pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ผลการแข่งขัน รอบสุดท้าย ฤดูกาลจำปี2006 (พ.ศ. 2549).
รูปแบบการแข่งขันรอบคัดเลือกระดับโลก.
รูปแบบการแข่งขันในรอบคัดเลือกเป็นการแสดงเบรกแดนซ์ในรูปแบบปกติต่าง ๆ เพื่อแสดงความสามารถของทีม โดยจำกัดเวลาไว้ไม่เกิน 6 นาที กรรมการตัดสินจะตัดสินโดยใช้เงื่อนไขบางประการ ขึ้นอยู่กับการแสดง รอบนี้เรียกว่ารอบโชว์เคส (Showcase Round) รอบต่อมาจากรอบโชว์เคส สี่ทีมที่มีคะแนนสูงสุดจากการตัดสินในรอบแรก จะได้รับเลือกเพื่อแข่งขันในรอบรองสุดท้ายในประเภททีมปะทะทีม (Crew VS Crew) แบบเพลย์ออฟ ในรอบนี้ ทีมที่มีคะแนนเป็นอันดับ 1 จะแข่งกับทีมอันดับ 4 และทีมอันดับ 2 จะแข่งกับทีมอันดับ 3 โดยผู้ชนะในแต่ละคู่จะไปแข่งขันต่อในรอบชิงชนะเลิศ นอกจากการแข่งในรอบสุดท้ายแล้ว ยังมีการมอบรางวัล "การแสดงยอดเยี่ยม" (Best Show) สำหรับทีมที่มีคะแนนการแสดงโชว์เคสสูงสุดอีกด้วย
เกณฑ์การให้คะแนน.
ผู้ตัดสินจะประเมินผลของการแสดงในแต่ละรอบเป็นหลักทั้ง ศิลปะ และ เทคนิค ซึ่งรวมไปถึงเกณฑ์การให้คะแนนเป็นหลัก ทั้ง ศิลปะ รวมไปถึงใจความ เพลงประกอบ ความพร้อมเพรียงกัน การออกแบบท่าเต้น และอื่นๆ รวมไปถึงเทคนิคเป็นหลัก ทั้ง TopRock ,Uprock ,FootWork ,PowerMove และอื่นๆ
คุณสมบัติและเบื้องต้น.
ผู้ชนะเลิศการแข่งขันรอบสุดท้ายระดับโลกคือสิ่งสำคัญที่สุดในปีต่อไปก็ยังคงรักษาตำแหน่งแชมป์ได้ เหล่านี้คือเป็นการปกป้องตำแหน่งแชมป์ ทีมอื่นๆทั้งหมดต้องมีความเหมาะสมกับการแข่งขันตั้งแต่ต้น โดยปกติแม้ว่าได้มีเกี่ยวข้องประวัติการแข่งขัน เชิญทีมโดยตรงเล็กน้อย (โดยปกติแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ทีมส่วนภูมิภาคตั้งแต่ต้นก็ตาม)
คุณสมบัติอีกอย่างคือได้กระตุ้นไปสู่ระบบ 2 จังหวะ (Two Step) ประกอบไปด้วยตัวแทนประเทศ และ ตัวแทนจังหวัด จะเกี่ยวข้องกับประวัติ ประเทศเบื้องต้นในแต่ละบุคคล และส่งทีมเข้าไปแข่งขันระดับโลกรอบสุดท้าย อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปประเทศที่เคยไปแข่งขันระดับภูมิภาคซึ่งจะจัดการแข่งขันกันตลอดทุกปี เช่น เริ่มตั้งแต่ ปี ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) มีผู้เข้าแข่งขัน BOTY ระดับภูมิภาคเอเชีย จะมีการส่งตัวแทนทีมเข้ามาใหม่ 3 คน เข้าไปสู่การแข่งขันระดับโลก ใน ปี ค.ศ 2006 (พ.ศ. 2549) และปีก่อน ทวีปเอเชียเช่นเดียวกันกับ เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น จีน และ ไต้หวัน ได้ส่งตัวแทนเข้าไปแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ
ตามที่ที่ตารางได้มีการแสดง และประเทศไว้ รวมไปถึงทีมที่เข้าร่วมมากที่สุดเข้าไปแข่งขันในรอบสุดท้าย ตั้งแต่ ฤดูกาลปี 2007
ประเทศแรก (ในแต่ละทีม) บราซิล, ฝรั่งเศส , เยอรมัน ,อิสราเอล , อิตาลี ,แอฟริกาใต้ , สวิตเซอร์แลนด์ ,สหรัฐอมเริกา
รูปแบบการแข่งขันรอบสุดท้าย.
