pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ลง 4 ใบ ก็ได้ แต่หยิบไพ่คืนได้เพียง 3 ใบ ฯลฯ
จบ.
ถ้าอีกฝ่ายไม่สามารถลงไพ่ได้ ก็จะคว่ำมือไป
คนที่เหลือสุดท้ายก็จะชนะ
ถ้ายังตัดสินไม่ได้ จนไพ่ใบสุดท้ายในกองถูกจั่ว
จะหยุดเล่น แล้วหยิบใบสูงสุดในมือออกมา
ใครมากกว่าก็ชนะ
ถ้าชนกันคือเสมอ (ไม่ดูออก)
ใบแรกเปิดมาได้ Q (=12) [ไพ่ในมือคือ 2 3 4 4 5]
เราสามารถลง 4 4 5 (รวม=13=12+1) จั่ว 3 ใบ
สมมติตาก่อนหน้า อีกฝ่ายลง K J 5 (=29)
เรามี [10 10 7 3 2]
เราสามารถลง 10 10 7 3 (=30) ได้ แต่ควรพูดว่า (30 ลงสี่ใบ) เพื่อให้ผู้อื่นรู้ว่าตานี้ลงไปสี่ใบจึงหยิบได้แค่อีกสามใบเท่านั้น
(ถ้าตาต่อไปใช้ไพ่เพียงสองใบก็สามารถ จั่วขึ้นมือได้ ห้าใบดังเดิม
สมมติตาก่อนหน้า รวม 38
เรามี [K J 9 2 A]
ถ้าลงหมดมือ (คือมากสุดแล้ว รวมเพียง 36 เท่านั้น) ก็ลงไม่ได้
เราสามรถใช้ A แล้วบอกว่า 34 ได้
ฮิเดโอะ ซาซากิ
ฮิเดโอะ ซาซากิ (; ; 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 – 30 สิงหาคม พ.ศ. 2543) ภูมิสถาปนิกชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นผู้มีชื่อเสียง ผู้บุกเบิกแนวทางการออกแบบเชิงสหสาขาและนักการศึกษา
ฮิเดโอะ ซาซากิ เกิดที่เมืองรีดเลย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย และมีอายุยืนยาวถึง 80 ปี ด้วยความสำเร็จในชีวิตด้านวิชาชีพอย่างงดงาม ซาซากิเริ่มเรียนระดับมหาวิทยาลัย ที่
มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่เนื่องจากการมีเชื้อสายญี่ปุ่น ซาซากิจึงถูกบังคับเข้าไปอยู่ในค่ายกักกันที่รัฐแอริโซนา ซาซากิได้รับอนุญาตให้ออกจากค่ายกันกันได้โดยอาสาสมัครเป็นคนงานทำฟาร์มที่สเตอร์ลิง รัฐโคโลราโด
หลังสงคราม ซาซากิได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองเดนเวอร์ที่ซึ่งเขาได้พบกับภรรยา คือไคซะ นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยโคโลราโด ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกับที่ซาซากิเรียนจบศิลปศึกษา และ ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต เมื่อ พ.ศ. 2489 และในปี พ.ศ. 2491 ซาซากิเรียนจบ ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และได้มาเป็นอาจารย์ผู้บรรยายที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยเป็นเวลา 2 ปี หลังนั้นจากนั้นซาซากิ ได้ย้ายมาสอนที่ภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม วิทยาลัยการออกแบบ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเป็นเวลานานถึง 18 ปี โดยได้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์และหัวหน้าภาควิชา
เมื่อปี พ.ศ. 2496 ซาซากิได้ก่อตั้งสำนักงานออกแบบภูมิสถาปัตยกรรม “"ซาซากิแอสโซซิเอทส์"” บริษัทที่ซาซากิเป็นประธานบริหารและประธานกรรมการต่อเนื่องมาถึง พ.ศ. 2523 ซึ่งที่สำนักงานนี้เอง ที่ซาซากิได้ผลิตผลงานโครงการภูมิสถาปัตยกรรมออกมาเป็นจำนวนมากจนมีชื่อเสียงทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติ ซาซากิได้รับการยกย่องทั้งในฐานะนักวิชาชีพและนักการศึกษาด้านภูมิสถาปัตยกรรม
แนวทางการออกแบบ.
ซาซากิเป็นผู้บุกเบิกและปูทางการออกแบบภูมิสถาปัตยกรรมแนวใหม่โดยได้สร้างสรรค์วิธีการเข้าถึงในการออกแบบภูมิทัศน์ที่ปฏิบัติได้จริง ซาซากิได้นำลักษณะเฉพาะจากหลายๆ แง่มุมมาเป็นปัจจัยในงานออกแบบ รวมทั้งปัจจัยทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อมและการใช้ที่ดินของสังคม ซาซากิได้รับการยอมรับและมีชื่อเสียงจากการพัฒนาวิธีการเข้าสู่การออกแบบในแนวการวางแผนเชิงสหสาขา ในเกือยทุกบริเวณโครงการทั้งหมดที่ซาซากิออกแบบ จะปรากฏให้เห็นถึงความสมดุลของสหสาขาเกิดขึ้นในแบบ
มุมหนึ่งที่ซาซากิแอสโซซิเอทส์ให้ความเอาใจใส่และให้ความสำคัญมากได้แก่การพิจารณาด้านสิ่งแวดล้อมของผืนแผ่นดิน ซึ่งยังไม่ได้รับการพิจารณาเท่าที่ควรในขณะนั้น ซาซากิและคณะได้สร้างสรรค์ “"งานออกแบบ
เป็นจำนวนมาก ซึ่งแนวการออกแบบของงานเหล่านี้ได้ "เอื้อให้เกิดและรักษาไว้" ซึ่ง “"สุขภาพของสิ่งแวดล้อม"” ตัวอย่างงานที่เด่นได้แก่โครงการ
สีเขียว"” "วิทยาเขตก้าวหน้า"ของ "มหาวิทยาลัยยูทาห์สเตต " โครงการเวอร์จิเนียร์ไบโอสเฟียร์ ที่วอลเดนวูดส์ และโครงการมานูไลฟ์ ไฟแนนเชียล
อีกด้านหนึ่งที่ซาซากิได้ชื่อเสียงได้แก่ การปลุกสำนึกและใส่แนวโมเดิร์นนิสม์เข้าไปในโครงการภูมิทัศน์ วิทยาเขตต่าง ๆ ของสหรัฐอเมริกา เป็นจำนวนมากดังที่ปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน งานของซาซากิได้รับการยอมรับว่าให้การดลใจด้านการรังสรรค์ที่ตอบสนองต่อมวลชนที่เพิ่มจำนวนมากขึ้น ทำให้มองเห็นคุณค่าทางสุนทรียภาพมากกว่าสมัยก่อนหน้านั้น งานสมัยใหม่ของซาซากิได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ
ซาซากิแอสโซซิเอทส์ได้รับการเชิญไปออกแบบงานภูมิทัศน์ในแนวดังกล่าวจากประเทศต่างๆ ทั่วโลก รวมทั้งงานผังหลักภูมิทัศน์สถานแข่งขันโอลิมปิก ณ นครปักกิ่ง
ซาซากิ ได้รับการยกย่องและได้รับรางวัลจากผลงานที่ประสบความสำเร็จเป็นจำนวนมาก
ปฏิภาณ ปฐวีกานต์ (เกิด 23 มีนาคม พ.ศ. 2516) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย จากค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โด่งดังจากภาพยนตร์ กลิ้งไว้ก่อนพ่อสอนไว้ และละครซิตคอม 3 หนุ่ม 3 มุม
ปฏิภาณ ปฐวีกานต์ มีชื่อเดิมว่า สาธิต ตั้งโสภณ ต่อมาเปลี่ยนนามสกุลเป็น ปฏิภาณ ปฐวีกานต์ เมื่ออายุ 15 ปี ในปี พ.ศ. 2531 เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2516 เกิดที่ กรุงเทพมหานคร ที่โรงพยาบาลวชิรพยาบาล เป็นบุตรของนายกฤษณ์ และนางบุษฎี ปฐวีกานต์ มีพี่น้อง 2 คน เป็นคนสุดท้อง มีพี่สาว 1 คน ชื่อ ดุสิตา ปฐวีกานต์ (หม่อน) ส่วนสูง 178 จบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนพันธะศึกษา มัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนโยธินบูรณะ ปวช.1-ปวส. ที่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตอุเทนถวาย ปริญญาตรีครุศาสตร์อุตสาหกรรมบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา จาก มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ได้ประกาศนียบัตรจากโรงเรียนการดนตรี สาขา VIT ENCORE จาก Musicians Institute in Hollywood ณ แคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา และ Web Design เมลเบิร์น ออสเตรเลีย
เริ่มเข้าวงการเมื่ออายุ 16 ปี จากการชักนำของ "พจน์ อานนท์" โดยการถ่ายแบบในนิตยสาร "เธอกับฉัน" ในปี 2533 แสดงภาพยนตร์เรื่องแรก "กลิ้งไว้ก่อนพ่อสอนไว้" โด่งดังจนทำลายสถิติรายได้ภาพยนตร์สูงสุดในประวัติศาสตร์ในขณะนั้น และได้ร่วมงานกับเอ็กแซ็กท์เป็นครั้งแรกโดยรับบทเป็น "พีรพล" ในละครเรื่อง "3 หนุ่ม 3 มุม"
ต่อมาในปี 2535 แกรมมี่ได้จับเซ็นสัญญาเป็นนักร้องมีผลงานอัลบั้มแรกในชีวิต คือชุด "เอ้อเฮอ" และประสบความสำเร็จสูงสุดได้ 1 ล้าน 5 แสนแผ่นจากอัลบั้ม Mr.Mos จนปัจจุบันมีอัลบั้มรวม 9 อัลบั้ม และ 10 อัลบั้มพิเศษ ตอนเด็ก ๆ มอส มีความใฝ่ฝันอยากตั้งวงดนตรีของตัวเอง วงดนตรีที่มอสร่วมตั้งกับเพื่อน ชื่อวง "หมึกหกเลอะมุ้ง" ต่อด้วยผลงานด้านการแสดงมีผลงานละครเวทีเรื่องแรกคือ บางกอก 2485 เดอะมิวสิคัล ต่อด้วยละครเวทีที่ประสบความสำเร็จด้านยอดผู้ชมอย่าง ฟ้าจรดทราย เดอะมิวสิคัล นอกจากนี้ยังมีผลงานละครกับ เอ็กแซ็กท์ และ ช่อง 7 อีกหลายเรื่อง อาทิ หัวใจช็อกโกแลต, อุบัติเหตุหัวใจ, รักเกินพิกัดแค้น และ ด้วยแรงแห่งรัก
ปัจจุบันเป็นศิลปินและนักแสดงในสังกัด เอ็กแซ็กท์ ของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีผลงานละครดราม่าให้ชมทุกปี ละครซิตคอม ผู้กองเจ้าเสน่ห์ มีการฉายต่อเนื่องมาหลายปี และเป็นพิธีกรร่วมกับ ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี และ ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง ในรายการ "3 หนุ่ม 3 มุม ทูไนท์"
มอส ปฏิภาณ สมรสกับดวงพร ลือกิตินันท์ แฟนสาวนอกวงการ และอดีตประชาสัมพันธ์ค่ายแกรมมี่ หลังจากทั้งคู่คบหาดูใจกันมา 9 ปีเต็ม โดยได้มีพิธีหมั้นเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 ณ โรงแรม เดอะ ไทด์ รีสอร์ท จังหวัดชลบุรี และจัดงานฉลองสมรสวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2554 ที่โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์ แอท เซ็นทรัลเวิลด์
ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรด้วยกันสองคน เป็นบุตรหญิงทั้งคู่ คนแรกชื่อ ด.ญ. สิสราญ ปฐวีกานต์ (ชื่อเล่น : โสน)​ (สะโหฺน) เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555.และคนที่สอง ชื่อ ด.ญ. ธานธาดา ปฐวีกานต์ (ชื่อเล่น : บัวสวรรค์)​ เกิดเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2558
หินโรเซตตา
มหาวิทยาลัยริไจนา
มหาวิทยาลัยริไจนา  เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาลในรัฐซัสแคตเชวัน ประเทศแคนาดา มีนักศึกษาประมาณ 12,800 คน
มหาวิทยาลัยริไจนามีต้นกำเนิดจากวิทยาลัยริไจนา (Regina College) ซึ่งเป็นโรงเรียนระดับมัธยมที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2454 แรกเริ่มมีนักเรียนเพียง 27 คน ต่อมามีการเปิดหลักสูตรในระดับประกาศนียบัตร โดยเป็นวิทยาเขตหนึ่งของมหาวิทยาลัยซัสแคตเชวัน (University of Saskatchewan) และได้แยกตัวออกเป็นมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2517 เงินทุนของมหาวิทยาลัยประจำปี 2550-2551 เป็นจำนวนเงินประมาณ 4,200,000,000 บาท
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยริไจนาประกอบด้วย 9 คณะ 25 ภาควิชา มีศูนย์วิจัยและวิทยาเขตรวม 13 แห่ง เปิดสอนทั้งในระดับปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอก
สมาคมนักเรียนไทยแห่งมหาวิทยาลัยริไจนา.
สมาคมนี้ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อเป็นศูนย์กลางให้นักเรียนไทยหรือผู้สนใจในวัฒนธรรมไทย ได้มีโอกาสมาทำกิจกรรมร่วมกัน รวมทั้งยังเป็นการเผยแพร่วัฒนธรรมไทย โดยสมาคมได้ดำเนินการจัดกิจกรรมเพื่อเผยแพร่วัฒธรรมเป็นประจำทุกๆปี และได้รับการตอบรับที่ดีจาก นักศึกษาและบุคลากรใน มหาวิทยาลัยรวมทั้งชาวเมืองริไจนา ปัจจุบันมีนักเรียนไทยอยู่ประมาณ 30 คน ศึกษาในระดับปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอก
ค.ศ. 1735
สุรามหาคุณ
บริษัท สุรามหาคุณ จำกัด จัดตั้งเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2502 เป็นบริษัทที่ได้สัมปทานในการผลิตและจำหน่ายสุราของโรงงานสุราบางยี่ขัน เป็นเวลา 10 ปี นับจากปี พ.ศ. 2503 ถึงปี พ.ศ. 2512 โดยมีการกำหนดค่าเช่าไว้ปีละ 41 ล้านบาทซึ่ง มีเจ้าของ คือ "สหัท มหาคุณ" ที่มีความสนิทสนมกับจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์และผู้ร่วมลงทุนคือ อุเทน เตชะไพบูลย์ และเถลิง เหล่าจินดา และได้ผลิตสุรายี่ห้อ แม่โขง
HCMC
คอมพิวเตอร์เน็ตเวิร์ก
ไฮเดโอะ ซาซากิ
วัดจิโช
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ  เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในนครเกียวโตและเมืองอูจิ จังหวัดเกียวโต และเมืองโอตสึ จังหวัดชิงะ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2537
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อ พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) ที่จังหวัดภูเก็ต ประเทศไทย โดยผ่านเกณฑ์การพิจารณาดังนี้
วัดโระกุอง
ไฮโดรโฟบิก
ไฮโดรโฟบิก (hydrophobic) ซึ่งหมายถึง ไม่ชอบน้ำ สารเหล่านี้ไม่สามารถแตกตัวให้ไอออนได้หรือเป็นโมเลกุลที่ไม่มีขั้วจึงไม่สามารถยึดติดกับโมเลกุลของน้ำได้
ไฮโดรโฟบิก มีที่มาจากคำว่า ไฮโดร แปลว่าน้ำ และ โฟบิก แปลว่า กลัว
อำเภอแวงน้อย
แวงน้อย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น
อำเภอแวงน้อยตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ที่ตั้งอำเภอเมื่อร้อยกว่าปีก่อนเป็นหมู่บ้านเล็กๆตั้งอยู่ริมหนองน้ำซึ่งมีต้นแวง ลักษณะคล้ายต้นกกขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงตั้งชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านแวงน้อย” ต่อมามีความเจริญขึ้นและได้เปลี่ยนสภาพจากหมู่บ้านเล็กๆเป็นหมู่บ้านที่มีขนาดใหญ่และเป็นศูนย์กลางการค้าและการคมนาคมของหมู่บ้านต่าง ๆ และในปี พ.ศ. 2411 กระทรวงมหาดไทยได้ยกฐานะบ้านแวงน้อยขึ้นเป็นตำบล อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอชนบท ต่อมาเมื่อได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งอำเภอพลโดยแยกเขตการปกครองอำเภอพลออกจากอำเภอชนบท ทำให้ตำบลแวงน้อยเปลี่ยนมาขึ้นการปกครองกับอำเภอพล ต่อมาเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2514 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศยกฐานะตำบลแวงน้อยขึ้นเป็นกิ่งอำเภอแวงน้อย และได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอแวงน้อยเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2520
