pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ความจริงแล้วจิงเจี๋ยไม่เคยกล่าวเรียกปู้เทียนว่าบิดาเลย แต่ก็มีความสำนึกในบุญคุณของปู้เทียนเป็นอย่างมาก และคิดที่จะเรียกบิดาในงานครบรอบวันเกิด เพื่อเป็นของขวัญชิ้นหนึ่งนั่นเอง. ในวันนั้นจิงเจี๋ยไปดักรอสิงโต เพื่อที่จะนำหัวสิงโตไปมอบให้กับปู้เทียนโดยเฉพาะ ซึ่งเด็กอายุเพียง 8 ขวบอย่างเขาก็ทำสำเร็จจนได้. อย่างไรก็ตามเมื่อไปถึงบ้านสกุลฮั่ว จิงเจี๋ยกลับพบว่าบ้านตกอยู่ในกองเพลิง และบิดานั้นได้ถูกมุสิกแดง และค้างคาวไฟ สังหารต่อหน้าต่อตานั่นเอง. "ท่านพี่ ยังมีเด็กในสกุลฮั่วอีกคนนี่ ประมุขสั่งให้เราสังหารให้หมด ไม่เว้นแม้แต่ เด็ก สตรี" มุสิกแดงกล่าวถึงจิงเจี๋ย. "ไม่มีความจำเป็นที่ต้องฆ่าเด็กนั่น มันไม่ใช่คนในสกุลฮั่วหรอก" ค้างคาวไฟกล่าว "ก็ขนาดมันเห็นคนในสกุลฮั่วทุกคนถูกสังหาร มันยังไม่มีแม้นน้ำตาซักหยดเดียว". "จริงของพี่ใหญ่ ถ้างั้นเรารีบตัดหัวฮั่วปู้เทียนไปให้ท่านประมุขกันดีกว่า" มุสิกแดงกล่าวต่อไป. แต่แล้วสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อจิงเจี๋ยได้ตัดศีรษะของบิดาตนเอง แล้วรีบโยนเข้ากองเพลิงทันที. มุสิกแดงตกใจเป็นอย่างมากเนื่องจากสงป้า จะไม่ปล่อยให้พวกตนรอดแน่นอนถ้าไม่แน่ใจว่างานที่มอบหมายให้ได้เสร็จลุล่วงไปแล้ว มุสิกแดงจึงรีบหมอบกระโจนเข้าไปในกองเพลิงอย่างตื่นตระหนกทันที. และแล้ว จิงเจี๋ยที่รอจังหวะอยู่แล้ว ก็ลงมือสังหารมุสิกแดงในขณะที่พุ่งเข้ากองเพลิงอย่างไม่ทันระวังตัว ที่แท้เด็ก 8 ขวบคนนี้ได้คำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว และพร้อมที่จะแลกชีวิตกับสองจอมยุทธ์ เพื่อล้างแค้นให้บิดานั่นเอง.
ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า ภาค 2
รายชื่อศาสตราวุธที่มีชื่อเสียง.
"หมายเหตุ: 7 รายชื่อแรกคือ 7 ยอดศาสตรา ที่ตี่ซื่อเทียนต้องการใช้ปราบมังกร".
นมเปรี้ยว
นมเปรี้ยว หรือ โยเกิร์ต  เป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำจากนมชนิดต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นนมสด นมพร่องมันเนย หรือ นมถั่วเหลือง โดยการใช้แบคทีเรีย แลคโตบาซิลัส เอซิโดซิส และสเตรปโตคอคคัส เทอร์โมฟิลลัส เป็นหลักใส่ลงไปหมักผลิตภัณฑ์นมต่าง ๆ แบคทีเรียเหล่านี้ช่วยย่อยน้ำตาลแล็กโทสในนมให้เป็นกรดแล็กติก ทำให้มีภาวะกรดและมีรสเปรี้ยวโดยมีความเป็นกรด-เบสอยู่ระหว่าง 3.8-4.6 นมเปรี้ยว มี 2 ชนิด คือ ชนิดแรกเป็นนมเปรี้ยวที่มีลักษณะเป็นน้ำคล้ายเครื่องดื่ม อีกชนิดหนึ่งเป็นนมเปรี้ยวที่มีลักษณะเหลวข้นที่เรียกว่า โยเกิร์ต
นักประวัติศาสตร์มีความเห็นว่า โยเกิร์ตเป็นอาหารที่รวมอยู่ในโภชนาการของชนเผ่าทราเซียน อันเป็นบรรพบุรุษเก่าแก่ที่สุดของชาวบัลแกเรีย ชาวทราเซียนเก่งในการเลี้ยงแกะ คำว่า yog ในภาษาทราเซียน แปลว่า หนาหรือข้น ส่วน urt แปลว่า น้ำนม คำ yoghurt น่าจะได้มาจากการสมาสของคำทั้งสองข้างต้น ในยุคโบราณราวศตวรรษที่ 4 ถึง 6 ก่อนคริสตกาล ชาวทราเซียนมีวิธีการเก็บรักษาน้ำนมไว้ในถุงที่ทำจากหนังแกะ เวลาเดินทางก็เอาถุงนี้คาดเอวไว้ ความอบอุ่นจากร่างกายร่วมกับจุลชีพที่มีอยู่ในหนังแกะ ช่วยให้เกิดปฏิกิริยาการหมักขึ้น น้ำนมในถุงก็กลายสภาพเป็นโยเกิร์ตไป
นักวิทยาศาสตร์บางคนสันนิษฐานว่า สิ่งที่มีมาก่อนโยเกิร์ตน่าจะเป็นน้ำนมหมักที่ใช้ดื่ม เรียกว่า คูมิส (Kumis) น้ำนมชนิดนี้ทำมาจากน้ำนมม้า โดยชนเผ่าที่มาอยู่ก่อนหน้าชาวบัลแกเรีย เช่น ชนเผ่าที่เร่ร่อนที่อพยพย้ายถิ่นฐานจากทวีปเอเชียมายังคาบสมุทรบอลข่าน ในปี ค.ศ. 681
ในยุโรปตะวันตก โยเกิร์ตปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในศตวรรษที่ 16 ในราชสำนักของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ครั้งนั้นกษัตริย์พระองค์นี้ประชวร มีพระอาการปั่นป่วนในท้อง แพทย์ชาวตุรกีผู้หนึ่งจึงทำการรักษาโดยให้เสวยโยเกิร์ตที่นำมาจากบัลแกเรีย เรื่องนี้ศาสตราจารย์คริสโต โชมาคอฟ รายงานไว้ในหนังสือ Bulgarian Yoghurt-Health and Longevity
นมเปรี้ยวเป็นอาหารที่ให้คุณค่าทางโภชนาการดีกว่านมสด เช่น โปรตีนเคซีนในนมเปรี้ยวจะถูกนำไปใช้ประโยชน์ต่อร่างกายได้ดีกว่า เพราะย่อยสลายได้ง่ายกว่า ดร.โยชิโร ชิมาซากิ ศึกษาว่าการกินนมเปรี้ยวที่มีกรดน้ำนมจะช่วยรักษาอนามัยปาก ป้องกันไม่ให้เป็นรำมะนาด
ขบวนการเซ็นไต
การค้ายุติธรรม
การค้าโดยยุติธรรม
ชาวโบฮีเมีย
ชาวโบฮีเมีย เป็นชื่อกลุ่มชนในโบฮีเมีย ประเทศเช็กเกีย คำนี้หมายถึงกลุ่มผู้อาศัยในอาณาจักรโบฮีเมียด้วย
ปัจจุบันรู้จักกันว่าเป็นแฟชั่นการแต่งกายแนวยิปซี หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "โบโฮ" รูปแบบไม่ตายตัว แต่มักพบเป็นผ้ามัดย้อม ฝ้าฝ้าย ส่วนใหญ่เป็นเสื้อแขนกุดหรือเสื้อสายเดี่ยว มีเครื่องประดับประเภท[หิน]] ลูกปัด เปลือกหอย ปะการัง ที่มาจากการแต่งตัวของพวกยิปซีเร่ร่อน
พิพิธภัณฑ์บริติช
บริทิชมิวเซียม  ในย่านบลูมส์บรีของลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นสถาบันสาธารณะที่ตั้งขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่ประวัติศาสตร์มุนษย์, ศิลปะ และ วัฒนธรรม ของสะสมถาวรของพิพิธภัณฑ์มีจำนวนราวแปดล้านชิ้นและเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่มีของสะสมมากที่สุดในโลก และครอบคลุมมากที่สุดในประวัติศาสตร์ ซึ่งได้มาจากการเก็บรวบรวมนับตั้งแต่สมัยของจักรวรรดิอังกฤษ เป็นต้นมา ทำให้พิพิธภัณฑ์สามารถบอกเล่าความเป็นมาของมนุษยชาติได้ตั้งแต่อดีต บริทิชมิวเซียมเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดแก่สาธารณะแห่งแรกของโลก
พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี 1753 โดยส่วนใหญ่ได้มาจากของสะสมของแพทย์และนักวิทยาศาสตร์ชาวไอริช เซอร์ฮานส์ สโลน และเปิดสู่สาธารณะเป็นครั้งแรกในปี 1759 ในมอนทากูเฮาส์ ที่ตั้งของอาคารพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน ในปัจจุบันมีสถาบันสาขาของพิพิธภัณฑ์มากมาย โดยสถาบันแรกที่แยกสาขาออกมาคือ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ในปี 1881.
ความเป็นเจ้าของของพิพิธภัณฑ์เหนือโบราณวัตถุที่มีชื่อเสียงที่สุดบางชิ้นที่ได้มาจากประเทศอื่นยังคงเป็นที่ถกเถียงในระดับสากล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กรณีของงานสลักหินอ่อนเอลกิน จากกรีซ, ศิลารอเซตตา จากอียิปต์ และทองสัมฤทธิ์เบนิน จากราชวงศ์เบนิน
อองรี มาตีส์
หนูหิ่น อินเตอร์
หนูหิ่น...อินเตอร์ เป็นผลงานชุดการ์ตูนเรื่องสั้นของ ผดุง ไกรศรี หรือ "เอ๊าะ" ตีพิมพ์ตอนแรกลงในหนังสือการ์ตูน มหาสนุก ฉบับที่ 156 (ฉบับกระเป๋าในช่วงต้นปี พ.ศ. 2538) ต่อมาได้มีการตีพิมพ์รวมเล่มเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยออกเป็นนิตยสารรายสะดวกในช่วงแรกและออกรายเดือนตั้งแต่ฉบับที่ 21 เป็นต้นมา ต่อมาได้นำกลับมารวมเล่มในชื่อ หนูหิ่นสเปเชียล วางแผงเป็นรายสะดวก ปัจจุบันมีออกมาทั้งสิ้น 4 เล่ม ภายหลังทางสำนักพิมพ์ได้รวมเล่มออกมาอีกครั้งในชื่อ หนูหิ่น in the city ประกอบไปด้วยหนูหิ่น 4 ตอนที่เคยลงในหนูหิ่น...อินเตอร์นำมาพิมพ์ 4 สีทั้งเล่ม นอกจากนี้ยังได้มีการรวมเล่มการ์ตูน หนูหิ่นอินโนนหินแห่ ซึ่งเป็นเรื่องราวของหนูหิ่นในวัยเด็กอีกด้วย การ์ตูนชุดหนูหิ่นที่กล่าวไปได้รับความนิยม โดยเฉพาะชาวกรุงเทพและชาวอีสานที่ตั้งถิ่นฐานตามที่ต่างๆ ทั่วประเทศ จนมีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่ ใน พ.ศ. 2549 ปัจจุบันหนูหิ่น...อินเตอร์ ได้วางจำหน่ายฉบับเป็นเดือนเว้นเดือน
หนูหิ่น เด็กสาวชาวอีสานวัย 16 ย่าง 17 จากบ้านโนนหินแห่ อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี เข้ามาหางานทำในกรุงเทพมหานคร ซึ่งบ้านของเจ้านายหนูหิ่น(คุณมิลค์) ตามอ้างอิงจากสมาคมหนังสือตลกแห่งประเทศไทย ได้กล่าวไว้ว่า บ้านของนางสาวเมธาวารี บดินทราธร อยู่ณ ซอยแห่งหนึ่ง (สงวนชื่อ) ที่อยู่ในเขต บางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เนื่องจากความแร้นแค้นที่บ้านเกิด เธอได้ทำงานเป็นคนรับใช้ในบ้านของคุณมิลค์ และคุณส้มโอ ซึ่งเป็นบ้านของตระกูลผู้ดีเก่า หนูหิ่นเป็นเด็กนิสัยตลกๆ และมักทำเรื่องเปิ่นๆ ฮาๆ ในบ้านอยู่เสมอ เป็นที่มาของเรื่องราวต่างๆ ในการ์ตูนชุดนี้
ฟริดา กาโล
ฟริดา กาโล  มีชื่อเกิดว่า มักดาเลนา การ์เมน ฟริดา กาโล อี กัลเดรอน (; 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2450 – 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2497) เป็นจิตรกรชาวเม็กซิโกแนวผสมแบบเหมือนจริง สัญลักษณนิยม และเหนือจริง เป็นผู้สนับสนุนคอมมิวนิสต์ ภรรยาของดิเอโก ริเบรา (Diego Rivera) จิตรกรชาวเม็กซิโก
ฟริดา กาโล มีลักษณะเด่นเป็นที่สังเกตได้จากไรหนวดและขนคิ้วดกชนกัน ชอบแต่งกายด้วยชุดฟูฟ่องแบบชุดเม็กซิโก
ชีวประวัติวัยเยาว์.
ในปี พ.ศ. 2468 รถรางชนกับรถประจำทางที่ฟริดานั่ง ทำให้ได้รับบาดเจ็บสาหัส โดยเฉพาะที่กระดูกเชิงกราน และมดลูก เป็นสาเหตุให้ต่อมาตั้งครรภ์ด้วยความเสี่ยง ภายหลังจากการบาดเจ็บ ฟริดากลับมาเดินได้อีกแต่ก็กลับไปมีอาการเจ็บปวดไปตลอดชีวิต ทำให้ต้องเข้าโรงพยาบาลครั้งละนาน ๆ และได้เข้ารับการผ่าตัด ถึง 35 ครั้ง ที่หลังและขาขวา
อาชีพจิตรกร.
ภายหลังจากอุบัติเหตุฟริดาหันเหความสนใจไปศึกษาศิลปะแทน ภาพเขียนของฟริดาสะท้อนชีวิตอันขื่นขมอย่างตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ ทั้งการสมรสที่ล้มเหลว การตั้งครรภ์และการผ่าตัดต่าง ๆ 55 ภาพในจำนวน 143 ภาพเป็นภาพเหมือนของตัวเอง มักมีการสื่อความหมายเชิงสัญลักษณ์เกี่ยวกับบาดแผลทางกายและทางใจของฟริดา ฟริดาได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมพื้นถิ่นเม็กซิโกอย่างยิ่ง โดยสะท้อนเป็นสีสันอันสดใสในสัญลักษณ์ต่าง ๆ ในภาพเขียน
แม้ว่างานของฟริดาถูกจัดให้อยู่ในรูปแบบเหนือจริง และออกแสดงกับพวกลัทธิเหนือจริงของยุโรป แต่ฟริดาไม่นับตัวเองเป็นพวกลัทธิเหนือจริง งานที่มีท่วงทำนองส่วนใหญ่เกี่ยวกับสตรี ส่งให้ฟริดากลายเป็นแม่แบบของนักนิยมสิทธิสตรีในทศวรรษสุดท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 20
มรสุมชีวิตสมรส.
ดิเอโก ริเบรา สนใจภาพเขียนของฟริดา ต่อมาทั้งคู่ก็แต่งงานกัน ทั้งสองมักถูกมารดาของฟริดา (ผู้ไม่ถูกชะตากับลูกเขย) ค่อนแคะเปรียบเปรยว่าเป็น "ช้างกับเขา" ตามขนาดร่างกาย เมื่อแรกแต่งงาน เขาอายุ 42 ปี สูง 186 เซนติเมตร หนัก 136 กิโลกรัม ส่วนฟริดา อายุ 22 ปี สูง 160 เซนติเมตร หนัก 44.5 กิโลกรัม
ชีวิตสมรสของทั้งคู่ไม่ใคร่ราบรื่น เพราะดิเอโกเป็นคนเจ้าชู้ อารมณ์ร้อนของทั้งสองก็มีส่วนกับชีวิตสมรสที่ไม่ราบรื่นด้วย ทั้งคู่ต่างคบชู้เหมือนกัน เมื่อฟริดาจับได้ว่าดิเอโกมีความสัมพันธ์กับพี่สาวก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทั้งคู่หย่าขาดจากกันแล้วกลับมาแต่งงานกันใหม่ในปี พ.ศ. 2483 แต่ชีวิตสมรสก็ยังลุ่ม ๆ ดอน ๆ เช่นเดิม
ฟริดาไม่คิดปกปิดดิเอโกว่าตนเป็นไบเซ็กชวล ดิเอโกยอมรับความสัมพันธ์กับหญิงอื่นของภรรยาไม่ได้ เพราะรู้สึกอิจฉายิ่ง
ฟริดาและดิเอโกต่างเป็นผู้ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ เป็นสหายของเลออน ทรอตสกี ผู้ลี้ภัยทางการเมืองจากสหภาพโซเวียตภายใต้การปกครองของโจเซฟ สตาลิน แต่แรกนั้น ทรอตสกีอาศัยอยู่กับดิเอโกแล้วจึงมาอยู่ฟริดาเมื่อทั้งสองลักลอบเป็นชู้กัน ต่อมาทรอตสกีย้ายไปอยู่บ้านอีกหลังกับภรรยาที่โกโยอากัน และถูกลอบสังหารในที่สุด ภายหลังการตายของทรอตสกี ฟริดาประณามเขาและหันมายกย่องสหภาพโซเวียตของสตาลิน ชื่นชอบนิยมเหมา เจ๋อตุง เรียกประเทศจีนว่าเป็น "ความหวังใหม่ของนักสังคมนิยม"
ฟริดาเจ็บกระเสาะกระแสะในช่วงหลายปีหลังและเกิดเนื้อตายที่ขา ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 ไม่มีการชันสูตรศพ และมีคำเล่าลือว่าเธอฆ่าตัวตาย เพราะก่อนหน้าการตายไม่กี่วัน ฟริดาเขียนอนุทินว่า "ฉันหวังว่าทางออกนั้นคงน่ายินดี ฉันหวังว่าคงไม่ต้องกลับมา"
ลูกู
ลูกู  เป็นผลไม้ทางภาคใต้ของไทย บ้างก็เรียก "ลองกองป่า" ลักษณะผลคล้ายกับ ลองกอง แต่ผลใหญ่กว่า ทั้งนี้ลูก เนื้อมีกลิ่นฉุน ฉ่ำน้ำ มีเมล็ดมาก จึงนิยมนำมาปลูกเป็นต้นตอของลองกองในการขยายพันธุ์
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
ศาสตราจารย์ พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ (25 สิงหาคม พ.ศ. 2434 - 5 กันยายน พ.ศ. 2519) อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตประธานสมัชชาองค์การสหประชาชาติ และอดีตนายกราชบัณฑิตยสถาน รวมถึงเป็นผู้ร่วมสถาปนาสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และทรงเสนอให้คณะรัฐมนตรีจัดตั้งโรงเรียนการเมืองชั้นสูง(เป็นจุดเริ่มต้นแนวคิดการก่อตั้งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง) พระปรีชาสามารถในด้านการทูตและการต่างประเทศเป็นที่ยอมรับในระดับโลก และทรงมีชื่อเสียงการบัญญัติศัพท์ในภาษาไทย ทั้งยังทรงเป็นผู้วางกฎเกณฑ์ในการบัญญัติศัพท์ภาษาต่างประเทศด้วยคำบาลีและสันสกฤต สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2519 สิริพระชันษา 85 ปี
พระประวัติและการศึกษา.
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2434 ที่ตำบลบ้านตะนาว อำเภอสำราญราษฎร์ จังหวัดพระนคร มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าวรรณไวทยากร หรือ "พระองค์วรรณ" เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ และ หม่อมหลวงต่วนศรี (มนตรีกุล) วรวรรณ
หม่อมเจ้าวรรณไวทยากร ทรงเริ่มศึกษาที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และย้ายมาที่โรงเรียนราชวิทยาลัยสมัยบ้านสมเด็จเจ้าพระยาในปี พ.ศ. 2442 ต่อมาเมื่อเกิดโรคระบาด โรงเรียนปิดชั่วคราว จึงย้ายไปเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย 1 ปี (ที่จริงคือตามไปใช้สถานที่เรียน) ต่อมาเมื่อโรงเรียนราชวิทยาลัย สมัยสายสาวลี เปิดทำการจึงย้ายมาศึกษาต่อ และสอบได้ทุน King's scholarship ได้เดินทางไปศึกษาต่อยังประเทศอังกฤษ โดยเข้าอยู่ประจำที่ 'วิทยาลัยแบเลียล' (Balliol College) มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ และสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีในระดับเกียรตินิยมและปริญญาโท จากคณะบูรพคดีศึกษา (Oriental Studies) สาขาวิชาภาษาบาลีและภาษาสันสกฤต ที่สถาบันตะวันออก มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ท่านจึงมีความสามารถในการบัญญัติศัพท์ กระทั่งเป็นผู้วางกฎเกณฑ์การบัญญัติศัพท์โดยใช้คำบาลีและสันสกฤตให้ราชบัณฑิตยสถาน และใช้มาจนกระทั่งทุกวันนี้
มีคำศัพท์มากมายที่ทรงบัญญัติและยังคงใช้อยู่ในปัจจุบันเช่น
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ เสกสมรสกับหม่อมเจ้าพิบูลเบญจางค์ กิติยากร พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ กับหม่อมเจ้าอัปษรสมาน กิติยากร มีบุตร คือ
และต่อมาพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ สมรสอีกครั้งกับหม่อมพร้อยสุพิณ (บุนนาค) วรวรรณ มีธิดา คือ
นเรศ สัตยารักษ์
นเรศ สัตยารักษ์ เป็นนักธรณีวิทยาชาวไทย ผู้ค้นพบไดโนเสาร์ซิตตะโกซอรัสชนิดใหม่ และได้รับการตั้งชื่อว่าซิตตะโกซอรัส สัตยารักษ์กี ตามนามสกุลของเขาขณะที่ตำรงตำแหน่งนักธรณีวิทยา กรมทรัพยากรธรณี
นเรศ สัตยารักษ์ จบการศึกษาจาก ภาควิชาธรณีวิทยา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ปัจจุบันดำรงดำแหน่งผู้ตรวจราชการ กระทรวงพลังงาน
หม่อมเจ้าวรรณไวทยากร วรวรรณ
อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์
อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ หรือรู้จักกันในนาม โจ้ วงพอส (14 ตุลาคม พ.ศ. 2514 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545) เป็นอดีตนักร้องนำของวงพอส โดยมีเอกลักษณ์ติดตัวคือหัวฟูและน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาก็คือการร้องเพลงในระดับเสียงสูง และเป็นที่รู้จักจากเจ้าของรางวัลชนะเลิศประเภทขับร้องเดี่ยว จากเวทีประกวดดนตรีเยาวชน โค้กมิวสิคอวอร์ด 1993 ประจำปี 2536 จนกระทั่งเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 โจ้ วงพอส เสียชีวิตลงในลิฟท์ที่ ซี-วันแมนชั่น ซอย สุขุมวิท 50 โดยสาเหตุยังคลุมเคลือว่าฆาตกรรมหรือฆ่าตัวตาย ฝ่ายครอบครัวเชื่อว่าฆาตกรรม เพราะมีปัญหาความรักกับแฟนสาวไฮโซรวมทั้งเรื่องเงินที่กู้ให้เพื่อนจนต้องพกปืนอยู่บ่อยครั้ง ที่สำคัญก่อนตายพูดทำนองว่า “แม้ปัญหาจะหนักก็ไม่คิดจะจัดการตัวเองด้วยการฆ่าตัวตาย”
อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ เป็นชาวอุทัยธานีเกิดเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2514 เป็นบุตรคนที่สองจากจำนวนทั้งหมดสี่คน มีพ่อชื่อนายสกล และแม่ชื่อนางพิมพ์ เหลืองบริบูรณ์ อัมรินทร์มีพี่สาว 1 คน และน้องชาย 1 คน และน้องสาว 1 คน โดยที่บ้านมักนิยมเรียกว่า "เหี่ยว" และโจ้ เป็นสมาชิกแฟนบอลของลิเวอร์พูลอีกด้วย อัมรินทร์จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอุทัยวิทยาคม จ.อุทัยธานี และเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
การเข้าสู่วงการเพลง.
อัมรินทร์เข้าร่วมเวทีประกวดดนตรีเยาวชนชิงถ้วยพระราชทาน โค้กมิวสิคอวอร์ด 1993 ครั้งที่ 4 เมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยในการประกวดครั้งนั้นอัมรินทร์ใช้เพลงประกวดได้แก่ เพลง "อย่าหยุดยั้ง" ของวง ดิ โอฬาร โปรเจ็คต์ และเพลง "Carrie" ของวง ยุโรป (วงดนตรี) จนคว้ารางวัลชนะเลิศและชิงถ้วยพระราชทาน ประเภทขับร้องเดี่ยว หลังจบการศึกษาวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ เมื่อ พ.ศ. 2538 อัมรินทร์ถูกรับเลือกเข้าร่วมโครงการ ‘College Artists’ ของนิตยสารบันเทิงคดี และพบกับ นอ-นรเทพ มาแสง, เอ-พลกฤษณ์ วิริยานุภาพ ทั้งคู่เป็นนักศึกษาดุริยางคศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ก่อนภายหลังจะมารู้จัก บอส-นิรุจ เดชบุญ รุ่นน้องชั้นปี 1 จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ จนมีโอกาสได้เป็นวงแสดงสดในงาน งานของคลื่น “ไพเรท เรดิโอ” ที่ฮาร์ตร็อค คาเฟ่ สยามสแควร์ ทำให้เบเกอรี่ มิวสิค สนใจและเซ็นสัญญากับเบเกอรี่ในที่สุด และออกอัลบั้มในนามพอสทั้งหมด 4 ชุด
สู่สมาชิกวงพอส.
อัมรินทร์ได้เข้ามาเป็นนักร้องวงพอส โดยมีผลงานออกมาทั้งสิ้น 4 อัลบั้มตลอดระยะเวลาช่วง 5 ปี อันประกอบไปด้วย Push (Me) Again - 2539, Evo &amp; Nova-2541, Mild-2542 และ Rewind-2543 โจ้ได้มีโอกาสทำงานเดี่ยวของตัวเองร่วมกับ ธีร์ ไชยเดช ในชื่อชุด Simply Me ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งในคอนเสิร์ตใหญ่ ’เบเกอรี่เดอะคอนเสิร์ต’ เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2544
เมื่อ พ.ศ. 2544 อัมรินทร์ได้อุปสมบทเพื่อทดแทนแก่พ่อแม่ ที่วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม หรือวัดทุ่งแก้ว จ.อุทัยธานี โดยได้รับฉายาว่า ปิยสีโล
กระทั่งวงพอสได้ออกมาปรากฏตัวกันอีกครั้งพร้อมๆ กับการวางแผนถึงงานเพลงชุดใหม่ และในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 วงพอสได้ขึ้นแสดงคอนเสิร์ตที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์อีกครั้ง
หลังจากนั้นในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 เมื่อเวลา 04.00 น. อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ วัย 31 ปี เสียชีวิตภายในลิฟต์ที่ ซี-วันแมนชั่น ซ.สุขุมวิท 50 ในช่วงเวลากลางดึก มีถุงโจ๊กภายในที่เกิดเหตุ ผลการชันสูตร ตรวจพบว่าเป็นการการฆ่าตัวตาย ในที่เกิดเหตุพบปืนพกกล็อกขนาด 9 มม.พบบาดแผลกระสุนปืนบริเวณขมับด้านขวา พบปลอกกระสุนขนาดเดียวกันตกอยู่ในลิฟต์อีก 1 ปลอก โดยเบื้องต้นพบว่ามีการทานยากล่อมประสาท
โดยพิธีฌาปนกิจศพของโจ้จัดขึ้นในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2545 ที่วัดมณีสถิตปิฏฐาราม แต่ฝ่ายพ่อแม่เชื่อว่าเป็นการฆาตกรรม เพราะก่อนเสียชีวิต ผู้ตายยังบอกว่าหากมีปัญหาก็ตามแต่จะไม่หนีปัญหาด้วยการฆ่าตัวตาย ในขณะเดียวกันผู้ตายในเวลานั้นคบหาดูใจกับแฟนสาวไฮโซ วารีทิพย์ ศาตะมาน ซึ่งมีปัญหาไม่ลงร่อยลงรอยกับครอบครัว ประกอบกับเพื่อนของผู้ตายมักให้ผู้ตายเป็นนายหน้ากู้เงินธนาคารอยู่บ่อยครั้งจนผู้ตายต้องทวงบ่อยครั้ง ผู้ตายจึงต้องซื้อปืนไว้ป้องกันตัว
หลังจากเสียชีวิต.
เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2546 กมล สุโกศล แคลปป์ ประธานบริษัท เบเกอรี่มิวสิค พร้อมด้วยสมาชิกวงพอส และ ธีร์ ไชยเดช เป็นผู้ริเริ่มจัดอัลบั้ม อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ 2514-2545 นำรายได้จากการจำหน่ายอัลบั้ม 500,000 บาทมอบให้กับครอบครัว เหลืองบริบูรณ์ ณ ห้องประชุมใหญ่ บริษัท บี เอ็ม จี อาคารวานิสสา ชั้น 18 (ภายหลังมีการแจกจ่ายมิวสิคเพลง " รักเธอทั้งหมดของหัวใจ"
โดยนำรูป โจ้ วงพอสมาเป็นปกชุด ซึ่งผู้สนใจสามารถมารับได้ที่เบเกอรี่มิวสิค) ในปี 2556 อัตชีวิตของโจ้ วงพอสยังถูกนำเสนอผ่านหนังแนวสืบสวนสอบสวน “IS AM ARE : A reason to live for” เหตุผล(ต่อ)ลมหายใจ เรื่อง “เฟย์” ภายใต้การกำกับของ คลี - พัสวีพิชญ์ โดยฉายแค่โรงภาพยนตร์เครือเอเพ็กซ์ คือโรงภาพยนตร์ลิโด
กระทั่งวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 14 ปีการเสียชีวิตของโจ้ วงพอสโดยปล่อยเพลง รักอยู่รอบกาย ลงบนแชแนลของวง ซึ่งเพลงดังกล่าวได้ทำการบันทึกไว้เมื่อประมาณปี 2545ก่อนที่โจ้จะเสียชีวิต โดยโจ้ได้ขับร้องไว้เพียงแค่ท่อนเดียว ความยาวประมาณครึ่งนาที แต่สมาชิกในวงที่เหลือ 3 คน ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม - ฟองเบียร์ นักแต่งเพลง มาเรียบเรียงเป็นเพลง "รักอยู่รอบกาย" โดยมีการแต่งเนื้อร้องเพิ่มเพื่อให้เพลงมีความสมบูรณ์
ผลงานในเครือเบเกอรี่มิวสิค.
พ่อ (Dad) - อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์
สมเด็จย่า
ค.ศ. 1860
ค.ศ. 1858
ค.ศ. 1857
Thai Economist
ประเทศกำลังพัฒนา หรือ ประเทศพัฒนาน้อยกว่า หรือ ประเทศด้อยพัฒนา เป็นคำที่ใช้เรียกประเทศที่มีมาตรฐานการดำรงชีวิตปานกลาง-ต่ำ พื้นฐานอุตสาหกรรมยังไม่พัฒนา และมีดัชนีการพัฒนามนุษย์ (Human Development Index) อยู่ในระดับปานกลาง-ต่ำ คำนี้มีแนวโน้มที่จะถูกแทนใช้ที่คำอื่น ๆ ที่เคยใช้ก่อนหน้า ซึ่งรวมถึงคำว่า "โลกที่สาม" ซึ่งเกิดขึ้นในยุคสงครามเย็น
เนื่องจากไม่มีคำจำกัดความใด ๆ มากำหนด คำว่าประเทศพัฒนาแล้ว อาจเป็นไปได้ว่า ระดับของคำว่า พัฒนาแล้ว จะมีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดมากกว่า คำว่า กำลังพัฒนาด้วย
สำหรับบางประเทศที่ถูกเรียกว่า เป็นประเทศกำลังพัฒนา ยังพบว่ามีค่าเฉลี่ยของมาตรฐานการดำรงชีวิตอยู่ในระดับสูงเช่นกัน ส่วนประเทศที่มีสภาพเศรษฐกิจที่จัดอยู่ในระดับก้าวหน้ามากกว่าประเทศที่กำลังพัฒนา แต่ยังไม่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มของ ประเทศพัฒนาแล้ว จะถูกจัดให้อยู่กลุ่มที่ใช้คำจำกัดความว่า ประเทศอุตสาหกรรมใหม่
โคฟี อันนัน อดีตเลขาธิการสหประชาชาติ ให้คำจำกัดความกับประเทศพัฒนาแล้วว่า "ประเทศพัฒนาแล้ว คือ ประเทศที่ให้สิทธิเสรีภาพแก่ประชาชนทุกคนให้มีอิสรเสรีและมีสุขอนามัยดี อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย" และยังมีองค์กรอื่น ๆ พยายามให้คำจัดความสำหรับความหมายของประเทศกำลังพัฒนาและพัฒนาแล้ว ดังต่อไปนี้
การจัดกลุ่มหรือกำหนดกลุ่มประเทศพัฒนาแล้วและกำลังพัฒนานั้น เพื่อประโยชน์ในทางสถิติและไม่จำเป็นที่จะมาใช้ในการตัดสินใจสถานะของประเทศ หรือขอบเขตในกระบวนการพัฒนา
สหประชาชาติ ให้ความเห็นดังนี้
ในศตวรรษที่ 21 กลุ่มประเทศในเอเชียที่ถูกขนานนามว่า สี่เสือเอเชีย (ฮ่องกง, สิงคโปร์, เกาหลีใต้,และไต้หวัน) รวมทั้งไซปรัส, มอลตา, สาธารณรัฐเช็ก, เอสโตเนีย, อิสราเอล, สโลวาเกีย และสโลวีเนีย เหล่านี้ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว
อีกนัยหนึ่ง จากการจัดกลุ่มของกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ก่อนเดือนเมษายน 2004 กลุ่มประเทศทั้งหมดในยุโรปตะวันออก (รวมทั้ง ยุโรปกลางที่เป็นของ "กลุ่มยุโรปตะวันออก" ในสหประชาชาติ) และรวมถึงสหภาพโซเวียตในอดีต กลุ่มประเทศที่อยู่ในเอเชียตอนกลาง (คาซัคสถาน อุซเบกิสถาน คีร์กีซสถาน ทาจิกิสถาน และเติร์กเมนิสถาน) และมองโกเลีย ไม่รวมให้อยู่ในทั้งสองประเภท คือ พัฒนาแล้วและกำลังพัฒนา แต่จะถูกจัดให้อยู่ประเภทของ "ประเทศในช่วงเปลี่ยนผ่าน" อย่างไรก็ตาม ในรายงานระหว่างประเทศ กลุ่มประเทศเหล่านี้ คือ ประเทศ "กำลังพัฒนา" นั่นเอง
ส่วนธนาคารโลกจัดกลุ่มประเทศออกเป็นสี่กลุ่ม ที่จะมีการจัดใหม่ในเดือนกรกฎาคมของทุกปี 1. เศรษฐกิจถูกแบ่งออกเป็นกลุ่ม ตามกลุ่มช่วง ของรายได้ตาม GNI ต่อประชากร ดังต่อไปนี้
รายชื่อของประเทศกำลังพัฒนา.
รายชื่อดังต่อไปนี้เป็นกลุ่มประเทศกำลังพัฒนาทางเศรษฐกิจตามข้อมูล World Economic Outlook Database ของกองทุนการเงินระหว่างประเทศเมือเดือนเมษายน ค.ศ. 2018
ประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่มีชื่อในกองทุนการเงินระหว่างประเทศ
นักเศรษฐศาสตร์ไทย
พิพิธภัณฑ์อังกฤษ
พอส
พอส  เป็นวงดนตรีสังกัดค่ายเบเกอรี่มิวสิค เกิดจากการรวมตัวกันของกลุ่มนักศึกษาภาควิชาดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สี่คน ประกอบไปด้วย เอ - พลกฤษณ์ วิริยานุภาพ, นอ - นรเทพ มาแสง, บอส - นิรุจ เดชบุญ และโจ้ - อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ นักร้องนำเสียงดีที่ชนะการประกวดจาก โค้ก มิวสิก อวอร์ด หลังจากนั้นทั้งสี่สมาชิกก็ได้มีโอกาสไปแสดงที่งาน "คอลเลจอาร์ติส" ของนิตรสารบันเทิงคดี และได้ใชืชื่อวงว่า "พอส" ที่มีความหมายว่าหยุดชั่วคราว จนมีโอกาสไปเล่นไปโชว์ในงานของคลื่นวิทยุเพลงร็อค "ไพเรทเรติโอ" และถูกค่ายเบเกอรี่มิวสิคสนใจ และเซ็นสัญญาเป็นศิลปินในค่ายเบเกอรี่มีผลงานอันเป็นที่รู้จักอย่างมาก มีเพลงที่ได้รับความนิยมเช่น เพลง "ที่ว่าง" โดยทำให้วงพอสเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง หลังเหตุการณ์การเสียชีวิตของโจ้ อัมรินทร์ นักร้องนำของวง วงพอสก็ได้ยุบตัวลงไปและสมาชิกวงแต่ละคนก็ได้มุ่งหน้าไปทางดนตรี ทางด้าน นอ - นรเทพ มาแสงมือเบสของวงก็ได้เป็นมือเบสวง เครสเชนโด้ เอ - พลกฤษณ์ วิริยานุภาพ มือกีตาร์ของวงก็เป็นมือกีตาร์วง Casino 14 บอส - นิรุจ เดชบุญ มือกลองของวง ก็ได้เป็นมือกลองวง เครนเชนโด้ ปัจจุบันกลับมารวมตัวกันอีกครั้งสังกัดมีเรคคอร์ดส ในเครือ มิวซิกมูฟ
2539 - 2541 ก่อตั้งวง, เป็นสมาชิกเบเกอรี่, ออกอัลบั้ม.
พอส เริ่มจากที่ นอ-นรเทพ มาแสง มือเบสซึ่งเล่นดนตรีมาหลายชิ้น หลายแนว ทั้งดนตรีไทยและแจ๊ส ช่วงใกล้เรียนจบที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร มีความจำเป็นที่จะต้องหาเพื่อนมาร่วมงานเพื่อทำโปรเจกต์ด้านดนตรี จึงชักชวน เอ-พลกฤษณ์ วิริยานุภาพ ซึ่งทำเพลงไว้อยู่แล้วประมาณ 4 เพลง และไปหามือกลองมาเพิ่มคือ บอส-นิรุจ เดชบุญ ซึ่งเมื่อก่อนจะเล่นแซกโซโฟนเป็นอาชีพ แต่บังเอิญที่ตำแหน่งนี้ไม่มีคนเล่นก็เลยเปลี่ยนมาตีกลอง ส่วนนักร้องนำ โจ้-อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ ที่มีตำแหน่งนักร้องชนะเลิศการประกวดไทยแลนด์โค้กมิวสิกอวอร์ด ปี 2536
หลังจากนั้นสมาชิกวงก็ได้หมั่นฝึกซ้อมเพลงจนมีโอกาสได้ไปแสดงที่งาน "คอลเลจอาร์ติส" ของนิตยสารบันเทิงคดี โจ้ นักร้องนำ ได้เสนอชื่อ อาทิ “โดนัลดัคก์” , “เดอะเยิ้ม” แต่ไม่ผ่านภายหลังมือกีต้าร์ร์ เอ ก็ได้ตั้งชื่อวงในการแสดงว่า "พอส" (Pause) ที่มีความหมายว่า "หยุด (ชั่วคราว/ชั่วขณะ)"
จนทั้งสี่สมาชิกได้มีโอกาสไปเล่นโชว์ในงานของคลื่นวิทยุเพลงร็อค "ไพเรทเรดิโอ" ที่ฮาร์ดร็อคคาเฟ่ และถูกติดตาทางค่าย เบเกอรี่มิวสิก และพวกเขาทั้งสี่ได้เซ็นสัญญาเป็นศิลปินในสังกัด อีกทั้งพวกเขาได้แสดงคอนเสิร์ตในนามศิลปินสังกัดเบเกอรี่มิวสิคที่คอนเสิร์ต "เบเกอรี่ออนเดอะร็อค" ที่ เอ็มบีเคฮอลล์ มาบุญครองเซ็นเตอร์ โดยเล่นเป็นวงเปิดให้ อรอรีย์ และ ซีเปีย ภายในงานคอนเสิร์ตครั้งนั้นชื่อของวงพอสได้เป็นที่น่าสนใจอย่างมาก ก่อนที่ที่พวกเขาทั้งสี่จะเข้าห้องอัดทำอัลบั้มแรกก็ได้มีโอกาสร่วมทัวร์คอนเสิร์ตกับวงออลเทอร์นาทีฟ ซิลลี่ฟูลส์ และเพื่อนศิลปินค่ายอื่นคือ ออดี้ และ วิซาร์ท ในคอนเสิร์ตที่ชื่อ "ออลเทอร์นาทิฟปาร์ตี้ออนทัวร์"
ในปี พ.ศ. 2539 พวกเขาได้ปล่อยอัลบั้มชุดแรกของพวกเขา "พุช (มี) อะเกน (Push (Me) Again) โดยความหมายโดยรวมของวงคือ หยุดชั่วคราว ส่วนพุชมีอะเกนก็คือกดอีกทีก็คือเดินต่อไป
โดยในอัลบั้มชุดแรกมีแนวเพลงป็อปร็อคผสม แร็พ โดยมีผลงานที่เป็นที่รู้จักอันได้แก่ "ยื้อ", "ไม่มีแล้ว", "ที่ว่าง", "มีเพียงเรา" โดยเพลงที่ว่าง เอ วงพอสก็ได้แต่งเพลงนี้โดยอ้างอิงหนังสือ "ปรัชญาชีวิต" ของ ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน
2 ปีต่อมาพวกเขาปล่อยอัลบั้มชุดที่ 2 "Evo &amp; Nova" ในปี พ.ศ. 2541 มีแนวเพลงที่สบายกว่าอัลบั้มแรก โดยในอัลบั้มนี้ไม่ประสบความสำเร็จอย่างมากนัก แต่มีผลงานที่เป้นที่รู้จักคือ "รักเธอทั้งหมดของหัวใจ" ที่ร่วมแต่งโดย บอย โกสิษพงษ์ เพื่อระลึกถึงน้องชายของโจ้ วงพอสที่ประสบอุบัติเหตุรถชน ซึ่งผลงานเพลงนี้ก็ได้ทำให้วงพอสเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง
2542 - 2545 อัลบั้มชุดที่สาม, ผลงานเดี่ยวของโจ้, โจ้เสียชีวิต.
หลังจากปีถัดมาวงพอสก็ได้ปล่อยอัลบั้มชุดที่สาม "Mild" (2542) โดยในอัลบั้มนี้มีแนวเพลงป็อปสบาย ๆ โดยทั้งอัลบั้มมีผลงานอันเป็นที่รู้จักเกือบทั้งหมด หลังจากวางขายอัลบั้มชุดที่สามก็ได้รับกระแสตอบรับที่ค่อนข้างดีจนทำให้มีการออกอัลบั้มพิเศษขึ้นมา ภายใต้ชื่อว่า Rewind 1996-2000 ซึ่งเป็นอัลบั้มรวมเพลงฮิตของวงพอส และในปี พ.ศ. 2543 โจ้ วงพอส นักร้องนำของวงก็ได้ออกอัลบั้มเดี่ยว "โจ้ อัมรินทร์ - Simply Me" ซึ่งเป็นอัลบั้มรวมรวบผลงานเพลงเก่าที่โจ้ชื่นชอบ ซึ่งอัลบั้มนี้ได้รับกระแสตอบรับอย่างดีมากนัก
โดยในช่วงปี พ.ศ. 2545 วงพอสก็ได้มีการวางแผนถึงผลงานเพลงชุดใหม่ ก่อนที่วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2545 วงพอสก็ได้ขึ้นแสดงคอนเสิร์ตที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หลังจากนั้น 4 วันต่อมา 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 มีคนพบศพของโจ้ วงพอสนักร้องนำของวงในอาคารซี-วันแมนชั่น ซ.สุขุมวิท 50 ย่านพระโขนง ซึ่งสันนิฐานว่าเป็นการฆ่าตัวตายของโจ้ วงพอสในลิฟท์ โดยยังพบปืนขนาด 9 ม.ม. เข้าที่บริเวณขมับขวาทะลุซ้ายจำนวน 1 นัดเลือดไหลอาบท่วมตัวและเสียชีวิตในลักษณะนั่งคว่ำหน้าลงกับพื้น อีกทั้งยังพบปลอกกระสุนขนาดเดียวกันตกอยู่ในลิฟท์อีก 1 ปลอก โดยได้รับการสอบสวนจากร้านของวิยะดา โกมารกุลซึ่งได้รับว่าโจ้เคยมีประวัติการทานยากล่อมประสาทและมีการเขียนจดหมายเกี่ยวกับความกลุ้มใจเรื่องการพนัน อีกทั้งก่อนหน้านี้โจ้มีเรื่องกลุ้มใจเลยไปบวชพระ และโจ้เองก็เคยนำปืนมาใช้ทำปืนลั่นถูกนิ้วก้อยด้านซ้าย ทางด้านฝ่ายครอบครัวโจ้เชื่อว่าเป็นการฆาตกรรม ก่อนเสียชีวิต โจ้ยังบอกทำนองว่าหากมีปัญหาก็ตามแต่จะไม่ฆ่าตัวตายหนีปัญหา ในขณะเดียวกันโจ้ในเวลานั้นคบหาดูใจกับแฟนสาวไฮโซ วารีทิพย์ ศาตะมาน ซึ่งมีปัญหาไม่ลงร่อยลงรอยกับครอบครัว ประกอบกับเพื่อนของโจ้มักให้โจ้เป็นนายหน้ากู้เงินธนาคารอยู่บ่อยครั้งจนโจ้ต้องทวงบ่อยครั้ง โจ้จึงต้องซื้อปืนไว้ป้องกันตัว อีกทั้งครอบครัวโจ้มักได้ยินพูดจาเหน็บแขวะอยู่บ่อยๆจนมีอาการฉุนซึ่งต่อมาเป็นเหตุให้วงพอสได้ยุบตัวลงในวันเดียวกันนี้ และได้มีการออกอัลบั้ม อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ 2514-2545 ในปี 2545 ซึ่งเป็นการรวมรวบงานเพลงตั้งแต่เริ่มเข้าวงการโดยแต่ละเพลงไม่ได้อยู่ในอัลบั้มใดทั้งสิ้น ๆ เป็นผลงานในวาระโอกาสต่าง ๆ เพื่อเป็นการระลึกถึงการจากไปของโจ้ วงพอสอีกด้วย
แยกย้ายไปทำผลงานอื่น.
เอ พลกฤษณ์มือกีตาร์ของวงได้ไปทำงานกับวง สิบล้อ ปัจจุบันเอ ได้ทำงานเป็นมือกีตาร์และนักร้องนำในวง Casino 14 ส่วน นรเทพ มาแสงมือเบสของวงได้ไปร่วมทำงานกับวง ทีโบน ทูเดย์ส อะโกคิดส์ ปัจจุบันเป็นหัวหน้าวง เครสเชนโด้ ส่วนบอส นิรุจ มือกลองของวง ได้เป็นมือกลองรับจ้างให้กับตรัย ภูมิรัตน ถึงปี พ.ศ. 2556 จนได้ไปทำงานกับวงเครสเชนโด้ในอัลบั้ม LEGEND SESSION ตั้งแต่นั้นมา