงที่กองทัพญี่ปุ่นก่อขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่เคยต่อสู้หรือถูกทารุณกรรมโดยทหารญี่ปุ่น ในประเทศที่เคยถูกญี่ปุ่นยึดครอง เช่น เกาหลีใต้ จีน, และ ทหารผ่านศึกของสหรัฐอเมริกา
ธงทหาร โดยมากออกแบบเพิ่มเติมจากลักษณะของธงชาติญี่ปุ่น, ลักษณะคล้ายธงชาติ มีรูปพระอาทิตย์สีแดงรัศมี 16 แฉก อยู่ตรงกลางธง และ ธงจักรพรรดินาวีญี่ปุ่น ลักษณะอย่างเดียวกันกับธงกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น แต่ดวงกลมพระอาทิตย์นั้นค่อนมาทางต้นธง และเปล่งรัศมีสีแดง 16 แฉก ปลายรัศมีนั้นจดปลายธงทุกด้าน (อันมีที่มาจากชื่อประเทศของญี่ปุ่นว่า "ดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัย") ธงชัยเฉลิมพลสำหรับกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น มีลักษณะเดียวกับธงศึก ด้านอื่นมีแถบจีบสีเหลือง อัตราส่วน 2:3 ส่วนธงชัยเฉลิมพลทหารม้า และทหารปืนใหญ่, ผืนธงสี่เหลี่ยมจตุรัส อัตราส่วน 1:1 มุมล่างธงมีตราเครื่องหมายของหน่วยทหารดังกล่าว ในส่วนของธงนาวีนั้นยังคงลักษณะดั้งเดิม เฉดสีแดงของดวงอาทิตย์มีระดับเฉดสีที่แตกต่างกัน ธงกองกำลังป้องกันตนเองทางภาคพื้นดิน ธงนี้มีชื่อในภาษาญี่ปุ่นว่า "ธงฮาจิโจเคียวกูจิตสึกิ" ("Hachijō-Kyokujitsuki" - 八条旭日旗) ลักษณะเป็นธงพื้นสีขาว มีรูปพระอาทิตย์เปล่งรัศมี 8 แฉกอยู่กลาง ขอบธงเป็นสีทอง
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ตองกา
ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตองกา
ประวัติศาสตร์ตองกา
โกเอฟาซี โอเอตูอิ โอเอโอตูตองกา
พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1
พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 2
สมเด็จพระราชาธิบดีเตาฟาอาเฮา ตูโปอูที่ 4
การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศตองกา พ.ศ. 2553
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศตองกา
ประเทศตองกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
แคลร์ อลิซาเบธ พาร์คเกอร์
ตราแผ่นดินของตองกา
รายนามนายกรัฐมนตรีตองกา
วิกิพีเดียภาษาตองกา
ฟุตบอลทีมชาติตองกา
รายชื่อเมืองในประเทศตองกา
เจ้าชายทูโพทัว อูลูกาลาลา
ร่องลึกตองกา
หมายเลขโทรศัพท์ในประเทศตองกา
วัฒนธรรมลาพิตา
รายชื่อเมืองในตองงา
ราชวงศ์ตูโปอู
ธงชาติตองกา
เกาะโตงาตาปู
รายชื่อกษัตริย์ตองงา
วาเลรี เลโอนตีเยฟ
วาเลรี ยาคอฟเลวิช เลโอนตีเยฟ (; เกิด 19 มีนาคม ค.ศ. 1949) เป็นนักร้องชาวโซเวียตและรัสเซียที่ได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 จนได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพีเพิลส์อาร์ตออฟรัสเซียในปี ค.ศ. 1996 เขาเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในศิลปินไม่กี่คนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโซเวียตและรัสเซีย ตลอดอาชีพหลายทศวรรษ เขาออกสตูดิโออัลบั้มมากถึง 30 อัลบั้ม ซึ่งส่วนใหญ่มียอดขายเกินกว่าหนึ่งล้านชุด ทำให้บรรดาสื่อต่างยกย่อง วาเลรี เลโอนตีเยฟ ว่าเป็นเป็นซุปเปอร์สตาร์และตำนานของรัสเซีย เขายังได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ 4 ครั้ง, เวิลด์มิวสิกอะวอดส์ 1 ครั้ง และแซดดีอะวอดส์ 8 ครั้ง
เขตการปกครองของตองงา
วาเลรี ลีออนทีเอฟ
เราเกิดในรัชกาลที่ ๙ เดอะซีรีส์
เราเกิดในรัชกาลที่ ๙ เดอะซีรีส์ เป็นละครพิเศษเพื่อน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ซึ่งในปี พ.ศ. 2559 ละครซีรีส์ชุด "เราเกิดในรัชกาลที่ ๙" นั้นสร้างเป็นละครเพื่อเป็นการแสดงความความอาลัยแด่ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตรของสถานีโทรทัศน์ช่องวัน ผลิตโดย บริษัท เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด
ละครชุดนี้ได้ถูกนำทำเป็นละครโทรทัศน์ เพื่อน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ได้จัดทำละครพิเศษ “เราเกิดในรัชกาลที่ ๙ เดอะซีรีส์” ซึ่งจะออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่องวัน ในเดือนพฤศจิกายน ปี พ.ศ. 2559 โดยเป็นการถ่ายทอดพระราชดำรัสที่ทรงวางแนวทางการดำเนินชีวิต ไว้ให้กับเหล่า พสกนิกรชาวไทย รวมถึงเล่าเหตุการณ์ย้อนกลับไปในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2559 วันที่คนไทยทั้งประเทศต้องโศกเศร้ากับการสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิต จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2559 ที่เหล่าพสกนิกรชาวไทยต่างพร้อมใจกันโดยเฉพาะการร่วมร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี ณ ท้องสนามหลวง กรุงเทพมหานคร
ละครชุด เราเกิดในรัชกาลที่ ๙ เดอะซีรีส์ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่องวัน ผลิตโดย บริษัท เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด วันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 20:30 - 21:50 น. ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 - 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ซึ่งสามารถรับชมละครซีรีส์ชุดพิเศษเรื่องนี้ย้อนหลังได้ผ่านทาง YouTube ของช่อง one และ LINE TV และทางสถานีได้นำซีรีส์เรื่องนี้กลับมาออกอากาศอีกครั้ง ทุกคืนวันอาทิตย์ เวลา 20:50 - 22:00 น. ทางช่องวัน โดยออกอากาศซ้ำตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 - 11 ธันวาคม พ.ศ. 2559 และสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส ได้นำซีรีส์เรื่องนี้มาออกอากาศซ้ำต่อเนื่อง วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2559 - 8 ธันวาคม พ.ศ. 2559 เวลา 20:30 น. และในช่วงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2560 ทางช่องวัน ได้นำละครซีรีส์ชุดพิเศษเรื่องนี้กลับมารีรันใหม่อีกครั้ง เพื่อแสดงความอาลัย โดยร่วมมือกับ คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จัดทำเสียงบรรยายภาพ หรือ Audio Description (AD) สำหรับผู้พิการทางสายตาเพื่อสามารถรับชมได้อย่างทั่วถึงและเท่าเทียบกันมากขึ้น
เด็กแว้น.
เก่ง เด็กเกเรที่ไม่ยอมเรียนหนังสือต่อหลังจบ ม.6 แต่กลับใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการแต่งรถ และแข่งมอเตอร์ไซค์ เก่งแอบหลงรัก อิง เพื่อนสาวที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก อิงเป็นคนยึดมั่นในคำสอนของในหลวง รัชกาลที่ ๙ และมีพระองค์ท่านเป็นแรงบันดาลใจในการเป็นนักคิด นักพัฒนา ทำให้เก่งคนที่ไม่เอาถ่านคิดได้และไปสมัครเรียนต่อ แต่วันหนึ่งกลับมีเหตุการณ์ที่ทำให้อิงต้องติดคุก
ครูจันทนา.
จากพระราชดำรัสของในหลวง รัชกาลที่ ๙ ที่เคยตรัสถึงครูทุกคนว่า ให้ครูปฏิบัติหน้าที่ครูให้ดีที่สุดเพื่อลูกศิษย์ทุกคน ทำให้ครูจันทนายึดหลักนี้ไว้ในใจเสมอ เพราะความเข้มงวดอยากให้ลูกศิษย์ทุกคนได้ดี ทำให้ พิมพ์ ลูกสาวของครูจันทนา เกิดความน้อยใจ เพราะตั้งแต่เด็กจนโตพิมพ์มักถูกแม่บังคับเคี่ยวเข็ญ หรือหากทำผิดเธอก็มักจะถูกแม่ทำโทษมากกว่านักเรียนคนอื่น ๆ เสมอในฐานะที่เป็นลูกครู พิมพ์จึงคิดเสมอว่าแม่รักลูกศิษย์มากกว่าลูกตัวเอง จนเธอตัดสินใจหนีออกจากบ้าน แต่แล้ววันหนึ่งพิมพ์กลับได้เรียนรู้ว่าสิ่งที่แม่ทำนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว
บ้านของพ่อ.
เรื่องราวของ ต้น กับ เต้ สองพี่น้องที่มีแนวความคิดต่างกันคนละขั้ว ทั้งคู่มักทะเลาะกันเสมอตั้งแต่เด็กจนโต แต่ทุกครั้งก็จะมีพ่อที่คอยเข้ามาห้ามปรามและสั่งสอน โดยยึดหลักคำสอนของในหลวงว่าให้รักกัน จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อพ่อเสียชีวิต ต้นมีความคิดที่จะขายบ้านของพ่อ แต่เต้กลับไม่ยอมเพราะคิดว่าบ้านหลังนี้คือความทรงจำถึงพ่อ สองพี่น้องทะเลาะกันรุนแรง แต่ในวันหนึ่งมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ทำให้ต้นและเต้หันหน้ามาคุยกันและเข้าใจกันในที่สุด
14 ตุลา.
เรื่องราวของ นิค ชายหนุ่มที่กำลังจะพาพ่อกับแม่ไปรำลึกความหลังในวันที่ทั้งคู่พบกันครั้งแรกจากเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 แต่เมื่อใกล้ถึงวันครบรอบ ประชาชนชาวไทยรวมทั้งนิค กลับได้รับข่าวการสวรรคตของในหลวง นิครู้ดีว่าพ่อรักและเทิดทูนในหลวงสุดหัวใจ เขากับแม่จึงพยายามปิดบังไม่ให้พ่อรู้เรื่องนี้ แต่สุดท้ายพ่อก็รับรู้ความจริงทุกอย่าง และถึงแม้พ่อจะเสียใจอย่างมาก แต่พ่อกลับกลายเป็นคนที่ให้กำลังใจทุกคนในครอบครัว เพราะพ่อเชื่อว่าในหลวง รัชกาลที่ ๙ พระองค์ท่านยังไม่จากไปไหน ตราบใดที่เรายังคงนึกถึงพระองค์ท่านและดำเนินชีวิตไปตามพระราชดำรัสของพระองค์ท่าน
รักแท้.
มุกดา ภรรยาของ นพ เจ้าของโรงงานทอผ้า มุกดานัดกับนพว่าจะไปกราบพระบรมศพ แต่นพต้องเร่งผลิตผ้าสีดำซ้ำเครื่องจักรยังเกิดระเบิด ทำให้นพผิดนัด ด้วยความเสียใจมุกดาจึงขับรถออกมาจนเกิดอุบัติเหตุชนกับรถของพอร์ชและรัฐ มุกดาสลบและไปตื่นอีกครั้งที่บ้านเก่าหลังหนึ่ง ใน พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นปีที่มีพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี เจ้าของบ้านคือ สาคร สาวโสดวัยเกษียณ เคยเป็นนักข่าวสายพระราชสำนัก ตามทำข่าวถ่ายภาพในหลวง รัชกาลที่ ๙ มาตลอด เธอซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของในหลวง รัชกาลที่ ๙ ที่ทำเพื่อประชาชน มุกดามีโอกาสได้เล่าปัญหาชีวิตคู่ของตัวเองให้สาครฟัง สาครจึงให้ดูรูปของในหลวง รัชกาลที่ ๙กับ สมเด็จพระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ ๙ ภาพที่สมเด็จพระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ ๙ ทรงยืนเคียงข้างในหลวง รัชกาลที่ ๙ ทุกที่ สนับสนุนทุกสิ่งที่ทำ มุกดาจึงได้เรียนรู้ว่าความสุขของคนที่เรารักก็คือความสุขของเรา ทำให้เธอเข้าใจนพเข้าใจตัวเอง มุกดาตื่นขึ้นมาอีกครั้งที่โรงพยาบาล โดยมีนพเฝ้าอยู่ข้างเตียง ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกัน นพจึงพามุกดาไปร่วมร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีในวันที่ 22 ตุลาคม 2559 ณ ท้องสนามหลวง
ชีวิตเพื่อให้.
รัฐ หมอหนุ่มวัตถุนิยม ทำงานหนักเพราะอยากมีชีวิตที่ร่ำรวย วันหนึ่งแม่ของรัฐขอให้รัฐพาไปกราบพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ แต่รัฐไม่ใส่ใจ ส่วน ฟ้า แฟนของรัฐ ก็ชวนไปเป็นแพทย์อาสาที่สนามหลวง แต่รัฐก็ไม่ใส่ใจอีกเช่นกัน พอร์ช เพื่อนสนิท จึงชวนรัฐไปหัวหิน แต่ระหว่างทางกลับเกิดอุบัติเหตุชนกับรถของมุกดาจนสลบไป รัฐฟื้นมาอีกครั้งที่หมู่บ้านปางขุม ดอยปุย ในปี พ.ศ. 2512 มาเจอ ทิวาน สาวน้อยชาวเขาเผ่าม้ง และหว่าง รัฐได้ยินทั้งคู่พูดว่าในหลวง รัชกาลที่ ๙ จะเสด็จมาเยี่ยมชาวเขาที่นี่ รัฐเถียงว่าเป็นไปไม่ได้เพราะในหลวง รัชกาลที่ ๙ สวรรคตแล้ว ทิวาน, หว่าง และชาวบ้านโมโหไล่ตีรัฐ เพราะไม่พอใจที่รัฐพูดจาไม่เป็นมงคล จนวันหนึ่งรัฐป่วยหนักปางตาย ทุกคนจึงช่วยกันแบกรัฐไปหาหมอที่ตามเสด็จ หมอช่วยชีวิตรัฐไว้ได้ทันเวลา ในที่สุดรัฐฟื้นกลับมาสู่ยุคปัจจุบัน และตั้งมั่นจะเป็นหมออาสาช่วยเหลือผู้คน ตามแบบที่ในหลวง รัชกาลที่ ๙ ทรงปฏิบัติมาตลอดพระชนม์ชีพ
ดุจแสงทองส่อง.
พอร์ช ชายหนุ่มที่มีชีวิตสุขสบาย พอร์ชไม่เข้าใจที่แม่เอาแต่ร้องไห้เพราะในหลวง รัชกาลที่ ๙ สวรรคต จึงชวน หมอรัฐ เพื่อนสนิทไปเที่ยวหัวหิน จนเกิดอุบัติเหตุรถชนกับมุกดา พอร์ชสลบและย้อนเวลาไปปี พ.ศ. 2523 ท่ามกลางสงครามระหว่างคอมมิวนิสต์กับทหารที่หมู่บ้านสร้างค้อ จ.สกลนคร คราม ช่วยพอร์ชไว้และพาไปอยู่ด้วย จนวันหนึ่ง สำเริง พี่ชายคราม ชวนคนในหมู่บ้านไปทำสวนในพระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ จนความเป็นอยู่เริ่มดีขึ้น คนในหมู่บ้านจึงค่อย ๆ เปลี่ยนความคิดจากที่ยึดมั่นในระบบคอมมิวนิสต์ จนในที่สุดครามก็คิดได้ว่าคนที่ช่วยเหลือพวกเขาอย่างแท้จริงคือใคร รวมไปถึงพอร์ชที่คิดได้ว่าในขณะที่ตัวเองมีชีวิตสุขสบาย ยังมีคนอีกมากที่ลำบาก พอร์ชจึงสัญญากับตัวเองว่า ถ้ากลับไปได้เขาจะช่วยเหลือคนให้มากที่สุด โดยยึดถือคำสอนของในหลวง รัชกาลที่ ๙ เป็นแบบอย่าง
นักแสดงสมทบอื่นๆ.
