pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ยานพาหนะปีกในผลกระทบพื้นดินอาจจะถือว่าเป็นอากาศยานปีกคงที่. พวกมัน"บิน"ได้อย่างมีประสิทธิภาพใกล้กับพื้นผิวของพื้นดินหรือพื้นน้ำ, เช่นเดียวกับเครื่องบินทั่วไปในระหว่างการบินขึ้น ตัวอย่างคือ ekranoplan ของรัสเซีย (ชื่อเล่น "ปีศาจทะเลสาบแคสเปียน") อากาศยานขับเคลื่อนด้วยแรงมนุษย์ ยังพึ่งพา ground-effect เพื่อที่จะยังคงลอยอยู่ในอากาศด้วยกำลังของนักบินที่น้อยนิด, แต่นี่เป็นเพียงเพราะว่าพวกมันมีแรงขับต่ำมากเกินไป - ในความเป็นจริง ตัวยานทั้งหมดมีความสามารถในการบินได้สูงกว่านั้น
อากาศยานปีกหมุน (Rotorcraft).
บทความหลัก: Rotorcraft
อากาศยานปีกหมุน หรือ Rotorcraft ใช้การหมุนของโรเตอร์ไปหมุนใบพัดที่มีหน้าตัดเป็นรูปแพนอากาศ (Airfoil) เพื่อสร้างแรงยก. ตัวอย่างของอากาศยานประเภทนี้คือ เฮลิคอปเตอร์, autogyro และพันธ์ผสมหลายอย่างเช่น gyrodyne และ Compound rotorcraft.
"เฮลิคอปเตอร์"มีโรเตอร์หนึ่งตัวหมุนด้วยเพลาที่ขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์. โรเตอร์จะผลักอากาศลงล่างเพื่อสร้างแรงขับ. โดยการเอียงโรเตอร์ไปข้างหน้า, อากาศที่พัดลงด้านล่างจะเอียงไปข้างหลัง, สร้างแรงผลักให้บินไปข้างหน้า. เฮลิคอปเตอร์บางลำมีโรเตอร์มากกว่าหนึ่งตัวและมีไม่กี่ลำที่ใช้ไอพ่นหมุนโรเตอร์.
"Autogyro"มีโรเตอร์ที่ไม่ต่อเข้ากับเครื่องยนต์, แต่มีเครื่องสร้างพลังงานแยกส่วนเพื่อสร้างแรงผลัก. โรเตอร์จะถูกทำให้เอียงไปช้างหลัง. เมื่อ autogyro เคลื่อนไปข้างหน้า, อากาศจะเป่าขึ้นข้างบนไปที่โรเตอร์, ทำให้มันหมุน. การหมุนนี้ไปเพิ่มความเร็วของอากาศที่ไหลผ่านโรเตอร์, เป็นการสร้างแรงยก. Rotor kite เป็น autogyro ที่ไม่ต่อเข้ากับเครื่องยนต์, ซึ่งมันจะถูกลากเพื่อสร้างความเร็วไปข้างหน้าหรอถูกล่ามไว้กับพื้นด้วยสมออยู่กับที่ท่ามกลางกระแสลมแรงเพื่อให้ว่าวบิน
"Cyclogyro" จะหมุนปีกของมันรอบๆแกนแนวนอน
"Compound rotorcraft" มีปีกที่สร้างแรงยกในการบินไปข้างหน้า ในปัจจุบัน มันถูกแยกประเภทเป็นแบบ"การยกด้วยกำลัง" และไม่ใช่ rotorcraft.
"Tiltrotor" (เช่น V-22 Osprey), tiltwing, tailsitter, และ coleopter มีโรเตอร์/ใบพัดในแนวนอนสำหรับการบินแนวดิ่ง, และในแนวดิ่งสำหรับการบินไปข้างหน้า
ระบบขับดันอากาศยาน (propulsion).
อากาศยานที่ไม่ใช้เครื่องยนต์.
บทความหลัก: Unpowered aircraft
เครื่องร่อนเป็นอากาศยานที่หนักกว่าอากาศที่ไม่ได้ใช้กำลังขับเคลื่อนหลังจากขึ้นสู่อากาศแล้ว. การบินขึ้นอาจจะโดยการวิ่งไปข้างหน้าและโดดลงจากสถานที่สูง, หรือโดยการดึงขึ้นไปในอากาศโดยการลาก, ด้วยกว้านบนพื้นดิน, หรือโดยยานพาหนะที่"ลาก"ด้วยกำลังเครื่องยนต์ สำหรับเครื่องร่อนในการรักษาความเร็วไปข้างหน้าในอากาศและแรงยก, มันจะต้องร่อนลงเมื่อสัมพันธ์กับอากาศ (แต่ไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กับพื้นดิน) เครื่องร่อนจำนวนมากสามารถ 'ทะยาน'ขึ้นในอากาศ - ไปที่ความสูงจากกระแสลมที่พัดขึ้น เช่นกระแสลมร้อน. ตัวอย่างที่ควบคุมได้ในทางปฏิบัติครั้งแรกได้รับการออกแบบและสร้างโดยนักวิทยาศาสตร์และเป็นผู้บุกเบิกชาวอังกฤษ George Cayley, หลายคนจำได้ว่าเขาเป็นวิศวกรการบินคน ตัวอย่างทั่วไปของเครื่องร่อนคือ sailplane, hang glider และ paraglider.
บอลลูนจะลอยไปด้วยลม แม้ว่าปกตินักบินจะสามารถควบคุมระดับความสูง, โดยการให้ความร้อนกับอากาศหรือโดยการทิ้งน้ำหนักถ่วง, ทำการควบคุมทิศทางในบางครั้ง (เนื่องจากทิศทางลมเปลี่ยนแปลงไปตามระดับความสูง) บอลลูนไฮบริดรูปปีกสามารถร่อนตามทิศทางเมื่อกำลังลอยสูงขึ้นหรือกำลังตกลง; แต่บอลลูนรูปทรงกลมไม่มีการควบคุมทิศทางอย่างนั้น
ว่าวเป็นอากาศยานประเภทหนึ่ง ที่ผูกโยงอยู่กับพื้นดินหรือวัตถุอื่นๆ(อยู่กับที่หรือเคลื่อนที่) ที่ช่วยรักษาความตึงในสายโยงหรือสายว่าว; พวกมันพึ่งพาลมเสมือนหรือลมจริงที่เป่าเหนือและใต้ลำตัวของพวกเขาในการสร้างแรงยกและแรงต้าน. Kytoons เป็นพันธ์ผสใระหว่างว่าวกับบอลลูนที่มีรูปทรงและโยงกับเชือกเพื่อสร้างการรับลม, และอาจอยู่ในกลุ่มเบากว่าอากาศ, ลอยตัวเป็นกลาง, หรือหนักกว่าอากาศ
อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์.
บทความหลัก: Powered aircraft
อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์มีแหล่งที่มาของพลังงานกลอยู่บนเครื่องหนึ่งแหล่งหรือมากกว่า, โดยปกติเครื่องยนต์ของอากาศยานส่วนใหญ่เป็นเครื่องยนต์ลูกสูบหรือกังหันก๊าซที่มีน้ำหนักเบา. เชื้อเพลิงของเครื่องยนต์จะถูกเก็บไว้ในถังที่อยู่ในปีก, แต่เครื่องบินขนาดใหญ่ยังมีถังเชื้อเพลิงเพิ่มเติมในลำตัว
อากาศยานที่ใช้ใบพัด (Propeller aircraft).
อากาศยานที่ใช้ใบพัดจะใช้ใบพัดหนึ่งใบหรือมากกว่า, เป็นเหมือนสกรูแทงเข้าไปในอากาศ เพื่อสร้างแรงผลักดันในทิศทางเดินหน้า. โดยทั่วไป ใบพัดจะถูกติดตั้งไว้ที่ส่วนหน้าของแหล่งกำเนิดกำลังใน'รูปแบบของการฉุดลาก' แต่อาจติดตั้งไว้ข้างหลังก็ได้ใน'รูปแบบของการผลัก'. ใบพัดมีหลายรูปแบบเช่น contra-rotating propellers และ ducted fan เป็นต้น
แหล่งจ่ายพลังงานที่ใช้หมุนใบพัดมีหลายชนิด เรือบินในยุคแรกใช้กำลังคนหรือเครื่องยนต์ไอน้ำ ลูกสูบเครื่องยนต์ลูกสูบสันดาปภายในถูกนำมาใช้ในทางปฏิบัติมากขึ้นแทบจะทุกลำของเครื่องบินปีกคงที่จนถึงสงครามโลกครั้งที่สองและยังคงใช้อยู่ในเครื่องบินขนาดเล็กจำนวนมาก บางชนิดใช้เครื่องยนต์กังหันเพื่อหมุนใบพัดในรูปแบบของเทอร์โบปรอปหรือ propfan. การบินด้วยพลังมนุษย์ทำได้สำเร็จ, แต่ยังไม่ได้กลายเป็นวิธีการขนส่งในทางปฏิบัติ อากาศยานไร้คนขับและรูปแบบยังมีการใช้แหล่งพลังงานเช่นมอเตอร์ไฟฟ้าและหนังสติ๊ก
อากาศยานไอพ่น.
อากาศยานไอพ่นจะใช้เครื่องยนต์ไอพ่นที่ใช้อากาศ , ที่ดูดอากาศเข้าไป, เผาเชื้อเพลิงด้วยอากาศนั้นในห้องเผาใหม้, แล้วอัดไอเสียออกทางด้านหลังเพื่อสร้างแรงขับ
เครื่องยนต์ turbojet และ turbofan ใช้กังหันปั่นเพื่อขับใบพัดหนึ่งตัวหรือมากกว่า, เพื่อสร้างแรงผลักดันเพิ่มเติม. afterburner อาจถูกใช้เพื่อฉีดเชื้อเพลิงส่วนเกินเข้าไปในไอเสียที่ร้อน, โดยเฉพาะอย่างยิ่ง"ไอพ่นเร็ว"ที่ใช้ในการทหาร. การใช้กังหันไม่ได้เป็นเป็นสิ่งจำเป็นยิ่งยวด: การออกแบบอื่นๆ รวมถึง pulse jet และ ramjet ก็ใช้ได้. ออกแบบที่เรียบง่ายทางกลไกเหล่านี้ไม่สามารถใช้งานได้เมื่ออยู่กับที่, ดังนั้นอากาศยานจะต้องบินให้เร็วโดยวิธีการอื่น. การปรับเปลี่ยนอื่นๆหลายอย่างได้ถูกนำมาใช้, รวมทั้ง motorjet และลูกผสมเช่น J58 ของบริษัท แพรตต์แอนด์วิทนีย์, ซึ่งสามารถแปลงไปมาระหว่างการดำเนินงานแบบ turbojet และ ramjet.
เมื่อเทียบกับใบพัด, เครื่องยนต์ไอพ่นสามารถให้แรงขับที่สูงกว่า, ความเร็วสูงกว่า, และบินสูงประมาณ 40,000 ฟุต (12,000 เมตร), ประสิทธิภาพมากกว่ามาก. พวกมันยังประหยัดน้ำมันมากกว่าจรวด. ผลก็คือ เกือบทั้งหมดของอากาศยานขนาดใหญ่ที่ต้องการความเร็วสูงหรือการบินที่ระดับสูงจะใช้เครื่องยนต์เจ็ต.
อากาศยานปีกหมุน.
อากาศยานปีกหมุนบางอย่าง เช่นเฮลิคอปเตอร์ มีปีกหรือ"โรเตอร์"ที่หมุนโดยเครื่องยนต์, ที่แผ่นโรเตอร์สามารถบิดทำมุมไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้สัดส่วนหนึ่งของแรงยกถูกชี้นำให้ไปข้างหน้า. โรเตอร์, เหมือนใบพัด, อาจถูกขับเคลื่อนโดยวิธีที่หลากหลายเช่นลูกสูบเครื่องยนต์หรือกังหัน. การทดลองหลายครั้งยังใช้'หัวฉีดเจ็ทที่ปลายของแผ่นโรเตอร์'อีกด้วย
ประเภทอื่นๆของการขับเคลื่อน.
อากาศยานขับเคลื่อนด้วยจรวด ได้มีการทดลองเป็นครั้งคราวและเครื่องบินขับไล่ Messerschmitt "Komet" ได้แสดงความสามารถในสงครามโลกครั้งที่สอง. ตั้งแต่นั้นมาพวกมันถูกจำกัดให้เป็นแค่อากาศยานเพื่อการวิจัยเท่านั้น, เช่น North American X-15, ซึ่งเดินทางขึ้นไปในอวกาศในที่ซึ่งเครื่องยนต์ที่ใช้อากาศหายใจ ไม่สามารถทำงานได้ (จรวดบรรทุก oxidant ของมันไปเอง). จรวดมักจะถูกนำมาใช้เป็นตัวเสริมสำหรับแหล่งพลังงานหลัก, โดยทั่วไปสำหรับการบินขึ้นโดยใช้จรวดช่วยส่งของอากาศยานบรรทุกสัมภาระขนาดหนัก, แต่ยังให้ความสามารถในการวิ่งออกอย่างรุนแรงด้วยความเร็วสูงในการออกแบบไฮบริดบางอย่างเช่น Saunders-Roe SR.53.
องค์ประกอบทั่วไปของเครื่องบิน.
โครงสร้าง (airframe).
คือ โครงสร้างหลัก หรือโครงส่วนรับแรงต่างๆ ทางกล ซึ่งเป็นโครงสร้างทั้งหมดของอากาศยานยกเว้นส่วนของระบบขับดัน การออกแบบโครงสร้างนี้ต้องคำนึงถึงหลักอากาศพลศาสตร์ (aerodynamics) วัสดุศาสตร์ (materials technology) กระบวนการผลิต (manufacturing methods) เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพ ความปลอดภัย สุงสุดและอยู่ในงบประมาณที่เหมาะสม
ลำตัว (fuselage).
คือลำตัวหลักของอากาศยาน ประกอบด้วยห้องผู้โดยสาร ห้องลูกเรือ ห้องนักบิน และที่เก็บสัมภาระ
ปีก (wing).
ปีกของอากาศยานมีหลากหลายรูปแบบ บางประเภทมีปีก 2 ปีก บางประเภทมีมากกว่านั้น
ถ้าเราจินตาการว่าตัดขวางปีกออกมา(crossection) จะเห็นเป็นแพนอากาศ (air foil)
หน้าที่หลักของปีกคือ สร้างแรงยกที่ทำให้อากาศยานลอยอยู่ในอากาศได้ นอกจากนี้ในอากาศยานบางรุ่น ปีกยังเป็นส่วนที่ไว้ติดตั้งเครื่องยนต์ หรือเก็บน้ำมันเชื้อเพลิงด้วย
วัสดุหลักสำหรับโครงสร้าง ลำตัว และปีก (กรณีของเครื่องบิน) ได้แก่
ระบบขับดัน (propulsion system).
ประกอบด้วยเครื่องยนต์และอุปกรณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง
เครื่องยนต์เป็นส่วนประกอบที่ทำให้อากาศยานมีแรงขับดัน (thrust) ให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้ สำหรับเครื่องบินแล้ว เครื่องยนต์จัดเป็นองค์ประกอบที่มีราคาแพงที่สุดชุดหนึ่งของเครื่องบินนั้นๆ
เครื่องยนต์ของอากาศยาน ก็มีหลากหลายชนิด เช่นเครื่องยนต์ใบพัด เครื่องยนต์ไอพ่น เป็นต้น
ในเครื่องบินพาณิชบางลำอาจมีเครื่องยนต์มากกว่าที่จำเป็นพื้นฐาน กล่าวคือ เครื่องบินบางลำ สามารถบินต่อหรือหาที่ลงจอดได้ หากเครื่องยนต์บางเครื่องไม่ทำงาน
สำหรับเครื่องบินพาณิช จากบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินเดียวกัน อาจจะติดตั้งเครื่องยนต์แตกต่างผู้ผลิตได้
เครื่องบินพาณิชที่บินข้ามเมืองใกลๆ ภายในประเทศ หรือบินข้ามประเทศ ข้ามทวีป ล้วนแต่ใช้เครื่องยนต์ไอพ่นเป็นตัวกำเนิดแรงขับดันทั้งสิ้น
เอวิโอนิกส์ (avionics).
ประกอบด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ สำหรับการควบคุมอากาศยานและการสื่อสาร
พื้นผิวควบคุมการบิน (flight control surfaces).
เป็นส่วนที่นักบินใช้ในการควบคุมให้อากาศยานเคลื่อนที่ในทิศทางที่ต้องการ เช่น เงย (pitch), ก้ม (down), หมุน(roll), หัน(yaw)
ระบบลงจอด (Undercarriage or landing gear).
ประกอบด้วยโครงสร้างที่ใช้ในการรองรับอากาศยานขณะอยู่บนภาคพื้น เช่นทำการลงจอด ซ่อมบำรุง หรือกำลังจะขึ้นบิน
ที่สามารถมองเห็นได้อย่างเด่นชัดคือล้อยางขนาดใหญ่ ที่อยู่ใต้ท้องเครื่อง หรือหาง หรือ บริเวณปีก
โดยทั่วระบบลงจอดนี้ จะสามารถพับเก็บได้ เพื่อลดแรงต้านขณะบิน
คุณลักษณะในการบิน.
ไฟลท์เอนเวอลอป.
ไฟลท์เอนเวอลอป  ของอากาศยานหมายถึงขีดความสามารถของอากาศยานในด้านความเร็ว, อัตราบรรทุก, และระดับความสูงที่สามารถดำเนินการบินได้อย่างปลอดภัย. คำนี้ยังหมายถึงการวัดอื่นๆ เช่นความสามารถในการทำงานด้านยุทธวิธี. เมื่อยานถูกผลัก, เช่นโดยการปักหัวลงที่ความเร็วสูง, มันถูกเรียกว่า มันกำลังบิน"นอกเอนเวอลอป", บางอย่างที่ไม่ปลอดภัย.
บทความหลัก: พิสัย(อากาศยาน)
พิสัย  คือระยะทางที่อากาศยานบินได้นับตั้งแต่ขึ้นบินจนกระทั่งลงจอด ค่าพิสัยถูกจำกัดโดยระยะเวลาที่อากาศยานยังสามารถบินอยู่ได้
สำหรับอากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์เช่น เครื่องบินขนส่งหรือเครื่องบินโดยสาร ระยะเวลาที่เครื่องบินสามารถบินอยู่ได้ ประเมินจากปริมาณเชื้อเพลิงที่มีเทียบกับอัตราการใช้เชื้อเพลิงของเครื่องบินนั้นๆ
สำหรับอากาศยานที่ไม่ได้ใช้เครื่องยนต์ เช่นเครื่องร่อน บอลลูน หรือเรือเหาะ เป็นต้นนั้น ระยะเวลาการบินสูงสุดถูกจำกัดโดยปัจจัยต่างๆ เช่นสภาพอากาศ สภาพความพร้อมความอดทนของนักบิน ตัวอย่างเช่นบอลลูน ระยะเวลาที่สามารถทำการบินนั้น ถูกจำกัดโดยปริมาณแก็สเชื้อเพลิงที่ใช้สร้างอากาศร้อนเพื่อให้เกิดแรงยก ดังนั้นพิสัยจึงประเมินได้จากอัตราความเร็วเฉลี่ยของบอลลูนคูณด้วยระยะเวลาที่สามารถทำการบินได้
พลศาสตร์การบิน.
บทความหลัก: Flight dynamics (aircraft)
พลศาสตร์การบินเป็นวิทยาศาสตร์ของแนวทิศทางการวางตัวและการควบคุมของยานพาหนะทางอากาศในสามมิติ. พารามิเตอร์ด้านพลศาสตร์การบินที่สำคัญสามประการคือ'มุมของการหมุน'รอบ'แกนสามแกน'ของ'ศูนย์กลางของมวล', ที่เรียกว่า "เงย","ม้วน", และ "หัน" (ค่อนข้างแตกต่างจากการใช้งานของพวกมันที่เป็น Tait-Bryan angles).
พลศาสตร์การบินเกี่ยวข้องกับเสถียรภาพและการควบคุมการหมุนของอากาศยานรอบๆแต่ละแกนเหล่านี้.
อากาศยานที่ไม่เสถียรมีแนวโน้มที่จะหลุดออกจากเส้นทางการบินและดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะบิน. เครื่องบินที่มีเสถียรภาพมากมีแนวโน้มที่จะอยู่ในเส้นทางการบินจนเป็นเรื่องยากที่จะจัดการด้านกลยุทธ. ดังนั้นจึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการออกแบบใดๆเพื่อให้บรรลุในระดับความมั่นคงที่ต้องการ. เนื่องจากการใช้อย่างแพร่หลายของเครื่องคอมพิวเตอร์ดิจิตอล, มันจีงกลายเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้นสำหรับการออกแบบสำหรับความไม่แน่นอนโดยเนื้อแท้และเพื่อพึ่งพาระบบการควบคุมด้วยระบบคอมพิวเตอร์เพื่อให้มีเสถียรภาพเทียม
อากาศยานปีกคงที่ปกติจะไม่แน่นอนในเรื่องของ pitch, roll และ yaw. ความเสถียรด้าน pitch และ yaw ของการออกแบบปีกคงที่ทั่วไปต้องการตัวกันโคลงในแนวนอนและแนวดิ่ง, ที่ทำหน้าที่ในลักษณะที่คล้ายกับขนนกของลูกธนู. พื้นผิวที่มีความเสถียรเหล่านี้ทำให้เกิดความสมดุลของแรงอากาศพลศาสตร์และให้ความเสถียรกับพลศาสตร์การบินของ pitch และ yaw. ตัวกันโคลงเหล่านี้มักจะได้รับการติดตั้งอยู่บนส่วนหาง (แพนหาง), แม้ว่าในรูปแบบ canard, ปีกท้ายหลักใช้แทนที่ปีกหน้า ของ canard เพื่อใช้เป็นตัวรักษาความเสถียรของ pitch. อากาศยานแบบปีกคู่และแบบไร้หางพึ่งพากฎทั่วไปเดียวกันเพื่อให้บรรลุความเสถียร, พื้นผิวท้ายอากาศยานเป็นที่หนึ่งที่มีเสถียรภาพ.
ปีกหมุนโดยทั่วไปจะมีความไม่แน่นอนในการหันเห, มันต้องการตัวกันโคลงแนวดิ่ง.
บอลลูนโดยทั่วไปจะมีเสถียรภาพมากด้าน pitch และ roll เนื่องจากใช้วิธีแขวนสัมภาระเป็นตัวถ่วงไว้ข้างใต้.
'พื้นผิวการควบคุมการบิน' ช่วยให้นักบินสามารถควบคุม'สภาพการวางตัวของการบิน'ของอากาศยานและมันมักจะเป็นส่วนหนึ่งของปีกหรือติดตั้งอยู่บน, หรือเป็นส่วนหนึ่งของ, พื้นผิวรักษาเสถียรภาพที่เกี่ยวข้อง. การพัฒนาของพวกมันคือความก้าวหน้าที่สำคัญในประวัติศาสตร์ของเครื่องบิน, ซึ่งมีจนถึงจุดที่ไม่สามารถควบคุมได้ในการบิน.
วิศวกรการบินมีหน้าที่พัฒนาระบบการควบคุมสำหรับการวางตัวของยาน (การทรงตัวหรือมุมมอง) รอบๆ ศูนย์ของมวลของยาน. ระบบการควบคุมประกอบด้วยตัวกระตุ้น, ซึ่งใส่แรงต่างๆเข้าไปในทิศทางที่แตกต่างกัน, และสร้างกำลังการหมุนหรือโมเมนท์รอบๆศูนย์กลางพลศาสตร์ของอากาศยาน, ซึ่งจะไปเอียงอากาศยานในแนว pitch, roll และ yaw. ตัวอย่าง pitch moment เป็นแรงในแนวดิ่งที่จ่ายให้ในระยะทางข้างหน้าหรือข้างท้ายจากศูนย์กลางพลศาสตร์ของยาน, ทำให้เครื่องบินเงยขึ้นหรือก้มลง. ระบบการควบคุมบางครั้งยังถูกใช้ในการเพิ่มหรือลดแรงต้านเช่นในการชะลอตัวยานให้มีความเร็วที่ปลอดภัยสำหรับการ landing.
สองแรงอากาศพลศาสตร์หลักที่กระทำบนอากาศยานใดๆคือแรงยกที่รองรับมันในอากาศและแรงต้านที่ขัดขวางการเคลื่อนที่ของมัน. พื้นผิวการควบคุมหรือเทคนิคอื่นๆอาจถูกนำมาใช้เช่นกันเพื่อให้มีผลกระทบต่อแรงเหล่านี้โดยตรง, โดยไม่ก่อให้เกิดการหมุนใดๆ.
การขนส่งระบบราง
การขนส่งระบบราง  เป็นการขนส่งผู้โดยสารหรือสินค้าด้วยยานพาหนะที่วิ่งไปตามราง การขนส่งระบบรางเป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่โลจิสติก ซึ่งจะเป็นการเพิ่มความสะดวกให้กับการค้าระหว่างประเทศและการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจในหลาย ๆ ประเทศ
โดยทั่วไปรางรถไฟจะประกอบไปด้วยราว 2 ราวคู่ขนานกันไป ปกติแล้วจะทำมาจากเหล็กกล้าแล้วหนุนด้วยไม้หมอน ไม้หมอนจะช่วยรักษาระยะห่างหรือความกว้างระหว่างราวทั้งสองข้าง ซึ่งจะมีความกว้างแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ เพื่อรักษา บางประเทศก็ใช้ไม้หมอนชนิดไม้ บางประเทศก็ใช้ชนิดคอนกรีตแข็ง ทั้งหมดนี้ได้
ซาซากิ โคจิโร
ซาซากิ โคจิโร  เป็นซามูไรที่มีชื่อเสียงในยุคอาซึจิโมโมยามะ ถึงช่วงต้นของยุคเอโดะ เกิดในปี พ.ศ. 2128 ที่เมืองฟุคุอิ ประเทศญี่ปุ่น
ซาซากิ โคจิโร เสียชีวิตในวันที่ 13 เมษายน ปี พ.ศ. 2155 จากการต่อสู้กับ มุซาชิ มิยาโมโตะ ด้วยวัยเพียง 27 ปี
ซาซากิ โคจิโร (พ.ศ. 2128-พ.ศ. 2155) ตอนเด็กได้รับการเลี้ยงดูโดย จิไซ คาเนะมะกิ (Kanemaki Jisai) ต่อมาได้ถูก อิตโตไซ อิโต้ (Itō Ittōsai) เอาไปดูแลแทน กล่าวกันว่ามีบ้านเกิดอยู่แถวเมืองบุเซ็นหรือเอจิเซ็น ได้เข้ามาเป็นลูกศิษย์ของคาเนมากิ จีไซหรือไม่ก็โทดะ ไซเก็น โดยเรียนรู้ศาสตร์ลับวิชาดาบ โจโจริว ที่ใช้ดาบโมโนโฮชิซาโอ ยาว 3 ฟุต จากไซเก็น
ต่อมาได้ท่องเที่ยวไปยังแคว้นต่างๆคิดค้นเพลงดาบ"นางแอ่นหวนกลับ"ขึ้นมาและก่อตั้งสำนักกันริว(หินผา)ขึ้น แล้วเดินทางปราบสำนักวิชาดาบในแคว้นตะวันตกมากมาย จนกระทั่งได้เป็นหัวหน้าครูฝึกวิชาดาบของตระกูลโฮโซกะวะ ตามคำชักชวนของโฮโซกะวะ ทาดาโอกิและกราเซีย โฮโซกะวะ
ในพ.ศ. 2155ซาซากิ โคจิโร ได้ท้าดวลดาบกับยอดนักดาบมิยาโมโตะ มุซาชิ ที่เกาะกันริว และพ่ายแพ้จนจบชีวิตลง
สิริวิมล เจริญปุระ
แอนเดรียส เวซาเลียส
แอนเดรียส เวซาเลียส  (บรัสเซลส์, 31 ธันวาคม ค.ศ. 1514 - ซาคินธอส, 15 ตุลาคม ค.ศ. 1564) นักกายวิภาคศาสตร์ แพทย์ และผู้เขียนหนังสือที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อการศึกษากายวิภาคศาสตร์มนุษย์ชื่อ “โครงสร้างของร่างกายมนุษย์” (De humani corporis fabrica) เวซาเลียสถือว่าเป็นบิดาผู้ก่อตั้งกายวิภาคศาสตร์มนุษย์สมัยใหม่
เวซาเลียส (Vesalius) เป็นชื่อภาษาละตินของ อันเดรอัส ฟาน เวเซล (Andreas van Wesel) บางครั้งอาจเรียกชื่อของเขาว่า Andreas Vesal
เวซาเลียสเกิดที่เมืองบรัสเซลส์ ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของฮับส์บูร์กเนเธอร์แลนด์ (Habsburg Netherlands) ในครอบครัวแพทย์ ปู่ทวดของเขา ยาน ฟาน เวเซล (Jan van Wesel) ซึ่งน่าจะเกิดที่เวเซล จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยปาเวีย (University of Pavia) และได้สอนวิชาแพทยศาสตร์ในปี ค.ศ. 1428 และได้เป็นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยลอยเฟน (University of Leuven) ปู่ของเขา เอเฟอราร์ด ฟาน เวเซล (Everard van Wesel) เป็นแพทย์หลวงของจักรพรรดิแมกซิมิเลียนที่ 1 และบิดาของเขา อันดรีส ฟาน เวเซล (Andries van Wesel) เป็นนักปรุงยาหลวงของจักรพรรดิแมกซิมิเลียนและเป็นผู้รับใช้ (Valet de Chambre) ของจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5 องค์รัชทายาท อันดรีสได้สนับสนุนให้บุตรชายได้ศึกษาวิชาแพทย์เหมือนกับบรรพบุรุษ และได้พาเวซาเลียสไปสมัครเข้าชุมชนชาวคริสต์ชื่อ Brethren of the Common Life ในบรัสเซลส์เพื่อให้เวซาเลียสได้ศึกษาภาษากรีกและภาษาละตินตามค่านิยมของสังคมในยุคนั้น
ฟอราเมน แมกนัม
ฟอราเมน แมกนัม(Foramen Magnum, มาจากภาษาละติน แปลว่า รูขนาดใหญ่) ในทางกายวิภาคศาสตร์ เป็นช่องเปิดขนาดใหญ่รูปวงรีที่อยู่ที่ฐานของกะโหลกศีรษะ บนกระดูกท้ายทอย  ซึ่งเป็นทางผ่านของเมดัลลา ออบลองกาตา  ซึ่งติดต่อกับไขสันหลัง
นอกจากช่องนี้จะเป็นทางผ่านของเมดัลลา ออบลองกาตาแล้ว ยังเป็นทางผ่านของหลอดเลือดแดงเวอร์ทีบรัล  , หลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์สไปนัล  , และหลอดเลือดแดงโพสทีเรียร์สไปนัล  , เยื่อคลุม  และเอ็นเอลาร์
ในมนุษย์ ช่องฟอราเมน แมกนัมจะอยู่ต่ำกว่าในเอปชนิดอื่นๆ ดังนั้นกล้ามเนื้อคอของมนุษย์จึงไม่ต้องมีความแข็งแรงมากเพื่อพยุงให้คอตั้งขึ้น การเปรียบเทียบตำแหน่งของช่องฟอราเมน แมกนัมในสิ่งมีชีวิตพวกโฮโมนิดจึงมีความสำคัญในการประเมินว่าลิงแต่ละชนิดจะมีความสะดวกในการเดิน 2 ข้างมากกว่า 4 ขาหรือไม่
ช่องฟอราเมน แมกนัมเป็นเขตแดนระหว่างสมองที่อยู่ด้านบน และไขสันหลังซึ่งอยู่ด้านล่าง
Teutonic Knight
เบย์เบลด
เบย์เบลด (Beyblade) อาจหมายถึง
เบย์เบลด ศึกลูกข่างทะยานฟ้า
เบย์เบลด ศึกลูกข่างสะท้านฟ้า
เบย์เบลด ศึกลูกข่างมหัศจรรย์
เบย์เบลด ลูกข่างสายฟ้า
เบรกมา
เบรกมา  เป็นมุมด้านหน้าของกะโหลกศีรษะซึ่งเกิดจากการบรรจบของรอยประสานหว่างขม่อม (sagittal suture) และรอยประสานคร่อมขม่อมหน้า (coronal suture) มักมีลักษณะเป็นมุมฉาก ในกะโหลกศีรษะของทารกอายุราว 1 ขวบครึ่งจุดนี้จะเป็นเยื่อแผ่นซึ่งเรียกว่ากระหม่อมหน้า (anterior fontanelle)
Bregma
สาวกลายพันธุ์
สาวกลายพันธุ์ หรือ เอลเฟนลีด  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ ริน โอคาโมโตะ (OKAMOTO Lynn ในภาษาอังกฤษ) ลงตีพิมพ์ในนิตยสารยังก์จัมป์รายสัปดาห์ ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 ถึง พ.ศ. 2548 ฉบับรวมเล่มมีทั้งหมด 12 เล่ม และได้รับการสร้างเป็นอนิเมะในปี พ.ศ. 2547 ออกอากาศทาง AT-X ความยาว 13 ตอนจบ ,โอวีเอหนึ่งตอน ในปีพ.ศ. 2548 โดยเรื่องราวอยู่ในช่วงระหว่างตอนที่ 10 กับ 11 ต่อมา ADV Films ของอเมริกาเหนือได้ซื้อลิขสิทธิ์เรื่องนี้ไปจำหน่ายในรูปแบบดีวีดี
ด้านตัวอนิเมะของ เอลเฟนลีด มีเนื้อหาค่อนข้างรุนแรงและสะเทือนใจ สามารถถ่ายทอดสัญชาตญาณดิบและความของมนุษย์ได้เป็นอย่างดี อย่างไรก็ตามยังไม่มีค่ายอนิเมะไหนในไทย ซื้อลิขสิทธิ์การ์ตูนเรื่องนี้
เป็นเรื่องราวระหว่างมนุษย์กับไดโคลเนียส (Diclonius) มนุษย์กลายพันธุ์ที่มีเขาคล้ายหูแมวยืนออกมาจากหัว (ส่วนมากเป็นเพศหญิง) และมีแขนที่เรียกว่า เวกเตอร์ (vectors) ซึ่งไม่มีใครสามารถมองเห็นได้นอกจากไดโคลเนียสด้วยกันเอง แขนนี้สามารถทะลุผ่านได้ทุกสิ่ง ทำอะไรก็ได้แม้กระทั่งฆ่าคน ไม่มีใครรู้ว่าเกิดการกลายพันธุ์ได้อย่างไร องค์กรนึงจึงก่อตั้งสถาบันวิจัยและศึกษาไดครอเนียสที่อยู่บนเกาะที่ห่างไกลจากญี่ปุ่น เพื่อเป็นที่กักขังและทดลองเตรียมรับมือภัยที่จะเกิดขึ้นจากไดโคลเนียส แต่การทดลองนั้นรุนแรงและทารุณมากเกินไป ไดโคลเนียสบางส่วนได้ตายไปจากการทดลอง
เด็กสาวที่กลายพันธุ์ตนแรกก็คือ "ลูซี่" ในวัยเด็กเธอได้ฆ่าเด็กกำพร้า 4 คน เพราะเธอโดนรังแกโดยการฆ่าลูกสุนัขที่เธอเจอจนตาย ด้วยเหตุนี้เธอได้ใช้เวกเตอร์ของเธอสังหารหมู่ เธอได้หนีออกมาจากสถานกำพร้าและได้พบกับ "โคตะ" ซึ่งเป็นเพื่อนคนเดี่ยวเธอไว้ใจ ลูซี่เริ่มชอบโคตะมากขึ้น วันนึงโคตะกลับไปเยียมญาติซึ้งลูซี่แอบตาม เมื่อถึงงานเทศกาลลูซี่เห็นโคตะอยู่กับญาติคนนึง นั้นก็คือยูกะ ลูซี่เกิดความริษยาขึ้นมา และได้ฆ่าน้องสาวและพ่อของโคตะ ทำให้โคตะเกิดอาการช็อกจนสูญเสียความทรงจำไป ลูซี่ได้หายตัวไป จากนั้นห้าปีให้หลังเธอถูกตามล่าโดย คุรามะ และสถาบันวิจัย ลูซี่ได้ยอมมอบตัวและถูกส่งตัวมาที่สถาบันวิจัย สี่ปีต่อมาเธอได้หนีออกมาจากสถาบันวิจัย และได้พบกับโคตะอีกครั้งที่ชายหาด หลังจากก็เกิดเรื่องตามมา
เพลงไทยลูกกรุง
เพลงชาติฟินแลนด์
โวร์ตลันด์
Vårt land
รายชื่อตอนในคุณครูจอมเวท เนกิมะ! และ เนกิมะ!?
นิก แคนนอน
นิโคลาส สก็อตต์ แคนนอน (; เกิดเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดง แรปเปอร์ ปัจจุบันเป็น Host mainหลักของรายการ Wild n Out
นิก แคนนอน เกิดในซานดิเอโก แคลิฟอร์เนีย เป็นบุตรชายของ เจมส์ แคนนอนและ เบธ แฮกเก็ตต์ ในปี 1998 แคนนอนมีผลงานทางโทรทัศน์ครั้งแรกทางช่องนิคเคโลเดียน หลังจากนั้นก็มีผลงานภาพยนตร์หลายเรื่องอย่าง "Whatever It Takes", "Men In Black II" และได้แสดงนำครั้งแรกจากเรื่อง Drumline หลังจากนั้นแคนนอนก็กลับสู่โทรทัศน์ มีรายการชื่อ เดอะนิกแคนนอนโชว์ และ All That และได้แสดงใน "Love Don't Cost a Thing" และมีรายการทางช่องเอ็มทีวีที่ชื่อ Wild 'N Out และมีรายการประเภทสเก็ตช์คอเมดี้ ชื่อ Short Circuitz
ทางด้านชีวิตส่วนตัว นิก แคนนอน แต่งงานกับนักร้องอเมริกัน มารายห์ แครี แบบส่วนตัวที่บ้านพักของนักร้องสาวในบาฮามาส เมื่อเดือนพฤษภาคม 2008
มหาทวีปแพนเจีย
มหาทวีปแพนเจีย หรือ มหาทวีปพันเจีย (; "แพน" หมายถึง "ทั้งหมด" และ "เจีย" หมายถึง "โลก" ในภาษากรีกโบราณ) เป็นมหาทวีปในมหายุคพาลีโอโซอิกและมหายุคมีโซโซอิก มหาทวีปแพนเจียก่อตัวขึ้นจากหน่วยทวีปต่าง ๆ เมื่อประมาณ 335 ล้านปีที่แล้ว ก่อนที่จะเริ่มแยกตัวกันออกเป็นทวีปต่าง ๆ อีกครั้งราว 175 ล้านปีก่อน เป็นทวีปลอเรเชียทางตอนเหนือ-ออสเตรเลียและกอนด์วานาทางตอนใต้-อินเดีย-อเมริกาใต้-แอฟริกา
มหาทวีปแพนเจียตั้งอยู่ในซีกโลกทางใต้ ล้อมรอบโดยมหาสมุทรยักษ์ "แพนธาลัสซา" (; จากภาษากรีก "ทั้งปวง" และ "ทะเล") "แพนเจีย" เป็นการเกิดขึ้นของมหาทวีปครั้งล่าสุดนับแต่การอุบัติขึ้นของดาวเคราะห์โลก และเป็นมหาทวีปแรกที่นักธรณีวิทยาหาหลักฐานมายืนยันได้ว่ามีอยู่จริง
ต้นกำเนิดทางทฤษฎี.
ชื่อ "แพนเจีย" (Pangaea) ถูกใช้ครั้งแรกโดยชาวเยอรมัน ผู้ค้นพบทฤษฎีการเคลื่อนตัวของทวีป อัลเฟรท เวเกอเนอร์ในงานตีพิมพ์ทางวิชาการ ค.ศ. 1912 เรื่อง "ต้นกำเนิดของทวีป" เวเกอเนอร์เสนอสมมุติฐานว่า ก่อนที่ทวีปทั้งหลายจะแตกออกจากกัน และเคลื่อนที่ไปสู่ตำแหน่งในปัจจุบัน ทวีปเหล่านั้นเคยเป็นส่วนหนึ่งของ "มหาทวีป" โบราณมาก่อน โดยเวเจเนอร์เรียกมหาทวีปนั้นว่า "Urkontinent"" หรือทวีปดึกดำบรรพ์
นิค แคนนอน
เพลงชาติรัสเซีย (พ.ศ. 2533)
เพลงชาติออสเตรเลีย
เพลงชาติอินเดีย
แพนเจีย
พันเจีย
มหาทวีปพันเจีย
มหาทวีป
ในทาง ธรณีวิทยา มหาทวีป เป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยแกนทวีปมากกว่าหนึ่งแกน หรือ เปลือกโลกที่คงตัวแล้ว การชุมนุมของเปลือกโลกที่คงตัวแล้ว และ การเกิดหิน ที่สร้างทวีปยูเรเชียขึ้น ถูกเรียกว่ามหาทวีปในปัจจุบัน
ซาซากิ โคจิโร่
มิยาโมโตะ มุซาชิ
รายชื่อตัวละครในแคนอน
ตัวละครในเกมคอมพิวเตอร์ มังงะ และอนิเมะเรื่อง "คาน่อน"
ไอซาวะ ยูอิจิ.
ยูอิจิเป็นตัวละครหลักของซีรีส์ เป็นนักเรียนมัธยมปลาย อายุ 17 ปี นิสัยเป็นมิตรและกล้าแสดงออก อย่างไรก็ตาม เขายังไม่ค่อยเข้าใจถึงความรู้สึกของเด็กผู้หญิงมากนัก ในซีรีส์ ยูอิจิจะพบกับสถานการณ์ต่าง ๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขาและตัวละครหญิงอีก 5 คนเมื่อเจ็ดปีก่อนที่เขาเคยมาที่เมืองนี้
มินาเสะ อากิโกะ.
อากิโกะเป็นแม่ของมินาเสะและป้าของยูอิจิ
จุนเป็นเพื่อนของยูอิจิที่นั่งข้างหลังเขาในห้องเรียน
คุเซเป็นประธานนักเรียนในโรงเรียนของยูอิจิ
ปิโระเป็นแมวไทยที่นายูกิพบ ต่อมาเป็นสัตว์เลี่ยงของมาโคโตะ
โซโฮ ทะกุอัง
โซโฮ ทะกุอัง  เป็นพระนิกายเซน เกิดในปี พ.ศ. 2116 ที่เมืองทาจิมะ (อยู่ในจังหวัดเฮียวโงะตอนเหนือ ในปัจจุบัน) ในประเทศญี่ปุ่น เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2188 ด้วยวัย 72 ปี
ร.ร.เตรียมอุดมศึกษา
ร.ร.สาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น
วงเวียน 22 กรกฏา
ริเวอร์ ฟินิกซ์
ริเวอร์ จูด ฟินิกซ์ (เดิม: ")(") เกิดเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1970 เป็นนักแสดง นักดนตรี และนักกิจกรรมชาวอเมริกัน เติบโตในครอบครัวซึ่งได้รับอิทธิพลจากแนวคิดของบุปผาชนในช่วงทศวรรษ 60 เป็นพี่ชายคนโตของ เรน ลิเบอร์ตี และซัมเมอร์ ฟินิกซ์ ริเวอร์ไม่เคยได้รับการศึกษาอย่างถูกต้องตามแบบแผน แต่มีพรสวรรค์ในด้านดนตรีคือกีตาร์และการร้องเพลง เขาเริ่มทำงานในวงการเมื่ออายุ 10 ปีผ่านงานโฆษณาทางโทรทัศน์ในช่วงแรก หลังจากนั้นจึงได้แสดงในภาพยนตร์ ' (1985) ภาพยนตร์แนวผจญภัยและวิทยาศาสตร์ และได้รับบทที่เป็นที่จดจำเรื่องแรกในชีวิตการแสดงคือ ' ภาพยนตร์แนว coming-of-age ในปี 1986 สร้างจากนวนิยาย ' โดยนักเขียนชื่อดังระดับโลก Stephen King ริเวอร์ได้รับบทบาทสมทบซึ่งถือว่าเป็นการเปลี่ยนผ่านเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ใน โดยแสดงเป็นแดนนี โป๊ป (Danny Pope) บุตรชายของผู้ลี้ภัยทางกฎหมาย ซึ่งได้รับเสียงวิจารณ์ในทางที่ดีและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์และด้วยอายุเพียง 18 ปี ซึ่งถือว่าเป็นนักแสดงที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสาขานี้ที่มีอายุน้อยที่สุดเป็น ในขณะนั้น และในปี 1991 ริเวอร์ได้รับบทนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง ' ในบท (Michael Waters) ชายหนุ่มซึ่งออกเดินทางตามหาแม่ผู้ให้กำเนิดของตนเอง โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับคำชมอย่างล้นหลามและทำให้ริเวอร์ได้รับรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส Venice Film Festival และสมาคมนักวิจารณ์
ฟินิกซ์เสียชีวิตจากการได้รับเกินขนาดที่เวสต์ ฮอลลีวูด ในเวลาหลังเที่ยงคืนของเช้าวันใหม่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1993 ไม่นานด้วยอายุ 23 ปี โดยระหว่างที่เสียชีวิตนั้น กำลังอยู่ในช่วงการถ่ายทำภาพยนตร์ "" ซึ่งถูกนำมาออกฉายในอีก 19 ปีให้หลังในปี 2012
ริเวอร์ ฟินิกซ์เป็นนักแสดงอายุน้อยชื่อดังในยุค 90 มีฝีมือในระดับแนวหน้า และถูกคาดหวังไว้ว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งในวงการฮอลลีวูด ซึ่งในขณะนั้นรวมไปถึงแบรต พิตต์ จอห์นนี่ เดปป์ และ
ริเวอร์ ฟินิกซ์ เกิดวันอาทิตย์ที่ 23 สิงหาคม ปี 1970 ในเมืองมาดราส มลรัฐโอเรกอน เป็นบุตรคนแรกของอาร์ลิน ดูเนตซ์และจอห์น ลี บอททอม โดยชื่อริเวอร์นั้นมีที่มาจาก "แม่น้ำแห่งชีวิต" (The River of Life) ในหนังสือ"สิทธัตถะ"โดยแฮร์มัน เฮ็สเซอ และชื่อกลาง "จูด" (Jude) มีที่มาจากเพลง ' โดยวงดนตรี The Beatles ในบทสัมภาษณ์จากนิตยสาร "" ริเวอร์กล่าวว่า ครอบครัวของเขามีลักษณะความเป็น"ฮิปปี้" โดยแม่ของเขาเกิดในย่าน ในครอบครัวชนชั้นกลางชาวซึ่งย้ายถิ่นฐานมาจากรัสเซียและฮังการี และพ่อ มีพื้นเพของชาวเชื้อสายเยอรมันและฝรั่งเศสใน ในปี 1968 อาร์ลิน มารดาของฟินิกซ์ได้เดินทางคนเดียวข้ามประเทศสหรัฐฯ และได้พบกับจอห์น ลี บอททอม บิดาในระหว่างการปีนเขา ทั้งคู่แต่งงานวันที่ 13 กันยายน 1969 ในเวลาเพียงไม่ถึง 1 ปีหลังจากนั้น ทำงานประกอบอาชีพรับจ้างเก็บผลไม้ในไร่ต่างๆ