pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ควีนมันธาเป็นโมบิลสูทขนาดใหญ่สำหรับนิวไทป์ใช้งานโดยเฉพาะซึ่งพัฒนานีโอซีอ้อน ควีนมันธานั้นใช้พื้นฐานของโมบิลอาเมอร์ ไซโคกันดั้มมาร์คทูว์แต่ผสมลักษณะของคิวเบเลย์เข้าไปด้วย อาวุธหลักของควีนมันธาก็คือปืนมหาอนุภาคที่ติดไว้ทั่วตัวซึ่งมีอานุภาพเทียบได้กับปืนของยานรบ ในเกราะหางมีฟันเนลซึ่งเป็นอาวุธควบคุมระยะไกลด้วยพลังจิตผ่านระบบไซคอมมิว (Psycommu - Psychic communicator) เมื่อใช้งาน ฟันเนลจะแยกออกไปจากอัลฟ่าอาร์ซีลและยิงโจมตีเป้าหมายจากตำแหน่งต่างๆกันด้วยบีมกันที่ติดไว้ เกราะของควีนมันธามีความทนทานสูงและสามารถทนมิสไซล์ทั้งหมดของฟุลอาเมอร์ดับเบิ้ลเซต้ากันดั้มได้ และเกราะไหล่ขนาดใหญ่ทั้งสองข้างยังติดตั้งเครื่องกำเนิดสนามพลัง Iฟิลด์บาเรียร์ซึ่งสามารถสะท้อนลำแสงจากอาวุธบีมที่ศัตรูยิงใส่ได้ แม้จะเป็นโมบิลสูทขนาดใหญ่ แต่ควีนมันธาก็ติดตั้งท่อขับดันที่มีกำลังมากจึงมีความเร็วสูง ส่วนหัวของควีนมันธายังสามารถใช้เป็นยานหนีภัยได้เหมือนไซโคกันดั้มมาร์คทูว์
เมื่อเกรมี่ โตโต้ได้เริ่มก่อกบฏเพื่อชิงอำนาจจากฮามาน คานก็ได้ใช้ควีนมันธาเหมือนยูนิตบัญชาการ โดยเกรมี่จะนั่งออกคำสั่งจากควีนมันธาซึ่งมีมนุษย์ดัดแปลง เพิล ทูว์เป็นนักบินหลัก ในการต่อสู้นั้น ควีนมันธาสามารถทำลายยานท่า ลาวิอ็องโรส และทำให้ AMX-015 เกมาร์คของหัวหน้าหน่วยองครักษ์ เคียร่า ซูน กับกันดั้มมาร์คทูว์และเซต้ากันดั้มของกันดั้มทีมเสียหายอย่างหนักได้ แต่ในระหว่างการต่อสู้กับฟุลอาเมอร์ดับเบิ้ลเซต้ากันดั้มของจูโด อชิตะนั้น จูโดได้เกลี้ยกล่อมให้เพิล ทูว์รู้สึกตัวว่าเกรมี่เพียงแต่ใช้งานเธออยู่และสละเครื่องออกมา เปิดโอกาสให้ลู ลูก้าใช้เซต้ากันดั้มยิงสังหารเกรมี่
คชาทริยา.
NZ-666 กษัตริยา ( ;) ปรากฏตัวในหนังสือนิยาย "กันดั้มยูนิคอร์น" ออกแบบโดยฮาจิเมะ คาโทกิ
กษัตริยาเป็นรุ่นปรับปรุงของควีนมันธาซึ่งพัฒนาโดยบริษัทแอนาไฮม์อิเล็กทรอนิกให้มีขนาดเล็กลงแต่ยังคงพลังทำลายไว้ในขณะที่สมรรถนะสูงกว่าเดิม โดยเพิ่มเกราะไหล่ขนาดใหญ่เป็นสี่แผง ซึ่งในเกราะนี้ติดตั้งอาวุธคือฟันเนล ปืนมหาอนุภาค และ แขนกลติดบีมเซเบอร์เอาไว้ ส่วนตัวของกษัตริยายังมีปืนมหาอนุภาคสี่กระบอกที่หน้าอกและบีมเซเบอร์ บีมแก็ตลิ่งที่ยูนิคอร์นกันดั้มใช้นั้นเดิมทีก็เป็นอาวุธของกษัตริยา ระบบไซคอมมิวของกษัตริยายังได้รับการปรับปรุงเป็นไซโคเฟรมซึ่งมีประสิทธิภาพมากกว่าเดิมมาก กษัตริยาถูกขโมยไปจากแอนาไฮม์อิเล็กทรอนิกส์โดยกลุ่มนีโอซีอ้อนที่เหลืออยู่ภายใต้การนำของฟุล ฟรอนทัลและใช้เป็นโมบิลสูทประจำตัวของมนุษย์ดัดแปลง มาริดา ครูซ ซึ่งในอดีตนั้นเธอก็คือเพิล ทเวลฟ์ หนึ่งในโคลนของเอลพี เพิล
ชูพงษ์ ช่างปรุง (เกิด 23 มีนาคม พ.ศ. 2524) ชื่อเล่น เดี่ยว เป็นนักแสดงภาพยนตร์แอ็คชั่น เชี่ยวชาญการแสดงศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวและเคยเป็นนักแสดงสตั๊นท์แมน จบการศึกษาระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เริ่มเข้าสู่วงการแสดงโดยเป็นนักแสดงผาดโผนในทีมงานของพันนา ฤทธิไกร
ชูพงษ์เริ่มผลงานทางการแสดงจากการเป็นนักแสดงประกอบในภาพยนตร์เรื่อง "องค์บาก" ในปี พ.ศ. 2546 เขาก็ได้เป็นหนึ่งในทีมสตันท์ของพันนา และด้วยความโดดเด่นทางด้านบุคลิกหน้าตา และความสามารถทางด้านบทบู๊หลากสไตล์ พ่วงด้วยพื้นฐานยิมนาสติคและมวยไทย ทำให้เขาได้รับคัดเลือกให้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง "เกิดมาลุย" ที่สามารถประสบความสำเร็จทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ โดยเฉพาะเมื่อครั้งเดินทางไปโปรโมทยังประเทศญี่ปุ่น ฝรั่งเศสและอเมริกาเริ่มมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง "ฅนไฟบิน" ในปี พ.ศ. 2549 ปัจจุบันแต่งงานกับสาวนอกวงการแล้วโดยจัดงานแต่งงานแบบเงียบ ๆ ไม่ได้ออกสื่อ โดยแต่งงานวันที่ 3 มกราคม 2557 ที่จังหวัดมหาสารคาม
เครื่องวัดความสว่างความเร็วสูง
เครื่องวัดความสว่างความเร็วสูง (; HSP) เป็นเครื่องมือวัดทางวิทยาศาสตร์ชิ้นหนึ่งที่ติดตั้งอยู่บนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ออกแบบมาเพื่อตรวจวัดค่าความสว่าง (brightness) และขั้วแม่เหล็กของวัตถุท้องฟ้าหลายชนิด สามารถสังเกตการณ์ได้ในช่วงความยาวคลื่นของอัลตราไวโอเลต แสงที่ตามองเห็น และอินฟราเรด
เครื่องวัดความสว่างความเร็วสูงเป็นอุปกรณ์ตัวหนึ่งของกล้องฮับเบิลที่ติดตั้งไปตั้งแต่การขึ้นสู่อวกาศครั้งแรก แต่ไม่สามารถใช้งานได้สำเร็จเนื่องจากปัญหาการรับภาพของกล้อง ในภารกิจซ่อมบำรุงที่ 1 เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1993 มันถูกแทนที่ด้วยเครื่องแก้ไขภาพกล้องโทรทรรศน์อวกาศ (Corrective Optics Space Telescope Axial Replacement หรือ COSTAR) เพื่อช่วยแก้ไขปัญหาด้านภาพสำหรับอุปกรณ์วัดอื่นๆ ที่เหลือ
เดี่ยว ชูพงษ์
แดน ชูพงษ์
Dan Chupong
เอเชียนบีชเกมส์ 2008
เอเชียนบีชเกมส์ 2008  เป็นการแข่งขันเอเชียนบีชเกมส์ ครั้งที่ 1 จัดขึ้นที่ บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 18 - 26 ตุลาคม พ.ศ. 2551 โดยมีประเทศเข้าร่วม 42 ประเทศ และมีกีฬาแข่งขันทั้งหมด 19 ชนิด
มี 5 สถานที่จัดการแข่งขัน
การแข่งขันครั้งนี้มีประเทศที่เข้าร่วมทั้งหมด 42 ประเทศ ประเทศอินโดนีเซียส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันมากถึง 214 คนเป็นทีมที่ใหญ่ที่สุดในการแข่งขันครั้งนี้ โดยการแข่งขันครั้งนี้มีกีฬาทั้งหมด 19 ชนิด
สเปกโตรกราฟวัตถุมัว
สเปกโตรกราฟวัตถุมัว (; FOS) เป็นเครื่องมือสเปกโตรกราฟที่ติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ต่อมาถูกถอดออกแทนที่ด้วยสเปกโตรกราฟกล้องโทรทรรศน์อวกาศในปี ค.ศ. 1997
พิพิธภัณฑ์ยานบินและยานอวกาศแห่งชาติ
พิพิธภัณฑ์ยานบินและอวกาศแห่งชาติ (; NASM) แห่งสถาบันสมิธโซเนียน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของสถาบันสมิธโซเนียน ตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เป็นแหล่งรวมวัตถุที่เกี่ยวข้องด้านอากาศยานและอวกาศยานที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์รวมการวิจัยเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีการบินและอวกาศการบิน รวมถึงกิจการด้านวิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์ ภูมิศาสตร์เกี่ยวกับโลก และภูมิฟิสิกส์ เครื่องบินและอวกาศยานส่วนใหญ่ที่ตั้งแสดงที่นี่เป็นเครื่องต้นแบบหรือเครื่องสำรองของเครื่องที่ใช้งานจริงทั้งสิ้น
สมาคมมหาวิทยาลัยเพื่อการวิจัยด้านดาราศาสตร์
สมาคมมหาวิทยาลัยเพื่อการวิจัยด้านดาราศาสตร์ (; AURA) เป็นหน่วยงานความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยและสถาบันหลายแห่งเพื่อร่วมกันทำงานในโครงการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์และการใช้งานกล้องโทรทรรศน์
ดาวเคราะห์น้อย 19912 Aurapenenta ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติในโอกาสครบรอบปีที่ 50 ขององค์กรเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2007
สภามหาวิทยาลัยเพื่อการวิจัยด้านดาราศาสตร์
คาร์ลอส เบลา
ความผิดปกติที่มหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้
ความผิดปกติที่มหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ (; SAA) เป็นย่านหนึ่งของผิวโลกที่อยู่ใกล้กับแนวการแผ่รังสีแวนอัลเลนเส้นในมากที่สุด ที่ระดับความสูงดังกล่าวความหนาแน่นของรังสีจะมีสูงกว่าย่านอื่นๆ แนวการแผ่รังสีแวนอัลเลนมีลักษณะสมมาตรกับแกนแม่เหล็กโลก ซึ่งสอดคล้องกับแกนการหมุนของโลกโดยทำมุมประมาณ 11 องศา แกนแม่เหล็กจึงเบี่ยงไปจากแกนการหมุนของโลกประมาณ 450 กิโลเมตร ผลจากการเบี่ยงเบนดังกล่าว เข็มขัดเส้นในของแนวการแผ่รังสีแวนอัลเลนจึงอยู่ใกล้ผิวโลกมากที่สุดที่บริเวณเหนือมหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ ส่วนที่อยู่ห่างจากผิวโลกมากที่สุดอยู่ที่ประมาณเหนือมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ
ความผิดปกติที่มหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อดาวเทียมและอวกาศยานสำรวจทางดาราศาสตร์ที่โคจรรอบโลกในระดับความสูงไม่กี่กิโลเมตรเหนือพื้นโลก วงโคจรในระดับนั้นทำให้ดาวเทียมเคลื่อนผ่านย่านความผิดปกติเป็นประจำและทำให้มันต้องได้รับรังสีระดับรุนแรงเป็นเวลาหลายนาทีในแต่ละครั้ง สถานีอวกาศนานาชาติที่โคจรในระดับดังกล่าวโดยมีมุมเบี่ยงเบน 51.6° ก็ต้องสร้างเกราะป้องกันพิเศษเพื่อป้องกันปัญหานี้ เครื่องมือวัดบนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลก็ไม่สามารถใช้งานได้ทุกครั้งที่โคจรผ่านย่านนี้
กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เว็บบ์
สเปกโตรกราฟต้นกำเนิดจักรวาล
สเปกโตรกราฟต้นกำเนิดจักรวาล (; COS) เป็นเครื่องมือวัดชิ้นหนึ่งที่อยู่ในแผนงานติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล จะนำขึ้นสู่อวกาศในภารกิจซ่อมบำรุงครั้งสุดท้ายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ออกแบบมาเพื่อถ่ายภาพสเปกโตรกราฟของคลื่นอัลตราไวโอเลตของแหล่งกำเนิดแสงแบบจุด เป้าหมายทางวิทยาศาสตร์ของเครื่องมือนี้รวมถึงการศึกษาจุดกำเนิดของโครงสร้างขนาดใหญ่ในเอกภพ การก่อตัวและวิวัฒนาการของดาราจักร รวมถึงการกำเนิดของกลุ่มดาวและระบบดาวเคราะห์ต่างๆ สเปกโตรกราฟต้นกำเนิดจักรวาลได้รับการพัฒนาและสร้างขึ้นโดยห้องวิจัยฟิสิกส์ดาราศาสตร์ที่ศูนย์ศึกษาฟิสิกส์ดาราศาสตร์และดาราศาสตร์อวกาศ (Center for Astrophysics and Space Astronomy; CASA) ที่มหาวิทยาลัยโคโลราโดที่เมือง Boulder
เครื่องมือนี้จะนำขึ้นไปติดตั้งแทนที่เครื่องแก้ไขภาพกล้องโทรทรรศน์อวกาศ (COSTAR) เพื่อให้ช่วยเหลือการทำงานของสเปกโตรกราฟกล้องโทรทรรศน์อวกาศซึ่งจะมีการซ่อมแซมในภารกิจซ่อมบำรุงคราวเดียวกัน โดยที่สเปกโตรกราฟกล้องโทรทรรศน์อวกาศจะทำงานที่ช่วงความยาวคลื่นที่กว้างกว่า ส่วนสเปกโตรกราฟต้นกำเนิดจักรวาลจะทำงานที่ละเอียดมากกว่าโดยเฉพาะในช่วงคลื่นอัลตราไวโอเลต
ฝุ่นอวกาศ
Doraemon The Future 2008
เครื่องแก้ไขภาพกล้องโทรทรรศน์อวกาศ
เครื่องแก้ไขภาพกล้องโทรทรรศน์อวกาศ (; COSTAR) เป็นเครื่องมือที่ออกแบบขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหาความคลาดทรงกลมของกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ซึ่งเป็นสาเหตุให้การจับภาพสำหรับเครื่องมือวัดอื่นๆ มีความคลาดเคลื่อนไปหมด เครื่อง COSTAR สร้างโดยบริษัทบอลล์แอโรสเปซ นำขึ้นไปติดตั้งแทนที่เครื่องวัดความสว่างความเร็วสูง (High Speed Photometer; HSP) ในระหว่างภารกิจซ่อมบำรุงกล้องฮับเบิลครั้งที่ 1 เมื่อปี ค.ศ. 1993 สำหรับอุปกรณ์วัดที่สร้างขึ้นใหม่หลังจากนั้น ได้มีการออกแบบเพื่อชดเชยค่าความคลาดทรงกลมนี้ได้ด้วยตัวเองแล้ว
เครื่องแก้ไขภาพกล้องโทรทรรศน์อวกาศจะถูกถอดออกจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลในภารกิจซ่อมบำรุงครั้งที่ 5 ในปี ค.ศ. 2009 เพื่อจะติดตั้งสเปกโตรกราฟต้นกำเนิดจักรวาลแทนที่
โดราเอมอน ตอน โนบิตะกับตำนานคนยักษ์สีเขียว
ปีเตอร์ เช็ก
อุปกรณ์ถ่ายเทประจุ
อุปกรณ์ถ่ายเทประจุ  หรือ CCD
เป็นอุปกรณ์สำหรับการเคลื่อนย้ายประจุไฟฟ้าจากภายในเครื่องไปยังพื้นที่ที่ประจุสามารถถูกจัดการหรือแก้ไขดัดแปลง ตัวอย่างเช่นการแปลงให้เป็นค่าดิจิทัล งานนี้จะทำได้โดย"การเลื่อน" สัญญาณไปตามขั้นตอนต่างๆภายในอุปกรณ์ ทีละหนึ่งขั้นตอน CCDs จะเคลื่อนย้ายประจุระหว่างถังเก็บประจุในอุปกรณ์ ด้วยตัวเลื่อนที่ยอมให้มีการถ่ายโอนประจุระหว่างแต่ละถัง
CCD เป็นชิ้นส่วนสำคัญของเทคโนโลยีในการถ่ายภาพดิจิทัล ในเซนเซอร์รูปภาพของ CCD, พิกเซลจะถูกแสดงความหมายโดยตัวเก็บประจุ MOS แบบ p-doped ตัวเก็บประจุเหล่านี้จะถูกไบอัสเหนือค่าเกณฑ์สำหรับการผกผันเมื่อการควบรวมภาพเริ่มต้นขึ้น ช่วยให้การแปลงของโฟตอนที่เข้ามาให้เป็นประจุอิเล็กตรอนที่รอยต่อระหว่างเซมิคอนดักเตอร์กับออกไซด์ ; จากนั้น CCD จะถูกใช้อ่านประจุเหล่านี้ แม้ว่า CCDs ไม่ได้เป็นเทคโนโลยีเดียวที่จะทำการตรวจจับแสง เซนเซอร์รูปภาพของ CCD ถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในระดับการใช้งานมืออาชีพ, การแพทย์ และวิทยาศาสตร์ ในที่ซึ่งข้อมูลภาพคุณภาพสูงเป็นที่ต้องการ ในการใช้งานที่มีความต้องการคุณภาพน้อยลงเช่นกล้องดิจิทัลของมือสมัครเล่น และมืออาชีพ เซนเซอร์พิกเซลตอบสนองแบบ CMOS จะถูกนำมาใช้โดยทั่วไป; CCDs ได้เปรียบด้านคุณภาพอย่างสูงที่ใช้ได้ดีในช่วงต้น ข้อได้เปรียบนั้นได้ถูกทำให้แคบลงเมื่อเวลาผ่านไป
อุปกรณ์ CCD ถูกคิดค้นในปีค.ศ. 1969 ที่ AT&amp;T Bell Labs โดย วิลลาร์ด บอยล์ และ จอร์จ อี สมิธ ห้องปฏิบัติการกำลังทำงานเกี่ยวกับหน่วยความจำฟองเซมิคอนดักเตอร์ เมื่อบอยล์และสมิธกำลังคิดเกี่ยวกับการออกแบบในสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า"อุปกรณ์'ฟอง'ประจุ" ในโน้ตบุ๊คของพวกเขา. อุปกรณ์สามารถใช้เป็น shift register สาระสำคัญของการออกแบบคือความสามารถในการถ่ายโอนประจุไปตามพื้นผิวของสารกึ่งตัวนำจากตัวเก็บประจุคลังเก็บหนึ่งไปยังอีกคลังต่อไป แนวคิดนี้คล้ายคลึงกันในหลักการของ bucket-brigade device (BBD) ที่ถูกพัฒนา ที่ห้องปฏิบัติการวิจัยฟิลิปส์ในระหว่างปลายปี 1960s สิทธิบัตรครั้งแรก (4,085,456) ในการประยุกต์ใช้ CCD ในการถ่ายภาพถูกมอบให้กับ ไมเคิล Tompsett.
เอกสารเริ่มแรกที่อธิบายแนวคิด ได้แจกแจงการใช้งานที่เป็นไปได้ให้เป็นหน่วยความจำ, delay line และอุปกรณ์ถ่ายภาพ อุปกรณ์ในการทดลองครั้งแรก ได้แสดงให้เห็นถึงหลักการที่เป็นแถวของโลหะสี่เหลี่ยมที่ห่างกันเล็กน้อยบนพื้นผิว ซิลิกอนออกซิไดซ์ที่เข้าถึงได้ทางไฟฟ้าด้วยลวดที่หลอมรวมกัน
CCD ที่ทำงานได้ครั้งแรกที่ทำด้วยเทคโนโลยีวงจรรวมเป็น shift register 8 บิตง่ายๆ อุปกรณ์นี้มีวงจร input และ output และถูก ใช้เพื่อแสดงให้เห็นถึงการใช้งานของมันในฐานะที่เป็น shift register ตัวหนึ่งและในฐานะที่เป็น อุปกรณ์การถ่ายภาพเชิงเส้นดิบแปดพิกเซล การพัฒนาของอุปกรณ์ก้าวหน้าในอัตราที่รวดเร็ว ในปี 1971 นักวิจัยของเบลล์น โดยไมเคิล tompsett สามารถจับภาพด้วยอุปกรณ์เชิงเส้นอย่างง่าย หลายบริษัทรวมทั้ง Fairchild Semiconductor, อาร์ซีเอ และ Texas Instruments , เริ่มการประดิษฐ์และเริ่มการพัฒนาโปรแกรม ความพยายามของแฟร์ไชลด์ ที่นำโดยอดีตนักวิจัยของเบลล์ชื่อ กิล เมลิโอ ผลิตอุปกรณ์เชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรก และในปี 1974 มี​​อุปกรณ์ 500 องค์ประกอบเชิงเส้นและอุปกรณ์ 2-D 100 x 100 พิกเซล สตีเว่น Sasson,วิศวกรไฟฟ้าที่ทำงานให้กับโกดัก, ประดิษย์คิดค้นกล้องถ่ายภาพนิ่งแบบดิจิตอลเป็นครั้งแรก โดยใช้ CCD แฟร์ไชลด์ 100 x 100 ในปี 1975 ดาวเทียมสอดแนม KH -11 KENNAN ตัวแรกที่ใช้เทคโนโลยีแผง CCD (800 x 800 พิกเซล) สำหรับการถ่ายภาพถูกส่งขึ้นวงโคจรในธันวาคม 1976 ภายใต้การนำของ คาซูโอะ Iwama, Sony ก็เริ่มพยายามพัฒนาขนาดใหญ่บน CCDs ที่เกี่ยวข้องกับการลงทุนที่สำคัญ ในที่สุด โซนี่ได้จัดการเพื่อผลิตแบบมวล CCDs สำหรับ กล้องของพวกเขา ก่อนที่จะเรื่องนี้จะเกิดขึ้น Iwama เสียชีวิตในเดือนสิงหาคม 1982; ต่อมา ชิป CCD ถูกนำมาวางบนหินหลุมฝังศพของเขาเพื่อยอมรับการมีส่วนร่วมของเขา
ในเดือนมกราคม ปี 2006 บอยล์และสมิธ ได้รับรางวัล สถาบันการศึกษาวิศวกรรมแห่งชาติของ ชาร์ลส์สตาร์กเดรปเปอร์ และ ในปี 2009 พวกเขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์สำหรับการคิดค้นแนวคิด CCD ของพวกเขา ไมเคิล Tompsett ได้รับรางวัล 2010 เหรียญแห่งชาติสำหรับเทคโนโลยีและนวัตกรรมในการบุกเบิกงานและเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ รวมทั้งการออกแบบและการพัฒนาของตัวสร้างภาพด้วย CCD เป็นครั้งแรก นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัล 2012 เหรียญไออีอีอีเอดิสัน "สำหรับ การบุกเบิกการมีส่วนร่วมในอุปกรณ์การถ่ายภาพ รวมทั้งต้วสร้างภาพ, กล้องและ ตัวสร้างภาพอุณหภูมิด้วย CCD"
พื้นฐานของการทำงาน.
ใน CCD สำหรับการจับภาพ มีภูมิภาคที่มีปฏิกิริยากับแสง (ชั้น epitaxial ของซิลิกอน) และภูมิภาคการส่งผ่านที่ทำจาก shift register(พูดให้ชัดก็คือ CCD)
ภาพจะถูกฉายผ่านเลนส์ไปบนอาร์เรย์ตัวเก็บประจุ (ภูมิภาค photoactive) ทำให้แต่ละตัวเก็บประจุ, สะสมประจุไฟฟ้าเป็นสัดส่วนกับความเข้มของแสงที่ตำแหน่งนั้น อาร์เรย์หนึ่งมิติที่ใช้ในกล้องสแกนเป็นเส้นบรรทัดจะจับชิ้นเล็กๆของภาพ ในขณะที่อาร์เรย์สองมิติที่ใช้ในกล้องบันทึกวิดีโอและภาพนิ่งจะจับภาพสองมิติที่สอดคล้องกับฉากที่ถูกฉายลงบนระนาบโฟกัสของตัวตรวจจับภาพ เมื่ออาเรย์ถูกสัมผัสกับแสงของภาพสักครั้ง วงจรควบคุมจะทำให้แต่ละตัวเก็บประจุ, ถ่ายโอนเนื้อหาไปยังเพื่อนบ้านของมัน (ที่ทำงานเป็น shift register) ตัวเก็บประจุตัวสุดท้ายในอาร์เรย์จะทิ้งประจุของมันลงในตัวขยายประจุ ซึ่งจะแปลงประจุให้เป็นแรงดัน โดยการทำซ้ำขั้นตอนนี้ วงจรการควบคุมจะแปลงเนื้อหาทั้งหมดของอาร์เรย์ในเซมิคอนดักเตอร์ให้เป็นลำดับของแรงดัน ในอุปกรณ์ดิจิทัล แรงดันไฟฟ้าเหล่านี้จะถูกสุ่มตัวอย่าง จากนั้นก็ถูกทำให้เป็นค่าดิจิทัล และมักจะถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำ ในอุปกรณ์แอนะล็อก(เช่น กล้องวิดีโอแบบแอนะล็อก) แรงดันไฟฟ้าเหล่านี้จะถูกประมวลผลให้เป็นสัญญาณแอนะล็อกที่ต่อเนื่อง (เช่น โดยการป้อนเอาต์พุตของต้วขยายประจุเข้าที่ low-pass filter) ซึ่งจากนั้นจะถูกประมวลผล และย้ายออกไปยังวงจรอื่นๆ เพื่อการส่ง, การบันทึกหรือการประมวลผลอื่นๆ
รายละเอียดทางกายภาพของการทำงาน.
การสร้างประจุ.
ก่อนที่ตัวเก็บประจุ MOS จะสัมผัสกับแสง พวกมันจะถูกไบอัสเข้าสู่ภูมิภาคการสูญหาย นั่นคิอใน CCDs n-channel ซิลิกอนภายใต้ gate ที่ไบอัสถูกโด๊ปให้เป็น p เล็กน้อย จากนั้น gate จะถูกไบอัสที่แรงดันบวกที่สูงเหนือเกณฑ์สำหรับการผกผันที่แข็งแกร่ง ซึ่งในที่สุดจะส่งผลในการสร้าง n-channel ใต้ gate เหมือนอย่างใน MOSFET อย่างไรก็ตาม มันต้องใช้เวลาที่จะไปถึงจุดสมดุลทางอุณหภูมินี้ หลายชั่วโมงในกล้องทางวิทยาศาสตร์ระดับไฮเอนด์ที่ถูกทำให้เย็นที่อุณหภูมิต่ำ เริ่มแรกหลังจากการไบอัส hole จะถูกผลักให้ไกลเข้าไปในทิศทางของสารตั้งต้นและไม่มีอิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่ได้จะอยู่ที่หรือใกล้ผิวหน้า CCD จึงทำงานในสภาวะไม่สมดุลที่เรียกว่าการสูญเสียลึก จากนั้น เมื่อคู่อิเล็กตรอน-โฮลถูกสร้างขึ้นในภูมิภาคสูญเสีย พวกมันจะถูกแยกจากกันโดยสนามไฟฟ้า อิเล็กตรอนจะย้ายไปยังพื้นผิวและโฮลจะย้ายไปยังสารตั้งต้น สี่ขั้นตอนการสร้างคู่สามารถระบุได้ดังนี้ :
สามกระบวนการสุดท้ายเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นการสร้างแบบ dark-current, และเพิ่มเสียงขบกวนให้กับภาพ, พวกมันสามารถจำกัดเวลาบูรณาการที่ใช้ประโยชน์ได่ทั้งหมด การสะสมของอิเล็กตรอนที่หรือใกล้พื้นผิวสามารถดำเนินการต่อได้ทั้งจนกระทั่งการบูรณาการภาพเสร็จสิ้นและประจุเริ่มต้นที่จะถูกถ่ายโอน หรือถึงจุดสมดุลอุณหภูมิแล้ว ในกรณีนี้ บ่อจะถูกเรียกได้ว่าเต็มแล้ว (โดยปกติจะตรงกับประมาณ 105 อิเล็กตรอนต่อพิกเซล)
ภูมิภาค photoactive ของ CCD โดยทั่วไปเป็นชั้น epitaxial ของซิลิกอน มันถูกโด็ปเบาๆด้วย p (มักจะเป็นโบรอน) และถูกเลี้ยงให้โตเป็นสารตั้งต้น, ปกติเป็น p++ ในอุปกรณ์ buried-channel ประเภทของการออกแบบที่ใช้ใน CCDs ที่ทันสมัยที่สุด พื้นที่บางส่วนของพื้นผิวของซิลิกอนจะถูกปลูกถ่ายด้วยฟอสฟอรัส ให้พวกมันถูกกำหนดเป็น n-doped ภูมิภาคนี้จะกำหนดช่องทางในที่ซึ่งแพ็คเก็ตของประจุที่ผลิตด้วยแสงจะเดินทาง ไซมอน Sze ได้ให้รายละเอียดข้อได้เปรียบของอุปกรณ์ buried-channel ดังนี้
ชั้นบางนี้ (= 0.2-0.3 นาโนเมตร) จะสูญเสียหมดอย่างสิ้นเชิงและประจุที่ผลิตด้วยแสงที่ถูกสะสมไว้จะถูกเก็บให้ห่างจากพื้นผิว โครงสร้างแบบนี้มีข้อได้เปรียบของการที่มีประสิทธิภาพในการถ่ายโอนที่สูงกว่าและมี dark current ที่ต่ำกว่า, จากการรวมตัวกันใหม่ของพื้นผิวที่ลดลง โทษของมันคือความจุของประจุมีน้อยกว่า ประมาณ 2-3 เมื่อเทียบกับ CCD แบบ surface-channel
gate ออกไซด์ เช่น ไดอิเล็กทริกของตัวเก็บประจุ ถูกปลูกบนยอดของชั้น epitaxial และ สารตั้งต้น
ต่อมาในกระบวนการ gate โพลีซิลิคอนจะถูกฝังลงไปโดยการสะสมไอสารเคมี ที่ถูกทำลวดลายด้วย photolithography, และฝังในลักษณะที่ gate ที่ถูกแยกเป็นเฟสจะวางตั้งฉากกับแชนแนล แชนแนลถูกกำหนดต่อไปโดยการใช้ประโยชน์จากกระบวนการ LOCOS เพื่อผลิตภูมิภาค channel stop
Channel stop ถูกวางออกไซด์ด้วยความร้อนที่ทำหน้าที่ในการแยกแพ็คเก็ตของประจุในหนึ่งคอลัมน์ห่างจากตัวอื่น Channel stop เหล่านี้ถูกผลิตก่อน gate โพลีซิลิคอน เมื่อกระบวนการ โลคอสใช้ขั้นตอนอุณหภูมิสูงที่จะทำลายวัสดุที่เป็น gate. Channel stop อยู่ขนานกับ, และเป็นพิเศษกับ, ช่องทาง, หรือภูมิภาค "ตัวขนส่งประจุ"
Channel stop มักจะมีพื้นที่ที่ถูกโด็ป p+ ภายใต้ตัวมัน, เป็นตัวกั้นต่อไปของอิเล็กตรอนในแพ็คเก็ตประจุ (การอภิปรายอันนี้ของฟิสิกส์ของอุปกรณ์ CCD จะถือว่าอุปกรณ์จะถ่ายโอนอิเล็กตรอน แม้ว่าจะโฮลก็ถ่ายโอนได้ )
สัญญาณนาฬิกาของ gate, ที่สลับกันสูงและต่ำ, จะไบอัสข้างหน้าและกลับหลังตัวไดโอดที่มีให้โดยช่องที่ถูกฝังไว้ (n-doped) และชั้น epitaxial (p-doped) นี้จะทำให้ CCD สูญเสีย, ใกล้ p-n junction และจะเก็บรวบรวมและเคลื่อนย้ายแพ็คเก็ตประจุภายใต้ gate--และภายใน channel--ของอุปกรณ์
การผลิตและการทำงานของ CCD สามารถถูกเพิ่มประสิทธิภาพสำหรับการใช้ที่แตกต่างกัน กระบวนการดังกล่าวจะอธิบายว่าเป็นการถ่ายโอนเฟรมของ CCD ในขณะที่ CCDs อาจถูกผลิตบนเวเฟอร์ที่ถูกโด็ปด้วย p++ อย่างหนัก ก็ยังเป็นไปได้ที่จะผลิตอุปกรณ์ภายในบ่อ-p ที่ถูกวางอยู่บนเวเฟอร์-n วิธีที่สองนี้ตามรายงานว่าได้ลดรอยเปื้อน, dark currentและการตอบสนองต่ออินฟาเรดและสีแดง วิธีการของการผลิตนี้จะถูกใช้ในผลิตอุปกรณ์ interline-transfer
เวอร์ชันของ CCD อื่นที่เรียกว่า peristaltic CCD การถ่ายโอนแพ็คเก็ตประจุจะคล้ายคลึงกับ peristaltic contraction และการขยายตัวของระบบย่อยอาหาร Peristaltic CCD มีการปลูกเพิ่มเติมที่ช่วยให้ประจุออกห่างจากอินเตอร์เฟซของซิลิกอน/ซิลิกอนไดออกไซด์และสร้างสนามไฟฟ้าด้านข้างขนาดใหญ่จาก gate หนึ่งไปยังอีก gate หนึ่ง สิ่งนี้จะให้แรงผลักดันเพิ่มเติมเพื่อช่วยในการถ่ายโอนแพ็คเก็ตประจุ
ตัวตรวจจับภาพ CCD สามารถถูกนำมาใช้ในสถาปัตยกรรมที่แตกต่างกันหลายอย่าง ที่พบมากที่สุดคือ full-frame, frame-transfer, และ interline ลักษณะเด่นของแต่ละสถาปัตยกรรมเหล่านี้เป็นวิธีการของพวกมันในการแก้ไขปัญหาของ shuttering
ในอุปกรณ์แบบ full-frame พื้นที่ภาพทั้งหมดเป็น active และไม่มีชัตเตอร์แบบอิเล็กทรอนิกส์ ชัตเตอร์กลไกต้องถูกเพิ่มให้กับประเภทนี้ของเซ็นเซอร์ มิฉะนั้นจะเกิดรอยเปื้อนบนภาพเมื่ออุปกรณ์ถูกจับเวลาหรือถูกอ่านออกมา
สำหรับ CCD แบบ frame-transfer ครึ่งหนึ่งของพื้นที่ซิลิกอนจะถูกปกคลุมด้วยหน้ากากทึบแสง (ปกติเป็นอะลูมิเนียม) ภาพสามารถถ่ายโอนได้อย่างรวดเร็วจากพื้นที่ภาพไปยังพื้นที่ทึบแสง หรือภูมิภาคจัดเก็บที่มีรอยเปื้อนที่ยอมรับได้ไม่กี่เปอร์เซ็นต์ จากนั้นภาพจะสามารถถูกอ่านออกมาช้าๆจากภูมิภาคจัดเก็บข้อมูล ในขณะที่ภาพใหม่กำลังบูรณาการหรือกำลังเปิดเผยกับแสงในพื้นที่ active อุปกรณ์ frame-transfer มักจะไม่จำเป็นต้องใช้ชัตเตอร์กลไก และเป็นสถาปัตยกรรมทั่วไปสำหรับกล้องออกอากาศแบบโซลืดสเตทในช่วงต้น ข้อเสียสำหรับสถาปัตยกรรม frame-transfer ก็คือมันต้องการซิลืกอนเป็นสองเท่าของอุปกรณ์แบบเต็มเฟรมที่เทียบเท่ากัน ค่าใช้จ่ายจึงมีมากกว่าประมาณสองเท่า
สถาปัตยกรรมแบบ interline ขยายแนวคิดนี้ไปหนึ่งก้าวและคลุมหน้ากากทุกคอลัมน์อื่นๆของ เซ็นเซอร์รับภาพสำหรับการจัดเก็บ ในอุปกรณ์นี้ การเขยิบเพียงหนึ่งพิกเซลเท่านี้นที่ต้องเกิดขึ้น ในการถ่ายโอนจากพื้นที่ภาพไปยังพื้นที่จัดเก็บ ดังนั้นเวลาเปิดชัตเตอร์สามารถน้อยกว่าหนึ่ง microsecond และการปนเปื้อนสามารถถูกกำจัดอย่างสำค้ญอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม ข้อได้เปรียบไม่ใช่ของฟรี เพราะว่าพื้นที่การถ่ายภาพในขณะนี้ถูกปกคลุมด้วยแถบทึบแสงที่ลด fill factor ไปประมาณร้อยละ 50 และลดประสิทธิภาพควอนตัมที่มีผลกระทบตามปริมาณหนึ่งที่เทียบเท่า การออกแบบที่ทันสมัยได้แก้ปัญหาลักษณะที่เป็นอันตรายนี้โดยการเพิ่ม microlenses บนพื้นผิวของอุปกรณ์เพื่อให้แสงสว่างส่องออกไปจากภูมิภาคทึบแสงและให้ตกลงบนพื้นที่ใช้งาน microlenses สามารถนำ fill factor กลับมาได้ถึงร้อยละ 90 หรือมากกว่า ขึ้นอยู่กับขนาดของ พิกเซลและการออกแบบแสงของระบบโดยรวม
ทางเลือกของสถาปัตยกรรมมาลงเอยที่หนึ่งของยูทิลิตี้ ถ้าแอพลิเคชั่นไม่สามารถทนต่อชัตเตอร์กลที่มีราคาแพง, ล้มเหลวง่าย, และใช้กำลังมาก อุปกรณ์ interline เป็นทางเลือกที่เหมาะสม กล้อง snap-shot ของผู้บริโภคใช้อุปกรณ์ interline ในทางกลับกัน สำหรับการใช้งานที่จำเป็นต้องมีคอลเลกชันของแสงที่ดีที่สุดเท่าที่เป็นไปได้และปัญหาเรื่องเงิน, กำลังและเวลามีความสำคัญน้อยกว่า, อุปกรณ์แบบเต็มเฟรมเป็นทางเลือกที่เหมาะสม นักดาราศาสตร์มักจะชอบอุปกรณ์แบบเต็มเฟรม ตัว frame-transfer เป็นทางเลือกที่อยู่ตรงกลางระหว่างสองทางเลือกนั้น และเป็นทางเลือกร่วมกันก่อนที่ปัญหา fill factor ของอุปกรณ์ interline จะถูกพูดถีง วันนี้ frame-transfer ปกติจะถูกเลือกเมื่อสถาปัตยกรรมแบบ interline ยังไม่มีให้ใช้ได้ เช่นในอุปกรณ์ back-illuminated
CCDs ที่ประกอบด้วยตารางของพิกเซลถูกใช้ในกล้องดิจิทัล, ออฟติคอลสแกนเนอร์, และกล้องวิดีโอ ถูกใช้เป็นอุปกรณ์ตรวจวัดแสง พวกมันมักจะตอบสนองต่อ 70 เปอร์เซ็นต์ของแสงที่ตกกระทบ (หมายถึงประสิทธิภาพของควอนตัมประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์) ทำให้พวกมันมีประสิทธิภาพ ห่างไกลมากกว่าฟิล์มถ่ายภาพ ที่จับภาพได้เพียงประมาณร้อยละ 2 ของแสงที่ตกกระทบ
ชนิดของ CCD ที่พบมากที่สุดมีความไวต่อแสงใกล้อินฟราเรด ซึ่งจะช่วยในการถ่ายภาพ อินฟราเรด, ในอุปกรณ์ night-vision และการถ่ายภาพ/การบันทึกภาพวิดีโอที่ลักซ์เป็นศูนย์ (หรือใกล้ศูนย์) สำหรับ เครื่องตรวจจับแบบซิลิกอนธรรมดา ความไวจะถูกจำกัดที่ 1.1 ไมโครเมตร ผลกระทบอื่นๆอันหนึ่งของความไวของพวกมันที่มีต่ออินฟราเรดคือ อินฟราเรดจาก การควบคุมระยะไกล มักจะปรากฏบนกล้องดิจิตอลหรือกล้อง camcorder ที่ใช้ CCD ถ้าพวกมันไม่มีตัวกั้นอินฟราเรด
การระบายความร้อนจะลด dark current ของอาร์เรย์, ช่วยปรับปรุงความไวของ CCD ที่มีต่อ ความเข้มแสงที่ต่ำ แม้แต่สำหรับความยาวคลื่นอัลตราไวโอเลตและคลื่นที่มองเห็นได้ หอดูดาว มืออาชีพมักจะหล่อเย็นเครื่องตรวจจับของพวกมันด้วยไนโตรเจนเหลวเพื่อลด dark current, และดังนั้นจึงลดเสียงรบกวนที่เกิดจากอุณหภูมิไปด้วย, ให้อยู่ในระดับที่ตัดทิ้งได้
การใช้ในทางดาราศาสตร์.
เนื่องจากประสิทธิภาพที่สูงแบบควอนตัมของ CCDs, ความเป็นเชิงเส้นของเอาต์พุตของพวกมัน (นับหนึ่งสำหรับหนึ่งโฟตอนของแสง), ความสะดวกในการใช้งานเมื่อเทียบกับแผ่นฟิล์ม และความหลากหลายของเหตุผลอื่นๆ, CCDs จะถูกนำมาใช้อย่างรวดเร็วโดยนักดาราศาสตร์สำหรับ เกือบทั้งหมดของการใช้งาน UV-ถึง-อินฟาเรด
เสียงรบกวนจากอุณหภูมิและรังสีคอสมิคอาจเปลี่ยนแปลงพิกเซลในอาร์เรย์ของ CCD เพื่อตอบโต้ผลกระทบดังกล่าว นักดาราศาสตร์ถ่ายภาพหลายครั้งด้วยชัตเตอร์ CCD ที่ปิดและเปิด ค่าเฉลี่ยของภาพที่ถ่ายด้วยชัตเตอร์ปิดเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อลดเสียงรบกวนอิสระ เมื่อถูกพัฒนา ภาพ เฉลี่ย dark frame จะถูกหักออกจากภาพที่เปิดชัตเตอร์ เพื่อลบ dark current และความผิดพลาดที่เป็นระบบอื่นๆ(พิกเซลตาย, พิกเซลร้อน ฯลฯ ) ใน CCD
กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล, โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, ได้พัฒนาอย่างมากในชุดของขั้นตอน ("pipeline การลดข้อมูล") เพื่อแปลงข้อมูล CCD ดิบให้เป็นภาพที่มีประโยชน์
กล้อง CCD ที่ใช้ในการถ่ายภาพอวกาศ มักจะต้องการการติดตั้งที่มีความทนทานเพื่อรับมือกับ การสั่นสะเทือนจากลมและแหล่งอื่นๆ พร้อมกับน้ำหนักที่มากของแพลตฟอร์มการถ่ายภาพส่วนใหญ่ เพื่อถ่ายภาพยาวๆของกาแลคซีและเนบิวล่า นักดาราศาสตร์หลายคนใช้เทคนิคที่เรียกว่า auto-guiding ตัว autoguiders ส่วนใหญ่ใช้ชิป CCD ตัวที่สองเพื่อเฝ้าดูการเบี่ยงเบนระหว่าง การถ่ายภาพ ชิปนี้สามารถตรวจพบข้อผิดพลาดได้อย่างรวดเร็วในการติดตามและออกคำสั่งให้มอเตอร์ที่ขี่อยู่เพื่อแก้ไขให้พวกมัน
การประยุกต์ใช้ทางดาราศาสตร์ทั้ไม่ปกติที่น่าสนใจของ CCDs ทีถูกเรียกว่า drift-scanning, ใช้ CCD เพื่อทำให้กล้องเทเลสโคปทำตัวเหมือนกล้องโทรทรรศน์ตามร่องรอยและติดตามการเคลื่อนไหวของท้องฟ้า ประจุใน CCD จะถูกถ่ายโอนและอ่านในทิศทางขนานกับการเคลื่อนที่ของท้องฟ้าและที่ความเร็วเท่ากัน ด้วยวิธีนี้ กล้องเทเลสโคปสามารถสร้างภาพท้องฟ้าแสดงภูมิภาคขนาดใหญ่กว่าสาขาของมุมมองปกติ การสำรวจท้องฟ้าของ สโลน ดิจิทัล เป็นตัวอย่างที่ มีชื่อเสียงที่สุดของงานนี้ โดยการใช้เทคนิคเพื่อผลิตชุดที่แน่นอนของการสำรวจท้องฟ้าที่ใหญ่ที่สุดและก็ยังประสบความสำเร็จ
นอกเหนือไปจากดาราศาสตร์ CCDs ยังถูกใช้ในเครื่องมือการวิเคราะห์ทางดาราศาสตร์ เช่น spectrometer
กล้องสี.
กล้องดิจิทัลสีทั่วไปใช้หน้ากากของไบเออร์วางบนเหนือตัว CCD แต่ละตารางสี่พิกเซลจะมีหนึ่ง ตัวกรองสีแดง, สีฟ้าหนึ่ง, และสีเขียวสอง (สายตาของคนจะไวต่อแสงสีเขียวมากกว่าสีแดงหรือสีฟ้า) ผลจากการนี้ก็คือ ข้อมูลความสว่างจะถูกเก็บรวบรวมในทุกๆพิกเซล แต่ความละเอียดของสีจะต่ำกว่าความละเอียดความสว่าง
การแยกสีที่ดีกว่าสามารถทำได้โดยอุปกรณ์สาม CCD (3CCD) และปริซึมแยกแสง dichroic , ที่แยกภาพออกเป็นส่วนๆ สีแดง, สีเขียว และสีฟ้า แต่ละตัวของทั้งสาม CCDs ถูกจัดวางเพื่อตอบสนองต่อสีเฉพาะอย่าง กล้อง camcorder วิดีโอระดับมืออาชีพหลายตัวและบางกล้องกึ่งมืออาชีพใช้เทคนิคนี้ ถึงแม้ว่าการพัฒนาหลายอย่างในการแข่งขัน CMOS เทคโนโลยีได้มีการสร้าง CMOS เซ็นเซอร์ขึ้น กล้องทั้งสองแบบใช้ตัวกรองแบบแยกแสงและแบบไบเออร์ ซึ่งได้รับความนิยมมากขึ้นในกล้องวิดีโอระดับไฮเอนด์และกล้องดิจิทัลถ่ายภาพยนตร์ ข้อได้เปรียบอีกประการหนึ่งของ 3CCD ที่เหนือกว่าอุปกรณ์หน้ากากไบเออร์คือประสิทธิภาพควอนตัมที่มีสูงกว่า (จึงทำให้ความไวแสงที่สูงกว่าสำหรับขนาดรูรับแสงเดียวกัน) นี้เป็นเพราะในอุปกรณ์ 3CCD ส่วนมากของแสงที่เข้ารูรับแสงถูกจับโดยเซ็นเซอร์ ในขณะที่หน้ากากไบเออร์ดูดซับในสัดส่วนที่สูง ( ประมาณ 2/3) ของแสงที่ตกลงบนพิกเซลของ CCD