pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อเล็กซานเดอร์ แพ็ก (Alexander Pak) นักมวยสากลชาวรัสเซีย เกิดเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2514 สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 4) เสมอ 1 แพ้ 5
พรรคเสรีมนังคศิลา
พรรคเสรีมนังคศิลา เป็นพรรคการเมืองในลำดับแรกประเทศไทย จดทะเบียนเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2498 หลังจากมี ออกมาใช้ ซึ่งถือว่าเป็นกฎหมายที่เปิดให้จดทะเบียนพรรคการเมืองได้เป็นครั้งแรกของประเทศไทย มีหัวหน้าพรรค คือ จอมพล ป. พิบูลสงคราม เลขาธิการพรรคคือ พลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ อธิบดีกรมตำรวจ มีรองหัวหน้าพรรคได้แก่ จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์, พลตรีประภาส จารุเสถียร เป็นต้น มีที่ทำการพรรคอยู่ที่บ้านมนังคศิลา อันเป็นที่มาของชื่อพรรคโดยได้มีพิธีเปิดป้ายที่ทำการพรรคเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499
พรรคเสรีมนังคศิลา เอาชนะการเลือกตั้งได้ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งที่ได้ชื่อว่าสกปรกที่สุดในประวัติศาสตร์ เพราะมีการใช้กลโกงต่าง ๆ สารพัด ผลการเลือกตั้งในกรุงเทพมหานคร พรรคเสรีมนังคศิลาได้รับเลือกตั้งมาทั้งหมด 6 คน และผลรวมทั้งประเทศได้ 83 คน จากจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 160 คน แต่ผลการเลือกตั้งและจัดตั้งรัฐบาลไม่เป็นที่ยอมรับได้จากประชาชน วันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2500 นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและประชาชนทั่วไปได้เดินขบวนประท้วงการเลือกตั้งไปยังทำเนียบรัฐบาล มีการลดธงครึ่งเสาเพื่อไว้อาลัยการเลือกตั้ง เหตุการณ์บานปลายต่อเนื่องจนกลายเป็นความขัดแย้งระหว่างกลุ่มทหารของจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ และกลุ่มทหารของจอมพล ป. และกลุ่มตำรวจของ พล.ต.อ.เผ่า ศรียานนท์ จนกลายเป็นการรัฐประหารในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2500 ภายหลังการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2500 ทางพรรคได้ถูกยุบรวมเข้ากับ พรรคชาติสังคม ก่อนที่จอมพลสฤษดิ์จะกระทำการ รัฐประหารซ้ำอีกครั้งในปี พ.ศ. 2501 ซึ่งประกาศของคณะรัฐประหารในครั้งนี้ ได้ยกเลิกรัฐธรรมนูญ วุฒิสภา สภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด รวมทั้งพรรคการเมืองด้วย บทบาทของพรรคเสรีมนังคศิลา ก็ยุติลงแต่เพียงเท่านี้
ชเว ยง-ซู
ชเว ยง-ซู (; 20 สิงหาคม พ.ศ. 2515) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดที่จังหวัดชุงช็องใต้ ประเทศเกาหลีใต้ สถิติการชก 34 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 19) เสมอ 1 แพ้ 4
ชเวขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ปาร์ค เซืองยอง ที่เกาหลีใต้ จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์เกาหลีใต้รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2536 ชนะคะแนน อัน บยุงแซ ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2536 ชนะน็อค ลี อุนซิก ยก 3 ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ชเวก็เดินทางไปชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBA เมื่อ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2538 ที่อาร์เจนตินา ซึ่งชเวเป็นฝ่ายชนะน็อค วิคตอร์ ฮูโก ปาซ ยก 10 ได้แชมป์มาครอง
หลังจากได้ครองแชมป์โลก ชเวขึ้นชกป้องกันตำแหน่งได้ต่อเนื่องถึง 7 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 5 กันยายน พ.ศ. 2541 แพ้คะแนน ทากาโนริ ฮาทาเกยามา ที่ญี่ปุ่น หลังจากเสียแชมป์ ชเวขึ้นชกอีกเพียง 3 ครั้งใน พ.ศ. 2542 ก็หยุดชกมวยไปถึง 3 ปีกลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2545 ซึ่งชเวขึ้นชกในญี่ปุ่นตลอด โดยชกชนะน็อคนักมวยชาวไทย 2 คนคือ เพชรเจริญ ว.สุรพล และ ศุภชัย ป.สุรศักดิ์ จากนั้น ชเวขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC เมื่อ 13 มกราคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ จากนั้น ก็แขวนนวมไป
เหรียญฟีลดส์
เหรียญฟีลดส์  เป็นรางวัลที่มอบให้แก่นักคณิตศาสตร์จำนวน 2-4 คน ที่มีอายุไม่เกิน 40 ปี ในการประชุมคณิตศาสตร์นานาชาติของสหภาพคณิตศาสตร์ระหว่างประเทศ (International Mathematics Union หรือ IMU) ซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี รางวัลเหรียญฟีลดส์ได้รับการยอมรับในวงกว้างว่าเป็นรางวัลเกียรติยศสูงสุดสำหรับนักคณิตศาสตร์
รางวัลนี้มอบให้พร้อมกับเงินรางวัลเป็นจำนวน 15,000 ดอลลาร์แคนาดา (ตั้งแต่ปี 2006) เหรียญฟีลดส์ก่อตั้งโดยความประสงค์ของนักคณิตศาสตร์ชาวแคนาดา จอห์น ชาร์ลส์ ฟีลดส์ (John Charles Fields) มอบรางวัลครั้งแรกในปี 1936 แก่นักคณิตศาสตร์ชาวฟินแลนด์ชื่อ ลาร์ส อาห์ลฟอร์ (Lars Ahlfors) และนักคณิตศาสตร์ชาวอเมริกันชื่อ เจสส์ ดักลาส (Jesse Douglas) และจัดมอบทุก ๆ 4 ปีมาตั้งแต่ปี 1950 โดยมีจุดประสงค์เพื่อสนับสนุนและให้เกียรตินักวิจัยวัยหนุ่มสาวที่อุทิศตนเพื่องานด้านคณิตศาสตร์
เหรียญฟีลดส์ มักถูกเรียกว่าเป็น "รางวัลโนเบลสาขาคณิตศาสตร์" แต่การเรียกแบบนี้อาจไม่ถูกต้องนัก เนื่องจากเหรียญฟีลดส์จัดขึ้นทุกๆ 4 ปี อีกทั้งยังจำกัดอายุของผู้รับรางวัลไม่ให้เกิน 40 ปี ในวันที่ 1 มกราคมของปีที่มีการมอบรางวัล อีกทั้งยังมีเงินรางวัลที่มอบให้น้อยกว่าเงินรางวัลของรางวัลโนเบลอยู่มาก ประการสุดท้ายคือ เมื่อพิจารณาในส่วนปาฐกถาแล้ว เหรียญฟีลดส์มอบรางวัลให้แก่ผลงานทั้งหมด ไม่ใช่ผลงานบางส่วน
รางวัลหลักทางคณิตศาสตร์อื่นๆ เช่น รางวัลอาเบล (Abel Prize) หรือ รางวัลวูล์ฟสาขาคณิตศาสตร์ (Wolf Prize in Mathematics) มอบให้กับผลงานโดยรวม ซึ่งทำให้แตกต่างจากรางวัลโนเบล แม้ว่ารางวัลอาเบลจะมีเงินรางวัลมากเหมือนรางวัลโนเบลก็ตาม
เหรียญรางวัล ออกแบบและสร้างโดยประติมากรชาวแคนาดาชื่อ Robert Tait McKenzie ด้านหน้าของเหรียญเป็นรูปของอาร์คิมิดีส (Archimedes) และมีข้อความเป็นภาษาลาติน ว่า "Transire suum pectus mundoque potiri" (เจริญเหนือตนเองและเข้าใจโลก)
ด้านหลังของเหรียญมีจารึกเป็นภาษาลาตินว่า
ในส่วนพื้นหลังแสดงหลุมศพของอาร์คิมีดีส ซึ่งสลักทฤษฎีบทของเขาไว้ (ทรงกลมบรรจุในทรงกระบอกที่มีความสูงและเส้นผ่านศูนย์กลางเท่ากัน) และมีกิ่งไม้อยู่ด้านหลัง
รัฐบาลเวียดนามอิสระ
รัฐบาลเวียดนามอิสระ (Provisional Government of Free Vietnam, GFVN; ภาษาเวียดนาม: Chính Phủ Lâm Thời Việt Nam Tự Do) เป็นองค์กรทางการเมืองที่มีศูนย์กลางอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2548 ทางกลุ่มได้เลือกเหงียน ฆาญ เป็นผู้นำของรัฐบาลสาธารณรัฐเวียดนาม
รัฐบาลเวียดนามอิสระเป็นองค์กรต่อต้านคอมมิวนิสต์ที่ก่อตั้งเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2538 โดยเหงียน ฮวางซัน มีเป้าหมายเพื่อล้มล้างรัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามไม่ว่าจะโดยการเมืองหรือกำลังทหาร รัฐบาลเวียดนามอิสระกล่าวอ้างว่ามีสมาชิก 6,000 คนและมีผู้สนับสนุน 100,000 คน ซึ่งมีค่ายลับอยู่ตามแนวชายแดนเวียดนาม-กัมพูชา
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 นายกรัฐมนตรีของรัฐบาลเวียดนามอิสระคือ เหงียน ฮูจาญถูกตำรวจรัฐแคลิฟอร์เนียร์จับในข้อหาออกพันธบัตรทองคำโดยไม่ได้รับอนุญาต ในปี พ.ศ. 2542 คณะกรรมการความมั่นคงของสหรัฐระบุว่ารัฐบาลเวียดนามอิสระพัวพันกับกลยุทธการขายที่ผิดกฎหมาย
การเมืองและกิจกรรม.
เป้าหมายทางการเมือง.
เป้าหมายของรัฐบาลเวียดนามอิสระมี 4 ประการคือ
ใน พ.ศ. 2542 ตำรวจเวียดนามจับกุมสมาชิกของกลุ่ม 38 คน พร้อมด้วยวัตถุระเบิดหนัก 37 กิโลกรัม เพื่อวางระเบิดที่อนุสาวรีย์โฮจิมินห์เพื่อก่อกวนงานฉลองของเวียดนาม ต่อมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2543 รัฐบาลเวียดนามอิสระถูกตั้งข้อสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับการลอบวางเพลิงสถานทูตเวียดนามในอังกฤษ
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2544 รัฐบาลเวียดนามอิสระถูกตั้งข้อสงสัยวามีส่วนเกี่ยวข้องกับการวางระเบิดสถานทูตเวียดนามในกัมพูชา และในเดือนกันยายน ปีเดียวกันตำรวจฟิลิปปินส์จับกุมตัวผู้ต้องสงสัยที่พยายามวางระเบิดสถานทูตเวียดนามในฟิลิปปินส์และคาดว่าเป็นสมาชิกรัฐบาลเวียดนามอิสระเช่นเดียวกัน
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 สมาชิกคนสำคัญของกลุ่มคือ โว สุกวัน ถูกจับในข้อหาพยายามวางระเบิดสถานทูตเวียดนามในประเทศไทย การจับกุมนี้ทำให้รัฐบาลคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเรียกร้องให้สหรัฐเลิกให้การสนับสนุนรัฐบาลเวียดนามอิสระ และให้หน่วยตำรวจลับเข้าไปสืบสวนกรณีของ เหงียน ฮูจาญและองค์กรของเขา รวมทั้งแสดงหลักฐานการสนับสนุน โว สุกวันของชาวเวียดนามในสหรัฐ ล่าสุดมีการจับกุมชาวสหรัฐ 3 คน ที่พยายามเข้าไปจัดตั้งสถานีวิทยุกระจายเสียงต่อต้านคอมมิวนิสต์ในเวียดนาม
รัฐบาลเวียดนามอิสระมีงบประมาณที่ปรากฏ 1 ล้านเหรียญสหรัฐต่อปี ส่วนใหญ่มาจากการบริจาคของนักธุรกิจชาวเวียดนามทั่วโลก
พรรคกิจกรรมประชาชนแห่งเวียดนาม
พรรคกิจกรรมประชาชนแห่งเวียดนาม  เป็นองค์กรต่อต้านคอมมิวนิสต์พลัดถิ่นของเวียดนาม มีที่ตั้งในสหรัฐ ผู้นำพรรคคือเหงียน ซิบิญ และดร.เหงียน ซวนงาย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2534 เป้าหมายของพรรคคือรวมชาวเวียดนามให้เป็นเอกภาพภายใต้ระบอบประชาธิปไตยและดำเนินนโยบายทางงด้านการศึกษา การดูแลสุขภาพ เศรษฐกิจและสิทธิมนุษยชน มีการจัดตั้งสำนักงานในกัมพูชาแต่ถูกจับกุมและส่งตัวไปดำเนินคดีในเวียดนาม พวกเขาพยายามเข้าไปรณรงค์เพื่อหาเสียงสนับสนุนในเวียดนามแต่สมาชิกของกลุ่ม 21 คน ที่เข้าไปในเวียดนามถูกจับขังคุกนานกว่า 2 ปี
ดาวทอง ชูวัฒนะ
ดาวทอง ชูวัฒนะ เกิดเมื่อ 27 มีนาคม พ.ศ. 2507 สถิติการชก 44 ครั้ง ชนะ 32 (น็อค 28) แพ้ 12
ภาษาทาจิกภูเขา
ไดแอน ฟอสซีย์
ไดแอน ฟอสซีย์ (; 16 มกราคม ค.ศ. 1932 - 26 ธันวาคม ค.ศ. 1985) นักสัตววิทยาชาวอเมริกัน ผู้ทำการศึกษาพฤติกรรมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม โดยเฉพาะกับกอริลลา (วานรวิทยา) เธอมีชื่อเสียงจากการผลงานวิจัยกลุ่มลิงกอริลลาภูเขา ในป่าทึบของประเทศรวันดา มีผลงานเขียนหนังสือ ชื่อ "Gorilla in the Mist" ซึ่งถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อ "" (1988) หลังจากเธอเสียชีวิต รับบทโดยซิกัวร์นีย์ วีเวอร์
ไดแอน ฟอสซีย์ เกิดที่ซาน ฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา ศึกษาหลักสูตรเตรียมสัตวแพทย์ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียที่เดวิส แต่ได้เปลี่ยนสาขาไปศึกษาด้านกุมารบำบัด หลังจบการศึกษาเธอย้ายไปอยู่ที่เมืองหลุยสวิลล์ รัฐเคนทักกี ได้งานเป็นหัวหน้าหน่วยบำบัดที่ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพเด็ก เธอเดินทางไปท่องเที่ยวทวีปแอฟริกาเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2506 เธอได้พบกับ หลุยส์ ลีกคี นักบรรพชีวินวิทยาชื่อดังชาวเคนยา
ไดแอน ฟอสซีย์ ประทับใจกับการเดินทางในแอฟริกา ในสามปีต่อมา เธอได้ร่วมงานกับ ดร.หลุยส์ ลีกคี ทำการโครงการศึกษากอริลลา บริเวณอุทยานแห่งชาติโวลแคโน ภูเขาไฟวีรุงกา ในแอฟริกากลาง ครอบคลุมพื้นที่พรมแดน 3 ประเทศคือ รวันดา ยูกันดา และสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก โดยได้รับความสนับสนุนจากสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก
ไดแอน ฟอสซีย์ ก่อตั้งศูนย์วิจัย "คารีโซเก" เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2510 ทำการศึกษาพฤติกรรมของกอริลลาเป็นเวลาถึง 18 ปี จนได้ฉายาว่า "สาวน้อยกอริลลา" ฟอสซีย์ เป็นที่รู้จักว่าเป็นหนึ่งในสาม "นางฟ้าของลีกคี" (Leaky's Angels) เป็นฉายาที่ตั้งเลียนแบบรายการโทรทัศน์ "นางฟ้าชาร์ลี" (Charlie's Angels) ที่โด่งดังช่วงปี พ.ศ. 2519-2524 ร่วมกับเจน กูดดอลล์ ซึ่งศึกษาเรื่องชิมแปนซี และบีรูเต กัลดีกัส ซึ่งศึกษาเรื่องอุรังอุตัง
กอริลลาตัวโปรดของเธอมีชื่อว่า "ดิจิต" "(Digit)" มันถูกกลุ่มผู้ลักลอบค้าสัตว์ป่าฆ่าตายในปี พ.ศ. 2520 จากนั้นไดแอน ฟอสซีย์ได้ตั้งกองทุนชื่อ Digit Fund เพื่อปกป้องกอริลลา และตอบโต้กลุ่มนายพรานด้วยความรุนแรง จนกลุ่มผู้ลักลอบค้าสัตว์ป่าถือว่าเธอเป็นศัตรู และลอบทำร้ายหลายครั้ง
เธอศึกษาปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และรับงานสอนที่มหาวิทยาลัยคอร์แนลพร้อมกับเขียนหนังสืออัตชีวประวัติชื่อ "Gorilla in the Mist" ในปี พ.ศ. 2523 และมอบสิทธิ์การถ่ายทำเป็นภาพยนตร์ เพื่อนำรายได้สมทบทุน Digit Fund
ไดแอน ฟอสซีย์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2528 หลังจากกลุ่มผู้ลักลอบค้าสัตว์ป่าลอบเข้าไปในกระท่อมที่พัก แล้วใช้มีดใหญ่ฟันที่ศีรษะจนเสียชีวิต ศพของเธอถูกฝังไว้ใกล้กระท่อมที่พัก ใกล้กับหลุมฝังศพดิจิต และกอริลลาตัวอื่น ๆ ที่ถูกล่า ภายหลังการเสียชีวิตของเธอ กองทุน Digit Fund ได้เปลี่ยนชื่อเป็น The Dian Fossey Gorilla Fund International (DFGDI)
เจน กูดดอลล์
เจน กูดดอลล์ (; เกิด 3 เมษายน 2477) นักสัตววิทยา มานุษยวิทยาและวานรวิทยาชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงจากโครงการศึกษาพฤติกรรมทางสังคมและครอบครัวของชิมแปนซี ที่อุทยานแห่งชาติกอมเบ สตรีม ประเทศแทนซาเนีย โดยเริ่มจากการเป็นผู้ช่วยของ ดร.หลุยส์ ลีกคี นักบรรพชีวินวิทยาชื่อดังชาวเคนยา ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 เป็นเวลากว่า 45 ปี เจน กูดดอลล์ เป็นผู้ก่อตั้งสถาบันเจน กูดดอลล์ (Jane Goodall Institute - JGI) ตั้งแต่ พ.ศ. 2520 เพื่อสนับสนุนการวิจัย ปกป้องถิ่นที่อยู่อาศัย และป้องกันชิมแปนซีจากการถูกล่า
กูดดอลล์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ "Dame Commander of the British Empire" จากสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2547 และได้รับจากการแต่งตั้งจากองค์การสหประชาชาติโดยนายโคฟี อันนัน ให้เป็นทูตสันติภาพ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545
โนล
โนล  เป็นสารานุกรมออนไลน์ ให้บริการโดยกูเกิล
มีเนื้อหาหลากหลายทั้งด้านวิทยาศาสตร์ การแพทย์ ประวัติศาสตร์ และบันเทิง
บทความแต่ละชิ้นดูแลโดยผู้เขียนหลัก
กูเกิลประกาศโครงการนี้ต่อสาธารณะครั้งแรกเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2550
ชื่อ "knol" ย่อมาจาก "unit of knowledge" (หน่วยความรู้) บีบีซีรายงานว่า ผู้เชี่ยวชาญหลายคนเห็นว่าโนลเป็นความพยายามของกูเกิลที่จะแข่งกับวิกิพีเดีย
โนลมีพื้นฐานเป็น เว็บ 2.0 ในแต่ละบทความจะมีผู้รับผิดชอบหลักหนึ่งคน ผู้ใช้อื่นที่จะมาร่วมแก้ไขจะต้องได้รับอนุญาตจากผู้รับผิดชอบหลัก โดยอาจจะมีการให้คะแนนบทความโดยผู้อ่าน และในหัวข้อเดียวกันอาจจะมีหลายบทความก็ได้
ปัจจุบัน เว็บไซต์ปิดตัวลงแล้ว ในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
หินปุ่ม
สถาปัตยกรรมแบบกอธิค
ธันยวัชร์ ไชยตระกูลชัย
ธันยวัชร์ ไชยตระกูลชัย ชื่อเดิมคือ สุจิต เป็นนักพูด, นักบรรยายชื่อดัง, พิธีกร, นักจัดรายการวิทยุ, ผู้เชี่ยวชาญด้านการตลาด
และเป็นอาจารย์สอนวิชา Brand Management ที่ บัณฑิตวิทยาลัยการจัดการและนวัตกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก
จุดเริ่มต้นการทำงาน ธันยวัชร์มีโอกาสเข้ามาอยู่ในสายงานสื่อสารมวลชน นักข่าว นักจัดรายการวิทยุ แปลหนังสือ เขียนข่าวคอลัมน์การตลาด สัมภาษณ์นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จทำให้ดูดซับความรู้จากนักธุรกิจแล้วนำมาวิเคราะห์หาข้อมูล นำเสนอสู่สาธารณชน กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการตลาดและก้าวเข้ามาเป็นกรรมการรายการทีวี พิธีกรรายการทีวี  วิทยากร  อาจารย์พิเศษมหาวิทยาลัยจนถึงปัจจุบัน
งานเขียนและงานแปลที่เคยตีพิมพ์.
จากมนุษย์เงินเดือนสู่สุดยอด SME
สถาบันโรมันคาทอลิก
สถาบันสันตะปาปา
พระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1
เมืองเชียงรุ่ง
แผนที่ตัวกวน
เฟลอร์ เดอลากูร์
พระที่นั่งยรรยงก์รัตนนาสน์
ก้านคอคลับ
พีเอชพีมายแอดมิน
พีเอชพีมายแอดมิน  เป็นสคริปต์ติดต่อฐานข้อมูลที่สร้างโดยภาษาพีเอชพี ซึ่งใช้จัดการฐานข้อมูล MySQL ผ่านเว็บเบราว์เซอร์ โดยสามารถที่จะทำการสร้างฐานข้อมูลใหม่ หรือทำการสร้างตารางใหม่ และยังมีฟังก์ชันที่ใช้สำหรับการทดสอบการสืบค้นข้อมูลด้วยภาษา SQL พร้อมกันนั้น ยังสามารถทำการ insert delete update หรือแม้กระทั่งใช้ คำสั่งต่างๆ เหมือนกับกันการใช้ภาษา SQL ในการสร้างตารางข้อมูล
ในส่วนของการแสดงผลหน้าแรกเมื่อเข้าสู่หน้าแสดงผล จะแสดงรุ่นของพีเอชพีมายแอดมินที่ใช้งานอยู่ พร้อมทั้งสามารถที่จะจัดการกับรหัสอักขระที่ใช้ในการเก็บข้อมูล
ฝั่งเมนูด้านซ้ายจะแสดงข้อมูลของฐานข้อมูลปัจจุบัน (DATABASE NAME) และเมื่อทำการเลือกแล้วจะแสดงโครงสร้างของ ตารางข้อมูล
เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง
เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง, เทศกาลตวนอู่ หรือ เทศกาลต่วนหงอ  ตรงกับวันที่ 5 เดือน 5 ตามปฏิทินทางจันทรคติ หรือ "โหงวเหว่ยโจ่ว" เป็นการระลึกถึงวันที่ คุดก้วน หรือ ชฺวี ยฺเหวียน ( (340-278 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กวีผู้รักชาติแห่งรัฐฉู่ กระโดดน้ำเสียชีวิต
นอกจากนี้ ในประเทศจีน บริเวณแม่น้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง), ฮ่องกง, ไต้หวัน, มาเก๊า ยังมีการละเล่น แข่งเรือมังกร (Dragon Boat Festival 龙舟赛) จัดอย่างยิ่งใหญ่ในวันนี้ด้วย ทางรัฐบาลจีนยังกำหนดให้วันขึ้น 5 ค่ำ เดือน 5 นี้เป็น วันกวีจีน (The Chinese Poet's Day) อีกด้วย เนื่องจากชฺวียฺเหวียน นับเป็นอีกผู้หนึ่งที่เป็นกวีคนสำคัญของจีน
ในสมัยเลียดก๊ก มีบุคคลหนึ่งนามว่า ชฺวียฺเหวียน เป็นผู้ที่มีความรอบรู้ และความสามารถรอบด้าน เป็นนักปราชญ์ราชกวีคนหนึ่ง รวมทั้งรู้จักหลักการบริหารปกครองเป็นอย่างดี ชฺวียฺเหวียนเป็นเชื้อสายของกษัตริย์ผู้ครองแคว้นฉู่ ชฺวียฺเหวียนได้รับราชการเป็นขุนนางในสมัยพระเจ้าฉู่หวายอ๋อ เป็นที่ปรึกษา และดูแลเหล่าเชื้อพระวงศ์ ชฺวียฺเหวียนเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ และเปี่ยมด้วยความรู้ความสามารถอันสูงยิ่ง เป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าฉู่หวายอ๋องเป็นอันมาก
เมื่อมีคนรัก แน่นอนย่อมต้องมีคนชังเป็นเรื่องธรรมดา เหล่าขุนนางกังฉินทั้งหลายต่างก็ไม่พอใจชฺวียฺเหวียน ด้วยความที่ชฺวียฺเหวียนนั้นเป็นคนที่ซื่อตรง ทำงานอย่างตรงไปตรงมา จึงมีหลายครั้งที่การทำงานของชฺวียฺเหวียนเป็นไปเพื่อการขัดขวางการโกงกินบ้านโกงกินเมืองของขุนนางกังฉินเหล่านั้น พวกเขาจึงรวมหัวกันพยายามใส่ไคล้ชฺวียฺเหวียนต่างๆ นานา จนพระเจ้าฉู่หวายอ๋องเองก็ชักเริ่มมีใจเอนเอียง ชฺวียฺเหวียนรู้สึกทุกข์ระทมตรมใจมาก จึงได้แต่งกลอนขึ้นเพื่อคลายความทุกข์ใจ กลอนบทนั้นมีชื่อว่า "หลีเซา" หมายถึงความเศร้าโศก จนต่อมาพระเจ้าฉู่หวายอ๋องถูกกลลวงของแคว้นฉิน และสวรรคตในแคว้นฉิน รัชทายาทของฉู่หวายอ๋องจึงได้ขึ้นครองราชบัลลังก์แทน
หลังจากที่กษัตริย์องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ พระองค์ได้ทรงหลงเชื่อคำยุยงของเหล่าขุนนางกังฉินพวกนั้น ในที่สุดจึงได้มีพระบรมราชโองการให้เนรเทศชฺวียฺเหวียนออกจากแคว้นฉู่ไป
ชฺวียฺเหวียนเศร้าโศกเสียใจมาก หลังจากเดินทางรอนแรมมาถึงแม่น้ำเปาะล่อกัง (บางตำราว่าเป็นแม่น้ำแยงซีเกียง) ชฺวียฺเหวียนจึงได้ตัดสินใจกระโดดน้ำตายในวันขึ้น 5 ค่ำ เดือน 5 นั้นเอง
พวกชาวบ้านที่รู้เรื่องการตายของชฺวียฺเหวียน พวกเขาต่างก็รัก และอาลัยในตัวของชฺวียฺเหวียน จึงได้ออกเรือเพื่อตามหาศพของชฺวียฺเหวียน ในขณะที่ค้นหาศพ พวกเขาก็เตรียมข้าวปลาอาหารไปโปรยลงแม่น้ำด้วย นัยว่าเพื่อล่อให้สัตว์น้ำมากิน จะได้ไม่ไปกัดกินซากศพของชฺวียฺเหวียน หลังจากนั้นทุกปีเมื่อถึงวันครบรอบวันตายของชฺวียฺเหวียน ชาวบ้านจะนำเอาอาหารไปโปรยลงแม่น้ำเปาะล่อกัง หลังจากที่ทำมาได้ 2 ปี ก็มีชาวบ้านผู้หนึ่งฝันเห็นชฺวียฺเหวียนที่มาในชุดอันสวยงาม กล่าวขอบคุณเหล่าชาวบ้านที่นำเอาอาหารไปโปรยให้เพื่อเซ่นไหว้ แต่เขาบอกว่าอาหารที่เหล่าชาวบ้านนำไปโปรยเพื่อเป็นเครื่องเซ่นถูกเหล่าสัตว์น้ำกินเสียจนหมดเกลี้ยง เนื่องจากบริเวณนั้นมีสัตว์น้ำอาศัยอยู่มากมาย ชฺวียฺเหวียนจึงแนะนำให้นำอาหารเหล่านั้นห่อด้วยใบไผ่ หรือใบจากก่อนนำไปโยนลงน้ำ เพื่อที่เหล่าสัตว์น้ำจะได้นึกว่าเป็นต้นไม้อะไรสักอย่าง จะได้ไม่กินเข้าไป
หลังจากนั้นในปีต่อมา ชาวบ้านต่างก็ทำตามที่ชฺวียฺเหวียนแนะนำ คือนำอาหารห่อด้วยใบไผ่ไปโยนลงน้ำเพื่อเซ่นให้แก่ชฺวียฺเหวียน หลังจากวันนั้นชฺวียฺเหวียนก็ได้มาเข้าฝันชาวบ้านอีก ว่าคราวนี้ได้กินมากหน่อย แต่ก็ยังคงโดนสัตว์น้ำแย่งไปกินได้ ชาวบ้านต้องการให้ชฺวียฺเหวียนได้กินอาหารที่พวกเขาเซ่นให้อย่างอิ่มหนำสำราญจึงได้ถามชฺวียฺเหวียนว่าควรทำเช่นไรดี ชฺวียฺเหวียนจึงแนะนำอีกว่าเวลาที่จะนำอาหารไปโยนลงแม่น้ำ ให้ตกแต่งเรือเป็นรูปมังกรไป เมื่อสัตว์น้ำทั้งหลายได้เห็นก็จะนึกว่าเป็นเครื่องเซ่นของพญามังกร จะได้ไม่กล้าเข้ามากิน
ประเพณีการแข่งเรือมังกร และประเพณีการไหว้ขนมจั้ง (บ๊ะจ่าง) จึงเกิดขึ้นด้วยประการฉะนี้
นอกจากการไหว้บ๊ะจ่างแล้ว ปัจจุบันในฮ่องกง และเกาลูนก็ยังคงมีผู้จัดประเพณีแข่งเรือมังกรอยู่ รวมทั้งในเทศกาลตวงโหงวนี้ คนจีนโบราณยังเชื่อว่าเป็นวันที่เหล่าปิศาจจะออกมาสำแดงเดช จึงต้องมีการป้องกันด้วยการปัดกวาดทำความสะอาดบ้าน และจุดเครื่องหอมรวมทั้งกำยานเพื่อให้บรรยากาศในบ้านดูสดชื่นขึ้น ภูตผีปิศาจจะได้ไม่กล้าเข้ามากล้ำกราย ในวันนี้สัตว์มีพิษทั้ง 4 ชนิด อันได้แก่ แมงป่อง แมงมุม ตะขาบ และงู จะพากันหลบซ่อนตัว จึงเป็นโอกาสที่เจ้าบ้านจะต้องอบบ้านด้วยการจุดกำมะถัน เพื่อไม่ให้สัตว์มีพิษเหล่านี้กลับเข้ามาอาศัยได้อีก นอกจากนี้ยังมีการดื่มเหล้ายาที่ผสมด้วยผงกำมะถันด้วย โดยเชื่อกันว่าจะสามารถป้องกันโรคภัยไข้เจ็บได้เป็นอย่างดี
สถานีสำโรง (รถไฟฟ้าบีทีเอส)
ฮวน คาร์ลอสที่ 1
ชาวแซกซัน
ชาวแซกซัน  หรือ ชาวซัคเซิน  คือกลุ่มชนเผ่าเจอร์แมนิก ในปัจจุบันเป็นบรรพบุรุษของชนทางภาคเหนือของประเทศเยอรมนีที่เรียกว่าชาวเยอรมัน, ชนทางภาคตะวันออกของประเทศเนเธอร์แลนด์ที่เรียกว่าชาวดัตช์ และชนทางภาคใต้ของประเทศอังกฤษที่เรียกว่าชาวอังกฤษ ที่ตั้งถิ่นฐานเดิมที่สุดเท่าที่ทราบของชาวแซกซันคือบริเวณทางตอนเหนือของอัลบินเจียในบริเวณฮ็อลชไตน์ (Holstein) ทางตอนเหนือสุดของประเทศเยอรมนีปัจจุบัน
ชาวแซกซันมีบทบาทสำคัญในการตั้งถิ่นฐานในประเทศอังกฤษโดยเฉพาะทางภาคใต้ที่ประชาชนที่อยู่อาศัยในปัจจุบันเชื่อกันว่าสีบเชี้อสายมาจากชาวแซกซันโบราณ ระหว่างสองร้อยปีที่ผ่านมาชาวแซกซันก็ไปตั้งถิ่นฐานในบริเวณต่าง ๆ ทั่วโลกโดยเฉพาะในทวีปอเมริกา ออสเตรเลีย แอฟริกา และในบริเวณที่เป็นสหภาพโซเวียตแต่เดิม ซึ่งในบางชุมชน ชาวแซกซันยังรักษาประเพณีและภาษาของตนที่เรียกกันทั่วไปว่า "ชาวเยอรมัน" และ "ชาวดัตช์"
ความมีอิทธิพลทางภาษาและวัฒนธรรมของชาวแซกซันที่มีต่อบริเวณสแกนดิเนเวีย บริเวณบอลติก และต่อชาวโพเลเบียและชาวพอเมอเรเนียซึ่งเป็นชนสลาฟตะวันตก เป็นผลมาจากเส้นทางการค้าในยุคกลางของสันนิบาตฮันเซียติก
ทอเลมีเป็นนักภูมิศาสตร์กรึกคนแรกที่กล่าวถึงการตั้งถิ่นฐานของชาวแซกซันยุคก่อนคริสเตียนว่าตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือและบางส่วนทางใต้ของคาบสมุทรจัตแลนด์, แคว้นแซกโซนีเก่า, และบางส่วนทางตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 5 ชาวแซกซันเป็นส่วนหนึ่งของผู้รุกรานมณฑลบริตันนิอา (Britannia) ของจักรวรรดิโรมัน ชนเผ่าหนึ่งของชาวเจอร์แมนิกที่รุกรานคือ ชาวแองเกิล ซึ่งเมื่อรวมกับ "แซกซัน" จึงกลายเป็นคำว่า "แองโกล-แซกซัน" ที่ใช้กันอยู่ทุกวันนี้
แซ็กซอน
สมัยแซ็กซอน
ตำนานชีวิตนักบุญ
ที่มาของคำ
ที่มาของชื่อ
โสต ศอ นาสิกวิทยา
โสตศอนาสิกวิทยา  เป็นแขนงหนึ่งของวิชาแพทยศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการวินิจฉัยและรักษาความผิดปกติของหู, จมูก, กล่องเสียงหรือช่องคอ, ศีรษะและคอ ในบางครั้งอาจเรียกย่อได้ว่า อีเอ็นที (ENT; ear, nose and throat: หู จมูก และคอ) จากรากศัพท์ภาษาบาลีสันสกฤตแปลได้ว่า การศึกษาหู คอ และจมูก
รากศัพท์ของ "otolaryngology" มาจากภาษากรีก "ωτολαρυγγολογία" ("oto" = รากศัพท์แปลว่าหู, "laryngo" = รากศัพท์แปลว่ากล่องเสียงหรือช่องคอ, "logy" = การศึกษา) แปลตามตัวหมายถึงการศึกษาหูและคอ คำเต็มอาจเรียกว่า "ωτορινολαρυγγολογία" (otorhinolaryngology) ซึ่งเพิ่มคำว่า "rhino" ซึ่งเป็นรากศัพท์หมายถึงจมูกลงไปด้วย
โสต นาสิก ลาริงซ์วิทยา
ตำนานทอง
ตำนานทอง  เป็นชีวประวัตินักบุญที่บุญราศียาโกโปแห่งวารัซเซรวบรวมขึ้นราวปี ค.ศ. 1260 ซึ่งกลายมาเป็นหนังสือขายดีติดอันดับในสมัยกลาง
หนังสือยอดนิยมในยุคกลาง.
ตำนานทอง เดิมมีชื่อง่ายๆ ว่า “Legenda sanctorum” ซึ่งแปลว่า “ตำนานนักบุญ” และเป็นที่รู้จักกันในชื่อนั้น ปัจจุบันมีเหลือด้วยกันมากกว่าพันเล่ม และเมื่อมีการพิมพ์หนังสือราวปี ค.ศ. 1450 งานนี้ก็แพร่หลายมากขึ้นไม่แต่ในภาษาละตินเท่านั้นแต่ทั้งภาษาอื่น ๆ ในทวีปยุโรปด้วย และเป็นหนังสือเล่มแรกๆ ที่พิมพ์เป็นภาษาอังกฤษโดยวิลเลียม แค็กซ์ตัน (William Caxton) เมื่อปี ค.ศ. 1483
ชีวิตของนักบญ.
หนังสือรวบรวมมาจากตำนานที่เกี่ยวกับนักบุญที่เป็นที่นิยมสักการะกันในขณะสมัยที่ทำการรวบรวม จาโคบัส เดอ โวราจิเน มักจะเริ่มเรื่องโดยกล่าวถึงที่มาของชื่อนักบุญที่ออกทางจินตนาการ ซึ่งจะเห็นจากตัวอย่างที่แค็กซ์ตันแปล
โวราจิเนผู้เป็นนักประพันธ์ภาษาละตินก็น่าจะทราบว่า “ซิลเวสเตอร์” เป็นชื่อพื้นๆ ที่ใช้กันแพร่หลายซึ่งมีความหมายง่ายๆ เพียงว่า “มาจากป่า” ซึ่งโวราจิเนก็กล่าวไว้บ้างแต่ขยายความจนนักภาษาศาสตร์เห็นว่าเป็นการตีความที่เลิศลอยและเกินเลยไปจากรากศัพท์เดิมของคำเป็นอันมาก แม้ว่าการใช้คำว่า “silvas” และ “forest” ของโวราจิเนจะถูกต้อง ตามที่ตีความหมายว่าเป็นกิ่งไม้ แต่เป็นการตีความหมายแบบอุปมานิทัศน์มิใช่การตีความหมายของที่มาของคำ การใช้ที่มาของคำเช่นที่จาโคบัส เดอ โวราจิเนใช้เป็นการใช้อย่างมีจุดประสงค์ที่แตกต่างจากศัพทมูลวิทยาในปัจจุบัน ซึ่งไม่อาจจะเอามาตีคุณค่าโดยใช้มาตรฐานปัจจุบันเป็นกำหนดได้ การใช้ที่มาของคำในลักษณะนี้ของจาโคบัส เดอ โวราจิเนคล้ายคลึงกับคำอธิบายในหนังสือ “ศัพทมูลวิทยา” (Etymologiae) ที่นักบุญอิซิโดโรแห่งเซบิยาเขียนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7 ที่กล่าวว่าความหมายของที่มาของคำในทางภาษาศาสตร์เป็นสิ่งที่ต้องแยกจากการบรรยายที่มาของคำในการใช้สำหรับ “สัญลักษณ์แฝงคติ”
หลังจากเขียนบทนำแล้วโวราจิเนก็เริ่มเล่าประวัติชีวิตของนักบุญซึ่งรวบรวมมาจากเอกสารของนิกายโรมันคาทอลิกที่เป็นเพลงสวดสรรเสริญนักบุญ จากนั้นโวราจิเนก็เพิ่มเนื้อหาด้วยเรื่องอัศจรรย์ต่างๆ ที่เกิดกับนักบุญที่นำมาจากแหล่งที่หลักฐานอื่นๆที่ไม่ค่อยเป็นที่น่าเชื่อถือ ตำนานทองใช้แหล่งอ้างอิงทั้งสิ้น 130 แหล่ง นอกจากคัมภีร์ไบเบิลแล้วโวราจิเนก็ใช้คัมภีร์นอกสารบบ เช่น “พระวรสารนิโคเดมัส” (Gospel of Nicodemus), ประวัติของนักบุญเกรกอรีแห่งตูร์ และนักบุญจอห์น คาสเซียน, และ “Speculum historiale” ซึ่งเขียนโดยแวนซองท์เดอโบเวส์ (Vincent de Beauvais) นักบวชคณะดอมินิกัน และบางเรื่องก็ไม่มีแหล่งอ้างอิงใด ๆ เช่นตัวอย่างของนักบุญซิลเวสเตอร์ที่กล่าว เล่าถึงเหตุการณ์ที่ท่านได้รับคำสอนอย่างปาฏิหาริย์จากนักบุญปีเตอร์ที่ทำให้ท่านสามารถไล่มังกรจากโรมได้:
ปาฏิหาริย์และตำนานของวัตถุมงคล.
ตำนานของนักบุญหลายเรื่องจบด้วยปาฏิหาริย์ต่างๆของผู้ที่ได้รับความช่วยเหลือจากนักบุญหรือผู้ใช้เรลิกที่มาจากหรือเป็นของนักบุญ เช่นประวัติของ นักบุญอากาธา โวราจิเนเล่าว่าผู้นอกศาสนาที่คาทาเนีย ในซิซิลีใช้วัตถุมงคลของนักบุญอากาธาเพื่อจะหยุดยั้งไฟที่มาจากภูเขาไฟเอตนา
แต่โวราจิเนเองก็ยอมแพ้เมื่อมาถึงเรื่องของนักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออกผู้รอดมาจากการถูกกลืนโดยมังกรโดยยอมรับว่า “จากตำนานและไม่ควรจะเป็นที่น่าเชื่อถือเท่าใด” (แปล ไรอัน 1.369)
คุณค่าสำหรับผู้ศึกษาวัฒนธรรมยุคกลาง.
ตำนานทองเขียนเป็นภาษาละตินแบบที่เข้าใจง่าย ผู้อ่านในสมัยกลางอ่านเพื่อเอาเรื่องแต่เมื่อดูรวมๆ แล้วเรื่องการพลีชีพ และปาฏิหาริย์ต่างๆ ก็จะซ้ำๆ กัน ตำนานทองเป็นสิ่งที่ใกล้ที่สุดในการเป็นสารานุกรมของตำนานและชีวิตนักบุญของยุคกลางตอนปลาย ฉะนั้นจึงเป็นหนังสือที่มีค่าที่นักประวัติศาสตร์ใช้แยกตัวนักบุญในภาพเขียนโดยใช้เหตุการณ์ในชีวิตที่บรรยายในตำนานทอง การที่เรื่องมักจะซ้ำกันอาจจะเป็นเพราะโวเรจินเนตั้งใจเขียนขึ้นสำหรับการเทศนามิใช่เขียนขี้นสำหรับให้เป็นที่นิยมอย่างที่เกิดขึ้น
ในหนังสือ “การปฏิรูปศาสนา: ประวัติศาสตร์” (The Reformation: A History) ค.ศ. 2003, ไดอาร์เมด แมคคัลลอคกล่าวว่าตำนานทองเป็นสาเหตุหนึ่งที่มีส่วนทำให้เกิดการปฏิรูปศาสนาโดยมิได้จงใจ โดยการทำให้เพิ่มความแคลงใจให้กับผู้เป็นปฏิปักษ์ต่อลัทธิบูชานักบุญ เช่นจะเห็นได้จากงานเขียน “Praise of Folly” โดย เดซิเดอเรียส อิราสมัส (Desiderius Erasmus)
[[หมวดหมู่:ตำนาน]]
[[หมวดหมู่:วรรณกรรมศาสนาคริสต์]]
[[หมวดหมู่:วรรณกรรมสมัยกลาง]]
[[หมวดหมู่:ชีวประวัติ]]
[[หมวดหมู่:นักบุญ]]
[[หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ศาสนาคริสต์]]
Golden Legend
นักบุญจอร์จ
นักบุญจอร์จ  เกิดเมื่อประมาณปี ค.ศ. 275-281 และเสียชืวิตเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 303 ตามวรรณกรรมนักบุญนักบุญจอร์จเป็นทหารของจักรวรรดิโรมันจากบริเวณที่ใช้ภาษากรีกในแคว้นอานาโตเลีย ปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกีและเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์
นักบุญจอร์จเป็นเซนต์ที่นับถือกันมากในนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ และเป็นที่รู้จักกันจากตำนานการต่อสู้กับมังกร นักบุญจอร์จเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
ประวัติของนักบุญจอร์จค่อนข้างจะคลุมเครือในเรื่องของหลักฐานที่แน่นอน เนื่องจากเอกสารต่าง ๆ เกี่ยวกับชีวิตของท่านส่วนใหญ่ถูกกล่าวหาว่าไม่มีหลักแหล่งน่าเชื่อถือ อย่างไรก็ดี อาศัยการค้นคว้านักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่านักบุญจอร์จมีตัวตนอยู่จริง ตำนานของนักบุญจอร์จมาจากผู้เขียนประวัตินักบุญรุ่นหลัง หลักฐานที่สำคัญมาจากตำนานทองซึ่งเป็นที่รู้จักกันจากฉบับแปลของวิลเลียม แค็กซ์ตัน (William Caxton) เมื่อปี ค.ศ. 1483
นักบุญจอร์จเกิดในครอบครัวคริสต์ศาสนิกชนในคริสต์ศตวรรษที่ 3 บิดาของจอร์จเป็นนายทหารโรมันจากแคปพาโดเชีย (Cappadocia) ในประเทศตุรกี มารดามาจากลิดดาในประเทศอิสราเอลปัจจุบัน เมื่อบิดาเสียชีวิต แม่ก็นำนักบุญจอร์จกลับไปลิดดา ซึ่งเป็นที่ที่นักบุญจอร์จได้รับการศึกษา เมื่อโตขึ้นก็เป็นทหารตามบิดาและเป็นทหารที่ดีจนในที่สุดก็ได้รับตำแหน่งสูงทางทหาร พออายุเกือบสามสิบก็ได้รับแต่งตั้งเป็น “Tribune” และ “Comes” หรือ เคานต์ และไปประจำการที่นิโคมีเดียเป็นทหารรักษาพระองค์ของจักรพรรดิไดโอคลีเชียน
เมื่อปี ค.ศ. 303 จักรพรรดิไดโอคลีเชียนออกพระราชกฤษฎีกาประกาศให้กำจัดคริสต์ศาสนิกชนทั่วจักรวรรดิโรมัน กล่าวกันว่าซีซาร์กาเลริอุส (Caesar Galerius) เป็นผู้รับผิดชอบในการลงโทษคริสต์ศาสนิกชนและกระทำต่อมาในสมัยของตนเองระหว่างปี ค.ศ. 305 ถึงปี ค.ศ. 311 นักบุญจอร์จถูกสั่งให้มีส่วนร่วมในการกำจัดคริสต์ศาสนิกชนแต่แทนที่จะทำ กลับสารภาพว่าเป็นคริสตชนเสียเองและประณามกฤษฎีกา ซึ่งทำให้จักรพรรดิไดโอคลีเชียนพิโรธและสั่งให้จับนักบุญจอร์จไปทรมาน และสังหาร