pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เล่ห์ราคะ  เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2014 ออกอากาศทาง ช่องไบรต์ทีวี ออกอากาศ ทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 23.00 น. นำแสดงโดย สันชีตะ เชอิคห์, วัตซาล เชธ, ซิโมน ซิงห์, อะยับ ข่าน
หญิงสาวที่ใช้เสน่ห์ยวนยั่วช่างเป็นอันตรายต่อบุรุษเพศมากนัก เฉกเช่นเรื่องราวของ“ทุรคา”สาวสวยผู้เพียบพร้อมไปด้วย ความงาม ความมั่นใจ ฉลาด และร่ำรวย เธอใช้เสน่ห์ของเธอทำให้ “โชรยา” เพลย์บอยหนุ่ม หลงใหล เพียงเพื่อต้องการแก้แค้นครอบครัวโชรยา ที่เคยสร้างบาดแผลให้กับเธอในอดีต ตัวตนที่แท้จริงของทุรคาเป็นใครกันแน่ ทำไมเธอต้องเอาตัวเองเข้ามาแลกกับการแต่งงานในขณะที่เธอมีใจให้ชายอีกคน
Ek Hasina Thi (TV series)
ฝาปิดกล่องเสียงอักเสบ
การติดเชื้อในระบบหายใจ
โพราจมอส
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวโรมานี หรือ ฮอโลคอสต์ โรมานี—ยังเป็นที่รู้จักกันคือ โพราจมอส , พราราจิมอส (Pharrajimos คือ "ตัดให้ขาด", "ตัดออกเป็นท่อน", "ทำลาย") และซามูดาริเพน (Samudaripen คือ "การสังหารหมู่") เป็นความพยายามโดยนาซีเยอรมนีและประเทศพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวโรมานีในแผ่นดินยุโรป
ภายใต้อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ กฤษฎีกาเพิ่มเติมเพื่อกฎหมายเนือร์นแบร์กที่ได้ประกาศออกไป เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1935 ได้จำแนกชาวยิปซีว่าเป็น "ศัตรูของรัฐที่มีเชื้อชาติเป็นพื้นฐาน" จึงได้จัดให้อยู่ในหมวดหมู่เดียวกันกับชาวยิว ดังนั้นในบางแง่ชะตากรรมของชาวโรมานีในแผ่นดินยุโรปจึงเป็นเช่นเดียวกันกับชาวยิวในฮอโลคอสต์ ยิว
นักประวัติศาสตร์ได้มีการประเมินว่าชาวโรมานีจำนวนระหว่าง 220,000 คน ถึง 500,000 คน ได้ถูกสังหารโดยพวกนาซีและพวกสมรู้ร่วมคิด—25% ถึง 50% กว่าของจำนวนน้อยกว่า 1 ล้านคนของชาวโรมานีในแผ่นดินยุโรปในช่วงสมัยนั้น ลัน ฮันคอค ได้ลงความเห็นว่ามีจำนวนผู้เสียชีวิตสูงถึง 1.5 ล้านคน
ในปี ค.ศ. 1982 เยอรมนีตะวันตกได้ออกมาประกาศยอมรับอย่างเป็นทางการว่านาซีเยอรมนีได้ทำการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวโรมานี ในปี ค.ศ. 2011 โปแลนด์ได้จัดตั้งวันที่ 2 สิงหาคมอย่างเป็นทางการ เนื่องในวันแห่งการรำลึกถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ชาวโรมานี
Porajmos
การให้วัคซีน
การให้วัคซีน  เป็นการรักษาทางการแพทย์อย่างหนึ่ง หมายถึงการให้สารที่เป็นแอนติเจน (วัคซีน) เข้าไปในร่างกาย เพื่อกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายให้สร้างภูมิคุ้มกันชนิดรับมา (adaptive immunity) เป็นแอนติบอดีที่มีความจำเพาะต่อเชื้อก่อโรคหนึ่งๆ ซึ่งจะสามารถป้องกันหรือลดความรุนแรงของโรคติดเชื้อได้ เมื่อมีสัดส่วนของประชากรที่ได้รับวัคซีนมากถึงระดับหนึ่งก็จะเกิดภูมิคุ้มกันหมู่ขึ้น ทำให้คนอื่นๆ ที่ไม่ได้รับวัคซีนหรือรับวัคซีนไม่ได้ ได้รับประโยชน์ในการป้องกันโรคจากผู้ที่มีภูมิคุ้มกันเหล่านี้ไปด้วย ประสิทธิผลของการให้วัคซีนนั้นได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวางและเป็นที่ยืนยันแล้ว โดยพบว่าการให้วัคซีนเป็นวิธีการในการป้องกันโรคติดเชื้อที่ได้ผลดีที่สุด การมีภูมิคุ้มกันต่อเชื้อก่อโรคเป็นวงกว้างจากการให้วัคซีนนี้เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้มนุษยชาติสามารถกำจัดเชื้อโรคบางอย่างให้หมดไปได้ เช่น ฝีดาษ และอีกหลายเชื้อที่กำลังจะหมดไป เช่น โปลิโอ หัด และบาดทะยัก เป็นต้น
การปลูกฝีเพื่อป้องกันโรคฝีดาษเป็นความพยายามครั้งแรกๆ ในการป้องกันโรคติดเชื้อโดยมนุษย์ และวัคซีนโรคฝีดาษก็เป็นวัคซีนชนิดแรกของโลกที่ถูกผลิตตามมา โดยถูกผลิตขึ้นใน ค.ศ. 1796 โดยแพทย์ชาวอังกฤษชื่อเอ็ดเวิร์ด เจนเนอร์ แม้จะมีคนอีกไม่น้อยกว่า 6 คนได้ใช้หลักการเดียวกันนี้พยายามทำวัคซีนมาก่อนแล้วแต่เขาเป็นคนแรกที่ได้ตีพิมพ์หลักฐานการค้นพบ ประสิทธิภาพ และคำแนะนำในการผลิตวัคซีนนี้แก่สาธารณะ ต่อมาหลุยส์ ปาสเตอร์ได้นำแนวคิดนี้ไปพัฒนาแนวคิดว่าด้วยจุลชีววิทยา วิธีการสร้างภูมิคุ้มกันเช่นนี้ถูกเรียกว่าการให้วัคซีน (vaccination) เนื่องจากวิธีแรกๆ ในการผลิตวัคซีนนั้นทำจากไวรัสที่ทำให้เกิดการติดเชื้อในวัว (ภาษาลาตินว่า vacca) ฝีดาษเป็นโรคที่ติดต่อได้ง่ายและมีอันตรายถึงแก่ชีวิต ผู้ใหญ่ที่ติดเชื้อจะเสียชีวิต 20-60% และเด็กจะเสียชีวิต 80% โรคนี้เป็นสาเหตุของการเสียชีวิตของคนราว 300-500 ล้านคนในศตวรรษที่ 20 ก่อนที่จะถูกกำจัดหมดไปใน ค.ศ. 1979
ในบางสังคมยังมีข้อถกเถียงเรื่องการให้วัคซีนในหลายประเด็น ทั้งทางวิทยาศาสตร์ จริยธรรม การเมือง ความปลอดภัยทางการแพทย์ และทางศาสนา การบาดเจ็บจากวัคซีนนั้นเกิดขึ้นจริงแต่พบได้น้อยมาก ในสหรัฐอเมริกาผู้ที่ได้รับความเสียหายจากการรับวัคซีนจะได้รับค่าชดเชยจากโครงการชดเชยการบาดเจ็บจากวัคซีนแห่งชาติ ความสำเร็จของการป้องกันโรคด้วยการให้วัคซีนในช่วงแรกทำให้ได้รับการยอมรับจากสังคม โครงการให้วัคซีนเป็นวงกว้างเช่นที่ทำโดยรัฐบาลนั้นมีส่วนสำคัญมากในการลดอุบัติการณ์ของการเกิดโรคติดเชื้อในหลายๆ พื้นที่
อะพอลโล 13
อะพอลโล 13  เป็นภารกิจมีคนควบคุมภารกิจที่ 7 ในโครงการอวกาศอะพอลโลและเป็นโครงการที่สามที่ตั้งใจลงจอดบนดวงจันทร์ มีการปล่อยยานสู่อวกาศในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1970 เมื่อเวลา 14:13 น. ตามเวลามาตรฐานตะวันออกจากศูนย์อวกาศเคนเนดี รัฐฟลอริดา
การลงจอดดวงจันทร์ถูกยกเลิกหลังถังออกซิเจนหมายเลขสองระเบิด เพียงสองวันให้หลังจากปล่อยยาน ทำให้โมดูลบริการ (Service Module) ซึ่งเชื่อมต่ออยู่ติดกับโมดูลบังคับการ (Command Module) ได้รับความเสียหายบางส่วน แม้ลูกเรือประสบความยากลำบากมหันต์จากพลังงานจำกัด การสูญเสียอุณหภูมิภายในยาน การขาดแคลนน้ำสำหรับอุปโภคและบริโภค รวมถึงการต้องซ่อมบำรุงระบบดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์เป็นกรณีเร่งด่วน แต่ลูกเรือสามารถเดินทางกลับสู่โลกได้อย่างปลอดภัยในวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1970 หกวันหลังเริ่มต้นภารกิจ
ยานบินผ่านเข้าใกล้ด้านไกลของดวงจันทร์ที่ความสูง 254 กิโลเมตรเหนือพื้นผิวดวงจันทร์ โดยมีระยะห่างจากโลกสูงสุด 400,171 กิโลเมตร เป็นสถิติมนุษย์ที่เดินทางห่างจากโลกมากที่สุด ภารกิจดังกล่าวมีเจมส์ เอ. โลเวลล์เป็นผู้บัญชาการ โดยมีจอห์น แอล. "แจ็ก" สวีเกิร์ต เป็นนักบินโมดูลบังคับการ และเฟรด ดับเบิลยู. เฮสเป็นนักบินโมดูลลงดวงจันทร์
สวีเกิร์ต ถูกเปลี่ยนตัวมาแทนเค็น แมตทิงลี เพียงไม่กี่วันก่อนออกเดินทาง เนื่องจากแมตทิงลีถูกศัลยแพทย์การบินสั่งห้ามบิน หลังมีความเสี่ยงได้รับโรคหัดเยอรมันจาก ชาร์ลส์ ดู๊ก ผู้บัญชาการตัวสำรองของภารกิจ
หลี่ ซิ่น
หลี่ซิน (Li Xin)  แม่ทัพใหญ่แห่งรัฐฉินในช่วงยุครณรัฐ เคียงข้างหวังเจี่ยน หวังเปิน เหมิงเถียน และคนอื่นๆ เขาเป็นหนึ่งในแม่ทัพคนสำคัญและมีส่วนในการช่วยฉินฉื่อหฺวังตี้หรือฉินอ๋อง จนสามารถรวบรวมแผ่นดินทั้งหกเป็นปึกแผ่น
หลี่ซิ่นมีชื่อทางการว่า "โหย่วเฉิง" เขารับราชการเป็นขุนศึกในช่วง (ศตวรรษที่ 5 - 221 ปีก่อนคริสตกาล) เขามาจากเมืองฮวยลี่ (ปัจจุบันคือเมืองซิงผิง มณฑลส่านซี) พ่อของเขาชื่อหลี่เหยา (李瑤) เป็นเจ้าเมืองหนานจวิ้น และเป็นขุนนางจากเขตหลินเทา
ในช่วง 228 ปีก่อนคริสตกาล หลี่ซิ่นได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพภายใต้กองบัญชาการสูงสุดของหวังเจี่ยน ซึ่งในขณะนั้นมีการรบทำศึกกับรัฐจ้าว หลี่ซิ่นเดินทัพจากเมืองไท่หยวนรวมพลกับทัพของหวังเจี่ยนเพื่อล้อมกองทัพรัฐจ้าว และทำการปิดล้อมเมืองหานตาน (邯郸) เมืองหลวงของ รัฐจ้าว รัฐจ้าวไม่อาจต้านทานกองทัพที่แข็งแกร่งของทั้งหวังเจี่ยนและหลี่ซินได้ และในที่สุดการรบก็สิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้ของรัฐจ้าว
หลังจากชัยชนะครั้งประวัติศาสตร์นี้ ฉินอ๋องได้มีคำสั่งต่อเนื่องให้กองทัพฉิน นำโดยหวังเจี่ยน เดินทัพไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อโจมตีเมืองจี้เฉิง เมืองหลวงของรัฐเยียน (ปัจจุบันคือเมืองปักกิ่ง) ถึงแม้ว่ารัฐเยียนจะนำกองกำลังออกมาปกป้องตามชายแดนและแม่น้ำขนาดไหนก็ไม่สามารถต่อกรกับกองทัพของฉินได้ เมื่อกองทัพของหวังเจี่ยนมาถึงเมืองจี้เฉิง พระเจ้าซี อ๋องแห่งรัฐเยียน (燕王喜) และองค์ชายไท่จื่อตันผู้เป็นรัชทายาท ได้ตัดสินใจนำกองทัพเยียนตีฝ่าวงล้อมของฉินซึ่งล้อมเมืองจี้เฉิง และนำไพร่หลบหนีไปยังคาบสมุทรเหลียวตงไกลออกไปทางทิศตะวันออก แต่เมื่อฉินอ๋องทราบถึงการหนีไปของพระเจ้าซีและองค์ชายไท่จื่อตัน จึงได้มีคำสั่งด่วนให้หลี่ซิ่นนำกองทัพไล่ล่าตัวทั้งคู่ให้สำเร็จ หลีซิ่นนำกองทัพไล่ล่ากองทัพของพระเจ้าซีและองค์ชายไท่จื่อตันอย่างรวดเร็วและกำราบกองทัพท้ายสุดขององค์ชายไท่จื่อตันลงได้ พระเจ้าซี อ๋องแห่งรัฐเยียน หวาดกลัวกองทัพหลี่ซิ่นที่ไล่ตามมา จึงได้ปรึกษากับจ้าวเจีย ราชนิกูลของรัฐจ้าวที่พึ่งล่มสลายไป จึงได้รับรู้ว่าสาเหตุที่ฉินอ๋องกริ้วหนักถึงขนาดให้กองทัพฉินมาบุกโจมตีรัฐเยียน และส่งหลี่ซิ่นมาไล่ล่าตนและรัชทายาทนั้น เป็นเพราะเจ้าชายไท่จื่อตันเคยแอบส่งมือสังหารจิงเคอไปลอบสังหารฉินอ๋องแต่กระทำไม่สำเร็จ หากอยากรอดชีวิตก็มีทางเดียวคือมอบศีรษะขององค์ชายไท่จือตันให้แก่ฉินอ๋องเพื่อขอขมา ซึ่งอาจทำให้ฉินอ๋องหายกริ้วลงบ้าง แต่ถึงกระนั้นพระเจ้าซีก็ไม่สามารถที่จะทำใจสังหารบุตรของตนตามคำแนะนำนั้นได้ ขณะที่พระเจ้าซีหารือเรื่องดังกล่าวกับข้าราชบริพารอยู่นั้น องค์ชายไท่จื่อตันรู้ตัวว่าตนจะถูกประหารจึงรีบหนีออกจากที่พัก เมื่อพระเจ้าซีรู้ว่าองค์ชายไท่จื่อตันหนีไป อีกทั้งหลี่ซิ่นกำลังจะบุกมาสังหารตน จึงได้รีบหารือกับข้าราชบริพารและวางอุบายหลอกล่อให้องค์ชายกลับมา แล้วสั่งให้ทหารจับตัวและประหารองค์ชายไท่จือตัน ส่งมอบศรีษะไท่จือตันกับมือของหลี่ซิ่น พร้อมด้วยราชสาส์นขอชีวิตตัวเองและข้าราชบริพารไว้ หลี่ซิ่นได้ทำการส่งมอบศีรษะของไท่จือตันกลับไปยังเซียนหยาง เมืองหลวงของรัฐฉิน ฉินอ๋องได้เห็นดังนั้นแล้วจึงพอพระทัย
หลายปีต่อมา รัฐฉิน พิชิตรัฐอื่นไปได้หลายรัฐ ฉินฉื่อหฺวังตี้ หรือ ฉินอ๋อง จึงได้ตัดสินใจวางแผนที่จะพิชิต รัฐฉู่ ทางตอนใต้ให้สำเร็จ ในช่วงเตรียมการรบ ฉินอ๋องมั่นหมายให้หวังเจี่ยนนำทัพไปกำราบ รัฐฉู่ให้สิ้น แต่หวังเจี่ยนขอกำลังพลทหารมากกว่า 600,000 นาย ถึงจะยอมนำทัพไป ด้วยเหตุนี้ทำให้ฉิงอ๋องเริ่มลังเลใจ เพราะลี้พลจำนวน 600,000 นายต้องใช้งบประมาณจำนวนมากในการเคลื่อนทัพและดูแลไพร่พล ฉิงอ๋องจึงได้คิดแผนใหม่เนื่องจากเห็นว่าแผนการของหวังเจี่ยนต้องใช้จำนวนไพร่พลมาก อีกทั้งหวังเจี่ยนแก่ชราลงมาก ความกล้าหาญก็เริ่มน้อยลงตามอายุ จึงได้หันมาสอบถามหลี่ซิ่น ซึ่งเป็นแม่ทัพที่หนุ่มกว่าและมีผลงานเป็นที่ประจักษ์ ฉินอ๋องได้สอบถามหลี่ซิ่นว่าจำเป็นต้องใช้ทหารกี่นาย ถึงจะโค่นล้ม รัฐฉู่ ลงได้ ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมเนื่องจากได้เอาชนะศึกทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือมาได้ ทำให้หลี่ซินทูลกับฉินอ๋องว่า ขอแค่ทหาร 200,000นาย ก็เป็นที่เพียงพอที่จะโค่นล้ม รัฐฉู่ แต่ทว่า หวังเจี่ยน ไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวของหลี่ซิ่น หวังเจี่ยนเห็นว่า รัฐฉินควรใช้ทหารมากกว่า 600,000 นาย ถึงจะเพียงพอที่จะโค่นล้ม รัฐฉู่ แต่ทว่าฉิงอ๋องเลือกที่จะเชื่อใจหลี่ซิ่นในครั้งนี้จึงตัดสินใจให้ หลี่ซินเป็นจอมทัพนำกำลังพลกว่า 200,000 นายเข้าโจมตี รัฐฉู่ และมีรองแม่ทัพคือ เมิ่งอู่ (บางตำรากล่าวว่าเป็นเมิ่งเถียนบุตรของเมิ่งอู่เป็นรองแมทัพ) หลี่ซินแบ่งกองทัพออกเป็นสองกลุ่ม หลี่ซิ่นนำทัพ 100,000 บุกโจมตีจากทางใต้ของเมืองหนานจวิ้น อีกทางให้เมิ่งอู่นำทัพอีก 100,000 บุกโจมตีทางตะวันออกเฉียงใต้ของหนานจวิ้น กองทัพรัฐฉิน ไล่ตีกองทัพรัฐฉู่แตกพ่ายยับเยิน จนกระทั่ง อ๋องแห่งฉู่เห็นท่าไม่ดี จึงได้ส่งยอดแม่ทัพ แห่ง รัฐฉู่ นามว่า เซี่ยงเหยี่ยน ยกทัพมาต่อกรกับกองทัพฉินในศึกครั้งนี้
ขณะที่หลี่ซิน และ เมิ่งอู่ กำลังได้ใจและรุกไล่กองทัพของฉู่มาเรื่อยๆ เซี่ยงเหยี่ยนก็ได้ใช้กลศึกหลอกล่อให้ หลี่ซิน และ เมิ่งอู่ รุกไล่ตามตนมา โดยได้มีการส่งกำลังทหารไปวางตั้งทัพรอที่เมืองหนานจวิ้นข้างหลังทัพฉิน และ เกลี้ยกล่อมให้ ชางผิงจวิน ราชนิกูลแคว้นฉู่ซึ่งเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี รัฐฉิน ที่อยู่ในเมืองหนานจวิ้น ณ เวลานั้น เห็นแก่บ้านเกิด หักหลังแคว้นฉิน ชางผิงจวินได้ตัดสินใจหักหลังรัฐฉิน และคิดกลอุบายก่อการขึ้นในแนวหลังกองทัพฉินจนปั่นป่วน เมื่อหลี่ซิ่นทราบข่าวที่ ชางผิงจวินทรยศ จึงเจ็บใจอย่างมาก ด้วยความตกใจและด้วยโทสะจึงนำทัพวนกลับมายังแนวหลังกองทัพฉินหลายวันหลายคืนไม่ได้พัก เซี่ยงเหยี่ยนเห็นทหารฉินเหนื่อยล้าจากการเดินทางจึงได้ปลุกใจกองทัพฉู่ว่าหนานจวิ้น เมืองหลวงเก่าของแคว้นฉู่ ได้กลับคืนสู่แคว้นฉู่อีกครั้ง ทหารฉู่มีกำลังใจฮึกเหิม ไล่สังหารทหารฉินที่เหนื่อยล้าเป็นจำนวนมาก กองทัพ 200,000 คนของหลี่ซิ่นพ่ายแพ้หมดรูป ขุนพลใหญ่ทัพฉินตายในที่รบ 7 คน แถมเสียหนานจวิ้นให้แก่ รัฐฉู่ ด้วย หลี่ซิ่นได้ถอยทัพกลับมายัง รัฐฉิน อย่างอดสู เมื่อฉินอ๋องทราบเรื่องจึงได้คิดหาวิธีในการแก้ปัญหานี้โดยการไปอ้อนวอนของให้ หวังเจี่ยน กลับมานำทัพอีกครั้ง หวังเจี่ยนตัดสินใจอยู่นาน แต่สุดท้ายก็รับหน้าที่นำทัพไปบุก รัฐฉู่ โดนนำกองกำลังไพร่พลกว่า 600,000 นาย ไปบุกโจมตี รัฐฉู่ โดยมีรองแม่ทัพคือ เมิ่งอู่ ในศึกสุดท้ายกับ รัฐฉู่ เซี่ยงเหยี่ยนถูกสังหารโดน เมิ่งอู่ และ ชางผิงจวิน (ในตอนนั้นได้กลับมาเป็นอ๋ององค์สุดท้ายของรัฐฉู่) ก็สิ้นชีวิต ณ ศึกครั้งนี้ ทำให้ รัฐฉู่ ได้ล่มสลายในที่สุด
แม้จะพ่ายแพ้ในศึกกับ รัฐฉู่ แต่หลี่ซิ่นก็รอดพ้นจากการถูกประหารอย่างเหลือเชื่อ แถมยังได้รับโอกาสแก้ตัวในการนำทัพ คู่กับแม่ทัพอีกคนนามว่า หวังเปิน (บุตรชายของหวังเจี่ยน) ในยุทธการณ์ถล่ม รัฐฉี และพิชิต รัฐไต้ ที่จ้าวเจียราชนิกูลแคว้นจ้าวหลบหนีไปตั้งรัฐบาลผลัดถิ่นอยู่ ในยุทธการณ์ครั้งนี้ทำให้สามารถจับตัว จ้าวเจียราชนิกูลรัฐจ้าว และ อ๋องแห่ง รัฐฉี ได้สำเร็จ โดยรัฐฉีเป็น รัฐสุดท้ายที่ถูกฉินโค่นล้ม ในที่สุด รัฐฉิน ก็สามารถร่วมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว ใน 221 ปี ก่อนคริสตกาล เป็นปีที่ 26 ในรัชสมัยของ ฉินฉื่อหฺวังตี้
สำหรับความสำเร็จในครั้งนี้ เขาได้รับปูนบำเหน็จโดยให้ตำแหน่งเป็นขุนนางใหญ่ปกครองดินแดนแทบเมืองหลงซี (ปัจจุบันคือ มณฑลกานซู )
หลังจบแล้ว เขาได้เกษียณและถูกส่งตัวให้ไปอยู่เมืองหลงซี (ปัจจุบันคือ กานซู) และได้รับรางวัลเป็นตำแหน่งขุนนางใหญ่ปกครองเมือง และ ที่ดินรวมทั้งทรัพย์สินจำนวนมากจากฉินอ๋อง
เซอเร็มบัน
รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทมแบร์ก
River (AKB48 song)
การใช้อาวุธเคมีในสงครามกลางเมืองซีเรีย
สหประชาชาติยืนยันการใช้อาวุธเคมีในสงครามกลางเมืองซีเรีย ซึ่งมีการโจมตีจนมีผู้เสียชีวิตได้แก่ การโจมตีที่กูตาในชานกรุงดามัสกัสในเดือนสิงหาคม 2556 และการโจมตีคันอัลอะซัล (Khan al-Assal) ในชานนครอะเลปโปในเดือนมีนาคม 2556 แม้ไม่มีฝ่ายใดอ้างความรับผิดชอบของการโจมตีเคมีดังกล่าว แต่กองทัพบะอัธซีเรียเป็นผู้ต้องสงสัยหลักเนื่องจากมีคลังอาวุธเคมีขนาดใหญ่ คณะผู้แทนหาข้อเท็จจริงของยูเอ็นและคณะกรรมการสืบสวนของคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (UNHRC) สืบสวนการโจมตีดังกล่าวพร้อมกัน คณะผู้แทนของยูเอ็นพบว่าน่าจะมีการใช้สารออกฤทธิ์ต่อประสาทซารินในกรณีของคันอัลอะซัล (19 มีนาคม 2556), ซะเราะกิบ (29 เมษายน 2556), กูตา (21 สิงหาคม 2556), โญบัร (24 สิงหาคม 2556) และอัชชะเราะฟิยัตซะฮ์นะยะ (25 สิงหาคม 2556) ต่อมา คณะกรรมการ UNHRC ยืนยันการใช้ซารินในการโจมตีที่คันอัลอะซัล, ซะเราะกิบและกูตา แต่ไม่กล่าวถึงโญบัรและอัชชะเราะฟิยัตซะฮ์นะยะ คณะกรรมาร UNHRC ยังพบว่าซารินที่ใช้ในการโจมตีที่คันอัลอะซัลมี "เครื่องหมายเอกลักษณ์เดียวกัน" กับซารินที่ใช้ในการโจมตีที่กูตาและบ้งชี้ว่าผู้ลงมือน่าจะเข้าถึงสารเคมีจากคลังของกองทัพซีเรีย การโจมตีดังกล่าวทำให้ประชาคมนานาชาติกดดันการปลดอาวุธเคมีของกองทัพซีเรียซึ่งมีการปฏิบัติในปี 2557 แม้มีกระบวนการปลดอาวุธ แต่ยังมีเหตุการณ์หลายสิบครั้งที่สงสัยการใช้อาวุธเคมีทั่วประเทศซีเรีย ซึ่งส่วนใหญ่กล่าวโทษต่อกำลังบะอัธซีเรีย ตลอดจนรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ แลแม้แต่กำลังฝ่ายค้านซีเรียและกองทัพตุรกี
ในเดือนสิงหาคม 2559 รายงานของสหประชาชาติและองค์การห้ามอาวุธเคมีกล่าวโทษกองทัพซีเรียของประธานาธิบดีบัชชาร อัลอะซัดอย่างเปิดเผยว่าหย่อนอาวุธเคมี (ระเบิดคลอรีน) ใส่เมืองทัลมะนัสในเดือนเมษายน 2557 และซาร์มินในเดือนมีนาคม 2558 และ ISIS ว่าใช้ซัลเฟอร์มัสตาร์ดใส่เมืองมะเรีย (Marea) ในเดือนสิงหาคม 2558 มีการกล่าวหา รายงานและสอบสวน หรืออย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งการโจมตีอีกหลายครั้ง
คัมภีร์ปการณารวาจาศาสตร์
พระเจ้ากยันสิทธะ
พระเจ้าซวาส่อแก
อันโตนิโอ ปินโต
คุณพ่ออันโตนิโอ ปินโต ( "อังโตนียู ปิงตู") หรือ อ็องตวน ปินโต (; ค.ศ. 1664 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 1696) ส่วนบันทึกโกษาปานเรียก อันตน เป็นบาทหลวงชาวสยามเชื้อสายเบงกอล และเป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวสยามคนแรก
คุณพ่ออันโตนิโอเกิดในปี ค.ศ. 1664 บิดาเป็นชาวเบงกอล ส่วนมารดาเป็นไทย เข้ารีตนิกายโรมันคาทอลิกเมื่ออาแล็กซ็องดร์ อัศวินแห่งโชมง ราชทูตฝรั่งเศสมาถึงกรุงศรีอยุธยาในปี ค.ศ. 1685 และเข้าศึกษา ณ สามเณราลัยนักบุญยอแซฟ กรุงศรีอยุธยา ฟร็องซัว-ตีมอเลอง เดอ ชัวซี ได้บันทึกถึงความเฉลียวฉลาดสามเณรนี้ว่า "มีชายชาวสยามคนหนึ่งชื่ออันโตนิโอ ปินโต ได้มายังทำเนียบที่พักของท่านราชทูตเพื่อเฉลยวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับเทววิทยาอุทิศทูลเกล้าฯ ถวายสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว [ของฝรั่งเศส] ท่านวิสัชนาและตอบข้อปุจฉาได้อย่างมีความสามารถยิ่ง"
เมื่ออายุได้ 22 ปี สามเณรอันโตนิโอหรือสามเณรอันตนได้เดินทางไปประเทศฝรั่งเศสพร้อมกับคณะราชทูตออกพระวิสุทธสุนทรเมื่อปี ค.ศ. 1685 เพื่อศึกษาต่อที่กรุงโรม และสามเณรอันตนก็ได้แสดงความเฉลียวฉลาดด้วยการแสดงปุจฉาวิสัชนาประเด็นเทวศาสตร์ต่อหน้านักบวชและประชาชนในปารีส โดยมีออกพระวิสุทธสุนทรร่วมฟังด้วย หลังศึกษาที่มหาวิทยาลัยโปรปากันดาฟีเด กรุงโรม รับศีลบวชขั้นบาทหลวงในปี ค.ศ. 1686 จึงได้เดินทางกลับกรุงศรีอยุธยาในปี ค.ศ. 1695 เพื่อช่วยงานพระคุณเจ้าหลุยส์ ลาโน
คุณพ่ออันโตนิโอ ปินโต มรณภาพเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1696 ณ กรุงศรีอยุธยา
ออสุต พะโค
ออสุต พะโค (; ค.ศ. 1615?–1658?), เจ้าสุต  หรือ ออสุต  เป็นหญิงสามัญเชื้อสายมอญที่อาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาช่วงรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง เธอมีความสัมพันธ์เป็น "เมียลับ" กับพ่อค้าชาวดัตช์สามคน และมีบทบาทด้านการค้ากับบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในสยาม โดยมีอิทธิพลจากราชสำนักฝ่ายในของกรุงศรีอยุธยาหนุนหลังเธอ
เมียลับ.
ออสุตเริ่มการเป็น "ภรรยาลับ" ของยาน ฟาน เมียร์ไวค์  วานิชเอกชน มีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน ต่อมานายเมียร์ไวค์มีปัญหากับราชสำนัก กรณีที่เขายึดเรือกำปั่นหลวงของราชสำนักลำหนึ่ง โดยอ้างว่ามีขุนนางมุสลิมคนหนึ่งโกง ผลคือนายเมียร์ไวค์ต้องออกจากกรุงศรีอยุธยาในปี ค.ศ. 1633 ออสุตถูกจำคุก ส่วนบุตรคนชายครั้นจำเริญวัยได้เป็นพนักงานของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
ต่อมาเมื่อเยเรเมียส ฟาน ฟลีต  พ่อค้าชาวดัตช์ของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ เข้ามากรุงศรีอยุธยาในปี ค.ศ. 1633 ก็ได้ออสุตเป็นภรรยาลับ มีลูกสาวด้วยกันสามคน คนโตชื่อมาเรีย ฟาน ฟลีต  ส่วนคนหลัง ๆ ไม่ปรากฏนาม ภายหลังฟาน ฟลีตย้ายไปประจำการที่ปัตตาเวียในปี ค.ศ. 1641 ความสัมพันธ์จึงยุติลง พร้อมกับการแย่งชิงบุตร เพราะฟาน ฟลีตต้องการเลี้ยงดูบุตรเองที่ปัตตาเวีย แต่ผลคือออสุตได้ใช้อำนาจจากเครือข่ายในราชสำนัก บุตรทั้งสามของเธอที่เกิดกับฟาน ฟลีตจึงอยู่กับออสุตจนกระทั่งเธอเสียชีวิต
หลังยุติความสัมพันธ์กับฟาน ฟลีต เธอเป็นเมียลับของฟาน เมาเดน รักษาการหัวหน้าสถานีการค้าของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 1644–1689) ต่อมาได้เลื่อนเป็นหัวหน้าสถานีการค้าในปี ค.ศ. 1647 แต่ภายหลังเขาถูกย้ายไปปัตตาเวียในปี ค.ศ. 1650 เพราะปล่อยให้ออสุตบริหารงานเสียเอง หลังยุติความสมพันธ์กับฟาน เมาเดน ออสุตก็ไม่เป็นเมียลับของใครอีก
ออสุตเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1658 ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มาเรีย ฟาน ฟลีต บุตรสาวได้แต่งงานกับลูกจ้างบริษัทอินเดียตะวันออกคนหนึ่งที่อยุธยา ภายหลังได้ย้ายตามสามียังเมืองปัตตาเวีย
จากการที่เธอเป็นเมียลับของเยเรเมียส ฟาน ฟลีตตั้งแต่ช่วงปี ค.ศ. 1633 ออสุตเริ่มมีบทบาทเป็นตัวเชื่อมระหว่างบริษัทเอเชียตะวันออกกับราชสำนักราวปี ค.ศ. 1636 เธอเริ่มมีการติดต่อกับพระมเหสีพระองค์หนึ่งในสมเด็จพระเจ้าปราสาททองผ่านนางพระกำนัล รวมทั้งยังมีความสนิทสนมกับภรรยาคนโปรดของออกญาสมบัติธิบาลผู้มีอำนาจ ผ่านการมอบของขวัญอย่างงาม แล้วพัฒนากลายเป็นเครือข่ายการค้าในราชสำนัก นอกจากนี้เธอยังมีเครือข่ายการค้ากับผู้ค้าท้องถิ่นและต่างถิ่นอย่างล้านช้าง เมื่อนายฟาน ฟลีตย้ายไปประจำการที่ปัตตาเวีย (จาการ์ตา อินโดนีเซีย) ในปี ค.ศ. 1641 ออสุตยังคงดำเนินธุรกิจส่วนตัวกับบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์กับราชสำนักต่อไป
ต่อมาเมื่อเธอเป็นเมียลับของฟาน เมาเดน ออสุตได้จัดหาสินค้าต่าง ๆ แก่บริษัทกลับมีราคาแพงกว่าท้องตลาดถึงร้อยละ 40 นายฟาน เมาเดนคงได้ส่วนต่างไปไม่น้อย จากการที่สามีปล่อยให้ออสุตได้ทำหน้าที่เปรียบดังหัวหน้าสถานีการค้าในอยุธยา จึงได้มีการร้องเรียนไปยังสำนักงานใหญ่ ส่งผู้แทนมาสอบสวน หลังจากนั้นจึงย้ายนายฟาน เมาเดนไปปัตตาเวียในปี ค.ศ. 1650 แม้บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์จะทราบถึงการทุจริตของเธอ แต่ทางบริษัทก็ไม่มีมาตรการสำหรับจัดการเธอแต่อย่างใด และไม่กล้าที่จะตัดเธอออกจากการค้าของบริษัท รวมทั้งยังรักษาสัมพันธภาพที่ดีระหว่างเธอและบริษัท หลังนายฟาน เมาเดนถูกย้ายไปแล้ว ทางบริษัทยังให้หัวหน้าสถานีการอยุธยาคนใหม่เอาอกเอาใจออสุต เพราะเธอเป็นคนเดียวที่สามารถหาสินค้าผูกขาดของหลวงมาขายให้บริษัทได้ อาทิ ดีบุก งาช้าง และช้างโดยไม่ต้องอาญาแผ่นดิน ในปี ค.ศ. 1655 ออสุตส่งช้างไปให้ข้าหลวงใหญ่เมืองปัตตาเวียสองเชือก
ภัตตาคารเที่ยงคืน
ดาเอ็ต
ดาเอ็ต เป็นเทศบาลระดับที่ 1 และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดคามารีเนสนอร์เต ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 104,799 คน เทศบาลแห่งนี้มีชื่อเสียงในด้านกีฬาโต้คลื่น และเป็นที่จัดงานแสดงกีฬาทางอากาศนานาชาติ ซึ่งจัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2013
บีรัก (จังหวัดคาตันดัวเนส)
บีรัก เป็นเทศบาลระดับที่ 1 และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดคาตันดัวเนส ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 73,650 คน เป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุด และมีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 5 ของจังหวัดคาตันดัวเนส
กุนตี
ฮอโลคอสต์ในโปแลนด์
ฮอโลคอสต์ในโปแลนด์ภายใต้การยึดครองของเยอรมนี เป็นช่วงสุดท้ายและเป็นขั้นตอนที่ร้ายแรงที่สุดของนาซีคือ การแก้ปัญหาชาวยิวครั้งสุดท้าย (Endlösung der Judenfrage) ซึ่งได้ทำเครื่องหมายโดยการก่อสร้างค่ายมรณะบนประเทศโปแลนด์ที่ถูกเยอรมนียึดครอง การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างเป็นทางการได้รับการอนุมัติและปฏิบัติการโดยจักรวรรดิไรชส์ที่สามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรียกกันโดยรวมแล้วว่า ฮอโลคอสต์ ได้คร่าชีวิตชาวโปลเชื้อสายยิวจำนวนสามล้านคนและจำนวนที่ใกล้เคียงชองชาวโปล ยังไม่รวมถึงความสูญเสียชองพลเรือนชาวโปลของชาติพันธุ์อื่นๆ ค่ายมรณะได้มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการดำเนินการตามนโยบายของเยอรมนีในการทำลายล้างอย่างเป็นระบบและประสบความสำเร็จมากที่สุดเพียง 90% ของจำนวนประชากรโปแลนด์-ยิวของสาธารณรัฐโปแลนด์ที่สอง
ทุกสาขาของระบบการปกครองข้าราชการของเยอรมนีที่ซับซ้อนได้มีส่วนร่วมในกระบวนการสังหาร จากกระทรวงมหาดไทยและกระทรวงการคลัง ไปยังบริษัทเยอรมนีและการรถไฟของรัฐได้ถูกใช้สำหรับการเนรเทศชาวยิว บริษัทเยอรมนีได้เสนอประมูลราคาสำหรับการทำสัญญาในการสร้างเตาเผาศพภายในค่ายกักกันที่ได้ดำเนินการโดยนาซีเยอรมนีในเขตปกครองสามัญ เช่นเดียวกับในส่วนที่อื่นๆของเขตยึดครองโปแลนด์และอื่น ๆ
ตลอดเวลาในเขตเยอรมนียึดครอง ด้วยความเสี่ยงสูงต่อพวกเขาและครอบครัวของพวกเขาจำนวนมากของชาวคริสเตียนได้ประสบความสำเร็จในการให้ความช่วยเหลือชาวยิวจากพวกนาซี ได้มีการจัดกลุ่มตามสัญชาติ ชาวโปลได้ช่วยเหลือผู้คนจำนวนมากที่สุดของผู้คนที่ช่วยชีวิตชาวยิวในช่วงฮอโลคอสต์ ได้มีการมอบรางวัลโดยรัฐอิสราเอล ชาวโปลผู้ได้รับความชอบธรรมในเชื้อชาติ (Polish Righteous Among the Nations) รวมทั้งคนที่ไม่ใช่ยิว 3,706 คน มากกว่าประเทศอื่นๆ เปอร์เซ็นเล็กน้อยของชาวโปลเชื้อสายยิวสามารถรอดชีวิตในสงครามโลกครั้งที่สองภายในประเทศโปลแลนด์ภายใต้การยึดครองของเยอรมนี หรือประสบความสำเร็จในการหลบหนีไปยังตะวันออกที่ห่างไกลออกไปจากพวกนาซีเข้าไปยังดินแดนโปแลนด์ที่ถูกผนวกโดยสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1939 เพียงเพื่อที่จะถูกเนรเทศไปยังค่ายแรงงานบังคับในไซบีเรียพร้อมกับครอบครัวจำนวน 1 ล้านคนของชาวโปลที่ไม่ใช่ยิว
ท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ
นะริตะ
สถานีท่าอากาศยานนะริตะ
โอซะกะ
จังหวัดโอซะกะ
เขตอะเบะโนะ (โอซะกะ)
เขตชูโอ (โอซะกะ)
เขตโคะโนะฮะนะ (โอซะกะ)
เขตมิยะโกะจิมะ (โอซะกะ)
เขตนะนิวะ (โอซะกะ)
เขตนิชิ (โอซะกะ)
โอซากะ (เมือง)
โดตมโบะริ
ปราสาทโอซะกะ
เขตคิตะ (โอซะกะ)
เขตเท็นโนจิ (โอซะกะ)
สถานีรถไฟโอซะกะ
สถานีรถไฟชินโอซะกะ
นครโอซากะ
อ่าวโอซะกะ
ท่าอากาศยานนานาชาติโอซะกะ
เย็นส์ แบร์เยนสเตน
เย็นส์ แบร์เยนสเตน  หรือรู้จักกันในชื่อ เจ๊บ  เป็นนักออกแบบวิดีโอเกมชาวสวีเดน เป็นโปรแกรมเมอร์และนักออกแบบเกมในบริษัทโมแยง โดยในเวลาต่อมาเขาได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นหัวหน้านำการออกแบบเกม"ไมน์คราฟต์"หลังจากที่ มาร์คุส แพร์สชอน (นอตช์) ลาออกจากตำแหน่งในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2554 เขาเป็นที่รู้จักในเกมภายใต้ชื่อ "jeb_"
ในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 แบร์เยนสเตนได้แต่งงานกับเจนนี แบร์เยนสเตน (เจนนี ทอร์เนลล์)
ในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2558 แบร์เยนสเตนให้กำเนิดบุตรชายชื่อ บีเยิร์น
มหาวิทยาลัยโอซะกะ
โอซะกะ (แก้ความกำกวม)
รถไฟใต้ดินเทศบาลโอซะกะ
ราชวงศ์เหลียงตะวันตก
ราชวงศ์เหลียงตะวันตก (, ; 400 — 421) รัฐใน ยุคห้าชนเผ่าสิบหกแคว้น ของจีนหนึ่งใน "ห้าเหลียง"  สถาปนาโดย ราชสกุลหลี่ ซึ่งเป็น ชาวฮั่น
ช้องมาศ บางชะวงษ์ หรือชื่อเดิม ธนพร บางชะวงษ์ (ชื่อเล่น : กวาง) ช้องมาศ บางชะวงษ์ เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2533
แพงพวยน้ำ
แพงพวยน้ำ  เป็นพืชในสกุลลัดวิเจีย กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา เอเชียถึงออสเตรเลีย ลักษณะเป็นไม้ล้มลุกยาวได้กว่า 4 เมตร ลำต้นอวบน้ำ มีรากตามข้อ ต้นที่ลอยน้ำมีรากหายใจรูปกระสวย แตกกิ่งจำนวนมาก ใบรูปรี ขอบขนานหรือใบพาย ยาวได้ถึง 7 เซนติเมตร ดอกออกเดี่ยว ๆ ตามซอกใบ กลีบเลี้ยงรูปสามเหลี่ยมมี 5 กลีบ ยาว 0.5-1 เซนติเมตร ด้านนอกมีขนสั้นนุ่ม ดอกสีขาว โคนด้านในสีเหลือง กลีบดอกรูปไข่กลับ ยาว 1-1.8 เซนติเมตร เกสรเพศผู้มี 10 อัน ก้านชูอับเรณูยาว 2.5-4 มิลลิเมตร ผลรูปทรงกระบอกยาว 1.2-2.7 เซนติเมตร มีสันตามยาว เกลี้ยงหรือมีขน ภายในมีเมล็ดเรียงเป็นแถวเดียว
ช็อนนัมดรากอนส์
ช็อนนัมดรากอนส์ (전남 드래곤즈) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศเกาหลีใต้ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 ตั้งอยู่ที่เมืองควังยาง จังหวัดช็อลลาใต้ เข้าร่วมแข่งขันเคลีก 1 นับตั้งแต่ฤดูกาล 1995 เป็นต้นมา โดยสโมสรคู่ปรับท้องถิ่นที่สำคัญคือช็อนบุกฮุนไดมอเตอส์ สำหรับช็อนนัมดรากอนส์ เคยใช้ชื่อสโมสรว่า ชุนนัมดรากอนส์ จนถึงวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 2014
สโมสรช็อนนัมก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1994 โดยมีผู้จัดการทีมคนแรกคือ Jung Byung-Tak อดีตปีกซ้ายทีมชาติเกาหลีใต้
วันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1995 ช็อนนัมลงเล่นในเคลีกเป็นนัดแรก โดยฤดูกาลที่ทำผลงานได้ดีที่สุดคือฤดูกาล 1997 ซึ่งช็อนนัมจบอันดับที่สองในเคลีก และคว้าแชมป์โคเรียนเอฟเอคัพ ต่อมาในปี ค.ศ. 1999 ช็อนนัมคว้ารางวัลรองชนะเลิศเอเชียนคัพวินเนอร์สคัพ และในปี ค.ศ. 2007 พวกเขาคว้าแชมป์เอฟเอคัพเป็นสมัยที่สอง
วันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 2007 ช็อนนัมได้ Park Hang-Seo มาเป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ แทนที่ของ Huh Jung-Moo ที่ย้ายไปรับงานผู้จัดการทีมชาติเกาหลีใต้
สวมรอยพยัคฆ์พิทักษ์โลก
"สวมรอยพยัคฆ์พิทักษ์โลก"  เป็นหนังแอคชั่น–คอมเมดี้สร้างเมื่อ ค.ศ. 2002 กำกับโดย เควิน โดโนแวน ร่วมกับแจ็กกี้ ชาน, เจนนิเฟอร์ เลิฟ ฮิววิต และเจสัน ไอแซ็กส์ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับการป้องกันแหล่งน้ำในสหรัฐโดยการทำลายอิเล็กโทรไลต์ที่มีแบคทีเรียให้หมด
ระหว่างการถ่ายทำที่โทรอนโท เฉินหลงและเลิฟ เฮวิตได้ปรากฎบนสื่อและได้อยู่ร่วมกับแฟนคลับ
หนังได้ลงทุนไป 60 ล้านดอลลาห์สหรัฐ ได้กำไรไป 50.5 ล้านดอลลาห์สหรัฐในสหรัฐอเมริกาและ 105.4 ล้านดอลลาห์สหรัฐทั่วโลก
ในรอตเทนโทเมโทส์ หนังได้เรตติ้ง 22% วัดจากรีวิวทั้ง 139 อัน ซึ่งเฉลี่ยได้ 4.3/10 ส่วนเมทาคริติกได้ให้คะแนนหนัง 30 ต่อ 100 คะแนน ส่วนโพลใน CinemaScore ได้ให้หนังอยู่ในเกรด B จากสเกลเกรด A+ ถึง F
God of War, Zhao Yun
Zhao Yun
ชุดตัวอักษรเปอร์เซีย
ชุดตัวอักษรเปอร์เซีย  หรือ ชุดตัวอักษรเปอร์เซีย-อาหรับ เป็นระบบการเขียนที่ใช้ในภาษาเปอร์เซียหลังการพิชิตจักรวรรดิเปอร์เซียโดยมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 7 เป็นต้นมา
อักษรเปอร์เซียได้รับการพัฒนาและสืบทอดโดยตรงจากอักษรอาหรับ หลังการพิชิตเปอร์เซียของมุสลิมและการล่มสลายของจักรวรรดิซาเซเนียนในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ภาษาอาหรับจึงกลายเป็นภาษาของรัฐบาลและโดยเฉพาะอย่างยิ่งศาสนาในเปอร์เซียเป็นเวลาสองศตวรรษ ซึ่งมีราชวงศ์ซัฟฟาริดถึงราชวงศ์ซามานิดในเกรตเตอร์โฆรอซอนช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 เป็นผู้แทนที่อักษรปะห์ลาวีด้วยอักษรอาหรับ
ข้างล่างนี้คือชุดตัวอักษรเปอร์เซียสมัยใหม่ 32 ตัว เนื่องจากเป็นอักษรตัวเขียน ทำให้รูปร่างอักษรเปลี่ยนไปตามตำแหน่งของมัน แบ่งออกเป็น: เดี่ยว, หน้า (เชื่อมทางซ้าย), กลาง (เชื่อมทั้งสองด้าน) และท้าย (เชื่อมทางขวา)
ชื่อของอักษรส่วนใหญ่เหมือนกับอักษรอาหรับ เพียงแต่อ่านเป็นภาษาเปอร์เซีย ชื่ออักษรที่กำกวมคือ ซึ่งเป็นไปได้ทั้ง และ โดยมักแยกเป็น (แปลว่า "คล้าย" ตามอักษร ที่มีฐานเดียวกัน) กับ (แปลว่า "สองตา" ตามรูปกลางของ ) ตามลำดับ
ตารางรวม.