pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อถึงสมัยของ ทาร์-อัลดาริออน กษัตริย์นักเดินเรือแห่งนูเมนอร์ ชาวนูเมนอร์ได้เดินทางมาบุกเบิกดินแดนบนมิดเดิลเอิร์ธ โดยสร้างท่าเรือที่ปากแม่น้ำเกรย์ฟลัด แล้วแผ้วถางผืนป่าในเขตเอเน็ดไวธ์ (Enedwaith) เรื่อยขึ้นไปจนถึงปากแม่น้ำฮอร์เวล แล้วตั้งเมืองขึ้นชื่อว่า เมือง"ธาร์บัด" (เมืองนี้เมื่อถึงยุคที่สามได้กลายเป็นเมืองร้าง) ทำให้ผืนป่าเอเน็ดไวธ์กลายเป็นที่ราบกว้างใหญ่ดังที่ปรากฏในยุคที่สาม คงเหลือเขตป่าเพียงเล็กน้อยอันเป็นที่อยู่อาศัยของชาวดันแลนด์
ตอนกลางของแผ่นดินเอเรียดอร์ ถูกบุกเบิกโดยชาวฮอบบิทนักผจญภัยสองคน และต่อมาได้กลายเป็นอาณาจักรไชร์
มีถนนสายสำคัญตัดผ่านกลางเอเรียดอร์สองสาย ได้แก่
อุลโม
อุลโม ( จาก ภาษาวาลาริน Ulubôz, Ullubôz หรือ Ulumō) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ทรงเป็นหนึ่งในเทพวาลาร์ผู้ทรงเป็นเจ้าแห่งสมุทร เทพองค์นี้หากเปรียบเทียบกับเทพนิยายก็จะมีสถานะเทียบเท่ากับเทพโพไซดอนของเทพนิยายกรีก และเทพเนปจูนของเทพนิยายโรมัน
เทพอุลโมทรงอยู่อย่างสันโดษใต้น้ำ-พื้นพิภพ มิได้อาศัยอยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานาน ตัวพระองค์เองมิได้ชื่นชอบการเดินบนพื้นโลกมากนัก และน้อยนักที่จะสวมอาภรณ์ตามมาตรฐานของเหล่าวาลาร์องค์อื่น
เทพอุลโมทรงรักใคร่ทั้งชาวเอลดาร์ (เอลฟ์) และเอไดน์ (มนุษย์) มิเคยทอดทิ้งพวกเขาเลยแม้แต่ในยามที่พวกเขาต้องตกอยู่ใต้ความพิโรธของเหล่าวาลาร์ เทพอุลโมทรงเครื่องบรรเลงดนตรีอันยิ่งใหญ่จากแตรเขาสัตว์ ชื่อว่าอุลุมูรี (Ulumúri) ประดิษฐ์ขึ้นมาจากเปลือกหอยสีขาว และผู้ซึ่งได้สดับดนตรีนี้ยังคงได้ยินกังวาลอยู่ในหัวใจชั่วนิรันดร์ แล้วจะโหยหาท้องทะเลจนไม่อาจจากไป แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเทพอุลโมจะตรัสแก่ผู้อาศัยในโลกด้วยสุรเสียงซึ่งได้ยินเป็นเพียงแค่เสียงของสายน้ำ
ด้วยเหตุที่ว่าสิ่งที่เกี่ยวกับน้ำทั้งหมดต่างอยู่ในอำนาจปกครองของท่าน เหล่าพรายจึงกล่าวกันว่าจิตวิญญาณของเทพอุลโมนั้นไหลอยู่ในเส้นเลือดแห่งพื้นพิภพ ดังนั้นข่าวต่างๆ เกี่ยวกับความเดือดเนื้อร้อนใจและความทุกข์เข็ญของโลกจึงมาถึงเทพอุลโมได้แม้ในก้นบึ้งของมหาสมุทร ซึ่งอาจจะแม้แต่เทพมานเวเองยังมิอาจทรงรับรู้ถึงได้
ธงต่างๆ ของประเทศซิมบับเว
ธงต่างๆ ในประเทศซิมบับเว
พิธีถวายเครื่องราชสักการะ และจุดเทียนชัยถวายพระพร
เปี๊ยก ดีเจสยาม
เปี๊ยก ดีเจสยาม หรือมีชื่อจริงว่า ธนโชติ เพียรเสมา เกิดเมื่อปี 2516 เป็นเจ้าของร้านดีเจสยาม ที่สืบทอดธุรกิจครอบครัว โดยช่วงแรกเริ่มจากแผงเทปเล็กๆ หน้าบริเวณที่ปัจจุบันเป็นร้านโดนัท ต่อมาได้ย้ายมาใกล้เซ็นเตอร์พ้อยท์ เปี๊ยกยังเป็นผู้ดูแลค่ายกุนซือ มิวสิกคลับ (Gunzue Music Club) อีกด้วย
ด้วยบุคลิกที่เฮฮาโผงผาง จึงทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังกับลูกค้าที่แวะเวียนผ่านมา เขายังได้ออกมาทางสื่อต่าง ๆ ไม่ว่าจะรายการวิทยุ รายการโทรทัศน์ รวมถึงได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง รักแห่งสยาม สถานีวิทยุ Hot Wave กับเชิญไปร่วมจัดรายการในห้องส่งมาแล้ว และทางแฟตเรดิโอก็ทำกิจกรรมร่วมกับทางร้านมาตลอด
นอกจากนี้เมื่อมีการออกอัลบั้มใหม่ๆ ออก เช่นวงบอดี้สแลมก็มีการวงเปิดมินิคอนเสิร์ตหน้าร้านพร้อมแจกลายเซ็นดึงวัยรุ่นที่มาได้
โรงเรียนพ่อมดแม่มดฮอกวอตส์
ซิเรียส แบล็ค
ธงชาติสาธารณรัฐแอฟริกาใต้
จิบะ มาโมรุ
จิบะ มาโมรุ  หรือ หน้ากากทักซิโด้  เป็นละครตัวหลักหลักของมังงะเรื่อง "เซเลอร์มูน" ที่สร้างโดย นาโอโกะ ทาเคอุชิ เขาปลอมตัวมาเพื่อที่จะช่วยเหลือเหล่าอัศวินเซเลอร์จากพวกศัตรูวายร้าย และเป็นคนรักของสึคิโนะ อุซางิ
ปรากฏตัวครั้งแรก : ตอนที่ 1
วันเกิด : 3 สิงหาคม
ของกินที่ชอบ : ช็อกโกแล็ต
สีที่ชอบ : สีดำ
ครอบครัว : พ่อแม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์
การศึกษา : มหาวิทยาลัย J
ความสามารถพิเศษ : ปีนเขา
ความฝันในอนาคต : แพทย์
หน้ากากทักซิโด.
ปรากฏในภาคคนแสดงละครโทรทัศน์
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 5 "(พลังระเบิดควันทักซิโด้ )"
ปรากฏในอนิเมะภาคคริสตัล "(พลังแสงระเบิดทักซิโด้ (ภาค2) / ทักซิโด้พลังแสงระเบิดทำลายล้าง (ภาค 3))"
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 10 "(พลังชมพูทักซิโด้)"
ดวงกมล ลิ่มเจริญ
ดวงกมล ลิ่มเจริญ (24 สิงหาคม พ.ศ. 2507 - 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546) อดีตผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ เป็นผู้บุกเบิกการสร้างภาพยนตร์ไทยที่ประสบความสำเร็จในตลาดต่างประเทศ
ดวงกมล ลิ่มเจริญ เป็นพี่สาวของพรพิมล ลิ่มเจริญ นักวิจารณ์ภาพยนตร์และนักเขียนประจำหนังสือพิมพ์มติชน ดวงกมลจบการศึกษาคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาศิลปการละคร เมื่อ พ.ศ. 2528 จากนั้นทำงานในวงการโทรทัศน์ และร่วมก่อตั้งบริษัท เอ็กแซ็กท์ ในเครือแกรมมี่ และผลิตละครโทรทัศน์เมื่อ พ.ศ. 2535 เธอศึกษาต่อด้านการบริหารธุรกิจภาพยนตร์ จากยูซีแอลเอ เมื่อ พ.ศ. 2540
หลังศึกษาต่อ ดวงกมลดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปบริษัท แกรมมี่ฟิล์ม ผลิตภาพยนตร์ 2 เรื่องคือ รัก-ออกแบบไม่ได้ และกำแพง เป็นผู้ประสานงานการสร้างภาพยนตร์ "A Fighter's Blues" ของ หลิวเต๋อหัว และ "In the Mood for Love" ของ หว่อง คาไวที่เข้ามาถ่ายทำในประเทศไทย และลาออกมาตั้ง บริษัท ซีเนมาเซีย (Cinemasia) ร่วมกับ นนทรีย์ นิมิบุตร เมื่อ พ.ศ. 2543 และบริษัท ภาพยนตร์หรรษา เมื่อ พ.ศ. 2546
ดวงกมล ลิ่มเจริญ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด ด้วยวัยเพียง 39 ปี เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ก่อนเสียชีวิตไม่นาน เธอได้รับรางวัล Producer of the Year 2003 เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ในงานพบปะทางธุรกิจภาพยนตร์ CineAsia II
วิชัย ราชานนท์
นาวาอากาศเอก วิชัย ราชานนท์ เดิมใช้ชื่อว่า วิชัย ขัดโพธิ์ เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นคนหนึ่งที่ได้เหรียญทองแดงจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เคยได้เหรียญทองกีฬาซีเกมส์ด้วย ปัจจุบัน เป็นเจ้าของค่ายมวยราชานนท์ และเป็นผู้จัดการให้กับ เอฟ 16 ราชานนท์ ซึ่งเป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงเช่นกัน
วิชัยเกิดวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2511 ที่ ตำบลบ้านเม็ง อำเภอหนองเรือ จังหวัดขอนแก่น เป็นบุตรของนายเคลื่อน ขัดโพธ์ และนางสมัย ราชานนท์ เนื่องด้วยฐานะทางบ้านยากจน ประกอบกับพ่อเห็นว่าวิชัยมีสายเลือดนักสู้ ชอบกีฬาประเภทหมัด ๆ มวย ๆ จึงฝึกให้หัดมวยไทยเมื่อจบ ป.6 จากโรงเรียนบ้านเม็ง พ่อจึงฝากให้หัดมวยกับครูพเยาว์ หันจันทร์ และตระเวนชกตามเวทีแถวบ้าน จนนายวัฒนา กลัดอ่ำ ดึงตัวมาอยู่ร่วมค่ายในชื่อว่า "ชิงชัย ลูกอาทิตย์" พร้อมกับเรียนหนังสือไปด้วย แต่ฐานะทางบ้านก็ไม่ดีขึ้น ซ้ำพ่อถูกหลอกจากบริษัทค้าแรงงานไปต่างประเทศเสียเงินไปเป็นจำนวนมาก
เพราะเหตุนี้เองวิชัยที่กำลังเรียนใกล้จบชั้น ม.6 จากโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัยแล้วจึงมีความคิดที่จะหาเงินมาช่วยครอบครัว เมื่อจบชั้น ม.6 วิชัยจึงเข้าสมัครสอบที่โรงเรียนจ่าอากาศดอนเมือง ด้วยหวังว่าจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัวได้บ้าง และเขาก็สอบเข้าโรงเรียนจ่าอากาศได้ลำดับที่114 และหลังจากที่เรียนที่โรงเรียนจ่าอากาศ เขาก็ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนเตรียมทหาร ระยะเวลา3ปีหลังจากที่จบโรงเรียนเตรียมทหาร เขาก็ได้จบการศึกษาที่โรงเรียนนายเรืออากาศและก็ได้รับพระราชทานยศเป็น เรืออากาศตรี
วิชัยเคยชกมวยสากลสมัครเล่นมาบ้างแล้วที่ขอนแก่น ได้มีโอกาสชกมวยสากลสมัครเล่นอีกเมื่อสโมสรโอสถสภาขาดนักมวยในรุ่นพินเวท ร.ท.ไฉน ผ่องสุภา หัวหน้าค่ายมวยศศิประภายิม ซึ่งทำมวยสากลสมัครเล่นให้กับสโมสรโอสถสภาด้วย ได้ให้วิชัยเข้าชกรายการมวยของกรุงเทพวิชัยแสดงผลงานได้อย่างดี คว้าเหรียญทองได้อย่างเหนือความคาดหมายเมื่อชนะ เมฆินทร์ สุมน แชมป์ประเทศไทยคนก่อนได้ ต่อมาวิชัยย้ายไปอยู่สโมสรทหารอากาศขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นในรายการต่าง ๆ เคยเข้าแข่งขันคัดเลือกเป็นตัวแทนเขต 4 และสามารถเอาชนะคะแนน ไรแมน บุญถม (ซึ่งต่อมาได้เป็นนักมวยเหรียญทองเอเชียนเกมส์ของไทย ในรุ่นเฟเธอร์เวท) ได้สำเร็จ เข้าแข่งขันกีฬาแห่งชาติ แต่ได้เพียงแค่เหรียญทองแแดงเมื่อไปแพ้ต่อ ลูกเขียด เมืองสุรินทร์ ในรอบชิงชนะเลิศ
วิชัยติดทีมชาติเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2530 ขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นคิงส์คัพ แล้วคว้าเหรียญทองมาครองได้สำเร็จ จึงได้ติดทีมชาติเป็นครั้งแรก ซึ่งผลงานในระดับทีมชาติของวิชัยผ่านศึกมาอย่างโชกโชน เคยชกที่เอเชียนเกมส์สองครั้งที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ในปี พ.ศ. 2533 และฮิโรชิมา ที่ญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2537 โดยทั้งสองครั้งวิชัยได้เพียงแค่เหรียญทองแดง ในปี พ.ศ. 2534 วิชัยเข้าแข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งแรกที่ฟิลิปปินส์ได้เหรียญทอง ซีเกมส์ พ.ศ. 2536 ที่สิงคโปร์ได้เหรียญเงิน และมาได้เหรียญทองอีกครั้งใน ซีเกมส์ พ.ศ. 2538 ที่เชียงใหม่
การชกในระดับกีฬาโอลิมปิกของวิชัยเริ่มต้นไม่ประสบความสำเร็จ โดยครั้งแรกที่มีโอกาสเข้าร่วมคือโอลิมปิกที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ในปี พ.ศ. 2531 ในรุ่นฟลายเวท รอบแรก แพ้ แอนดี อกอสโซ จากเปอร์โตริโก ตกรอบ เมื่อ 18 กันยายน ครั้งต่อมาที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน ในปี พ.ศ. 2535 ในรุ่นฟลายเวท รอบแรกแพ้ มาริโอ ลอช จากเยอรมนี เมื่อ 27 กรกฎาคม ซึ่งวิชัยโชคร้ายศีรษะแตก ถูกจับแพ้ไปทั้ง ๆ ที่ ทำคะแนนเหนือกว่า
ความผิดหวังในกีฬาโอลิมปิกตามมาด้วยการได้แค่เหรียญเงินในกีฬาซีเกมส์ ทำให้วิชัยเริ่มท้อ คิดจะเลิกชกมวยสมัครเล่น ในช่วงนั้นมีข่าวจะวิชัยจะหันมาชกมวยสากลอาชีพแต่ในที่สุดก็ได้ตัดสินใจชกในแบบมวยสมัครเล่นต่อไป เพราะใจยังรักการเป็นทหาร และในช่วงนี้เองที่วิชัยเปลี่ยนมาใช้นามสกุล "ราชานนท์" ของแม่ แทนนามสกุล "ขัดโพธิ์" ของพ่อ
ในโอลิมปิก ครั้งที่ 26 ที่เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2539 วิชัยได้เลื่อนขึ้นไปชกในรุ่นแบนตั้มเวท โดยผ่านรอบคัดเลือกได้ในการแข่งขันเลกสามที่ไทยเป็นเจ้าภาพ เส้นทางการชกในโอลิมปิกของ วิชัยคือ ขึ้นชกในรุ่นแบนตั้มเวท ประเดิมรอบแรก ชนะคะแนนเคบลาเด้ แลมเบิร์ต จากแคนาดา 12-2 , รอบสอง ชนะคะแนน บาเร็ต คาร์ลอส จากเวเนซุเอาลา 14-6, รอบก่อนรองชนะเลิศที่เป็นรอบชิงเหรียญทองแดงชนะคะแนน ไฮแคม นาฟิล จากโมร็อคโก 13-4 แต่ว่าในรอบรองชนะเลิศวิชัยแพ้คะแนน อิสต์วาน โควากซ์ จากฮังการี 7-12 ได้ครองเหรียญทองแดง (ซึ่งต่อมา อิสต์วาน โควากซ์ ได้ครองเหรียญทอง) ซึ่งการชกโอลิมปิกในครั้งนี้ ทางฝ่ายจัดการแข่งขัน ได้ขึ้นชื่อวิชัยว่า Vichairachanon Khadpo (วิชัยราชานนท์ ขัดโพธิ์) การคว้าเหรียญทองแดงครั้งนี้ของวิชัย ได้สร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ให้แก่วงการกีฬาของไทย โดยเป็นครั้งแรกที่นักกีฬาไทยสามารถครองเหรียญโอลิมปิกพร้อมกันถึง 2 คน (อีกคนหนึ่ง คือ สมรักษ์ คำสิงห์ ซึ่งเป็นนักกีฬารายแรกที่คว้าเหรียญทองโอลิมปิก) และทำให้วิชัยได้ติดยศ เรืออากาศตรี (ร.ต.) ตามที่ใฝ่ฝัน
ด้านชีวิตครอบครัว วิชัยไม่ประสบความสำเร็จมากนัก เคยแต่งงานครั้งหนึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2532 มีลูกสาว 1 คน แต่ด้วยภาระครอบครัวที่หนัก ต้องหาเลี้ยงพ่อแม่ และต้องเข้าค่ายซ้อมมวยครั้งละนาน ๆ ทำให้มีปัญหากับภรรยาจนต้องหย่าขาดกันไปในที่สุด
หลังแขวนนวมและการเมือง.
หลังจากนั้นวิชัยก็ได้แขวนนวมทันที เนื่องจากอายุมากแล้ว และได้แสดงละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 เรื่อง นายขนมต้ม โดยได้แสดงร่วมกับเพื่อนนักมวยอย่าง สมรักษ์ และอีกหลาย ๆ คน บทของวิชัยในเรื่องแสดงเป็นคนที่แอบชอบ กระถิน (อุษณีย์ รักกสิกร) อยู่ จากนั้น วิชัยได้เปิดร้านขายหมูกระทะตามเพื่อนนักมวยหลายคน ได้เป็นผู้บรรยายมวยสากลตามสถานีโทรทัศน์ต่าง ๆ รวมทั้งเป็นโค้ชและผู้ฝึกสอนด้วย
ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2544 วิชัยลงรับเลือกตั้งเป็น ส.ส. ที่ จังหวัดขอนแก่น อำเภอหนองเรือ บ้านเกิด สังกัดพรรคไทยรักไทย แต่ไมได้รับการเลือกตั้ง ในการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2548 วิชัยยังคงลงรับเลือกตั้งในพื้นที่เดิมอีก แต่ย้ายไปสังกัดพรรคชาติไทย ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้งอีก
และในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 วิชัยมีข่าวว่าอาจจะลงสมัครกับทางพรรคประชาธิปัตย์ แต่ที่สุดก็ได้สังกัดกับพรรคเพื่อแผ่นดิน ลงในพื้นที่เขต 5 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วย เขตดอนเมือง, เขตสายไหม และเขตบางเขน แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
กระทั่งวันอาทิตย์ที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 วิชัยได้เปิดตัวเป็นว่าที่ผู้สมัคร ส.ส. เขต 7 จังหวัดขอนแก่น ในสังกัด พรรคสร้างอนาคตไทย
The Letter จดหมายรัก
มอนเซอร์รัต
อุซางิน้อย
อุซางิน้อย  หรือ เซเลอร์มูนน้อย  เป็นตัวละครจาก "เซเลอร์มูน" สร้างโดย "นาโอโกะ ทาเกอูจิ" ปรากฏตัวครั้งแรกในมังงะตอนที่ 13: "บทสรุปและจุดเริ่มต้น - Petite Étrangere" (ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารนากาโยชิของญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536)
สีที่ชอบ : สีแดง, สีชมพู
ครอบครัว: เนโอควีนเซเรนิตี้,คิงเอ็นดิเมี่ยน,สึคิโนะ อุซางิ,จิบะ มาโมรุ,สึคิโนะ เคนจิ,สึคิโนะ อิคิคุโกะ,สึคิโนะ ชินโง
ของกินที่ชอบ:พุดดิ้ง
ของกินที่ไม่ชอบ:แครอท
วิชาที่ชอบ:ศิลปะ
วิชาที่ไม่ชอบ:ภาษา
สิ่งที่ชอบ:ม้าเพกาซัส
สิ่งที่ไม่ชอบ:อันธพาล,เสียงฟ้าร้อง,ฟ้าผ่า,งานบ้าน
งานอดิเรก:สะสมตุ๊กตากระต่าย,ทะเลาะกับอุซางิ
ความฝันในอนาคต:เป็นกุลสตรี
อายุ: 5 ขวบ/ภาคR 6-7ขวบ/ภาคS 8ขวบ/ภาคSuper s 9ขวบ/ภาคStars
ปรากฏตัวครั้งแรก:ในภาคR ตอนที่60
ปรากฏตัวครั้งแรก Sailor Moon R เป็นเด็กผู้หญิงชื่อ "อุซางิน้อย" ในตอนที่ 60 และแปลงร่างเป็น "เซเลอร์มูนน้อย" เมื่อตอนที่ 103
บทบาทของเธอเรียกได้ว่าโดดเด่นตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรก ในภาค R เธอคือคนที่พวกแบล็กมูนตามล่าและชักนำพวกนี้มายังโลกอดีตที่พวกเซเลอร์มูนอยู่
เธอป็นเพื่อนกับ โทโมเอะ โฮตารุ ซึ่งคือตัวละครสำคัญในภาค S (โทโมเอะ โฮตารุ เป็นร่างแฝงของเซเลอร์แซทเทิร์นและยังมีมิสเทรส 9 ซึ่งเป็นตัวละครระดับหัวหน้าฝ่ายตัวร้ายในภาคนี้แฝงร่างอยู่อีกคนหนึ่ง)
บทบาทด้านการต่อสู้ของเธอเริ่มโดดเด่นขึ้นในภาค SuperS เนื่องจากเป็นผู้กุมความลับเรื่องที่ซ่อนของเปกาซัสซึ่งเป็นตัวละครที่คณะละครสัตว์เดดมูน (ตัวร้ายในภาคนี้) ตามหาอยู่ ในภาคนี้เธอได้รับอาวุธใหม่เป็น "ระฆังดวงใจ" ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่จะใช้เรียก เปกาซัสมาช่วยได้ในยามคับขัน
เซเลอร์มูนน้อยเป็น 1 ในตัวละครที่ช่วยสร้างสีสันให้กับเรื่อง เซเลอร์มูน ถ้าขาดเธอไป เรื่องนี้อาจจะไม่สนุกอย่างที่เป็นอยู่ก็เป็นได้
แบล็คเลดี้.
(ปรากฏตัวในมังงะและอนิเมะคริสตัลตอนที่ 23 : ปฏิบัติการลับ
-Wiseman-) อุซางิน้อยถูกไวซ์แมน (หัวหน้าของกลุ่มเหล่าร้ายแบล็คมูน) หลอกใช้ จึงทำให้ร่างกายของอุซางิน้อยกลายเป็นร่างผู้ใหญ่ มีสัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยวสีดำกลับหัวที่หน้าผาก ชุดของเธอนั้นเป็นสีดำกับแดง และชื่อของเธอคือ "แบล็คเลดี้"
เซเลอร์มูนน้อย (Sailor Chibi-Moon).
ในมังงะและอนิเมะภาคคริสตัลมีเหตุการณ์ที่เซเลอร์พลูโตได้สละชีวิตตัวเองเพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าชายเดมานด์เข้ามาทำลายจักรวาลด้วย "คริสตัลสีเงิน" ทั้งสองชิ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ แบล็คเลดี้ก็อารมณ์เสียเมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรภาพของเธอกับเซเลอร์พลูโต การร้องไห้อย่างแสนเจ็บปวดของแบล็คเลดี้นั้น ทำให้คริสตัลสีเงินชิ้นที่ 3 ได้ทำลายมนต์สะกดของ "ไวซ์แมน" จึงเป็นผลให้เธอนั้นกลับคืนเป็นร่างเดิมและตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของ "เซเลอร์มูนน้อย"
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่ม 7 "(มนต์แห่งจันทรา จงสำแดงฤทธา ณ บัดนี้ )"
ปรากฏในอนิเมะคลาสิคภาค S
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเท่านั้น "(มนต์ปาฏิหาริย์ จงสำแดงฤทธิ์ ณ บัดนี้ )"
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่ม 12
ปรากฏในอนิเมะภาค SuperS
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่ม 17
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 7 "(พลังจันทราพิฆาต)"
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 7 "(พลังชมพูพิฆาต)"
ปรากฏในอนิเมะภาค S
คันจิแปลว่า "หัวใจจันทราสายรุ้ง 2 ดวง"
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 10 "(พลังจันทราสายรุ้ง)"
ปรากฏในอนิเมะคริสตัล "(พลังทวีคูณสายรุ้งหัวใจจันทรา)"
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนการ์ตูนเล่มที่ 12
ปรากฏในเดอะมูฟวี่ภาค SuperS "(ดาบแสงจันทร์พิชิตมาร)"
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 17
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 18
ธงชาติมอนเซอร์รัต
ตราแผ่นดินของมอนเซอร์รัต
แชมป์คลับ แชมป์ครับ
แชมป์คลับ แชมป์ครับ  (1 ธันวาคม 2550 - ปัจจุบัน) เป็นรายการวิทยุประเภทเล่าข่าวสารและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับผู้ฟังรายการ มีทั้งข่าวสารเกี่ยวกับสังคมเมืองไทยปัจจุบัน และยังเป็นการผสมผสานระหว่าง กีฬา และ บันเทิง ออกอากาศทุกคืนวันเสาร์ เวลา 20.30-22.30 น. ทางส.ทร. 106 FM MHz วิทยุครอบครัวข่าว
และที่ผ่านมาในรายการ ช่วง "Champ Close Up" (ช่วงที่แชมป์ พีรพล เลือก แขกรับเชิญ VIP &amp; Celebrity แต่คำถามมาจากแฟนๆชาวไทยทุกๆคน) โดยมีทั้งวงการบันเทิง กีฬามากมายหลายท่านที่เคยมาในรายการ แชมป์คลับ แชมป์ครับ
อัสตานา
อัสตานา  ซึ่งมีชื่อเดิมว่า อักโมลินสก์ , เซลีโนกราด , อักโมลา  และ นูร์-ซุลตัน  เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศคาซัคสถาน มีประชากร 577,300 คน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ จัดเป็นเมืองเขตการปกครองพิเศษ มีพื้นที่อยู่ในแคว้นอักโมลา ตั้งอยู่ริมแม่น้ำอีชิม มีสูงเหนือน้ำทะเล 347 เมตร (1,138 ฟุต) มีสถานที่ที่เป็นจุดสังเกตคือ หอคอยแบย์เตียเรียก
อัสตานาเป็นเมืองหลวงที่หนาวที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองจากอูลานบาตาร์ เมืองหลวงของประเทศมองโกเลีย
อัสตานามีความหนาแน่นประชากร 958 คน/ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 705,897 คน มีชาวคาซัค รัสเซีย ยูเครน ตาตาร์ และเยอรมัน 65.2%, 23.8%, 2.9%, 1.7%, 1.5% ตามลำดับ มีชนกลุ่มน้อยประมาณ 4.9% (ข้อมูล ค.ศ. 2010)
ค.ศ. 1999 อัสตานามีประชากร 281,000 คน เป็นชาวคาซัค 30% ชนชาติอื่น 70%
ค.ศ. 2007 อัสตานามีประชากรเพิ่มขึ้นเกินมากกว่า 600,000 คน และในอนาคต จะมีประชากรครบ 1 ล้านคนใน ค.ศ. 2030
การเมืองและรัฐบาลเป็นหลักเศรษฐกิจที่สำคัญของเมือง ซึ่งใช้รูปแบบเศรษฐกิจแบบพิเศษ ตั้งแต่การย้ายเมืองหลวง อัสตานาก็กลายเป็นหนึ่งในเมืองที่มีโครงการก่อสร้างดีที่สุด
การวางแผนเมือง.
เขตอัลมาเตอ.
เขตนี้ถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 โดยรัฐกฤษฎีกาของประธานาธิบดีคาซัคสถาน เขตอัลมาเตอมีพื้นที่ 21,054 เฮกตาร์ (52 025 เอเคอร์ หรือ 81.290 ตารางไมล์) ประชากร 321,400 คน ทั้งหมด 5 หมู่บ้าน
เขตเยซิล.
จัดตั้งขึ้นเมื่อ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2008 โดยพระราชกฤษฎีกาของประธานาธิบดีคาซัคสถาน พื้นที่ 31,179 เฮกตาร์ (77 045 เอเคอร์ หรือ 120.382 ตารางไมล์) ประชากร 180,000 คน
เขตซายาร์กา.
จัดตั้งขึ้นเมื่อ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 โดยพระราชกฤษฎีกาของประธานาธิบดีคาซัคสถาน พื้นที่ 19,202 เฮกตาร์ (47 449 เอเคอร์ หรือ 74.139 ตารางไมล์) ประชากร 296,364 คน
สถาปัตยกรรมส่วนใหญ่ซึ่งได้รับอิทธิพลจากสหภาพโซเวียตนั้น ถูกแทนที่ด้วยสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ไปทั่วเมือง ซึ่งประธานาธิบดีนาซาร์บายิฟก็ให้ความสนใจกับสิ่งนี้มากเป็นพิเศษ
ถนนสีเขียว.
ถนนสีเขียว ("the shining Path") เป็นถนนคนเดินทีสำคัญที่สุดในคาซัคสถาน
อัสตานาเป็นเมืองเจ้าภาพของกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2011
ท่าอากาศยานหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ และสายการบินหลักคือ แอร์ อัสตานา
รถไฟฟ้าใต้ดินนูร์-ซุลตัน อยู่ระหว่างการก่อสร้าง
สถานีรถไฟหลักคือ สถานีรถไฟนูร์-ซุลตัน-1 เชื่อมระหว่างเมืองสำคัญ เช่น อัสตานา–อัลมาเตอ นอกจากนี้ยังเชื่อมต่อกับต่างประเทศ เช่น รัสเซีย ยูเครน คีร์กีซสถาน อุซเบกิสถาน และจีน (อุรุมชี)
อัลมาเตอ
อัลมาเตอ  หรือ อัลมา-อาตา  และมีชื่อเดิมว่า เวียร์นืย  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศคาซัคสถาน โดยมีประชากรประมาณสองล้านคน คิดเป็นร้อยละ 11 ของประชากรทั้งประเทศ และมีประชากรมากกว่า 2.7 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในย่านชานเมืองตัลการ์ บอรัลได ออเตเกนบาตีร์ และย่านอื่น ๆ ที่ล้อมรอบนคร โดยนครเคยเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคและคาซัคสถานในช่วง ค.ศ. 1929 – 1997 ต่อมาใน ค.ศ. 1997 รัฐบาลได้ย้ายเมืองหลวงไปตั้งที่อัสตานา ทางภาคเหนือของประเทศ
อัลมาเตอยังคงเป็นศูนย์กลางพาณิชยกรรมและวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ ในฐานะนครที่มีความเป็นสากลและมีประชากรมากที่สุดของประเทศ นครตั้งอยู่ในเขตภูเขาทางภาคใต้ของประเทศ ใกล้กับชายแดนประเทศคีร์กีซสถานซึ่งอยู่บริเวณตีนเขาทรานส์ - อีลี อะลาตอ ที่ระดับความสูง 700 – 900 เมตร (2,300 – 3,000 ฟุต) ที่แห่งนั้น แม่น้ำอัลมาตินกาทั้งสายใหญ่และสายเล็กได้ไหลลงสู่ที่ราบลุ่ม
นครเป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายนครสร้างสรรค์ของยูเนสโกในสาขาดนตรีนับตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 นครยังเคยเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมนานาชาติด้านบริการสุขภาพพื้นฐานในปี 1978 ซึ่งในครั้งนั้น มีคำแถลงการณ์อัลมาอาตา ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของวงการสาธารณสุขโลก
อัลมาเตอเป็นนครที่ประชากรหลายเชื้อชาติมากที่สุดของประเทศ ใน ค.ศ. 2018 ชาติพันธุ์คาซัคมีอยู่ประมาณร้อยละ 60 ของประชากรทั้งนคร ซึ่งเพิ่มขึ้นจากเดิมที่ร้อยละ 22 นับตั้งแต่ประเทศได้รับเอกราช
กลุ่มชาติพันธ์ (2020):
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 คณะกรรมการสถิติแห่งชาติรายงานว่า อัลมาเตอมีประชากร 1,797,431 ซึ่งเพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 37 จากเมื่อปี 1999 ที่มีประชากร 1,129,400 คน และเพิ่มขึ้นร้อยละ 44 จากยุคสหภาพโซเวียตเมื่อปี 1989 ที่มีประชากร 1,071,900
เขตปริมณฑล.
เขตปริมณฑลของอัลมาเตอครอบคลุมพื้นที่นครและเมืองต่าง ๆ ได้แก่ Esik, Kaskelen, Talgar และ Kapchagay และยังครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขต Enbekshikazakh, Jambyl, Ile และ Talgar เขตปริมณฑลใช้เวลาเดินทางจากใจกลางนครไม่เกินหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
ลูบลิยานา
ลูบลิยานา  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศสโลวีเนีย ด้วยตำแหน่งที่ตั้งที่จัดได้ว่าเป็นศูนย์กลางของยุโรป ระหว่างเทือกเขาแอลป์, ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และที่ราบแพนโนเนียน ลูบลิยานาตั้งอยู่ใจกลางของประเทศสโลวีเนีย มีประชากร 286,745 คน (สำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2563) ปัจจุบันเป็นตัวแทนวัฒนธรรมประเพณี, เศรษฐกิจ, การเมือง และศูนย์กลางบริหารของประเทศสโลวีเนีย
สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4 (บางขุนพรหม)
ยูร์มาลา
ยูร์มาลา  เป็นเมืองในประเทศลัตเวีย ตั้งอยู่ใกล้กับกรุงรีกา เมืองหลวงของประเทศ คำว่า "ยูร์มาลา" ในภาษาลัตเวียมีความหมายว่า "ชายหาด"
เมืองยูร์มาลามีพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 55,400 คน ความหนาแน่นของประชากร 554 คนต่อตารางกิโลเมตร
ไฮไฟฟ์ (แก้ความกำกวม)
ไฮไฟฟ์ อาจหมายถึง
ธนโชติ เพียรเสมา
บรี (มิดเดิลเอิร์ธ)
บรี (Bree) เป็นชื่อเมืองหนึ่งในนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ซึ่งเชื่อว่าโทลคีนได้แรงบันดาลใจมาจากแคว้นบัคคิงแฮมเชอร์ ที่เขามักเดินทางไปเที่ยวบ่อย ๆ ระหว่างศึกษาอยู่ที่ออกซฟอร์ด
ในนิยาย บรี เป็นเมืองเอกของแคว้น บรีแลนด์ ซึ่งอยู่ถัดจากเขาสุสานและป่าดึกดำบรรพ์ออกมาทางตะวันออก เมืองนี้ตั้งอยู่บนชุมทางของถนนสายตะวันออก และถนนเหนือใต้ (หรือ กรีนเวย์) กึ่งกลางแผ่นดินเอเรียดอร์ มีชุมชนมนุษย์ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่มานานแล้ว และการที่เมืองนี้ตั้งอยู่บนชุมทาง จึงเป็นเมืองศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ มนุษย์ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่เป็นพวกที่ไม่ได้เดินทางไปสู่แผ่นดินเบเลริอันด์นับแต่ยุคบรรพกาล จึงเป็นคนละตระกูลกันกับชาวเอไดน์ นอกจากพวกมนุษย์ บรีแลนด์ยังเป็นแว่นแคว้นที่มีชาวฮอบบิทมาอาศัยอยู่ด้วยมากมาย เมืองบรีเป็นเมืองที่มนุษย์และฮอบบิทใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเพียงแห่งเดียวบนมิดเดิลเอิร์ธ
การที่เมืองบรี เป็นเมืองศูนย์กลางการค้าและการเดินทาง จึงมีเหตุการณ์สำคัญหลายอย่างเกิดขึ้นที่นี่ เช่น เป็นที่ซึ่งแกนดัล์ฟได้พบกับธอริน โอเคนชิลด์ กษัตริย์ชาวคนแคระ เป็นจุดเริ่มต้นของยุทธการเอเรบอร์ ซึ่งก็คือการผจญภัยในเรื่องเดอะฮอบบิท บรีมีโรงเตี๊ยมที่พักมากมาย หนึ่งในนั้นคือ "โรงเตี๊ยมม้าเต้น" (Prancing Pony Inn) ซึ่งเป็นจุดหมายเดินทางแรกของโฟรโดกับคณะเพื่อมาพบกับแกนดัล์ฟ แต่กลับได้พบกับอารากอร์นแทน
Exteen
เอ็กซ์ทีน
เอ็กซ์ทีน (Exteen) เป็นเว็บไซต์ไทยที่ให้บริการบล็อกฟรี ก่อตั้งโดยจดทะเบียนเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2544 แต่ได้เปิดใช้ให้บริการบล็อกในช่วงกลางปี พ.ศ. 2547 ปัจจุบันเอ็กซ์ทีนมีสมาชิกกว่า 200,000 ราย ก่อตั้งโดย ทีปกร วุฒิพิทยามงคล และปฏิญญา เสงี่ยมจิตร์ ในขณะที่ทั้งคู่เป็นนิสิตภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปัจจุบันบริหารงานภายใต้ชื่อบริษัท เอทเซทโต จำกัด
เอ็กซ์ทีนเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 157 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา
โครงการบางส่วนของเอ็กซ์ทีนได้มีการปรากฏตามหน้าหนังสือพิมพ์เช่น โครงการไทยช่วยสันติสุข ที่ร่วมกันบริจาคเงินกว่า 800,000 บาท รวมถึงการซื้อเสื้อเกราะกันกระสุน ช่วยเหลือทหารไทยที่ลาดตระเวนในชายแดนภาคใต้
เอ็กซ์ทีนเป็นเว็บให้บริการบล็อกฟรีโดยผู้ใช้สามารถปรับแต่งหน้าตาของบล็อกได้ผ่านทาง CSS ซึ่งนอกจากบริการบล็อกแล้วยังมีให้บริการในส่วนเว็บบอร์ดด้วย
มีระบบการคัดกรองและแนะนำบล็อกที่มีประโยชน์ให้เป็นที่รู้จัก เดิมผู้ทำหน้าที่คัดกรอกคือเว็บมาสเตอร์และให้ทางสมาชิกโหวตผ่านปุ่ม hot พร้อมทั้งใส่เหตุผลที่สมาชิกคิด
ว่าเอนทรี่นั้นควรได้รับการแนะนำ
ต่อมาได้มีการพัฒนาเพิ่มช่องทางการโหวต โดยการให้สมาชิกกดปุ่มดาวแดง hot post ball ผ่านการคอมเม้นท์อีกทางหนึ่ง ซึ่งผู้ที่ได้รับดาวแดงจะได้มีกำลังใจในการเขียน
ซอฟต์แวร์ที่ใช้พัฒนาระบบ.
เอ็กซ์ทีนมีเซิร์ฟเวอร์จำนวนสองเครื่อง แบ่งการทำงานเป็นเครื่องสำหรับระบบฐานข้อมูล และเครื่องสำหรับเว็บเซิร์ฟเวอร์ โดยใช้ระบบปฏิบัติการ FreeBSD, ระบบฐานข้อมูล MySQL และเว็บเซิร์ฟเวอร์ Apache ปัจจุบันเครื่องทั้งสองตั้งอยู่ที่อาคารโทรคมนาคมบางรัก (ตึกกสท.)
ระบบจัดการเนื้อหา.
ระบบจัดการเนื้อหาของเอ็กซ์ทีนปัจจุบันคือรุ่นที่ 4 (ปรับปรุงเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2550) พัฒนาขึ้นเองโดยใช้ภาษา PHP เป็นหลัก และมีการใช้เครื่องมืออื่นๆ ร่วมด้วย เช่น Mootools, TinyMCE เป็นต้น
Exteen.com
กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิก เข้าสู่กีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี 1972 ที่เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี ในครั้งนั้นยังเป็นกีฬาสาธิตอยู่ แต่ก็ขาดหายไป จนปี 1988 โอลิมปิกที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ แบดมินตันก็ได้กลับเข้ามาอีกครั้งในฐานะกีฬาสาธิต และถูกบรรจุในกีฬาโอลิมปิกอย่างเต็มตัวในฐานะกีฬาชิงเหรียญทองตั้งแต่ปี 1992 ในโอลิมปิกที่บาร์เซโลนา
ในทวีปเอเชียนั้น จีนและอินโดนีเซียนั้นเป็นชาติที่ฝีมือมากที่สุด มีนักแบดมินตันที่มีฝีมือระดับโลกมากมาย ส่วนทวีปยุโรปนั้นก็ต้องเป็นเดนมาร์ก อย่างไรก็ตาม ประเทศจากเอเชียก็สร้างผลงานไว้อย่างน่าชื่นชมในโอลิมปิกปี 1996 ที่แอตแลนต้า สหรัฐอเมริกา ซึ่งเอเชียคว้ามาได้ 14 เหรียญทอง จาก 15 เหรียญทอง
กีฬาเบสบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเบสบอลในโอลิมปิก  เปิดตัวอย่างไม่เป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 และเป็นกีฬาโอลิมปิกอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เบสบอลมีประวัติเป็นกีฬาสาธิตในโอลิมปิกมาอย่างยาวนานก่อนหน้าที่จะมีการบรรจุให้มีการชิงเหรียญอย่างเป็นทางการโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) เบสบอลในโอลิมปิกมีหน่วยงานดูแล คือ สหพันธ์เบสบอลนานาชาติ (ไอบีเอเอฟ) ชนิดกีฬาเบสบอลมีการแข่งขันครั้งสุดท้ายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งจัดในกรุงปักกิ่ง โดยเกาหลีใต้ได้เหรียญทองไป
ในการประชุมไอโอซีเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 เบสบอลและซอฟต์บอลถูกลงคะแนนเสียงออกจากโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร นับเป็นกีฬาชนิดแรกที่ถูกลงคะแนนออกจากโอลิมปิกนับตั้งแต่โปโลที่ถูกลงคะแนนเสียงออกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 การตัดออกดังกล่าวได้ตัดนักกีฬากว่า 300 คน จาก 16 ทีมออกจากโอลิมปิก 2012 ชนิดกีฬาที่ว่างลงสองชนิดถูกแทนที่ด้วยกอล์ฟและรักบี้ 7 คน ใน พ.ศ. 2559 การตัดสินใจดังกล่าวได้รับการยืนยันอีกครั้งในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ระหว่างการแข่งขันรอบชิงเหรียญทองแดงระหว่างสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2548 ประธานไอโอซี ฌักส์ ร็อกก์ (Jacques Rogge) ให้สัมภาษณ์กับมาร์ค นิวแมนจาก MLB.com และอ้างเกณฑ์สารพัดที่เบสบอลต้องผ่านจึงจะกลับมาบรรจุในโอลิมปิกอีกครั้งว่า "ในการที่จะอยู่ในโครงการโอลิมปิกนั้นเป็นประเด็นที่คุณต้องการความเป็นสากลให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ คุณต้องมีกีฬาที่มีสิ่งเหล่านี้ คุณต้องมีผู้เล่นที่ดีที่สุด และคุณต้องยินยอมตาม WADA (องค์การควบคุมการใช้สารกระตุ้นโลก) อย่างเข้มงวด และเหล่านี้เป็นคุณสมบัติที่ต้องมี เมื่อคุณมีทั้งหมดนั้น คุณต้องเอาชนะใจ (heart) คุณสามารถเอาชนะจิต (mind) แต่คุณยังต้องชนะใจด้วย" มีการตัดสินใจอย่างเป็นทางการในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 ในการประชุมคณะกรรมการไอโอซีที่กรุงเบอร์ลิน ว่า เบสบอลจะไม่ถูกบรรจุในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ด้วย
วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2554 ไอบีเอเอฟและสหพันธ์ซอฟต์บอลนานาชาติ ประกาศว่า พวกเขากำลังเตรียมข้อเสนอร่วมที่จะฟื้นคืนการเล่นกีฬาทั้งสองในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิก  ในโอลิมปิก ค.ศ. 1904 ที่เมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา บาสเกตบอลชายได้เป็นกีฬาสาธิต ปี ค.ศ. 1908 มีการเปลี่ยนแปลงกฎจากที่ให้ผู้เล่นที่ทำฟาล์ว 5 ครั้ง ถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้เล่นในเกมนั้น เป็นการให้อีกฝ่ายได้ชู้ตลูกโทษ 1 หรือ 2 ลูก บวกเพิ่มพิเศษอีก 1 ลูก ในปี 1936 กีฬาบาสเกตบอลชายได้รับการบรรจุให้เป็นกีฬาชิงเหรียญในโอลิมปิกเป็นครั้งแรก ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี คราวนั้นยังแข่งขันกลางแจ้งบนคอร์ทดินของสนามเทนนิส ทีมชาติสหรัฐฯ ซึ่งตอนนั้นมีชื่อเรียกว่า แมคเฟอร์สันโกล๊บออยเลอร์ส (McPherson Globeoilers) ได้เหรียญทองโอลิมปิกจากการเอาชนะทีมแคนาดาไปด้วยคะแนน 19 : 8 ที่ได้แต้มกันน้อยนั้นก็เป็นผลมาจากฝนตกสนามเฉอะแฉะ ทำให้ยากต่อการเล่น โดยเฉพาะการเลี้ยงบอล ส่วนบาสเกตบอลหญิงโอลิมปิกเกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1976 ที่เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา