pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โปฮันกลับมาชกนอกรอบชนะอีก 1 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค คมพยัคฆ์ จ.เจริญ ยก 11 ที่อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้งก็เสียแชมป์ให้รัตนชัย ส.วรพินเมื่อ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 ก่อนที่จะขึ้นชกแก้มืออีกครั้งเมื่อ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2537 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนโดยเทคนิค ได้แชมป์เงามาครองอีกสมัย และยังขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ชนะคะแนนโรเจอร์ คามาจอร์จ และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง
โปฮันเดินทางมาชกนอกรอบกับวีระพล นครหลวงโปรโมชั่นที่นนทบุรีเมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2538 และเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอวีระพลในยกที่ 4 หลังจากนั้น การชกของโปฮันย่ำแย่เรื่อยมา ไปเสียแชมป์เงาของ IBF ที่แอฟริกาใต้ แพ้คะแนน วูยานี เนเน เมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 มาชกนอกรอบกับหยกไท ศิษย์ อ. เมื่อ พ.ศ. 2539 ก็เป็นฝ่ายแพ้แตกใน ยกที่ 5 หลังจากที่ชกนอกรอบแพ้คะแนนวูยานี เนเน อีกครั้งที่แอฟริกาใต้เมื่อ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2539 โปฮันก็แขวนนวมไป
มิเกล มาร์ติเนซ
มิเกล มาร์ติเนซ (Miguel Martinez) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2514 ที่เมืองโอกัตลัน ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 70 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 31) เสมอ 1 แพ้ 28
ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลิเนเซีย
ดอนดอน สุลต่าน
ดอนดอน สุลต่าน หรือ โกบาเนีย สุลต่าน  เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2521 ที่เมืองลิลอย จังหวัดซัมโบอันกาเหนือ สถิติการชก 43 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 22
สุลต่านขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน เอสเมอร์ เอสปานิโอลา จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2545 ชนะคะแนน เบิร์ต บาโด และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ฮิโรยูกิ วาตานาเบะ ที่ ญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2547 สุลต่านไปชกนอกรอบที่อินโดนีเซีย ชนะน็อค ดาวิด กอสวารา ยก 2 แล้วชกแพ้คะแนน ฆีเดออน ซาลาซา แล้วไปชกที่ออสเตรเลีย 2 ครั้ง ชนะ 1 เสมอ ต่อมา ใน พ.ศ. 2548 สุลต่านได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวทที่ว่างเมื่อ 29 มกราคม ชนะน็อค รามิล กาบาเยส ยก 1 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กรกฎาคม แพ้น็อค คาซูฮิโกะ ฮิดากะ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น แล้วมาชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 24 ตุลาคม แพ้คะแนน ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค
หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ สุลต่านชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้อีก 1 ครั้ง และยังไปชกนอกรอบชนะที่ญี่ปุ่น ต่อมา สุลต่านได้ไปชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทที่รัสเซียเมื่อ 20 พฤษภาคมพ.ศ. 2549 ชนะน็อค แอนตัน โซโลปอฟ ยก 1 ได้แชมป์มาครอง และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท WBF ที่ว่างเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชนะคะแนน เอ็ดดี เดลิก ที่สิงคโปร์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ไปเมื่อ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2550 แพ้น็อค ฮัมซา อิสซา ยก 9 ที่ ฝรั่งเศส และในการชกครั้งถัดมา สุลต่านก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปอีกเมื่อชกแพ้คะแนน อาร์เนล ทิคัมเปย์ เมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 แล้วขึ้นชิงแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นเวลเตอร์เวทก็เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไป เพราะสุลต่านไม่ออกจากมุมมาสู้ต่อเมื่อหมดยกที่ 4
ตลอดปี พ.ศ. 2551 สุลต่านขึ้นชกที่ออสเตรเลียตลอด แต่ชกแพ้มากกว่าชนะ เขาได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2551 แพ้น็อค แชนนัน เทย์เลอร์ ยก 12 ไม่ได้แชมป์ สุลต่านได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์ที่ว่างรุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554 และเป็นฝ่ายแพ้น็อค เดนนิส ลอเรนเต้ ยก 6 ไม่ได้แชมป์ สุลต่านได้มาชิงแชมป์ระดับภูมิภาคในไทยอีก 2 ครั้ง โดยชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน ปฐมศึก ปฐมโพธิ์ทอง ที่ จันทบุรี และชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ยอมแพ้ไม่ออกจากมุมหลังยก 5 ในการชกกับถิรชัย กระทิงแดงยิม สุลต่านขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2556 แพ้คะแนน โชเฮอิ คาเนโมโตะ ที่ญี่ปุ่น จากนั้นก็แขวนนวมไป
เคตาโร โฮชิโนะ
เคตาโร โฮชิโนะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2512
ไท-กะได
ธงชาติบุรุนดี
ธงชาติบุรุนดี เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็น 4 ส่วนด้วยกากบาททแยงสีขาว โดยช่องซ้ายและช่องขวาที่เกิดจากการแบ่งมีพื้นสีเขียว ช่องบนและช่องล่างพื้นสีแดง กลางกากบาทนั้นเป็นรูปวงกลมสีขาว ภายในมีดาวหกแฉกสีแดงขอบเขียว 3 ดวง เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า (แถวบน 1 ดวง แถวล่าง 2 ดวง) เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2520
ในธงนี้ สีเขียวหมายถึงความหวัง สีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อเอกราช สีขาวหมายถึงความบริสุทธิ์ ดาวสีเขียวขอบแดงทั้งสามดวง หมายถึงกลุ่มชาติพันธุ์ 3 กลุ่มหลักของประเทศ ได้แก่ ชาวฮูตู (Hutu) ชาวทวา (Twa) และชาวทุตซี (Tutsi) และหมายถึงหลักการตามคำขวัญประจำชาติ 3 ข้อ คือ เอกภาพ การงาน และความก้าวหน้า
เฮซุส โรฮัส
เฮซุส "กิกิ" โรฮัส  นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2507 ที่เมืองริโอการิเบ รัฐซูเกร ประเทศเวเนซุเอลา สถิติการชก 51 ครั้ง ชนะ 36 (น็อก 20) เสมอ 4 แพ้ 10
โรฮัสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 13 กันยายน พ.ศ. 2528 ชนะคะแนนฟรันซิสโก อัลบาเรซ ที่เวเนซุเอลา จากนั้นขึ้นชกชนะรวด จนได้ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2532 ชนะคะแนน ฟิเดล บาซา ที่โคลอมเบีย แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนน อี ย็อล-อู ไปเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2533 โรฮัสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้งเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2533 แต่ทำได้เพียงเสมอกับเล็ปเพิร์ด ทามากูมะ ไม่ได้แชมป์ โรฮัสยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องจนได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ชนะน็อกโฮเซ โบนิยา ยก 11 จากนั้น ได้โอกาสชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท อีกครั้ง เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2537 ซึ่งโรฮัสเป็นฝ่ายแพ้คะแนนแสน ส.เพลินจิต ไปอย่างเป็นเอกฉันท์ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedecentro รุ่นฟลายเวทเมื่อ 10 กันยายน พ.ศ. 2537 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนดานิ นุญเญซ ไปอีก
จากนั้น โรฮัสขึ้นมาชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท และได้ครองแชมป์ WBA Fedebol รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ชนะคะแนนดาบิด กริมัน และต่อมาชกชนะคะแนนดาบิด กริมัน ได้อีก ได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นซูเปอร์ฟลายเวทอีกตำแหน่งหนึ่ง โรฮัสได้ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2540 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนหยกไท ศิษย์อ. ไม่ได้แชมป์ จากนั้น โรฮัสกลับไปชกชนะน็อกเอบังเฮลิโอ เปเรซ ยก 7 ได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 จากนั้นได้ครองแชมป์โลกเป็นสมัยที่สอง เมื่อชนะคะแนนซาโตชิ อีดะ เมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ได้ครองแชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้คะแนนฮิเดกิ โทดากะ เมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2542
โรฮัสยังขึ้นชกต่อมา และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้งเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2544 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเซเลส โกบายาชิไป โรฮัสยังชกต่อมาจน พ.ศ. 2547 หลังจากที่ชิงแชมป์ WBO NABO รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทเมื่อ 20 มีนาคม แพ้คะแนนเอริก โมเรล หลังจากนั้นโรฮัสก็แขวนนวมไป
เฮซุส โรฮาส
เมทริกซ์เฮงเคิล
เท็นโซ (ยามาโตะ)
ยามาโตะ  ตัวละครการ์ตูนจากเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
สมาชิกของหน่วยลับ (ANBU) ที่ได้รับคำสั่งจากซึนาเดะ ให้เป็นหัวหน้าทีมแทนคาคาชิ ในขณะที่คาคาชิรับการรักษาตัวจากการต่อสู้ และได้รับโค้ดแนมแทนชื่อว่า ยามาโตะ ภารกิจที่ได้รับคือการจับตาดูซาอิ และไปพบกับสายสืบของซาโซริที่ทำงานอยู่กับโอโรจิมารุ เมื่อถอดหน้ากากหน่วยลับของยามาโตะออก หน้าตาของยามาโตะมีส่วนคล้ายกับโฮคาเงะรุ่นที่ 1 รวมทั้งหมวกป้องกันศีรษะก็คล้ายของโฮคาเงะรุ่นที่ 2 ด้วย
เมื่อภารกิจเริ่มขึ้นความสามารถของยามาโตะเริ่มเป็น ที่สงสัยของซากุระ นั่นเป็นเพราะยามาโตะสามารถใช้วิชานินจาไม้ได้ เมื่อพบกับสายสืบของซาโซริ นั่นคือ คาบูโตะ ที่กลับใจมาทำงานให้กับโอโรจิมารุแล้ว คาบูโตะโจมตียามาโตะแต่ยามาโตะก็สามารถหลบได้เช่นกัน ทำให้โอโรจิมารุปรากฏตัวออกมา เมื่อโอโรจิมารุพบยามาโตะเข้าจึงทำให้ที่มาของความสา มารถของยามาโตะก็ได้ปรากฏออกมา นั่นเป็นเพราะว่า ยามาโตะเป็นเด็กที่รอดชีวิตจากการทดลองของโอโรจิมารุ ในการถ่ายยีนของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ลงไปในร่างทารกทั้ง 60 คน ในขณะที่โอโรจิมารุยังอยู่ที่โคโนะฮะ ทำให้ยามาโตะมาความสามารถเหมือนโฮคาเงะรุ่นที่ 1
ภารกิจจบลงที่นารุโตะในร่าง 4 หางอาละวาดจะเข้าสู้กับโอโรจิมารุ จนทำให้โอโรจิมารุหมดแรง แต่นารุโตะก็ต้องถูกยามาโตะใช้พลังของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ควบคุมพลังของสัตว์หางเช่นกัน
เมื่อกลับจากภารกิจ ยามาโตะเป็นกำลังสำคัญในการฝึกวิชาใหม่ของนารุโตะเพราะยามาโตะต้องคอยควบคุมพลังของสัตว์หางให้ นารุโตะเสมอ ซึ่งในการฝึกนี้เองทำให้ชื่อที่จริงของ ยามาโตะปรากฏนั่นคือ “เท็นโช” แต่ก่อนที่วิชาใหม่ของนารุโตะจะสำเร็จ คาคาชิผู้ที่คอยสอนนารุโตะตลอดการฝึกวิชากลับต้องรับ หน้าที่หัวหน้าทีม 10 แทนอาสึม่า และปล่อยให้นารุโตะต้องฝึกวิชากับยามาโตะกันเพียงลำพัง ภายหลังก่อนที่คาคาชิและสมาชิกทีม 10 (ยกเว้น ชิกามารุ) จะพลาดท่าให้กับคาคุซึ ยามาโตะและนารุโตะก็เข้ามาช่วย ไว้ได้ทัน ผลการต่อสู้ครั้งนั้นจบลงด้วยความตายของคาคุซึโดยวิชาใหม่ของนารุโตะ
หลังจากนั้นทีมของยามาโตะก็ต้องรับภารกิจใหม่อีกครั้ง นั่นคือภารกิจตามหาอุจิวะ ซาสึเกะ โดยภารกิจครั้งนี้ทีมของยามาโตะทำภารกิจร่วมกับทีม8 ซึ่งมีหัวหน้าทีมคนใหม่คือ คาคาชิ ในขณะที่ทั้งสองทีมช่วยกันหาข่าวแล้วไล่ตามซาสึเกะอยู่นั้น ทั้งหมดก็ได้พบกับโทบิที่เข้ามาขวางไว้ หลังจากี่ผ่านภารกิจนี้ไปแล้ว ยามาโตะกับคาคาชิก็พานารุโตะไปหาไรคาเงะเพื่ออ้อนวอนให้ยกโทษให้ซาสึเกะ ต่อมาเมื่อกบยักษ์ได้บอกให้นารุโตะไปหาแปดหาง ยามาโตะได้ตามไปด้วย ในช่วงนั้น คาบูโตะและเดอิดาระ (คาถาสัมพเวสีคืนชีพ) ได้โจมตีพวกนารุโตะ โดยทุกคนเพิ่งรู้ว่าที่ที่ทุกคนอยู่ไม่ได้เป็นเกาะ แต่เป็นเต่ายักษ์ ในช่วงที่มาดาระตามล่านารุโตะและคิลเล่อบี ยามาโตะได้ไปสอดแนมพวกมาดาระ แต่ถูกคาบูโตะจับได้แล้วถูกมาดาระรีดจักระโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ออก เพื่อนำพลังไปให้เซ็ตสึขาว
พรมผนังบาเยอ
พรมผนังบาเยอ  เป็นผืนผ้ากว้าง 50 เซนติเมตร ยาว 70 เมตรที่ปักเป็นภาพการนำไปสู่ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษนำโดยดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดี ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1066 และเหตุการณ์ระหว่างสงครามเอง คำบรรยายในพรมผนังบาเยอเป็นภาษาละติน ปัจจุบันผ้าผืนนี้ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ที่เมืองบาเยอในประเทศฝรั่งเศส
เอกสารฉบับแรกที่กล่าวถึงพรมผนังบาเยออยู่ในเอกสารการสำรวจสิ่งของของมหาวิหารบาเยอเมื่อปี ค.ศ. 1476 แต่หลักฐานนี้ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่
ตามตำนานของฝรั่งเศสกล่าวกันว่าพระราชินีมาทิลดา (Matilda of Flanders) พระมเหสีของพระเจ้าวิลเลียมเป็นผู้ทรงสั่งทำและทรงออกแบบพรมผนังบาเยอร่วมกับข้าราชสำนัก ผ้าปักผืนนี้จึงเป็นที่รู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า "ผ้าปักพระราชินีมาทิลดา" (Tapestry of Queen Matilda) แต่เมื่อผู้เชี่ยวชาญศึกษาผ้าผืนนี้ในศตวรรษที่ 20 ก็สันนิษฐานว่าผู้ที่สั่งทำน่าจะเป็น บาทหลวงโอโดแห่งบาเยอ (Bishop Odo of Bayeux) ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของพระเจ้าวิลเลียมมากกว่า เหตุผลที่สันนิษฐานกันว่าบาทหลวงโอโดเป็นผู้สั่งก็เพราะมีรูปของผู้ติดตามของโอโดสามคนที่กล่าวถึงใน บันทึกทะเบียนราษฎรดูมสเดย์ (Domesday Book) อยู่บนผืนผ้า; ผ้าผืนนี้พบที่มหาวิหารบาเยอซึ่งบาทหลวงโอโดเป็นผู้สร้าง; และผ้าปักนี้อาจจะสั่งให้ทำพร้อมกับการก่อสร้างมหาวิหารบาเยอเมื่อปีค.ศ. 1070 เพื่อให้เสร็จทันการฉลองการสถาปนาของมหาวิหาร
ถ้าสันนิษฐานว่าบาทหลวงโอโดเป็นผู้สั่งทำ ผ้าผืนนี้ก็คงออกแบบและทำในอังกฤษโดยศิลปินชาวแองโกล-แซกซันเพราะบาทหลวงโอโดมีอำนาจการปกครองในบริเวณเคนต์ คำบรรยายในผืนผ้าที่เป็นภาษาละตินมีเค้าว่าเป็นแองโกล-แซกซัน ลวดลายปักก็มาจากลักษณะการปักของอังกฤษในสมัยเดียวกัน และสีย้อมจากพืชก็พบในผ้าที่ทอที่นั่น
ถ้าเป็นข้อสันนิษฐานนี้ตัวงานปักก็คงทำโดยช่างปักผู้ชำนาญเพราะฝีมือการปักแบบแองโกล-แซกซัน หรือ "Opus Anglicanum" มีชื่อเสียงไปทั่วยุโรป
อีกทฤษฏีหนึ่งที่เพิ่งเสนอโดยนักประวัติศาสตร์ศิลปะคาโรลา ฮิกส์ (Carola Hicks) ก็ว่าทำโดยอีดิธแห่งเวสเซ็กซ์ พระชายาในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ
วุล์ฟแกง เกรป ในหนังสือ "พรมผนังบาเยอ : อนุสรณ์แห่งชัยชนะของนอร์มัน" (The Bayeux Tapestry: Monument to a Norman Triumph) ที่พิมพ์เมื่อปี ค.ศ. 1994 ค้านความเห็นส่วนใหญ่ที่ว่าเป็นงานปักของแองโกล-แซกซัน โดยชี้ให้เห็นความแตกต่างระหว่างงานปักของแองโกล-แซกซันและวิธีปักของบริเวณอื่นๆ ทางเหนือของยุโรป แต่อลิสซาเบ็ธ โคทสเวิร์ธ ผู้เชี่ยวชาญทางผ้าไม่เห็นด้วยกับความเห็นนี้
เมื่อไม่นานมานี้ จอร์จ บีชให้ความเห็นว่าผ้าปักทำที่แอบบีแซ็ง-ฟลอร็องในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์ และกล่าวว่ารายละเอียดที่ปักเป็นเรื่องราวของการรณรงค์ในเบรอตาญในหนังสือ "พรมผนังบาเยอทำในฝรั่งเศสหรือไม่? : กรณีแซ็ง-ฟลอร็องแห่งโซมูร์" (Was the Bayeux Tapestry Made in France?: The Case for St. Florent of Saumur)
โครงสร้างและวิธีทำ.
พรมผนังบาเยอก็เช่นเดียวกับผ้าปักในสมัยต้นยุคกลางทึ่เรียกว่า "tapestry" (พรมผนัง) แม้ว่าจะไม่ใช่พรมผนังตามความหมายของคำที่เป็นการทอลวดลายเข้าไปในเนื้อผ้าแทนที่จะเป็นการปักอย่างพรมผนังบาเยอ
พรมผนังบาเยอใช้ด้ายขนแกะปักบนผ้าลินิน ใช้วิธีปักสองวิธี: ฝีเข็มแบบ backstitch สำหรับตัวอักษรและตัดขอบรอบสิ่งต่างในภาพที่ปัก ฝีเข็มแบบ couching สำหรับเติมในช่องที่ตัดขอบไว้ ผ้าลินินที่ใช้เป็นผืนเล็กๆ ที่นำมาต่อกัน
สีของด้ายที่ใช้เป็นสีดินเผา (terracotta) หรือ แดงเข้ม (russet), เขียวน้ำเงิน, ทองหม่น และน้ำเงิน กับสีน้ำเงินเข้มหรือดำ และเขียวหม่น (เขียวใบเสจ (sage green)) บ้างเล็กน้อย ด้ายที่ซ่อมต่อมาเป็นสีเหลืองอ่อน, ส้ม และเขียวอ่อน ในช่องเติมบางครั้งก็จะใช้ด้ายสีเดียวกันหรือบางครั้งก็ใช้สีตัดกัน
ในสมัยการรุกรานของนอร์มันในอังกฤษ ตราประจำเหล่า (heraldry) ยังไม่เป็นที่ใช้กัน อัศวินในผ้าปักใช้โล่แต่ก็ดูเหมือนว่าไม่มีระบบการใช้ตราประจำตัว (coats of arms) แต่อย่างใด การใช้ ตราประจำเหล่า มาเริ่มใช้กันเป็นมาตรฐานเอาเมื่อกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12
ผ้าปักค้นพบอึกครั้งเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่บาเยอซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งแสดงปีละครั้งระหว่างการฉลองเทศการวัตถุมงคล ลายสลักบนโลหะ (engraving) ของภาพพิมพ์โดยเบอร์นาร์ด เดอ มงโฟคอง (Bernard de Montfaucon) ในคริสต์ทศศตวรรษ 1730 ต่อมาชาวบาเยอผู้ต่อสู้เพื่อสาธารณรัฐต้องการจะใช้ผ้าคลุมรถขนอาวุธและทนายความที่รู้ถึงความสำคัญของผ้าปักห้ามไว้ทัน ในปี ค.ศ. 1803 จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ทรงยึดและนำไปปารีส จักรพรรดินโปเลียนทรงต้องการที่จะใช้ผ้าปักเป็นเครื่องปลุกใจในการวางแผนรุกรานอังกฤษ เมื่อแผนต้องล้มเลิกผ้าปักจึงถูกนำกลับไปบาเยอ เมื่อได้มาชาวเมืองก็เก็บม้วนไว้ ต่อมาผ้าปักก็ถูกยึดไปโดย "สถาบันการค้นคว้าและการสอนท้องถิ่นเกี่ยวกับที่มาของบรรพบุรุษ" (Ahnenerbe) ของพรรคนาซี ผ้าปักจึงถูกเก็บรักษาไว้ในห้องใต้ดินในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ในปัจจุบันพรมผนังบาเยอตั้งแสดงอยู่ในห้องมืดที่ใช้ไฟที่ออกแบบพิเศษเพื่อไม่ให้เลียสีและป้องกันจากความชำรุดที่เกิดจากแสงและอากาศ ในเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 2007 พรมผนังบาเยอได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำแห่งโลก
พรมผนังบาเยอเป็นเรื่องราวของชัยชนะของชาวนอร์มันที่มีต่ออังกฤษ ฝ่ายหนึ่งของสงครามคือชาวแองโกล-แซกซันอังกฤษนำโดยพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสันผู้ที่เพิ่งขึ้นครองราชบัลลังก์อังกฤษ และอีกฝ่ายหนึ่งคือชาวนอร์มันนำโดยดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดี แยกจากกันโดยชาวนอร์มันจะโกนด้านหลังของศีรษะ และชาวแองโกล-แซกซันมีหนวด
บุคคลสำคัญๆ ที่ปรากฏก็ได้แก่ดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดี หรือวิลเลียมผู้พิชิต ดยุควิลเลียมเป็นบุตรนอกสมรสของโรเบิร์ตที่ 2 ดยุคแห่งนอร์ม็องดีและเฮอร์เลวา (Herleva) ผู้ที่ต่อมาไปมีสามีอึกคนหนึ่งและมีลูกด้วยกันสองคนจากคนหนึ่งคือโอโดแห่งบาเยอ เฮอร์เลวาอาจจะเป็นลูกสาวของช่างย้อมหนัง ดยุคโรเบิร์ตแห่งนอร์ม็องดีถูกสังหารระหว่างการเดินทางกลับจากการแสวงบุญที่เยรูซาเลม วิลเลียมทรงขึ้นเป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดีต่อจากดยุคโรเบิร์ตตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์แต่ก็พิศูจน์พระองค์เองว่าทรงเป็นนักรบที่กล้าหาญเมื่อพระชนมายุได้ 19 พรรษา ดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดีเสกสมรสกับมาทิลดาแห่งฟลานเดอร์สผู้เป็นพระญาติห่างๆ
ผ้าปักเริ่มด้วยฉากสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพผู้ไม่มีพระราชโอรสเพื่อการสืบราชสมบัติ และดูเหมือนว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจะทรงส่งฮาโรลด์ กอดวินสันผู้เป็นขุนนางคนสำคัญของอังกฤษไปนอร์ม็องดีแต่ผ้าปักมิได้ระบุเหตุผลของการเดินทางของฮาโรลด์ เมื่อไปถึงนอร์ม็องดีฮาโรลด์ก็ถูกจับเป็นนักโทษโดยกีย์ เคานต์แห่งปองทู พอได้รับข่าวดยุควิลเลียมก็สั่งให้กีย์ส่งตัวฮาโรลด์มาให้พระองค์ ดยุควิลเลียมคงทรงมีความประทับใจในตัวฮาโรลด์ กอดวินสันอยู่บ้างเพราะทรงออกสงครามร่วมกับฮาโรลด์ในการต่อสู้กับโคนันที่ 2 ดยุคแห่งเบรอตาญผู้เป็นศัตรูของดยุควิลเลียม ขณะที่เดินผ่านมง-แซ็ง-มีแชลเพื่อไปยังเบรอตาญ ฮาโรลด์ก็ได้ช่วยนายทหารสองคนของดยุควิลเลียม บารอนเอียน เด ลา โกลด์ฟินช์ และหลวงพ่อพอล เลอ คีนให้รอดจากทรายดูด ฮาโรลด์และดยุควิลเลียมไล่ตามโคนันจากโดลเดอเบรอตาญไปจนถึงแรนส์และในที่สุดดินองเมื่อโคนันยอมแพ้ อาจจะเป็นได้ว่าดยุควิลเลียมอาจจะแต่งตั้งให้ฮาโรลด์เป็นอัศวินหลังจากที่ทรงชนะสงครามต่อโคนันแล้วฮาโรลด์ก็สาบานต่อวัตถุมงคลของนักบุญ สันนิษฐานเป็นรากฐานที่ทำให้พงศาวดารของนอร์มันตีความหมายว่าการสาบานของฮาโรลด์ว่าเป็นการประกาศสนับสนุนดยุควิลเลียมในการอ้างสิทธิในราชบัลลังก์อังกฤษ แต่ตัวผ้าปักมิได้ระบุดังที่ว่า หลังจากนั้นฮาโรลด์ก็เสด็จกลับอังกฤษและเข้าเฝ้าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้กริ้วที่ฮาโรลด์ไปสาบานต่อดยุควิลเลียม เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเสด็จสวรรคตฮาโรลด์ก็ขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน ในพรมผนังบาเยอฮาโรลด์ กอดวินสันได้รับการสมมงกุฏโดยสไตกานด์ (Stigand) อัครบาทหลวงแห่งแคนเตอร์บรีผู้ที่ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นที่น่าสงสัย หลักฐานอื่นๆ ของนอร์มันต่างก็กล่าวเช่นเดียวกันทำให้ดูราวกับว่าการสวมมงเกุฏเป็นไปโดยไม่ชอบธรรม แต่หลักฐานอังกฤษกล่าวว่าทรงได้รับการสมมงกุฏโดยเอเดรดอัครบาทหลวงแห่งยอร์กซึ่งทำให้รู้สึกว่าการเป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษของฮาโรลด์เป็นไปอย่างถูกต้อง
ฉากต่อมาก็เป็นการปรากฏของดาวหางแฮลลีย์ การปรากฏของดาวหางเป็นครั้งแรกควรจะเป็นวันที่ 24 เมษายน ราวเกือบสี่เดือนหลังจากที่พระเจ้าฮาโรลด์ได้ทรงทำพิธีราชาภิเศก ตามความเชื่อของชนยุคกลางดาวหางแฮลลีย์เป็นดาวที่เป็นสัญญาณของความหายนะ ข่าวการราชาภิเศกของพระเจ้าฮาโรลด์ไปถึงนอร์ม็องดี เมื่อดยุควิลเลียมเตรียมสร้างกองทัพเรือเพื่อจจะรุกรานอังกฤษ ดยุควิลเลียมนำกองทัพนอร์มันขึ้นฝั่งอังกฤษโดยไม่มีผู้ต่อต้าน ขณะที่ประทับอยู่ในอังกฤษก็ทรงได้ข่าวว่าพระเจ้าฮาโรลด์ได้รับชัยชนะต่อผู้รุกรานทางด้านเหนือของอังกฤษที่ยุทธการแสตมฟอร์ดบริดจ์ (Battle of Stamford Bridge) แต่ผ้าปักละเว้นเหตุการณ์นี้ ดยุควิลเลียมก็เริ่มสร้างป้อมบนเนินเพื่อป้องกันตนเอง
ยุทธการเฮสติงส์ต่อสู้กันเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม, ค.ศ. 1066 โดยฝ่ายอังกฤษต่อสู้ในกำแพงเมืองและฝ่ายฝรั่งเศสบนหลังม้า ผู้ที่ถูกสังหารคนแรกคือเลิร์ฟไวน์ (Leofwine Godwinson) และ เกิร์ธ (Gyrth Godwinson) พระอนุชาของพระเจ้าฮาโรลด์ โอโดแห่งบาเยอก็ปรากฏในสนามรบด้วย ผู้เสียชีวิตต่อมาก็คือพระเจ้าฮาโรลด์ซึ่งอาจจะตึความหมายได้จากชื่อ "ฮาโรลด์" ที่ปรากฏอยู่เหนือฉากการตายที่ยืดยาว แต่ทำให้บ่งได้ยากว่าผู้ใดในฉากนั้นคือพระเจ้าฮาโรลด์ ตามความเชื่อที่มี่ต่อกันมาพระเจ้าฮาโรลด์คือผู้ที่มีศรเสียบตา แต่อาจจะเป็นอีกคนหนี่งที่มีหอกปักอก หรือคนที่ถูกตัดขาหรืออาจจะเป็นทั้งสามคนทึ่ถูกบาดเจ็บทั้งสามอย่าง หลังจากนั้นฝ่ายอังกฤษก็หนีจากสนามรบ
ส่วนที่หายไป.
แต่ผ้าปักไม่น่าที่จะจบลงตรงนี้ส่วนที่เหลืออาจจะหายสาบสูญไป หลังจากชัยชนะที่ยุทธการเฮสติงส์ ดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดี ก็เดินทัพผ่านเคนต์ไปยังลอนดอนทึ่ขุนนางถวายความสวามิภักดิ์ ดยุควิลเลียมได้สวมมงกุฎเป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษในวันคริสต์มาสของปี ค.ศ. 1066 โดยอัครบาทหลวงอัลเดรดแห่งยอร์กและวอริก การต่อต้านของชาวแซกซันก็ยังดำเนินต่อไปจน พระเจ้าวิลเลียมเสด็จสวรรคต
แม่น้ำชี
แม่น้ำชี เป็นแม่น้ำสายหลักในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย มีความยาวประมาณ 765 กิโลเมตร ขนาดพื้นที่ลุ่มน้ำประมาณ 49,480 ตร.กม. เป็นแม่น้ำที่มีความยาวมากที่สุดในประเทศไทย
แม่น้ำชี มีต้นกำเนิดจากที่ราบด้านตะวันออกของเทือกเขาเพชรบูรณ์นับตั้งแต่เขาสันปันน้ำ เขาแปปันน้ำ เขาเสลียงตาถาด เขาอุ้มน้ำ เขายอดชี เขาครอก จนถึงเขาเทวดา ซึ่งเป็นแนวภูเขาชายเขตแดนด้านตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดชัยภูมิ โดยมีสาขาหลัก 5 ลำน้ำซึ่งประกอบไปด้วย ลำน้ำพรม ลำน้ำพอง ลำน้ำเซิน ลำน้ำปาว และลำน้ำยัง ไหลผ่านจังหวัดชัยภูมิ จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดขอนแก่น จังหวัดมหาสารคาม จังหวัดกาฬสินธุ์ จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี และจังหวัดศรีสะเกษ และไหลไปบรรจบกับแม่น้ำมูลที่บ้านวังยาง ตำบลบุ่งหวาย อำเภอวารินชำราบ รอยต่อจังหวัดศรีสะเกษ กับจังหวัดอุบลราชธานี
ตำนานแม่น้ำชี.
ชื่อของแม่น้ำชี เกิดจากแม่หม้ายคนหนึ่งอยู่กับลูกสาว สามีของนางเสียชีวิตนานแล้ว วันหนึ่งนางไปหาหน่อไม้บนภูเขาซึ่งมีหน่อไม้มาก วันนั้นนางหาหน่อไม้ได้มากกว่าทุกวันนางจึงได้นำหน่อไม้ที่หาได้ไปขายในตลาดกับลูกสาวของนาง ปรากฏว่าหน่อไม้ของนางขายดีได้เงินมาเป็นจำนวนไม่น้อย เมื่อได้เงินจากการขายหน่อไม้นางได้พาลูกสาวของนางไปซื้อเสื้อผ้าซื้อของที่ลูกของนางอยากได้ เมื่อนางและลูกสาวซื้อของเสร็จกำลังจะออกจากร้าน เจ้าของร้านก็ได้บอกนางว่า "ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ เลย" ต่อมามีคนพูดว่า "ลูกสาวของป้าสวยอย่างนี้ทำไมไม่ให้เข้าไปอยู่ในวังจะได้สบาย" ต่อมานางจึงพยายาม ส่งลูกสาวเข้าไปอยู่ในวังเมื่อลูกสาวของนางได้ไปอยู่ในวังก็เป็นที่หมายปองของชายทั้งหลาย และได้พบรักกับลูกขุนนาง และตกลงใจแต่งงานกัน โดยไม่บอกมารดาด้วยความเป็นห่วง นางรู้แล้วว่าลูกสาวของนางแต่งงานแต่ไม่บอกนาง นางก็ไม่โกรธและได้เข้ามาหาลูกสาวในวัง เมื่อลูกสาวพบหน้ามารดาก็ทำท่าเหมือนไม่รู้จักซ้ำยังไล่เหมือนกับว่าไม่ใช่แม่ สร้างความเสียใจให้แก่ผู้เป็นแม่มาก นางกลับบ้านด้วยความเสียใจ เมื่อกลับถึงบ้านนางยังคงร้องไห้อยู่ทุกวัน เสียใจกับลูกที่นางรักปานแก้วตาดวงใจ ที่ทำกับนางเช่นนี้แม้ชีวิตก็ยอมสละให้ลูกได้ นางคิดว่าในชีวิตของนางไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เพราะคนที่นางรักยังไม่สนใจใยดีนางจึงไปวัดไปหาความสงบในชีวิตที่เหลือน้อยเต็มที ในที่สุดก็ตัดสินใจบวชชี และได้เดินทางไปบนภูเขาซึ่งนางเคยหาหน่อไม้กับลูกสาวของนาง และได้นั่งร้องไห้บนภูเขาจนน้ำตาของนางกลายเป็นสายน้ำที่ไหลอยู่ทุกวันนี้และได้จบชีวิตลง ณ ที่แห่งนั้น ชาวบ้านได้เรียกชื่อแม่น้ำสายนี้ว่า "แม่น้ำชี"
ตำนานของแม่น้ำชี ยังมีปรากฏอีกแห่ง ซึ่งอยู่ในตำนานอุรังคธาตุ (ตำนานพระธาตุพนม) ซึ่งต้นฉบับดั้งเดิมจารึกไว้เป็นตัวอักษรธรรมอีสานบนแผ่นใบลาน คาดว่าถูกคัดลอกต่อกันมาไม่ต่ำกว่า ๔๐๐ ปี ซึ่งกรมศิลปากร ได้ปริวรรตเป็นตัวอักษรไทยสยามไว้ตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๓ บรรยายความเกี่ยวกับกำเนิดแม่น้ำสายต่างๆลุ่มน้ำโขงว่า แต่เดิมมีหนองน้ำแห่งหนึ่งชื่อว่า หนองแส (คาดว่าปัจจุบันคือ ทะเลสาบเอ๋อไห่ เมืองต้าหลี่ มณฑลยูนนาน ประเทศจีน) หนองแสแห่งนี้ มีนาคอาศัยอยู่ด้วยกัน ๘ ตัว คือ พินทะโยนกวตินาค เป็นใหญ่ทางหัวหนอง, ธนะมูนนาค เป็นใหญ่ทางท้ายหนอง, ชีวายะนาค, หัตถีศรีสัตตนาค , สุกขรนาค, ปัพพารนาค,สุวรรณนาค และพุทโธปาปะนาค โดย พินทะโยนกวตินาคและธนะมูนนาค ได้ให้คำสัตย์ต่อกันว่า หาอาหารได้เท่าไร จะต้องแบ่งครึ่งเท่าๆกัน
อยู่มาวันหนึ่ง พินทะโยกวตินาค จับเม่นได้เป็นอาหาร และแบ่งครึ่งตามสัญญา ปรากฏว่าธนะมูนนาค กินไม่พออิ่ม เนื่องจากคลางแคลงใจที่ ขนเม่นยาวเป็นศอก จะได้เนื้อมีนิดเดียวได้อย่างไร จึงเกิดเรื่องวิวาทกันระหว่างนาคทั้ง ๒ ฝ่าย ทำให้น้ำในหนองแสขุ่นมัว และสร้างความเดือดร้อนแก่สัตว์อื่นๆที่อยู่ร่วมกัน เรื่องจึงเดือดร้อนถึงสวรรค์ พระอินทร์จึงสั่งให้พระวิสุกรรมเทวบุตร ลงมาปราบนาคทั้ง ๒ ฝ่าย นาคทั้งหลายในหนองแส จึงถูกขับไล่และเหวี่ยงโยนออกจากหนองแส และบางตัวได้เลื้อยแถกแผ่นดิน จนกลายเป็นสถานที่ต่างดังนี้
๑.พินทะโยนกวตินาค และ ชีวายะนาค ถูกเหวี่ยงออกไปตกนอกหนองแส นาคทั้ง ๒ ได้ใช้หน้าอกลำตัวเลี้อยแถกแผ่นดินไปหาแม่น้ำโขง รอยเลื้อยจึงกลายเป็น แม่น้ำอูในลาว
๒.จากนั้น พินทะโยนกวตินาคได้ทางเมืองเชียงใหม่ และแหวกแผ่นดินกลายเป็น แม่น้ำปิง และเมืองโยนกวตินคร
๓.ศรีสัตตนาค หนีไปอยู่ ดอยนันทกังฮี (ยังสรุปไม่ได้ว่า หมายถึงที่ไหน)
๔.สุวรรณนาค หนีไปอยู่ ปู่เวียน (ยังสรุปไม่ได้ว่า หมายถึงที่ไหน)
๕.พุทโธปาปนาค คุ้ยควักแผ่นดินจนกลายเป็น หนองบัวบาน (ยังไม่ชัดเจนว่า จะหมายถึง เมืองหนองบัวลุ่มพู หรือไม่)
๖.ปัพพารนาค หนไปอยู่ภูเขาหลวง (ยังสรุปไม่ได้ว่า หมายถึงที่ไหน) แต่มีเงือกและ พญางูพลัดหลงไปด้วย แต่เงือกและพญางู ทั้ง๒ ได้คุ้ยควักแผ่นดิน จนกลายเป็น แม่น้ำเงือกงู หรือ แม่น้ำงึมในปัจจุบัน (อยู่ลาว)
๗.สุกขรนาค หนีไปอยู่ เวินหลอด (ยังสรุปไม่ได้ว่า หมายถึงที่ไหน)
๘.ธนมูนนาค และบริวาร ตอนแรกพลัดไปอยู่ใต้ดอยกัปปนคีรี (ภูกำพร้า หรือ เมืองธาตุพนม) แต่ธนมูนนาค ได้เลื้อยไปตามลำน้ำโขงต่อลงไปจนถึง ลี่ผี แล้วไม่สามารถเลื้อยต่อไปได้ จึงเลื้อยแถกแผ่นดินไปทางทิศตะวันตก ไปถึงเมืองกุรุนทะนคร รอยแถกแผ่นดิน จึงกลายเป็น "มูนนที" หรือ แม่น้ำมูน ในปัจจุบัน
๙.ชีวายะนาค ได้หนีไปตามเส้นทางของ ธนมูนนาค ก่อนที่จะเลื้อยแถกแผ่นดินไปทางด้านเหนือ โดยอ้อมเมืองพระยามหาสุรอุทก ไปจนถึงเมืองหนองหานหลวง และเมืองหนองหานน้อย รอยเลื้อย จึงได้กลายเป็น "ชีวายะนที"ตามชื่อของ ชีวายะนาค หรือ แม่น้ำชี ในปัจจุบัน
หรืออีกนัยหนึ่งคือ คำว่า "ชี" นั้น มาจากภาษาอีสาน (ลาว) ท้องถิ่นแถบลุ่มน้ำชีบริเวณต้นน้ำนั้น คือคำว่า "ซี" ซึ่งหมายถึงการเจาะทะลุเป็นรู โดยลักษณะต้นกำเนิดของน้ำชีนั้นมีสายน้ำที่ไหลผ่านลอดใต้เทือกเขาหินปูน ที่เรียกว่า "ซีดั้น" และไหลทะลุลอดผ่านมาอีกฝั่งหนึ่งของเทือกเขา เรียกว่า "ซีผุด" เป็นเช่นนี้เป็นส่วนใหญ่ในบริเวณต้นกำเนิดสายน้ำชี จึงทำให้เรียกลำน้ำสายนี้ตามลักษณะพิเศษที่ลำน้ำไหลซี(ไหลทะลุ)ลอดผ่านใต้เทือกเขานั้นว่า "ลำน้ำซี" ในภาษาถิ่น หรือ ลำนำชี ในภาษากลาง นั่นเอง
โรงพยาบาลทหารผ่านศึก
โรงพยาบาลทหารผ่านศึก เป็นโรงพยาบาลรัฐในสังกัดกระทรวงกลาโหม จัดตั้งขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการช่วยเหลือทหารผู้ได้รับบาดเจ็บจากศึกสงคราม
ตั้งแต่ครั้งสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ประเทศไทยได้จัดส่งกำลังทหารเข้าร่วมทำการรบ ในสงคราม มหาเอเซียบูรพา เมื่อสิ้นสุดสงครามทหารที่ปฏิบัติหน้าที่ ในการรบถูกปลดประจำการโดยกะทันหัน ส่งผลให้ทหารและครอบครัว ได้รับการเดือดร้อนในการครองชีพ รัฐบาลในขณะนั้นซึ่งมี พลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ เป็นนายกรัฐมนตรี จึงมอบหมายให้กระทรวงกลาโหมพิจารณาดำเนินการช่วยเหลือ ต่อมาเมื่อมีการขยายการสงเคราะห์เพิ่มขึ้น จึงได้มีการพิจารณาว่าการดำเนินงาน ในรูปของคณะกรรมการจะขาดความรัดกุมและเหมาะสม กระทรวงกลาโหมจึงได้เสนอเป็น พระราชบัญญัติ จัดตั้ง องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก หรือที่เรียกโดยย่อว่า "อผศ." ขึ้นเป็นหน่วยงานถาวร เพื่อทำหน้าที่ในการสงเคราะห์ทหารผ่านศึกโดยตรง มีฐานะเป็นองค์กรของรัฐเพื่อการกุศล
และกำหนดให้วันที่ 3 กุมภาพันธ์ของทุกปี เป็นวันสถาปนาองค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกและ เป็นวันทหารผ่านศึก ก็ด้วยตระหนักถึงคุณงามความดีของทหารหาญ ที่เป็นกองกำลังในการปกป้องอธิปไตยของประเทศ
โรงพยาบาลทหารผ่านศึก เป็นหน่วยงานหนึ่งในองค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก ทำหน้าที่ในการให้การสงเคราะห์ด้านการรักษาพยาบาล และฟื้นฟูสภาพร่างกาย จิตใจแก่ทหารผ่านศึก และเป็นโรงพยาบาลที่ก่อตั้งโดยพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว นอกจากให้บริการแก่ทหารผ่านศึกแล้วยังให้บริการแก่ประชาชนในด้านการรักษาพยาบาลอีกด้วย โดยมีจุดมุ่งหมายที่สำคัญคือ
โรงพยาบาลทหารผ่านศึก ตั้งอยู่เลขที่ 123 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร เป็นโรงพยาบาลที่มีขีดความสามารถรักษาโรคทั่วไป (General Hospital) แต่ได้เน้นหนักทางด้านการฟื้นฟูบำบัด และการฟื้นฟูสมรรถภาพแก่ทหารผ่านศึกเป็นหลัก
ไมนด์เดอะแก็ป
"ไมนด์เดอะแก็ป"  เป็นวลีภาษาอังกฤษที่เตือนผู้โดยสารของรถไฟ ให้ระวังช่องว่างระหว่างประตูรถไฟกับชานชาลาของสถานี วลีนี้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2512 โดย ระบบการคมนาคมขนส่งรถไฟใต้ดินลอนดอน
วลี "ไมนด์เดอะแก็ป" นี้ จะถูกเขียนไว้ข้างขอบของชานชาลา และนอกจากนี้ จะมีเสียงประกาศเตือนด้วยเมื่อรถไฟมาถึงชานชาลา ซึ่งประกอบด้วยคำว่า "ไมนด์เดอะแก็ป" หลายครั้ง ๆ และตามมาด้วยคำว่า "stand clear of the doors, please," ("กรุณาหลีกทางบริเวณประตูด้วย") และ "this train is now ready to depart" ("รถไฟขบวนนี้พร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว")
แหล่งที่มาของวลี.