pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ลิเวอร์พูลปรากฏในรายการ "แมตช์ออฟเดอะเดย์" ของบีบีซี ซึ่งออกอากาศไฮไลต์การแข่งขันระหว่างพวกเขากับอาร์เซนอลที่แอนฟีลด์ เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1964 การแข่งขันฟุตบอลนัดแรกที่ออกอากาศเป็นภาพสีทางโทรทัศน์คือ นัดการแข่งระหว่างลิเวอร์พูลกับเวสต์แฮมยูไนเต็ด ถ่ายทอดสดในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1967 ผู้สนับสนุนลิเวอร์พูลปรากฏในเพลงของพิงก์ฟลอยด์ชื่อว่า "เฟียร์เลสส์" โดยพวกเขาร้องเพลงที่ตัดตอนมาจากเพลง "ยูลล์เนฟเวอร์วอล์กอะโลน" ลิเวอร์พูลปล่อยเพลง "แอนฟีลด์แรป" โดยมีจอห์น บาร์นส์ และสมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมร่วมร้องเพลงนี้ เพื่อเป็นที่จดจำของสโมสรที่เข้าชิงชนะเลิศเอฟเอคัพเมื่อ ค.ศ. 1988
ละครสารคดีเกี่ยวกับภัยพิบัติฮิลส์โบโร เขียนบทโดยจิมมี แมกโกฟเวิร์น ออกอากาศเมื่อ ค.ศ. 1996 แสดงนำโดยคริสโตเฟอร์ เอกเกิลสตัน เป็นเทรเวอร์ ฮิกส์ ผู้สูญเสียลูกสาววัยรุ่นสองคนในภัยพิบัติ และเป็นผู้รณรงค์เพื่อการออกแบบสนามกีฬาที่ปลอดภัยและช่วยก่อตั้งกลุ่มสนับสนุนครอบครัวฮิลส์โบโร ลิเวอร์พูลปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง "คู่บรรลัย ใส่เกียร์ลุย"  โดยตัวละครอดีตนักฆ่า เฟลิกซ์ เดอซูซา (รอเบิร์ต คาร์ไลล์) เป็นผู้สนับสนุนของทีมและฉากสุดท้ายเกิดขึ้นในเกมการแข่งขันระหว่างลิเวอร์พูลกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด สโมสรปรากฏในรายการโทรทัศน์สำหรับเด็ก "สกัลลี" ซึ่งเกี่ยวกับเด็กหนุ่มที่พยายามเข้ามาทดสอบฝีเท้ากับลิเวอร์พูล
ตั้งแต่ก่อตั้งสโมสรใน ค.ศ. 1892 มีผู้เล่น 45 คนที่ได้รับเลือกให้เป็นกัปตันทีมของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล แอนดรูว์ ฮานนาห์ เป็นกัปตันทีมคนแรกหลังจากที่ลิเวอร์พูลก่อตั้งสโมสรโดยแยกตัวจากเอฟเวอร์ตัน อเล็กซ์ เรสเบค เป็นกัปตันทีมระหว่าง ค.ศ. 1899–1909 และเป็นผู้เล่นที่ทำหน้าที่กัปตันทีมยาวนานที่สุด ก่อนที่สตีเวน เจอร์ราด ซึ่งอยู่กับลิเวอร์พูลยาวนานถึง 12 ฤดูกาล ตั้งแต่ 2003–04 จะทำลายสถิติ กัปตันทีมคนปัจจุบันคือ จอร์แดน เฮนเดอร์สัน ซึ่งมาแทนที่เจอร์ราดในฤดูกาล 2015–16 หลังจากที่เจอร์ราดย้ายไปแอลเอ แกลักซี
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลและแอธเลติกกราวน์จำกัด.
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล.
ผู้ฝึกสอนและทีมแพทย์.
ถ้วยรางวัลแรกของลิเวอร์พูลคือแลงคาเชอร์ลีก ซึ่งชนะเลิศในฤดูกาลแรกของสโมสร ต่อมาใน ค.ศ. 1901 สโมสรชนะเลิศลีกสมัยแรก ในขณะที่สมัยที่ 19 หรือสมัยล่าสุดเกิดขึ้นใน ค.ศ. 2020 ความสำเร็จแรกในเอฟเอคัพเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1965 ช่วงที่ลิเวอร์พูลชนะถ้วยรางวัลมากที่สุดคือทศวรรษ 1980 ซึ่งสโมสรชนะเลิศลีก 6 สมัย เอฟเอคัพ 2 สมัย ลีกคัพ 4 สมัย ฟุตบอลลีกซูเปอร์คัพ 1 สมัย แชริตีชีลด์ 5 สมัย (ร่วมกับสโมสรอื่น 1 สมัย) และยูโรเปียนคัพ 2 สมัย
สโมสรมีจำนวนนัดที่ชนะและคะแนนบนลีกสูงสุดมากกว่าทีมอื่นในอังกฤษ ลิเวอร์พูลยังมีอันดับในลีกโดยเฉลี่ยสูงสุด (3.3) ในช่วง 50 ปีนับถึง ค.ศ. 2015 และมีอันดับลีกเฉลี่ยสูงเป็นอันดับที่สอง (8.7) ในช่วง ค.ศ. 1900–1999 รองจากอาร์เซนอล
ลิเวอร์พูลเป็นสโมสรบริติชที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในระดับนานาชาติที่ 14 สมัย โดยชนะเลิศยูโรเปียนคัพหรือยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ซึ่งเป็นการแข่งขันระดับสโมสรสูงสุดของยูฟ่า 6 สมัย นับเป็นสถิติสูงสุดของทีมอังกฤษ และเป็นรองเพียงเรอัลมาดริดและเอซี มิลาน การชนะเลิศยูโรเปียนคัพสมัยที่ 5 ของลิเวอร์พูลใน ค.ศ. 2005 ทำให้สโมสรได้รับถ้วยรางวัลถาวรและยังได้รับตราผู้ชนะหลายสมัยด้วย ลิเวอร์พูลยังถือสถิติเป็นทีมจากอังกฤษที่ชนะเลิศยูฟ่าคัพ การแข่งขันระดับที่สองของสโมสรยุโรป มากที่สุดที่ 3 สมัย ใน ค.ศ. 2019 สโมสรชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลกเป็นสมัยแรก ทำให้เป็นสโมสรแรกจากอังกฤษที่ชนะเลิศสามรายการระดับทวีป ได้แก่ สโมสรโลก แชมเปียนส์ลีก และยูฟ่าซูเปอร์คัพ
ซัวเถา
ซัวเถา หรือ ช่านโถว  เป็นนครระดับจังหวัดของจีนที่ตั้งอยู่ในมณฑลกวางตุ้ง มีเนื้อที่ 234 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,846,400 คน
ซัวเถาตั้งอยูทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลกวางตุ้ง (广东省) ทิศทางใต้และทิศตะวันตกติดจังหวัดเจียหยาง ในภาษาจีนกลาง เก๊กเอี๊ย ในภาษาแต้จิ๋ว (揭阳 หรือ 掲市) ทางทิศเหนือติดจังหวัดเฉาโจว ในภาษาจีนกลาง แต้จิ๋ว ในภาษาแต้จิ๋ว (潮州市) และทางทิศตะวันออกติดทะเลจีนใต้
เมืองซัวเถา ในสมัยราชวงศ์ราชวงศ์ซ้อง เคยเป็นเมืองท่าของ เมืองถัวเจียง (鮀江都) และ อำเภอเก๊กเอี๊ย (揭陽縣) มีชื่อว่า เมืองซ่าหลิ่ง (廈嶺) ในสมัยราชวงศ์หยวน ในปีพ.ศ. 2106 เมืองซัวเถาเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเฉิงไห่ หรือเถ่งไฮ่ ในภาษาแต้จิ๋ว (澄海縣) จังหวัดฉาวโจวหรือจังหวัดแต้จิ๋วในปัจจุบัน ในตอนนั้นเมืองซัวเถาถูกเรียกว่า ชาชานปิง (沙汕坪) ส่วนคำว่าซัวเถานั้นถูกเรียกเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 จากเครื่องชามที่เรียกว่า ชาชาน โทวเปาไท (沙汕頭炮臺) และก็ได้มาเป็นเมืองเมื่อ พ.ศ. 2452
ซัวเถาเป็นนครระดับจังหวัด แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 เขต และ 1 อำเภอ
รัฐบาลจีนได้บอกว่าได้มีชาวจีน 2 ล้านกว่าคนที่อพยพไปจากจังหวัดซัวเถา ในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน โดยมีเหตุผลจากสงครามกับพวกมองโกลและแมนจูเรียที่บุกผ่านกำแพงเมืองจีนทางภาคเหนือมาปกครองจีน รวมทั้งครั้งสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ต้องทำสงครามกับญี่ปุ่น ทำให้ผู้คนในซัวเถาอดอยากจากภัยสงครามจึงอพยพ โดยส่วนมากจะอพยพไปที่ประเทศไทยผ่านแม่น้ำโขง และ สิงคโปร์ ดังนั้นเมืองนี้จึงมีเครื่องบินที่เชื่อมระหว่างกรุงเทพมหานคร และ จังหวัดซัวเถา
เนื่องจากที่ตั้งของจังหวัดซัวเถา อยู่ติดกับจังหวัดแต้จิ๋ว จังหวัดซัวเถาจึงใช้ภาษาแต้จิ๋วเป็นภาษาถิ่น รวมกับภาษาจีนกลางซึ่งเป็นภาษาราชการ และเนื่องจากเป็นจังหวัดหนึ่งในมณฑลกวางตุ้ง จึงสามารถใช้ภาษากวางตุ้งได้ในการติดต่อสื่อสาร หรือทำธุรกิจได้เช่นกัน
มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี
มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี  เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐในกลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏ ตั้งอยู่ในจังหวัดเพชรบุรี เดิมตั้งอยู่ที่จังหวัดราชบุรี มีชื่อว่า "โรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรม" ต่อมาในปี พ.ศ. 2470 จึงย้ายมาตั้งในจังหวัดเพชรบุรี
มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี เป็นสถาบันการศึกษาเก่าแก่มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบันเป็น เวลากว่า 90 ปี โดยเริ่มมีหลักฐานการก่อตั้งครั้งแรกที่ตำบลอู่เรือ จังหวัดราชบุรี จากการเป็นโรงเรียนฝึกหัดครู กสิกรรมประจำจังหวัดราชบุรี ในปี พ.ศ. 2469 ต่อมาจึงได้มีหลักฐานยืนยันว่าได้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2468 ณ พื้นที่วัดท่าโค (ร้าง) ริมฝั่งนํ้าแม่กลอง ตำบลอู่เรือ จังหวัดราชบุรี จากนั้นจึงมีวิวัฒนาการตามลำดับดังนี้
ราชภัฏสัญลักษณ์ :  ได้หลอมรวมมาจากสัญลักษณ์เดิมของวิทยาลัยครูจำนวน 36 สถาบัน ให้คงเหลือความเป็นหนึ่งในรูปแบบสัญลักษณ์ใหม่เพียงรูปแบบเดียว โดยคำนึงถึงประโยชน์ในการนำไปใช้เพื่อการสื่อความหมายง่ายต่อการจดจำ  มีจุดเด่นและเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของสถาบัน
การกำหนดรูปแบบสัญลักษณ์ของสถาบันราชภัฏ
รูปแบบที่เกี่ยวข้องกับสถาบันพระมหากษัตริย์ผู้ทรงให้กำเนิดสถาบันราชภัฏ
รูปแบบที่เป็นกลาง เกี่ยวข้องกับถิ่นที่ตั้ง ธรรมชาติและความสอดคล้องกับชื่อสถาบันราชภัฏที่ได้รับพระราชทาน
สีของสัญลักษณ์ ประกอบด้วยสีต่าง ๆ จำนวน 5 สี ดังต่อไปนี้
สีประจำสถาบัน เขียว-เหลือง
ปณิธาน/วิสัยทัศน์/พันธกิจ.
ปรัชญา : “คุณธรรมนำความรู้ ค้ำชูสังคม “
ปณิธาน:  “พลังปัญญาของท้องถิ่น”
วิสัยทัศน์ : “ภายในปี 2564 จะเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำด้านอาหาร การท่องเที่ยว และสรางสรรค์องค์ความรู้ด้วยศาสตร์พระราชาเพื่อพัฒนาท้องถิ่น”
อัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัย : “ซื่อสัตย์ มีวินัย ใฝ่เรียนรู้”
เอกลักษณ์ของมหาวิทยาลัย : “มหาวิทยาลัยที่ได้รับการยอมรับด้านอาหารและท่องเที่ยว”
วีอาร์เอ็มแอล
วีอาร์เอ็มแอล ( "ภาษาจำลองความเป็นจริงเสมือน") หรือเรียกอีกอย่างว่า "เวอร์มอล" ซึ่งเป็นภาษาในการสร้างแบบจำลองในความจริงเสมือนสำหรับใช้ในเวิลด์ไวด์เว็บ
วีอาร์เอ็มแอลเก็บรูปแบบในลักษณะข้อมูลตัวอักษร อธิบายถึงตำแหน่งของ มุม และด้าน สำหรับรูป 3 มิติ พร้อมกับสีของพื้นผิว ลวดลาย ความสว่าง ค่าความโปร่งแสง และ ลักษณะของวัตถุโพลีกอน 3 มิติต่างๆ โดยเรียกดูผ่านทางโปรแกรมค้นดูเว็บ หรือเบราว์เซอร์ โดยสามารถแสดงผลเป็น แอนิเมชัน เสียง และ แสงต่างๆ ในโลกสาม มิติได้ และสามารถใช้คำสั่งโต้ตอบกับผู้ใช้ได้ โดยผ่านทาง จาวาสคริปต์ วีอาร์เอ็มแอลจัดเก็บในรูปแบบไฟล์ แบบสกุลดับเบิ้ลยูอาร์แอล (.wrl)
วีอาร์เอ็มแอลเป็นภาษาคอมพิวเตอร์ที่ใช้สร้างรูปเสมือนจริงเป็นรูปภาพกราฟิกสามมิติประกอบกับความสามารถในการโต้ตอบกับผู้ใช้ทันกาลที่ผ่านทางเบราว์เซอร์ (real-time interactive) ของระบบเวิลด์ไวด์เว็บ(www) เสมือนกับว่าผู้ใช้เข้าไปอยู่ในโลกสามมิตินั้นจริงๆ นอกจากนั้นแล้วยังสามารถนำเสนอด้วยสื่อมัลติมีเดียเพื่อเพิ่มความสมจริงมากยิ่งขึ้น โดยทำงานร่วมกันกับมัลติมิเดียอื่นๆโดยผ่านตัวประมวลผล คือ เบราว์เซอร์
วีอาร์เอ็มแอลเป็นที่นิยมมากในช่วงปลาย คริสต์ทศวรรษ 1990 ในการใช้สำหรับการสร้างโฮมเพจ แต่ในปัจจุบัน วีอาร์เอ็มแอลไม่เป็นที่นิยมนัก เนื่องจากเห็นได้ว่าโครงสร้างส่วนใหญ่ของวีอาร์เอ็มแอลไม่มีการพัฒนาเพิ่มเติมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1997 โดยมีการใช้รูปแบบของแฟ้มข้อมูลสกุล คัลท์ทรีดี (Cult3D) ช็อคเวฟทรีดี (Shockwave3D) มากกว่าปัจจุบัน แต่อย่างไรก็ตาม วีอาร์เอ็มแอลจัดเป็นรูปแบบมาตรฐานกลางอันเดียวที่ไม่ผูกกับบริษัทหรือประเภทของซอฟต์แวร์ที่ใช้เรียกดู
จุดเด่นของวีอาร์เอ็มแอลคือ
แฟ้มข้อมูลรูปแบบอื่นที่มีลักษณะใกล้เคียง
X3D
XVL
3DXML
U3D
HSF
DWF
eDrawings
3DF
XGL
.3D
IGES
เชียร์แบบสากล
แม่น้ำโขง
แม่น้ำโขง (; ; ; ) มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาหิมาลัย เกิดจากการละลายของหิมะและน้ำแข็งบริเวณที่ราบสูงทิเบต ในบริเวณตอนเหนือของทิเบต ผ่านประเทศจีน ประเทศพม่า ประเทศลาว เริ่มไหลผ่านดินแดนประเทศไทยที่บริเวณสบรวก สามเหลี่ยมทองคำ อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย และไหลไปทางทิศตะวันออก ผ่านอำเภอเชียงของ ก่อนไหลเข้าประเทศลาวที่แก่งผาได อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย จึงนับเป็นจุดสุดท้ายของแม่น้ำโขงที่ผ่านดินแดนภาคเหนือของไทย รวมความยาวช่วงที่ไหลผ่านพรมแดนกั้นไทย-ลาว ที่จังหวัดเชียงราย เป็นระยะทางประมาณ 180 กิโลเมตร ก่อนที่จะไหลวกกลับเข้ามายังดินแดนไทยอีกครั้งหนึ่งที่บ้านท่าดีหมี อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย จังหวัดหนองคาย จังหวัดบึงกาฬ จังหวัดนครพนม จังหวัดมุกดาหาร จังหวัดอำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี เป็นพรมแดนกั้นระหว่างไทย-ลาว ผ่านดินแดนภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย รวมความยาวช่วงที่ไหลผ่านพรมแดนกั้นไทย-ลาว เป็นระยะทางประมาณ 800 กิโลเมตร แล้วเข้าสู่ประเทศกัมพูชา ที่หมู่บ้านอินนัง ทางภาคเหนือของกัมพูชา แล้วไหลผ่านจังหวัดสตึงแตรง จังหวัดกระแจะ จังหวัดกำปงจาม กรุงพนมเปญ และไหลเข้าเขตประเทศเวียดนามที่หมู่บ้านวินฮือ ไหลลงสู่ทะเลจีนใต้ มีความยาวทั้งหมด 4,909 กิโลเมตร เป็นความยาวในประเทศจีน 2,130 กิโลเมตร
ช่วงที่แม่น้ำไหลผ่านมีชื่อเรียกเป็นภาษาของไทลื้อ ซึ่งเป็นชนชาติที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำโขงอย่างหนาแน่นในดินแดนสิบสองปันนาว่า แม่น้ำของ คนจีนทั่วไปเรียกว่า แม่น้ำหลานชาง หรือ หลานชางเจียง  จากชื่อของอาณาจักรลาวล้านช้าง เมื่อไหลผ่านเข้าเขตประเทศพม่า และ ประเทศลาว เรียกว่า แม่น้ำของ รวมถึงคำเมืองล้านนาเรียก น้ำของ และภาษาว้าเรียก กรอง (Grong หรือ Groung) เช่นกัน ส่วนในภาษาไทยเรียกว่า แม่น้ำโขง ไหลผ่าน 6 ประเทศ คือ จีน พม่า ไทย ลาว กัมพูชา และเวียดนาม ก่อนออกสู่ทะเลจีนใต้ และเมื่อไหลผ่านเข้าเขตสิบสองปันนา ประเทศพม่า และประเทศลาว เรียกว่า แม่น้ำของ ในภาษาไทยเรียกว่า แม่น้ำโขง
ลักษณะสำคัญของแม่น้ำโขงคือ มีตลิ่งที่สูงชันมากทั้งสองฝั่ง ไหลเลี้ยวเลาะไปตามไหล่เขา กระแสน้ำจะไหลจากทางเหนือลงสู่ทางใต้ตลอดทั้งปี ระดับน้ำในฤดูฝนกับฤดูแล้งจะมีความแตกต่างกันอย่างมาก ความเร็วของกระแสน้ำขึ้นอยู่กับแต่ละฤดูกาล ดินในแม่น้ำโขงเป็นดินทราย มีเกาะแก่งน้อยใหญ่กว่าหนึ่งร้อยแห่งเรียงรายตลอดแม่น้ำ การที่แม่น้ำโขงไหลผ่านหลายประเทศเช่นเดียวกับแม่น้ำดานูบในยุโรป ทำให้บางคนเรียกว่าแม่น้ำนานาชาติ และทำให้ได้รับการขนานนามว่า แม่น้ำดานูบตะวันออก
นอกจากนี้ ในประเทศจีน แม่น้ำโขงยังเป็น 1 ในแม่น้ำ 3 สาย ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกร่วมกับแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำสาละวินในเขตพื้นที่มณฑลยูนนาน ภายใต้ชื่อ พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน พื้นที่ดังกล่าวนับได้ว่าเป็นสถานที่แห่งหนึ่งบนโลกที่มีความอุดมสมบูรณ์และความหลายหลายทางชีวภาพสูง
สัตว์น้ำขนาดใหญ่ที่มีความสำคัญและพบได้เฉพาะในแม่น้ำโขงได้แก่ ปลาบึก
แม่น้ำโขงกับความเชื่อพื้นบ้าน.
คนไทยใหญ่ และคนลาวมีความเชื่อเกี่ยวกับพญานาค หรืองูขนาดใหญ่ที่มีฤทธิ์มาก ว่าอาศัยอยู่ในแม่น้ำโขง ตำนานพญานาคที่เกี่ยวข้องกับแม่น้ำโขงก็เช่น ตำนานวังนาคินทร์คำชะโนด
นอกจากนี้ ทุกวันออกพรรษาจะมีประชาชนจำนวนมากไปเยือนริมฝั่งแม่น้ำของในประเทศไทย แถบอำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย เพื่อดูปรากฏการณ์บั้งไฟพญานาค ซึ่งสร้างรายได้ให้แก่จังหวัดเป็นอย่างมาก จังหวัดที่มีปรากฏการณ์บั่งไฟพญานาคที่มีประชาชนนิยมไปเฝ้าดูมากที่สุด คือ จังหวัดหนองคาย ซึ่งในช่วงระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา มีกลุ่มนักวิจัยจากหลายสถาบันได้ออกมาชี้ชัด หรือหาหลักฐานอธิบายปรากฏการณ์ดังกล่าว ว่าเกิดจากกลุ่มก๊าซธรรมชาติที่มีอยู่ในแม่น้ำโขง อาทิเช่น ก๊าซมีเทน เป็นต้น แต่ก็ยังมิได้มีหลักฐานชี้ชัดเป็นที่แน่นอน ว่าเหตุการณ์ดังกล่าว เกิดจากการกระทำของพญานาค หรือ เกิดจากการกระทำของธรรมชาติ
แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญสำหรับการชมภูมิทัศน์ของลำน้ำโขงที่มีชื่อเสียงได้แก่ บริเวณสามเหลี่ยมทองคำ ตอนบนของจังหวัดเชียงราย ซึ่งเป็นบริเวณที่เป็นรอยต่อระหว่างพรมแดน 3 ประเทศ ได้แก่ ไทย ลาว และพม่า
ลำน้ำสาขา.
ลำน้ำสาขาซึ่งไหลลงแม่น้ำโขงทั้งทางตรงและทางอ้อม แบ่งตามระบบลุ่มน้ำประธาน ประกอบด้วย
ความสัมพันธ์ทางสื่อสารมวลชนกับชีวิตชาวแม่น้ำโขง.
Mekong Community TV (MCTV).
เป็นการเสนอข่าวสารและข้อมูลต่างๆของกลุ่มประเทศลุ่มแม่น้ำโขง ออกอากาศในข่าวภาคค่ำทาง สถานีโทรทัศน์ไอทีวี และ สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี
ในประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 ถึง พ.ศ. 2551 โดยได้ร่วมมือกับสถานีโทรทัศน์แต่ละประเทศบนลุ่มน้ำโขง 5 ประเทศ ตัวแทนประเทศละ 1 สถานี มีดังต่อไปนี้ (ไม่มีตัวแทนจากประเทศพม่า)
รายการแม่น้ำโขง มหานทีแห่งชีวิต.
รายการแม่น้ำโขง มหานทีแห่งชีวิต ถือว่าเป็นรายการประเภทสารคดีที่เล่าถึงชีวิตของคนบนผืนแผ่นดินลุ่มน้ำโขง ทั้ง ประเทศ ซึ่งร่วมมือสร้างสารคดี
เป็นเวลายาวนานถึง 6 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 ถึง พ.ศ. 2551 จำนวนการออกอากาศมีทั้งสิ้น 20 ตอน โดยในประเทศไทย ออกอากาศในปี พ.ศ. 2551
รายการนี้ ถือว่าเป็นความร่วมมือกันระหว่าง สถานีโทรทัศน์แต่ละประเทศบนลุ่มน้ำโขง 6 ประเทศ ตัวแทนประเทศละ 1 สถานี มีดังต่อไปนี้
แม่น้ำโขงกับสถานการณ์สิ่งแวดล้อม.
"ดูที่บทความ ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง"
แซมไวส์ แกมจี
แซมไวส์ แกมจี หรือ แซม (ยุคที่สาม 2983 - ยุคที่สี่ 62; S.R. 1383-1482) ตัวละครจากนิยายแฟนตาซีเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน แซมเป็นคนสวน และเป็นสหายที่ซื่อสัตย์ของโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และเป็นคนที่ซื่อสัตย์มากที่สุดในเรื่อง แซมดูเหมือนจะเป็นฮอบบิทธรรมดา แต่เขาหลงใหลเรื่องราวการผจญภัยในดินแดนนอกจากแคว้นไชร์ (ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ เจ้าบ้านแบ๊กเอนด์) ทำให้แซมดูเป็นคนประหลาดในสายตาของฮอบบิททั่วไป ความใฝ่ฝันของแซมคือการได้พบกับ เอลฟ์ สักครั้งหนึ่งในชีวิต
ในตอนเริ่มเรื่อง แซมอาศัยอยู่กับพ่อ แฮมฟาสท์ แกมจี หรือรู้จักกันในชื่อ "พ่อเฒ่าแกฟเฟอร์" ที่แบ็กช็อตโรว์ ซึ่งอยู่ใกล้กับแบ๊กเอนด์ (ครอบครัวของเขาเป็นคนสวนประจำแบ๊กเอนด์มาตลอด) แม่ของแซมชื่อว่า เบล กู๊ดไชลด์ แซมมีพี่น้องอีก 5 คนได้แก่ แฮมสัน ฮัลเฟรด เดซี เมย์ และ มาริโกลด์
แซมโดน แกนดัล์ฟ ลงโทษให้เดินทางไปกับโฟรโด เนื่องจากไปแอบฟังเรื่องราวของแหวน แซมได้เป็นสหายคนแรกของโฟรโดในการเดินทางไปสู่ ริเวนเดลล์ แซมช่วยชีวิตโฟรโดหลายครั้งตลอดการเดินทาง และแซมเป็นสหายคนเดียวที่เดินทางกับโฟรโดเกือบตลอดการเดินทาง อาจกล่าวได้ว่าถ้าไม่มีแซม แกมจีคนนี้ ผู้ถือแหวนก็คงมิอาจทำภารกิจให้ลุล่วงไปได้
เมื่อเดือนมีนาคม ปี ค.ศ. 1956 โทลคีนได้รับจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งสร้างความประหลาดใจแก่เขาเป็นล้นพ้น เพราะจดหมายฉบับนั้นส่งมาจาก 'แซม แกมจี' ผู้ได้ยินข่าวว่า ชื่อของเขาปรากฏอยู่ในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ แต่เขายังไม่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้ โทลคีนเขียนจดหมายตอบเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ว่า "เรียนคุณแกมจี ขอบคุณมากครับที่เขียนมาถึงผม คุณคงนึกออกว่าผมประหลาดใจเพียงไหนเมื่อได้เห็นชื่อของคุณ! ผมอยากเรียนเพื่อให้คุณสบายใจว่า 'แซม แกมจี' ในนิยายของผมเป็นตัวละครเอกที่เป็นวีรบุรุษ และเป็นที่รักของนักอ่านจำนวนมาก แม้เขาจะมีกำเนิดที่ไม่ดีนัก หวังว่าคุณคงจะไม่โกรธผม ในความบังเอิญในการตั้งชื่อตัวละครในจินตนาการ ซึ่งมีชีวิตอยู่ในอดีตกาลหลายศตวรรษก่อนหน้านี้" โทลคีนยังส่งหนังสือทั้งชุดพร้อมลายเซ็นไปให้คุณแกมจีด้วย ความบังเอิญครั้งนั้นทำให้โทลคีนรู้สึกกังวล เขาบันทึกไว้ในสมุดประจำวันว่า "บางครั้งผมก็รู้สึกหวาดอยู่ว่า ถ้าได้รับจดหมายที่ส่งมาจาก 'ส.กอลลัม' ผมจะอธิบายกับเขาอย่างไรดี"
สถาปัตยกรรมตระกูลชิคาโก
ชิคาโกสคูล  หรือ สถาปัตยกรรมแบบชิคาโก เป็นกลุ่มสถาปนิกหัวก้าวหน้าในเมืองชิคาโก ที่มีอุดมการณ์ และปรัชญาสถาปัตยกรรมในแนวเดียวกัน อยู่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผลงานของกลุ่มสถาปนิกเหล่านี้ ได้นำความก้าวหน้ามาสู่วงการสถาปัตยกรรมในยุคต่อๆ มาเป็นอย่างมาก
ด้วยความเจริญเติบโตของเมืองในยุคอุตสาหกรรมเฟื่องฟู อาคารที่เกิดขึ้นในเมืองชิคาโกส่วนมากเป็นอาคารระฟ้า (Skyscrapers) เพื่อความต้องการของเมือง อาคารระฟ้าของกลุ่มชิคาโกสคูลจึงเกิดขึ้นมากมาย รูปแบบของงานสถาปัตยกรรมสามารถตอบสนองการใช้งานของอาคารได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการใช้ระบบโครงสร้าง แบบถ่ายน้ำหนัก (Post and Lintel)
สถาปนิกกลุ่มนี้ยังได้ร่วมมือกับวิศวกร ซึ่งเป็นการร่วมมือกันครั้งแรก ระหว่างสถาปนิก และวิศวกรในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นำเอาเทคนิควิทยาการการก่อสร้างที่ก้าวหน้าต่างๆ มาประยุกต์ใช้กับอาคารใหม่ๆ ในเมืองชิคาโก ลักษณะดังกล่าวทำให้ชิคาโกมีความแตกต่างจากเมืองอื่นๆ อย่างมาก
เชียร์ลีดดิง
เชียร์ลีดดิง  เป็นกิจกรรมที่ผู้เข้าร่วม (เรียกว่า "ผู้นำเชียร์" ) เชียร์ทีมของพวกเขาในรูปแบบของการให้กำลังใจ ผู้ที่ทำหน้าที่ในการนำฝูงชนให้มีความฮึกเหิม โห่ร้อง ตะโกน ร้องเพลง ให้กำลังใจ เชียร์นักกีฬาที่กำลังทำการแข่งขัน เพื่อให้นักกีฬามีกำลังใจสู้ในการแข่งขัน ในประเทศไทยเน้นการให้จังหวะ รหัส สัญญาณ ให้กองเชียร์ร้องเพลง พร้อมเพรียง เสียงดัง และ เกิดความสนุกนานในการชมการแข่งขัน ส่วนเชียร์ลีดเดอร์ในบางประเทศถือเป็นนักกีฬาเช่นกัน เรียกว่ากีฬา เชียร์ลีดดิง (cheerleading)ซึ่งประกอบไปด้วยหลายแขนง ประกอบไปด้วย การต่อตัว การเชียร์ประกอบท่าท่างหรือที่เรียกว่าเชียร์และแชนท์ ยิมนาสติก การทำงานร่วมกันเป็นทีม การเต้น เป็นกีฬาที่ให้ทั้งความสนุกสนาน ความตื่นเต้น เนื่องจากทั้งหมดนี้มีการใช้ดนตรีเข้ามาประกอบจังหวะ ซึ่งประวัติศาสตร์ของกีฬาประเภทนี้มีมายาวนานแล้ว และปัจจุบันทุกประเทศเริ่มให้ความสนใจกีฬาประเภทนี้กันมากขึ้น
ประวัติศาสตร์ของเชียร์ลีดเดอร์.
กีฬาเชียร์ลีดเดอร์เริ่มแรกเมื่อ พ.ศ. 2441 ที่ มหาวิทยาลัยมินนิโซตา เริ่มจากการนั่งดูเกมส์การแข่งขันอเมริกันฟุตบอล และจากนั้นก็เริ่มมีผู้คนออกมาตะโกนร้องเชียร์ไปเรื่อย ๆ แล้วแต่ละโรงเรียนก็เริ่มออกมาเชียร์กันมากมาย
จากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งออกไปที่ข้างหน้าสนาม ยืนต่อหน้าฝูงชนแล้วก็เริ่มตะโกนร้องว่า "Rah, Rah, Rah! Sku-u-mar, Hoo-Rah! Hoo-Rah! Varsity! Varsity! Varsity, Minn-e-So-Tah!" การกระทำของเป็นที่สนใจของคนดูเป็นอย่างมาก และทุกคนก็ตะโกนร้องเชียร์อย่างเต็มที่ไปกับเขาด้วย ผู้ชายคนนี้คือ จอห์นนี แคมป์เบล (Johnny Campbell) และเขาก็กลายเป็นหนึ่งในเชียร์ลีดเดอร์คนแรกของโลก
ชมรม Pep Club ถือกำเนิดขึ้นมาครั้งแรกประมาณปี พ.ศ. 2423 ที่ มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน เมื่อ Thomas Peebler ได้นำชายหกคนไปนำเชียร์ข้างสนาม การเชียร์ของเขาคือ "Ray, Ray, Ray! TIGER, TIGER, TIGER, SIS, SIS, SIS! BOOM, BOOM, BOOM! Aaaaah! PRINCETON, PRINCETON, PRINCETON!" และก็ได้ยินเรื่อยมาตลอดการแข่งขันฟุตบอล
การตะโกนของ Peebler ได้ย้ายมาที่มหาวิทยาลัยแห่งมินเนโซตา ตามเจ้าตัวในปี พ.ศ. 2441 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่ Johny Campbell ได้กระโดดออกไปยืนหน้าผู้คนและเริ่มการเชียร์ของเขาเอง ซึ่งมันก็คือที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้เองที่เป็นที่เริ่มต้นกีฬาเชียร์ลีดดิ้ง (Cheerleading) ให้เป็นรูปเป็นร่าง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเชียร์ลีดเดอร์ก็ทำการเชียร์สนับสนุนทีมกีฬาอื่น ๆ เรื่อยมา
จะด้วยเหตุผลเดียวอันนี้หรือว่าอย่างอื่นด้วยไม่ทราบ บางโรงเรียนหรือว่าบางองค์กรขาดสปิริต อย่างเช่นงานชุมนุมบางงาน ครูจากฝ่ายพละชอบทำเสียงต่ำๆ พึมพัมๆ น่าเบื่ออยู่ในลำคอชวนพาท่านให้ผู้ชมง่วงนอน รวมไปถึงทีมกีฬาที่ดูน่าเบื่อตั้งแต่ถูกแนะนำตัวก่อนที่ลงเล่นแล้ว ไม่มีวงดนตรี ไม่มีการเอนเตอร์เทน ไม่มีการเชียร์...ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเกิดขึ้นมาเลย เชียร์ลีดดิ้ง (Cheerleading) สามารถที่จะเพิ่มสปิริตเข้าไปในงานนั้นๆได้อย่างมากมาย การจัดการทีมอาจจะใช้เวลาแค่เพียงนิดเดียวแต่ว่าจะก็ต้องฝึกซ้อมอย่างหนักและยาวนาน แต่ว่าเพียงแค่การแสดงเพียงครั้งเดียวของเชียร์ลีดเดอร์นั้นก็สามารถที่จะเพิ่มความน่าสนใจเข้าไปในงานชุมนุมและเกมกีฬาได้อย่างดี และเป็นความจริงที่ว่าทีมเชียร์มักจะทำอะไรที่แตกต่างขึ้นในโรงเรียน อย่างเช่นว่า ลายพิมพ์เท่ห์ๆ บนเสื้อที่เขียนว่า "ขาดเชียร์ลีดเดอร์ มันก็เป็นแค่เกมส์ธรรมดา" คนส่วนใหญ่ที่มางานกีฬาก็เพื่อที่จะชมเกมส์ บางคนก็จะมาเพื่อเอนเตอร์เทนและสร้างความน่าตื่นเต้นน่าสนใจให้กับงาน เมื่อคุณทราบอย่างนี้แล้ว งานที่ปราศจากการเอนเตอร์เทนเมนท์และไม่รวมเอาคนดูเข้าไปด้วย งานแข่งกีฬาก็มักอาจจะออกมาแบบจืดชืดเสมอ
ในญี่ปุ่นมีกลุ่มที่ทำหน้าที่นำกองเชียร์อยู่สองกลุ่ม คือ โอเอ็นดัน หรือ กลุ่มนำเชียร์ กับกลุ่มเชียร์ลีดเดอร์แบบในอเมริกา แรกเริ่มเป็นการรับอิทธิพลเข้ามาพร้อมกับกีฬาจากประเทศทางตะวันตก ในช่วงสมัยเมจิ (ค.ศ. 1868-1921) และหลังจากนั้นจากช่วงปี ค.ศ. 1890 เริ่มเกิดมีกลุ่มนำเชียร์ แต่งตัวเครื่องแบบนักเรียน นำเชียร์ด้วยการร้องตะโกนเพลง เชียร์ประกอบกับการตีกลอง โบกธงประจำสถาบัน ทำหน้าที่กระตุ้นให้กำลังใจในการแข่งขันกีฬา
อีกด้านหนึ่ง กล่าวกันว่าเริ่มจากสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ได้มีการจัดตั้งกลุ่มคนขึ้นเพื่อร้องเพลงปลุกขวัญให้กำลังใจสำหรับนักบินกามิกาเซ ซึ่งจะต้องนำเครื่องบินบรรทุกระเบิดบินพุ่งชนศัตรูแล้วเสียชีวิต จากนั้นได้กลายมาเป็นลักษณะการนำเชียร์ปลุกใจนักกีฬา โดยจะนำให้กองเชียร์เคาะจังหวะ สัญญาณ ตะโกนเชียร์พร้อม ๆ กัน โดยลักษณะท่าทางการนำเชียร์จะนำมาจากการแสดงคาบุกิอันเป็นศิลปะการแสดงดั้งเดิมของญี่ปุ่น ประกอบกับท่าทางของกีฬาซูโม่. กีฬาที่นิยมใช้ทีมโอเอ็นดัน ได้แก่ เบสบอล และแข่งพายเรือ ส่วนเชียร์ลีดเดอร์เป็นการรับเข้ามาจากอเมริกาประมาณ ค.ศ. 1987 โดยยึดรูปแบบตามอเมริกา และมีการจัดการแข่งขันขึ้นมาเป็นประจำทุกปี ปัจจุบันการเชียร์ในญี่ปุ่นจะเป็นการร่วมกัน ระหว่างสองชมรม คือ โอเอ็นดัน และ เชียร์ลีดเดอร์แบบอเมริกา
การแข่งขันและ บริษัท.
ICU World Championships:
เชียร์ลีดเดอร์ในประเทศไทย.
เชียร์ลีดเดอร์ไทยสันนิษฐานว่าแรกเริ่มมาจากการ นำร้องเพลงเชียร์และแปรอักษรหน้ากองเชียร์ ต่อมาได้ประยุกต์ท่าทางการคุม จังหวะเพลงของคอนดักเตอร์ผู้คุมวงดนตรีเข้ามาใช้ โดยในสมัยก่อน ผู้ทำการนำเชียร์ก็มักเป็นผู้ทำหน้าที่ต่าง ๆ หน้าแสตนด์เชียร์ไปด้วย จนภายหลังได้จัด ให้มีทีมเชียร์ลีดเดอร์แยกเฉพาะต่างหากเพื่อใช้ควบคุม จังหวะการร้องเพลง เชียร์โดยเฉพาะ ส่วนประวัติโดยละเอียดนั้นไม่มีการบันทึกไว้แน่นอน ได้แต่ สันนิษฐานว่าการเชียร์และแปรอักษรนั้นเริ่มจากการเชียร์ระหว่าง สี่โรงเรียน ในการแข่งขันฟุตบอลประเพณีจตุรมิตร ส่วนเชียร์ลีดเดอร์นั้น น่าจะเริ่มจาก การแข่งขันฟุตบอลประเพณีจุฬา-ธรรมศาสตร์
ปัจจุบันได้มีการนำท่าทางการเชียร์แบบสากลเข้ามาใช้ในบ้านเรามากขึ้น แต่ก็เป็นเพียงการ ประยุกต์ใช้เนื่องจากระบบการเชียร์ เพลงเชียร์ ของบ้านเราไม่เหมือนกับที่ต่างประเทศ ในอนาคตคงจะเป็นลักษณะ ผสมผสานกันกันมากกว่าที่จะเปลี่ยน ไปเป็นรูปแบบอย่างในต่างประเทศ
เชียร์แบบสากลเกิดขึ้นในประเทศไทยเมื่อประมาณ 18 ปีที่ผ่านมา (2536) ในครั้งแรกมีการจัดการแข่งขันเชียร์ลีดเดอร์ในระดับมัธยมศึกษา โดยมีผู้สนับสนุนคือไมโล ซึ่งจะเป็นการแข่งขันกีฬา มีกองเชียร์ เชียร์ลีดเดอร์แต่ละโรงเรียนมาประชันกัน มีทั้งการแข่งเชียร์ลีดเดอร์ไทย เชียร์ลีดเดอร์สากล (ซึ่งสมัยนั้นก็จะดูเหมือนเต้นประกอบเพลง) มีการนำกีฬายืดหยุ่นเข้ามาผสมผสานดูน่าตื่นตาเป็นอย่างมาก ต่อมาก็ได้มีการจัดการแข่งขันที่ซีคอนสแควร์ซึ่งได้พยายามพัฒนารูปแบบการแข่งขันให้เข้าไปสู่สากลมากที่สุด หลังจากนั้นก็มีการแข่งขันเชียร์ลีดเดอร์ Red Bull Extra Boom ซึ่งทางบริษัทมีความสนใจในกลุ่มกีฬา เอกซ์ เกม อยู่แล้ว และตามมาด้วยการแข่งขันเชียร์ลีดเดอร์ในโครงการ To Be Number 1 เป็นหนึ่งในโครงการที่สร้างให้เยาวชนใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์และไกลห่างยาเสพติด
จะเห็นได้ว่าเยาวชน หันมาให้ความสนใจในกีฬาประเภทนี้เป็นอย่างมาก ซึ่งในอนาคตกีฬาประเภทนี้จะได้รับความสนใจยิ่งขึ้น ดังนั้นจึงต้องมีการควบคุมให้เยาวชนที่กำลังจะเล่นกีฬาเชียร์ลีดดิ้งนั้นเล่นอย่างไรให้ปลอดภัยที่สุด
เชียร์ลีดเดอร์ในภาพยนตร์.
ภาพยนตร์ที่มีเนื้อเรื่องหลักเกี่ยวกับเชียร์ลีดเดอร์ ได้แก่
แป้นพิมพ์
สแลมดังก์
สแลมดังก์   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเขียนโดย ทาเคฮิโกะ อิโนอุเอะ ตีพิมพ์และได้ลิขสิทธิ์โดย บริษัท เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ จำกัด ปัจจุบัน ในประเทศไทยได้จบภาค 1 ไปแล้ว ซึ่งหวังว่าผู้เขียนจะเขียนภาค 2 ต่อ (ขณะนี้ อ.อิโนอุเอะ กำลังเขียนเรื่อง วากาบอนด์ กับเรื่อง REAL อยู่) โดยในส่วนของภาค 1 นั้น ได้มีการทำเป็นการ์ตูนแอนิเมชันและวิดีโอเกมแล้ว
ซากุรางิ ฮานามิจิ นักเรียนนักเลงที่ถูกผู้หญิงที่ตัวเองจีบ หักอกมาแล้วกว่า 50 ครั้ง และเมื่อได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยม โชโฮคุ ก็ได้พบเจอสาวงามนาม อาคางิ ฮารุโกะ และได้ตกหลุมรักทันทีที่เห็น เพื่อต้องการชนะใจเธอ ซากุรางิ จึงต้องสมัครเข้าชมรมบาสเกตบอลจากการชักชวนของเธอเพราะฮารุโกะชื่นชอบบาสเกตบอลเป็นพิเศษ โดยในทีมบาสเกตบอลนี้ มีพี่ชายของฮารุโกะเป็นกัปตันทีมชื่อว่า อาคางิ ทาเคโนริ และยังมีโค้ชระดับตำนานในวงการ์บาสเกตบอลญี่ปุ่นชื่อ อาจารย์ อันไซ เป็นผู้ฝึกสอนอยู่ในทีม และเมื่อซากุรางิฝึกพื้นฐานทางบาสเกตบอลอยู่ทุกวันๆ ก็เริ่มเบื่อ อาคางิ จึงได้ฝึกการรีบาวด์ (Rebound) ลูกและการชูตแบบเลย์อัพ (Layup)
และการฝึกนั้นเองทำให้ซากุรางิเป็นอัจฉริยะทางการรีบาวด์ไป แต่ความรักของซากุรางิก็มีอุปสรรคเมื่อในทีมบาสเกตบอลโรงเรียนโชโอคุมีนักบาสเกตบอลหน้าใหม่เรียนปีเดียวกับซากุรางิชื่อ รุคาว่า คาเอเดะ และรุคาว่าเองก็มีความสามารถทางบาสเกตบอลขั้นอัจฉริยะในทุกด้าน ซึ่งฮารุโกะก็ตกหลุมรักรุคาว่าทันที่เมื่อซากุรางิเห็นดังนั้นจึงคิดเอาชนะรุคาว่าเรื่อยมาแต่ไม่เคยชนะได้แม้แต่ครั้งเดียว และเมื่อการแข่งขั้นใกล้จะเริ่มขึ้นก็มีสมาชิกเก่าที่เจ็บและลาออกไปกลับเข้าทีม ซึ่งมีตัวจริงของทีมอยู่ 2 คนคือ มิยางิ เรียวตะ และ มิสึอิ ฮิซาชิได้เข้าร่วมทีมอีกครั้ง ทั้ง5คนและทีมโรงเรียนโชโฮคุได้แข่งขันบาสเกตบอลระดับจังหวัดก็ชนะมาตลอดจนถึงวันที่ต้องแข่งกับโรงเรียนสาธิตไคนันซึ่งเป็นแชมป์ระดับจังหวัดมาหลายสมัยและเข้าแข่งขันระดับประเทศมาหลายครั้งแล้ว สุดท้ายทีมของซากุรางิก็พ่ายแพ้ไป จึงทำให้นัดสุดท้ายที่เจอกับทีมอริเก่าอย่างโรงเรียนเรียวนันที่เอาชนะทีมของซากุรางิในตอนแข่งขันซ้อม
ทีมของซากุรางิต้องชนะเท่านั้นโดยมีการแข่งขันระดับประเทศเป็นเดิมพัน และการแข่งขันครั้งนี้ทีมของซากุรางิก็เป็นฝ่ายชนะได้เข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศในที่สุด และในการแข่งขันระดับประเทศนี้ทีมโรงเรียนโชโฮคุก็เจอคุ่แข่งเก่งกาจมากก็สามารถผ่านไปได้โดยในที่สุดก็ผ่านเข้าไปเจอยอดทีมแห่งวงการบาสเกตบอลมัธยมปลาย โรงเรียนเทคโนฯ ซังโน โดยตลอดเกมการแข่งขันนั้นสู่สีมากและชัยชนะก็เป็นของโรงเรียนโชโฮคุโดยชัยชนะครั้งนี้เกิดขึ้นในวินาทีสุดท้ายในการแข่งขัน จากการร่วมมือกันระหว่างซากุรางิและรุคาว่าที่ไม่เคยส่งบอลให้กันเลยแม้แต่ตอนซ้อมก็ไม่ร่วมมือกัน แต่จากการร่วมมือกันครั้งเดียวทำให้ทีมโชโฮคุชนะราชาบาสเกตบอลมัธยมปลายไปได้ แต่แล้วทีมของซากุรางิก็ไปไม่ถึงฝันเพราะจากการใช้แรงทั้งหมดและการบาดเจ็บของผู้เล่นในทีมที่เกิดจากการแข่งอย่างเต็มที่กับโรงเรียนเทคโนฯ ซังโน จึงทำให้นัดต่อมากลับพ่ายแพ้ไปอย่างไม่มีทางสู้ โดยจากการพ่ายแพ้ทำให้ อาคางิ ทาเคโนริ กัปตันทีมคนเก่าลาออกจากทีมเพราะถึงเวลาต้องเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย โดยกัปตันทีมคนใหม่คือ มิยางิ เรียวตะ และการเตรียมตัวเพื่อการเข้าแข่งขันประจำฤดูหนาวก็เริ่มขึ้น โดยยังมีซากุรางิ ฮานามิจิ และรุคาว่า คาเอเดะเป็นกำลังสำคัญต่อไป
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา