pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
Muccá insáńk ájo o izzat ná rid aŧ barebar vadí massuno. Ofte puhí o dalíl raseńgáne. andáde ofte asi elo ton ílumí e vaddifoí e.
ภาษาโทรจัน
ภาษาโทรจัน เป็นภาษาโบราณใช้พูดในเมืองทรอย ซึ่งถูกทำลายลงเมื่อราว 657 ปีก่อนพุทธศักราช ในสงครามโทรจัน เป็นภาษาที่ไม่มีการบันทึกไว้เลย มีการพบตราประทับภาษาฮิตไตน์ในบริเวณกรุงทรอยเมื่อ พ.ศ. 2538 มีอายุราว 732 ปีก่อนพุทธศักราช และพบจดหมายภาษาลูเวีย ภาษาลูเวียเป็นภาษากลางในจักรวรรดิฮิตไตน์ ซึ่งอาจสืบทอดมาสู่กรุงทรอยได้ทางหนึ่ง หลักฐานของชาวกรีกแสดงหลักฐานเกี่ยวกับภาษาในกรุงทรอย ดังนี้
อย่างไรก็ตามในวรรณคดีอีเลียด ชาวทรอยได้สนทนาโต้ตอบกับชาวกรีกได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แต่อาจเกิดจากการปรับเปลี่ยนของผู้เขียนและผู้แปลในยุคต่อมาก็ได้
ทฤษฎีลูเวีย.
ไม่มีหลักฐานเพียงพอสำหรับการกำหนดภาษาของทรอยจนกระทั่ง พ.ศ. 2538 เมื่อพบตราประทับในยุคฮิตไตต์ตอนปลาย อายุราว 732 ปีก่อนพุทธศักราช แสดงว่าลูเวียในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อทรอย และภาษาลูเวียนี้เคยเป็นภาษากลางของจักรวรรดิฮิตไตต์ ชื่อของชาวทรอยในอีเลียดอย่างน้อย 9 คนไม่ใช่ภาษากรีก และน่าจะเป็นภาษาในเอเชียไมเนอร์ก่อนเปลี่ยนไปใช้ภาษากรีก นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่าภาษาลูเวียเป็นภาษาของทรอย แต่บางคนมีความเห็นว่าภาษาลูเวียอาจจะเป็นภาษาราชการ โดยมีภาษาอื่นๆใช้พูดในชีวิตประจำวัน .
โทรจัน
โทรจัน  ตามศัพท์หมายถึง "แห่งเมืองทรอย" (Troy) อาจหมายถึง
ภาษาชูวัช
ภาษาชูวัช (ชูวัช: , , ) เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิก ใช้พูดในบริเวณเทือกเขายูรัลทางตอนกลางของรัสเซีย เป็นภาษาราชการของสาธารณรัฐชูวัชในประเทศรัสเซีย มีผู้พูดราว 2 ล้านคน ภาษานี้เป็นภาษาเดียวในสาขาOghur ในกลุ่มภาษาเตอร์กิกที่ยังมีผู้พูด ภาษาที่มีอิทธิพลต่อภาษาชูวัชได้แก่ ภาษาตาตาร์ ภาษากลุ่มฟินโน-อูกริก ภาษารัสเซีย ภาษามารี ภาษามองโกเลีย ภาษาอาหรับ และภาษาเปอร์เซีย
แต่โบราณ ภาษาชูวัชเขียนด้วยอักษรออร์คอน เปลี่ยนเป็นอักษรอาหรับเมื่อเข้ารับอิสลาม เมื่อถูกยึดครองโดยมองโกเลีย ระบบการเขียนได้หายไป อักษรแบบใหม่ถูกประดิษฐ์ขึ้นโดย อีวาน ยาคอฟเลวิช ยาคอฟเลฟ ใน พ.ศ. 2416 จน พ.ศ. 2481 จึงเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรซีริลลิก โดยใช้ตัวอักษรทั้งหมดจากชุดตัวอักษรรัสเซียและเพิ่มอักษรของตนเอง 4 ตัว: Ӑ, Ӗ, Ҫ และ Ӳ
ภาษาชูวัชเป็นภาษาแตกต่างจากภาษากลุ่มเตอร์กิกอื่นๆมากและไม่สามารถเข้าใจได้กับผู้พูดภาษากลุ่มเตอร์กิกอื่นๆคาดว่าภาษาแม่ของภาษานี้ที่ใช้พูดโดยชาวบุลการ์ในยุคกลางแตกต่างจากภาษากลุ่มเตอร์กิกสมัยใหม่อื่นๆและจัดเป็นภาษาพี่น้องของภาษาเตอร์กิกดั้งเดิมมากกว่าจะเป็นภาษาลูกหลาน ภาษาที่ใกล้เคียงที่สุดคือภาษาฮันนิกที่เป็นภาษาตายไปแล้ว ก่อนหน้านี้มีนักวิจารณ์เสนอว่าภาษาชูวัชไม่ใช่ภาษากลุ่มเตอร์กิกแต่เป็นกลุ่มภาษาฟินโน-ยูกริกที่ถูกทำให้เป็นแบบภาษากลุ่มเตอร์กิก
การทับศัพท์อักษรชูวัช
พ.ศ. 2416 - 2481.
อักษรสำหรับภาษาชูวัชสมัยใหม่ปรับปรุงขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2416 โดยอีวาน ยาคอฟเลวิช ยาคอฟเลฟ
ใน พ.ศ. 2481 จึงปรับเปลี่ยนมาสู่รูปแบบที่ใช้ในปัจจุบัน
ระบบก่อนหน้านี้.
ระบบการเขียนที่เก่าแก่ที่สุดคืออักษรออร์คอนซึ่งหายสาบสูญไปเมื่อบริเวณนี้ได้รับอิทธิพลจากศาสนาอิสลามโดยหันมาใช้อักษรอาหรับแทน เมื่อชาวมองโกลรุกรานเข้ามา การเขียนจึงหยุดชะงักจนถึงสมัยซาร์ปีเตอร์มหาราช ชาวชูวัชต้องใช้ภาษารัสเซียในการศึกษา
รายงานจาก Krueger (1961) หน่วยเสียงของภาษาชูวัชเป็นไปตามนี้:
András Róna-Tas (1997) ได้เสนอหน่วยเสียงนี้กับข้อมูลเพิ่มเติมจาก Petrov (2001) ไว้ดังนี้
ภาษาชูวัชมีสองสำเนียงคือสำเนียงวิรยัลหรือสำเนียงบน (มีเสียง o และ u) กับสำเนียงอนาตรีหรือสำเนียงล่าง (ไม่มีเสียง o ใช่เสียง u แทน) ภาษาเขียนขึ้นกับทั้งสำเนียงบนและสำเนียงล่าง ภาษาตาตาร์และกลุ่มภาษาฟินนิกมีอิทธิพลต่อภาษาชูวัชเช่นเดียวกับภาษารัสเซีย ภาษามารี ภาษามองโกเลีย ภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซีย
ภาษาชูวัชเป็นภาษารูปคำติดต่อ มีปัจจัยจำนวนมากแต่ไม่มีอุปสรรค คำคำหนึ่งอาจมีปัจจัยจำนวนมากและใช้ปัจจัยเพื่อสร้างคำใหม่ได้ หรือใช้เพื่อแสดงหน้าที่ทางไวยากรณ์ของคำคำนั้น
นามและคุณศัพท์.
คำนามภาษาชูวัชจะมีการลงท้ายเพื่อบอกบุคคลและความเป็นเจ้าของ มีปัจจัยของนามทั้งสิ้น 6 การก
คำกริยาของภาษาชูวัชแสดงบุคคล กาล มาลาและจุดมุ่งหมาย
เป็นหลักการที่พบได้ทั่วไปในรากศัพท์ของภาษาชูวัช ภาษาชูวัชแบ่งสระเป็นสองแบบคือสระหน้าและสระหลัง การเปลี่ยนเสียงสระอยู่บนหลักการว่าในคำคำหนึ่งจะไม่มีทั้งสระหลังและสระหน้าอยู่ด้วยกัน
คำประสมถือว่าเป็นคำเอกเทศคำหนึ่งที่ต้องคำนึงถึงการเปลี่ยนเสียงสระ แต่จะไม่ใช้การเปลี่ยนเสียงสระกับคำยืมจากภาษาอื่น และมีคำดั้งเดิมในภาษาชูวัชบางคำไม่เป็นไปตามกฎการเปลี่ยนเสียงสระ
เป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา
ตัวเลข:
สุรสีห์ อิทธิกุล
สุรสีห์ อิทธิกุล (เกิด 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494) เป็นหนึ่งในนักร้อง นักดนตรีชาวไทย ผู้พลิกยุคสมัยแห่งดนตรีของประเทศไทย มาสู่ดนตรีในแนวสากล มีผลงานทางดนตรีอัลบั้มเพลงส่วนตัวมาแล้ว 4 ชุด และเพลงประกอบภาพยนตร์ ละคร หรือ โฆษณาอีกมากมาย
สุรสีห์ อิทธิกุล สำเร็จการศึกษา ทางด้านดนตรีและการเรียบเรียงเสียงประสานจากมหาวิทยาลัยโอเรกอน สหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2517 แล้วกลับมารับราชการที่กองดุริยางค์ทหารบก เป็นเวลาสองปี เริ่มเส้นทางดนตรีจากการร่วมงานกับ อ. ดนู ฮันตระกูล ตั้งบริษัทบัตเตอร์ฟลาย และโรงเรียนสอนดนตรี ศศิลิยะ (ซึ่งตอนหลังเปลี่ยนชื่อ เป็นบัตเตอร์ฟลาย) ผลิตงานเพลงออกมา 3 อัลบั้มควบคู่ไปกับการทำเพลงประกอบภาพยนตร์ เรื่อง "วัยระเริง" (นำแสดงโดยอำพล ลำพูน) อยู่ในอัลบั้ม "ยุโรป" โดยมีเรวัติ พุทธินันทน์ เป็นโปรดิวเซอร์ หลังจากนั้น "บัตเตอร์ฟลาย" ได้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ "เงิน เงิน เงิน" เพลงประกอบละครและเพลงประกอบโฆษณาอีกมากมาย
หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์  คืออาณานิคมซึ่งอยู่ในการควบคุมของอดีตบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ซึ่งต่อมาอยู่ภายใต้การบริหารของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นประเทศอินโดนีเซียในปัจจุบัน
บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (เฟโอเซ) ได้รับการก่อตั้งขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อขยายเส้นทางการค้าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในปีค.ศ. 1700 บริษัทได้เข้ามาก่อตั้งอาณานิคมและเริ่มมีอำนาจในหมู่เกาะของภูมิภาคนี้ หลังจากบริษัทล้มละลายในปีค.ศ. 1800 รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ก็ได้เข้ามาบริหารอาณานิคมเอง
รายชื่อธงประจำรัฐในออสเตรีย
ธงประจำรัฐต่างๆ ของออสเตรีย เป็นธง 2 หรือ 3 ริ้ว ใช้สีต่าง ๆ ตามตราอาร์มของแต่ละรัฐ ตราอาร์มของแต่ละรัฐนั้นอาจจะมีการเพิ่มไปในธงหรือไม่มีก็ได้
บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
สหบริษัทอินเดียตะวันออก  หรือที่ชาวอังกฤษเรียกว่า บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์  มีชื่อย่อว่า เฟโอเซ  ได้รับก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1602 โดยในช่วงแรกรัฐสภาเนเธอร์แลนด์มอบสิทธิ์ขาดในการค้าเครื่องเทศแก่บริษัทเป็นเวลา 21 ปี บ่อยครั้งบริษัทนี้ได้รับการพิจารณาว่าเป็นบริษัทข้ามชาติบริษัทแรกในโลก และเป็นบริษัทแรกที่ออกหุ้น
สหบริษัทอินเดียตะวันออกเป็นบริษัทที่มีอำนาจสูงเกือบเทียบเท่ารัฐบาล โดยมีความสามารถที่จะเข้าร่วมสงคราม สั่งจำคุกและประหารชีวิตนักโทษ เจรจาสนธิสัญญา ผลิตเหรียญกระษาปณ์เป็นของตนเอง และจัดตั้งอาณานิคม
บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ถือกำเนิดขึ้นด้วยการร่วมทุนของพ่อค้าและนายธนาคารดัตช์ที่ไม่พอใจกับการผูกขาดการค้าเครื่องเทศของโปรตุเกสซึ่งครอบครองเส้นทางการเดินเรือสู่เอเชียและผลผลิตเครื่องเทศอยู่ในขณะนั้น บริษัทฯ อยู่ภายใต้การบริหารของคณะกรรมการใหญ่ 17 คน ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลดัตช์ให้มีอำนาจผูกขาดการค้าเครื่องเทศในตะวันออก รวมถึงให้สามารถยึดครองดินแดนโพ้นทะเลที่ใดก็ได้ตามที่บริษัทฯ เห็นชอบ
หลังก่อตั้งบริษัทฯ ได้ไม่นาน กองเรือของบริษัทฯ ก็สามารถกำจัดเรือโปรตุเกสและยึดดินแดนเมืองท่าที่โปรตุเกสครอบครองอยู่ในเอเชีย ตั้งแต่ศรีลังกาไปจนถึงมะละกา จากนั้นใน พ.ศ. 2162 ได้ตั้งสำนักงานใหญ่ในเอเชียตะวันออกที่เมืองจาการ์ตา ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ปัตตาเวีย" หรือ "บาตาวียา" (Batavia) ตามชื่อภูมิภาคและชนเผ่าโบราณในเนเธอร์แลนด์ โปรตุเกสยังต้องสูญเสียหมู่เกาะเครื่องเทศหรือโมลุกกะแก่เนเธอร์แลนด์ด้วย ทำให้ผลผลิตเครื่องเทศสำคัญ เช่น พริกไทย กระวาน กานพลู จันทน์เทศ อยู่ภายใต้การผูกขาดของเนเธอร์แลนด์ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 นอกจากนั้นบริษัทฯ ยังมีบทบาทในการจัดซื้อสินค้าและผลผลิตจากอาณาจักรต่าง ๆ เช่น ปัตตานี กัมพูชา อยุธยาหรือสยาม เวียดนาม จีน และญี่ปุ่น หลายครั้งได้ใช้ระบบการแลกเปลี่ยนสินค้าที่อาณาจักรเหล่านั้นต้องการ เช่น ปืนใหญ่ ปืนไฟแบบตะวันตก แลกกับผลผลิตพื้นเมือง
ในช่วง 50 ปีแรก บริษัทฯ มีเรือในเอเชียทั้งสิ้น 40 ลำ ลูกเรือ 5,000 คน จากนั้นตั้งแต่ราว พ.ศ. 2183 เป็นต้นไป เรือได้เพิ่มขึ้นเป็นถึง 150 ลำ เจ้าหน้าที่ลูกเรือรวมกว่า 15,000 คน
การขยายตัวของบริษัท.
บริษัทฯ ยังคงมีความสำคัญทางการค้าเป็นเวลาเกือบสองศตวรรษ โดยจ่ายส่วนแบ่งประจำปีร้อยละ 18 เป็นเวลาเกือบ 200 ปี จนกระทั่งเกิดการล้มละลายและล้มเลิกกิจการอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2343 ทรัพย์สินต่าง ๆ และหนี้ของบริษัทได้ถูกครอบครองแทนโดยรัฐบาลของสาธารณรัฐบาเทเวีย ส่วนดินแดนในครอบครองของบริษัทฯ ได้กลายเป็นหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์และแผ่ขยายออกไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เพื่อรวมหมู่เกาะอินโดนีเซียทั้งหมดเข้าด้วยกัน และคริสต์ศตวรรษที่ 20 จึงเกิดเป็นประเทศอินโดนีเซีย
โดยทั่วไปแล้ว VOC ถือเป็นบริษัทข้ามชาติแห่งแรกของโลกอย่างแท้จริงและยังเป็นองค์กรข้ามชาติแห่งแรกที่ออกหุ้นให้กับสาธารณชนอีกด้วย นักประวัติศาสตร์บางคนเช่น Timothy Brook และ Russell Shorto ถือว่า VOC เป็นบริษัทผู้บุกเบิกในคลื่นลูกแรกของยุคโลกาภิวัตน์ขององค์กร VOC เป็นบริษัทข้ามชาติแห่งแรกที่ดำเนินการอย่างเป็นทางการในทวีปต่างๆเช่นยุโรปเอเชียและแอฟริกา ในขณะที่ VOC ดำเนินการส่วนใหญ่ในสิ่งที่ต่อมากลายเป็นหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์ (อินโดนีเซียสมัยใหม่) แต่บริษัท ก็มีการดำเนินงานที่สำคัญในที่อื่นๆ มีการจ้างคนจากทวีปและแหล่งกำเนิดที่แตกต่างกันในหน้าที่และสภาพแวดล้อมการทำงานเดียวกันเลย
แม้ว่าจะเป็นบริษัท ของเนเธอร์แลนด์ แต่พนักงานไม่ได้มีแต่เพียงคนจากเนเธอร์แลนด์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนจำนวนมากจากเยอรมนีและจากประเทศอื่นๆด้วย นอกเหนือจากแรงงานชาวยุโรปทางตะวันตกเฉียงเหนือที่หลากหลายซึ่งได้รับคัดเลือกจาก VOC ในสาธารณรัฐดัตช์ VOC ยังใช้ประโยชน์จากตลาดแรงงานท้องถิ่นในเอเชียอย่างกว้างขวาง เป็นผลให้บุคลากรของสำนักงาน VOC ต่างๆในเอเชียประกอบด้วยพนักงานชาวยุโรปและเอเชีย คนงานชาวเอเชียหรือชาวยูเรเซียอาจใช้เป็นกะลาสีทหารช่างเขียนช่างไม้ช่างตีเหล็กหรือเป็นคนงานที่ไม่มีทักษะ ที่จุดสูงสุดของการดำรงอยู่ VOC มีพนักงาน 25,000 คนที่ทำงานในเอเชียและ 11,000 คนที่อยู่ระหว่างเดินทาง นอกจากนี้ในขณะที่ผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่เป็นชาวดัตช์ผู้ถือหุ้นเริ่มต้นประมาณหนึ่งในสี่คือ Zuid-Nederlanders (คนจากพื้นที่ที่มีเบลเยียมและลักเซมเบิร์กสมัยใหม่) และยังมีชาวเยอรมันอีกไม่กี่สิบคน
VOC มีผู้ถือหุ้นสองประเภทได้แก่ "ผู้เข้าร่วม"ซึ่งอาจถูกมองว่าเป็นสมาชิกที่ไม่ได้เป็นผู้บริหารและผู้หลอกลวง 76 คน (ลดลงเหลือ 60 คนในภายหลัง) ซึ่งทำหน้าที่เป็นกรรมการผู้จัดการ นี่เป็นการจัดตั้งตามปกติสำหรับ บริษัท ร่วมทุนของเนเธอร์แลนด์ในเวลานั้น นวัตกรรมในกรณีของ VOC คือความรับผิดของไม่ใช่แค่"ผู้เข้าร่วม"เท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้ปกครองที่จำกัดอยู่ที่ทุนชำระแล้วด้วย (โดยปกติผู้ปกครองมีความรับผิดไม่จำกัด ) VOC จึงเป็น บริษัท รับผิด จำกัด นอกจากนี้ทุนจะถาวรตลอดอายุของ บริษัท ด้วยเหตุนี้นักลงทุนที่ต้องการจะเลิกสนใจระหว่างกาลสามารถทำได้โดยการขายหุ้นให้กับผู้อื่นในตลาดหลักทรัพย์อัมสเตอร์ดัม ความสับสนสับสนบทสนทนาในปี 1688 โดยชาวยิว Sephardi Joseph de la Vega ได้วิเคราะห์การทำงานของตลาดหลักทรัพย์แห่งเดียวนี้
VOC ประกอบด้วยหกสภา (Kamers) ในเมืองท่า ได้แก่ อัมสเตอร์ดัม, Delft, Rotterdam, Enkhuizen,มิดเดลเบิร์ก และ Hoorn ตัวแทนของห้องเหล่านี้รวมตัวกันในชื่อ Heeren XVII (the Lords Seventeen) พวกเขาได้รับการคัดเลือกจากผู้ถือหุ้นระดับเบี้ยว
จาก Heeren XVII ผู้ได้รับมอบหมายแปดคนมาจาก สภาแห่งอัมสเตอร์ดัม (ส่วนใหญ่เป็นคนส่วนน้อย) สี่คนจาก สภาแห่ง Zeeland และอีกหนึ่งคนจากห้องเล็ก ๆ แต่ละคนในขณะที่ที่นั่งที่สิบเจ็ดนั้นมาจาก สภา Middelburg-Zeeland หรือหมุนอยู่ท่ามกลางห้องเล็ก ๆ ทั้งห้า อัมสเตอร์ดัมจึงมีเสียงที่เด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาว Zeelanders มีความวิตกกังวลเกี่ยวกับการจัดเตรียมนี้ในตอนเริ่มต้น ความกลัวไม่ได้ไม่มีมูลความจริงเพราะในทางปฏิบัติแล้วอัมสเตอร์ดัมได้กำหนดสิ่งที่เกิดขึ้น
สภาทั้งหกที่ได้เพิ่มทุนเริ่มต้นของบริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์:
การเพิ่มทุนในรอตเตอร์ดัมไม่ได้เป็นไปอย่างราบรื่น ส่วนสำคัญเกิดจากชาว Dordrecht แม้ว่าจะไม่ได้เพิ่มทุนมากเท่า Amsterdam หรือ Middelburg-Zeeland แต่ Enkhuizen มีข้อมูลที่ใหญ่ที่สุดในทุนจดทะเบียนของ VOC ภายใต้ผู้ถือหุ้น 358 รายแรกมีผู้ประกอบการรายย่อยจำนวนมากที่กล้ารับความเสี่ยง การลงทุนขั้นต่ำใน VOC คือ 3,000 กิลด์ซึ่งกำหนดราคาหุ้นของ บริษัท ภายใต้วิธีการของพ่อค้าจำนวนมาก
เครื่องแบบทหาร VOC แบบต่างๆค. พ.ศ. 2326
ในบรรดาผู้ถือหุ้นรายแรก ๆ ของ VOC ผู้อพยพมีบทบาทสำคัญ ภายใต้ผู้ยื่นข้อเสนอ 1,143 คนเป็นชาวเยอรมัน 39 คนและไม่น้อยกว่า 301 คนจากเนเธอร์แลนด์ตอนใต้ (ปัจจุบันคือเบลเยียมและลักเซมเบิร์กจากนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของฮับส์บูร์ก) ซึ่งไอแซคเลอไมร์เป็นสมาชิกรายใหญ่ที่สุดโดยมีจำนวน ƒ85,000 คน มูลค่ารวมของ VOC เป็นสิบเท่าของคู่แข่งในอังกฤษ
Heeren XVII (Lords Seventeen) พบกันหกปีในอัมสเตอร์ดัมและสองปีใน Middelburg-Zeeland พวกเขากำหนดนโยบายทั่วไปของ VOC และแบ่งงานระหว่างห้อง The Chambers ดำเนินงานที่จำเป็นทั้งหมดสร้างเรือและโกดังของตัวเองและซื้อขายสินค้า Heeren XVII ได้ส่งนายประจำเรือออกไปพร้อมกับคำแนะนำอย่างละเอียดเกี่ยวกับเส้นทางเดินเรือลมกระแสน้ำสันดอนและจุดสังเกต VOC ยังสร้างแผนภูมิของตัวเอง
ในบริบทของสงครามดัตช์ - โปรตุเกส บริษัท ได้จัดตั้งสำนักงานใหญ่ในปัตตาเวียชวา (ปัจจุบันคือจาการ์ตาอินโดนีเซีย) นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งด่านอาณานิคมอื่น ๆ ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกเช่นบนหมู่เกาะโมลุกกะซึ่งรวมถึงหมู่เกาะบันดาซึ่ง VOC บังคับให้รักษาการผูกขาดเหนือลูกจันทน์เทศและคทา วิธีการที่ใช้ในการรักษาการผูกขาดที่เกี่ยวข้องกับการขู่กรรโชกและการปราบปรามชาวพื้นเมืองอย่างรุนแรงรวมถึงการสังหารหมู่ นอกจากนี้บางครั้งตัวแทนของ VOC ใช้กลวิธีในการเผาต้นเครื่องเทศเพื่อบังคับให้ประชากรในท้องถิ่นปลูกพืชชนิดอื่นด้วยเหตุนี้จึงตัดอุปทานเครื่องเทศเช่นลูกจันทน์เทศและกานพลูออกไป
บริษัทการค้าบริษัทอื่น ๆ ในยุคการเดินเรือ
ผู้ว่าราชการบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
จิอาโคโม บอราซซิ ดา วิกโนลา
แม่น้ำเลย
แม่น้ำเลย เป็นแม่น้ำในจังหวัดเลยที่ไหลขึ้นไปทางเหนือจะบรรจบกับแม่น้ำโขงที่อำเภอเชียงคาน และเป็นแม่น้ำสายหลักสำหรับเกษตรกรรมในจังหวัดเลย
เส้นทางน้ำ.
แม่น้ำเลยเป็นแม่น้ำที่ที่มีต้นกำเนิดมาจากป่าภูหลวง เขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าภูหลวง จังหวัดเลย ผ่าน พื้นที่บ้านโนนพัฒนา บ้านเลยตาด ตำบลเลยวังไสย์ อำเภอภูหลวงจังหวัดเลย ซึ่งในระยะทางการไหลของแม่น้ำเลยไหลผ่านพื้นที่อำเภอภูหลวง อำเภอวังสะพุง อำเภอเมืองเลย และไหลลงสู่แม่น้ำโขงบริเวณพื้นที่บ้านคกมาด อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
สัตบรรณ
ตีนเป็ด
แฟรงกลิน ดี. รูสเวลต์
บิ๊กกัน
บิ๊กกัน  วงดนตรีเฮฟวีเมทัลสัญชาติไทย มีสมาชิกทั้งหมด 3 คน ได้แก่ รถศึก จันทร์แพทย์รักษ์, อภิสิทธิ์ พงศ์ชัยสิริกุล และครองพงศ์ วัชรานันท์ ในสังกัดเอสพี ศุภมิตร ทางช่อง 3
บิ๊กกันสร้างความฮือฮาแก่วงการ ด้วยการเป็นวงร็อกที่แต่งตัวแหวกแนวออกไปทางวงอื่น ๆ โดยสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นและเสื้อเชิร์ตสีขาวทั้งวง มีเพลงที่ได้การโปรโมทคือ "เมืองอะไร" "ชวนยังไงก็ไม่ไป" "ทำลาย" "Rock &amp; Roll" เป็นต้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จนักในแง่ของยอดขาย จึงมีผลงานออกมาเพียงชุดเดียว ในปี พ.ศ. 2536 โปรดิวเซอร์ในอัลบั้มคือชัชชัย สุขาวดี (หรั่ง ร็อกเคสตร้า) โดยเนมเคยเล่นเป็นพระเอกเอ็มวีให้กับวงยูเรเนียมในเพลง "สมควรตาย" ก่อนจะถูกแตกแขนงเป็นวงบิ๊กกันและแบลดเฮดในเวลาต่อมา
จากนั้น สมาชิกจึงได้แยกย้ายกันออกไป เช่น อภิสิทธิ์ได้ร่วมงานกับวงแบล็คเฮดซึ่งเป็นวงอัลเทอร์เนทีฟ โดยมีอานนท์ สายแสงจันทร์ สมาชิกเก่าวงยูเรเนียมเป็นนักร้องนำ ซึ่งกลับประสบความสำเร็จกว่า
ค.ศ. 1524
ค.ศ. 1698
ค.ศ. 1700
โรสเวลต์
รูสเวลต์
รูสเวลต์ หรือ โรสเวลต์ ("Roosevelt") เป็นนามสกุลที่มีต้นกำเนิดจากชาวดัตช์ ซึ่งมีความหมายว่าทุ่งดอกกุหลาบ อาจหมายถึง
หลุมพี
หลุมพี (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Eleiodoxa conferta" (Griff.) Burr. ) เป็นปาล์มชนิดหนึ่ง พวกปาล์มลำต้นสั้นแตกหน่อเป็นกอใหญ่ออกดอกผลแล้วตายไป ขึ้นในที่ลุ่มน้ำขังและป่าพรุ ออกดอกตั้งแต่เดือนมิถุนายน - กันยายน ออกผลตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน - มีนาคม ตั้งแต่เริ่มออกช่อดอกจนถึงผลสุก ใช้ระยะเวลา ประมาณ 18 - 20 เดือน
หลุมพี เป็นพืชที่มีความสัมพันธ์ กับระบบนิเวศ ในป่าพรุอย่างเหนียวแน่น โดยสภาพทางธรรมชาติเป็นไม้ชั้นล่างในป่าพรุขึ้นได้และเจริญเติบโตได้ดีในที่มีร่มเงา และต้องมีน้ำขังตลอดปี ลักษณะของต้นหลุมพีออกเป็นกอใหญ่ แต่ละต้นออกผล แต่ละต้นออกผลครั้งเดียวแล้วตาย ต้นอื่นซึ่งเป็นหน่อในกอเดียวกัน จะออกผลหมุนเวียน กันต่อไป ทำให้พื้นที่ยึดครองของหลุมพี ขยายกว้างขึ้นตลอด สามารถเก็บความชื้นและน้ำไว้ได้ ซึ่งเอื้อต่อการดำรงชีวิต ของพืชและสัตว์ชนิดอื่นๆในป่าพรุ ที่ผูกพันเป็น ห่วงโซ่อาหาร เกิดผลดี ต่อระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อมโดยรวม อันเป็นปัจจัยหลักในการ ดำรงชีวิตของชุมชนรอบป่าพรุ
แบล็กเฮด
อุเทน เตชะไพบูลย์
อุเทน เตชะไพบูลย์ (3 มกราคม พ.ศ. 2456 - 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550) เป็นคนไทยเชื้อสายจีนที่ในสมัยหนึ่งได้ชื่อว่าเป็นมหาเศรษฐีของเมืองไทย ผู้ก่อตั้งธนาคารศรีนคร และมูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง
นายอุเทน เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง บริษัท สุรามหาคุณ ที่ได้สัมปทานในการผลิตและจำหน่ายสุราของโรงงานสุราบางยี่ขัน ในชื่อ “แม่โขง” และ “กวางทอง” เมื่อ พ.ศ. 2502 ก่อนจะสูญเสียธุรกิจนี้ไปจากการพ่ายแพ้การประมูลให้แก่นายเจริญ สิริวัฒนภักดี นอกจากนี้นายอุเทนยังเป็นผู้ก่อตั้งบริษัท วังเพชรบูรณ์ ผู้ก่อสร้างโครงการเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (ปัจจุบัน คือ เซ็นทรัลเวิลด์)
นายอุเทน เกิดในตระกูลแต้ มีบิดาชื่อนายแต้จือปิง (鄭子彬) มารดาชื่อนางไอ๋เหีย (靄霞) โดยก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น "อุเทน" ได้ใช้ชื่อเดิมว่า "แต้โหง่วเล้า" (鄭午樓) หรือในภาษาจีนกลางออกเสียงว่า "เจิ้งอู่โหลว" ซึ่งนายอุเทน เป็นบิดาของนายวิรุฬ เตชะไพบูลย์
อุเทน เตชะไพบูลย์ จบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ และได้รับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ในปี พ.ศ. 2523 และปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง (พ.ศ. 2534) สังคมสงเคราะห์ศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ (พ.ศ. 2545) ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาบริหารการศึกษา จากสถาบันราชภัฎสวนสุนันทา (พ.ศ. 2546)
เอไดน์
เอไดน์  เป็นชื่อเรียกมนุษย์ กลุ่มหนึ่ง ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน กล่าวคือ เป็นมนุษย์กลุ่มที่เดินทางเข้ามาถึงแผ่นดินเบเลริอันด์จำนวนสามตระกูลแรก นับแต่ยุคที่หนึ่งของอาร์ดา และได้เป็นสหายเอลฟ์
คำว่า 'เอไดน์' เป็นภาษาซินดาริน รูปเอกพจน์คือ อดาน (Adan) เดิมเป็นคำที่หมายถึง มนุษย์ ซึ่งเป็นบุตรแห่งอิลูวาทาร์เช่นเดียวกัน มีความหมายว่า "ทุติยชน" หรือผองชนลำดับที่สอง เนื่องจากพวกเขา "ตื่น" ขึ้นภายหลังพวกเอลฟ์ ซึ่งเป็นปฐมชน หรือผู้เกิดก่อน ในภาษาเควนยาเรียกว่า อทานิ (Atani) รูปเอกพจน์คือ อทาน (Atan)
สามตระกูลใหญ่ของเอไดน์ได้แก่
หลังสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง สายเลือดของชาวเอไดน์ที่สืบทอดต่อมายังชาวนูเมนอร์ คือเอลรอส ทาร์-มินยาทัวร์ ผู้เป็นบุตรของเออาเรนดิล (บุตรของทูออร์แห่งตระกูลฮาดอร์) และเอลวิง (บุตรีของดิออร์ ผู้บุตรของเบเรนแห่งตระกูลเบออร์)
ชูชาติ ประธานธรรม
อิคคิวซัง
เณรน้อยเจ้าปัญญา อิคคิวซัง
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล)
มหาอำมาตย์โท เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล) เป็นบุตรพระยาราชภักดี (โค) ซึ่งเป็นน้องชายของสมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา (เจ้าคุณจอมมารดาเปี่ยม) และคุณหญิงราชภักดี (ทองศุข สุจริตกุล) และมีน้องสาวเพียงคนเดียว คือ คุณท้าววนิดาพิจาริณี (เจ้าจอมเพิ่ม ในรัชกาลที่ 5) เกิดเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2410 ได้ถวายตัวเป็นมหาดเล็กในรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2422) พ.ศ. 2425 ออกไปศึกษาที่ประเทศอังกฤษ พ.ศ. 2433 สอบไล่กฎหมายได้เนติบัณฑิต พ.ศ. 2435 กลับเข้ามารับราชการในกระทรวงยุติธรรม
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล) ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2477 อายุ 66 ปี 8 เดือน
ภรรยา บุตร-ธิดา.
คุณแพ (พระนมแพ) มีบุตรชาย 1.
มีบุตรธิดา ๘ คน เป็นชาย ๔ คนและเป็นหญิง ๔ คน ทุกคนได้รับการตั้งชื่อให้มีความหมายว่าภาชนะทั้งสิ้น เนื่องจากท่านเจ้าคุณผู้เป็นบิดามีนามว่าโถ นั่นเอง มีรายนามดังนี้
๑. นายเตียบ สุจริตกุล สมรสครั้งแรกกับ คุณงามเฉิด อนิรุธเทวา (ถึงแก่กรรม) บุตรพระยาอนิรุธเทวา มีบุตร ๑ คน คือ นายติรวัฒน์ สุจริตกุล ธิดา ๑ คน คือ นางสาวงามโฉม สุจริตกุล และต่อมาสมรสครั้งที่ ๒ กับคุณกุณฑล วสันตสิงห์ มีศักดิ์เป็นหลายลุงของหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล มีธิดา ๑ คน คือ นางสาวมนทิรา สุจริตกุล บุตร ๑ คน คือ นายตนัย สุจริตกุล
และในบรรดาธิดาทั้ง ๔ คนนั้น ในเวลาต่อมาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า มีคำนำหน้านามว่าท่านผู้หญิงถึง ๓ คน คุณหญิงอีก ๑ คนคือ
๑.ท่านผู้หญิงกุณฑี ไกรฤกษ์ ภริยานายพูนเพิ่ม ไกรฤกษ์ อดีตเลขาธิการพระราชวังและผู้อำนวยการสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
๒.ท่านผู้หญิงกรัณฑ์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ภริยานายพิสิษฐ์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์และพระสหายในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
๓.ท่านผู้หญิงถวิกา สารสิน ภริยาพลตำรวจเอกเภา สารสิน อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และอดีตอธิบดีกรมตำรวจ
๔.คุณหญิงผะอบทิพย์ ศาตะมาน ภริยาพลตำรวจโทประกาศ ศาตะมาน
คุณเทศ มีธิดา 1.
ตุณเพียบ สุจริตกุล
อรุณ กิติยากร ณ อยุธยา
ท่านผู้หญิงอรุณ กิติยากร ณ อยุธยา (สกุลเดิม: สนิทวงศ์ ณ อยุธยา; 24 ธันวาคม พ.ศ. 2470 − 29 กันยายน พ.ศ. 2551) เป็นภริยาของหม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร พระเชษฐาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2470 เป็นธิดาของหม่อมหลวงจรูญ สนิทวงศ์ (หลวงจรูญสนิทวงษ์) กับหม่อมหลวงรวง จรูญสนิทวงศ์ สำเร็จการศึกษาจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับทุนไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ และกลับมาเป็นครูที่โรงเรียนสาธิตประสานมิตร ภายหลังได้ลาออกมาประกอบอาชีพส่วนตัว
ท่านผู้หญิงอรุณเป็นคุณหญิงจากการรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับตระกูลจุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้า เมื่อ วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 ชั้นทุติยจุลจอมเกล้า เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2530
ท่านผู้หญิงอรุณ กิติยากร ณ อยุธยา สมรสกับหม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร มีบุตรธิดา 2 คน คือ
เบเลริอันด์
เบเลริอันด์ (Beleriand) เป็นชื่อดินแดนแห่งหนึ่งในโลกจินตนาการ มิดเดิลเอิร์ธ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของแผ่นดินมิดเดิลเอิร์ธ ทางฟากตะวันตกของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน (หรือเทือกเขาสีน้ำเงิน ด้านตะวันตกของแคว้นไชร์ ใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์) ติดกับมหาสาคร หรือเบเลกายร์ ปรากฏเป็นฉากหลังสำคัญอยู่ในเรื่อง ซิลมาริลลิออน งานเขียนอื่นๆ ของโทลคีนที่เกี่ยวข้องกับแผ่นดินเบเลริอันด์ ได้แก่ "The Lays of Beleriand", "ตำนานบุตรแห่งฮูริน (The Children of Hurin)", "The Book of Lost Tales" และอื่นๆ ในหนังสือชุด ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ
อาณาเขตเบเลริอันด์ ด้านตะวันตกจรดทะเลเบเลกายร์ ด้านตะวันออกจรดเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ทิศเหนือจรดทุ่งอาร์ด-กาเลน ทิศใต้แผ่ไปถึงผืนป่าเทาร์-อิม-ดุยนัธ มีแม่น้ำสายหลักอยู่สองสาย ได้แก่แม่น้ำซิริออน กับแม่น้ำเกลิออน แม่น้ำซิริออนเป็นแม่น้ำใหญ่กว่า ไหลผ่านกึ่งกลางแผ่นดินเบเลริอันด์ แบ่งพื้นดินออกเป็นเบเลริอันด์ตะวันออก และเบเลริอันด์ตะวันตก ส่วนแม่น้ำเกลิออนแม้จะแคบกว่า แต่ยาวกว่า ไหลผ่านเบเลริอันด์ตะวันออกเลียบไปกับแนวเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ฟากตะวันออกของเกลิออนเป็นแผ่นดินที่เรียกว่า ออสซิริอันด์ มีแควสาขาอีกหกสายไหลจากเอเร็ดลูอินลงมาบรรจบกับเกลิออน ดังนั้นบางครั้งก็เรียกดินแดนนี้ว่า 'แผ่นดินแห่งแม่น้ำทั้งเจ็ด' หรือ 'ดินแดนสัตตนที'
แผ่นดินเบเลริอันด์ถึงคราววิบัติจนล่มจมลงสู่ใต้มหาสมุทร เมื่อครั้งสงครามแห่งความโกรธา อันเป็นสงครามเทพ ระหว่างทัพของวาลาร์ กับมอร์กอธ เป็นอันสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง คงเหลือแต่เพียงแผ่นดินซึ่งเป็นที่ตั้งหลุมศพของมอร์เวน ทูริน และนิเอนอร์ ที่ยังโผล่พ้นมหาสมุทรอยู่ เรียกว่า 'โทลมอร์เวน'
สวัสดิ์ จำปาศรี
พันตำรวจเอกสวัสดิ์ จำปาศรี เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2495 ที่ อ.ชุมพวง จ.นครราชสีมา โดยเป็นบุตรของพ่อซึ่งเป็นกำนัน ชื่อ นายทองคำ และแม่คือ นางกองศรี จำปาศรี
พ.ต.อ.สวัสดิ์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ปริญญาโท บริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ เริ่มรับราชการตำรวจ โดยเริ่มตั้งแต่เป็นลูกแถวและผู้บังคับหมู่ กองกำกับการสวัสดิภาพเด็กและเยาวชน และเป็นสารวัตรประจำแผนกสืบสวนสอบสวนในสถานีตำรวจแถบฝั่งธนบุรีหลายท้องที่นานถึง 25 ปี เช่น หนองค้างพลู, บางขุนเทียน เป็นต้น จนกระทั่งได้ลาออกจากราชการในปี พ.ศ. 2548 ในยศ พันตำรวจเอก (พ.ต.อ.) เพื่อออกมาเล่นการเมือง
โดยในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 พ.ต.อ.สวัสดิ์ ได้ลงรับสมัคร ส.ส. ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในเขตบางขุนเทียน โดยได้เป็นผู้สมัครของพรรคประชาธิปัตย์อย่างกะทันหัน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงตัวผู้สมัคร และ พ.ต.อ.สวัสดิ์ ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้งในครั้งนั้น
จากนั้น พ.ต.อ.สวัสดิ์ จำปาศรี ก็ยังคงลงพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 พ.ต.อ.สวัสดิ์ ก็ยังคงสมัครในพื้นที่เดิมกับทางพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ชีวิตส่วนตัว สมรสแล้วกับ นางรัตนา จำปาศรี (นามสกุลเดิม สุวภาพ) มีบุตรสาว 2 คน
ต่อมา พ.ต.อ.สวัสดิ์ มีทำหน้าที่ที่ปรึกษาผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร
แผ้ว สนิทวงศ์เสนี
ท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี (สกุลเดิม สุทธิบูรณ์; 25 ธันวาคม พ.ศ. 2446 – 24 กันยายน พ.ศ. 2543) เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนาฏศิลป์ไทย ทั้งยังเป็นผู้คิดค้นท่ารำใหม่โดยยึดระเบียบแบบแผนตามประเพณีโบราณ และมีความสามารถในการประพันธ์บทโขนละคร เคยเป็นหม่อมในสมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าอัษฎางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา ถือเป็นหญิงสามัญชนที่ไม่ใช่ลูกหลานขุนนางคนแรกที่ได้เป็นสะใภ้หลวง หลังสามีทิวงคตจึงสมรสใหม่กับหม่อมสนิทวงศ์เสนี (หม่อมราชวงศ์ตัน สนิทวงศ์)
ท่านผู้หญิงแผ้วถูกประกาศเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นาฏศิลป์) เมื่อ พ.ศ. 2528 และได้รับรางวัลบุคคลดีเด่นของชาติ สาขาศิลปะ ด้านนาฏศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2529
ท่านผู้หญิงแผ้วเกิดที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นบุตรคนที่สองจากทั้งหมดสามคนของเฮงและสุทธิ สุทธิบูรณ์ มีพี่สาวชื่อทับทิม คลี่สุวรรณ และน้องชายชื่อสหัส สุทธิบูรณ์ ส่วนย่าเคยมีตำแหน่งเป็นพนักงานฝ่ายในในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเธอเคยอยู่ในพระบรมมหาราชวังกับย่า แต่หลังพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตจึงกลับบ้านเดิมที่จังหวัดฉะเชิงเทรา
ขณะอายุได้แปดปี บิดามารดาหมายจะให้เธอไปเรียนหนังสือกับเอ็ดนา ซาราห์ โคล หรือแหม่มโคล เพราะในยุคสมัยนั้นผู้หญิงไม่ใคร่มีโอกาสได้ร่ำเรียนดั่งบุรุษเพศ ต่อมามีคนจากวังสวนกุหลาบมาบอกกล่าว ว่าสมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าอัษฎางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมาทรงก่อตั้งคณะละครเด็กเล็กในวัง โดยให้เรียนหนังสือและเรียนรำละครด้วย ด้วยเหตุนี้ท่านผู้หญิงแผ้วจึงถวายตัวเข้าพระตำหนักวังสวนกุหลาบ โดยมีท้าวนารีวรคณารักษ์ (แจ่ม ไกรฤกษ์) เป็นผู้ปกครอง เมื่ออยู่ที่นั่นเธอได้เล่าเรียนจนอ่านออกเขียนได้ ทั้งยังแตกฉานสามารถแต่งกลอนได้ดี กอปรกับเป็นหญิงที่มีดวงหน้าสะสวย เพรียบพร้อมด้วยจรรยามารยาท จึงได้รับการสนับสนุนด้านการศึกษาอย่างเต็มที่