pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง  เป็นนวนิยายของเอริช มาเรีย เรอมาร์ค ทหารผ่านศึกชาวเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่ 1 สะท้อนถึงความสยดสยองของสงคราม และความรู้สึกของเหล่าทหารเมื่อต้องกลับมาใช้ชีวิตแบบพลเรือนอีกครั้ง หนังสือตีพิมพ์ครั้งแรกในเยอรมัน ใช้ชื่อเรื่องว่า Im Westen nichts Neues ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1929 และต่อมาได้แปลออกไปกว่า 25 ภาษา ตีพิมพ์จำหน่ายมากกว่า 2 ล้าน 5 แสนเล่ม ภายในเวลาเพียงสิบแปดเดือนหลังจากพิมพ์ครั้งแรก
นวนิยายฉบับภาษาไทย ใช้ชื่อว่า "แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง" เป็นพระนิพนธ์แปลโดยหม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์รายเดือนชื่อ "ทหารราบ" ในปี พ.ศ. 2472 (ค.ศ. 1929) และรวมเล่มจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยสำนักพิมพ์จำหน่าย "โชติ แพร่พันธุ์"
ในปี ค.ศ. 1930 มีการดัดแปลงจากนวนิยายไปเป็นภาพยนตร์ กำกับโดย ลิวอิส ไมล์สโตน ใช้ชื่อเดียวกันกับชื่อหนังสือและได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และผู้กำกับยอดเยี่ยม
ไลรา เบลัควา
ไลรา เบลัควา หรืออาจรู้จักในนาม ไลรา ลิ้นเงิน เป็นตัวละครเอกในวรรณกรรมเยาวชนไตรภาค ธุลีปริศนา ของฟิลิป พูลแมน ไลราเป็นเด็กหญิงซึ่งอยู่ในโลกที่แตกต่างออกไปจากโลกของเรา อาศัยอยู่ในวิทยาลัยจอร์แดนในออกซฟอร์ด ในเรื่อง เธอพบว่าตนเองอยู่ท่ามกลางสงครามยิ่งใหญ่ระหว่างลอร์ดแอสเรียลฝ่ายหนึ่ง กับพระผู้ทรงอานุภาพและเมตาตรอน ผู้สำเร็จราชการ
ชีวิตเบื้องหลัง.
ไลรา เด็กหญิงอายุ 11 ปีในตอนแรกของวรรณกรรมเยาวชนไตรภาค เป็นบุตรนอกกฎหมายระหว่างลอร์ดแอสเรียลกับมิสซิสโคลเตอร์ เธอจึงได้รับการเลี้ยงดูโดยนักวิชาการ ศาสตราจารย์และคนรับใช้ในวิทยาลัยจอร์แดนราวกับเป็นบุตรบุญธรรม เธอเติบโตขึ้นพร้อมกับความเชื่อที่ว่าพ่อแม่ของเธอคือเคาท์และเคาเตสเบลัควา ซึ่งเสียชีวิตเนื่องจากอุบัติเหตุทางอากาศยาน และลอร์ดแอสเรียลเป็นลุงของเธอ เธอได้รับรู้ความจริงหลังจากที่จอห์น ฟา เจ้าแห่งยิปซี ได้บอกความจริงแก่เธอ ไลราอาศัยอยู่ในออกซฟอร์ดและเล่นกับเพื่อนของเธอ เพื่อนที่สนิทที่สุดของเธอเป็นเด็กโรงครัวชื่อ โรเจอร์ พาสโลว์ โดยการหายตัวไปอย่างลึกลับของเขาเป็นแรงกระตุ้นให้ไลราออกเดินทางไปในเรื่องมหันตภัยขั้วโลกเหนือ
ลักษณะของไลราบรรยายไว้ว่าเป็นเด็กมีผมสีบลอนด์เข้ม ตาสีฟ้าจางและมีนิสัยดื้อรั้น เธอนั้นเตี้ยและผอมกว่าเด็กในคราวเดียวกัน ได้รับการศึกษาแบบงู ๆ ปลา ๆ จากบรรดาศาสตราจารย์ทั้งหลายในวิทยาลัย ภูติของเธอ แพนทาไลมอน ยังมีความสามารถในการกลายร่างได้ในช่วงต้นของวรรณกรรมไตรภาค และมีลักษณะนิสัยระมัดระวังและสุขุมรอบคอบซึ่งขัดแย้งกับนิสัยหุนหันพลันแล่น อยากรู้อยากเห็นและสะเพร่าของไลรา ไลรามีนิสัยไม่ค่อยอยู่กับกฎระเบียบและมีลักษณะทอมบอย การไม่เอาใจใส่รูปลักษณ์และอนามัยส่วนบุคคลทำให้ผู้ดูแลเธอฉุนเฉียว
ไลราได้รับการศึกษาแบบงู ๆ ปลา ๆ และโดยไม่ได้ตั้งใจจากบรรดาศาสตราจารย์ทั้งหลายในวิทยาลัย ซึ่งเธอนั้นไม่ได้ให้ความสนใจในการศึกษาหรือบรรจุเข้าเป็นนักเรียนของวิทยาลัยจอร์แดนอย่างเป็นทางการเลย ถึงกระนั้น เธอก็เฉลียวฉลาดมาก และมีความสามารถในการหลอกลวงผู้อื่น เธอก่อความยุ่งยากขึ้นได้แต่ก็สามารถแต่งเรื่องโกหกสมเหตุสมผลได้ในทันทีทันใด ที่ออกซฟอร์ด เธอได้ใช้ความสามารถดังกล่าวในการหลีกเลี่ยงการลงโทษโดยผู้ปกครองของเธอ และเพื่อให้ความบันเทิงกับหลอกลวงเด็กคนอื่น แต่ในภายหลัง เธอได้โกหกเพื่อช่วยชีวิตตนเองและผู้อื่น โดยครั้งหนึ่งที่เธอโกหกยูเฟอร์ รักนิสัน ราชาแพนเซอร์บียอร์นแห่งสวาลบาร์ด โดยกล่าวว่าเธอสามารถหาภูติให้แก่มันได้ ยอริกจึงได้ตั้งสมญานามแก่เธอว่า "ลิ้นเงิน" ซึ่งเธอได้ใช้เป็นนามสกุลของเธอนับตั้งแต่นั้นมา
นามสกุลเดิมของไลรา เบลัควา เป็นชื่อของตัวละครในผลงานไตรภูมิดานเต ของดานเต อลิเกียริ วิญญาณในโทษภูมิ ซึ่งสะท้อนถึงผู้ที่ต้องคอยจนกระทั่งโอกาสสุดท้ายก่อนที่จะหันเข้าหาพระเจ้า อารมณ์ในโทษภูมิกล่าวกันว่าคือหนึ่งในระหว่างความรู้สึกหมดหนทาง คิดถึงบ้านและปรารถนาอย่างแรงกล้า เบลัควาและวิญญาณดวงอื่น ๆ ในโทษภูมิถูกกักอยู่ระหว่างโลกทั้งสองและขาดความเข้าใจในตัวเองอย่างถ่องแท้
แพนทาไลมอน.
ภูติของไลรา แพนทาไลมอน เป็นเพื่อนที่เธอรักมากที่สุด ใกล้ชิดที่สุด และเป็นตัวแทนของวิญญาณ เหมือนกับภูติของเด็กคนอื่น ๆ แพนทาไลมอนสามารถกลายร่างเป็นสัตว์อะไรก็ได้ ตามความสมัครใจและอารมณ์ของไลรา ชื่อของมันมาจากนักบุญนิกายออร์โธด็อกซ์ ที่มีชื่อว่า นักบุญแพนเทเลียน มันสามารถกลายร่างได้หลากหลายตลอดวรรณกรรมไตรภาค ตั้งแต่มังกรไปจนถึงนกอินทรี แต่ร่างที่มันโปรดปรานที่สุดก็คือ เออร์มีนสีขาวหิมะ ผีเสื้อกลางคืน แมวป่า และหนู ไลราจำเป็นต้องแยกกับแพนทาไลมอนเมื่อคราวที่เธอต้องเข้าสู่โลกแห่งคนตาย และทำให้เกิดความเจ็บปวดอย่างมากต่อทั้งสอง และแพนทาไลมอนก็ได้หลีกเลี่ยงการพบไลราไปชั่วขณะหนึ่ง อย่างไรก็ตาม พวกเขามีชีวิตรอดจากการแยกออกจากกันนี้ อันทำให้ทั้งสองสามารถแยกจากกันได้ในระยะไกล ๆ โดยไม่เจ็บปวด ซึ่งเป็นความสามารถที่เฉพาะแม่มดและหมอผีเท่านั้นจึงจะสามารถมีได้ ร่างสุดท้ายของแพนทาไลมอนเมื่อวิลสัมผัสมันเป็นมาร์เท็นต้นส้นแสนสวย มีขนสีแดงและทอง ไลรามักเรียกชื่อเล่นว่า "แพน"
ไลรา เบลัควา (ลิ้นเงิน)
จักรพรรณ์ อาบครบุรี
ธงต่างๆ ในประเทศสเปน
อธีน่า
สโมสรฟุตบอลโบลาเวน สมุทรปราการ
สโมสรฟุตบอลโบลาเวน สมุทรปราการ หรือ โบลาเวน สมุทรปราการ เอฟซี เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับไทยลีก 3 โซนกรุงเทพและปริมณฑล
สโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรปราการ หรือสมุทรปราการ เอฟซี ก่อตั้งจากแรงบันดาลใจของ พีรพัฒน์ ถานิตย์&lt;br&gt;
ปฐมบทของตำนานฟ้า-ขาว ชาวสมุทรปราการ 30 ตุลาคม 2551 สโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรปราการ ก่อตั้งขึ้นโดยเป็นสโมสรสมาชิกของสมาคมกีฬาจังหวัดสมุทรปราการ เลขที่สมาชิก 1507 พร้อมการลงนามรับรองจากท่านผู้ว่าราชการจังหวัดอย่างถูกต้อง ให้สิทธิ์เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจังหวัดสมุทรปราการ พร้อมกับสมัครเข้าเป็นสมาชิกของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลลีกอาชีพครั้งแรกของจังหวัดสมุทรปราการ ในรายการ "ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2" ประจำปี 2009 โดยเป็นทีมฟุตบอลอาชีพทีมแรกในจังหวัดสมุทรปราการ
บันทึกหน้าที่ 1 วันที่ 31 มีนาคม 2552 เวลา 16.00 น. คือวันที่ปฏิทินของสมุทรปราการเอฟซีถูกเปิดขึ้นในแผนที่ลูกหนังเมืองไทยอย่างเป็นทางการ โดยลงสนามในฐานะทีมเหย้า ต้อนรับการมาเยือน "สโมสรฟุตบอลโรสเอเชีย ปทุมธานี" ที่ "สนามฟุตบอลธนาคารกรุงเทพ อุดมสุข" ผลการแข่งขันนัดประเดิมสนาม “ป้อมปราการ” สามารถต้อนเอาชนะคู่แข่งไปได้ 3-0 เก็บชัยชนะนัดแรก ตั้งแต่เกมแรกที่ทำการแข่งขัน ที่ทีมได้ประตูจาก ปราโมทย์ บุตะโรต, วุฒิชัย ถิ่นทวี และ จียัมฟี่ อาดู โดยมี ปราโมทย์ บุตะโรต เป็นนักเตะประวัติศาสตร์ของสโมสรที่ทำประตูแรกให้กับสมุทรปราการเอฟซีได้ ในนาทีที่ 30
แต่แล้ว “ป้อมปราการ” ที่กำลังทำผลงานในสนามได้อย่างยอดเยี่ยมเวลานั้น ต้องมาพบบททดสอบสำคัญเมื่อ สโมสรฯ กำลังจะต้องถูกยุบ ด้วยเหตุผลทางด้านการเงิน และสนามแข่งขันที่ไม่ผ่านสมาคมฯ เหตุการณ์ดังกล่าวสร้างแรงกระเพื่อมขนาดใหญ่ให้กับแฟนบอลเลือดข้นทั้งหลาย ก่อนจะเกิดปรากฏการณ์ "ฟ้า-ขาว" ทั้งจังหวัด เพื่อช่วยพยุงให้สโมสรไม่ต้องล้มหายไปจากแผนที่ลูกหนังเมืองไทย อันนำมาซึ่งตำนานบทสำคัญที่เกิดขึ้นจาก"ศรัทธา" ของแฟนบอลจนเป็นที่กล่าวขวัญไปทั่ว
คอนเสิร์ตบ่าววีเพื่อสมุทรปราการเอฟซี คอนเสิร์ตแห่งแรงพลังศรัทธา "พ.อ.อ. วีระยุทธิ์ นานช้า" หรือที่เรารู้กันในวงกว้างว่า "บ่าววี" นักร้องชื่อดัง ผู้ก้าวเข้ามาเป็น "ศิลปิน-นักกีฬา" คนแรกของสโมสรสมุทรปราการเอฟซี ได้ทำการระดมทุนจากแฟนคลับเพื่อช่วยหาเงินในการพยุงสมุทรปราการเอฟซี ไม่ให้ต้องถูกยุบ ด้วยการจัดคอนเสิร์ตที่ชื่อว่า "บ่าววีเพื่อสมุทรปราการเอฟซี"
สถานการณ์ในวันนั้น...สมุทรปราการเอฟซี ตามหลังผู้นำที่ชื่อ อยุธยา เอฟซี อยู่ 1 แต้ม ส่งผลให้โจทย์ในเกมนัดสุดท้ายของฤดูกาลของ “ป้อมปราการ” คือต้องเก็บ 3 แต้มให้ได้เท่านั้น พร้อมภาวนาให้ผลอีกสนามออกมาเป็นใจ
เกมนัดดังกล่าว สมุทรปราการเอฟซีบุกไปเฉือนชนะโรสเอเชียถึงถิ่น ได้ประตูชัยจากปลายสตั๊ดของ "กฤษดา นาคพันธ์" พร้อมกับโยนความกดดันไปให้อยุธยา เอฟซี ที่สุดท้ายพลาดท่าบุกไปโดน สิงห์บุรี เอฟซี ไล่ตามตีเสมอไปด้วยสกอร์ 1-1
ส่งผลให้ สมุทรปราการเอฟซี เถลิงบัลลังค์แชมป์ภาคกลางอย่างยิ่งใหญ่ และดราม่าบีบหัวใจกองเชียร์จนก้อนเลือดที่หน้าอกข้างซ้ายแทบจะหยุดทำงานกันเลยทีเดียว นับเป็นแชมป์ครั้งแรกของสโมสรฯ ตั้งแต่ปีแรกที่เข้าร่วมแข่งขันลีกอาชีพ
ผู้เล่นคนที่ 12 เรียกเขาว่า "ฟอร์เทรสเซี่ยน" ผู้เล่นหมายเลข 12 ของสมุทรปราการเอฟซีไม่ใช่ผู้ตัดสินในสนาม ไม่ใช่มือลึกลับจากเบื้องบน ไม่ใช่ผู้มีอำนาจนอกสารบบ แต่ผู้เล่นคนดังกล่าวของสมุทรปราการเอฟซีคือ "ฟอร์เทรสเซี่ยน" แฟนบอลฟ้า-ขาว ผู้มีใจรักป้อมปราการป้อมนี้จนสุดหัวใจต่างหาก
พลังบริสุทธิ์จากกลุ่มกองเชียร์ที่ชื่อว่า "ฟอร์เทรสเซี่ยน" นี้ คือผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จทุกอย่างของสมุทรปราการเอฟซี ทุกนัด ทุกชั่วโมง ทุกนาที ทุกวินาที และทุกๆ หยาดเหงื่อที่นักฟุตบอลสมุทรปราการเอฟซีเสียไปในเกมการแข่งขัน ผู้เล่นคนที่ 12 คนนี้ ก็เหน็ดเหนื่อย และสูญเสียพลังงานไปไม่แพ้กัน
"พี่ระ" หรือ ธีระพงษ์ ราชดุษฏี กองหน้าตัวเก๋าของทีมเคยหล่นความในใจถึงผู้เล่นคนที่ 12 ไว้ว่า "แฟนคลับของสมุทรปราการเอฟซี เป็นแฟนคลับที่สุดยอดมากครับ เชียร์แล้วนักเตะมีความสุขที่สุด ทำให้เราอยากวิ่งไม่มีหมด เพราะสมัยที่ผมเล่นให้เทศบาลนครสมุทรปราการ มีแต่นักฟุตบอลนั่งดูกันเอง ขอบคุณแฟนคลับทุกคนนะครับ ที่ให้กำลังใจกันตลอดมา ขอสัญญาว่าจะทุ่มเทเพื่อทีมทุกนัดครับผม"
ด้วยสโลแกนการเชียร์สุดเท่ "90 นาทีไม่มีหยุด...สุภาพบุรุษ สมุทรปราการ" ทำให้ในทุกๆ นัดที่สมุทรปราการเอฟซีลงแข่งขัน ไม่มีเลยสักครั้งที่ความเงียบจะเข้ามากลืนกินอัฒจันทร์ฝั่งที่ "ฟอร์เทรสเซี่ยน" ไปยืนทำหน้าที่อยู่ นี่คืออีกหนึ่งเคล็ดลับและเป็นพลังขับเคลื่อนสำคัญที่ทำให้สมุทรปราการเอฟซี สร้างตำนานแล้ว...ตำนานเล่า จนสโมสรฟุตบอลสีฟ้า-ขาวสโมสรนี้ กำลังขยับเข้าใกล้ความเป็น "สถาบัน" เข้าไปทุกขณะ
รังเหย้าลำดับที่ 10 ใครจะเชื่อว่าจากอดีตจนถึงปัจจุบัน “ป้อมปราการ” จะผ่านการใช้สนามเหย้าในการแข่งขันฟุตบอลลีกอาชีพมาแล้วทั้งสิ้น 10 สนามด้วยกัน!!! โดยไล่เรียงลำดับได้ตามนี้คือ สนามสโมสรฟุตบอลธนาคารกรุงเทพ (อุดมสุข), สนามฟุตบอลโรงเรียนนายเรือ จ.สมุทรปราการ,สนามกีฬามหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ, สนามการกีฬาแห่งประเทศไทย จ.สมุทรปราการ (กกท. บางพลี), สนามกีฬาศูนย์เฉลิมพระเกียรติ (บางมด), สนามราชมังคลากีฬาสถาน, สนามเทพหัสดิน, สนามลาดกระบัง 54, สนามเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษามีนบุรี, สนามกีฬาจังหวัดสมุทรปราการ (สนามบางปลา), สนามกีฬาเทศบาลตำบลแหลมฟ้าผ่า
ปี 2016 ทีมได้รับการตอบรับจาก กกท.สป. ในการย้ายกลับไปใช้สนามกีฬาจังหวัดสมุทรปราการ การกีฬาแห่งประเทศไทย สนามมาตรฐานระดับไทยลีก เพื่อตอบโจทย์กับระเบียบใหม่ของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในเรื่องของคลับไลเซนต์ซิ่ง ที่ถูกนำมาปรับใช้กับทีมในระดับดิวิชั่น 2 ในปัจจุบัน
ผนึกกำลัง สองสิงห์ บนหน้าประวัติศาสตร์สโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรปราการ เมื่อ คุณสมพร สิงห์รื่นรมย์ นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของธุรกิจจำหน่ายอะไหล่รถจักรยานยนต์รายใหญ่หลายสาขา และเจ้าของฟุตบอลหญ้าเทียม สองสิงห์ อารีน่า สปอร์ตคลับ ได้ก้าวเข้ามานั่งแท่นรองประธานสโมสรฯ พร้อมทำหน้าที่ผู้จัดการทีม
ในเวลานั้น “ป้อมปราการ” กลับมาสู่การเป็นทีมชั้นนำอีกครั้ง ด้วยเงินลงทุนมากมายอย่างที่เคยไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ยิ่งเมื่อได้สปอร์นเซอร์อย่าง ลีโก้ โคเงียว และออริจิ้น พร็อพเพอร์ตี้ เข้ามาร่วมผนึกกำลัง นั่นยิ่งส่งผลให้ในปี 2015 คืออีกหนึ่งยุคทองของทัพ “ป้อมปราการ” อย่างแท้จริง
ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงในสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย สมุทรปราการเอฟซี ยังคงหยัดยืนได้อย่างมั่นคง ด้วยขุมกำลังสายเลือดใหม่ ที่สร้างความภาคภูมิใจให้จังหวัดสมุทรปราการ เมื่อเป็นตัวแทนสมาคมกีฬาแห่งจังหวัดสมุทรปราการ คว้าตำแหน่งแชมป์ ในการแข่งขัน ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร "มวก.นนทบุรี คัพ" ครั้งที่ 24 ได้สำเร็จ
โดยในทีมชุดนี้มี “เดอะดั๊ก” พงษ์สิริ ยะกัณฐะ หรือชื่อเดิมคือ ประพัฒน์ ยะกัณฐะ ตำนานกัปตันทีมผู้อยู่ร่วมทุกข์ ร่วมสุข ที่หวนกลับมาสวมปลอกแขนกัปตันทีม พาทีมประสบความสำเร็จคว้าแชมป์ ลำดับที่ 2 บนหน้าประวัติศาสตร์สโมสรฯ แห่งนี้
สู่การเป็นทีมฟุตบอลอาชีพอย่างแท้จริง สมุทรปราการเอฟซี ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญในการเป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพแบบเต็มตัว นั่นคือการที่สามารถยืนอยู่ได้ด้วยตัวเองอย่างยั่งยืน ด้วยการบริหารจัดการด้านสิทธิประโยชน์ต่างๆ ในรูปแบบบริษัท โดยได้ทำการจดทะเบียนบริษัทขึ้นมาในชื่อ "บริษัท สโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรปราการ จำกัด"
สโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรปราการ ยังเดินหน้าพัฒนาอย่างเป็นระบบ ด้วยการดำเนินการจดแจ้งสโมสรกีฬาอาชีพ ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมลีกอาชีพ กับการกีฬาแห่งประเทศไทย โดยเป็นสมาชิกเลขที่ 062 เพื่อให้ได้มาตรฐาน คลับไลเซนซิ่ง หรือ ข้อกำหนดที่สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า)
ปัจจุบันสโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรปราการ ถือเป็นทีมในระดับ ดิวิชั่น 2 ลำดับต้นๆ ที่ผ่านเกณฑ์ คลับไลเซนซิ่ง ที่ทางสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย กำหนดไว้ ทั้งในเรื่องโครงสร้าง การจัดการ สนามแข่งขัน ที่ถูกต้องตามมาตรฐาน
สมุทรปราการเอฟซี ได้จับมือเป็นพันธมิตรกับโรงเรียนลูกหนังหลายต่อหลายแห่งในจังหวัด อาทิ โรงเรียนเทพศิรินทร์ สมุทรปราการ โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว และโรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ รวมถึงทำการเปิดสอนฟุตบอลอะคาเดมี่ เพื่อสรรค์สร้างเยาวชนร่วมกันเพื่อป้อนเมล็ดพันธ์เหล่านี้สู่ทีมจังหวัดสมุทรปราการในอนาคตต่อไป
บีสท์
รายชื่อตัวละครในสแลมดังก์
ตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องสแลมดังก์
ทีมโชโฮคุ.
อาคางิและโคงุเระเป็นเพื่อนร่วมทีมมาตั้งแต่ตอนมัธยมต้น โคงุเระเริ่มเล่นบาสเพราะอยากแข็งแกร่งขึ้นแต่เขาหลงรักบาสเข้าจริงๆเมื่อได้ร่วมเล่นกับอาคางิ เขาและอาคางิ มีเพียง 2 คนที่อยู่ในทีมมา 3 ปี ในขณะที่มิสึอิออกจากชมรมระหว่างช่วงปีหนึ่ง และคนอื่นๆก็ออกจากทีมเพราะการเข้มงวดและการฝึกวินัยของอาคางิที่มากเกินไป
โคงุเระเอ็นดู ชื่นชมและพยายามที่จะนำความสามารถในตัวของซากุรางิออกมาอยู่เสมอ เขาเป็นที่คนอ่อนโยน เอาใจใส่และเป็นมิตร แทบจะไม่มีใครเคยเห็นเวลาเขาถอดแว่นเลย ( ซากุรางิเรียกเขาว่า " เมงาเนะคุง (Megane-kun/メガネくん) " ซึ่งแปลว่าชายที่สวมใส่แว่นตา )
ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นตัวสำรองแต่เมื่อถึงเวลาต้องแข่ง เขาก็จะดึงประสบการ์ณและความสามารถทั้งหมดออกมาแข่ง เมื่อตอนอยู่บนสนามเขาเป็นนักชูตฝีมือดีและมีความฉลาดเฉลียว ลูกชู้ต 3 คะแนนของเขาเป็นตัวตัดสินในการแข่งขันกับเรียวนัน ในขณะที่เขาไม่ได้มีความสามารถพิเศษอย่างอาคางิหรือมิสึอิ เขาเป็นนักบาสที่ไว้วางใจได้ เพราะเขาได้รับการฝึกฝนอบรมอย่างหนักมาตั้งแต่มัธยมต้น
โคงุเระเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ซากุรางิจะเชื่อฟัง เพราะเขาปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม และใจดีกับทุกคน มีหลายๆคนที่นับถือและเคารพเขา
ฮาเซกาวะ คาซูชิ
ฮาเซกาวะ คาซูชิ (โชโย) เป็นผู้เล่นตำแหน่ง SF ของทีมโชโย เขาเป็นคู่แข่งตัวฉกาจของ มึสึอิ มีความสามารถด้านการชู้ตแบบฟอเวิร์ด และมีความสามารถที่โดดเด่นที่สุดคือการบล็อก เนื่องจากในอดีตเขาเคยเป็นนักกีฬา
วอลเลย์บอลมาก่อน เขามีความเร็วเป็นอย่างสูง สามารถบล็อกลูกชู้ตของมิสึอิได้บ่อยครั้ง โดยคนส่วนใหญ่รู้จักเขาจากการใช้ท่า วอลเลย์บล็อก ใส่มิสึอิ เขามีส่วนสูงอยู่ที่ 190 ซม.
เขตคานาคาวะ
อันเดรอา เดล ซาร์โต
อันเดรอา เดล ซาร์โต (, ราว ค.ศ. 1486 - ค.ศ. 1531) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์และแมนเนอริสม์ยุคต้นของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน จิตรกรร่วมสมัยยกย่องอันเดรอา เดล ซาร์โตว่า "Senza errori”"หรือผู้ไม่ทำผิดและถือกันว่ามีความสามารถไม่ด้อยไปกว่าราฟาเอล
อานเดรอาเกิดที่เมืองกวาลฟอนโดไม่ไกลจาก ฟลอเรนซ์ราวปี ค.ศ. 1486 หรือ 1487 เป็นหนึ่งในพี่น้องสี่คนของอักโนโลช่างตัดเสื้อ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1494 อันเดรียฝึกงานกับช่างทองและต่อมากับช่างแกะสลักไม้ และจิอาน บาริเล จิตรกรผู้ไม่ค่อยมีฝีมือดีนักแต่อานเดรอาก็ฝึกอยู่จนถึงปี ค.ศ. 1498 จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงอานเดรอาในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ว่าต่อมาอานเดรอาก็ไปฝึกกับ เปียโร ดิ โคสิโม (Piero di Cosimo) และต่อมาอีกกับราฟาเอลลิโน เดล การ์โบ (Raffaellino del Garbo)
อานเดรอาและเพื่อนผู้อายุมากกว่า ฟรานเชียบิจิโอ (Franciabigio) ตัดสินใจเปิดสติวดิโอด้วยกันที่จตุรัสกราโน งานชิ้นแรกที่ทำด้วยกันอาจจะเป็น “การรับศีลจุ่มของพระเยซู” สำหรับคอมพานเยีย เดลโล สกาลโซชาวฟลอเรนซ์ซึ่งเป็นงานแรกของจิตรกรรมฝาผนังชุดแบบสีเดียว จนกระทั่งเมื่ออานเดรอาแยกตัวออกมา ลักษณะงานของอานเดรอาก็เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง โดยเฉพาะการใช้สีและบรรยากาศที่ง่ายๆ ที่ทำให้การแสดงออกทางอารมณ์เป็นธรรมชาติ
อันเดรีย เดล ซาร์โต
การขัดเกลาทางสังคม  เป็นคำที่เริ่มมีมาตั้งแต่พจนานุกรมสมัยกรีก โดยเพลโตเป็นผู้บัญญัติใช้ แต่คำนี้เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในกลุ่มนักสังคมวิทยาชาวอเมริกันในช่วงทศวรรษ 1920 มีความหมายถึงการเรียนรู้ทางสังคมของมนุษย์ที่ได้รับมาจากครอบครัว สภาพแวดล้อม ระบบโครงสร้างทางประเพณี สังคม บรรทัดฐานของกลุ่มคน หล่อหลอมให้มนุษย์เข้าใจภาษา มาตรฐาน จริยธรรม ความคิด ทัศนคติต่อสังคม
ซิกมันด์ ฟรอยด์ อธิบายไว้ว่า ตัวตนของบุคคลมี 3 ส่วน คือส่วนที่เรียกว่า id เป็นตัวตนที่มีมาตั้งแต่เกิด และตัวตนอีก 2 ส่วนได้แก่ ego และ superego เกิดจากการขัดเกลาของสังคม โดยเฉพาะในช่วง 5 ปีแรกของชีวิต
มาซัชโช
มาซัชชีโอ หรือ ตอมมาโซ มาซัชชีโอ (Masaccio; ชื่อเมื่อแรกเกิด: Tommaso Cassai หรือ Tommaso di Ser Giovanni di Mone, 21 ธันวาคม ค.ศ. 1401 - ฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1428) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทาง การเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และบานพับภาพ จิตรกรรมฝาผนังของมาซัชชีโอเป็นงานเชิงมนุษยนิยมซึ่งทำให้แสดงให้เห็นความยืดหยุ่นที่ไม่เคยเห็นกันมาก่อน
ชื่อ “มาซัชชีโอ” เป็นสมญาของชื่อตัว “ตอมมาโซ” เพราะ “มาซัชชีโอ” แปลว่า ตอมมาโซ “ใหญ่” “อ้วน” “งุ่มง่าม” หรือ “เลอะเทอะ” สร้อยที่ให้นี้เพื่อให้แตกต่างจากจิตรกรที่มาซัชชีโอร่วมงานด้วยที่ชื่อ “ตอมมาโซ” เช่นกัน “ตอมมาโซ” หลังนี้มารู้จักกันในชื่อ “มาโซลีโน ดา ปานีกาเล” (Masolino da Panicale) หรือ “ตอมมาโซเล็ก”
แม้ว่ามาซัชชีโอจะวาดภาพเพียงไม่นานแต่ก็มีอิทธิพลต่อจิตรกรคนอื่นๆ มาซัชชีโอเป็นจิตรกรคนแรกๆ ที่ใช้การเขียนแบบทัศนียภาพโดยเฉพาะการใช้จุดลับตา หรือจุดอันตธาน (Vanishing point) เป็นครั้งแรก นอกจากนั้นมาซาชิโอก็ยังละทิ้งวิธีการเขียนแบบกอธิคและการใช้การตกแต่งอย่างเช่นจิตรกรเจนตีเล ดา ฟาบรีอาโน (Gentile da Fabriano) มาเป็นแบบที่เป็นธรรมชาติมากกว่าโดยใช้การวาดแบบทัศนียภาพเข้าช่วย
ทอมมาสโซ มาซาชิโอ
ดิเอโก เบลาสเควส
ซัลวาดอร์ ดาลี
ฟีลิปโป บรูเนลเลสชี
กามีย์ ปีซาโร
กามีย์ ปีซาโร  หรือ ฌากอบ-อาบราอาม-กามีย์ ปีซาโร (; 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1830 - 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1903) เป็นจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์แบบฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน ความสำคัญของกามีย์ ปีซาโรมิใช่เพียงการเขียนภาพแบบอยู่ที่อิมเพรสชันนิสม์แต่ยังเป็นศิลปินคนสำคัญของขบวนการที่รวมทั้งปอล เซซาน และปอล โกแก็ง
ฌากอบ-อาบราอาม-กามีย์ ปีซาโรเกิดที่เมืองชาร์ลอตต์อะมาลี เกาะเซนต์ทอมัสในหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา เป็นลูกของอาบราอาม เกเบรียล ปีซาโร ชาวเซฟาร์ดิกยิวโปรตุเกส และเรเชล มันซานา โพมี จากสาธารณรัฐโดมินิกัน ปีซาโรอยู่ที่เซนต์ทอมัสจนอายุ 12 ปีก่อนจะถูกส่งไปเรียนโรงเรียนประจำที่ปารีส หลังจากนั้นปีซาโรก็กลับไปอยู่เซนต์ทอมัสอยู่ระยะหนึ่งโดยใช้เวลาว่างวาดรูป ปีซาโรมีความสนใจเรื่องการปฏิรูปทางการเมืองทางอนาธิปไตย (Anarchism) ซึ่งอาจจะเป็นความสนใจที่เกิดขึ้นระหว่างที่อยู่ที่เซนต์ทอมัส เมื่อปี ค.ศ. 1852 เดินทางไปประเทศเวเนซุเอลากับฟริทซ์ เมลไบ (Fritz Melbye) ศิลปินชาวเดนมาร์ก
ในปี ค.ศ. 1855 ปีซาโรกลับไปปารีสและเข้าศึกษาในหลายสถาบันรวมทั้งโรงเรียนวิจิตรศิลป์ (École des Beaux-Arts) และสถาบันสวิส (Académie Suisse) และศึกษากับศิลปินหลายคนรวมทั้งฌ็อง-บาติสต์-กามีย์ กอโร (Jean-Baptiste-Camille Corot), กุสตาฟว์ กูร์แบ (Gustave Courbet) และชาร์ล-ฟร็องซัว โดบีญี (Charles-François Daubigny) แต่ผู้ที่มีอิทธิพลที่สุดต่อปีซาโรคือกอโร โดยเฉพาะในงานเขียนสมัยแรก ๆ ในแค็ตตาล็อกสำหรับนิทรรศการศิลปะที่ปารีส (Salon de Paris) ในปี ค.ศ. 1864 และ 1865 ปิซาโรบ่งว่าตัวเองว่าเป็นลูกศิษย์ของกอโร ลักษณะงานที่เด่น ๆ ในสมัยแรกมักจะใช้ฝีแปรงหยาบ ๆ หรือบางที่ก็ใช้มีดปาดสีแทนพู่กันซึ่งเป็นอิทธิพลมาจากกูร์แบ แต่วิธีของปีซาโรเป็นแบบอิมเพรสชันนิสม์
ปีซาโรแต่งงานกับจูลี เวลเลย์ หญิงรับใช้ในบ้านของแม่ มีลูกด้วยกัน 8 คน คนหนึ่งเสียชีวิตเมื่อแรกเกิด ลูกสาวอีกคนเสียชีวิตเมื่ออายุ 9 ขวบ ลูกที่มีชีวิตอยู่ต่างก็เป็นจิตรกรตามพ่อ ลูกชายคนโตเป็นผู้ติดตามแบบวิลเลียม มอริส (William Morris)
ชีวิตในลอนดอน.
ระหว่างสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียเมื่อปี ค.ศ. 1870-1871 ปีซาโรลี้ภัยจากบ้านที่ลูฟว์เซียนเมื่อเดือนกันยายนปี ค.ศ. 1870 เมื่อปีซาโรกลับมาลูฟว์เซียนเมื่อเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 1871 ก็พบว่าทั้งบ้านและภาพเขียนสมัยต้น ๆ ถูกทำลายโดยทหารปรัสเซีย
เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1870 ปีซาโรย้ายไปลอนดอนในบริเวณที่เวสโทว์ฮิลที่อัปเพอร์นอร์ทวูด ปัจจุบันเรียกกันว่าคริสตัลแพเลซใกล้ซิดแนม (Sydenham) ภาพเขียนในช่วงนี้ทำให้เราเห็นภาพของซิดแนมเมื่อยังเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ติดต่อกับลอนดอนทางรถไฟ ในบรรดาภาพเขียนจากซิดแนม ภาพเขียน “วัดเซนต์บาร์โทโลมิว” (St Bartholomew’s Church)"The Avenue, Sydenham," ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ลอนดอน
เมื่อ ค.ศ. 1939 ลูโดวิค โรดอลฟลูกชายคนที่ห้าและไลโอเนลโล เวนทูริรวบรวมแค็ตตาล็อกที่รวมภาพเขียนที่ปีซาโรเขียนที่ลอนดอน 12 ภาพรวมทั้งภาพ “นอร์ธวูดในหิมะ” (Norwood Under the Snow) และ “สถานีลอร์ดชิพเลน” (Lordship Lane Station) ทิวทัศน์ของคริสตัลแพเลซที่ย้ายมาจากไฮพาร์ค, “วิทยาลัยดัลลิช” (Dulwich College), “เนินซิดแนม” (Sydenham Hill), “วัดออลเซนต์” (All Saints Church) และภาพเซนต์สตีเฟนที่หายไป ขณะที่อยู่ที่นอร์ธวูดปีซาโรรู้จักกับพอล ดูรันด์ รูล ผู้ซื้อขายภาพผู้ซึ้อภาพเขียนของปีซาโรที่เขียนที่ลอนดอน พอล ดูรันด์ รูลกลายมาเป็นผู้ซื้อขายภาพคนสำคัญของกลุ่มอิมเพรสชันนิสม์แบบฝรั่งเศส
ในปี ค.ศ. 1890 ปีซาโรกลับมาอังกฤษและเขียนภาพอีก 10 ภาพของใจกลางเมืองลอนดอน และอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 1892 เขียนภาพสวนคิว และในปี ค.ศ. 1897 เขียนภาพเบดฟอร์ดพาร์ค, ชิสวิค
กามีย์ ปีซาโรเป็นที่รู้จักกันว่าเป็น “บิดาแห่งศิลปะอิมเพรสชันนิสม์” ปีซาโรเขียนภาพทั้งตามชนบทและชีวิตในต้วเมืองของฝรั่งเศส โดยเฉพาะภูมิทัศน์รอบ ๆ ปงตวซ และที่ต่าง ๆ จากมงมาทร์ งานของปีซาโรแสดงถึงความเข้าใจในชีวิตคนงานและชาวนาและบางทีก็จะเห็นแววทางความคิดทึ่ออกไปทางอนาธิปไตย ปีซาโรเป็นที่นับถือของปอล เซซาน และปอล โกแก็ง และเป็นตัวอย่างของศิลปินรุ่นเยาว์รวมทั้งลูซี เบคอน (Lucy Bacon) จิตรกรตระกูลอิมเพรสชันนิสม์แบบแคลิฟอร์เนีย
อิทธิพลของปีซาโรที่มีต่อศิลปะอิมเพรสชันนิสม์มีมากกว่าที่เราคิด เพราะนอกจากว่าจะมีอิทธิพลทางทฤษฎีแล้ว ปีซาโรยังสามารถมีความสัมพันธ์ที่ดีกับศิลปินอิมเพรสชันนิสม์ที่ค่อนข้างมีปัญหาทางบุคลิกลักษณะ เช่น แอดการ์ เดอกา, ปอล เซซาน และปอล โกแก็ง ในขณะที่มอแนเป็นผู้ปฏิบัติการวาดแบบอิมเพรสชันนิสม์อย่างจริงจังและมีอิทธิพลต่อปรัชญาศิลปะนี้ ปีซาโรจะเป็นผู้ทดลองและพัฒนาวิธีการวาดและเขียนภาพตามทฤษฎีอิมเพรสชันนิสม์ ปีซาโรมีโอกาสเข้าร่วมแสดงผลงานในนิทัศการศิลปะอิมเพรสชันนิสม์ด้วยกันทั้งหมด 8 ครั้ง นอกจากนั้นปีซาโรยังทดลองวิธีวาดแบบอิมเพรสชันนิสม์ใหม่ (Neo-impressionism) ระหว่างปี ค.ศ. 1885 ถึงปี ค.ศ. 1890 แต่ปีซาโรไม่พอใจในวิธีใหม่นี้และขนานนามว่า “โรแมนติกอิมเพรสชันนิสม์” ต่อมาปีซาโรก็ศึกษา “ปรัชญาพอยทิลลิสม์” (Pointillism) ซึ่งปีซาโรเรียกว่า “อิมเพรสชันนิสม์วิทยาศาสตร์” หลังจากการทดลองนี้แล้วปีซาโรก็หันกลับไปใช้ “อิมเพรสชันนิสม์” แบบที่เคยวาดมาในช่วงสิบปีสุดท้ายของชีวิต
ในเดือนมีนาคม ปี ค.ศ. 1893 แกลเลอรีดูรันด์ รูลจัดงานแสดงศิลปะครั้งใหญ่ของภาพ 46 ภาพของปีซาโรและอีก 55 ภาพโดย อันโตนิโอ เดอลา แกนดารา (Antonio de La Gandara) นักวิจารณ์ชื่นชมผลงานของแกนดารามากกว่าปีซาโร
ปีซาโรเสียชีวิตที่เอรานยี เซอร์ เอ็พราววันที่ 12 หรือ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1903 และร่างถูกฝังไว้ที่ปารีส ระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่ ปีซาโรขายภาพได้บ้างแต่เมื่อปี ค.ศ. 2005 ภาพเขียนของปีซาโรขายได้ในราคา 2 ถึง 4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ท้าวอัศกรรมมาลา
ท้าวอัศกรรณมาราสูร เจ้าเมืองดุรัม เป็นเพื่อนอีกตนหนึ่งของทศกัณฐ์ ได้ขอทศคีรีวัน ทศคีรีธร โอรสฝาแฝดของทศกัณฐ์ที่เกิดกับนางช้าง ไปเป็นลูกบุญธรรม เมื่อลูกบุญธรรมทั้งสองและทศกัณฐ์ตาย ท้าวอัศกรรณมาราสูรก็ยกทัพไปช่วยแก้แค้น จึงถูกพระรามแผลงศรตัดตัวขาด แต่แทนที่จะตายกลับมีร่างกายทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ พิเภกจึงบอกความลับว่าท้าวอัศกรรณมาราสูรได้พรจากพระอิศวร ถึงร่างกายจะถูกตัดเป็นกี่ท่อนก็จะทวีคูณขึ้นมา ไม่มีวันตาย วิธีฆ่าคือ ต้องนำร่างทั้งหมดไปทิ้งน้ำ พระรามจึงแผลงศรพรหมมาศไปตัดหัวขาด และนำร่างไปทิ้งน้ำ
ท้าวอัศกรรณมาราสูร เป็นหนึ่งในทวารบาลในพระบรมมหาราชวัง
หน้าสีม่วงแก่ ๗ หน้า ๒ กร แบ่งเป็น ๒ ชั้นด้วยกัน ชั้นแรกเป็นหน้าปกติ ๑ หน้า และหน้าเล็ก ๆ ๓ หน้า เรียงอยู่ตรงท้ายทอย ส่วนชั้นที่ ๒ เป็นหน้าเล็ก ๓ หน้า แสดงอาการปากขบตาโพลงหรือปากแสยะตาโพลงสวมชฎามนุษย์หรือมงกุฎชัย
คามิลล์ ปิซาโร
โดเมนีโก กีร์ลันดาโย
โดเมนีโก กีร์ลันดาโย  หรือ โดเมนีโก ดี ตอมมาโซ กูร์ราดี ดี ดอฟโฟ บีกอร์ดี (; ค.ศ. 1449 - 11 มกราคม ค.ศ. 1494) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และการเขียนด้วยสึฝุ่นบนไม้ โดเมนีโกเป็นจิตรกรร่วมสมัยกับซันโดร บอตตีเชลลี และฟิลิปปินโน ลิบปี และมีลูกศิษย์หลายคนรวมทั้งมีเกลันเจโล
จากชื่อเต็ม "โดเมนีโก ดี ตอมมาโซ กูร์ราดี ดี ดอฟโฟ บีกอร์ดี" ทำให้สันนิษฐานได้ว่าพ่อของโดเมนีโกชื่อ กูร์ราดี และปู่ชื่อ บีกอร์ดี โดเมนีโกเป็นลูกคนโตที่สุดในบรรดาพี่น้องแปดคน เมี่อเริ่มแรกโดเมนีโกฝึกงานกับช่างอัญมณี หรือช่างทองซึ่งอาจจะเป็นพ่อของโดเมนีโกเอง ชื่อสร้อย "อิลกีร์ลันดาโย" หมายความว่าผู้ทำสร้อยประดับคอและไหล่ มาจากพ่อเป็นผู้ตั้งให้เอง ซึ่งคงเป็นเพราะโดเมนีโกมีฝีมือดีในการทำสร้อยประดับจากโลหะที่ผู้หญิงชาวฟลอเรนซ์สวม เมื่อโดเมนีโกยังทำงานอยู่ในร้านของพ่อก็ได้วาดภาพเหมือนของผู้เดินผ่านหน้าร้าน ต่อมาโดเมนีโกก็ได้ไปฝึกงานการเขียนภาพและงานโมเสกกับอาเลสซีโอ บัลโดวีเนตตี (Alessio Baldovinetti)
งานชิ้นแรกที่ฟลอเรนซ์ โรม และซานจีมิญญาโน.
ในปี ค.ศ. 1480 โดเมนีโก กีร์ลันดาโยเขียนภาพ "นักบุญเจอโรมในห้องทำงาน" และจิตรกรรมฝาผนังที่วัดออญญิสซันตีที่ฟลอเรนซ์ และภาพเขียน "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" ขนาดเท่าคนจริงในโรงฉัน ระหว่างปี ค.ศ. 1481 ถึงปี ค.ศ. 1485 ก็ได้รับงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังในห้อง "Sala dell Orologio" ที่ วังเวคคิโอ นอกจากนั้นก็ยังเขียนภาพ "ความประเสริฐของนักบุญเซโนเบียส" (Apotheosis of St. Zenobius) ซึ่งเป็นภาพขนาดใหญ่กว่คนจริงที่ตกแต่งล้อมรอบด้วยสถาปัตยกรรม, รูปปั้นวีรบุรุษโรมัน และรายละเอียดอื่นๆ งานชิ้นนี้เป็นงานที่ทำให้เห็นฝีมืองานของกีร์ลันดาโยทั้งในด้านโครงสร้างและองค์ประกอบ
ในปี ค.ศ. 1483 กีร์ลันดาโยก็ถูกเรียกตัวไปโรมโดยพระสันตะปาปาซิกส์ตัสที่ 4เพื่อให้ไปเขียนภาพ "พระเยซูเรียกตัวปีเตอร์และแอนดรูว์มาให้เป็นสาวก" บนผนังของชาเปลซิสติน แม้ว่าจะทราบกันว่ากีร์ลันดาโยมีงานเขียนที่อื่นในโรมแต่ก็หายสาบสูญไป นอกจากนั้นกีร์ลันดาโยก็ยังเขียนภาพบนผนังภายในชาเปลเซนต์ฟินาที่วัดแห่งซานจีมิญญาโนเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1350 เซบาสเตียโน มาอินาร์ดิช่วยเขียนทั้งที่โรมและซานจีมิญญาโน
งานต่อมาในทัสกานี.