pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ทรงสั่งให้สร้างอาสนวิหารลิงคอล์นเมื่อปี ค. ศ. 1072 ก่อนหน้านั้นวัดเซ็นต์แมรีแห่งลิงคอล์นเป็นเพียงวัดแม่ (mother church) แต่ไม่ใช่อาสนวิหารและขึ้นอยู่กับเป็นสังฆมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์ ซึ่งมีอาสนวิหารอยู่ที่ดอร์เชสเตอร์ออนเทมส์ (Dorchester-on-Thames) แต่ที่ตั้งของเมืองลิงคอล์นเป็นจุดศูนย์กลางของมณฑลมากกว่าที่ดอร์เชสเตอร์ บาทหลวงเรมิเจียส (Bishop Remigius) สร้างอาสนวิหารแรกบนที่ตั้งปัจจุบันและแล้วเสร็จเมื่อปี ค. ศ. 1092 แต่ท่านเสียชีวิตเพียงสองวันก่อนที่อาสนวิหารจะได้รับการสถาปนาเป็นทางการเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคมในปีเดียวกัน ประมาณ 50 ปีต่อมาอาสนวิหารเกือบทั้งหมดถูกไฟไหม้ บาทหลวงอเล็กซานเดอร์ (Alexander of Lincoln) จึงสร้างและขยายใหม่แต่ก็อยู่ได้เพียง 40 ปีก็มาถูกทำลายโดยแผ่นดินไหว เมื่อปี ค. ศ. 1185
หลังจากแผ่นดินไหวก็มีบาทหลวงใหม่มาปกครอง—บาทหลวงฮิว (Hugh of Lincoln) จากอวาลอน (Avalon) ประเทศฝรั่งเศส ผู้ต่อมาได้เป็นนักบุญ บาทหลวงฮิวก็เริ่มก่อสร้างและขยายอาสนวิหารอย่างใหญ่หลวง การบูรณะเริ่มที่ทางท้ายวัดตรงมุขและคูหาสวดมนต์รอบจรมุข ทางเดินกลางสร้างแบบสถาปัตยกรรมกอธิคอังกฤษสมัยต้น อาสนวิหารลิงคอล์นใช้วิธีการก่อสร้างที่ล่าสุดในสมัยนั้นเช่น เพดานโค้งแหลม กำแพงค้ำยันแบบปีก และเพดานโค้งแหลมแบบมีสัน (ribbed vault) สิ่งต่างๆเหล่านี้ทำให้กำแพงหลักไม่ต้องรับน้ำหนักจากหลังคาและตัวกำแพงทั้งหมด จึงทำให้สามารถสร้างหน้าต่างที่กว้างกว่าเดิมได้มาก
เมื่อพูดถึงเนื้อที่ใช้สอยภายในอาสนวิหาร อาสนวิหารลิงคอล์นใหญ่เป็นที่ 3 ในสหราชอาณาจักรรองจากอาสนวิหารยอร์ค และ อาสนวิหารเซ็นต์พอล ที่กรุงลอนดอนโดยมีเนื้อที่ 484 ฟุตคูณ 271 ฟุต หอคอยของอาสนวิหารเป็นหอที่สูงที่สุดในยุโรปในยุคกลาง นอกจากนั้นก็ยังมีระฆังใหญ่ที่เรียกกันว่า “Great Tom of Lincoln” ที่ติดตั้งเมื่อต้นศตวรรษที่ 19 และจะตีบอกเวลาทุก 15 นาที
หน้าต่างกุหลาบบนแขนกางเขนทางด้านเหนือ -- Dean's Eye – สร้างเมื่อค. ศ. 1192 บูรณะโดยนักบุญฮิว (St Hugh) มาเสร็จเมื่อเมื่อค. ศ. 1235 ทางด้านใต้ -- Bishop’s Eye—บูรณะเมื่อ ค. ศ. 1330
ราวประมาณปีค.ศ. 1237 หรือ 1239 หอกลางของวัดก็ทลายลงมา เมื่อค. ศ. 1255 ชาวเมืองลิงคอล์นยื่นคำร้องต่อพระเจ้าเฮนรีที่ 3ขอให้รื้อกำแพงเมืองบางส่วนลงเพื่อที่จะได้ขยายอาสนวิหารและสร้างหอและยอดใหม่ ทางด้านหลังวัดก็สร้างคูหาสวดมนต์ใหญ่แทนคูหาสวดมนต์เดิมที่สร้างโดยนักบุญฮิวเพื่อรับนักแสวงบุญที่มาสักการะนักบุญฮิวที่เพิ่มมากขึ้น
ระหว่างปี ค.ศ. 1307 ถึงปี ค.ศ. 1311 หอกลางที่สูง 271 ฟุตก็สร้างเสร็จ หอทางด้านตะวันตกก็มีการบูรณะและต่อเติมจนสูงถึง 525 ฟุตซึ่งทำให้เป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลกในสมัยนั้นสูงกว่าปิรามิดกีซาที่เป็นครองตำแหน่งสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลกเป็นเวลา 4000 ปี แต่ก็มาถูกพายุพัดทลายลงมาเมื่อปี ค.ศ. 1549
ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ก็มีการก่อสร้างฉากหินสลัก เก้าอี้อิง (misericords) และ บริเวณสงฆ์ใหม่ที่เรียกว่า Angel choir สถาปนิกพยายามสร้างซุ้มซ้อนกันสองชั้นเพื่อให้ดูเหมือนมีทางเดินเพิ่มนอกกำแพงอย่างฝรั่งเศส แต่กะสัดส่วนผิดจึงมิได้ผลอย่างที่ตั้งใจ
เมื่อปี ค.ศ. 1290 พระราชินีของ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 เอเลเนอร์แห่งคาสตีล (Eleanor of Castile) สิ้นพระชนม์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจึงทรงจัดให้มีขบวนศพอย่างสมพระเกียรติ หลังจากทำศพซึ่งในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 หมายถึงการควักเครื่องในออก เครื่องในที่ถูกควักออกมานี้ก็เอาฝังไว้ที่อาสนวิหารลิงคอล์นเอง ชุดเทียมเอาไปฝังไว้ที่เวสท์มินสเตอร์แอบบี โลงศพที่อาสนวิหารลิงคอล์นยังมีอยู่แต่อนุสรณ์ของพระนางถูกทำลายเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่มาสร้างแทนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 ด้านนอกของอาสนวิหารมีรูปปั้นเด่นสองรูปปั้นที่เชื่อกันว่าเป็นรูปปั้นของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและพระราชินีแต่รูปปั้นนี้ถูกซ่อมแซมอย่างไม่ปราณีตเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19
เมื่อปี ค.ศ. 1398 จอห์น กอนท์ (John of Gaunt) และแค็ทเธอริน สวินฟอร์ด (Katherine Swynford) สร้างคูหาสวดมนต์(chantry) เพื่อเอาไว้สวดมนต์แก่วิญญาณของเขา เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก็มีการสร้างคูหาสวดมนต์เพิ่มขึ้น คูหาสวดมนต์ติดกับบริเวณสงฆ์ Angel Choir เป็นแบบกอธิคสูง (Perpendicular gothic) ซึ่งเน้นเส้นดิ่งหรือความเพรียว ลักษณะนี้จะเห็นได้จากลวดลายหน้าต่างและการตกแต่งผนัง
มหากฎบัตร.
บาทหลวงแห่งลิงคอล์นเป็นผู้หนึ่งที่ลงนามใน “แม็กนา คาร์ตา” อาสนวิหารจึงเป็นที่เก็บเอกสารนี้ไว้ฉบับหนึ่งในจำนวนทั้งหมดด้วยกันสี่ฉบับเป็นเวลาหลายร้อยปี แต่ปัจจุบันเอกสารฉบับนี้ย้ายไปเก็บไว้ที่ปราสาทลิงคอล์น อีกสองฉบับอยู่ที่หอสมุดแห่งชาติอังกฤษ และฉบับที่สี่อยู่ที่อาสนวิหารซอลสบรี
อิมพ์แห่งลิงคอล์น.
ปนาลีหรือการ์กอล์ย ตัวหนึ่งของอาสนวิหารเรียกว่า “Lincoln Imp” ซึ่งที่มามาจากหลายตำนาน
ตำนานหนึ่งจากคริสต์ศตวรรษที่ 14 กล่าวว่า ซาตานส่งสัตว์เจ้าเล่ห์สองตัวที่เรียกว่า “Imps” มากวนโลก หลังจากที่ก่อความวุ่นวายทางภาคเหนือของอังกฤษอิมพ์สองตัวก็เดินทางมาลิงคอล์น พอมาถึงอาสนวิหารก็ทำลายโต๊ะและเก้าอี้และทำให้บาทหลวงสะดุดล้ม อิมพ์ตัวหนึ่งนั่งบนยอดเสาเอาก้อนหินขว้างขณะที่อีกตัวหนึ่งนั่งหลบอยู่ใต้โต๊ะ อิมพ์ตัวที่โยนหินถูกสาปให้เป็นหินที่เรียกว่า Lincoln Imp นั่งอยู่บนเสาหินภายในบริเวณสงฆ์ Angel Choir อยู่ทุกวันนี้
อิมพ์อีกตัวหนีไปกริมสบี (Grimsby) ไปก่อความวุ่นวายต่อ ในที่สุดก็เข้าไปในวัดเซ็นต์เจมส์และไปก่อความยุ่งยากเช่นที่อาสนวิหารลิงคอล์น เทวดาก็เลยมาปรากฏตัวแล้วตีก้นอิมพ์ป้าบใหญ่ก่อนที่จะสาปให้เป็นหินเหมือนตัวแรก กริมสบีจึงมี “Grimsby Imp” ที่มือหนึ่งกุมก้นที่ถูกเทวดาตี
หอสมุดเร็น.
หอสมุดเร็น (Wren library) มีหนังสือโบราณต้นฉบับทั้งหมด 277 เล่มรวมทั้งหนังสือ “ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับศาสนาของชนอังกฤษ” ที่เขียนโดยนักบุญบีด ผู้เขียนจดหมายเหตุที่เป็นกลายมาเป็นเอกสารสำคัญที่สุดในการบันทึกประวัติศาตร์อังกฤษเป็นครั้งแรก
เว็ปไซท์ของอาสนวิหารกล่าวว่าอาสนวิหารใช้งบประมาณกว่า 70 ล้านบาทต่อปีในการบำรุงรักษาวัด โครงการหลังสุดที่ทำคือการบูรณะด้านหน้าเมื่อ ค.ศ. 2000 ประมาณ 10 ปีก่อนหน้านั้นทางอาสนวิหารพบว่ากำแพงค้ำยันทางตะวันออกแยกออกจากตัวอาคารจึงจำเป็นต้องซ่อมก่อนที่อาสนวิหารจะทลายลงมา อีกปัญหาที่พบคือหินที่หน้าต่างกุหลาบทางด้านเหนือเริ่มผุกร่อน และนอกจากนั้นยังพบว่าถ้าหินเลื่อนไปเพียง 5 มิลลิเมตรหน้าต่างก็จะพังลงมา ทางวัดก็เลยรื้อหน้าต่างเดิมออกและสร้างหน้าต่างใหม่แทน
ทุกสี่ปีทางอาสนวิหารจัดละครลึกลับที่เรียกว่า “Lincoln Mystery Plays” ซึ่งมีผู้ชมมาจากทั่วโลก โครงเรื่องนำมาจากบทละครที่เขียนโดยคีธ แรมเซย์ (Keith Ramsay) เมื่อ ค.ศ. 1978 ละครครั้งต่อไปจะเล่นในปี ค.ศ. 2008
วิลล์ สมิธ
วิลลาร์ด แคร์โรลล์ สมิธ จูเนียร์ (Willard Carroll Smith, Jr.) (เกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1968) เป็นนักแสดง นักร้อง และเป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์เช่น ภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ เรื่อง Hitch และ The Pursuit of Happyness สมิธมีผลงานการแสดงอย่างภาพยนตร์ทำเงินติดอยู่ใน 50 อันดับแรกของภาพยนตร์ทำรายได้จากทั่วโลกสูงสุดตลอดกาล เรื่อง "Men in Black™" (ซึ่งเขาเป็นผู้บันทึกเสียงเพลงไตเติ้ลที่คว้ารางวัลแกรมมี่) ในปี 1997 และภาพยนตร์ปี 1996 เรื่อง " (Independence Day) " สมิธยังแสดงนำในภาพยนตร์ เรื่อง "Bad Boys" ซึ่งถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดของปี 1995 และยังมีผลงานที่ได้รับการตอบรับที่ดี และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง"รางวัลออสการ์" เรื่อง "Six Degrees of Separation, Made in America" และ "Where the Day Takes You"
สมิธได้ เข้าสู่วงการซึ่งได้รับความนิยม ในปี 1996
ทางด้านผลงานสมิธออกผลงานแรกในนามสมิธ ตั้งแต่สมัยที่เขาเรียนปีสุดท้ายอยู่ในไฮสกูล และได้ออกผลงานเดี่ยวซึ่งเคยได้รับสองรางวัลแกรมมี่ และสามรางวัลอเมริกัน มิวสิก อวอร์ด อัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของสมิธ “Big Willie Style” ทำยอดขายมากถึง 8 ล้านชุดอัลบั้มชุด “Willennium” ของเขา และซิงเกอร์ “Will2K” ได้สองแพล็ตตินั่ม และทำยอดขายไปชุดละ 2 ล้านชุด
สมิธแสดงนำในภาพยนตร์ 2 เรื่องที่ติดอยู่ใน 50 อันดับภาพยนตร์ทำรายได้จากทั่วโลกสูงสุดตลอดกาล ได้แก่ ภาพยนตร์ฮิตประจำซัมเมอร์ปี 1997 เรื่อง "Men in Black™" (ซึ่งเขาเป็นผู้บันทึกเสียงเพลงไตเติ้ลที่คว้ารางวัลแกรมมี่) และภาพยนตร์ปี 1996 เรื่อง "Independence Day" สมิธยังแสดงนำในภาพยนตร์ของโคลัมเบีย พิคเจอร์ส เรื่อง "Bad Boys" ซึ่งถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดของปี 1995 ผลงานภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ของเขายังรวมถึงบทบาทการแสดงที่ได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมในภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ เรื่อง "Six Degrees of Separation, Made in America และ Where the Day Takes You"
สมิธได้รับตำแหน่งดาราดาวรุ่งชายยอดเยี่ยม จากนาโต้/โชเวสต์ ประจำปี 1995 และต่อมายังได้รับตำแหน่งดารานำชายแห่งปี ในปี 2002 นอกจากนั้น เขายังได้รับรางวัล International Box Office Achievement Award ในปี 1997 และยังได้รับตำแหน่ง “ผู้ให้ความบันเทิงยอดเยี่ยมประจำปี 1999” จาก The NAACP Image Awards นอกจากนี้เขายังเป็นผู้อำนวยการสร้างบริหาร ร่วมกับเจด้า พินเก็ตต์ สมิธ ภรรยาของเขา ให้กับซีรีส์แนวตลกเรื่อง "All of Us"
ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 94 คริส ร็อกได้กล่าวเชิงเยาะเย้ยอาการโรคผมร่วงเป็นหย่อมของเจดา พิงคิตต์ สมิท ภรรยาของวิลล์ โดยเปรียบเทียบกับการโกนหัวของเดมี มัวร์ ในภาพยนตร์ จี. ไอ. เจน จากคำพูดนี้ วิลล์ได้เดินขึ้นไปบนเวทีและตบหน้าร็อก หลังจากนั้นก็กล่าวห้ามไม่ให้ร็อกเอ่ยชื่อเจดาอีก ต่อมาเมื่อวิลล์ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในงานเดียวกันนั้น เขาได้กล่าวขอโทษผู้จัดงานและผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้ทุกคนต่อการกระทำดังกล่าว แต่ไม่ได้เอ่ยถึงคู่กรณีแต่อย่างใด
วิล สมิธ
แองเจลิน่า โจลี
York cathedral
อาสนวิหารยอร์ก
อาสนวิหารยอร์ก  มีชื่อเป็นทางการว่า "อาสนวิหารและคริสตจักรมหานครแห่งนักบุญเปโตรในกรุงยอร์ก" (The Cathedral and Metropolitical Church of St Peter in York) เป็นคริสต์ศาสนสถานประเภทอาสนวิหารที่สร้างเป็นแบบกอธิคที่ใหญ่ที่เป็นที่สองรองจากอาสนวิหารโคโลญในประเทศเยอรมนี ทางตอนเหนือของทวีปยุโรป อาสนวิหารยอร์กตั้งอยู่ที่เมืองยอร์กในยอร์กเชอร์ ทางตอนเหนือของ สหราชอาณาจักร เป็นโบสถ์ประจำตำแหน่งของของอาร์ชบิชอปแห่งยอร์กซึ่งเป็นตำแหน่งสูงสุดในคริสตจักรแห่งอังกฤษรองจากอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี อาสนวิหารยอร์กถือกันว่าเป็น “high church” ของนิกายแองโกล-คาทอลิก (Anglo-Catholicism) ของคริสตจักรแองกลิคัน
อาสนวิหารมีทางเดินกลางที่สร้างแบบกอธิควิจิตร (Decorated Gothic) และหอประชุมนักบวช บริเวณร้องเพลงสวดและทางด้านหลังเป็นแบบกอธิคแบบ กอธิคสูง (Perpendicular Gothic) ทางด้านเหนือของแขนกางเขนเป็นแบบกอธิคอังกฤษตอนต้น ทางเดินกลางมีหน้าต่างเหนือบานประตูที่สร้างเมื่อ ค.ศ. 1338 และด้านตรงข้ามทางหลังวัดบริเวณชาเปลพระแม่มารีย์ มีหน้าต่างใหญ่ชื่อ “Great East Window” สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1408 ซึ่งเป็นหน้าต่างประดับกระจกสีที่ใหญ่ที่สุดในโลก ทางด้านเหนือของแขนกางเขนมีหน้าต่างที่เรียกว่า “Five Sisters Window” แต่ละแกนของหน้าต่างสูงถึง 16 เมตร หรือประมาณ 9 ชั่วคน ทางด้านใต้เป็นหน้าต่างกุหลาบที่มีชื่อเสียงมาก
ยอร์กมีผู้นับถือคริสต์ศาสนามาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 โบสถ์คริสต์แห่งแรกที่สร้างตรงจุดนี้เป็นโบสถ์ไม้ที่สร้างอย่างเร่งด่วนในปี ค.ศ. 627 เพื่อใช้ในการทำพิธีศีลล้างบาปให้แก่เอ็ดวินพระมหากษัตริย์แห่งนอร์ทธัมเบรีย ในคริสต์ทศวรรษ 630 ก็มีการสร้างโบสถ์ที่ถาวรขึ้น ต่อมาในปี ค.ศ. 637 นักบุญออสวอลด์แห่งเบอร์นิเซียก็สร้างโบสถ์ให้เป็นหินและอุทิศให้แก่นักบุญเปโตร แต่โบสถ์ก็เสื่อมโทรมลงจนในที่สุดก็อยู่ในสภาพที่เกินกว่าที่จะซ่อมแซมได้ง่าย ๆ เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 670 เมื่อวิลฟริดได้รับตำแหน่งเป็นประมุขของมุขมณฑลยอร์กท่านก็ได้สั่งให้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์โครงสร้างใหม่ โรงเรียนและห้องสมุดมาก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 8
ในปี ค.ศ. 741 อาสนวิหารก็ถูกเพลิงไหม้ทำลายลง แต่โบสถ์ที่สร้างใหม่แทนที่ก็เป็นโบสถ์ที่มีโครงสร้างที่เป็นที่น่าประทับใจมากกว่าเดิมที่มีแท่นบูชาถึงสามสิบแท่น หลังจากนั้นอาสนวิหารก็ถูกขโมยกวาดทรัพย์สินหลายครั้งโดยผู้รุกรานหลายกลุ่มและไม่มีประวัติที่ทราบแน่นนอนมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 เมื่อมีอาร์ชบิชอปจากคณะเบเนดิกตินหลายองค์ที่รวมทั้งนักบุญออสวอลด์ วูลฟตัน และอัลเดรดผู้เดินทางไปเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์เพื่อไปประกอบพิธีราชาภิเษกให้แก่พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1066 อัลเดรดเสียชีวิตปี ค.ศ. 1069 ร่างของท่านยังบรรจุอยู่ภายในอาสนวิหาร
สโตอิก
.рф (อ่านว่า "ด็อต เอร เอฟ", รัสเซีย: Росси́йская Федера́ция, "สหพันธรัฐรัสเซีย") เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศรัสเซีย เริ่มใช้ครั้งแรกใน พ.ศ. 2551
โดเมนนี้เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดชื่อแรกในโลกที่ใช้อักษรซีริลลิก และชื่อเว็บไซต์ที่ใช้โดเมนนี้จะเป็นอักษรซีริลลิกเท่านั้น
แผงเซลล์แสงอาทิตย์
ทางหลวงชนบท นบ. 1013
ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี
ถนนกรุงเทพฯ–นนทบุรี  เป็นถนนเชื่อมระหว่างพื้นที่เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร กับอำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีระยะทางเริ่มต้นจากถนนประชาราษฎร์ สาย 2 (ทางแยกเตาปูน) ในพื้นที่แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ ตรงไปทางทิศเหนือ ตัดผ่านทางรถไฟสายใต้ เข้าพื้นที่แขวงวงศ์สว่าง จากนั้นโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนวงศ์สว่าง (ทางแยกวงศ์สว่าง) ข้ามคลองบางเขนเข้าสู่เขตตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี ข้ามคลองบางตะนาวศรีเข้าเขตตำบลตลาดขวัญ และไปสิ้นสุดที่จุดตัดระหว่างถนนสายนี้กับถนนติวานนท์และถนนนครอินทร์ (ทางแยกติวานนท์) โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนประชาราษฎร์
ถนนกรุงเทพฯ–นนทบุรีเป็นถนนขนาด 4 ช่องทางจราจร (เกาะกลางเป็นที่ตั้งของรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม) ระยะทางรวม 5.358 กิโลเมตร ความกว้างประมาณ 25 เมตร ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่นเพื่อตัดถนนเชื่อมคมนาคมกรุงเทพพระมหานครกับจังหวัดนนทบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2474 โดยมีแนวเส้นทางเริ่มจากถนนพระรามที่ 5 (แต่เมื่อก่อสร้างจริงนั้นเริ่มที่ถนนประชาราษฎร์ สาย 2) ไปถึงบริเวณเหนือวัดลานวัว ทั้งนี้เพื่อให้การจราจรทางบกระหว่างสองจังหวัดรวดเร็วยิ่งขึ้น หลังจากเมื่อปี พ.ศ. 2471 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายศาลากลางจังหวัดนนทบุรีจากปากคลองบางซื่อลงมาตั้งที่ตำบลบางขวาง รวมทั้งยังโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเรือนจำมหันตโทษกลางขึ้นที่นั่นด้วย
ในปีต่อมา (พ.ศ. 2475) พระองค์โปรดเกล้าฯ พระราชทานนามถนนสายนี้รวมกับถนนที่มาจากตัวจังหวัดนนทบุรีถึงวัดลานวัวว่า ถนนประชาราษฎร์ จนกระทั่งภายหลังได้มีการเปลี่ยนชื่อถนนช่วงทางแยกเตาปูนถึงทางแยกติวานนท์เป็น ถนนกรุงเทพฯ–นนทบุรี ปัจจุบันถนนกรุงเทพฯ–นนทบุรีในเขตบางซื่ออยู่ในการดูแลของสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร มีระยะทาง 3.617 กิโลเมตร ส่วนช่วงที่อยู่ในเขตอำเภอเมืองนนทบุรีนั้นถือเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 301 สายคลองบางเขน–ติวานนท์ และเป็นเขตควบคุมของหมวดทางหลวงนนทบุรี แขวงทางหลวงนนทบุรี (หน่วยงานของกรมทางหลวง) ระยะทาง 1.741 กิโลเมตร
อนึ่ง การใช้ชื่อซอยย่อยของถนนระหว่างสองพื้นที่ยังมีความแตกต่างกันอีกด้วย กล่าวคือ กรุงเทพมหานครใช้ชื่อซอยว่า "กรุงเทพ–นนทบุรี" ฝั่งขาออก (ฝั่งซอยเลขคี่) มี 24 ซอย และฝั่งขาเข้า (ฝั่งซอยเลขคู่) มี 31 ซอย ส่วนเทศบาลนครนนทบุรีจะเริ่มนับตัวเลขใหม่เมื่อเข้าเขตจังหวัดนนทบุรี โดยใช้ชื่อซอยว่า "กรุงเทพ-นนท์" ฝั่งขาออกมี 8 ซอย และฝั่งขาเข้ามี 7 ซอย
ถนนประชาราษฎร์
ถนนประชาราษฎร์  เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีระยะทางเริ่มต้นจากทางแยกติวานนท์ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างถนนติวานนท์ ถนนนครอินทร์ และถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรีในพื้นที่ตำบลตลาดขวัญ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โค้งและตรงไปทางทิศตะวันตก จนกระทั่งตัดกับถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรีที่ทางแยกประชาราษฎร์-เลี่ยงเมืองนนทบุรี และเข้าเขตตำบลสวนใหญ่ จากนั้นเบี่ยงลงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เล็กน้อย ก่อนตัดกับถนนพิบูลสงครามที่ทางแยกศรีพรสวรรค์ และไปสิ้นสุดที่วงเวียนหอนาฬิกาท่าน้ำนนทบุรี
ถนนประชาราษฎร์เป็นถนนสายแรก ๆ ของจังหวัดนนทบุรี ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่นเพื่อตัดถนนจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตำบลบางขวางขึ้นไปถึงวัดลานวัว จังหวัดนนทบุรี พ.ศ. 2474 โดยมีแนวเส้นทางเริ่มจากแม่น้ำเจ้าพระยา ตำบลบางขวาง (ปัจจุบันคือตำบลสวนใหญ่) ไปทางทิศตะวันออกจนถึงบริเวณเหนือวัดลานวัว (ปัจจุบันคือวัดลานนาบุญ) ทั้งนี้เพื่อให้การจราจรทางบกในจังหวัดนนทบุรีมีความสะดวกรวดเร็วยิ่งขึ้น หลังจากที่เมื่อ พ.ศ. 2471 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายศาลากลางจังหวัดนนทบุรีจากปากคลองบางซื่อลงมาตั้งที่ตำบลบางขวาง รวมทั้งยังโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเรือนจำมหันตโทษกลางขึ้นที่นั่นด้วย
ในปีต่อมา (พ.ศ. 2475) พระองค์จึงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามถนนสายนี้รวมกับถนนที่ตัดมาจากตำบลบางซื่อ กรุงเทพพระมหานคร (ซึ่งตัดขึ้นในช่วงเดียวกัน) ว่า ถนนประชาราษฎร์ จนกระทั่งภายหลังได้มีการแบ่งถนนประชาราษฎร์ช่วงตั้งแต่ทางแยกเตาปูนถึงทางแยกติวานนท์ออกไปเป็นถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ถนนประชาราษฎร์จึงมีระยะทางอยู่ในจังหวัดนนทบุรีเท่านั้น ปัจจุบันช่วงตั้งแต่ทางแยกติวานนท์ถึงทางแยกศรีพรสวรรค์เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 306 และอยู่ในเขตควบคุมของหมวดทางหลวงนนทบุรี แขวงทางหลวงนนทบุรี (หน่วยงานของกรมทางหลวง)
ถนนติวานนท์
ถนนพิบูลสงคราม
ถนนบางกรวย-ไทรน้อย
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย  ประกอบด้วยเส้นทางที่มีชื่อซ้ำกันสองสาย สายแรกคือถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายหลัก ซึ่งระยะทางส่วนใหญ่ของถนนได้รับการกำหนดให้เป็น "ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215" เป็นเส้นทางคมนาคมสำคัญสายหนึ่งบนพื้นที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาในจังหวัดนนทบุรี เนื่องจากตัดผ่านเกือบทุกอำเภอของจังหวัด ได้แก่ อำเภอบางกรวย อำเภอเมืองนนทบุรี อำเภอบางใหญ่ อำเภอบางบัวทอง และอำเภอไทรน้อยตามลำดับ ส่วนอีกสายคือถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายแยกเข้าตัวอำเภอบางใหญ่เก่า เป็นเส้นทางสั้น ๆ ในเขตอำเภอบางใหญ่ ระยะทางบางส่วนของถนนสายนี้ได้รับการกำหนดให้เป็น "ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3584"
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายหลัก.
ถนนบางกรวย–ไทรน้อยก่อสร้างขึ้นในช่วงที่นายสอาด ปายะนันทน์ ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดนนทบุรี หลังจากที่จอมพลประภาส จารุเสถียร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในสมัยนั้นได้เดินทางมาตรวจราชการและมีนโยบายพัฒนาจังหวัดนนทบุรีให้เจริญก้าวหน้าโดยเร็วในทุก ๆ ด้านโดยเฉพาะด้านการคมนาคมและด้านความเป็นอยู่ของราษฎร โดยเริ่มตัดถนนขึ้นเป็นทางลาดยาง (พร้อมกับถนนเทอดพระเกียรติซึ่งเป็นทางลัดไปออกบางบำหรุ) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2503 จนกระทั่งแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2506 ระยะทางบางช่วงของถนนสายนี้สร้างขึ้นบนคันดินเดิมและตามทิศทางเดิมของทางรถไฟสายบางบัวทอง นอกจากนี้ยังมีประชาชนในพื้นที่ร่วมกันอุทิศที่ดินให้ตัดถนนเป็นทางสาธารณะด้วย และเนื่องจากมีแนวเส้นทางยาวและคดเคี้ยวมากจึงมีระยะทางรวมตลอดสายประมาณ 35 กิโลเมตร ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการตัดถนนอยู่ที่ประมาณ 7,500,000–8,000,000 บาท
ถนนบางกรวย–ไทรน้อยเป็นถนนที่มีขนาดตั้งแต่ 2 ช่องจราจรไปจนถึง 6 ช่องจราจร ไม่มีเกาะกลาง ปัจจุบันเส้นทางตั้งแต่กิโลเมตรที่ 9+550 (ตำบลบางกร่าง เขตเทศบาลเมืองบางศรีเมือง) เป็นต้นไปได้ขยายช่องทางจราจรจากเดิม 2 ช่องทางเป็น 4 ช่องทาง และตั้งแต่เข้าเขตอำเภอบางบัวทองจนถึงช่วงก่อนถึงโค้งสามวังได้ขยายเป็น 4–6 ช่องทาง นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2554 กรมทางหลวงได้เริ่มขยายผิวการจราจรระหว่างกิโลเมตรที่ 21+560 ถึงกิโลเมตรที่ 34+798 (ตั้งแต่ก่อนถึงโค้งสามวังจนถึงทางแยกเข้าตัวอำเภอไทรน้อย) จากเดิม 2 ช่องทางให้เป็น 6 ช่องทาง และปรับปรุงผิวถนนเดิมเป็นถนนแอสฟัลต์คอนกรีตเสริมเหล็ก เพิ่มเกาะกลางถนน ปรับปรุงระบบการระบายน้ำ ทางเท้า และเสาไฟฟ้าตลอดสองข้างทางให้สมบูรณ์ รวมทั้งก่อสร้างสะพานข้ามทางแยกบางบัวทองขนาด 4 ช่องจราจร เพื่อแก้ไขปัญหาการจราจรติดขัดในชั่วโมงเร่งด่วนและรองรับปริมาณการจราจรที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในพื้นที่
เขตอำเภอบางกรวย.
เริ่มจากถนนจรัญสนิทวงศ์ที่ปากทางบางกรวย (ใกล้เชิงสะพานพระราม 7) ในพื้นที่ตำบลบางกรวย โดยถือเป็น ทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 4-0001 อยู่ในความควบคุมของเทศบาลเมืองบางกรวยตั้งแต่จุดนี้ ไปทางทิศตะวันตก ผ่านวัดเชิงกระบือ จนถึงปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 9 (ร่วมใจ) จึงโค้งไปทางทิศเหนือ ถึงปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 8 (ทิพยเนตร) โค้งไปทางทิศตะวันตก ถึงปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 13 (สมชายพัฒนา) โค้งไปทางทิศเหนือ ไปทางทิศตะวันตก ผ่านวัดจันทร์และวัดโพธิ์เผือก ไปทางทิศใต้และทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตัดกับซอยบางกรวย–ไทรน้อย 17 (ภาณุรังษี) และซอยบางกรวย–ไทรน้อย 18 (เฉลิมศักดิ์) ที่ทางแยกวัดสำโรง ข้ามคลองบางบำหรุเข้าพื้นที่ตำบลวัดชลอ และยังมุ่งไปทางทิศเดิมจนถึงวงเวียนบางกรวย (จุดตัดกับถนนเทอดพระเกียรติและถนนบางกรวย–จงถนอม) จึงมุ่งขึ้นทางทิศเหนือ ผ่านวัดชลอ ข้ามคลองบางกรวย ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
จนกระทั่งถึงบริเวณกิโลเมตรที่ 5.7 จึงเข้าเขตตำบลบางสีทอง โดยถือเป็น ทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 36-001 อยู่ในความควบคุมของเทศบาลตำบลบางสีทอง ผ่านปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 26 (วัดโคนอน) โค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เลยปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 23 (สวนเกษรา) จึงโค้งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 30 (วัดรวกบางสีทอง) โค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนนครอินทร์ที่ทางแยกบางสีทอง ไปทางทิศตะวันตกและทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ามคลองวัดแดงที่กิโลเมตรที่ 8+475 เข้าเขตตำบลบางกร่าง อำเภอเมืองนนทบุรี
เขตอำเภอเมืองนนทบุรี.
เริ่มจากสะพานข้ามคลองวัดแดงที่กิโลเมตรที่ 8+475 เข้าเขตควบคุมของหมวดทางหลวงบางใหญ่ แขวงทางหลวงนนทบุรี โดยถือเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215 สายคลองวัดแดง–ไทรน้อย หมายเลขควบคุม 0101 ตอนคลองวัดแดง–บางบัวทอง ตั้งแต่จุดนี้ แนวเส้นทางยังคงมุ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในพื้นที่ตำบลบางกร่าง ตัดกับถนนบางศรีเมือง จากนั้นไปทางทิศตะวันตก ข้ามคลองบางกร่าง ผ่านวัดปราสาท ตัดกับถนนราชพฤกษ์ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จนกระทั่งสุดเขตอำเภอเมืองนนทบุรีและเข้าเขตอำเภอบางใหญ่
เขตอำเภอบางใหญ่.
อยู่ในพื้นที่ตำบลบางเลนตลอดสาย โดยมุ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือต่อเนื่องมาจากเขตตำบลบางกร่างในอำเภอเมืองนนทบุรี ตัดกับทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 1-0010 (โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการฯ–วัดสวนแก้ว) วกขึ้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนบางกรวย–ไทรน้อย (สายแยกเข้าบางใหญ่เก่า) เมื่อผ่านปากซอยบางเลน ซอย 8 (วัดศรีราษฎร์) จึงโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับซอยบางเลน ซอย 5 (วัดสวนแก้ว) จากนั้นตรงไปทางทิศเดิมจนกระทั่งข้ามคลองอ้อม สุดเขตอำเภอบางใหญ่และเข้าเขตอำเภอบางบัวทอง
เขตอำเภอบางบัวทอง.
เริ่มจากสะพานข้ามคลองอ้อม ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในพื้นที่ตำบลบางรักใหญ่ ตัดกับถนนรัตนาธิเบศร์ที่ทางแยกบางพลู ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เข้าเขตตำบลบางรักพัฒนา และไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านปากซอยเทศบาล 11 (จันทร์ทองเอี่ยม) จากนั้นไปทางทิศเดิมจนเข้าเขตตำบลพิมลราช เมื่อถึงกิโลเมตรที่ 19+973 (บริเวณหน้าที่ทำการโครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาพระยาบรรลือ) จึงเข้าเขตควบคุมของเทศบาลเมืองบางบัวทอง จากนั้นเข้าเขตตำบลโสนลอย ข้ามคลองบ้านกล้วย ตัดกับถนนเทศบาล 3 ข้ามคลองพระพิมล เข้าเขตตำบลบางบัวทอง โค้งขึ้นทางทิศเหนือ เมื่อถึงกิโลเมตรที่ 21+560 จึงเข้าเขตทางหลวงแผ่นดินอีกครั้งหนึ่ง (โดยกำหนดเป็น หมายเลขควบคุม 0102 ตอนบางบัวทอง–ไทรน้อย และอยู่ในความควบคุมของหมวดทางหลวงบางบัวทอง แขวงทางหลวงนนทบุรี) ก่อนวกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกบางบัวทอง มุ่งไปทางทิศเดิมจนกระทั่งข้ามคลองตาคล้าย สุดเขตอำเภอบางบัวทองและเข้าเขตอำเภอไทรน้อย
เขตอำเภอไทรน้อย.
เริ่มจากสะพานข้ามคลองตาคล้ายและคลองลากค้อน ตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในเขตตำบลไทรน้อย จนกระทั่งข้ามคลองห้าร้อยเข้าเขตตำบลคลองขวางและตัดกับถนนเทศบาล 2 ตรงไปอีกเล็กน้อยจึงถึงกิโลเมตรที่ 34+798 จึงสุดระยะถนนบางกรวย–ไทรน้อยและทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215 โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 1-0018 (บ้านไทรน้อย–บ้านคลองนาหมอน) ซึ่งเป็นทางลัดไปออกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ต่างระดับรังสิต–พนมทวน) ที่ทางแยกไทรน้อยได้
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายแยกเข้าบางใหญ่เก่า.
ถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายแยกเข้าบางใหญ่เก่า สร้างขึ้นบนแนวคันทางเดิมของทางรถไฟสายบางบัวทอง (ช่วงทางแยกเข้าท่าน้ำบางใหญ่) เช่นเดียวกับถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายหลัก เดิมมีชื่อเรียกในท้องถิ่นหลายชื่อปนกัน ได้แก่ "ถนนบางกรวย–บางใหญ่", "ถนนบางใหญ่เก่า", "ถนนอำเภอบางใหญ่ (เก่า) ", "ซอยไปรษณีย์บางใหญ่" เป็นต้น ปัจจุบันเทศบาลตำบลบางม่วงซึ่งเป็นผู้ดูแลสายทางระยะปลายได้ตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ถนนบางกรวย–ไทรน้อย" เช่นกัน แม้ว่าจะไม่ได้มีเส้นทางยาวต่อเนื่องไปถึงเขตอำเภอทั้งสองก็ตาม
ถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายแยกเข้าบางใหญ่เก่า แยกออกจากถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายหลักบริเวณกิโลเมตรที่ 13 ที่วงเวียนการไฟฟ้าบางใหญ่ ในพื้นที่ตำบลบางเลน อำเภอบางใหญ่ โดยมีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3584 ทางเข้าบางใหญ่–บางม่วง (เดิมได้รับการกำหนดเป็นตอนควบคุม 0102 ของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215) และอยู่ในเขตควบคุมของหมวดทางหลวงบางใหญ่ แนวเส้นทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเป็นระยะทาง 631 เมตร จึงสุดเขตทางหลวงแผ่นดินและเข้าเขตทางหลวงท้องถิ่นในความดูแลของเทศบาลตำบลบางม่วง ตรงไปทางทิศเดิมจนกระทั่งสุดระยะถนนที่สะพานข้ามคลองบางกอกน้อย หน้าสำนักงานเทศบาลตำบลบางม่วง โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนบางใหญ่–บางคูลัด ซึ่งเป็นทางลัดไปออกถนนกาญจนาภิเษกบริเวณกิโลเมตรที่ 39 ได้
ปัจจุบันถนนสายนี้ทั้งส่วนที่อยู่ในเขตรับผิดชอบของเทศบาลตำบลบางม่วงและส่วนที่อยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงมีขนาด 4 ช่องจราจรตลอดเส้นทาง ส่วนจุดตัดกับถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายหลักได้รับการปรับปรุงรูปแบบจากสามแยกรูปตัววายเป็นวงเวียนในปี พ.ศ. 2554
ถนนนครอินทร์
ถนนนครอินทร์  หรือ ทางหลวงชนบท นบ.1020 สายนครอินทร์ เป็นเส้นทางการคมนาคมในพื้นที่อำเภอเมืองนนทบุรีและอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี โดยเป็นถนนขนาด 10 ช่องทางจราจร มีเส้นทางเริ่มต้นที่แยกติวานนท์ ในอำเภอเมืองนนทบุรี ไปบรรจบกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกต่างระดับบางคูเวียงในอำเภอบางกรวย
ถนนนครอินทร์ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอบางบัวทอง อำเภอเมืองนนทบุรี อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี และเขตตลิ่งชัน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2537 โดยเป็นหนึ่งในโครงการถนนต่อเชื่อมสายติวานนท์-เพชรเกษม-รัตนาธิเบศร์ (แนวตะวันออก-ตะวันตก) เพื่ออำนวยความสะดวกและความรวดเร็วแก่การคมนาคม การขนส่ง และการจราจร แต่เนื่องจากกฎหมายดังกล่าวได้หมดอายุบังคับใช้ไปก่อนที่กรมโยธาธิการจะสำรวจแนวเขตที่ดินที่จะเวนคืนให้แล้วเสร็จ จึงได้ออกพระราชกฤษฎีกาเดียวกันอีกครั้งในปี พ.ศ. 2542 หลังจากนั้นจึงเริ่มเวนคืนที่ดินและก่อสร้างเส้นทางถนนรวมทั้งสะพานซึ่งจะเป็นตัวเชื่อมถนนทั้งสองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเข้าด้วยกัน
ในปี พ.ศ. 2545 ทางการได้เริ่มเปิดให้ใช้ถนนสายนี้ (ขณะนั้นแล้วเสร็จเพียงช่วงติวานนท์ถึงบางกรวย-ไทรน้อย) พร้อม ๆ กับเปิดการจราจรบนสะพานข้ามแม่น้ำแห่งใหม่ซึ่งได้รับพระราชทานชื่อว่า "สะพานพระราม 5" ประชาชนทั่วไปจึงเริ่มเรียกชื่อถนนว่า ถนนพระราม 5 ตามชื่อสะพาน จนกระทั่งการก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ทั้งสายในปี พ.ศ. 2546 กรมทางหลวงชนบทผู้รับผิดชอบสายทาง (รับโอนมาจากกรมโยธาธิการ) ได้หารือกับกรมศิลปากรเพื่อตั้งชื่อถนนอย่างเป็นทางการ ในขั้นแรกนั้นทางกรมศิลปากรโดยสำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ เห็นว่าน่าจะใช้ชื่อมีความสัมพันธ์กับชื่อสะพาน แต่หากนำชื่อสะพานมาใช้เป็นชื่อถนนด้วยนั้นจะซ้ำซ้อนกับถนนที่มีชื่อว่า "พระรามที่ 5" อยู่แล้ว นั่นคือ ถนนพระรามที่ 5 ในพื้นที่เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร จึงเห็นชอบกับชื่อถนนที่กรมทางหลวงชนบทเสนอไป โดยนำชื่อวัดนครอินทร์ซึ่งตั้งอยู่ที่เชิงสะพานพระราม 5 มาตั้งโดยอนุโลมเป็น ถนนนครอินทร์