pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทั้งนี้เจ้าพระยาวรพงศ์พิพัฒน์ (หม่อมราชวงศ์เย็น อิศรเสนา) ซึ่งเป็นเจ้าของกิจการทางรถไฟสายบางบัวทอง ได้ขอพระราชทานเป็นแม่กองในการสร้างทางรถไฟสำหรับลำเลียงผู้โดยสารและเสบียง เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ข้าราชบริพาร ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเคยเสด็จด้วยรถไฟพระที่นั่งนี้หลายครั้ง โดยครั้งแรกเสด็จเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2464 พระนางเธอลักษมีลาวัณโดยเสด็จด้วยรถไฟพระที่นั่งนี้ครั้งหนึ่ง ส่วนสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายาโดยเสด็จบนรถไฟพระที่นั่งสองครั้ง
ยกเลิกเส้นทาง.
แต่ในการเสด็จประทับแรมในแต่ละครั้งของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมักเกิดปัญหานานัปการสำหรับข้าราชบริพาร ได้แก่ น้ำจืดที่หายาก รถไฟที่เสียบ่อยการเดินทางใช้เวลานาน และแมลงวันหัวเขียวที่มีจำนวนมากต้องคอยไล่มิให้รบกวนในหลวงตลอดเวลา ในการเสด็จประทับแรมครั้งสุดท้าย มีมหาดเล็กคนหนึ่งบริภาษอย่างกระซิบกระซาบว่า "หาดเจ้าสำราญ แต่ข้าราชบริพารเบื่อ" แม้จะทราบถึงพระเนตรพระกรรณของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวแต่ก็มิทรงถือโทษโกรธแต่อย่างใดเพียงแต่เสด็จกลับก่อนกำหนด และมีพระราชดำรัสด้วยว่า "ไม่อยากจะเข้าไปรบกวนความสนุกสบายของเขา" ภายหลังทางจังหวัดเพชรบุรีจึงกราบบังคมทูลพบพื้นที่ตากอากาศแห่งใหม่ที่ตำบลห้วยทรายเหนือ มีน้ำจืดเพียงพอ จึงโปรดเกล้าให้สร้างพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน ณ ที่แห่งนั้นเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2467 พระตำหนักหาดเจ้าสำราญจึงถูกทิ้งร้างไป ทางรถไฟก็ถูกรื้อถอนไปหลังจากนั้น
ปัจจุบันได้รื้อรางทางรถไฟสายนี้จนสิ้นแล้ว และภายหลังจึงได้สร้างทางหลวงแผ่นดินทับเส้นดังกล่าว ปัจจุบันคือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3177 เพชรบุรี-หาดเจ้าสำราญ
รถจักรไอน้ำที่ใช้เดินรถในทางรถไฟสายนี้เป็นของเก่าที่นำมาปรับปรุงใหม่ จึงมักเสียบ่อย ๆ และมีกำลังลากจูงน้อย ทั้งขบวนจะมีตู้โดยสารจำนวน 6 ตู้ ไม่รวมตู้สำหรับลำเลียงน้ำจืดไปด้วย ส่วนรางนั้นมีความกว้าง 75 เซนติเมตร มิได้รองด้วยหินโรยทาง ตัดทางไม่ค่อยตรง เวลาเดินรถ ขบวนก็จะส่ายไปมาน่าเวียนหัว บางครั้งตู้โดยสารก็ถูกเหวี่ยงจนหลุดออกมาก็มี แม้จะมีระยะทางเพียง 15 กิโลเมตร แต่รถไฟสายนี้ใช้ระยะเวลาการเดินทางถึง 5 ชั่วโมง กล่าวกันว่ารถไฟช้ามากถึงขนาดที่ผู้โดยสารสามารถลงไปทำธุระบางอย่างแล้ววิ่งตามขึ้นมารถไฟก็ทัน หรือลงไปจากขบวนรถแล้วเดินตามรถไฟก็ยังได้ และหลายครั้งที่ผู้โดยสารต้องทนตากแดดระหว่างรอซ่อมรถไฟที่เสียอยู่เป็นนิจ
ทางรถไฟสายนี้ไม่มีสถานีรายทาง มีสถานีต้นทางคือสถานีหลวงพระรามราชนิเวศน์ และหาดเจ้าสำราญเป็นสถานีปลายทาง ซึ่งสถานีแห่งหลังนี้มีลักษณะเป็นพลับพลาก่ออิฐถือปูน บานประตูกระจกสี่ด้าน ทั้งนี้ข้าราชบริพารที่ตามเสด็จต้องตีตั๋วก่อนขึ้นรถไฟเสียด้วย
สม รังสี
สม รังสี ( "สม รงฺสี"; ) เป็นนักการเมือง กัมพูชา อดีตผู้นำฝ่ายค้านของกัมพูชา เกิดเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2492 ที่กรุงพนมเปญ เป็นบุตรของนายสม สารี อดีตนักการเมืองกัมพูชาในช่วงทศวรรษ 1950 จบการศึกษาจากประเทศฝรั่งเศส และเคยทำงานกับบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินในฝรั่งเศส
ในปี พ.ศ. 2535 เป็นสมาชิกพรรคฟุนซินเปกของสมเด็จกรมพระนโรดม รณฤทธิ์ และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเสียมราฐ และได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง แต่ปลดออกจากตำแหน่งเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2537 ต่อมา เขาถูกบังคับให้พ้นจากสมาชิกภาพของพรรคฟุนซินเปกในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2538 และสมัชชาแห่งชาติมีมติให้เขาพ้นจากสมาชิกภาพ ส.ส. เมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2538
สม รังสี ก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้นในปี พ.ศ. 2538 ชื่อพรรคชาติเขมร (Khmer Nation Party - KNP) ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคสมรังสี (Sam Rainsy Party - SRP) ก่อนการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2541 และได้รับเลือกตั้งเป็นผู้แทนในจังหวัดกำปงจาม ใน พ.ศ. 2543 พรรคสมรังสีที่เป็นพรรคฝ่ายค้านได้อออกมาประท้วงเกี่ยวการทุจริตในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมในกัมพูชา เมื่อ พ.ศ. 2543 โดยนายสม รังสีเป็นผู้นำผู้ประสบภัยน้ำท่วมจากพนมเปญและจังหวัดใกล้เคียงประมาณ 3,000 คนเดินขบวนประท้วงรัฐบาลแล้วไปชุมนุมต่อที่หน้ารัฐสภาเมื่อ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2543
ในช่วงที่ฮุน เซน ก่อการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2548 นายสม รังสี ได้เดินทางหลบหนีออกจากกัมพูชา และถูกศาลกัมพูชาตัดสินลับหลัง ลงโทษจำคุก 18 เดือน สัม รังสีเดินทางกลับกัมพูชาในปี พ.ศ. 2549 หลังได้รับพระราชทานอภัยโทษจากพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ตามคำกราบทูลของฮุน เซน
ในปี พ.ศ. 2552 นายสัม รังสี ถูกถอนเอกสิทธิ์คุ้มครองของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร หลังการวิพากษ์วิจารณ์นโยบายของรัฐบาลกัมพูชา กรณีถูกเวียดนามรุกล้ำเขตแดน และถูกตั้งข้อหาทำลายทรัพย์สิน กรณีถอนหมุดหลักเขตแดนกัมพูชา-เวียดนาม ที่จังหวัดสวายเรียง
Sam Rainsy
หม่อมเจ้ากุมารีเฉลิมลักษณ์ จิตรพงศ์
หม่อมเจ้ากุมารีเฉลีมลักษณ์ จิตรพงศ์ (ราชสกุลเดิม ดิศกุล; 3 มกราคม พ.ศ. 2459 – 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 )เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมเจิม ดิศกุล ณ อยุธยา
หม่อมเจ้ากุมารีเฉลีมลักษณ์ จิตรพงศ์ (ราชสกุลเดิม ดิศกุล) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมเจิม ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม สนธิรัตน์) เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2459 มีโสทรภราดาและโสทรภคินี ดังนี้
หม่อมเจ้ากุมารีเฉลีมลักษณ์ เสกสมรสกับหม่อมเจ้าเพลารถ จิตรพงศ์ มีโอรสธิดา 3 คน ได้แก่
ถึงชีพิตักษัย.
หม่อมเจ้ากุมารีเฉลีมลักษณ์ จิตรพงศ์ ถึงชีพิตักษัย เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 สิริชันษา 85 ปี
Deutsch เป็นคำศัพท์ภาษาเยอรมัน ซึ่งหมายถึง ตัวภาษาเยอรมันนั่นเอง
นอกจากนี้ Deutsch ยังอาจหมายถึง :
ไอทียู
4 จี
4 จี (4G) กล่าวถึงมาตรฐานโทรศัพท์มือถือที่เป็นรุ่นมาตรฐานที่ต่อจาก 3G และ 2G ซึ่ง 4G จะสามารถเล่นบนคลื่นความถี่ 2100 2500 และ 2600 ขึ้นอยู่กับภูมิภาคและผู้ให้บริการ ซึ่งในประเทศไทย ทรูมูฟเอชเปิดตัวไปเป็นค่ายแรก เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ดีแทคเปิดตัวไปเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 และเอไอเอส 4 จี แอดวานซ์ เปิดตัวไปเป็นค่ายสุดท้ายเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2558
ต่อมาทาง บริษัทแอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส หรือ AIS ร่วมแชร์เสาสัญญาณกับเครือข่าย TOT เป็น AIS-T 4G เพื่อให้สัญญาณครอบคลุมมากยิ่งขึ้น ในปี พ.ศ. 2564 บริษัท แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส หรือ AIS ได้ประกาศรองรับคลื่นความถี่ใหม่เป็นคลื่น 5G ถึงปัจจุบัน
IMT Advanced ที่กำหนดโดยไอทียู ที่มีข้อกำหนดว่า อัตราความเร็วในการส่งข้อมูลต้องมีค่าข้อมูลสูงสุดที่ 100 Mbit/s ในช่วง high mobility และ 1 Gbit/s ในช่วง low mobility
เทคโนโลยี LTE ถูกเรียกแทน "4G" โดยแตกต่างกันออกไปเช่น "3.9G" แม้กระนั้นมาตรฐาน LTE ในปี 2552 ยังไม่สอดคล้องกับมาตรฐานของทาง "IMT-Advanced"
โดยมีการพัฒนาเป็น LTE Advanced ปรับปรุงการใช้งาน
ในขณะเดียวกันได้มีการพัฒนา IEEE 802.16m WiMax 4G เช่นกัน
การพัฒนาได้มีการจัดทำที่ประเทศสวีเดนและนอร์เวย์ และเริ่มมีการใช้จริงใน ประเทศอเมริกาโดยบริษัท Sprintโดยมีระบบโทรศัพท์มือถือที่ใช้ระบบไร้สาย WiMax มีความเร็วสูงสุดที่ 10 Mbit/s
และในประเทศ สวีเดน บริษัท TeliaSonera ได้มีการขยายการให้บริการไปยังกรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน และกรุงออสโล ประเทศนอร์เวย์
ระบบความเข้ากันได้.
เพิ่มเติม : ข้อมูลความเร็วข้างต้นเป็นความเร็วสูงสุดทางทฤษฎีและอาจขึ้นอยู่กับการใช้งานเสาสัญญาณภายนอก ระยะห่างระหว่างเสาสัญญาณ การเคลื่อนที่ของอุปกรณ์ ข้อจำกัดของเทคโนโลยี ขนาดของย่านความถี่ และอื่นๆ
มหายุคเมโซโซอิก
3GPP Long Term Evolution
Long Term Evolution
แอลทีอี
แอลทีอี (LTE - Long Term Evolution) เป็นชื่อโครงการของระบบสื่อสารโทรศัพท์มือถือ 4G โดยมีเป้าหมายในการออกแบบให้สามารถส่งผ่านข้อมูลได้มากขึ้นและเร็วขึ้น แอลทีอีได้มีการเปิดตัวในชื่อโทรศัพท์มือถือ 4G LTE โดยเทเลียโซเนรา ในสต็อกโฮล์ม และ ออสโล ในวันที่ 14 ธันวาคม 2552 โดยพัฒนาเพิ่มเติมจากระบบยูเอ็มทีเอส ของระบบ 3G
4G LTE มีความสามารถดาวโหลดได้สูงถึง 100Mbps ความเร็วอับโหลด 50Mbps และปิงต่ำกว่า 10 มิลลิวินาที โดยมีแบนด์วิทธ์อยู่ในช่วงระหว่างช่วง 1.4 เมกกะเฮิร์ตถึง 20 เมกกระเฮิร์ต
ในวันที่ 18 สิงหาคม 2552 ทาง European Commission ได้ประกาศลงทุนเป็นจำนวนเงิน 18 ล้านยูโรในงานวิจัยและพัฒนา LTE Advanced.
LTE นั้นย่อมาจาก Long Term Evolution เป็นเทคโนโลยีหนึ่งที่ถูกนำมาทดลองใช้ในยุค 4G โดยเกิดจากความร่วมมือของ 3GPP (3rd Generation Partnership Project) ที่มีการพัฒนาให้ LTE มีความเร็วมากกว่ายุค 3G ถึง 10 เท่า โดยมีความสามารถในการส่งถ่ายข้อมูลและมัลติมีเดียสตรีมมิ่งที่มีความเร็วอย่างน้อย 100 Mbps และมีความเร็วสูงสุดถึง 1 Gbps นอกจากเทคโนโลยี LTE แล้วยังมีอีก 2 เทคโนโลยีที่ถูกนำมาทดลองใช้เหมือนกันคือ UMB (Ultra Mobile Broadbrand) ที่พัฒนามาจากมาตรฐาน CDMA2000 ซึ่งเป็นเทคโนโลยีหนึ่งที่ถูกนำมาใช้ในยุค 3G นั่นเองและ WiMax (Worldwide Interoperability for Microwave Access)เป็นเทคโนโลยีบรอดแบนด์ไร้สายความเร็วสูง โดยพัฒนามาจากมาตรฐาน IEEE 802.16 ซึ่งเป็นมาตราฐานเดียวกันกับ Wi-Fi แต่มาตรฐาน Wimax สามารถส่งสัญญาณได้ไกลถึง 40 ไมล์ ด้วยความเร็ว 70 Mbps และมีความเร็วสูงสุด 100 Mbps โดยปัจจุบันนี้มีเพียง 2 เทคโนยีที่ถูกนำมาใช้ในยุค 4G คือ เทคโนโลยี LTE และ Wimax ซึ่งเกือบทุกประเทศทั่วโลกใช้เทคโนโลยี 4G LTE แต่มีเพียงบางประเทศเท่านั้นที่ใช้เทคโนโลยี 4G Wimax เช่น ประเทศญี่ปุ่น ไต้หวัน บังคลาเทศ เป็นต้น
ถนนฉางอาน
"สำหรับเมือง ดู ฉางอาน"
ถนนฉางอาน  เป็นถนนในกรุงปักกิ่งขึ้นสมัยราชวงศ์หมิงเมื่อราว ค.ศ. 1406–1420 พร้อม ๆ กับการสร้างพระราชวังต้องห้าม ซึ่งปัจจุบันเป็นถนนที่มีโบราณสถานและสถานที่สำคัญหลายแห่ง เช่น จัตุรัสเทียนอันเหมิน ซุ้มตงตานกับซุ้มซีตาน
ถนนฉางอานได้รับการปรับปรุงใหม่ในช่วง ค.ศ. 1958–1959 ซึ่งเป็นช่วงที่บูรณะจัตุรัสเทียนอันเหมิน พร้อมกับการสร้างมหาศาลาประชาชนกับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติจีน
ตั้งแต่ ค.ศ. 1949 เป็นต้นมา ถนนฉางอานเป็นที่สวนสนามของทหารกองทัพปลดปล่อยประชาชนเนื่องในวันชาติจีน
ช่วงเช้าในกรุงปักกิ่ง ทหารกองทัพปลดปล่อยจะอารักขาธงชาติผ่านถนนฉางอานเพื่อเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสา ส่วนช่วงเย็นจะเชิญธงชาติลงจากยอดเสา
ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย
ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย เป็นศาลยุติธรรมของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีเขตอำนาจศาลครอบคลุมพื้นที่อำเภอปาย และอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน
อาคารศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย เป็นอาคารที่มีความโดดเด่นในรูปแบบที่ไม่เหมือนกับศาลจังหวัดอื่นๆ
ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย จัดตั้งขึ้นตามนโยบายของนายวิรัช ลิ้มวิชัย อดีตประธานศาลฎีกา ที่จะอำนวยความยุติธรรม ด้วยความเที่ยงธรรม รวดเร็ว และเสมอภาค และมีดำริที่จะให้มีศาลที่ประชาชนสามารถเข้าถึงความยุติธรรมได้โดยสะดวก รวดเร็ว เป็นธรรม ประหยัด และทั่วถึง จึงมีบัญชาให้สำนักงานศาลยุติธรรม โดยนายพินิจ สุเสารัจ เลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรม ทำโครงการที่จะก่อสร้างอาคารที่ทำการศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย เพื่ออำนวยความยุติธรรมและอำนวยความสะดวกให้แก่ประชาชน ในพื้นที่อำเภอปายและอำเภอปางมะผ้า โดยไม่ต้องเดินทางไปยังศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน ซึ่งมีระยะทางไกล
รูปแบบอาคารศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย มีความโดดเด่น ซึ่งกองออกแบบและก่อสร้าง ได้กำหนดรูปแบบให้กลมกลืนกับเอกลักษณ์วัฒนธรรมท้องถิ่นของอำเภอปาย โดยใช้ต้นแบบของบ้านพักนายอำเภอปาย ซึ่งมีลักษณะเป็นบ้านไม้และคงเอกลักษณ์เดิมของตัวบ้าน ซึ่งมีอายุมากกว่า 50 ปี โดยใช้งบประมาณในการก่อสร้างจำนวน 5.054 ล้านบาท
อาคารศาลฯ เปิดทำการเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2552
ดีปลี
ดีปลี มีชื่อท้องถิ่นอื่นอีกคือ: ดีปลีเชือก (ภาคใต้) ประดงข้อ ปานนุ (ภาคกลาง)
ดีปลีเป็นไม้เลื้อยชนิดหนึ่ง ใบรูปไข่ โคนมน ปลายแหลม เป็นพืชใบเดี่ยว คล้ายใบย่านางแต่ผิวใบมันกว่า บางกว่าเล็กน้อย ดอกเป็นรูปทรงกระบอกปลายมน เมื่อแก่จะมีผลเป็นสีแดง
นิยมปลูกโดยการใช้เถา ชอบดินร่วนและอุดมสมบรูณ์ ทนแห้งแล้งได้ดี ฤดูที่เหมาะสมในการปลูกก็คือฤดูฝน เวลาปลูกใช้เถาที่ชำจนรากงอกแล้วปลูก
แล้วทำเสาให้เลื้อย ควรดูแลเรื่องน้ำและศัตรูพืชด้วย ดีปลีเป็นสมุนไพรที่ใช้มากในอุตสาหกรรม ยาแผนโบราณประมาณ 5,000 – 7,000 กิโลกรัม/ปี
ปลูกได้ดีในภาคใต้ของประเทศไทย นับว่าเป็นพืชสมุนไพรตัวหนึ่งที่อยู่ในแผน
พัฒนาเพื่อส่งเป็นสินค้าส่งออก
ใช้ผลแก่แห้งเป็นยา โดยเก็บช่วงที่ผลแก่จัดแต่ยังไม่สุก ตากแดดให้แห้ง มีรสเผ็ดร้อน ขม มีสรรพคุณขับลม บำรุงธาตุ แก้จุกเสียด ซึ่งจากข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ดีปลีแห้งประกอบด้วย " อัลคาลอยด์" ชื่อว่า Piperine ประมาณ 4 – 6%, Chavicine, น้ำมันระเหยหอม 1% ตามรายงานการศึกษาวิจัยพบว่า ดีปลีใช้ประกอบตำรับยาที่ใช้รักษาโรคเกี่ยวกับระบบย่อยอาหาร ท้องอืดเฟ้อ ธาตุไม่ปกติ ทั้งนี้เพราะดีปลีมีน้ำมันหอมระเหย
ผลแก่แห้งของดีปลี ใช้เป็นยารักษาอาการดังนี้ อาการท้องอืด ท้องเฟ้อ และอาการปวดท้อง รวมทั้งแก้อาการคลื่นไส้อาเจียน ที่เกิดจากธาตุที่ไม่ปกติ โดยการใช้ผลแก่แห้ง 1 กำมือ (ประมาณ 10 – 15 ดอก) ต้มเอาน้ำมาดื่ม ถ้าไม่มีดอกก็ให้ใช้เถาต้มแทนได้อาการไอและมีเสมหะ ใช้ผลแก่แห้งประมาณครึ่งผล ฝนกับน้ำมะนาวผสมเกลือกวาดในลำคอหรือจิบบ่อย ๆ นอกจากนี้ ผลดีปลีแห้งสามารถใช้เป็นเครื่องเทศประกอบอาหารต่าง ๆ ได้
ปัจจุบันดีปลีใช้น้อยในอาหารยุโรป แต่ยังใช้ในอาหารอินเดียและอาหารเนปาล อาหารแอฟริกาเหนือบางชนิดใช้ผสมในเครื่องเทศ และใช้ในอาหารมาเลเซียและอินโดนีเซีย ร้านขายของชำในอินเดียจะเรียกว่า "pippali" ซึ่งเป็นเครื่องเทศหลักของนีหารีซึ่งเป็นอาหารประจำชาติของปากีสถาน ดีปลีมีสารเคมีชื่อพิเพอร์ลองกูมีน ซึ่งมีคุณสมบัติต้านการอักเสบ
มอนทรีออลสครูว์จ็อบ
มอนทรีออลสครีวจอป  เป็นเหตุการณ์ที่น่าจดจำใน ประวัติศาสตร์ ของ WWE โดยเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 ที่ โมลสัน เซ็นเตอร์ ในศึก เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ ระหว่างการชิงแชมป์ WWF ของ ชอว์น ไมเคิลส์ กับ ฮิทแมน "เบรต" ฮาร์ต ซึ่งในขณะนั้นเบรตฮาร์ทเป็นแชมป์ WWF อยู่ วินซ์ แมคแมน ประธานของ WWF ซึ่งขณะนั้นทำหน้าที่โฆษกอยู่จึงได้สั่งให้ เอิร์ล เฮบเนอร์ กรรมการบนเวทีสั่นระฆังยุติการปล้ำและประกาศให้ ชอว์น ไมเคิลส์ เป็นแชมป์ WWF คนใหม่ทั้งๆที่ในตอนนั้นชอว์นได้ใส่ ชาร์ปชูตเตอร์ ต่อ เบรต ฮาร์ต แต่ เบรต ฮาร์ต ยังไม่ได้ตบพื้นยอมแพ้จึงทำให้หลังจากนั้น เบรต ฮาร์ต ได้ย้ายจาก WWF ไปอยู่ WCW แทนและในเวลาต่อมาทีมเขียนบทจึงได้เขียนบท Mr.McMahon ขึ้นมาในเวลาต่อมา 12 ปีหลังจากนั้น วินซ์ แมคแมน นำ เบรต ฮาร์ต มาเป็นผู้จัดการแข่งขันใน รอว์ เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 แต่โดน แมคแมนทรยศเกี่ยวกับเรื่องนี้ จนเป็นที่มาของประโยค Vince screw Bret (วินซ์ ทำลาย เบรต) และ Bret screw Bret (เบรต ทำตัวเอง) จนเหตุการณ์ มอนทรีออลสครูว์จ็อบ สิ้นสุดลง ในศึก เรสเซิลเมเนีย 26 เมื่อ เบรต ฮาร์ต เอาชนะ วินซ์ แมคแมน โดย เบรต ฮาร์ต ทำ ชาร์ปชูตเตอร์ใส่ แมคแมนจนยอมแพ้ในกฎ No hold Barred ครั้งนั้น ชอว์น ไมเคิลส์ เลิกปล้ำเนื่องจากแพ้ ดิอันเดอร์เทเกอร์
บริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด
สุเมธ แย้มนุ่น
สุเมธ แย้มนุ่น (30 มีนาคม พ.ศ. 2494 —) เป็นอดีตเลขาธิการคณะกรรมการการอุดมศึกษา และเป็นอดีตอธิการบดีของมหาวิทยาลัยพะเยา โดยเขาเป็นอธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยแห่งนี้
ดร.สุเมธ แย้มนุ่น สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี การศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) สาขามัธยมศึกษา จากวิทยาลัยวิชาการศึกษา (ประสานมิตร) ระดับปริญญาโท วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการวิจัยและวิธีทางสถิติ และปริญญาเอก สาขาสถิติประยุกต์และวิธีวิจัย จากมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา
ดร.สุเมธ แย้มนุ่น เริ่มรับราชการในตำแหน่ง นักวิชาการสอบ ระดับ 3 สังกัดกองการสอบ สำนักงาน ก.พ. เมื่อปี พ.ศ. 2519 ก่อนจะย้ายมาเป็นเจ้าหน้าที่วิเคราะห์นโยบายและแผน ทบวงมหาวิทยาลัย และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งบริหาร ได้แก่
ต่อมาใน ปี พ.ศ. 2559 เขาถูกคำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่1/2559 ระงับการปฏิบัติราชการในตำแหน่งรักษาการแทนอธิการบดี มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์เป็นการชั่วคราว
สุเมธสมรสกับนางอาภรณ์ แย้มนุ่น อาจารย์โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มีบุตร 1 คน
โอลิเวอร์ ครอมเวล
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3177 เพชรบุรี-หาดเจ้าสำราญ
ลิล จอน
โจนาธาน มอร์ติเมอร์ สมิธ  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ลิล จอน  เกิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1971 เป็นนักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ โปรโมเตอร์และแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงในฐานะผู้บุกเบิกแนวเพลงย่อยฮิปฮอป "ครังก์" ผลงานเขาเป็นที่โดดเด่นในลักษณะการตะโกนคำอย่าง คำว่า "What?!","Hey!", "Yeah!", และ "Okay!" ที่มีการนำไปเลียนแบบโดยนักแสดงตลก เดฟ แชปเปล
บลูส์ร็อก
บลูส์ร็อก  เป็นแนวเพลงผสมผสานระหว่างการแสดงคีตปฏิภาณแบบบลูส์ บนคอร์ดแบบ 12 บาร์บลูส์และการแจมแบบบูกี้กับสไตล์ร็อกแอนด์โรล โดยแกนหลักของบลูส์-ร็อก คือเครื่องดนตรีกีตาร์ไฟฟ้า กีตาร์เบสและกลองชุด ซึ่งกีตาร์ไฟฟ้าจะขยายผ่านตู้แอมไฟฟ้า ให้มีลักษณะรุนแรงมากขึ้น
แนวเพลงนี้เริ่มพัฒนาในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ในประเทศอังกฤษและสหรัฐอเมริกา ที่ปิเอโร สการัฟฟีเรียกว่า "เป็นแนวเพลงริทึมแอนด์บลูส์ที่เล่นโดยนักดนตรีขาวชาวยุโรป" วงดนตรีอังกฤษอย่างเช่น เดอะฮู, เดอะยาร์ดเบิร์ดส, เลดเซปเพลิน, ดิแอนนิมอลส์, ครีม และเดอะโรลลิงสโตนส์ ได้ทดลองดนตรีดังกล่าวจากศิลปินบลูส์ชาวอเมริกัน อย่าง ฮาวลิน วูล์ฟ, โรเบิร์ต จอห์นสัน, จิมมี ลีดและมัดดี วอเตอร์ส ขณะที่วงบลูส์ร็อกยุคแรก "จะพยายามเล่นเพลงแจ๊ซยาว ๆ ที่มีลักษณะคีตปฏิภาณ อย่างเห็นได้ชัด" โดยคริสต์ทศวรรษ 1970 บลูส์ร็อกเริ่มหนักขึ้นกับเน้นท่อนริฟฟ์ และในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 เส้นแบ่งระหว่างบลูส์ร็อกและฮาร์ดร็อกเกือบจะไม่เห็น วงแนวนี้บันทึกเสียงอัลบั้มแนวร็อก และในคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 ก็เริ่มกลับมาที่รากบลูส์เดิม และมีศิลปินอย่าง "เฟบูลัสธันเดอร์เบิร์ดสและสตีวี เรย์ วอห์น สร้างชื่อเสียงวงการร็อกขึ้น"
เลดเซปเพลิน
เจอร์รี ลี ลีวิส
ครังค์
โรงเรียนสารสาสน์พิทยา
โรงเรียนสารสาสน์พิทยา  เป็นโรงเรียนแห่งที่แรก ของกลุ่มโรงเรียนในเครือสารสาสน์ที่เปิด ทำการเรียนการสอนตามหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการโดยใช้ภาษาอังกฤษเป็นสื่อการสอน (Bilingual Program โรงเรียนสองภาษา) ก่อตั้งขึ้นโดยท่านอาจารย์พิบูลย์ ยงค์กมล และท่านอาจารย์ เพ็ญศรี ยงค์กมล เมื่อปี พ.ศ. 2507 และเป็นโรงเรียนแห่งแรกในประเทศไทยที่ได้ทำการทดลองสอนหลักสูตรสองภาษา (Bilingual Programme) โดยในภายหลังหลักสูตรนี้ได้ถูกนำไปเริ่มใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกที่ โรงเรียนสารสาสน์เอกตรา
บุคลากรและผู้เกี่ยวข้อง.
โรงเรียนสารสาสน์พิทยามีครูต่างชาติทั้งสิ้น 37 คน และครูไทย 181 คน
ข้อมูลปีการศึกษา พ.ศ. 2558
แผนการเรียน - หลักสูตร.
แผนกสามัญ.
แผนกสามัญของโรงเรียนสารสาสน์พิทยา ตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาล 1 - มัธยมศึกษาปีที่ 6 มีความแตกต่างเหนือกว่าโรงเรียนสามัญอื่น ได้แก่ หลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการ และการเรียน 5 รายวิชาเป็นภาษาอังกฤษ โดยครูไทยและครูต่างชาติ ได้แก่ Mathematics, Health Education, Social Studies , Science และ Art ( คณิตศาสตร์, สุขศึกษา, สังคมศึกษา , วิทยาศาสตร์และศิลปะ )
ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายมีแบ่งเป็น 3 แผนการเรียน คือ
แผนกสองภาษา.
แผนก 2 ภาษา ( Asean Bilingual Programme ) ตั้งแต่ระดับอนุบาล 1 - มัธยมศึกษาปีที่ 3 เรียนหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการ และเรียนภาษาอังกฤษจากครูชาวต่างชาติ ได้แก่ วิชาคณิตศาสตร์, วิทยาศาสตร์, สังคมศึกษา, E.S.L., พลศึกษา, Drama and Club, สุขศึกษา และจริยธรรม โดยจะเน้นให้ผู้เรียนได้สื่อสารและใช้ภาษาอังกฤษกับเจ้าของภาษาโดยตรง อีกทั้งจัดให้มีการสอนภาษาจีน, ภาษาฝรั่งเศส , ภาษาเยอรมัน เป็นภาษาที่ 3 ในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - มัธยมศึกษาปีที่ 3 ของทั้งสองแผนก
ในแผนกมัธยมศึกษาตอนปลายมี 1 แผนการเรียนคือ
วัดท่าผา
วัดท่าผา เป็นวัดราษฎร์ (มหานิกาย) ตั้งอยู่ริมถนนแสงชูโต (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 323) ในเขตเทศบาลตำบลท่าผา อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ด้านหลังติดแม่น้ำแม่กลอง ปัจจุบันมีพระครูศรีธรรมนาท เจ้าคณะอำเภอบ้านโป่ง เป็นเจ้าอาวาส แทนพระครูวิจิตรธรรมธาดา เจ้าอาวาสวัดหุบกระทิง ที่ได้ลาออก(เพราะมีอาการอาพาธ) โดยได้รับบัญชาและตราตั้งในวันศุกร์ที่ 28 สิงหาคม 2558
วัดท่าผา เดิมชื่อ "วัดท่าเลียงผา" เนื่องจากสมัยก่อนบริเวณ ต.ท่าผา มีเลียงผาอาศัยอยู่ชุกชุมโดยเฉพาะป่าริมแม่น้ำ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2407 ตามคำบอกเล่า พระครูบุญคณูปถัมภ์ (หลวงปู่เชย ผลปุญโญ ) เจ้าอาวาสรูปแรกของวัดท่าผา ซึ่งท่านได้สร้างเสนาสนะไว้หลายอย่าง อาทิ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ เมรุ หอระฆัง สุขา หลวงปู่เชยท่านได้เป็นที่ศรัทธาของชาวบ้านเพราะเป็นพระที่สร้างและพัฒนาวัดท่าผาให้เจริญรุ่งเรือง หลวงปู่เชยได้มรณภาพเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2527 สิริอายุ 85 ปี ปัจจุบัน พระครูศรีธรรมนาท เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัด รวมทั้งบูรณะและพัฒนาเสนาสนะ ดังนี้ สร้างซุ้มประตูวัดเมื่อปี 2538 ขยายศาลาการเปรียญจากเดิมให้มีขนาดใหญ่และรองรับพุทธศาสนิกชนที่มาทำบุญได้ บูรณะเมรุให้เป็นเมรุไร้มลพิษ สร้างห้องสุขา เขียนจิตรกรรมฝาผนังในศาลาการเปรียญเรื่อง พระเจ้าสิบชาติ วิหารหลวงปู่เชย ที่ท่านได้สร้างไว้เพื่อเป็นที่กราบเคารพบูชาของพุทธศาสนิกชนที่มาทำบุญที่วัด และโครงการที่หลวงพ่อท่านกำลังทำคือ การบูรณปฏิสังขรณ์อุโบสถหลังเดิมที่ชำรุดเก่าแก่มา 50 - 60 ปีแล้ว ในอดีตบริเวณหลังวัดท่าผาที่ติดแม่น้ำแม่กลองเคยใช้เป็นสถานที่ถ่ายละครเรื่อง สายโลหิต
เดอะ ฮาเซียนดา
อิเลคโทรเฮาส์
พารามอเตอร์
พารามอเตอร์  คืออากาศยานขนาดเล็ก ใช้เครื่องยนต์ขนาดเล็กที่นักบินสามารถแบกบนหลังเหมือนแบกเป้ ประกอบกับร่มแบบมาตรฐานคล้ายกับที่ใช้ร่อนจากภูเขา แต่ด้วยเครื่องยนต์ทำให้พารามอเตอร์สามารถบินขึ้นลงได้อย่างอิสระมากว่าร่มร่อน( paraglide)
พารามอเตอร์ เป็นรูปแบบการบินที่ปลอดภัย และประหยัดที่สุด อุปกรณ์ต่างๆที่ใช้ในการบินสามารถจัดเตรียมเก็บขึ้นรถยนต์เพื่อเตรียมพร้อม บินได้ในเวลาเพียงไม่กี่นาที อัตราความเร็วในการบินจะอยู่ที่ประมาณ 40-55 กม./ชม. ขึ้นอยู่กับสมรรถนะของร่มด้วย เชื้อเพลิง 10 ลิตร จะบินได้ประมาณ 3 ชม. ดังนั้นถ้าสภาวะอากาศเอื้ออำนวย การบินแต่ละครั้งจึงไปได้ไกลกว่า 100 กม.
พารามอเตอร์ มีข้อเด่นอีกอย่างคือ ใช้พื้นที่ในการบินขึ้นลงที่สั้น จึงบินขึ้นลงในพื้นที่ที่จำกัดได้ อย่างเช่นสนามฟุตบอล เป็นต้น นักบินสามารถตรวจสอบเตรียมความพร้อมที่จะบินขึ้นได้ในเพียงไม่กี่ขั้นตอน และเมื่อ take ofแล้ว ก็สามารถบินอยู่ได้นานตราบเท่าที่เครื่องยนต์ยังทำงาน ซึ่งเมื่อไต่ขึ้นได้ระดับก็สามารถเบาเครื่องเพื่อประหยัดเชื้อเพลิงได้ทำให้ การบินข้ามประเทศเกิดขึ้นอยู่เสมอๆ เพราะนักบินสามารถใช้เทคนิคการบินที่เรียกว่า Ridge-lift ซึ่งอาศัยแรงยกจากอากาศร้อนหรือลมจากภูเขาช่วย ดังนั้นถึงแม้ว่าเครื่องยนต์จะมีปัญหา นักบินก็สามารถร่อนลงสู่พื้นดินได้อย่างปลอดภัย ซึ่งอันที่จริงแล้วนักบินทุกคน ต้องได้รับการฝึกพื้นฐานถึงเรื่องการดับเครื่องยนต์ก่อนร่อนลงนี้อยู่แล้ว
การบินในระดับความสูงที่ 500-1,000 ฟิต เป็นเรื่องที่น่าสนุก นักบินสามารถไต่ระดับความสูงขึ้นไปได้ถึง 10,000 ฟิต สถิติโลกบันทึกไว้ว่า ความสูงที่ทำไว้สูงสุดคือ 18,000 ฟิต จากระดับน้ำทะเล
เครื่องยนต์ที่ใช้กันแพร่หลายเป็นเครื่องยนต์ 2 จังหวะ สูบเดียว 210 ซีซี. ให้กำลัง 12-15 แรงม้า ในรุ่นที่ใช้ในการแข่งขันสามารถปรับแต่งเครื่องยนต์ขึ้นไปถึง 22-25 แรงม้า น้ำหนักสุทธิของชุดbackpackปกติแล้วจะน้อยกว่า 25 kg.พารามอเตอร์ ใช้เพื่อการสันทนาการ,การแข่งขัน,การถ่ายภาพทางอากาศ,การสำรวจป่าและทรัพยากร,การทหาร และอื่นๆ
แอฟริกาใต้ เป็นแหล่งผลิตพารามอเตอร์ที่มีชื่อเสียง และ ยังเคยเป็นเจ้าภาพจัด แข่งขัน World championship เมื่อปี 1996 ที่ Cato Ridge, Durban.
Stardust Eyes
อพวช.
เจ้าหนานทิพย์ช้าง
ปีเตอร์ ดรักเกอร์
ปีเตอร์ เฟอร์ดินานด์ ดรักเกอร์  เป็นทั้งนักเขียน ที่ปรึกษาด้านการจัดการ และเป็นผู้บรรยายด้าน "นักนิเวศสังคม" หนังสือของเขาเป็นแนวทางและแหล่งค้นคว้าด้านมนุษย์ที่จัดตั้งธุรกิจ, องค์กร, รัฐบาล และหน่วยงานไม่แสวงหาผลกำไรเพื่อสังคม งานเขียนของเขาได้ทำนายถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในช่วงปลายศตวรรษที่ยี่สิบ รวมทั้งความเป็นเอกชน และการกระจายอำนาจ, ความรุ่งโรจน์ของญี่ปุ่นที่จะเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจในยุคนั้น, ความเห็นทางการตลาดที่สำคัญ ความเร่งด่วนของสังคมข้อมูลข่าวสาร ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต ใน ค.ศ. 1959 ดรักเกอร์ได้ให้ความสำคัญต่อ "การเรียนรู้ของคนงาน" และช่วงปลายชีวิต เขาได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วนถึง "ความรู้ด้านการผลิตผลงาน" อันเป็นขอบเขตของความรู้ด้านการจัดการด้วยเช่นกัน โดยแนวคิดต่าง ๆ ของเขายังไม่ล้าสมัยและเป็นประโยชน์ต่อนักธุรกิจมายาวนานหลายทศวรรษ
ชีวประวัติและปรัชญา.
ปีเตอร์ ดรักเกอร์ เป็นบุตรของทนายความซึ่งมีชื่อว่า "อดอล์ฟ" และมารดาชื่อ "แคโรรีน" ดรักเกอร์เกิดที่ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ณ วันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1909 ดรักเกอร์ย้ายไปหางานทำที่ฮัมบวร์คแล้วเริ่มฝึกทำงานที่บริษัทค้าฝ้าย แล้วเป็นนักเขียนข่าวให้กับหนังสือพิมพ์ "Der Österreichische Volkswirt (ออสเตรีย อิโคโนมิสต์) " สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยแฟรงก์เฟิร์ต ผลงานของเขาสร้างความประทับใจต่อโจเซฟซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อเขาเอง เกี่ยวกับเรื่องแนวคิดของผู้ประกอบการ ดรักเกอร์ยังมีอิทธิพลต่อแนวคิดที่มีความแตกต่างไปจาก จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ผู้ซึ่งได้บรรยายที่เคมบริดจ์ เมื่อ ค.ศ. 1934 ว่า "ผมเพิ่งเข้าใจว่านักเรียนเศรษฐศาสตร์ของเคนส์ล้วนปราดเปรื่องในห้องเรียนซึ่งสนใจเกี่ยวกับความนิยมด้านสินค้า" ในขณะที่ดรักเกอร์เขียนเอาไว้ว่า "ผมสนใจเกี่ยวกับพฤติกรรมของผู้คน"
ถัดจากนั้นอีก 70 ปี งานเขียนของดรักเกอร์ได้กลายเป็นเครื่องหมายโดยมุ่งเน้นถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ซึ่งตรงข้ามกับแนวคิดที่มีอยู่ทั่วไป หนังสือของเขาได้สอดแทรกบทเรียนที่เกี่ยวกับเรื่องของการทำอย่างไรองค์กรถึงจะสามารถสร้างคนที่ดีที่สุดขึ้นมาได้ และคนงานจะสามารถตระหนักถึงสภาพชุมชนได้อย่างไร รวมทั้งจะเป็นที่ยอมรับในการจัดตั้งสังคมสมัยใหม่โดยรอบได้อย่างไร
ขณะที่เขายังหนุ่ม ก็ได้เขียนผลงานขึ้นมาสองชิ้น — โดยเล่มหนึ่งกล่าวถึงนักปรัชญาชาวเยอรมันซึ่งมีชื่อว่า "เฟดเดอริช จูเลียส สตาห์ล" กับเรื่อง ""คำถามของชาวยิวในเยอรมัน" (The Jewish Question in Germany) " — ซึ่งได้ถูกสั่งเผาและระงับการจัดพิมพ์โดยฝ่ายนาซี ปี ค.ศ. 1993 ได้เดินทางออกจากเยอรมันไปยังอังกฤษ ในกรุงลอนดอน เขาได้ทำงานในบริษัทประกัน หลังจากนั้นเขาได้เป็นผู้นำนักเศรษฐศาสตร์คนสำคัญในธนาคารอย่างเป็นการส่วนตัว เขายังได้ติดต่อกับ "ดอริส ชมิตซ์" ผู้ซึ่งเป็นคนรู้จักจากมหาวิทยาลัยแฟรงก์เฟิร์ตอีกครั้ง ทั้งคู่ได้แต่งงานกันใน ค.ศ. 1934 (ทั้งนี้ รายชื่อในใบรับรองระบุชื่อของเขาว่า "ปีเตอร์ จอร์จ ดรักเกอร์" ) และสองสามีภรรยาก็ได้ย้ายมาอยู่ที่สหรัฐ โดยเขาได้มาเป็นศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัย รวมถึงเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ตลอดจนเป็นที่ปรึกษาทางธุรกิจ (ดรักเกอร์ไม่ยอมรับกับคำว่า "กูรู" ซึ่งคนทั่วไปยอมรับในตัวเขา โดยเขายังกล่าวย้ำอีกด้วยว่า "ผมพูดมาหลายปีแล้ว เราจะใช้คำว่า "กูรู" ก็คงเสมือนกับว่าเราเป็น "นักต้มตุ๋น" จนอาจต้องถูกพาดหัวข่าวที่ยาวมาก")
ในปี ค.ศ. 1943 ดรักเกอร์โอนสัญชาติเป็นพลเมืองสหรัฐ เป็นผู้สอนที่วิทยาลัยเบนนิงตัน ช่วงปี ค.ศ. 1942 ถึง 1949 หลังจากนั้น เขาได้เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ช่วงปี ค.ศ. 1950 ถึง 1971 ดรักเกอร์เดินทางสู่แคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1971 ซึ่งได้พัฒนาหลักสูตรเอ็มบีเอด้านการบริหาร สำหรับฝึกอาชีพที่ มหาวิทยาลัยแคลมอนต์ เกรดูเอท (หลังจากนั้นเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ โรงเรียนแคลมอนต์ เกรดูเอท) ช่วงปี ค.ศ. 1971 จนถึงช่วงที่เขาเสียชีวิต เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์พิเศษด้านสังคมศาสตร์ กับ การจัดการ ที่มหาวิทยาลัยแคลมอนต์ เกรดูเอท และได้ตั้งชื่อมหาวิทยาลัยขึ้นมาว่า "ปีเตอร์ เอฟ. ดรักเกอร์ เกรดูเอทสคูล ออฟ เมเนจเมนท์" (หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนมาเป็นชื่อในที่รู้จักกันว่า "ปีเตอร์ เอฟ. ดรักเกอร์ แอนด์ มาซาโตชิ อิโต้ เกรดูเอทสคูล ออฟ เมเนจเมนท์") เพื่อเป็นการให้เกียรติ เมื่อปี ค.ศ. 1987 เขาสอนในชั้นเรียนครั้งสุดท้ายเมื่อปีค.ศ. 2002 ในขณะที่มีอายุได้ 92 ปี
อาชีพของเขาในฐานะนักคิดทางธุรกิจได้หยุดพักลงในค.ศ. 1942 เมื่อช่วงที่เขาได้เริ่มงานเขียนด้านสังคมและการเมืองซึ่งทำให้เขามีส่วนร่วมในการทำงานภายใน "เจนเนอรัล มอเตอร์ (GM) " ซึ่งเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดของโลกในสมัยนั้น จากประสบการณ์ในยุโรปได้สร้างความตะลึงใจต่อผู้บริหาร เขาได้แบ่งความประทับใจนี้ต่อโดนัลด์สัน บราวด์ ซึ่งอยู่เบื้องหลังการบริหารควบคุมของจีเอ็ม ในค.ศ. 1943 เขาได้รับการเชื้อเชิญจากบราวน์ให้เขาร่วมปฏิบัติการที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็น "การตรวจสอบทางการเมือง": การวิเคราะห์ทางสังคมศาสตร์สองปีของบริษัท ดรักเกอร์ได้เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการกระประชุมทุกครั้ง, สัมภาษณ์ลูกจ้าง และวิเคราะห์ถึงการผลิตตลอดจนมีส่วนในการสินใจผลิตเชิงปฏิบัติ