pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ธนาคารซิตี้แบงค์ เป็นธนาคารต่างประเทศที่มีสาขาในประเทศไทย เริ่มก่อตั้งกิจการในประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2510 ด้วยการจดทะเบียนในวงเงินร้อยละ 50 ตามกฎหมาย ในรูปบริษัท กรุงเทพ เฟิร์สท ความมั่นคงในการลงทุน และในปี พ.ศ. 2522 ได้เริ่มดำเนินในรูปแบบของบริษัทการเงินสินเชื่อแห่งชาติครั้งแรก ต่อมาภายหลัง ปี พ.ศ. 2527 ซิตี้แบงก์ประเทศไทย ได้รับใบอนุญาตประกอบการพาณิชย์ในระบบสาขาการธนาคาร กระทั่ง วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 ซิตี้แบงก์ได้จดทะเบียนอย่างเป็นทางการในประเทศไทย โดยซิตี้แบงก์ (ประเทศไทย) ได้รับการจัดอันดับให้เป็นธนาคารต่างชาติที่ใหญ่ที่สุดและมากที่สุดของไทย โดยวัดจากบัญชีทางการเงินบริษัทที่มั่นคงและจำนวนลูกค้า
ในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2565 ซิตี้แบงก์ประกาศเลือกธนาคารยูโอบีเป็นผู้ชนะในการซื้อกิจการธนาคารกลุ่มลูกค้าบุคคลและบัตรเครดิตในประเทศไทย โดยคาดว่าการดำเนินการจะเสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2567
บูเช็คเทียน (ภาพยนตร์จีนชุด)
ประวัติชีวิตของบูเช็กเทียน ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์หลายครั้ง โดยครั้งแรกสุด สร้างในปี ค.ศ. 1984 โดยบริษัทเอทีวี ของฮ่องกง นำแสดงโดย ฝง เป๋าเป่า
ฉบับที่สร้างโดย ซีซีทีวี ของจีนแผ่นดินใหญ่ นำแสดงโดย หลิว เสี่ยวชิง ฉายในประเทศไทยในปี ค.ศ. 2007 ใช้ชื่อว่า "บูเช็คเทียน จอมนางเหนือแผ่นดิน"
ในปลายปี ค.ศ. 2014 สร้างโดยหูหนันทีวี ของจีนแผ่นดินใหญ่ นำแสดงโดย ฟ่าน ปิงปิง ร่วมด้วย จาง เฟิงอี้, จาง ถิง, จาง จินหนิง, โจว ไห่เม่ย และหลี่ จื้อถิง เป็นละครโทรทัศน์ทุนสร้างสูงถึง 300 ล้านหยวน นับเป็นละครโทรทัศน์หรือซีรีส์ที่ใช้ทุนสร้างสูงสุดในประวัติศาสตร์จีน และได้รับความนิยมอย่างยิ่ง ฉายในประเทศไทยในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 เวลา 18.20 น. ทุกวันจันทร์ถึงพฤหัสบดี และ 18.00 น. ทุกวันศุกร์ ทางช่อง 3 ใช้ชื่อว่า "บูเช็คเทียน"
กฎการกระจาย
กฎการดูดกลืน
ในพีชคณิต กฎการดูดกลืน  คือเอกลักษณ์อย่างหนึ่งที่เชื่อมโยงการดำเนินการทวิภาคสองอย่าง
สำหรับการดำเนินการทวิภาคใดๆ สองอย่าง สมมติให้เป็น $ กับ % จะนำไปสู่กฎการดูดกลืนถ้าหาก
จะเห็นว่าผลสุดท้าย "b" หายไป เหลือแต่ "a" การดำเนินการ $ กับ % จะเรียกว่าเป็น dual pair
กำหนดให้เซตบางเซตมีสมบัติการปิดภายใต้การดำเนินการทั้งสองนี้ ถ้าการดำเนินการดังกล่าวมีสมบัติการสลับที่ สมบัติการเปลี่ยนหมู่ และเป็นไปตามกฎการดูดกลืน พีชคณิตนามธรรมที่เกิดขึ้นจะเป็นแลตทิซ (lattice) ตัวอย่างการดำเนินการที่เข้ากับกรณีนี้เช่น meet/join และ and/or เป็นต้น และเนื่องจากสมบัติการสลับที่กับการเปลี่ยนหมู่ มักจะมีในโครงสร้างเชิงพีชคณิตอื่นๆ (อาทิการบวกและการคูณจำนวนจริง) กฎการดูดกลืนจะเป็นสมบัติที่นิยามขึ้นของแลตทิซ ดังเช่นพีชคณิตแบบบูลหรือพีชคณิตเฮย์ทิง (Heyting algebra) ต่างก็เป็นแลตทิซ ดังนั้นจึงเป็นไปตามกฎการดูดกลืนด้วย จากตัวอย่างนี้
Absorption law
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 214
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 214 สายกาฬสินธุ์–ช่องจอม เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง-ตอนล่าง โดยเริ่มจากเขตเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ ตำบลกาฬสินธุ์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ โดยผ่านอำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ อำเภอจังหาร อำเภอเมืองร้อยเอ็ด อำเภอจตุรพักตรพิมาน และอำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด และ อำเภอท่าตูม อำเภอจอมพระ อำเถอเขวาสินรินทร์ อำเภอเมืองสุรินทร์ อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ แล้วไปสิ้นสุดที่ด่านพรมแดนช่องจอม อำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์ ชายแดนประเทศกัมพูชา
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 214 เริ่มต้นที่เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตัดผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 299 ที่ทางแยกสงเปลือย และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 แนวใหม่ที่บ้านกลางดง จากนั้นจะตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2367 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2116 ที่อำเภอกมลาไสย จากนั้นจะข้ามแม่น้ำชีและเข้าสู่เขต จังหวัดร้อยเอ็ด ที่ อำเภอจังหาร และเข้าสู่ อำเภอเมืองร้อยเอ็ด โดยก่อนเข้าเมืองจะตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 232ซึ่งเป็นถนนวงแหวนรอบเมืองร้อยเอ็ด เส้นทางช่วงนี้เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ยกเว้นในเขตเทศบาลตำบลกมลาไสย มีขนาด 2 ช่องจราจร
เส้นทางจะเริ่มต้นอีกครั้งในเขตเทศบาลเมืองร้อยเอ็ดในชื่อ ถนนปัทมานนท์ โดยแนวเส้นทางจะไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 232 อีกครั้ง ผ่านอำเภอจตุรพักตรพิมาน จากนั้นเส้นทางจะมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ ผ่านอำเภอเกษตรวิสัย จากนั้นตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 202 แล้วข้ามทางหลวงดังกล่าวลงไปทางทิศใต้ สิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2081 ที่ตำบลพรหมเทพ อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์ จากนั้นจะเริ่มเส้นทางอีกครั้งที่บ้านตาฮะ ตำบลทุ่งกุลา โดยมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2081 ไปทางตะวันตกและทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 215 ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ เส้นทางจะมุ่งหน้าไปยังทิศใต้ ข้ามแม่น้ำมูล เข้าสู่อำเภอท่าตูม อำเภอจอมพระ อำเภอเขวาสินรินทร์ (มีถนนสายแยกเข้าไปยังตัวอำเภอ) และตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 293ก่อนเข้าเขตจังหวัดสุรินทร์ เส้นทางในช่วงจังหวัดร้อยเอ็ดถึงจังหวัดสุรินทร์มีขนาด 2 ช่องจราจรเป็นส่วนใหญ่และ 4-6 ช่องจราจรในช่วงอำเภอเมืองร้อยเอ็ดถึงอำเภอจตุรพักตรพิมาน อำเภอเกษตรวิสัย (ก่อนถึงที่ว่าการอำเภอ) และ อำเภอท่าตูมถึงอำเภอเมืองสุรินทร์
ในเขตเทศบางเมืองสุรินทร์ เมื่อข้ามทางรถไฟจะเปลี่ยนชื่อเป็น "ถนนจิตบำรุง" ตัดกับถนนหลักเมือง ซึ่งต่อกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 226 จากนั้นเส้นทางจะเลียบคูเมืองฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนภักดีชุมพล โดยเส้นทางจะไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ โดยตัดกับถนนวงแหวนรอบเมืองอีกครั้ง จากนั้นจะเข้าสู่เขตอำเภอปราสาท และตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 ที่อำเภอปราสาท จากนั้นเส้นทางจะค่อย ๆ โค้งไปยังทิศตะวันออกผ่านอำเภอกาบเชิง สิ้นสุดเส้นทางที่ด่านพรมแดนช่องจอม ชายแดนประเทศกัมพูชา สำหรับเส้นทางในช่วงเทศบาลเมืองสุรินทร์ถึงช่องจอมเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร
แบร์นาร์แห่งแกลร์โว
นักบุญแบร์นาร์แห่งแกลร์โว  เป็นนักบุญในคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่เกิดราว ค.ศ. 1090 ที่เมืองฟงแตน-แล-ดีฌง (Fontaine-lès-Dijon) ในประเทศฝรั่งเศส และถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1153 ที่แกลร์โว ในประเทศฝรั่งเศสเช่นกัน นักบุญแบร์นาร์เป็นอธิการอาราม (Abbot) ชาวฝรั่งเศสผู้มีบทบาทสำคัญในการปฏิรูปชีวิตอารามวาสีของคณะซิสเตอร์เชียน (Cistercian) หลังจากที่มารดาเสียชีวิตนักบุญแบร์นาร์ก็เข้าเป็นนักพรตสังกัดคณะซิสเตอร์เชียน สามปีต่อมาก็ถูกส่งไปก่อตั้งอารามใหม่ที่แบร์นาร์ตั้งชื่อว่า “Claire Vallée” (หุบเขาแกลร์) ที่เพี้ยนมาเป็น “Clairvaux” เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1115 แบร์นาร์เทศนาเรื่องความศรัทธาโดยตรงในฐานะผู้แทนของพระแม่มารีย์ ในปี ค.ศ. 1128 นักบุญแบร์นาร์ให้ความช่วยเหลือในสภาสังคายนาแห่งทรอยส์ (Council of Troyes) ในการสืบโครงสร้างของกฎของอัศวินเทมพลาร์ที่กลายมาเป็นอุดมคติของชนชั้นเจ้านายคริสเตียน
หลังจากที่สมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 2 สิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1130 คริสตจักรก็เกิดความแตกแยกกัน พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศสจึงทรงเรียกประชุมบาทหลวงฝรั่งเศสที่เอต็องป์ (Étampes) แบร์นาร์ได้รับเลือกให้เป็นผู้พิพากษาระหว่างพระสันตะปาปาต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 1139 แบร์นาร์ก็มีส่วนช่วยในสภาสังคายนาลาเตรันครั้งที่ 2 (Second Council of the Lateran) แบร์นาร์ประณามการเทศนาของปีเตอร์ เอบลาร์ด (Peter Abelard) ต่อพระสันตะปาปาผู้เรียกประชุมสภาสังคายนาที่เซนต์ในปี ค.ศ. 1141 เพื่อไกล่เกลี่ยปัญหา ไม่นานหลังจากนั้นแบร์นาร์ก็ได้เห็นสาวกคนหนึ่ง ต่อมาเบอร์นาร์ดแห่งปีซาได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา หลังจากที่ช่วยประนีประนอมความแต่งแยกของคริสตจักร แบร์นาร์ก็ถูกเรียกตัวให้ช่วยต่อต้านความนอกรีต (heresy) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1145 แบร์นาร์ก็เดินทางไปทางใต้ของฝรั่งเศส การเทศนาของท่านก็ช่วยสนับสนุนการต่อต้านความนอกรีตในบริเวณนั้น
หลังจากความพ่ายแพ้ของกองทัพคริสเตียนในการล้อมเมืองเอเดสซา (Siege of Edessa) สมเด็จพระสันตะปาปาก็มีพระบัญชาให้แบร์นาร์ไปเทศนาผู้ที่จะเดินทางไปร่วมสงครามครูเสดครั้งที่สอง ในบั้นปลายชีวิตเบอร์นาร์ก็ต้องได้รับความผิดหวังจากความล้มเหลวของสงครามครูเสดและความรับผิดชอบต่าง ๆ ที่ได้รับมอบหมาย แบร์นาร์ถึงแก่กรรมเมื่อมีอายุได้ 63 ปี หลังจากใช้เวลา 40 ปีในอาราม และเขาก็ยังเป็นนักพรตซิสเตอร์เชียนองค์แรกที่ถูกบันทึกในปฏิทินนักบุญ (calendar of saints) และได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 เมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1090 ต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 8 ก็มอบตำแหน่ง “นักปราชญ์แห่งคริสตจักร” ให้แก่นักบุญแบร์นาร์
นักบุญเบอร์นาร์ดแห่งแคลโวซ์
พระเจ้าดารู
พระเจ้าดารู (Daru) ("ไม่มีข้อมูล"-ค.ศ. 77)กษัตริย์องค์ที่ 2 แห่ง อาณาจักรแพคเจ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี ทรงครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 28-77
พระเจ้าดารูเป็นพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้าอนจอ เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 28 (พ.ศ. 571) พระองค์จึงขึ้น ครองราชย์สืบต่อมาตลอดรัชสมัยที่ยาวนานถึง 49 ปีทรงต้องทำสงครามกับพวกมัลกัลซึ่งเป็นบรรพบุรุษของพวก แมนจู และอีกพวกที่ต้องทำสงคราม
ด้วยคือพวกโมเฮที่มักจะคอยรุกรานแพคเจอยู่เนืองๆ
ถนนสถิตนิมานการ
ถนนสถิตย์นิมานการ หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 217 สายวารินชำราบ–ช่องเม็ก เริ่มจากเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี จากนั้นผ่านอำเภอสว่างวีระวงศ์ อำเภอพิบูลมังสาหาร สุดท้ายผ่านอำเภอสิรินธร แล้วไปสิ้นสุดที่ด่านช่องเม็ก ตำบลช่องเม็ก อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี รวมระยะทางได้ 86.067 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรตลอดสาย
ถนนสถิตย์นิมานการเดิมมีชื่อเรียกว่า "ทางหลวงแผ่นดินสายวาริน-พิบูล-ช่องเม็ก" ต่อมาได้รับการตั้งชื่อดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเป็นเกียรติแก่หลวงสถิตนิมานการ (ชวน สุปิยพันธ์ สถิตนิมานการ) อดีตนายช่างกำกับการก่อสร้างถนนสายนี้
ถนนสถิตย์นิมานการ แบ่งเขตควบคุมออกเป็น 3 ตอน ได้แก่
บาธ, ซอมเมอร์เซ็ท
ยุทธการที่แลนส์ดาวน์
ยุทธการที่แลนส์ดาวน์  เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 ที่เนินแลนส์ดาวน์ ไม่ไกลจากเมืองบาธในเทศมณฑลซัมเมอร์เซตในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ที่นำโดยเซอร์แรล์ฟ ฮอปตัน บารอนฮอปตันที่ 1 และฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยเซอร์วิลเลียม วอลเลอร์ ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะ ฝ่ายนิยมกษัตริย์มีผู้เสียชีวิต 200-300 คนและบาดเจ็บ 600-700 คน ส่วนฝ่ายรัฐสภามีผู้เสียชีวิต 20 คนและบาดเจ็บ 60 คน แม้ว่าฝ่ายนิยมกษัตริย์จะได้รับชัยชนะแต่ก็เสียผู้คนไปเป็นจำนวนมากและทิ้งให้กองทัพอยู่ในสภาพที่ระส่ำระสายและตัวเซอร์ฮอพตันเองก็ได้รับบาดเจ็บจนตาบอดอยู่ชั่วระยะหนึ่งเมื่อรถขนอาวุธระเบิดขึ้น
รายชื่อการ์ตูนไทย
Battle of Lansdowne
ยุทธการที่ราวนด์เวย์ดาวน์
ยุทธการราวนด์เวย์ดาวน์  เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 ที่เมืองดิไวซ์สในมณฑลวิลท์เชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ที่นำโดยราล์ฟ ฮอพตัน บารอนฮอพตันที่ 1 และเฮนรี วิลม็อท เอิร์ลแห่งโรเชสเตอร์ที่ 1และฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยเซอร์วิลเลียม วอลเลอร์ และอาร์เธอร์ เฮเซลริก บารอนเน็ตที่ 2 ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ในด้านความเสียหายฝ่ายนิยมกษัตริย์ไม่เป็นที่ทราบจำนวน ส่วนฝ่ายรัฐสภามีผู้เสียชีวิต 600 คนและถูกจับเป็นเชลยอีก 1,000 คน
ยุทธการที่เกนส์บะระ
ยุทธการที่เกนส์บะระ  เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 - 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 ที่เมืองเกนส์บะระ ลิงคอล์นเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ที่นำโดยเอิร์ลแห่งคิงส์ตันและวิลเลียม คาเว็นดิช ดยุคแห่งนิวคาสเซิล-อัพพอน-ไทน์ที่ 1 และฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยฟรานซิส วิลละบี บารอนวิลละบีที่ 5 แห่งแพรัม, จอห์น เมลดรัมและโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะ ในด้านความเสียหายของทั้งสองฝ่ายไม่เป็นที่ทราบ
เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 ฟรานซิส วิลละบี บารอนวิลละบีที่ 5 แห่งแพรัม เข้ายึดเมืองเกนส์บะระในลิงคอล์นเชอร์ให้แก่ฝ่ายรัฐสภาจากเอิร์ลแห่งคิงสตันในการจู่โจมกลางคืน เอิร์ลแห่งคิงสตันมาเสียชีวิตขณะที่ถูกจับเป็นนักโทษโดยปืนใหญ่จากฝ่ายเดียวกัน
เกนส์บะระเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญสำหรับการติดต่อกับทางใต้ฉะนั้นวิลเลียม คาเว็นดิช ดยุคแห่งนิวคาสเซิล-อัพพอน-ไทน์ที่ 1 จึงส่งเซอร์ชาร์ลส์ คาเว็นดิชไปพยายามยึดคืน ทางฝ่ายรัฐสภาจึงส่งเซอร์จอห์น เมลดรัม (John Meldrum) ขึ้นไปช่วยเสริมกำลังของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์
ฝ่ายนิยมกษัตริย์พยายามยึดเมืองคืนเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1643จากทางตะวันออกเฉียงใต้และยึดฟอกซ์บีฮิลล์เป็นที่มั่น แต่แม้ว่าจะเป็นเนินที่ชันและเป็นทรายกองทัพฝ่ายนิยมกษัตริย์ก็ถูกต้อนลงไปในบริเวณที่ราบและเป็นหนองของแม่น้ำเทรนต์โดยกองทหารม้า "Ironsides" ของครอมเวลล์ คาเว็นดิชถูกสังหารพร้อมกับทหารอีกราว 300 คน
แม้ว่าฝ่ายรัฐสภาจะได้รับชัยชนะในช่วงแรก แต่เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 กองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์จากนิวคาสเซิลก็มาถึงแกรนทัมและได้รับชัยชนะและยึดเมืองคืนจากฝ่ายรัฐสภา ฝ่ายรัฐสภาจึงถูกขับออกจากลิงคอล์นเชอร์
Battle of Gainsborough
นักดนตรี (คาราวัจโจ)
นักดนตรี  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน, นครนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกา ภาพ “นักดนตรี” เขียนราวเสร็จในปี ค.ศ. 1595
ราว ค.ศ. 1595 คาราวัจโจก็อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต นักเขียนชีวประวัติจิโอวานนิ บากลิโอเนกล่าวว่าคาราวัจโจ “เขียนภาพชายหนุ่มเล่นเครื่องดนตรีให้แก่คาร์ดินัลที่เป็นภาพที่เขียนอย่างดีจากธรรมชาติและอีกภาพหนึ่งชายหนุ่มเล่นลูท” ภาพหลังที่กล่าวถึงน่าจะเป็นภาพ “คนเล่นลูท” ที่ดูเหมือนจะเป็นภาพคู่กับภาพ “นักดนตรี” ในภาพมีชายสี่คนที่แต่งตัวกึ่งเครื่องแต่งกายแบบคลาสสิก ชายสามคนเล่นเครื่องดนตรีต่างกันหรือร้องเพลง ชายคนที่สี่ทางซ้ายของภาพแต่งตัวอย่างคิวปิดและเอื้อมมือไปยังพวงองุ่น ชายคนกลางที่เล่นลูท (lute) ว่ากันว่าคือมาริโอ มินนิติเพื่อนของคาราวัจโจ และคนที่นั่งข้างๆที่มองมาทางผู้ชมภาพเป็นภาพเหมือนตนเอง ผู้ที่เป็นคิวปิดหน้าตาคล้ายกับนายแบบในภาพ “เด็กชายปอกผลไม้” ที่เขียนสองสามปีก่อนหน้านั้นและเทวดาในภาพ “นักบุญฟรานซิสปลื้ม”
ฉากนักดนตรีเป็นหัวเรื่องที่นิยมเขียนกันในสมัยนั้น - ทางคริสต์ศาสนจักรสนับสนุนการฟื้นฟูการดนตรีและการทดลองดนตรีแบบใหม่ๆ โดยเฉพาะในบรรดานักบวชผู้มีการศึกษาและมีหัวก้าวหน้าเช่นเดล มอนเต แต่ฉากที่คาราวัจโจเขียนนี้ที่ไม่มีสิ่งใดในภาพที่เกี่ยวข้องกับการศาสนาแต่อย่างใด หนังสือแสดงว่าชายในภาพกำลังฝึกการร้องประสานเสียงสำหรับการฉลองความรัก และตาของบุคคลหลักในภาพผู้เล่นลูทก็ดูเหมือนคลอด้วยน้ำตา—เพลงที่สันนิษฐานว่าเล่นกันอยู่เป็นเพลงที่บรรยายถึงความเศร้าที่เกิดจากความรักแทนที่จะเป็นความปิติที่ได้รับจากความรัก ไวโอลินด้านหน้าภาพเป็นนัยยะว่ายังมีคนในกลุ่มอีกคนหนึ่ง ที่อาจจะเป็นการชวนเชิญให้ผู้ชมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของภาพ
งานชิ้นนี้ของคาราวัจโจเป็นงานที่ก้าวหน้าขึ้นมาอีกขั้นหนึ่งในการวางรูปที่ซับซ้อนขึ้นกว่าภาพที่เขียนก่อนหน้านั้น ซึ่งจะเห็นได้จากความลำบากในการวาดภาพคนสี่คนในภาพเดียวกัน ที่ดูเหมือนจะไม่มีความสัมพันธ์กันในช่องภาพและโดยทั่วไปแล้วดูไม่ลงตัว (clumsy) ภาพเขียนอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนัก ตัวโน้ตในหนังสือเพลงได้รับความเสียหายจากการพยายามซ่อมก่อนหน้านั้นแต่ก็ยังสามารถบอกได้ว่าเป็นตอนอาลโต แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามงานเขียนชิ้นนี้ก็ยังถือว่าเป็นงานเขียนชิ้นที่เป็นที่นิยมที่สุดของคาราวัจโจชิ้นหนึ่ง
The Musicians (Caravaggio)
Musicians (Caravaggio)
Hesheit
มารีย์ชาวมักดาลาสำนึกผิด (การาวัจโจ)
มารีย์มักดาลาละอายใจ  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ Doria Pamphilj ในกรุงโรมในประเทศอิตาลี
ภาพ “มารีย์มักดาลาละอายใจ” เขียนราวปี ค.ศ. 1597 ภาพนี้และภาพ “พักระหว่างหนีไปอียิปต์” น่าจะเขียนในช่วงเวลาเดียวกันเพราะสตรีที่เป็นแบบสำหรับมารีย์มักดาลาและพระแม่มารีเป็นคนคนเดียวกัน นางแบบกล่าวกันว่าคือสตรีในราชสำนักชื่ออันนา บิอันชินิ ในภาพนี้ไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ ที่เป็นเครื่องแสดงว่าเป็นภาพเกี่ยวกับคริสต์ศาสนาเช่นรัศมี เป็นภาพที่เขียนจากมุมเหนือแม่แบบผู้นั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยๆ ในบริเวณคล้ายถ้ำที่คาราวัจโจชอบโดยมีแสงสามเหลี่ยมสูงขึ้นไปบนผนังข้างหลังแมรี แม็กดาเลน บนพื้นมีเครื่องประดับกระจัดกระจายอยู่รอบๆ ที่มีสร้อยไข่มุก กำไล และผอบ (ที่อาจจะเป็นผอบน้ำมันหอมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของนักบุญมารีย์มักดาลา) ผมสยายราวกับเพิ่งสระ เครื่องแต่งตัวเป็นเสื้อแขนยาวสีขาว ทูนิคสีเหลืองและกระโปรงลายดอกไม้ จิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริบรรยายภาพนี้อย่างละเอียดที่เบลโลริพบในงานสะสมของหอศิลป์ Doria Pamphilj
จิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริผู้พบภาพนี้ในงานสะสมของเจ้าชาย Pamphilj บรรยายภาพนี้อย่างละเอียดและให้ความเห็นว่าชื่อของภาพเป็นเพียงข้ออ้างว่าเป็นภาพทางศาสนา ซึ่งตามความเป็นจริงแล้วก็เป็นเพียงภาพเหมือนของสตรีสาวเท่านั้น ความครุ่นคำนึงของนักบุญมารีย์มักดาลาก็เช่นเดียวกับภาพความครุ่นคำนึงของนักบุญปีเตอร์ที่เป็นหัวข้อที่นิยมกันในสมัยการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิกเป็นหัวเรื่องที่นิยมสร้างกันในงานศิลปะและการประพันธ์โคลงกลอนที่เห็นคุณค่าของหัวเรื่องที่เป็นหัวเรื่องที่เต็มไปด้วยการแสดงออกทางอารมณ์ที่เรียกน้ำตา มารีย์มักดาลาของคาราวัจโจสะอื้นเงียบ ๆ กับตนเองและมีหยาดน้ำตาหยดเดียวที่ไหลลงมาบนแก้ม คาราวัจโจแสดงให้เราเห็นถึงมารีย์มักดาลาที่อยู่ระหว่างชีวิตเดิมที่เต็มไปด้วยความหรูหราฟุ่มเฟือยกับชีวิตใหม่ที่เลือกในฐานะผู้ติดตามพระเยซูอย่างใกล้ชิดที่เป็นชีวิตอันสมถะ การที่สามารถสื่อความรู้สึกสะเทือนอารมณ์เช่นที่เห็นในภาพเป็นความสามารถของคาราวัจโจ
แม้ว่าจะไม่มีภาพของมารีย์มักดาลาภาพใดที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่กระตุ้นความสะเทือนอารมณ์เท่ากับงานแกะไม้ที่รุ่งริ่งของมารีย์มักดาลาของโดนาเทลโล (ราว ค.ศ. 1456-1460) จนกระทั่งภาพกึ่งเปลือย “มารีย์มักดาลา” ที่เขียนโดยทิเชียน ในคริสต์ทศวรรษ 1530 ที่สามสิบปีต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1560 กลายมาเป็นมารีย์มักดาลาที่สมถะลงในสมัยของคาราวัจโจ
Penitent Magdalene (Caravaggio)
นานะ มิซุกิ
อินโนเซนต์สตาร์เตอร์
อินโนเซนต์สตาร์เตอร์ (innocent starter) เป็นซิงเกิลที่ 10 ของนานะ มิซึกิ เพลงหลักของซิงเกิลนี้ใช้เป็นเพลงเปิดในอนิเมะเรื่อง "สาวน้อย จอมเวทย์ นาโนฮะ" และเคยได้รับความนิยมเป็นอันดับ 9 ในชาร์ตของโอริคอน
มิสเตอร์บีนภาคการ์ตูน
ป้ายทะเบียนรถ
ป้ายทะเบียนรถ  เป็นแผ่นป้ายทำจากโลหะหรือพลาสติก มีทะเบียนรถ เพื่อใช้ในการระบุรถยนต์หรือยานพาหนะทางบกประเภทอื่น ๆ
ป้ายทะเบียนรถในแต่ละประเทศ.
ป้ายทะเบียนรถยนต์ส่วนบุคคลในประเทศสหรัฐอเมริกา ปัจจุบันทำจากอะลูมิเนียม มีขนาด 12 x 6 นิ้ว ในสหรัฐอเมริกาแต่ละรัฐจะกำหนดสีและเลขทะเบียนโดยหน่วยงานของแต่ละรัฐ 30รัฐจากทั้งหมด 50รัฐ บังคับให้รถทุกคันมีป้ายทะเบียนทั้งด้านหน้าและด้านหลังของรถยนต์ จำนวนตัว6-7ตัวอักษร ซึ่งสามารถเป็นได้ทั้งตัวเลขและตัวอักษรได้ทุกตำแหน่ง ขึ้นอยู่กับกฎหมายของแต่ละรัฐเช่นเดียวกัน ซึ่งเป็นมาตรฐานเดียวกันทั้งทวีปอเมริกาเหนือ ยกเว้นแซงปีแยร์และมีเกอลงซึ่งเป็นดินแดนของประเทศฝรั่งเศส
ป้ายทะเบียนรถยนต์ส่วนบุคคลในประเทศไทย ปัจจุบันทำจากอะลูมิเนียม มีขนาด 13.5 x 6 นิ้ว พื้นป้ายมีลักษณะสะท้อนแสง ตัวอักษรและตัวเลขจะถูกปั๊มนูนออกจากผิวหน้าของป้ายทะเบียน ทำให้ด้านหลังของป้ายนั้นบุ๋มเว้าลงไปตามหมายเลขทะเบียนด้วยเช่นกัน ประเภทของป้ายทะเบียนนั้นสามารถใช้จำแนกประเภทการใช้งานรถได้ ดังนี้
สำหรับป้ายทะเบียนรถอีกประเภทหนึ่งคือป้ายทะเบียนกราฟิก ซึ่งมีขึ้นภายหลังป้ายทะเบียนแบบปกติ ป้ายทะเบียนนี้จะมีพื้นหลังเป็นรูปภาพ สำหรับเลขทะเบียนรถที่มีลักษณะพิเศษ (เลขสวย) เช่น ฌร 9999 ซึ่งเลขทะเบียนเหล่านี้จะถูกเปิดประมูลโดยกรมการขนส่งทางบก ป้ายทะเบียนชนิดนี้จะมีภาพพื้นหลังป้าย ที่สื่อถึงจังหวัดนั้นๆ เช่น กรุงเทพมหานคร จะมีรูปวัดพระแก้ว อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย สะพานพระราม 8 เป็นพื้นหลัง เป็นต้น ทะเบียนนี้คือทะเบียนประมูลในช่วงแรกมีการเปิดประมูลป้ายทะเบียนกราฟิกเฉพาะที่เป็นทะเบียนของรถยนต์นั่งส่วนบุคคลไม่เกิน 7 ที่นั่ง เท่านั้น แต่ต่อมาได้เปิดประมูลป้ายทะเบียนเลขสวยของรถตู้และรถกระบะเพิ่มด้วย แต่ป้ายทะเบียนประมูลของรถตู้และรถกระบะจะเป็นภาพพื้นหลังป้ายที่เหมือนกันหมดทั้งประเทศ โดยมีโทนสีเช่นเดียวกับสีและตัวอักษรของทะเบียนปกติ คือขาวฟ้าและขาวเขียวตามลำดับ ไม่ได้ใช้ภาพพื้นหลังป้ายตามแบบของจังหวัดต่างๆแต่อย่างใด
เดือนสิงหาคม 2557 ได้เริ่มมีการประมูลป้ายรถตู้ พื้นขาว อักษรฟ้า หมวด ฮล เฉพาะจังหวัดกรุงเทพมหานคร ในครั้งนั้นได้เงินไปจำนวน 25,273,969.- บาท
ป้ายทะเบียนรถเกิดขึ้นพร้อมกับกฎหมายว่าด้วย รถยนต์ฉบับแรก คือ พระราชบัญญัติรถยนต์ รัตนโกสินทร์ศก 128 (พ.ศ. 2452) ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 โดยมีเจตนารมณ์เพื่อต้องการควบคุมรถและทราบว่าใครเป็น เจ้าของรถ และเพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษี
ถึงแม้ว่าจะมีป้ายทะเบียนรถเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 แต่ตามหลักฐานได้มีการออกกฎหมายของกระทรวงครั้งแรกเริ่ม มีป้ายทะเบียนรถตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510 โดยรูปแบบเป็นแบบ กท.เรียงดิ่ง มีหมวดตัวอักษรและตัวเลขอยู่ในแผ่นป้าย ขนาดมาตรฐานกว้าง 11 ซม. ยาว 39 ซม. พื้นหลังเป็นสีดำ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 มีการเปลี่ยนจากรูปแบบ กท. เรียง ดิ่งเป็นแบบเรียงตามแนวนอน มีการเปลี่ยนขนาดแผ่นป้าย เป็นกว้าง 15 ซม. ยาว 30 ซ ม . และพื้นหลังเป็นสีขาว
ในปี พ.ศ. 2526 กระทรวงมหาดไทยได้ดำเนินการเปลี่ยนจาก ตราโล่ เป็นตัวย่อ ขส อย่างงที่เราเห็นกันในปัจจุบัน และไดมีการเปลี่ยนงานรับผิดชอบดูแลป้ายทะเบียนรถจาก กระทรวงมหาดไทยมาเป็นของกระทรวงคมนาคม ในปี พ.ศ. 2531 ซึ่งรูปแบบทะเบียนรถยังคงเหมือนเดิมทุกประการ
การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ เริ่มขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดยมีการเพิ่มตัวอักษรเป็น 2 ตัว เช่น กก - 9999 รวมทั้งเปลี่ยนขนาดแผ่นป้ายให้ยาวขึ้น จากขนาด ยาว 30 ซม. เป็นยาว 34 ซม. เนื่องจากมีการเพิ่มตัวอักษรขึ้นมาอีก 1 ตัว ต่อมามีการแก้ไขชื่อจังหวัด จากชื่อเต็ม เช่น กรุงเทพมหานคร เป็น กทม / จังหวัดเชียงใหม่ เป็น ชม ในปี พ.ศ. 2540 แต่ใช้ได้เพียง 1 ปี ก็ต้องกลับมาใช้ชื่อจังหวัดแบบเดิม เนื่องจากมีปัญหาในด้านการมองเห็น เช่น ตัวอักษรตัวเล็กไปบ้าง มองเห็นไม่ชัดบ้าง และบางทีไม่ทราบว่าตัวอักษรย่อนั้นเป็นตัวย่อของจังหวัดใด
ป้ายทะเบียนรถยนต์ในประเทศลาว
ETERNAL BLAZE เป็นซิงเกิลที่ 12 ของนานะ มิซึกิ เพลงหลักของซิงเกิลนี้ใช้เป็นเพลงเปิดในอะนิเมะเรื่อง "สาวน้อย จอมเวทย์ นาโนฮะ เอส์" และเคยได้รับความนิยมเป็นอันดับ 2 ในชาร์ตของโอริคอน
เพลง ETERNAL BLAZE ได้มีการนำไปร้องต่อหรือคัฟเวอร์เพลงโดยมีศิลปินที่มาร้องเพลงนี้ได้แก่
รายชื่อตอนในมิสเตอร์ บีน
รายชือตอนของต่างๆของ มิสเตอร์ บีน
รายชื่อตอนของต่างๆของ มิสเตอร์ บีน (ต้นฉบับ).
Tee Off, Mr. Bean.
มิสเตอร์บีน ไปร้านซักรีดเพื่อที่จะซักผ้า มิสเตอร์บีน หอบถุงขนาดใหญ่มา มิสเตอร์บีน หยิบเหรียญกษาปณ์ราคา 1 ปอนด์สเตอร์ลิงออกมา 2 เหรียญ
แต่พอมิสเตอร์บีนมองอีกที ค่าซักผ้า ปรับขึ้นเป็น 3 ปอนด์สเตอร์ลิง (แต่ก่อนใช้ค่าซักผ้าราคาแค่ 2 ปอนด์สเตอร์ลิง)
แต่มิสเตอร์บีน ก็ได้พกเงิน 50 เพนนีมา 2 เหรียญพอดี แต่ตอนนั้น มีชายอีกคน มาที่เดียวกับมิสเตอร์บีน แล้วเลื่อนเหรียญของมิสเตอร์บีน ไปอีกตู้หนึ่ง แต่ชายคนนั้น ก็ได้ใช้ผงซักฟอก ซักผ้า แต่มิสเตอร์บีน กลับใช้สบู่ขูดกับที่ขูดผัก เพื่อใช้ซักผ้าแทน หลังจากที่มิสเตอร์บีน ใส่เสื้อผ้าเข้าไปในเครื่องซักผ้าแล้ว จึงนั่งรอ แต่กลับไม่รู้ว่า มีกางเกงในเหลืออยู่อีกตัว และลืมไปว่า ตนเองกำลังนุ่งกระโปรงของผู้หญิงอยู่
เวลาผ่านไป มิสเตอร์บีน วางแผนจะแกล้งผู้ชายคนหนึ่งโดยไปซื้อกาแฟจากเครื่องหยอดเหรียญในร้านแล้วเอาไปสลับกับน้ำยาปรับผ้านุ่มแต่ด้วยเหตุจำเป็นมิสเตอร์บีนจึงดื่มน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ตัวเองสลับมาเข้าไป
หลังจากซักแห้งเสร็จ จึงไปเอาของในตู้ซักแห้ง แต่มิสเตอร์บีนก็ต้องตกใจ เมื่อ
-ที่ครอบโคมไฟ ตัวผ้า หายไปครึ่งหนึ่ง
-พรมเช็ดเท้าด้านหนึง ดำไปครึ่งหนึ่ง และด้านหลัง มีรอยจุด
-ตุ๊กตาลูกเต่า ลายจุดหายไป
-ตุ๊กตาของมิสเตอร์บีน ตัวหด
หลังจากนั้น มิสเตอร์บีน ก็เข้าไปหากางขายาวของตัวเองแต่ตัวเองก็ถูกซักแห้ง
สรุปคือ มิสเตอร์บีนถูกซักแห้ง
มิสเตอร์บีนไปเล่นมินิกอล์ฟหลุมแรก สามารถทำโฮลอินวันได้ แต่หลุมที่ 2 กลับออกไปนอกสนาม มิสเตอร์บีนพยายามหาลูกกอล์ฟจนถึงเวลาที่ลานมินิกอล์ฟจะปิด จึงตีลูกลงหลุม
สรุปคือ หลุมที่ 2 มิสเตอร์บีน จดสถิติการตีได้ 3,427 ครั้ง ของพาร์ 2
Goodnight, Mr. Bean.
เปิดฉากมามีรถพยาบาลคันหนึ่งกำลังแล่นเข้ามาในโรงพยาบาล แต่พอรถพยาบาลคันนี้เลี้ยวซ้ายก็พบกับรถคันสีเขียวคันโปรดของมิสเตอร์บีนซึ่งตามหลังมาติดๆ(ฉลาดมากจะได้ไม่ต้องติดไฟแดง)
เครื่องบินขับไล่
เครื่องบินต่อสู้ หรือที่ศัพท์ทหารไทยเรียก เครื่องบินขับไล่ เป็นอากาศยานทางทหารที่ถูกออกแบบมาเพื่อการต่อสู้ทางอากาศกับอากาศยานลำอื่นเป็นหลัก ตรงข้ามกับเครื่องบินทิ้งระเบิดที่ถูกออกแบบมาเพื่อโจมตีภาคพื้นดินโดยการทิ้งระเบิดเป็นหลัก เครื่องบินขับไล่นั้นมีขนาดเล็ก รวดเร็ว และคล่องแคล่ว เครื่องบินขับไล่มากมายจะมีความสามารถรองในการโจมตีภาคพื้นดิน และบ้างก็มีสองบทบาทโดยเรียกว่าเครื่องบินต่อสู้ทิ้งระเบิด บางครั้งคำว่าเครื่องบินขับไล่ก็ถูกใช้ร่วมกับเครื่องบินต่อสู้ภาคพื้นดิน เครื่องบินขับไล่โดยหลักแล้วจะหมายถึงเครื่องบินติดอาวุธที่แย่งครองความเป็นจ้าวทางอากาศเหนือข้าศึกในสมรภูมิ ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง ความสำเร็จและความเหนือกว่าทางอากาศได้กลายมาเป็นปัจจัยสำคัญในชัยชนะของสงคราม โดยเฉพาะสงครามทั่วไประหว่างกองทัพปกติ (ไม่เหมือนกับสงครามกองโจร) การซื้อขาย การฝึก และการดูแลรักษากองบินเครื่องบินขับไล่จะแสดงถึงทุนที่มากมายของกองทัพนั้นๆ
ศัพท์เฉพาะทาง.
คำว่า "ไฟเตอร์"  ไม่ได้เป็นคำที่ใช้ภาษาอังกฤษอย่างทางการจนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในกองบินของสหราชอาณาจักรเครื่องบินเหล่านี้ถูกเรียกว่า "เครื่องบินสอดแนม" จนถึงช่วงต้นทศวรรษ 1920 กองทัพบกสหรัฐอเมริกา เรียกเครื่องบินต่อสู้ว่า "pursuit" อันหมายถึงเครื่องบินติดตาม(การใช้ชื่อนำหน้าเครื่องบินในยุคนั้นจึงเป็นตัว P) ตั้งแต่ปีค.ศ. 1916 จนถึงปลายปีทศวรรษ 1940 ในภาษาฝรั่งเศสและภาษาเยอรมันจะใช้คำที่หมายความว่า "นักล่า" สิ่งนี้ถูกใช้ตามมากมายในภาษาอื่น ๆ ยกเว้นในภาษารัสเซียซึ่งเครื่องบินขับไล่ถูกเรียกว่า "истребитель" (ออกเสียงว่า "อิสเตรบิเตล"), ซึ่งหมายความว่า "ผู้ทำลาย"
ถึงแม้ว่าคำว่า "เครื่องบินขับไล่" หรือ "เครื่องบินต่อสู้" ทางเทคนิคแล้วจะหมายถึงเครื่องบินที่ถูกออกแบบมาเพื่อยิงเครื่องบินลำอื่น การออกแบบดังกล่าวยังเป็นแบบหลากหลายบทบาทอย่างเครื่องบินขับไล่โจมตีและเครื่องบินต่อสู้ภาคพื้นดินที่ขนาดเล็กกว่า ตัวอย่างเช่น ในสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเรือสหรัฐอเมริกาพึงพอใจในเครื่องบินขับไล่มากกว่าเครื่องบินดำทิ้งระเบิด และพี-47 ทันเดอร์โบลท์ก็เป็นที่นิยมใช้ในการโจมตีภาคพื้นดิน เอฟ-111 ถูกใช้เพื่อเป็นเพียงเครื่องบินต่อสู้ทิ้งระเบิดเท่านั้น เครื่องบินทิ้งระเบิดโดยทั่วไปแล้วจะหมายถึงบทบาทในการทิ้งระเบิดในระยะไกล ความไม่ชัดเจนนี้ได้ตามมาด้วยการใช้เครื่องบินขับไล่ในการโจมตีทหารราบและสิ่งก่อสร้างด้วยการใช้การยิงกราดลงมาจากฟ้าหรือทิ้งระเบิด
หนึ่งในเครื่องบินขับไล่ที่แพงที่สุดอย่างเช่น เอฟ-14 ทอมแคท และ เอฟ-15 อีเกิล ถูกใช้เป็นเครื่องบินสกัดกั้นในทุกสภาพอากาศเช่นเดียวกับการเป็นเครื่องบินขับไล่ครองอากาศ มีเพียงตอนช่วงท้ายเท่านั้นที่พวกมันมาทำหน้าที่อากาศสู่พื้น เครื่องบินขับไล่/โจมตี หลายภารกิจอย่าง เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท มักถูกกว่าและทำหน้าที่ในการโจมตีภาคพื้นดิน หรือในกรณีของเอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทจะเข้าแทนที่เพราะความสามารถที่หลากหลายเป็นพิเศษของเครื่องบิน
การริเริ่ม.
เครื่องบินขับไล่ถูกสร้างขึ้นเพื่อตอบโต้การใช้อากาศยานและเรือบินในการทำหน้าที่ลาดตระเวนสอดแนมและโจมตีภาคพื้นดินในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เครื่องบินขับไล่ยุคแรก ๆ นั้นมีขนาดเล็กและมีอาวุธที่เบามากเมื่อเทียบกับเครื่องบินขับไล่ในปัจจุบัน และมักเป็นเครื่องบินปีกสองชั้น ต่อมา เมื่อสงครามทางอากาศและการครองอากาศเริ่มมีความสำคัญมากขึ้น ในสงครามโลกครั้งที่สองเครื่องบินขับไล่เป็นเครื่องบินปีกเดี่ยวที่ทำจากเหล็กพร้อมปืนใหญ่หรือปืนกลที่ปีก เมื่อสิ้นสุดสงครามเครื่องยนตร์เทอร์โบเจ็ทก็เริ่มเข้ามาแทนที่เครื่องยนต์ลูกสูบเพราะแรงขับเคลื่อนที่ดีกว่า และเพราะอาวุธใหม่ ๆ เริ่มเข้ามาอีกมาก