และนักแสดงสมทบอื่นๆอีกจากจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่และประชาชนทั่วไปมากกว่า 300 ชีวิตที่มาร่วมทำการแสดงในละครชุดพิเศษเรื่องนี้
วอลเลย์บอลชายรัสเซียนคัพ
วอลเลย์บอลชายรัสเซียนคัพ  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลถ้วยประจำปีของประเทศรัสเซีย และเป็นการแข่งขันฟุตบอลที่สำคัญเป็นอันดับที่สองของประเทศรองจากรัสเซียนวอลเลย์บอลซูเปอร์ลีก จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1993 และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 การแข่งขันได้ตั้งชื่อตาม คอนสตันติน เรวา นักวอลเลย์บอลชาวโซเวียตเชื้อสายยูเครน
การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศตองกา พ.ศ. 2557
หลวงชำนาญนิติเกษตร (อุทัย แสงมณี)
รองอำมาตย์เอก หลวงชำนาญนิติเกษตร เดิมชื่อ อุทัย แสงมณี เป็นรัฐมนตรีช่วยว่ากระทรวงยุติธรรม ในคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 9 รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตราธิการในคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 10 โดยมีจอมพล แปลก พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 15 โดยมีปรีดี พนมยงค์ เป็นนายกรัฐมนตรี และเป็นสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน
หลวงชำนาญนิติเกษตร เดิมชื่อ อุทัย แสงมณี สมรสกับท่านหญิงคันธรสรังษี แสงมณี (พระนามเดิม: หม่อมเจ้าคันธรสรังษี รพีพัฒน์) พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารพีพัฒนศักดิ์ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ และหม่อมแดง รพีพัฒน์ ณ อยุธยา แต่ไม่มีบุตรธิดาด้วยกัน
ในปี พ.ศ. 2477 รัฐบาลสยามได้จัดประกวดเนื้อร้องเพลงชาติใหม่ โดยมีคณะกรรมการพิจารณาเพลงชาติ โดยหนึ่งในนั้นประกอบด้วย หลวงชำนาญนิติเกษตร ต่อมาเขาได้เป็นหัวหน้าสำนักงานโฆษณาการ (พ.ศ. 2479-2480) ในปี พ.ศ. 2484 หลวงชำนาญนิติเกษตร ได้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงยุติธรรม ตั้งแต่วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2484 - 26 กันยายน พ.ศ. 2484 และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2484 - 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 โดยเป็นผู้ประเดิมตำแหน่งเป็นคนแรกทั้งสองตำแหน่ง
ในปี พ.ศ. 2489 ก็ได้ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมของไทย ในรัฐบาลปรีดี พนมยงค์ และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 ในปี พ.ศ. 2494
อิกัวนาฟิจิ
กรมอุตุนิยมวิทยาฟิจิ
ประเทศฟิจิในโอลิมปิก
รายพระนามพระมหากษัตริย์ฟิจิ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศฟิจิ
รัฐประหารในฟิจิ พ.ศ. 2530
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศวานูอาตู
สงวน จูฑะเตมีย์ หรือ เสวกตรี นายหมวดโท หลวงนฤเบศร์มานิต ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (เกิด 10 เมษายน 2427 - 15 ตุลาคม 2523) เป็นสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน และเป็นรัฐมนตรีไม่ได้ประจำกระทรวง ถึง 5 สมัย ตั้งแต่ คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 4 - 9 โดยมีนายพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) เป็นนายกรัฐมนตรี เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม และอดีตอธิบดี กรมสรรพสามิต
หลวงนฤเบศร์มานิต (สงวน จูฑะเตมีย์) เป็นสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน และเป็นรัฐมนตรีไม่ได้ประจำกระทรวง ถึง 5 สมัย ในรัฐบาลของพระยาพหลพลพยุหเสนา และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในปี พ.ศ. 2482 และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมในรัฐบาลของนายปรีดี พนมยงค์
นอกจากนี้ก่อนหน้าที่จะเข้าสู่วงการทางการเมือง หลวงนฤเบศร์มานิตเคยเป็นคุณครูสอน โรงเรียนราชวิทยาลัย ซึ่งภายหลังชื่อโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ โดยรับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ขุนนฤเบศร์มานิต ถือศักดินา ๓๐๐ เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2458 และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น หลวงนฤเบศร์มานิต ถือศักดินา ๔๐๐ เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462
ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2523 สงวน จูฑะเตมีย์ (หลวงนฤเบศร์มานิต) ถูกศาลแพ่ง สั่งให้เป็นบุคคลซึ่งไร้ความสามารถ อันเนื่องมาจากป่วยเป็นอัมพาต นัยน์ตามองไม่เห็น พูดจาไม่รู้เรื่อง ช่วยเหลือตนเองไม่ได้ โดยบรรจง จูฑะเตมีย์เป็นผู้อนุบาล
หลวงนฤเบศร์มานิต (สงวน จูฑะเตมีย์
หลวงนฤเบศร์มานิต
สาคูฟิจิ
วอลเลย์บอลชายทีมชาติฟิจิ
กลุ่มภาษาตองกิก
เซาท์ตาระวา
ธงเคียวคุจิซึกิ
แอนนาเบลล์
แอนนาเบลล์  เป็นตุ๊กตาผ้ารูปเรกกาดี แอนน์ ที่เล่าลือกันว่าเป็นตุ๊กตาผีสิง เช่นเดียวกับตุ๊กตาโรเบิร์ต มีการนำเรื่องราวของแอนนาเบลล์ไปสร้างเป็นภาพยนตร์หลายเรื่อง ทั้ง "The Conjuring" ในปี ค.ศ. 2013, "Annabelle" ในปี ค.ศ. 2014 และภาคต่อที่เป็นเนื้อเรื่องก่อนหน้า คือ "" ในปี ค.ศ. 2017 Annabelle Comes Home ในปี ค.ศ. 2019 รวมถึงมีการแต่งเป็นหนังสือ ในปี ค.ศ. 2002
เรื่องราวของแอนนาเบล์เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1970 เมื่อผู้หญิงรายหนึ่งซื้อมาจากร้านขายของเก่าเพื่อเป็นของขวัญวันครบรอบวันเกิดปีที่ 28 ให้แก่ลูกสาวตัวเองชื่อ ดอนนา ซึ่งเป็นนักศึกษาพยาบาล ดอนนาพักอยู่ในหอพักกับเพื่อนร่วมห้องชื่อ แองจี้ หลังจากนั้นไม่นาน ดอนนาสังเกตเห็นความผิดปกติของแอนนาเบลล์ว่าเมื่อเธอกลับมาที่ห้อง บ่อยครั้งที่พบว่าแขนขาของแอนนาเบลล์ขยับเองได้ หรือเปลี่ยนลักษณะท่าทาง หรือแม้แต่เปลี่ยนที่ตั้งเองโดยไม่มีใครไปจับหรือขยับตัว ต่อมาทั้งดอนนาและเรกจีก็พบเศษกระดาษที่เขียนข้อความแปลก ๆ ด้วยดินสอเป็นลายมือที่คล้ายกับลายมือเด็ก ตกอยู่ที่พื้นห้อง โดยมีข้อความว่า "ช่วยเราด้วย" กับ "ช่วยลูด้วย" จนกระทั่งวันหนึ่ง ดอนนากลับมาและได้พบว่าแอนนาเบลล์อยู่บนเตียงนอนของเธอ เธอจึงสำรวจตัวของแอนนาเบลล์แล้วพบรอยคล้ายกับรอยเลือดติดที่มือและหน้าอก เธอจึงติดต่อร่างทรงให้ช่วยเหลือ ร่างทรงเมื่อได้ทำพิธีแล้วบอกว่า แอนนาเบลล์เป็นตุ๊กตาที่มีวิญญาณของเด็กผู้หญิงวัย 7 ขวบ ที่ชื่อ แอนนาเบลล์ ฮิกกินส์ สิงสถิตอยู่ โดยเธอเสียชีวิตในสวนซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของหอพักของทั้งคู่ และแอนนาเบลล์ชื่นชอบทั้งดอนนาและเรกจี จึงอยากจะขอมาอยู่ด้วย สิ่งที่ได้ฟังจากร่างทรงทำให้ดอนนาและเรกจีรู้สึกสงสาร จึงให้แอนนาเบลล์มาอยู่ด้วยด้วยความเต็มใจ แต่สำหรับลู ซึ่งเป็นเพื่อนชายของทั้งคู่ซึ่งพักอยู่ในหอเดียวกันแต่คนละห้องกลับไม่เชื่อเช่นนั้น ซึ่งลูเคยบอกกับดอนนาก่อนหน้านี้แล้วถึงความผิดปกติของแอนนาเบลล์ และบอกให้เธอทิ้งมันไปเสีย แต่ดอนนาไม่เชื่อ คืนหนึ่งขณะที่นอนหลับ ลูฝันไปว่าเห็นแอนนาเบลล์ปีนขึ้นมาบนตัวเขาและใช้มือบีบคอเขา ลูสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขาเชื่อว่านี่ไม่ใช่เป็นเพียงความฝันแน่ ๆ จึงตั้งใจจะไม่เอายุ่งเกี่ยวใด ๆ กับเรื่องนี้อีก ต่อมาขณะที่ทั้งลูและแองจี้กำลังวางแผนจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ ในห้องของดอนนาและแองจี้ ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงดังมาจากห้องนอนของดอนนา ทั้งที่ไม่มีใครหรืออะไรอยู่ในขณะนั้น ลูได้เดินเข้าไปดูและเห็นแอนนาเบลล์ตกอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง ทันใดนั้นลูก็รู้สึกว่ามีใครบางคนจ้องมองเขาอยู่จากด้านหลัง เมื่อลูหันกลับไปก็ไม่เห็นอะไร แต่แล้วจู่ ๆ ตัวเขาเองถูกอะไรบางอย่างทำร้าย เขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้น ยกมือจับหน้าอกตัวเองแน่น พบว่าเสื้อตัวเองเป็นรอยฉีกเล็ก ๆ 7 รอย เป็นรอยทางขวาง 4 รอย และรอยตามยาวอีก 3 รอย ทุกรอยมีลักษณะเหมือนกับโดนเล็บเล็ก ๆ ข่วน มีเลือดไหลออกมาซิบ ๆ แต่อย่างไรก็ดีบาดแผลนี้ค่อย ๆ จางและหายไปหมดภายในเวลา 2 วัน
ถึงตอนนี้ดอนนาเชื่อแล้วว่า สิ่งที่อยู่ในตุ๊กตาแอนนาเบลล์ไม่น่าจะใช่แค่วิญญาณเด็กผู้หญิง เธอจึงติดต่อขอความช่วยเหลือไปยังบาทหลวงเฮแกน ซึ่งบาทหลวงเฮแกนก็ได้ติดต่อต่อไปยังบาทหลวงคุก ซึ่งมีอำนาจเหนือกว่า บาทหลวงคุกได้ติดต่อไปยังเอ็ด และลอร์เรน วอร์เรน คู่สามีภรรยาซึ่งเป็นนักปิศาจวิทยาและนักสืบสวนสอบสวนเรื่องลึกลับเหนือธรรมชาติที่มีชื่อเสียง ทั้งคู่เมื่อได้เดินทางมายังหอพักและสัมภาษณ์พูดคุยกับบุคคลทั้ง 3 จึงมั่นใจว่าสิ่งที่อยู่ในแอนนาเบลล์ไม่ใช่แค่วิญญาณเด็กผู้หญิง หากแต่เป็นปิศาจร้ายในระดับเดียวกับซาตาน ซึ่งมันได้หลอกร่างทรงว่าเป็นเพียงวิญญาณเด็กผู้หญิงที่น่าสงสาร เพื่อที่จะมาอาศัยอยู่ในหอพักต่อได้ และพร้อมจะทำเรื่องร้ายแรงต่อไปถึงขนาดฆ่ามนุษย์ได้ โดยการครอบงำทางจิตใจเหยื่อผู้ที่มีสภาพจิตใจอ่อนแอกว่า โดยน่าจะเกิดขึ้นภายในไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้านี้หากมันไม่ได้ทำร้ายหรือฆ่าใครคนใดคนหนึ่งหรือฆ่าทั้งหมดเสียก่อน ที่สุดแล้วคู่สามีภรรยาวอร์เรนได้นำเอาแอนนาเบลล์กลับไป ลอร์เรนเล่าว่าขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินทางกลับ โดยเอ็ดเป็นผู้ขับรถยนต์ยังไม่ทันจะถึงบ้าน รถก็อยู่ในสภาพที่เริ่มควบคุมไม่ได้ เอ็ดต้องจอดรถและพรมน้ำมนต์ใส่แอนนาเบลล์ที่วางไว้ที่เบาะหลัง พร้อมทั้งทำสัญลักษณ์รูปกางเขนเพื่อทำการสะกด