pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โรงเรียงสาธิตศึกษา ให้การศึกษาแก่พระภิกษุสามเณรสำหรับเป็นพื้นฐานเพื่อเข้าศึกษาต่อในระดับเตรียมอุดมศึกษา ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย มีหลักสูตร 3 ปี ระดับวิชาสามัญเท่ากับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม. 1-2-3) ของกระทรวงศึกษาธิการ โดยมีวิชาบาลี ธรรม และพระพุทธศาสนาเพิ่มเติม เริ่มเปิดการศึกษาตั้งแต่ พ.ศ. 2492 เป็นต้นมา เดิมมีฐานะเป็นแผนกในสังกัดมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ทางโรงเรียนได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการให้ตั้งเป็นโรงเรียนปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2515 ปัจจุบันโรงเรียนบาลีสาธิตศึกษา มจร เป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา สังกัดสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เขตพื้นที่การศึกษาเขต 1 และอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
วิทยาลัยชุมชนตราด
วิทยาลัยชุมชนตราด เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 เพื่อเป็นสถาบันที่จัดการศึกษาในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา ตามนโยบายการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่นของรัฐบาล
ในระยะเริ่มต้นวิทยาลัยชุมชนตราด ได้ใช้ "สำนักงานจังหวัดตราด" เป็นสถานที่ปฏิบัติราชการของวิทยาลัย เนื่องจากอยู่ระหว่างการจัดตั้ง จนเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2549 จึงมีการย้ายที่ทำการจากสำนักงานจังหวัดตราด มายังอาคารเรียนของโรงเรียนวิเวกเมืองตราด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตราด ซึ่งยุบเลิกการจัดการเรียนการสอนไปแล้ว บนพื้นที่ 8 ไร่ 2 งาน ตั้งอยู่เลขที่ 99/9 หมู่ 2 ถนนตราด-คลองใหญ่ ตำบลเนินทราย อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด
ในระยะเริ่มดำเนินการของวิทยาลัย สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ได้แต่งตั้งนางสมเสน่ห์ พ่วงพี อดีตหัวหน้าหน่วยศึกษานิเทศก์จังหวัดตราด กรมสามัญศึกษา ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนตราด ตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ถึง 30 กันยายน พ.ศ. 2549 และได้แต่งตั้งนางกรรณิกา สุภาภา ครูชำนาญการ ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนตราด ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา
วิทยาลัยชุมชนตราด เปิดการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2549 ปัจจุบันเปิดสอน 2 ระดับ คือ อนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น
วิทยาลัยชุมชนตราด เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา ดังนี้
เจ้าหญิงท็อกฮเย
เจ้าหญิงท็อกฮเย  หรือ อี ท็อก-ฮเย (, ; 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2455 – 21 เมษายน พ.ศ. 2532) เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโคจง กับพระสนมบกนย็อง ทรงถูกนำไปประทับที่ประเทศญี่ปุ่น ทรงรับการศึกษาและเสกสมรสที่นั่น ภายหลังจึงนิวัตกลับประเทศเกาหลีใต้ในปัจฉิมวัย
ขณะประทับอยู่ในประเทศญี่ปุ่น พระองค์ได้รับการขานพระนามหลายอย่าง เช่น ทกเกะ ริ หรือ โทกูเอะ ริ , ทกเกองจุ , โทกูเอะ โซ , ยัง ทกเกะ  และ โทกูเอะฮิเมะ
เจ้าหญิงท็อกฮเยประสูติเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2455 ณ พระราชวังชังด็อก เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในจักรพรรดิโคจง ที่ประสูติแต่พระสนมยัง หลังประสูติกาลพระราชธิดา จึงได้รับพระราชทานราชทินนามว่าพระสนมบกนย็อง เจ้าหญิงท็อกฮเยเป็นพระธิดาองค์โปรดของพระชนกนาถผู้มีพระชนมายุ 60 พรรษา ทรงก่อตั้งโรงเรียนอนุบาลชุนมย็องดัง  สำหรับพระราชธิดาทรงพระอักษร ณ ตำหนักฮัมนย็องภายในพระราชวังท็อกซู โดยมีเหล่าธิดาจากครอบครัวชนชั้นสูงร่วมชั้นเรียนด้วย
พ.ศ. 2460 จักรพรรดิโคจงทรงโน้มน้าวให้เทราอูชิ มาซาตาเกะ ผู้ปกครองครองเกาหลีของญี่ปุ่นในขณะนั้น รับรองเจ้าหญิงท็อกฮเยว่ามีพระสถานะเป็นเจ้าและเป็นสมาชิกพระราชวงศ์เกาหลี
พ.ศ. 2462 จักรพรรดิโคจงมีพระราชประสงค์ให้เจ้าหญิงท็อกฮเยหมั้นหมายกับคิม จัง-ฮัน หลานชายของคิม ฮวัง-จิน เจ้าพนักงานกรมวัง เพื่อปกป้องพระราชธิดาจากการคุกคามญี่ปุ่น แต่ทว่าญี่ปุ่นได้เข้าแทรกแซงพระราชพิธีหมั้นนี้ หลังจากนั้นเป็นต้นมาคิม ฮวัง-จินมิได้รับอนุญาตให้เข้าไปในพระราชวังท็อกซูอีก ส่วนจักรพรรดิโคจงเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21 มกราคมในปีนั้น สองปีต่อมาเจ้าหญิงท็อกฮเยทรงศึกษาต่อ ณ โรงเรียนประถมศึกษาฮีโนแด (Hinodae elementary school) ในเคโจ
ประทับในญี่ปุ่นและการเสกสมรส.
พ.ศ. 2468 ทางการญี่ปุ่นนำเจ้าหญิงท็อกฮเยไปยังประเทศญี่ปุ่นโดยอ้างว่าให้เจ้าหญิงเสด็จไปศึกษาต่อเช่นเดียวกับมกุฎราชกุมารอึยมินพระเชษฐา โดยศึกษาต่อที่โรงเรียนกากูชูอิง (Gakushuin) พระองค์ประทับอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ เปล่าเปลี่ยว และไม่สบายพระทัย เมื่อได้ทราบข่าวว่าพระชนนีถึงแก่กรรมเมื่อปี พ.ศ. 2472 ทางการญี่ปุ่นจึงอนุญาตให้เจ้าหญิงผู้นิราศกลับไปมาตุภูมิชั่วคราวสำหรับการปลงศพพระชนนีในปี พ.ศ. 2473 แต่ทางญี่ปุ่นไม่อนุญาตให้พระองค์เข้าร่วมพิธีศพด้วยฉลองพระองค์สุภาพ และในปีเดียวกันนั้นพระองค์เริ่มมีปัญหาทางจิตอันแสดงออกด้วยพระอาการละเมอเดิน (sleepwalking) พระองค์จึงเสด็จไปประทับพระราชวังลีในโตเกียวร่วมกับมกุฎราชกุมารอึยมินพระเชษฐา ซึ่งในช่วงนี้เจ้าหญิงทรงเลือนพระสัญญาเรื่องการเสวยพระกระยาหาร แพทย์ประจำพระองค์ลงความเห็นว่าพระองค์ประชวรด้วยภาวะพระสมองเสื่อมก่อนวัย (precocious dementia) หนึ่งปีต่อมาหลังจากนั้นพระอาการของพระองค์ก็ดีขึ้น ซึ่งน่าจะมาจากการอภิบาลอย่างดี
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2474 เจ้าหญิงท็อกฮเยเสกสมรสกับเคานต์ทาเกยูกิ โซ  ขุนนางชาวญี่ปุ่น อันเป็นการคลุมถุงชนในพระราชประสงค์ของจักรพรรดินีเทเมในจักรพรรดิไทโชแห่งญี่ปุ่น ซึ่งเดิมมีกำหนดการที่จะจัดพิธีเสกสมรสในปี พ.ศ. 2473 แต่มกุฎราชกุมารอึยมินทรงคัดค้านเพราะพระขนิษฐายังประชวรอยู่ ครั้นเจ้าหญิงท็อกฮเยทรงหายจากการประชวรในปีต่อมา ทางญี่ปุ่นจึงจัดพิธีเสกสมรสขึ้น โดยพระองค์ได้ให้ประสูติกาลพระธิดาคนเดียวคือเคาน์เตสมาซาเอะ โซ (; 14 สิงหาคม 2475 – 2499) หรือชง จ็อง-ฮเย  ในภาษาเกาหลี
หนึ่งปีถัดมาหลังประสูติการพระธิดา เจ้าหญิงท็อกฮเยทรงประชวรด้วยพระอาการทางจิตอีกครั้ง คราวนี้พระองค์มีพระบังคนหนักเล็ดราด หรือกลั้นพระบังคนไม่ได้ (incontinence) ด้วย และใช้เวลายาวนานหลายปีในการรักษาอาการประชวรดังกล่าว
หลังการพ่ายแพ้ของจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง เกาหลีกลับมามีเอกราชอีกครั้ง และทาเกยูกิ โซพระภัสดาสูญเสียบรรดาศักดิ์เพราะญี่ปุ่นยกเลิกระบบขุนนางไป ทั้งสองห่างเหินกันและนำไปสู่การหย่าร้างในปี พ.ศ. 2496 ทาเกยูกิได้สมรสใหม่กับโยชิเอะ คัตสึมูระ หญิงสามัญชาวญี่ปุ่นเมื่อปี พ.ศ. 2498 เจ้าหญิงท็อกฮเยทรงเศร้าพระทัยและไร้สุขกับชีวิตรักที่อัปปาง แต่มีเหตุการณ์ที่สร้างความปริวิโยคที่สุดนั่นคือมาซาเอะ พระธิดาเพียงพระองค์เดียวของพระองค์หายสาบสูญในปี พ.ศ. 2499 มีรายงานว่ามาซาเอะได้กระทำอัตวินิบาตกรรมเนื่องจากเสียใจที่บิดามารดาหย่าร้างกัน หลังจากนั้นเป็นต้นมาเจ้าหญิงท็อกฮเยจึงทนทุกข์ทรมานกับพระพลานามัยที่ไม่สู้สมบูรณ์เนื่องจากเสียพระทัยจากเหตุการณ์ร้ายที่เกิดขึ้นไล่เลื่ยกัน
นิวัตเกาหลี.
เจ้าหญิงท็อกฮเยได้เสด็จนิวัตเกาหลีตามคำกราบทูลเชิญของรัฐบาลเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2505 หลังประทับอยู่ในประเทศญี่ปุ่นนาน 37 ปี เบื้องต้นรัฐบาลเกาหลีปฏิเสธที่จะให้ผู้สืบสายเลือดจากพระราชวงศ์พระองค์สุดท้ายกลับมาตุภูมิ เพราะประธานาธิบดีอี ซึง-มันเกรงว่าจะเกิดเหตุการณ์วุ่นวายทางการเมือง อย่างไรก็ตามคิม อึล-ฮันได้พบกับเจ้าหญิงท็อกฮเยและชี้ชวนให้ทางการเกาหลีใต้กราบทูลเชิญเจ้าหญิงเสด็จกลับ
เจ้าหญิงทรงกันแสงเมื่อพระองค์นิวัตมาตุภูมิ และประทับ ณ ตำหนักนักซ็อนในพระราชวังชังด็อก ร่วมกับมกุฎราชกุมารอึยมิน, เจ้าหญิงพังจา, เจ้าชายกู, จูเลีย มุลล็อก และพย็อน บกดง นางสนองพระโอษฐ์
เจ้าหญิงท็อกฮเยสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2532 ณ ตำหนักซูกัง พระราชวังชังด็อก สิริพระชันษา 76 ปี ปลงพระศพ ณ ฮงรยูรึงในนัมยังจูใกล้กรุงโซล
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 ตามนโยบายการแก้ไขปัญหาพื้นที่พิเศษภาคใต้ (3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ และจังหวัดสงขลา 5 อำเภอ) ของศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ศอ.บต.)
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี แรกเริ่มก่อตั้งขึ้นโดยคณะกรรมการเตรียมการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานีประกอบด้วย ผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี  (นายเสนอ จันทรา)  เป็นประธาน รองผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี  (นายมานิต  วัฒนเสน)  รองประธาน  ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปัตตานี เขต 1   (นายวิมล จันทร์แก้ว)  เป็นกรรม การและเลขานุการ และนายวิชาพร ชินประพัทธ์ ผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัดปัตตานี  ปฏิบัติหน้าที่รองผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปัตตานี เขต 1 เป็นกรรมการและผู้ช่วยเลขานุการ   นอกจากนั้นยังมีคณะกรรมการอีก จำนวน 37 คน มีคณะทำงานประสานการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี จำนวน 10 คน  ทำหน้าที่ประสานงาน  และจัดทำแผนการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี โดยมีผู้อำนวยการสำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชน    (นางสาวสุนันทา แสงทอง) และที่ปรึกษาสำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชน   (นายถนอม  อินทรกำเนิด และ นายสวัสดิ์  แกล้วทนงค์) เป็นที่ปรึกษา  ซึ่งได้รับการประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่  29  กรกฎาคม  2547 โดยเลขาธิการ คณะกรรมการการอุดมศึกษา  แต่งตั้งให้ นายวิชาพร ชินประพัทธ์  ตำแหน่งผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัดปัตตานี ปฏิบัติ หน้าที่ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนปัตตานี
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี ตั้งอยู่ที่ ถนนปากน้ำ ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี มีเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา ประกอบด้วยอาคารสำนักงาน 1 หลัง   ซึ่งแต่เดิมเป็นอาคารของสำนักงานเขตเศรษฐกิจการเกษตร อยู่ในความดูแลของธนารักษ์พื้นที่ปัตตานี เมื่อได้จัดตั้งวิทยาลัยชุมชนปัตตานี จึงขออนุญาตใช้อาคารจากผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี เพื่อเป็นอาคารสำนักงาน และได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรระยะสั้น จำนวนหลากหลายหลักสูตรตามความต้องการของผู้เรียน
พ.ศ. 2548 ได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรอนุปริญญา จำนวน 4 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาการพัฒนาชุมชน สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย และสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ พร้อมเปิดสอนควบคู่ไปกับหลักสูตรระยะสั้นตามความต้องการของชุมชน
พ.ศ. 2549 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารศูนย์วิทยบริการ จำนวน 1หลัง เพื่อจัดตั้งศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศ ห้องสมุด ห้องประชุม และสำนักงาน พร้อมทั้งได้เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา (เพิ่มเติม) สาขาวิชาธุรกิจอาหารฮาลาล
พ.ศ. 2551 เปิดสอนหลักสูตรอนุปริญญา (เพิ่มเติม) สาขาวิชาการจัดการทั่วไป
พ.ศ. 2554 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน 4 ชั้น จำนวน 1 หลัง ประกอบด้วยห้องเรียน 24 ห้อง และห้องประชุม 1 ห้อง
วิทยาลัยชุมชนปัตตานี เริ่มเปิดทำการสอนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2547 ปัจจุบันเปิดทำการสอนหลักสูตรอนุปริญญา จำนวน 7 สาขาวิชา คือ
นกกีวี่
วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี
วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 ตามนโยบายการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่นในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา โดยจังหวัดอุทัยธานี เป็น 1 ใน 10 ของวิทยาลัยชุมชนระยะเริ่มแรกของประเทศไทย เดิมชื่อ วิทยาลัยการอาชีพบ้านไร่ ประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่18 มิถุนายน 2540 พร้อมกับ วิทยาลัยการอาชีพอีก50 แห่ง อาทิ วิทยาลัยการอาชีพปากช่องประกาศจัดตั้งโดยนายสุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น และให้ทำหน้าที่วิทยาลัยชุมชนควบคู่ไปกับภารกิจเดิม และเปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี" เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547
วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี มีหน่วยจัดการศึกษา 6 แห่ง คือ โรงเรียนอนุบาลเมืองอุทัยธานี โรงเรียนหนองขาหย่างวิทยา โรงเรียนห้วยคตพิทยา โรงเรียนวัดทัพหมัน โรงเรียนหนองฉางวิทยา และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีอุทัยธานี
วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตรอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น ปัจจุบันมีหลักสูตรอนุปริญญา 6 สาขาวิชา คือ
สัญลักษณ์รัฐประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นประเทศที่ก่อกำเนิดโดยการรวมตัวกันของ26 เมืองในปี 1848 โดยที่เมืองแต่ละเมืองเคยเป็นเมืองที่ อยู่ด้วยตัวเอง ปกครองตัวเอง มีขอบเขตเมืองที่ชัดเจน มีทหารและสกุลเงินเป็นของตัวเอง จนกระทั่ง มีการรวมตัวกัน ก่อตั้งจนเป็นประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เมืองที่เกิดขึ้นมาใหม่ล่าสุด คือเมือง Jura เป็นเมืองที่แยกตัวออกมาจากเมือง bern ในปี 1979 ในศตวรรษที่ 16 ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ประกอบไปด้วยเมืองเพียง 13 เมือง โดยเมืองต่างๆได้ถูกแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ แบบตัวเมือง 7 เมือง และเมือง แบบป่า อีก 6 เมือง
ถึงแม้ว่าเมืองทั้งหมดจะเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโรมัน แต่เมืองทั้งหมดก็ได้เป็นอิสระจากอาณาจักรโรมันในปี 1499 ในช่วงเวลาที่สวิตเซอร์แลนด์ชนะจักรพรรดิ Maximillus
หลังจากนั้น เมืองทั้ง 6 เมืองที่เป็นเมืองดินแดนป่า ได้กลายเป็นรัฐที่ปกครองโดยประชาธิปไตย ในขณะที่เมืองอีก 7 เมือง ถูกปกครองโดยครอบครัวเศรษฐีคนรวยของเมืองนั้นๆ
ธงของประเทศสวิตเซอร์แลนด์เป็นเหมือนกับธงของรัฐยุโรปในยุคกลาง ซึ่งเป็นเพียงสี่เหลี่ยมเรียบๆกับเครื่องหมายไม้กางเขน ก่อนหน้านี้ เมืองต่างๆในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ไม่ได้มีธงเหมือนกัน แต่หลังจากการก่อตั้งเป็นประเทศ จึงได้มีการหยิบยืมเครื่องหมายต่างๆมาใช้รวมกัน เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างกันและกัน นอกเหนือจากธงของวาติกันแล้ว ธงของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ก็เป็นประเทศเดียวที่มีลักษณะของธงเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส
แต่ละเมืองได้มีการใช้สัญลักษณ์แทนตัวเอง นั่นก็คือธง
Aargau.
ธงนี้ได้ถูกใช้ครั้งแรกในปีแรกในปี 1803 ลายคลื่นสีขาวบนพื้นสีดำ หมายถึง แม่น้ำ Aare และดาวสีขาวบนพื้นสีน้ำเงิน หมายถึง เขตสามเขตของเมืองนี้ คือได้แก่ Baden, Free Areas, Fricktal ตอนแรก ดาวทั้งสามดวงได้ถูกเรียงกันเป็นแถวแนวยาว แต่ต่อมาในปี 1963 ได้มีการเรียงดาวใหม่เป็นดาวสองดวงกับดาวหนึ่งดวง
Appenzell Ausserrhoden.
เป็นปีที่เมืองนี้ได้แยกตัวออกมาจากเมือง Appenzell Innerrhoden ซึ่งยังคงใช้สัญลักษณ์หมีจากเมืองเก่า แต่ได้เพิ่ม ตัวอักษรV และ R ซึ่งเป็นตัวย่อของ Ussroden สัญลักษณ์หมีนี้ได้ใช้ตั้งแต่ยุคกลางในปี 1403 เป็นสัญลักษณ์แทนเมืองที่ใช้ในการออกรบของในยุคนั้น
Appenzell Innerrhoden.
ธงนี้เป็นธงดั้งเดิมตั้งแต่ปี 1597 ก่อนที่เมืองจะแยกออกเป็น 2 เมือง คือ Appenzell Innerrhoden และ Appenzell Ausserrhoden
Basel Land.
เมืองนี้เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี 1832 ธงนี้ได้มีการเริ่มใช้ครั้งแรกในปี 1834 ซึ่งได้แบบมาจากคฑาของเจ้าเมือง ที่หัวคฑาหันไปทางด้านขวา พร้อมกับมีการตกแต่งด้วยรูปทรงวงกลมเล็กๆ แต่ต่อมา ได้มีการ
นำธงนี้มาใช้อย่างเป็นทางการในปี 1947
Basel Stadt.
สัญลักษณ์ของเมืองนี้ ได้มาจากหัวคฑาของหัวหน้าบาทหลวงของเมือง ได้ใช้มานานตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 15 ซึ่งใช้เป็นสีขาวดำมาตลอด ไม่มีการเพิ่มสีให้กับสัญลักษณ์เมืองนี้ ถึงแม้ว่าจะได้มีการแบ่งเมืองออกเป็น 2 เมือง คือ Basel Land และ Basel Stadt
ธงนี้เริ่มใช้ในศตวรรษที่ 12 เป็นสัญลักษณ์หมีเช่นเดียวกับเมือง Appenzell เพราะมีการออกรบแย่งดินแดนเหมือนกัน เมืองนี้ได้มีการเปลี่ยนแปลงสัญลักษณ์มาโดยตลอด แต่แต่ละแบบก็ได้ใช้แค่เพียงช่วงเวลาสั้นๆ จนในที่สุดก็ได้กลับมาใช้แบบเดิม ชื่อของหมีบนธงนี้มีชื่อเดียวกับเมือง ซึ่งก็คือ Bern
Fribourg.
สีประจำเมืองนี้ คือ สีขาวดำ เลยถูกนำมาใช้เป็นสัญลักษณ์ธงประจำของเมือง และธงนี้มีความเกี่ยวข้องกับตราแผ่นดินของประเทศสวิตเซอร์แลนด์
นกอินทรีบนธงนี้ เป็นตัวแทนสัญลักษณ์ของอาณาจักรโรมันศักดิ์สิทธิ์ และ กุญแจหมายถึงกุญแจของโบสถ์เซนต์ปีเตอร์ เหตุผลที่ใช้สัญลักษณ์นี้ เพราะต้องการสื่อความหมายว่า เมืองนี้เป็นประตูเมืองของประเทศ ธงนี้เริ่มใช้ในปี 1815 เป็นต้นมาถึงปัจจุบัน
สัญลักษณ์บนธงเป็นรูปของนักบุญ Fridolin ซึ่งเป็นนักบุญประจำเมืองนี้ วางอยู่บนพื้นหลังสีแดง ธงนี้เริ่มใช้ในปี 1352
Graubünden.
เนื่องจากเมืองนี้เป็นการรวมตัวของเมือง 3 เมือง ธงเลยได้รวบรวมสัญลักษณ์ของเมืองทั้ง 3 ไว้ด้วยกันเป็นธงประจำเมืองนี้ Graubunden, Zehgerichtenbund, Gotteshausbund
เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมือง Basel Land ซึ่งแยกออกมาภายหลัง เลยได้เอาสัญลักษณ์คฑามาใช้ด้วย ส่วนลายทางเป็นสัญลักษณ์ของตราเมืองเลยได้นำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของธงเช่นกัน ธงนี้เริ่มใช้ในปี 1978
Lucerne.
ในปี 1332 เมืองนี้เป็นเมืองที่ 4 ที่ได้เข้าร่วมกับการรวมตัวก่อตั้งประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สัญลักษณ์บนธงนี้ ได้นำเพียงสีของเมืองมาใช้ คือ สีขาวฟ้า แล้วเรียงเป็นลายทางแนวขวาง
Neuchâtel.
สีทั้ง 3 ของธงนี้มาจากสีประจำเมือง ได้เริ่มใช้ในปี 1848 ภายหลังได้เพิ่มสัญลักษณ์ไม้กางเขน เพื่อแสดงถึงความเกี่ยวข้องกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์
Nidwalden.
สัญลักษณ์บนธงของเมืองนี้ หมายถึง กุญแจของเซนต์ปีเตอร์ แต่มีสองแฉก
Obwalden.
สัญลักษณ์บนธงของเมืองนี้ หมายถึง กุญแจของเซนต์ปีเตอร์ เช่นเดียวกับเมือง Nidwalden เพราะตอนแรกทั้งสองเมืองนี้คือเมืองเดียวกัน แต่พอแยกเมืองออกมา เมือง Obwalden ก็ยังคงใช้สัญลักษณ์เดิม แต่เหลือกุญแจเพียงแค่แฉกเดียว
Schaffhausen.
ธงนี้เริ่มใช้ในศตวรรษที่ 14 เป็นสัญลักษณ์รูปแกะ เพราะเมืองนี้มีคำว่า แกะ อยู่ในชื่อเมือง
Sankt Gallen.
สัญลักษณ์บนธงนี้คือ มัดไม้ที่หุ้มขวานที่มีใบขวานโผล่ออกมา ซึ่งหมายถึงการมีอำนาจการปกครองชั้นสูงของกรุงโรมโบราณ และหมายถึงสาธารณรัฐด้วย ธงนี้ได้นำมาใช้ในปี 1803
Schwyz.
เมืองนี้เป็น 1 ใน 3 เมืองแรกของการรวมตัวก่อตั้งประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งชื่อของเมืองนี้อ่านว่า สวิต เลยได้นำชื่อนี้มาตั้งเป็นชื่อประเทศ ธงนี้นำมาใช้ครั้งแรกในปี 1291
Solothurn.
ธงนี้นำมาใช้ในปี 1394 สัญลักษณ์ของธงคือการนำเอาสีประจำประเทศมาใช้ เพราะตอนแรกธงของเมืองนี้เป็นพื้นแดง ไม้กางเขนขาว แต่ธงนั้นได้นำไปใช้เป็นธงประจำประเทศไปแล้ว
Thurgau.
ธงนี้นำมาใช้ในปี 1803 เป็นสัญลักษณ์สิงโตตั้งผู้กับตัวเมียสองตัว ซึ่งนำมาจากตราของเมืองที่ใช้มาตั้งแต่สมัยโบราณ
Tessin.
สีของธงนี้นำมาจากสีของประเทศฝรั่งเศสสามสี คือ แดง ขาว น้ำเงิน แต่ตัดสีขาวออก และสีแดง น้ำเงิน นี้ คือสีหลักของเรือประจำเมือง
Uri.
สัญลักษณ์บนธงนี้คือรูปกระทิง ซึ่งเกี่ยวข้องกับชื่อเมือง ธงนี้ได้เริ่มใช้ในศตวรรษที่ 13 แต่ยังไม่มีห่วงสีแดง ห่วงนี้ได้เพิ่มมาภายหลัง
Valais.
ตอนแรกธงนี้มีดวง ดาวเพียง แค่7 ดวง แต่ในปี 1802 ได้เพิ่มดาวเป็น 12 ดวง เพื่อที่เมืองนี้ได้เข้าร่วมเป็นประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปี 1814
Vaud.
สีที่ใช้เป็นสัญลักษณ์บนธงนี้ หมายถึง อิสรภาพ และเมืองนี้ได้เข้าร่วมเป็นประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปี 1803 คำที่เขียนอยู่บนธงเป็นคำขวัญประจำเมือง ซึ่งมีความหมายว่า อิสรภาพ และ ปิตุภูมิ
Zug.
เมืองนี้ได้เข้าร่วมในการกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปี 1352 แต่ถูกออสเตรียยึดครองช่วงหนึ่ง และกลับเข้ามารวมกับสวิตเซอร์แลนด์อีกครั้งในปี 1364 ดั้งเดิมสีธงเป็นสีแดงขาว แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็นน้ำเงินขาว ซึ่งมาจากตราประจำเมือง
ธงนี้เริ่มใช้ในปี 1351 ซึ่งเป็นปีที่เมืองนี้ได้เข้ารวมกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ หลังจากปี 1957 ได้มีข้อบังคับให้ใช้ธงนี้ในรูปแบบเดียวกันกับเกราะของเมือง
วิทยาลัยชุมชนแพร่
วิทยาลัยชุมชนแพร่ เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ตามนโยบายการกระจายการศึกษาสู่ท้องถิ่นในจังหวัดที่ไม่มีสถาบันอุดมศึกษา โดยยึดหลัก "การศึกษาสร้างชาติ สร้างคน สร้างงาน" และมุ่งเน้นการจัดการศึกษาหลากหลาย สนองตอบต่อความต้องการของท้องถิ่น พร้อมมั้งเน้นการมีส่วนร่วมของภาคประชาสังคม
วิทยาลัยชุมชนแพร่ ตั้งอยู่ ณ โรงเรียนการป่าไม้ (เดิม) เลขที่ 33/13 ถนนคุ้มเดิม ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
วิทยาลัยชุมชนแพร่ เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตรอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น ปัจจุบันมีหลักสูตรอนุปริญญา 6 สาขาวิชา คือ
ปลาซิวซอ-บว่า
ปลาซิวซอ-บว่า (; "ซอ-บว่า" เป็นคำภาษาพม่า แปลว่า "เจ้าฟ้า") เป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) และเป็นปลาชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล "Sawbwa" ปลาซิวซอ-บว่าเป็นปลาถิ่นเดียวในทะเลสาบอี้นเล่ รัฐชาน ในประเทศพม่า ในอุณหภูมิน้ำค่อนข้างเย็น คือ ประมาณ 26–28 องศาเซลเซียส
มีรูปร่างเรียวยาว แบนข้าง ส่วนหัวเล็ก ปากเล็กเป็นมุมแหลม หางคอดเรียว ใบหางรูปแฉกตัววี ครีบบางใส เมื่อโตเต็มที่ปลาซิวซอ-บว่ามีความยาวประมาณ 35 มิลลิเมตร เพศผู้มีสีเงินเหลือบฟ้า ส่วนหัวและปลายหางมีสีแดง เพศเมียและปลาที่ยังไม่โตเต็มวัยมีสีเทา มีจุดสีดำตรงช่องทวาร ไม่มีเกล็ด กินแพลงก์ตอน, ตัวอ่อนของแมลงน้ำและตะไคร่น้ำ เป็นอาหาร มีนิสัยรักสงบ ตื่นตกใจ ชอบอยู่รวมเป็นฝูง
ในแวดวงปลาสวยงามในประเทศไทยมีผู้เพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว โดยเรียกกันว่า "ปลาซิวซับวา"
วิทยาลัยชุมชนยะลา
วิทยาลัยชุมชนยะลา เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 เนื่องจากรัฐบาล และศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ศอ.บต.) ได้กำหนดยุทธศาสตร์ในการพัฒนาพื้นที่พิเศษภาคใต้ ได้แก่ จังหวัดยะลา จังหวัดนราธิวาส จังหวัดปัตตานี และ 5 อำเภอของจังหวัดสงขลา จึงได้มีการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนขึ้นใน 4 พื้นที่ดังกล่าว เพื่อเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาท้องถิ่น
ปัจจุบันวิทยาลัยชุมชนยะลา ตั้งอยู่ ณ ถนนสุขยางค์ 1 ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา มีนักศึกษาประมาณ 1,000 คน
วิทยาลัยชุมชนยะลา เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตรอนุปริญญา และหลักสูตรระยะสั้น ตามความต้องการของภาคประชาสังคมในพื้นที่ ปัจจุบันมีหลักสูตรอนุปริญญา 7 สาขาวิชา คือ
ข้อวินิจฉัยการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองของสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ
สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสรุปในแนวคิดส่วนตัว "ไทยรบพม่า" ในคราวนั้นว่า กองทัพพม่ายกมาอย่างกองโจร แต่กองทัพอยุธยาก็ยังไม่สามารถขับไล่ออกไปจากประเทศได้ เนื่องจากอยุธยาอ่อนแอทางด้านทหารและทางการเมืองจนถึงที่สุด
แนวคิดพม่ายกมาอย่างกองโจร.
สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเห็นว่าเดิมทีจุดประสงค์ของกองทัพเนเมียวสีหบดีและมังมหานรธามิใช่การเข้าตีกรุงศรีอยุธยา แต่เป็นเพียงการปราบกบฏในล้านนาและทวายเท่านั้น จนกระทั่งแม่ทัพทั้งสองเห็นว่ากรุงศรีอยุธยามีความอ่อนแอ เปิดช่องทางให้สามารถตีกรุงศรีอยุธยาได้
ลำดับเหตุการณ์การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง.
สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงจัดการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองไว้ 4 ขั้น ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็นการปล้นหัวเมืองรอบนอก และปฏิบัติการปิดล้อมกรุงศรีอยุธยา โดยพระองค์ทรงวิเคราะห์ข้อมูลจากหลักฐาน "คำให้การชาวอังวะ" และพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาที่ชำระขึ้นในสมัยธนบุรีและรัตนโกสินทร์ตอนต้น
ขั้นที่ 1-2: การรบหัวเมืองรอบนอก.
สงครามเริ่มขึ้นเมื่อเดือน 7 พ.ศ. 2308 เนเมียวสีหบดีส่งฉับกุงโบคุมกำลัง 5,000 นาย ยกมาทางเชียงใหม่ ด้านมังมหานรธาก็ส่งเมชะระโบคุมกำลัง 5,000 นาย ยกมาทางด่านเจดีย์สามองค์ กองทัพฉับกุงโบยกล่วงมาจนตั้งค่ายที่เมืองนครสวรรค์และเมืองกำแพงเพชร ส่วนกองทัพเมชะระโบรบชนะกองทัพของพระพิเรนทรเทพที่กาญจนบุรี ยกล่วงมาจนถึงตำบลลูกแก ตำบลตอกละออม และตำบลดงรักหนองขาว
ปฏิบัติการขั้นที่ 2 เริ่มในเดือน 12 พ.ศ. 2308 เนเมียวสีหบดีส่งทัพใหญ่เข้ามาทางเชียงใหม่ ตีได้พิชัย สวรรคโลกและสุโขทัย แต่มิได้ตามไปตีพิษณุโลก ส่วนมังมหานรธาก็ส่งทัพใหญ่มาทางทวาย แบ่งกองทัพออกไปสอง กองหนึ่งแยกไปทางนนทบุรีและธนบุรี อีกกองหนึ่งไปทางสุพรรณบุรีมาตั้งค่ายที่บ้านสีกุก ประมาณเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2309
ในช่วงนี้ พม่ายังคงล้อมกรุงศรีอยุธยาอยู่ห่าง ๆ แต่ได้ส่งพลออกปล้นสะดมตามพื้นที่ต่าง ๆ มีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้น คือ วีรกรรมชาวบ้านบางระจัน พม่ารบชนะกองทัพของพระยาพระคลังจนเคลื่อนมาตั้งค่ายที่โพธิ์สามต้น และเกิดการปะทะกันประปรายกับกองทัพกรมหมื่นเทพพิพิธ
ขั้นที่ 3-4: ปฏิบัติการปิดล้อมกรุงศรีอยุธยา.
เมื่อฤดูน้ำหลากมาถึง มังมหานรธาไม่ถอนทัพกลับ ตระเตรียมการเพื่อรับมือกับน้ำหลากท่วมกรุงศรีอยุธยา แต่มังมหานรธาเสียชีวิตลงในเวลาไม่นานนัก เนเมียวสีหบดีสั่งให้การปิดล้อมกรุงเข้มงวดขึ้น แต่ทหารอยุธยากับทหารพม่ายังปะทะกันด้วยการยิงปืนใหญ่เท่านั้น ครั้นถึงเดือน 12 พ.ศ. 2309 พม่ายกกองเรือมาทางทิศตะวันออกของตัวเกาะ ในกรุงส่งพระยาเพชรบุรีกับพระยาตากออกรับ แต่ก็ไม่สำเร็จ พระยาตากไม่ยอมกลับเข้าพระนครอีก แต่ตีฝ่าพม่าไปทางตะวันออกเมื่อน้ำลด
ย่างเข้าปี พ.ศ. 2310 ในกรุงเกิดความระส่ำระสายกันดารอาหารอย่างหนัก พม่าตีค่ายป้องกันพระนครนอกกรุงได้ทั้งหมดและยิงปืนเข้ามาในกรุงทุกวัน กรุงศรีอยุธยาส่งทูตขอเลิกรบก็ไม่ยอม ทหารอยุธยาก็ทำการรบอย่างแข็งขันด้วยจวนตัว พม่าจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีขุดรากกำแพงทางตะวันออกเฉียงเหนือ กระทำการสองครั้ง จึงตีกรุงศรีอยุธยาแตก เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310
นักประวัติศาสตร์ไทยรุ่นหลัง ส่วนใหญ่ได้ยึดเอางานพระนิพนธ์ "ไทยรบพม่า" เป็นหลักในการศึกษาประวัติศาสตร์คราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พร้อมทั้งเป็นการกำหนดทิศทางการศึกษาประวัติศาสตร์สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายจนมีลักษณะ "เป็นไปในทิศทางเดียว" และมีผู้ที่มีความเห็นต่างไปน้อยมาก
การศึกษาประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ยังยอมรับว่า สาเหตุที่นำไปสู่การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองเป็นผลมาจากความอ่อนแอภายในของอาณาจักร ซึ่งกล่าวถึงลักษณะอันไม่ดีของพระเจ้าเอกทัศ ในทำนองที่ว่า รัชสมัยของพระองค์เป็นช่วงตกต่ำที่สุดในทางการเมืองและการทหาร
การเห็นต่าง.
งานพระนิพนธ์ "ไทยรบพม่า" มีความไม่กระจ่างและมีความที่ขัดกับพงศาวดารพม่าด้านยุทธศาสตร์การทหาร โดย สุเนตร ชุตินธรานนท์ มีความเห็นว่า แม้พระองค์จะทรงมีโอกาสศึกษาพงศาวดารพม่าและรู้จักกับนักประวัติศาสตร์พม่าอย่างใกล้ชิด แต่กลับทรงใช้ประโยชน์จากสิ่งเหล่านี้น้อยมาก โดยยังทรงยึดจากพงศาวดารไทยที่มีอคติเอนเอียง และยังอธิบายว่า "เกิดความผิดพลาดของข้อมูล" หากในพงศาวดารพม่าระบุต่างไปจากพงศาวดารไทย
โรงเรียนการป่าไม้
โรงเรียนป่าไม้ (พ.ศ. 2479 - พ.ศ. 2536) หรือ ปัจจุบันคือสถาบันประชารัฐพิทักษ์ป่า สังกัด ส่วนฝึกอบรม สำนักบริหารงานกลาง กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ในอดีตเป็นโรงเรียนที่รับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย เข้าศึกษาในวิชาการป่าไม้ ตั้งอยู่ ณ ถนนคุ้มเดิม ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
ก่อนจะเป็นโรงเรียนป่าไม้.
ในอดีตรัฐบาลมีความพยายามที่จะดำเนินการสำรวจสถานการณ์ไม้สัก ในพื้นที่มณฑลพายัพ โดยขอความร่วมมือไปยังรัฐบาลอินเดียของอังกฤษ เพื่อยืมตัวข้าราชการที่มีความรู้ ความสามารถในการป่าไม้ ซึ่งรัฐบาลอินเดียของอังกฤษได้ให้รัฐบาลไทยยืมตัว Mr.H.Slade เข้ามาช่วยงานด้านการป่าไม้ของไทย ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2438 และได้ดำเนินการแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2439 ในครั้งนั้น Mr.H.Slade ได้กราบทูลพระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมหมื่นดำรงราชานุภาพ เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2439 ถึงข้อบกพร่องต่างๆ รวมถึงการศึกษาและการฝึกฝนทางวิชาการป่าไม้ของคนไทย ซึ่งในระยะนั้นยังไม่มีผู้ที่มีความรู้ ความสามารถทางวิชาการป่าไม้เลย
ในปี พ.ศ. 2458 จึงมีการจัดตั้งโรงเรียนสอนวิชาการป่าไม้ขึ้นครั้งแรกในประเทศไทย โดยจัดตั้งขึ้นในแผนกยันตรศึกษา โรงเรียนข้าราชการพลเรือน วังใหม่สระปทุม ทำการสอนวิชาการป่าไม้เบื้องต้น หลักสูตร 2 ปี แต่หลังจากเปิดทำการสอนได้เพียง 3 ปี ก็ต้องเลิกไปเนื่องจากไม่มีผู้สนใจเรียน
การเริ่มก่อตั้งโรงเรียนป่าไม้.
เมื่อบริษัท อีสเอเชียติก จำกัด หมดสัญญาการเช่าพื้นที่ในจังหวัดแพร่เพื่อใช้เป็นที่พักอาศัยและที่ทำการของบริษัท ได้มอบอาคารสถานที่ให้กับกรมป่าไม้ เพื่อใช้ในกิจการของกรมป่าไม้ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2478 โดยพระยาพนานุจร (เปล่ง สาครบุตร) อธิบดีกรมป่าไม้ ได้จัดตั้งเป็นโรงเรียนในฐานะเป็น "กองโรงเรียนป่าไม้" และมอบหมายให้หลวงวิลาสวันวิท (เมธ รัตนประสิทธิ์) เป็นหัวหน้ากอง มีหน้าที่ให้การศึกษาด้านวิชาการป่าไม้ ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ แก่เจ้าหน้าที่ของกรมป่าไม้ในระดับล่าง ตลอดจนบุคคลภายนอกที่มีความสนใจ
โรงเรียนป่าไม้ ได้เปิดทำการเรียนการสอนอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2479 โดยรับนักศึกษาจำนวน 25 คน จากการสอบแข่งขันของข้าราชการกรมป่าไม้ และบุคคลภายนอกที่สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมปีที่ 8 ต่อมาในปี พ.ศ. 2486 ได้เลื่อนฐานะโรงเรียนป่าไม้เป็น "วิทยาลัยวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์" ทำการสอนระดับอนุปริญญา หลักสูตร 3 ปี จนกระทั่งปี พ.ศ. 2499 ได้ขยายหลักสูตรเป็นปริญญาตรี 5 ปี และย้ายสถานที่ทำการสอนจากเดิม มาเป็นคณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน กรุงเทพมหานคร
ยุคโรงเรียนป่าไม้ พ.ศ. 2499 - พ.ศ. 2536.
กรมป่าไม้ ได้เปิดทำการเรียนการสอน ณ โรงเรียนป่าไม้ จังหวัดแพร่ อีกครั้ง ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 โดยเปิดทำการสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาการป่าไม้ (หลักสูตร 2 ปี) มีนายรัตน์ พนมขวัญ เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน รับนักศึกษาจำนวน 50 คน จากข้าราชการของกรมป่าไม้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2504 ได้ขยายจำนวนเพิ่มขึ้นเป็น 100 คน