pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2560 สำนักพระราชวังญี่ปุ่นได้ประกาศว่าเจ้าหญิงมาโกะและนายโคมูโระจะมีการหมั้นหมายกัน โดยจะมีพิธีหมั้นในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2561 และจะมีพิธีเสกสมรสในวันที่ 4 พฤศจิกายนปีเดียวกัน ต่อมาในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 สำนักพระราชวังประกาศเลื่อนพิธีเสกสมรสออกไปจนถึงปี พ.ศ. 2563 และให้เหตุผลว่าทั้งสองยังไม่พร้อมสำหรับการเสกสมรส โดยเจ้าหญิงมาโกะทรงกล่าวขออภัยมาด้วยว่า "ข้าพเจ้าขออภัยที่สร้างความวุ่นวายและภาระที่เพิ่มขึ้นแก่ผู้ที่ช่วยเหลือเราในการเตรียมงาน" รวมทั้งเพื่อรอให้ผ่านพ้นพิธีสละพระราชบัลลังก์ของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ พระอัยกาในปี พ.ศ. 2562 ออกไปก่อน ทั้งนี้เจ้าหญิงมาโกะจะเป็นเจ้านายฝ่ายในพระองค์ที่เก้าที่เสกสมรสกับชายสามัญชน และจะต้องลาออกจากฐานันดรศักดิ์ตามกฎมนเทียรบาล แต่พระราชพิธีเสกสมรสถูกระงับไว้ เพราะปัญหาด้านการเงินของมารดานายโคมูโระ นอกจากนี้แหล่งข้อมูลบางแห่งระบุว่าตาของนายโคมูโระมีเชื้อสายเกาหลี
วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2564 สำนักข่าวเอ็นเอชเครายงานข่าวว่าเจ้าหญิงมาโกะจะเสกสมรสกับนายโคมูโระในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2564 แต่จะไม่มีการจัดพิธีหมั้นและพิธีเสกสมรสตามธรรมเนียมญี่ปุ่น รวมทั้งทรงปฏิเสธเงินบำเหน็จการลาออกจากฐานันดรศักดิ์จำนวน 150 ล้านเยน หรือราว 44 ล้านบาท โดยหลังจากพิธีเสกสมรสเสร็จสิ้นลงแล้ว พระองค์จะออกไปใช้ชีวิตกับพระภัสดาที่นิวยอร์ก สหรัฐ
ที่สุดเจ้าหญิงมาโกะและโคมูโระได้จดทะเบียนสมรสภายในหน่วยงานรัฐแห่งหนึ่งเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2564 หรือวันสามวันหลังวันครบรอบวันประสูติของเจ้าหญิง พระองค์ต้องลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์หลังการเสกสมรส เช่นเดียวกับซายาโกะ คูโรดะ ซึ่งเป็นพระปิตุจฉา หลังการจดทะเบียนสมรส มีการตั้งโต๊ะสัมภาษณ์ ทั้งสองจะตอบคำถามที่สื่อมวลชนญี่ปุ่นส่งมาล่วงหน้า ทั้งนี้เพื่อป้องกันคำถามที่รุนแรง เพราะมาโกะยังประชวรด้วยโรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง
มาโกะออกไปประทับ ณ พระตำหนักส่วนพระองค์ย่านชิบูยะเพื่อรอหนังสือเดินทางและวีซ่าสหรัฐ เพราะเมื่อลาออกจากฐานันดรศักดิ์แล้ว จะต้องย้ายออกจากพระราชวังของพระราชวงศ์ตามกฎหมาย และจะติดตามพระภัสดาซึ่งสำเร็จการศึกษาด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยฟอร์ดแฮมใน พ.ศ. 2564 และทำงานในบริษัทกฎหมายโลเวนสไตน์แซนด์เลอร์ แอลแอลพี (Lowenstein Sandler LLP) ในนิวยอร์ก วันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 มาโกะและโคมูโระเดินทางออกจากประเทศญี่ปุ่น เพื่อใช้ชีวิตที่สหรัฐ
เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ
เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ (; ประสูติ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2537) เป็นพระธิดาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ กับเจ้าหญิงคิโกะ พระชายาฯ เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ และเป็นพระภาติยะในสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ
เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ ประสูติเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ณ โรงพยาบาลสำนักพระราชวัง กรุงโตเกียว เป็นพระบุตรองค์ที่สองในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ กับเจ้าหญิงคิโกะ พระชายาฯ มีพระภคินีและพระอนุชาคือ มาโกะ โคมูโระ และเจ้าชายฮิซาฮิโตะแห่งอากิชิโนะ ตามลำดับ
