pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บุลเลตฟอร์มายวาเลนไทน์ ออกผลงานผลงานชุดแรก "The Poison" ที่ทำยอดขายหลักล้านก๊อปปี้ทั่วโลก คว้ารางวัลจากนิตยสารดนตรีร็อกชั้นแนวหน้าจากทั้งอังกฤษและอเมริกาอย่าง Kerrang, Metal Hammer, Revolver รวมทั้งยังได้รับเลือกให้เป็นวงไฮไลต์ในงานเทศกาลดนตรีทั่วโลก ร่วมกับวงอย่าง Metallica, Guns ’N’ Roses, Iron Maiden ส่วนอัลบั้มชุดที่ 2 "Scream Aim Fire" มีโปรดิวเซอร์คือ Colin Richardson ที่เคยร่วมงานกับวงดัง ๆ อย่างแมชชีนเฮดและฟันเนอรัล ฟอร์ อะ เฟรนด์
ฟีลีแบร์ เดอ ลอมเบอ
บูลเล็ต ฟอร์ มาย วาเลนไทน์
วินเซนโซ สกามอซซี
ดิออน วอร์วิค
ดิออน วอร์วิค  เกิดเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1940 เป็นนักร้องชาวอเมริกันเจ้าของรางวัลแกรมมี่ 5 ครั้ง เป็นนักแสดง นักสังคมสงเคราะห์ ทูตองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ ผลงานเพลงของเธอเป็นที่รู้จักดีโดยทำงานร่วมกับนักประพันธ์เพลง โปรดิวเซอร์ ชื่อดังอย่าง เบิร์ท บาคารัค และ ฮัล เดวิด
ดิออน วอร์วิคเติบโตในรัฐนิวเจอร์ซีย์ เมื่อตอนยังเด็กได้ร้องเพลง กับคณะร้องเพลงประสานเสียงในโบสถ์ หลังจากนั้นก่อตั้งคณะทรีโอกับญาติ คือดี ดี วอร์วิคและซิสซี่ ฮูสตัน(แม่ของวิทนีย์ ฮูสตัน) วอร์วิคร้องเพลงไว้เยอะมากที่โด่งดัง มีหลายเพลงที่ทำงานร่วมกับ เบิร์ท บาคารัค และ ฮัล เดวิด อย่างเช่นเพลง Walk On By, I'll Never Fall in Love Again, Heartbreaker, I Say A Little Prayer เป็นต้น และมีเพลงที่ขึ้นอันดับ 1 Billboard อย่างเพลง 'That's What Friends Are For' ที่ร้องร่วมกับสตีวี่ วันเดอร์ เอลตัน จอห์น และแกลดี้ส์ ไนท์
ดิออนมีจำนวนเพลงติดอันดับ Billboard มากที่สุดเป็นอันดับที่สองของนักร้องหญิงรองจากอารีธา แฟรงคลิน
ดิออน วอร์วิก
มิเชล ซานมิเชลิ
เจปัง
พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ
พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ  (25 มีนาคม ค.ศ. 1133 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1189) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชอาณาจักรอังกฤษองค์แรกในสมัยราชวงศ์แพลนแทเจเนต
พระเจ้าเฮนรีที่ 2 เสด็จพระราชสมภพที่เลอ มองส์ ในประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1133 ซึ่งเป็นวันปึใหม่ตามประเพณีในเวลานั้น เจฟฟรีย์ที่ 5 เคานต์แห่งอ็องฌูและจักรพรรดินีมาทิลดา พระราชบิดาและมารดาทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์อังกฤษเพราะจักรพรรดินีมาทิลดาเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ เมื่อยังทรงพระเยาว์เฮนรีใช้ชีวิตอยู่ที่บริเวณอ็องฌู เมื่อพระชนมายุได้ 9 พรรษา โรเบิร์ต เอิร์ลที่ 1 แห่งกลอสเตอร์ ก็นำตัวเฮนรีไปอังกฤษปีหนี่ง ซึ่งเป็นที่ที่เฮนรีได้รับการศึกษาจากมาสเตอร์แม็ทธิวแห่งบริสตอล จากนั้นเฮนรีก็กลับไปอังกฤษอีกเมื่อ เมื่อพระชนมายุได้ 16 พรรษาเพื่อช่วยพระมารดาชิงราชบัลลังก์อังกฤษ
พระเจ้าเฮนรีอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1152 ที่ มหาวิหารบอร์โดซ์เมื่อพระชนมายุได้ 19 พรรษากับเอลินอร์แห่งอากีแตนเป็นพิธีอย่างง่าย “โดยไม่มีพิธีรีตองตามที่ควรแก่ตำแหน่ง” ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะสองเดือนก่อนหน้านั้นการแต่งงานของเอลินอร์กับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสเพิ่งถูกประกาศให้เป็นโมฆะ ความสัมพันธ์ระหว่างสองพระองค์เป็นความสัมพันธ์ที่รุนแรงและในที่สุดก็สิ้นสุดลงหลังจากที่เอเลเนอร์ยุให้พระโอรสแข็งข้อต่อเฮนรีในปี ค.ศ. 1173 เฮนรีจึงทรงกักตัวเอเลเนอร์ไว้ในวังเป็นเวลา 16 ปี
พระเจ้าเฮนรีและเอลินอร์แห่งอากีแตนมีพระราชโอรสและธิดาด้วยกัน 8 พระองค์ คือ วิลเลียม เคานต์แห่งปัวตีเย เฮนรียุวกษัตริย์ พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ เจฟฟรีย์ที่ 2 ดยุกแห่งบริตตานี พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ มาทิลดาแห่งอังกฤษ ดัชเชสแห่งแซกโซนี เอเลนอร์แห่งอังกฤษ สมเด็จพระราชินีแห่งกัสติยา และโจนแห่งอังกฤษ สมเด็จพระราชินีแห่งซิซิลี วิลเลียมสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ เฮนรีเคานต์แห่งอ็องฌูจึงได้รับราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ร่วมแทนที่ แต่ในเมื่อเฮนรีมิได้เป็นพระมหากษัตริย์ด้วยพระองค์เองจึงได้เรียกกันในพระนาม “เฮนรียุวกษัตริย์” (Henry the Young King) แทนที่จะมีพระนามว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ตามนิตินัยเฮนรีควรจะเป็นผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดา ริชาร์ดควรจะได้ดินแดนของพระราชมารดา และจอห์นควรจะเป็นลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ แต่เหตุการณ์มิได้เป็นไปตามที่คาดหมายกันว่าควรจะเป็น
จอห์น สปีดสันนิษฐานกันว่าพระเจ้าเฮนรีและเอลินอร์มีพระโอรสด้วยกันอีกองค์หนึ่งเป็นผู้ชายชื่อฟิลลิปแต่คงจะเสียชีวิตตั้งแต่ยังเป็นทารก
นอกพระราชโอรสธิดากับเอลินอร์แล้วพระเจ้าเฮนรีก็ยังมีพระราชบุตรนอกสมรสอีกหลายคน ถึงแม้ว่าพระราชบุตรเหล่านี้จะไม่มีสิทธิในราชบัลลังก์ตามกฎหมายแต่ก็ยังเป็นสิ่งอาจจะทำให้เกิดปัญหากับผู้มิสิทธิโดยตรงต่อมา วิลเลียมแห่งลองสปีเป็นหนึ่งในจำนวนพระราชบุตรนอกสมรสแต่ก็เป็นผู้ที่มีความพอใจกับตำแหน่งและที่ดินที่ได้มาในฐานะลูกนอกกฎหมาย แต่เจฟฟรีย์ บิชอปแห่งยอร์กเป็นอีกเรื่องหนึ่ง และเห็นกันว่าอาจจะเป็นปัญหาแก่พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 ได้ในอนาคต เจฟฟรีเป็นผู้เดียวที่ดูแลพระเจ้าเฮนรีเมื่อใกล้จะสวรรคตซึ่งแม้แต่จอห์น แลกแลนด์พระราชโอรสองค์โปรดก็ทรงละทิ้งพระราชบิดา เพื่อให้เจฟฟรีเลิกความหวังที่จะมีตำแหน่งสูงการปกครองพระเจ้าริชาร์ดก็ทรงบังคับให้เจฟฟรีย์ไปบวชที่ยอร์ก พระราชบุตรนอกสมรสอีกองค์หนึ่ง มอร์แกนเป็นบิชอปแห่งเดอแรมแต่ก็มิได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการเพราะถูกขัดขวางโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3.
https://web.archive.org/web/20000301045857/http://www.geocities.com/wilaip/royal_scandals4.html
โรมิโอแอนจูเลียต
เลอ กอร์บูซีเย
เลอคอบูซิเยร์
ฮิโรสุเอะ เรียวโกะ
มหาดเล็ก
มหาดเล็ก หมายถึง ข้าราชการในพระราชสำนัก โดยพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายไว้ว่า “... มีหน้าที่รับใช้พระเจ้าแผ่นดิน, ผู้รับใช้ประจำเจ้านาย หรือผู้ที่ถวายตัวเป็นผู้รับใช้เจ้านาย, เรียกทหารที่มีหน้าที่รักษาพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมราชวงศ์ว่า "ทหารมหาดเล็ก", เรียกเต็มว่า "ทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์"” และให้ความหมายของคำว่า “"มหาดเล็กรายงาน"” ว่าเป็นคำโบราณ หมายถึง “... มหาดเล็กซึ่งมีหน้าที่รายงานการสร้างวัดหรือคนเจ็บป่วยเป็นต้น” และยังใช้หมายถึง “...ข้าราชการชั้นฝึกหัดในหัวเมือง” อีกด้วย นอกจากนี้ยังให้ความหมายของ “"มหาดเล็กหลวง"” ว่าหมายถึง “...ข้าราชการในราชสำนักมีหน้าที่รับใช้พระมหากษัตริย์”
สารานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถานให้คำอธิบายเกี่ยวกับมหาดเล็กไว้ว่า มหาดเล็กได้มีมาแต่โบราณ โดยได้ตราขึ้นในรัชสมัย ของพระบรมไตรโลกนาถ (พ.ศ. 1991 – พ.ศ. 2031) ซึ่งได้กำหนดศักดินามหาดเล็กไว้ด้วย เช่น
นายศักดิ์ นายฤทธิ นายสิท และนายเดช มีศักดินา 800
นายจ่าเรศ นายจ่ายง นายจ่ารง และนายจ่ายวด มีศักดินา 600
“"พระราชบัญญัติกรมมหาดเล็ก"” ซึ่งตราขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ร.ศ. 112 ได้แบ่งมหาดเล็กเป็น 4 จำพวก ได้แก่ “...
สำหรับ “มหาดเล็กไล่กา” ไม่จัดเข้าประเภทดังข้างต้น แต่เป็นทหารเด็กที่แต่เดิมเป็นเด็กผู้ชายที่เข้าไปอยู่ในวังกับญาติตั้งแต่ยังเล็ก ซึ่งสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงมีลายพระหัตถ์ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2485 ทูลสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ดังปรากฏในหนังสือ “สาส์นสมเด็จ” สรุปความได้ว่ามีมาแต่สมัยรัชกาลที่ 3 ที่โปรดให้เด็กเล็กดังกล่าวเป็น"พนักงานไล่กา" ณ ที่ทรงบาตร จึงเรียกกันว่า “"มหาดเล็กไล่กา"” ต่อมาสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงเมื่อแรกเสวยราชย์ ได้โปรดให้รื้อฟื้นมาใช้ในราชสำนักอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากเสด็จลงทรงบาตรทุกวัน และต่อมาได้โปรดให้เด็กที่ทำหน้าที่ไล่กาแต่งเครื่องแบบและฝึกทหารรวมจำนวนกันได้ประมาณ 30 คน และว่าอาจเป็นการเริ่มแรกที่จะมีทหารมหาดเล็กด้วย ต่อมาถึง พ.ศ. 2413 เมื่อมีการแห่โสกันต์พระเจ้าน้องนางเธอฝ่ายใน ได้โปรดให้ทหารมหาดเล็กไล่กาเดินนำกระบวนแห่
พระราชบัญญัติฉบับเดียวกันได้กำหนดหน้าที่ของมหาดเล็กไว้ในมาตรา 10 ไว้ว่าให้ “...มหาดเล็กผลัดเปลี่ยนกันประจำราชการ โดยแบ่งตามกำหนดวันข้างขึ้นข้างแรมทุกเดือนไป
โดยกำหนดให้ประจำเวร เวรละ 12 ชั่วโมง และให้ผลัดเวรเวลา 4 โมงเช้าครั้งหนึ่ง เวลา 4 ทุ่มครั้งหนึ่ง และให้สลับผลัดกลางวัน – กลางคืนกันในเวรเดือนใหม่
ลำดับศักดิ์.
สารานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถานอธิบายว่า “"มหาดเล็กบรรดาศักดิ์"" เป็นมหาดเล็กที่สูงสุดเพราะได้รับพระราชทานสัญญาบัตร ส่วน “"มหาดเล็กวิเศษ"" หมายถึงบุตรข้าราชการที่ถวายตัวซึ่งค่อนข้างเป็นผู้ดี “"มหาดเล็กจงกรม"” มีความหมายกว้าง ส่วน “"มหาดเล็กยาม"” หมายถึงมหาดเล็กที่จางวางคัดตัวจากมหาดเล็กวิเศษและมหาดเล็กจงกรมที่มีคุณวุฒิยกเป็นมหาดเล็กประการรับราชการได้ และได้รับพระราชทานเงินเดือน และว่ามหาดเล็กที่มีคุณภาพจริงๆ คือ “"มหาดเล็กบรรดาศักดิ์"” และ “"มหาดเล็กยาม"” ตำแหน่งต่างๆ ในกรมมหาดเล็กมี 7 ชั้น ดังนี้
สำหรับ “"สารวัตรมหาดเล็ก"” และ “"มหาดเล็กยาม"” ไม่ได้นับเข้าไว้ในลำดับข้างต้น
ธรรมเนียมเดิมจัดตำแหน่งเป็น 4 เวร คือ "เวรศักดิ์ เวรสิทธิ์ เวรฤทธิ์" และ "เวรเดช" หน้าที่ราชการของตำแหน่งทั้ง 4 นี้เหมือนกัน เพียงแต่ผลัดเวรเป็นข้างขึ้นข้างแรมดังกล่าวมาแล้ว และมีเวลาผลัดเวรกันเป็น 4 เวร จึงเรียกว่า เวร” มหาดเล็กชั้นหัวหมื่นลงมาถือเป็นตำแหน่งประจำเวร และมีชื่อเรียกตำแหน่งดังนี้
ตำแหน่งสูงสุดคือ ผู้บัญชาการกรมมหาดเล็กนั้น เป็นตำแหน่งสูงสุดในกรมมหาดเล็ก นับแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ยังมิได้เคยโปรดเกล้าฯ ตั้งผู้ใด นอกจากพระราชโอรสซึ่งเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยให้เป็นผู้บัญชาการ ตำแหน่งนี้มีหน้าที่สำหรับบังคับบัญชาการในกรมมหาดเล็กทั่วไป
ผู้ทรงดำรงตำแหน่งนี้เป็นพระองค์สุดท้ายในรัชกาลที่ ๕ คือ สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าสมมติวงศ์วโรทัย กรมขุนศรีธรรมราชธำรงฤทธิ์ สิ้นพระชนม์พระชันษาเพียง ๑๗ พรรษา หลังจากทรงดำรงตำแหน่งนี้เพียงไม่ถึง ๒ ปี
พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง จึงไม่โปรดฯ ตั้งพระราชโอรสพระองค์ใดเป็นผู้บัญชาการกรมมหาดเล็กอีก ว่ากันว่าทรงมีพระราชปรารภถึง สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ ว่าเมื่อโปรดเกล้าฯ ให้ทรงดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกรมทหารมหาดเล็กได้ไม่นานก็สวรรคต
พระชันษาเพียง ๑๗ ครั้นทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าฯ กรมขุนศรีธรรมราชธำรงฤทธิ์ได้ไม่ทันไรก็สิ้นพระชนม์อีก ทำให้ทรงพระราชดำริว่า ตำแหน่งนี้อาจมีอาถรรพ์ จึงไม่โปรดฯ ตั้งพระราชโอรสพระองค์ใดอีก คงว่างอยู่ตลอดรัชกาล
สมัยรัชกาลที่ 6 ผู้บัญชาการได้แก่ พลเอก จางวางเอก มหาเสวกเอก เจ้าพระยารามราฆพ (ม.ล. เฟื้อ พึ่งบุญ) ตำแหน่งอื่นนอกจากนี้ได้มีการจำแนกตำแหน่งอื่นๆ เช่นจางวาง หัวหมื่น นายเวร นายจ่า หุ้มแพรและรองหุ้มแพรออกเป็นหลายชั้น
ยศมหาดเล็กเมื่อเทียบยศทหารจะได้ดังนี้
มหาดเล็กหลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง.
เมื่อพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติได้โปรดเกล้าฯ ให้ยุบตำแหน่งมหาดเล็กบางตำแหน่ง แต่เมื่อภายหลังเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2475 คณะราษฎรได้ลดฐานะกรมมหาดเล็กลงมาเป็นเพียง “กองมหาดเล็ก” สังกัดสำนักพระราชวัง และให้ข้าราชการมหาดเล็กมีฐานะเป็นข้าราชการพลเรือน ให้มีเลขาธิการและรองเลขาธิการสำนักพระราชวังเป็นผู้บังคับบัญชา
กระทั่ง พ.ศ. 2560 ได้มีการยกฐานะกองมหาดเล็กขึ้นเป็น กรมมหาดเล็ก ในสังกัดสำนักพระราชวังมีอธิบดีกรมมหาดเล็กเป็นผู้บังคับบัญชาและให้มหาดเล็กมีฐานะเป็น ข้าราชการพลเรือนในพระองค์
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์
จักรพรรดินีมาทิลดา
มาทิลดาแห่งอังกฤษ จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  หรือ ม็อด  เป็นพระธิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ ทรงเป็นที่รู้จักจากการทำสงครามกลางเมืองแย่งชิงบัลลังก์อังกฤษกับพระเจ้าสตีเฟน ลูกพี่ลูกน้องของตน พระองค์เป็นพระมเหสีของจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และเป็นมารดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ
มาทิลดาประสูติเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1102 ที่พระราชวังหลวงซัตตันคอร์เทเนย์ในออกซฟอร์ดเชอร์ โดยทรงเป็นพระธิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 1 กษัตริย์แห่งอังกฤษและดยุคแห่งนอร์ม็องดีกับพระราชินีมาทิลดาแห่งสกอตแลนด์ ในสายของพระบิดามาทิลดาสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 หรือวิลเลียมผู้พิชิต ชาวนอร์มันผู้พิชิตอังกฤษ ส่วนในสายของพระมารดาทรงเป็นลูกหลานของกษัตริย์แองโกลแซ็กซันของอังกฤษหลายคน ทั้งพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน, พระเจ้าเอเธล์เรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม, พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ, พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 ผู้รูปงาม, พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้อาวุโส และพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช ทรงมีพี่น้องหนึ่งคนเป็นพระอนุชาชื่อว่าวิลเลียมหรือวิลเลียมอาเธลิง
ชื่อของมาทิลดาถูกเรียกต่างกันออกไป โดย "มาทิลดา" ในภาษาละตินก็คือ "ม็อด" ในภาษาแซ็กซัน ในเอกสารทางการต่างๆ มักเรียกพระองค์ว่ามาทิลดา โดยเฉพาะในเอกสารของชาวนอร์มัน ทว่านักเขียนบางคนกลับเรียกพระองค์ว่าจะจักรพรรดินีม็อดแทนที่จะเป็นจักรพรรดินีมาทิลดาเพื่อแยกให้รู้ว่าเป็นคนละคนกับมาทิลดาอื่น ได้แก่
การสมรสกับจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 5.
มาทิลดาในวัย 8 พรรษาได้ถูกหมั้นหมายกับไฮน์ริช (ขณะนั้นยังไม่ขึ้นเป็นกษัตริย์) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1110 ต่อมาทั้งคู่ได้สมรสกัน มาทิลดาได้รับการสวมมงกุฎเป็นสมเด็จพระราชินีของชาวโรมันในวันที่ 25 กรกฎาคมที่ไมนทซ์ พระเจ้าไฮน์ริชที่ 5 ได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1117 ที่วอร์มส์
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 5 สิ้นพระชนม์ด้วยโรคมะเร็งในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1125 มาทิลดาในวัย 23 พรรษาจึงได้เดินทางกลับมาอังกฤษ วิลเลียม พระอนุชาของพระองค์ซึ่งทายาทในบัลลังก์อังกฤษและเป็นพระโอรสตามกฎหมายเพียงคนเดียวของพระเจ้าเฮนรีที่ 1 จมน้ำสิ้นพระชนม์ในการอับปางของเรือขาวในปี ค.ศ. 1120 ทำให้พระเจ้าเฮนรีที่ 1 เหลือพระราชบุตรตามกฎหมายเพียงคนเดียวคือมาทิลดา ในเวลาเดียวกันพระมเหสีคนแรกของพระเจ้าเฮนรีได้สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1118 พระองค์จึงรับอาเดลีซาแห่งเลอเฟินผู้งดงามมาพระมเหสีคนที่สองด้วยหวังว่าจะได้ทายาทชายตามกฎหมายเพิ่ม แต่พระนางกลับไม่มีพระโอรสธิดาให้พระองค์ กษัตริย์จึงได้ประกาศชื่อมาทิลดาเป็นทายาทและให้ขุนนางในอาณาจักรสาบานว่าจะสนับสนุนการอ้างสิทธิ์ของพระนางในเดือนมาราคม ค.ศ. 1127 ที่เวสต์มินสเตอร์
การสมรสกับจูฟเฟรย์แห่งอ็องฌู.
พระเจ้าเฮนรีได้จับมาทิลดาสมรสอีกครั้ง โดยทรงใช้ความสัมพันธ์อันดีที่มีกับฟูลก์ที่ 5 เคานต์แห่งอ็องฌูเจรจาเรื่องการหมั้นหมายพระธิดาของพระองค์กับจูฟเฟรย์ผู้หล่อเหลาหรือจูฟเฟรย์แพลนทาเจเนต บุตรชายของฟูลก์ที่พระองค์เลือกมาเป็นว่าที่บิดาของพระนัดดาเพราะดินแดนของเขาอยู่ติดกับพรมแดนของนอร์ม็องดีและพระองค์ต้องการการสนับสนุนจากฟูลก์ ทว่าการสมรสกับบุตรชายของเคานต์ธรรมดาคนหนึ่งซึ่งมีอายุน้อยกว่าพระนางถึง 11 ปีเป็นการดูหมิ่นมาทิลดาผู้หยิ่งทะนง พระนางไม่ยอมทำตามความต้องการของพระบิดาจึงทำให้ถูกพระบิดาขังไว้ในห้องจนต้องยอมในท้ายที่สุด ทั้งคู่สมรสกันในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1127 โดยมาทิลดามีพระชนมายุ 25 พรรษา ส่วนจูฟเฟรย์มีอายุ 14 ปี
ชีวิตสมรสของทั้งคู่เต็มไปด้วยการทะเลาะเบาะแว้งเนื่องจากต่างฝ่ายต่างไม่ชอบกันและกัน หลังอยู่กินกันได้ไม่นานมาทิลดาได้ทิ้งสามีกลับไปนอร์ม็องดี ทว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 1 ต้องการให้พระนางกลับไปอยู่กับเขา หลังการประชุมสภากษัตริย์มาทิลดาถูกส่งตัวกลับไปอ็องฌูเพื่อทำหน้าที่ผลิตทายาทให้อังกฤษ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันสามคน คือ
การสวรรคตของพระเจ้าเฮนรีที่ 1.
หลังเจฟฟรีย์เกิด ความสัมพันธ์ของมาทิลดากับพระบิดาก็ย่ำแย่ลงอย่างต่อเนื่อง ในปี ค.ศ. 1135 พระเจ้าเฮนรีได้เดินทางข้ามช่องแคบมายังนอร์ม็องดีเพื่อดูหน้าพระนัดดาทั้งสอง ในตอนนั้นเองที่พระองค์ได้มีปากเสียงอย่างรุนแรงกับมาทิลดาและสามี ด้วยอยู่ในวัยชราการมีปากเสียงกับพระธิดาจึงส่งผลกระทบต่อพระองค์เป็นอย่างมาก พระองค์ได้สวรรคตที่แซ็งต์เดอนีส์เลอเฟร์มงต์ในนอร์ม็องดีเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1135 จากอาการอาหารเป็นพิษเนื่องจากการทานปลาแลมเปรย์ของโปรดที่แพทย์เคยสั่งห้ามในปริมาณมากเกินไป
หลังการสิ้นพระชนม์ไม่นานสตีเฟนแห่งบลัวส์ (หรือเอเตียงในภาษาฝรั่งเศส) ลูกพี่ลูกน้องของมาทิลดาซึ่งเป็นบุตรชายของอาเดลา พระขนิษฐาของพระเจ้าเฮนรีที่ 1 ซึ่งขณะนั้นอยู่ที่บูลอญได้รีบล่องเรือมาอังกฤษเพื่ออ้างสิทธิ์ในบัลลังก์ของพระเจ้าเฮนรีโดยมีเฮนรีแห่งบลัวส์ น้องชายซึ่งเป็นบิชอปแห่งวินเชสเตอร์ให้การช่วยเหลือโดนชี้นำว่าพระเจ้าเฮนรีซึ่งบาดหมางใจกับพระธิดาได้เปลี่ยนใจเรื่องผู้สืบทอดตำแหน่งบนเตียงสิ้นพระชนม์ สตีเฟนเป็นพระภาคิไนยคนโปรดที่ได้รับทั้งที่ดินและความมั่งคั่งจากกษัตริย์ผู้ล่วงลับ แม้จะเคยถวายคำสัตย์ต่อมาทิลดาแต่ผู้ติดตามของสตีเฟนก็ผิดคำสาบานหันมาสนับสนุนสตีเฟนที่เป็นชาวบริติชเพศชายแทนที่จะเป็นผู้หญิงที่สมรสกับสามีต่างชาติอย่างมาทิลดา สตีเฟนได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษที่วิหารเวสต์มินสเตอร์เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1135 มาทิลดากับผู้สนับสนุนซึ่งหนึ่งในนั้นคือโรเบิร์ตแห่งกลอสเตอร์ พระอนุชาต่างมารดาของพระนาง กับพระเจ้าดาวิดที่ 1 แห่งสกอตแลนด์พระมาตุลาของพระนางได้ลุกขึ้นต่อกรกับสตีเฟน ก่อเกิดเป็นสงครามกลางเมือง 19 ปีที่รู้จักกันในชื่อ "สงครามอนาธิปไตย"
สงครามอนาธิปไตย.
ในช่วงปี ค.ศ. 1138 ถึง ค.ศ. 1141 เป็นเวลาหลายปีที่การกระทบกระทั่งกันระหว่างมาทิลดากับพระเจ้าสตีเฟนได้นำไปสู่การได้มาและการสูญเสียปราสาทและที่ดินมากมาย ในแต่ละครั้งเมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเหมือนเพลี่ยงพล้ำ กลุ่มขุนนางก็จะพากันเปลี่ยนฝั่ง จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1141 ในสมรภูมิลิงคอล์นระหว่างพระเจ้าสตีเฟนกับโรเบิร์ต เอิร์ลแห่งกลอสเตอร์ หลังการต่อสู้อย่างกล้าหาญพระเจ้าสตีเฟนเป็นฝ่ายปราชัย ทรงถูกจับกุมตัวและถูกมาทิลดาจองจำในปราสาทบริสตอล จากนั้นพระนางได้เตรียมการที่จะราชาภิเษกตนเองในลอนดอน
ทว่าทันทีที่มาถึงมาทิลดาได้เริ่มเรียกเก็บภาษีและริดรอนอภิสิทธิ์ของว่าที่ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินของพระองค์ การกระทำดังกล่าวส่งผลในทางลบและก่อนที่มาทิลดาจะได้รับการสวมมงกุฎพระเหสีของพระเจ้าสตีเฟนก็สามารถตั้งกองทัพขึ้นมาต่อกรกับมาทิลดาและผู้สนับสนุนได้
เมื่อไม่สามารถปราบกองทัพของสตีเฟนได้ มาทิลดาจึงล่าถอยไปออกซฟอร์ดและได้ปล่อยตัวพระเจ้าสตีเฟนจากการคุมขัง พระเจ้าสตีเฟนได้รับการสวมมงกุฎเป็นษัตริย์แห่งอังกฤษอีกครั้งในปี ค.ศ. 1141 หลังจากนั้นไม่นานพระองค์ได้ปิดล้อมมาทิลดา พระนางได้หนีข้ามแม่น้ำเธมส์ไปยังปราสาทเดไวซิสด้วยการปลอมตัวเป็นศพ ทรงห่อร่างกายด้วยผ้าคลุมศพสีขาวและมัดตัวติดกับแคร่หามศพ พระนางถูกหามไปจนถึงกลอสเตอร์อย่างปลอดภัย
ในปี ค.ศ. 1142 พระนางถูกขังไว้ในปราสาทออกซฟอร์ดแต่ก็สามารถหนีออกมาได้อีกครั้งด้วยการไต่เชือกลงจากกำแพงปราสาทท่ามกลางสภาพอากาศที่เลววร้าย แม้หิมะจะหนาทึบและอากาศจะหนาวถึงกระดูกแต่พระนางก็เดินทางไปจนถึงเมืองวอลลิงฟอร์ดในคืนนั้น
สุดท้ายมาทิลดาก็ยอมรับความพ่ายแพ้และเดินทางกลับไปหาสามีและลูกที่ฝรั่งเศส หลังจูฟเฟรย์ถึงแก่กรรม พระนางได้ปกครองอ็องฌู ขณะเดียวกันก็ได้ผลักดันให้เฮนรี (อ็องรี) พระโอรสได้รับแต่งตั้งเป็นทายาทในบัลลังก์อังกฤษ หลังพระมเหสีกับพระโอรสของพระเจ้าสตีเฟนสิ้นพระชนม์ เฮนรีสามารถเจรจาจนได้เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ตอจากพระเจ้าสตีเฟน ในปี ค.ศ. 1154 พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษ อาลีเยนอร์ พระมเหสีของพระองค์ได้ขึ้นเป็นพระราชินี
การสวรรต.
มาทิลดาเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1167 ร่างของพระนางถูกฝังที่วิหารฟงเตฟรูลต์ หลุมฝังพระบรมศพของพระนางได้จารึกไว้ว่าทรงเป็นพระธิดา, พระมเหสี และพระมารดาของเฮนรี (พระเจ้าเฮนรีที่ 1, จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 5 หรือเฮนรีที่ 5 ในภาษาอังกฤษ และพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ตามลำดับ)
ค.ศ. 1027
ค.ศ. 1087
ค.ศ. 1102
ค.ศ. 1103
ค.ศ. 1104
ค.ศ. 1105
ค.ศ. 1106
สคิวล่า อิโอ
สคิวล่า อิโอ ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้าสมุทรโปเซดอน เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ผู้พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรแปซิฟิกใต้
ขณะที่อันโดรเมด้า ชุน วิ่งเข้าสู่เสาค้ำมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ โซ่เหลี่ยมที่แขนขวาก็มีปฏิกิริยาบอกว่ามีศัตรูอยู่ข้างหน้า ชุนปล่อยโซ่ไปโจมตี แต่ปรากฏว่าเป็นผู้หญิง ชุนจึงหยุดโซ่ แต่แล้วจู่ ๆ ท่อนล่างของผู้หญิงนั่นกลับกลายเป็นสัตว์ป่าที่ดุร้ายทั้งหมด 6 ชนิดเข้าโจมตี แต่ชุนใช้โซ่วงกลมโรลลิ่ง ดีเฟนท์ ป้องกันไว้ได้ สคิวล่า อิโอ จึงปรากฏตัวขึ้น
สคิวล่า อิโอ มีท่าไม้ตายทั้งหมด 6 ท่า ตามสัตว์ป่าแต่ละชนิดที่มี ได้แก่ วูล์ฟ'ส แฟงก์ (เขี้ยวหมาป่า) ควีน บี สติงเกอร์ (เหล็กไนนางพญาผึ้ง) อีเกิล ครัช (กรงเล็บอินทรี) แวมไพร์ อินเฮล (ค้างคาวดูดเลือด) เซอร์เพนท์ สไตเกอร์ (งูเหลือมรัด) กริสลี่ สครับ (หมีตบ) ได้โจมตีท่าทั้งหมดใส่ชุน และเมื่ออิโอจะโจมตีอีกครั้ง ชุนสามารถแก้ได้ด้วยการใช้โซ่เปลี่ยนไปเป็นกับดักดักสัตว์แต่ละชนิด ชุดสเกลของอิโอจึงแตกเป็นเสี่ยง ๆ แต่อิโอยังมีท่าไม้ตายสูงสุดที่ไม่ต้องการใช้ชุดสเกล คือ บิ๊ก ทอร์นาโด ชุนต้องระเบิดพลังคอสโม่ออกมา ทำให้ชุดคล็อธเปล่งประกายสีทองดุจเดียวกับโกลด์คล็อธ และใช้โซ่ทองคำมัดอิโอไว้ เพราะชุนไม่ต้องการทำร้ายอิโอ
เมื่อกิกิวิ่งนำชุดไลบร้าคล็อธมาถึง ชุนใช้กระบองสองท่อนพุ่งทำลายเสามหาสมุทรแปซิฟิกใต้ อิโอได้กระโดดขวางเพื่อปกป้องเสาด้วยชีวิต ก่อนจะสิ้นลม อิโอได้บอกกับชุนว่า ถ้าชุนต้องการที่จะอยู่ในสนามรบต่อไปต้องเลือดเย็นให้มากกว่านี้ มิเช่นนั้นจะถูกศัตรูฆ่าตาย
อิโอ สวมชุดสเกลรูปสคิลล่า ซึ่งเป็นพรายทะเลในตำนานกรีก ด้านบนเป็นผู้หญิงสาวสวย แต่ด้านล่างเป็นหัวสุนัขดุร้าย 6 หัว ปรากฏอยู่ในมหากาพย์โอดิสซี่
ราชวงศ์นอร์มัน
ราชวงศ์นอร์มัน  เป็นชื่อของราชวงศ์ที่ปกครองราชอาณาจักรอังกฤษตั้งแต่ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษ ในปีค.ศ. 1066 มาจนถึงราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทในปี ค.ศ. 1154 ปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์นอร์มันคือสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ พระมหากษัตริย์ราชวงศ์นอร์มันพระองค์อื่น ๆ มีดังนี้:
ค.ศ. 1100
ค.ศ. 1135
ค.ศ. 1141
ค.ศ. 1154
คริสซาออร์ กฤษณะ
คริสซาออร์ กฤษณะ ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้าสมุทรโปเซดอน เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ผู้พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรอินเดีย
ขณะที่ดราก้อน ชิริว วิ่งเข้าสู่เสาค้ำมหาสมุทรอินเดีย คริสซาออร์ กฤษณะ ก็ปรากฏตัวขึ้น และได้โจมตีชิริวด้วยหอกทองคำในมือ โดยไม่ถามชื่อทันที จนชิริวได้รับบาดเจ็บไปทั่ว ขณะที่สลบอยู่นั้น ชิริวเห็นภาพของแคปริคอร์น ชูร่า บอกว่าที่มือขวาของชิริวมีวิญญาณของข้า คือ ดาบเอ็กคาริเบอร์สิงสถิตย์อยู่ ซึ่งสามารถตัดทุกสิ่งทุกอย่างได้ เมื่อชิริวฟื้นขึ้นมาพยายามตัดหอกทองคำของกฤษณะแต่ก็ไม่สำเร็จ ชิริวจึงต้องสละชุดคล็อธออก และรวบรวมคอสโม่ให้ถึงขีดสุด จึงสามารถใช้เอ็กคาริเบอร์ตัดหอกทองคำของกฤษณะลงได้ อีกทั้งชุดสเกลก็แตกเป็น 2 ส่วนด้วย
แต่กระนั้น กฤษณะก็ยังไม่หมดท่า กฤษณะได้นั่งลงและทำสมาธิทำตัวสามารถลอยในอากาศได้ และใช้พลังจากจักระในร่างกาย รวบรวมพลังกุดาลินี่ ปล่อยท่าไม้ตายสูงสุด มหาโรสินี ซึ่งเป็นแสงสว่างมากโจมตีใส่ชิริว จนตาของชิริวพร่ามัวและบอดในที่สุด ซึ่งก่อนที่ชิริวจะตาบอด ชิริวได้รวบรวมพลังคอสโม่ทั้งหมดขอให้เห็นจักระในร่างกายของกฤษณะ จึงสามารถเห็นได้ในที่สุดเป็นจุดเรียงกันเป็นแนวตรงตามร่างกาย ชิริวใช้เอ็กคาริเบอร์ผ่าจักระทั่งหมดของกฤษณะ และล้มกฤษณะลงได้
กฤษณะสวมชุดสเกลคริสซาออร์ ซึ่งตามตำนานว่า เป็นบุตรชายของโปเซดอน มีหอกทองคำเป็นอาวุธ เกิดมาจากเลือดคอที่พุ่งของเมดูซ่าที่ถูกตัดโดยเปอร์ซิอุส โดยเกิดมาพร้อมกับเพกาซัส ชื่อของคริสซาออร์ แปลว่า "หอกทองคำ"
คริวซาโอล กฤษณะ
ลิมนาเดส คาสะ
ลิมนาเดส คาสะ ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้าสมุทรโปเซดอน เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ ผู้พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรแอนตาร์กติก
ขณะที่ชิริวสามารถล้มคริสซาออร์ กฤษณะ และทำลายเสาค้ำมหาสมุทรอินเดียได้แล้วนั้น ซีดราก้อน คาน่อนพูดกับไซเรน โซเรนต์ว่า พวกบรอนเซนต์สามารถทำลายเสาค้ำมหาสมุทรไปได้ถึง 3 เสาแล้ว แต่โซเรนท์บอกว่า อย่าห่วง ตราบใดที่ยังมีลิมนาเดส คาสะ อยู่ เพราะคาสะจัดว่าเป็นขุนพลมารีนเนอร์ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในบรรดา 7 ขุนพลมารีนเนอร์
เมื่อซิกนัส เฮียวกะ วิ่งเข้าสู่เสาค้ำมหาสมุทรแอนตาร์กติก ได้พบกับอควอเรียส คามิว อาจารย์ของตนที่เสียชีวิตไปแล้วในศึก 12 ปราสาทแซงค์ทัวรี่ เฮียวกะไม่เชื่อว่าคามิวยังมีชีวิตอยู่ คามิวจึงต้องใช้ท่าไม้ตายสุงสุด ออโรร่า เอ็กคิวชั่น จัดการกับเฮียวกะ เฮียวกะจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่า บุคคลที่อยู่ตรงหน้าเป็นคามิวจริงๆ และเมื่อเฮียวกะเผลอ คามิวก็โจมตีใส่เฮียวกะจนสลบไป
ต่อมาเพกาซัส เซย่า มาถึงก็ได้พบกับมารีน อาจารย์ของตนที่เซย่าสงสัยว่าเป็นเซกะ พี่สาวของตนที่หายสาบสูญไป มารีนถอดหน้ากากออก ปรากฏว่าเป็นเซกะจริงๆ เมื่อเซย่าโผเข้ากอด และเมื่อเผลอเซกะก็โจมตีใส่เซย่าทันที
ชุนเป็นคนสุดท้ายที่มาถึง เมื่อมาถึงก็ได้พบร่างของเฮียวกะและเซย่านอนอยู่ ลิมนาเดส คาสะ จึงได้ปรากฏตัวขึ้น และบอกว่าตนเป็นคนโจมตีใส่ทั้ง 2 เอง ด้วยการแปลงร่างเป็นคนรักของคนทั้ง 2 ชุนแค้นในพฤติกรรมของคาสะมาก จึงโจมตีใส่ด้วยธันเดอร์ เวฟ แต่คาสะได้เปลี่ยนร่างเป็นอิคคิ พี่ชายของชุนที่ชุนผูกพันมาก ชุนแม้จะรู้ว่าเป็นร่างแปลงของคาสะ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ จึงโดนโจมตีจนสลบไปอีกคน คาสะจึงคืนร่างเดิมและหัวเราะด้วยความลำพองที่สามารถกำจัดบรอนเซนต์ลงได้ถึง 3 คนพร้อมกัน แต่ขณะนั้นจู่ ๆ ก็ได้พลังคอสโม่อย่างรุนแรงขึ้นมาโจมตีคาสะโดยไม่รู้ตัว เจ้าของคอสโม่นั้นคือ ฟีนิกซ์ อิคคิ แม้คาสะจะพยายามสู้กับอิคคิด้วยท่าไม้ตาย ซาลาแมนเดอร์ ช็อก แต่ก็ไม่อาจทำอะไรอิคคิได้ จนต้องกลายร่างเป็นชุน แต่อิคคิก็ไม่หลงกลและต่อยทะลวงหัวใจของคาสะในร่างชุนโดยไม่ลังเล ก่อนตายคาสะล้วงลึกเข้าไปในความทรงจำของอิคคิ และได้เจอเอสเมรัลด้า อดีตคนรักของอิคคิที่เกาะเดธ ควีน แต่พอได้ทราบว่าคนไร้หัวใจอย่างอิคคิก็ยังมีจุดอ่อนในจิตใจคาสะก็สิ้นลม อิคคิทำลายเสาค้ำมหาสมุทรแอนตาร์กติกลงได้ในที่สุด
คาสะสวมชุดสเกลรูปลิมนาเดส ซึ่งเป็นพรายน้ำในเทพนิยายกรีกชนิดหนึ่ง ที่สามารถแปลงร่างเป็นคนรักของผู้ที่ถูกล่อลวง และเมื่อเหยื่อถูกล่อลงน้ำมันก็จะกระชากลงไปฆ่าในน้ำทันที แต่รูปร่างของสเกลในเรื่อง กลับมีรูปร่างคล้ายซาลาแมนเดอร์ยักษ์
นาเดส คาสะ
คราเคน ไอแซ็ค
คราเคน ไอแซ็ค ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้าสมุทรโปเซดอน เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ผู้พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรอาร์กติก
เพื่อนร่วมฝึกเซนต์ของซิกนัส เฮียวกะ กับอาจารย์อาจารย์คามิวนั่นเอง ตนเข้มแข็งกับเก่งกว่าเฮียวกะ ตอนที่เฮียวกะดำน้ำไปหาศพแม่ครั้งแรก ตนไปช่วยเฮียวกะไว้กระแสน้ำแข็งที่ไหลเชี่ยว จนเฮียวกะรอด แต่ตนได้แผลบนหน้าตาซ้ายบอด ถูกซัดไปถึงวังโพเซดอน ถูกรับเลือกเป็นขุนพลมารีนเนอร์ของโปเซดอน คอนแรกก็ลังเล ต่พอรู้ข่าวว่าเฮียวกะเป็นเซนต์ฆ่าคามิวในศึก 12 ปราสาท ก็เริ่มผิดหวังกับโลกมนุษย์
สู้บเฮียวกะ ทั้งคู่จึงต่อสู้กัน ไอแซ็คใช้ท่าไม้ตาย ออโรร่า บอเรียริส ซึ่งเป็นพลังเย็นที่ชั่วร้าย เฮียวกะเสียท่าและล้มลง กิกินำชุดไลบร้าคล็อธมาถึงพอดี ไอแซ็คทำร้ายกิกิเพื่อชิงไลบร้าคล็อธมาทำลาย เมื่อเฮียวกะฟื้นขึ้นและรวบรวมพลังคอสโม่ทั้งหมดจนชุดคล็อธกลายเป็นสีทอง จนล้มไอแซ็คได้ในที่สุด ไอแซ็คก่อนตายบอกถูกตัวการในศึกโปเซดอน คือ ซีดราก้อน คาน่อน นั่นเอง
ไอแซ็คสวมชุดสเกลรูปคราเคน ซึ่งเป็นสัตว์ประหลาดทะเลในยุคกลาง ที่เชื่อว่ามักโจมตีใส่เรือขนาดใหญ่ มีรูปร่างคล้ายหมึกยักษ์ขนาดใหญ่ แต่รูปร่างของคราเคนในเรื่องมีลักษณะคล้ายปลากระเบนหรือแมงดาทะเล
คราเก้น ไอแซ็ค
ไซเรน โซเรนต์
ไซเรน โซเรนต์ เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าที่มีบทบาททั้งในภาคอัศวินแห่งเอสการ์ด เจ้าสมุทรโปเซดอน และเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ผู้พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรแอตแลนติกใต้
ภาคอัศวินแห่งเอสการ์ด.
ไซเรน โซเรนต์ ปรากฏตัวขึ้นในปลายภาคนี้ เพื่อประกาศว่าการต่อสู้ทั้งหมดเป็นไปตามคำบัญชาของโปเซดอน และโดเบ ซิกฟรีดก็ได้สละชีวิตตัวเองทะยานขึ้นฟ้าไปพร้อมกับโซเรนต์ จากนั้นเนื้อเรื่องก็เข้าสู่ภาคเจ้าสมุทรโปเซดอน
ไซเรน โซเรนต์ เป็นมารีนเนอร์ที่อาสาขอเป็นผู้เด็ดหัวโกลด์เซนต์ที่ไปเฝ้าพวกเซย่าที่นอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลในญี่ปุ่นเอง โซเรนต์สามารถเอาชนะทอรัส อัลเดบารันได้ และได้หน้ากากทอรัสกลับมาปราสาทใต้สมุทร แต่อาธีน่าก็ได้ติดตามมาด้วย โซเรนต์เกรงกลัวในพลังคอสโม่ที่เมตตาของอาธีน่ามาก
โซเรนต์สงสัยในตัวของซีดราก้อนจากพฤติกรรมทั้งหมดที่ผ่านมา ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะปะทะกัน ก็เกิดพลังคอสโม่ 2 สายมุ่งไปยังเสาค้ำมหาสมุทรที่ทั้งคู่พิทักษ์อยู่ จึงต้องแยกย้ายกันไปพิทักษ์เสา สำหรับเสาค้ำมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ของโซเรนต์ เป็นอันโดรเมด้า ชุน โซเรนต์จัดการกับชุนด้วยท่าไม้ตาย เดธ เอ็น ซิมโฟนี่ ซึ่งถึงแม้ใช้กระแสอากาศจากการป้องกันของโซ่วงกลมของชุน ก็ไม่อาจป้องกันได้ ที่สุดชุนต้องใช้ท่าไม้ตายสูงสุด เนบิวล่า สตอร์ม เอาชนะโซเรนต์ได้ และโซเรนต์ก็ได้เปลี่ยนใจเมื่อได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้ว ผู้อยู่เบื้องหลังการต่อสู้ทั้งหมดคือ ซีดราก้อน นั่นเอง จึงพากิกิไปที่เสาค้ำมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือขณะที่ซีดราก้อนกำลังสู้กับฟีนิกซ์ อิคคิ และให้อิคคิใช้โล่แห่งไลบร้าทำลายเสาค้ำมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือเสีย
โซเรนต์ เป็นมารีนเนอร์คนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ เมื่อการต่อสู้ได้จบลง โปเซดอนกลับไปเป็น จูเลี่ยน โซโล ดังเดิม โซเรนต์ปรากฏตัวขึ้นริมทะเลพร้อมแนะนำตัวว่า เป็นนักเรียนดนตรีออสเตรีย และขอติดตามจูเลี่ยนไปในที่ต่าง ๆ เพื่อช่วยเหลือเด็ก ๆ ที่ประสบภัยจากน้ำท่วมโลก