pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เป็นกิ้งก่าขนาดใหญ่ ความยาว 2.5–3 เมตร เป็นสัตว์ในตระกูลนี้ที่มีความใหญ่เป็นอันดับสองรองจากมังกรโกโมโด ("V. komodoensis") ที่พบบนเกาะโกโมโด ในอินโดนีเซีย โครงสร้างลำตัวประกอบไปด้วยกระดูกเล็กภายใต้ผิวหนังที่เต็มไปด้วยเกล็ดที่เป็นปุ่มนูนขึ้นมา เกล็ดมีการเชื่อมต่อกันตลอดทั้งตัว ไม่มีต่อมเหงื่อแต่มีต่อมน้ำมันใช้สำหรับการป้องกันการสูญเสียน้ำ ช่วยให้อยู่บนบกได้ยาวนานมากขึ้น มีลิ้นแยกเป็นสองแฉกคล้ายงู ใช้สำหรับรับกลิ่นซึ่งสามารถรับรู้ได้ถึงอาหารเป็นระยะทางไกลหลายเมตร โดยสัมผัสกับโมเลกุลของกลิ่น ปลายลิ้นจะสัมผัสกับประสาทที่ปลายปากเพื่อส่งต่อข้อมูลไปยังสมอง หางยาวมีขนาดพอ ๆ กับความยาวลำตัว เป็นอวัยวะสำคัญสำหรับการทรงตัวและคลื่อนที่ มีฟันที่มีลักษณะที่คล้ายใบเลื่อยเหมาะสำหรับการบดกินอาหารที่มีความอ่อนนุ่มโดยเฉพาะ มีลายดอกสีเหลืองพาดขวางทางยาว ชอบอาศัยอยู่บริเวณใกล้แหล่งน้ำ ว่ายน้ำเก่งและ ดำน้ำนาน อุปนิสัยเป็นสัตว์ที่หากินอย่างสงบตามลำพัง จะมารวมตัวกันก็ต่อเมื่อพบกับอาหาร และมีนิสัยตื่นคน เมื่อพบเจอมักจะวิ่งหนี ในช่วงที่ยังเป็นวัยอ่อน จะมีจุดสีเหลืองตลอดทั้งลำตัวและจะจางหายเมื่อโตขึ้น มีมุมมองการมองเห็นแคบกว่ามนุษย์ มีเล็บที่แหลมคมสำหรับการปีนป่าย โดยปีนต้นไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว
ชอบหากินของเน่าเปื่อย เศษซากอาหาร บางครั้งก็จะกินสัตว์เป็น ๆ เช่น ไก่, เป็ด, ปู, หอย, งู, หนู, นกอื่นๆขนาดเล็กถึงกลาง และไข่ของสัตว์ต่าง ๆ รวมทั้งปลา แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเหี้ยมิใช่สัตว์นักล่า แต่เป็นสัตว์กินซากโดยธรรมชาติ บางครั้งอาจกินเหี้ยขนาดเล็กกว่าเป็นอาหารได้ ในตัวที่ยังเล็กอาจขุดดินหาแมลงหรือไส้เดือนดินกินเป็นอาหารได้ มีระบบการย่อยอาหารที่ดีเยี่ยม ในกระเพาะมีน้ำย่อยที่มีความเป็นกรดรุนแรงและแบคทีเรียสำหรับย่อยสลายซากเน่าโดยเฉพาะ
สัตว์สกุลกิ้งก่ามอนิเตอร์ ("Varanus") รวมทั้งเหี้ยนั้นมีพิษ (venom) หรือไม่ยังเป็นเรื่องยังไม่ยุติ
แต่เดิมเชื่อกันว่า พิษมีอยู่เฉพาะในสัตว์จำพวกงูและกิล่ามอนสเตอร์ (กิ้งก่าพิษ)
ผลลบที่เกิดเมื่อถูกกัดเชื่อกันว่า มาจากเชื้อแบคทีเรียที่อยู่ในปากสัตว์เท่านั้น แต่งานศึกษาหลังปี ค.ศ. 2009 กลับแสดงว่า ต่อมพิษน่าจะมีอยู่ในกิ้งก่ามอนิเตอร์หลายสกุล
โดยอาจใช้เพื่อป้องกันสัตว์ล่าเหยื่ออื่นๆ เพื่อรักษาอนามัยปาก เพื่อฆ่าเชื้อในปาก หรือเพื่อช่วยจับและฆ่าเหยื่อ
เป็นสัตว์ที่ว่ายน้ำเก่ง สามารถดำน้ำได้ และชอบที่จะลงน้ำ สามารถปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี รวมถึงพบได้ทั่วไปในชุมชนเมืองใหญ่ เช่น หลายพื้นที่ของกรุงเทพมหานคร เช่น สวนลุมพินี, สวนสัตว์ดุสิต, ทำเนียบรัฐบาลและรอบ ๆ, รอบคลองผดุงกรุงเกษม เป็นต้น มักจะอาศัยอยู่ในพื้นที่ ๆ มีแหล่งน้ำ อาศัยอยู่ได้ทั้งแหล่งน้ำดีและน้ำเน่าเสียที่มีสภาพเป็นมลพิษ
ออกลูกเป็นไข่คราวละ 15–20 ฟอง และใช้เวลาฟัก 45–50 วัน ทั้งนี้ตัวเหี้ยจะวางไข่ในปลายฤดูร้อนต่อเนื่องฤดูฝน และอาจยาวไปถึงฤดูหนาว จะจับคู่กันโดยไม่เลือกว่าคู่จะต้องเป็นตัวเดิม บางครั้งอาจมีการต่อสู้รุนแรงระหว่างตัวผู้เพื่อแย่งชิงตัวเมีย สามารถผสมพันธุ์ได้ทั้งบนบกและในน้ำ อาจผสมพันธุ์ได้มากกว่าปีละหนึ่งครั้ง ขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของอาหารและความสมบูรณ์เพศของตัวเมีย การผสมพันธุ์ครั้งหนึ่งใช้เวลาประมาณ 30 นาที
ไข่จะมีลักษณะรียาว บางครั้งจะสีขาวขุ่น วางไข่ประมาณ 6–50 ฟอง ในแต่ละปีจะสามารถวางไข่ได้ 2–3 ครั้ง หรืออาจมากกว่านั้นในพื้นที่ซึ่งสภาพในฤดูแล้งและฤดูฝนไม่แตกต่างกัน ไข่จะถูกกลบเป็นเนินดินหรือรังปลวก เวลาในการฟักขึ้นกับชนิดและสภาพแวดล้อม
สัตว์เศรษฐกิจ.
ปัจจุบัน เหี้ยถือเป็นสัตว์เศรษฐกิจอย่างหนึ่ง ที่มีการส่งเสริมให้มีการเพาะเลี้ยงกัน เพื่อนำเนื้อไปใช้ในการบริโภค โดยเฉพาะเนื้อบริเวณส่วนโคนหางที่เรียกว่า "บ้องตัน" และหนังไปทำเครื่องหนัง เช่น กระเป๋า, เข็มขัด เช่นเดียวกับจระเข้ และในทางวิชาการยังมีการเก็บและตรวจสอบดีเอ็นเอของเหี้ย โดยภาควิชาพันธุศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เพื่อศึกษาถึงความหลากหลายทางพันธุกรรม เพื่อจะพัฒนาให้เป็นสัตว์เศรษฐกิจต่อไปในอนาคตอีกด้วย
คำว่า "เหี้ย" นั้นมักใช้เป็นคำด่าและเป็นคำหยาบคายที่หรือภาษาที่ไม่สุภาพสำหรับสามัญชนทั่วไปในภาษาไทย บางครั้งจึงเลี่ยงไปใช้คำว่า ตัวเงินตัวทอง หรือ ตัวกินไก่ หรือ น้องจระเข้ แทน หรือบางครั้งก็ใช้คำว่า ตะกวด (ซึ่งในเชิงอนุกรมวิธานแล้วตะกวดเป็นสัตว์คนละชนิดกับเหี้ย) และบางครั้งยังใช้คำว่า วรนุช (มาจากคำว่า Varanus ซึ่งเป็นสกุลของเหี้ย) สันนิษฐานว่าคำว่า "เหี้ย" มาจากภาษาบาลี "หีน" ที่แปลว่าต่ำช้า กร่อนเหลือ "หี" แล้วแผลงเป็นเหี้ย ภาคอีสานของไทยเรียก แลน
นอกจากนี้แล้ว ไข่เหี้ยยังสามารถนำมารับประทานได้ โดยนำมาต้มให้สุก แล้วใช้เข็มจิ้มให้เป็นรู แล้วแช่น้ำเกลือให้ความเค็มซึมเข้าไป แล้วจึงนำไปย่างไฟ มีรสชาติเค็ม ๆ มัน ๆ ใช้รับประทานคู่กับมังคุดจะได้รสชาติดี จึงเป็นที่มาของคำพังเพยที่ว่า "เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง"
รัชกาลที่ 1 ทรงโปรดการเสวยไข่เหี้ยมาก ครั้งหนึ่งมีโปรดจะเสวยไข่เหี้ยกับมังคุด แต่หาไม่ได้ เนื่องจากขณะนั้นไม่ใช่ฤดูกาลเหี้ยวางไข่ เจ้าจอมแว่นจึงได้ประดิษฐ์ขนมชนิดหนึ่งขึ้นมา โดยให้มีความใกล้เคียงกับไข่เหี้ยมากที่สุด คือ "ขนมไข่เหี้ย" ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "ขนมไข่หงส์" ในช่วงรัชกาลที่ 4
เชื่อว่าคำว่าเหี้ยเริ่มกลายมาเป็นคำหยาบและคำด่าทอในสมัยรัชกาลที่ 4 เนื่องจากก่อนหน้านั้น เหี้ย ก็ยังถูกบันทึกไว้ในวรรณกรรมของเจ้าฟ้ากุ้งในสมัยกรุงศรีอยุธยาในฐานะเป็นแค่ชื่อเรียกสัตว์เลื้อยคลานชนิดนี้เท่านั้น โดยเป็นการเรียกเพี้ยนมาจากภาษาจีนแต้จิ๋วคำว่า "ตั่วเฮีย"  ซึ่งหมายถึง พี่ชายคนโต หรือพี่ใหญ่ เนื่องจากในสมัยนั้นมีการปราบปรามฝิ่น และชาวจีนที่อาศัยอยู่ในประเทศสยามขณะนั้นถือได้ว่าเป็นผู้เสียผลประโยชน์จากการปราบปรามฝิ่น จึงออกล้างแค้นโดยฆ่าฟันชาวสยามล้มตายเป็นจำนวนมาก ดังนั้นชาวสยามในเวลานั้นจึงได้ใช้คำว่า ตั่วเฮีย เป็นคำด่าทอและเพี้ยนมาเป็น "ตัวเหี้ย" หรือ "เหี้ย" ในที่สุด
ชาวบูกิต ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองบนเกาะซูลาเวซี ในอินโดนีเซีย ซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม เชื่อว่าเหี้ยเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ โดยเชื่อว่าเป็นวิญญาณบรรพบุรุษที่กลับมาเกิดใหม่ในร่างของสัตว์เลื้อยคลาน มีตำนานเล่าว่ากษัตริย์โกอา ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวบูกิตมีโอรสฝาแฝดสององค์ที่เพิ่งกำเนิดมา โอรสผู้ที่เป็นมนุษย์ได้ตายไป แต่อีกองค์หนึ่งเป็นเหี้ย พระองค์จึงรักเหี้ยมาก แต่หลังจากนั้นไม่นานเหี้ยก็ไม่ยอมกินอะไรจนเป็นที่กลัวว่าอาจจะตาย พระองค์จึงนำไปปล่อยที่ปากแม่น้ำ จึงทำให้ชาวบูกิตจะรักและเลี้ยงดูเหี้ยเสมือนหนึ่งว่าเป็นลูกหลานของตนเอง มีการเลี้ยงดูและอาบน้ำให้เป็นอย่างดี และเมื่อถึงเวลาจะมีพิธีแห่นำเหี้ยไปปล่อยที่แม่น้ำ ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งเหี้ยจะกลับหามาตนและครอบครัวอีกครั้ง ซึ่งน้ำที่เหี้ยลงไปว่ายถือเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์สามารถนำไปดื่มกินหรืออาบได้ ซึ่งความเชื่อนี้แม้ถูกมองว่าแปลกสำหรับสายตาคนนอก เพราะไม่มีอยู่ในหลักศาสนาอิสลาม แต่นี่เป็นความเชื่อดั้งเดิมที่มีมาก่อนที่ศาสนาอิสลามจะเข้ามาเผยแผ่ และชาวบูกิตก็นำเอาความเชื่อนี้มาผนวกเข้ากับศาสนา โดยเชื่อว่าผู้ที่เข้าร่วมพิธีปล่อยเหี้ยลงแม่น้ำ จะได้บุญเสมอเหมือนกับการได้ไปจาริกแสวงบุญที่นครเมกกะ
แนวคิดเปลี่ยนชื่อ.
ครั้งหนึ่ง เจ้าหน้าที่กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมพูดกันเป็นวงในว่า จะเปลี่ยนชื่อจากตัวเหี้ยเป็น "วรนัส" หรือ "วรนุส" หรือ "วรนุช" (สกุล "Varanus" อ่านเป็นภาษาละตินว่า วารานุส ซึ่งคล้ายกับคำว่า วรนุช) จนเกิดเป็นกระแสข่าวอยู่ช่วงหนึ่งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 ซึ่งหลังจากที่มีกระแสข่าวนี้ออกมา คำว่าวรนุชนั้นก็ถูกนำไปใช้ในการสื่อความหมายไปในทางเสื่อมเสียบนอินเทอร์เน็ต และส่งผลกระทบต่อบุคคลที่ชื่อวรนุชไปโดยปริยาย
โฮมเทียเตอร์
พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ
พระเจ้าจอห์น หรือที่รู้จักในพระนาม “จอห์นผู้เสียแผ่นดิน” ( ค.ศ. 1166-1216) เป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษและเป็นกษัตริย์องค์ที่ 3 ของราชวงศ์แพลนแทเจอนิต ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1199 จนกระทั่งพระองค์สวรรคตในปี ค.ศ. 1216 พระองค์สูญเสียดัชชีนอร์ม็องดีและดินแดนอื่น ๆ ในฝรั่งเศสส่วนใหญ่ให้แก่พระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ส่งผลให้เกิดการล่มสลายของจักรวรรดิอ็องเกแว็ง และมีส่วนสนับสนุนการเติบโตของราชวงศ์กาเปเตียงของฝรั่งเศสในช่วงศตวรรษที่ 13 การจลาจลบารอนนำไปสู่การลงพระนามและประทับตราพระราชลัญจกรในมหากฎบัตรแม็กนาคาร์ตา ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญที่ถือเป็นก้าวแรกในวิวัฒนาการของรัฐธรรมนูญของสหราชอาณาจักร
พระเจ้าจอห์นทรงเป็นพระโอรสองค์สุดท้องในพระราชโอรสทั้งสี่ของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษและอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน พระองค์มีพระสมัญญาว่า จอห์น ผู้ไร้แผ่นดิน เพราะพระองค์ไม่คาดว่าจะได้รับมรดกที่ดินที่สำคัญ พระองค์กลายเป็นพระราชโอรสองค์โปรดของพระเจ้าเฮนรีหลังจากการจลาจลที่ล้มเหลวในปี ค.ศ. 1173-1174 โดยพระเชษฐาของพระองค์คือ เฮนรียุวกษัตริย์, เจ้าชายริชาร์ด และ เจ้าชายเจฟฟรีย์ ต่อพระราชบิดาของพระองค์ เจ้าชายจอห์นได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าแห่งไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1177 และได้รับมอบดินแดนในอังกฤษและในทวีป พระองค์พยายามกบฏต่อการปกครองของพระเจ้าริชาร์ดแต่ไม่สำเร็จในขณะที่พระเจ้าริชาร์ดเข้าร่วมในสงครามครูเสดครั้งที่สาม แต่พระองค์ได้รับการประกาศให้เป็นกษัตริย์หลังจากพระเจ้าริชาร์ดสวรรคตในปี ค.ศ. 1199 พระองค์ได้บรรลุข้อตกลงกับพระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส เพื่อรับรู้ถึงการครอบครองดินแดนแองเกแว็งของพระเจ้าจอห์นในสนธิสัญญาเลอกูเลต์ในปี ค.ศ. 1200
เห่าช้าง
เห่าช้าง  เป็นสัตว์เลื้อยคลานในวงศ์เหี้ย (Varanidae) และ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตาม พระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
โดยชื่อ "เห่าช้าง" มาจากเสียงขู่ศัตรู ฟังดูคล้ายเสียงขู่ของงูเห่า เชื่อกันว่าน้ำลายมีพิษ หากถูกกัดจะเป็นอันตรายถึงตายได้ ที่จริงแล้วเป็นความเชื่อที่ผิด
ตัวจะเล็กกว่าเหี้ย ("V. salvator") มีความยาวประมาณ 1.3 เมตร มีสีดำเข้ม มีลายเลือน ๆ ขวางลำตัว ปากแหลมและเกล็ดบนสั้น เกล็ดบนคอใหญ่เป็นแหลม ๆ คล้ายหนามทุเรียน เฉพาะช่วงคอเกล็ดจะย้อนไปหาส่วนหัว อาศัยอยู่ในป่าทึบและเดินหากินบนพื้นดิน แต่ก็ปีนต้นไม้เก่ง พบในป่าประเภทป่าดิบชื้นและป่าชายเลนในภาคใต้ของประเทศไทยและพม่า, หมู่เกาะสุมาตรา, บอร์เนียว, มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์ แต่ก็มีรายงานพบที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมาด้วย
อาหารคือ ไก่, นก, ปลา, กบ, เขียด กินได้ทั้งของสด และของเน่า
ผสมพันธุ์ในช่วงเดือนมกราคม-มีนาคม โดยวางไข่ตามหลุมที่ขุดเป็นโพรง เมื่อออกไข่แล้วจะไม่ฟักไข่ ลูกฟักออกจากไข่เองตามธรรมชาติ และเมื่อลูกออกจากไข่แล้วก็จะหากินเอง
ดุร้ายกว่าเหี้ยชนิดอื่น ๆ เมื่อเข้าใกล้จะขู่ การเลี้ยงในสภาพที่เลี้ยงทำได้ยาก เนื่องจากเป็นสัตว์ขี้อาย
คาร์เนกีเมลลอน
ริกะ ฟูกามิ
ริกะ ฟูกามิ  เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น มีผลงานมากมายเป็นที่รู้จัก โดยเฉพาะบทของไอโนะ มินาโกะ หรือ เซเลอร์วีนัส ในเรื่อง เซเลอร์มูน ที่สร้างชื่อให้กับเธอเป็นอย่างมาก แต่โดยปกติแล้ว ผลงานพากย์ของฟูกามิจะเน้นหนักไปทางฝั่งภาพยนตร์ต่างประเทศมากกว่าอนิเมะหรือเกม
เพื่อนสนิทในวงการของเธอคือ เอมิ ชิโนฮาระ ผู้พากย์เสียงเซเลอร์จูปิเตอร์ ทั้งคู่เกิดในวันเดือนปีเดียวกัน และเคยออกอัลบั้มร่วมกันในนามของ FUNKY TWINS ด้วย
ปัจจุบันฟูกามิแต่งงานแล้ว กับ เอซูเกะ สึดะ นักพากย์และนักแสดงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง
ชื่อจริง : ริกะ สึดะ (นามสกุลเดิม : ฟูกามิ)
บ้านเกิด : จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
สังกัด : วีโว
ฟุคามิ ริกะ
มลรัฐโอริกอน
กิโลเมตรต่อชั่วโมง
กิโลเมตรต่อชั่วโมง  เป็นหน่วยวัดอัตราเร็ว (ปริมาณสเกลาร์) และความเร็ว (ปริมาณเวกเตอร์) ตามคำจำกัดความ วัตถุหนึ่งเคลื่อนที่ด้วยอัตราเร็ว 5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แปลว่าในเวลา 1 ชั่วโมง วัตถุนั้นจะเคลื่อนที่ได้ระยะทาง 5 กิโลเมตร อักษรย่อสำหรับกิโลเมตรต่อชั่วโมงคือ กม./ชม. หรือ กม.·ชม.−1
ฮก ลก ซิ่ว
][CNSA^WLAN112ฮกลกซิ่ว(กฮ)=44อยุทธยา
ฮก ลก ซิ่ว (; พินอินกวางตุ้ง: Fuk1 Luk6 Sau6; ) หรือ ซานซิง (三星 "ดาว 3 ดวง") เป็น 3 เทพเจ้าจีน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนความเป็นมงคล 3 ประการของจีน แห่งการอวยพร ปัจจุบันนิยมสร้างเป็นเทวรูปประดับตั้งวางอยู่ภายในบ้าน
คนไทยส่วนมากรวมถึงคนจีนส่วนหนึ่งก็มักเข้าใจผิด คิดว่าเทพฮก คือเทพองค์กลางที่เป็นขุนนาง แท้จริงเทพฮกคือเทพองค์ที่อุ้มเด็ก เพราะคำว่า ลก หมายถึง ยศถาบรรดาศักดิ์ จึงหมายถึงเทพองค์กลางที่เป็นขุนนาง บางทีจะถูกวาดคู่กับกวาง เพราะในภาษาจีน คำว่ากวางพ้องเสียงกับคำว่า ยศถาบรรดาศักดิ์ ส่วนเทพฮกจะอุ้มเด็ก หมายถึงความสุขต่างๆในชีวิต พึงระวังการจำสับสนกัน
ฮก.
ฮก (ในภาษาแต้จิ๋ว) หรือ ฝู (ภาษาจีนกลาง)  หมายถึง โชคลาภและความมั่งคั่ง บริบูรณ์ด้วยโภคสมบัติ คือ ประกอบพร้อมด้วยเครื่องอุปโภค บริโภค แก้วแหวนเงินทอง และบริบูรณ์ด้วยบริวารสมบัติ มีบุตร ภรรยา ญาติมิตร คนใช้สอย เป็นต้น ลักษณะของฮก เป็นรูปเศรษฐี สวมหมวกมีเส้าข้างหลังสูง มีผ้าคลุมลงไปเบื้องหลัง แสดงโภคสมบัติ มือหนึ่งอุ้มเด็ก แสดงถึงบริวาร สมบัติ นิยมให้เป็นเด็กผู้ชาย เพราะหมายถึงการสืบต่อวงศ์ตระกูล มีค้างคาวเป็นสัญลักษณ์ เพราะพ้องเสียงกับคำว่า ความสุข วาสนา
มีเรื่องเล่าว่า ท่าน "เจี่ยวช้ง" เป็นพ่อค้า มหาเศรษฐี ในสมัยราชวงศ์ถัง ที่ร่ำรวยจากการค้าขายที่สุจริต และ คนในครอบครัว ลูกหลาน ล้วนแล้วแต่เป็นคนดี ไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับผู้ใด มีเรื่องเล่าขานกันว่า บ้านพักของท่านเจี่ยวช้งนั้น ห่างจากพระราชวังถึง 20 ลี้ เพียงท่านก้าวพ้นจากเขตที่ดินของท่าน ก็เป็นเขตพระราชวัง ด้วยความที่ท่านมีทรัพย์สมบัติมาก กอปรกับท่านเป็นใจบุญ ให้ความช่วยเหลือกับทุกคนที่ทุกข์ยาก จนเป็นที่นับถือของชาวบ้าน และนับถือท่านเป็นเทพผู้นำความสุขมาให้
ในสมัยก่อน
ลก.
ลก (ในภาษาแต้จิ๋ว) หรือ ลู่ (ภาษาจีนกลาง)  หมายถึง บุญวาสนา อำนาจ เกียรติยศ ลักษณะของลก เป็นรูปขุนนางจีนสวมหมวก มีปีกหมวกกางออกไปสองข้าง มือถือคทายู่อี่ ซึ่งเป็นคทาแห่งความสมปรารถนา มีกวางเป็นสัญลักษณ์ เพราะพ้องเสียงกับคำว่า ยศถาบรรดาศักดิ์
มีเรื่องเล่าว่า ท่าน "ก๋วยจื่องี้" เป็นข้าราชการระดับอัครเสนาบดี (ข้าราชการระดับสูง) ที่จงรักภักดี ซื่อสัตย์ ยุติธรรม รับใช้ราชการนานหลายแผ่นดิน ความซื่อสัตย์ และ จงรักภักดีต่อแผ่นดินนั้น เป็นที่ประจักษ์ต่อ ฮ่องเต้หลายพระองค์ จึงมีราชการโองการ ให้อยู่ในตำแหน่งตลอดทั้ง 4 แผ่นดิน และได้รับมอบ ดาบหยก และ เข็มขัดหยก ให้สามารถทำการใดๆ แทนฮ่องเต้ก่อน แล้ว ค่อยทูลถวายภายหลังได้ ท่าน ก๋วยจื่องี้ เป็นข้าราชการที่อยู่ในตำแหน่ง นานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน
ซิ่ว.
ซิ่ว (ในภาษาแต้จิ๋ว) หรือ โซ่ว (ภาษาจีนกลาง)  หมายถึงอายุยืน
ลักษณะของซิ่วเป็นรูปชายชราหน้าตาใจดี หนวดเครายาวสีขาว ศีรษะล้าน ส่วนหน้าผากโหนกนูนเห็นชัดเจน มือหนึ่งถือไม้เท้า อีกมือหนึ่งถือผลท้อ ซึ่งเป็นผลไม้แห่งความยั่งยืนและมักจะมีนกกระเรียนขาวอยู่ข้างกาย อันเป็นสัญลักษณ์แห่งความมีอายุยืนยาว
มีเรื่องเล่าว่า ท่าน "แผ่โจ้ว" เป็นบุคคลที่กลัวความแก่ และความตายมากที่สุด จึงรักษาสุขภาพ ร่างกาย และ จิตใจของตนเองให้มีความสุข แข็งแรง ตลอดเวลา ครอบครัวของท่านเป็นครอบครัวใหญ่ มีภรรยา และ ลูกหลานมากมาย และเป็นที่กล่าวขานกันว่า ท่านแผ่โจ้วนั้นมีอายุยืนกว่า 800 ปี มีภรรยาเสียชีวิตก่อนท่านทั้งสิ้น 49 คน และ บุตรหลานเสียชีวิตก่อนท่านทั้งสิ้น 154 คน
ใช้เป็นสัญลักษณ์ในรูปแบบต่าง ๆ กันคือ
เครื่องมงคลแบบจีนแบ่งตามหมวด ฮก ลก และซิ่ว.
การแสดงออกของฮก ลก ซิ่ว มีนัยเกี่ยวกับการอวยพรอันเป็นมงคล ดังนั้นสัญลักษณ์ทั้งหลายที่แสดงออกมาจึงเรียกว่า เครื่องมงคลแบบจีน
กม./ชม.
Km/h
รายพระนามพระมหากษัตริย์ไทย
รายพระนามพระมหากษัตริย์ไทยตั้งแต่ราชวงศ์พระร่วงแห่งอาณาจักรสุโขทัยถึงปัจจุบันมีดังนี้
49 (สี่สิบเก้า) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 48 (สี่สิบแปด) และอยู่ก่อนหน้า 50 (ห้าสิบ)
วิกิแมเปีย
วิกิแมเปีย  เป็นโครงการสารานุกรมออนไลน์ทางภูมิศาสตร์ โครงการนี้มีแผนที่เชิงโต้ตอบ "ที่คลิกได้" ซึ่งใช้กูเกิล แผนที่กับระบบทางภูมิศาสตร์ที่อิงจากวิกิ
เว็บไซต์วิกิแมเปียผลิตโดย Alexandre Koriakine และ Evgeniy Saveliev ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 ข้อมูลเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 มีการรวบรวมข้อมูลต่าง ๆ ทั้งจากผู้ใช้ที่ลงทะเบียนและไม่ได้ลงทะเบียนที่น้อยกว่า 28,000,000 อย่าง และทั้งหมดเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์ ถึงแม้ว่าชื่อโครงการทำให้นึกถึงวิกิพีเดีย และผู้สร้างก็นำปรัชญา"วิกิ"บางส่วนมาใช้ด้วย เว็บนี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมูลนิธิวิกิมีเดีย งานวิจัยใน ค.ศ. 2017 ระบุว่าเว็บไซต์นี้ได้รับความนิยมน้อยลง
ข้อมูลในวิกิเมเปีย สามารถเชื่อมโยงกับกูเกิลเอิร์ธได้ โดยผู้ใช้กูเกิลเอิร์ธ เวอร์ชันล่าสุด (Release 4 beta) ที่โหลด Wikimapia data layer for Google Earth จะเรียกใช้งานข้อมูลที่บันทึกในวิกิเมเปียได้
จนถึงปัจจุบัน วิกิแมเปีย ยังไม่มีนโยบายที่ชัดเจน เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของข้อมูล ยังไม่มีการระบุสัญญาอนุญาต และซอฟต์แวร์ของเซิร์ฟเวอร์ที่ไม่ได้เป็นซอฟต์แวร์เสรี ทำให้มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่าอาจมีการนำไปใช้ในเชิงธุรกิจ และมีการต่อต้านในวิกิพีเดียบางภาษา ส่งผลให้บทความ Wikimapia ในภาษาเนเธอร์แลนด์ และภาษาเยอรมัน ถูกลบทิ้ง
51 (ห้าสิบเอ็ด) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 50 (ห้าสิบ) และอยู่ก่อนหน้า 52 (ห้าสิบสอง)
บรรจบ บรรณรุจิ
ศาสตราจารย์พิเศษ ร้อยโท บรรจบ บรรณรุจิ (นามสกุลเดิม: ปั๋งมี) (12 มกราคม พ.ศ. 2496 - ) อดีตอนุศาสนาจารย์ ประจำกรมยุทธศึกษาทหารบก และกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ ภาควิชาภาษาตะวันออก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และราชบัณฑิต
ศาสตราจารย์พิเศษ ร้อยโท บรรจบ บรรณรุจิ เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2496 ณ บ้านเลขที่ 18 หมู่ 2 ตำบลธรรมเสน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี
ศาสตราจารย์พิเศษ ร้อยโท ดร.บรรจบ บรรณรุจิ ได้บรรพชาเป็นสามเณร ที่วัดแก้วฟ้า อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี จนกระทั่งปี พ.ศ. 2516 สอบได้เปรียญธรรม 9 ประโยคขณะยังเป็นสามเณร จึงได้รับพระราชทานพระบรมราชานุเคราะห์จากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงรับเป็น นาคหลวง อุปสมบท ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (ปุ่น ปุณฺณสิริ) เป็นพระอุปัชฌาย์ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (พุฒ สุวฑฺฒโน) เป็นพระอนุสาวนาจารย์
ศาสตราจารย์พิเศษ ร้อยโท ดร.บรรจบ บรรณรุจิ สอบได้เปรียญธรรม 9 ประโยค (ป.ธ.9) ในปี พ.ศ. 2516 เมื่อขณะที่เป็นสามเณร จากนั้นเข้าศึกษาระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ได้รับวุฒิพุทธศาสตรบัณฑิต (พธ.บ.) เมื่อ พ.ศ. 2521 สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทเมื่อ พ.ศ. 2532 ในหลักสูตรอักษรศาสตรมหาบัณฑิต (อ.ม.) สาขาภาษาบาลีและสันสกฤต คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้ศึกษาต่อที่ประเทศอินเดียและสำเร็จระดับปริญญาเอกเมื่อ พ.ศ. 2540 สาขาพุทธปรัชญา ณ มหาวิทยาลัยมคธ ประเทศอินเดีย
หน้าที่การงานปัจจุบัน.
ดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์พิเศษ ภาควิชาภาษาตะวันออก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และดำรงตำแหน่งเป็นภาคีสมาชิก สาขาศาสนศาสตร์ สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง ราชบัณฑิตยสถาน
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้รับการเสนอชื่อเป็นบุคคลที่พรรคการเมืองจะเสนอให้รัฐสภาพิจารณาแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี ในนามพรรคแผ่นดินธรรม
ท่านมีงานเขียนหลากหลายรูปแบบ ทั้งที่เป็นตำราเรียนและหนังสือปรัชญาพุทธศาสนา เช่น;
งานแปล
งานบริการวิชาการ.
นอกจากงานประจำที่สอนนิสิตในจุฬาลงกรณ์ และเป็นภาคีสมาชิกของราชบัณฑิตยสถานแล้ว ท่านยังมีงานบริการวิชาการอื่น ๆ อีกเช่น กรรมการจัดทำพจนานุกรมศัพท์พระไตรปิฎก ราชบัณฑิตยสถาน, กรรมการจัดทำพจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ราชบัณฑิตยสถาน ฯลฯ
งานเผยแผ่พุทธศาสนา.
ท่านนำที่พักส่วนตัวเปิดเป็นสถานที่ฝึกสอน อบรม ความรู้ทางด้านพุทธศาสนา โดยเปิดเป็นสาขาที่ ๙ ของสถาบันจิตตานุภาพ ซึ่งก่อตั้งโดยพระธรรมมงคลญาณ (วิริยังค์ สิรินฺธโร) ชื่อว่า บ้านบรรณรุจิ โดยมีการเปิดสอนในหลักสูตรครูสมาธิและหลักสูตรพระไตรปิฎกศึกษา
4000 (สี่พัน) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 3999 (สามพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 4001 (สี่พันเอ็ด)
แดนซ์แดนซ์เรโวลูชัน
แดนซ์แดนซ์เรโวลูชัน  ; ) เป็นเกมที่ได้รับความนิยมในช่วงปี พ.ศ. 2541 ถึงปี พ.ศ. 2546 เป็นเกมประเภทดนตรี ลักษณะโดยทั่วไปภายในเกมจะมีลูกศร ซ้าย ลง ขึ้น ขวา ขึ้นมาตามจังหวะของเพลงที่กำลังบรรเลง โดยให้ผู้เล่นใช้เท้าเหยียบตามจังหวะให้ตรง ซึ่งเกมนี้ มีจุดเด่นตรงที่ใช้เท้าควบคุมเกม โดยมีแผงควบคุมให้เท้าเหยียบตามลูกศร ซ้าย ลง ขึ้น ขวา "แดนซ์แดนซ์เรโวลูชั่น" ปรากฏเป็นครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2541 โดยโคนามิ และเกมนี้ ได้มีการสร้างภาคต่อไปเรื่อย ๆ และได้มีการเล่นเกมชนิตนี้ในแถบอเมริกาเหนือและแถบยุโรป โดยที่แถบยุโรปได้เรียกชื่อเกมนี้ว่า "แดนซิ่งสเตจ" มหาวิทยาลัยบางส่วนในสหรัฐอเมริกาได้มีการเสริมการเล่นเกมนี้เข้าเป็นกิจกรรมชมรม หรือแม้แต่เข้าเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตร
เกมนี้ใช้เท้าควบคุมการเล่น โดยการเหยียบลูกศร ขึ้น ลง ซ้าย ขวา บนแป้นเหยียบ (dance pad) ตามจังหวะของเพลงที่ได้ยิน
โดยในจอภาพของเกมจะมีลูกศรต่าง ๆ เหมือนกับบนแป้นเหยียบเลื่อนขึ้นมา
เมื่อลูกศรต่าง ๆ เลื่อนมาถึงตรงจุดที่กำหนดในจอ ก็ให้เหยียบแป้นเหยียบให้ตรงกับลูกศรที่ขึ้นมาให้ตรงจังหวะ ซึ่งลูกศรที่ขึ้นมาในแต่ละตัวนั้น ตรงตามจังหวะของเพลงที่บรรเลงอยู่ ซึ่งเป็นจุดที่ทำให้เกมเต้นได้รับความนิยมจากผู้เล่น
ลักษณะการเหยียบลูกศรเกมเต้นในระดับพื้นฐาน จะเป็นดังนี้
หน้าจอขณะเล่น.
การเหยียบลูกศรในแต่ละครั้ง จะมีเสียงคำพูดบอกจากเกม เพื่อบอกว่าผู้เล่นเหยียบได้ตรงจังหวะเพียงใด
เมื่อเหยียบได้ Marvelous, Perfect, Great อย่างต่อเนื่อง เกมจะนับคอบโบ (Combo) ต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะพลาด (เหยียบได้ Good, Boo, Miss) ถ้าเหยียบลูกศรตั้งแต่ต้นจนจบเพลงแล้วไม่พลาดเลย จะเรียกว่า คอมโบเต็ม (Full Combo)
หน้าจอหลังการเล่น.
หน้าจอขณะเล่นจะมีแถบด้านบนอยู่ เรียกว่า แถบเต้น (dance gauge หรือ life bar) ถ้าผู้เล่นเหยียบได้ Marvelous, Perfect, Great แถบจะขึ้นมาเรื่อย ๆ ถ้าเหยียบพลาดเป็น Boo, Miss หรือเหยียบลูกศรค้างไม่สุด (NG) แถบก็จะลดอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่เล่นเกมอยู่ ผู้เล่นจะต้องรักษาพลังในแถบเต้นให้มีอยู่จนกระทั่งจบเพลง หากแถบลดจนหมด จะทำให้เกมจบทันที
ถ้ารักษาแถบพลังไว้ได้จนจบเพลง หน้าจอจะแสดงคำว่า CLEARED แสดงถึงการผ่านเพลงที่เลือกไว้ได้
เมื่อเล่นจบหนึ่งเพลง หน้าจอจะแสดงสถิติการเล่นดังนี้
หลังจากหน้าจอนี้ เกมจะให้ผู้เล่นเลือกเพลงต่อไปที่จะเล่น เมื่อเล่นจนถึงด่านสุดท้ายแล้ว
จะแสดงสถิติรวมทั้งหมด โดยจะเกรดจะถูกเฉลี่ยจากทุกด่าน ส่วนจำนวนคอมโบสูงสุดจะนับจากด่านที่ได้มากที่สุดเพียงด่านเดียว (ในเกมเต้นบางภาคอาจรวมคอมโบสูงสุดทั้งหมด)
ระบบการเล่นเกมเต้น.
ระบบต่าง ๆ ในเกมเต้นแต่ละภาคโดยรวมมีดังนี้
รูปแบบการเล่นมีดังต่อไปนี้
ระดับความยาก.
ระดับความยากในเกมมีหน่วยนับเป็น "เท้า" ตั้งแต่ 1 ถึง 10 เท้าและแบ่งออกเป็น 5 ระดับ คือ
ส่วนนี้เป็นที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับเกม ถ้าไม่มีส่วนนี้จะเป็นเกมเต้นไม่ได้
เพลงเกมเต้นในแต่ละภาคจะมีเพลงให้เล่นอยู่หลายเพลง มีระดับความยาก 3 - 5 ระดับ โดยทุกเพลงจะต้องมีระดับ ผู้เริ่มต้นถึงยาก แต่บางเพลงอาจมีถึงระดับเชี่ยวชาญ ในเพลงแต่ละเพลงนั้นจะเป็นแบบสั้น ความยาวในการเล่น อยู่ประมาณ 1 นาทีครึ่งถึง 2 นาที ข้อมูลเพลงที่เกมจะแสดงมี ชื่อเพลง ชื่อผู้แต่ง,นักร้อง,หรือศิลปิน, ความเร็วของจังหวะ (นับจังหวะเป็นจำนวนครั้งต่อนาที) , และระดับความยากกับหน่วยเท้า ในเพลงเกมเต้นแต่ละเพลงจะมีแหล่งที่มาอยู่ 3 แหล่งใหญ่ ๆ ได้แก่
เพลงเกมเต้นในแต่ละภาคนั้นจะมีการบรรจุเพลงใหม่ ๆ ในทุก ๆ ภาค และอาจมีเพลงเก่าเสริมเข้ามา ในเกมเต้นประเภทตู้มีเพลงบรรจุทั้งเก่าและใหม่รวม 100 - 1,000 เพลง ในขณะที่เกมเต้นประเภทเล่นตามบ้านจะมีจำนวนเพลงประมาณ 30 - 80 เพลง
ตัวละครเต้น.
ตัวละครเต้น เป็นลูกเล่นอย่างหนึ่งของเกมเต้น ขณะที่เล่นเกมเต้นอยู่นั้น จะมีตัวละครเต้นปรากฏตัวออกมาให้เห็น ตัวละครเต้นในแต่ละคนนั้น ทุกคนจะมีคู่เป็นของตัวเอง
ลูกเล่นเสริม.
เป็นลูกเล่นเสริมในการปรับรูปแบบของลูกศรภายในเกมเต้นได้ ทำให้เกิดความเพลิดเพลินต่อผู้เล่นได้ส่วนหนึ่ง ลูกเล่นเสริมในเกมเต้นมี 2 ประเภทคือ
ลูกเล่นเสริมปกติ.
เป็นลูกเล่นเสริมที่ผู้เล่นสามารถปรับแต่งได้ในหมวดเกมทั่วไป ซึ่งลูกเล่นเสริมประเภทปกติมีดังนี้
ลูกเล่นเสริมพิเศษ.
เป็นลูกเล่นเสริมที่ทำให้ผู้เล่นเกิดความสับสน และไม่มีให้ปรับแต่ง ลูกเล่นเสริมเหล่านี้พบได้ในเกมเต้นภาคใหม่ ๆ ของเพลย์สเตชัน 2 ซึ่งอยู่ในหมวดภารกิจ ลูกเล่นเสริมพิเศษถือว่า เป็นการเพิ่มความยากในการมองลูกศร ซึ่งลูกเล่นเสริมประเภทพิเศษมีดังนี้
ในเกมเต้นแต่ละภาค จะมีหมวดเกมหลาย ๆ หมวด แบ่งออกเป็น 3 ประเภทคือ
หมวดเกมประเภทตู้เกม (Arcade Version).
เป็นประเภทตู้เกม ซึ่งผู้เล่นจะต้องหยอดเหรียญ 1 หน่วยเครดิตเมื่อเล่น ลักษณะตู้จะมีลักษณะใหญ่กว่าตู้เกมทั่วไป เพราะตู้เกมเต้นจะมีแป้นลูกศรสำหรับเหยียบ และเล่นได้สองคน หมวดเกมประเภทตู้เกมมีดังนี้
หมวดเกมปกติ (Arcade Mode, Game Mode).
ก่อนที่จะทำความรู้จักกับหมวดเกมในแต่ละหมวด ต้องรู้จักหมวดการเล่นปกติก่อน หมวดเกมปกติ เป็นหมวดเกมหลักของเกมเต้น ซึ่งจะได้เล่นตามตู้เกมเต้นทั่วไป ลักษณะของหมวดเกมปกติจะมีขั้นตอนดังนี้
หมวดเล่นเป็นชุดเพลงต่อเนื่อง (Nonstop Mode).
เป็นหมวดเกมสำหรับเล่นเป็นชุดอย่างต่อเนื่อง เมื่อเล่นผ่าน 1 เพลงแล้วไปเล่นเพลงถัดไปทันทีโดยไม่ต้องกลับเข้าไปเลือกเพลงอีก หมวดนี้ สามรถเล่นเพลงต่อเนื่องได้ 3 ถึง 4 เพลงขึ้นไป
หมวดดวลประลอง (Challenging Mode).
ลักษณะคล้ายหมวดเล่นเป็นชุดเพลงต่อเนื่อง แต่จะเปลี่ยนจากแถบเต้น เป็นแถบแบตเตอรี่ ในขณะที่เล่นนั้น ผู้เล่นจะพลาดได้ไม่เกิน 4 ครั้ง ถ้าพลาดเกินกว่านั้นจะทำให้จบเกม ซึงหมวดนี้อาจจะไม่เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้น
หมวดเกมประเภทเล่นตามบ้าน (Home Version).
เป็นหมวดเกมที่พบในเกมเต้นประเภทเล่นตามบ้าน โดยใช้เครื่องเกมต่าง ๆ ในแต่ละรุ่น และมีอุปกรณ์สำคัญคือ แผ่นเต้น (Dance Pad) ที่จะต้องเสียบเข้าเครื่องเกม เพื่อให้เล่นเกมเต้นได้อย่างถูกหลักการ หมวดเกมที่จัดอยู่ในประเภทเล่นตามบ้านมีดังนี้
หมวดเล่นไม่รู้จบ (Endless Mode).
เป็นหมวดที่เล่นเพลงเกมเต้นอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุด จนกว่าจะแพ้เกม ซึ่งเพลงที่เล่นออกมาเป็นแบบสุ่ม และสามารถพักการเล่น (Break Stage) ได้เมื่อเล่นครบ 5 ถึง 10 เพลงในแต่ละครั้ง (จำนวนเพลงเป็นค่าไม่แน่นอน แล้วการกำหนดค่าของผู้เล่น)
หมวดเล่นไม่จำกัด (Event Mode).
เป็นหมวดเล่นเพลงอย่างไม่จำกัดแล้วแต่ความพอใจของผู้เล่น เมื่อแพ้เกมก็จะกลับไปที่หน้าจอเลือกเพลง
หมวดแข่งขัน (Attack, Magic Dance Mode).
เป็นหมวดที่ต้องเล่นสองคน ถ้าเล่นคนเดียวจะมีระบบคอมพิวเตอร์มาเล่นให้ หมวดนี้ เป็นหมวดเล่น 2 คนแบบการแข่งขันกันว่าใครเต้นได้เก่งกว่ากัน โดยใช้ลูกเล่นเสริมมาโจมตีฝ่ายตรงข้าม เมื่อจบเพลง ใครมีคะแนนมากกว่า ฝ่านนั้นจะเป็นฝ่ายชนะ
หมวดภารกิจ (Mission Mode).
เป็นการเล่นแบบทำตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ ถ้าทำสำเร็จจึงจะผ่านด่านได้ ลักษณะของหมวดนี้ จะมีเพลงให้เล่นท่อนส่วนหนึ่ง แล้วบอกแค่ให้ทำอะไรโดยที่จะกำหนดลูกเล่นเสริมทั้ง 2 แบบโดยผู้เล่นไม่รู้ และจะมาทราบทีหลังเมื่อเล่นไปแล้ว ตัวอย่างเช่น
การให้กระทำในหมวดภารกิจนั้น แค่ให้ผู้เล่นทำ แต่ผู้เล่นจะไม่ทราบว่าจะใช้ลูกเล่นเสริมอะไร ดังนั้นการใช้สายตาก็เป็นส่วนสำคัญอย่างมากในหมวดนี้
หมวดฝึกเล่น.
หมวดฝึกเล่น เป็นหมวดสำหรับผู้เริ่มต้น ผู้เริ่มเล่นใหม่ควรเข้าเล่นหมวดนี้ ลักษณะลูกศรสำหรับหมวดฝึกเล่น เป็นลูกศรง่าย ๆ และเทคนิคเบื้องต้น สำหรับหมวดฝึกเล่นมีอยู่ 2 แบบคือ
หมวดฝึกเล่นแบบเก่า (Lesson Mode).
เป็นหมวดแบบฝึกหัดที่เล่นทีละด่าน มี 3 ระดับ ระดับละ 8 ด่าน การเล่นหมวดฝึกเล่นแบบเก่าเป็นดังนี้
หมวดฝึกเล่นแบบใหม่ (Tutorial Mode).
เกมเต้นสมัยใหม่ได้ทำการปรับเปลี่ยนหมวดฝึกเล่นให้ผู้เริ่มต้นเข้าใจในการเล่นยิ่งขึ้น เมื่อเข้าสู่หมวดนี้จะมีเสียงพากษ์อธิบายการเล่น ถ้าผ่านก็จะเข้าสู่ขั้นตอนต่อไป ขั้นตอนการเล่นในหมวดฝึกเล่นสมัยใหม่เป็นดังนี้
หมวดฝึกซ้อม (Training Mode).
เป็นหมวดที่มีในเกมเต้นประเภทเล่นตามบ้านทุกภาค ลักษณะของหมวดคือ เลือกเพลงมา 1 เพลง แล้วปรับตัวเลือกต่าง ๆ ได้ตามความต้องการ ขั้นตอนการใช้หมวดฝึกซ้อมมีดังนี้
การปรับแต่งตัวเลือก.
ลักษณะการปรับแต่งตัวเลือกสำหรับหมวดฝึกซ้อมมีดังนี้
การแสดงผลหลังการเล่น.
การแสดงผลหลังการเล่นในหมวดฝึกซ้อมนั้น จะแสดงเหมือนเล่นปกติ ถ้ากดปุ่มยืนยัน จะมีตัวเลือกออกมา 3 อย่างคือ เล่นอีกครั้ง (Again) , ตรวจสอบ (Check) , และ กลับสู่เมนู (Menu) ลักษณะการใช้มีดังนี้
หมวดออกกำลังกาย (Workout Mode).
เป็นหมวดที่ช่วยในการออกกำลังกาย ลักษณะจะคล้ายหมวดเล่นไม่จำกัด (Event Mode) แต่จะมีที่วัดการเผาผลาญของแคลอรี่ของผู้เล่น รวมไปถึงการเปรียบเทียบค่ากับการออกกำลังกาย 3 อย่างคือ กระโดดเชือก วิ่ง และว่ายน้ำ ขั้นตอนการใช้หมวดออกกำลังกายมีดังนี้
การตั้งค่าสำหรับหมวดออกกำลังกายเบื้องต้นมีดังนี้
เมื่อเสร็จจากการปรับค่าแล้วให้เลือก OK แล้วเล่นได้ (ไม่มีการแพ้เกม)
หลังจากเล่นไปแล้วเกมจะแสดงผลดังนี้