พระองค์เข้ารับการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนประถมกากูชูอิงในเดือนเมษายน พ.ศ. 2544 จนสำเร็จการศึกษาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 แล้วเข้าศึกษาต่อระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมหญิงกากูชูอิงในเดือนเมษายนปีเดียวกัน และสำเร็จการศึกษาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 หลังสำเร็จการศึกษาชั้นเตรียมอุดมก็ทรงศึกษาภาษาอังกฤษ ณ วิทยาลัยทรีนิตีในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ โดยทรงเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาสาขาศึกษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยกากูชูอิงในเดือนเมษายนปีถัดมา ครั้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 ก็ทรงลาออกจากมหาวิทยาลัยเดิม แล้วทรงสอบเข้ามหาวิทยาลัยนานาชาติคริสเตียน คณะศิลปศาสตร์ โดยทรงร่วมพิธีเปิดการศึกษาของมหาวิทยาลัยดังกล่าวเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2558
พ.ศ. 2560 เจ้าหญิงคาโกะตัดสินพระทัยเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาในสหราชอาณาจักรเช่นเดียวกับเจ้าหญิงมาโกะพระภคินีในเดือนกันยายน โดยจะทรงเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยลีดส์ สาขาศิลปะและจิตวิทยาเพราะทรงสนพระทัย พระองค์สำเร็จการศึกษาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561
ในปี พ.ศ. 2546 เจ้าหญิงมาโกะและเจ้าหญิงคาโกะตามเสด็จพระชนกและชนนีเสด็จเยือนประเทศไทยด้วยพระชนกเป็นพระสหายคนสนิทของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งถือเป็นการเสด็จเยือนต่างประเทศครั้งแรกของเจ้าหญิงมาโกะและเจ้าหญิงคาโกะ
พระองค์ตามเสด็จพระบิดามารดาและพระภคินีมาประเทศไทยในวันที่ 7-13 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง การรับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี และทรงร่วมวิจัยปักษีวิทยาของพระชนก
เดือนกันยายน พ.ศ. 2562 เจ้าหญิงคาโกะเสด็จเยือนประเทศออสเตรียและประเทศฮังการีอย่างเป็นทางการ เพียงลำพังพระองค์เป็นครั้งแรก และทรงพบปะกับผู้นำประเทศเหล่านั้นด้วย ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 เจ้าหญิงคาโกะทรงงานนอกเวลาให้กับสหพันธ์คนหูหนวกญี่ปุ่น
เจ้าหญิงคาโกะทรงสนพระทัยสเกตลีลาตั้งแต่ทรงศึกษาในระดับประถมศึกษา ในปี พ.ศ. 2555 พระองค์เป็นตัวแทนของสมาคมสเกตลีลาเมจิจิงงุไกเอ็ง (Meijijingu Gaien Figure Skating Club) และทรงเข้าร่วมการแข่งขันสเกตลีลาฤดูใบไม้ผลิ (Spring Cup Figure Skating Competition) ที่จัดขึ้นโดยสหพันธ์สเกตญี่ปุ่น ซึ่งพระองค์ติดอันดับของเขตชินจุกุ (ทีมบีหญิง-ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 หรือมากกว่า)
เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ มีฐานันดรศักดิ์ที่ "อิมพีเรียลไฮนิส"
เจ้าหญิงคิโกะ พระชายาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ
เจ้าหญิงคิโกะ พระชายาในพระยุพราชฟูมิฮิโตะ (; ประสูติ11 กันยายน พ.ศ. 2509) พระนามเดิม คิโกะ คาวาชิมะ  เป็นพระชายาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ และเป็นพระสุณิสาในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ
เจ้าหญิงคิโกะประสูติที่จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นธิดาของทัตสึฮิโกะ คาวาชิมะ กับคาซูโยะ (สกุลเดิม ซูงิโมโตะ) ครอบครัวของพระองค์ย้ายไปอาศัยที่ฟิลาเดลเฟีย สหรัฐในปี พ.ศ. 2510 หลังพระชนกเข้าศึกษาต่อ ณ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย จนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาวิทยาศาสตร์ภูมิภาค เมื่อปี พ.ศ. 2514 และเป็นอาจารย์ผู้สอนในมหาวิทยาลัยดังกล่าวหลังจากนั้น
ทรงเข้ารับการศึกษาระดับประถมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษาจากเวียนนา ประเทศออสเตรีย ด้วยเสด็จย้ายตามพระชนก ที่ขณะนั้นพระชนกเป็นหัวหน้านักวิจัยของสถาบันวิเคราะห์ระบบประยุกต์นานาชาติ (Institute for Applied Systems Analysis) ในลาเซินบวร์ค ประเทศออสเตรีย ที่เขาได้ศึกษาวิทยาศาสตร์เชิงพื้นที่ และร่วมกิจกรรมขององค์การนอกภาครัฐ ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงคิโกะจึงสามารถตรัสภาษาอังกฤษและเยอรมันได้ดี ครั้นในปี พ.ศ. 2515 ครอบครัวได้ย้ายกลับมายังประเทศญี่ปุ่น พระชนกเข้าเป็นอาจารย์วิชาเศรษฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัยกากูชูอิงในโตเกียว ครอบครัวของพระองค์จึงพำนักอยู่ในห้องชุดขนาดเล็กภายในมหาวิทยาลัย
