pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ มนตรี จุฬาวัฒนฑล (28 กรกฎาคม 2485 - ) นักวิจัยที่มีผลงานทางด้านชีวเคมีของระบบสืบพันธุ์เพศชาย, ชีวเคมีจากพืช, เลคติน และมันสำปะหลัง เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนโยบายและการบริหารจัดการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานพัฒนาการวิจัยการเกษตร (องค์การมหาชน) กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และประธานสาขาวิทยาศาสตร์เคมีและเภสัช สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.มนตรี จุฬาวัฒนฑล ทำงานวิจัยด้านชีวเคมีของระบบสืบพันธุ์เพศชายที่ช่วยชี้นำการคุมกำเนิดวิธีใหม่ และเทคโนโลยีชีวภาพของการสืบพันธุ์ งานวิจัยเกี่ยวกับเลคติน ที่มีคุณค่าต่อการประยุกต์ในทางการแพทย์และการเกษตร ผลงานวิจัยเกี่ยวกับชีวเคมีของมันสำปะหลัง โดยค้นพบตัวยับยั้งที่ช่วยควบคุมปริมาณลินามารินซึ่งเป็นต้นเหตุของพิษไซยาไนด์ในมันสำปะหลัง โดยมีบทความที่ตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารวิชาการระดับนานาชาติ จำนวน 57 เรื่อง ตำราและบทความวิชาการ 9 เรื่อง เป็นผู้แต่งตำรา "ชีวเคมี" "วิถีเมตาบอลิสม" และ "เมตาบอลิสม" ได้รับการนิยมใช้แพร่หลายในมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ
สมเด็จพระมหาธีรราชเจ้า
สมเด็จพระศรีสุริเยนทร์
เป้ ไฮ-ร็อก
อ.หนองใหญ่
อ.เมืองชลบุรี
อ.พนัสนิคม
มหาวิทยาลัยอ๊อกฟอร์ด
ธนาคารสยามกัมมาจล
อำเภอพนัสนิคม
พนัสนิคม เป็นอำเภอของจังหวัดชลบุรี พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ประชากรส่วนใหญ่นับถือพุทธศาสนา อดีตมีสถานะเป็นเมืองชั้นจัตวา ชื่อเมืองพนัสนิคม สังกัดกรมท่า ต่อมาย้ายไปสังกัดกระทรวงมหาดไทย และมาเป็นอำเภอพนัสนิคมขึ้นกับเมืองชลบุรี มณฑลปราจีน ในปัจจุบันเป็นอำเภอในจังหวัดชลบุรี
อำเภอพนัสนิคมตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดชลบุรี ห่างจากตัวจังหวัดไปทางตะวันออกประมาณ 22 กิโลเมตรตามเส้นทางถนนศุขประยูร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อนึ่งเมืองพนัสนิคมเดิมเป็นอำเภอที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดชลบุรี ปัจจุบันมีอาณาเขตเดิมอยู่ในอำเภออื่น ดังนี้
1.บ้านท่าตะกูด เป็นหมู่บ้านขึ้นกับเมืองพนัสนิคม สังกัดกรมท่า ในปี พ.ศ. 2441 มีการปฏิรูปการปกครองจัดตั้งมณฑลเทศาภิบาล ยกฐานะเป็นอำเภอท่าตะกูดและในปี พ.ศ. 2460 เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอพานทอง
2.ตำบลหนองอิรุณและตำบลคลองพลู เป็นตำบลขึ้นกับอำเภอพนัสนิคม ในปี พ.ศ. 2481 ได้โอนย้ายมาขึ้นกับอำเภอบ้านบึง ในปี พ.ศ. 2517 จัดตั้งตำบลหนองใหญ่โดยแบ่งเขตการปกครองจากตำบลหนองอิรุณและตำบลคลองพลู ในปี พ.ศ. 2524 ยกฐานะเป็นอำเภอหนองใหญ่
3.ตำบลบ่อทอง เป็นตำบลขึ้นกับอำเภอพนัสนิคม ในปี พ.ศ. 2528 ยกฐานะเป็นอำเภอบ่อทอง
4.ตำบลท่าบุญมี เป็นตำบลขึ้นกับอำเภอพนัสนิคม ในปี พ.ศ. 2550 ยกฐานะเป็นอำเภอเกาะจันทร์
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ช่วงเก่าที่สุดที่พบในพนัสนิคมคือแหล่งโบราณคดีโคกพนมดี สมัยหินใหม่ 3,500-4,000 ปีมาแล้ว บริเวณบ้านโคกพนมดี ตำบลท่าข้าม โดยนักโบราณคดีขุดพบโครงกระดูกเจ้าแม่แห่งโคกพนมดี มีลูกปัดนับแสนเม็ดฝังรวมอยู่ และแหล่งโบราณคดีหนองโน สมัยสำริด 2,700-3,100 ปีมาแล้ว บริเวณตำบลไร่หลักทอง
สมัยทวารวดี พบเมืองโบราณอายุราว 1,500 ปี บริเวณตำบลหน้าพระธาตุ ต่อมาเรียกสมัยหลังว่าเมืองพระรถ (ชื่อสมมุติจากรถเสนชาดกในปัญญาสชาดก เป็นที่แพร่หลายในชาวลาว) อายุอยู่ในราวหลัง พ.ศ. 1000 เมืองโบราณยุคทวารวดีที่พนัสนิคมนี้ได้ลดความสำคัญลงและในที่สุดรกร้างไปราวหลัง พ.ศ. 1500 เพราะเส้นทางคมนาคมเปลี่ยนไป แล้วมีบ้านเมืองแห่งใหม่ใกล้ทะเลเติบโตมีความสำคัญแทนที่
สมัยเมืองพนัสนิคม ในปี พ.ศ. 2371 กำเนิดเมืองขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชานุญาตให้กลุ่มลาวอาสาปากน้ำมาสร้างภูมิลำเนาขึ้นในพื้นที่รกร้างระหว่างเมืองชลบุรีกับเมืองฉะเชิงเทรา พระราชทานนามเมืองว่าพนัสนิคม (บางเอกสารเขียน“พนัศนิคม”) มีฐานะเป็นเมืองจัตวา ขึ้นกับกรมท่า กรุงเทพมหานคร ให้ท้าวอินทิสาร (บางเอกสารเขียน”อินทพิศาล”) หรือ ท้าวทุม ปลัดลาว เมืองสมุทรปราการ บุตรชายคนโตของท้าวไชย (บางเอกสารเขียน”ศรีวิไชย”) อุปราชเมืองนครพนม ให้เป็นเจ้าเมืองพนัสนิคมคนแรกและพระราชทานราชทินนามและบรรดาศักดิ์ที่พระอินทอาษา (บางเอกสารเขียน“อินทรอาษา, อินทอาสา, อินทราษา“) มีข้อความในพระราชพงศาวดารว่า “พวกลาวอาสาปากน้ำ ตั้งขึ้นเมื่อครั้งในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้าสุลาลัย ภายหลังเมื่อปีชวดสัมฤทธิศก พวกลาวไม่สบาย ขอไปตั้งอยู่ที่เมืองพระรถ จึงโปรดให้ตัดเอาแขวงเมืองชลบุรี เมืองฉะเชิงเทรา มาตั้งเป็นเมืองขึ้นชื่อเมืองพนัศนิคม เจ้าเมืองชื่อพระอินทอาษา” (พระราชพงศาวดาร กรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 3 เล่ม 2 ของ เจ้าพระยาทิพากรวงศ์ ฉบับคุรุสภา พิมพ์ครั้งที่หนึ่ง พ.ศ. 2504 หน้า 180) โดยลาวบุกเบิกเมืองพนัสนิคม เป็นลาวเมืองนครพนม อ้างถึงการอพยพมาสยามครั้งแรกนำโดยท้าวไชย อุปราชเมืองนครพนม เป็นโอรสในพระบรมราชา (ท้าวกู่แก้ว) เจ้าเมืองนครพนม (เมืองนครพนมในอดีต เป็นหัวเมืองในราชอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ ประเทศราชของสยาม) ไม่สมัครใจอยู่ในปกครองของพระบรมราชา (มัง) เจ้าเมืองนครพนมคนใหม่ จึงอพยพพาสมัครพรรคพวก บุตรหลาน ท้าวเพี้ย ขอพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2352 และโปรดเกล้าฯให้ตั้งบ้านเรือนอยู่คลองมหาวงษ์ เมืองสมุทรปราการ ยุคนั้นจึงเรียกคนกลุ่มนี้ว่าพวกลาวอาสาปากน้ำ แต่ทนสภาพแวดล้อมไม่ไหว เพราะเป็นชาวดอนน้ำจืด ถูกให้ไปอยู่เมืองลุ่มน้ำกร่อยและเค็ม เลยขอเปลี่ยนไปอยู่ที่อื่น ซึ่งสภาพใกล้เคียงที่ดอน ลาวนครพนมกลุ่มนี้ได้บุกเบิกสร้างเมืองพนัสนิคม
พ.ศ. 2372 ภายหลังเหตุการณ์กบฏเจ้าอนุวงศ์ พระอินทอาษา เจ้าเมืองพนัสนิคม ได้ไปเกลี้ยกล่อมครอบครัวลาวเมืองนครพนม ย้ายมาอยู่ที่เมืองพนัสนิคมอีกจำนวนหนึ่ง
พ.ศ. 2391 พระอินทอาษา เจ้าเมืองพนัสนิคม คุมลาวเมืองพนัสนิคมยกไปทางบกปราบกบฏจีนตั้วเหี่ย เมืองฉะเชิงเทรา มีพรรณนาไว้ในพระราชพงศาวดารฯ เรื่องเจ้าพระยาพระคลังกับเจ้าพระยาบดินทรเดชาปราบจีนตั้วเหี่ย เมืองฉะเชิงเทรา
พ.ศ. 2394 พระอินทอาษา เจ้าเมืองพนัสนิคม คุมลาวเมืองพนัสนิคมร่วมเป็นกองกำลังอารักขาสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ามงกุฎสมมติวงศ์ วัดบวรนิเวศวิหาร เสด็จขึ้นเสวยราชย์เป็นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยได้มีพรรณนาในพระราชพงศาวดารฯ
พ.ศ. 2437 (ร.ศ.113) รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงปฏิรูปการปกครองโดยการจัดตั้งมณฑลเทศาภิบาลแทนระบบกินเมือง (เจ้าเมืองสืบตระกูล) ทรงให้หัวเมืองทั้งหมดอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของกระทรวงมหาดไทย เมืองพนัสนิคมจึงโอนย้ายจากกรมท่า มาสังกัดมณฑลปราจีน มีบันทึกว่า “รวมหัวเมืองทางลำน้ำบางปะกง คือ เมืองปราจีนบุรี 1 เมืองนครนายก 1 เมืองพนมสารคาม 1 เมืองฉะเชิงเทรา 1 รวม 4 หัวเมือง เป็นเมืองมณฑล 1 เรียกว่า มณฑลปราจีน ตั้งที่ว่าการมณฑล ณ เมืองปราจีน ต่อเมื่อโอนหัวเมืองในกรมท่ามาขึ้นกระทรวงมหาดไทย จึงย้ายที่ทำการมณฑลลงมาตั้งที่เมืองฉะเชิงเทรา เพราะขยายอาณาเขตมณฑลต่อลงไปทางชายทะเล รวมเมืองพนัสนิคม เมืองชลบุรี และเมืองบางละมุง เพิ่มให้อีก 3 รวมเป็น 7 เมืองด้วยกัน แต่คงเรียกชื่อว่ามณฑลปราจีนอยู่ตามเดิม”
พ.ศ. 2441 ประกาศข้อบังคับลักษณะการปกครองหัวเมือง ร.ศ.117 เมืองพนัสนิคมเปลี่ยนเป็นอำเภอพนัสนิคม ขึ้นกับเมืองชลบุรี (ในปี พ.ศ. 2460 เปลี่ยนจากเมืองเป็นจังหวัดชลบุรี) มณฑลปราจีน โดยเมืองพนัสนิคมมีเจ้าเมืองสืบทอดตำแหน่ง รวม 3 คน คือ 1.พระอินทอาษา (ท้าวอินทิสาร หรือ ท้าวทุม ทุมมานนท์) 2.หลวงภักดีสงคราม (ท้าวนิล ทุมมานนท์) 3.หลวงภักดีสงคราม (ท้าวบุญจันทร์ ทุมมานนท์) และมีนายอำเภอพนัสนิคมคนแรกคือ หลวงสัจจพันธ์คีรี ศรีรัตนไพรวัน เจฏิยาสัน คามวาสี นพ-คูหาพนมโขลน (บัว ไม่ทราบนามสกุล)
อำเภอพนัสนิคมแบ่งการปกครองท้องที่เป็น 20 ตำบล 185 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพนัสนิคมประกอบด้วยการปกครองส่วนท้องถิ่น 20 แห่ง ได้แก่
นามสกุลพระราชทานที่เกี่ยวข้องกับเมืองพนัสนิคม.
อนึ่งตระกูลทุมมานนท์ เป็นตระกูลเจ้าเมืองพนัสนิคมและเป็นสายเครือญาติกลุ่มตระกูลเจ้านายเมืองนครพนม ในอดีตเมืองนครพนมเป็นหัวเมืองในราชอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ ประเทศราชของสยาม โดยท้าวไชย (ศรีวิไชย) อุปราชเมืองนครพนม บิดาของพระอินทอาษา (ท้าวอินทิสาร ทุมมานนท์) เจ้าเมืองพนัสนิคมนั้น สืบเชื้อสายมาจากบิดานามว่าพระบรมราชา (ท้าวกู่แก้ว) เจ้าเมืองมรุกขนคร (ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองนครพนม), พี่ชายนามว่าพระบรมราชา (ท้าวพรหมา) เจ้าเมืองนครพนม ซึ่งทายาทได้เป็นเจ้าเมืองมหาไชยกองแก้วและเจ้าเมืองสกลนคร ต้นตระกูล "พรหมสาขา ณ สกลนคร", พี่เขยนามว่าพระบรมราชา (สุดตา) เจ้าเมืองนครพนม กลุ่มตระกูลสาย "ณ นครพนม" และหลานนามว่าพระบรมราชา(มัง) เจ้าเมืองนครพนม
โดยตระกูลทุมมานนท์ เชื้อสายเจ้าเมืองพนัสนิคม มีการสืบตำแหน่งเจ้าเมืองพนัสนิคม 3 ชั่วอายุคน ได้แก่
1.พระอินทอาษา (ท้าวอินทิสาร หรือ ท้าวทุม ทุมมานนท์)
2.หลวงภักดีสงคราม (ท้าวนิล ทุมมานนท์)
3.หลวงภักดีสงคราม (ท้าวบุญจันทร์ ทุมมานนท์)
โดยหลวงภักดีสงคราม (ท้าวบุญจันทร์ ทุมมานนท์) เจ้าเมืองพนัสนิคมคนสุดท้าย บุตรชายของหลวงภักดีสงคราม (ท้าวนิล ทุมมานนท์) ได้สละบรรดาศักดิ์ให้อานามว่าหลวงภักดีสงคราม (ท้าวเปลี่ยน ทุมมานนท์)
ปีชวด
ปีกุน
ปีมะโรง
ชุติมนฑน์ ชัยรัตน์
รากฐานของคณิตศาสตร์
รากฐานของคณิตศาสตร์  เป็นการศึกษาพื้นฐานสำคัญที่คณิตศาสตร์จำเป็นต้องใช้ ผ่านมุมมองทางปรัชญาและทางตรรกะ คณิตศาสตร์อาจถือได้ว่ามีส่วนสำคัญสองส่วนคือ การให้นิยาม และการพิสูจน์ ซึ่งทั้งสองส่วนต้องอาศัยระบบสัจพจน์เป็นพื้นฐาน ในการศึกษารากฐานของคณิตศาสตร์เราศึกษาว่าระบบสัจพจน์ที่ใช้นั้นบริบูรณ์หรือไม่ขัดแย้งในตัวมันเองหรือไม่ หากระบบสัจพจน์ที่ใช้สอดคล้องกับเงื่อนไขทั้งสอง และเราสามารถดำเนินการคณิตศาสตร์ทั่วไปในระบบสัจพจน์นั้นได้ ระบบสัจพจน์นั้นก็ถือเป็นรากฐานของคณิตศาสตร์ที่ดี
ในมุมมองเชิงปรัชญา รากฐานของคณิตศาสตร์ค้นหาทฤษฎีหรือข้อสมมติทางปรัชญาที่ใช้อธิบายธรรมชาติของคณิตศาสตร์ ในมุมมองนี้ ความแตกต่างระหว่างรากฐานของคณิตศาสตร์และปรัชญาของคณิตศาสตร์ค่อนข้างคลุมเครือ การค้นหารากฐานของคณิตศาสตร์เป็นคำถามหลักของปรัชญาคณิตศาสตร์ ยิ่งไปกว่านั้น ธรรมชาติของวัตถุทางคณิตศาสตร์ที่เป็นนามธรรมกลายเป็นประเด็นสำคัญในปรัชญาของคณิตศาสตร์ การศึกษารากฐานของคณิตศาสตร์ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษารากฐานของทุกหัวข้อในคณิตศาสตร์ เราสนใจเพียงแต่แนวคิดพื้นฐานของคณิตศาสตร์เท่านั้น ตลอดจนความเชื่อมโยงระหว่างแนวคิดพื้นฐานเหล่านั้น
คณิตศาสตร์มีบทบาทพิเศษในความคิดทางวิทยาศาสตร์มาตั้งแต่สมัยโบราณ เพราะคณิตศาสตร์เป็นต้นแบบของการค้นหาความจริงอย่างมีเหตุผลและรัดกุม คณิตศาสตร์ทำหน้าที่เป็นเครื่องมือสำหรับวิทยาศาสตร์สาขาอื่น ๆ หรือแม้แต่เป็นพื้นฐานสำหรับวิทยาศาสตร์สาขานั้น (โดยเฉพาะฟิสิกส์) เมื่อคณิตศาสตร์พัฒนาไปในรูปแบบที่เป็นนามธรรมมากขึ้นในศตวรรษที่ 19 ส่งผลให้เกิดปัญหาและปฏิทรรศน์ใหม่ ๆ ตามมา ปัญหาและปฏิทรรศน์ที่เกิดขึ้น กระตุ้นนักคณิตศาสตร์และนักปรัชญาให้ค้นหาความจริงทางคณิตศาสตร์อย่างเป็นระบบมากขึ้น ตลอดจนพยายามรวมสาขาต่าง ๆ ของคณิตศาสตร์เข้าด้วยกันเป็นอันหนึ่งอันเดียว
การค้นหารากฐานของคณิตศาสตร์อย่างเป็นระบบเริ่มต้นขึ้นเมื่อปลายศตวรรษที่ 19 ทำให้เกิดสาขาใหม่ของคณิตศาสตร์คือ คณิตตรรกศาสตร์ ในภายหลังคณิตตรรกศาสตร์จะมีส่วนเชื่อมโยงอย่างมากกับวิทยาการคอมพิวเตอร์ คณิตศาสตร์ตกอยู่ในวิกฤตการณ์หลายครั้งเพราะผลลัพธ์จำนวนมากที่พิสูจน์ได้จากรากฐานของคณิตศาสตร์ดูเหมือนจะขัดแย้งในตัวมันเอง การค้นพบเหล่านั้นปัจจุบันกลายเป็นความรู้พื้นฐาน และนำไปสู่สาขาย่อยของคณิตศาสตร์จำนวนมาก เช่น ทฤษฎีเซต ทฤษฎีโมเดล ทฤษฎีการพิสูจน์ ยังมีการศึกษาหัวข้อเหล่านี้จนถึงปัจจุบัน
วิกฤตการณ์ทางรากฐานของคณิตศาสตร์.
วิกฤตการณ์ทางรากฐานของคณิตศาสตร์ (มาจากภาษาเยอรมัน : "Grundlagenkrise der Mathematik") เป็นชื่อในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ที่ใช้เรียกการค้นหารากฐานที่เหมาะสมของคณิตศาสตร์
การแก้ไขวิกฤต.
กลุ่มบูร์บากีซึ่งเป็นกลุ่มรวมนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศสในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้เริ่มจัดพิมพ์หนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับสาขาต่าง ๆ ในคณิตศาสตร์ โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อวางรากฐานของคณิตศาสตร์สาขาเหล่านั้นบนรากฐานทางทฤษฎีเซตที่เพิ่งค้นพบใหม่
ในทางปฏิบัติ นักคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ไม่ได้ทำงานจากระบบสัจพจน์โดยตรง แต่ถ้าหากต้องใช้ นักคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ใช้ระบบสัจพจน์ ZFC และไม่สงสัยว่าระบบสัจพจน์ดังกล่าวจะจริงหรือไม่ ในคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ ความไม่บริบูรณ์และปฏิทรรศน์ของทฤษฎีรูปนัยไม่มีผลต่อหัวข้อที่นักคณิตศาสตร์ศึกษา แต่ในบางสาขาของคณิตศาสตร์บางสาขาที่มีความเสี่ยงจะสร้างทฤษฎีที่ขัดแย้งกันเอง (เช่น ตรรกวิทยาและทฤษฎีแคทิกอรี) อาจจะต้องใช้ความระมัดระวังเพิ่มเติม
ความก้าวหน้าทางทฤษฎีแคทิกอรีในกลางศตวรรษที่ 20 ชี้ให้เห็นว่าทฤษฎีเซตอื่น ๆ ที่ยอมให้มีชั้นมากกว่าที่ ZFC ยอมรับก็เป็นประโยชน์ในการศึกษาคณิตศาสตร์ ตัวอย่างทฤษฎีเซตที่มียอมรับชั้นมากกว่า ZFC เช่น ทฤษฎีเซตฟอนนอยมันน์-แบร์ไนส์-เกอเดิล หรือ ทฤษฎีเซตทาร์สกี-โกรเธนดีก แม้ว่าในหลาย ๆ กรณี การใช้สัจพจน์คาร์ดินัลขนาดใหญ่หรือจักรวาลโกรเธนดีกนั้นจะไม่จำเป็นก็ตามที
เป้าหมายอย่างหนึ่งของคณิตศาสตร์ผันกลับ คือการค้นหาว่ามี "คณิตศาสตร์ด้านหลัก" ด้านใดบ้าง ที่อาจทำให้เกิดวิกฤติการณ์ทางรากฐานขึ้นอีกครั้ง
คอมแอร์
คอมแอร์  เป็นสายการบินที่บริหารงานโดยเดลต้า แอร์ไลน์ ให้บริการในชื่อเดลต้าคอนเนคชั่น ไปยังเส้นทางภายในสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, เม็กซิโก และบาร์ฮามาส
ทั้งนี้ไม่รวมฝูงบินของสายการบินลูก และแฟรนไชส์
คอมแอร์ (แอฟริกาใต้)
คอมแอร์ เป็นสายการบินที่ซื้อแฟรนไชส์มาจากบริติชแอร์เวย์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ประเทศแอฟริกาใต้ ให้บริการหลักจากท่าอากาศยานนานาชาติโออาร์ แทมโบ
นนทิวรรธน์ จันทนะผะลิน
นนทิวรรธน์ จันทนะผะลิน (เกิด 16 ตุลาคม พ.ศ. 2489 – 21 มกราคม พ.ศ. 2560) ประติมากร อาจารย์และศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ (วิจิตรศิลป์) สาขาย่อยประติมากรรม เกิดที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษามหาบัณฑิตสาขาประติมากรรมจากมหาวิทยาลัยศิลปากร นนทิวรรธน์ได้รับรางวัลจากการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ครั้งที่ 19-22 และ 24 รางวัลการประกวดออกแบบพระพุทธรูปที่วัดทองศาลางาม ฯลฯ
นนทิวรรธน์เป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยศิลปากรและได้ทำหน้าที่ทั้งการสอนและการบริหารการศึกษามาโดยตลอด โดยมีลำดับการทำงานดังต่อไปนี้
นอกจากนี้ยังดำรงตำแหน่งนายกสมาคมประติมากรแห่งประเทศไทย
ศาสตรเมธีนนทิวรรธน์ จันทนะผะลิน ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคมะเร็งและโรคหัวใจที่จังหวัดชลบุรี เมื่อเวลาประมาณ 23:00 นาฬิกาของคืนวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2560 รวมอายุได้ 71 ปี
เชอร์ล็อค โฮล์มส
ท่าอากาศยานนานาชาติโออาร์ แทมโบ
ท่าอากาศยานนานาชาติโออาร์ แทมโบ (OR Tambo International Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองโจฮันเนสเบิร์ก ประเทศแอฟริกาใต้ เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดในแอฟริกาใต้ และทวีปแอฟริกา รวมถึงเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเซาแอฟริกันแอร์เวย์
เดิมท่าอากาศยานแห่งนี้ชื่อว่า ท่าอากาศยานนานาชาติแจน สมัตส์ ตั้งชื่อตามรัฐบุรุษของแอฟริกาใต้ จนกระทั่งได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อท่าอากาศยานนานาชาติโจฮันเนสเบิร์ก ในปีพ.ศ. 2537 และได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันในปีพ.ศ. 2549 ตามชื่อของอดีตประธานสภาครองเกรสแห่งชาติแอฟริกาใต้ โอลิเวอร์ เรจินัลด์ แทมโบ (Oliver Reginald Tambo)
ไลบร้า โดโก  หรือ "ท่านผู้เฒ่า" ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย่า เป็นโกลด์เซนต์ประจำราศีตุล ผู้ดูแลปราสาทตาชั่งฟ้า 1 ใน 12 ปราสาทแห่งแซงค์ทัวรี่ เป็นผู้ที่ยังคงมีชีวิตรอดจากสงครามศักดิ์สิทธิ์เมื่อ 243 ปีก่อน พร้อมกับ อาริเอส ชิออน และโดโกยังเป็นอาจารย์ของ ดราก้อน ชิริว อีกด้วย
บทบาทของท่านผู้เฒ่าส่วนมากจะนั่งอยู่ที่หน้าผา ณ เทือกเขาโกโรโฮ หรือเดินไปมาแถวนั้น โดยได้สั่งสอนวิชาให้กับชิริว จนได้เป็นบรอนเซนต์ ดราก้อนในที่สุด สำหรับแซงค์ทัวรีที่ปกครองโดยเคียวโก (เจมินี่ ซากะ) นั้น ท่านผู้เฒ่าเป็นผู้ทรยศต่อแซงค์ทัวรี่ในข้อหามีใจทรยศต่ออาธีน่าและคอยให้ความช่วยเหลือพวกเซย่าในการต่อต้านแซงค์ทัวรี่ ดังนั้น เคียวโกจึงส่งแคนเซอร์ เดธมาสค์เพื่อมากำจัดท่านผู้เฒ่าที่โกโรโฮ แต่ชิริวและอาริเอส มูได้เข้ามาขัดขวางเอาไว้ เดธมาสค์ซึ่งไม่คิดที่จะต่อสู้กับโกลด์เซนต์ถึง 2 คนพร้อมกันจึงได้กลับไปยังแซงค์ทัวรี่
หลังจากศึก 12 ปราสาท แซงค์ทัวรี่ไร้ซึ่งเคียวโกปกครอง ตนคือผู้นำสูงสุดของเหล่าโกลด์เซนต์(แต่ไม่ได้อย่ยศเคียวโก แต่เป็นคนคุมเซนต์ชั่วคราว) โดยได้ออกคำสั่งไม่ให้พวกโกลด์เซนต์ออกจากแซงค์ทัวรี่ในการต่อสู้กับเทพเจ้าโปเซดอน เนื่องจากต้องการพิสูจน์ว่าอาธีน่ามีความเข้มแข็งเพียงพอที่จะรับมือกับสงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้วหรือยัง อย่างไรก็ตาม ท่านผู้เฒ่าได้ส่งชุดคล็อธไลบร้าไปให้พวกเซย่าเพื่อใช้ในการทำลายเสาค้ำมหาสมุทรทั้ง 7 ต้นในวิหารโปเซดอน
ท่านผู้เฒ่าเป็นโกลด์เซนต์ที่รอดชีวิตจากสงครามศักดิ์สิทธิ์เมื่อ 243 ปีก่อน โดยได้รับมอบหมายจากอาธีน่าให้ไปเฝ้าผนึกที่กักขังปิศาจทั้ง 108 ตนของฮาเดส ที่เทือกเขาโกโรโฮ ประเทศจีน โดยได้รับพลังอมตะของเหล่าเทพเจ้า (Misopetha menos) ซึ่งสามารถควบคุมให้หัวใจเต้นเพียงปีละ 100,000 ครั้งต่อปี ดังนั้น แม้เวลาจะผ่านไปนานถึง 243 ปี โดโกก็มีอายุเพิ่มขึ้นเพียง 243 วันเท่านั้น
ท่านผู้เฒ่ารับรู้ถึงความเสื่อมของผนึกของอาธีน่าที่ใช้กักขังวิญญาณของปิศาจ 108 ตนของฮาเดส จึงได้เดินทางออกจากเทือกเขาโกโรโฮมายังแซงค์ทัวรี่ เพื่อเตรียมรับศึกที่กำลังจะเกิดขึ้น ในขณะที่มาถึงปราสาทแกะขาวแห่งแซงค์ทัวรี่นั้น ท่านผู้เฒ่าได้จุดไฟที่นาฬิกาแห่ง 12 ปราสาท เพื่อเป็นสัญญาณให้รู้ว่าพวกโกลด์เซนต์ที่ได้รับการคืนชีพจากฮาเดสจะมีเวลาอยู่บนโลกได้เพียง 12 ชั่วโมง และได้ช่วยเหลือมูที่กำลังถูกชิออนเล่นงานอยู่ โดยได้คลายสะกดให้มูสามารถขยับได้อีกครั้งพร้อมสั่งให้มูตามพวกซากะที่บุกเข้าไปยังปราสาททั้ง 12 แห่งแล้ว
หลังจากนั้น ท่านผู้เฒ่าได้เป็นคู่ต่อสู้กับชิออน โดยทั้งคู่ต่างใช้พลังคอสโมปะทะกันอย่างเท่าเทียม แต่เนื่องจากท่านผู้เฒ่ามีอายุมากถึง 261 ปี ในขณะที่ชิออนสามารถกลับคืนสู่วัยหนุ่มโดยพลังของฮาเดส ท่านผู้เฒ่าจึงไม่สามารถต้านทานพลังของชิออนได้ ท่านผู้เฒ่าจึงโจมตีชิออนด้วยพลังสูงสุดของตน คือ พลังร้อยมังกรสังหาร แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรชิออนได้เหมือนเดิม และถูกโต้กลับด้วยสตาร์ดัสต์เรโวลูชั่น ในขณะที่ชิออนโจมตีท่านผู้เฒ่า ชุดคล็อธไลบร้าก็ปรากฏขึ้น แล้วผิวหนังของท่านผู้เฒ่าก็ค่อย ๆ ลอกคราบออกมา กลายเป็นโดโกเมื่อตอนอายุ 18 ปี เนื่องจากได้รับพลังอมตะของเหล่าเทพเจ้านั่นเอง ทำให้สามารถคืนร่างเดิมเมื่ออายุ 18 ปีได้ ชุดคล็อธไลบร้าได้เข้าสวมร่างของโดโกอีกครั้ง โดโกและชิออนได้ปะทะกันอีกครั้ง โดยใช้พลังสูงสุดของทั้งคู่ แต่เนื่องจากพลังของทั้งคู่ต่างเท่าเทียมกัน ดังนั้น เมื่อทั้งคู่ปะทะจึงเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง และทั้งคู่ก็หายไปจากปราสาทแกะขาว
หลังจากนั้น โดโกได้ปรากฏตัวที่ปราสาทฮาเดส และได้บอกกับชิริว เฮียวงะ และชุนว่าการจะต่อสู่กับฮาเดสได้นั้นจำเป็นต้องเดินทางไปยมโลกทั้ง ๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ให้ได้ เพราะถ้าหากตายก็จะต้องตกอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ต่าง ๆ ของยมโลก ดังนั้น การจะต่อต้านฮาเดสจึงเป็นไปไม่ได้เลย โดยการเดินทางไปยังยมโลกทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นจะต้องทำการปลุก "อารายาชิกิ" หรือในทางพระพุทธศาสนา เรียกว่า ญาณ 8 ขึ้นมาให้ได้ ซึ่งทั้งอาธีน่าและเวอร์โก้ ชากะ ต่างได้เดินทางไปยังยมโลกล่วงหน้าไปก่อนแล้ว หลังจากนั้น โดโก ชิริว เฮียวงะ และชุน จึงได้เดินทางไปยังยมโลกโดยการปลุกอารายาชิกิขึ้นมา
ในยมโลกโดโกปรากฏตัวที่หน้ากำแพงวิปโยค พร้อมทั้ง เวอร์โก้ ชากะ อาริเอส มู เลโอ ไอโอเลีย และสกอร์เปี้ยน มิโรและได้อธิบายว่า การทำลายกำแพงวิโยคนั้น ต้องสร้างแสงอาทิตย์ขึ้นมาให้ได้ในยมโลกแห่งนี้ โดยดวงดาวประจำราศีของโกลด์เซนต์แต่ละคนจะโคจรรอบดวงอาทิย์รอบละ 1 ปี ดังนั้น โกลด์คล็อธจึงได้อาบพลังแห่งแสงอาทิตย์ไว้อย่างเต็มที่นับตั้งแต่สมัยเทพนิยาย ถ้าโกลด์เซนต์รวมพลังกันจึงน่าจะสร้างดวงอาทิตย์ขนาดเล็กขึ้นมาได้ หลังจากนั้น โดโกได้มอบอาวุธของชุดคล็อธไลบร้าให้กับซากะ มู ไอโอเลีย และมิโร เพื่อใช้ร่วมกับพลังคอสโมในการทำลายกำแพงวิปโยค อย่างไรก็ตาม ด้วยพลังของโกลด์เซนต์เพียง 5 คน ก็ไม่สามารถสร้างดวงอาทิยต์ขึ้นมาได้ ในขณะนั้นเอง โกลด์คล็อธต่าง ๆ ได้ปรากฏตัวขึ้นที่หน้ากำแพงวิปโยค และได้เข้าสวมร่างโกลด์เซนต์ที่เสียชีวิตไปแล้วทั้ง 7 คน ดังนั้น ในตอนนี้โกลด์เซนต์ทั้ง 12 คน จึงได้รวมพลังคอสโมทั้งหมดไปที่ลูกธนูของซาจิททาเรียส ไอโอลอส แล้วยิงไปที่กำแพงวิโยค ในที่สุดกำแพงวิปโยคก็พังทลายลง อย่างไรก็ตามโกลด์เซนต์ทั้ง 12 คน ซึ่งรวมทั้งโดโกด้วย ก็เสียชีวิตลงทั้งหมดจากเหตุการณ์ในครั้งนี้
บทบาทในภาค soul of gold.
โดโกปรากฏตัวครั้งแรกในโคลอสเซียมในแอสการ์ดและพบกับอันเดบารัน ต่อมา ก็อดวอริเออร์ เฮอคิลิส ได้ถ้าสู้กับโดโก แต่โดโกได้ให้อันเดบารันสู้แทน ต่อมา โดโกและอัลเดบารันได้บุกไปทำลาย เกรธรูทของต้น อิกดราชิล โดยให้อัลเดบารันทำลาย โดยเป็นเป็นก็อดคล็อท ทอรัส หลังจากนั้นโดโก ได้บุกไปที่ห้องแห่งความตาย และสามารถเอาชนะก็อดวอริเออร์ที่เฝ้าห้องลงได้ ต่อมาได้บุกที่ห้องที่อันเดรียสอยู่ หลังจากนั้น โดโก ซากะ และ มู ได้เร่งคอสโม่จนตัวเองสามารถ ใส่ชุดก็อดคล็อธได้
และใช้ท่า อาเธน่า เอ็กคลาเมชั่น จนทั้งสามคนเสียชีวิต
บทบาทในภาค Lost canvas.
ไลบร้า โดโก ปรากฏตัวครั้งแรกขณะรับภารกิจจากอาธีน่าให้ไปตรวจสอบการคืนชีพของฮาเดสในอิตาลี แต่กลับพบเพกาซัส เท็นมะที่กำลังพังหินที่ปิดปากแม่น้ำอยู่ โดโกจึงช่วยเหลือไว้และนำไปฝึกที่แซงค์ทัวรี่ หลังจากการสังหารซิลเวอร์เซนต์สามคนที่กลับมารายงานในสภาพถูกควบคุมจิตใจ โดโกพร้อมกับชิออนและเซนต์จำนวนหนึ่งได้รับคำสั่งให้กลับไปที่อิตาลีอีกครั้งเพื่อสืบหาร่องรอย และได้เป็นพยานในการคืนชีพของฮาเดส
โดโกเป็นหนึ่งในเซนต์ที่บุกปราสาทฮาเดสโดยไม่รอคำสั่งจากซาจิทาเรียส โดโกและเท็นมะช่วยเหลือชิออนกับยูสึริฮะที่กำลังปะทะกับฮาเดส และสร้างช่องว่างให้ชิออนพาพวกเท็นมะหลบหนีออกจากปราสาทไปก่อนจะถูกฮาเดสจัดการ ทว่าโดโกกลับรอดชีวิตมาได้อย่างปฏิหาริย์ด้วยความช่วยเหลือของเบนนู คางาโฮะที่พาตัวเขากลับมาส่งให้เดฟเทรอสทำการรักษาที่เกาะคาน่อน เดฟเทรอสสั่งให้โดโกกลับแซงค์ทัวรี่เพื่อปลุกคล็อธของอาธีน่า ที่แซงค์ทัวรี่ โดโกพบกับสเป็กเตอร์สามคนคือมิโนทอรัส กอร์ดอน อราวเน่ ควีนและบาซิลิสค์ ซิลฟิดและเอาชนะได้ทั้งหมดในสภาพบาดเจ็บสาหัส โดโกเจอกับเบนู คางาโฮะที่ดักรออยู่เพื่อทำลายคล็อธของอาธีน่า แต่เดฟเทรอสมาช่วยไว้และลบความทรงจำเรื่องคล็อธของอาธีน่าที่มีแต่เคียวโกเท่านั้นที่รู้ และส่งโดโกไปสู้ตัดสินกับคางาโฮะอีกครั้ง โดยครั้งนี้โดโกได้ใช้ท่ามังกรทะยานโรซันส่งทั้งตัวเองและคางาโฮะขึ้นสู่อวกาศ แต่คางาโฮะกลับส่งโดโกมาบนพื้นโลกอีกครั้ง
ในศึกตัดสิน โดโกและชิออนได้ปะทะกับฮาเดส โดยใช้พลังของโกลด์คล็อธสร้างดวงอาทิตย์ที่เป็นจุดอ่อนของฮาเดสขึ้นมา แต่ยังพิชิตฮาเดสลงไม่ได้และถูกซาชาลงอาคมให้หัวใจเต้นเพียงแสนครั้งต่อปี ก่อนจะส่งทั้งคู่ลงมาจากลอสท์แคนวาสขณะที่เซนต์คนอื่นๆสิ้นชีพทั้งหมด โดโกอยู่ฟื้นฟูแซงค์ทัวรี่กับชิออนที่ขึ้นรับตำแหน่งเคียวโกต่อจากเซจระยะหนึ่ง และจากแซงค์ทัวรี่ไปพักอาศัยที่เทือกเขาในโกโรโฮเพื่อรอสงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งต่อไป
ชุดคล็อธไลบร้า.
ชุดคล็อธไลบร้ามีลักษณะเป็นรูปตาชั่ง โดยสามารถแยกชิ้นออกมาเป็นอาวุธได้ 6 ชนิด ๆ ละ 2 ชิ้น ได้แก่ หอก กระบองคู่ ดาบ กระบอง 3 ท่อน โล่ และพลองมือ รวมเป็น 12 ชิ้น เพื่อเป็นอาวุธให้เหล่าโกลด์เซนต์ทั้ง 12 คนนั่นเอง อย่างไรก็ตาม ผู้ที่จะใช้อาวุธ 12 ชิ้นนี้ได้นั้น ต้องได้รับการอนุญาตจากอาธีน่าหรือได้รับการยินยอมจากโกลด์เซนต์ไลบร้าเสียก่อน
ในภาค 12 ปราสาทนั้น ชุดคล็อธไลบร้าได้ปรากฏขึ้นในปราสาทตาชั่งฟ้า ซึ่งเป็นที่เฮียวงะถูกกักขังไว้ในโลงน้ำแข็งโดยอควอเรียส คามิว ชิริวได้เลือกใช้ดาบแห่งชุดชุดคล็อธไลบร้าทำลายโลงน้ำแข็งและสามารถช่วยเฮียวงะออกจากโลงน้ำแข็งได้ในที่สุด
ชุดคล็อธไลบร้าปรากฏอีกครั้งในภาคโปเซดอน โดยใช้เป็นอาวุธเพื่อทำลายเสาค้ำมหาสมุทรทั้ง 7 ต้น หลังจากนั้น ได้เข้าสวมร่างของชิริวในการรับมือกับโปเซดอน อย่างไรก็ตาม อาวุธทั้ง 6 ชนิดของชุดคล็อธไลบร้าก็ไม่สามารถทำลายเสาเมนเบรดวินเนอร์ได้
สำหรับภาคฮาเดสนั้น โปเซดอนได้ส่งชุดโกลคล็อธ 5 ชุดไปยังอาริเชี่ยนเพื่อช่วยเหลือพวกเซย่า โดยชุดคล็อธไลบร้านั้นได้เข้าสวมร่างของชิริวอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ชุดคล็อธได้ถูกทำลายลงอย่างง่ายดายโดยฝีมือของเทพมรณะ ทานาโทส
เจมส์ วัตต์
เจมส์ วัตต์  เป็นวิศวกรเครื่องกล, นักประดิษฐ์ และนักเคมีชาวสกอต เขาเป็นผู้ปรับปรุงเครื่องจักรไอน้ำปี 1712 ของโทมัส นิวโคเมน จนสำเร็จเป็นเครื่องจักรไอน้ำวัตต์ในปี 1776) นำไปสู่การปฏิวัติอุตสาหกรรมซึ่งนำความเปลี่ยนแปลงมโหฬารสู่สหราชอาณาจักรและส่วนอื่นของโลก เขาเป็นผู้บัญญัติศัพท์ "แรงม้า" เป็นวิธีคำนวณประสิทธิภาพการทำงานของเครื่องจักร และชื่อของเขาได้รับไปตั้งเป็น หน่วยกำลังไฟฟ้าในระบบหน่วยเอสไอ
เจมส์ วัตต์ เกิดในเมืองกรีนนอค (Greenock) ประเทศสกอตแลนด์ บิดามีนามว่านายโทมัส วัตต์ ช่างไม้และช่างต่อเรือผู้เป็นเจ้าของเรือและรับเหมางานช่าง มารดาเป็นผู้มีการศึกษาจากตระกูลผู้ดี ทั้งคู่เป็นคริสเตียนที่เคร่งครัด แต่ฐานะทางครอบครัวค่อนข้างยากจน เขาจึงต้องเรียนที่บ้านโดยมีมารดาเป็นผู้สอน เขาถนัดคณิตศาสตร์และสนใจเทววิทยาของสกอตแลนด์ แต่อ่อนวิชาภาษาละตินและภาษากรีกโบราณ แต่เขาก็ได้รับพื้นฐานงานช่างจากการช่วยงานบิดา
มารดาของเจมส์เสียชีวิตเมื่อเขาอายุ 17 ปี และบิดาก็เริ่มสุขภาพไม่ดี เขาจึงไปหางานทำที่เมืองกลาสโกว์ ได้งานผู้ช่วยช่างในร้านทำเครื่องใช้แห่งหนึ่ง โดยหลังเลิกงานยังเรียนต่อในช่วงเย็นถึงค่ำ การโหมงานและเรียนทำให้สุขภาพของวัตต์อ่อนแอมาก ทำให้เขาต้องลาออกจากงานและเดินทางไปกรุงลอนดอนเพื่อเรียนการผลิตเครื่องชั่งตวงวัด เมื่อเรียนได้ปีเศษก็เกิดสงครามเจ็ดปี รัฐบาลเกณฑ์ชายหนุ่มเข้าฝึกทหารแต่วัตต์ไม่ชอบสงครามจึงกลับเมืองกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ ตั้งใจจะตั้งต้นธุรกิจเครื่องชั่งตวงวัดของตน แต่เนื่องจากขาดคุณสมบัติ เพราะกฎหมายของเมืองต้องจดทะเบียนกับสมาคมพ่อค้า ซึ่งผู้จดทะเบียนได้ต้องเป็นบุตรของพ่อค้าหรือเคยฝึกงานอย่างน้อยเจ็ดปีในสมาคมช่างกลาสโกว์ เขาจึงถูกระงับใบอนุญาตทั้งที่สกอตแลนด์กำลังขาดแคลนช่างทำเครื่องชั่งตวงวัด ทำให้วัตต์ต้องหางานอย่างอื่นทำ
ในที่สุดวัตต์ก็พบทางออก อาจารย์คนหนึ่งที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ให้โอกาสวัตต์ทำงานในตำแหน่งพนักงานผู้ช่วยอาจารย์ (ช่างซ่อมเครื่องมือ) ทำหน้าที่ดูแล ประดิษฐ์และซ่อมบำรุงเครื่องมือ เครื่องจักร สื่อการสอน โดยได้รับค่าจ้างปีละ 35 ปอนด์ วัตต์ได้ตั้งร้านและโรงงานขนาดเล็กภายในมหาวิทยาลัยนั้นเองเมื่อค.ศ. 1757 หนึ่งในอาจารย์เหล่านั้นคือโจเซฟ แบล็ค นักฟิสิกส์เคมีชาวสกอตซึ่งเป็นผู้ค้นพบว่าอากาศประกอบด้วยสารหลายชนิดและค้นพบก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพื่อนสนิทและที่ปรึกษาของเขา
ค.ศ. 1764) วัตต์แต่งงานกับ มาร์กาเรต มิลเลอร์ ลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง มีลูกด้วยกัน 5 คน แต่ตายเสียแต่ยังเด็ก 3 คน และภรรยาของวัตต์ก็ตายในการคลอดเมื่อค.ศ. 1773 ต่อมาในค.ศ. 1776 เขาแต่งงานอีกครั้งกับ แอนน์ แม็คเกรเกอร์ ลูกสาวของช่างย้อมสีในกลาสโกว์ผู้ช่วยชีวิตเขา
ชีวิตงานและผลงาน.
หลังจากเปิดร้าน 4 ปี วัตต์เริ่มทำงานเกี่ยวกับเครื่องจักรไอน้ำด้วยการแนะนำของเพื่อนของวัตต์เองคือศาสตราจารย์จอห์น โรบินสัน (John Robison) ขณะนั้นเขายังไม่เคยรู้จักกลไกเครื่องจักรไอน้ำเลย แต่ก็มีความสนใจมาก และได้พยายามลองสร้างจากเครื่องจักรต้นแบบ ซึ่งผลไม่น่าพอใช้ แต่ก็ยังมุทำงานต่อไปและเริ่มศึกษาทุกอย่างที่เกี่ยวข้องเท่าที่จะทำได้ และก็ได้ค้นพบด้วยตนเองเกี่ยวกับ นัยสัมพันธ์ของ ความร้อนแฝง  ที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของเครื่องจักร โดยไม่รู้ว่าแบล็คได้ค้นพบอย่างโด่งดังไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน
ในปีพ.ศ. 2306 วัตต์ได้ทราบว่ามหาวิทยาลัยกลาสโกว์เป็นเจ้าของเครื่องจักรไอน้ำต้นแบบของ นิวโคเมน  ซึ่งเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยนั้น แต่เครื่องต้นแบบถูกส่งไปซ่อมพัฒนาที่ลอนดอน ซึ่งทำให้วัตต์ได้แนวทางที่จะปรับปรุงต่อจากเครื่องจักรที่ขนาดใหญ่แต่ทำงานล่าช้านี้ ให้กะทัดรัดขึ้นและให้ทำงานได้แบบต่อเนื่อง(ไม่มีจังหวะนิ่ง) วัตต์จึงร้องขอให้มหาวิทยาลัยนำเครื่องจักรต้นแบบดังกล่าวกลับมาให้เขาซ่อมเองโดยไม่คิดค่าตอบแทน
การผลิตเครื่องจักรเต็มรูปแบบ นอกจากจะต้องใช้ความวิริยะอุตสาหะอย่างยาวนานแล้ว ยังต้องใช้เงินทุนจำนวนมากในการประดิษฐ์และดำเนินการจดสิทธิบัตรเครื่องจักรกลหนัก  ซึ่งเป็นข้อบังคับในยุคนั้น
ทุนส่วนหนึ่งมาจากภรรยา แต่ส่วนใหญ่มาจากแบล็ค ขณะที่การประกอบชิ้นส่วนได้รับสนับสนุนจาก จอห์น โรบัค  ผู้ก่อตั้งโรงงานรีดเหล็กคาร์รอน ใกล้ฟัลเคิร์ค  ซึ่งช่วยจัดหาหุ้นส่วน
พ.ศ. 2316 (1773) วัตต์เริ่มปรับปรุงเครื่องจักรไอน้ำ แต่ความยุ่งยากประการใหญ่อยู่ที่การไสกลึงลูกสูบและกระบอกสูบให้เข้ากัน ทั้งคนงานรีดขณะนั้นก็เป็นช่างตีเหล็กมากกว่าเป็นช่างเครื่องจักรกล เมื่อใช้เวลาทดลองวิจัยนาน ผู้ให้ทุนจึงเลิกไป