pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จุดเริ่มต้นของการก่อตั้งคณะเศรษฐศาสตร์ เริ่มขึ้นเมื่อปีการศึกษา 2513 ซึ่งเป็นปีที่เริ่มตั้งวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เสนอหลักสูตรการเรียนการสอนสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ร่วมกับสาขาวิชานิติศาสตร์ ดำเนินการสอนโดย คณะวิชานิติเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติเป็นผู้พิจารณาหลักสูตร แต่เนื่องจากหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ที่เสนอไป เป็นหลักสูตรที่สร้างขึ้นตามนโยบายของวิทยาลัยที่จะให้มีการเรียนการสอนวิชานิติศาสตร์มากกว่าเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยของรัฐ จึงมีอุปสรรคบางประการเกี่ยวกับการพิจารณาหลักสูตร จึงต้องใช้เวลาพิจารณานานเป็นพิเศษ ต่อมาสภาการศึกษาแห่งชาติได้ขอให้วิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ แยกคณะวิชานิติศาสตร์ออกเป็น 2 คณะ คือ คณะนิติศาสตร์ และคณะเศรษฐศาสตร์ วิทยาลัยจึงได้เสนอหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2514 และได้อนุมัติให้เปิดสอนได้ในวันที่ 8 กันยายน 2515 ซึ่งเป็นคณะวิชาที่ 3 ของวิทยาลัยที่เปิดการเรียนการสอน นับถึงปัจจุบันนี้ คณะเศรษฐศาสตร์ได้ผลิตบัณฑิตทางเศรษฐศาสตร์ไปแล้ว 37 รุ่น มหาบัณฑิต 21 รุ่น
ปี พ.ศ. 2553 คณะเศรษฐศาสตร์ได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของคณะ โดยได้นำสาขารัฐประศาสนศาสตร์ เข้ามาร่วมในคณะและได้เปลี่ยนชื่อจากคณะเศรษฐศาสตร์ เป็นคณะเศรษฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์
หน่วยงานภายในคณะเศรษฐศาสตร์.
สถาบันพัฒนาการศึกษาเศรษฐศาสตร์  ถูกจัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ จุดประกายความสนใจเรื่องการศึกษาเศรษฐศาสตร์ในประเทศไทย ส่งเสริมสนับสนุนการเรียนรู้เศรษฐศาสตร์ในทุกระดับ และส่งเสริมให้คนไทยได้นำความรู้ความเข้าใจทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิต โดยได้จัดให้มีการอบรมด้านการสอนวิชาเศรษฐศาสตร์ในระดับมัธยมศึกษาให้กับอาจารย์จากโรงเรียนมัธยมทั่วประเทศ และมีการจัดค่ายอบรมความรู้เกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ให้กับนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (Econ Junior Camp) เป็นประจำทุกปี รวมทั้งได้มีการจัดพิมพ์วารสารเศรษฐศาสตร์เยาวชน (Econ Junior Journal) เพื่อเผยแพร่ความรู้ทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปยังโรงเรียนต่างๆ และภายในมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
Museum (disambiguation)
หอศิลป์ หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะ (อังกฤษ: Art museum หรือ Art gallery) เป็นบริเวณหรืออาคารที่ใช้ในการแสดงนิทรรศการศิลปะ หอศิลป์มีทั้งแบบที่เปิดให้เข้าชมในลักษณะสาธารณะ หรือหอศิลป์ส่วนตัวที่เปิดให้ชมเฉพาะบุคคลขึ้นอยู่กับการบริหารของเจ้าของอาคาร โดยส่วนมากหอศิลป์จะแสดงภาพเขียน โดยนอกเหนือจากนี้หอศิลป์ยังมีการแสดง ประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ ลายผ้า ภาพพิมพ์ ภาพถ่าย อีกด้วย
ในปัจจุบัน หอศิลป์ได้รับความนิยมใช้เป็นสถานที่จัดงานสังสรรค์ การประชุม และงานสัมมนา
เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี
เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี  เป็นภาพยนตร์ดราม่า กำกับ ร่วมสร้าง ทำดนตรีประกอบ นำแสดงโดยคลินต์ อีสต์วูด, ฮิลารี สแวงก์และมอร์แกน ฟรีแมน บทภาพยนตร์เขียนโดย พอล แฮกกิส ดัดแปลงจากเรื่องสั้นของ F.X. Toole นามปากกาของผู้จัดการการต่อสู้และ "คัตแมน" เจอร์รี บอยด์ โดยอยู่ในชื่อดั้งเดิมว่า "Rope Burns" เนื้อเรื่องพิมพ์ใหม่อีกครั้งภายใต้ชื่อภาพยนตร์ในภาษาอังกฤษ เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เกี่ยวกับแม็กกี้ (ฮิลารี สแวงก์) เด็กสาวคนหนึ่งที่มีความใฝ่ฝันว่าอยากจะขึ้นชกมวย เธอจึงขอร้องให้แฟรงกี้ ดันท์ (คลินต์ อีสต์วูด) พี่เลี้ยงนักมวยมากประสบการณ์ช่วยสอนมวยให้เธอ แต่เขาปฏิเสธเธอเนื่องจากเขานั้นไม่รับสอนให้ผู้หญิง แต่แล้วด้วยความมุ่งมั่นของแม็กกี้กลับทำให้แฟรงกี้ใจอ่อนและยอมเป็นพี่เลี้ยงให้เธอ จนกระทั่งแม็กกี้ได้ขึ้นสังเวียนเป็นครั้งแรกมิตรภาพของครูและศิษย์จึงเกิดขึ้นผ่านการเล่าเรื่องราวชีวิตของทั้งคู่
เนื้อเรื่องหลักของภาพยนตร์กล่าวถึงชีวิตของคนเราที่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่เราไม่อยากพบเจอและสิ่งที่ทุกข์ใจ เกี่ยวข้องกับชีวิตของมนุษย์เราที่ไม่มีอะไรแน่นอนในชีวิต ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 7สาขา และได้รับรางวัลมา 4สาขาด้วยกัน ได้แก่ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม และ นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
มน.
เครื่องดีเซล
เบนซิน
เบนซิน สามารถหมายถึง
หมอดู (คาราวัจโจ)
หมอดู  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่มีด้วยกันสองฉบับที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลี ฉบับแรกเขียนในปี ค.ศ. 1594 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเนในกรุงโรมในประเทศอิตาลี อีกฉบับหนึ่งเขียนในปี ค.ศ. 1595 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส แต่วันที่วาดยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่
ภาพ “หมอดู” เป็นภาพหนึ่งในสองภาพของภาพชีวิตประจำวันที่เขียนคาราวัจโจในปี ค.ศ. 1594 อีกภาพหนึ่งคือ “คนโกงไพ่” ภาพ “หมอดู” เชื่อว่าเป็นภาพที่เขียนก่อนและเขียนเมื่อคาราวัจโจเพิ่งหยุดทำงานให้กับห้องเขียนภาพของจุยเซ็ปปิ เซซาริ เพื่อออกมาหากินเองโดยการขายภาพเขียนผ่านนายหน้าขายศิลปะคอนแสตนติโน
ภาพ “หมอดู” เป็นภาพของเด็กหนุ่มที่แต่งตัวอย่างสมัยกลาง (ในภาพที่สองนายแบบเชื่อกันวาเป็นเพื่อนของคาราวัจโจ จิตรกรซิซิลีชื่อมาริโอ มินนิติ) ที่ยื่นมือให้หญิงยิปซีอ่านลายมือให้ เด็กผู้ชายมองหน้าสาวด้วยท่าทางที่พอใจในสิ่งที่ได้ยินโดยไม่ทันสังเกตว่าขณะที่หญิงยิปซีทำท่าอ่านลายมือด้วยการลากนิ้วไปมาบนมือนั้น ขณะเดียวกันก็แอบถอดแหวนจากมือชายหนุ่มไปด้วย หญิงยิปซีประสานสายตากลับราวกับจะเยาะอย่างเงียบๆ
จิโอวานนิ เบลโลรินักเขียนชีวประวัติของคาราวัจโจกล่าวว่าคาราวัจโจเลือกหญิงยิปซีจากผู้คนที่เดินผ่านไปมาตามถนนเพื่อจะแสดงว่าไม่มีความจำเป็นในการที่จะต้องก็อปปีงานจากศิลปินที่มีชื่อเสียงแต่ก่อนมาเพื่อมาใช้เป็นแบบในการวาด: “เมื่อถูกชี้ให้ดูประติมากรรมที่มีชื่อเสียงของ ไฟดิอัส และไกลคอน เพื่อที่อาจจะใช้เป็นแบบการวาด คำตอบของคาราวัจโจก็เป็นแต่เพียงชี้ไปยังกลุ่มคนที่เดินผ่านไปมา และกล่าวว่าธรรมชาติให้งานฝีมือดีตรงหน้าเรามากมายแล้ว” ข้อความนี้มักจะใช้บรรยายนักเขียนแบบลัทธิแมนเนอริสม์ผู้ที่ได้รับการฝึกอย่างคลาสสิกในสมัยของคาราวัจโจที่ไม่ยอมรับการเขียนจากหุ่นจริงอย่างที่คาราวัจโจทำ แต่จะวาดจากร่างที่ก็อปปีมาจากงานเอกต่างที่ทำกันมาในอดีตมาเป็นแบบ แต่เบลโลริจบลงด้วยการกล่าวว่า: “...และในภาพสองคนนี้ [คาราวัจโจ]แปลความเป็นจริงอย่างบริสุทธิ์ที่สนับสนุนในสิ่งที่ตัว[คาราวัจโจ]พูด” เรื่องที่กล่าวนี้คงเป็นเรื่องที่มาเสริมต่อภายหลัง เพราะเบลโลริเขียนประวัติของคาราวัจโจกว่าห้าสิบปีหลังจากที่คาราวัจโจเสียชีวิตไปแล้ว และเรื่องที่ว่านี้ก็ไม่ได้ปรากฏในมันชินิหรือในจิโอวานนิ บากลิโอเนผู้เป็นจิตรกรร่วมสมัยกับคาราวัจโจ แต่กระนั้นก็เป็นการชี้ให้เห็นถึงแนวทางความคิดเห็นของคาราวัจโจในการต้องการที่จะใช้วิธีการเขียนใหม่ที่มีอิทธิพลต่อศิลปินร่วมสมัยที่เริ่มด้วยภาพ “หมอดู” ซึ่งเป็นภาพที่จะมาแทนศิลปะเรเนอซองต์ที่เชื่อว่าศิลปะเป็นสิ่งที่สร้างขึ้น แต่วิธีการเขียนของคาราวัจโจเป็นการประกาศว่าศิลปะคือตัวแทนของชีวิตจริง
ในปี ค.ศ. 1594 ภาพ “หมอดู” ทำให้วงการจิตรกรรุ่นหนุ่มและบรรดานักสะสมอาวองการ์ดหันมาสนใจงานของคาราวัจโจกันมาก แต่มันชินิกล่าวว่าเพราะความที่จนคาราวัจโจจึงจำต้องขายภาพไปในราคาเพียงแปดสคูดิ ต่อมาภาพเขียนตกไปเป็นของนายธนาคารนักสะสมผู้ร่ำรวยมาร์เคเซ วินเช็นเต จุสติเนียนิผู้ที่กลายมาเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญ เพื่อนของวินเช็นเต คาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต ซื้อ “คนโกงไพ่” ในปี ค.ศ. 1595 ในเวลาเดียวกับที่คาราวัจโจได้เข้าไปพำนักอาศัยด้วย คาราวัจโจเขียนภาพ “หมอดู” อีกภาพหนึ่งให้ คาร์ดินัลเดล มอนเตโดยเปลี่ยนรายละเอียดเล็กน้อย ฉากหลังของภาพจาก ค.ศ. 1594 กลายเป็นผนังจริงที่มีเงาม่านที่รูดไปครึ่งหนึ่ง และตัวแบบเต็มภาพมากกว่าภาพแรกทำให้เป็นสามมิติ แสงที่ใช้ก็เรืองกว่าภาพแรก เสื้อผ้าที่ใช้ดูหรูและดีกว่า บรรยากาศในภาพหลังโดยทั่วไปดูอ่อนโยนลงกว่าภาพเดิม เช่นการโกงก็ดูไม่จงใจเท่าภาพแรก ฝ่ายหญิงดูหน้าอ่อนกว่าและยืนเอียงไปทางฝ่ายชายมากขึ้นเล็กน้อยที่ทำให้ดูเหมือนรู้จักควบคุมสถานะการณ์ได้ ส่วนฝ่ายชายก็ยังเก้งก้างเช่นที่เห็นจากการห้อยดาบที่ดูเหมือนจะเป็นอันตรายกับตัวเองมากกว่าต่อศัตรู
พิพิธภัณฑ์ลูฟร์เจ้าของฉบับหลังอยู่ในสภาพที่ดีกว่าฉบับที่วาดในปี ค.ศ. 1594 และได้รับการทำความสะอาดในปี ค.ศ. 1984/1985
Fortune Teller (Caravaggio)
โจวันนี บาลยีโอเน
จิโอวานนิ บากลิโอเน (ภาษาอิตาลี: Giovanni Baglione หรือ Il Sordo del Barozzo) (ค.ศ. 1566 - 30 ธันวาคม ค.ศ. 1643) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกสมัยต้นและนักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
จิโอวานนิ บากลิโอเนเป็นลูกศิษย์ของฟรานเชสโค โมเรลลิ (Francesco Morelli) ส่วนใหญ่แล้วบากลิโอเนทำงานเขียนที่โรมโดยเริ่มด้วยลักษณะการเขียนแบบปลายสมับแมนเนอริสม์ และไดัพิมพ์หนังสือสองเล่ม “วัดเก้าวัดในโรม” ในปี ค.ศ. 1639) และ “ชีวิตของจิตรกร, ประติมากร และช่างแกะภาพพิมพ์ (ที่ทำงานระหว่าง ค.ศ. 1566-1642)” ในปี ค.ศ. 1642 หนังสือเล่มที่สองเป็นงานสำคัญทางประวัติศาสตร์เพราะเป็นแหล่งข้อมูลเกี่ยวกับจิตรกรที่พำนักอยู่ในกรุงโรมในสมัยเดียวกับบากลิโอเน
ในบรรดาชีวประวัติที่เขียนบากลิโอเนบันทึกประวัติของคาราวัจโจผู้ที่ไม่ลงรอยด้วยแต่มีอิทธิพลต่อการเขียนของบากลิโอเนมาก คาราวัจโจถูกไล่ออกจากเมืองหลังจากที่บากลิโอเนตั้งข้อกล่าวหาว่าการเล่นเพื่อนเพศเดียวกัน (sodomy) บากลิโอเนเขียนภาพ “ความรักอันศักดิ์สิทธิ์และความรักอันเป็นราคะ” (Sacred Love Versus Profane Love) เป็นการตอบโต้ภาพ “ชัยชนะของความรัก” ของคาราวัจโจ ที่เป็นภาพของเทวดา (ความรักอันศักดิ์สิทธิ์) ยับยั้งคิวปิด (ความรักอันเป็นราคะ) กับปีศาจ (ใบหน้าเป็นของคาราวัจโจ)
บากลิโอเนได้ทำงานในตำแหน่งดีๆ ที่รวมทั้งงานในสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 และต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 งานชิ้นสำคัญเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังในมหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรมในชาเปลบอร์เกเซ สำหรับวัดซานตามาเรียเดลลอร์โตบากลิโอเนเขียนงานภาพในชาเปลพระแม่มารีเกับเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เป็นภาพฉากชีวิตของพระแม่มารี งานอื่นๆ ที่เขียนให้วัดก็ได้แก่ภาพนักบุญเซบาสเตียน, “พระกระยาหารมื้อสุดท้าย” ที่วัดซานนิโคลาคาเชเร (San Nicola in Carcere), “นักบุญสตีเฟน” ที่มหาวิหารเปรูเจีย, และ “นักบุญแคทเธอริน” ที่โลเรโต พระสันตะปาปาปอลที่ 5 ประทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นขุนนางในตำแหน่ง “อัศวินแห่งพระเยซู” (Order of Christ) สำหรับภาพเขียน “นักบุญปีเตอร์ชุบชีวิตทาบิธา” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1607) สำหรับมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ นอกจากนั้นบากลิโอเนก็ยังเขียนจิตรกรรมฝาผนังทั้งหมดในท้องพระโรงจุสติเซียในปราสาทเดอิโรสสิ (Rocca dei Rossi) บากลิโอเนเสียชีวิตที่กรุงโรม
Giovanni Baglione
Gian Pietro Bellori
โดเมนีกีโน
โดเม็นนิโค แซมเปียริ หรือ โดเม็นนิชิโน  (21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 - 16 เมษายน ค.ศ. 1641) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบโบโลนยาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและภาพเขียนสีน้ำมัน
โดเม็นนิโค แซมเปียริเกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 ที่เมืองโบโลนยาในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของช่างทำรองเท้า และเริ่มการศึกษาเบื้องต้นกับจิตรกรเฟล็มมิชที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในอิตาลีเดนนิส คาร์ลแวร์ต (Denis Calvaert) หลังจากที่ทะเลาะกับคาร์ลแวร์ตแล้วแซมเปียริก็ออกไปทำงานที่ “Accademia degli Incamminati” หรือหมายความตรงๆ ว่าสถาบันเพื่อการแสวงหาความคิดใหม่ของอันนิบาเล คารัคชี เพราะโดเม็นนิโคตัวเล็กจึงได้รับชื่อเล่นว่า “โดเม็นนิชิโน” (โดเม็นนิโคเล็ก)
โดเม็นนิโคออกจากโบโลนยาไปโรมในปี ค.ศ. 1602 และกลายเป็นผู้ฝึกงานที่มีฝีมือดีที่สุดในความดูแลของอันนิบาเล คารัคชี ขณะที่อยู่ที่โรมโดเม็นนิโคพำนักอยู่กับจิตรกรจากโบโลนยาด้วยกันฟราเชสโค อัลบานิ (Francesco Albani) และ จุยโด เรนิ (Guido Reni) และทำงานเคียงข้างกับจิโอวานนิ ลานฟรังโค (Giovanni Lanfranco) ผู้ต่อมาเป็นคู่แข่งคนสำคัญของโดเม็นนิโค
โดเม็นนิโค แซมเพียริ
Domenico Zampieri
Domenichino
จิตรกรรมบาโรก
จิตรกรรมบาโรก  เป็นจิตรกรรมที่เกี่ยวข้องกับขบวนการศิลปะบาโรก ซึ่งเป็นขบวนการที่เกี่ยวข้องกับระบบสัมบูรณนิยมทางการเมือง (absolutism), การปฏิรูปศาสนาซ้อน (Counter Reformation) และการฟื้นฟูโรมันคาทอลิก แต่ความนิยมของศิลปะบาโรกและสถาปัตยกรรมบาโรกมิได้จำกัดอยู่เพียงในบริเวณที่เป็นโรมันคาทอลิก แต่ยังเผยแพร่และเป็นที่นิยมในบริเวณที่เป็นโปรเตสแตนต์ด้วย
ภาพเขียนที่สำคัญในสมัยบาโรกเริ่มราวปี ค.ศ. 1600 จนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 17 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษ 18 ลักษณะของศิลปะแบบบาโรกเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยนาฏกรรม, สีสด และแสงที่จัดและเงามืด ซึ่งตรงกันข้ามกับศิลปะในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มักจะแสดงภาพของเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะเกิดขึ้น ศิลปะบาโรกจะแสดงวินาทีที่เป็นนาฏกรรมมากที่สุดหรือถ้าเป็นได้วินาทีที่เหตุการณ์เกิดขึ้น: ไมเคิล แอนเจโลศิลปินยุคเรอแนซ็องส์สูงสลักเดวิด ยืนวางท่านิ่งก่อนที่จะเข้าต่อสู้กับโกไลแอธ; แต่เดวิดของจัน โลเรนโซ แบร์นีนีในสมัยบาโรกเป็นเดวิดที่กำลังขว้างก้อนหินไปยังโกไลแอธ ศิลปะบาโรกเป็นศิลปะที่มีจุดประสงค์ในการกระตุ้นอารมณ์ผู้ดูแทนที่จะสร้างความสงบทางเหตุผลเช่นในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ในบรรดาจิตรกรเอกของยุคบาโรกก็ได้แก่การาวัจโจ, แรมบรังด์, ปีเตอร์ พอล รูเบนส์, เดียโก เบลัซเกซ, นีกอลา ปูแซ็ง และโยฮันส์ เวร์เมร์ การาวัจโจมาจากศิลปินเรอแนซ็องส์สูงที่มาใช้ความเป็นจริงในการเขียนตัวแบบและเขียนจากคนจริงและใช้แสงบนตัวแบบบนฉากหลังที่มืด ที่ปูทางไปสู่การเขียนภาพแบบใหม่ จิตรกรรมแบบบาโรกมักจะสร้างความเป็นนาฏกรรมของภาพด้วยการใช้แสงที่ตัดกันเช่นในงานของแรมบรังด์, โยฮันส์ เวร์เมร์ และฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์ ส่วนแอนโทนี แวน ไดค์ ก็เป็นผู้สร้างวิธีการเขียนภาพเหมือนที่มีอิทธิพลโดยเฉพาะในอังกฤษ
ความมั่งคั่งของฮอลแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทำให้เกิดการเขียนภาพกันเป็นจำนวนมากที่เป็นภาพเขียนในหัวข้อที่เกี่ยวกับภาพชีวิตประจำวัน, ภูมิทัศน์, ภาพนิ่ง, ภาพเหมือน หรือ จิตรกรรมประวัติศาสตร์ มาตรฐานการเขียนก็สูงขึ้นและจิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์กลายมาเป็นพื้นฐานที่มีอิทธิพลต่อมมาจนกระทั่งถึงยุคสมัยใหม่นิยม
Baroque painting
วินเชนโซ จุสตีนีอานี
มาร์เกเซ วินเชนโซ จุสตีนีอานี (; 13 กันยายน ค.ศ. 1564 - 27 ธันวาคม ค.ศ. 1637) เป็นนายธนาคารและนักสะสมศิลปะคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 จุสตีนีอานีมีชื่อเสียงในปัจจุบันจากงานสะสมศิลปะที่พาลัซโซจุสตีนีอานี ใกล้ตึกแพนเทียนในกรุงโรมและที่ปาลัซโซของครอบครัวที่บัสซาโนโดยวินเชนโซและพี่ชายเบนเนเดตโต และในการเป็นผู้อุปถัมภ์การาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญ
วินเช็นโซ จุสติเนียนิ
มัดหมี่
มัดหมี่ เป็นกรรมวิธีการทอผ้าแบบหนึ่ง ที่อาศัยการย้อมเส้นด้ายก่อนการทอ ทั้งที่ย้อมเฉพาะด้ายพุ่งและย้อมด้ายยืน เพื่อให้เมื่อทอผ้าออกม้าเป็นผืนแล้ว เกิดเป็นลวดลายและสีสันตามที่ต้องการ เดิมนั้นนิยมใช้เส้นไหม แต่ปัจจุบันพบการมัดหมี่ทั้งเส้นไหม ฝ้าย และเส้นใยสังเคราะห์
คำว่า "มัดหมี่" มาจากกรรมวิธีการ "มัด" เส้นด้ายเป็นกลุ่ม ๆ ก่อนการย้อมสี ส่วน "หมี่" นั้น หมายถึงเส้นด้าย การมัดหมี่ใช้ขั้นตอนยุ่งยาก ตั้งแต่การเตรียมเส้นด้าย และมัดเพื่อย้อมสีเป็นช่วงๆ กระทั่งได้สีที่ต้องการครบถ้วน ซึ่งต้องย้อมหลายครั้งด้วยกัน ในภาคเหนือนิยมเรียกว่า มัดก่าน ในต่างประเทศนิยมใช้คำว่า ikat ซึ่งเป็นคำศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย-มลายู
อาจมีความสับสนระหว่างคำว่า มัดหมี่ และ มัดย้อม ซึ่งพบได้มากในปัจจุบัน กล่าวคือ มัดหมี่ นั้นเป็นการมัดเส้นด้ายเพื่อนำมาใช้ทอ มีหลากสี และมีลวดลายที่ละเอียด ส่วน มัดย้อม นั้น เป็นการนำผ้าสำเร็จมามัดแล้วย้อมสี (มักจะย้อมครั้งเดียว สีเดียว) มีลวดลายขนาดใหญ่ ไม่เน้นลักษณะของลวดลายให้ชัดเจนนัก
ผ้ามัดหมี่พบได้ในหลายภูมิภาคในทวีปเอเชีย (อินเดีย จีน ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย ไทย ลาว เป็นต้น) และอเมริกาใต้ (อาร์เจนตินา, เม็กซิโก, กัวเตมาลา เป็นต้น) แต่ชาวตะวันตกมักรู้จักผ้ามัดหมี่ของมลายู-อินโดนีเซีย และเรียก "ikat" ตามไปด้วย
ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทย.
ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทยพบได้มากในภาคอีสาน โดยการมัดเป็นลวดลาย เช่น ลายนาค ลายโคม สัตว์ ดอกไม้ ใบไม้ ฯลฯ โดยนิยมมัดเฉพาะเส้นพุ่ง อย่างไรก็ตาม ในหมู่ช่างทอแถบอีสานใต้ เช่น จังหวัดสุรินทร์ มีการทอผ้าที่มัดทั้งด้ายยืนและด้ายพุ่ง เกิดเป็นลายตาราง หรือกากบาท
ผ้าจากการมัดหมี่ อาจทอด้วยกรรมวิธีการทอสองตะกอตามปกติ หรือทอสามตะกอ เพื่อให้ได้ลวดลายในเนื้อผ้าที่ละเอียดเพิ่มขึ้นก็ได้
พระเจ้ามกจง
ทรงขึ้นครองราชย์สืบต่อจาก พระเจ้าซองจง ในปี ค.ศ. 997 (พ.ศ. 1540) ทรงพระนามว่า พระเจ้ามกจง (ค.ศ. 997 - 1009)
ในรัชกาลนี้ พระพันปีของพระเจ้ามกจง และชายชู้ของพระนาง คือ "คิม จี ยาง" ได้พยายามโค่นราชบัลลังก์ แต่ไม่สำเร็จเพราะแผนการรั่วไหลเสียก่อน ทั้งสองถูกเนรเทศไปยัง เมืองชุงจู แต่ได้มีนายพลผู้หนึ่งชื่อ "กัง โจ" (Gang Jo) ได้สังหารคิมจียางและพระพันปีตายก่อนออกเดินทาง
พระเจ้ามกจงทรงสวรรคตในปี ค.ศ. 1009 (พ.ศ. 1552) หลังจากครองราชย์ได้เพียง 12 ปี พระชนม์เพียง 29 พรรษา ส่วนผู้ที่ครองราชย์สืบต่อมาคือพระญาติของพระองค์ซึ่งก็คือพระเจ้าฮยอนจง
พระราชสุสานของพระองค์มีชื่อว่า "กงนึง" (Gongneung) แต่ปัจจุบันนี้พระราชสุสานได้หายสาบสูญไปแล้ว
พระเจ้าฮย็องจงแห่งโครยอ
พระเจ้าฮย็องจงแห่งโครยอ (ค.ศ. 992 - ค.ศ. 1031) พระมหากษัตริย์ องค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1009 - ค.ศ. 1031) พระนามเดิมว่า เจ้าชายวัง ซุน (왕순, 王詢) เป็นพระราชโอรสของพระนางฮอนจอง ตระกูลฮวางโบ แห่งเมืองฮวางจู (헌정왕후 황보씨, 獻貞王后) อดีตองค์ราชินีของพระเจ้าคยองจง กับพระราชสวามีใหม่ของพระนางคือเจ้าชายวัง อุก แห่งเมืองคยองจู (왕욱, 王郁) ภายหลังเจ้าชายวังซุนได้รับอิสริยยศเป็น องค์ชายแทยาง (대량원군, 大良院君) เล่าว่าครั้งทรงพระครรภ์พระนางฮอนจองมีนิมิตว่าพระองค์ได้ขึ้นไปบนยอดเขาสูง แล้วเห็นคลื่นสาดซัดไล่ลงมาจากเขา และคลื่นน้ำนั้นได้กลายเป็นทะเลสีเงินแทน จากบันทึกในยุคสามอาณาจักรเล่าว่า พระราชินีมุนมยอง พระมเหสีของพระเจ้ามูยอลแห่งซิลลาก็ทรงนิมิตเช่นเดียวกัน พระนางได้ให้กำเนิดพระเจ้ามุนมูผู้รวบรวมสามอาณาจักร และพระเจ้าฮย็องจงก็ทรงเป็นกษัตริย์ที่สามารถรวบรวมดินแดนทางเหนือของโครยอกลับคืนมาได้สำเร็จ
พระเจ้าฮย็องจงเมื่อครองราชย์แล้วก็แต่งตั้งพระราชบิดาเจ้าชายวัง อุก เป็น พระเจ้าอานจง (안종, 安宗) พระเจ้าฮย็องจงนั้นทรงตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของขุนนางกลุ่มซิลลาในค.ศ. 1010 พระราชาเหลียวเซิ่งจง (遼聖宗) เห็นทางโครยอกำลังวุ่นวายกับการแก่งแย่งอำนาจ จึงฉวยโอกาสส่งทัพมารุกราน โดยพระราชาเซิ่งจงนำทัพมาด้วยพระองค์เอง คังโจนำทัพโครยอออกไปต้านแต่พ่ายแพ้และถูกจับ พระราชาเซิ่งจงบังคับให้คังโจยอมโค้งคำนับพระองค์ ซึ่งคังโจไม่ยอม จึงถูกสังหาร ณ ที่นั่น
ทัพคิตันเข้าล้อมเมืองเปียงยาง ข่าวการเสียชีวิตของคังโจทำให้ราชสำนักตื่นตระหนกและเรียกร้องให้ยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข แต่พระเจ้าฮย็องจงทรงพระทัยเย็นและมีพระราชโองการให้จัดตั้งกองทัพไปต้านทัพเหลียว และพระเจ้าฮย็องจงทรงลี้ภัยไปทางตอนใต้ พระราชาเซิ่งจงทรงนำทัพบุกถึงแคซอง เผาทำลายเมืองจนย่อยยับ พระราชาเซิ่งจงนำทัพคิตันตามจับตัวพระเจ้าฮย็องจงที่ทรงลี้ภัยไปทางใต้ แต่พระนางชอนชูได้นำทหารมาช่วยเหลือพระเจ้าฮย็องจงลี้ภัยไปชุงจู แต่พระนางชุงจูได้ขับไล่พระเจ้าฮย็องจงไปจากชุงจูเนื่องจากเกรงว่าทัพคิตันจะมาทำลายวังชุงจู พอทัพคิตันมาถึงชุงจูพระนางชุงจูได้นำทัพคิตันไปจับพระเจ้าฮย็องจง แต่พระนางชอนชูมาช่วยไว้พร้อมทั้งสังหารพระนางชุงจูและทัพคิตัน พระนางชอนชูได้พาพระเจ้าฮย็องจงไปลี้ภัยที่เมืองคยองจู คิมอึนบูได้ออกมาต้อนรับและถวายบุตรสาวของตนให้เป็นชายาของพระเจ้าฮย็องจง พระเจ้าฮย็องจงจึงทรงพยายามจะเจรจาสงบศึก แต่พระราชาเซิ่งจงทรงเรียกร้องมากเกินไป โดยโครยอจะต้องยกป้อมปราการหกแห่งทางเหนือให้คิตัน และพระเจ้าฮย็องจงต้องไปคารวะพระราชาเซิ่งจงที่เมืองเหลียวหยาง
เมื่อการเจรจาไม่เป็นผล ใช่ว่าฝ่ายอาณาจักรเหลียวจะได้รับชัยชนะ เพราะสายส่งเสบียงของอาณาจักรเหลียวมีสายเดียวและหากถูกตัดทัพเหลียวทั้งหมดจะต้องอดตายในโครยอ พระราชาเซิ่งจงจึงทรงตัดสินพระทัยถอนทัพกลับใน ค.ศ. 1014 ระหว่างเดินทางกลับฝ่ายโครยอได้โอกาสบุกเข้าโจมทีกองทัพเหลียวหลายครั้ง มีชาวเหลียวเสียชีวิตตอนถอยไปมากกว่าตอนบุกมาเสียอีก พระเจ้าฮย็องจงทรงย้ายราชสำนักกลับมาที่แคซอง ซึ่งบรรดาขุนนางก็ถกเถียงกันอย่างหนักว่าควรจะสวามิภักดิ์ราชวงศ์เหลียวหรือไม่ จึงทำให้พระนางชอนชูมาจัดการกับขุนนางที่คิดยอมแพ้
ในค.ศ. 1018 ทัพคิตันบุกเข้ามาอีกครั้งนำโดยเสี้ยวไป่หยา (蕭排押) แต่ทัพโครยอสามารถต้านทานไว้ได้และแม้เสี้ยวไป่หยาจะพยายามบุกมาให้ถึงแคซองแต่ก็การต่อต้านก็หนักขึ้น จนเสี้ยวไป่หยาตัดสินใจจะถอนทัพกลับแต่กลับไม่ได้เพราะทัพโครยอขวางอยู่ ระหว่างการถอยกลับนายพลคังกัมชาน (강감찬, 姜邯贊) นำทัพโครยอเข้ากำจัดทัพเหลียวที่อ่อนแอ มีชาวคิตันรอดชีวิตกลับไปน้อยมาก จึงเป็นการบุกเกาหลีครั้งสุดท้ายของราชวงศ์เหลียว ภายหลังอาณาจักรเหลียวของชาวคิตันก็ล่มสลายลง
หลังจากสงครามสงบลงพระเจ้าฮย็องจงได้แต่งตั้งบุตรสาวของคิมอึนบูมาเป็นองค์ราชินีทั้งสามพระองค์ และแต่งตั้งพระนางชอนชูเป็นพระพันปีและให้พระนางซอนจองพระมเหสีพระเจ้ามกจงมาอยู่ในวัง ในปี ค.ศ. 1029 พระนางชอนชูได้สวรรคต
พระเจ้าฮย็องจงเสด็จสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1031 รวมพระชนมายุได้ 39 พรรษา
นักบุญไซมอนซีลลอท
พระเจ้าควางแฮกุน
อุมาพร บัวพึ่ง
อุมาพร บัวพึ่ง (28 สิงหาคม พ.ศ. 2497 - ) นักร้องแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ประจำปี พ.ศ. 2524 และเสาอากาศทองคำพระราชทาน ประจำปี พ.ศ. 2520 และรางวัลพระพิฆเนศทอง ประจำปี พ.ศ. 2560 ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เธอเป็นที่รู้จักจนปัจจุบันนี้คือเพลง "หนึ่งหญิงสองชาย" ของจงรัก จันทร์คณา ที่ร้องแก้กับเพลง" หนึ่งใจสองรัก " โดยชรัมภ์ เทพชัย
อุมาพร บัวพึ่ง เริ่มเป็นที่รู้จักการการประกวดร้องเพลงในรายการโทรทัศน์ "คนดังพาเลซ" ของ ยิ่งยง สะเด็ดยาด (ทวิชย์ โปสินธุ์) ทางไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อ พ.ศ. 2514
มีงานร้องเพลงตามงานคอนเสิร์ตและงานโชว์ตัวต่างๆ และร้องประจำทุกคืนวันเสาร์ที่โรงแรมนิรันดร์แกรนด์ นอกจากนี้เธอยังเป็นครูสอนร้องเพลงอีกด้วย ในปัจจุบัน ยังมีผลงานรับเชิญตามคอนเสิร์ตต่าง ๆ โดยมักจะได้ร่วมงานกับ ชรัมภ์ เทพชัย , ฎากร เทพทอง , พรหมเทพ เทพรัตน์ ในนามของคณะ สุเทพโชว์จูเนียร์ อยู่เสมอ
คยูจังกัก
คยูจังกัก  เป็นหอสมุดหลวงของ ราชวงศ์โชซ็อน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1776 ตามพระบัญชาของ พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน ซึ่งเวลานั้นตั้งอยู่ในบริเวณ พระราชวังชังด็อกกุง ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อหอสมุดแห่งชาติคยูจังกัก หรือหอจดหมายเหตุคยูจังกัก ได้รับการดูแลโดยสถาบันคยูจังกักเพื่อการศึกษาภาษาเกาหลีที่ มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ตั้งอยู่ในแขวงชินลิม เขตควันอัก กรุงโซล ทำหน้าที่เป็นคลังเก็บบันทึกประวัติศาสตร์เกาหลีที่สำคัญและเป็นศูนย์กลางสำหรับการวิจัยและตีพิมพ์วารสารประจำปีชื่อ คยูจังกัก
ลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน
ลีซาน จอมบัลลังก์แผ่นดิน  ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม Lee San,Wind of the Palace เป็นละครประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ปี 2550 นำแสดงโดย อี ซอ-จิน และ ฮัน จี-มิน ออกอากาศทาง เอ็มบีซี ตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2550 ถึง 16 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ในวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21:55 น. ซีรีส์นี้กำกับโดย อี บย็อง ฮุน ผู้สร้างซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ได้รับรางวัล แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง
อี ซอ-จิน และ ฮัน จี-มิน ได้รับการยอมรับจากการแสดงของพวกเขาที่งาน MBC Drama Awards
ป้อมฮวาซ็อง
ป้อมฮวาซ็อง  ตั้งอยู่ที่เมืองซูว็อน ทางตอนใต้ของกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ สร้างขึ้นในช่วง ค.ศ. 1794–1796 โดยพระเจ้าช็องโจ พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 22 แห่งราชอาณาจักรโชซ็อน เพื่อใช้เป็นที่ประทับและเป็นที่ฝังพระศพของเจ้าชายรัชทายาทชังฮ็อน (เจ้าชายซาโด) ที่ถูกพระอัยกาของพระองค์ (พระเจ้าย็องโจ) ลงโทษโดยการขังองค์ชายไว้ในถังข้าวและให้อดข้าวอดน้ำ พอผ่านไป 7 วันจึงสิ้นพระชนม์ภายในถังข้าว
ป้อมฮวาซ็องได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 21 เมื่อ พ.ศ. 2528 ที่เมืองเนเปิลส์ ประเทศอิตาลี โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
ป้อมฮวาซ็องสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1794 ถึง 1796 ด้วยพระราชดำริของพระเจ้าช็องโจที่จะย้ายเมืองหลวงจากฮันยัง (กรุงโซลในปัจจุบัน) มายังเมืองซูว็อน จึงโปรดให้ ช็อง ยัก-ย็อง ขุนนางผู้นำกลุ่มปฏิรูปชิลฮัก ทำการออกแบบป้อมปราการเป็นกำแพงเมือง โอบล้อมตัวเมืองซูว็อนขึ้น
การก่อสร้างป้อมฮวาซ็องนี้ ได้มีการใช้ระบบการจ้างแรงงานก่อสร้างแทนการเกณฑ์แรงงานอย่างที่เคยใช้เป็นครั้งแรกในเกาหลี รวมถึงมีการใช้วัสดุที่ทันสมัยในสมัยนั้นอย่าง อิฐดินเผา หินแกรนิต เป็นต้น ทั้งยังมีการสร้างหอรบและปราการชนิดต่าง ๆ เพื่อใช้ปกป้องเมืองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในเกาหลีอีกด้วย โดยราชสำนักโชซอนใช้งบประมาณทั้งสิ้นกว่า 873,517 นยัง แบ่งเป็นค่าวัสดุก่อสร้างประมาณ 320,000 นยัง และค่าจ้างประมาณ 280,000 นยัง และข้าวสารกว่า 1,500 กระสอบเป็นค่าใช้จ่ายในการก่อสร้าง
ทั้งยังให้มีการเขียนบันทึกการสร้างป้อมอย่างละเอียด ลงรายละเอียดถึงวัสดุก่อสร้าง จำนวน แรงงาน จนถึงแผนผังและขนาดสัดส่วนต่าง ๆ ชื่อว่า "Hwaseong Seongyeok Uigwe" เผยแพร่ในปี 1801
โครงสร้างป้อมปราการ.
กำแพงป้อมฮวาซ็อง ก่อสร้างขึ้นจากหินแกรนิตและอิฐดินเผา มีความยาวทั้งสิ้น 5.74 กิโลเมตร สูงระหว่าง 4-6 เมตร ทอดผ่านที่ราบ แม่น้ำซูว็อนซ็อน และภูเขาพัลดัลซัน โอบล้อมพื้นที่ตัวเมืองเก่าซูวอนขนาด 1.3 ตารางกิโลเมตร บนกำแพงมีใบสอสูง 1.2 เมตร มีเชิงเทินบนกำแพงตลอดแนว
ประตูใหญ่.
ป้อมฮวาซอง มีประตูใหญ่ 4 ประตู ตั้งอยู่ในทิศทั้ง 4 ทิศ สร้างด้วยหินแกรนิต โดยประตูเหนือและประตูใต้จะมีขนาดใหญ่ เหนือประตูหลักมีอาคารไม้ 2 ชั้น สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พักทหารและสังเกตการณ์ ด้านหน้าประตูจะมีเชิงเทินอิฐยื่นออกจากตัวประตูเพื่อเสริมการป้องกัน เรียกว่า "อ็องซ็อง" และมีประตูรองตรงกับช่องประตูหลัก ส่วนประตูตะวันออกและตะวันตกจะมีขนาดย่อมกว่า พร้อมกับมีอาคารไม้ชั้นเดียว และเชิงเทินยื่นออกมาล้อมช่องประตู แต่เปิดทางเข้าขนาดเล็กไว้ต้านข้างแทน
ประตูเล็ก.
ประตูเล็กหรือประตูลับ (암문) มีทั้งหมด 5 ประตู สร้างขึ้นระหว่างกำแพง เพื่อใช้เป็นทางสัญจรของประชาชน และขนส่งเสบียงอาวุธขณะมีสงคราม โดยจะสามารถถมดินด้านหลังประตูเพื่ออุดทางเข้าออกได้ขณะถูกข้าศึกล้อม
ประตูน้ำ.
ประตูน้ำ (수문) มี 2 ประตู เป็นปราการที่สร้างคร่อมบนแม่น้ำซูวอนช็อน ใช้เพื่อป้องกันข้าศึกที่โจมตีทางแม่น้ำในขณะที่ยังคงปล่อยให้น้ำไหลเข้าเมือง และภายในใช้เป็นสะพานได้
หอคอยสังเกตการณ์.
หอคอยสังเกตการณ์ (공심돈) มีทั้งหมด 3 หอ เป็นหอคอยที่ถูกสร้างขึ้นในเกาหลีครั้งแรกที่ป้อมฮวาซอง
ป้อมปืน.
ป้อมปืน (포루) เขียนด้วยอักษรฮันจาได้ว่า 砲樓 เป็นป้อมก่ออิฐยื่นออกจากกำแพง มีความสูง 3 ชั้นจากพื้นดิน สร้างขึ้นเพื่อใช้ยิงปืนสกัดข้าศึกที่โจมตีกำแพง ด้านบนมีหลังคาไม้ หร้อมหน้าต่างเจาะช่องธนูปิดระหว่างใบสอ โดยป้อมปืนจะใช้อักษรฮันกึลแบบเดียวกับแท่นรักษาการณ์ (포루) มีทั้งสิ้น 5 ป้อม
แท่นรักษาการณ์.
แท่นรักษาการณ์ (포루) เขียนด้วยอักษรฮันจาได้ว่า 鋪樓 เป็นเชิงเทินหอรบที่สร้างยื่นออกจากกำแพง ด้านบนตั้งศาลาไม้ยกพื้น มีทั้งแบบติดตั้งหน้าต่างและเปิดโล่ง สร้างขึ้นเพื่อใช้เฝ้ายามและเป็นแท่นยิงธนูสกัดข้าศึก โดยแท่นรักษาการณ์จะใช้อักษรฮันกึลร่วมกับป้อมปืน (포루) มีทั้งสิ้น 5 แท่น
หอรบ.
หอรบ (치) เป็นเชิงเทินขนาดเล็กยื่นออกจากกำแพง ก่อด้วยหินแกรนิตเจาะช่องยิง สร้างขึ้นเพื่อใช้เสริมการป้องกันกำแพงและสนับสนุนปราการอื่น มีทั้งสิ้น 10 หอรบ
หอรบติดตั้งปืนใหญ่.
หอรบติดตั้งปืนใหญ่ (적대) มี 4 หอ เป็นหอรบขนาดใหญ่สร้างด้วยหินแกรนิต ก่อเชิงเทินอิฐสีดำ ติดตั้งปืนใหญ่ 1 กระบอก สร้างขึ้นขนาบข้างประตูใหญ่ทิศเหนือและใต้ เพื่อเสริมการป้องกันประตู
ศาลาบัญชาการ.
ศาลาบัญชาการ (장대) มี 2 จุด ตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันออกและตะวันตก เป็นศูนย์บัญชาการของแม่ทัพ ที่ฝึกซ้อมทหาร และที่พักทหาร
ศาลา.
ศาลา (각루) มี 4 จุด ตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ 4 ทิศ ใช้เป็นที่สังเกตการณ์และที่พักทหาร หากถูกปิดล้อมเมืองสามารถใช้เป็นหอบัญชาการย่อยได้
แท่นธนู.
แท่นธนู (노대) มี 2 แท่น ใช้เป็นแท่นยิงธนูเพื่อสนับสนุนการป้องกันบริเวณจุดสำคัญ
หอสัญญาณควัน.
หอสัญญาณควัน (봉돈) มีเพียง 1 หอ เป็นหอส่งสัญญาณในระบบเครือข่ายป้อมปราการของเกาหลี ใช้ส่งสัญญาณระหว่างเมืองและป้อมต่างๆ เพื่อแจ้งข่าวภัยพิบัติหรือสงคราม
ปราการบนกำแพง.
ป้อมฮวาซอง มีสิ่งก่อสร้างบนกำแพง 48 สิ่ง เป็นประตูใหญ่ ประตูเล็ก ประตูน้ำ หอรบต่างๆ เรียงตามลำดับแบบตามเข็มนาฬิกาเริ่มจากประตูทิศใต้ได้ดังนี้
นัมดงจ็อกแด.
นัมดงจ็อกแด (남동적대) เป็นหอรบติดตั้งปืนใหญ่ สร้างยื่นออกจากกำแพงทางทิศตะวันออกของประตูพัลดัลมุน สร้างขึ้นเพื่อเสริมการคุ้มกันประตูพัลดัลมุน
ประตูพัลดัลมุน.
พัลดัลมุน (팔달문) เป็นประตูใหญ่ทางทิศใต้ของป้อมฮวาซอง ตัวประตูก่อขึ้นจากหินแกรนิตเหนือประตูเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ด้านหน้าโอบล้อมด้วยกำแพงม่าน (อ็องซ็อง) เป็นเชิงเทินก่อด้วยอิฐสีดำ ใช้สำหรับเสริมการป้องกันประตู มีช่องประตูเล็กด้านหน้าพร้อมศาลาไม้ด้านบน