pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทั้งนี้เวลา GMT (UTC) จะเป็นเวลาประจำกรีนิชเฉพาะในช่วง 01:00 UTC ของวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนตุลาคม ถึงเวลา 01:00 UTC ของวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนมีนาคม ส่วนในช่วงเวลาที่เหลือของปีเวลาของกรีนิชจะเป็น UTC+1 ซึ่งในประเทศอังกฤษจะเรียกเวลานี้ว่า ( - )
ตัวอย่างการแสดงเวลาท้องถิ่นโดยใช้เวลาพิกัดสากล ณ เวลา 11.00 UTC
พื้นที่ที่มีสัญลักษณ์ * หรือ ** กำกับ คือบริเวณที่ใช้เวลาออมแสง กล่าวคือในช่วงฤดูร้อนจะมีการปรับเวลาไปข้างหน้าให้เร็วขึ้น 1 ชั่วโมง (* ใช้กับบริเวณซีกโลกเหนือ ** ใช้กับบริเวณซีกโลกใต้)
UTC + 2.
[[อัสตราฮัน|อัสตราฮัน]]* (NAO)
UTC + 5:45.
เนปาลใช้เวลา UTC + 5:45 เนื่องจากเป็นช่วงเวลา 1/4 ของขั้วโมลที่ใกล้ที่สุดกับ เวลากลางท้องถื่น (local mean time) ของเมืองหลวงกาฏมัณฑุ ซึ่งอยู่ที่ 85°19' ตะวันออก หรือ UTC + 5:41:16 ก่อนถึงช่วงทศวรรษที่ 90 เวลาของเนปาลคือ UTC + 5:40
UTC + 8.
ทั้งหมดของจีนใช้เขตเวลาเดียว ทำให้เขตเวลานี้กว้างมาก ในตะวันตกสุดของจีน ดวงอาทิตย์จะอยู่จุดสูงสุดในเวลา 15:00 ตามเวลาท้องถิ่น ส่วนทางตะวันออกสุดจะเป็นเวลา 11:00 นอกจากนี้ ยังทำให้การเปลี่ยนเวลาที่ชายแดนกับอัฟกานิสถาน (ซึ่งยาวเพียง 76 กม.) คือ 3 ชั่วโมง 30 นาที
[[หมวดหมู่:เขตเวลา| ]]
โดเมนระดับบนสุด
โดเมนระดับบนสุด  คือส่วนท้ายของโดเมนเนมบนอินเทอร์เน็ต ตัวอย่างเช่น โดเมนระดับบนสุดของ wikipedia.org คือ org (หรือ ORG)
องค์การกำหนดหมายเลขอินเทอร์เน็ต (IANA) แบ่งโดเมนระดับบนสุดออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่
แอร์บัส เอ380
แอร์บัส เอ380  เป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวกว้างสองชั้นขนาดใหญ่ ผลิตโดยแอร์บัสแอสอาแอส เป็นเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและเป็นเครื่องบินเจ็ทสองชั้นเต็มความยาวเพียงลำเดียว การศึกษาของแอร์บัสเริ่มต้นในปี 1988 และโครงการได้รับการประกาศในปี 1990 โดยเป็นคู่แข่งของโบอิง 747 ในตลาดการบินระยะไกล โครงการเอ3XX ที่กำหนดในขณะนั้นถูกนำเสนอในปี 1994; แอร์บัสเปิดตัวโครงการ เอ380 มูลค่า 9.5 พันล้านยูโร (10.7 พันล้านดอลลาร์) เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2000 เครื่องบินต้นแบบลำแรกเปิดตัวที่เมืองตูลูส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2005 โดยทำการบินครั้งแรกในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2005
แอร์บัส เอ380 ถูกส่งมอบครั้งแรกให้กับสิงคโปร์แอร์ไลน์เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2010 และเข้าประจำการเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม อย่างไรก็ตาม หลังจากลูกค้ารายใหญ่ที่สุดอย่างเอมิเรตส์ ลดคำสั่งซื้อสุดท้ายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 แอร์บัสจะสิ้นสุดการผลิตแอร์บัส เอ380 ในปี 2020 เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2021 เอมิเรตส์แอร์ไลน์ได้รับมอบเอ380 ลำที่ 123 ของสายการบิน ซึ่งเป็นลำที่ 251 และลำสุดท้ายที่ได้รับมอบจากแอร์บัส
แอร์บัสได้ประกาศโครงการแอร์บัส เอ3XX อย่างเป็นทางการในงานฟรานโบโรห์แอร์โชว์ ปี 1990 โดยมีเป้าหมายที่ระบุไว้คือต้นทุนการดำเนินงานที่ต่ำกว่า 747-400 ถึง 15%  แอร์บัสจัดทีมนักออกแบบสี่ทีม หนึ่งทีมจากพันธมิตรแต่ละราย (แอโรสปาซียาล, บริติชแอโรสเปซ, ด็อยต์เชออาโรสเปซอาเจ, คาซ่า) เพื่อเสนอเทคโนโลยีใหม่สำหรับการออกแบบเครื่องบินในอนาคต การออกแบบถูกนำเสนอในปี พ.ศ. 2535 และมีการใช้การออกแบบที่มีการแข่งขันสูงที่สุด ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2536 โบอิ้งและบริษัทหลายแห่งในกลุ่มบริษัทแอร์บัสได้เริ่มการศึกษาความเป็นไปได้ร่วมกันของการขนส่งเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่มาก (VLCT) โดยมีเป้าหมายเพื่อ ก่อตั้งหุ้นส่วนเพื่อแบ่งปันตลาดที่จำกัด
เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2543 คณะกรรมการกำกับดูแลของแอร์บัสที่ปรับโครงสร้างใหม่ได้ลงมติให้เปิดตัวโครงการมูลค่า 9.5 พันล้านยูโร (10.7 พันล้านดอลลาร์) เพื่อสร้าง A3XX ซึ่งไดเปลี่ยนชื่อใหม่ใหม่เป็น A380 โดยมีคำสั่งซื้อของบริษัท 50 รายการจากลูกค้าที่เปิดตัวหกราย การกำหนดชื่อ A380 เป็นการแตกแยกจากตระกูลแอร์บัสรุ่นก่อนหน้า ซึ่งมีความก้าวหน้าตามลำดับจาก เอ300 เป็น เอ340 เครื่องบินลำนี้ถูกเลือกเพราะเลข 8 คล้ายกับหน้าตัดสองชั้น และเป็นเลขนำโชคในบางประเทศในเอเชียที่เครื่องบินลำนี้วางตลาดอยู่
แอร์บัส เอ380 สร้างขึ้นจากหลายๆ ประเทศใน ยุโรปได้แก่ ฝรั่งเศส เยอรมนี สเปน และสหราชอาณาจักร จะทำการประกอบส่วนต่างๆ ของเครื่องบินในช่วงสุดท้าย การสร้างภายในลำตัว ดำเนินการ โดย DASA ที่ Hamburg ทั้ง Aerospatiale และ DASA สร้างส่วนต่างๆของโครงสร้างลำตัวด้วย, บริษัทบีเออี ซิสเต็มส์ สร้างส่วนของปีก, บริษัท CASA ของสเปน สร้างส่วนของแพนหาง, เครื่องยนต์ก็มีความก้าวหน้าในโครงการค้นคว้า บริษัท Rolls-Royce ก็ดำเนินการเองโดยลำพัง โดยพัฒนาจากเครื่องยนต์ตระกูล Trent สุดท้ายแล้วชิ้นส่วนทั้งหมดจะนำมาประกอบรวมกันที่ตูลูซ ประเทศฝรั่งเศส
สิงคโปร์แอร์ไลน์เลือกเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ เทรนต์ 900 ส่วนบริษัทแพรตแอนด์วิตนีย์และบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริกได้ร่วมมือกันพัฒนาเครื่องยนต์ จากตระกูล GE90 และ PW4000 โดยให้ชื่อว่า GP7200 ซึ่งแผนการปัจจุบันจะมีใบพัด (fan blade) ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 110 นิ้ว มีอัตราส่วนของอากาศที่ผ่านเครื่องยนต์เท่ากับ 8:1 สำหรับใช้กับเครื่องบิน A380 ซึ่งมีแรงขับดันระหว่าง 67,000-80,000 ปอนด์ เพื่อใช้กับโครงการ A380 (B747X จะใช้เครื่องยนต์รุ่น GP 7100 ซึ่งใบพัดมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 101 นิ้ว อัตราส่วนของอากาศที่ผ่าน เครื่องยนต์เท่ากับ 7:1) ราคาของเครื่องบินลำนี้ประมาณ 220 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
การทดสอบและเปิดตัว.
ในปี ค.ศ. 2005 แอร์บัส เอ380 จำนวน 5 ลำถูกสร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการทดสอบและสาธิต เอ380 ลำแรก (ทะเบียน F-WWOW) ได้เปิดตัวในตูลูส 18 มกราคม ค.ศ. 2005 โดยบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 เมษายน เครื่องบินลำนี้ติดตั้งเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ เทรนต์ 900 บินจากท่าอากาศยานตูลูซ บลานัค พร้อมลูกเรือ 6 คน นำโดย Jacques Rosay หัวหน้านักบินทดสอบ
การส่งมอบ.
การกำหนดการเดิมนั้น สิงคโปร์แอร์ไลน์จะได้รับเครื่องบินแอร์บัส เอ380 เครื่องแรก ในช่วงปลายปีค.ศ. 2006 ควอนตัสจะได้รับในช่วงต้นปีค.ศ. 2007 และเอมิเรตส์จะได้รับก่อนปีค.ศ. 2008 แต่เนื่องจากไม่สามารถผลิตได้ทันตามกำหนดการ ทำให้แอร์บัสต้องเลื่อนวันส่งมอบออกไป
จนในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2006 แอร์บัสก็ประกาศเลื่อนการส่งมอบเป็นครั้งที่ 3 ทำให้คาดว่าจะสามารถส่งมองเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ให้กับสิงคโปร์แอร์ไลน์ ในช่วงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 และจะเพิ่มอัตราการผลิตให้ได้ 13 ลำในปีค.ศ. 2008, 25 ลำ ในปีค.ศ. 2009 และเต็มอัตราการผลิตที่ 45 ลำ ตั้งแต่ปีค.ศ. 2010 เป็นต้นไป ส่วนเอมิเรตส์ ซึ่งเป็นลูกค้าใหญ่ที่สุดของ เอ380 จะได้รับเครื่องบินลำแรกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2008 และผลจากการล่าช้าทำให้หลายสายการบินยกเลิกคำสั่งซื้อ และหันไปเลือกคู่แข่งโบอิง 747-8 สำหรับเครื่องบินโดยสาร และโบอิง 777F สำหรับเครื่องบินขนส่งสินค้า
สำหรับเครื่องบินลำแรกที่จะส่งมอบให้สิงคโปร์แอร์ไลน์นั้นได้ลงสีเป็นลายเครื่องของสิงคโปร์แอร์ไลน์เรียบร้อยแล้ว ซึ่งสิงคโปร์แอร์ไลน์ประกาศว่าจะใช้ในเส้นทางบินระหว่างลอนดอน และซิดนีย์ โดยผ่าน สิงคโปร์ เส้นทางการบินย่อของสายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ อาจครอบคลุม เส้นทาง สิงคโปร์ - ซานฟรานซิสโก โดยผ่าน ฮ่องกง และบินตรงไปยังปารีส และแฟรงค์เฟิร์ต ส่วนแควนตัส ก็ได้ประกาศเช่นกัน ว่าในตอนแรกจะใช้เครื่องบินนี้ บินในเส้นทางบิน ลอสแองเจิลลิส ไปซิดนีย์
แอร์บัสแถลงว่า ในที่สุดแล้ว ตนจะสามารถผลิตและส่งมอบเครื่องบินได้เดือนละ 4 ลำ
เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2007 เวลา 10.00 น. ตามเวลาท้องถิ่นของเมืองตูลูซ แอร์บัสได้ส่งมอบเครื่องบินแอร์บัส เอ380-800 ลำแรก ให้กับสิงคโปร์แอร์ไลน์ ซึ่งจะเริ่มให้บริการเที่ยวบินพาณิชย์เที่ยวแรกในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เส้นทาง สิงคโปร์-ซิดนีย์
การยุติการผลิตแอร์บัส เอ380.
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 แอร์บัสประกาศว่าจะยุติการผลิตเครื่องบิน เอ380 ภายในปี ค.ศ. 2020 หลังจากที่สายการบินเอมิเรตส์ซึ่งเป็นลูกค้าหลักตกลงที่จะยกเลิกคำสั่งซื้อเครื่องบินจำนวน 39 ลำ โดยแทนที่ด้วยเครื่องบิน เอ330-900 จำนวน 40 ลำ และ เอ350-900 จำนวน 30 ลำ ในช่วงเวลาของการประกาศ แอร์บัสมี เอ380 อีก 17 ลำในสมุดคำสั่งซื้อที่ต้องดำเนินการให้เสร็จก่อนปิดสายการผลิต – 14 ลำสำหรับสายการบินเอมิเรตส์ และ 3 ลำสำหรับสายการบินออลนิปปอนแอร์เวย์ – รวมจำนวนการส่งมอบเครื่องบินประเภทนี้ที่คาดไว้ทั้งหมดเป็น 251 ลำ แอร์บัสต้องการกำไรมากกว่า 90 ล้านดอลลาร์จากการขายเครื่องบินแต่ละลำเพื่อให้ครอบคลุมต้นทุนการพัฒนาโครงการโดยประมาณ 25,000 ล้านดอลลาร์ อย่างไรก็ตาม ป้ายราคา 445 ล้านดอลลาร์ของเครื่องบินแต่ละลำไม่เพียงพอแม้แต่จะครอบคลุมต้นทุนการผลิต ดังนั้นการที่แอร์บัสสูญเสียเงินไปกับเอ380 แต่ละลำ และด้วยคำสั่งซื้อที่ลดลง
เมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2020 แอร์บัสได้เสร็จสิ้นการประกอบลำตัวเครื่องบิน เอ380 ลำสุดท้าย เครื่องบินเก้าลำยังคงต้องส่งมอบ (แปดลำสำหรับเอมิเรตส์ หนึ่งลำสำหรับออลนิปปอนแอร์เวย์) และการดำเนินการผลิตยังคงดำเนินต่อไปเพื่อให้เครื่องบินเหล่านั้นเสร็จสิ้น เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2021 เครื่องบินแอร์บัส A380 ลำสุดท้าย (หมายเลขประจำเครื่องการผลิต 272) ทำการบินเที่ยวแรกจากตูลูสไปยังฮัมบูร์กเพื่อทำการตกแต่งห้องโดยสาร ก่อนส่งมอบให้กับสายการบินเอมิเรตส์ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2021
การบินทดสอบ ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ.
วันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2006 เครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ลำทดสอบหมายเลข F-WXXL เที่ยวบินที่ AIB 002 มีกำหนดมาบินทดสอบที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นครั้งแรก ลงจอดเวลาประมาณ 13:00 น. และเดินทางออกจากสนามบินสุวรรณภูมิในวันที่ 7 ธันวาคม เวลาประมาณ 12:00 น
วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2007 เครื่องบินแอร์บัส เอ380 เที่ยวบินพิเศษ AIB-701 เดินทางจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ พร้อมด้วยสื่อมวลชนและแขกรับเชิญเพื่อสาธิตการบินในทวีปเอเชียและประเทศไทย ในขณะใช้รถลากจูงออกจากอาคารจอดเครื่องบิน ปลายปีกของเครื่องบินได้เกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวกับประตูโรงจอดเสียหายเล็กน้อย บริเวณใบส่งตัวรับลมปลายปีก หรือ วิงเล็ต วิศวกรตรวจสอบแล้วเห็นว่าอาจทำให้อัตราการสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงสูงขึ้น แต่ไม่มีผลต่อความปลอดภัยระหว่างการบิน จึงถอดชิ้นส่วนนั้นออก และทำการบินไปจังหวัดเชียงใหม่ตามปกติ
แอร์บัสผลิตเครื่องบินแอร์บัส เอ380 เพียงหนึ่งรุ่นเท่านั้น คือ แอร์บัส เอ380-800 โดยสามารถจุผู้โดยสารได้สูงสุด 555 ที่นั่งในสามชั้นโดยสาร หรือ 853 ที่นั่ง (538 ที่นั่งในห้องโดยสารชั้นล่าง และ 315 ที่นั่งในห้องโดยสารชั้นบน) ในรูปแบบชั้นประหยัดแบบชั้นเดียว จากนั้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 แอร์บัสได้เริ่มทำการตลาดเครื่องบินที่มีผู้โดยสารน้อยลง 30 คน (รวม 525 คนใน 3 ชั้นโดยสาร) โดยแลกกับพิสัยการบินที่มากขึ้น 200 ไมล์ทะเล (370 กม.) เพื่อสะท้อนถึงแนวโน้มของที่พักระดับพรีเมียมได้ดียิ่งขึ้น พิสัยการบินสำหรับรุ่น เอ380−800 คือ 8,500 ไมล์ทะเล (15,700 กม.) สามารถบินจากฮ่องกงไปนิวยอร์กหรือจากซิดนีย์ไปอิสตันบูลโดยไม่แวะพัก แอร์บัส เอ380 ได้รับการออกแบบสำหรับการบิน 19,000 รอบ
ระบบไฮดรอลิก.
ระบบไฮดรอลิกของ A380 จะใช้ระบบที่มีแรงดัน 5000 psi. (ปอนด์ต่อตารางนิ้ว) แทนการใช้ระบบ 3000 psi. (ปัจจุบัน เครื่องบินพาณิชย์ใช้อยู่คือ 3000 psi.) เพื่อใช้ในการควบคุมส่วนของโครงสร้างที่ใช้บังคับการบิน และทำให้อุปกรณ์ไฮดรอลิกที่ใช้เล็กลง ( แรง = แรงดัน x พื้นที่) และ สามารถลดน้ำหนักของเครื่องบินได้ประมาณถึงตัน
รุ่นเสนอ.
เอ380-700.
หลังจากการเปิดตัวแอร์บัส เอ380 แอร์บัสต้องการมุ่งเน้นไปที่การขยายตลาดกับเครื่องบินนี้ จึงทำให้เกิดการพัฒนารุ่น เอ380-700 หรือเดิมชื่อ เอ3XX-50R เป็นเครื่องบินรุ่นมาตรฐานที่มีขนาดเล็กกว่ารุ่น เอ380-800 มีความยาว 67.9 เมตร สั้นกว่า -800 เล็กน้อย ด้วยจำนวนผู้โดยสารสูงสุด 481 คนและมีพิสัยการบินประมาณ 16,200 กิโลเมตร เนื่องจากขนาดมีความใกล้เคียงกับ เอ380-800 และ โบอิง 747 ทำไม่มีสายการบินใดสนใจที่จะซื้อรุ่นดังกล่าวเนื่องจากเป็นรุ่นเดียวกัน
เอ380F.
แอร์บัสได้เสนอเครื่องบินบรรทุกสินค้ารุ่นหนึ่งในชื่อ แอร์บัส เอ380F ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005 เป็นอย่างน้อย โดยสามารถขนส่งน้ำหนักบรรทุกสูงสุด 150 ตัน (330,000 ปอนด์) ในระยะ 5,600 nmi (10,400 กิโลเมตร) มันน่าจะมีน้ำหนักบรรทุกและระยะบินที่ดีกว่าโบอิ้ง 747-8F ถึง 7% แต่ค่าเดินทางก็สูงกว่าเช่นกัน
การผลิตถูกระงับจนกว่าสายการผลิตของ เอ380 จะเรียบร้อย โดยไม่มีกำหนดวันวางจำหน่ายที่แน่นอน เอ380F ปรากฏบนเว็บไซต์ของแอร์บัสจนถึงอย่างน้อยเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 แต่ไม่ได้อีกต่อไปในเดือนเมษายน สิทธิบัตรสำหรับรุ่น "คอมบิ" คือ ใช้สำหรับ. รุ่นนี้จะมอบความยืดหยุ่นในการบรรทุกทั้งผู้โดยสารและสินค้า พร้อมกับสามารถกำหนดค่าใหม่ได้อย่างรวดเร็วเพื่อขยายหรือหดพื้นที่บรรทุกสินค้าและพื้นที่ผู้โดยสารตามความจำเป็นสำหรับเที่ยวบินที่กำหนด
เอ380-900.
ในการเปิดตัวในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 เครื่องบิน เอ380-200 ขนาด 656 ที่นั่งได้รับการเสนอเป็นอนุพันธ์ของเครื่องบินพื้นฐานขนาด 555 ที่นั่ง ซึ่งเรียกว่า A380 Stretch
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 จอห์น ลีฮี ผู้บริหารฝ่ายขายสูงสุดและประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการของแอร์บัสได้ยืนยันแผนสำหรับเครื่องบินรุ่นอื่นที่ขยายใหญ่ขึ้น นั่นคือรุ่น เอ380-900 ซึ่งมีพื้นที่ที่นั่งมากกว่ารุ่น เอ380-800 เครื่องบินเอ380-900 จะมีความจุที่นั่งสำหรับผู้โดยสาร 650 คนในการกำหนดค่ามาตรฐานและสำหรับผู้โดยสารประมาณ 900 คนในการกำหนดค่าแบบประหยัดเท่านั้น สายการบินที่แสดงความสนใจใน A380-900 ได้แก่ เอมิเรตส์, เวอร์จิน แอตแลนติก, คาเธ่ย์แปซิฟิค, แอร์ฟรานซ์, เคแอลเอ็ม, ลุฟท์ฮันซ่า, คิงฟิชเชอร์แอร์ไลน์, และบริษัทให้เช่า ILFC ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 แอร์บัสประกาศว่าการพัฒนาเอ380-900 จะถูกเลื่อนออกไปจนกว่าการผลิตเอ380-800 จะเสถียร
เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2015 จอห์น ลีฮี ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการสำหรับลูกค้าของแอร์บัส ระบุว่า แอร์บัสกำลังพิจารณาโปรแกรม เอ380-900 อีกครั้ง แนวคิดใหม่ล่าสุดของแอร์บัสจะเป็นแบบขยายจากเอ380-800 ซึ่งมีที่นั่งเพิ่มขึ้นอีก 50 ที่นั่ง ไม่ใช่ 100 ที่นั่งตามที่วาดไว้ในตอนแรก รุ่นยืดนี้จะเชื่อมโยงกับศักยภาพการปรับเครื่องยนต์ของเอ380-800 จากข้อมูลของไฟลท์โกลบอล เอ380-900 จะใช้ประโยชน์จากปีกที่มีอยู่ของ A380 ได้ดีขึ้น
เอ380นีโอ.
เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2015 สำนักข่าวรอยเตอร์สรายงานว่าแอร์บัสกำลังหารือเกี่ยวกับรุ่น เอ380 ที่ปรับปรุงและขยายกับลูกค้าอย่างน้อยหกราย ในชื่อ แอร์บัส เอ380นีโอ โดยมีเครื่องยนต์ใหม่และสามารถรองรับผู้โดยสารได้อีกห้าสิบคน การส่งมอบให้กับลูกค้ามีการวางแผนในช่วงปี 2020 หรือ 2021 เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 Fabrice Brégier ซีอีโอของแอร์บัสกล่าวว่าบริษัทจะสร้างเครื่องบิน เอ380 รุ่นใหม่ที่มีปีกที่ได้รับการปรับปรุงใหม่และเครื่องยนต์ใหม่ การเก็งกำไรเกี่ยวกับการพัฒนาสิ่งที่เรียกว่า เอ380นีโอ ("นีโอ" สำหรับ "ตัวเลือกเครื่องยนต์ใหม่") เกิดขึ้นไม่กี่เดือนหลังจากการแถลงข่าวก่อนหน้านี้ในปี 2014 และในปี 2015 บริษัทกำลังพิจารณาว่าจะยุติการผลิตหรือไม่ ของประเภทก่อนปี 2018 หรือพัฒนา เอ380 รุ่นใหม่ ภายหลังมีการเปิดเผยว่าแอร์บัสกำลังมองหาทั้งความเป็นไปได้ของเครื่องบิน A380 ที่ยาวขึ้นในสายเดียวกับเครื่องบิน A380-900 ที่วางแผนไว้ก่อนหน้านี้ และรุ่นเครื่องยนต์ใหม่ เช่น เอ380นีโอ Brégier ยังเปิดเผยด้วยว่ารุ่นใหม่จะพร้อมเข้าประจำการภายในปี 2020 เครื่องยนต์น่าจะเป็นหนึ่งในตัวเลือกใหม่ทั้งหมดจาก Rolls-Royce ตั้งแต่รุ่น XWB-84/97 ของ เอ350 ไปจนถึงโครงการ Advance ในอนาคตที่จะเปิดตัวในราวปี 2020
เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2016 ทิม คลาร์ก ประธานสายการบินเอมิเรตส์กล่าวว่าการเจรจาระหว่างสายการบินเอมิเรตส์และแอร์บัสเกี่ยวกับเครื่องบิน A380neo ได้ "ยุติลง" แล้ว เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2017 Fabrice Brégier ยืนยันว่าแอร์บัสจะไม่เปิดตัวเครื่องบิน เอ380นีโอ โดยระบุว่า "...ไม่มีกรณีทางธุรกิจที่จะทำเช่นนั้น สิ่งนี้ชัดเจนอย่างยิ่ง" อย่างไรก็ตาม Brégier ระบุว่าจะไม่หยุดยั้งแอร์บัสจากการมองหาสิ่งที่สามารถทำได้เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพของเครื่องบิน หนึ่งในข้อเสนอดังกล่าวคือการขยายปีกนก 32 ฟุต (9.8 ม.) เพื่อลดการลากและเพิ่มประสิทธิภาพการใช้เชื้อเพลิง 4% แม้ว่ามีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอีกในเครื่องบินที่มี Sharklets ใหม่เช่น A380พลัส ทิม คลาร์กระบุว่า การปรับเครื่องยนต์ใหม่จะเสนอการลดการเผาไหม้เชื้อเพลิง 12-14% ด้วย Trent XWB ที่ปรับปรุงแล้ว
เอ380พลัส.
ที่งานปารีสแอร์โชว์ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 แอร์บัสได้เสนอรุ่นปรับปรุงในชื่อ แอร์บัส เอ380พลัส โดยมีค่าใช้จ่ายต่อที่นั่งลดลง 13%, ปลายปีกแบบแยกส่วน (scimitar winglets), การปรับแต่งส่วนปีกทำให้ประหยัดเชื้อเพลิงได้ 4%, และระยะเวลาการบำรุงรักษาเครื่องบิน น้ำหนักขึ้นบินสูงสุดของ เอ380พลัส จะเพิ่มขึ้น 3 ตัน (6,600 ปอนด์) จากเดิม เป็น 578 ตัน (1,274,000 ปอนด์) ทำให้สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้มากขึ้นในพิสัยการบิน 8,200 ไมล์ทะเล (15,200 กม.) เท่าเดิม หรือเพิ่มพิสัยขึ้นอีก 300 ไมล์ะเล (560 กม.)
เค้าโครงห้องโดยสารที่ปรับให้เหมาะสมตาม 'เคบินเอนาเบิลเลอร์' ที่นำเสนอในงานแอร์คราฟท์อินทีเรียเอ็กซ์โป (AIX) ทำให้เพิ่มที่นั่งได้สูงสุดอีก 80 ที่นั่งจากรุ่นเดิม โดยไม่กระทบกับความสะดวกสบาย ในการที่จะเพิ่มที่นั่ง แอร์บัสต้องออกแบบห้องโดยสารใหม่ โดยจะมีบันไดที่ออกแบบใหม่, ห้องพักลูกเรือรวม, ที่เก็บสัมภาระออก, และยังมีการกำหนดค่าที่นั่งแบบชิดติดกันในที่นั่งชั้นประหยัดพรีเมียมและแบบ 11 ที่นั่ง/แถวในชั้นประหยัด
แบบจำลองปลายปีกนี้มีความสูง 4.7 เมตร (15 ฟุต 5 นิ้ว) โดยถูกจัดแสดงบนเครื่องบินทดสอบ MSN04 ที่เลอ บูร์เกต์ ระบบความบันเทิงบนเครื่องบิน ระบบการจัดการการบิน และหัวปั๊มเชื้อเพลิงจะใช้แบบเดียวกันกับบนแอร์บัส เอ350 เพื่อลดน้ำหนักและปรับปรุงความน่าเชื่อถือและการประหยัดเชื้อเพลิง เอ380พลัสจำเป็นต้องมีเข้ารับการตรวจสอบหลังจากที่การบิน 1,000 ชั่วโมงแทนที่จะเป็น 750 ชั่วโมงของรุ่นเดิม และการหยุดทำงานของการตรวจสอบอย่างหนักจะลดลงเพื่อให้เครื่องบินบินได้นานขึ้นหกวันต่อปี
ในปัจจุบันมีเครื่องบินรุ่น เอ380 ทั้งหมด 184 ลำในประจำการกับ 13 สายการบิน (ข้อมูล ณ เดือนตุลาคม 2021)
การให้บริการเอ380 ของการบินไทย.
เอ380-800 ลำแรกของการบินไทย บินถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในช่วงเช้าวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2555 โดยเครื่องบินลำดังกล่าวเป็นเที่ยวบินพิเศษ ทีจี8936 บินตรงจากเมืองตูลูส ประเทศฝรั่งเศส ถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ประเทศไทย โดยมีกัปตันทศพล ภูริวัฒนะ และกัปตันชวาล รัตนวราหะ ปฏิบัติหน้าที่นักบินที่ 1 พร้อมด้วยนักบินกรพรหม แสงอร่าม และนักบินวิรัช เทพารักษ์ ปฏิบัติหน้าที่นักบินที่ 2 เครื่องบินลำนี้ได้รับนามพระราชทานว่า ศรีรัตนะ
เครื่องบินเอ380 ได้รับการออกแบบภายในบางส่วนจาก บริษัท โซดิแอค แอโรสเปซ (Zodiac Aerospace) โดยมีวิศวกรไทย นายธนิก นิธิพันธวงศ์ เป็นผู้รับผิดชอบการออกแบบ ส่วนประกอบภายในดังกล่าวคือช่วงของบันได (Cabin Stairs) ทางขึ้น-ลงระหว่างชั้นผู้โดยสาร เน้นการออกแบบที่หรูหรา อลังการให้เหมาะสมกับตัวเครื่อง ควบคู่กันไปกับความแข็งแกร่งมั่นคง สามารถรองรับจำนวนการใช้งานและปริมาณของผู้โดยสารตามขนาดของเครื่องบิน
เส้นทางที่สำคัญ.
เส้นทางที่มีระยะทางสั้นที่สุดที่ใช้เครื่องรุ่น เอ380 ทำการบินคือจากท่าอากาศยานนานาชาติดูไบไปยังท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต ซึ่งมีระยะทางเพียง 861 ก.ม. หรือ 535 ไมล์ ของสายการบินเอมิเรตส์ แต่แอร์ฟรานซ์เคยทำการบินที่สั้นกว่ามาก โดยใช้บินจากท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกลไปยังท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ ซึ่งมีระยะทางเพียง 344 ก.ม. หรือ 214 ไมล์ ในช่วงปีค.ศ. 2010
ส่วนเส้นทางที่มีระยะทางยาวที่สุดได้แก่เที่ยวบินจากจากท่าอากาศยานนานาชาติซิดนีย์ ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติดัลลาส-ฟอร์ตเวิร์ธ ของควอนตัส ซึ่งมีระยะทางถึง 13,804 กม. หรือ 8,677 ไมล์
"ข้อมูล"จากแอร์บัส
บอลข่าน
คาบสมุทรบอลข่าน  เป็นชื่อทางประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ หมายถึงดินแดนทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปยุโรป มีพื้นที่ประมาณ 550,000 ตร.กม. และมีประชากรรวมกันราว 53 ล้านคน ชื่อนี้มาจากชื่อของเทือกเขาบอลข่านที่พาดผ่านใจกลางประเทศบัลแกเรียไปยังด้านตะวันออกของสาธารณรัฐเซอร์เบีย
ประเทศในดินแดนปัจจุบัน.
ในปัจจุบัน ประเทศเหล่านี้ตั้งอยู่ในคาบสมุทรบอลข่าน
ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน  เป็นทะเลระหว่างทวีป คั่นกลางทวีปยุโรปและดินแดนอานาโตเลียที่อยู่ทางเหนือ ทวีปแอฟริกาที่อยู่ทางใต้ และทวีปเอเชียที่อยู่ทางตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 2.5 ล้านตารางกิโลเมตร (คิดเป็นร้อยละ 0.7 ของพื้นผิวน้ำทะเลทั้งหมดในโลก) และมีส่วนที่เชื่อมต่อกับมหาสมุทรแอตแลนติกผ่านทางช่องแคบยิบรัลตาร์ คำในภาษาอังกฤษ "Mediterranean" มาจากภาษาละติน "mediterraneus" หมายถึง 'ภายในแผ่นดิน' ("medius" 'กลาง' "terra" 'แผ่นดิน, โลก') ในภาษากรีกใช้ว่า "mesogeios" – จากคำกรีก μέσος ("mésos)" แปลว่า "ในท่ามกลาง", และ γήινος ("gḗinos)" แปลว่า "แห่งแผ่นดิน" – ซึ่งแสดงถึงลักษณะทะเลที่มีแผ่นดินล้อมรอบ ตามหลักฐานทางธรณีวิทยาแล้ว ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนถูกตัดออกจากมหาสมุทรแอตแลนติก เมื่อ 5.9 ล้านปีก่อน และอยู่ในภาวะระเหยแห้ง (dessicated) โดนสิ้นเชิงเป็นช่วงเวลานานราว 6 แสนปี หรือที่เรียกว่า วิกฤติระดับเกลือยุคเมสซิเนียน (Messinian Salinity Crisis) ก่อนที่จะถูกน้ำท่วมใหญ่เพิ่มระดับน้ำให้เต็มอีกครั้งในยุคซานคลีอัน
ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนมีความลึกเฉลี่ย 1,500 ม. (4,900 ฟุต) และจุดลึกสุดที่บันทึกไว้ คือ 5,267 ม. (17,280 ฟุต) ในร่องลึกคาลิปโซ (Calypso Deep) ในทะเลไอโอเนียน ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนถูกล้อมรอบด้วยชายฝั่งของทวีปยุโรปใต้ ชายฝั่งของเอเชียไมเนอร์ และชายฝั่งแอฟริกาเหนือ ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 30 °และ 46 ° N และลองจิจูด 6 ° W และ 36 ° E มีความยาวตามทิศตะวันตก - ตะวันออก เมื่อวัดจากช่องแคบยิบรอลตาร์ไปจนถึงอ่าว Iskenderun บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของตุรกี อยู่ที่ประมาณ 4,000 กิโลเมตร ( 2,500 ไมล์) มีความยาวตามทิศเหนือ - ใต้โดยเฉลี่ยของทะเล วัดจากชายฝั่งทางใต้ของโครเอเชีย ถึงลิเบียประมาณ 800 กม. (500 ไมล์)
ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเป็นเส้นทางที่สำคัญสำหรับพ่อค้าและนักเดินทางในสมัยโบราณ มันช่วยอำนวยความสะดวกทางการค้าและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมระหว่างผู้คนในภูมิภาค ประวัติศาสตร์ของภูมิภาคในเมดิเตอร์เรเนียนจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการเข้าใจต้นกำเนิดและการพัฒนาของอารยธรรมสมัยใหม่หลายแห่ง
สมุทรศาสตร์.
การเป็นทะเลที่เกือบจะไม่มีทางออกสู่มหาสมุทร ได้ส่งผลกระทบต่อเงื่อนไขหลายประการในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน: ตัวอย่างเช่น กระแสน้ำขึ้นลงมีจำกัดมากเนื่องจากการเชื่อมต่อที่แคบกับมหาสมุทรแอตแลนติก นอกจากนี้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนยังมีสีฟ้าลึกซึ่งเป็นลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์อย่างเห็นได้ชัด
ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนมีระดับการระเหยตัวที่สูงกว่าปริมาณน้ำฝน และอัตราการไหลลงสู่ทะเลของแม่น้ำมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัตราการระเหยสูงในซีกตะวันออกทำให้ระดับน้ำลดลงและความเค็มเพิ่มขึ้นทางทิศตะวันออก ความเค็มเฉลี่ยในอ่างทะเล คือ 38 PSU ที่ความลึก 5 เมตร อุณหภูมิของน้ำในส่วนที่ลึกที่สุดของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนคือ 13.2 ° C (55.8 ° F)
สถาปัตยกรรมศาสตร์ เป็นการศึกษาสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานเทคนิควิทยาการทั้งทางวิทยาศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรม เข้าด้วยกัน เพื่อตอบสนองความต้องการในการดำรงชีวิตของมนุษย์ ในด้านสภาพแวดล้อมทางกายภาพที่อาศัย วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่นั้น สนองตอบใน"เชิงจิตวิทยา" ซึ่งผู้ออกแบบต้องเข้าใจความต้องการในการใช้พื้นที่นั้น ๆ อย่างลึกซึ้งอันมีผลกับการออกแบบที่ดี และไม่ดี หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นศิลปวิทยาการ ในการออกแบบอาคารและสิ่งเกี่ยวเนื่อง เพื่อพัฒนาสภาพแวดล้อมทางกายภาพให้เหมาะสมในการดำรงชีวิตของมนุษย์ โดยครอบคลุมตั้งแต่ระดับมหัพภาค ถึงจุลภาค เช่น การวางผังชุมชน การออกแบบชุมชน ภูมิสถาปัตยกรรม สถาปัตยกรรมศาสตร์เป็นสาขาวิชาที่จะต้องเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ในหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรูปแบบศิลปะ เรื่องของชุมชน เรื่องของพฤติกรรมมนุษย์ และเรื่องอื่นที่เกี่ยวข้องอีกมากมาย ถือเป็นศาสตร์ที่มีศาสตร์อื่นมาเกี่ยวข้องเป็นจำนวนมาก จนยากที่จะสรุปลงไปได้ว่ามี ศาสตร์สาขาใดมาเกี่ยวข้องบ้าง
สาขาวิชาของสถาปัตยกรรมศาสตร์.
โดยสากลแล้ว แบ่งออกได้เป็น 4 สาขาคือ
วิชาชีพสถาปัตยกรรมในประเทศไทย.
สถาปนิกเป็น วิชาชีพที่มีการควบคุมภายใต้พระราชบัญญัติสถาปนิก พ.ศ. 2543 โดยมีสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ (Association of Siamese Architects) สถาปนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2477 เป็นศูนย์กลางในการส่งเสริมวิชาชีพด้านสถาปัตยกรรมและติดต่อประสานงานระหว่างสถาปนิกด้วยกัน ส่วนสภาสถาปนิก (Council of Architects) มีหน้าที่ออกใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรมควบคุม (ก.ส.) รับรองคุณวุฒิ รวมทั้งควบคุมจรรยาบรรณวิชาชีพของสถาปนิก
สถาปัตยกรรมศาสตร์ กับ ฮวงจุ้ย.
สถาปัตยกรรมศาสตร์ในบางส่วนจะมีการใกล้เคียง กับการศึกษาฮวงจุ้ยศาสตร์ของชาวจีนในการวางตำแหน่งอาคารโดยที่เน้นศึกษา ลม(ฮวง) และน้ำ(จุ้ย) ในการออกงานในทางสถาปัตยกรรม มีการศึกษาทิศทางของลม ทิศทางของแสงแดด แนวทางของน้ำ และสถาพแวดล้อมอื่นๆ เพื่อให้การดำรงอาศัยของมนุษย์อยู่ใน สภาวะอยู่สบาย ตัวอย่างการออกแบบทางสถาปัตยกรรม ได้แก่ การวางตัวของอาคารเพื่อให้มีการหมุนเวียนของลม เพื่อป้องกันการสะสมของอากาศเก่า จะทำให้ผู้อยู่อาศัยป่วยเป็นโรค หรือการวางตัวของอาคารในทิศทางที่ไม่ปะทะ กับลมหรือแสงแดด โดยตรง เพื่อให้ระบบสภาวะอากาศภายใน ไม่หนาวหรือร้อนเกินไปทำให้ผู้อยู่อาศัยเกิดความไม่สบายเช่นกัน
นักดาราศาสตร์สมัครเล่น
ดาราศาสตร์สมัครเล่น
ดาราศาสตร์สมัครเล่น เป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการสังเกตวัตถุท้องฟ้า โดยทั่วไปเป็นการสังเกตวัตถุท้องฟ้าและปรากฏการณ์ท้องฟ้าที่เกิดขึ้นในเวลากลางคืน แต่บางครั้งนักดาราศาสตร์สมัครเล่นก็สนใจศึกษาวัตถุท้องฟ้าในเวลากลางวัน เช่น จุดมืดดวงอาทิตย์และสุริยุปราคา
ส่วนใหญ่นักดาราศาสตร์สมัครเล่นจะอาศัยเพียงตาเปล่าเท่านั้นโดยไม่มีอุปกรณ์ใด ๆ แต่เมื่อมีประสบการณ์มากขึ้น นิยมใช้กล้องสองตาและกล้องโทรทรรศน์ที่สามารถพกพาไปไหนมาไหนได้
ดาราศาสตร์สมัครเล่นกับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์.
โดยปกติ การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้เป็นเป้าหมายหลักของนักดาราศาสตร์สมัครเล่น แต่หลายคนก็มีส่วนช่วยและประสบความสำเร็จในการร่วมมือกับนักดาราศาสตร์อาชีพ เพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อความรู้ทางดาราศาสตร์ บ่อยครั้งที่ดาราศาสตร์ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นสาขาที่เหลืออยู่ไม่มากในหมวดวิทยาศาสตร์ ที่ผู้สนใจเป็นงานอดิเรก สามารถให้ข้อมูลที่มีคุณค่าต่อองค์ความรู้ด้านดาราศาสตร์
ตัวอย่างเช่น นักดาราศาสตร์สมัครเล่นสามารถติดตามการเปลี่ยนแปลงความสว่างของดาวแปรแสง ติดตามการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์น้อย สังเกตการบังกันระหว่างดาวเคราะห์น้อยกับดาวฤกษ์เพื่อหาขนาดและรูปร่าง และการบังกันระหว่างดวงจันทร์กับดาวฤกษ์ เพื่อหาความสูง-ต่ำของภูมิประเทศบนดวงจันทร์
ในอดีตและปัจจุบัน นักดาราศาสตร์สมัครเล่นมีบทบาทสำคัญยิ่งในการค้นพบดาวหางดวงใหม่ แม้ว่าขณะนี้โครงการค้นหาวัตถุใกล้โลก เช่น โครงการวิจัยดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกลินคอร์น และโครงการค้นหาและติดตามดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก สามารถค้นพบดาวหางได้รวดเร็วกว่ามนุษย์
สมาคมสำหรับนักดาราศาสตร์สมัครเล่น.
สมาคมดาราศาสตร์มีอยู่หลายแห่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก เป็นแหล่งที่นักดาราศาสตร์สมัครเล่นสามารถพบปะสังสรรค์ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นในสิ่งที่สนใจร่วมกัน การนัดพบปะกันในหมู่สมาชิกมักเรียกว่า "สตาร์ปาตี้" สมาคมในเมืองใหญ่ที่มีอุปสรรคในการดูดาวอย่างมลพิษทางแสง อาจพบปะกันโดยเน้นไปที่การจัดบรรยายพิเศษจากนักดาราศาสตร์อาชีพ หรืออาจจัดกิจกรรมอื่นๆ เช่น การสร้างกล้องโทรทรรศน์อย่างง่าย เป็นต้น
ทฤษฎีบทสุดท้ายของแฟร์มา
ทฤษฎีบทสุดท้ายของแฟร์มา  เป็นหนึ่งในทฤษฎีบทที่โด่งดังในประวัติศาสตร์ของคณิตศาสตร์ ซึ่งกล่าวว่า:
ปีแยร์ เดอ แฟร์มา นักคณิตศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้เขียนทฤษฎีบทนี้ลงในหน้ากระดาษหนังสือ "Arithmetica" ของไดโอแฟนตัส ฉบับแปลเป็นภาษาละตินโดย Claude-Gaspar Bachet เขาเขียนว่า "ฉันมีบทพิสูจน์ที่น่าอัศจรรย์สำหรับบทสรุปนี้ แต่พื้นที่กระดาษเหลือน้อยเกินไปที่จะอธิบายได้" (เขียนเป็นภาษาละตินว่า "Cuius rei demonstrationem mirabilem sane detexi. Hanc marginis exiguitas non caperet.") อย่างไรก็ตาม ตลอดระยะเวลา 358 ปี ไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ถูกต้องเลย จนกระทั่ง แอนดรูว์ ไวลส์ ได้พิสูจน์ทฤษฎีบทนี้ในปี 1994 ซึ่งเป็นผลให้เขาได้รับรางวัลอาเบลในปี 2016 จากบทพิสูจน์ที่ "น่าตื่นตะลึง"
ความสนใจของนักคณิตศาสตร์ที่จะพิสูจน์ทฤษฎีบทสุดท้ายของแฟร์มาทำให้เกิดคณิตศาสตร์สาขาใหม่ ๆ ขึ้นมา ได้แก่ ทฤษฎีจำนวนเชิงพีชคณิต ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และนำไปสู่บทพิสูจน์ข้อคาดการณ์ทานิยามา-ชิมูระในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ ทฤษฎีบทมอดูลาริตี
บริบททางคณิตศาสตร์.