pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ฎ.747/2544 ว่า คำว่า "มัดจำ" ตาม ป.พ.พ. ม.377 มีความหมายว่า จะต้องเป็นทรัพย์สินซึ่งได้ให้ไว้แก่กันเมื่อเข้าทำสัญญา ซึ่งอาจจะเป็นเงินหรือสิ่งมีค่าอื่นซึ่งมีค่าในตัวเอง สัญญาจะซื้อจะขายที่ดินระหว่างโจทก์จำเลยระบุว่า ในวันทำสัญญานี้ผู้จะซื้อได้รับเงินจำนวนหนึ่งล้านเจ็ดแสนแปดหมื่นแปดพันบาทเพื่อเป็นการวางมัดจำไว้กับผู้จะขาย โดยเงินมัดจำดังกล่าวจำเลยได้สั่งจ่ายเช็คลงวันที่ล่วงหน้าสามฉบับ และโจทก์นำมาฟ้องขอให้ลงโทษตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 เพียงหนึ่งฉบับ เมื่อเช็คเป็นตราสารซึ่งผู้สั่งจ่ายสั่งธนาคารให้ใช้เงินเมื่อทวงถามให้แก่ผู้รับเงิน จึงเป็นทรัพย์สินตาม ป.พ.พ. ม.138 และเป็นสิ่งที่มีค่าในตัวเอง เพราะสามารถเรียกเก็บเงินหรือโอนเปลี่ยนมือได้ จึงส่งมอบให้แก่กันเป็นมัดจำได้แม้เช็คลงวันที่หลังจากวันทำสัญญา เมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจำเลยจึงมีความผิดตามพระราชบัญญัติดังกล่าว
ฎ.9514/2544 ว่า แม้โจทก์จะได้วางเงินจำนวนห้าหมื่นห้าพันบาทในวันทำสัญญาเพื่อจะซื้อจะขายอาคารพร้อมที่ดินก็ตาม แต่เงินจำนวนดังกล่าวนี้ก็มิได้หมายความว่าจะเป็นเงินมัดจำไปเสียทั้งหมด ต้องขึ้นอยู่กับเจตนาของคู่กรณีเป็นสำคัญ เมื่อเจตนาของโจทก์และจำเลยปรากฏชัดแจ้งอยู่ในสัญญาแล้วว่าให้ถือเป็นเงินดาวน์ จึงต้องถือว่าเงินจำนวนดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของราคาที่ดินพร้อมทาวน์เฮ้าส์ ส่วนเงินดาวน์ที่โจทก์ผ่อนชำระไปแล้วอีกอีกงวดจำนวนแปดหมื่นเจ็ดพันบาทนั้น ยิ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เงินมัดจำ เพราะเป็นเงินที่ผ่อนชำระกันหลังจากทำสัญญาจะซื้อจะขายอาคารพร้อมที่ดินแล้ว ดังนั้น เมื่อโจทก์ผิดสัญญาจำเลยจะริบเงินเหล่านี้โดยอ้างว่าเป็นเงินมัดจำที่อาจริบ ตามกฎหมายไม่ได้
ฎ.1336/2545 ว่า โจทก์ชำระเงินดาวน์จำนวนสามแสนบาท อันเป็นส่วนหนึ่งของเงินจำนวนหนึ่งล้านสองแสนบาท ให้แก่จำเลยในวันทำสัญญา โดยมิใช่เป็นการให้ไว้เพื่อเป็นประกันการปฏิบัติตามสัญญา จึงต้องถือเป็นส่วนหนึ่งของราคาที่โจทก์ชำระล่วงหน้า มิใช่มัดจำที่จำเลยจะริบได้
การปฏิบัติต่อมัดจำ.
มัดจำนั้นจะมีผลต่อเมื่อมีการมอบให้แก่กันแล้วในวันที่ทำสัญญากันเท่านั้น เช่น แม้ในสัญญาจะระบุว่า คู่สัญญาฝ่ายหนึ่งมอบบ้านพร้อมที่ดินของตนให้แก่อีกฝ่ายหนึ่งเป็นค่ามัดจำในการซื้อรถยนต์ แต่ในเมื่อยังไม่มีการส่งมอบบ้านพร้อมที่ดินให้กันจริง ๆ บ้านพร้อมที่ดินดังกล่าวจึงไม่ใช่มัดจำ แม้ฝ่ายแรกจะผิดสัญญา ฝ่ายหลังก็ไม่อาจริบบ้านพร้อมที่ดินนั้นไปได้เพราะไม่ใช่มัดจำดังที่กล่าว
ตามกฎหมายไทยแล้ว ป.พ.พ. ม.378 ว่า ถ้ามิได้ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น มัดจำนั้นต้องจัดการดังต่อไปนี้ คือ
1. ให้ฝ่ายที่รับมัดจำส่งมัดจำคืนแก่ฝ่ายที่วางมัดจำ หรือให้หักบางส่วนออกเพื่อชำระหนี้ได้
2. ในกรณีที่ฝ่ายที่วางมัดจำละเลยไม่ชำระหนี้ หรือการชำระหนี้ตกเป็นพ้นวิสัยเพราะพฤติการณ์อันใดอันหนึ่งซึ่งฝ่ายนี้ต้องรับผิดชอบ หรือถ้ามีการเลิกสัญญาเพราะความผิดของฝ่ายนี้ ให้ฝ่ายที่รับมัดจำสามารถริบมัดจำทั้งหมดได้
3. ในกรณีที่ฝ่ายที่รับมัดจำละเลยไม่ชำระหนี้ หรือการชำระหนี้ตกเป็นพ้นวิสัยเพราะพฤติการณ์อันใดอันหนึ่งซึ่งฝ่ายนี้ต้องรับผิดชอบ ฝ่ายนี้ต้องคืนมัดจำทั้งหมดให้แก่ฝ่ายที่วางมัดจำ
สำหรับมัดจำที่เป็นเงินนั้น เมื่อคืนต้องคืนพร้อมดอกเบี้ยด้วย
ฎ.1056/2541 ว่า แม้สัญญาซื้อขายที่ดินระหว่างโจทก์และจำเลยจะระบุว่า โจทก์มอบบ้านและที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยเป็นค่ามัดจำในการซื้อบ้านและที่ดินของจำเลย แต่ในทางพฤตินัย เมื่อโจทก์ยังมิได้ส่งมอบบ้านดังกล่าวให้แก่จำเลย บ้านและที่ดินพิพาทจึงไม่ใช่มัดจำ ดังนี้ แม้โจทก์จะผิดสัญญาจำเลยก็ไม่อาจริบบ้านและที่ดินพิพาทได้
