pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กานามัยซินมีข้อบ่งใช้สำหรับการรักษาระยะสั้นสำหรับโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบทีเรีย "E. coli", "สกุลโปรเตียส" (ทั้งกรณี indole-positive และ indole-negative), "Enterobacter aerogenes", "Klebsiella pneumoniae", "Serratia marcescens", และสกุลอซีเนโตแบคเตอร์ ในกรณีที่เป็นการติดเชื้ออย่างรุนแรงแต่ไม่ทราบเชื้อสาเหตุที่แน่ชัด ผู้ป่วยจะได้รับการรักษาด้วยกานามัยซินร่วมกับเพนิซิลลินหรือเซฟาโลสปอรินในรูปแบบฉีด อย่างใดอย่างหนึ่ง จนกว่าจะทราบผลการเพาะเลี้ยงเชื้อหรือผลทดสอบความไวของเชื้อสาเหตุต่อยาปฏิชีวนะชนิดต่าง ๆ ในกรณีโรคที่เกิดจากการติดเชื้อไวรัสนั้น กานามัยซินไม่มีประสิทธิภาพในการรักษาเช่นเดียวกันกับยาปฏิชีวนะชนิดอื่นๆ
กานามัยซินเป็นยาปฏิชีวนะอีกชนิดหนึ่งที่ควรหลีกเลี่ยงการใช้ในหญิงตั้งครรภ์ เนื่องจากอาจก่อให้เกิดอันตรายแก่ตัวอ่อนในครรภ์ได้ (ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์ ระดับ D) ส่วนการใช้ยานี้ในหญิงที่กำลังอยู่ในช่วงให้นมบุตรนั้นมีความปลอดภัยค่อนข้างสูง เนื่องจากกานามัยซินถูกขับออกทางน้ำนมได้น้อยมาก อย่างไรก็ตามเพื่อลดความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นกับทารก ทางผู้ผลิตได้แนะนำให้หยุดการให้นมระหว่างี่ได้รับกานามัยซิน หรือหลีกเลี่ยงไปใช้ยาอื่น แต่สมาคมกุมารเวชศาสตร์แห่งสหรัฐอเมริกา (American Academy of Pediatrics) ได้ลงความเห็นโดยอาศัยข้อมูลจากการศึกษาทดลองต่าง ๆ ว่า กานามัยซินนั้นสามารถใช้ได้อย่างปลอดภัยในหญิงให้นมบุตร
อาการไม่พึงประสงค์จากการใช้กานามัยซินที่รุนแรงนั้น ได้แก่ การได้ยินเสียงผิดปกติในหู หรือ การสูญเสียการได้ยิน ซึ่งเป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงภาวะที่ยาเป็นพิษต่อหู, การเกิดพิษต่อไต, และปฏิกิริยาการแพ้ยา ส่วนอาการไม่พึงประสงค์อื่นที่อาจพบเกิดขึ้นได้ ได้แก่ คลื่นไส้, อาเจียน, ท้องเสีย, โรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงชนิดร้าย, ปวดศีรษะ, ความรู้สึกสัมผัสเพี้ยน, การมองเห็นผิดปกติ, กล้ามเนื้ออ่อนแรง, และการดูดซึมอาหารผิดปกติ
กานามัยซิน เอ เป็นยาปฏิชีวนะที่คัดแยกได้จากแบคทีเรีย "Streptomyces kanamyceticus" นอกจากนี้การคัดแยกดังกล่าวยังมียาปฏิชีวนะอื่น ๆ เป็นส่วนผสมอีกหลายชนิด ได้แก่ กานามัยซิน บี, กานามัยซิน ซี, กานามัยซิน ดี, และกานามัยซิน เอกซ์ แต่กานามัยซิน เอ นั้นถือเป็นสารหลักที่สกัดได้
ชีวสังเคราะห์ของกานามัยซินนั้นแบ่งออกเป็น 2 ส่วน โดยส่วนแรกนั้นจะคล้ายคลึงกันการสังเคราะห์ยาปฏิชีวนะอื่น ๆ ในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ เช่น บูตริโรซิน และนีโอมัยซิน เป็นต้น โดยหลังสิ้นสุดกระบวนการสร้าง aminocyclitol, 2-deoxystreptamine จาก D-glucopyranose 6-phosphate ทั้ง 4 ขั้นตอน กระบวนการสังเคราะห์กานามัยซินจะแบ่งออกเป็น 2 ทาง ทั้งนี้เนื่องมาจากความหลากหลายของเอนไซม์ที่เข้าทำปฏิกิริยาในขั้นตอนนั้น โดยในขั้นตอนนี้จะใช้ตัวให้หมู่ไกลโคซิล 2 ชนิด คือ UDP-N-acetyl-α-D-glucosamine และ UDP-α-D-glucose และได้ผลิตภัณฑ์สุดท้ายเป็นกานามัยซิน ซี และกานามัยซิน บี ส่วนอีกช่องทางหนึ่งนั้นจะได้ผลิตภัณฑ์สุดท้ายเป็น กานามัยซิน ดี และกานามัยซิน เอกซ์ อย่างไรก็ตาม ทั้งกานามัยซิน บี และกานามัยซิน ดี สามารถถูกเปลี่ยนให้เป็นกานามัยซิน เอ ได้ ดังนั้น ช่องทางการสังเคราะห์ทั้งสองจึงสามารถสร้างผลิตภัณฑ์สุดท้ายเป็นกานามัยซิน เอ ได้ทั้งหมด
กานามัยซินออกฤทธิ์โดยเข้าจับกับหน่วยย่อย 30 เอสของไรโบโซมในเซลล์โพรคาริโอต ส่งผลให้เกิดการแปรรหัสพันธุกรรมผิดพลาด ส่งผลให้ลำดับเบสในสายพอลีเพพไทด์เปลี่ยนแปลงไป จนไม่สามารถทำงานได้ นอกจากนี้กานามัยซินยังยับยั้งการย้ายตำแหน่ง (Translocation) ในกระบวนการการสังเคราะห์โปรตีน
กานามัยซินเป็นยาที่ประกอบไปด้วยยาปฏิชีวนะ 3 ชนิด คือ กานามัยซิน เอ, กานามัยซิน บี, และกานามัยซิน ซี โดยกานามัยซิน บีและซี สามารถเปลี่ยนเป็นกานามัยซิน เอ ได้ อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการศึกษาที่แน่ชัดถึงผลของกานามัยซินแต่ละชนิดต่อเซลล์โพรคาริโอตและยูคาริโอต
ในการศึกษาด้านชีววิทยาระดับโมเลกุล ได้มีนำเอากานามัยซินมาใช้เป็นสารในการแยกแบคทีเรีย ("E. coli") ที่ถูกพัฒนาสายพันธุ์ขึ้น (เช่น การใช้พลาสมิด) เพื่อให้ดื้อต่อยากานามัยซิน (ส่วนใหญ่เป็นยีนที่สร้างเอนไซม์ Neomycin phosphotransferase II; NPT II/Neo) โดยแบคทีเรียที่ได้รับการดัดแปลงสายพันธุ์ วึ่งมีพลาสมิดที่มีส่วนยียที่ดื้อต่อกานามัยซินอยู่ภายในเซลล์จะถูกชุบด้วยกานามัยซิน (ความเข้มข้น 50-100 ug/ml) ในจานเพาะเชื้อ หรือปล่อยให้เจริญเติบโตในอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีส่วนผสมของกานามัยซิน (ความเข้มข้น 50-100 ug/ml) ซึ่งท้ายที่สุดแล้ว จะมีเฉพาะเชื้อแบคทีเรียที่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรมเท่านั้นที่สามารถเจริญเติบโตในสภาวะดังกล่าวได้
อินฟันตามาเรีย ฟรานซิสกาแห่งโปรตุเกส (1997)
อินฟันเตมิเกล ดยุกแห่งวีเซว
อินฟันเตมิเกล ดยุกแห่งวีเซว ประสูติ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2489 ณ แบร์น สวิตเซอร์แลนด์ เป็นพระโอรสพระองค์รองใน เจ้าชายดูอาร์เต นูโน ดยุกแห่งบรากันซา และ เจ้าหญิงมาเรีย ฟรานซิสกา ดัชเชสแห่งบรากันซา โดยเมื่อแรกประสูติทรงอยู่ลำดับที่ 2 ถัดจาพระเชษฐา แต่เมื่อพระเชษฐาสมรสและมีพระบุตรพระองค์จึงอยู่ลำดับที่ 4 ในการอ้างสิทธิราชบัลลังก์ ถัดจาพระภาติยะทั้ง 3 โดยพระองค์ทรงจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยลิสบอน
ในปี พ.ศ. 2493 โปรตุเกสได้ยกเลิกกฎหมายให้ครอบครัวพระองค์ซึ่งประกอบด้วย พระบิดา พระมารดา พระเชษฐา พระองค์และพระอนุชาเดินทางกลับประเทศ ต่อมา พ.ศ. 2495 สามารถกลับมาโปรตุเกสได้ทุกพระองค์ดังเดิม
อินฟันเตมิเกล ดยุกแห่งวีเซว ไม่ทรงสมรส พระองค์ทรงเป็นโสด ทรงปฏิบัติพระกรณียากิจในฐานะพระราชวงศ์อวุโสแห่งโปรตุเกส โดยในปี พ.ศ. 2554 ทรงจัดนิทรรศกาลงานศิลปะชื่อว่า AldoVist Art Luso-Brazilia ซึ่งงานศิลปะนี้เป็นการเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่าง โปรตุเกส และ บราซิล ซึ่งงานดังกล่าวจัดขึ้นใน รัฐมีนัสเชไรส์ ประเทศบราซิล ทั้งนี้พระองค์ยังทรงเป็นจิตกรที่มีผลงานมากมายอีกด้วย
พระองค์ประทับอยู่ใน คฤหาสน์เมืองเนส ณ วีเซว ซึ่งเป็นคฤหาสน์ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14
อินฟันเตเฮนริเก ดยุกแห่งกูอิงบรา
อินฟันเตมิเกล ดยุกแห่งวีเซว ประสูติ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 ณ แบร์น สวิตเซอร์แลนด์ เป็นพระโอรสพระองค์เล็กใน เจ้าชายดูอาร์เต นูโน ดยุกแห่งบรากันซา และ เจ้าหญิงมาเรีย ฟรานซิสกา ดัชเชสแห่งบรากันซา ขณะพระองค์มีพระชนม์ชีพทรงอยู่ลำดับที่ 5 ในฐานะผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์โปรตุเกส ถัดจากพระภาคิยะและพระเชษฐา นั่นคือ
อินฟันเตเฮนริเก สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 สิริพระชันษา 67 ปี
Kanamycin A
นีล ดะแกรส ไทสัน
นีล ดะแกรส ไทสัน (; เกิด 5 ตุลาคม 1958) เป็นนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ ผู้ประพันธ์และผู้สื่อสารวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน ตั้งแต่ปี 1996 เขาเป็นผู้อำนวยการท้องฟ้าจำลองเฮย์เดน ณ ศูนย์โลกและอวกาศโรสในนครนิวยอร์ก ศูนย์ดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติอเมริกา ซึ่งไทสันก่อตั้งแผนกฟิสิกส์ดาราศาสตร์ในปี 1997 และเป็นผู้ช่วยวิจัยในแผนกฯ ตั้งแต่ปี 2003
เขาเกิดและเติบโตในนครนิวยอร์ก มีความสนใจดาราศาสตร์ตั้งแต่อายุ 9 ปีหลังชมท้องฟ้าจำลองเฮย์เดน หลังสำเร็จการศึกษาจากไฮสกูลวิทยาศาสตร์บรองซ์ ซึ่งเขาเป็นบรรณาธิการอำนวยการของ"วารสารวิทยาศาสตร์กายภาพ" เขาสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีวิชาฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในปี 1980 หลังได้รับปริญญาโทในสาขาดาราศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสตินในปี 1983 เขาได้รับปริญญาโท (ปี 1989) และปริญญาเอก (ปี 1991) ในวิชาฟิสิกส์ดาราศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย อีกสามปีถัดมา เขาเป็นผู้ช่วยวิจัยหลังปริญญาเอก ณ มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ในปี 1994 เขาเข้าร่วมเป็นนักวิทยาศาสตร์เจ้าหน้าที่ ณ ท้องฟ้าจำลองเฮย์เดนและศูนย์พรินซ์ตันเป็นนักวิทยาศาสตร์วิจัยและอาจารย์รับเชิญ ในปี 1996 เขาเป็นผู้อำนวยการท้องฟ้าจำลองและควบคุมดูแลโครงการบูรณะ 210 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งแล้วเสร็จในปี 2000
ระหว่างปี 1995 ถึง 2005 ไทสันเขียนความเรียงรายเดือนในคอลัมน์ "เอกภพ" ให้นิตยสาร"ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ" ซึ่งบางส่วนจัดพิมพ์ในหนังสือของเขา "มรณะด้วยหลุมดำ" (ปี 2007) และ"ฟิสิกส์ดาราศาสตร์สำหรับคนรีบ" (ปี 2017) ในช่วงเดียวกัน เขาเขียนคอลัมน์รายเดือนในนิตยสาร"สตาร์เดต" ตอบคำถามเกี่ยวกับเอกภพโดยใช้นามปากกา "เมอร์ลิน" เนื้อความจากคอลัมน์ปรากฏในหนังสือของเขา ทัวร์เอกภพของเมอร์ลิน (ปี 1998) และ"เพียงชมดาวเคราะห์นี้" (ปี 1998) ไทสันรับราชการเป็นคณะกรรมการของรัฐบาลว่าด้วยอนาคตของอุตสาหกรรมห้วงอากาศ-อวกาศของสหรัฐปี 2001 และในคณะกรรมการดวงจันทร์ ดาวอังคารและกว่านั้นปี 2004 เขาได้รับเหรียญราชการโดดเด่นของนาซาในปีเดียวกัน ตั้งแต่ปี 2006 ถึง 2011 เขาเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์"โนวาไซอันซ์นาว" ทางพีบีเอส ตั้งแต่ปี 2009 เขาเป็นพิธีกรพอตคแสรายสัปดาห์ "สตาร์ทอล์ก" รายการแยกชื่อเดียวกันเริ่มแพร่สัญญาณทางเนชั่นแนลจีโอกราฟิกแชนแนลในปี 2015; ในปี 2014 เขาเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ "คอสมอส: อะสเปซไทม์ออดิซีย์" ("จักรวาล: การเดินทางปริภูมิ-เวลา") ซึ่งต่อจากซีรีส์"คอสมอส: อะเพอร์ซันแนลโวยาจ" (จักรวาล: การเดินทางส่วนบุคคล) ของคาร์ล เซแกนในปี 1980 วิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติสหรัฐมอบเหรียญสวัสดิการสาธารณะแก่ไทสันในปี 2015 สำหรับ "บทบาทโดดเด่นในการสร้างความตื่นเต้นแก่สาธารณะเกี่ยวกับสิ่งมหัศจรรย์ของวิทยาศาสตร์"
นัวร์เซโอธริซิน
นัวร์เซโอธริซิน  เป็นยาปฏิชีวนะในกลุ่มย่อยสเตรปโตธริซินของยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ เป็นสารที่ละลายน้ำได้ง่ายมาก (~ 1 g/mL) และคงตัวในสารละลายได้นานถึง 2 ปี ที่อุณหภูมิ 4 °C ยานี้ซึ่งแยกได้จากแบคทีเรียสกุลสเตรปโตมัยซิส ทั้งนี้ นัวร์เซโอธริซินเป็นสารที่มีส่วนผสมของสารอื่นสี่ชนิด คือ นัวร์เซโอธริซิน ซี, นัวร์เซโอธริซิน ดี, นัวร์เซโอธริซิน อี, และนัวร์เซโอธริซิน เอฟ โดยนัวร์เซโอธริซินนั้นจะออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีน โดยเหนี่ยวนำให้เกิดการแปรรหัสพันธุกรรมผิดพลาด นอกจากนี้ยังถูกใช้เป็นเครื่องหมายทางพันธุกรรม (Selection marker) สำหรับการคัดเลือกพันธุ์ของจุลชีพหลายชนิด ได้แก่ แบคทีเรีย, ยีสต์, รา, และเซลล์พืช และยานี้ไม่ก่อให้เกิดอาการไม่พึงประสงค์ต่อเซลล์ที่ได้รับคัดเลือก ซึ่งเป็นคุณสมบัติสำคัญอย่างหนึ่งของสารที่จะนำมาใช้ในกระบวนการนี้
นัวร์เซโอธริซินสามารถถูกทำให้หมดฤทธิ์ได้โดยเอนไซม์ nourseothricin N-acetyl transferase (NAT) จากเชื้อแบคทีเรีย "Streptomyces noursei" โดยเอนไซม์นี้จะก่อให้เกิดปฏิกิริยาอะเซทิเลชันโดยการเติมหมู่บีตา-อะมิโนเข้าไปในส่วนบีตา-ไลซีนของนัวร์เซโอธริซิน นอกจากนี้นัวร์เซโอธริซินยังแสดงคุณสมบัติคล้ายกับยีนที่ดื้อต่อยาปฏิชีวนะได้เช่นกัน
Nourseothricin
มหาราชวงศ์
มหาราชวงศ์ (, "มะห่าหย่าซะหวิ่นจี"; ,) เป็นหนังสือบันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์พม่า ที่อูกะลา อาลักษณ์ในราชสำนักพระเจ้าตะนินกันเหว่แห่งกรุงอังวะ ได้แต่งจนแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1724 นับเป็นเอกสารชิ้นแรกที่มีเนื้อหาครอบคลุมเหตุการณ์สมัยโบราณทั้งของพม่าและต่างชาติ ตลอดจนชีวประวัติของบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ เพราะก่อนหน้านี้มีเพียงการบันทึกชีวประวัติและเหตุการณ์ระดับท้องถิ่น
เนื้อหาของหนังสือนี้เริ่มต้นตั้งแต่เหตุการณ์สมัยต้นกัปตามคติศาสนาพุทธ จากนั้นจึงกล่าวรายละเอียดเหตุการณ์ทางการเมืองในลุ่มแม่น้ำอิรวดีตั้งแต่เหตุการณ์กึ่งตำนานของราชวงศ์ต่าง ๆ จนถึงยุคร่วมสมัยกับผู้เขียนคือพม่าสมัยราชวงศ์ตองอูปี ค.ศ. 1711 มีระบุวันที่และพระราชกรณียกิจของพระมหากษัตริย์
แม้ว่าเหตุการณ์สมัยโบราณในมหาราชวงศ์มีเนื้อหาค่อนข้างคลุมเคลือ ซึ่งแสดงว่าผู้เขียนไม่มีเอกสารบันทึกเหตุการณ์ที่สมบูรณ์ ทั้งยังไม่สอบเทียบวันที่กับจารึกต่าง ๆ ให้ถูกต้อง แต่เอกสารชิ้นนี้ก็ใช้เป็นต้นฉบับในการเขียนมหาราชวงศ์ฉบับอื่น ๆ ในยุคหลัง เช่น มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่ (မဟာရာဇဝင်သစ်) มหาราชวงศ์ ฉบับเฉลิมพระเกียรติ (မဟာရာဇဝင်ကျော်) และมหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว (မှန်နန်း မဟာရာဇဝင်) ที่ระบุวันที่เหตุการณ์สมัยพุกามและก่อนพุกามได้แม่นยำกว่า
ดำน้ำ
นามิดะเซอร์ไพรส์!
นามิดะเซอร์ไพรส์!  เป็นซิงเกิลลำดับที่ 12 ของกลุ่มไอดอลญี่ปุ่นเอเคบีโฟร์ตีเอต วางแผงครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2009 ซิงเกิลนี้ติดอันดับ 2 บนชาร์ตออริคอนรายอาทิตย์
ซิงเกิลนี้ปล่อยออกมาในสองฉบับด้วยกัน ได้แก่ฉบับปกติ (ซีดีและดีวีดี) และฉบับเธียเตอร์ (ซีดีเท่านั้น) ซึ่งในฉบับปกติจะประกอบด้วยบัตรลงคะแนนสำหรับงานเลือกตั้งของ AKB48 ที่ใช้เลือกสมาชิกเซ็มบัตสึในซิงเกิลต่อไป และบัตรจับมือ
หมายเหตุ: สมาชิกที่ขึ้น "ตัวหนา" หมายถึงตำแหน่งเซ็นเตอร์
เพลง "นามิดะเซอร์ไพรส์!" มีตาหวาน เป็น เซ็นเตอร์ และเพลง "โชนิจิ" เป็นเพลงในซิงเกิลที่ 3 "วันแรก" ของ BNK48 วงน้องสาวของ AKB48 วางจำหน่ายปี ค.ศ. 2018
นะมิดะเซอร์ไพรส์
พระเจ้านรปติสินธุ
พระเจ้านราธู
พระเจ้านดวงมยา
สเปคติโนมัยซิน
สเปคติโนมัยซิน (; ชื่อการค้า: Trobicin) เป็นยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่งในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ มีข้อบ่งใช้สำหรับรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียที่เป็นสาเหตุของหนองใน It is given by injection into a muscle.
สเปคติโนมัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่เป็นสารประกอบอะมิโนไซคลิตอล (Aminocyclitol) ที่ออกฤทธิ์โดยการยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของแบคทีเรีย ทำให้แบคทีเรียขาดโปรตีนที่จำเป็นในการดำรงชีวิตและการเพิ่มจำนวน ส่งผลให้เซลล์แบคทีเรียนั้นตายในที่สุด อาการไม่พึงประสงค์ทั่วไปที่อาจเกิดได้จากการได้รับการรักษาด้วยสเปคติโนมัยซิน ได้แก่ เกิดอาการปวดบริเวณที่ได้รับการฉีดยา, ผื่น, คลื่นไส้, อาเจียน, ไข้,และนอนไม่หลับ ส่วนอาการไม่พึงประสงค์ที่รุนแรง คือ ปฏิกิริยาการแพ้ยา ยานี้ค่อนข้างปลอดภัยในการใช้ในหญิงตั้งครรภ์ และจัดเป็นยาทางเลือกหนึ่งในผู้ที่แพ้ยากลุ่มเพนิซิลลินหรือเซฟาโลสปอริน
สเปคติโนมัยซินถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1961 โดยคัดแยกได้จากเชื้อแบคทีเรีย "Streptomyces spectabilis" ทั้งนี้ ยานี้ได้ถูกจัดเป็นหนึ่งในรายการยาจำเป็นขององค์การอนามัยโลก (World Health Organization's List of Essential Medicines) ซึ่งเป็นรายการยาที่มีประสิทธิภาพและความปลอดภัยสูง และมีความสำคัญเป็นลำดับแรกของระบบสุขภาพพื้นฐานของประชาชนในประเทศต่างๆ ราคาสำหรับการขายส่งของสเตรปโตมัยซินในประเทศกำลังพัฒนามีมูลค่าประมาณ 5 ดอลลาร์สหรัฐ ต่อขนาดยาที่ต้องใช้ในการบริหารยาหนึ่งครั้ง ปัจจุบันยานี้ไม่มีจำหน่ายในตลาดยาของสหรัฐอเมริกา
สเปคติโนมัยซินออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์แบคทีเรีย โดยจะเข้าจับกับหน่วยย่อย 30 เอสของไรโบโซมของแบคทีเรีย ทำให้เกิดการแปรรหัสพันธุกรรมที่ผิดพลาด และส่งผลให้โปรตีนที่ได้จากการสังเคราะห์โปรตีนนี้มีลำดับกรดอะมิโนที่ผิดเพี้ยนไป ซึ่งจะไม่สามารถทำงานได้ ส่งผลให้เซลล์แบคทีเรียนั้นๆตายในที่สุด การดื้อต่อยาสเปคติโนมัยซินนั้นพบรายงานการเกิดขึ้นในเชื้อแบคทีเรีย "Pasteurella multocida" โดยเกิดการกลายพันธุ์ที่ตำแหน่ง S5 ของหน่วยย่อย 16 เอสของไรโบโซม
ชีวสังเคราะห์ของสเปคติโนมัยซินนั้นมีความคล้ายคลึงกันกับยาอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ โดยเริ่มต้นจากการสร้างวงอิโนซิตอล (inositol ring) เช่นเดียวกัน จากนั้นกระบวนการต่างๆจะแตกต่างกันออกไปจนได้ผลิตภัณฑ์สุดท้ายเป็นสเปคติโนมัยซิน (ตามภาพประกอบ) โดยขั้นแรกของกระบวนนี้จะเป็นการรีดิวซ์ glucose-6-phosphate (1a) ด้วย NADH เป็นสารประกอบคีโตนที่ตำแหน่ง C2 (2a) จากนี้สารประกอบคีโตนที่ได้จะถูกเปลี่ยนเป็นสารประกอบเอมีนปฐมภูมิ (primary amine group) โดยเอนไซม์ PLP และ glutamine transamination (3a) โดยกระบวนการนี้จะเกิดขึ้นซ้ำอีกที่ตำแหน่ง C4 เพื่อสร้างเอมีนปฐมภูมิตำแหน่งที่ 2 (4a) เมื่อได้หมู่เอมีนทั้งสองตำแหน่งแล้ว วงแหวนกลูโคสนี้จะถูกเติมหมู่เมธิล (methylation) จนได้เป็น S-adenosyl methionine จำนวน 2 โมเลกุล (5a) จากปฏิกิรยาการเติมหมู่เมธิลนี้จะทำให้วงกลูโคสนั้นสามารถเปลี่ยนไปเป็นวงอิโนซิตอล (inositol ring) ได้โดยใช้อาศัยเอนไซม์ inositol cyclase (6a) เพื่อทำให้เกิดการไฮโดรไลซ์ที่จะกำจัดหมู่ฟอสเฟตออกไป จนได้ผลิตภัณฑ์สุดท้ายของขั้นตอนนี้เป็นวงอิโนซิตอลที่จะใช้เป็นส่วนหนึ่งสำหรับการสังเคราะห์สเปคติโนมัยซินในขั้นตอนถัดไป (7a)
การสังเคราะห์โมเลกุลที่เป็นส่วนประกอบที่ 2 ของสเปคติโนมัยซินนั้นใช้สารตั้งต้นชนิดเดียวกันกับในขั้นตอนแรก คือ glucose-1-phosphate (1b) ซึ่งจะถูกเปลี่ยนเป็น TDP glucose โดยเอนไซม์ TDP synthase (2b) จากนั้น TDP glucose ที่เกิดขึ้นนี้จะถูกดึงหมู่ไฮดรอกซิลออกที่ตำแหน่ง C6 โดยเอนไซม์ hydratase enzyme (3b) แล้วถูกรีดิวซ์ต่อด้วย NADH ที่ตำแหน่ง C4 จนได้เป็นสารประกอบคีโตน (4b) จากนั้น PLP และ glutamine จะเปลี่ยนสารประกอบคีโตนดังกล่าวไปเป็นสารประกอบเอมีนปฐมภูมิ (primary amine group) (5b) ถัดจากนั้นหมู่เอมีนที่เกิดขึ้นจะถูกดึงออกไปจากโมเลกุลโดยเอนไซม์ deaminase (6b) ในกระบวนการสร้างสารในภาพ 6b นี้จะมีการเกิดปฏิกิริยารีดักชันเกิดขึ้นอีก 2 ครั้งที่ตำแหน่ง C4 และ C3 โดยอาศัย NADH จำนวน 2 โมเลกุลในการเข้าทำปฏิกิริยา จนได้ผลิตภัณฑ์สุดท้ายเพื่อใช้ในการสังเคราะห์สเปคติโนมัยซิน
โมเลกุลที่เกิดจากการสังเคราะห์ใน 2 ช่องทางดังข้างต้นจะเข้าทำปฏิกิรยากัน โดยการกำจัดหมู่ TDP แล้วเกิดปฏิกิริยากันจนได้ผลิตภัณฑ์สุดท้ายเป็นสเปคติโนมัยซิน
สเปคติโนมัยซินเป็นสารกลุ่มอะมิโนไซคลิตอล ซึ่งมีความสัมพันธ์กันกับอะมิโนไกลโคไซด์ การผลิตสเปคติโนมัยซินในเชิงอุตสาหกรรมนั้นจะได้จากการบ่มเชื้อแบคทีเรีย "Streptomyces spectabilis" ส่วนในธรรมชาตินั้น สเปคติโนมัยซินสามารถสร้างได้จากจุลชีพหลายชนิด รวมไปถึงไซยาโนแบคทีเรียและพืชอีกหลายชนิด โดยส่วนที่ควบคุมการสร้างสเปคติโนมัยซินนี้มีชื่อว่า เอสพีซี โอเปอรอน (spc operon) จะอยู่ในจีโนม หรือพลาสโตม หรือพลาสมิด ซึ่งส่วนใหญ่ยีน 2–10 ชนิดที่อยู่ติดกัน ซึ่งความต่างของขนาดโอเปอรอนนี้เป็นผลมาจากมีการกำจัดยีนเก่าออกไป หรือมียีนภายในนิวเคลียส (nuclear gene) เข้ามาทำหน้าที่ในส่วนนั้นๆแทน โดยการผลิตสเปคติโนมัยซินโดยจุลชีพในธรรมชาตินั้นมีจุดประสงค์หลักเพื่อป้องกันตัวเองจากการถูกกินหรือทำลายโดยจุลชีพหรือพืชอื่น (antipredator adaptation)
สเปคติโนมัยซินถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961 โดยคัดแยกได้จากเชื้อแบคทีเรีย "Streptomyces spectabilis" จากนั้นได้มีการผลิตออกจำหน่ายสู่ตลาดยาในปี ค.ศ. 2001
อาปรามัยซิน
อาปรามัยซิน  หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า นีบรามัยซิน ทู (Nebramycin II) เป็นยาปฏิชีวนะในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งถูกนำมาใช้เป็นยารักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียอย่างกว้างขวางในการปศุสัตว์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคที่เกิดจากการติดเชื้อ "Escherichia coli", "Klebsiella pneumoniae", และ "Pseudomonas aeruginosa".อาปรามัยซินสามารถผลิตได้จากเชื้อแบคทีเรีย "Streptomyces tenebrarius" ค่าความเข้มข้นต่ำสุดของอาปรามัยซินที่มียับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อแบคทีเรียทั้ง 3 สายพันธุ์ดังข้างต้น ดังแสดงต่อไปนี้
Apramycin
กองทัพเรือสหราชอาณาจักร
นีบรามัยซิน ทู
Nebramycin II
การมีคู่ครองหลายคน
การมีคู่ครองหลายคน หรือ หลายผัวหลายเมีย  เป็น เป็นคำที่ครอบคลุมการปฏิบัติหรือปรัชญาความสัมพันธ์ใกล้ชิด ที่ไม่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของ การมีคู่สมรสคนเดียว หรือ ผัวเดียวเมียเดียว ที่มีความรัก ความเสน่หาและความสัมพันธ์ทางเพศกับคนเพียงคนเดียว เพราะฉะนั้น คำว่าการมีคู่ครองหลายคน อาจถูกนำไปใช้กับการนอกใจและการมีเซ็กส์นอกสมรส ในการแต่งงานกลุ่มหรือ การมีคนรักหลายคน หรือพอลีแอเมอรี
ยิ่งไปกว่านั้นการมีคู่ครองหลายคน ยังรวมไปถึงความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลที่ไม่ได้จำกัดกับแค่คนเดียว ทั้งความสัมพันธ์ทางเพศ และอารมณ์ โดยสามารถ ความสัมพันธุ์เชิงรักและทางเพศกับหลายคนในเวลาเดียวกัน ตรงกันข้ามกับการมีคู่สมรสคนเดียวแต่อาจเกิดขึ้นจากหลักจิตวิทยาเดียวกัน
หลายคำที่ใช้ในการมีคู่ครองหลายคน มีความยืดหยุ่นในคำจำกัดความ โดยยึดตามเกณฑ์เช่น "ความสัมพันธ์" หรือ "ความรัก"  ผู้ปฏิบัติที่นับตัวเองว่าเป็น ผู้มีคู่ครองหลายคนอย่างมีจริยธรรม ได้คำหนดบางคำเพื่อแยกตัวเองออกจากหลอกลวง
ในรูปแบบความสัมพันธ์อื่น ๆ
การใช้งานจะสร้างความแตกต่าง นอกเหนือความหมายตรงตัวของคำ ดังนั้นแม้บางความสัมพันธ์ในทางเทคนิคอาจจะนับเป็น การมีคู่ครองหลายคน (Polygamy) และ การมีคนรักหลายคน (Polyamory) การมีคู่ครองหลายคน ปกติแล้วสื่อถึงการแต่งงานหลายครั้ง จากพื้นฐานของหลักศาสนา ขณะที่การมีคนรักหลายคน เป็นความความสมัครใจส่วนบุคคล
มากกว่าข้อกำหนดทางสังคมกำหนดหรือแบบอย่างที่มีมาก่อน
รูปแบบของการมีคู่ครองหลายคน  มีหลากหลายและบางครั้งทับซ้อนกัน
วัดชัยมงคล (จังหวัดชลบุรี)
วัดชัยมงคล เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดพระอารามหลวงมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนพัทยาใต้ ตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี 20150 ปัจจุบันมีท่านเจ้าคุณพระราชสารโสภณ (อนันต์ ธัมมโชโต) รองเจ้าคณะจังหวัดชลบุรี เป็นเจ้าอาวาสวัดชัยมงคลองค์ปัจจุบัน
วัดชัยมงคล เริ่มสร้างเมื่อปี 2480 ในหมูบ้านทัพยา โดยมี " พระครูวิบูลสังฆการ (หลวงพ่อโป-ประญาณ ธมฺมปาโล) " เป็นผู้ริเริ่มในการก่อสร้างวัดชัยมงคล
ปี 2485 " พระครูวิบูลสังฆการ (หลวงพ่อโป-ประญาณ ธมฺมปาโล) " ได้ขุดค้นพบเมื่อ 60 กว่าปีก่อน ได้อันเชิญพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ มาทางน้ำจากกรุงศรีอยุทธยาขึ้นที่ท่าเรือทัพยา ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางยืน สูง 1.50 เมตร สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ราว 300 กว่าปี เพื่อน้ำมาประดิษฐาน ณ วัดชัยมงคล หลังจากนั้นจึงตั้งชื่อหลวงพ่อว่า " หลวงพ่อพุทธชัยมงคล " เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่ชื่อวัดและราษฎร์
ในสมัยนั้นชาวบ้านก่อนที่จะออกเรือหาปลา จากต้องเดินทางมากราบมนัสการขอพร
พลาโซมัยซิน
พลาโซมัยซิน (INN: , ชื่อรหัส: ACHN-490) เป็นยาปฏิชีวนะรุ่นใหม่ในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ถูกจัดอยู่ในกลุ่มนีโอไกลโคไซด์ (neoglycoside) เป็นยาที่พัฒนามาจากซิโซมัยซิน โดยการเติมกรดไฮดรอกซี-อะมิโนบูทิริก (hydroxy-aminobutyric acid; HABA) เข้าไปแทนที่ในตำแหน่งที่ 1 และเติมหมู่ไฮดรอกซีเอทิล (hydroxyethyl) ในตำแหน่งที่ 6'
การทดลองนอกร่างกายมนุษย์ ("in vitro") พบว่าพลาโซมัยซินมีกลไกการออกฤทธิ์ที่เสริมฤทธิ์ของแดพโตมัยซินหรือเซฟโตบิโพรลในการต้านเชื้อแบคทีเรีย สแตปฟิโลคอคคัส ออเรียสที่ดื้อต่อยาเมทิซิลลิน (Methicillin-resistant "Staphylococcus aureus"; MRSA) และสแตปฟิโลคอคคัส ออเรียสที้ดื้อต่อแวนโคมัยซิน (VRSA) และต้านเชื้อ "Pseudomonas aeruginosa" เมื่อใช้ร่วมกับเซฟีพิม, โดริพีแนม, อีมิพีแนม หรือ ปิปเปอราซิลลิน/ทาโซแบคแตม นอกจากนี้ ในการทดลองนอกร่างกายมนุษย์ ("in vitro") อีกการทดลองหนึ่งก็พบว่าพลาโซมัยมีฤทธิ์ต้าน "Acinetobacter baumannii" ที่ดื้อต่อยากลุ่มคาร์บาพีแนมได้เป็นอย่างดี
ในปี ค.ศ. 2012 องค์การอาหารและยาของสหรัฐอเมริกา (U.S. Food and Drug Administration) ได้ยินยอมให้มีการพัฒนาและร่างกฏเกณฑ์เกี่ยวกับพลาโซมัยซินขึ้นอย่างเร่งด่วนเป็นกรณีพิเศษ (fast track) ทั้งนี้เพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์การดื้อยาปฏิชีวนะของเชื้อแบคทีเรียที่มีแนวโน้มรุนแรงมากยิ่งขึ้น
พลาโซมัยซินถูกพัฒนาขึ้นโดยสถาบัน Achaogen เพื่อรักษาโรคติดเชื้อแบคทีเรียที่รุนแรง เนื่องมาจากการดื้อต่อยาปฏิชีวนะชนิดอื่นๆของเชื้อสาเหตุเหล่านั้น ยกตัวอย่างเช่น วงศ์เอนเทอร์โรแบคทีเรียซีอีที่ดื้อต่อยาปฏิชีวนะหลายชนิด (Multidrug-resistant "Enterobacteriaceae"; MRE) ซึ่งรวมไปถึง วงศ์เอนเทอร์โรแบคทีเรียซีอีที่ดื้อต่อยากลุ่มคาร์บาพีแนม (Carbapenem-resistant Enterobacteriaceae; CRE) โดย ณ ข้อมูลเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2016 ยานี้กำลังอยู่ในการศึกษาทางคลินิกในขั้นตอนที่ 3 (Phase III)
Plazomicin
การมีคนรักหลายคน
การมีคนรักหลายคน หรือ พอลีแอเมอรี (, จาก ภาษากรีก ' แปลว่า "หลากหลาย"และ ภาษาละติน ' แปลว่า "ความรัก") เป็นการปฏิบัติหรือความปรารถนา จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิด กันมากกว่าหนึ่งคนโดยที่ทุกคนที่เกี่ยวข้องรับรู้ มีการอธิบายไว้ว่า เป็น "ความยินยอม จริยธรรม และการมีคู่ครองหลายคนอย่างมีความรับผิดชอบ" คนที่แสดงตัวเป็น พอลีแอเมอรี ปฏิเสธว่า มุมมองทางเพศและการมีความสัมพันธ์กับบุคคลเดียว เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับความรัก และความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ในระยะยาว
ความสับสนเกิดขึ้นเมื่อใช้พอลีแอเมอรีในความหมายที่กว้างขึ้น โดยใช้เป็นคำที่ครอบคลุมรูปแบบต่าง ๆ ของการมีหลายคู่ครองโดยสมัครใจ ความสัมพันธ์หลายคู่ (รวมถึงพอลีแอเมอรี) หรือความสัมพันธ์ทางเพศหรือโรแมนติกที่ไม่ผูกขาดกับบุคคลเดียว
ชุมชนโอเนดะ (Oneida Community) เป็นชุมชนศาสนาคริสต์ในนิวยอร์ก ในช่วงศตวรรษที่ 19 เชื่อมั่นในระบบรักอิสระ (free love) และการแต่งงานที่ซับซ้อน (complex marriage) โดนสมาชิกมีอิสระในการมีเซ็กส์กับทุกคนที่ยินยอม การยึดครอง ความเป็นเจ้าของ และการคบหาดูใจกับคนใดแค่คนเดียวมักไม่ได้รับการยอมรับจากชุมชน
บางคนคิดว่าตัวเองเป็นคริสเตียนและเป็นพอลีแอเมอรี แต่หลักศาสนาคริสต์ส่วนใหญ่ไม่ยอมรับ
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2560 คณะมนตรีเกี่ยวกับพระคัมภีร์ไบเบิ้ลบุรุษและสตรีได้ออกแถลงการณ์เกี่ยวกับเรื่องเพศของมนุษย์ที่เรียกว่า "แถลงการณ์แนชวิลล์" ข้อความดังกล่าวได้รับการลงนามโดยผู้นำศาสนา 150 คนและรวมถึงความเชื่อ 14 ข้อ หนึ่งในนั้นกล่าวว่า "เราปฏิเสธว่าพระเจ้าได้ออกแบบการแต่งงานไว้ สำหรับพวกรักร่วมเพศ พวกที่มีคู่ครองหลายคนหรือ พวกที่มีความสัมพันธ์แบบพอลีแอเมอรี"
คอมเพอชัน (compersion).
คอมเพอร์ชัน (หรือในสหราชอาณาจักรใช้คำว่า ฟรับเบิล (frubble)) ใช้เพื่ออธิบายว่าคนหนึ่งมีประสบการณ์ในแง่บวก เมื่อคนรักของตนกำลังมีความสุขกับความสัมพันธ์กับผู้อื่น
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2010–11
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2010-11 นี้จะเป็นฤดูกาลที่ 56 ของการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรป โดยการแข่งขันนี้ จัดโดย ยูฟ่า และเป็นฤดูกาลที่ 19 ในการใช้ชื่อ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
เลกแรกของรอบ 16 ทีมสุดท้ายจะลงเล่นในวันที่ 15, 16, 22 และ 23 กุมภาพันธ์, และเลกที่สองจะลงเล่นในวันที่ 8, 9, 15 และ 16 มีนาคม พ.ศ. 2554.
เลกแรกจะลงเล่นในวันที่ 5 และ 6 เมษายน, และเลกที่สองจะลงเล่นในวันที่ 12 และ 13 เมษายน พ.ศ. 2554.
เลกแรกจะลงเล่นในวันที่ 26 และ 27 เมษายน, และเลกที่สองจะลงเล่นในวันที่ 3 และ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2554.
นัดชิงชนะเลิศปี 2011 จะลงทำการแข่งขันในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์ ใน ลอนดอน, ประเทศอังกฤษ.
สถิตินี้ไม่นับรวมรอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ.
โบสถ์แม่พระเดรสเดิน
โบสถ์แม่พระเดรสเดิน  เป็นโบสถ์โปรเตสแตนต์ของนิกายลูเทอแรน ในเมืองเดรสเดิน ประเทศเยอรมนี ในอดีต โบสถ์แห่งนี้ปรากฏการมีอยู่ตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 แรกเริ่มเป็นโบสถ์ของศาสนจักรโรมันคาทอลิกด้วยสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ต่อมาเมื่อมีการปฏิรูปศาสนาในช่วงศตวรรษที่ 18 ก็ได้มีการรื้อโบสถ์หลังเดิมและสร้างอาคารโบสถ์หลังใหม่ที่ใหญ่โตกว่าเดิมด้วยสถาปัตยกรรมบาโรกจนแล้วเสร็จในปีค.ศ. 1743 โดมของโบสถ์แห่งนี้ใช้หินทรายกว่า 12,000 ตันสร้าง เป็นหนึ่งในโดมโบสถ์คริสต์ที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปโดยมีขนาดใหญ่พอๆกับโดมของมหาวิหารนักบุญเปโตรในนครวาติกัน
พูโรมัยซิน
พูโรมัยซิน  เป็นยาปฏิชีวนะในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ สังเคราะห์ขึ้นได้จากแบคทีเรีย "Streptomyces alboniger" พูโรมัยซินจะออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของแบคทีเรีย โดยการทำให้การสังเคราะห์โปรตีนของแบคทีเรียสิ้นสุดเร็วกว่าปกติในระหว่างกระบวนการการแปรรหัสพันธุกรรม ส่งผลให้เซลล์แบคทีเรียนั้นขาดโปรตีนที่จำเป็นในการดำรงชีวิตและเพิ่มจำนวน จนทำให้แบคทีเรียนั้นตายไปในที่สุด พูโรมัยซินละลายน้ำได้ค่อนข้างดี (50 mg/ml) ณ ที่ความเข้มข้นไม่เกิน 10 mg/ml จะเป็นสารละลายใสไม่มีสี โดยพูโรมัยซินในรูปแบบสารละลายนี้จะคงสภาพอยู่ได้เป็นระยะเวลา 1 ปี ณ อุณหภูมิ -20 °C.
พูโรมัยซินเป็นยาปฏิชีวนะกลุ่มย่อยอะมิโนนิวคลีโอไซด์ ที่สกัดได้จากแบคทีเรีย "Streptomyces alboniger" ซึ่งยานี้จะออกฤทธิ์รบกวนการสังเคราะห์โปรตีนของแบคทีเรียก่อโรค โดยทำให้การสังเคราะห์โปรตีนนั้นๆสิ้นสุดกระบวนการเร็วกว่าปกติในช่วงที่มีการการแปรรหัสพันธุกรรมในไรโบโซมของเซลล์แบคทีเรีย โดยพูโรมัยซินมีส่วนของโครงสร้างที่คล้ายคลึงกับปลายสาย 3' ของอะมิโนอะซิทิเลทเตด ทีอาร์เอ็นเอ (aminoacylated tRNA) ซึ่งส่วนนี้จะเข้าจับตำแหน่ง A site บนไรโบโซมของแบคทีเรียแทนทีอาร์เอ็นเอ จนเกิดเป็นสายพูโรมิซิเลท (puromycylated nascent chain) ขึ้น และทำให้สายพอลีเพพไทด์ที่กำลังสังเคราะห์ในไรโบโซมนั้นสิ้นสุดและถูกปล่อยออกไปเร็วกว่าปกติ ซึ่งสายพอลีเพพไทด์ที่ได้นี้จะไม่สามารถทำงานได้ ส่งผลให้เซลล์แบคทีเรียนั้นไม่สามารถดำรงชีวิตและขยายพันธุ์ได้ จนตายไปในที่สุด ทั้งนี้ กลไกการออกฤทธิ์โดยละเอียดของพูโรมัยซินนั้นยังไม่ทราบแน่ชัดเท่าใดนัก แต่การที่ตำแหน่ง 3' ของพูโรมัยซินมีหมู่แทนที่เอไมด์แทนที่จะเป็นเอสเทอร์เหมือนที่พบในทีอาร์เอ็นเอนั้น ทำให้ยานี้มีความคงทนต่อการเกิดปฏิกิริยาไฮโดรไลสิส และส่งผลยับยั้งการทำงานของไรโบโซมได้ดี อย่างไรก็ตาม พูโรมัยซินนั้นไม่ได้ออกฤทธิ์อย่างจำเพาะ โดยจะส่งผลต่อทั้งเซลล์โพรคาริโอตและยูคาริโอต