pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คริสเตียน เป็นสิงโตที่แต่เดิมทีถูกซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าแฮรอดในลอนดอนในพ.ศ. 2512 โดยชาวออสเตรเลียนาม จอห์น เรนเดล (John Rendall) และแอนโทนี เอซ โบร์วเก (Anthnoy 'Ace' Bourke) และถูกปล่อยคืนสู่ป่าโดยนักชีววิทยาการอนุรักษ์ หนึ่งปีถัดมาหลังจากคริสเตียนถูกปล่อยสู่ป่า เจ้าของเดิมของมันตัดสินใจกลับไปเยี่ยมมันในแอฟริกาเพื่อดูว่ามันยังจำพวกเขาได้หรือไม่ คริสเตียนสามารถจำเจ้าของเก่าของมันได้และสิงโตตัวอื่นในฝูงเองก็เป็นมิตรกับเจ้าของเดิมของมันด้วย
การย้ายที่.
เรนเดล และ โบร์วเก และแฟนของพวกเขา เจนนิเฟอร์ แมรี เทยเลอร์ และ ยูนิตี โจนส์ ดูแลสิงโตตัวหนึ่งขณะที่อาศัยอยู่ในลอนดอนจนกระทั่งมันมีอายุได้ 1ปี คริสเตียนตัวโตขึ้นมากและเพิ่มค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูมันมากขึ้นทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถเลี้ยงมันได้อีกต่อไป เมื่อ และ นักแสดงจากเรื่อง พบเรนเดล, โบร์วเก และคริสเตรียนที่ร้านขายเครื่องใช้ตกแต่งบ้านของทั้งสอง เรนเดล และ โบร์วเก นักแสดงทั้งสองแนะนำให้พวกเขาขอความช่วยเหลือจาก นักพิทักษ์ในเคนยา แอดัมสันและ ภริยาของเขาเป็นศูนย์กลางในภาพยนตร์เรื่อง บอร์น ฟรี และแอดัมสันก็ตกลงช่วยเหลือพวกเขาด้วยการฝึกให้คริสเตียนสามารถกลับไปใช้ชีวิตในธรรมชาติได้อีกครั้งในในเคนยา เวอร์จิเนีย แม็คเคนยาแต่งหนังสือชื่อ "The Life in My Years" ออกตีพิมพ์เดือนมีนาคม พ.ศ. 2552
แอดัมสันแนะนำคริสเตียนให้สิงโตที่อายุมากกว่าชื่อ "บอย" ซึ่งเป็นตัวแสดงในภาพยนตร์เรื่อง บอร์นฟรี และเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากภาพยนตร์สารคดีเรื่อง "เดอะ ไลออน อาร์ ฟรี" (The Lion Are Free) และคริสทีนา ลูกสิงโตเพศเมียเพื่อสร้างฝูงสิงโตกลุ่มใหม่ ฝูงสิงโตฝูงนี้เผชิญเหตุการณ์มากมาย คริสทีนาถูกกินโดยจระเข้ในหลุมน้ำ, สิงโตตัวเมียในฝูงตัวหนึ่งถูกสิงโตฝูงอื่นฆ่าตาย บอยได้รับบาดเจ็บหลายครั้ง และสูญเสียความสามารถในการเข้าสังคมกับสิงโตอื่นและมนุษย์ สุดท้าย แอดัมสันตัดสินใจยิงบอยตายเนื่องจากมันบาดเจ็บปางตายเนื่องจากถูกมนุษย์ยิง จากเหตุการณ์เหล่านี้ทำให้คริสเตียนกลายเป็นผู้รอดชีวิตหนึ่งเดียวจากฝูงดั้งเดิม
หลังจากผ่านไป 1ปีหลังจากที่แอดัมสันติดตามดูแลฝูงสิงโตมาตลอด ฝูงสิงโตฝูงนี้ก็สามารถในบริเวณโครา โดยมีคริสเตียนเป็นหัวหน้าฝูงแทนที่บอยที่ตายไป
การพบกันอีกครั้ง.
พบกับเรนเดลและโบร์วเกใน พ.ศ. 2515.
เมื่อเรนเดลและโบร์วได้รับข่าวความสำเร็จในการคืนสู่ป่าของคริสเตียนจากแอดัมสัน (ถูกรายงานโดยหนังสือพิมพ์ในพ.ศ. 2514 และโดยแอดัมสันในปีถัดมา) พวกเขาจึงเดินทางไปเคนยาเพื่อเยี่ยมคริสเตียนและถ่ายทำสารคดี "คริสเตียน เดอะ ไลออน แอท เวิร์ลด์ส เอ็น" (Christian, The Lion at World's End) ในสารคดีนี้ แอดัมสันเตือนทั้งคู่ว่าคริสเตียนอาจจะจำพวกเขาทั้งสองไม่ได้ ในภาพยนตร์นี้ คริสเตียนย่างก้าวเข้ามาด้วยความระมัดระวัง จากนั้นเริ่มเร่งความเร็วเขุ้าหาทั้งสองอย่างนุ่มนวล ยืนขึ้นด้วยขาหลัง และสองขาหน้าเกาะบ่าทั้งสองเอาไว้ และคลอเคลียหน้าพวกเขา ในภาพยนตร์ สิงโตตัวเมีย โมนา และลิซา และลูกสิงโต ชื่อซูเปอร์คลับ เข้ามาต้อนรับทั้งคู่ด้วย
การพบกันครั้งนี้ได้รับการเผยแพร่อย่างแพร่หลาย และได้รับความสนใจจากทั่วโลกมามากกว่า 30ปีหลังจากการพบกัน ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 มีรายงานว่าฉากการพบกันนี้ได้ถูกทำออกมาอีกหลายรุ่นและถูกรับชมนับล้านครั้ง มีหลายแหล่งข่าวคอยสอบถามความรู้สึกของเรนเลดและโบร์วเกี่ยวกับเหตุการณ์รอบๆตัวพวกเขาและคริสเตียน
พบกับเรนเดลใน พ.ศ. 2516.
เรนเดลตัดสินใจไปหาคริสเตียนอีกครั้งโดยไม่มีการบันทึกเทป (รางงานในหนังสือพิมพ์บางฉบับว่าเกิดในปี พ.ศ. 2517 )การพบกันครั้งนี้โบร์วไม่ได้มาด้วย ณ เวลานี้ คริสเตียนประสบความสำเร็จในการปกป้องฝูงตัวเองได้, มีลูกของตัวเอง แอดัมสันเตือนเรนเดลว่าการเดินทางครั้งนี้อาจจะสูญเปล่าเนื่องจากเขา (แอดัมสัน) ไม่ได้พบฝูงคริสเตียนถึงเก้าเดือน อย่างไรก็ตาม ฝูงของคริสเตียนเดินทางมาถึงที่พักของแอดัมสันหนึ่งวันก่อนการมาถึงของพวกเขา
การพบกันครั้งที่สองยาวนานไปจนถึงรุ่งเช้า และนี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายที่มีการพบเห็นคริสเตียน เรนเดลกล่าว
จอร์จ แอดัมสันนับวันตั้งแต่การพบกันครั้งสุดท้ายในฤดูใบไม้ผลิ พ.ศ. 2516 และเขาเขียนเอาไว้ในหนังสือของเขา "มาย ไพรด์ แอนด์ จอย" (My Pride And Joy) ว่าหลังจาก 97 วันเขาก็เลิกนับ
งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋
งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋ (, "ต้าจู๋ฉือเค่อ") คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตนครฉงชิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนเด่นในความงดงามของงานแกะสลักทั้งทางพุทธศาสนา ลัทธิขงจื๊อ ลัทธิเต๋า และชีวิตผู้คนบนผาแคบ ๆ ที่เริ่มแกะสลักเรื่อยมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13
งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
Christian the lion
ผาต้าสู
โอทิส เรดดิง
โอทิส เรย์ เรดดิง จูเนียร์  (9 กันยายน ค.ศ. 1941 - 10 ธันวาคม ค.ศ. 1967) เป็นนักร้องแนวโซลชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงในความสามารถในการถ่ายทอดอารมณ์ผ่านเสียงร้องของเขา เรดดิงมีผลงานเพลงดังอย่าง "(Sittin' On) The Dock of the Bay" ที่ขึ้นอันดับในอเมริกานาน 4 สัปดาห์ และติดชาร์ทในสหราชอาณาจักรที่อันดับ 3 ซึ่งติดชาร์ทหลังจากการเสียชีวิตของเขาจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกที่ทะเลสาบโมโนมา ใกล้กับเมดิสัน รัฐวิสคอนซิน
โอทิส เรดดิ้ง
บู๊ตึ๊ง
ทิวเขาอู่ตัง
ทิวเขาอู่ตัง  หรือ บู๊ตึ๊ง ในภาษาจีนฮกเกี้ยน เป็นทิวเขาที่ตั้งอยู่ในมณฑลหูเป่ย์ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีความสำคัญของลัทธิเต๋า ที่เล่าสืบมาว่า ปรมาจารย์เจินอู่ หรือเทพเจ้าเสวียนอู่ (玄武) ได้บำเพ็ญตบะบนยอดเขาแห่งนี้ สถานที่ที่เสมือนเป็นแดนสุขาวดี ได้ใช้วิชาทั้งบุ๋น และบู๊ ต่อกรกับภิกษุหลายรูปของฝ่ายพุทธจนได้รับชัยชนะ สามารถยึดเขาแห่งนี้เป็นที่พำนักสืบมา
ทิวเขาอู่ตังเป็นสถานที่ที่รวมสิ่งก่อสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมจีนหลายยุคหลายสมัยเข้าด้วยกัน ตั้งแต่ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน เรื่อยมากระทั่งราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง รวมกันนับได้กว่าพันปี
ทิวเขาอู่ตังได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 ที่ภูเก็ต ประเทศไทย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
หมู่โบราณสถานบนเทือกเขาอู่ตัง
เขาบู้ตึ๊ง
เกชา เปลี่ยนวิถี (1 เมษายน พ.ศ. 2469 - 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2564) นักแสดงอาวุโส มีชื่อเสียงเป็นที่จดจำจากบทเจ้าพ่อ จากภาพยนตร์เรื่อง เพชรตัดเพชร และรับบทผู้ร้ายมาตลอดชีวิตการแสดง
เกชา เปลี่ยนวิถี มีชื่อและนามสกุลจริงว่า เกชา แดนมะตาม เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2469 ที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ในวัยหนุ่มเคยใช้ชีวิตอย่างนักเลงมาก่อน และเคยทำอาชีพคุมคิวรถเมล์ เริ่มชีวิตการแสดงตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2498 โดยรับบทพระเอกในภาพยนตร์ ที่มีชื่อเสียงคือเรื่อง ไพรกว้าง (2499) ของละโว้ภาพยนตร์ ทำให้ได้รับเลือกเป็น สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ใน นเรศวรมหาราช ของอัศวินภาพยนตร์ โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล พ.ศ. 2500 คู่กับ รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง แต่ถูกจับด้วยข้อหาเป็นภัยต่อสังคมก่อนเริ่มถ่ายทำในช่วงปลายของรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม และถูกจำคุกอยู่นานหลายปี ส่วนบทนำในภาพยนตร์ เสด็จพระองค์ชายใหญ่ทรงคัดเลือก ชูชัย พระขรรค์ชัย มาแสดงแทน
หลังพ้นโทษจำคุก เกชาได้ไปทำงานโรงโม่หิน ที่จังหวัดราชบุรี และได้รับการชักชวนจากปริญญา ทัศนียกุล ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ เพชรตัดเพชร ให้มารับบทนำ หัวหน้าฝ่ายผู้ร้าย พบดารานำชื่อดังแห่งยุค มิตร ชัยบัญชา ลือชัย นฤนาท และ เพชรา เชาวราษฎร์ เมื่อ พ.ศ. 2509 เกชามีชื่อเสียงโด่งดังอีกครั้งในฐานะดาวร้ายจากภาพยนตร์เรื่องนี้ และทำให้ได้รับบทเป็นผู้ร้ายตัวหลักในภาพยนตร์เรื่องต่างๆ นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขามีผลงานการแสดงต่อเนื่องมากมายจนกระทั่งได้ตัดสินใจหยุดรับงานแสดงไปใน พ.ศ. 2530 ก่อนจะกลับมารับงานแสดงอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง ห้าแพร่ง ตอน "ห้องเตียงรวม" ซึ่งผลิตโดยจีทีเอช เมื่อปี พ.ศ. 2552 โดยรับบทเป็นผู้ป่วยในโรงพยาบาลเตียงข้างเคียงกับ แดน วรเวช ดานุวงศ์
ในวาระสุดท้ายของชีวิต เกชา เปลี่ยนวิถี ได้รับการตรวจพบว่าติดเชื้อจากโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ระหว่างเดินทางไปเยี่ยมหลานชายของตนเองที่จังหวัดอุทัยธานี จึงเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลอุทัยธานีเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 โดยมีนายชาดา ไทยเศรษฐ์ ส.ส. อุทัยธานี ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานอาของเกชา เป็นผู้ดูแลค่าใช้จ่าย กระทั่งอาการป่วยจากโรคดังกล่าวดีขึ้นจนแพทย์เตรียมจะให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านแล้ว แต่เกชาได้เสียชีวิตด้วยโรคชราอย่างกะทันหันเสียก่อน เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ขณะมีอายุได้ 95 ปี โดยศพของเกชาได้มีการนำไปทำพิธีฝังศพที่กุโบร์บ้านโป่ง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ตามความปรารถนาก่อนจะเสียชีวิต
ด้านการงานนอกวงการ.
นับถือศาสนาอิสลาม มีตำแหน่งในคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย ฝ่ายข้อมูลข่าวสารและเทคโนโลยี
ด้านการสมรส.
เกชาเคยสมรสมาแล้ว 2 ครั้ง
เกชามีบุตรด้วยกันทั้งหมด 5 คน ได้แก่
ออร์กนีย์
ออร์กนีย์  หรือที่เรียกกันว่า "หมู่เกาะออร์กนีย์" (The Orkney Islands หรือ The Orkneys) เป็น "กลุ่มเกาะ" (archipelago) และที่ตั้งอยู่ทางเหนือของสกอตแลนด์ ตั้งอยู่ 16 กิโลเมตรเหนือฝั่งทะเลเคทเนสส์ (Caithness) ออร์กนีย์ประกอบด้วยเกาะทั้งหมด 70 เกาะและในจำนวนนั้น 20 มีผู้อยู่อาศัย เกาะที่ใหญ่ที่สุดของออร์กนีย์คือเกาะที่เรียกกันว่า "เมนแลนด์" (Mainland) ที่มีเนื้อที่ 523 ตารางกิโลเมตรซึ่งทำให้เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นที่หกของบรรดาเกาะของสกอตแลนด์ และใหญ่เป็นที่สิบของบรรดาเกาะต่าง ๆ ในหมู่เกาะบริติช (British Isles) ที่ตั้งถิ่นฐานใหญ่ที่สุดที่เป็นศูนย์กลางของการปกครองอยู่ที่เคิร์กวอลล์ (Kirkwall)
ออร์กนีย์เป็นหนึ่งใน 32 มณฑลของสกอตแลนด์ ผู้ที่อาศัยอยู่ที่ออร์กนีย์เรียกว่า "ออร์เคเดียน"
ออร์กนีย์เป็นที่ตั้งถิ่นฐานมากว่า 5,500 ปี เดิมเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชนเผ่าจากยุคหินใหม่ และต่อมาโดยชาวพิกต์ (Picts) ในที่สุดออร์กนีย์ก็ถูกรุกรานและผนวกเป็นส่วนหนึ่งของนอร์เวย์ในปี ค.ศ. 875 โดยมีชาวนอร์สมาตั้งถิ่นฐาน ต่อมาออร์กนีย์ก็ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1472 เมื่อมาร์กาเร็ตแห่งเดนมาร์กไม่ทรงสามารถจ่ายค่าสินสอดทองหมั้นให้พระเจ้าเจมส์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์
ออร์กนีย์มีสิ่งก่อสร้างจากยุคหินใหม่ที่ยังอยู่ในสภาพดีที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป "หัวใจของยุคหินใหม่ออร์กนีย์" (Heart of Neolithic Orkney) ได้รับการสถาปนาให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกใน ค.ศ. 1999
ใน ค.ศ. 2004 ออร์กนีย์มีประชากรทั้งหมดประมาณ19,590 คน โดยมีความหนาแน่นเฉลี่ย 20 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
กลุ่มเกาะออร์คนีย์
หมู่เกาะออร์คนีย์
The Orkney Islands
เบริก-อะพอน-ทวีด
เบริก-อะพอน-ทวีด  เป็นเมืองหนึ่งในเทศมณฑลนอร์ทัมเบอร์แลนด์ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอังกฤษ เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของประเทศ ทางฝั่งทะเลด้านตะวันออกที่ปากแม่น้ำทวีด และอยู่ห่างจากเขตแดนอังกฤษ-สกอตแลนด์เพียงสี่กิโลเมตร เมืองเบริกอะพอนทวีดเดิมเป็นส่วนหนึ่งของบะระเบริกอะพอนทวีด และเดิมเป็นและเดิมเป็นเมืองมณฑลของเบริกเชอร์
จากการสำรวจสำมะโนประชากรใน ค.ศ. 2001 เบริกอะพอนทวีดมีประชากรทั้งหมดประมาณ 11,665 คน ตำบลและเทศมณฑลก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ 2008.
เบริกอะพอนทวีดตั้งอยู่ระหว่างราชอาณาจักรสกอตแลนด์กับราชอาณาจักรอังกฤษมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 และมาเป็นส่วนหนึ่งของอังกฤษในปี ค.ศ. 1482 แต่เบริกอะพอนทวีดมีวัฒนธรรมที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสกอตแลนด์ สิ่งที่น่าสนใจของเบริกอะพอนทวีดก็ได้แก่กำแพงเมืองโบราณและสถาปัตยกรรมทางการทหารโบราณ
เบริค-อัพพอน-ทวีด
กอร์เจิส (อัลบั้ม 808 สเตต)
กอร์เจิส (Gorgeous) เป็นสตูดิโออัลบั้มที่สี่ของ808 สเตต วางจำหน่ายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 โดยค่าย ซีทีทีเรเคิดส์ ในสหราชอาณาจักร และ ทอมมีบอยเรเคิดส์ ในสหรัฐอเมริกา ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008 อัลบั้มได้ออกวางหน่ายใหม่โดย ซีทีทีเรเคิดส์ ที่นอกจากมีแผ่นโบนัส ที่มีเพลงรีมิกซ์ 14 ถึง เพลง รวมถึงเพลงที่ยังไม่ได้เผยแพร่และยังไม่แก้ไขใหม่อย่าง "Bombadin"
เมืองมอนทรีออล
สถาปัตยกรรมไบแซนทีน
สโมสรฟุตบอลเชียงรายยูไนเต็ด
ขนมปังบาแกต
ขนมปังบาเกต
บาแกต
ตุ๊กตาบลายธ์
ตุ๊กตาบลายธ์  เป็นตุ๊กตาที่ผลิตในฮ่องกงและวางจำหน่ายในสหรัฐอเมริกา โดยบริษัท เค็นเนอร์ (Kenner) เมื่อ พ.ศ. 2515 ออกแบบโดยนักออกแบบของบริษัท มาร์วิน กลาส สตูดิโอ ประกอบด้วย แอลลิสัน แคตสแมน และรูเบ็น เทอร์เซียน ตุ๊กตารุ่นนี้ไม่ได้รับความนิยม จึงมีวางจำหน่ายเพียงปีเดียวในสหรัฐอเมริกา จากนั้นก็ไม่ได้มีการจำหน่ายอีก
ตุ๊กตาบลายธ์มีลักษณะเด่นคือ มีตากลมโตที่เปลี่ยนสีได้ โดยดึงเชือกที่อยู่ด้านหลังศีรษะตุ๊กตา มีสัดส่วนศีรษะโต ลำตัวและขาสั้น ดูเหมือนการ์ตูน ปัจจุบันบริษัท เค็นเนอร์ ได้เลิกกิจการแล้ว และลิขสิทธิ์ของตุ๊กตาบลายธ์ถือครองโดย บริษัท แฮสโบร
ในปี พ.ศ. 2540 โปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์แห่งหนึ่งในนิวยอร์ก ชื่อ จินา แกแรน (Gina Garan) ได้รับตุ๊กตาบลายธ์เป็นของขวัญจากเพื่อน และได้ใช้ตุ๊กตานี้เป็นแบบฝึกฝนการถ่ายภาพ เธอได้ตีพิมพ์หนังสือภาพถ่าย ชื่อ "This is Blythe" ซึ่งมีแต่ภาพของตุ๊กตาบลายธ์ทั้งเล่มในปี พ.ศ. 2545 และเริ่มเกิดกระแสความนิยม ตุ๊กตาบลายธ์ถูกนำไปใช้ในภาพยนตร์โฆษณาของห้างสรรพสินค้าพาร์โคในประเทศญี่ปุ่น และทำให้เกิดกระแสความนิยมเป็นอย่างสูงในประเทศญี่ปุ่น รายการโทรทัศน์ I Love the '70s ของ VH1 ได้จัดให้มีช่วงของตุ๊กตาบลายธ์เป็นพิเศษ และทำให้เกิดความนิยมเป็นวงกว้าง
ปัจจุบัน นักสะสมตุ๊กตาพากันสะสมตุ๊กตาบลายธ์รุ่นแรก จนทำให้ราคาจำหน่ายเพิ่มขึ้นจากตัวละ 35 ดอลลาร์สหรัฐในปี พ.ศ. 2515 เป็นไม่ต่ำกว่า 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ บริษัทแฮสโบรได้ผลิตตุ๊กตาบลายธ์ขึ้นมาใหม่ในปี พ.ศ. 2543 เรียกว่า "นีโอ บลายธ์" ราคาจำหน่ายระหว่าง 60 ดอลลาร์สหรัฐ ถึง 300 ดอลลาร์สหรัฐ
ในสหรัฐอเมริกา โชคร้ายสำหรับเค็นเนอร์ ที่ตุ๊กตาขายไม่ดี เลยผลิตจำหน่ายแค่เพียงปีเดียวก็ยุติการผลิต แต่เป็นโชคดีของผู้มีตุ๊กตาบลายธ์ที่ผลิตในปีนั้นไว้ในครอบครอง เพราะปัจจุบัน นักสะสมตุ๊กตาระดับมืออาชีพ ต่างควานหาตุ๊กตารุ่นนี้กันให้ควั่ก แถมให้ราคาดี ซึ่งจะ”ดีมาก” หรือ “ดีมากๆ” ขึ้นอยู่กับสภาพของตุ๊กตา กล่าวกันว่าราคาซื้อขายทั่วไปจะอยู่ที่ตัวละ 1,000 กว่าดอลลาร์ขึ้นไป ส่วนตุ๊กตาบลายธ์ที่ผลิตใหม่ตั้งแต่ปี 2543 เป็นต้นมา ที่เรียกว่า นีโอ บลายธ์ (Neo Blythe) เวลาจะขายทอดตลาดก็มักได้ราคาไม่ต่ำไปกว่าราคาที่ซื้อมา เรียกว่ามีไว้ไม่ขาดทุน ยิ่งถ้าเป็นรุ่นที่ผลิตออกมาในจำนวนจำกัด (limited edition) ก็ยิ่งได้ราคาดี
ตุ๊กตา บลายธ์เป็นสินค้าที่น่าสนใจมากทีเดียว บลายธ์เหมือนกับ ตุ๊กตาบาร์บี้ที่มีคุณค่า และมูลค่าอยู่ในชื่อของเธอเอง ถือเป็นแบรนด์ที่ขายชื่อได้และทำเงินดีด้วย ตุ๊กตาบลายธ์ รุ่น “วินเทจ” ซึ่งหมายถึงรุ่นที่ผลิตจำหน่ายในปี 1972 สามารถเรียกราคาประมูลบนเว็บไซต์อีเบย์ได้ตัวละกว่า 2,000 ดอลลาร์ หรือประมาณ 76,000 บาท (จากราคาจำหน่ายแค่ตัวละ 35 ดอลลาร์ หรือ 1,300 กว่าบาท) สินค้าเกี่ยวกับบลายธ ์มีนอกเหนือจากตุ๊กตาเป็นตัวๆที่เอาไว้ให้เล่น หรือเอาไว้ให้ชื่นใจ ส่วนใหญ่เป็นของใช้สำหรับผู้หญิง เช่น เข็มกลัด กระเป๋าสตางค์ กระเป๋าสะพาย ซองโทรศัพท์มือถือ แผ่นดีวีดี หรือแม้แต่หนังสือรวมภาพตุ๊กตาบลายธ์ในอิริยาบถต่างๆ ตุ๊กตายี่ห้อนี้มีแฟชั่นโชว์ และนิทรรศการจัดแสดงในหลายประเทศ
ดีไซเนอร์ที่ร่วมทีมออกแบบ ตุ๊กตาบลายธ์เมื่อปี 2515 มี 3 คนสังกัดบริษัท มาร์วิน กลาส สตูดิโอ ซึ่งโด่งดังมากในเรื่องการออกแบบของเด็กเล่น รูเบ็น เทอร์เซียน เป็นผู้ออกแบบลูกตา ซึ่งตอนแรกเขาตั้งใจจะใช้กับตุ๊กตาสุนัข ส่วนลำตัวของตุ๊กตา แรกๆทีมงานก็ออกแบบให้ยาวได้สัดส่วนกับหัวที่มีขนาดใหญ่ของตุ๊กตา แต่ปรากฏว่ากล่องใส่มีขนาดสั้น จึงต้องลดสัดส่วนความยาวลำตัวให้บรรจุได้พอดี ตุ๊กตาบลายธ์จึงหัวโตตัวสั้น ดูเหมือนการ์ตูน
ดีน ซอนเดอส์
ดีน ซอนเดอส์ อดีตกองหน้าทีมชาติเวลส์ ของสโมสรดาร์บีเคาน์ตี,ลิเวอร์พูลและแอสตันวิลลา หลังเลิกเล่นฟุตบอลเคยทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมเร็กซ์แฮม ในบลูสแควร์ พรีเมียร์ลีก ก่อนจะย้ายมาคุมทีมดอนคาสเตอร์โรเวอส์ และในปี 2013 ได้คุมทีมวูลฟ์แฮมป์ตัน ในเดอะแชมเปียนชิปในช่วงสั้น ๆ
วัดปราสาทสิทธิ์
วัดปราสาทสิทธิ์ ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่หมู่ 5 ตำบลประสาทสิทธิ์ อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี ซึ่งแต่เดิมตำบลประสาทสิทธิ์รวมอยู่กับตำบลดอนไผ่ ในบริเวณหลัก 5 ริมคลองดำเนินสะดวก ชาวบ้านจึงมักเรียกว่า วัดดอนไผ่ หรือ วัดหลักห้า มีพื้นที่ 12ไร่เศษวัดเดิมตั้งอยู่ห่างจากริมคลองดำเนินสะดวกประมาณ 500 เมตร ซึ่งปัจจุบันคือที่ตั้งพระอุโบสถ สร้างโดยสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ในสมัยรัชกาลที่ 4 โดยสร้างขึ้นในปีฉลู พ.ศ. 2369
มูลเหตุของการสร้างวัดปราสาทสิทธิ์.
เมื่อ พ.ศ. 2371 รัชกาลที่ 3 ทรงปรารภว่าคลองสุนัขหอน ซึ่งเป็นคลองเชื่อมต่อระหว่างแม่น้ำแม่กลองกับแม่น้ำท่าจีน ที่ตำบลรางเข้ มักตื้นเขินอยู่บ่อยครั้ง
จะแก้ปัญหาอย่างไรเจ้าพระยาคลัง (ดิศ บุนนาค)จึงกราบบังคมทูลว่าควรขุดคลองแยกจากคลองสุนัขหอนผ่านทุ่งริมหมู่บ้านโพหักพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
จึงรับสั่งให้ขุดคลองดังกล่าว โดยชาวจีนเป็นผู้รับจ้าง ซึ่งชาวจีนเหล่านี้อาศัยอยู่ที่โคกสูงในเขตตำบลดอนไผ่ หรือปัจจุบันคือที่ตั้งพระอุโบสถของวัดปราสาทสิทธิ์
เมื่อขุดคลองดังกล่าวเสร็จ เจ้าพระยาคลังได้มาตรวจดูความเรียบร้อย โดยมีสมเด็จเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ติดตามมาพร้อมกับบิดาด้วยพระยาคลังได้ปรารภว่า โคกนี้สูงใหญ่และกว้าง วางเหมาะที่จะสร้างวัด แต่แล้วก็ยังมิได้สร้างวัด
ต่อมา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ได้ทรงพระราชดำริ เมื่อปี พ.ศ. 2409 ร.ศ.85 ปีขาล เห็นว่าการคมนาคมที่ไปมาระหว่างกรุงเทพมหานคร กับจังหวัดสมุทรสาคร มีคลองภาษีเจริญสำหรับการสัญจรไปมาได้สะดวกดี แต่ถ้าหากมีคลองระหว่างกรุงเทพมหานครกับจังหวัดสมุทรสงคราม และจังหวัดราชบุรี ก็จะสะดวกขึ้นอีกเป็นอันมาก โดยอาศัยแม่น้ำแม่กลองเป็นสื่อกลาง การไปมาหาสู่ การเดินทางค้าขายทางน้ำจะมีความสะดวกและคล่องตัวมากยิ่งขึ้น
ในปี พ.ศ. 2409 นั้นเอง พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ที่พระสมุหกลาโหม เมื่อครั้ง เป็นผู้อำนวยการในการขุดคลองดำเนินสะดวก เพื่อเชื่อมต่อระหว่างแม่น้ำท่าจีน กับแม่น้ำแม่กลอง ในระหว่างการขุดคลองดำเนินสะดวกนั้น เมื่อขุดคลองมาถึงหลักห้า ซึ่งเป็นพื้นที่สูงในเขตตำบลดอนไผ่ เจ้าพระยาศรีสุรยิวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ก็รำลึกถึงบิดา คือ เจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ที่เคยปรารภถึงการสร้างวัด ณ ที่แห่งนี้ เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) จึงตกลงใจสร้างวัดขึ้นด้วยเหตุ 3 ประการคือ
เมื่อสร้างวัดแล้วเสร็จเดิมให้นามวัดตามนามฉายาของสมเด็จเจ้าพระยามหาประยูรวงศ์ว่า วัดสมเด็จพระปราสาทสิทธิดาราม ตั้งอยู่ห่างจากริมคลองดำเนินสะดวก ประมาณ 500 เมตร ต่อมาภายหลังได้ย้ายวัดมาอยู่ติดริมคลองดำเนินสะดวก ที่ตั้งวัดเดิมก็เหลือไว้แต่เพียงพระอุโบสถ สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระวชิรญาณวโรรส สมเด็จพระสังฆราชเจ้า เสด็จมาตรวจทรงรับสั่งว่า วัดควรจะมีชื่อตามตำบลที่ตั้งอยู่ คือ ควรเรียกว่า วัดดอนไผ่ และให้ใช้ชื่อเป็นทางการว่า วัดปราสาทสิทธิ์
สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เมื่อท่านสร้างวัดนี้ขึ้น จึงเป็นวัดหลวงโดยปริยายและมีการพระราชทานกฐินหลวง กลางเดือน 12 เป็นประเพณีมาตลอด จนถึงสมภารองค์ที่ 3 จึงเลิกไป พระราชทานให้สกุลบุนนาคเป็นผู้ดำเนินการแทน เมื่อสกุลบุนนาคเสื่อมอำนาจลง วัดนี้ก็กลายเป็นวัดราษฎร์ จนถึงทุกวันนี้...
พระพุทธรูปที่สำคัญ คือ องค์หลวงพ่อไตรรัตน์โรจน์ฤทธิ์ ซึ่งประดิษฐานอยู่บนวิหาร ริมคลองดำเนินสะดวก เพื่อให้ประชาชนได้กราบไหว้บูชา และขอพร เกิดความเป็นสิริมงคลกับชีวิตตลอดไป
การยึดรัฐสภาของไพรด์
การยึดรัฐสภาของไพรด์  คือการยึดสภาสามัญชนที่นำโดยนายพันเอกทอมัส ไพรด์  เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1648 เพื่อเป็นการกำจัดสมาชิกสภาผู้ไม่สนับสนุนกองทัพตัวแบบใหม่ และฝ่ายอิสระในรัฐสภายาว ซึ่งถือกันว่าเป็นการรัฐประหารเพียงครั้งเดียวในประวัติศาสตร์อังกฤษ
Pride's Purge
ยุทธการที่เซนต์แฟกันส์
ยุทธการที่เซนต์แฟกันส์  เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1648 ที่เซนต์แฟกันส์ในเวลส์ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพที่เดิมเป็นฝ่ายรัฐสภาแต่ไม่รับค่าจ้างเป็นเวลานานและด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกปลด จึงได้ก่อการปฏิวัติภายใต้การนำของนายพันจอห์น พอยเยอร์, นายพลโรว์แลนด์ ลาน และนายพันไรซ์ พาวเวลล์ ต่อฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยนายพันทอมัส ฮอร์ตัน ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายรัฐสภาได้รับชัยชนะ ในด้านความเสียหายฝ่ายนิยมกษัตริย์มีผู้เสียชีวิต 200 คนและถูกจับอีก 3,000 คน ส่วนฝ่ายรัฐสภาไม่ทราบจำนวน
Battle of St Fagans
ยุทธการที่เมดสตัน
ยุทธการที่เมดสตัน  เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1648 ที่เมืองเมดสตันในเทศมณฑลเคนต์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 กับกองทัพตัวแบบใหม่ของฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยลอร์ดแฟร์แฟกซ์ ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายรัฐสภาได้รับชัยชนะ
ในปี ค.ศ. 1648 ฝ่ายนิยมกษัตริย์ในเทศมณฑลเคนต์แข็งข้อและยึดเกรฟเซนด์และเมดสตัน ลอร์ดแฟร์แฟกซ์จึงนำทัพมายังเมดสตันและยึดเมืองคืน ฝ่ายนิยมกษัตริย์เข้าโจมตีกองทัพของฝ่ายรัฐสภาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1648 แต่ได้รับความพ่ายแพ้และมีผู้เสียชีวิตทางฝ่ายนิยมกษัตริย์กว่า 800 คน ชัยชนะของฝ่ายรัฐสภาทำให้การแข็งข้อยุติลง
Battle of Maidstone
การล้อมเมืองโคลชิสเตอร์
การล้อมเมืองโคลชิสเตอร์  เป็นการล้อมเมืองที่เกิดขึ้นในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 ในฤดูร้อนระหว่างวันที่ 12 มิถุนายน ถึง 28 สิงหาคม ค.ศ. 1648 ที่เมืองโคลชิสเตอร์ในอังกฤษ
ก่อนหน้าที่จะเกิดขึ้นสงครามกลางเมืองเริ่มคุกรุ่นขึ้นอีกในหลายบริเวณในบริเตน โคลชิสเตอร์อยู่ท่ามกลางความขัดแย้งเมื่อฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 พยายามเดินทัพไปยังอีสต์แองเกลียเพื่อไปหนุนพระองค์ แต่ถูกกองทัพของลอร์ดแฟร์แฟกซ์ดักโจมตี ฝ่ายนิยมกษัตริย์เพลี่ยงพล้ำจนต้องถอยเข้าไปในเมืองโคลชิสเตอร์ เมื่อไม่ได้รับชัยชนะลอร์ดแฟร์แฟกซ์ก็ล้อมเมืองไว้ ฝ่ายนิยมกษัตริย์ตั้งมั่นอยู่ได้สิบเอ็ดอาทิตย์ก่อนที่จะยอมแพ้หลังจากการพ่ายแพ้ของยุทธการที่เพรสตันของฝ่ายเดียวกัน
Siege of Colchester
บลูไลนส์
บลูไลนส์  เป็นอัลบัมเปิดตัวของแมสซีฟแอตแทก วางตลาดใน 8 เมษายน ปี 1991 โดยค่าย ไวลด์บันช์ และเวอร์จินเรเคิดส์ การบันทึกที่เริ่มโดยสมาชิก แกรนต์ "แดดดีจี" มาร์แชล, รอเบิร์ต "ทรีดี" เดล นายา และ แอนดรู "มัชรูม" วาวส์ ร่วมกับ จอนนี ดอลลาร์ นอกจากนี้ยังมีสมาชิกอย่าง ทริกกี นักร้อง ชารา เนลสัน และ ฮอเรซ แอนดี้ โดยปกติถือว่าเป็นอัลบัมในแนว "ทริปฮอป" อัลบัมแรก "บลูไลนส์" รวมองค์ประกอบของ ฮิปฮอป (เช่น เบรกบีต, แซมพลิง, และ แร็ป) พร้อมกับ ดนตรีดั๊บ, ดนตรีโซล, เร็กเก และ ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
"Blue Lines" ได้ติดอยู่ใน 21 อัลบัมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ในปี 1997 จากสำรวจความคิดเห็นโดย เอชเอ็มวี แชนเนล 4 "เดอะการ์เดียน" และ คลาสสิกเอฟเอม ในปี 2000 ติดอันดับที่ 9 จาก "100 อัลบัมอังกฤษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา" ของ "นิตยสารคิว" ในปี 2003 ได้ถูกรวมอยู่ในรายชื่อ "500 อัลบัมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" ของ "นิตยสารโรลลิงสโตน" และอีกครั้งในปี 2012 เว็บไซต์ "พิตซ์ฟอร์ก" (Pitchfork) ได้จัดอันดับที่ 85 ในรายชื่อ "100 อัลบัมยอดเยี่ยมในยุค 1990"
อัลบัมเวอร์ชันรีมาสเตอร์ได้วางขายในวันที่ 19 พฤศจิกายน ปี 2012
โซเฟียแห่งนัสเซา
โซเฟีย วิลเฮลมีน มารีอันเนอ เฮนรีเอ็ทเทอ (, 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1836 - 30 ธันวาคม ค.ศ. 1913) ทรงเป็นเจ้าหญิงเยอรมันจากนัสเซาซึ่งอภิเษกสมรสเข้าสู่ราชวงศ์สวีเดนและนอร์เวย์ ต่อมาพระนางได้ขึ้นเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดนและนอร์เวย์
พระองค์เป็นพระธิดาในเจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งนอสซอ และพระชายาองค์ที่สองเจ้าหญิงพอลลีน เฟรดเดอร์ริกา มาเรียแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
เป็นพระราชนัดดา (หลานยาย) ของเจ้าชายพอลแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค พระโอรสของเจ้าชายฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค และเจ้าหญิงออกัสตาแห่งเบราน์ชไวก์ เจ้าหญิงออกัสตาเป็นพระธิดาในคาร์ล วิลเฮล์ม แฟร์ดีนันด์ ดยุกแห่งเบราน์ชไวก์ และเจ้าหญิงออกัสตาแห่งบริเตนใหญ่
เจ้าหญิงออกัสตาเป็นพระธิดาองค์โตในเจ้าชายเฟรเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์ และเจ้าหญิงออกัสตาแห่งซัคเซิน-โกทา พระองค์เป็นพระเชษฐภคินีในพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร,เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งยอร์คและอัลบานี, เจ้าชายวิลเลียม เฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์และเอดินเบิร์ก, เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งคัมบาลันด์และสแตรธเอิร์น และแคโรไลน์ มาทิลดาแห่งบริเตนใหญ่ พระราชินีในพระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก
โพรเทคชัน
"เพลงในชื่อเรียกเดียวกันนี้ ดูบทความที่ โพรเทคชัน (เพลง)"
โพรเทคชัน  เป็นอัลบัมที่สี่ของแมสซีฟแอตแทก วางตลาดใน 26 กันยายน ปีค.ศ. 1994 โดยค่าย เซอคา และเวอร์จินเรเคิดส์ นอกจากนี้มีอัลบัมรีมิกซ์ภายใต้ชื่อ"No Protection" รีมิกซ์โดย ดีเจ แมด โปรเฟสเซอร์ (Mad Professor)
Capétiens
ประเมินผล
ประเมินผล หรือมักเรียก "การติดตามประเมินผล" เป็นกระบวนการดำเนินงานด้านการกำกับควบคุม เพื่อติดตามความก้าวหน้าของภารกิจและหรือประเมินว่าภารกิจสำเร็จตามวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้หรือไม่ การติดตามประเมินผล โดยปกติจะต้องกำหนดดัชนีการติดตามประเมินผลเพื่อเป็นเกณท์ในการพิเคราะห์ว่าสถานการณ์ที่ตรวจสอบวัดได้นั้นบรรลุหรือไม่บรรลุเมื่อเทียบกับเกณท์หรือดัชนีที่กำหนดประโยชน์ของการติดตามประเมินผลไม่เพียงแต่ช่วยให้ทราบความก้าวหน้า และหรือความล้าหลังของการดำเนินการ โดยใช้ดัชนีประเมินว่าการดำเนินการไก้ลถึงเป้าหมายที่กำหนดแค่ไหนเพียงไรแล้ว ยังสามารถช่วยให้วิเคราะห์เพิ่มเติมให้ทราบปัจจัยเหตุแห่งความสำเร็จและความล้มเหลวดังกล่าวได้ ทำให้เกิดประโยชน์ในการปรับปรุงแนวทางดำเนินการต่อไปได้
อาร์เทอร์ เคเพลล์ บารอนเคเพลล์ที่ 1 แห่งแฮดัม
อาร์เทอร์ เคเพลล์ บารอนเคเพลล์ที่ 1 แห่งแฮดัม (; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1608 - 9 มีนาคม ค.ศ. 1649) อาร์เทอร์ เคเพลล์เป็นนายทัพฝ่ายนิยมกษัตริย์ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ
อาร์เทอร์ เคเพลล์เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1608 เป็นบุตรคนเดียวของเซอร์เฮนรี เคเพลล์ และทีโอโดเซีย เคเพลล์บุตรีของเซอร์เอดเวิร์ด มอนทากิวแห่งโบรห์ตันในนอร์แทมป์ตันเชอร์ เคเพลล์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของรัฐสภาสั้นและรัฐสภายาว ในปี ค.ศ. 1640 สำหรับฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ เมื่อเริ่มแรกเคเพลล์สนับสนุนฝ่ายตรงข้ามกับรัฐบาลของพระเจ้าชาลส์ แต่ต่อมาก็หันไปเป็นฝ่ายสนับสนุนพระองค์ เคเพลล์ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "บารอนเคเพลล์แห่งแฮดัม" ในมณฑลฮาร์ตฟอร์ดเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1641
เมื่อสงครามเริ่มขึ้นเคเพลล์ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นข้าหลวงแห่งชรอปเชอร์, เชชเชอร์ และนอร์ทเวลส์ ในการเป็นผู้นำทางการทหารในบริเวณนั้น ต่อมาเคเพลล์ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นหนึ่งในองคมนตรีในเจ้าชายแห่งเวลส์ และผู้แทนพระองค์ในการเจรจาที่อักซ์บริดจ์ ในปี ค.ศ. 1645 เคเพลล์ติดตามพระราชินีเฮนเรียตตา มาเรีย ไปฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1646 แต่ไม่เห็นด้วยกับการเดินทางของเจ้าชายแห่งเวลส์ จึงได้ตัดสินใจลาออกไปอยู่ที่เจอร์ซีย์ แต่ต่อมาก็เข้าช่วยพระเจ้าชาลส์ในการหลบหนีจากเกาะไวต์
เคเพลล์เป็นผู้นำคนสำคัญของฝ่ายนิยมกษัตริย์ในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม เคเพลล์และจอร์จ กอริง เอิร์ลที่ 1 แห่งนอริช ก็ยอมแพ้ต่อทอมัส แฟร์แฟกซ์ ลอร์ดแฟร์แฟกซ์ที่ 3 แห่งแคเมอรอน ที่โคลชิสเตอร์ โดยได้รับสัญญาว่าจะยกโทษให้ แต่ทางรัฐบาลมีปัญหากับสัญญา เคเพลล์หลบหนีจากหอคอยแห่งลอนดอนแต่ถูกจับและถูกลงโทษโดยการประหารชีวิตโดยรัฐสภา เมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1649 และถูกประหารชีวิตพร้อมกับเจมส์ แฮมิลตัน ดุ๊กที่ 1 แห่งแฮมิลตัน และเฮนรี ริช เอิร์ลที่ 1 แห่งฮอลแลนด์ ในวันรุ่งขึ้น
เคเพลล์แต่งงานกับเอลิซาเบท บุตรีและทายาทของเซอร์ชาลส์ มอร์ริสันแห่งแคสซีโอบรีพาร์กในฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ เคเพลล์และเอลิซาเบทมีบุตรธิดาด้วยกันเก้าคนชายห้าหญิงสี่ ต่อมาอาร์เทอร์ผู้เป็นลูกชายได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเอิร์ลแห่งเอสเซกซ์ในสมัยฟื้นฟูราชวงศ์
Arthur Capell, 1st Baron Capell of Hadham
พระเจ้าราชราช โจฬะที่ 1