ฎ.7705/2544 ว่า โจทก์กับจำเลยทำสัญญาซื้อขายรถยนต์พิพาท จำเลยมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามแผ่นปลิวโฆษณาเชิญชวนให้ซื้อรถยนต์ของจำเลยที่ระบุว่า "รับโทรศัพท์มือถือฟรีพร้อมประกันภัยชั้นหนึ่ง" ซึ่งข้อความตามแผ่นปลิวโฆษณาดังกล่าวถือว่าเป็นเงื่อนไขในข้อเสนอขายที่จำเลยกำหนดขึ้น จำเลยจึงต้องส่งมอบโทรศัพท์มือถือและทำสัญญาประกันภัยชั้นหนึ่งให้ ทั้งต้องดำเนินการเพื่อให้โจทก์ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทด้วยตามเงื่อนไขในข้อเสนอขาย เมื่อจำเลยละเลยไม่ชำระหนี้ให้ถูกต้อง ทั้งต่อมายังนำรถยนต์พิพาทกลับคืนไปไว้ในความครอบครองของตนเอง การกระทำของจำเลยจึงเป็นการผิดสัญญาต่อโจทก์ และต่อมาโจทก์มีหนังสือบอกเลิกสัญญา และดำเนินการฟ้องคดี จึงถือได้ว่าสัญญาซื้อขายรถยนต์พิพาทเลิกกันโดยปริยาย อันมีผลให้คู่สัญญากลับคืนสู่ฐานะเดิมตาม ป.พ.พ. ม.391 ว.1 และจำเลยต้องส่งคืนเงินมัดจำแก่โจทก์ตาม ป.พ.พ. ม.378
วงแหวนพันปี
วงแหวนพันปี คือสถานที่สมมุติในการ์ตูนเรื่อง เกมกลคนอัจฉริยะ เป็น 1 ใน 7 วัตถุพันปี ที่มีพลังพิเศษ ซึ่งถูกหลอมมาจากศิลายมโลก ผู้เป็นเจ้าของวงแหวนพันปีนี้คือ บาคุระ เรียว
อุทยานแห่งชาติกุยบุรี
อุทยานแห่งชาติกุยบุรี หรือ ผืนป่ากุยบุรี เป็นแหล่งต้นน้ำสำคัญของ แม่น้ำกุยบุรี และแม่น้ำปราณบุรี หล่อเลี้ยงชีวิตของผู้คนในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติ มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อคุ้มครองทรัพยากรธรรมชาติที่ปรากฏในพื้นที่ เพื่อเป็นแหล่งหาความรู้ศึกษาวิจัย และการประกอบกิจกรรมนันทนาการของประชาชน โดยได้รับประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 20ก วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2542 นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 90 ของประเทศ มีอาณาเขตครอบคลุม 4 อำเภอ คือ อำเภอปราณบุรี อำเภอสามร้อยยอด อำเภอกุยบุรี และอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์
นอกจากนี้อุทยานแห่งชาติกุยบุรี ยังเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มป่าแก่งกระจานซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกจากยูเนสโกเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 อีกด้วย
ป่ากุยบุรีมีความหลากหลายทางระบบนิเวศทางชีวภาพสูง ประกอบด้วย สังคมพืช ที่มีความโดดเด่นได้แก่ ป่าดิบแล้ง พบกระจายอยู่ทั่วไป ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอุทยานแห่งชาติกุยบุรี ป่าดิบเขา พบกระจายเป็นพื้นที่เล็กๆตามสันเขา ยอดเขาสูงชันทางด้านทิศตะวันตก ป่าดิบชื้นพบตามริมลำห้วย ป่าผสมผลัดใบพบกระจายบางพื้นที่ทางด้านตะวันออก ส่วนตอนกลางของพื้นที่ของบริเวณหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่กร.1 (ป่ายาง) เป็นพื้นที่ฟื้นฟูสภาพป่า ปลูกพืช อาหารสัตว์ และพื้นที่จัดการทุ่งหญ้าเพื่อเป็นอาหารสัตว์ป่า มีการสร้างแหล่งน้ำทั้งในรูปฝายเก็บน้ำ และฝายต้นน้ำเพื่อรักษาความชุ่มชื้นให้ผืนป่าตามโครงงานการอนุรักษ์และฟื้นฟูสภาพป่าสงวนแห่งชาติป่ากุยบุรี อันเนื่องมาจากพระราชดำริจากการที่เป็นผืนป่ารอยต่อระหว่างภาคใต้และภาคกลาง ทั้งยังอยู่ในเทือกเขาตะนาวศรีจึงมีความหลากหลายของพืชพรรณสูงมากแห่งหนึ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของพื้นที่แห่งนี้ พบเหรียงหรือต้นกะเหรี่ยงไม้สกุลสะตอ ได้บริเวณป่าดิบแล้งไม้ภาคใต้ในป่าดิบชื้นทางตอนเหนือออกฝักช่วงฤดูฝน ถิ่นกำเนิดไม้หอมหลายชนิด เช่น ไม้จันทร์หอม ไม้หอมในพระราชพิธีสำคัญ ไม้มหาพรหมไม้ป่า ดอกไม้สวยงาม ไม้ยางนา ไม้ยางแดง มะด่าโมง ตะเคียนทอง มะปรางป่าตอนเหนือของอุทยานฯ เป็นแหล่งรวบรวมพันธ์หวายธรรมชาติ เช่นหวายตะเค้าทองกล้วยไม้กว่า 60 ชนิด ส่วนใหญ่พบออกดอกในช่วงเดือนกุมพาพันธ์ถึงมิถุนายน กล้วยเด่นหวายแดงประจวบคีรีขันธ์ เอื้องวนิลา ไม้ดอกหอมที่พบกระจายพันธุ์เฉพาะถิ่นใต้ กล้วยไม้หางช้าง หรือ ว่านเพชรหึง ซึ่งเป็นกล้วยไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
นอกจากนี้อุทยานแห่งชาติกุยบุรียังเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าที่มีความสำคัญต่อการอนุรักษ์ในระดับชาติ ระดับภูมิภาค และระดับโลก เช่น ช้างเอเชีย ("Elephas maximus"), เสือโคร่ง ("Panthera tigirs"), วัวแดง ("Bos javanicus"), กระทิง ("Bos gaurus"), สมเสร็จ ("Topirus indicus"), เก้งหม้อ ("Muntiacus teae"), หมีควาย ("Ursus Thibetanus"), เสือลายเมฆ ("Neofells nebulosa"), เสือไฟ ("Capricornis temminickki") เสือดำ, เสือดาว ("Panthera pardur"), เสือปลา ("Prionailurus viverrinus"), หมีหมา ("Ursus malayanus"), หมาใน ("Cuon alpinus"), ชะมดแปลงลายแถบ ("Prionodon linsang"), เลียงผา ("Capricornis sumatraensis"), นกเงือกกรามช้างปากเรียบ ("Rhyticeros subruficollis"), ไก่ฟ้าหน้าเขียว ("Lophura ifnita") ซึ่งล้วนอยู่ในวิกฤติของการสูญพันธุ์ทางธรรมชาติ และพันธุ์พืช เช่น ต้นจันทน์, ต้นยางนา, ต้นเหรียง, ต้นเปล้าน้อย, หวายตะค้าทอง, ต้นเอื้องวานิลลา เป็นต้น
ช้างป่า.
จากการสำรวจของเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติกุยบุรีในต้นปีที่แล้วนี้มีช้างจำนวน 109 ตัว แบ่งเป็น 2 โขลง โขลงใหญ่มี 70 กว่าตัว อาศัยและหากินในป่าอุทยานแห่งชาติกุยบุรีในท้องที่อำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ส่วนอีกโขลง 30 กว่าตัว อาศัยและหากินในป่าอุทยานแห่งชาติกุยบุรีท้องที่บ้านหาดขาม บ้านหุบบอน และบ้านย่านซื่อ ตำบลหาดขาม ภาพประกอบเรื่องบันทึกเมื่อช่วงเดือนเมษายน 2542 ช้างป่ากุยบุรีลงมาหาอาหารกินที่เชิงป่าชายเขาท้องที่บ้านรวมไทย นี่เป็นส่วนหนึ่งของโขลงช้างที่ต้องประสบกับปัญหาขาดแคลนอาหารในช่วงหน้าแล้ง ต้องเสี่ยงชีวิตพาลูก ๆ ลงมาหาอาหารยังเชิงเขาและที่เพาะปลูกของชาวบ้าน อันนำมาซึ่งปัญหาการเผชิญหน้าระหว่างช้างป่ากับชาวบ้านและนายทุน
ปัญหาระหว่างคนกับช้างป่า.
พื้นที่รอบแนวเขตอุทยานแห่งชาติกุยบุรีปรากฏเป็นพื้นที่เพื่อการเกษตรเป็นเวลานาน พืชที่มีการเพาะปลูกมากที่สุด คือ สับปะรด การขยายพื้นที่สับปะรดเริ่มต้นช่วงปี พ.ศ. 2510 เพราะปัญหาเศรษฐกิจการผลิตของบริษัทสับปะรดที่เกาะฮาวาย บวกกับนโยบายของรัฐบาลไทยในยุคนั้นต้องการกำจัดลัทธิคอมมิวนิสต์ให้หมดไป จึงส่งเสริมให้ราษฎรออกจากป่าโดยจัดตั้งหมู่บ้านและจัดสรรที่ดินทำกิน รวมถึงการเปิดพื้นที่ป่าเพื่อเป็นที่เกษตรกรรมแต่ขาดมาตรการควบคุมและขาดการส่งเสริมการทำเกษตรกรรมแบบยั่งยืน ปัญหาที่ตามมา คือ การบุกรุกพื้นที่ป่าอย่างรวดเร็วจนเกิดผลกระทบกับสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ดั้งเดิม ต้องอพยพหลบหนีไปจากแหล่งอาศัยเดิม สิ่งที่ตามมา คือ การสนับสนุนส่งเสริมการตั้งโรงงานทำผลไม้กระป๋องในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำนวนถึง 32 แห่ง เมื่อใดก็ตามที่สับปะรดราคาแพงจะมีการบุกรุกพื้นที่ป่าเพื่อขยายพื้นที่ปลูกเพิ่มขึ้น ส่งผลให้ปีต่อมาสับปะรดมีปริมาณเกินความต้องการของตลาด ราคาสับปะรดก็ลดลงจนไม่มีคุ้มกับการลงทุนและเก็บเกี่ยว ส่งผลให้ชาวบ้านทิ้งไร่โดยเฉพาะแปลงที่อยู่ไกลชุมชนและติดกับชายป่าอุทยานแห่งชาติกุยบุรี สภาพดังกล่าวเป็นปัจจัยที่ทำให้ช้างป่าออกมากินสับปะรดที่ถูกทิ้งร้างไว้ ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการหากิน จนกลายเป็นปัญหาความขัดแย่งระหว่างคนกับช้างป่าและทวีความรุนแรงขึ้นตามลำดับ โดยเฉพาะในช่วงที่ราคาสับปะรดปรับตัวสูงขึ้น
ผลกระทบของความขัดแย้ง.
ช้างป่าต้องเผชิญกับปัญหาภัยแล้ง ซึ่งแต่เดิมในบริเวณป่าแถบนี้เป็นป่าธรรมชาติที่สมบูรณ์มีสัตว์ป่าอยู่อาศัย ต่อมาป่าไม้ถูกทำลาย กลายเป็นที่ทำประโยชน์ของมนุษย์ ทำให้สัตว์ป่าและช้างป่าจำต้องถอยร่น พื้นที่ป่าที่เคยเป็นแหล่งอาหารธรรมชาติก็ถูกลุกล้ำลิดรอน เมื่อเข้าฤดูแล้งช้างป่าขาดแคลนอาหารธรรมชาติ จึงเป็นปัจจัยที่ทำให้ช้างต้องออกจากป่ามาหากินประทังชีวิตแถบถิ่นเดิมที่กลายมาเป็นที่ปลูกพืชไร่ของชาวบ้าน ก็เกิดปัญหาตามมา คือการเผชิญหน้าระหว่างช้างป่ากับชาวบ้าน จนเกิดเหตุการณ์กรณีที่ช้างป่าตายเพราะถูกวางยาพิษ
เหตุการณ์ช้างป่าถูกวางยาพิษ.
"2 ช้างป่าตายปริศนากลางไร่""ผ่าซากพิสูจน์ช้างโดนยาพิษ ฝีมือนายทุนใจทมิฬ " ข่าวหน้าหนึ่งเมื่อช่วงปลายเดือนพฤษภาคม 2540 กรณีช้างป่าถูกวางยาที่ป่ากุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ กลายเป็นประเด็นสาธารณะที่สื่อมวลชนติดตามข่าวโดยตลอด ผู้มีจิตเมตตาและองค์กรอนุรักษ์ภาครัฐและเอกชนต่างเคลื่อนไหวต่อกรณีช้างป่ากุยบุรี ที่กำลังประสบปัญหาเนื่องจากป่าที่เป็นที่อยู่ของช้างถูกทำลายกลายมาเป็นไร่สัปประรด เมื่อช้างลงมากิน จึงถูกวางยาพิษและจบชีวิต
ในช่วงฤดูแล้ง ช้างป่าอุทยานแห่งชาติกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งมีอยู่ 100 กว่าเชือกจะออกจากป่ามาหากินตามชายป่าซึ่งเป็นอาณาบริเวณถิ่นที่อยู่เดิมของตนแต่ปัจจุบันกลายเป็นที่ปลูกพืชไร่ เช่น สับปะรดของชาวบ้านและนายทุน เพื่อแก้ไขปัญหาการเผชิญหน้าระหว่างช้างป่ากับชาวบ้าน ทางจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ได้สนับสนุนให้ชาวบ้านรวมตัวกันเป็นกลุ่มอาสาสมัครเพื่ออนุรักษ์ช้างในอุทยานแห่งชาติป่ากุยบุรี
นอกจากนั้นยังมีการประชุมหารือชาวบ้านแถบถิ่นนั้น เพื่อหาแนวทางการอยู่ร่วมกันระหว่างทั้งสองฝ่าย และหาวิธีการผลักดันที่ไม่เกิดอันตรายต่อช้างป่า
ชายผู้ร่วมเพศกับชาย
Académie de Saint Luc
มารี อองตัวเนต สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
AF Assist Lamp
เอลีซาแบ็ต-หลุยส์ วีเฌ-เลอเบริง
เอลีซาแบ็ต-หลุยส์ วีเฌ-เลอเบริง  หรือ มารี เอลีซาแบ็ต-หลุยส์ วีเฌ (; 16 เมษายน ค.ศ. 1755 - 30 มีนาคม ค.ศ. 1842) เป็นจิตรกรสมัยโรโคโคชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ผู้มีชื่อเสียงในการเขียนจิตรกรรมภาพเหมือน เอลีซาแบ็ตแสดงความสนใจในศิลปะฟื้นฟูคลาสสิกแต่ไม่ได้จัดอยู่ในจิตรกรกลุ่มนี้เพราะความสนใจของเอลีซาแบ็ตจำกัดอยู่แต่เพียงการแต่งตัวของแบบที่เขียนให้เป็นคลาสสิก มิใช่ความสนใจในการสร้างจิตรกรรมประวัติศาสตร์แบบคลาสสิก
เอลีซาแบ็ต-หลุยส์ วีเฌ-เลอเบริงเกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1755 ที่เมืองปารีสในประเทศฝรั่งเศส โดยมีชื่อเมื่อแรกเกิดว่า มารี เอลีซาแบ็ต-หลุยส์ วีเฌ ลูกสาวของจิตรกรภาพเหมือนและภาพบนพัด หลุยส์ วีเฌ ผู้ที่เอลีซาแบ็ตได้รับการศึกษาทางศิลปะเมื่อเริ่มแรก มารดาของเอลีซาแบ็ตเป็นช่างแต่งผม เอลีซาแบ็ตถูกส่งไปอยู่กับญาติในเอเปร์นอง (Epernon) จนอายุ 6 ปีเมื่อเอลีซาแบ็ตเข้าคอนแวนต์และอยู่ที่นั่นอีก 5 ปี พ่อของเอลีซาแบ็ตเสียชีวิตเมื่อเอลีซาแบ็ตอายุได้ 12 ปี ในปี ค.ศ. 1768 แม่ของเอลีซาแบ็ตแต่งงานกับช่างอัญมณี, ฌาคส์ ฟรองซัวส์ เลอ เซเวร์ หลังจากนั้นครอบครัวก็ย้ายไปถนนแซงต์โอเนอร์ไม่ไกลจากพระราชวังหลวงแห่งปารีส (Palais Royal) ระหว่างนี้เอลีซาแบ็ตก็ได้รับการศึกษาแนะนำจากกาเบรียล ฟร็องซัว ดัวย็อง (Gabriel François Doyen), ฌ็อง-บาติสต์ เกริซ (Jean-Baptiste Greuze) และโฌแซ็ฟ แวร์แน (Joseph Vernet) และจิตรกรสำคัญคนอื่น ๆ ในยุคนั้น
เมื่ออยู่ในวัยรุ่น เอลีซาแบ็ตก็เริ่มเขียนภาพเหมือนเป็นอาชีพ หลังจากห้องเขียนภาพถูกปิดเพราะไม่มีใบอนุญาต เอลีซาแบ็ตก็สมัครเป็นสมาชิกของสถาบันเซนต์ลูคที่ไม่เต็มใจแสดงภาพเขียนของเอลีซาแบ็ตในห้องแสดงภาพของสถาบัน แต่เอลีซาแบ็ตก็ได้รับเข้าเป็นสมาชิกเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1774
มารี อองตัวเนต.
เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1775 เอลีซาแบ็ตแต่งงานกับฌ็อง-บาติสต์-ปีแยร์ เลอเบริง จิตรกรและผู้ค้าขายศิลปะ เอลีซาแบ็ตเขียนภาพเหมือนของเจ้านายคนสำคัญ ๆ ของสมัยนั้นหลายพระองค์และเมื่อมีชื่อเสียงมากขึ้น เอลีซาแบ็ตก็ได้รับเชิญจากสำนักพระราชวังแวร์ซายส์ให้เขียนภาพมารี อองตัวเนต สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
มารี อองตัวเนตทรงพอพระทัยในฝีมือจนทรงให้เอลีซาแบ็ตเขียนภาพเหมือนของพระองค์และพระราชโอรสธิดาของพระองค์และพระญาติพระวงศ์ต่อมาอีกหลายปี เอลีซาแบ็ตคลอดลูกสาวเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1780 ชื่อฌานน์ ฌูลี หลุยส์ ผู้ที่เอลีซาแบ็ตเรียกว่า “ฌูลี”
ในปี ค.ศ. 1781 เอลีซาแบ็ตและสามีก็ไปเดินทางไปเที่ยวบริเวณฟลานเดอร์สและเนเธอร์แลนด์ที่เอลีซาแบ็ตได้เห็นงานเขียนต่าง ๆ ของจิตรกรเฟล็มมิชคนสำคัญ ๆ ที่ทำให้ได้รับแรงบันดาลใจในการทดลองการเขียนวิธีใหม่ ระหว่างการเดินทางเอลีซาแบ็ตก็มีโอกาสเขียนภาพเหมือนของเจ้านายที่นั่นรวมทั้งเจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์
เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1783 เอลีซาแบ็ตก็ได้รับเข้าเป็นสมาชิกของ “ราชสถาบันแห่งจิตรกรรมและประติมากรรม” ในฐานะจิตรกรภาพอุปมานิทัศน์ประวัติศาสตร์ อาเดลาอีด ลาบีย์-กียาร์ (Adélaïde Labille-Guiard) ก็ได้รับเข้าเป็นสมาชิกในวันเดียวกัน
การยอมรับของเอลีซาแบ็ตเข้าเป็นสมาชิกได้รับการต่อต้านเพราะสามีเป็นผู้ค้าศิลปะ แต่ในที่สุดมติของสมาคมก็ถูกเปลี่ยนโดยพระราชโองการของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 โดยมีมารี อองตัวเนตหนุนหลังพระสวามีในนามของเอลีซาแบ็ต การยอมรับสตรีสองคนเข้าเป็นสมาชิกของสถาบันในวันเดียวกันเป็นการเปรียบเทียบงานของสตรีสองคนแทนที่จะเปรียบคุณค่าของงานของเอลีซาแบ็ตกับงานของสมาชิกของสมาคมที่มีอยู่แล้วซึ่งเป็นผู้ชายทั้งหมด
ในปี ค.ศ. 1789 อเล็กซานเดอร์ คูชาสกี (Alexander Kucharsky) ก็ได้เป็นช่างเขียนประจำราชสำนักต่อจากเอลีซาแบ็ต
หลังจากที่พระราชวงศ์ถูกจับระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เอลีซาแบ็ตก็หลบหนีจากฝรั่งเศสกับลูกสาว เอลีซาแบ็ตไปทำงานอยู่ในอิตาลี ออสเตรีย และรัสเซีย ในกรุงโรม ภาพเขียนของเอลีซาแบ็ตได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง และทำให้เอลีซาแบ็ตได้รับเข้าเป็นสมาชิกของสถาบันเซนต์ลูคแห่งโรม
ในรัสเซียเอลีซาแบ็ตเข้าเขียนภาพในราชสำนักของพระจักรพรรดินีนาถแคทเธอรีนที่ 2 แห่งรัสเซีย ขณะที่พำนักอยู่ที่นั่นเอลีซาแบ็ตก็ได้เข้าเป็นสมาชิกของ “สถาบันวิจิตรศิลป์แห่งเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก” ส่วนฌูจีแต่งงานกับขุนนางรัสเซีย
เอลีซาแบ็ตได้รับการต้อนรับกลับฝรั่งเศสระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 งานของเอลีซาแบ็ตเป็นที่ต้องการกันในหมู่ชนชั้นสูงไปทั่วยุโรป เอลีซาแบ็ตเดินทางไปอังกฤษเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 และได้เขียนภาพเหมือนของขุนนางหลายคนรวมทั้งจอร์จ กอร์ดอน ไบรอน บารอนไบรอนที่ 6 (George Gordon Byron, 6th Baron Byron) ต่อมาในปี ค.ศ. 1807 เอลีซาแบ็ตก็เดินทางไปสวิตเซอร์แลนด์และได้เข้าเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาคมเพื่อความก้าวหน้าของวิจิตรศิลป์ (Société pour l'Avancement des Beaux-Arts” แห่งเจนีวา
เอลีซาแบ็ตพิมพ์บันทึกความทรงจำในปี ค.ศ. 1835 และปี ค.ศ. 1837 ซึ่งเป็นที่น่าสนใจตรงที่ทำให้เห็นภาพพจน์ของการศึกษาของจิตรกรในปลายสมัยของจิตรกรรมที่มีอิทธิมาจากราชสถาบัน
เอลีซาแบ็ตยังคงเขียนภาพจนอายุอยู่ในวัยห้าสิบ เอลีซาแบ็ตซื้อบ้านที่ลูฟว์เซียน (Louveciennes) ในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ และพำนักอยู่ที่นั่นจนถูกยึดโดยทหารของปรัสเซีย ระหว่างสงครามนโปเลียน ในปี ค.ศ. 1814 เอลีซาแบ็ตพำนักอยู่ในปารีสจนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1842 ร่างของเอลีซาแบ็ตถูกนำกลับไปฝังที่ลูฟว์เซียนบนหินบนหลุมศพมีคำจารึก “Ici, enfin, je repose…”
เอลีซาแบ็ตเขียนภาพเหมือนด้วยกันทั้งหมด 660 ภาพและภาพภูมิทัศน์อีก 200 ภาพ ภาพของเอลีซาแบ็ตตั้งแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงทั่วโลกรวมทั้งพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจและหอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน) ในยุโรปและอีกหลายพิพิธภัณฑ์ในสหรัฐอเมริกา
Élisabeth-Louise Vigée-Le Brun
เว็นไอนีดยู
"เว็นไอนีดยู"  คือบทเพลงอันเป็นผลงานการประพันธ์ของอัลเบิร์ต แฮมมอนด์ และคาโรล์ เบเยอร์ เซเยอร์ เพลงนี้ได้รับการขับร้องครั้งแรกโดยอัลเบิร์ดในปี พ.ศ. 2519 ในอัลบั้ม "เว็นไอนีดยู" อัลบั้มของเขาเอง ต่อมาในฉบับของลีโอ เซเยอร์ อำนวยการสร้างโดยริชาร์ด เพอร์รี เพลงนี้ได้ขึ้นชาร์ตอันดับที่ 1 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรนาน 2 สัปดาห์ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ภายหลังจากการออกซิงเกิลก่อนหน้านี้ 3 เพลงซึ่งขึ้นอันดับสูงสุดได้เพียงอันดับที่ 2 นอกจากนี้ยังขึ้นชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ในอันดับที่ 1 เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2520 และชาร์ตเพลงร่วมสมัยของผู้ใหญ่ในอันดับที่ 1 เช่นกัน เขาร้องเพลงนี้ในการแสดงครั้งที่ 2 ของเขาในรายการ "เดอะมัปเปดโชว์" ฤดูกาลที่ 3
นอกจากนี้เพลงนี้ยังได้มีศิลปินมาขับร้องใหม่อีกหลายคน อาทิ เซลีน ดิออน, เพอร์รี โคโม, ร็อด สจ๊วต, แอลฟา บลอนดี, บราเธอร์ฮูดออฟแมน, จูลีโอ อิเกลเซียส, คลิฟฟ์ ริชาร์ด และ เคลย์ ไอเคน
"เว็นไอนีดยู" คือซิงเกิลวิทยุของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม "เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2541 ในประเทศบราซิล
หลังจากสิ้นสุดการแสดง "คอนเสิร์ตทัวร์ฟอลลิงอินทูยู" ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 เซลีนเริ่มต้นการบันทึกเสียงอัลบั้มภาษาอังกฤษอัลบั้มใหม่ ซึ่งเซลีน และเรอเน สามีและผู้จัดการส่วนตัวของเธอต้องการนำเพลงเก่ามาขับร้องใหม่บางเพลง เดวิด ฟอสเตอร์ จึงเสนอเพลงยอดนิยมของลีโอ เซเยอร์ "เว็นไอนีดยู" เพลงนี้บันทึกเสียงที่สตูดิโอส์พาราเมาต์ และสตูดิโอส์ชาร์ตเมเกอร์ โดยเดวิดเป็นผู้อำนวยการสร้างเพลงนี้ด้วยตนเอง เพื่อบรรจุลงในอัลบั้ม "เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ" ซึ่งออกจำหน่ายในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 โดยเซลีนขับร้องเพลงรี้ระหว่างออกรายการโทรทัศน์พิเศษที่ประเทศแคนาดา "Let's Talk About Love avec Julie Snyder" ในปลายปี พ.ศ. 2540
ภายหลังความสำเร็จในเพลง "มายฮาร์ตวิลโกออน" และ "อิมมอร์ทอลิตี" ทำให้โซนี มิวสิก ตัดสินใจเผยแพร่เพลง "เว็นไอนีดยู" ในรูปแบบซิงเกิลวิทยุในประเทศบราซิล ช่วงปลายปี พ.ศ. 2541 ซึ่ง 2 ซิงเกิลก่อนหน้านี้ประสบความสำเร็จอย่างสูงในบราซิล อย่างไรก็ดี เพลงนี้เผยแพร่โดยปราศจากมิวสิกวิดีโอ และการประชาสัมพันธ์ ทำให้ไม่ประสบความสำเร็จดัง 2 ซิงเกิลแรก
ผู้ประพันธ์เพลง "เว็นไอนีดยู" ร่วมงานกับเซลีนในอีกหลายเพลง อัลเบิร์ต แฮมมอนด์ ประพันธ์เพลง "จัสวอล์กอะเวย์" ซึ่งบรรจุในอัลบั้ม "เดอะคัลเลอร์ออฟมายเลิฟ" ในปี พ.ศ. 2536 และคาโรล์ เบเยอร์ เซเยอร์ ประพันธ์เพลง "เดอะเพรเยอร์" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอัลบั้ม "ดีสอาร์สเปเชียลไทม์ส" ในปี พ.ศ. 2541
ซิงเกิลวิทยุ 1 เพลง (บราซิล)
ฉบับคลิฟฟ์ ริชาร์ด.
ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2550 คลิฟฟ์ ริชาร์ด ออกเผยแพร่เพลง "เว็นไอนีดยู" และขึ้นชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรในอันดับสูงสุดที่ 38 และเป็น 1 ใน 5 เพลงที่คลิฟฟ์นำมาขับร้องใหม่ในอัลบั้ม "เลิฟ... ดิอัลบั้ม"
รัฐสภารัมป์
รัฐสภารัมป์ (ภาษาอังกฤษ: Rump Parliament) เป็นชื่อของรัฐสภาแห่งอังกฤษรัฐสภาหนึ่งที่เกิดจากการยึดรัฐสภายาวโดยนายพันทอมัส ไพรด์ (Thomas Pride) เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1648 ซึ่งเป็นรัฐสภาที่ประกอบด้วยสมาชิกที่มีเสียงข้างมากในการเป็นปฏิปักษ์ต่อการพิจารณาโทษของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษในข้อหากบฏต่อแผ่นดิน
“รัมป์” ตามปกติหมายถึงส่วนบั้นท้ายของสัตว์ แต่บันทึกของการใช้ในความหมายนี้หมายถึง “เศษ” ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1649 คำว่า “รัฐสภารัมป์” หมายถึงรัฐสภาที่หลงเหลือจากรัฐสภาพที่ถูกต้องตามกฎหมาย
สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา
สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา ตั้งอยู่ ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 บนทางรถไฟสายตะวันออกของการรถไฟแห่งประเทศไทย สถานีชุมทางฉะเชิงเทรา เป็นจุดรับส่งผู้โดยสาร ถึง สถานีรถไฟอรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว และสถานีรถไฟบ้านพลูตาหลวง อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี รวมทั้งยังเป็น 1 ใน 10 ของสถานีรถไฟขนาดใหญ่ของการรถไฟแห่งประเทศไทย และเป็นสถานีที่ขบวนรถไฟสินค้าที่มาจากสายชายฝั่งทะเลตะวันออกต้องแวะ เพื่อเปลี่ยนเส้นทางไปยังอีกช่วง
สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทราสร้างราวปี พ.ศ. 2470 แต่เดิมชื่อว่าสถานีเมืองแปดริ้ว ต่อมา พ.ศ. 2496 ได้ย้ายมายังที่ตั้งในปัจจุบัน และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา ประมาณปี พ.ศ. 2528 หลังจากโครงการก่อสร้างทางรถไฟช่วงฉะเชิงเทรา-สัตหีบ ของการรถไฟแห่งประเทศไทยได้แล้วเสร็จ
สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทราถูกใช้เป็นจุดเชื่อมต่อในการเดินทางไปยังสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ในจังหวัดฉะเชิงเทรา โดยการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้แนะนำการเดินทางด้วยรถไฟจากกรุงเทพมหานครมายังจังหวัดฉะเชิงเทรา ในรูปแบบของวันเดย์ทริป เนื่องจากตลอดสองข้างทางมีทิวทัศน์และธรรมชาติจากพื้นที่เกษตรกรรมตลอดสองฝั่งทางรถไฟ รวมถึงในตัวสถานียังมีการจัดแสดงหัวขบวนรถจักรไอน้ำ หมายเลข 182 อยู่บริเวณหน้าสถานี และสามารถเดินทางเชื่อมต่อกับขนส่งมวลชนต่าง ๆ ในจังหวัดฉะเชิงเทราโดยใช้การเดินทางด้วยรถสองแถวประจำทางเป็นหลัก มีสถานที่แนะนำดังนี้
ทางคู่เลี่ยงเมือง.
โครงการทางคู่เลี่ยงเมือง.
โครงการทางคู่เลี่ยงเมือง  เป็นส่วนหนึ่งของโครงการก่อสร้างทางคู่ เส้นทางรถไฟสายชายฝั่งทะเลตะวันออก ช่วงฉะเชิงเทรา - คลองสิบเก้า - แก่งคอย โดยจะมีการก่อสร้างทางเลี่ยงย่านสถานีฉะเชิงเทรา เพื่อให้รถที่มาจากสามารถวิ่งลัดไปได้ทันที โดยไม่ต้องเข้ามาในย่านสถานีชุมทางฉะเชิงเทรา เพื่อลดเวลาในการขนส่งสินค้า
ปัจจุบันการก่อสร้างดังกล่าวได้เสร็จสิ้นแล้ว และเปิดให้บริการในการเชื่อมต่อเส้นทาง ช่วงชุมทางฉะเชิงเทรา - ชุมทางคลอง สิบเก้า - ชุมทางแก่งคอย เมื่อช่วงเดือนกันยายนของปี พ.ศ. 2562 ระยะทางรวมกว่า 106 กิโลเมตร&lt;br clear="all"&gt;
รัฐสภาสั้น
รัฐสภาสั้น (; 13 เมษายน ค.ศ. 1640 – 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1640) เป็นชื่อของรัฐสภาแห่งอังกฤษรัฐสภาหนึ่งของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ที่มีอายุเพียงสามอาทิตย์ หลังจากที่พระเจ้าชาร์ลส์ทรงปกครองอังกฤษภายใต้สมัยการปกครองส่วนพระองค์ (Personal Rule) อยู่สิบเอ็ดปี พระองค์ก็เรียกประชุมรัฐสภาในปี ค.ศ. 1640 โดยการถวายคำแนะนำโดยทอมัส เวนท์เวิร์ธ เอิร์ลแห่งสตราฟฟอร์ดที่ 1 พระเจ้าชาร์ลส์ทรงถูกบังคับให้เรียกประชุมรัฐสภาเพื่อที่จะหาทุนในการสนับสนุนสงครามบาทหลวง (Bishops' Wars) ต่อสกอตแลนด์ แต่ก็เช่นเดียวกับรัฐสภาชุดก่อนหน้านั้นที่มีความสนใจในเสนอข้อเรียกร้องต่างๆ ที่เกี่ยวกับวิธีการปกครองของพระเจ้าชาร์ลส์อันไม่ยุติธรรมแทนที่จะสนใจกับการอนุมัติเงินในการทำสงคราม
จอห์น พิม (John Pym) สมาชิกรัฐสภาจากทาวิสสต็อคกลายเป็นผู้นำในการเรียกร้องและกล่าวสุนทรพจน์อย่างยืดยาวเมื่อวันที่ 17 เมษายนที่มีใจความว่านอกจากว่าพระเจ้าชาร์ลส์จะทรงยอมรับฟังข้อเรียกร้องต่างๆ สภาสามัญชนก็จะไม่ยอมออกเสียงสนับสนุนทุนการสงครามของพระองค์ ส่วนจอห์น แฮมพ์เด็น (John Hampden) พยายามชักชวนเป็นการภายในและเป็นสมาชิกของคณะกรรมการต่างๆ เก้าคณะกรรมการ พระเจ้าชาร์ลส์ทรงพยายามต่อรองโดยทรงเสนอว่าจะหยุดเก็บภาษีเรือ แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจของรัฐสภา ขณะเดียวกันคำร้องต่างๆ ของการใช้อำนาจในทางที่ผิดก็หลั่งไหลเข้ามาจากทั่วประเทศ เมื่อทรงหมดความอดทนกับการกลับมาโต้แย้งของรัฐสภาที่ทิ้งไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1629 และการบิดเบือนสถานการณ์ที่เลวลงในสกอตแลนด์ พระเจ้าชาร์ลส์ก็ตัดสินพระทัยยุบรัฐสภาเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1640 หลังจากที่ประชุมกันได้เพียงสามอาทิตย์ “รัฐสภาสั้น” ตามมาด้วย “รัฐสภายาว”
พระนางช็องฮย็อน
พระนางจองฮย็อน (貞顯王后 พ.ศ. 2005 – 2073) หรือ พระนางจาซุน พระพันปีหลวง (慈順大妃) เป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 3 ในพระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน (成宗) จากตระกูลยุน แห่งพาพยอง เป็นธิดาของยุนโฮ(尹壕) และนางสกุลจอน จากยอนอัน (延安府夫人田氏)
พระองค์ประสูติวันที่ 26 เดือน 8 ปีมะเมีย ตามปฏิทินจันทรคติของพระเจ้าเซโจ ตรงกับวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2005 ที่เมืองซินชาง ในขณะที่พระบิดาของพระองค์ได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองซินชาง จึงได้ตั้งชื่อว่า ยุน ซุกยอน(昌年) ตามนามสกุลยุนของบิดา พระองค์และพระอัยยิกาของพระเจ้าซองจงหรือพระนางช็องฮี (พระอัยยิกาจองฮี) ก็มาจากตระกูลยุน แห่งพาพยองเช่นเดียวกัน แต่ความสัมพันธ์ของครอบครัวทั้งสองค่อนข้างห่างไกล พระบิดาของพระนางช็องฮี คือ ยุน ซึงรเย (尹承禮) และพระนางช็องฮย็อนมีปู่ทวด คือ ยุนซึงซุน (尹承順) เป็นพี่ชายของพ่อพระนางช็องฮี พระนางและอดีตพระนางยุน เคยเป็นพระสนมมาก่อนเหมือนกัน ในรัชสมัยพระเจ้าซองจงวันที่ 14 เดือน 6 ปีที่ 4 (พ.ศ. 2016) ได้แต่งตั้งพระองค์เป็นพระสนมซุกอึย ในขณะที่พระองค์พระชนมายุเพียง 12 ปี ,ต่อมาในปีที่ 11 วันที่ 8 เดือน 11 (พ.ศ. 2023) พระนางยุนถูกถอดจากฐานันดร และได้เลือกให้พระองค์ขึ้นเป็นมเหสีองค์ใหม่ พระนางช็องฮย็อน ด้วยอุปนิสัยที่เป็นคนอ่อนโยน มีความเมตตา จึงเป็นที่รักใคร่ของพระนางช็องฮีและพระนางอินซู พระพันปีหลวง เดือน 3 ปีที่ 19 รัชสมัยของพระเจ้าซองจง พระนางช็องฮย็อนได้มีพระประสูติกาลพระโอรส เจ้าชายจินซอง (ต่อมาเป็นพระเจ้าจุงจง) และรับเจ้าชายย็อนซันเป็นโอรสบุญธรรม นอกจากจะประสูติเจ้าชายจินซองแล้ว ยังได้ประสูติพระธิดาอีก 2 พระองค์ คือ เจ้าหญิงซุนซุก (順淑公主) และเจ้าหญิงซินซุก (慎淑公主)
ต่อมาในปี 2037 ได้เลื่อนขั้นเป็นพระพันปีหลวง ในปี 2040 ได้รับพระนามว่า พระนางจาซุน พระพันปีหลวง(慈順) ,ในปี 2047 ได้รับพระนามต่อท้ายว่า ฮวาฮเย (和惠) ,ในปี 2049 เกิดเหตุการณ์ยึดอำนาจเจ้าชายย็อนซันกุนโดยเจ้าชายจินซอง เรียกว่า รัฐประหารพระเจ้าจุงจง และตั้งเจ้าชายจินซองเป็นพระเจ้าจุงจง พระพันปีจาซุน อยู่ในสมัยของพระเจ้าจุงจงได้ 25 ปี ก็สวรรคต ,หลังจากที่สวรรคตได้รับพระนามต่อท้ายอีกว่า "โซอึยฮึบซุก (昭懿欽淑)" พระสุสานชื่อว่า ซอนรึง 宣陵 ,ตั้งอยู่ ณ โซล จนถึงปัจจุบัน
จาซุน ฮวาฮเย โซอึย ฮึบซุก จองฮย็อน วังฮู (慈順和惠昭懿欽淑貞顯王后)
พระมเหสีจองฮย็อนนั้นถือว่าเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติและรูปสมบัติ มีความอ่อนโยน และ สุภาพเรียบร้อย อีกทั้งยังมีความกตัญญูต่อเจ้ากรมกลาโหม ซึ่งเป็นบิดายิ่งนัก เพราะเมื่อเจ้ากรมกลาโหมส่งนางเข้าไปเป็นพระสนมในวัง ที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี พระสนมซุกยอนก็ไม่เคยถือโทษโกรธเคืองเจ้ากรมกลาโหมซึ่งเป็นบิดา และการที่พระสนมซุกยอนได้รับความเอ็นดูจากพระพันปียินซูจนได้ขึ้นถึงตำแหน่งมเหสีนั้น ก็ด้วยความภักดีที่มีต่ออดีตมเหสีโซวา ไม่ร่วมมือในการขับไล่พระมเหสีโซวาเหมือนเหล่าสนมอื่น ถือเป็นคุณธรรมที่น่าชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง ภายหลังพระมเหสียุน จองฮย็อนได้รับการถวายยศเป็น พระมเหสีจองฮย็อน และในภายหลังนางก็ได้ขึ้นเป็น พระพันปีจาซุน พระราชมารดาของพระเจ้าจุงจง
เดอะบีชบอยส์