เจ้าหญิงคิโกะทรงเข้าศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขาจิตวิทยา คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยกากูชูอิงจนสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2532 ทรงศึกษาต่อระดับปริญญาโทสาขาจิตวิทยาสังคม จากบัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยกากูชูอิงเมื่อปี พ.ศ. 2538 และปริญญาเอกสาขาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยโอจาโนมิซุเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556
พระองค์ทรงเข้าร่วมโครงการเรือเยาวชนเอเชียอาคเนย์ (The Ship for Southeast Asian and Japanese Youth Program) เมื่อปี พ.ศ. 2530 และยังทรงสนับสนุนโครงการนี้
เจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะทรงขอเจ้าหญิงคิโกะเสกสมรสเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ขณะที่ทั้งสองพระองค์ยังศึกษาระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยกากูชูอิง สามปีต่อมาสำนักพระราชวังจึงได้ประกาศแถลงการณ์เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2532 ว่าทั้งสองจะทรงหมั้นกัน โดยพระราชพิธีหมั้นถูกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2533 แต่ยังไม่มีกำหนดการณ์สำหรับพระราชพิธีเสกสมรส เนื่องจากอยู่ในช่วงไว้อาลัยการสวรรคตของจักรพรรดิโชวะซึ่งเสด็จสวรรคตในเดือนมกราคม พ.ศ. 2532
พระราชพิธีเสกสมรสถูกจัดขึ้นแบบส่วนพระองค์เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ณ ศาลเจ้าภายในพระราชวังหลวงโตเกียว ซึ่งในพระราชพิธีเสกสมรสนั้นเจ้าชายฟูมิฮิโตะได้รับพระราชทานอิสริยยศเป็น "อากิชิโนะโนะมิยะ" ส่วนพระองค์ก็ได้รับพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงพระชายา
ทั้งนี้พระราชพิธีหมั้นและเสกสมรสนี้ถือเป็นความเสื่อมเสียยิ่งในสายตาของเจ้าพนักงานสำนักพระราชวัง เพราะเจ้าชายฟูมิฮิโตะเสกสมรสขณะที่ยังทรงศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยกากูชูอิง และเสกสมรสก่อนมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะพระเชษฐา เจ้าพนักงานในสำนักพระราชวังจึงพยายามต่อต้านพระราชพิธีเสกสมรส นอกจากนี้เจ้าหญิงคิโกะคือเป็นสุภาพสตรีชนชั้นกลางพระองค์แรกที่เสกสมรสเข้าไปในพระราชวงศ์ สื่อมวลชนให้สมญาแด่พระองค์ว่า "เจ้าหญิงห้องชุด" (the apartment princess) ต่างจากสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ ที่แม้ว่าจะมีพระชาติกำเนิดเป็นสตรีสามัญก็จริง แต่พื้นฐานครอบครัวขององค์จักรพรรดินีมีฐานะร่ำรวย
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา ทั้ง 2 ประทับอยู่ในเขตพระราชฐานอากาซากะ แขวงมินาโตะ โตเกียว มีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ คือ
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ครั้งที่ 33
การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนส์คัพ ครั้งที่ 33 ประจำปี พ.ศ. 2552 จัดขึ้นโดยสโมสรฟุตบอลชลบุรีได้เป็นเจ้าภาพ จัดแข่งขันระหว่างวันที่ 1 - 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 โดยในการแข่งขันครั้งนี้ มี 21 ทีมสโมสรจากประเทศไทย และ 2 ทีมสโมสรจากประเทศเกาหลีใต้เข้าร่วมการแข่งขัน การแข่งขันรอบคัดเลือกทำการแข่งขันใน 5 สนามกีฬาใน 4 จังหวัดและแข่งขันรอบสุดท้ายที่ สนามฟุตบอลสิรินธร โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยทีมชนะเลิศจะได้ครองถ้วยพระราชทานเป็นเวลา 1 ปี พร้อมเงินรางวัล 300,000 บาท รองชนะเลิศ 150,000 บาท อันดับ 3 รับเงินรางวัล 100,000 บาท
"ดูเพิ่มเติม ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ครั้งที่ 33 รอบคัดเลือก"
กลุ่ม บี มีสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน
กลุ่ม ซี มีสโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน
กลุ่ม ดี มีสโมสรฟุตบอลสุพรรณบุรี เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน
กลุ่ม อี มีสโมสรฟุตบอลฮากกา เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน โดยใช้ผู้เล่นของศรีราชา เอฟซี
ในการแข่งขันรอบสุดท้ายจะจัดขึ้นที่สนามฟุตบอลสิรินธร โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยจะมี 8 สโมสรเข้าร่วมได้แก่ 5 สโมสรจากรอบคัดเลือก 2 สโมสรรับเชิญจากประเทศเกาหลีใต้
และสโมสรฟุตบอลชลบุรี เจ้าภาพการแข่งขันในครั้งนี้
รางวัลยอดเยี่ยม.
นักเตะยอดเยี่ยม ควีนส์สตาร์.
ผู้รักษาประตู: แช อิม คิว (ฮาเลลูยา)
กองหลัง: จู ฮอน โอ (ฮาเลลูยา), อกัสซู, ชลากร สงวนดี (บีอีซี เทโรศาสน), ณัฐพงษ์ สมณะ (ชลบุรี)
กองกลาง: อาทิตย์ สุนทรพิธ (ชลบุรี), พิชิต ใจบุญ (บีอีซี เทโรศาสน), สมภพ นิลวงศ์ (พัทยา ยูไนเต็ด)
กองหน้า: คัง แต ซอง (ฮาเลลูยา), สมชาย สิงห์มณี (พัทยา ยูไนเต็ด), แอนเดอร์สัน (ชลบุรี)
ฮันส์ แม็มลิง
ฮันส์ แม็มลิง (; ราว ค.ศ. 1430 - 11 สิงหาคม ค.ศ. 1494) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา คริสต์ศตวรรษที่ 15
ฮันส์ แม็มลิงเกิดเมื่อราวปี ค.ศ. 1430 ที่เซลิเกินชตัท ใกล้เมืองแฟรงก์เฟิร์ตในประเทศเยอรมนี เชื่อกันว่าได้ฝึกงานที่ไมนทซ์ (Mainz) หรือโคโลญและต่อมาไปทำงานที่เนเธอร์แลนด์ให้กับโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน ราวระหว่างปี ค.ศ. 1455-1460 หลังจากนั้นแม็มลิงก็เดินทางไปบรูชราวปี ค.ศ. 1465
มีเรื่องที่ค่อนข้างเคลือบแคลงเล่ากันว่าแม็มลิงหลังจากที่ได้รับความบาดเจ็บในยุทธการที่น็องซี (Battle of Nancy) ก็ไปพักตัวอยู่ที่สถานพยาบาลที่เมืองบรูชและเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณแม็มลิงก็ไม่ยอมรับค่าจ้างภาพที่เขียนให้สถานพยาบาล จริงแล้วแม็มลิงก็เขียนภาพหลายภาพให้สถานพยาบาลในปี ค.ศ. 1479 และปี ค.ศ. 1480 และก็น่าจะเป็นไปได้ว่าเป็นที่รู้จักของผู้อุปถัมภ์ที่นั่นก่อน
แม็มลิงมีความเกี่ยวข้องเพียงเล็กน้อยกับทางการทหารโดยการมีชื่อในรายการผู้ให้จักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 1 ยืมทุนในการต่อต้านการรุกรานของฝรั่งเศสระหว่างปี ค.ศ. 1480 ถึงปี ค.ศ. 1477 เมื่อถูกแจ้งอย่างเข้าใจผิดว่าเสียชีวิตในสงครามแม็มลิงกำลังทำงานฉากแท่นบูชาสำหรับสมาคมผู้ค้าหนังสือที่บรูช งานเขียนชิ้นนี้ชื่อ "ความเศร้าเจ็ดอย่างของพระแม่มารี" (Seven Griefs of Mary) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งตูรินและเป็นงานเขียนที่ทำในสมัยที่มีฝีมือเต็มตัว แต่ก็มิได้ด้อยไปกว่างานเขียนที่ทำในปี ค.ศ. 1479 ที่สถานพยาบาลเซนต์จอห์น และไม่น่าสนใจน้อยไปกว่าภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" (The Last Judgment) ที่เขียนในคริสต์ศตวรรษ 1470 ที่ตั้งอยู่ที่วัดเซ็นต์แมรีที่ Gdańsk ซึ่งเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นภาพที่เขียนโดยแม็มลิง
หลักฐานเหล่านี้ทำให้ทราบว่าแม็มลิงเป็นจิตรกรมีชื่อที่ตั้งหลักแหล่งอยู่ที่บรูชในปี ค.ศ. 1473 ภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" เป็นภาพที่ขายให้กับพ่อค้าที่เมืองบรูชผู้นำไปกับเรือที่จะเดินไปเมดิเตอร์เรเนียนแต่มาถูกจับโดยเพาล์ เบเนอเคอ (Paul Beneke) ในปีเดียวกัน การที่ภาพเขียนถูกซื้อโดยตระกูลเมดีชีทำให้ทราบได้ว่าแม็มลิงต้องมีชื่อเสียงพอสมควร
นอกจากนั้นงานเขียนของแม็มลิงมีส่วนเกี่ยวข้องกับราชสำนักเบอร์กันดี ในการสำรวจสมบัติของอาร์ชดัชเชสมาร์กาเร็ตแห่งออสเตรีย (Archduchess Margaret of Austria) ที่ทำในปี ค.ศ. 1524 กล่าวเป็นนัยถึงบานพับภาพ "God of Pity" โดยโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน ที่ปีกเป็นภาพเทวดาที่เขียนโดย "มาสเตอร์ฮันส์" เดิมเชื่อกันว่าฟัน เดอร์ไวเดินเป็นจิตรกรของตระกูลการเขียนของบรูชจนมาเมื่อมีหลักฐานที่พิสูจน์ว่าฟัน เดอร์ไวเดินทำงานอยู่ที่ตูร์แน (Tournai) และตั้งหลักฐานอยู่ที่บรัสเซลส์ แม้ว่าชีวิตเบื้องต้นของแม็มลิงจะไม่เป็นที่รู้กันแต่ก็เห็นได้ชัดว่าจากลักษณะการเขียนว่าแม็มลิงได้รับการศึกษาจากฟัน เดอร์ไวเดิน และอาจจะเป็นได้ว่าฟัน เดอร์ไวเดินได้รับงานจ้างจากบรัสเซลส์และได้นำตัวลูกศิษย์ไปบรูชด้วย
รายการข้างล่างนี้เป็นงานสมัยต้น ๆ ของแม็มลิง :
Hans Memling
เปตรึส คริสตึส
เปตรึส คริสตึส (; ราว ค.ศ. 1410/ค.ศ. 1420 - ราว ค.ศ. 1475/ค.ศ. 1476) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมันในหัวข้อที่เกี่ยวกับศิลปะคริสเตียนและการเขียนภาพเหมือน
เปตรึส คริสตึสเกิดเมื่อราวระหว่างปีค.ศ. 1410-ค.ศ. 1420 ที่เมืองบาร์เลอ-แฮร์โตค (Baarle-Hertog) ใกล้กับแอนต์เวิร์ปในประเทศเบลเยียมปัจจุบัน คริสตึสทำงานส่วนใหญ่ที่บรูชตั้งแต่ปี ค.ศ. 1444 เป็นที่เชื่อกันมานานแล้วว่าคริสตึสเป็นลูกศิษย์และทำงานต่อจากยัน ฟัน ไอก์ งานบางชิ้นก็สับสนกันว่าเป็นงานของฟัน ไอก์ เมื่อฟัน ไอก์เสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1441 คริสตึสก็รับช่วงทำโรงฝึกงานต่อและซื้อสัญชาติในปี ค.ศ. 1444 สามปีหลังจากที่ฟัน ไอก์เสียชีวิต อันที่จริงแล้วคริสตึสก็ควรจะได้สัญชาติหลังจากที่ทำงานในโรงฝึกงานของฟัน ไอก์ มาได้หนึ่งปีและหนึ่งวันตามธรรมเนียม หรืออาจจะว่าได้ว่าแม้ว่าจะเป็นผู้รับช่วงต่อในการเขียนภาพแบบบรูช แต่ก็มิได้หมายความว่าจะเป็นลูกศิษย์ และอันที่จริงแล้วจากการค้นคว้าเมื่อไม่นานมานี้พบว่าคริสตึสเป็นจิตรกรอิสระที่มีผลงานที่แสดงว่ามีอิทธิพลจากศิลปินหลายคนรวมทั้งดีร์ก เบาตส์, โรเบิร์ต กัมปิน และโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน
การทับศัพท์เป็นภาษาไทยจากสัทอักษรสากล
เติ้ง ลี่จุน
พระรามสัมพุทธเจ้า
พระรามะสัมมาสัมพุทธเจ้า ปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ กล่าวถึงว่า หลังจากที่หมดยุคศาสนาของ พระศรีอาริยเมตไตรยสัมมาสัมพุทธเจ้า แผ่นดินถูกทำลาย และได้เกิดแผ่นดินใหม่จนนับไม่ถ้วนแล้ว
จนถึงแผ่นดินใหม่เรียกว่า มัณฑกัปป์มีพระพุทธเจ้า บังเกิดขึ้นมา 2 พระองค์ได้แก่ พระรามะสัมพุทธเจ้า และพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์นั้นต้องบำเพ็ญบารมี อย่างยิ่งยวด โดยพระรามะสัมพุทธเจ้า พระองค์นี้ ครั้งหนึ่งย้อนกลับไปในสมัย พระกัสสปะพุทธเจ้า พระองค์เกิดในตระกูลพราหมณ์ ชื่อว่า นารทมาณพ วันหนึ่งได้พบกับ พระกัสสปะพุทธเจ้า เกิดความยินดี เลื่อมใสเป็นอย่างมาก จึงทำการสักการบูชาด้วยการใช้ผ้า 2 ผืนชุบน้ำมันพันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าทั้ง 2 ข้าง และจุดไฟ ถวายเป็นพุทธบูชาแด่องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ถึงเวลาเช้ามืด ครั้นนารทมาณพดับจิตแล้วได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตและจุดที่ทำการเผาร่างกายนั้นบังเกิดดอกบัวผุดขึ้น ครั้งนั้น พระกัสสปะพุทธเจ้า จึงตรัสพยากรณ์ว่า มาณพนี้จะได้เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในมัณฑกัปป์นี้
ด้วยอานิสงส์ที่บูชาร่างกายเป็นปรมัตถบารมีนี้จึงทำให้พระองค์มีพระวรกายสูง 80 ศอกและมีพระชนมายุ 9 หมื่นปี
พระองค์เจ้าโสมาวดี
พระเจ้ามีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย
สมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย หรือ สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนีย (; 25 ตุลาคม ค.ศ. 1921 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรโรมาเนีย ครองราชย์ตั้งแต่วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1927 ถึง 8 มิถุนายน ค.ศ. 1930 และเป็นกษัตริย์อีกครั้งตั้งแต่วันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1940 จนกระทั่งทรงถูกบังคับให้สละราชบัลลังก์ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947
ไม่นานนักหลังจากเสด็จพระราชสมภพ มกุฎราชกุมารคาโรลแห่งโรมาเนีย พระราชชนกของพระองค์ ทรงมีความสัมพันธ์อันน่าอื้อฉาวกับมักดา ลูเปสคู ในปีค.ศ. 1925 มกุฎราชกุมารคาโรลทรงถูกกดดันให้สละสิทธิในราชบัลลังก์และทรงเสด็จลี้ภัยไปยังปารีสร่วมกับลูเปสคู ในปีค.ศ. 1927 เจ้าชายมีไฮได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ หลังจากการสวรรคตของพระอัยกาคือ กษัตริย์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 โดยกษัตริย์มีไฮยังทรงพระเยาว์ จึงมีการตั้งสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ขึ้นมาประกอบด้วย เจ้าชายนิโคไล พระปิตุลาของพระองค์ อัครบิดร มิรอน คริสเตอา และประธานศาลสูงสุด จีออร์เก บุซดูกัน แต่พิสูจน์แล้วว่าสภาผู้สำเร็จราชการไม่มีประสิทธิภาพ และในปีค.ศ. 1930 เจ้าชายคาโรลเสด็จกลับโรมาเนียและครองราชย์เป็นกษัตริย์แทนพระราชโอรส ครองราชย์ในนามว่า กษัตริย์คาโรลที่ 2 เป็นผลให้เจ้าชายมีไฮกลายเป็นรัชทายาทอีกครั้งและทรงได้รับพระอิสริยยศเพิ่มเติมคือ แกรนด์วอยโวดแห่งอัลบา-อูเลีย
