pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากเมืองนครน่าน ขึ้นกับกรุงรัตนโกสินทร์ ในปี พ.ศ. 2331 เจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญ ได้ลงไปเข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ณ กรุงรัตนโกสินทร์ เพื่อขอเป็นข้าขอบขัณฑสีมา จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน และแต่งตั้งเจ้าสุมนเทวราช ขึ้นเป็นเจ้าพระยาหอหน้า พ.ศ. 2343 นครน่านจึงมีฐานะเป็นหัวเมืองประเทศราชของกรุงเทพฯ ตั้งแต่นั้นมา เจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญมีความสามารถในการปกครองและบริหารบ้านเมืองเป็นอย่างยิ่ง นับแต่เจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญ ขอเป็นข้าขอบขัณฑสีมากรุงรัตนโกสินทร์ เมืองน่านมีฐานะเป็นหัวเมืองประเทศราช เจ้าผู้ครองนครมีอำนาจสิทธิเด็ดขาด ในการปกครองพลเมือง การขึ้นครองนครแม้จะต้องได้รับความเห็นชอบจากกรุงรัตนโกสินทร์ แต่โดยทางปฏิบัติแล้ว พระมหากษัตริย์กรุงรัตนโกสินทร์ทรงให้เจ้านายและขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองน่านเลือกตัวเจ้านายผู้มีอาวุโสเป็นเจ้าผู้ครองนครกันเอง มิได้ทรงยุ่งเกี่ยวกับกิจการภายใน
สมัยเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ เป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงแก้ไขวิธีการปกครองแผ่นดินขึ้นใหม่ ในปี พ.ศ. 2435 โดยแบ่งการปกครองหัวเมืองออกเป็นมณฑลเทศาภิบาล ได้ทรงส่งข้าราชการผู้ใหญ่ที่ไว้วางพระราชหฤทัยจากกรุงเทพฯ เป็นผู้แทนต่างพระเนตร พระกรรณมากำกับดูแล การบริหารบ้านเมืองของเจ้าผู้ครองนคร เรียกชื่อตามตำแหน่งทำเนียบว่า 'ข้าหลวงประจำเมือง'
ในปี พ.ศ. 2446 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชดำริว่าเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ เจ้าผู้ครองนครน่าน ได้ประกอบคุณงามความดี แก่ราชการบ้านเมือง เป็นที่รักใคร่นับถือของเจ้านายท้าวพระยาและพลเมืองโดยทั่วไป จึงมีพระบรมราชโองการดำรัสสั่งให้สถาปนาเลื่อนยศฐานันดรศักดิ์ เจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ เจ้านครเมืองน่าน ขึ้นเป็น พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ พระเจ้านครเมืองน่าน มีพระนามตามจารึกในพระสุพรรณบัฏว่า "พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช กุลเชษฐมหันต์ ไชยนันทบุระมหาราชวงษาธิบดี สุจริตจารีราชานุภาวรักษ วิบูลยศักดิกิตติไพศาล ภูบาลบพิตร์ สถิตย์ณนันทราชวงษ์ พระเจ้านครเมืองน่าน"
หลังจาก พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ ทรงถึงแก่พิราลัยเมื่อปี พ.ศ. 2461 เจ้ามหาพรหมสุรธาดา (เจ้าอุปราช) ได้ขึ้นครองเมืองน่าน ในสมัยนี้อำนาจของเจ้าผู้ครองนครลดน้อยลงทางกรุงเทพฯ ได้จัดส่งข้าราชการ เช่น ผู้ช่วยผู้ว่าราชการจังหวัด คลังจังหวัด และสรรพากรจังหวัด ฯลฯ มาประจำหน่วยงานเรียกกันว่า 'เค้าสนามหลวง' ส่วนตัวเจ้าผู้ครองนครได้กำหนดรายได้เป็นอัตราเงินเดือน ส่วยสาอากรต่าง ๆ ต้องเก็บเข้าท้องพระคลังทั้งสิ้น เมื่อเจ้ามหาพรหมสุรธาดาถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2475 ตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครถูกยุบเลิกแต่นั้นมา
รายชื่อนามสกุลที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทาน แก่เจ้านายนครเมืองน่าน.
นามสกุลเจ้านายนครเมืองน่าน ที่ได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขนานนามสกุลขึ้นเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2455 โดยให้มีผลใช้บังคับในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 นามสกุลที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานแก่เจ้านายนครเมืองน่าน มีดังนี้
รายพระนามเจ้าผู้ครองนครน่าน 14 พระองค์ แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์ พ.ศ. 2269 - พ.ศ. 2474 รวมระยะเวลา 205 ปี มีรายพระนามตามลำดับ ดังนี้
ผู้สืบสกุลเจ้าผู้ครองนครน่าน ภายหลังเปลี่ยนแปลงการปกครองในประเทศไทย.
การขอแต่งตั้งเจ้าหลวงนครน่านไม่สำเร็จ.
ในปี พ.ศ. 2476 มีจดหมายจากเจ้านายและราษฎรเมืองน่านร้องขอให้รัฐบาลสยามแต่งตั้ง "เจ้าราชวงศ์ (สิทธิสาร ณ น่าน) เจ้าราชวงศ์ นครเมืองน่าน" ขึ้นเป็น "เจ้าผู้ครองนครน่าน" เนื่องจากเจ้ามหาพรหมสุรธาดา เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 64 ถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2474 ทางรัฐบาลสยามยังไม่ได้แต่งตั้งเจ้านายองค์ขึ้นเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน ต่อมาในปี พ.ศ. 2475 อาณาจักรสยามได้เกิดการปฎิรูปเปลี่ยนแปลงการปกครอง การนี้ พระยามโนปกรณ์นิติธาดา กล่าวว่าเห็นควรยึดตามนโยบายของรัฐบาลสยามเดิมที่ไม่ให้ตั้งตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครอีกต่อไป แต่รัชกาลที่ 7 ทรงเห็นว่าเมืองนครน่านเป็นหัวเมืองชายแดนที่เสี่ยงต่อการถูกยุยงให้ข้อหาจักรวรรดิฝรั่งเศส อีกทั้งสถานการณ์ปลี่ยนไปเนื่องจากอาณาจักรสยามไม่ได้ปกครองโดยกษัตริย์เหมือนแต่ก่อน คณะราษฎรจึงส่งพระยาจ่าแสนยบดีให้ขึ้นมาสืบข่าวในเมืองนครน่าน และพบว่า เจ้าราชวงศ์ (สิทธิสาร ณ น่าน) มีชนมายุ 70 ปี และเป็นพระโอรสในพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 63 และเป็นผู้ใหญ่ในวงศ์ตระกูล "ณ น่าน" ซึ่งมีความดีความชอบไม่ยุ่งยากเหมือนวงศ์ตระกูล "ณ ลำปาง" จึงเห็นควรให้มีการตั้งขึ้นเป็นเจ้าผู้ครองนครน่านได้ ครั้นเมื่อพระยาจ่าแสนยาบดีเดินทางกลับกรุงเทพฯ ได้เกิดรัฐประหารจนทำให้พระยาจ่าแสนยาบดีเสียชีวิตโดยไม่ได้เสนอ เรื่องดังกล่าวเข้าที่ประชุม ท้ายที่สุดทางรัฐบาลสยามเห็นว่าไม่ควรให้มีตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครอีกต่อไป โดยให้เหตุผลว่าในเวลานั้นไม่มีราษฎรเลื่อมใสในเจ้านายแล้ว จึงทำให้ "เจ้าราชวงศ์ (สิทธิสาร ณ น่าน) เจ้าราชวงศ์ นครเมืองน่าน" มิได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็น เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 6 5 ต่อจาก เจ้ามหาพรหมสุรธาดา เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 64 จึงถือเป็นการสิ้นสุดระบอบการปกครองของเจ้านายเมืองนครน่านนับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
บทความจาก : หนังสือ พระราชทานเพลิงศพ เจ้าศรีพรหมา ณ น่าน /บันทึกหม่อมศรีพรหมา กฤดากร ณ อยุธยา
มาดอนน่า
รายพระนามพระมหากษัตริย์ซิกาเว
พระมหากษัตริย์ซิกาเว เป็นที่รู้จักในนามซาอู
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2563
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2563 เป็นเหตุการณ์ในรอบวัฎจักรของการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในอดีตของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนน้อยกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย ประกอบด้วย พายุโซนร้อนจำนวน 23 ลูก ในจำนวนนั้นพัฒนาขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นจำนวน 10 ลูก ฤดูกาลดังกล่าวลากยาวตลอด พ.ศ. 2563 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่เงียบสงบอย่างผิดปกติ ซึ่งจนถึงวันที่ 13 สิงหาคม มีระบบพายุก่อตัวขึ้นเพียง 9 ระบบเท่านั้น นอกจากนี้ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมยังบันทึกว่าไม่มีพายุพัฒนาขึ้นในเดือนกรกฎาคมเลย ซึ่งนับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มีการบันทึกสถิติที่น่าเชื่อถือได้มา พายุลูกแรกของฤดูกาลก่อตัวขึ้นในวันที่ 8 พฤษภาคม จึงถือว่าฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่เริ่มช้าที่สุดเป็นอันดับที่หกของแอ่งแปซิฟิกตะวันตก และนับเป็นครั้งแรกที่ฤดูกาลเริ่มช้าในลักษณะนี้ตั้งแต่ฤดูกาล 2559 เป็นต้นมา ฤดูพายไต้ฝุ่นแปซิฟิกฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่มีกิจกรรมของพายุน้อยกว่าฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2563 เสียอีก ซึ่งลักษณะเช่นนี้เคยปรากฏมาแล้วในฤดูกาล 2553 และ 2548
ในระหว่างฤดูกาล หลายหน่วยงานอุตุนิยมวิทยาและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์ของแต่ละประเทศจะมีการคาดการณ์ของพายุหมุนเขตร้อน, พายุโซนร้อนและพายุไต้ฝุ่น ที่จะก่อตัวในช่วงฤดู และ/หรือ จะมีพายุกี่ลูกที่ส่งผลกระทบต่อประเทศนั้น หลายหน่วยงานนี้ได้รวมไปถึงองค์กรความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ของมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน, สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และสำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันด้วย การพยากรณ์แรกถูกเผยแพร่โดย PAGASA ในวันที่ 22 มกราคม ซึ่งเป็นการพยากรณ์ครึ่งแรกของปี โดยหน่วยงานพยากรณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อน ที่จะเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ในระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคมเพียง 0 ถึง 4 ลูกเท่านั้น ขณะที่เดือนเมษายนถึงมิถุนายนคาดว่าจะมี 2 ถึง 5 ลูก ทั้งนี้เนื่องมาจากสภาพเป็นกลางของความผันแปรของระบบอากาศในซีกโลกใต้–เอลนีโญทั่วมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งอาจสามารถปรากฏเช่นนี้ไปได้ถึงช่วงกลางปี วันที่ 21 พฤษภาคม TSR ออกการคาดการณ์สำหรับปี 2563 โดยพยากรณ์ว่ากิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนจะต่ำกว่าค่าปกติ โดยมีพายุโซนร้อน 26 ลูก พายุไต้ฝุ่น 15 ลูก และพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรง 8 ลูก ตัวเลขเหล่านี้สนับสนุนค่าปัจจุบันของปรากฏการณ์ขั้วคู่มหาสมุทรอินเดีย (Indian Ocean Dipole) โดยค่าพลังงานพายุหมุนสะสมและอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลในเขต 3.75 นีโญ (Niño 3.75 region) นำไปสู่การแรงขึ้นกว่าปกติของลมค้าทั่วทั้งมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก
วันที่ 24 มิถุนายน PAGASA ได้ออกการคาดการณ์สภาพภูมิอากาศ โดยพยากรณ์จำนวนพายุหมุนเขตร้อนในครึ่งปีหลังไว้ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้น 6–10 ลูกก่อตัวขึ้นในระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน ขณะที่ในเดือนตุลาคมถึงธันวาคมคาดว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้น 4–7 ลูก วันที่ 9 กรกฎาคม TSR ออกการพยากรณ์ฤดูกาลอีกครั้ง โดยพยากรณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนต่ำกว่าค่าเฉลี่ยฤดูกาล โดยมีพายุโซนร้อน 26 ลูก พายุไต้ฝุ่น 14 ลูก และพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรง 7 ลูก วันที่ 6 สิงหาคม TSR ออกการพยากรณ์ฤดูกาลครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายของฤดูกาล โดยลดจำนวนพายุโซนร้อนลงเหลือ 21 ลูก พายุไต้ฝุ่น 13 ลูก และพายุไต้ฝุ่นรุนแรง 5 ลูก และยังระบุด้วยว่า ฤดูกาล 2563 นี้ คาดว่าจะเป็น "ฤดูพายุไต้ฝุ่นที่มีกิจกรรมน้อยที่สุดเป็นประวัติการณ์" โดยดัชนี ACE ที่คาดไว้นั้นแทบจะไม่ถึงครึ่งหนึ่งของค่าปกติ และมีความเป็นไปได้ถึงร้อยละ 96 ที่ฤดูกาลนี้จะมีพายุต่ำกว่าค่าเฉลี่ย
วันที่ 27 เมษายน กรมอุตุนิยมวิทยา ได้ออกการคาดหมายลักษณะอากาศช่วงฤดูฝนของประเทศไทย พ.ศ. 2563 ซึ่งมีการคาดการณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อน (ประกอบด้วยพายุดีเปรสชัน พายุโซนร้อน และ พายุไต้ฝุ่น) เคลื่อนเข้าสู่ประเทศไทย 1 ถึง 2 ลูก โดยมีโอกาสสูงที่จะเคลื่อนผ่านภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือในช่วงเดือนสิงหาคมหรือกันยายน
ช่วงต้นถึงกลางปี พ.ศ. 2563 เป็นช่วงที่กิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนสงบเป็นอย่างมาก ไม่มีการก่อตัวขึ้นของพายุหมุนเขตร้อนใดเลยในเดือนมกราคมถึงเมษายน เป็นครั้งแรกนับแต่ฤดูกาลปี 2559 วันที่ 10 พฤษภาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกแรกของฤดูกาลได้ก่อตัวขึ้น ทำให้ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่เริ่มช้าที่สุดเป็นอันดับที่หก นับตั้งแต่ฤดูกาล 2559 สองวันต่อมาระบบดังกล่าวทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนลูกแรกของฤดูกาล ได้รับชื่อว่า หว่องฟ้ง จากนั้นได้ทวีกำลังแรงขึ้นอีกเป็นพายุไต้ฝุ่น และได้พัดเข้าถล่มในภาคกลางของประเทศฟิลิปปินส์ในวันที่ 14 พฤษภาคม และนับเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกแรกที่พัดขึ้นฝั่งในเมืองซานโปลิการ์โป ซามารตะวันออก และได้เคลื่อนตัวข้ามและขึ้นฝั่งมากกว่า 4 เกาะจากนั้นจึงพัดเข้าเกาะลูซอน
หลังจากหว่องฟ้งผ่านไปแล้ว นับเป็นเวลาอีกเกือบเดือนที่ไม่มีกิจกรรมพายุหมุนเขตร้อน จนในวันที่ 10 มิถุนายน พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกใหม่ก่อตัวขึ้นบริเวณชายฝั่งประเทศฟิลิปปินส์ โดยพายุดีเปรสชันดังกล่าวได้พัดเข้าประเทศฟิลิปปินส์ เมื่อเข้าสู่ทะเลฟิลิปปินตะวันตก พายุดังกล่าวได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน ชื่อว่า นูรี โดยพายุโซนร้อนนูรีไปสลายตัวบริเวณเหนือแผ่นดินประเทศจีน หลังจากนั้น แอ่งก็กลับมาสงบเงียบอีกครั้ง และนับเป็นครั้งแรกเลยที่ไม่มีพายุก่อตัวขึ้นในเดือนกรกฎาคม นับตั้งแต่มีการบันทึกสถิติที่เชื่อถือได้มาก ต่อมากิจกรรมของแอ่งแปซิฟิกตะวันตกเพิ่มขึ้นมาบ้างจากการก่อตัวของพายุโซนร้อนซินลากู และการก่อตัวของพายุฮากูปิตเป็นพายุไต้ฝุ่น ซึ่งทำให้ช่วงเดือนที่ไม่มีพายุไต้ฝุ่นมาเป็นเวลากว่า 2 เดือนสิ้นสุดลง โดยพายุฮากูปิตส่งผลกระทบต่อประเทศจีน สร้างความเสียหายไว้ทั้งสิ้น 441 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากนั้นพายุฮากูปิตได้เปลี่ยนผ่านไปเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนและส่งผลกระทบต่อประเทศเกาหลีเหนือและรัสเซีย ไม่กี่วันต่อมา พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกใหม่ก่อตัวขึ้น จากนั้นทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนชังมี ซึ่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของชังมีนั้นยังมีหย่อมความกดอากาศกำลังแรงอีกลูก ที่ภายหลังได้ก่อตัวเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงเมขลา ซึ่งพัดเข้าสู่ประเทศจีนต่อมา ไม่กี่วันต่อมา มีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นในทะเลจีนใต้ จากนั้นได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงฮีโกส นับเป็นพายุโซนร้อนลำดับที่ 7 ของฤดูกาล ไม่นานก่อนที่ฮีโกสจะสลายตัวไป มีพายุใหม่อีกลูกก่อตัวขึ้นทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ และทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนบาหวี่ทางชายฝั่งประเทศไต้หวัน ในช่วงปลายเดือนสิงหาคม พายุไต้ฝุ่นไมสักก่อตัวขึ้นพร้อม ๆ กับพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นไห่เฉิน ซึ่งส่งผลกระทบกับคาบสมุทรเกาหลีและประเทศญี่ปุ่นตามลำดับ
พายุไต้ฝุ่นหว่องฟ้ง.
ในการเตรียมรับมือพายุของประเทศฟิลิปปินส์ มีการประกาศการเตือนภัยระดับ 3 ทั่วจังหวัดซีลางังซามาร์และบางส่วนของจังหวัดฮีลากังซามาร์ มีการสั่งอพยพประชาชนกว่าหมื่นครอบครัวในบริเวณซามาร์ออกไปยังศูนย์อพยพ และเนื่องจากการระบาดทั่วของโรค COVID-19 ทำให้ศูนย์อพยพรับผู้อพยพได้เพียงครึ่งหนึ่งของความจุเท่านั้น และยังมีการร้องขอให้มีการสวมหน้ากากเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของไวรัสด้วย ในวันที่ 27 พฤษภาคม โดยพายุไต้ฝุ่นหว่องฟ้งทำให้เกิดความเสียหายทางการเกษตร 1.57 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ และทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวน 5 คน
พายุโซนร้อนนูรี.
วันที่ 10 มิถุนายน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นเริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อน ที่ก่อตัวขึ้นทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ หลายวันต่อมา PAGASA ได้เริ่มติดตามระบบเช่นกัน และให้ชื่อท้องถิ่นกับระบบว่า "บุตโชย" ("Butchoy") โดย PAGASA ระบุว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนบุตโชยพัดขึ้นฝั่งครั้งแรกบนเกาะโปลิลโลในเวลา 17:30 น. ตามเวลาท้องถิ่น และพัดขึ้นฝั่งครั้งที่สองในเมืองอินฟันตาในอีกไม่นานนัก ต่อมาศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนให้กับระบบ
พายุทำให้เกิดอุทกภัยเป็นบริเวณกว้างทั่วประเทศฟิลิปปินส์ ขณะที่เคลื่อนตัวผ่านเกาะลูซอนและเสริมกำลังให้กับมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ หลังจากนั้นไม่นาน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และให้รหัสว่า 02W โดย 02W ได้เริ่มทวีกำลังแรงขึ้นในทะเลฟิลิปปินตะวันตก และกลายเป็นพายุโซนร้อนและได้รับชื่อ "นูรี" ("Nuri")จากกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นในวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2563 นูรี (Nuri) ซึ่งเสนอชื่อโดยประเทศมาเลเซีย หมายถึง นกแก้วหัวสีน้ำเงินในภาษามาลายู
นูรีทวีกำลังแรงขึ้นอยู่ภายในทะเลจีนใต้ โดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้วิเคราะห์ว่าระบบมีความเร็วลม 75 กม./ชม. วันที่ 13 มิถุนายน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ปรับให้นูรีเป็นพายุโซนร้อน อย่างไรก็ตาม ในวันถัดไป ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นและศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมต่างปรับลดความรุนแรงของนูรีเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน จากนั้นระบบได้เคลื่อนขึ้นฝั่งใกล้กับเมืองหยางเจียง โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกคำเตือนฉบับสุดท้ายในเวลาต่อมา ในฮ่องกง พายุนูรีทำให้เกิดฝนตกหนัก โดยทำให้มีผู้เสียชีวิตหนึ่ง
พายุโซนร้อนซินลากู.
วันที่ 29 กรกฎาคม พื้นที่ความแปรปรวนในเขตร้อนอยู่ห่างจากมะนิลา ฟิลิปปินส์ปทางตะวันออกหลายร้อยกิโลเมตร ตัวระบบเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกมุ่งหน้าสู่ทะเลจีนใต้ บริเวณทะเลจีนใต้มีสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อการพัฒนา เนื่องจากหน้าปะทะอากาศเหมยหยูที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกปีนั้นอ่อนกำลังลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ในช่วงต้นของวันที่ 31 กรกฎาคม ตัวพายุดีเปรสชันเขตร้อนพยายามรวบรวมการจัดระบบ เนื่องจากอยู่ใกล้กับแผ่นดินและการไหลเวียนระดับต่ำที่ศูนย์กลสงนั้นถูกเผยออกในวันที่ 31 กรกฎาคม จากนั้นช่วงต้นของวันที่ 1 สิงหาคม พายุดีเปรสชันได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อว่า ซินลากู (Sinlaku) "ซึ่งเสนอชื่อโดย ประเทศไมโครซีเนีย หมายถึงเทพธิดาในนิยายของเกาะคอสไร" จากนั้นไม่นาน ซินลากูเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ เหนือทะเลจีนใต้โดยไม่มีการทวีกำลังแรงขึ้น และในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนั้นจึงพัดขึ้นฝั่งใกล้อ่าวฮาลองในภาคเหนือของเวียดนาม จากนั้นจึงได้อ่อนกำลังลงขณะพัดผ่านพื้นที่ภูเขาสูงของเวียดนาม
ซินลากูทำให้เกิดฝนตกอย่างหนักทั่วทั้งภาคกลางและภาคเหนือของประเทศเวียดนาม ทำให้เกิดอุทกภัยขึ้น โดยมีผู้เสียชีวิตจำนวน 2 คน จากเหตุการณ์ทำนบถล่มและน้ำป่าไหลหลาก และยังทำให้บ้านเรือนนับหลายพันหลังคาเรือนประสบอุทกภัย พืชผลทางการเกษตรได้รับความเสียหายอย่างกว้างขวาง ขณะที่เศษเหลือของซินลากูได้พัดลงสู่มหาสมุทรอินเดียและทวีกำลังแรงขึ้นเป็นหย่อมความกดอากาศกำลังแรงในช่วงวันที่ 5–8 สิงหาคม โดยก่อนหน้านั้นได้พัดผ่านประเทศไทยและสร้างความเสียหายขึ้นจำนวนมาก ซึ่งเหตุการณ์อุทกภัยในประเทศไทยจากอิทธิพลของซินลากูทำให้มีผู้เสียชีวิต 4 คน และส่วนที่เหลือของพายุยังทำให้เกิดฝนตกหนักในบางพื้นที่ของประเทศอินเดียด้วย
พายุไต้ฝุ่นฮากูปิต.
วันที่ 1 สิงหาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นเริ่มเฝ้าติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อนที่ก่อตัวขึ้นในตอนบนของทะเลฟิลิปปินส์ โดย PAGASA ได้จัดให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และให้ชื่อว่า ดินโด" ("Dindo") จากนั้นศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และให้รหัสเรียกว่า 03W โดยตัวพายุได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในวันที่ 1 สิงหาคม ตามรายงานของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น และได้รับชื่อว่า ฮากูปิต" ("Hagupit") "ซึ่งเสนอชื่อโดย ประเทศฟิลิปปินส์หมายถึง การเฆี่ยนตี" หลังจากนั้นฮากูปิตได้เริ่มทวีกำลังแรงขึ้นในทะเลฟิลิปปิน โดยมีกำลังลมถึง 75 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในช่วงท้ายของวันที่ 1 สิงหาคม ในวันที่ 2 สิงหาคม ฮากูปิตยังคงทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่องทางใต้ของจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งฮากูปิตทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงในช่วงระหว่างวันที่ 2 สิงหาคม และมีกำลังลมสูงสุดใกล้กับพายุระดับ 1 ในช่วงต้นของวันที่ 3 สิงหาคม ต่อมาฮากูปิตได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นบริเวณทางตอนเหนือของไต้หวัน โดยเริ่มมีการก่อตัวของตาพายุขนาดใหญ่ขึ้นที่ศูนย์กลางพายุขณะกำลังประชิดประเทศจีน ต่อมาในเวลา 17:00 UTC ฮากูปิตพัดขึ้นฝั่งที่เวินโจว ประเทศจีน ด้วยความเร็วลมพัด 85 ไมล์ต่อชั่วโมง และความกดอากาศ 975 มิลลิบาร์ หลังจากพัดขึ้นฝั่งแล้ว ฮากูปิตยังคงกำลังในระดับพายุไต้ฝุ่นอยู่เป็นเวลา 6 ชั่วโมง ก่อนจะเริ่มอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว ต่อมาในช่วงระหว่างวันที่ 4 สิงหาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้รับให้ฮากูปิตเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ขณะที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นยังคงติดตามระบบในฐานะพายุโซนร้อน
ในการเตรียมรับพายุฮากูปิต ทางการจีนได้สั่งอพยพประชาชนในพื้นที่เสี่ยงอุทกภัย โดยฮากูปิตทำให้เกิดปริมาณน้ำฝนสูงสุดที่ 13.11 นิ้ว (333 มิลลิเมตร) ในเขตจิงชานของเวินโจว และทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวน 12 คน
พายุโซนร้อนชังมี.
วันที่ 7 สิงหาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นเริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อนในทะเลฟิลิปปิน ไม่นานนักจากนั้น ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนกับระบบ ในวันเดียวกันนั้น กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน และให้ชื่อว่า ชังมี (Jangmi) "ซึ่งเสนอชื่อโดย ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งหมายถึง กุหลาบ" พายุชังมีเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปทางเหนือ และส่งผลกระทบกับประเทศเกาหลีใต้
พายุโซนร้อนกำลังแรงเมขลา.
ในเวลาใกล้เคียงกับการก่อตัวขึ้นของพายุโซนร้อนชังมี บริเวณการพาความร้อนอย่างต่อเนื่องอีกแห่งหนึ่งได้ก่อตัวขึ้นในบริเวณใกล้เคียงกัน เนื่องจากพายุชังมีเป็นระบบที่มีอิทธิพลอยู่ในพื้นที่ในเวลาดังกล่าว ทำให้หย่อมความกดอากาศลูกนี้จึงยังคงไม่มีการจัดระเบียบขึ้น อย่างไรก็ตาม ในวันรุ่งขึ้น พายุชังมีเคลื่อนตัวออกจากพื้นที่ดังกล่าวไป ทำให้ระบบได้จัดระเบียบใน และในวันที่ 9 สิงหาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมก็ได้ปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน หลังจากนั้นไม่นาน PAGASA ก็ได้รับให้ตัวระบบเป็นพายุและให้ชื่อว่า เฟร์ดี" ("Ferdie") วันถัดมา ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน และไม่นานหลังจากนั้น กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นก็ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อนเช่นกัน และให้ชื่อว่า เมขลา (Mekkhala) "ซึ่งเสนอชื่อโดย ประเทศไทย หมายถึง ชื่อเทพธิดาประจำสมุทรในเทพนิยายไทย วันที่ 11 สิงหาคม เวลา 07:30 น. ตามเวลาท้องถิ่นประเทศจีน (CST) พายุเมขลาพัดขึ้นฝั่งหลังจากที่บรรลุกำลังสูงสุดได้ไม่นานนักที่อำเภอจางผู่ในมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน
ในประเทศฟิลิปปินส์ มีการประกาศเตือนภัยระดับ 1 (Signal No. 1) ในพื้นที่เขตอีโลโคส โดยพายุเมขลาทำให้เกิดภาวะมรสุมในพื้นที่ของเกาะลูซอนในขณะที่พาายุกำลังก่อตัวขึ้น แม้ว่าตัวพายุมีทิศทางเคลื่อนไปประชิดไต้หวัน แต่ก็ยังก่อให้เกิดฝนตกหนักบนเกาะของฟิลิปปินส์ด้วย
ในประเทศจีน ทางการได้ระงับการให้บริการเรือเฟอรีและสั่งให้เรือกลับเข้าเทียบท่า เพื่อเตรียมการรับมือพายุเมขลา สำนักอุตุนิยมวิทยาจีนออกการเตือนภัยฉุกเฉินระดับ 3 ขณะที่เร่งบรรเทาอุทกภัยที่เกิดขึ้นในพื้นที่ที่พายุเมขลาพัดเข้าโจมดี พายุเมขลาทิ้งปริมาณน้ำฝนสะสมในประเทศจีนมากถึง 200 มิลลิเมตร (7.874 นิ้ว) จากรายงานในบางพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีการระงับบริการรถไฟและยกเลิกเที่ยวบินในท่าอากศยานท้องถิ่น ขณะที่พายุเมขลาเคลื่อนตัวอยู่ในแผ่นดินด้วย
พายุโซนร้อนกำลังแรงฮีโกส.
วันที่ 16 สิงหาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นจากร่องมรสุม โดย PAGASA ให้ชื่อกับระบบว่า เฮเลน" ("Helen") โดยมีการออกคำเตือนลมฟ้าอากาศรุนแรง แต่ต่อมาได้ยกเลิกไปเนื่องจากตัวพายุเคลื่อนตัวออกจากพื้นที่ไป วันถัดมา พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อจากกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นว่า ฮีโกส (Higos) "ซึ่งเสนอชื่อโดย ประเทศสหรัฐอเมริกา หมายถึง ผลมะเดื่อ และในช่วงเย็นวันเดียวกันนั้นก็มีการปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ซึ่งหอสังเกตการณ์ฮ่องกงและสำนักธรณีฟิสิกส์และอุตุนิยมวิทยามาเก๊า ได้ปรับให้พายุฮีโกสเป็นพายุเกือบไต้ฝุ่น (marginal typhoon) ก่อนที่ระบบจะพัดขึ้นฝั่ง โดยมีความเร็วลมระดับพายุไต้ฝุ่นในเกาะมาเก๊านั้นเป็นตัวชี้ถึงความรุนแรงดังกล่าว พายุฮีโกสพัดขึ้นฝั่งที่นครจูไห่ มณฑลกวางตุ้ง ด้วยกำลังสูงสุดในวันที่ 19 สิงหาคม เวลาประมาณ 06:00 น. ตามเวลาท้องถิ่นประเทศจีน (CST)
ในการเตรียมรับมือพายุฮีโกส หอสังเกตการณ์ฮ่องกงใช้สัญญาณเตือนพายุหมุนเขตร้อนหมายเลข 9 ในเขตฮ่องกง เพื่อเตือนถึงความเป็นไปได้ที่จะมีแรงลมระดับพายุไต้ฝุ่น โดยลมทั่วไปนั้นมีตั้งแต่ระดับพายุเกล (gale) จนถึงระดับพายุ (storm) ในบริเวณทางใต้ของฮ่องกงจากอิทธิพลของการหมุนเวียนลมขนาดเล็กของพายุฮีโกส ขณะที่สำนักธรณีฟิสิกส์และอุตุนิยมวิทยามาเก๊าใช้สัญญาณเตือนหมายเลข 10 ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงที่สุดในเวลา 05:00 น. ตามเวลาท้องถิ่น โดยมีความเร็วลมเฉลี่ยรายชั่วโมงอยู่ที่ 128 กม./ชม. ทางตอนใต้สุดของสะพานอามิซาด ส่วนความเร็วลมกระโชกแรงที่สุดวัดได้ที่สะพานมาเก๊า-ไทปา วัดได้ 216 กม./ชม. มีการอพยพประชากรกว่า 65,000 คน และมีการปิดสถานศึกษาทั่วทั้งบริเวณ แม้ว่าพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นของประเทศจีนจะถูกโจมตีโดยตรงจากพายุฮีโกส แต่ความเสียหายส่วนใหญ่นั้นมีเพียงระดับต้นไม้โค่นและไฟฟ้าดับเท่านั้น และยังมีนักออกแคมป์สองรายที่ไม่รู้ว่าพายุกำลังพัดเข้าใกล้ จนต้องรับความเชื่อเหลือออกจากเกาะถาบหมู่น หลังจากเดินทางไปในวันที่ 14 สิงหาคม
พายุไต้ฝุ่นบาหวี่.
วันที่ 19 สิงหาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมเริ่มติดตามหย่อมความกดอากาศต่ำที่ก่อตัวห่างออกไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของฟิลิปปินส์ วันต่อมาระบบมีการจัดระบบขึ้นอย่างรวดเร็ว และศูนย์เตือนไค้ฝุ่นร่วมจึงได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนขึ้นต่อมาตามลำดับ วันที่ 21 สิงหาคม หย่อมความกดอากาศต่ำกำลังแรงทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และได้รับรหัส "09W" จากศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม เวลา 15:00 UTC PAGASA ได้เริ่มติดตามระบบและให้ชื่อท้องถิ่นว่า อินเม" ("Igme") วันถัดมา พายุดีเปรสชันเขตร้อนทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อ "บาหวี่" ("Bavi") จากกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น บาหวี่ (BAVI) ซึ่งเสนอชื่อมาจากประเทศเวียดนาม หมายถึง ทิวเขาในภาคเหนือของประเทศเวียดนาม" เนื่องด้วยสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมจึงอำนวยให้บาหวี่ทวีกำลังแรงขึ้นได้อย่างรวดเร็ว วันที่ 22 สิงหาคม 12:00 UTC ระบบได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง วันที่ 23 สิงหาคม การทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเริ่มช้าลงทำให้บาหวี่มีการทวีกำลังแรงขึ้นช้าลง วันที่ 24 สิงหาคม บาหวี่ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น วันที่ 25 สิงหาคม โดยขณะที่พายุบาหวี่กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้คาบสมุทรเกาหลี ได้ทำให้มีผู้เสียชีวิตหนึ่งรายบนเกาะเชจู วันที่ 27 สิงหาคม เวลา 00:30 UTC พายุบาหวี่พัดขึ้นฝั่งที่จังหวัดพย็องอันเหนือ ประเทศเกาหลีเหนือ หลังจากนั้นพายุไต้ฝุ่นบาหวี่ได้เปลี่ยนผ่านเป็นพายุนอกเขตร้อนบริเวณแมนจูเรีย ประเทศจีน
วันที่ 27 สิงหาคม หย่อมความกดอากาศต่ำทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินน์ได้รวมตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และต่อมาศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนให้กับระบบตามลำดับ วันที่ 28 สิงหาคม PAGASA ปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และให้ชื่อท้องถิ่นว่า "ฮูเลียน" ("Julian") จากนั้นไม่นาน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับให้พายุดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อนและให้ชื่อว่า ไมสัก (Maysak) "ซึ่งเสนอชื่อโดยประเทศ กัมพูชา หมายถึง ชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่ง(ไม้สัก)" ซึ่งศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมก็ได้ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อนตามลำดับมาเช่นกัน จากนั้นกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้รับให้พายุไมสักเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง แม้ว่าศูนย์กลางการพาความร้อนระดับต่ำ (LLCC) ของพายุจะมีการยืดออกก็ตาม วันที่ 29 สิงหาคม เวลา 19:00 UTC กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับให้พายุไมสักเป็นพายุไต้ฝุ่น ซึ่งในอีกสองชั่วโมงถัดมา PAGASA ก็ปรับให้ระบบพายุฮูเลียนเป็นไต้ฝุ่นเช่นกัน จากวันนั้น พายุไมสักได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 (เทียบเคียงกับมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน) และได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นขนาดใหญ่ระดับ 3 ในวันรุ่งขึ้น และทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 ในที่สุด ก่อนที่ต่อมาจะเริ่มอ่อนกำลังลงขณะเคลื่อนผ่านทะเลจีนตะวันออก โดยอ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3
พายุไต้ฝุ่นไมสักพัดขึ้นฝั่งใกล้มหานครปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ ในเวลา 02:20 น. ตามเวลาท้องถิ่น ของวันที่ 3 กันยายน ด้วยความเร็วลมเฉลี่ยใน 10 นาทีที่ 155 กม./ชม. และความกดอากาศที่ศูนย์กลาง 950 hPa เทียบตามมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สันได้เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 จากนั้นพายุได้พัดผ่านทะเลญี่ปุ่น และเข้าโจมตีตั้งแต่ประเทศเกาหลีเหนือจนถึงมณฑลจี๋หลิน แมนจูเรีย ประเทศจีน จากนั้นพายุไมสักได้อ่อนกำลังลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำนอกเขตร้อนบริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน
วันที่ 2 กันยายน "เรือกัลฟ์ไลฟ์สต็อก 1" เรือขนส่งสัตว์จดทะเบียนสัญชาติปานามา ได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉินและมีการนำเรือชูชีพออกมาเตรียมใช้ ซึ่งภายหลังได้พบเรือชูชีพเปล่าอย่างน้อยหนึ่งลำ ขณะนั้นเรืออยู่บริเวณทางตะวันตกของเกาะอะมามิ โอชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ต่อมารักษาความปลอดภัยชายฝั่งญี่ปุ่นระบุว่า เรือขนส่งดังกล่าวบรรทุกลูกเรือชาวฟิลิปปินส์จำนวน 39 คน ชาวออสเตรเลีย 2 คน และ ชาวนิวซีแลนด์ 2 คน เรือลำนี้บรรทุกปศุสัตว์มาทั้งสิ้น 5,867 ตัว โดยบรรทุกมาจากเมืองเนเพียร์ ประเทศนิวซีแลนด์ มีปลายทางอยู่ที่ท่าเรือจิงถังในเมืองถังชาน ประเทศจีน ผู้รอดชีวิตรายแรกที่ได้รับการกู้ภัยระบุว่าเครื่องยนต์หลักของเรือล้มเหลวในระหว่างที่คลื่นทะเลรุนแรงจากเหตุพายุไต้ฝุ่นไมสัก จากนั้นเรือได้ถูกคลื่นซัดจนอับปางลง นอกจากนี้ยังมีผู้เสียชีวิตอีกสองรายในประเทศเกาหลีใต้ และพายุยังทำให้ครัวเรือนไม่มีไฟฟ้าใช้อีก 120,000 หลังคาเรือน ในประเทศเกาหลีเหนือ พายุไมสักได้ทิ้งปริมาณน้ำฝนไว้ถึง 385 มม. (15.157 นิ้ว) ในเมืองว็อนซัน
พายุไต้ฝุ่นไห่เฉิน.
วันที่ 29 สิงหาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ติดตามหย่อมความกดอากาศต่ำเขตร้อนที่ไม่เป็นระเบียบอย่างมาก ห่างจากกวมไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นระยะหลายร้อยไมล์ โดยเป็นที่สังเกตว่าแบบจำลองพยากรณ์อากาศหลัก ๆ ไม่มีการพยากรณ์ถึงการพัฒนาของระบบนี้เลย เว้นแต่แบบจำลอง ECMWF ของศูนย์ยุโรปเพื่อการพยากรณ์อากาศระยะปานกลาง วันต่อมา หย่อมความกดอากาศต่ำได้จัดระเบียบขึ้นอย่างรวดเร็ว และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน (TCFA) กับตัวหย่อมความกดอากาศต่ำ วันต่อมา ระบบได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนและได้รับรหัสจากศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมว่า "11W"
การเคลื่อนตัวของระบบในขณะนั้นเคลื่อนไปทางตะวันตกเฉียงใต้โดยทั่วไป โดยตัวพายุดีเปรสชันเขตร้อนได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นก็ได้ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน และให้ชื่อว่า ไห่เฉิน (Haishen) "ซึ่งเสนอชื่อมาจากประเทศจีน แปลว่าชื่อเทพเจ้าแห่งท้องทะเล" ต่อมา พายุไห่เฉินได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง และมีทิศทางมุ่งหน้าทางตะวันตกเฉียงใต้เข้าสู่ทะเลฟิลิปปิน
โดยพายุไห่เฉินได้เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ ทำให้ PAGASA ใช้ชื่อ "กริสตีน" ("Kristine") ซึ่งเป็นชื่อท้องถิ่นกับพายุไห่เฉิน ช่วงเช้าของวันที่ 4 พฤศจิกายน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมประเมินว่าพายุไห่เฉินมีกำลังเทียบเท่ากับพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 ตามมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน โดยมีความเร็วลมเฉลี่ยใน 1 นาทีที่ 135 นอต (250 กม./ชม.) พร้อมด้วยตาพายุที่มีความชัดเจนและสมมาตรซึ่งเห็นได้ผ่านทางภาพถ่ายดาวเทียม