pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ไอเซนฮาวร์ได้เพิ่มในส่วนของเครื่องยนต์ใบพัด 4 เครื่องให้เครื่องบินรุ่น และเปลี่ยนชื่อเครื่องบินใหม่เป็น Columbine II และ Columbine III โดยภริยาของไอเซนฮาวร์ ชื่อ ประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ได้เพิ่มเทคโนโลยีใหม่ ๆ ลงในเครื่องบิน เช่น โทรศัพท์ เพื่อใช้ติดต่อกันระหว่างเครื่องบินและภาคพื้น, เครื่องรับส่งโทรเลข เป็นต้น และก่อนที่ไอเซนฮาวร์จะหมดวาระลงในปี 1958 เขายังได้นำเครื่องบิน โบอิง 707 เครื่องยนต์เจ็ตเข้าประจำการเป็น แอร์ฟอร์ซ ด้วยกันถึง 3 ลำ โดยใช้รุ่น วีซี-138เอส และได้รับการแต่งตั้งชื่อเป็น แซม970, แซม971 และแซม 972 (VC-137s designated SAM 970, 971, and 972) ไอเซนฮาวร์ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกครั้ง และเป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนแรกที่ได้ใช้เครื่อง วีซี-137 (VC-137) โดยเที่ยวบิน Flight to Peace ใช้เวลาในการเดินทางนานถึง 19 วัน ในระหว่างวันที่ 3 ธันวาคม ถึง 22 ธันวาคม 1959 และได้ไปเยี่ยมประเทศในภูมิภาคเอเชียนถึง 11 ประเทศ ใช้ระยะทาง 22,000 ไมล์ หรือ 35,000 กิโลเมตร
โบอิง 707.
ตุลาคม 1962 สมัย จอห์น เอฟ. เคนเนดี (John F. Kennedy) ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ได้จัดซื้อเครื่องบินโบอิง 707 รุ่น C-137 Stratoliner โดยมีรหัสหางเครื่องชื่อ 260000 แม้ว่าเครื่องบินลำนี้ได้ถูกใช้งานไปยังประเทศแคนาดา, ฝรั่งเศส, ออสเตรีย, และอังกฤษ เท่านั้น
แอร์ฟอร์ซวันออกแบบมาพิเศษสำหรับประธานาธิบดี โดยมีชื่อว่า block letters เคนเนดีได้เดินทางบนอากาศยานที่สะดวกสบายพร้อมกับภริยาของเขา Raymond Loewy ซึ่งถูกติดต่อโดย เคนเนดี ได้ช่วยออกแบบ เครื่องแบบของลูกเรือ และ ตกแต่งภายในเครื่องบิน วีซี-137
โบอิง วีซี-25เอ.
ในปี ค.ศ. 1990 สำนักงานเลขานุการประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา ได้จัดหาเครื่องบิน โบอิง 747-200บี รหัสที่หางเครื่อง คือ 28000 และ 29000 โดยมีชื่อว่า วีซี-25เอ  และได้เริ่มใช้เป็นเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 1990 (สมัยประธานาธิบดีจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช) จนถึงปัจจุบัน
แผนการเปลี่ยนเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐลำใหม่.
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 กองทัพอากาศสหรัฐได้เปิดเผยถึงแผนการเปลี่ยนเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีลำใหม่เป็นเครื่องบินโบอิง 747-8 (ซึ่งอาจจะใช้ชื่อว่า โบอิง วีซี-25บี) แทนที่โบอิง วีซี-25เอ ซึ่งมีอายุมากถึง 24 ปีแล้วในขณะนั้น และมีต้นทุนหรือค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ที่สูงมากในแต่ละเที่ยวบิน คาดกันว่าเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีลำใหม่จะสร้างแล้วเสร็จราวปี ค.ศ. 2023 หรือ 2024
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 กองทัพอากาศสหรัฐได้เปิดเผยถึงแผนการพัฒนาเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง (supersonic aircraft) ที่อาจจะนำมาใช้เป็นเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐได้ในอนาคต
รหัสเรียกขานอื่นที่ใกล้เคียง.
อรรถพงศ์ หนูพรหม
อรรถพงศ์ หนูพรหม “โตโต้” หรือ อรรถพงศ์ กิตติจำรัสศักดิ์ นักฟุตบอลตำแหน่งกองกลาง ฉายา “ซ้ายธรรมชาติ” เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพกับสโมสรแทมปิเนส โรเวอร์ส ในเอส ลีก สิงคโปร์ เมื่อฤดูกาล 2008 เริ่มติดทีมชาติมาตั้งแต่ยุวชนไทย 12 ปี จนถึงเยาวชนไทย อายุ 19 ปี ล่าสุด ติดทีมชาติไทยชุดซีเกมส์ ครั้งที่ 26
อรรถพงศ์ หนูพรหม หรือ “โตโต้” เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2533 เป็นคนจังหวัดชลบุรี เริ่มศึกษาในระดับชั้นประถมที่โรงเรียนกุลศิริศาสน์ จังหวัดชลบุรี ถึงชั้นประถมปีที่ 4 ด้วยความที่รักฟุตบอลมาตั้งแต่แรกจึงมาสอบเข้าที่โรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร เพื่อจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับฟุตบอลโดยตรงและหาประสบการณ์ในการเล่นฟุตบอล พร้อมกับเรียนในชั้นประถมปีที่ 5 จนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากนั้นได้ย้ายมาศึกษาต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยเป็นกำลังสำคัญหลักของทีมในการแข่งขันฟุตบอลนักเรียนมาโดยตลอดทั้งสองโรงเรียน และได้พาทีมอัญสัมชัญธนบุรีคว้าแชมป์ฟุตบอลนักเรียนทั้งรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี ประเภท ก และ รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ประเภท ก พร้อมรับตำแหน่งนักเตะยอดเยี่ยม MVP ทั้ง 2 รุ่นมาครอง
อรรถพงศ์ เคยได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นกีฬาฟุตบอล โรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร ประจำปี 2546 จากสำนักสวัสดิการสังคม และรางวัลนักฟุตบอลยุวชนไทยยอดเยี่ยม ประจำปี 2547 จากคณะกรรมการสวัสดิการนักฟุตบอลทีมชาติไทย สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ และยังเข้ารอบ 6 คนสุดท้ายทีม “ช้างไทย” ไปเอฟเวอร์ตัน รุ่นเดียวกับศักรินทร์ จันทร์โยธา, รณชัย รังสิโย และนฤพล อารมณ์สวะ โดยขณะนั้นมีอายุเพียงแค่ 15 ปี
อรรถพงศ์ เล่นในระดับสโมสรครั้งแรกเมื่ออายุ 18 ปี โดยเดินทางไปทดสอบฝีเท้ากับสโมสรฟุตบอลทัมปิเนสโรเวอร์  ในเอสลีก ประเทศสิงคโปร์ และได้เซ็นต์สัญญาเป็นนักเตะอาชีพ ได้ลงเล่นเป็นกำลังหลักในทีมสำรองของสโมสร ต่อมาได้เลื่อนขึ้นมาเล่นในทีมชุดใหญ่ของสโมสรจนจบฤดูกาล 2008
อรรถพงศ์ ติดทีมชาติครั้งแรกในระดับยุวชนไทย อายุ 12 ปี โดยไปแข่งขันที่ประเทศญี่ปุ่นและติดทีมชาติไทยมาโดยตลอดจนถึงชุดเยาวชนไทย 19 ปี ชิงแชมป์เอเชีย ที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย และเคยเป็นตัวแทนประเทศไทยเดินทางไปแข่งขัน “อดิดาส พลัส ชาลเลนจ์” ที่เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เมื่อปี 2549 และติดทีมชาติไทยชุดซีเกมส์ ครั้งที่ 26 ที่ประเทศอินโดนีเซีย
มิโซโนะ
มิโซโนะ  หรือในชื่อจริงว่า มิโซโนะ โคดะ  เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1984 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักร้องญี่ปุ่น อดีตนักร้องนำวง day after tomorrow โดยแยกวงไปเมื่องเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005 และเริ่มต้นการเป็นนักร้องเดี่ยวหลังจากนั้นเป็นต้นมา
มิโซโนะเดบิวการเป็นนักร้องเดี่ยวกับค่ายเอเว็กซ์ แทร็กซ์ในปี ค.ศ. 2006 เริ่มต้นการเป็นนักร้องเดี่ยวกับซิงเกิลแรก "VS" ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2006 เป็นเพลงประกอบเกม "Tales of the Tempest" ของเครื่องนินเทนโด ดีเอส ตามมาด้วยซิงเกิลที่สอง "โคจินจูเกียว" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 และซิงเกิลที่สาม "SPEEDRIVE" ที่วางจำหน่ายในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 โดยเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ที่สร้างมาจากการ์ตูนเรื่อง "Love★Com" ซิงเกิลที่สี่ "เลิฟลี่♡อายส์แคท" โดยมีเพลงหน้าบีอย่าง "TOMORROW" เป็นเพลงประกอบโฆษณากูลิโกะ สามารถเปิดตัวในอันดับที่ 9 ออริกอนชาร์ต
หลังจากซิงเกิลที่ห้า "ฮ็อตไทม์ / A. ~answer~" มิโซโนะออกอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก "Never+land" แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่นัก เนื่องจากยอดขายเปิดตัวสัปดาห์แรกน้อยและขาดการโปรโมตจากต้นสังกัดอย่างเอเว็กซ์ แทร็กซ์ และนอกจากนี้ยังส่งผลกระทบทำให้มินิอัลบั้มของเธอต้องหยุดชะงักลงในที่สุด
วันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 ได้วางจำหน่ายซิงเกิล "โปจิ" โดยมีเพลงหน้าบีอย่าง "11eleven" รวมอยู่ด้วยเปิดตัวสัปดาห์แรกที่อันดับที่ 36 ของออริกอนชาร์ต หลังจากนั้นในซิงเกิลต่อมา "นินินซังเคียวคุ" เป็นเพลงประกอบเกม "Tales of Symphonia: Dawn of the New World" บนเครื่องเกม Wii
มิโซโนะเป็นน้องสาวของคูมิ โคดะ
เรียลลิตีโชว์.
หลังจากที่มิโซโนะแยกวง day after tomorrow มาเป็นเวลาหกเดือน เธอได้เกิดโรคอ้วนขึ้น อาจส่งผลต่อชื่อเสียงและการงานของเธอเอง จนทำให้เธอสมัครใจเข้าร่วมรายการเรียลลิตีโชว์ของ MTV Japan ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 โดยชื่อรายการว่า "MTV Girls meet Beauty supported by Takano Yuri" โดยออกอากาศผ่านทางเอ็มทีวีเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2006
ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ
ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ (ภาษาอังกฤษ: Dante Gabriel Rossetti) (12 พฤษภาคม ค.ศ. 1828 - 9 เมษายน ค.ศ. 1882) เป็นจิตรกรรมสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 รอสเซ็ตติเป็นผู้มีความสามารถในการเป็นกวี, จิตรกร, จิตรกรภาพประกอบ และนักแปล
ดานเต เกเบรียลเกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1828 ที่เมืองลอนดอน, อังกฤษ เป็นบุตรของนักวิชาการอิตาลีเกเบรียล รอสเซ็ตติ (Gabriele Rossetti) เดิมชื่อ “เกเบรียล ชาร์ลส์ ดานเต รอสเซ็ตติ” ครอบครัวและเพื่อนเรียก “เกเบรียล” แต่ในงานพิมพ์ดานเต เกเบรียลเติม “ดานเต” ข้างหน้าเพื่อเป็นอนุสรณ์ต่อดานเต อลิเกียริ) ดานเต เกเบรียลเป็นพี่ชายของกวีคริสตีนา รอสเซ็ตติ (Christina Rossetti) และพี่ชายของนักเขียนและนักวิจารณ์วิลเลียม ไมเคิล รอสเซ็ตติ (William Michael Rossetti) และนักเขียนมาเรีย ฟรานเซสคา รอสเซ็ตติ (Maria Francesca Rossetti) และเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ก่อตั้งกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ ร่วมกับจอห์น เอเวอเรทท์ มิเลย์ และวิลเลียม โฮลแมน ฮันท์
เฟรชพรีเคียว! (Fresh Precure!) เป็น อนิเมะ ในซีรีส์ของ พริตตี้เคียว ลำดับที่ 6 ผลิตโดย Toei Animation
โมโมโซโนะ เลิฟ นักเรียนชั้น ม.2 โรงเรียนมัธยมต้นโยทสึบะ วันหนึ่งได้ไปดูการแสดงของกลุ่มแดนเซอร์ชื่อดัง "ทรินิตี้" แล้วประทับใจกับการเต้นของมิยูกิ หัวหน้าของทรินิตี้ ทำให้มีความใฝ่ฝันว่า "ฉันจะต้องเต้นแบบนั้นให้ได้" แต่ทว่าจากผลของนาเควะเมเคะที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้การแสดงเปลี่ยนเป็นความอลหม่าน นอกจากนั้น ยังมีลาบิรินธ์รัฐที่วางแผนจะยึดครองโลกอีก "อยากปกป้องผู้คนที่มีความปรารถนา อยากดูการแสดงของทรินิตี้อีก" ด้วยความรู้สึกอันแรงกล้าของเลิฟ ทำให้ใช้พลังจากภูติกุญแจปริศนาพิคคุรุนกับสมุดโน้ตมือถือลิงคุรุนแปลงร่างเป็นพริตตี้เคียวได้ ทาร์ตและชิฟฟอน ภูติที่มาจากอาณาจักรสวีตและก็เพื่อนสมัยเด็กทั้งมิกิและอิโนริจึงได้ร่วมกันทลายความทะเยอทะยานของลาบิรินธ์ ด้วยหัวใจแห่งความรัก ความหวังและความปรารถนา
เคียวพีช (Cure Peach) / เคียวแองเจิ้ลพีช (Cure Angel Peach) / เรนโบว์เคียวพีช (Rainbow Cure Peach) / โมโมโซโนะ เลิฟ (Momozono Love)
"หัวใจสีชมพูคือ สัญลักษณ์ของความรัก เฟรชแบบเด็ดสดใหม่ เคียวพีช!"
"Precure Love Sunshine!"
"Precure Love Sunshine Fresh!"
"Lucky Clover Grand Finale!"
"Precure Loving True Heart!"
"Precure Loving True Heart Fresh!"
เคียวเบอร์รี่ (Cure Berry) / เคียวแองเจิ้ลเบอร์รี่ (Cure Angel Berry) / เรนโบว์เคียวเบอร์รี่ (Rainbow Cure Berry) / อาโอโนะ มิกิ (Aono Miki)
"หัวใจสีน้ำเงินคือ สัญลักษณ์ของความหวัง เฟรชแบบเก็บสดใหม่ เคียวเบอร์รี่!"
"Precure Espoir Shower!"
"Precure Espoir Shower Fresh!"
เคียวไพน์ (Cure Pine) / เคียวแองเจิ้ลไพน์ (Cure Angel Pine) / เรนโบว์เคียวไพน์ (Rainbow Cure Pine) / ยามาบุกิ อิโนริ (Yamabuki Inori)
"หัวใจสีเหลืองคือ สัญลักษณ์ของการอธิษฐาน เฟรชแบบเก็บเกี่ยวสดใหม่ เคียวไพน์!"
"Precure Healing Prayer!"
"Precure Healing Prayer Fresh!"
เคียวแพชชั่น (Cure Passion) / เคียวแองเจิ้ลแพชชั่น (Cure Angel Passion) / เรนโบว์เคียวแพชชั่น (Rainbow Cure Passion) / ฮิงาชิ เซ็ตสึนะ (Higashi Setsuna) / อีส (Eas)
"หัวใจสีแดงคือ สัญลักษณ์ของความสุข เฟรชแบบสุกงอม เคียวแพชชั่น!"
"Precure Happiness Hurricane!"
ชิฟฟอน (Chiffon)
ภูติทารกเพศหญิงจากอาณาจักรสวีต สามารถใช้เวทมนตร์ได้จากสัญลักษณ์บนหน้าผากแต่บางครั้งการใช้เวทมนตร์ของเธอก็ทำให้เกิดเรื่องวุ่นๆ ได้เหมือนกัน ปกติจะพรางตัวเป็นตุ๊กตาในห้องนอนของเลิฟ ความจริงแล้วชิฟฟอนเป็นอินฟินิตี้ที่ลาบิรินธ์กำลังตามหาอยู่ โดยลาบิรินธ์ได้จับชิฟฟอนมาแล้วใช้พลังของอินฟินิตี้ครอบครองโลกแห่งของเล่นและโลกอื่นๆ รวมทั้งโลกมนุษย์ด้วย
ทาร์ต (Tarte)
สิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายตัวเฟอร์เรตเพศชาย ที่มาจากอาณาจักรสวีตเช่นเดียวกับชิฟฟอน พูดด้วยสำเนียงคันไซ มักจะขี้เป็นห่วงคนอื่นบ่อยๆ คอยดูแลชิฟฟอนเสมอ พอชิฟฟอนหายก็มักจะทำอะไรไม่ถูกตลอด แฝงตัวเป็นสัตว์เลี้ยงของเลิฟ
อาสึกินะ (Azukina)
สิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายตัวเฟอร์เรตเพศหญิง อาศัยอยู่ในอาณาจักรสวีต พูดด้วยสำเนียงคันไซเช่นเดียวกับทาร์ต มีลักษณะคล้ายทาร์ตแต่มีผมสั้นและมีขนสีชมพู อาสึกินะเป็นคู่หมั้นของทาร์ต รักทาร์ตมากจนไม่อยากให้ทาร์ตกลับไปโลกมนุษย์
ทีรามิสุ (Tiramisu)
ท่านผู้เฒ่าที่อาศัยอยู่ในอาณาจักรสวีตและเพื่อปกป้องชิฟฟอนจากลาบิรินธ์ เขาจึงได้ปลุกนักรบในตำนานพริตตี้เคียวขึ้นมาแล้วมอบหน้าที่ให้ทาร์ตและชิฟฟอนเป็นคนออกตามหาพริตตี้เคียว
วาฟเฟิล (Waffle)
คุณพ่อของทาร์ต อาศัยอยู่ในอาณาจักรสวีต พูดด้วยสำเนียงคันไซเช่นเดียวกับทาร์ตและอาสึกินะ
โมโมโซโนะ เก็นคิจิ (Momozono Genkichi)
คุณตาของเลิฟ เสียชีวิตแล้ว
โมโมโซโนะ เคทาโร่ (Momozono Keitarou)
คุณพ่อของเลิฟ
โมโมโซโนะ อายูมิ (Momozono Ayumi)
คุณแม่ของเลิฟ
อาโอโนะ เรย์มิ (Aono Remi)
คุณแม่ของมิกิ
อิจิโจ คาซึกิ (Ichijo Kazuki)
น้องชายของมิกิ
ยามาบุกิ ทาดาชิ (Yamabuki Tadashi)
คุณพ่อของอิโนริ
ยามาบุกิ นาโอโกะ (Yamabuki Naoko)
คุณแม่ของอิโนริ
คาโอรุจัง (Kaoru-chan)
เจ้าของร้านขายโดนัทในสวนสาธารณะ มักชื่นชอบการเห็นผู้คนมีความสุขกับการรับประทานโดนัท มีคำพูดติดปากว่า "กุฮะ"
จิเนน มิยูกิ (Chinen Miyuki)
หัวหน้าวงทรินิตี้ที่เลิฟเคยช่วยเหลือเอาไว้และได้ชักชวนเลิฟ มิกิและอิโนริ เข้าร่วมเป็นแดนเซอร์ให้กับวง มิยูกิเป็นคนเดียวที่รู้ว่าพวกเลิฟเป็นพริตตี้เคียว
จิเนน ไดสึเกะ (Chinen Daisuke)
เพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนสนิทของเลิฟ เป็นน้องชายของมิยูกิ แอบชอบเลิฟ
ซาวะ ยูกิ (Sawa Yuki)
เพื่อนร่วมชั้นของเลิฟ มักจะปรากฏตัวพร้อมกับไดสึเกะและเคนโตะ แอบชอบมิกิ
มิโคชิบะ เคนโตะ (Mikoshiba Kento)
เพื่อนร่วมชั้นของเลิฟ มักจะปรากฏตัวพร้อมกับไดสึเกะและยูกิ แอบชอบอิโนริ
เรย์กะและนานะ (Reika and Nana)
แดนเซอร์วงทรินิตี้
ลิงคุรุน (Linkrun)
พิคคุรุน (Pinkrun)
พิรุน (Pirun)
บุรุน (Burun)
คิรุน (Kirun)
อาคารุน (Akarun)
เคียวสติ๊ก (Cure Stick)
พีชร็อด (Peach Rod)
เบอร์รี่ซอร์ด (Berry Sword)
ไพน์ฟลูต (Pine Flute)
แพชชั่นฮาร์พ (Passion Harp)
โคลเวอร์บ็อก (Clover Box)
ลาบิรินธ์.
เวสเตอร์ (Westar) / นิชิ ฮายาโตะ (Nishi Hayato)
เซาเลอร์ (Soular) / มินามิ ชุน (Minami Shun)
นอร์ทาร์ (Northa) / คิตะ นายูตะ (Kita Nayuta)
ไคลน์ (Klein)
เมบิอุส (Moebius)
นาเควะเมเคะ (Nakewameke)
นาคิซาเคเบะ (Nakisakebe)
โซเรวาทาเซะ (Sorewatase)
โฮโฮเอะมีน่า (Hohoemina)
"Let's! Fresh Precure!"
ขับร้องโดย : "Moie Mizuki"
"Let's! Fresh Precure! ~Hybrid Version~"
"You make me happy!"
ขับร้องโดย : "Hayashi Momoko"
"H@ppy Together!!!"
ซัลแมน รัชดี
รางวัลแมนบุคเคอร์
รางวัลแมนบุคเคอร์สำหรับนวนิยาย หรือเรียกสั้นๆ ว่า รางวัลแมนบุคเคอร์ หรือ รางวัลบุคเคอร์ (ภาษาอังกฤษ: Man Booker Prize for Fiction หรือ Booker Prize) เป็นรางวัลสาขาวรรณกรรมที่มอบให้แก่ผู้ที่ได้รับการตัดสินว่าเป็นนวนิยายดีเด่นประจำปีที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษสำหรับนักเขียนที่มีเป็นประชาชนของเครือจักรภพแห่งชาติ หรือสาธารณรัฐไอร์แลนด์
รางวัลนี้มักจะนำชื่อเสียงมาสู่ผู้เขียนและมีความสำคัญต่อกิจการการค้าขายหนังสือ นอกจากนั้นก็ยังมีการแบ่งแยกระหว่างนักประพันธ์ผู้เข้ารอบ (Booker longlist) และผู้เข้ารอบสุดท้าย (Booker short list) ในปี ค.ศ. 1993 ก็ได้มีการให้รางวัล “หนังสือบุคเคอร์ของรางวัลบุคเคอร์” ซึ่งเป็นหนังสือที่ได้รับการตัดสินว่าเป็นหนังสือดีเด่นในบรรดาหนังสือที่ได้รับรางวัลแล้วในช่วงเวลายี่สิบห้าปีที่ผ่านมาแก่ซัลมัน รัชดี สำหรับหนังสือเรื่อง “Midnight's Children” ที่เคยได้รับรางวัลแล้วในปี ค.ศ. 1981
รางวัลแมนบุคเคอร์เดิมชื่อว่า “รางวัลบุคเคอร์-แม็คคอนเนลล์” ตามชื่อบริษัทบุคเคอร์-แม็คคอนเนลล์ (Booker-McConnell) ผู้เป็นผู้เริ่มอุปถัมภ์รางวัลในปี ค.ศ. 1968 และเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปในชื่อ “รางวัลบุคเคอร์” หรือ “บุคเคอร์” เมื่อการบริหารรางวัลโอนไปเป็นของมูลนิธิรางวัลบุคเคอร์ในปี ค.ศ. 2002 นามของผู้อุปถัมภ์กลายเป็นบริษัทการลงทุนบริษัทแมนกรุ้พ (Man Group plc) ที่เลือกทิ้งคำว่า “บุคเคอร์” เป็นส่วนหนึ่งของชื่อรางวัล เดิมจำนวเงินรางวัลเป็นจำนวนเงิน £21,000 แต่ เพิ่มขึ้นเป็น £50,000 ในปี ค.ศ. 2002
การตัดสินผู้ได้รับรางวัลเริ่มด้วยการตั้งคณะกรรมการที่รวมทั้งนักประพันธ์คนหนึ่ง, ผู้แทนสำนักพิมพ์สองคน, ผู้แทนนักประพันธ์คนหนึ่ง, ผู้ขายหนังสือคนหนึ่ง, บรรณารักษ์คนหนึ่ง และประธานที่แต่งตั้งโดยมูลนิธิรางวัลบุคเคอร์ คณะกรรมการมีหน้าที่เลือกกรรมการผู้ตัดสินซึ่งเปลี่ยนสมาชิกทุกปีและมักจะไม่ได้รับเลือกซ้ำ ผู้ตัดสินเลือกจากนักวิจารณ์หนังสือมีชื่อ, นักเขียน, นักวิชาการ และบุคคลสำคัญ การประกาศผู้ได้รับรางวัลมักจะทำกันที่กิลด์ฮอลล์ในกรุงลอนดอน
Man Booker Prize
การเขียนภาพแบบคาราวัจจิโอ
โกลบอล คอมมิวนิเคชัน
Global Communication เป็นวงดนตรีอีเลกโทรนิกจากอังกฤษ ก่อตั้งในปี 1992 โดย Tom Middleton และ Mark Pritchard เป็นวงดนตรี แอมเบียนต์ และ ออกอัลบั้มชุด อัลบั้มที่ดีที่สุด
As Global Communication:
As Reload (at first, a Mark Pritchard solo project, later including Tom Middleton):
As Reload &amp; E621:
As Link (Mark Pritchard Solo):
As Link &amp; E621:
As The Chameleon:
As Secret Ingredients:
As Jedi Knights:
Evolution Records Compilation:
Remixes as Global Communication:
Remixes as Reload:
Remixes as Jedi Knights:
Remixes as The Chameleon:
กรูฟอาร์มาดา
กรูฟอาร์มาดา  เป็นคู่ดูโอจากอังกฤษ เป็นกลุ่มดนตรีแนวบิ๊ก บีทและเฮาส์ ประกอบด้วยสมาชิก Andy Cato และ Tom Findlay
จิตรกรรมตู้
จิตรกรรมตู้  คือจิตรกรรมขนาดเล็กที่มักจะไม่กว้างและยาวเกินกว่าสองฟุตแต่มักจะเล็กกว่านั้น มักจะหมายถึงภาพเขียนเต็มตัวแบบแต่ย่อส่วนให้เล็กลงแทนที่จะเป็นภาพวาดครึ่งตัว และจะเขียนด้วยความละเอียดเต็มที่ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 นักสะสมผู้มีฐานะมักจะเก็บภาพเขียนตู้ภายในตู้ในห้องส่วนตัวที่เรียกว่า “ห้องตู้” (Cabinet room) ซึ่งเป็นห้องที่นอกจากคนที่รู้จักกันดีจึงจะได้รับอนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้
Cabinet painting
แม่น้ำดีทรอยต์
แม่น้ำดีทรอยต์ (อังกฤษ : Detroit River) เป็นแม่น้ำหนึ่งในภูมิภาคเกรตเลกส์ มีความยาวทั้งสิ้น 51 กิโลเมตร มีความกว้างประมาณ 1 - 4 กิโลเมตร ชื่อของแม่น้ำมาจากภาษาฝรั่งเศสคำว่า "Rivière du Détroit" ซึ่งแปลว่า "แม่น้ำแห่งช่องแคบ" แม่น้ำนี้ไหลเชื่อมต่อกันระหว่างทะเลสาบเซนต์แคลร์กับทะเลสาบอิรี ถือได้ว่าเป็นมีส่วนเกี่ยวข้องสำคัญกับประวัติศาตร์ของเมืองดีทรอยต์ และยังเป็นหนึ่งในเส้นทางคมนาคมทางน้ำที่หนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ทั้งยังเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างสหรัฐอเมริกากับแคนาดาด้วย เมืองที่สำคัญในบริเวณนี้ได้แก่ เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน และเมืองวินด์เซอร์ รัฐออนแทริโอ ของแคนาดา
เมืองดีทรอยต์
ฮอนด้า H engine
ฮอนด้า B engine
ฮอนด้า เครื่องยนต์ H
ฮอนด้า เครื่องยนต์ B
RB26DETT
จิตรกรรมประวัติศาสตร์
จิตรกรรมประวัติศาสตร์  เริ่มเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ ค.ศ. 1667 โดยอันเดร เฟลิเบียน (André Félibien) จิตกรประวัติศาสตร์, สถาปนิก, นักทฤษฎีคลาสสิกซิสม์ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นลักษณะที่ระบบ “การจัดลำดับคุณค่าของศิลปะ” (Hierarchy of genres) ถือว่าเป็นประเภทการเขียนภาพที่มีคุณค่าสูงที่สุดในบรรดาการเขียนภาพประเภทต่างๆ
“จิตรกรรมประวัติศาสตร์” เป็นจิตรกรรมที่แสดงฉากบรรยายเนื้อหาจากประวัติศาสตร์กรีกโรมัน, ประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา และตำนานเทพ/ปรัมปราวิทยา และรวมทั้งเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานก่อนที่จะเขียน ภาพเขียนชนิดนี้รวมทั้งภาพเขียนที่ในหัวเรื่องที่เกี่ยวกับ ศาสนา, ประวัติศาสตร์, วรรณคดี หรืออุปมานิทัศน์--ที่ตีความหมายของชีวิตหรือสื่อความหมายทางจริยธรรม เหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่เลือกเขียนจะเป็นสัญลักษณ์ที่ไม่แต่เพียงจะแสดงเหตุการณ์แต่เป็นเหตุการณ์ที่มีความสำคัญต่อสังคมของผู้เขียนภาพ เช่นการเขียนภาพการประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกา หรือบางครั้งอาจจะไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงแต่จิตรกรต้องการเขียนภาพที่สื่อความหมายที่ต้องการ
เทพหรือเทพีจากปรัมปราวิทยาก็ใช้เป็นสัญลักษณ์ทางจิตวิทยาต่างๆ ของมนุษย์ และบุคคลจากศาสนาต่างก็เป็นตัวแทนของความคิดต่างๆ และเป็นระยะเวลานานโดยเฉพาะระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสที่การเขียนภาพประวัติศาสตร์มักจะเน้นการเขียนภาพวีรบุรุษชายเปลือย แต่ลดถอยลงไปในคริสต์ศตวรรที่ 19
เครื่องแต่งตัวในภาพบางครั้งก็จะเป็นการแต่งอย่างกรีกโรมันไม่ว่าเหตุการณ์จะเกิดขึ้นเมื่อใด ในปี ค.ศ. 1770 เบนจามิน เวสต์ เสนอว่าการวาดภาพ “ความตายของนายพลวูลฟ” ควรจะใช้เครื่องแต่งกายร่วมสมัยแต่ก็มีผู้คัดค้านหลายคนว่าควรจะแต่งตัวอย่างคลาสสิก ในที่สุดเวสต์ก็เขียนโดยใช้เครื่องแต่งกายร่วมสมัย แต่พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งอังกฤษไม่ทรงยอมซื้อภาพ แต่อย่างไรก็ตามเวสต์ก็ได้รับชัยชนะต่อผู้ต่อต้านและริเริ่มการเขียนภาพประวัติศาสตร์ที่ตรงตามความเป็นจริงแทนที่จะเป็นภาพอุดมคติ
ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการริเริ่มลักษณะการเขียนที่เรียกว่าประวัติศาสตร์นิยม ซึ่งเป็นการเขียนแบบการเลียนแบบการเขียนภาพประวัติศาสตร์หรือจิตรกรประวัติศาสตร์
การวิวัฒนาการอีกอย่างหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 คือการผสานการเขียนภาพประวัติศาสตร์กับการภาพชีวิตประจำวัน (Genrepainting) ที่แสดงให้เห็นฉากชีวิตประจำวัน เป็นการเขียนเหตุการณ์สำคัญที่มีรายละเอียดที่เป็นเหตุการณ์ที่เป็นส่วนตัวหรือเหตุการณ์ประจำวันของเหตุการณ์หรือบุคคลในภาพ จิตรกรที่เขียนภาพบางทีก็จะพยายามสื่อความหมายทางจริยธรรมในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
จิตรกรประวัติศาสตร์.
“จิตรกรประวัติศาสตร์” มิใช่เป็นแต่เพียงจิตรกรที่วาดภาพที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์แต่วาดอย่างใหญ่โตและเป็นนาฏกรรม โดยเฉพาะจากเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์หรือตำนานกรีกโรมัน, ฉากจากวรรณคดีสำคัญ, หรือเหตุการณ์สำคัญของบุคคลสำคัญๆ ในสมัยบาโรก หัวเรื่องก็มักจะเป็นจุดสูงสุดของเหตุการณ์โดยมีผู้ร่วมเหตุการณ์แต่งตัวแบบคลาสสิก
“จิตรกรรมประวัติศาสตร์” เป็นการเขียนที่ไม่แต่มีความสำคัญเป็นลำดับหนึ่งของศิลปะสถาบัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ในสมัยหลังการปฏิวัติฝรั่งเศสด้วย ฉะนั้นจิตรกรรมประวัติศาสตร์จึงเป็นกระบวนการเขียนที่เป้าในการถูกโจมตีเมื่อขบวนการเขียนแบบใหม่ๆ เริ่มขึ้น เช่นเมื่อขบวนการอิมเพรสชันนิสม์หันหลังให้การเขียนของจิตรกรรมประวัติศาสตร์ หรือกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ในอังกฤษที่เน้นเฉพาะหัวเรื่องเขียนที่มาจากวรรณคดีหรือเรื่องลึกลับแทนที่จะเขียนภาพแบบคลาสสิก ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 วิธีการเขียนภาพประวัติศาสตร์ก็เปลี่ยนแปลงไปจากเขียนแบบนาฏกรรมไปเป็นการเขียนนอกสถานที่และหัวข้อที่เล็กลง
History painting
ปากน้ำ
ปากน้ำ หมายถึง ปากแม่น้ำ หรือบริเวณที่แม่น้ำบรรจบกับทะเลหรือบรรจบกับแม่น้ำสายใหญ่กว่า
ปากน้ำพระประแดง
วัดปากน้ำ
วัดปากน้ำ อาจหมายถึง
พระเจ้าโพจังแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าโพจัง (?-ค.ศ. 682) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 28 และจักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรโคกูรยอหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ทรงขึ้นครองราชย์จากการสนับสนุนของยอนแกโซมุน ผู้นำทางทหารที่ปลงพระชนม์จักรพรรดิองค์ก่อนในรัชกาลของพระองค์โคกูรยอได้ทำสงครามกับราชวงศ์ถังและมีชัยชนะมาโดยตลอดแต่หลังจาก ยอนแกโซมุน เสียชีวิตลงในที่สุดอาณาจักรโคกูรยอก็ยอมแพ้ต่อกองทัพพันธมิตรชิลลาและถังในปี ค.ศ. 668 (พ.ศ. 1211) ทำให้อาณาจักรโคกูรยอที่ยิ่งใหญ่และเข้มแข็งที่ปกครองเกาหลีมานานถึง 605 ปีสิ้นสุดลงพระเจ้าโพจังสวรรคตในปี ค.ศ. 682 (พ.ศ. 1225) ภายหลังเหล่าเชื้อพระวงศ์ได้รวบรวมประชาชนชาวโคกูรยอไปตั้งอาณาจักรแห่งใหม่คือ อาณาจักรบัลแฮ
พระราชโอรสจากพระมเหสีองค์แรก
พระราชโอรสจากพระมเหสีองค์สอง
พระราชนัดดา
จุฬาภรณราชวิทยาลัย ตรัง
พระเจ้าซองด็อกมหาราช
พระเจ้าซองด๊อกมหาราช
พระเจ้าซองด๊อกมหาราช  กษัตริย์องค์ที่ 33 แห่งอาณาจักรชิลลา เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าซินมุน และเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ พระเจ้าฮโยโซ
ในปี ค.ศ. 704 ทรงได้พระมเหสี คือ พระนางซองจอง (คิม แบโซ) ธิดาของคิม วอนแท มีพระราชโอรสคือ องค์ชายจุงกยอง ในปี ค.ศ. 715 (พ.ศ. 1258) สถาปนาองค์ชายจุงกยองขึ้นเป็นองค์รัชทายาท แต่เป็นได้ 2 ปีก็สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 717 (พ.ศ. 1260)
หลังจากนั้นหมดความโปรดปรานมเหสีองค์แรก และได้พระมเหสีองค์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 720 (พ.ศ. 1263) คือ พระมเหสีโซด๊อก ธิดาของคิม ซุนวอน จากสกุลกึมเช่นกัน พระมเหสีโซด๊อกให้ประสูติพระราชโอรสคือ พระเจ้าฮโยซอง และ พระเจ้าคยองด๊อก
พระเจ้าซองด๊อกสร้างความเจริญทุกด้านจนทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองสวรรคตในปี ค.ศ. 735 (พ.ศ. 1278) หลังจากครองราชย์ยาวนานถึง 35 ปีองค์รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮโยซองสืบต่อมา
พระราชวังชังด็อก
ชังด็อกกุง (; อักษรฮันจา:昌德宮) หรือ พระราชวังชังด็อก เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของเกาหลี สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าแทจงแห่งราชวงศ์โชซ็อน เมื่อปี พ.ศ. 1948 (ค.ศ. 1405) แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 1955 (ค.ศ. 1412) ด้วยเหตุที่พระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวังคย็องบก (Kyeongbok Palace) ผู้คนจึงเรียกพระราชวังแห่งนี้ว่าพระราชวังตะวันออก (East Palace) ซึ่งต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน กษัตริย์องค์ที่ 14 แห่งโชซ็อนได้โปรดเกล้าฯ ให้ขยายสนามหญ้าของพระราชวังเป็น 500,000 ตารางเมตร
ในปี พ.ศ. 2135 (ค.ศ. 1592) ขุนศึกญี่ปุ่น โทโยโตมิ ฮิเดโยชิได้เข้ารุกรานเกาหลี กินเวลายาวนานถึง 7 ปี พร้อมกับเผาทำลายพระราชวัง ซึ่งในปีนี้เองเป็นปีที่ฉลองครบรอบ 200 ปีแห่งการสถาปนาราชวงศ์ โดยหลังจากผ่านสงคราม 7 ปีไปแล้ว พระราชวังก็ได้รับการบูรณะขึ้นอีกครั้งในปี พ.ศ. 2152 (ค.ศ. 1619) โดยพระเจ้าซ็อนโจ และองค์ชายควังแฮกุน แต่อีก 4 ปีต่อมา พระราชวังกลับเกิดเพลิงเผาวอดอีกครั้งในเหตุจลาจลที่ขุนนางไม่พอใจองค์ชายควังแฮและก่อการยึดอำนาจ สถาปนาองค์ชายนึงยางขึ้นเป็นพระเจ้าอินโจ พร้อมกับเนรเทศองค์ชายควังแฮไปเกาะคังฮวา จนพระราชวังถูกโจมตีอีกครั้งจากจักรวรรดิชิง (ประเทศจีน) แต่หลังจากนั้นพระราชวังก็ได้รับการสร้างใหม่ให้อยู่ในสภาพดั้งเดิม
พระราชวังชังด็อกได้ถูกใช้เป็นที่ประทับขององค์กษัตริย์ ที่ว่าราชการ และที่ทำงานของขุนนางจนถึงปี พ.ศ. 2415 (ค.ศ. 1872) เมื่อพระราชวังคย็องบกซึ่งอยู่ข้างเคียงได้รับการสร้างขึ้นใหม่อีกครั้งโดยสมเด็จพระจักรพรรดิซุนจง (จักรพรรดิองค์สุดท้ายของจักรวรรดิเกาหลี) แต่อย่างไรก็ตามสมเด็จพระจักรพรรดิซุนจงนี้ก็ได้เสด็จมาประทับที่พระราชวังชังด็อกเรื่อยมากระทั่งเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2469 (ค.ศ. 1926)
อย่างไรก็ตาม บรรดาสมาชิกราชวงศ์ลี (ราชวงศ์จักรพรรดิเกาหลี) ที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันซึ่งยังไม่มีสถานะเป็นประมุขแห่งรัฐอย่างเป็นทางการนั้น หากในอนาคตสถาบันจักรพรรดิเกาหลีถูกฟื้นขึ้นในฐานะสัญลักษณ์แห่งรัฐ (ระบอบประชาธิปไตยอันมีสมเด็จพระจักรพรรดิเป็นประมุข) พระราชวังแห่งนี้น่าจะเป็นสถานที่ใช้ในการประกอบพิธีบรมราชาภิเษกเพื่อการขึ้นเสวยราชย์ของสมเด็จพระจักรพรรดิ
สิ่งก่อสร้างในพระราชวัง.
สิ่งก่อสร้างในพระราชวังชังด็อกมีดังนี้
พระราชวังชังด็อกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 21 เมื่อปี พ.ศ. 2540 ที่เนเปิลส์ ประเทศอิตาลี โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
ชางด๊อกกุง
หอศิลป์บอร์เกเซ
หอศิลป์บอร์เกเซ  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่กรุงโรมในประเทศอิตาลี ที่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1903
หอศิลป์บอร์เกเซตั้งอยู่ในสิ่งก่อสร้างที่เดิมเป็น “วิลลาบอร์เกเซพินชิอานา” ที่เดิมเป็นส่วนสำคัญของสวนแต่ในปัจจุบันสวนแยกเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหากเป็นสวนวิลลาบอร์เกเซ (Villa Borghese gardens) หอศิลป์บอร์เกเซเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะของงานสะสมบอร์เกเซ ที่รวมทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม และศิลปะโบราณที่เริ่มสะสมโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) หลานของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 คฤหาสน์สร้างโดยสถาปนิกฟลามินิโอ พอนซิโอ (Flaminio Ponzio) จากร่างที่เขียนโดยสคิปิโอเนเอง ผู้ที่ใช้เป็นคฤหาสน์นอกเมืองสำหรับจัดงานเลี้ยง
สคิปิโอเน บอร์เกเซเป็นผู้อุปถัมภ์คนแรกๆ ของจานโลเรนโซ แบร์นินี และเป็นผู้ชอบสะสมงานของคาราวัจโจ ที่ประกอบด้วย “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้”, “นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ”, “บัคคัสไม่สบาย” และอื่นๆ ภาพเขียนอื่นๆ ที่สำคัญก็ได้แก่ “วีนัสและเจ้าสาว” โดยทิเชียน, “ชะลอร่างจากกางเขน” โดยราฟาเอล และงานของปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และเฟเดอริโค บารอชชิ (Federico Barocci)
งานศิลปะบางชิ้นในหอศิลป์
Borghese Gallery
พิพิธภัณฑ์บอร์เกเซ
พระราชวังชังกย็อง
ชังกย็องกุง หรือ พระราชวังชังกย็อง เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของเกาหลี ปัจจุบันตั้งอยู่ในโซล ประเทศเกาหลีใต้ เดิมเป็นพระราชวังฤดูร้อนของกษัตริย์ราชวงศ์โครยอ กระทั่งพระเจ้าเซจงมหาราชมีดำริที่จะสร้างพระราชวังถวายแก่พระราชบิดาคือ พระเจ้าแทจง ต่อมาในปี พ.ศ. 2026 ในรัชสมัยพระเจ้าซองจง โปรดให้บูรณะซ่อมแซมและขยายอาณาเขตของพระราชวัง ระหว่างยุคล่าอาณานิคมของญี่ปุ่น พวกญี่ปุ่นได้สร้างสวนสัตว์ สวนสาธารณะ และพิพิธภัณฑ์ไว้ที่นี่ จนในปี พ.ศ. 2526 ได้มีการย้ายสวนสัตว์และสวนสาธารณะออกไปเหลือแค่พิพิธภัณฑ์เท่านั้น
รถไฟสายทางช้างเผือก
รถไฟสายทางช้างเผือก ( 銀河鉄道の夜 ) เป็นวรรณกรรมเยาวชน ที่เขียนขึ้นโดย เค็นจิ มิยาซาวะ เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2470 ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2477 ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดย สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น) เมื่อปี พ.ศ. 2545 แปลโดย มณฑา พิมพ์ทอง