ก่อนปี พ.ศ. 2549 การแข่งขันโบตีไม่ได้เป็นการแข่งขันแบบเพลย์ออฟ แต่มีการแข่งขันเพียงสองกลุ่ม คือกลุ่มเบรกแดนซ์สองกลุ่มแรกจะแข่งชิงชนะเลิศ และอีกสองกลุ่มที่เหลือจะแข่งเพื่อชิงอันดับสาม โดยมีกรรมการตัดสินว่ากลุ่มเบรกแดนซ์ใดสมควรได้เข้าชิงตำแหน่งชนะเลิศ แต่ก็ยังมีรางวัล "การแสดงยอดเยี่ยม" สำหรับกลุ่มเบรกแดนซ์ที่แสดงได้ยอดเยี่ยมตามคำตัดสินของคณะกรรมการอยู่ การที่มีกรรมการตัดสินว่ากลุ่มเบรกแดนซ์ใดสมควรชิงตำแหน่งชนะเลิศนั้น ทำให้มีบ่อยครั้งที่กลุ่มเบรกแดนซ์ได้รับรางวัล "การแสดงยอดเยี่ยม" แต่ไม่ได้เข้าชิงตำแหน่งชนะเลิศ แต่กลับได้เข้าชิงอันดับสามแทน ตัวอบ่างของกลุ่มเบรกแดนซ์ที่อยู่ในกรณีดังกล่าวได้แก่กลุ่ม "เบรกเดอะฟังก์" (Break the Funk; พ.ศ. 2547) "ไฟร์เวิร์กส์" (Fire Works; พ.ศ. 2546) และกลุ่ม "วิชัวช็อก" (Visual Shock; พ.ศ. 2544) การเปลี่ยนรูปแบบการแข่งขันรอบสุดท้ายเป็นแบบเพลย์ออฟ ทำให้รูปแบบการแข่งขันของโบตีในรอบสุดท้ายเป็นการแข่งขันของผู้ที่ผ่านเกณฑ์การคัดเลือกในรอบแรกมาแล้ว เช่น ในรอบอุ่นเครื่องของโบตีในประเทศเกาหลี ใช้ระบบเพลย์ออฟ โดยแต่ละทีมมีผู้เล่น 4 คน และใช้ระบบนี้เป็นเวลาหลายปี
ใน พ.ศ. 2547 มีการจำกัดเวลาการแข่งรอบสุดท้ายของโบตีไว้ที่ 6 นาที โดยหากแสดงเกินเวลา 6 นาที จะนำเวลาที่แสดงเกินไปเป็นส่วนหนึ่งในการหักคะแนนของกรรมการ ข้อกำหนดนี้กำหนดเพื่อให้การแข่งขันรอบสุดท้ายของโบตีจบลงโดยใช้เวลาที่สั้นลงกว่าเดิม โดยในขั้นต้นของการออกกฎ ไม่มีผู้ใดคัดค้านกฎดังกล่าว
ใน พ.ศ. 2533 โบตีซึ่งเป็นที่รู้จักขณะนั้นในชื่อ "การแข่งขันเบรกแดนซ์ระดับนานาชาติ"  ไม่มีการแข่งขันเพื่อหาตำแหน่งชนะเลิศ มีเพียงการแสดงเบรกแดนซ์อย่างเดียว ในปี พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2539 มีการแข่งขันเฉพาะตำแหน่งชนะเลิศ แต่ไม่มีการมอบรางวัล "การแสดงยอดเยี่ยม"
ประวัติโบตีในประเทศไทย.
ปี 1990 Battle of the Year (BOTY) จัดขึ้นครั้งแรกในเมืองฮันโนเฟอร์ (Hannover) ประเทศเยอรมัน
ปี 2004 เข้ามาในประเทศไทยเป็นครั้งแรก โดยได้ลิขสิทธิ์จัดการแข่งขัน Battle Of The Year South East Asia
ปี 2005 จัดการแข่งขัน Battle Of The Year Thailand 2005 เป็นครั้งแรก และจัดการแข่งขัน Battle Of The Year South East Asia 2005
ปี 2006 จัดการแข่งขัน Battle Of The Year Thailand 2006 เป็นครั้งแรก และจัดการแข่งขัน Battle Of The Year South East Asia 2005
ปี 2007 จัดการแข่งขัน Battle Of The Year Thailand 2007 และเนื่องจากได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นในเอเชีย จึงได้เปลี่ยนแปลงจากการแข่งขันระดับ South East Asia เป็นระดับ Asia โดยแชมป์ B-Boy ของประเทศไทย ได้เข้าร่วมการแข่งขัน และได้อันดับ 3 ของ Asia ที่ประเทศเกาหลี และยังได้อันดับ 5 ของโลกที่ประเทศเยอรมัน
ปี 2008 ประเทศไทยได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพในการจัดงาน Battle Of The Year Asia
ปี 2009 สร้างสถิติการมีผู้สมัครแข่งขันเต้น B-Boy จากทั่วประเทศ เข้าร่วมการแข่งขันมากที่สุด
ผู้ที่ริเริ่มการแข่งขันโบตีในประเทศไทย.
ผู้ที่ริเริ่มการแข่งขัน Battle Of The Year ในประเทศไทย คือ คุณ ปรวรรธ กฤษณามระ (กิ๊ก) ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2546 เป็นผู้อยู่เบื้องความสำเร็จให้กับการแข่งขึ้น Battle Of the Year 2006 ทีมชาติไทยจากทีม Ground Scatter Crew ติดอันดับที่ 5 ของโลก และเมื่อไม่นานวันนี้ได้สานต่อให้กับ คุณรัฎ อัศรานุเคราะห์ ประธานกรรมการ ในเครื่อกลุ่มบริษัท อาดามัส (ปัจจุบัน คือ บ. 165k จก.) เป็นบุคคลคนที่ 2 ให้กับการแข่งขัน Battle of The Year หรือ BOTY (โบตี) ก่อนหน้างาน BOTY ได้มีการจัดการแข่งขัน DJ, กร๊าฟฟิตี้, MC, B-Boy B-girl 1 on 1 และ เป็นทีม เป็นต้น เริ่มการแข่งขันเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 หลังจากนั้นมา การแข่งขันดังกล่าวได้ถูกยกเลิกไปอย่างถาวรเมื่อปี พ.ศ. 2551 จึงเหลือการแข่งขัน B-Boy เพื่อหาแชมป์ระดับภาค สืบเนื่องมาจากมีประชากรB-Boyในประเทศไทยเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก มาจนถึงทุกวันนี้
พ.ศ.2560 BOTY ในประเทศไทย ได้ยกเลิกการแข่งขันรอบ Performance (Showcase) ซึ่งเป็นการแสดง รอบคัดเหลือ 4 ทีมสุดท้าย จึงเปลี่ยนเป็นการแข่งขันรอบ Battle เพียงอย่างเดียว
สงครามกอธิค (ค.ศ. 376–382)
แบบิลอนซู
แบบิลอนซู  เป็นวงร็อกก่อตั้งวงในเมืองวุลเวอร์แฮมป์ตันในอังกฤษ ผู้ก่อตั้งโดยนักร้องนำ ยาส แมนน์ เจ้าของเพลงฮิต "Spaceman" ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2538 ได้ขึ้นซิงเกิลอันดับ 1 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร มียอดขายกว่า 418,000 ล้านชุด ในสัปดาห์แรกที่ออกจำหน่าย
อักษรเขมร/สระจม
Gypsy Woman (She's Homeless)
Babylon Zoo
กองทหารม้าซิพาฮิ
กองทหารม้าซิพาฮิ  เป็นชื่อของกองทหารม้าระดับหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน ที่เทียบได้กับอัศวินของตะวันตก “Sipahi” เป็นคำที่มาจาก (คำว่า “sepâh” แปลว่ากองทัพ) และมีรากเดียวกับภาษาอังกฤษ “sepoy” (กองทหารเซพอย)
ทหารม้าซิพาฮิ
Spahis
เลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสาร
เลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสาร (International Standard Serial Number) หรือ ไอเอสเอสเอ็น (ISSN) เป็นรหัสลำดับตัวเลข 8 หลัก ที่กำหนดขึ้นให้ใช้กับสิ่งพิมพ์หรือสิ่งพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ประเภทนิตยสาร ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะสิ่งพิมพ์ที่ระบุ เพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกในการควบคุมข้อมูลสิ่งพิมพ์ด้วยคอมพิวเตอร์ ในด้านการสั่งซื้อ การขาย การบริการ การเงิน, การทำดรรชนี หรือการให้ยืมสิ่งพิมพ์ประเภทดังกล่าวระหว่างห้องสมุด
เลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสารประกาศใช้ในปี พ.ศ. 2518 ตามมาตรฐานสากลไอเอสโอ 3297 โดยการปรับปรุงล่าสุดฉบับที่ 5 ISO 3297: 2017 ประกาศใช้ในปีพ.ศ. 2560
เมื่อนิตยสารที่มีเนื้อหาเดียวกันถูกเผยแพร่ในสื่อมากกว่าหนึ่งประเภท รหัส ISSN ที่แตกต่างกันจะถูกกำหนดให้กับสื่อแต่ละประเภท ตัวอย่างเช่น นิตยสารที่มีการเผยแพร่ทั้งเป็นสื่อสิ่งพิมพ์และสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ระบบ ISSN จะอ้างถึงประเภทสื่อเหล่านี้เป็น print ISSN (p-ISSN) และ Electronic ISSN (e-ISSN) ตามลำดับ ดังนั้นจึงมีการกำหนดในมาตรฐาน ISO 3297: 2007 ให้นิตยสารทั้งหมดในระบบ ISSN จะถูกกำหนดการเชื่อมโยงโดย linking ISSN (ISSN-L) ซึ่งโดยทั่วไปจะเหมือนกับรหัส ISSN ที่กำหนดให้กับนิตยสารในรูปแบบสื่อที่เผยแพร่ครั้งแรก เพื่อเชื่อมโยง ISSN ทั้งหมดสำหรับนิตยสารในทุกประเภทสื่อที่เกี่ยวข้องกัน
เลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสาร ประกอบด้วยตัวเลข 8 ตัวที่ประกอบด้วยเลขสี่หลักสองกลุ่มที่แยกด้วย เครื่องหมาย (-) เช่นเลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสารบ้านและสวน คือ "ISSN 0125-1996"
การกล่าวใส่ร้ายการสังเวยด้วยเลือดของชาวยิว
การกล่าวใส่ร้ายการสังเวยด้วยเลือดของชาวยิว  เป็นข้อกล่าวหาที่ไม่ถูกต้องที่กล่าวหาว่าชาวยิวใช้เลือดมนุษย์ในพิธีกรรมทางศาสนา การกล่าวหากรณีนี้เกิดขึ้นครั้งแรกในบทเขียนของนักเขียนเพกันชาวกรีก-อียิปต์เอเพียน (Apion) ของต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1 ผู้อ้างว่าชาวยิวสังเวยชาวกรีกในศาสนสถาน หลังจากนั้นก็ไม่มีเหตุการณ์ทำนองเดียวกันที่ได้รับการบันทึกมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่อข้อกล่าวหานี้เริ่มเป็นที่เผยแพร่ในหมู่ชนคริสเตียนในยุโรป การกล่าวเรื่องการสังเวยด้วยเลือดมักจะกล่าวว่าชาวยิวใช้เลือดเด็กคริสเตียน ที่มักจะใช้กล่าวหาเมื่อมีเด็กที่เสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุ ในบางกรณีผูที่เป็นเหยื่อของการกล่าวหาไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ก็กลายเป็นผู้พลีชีพเพื่อศาสนาและเป็นที่นับถือของลัทธินิยมที่ตามมา และบางคนถึงกับได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ
ข้อกล่าวหานี้ก็ยังคงมีอยู่ในกลุ่มคริสเตียนบางกลุ่มแม้ในปัจจุบันนี้ และเมื่อไม่นานมานี้ก็ในกลุ่มมุสลิมบางกลุ่ม ในตำนานของชาวยิวการกล่าวหานี้เป็นแรงกระตุ้นให้เกิดตำนานเกี่ยวกับโกเลมแห่งปรากโดยราไบจูดาห์ โลว์ เบน เบซาลเอล พระสันตะปาปาหลายองค์ก็กล่าวประณามการสังเวยด้วยเลือดไม่ว่าจะโดยตรงหรือโดยทางอ้อม แต่ก็ไม่มีพระสันตะปาปาองค์ใดที่ประกาศอย่างเป็นทางการ
Blood libel against Jews
มีแชล เดอเบร
มีแชล เดอเบร  เกิดที่กรุงปารีสเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1912 และถึงแก่อสัญกรรมที่มงหลุยส์ซูร์ลัวร์เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1996 เป็นนักการเมืองฝรั่งเศสซึ่งมีแนวความคิดทางการเมืองแบบโกลลิสต์ (ตามชาร์ล เดอ โกล)
นายมีแชลฯ เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีคนแรกแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 และเป็นผู้ยกร่างรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสฉบับปัจจุบัน
สตรีตไฟเตอร์ IV
สตรีทไฟเตอร์ IV
สตรีทไฟเตอร์ IV  เป็นเกมต่อสู้ ภาคที่สี่ของซีรีส์"สตรีทไฟเตอร์" ผลิตโดยบริษัทแคปคอมของญี่ปุ่น โดยได้รับการเปิดตัวครั้งแรกในเวอร์ชันอาเขตของญี่ปุ่นในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 และนำเข้าอเมริกาเหนือในช่วงเดือนสิงหาคม ส่วนเวอร์ชันคอนโซลสำหรับระบบเพลย์สเตชัน 3 และเอกซ์บอกซ์ 360 ได้จัดจำหน่ายในญี่ปุ่นวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 และจัดจำหน่ายในอเมริกาเหนือในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ซึ่งเดิมกำหนดไว้ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ส่วนการวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการในยุโรปมีในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ นอกจากนี้ ยังมีเวอร์ชันต่อมาโดยใช้ชื่อ"ซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV" ซึ่งได้รับการเปิดตัวในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010
สตรีทไฟเตอร์ IV มีตัวละครของเกมซึ่งเป็นที่นิยมของนักเล่นเกมหลายราย เช่น ริว, เคน มาสเตอร์, ไกล์, ชุนลี, ซากุระ, แคมมี่, แดน ฮิบิกิ, ซี.ไวเปอร์, อาเบล, เก็น, แซนกีฟ, รูฟัส, อี.ฮอนดะ, ดัลซิม, บลังก้า, เฟยหลง, เอ็ม.ไบสัน, บัลร็อก, สกัด, เวก้า, โกคิ และโกเค็น เป็นต้น
ในภาคนี้มีการแปลงระบบภาพจากสองมิติมาเป็นภาพสามมิติที่มีความปราณีตยิ่งขึ้น และมีการเพิ่มสุดยอดท่าไม้ตาย "อุลตราคอมโบ" ซึ่งมีความรุนแรงเพิ่มขึ้นจาก "ซูเปอร์คอมโบ"
ทั้งระบบอาเขตและระบบบ้าน "สตรีทไฟเตอร์ IV" ได้รับการสรรเสริญจากนักวิจารณ์ในระดับสากล เกมได้รับคะแนนรวมที่ 94 คะแนนจากเมตาคริติค สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 3 93 คะแนนวำหรับระบบเอ็กซ์บ็อกซ์ และ 91 คะแนนสำหรับระบบพีซี
การปรับปรุงรุ่น.
"อุลตราสตรีทไฟเตอร์ IV".
การปรับปรุงใหม่สำหรับ"สตรีทไฟเตอร์ IV" โดยใช้ชื่อ"อุลตราสตรีทไฟเตอร์ IV" ได้มีการประกาศขึ้น ณ วันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 ในงานอีโวลูชันแชมเปียนชิพซีรีส์ โดยภาคใหม่นี้จะได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 2014 ในระบบอาเขด เนื้อหาที่สามารถดาวน์โหลดได้ได้เพิ่มจากเวอร์ชันระบบคอนโซลที่มีอยู่ในภาค"ซูเปอร์สตรีทไฟเตอร์ IV" และเกมแบบสแตนด์อะโลนที่มีการทำซ้ำจากภาคก่อน
แคปคอม
แค็พค็อม ( ; ) เป็นผู้พัฒนาและจำหน่ายวิดีโอเกม เป็นที่รู้จักจากการสร้างแฟรนไชส์มากมาย เช่น "ร็อคแมน" "สตรีตไฟเตอร์" "เรซิเดนต์อีวิล" "เดวิลเมย์คราย" "เอซแอตเทอร์นีย์" และ"มอนสเตอร์ฮันเตอร์" รวมถึงเกมแอนิเมชันของดิสนีย์ เดิมบริษัทก่อตั้งในปี ค.ศ. 1979 ปัจจุบันกลายเป็นนักลงทุนต่างประเทศมีบริษัทย่อยในอเมริกาเหนือ ยุโรป และเอเชียตะวันออก
ชะรีอะฮ์
ชะรีอะฮ์  แปลว่า "ทาง" หรือ "ทางไปสู่แหล่งน้ำ" ใช้หมายถึงประมวลข้อปฏิบัติต่าง ๆ ของกฎหมายศาสนาของศาสนาอิสลาม ที่ครอบคลุมวิถีการดำเนินชีวิตของบุคคลและสาธารณชนที่มีพื้นฐานมาจากหลักนิติศาสตร์ (jurisprudence) ของศาสนาอิสลามสำหรับชาวมุสลิมใช้
กฎหมายชะรีอะฮ์ครอบคลุมด้านต่าง ๆ ของชีวิตประจำวันที่รวมทั้งการปกครอง เศรษฐกิจ การบริหารธุรกิจ การธนาคาร ระบบการทำสัญญา ความสัมพันธ์ในครอบครัว หลักของความสัมพันธ์ทางเพศ หลักการอนามัย และปัญหาของสังคม
กฎหมายชะรีอะฮ์ในปัจจุบันเป็นกฎหมายศาสนาที่ใช้กันอย่างกว้างขวางที่สุดและเป็นกฎหมายที่ปรากฏบ่อยที่สุดของระบบกฎหมายของโลกพอ ๆ กับคอมมอนลอว์ และซีวิลลอว์ ในระหว่างยุคทองของอิสลาม กฎหมายอิสลามอาจถือว่ามีอิทธิพลต่อการวิวัฒนาการของคอมมอนลอว์ ซึ่งก็ทำให้มีอิทธิพลต่อการวิวัฒนาการของคอมมอนลอว์ระดับสถาบันต่าง ๆ
แนวปฏิบัติเกี่ยวกับอิสลามแบบคลาสสิกบางอย่างรวมถึงการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงในด้านต่างๆ เช่น ความเท่าเทียมทางเพศและเสรีภาพในการแสดงออก
ทุกวันนี้ สถานการณ์ของผู้หญิงที่ถูกจับในสงครามเป็นประเด็นสำคัญในแง่ของสิทธิมนุษยชน ตามการตีความแบบดั้งเดิมของอัลกุรอาน ผู้หญิงเหล่านี้ถือเป็นสินค้าที่จับได้ (การปล้นสะดมจากสงคราม). ไม่ว่าผู้หญิงเหล่านี้จะแต่งงานแล้วหรือไม่ก็ตาม และเช่นเดียวกับผู้หญิงที่เป็นทาสคนอื่น ๆ ที่ได้มา ผู้ถือสิทธิ์ (นักรบหรือผู้ซื้อพวกเขา) สามารถปฏิบัติทางเพศบนร่างกายของพวกเขาโดยไม่ได้รับความยินยอมจากพวกเขา (23:5-7)(ดู:อาชญากรรมสงคราม)
กฎหมายอิสลาม
Shari'ah
กฎบัตรชาริอะห์
Shariah
Islamic Law
กฎชาริอะห์
Shari'a
Shariat
Shari’a
เซ็นทรัลพาวเวอร์เซ็นเตอร์
อัศวินแห่งโรดส์
พระยาเทพวิทุรพหุลศรุตาบดี
เปอรานากัน
เปอรานากัน  หรือ บาบ๋า-ย่าหยา (, จีน: 峇峇娘惹, พินอิน: Bābā Niángrě, ฮกเกี้ยน: Bā-bā Niû-liá) คือกลุ่มลูกครึ่งมลายู-จีนที่มีวัฒนธรรมผสมผสาน และสร้างวัฒนธรรมแบบใหม่ขึ้นมาโดยเป็นการนำเอาส่วนดีระหว่างจีนกับมลายูมารวมกัน โดยชื่อ "เปอรานากัน" มีความหมายว่า "เกิดที่นี่"
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 นิยาม "บาบ๋า" และ "ย่าหยา" ว่า "เรียกชายที่เป็นลูกครึ่งจีนกับมลายูที่เกิดในมลายูและอินโดนีเซีย ว่า บ้าบ๋า, คู่กับ ย่าหยา ซึ่งหมายถึงหญิงลูกครึ่งจีนกับมลายูที่เกิดใน มลายูและอินโดนีเซีย." อย่างไรก็ตามชาวเปอรานากันในประเทศไทย บริเวณจังหวัดชายฝั่งทะเลอันดามันโดยเฉพาะภูเก็ต พังงา ระนอง และตรัง ทั้งเพศชายและหญิง จะถูกเรียกรวม ๆ ว่า บ้าบ๋า หรือบาบา ส่วน ย่าหยา เป็นเพียงชื่อของชุดสตรีเท่านั้น ส่วนในภาคใต้ฝั่งตะวันออกมีกระจายตัวอยู่แถบพื้นที่โดยเฉพาะปัตตานี สงขลา นราธิวาส และยังพบได้ใน ถนนสีลม กรุงเทพมหานคร อีกด้วย โดยชาวเปอรานากันกลุ่มนี้ส่วนใหญ่อพยพมาจากประเทศสิงคโปร์
อย่างไรก็ดี ชาวจีนที่อพยพมาทางภาคใต้ฝั่งตะวันออกของประเทศไทยสมัยโบราณตั้งแต่ต้นรัตนโกสินทร์จนถึงรัชกาลที่ 5 ส่วนใหญ่จะเป็นชาวจีนฮกเกี้ยนซึ่งจะกระจายอยู่แถบพื้นที่โดยเฉพาะปัตตานี สงขลา นราธิวาส ถ้าเป็นลูกครึ่งจีนหรือลูกจีนที่เกิดในพื้นที่ ก็จะเรียกว่า บาบ๋า หรือ เปอรานากัน ด้วยเช่นกัน เปอรานากันต่างจากชาวไทยเชื้อสายจีนตรงที่ไทยเชื้อสายจีนไม่ได้กินเจ ไทยเชื้อสายจีนในภาคใต้พูดภาษาไทยกลาง (ถิ่นหาดใหญ่และถิ่นบ้านดอนเป็นต้น) ชาวเปอรานากันพูดภาษาไทยใต้ (ถิ่นภูเก็ต) เป็นภาษาหลัก และ ชาวเปอรานากันไม่มีแซ่
เปอรานากัน เป็นกลุ่มชาวจีนที่มีเชื้อสายมลายูเนื่องจากในอดีต กลุ่มพ่อค้าชาวจีนโดยเฉพาะกลุ่มฮกเกี้ยนเดินทางเข้ามาค้าขายในบริเวณดินแดนคาบสมุทรมลายู และตัดสินใจตั้งถิ่นฐานในเมืองมะละกา ประเทศมาเลเซีย ในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดยแต่งงานกับชาวมลายูท้องถิ่น โดยภรรยาชาวมลายูจะเป็นผู้ดูแลกิจการการค้าที่นี่ แม้แต่คนในระดับพระราชวงศ์ก็มีสัมพันธไมตรีระหว่างสุลต่านมะละกากับจักรพรรดิราชวงศ์หมิง โดยในปี ค.ศ. 1460 สุลต่านมันโซชาห์ทรงอภิเษกกับเจ้าหญิงฮังลีโปแห่งราชวงศ์หมิง และทรงประทับบนภูเขาจีน หรือ บูกิตจีนา (Bukit Cina) พร้อมเชื้อพระวงศ์อีก 500 พระองค์
สำหรับสายเลือดใหม่ของชายชาวจีนกับหญิงมลายูหากเป็นชายจะได้รับการเรียกขานว่า บ้าบ๋า หรือบ้าบ๋า (Baba) ส่วนผู้หญิงจะเรียกว่า ย่าหยา (Nyonya) และเมื่อคนกลุ่มนี้มีจำนวนมากขึ้น ก็ได้สร้างวัฒนธรรมรูปแบบใหม่ที่แตกต่างไปจากเดิมของบรรพบุรุษโดยมาผสมผสานกันเป็นวัฒนธรรมใหม่ เมื่อพวกเขาอพยพไปตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้ก็ได้นำวัฒนธรรมของตนกระจายไปด้วย วัฒนธรรมใหม่นี้จึงถูกเรียกรวมๆว่า จีนช่องแคบ (อังกฤษ: Straits-born Chinese; จีน: 土生華人) ต่อมาเมื่อสมัยอาณานิคมดัตช์ช่วงต้นทศวรรษ 1800 ได้มีชาวจีนอพยพเข้ามามากขึ้น จนทำให้เลือดมลายูของชาวเปอรานากันจางลง จนรุ่นหลังแทบจะเป็นจีนเต็มตัวไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้วัฒนธรรมผสมผสานของชาวเปอรานากันจืดจางลงไปเลย การผสมผสานนี้ยังมีให้เห็นในการแต่งกายแบบมลายูเช่น ซารุง กบายา และชุดย่าหยาซึ่งถือเป็นการแต่งกายอันสวยงามที่ผสมผสานรูปแบบของชาวจีนและมลายูเข้าด้วยกันอย่างงดงาม ฝ่ายหญิงใส่เสื้อฉลุลายดอกไม้ รอบคอ เอว และปลายแขนอย่างงดงาม นิยมนุ่งผ้าซิ่นปาเต๊ะ ฝ่ายชายยังคงแต่งกาย คล้ายรูปแบบจีนดั้งเดิม อาหารแบบเฉพาะตัว และภาษาที่ผสมผสานคำทั้งมลายู จีน และอังกฤษไว้ด้วยกัน
อาหารเปอรานากัน.
อาหารเปอรานากันมีลักษณะผสมระหว่างสองวัฒนธรรม ซึ่งหารับประทานได้ในประเทศมาเลเซีย และประเทศสิงคโปร์ ซึ่งเป็นผลพวงจากการแต่งงานข้ามเชื้อชาติ เหล่าสาวย่าหยาจึงนำส่วนดีที่สุดของอาหารทั้งสองชาติมารวมกัน
อาหารเปอรานากันนำส่วนประกอบของอาหารจีน เช่น หมู ซีอิ๊ว เต้าหู้ยี้ มาปรุงกับเริมปะห์ (Rempah) เครื่องผัดของชาวมลายู กะทิ และอาจใส่น้ำมะขาม ด้วยความที่ชาวเปอรานากันไม่ใช่มุสลิม จึงมีหมูเป็นส่วนประกอบของอาหารด้วย อาหารที่นิยมได้แก่ แกงหมูน้ำมะขาม (บาบีอาซัม) และหมูสะเต๊ะ น้ำจิ้มถั่วลิสงใส่สับปะรดเพื่อเพิ่มรสชาติ
เป็ดซึ่งชาวมลายูไม่นิยมกิน แต่สำหรับอาหารเปอรานากันนั้นกลับเป็นที่นิยม โดยนำเป็ดมาตุ๋นทั้งตัว ใส่แกงหรือต้มส้ม (อีตะก์ ซีโย) ส่วนไก่นั้นใช้รับประทานทั่วไป โดยสามารถทำอาหารได้หลายอย่าง เช่น ไก่ต้มกะทิรสจัด (กาปีตันไก่) และไก่ทอดพร้อมน้ำจิ้ม (เอินจิก์ กาบิน)
อาหารเปอรานากันนั้นคล้ายกับอาหารมลายูตรงที่มีวิวัฒนาการแตกต่างกันไปตามท้องถิ่น อย่าง ละก์ซา (Laksa) เป็นอาหารต้นฉบับย่าหยา มีสองแบบ คือ แบบมะละกาจะเป็น ละก์ซา ลมะก์ (แกงละก์ซา) ประกอบด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยว กุ้ง และเครื่องอื่นๆในน้ำแกงที่เข้มข้น ส่วนอาซัม ละก์ซา เป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของชาวย่าหยาในปีนัง ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากไทย เป็นก๋วยเตี๋ยวปลาน้ำใส โรยหน้าด้วยแตงกวาดิบ และใบสะระแหน่
อาหารเปอรานากันเป็นอาหารที่อร่อย และใช้เวลาปรุงนาน บ้านเปอรานากันแบบเก่าจะมีคนรับใช้มาก และสาวย่าหยาจะใช้เวลาในการปรุงอาหารให้ถูกใจหนุ่มบ้าบ๋า โดยจะมีหญิงย่าหยาสูงวัยคอยกำกับอยู่
ภาษาของชาวเปอรานากันคือ ภาษามลายูบ้าบ๋า ถือเป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษามลายู โดยมีการยืมคำในภาษาฮกเกี้ยนค่อนข้างมาก แต่ปัจจุบันเป็นภาษาที่ใกล้สูญพันธุ์ และใช้กันในกลุ่มคนรุ่นเก่า ในขณะที่คนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาอังกฤษกัน
ส่วนชาวเปอรานากันในประเทศอินโดนีเซีย คนรุ่นใหม่ยังสามารถใช้ภาษาผสมนี้ได้ แต่ใช้ได้อย่างจำกัด จึงได้นำคำใหม่เข้ามาใช้ (และเสียคำเก่าไป) จนกลายเป็นศัพท์สแลง จึงกลายเป็นช่องว่างของภาษาระหว่างคนเปอรานากันรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่
ส่วนชาวเปอรานากันในไทยใช้ภาษาไทยถิ่นใต้ ที่เจือไปด้วยคำศัพท์จากภาษามลายู จีน และอังกฤษ ไม่มี ภาษาเขียนของตนเอง
ชาวเปอรานากัน แม้จะมีเชื้อสายมลายูแต่ไม่ได้นับถือศาสนาอิสลาม ส่วนใหญ่นับถือลัทธิเต๋า ลัทธิขงจื๊อ และศาสนาพุทธนิกายมหายาน ในส่วนของบริเวณรัฐกลันตันก็จะนับถือเถรวาทควบคู่ไปกับความเชื่อดั้งเดิมที่นับถือ เวลามีกิจกรรมทางศาสนาก็จะไปวัดไทยบ้าง และมีการไหว้บรรพบุรุษเหมือนคนจีนทั่วไป แต่มีบางส่วนได้หันไปนับถือศาสนาคริสต์ในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา ชาวเปอรานากันได้เปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมตามถิ่นที่ตั้งถิ่นฐาน อย่างอิทธิพลของโปรตุเกส ดัตช์ มลายู อังกฤษ และอินโดนีเซีย
การแต่งกายของสตรีบาบ๋ามี 5 รูปแบบ ได้แก่
1) ชุดเสื้อคอตั้งมือจีบ สวมใส่เป็นชุดลำลอง
2) ชุดครุยยาว สวมใส่ในพิธีวิวาห์
3) ชุดครุยท่อน (ปั่วตึ่งเต้) สวมใส่ในโอกาสพิเศษที่ไม่เป็นทางการ
4) ชุดย่าหยา สวมใส่ในงานบุญประเพณี
5) ชุดเสื้อลูกไม้ สวมใส่สำหรับสตรีสูงวัยในทุกโอกาส
ในส่วนสีเสื้อผ้าจะนิยมสีแดง ชมพูอ่อนหรือสีสันสดใสในงานมงคล และนิยมสีดำ น้ำตาลเข้ม สีขาวในงานอวมงคล นอกจากนี้สตรีชาวบาบ๋ายังคงนิยมนุ่งโสร่ง  ผ้าปาเต๊ะ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการผสมผสานระหว่างตัวเสื้อแบบสตรีจีนและการนุ่งโสร่งปาเต๊ะแบบสตรีมลายู โดยมีลวดลายผีเสื้อ ลายดอกไม้ ลายพฤกษา ลายหงส์ ลายนกยูง ลายเลขาคณิต และนิยมเกล้าผมมวยสูง (ชักอิโบย) ตลอดจนการสวมเครื่องประดับที่บ่งบอกถึงฐานะทางสังคมและความเชื่อในทุกโอกาสตามวัฒนธรรมประเพณี
รองเท้าแตะลูกปัด.
รองเท้าแตะลูกปัดแบบ เปอรานากัน หรือที่เรียกว่า kasut manek หมายถึง รองเท้าลูกปัด เป็นรองเท้าที่มีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 20 เป็นรองเท้าแตะลูกปัดที่ใส่เพื่อให้เครื่องแต่งกายของผู้หญิงเปอรานากันนั้นดูครบสมบูรณ์ ใส่พร้อมกับเข็มกลัด (kerosang) และเข็มขัดเงิน (tali pendeng) ซึ่งทำจากลูกปัดเจียระไนแบบเปอรานากัน(มะเนกโปตง) ซึ่งเป็นของล้ำค่าเนื่องจากลูกปัดเหล่านี้ไม่มีจำหน่ายแล้ว และยังมีความประณีตเย็บอย่างพิถีพิถัน ถือเป็นเครื่องยืนยันถึงฝีมือการปักของผู้หญิงสมัยก่อนว่า มีความประณีตและฝีมือดีในงานบ้านงานเรือนหรือไม่อีกด้วย เพราะต้องใช้ความอดทนและใช้เวลานานในการทำ
เครื่องถ้วย.
“เครื่องถ้วยนนยา” คือ เครื่องถ้วยลงยาสีบนเคลือบ เครื่องถ้วยชนิดนี้มีราคาที่แพง เนื่องจากมีขั้นตอนการทำที่ยุ่งยากและมีการเผาหลายครั้ง กล่าวคือ ครั้งแรกต้องเผาด้วยอุณภูมิที่ต่ำ เรียกว่า “เผาดิบ” จากนั้นนำไปชุบน้ำเคลือบแล้วเผาอีกครั้งด้วยอุณภูมิที่สูงขึ้นแล้วจึงได้ภาชนะเคลือบสีขาวแล้วจึงนำไปลงยาสี “การลงยา” หมายถึง การนำน้ำเคลือบมาผสมกับน้ำมันการบูรซึ่งเป็นน้ำมันที่มีคุณสมบัติต่างๆ คือ ทำให้สีแห้งเร็ว สามารถละลายตัวสีให้มีความข้นพอที่จะทำให้ตัวสีติดกับผิวเคลือบ สีที่ติดบนผิวภาชนะจะสดใส มีความหนา และแข็งตัวง่ายเมื่อถูกอากาศ แล้วจึงเผาอีกครั้ง และหากมีการลงสีทองต้องมีการเผาครั้งสุดท้ายในอุณภูมิที่ต่ำกว่า ลายที่นิยมใช้ตกแต่งบนเครื่องถ้วยนนยา เช่น ลายดอกไม้ นก เครื่องถ้วยนนยามีรูปทรงต่างๆ เช่น จาน ชาม โถ ช้อนกลาง แจกัน พาน กระถางต้นไม้ และกระถามธูป เป็นต้น
พิพิธภัณฑ์เพอรานากันภูเก็ต เป็นการจัดแสดงนิทรรศการจำลองประวัติศาสตร์ วิถีชีวิตความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ ที่อยู่อาศัย อาหารการกิน เครื่องแต่งกาย และเครื่องประดับ เพอรานากัน ผ่านเทคโนโลยีการนำเสนอที่ทันสมัย เข้าใจง่าย ได้ทั้งความรู้ และความสนุกสนาน อีกทั้งภัตตาคาร “ครัวย่าหยา” รวบรวมอาหาร และขนมท้องถิ่นที่ขึ้นชื่อหลากหลายเมนู ให้ได้ลิ้มลอง
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมสิ่งของ โบราณวัตถุ เครื่องใช้เก่าแก่ที่หาชมได้ยากในปัจจุบัน เช่น ตราชั่งจดหมายโบราณ เครื่องพิมพ์โทรเลขโบราณ หนังสือเรียบเรียงหลักฐานทางประวัติศาสตร์ จัดแสดงภาพถ่ายในสมัยโบราณ ตึกสถาปัตยกรรมแบบภูเก็ตดั้งเดิมที่สะท้อนถึงวิถีชีวิตของชาวภูเก็ตและชาวปีนัง ที่เดินทางติดต่อกันเพื่อค้าขายแร่ดีบุก อาหาร และ สินค้าต่างๆ จนก่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนด้านอื่นๆ ตามมา
มิวเซียมภูเก็ต ในการบริหารของมิวเซียมสยามและเทศบาลนครภูเก็ตดำเนินการจัดสร้าง ภูเก็ตนครา เพอรานากันนิทัศน์ พื้นที่สร้างสรรค์การเรียนรู้สำหรับคนภูเก็ตและนักท่องเที่ยว ผ่านสื่อเทคโนโลยีและกิจกรรมสร้างสรรค์
คฤหาสน์เปอรานากัน (Penang Paranakan Mansion) รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2433 ในสมัยก่อนเป็นบ้านของจุงเก็งกวี่ หัวหน้าชุมชนจีนและเป็นเศรษฐีใหญ่ในสมัยนั้น ตัวอาคารสร้างที่สร้างมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบจีน ภายในของคฤหาสน์หลังนี้ ผังของบ้านถูกแบ่งสัดส่วนอย่างชัดเจน มีส่วนที่แยกเป็นเรือนลูกน้องออกไปจากเรือนเจ้านาย กลางบ้านจะเป็นลานกลางแจ้ง มีห้องรับแขกหลายห้องมีทั้งห้องรับแขกที่เป็นแบบของจีนจะใช้รับรองแขกฝรั่งและห้องที่เป็ยแบบของฝรั่งจะใช้รับแขกจีน บานประตูและหน้าต่างทำจากไม้แกะสลักมีลวดลายแบบจีนและปูพื้นด้วยกระเบื้องลายแบบอังกฤษ
แม้ชาวจีนเปอรานากันจะเป็นลูกหลานที่เกิดและเติบโตขึ้นนอกจีนแผ่นดินใหญ่ แต่ยังคงสืบสานประเพณีการจัดการศพด้วยการสร้างสุสานตามธรรมเนียมจีน โดยพบว่ารูปแบบของหลุมฝังศพมีความคล้ายคลึงกับรูปแบบหลุมฝังศพจีนฮกเกี้ยน คือการใช้รูปแบบผังเกือกม้าแบบฝูเจี้ยน มีการตกแต่งด้วยงานศิลปะแบบเปอรานากันที่ผสมผสานระหว่างจีน มลายูและตะวันตก สังเกตได้จากงานปูนปั้นหรือกระเบื้องโมเสกแบบเปอรานากัน และงานปูนปั้นต่าง ๆ
สุสานสาธารณะของชาวจีนเปอรานากันที่มีความเก่าแก่และมีชื่อเสียงในกลุ่มประเทศคาบสมุทรมลายู เช่น สุสานบูกิตบราวน์ (Bukit Brown cemetery) ในประเทศสิงคโปร์ สุสานบูกิตไชนา (Bukit Cina) ในเมืองมะละกา สุสานกว่องตง (Kwong Tong Cemetery) ในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลย์เซีย สุสานดังกล่าวนี้เป็นสุสานจีนที่มีขนาดใหญ่ ที่ตั้งอยู่บนเนินเขาและอยู่ห่างจากบริเวณศูนย์กลางชุมชนหลักตามคติความเชื่อของชาวจีน
คำเรียกชาวเปอรานากัน.
ด้วยการรับเอาวัฒนธรรมอันหลากหลายเข้ามาคำเรียกของชาวเปอรานากันนั้นจึงแบ่งเป็นชายและหญิง โดยรับต่อภาษาต่างๆที่เข้ามามีอิทธิพลทางด้านวัฒนธรรมในดินแดนแห่งนี้
เปอรานากันในไทย.
ในประเทศไทยโดยส่วนใหญ่อยู่ในแถบจังหวัดฝั่งทะเลอันดามัน โดยเฉพาะภูเก็ต ตรัง และกระจายตัวอยู่ในจังหวัดใกล้เคียง เช่น กระบี่ พังงา ระนอง และสตูล รวมถึงในแถบจังหวัดฝั่ง อ่าวไทย แถบพื้นที่ ปัตตานี สงขลา และ นราธิวาส โดยส่วนหนึ่งมีบรรพบุรุษอพยพมาจากปีนัง และมะละกา โดยคนกลุ่มนี้มีวัฒนธรรมใกล้เคียงกับกลุ่มเปอรานากันในประเทศมาเลเซีย, อินโดนีเซีย และสิงคโปร์ ชาวเปอรานากันในไทยใช้ภาษาไทยถิ่นใต้ ที่เจือไปด้วยคำศัพท์จากภาษามลายู, จีน และอังกฤษ ชาวเปอรานากันในประเทศไทย นิยมเรียกกันว่า บ้าบ๋า หรือบาบา ได้ทั้งชายและหญิง
นอกจากนี้ยังมีกลุ่มชาวเปอรานากันในกรุงเทพมหานคร ที่มีการจัดตั้งองค์กรในชื่อสโมสรจีนบาบ๋า (Strait Born Chinese Association, SBCA) ในปี พ.ศ. 2458 ก่อนจะถูกยุบไปในช่วงเวลาต่อมา โดยหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยังคงหลงเหลืออยู่คือ สุสานจีนบาบ๋า บริเวณแยกเดโช ถนนสีลม ซึ่งปัจจุบันมีสภาพถูกทิ้งร้างและและชำรุดทรุดโทรม
6.66 ตายไม่ได้ตาย
6.66 ตายไม่ได้ตาย ภาพยนตร์ไทยอยู่ในค่ายบริษัทของ สหมงคลฟิล์ม ร่วมกับบริษัทเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ได้ออกฉายแล้วเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ผู้กำกับภาพยนตร์คือ ทแกล้ว เรืองรัตน์ และเขียนบทภาพยนตร์ไทยโดย พัลลภ สินธุ์เจริญ และ สฤษดิ์รงค์ หยงสตาร์ ภาพยนตร์ทำรายได้ 16.21 ล้านบาท เป็นภาพยนตร์ที่เล่าเนื้อหาเกี่ยวกับความตาย โดยมีดาว นักข่าวสาวสายอาชญากรรม ได้พบเหตุการณ์ประหลาดหลังจากที่อาจารย์ดิน ซึ่งเป็นพ่อของเธอ ฆ่าตัวตายแต่ไม่ได้ตาย และเธอก็ได้พบกับคนที่ตายแต่ไม่ได้ตาย และเด็กที่จะเกิดกลับไม่ได้เกิด รวมไปถึงเลขปริศนา 6:66
ดาว นักข่าวสาวสายอาชญากรรม ได้พยายามถ่ายรูปผู้ร้าย เพื่อเก็บเป็นหลักฐาน แต่ถูกจับได้ จึงถูกไล่ยิง และในนาทีที่เธอโดนยิงนั้น เธอรอดมาอย่างหวุดหวิด เมื่อเธอกลับมาที่รถก็ได้รับแจ้งว่า อาจารย์ดิน พ่อของเธอเสียชีวิตลงและนำศพไปไว้ที่โรงพยาบาล เมื่อเธอไปที่นั้น เพื่อไปดูศพ ปรากฏว่า พ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่ และได้จับแขนทำให้เธอตกใจสุดขีด
ดาวยังคงสงสัยเรื่องการตายแล้วฟื้นของพ่อของเธอ จึงออกจากห้องไปบริเวณพักญาติ ขณะนั้น พยาบาลกำลังเข็นศพอยู่ ปรากฏว่า ศพลุกขึ้นอย่างน่าตกใจ ทำให้เธอหยิบกล้องมาถ่ายรูปศพที่ฟื้นขึ้นมาอย่างน่าสยดสยองซึ่งพยาบาลห้ามเธอถ่ายรูปไว้