กษัตริย์คาโรลที่ 2 ถูกปลดจากราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 1940 และมกุฎราชกุมารมีไฮทรงเป็นพระมหากษัตริย์อีกครั้ง ภายใต้รัฐบาลเผด็จการทหารของเอียน อันโตเนสคู โรมาเนียปรับตัวเข้าร่วมกับนาซีเยอรมนี ในปีค.ศ. 1944 กษัตริย์มีไฮทรงก่อรัฐประหารต่อต้านอันโตเนสคู ทรงแต่งตั้งคอนสแตนติน ซานาเทสคูขึ้นดำรงตำแหน่งแทน และต่อมาได้ประกาศฟื้นสัมพันธ์กับฝ่ายสัมพันธมิตร ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 ด้วยแรงกดดันทางการเมืองบีบบังคับให้กษัตริย์มีไฮทรงแต่งตั้งคณะรัฐบาลนิยมสหภาพโซเวียตที่นำโดย เปตรู กรอซา ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 ถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1946 กษัตริย์มีไฮทรงดำเนินการ "โจมตีโดยพระราชวงศ์" และไม่ทรงประสบความสำเร็จในการต่อต้านรัฐบาลของกรอซาที่ถูกควบคุมโดยคอมมิวนิสต์ โดยพระองค์ปฏิเสธที่จะลงพระปรมาภิไธยและรับรองพระราชกฤษฎีกาต่างๆ ในเดือนพฤศจิกายน กษัตริย์มีไฮเสด็จร่วมพระราชพิธีอภิเษกสมรสของพระญาติคือ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ในอนาคตกับเจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์กที่ลอนดอน ไม่นานหลังจากนั้น ช่วงเช้าของวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947 นายกรัฐมนตรีกรอซาได้มาเข้าเฝ้ากษัตริย์มีไฮและบีบบังคับให้พระองค์สละราชบัลลังก์ กษัตริย์มีไฮทรงถูกเนรเทศ พระราชทรัพย์ถูกยึด และมีการถอดความเป็นพลเมืองของพระองค์ ในปีค.ศ. 1948 พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงแอนน์แห่งบูร์บง-ปาร์มา (ต่อมาเป็นที่รู้จักในพระนาม สมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย) ทรงมีพระราชธิดาร่วมกัน 5 พระองค์ และท้ายที่สุดทั้งสองพระองค์ประทับที่สวิตเซอร์แลนด์
ช่วงต้นของพระชนมชีพ.
เจ้าชายมีไฮเสด็จพระราชสมภพในปีค.ศ. 1921 ณ ปราสาทเปเลส เมืองซีนาเอีย ราชอาณาจักรโรมาเนีย ทรงเป็นพระราชโอรสในมกุฎราชกุมารคาโรลแห่งโรมาเนียกับมกุฎราชกุมารีเฮเลน พระองค์เสด็จพระราชสมภพในรัชกาลของกษัตริย์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 และพระองค์มีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าคอนสแตนตินที่ 1 แห่งกรีซ
มกุฎราชกุมารคาโรลมีความสัมพันธ์ที่น่าอื้อฉาวกับมักดา ลูเปสคู พรรคเสรีนิยมแห่งชาติซึ่งเป็นพรรคที่ครอบงำการเมืองโรมาเนียนั้นไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับความสัมพันธ์ของมกุฎราชกุมารคาโรลและลูเปสคู เมื่อพรรคทราบว่าองค์มกุฎราชกุมารทรงตั้งตนเป็นศัตรูกับพวกเขา ทางพรรคจึงดำเนินการหาทางกีดกันพระองค์ออกจากราชบัลลังก์ การรณรงค์ที่ยืดเยื้อของพรรคเสรีนิยมแห่งชาตินั้นมีความเกี่ยวข้องน้อยมากในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างมกุฎราชกุมารคาโรลและมักดา ลูเปสคู แต่จุดมุ่งหมายหลักของพรรคคือ ความพยายามกำจัด "ปืนใหญ่ที่หย่อนยาน" อย่างตัว มกุฎราชกุมารคาโรล เนื่องจากแน่ใจว่าถ้าพระองค์ได้ครองราชบัลลังก์ พระองค์จะต้องกีดกันไม่ให้พรรคเสรีนิยมแห่งชาติมีอำนาจเหนือการเมือง ดังที่พระมหากษัตริย์โฮเอ็นโซลเลิร์นเคยทำมาก่อน
มกุฎราชกุมารต้องสละสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์ในเดือนธันวาคม ปีค.ศ. 1925 และต้องเสด็จออกจากประเทศไป อย่างไรก็ตามทั้งกษัตริย์เฟอร์ดินานด์และสมเด็จพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย พระอัยกาและพระอัยยิกาก็ไม่ทรงเต็มพระทัยที่จะปล่อยให้ประเทศอยู่ภายใต้พระหัตถ์ของพระนัดดา ซึ่งมีพระชนมายุเพียง 5 พรรษา แม้ว่าจะทรงได้รับการดูแลจากคณะผู้สำเร็จราชการ เนื่องจากทรงกลัวว่าดินแดนที่ได้รับในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งจะถูกอ้างสิทธิโดยประเทศเพื่อนบ้านและความผันผวนทางการเมืองอาจจะนำไปสู่ความไม่สงบได้ เจ้าชายไมเคิลทรงสืบราชบัลลังก์ต่อโดยอัตโนมัติหลังจากการสวรรคตของกษัตริย์เฟอร์ดินานด์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1927 ก่อนวันคล้ายเสด็จพระราขสมภพครบ 6 ชันษาของพระองค์ หลังจากนั้นทรงเข้าศึกษาในโรงเรียนพิเศษที่พระราชชนกของพระองค์ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1932
การครองราชย์ครั้งที่หนึ่ง.
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ประกอบด้วยเจ้าชายนิโคไล พระปิตุลาของพระองค์ อัครบิดร มิรอน คริสเตอา และประธานศาลสูงสุด จีออร์เก บุซดูกัน (และเดือนตุลาคม ในปี 1929 บุซดูกันถึงแก่อสัญกรรม คอนสแตนติน ซาราตีอานู จึงดำรงตำแหน่งแทน) คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ปฏิบัติหน้าที่ในพระนามของพระมหากษัตริย์วัย 5 พรรษา อย่างกษัตริย์มีไฮที่ 1 ซึ่งสืบราชบัลลังก์หลังจากกษัตริย์เฟอร์ดินานด์สวรรคตในปีค.ศ. 1927 เจ้าชายนิโคไลทรงเป็นเหมือนผู้สำเร็จราชการคนที่หนึ่งอย่างไม่เป็นทางการ พระองค์ไม่พอพระทัยที่ต้องละทิ้งหน้าที่ทางทหารในราชนาวีอังกฤษ และไม่ทรงสนพระทัยในการเมือง พระองค์จึงพยายามดำเนินการตามแนวทางของพระราชชนก คือการร่วมมือกับพรรคเสรีนิยมแห่งชาติ และต่อต้านพรรคเกษตรกรแห่งชาติ โดยเสนอว่าทางคณะผู้สำเร็จราชการจะแต่งตั้งรัฐบาลแห่งชาติภายใต้อียอน อี. เช. บราเตียนู นายกรัฐมนตรีหลายสมัยของโรมาเนีย แต่บราเตียนูปฏิเสธแนวคิดของผู้สำเร็จราชการ พรรคเสรีนิยมแห่งชาตินั้นส่วนใหญ่ได้รับพลังขับเคลื่อนจากตระกูลบราเตียนูที่ทรงพลังในการใช้อำนาจในพรรค แต่บราเตียนูถึงแก่อสัญกรรมในปีค.ศ. 1927 ตระกูลบราเตียนูไม่สามารถตกลงกันเรื่องผู้สืบทอดได้ อันนำมาซึ่งอำนาจของพรรคเสรีนิยมที่เริ่มเข้าสู่จุดเสื่อม ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปในปีค.ศ. 1928 พรรคเกษตรกรแห่งชาติ ภายใต้อียูลิว มานิว ได้รับชัยชนะด้วยคะแนนเสียง 78% เจ้าชายนิโคไล ซึ่งเป็นประธานสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ นั้นทรงเป็นมิตรไมตรีกับพรรคเสรีนิยมแห่งชาติ นายกรัฐมนตรีคนใหม่อย่างมานิวจึงมีความตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะก่อรัฐประหาร ยุบสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพื่อทูลเชิญเจ้าชายคาโรลให้เสด็จกลับมาครองราชย์หลังจากเขาทำการติดต่อกับเจ้าคาโรลมาในระยะเวลาหนึ่ง
หลังจากบุซดูกัน หนึ่งในผู้สำเร็จราชการถึงแก่อสัญกรรมในปีค.ศ. 1929 ความนิยมในสมเด็จพระราชินีมารี พระอัยยิกาของกษัตริย์มีไฮ ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงในช่วงนี้และหลังจากที่ทรงปฏิเสธที่จะเป็นส่วนหนึ่งของสภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในปี ค.ศ. 1929 พระนางทรงถูกกล่าวหาโดยสื่อและแม้กระทั่งเจ้าหญิงเฮเลนว่าทรงวางแผนก่อรัฐประหารทั้งๆที่ไม่ประสงค์ที่จะยุ่งเกี่ยวการเมืองแล้ว เมื่อสมเด็จพระราชินีมารีทรงปฏิเสธ คอนสแตนติน ซาราตีอานูจึงดำรงตำแหน่งแทน ซึ่งเป็นกลุ่มผู้สำเร็จราชการที่ไม่มีความทะเยอทะยานทางการเมืองใดๆเลย รวมถึงไม่มีประสิทธิภาพในการบริหารกิจการของประเทศ ตามบันทึกของนิโคไล ออร์กาอ้างว่า พระอัครบิดร มิรอน คริสเตอาได้พูดว่า
"คณะผู้สำเร็จราชการทำงานไม่ได้เพราะไม่มีผู้นำ เจ้าชายทรงพระโอสถมวน ซาราตีอานูมัวแต่อ่านหนังสือ และข้าพเจ้าเป็นพระ ทำได้เพียงแค่เป็นผู้ไกล่เกลี่ยเท่านั้น"
ทศวรรษที่ 1930 และรัชสมัยกษัตริย์คาโรล.
วันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1930 เจ้าชายคาโรลเสด็จกลับประเทศหลังจากคำกราบทูลเชิญของเหล่านักการเมืองที่นำโดยนายกรัฐมนตรี อียูลิว มานิวจากพรรคเกษตรกรแห่งชาติ เหล่านักการเมืองไม่พอใจคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่ไม่มีความสามารถและยิ่งเข้าสู่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ การมีประมุขที่เข้มแข็งย่อมจำเป็น เจ้าชายคาโรลทรงได้รับการยอมรับจากรัฐสภาในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนียในวันถัดมา เจ้าชายมีไฮถูกถอดออกจากตำแหน่งพระมหากษัตริย์แต่ได้ดำรงตำแหน่งรัชทายาท พระยศ มกุฎราชกุมาร และทรงได้รับพระอิสริยยศเพิ่มเติมคือ แกรนด์วอยโวดแห่งอัลบา-อูเลีย
ในทศวรรษต่อมากษัตริย์คาโรลที่ 2 จะทรงพยายามเข้าไปมีบทบาททางสังคมการเมืองโรมาเนีย โดยครั้งแรกทรงใช้พระราชอำนาจจัดการความเป็นศัตรูกันระหว่างพรรคเกษตรกรและพรรคเสรีนิยมและฝ่ายต่อต้านชาวยิว ต่อมา (มกราคม ค.ศ. 1938) ทรงใช้พระราชอำนาจแต่งตั้งรัฐมนตรีประจำกระทรวงต่างๆ กษัตริย์คาโรลที่ 2 ทรงพยายามจัดตั้งลัทธิบูชาบุคคลของพระองค์เองเพื่อต่อต้านอิทธิพลที่กำลังเติบโตขึ้นของพวกผู้พิทักษ์เหล็ก (Iron Guard) เช่นการจัดตั้งกองกำลังกึ่งทหารยุวชน ที่เรียกว่า สตราจาเตรี (Straja Țării) ในปีค.ศ. 1935 สแตนลีย์ จี. เพนย์ นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน บรรยายถึงกษัตริย์คาโรลที่ 2 ว่าเป็น "กษัตริย์ที่น่าเหยียดหยาม เลวทรามและกระหายอำนาจที่สุด มากกว่าราชบัลลังก์แห่งอื่นใดในยุโรปศตวรรษที่ 20" กษัตริย์คาโรลทรงปกครองผ่านกลไกอำนาจที่ไม่เป็นทางการคือ "คามาริลลา" ซึ่งประกอบด้วยเหล่าข้าราชบริพาร นักการทูตอาวุโส เจ้าหน้าที่ทางทหาร นักการเมืองและนักอุตสาหกรรม ซึ่งต้องพึ่งพาความโปรดปรานจากกษัตริย์ในการส่งเสริมอาชีพการงานของพวกเขา สมาชิกคนสำคัญของกลุ่มคามาริลลา คือ มาดามลูเปสคู พระสนมของพระองค์เอง ซึ่งเป็นผู้ถวายคำแนะนำทางการเมืองของกษัตริย์คาโรลที่สำคัญมาก นายกรัฐมนตรีมานิวเชิญกษัตริย์คาโรลสู่บัลลังก์เพียงเพราะความกลัวคณะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของยุวกษัตริย์มีไฮที่ 1 ถูกครอบงำโดยพรรคเสรีนิยมแห่งชาติซึ่งแน่ใจว่าพรรคเสรีนิยมจะชนะการเลือกตั้งเสมอ มาดามลูเปสคูนั้นไม่เป็นที่ชื่นชอบของประชาชนชาวโรมาเนียเลย และนายกรัฐมนตรีมานิวทูลขอให้กษัตริย์คาโรลทรงคืนดีกับเจ้าหญิงเฮเลนแห่งกรีซเพื่อเป็นราคาสำหรับที่เขาทวงคืนราชบัลลังก์ให้พระองค์ สมเด็จพระราชินีมารี พระราชชนนีของพระองค์ก็ทรงทูลขอให้นำเจ้าหญิงเฮเลนกลับมา แต่กษัตริย์คาโรลทรงผิดคำสัญญาและพระองค์ทรงเริ่มประทับอยู่กับมาดามลูเปสคูอีกครั้ง นายกรัฐมนตรีมานิวจึงลาออกจากตำแหน่งเพื่อเป็นการประท้วงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1930 และเขาจึงกลายเป็นศัตรูคนสำคัญของกษัตริย์คาโรล กษัตริย์คาโรลที่ 2 ทรงถอดถอนพระนางมารี พระราชชนนีออกจากบทบาททางการเมืองและทรงพยายามทำลายความนิยมในตัวพระชนนี เป็นผลให้พระนางมารีต้องเสด็จออกจากบูคาเรสต์และทรงใช้พระชนมชีพที่เหลือในชนบท หรือไม่ก็พระตำหนักของพระองค์ที่ทะเลดำ ในปี ค.ศ. 1937 พระองค์ทรงพระประชวรด้วยโรคตับแข็งและสิ้นพระชนม์ในปีถัดมา
ต่อมาในที่สุดนายกรัฐมนตรีมานิวก็พ่ายแพ้กลอุบายทางการเมืองของกษัตริย์คาโรลที่ 2 โดยทรงปลดคณะรัฐบาลและเข้าควบคุมการเมืองเองโดยใช้กลไกของกลุ่มคามาริลลา และทรงพยายามกำจัดกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กของคอร์เนลิว เซลีอา คอดรีอานูที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับพระองค์