pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สิ่งที่เหลือรอดปัจจุบันของภาษาอังกฤษพื้นฐานของอ็อกเดนคือ รายการศัพท์ 850 คำที่ใช้เป็นคำศัพท์ของผู้เริ่มต้นของภาษาอังกฤษซึ่งมีสอนทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทวีปเอเชีย
วอยซ์ออฟอเมริกา
เตาฮีด
เตาฮีด ( หมายถึง "ความเป็นอันเดียวกันหรือความเป็นเอกะของพระเป็นเจ้าในศาสนาอิสลาม (, อัลลอฮ์)") เป็นแนวคิดความเป็นเอกะต่อสิ่งที่มองไม่เห็นตามหลักเอกเทวนิยมในศาสนาอิสลาม เตาฮีดเป็นศูนย์กลางและแนวคิดสำคัญที่สุดของศาสนา ซึ่งการยึดมั่นมุสลิมทั้งหมด หลักการนี้มีอย่างแจ่มแจ้งว่าพระเป็นเจ้าในศาสนาอิสลาม (, อัลลอฮ์) มีแค่องค์เดียว (') และเป็นเอกะ (')
เตาฮีดถือเป็นหลักสำคัญที่สุดในการยอมรับความนับถือของมุสลิม ส่วนแรกคือชะฮาดะฮ์ (การประกาศความเชื่อศาสนาอิสลาม) เป็นการประกาศความเชื่อในความเป็นเอกะของพระเจ้า การให้สิ่งใดหรือใครก็ตามเป็นพระเจ้า ถือเป็น "ชิรก์" – ถ้าผู้กระทำไม่ได้ขออภัยโทษในภายหลัง ตามอัลกุรอานแล้วเป็นบาปที่อภัยไม่ได้ มุสลิมเชื่อว่าหลักคำสอนอิสลามทั้งหมดมาจากหลักการเตาฮีด
จากจุดยืนของศาสนาอิสลามที่เป็นเอกเทวนิยมอย่างแน่วแน่ในใจความหลักของความเชื่อในอิสลาม (อะกีดะฮ์) ซึ่งแยกศาสนาอิสลามจากศาสนาส่วนใหญ่ ที่มากไปกว่านั้น หลักเตาฮีดไม่ใช้แค่ห้ามมุสลิมสักการะพระเจ้าหลายองค์เท่านั้น แต่ยังสละความต้องการเงิน สถานะทางสังคม หรืออัตตานิยมด้วย
ในอัลกุรอานยืนยันถึงการมีตัวตนของสิ่งเดียวและเป็นความจริงที่อยู่เหนือโลก สิ่งที่ไม่เหมือนใคร, มีอิสระ และไม่สามารถแบ่งแยกได้ พระผู้เป็นเจ้า ในศาสนาอิสลาม เป็นพระเจ้าแห่งสากลโลกมากกว่าพระเจ้าในท้องที่, ชนเผ่า หรือเขตทางศาสนา—พระเจ้าเป็นผู้ที่สมบูรณ์แบบและไม่ยอมรับความชั่วใด ๆ ทั้งสิ้น (brooks no evil)
บทที่ 112 จากอัลกุรอาน ชื่อว่าอัลอิคลาศ กว่าวถึงเรื่องนี้ว่า:
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี รอว์ 25 ปี
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี รอว์ 25 ปี  เป็นรายการตอนพิเศษ ที่ออกอากาศสดในวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2018 ทางช่องUSA Network ในสหรัฐอเมริกา ของการเฉลิมฉลอง 25 ปีของ "ดับเบิลยูดับเบิลยูอี รอว์"
ในศึกนี้ได้จัดถึง 2 สนาม ได้แก่ Barclays Center ในBrooklyn และManhattan Center ในManhattan โดยในโชว์จะมีการปรากฏตังของผู้เข้าสู่หอเกียรติยศ และตำนานในอดีต
ถนนเทอดไท
ถนนเทอดไท  เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เป็นถนนในฝั่งธนบุรี ตัดผ่านตั้งแต่เขตธนบุรี, เขตจอมทอง, เขตภาษีเจริญ ไปสิ้นสุดที่เขตบางแค
ถนนเทอดไทจัดเป็นถนนสายรอง บางส่วนเดิมมีชื่อว่า "ถนนพัฒนาการ" เป็นถนนที่มีจุดเริ่มต้นที่แยกบางยี่เรือ จุดตัดกับถนนอินทรพิทักษ์ ในเขตธนบุรี ไปสิ้นสุดลงที่แยกพัฒนาการ จุดตัดกับถนนบางแค ในเขตบางแค
เหรียญที่ระลึก &quot;ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ&quot;
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ"  เป็นเหรียญที่ระลึกของสหภาพโซเวียต เนื่องในวาระครบรอบ 30 ปีการก่อตั้งกองทัพโซเวียต และ กองทัพเรือโซเวียต ได้รับการประกาศจากคณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 1948 ระเบียบการมอบเหรียญได้รับการแก้ไขเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 1980 ตามประกาศจากคณะกรรมการบริหารสูงสุดของสหภาพโซเวียตของสหภาพโซเวียตเลขที่ 2523-X
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" ถูกสวมใส่ที่ด้านซ้ายของหน้าอกและอยู่รวมกับเหรียญอื่น ๆ โดยไว้ลำดับถัดไปจากเหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีการทำงานและรับใช้กองทัพแดง" หากมีเหรียญจากสหภาพโซเวียตที่สูงกว่าหรือจากเหรียญของสหพันธรัฐรัสเซีย ให้ไว้ในลำดับถัดไป
ลักษณะของเหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ" มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 32 มิลลิเมตร ด้านหน้าเป็นรูปครึ่งขวาของวลาดีมีร์ เลนิน และ โจเซฟ สตาลิน (หน้าสุด) โดยที่มีเลขโรมัน "XXX" อยู่ด้านล่าง ด้านหลังมีข้อความที่เขียนเป็นขอบวงกลมว่า "เพื่อฉลองครบรอบ 30 ปี"  และมีรูปดาวห้าแฉกอยู่ด้านล่างสุดของเหรียญ ตรงกลางมีข้อความที่เขียนเป็น 2 บรรทัดว่า "กองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ"  พร้อมกับระบุปี "1918-1948"
Jubilee Medal &quot;30 Years of the Soviet Army and Navy&quot;
มินิโดราเอสโอเอส
โดเรมีจัง: มินิโดราเอสโอเอส  เป็นภาพยนตร์อะนิเมเรื่องสั้นของโดราเอมอน โดยได้เค้าโครงจากชุดมังงะโดราเอมอน ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1989 พร้อมกับ "โดราเอมอน ตอน ท่องแดนญี่ปุ่นโบราณ"ภาพยนตร์ที่เขียนโดย ฮิโรชิ ฟุจิโมโตะ และโมโตโอะ อะบิโคะ
Mini-Dora SOS
แทนิส
แทนิส  หรือ ศอนุลฮะญัร (; , ; ; หรือ หรือ ) เป็นเมืองโบราณในทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของลุ่มแม่น้ำไนล์ของอียิปต์ มันตั้งอยู่บนดอนปากแม่น้ำของแม่น้ำไนล์
แทนิสเป็นเมืองในอียิปต์โบราณและทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางศาสนาแบบขนานกับธีบส์ ในช่วงระยะเวลาขั้นกลางที่สาม เป็นสมัยก่อนสมัยราชวงศ์ที่สิบเก้า แทนิสเป็นเมืองหลวงของอียิปต์ล่าง แต่ในช่วงปลายราชอาณาจักรใหม่ เมืองแทนิสได้เสื่อมอำนาจลงและเมืองเพีย-ราเมส (Pi-Ramesses) ขึ้นมาเจริญแทนที่ ทำให้บริเวณดอนปากแม่น้ำไนล์ถูกทิ้งจนรกร้าง เนื่องจากท่าเรือมีปัญหาในการเทียบท่าเรือได้ลำบาก
แมรี พิกฟอร์ด
แกลดีส์ หลุยส์ สมิธ (; 8 เมษายน ค.ศ. 1892 – 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1979) หรือชื่อในวงการคือ แมรี พิกฟอร์ด  เป็นนักแสดงและผู้สร้างภาพยนตร์ชาวแคนาดา เธอเป็นผู้ร่วมก่อตั้งของพิกฟอร์ด-แฟร์แบงส์ สตูดิโอ (ร่วมกับ ดักลาส แฟร์แบงส์) สตูดิโอภาพยนตร์ยูไนเต็ดอาร์ทิส (กับ แฟร์แบงส์, ชาร์ลี แชปลิน และดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิท) และหนึ่งในผู้ก่อตั้งของสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ ผู้ที่นำเสนอ "ออสการ์" เป็นงานมอบรางวัลประจำปี
พิกฟอร์ดเป็นรู้จักอย่างดีในฐานะ "หวานใจของอเมริกา" และ "หญิงสาวที่มีผมลอน" เธอเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกชาวแคนาดาในยุคแรกของฮอลลีวูดที่มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาภาพยนตร์ พิกฟอร์ดเป็นผู้หญิงคนแรกในวงการบันเทิงที่มีสตูดิโอเป็นของตัวเอง และเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่ได้รับความนิยมสูงสุดในยุคทศวรรษ 1910 และ 1920 จนได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชินีภาพยนตร์" (Queen of the Movies) เธอยังถูกยกเครดิตว่าเป็นต้นแบบของการสร้าง ingénue หรือตัวละครที่มีความบริสุทธิ์และไร้เดียงสา
พิกฟอร์ดได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Coquette" (1929) และได้รับรางวัลเกียรติยศในปี ค.ศ. 1976 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดให้เธอเป็นนักแสดงหญิงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล อันดับที่ 24 ของภาพยนตร์ฮอลลีวูดยุคคลาสสิกในปี ค.ศ. 1999
อัญพจน์
อัญพจน์  เป็นการกล่าวซ้ำซึ่งนิพจน์หนึ่งว่าเป็นส่วนหนึ่งของอีกนิพจน์หนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งนิพจน์ที่คัดมาเป็นที่รู้จักดีหรือมีการแสดงที่มาชัดแจ้งโดยการอ้างอิงไปต้นทางต้นฉบับ และมีการระบุโดยเครื่องหมายอัญประกาศ
อัญพจน์ยังสามารถหมายถึงการใช้หน่วยซ้ำ ๆ ของนิพจน์แบบอื่นทุกชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนใดส่วนหนึ่งของงานศิลปะ ได้แก่ ส่วนย่อยของจิตรกรรม ฉากจากภาพยนตร์หรือส่วนหนึ่งของงานประพันธ์ดนตรี
โปรแกรมค้นหาเว็บ
โปรแกรมค้นหาเว็บ  เป็นระบบซอฟต์แวร์ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อค้นหาสารสนเทศบนเวิลด์ไวด์เว็บ ผลการค้นหาโดยทั่วไปนำเสนอเป็นบรรทัดการค้นหาที่มักเรียก หน้าผลลัพธ์โปรแกรมค้นหา (SERPs) สารสนเทศอาจเป็นเว็บเพจ ภาพหรือไฟล์ประเภทอื่นผสมกัน โปรแกรมค้นหาบางโปรแกรมยังขุดข้อมูลที่มีอยู่ในฐานข้อมูลหรือสารบบเปิด โปรแกรมค้นหาเว็บต่างจากสารบบเว็บตรงที่มีบรรณาธิการมนุษย์เป็นผู้บำรุงรักษาเท่านั้น นอกจากนี้ยังบำรุงรักษาสารสนเทศเวลาจริงโดยการดำเนินการอัลกอริทึมบนเว็บครอว์เลอร์
เนื้อหาอินเทอร์เน็ตที่ไม่สามารถค้นได้ด้วยโปรแกรมค้นหาเว็บโดยทั่วไปอธิบายว่าเป็นดีปเว็บ (deep web)
Web search engine
ศูนย์กีฬาครอสคันทรี และไบแอธลอนอัลเพนเซีย
ศูนย์กีฬาครอสคันทรีอัลเพนเซีย  และ ศูนย์กีฬาไบแอธลอนอัลเพนเซีย  เป็นศูนย์กีฬาในรีสอร์ทอัลเพนเซีย ตั้งอยู่ที่แทกวันลย็อง-มย็อน, อำเภอพย็องชัง, จังหวัดคังว็อน, ประเทศเกาหลีใต้ ศูนย์กีฬานี้ใช้สำหรับการแข่งขันกีฬาครอสคันทรีกับไบแอธลอน อัฒจันทร์ของทั้งสองศูนย์อยู่ติดกันและมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ศูนย์ทั้งสองยังติดกับสถานที่เล่นสกี ในช่วงที่ไม่ใช่ช่วงฤดูหนาวศูนย์ทั้งสองนี้ยังใช้เป็นสนามกอล์ฟชื่อว่า อัลเพนเซีย 700 (Alpensia 700) ศูนย์ทั้งสองสามารถบรรจุคนได้ 7,500 คน นั่ง 4,500 คน, ยืน 3,000 คน
ทานิส
ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะ
ฟุจิวะระ โนะ โยะชิฟุซะ (, 804 – 7 ตุลาคม 872) หรือที่รู้จักกันในชื่อ โซะเมะโดะโนะ โนะ ไดจิง รัฐบุรุษ ข้าราชสำนัก และนักการเมืองชาวญี่ปุ่นในระหว่าง ยุคเฮอัง
เมื่อหลานชายของเขาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเซวะ พระองค์ก็ได้แต่งตั้งโยะชิฟุซะซึ่งเป็นพระอัยกา (ตา) เป็น เซ็สโซ ซึ่งเป็นตำแหน่งผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ยังเยาว์อยู่ซึ่งเขานับเป็นเซ็สโซคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์และนับเป็นผู้สำเร็จราชการคนแรกที่มาจาก ตระกูลฟุจิวะระ
ฟลีโรเวียม
ออกาเนสซอน
หลวงพ่อทองอยู่ จนฺทสาโร
หลวงพ่อทองอยู่ ท่านมีนามเดิมว่า " ทองอยู่ " นามสกุล " บุญเรือง " ท่านเกิดที่บ้านบางเสร่ บิดาชื่อ ผึ้ง มารดาชื่อ ฮุ่น เกิดเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2430 (ตรงกับวันอังคาร ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 1 ปีชวด) มีพี่น้องรวม 8 คน ในสมัยเด็กครอบครัวของท่านได้อพยพไปทำมาหากินที่ ตำบลบางเหี้ย (คลองด่าน) อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ
เมื่ออายุครบอุปสมบท ปี พ.ศ. 2450 (อายุได้ 20 ปี) ท่านได้อุปสมบท ณ วัดโคธาวารี (วัดบางเหี้ย) คลองด่าน จังหวัดสมุทรปราการ โดยมีพระอุปัชฌาย์คือพระครูพิพัฒนิโรธกิจ (ปาน) วัดบางเหี้ย
ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและการศึกษาด้านคาถาอาคมต่างๆ จากหลวงพ่อปาน ตลอดระยะเวลา 8 พรรษา ท่านออกเดินธุดงค์ไปกับหลวงพ่อปานตลอดเวลา เมื่อหลวงพ่อปานมรณภาพลง และเสร็จพิธีพระราชทานเพลิงศพหลวงพ่อปานแล้ว
ท่านได้ลาสิกขาบทตามโยมบิดาของท่านมาที่บางเสร่ ช่วยประกอบอาชีพต่างๆ ช่วยเหลือโยมบิดาตามความสามารถ และมีครอบครัว ใช้ชีวิตของการเป็นฆราวาสเป็นระยะเวลาไม่น้อยกว่า 6 ปี จนในปี พ.ศ. 2463 (อายุ 33 ปี) ภรรยาของท่านได้คลอดบุตรคนที่ 3 ภรรยาตายแต่บุตรปลอดภัย ท่านเกิดความสังเวชสลดใจ ยกบุตรให้คนอื่นเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมทั้งหมด เมื่อทำศพของภรรยาเรียบร้อยแล้ว
ในปี พ.ศ. 2463 (อายุ 33) ท่านได้เข้ามาอุปสมบทอีกครั้ง ณ วัดบางเสร่คงคาราม โดยมีพระอุปัชฌาย์คือพระครูวรเวทมุนี (อี๋ พุทธสโร) วัดสัตหีบ ได้รับฉายาทางธรรมว่า " จนทสาโร "
เมื่ออุปสมบทแล้วได้อยู่ศึกษาเล่าเรียนพุทธอาคมต่างๆ อยู่ระยะหนึ่ง จึงได้ออกธุดงค์ไปตามจังหวัดต่างๆ ตลอดภาคใต้ ภาคเหนือ และย้อนมาจังหวัดระยองและจังหวัดตราด เป็นเวลาหลายสิบปี และท่านกลับมาที่วัดบางเสร่คงคารามอีกครั้งก็ตรงกับสมัยที่ พระอธิการแฝง โฆสโก (นามสกุล คงซ่าน) เป็นเจ้าอาวาส เมื่อพระอธิการแฝง มรณภาพแล้ว ท่านจึงได้ปกครองวัดบางเสร่คงคารามสืบมา จนในช่วงที่ท่านออกธุดงค์รอนแรมอยู่นั้น
ท่านได้ศึกษาวิชาอาคมต่างๆ กับอาจารย์หลายรูป.
หลวงพ่อทองอยู่ ท่านได้ศึกษาวิชาจากพระเกจิอาจารย์หลายท่าน ดังนี้
เมื่อครั้งที่ท่านดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบางเสร่คงคารามนั้น ท่านตั้งอยู่ในเมตตาธรรม ชอบความมักน้อยและสันโดษ ทุกสิ่งที่ท่านได้รับจากการถวายของญาติโยมที่ศรัทธา ท่านได้นำไปสร้างถาวรวัตถุจนหมดสิ้นเป็นที่เคารพของชาวบ้าน และชื่อเสียงของท่านร่ำลือไปจนทั่ว ท่านนั้นชอบสมถะวิปัสสนากรรมฐาน และมีความแก่กล้ามากองค์หนึ่งแต่ท่านนั้นจะไม่โอ้อวด โดยท่านมักไปนั่งทำสมาธิอยู่เสมอที่คอเขาปากทางเข้าบางเสร่และเป็นที่เกิดของวัดสามัคคีบรรพตขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2502 ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของชาวบ้าน ครั้นทางวัดสามัคคีบรรพต สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้วและมีเจ้าอาวาสปกครองเรียบร้อยแล้ว ท่านก็ได้เริ่มสร้างอุโบสถของวัดบางเสร่คงคาราม ต่อในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ในวันจันทร์ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 7 ปีกุน ยังไม่ทันแล้วเสร็จได้แค่งานมุงหลังคาโบสถ์ของวัดบางเสร่คงคารามเท่านั้น
หลวงพ่อทองอยู่ มรณภาพด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 เวลา 15.20 น. วันศุกร์ แรม 6 ค่ำ เดือน 3 ปีชวด ที่โรงพยาบาลอาภากรเกียรติวงศ์ ฐานทัพเรือสัตหีบ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี รวมอายุของหลวงพ่อทองอยู่ได้ 86 ปี พรรษาที่ 53 โดยศพของหลวงพ่อทองอยู่ปัจจุบันได้ตั้งศพของท่านเพื่อไว้ให้ประชาชน และศิษยานุศิษย์ของท่าน ซึ่งมีอยู่ทั่วทุกภาคของประเทศได้เข้ามาเคารพบูชาอยู่บนวิหารจนถึงปัจจุบันนี้
ฮันส์ เคร็บส์ (นายพล)
ชาวรีวกีว
รีวกีว (; โอกินาวะ: "Ruuchuu minzuku") หรือ โอกินาวะ (; โอกินาวะ: "Uchinaanchu") ปรากฏในเอกสารต้นกรุงรัตนโกสินทร์ว่า ลิชี่ว (ตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์) หรือ ลิ่วขิ่ว (โคลงภาพคนต่างภาษา) เป็นชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บนหมู่เกาะรีวกีว ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคีวชูกับไต้หวัน ซึ่งปัจจุบันคือที่ตั้งของจังหวัดโอกินาวะและคาโงชิมะของประเทศญี่ปุ่น ภาษาของพวกเขาจัดอยู่ในตระกูลภาษาย่อยรีวกีว หนึ่งในสองตระกูลภาษาย่อยของตระกูลภาษาญี่ปุ่น และถูกนับว่าเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาญี่ปุ่น
ชาวรีวกีวไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นชนกลุ่มน้อยในญี่ปุ่น เนื่องจากเจ้าหน้าที่จากทางการนับว่าชาวรีวกีวเป็นกลุ่มย่อยของชาวญี่ปุ่น ทำนองเดียวกับชาวยามาโตะและไอนุ กระนั้นถ้าหากว่าชาวรีวกีวเป็นชนกลุ่มน้อย ก็ถือเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เพียงแค่จังหวัดโอกินาวะก็มีชาวรีวกีวมากถึง 1.3 ล้านคนอาศัยอยู่ นอกจากนี้ยังมีชาวรีวกีวจำนวนไม่น้อยกว่า 600,000 คน อาศัยกระจายไปยังส่วนอื่น ทั้งภายในประเทศญี่ปุ่นเองและประเทศอื่น ๆ ทั่วโลก โดยมากจะอาศัยอยู่ในรัฐฮาวาย
ผลการศึกษาด้านพันธุกรรมและมานุษยวิทยาพบว่าชาวรีวกีวมีความสัมพันธ์กับชาวไอนุเป็นพิเศษ และมีบรรพบุรุษร่วมกันช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นหรือยุคโจมง (10,000-1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก่อนจะผสมข้ามเผ่าพันธุ์กับชาวยามาโตะในยุคยาโยอิ (1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 300) ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออก (โดยเฉพาะจากจีนและคาบสมุทรเกาหลี) ชาวรีวกีวมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง เช่น ความเชื่อ ศาสนา หรือแม้แต่อาหาร โดยมีการเพาะปลูกข้าวเพื่อบริโภคครั้งแรกราวศตวรรษที่ 12 ประชากรอาศัยอยู่ตามหมู่เกาะอย่างโดดเดี่ยวเป็นเวลาหลายศตวรรษ ราวศตวรรษที่ 14 ได้มีการรวมสามอาณาจักรเป็นรัฐเดียวคืออาณาจักรรีวกีว (ค.ศ. 1429–1879) ซึ่งโดดเด่นด้านการค้าทางทะเลและมีสถานะเป็นรัฐบรรณาการของจีนยุคราชวงศ์หมิงเป็นต้นมา กระทั่ง ค.ศ. 1609 อาณาจักรรีวกีวถูกแคว้นซัตสึมะรุกราน แต่ยังมีอิสระในฐานะรัฐประเทศราช
กระทั่งในยุคเมจิ อาณาจักรรีวกีวถูกยุบเป็นแคว้นรีวกีว (1872–1879) หลังถูกจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง ในปี ค.ศ. 1879 มีการผนวกดินแดนรวมเข้ากับประเทศญี่ปุ่น แล้วจัดตั้งจังหวัดโอกินาวะ ส่วนพระเจ้าโช ไท พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของรีวกีวถูกเนรเทศไปโตเกียวหลังจากนั้น ค.ศ. 1895 ประเทศจีนอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะรีวกีว ในช่วงเวลานี้ทางการญี่ปุ่นได้ทำการปราบปรามประเพณี วัฒนธรรม และภาษาพื้นเมืองของชาวรีวกีวเพื่อกลืนเป็นชาวญี่ปุ่นหรือชาวยามาโตะ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง หมู่เกาะรีวกีวถูกสหรัฐเข้าปกครองในปี ค.ศ. 1945–1950 และ ค.ศ. 1950–1972 ช่วงเวลานี้เกิดการละเมิดสิทธิมนุษยชนรีวกีวจำนวนมาก อันก่อให้เกิดความไม่พอใจทั้งรัฐบาลญี่ปุ่นและหน่วยงานทหารของสหรัฐที่ประจำการในโอกินาวะอย่างรุนแรง ดังจะเห็นได้จากการเกิดขบวนการรีวกีวอิสระ (Ryukyu independence movement)
ระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์
ฉันทามติ
วัฒนธรรมสมัยนิยม
ไชนาทาวน์ (กรุงเทพมหานคร)
ไชนาทาวน์ในกรุงเทพมหานคร เป็นหนึ่งในหรือชุมชนจีนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ก่อตั้งขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2325 พร้อมกับการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ชาวจีนอพยพที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นชาวแต้จิ๋ว โดยเมื่อมีการสร้างพระบรมมหาราชวัง พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้ชาวจีนที่เดิมอยู่รอบ ๆ ย้ายไปยังสำเพ็ง ก่อให้เกิดเป็นชุมชนจีนเกิดที่นี่ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตัดถนนเยาวราชขึ้นในปี พ.ศ. 2435 จึงทำให้ถนนเยาวราชเป็นย่านหลักของชุมชนจีน และกลายเป็นเขตการค้าหลักของกรุงเทพมหานคร รวมทั้งเป็นย่านสีแดงแหล่งค้าฝิ่น โรงละคร ไนต์คลับ และบ่อนการพนัน
เดิมบริเวณนี้เป็นกำแพงพระบรมมหาราชวังรอบนอก ซึ่งอยู่เลยอาณาเขตเกาะรัตนโกสินทร์ และกลายเป็นศูนย์กลางการค้าของกรุงเทพมหานครในช่วงปลาย พ.ศ. 2344 ถึงต้น พ.ศ. 2443 ตั้งแต่นั้นมา ไชนาทาวน์จึงมีความโดดเด่นขึ้นมา ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมจีนโดยมีร้านค้าจำนวนมากที่ขายสินค้าแบบดั้งเดิม
ในอนาคตอันใกล้ ความเจริญในแบบสมัยใหม่กำลังจะเข้ามาสู่ไชนาทาวน์ กรุงเทพมหานคร ทั้งสถานีรถไฟใต้ดิน (คือสถานีวัดมังกร) และสถานีรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน เป็นที่น่ากังวลเกี่ยวกับชุมชนเก่าแก่ที่จะได้รับผลกระทบหลังจากความเจริญเหล่านี้เข้ามาแทนที่
ไชน่าทาวน์แห่งกรุงเทพมหานคร
Chinatown, Bangkok
ย่านนางเลิ้ง
วัดพระแม่ลูกประคำ
วัดแม่พระลูกประคำ
ถนนผดุงด้าว
ถนนผดุงด้าว  เป็นถนนสายสั้น ๆ สายหนึ่งในพื้นที่แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร โดยเป็นถนนที่มีความยาวประมาณ 200 เมตร แบ่งออกเป็น 2 ช่วง ช่วงแรก เชื่อมระหว่างถนนเจริญกรุง และถนนเยาวราช เช่นเดียวกับถนนแปลงนาม ที่อยู่ใกล้เคียง และช่วงที่ 2 เป็นช่วงฝั่งถนนเยาวราช ในช่วงนี้มีถนนอีกสายหนึ่งที่ตัดผ่าน คือ ถนนพาดสาย ถนนผดุงด้าวมีชื่อเรียกติดปากว่า ซอยเท็กซัส หรือ ตรอกเท็กซัส อันเนื่องจากที่นี่ในอดีต เคยเป็นที่ตั้งของโรงภาพยนตร์เท็กซัสมาก่อน
ถนนผดุงด้าว ได้รับชื่อพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทั้งนี้เพื่อกำหนดให้ชื่อถนน หรือตรอกซอกซอยต่าง ๆ เหล่านี้มีความเป็นสากล และเพื่อให้สอดคล้องกับถนนสายต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้เคียง โดยมีผู้เสนอทั้งชื่อ "ผดุงด้าว" และ "ผดุงเผ่า" ซึ่งทรงเลือกชื่อ ผดุงด้าว
ในอดีต ถนนผดุงด้าวมีความคึกคักอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในเวลากลางคืน ถือว่าเป็นแหล่งบันเทิงยามราตรี โรงภาพยนตร์เท็กซัส เป็นที่รู้จักกันดีจะฉายภาพยนตร์อินเดียที่ได้รับความนิยมในขณะนั้น แต่ขณะเดียวกันก็ยังมีธุรกิจที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมและกฎหมายอยู่ด้วย นั่นคือ โรงน้ำชาที่มีผู้หญิงขายบริการ และยังเป็นแหล่งที่จำหน่ายหนังสือปกขาว หรือหนังสือลามกอนาจาร แห่งแรกอีกด้วย
ปัจจุบัน โรงภาพยนตร์เท็กซัสได้เลิกกิจการไปนานหลายปีแล้ว และได้กลายมาเป็นภัตตาคารสุกี้ที่ใช้ชื่อ เท็กซัส เช่นเดียวกับในอดีต นับเป็นภัตตาคารอายุเก่าแก่ยาวนาน และเป็นแห่งแรก ๆ ที่มีจำหน่ายสุกี้ในประเทศไทย นอกจากนี้แล้วบริเวณใกล้เคียงยังมีร้านอาหารจำหน่ายเนื้อแพะตุ๋นยาจีน รวมถึงเนื้อจระเข้, หอยทอด และร้านจำหน่ายซีดีเพลงและภาพยนตร์หรืองิ้วของจีน และขนมไหมฟ้า หรือขนมหนวดมังกร อันเป็นขนมของจีนที่หารับประทานได้ยากอีกด้วย
ซอยเท็กซัส
ตรอกเท็กซัส
โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์
โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์  เป็นการ์ตูนอนิเมะของญี่ปุ่น ที่มีพื้นฐานจากวิดีโอเกมโยไควอทช์
โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์ เป็นอนิเมะที่ฉายต่อจากโยไควอทช์ (อนิเมะชุดแรก)โดยได้ประกาศเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 เป็นภาคต่อของภาพยนตร์ "โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์: โอนิโอ โนะ ฟุคัทสึ" ในรูปแบบฉบับอนิเมะทางโทรทัศน์
ในโยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์จะมีเนื้อหาเป็นตอนยาว และมีเนื้อหาที่จบในตอน และมีเนื้อเรื่องบางช่วงที่จะมีเนื้อหาต่อเนื้องกันหลายๆตอน ซึ่งแตกต่างจากภาคแรกที่มีเนื้อหาเป็นแก๊กอนิเมะ โดยหลังจากเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ "โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์ โอนิโอ โนะ ฟุคัทสึ" นัตสึเมะ โทมะ และอากิโนริได้ก่อตั้งสำนักงานนักสืบโยไค โดยที่จะสืบสวนเรื่องราวที่ผิดปกติที่เกิดขึ้นในเมืองที่มีโยไคเกี่ยวข้องในเหตุการณ์
เพลงโอเพนนิง.
เพลงทั้งหมดถูกขับร้องโดย HardBirds
เพลงเอนดิง.
เพลงทั้งหมดถูกขับร้องโดย คิงครีมโซดา.
ไชน่าทาวน์, กรุงเทพมหานคร
ลีออนโทโพลิส
ลีออนโทโพลิส เป็นเมืองโบราณที่ตั้งอยู่ในบริเวณดอนปากแม่น้ำไนล์ในอียิปต์ล่าง จะทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงในสมัยราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม ปัจจุบันยังคงเหลือซากโบราณสถานและการตั้งถิ่นฐาน และเป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันคือ คาฟร์ อัล มักดาม
เมืองนี้เป็นชื่อภาษากรีกโบราณ "ลีออนโทโพลิส" Λεόντων πόλις (มีความหมายว่า "เมืองแห่งสิงโต") หรือ ลีออนโท Λεοντώ, ("สิงโต") ซึ่งได้รับวัฒนธรรมกรีกจากการเข้าของราชวงศ์ปโตเลมี โดยชาวอียิปต์โบราณเรียกเมืองนี้ว่า "ทาเรมู" ("ดินแดนแห่งปลา") และเมื่อวัฒนธรรมของอาหรับได้เข้ารุ่งเรืองจึงเปลี่ยนเป็น แทล เอล-มักดาม ("เนินดินของเมือง")
เมืองนี้ตั้งอยู่ในภาคกลางของพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ และน่าจะเป็นศูนย์กลางของอำนาจฟาโรห์ภายใต้ราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม ในแผ่นหินสลักที่ค้นพบในแม่น้ำไนล์ที่เจเบล บาร์กัล ซึ่งบรรยายเกี่ยวกับฟาโรห์ปิเยได้พิชิตฟาโรห์ลูพุตที่ 2 ผู้ปกครองเมืองลีออนโทโพลิส สตราโบเป็นนักเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงเมืองลีออนโทโพลิส และอาจเป็นที่มาหรือความสำคัญ
ชื่อเมืองในภาษากรีกหมายถึง "เมืองแห่งสิงโต" โดยคำนึงถึงการปรากฏตัวของเทพธิดาบาสเทต เทพธิดาเซคเมต และโอรสของพระองค์นามว่า มาเฮต ซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งสิงโต มัมมี่สิงโตถูกเก็บไว้ที่วัดในช่วงเวลาของการยึดครองกรีก
ทักษะการเรียน
ทักษะการเรียน, ทักษะวิชาการ หรือยุทธศาสตร์การเรียน เป็นแนวทางการเข้าสู่ที่ใช้กับการเรียน โดยทั่วไปมีความสำคัญต่อความสำเร็จในสถานศึกษา ซึ่งถือว่าจำเป็นต่อการได้มาซึ่งผลการเรียนที่ดี และมีประโยชน์สำหรับการเรียนตลอดชีวิตของบุคคล
ทักษะการเรียนเป็นทักษะต่าง ๆ ที่จัดการกับกระบวนการจัดระเบียบและรับสารสนเทศใหม่ รักษาสารสนเทศหรือจัดการกับการประเมิน ซึ่งมีทั้งวิธีช่วยจำ (mnemonics) เพื่อช่วยรักษารายการสารสนเททศ การอ่านอย่างมีประสิทธิภาพ เทคนิคสมาธิและการจดบันทึกที่มีประสิทธิภาพ หรือในความหมายอย่างกว้าง หมายถึงทักษะใด ๆ ที่ช่วยส่งเสริมความสามารถของบุคคลในการเรียน รักษาและเรียกสารสนเทศซึ่งช่วยในและผ่านการสอบ และอาจรวมถึงการจัดการเวลาและเทคนิคบันดาลใจด้วย
แม้ทักษะการเรียนมักขึ้นอยู่กับตัวผู้เรียนและเครือข่ายสนับสนุนของผู้เรียนเป็นหลัก แต่ทักษะการเรียนเริ่มมีสอนในระดับมัธยมศึกษาและมหาวิทยาลัยมากขึ้น
ทักษะการเรียนเป็นเทคนิคแยกเป็นส่วนที่สามารถเรียนได้ ปกติในเวลาสั้น ๆ และใช้ได้ักับการศึกษาแทบทุกแขนง ฉะนั้นจึงแตกต่างกับยุทธศาสตร์ที่จำเพาะกับการศึกษาสาขาใดสาขาหนึ่ง (เช่น ดนตรีหรือเทคโนโลยี) และจากความสามารถที่มีอยู่ในตัวผู้เรียน เช่น แง่มุมเชาวน์ปัญญาหรือลีลาการเรียน
จังหวัดนูเอวาวิซคายา
จังหวัดนูเอวาวิซคายา (อีโลกาโน: Probinsia ti Nueva Vizcaya [Baro nga Biscaya]) เป็นจังหวัดในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือบาโยมโบง อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเบงเก็ตทางทิศตะวันตก, ติดกับจังหวัดอีฟูเกาทางทิศเหนือ, ติดกับจังหวัดอีซาเบลาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, ติดกับจังหวัดคีรีโนทางทิศตะวันออก, ติดกับจังหวัดเอาโรรา‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, ติดกับจังหวัดนูเอวาเอซีฮาทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดปังกาซีนันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่เขตเทือกเขาคอร์ดิลเลรัส
จังหวัดนูเอวาวิซคายามีพื้นที่ 3,975.67 ตารางกิโลเมตร และเป็นจังหวัดใต้สุดของเขตลัมบักนางคากายัน อยู่ห่างจากเมโทรมะนิลาไปทางทิศเหนือประมาณ สามารถเดินทางได้โดยถนนลัมบักนางคากายัน (ทางหลวงมาฮาร์ลิกา)
ซาอิส
ซาอิส (อาหรับ: صاالحجر; กรีกโบราณ: Σάϊς; คอปติก: ⲥⲁⲓ) หรือ ซา เอล ฮาการ์ เป็นเมืองของอียิปต์โบราณในแถบแม่น้ำไนล์ฝั่งตะวันตกบนดินดอนปากแม่น้ำไนล์ มันเป็นเมืองหลวงของเมือง ซาป-เมฮ์ ในอียิปต์ล่าง และกลายเป็นเมืองหลวงศูนย์รวมอำนาจในราชวงศ์ยี่สิบสี่แห่งอียิปต์โบราณ (732-720 ปีก่อนคริสตกาล) และราชวงศ์ที่ยี่สิบหกแห่งอียิปต์โบราณ (664- 525 ปีก่อนคริสตกาล) ในช่วงยุคปลาย ชื่ออียิปต์โบราณเรียกเมืองนี้ว่า ซาอู
จังหวัดคีรีโน
จังหวัดคีรีโน (อีโลกาโน: ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งชื่อตามเอลปิดิโอ กีริโน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 6 เมืองหลักคือคาบาร์โรกิส
จังหวัดคีรีโน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเอาโรรา‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, จังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีซาเบลาทางทิศเหนือ จังหวัดคีรีโนเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนูเอวาวิซคายา จนถึงปี ค.ศ. 1966
จังหวัดคีรีโนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 2,323.47 ตารางกิโลเมตร (897.10 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของภูมิภาคคากายันแวลลีย์ ไม่มีทางออกสู่ทะเล อยู่ภายในส่วนบนของลุ่มแม่น้ำคากายัน และล้อมรอบด้วยจังหวัดอีซาเบลาทางทิศเหนือ จังหวัดเอาโรราทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้
เทือกเขาซีเยร์รามาเดรเป็นแนวกั้นธรรมชาติบริเวณชายแดนด้านตะวันออกและใต้ของจังหวัด และเทือกเขามัมปารังทางฝั่งตะวันตก พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัด ประมาณร้อยละ 80 ปกคลุมด้วยภูเขาและที่ราบสูง ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตอนุรักษ์คีรีโน
ประชากรในจังหวัดคีรีโนมีประมาณ 188,991 คน (ค.ศ. 2015) ความหนาแน่น 81 คนต่อตารางกิโลเมตร หรือ 210 คนต่อตารางไมล์ ภาษาหลักที่ใช้คือ ภาษาอีโลกาโนและอิฟูเกา
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก คิดเป็นร้อยละ 54 ศาสนาอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่ ศาสนาอิสลาม
บัสโก
เทศบาลบัสโก (; อีโลกาโน: Ili ti Basco), เป็นเทศบาลหลักของจังหวัดบาตาเนส เขตลัมบักนางคากายัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากรประมาณ 8,579 คนในปี ค.ศ. 2015
บัสโกตั้งอยู่บนเกาะบาตัน ซึ่งใหญ่เป็นอันดับที่สองของ "หมู่เกาะบาตาเนส" ทางตอนเหนือสุดของฟิลิปปินส์ ตัวเมืองมีท่าอากาศยานหนึ่งแห่ง คือ ท่าอากาศยานบัสโก ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาและบาเกียว บัสโกมีสถานที่สำคัญคือประภาคารบัสโก
สไตกิโมล็อก
สไตกิโมล็อก  เป็นสกุลหนึ่งในตระกูล pachycephalosaurid ในยุคครีเทเชียส ประมาณ 66 ล้านปีก่อน มันเป็นที่รู้จักจาก Hell Creek Formation, Ferris Formation, และ Lance Formation โดยมีชีวิตอยู่ร่วมกับที-เร็กซ์ และไทรเซอราทอปส์
"สไตกิโมล็อก"เป็นแพคีเซอฟาโลซอรัสขนาดใหญ่ หัวกระโหลกยาวประมาณ 46 เซนติเมตร (18 นิ้ว) ไม่เหมือนกับแพคีเซฟาโลซอร์ตัวอื่น ๆ โดมบนหัวนั้นเล็กมาก มีนอทรงกรวยบนจมูก และส่วนหลังของหัว โดยยาวประมาณ 5 เซนติเมตร (2 นิ้ว) และ 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) และยังมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอ
ประวัติศาสตร์ของการค้นพบ.
ชนิดต้นแบบ "S. spinifer" ตั้งชื่อโดยนักชีววิทยาชาวอังกฤษ และเยอรมัน Peter Galton และ Hans-Dieter Sues ใน ค.ศ. 1983 "สไตกิโมล็อก" เป็นไดโนเสาร์ที่มีเขาที่ด้านหลังของหัวกระโหลก มีนอยาวตรงกลางมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอ "Dracorex" มีลักษณะคล้ายกันทว่ามีนอที่เล็กกว่า แต่ปัจจุบันทั้งDracorex และ สไตกิโมล็อกเป็นแค่แพคิเซอฟาโลซอรัสวัยเด็กวัยรุ่น
ชื่อ "สไตกิโมล็อก" มาจากแม่น้ำสติกซ์ที่มีตำนานว่าได้ผ่านยมโลกในตำนานกรีก ส่วน Moloch เป็นชื่อของเทพเจ้าชาวคะนาอันมีหัวหนาทีมีไว้เพื่อดึงดูดคู่
ปรากฏในภาพยนตร์ จูราสสิค เวิลด์ อาณาจักรล่มสลาย ช่วยตัวเอกออกจากกรงใต้ดินและไปป่วนงานประมูลไดโนเสาร์ของตัวร้าย
นอร์มา เชียเรอร์
อีดิธ นอร์มา เชียเรอร์ (; 11 สิงหาคม ค.ศ. 1902 – 12 มิถุนายน ค.ศ. 1983) เป็นนักแสดงชาวแคนาดาและดาราฮอลลีวูดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1925 จนถึง 1942 เธอเป็นนักแสดงคนแรกที่ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 5 ครั้งสำหรับการแสดง และได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง "The Divorcee" ในปี ค.ศ. 1930
เชียเรอร์มีบรรพบุรุษเป็นชาวสก็อต อังกฤษ และไอริช เธอเกิดในมอนทรีออล โดยเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมสตรีมอนทรีออล และโรงเรียนมัธยมเวสต์เมิร์น เชียเรอร์เกิดในครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย พ่อของเธอแอนดรูว์ เป็นเจ้าของธุรกิจรับเหมาก่อสร้างที่ประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตามการแต่งงานระหว่างพ่อแม่ของเธอไม่ค่อยมีความสุขนัก แอนดรูว์มีอารมณ์สองขั้ว และ "ชอบเดินเหมือนเงาหรือผีรอบ ๆ บ้าน" ในขณะที่แม่ของเธอ อีดิธ เมย์ ฟิชเชอร์ เป็นคนที่มีเสน่ห์และทันสมัย ในวัยเด็กเชียเรอร์สนใจในด้านดนตรี แต่หลังจากที่ได้ดูการแสดงลักษณะโวเดอวีล (vaudeville) เธอจึงตัดสินที่จะเป็นนักแสดงเมื่ออายุได้ 9 ปี
ในปี ค.ศ. 1918 ความฝันของเชียเรอร์ก็ต้องจบลง เมื่อครอบครัวของเธอล้มละลาย จากผลกระทบของสงครามโลกครั้งที่ 1 และพี่สาวของเธอ แอโธล ประสบปัญหากับการป่วยทางจิต เชียเรอร์ถูกบังคับให้ย้ายไปอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ในเขตชานเมืองของมอนทรีออล อย่าง "เจียมเนื้อเจียมตัว" แต่การเผชิญหน้ากับความยากจนอย่างฉับพลัน ทำให้เชียเรอร์เข้มแข็งขึ้น เธอกล่าวว่า "ในวัยเด็กฉันก่อตั้งปรัชญาเกี่ยวกับความล้มเหลว บางทีก็ต้องดิ้นรนเพื่อหาเงิน ถึงแม้ธุรกิจของพ่อจะล้มละลาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพ่อล้มเหลวไปด้วย"
ต่อมาพ่อแม่ของเธอก็หย่าร้างกัน เชียเรอร์และพี่สาวย้ายไปอยู่กับมารดาที่บ้านพักราคาถูกแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นแม่ของเธอจึงตัดสินใจผลักดันให้เป็นนักแสดง เพื่อที่จะนำเงินมาจุนเจือครอบครัว โดยเชียเรอร์เริ่มเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 17 ปี และเพื่อความก้าวหน้า แม่จึงพาเธอและพี่สาวย้ายมาอยู่ที่นิวยอร์ก ในปี ค.ศ. 1920
ฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวีย