pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การแข่งขันทั้งหมดมี 106 ประตูที่ทำได้ใน 30 นัด, สำหรับค่าเฉลี่ย ประตูต่อนัด. (ณ วันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563).
โคเรียนแอร์คาร์โก เที่ยวบินที่ 8509
โคเรียนแอร์คาร์โก เที่ยวบินที่ 8509 เป็นเที่ยวบินขนส่งสินค้าของสายการบินโคเรียนแอร์ที่ประสบอุบัติเหตุตกในคืนวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ที่หมู่บ้านเกรตฮอลลิงบรี มณฑลเอสเซ็กซ์ สหราชอาณาจักร ระหว่างเดินทางจากลอนดอน (สแตนสเต็ด) ไปยังมิลาน โดยสาเหตุเกิดจากอุปกรณ์วัดระดับและทิศทางของเครื่องบินขัดข้องและนำไปสู่ความผิดพลาดของนักบิน ลูกเรือทั้ง 4 คนเสียชีวิต
เที่ยวบินที่ 8509 มีต้นทางจากท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ จอดพักระหว่างทางที่ท่าอากาศยานนานาชาติทาชเคนต์ กรุงทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถานเพื่อเติมน้ำมันและเปลี่ยนลูกเรือก่อนจะลงจอดที่ท่าอากาศยานลอนดอนสแตนสเต็ด ในมณฑลเอสเซ็กซ์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร โดยเที่ยวบินนี้จะขนถ่ายสินค้าและเปลี่ยนลูกเรืออีกชุดหนึ่งที่ท่าอากาศยานสแตนสเต็ด และมีกำหนดเดินทางต่อไปยังท่าอากาศยานมิลาโนมัลเปนซา นครมิลาน ประเทศอิตาลี ก่อนจะเดินทางกลับโซลโดยแวะพักเปลี่ยนลูกเรือและเติมน้ำมันที่ทาชเคนต์เช่นกัน
ในวันที่เกิดเหตุ เที่ยวบินที่ 8509 เดินทางจากทาชเคนต์มาถึงท่าอากาศยานสแตนสเต็ดเวลา 15:05 น. ตามเวลามาตรฐานกรีนิช  ซึ่งช้ากว่าประเทศไทย 7 ชั่วโมง นักบินชุดที่ขับเครื่องบินจากทาชเคนต์มายังลอนดอนได้ลงบันทึกในบันทึกข้อมูลทางเทคนิคของเครื่องและแจ้งกับวิศวกรภาคพื้นดินว่าอุปกรณ์วัดสภาพการวางตัวของเครื่องบินหรือ ADI (Attitude Director Indicator) มีปัญหา โดยค่ามุมม้วน (roll) ที่วัดได้นั้นเชื่อถือไม่ได้ อย่างไรก็ตาม นักบินชุดที่เดินทางจากโซลมาลอนดอนไม่ได้พบกับนักบินชุดที่จะนำเครื่องไปมิลาน วิศวกรภาคพื้นดินของโคเรียนแอร์และวิศวกรของท่าอากาศยานพยายามแก้ไขอุปกรณ์วัดสภาพดังกล่าว
เที่ยวบินที่ 8509 ขนถ่ายสินค้าและเตรียมการสำหรับขึ้นบินเรียบร้อยเมื่อเวลา 17:27 น. อย่างไรก็ตาม เกิดเหตุขัดข้องหลายประการระหว่างรอสัญญาณอนุญาตให้ขึ้นบิน ทำให้เที่ยวบินนี้ล่าช้า โดยได้รับสัญญาณอนุญาตให้ขึ้นบินจากท่าอากาศยานสแตนสเต็ดเมื่อเวลา 18:36 น.
เครื่องบินลำที่เกิดเหตุเป็นเครื่องบินโบอิง 747-2บี5เอฟ (เป็นเครื่องบินรุ่น 747-200เอฟ ส่วนบี5 คือรหัสลูกค้าโบอิงของโคเรียนแอร์) หมายเลขทะเบียน HL7451 หมายเลขการผลิต 22480 หมายเลขสายการผลิต 448 เครื่องบินลำนี้บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2523 ก่อนจะส่งมอบให้โคเรียนแอร์เมื่อวันที่ 26 มิถุนายนปีเดียวกัน เครื่องบินลำนี้เคยให้สายการบินซาอุเดียของซาอุดีอาระเบียเช่าระหว่าง พ.ศ. 2529 ถึง พ.ศ. 2532 ขณะเกิดเหตุเครื่องบินลำนี้มีอายุ 19 ปี 8 เดือน
นักบินประกอบด้วยกัปตันพัก ดึก-กยู  อายุ 57 ปี นักบินผู้ช่วยยุน กี-ชิก  อายุ 33 ปี วิศวกรประจำเที่ยวบิน พัก ฮุน-กยู  อายุ 38 ปี และวิศวกรภาคพื้นดิน คิม อิล-ซ็อก  กัปตันพัก ดึก-คยูเคยเป็นนักบินประจำกองทัพอากาศสาธารณรัฐเกาหลีมาก่อน โดยมีประสบการณ์การบินรวม 13,490 ชั่วโมง โดย 8,495 ชั่วโมงเป็นการบินด้วยเครื่องบินโบอิง 747 ในขณะที่ยุน กี-ชิกมีประสบการณ์การบิน 1,406 ชั่วโมง และประสบการณ์การบินเครื่องบินโบอิง 747 จำนวน 195 ชั่วโมง พัก ฮุน-กยู วิศวกรประจำเที่ยวบินมีประสบการณ์การบิน 8,301 ชั่วโมง โดย 4,511 ชั่วโมงเป็นการบินด้วยเครื่องบินโบอิง 747
สินค้าและวัตถุอันตราย.
สินค้าที่บรรทุกจากโซลมายังลอนดอนมีน้ำหนัก โดย ถูกลำเลียงลงจากเครื่องที่ลอนดอน ก่อนที่สินค้าใหม่ ที่จะเดินทางไปยังมิลานจะถูกลำเลียงขึ้นไปบนเครื่อง น้ำหนักรวมของสินค้าบนเที่ยวบินที่ 8509 ขณะเกิดเหตุเท่ากับ ในจำนวนนี้มีวัตถุอันตรายได้แก่ของเหลวไวไฟและมีพิษรวม 35.4 ลิตร ของแข็งไวไฟและมีพิษรวม 2 กิโลกรัม และวัตถุระเบิดรวม 2.39 กิโลกรัม วัตถุระเบิดดังกล่าวเป็นส่วนประกอบของระบบดีดตัวในเครื่องบินขับไล่ วัตถุอันตรายที่เป็นของแข็งดังกล่าวส่วนหนึ่งได้แก่ไอโอดีน-125 ซึ่งเป็นไอโซโทปกัมมันตรังสีของไอโอดีนที่ใช้ในการแพทย์ ไอโอดีน-125 ดังกล่าวบรรจุในขวดไวอัลจำนวน 220 ขวดและมีปลายทางที่ประเทศจีน นอกจากนี้ เครื่องบินโบอิง 747 ลำที่เกิดเหตุมีโลหะยูเรเนียมหมดสภาพ (Depleted Uranium) ซึ่งมีปริมาณกัมมันตรังสีต่ำเป็นตุ้มน้ำหนักถ่วงบริเวณหาง ซึ่งพบในเครื่องบินโบอิง 747 รุ่นที่ผลิตก่อน พ.ศ. 2524 โดยตุ้มน้ำหนักยูเรเนียมดังกล่าวเคลือบด้วยนิกเกิลและแคดเมียมและทาสีทับ มีจำนวน 20 อัน น้ำหนักรวม 425 กิโลกรัม อย่างไรก็ตาม งานวิจัยของโบอิงและของกองทัพอากาศสหรัฐระบุว่าเป็นไปได้ยากที่ยูเรเนียมจะรั่วไหลออกมาจากตุ้มน้ำหนักแม้ว่าเครื่องบินจะเกิดอุบัติเหตุและมีไฟไหม้ก็ตาม
อุบัติเหตุและการสืบสวน.
หลังจากเที่ยวบินที่ 8509 ขึ้นบินได้ไม่ถึง 2 นาที เครื่องบินบินเอียงไปทางซ้ายและหัวเครื่องบินกดลงจนกระทั่งเกี่ยวกับสายไฟฟ้าแรงสูงก่อนจะตกถึงพื้น โดยในขณะที่เครื่องบินตกถึงพื้นนั้นเครื่องตะแคงไปทางซ้ายเกือบตั้งฉากกับพื้น และหัวเครื่องบินกดลง (pitch down) ทำมุมประมาณ 38-40° กับแนวระนาบ จุดที่เครื่องบินตกเป็นทุ่งโล่งใกล้กับป่าแฮดฟีลด์ (Hatfield Forest) และหมู่บ้านเกรตฮอลลิงบรี (Great Hallingbury) ในมณฑลเอสเซ็กซ์ ซึ่งอยู่ห่างจากท่าอากาศยานสแตนสเต็ดไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ และห่างจากเขตหมู่บ้านไม่ถึง 100 เมตร ผู้เห็นเหตุการณ์ให้สัมภาษณ์ว่าเกิดระเบิดขนาดใหญ่หลังจากเครื่องบินตกถึงพื้นและลูกไฟที่เกิดขึ้นมีขนาดเกือบ บริเวณที่เครื่องบินตกกลายเป็นหลุมขนาดกว้าง 13 เมตร ยาว 43 เมตร และลึก 3.5 เมตร ชิ้นส่วนของเครื่องบินปลิวกระจายทั่วบริเวณและบางส่วนถูกลมพัดหอบไปไกลถึงท่าอากาศยานสแตนสเต็ด เนื่องจากในคืนวันที่เกิดเหตุมีลมแรง วัดความเร็วได้ถึง พยานบางคนอ้างว่าเห็นไฟไหม้เครื่องบินก่อนตกถึงพื้นแต่จากการสืบสวนไม่พบว่ามีไฟไหม้
อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ไฟฟ้าดับในบริเวณใกล้เคียงเนื่องจากเครื่องบินเกี่ยวสายไฟฟ้าแรงสูงทำให้สายไฟฟ้าขาด ผู้โดยสารที่จะเดินทางกลับบ้านในช่วงเทศกาลคริสต์มาสบางส่วนตกค้างอยู่ที่ท่าอากาศยานสแตนสเต็ดที่ปิดชั่วคราวเนื่องจากชิ้นส่วนเครื่องบินบนทางวิ่งของท่าอากาศยาน การจราจรทางบกได้รับผลกระทบจากชิ้นส่วนเครื่องบินเช่นกัน ถนนหลายสายถูกปิดชั่วคราวรวมทั้งมอเตอร์เวย์เอ็ม 11 ซึ่งเชื่อมระหว่างลอนดอนและมณฑลเคมบริดจ์เชอร์
การสืบสวนหาสาเหตุดำเนินการโดยกรมสืบสวนอุบัติเหตุทางอากาศ (Air Accidents Investigation Branch) หรือ AAIB ร่วมกับผู้แทนจากองค์กรสืบสวนอุบัติเหตุจากเกาหลีใต้และสหรัฐอเมริกา โดยพบว่า ADI หรืออุปกรณ์วัดสภาพการวางตัวของเครื่องบินฝั่งที่กัปตันพัก ดึก-กยูใช้นั้นเป็นตัวที่ขัดข้อง ในขณะที่อุปกรณ์ของนักบินผู้ช่วย ยุน กี-ชิกและอุปกรณ์สำรองใช้ได้ปกติ แต่เนื่องจากการสื่อสารระหว่างนักบินชุดที่บินระหว่างทาชเคนต์และลอนดอนซึ่งเป็นผู้พบว่า ADI มีปัญหา วิศวกรภาคพื้นดินของโคเรียนแอร์ (คิม อิล-ซ็อก) และวิศวกรของท่าอากาศยานที่ไม่ชัดเจน ทำให้วิศวกรเข้าใจผิดว่าซ่อมอุปกรณ์ที่มีปัญหาเรียบร้อยแล้วและเครื่องบินพร้อมที่จะเดินทางต่อไปยังมิลาน ซึ่งส่งผลให้เมื่อเที่ยวบินที่ 8509 ขึ้นบินจากลอนดอนไปยังมิลาน กัปตันไม่ทราบว่า ADI มีปัญหา และยังคงเลี้ยวเครื่องบินต่อไปจนกระทั่งเอียงเกือบตั้งฉากกับพื้นและเสียระดับความสูงจนตกในที่สุด
ปัจจัยอีกประการหนึ่งซึ่งมีส่วนทำให้เกิดอุบัติเหตุครั้งนี้คือความสัมพันธ์ระหว่างนักบินและวัฒนธรรมองค์กรของโคเรียนแอร์ในขณะนั้น เดวิด เลียร์เมานต์ ผู้เชี่ยวชาญด้านการบินได้ให้สัมภาษณ์กับ"เดอะการ์เดียน"ว่านักบินของโคเรียนแอร์ที่มาจากกองทัพอากาศนั้นจะค่อนข้างทะนงตนว่ามีประสบการณ์มากพอและไม่ยอมรับฟังนักบินที่เป็นพลเรือน ในรายงานของ AAIB ก็อ้างอิงถึงเหตุการณ์โคเรียนแอร์ เที่ยวบินที่ 801 ตกที่เกาะกวมเมื่อ พ.ศ. 2540 หรือสองปีก่อนเที่ยวบินที่ 8509 ตก ซึ่งมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากการสื่อสารระหว่างนักบินที่บกพร่อง ในรายงานสรุป AAIB ได้ให้คำแนะนำกับโคเรียนแอร์และองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ โดยประเด็นสำคัญได้แก่ให้ปรับปรุงวิธีการฝึกอบรมนักบินโดยปรับให้เข้ากับวัฒนธรรมเกาหลีในขณะที่ยังคงเอื้ออำนวยให้นักบินสื่อสารระหว่างกันได้ดี และปรับปรุงข้อปฏิบัติในการซ่อมบำรุงเครื่องบินที่ปลายทางนอกประเทศเกาหลีใต้เพื่อลดความสับสน
ต่างกับวัฒนธรรมไทยที่ภาษาทางการคือลงท้ายหางเสียง ครับ/ค่ะ หรือพูดกับเจ้านายใช้คำนำหน้าว่า คุณ อย่างมากที่สุดก็ใช้คำนำหน้าเจ้านายว่า ท่าน ในกรณีของภาษาไทยชุดวลีจะเปลี่ยนก็ต่อเมื่อใช้คำราชาศัพท์ (ภาษาไทย)
อุบัติเหตุครั้งนี้ก่อให้เกิดความวิตกกังวลเกี่ยวกับผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม เนื่องจากเครื่องบินลำที่เกิดเหตุมีโลหะยูเรเนียมเป็นตุ้มน้ำหนักส่วนหาง เจ้าหน้าที่ได้เข้าเก็บกวาดบริเวณที่เครื่องบินตกและปรับปรุงพื้นที่ให้เหมาะสมกับการเกษตรตามเดิมโดยมีสภามณฑลเอสเซ็กซ์ควบคุมการดำเนินงาน หนึ่งเดือนหลังจากเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่เก็บกู้ตุ้มน้ำหนักยูเรเนียมได้ 16 อันจาก 20 อัน ตุ้มน้ำหนักอันที่ 17 ถูกพบในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 และคาดว่าอีก 3 อันที่เหลือน่าจะจมอยู่ในโคลนก้นทะเลสาบที่อยู่ใกล้เคียง ความกังวลเกี่ยวกับยูเรเนียมในส่วนหางของเครื่องบินโบอิง 747 มีที่มาจากเหตุการณ์เครื่องบินบรรทุกสินค้าสัญชาติอิสราเอลของสายการบินแอล อัลชนอาคารพักอาศัยในประเทศเนเธอร์แลนด์เมื่อ พ.ศ. 2535 อย่างไรก็ตาม การตรวจสอบวัดค่ากัมมันตภาพรังสีไม่พบการปนเปื้อน
ความกังวลอีกประเด็นหนึ่งมาจากพื้นที่เกิดเหตุ จุดที่เครื่องบินตกอยู่ใกล้กับเขตป่าแฮตฟีลด์ซึ่งเป็นพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ พื้นที่อนุรักษ์ดังกล่าวถูกปิดไม่ให้สาธารณชนเข้าจนถึงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2543 เนชันนัลทรัสต์ซึ่งเป็นองค์กรการกุศลที่ดูแลพื้นที่อนุรักษ์ที่มีความสำคัญทางสิ่งแวดล้อมและประวัติศาสตร์ของสหราชอาณาจักรได้ฟ้องร้องโคเรียนแอร์ต่อศาลเพื่อให้ชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อพื้นที่ป่า จากแผนการอนุรักษ์ป่าแฮตฟีลด์ของเนชันนัลทรัสต์ ระหว่าง พ.ศ. 2558 และ พ.ศ. 2563 พื้นที่ส่วนหนึ่งของป่าแฮตฟีลด์จำนวน 4 เฮกตาร์ หรือ 25 ไร่จะยังคงปิดโดยไม่มีกำหนดเนื่องจากความกังวลด้านสุขอนามัย
เหตุการณ์นี้ถูกนำไปสร้างเป็นสารคดีชุด "Mayday" หรือ "Air Crash Investigation" โดยบริษัทซีเนฟลิกซ์โปรดักชันส์จากประเทศแคนาดา ใช้ชื่อตอนว่า "Bad Attitude" เนื้อหาของสารคดีดังกล่าวเล่าลำดับเหตุการณ์ การสืบสวน และความเป็นไปได้เกี่ยวกับอิทธิพลจากวัฒนธรรมเกาหลีต่อความสัมพันธ์และการสื่อสารระหว่างนักบินในห้องนักบิน
อุบัติเหตุอื่น ๆ ที่เกิดในลักษณะเดียวกัน
เออร์เนสต์ คิง
เออร์เนสต์ โจเซฟ คิง(23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1878 – 25 มิถุนายน ค.ศ. 1956) เป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองเรือสหรัฐ (United States Fleet (COMINCH)) และหัวหน้าปฏิบัติการทางทะเล (CNO) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในขณะที่ดำรงตำแหน่งอยู่ในกองเรือสหรัฐ-หัวหน้าปฏิบัติการทะเล เขาได้ออกสั่งการปฏิบัติการของกองทัพเรือสหรัฐ วางแผน และบริหาร และเป็นสมาชิกของคณะเสนาธิการร่วม เขาเป็นเจ้าหน้าที่ระดับอาวุโสลำดับที่สองของกองทัพเรือสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รองลงจากจอมพลเรือ วิลเลียม ดี เลฮี ที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าเสนาธิการทหารของผู้บัญชาการสูงสุด
เกิดใน Lorain, รัฐโอไฮโอ คิงได้เข้าประจำการในกองทัพในช่วงสงครามสเปน-อเมริกัน ในขณะที่ยังศึกษาอยู่ในสถานศึกษานายทหารเรือสหรัฐ (United States Naval Academy) เขาได้รับหน้าที่บัญชาการเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1944 ได้นำเรือพิฆาต ยูเอสเอส เทอรรี่ ในเขตยึดครองเบรากรุซ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้รับหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่เสนาธิการทหารภายใต้การนำโดยรองพลเรือเอก เฮนรี่ ที มาโย ผู้บัญชาการแห่งกองเรือสหรัฐแอตแลนติก ภายหลังสงคราม, คิงได้รับหน้าที่เป็นหัวหน้าของโรงเรียนนายทหารเรือระดับสูง บัญชาการแก่ฝูงเรือดำน้ำ และรับหน้าที่เป็นหัวหน้าสำนักงานวิชาการบิน ภายหลังช่วงเวลาหนึ่งในคณะกรรมการนายพลแห่งกองทัพเรือ คิงได้กลายเป็นผู้บัญชาการแห่งกองเรือแอตแลนติกในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1941
ไม่นานหลังจากญี่ปุ่นโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ทำให้สหรัฐอเมริกาเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง คิงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองเรือสหรัฐ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1942 คิงได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากฮาโรลด์ สตาร์ก ในตำแหน่งหัวหน้าปฏิบัติการทางทะเล ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1944 คิงได้กลายเป็นพลเรือเอกคนที่สองที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งยศเป็นจอมพลเรือ คิงได้ลาออกจากกองทัพเรือในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1945 และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1956
ยอนโฮนัน โนปปี
ยอนโฮนัน "โนปปี"  เป็นหมีเพศเมียที่มีลูกดกมากที่สุดในประเทศสวีเดน (ภายในโครงการวิจัยหมีสแกนดิเนเวีย) หลังจากการให้กำเนิดลูก 24 ตัวในเก้าครอก
โนปปีได้รับการสำรวจหาครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2003 และถูกพบว่าตายหลังจากนั้น ซึ่งมันมีอายุได้ 22 ปี สาเหตุของการตายยังไม่ชัดเจน และซากส่วนที่เหลือส่วนมากถูกกินโดยหมีตัวอื่น จากการแย่งชิงอย่างรุนแรงในอาณาเขต เป็นไปได้ว่ามันอาจถูกโจมตีโดยหมีตัวอื่น โดยได้มีการสืบดีเอ็นเอในพื้นที่โดยรอบ และสันนิษฐานว่ามันถูกหมีอายุสี่ปีมากัดกิน
Björnhonan Noppi
ทีมชิงตัวประกัน
ทีมชิงตัวประกัน (; อักษรย่อ: HRT) เป็นหน่วยยุทธวิธีชั้นยอดของสำนักงานสอบสวนกลาง (เอฟบีไอ) ทีมชิงตัวประกันได้รับการก่อตั้งขึ้นเพื่อให้ความสามารถในการบังคับใช้กฎหมายของรัฐบาลกลางเต็มเวลา เพื่อตอบสนองต่อเหตุการณ์ก่อการร้ายที่สำคัญทั่วทั้งสหรัฐ ปัจจุบันนี้ ทีมชิงตัวประกันมีการบังคับใช้กฎหมายจำนวนหนึ่ง รวมถึงปฏิบัติหน้าที่ความมั่นคงของชาติในสภาพแวดล้อมและเงื่อนไขที่มีความเสี่ยงสูง ตลอดจนกรีธาพลข้ามน้ำข้ามทะเลร่วมกับหน่วยทหารกองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษ (JSOC)
ทีมชิงตัวประกัน, หน่วยเจรจาต่อรองในภาวะวิกฤต (CNU), ทีมหน่วยสวาตสนาม และหน่วยเฮลิคอปเตอร์ทางยุทธวิธี (THU) ประกอบเป็นหมวดยุทธวิธีกลุ่มรับมือเหตุฉุกเฉิน (CIRG) ของเอฟบีไอ ทีมชิงตัวประกันได้รับการก่อตั้งในปี ค.ศ. 1982 โดยแดนนี โคลสัน อดีตรองผู้ช่วยผู้อำนวยการของเอฟบีไอ และเสร็จสิ้นแบบฝึกฝนที่ได้รับรองขั้นสุดท้ายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1983 ซึ่งเดิมประกอบด้วยผู้ปฏิบัติการ 50 นาย ต่อมาเพิ่มเป็นกว่า 140 นาย
ทีมชิงตัวประกันได้รับการสร้างขึ้นมาแต่เดิมตั้งแต่ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 และก่อตั้งขึ้นหลังจากผู้อำนวยการเอฟบีไอ วิลเลียม เอช. เว็บสเตอร์ ได้เห็นการสาธิตโดยกองกำลังเดลตาของกองทัพบกสหรัฐ เมื่อเว็บสเตอร์ตรวจสอบอุปกรณ์ที่ใช้โดยกองกำลังเดลตา และสังเกตเห็นว่าไม่มีกุญแจมือ เขาจึงถามเกี่ยวกับมัน ผู้ปฏิบัติการได้ตอบกลับอย่างน่ากลัว "เราใส่สองรอบบนหน้าผากของพวกเขา คนตายไม่จำเป็นต้องใส่กุญแจมือ" ทีมชิงตัวประกันเดิมเป็นสวาตและทีมต่อต้านการก่อการร้าย มีความสามารถในการจัดการสถานการณ์ตัวประกันเป็นพิเศษ, ปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้ายขนาดใหญ่, สถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับนิวเคลียร์หรือสารชีวภาพ หรือปฏิบัติการที่หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายท้องถิ่นหรือสำนักงานเขตเอฟบีไอประจำภูมิภาคไม่ได้รับการฝึกหรือมีความพร้อมในการจัดการ การอนุมัติขั้นสุดท้ายสำหรับทีมชิงตัวประกันได้รับในต้นปี ค.ศ.1982 และการวางแผนอย่างเป็นทางการได้เริ่มในเดือนมีนาคมของปีดังกล่าว หลักสูตรการคัดเลือกทีมชิงตัวประกันเริ่มต้นจัดขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1982 และประกอบด้วยผู้สมัคร 30 คนสามกลุ่ม ผู้สมัครส่วนใหญ่เป็นสมาชิกทีมสวาตที่มีประสบการณ์ ในกลุ่มนี้มีผู้สมัคร 50 คนที่ได้รับการคัดเลือกเพื่อดำเนินการฝึกขั้นสูงต่อไป
การปิดท้ายได้รับการเพิ่มเข้าไปในสิ่งอำนวยความสะดวกก่อนวันขอบคุณพระเจ้าปี ค.ศ. 1982 และหลังจากหยุดพักช่วงวันหยุดสั้น ๆ ทีมงานก็เริ่มโปรแกรมการฝึกเบื้องต้น หลังจากได้รับการแนะแนวหน่วยสวาตทางยุทธวิธีแล้ว แต่ละคนจะได้รับความเชี่ยวชาญในการวิจัย เช่น วัตถุระเบิดและยุทธวิธีการพังประตู โดยผู้ปฏิบัติการแต่ละนายยังทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานกับหนึ่งในทีมต่อต้านการก่อการร้ายที่มีอยู่จากทั่วโลก
ในฐานะส่วนหนึ่งของหน้าที่ประสานงาน ชายเหล่านี้ได้เข้าร่วมการฝึกซ้อมที่จัดขึ้นโดยหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายที่ได้รับมอบหมายและแบ่งปันประสบการณ์ของพวกเขากับทีม ทีมดังกล่าวใช้เวลาส่วนใหญ่ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1983 ในการฝึกทักษะการยิงปืนและยุทธวิธีที่ควอนติโก จากนั้นเดินทางไปที่ค่ายแบรกก์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา ในเดือนกุมภาพันธ์ เพื่อรับการฝึกและชี้แนะร่วมกับเดลตาฟอร์ซของกองทัพบกสหรัฐ แล้วทีมดังกล่าวกลับไปที่ควอนติโกเพื่อรับการฝึกเพิ่มเติม จึงค่อยเริ่มปฏิบัติการในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1983
แบบฝึกหัดการรับรองขั้นสุดท้ายของทีม ชื่อรหัสโอเปอเรชันอีควัสเรด ได้จัดขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1983 ที่ฐานทัพอากาศเคิร์ตแลนด์ รัฐนิวเม็กซิโก ในระหว่างการฝึก ทีมชิงตัวประกัน, ทีมสวาตในพื้นที่ และทีมค้นหาเหตุฉุกเฉินทางนิวเคลียร์ (NEST) ของกระทรวงพลังงานสหรัฐ ได้รับมอบหมายให้โจมตีฐานที่มั่นของผู้ก่อการร้าย ยังเชื่อกันว่ากลุ่ม "ผู้ก่อการร้าย" ได้ครอบครองวัตถุระเบิดนิวเคลียร์เลียนแบบ ซึ่งอยู่ในสถานที่แยกต่างหาก และต้องได้รับการกู้คืนหรือหรือทำให้หมดสภาพ หลังจากที่อากาศยานของทีมค้นหาเหตุฉุกเฉินทางนิวเคลียร์ได้ยืนยันตำแหน่งของวัตถุดังกล่าว เจ้าหน้าที่ทีมชิงตัวประกันได้แทรกซึมเข้าไปในเซฟเฮาส์ของผู้ก่อการร้าย, ทำให้ปลอดภัยจากวัตถุ และจัดการ "สังหาร" ผู้ก่อการร้ายที่เกี่ยวข้องในเวลาประมาณ 30 วินาที ผู้นำระดับสูงของเอฟบีไอมองว่าการฝึกซ้อมนี้ประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์และได้ให้การอนุมัติขั้นสุดท้ายเพื่อให้ทีมสามารถปฏิบัติงานได้อย่างเต็มที่
เมื่อเสร็จสิ้นการฝึกปฏิบัติการรับรอง ทีมชิงตัวประกันก็เริ่มขยายขีดความสามารถโดยส่งทีมผู้ปฏิบัติการกลุ่มเล็ก ๆ ออกไปสำหรับหลักสูตรการฝึกเฉพาะทางเพิ่มเติม ผู้ปฏิบัติการประมาณหนึ่งโหลได้เยี่ยมชมฐานทัพเรือสะเทินน้ำสะเทินบกโคโรนาโด เพื่อรับการฝึกนักดำน้ำยุทธวิธี, ปฏิบัติการทางทะเล และยุทธวิธี (เช่น การจัดชุดตรวจค้นและจับกุมเรือต้องสงสัย—VBSS) จากเนวีซีลสหรัฐ ส่วนสมาชิกในทีมคนอื่น ๆ ดำเนินการปฏิบัติการเฮลิคอปเตอร์ และฝึกการแทรกทางอากาศกับกองกำลังเฉพาะกิจ 160 ของกองทัพบกสหรัฐ รวมทั้งผู้ปฏิบัติการทุกนายยังได้รับการฝึกอบรมทางการแพทย์ 80 ชั่วโมงเช่นกัน ทีมชิงตัวประกันดังกล่าวได้เดินทางไปยังแคมป์เพียรี ใกล้เมืองวิลเลียมสเบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย เพื่อเข้าร่วมหลักสูตรฝึกอบรมการต่อต้านการก่อการร้าย เพื่อพัฒนาทักษะในการทำลายสิ่งกีดขวาง, การกีดขวางบนถนน และการขับรถเชิงป้องกัน
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้ปฏิบัติการทีมชิงตัวประกันได้ศึกษาร่วมกับกองทัพสหรัฐ พร้อมด้วยทีมยุทธวิธีในประเทศ, รัฐบาลกลาง และต่างประเทศ ตลอดจนเข้าร่วมหลักสูตรส่วนบุคคลเพื่อเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับยุทธวิธีการยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศ, การโรยตัว, การต่อสู้ระยะประชิด, สารเคมี, จิตวิทยาการก่อการร้าย, วิธีการเฝ้าระวัง, การซุ่มยิง/ต่อต้านการซุ่มยิง, การสื่อสาร และอื่น ๆ ยุทธวิธีที่เรียนรู้ระหว่างการฝึกได้แบ่งให้แก่ทีมนี้ ในที่สุด สำหรับการฝึกการสู้รบอันเกิดขึ้นในระยะประชิด ทีมชิงตัวประกันได้ตัดสินใจที่จะทำให้สิ่งต่าง ๆ สมจริงมากขึ้นตามคำแนะนำจากริชาร์ด มาร์ซินโก ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาซีลทีมซิกซ์ (ภายหลังเป็นที่รู้จักในชื่อกองพัฒนาสงครามพิเศษทางเรือสหรัฐ หรือเดฟกรู) และทีมชิงตัวประกันได้แนะนำถุงเลือดกับกระสุนขี้ผึ้ง โดยกระสุนขี้ผึ้งดังกล่าวใช้สำหรับการฝึกแบบทีมปะทะทีม
Hostage Rescue Team
รถถังขนาดกลางไทป์ 3 ชินุ
รถถังกลางไทป์ 3 ชินุ  เป็นรถถังขนาดกลางของกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง มันได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อตอบโต้เอ็ม4 เชอร์แมนของสหรัฐ โดยมันติดปืนใหญ่ขนาด 75 มม. ซึ่งเป็นหนึ่งในปืนรถถังญี่ปุ่นที่ใหญ่ที่สุดในช่วงสงคราม
ท่าอากาศยานไคตั๊ก
กาฬโรคต่อมน้ำเหลือง
กาฬโรคต่อมน้ำเหลือง  เป็นชนิดย่อยชนิดหนึ่งของกาฬโรคซึ่งเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย "Yersinia pestis" ผู้ป่วยจะเริ่มมีอาการคล้ายเป็นไข้หวัดใหญ่เมื่อเวลาผ่านไป 1-7 วันหลังได้รับเชื้อ โดยจะมีไข้ ปวดศีรษะ และอาเจียน ต่อมน้ำเหลืองในบริเวณใกล้เคียงกับจุดที่รับเชื้อโรคผ่านผิวหนังจะบวมโตและมีอาการเจ็บ บางครั้งต่อมน้ำเหลืองเหล่านี้อาจแตกออกเป็นแผลได้
กาฬโรคต่อมน้ำเหลืองเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย "Yersinia pestis" โดยมีตัวหมัดหนูเมืองร้อน ("Xenopsylla chopis") เป็นพาหะ เฉพาะกรณีที่ผู้ป่วยมีอาการลุกลามจนกลายเป็นกาฬโรคในกระแสเลือด (septicemic plague) เท่านั้น จึงจะสามารถติดต่อกันผ่านการสัมผัสเนื้อเยื่อที่ติดเชื้อหรือการไอได้
คาร์โร อาร์มาโต พี 40
คาร์โร อาร์มาโต พี 40  เป็นรถถังหนักของงอิตาลีในสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมันติดปืนใหญ่ขนาด 75 มม. และปืนกล ขนาด 8 มม. รวมถึงปืนกลต่อต้านอากาศยาน
เจ้าชายยาซูฮิโกะ อาซากะ
พลเอก เจ้าชายยาซูฮิโกะ อาซากะโนะมิยะ (, 20 ตุลาคม ค.ศ. 1887 – 12 เมษายน ค.ศ. 1981) หรือชื่อต่อมา ยาซูฮิโกะ อาซากะ  เป็นเจ้านายชั้นอนุวงศ์ของราชวงศ์ญี่ปุ่น ทรงดำรงตำแหน่งเป็นนายทหารแห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ทั้งยังเป็นพระชามาดาของจักรพรรดิเมจิ และพระปิตุลาของจักรพรรดิโชวะจากการเสกสมรส
เจ้าชายยาซูฮิโกะเป็นผู้บัญชาการของกองทัพญี่ปุ่นในการจู่โจมครั้งสุดท้ายต่อหนานจิง เมืองหลวงของฝ่ายชาตินิยมจีนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1937 ทรงเป็นผู้ก่อการกระทำการสังหารหมู่หนานจิงในปี ค.ศ. 1937 แต่ทรงไม่เคยถูกตั้งข้อหาว่าเป็นอาชญากรสงครามเลย หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ทรงถูกปลดเป็นสามัญชนโดยฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงที่ญี่ปุ่นถูกยึดครอง พระองค์ทรงใช้ชีวิตอย่างสงบจนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1981 มีพระชันษา 93 ปี
ฮิซาโอะ ทานิ
ฮิซาโอะ ทานิ(谷 寿夫 "Tani Hisao", 22 ธันวาคม ค.ศ. 1882 – 26 เมษายน ค.ศ. 1947) เป็นนายทหารระดับพลโทในกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง และมีส่วนเกี่ยวข้องในการสังหารหมู่นานกิง หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้ถูกส่งตัวไปยังจีนในฐานะผู้ร้ายข้ามแดนเพื่อนำตัวขึ้นศาลด้วยข้อหาอาชญากรรมสงครามที่ก่อขึ้นในนานกิง ศาลได้ตัดสินว่าเขามีความผิดและลงโทษประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าแบบชุดทีม เมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1948
อัญษนา บุรานันท์ หรือ หมวย เป็นนักแสดง, นางแบบ ชาวไทย เป็นสาวชาวจังหวัดหนองคาย จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนปทุมเทพวิทยาคาร จากนั้นก็เข้ามาศึกษาต่อในกรุงเทพมหานคร ก่อนก้าวเข้ามามีชื่อเสียงในวงการนางแบบ และผันตัวเข้าสู่วงการบันเทิง ผลงานชิ้นแรกมาจากโฆษณาเหล้ายี่ห้อดัง ชีวาส รีกัล เป็นโฆษณาตัวแรกที่ออนแอร์ยาวที่สุดในประเทศไทย ออกอากาศทุกช่องในเวลาเดียวกัน และทุกคนก็คิดว่าเป็นสาวฮ่องกง ซึ่งเป็นโฆษณาที่ออนแอร์ในเอเชีย ถือเป็นโฆษณาทีวีชิ้นแรกที่ทำให้มีชื่อเสียง และโฆษณาที่ดังอีกหนึ่งตัวคือ "เนสกาแฟ" เล่นคู่กับ คุณโจเซฟ เฮนรี่ หลังจากนั้นก็เริ่มเป็นที่รู้จักและเริ่มมีงานเข้ามา และอีกหลายชิ้นทั้งในไทยและต่างประเทศ
อัญษนาเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการเป็นนางแบบตั้งแต่อายุ 18 ปี โดยถ่ายแบบนิตยสาร "อิมเมจ" ซึ่งได้ถ่ายแบบกับช่างภาพแถวหน้าของเมืองไทยอย่าง อมาตย์ นิมิตภาคย์ และเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันอย่างดีในแวดวงนางแบบยุค 90 ด้วยรูปหน้าและรูปร่างที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ และรูปร่างสูง 172 เซนติเมตร
ด้านการแสดง เริ่มต้นการแสดงตอนอายุ 25 ปี อัญษนารับบทนางเรื่องแรกคือเรื่อง ฝากใจให้ใครสักคน โดยแสดงคู่กับ ณัฐนันท์ คุณวัฒน์ ออนแอร์ก่อนข่าวทาง ช่อง5 เรื่องที่สองคือเรื่อง อย่าลืมฉัน (2540) ทาง ช่อง 3 แสดงคู่กับ ไมเคิล พูพาร์ต และเรื่องสุดท้ายคือเรื่อง เดชแม่ยาย (2541) ทาง ช่อง 5 แสดงคู่กับ อัษฎาวุธ เหลืองสุนทร แล้วจึงหยุดไปมีครอบครัว หลังจากห่างหายไปจากวงการบันเทิงไปสักพัก จึงมีโอกาสได้กลับมาแสดงละครอีกครั้งกับทาง ช่อง7 หลายๆ เรื่อง อาทิ ล่ารักสุดขอบฟ้า, เลื่อมสลับลาย, มรสุมสวาท และ ทะเลไฟ เป็นต้น
วิคทอร์ บรัค
วิคทอร์ แฮร์มัน บรัค(9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1904 – 2 มิถุนายน ค.ศ. 1948) เป็นชาวนาซีเยอรมันที่เป็นอาชญากรสงคราม ในฐานะที่เป็นผู้จัดโครงการการุณยฆาต อัคซีโยน เท4 ที่รัฐนาซีได้ทำการสังหารอย่างเป็นระบบต่อชาวเยอรมันและชาวออสเตรียที่เป็นคนพิการกว่า 700,000 คน หลังจากนั้น,บรัคได้เป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบสำหรับการรมแก๊สชาวยิวในค่ายมรณะ และเขาได้ปรึกษาหารือกับโอดีโล โกลบ็อกนิกเกี่ยวกับการปฏิบัติจริงให้เป็นผลสำเร็จของมาตราการสุดท้าย หลังสงคราม บรัคได้ถูกศาลตัดสินโทษประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1947 และถูกประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในปี ค.ศ. 1948
จากครอบครัวชนชั้นกลาง เขาได้กลายเป็นสมาชิกพรรคนาซีและหน่วยชุทซ์ชตัฟเฟิล(เอ็สเอ็ส) ตั้งแต่อายุ 25 ปี และได้ดำรงตำแหน่งหน้าที่รับผิดชอบที่เพิ่มมากขึ้นในทำเนียบรัฐบาลฮิตเลอร์ในเบอร์ลิน เขาได้เป็นนายทหารพันเอกระดับอาวุโสในหน่วยเอ็สเอ็ส อายุ 35 ปี
อุทกภัยในเวนิส พ.ศ. 2562
อุทกภัยในเวนิส พ.ศ. 2562 เกิดในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ที่เวนิส ประเทศอิตาลี ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 2 ราย ที่เกาะเปลเลสตรินา ระดับน้ำในเมืองสูงสุดในรอบ 50 ปี สถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่งของเมืองอยู่ในสภาพน้ำท่วมขัง นักท่องเที่ยวและชาวเมืองต้องเดินลุยน้ำหลังเกิดพายุที่ทำให้ฝนตกหนัก เรือโดยสาร 3 ลำ พลิกคว่ำ
สถานีรัชดา
บริษัทอินเดียตะวันออกของบริติช
แบกเตรีย
แบกเตรีย  เป็นภูมิภาคในประวัติศาสตร์ ครอบคลุมพื้นที่ในเอเชียกลางตั้งแต่ทางใต้ของแม่น้ำอามูดาร์ยาจรดตอนเหนือของเทือกเขาฮินดูกูช หรือบริเวณประเทศอัฟกานิสถาน ทาจิกิสถาน และอุซเบกิสถานในปัจจุบัน บางครั้งแบกเตรียในความหมายกว้าง ๆ คือพื้นที่ที่อยู่ทางเหนือของเทือกเขาฮินดูกูช ทางตะวันตกของเทือกเขาปามีร์ และทางใต้ของเทือกเขาเทียนชาน โดยมีแม่น้ำอามูดาร์ยาไหลผ่านตรงกลาง ชื่อแบกเตรียมาจากคำภาษากรีกโบราณ Βακτριανή (Baktriani)
แบกเตรียเป็นภูมิภาคหนึ่งที่มีผู้คนอาศัยอยู่อย่างยาวนานเนื่องจากอยู่ในเส้นทางการค้าและการทหาร จากการขุดสำรวจแหล่งโบราณคดีแบกเตรีย-มาร์เกียนาพบโบราณวัตถุที่บ่งชี้ถึงยุคสัมฤทธิ์ราว 2400–1600 ปีก่อนคริสตกาลและพบความเจริญทางอารยธรรมต่าง ๆ เช่น จารึก การชลประทาน การประดิษฐ์เกวียน และเครื่องโลหะที่ทำขึ้นอย่างวิจิตร แหล่งโบราณคดีดังกล่าวมักถูกเชื่อมโยงกับการย้ายถิ่นอินโด-อารยันที่ชนชาวอินโด-อารยันอพยพจากแถบทะเลแคสเปียนมาที่อินเดียตอนเหนือเมื่อราว 2000 ปีก่อนคริสตกาล ราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าไซรัสมหาราชผนวกแบกเตรียเข้ากับจักรวรรดิอะคีเมนิดของพระองค์ ก่อนจะเสียให้แก่อเล็กซานเดอร์มหาราชในรัชสมัยพระเจ้าดาไรอัสที่ 3 หลังอเล็กซานเดอร์สวรรคตใน 323 ปีก่อนคริสตกาล แบกเตรียตกอยู่ใต้อำนาจของซิลูคัสที่ 1 ไนเคเตอร์แห่งจักรวรรดิซิลูซิด ราว 245 ปีก่อนคริสตกาล แบกเตรียเป็นอิสระจากจักรวรรดิซิลูซิดเมื่อไดโอโดตัสที่ 1 เซแทร็ปแห่งแบกเตรียประกาศเอกราชจากจักรวรรดิซิลูซิดและสถาปนาอาณาจักรกรีก-แบกเตรีย จากนั้นแบกเตรียถูกครอบครองโดยหลายอาณาจักร เช่น จักรวรรดิกุษาณะ จักรวรรดิแซสซานิด รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ จักรวรรดิมองโกล และราชวงศ์ตีมูร์ ก่อนจะเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซียในคริสต์ศตวรรษที่ 18
ภาษาที่ใช้ในภูมิภาคแบกเตรียคือภาษาแบกเตรีย ซึ่งเป็นภาษาหนึ่งในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ใช้อักษรกรีกและอักษรมาณีกีในการเขียน ในอดีตภาษาแบกเตรียเคยใช้เป็นภาษาราชการของจักรวรรดิกุษาณะและเฮฟทาไลท์ ก่อนจะค่อย ๆ สูญหายเมื่อจักรวรรดิแซสซานิดยึดครองแบกเตรียและถูกแทนที่ด้วยภาษาเปอร์เซียกลางที่ใช้ในราชสำนักแซสซานิด
จังหวัดนนทบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนนทบุรี พ.ศ. 2548 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 6 เขตเลือกตั้ง เพิ่มขึ้นจากเดิม 1 ที่นั่งจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองนนทบุรี (เฉพาะตำบลบางไผ่ ตำบลสวนใหญ่ ตำบลตลาดขวัญ และตำบลบางเขน)
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองนนทบุรี (เฉพาะตำบลท่าทราย ตำบลบางกระสอ และตำบลไทรม้า) และอำเภอปากเกร็ด (เฉพาะตำบลท่าอิฐ)
ประกอบไปด้วยอำเภอบางใหญ่ และอำเภอบางกรวย
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองนนทบุรี (เฉพาะตำบลบางศรีเมือง ตำบลบางกร่าง และตำบลบางรักน้อย) และอำเภอบางบัวทอง (เฉพาะตำบลบางรักใหญ่ ตำบลบางรักพัฒนา ตำบลพิมลราช และตำบลโสนลอย)
ประกอบไปด้วยอำเภอปากเกร็ด (เฉพาะตำบลปากเกร็ด ตำบลบางพูด ตำบลบ้านใหม่ ตำบลคลองเกลือ และตำบลบางตลาด)
ประกอบไปด้วยอำเภอปากเกร็ด (เฉพาะตำบลเกาะเกร็ด ตำบลอ้อมเกร็ด ตำบลบางพลับ ตำบลคลองพระอุดม ตำบลบางตะไนย์ และตำบลคลองข่อย) อำเภอบางบัวทอง (เฉพาะตำบลลำโพ ตำบลละหาร ตำบลบางบัวทอง และตำบลบางคูรัด) และอำเภอไทรน้อย
ศาลเจ้าพ่อเสือ พระนคร
จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ พ.ศ. 2548 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 9 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองศรีสะเกษ และอำเภอยางชุมน้อย (ยกเว้นตำบลยางชุมน้อยและตำบลโนนคูณ)