อำเภอแวงน้อยมีฐานะเป็นการบริหารราชการส่วนภูมิภาค ตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2534 ขึ้นกับจังหวัดขอนแก่น แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 ตำบล 74 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแวงน้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ประกอบด้วยเทศบาลตำบล 2 แห่ง องค์การบริหารส่วนตำบล 5 แห่ง ได้แก่
การเดินทางไปอำเภอแวงน้อยด้วยเส้นทางรถยนต์ หากเดินทางจากกรุงเทพมหานคร ตามถนนมิตรภาพ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข2) มีระยะทางประมาณ 352 กิโลเมตร จากกรุงเทพมหานคร เดินทางถึงอำเภอพล และเดินทางต่ออีกประมาณ 21 กิโลเมตร ด้วยเส้นทางทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2065 ก็จะถึงอำเภอแวงน้อย
การเดินทางโดยรถไฟจากกรุงเทพมหานคร เดินทางถึงสถานีอำเภอพล แล้วต่อการเดินทางทางรถยนต์จากอำเภอพลถึงอำเภอแวงน้อย ระยะทางประมาณ 23 กิโลเมตร
อำเภอแวงน้อย มีภูมิประเทศติดกับจังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดชัยภูมิ มีแม่น้ำชี ไหลผ่าน มีบึงละหานนา ซึ่งเป็นบึงน้ำจืดขนาดใหญ่อยู่บริเวณตำบลละหานนา และมีพื้นที่บึงติดกับอำเภอแก้งสนามนางของจังหวัดนครราชสีมา
ผักไห่ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภอเสนาใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน
อำเภอผักไห่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอผักไห่ เป็นอำเภอที่อยู่เขตปกครองของจังหวัดพระนครศรีอยุธยามาตั้งแต่สมัยขอมเรืองอำนาจในแคว้นทวาราวดีทั้งหมด และจากหลักฐานที่ค้นพบจากหนังสือ "“400 ปี แห่งการสวรรคต สมเด็จพระนเรศวรมหาราช (พ.ศ. 2148 – 2548)… ”" ในเส้นทางการเดินทัพของทหารพม่าที่ยกเข้ามาโจมตีกรุงศรีอยุธยา ในรัชสมัยของพระองค์ท่านนั้น ปรากฏข้อความตอนหนึ่งว่า….."“ฝ่ายกองทหารพม่าของพวกหงสาวดีเที่ยวเล็ดลอดสอดแนมเข้ามาได้จนถึงบางกะทิง ใกล้บ้านผักไห่ในแขวงจังหวัดพระนคร”….." ทั้งหมดนี้ แสดงว่าอำเภอผักไห่นั้นประวัติความเป็นมาอันยาวนาน ตั้งแต่สมัยก่อนกรุงสุโขทัย แต่ก็เป็นชุมชนที่ไม่ใหญ่โตและมีบทบาททางการเมืองมากมายนัก
จวบจนกระทั่งสมัยรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้ทรงแบ่งเขตการปกครองจังหวัดพระนครศรีอยุธยาออกเป็น 4 แขวง ได้แก่ แขวงนครใน แขวงอุทัย แขวงรอบกรุง และแขวงเสนา อำเภอผักไห่ แต่เดิมไม่ได้ชื่อว่า อำเภอผักไห่ แต่เป็นเพียงซึ่งชุมชนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเท่านั้น หากแต่รวมอยู่ในแขวงเสนา ซึ่งมีอาณาเขตรวมอำเภอผักไห่ อำเภอเสนา อำเภอบางบาล และอำเภอบางไทรทั้งหมด ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ทรงเห็นว่าแขวงเสนา มีประชาชนอาศัยกันอยู่อย่างหนาแน่นและมีอาณาเขตกว้างขวางมากยากแก่การปกครอง จึงได้แบ่งแยกเขตเสนาตอนเหนือเป็นแขวงเสนาใหญ่ และตอนใต้เป็นแขวงเสนาน้อย
ในปี พ.ศ. 2438 ได้จัดรูปการปกครองแบบมณฑลเทศาภิบาล ได้แบ่งเสนาใหญ่ออกเป็น 2 ตอน ตอนบน ให้เป็นเสนาใหญ่ (อำเภอผักไห่) ตอนใต้ ให้เป็นแขวงอำเภอเสนากลาง (อำเภอเสนา) และแบ่งส่วนเสนาน้อย ออกเป็น 2 แขวง คือ แขวงเสนาใน (อำเภอบางบาล) และแขวงเสนาน้อย (อำเภอบางไทร) สำหรับที่ว่าการแขวงอำเภอเสนาใหญ่ (อำเภอผักไห่) ครั้งแรกตั้งอยู่ที่ตำบลอมฤต หมู่ที่ 3 เหนือคลองบางทอง โดยมีหลวงวารีโยธารักษ์ (อ่วม) เป็นนายอำเภอคนแรกซึ่งเป็นต้นตระกูลญาณวารี ต่อมาในปี พ.ศ. 2440 ได้ย้ายที่ว่าการแขวงอำเภอเสนาใหญ่ไปตั้งชั่วคราวที่ศาลาท่าน้ำวัดตาลานเหนือ และต่อมาก็ได้ย้ายมาตั้งที่หมู่ที่ 4 ตำบลผักไห่ และได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอผักไห่ เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อตำบลที่ตั้งอยู่ เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 และก็ได้ใช้ชื่ออำเภอผักไห่ มาจนทุกวันนี้
นอกจากนี้ จากหลักฐานจดหมายเหตุฯ ยังกล่าวถึงอำเภอผักไห่ ดังนี้ "ตำบลผักไห่นี้บริบูรณ์ ครึกครื้นกว่าเมืองสุพรรณบุรีเป็นอย่างมาก" แสดงให้เห็นว่าอำเภอผักไห่ในอดีตมีความเจริญรุ่งเรืองเป็นชุมชนที่มีวัฒนธรรม ประเพณี และเป็นเส้นทางคมนาคมทางน้ำที่สำคัญสายหนึ่ง อุดมไปด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหาร สัตว์น้ำนานาชาติ เช่น ปลาพันธุ์ต่าง ๆ สมกับคำว่า "ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว" จากคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่กล่าวว่าในสมัยก่อน "จะต้องแหวกปลาหากุ้ง" มีคำกล่าวว่า "บ้านเรือนคนติดต่อกันอย่างหนาแน่นตลอดเหมือนอย่างในกรุงเก่า" นี่เป็นข้อความหนึ่งที่บันทึกอยู่ในจดหมายเหตุฯ ประพาสต้น มองให้เห็นว่าผู้คนในผักไห่สร้างบ้านเรือนติดกันและเป็นชุมชนที่เข้มแข็งต่างจากปัจจุบัน ริมแม่น้ำน้อยที่เคยหนาแน่นไปด้วยผู้คน ปัจจุบันเหลือแต่เพียงซากทิ้งรกร้าง เนื่องจากประชากรวัยทำงานหนีไปทำงานต่างถิ่นหมดเหลือแต่เด็กและคนแก่
อำเภอผักไห่แบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 16 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็น หมู่บ้าน รวม 128 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอผักไห่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
ภาชี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา อยู่ทางทิศตะวันออกของศูนย์กลางจังหวัด เป็นอำเภอที่มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดสระบุรี
อำเภอภาชีตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
พื้นที่อำเภอภาชีแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 8 ตำบล 72 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอภาชีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
บางซ้าย เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมพื้นที่อำเภอบางซ้ายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเสนา ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2491 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศให้ยกฐานะตำบลบางซ้ายนอกขึ้นเป็นกิ่งอำเภอบางซ้าย มีเขตการปกครองครอบคลุมตำบลบางซ้ายนอก ตำบลบางซ้ายใน ตำบลปลายกลัดนอก และตำบลเต่าเล่า ขึ้นกับอำเภอเสนา ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาให้ยกฐานะกิ่งอำเภอบางซ้ายขึ้นเป็นอำเภอบางซ้ายเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 2501 พร้อมกับกิ่งอำเภออื่นอีก 26 แห่ง พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอบางซ้ายเป็นทุ่งนา อาชีพส่วนใหญ่ของคนอำเภอบางซ้าย คือเกษตรกรรม
อำเภอบางซ้ายตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
พื้นที่อำเภอบางซ้ายแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 6 ตำบล 53 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
ดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9
ดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 ( หรือ SL9; ชื่ออย่างเป็นทางการ D/1993 F2) เป็นดาวหางที่พุ่งเข้าชนดาวพฤหัสบดีในปี พ.ศ. 2537 ซึ่งทำให้สามารถสังเกตการชนระหว่างวัตถุในระบบสุริยะได้โดยตรงเป็นครั้งแรก (ไม่นับการชนที่เกี่ยวกับโลก) เหตุการณ์นี้ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวาง มีการเผยแพร่ออกไปทางสื่อต่าง ๆ และนักดาราศาสตร์ทั่วโลกก็มีโอกาสติดตามสังเกตการชนครั้งนี้อย่างใกล้ชิด นอกจากนี้เหตุการณ์ดังกล่าวยังแสดงให้เห็นถึงสภาพบรรยากาศของดาวพฤหัสบดี รวมไปถึงบทบาทของดาวพฤหัสบดีที่คอยกวาดวัตถุในอวกาศที่อยู่ด้านในของระบบสุริยะ
แคโรลิน ชูเมกเกอร์ ยูจีน ชูเมกเกอร์ และเดวิด เลวี เป็นนักดาราศาสตร์ที่ค้นพบดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 เมื่อคืนวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2536 โดยอาศัยกล้องโทรทรรศน์ขนาด 0.4 เมตร ณ หอดูดาวเมาต์พาโลมาร์ในรัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นดาวหางดวงแรกที่พบขณะโคจรรอบดาวเคราะห์ ไม่ได้โคจรรอบดวงอาทิตย์
ชิ้นส่วนของดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 ประกอบด้วยดาวหางจำนวน 21 ชิ้น เคลื่อนที่ไล่ตามกันเหมือนขบวนรถไฟ มีตั้งแต่ขนาดเล็กไปจนถึงเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 กิโลเมตร ซึ่งนักดาราศาสตร์เชื่อว่าแรงโน้มถ่วงของดาวพฤหัสบดีได้ฉีกดาวหางแตกออกเป็นชิ้น ๆ ระหว่างการโคจรเข้าใกล้กันเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2535 จากนั้นชิ้นส่วนต่าง ๆ ของดาวหางได้พุ่งเข้าชนดาวพฤหัสบดีตรงด้านซีกใต้โดยเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 16 กรกฎาคม ถึง 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 ด้วยอัตราเร็วประมาณ 60 กิโลเมตร/วินาที เกิดการระเบิดเทียบเท่ากับระเบิดทีเอ็นที 6 ล้านตัน หรือเทียบเท่าระเบิดปรมาณูที่ถล่มฮิโรชิมา 100 ล้านลูก แรงระเบิดมีรัศมีกระจายไปถึง 8,000 กิโลเมตร ทำให้เกิดฝุ่นดาวหางปกคลุมสูงขึ้นมาเหนือเมฆในชั้นบรรยากาศโจเวียนถึง 3,000 กว่ากิโลเมตร เกิดรอยคล้ำบนชั้นบรรยากาศของดาวพฤหัสบดี เห็นได้ชัดเจนต่อเนื่องกันนานเป็นเวลาหลายเดือนหลังจากนั้น
แคโรลิน ชูเมกเกอร์ ยูจีน ชูเมกเกอร์ และเดวิด เลวี ค้นพบดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 โดยบังเอิญเมื่อคืนวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2536 ในภาพถ่ายที่ถ่ายด้วยกล้องโทรทรรศน์ขนาด 0.4 เมตร ณ หอดูดาวเมาต์พาโลมาร์ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ขณะปฏิบัติการในโครงการค้นหาวัตถุใกล้โลก ขณะนั้นดาวหางดวงนี้ไม่ได้โคจรรอบดวงอาทิตย์แบบดาวหางทั้งหมดที่เคยมีการค้นพบมาก่อนหน้านั้น แต่มันกำลังโคจรรอบดาวพฤหัสบดี
ดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 เป็นดาวหางรายคาบ (คาบการโคจรรอบดวงอาทิตย์น้อยกว่า 200 ปี) ดวงที่ 9 ที่ชูเมกเกอร์กับเลวีเป็นผู้ค้นพบ (สังเกตได้จากชื่อของดาวหาง) อย่างไรก็ตาม ทั้งสามคนยังได้ค้นพบดาวหางร่วมกันอีก 2 ดวงที่ไม่ใช่ดาวหางรายคาบ การค้นพบนี้ได้รับการประกาศในจดหมายข่าวของสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU Circular) ฉบับที่ 5725 เมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2536 ต่อมามีนักดาราศาสตร์จำนวนหนึ่งได้ตรวจสอบภาพถ่ายของตนเอง และพบดาวหางดวงนี้ปรากฏในในภาพถ่ายที่ถ่ายไว้ก่อนหน้านั้น
จากภาพถ่ายแสดงให้เห็นว่าชูเมกเกอร์-เลวี 9 ไม่ใช่ดาวหางปกติธรรมดา มีนิวเคลียสหลายชิ้นทอดยาวเป็นทางประมาณ 50 พิลิปดา กว้าง 10 พิลิปดา ไบรอัน มาร์สเดน ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักงานกลางด้านข่าวโทรเลขดาราศาสตร์ (Central Bureau for Astronomical Telegrams) แสดงความเห็นว่าดาวหางดวงนี้อยู่ห่างจากดาวพฤหัสบดีเพียง 4 องศา เมื่อมองจากโลก ซึ่งแม้ว่าอาจเป็นการบังเอิญที่ดาวหางมาอยู่ในแนวสายตาใกล้เคียงกับดาวพฤหัสบดี แต่การเคลื่อนที่ของดาวหางซึ่งไปในแนวทางเดียวกับดาวพฤหัสบดีทำให้เชื่อว่ามันน่าจะอยู่ใกล้ดาวพฤหัสบดี จากข้อสังเกตนี้ มาร์สเดนคาดว่าดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 น่าจะแตกออกเนื่องจากแรงโน้มถ่วงของดาวพฤหัสบดี
ดาวหางโคจรรอบดาวพฤหัสบดี.
การศึกษาวงโคจรของดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 ในเวลาต่อมา เผยให้เห็นอย่างชัดเจนว่าดาวหางดวงนี้กำลังโคจรรอบดาวพฤหัสบดีด้วยคาบประมาณ 2 ปี จุดที่ห่างจากดาวพฤหัสบดีมากที่สุดอยู่ห่างเป็นระยะทาง 0.33 หน่วยดาราศาสตร์ (AU) (ประมาณ 49.4 ล้านกิโลเมตร) และค่าความเยื้องศูนย์กลาง (eccentricity) ของวงโคจรมีค่าสูงมาก (ประมาณ 0.9986)
จากการศึกษาตำแหน่งและการเคลื่อนที่ของดาวหางในขณะนั้น สามารถย้อนกลับไปในอดีต พบว่าดาวหางน่าจะโคจรรอบดาวพฤหัสบดีมาเป็นเวลานานพอสมควรแล้ว โดยถูกจับไว้ตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1970 หรือกลางทศวรรษ 1960 แต่ไม่มีการค้นพบภาพถ่ายในคลังภาพที่ถ่ายไว้ก่อนเดือนมีนาคม 2536 ดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 อาจเคยเป็นดาวหางคาบสั้นมาก่อน วงโคจรของดาวหางมีจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดอยู่ในแถบดาวเคราะห์น้อยหลัก ขณะที่จุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุดอยู่ภายในวงโคจรของดาวพฤหัสบดี
พื้นที่ในอวกาศที่วัตถุหนึ่งจะถือได้ว่าโคจรรอบดาวพฤหัสบดีนิยามโดยทรงกลมฮิลล์ (Hill sphere) (หรือทรงกลมรอช - Roche sphere) เมื่อดาวหางโคจรเข้าใกล้ดาวพฤหัสบดี มันเข้าไปอยู่ในทรงกลมฮิลล์ แรงโน้มถ่วงของดาวพฤหัสบดีดึงดูดดาวหางเข้าไปหามัน การเคลื่อนที่ของดาวหางที่ค่อนข้างช้าเมื่อเทียบกับดาวพฤหัสบดีทำให้ดาวหางเกือบจะตรงเข้าหาดาวพฤหัสบดีในทันที และเป็นสาเหตุทำให้ดาวหางมีวงโคจรที่มีความรีสูงมาก
ดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 โคจรเข้าใกล้ดาวพฤหัสบดีมากที่สุดเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 ด้วยระยะห่างเพียง 40,000 กิโลเมตร เหนือบรรยากาศดาวพฤหัสบดี ใกล้กว่าวงโคจรของเมทิส ดวงจันทร์บริวารดวงที่อยู่ใกล้ดาวพฤหสบดีมากที่สุด และอยู่ภายใต้ขีดจำกัดของรอช ซึ่งแรงไทดัลมีความรุนแรงมากพอจะฉีกมันออกเป็นเสี่ยง ๆ ชิ้นส่วนของดาวหางได้รับการตั้งชื่อเรียงตามตัวอักษร จาก A ถึง W ซึ่งเป็นไปตามธรรมเนียมการตั้งชื่อชิ้นส่วนดาวหางดวงเดียวกันที่แตกออกเป็นหลายชิ้น
เหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นสำหรับนักดาราศาสตร์ก็คือผลการพยากรณ์ตำแหน่งดาวหางที่พบว่าดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 อาจเข้าไปภายในระยะ 45,000 กิโลเมตรจากศูนย์กลางดาวพฤหัสบดีซึ่งใกล้กว่ารัศมีของดาว หมายความว่ามีโอกาสสูงมากที่ดาวหางจะพุ่งเข้าชนดาวพฤหัสบดีในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2537 โดยการชนเกิดขึ้นทีละชิ้น นับตั้งแต่ชิ้นแรกถึงชิ้นสุดท้ายรวมเป็นเวลานานประมาณ 5 วัน
พยากรณ์การชน.
การค้นพบว่าดาวหางมีโอกาสชนดาวพฤหัสบดีทำให้นักดาราศาสตร์ทั้งหลายรวมไปถึงประชาชนที่สนใจต่างตื่นเต้นเป็นการใหญ่ เนื่องจากไม่เคยมีการสังเกตการชนกันระหว่างวัตถุที่สำคัญในระบบสุริยะมาก่อน ผลการพยากรณ์ตำแหน่งดาวหางเป็นที่แน่ชัดว่ามันจะพุ่งเข้าชนดาวพฤหัสบดี การชนครั้งนี้นักดาราศาสตร์คาดว่าจะเป็นโอกาสสำคัญในการศึกษาบรรยากาศของดาวพฤหัสบดี เพราะจะเปิดเผยสภาพบรรยากาศด้านในของดาวพฤหัสบดีออกมาให้เห็น
นักดาราศาสตร์คะเนว่าชิ้นส่วนดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 ที่สังเกตได้จากโลก มีขนาดตั้งแต่ไม่กี่เมตรจนถึงไม่กี่กิโลเมตร ซึ่งแสดงว่าก่อนที่จะแตกออกมันมีขนาดใหญ่ได้ถึงราว 5 กิโลเมตร ซึ่งนับว่าใหญ่พอสมควรเมื่อเทียบกับดาวหางเฮียะกุตะเกะที่เห็นได้เหนือท้องฟ้าเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีการถกเถียงกันอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับผลของการชน และการชนจะทำให้เกิดแสงสว่างวาบมองเห็นได้จากโลกหรือไม่ นักดาราศาสตร์บางกลุ่มคาดว่าการชนอาจทำให้เกิดคลื่นสั่นไหวไปทั่วดาวพฤหัสบดี รวมไปถึงวงแหวนดาวพฤหัสบดีที่อาจมีมวลเพิ่มมากขึ้น
อุทัย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภออุไทยใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน
พื้นที่อำเภออุทัย ภายหลังการสถาปนากรุงศรีอยุธยาแล้ว พระยาตากได้กลับมายังหมู่บ้านที่เคยนำทัพผ่าน โดยให้ชื่อหมู่บ้านที่ทำอาวุธว่า "บ้านธนู" หมู่บ้านทีให้เสบียงว่า "บ้านข้าวเม่า" หมู่บ้านที่นางโพ และนายพรานกับพรรคพวกร่วมใจกันสู้กับพม่าว่า "บ้านโพสาวหาญ"  และ "บ้านพรานนก" บริเวณที่นำทัพมาถึงตอนสว่าพอดีให้ชื่อว่า "อุทัย" หมายความว่า "แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ" ซึ่งก็คือบริเวณตำบลอุทัย ในปัจจุบันนี้ และคลองแยกเป็นสามง่ามที่สู้รบกับพม่าจนได้ชัยชนะชื่อว่า "คลองชนะ" เมื่อก่อนนั้นอำเภออุทัยอยู่นอกกำแพงเมืองได้แบ่งเขตออกเป็นแขวง เรียกว่า "แขวงขุนอุทัย" มีขุนอุทัยเป็นขุนแขวง อาณาเขตตั้งแต่ทิศเหนือต่อจากแขวงขุนนครางทิศใต้จดแม่น้ำเจ้าพระยา ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 ได้แบ่งแขวงนครซีกซ้ายออกเป็นนครใหญ่ นครซีกขวาเป็นนครน้อย แบ่งแขวงเสนาตอนเหนือเป็นเสนาใหญ่ ตอนใต้เป็นเสนาน้อย แขวงอุทัยคงเดิมไว้ ครั้งสมัยพระยาชัยวิชิต เป็นผู้รักษากรุง แบ่งแขวงอุทัยตอนเหนือ เรียกว่า "อุทัยใหญ่" ตอนใต้เรียกว่า "อุทัยน้อย"
ในปี พ.ศ. 2430 กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสนาบดี กระทรวงมหาดไทยได้จัดระเบียบการปกครองเสียใหม่ โดยแบ่งการปกครองเป็นมณฑลเทศาภิบาลกรุงศรีอยุธยา เป็นมณฑลอยุธยา และในปี พ.ศ. 2450 ได้แบ่งแขวงอุทัยเป็นอำเภอ เรียกว่า "อำเภออุทัยใหญ่" ตอนใต้ เป็น "อุทัยน้อย" และในปี พ.ศ. 2460 ได้มีการเปลี่ยนชื่ออำเภอต่าง ๆ มาเป็นชื่ออำเภอในปัจจุบัน โดย อำเภออุทัยน้อยเป็นอำเภอวังน้อย และอำเภออุทัยใหญ่ เป็น อำเภออุทัย
อำเภออุทัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง&lt;br&gt;ดังนี้
อำเภออุทัยแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 11 ตำบล 107 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภออุทัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
อำเภออุทัย เป็นเขตที่มีเศรษกิจภาคอุตสาหกรรมมีสวนอุตสาหกรรมอยู่ 2 แห่งคือ
รางวัลเพื่อระลึกถึงอัลเฟรด โนเบล สาขาเศรษฐศาสตร์
รางวัลเพื่อระลึกถึงอัลเฟรด โนเบล สาขาเศรษฐศาสตร์  มักรู้จักทั่วไปว่า รางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ เป็นรางวัลประจำปี มอบให้กับผู้ที่มีผลงานโดดเด่นในสาขาเศรษฐศาสตร์ รางวัลนี้ก่อตั้งโดยธนาคารชาติสวีเดน ในวาระเฉลิมฉลอง 300 ปีของธนาคารในปี พ.ศ. 2511 รางวัลนี้มอบโดยราชบัณฑิตยสถานสวีเดนตามกระบวนการเดียวกับรางวัลโนเบลห้าสาขาดั้งเดิม ผู้ได้รับรางวัลสาขานี้ จะได้รับใบประกาศและเหรียญทองจากกษัตริย์สวีเดนในพิธีวันที่ 10 ธันวาคม เช่นเดียวกับผู้ได้รับรางวัลสาขาฟิสิกส์ เคมี แพทยศาสตร์และสรีรวิทยา และวรรณกรรม และได้รับเงินรางวัลจำนวนเดียวกับผู้ได้รับรางวัลสาขาอื่น ๆ โดยมีพิธีมอบรางวัลครั้งแรกในปี 1969
การที่ศักดิ์ศรีของรางวัลนี้มาจากความเกี่ยวข้องกับรางวัลที่ก่อตั้งโดยอัลเฟร็ด โนเบล มักทำให้เกิดข้อขัดแย้ง ปีเตอร์ โนเบล หลานของอัลเฟร็ด โนเบล ได้แสดงความไม่เห็นด้วยกับรางวัลนี้ โดยกล่าวว่าเป็นการประชาสัมพันธ์เพื่อพัฒนาชื่อเสียงของนักเศรษฐศาสตร์
การระบุรางวัลนี้ว่าเป็นรางวัลโนเบลเคยเป็นเรื่องราวในศาล ในปี พ.ศ. 2547 มีผู้ฟ้องสำนักพิมพ์ของหนังสือฉบับแปลภาษาเบงกอลของอมาตยา เซน ที่ระบุว่าเซนเป็นผู้ชนะรางวัลโนเบล โดยผู้ยื่นฟ้องกล่าวว่า ไม่มีรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ ดังนั้นการระบุว่าเซนได้รางวัลโนเบลจึงผิด
รางวัลโนเบล สาขาเศรษฐศาสตร์
รายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์
หลวงพ่อแช่ม
หลวงพ่อแช่ม สามารถหมายถึง
ซาซากิ
ซะซะกิ หรือ ซาซากิ สามารถหมายถึง
นามสกุลบุคคลญี่ปุ่น.
ซะซะกิ หรือ ซาซากิ  เป็นนามสกุลบุคคลญี่ปุ่น สามารถหมายถึงบุคคลและตัวละครการ์ตูนต่อไปนี้
กระดูกอ่อน
กระดูกอ่อน  เป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิดหนึ่งพบได้ทั่วร่างกายมนุษย์และสัตว์อื่น ๆ โดยเฉพาะบริเวณข้อต่อต่าง ๆ ซี่โครง หู จมูก หลอดลม และ กระดูกข้อต่อสันหลังประกอบไปด้วย เยื่อใยคอลลาเจน และ/ หรือ เยื่อใยอีลาสติน และเซลล์ที่เรียกว่า คอนโดรไซต์ซึ่งจะหลั่งสารออกมาห่อหุ้มเซลล์ที่มีคอลลาเจนเป็นองค์ประกอบ โดยองค์ประกอบที่อยู่ภายในจะมีลักษณะ คล้ายเจล เรียกว่า แมททริกซ์ กระดูกอ่อนจะไม่มีหลอดเลือดมาเลี้ยง คอนโดรไซต์จะแลกเปลี่ยนสารอาหารโดยแพร่ผ่านคอลลาเจนมาสู่เส้นเลือดด้านนอก เมตาบอลิซึมของเซลล์เหล่านี้ต่ำ ถ้าถูกทำลายจะซ่อมแซมตัวเองได้แต่ช้า
กระดูกอ่อนมีหน้าที่หลายอย่าง ประกอบไปด้วย การเตรียมโครงร่างของการสะสมการสร้างกระดูก และช่วยสร้างพื้นที่หน้าเรียบสำหรับรองรับการเคลื่อนไหวของกระดูกข้อต่อ เป็นกระดูกที่เกิดขึ้นก่อนในระยะเอ็มบริโอก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยกระดูกแข็ง เป็นโครงสร้างของกล่องเสียง หลอดลมในระบบหายใจ เป็นองค์ประกอบของข้อต่อตามหัวเข่าและข้อศอก
กระดูกอ่อนแบ่งตามองค์ประกอบได้ 3 ชนิด ดังนี้ ไฮยาลินคาร์ทีเลจ (hyaline cartilage) อีลาสติกคาร์ทีเลจ (elastic cartilage) ไฟโบรคาร์ทีเลจ (fibrocartilage)
เอลี วิทนีย์
ยุคเรเนสซองส์
โบลีเวีย
โคปา อเมริกา
ซาไก (เมือง)