pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การเดินกางแขนทั้งสองข้าง.
อาซิโมมีแขน 2 ข้างเช่นเดียวกับมนุษย์ ข้อต่อในส่วนต่าง ๆ ของร่างกายสามารถหมุนขึ้นลงได้อย่างอิสระ ทีมวิศวกรได้พัฒนาคิดค้นเพื่อเพิ่มศักยภาพให้แก่อาซิโมให้มากยิ่งขึ้น โดยการเพิ่มมุมของข้อต่อบริเวณบ่าทั้งสอง 2 ข้างของอาซิโมในมุม 20 องศา ทำให้อาซิโมใช้ข้อศอกในการขยับแขนขึ้นลงได้ถึง 105 องศา ด้วยเทคโนโลยี "Real-Time" และ "Flexible-Walking" ทำให้อาซิโมสามารถเดินไปด้านหน้าพร้อมกับกางแขนทั้งสองข้างออกข้างลำตัว
การก้าวเดินไปด้านหน้าหรือเลี้ยว.
เทคโนโลยี i-WALK ทำให้อาซิโมสามารถทรงตัวขณะก้าวเดินไปด้านหน้าได้อย่างมั่นคงโดยไม่หกล้มหรือเสียหลัก เมื่อต้องการวิ่ง เท้าด้านขวาของอาซิโมจะก้าวไปด้านหน้าและตามด้วยเท้าซ้ายในลักษณะที่สมดุลต่อร่างกาย ทำให้สามารถวิ่งได้ด้วยความเร็ว 6 กิโลเมตร/ชั่วโมง สามารถวิ่งซิกแซก วิ่งวกวนหรือหลบเลี่ยงสิ่งกีดขวางได้โดยไม่ชนหรือหกล้ม เมื่ออาซิโมวิ่ง เท้าขวาจะก้าวไปข้างหน้าในลักษณะของการย่อเข่า ข้อต่อบริเวณหัวเข่าทั้งสองด้านจะสลับขึ้นลงในอัตราที่เท่ากัน ทำให้อาซิโมสามารถสลับขาในการวิ่งไปด้านหน้าได้อย่างรวดเร็ว
อาซิโมสามารถเข็นรถเข็นขนาดเล็ก ๆ ที่บรรทุกสิ่งของเช่นกระดาษ A4 ไปตามทางภายในสำนักงานใหญ่ของบริษัทฮอนด้า ประเทศญี่ปุ่น เพื่อนำไปส่งให้แก่พนักงานภายในบริษัท เมื่อเจอมุมเลี้ยวของตัวอาคาร ก็สามารถเข็นรถเข็นให้เลี้ยวตามทางเดินได้ เมื่ออาซิโมต้องการจะเลี้ยวซ้ายหรือขวา เท้าที่ต้องการจะเลี้ยวจะทำมุม 30 องศาเพื่อรักษาความสมดุลของร่างกายแล้วเดินต่อไปด้านหน้าได้อย่างต่อเนื่อง แตกต่างจากหุ่นยนต์ต้นแบบ P3 ที่เมื่อต้องการเลี้ยว จะหยุดชะงักเล็กน้อย เท้าของ P3 จะทำมุม 20 องศาและ 40 องศาตามลำดับก่อนจะเลี้ยวเดินไปด้านหน้า
ความสามารถในด้านบูรณาการเครือข่าย.
อาซิโมมีความสามารถในการติดต่อกับ[[ระบบเครือข่าย]]ส่วนตัว สามารถปฏิบัติงานให้สอดคล้องกับ[[ฐานข้อมูล]]ลูกค้า กล่าวทักทายแขกผู้มาเยือนพร้อมทั้งส่งภาพใบหน้าและข้อมูลสำคัญของแขกจากฐานข้อมูลที่มีอยู่ไปยังบุคคลที่เกี่ยวข้องได้ อาซิโมจะเดินนำทางแขกไปยังสถานที่รับรองหรือห้องรับแขก เสิร์ฟน้ำให้แก่แขก นอกจากนี้ยังบอกเวลาได้อีกด้วยโดยการติดต่อกับระบบเครือข่าย
นอกเหนือจากการติดต่อกับระบบเครือข่ายส่วนตัว อาซิโมยังมีความสามารถในการติดต่อกับระบบเครือข่าย[[อินเทอร์เน็ต]] เพื่อค้นหาข้อมูลที่ต้องการ ทำให้อาซิโมพร้อมเสมอในการตอบคำถามหรือให้บริการข่าวสารข้อมูลด้านต่าง ๆ เช่น ข้อมูลเกี่ยวกับสภาพอากาศ เวลา ฯลฯ
ความสามารถล่าสุดของอาซิโมคือ การประมวลผลการทำงานต่าง ๆ ด้วยระบบ[[สมองกล]]อัจฉริยะ ที่พัฒนาโดยทีมวิศวกร อาซิโมสามารถเข้าใจ รับรู้ลักษณะกิริยาท่าทางของมนุษย์ และตอบสนองด้วยการเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ความสามารถของอาซิโมในด้านปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์ ได้รับการพัฒนาให้ก้าวหน้าขึ้นอย่างมาก ทำให้อาซิโมสามารถทักทายบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาหา เดินตามไปในทิศทางที่ได้รับการชี้แนะ หรือแม้กระทั่งจดจำใบหน้าและเรียกชื่อของบุคคลเหล่านั้นได้
ตลอดระยะเวลาดำเนินโครงการนานถึงเกือบ 18 ปี ASIMO ได้ชื่อว่าเป็นหุ่นยนต์ตัวแรกที่ยืนบนสองขา ขึ้นบันไดได้ และวิ่งได้ มีการอัปเดตครั้งใหญ่รวมแล้วทั้งหมด 7 เวอร์ชัน โดยเวอร์ชันสุดท้ายเปิดตัวในปี 2011 มีความสูง 4 ฟุต 3 นิ้ว น้ำหนัก 49 กก. และสามารกึ่งเดินกึ่งวิ่งได้ที่ความเร็วสูงสุด 9 กม.ต่อชม.
เทคโนโลยีต่างๆ ที่ได้จากการพัฒนา ASIMO จะถูกนำมาต่อยอดสำหรับผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่อาจใช้เพื่อการพาณิชย์ในอนาคต เมื่อต้นปีที่ผ่านมา Honda นำเสนอระบบรักษาสมดุลของมอเตอร์ไซค์ต้นแบบซึ่งส่วนหนึ่งมาจากการพัฒนาเทคโนโลยีหุ่นยนต์ ASIMO นั่นเอง ขณะเดียวกัน Honda ยังเปิดตัวหุ่นยนต์เจนเนอเรชั่นใหม่ 4 รุ่นที่งาน CES ในปีนี้ซึ่งก็ได้อิทธิพลมาจากเจ้า ASIMO เช่นกัน
[[หมวดหมู่:หุ่นยนต์ของญี่ปุ่น]]
[[หมวดหมู่:ฮอนด้า]]
เอี๊ยคัง
เอี๊ยคัง เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่องมังกรหยก ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง
เอี้ยคัง เป็นลูกของเอี้ยทิซิม กับเปาเซียะเยียก ซึ่งเอี้ยทิซิมเป็นเพื่อนสนิทกับก๊วยเซ่าเทียน พ่อของก๊วยเจ๋ง ครั้งหนึ่งเปาเซียะเยียกได้ช่วยอ้วงง้วนอั้งเลียก ผู้เป็นอ๋อง6 แห่งไต้กิม (ไต้กิมเป็นประเทศที่รุกรานซ้องใต้) ต่อมาเอี้ยทิซิมได้สู้กับทหารจนสูญหาย อ้วนง้วนอั้งเลียกมาเจอเปาเซียะเยียกจึงรับไปอยู่ด้วย ซึ่งตอนนั้นเปาเซียะเยียกท้องอยู่ ต่อมาก็ได้คลอดเอี้ยคังออกมา
ชื่อเอี้ยคังมาจากที่นักพรตคิวชู่กีตั้งให้ โดยตั้งให้แก่ความอัปยศของเจ๋งคัง ซึ่งเคยถูกจับไปที่ไต้กิม และโดนข่มเหงอย่างมาก จึงตั้งชื่อลูกก๊วยเซ่าเทียนว่า ก๊วย+เจ๋ง และตั้งชื่อลูกเอี้ยทิซิมว่า เอี้ย+คัง และให้มีดสั้นที่สลักชื่อทั้ง 2 ไว้ โดยให้มีดที่สลักเอี้ยคังแก่ก๊วยเจ๋ง ให้มีดที่สลักก๊วยเจ๋งแก่เอี้ยคัง โดยให้เป็นของหมั้น ถ้าเป็นชาย-หญิง ถ้าเป็นชาย-ชายหรือหญิง-หญิง ให้เป็นพี่น้องกันแล้วค่อยแลกมีดคืน
เมื่อเอี้ยคังโตขึ้นมาได้ใช้ชื่อว่าอ้วนง้วนคัง เจอก๊วยเจ๋งครั้งแรกตอนประลองยุทธ์เลือกคู่ ซึ่งเอี้ยคังชนะมกเนี่ยมชื่อ แต่ไม่ยอมรับเป็นภรรยา ก๊วยเจ๋งเห็นว่าไม่ถูกต้องจึงประลอง ก๊วยเจ๋งก็แพ้เพราะเจ๋งยี้เป็นผู้ที่โง่งม ส่วนเอี้ยคังฉลาดล้ำลึกและได้รับการร่ำเรียนจากคิวชู่กี ต่อมามกเนี่ยชื้อก็ตามตื้อ จนเอี้ยคังรัก
ทั้ง 2 มีลูกกันคนหนึ่งชื่อว่า เอี้ยก่วย ซึ่งเป็นตัวละครเอกในมังกรหยกภาค 2 เอี้ยก่วยเจ้าอินทรี ซึ่งชื่อเอี้ยก่วยเป็นชื่อที่มกเนี่ยมชื่อให้ก๊วยเจ๋งตั้งให้ แปลว่าความผิดพลาดแซ่เอี้ย เอี้ยก่วย มีชื่อรองว่า เก้ยจื้อ แปลว่ารู้จักแก้ไข
ทองแท้
ทองแท้ สุนัขทรงเลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นสุนัขตัวผู้ พันธุ์บาเซนจิ (Basenji) ที่ นายสัตวแพทย์ นพฤกษ์ จันทิก นายสัตวแพทย์ประจำโรงพยาบาลสัตว์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ผู้ร่วมดูแลสุนัขทรงเลี้ยง ไปพบที่ประเทศเยอรมนี และนำมาทูลเกล้าฯ ถวาย และได้รับพระราชทานชื่อว่า คุณทองแท้
คุณทองแท้ เข้าถวายตัวเมื่อ พ.ศ. 2542 ขณะอายุได้ 8 เดือน ซึ่งเป็นสุนัขที่โตแล้ว จึงค่อนข้างเป็นสุนัขขี้ตื่น เวลาพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงเรียกให้เข้าเฝ้าก็จะตื่นกลัวมาก ชอบหลบเข้าไปมุดอยู่ตามใต้โต๊ะ ใต้เก้าอี้ จนพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงมีรับสั่งว่า "ตอนนี้เปลี่ยนชื่อแล้ว จากคุณทองแท้เป็นคุณไอ้มุด"
คุณทองแท้ ได้เป็นคู่ของคุณทองกวาว และคุณทองแดง สุนัขทรงเลี้ยงแต่เดิมของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีลูกสุนัขจำนวน 2 ครอก คือ
ไนกี้
ไนกี้ อาจหมายถึง
เพลงไทย หมายถึง เพลงที่มีทำนองเป็นเอกลักษณ์แบบไทย การบรรเลง การขับร้องที่เป็นแบบไทย และแต่งตามหลักของดนตรีไทย เพลงไทยที่ได้ยินกันอยู่มีทั้ง เพลงร้อง เพลงบรรเลง เป็นเพลงสั้นบ้าง ยาวบ้าง เป็นชุดบ้าง ช้าบ้าง เร็วบ้าง สำเนียงแปลก ๆ บ้าง ชื่อแปลก ๆ บ้าง เพลงไทยต่าง ๆ ที่บรรเลงกัน แบ่งออกได้เป็น 2 ประเภท คือ
1.เพลงบรรเลง คือ เพลงที่ใช้ดนตรีบรรเลงล้วน ๆ จะเป็นวงดนตรีชนิดใดก็ตาม เพลงประเภทนี้ ได้แก่ เพลงโหมโรง เพลงหน้าพาทย์ เพลงเรื่อง เพลงหางเครื่อง (ท้ายเครื่อง) เพลงลูกบท และเพลงภาษา
2.เพลงขับร้อง คือ เพลงที่มีการขับร้องและมีดนตรีบรรเลงประกอบไปด้วย ในภาษานักดนตรีเรียกเพลงขับร้องว่า "เพลงรับร้อง" เพราะใช้ดนตรีรับการขับร้อง หรือ "การร้องส่ง" ก็เรียกกัน เพราะร้องแล้วส่งให้ดนตรีรับ เพลงประเภทนี้ ได้แก่ เพลงเถา เพลงดับ เพลงเกล็ด และเพลงเบ็ดเตล็ด
ประเภทของเพลงไทย.
1.เพลงบรรเลง แบ่งเป็น
2.เพลงขับร้อง แบ่งเป็น
ชีวจิต
ชีวจิต เป็นแนวคิดในการดูแลสุขภาพแบบหนึ่งในประเทศไทย ผู้ริเริ่มและเผยแพร่แนวคิด ชีวจิตคือ ดร. สาทิส อินทรกำแหง ซึ่งคำว่า "ชีว" หมายถึงร่างกาย และคำว่า "จิต" หมายถึงใจ ซึ่งทั้งกายและใจ ต่างมีผลซึ่งกันและกัน และไม่อาจแยกออกจากกันได้ สิ่งที่สำคัญในแนวคิดของชีวจิตคือ "ภูมิชีวิต"(immune system)
LIFEMIND คือชีวจิต
เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา
เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา (มีชื่อเป็นภาษาเกาหลีคือ กุง ) หรือมีชื่อภาษาอังกฤษหลายชื่อคือ Goong, The Imperial Household, Love in Palace, Palace Love or Palace, แต่เป็นที่นิยมที่สุดว่า Princess Hours) เป็นละครเกาหลี และการ์ตูนที่ได้รับความนิยมมากในเกาหลี แต่งโดย ปัก ซู ฮี และโด่งดังมากยิ่งขึ้นเมื่อสร้างเป็นละครโทรทัศน์แบบตลกกึ่งชีวิต
ละครเจ้าหญิงวุ่นวายและเจ้าชายเย็นชาเป็นละครที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับสองของสถานี MBC's ในปี พ.ศ. 2549 โดยเป็นรองแต่เพียงเรื่อง จูมง มหาบุรุษกู้แผ่นดิน เท่านั้น และจากความสำเร็จอย่างยิ่งยวดของภาคแรก มีการเตรียมที่จะสร้างภาคต่อไปของละครเรื่องนี้ หากแต่มีปัญหาทางด้านลิขสิทธิ์จึงทำให้โครงการเจ้าหญิงวุ่นวายและเจ้าชายเย็นชา ภาคสองถูกระงับไปก่อน ในขณะที่ผู้จัดทำภาคแรกได้สร้างละคร Goong S (รักวุ่นวายของเจ้าชายส้มหล่น) ขึ้น และได้เริ่มฉายในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2550
ละครเกาหลีเรื่อง เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา เป็นภาพยนตร์ซีรีส์แนวโรแมนติกดรามาผสานความสนุกสนานซึ่งดัดแปลงมาจากการ์ตูนสุดฮิตของเกาหลี ได้รับรางวัลด้านความนิยม 3 ปีซ้อน และยังได้รับการตีพิมพ์ออกจำหน่ายในหลายประเทศ ทั้งเกาหลี อเมริกา และญี่ปุ่น ฯลฯ โดยภาพยนตร์เรี่องนี้รวบรวมนักแสดงดาวรุ่งที่กำลังได้รับความนิยมในเกาหลีอย่าง ยุน อึนเฮ (Yoon Eun Hye) หนึ่งในสมาชิกวงดนตรีชื่อดังของเกาะเกาหลี Baby V.O.X จู จีฮุน (Joo Ji Hyun) นายแบบ คิม จองฮุน (Kim Jung Hyun) หนึ่งในสมาชิกนักร้องวง UN และ ซง จีฮโย (Song Ji Hyo)
Min Unoc ผู้กำกับศิลป์ จากละคร Princess Hours ได้รับรางวัล Best Art Director จากงานประกาศผลรางวัล Seoul Drama Awards ในปี พ.ศ. 2549
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในกลางศตวรรษที่ 21 โดยสมมติให้ประเทศสาธารณรัฐเกาหลียังคงปกครองในระบอบที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ในเรื่องเน้นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าชายรัชทายาทลีชิน มกุฎราชกุมารแห่งเกาหลี และสาวน้อยร่าแริงสดใส ชิน แชยอง พระชายา ซึ่งเพิ่งทรงอภิเษกสมรสกัน ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว ในปัจจุบันเกาหลีปกครองในระบอบประชาธิปไตย แบบมีประธานาธิบดีเป็นประมุข หลังจากที่ประเทศญี่ปุ่น ได้ล้มล้างราชวงศ์เกาหลีไปแล้ว เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง
เนื้อเรื่องเริ่มขึ้นเมื่อมีข่าวว่าสมเด็จพระราชาธิบดีพระองค์ปัจจุบันทรงพระประชวร ราชวงศ์จึงต้องรีบหาพระชายาให้เจ้าชายรัชทายาท เพื่อสืบทอดความมั่นคงความราชวงศ์ต่อไป และสืบสันตติวงศ์ต่อไปได้หากมีความจำเป็นเร่งด่วน และแม้ว่าในตอนต้นเรื่องพระองค์จะทรงมีความรักอยู่กับนักเต้นบัลเล่ต์นาม มิน โฮริน หากแต่ก็ทรงยินยอมที่จะเสกสมรสกับ ชิน แชยอง ซึ่งพระอัยกาและพระอัยยิกาได้ทรงตกลงพระทัยไว้ และแม้ในตอนแรก จะไม่ทรงมีความรักให้แก่เธอเลย แต่ท้ายที่สุดแล้ว เจ้าชายก็รักเจ้าหญิงอย่างหมดหัวใจ
ในขณะเดียวกัน เจ้าชายลียูล และพระมารดาซึ่งถูกเนรเทศออกจากวังตามพระบรมราชโองการของพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อน ได้เสด็จกลับมาประเทศเกาหลี ซึ่งสาเหตุมิได้มาจากกฎมณเทียรบาล และจะได้ทราบจากเรื่องราวในภายหลังว่า แท้ที่จริงแล้วเพราะพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อนทรงจับได้ว่า เจ้าหญิงฮวางโฮ พระมารดาขององค์ชายยูล นั้นทรงมีความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบันด้วย เจ้าหญิงฮวางโฮ ทรงเก็บความแค้นไว้ในพระทัย และทรงมาดหมายที่จะนำพระโอรสขึ้นครองราชย์ให้ได้ เจ้าชายลียูลซึ่งแรกเริ่มมิได้สนพระทัยในราชบัลลังก์ กลับทรงตกหลุมรักพระญาติของพระองค์เอง เจ้าหญิงแชยอง อย่างหมดหัวใจ และตั้งพระทัยในท้ายที่สุดว่าจะทรงแย่งเธอมาจากเจ้าชายลีชิน ในขณะเดียวกัน มิน โฮริน ก็หาทางที่จะแย่งเจ้าชายลีชิน กลับคืนไปด้วยเช่นกัน
ลี ชิน (เจ้าชายลีชิน มกุฎราชกุมาร เจ้าชายรัชทายาทแห่งประเทศเกาหลี) เงียบขรึม ไว้พระองค์ และไม่แสดงความรู้สึกให้ผู้อื่นเห็น หลังถูกแฟนสาวปฏิเสธ จึงทรงตัดสินพระทัยตามใจพระบรมวงศานุวงศ์โดยอภิเษกสมรสกับ ชิน แชยอง ในตอนแรกทรงรังเกียจในความซุ่มซ่าม และร่าเริงจนเกินไปของเธอ แต่ท้ายที่สุดแล้วพระองค์กลับตกลงหลุมรักเธอจนหมดใจ ในเรื่องราวจะมีบางแง่มุมที่ทำให้ได้รับรู้ว่า แท้ที่จริงแล้วพระองค์เป็นคนเหงา ขาดคนเข้าใจ และอ่อนไหวง่าย พระองค์ทรงมีตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ทรงนับถือว่าเป็น "เพื่อน" อย่างแท้จริง หลังจากพระญาติของพระองค์เสด็จกลับมาประเทศ เจ้าชายลีชินทรงเริ่มที่จะรู้ความรู้สึกของพระองค์เองที่มีต่อองค์หญิงรัชทายาท เพราะเจ้าชายลียูลมิได้กลับมาเพื่อทวงราชบัลลังก์เท่านั้น หากแต่จะแย่ง ชิน แชยอง ไปด้วย
ชิน แชคยอง (เจ้าหญิงแชคยอง มกุฎราชกุมารี เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งประเทศเกาหลี) นักเรียนมัธยมปลายธรรมดา ๆ ที่เรียนในโรงเรียนเดียวกันกับชิน ปู่ของเธอเป็นเพื่อนรักของพระอัยกาของชิน ซึ่งได้ทำสัญญาต่อกันไว้ว่าจะให้ ชิน แชคยอง อภิเสกสมรสกับใครก็ตามที่เป็นเจ้าชายรัชทายาทอยู่ในเวลานั้น ถึงแม้ว่าจะซุ่มซ่าม เปิ่น แต่เป็นคนจิตใจดีงาม ร่าเริง สดใสและตรงไปตรงมา เธอถูกน้องชายเรียกว่า "ยัยหมูอ้วน" เสมอ ชิน แชคยองตกลงใจที่จะอภิเษกสมรสเพื่อช่วย "ล้างหนี้" ให้กับครอบครัว และแม้จะไม่ชอบ "เจ้าชายขี้เก๊ก" แต่เธอกลับตกหลุมรักเขาในไม่ช้า โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเจ้าชายก็ทรงมีความรู้สึกอย่างเดียวกัน และในขณะที่เจ้าชายลียูลซึ่งเธอนับถือว่าเป็นเพื่อน และเป็นพระญาตินั้น กลับแอบหลงรักเธอ โดยเธอไม่รู้ตัว
ลี ยูล (เจ้าชายลียูล) เสด็จกลับจากประเทศอังกฤษพร้อมกับพระมารดา อดีตมกุฎราชกุมารีหม้ายในอดีตมกุฎราชกุมาร เจ้าชายลียูลตรงกันข้ามกับเจ้าชายลีชินในทุก ๆ ทาง พระองค์ทรงอบอุ่น พระทัยอ่อนหวาน และโรแมนติก พระองค์ทรงตกหลุมรัก ชิน แชยอง แทบจะทันทีที่ได้รู้จักเธอ มิตรภาพแปรเปลี่ยนไปเป็นความรักในความรู้สึกของพระองค์เพียงฝ่ายเดียว โดยที่เจ้าหญิงรัชทายาทไม่ทรงทราบแม้แต่น้อย พระองค์ควรได้เป็นเจ้าชายรัชทายาท หากแต่หลังจากที่พระบิดาสวรรคต พระปิตุลาจึงได้ขึ้นครองราชย์ เจ้าชายลีชินจึงได้เป็นเจ้าชายรัชทายาทแทน และแม้ว่าในเริ่มแรก ไม่ทรงพระประสงค์ในราชบัลลังก์แม้แต่น้อย ทรงตัดสินพระทัยที่จะทวงคืนราชบัลลังก์กลับมาจากเจ้าชายลีชิน เพื่อที่จะแย่ง ชิน แชคยอง กลับมา ในท้ายที่สุด เมื่อทรงทราบความจริงทั้งหมดว่า เจ้าชายรัชทายาทและเจ้าหญิงรัชทายาททรงรักใคร่กันอย่างแท้จริง พระองค์ทรงสละทั้งโอกาสที่จะสืบสัตติวงศ์ และความรักต่อ ชิน แชคยอง ทรงพระประสงค์เพียงให้ ชิน แชยอง มีความสุข
มิน ฮโยริน นักเต้นบัลเล่ต์ หญิงสาวสวย เก่ง ฉลาด และสมบูรณ์แบบในเกือบทุกทางที่เป็นไปได้ ในตอนเริ่มต้นของเนื้อเรื่อง เธอเป็นแฟนสาวของเจ้าชายลีชิน แต่เธอได้ปฏิเสธคำขอแต่งงานของพระองค์ ไม่เพียงเพราะคิดว่าพระองค์ทรงล้อเล่น แต่ มิน ฮโยริน ยังต้องการเดินตามความฝันที่จะเป็นนักบัลเล่ต์ของเธออีกด้วย แต่หลังจากเธอได้เห็นว่า ชิน แชคยอง ได้รับความรักจากประชาชน และรู้สึกอิจฉาที่เธอได้อภิเษกสมรสกับเจ้าชายรัชทายาท (คาดว่าเนื้อเรื่องส่วนนี้นำมาจากชีวิตจริงของไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์) มิน ฮโยริน พยายามทุกวิถีทางที่จะดึงคนรักเก่าของเธอคืนมา แต่ท้ายที่สุดก็จบลงด้วยความเจ็บปวดของเธอเอง ไม่ว่าการพบเจอกันประเทศไทย มิน ฮโยริน พยายามจะฆ่าตัวตาย และท้ายที่สุด เมื่อเธอทราบว่าทั้งเจ้าชายรัชทายาทและเจ้าหญิงรัชทายาททรงรักใคร่กันอย่างแท้จริง มิน ฮโยริน "ยอมแพ้" ให้กับ ชิน แชคยอง และตัดสินใจเพียงจะดำเนินชีวิตตามความฝันเท่านั้น
นีโมนิค
นีโมนิค เป็นคำอ่านทับศัพท์จากคำว่า Mnemonic ซึ่งมีรากศัพท์มาจากภาษากรีกโบราณ ตามพจนานุกรมภาษาอังกฤษแปลว่า สิ่งที่ช่วยให้จำได้ เช่น สูตร กฎ
เห็นชื่อฝรั่งๆ อย่างนี้แต่ความจริงแล้วในประเทศไทยมีการให้เทคนิคนี้นำมาใช้ในชีวิตประจำวันไม่น้อย มีดังต่อไปนี้
เบกซ์ฮิลล์-ออน-ซี
เบกซ์ฮิลล์-ออน-ซี หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เบกซ์ฮิลล์  เป็นเมืองตากอากาศริมชายฝั่งทะเล ตั้งอยู่ในมณฑลอีสต์ซัสเซกซ์ (East Sussex) ทางตอนใต้ของอังกฤษ
หลักฐานการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกเท่าที่ทราบ มาจากการขุดค้นพบซากเรือยุคแรก ๆ ที่สวนสาธารณะอีเกอร์ตัน ตัวเมืองนั้นได้มีการก่อตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ.772 ในปีนั้น พระเจ้าออฟฟาที่สอง กษัตริย์แห่งเมอร์เชียทรงอนุญาตให้บิชอปออสวัลด์สร้างโบสถ์ขึ้น
โบสถ์นี้เป็นของคฤหาสน์เบกซ์ฮิลล์ เรื่อยมา จนกระทั่งสมเด็จพระราชินีอลิซาเบธที่หนึ่งทรงเข้าครอบครองในปี 1590 และทรงมอบให้แก่ทอมัส แซกวิลล์ ซึ่งต่อมาได้เป็นบารอนบักเฮิสต์ และในปี 1603 โธมัสได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเอิร์ลที่ 1 แห่งดอร์เซต ปี 1813 บุรุษคนสุดท้ายในตระกูลของเอิร์ลได้สิ้นชีวิตลง อลิซาเบธ แซกวิลล์ ได้สมรสกับเอิร์ล เด ลา แวร์ที่ 5 หลังจากนั้นเธอและสามีได้รับสืบทอดการครอบครองที่ดินในเบกซ์ฮิลล์ เหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ช่วงแรก ๆ นี้ยังเหลือร่องรอยอยู่ในชื่อของถนน เช่น ถนนแซกวิลล์ ถนนบักเฮิสต์ ถนนเดลาแวร์ และถนนคิงออฟฟา
เบกซ์ฮิลล์ในฐานะเมืองตากอากาศ.
เอิร์ลที่ 7 ได้มีความคิดที่จะพัฒนาหมู่บ้านบนเนินเขารอบ ๆ โบสถ์ให้เป็นแหล่งพักตากอากาศชายทะเล ซึ่งเขาได้ตั้งชื่อว่า เบกซ์ฮิลล์-ออน-ซี และเขาได้ริเริ่มสร้างกำแพงริมทะเลขึ้นทางใต้ของหมู่บ้าน และถนนที่ทอดยาวเหนือกำแพงก็ได้รับการตั้งชื่อว่า ถนนเดอ ลา แวร์ บ้านขนาดใหญ่หลายหลังได้เริ่มก่อสร้างตั้งแต่บริเวณกำแพงนี้ และเป็นการถือกำเนิดของเมืองใหม่ ต่อมาในปี 1890 โรงแรมแซควิลล์อันหรูหราก็ได้ถูกสร้างขึ้น
ทางรถไฟสายแรกที่เข้าถึงเมืองนี้ ถูกสร้างขึ้นโดยบริษัท "Brighton, Lewes and Hastings Railway" เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 1846 ส่วนสถานีรถไฟที่ตั้งอยู่ในปัจจุบันนี้ ถูกสร้างขึ้นในปี 1891 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เมืองนี้เริ่มได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวแล้ว และทางรถไฟสายที่สองก็ได้สร้างขึ้นโดยบริษัท South Eastern Railway โดยทางรถไฟสายนี้เป็นสายที่แยกสาขามาจากคราวเฮิสต์ และตรงเข้าสู่เมืองจากทิศเหนือ แต่ในวันที่ 15 มิถุนายน 1964 ทางรถไฟสายนี้ก็ได้ถูกปิดลง
เก็ตเตอร์โรโบ
เก็ตเตอร์โรโบ  ชื่อไทยอภินิหารหุ่น 3 พลัง เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวหุ่นยนต์ แต่งโดย โก นางาอิ และ เคน อิชิคาวะ ถูกสร้างเป็นอนิเมะในปี พ.ศ. 2517 โดยโตเอแอนิเมชัน รวมความยาวทั้งสิ้น 51 ตอน
ดร.ซาโอตาเมะ ได้ทราบถึงการมีอยู่ของพวกไดโนเสาร์ ซึ่งสมัยก่อนไดโนเสาร์ครองโลกมาก่อนและมีสติปัญญาสูงส่ง แต่โดนขับไล่โดยลำแสงเก็ตเตอร์จึงได้หนีลงไปใต้ดินใกล้แกนกลางโลก และมีการจะขึ้นมาบนโลกเพื่อทำลายล้างมนุษย์ให้หมดสิ้น ดร.ซาโอตาเมะได้ค้นคว้าจนได้พบพลังงานเก็ตเตอร์ และสร้างหุ่นยนต์โดยใส่พลังงานเก็ตเตอร์ลงไป เพื่อนำไปต่อกรกับจักรวรรดิ์ไดโนเสาร์ ที่นำโดยจักรพรรดิ์โกล ดร.ซาโอตาเมะจึงต้องค้นหานักบินผู้สามารถบังคับหุ่นยนต์เก็ตเตอร์ โดยหุ่นยนต์เก็ตเตอร์ประกอบด้วยยาน 3 ลำ คือ ยานอีเกิ้ล ยานจากัวร์ และยานแบร์ ซึ่งสามารถประกอบร่างได้ 3 แบบ
เจ้หุง
เจ้หุง เริ่มต้นเป็นราชธานีของอาณาจักรอาหม ในรัชสมัยของเจ้าเสือกลืนเมืองฟ้า
รอบเมือง.
เมืองครหคาออนมีประตู 4 ประตู ประตูแต่ละประตูจะห่างจากวังของกษัตริย์ 3 โก (Kos) มีถนนพอกดินสูง กว้าง และมั่นคงรอบเมือง สะดวกแก่การสัญจร เครื่องป้องกันเมือง คือป่าไผ่กว้างประมาณ 2 โก โดยรอบตัวเมือง แต่เมืองนี้ไม่เหมือนเมืองอื่นๆ กระท่อมของชาวบ้านอยู่เข้ามาภายในป่าไผ่ใกล้ถนนพูนดิน แต่ละครอบครัวจะมีทุ่งนา และสวนอยู่หน้ากระท่อมจรดถนนพูนดิน ใกล้ๆวังของกษัตริย์ริมแม่น้ำทิขุ มีอาคารบ้านเรือนใหญ่โต ถนนที่เข้าไปในตลาดแคบ และมีแต่พ่อค้าขายกระทะเท่านั้น ไม่มีการขายของกินเช่นตลาดของเรา เพราะแต่ละบ้านไว้พอกินตลอดปี จึงไม่มีการซื้อขายกัน ตัวเมืองดูแออัดไปด้วยบ้านเรือนหลายหลัง
เขตพระราชวัง.
รอบ ๆ วังมีเขื่อนดิน รายรอบด้วยรั้วไม้ไผ่ใช้แทนกำแพง และมีคูน้ำลึกท่วมหัวคนยืนซึ่งน้ำเต็มอยู่เสมอ เขตพระราชวังกว้างกว่า 2 ไมล์ มีอาคารสูงโอ่โถงหลายหลัง ท้องพระโรงของกษัตริย์เรืยกว่า โสลัง (Solang) ยาว 120 ศอก กว้าง 30 ศอก มีเสา 66 ต้น เสาแม้จะใหญ่แต่ก็เกลี้ยงเกลา เมื่อมองจะรู้สึกว่าราบแบน เครื่องตกแต่งวิจิตรตระการตา เครื่องไม้ในท้องพระโรงเกินคำบรรยายใดๆทั้งสิ้น ไม่มีอาคารใดๆในโลกจะเปรียบได้ ข้างๆพระราชวังมีไม้ระแนงลวดลายประหลาด ภายในติดกระจกบานใหญ่ ขัดอย่างเงางาม หากต้องแสงอาทิตย์ ก็จะฉายแสงเป็นประกาย กล่าวกันว่าใช้คนงาน ๒ หมื่นคน และสร้างเสร็จในหนึ่งปี ปลายสุดด้านหนึ่งของท้องพระโรง มีวงแหวนติดอยู่ แต่ละเสามีวงแหวนเก้าวง เมื่อกษัตริย์ออกว่าราชการ ก็ประทับบนบัลลังก์ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างกลางเสาสี่ต้นนี้มีผ้าคาดเป็นปะรำ นอกจากนี้ก็มีแถบผ้าอีกเก้าผืน โยงติดกับวงแหวน เมื่อกษัตริย์ประทับอยู่ใต้ปะรำนี้ เจ้าหน้าที่ก็ประโคมฆ้อง กลอง กระทั่งแตร
พระพุทธไตรรัตนนายก (วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร)
หลวงพ่อโต หรือ พระพุทธไตรรัตนนายก ตั้งอยู่ที่วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร เจ้าพระยานิกรบดินทร์ (โต กัลยาณมิตร)ได้สร้างขึ้นในสมัย พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๓ โดยทรงเสด็จพระราชดำเนินก่อพระฤกษ์หลวงพ่อโต เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2380 พระราชทานเป็นพระประธานในพระวิหารหลวง เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 11.75 เมตร สูง 15.44 เมตร ด้วยมีพระราชประสงค์จะให้เหมือนกรุงเก่า คือ มีพระโต อยู่นอกกำแพงเมือง อย่างเช่นวัดพนัญเชิงวรวิหาร และเรียกชื่อแบบจีนว่า "ซำปอฮุดกง" หรือ "ซำปอกง"
นอกจากนั้นยังมีหอมณเฑียรธรรมเถลิงพระเกียรติ เป็นที่เก็บพระไตรปิฎกสมัยรัชกาลที่ ๔ หน้าพระวิหารหลวงยังมีหอระฆังฝีมือคนรุ่นใหม่ สำหรับไว้ระฆังยักษ์ มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ทางเข้าวัดมีเจดีย์หิน ทำมาจากเมืองจีน เรียกว่า ถะ เป็นศิลปะจีนที่งดงามมาก
แผนการมาร์แชลล์
จอร์จ มาร์แชล
แผนมาร์แชล
คำว่า "ขนม" เข้าใจว่ามาจากคำสองคำที่ผสมกันมาแล้ว คือ ข้าวหนม กับข้าวนม ข้าวหนมนั้นเข้าใจว่าเป็นข้าวผสมกับน้ำอ้อย น้ำตาล โดยคำว่า หนมแปลว่า หวาน อย่างข้าวหนมก็แปลว่า ข้าวหวาน เรียกสั้น ๆ เร็ว ๆ จึงเพี้ยนเป็นขนมไป ส่วนที่มาจากข้าวนม (ข้าวเคล้านม) ออกจะดูเป็นแขกเพราะว่าอาหารของแขกบางชนิดใช้ข้าวมธุปายาสของแขกโบราณ (ดังที่นางสุชาดา ทำถวายพระพุทธเข้าเมื่อตอนตรัสรู้ก็ว่าเป็นข้าวหุงกับนม) และเช่นเดียวกันเมื่อพูดเร็ว ๆ จึงเพี้ยนกลายเป็นขนมแทน
ขนมยังสันนิษฐานว่ามาจากภาษามลายูถิ่นใต้ของไทย คือ กานม(Ganum) หรือเรียกตามมาตรฐานภาษามลายูกลางว่า กันดุม(Gandum) ซึ่งคำนี้แปลว่า"ข้าวสาลี" ซึ่งข้าวสาลีเป็นวัตถุดิบที่นิยมใช้สำหรับทำอาหารว่างหรืออาหารประเภทแป้ง ไม่ว่าจะเป็นแป้งสาลี ขนมปัง ขนมเค้ก ขนมอบ ซาลาเปา คุ้กกี้ แครกเกอร์ เค้ก โดนัท โรตี พาย ปาท่องโก๋และอื่นๆ ก่อนที่ข้าวสาลีจะนำไปประกอบอาหารต้องผ่านกระบวนการบดให้เป็นผงแป้ง จึงเรียกตามภาษาใต้ว่า ตือปงกานมซึ่งในพื้นที่ภาคใต้ของไทยเรียกกัน อันมีความหมายว่า แป้งสาลี ดังนัน"ขนม"จึงน่าจะเพี้ยนตามภาษาที่รับมาจากคำว่า"กานม" นั่นเอง
คำว่าขนมมีใช้มานานหลายร้อยปีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคำผสมของอะไร จึงเป็นการยากที่จะสันนิษฐานให้แน่นอนได้ ของที่เรียกว่าขนมในสมัยโบราณ หรือในสมัยที่จะมีคำว่าขนมนั้นจะเป็นของที่เกิดจากข้าวตำป่น (แป้ง) แล้วผสมกับน้ำตาลเท่านั้น ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นขนมรุ่นแรก ในหนังสือไตรภูมิพระร่วง กล่าวถึงขนมต้มไว้เหมือนกัน เดิมมีแป้งกับน้ำตาล ต่อมามีคนดัดแปลงสอดไส้เข้าไปอีก ถึงตอนนี้ยังมีมะพร้าวปนอยู่ด้วย ขนมไทยจึงมี มะพร้าว แป้ง และน้ำตาล ไม่พ้น ของทั้ง 3 เป็นของพื้นเมืองที่หาได้โดยทั่วไป
มัคนายก
มัคนายก (บาลี) หรือ มรรคนายก (สันสกฤต) แปลว่า "ผู้นำทาง" คือผู้นำบุญ ผู้แนะนำทางบุญ ผู้ชี้ทางบุญ ใช้เรียกคฤหัสถ์ผู้ประสานติดต่อระหว่างวัดกับชาวบ้านในกิจการต่างๆ ของวัดหรือผู้เป็นหัวหน้าในพิธีทำบุญในวัด เช่นนำอาราธนาศีล อาราธนาพระปริตร นำถวายทาน ตลอดจนจัดแจงดูแลศาสนพิธีอื่นให้ถูกต้องเรียบร้อย อาจเป็นชายหรือหญิงก็ได้ และแต่ละวัดอาจมีหลายคนก็ได้ มัคนายกที่ดีและเก่งจะทำให้งานบุญต่างๆ ในวัดสำเร็จเรียบร้อยโดยเป็นระเบียบสวยงาม และราบรื่นไม่ติดขัด
มรรคทายก
ไนกี
อาราธนา
อาราธนา (อ่านว่า อาราดทะนา) แปลว่า "การทำให้ยินดี, ทำให้ดีใจ, ทำให้หายโกรธ, ทำให้ชอบ, ทำให้สำเร็จ"
อาราธนา ในคำวัดใช้ในความหมายว่าเชิญ, เชื้อเชิญ, อ้อนวอน, ร้องขอภิกษุสามเณรให้ยินดีพอใจทำในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือร้องขอให้ทำสิ่งใดให้สำเร็จ เช่น
อาราธนา เป็นคำที่ใช้แทนคำว่า นิมนต์ แต่ไม่นิยมใช้คู่กันเป็น อาราธนานิมนต์
ฟลิปฟลอป
อาซีโม
นิมนต์
นิมนต์ ใช้ในความหมายว่าเชิญหรือเชื้อเชิญภิกษุสามเณร เช่น
นิมนต์ เป็นคำที่ใช้แทนคำว่า อาราธนา ก็ได้ แต่ไม่นิยมใช้คู่กันเป็น อาราธนานิมนต์ กล่าวคือนิยมใช้คำใดคำหนึ่งเท่านั้นก็เป็นอันเข้าใจ เพราะมีความหมายอย่างเดียวกัน อย่างเช่นที่ใช้คำว่า
อย่างนี้ถือว่าใช้ไม่ถูกต้องตามความนิยม
แอลเอ แกลักซี
แอลเอ แกลักซี  เป็นสโมสรฟุตบอลจากเมืองลอสแอนเจลิส ในสหรัฐอเมริกา ปัจจุบันเล่นอยู่ในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ ภูมิภาคตะวันตก สีเสื้อของทีมคือ สีทองและเขียว และมัสคอตของทีมคือ "คอซโม" (Cozmo) ซึ่งเป็นกบจากต่างดาว
แอลเอ แกลักซี เป็นหนึ่งในสิบทีมที่ร่วมก่อตั้งเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 โดยในช่วงแรกนั้นทีมแกลักซีได้ใช้สนามเหย้าคือโรสโบวล์ จนถึงปี 2002 ได้ย้ายมาเล่นที่เดอะโฮมดีโปต์เซนเตอร์ สนามในเมืองคาร์สัน ซึ่งสนามนี้เป็นสนามเหย้าของทีม ซี.ดี. ชีวาส ยูเอสเอ ที่ตั้งอยู่ในลอสแอนเจลิสเช่นเดียวกัน
กอล์ฟ (แก้ความกำกวม)
กอล์ฟ  อาจหมายถึง
ลอส แองเจลิส กาแล็กซี่
เทมเพอเรเจอร์ไรซิง
เทมเพอเจอร์ ไรซิง ( อ่านว่า "'temp(ə)rəCHər 'rīziNG") เป็นอัลบั้มเพลงสากลที่สอง ของนักร้องสาว ทาทา ยัง หลังจากความสำเร็จที่ได้รับจากอัลบั้มสากลล่าสุดคือ I Believe โดยมีการเปิดตัวด้วยเพลง El Nin-YO!
รูปแบบและเอกลักษณ์ของอัลบั้มนี้ มีความแตกต่างจากอัลบั้มที่แล้ว คือเป็นเพลงในแนว R&amp;B มากขึ้น ดนตรีและเนื้อหา จะอิงไปทางนานาชาติมากขึ้น อัลบั้มนี้มีการนำเอาเพลงเก่ามาทำใหม่ถึง 7 เพลง
อัลบั้มถูกวางจำหน่ายในประเทศไทย เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2549 โดยในประเทศญี่ปุ่น ถูกวางจำหน่ายก่อนหนึ่งวัน (23 สิงหาคม) เนื่องจากการตอบรับของแฟน ๆ และเป็นการขอบคุณการสนับสนุนจากอัลบั้ม I Believe
การโปรโมตอัลบั้ม Temperature Rising เริ่มต้นจากการเปิดเพลง El Nin-YO! ตามสื่อต่าง ๆ เช่น วิทยุ โปสเตอร์ ช่องโทรทัศน์ (ในรูปแบบมิวสิกวิดีโอและโฆษณา)
เพลงที่ถูกนำมาโปรโมตต่อมาคือเพลง Zoom ซึ่งมีความหมายสะท้อนถึงความเป็นตัวตนของเธอ มีเนื้อหาเกี่ยวกับผู้คน สื่อต่าง ๆ มองเธอแต่ภายนอก หลังจากเพลงนี้ถูกโปรโมตได้ไม่นาน คอนเสิร์ต Tata Young Temperature Rising Live in Bangkok ที่จัดขึ้นในเดือนธันวาคม ก็ได้ถูกโปรโมตต่อมา โดยมีการผลิตวีซีดีคาราโอเกะ 7 เพลงจากอัลบั้ม Temperature Rising ออกขายในประเทศไทย
ล่าสุด จากคอนเสิร์ต Tata Young Temperature Rising Live in Bangkok (15 ธันวาคม 2549) ได้มีการเปิดมิวสิกวิดีโอตัวที่สาม กับเพลง Come Rain Come Shine จากนั้นไม่นาน มิวสิกวิดีโอตัวนี้ก็ได้ถูกเปิดตามสื่อต่าง ๆ
ป๊อบ
โน้ตแพ็ด
มิจฉาทิฏฐิ
แบ็ทแมน
ประธานกรรมการบริหาร
กระเพาะอาหาร เป็นอวัยวะของทางเดินอาหารที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการย่อยอาหารที่ผ่านการเคี้ยวภายในช่องปากมาแล้ว กระเพาะอาหารยังเป็นอวัยวะที่มีสภาพแวดล้อมเป็นกรด โดยมักจะมีค่าพีเอชอยู่ที่ประมาณ 1-4 โดยขึ้นกับอาหารที่รับประทานและปัจจัยอื่น ๆ นอกจากนี้ในกระเพาะอาหารยังมีการสร้างเอนไซม์เพื่อช่วยในการย่อยอาหารอีกด้วย ในศัพท์ทางการแพทย์จะเรียกโครงสร้างที่เกี่ยวกับกระเพาะอาหารโดยขึ้นต้นด้วยคำว่า "gastro-" และ "gastric" ซึ่งเป็นคำในภาษาละตินที่หมายถึงกระเพาะอาหาร
หน้าที่หลักของกระเพาะอาหารคือการย่อยสลายสารอาหารโมเลกุลใหญ่ให้เล็กลงโดยอาศัยการทำงานของกรดเกลือ (hydrochloric acid) เพื่อให้ง่ายต่อการดูดซึมที่ลำไส้เล็ก นอกจากนี้กระเพาะอาหารยังมีหน้าที่ผลิตเอนไซม์ที่ใช้ในการย่อยโปรตีน คือเอนไซม์เพปซิน โดยในช่วงแรก เอนไซม์นี้จะถูกผลิตออกมาในรูปของเพปซิโนเจน (pepsinogen) ที่ยังไม่สามารถทำงานได้ แต่จะถูกเปลี่ยนเป็นเพปซินเมื่ออยู่ในสภาวะที่เป็นกรดภายในกระเพาะอาหาร นอกจากนี้แล้ว กระเพาะอาหารยังทำหน้าที่ในการดูดซึมน้ำ ไอออนต่าง ๆ รวมทั้งแอลกอฮอล์ แอสไพริน และกาเฟอีนอีกด้วย
อย่างไรก็ตาม หน้าที่ของกระเพาะอาหารที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตคือการผลิตสารที่เรียกว่า อินทรินซิค แฟคเตอร์ (intrinsic factor) ซึ่งเป็นสารที่จำเป็นในการดูดซึมวิตามิน บี12
กระเพาะอาหารวางตัวอยู่ทางด้านซ้ายของช่องท้อง โดยอยู่ระหว่างหลอดอาหารและลำไส้เล็กตอนต้น และมีบางส่วนที่สัมผัสกับกะบังลม และมีตับอ่อนวางอยู่ใต้กระเพาะอาหารด้วย ที่ส่วนโค้งใหญ่ (greater curvature) ของกระเพาะอาหารยังมีเยื่อโอเมนตัมใหญ่ (greater omentum) ห้อยลงมาคลุมอวัยวะอื่น ๆ ในช่องท้องอีกด้วย
ที่บริเวณติดต่อกับหลอดอาหารและลำไส้เล็กตอนต้น จะมีกล้ามเนื้อหูรูดที่ควบคุมการเข้าออกของสารภายในกระเพาะอาหาร ซึ่งได้แก่กล้ามเนื้อหูรูดหลอดอาหาร (esophageal หรือ cardiac sphincter) ซึ่งแบ่งระหว่างหลอดอาหารกับกระเพาะอาหาร และกล้ามเนื้อหูรูดไพลอริค (pyloric sphincter) ซึ่งแบ่งระหว่างกระเพาะอาหารกับลำไส้เล็กตอนต้น
ส่วนของกระเพาะอาหาร.
กระเพาะอาหารจะถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน ซึ่งจะมีโครงสร้างในระดับเนื้อเยื่อที่แตกต่างกัน ได้แก่
ระบบไหลเวียนเลือด และระบบประสาท.
หลอดเลือดแดงที่มาเลี้ยงกระเพาะอาหารทั้งหมดจะมาจากหลอดเลือดแดงใหญ่ซิลิแอค (celiac trunk) ซึ่งได้แก่
ส่วนระบบหลอดเลือดดำที่นำเลือดออกจากกระเพาะอาหาร ได้แก่ หลอดเลือดดำม้าม (splenic vein) และหลอดเลือดดำซุพีเรียมีเซนเทอริค (superior mesenteric vein) ซึ่งทั้งสองจะนำเลือดเข้าสู่ตับทางหลอดเลือดดำพอร์ทัล