pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ระหว่างที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ประทับอยู่ในฝรั่งเศส ทรงประทับใจอุทยานที่งดงามที่พระราชวังหลวงแห่งฝรั่งเศส ต่อมาเมื่อเสด็จขึ้นครองราชย์ ได้ทรงมีรับสั่งให้ออกแบบอุทยานใหม่ให้ดูเป็นทางการมากขึ้น ซึ่งน่าจะเป็นผลงานของนักปรับภูมิทัศน์ อังเดร์ มอร์เลต การออกแบบใหม่รวมถึงการสร้างคลองขนาด 775 คูณ 38 เมตรที่ปรากฏในแผนเดิม พระเจ้าชาร์ลส์ที่สองทรงเปิดอุทยานให้ประชาชนเข้าชมได้ รวมทั้งทรงใช้เป็นสถานที่ให้ความบันเทิงแก่พระราชอาคันตุกะและนางสนม อย่างเช่น Nell Gwyn ในสมัยนั้นอุทยานมีชื่อเสียงอื้นฉาวในด้านเป็นสถานที่พบปะเพื่อกระทำการเสื่อมทางศีลธรรม ดังที่ จอห์น วิลมอต เอิร์ลแห่งโรเชสเตอร์ที่ 2 เขียนไว้ในบทกวี "A Ramble in St. James's Park"
ในศตวรรษที่ 18 เกิดการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างภายในสวน ตัวอย่างเช่น การแปรสภาพส่วนหนึ่งของคลองเพื่อใช้เป็นเส้นทางเดินสวนสนามของเหล่าทหารม้ารักษาพระองค์ และใน พ.ศ. 2304 พระราชวงศ์ได้ซื้อคฤหาสน์บัคคิงแฮมไป (ปัจจุบันคือพระราชวังบักกิงแฮม)
ในระหว่าง พ.ศ. 2369 - 2370 Prince Regent (ต่อมาคือพระเจ้าจอร์จที่ 4) มีรับสั่งให้ปรับเปลี่ยนสวนใหม่ ควบคุมงานโดยสถาปนิกและนักออกแบบภูมิทัศน์ จอห์น แนช ทำให้คลองที่เป็นเส้นตรงกลายเป็นทะเลสาบที่มีรูปร่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น ถนนที่มีรูปแบบเป็นทางการก็กลายเป็นทางเดินวนเวียนที่มีบรรยากาศโรแมนติก ขณะเดียวกันก็มีการขยายคฤหาสน์บัคคิงแฮม เพื่อสร้างพระราชวังในปัจจุบัน และสร้าง Marble Arch ไว้ที่ทางเข้า ขณะที่ The Mall กลายเป็นเส้นทางเสด็จพระราชดำเนินหลัก ซึ่งจะเปิดให้ประชาชนสัญจรไปมาใน พ.ศ. 2430 หรืออีก 60 ปีถัดมา Marble Arch ถูกเคลื่อนย้ายไปยังตำแหน่งปัจจุบันที่ทางแยก ถนนออกฟอร์ด ตัดกับ พาร์คเลน เมื่อ พ.ศ. 2394 ขณะที่ตำแหน่งเดิมเป็นที่ตั้งของอนุสาวรีย์สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ระหว่าง พ.ศ. 2449 - 2467
ดอลลี พาร์ตัน
ดอลลี รีเบกกา พาร์ตัน (; เกิด 19 มกราคม ค.ศ. 1946) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี นักเขียน นักแสดง โปรดิวเซอร์เพลง และนักธุรกิจชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในผลงานเพลงคันทรี หลังจากประสบความสำเร็จในฐานะนักแต่งเพลงให้ศิลปินคนอื่น ในปี 1967 เธอได้เปิดตัวอัลบั้มแรกของเธอในชื่อว่า "Hello, I’m Dolly" และได้ผลตอบรับที่ดีมาก
ในช่วง 4 ทศวรรษครึ่งตั้งแต่เธอมีผลงานเปิดตัว เธอถือเป็นศิลปินหญิงที่ยังคงประสบความสำเร็จมากที่สุด ในดนตรีแนวคันทรี กับซิงเกิลอันดับ 1 ถึง 15 ซิงเกิล และมีผลงานอัลบั้ม 42 อัลบั้มที่ติดชาร์ตท็อป 10 ชาร์ตคันทรีอัลบั้ม เธอยังมี 5 เพลงคันทรียอดนิยมใน 5 ทศวรรษที่ผ่านมา และเป็นศิลปินคนเดียวที่มีซิงเกิลอันดับ 1 บนชาร์ตเพลงคันทรีในทุก ๆ ทศวรรษ (4 ทศวรรษหลัง)
ดนตรีอิเล็กโทร
สงครามสามเฮนรี (ค.ศ. 977–978)
สงครามสามเฮนรี  เป็นการปฏิวัติสั้นๆ ของผู้นำเยอรมันที่ชื่อ “เฮนรี” ทั้งสามคนในการต่อต้านจักรพรรดิออทโทที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 977 ขณะที่จักรพรรดิออทโททรงรณรงค์ต่อต้านโบเลเสลาส์ที่ 2 แห่งโบฮีเมีย (Boleslaus II of Bohemia) ก็เกิดการคบคิดขึ้นในบาวาเรีย ผู้คบคิดก็ได้แก่ไฮน์ริชที่ 1 บิชอปแห่งเอาก์สบูร์ก (Henry I, Bishop of Augsburg) ไฮน์ริชที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรีย (Henry II, Duke of Bavaria) ผู้ที่เพิ่งถูกปลด และไฮน์ริชที่ 1 ด่ยุกแห่งคารินเทียโดยการสนับสนุนของคริสตจักร จักรพรรดิออทโทผู้ทรงไปเป็นพันธมิตรกับออทโทที่ 1 ดยุกแห่งชวาเบียและบาวาเรีย (Otto I, Duke of Swabia and Bavaria) ก็เดินทัพไปพาสเซาที่ยึดโดยผู้ก่อการ ในเดือนกันยายนพาสเซาก็ยอมแพ้เนื่องมาจากวิธีการล้อมที่รวมทั้งการสร้างสะพานเรือเข้ามายังตัวเมืองที่อยู่บนเกาะ เมื่อถึงอีสเตอร์ปี ค.ศ. 978 ที่มัคเดอบวร์ค (Magdeburg) “เฮนรี” ทั้งสามคนก็ถูกลงโทษ ดยุกทั้งสองคนถูกแบน และไฮน์ริชแห่งคารินเธียก็เสียดินแดนให้แก่ออทโทที่ 1 ดยุกแห่งคารินเทียบุตรของคอนราด ดยุกแห่งลอแรน (Conrad, Duke of Lorraine) ส่วนบิชอปถูกคุมขังอยู่จนเดือนกรกฎาคม ผลของสงครามครั้งนี้ทำให้เป็นการลดอำนาจของบาวาเรียลงเป็นอันมาก
War of the Three Henries (977–978)
จอร์จ แฮร์ริสัน
จอร์จ แฮร์ริสัน  MBE (25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 – 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001) เป็นมือกีตาร์ชาวอังกฤษ นักร้อง-นักแต่งเพลง ผู้สร้างภาพยนตร์ เขาประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติจากการเป็นมือกีตาร์ลีดให้กับวงเดอะบีทเทิลส์ และยังมีชื่ออยู่อันดับ 11 ของการจัดอันดับในนิตยสารโรลลิงสโตนในหัวข้อ "100 นักกีตาร์ที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาล" มักถูกพูดถึงว่าเป็น "บีทเทิลที่เงียบขรึม" (the quiet Beatle) แฮร์ริสันเชื่อเรื่องเวทมนตร์อินเดีย และยังทำให้ฐานคนฟังของเดอะบีทเทิลส์กว้างขึ้นเช่นเดียวกับกลุ่มผู้ฟังตะวันตก หลังจากที่วงแตกไป เขาประสบความสำเร็จในฐานะศิลปินเดี่ยวและต่อมาก็อยู่ในวง แทรเวลลิงวิลบูรีส์ และยังเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์และเพลงอีกด้วย
ถึงแม้ว่าเพลงโดยมากของเดอะบีทเทิลส์จะแต่งโดยเลนนอนและแม็กคาร์ตนีย์ แฮร์ริสันก็ยังแต่งเพลง 1 หรือ 2 เพลงต่ออัลบั้มตั้งแต่ชุด "Help!" เป็นต้นมา ผลงานเขาที่ร่วมกับเดอะบีทเทิลส์เช่นเพลง "Here Comes the Sun", "Something", "I Me Mine" และ "While My Guitar Gently Weeps" หลังจากวงแตกไป แฮร์ริสันก็ยังเขียนเพลง ออกผลงานทริปเปิลอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จอย่าง "All Things Must Pass" ในปี 1970 ที่มี 2 ซิงเกิ้ลและ ดับเบิลเอ-ไซด์ซิงเกิล: "My Sweet Lord" กับ Isn't It a Pity" นอกจากนี้ในงานเดี่ยว แฮร์ริสันยังร่วมเขียนเพลงฮิต 2 เพลงให้กับริงโก สตารร์ อดีตสมาชิกวงเดอะบีทเทิลส์อีกคน และเพลงในวงแทรเวลลิงวิลบูรีส์ วงซูเปอร์กรุ๊ป ที่ฟอร์มวงในปี 1988 ร่วมกับบ็อบ ดีแลน, ทอม เพตตี, เจฟฟ์ ลีนน์ และรอย ออร์บิสัน
แฮร์ริสัน ได้รับวัฒนธรรมอินเดียและฮินดู ในช่วงทศวรรษ 1960 และช่วยให้ความรู้กับคนตะวันตกด้วยเพลงซิตาร์ และกลุ่มเคลื่อนไหวฮเรกฤษณะ เขาร่วมกับระวี ชังการ์ จัดคอนเสิร์ตการกุศลในปี 1971 ที่ชื่อ "Concert for Bangladesh" และเขาถือเป็นคนเดียวในเดอะบีทเทิลส์ที่พิมพ์อัตชีวประวัติ ขึ้นที่ชื่อ "I Me Mine" ในปี 1980
นอกจากการเป็นนักดนตรีแล้ว เขายังเป็นโปรดิวเซอร์เพลง และร่วมก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์ที่ชื่อ แฮนด์เมดฟิล์มส งานของเขาในฐานะผู้สร้างภาพยนตร์ เขาร่วมงานกับผู้คนหลากหลายอย่าง มาดอนน่า และสมาชิกของกลุ่มมอนตี้ ไพธอน ด้านชีวิตส่วนตัวเขาแต่งงาน 2 ครั้ง ครั้งแรกกับนางแบบ แพตตี บอยด์ ในปี 1966 และเลขาบริษัทค่ายเพลงที่ชื่อ โอลิเวีย ทรินิแดด อาเรียส ในปี 1978 ที่มีลูกชายด้วยกัน 1 คน ชื่อ ดานี แฮร์ริสัน เขายังเป็นเพื่อนสนิทกับอีริก แคลปตัน และอีริก ไอเดิล เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปอดเมื่อปี 2001
จอร์จ แฮรริสัน
สงครามสามเฮนรี (ค.ศ. 1584–1598)
สงครามสามเฮนรี หรือ สงครามสามอองรี  (ค.ศ. 1584-ค.ศ. 1589) เป็นสงครามในช่วงสุดท้ายของสงครามกลางเมืองของฝรั่งเศสที่เรียกว่าสงครามศาสนา สงครามสามเฮนรีเป็นสงครามครั้งที่แปดและครั้งสุดท้ายที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1584 หลังจาการเสียชีวิตของดยุคแห่งอองชูผู้ไม่มีทายาท ในขณะนั้นอองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีส (Henry I, Duke of Guise) เป็นผู้นำ สันนิบาตโรมันคาทอลิก และอองรีแห่งนาวาร์เป็นผู้นำฝ่ายอูเกอโนต์
พระเจ้าอองรีที่ 3 ทรงลวงอองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีสและน้องของอองรีให้มาเฝ้าในพระราชวังในปารีสในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1588 เมื่อมาถึงทหารรักษาพระองค์ก็สังหารทั้งสองคน พระเจ้าอองรีทรงอ้างว่าเป็น “การกระทำเพื่อความมั่นคงของราชอาณาจักร” (Politique) แต่กระนั้นการกระทำที่สยดสยองครั้งนี้ก็เป็นผลทำให้พระองค์ทรงถูกขับออกจากปารีสโดยผู้สนับสนุนตระกูลกีสและทรงถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 1589 ต่อมา
อองรีแห่งนาวาร์จึงทรงได้รับชัยชนะโดยปริยายหลังจากทั้งสองอองรีเสียชีวิตไปแล้ว แต่กระนั้นก็ยังได้รับการต่อต้านจนกระทั่งยอมเปลี่ยนไปนับถือลัทธิโรมันคาทอลิกในปี ค.ศ. 1593 ปีต่อมาอองรีแห่งนาวาร์ก็ได้เข้าพิธีบรมราชาภิเษกเป็นพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ตำนานกล่าวว่าทรงอุทานว่า “Paris vaut bien une messe”
“เฮนรี” ที่เกี่ยวข้องคือ:
War of the Three Henrys (1584–1598)
สงครามสามอองรี
คลิ้นต์ อีสต์วูด
เกาะไทเบอร์
เกาะไทเบอร์  เป็นเกาะรูปร่างคล้ายเรือที่เกี่ยวข้องกับการเยียวยามานาน เป็นเกาะขนาดเล็กและเพียงเกาะเดียวที่อยู่ในแม่น้ำไทเบอร์ที่ไหลผ่านกรุงโรม ตั้งอยู่ที่โค้งด้านทิศใต้ของของแม่น้ำไทเบอร์ ในกรุงโรม อิตาลี ยาว 270 เมตร และกว้าง 67 เมตร
เกาะนี้เชื่อมต่อกับส่วนอื่นของกรุงโรมด้วยสะพานสองแห่งมาตั้งแต่สมัยโบราณ และเคยถูกเรียกว่า "Insula Inter-Duos-Pontes" ซึ่งหมายถึง "เกาะที่อยู่ระหว่างสองสะพาน" สะพานปองต์ฟาบริชิโอซึ่งเป็นสะพานที่ยังคงสภาพเดิมเพียงแห่งเดียวของกรุงโรม เชื่อมต่อเกาะจากด้านตะวันออกเฉียงเหนือไปยัง Field of Mars ใน rione Sant'Angelo (ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ) และสะพาน Ponte Cestio ซึ่งมีเพียงบางส่วนที่ยังคงสภาพเดิม เชื่อมต่อเกาะไปยัง Trastevere ทางทิศใต้ (ฝั่งขวาของแม่น้ำ)
ตำนานหนึ่งกล่าวไว้ว่า หลังจากทรราช Tarquinius Superbus (510 ปีก่อนคริสตกาล) หมดอำนาจลง ชาวโรมันที่โกรธแค้นได้โยนร่างของเขาลงในแม่น้ำไทเบอร์ ร่างของเขาจมลงสู่ก้นแม่น้ำแล้วมีดินโคลนเกาะสะสมมากขึ้นจนกลายเป็นเกาะไทเบอร์ ขณะที่อีกตำนานหนึ่งกล่าวว่า ผู้คนรวบรวมข้าวสาลีและเมล็ดพืชของผู้ปกครองผู้เป็นที่ชิงชังมาโยนลงในแม่น้ำไทเบอร์ และเกิดเป็นเกาะไทเบอร์ในที่สุด
ในสมัยโบราณก่อนที่ศาสนาคริสต์จะแพร่หลายไปทั่วกรุงโรม เกาะไทเบอร์เป็นพื้นที่ที่ไม่ได้รับการเผยแพร่ศาสนาเนื่องจากมีเรื่องราวในทางไม่ดี เกาะนี้เป็นสถานที่สำหรับพิพากษาอาชญากรที่เลวร้ายที่สุดและผู้ป่วยเป็นโรคติดต่อทางสัมผัส แต่เรื่องราวได้เปลี่ยนไปเมื่อวิหารแห่งหนึ่งถูกสร้างขึ้นบนเกาะ
วิหารแห่งเอสคูเลปิอุส.
เกาะไทเบอร์เคยเป็นที่ตั้งของวิหารโบราณที่สร้างถวายแด่เอสคูเลปิอุส เทพแห่งแพทยศาสตร์และการเยียวยาของกรีก
Accounts กล่าวไว้ว่า เมื่อ 293 ปีก่อนคริสตกาล เกิดการระบาดครั้งใหญ่ของกาฬโรคในกรุงโรม หลังจากได้ปรึกษากับ Sibyl แล้ว วุฒิสภาแห่งโรมันได้สั่งให้สร้างวิหารถวายแด่เอสคูเลปิอุส เทพแห่งการเยียวยาของกรีก และส่งคณะผู้แทนไปยัง Epidauros เพื่อนำรูปสลักของเอสคูเลปิอุสกลับมา คณะผู้แทนได้เดินทางทางเรือ โดยที่ตามความเชื่อแล้ว พวกเขานำงูมาจากวิหารแห่งหนึ่งมาขึ้นเรือ งูได้ขดตัวรอบเสากระโดงเรือทันที ซึ่งถือว่าเป็นนิมิตหมายที่ดี ขณะที่เดินทางกลับมาถึงแม่น้ำไทเบอร์ งูได้ลื่นไถลออกจากเรือแล้วว่ายน้ำไปยังเกาะไทเบอร์ คณะผู้แทนเชื่อว่าลางบอกใบ้จากเอสคูเลปิอุสให้สร้างวิหารขึ้นบนเกาะ
สถานที่นี้อาจถูกเลือกเพื่อสร้างวิหารแห่งเอสคูเลปิอุสเนื่องจากตั้งอยู่แยกออกจากส่วนอื่นของเมือง ซึ่งจะช่วยปกป้องคนบนเกาะจากกาฬโรคและโรคภัยต่างๆ
เกาะนี้มีเอกลักษณ์ด้วยรูปร่างที่จำลองให้คล้ายเรือเพื่อให้สื่อถึงตำนาน ในช่วงศตวรรษที่ 1 ได้มีการฉาบหินทราเวอร์ทีนตามริมตลิ่งของเกาะให้ดูคล้ายหัวเรือและท้ายเรือ กลางเกาะมีเสาโอเบลิสก์ตั้งไว้เพื่อสื่อถึงเสากระโดงเรือ รอบเกาะก่อกำแพงไว้โดยรอบจนดูเหมือนเรือของโรมัน บนส่วนที่เป็น"หัวเรือ"ยังปรากฏรอยจางๆรูปคฑางูไขว้ของเอสคูเลปิอุสอยู่
หลังจากวิหารแห่งเอสคูเลปิอุสแล้ว ยังได้มีการสร้างวิหารอื่นๆตามมาในช่วงสองศตวรรษก่อนคริสตกาล เพื่อถวายแด่เทพองค์อื่นๆ ได้แก่
ต่อมา Catholics ได้เคลื่อนย้ายเสาโอเบลิสก์ออกไป แล้วตั้งเสาที่มีไม้กางเขนอยู่บนยอดแทน แต่ได้ถูกทำลายไปเมื่อ พ.ศ. 2410 หลังจากนั้นสมเด็จพระสันตะปาปาไพอัสที่ 9 ทรงสร้าง Aedicula ขึ้นที่ตำแหน่งดังกล่าว อนุสรณ์นี้ออกแบบโดย Ignazio Giacometti ตกแต่งด้วยรูปสลักของนักบุญสี่องค์ที่เกี่ยวข้องกับเกาะ ได้แก่ นักบุญบาร์โธโลมิว, St. Paulinus of Nola, St. Francis และนักบุญจอห์น ปัจจุบันชิ้นส่วนของเสาโอเบลิสก์อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ในเนเปิลส์
ใน พ.ศ. 1541 Emperor Otto III ได้สร้างโบสถ์แห่งใหม่ที่มีชื่อว่า San Bartolomeo all'Isola ขึ้นเหนือซากวิหารแห่งเอสคูเลปิอุสทางด้านตะวันออกของเกาะ
ในฤดูร้อน บนเกาะไทเบอร์จะมี "Isola del Cinema" film festival
การเชื่อมโยงภายนอก.
สารตราทอง
สารตราทอง  หมายถึงสารตราสีทองที่ประทับในพระราชกฤษฎีกาที่ออกโดยพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ และต่อมาโดยพระมหากษัตริย์ในยุโรปในระหว่างยุคกลางและยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา (หรือ “bulla aurea” หรือ “ตราทอง” ในภาษาละติน)
“สารตราทอง” เป็นวลีที่ใช้ในยุโรปตะวันตก ส่วนในจักรวรรดิไบแซนไทน์ก็เรียกว่า “chrysobullos logos” หรือ “chrysobulls” (χρυσός, หรือ “chrysos” ในภาษากรีกแปลว่า “ทอง” ).
“สารตราทอง” เป็นพระราชบัญญัติที่ประกาศใช้ติดต่อกันมาเป็นเวลาเกือบแปดร้อยปี และเป็นการออกโดยฝ่ายเดียวโดยไม่คำนึงหน้าที่การรับผิดของฝ่ายที่มีผลต่อ ซึ่งเป็นการทำให้ความมีประสิทธิภาพของอำนาจของจักรวรรดิไบแซนไทน์อ่อนลงไปในสายตาของประเทศอื่น ฉะนั้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 จักรวรรดิไบแซนไทน์จึงพยายามแสวงหาความตกลงจากฝ่ายตรงข้ามก่อนที่จะออกมาเป็นพระราชบัญญัติ
พระมหากษัตริย์อื่นๆ ในยุโรปก็นำความคิดนี้ไปใช้แต่ในบางโอกาสเท่านั้น สารตราทองที่ไม่ได้ออกโดยจักรวรรดิไบแซนไทน์ทำให้พระราชบัญญัติมีน้ำหนักมากกว่าพระราชบัญญัติอื่นๆ ที่ออกตามปกติ
สารตราทองที่สำคัญๆ ก็ได้แก่:
Golden Bull
การนมัสการของโหราจารย์ (บอตตีเชลลี)
การนมัสการของโหราจารย์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยซันโดร บอตตีเชลลี ผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่ปัจจุบันอยู่แสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟีซีในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
หัวเรื่องการนมัสการของโหราจารย์เป็นหัวข้อที่นิยมเขียนกันในสมัยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี เป็นงานที่กาสปาเร ดิ ซาโนบิ เดล ลามาเป็นผู้จ้าง เดล ลามาเป็นนายธนาคารที่มีเบื้องหลังออกจะลึกลับและมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเมดีชี สำหรับชาเปลส่วนตัวในโบสถ์ซันตามาเรียโนเวลลา (ทำลายไปแล้ว) ภาพนี้ประกอบด้วยบุคคลหลายคนในภาพจากตระกูลเมดีชีที่รวมทั้ง: โกซีโม เด เมดีชี (โหราจารย์ที่คุกเข่าต่อหน้าพระแม่มารีย์ที่บรรยายโดยวาซารีว่า “the finest of all that are now extant for its life and vigour”), ลูกชายสามคนปีเอโร (โหราจารย์คนที่สองที่คุกเข่าตรงกลางสวมเสื้อคลุมแดง) และโจวันนี (โหราจารย์คนที่สาม) และหลานจูเลียโน ดิ เปียโร เดอ เมดิชิ และโลเรนโซ เด เมดีชี เมดีชีสามคนที่เป็นโหราจารย์เสียชีวิตไปแล้วเมื่อบอตตีเชลลีเขียนภาพนี้ และขณะนั้นโลเรนโซเป็นผู้ปกครองฟลอเรนซ์
ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” จอร์โจ วาซารีบรรยายภาพนี้ว่า:
“ความงามของภาพเหมือนของบุคคลต่าง ๆ ในภาพนี้เกินกว่าที่จะบรรยายได้, แต่ละคนก็ต่างกันออกไป, บางก็ด้านหน้าตรง, บ้างก็เป็นด้านข้าง, บ้างก็เป็นสามส่วน, บ้างก็ก้มลง และท่าทางอื่น ๆ ขณะที่ความรู้สึกที่แสดงออกบนใบหน้าทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ก็ต่างกันออกไป ที่เป็นการแสดงความสามารถของจิตรกรผู้มีความเชี่ยวชาญในงานที่สร้าง ซันโดรแสดงให้เห็นอย่างชัดแจ้งถึงความแตกต่างของชุดที่มากับกษัตริย์แต่ละองค์ งานชิ้นนี้เป็นงานที่มีคุณค่าทั้งในการใช้สี, การออกแบบ และการวางองค์ประกอบของภาพ”
เดล ลามาในภาพเป็นชายสูงอายุที่มีผมขาวสวมเสื้อสีฟ้าอ่อนที่มองมายังผู้สังเกตการณ์และชี้ไปอีกทางหนึ่งด้วยมือขวา นอกจากนั้นกล่าวกันว่าซันโดรเขียนตัวเองในภาพด้วย เป็นชายที่สวมเสื้อเหลืองทางขวาสุดของภาพ
รายละเอียดต่างของภาพเช่นเครื่องแต่งกายแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของโดรที่ได้รับจากตระกูลการเขียนแบบเฟล็มมิชในช่วงเวลานี้
Adoration of the Magi of 1475 (Botticelli)
การประสูติของพระเยซู - 1475 (บอตติเชลลี)
ราชอาณาจักรแฟรงก์
ราชอาณาจักรแฟรงก์  หรือ ฟรังเกีย  เป็นดินแดนที่ตั้งถิ่นฐานและปกครองโดยชาวแฟรงก์ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 อาณาบริเวณเกิดจากการรณรงค์ที่ต่อเนื่องกันตั้งแต่ชาร์ล มาร์แตล (Charles Martel) พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย และชาร์เลอมาญ-- พ่อ, ลูก, และหลาน--มามั่นคงเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9
ธรรมเนียมของการแบ่งดินแดนของพ่อระหว่างลูกชายหมายความว่าดินแดนแฟรงก์ปกครองเป็นอย่างหลวม ๆ เป็นจักรวรรดิที่แบ่งย่อยเป็นส่วนย่อย ๆ (ราชอาณาจักร หรือ อนุราชอาณาจักร) ที่ตั้งและจำนวนอนุราชอาณาจักรก็ต่างกันไปตามเวลา แต่ฟรังเกียโดยทั่วไปมาหมายถึงบริเวณหนึ่งที่เรียกว่าออสเตรเชีย ที่มีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณแม่น้ำไรน์ และแม่น้ำเมิซ (Meuse) ทางตอนเหนือของยุโรป แต่กระนั้นบางครั้งก็จะครอบคลุมไปถึงนิวสเตรีย (Neustria) ทางเหนือของแม่น้ำลัวร์ และทางตะวันตกของแม่น้ำแซนในที่สุดบริเวณนี้ก็เคลื่อนมาทางปารีส และมาสิ้นสุดลงในบริเวณลุ่มแม่น้ำแซนรอบ ๆ ปารีส ที่ยังใช้ชื่ออีล-เดอ-ฟร็องส์ และเป็นชื่อในที่สุดก็กลายเป็นชื่อของราชอาณาจักรฝรั่งเศสทั้งราชอาณาจักร
ชาวแฟรงก์ในยุคโรมัน.
ชาวแฟรงก์โดยดั้งเดิมแล้วคือสมาพันธ์ชนเผ่าเจอร์มานิกทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์ที่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 257 เริ่มรุกรานอาณาเขตของโรมัน พวกเขาเป็นเพียงหนึ่งในสมาพันธ์ชนเผ่าเจอร์มานิกที่มีอยู่มากมายที่สร้างความเสียหายให้กับจักรวรรดิโรมันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 และสร้างความลำบากให้กับจักรพรรดิโรมันในการรับมือกับการโจมตี ทะเลไม่ได้ปลอดภัยจากการโจมตีของชาวแฟรงก์เนื่องจากพวกเขาเป็นโจรสลัดที่มีความสามารถด้วยเช่นกัน แต่ชาวแฟรงก์ยังมีอิทธิพลในทางบวกต่อโรมจากการผลิตทหารให้กับกองทัพโรมัน และในปี ค.ศ. 358 ชาวซาเลียนแฟรงก์ได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิจูเลียนให้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในอาณาเขตของโรมันที่อยู่ระหว่างแม่น้ำสเกลด์กับแม่น้ำเมิซได้ในฐานะฟอยเดราติ (พันธมิตร) ชาวแฟรงก์ตอบแทนด้วยการให้ความช่วยเหลือจักรวรรดิโรมันด้วยการให้กองทหารแลกกับเอกราชอย่างเด็ดขาดในพื้นที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่
การขึ้นมาของชาวเมรอแว็งเฌียง.
ชาวซาเลียนแฟรงก์ไม่ใช่ชนชาวแฟรงก์กลุ่มเดียวที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในอาณาเขตของโรมัน ในราวปี ค.ศ. 430 ชาวแฟรงก์อีกกลุ่มได้รับอนุญาตให้ตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ทางตะวันตกของอาณาเขตของชาวซาเลียนแฟรงก์ ชาวแฟรงก์กลุ่มดังกล่าวมาจากทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์และถูกเรียกว่าชาวริปูอาเรียนแฟรงก์ ครองพื้นที่ระหว่างแม่น้ำเมิซกับแม่น้ำไรน์ ชาวแฟรงก์กลุ่มที่ยังคงอยู่ในอาณาเขตดั้งเดิมของชาวแฟรงก์ทางตะวันอออกของแม่น้ำไรน์ ถูกเรียกว่าชาวแฟรงก์ตะวันออก ชนชั้นผู้นำของชาวแฟรงก์คือชาวซาเลียนแฟรงก์ กษัตริย์ของพวกเขารวมชาวแฟรงก์ทั้งหมดเข้าด้วยกันในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 5 กษัตริย์เหล่านี้เรียกตัวเองว่า ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง เพราะพวกเขาสืบเชื้อสายมาจากเมรอเวช ที่ชาวแฟรงก์เชื่อกันว่าเป็นบุตรชายของสิ่งมีชีวิตจากสวรรค์
กษัตริย์เมรอแว็งเฌียงที่มีชื่อเสียงที่สุดคือโคลวิสที่ขึ้นครองบัลลังก์ในราวปี ค.ศ. 482 พระองค์ถูกบีบตั้งแต่ช่วงต้นรัชสมัยให้ต่อสู้กับผู้นำชาวแฟรงก์คู่แข่งที่ถูกพระองค์สังหารอย่างโหดเหี้ยม เศษสุดท้ายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกถูกพิชิตในปี ค.ศ. 486 เมื่อโคลวิสปราบซีอากริอุสที่เคยปกครองกอลตอนเหนือ พื้นที่ส่วนนั้นของราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์ถูกเรียกว่าเนอุสเตรีย (ดินแดนใหม่) ตรงข้ามกับออสตราเชีย (ดินแดนตะวันออก) ที่เป็นอาณาเขตใจกลางดั้งเดิมของชาวแฟรงก์ ทว่าการพิชิตของโคลวิสไปไกลกว่านั้นมาก พระองค์โจมตีและปราบสมาพันธ์ชนเผ่าเจอร์มานิกอาเลมันนิในราวปี ค.ศ. 496 เพิ่มอาณาเขตขนาดใหญ่ให้กับอาณาจักรของตน อิทธิพลจากพระราชินีชาวเบอร์กันเดียน โคลทิลดา โน้มน้าวพระองค์ให้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์หลังทำสมรภูมิกับชาวอาเลมันนิ การตัดสินใจเข้าร่วมศาสนจักรคาทอลิกแทนที่จะเป็นนิกายอาเรียนของศาสนาคริสต์เหมือนกับชนชาวเจอร์มานิกคนอื่น ๆ มีความสำคัญต่อโคลวิสอย่างมาก เนื่องจากทำให้พระองค์ได้รับการสนับสนุนจากประชากรในราชอาณาจักรเพื่อนบ้านที่มองว่าชาวอาเรียนเป็นพวกนอกรีต
ทว่าการต่อสู้กับชาวอาเลอมันนิไม่จบลงจนถึงปี ค.ศ. 502 เมื่ออาณาเขตทั้งหมดของพวกเขาถูกพิชิตโดยชาวแฟรงก์ ยกเว้นพื้นที่เล็ก ๆ ที่ได้รับการคุ้มกันจากชาวออสโทรกอธ ก่อนหน้านั้นบริตทานีถูกบีบให้สวามิภักดิ์แม้พวกเขาจะได้เอกราชที่สำคัญมาก็ตาม การพิชิตครั้งสุดท้ายของโคลวิสคืออากีแตนที่ได้มาจากชาววิซิกอธในปี ค.ศ. 507 การแทรกแซงจากชาวออสโทรกอธขัดขวางไม่ให้พิชิตราชอาณาจักรของชาววิซิกอธได้อย่างสมบูรณ์ การสู้รบยังส่งผลให้โคลวิสได้รับแต่งตั้งเป็นกงสุลโรมันโดยจักรพรรดิโรมันตะวันออก ซึ่งยิ่งเพิ่มความเกรียงไกรให้กับราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์และทำให้การอ้างสิทธิ์ในการเป็นทายาทของจักรวรรดิโรมันของพวกเขาได้รับความน่าเชื่อถือมากขึ้น
เมื่อโคลวิสสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 511 ราชอาณาจักรถูกแบ่งให้กับพระโอรสทั้งสี่ของพระองค์ รูปแบบดังกล่าวนี้จะเกิดขึ้นซ้ำในช่วงศตวรรษต่อมาและทำให้ราชอาณาจักรแฟรงก์เป็นหนึ่งเดียวกันเพียงช่วงสั้น ๆ ทว่ากษัตริย์เมรอแว็งเฌียงชอบการรบราฆ่าฟันและหลายคนสิ้นพระชนม์ก่อนที่จะมีพระโอรสจึงทำให้ราชอาณาจักรไม่แตกออกจากกันอย่างถาวร แต่ผลที่ตามมาหลังการแบ่งคือกษัตริย์เมรอแว็งเฌียงเริ่มต่อสู้กันเองมากกว่าจะต่อสู้กับศัตรูภายนอก ยกเว้นช่วงปี ค.ศ. 531 – 537 ที่ราชอาณาจักรแฟรงก์พิชิตอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลได้อีกครั้ง ราชอาณาจักรของชาวธูรินเจียนถูกทำลายและส่วนหนึ่งถูกพิชิตในปี ค.ศ. 531 ราชอาณาจักรของชาวเบอร์กันเดียนถูกพิชิตในปี ค.ศ. 532 – 534 และผลของการทำสงครามกับชาวออสโทรกอธของจักรพรรดิโรมันตะวันออกทำให้ชาวออสโทรกอธถูกบีบให้ยกส่วนที่เหลืออยู่ของอาเลมันนิกับโพรวองซ์ให้ราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์ในปี ค.ศ. 536 – 537 แลกกับการเป็นกลางของชาวแฟรงก์ ในเวลาเดียวกันบาวาเรียถูกบีบให้ยอมรับอำนาจที่เหนือกว่าของชาวแฟรงก์และราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์สร้างความแข็งแกร่งในการควบคุมอากีแตนได้มากขึ้น
การตกต่ำของชาวเมรอแว็งเฌียงและขึ้นมาของชาวการอแล็งเฌียง.
การแบ่งราชอาณาจักรที่ดำเนินต่อไปในหมู่ชาวเมรอแว็งเฌียงส่งผลให้ราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์แตกออกเป็นสามส่วน นูเอสเตรียทางตะวันตก, ออสตราเชียทางตะวันออก และเบอร์กันดีทางใต้ พื้นที่รอบนอกอย่างบริตทาเนีย, อากีแตน, อาเลมันนิ, ธูรินเจีย และบาวาเรียมักพยายามกอบกู้เอกราชและการต่อสู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าระหว่างชาวเมรอแว็งเฌียงทำให้พวกเขามีโอกาสทำแบบนั้นได้มากขึ้น ชาวธูรินเจียนได้รับเอกราชหลังการสิ้นพระชนม์ของดาโกแบร์ต์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 639 อากีแตนปฏิเสธที่จะยอมรับการปกครองของเมริวินเจียนหลังการฆาตกรรมชิลเดริกที่ 2 ในปี ค.ศ. 675 รัฐที่เป็นเอกราชอยู่แล้วอย่างบริตทานีกับบาวาเรียปลดปล่อยตนเองจากชาวแฟรงก์ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 7 สุดท้ายอาเลมันนิหาทางจนได้เอกราชมาในปี ค.ศ. 709 – 712 การพิชิตที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันเทียบไม่ได้กับส่วนที่สูญเสียไป พื้นที่เล็ก ๆ ในเทือกเขาแอลป์ถูกพิชิตมาจากชาวลอมบาร์ดในปี ค.ศ. 575 และฟรีสแลนด์ตะวันตกถูกพิชิตในปี ค.ศ. 689 แต่ชาวฟรีเชียนก็ทำเหมือนกับพื้นที่ที่อยู่รอบนอกแห่งอื่น ๆ พยายามกอบกู้อิสรภาพกลับคืนมาหลายครั้ง
กษัตริย์เมรอแว็งเฌียงไม่ได้เสียแค่อาณาเขตในช่วงยุคนี้ อำนาจของพวกเขาในพื้นที่ที่เหลืออยู่ของราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์ก็ถูกลดลงเช่นกัน เป็นผลมาจากการมีกษัตริย์ที่อายุต่ำกว่าเกณฑ์ ตำแหน่งสมุหราชมนเทียรถูกตั้งขึ้นมาเพื่อดูแลราชอาณาจักรจนกว่าพวกเขาจะถึงวัยที่สมควร แต่เมื่อมันกลายเป็นตำแหน่งถาวรและสืบทอดทางสายเลือด ผู้ครองตำแหน่งเหล่านี้ก็กลายเป็นผู้ปกครองที่แท้จริงของราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์แม้แต่ในตอนที่มีกษัตริย์เป็นผู้ใหญ่ ในสมรภูมิที่เตอร์ตรีในปี ค.ศ. 687 สมุหราชมนเทียรแห่งนูเอสเตรียกับเบอร์กันดีถูกปราบโดยผู้ที่มีตำแหน่งเดียวกันในออสตราเชีย เปแปงแห่งเฮริสตันที่ภายหลังปกครองราชอาณาจักรแฟรงก์ทั้งหมด
เมื่อเปแปงแห่งเฮริสตันตายในปี ค.ศ. 714 หลานชายวัย 6 ปีของเขา เธอโดลด์ กลายเป็นสมุหราชมนเทียรคนใหม่ ตำแหน่งที่ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อดูแลราชอาณาจักรในยามที่กษัตริย์เป็นผู้เยาว์บัดนี้เติบโตขึ้นมามีอำนาจมากจนตัวเองสามารถถูกสืบทอดได้โดยคนที่ยังเป็นผู้เยาว์ แต่บุตรชายนอกกฎหมายของเปแปง ชาร์ลส์ มาร์แตล ไม่ยอมรับการถ่ายโอนอำนาจครั้งนี้และประกาศตนเป็นสมุหราชมนเทียรและกลายเป็นผู้ปกครองคนแรกของราชวงศ์การอแล็งเฌียงที่ริบอำนาจของชาวเมรอแว็งเฌียงมาได้ หลายทศวรรษต่อมาสงครามเกิดขึ้นไม่ขาดเมื่อชาวการอแล็งเฌียงพยายามพิชิตอาณาเขตที่เสียไปกลับคืนมาและรับมือกับการโจมตีจากชาวอาหรับ ที่การรุกรานของพวกเขาในปี ค.ศ. 732 ถูกขับไล่ออกไปในสมรภูมิที่ปัวติเยร์ส์ การต่อสู้เพื่อสร้างความเป็นหนึ่งเดียวให้กับราชอาณาจักรนั้นยากลำบากแต่ก็ประสบความสำเร็จ ธูรินเจีย, อาเลมันนิ และบาวาเรียสุดท้ายก็ถูกปราบในปี ค.ศ. 744 บาวาเรียกรักษาเอกราชเก่าแก่ของตนไว้ได้แต่ยกพื้นที่ที่อยู่ตอนเหนือของแม่น้ำดานูบทั้งหมดให้ ชาวแฟรงก์ยึดอำนาจเหนือเกาะบาเลียริกในปี ค.ศ. 754 และพิชิตเซปติมาเนียมาจากชาวอาหรับในปี ค.ศ. 759 อากีแตนถูกพิชิตอีกครั้งในปี ค.ศ. 768 การสานสัมพันธไมตรีกับพระสันตะปาปานำไปสู่การสู้รบสองครั้งกับชาวลอมบาร์ดที่ประสบความสำเร็จในปี ค.ศ. 754 และ 756 ในเวลาเดียวกันชาวการอแล็งเฌียงเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับอำนาจของตนภายในราชอาณาจักของชาวแฟรงก์ และเปแปงผู้ตัวเตี้ยถอดกษัตริย์เมรอแว็งเฌียงคนสุดท้ายออกจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 751 และทำให้ตนเองได้รับเลือกเป็นกษัตริย์
จักรวรรดิการอแล็งเฌียง.
เปแปงผู้ตัวเตี้ยสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 768 และทิ้งราชอาณาจักรที่แข็งแกร่งที่สุดของยุโรปตะวันตกไว้ให้พระโอรสสองคน ชาร์เลอมาญกับแกร์โลมอง แกร์โลมองสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 771 และชาร์เลอมาญใช้แหล่งทรัพยากรที่มีอยู่ของราชอาณาจักรที่เป็นหนึ่งเดียวกันขยายอาณาเขตออกไปทุกทิศทุกทาง เมื่อชาวลอมบอร์ดคุกคามพระสันตะปาปาอีกครั้ง ชาร์เลอมาญบุกอิตาลีและตั้งตนเองเป็นกษัตริย์ของชาวลอมบาร์ดในปี ค.ศ. 774 ทว่าราชรัฐชั้นเจ้าชายเบเนเวนโตของชาวลอมบาร์ดในอิตาลียอมรับการเป็นใหญ่เหนือกว่าของชาร์เลอมาญเพียงช่วงสั้น ๆ แตกต่างกับการพิชิตอาณาจักรของชาวลอมบาร์ดที่ทำได้อย่างรวดเร็ว การปราบชาวแซ็กซันทางตะวันออกเฉียงเหนือ (ค.ศ. 772 – 804) นั้นยาวนานและนองเลือด เพื่อทำลายความคิดที่จะต่อต้านของชาวแซ็กซัน ชาร์เลอมาญสังหารหมู่พวกเขาเป็นพัน ๆ คนและเนรเทศชาวแซ็กซันออกจากพื้นที่ ทำให้ชาวแฟรงก์กับชาวสลาฟเข้ามาแทนที่ แคว้นจึงสงบลงในท้ายที่สุด บาวาเรียที่มักเป็นข้าราชบริพารที่ไว้ใจไม่ได้ถูกผนวกเข้ากับราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์ในปี ค.ศ. 788 หลังดยุคของรัฐสมคบคิดกับชาวลอมบาร์ดและชาวอาวาร์ จักรวรรดิของชาวอาวาร์ที่มีศูนย์กลางอยู่ในฮังการีถูกบดขยี้ในปี ค.ศ. 791 – 796 ทำให้พื้นที่ของชาวสลาฟในยุโรปกลางยอมรับความเป็นใหญ่เหนือกว่าของชาร์เลอมาญ ฟรีสแลนด์ตะวันออกถูกพิชิตในปี ค.ศ. 784 – 785 และบริตทานียอมรับอำนาจที่เหนือกว่าของชาวแฟรงก์ในปี ค.ศ. 799 การสู้รบกับชาวอาหรับไม่ค่อยประสบความสำเร็จแต่ชาร์เลอมาญก็หาทางขยายอิทธิพลไปจนถึงแม่น้ำเอโบรได้ในปี ค.ศ. 812 แม้ชาวอาหรับจะเอาคืนด้วยการยึดเกาะบาเลียริกในปี ค.ศ. 798
การพิชิตของชาร์เลอมาญนั้นใหญ่มากจนผู้คนมองว่าพระองค์ได้ฟื้นฟูจักรวรรดิโรมันตะวันตกกลับคืนมา หลังจากนั้นชาร์เลอมาญได้รับการราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิโดยพระสันตะปาปาในปี ค.ศ. 800 แต่ธรรมเนียมการแบ่งราชอาณาจักรกันในหมู่พระโอรสของกษัตริย์ของชาวแฟรงก์ทำให้ความเป็นหนึ่งเดียวคงอยู่เพียงชั่วคราว ราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์ยังเป็นรัฐศักดินาร่วมกับการทำสงครามหาผลประโยชน์ด้วยการปล้นประเทศเพื่อนบ้าน เมือราชอาณาจักรขยายอาณาเขตออกไป การปล้นหาผลประโยชน์ก็ลดลงพอ ๆ กับความจงรักภักดีของขุนนางในยามที่มองไม่เห็นโอกาสที่จะได้รางวัลมากมายจากการรับใช้ จึงทำให้จักรวรรดิของชาวแฟรงก์หลังการสิ้นพระชนม์ของชาร์เลอมาญในปี ค.ศ. 814 พังครืนภายใต้แรงกดดันทั้งจากภายในและภายนอก จนทำให้แตกออกเป็นรัฐศักดินาเล็ก ๆ จำนวนมากมาย
http://www.tacitus.nu/historical-atlas/francia.htm
ราชอาณาจักรแฟรงค์
แฟรงเคีย
โรมิวลัส ออกัสตัส
จักรวรรดิโรมันตะวันตก
จักรวรรดิโรมันตะวันตก  หมายถึงครึ่งตะวันตกของจักรวรรดิโรมันหลังจากการแบ่งโดยไดโอคลีเชียนในปี ค.ศ. 285 อีกครึ่งหนึ่งเป็นจักรวรรดิโรมันตะวันออกที่ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่าจักรวรรดิไบแซนไทน์
โรมยุติความเป็นเมืองหลวงลงหลังจากการแบ่งแยก ในปี ค.ศ. 286 เมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันตะวันตกย้ายไปตั้งอยู่ที่เมดิโอลานัม (ปัจจุบันคือมิลาน) และย้ายอีกครั้งไปยังราเวนนาในปี ค.ศ. 402
หลังจากการแยกตัวแล้ว จักรวรรดิโรมันก็รุ่งเรืองอยู่เป็นช่วง ๆ ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 หลังจากระบบการปกครองแบบของจักรพรรดิไดโอคลีเชียน และการรวมตัวโดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และจักรพรรดิจูเลียนเดอะอโพลเตท จักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 ทรงเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายที่ทรงปกครองจักรวรรดิโรมันที่รวมตัวกัน แต่หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระองค์ในปี ค.ศ. 395 จักรวรรดิโรมันก็แยกตัวกันอย่างเด็ดขาด จักรวรรดิโรมันตะวันตกสิ้นสุดลงเมื่อโรมิวลัส ออกัสตัสสละราชสมบัติโดยการบีบบังคับของโอเดเซอร์เมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 476 และอย่างเป็นทางการหลังจากการเสด็จสวรรคตของจักรพรรดิจูเลียส เนโพส (Julius Nepos) ในปี ค.ศ. 480
แม้ว่าจะได้รับการกู้คืนโดยจักรวรรดิโรมันตะวันออก จักรวรรดิโรมันตะวันตกก็มิได้ฟื้นตัวขึ้นอีก เมื่อจักรวรรดิโรมันตะวันตกล่มสมัยประวัติศาสตร์ของยุโรปก็เข้าสู่สมัยต่อมาที่เรียกว่ายุคกลางหรือที่เรียกกันว่ายุคมืด อุดมการณ์และชื่อของจักรวรรดิโรมันตะวันตกได้รับการรื้อฟื้นมาใช้เป็นจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จนกระทั่งมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1806