pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัสดุที่ใช้ก่อสร้างนั้นเป็นคอนกรีตล้วน เรียกว่า มาลีนไทด์ ซึ่งเป็นคอนกรีตที่ไม่ถูกกัดเซาะจากน้ำเค็ม โดยดำเนินการในหลายพื้นที่ อาทิ จังหวัดเพชรบุรี, ชุมพร, พังงา, ปัตตานี, นราธิวาส, ตราด, สุราษฎร์ธานี และในปี 2549 นี้ จะมีการดำเนินการจัดสร้างปะการังเทียมในพื้นที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์และชลบุรี แต่ในบางท้องถิ่นไม่ได้มีสิ่งของดังกล่าวเสมอไป จึงต้องหาวัสดุอื่นมาทดแทน เช่น ยางรถยนต์ที่ไม่ใช้แล้ว เนื่องจากมีปริมาณเหลือใช้ค่อนข้างมาก จึงมีการนำมามัดรวมกันเป็นชุดๆ ชาวประมงท้องถิ่นสามารถทำได้เอง
ประวัติการก่อตั้งโครงการปะการังเทียม.
นายสำราญ รักชาติ รองอธิบดีกรมทรัพยากรทะเลและชายฝั่งกล่าวว่า กรมฯ ได้จัด “โครงการจัดสร้างปะการังเทียม” ขึ้นด้วยการนำวัสดุที่แข็งแรงทนทานมีน้ำหนักที่สามารถต้านทานกระแสน้ำได้มาวางรวมกันอย่างมีแบบแผนเพื่อดึงดูดสัตว์น้ำให้เข้ามาอยู่อาศัย ช่วยให้สัตว์น้ำมีแหล่งอาหาร-แหล่งอนุบาลสัตว์น้ำ ใช้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำทะเล ซึ่งเป็นการบูรณาการความร่วมมือที่เด่นชัดระหว่าง 5 หน่วยงานได้แก่ กรมทรัพยากรทะเลและชายฝั่ง กองทัพเรือ กรมประมงและกรมการขนส่งทางน้ำและพาณิชยนาวี โดยทั้ง 5 หน่วยงานจะร่วมกันพิจารณาพื้นที่ที่เหมาะสมในจังหวัดที่ชาวประมงได้รับความเดือดร้อน จากปริมาณสัตว์น้ำที่น้อยลงโดยเร่งสร้างปะการังเทียม เพื่อเป็นแหล่งอาศัยใหม่ของสัตว์น้ำ
ผลจากการจัดตั้งโครงการปะการังเทียม.
จากผลการจัดสร้างปะการังเทียมที่ผ่านมาตั้งแต่ปี 2528 จนถึงปี 2552 มีการสร้างปะการังเทียมทั้งหมด 362 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 2,000 ตารางกิโลเมตร ทั้งในอ่าวไทยและทะเลอันดามัน ยังผลให้บริเวณที่ไปจัดสร้างปะการังเทียม มีจำนวนทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ขึ้น สัตว์น้ำบางชนิดที่หายากก็กลับมีการพบเพิ่มมากขึ้น เช่น ปลาหมอทะเลขนาดใหญ่ ปลาช่อนทะเล ปลาผีเสื้อเทวรูป ปลาจะละเม็ดเทา ปลาดุกทะเล และปลาตะลุมพุก
แมทธิว ดีน
Matthew Dean
เจ้าหญิงฟัยซะฮ์แห่งอียิปต์
เจ้าหญิงฟัยซะฮ์แห่งอียิปต์ (; ; ประสูติ: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 — สิ้นพระชนม์: 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2537) เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าฟุอาดที่ 1 กับสมเด็จพระราชินีนาซลีแห่งอียิปต์
เจ้าหญิงฟัยซะฮ์ ประสูติเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 ณ พระราชวังอับดีนในไคโร เป็นพระราชบุตรลำดับที่สามในพระเจ้าฟุอาดที่ 1 ที่ประสูติแต่สมเด็จพระราชินีนาซลี มีพระพี่น้องร่วมพระราชชนนี คือ พระเจ้าฟารูก, เจ้าหญิงเฟาซียะห์, เจ้าหญิงฟัยกะฮ์ และเจ้าหญิงฟัตฮียะห์ มีพระชษฐาและเชษฐภคินีต่างพระชนนีคือ เจ้าชายอิสมาอีล และเจ้าหญิงเฟากียะฮ์
พลอากาศตรีมุฮัมมัด ชะรีฟ พาชา (Muhammad Sharif Pasha) พระอัยกาฝ่ายพระชนนี เป็นนายกรัฐมนตรีอียิปต์และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเชื้อสายตุรกี ส่วนสุลัยมาน พาชา อัฟฟารันซาวีย์ (Soliman Pasha al-Faransawi) พระปัยกาฝ่ายพระชนนี เป็นชาวฝรั่งเศสที่เข้ามารับราชการเป็นผู้บังคับบัญชาทหารอียิปต์
เจ้าหญิงฟัยซะฮ์มีพระประสงค์ที่จะไม่เสกสมรสกับเจ้านายในราชวงศ์แถบตะวันออกกลาง จึงได้เสกสมรสกับโมฮัมมัด อาลี บูเลนต์ ราอุฟ (Mohammad Ali Bulent Rauf) พระญาติวงศ์ชาวตุรกี บุตรของราอุฟ เบย์ กับอามีเน ซีร์รี ฮานึม ที่ขณะนั้นเขามีอายุได้ 34 ปี ณ ไคโร เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ซึ่งเกิดจากการคลุมถุงชน ทั้งนี้พระภัสดาเป็นพระราชนัดดาในเคดีฟอิสมาอีล พาชา (Isma'il Pasha) และได้รับการศึกษาตามแบบตะวันตกมาอย่างดี แม้พระเจ้าฟารูกพระเชษฐามิทรงเห็นด้วยกับการเสกสมรสแต่ก็ทรงยอมรับโดยดุษณี หลังพระราชพิธีเสกสมรสพระองค์และพระสวามีได้ประทับอยู่วังโซฮ์รียะฮ์ (Zohria Palace) บนเกาะกะซีเราะฮ์ (Gezira Island) กลางแม่น้ำไนล์
ต่อมาพระเจ้าฟารูกได้มีพระราชบัญชาให้กักบริเวณเจ้าหญิงฟัยซะฮ์กับพระสวามีให้อยู่แต่ในบริเวณพระตำหนักเพราะทรงไม่ไว้วางใจ จากการที่เจ้าหญิงฟัยซะฮ์และภัสดาได้ผลิตภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการรัฐประหารโดยกองทัพเพียงหกสัปดาห์ก่อนเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวในปี พ.ศ. 2495
หลังการสละราชสมบัติของพระเจ้าฟารูกอันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการปฏิวัติ ล่วงมาในปี พ.ศ. 2497 พระองค์ทรงลี้ภัยไปยังอิสตันบูล ประเทศตุรกี หลังจากนั้นก็ทรงลี้ภัยไปยังประเทศสเปนและฝรั่งเศส ที่สุดพระองค์แยกกับพระสวามีที่พำนักอยู่ในปารีส โดยประทับอยู่พระตำหนักในเบเวอรีฮิลส์ สหรัฐอเมริกา หลังลงเอยด้วยการหย่ากับนายราอุฟในปี พ.ศ. 2505 และไม่มีพระบุตรด้วยกัน พระองค์ประทับอยู่ที่นั่นจนถึงวาระสุดท้ายของพระชีพ
เจ้าหญิงฟัยซะฮ์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 ณ เวสต์วูด ลอสแอนเจลิส สิริพระชันษา 70 ปี
เจ้าหญิงฟัยซะฮ์ทรงเป็นธุระให้เจ้าหญิงเฟาซียะห์พระเชษฐภคินีที่นิวัตอียิปต์ หลังทรงหย่าร้างกับชาห์แห่งอิหร่าน และมีบทบาทจากการเป็นสมาชิกสภาเสี้ยววงเดือนแดงแห่งอียิปต์ในรัชกาลพระเจ้าฟารูก
เจ้าหญิงฟัยกะฮ์แห่งอียิปต์
เจ้าหญิงฟัยกะฮ์แห่งอียิปต์ ประสูติเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1923 ณ เมืองอเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์ โดยเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ และสมเด็จพระราชินีนาซลีแห่งอียิปต์ โดยพี่พระพี่น้องด้วยกัน 5 พระองค์ ได้แก่ พระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์, เจ้าหญิงเฟาซียะห์แห่งอียิปต์, เจ้าหญิงไฟซาแห่งอียิปต์ และพระขนิษฐาอีก 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงไฟทิยาแห่งอียิปต์
เจ้าหญิงฟัยกะฮ์เสกสมรสเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1950 ที่เมืองซานฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา โดยเสกสมรสกับนายฟูอัด ซาดิก เบย์ มีบุตร-ธิดาด้วย 4 คน ได้แก่
เจ้าหญิงฟัยกะฮ์ สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1983 สิริรวมพระชนมายุได้ 57 พรรษา
ฟัตฮียะฮ์ ฆอลี
เจ้าหญิงฟัตฮียะห์แห่งอียิปต์ (อาหรับ: فتحية غالي‎) หรือ ฟัตฮียะห์ กาลี (Fathia Ghali) ประสูติเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1930 ณ กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ โดยเป็นพระราชธิดาองค์ในพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ และสมเด็จพระราชินีนาซลีแห่งอียิปต์ พระองค์ถือเป็นพระขนิษฐาองค์เล็กในพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์
เจ้าหญิงฟัตฮียะห์แห่งอียิปต์ (อาหรับ: فتحية غالي‎) หรือ ฟัตฮียะห์ กาลี (Fathia Ghali) ประสูติเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1930 ณ กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ โดยเป็นพระราชธิดาองค์เล็กในพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ และสมเด็จพระราชินีนาซลีแห่งอียิปต์ โดยพี่พระเชษฐาและพระพี่นางด้วยกัน 4 พระองค์ ได้แก่ พระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์, เจ้าหญิงเฟาซียะห์แห่งอียิปต์, เจ้าหญิงไฟซาแห่งอียิปต์ และเจ้าหญิงไฟกาแห่งอียิปต์ โดยพระองค์เป็นน้ององค์เล็ก
เจ้าหญิงฟัตฮียะห์เสกสมรสภายในเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1950 และ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 กับนายริอัด กาลี ซึ่งสวามของพระองค์นับถือศาสนาคริสต์ อย่างไรก็ตามทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 3 คน ได้แก่
เจ้าหญิงฟัตฮียะห์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1976 ในนครลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา โดยพระองค์ถูกพระสวามีใช้ปืนยิงจนเจ้าหญิงสิ้นพระชนม์ สิริรวมพระชนมายุได้ 46 พรรษา
อริย์กันตา มหาพฤกษ์พงศ์
อริย์กันตา มหาพฤกษ์พงศ์ (เกิด 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2532) ชื่อเดิม รมิตา มหาพฤกษ์พงศ์ ชื่อเล่น ยิปโซ เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย มีพี่สาวที่อยู่ในวงการบันเทิงอีกคนหนึ่งคือ ยิปซี คีรติ มหาพฤกษ์พงศ์ เป็นนักร้องและนักแสดง ด้านการศึกษา ระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาต้นจาก โรงเรียน นานาชาติแอดเวนต์รามคำแหง และศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ และตัดสินใจลาออกจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลักสูตรนานาชาติที่ศึกษาอยู่ 3 ปี เพื่อเรียนผ่านระบบอินเทอร์เน็ตกับมหาวิทยาลัยที่ลอนดอน เพราะไม่มีเรื่องเวลามากดดันการเรียนและการทำงาน ผลงานเด่นในวงการบันเทิง พิธีกรรายการ สตรอเบอร์รี่ชีสเค้ก อายุน้อยร้อยล้าน ซิสเตอร์เดย์ และแสดงภาพยนตร์เรื่อง 32 ธันวา (2552)
ปลาสเตอร์เจียนขาว
ปลาสเตอร์เจียนขาว (; -"แปลว่า สีขาว"; ) ปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Acipenseridae มีลักษณะลำตัวยาว ส่วนของหางเหมือนปลาฉลาม มีเกล็ดเป็นหนามแหลม ๆ เรียงเป็นแถวอยู่บนลำตัว ปลายปากเรียวแหลม ช่องปากอยู่ด้านล่างของลำตัวมีหนวดขนาดเล็กหลายเส้นรอบ ๆ ปากไว้รับสัมผัส ส่วนหลังมีสีดำอมเทา ส่วนท้องและขอบครีบต่าง ๆ มีสีขาว เมื่อยังเล็กส่วนท้องจะมีสีขาว ส่วนขอบของครีบมีสีขาว พื้นลำตัวมีสีเทาและหนามบนหลังมีสีขาว จึงเป็นที่มาของชื่อ
ปลาสเตอร์เจียนขาว นับเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่มาก เมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 5 เมตร น้ำหนักถึง 900 กิโลกรัม และมีบันทึกว่าพบใหญ่ที่สุดถึง 9 เมตร นับเป็น 2 เท่าตัวของความยาวปลาฉลามขาว ด้วยซ้ำจึงจัดว่าเป็นปลาน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่มากที่สุดชนิดหนึ่งของโลก ในธรรมชาติพบการแพร่กระจายในเขตหนาวของ[[ทวีปยุโรป]] เช่น [[ทะเลดำ]], [[ทะเลสาบแคสเปียน]] และ[[ทะเลเอเดรียติก]] หากินอยู่ตามพื้นน้ำโดยใช้หนวดสัมผัส อาหารได้แก่ [[ปลา]]ขนาดเล็กและ[[สัตว์น้ำ]]ชนิดต่าง ๆ
ใน ค.ศ. 1997 มีการจับปลาสเตอร์เจียนขาวได้ที่[[แม่น้ำโวลกา]] [[ประเทศรัสเซีย]] มีน้ำหนัก 1,815 กิโลกรัม มีลำตัวยาว 6.5 เมตร อายุประมาณ 130 ปี
[[ไฟล์:VOA - Caviar farm in South Korea - 2.jpg|thumb|left|ปลาขนาดใหญ่ในฟาร์มเลี้ยงเพื่อเอาไข่ปลาคาร์เวียร์ ที่เกาหลีใต้]]
ปลาสเตอร์เจียนขาว เป็นปลาที่มีวงจรชีวิตเป็นปลาสองน้ำ ในวัยอ่อนจะฟักตัวและเลี้ยงตัวใน[[ปากแม่น้ำ]]หรือแหล่งต้นน้ำลำธารใน[[ภูเขา]] เมื่อโตขึ้นจะอพยพย้ายถิ่นลงสู่[[ทะเล]]หรือแถบชายฝั่ง ในอดีตปลาสเตอร์เจียนขาวใน[[แม่น้ำดานูบ]]จะว่ายอพยพไปวางไข่ไกลกว่า[[กรุงเวียนนา]] ของออสเตรีย แต่ปัจจุบันนี้ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้เนื่องจากมีการสร้างเขื่อนปิดกั้นการเดินทางของปลา
ปลาสเตอร์เจียนขาว เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญอีก[[สปีชีส์|ชนิด]]หนึ่งของยุโรป ด้วยการบริโภคเนื้อมาอย่างยาวนานตั้งแต่[[ยุคโรมัน]] รวมถึงไข่ที่ให้[[ไข่ปลาคาเวียร์]]ที่เป็นอาหารชั้นหรู มีราคาแพง ซึ่งจะให้ไข่ที่มีสีเข้มตั้งแต่สีเทาอ่อนจนกระทั่งถึงสีดำ ซึ่งนับได้ว่าเป็นไข่ปลาคาเวียร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และแพงที่สุดด้วย
สถานภาพของปลาสเตอร์เจียนขาวในปัจจุบัน นับว่าใกล้สูญพันธุ์มากแล้ว ซึ่งเป็นผลจากการจับเพื่อการบริโภคและถูกรุกรานถิ่นที่อยู่อาศัย เนื่องจากเป็นปลาที่อ่อนไหวง่ายต่อสภาพน้ำและสิ่งแวดล้อมมาก [[อนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์]] (ไซเตส) ได้จัดให้อยู่ในบัญชีหมายเลขที่ 2 (Appendix II) แต่ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว และมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
ปลาสเตอร์เจียนขาว มีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "เบลูก้า" (белуга) ซึ่งเป็น[[ภาษารัสเซีย]]แปลว่า "ขาว" หรือนิยมเรียกกันสั้น ๆ ตามชื่อ[[สกุล (ชีววิทยา)|สกุล]]และสายพันธุ์ว่า "ฮูโซ่"
[[หมวดหมู่:วงศ์ปลาสเตอร์เจียน]]
[[หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด]][[หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย]][[หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ]][[หมวดหมู่:ปลาตู้]]
ที่หยุดรถไฟโรงเรียนการบิน
สถานีรถไฟโรงเรียนการบิน
สถานีรถไฟกำแพงแสน
สถานีรถไฟดอนขุนวิเศษ
ที่หยุดรถไฟดอนขุนวิเศษ
สถานีรถไฟยางประสาท
ยิปโซ
เบียร์ลาว
เบียร์ลาว  เป็นผลิตภัณฑ์เบียร์ของประเทศลาว ผลิตโดยบริษัท เบียร์ลาว จำกัด และส่งจำหน่ายทั่วทวีปเอเชีย รวมถึงสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา โดยแบ่งเป็นประเภทคลาสสิกและไลต์ นอกจากนี้ ยังเป็นผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 25 ที่นครหลวงเวียงจันทน์อีกด้วย
สถานีกำแพงแสน
ดอนขุนวิเศษ
สถานีสงขลา
หัวใจ (เดอะคิงออฟไฟเทอส์)
หัว ใจ  หรือ "หัวใจ" เป็นตัวละครที่ปรากฏในเกม "ตำนานกาโร่เด็นเซทสึ" (ตำนานหมาป่ากระหายเลือด) ภาคแรก ซึ่งเป็นนักมวยไทย ผู้ผสานวิชาเมรัยยุทธ เขามีคู่ปรับคนสำคัญคือ โจ ฮิกาชิ ซึ่งเป็นนักมวยไทยชาวญี่ปุ่น หัวใจเคยปรากฏตัวในการ์ตูนมังงะเรื่องตำนานกาโร่มาแล้วครั้งหนึ่งในบทของตัวร้าย และเคยปรากฏตัวในภาพยนตร์แอนิเมชัน Fatal Fury: The Motion Picture โดยเป็นการต่อสู้กับคู่ปรับอย่างโจ ฮิกาชิ ด้วยเช่นกัน
ล่าสุด หัวใจได้หวนกลับสู่สังเวียนอีกครั้งใน "เดอะคิงออฟไฟเทอส์ XIII" หลังจากหายเงียบไปจากวงการนับสิบปี หัวใจมีท่าไม้ตายคือดราก้อนคิก และมีสุดยอดท่าไม้ตายคือดราก้อนแดนซ์ กับดราก้อนบาซูก้า ให้เสียงพากย์ในฉบับแอนิเมชันโดยฮิเดโอะ เอกาวะ และให้เสียงพากย์ในเกมเดอะคิงออฟไฟเทอส์โดยโซโนะสุเกะ นากาชิโร่ ซึ่งหัวใจ เป็นตัวละครที่ได้รับการกล่าวว่ามีภาพลักษณ์ใกล้เคียงกับ สกัด ในสตรีทไฟท์เตอร์
ชื่อ "หัวใจ" มาจากการเล่นคำในภาษาไทย คือมาจากคำว่า "หัว" รวมกับคำว่า "ใจ" กลายเป็นคำว่า "หัวใจ" และชื่อดนตรีประกอบฉากหลังฉากต่อสู้ของ"หัวใจ"ใน ตำนานกาโร่เด็นเซทสึ คือ "King Cobra ga Yatte Kuru (King Cobra is Finally Here)" นอกจากนี้ "หัวใจ" ยังเคยได้รับการผลิตเป็นของเล่นหุ่นไวนีล โดยผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1991 ซึ่งปัจจุบันถือเป็นของสะสมเกี่ยวกับมวยไทยที่หายากมากแล้วรายการหนึ่ง รวมทั้งใน"เดอะคิงออฟไฟเทอส์ XIII" ยังได้มีการออกแบบให้หัวใจมีร่างกายเปลี่ยนเป็นสีฟ้าซึ่งเป็นรูปแบบใหม่ของนักมวยไทยที่ไม่เคยมีในเกมต่อสู้ใด ๆ มาก่อนด้วยเช่นกัน
หัวใจ เป็นนักมวยไทยที่มีนิสัยชอบดื่มสุรา ซึ่งแต่เดิมนั้นเขาก็ไม่ได้เป็นคนร้ายโดยกำเนิด และเป็นผู้ที่กลับใจมาเป็นคนดีในเวลาต่อมา โดยเขาเคยหลงเข้าใจว่าการใช้ยาเสพติดจะช่วยทำให้เขาชนะการแข่งขันได้โดยตลอด และความหลงผิดนี้ก็ส่งผลให้เขาพ่าย โจ ฮิกาชิ ซึ่งไม่ได้เสพสุราเมรัย "หัวใจ" เพิ่งสำนึกได้จึงหันมาเป็นเพื่อนกับโจ ฮิกาชิในเวลาต่อมา ทว่า ในภายหลัง "หัวใจ" ได้ถูกนักสู้ลึกลับนามว่า "วูลฟ์กัง คราวเซอร์" กำจัดลงในตำนานกาโร่ภาค 2 อย่างไรก็ตาม เขามักปรากฏตัวให้เห็นเป็นระยะ ๆ ในเกมและการ์ตูน "ตำนานหมาป่ากระหายเลือด" รวมถึง เป็นตัวประกอบในบางส่วนของเกมต่อสู้ "เดอะคิงออฟไฟเทอส์" เป็นระยะ ๆ ด้วยเช่นกัน
หัวใจ ได้หวนกลับสู่สังเวียนอีกครั้งใน "เดอะคิงออฟไฟเทอส์ XIII" และเป็นครั้งแรกที่เหล่าเกมเมอร์จะสามารถเลือกใช้หัวใจมาต่อสู้ได้อย่างเต็มรูปแบบ (โดยในตำนานกาโร่เด็นเซ็ตสึภาคแรก หัวใจปรากฏในฝ่าย CPU สำหรับเวอร์ชันอาเขต และสามารถเลือกใช้เล่นได้เฉพาะผู้เล่นคนที่สองสำหรับระบบซูเปอร์แฟมิคอมเท่านั้น)
[[หมวดหมู่:ตัวละครเกม]]
[[หมวดหมู่:ตัวละครจากเกมเดอะคิงออฟไฟเทอส์]]
[[หมวดหมู่:ตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่นที่เป็นคนไทย]]
[[หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักมวยไทย]]
[[หมวดหมู่:ตัวละครชายในวิดีโอเกม]]
ปราสาทเอโดะ  เป็นปราสาทที่สำคัญแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น เพราะเคยใช้เป็นที่พักของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1457 ต่อมาเมื่อ โทกูงาวะ อิเอยาซุ ได้ก้าวขึ้นมาเป็นโชกุนคนแรกจากตระกูลโทกูงาวะ ก็ได้ย้ายเข้ามาพักที่ปราสาทแห่งนี้ หลังจากนั้นโชกุนคนต่อ ๆ มาก็อาศัยอยู่ที่นี่มาตลอด 200 กว่าปี จนในที่สุดเมื่อตำแหน่งโชกุนได้ถูกยกเลิกไปในปี ค.ศ. 1868 ปราสาทแห่งนี้ก็ตกเป็นของราชสำนักปัจจุบันปราสาทแห่งนี้ได้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่แทนของเดิมที่ถูกระเบิดไปช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และได้ย้ายไปตั้งอยู่ที่พระราชวังหลวงจนถึงปัจจุบัน
อะเซอเทนเรโช
อะเซอเทนเรโช (A Certain Ratio) เป็นวงดนตรีอังกฤษ ก่อตั้งวงในแมนเชสเตอร์ ในปี 1977 แนวเพลงของวงมีความหลากหลาย ที่เกิดจากการรวมของเพลงแจ๊ส ฟังก์ และ ดนตรีเฮาส์
A Certain Ratio
แฮร์รีย์ ทรีดาเวย์
แฮร์รีย์ ทรีดาเวย์  มีชื่อจริงว่า "แฮร์รีย์ จอห์น ทรีดาเวย์" เกิด 10 กันยายน ค.ศ. 1984 เป็นนักแสดงจากอังกฤษ
เกิดที่เมืองดีวอน ประเทศอังกฤษ เข้าวงการเมื่ออายุ 14 กับพี่ชายฝาแฝดชื่อว่า ลูกก์ แอนโทนี่ย์ ทรีดาเวย์ เคยร้องเพลงวง ลิซาร์ดซันกับพี่ชาย และถูกคัดเลือกเข้าวงการโดยมหาวิทยาลัย The London Academy of Music and Dramatic Art ตอนนี้คบกันอยู่กับ พอลลีย์ สเตนแฮม
โอกูโบะ โทชิมิจิ
โอกูโบะ โทชิมิจิ (, 10 สิงหาคม ค.ศ. 1830 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1878) เป็นรัฐบุรุษของญี่ปุ่นผู้มีพื้นเพจากการเป็นซามูไรแห่งแคว้นซัตสึมะ และเป็นหนึ่งใน 3 ขุนนางผู้ใหญ่แห่งการฟื้นฟูสมัยเมจิ เขาได้รับการยอมรับในฐานะหนึ่งในผู้วางรากฐานของประเทศญี่ปุ่นสมัยใหม่
โอกูโบะ โทชิมิจิ เกิดที่เมืองคาโงชิมะ แคว้นซัตสึมะ (ปัจจุบันคือจังหวัดคาโงชิมะ) โดยเป็นบุตรชายคนโตจากทั้งหมด 5 คน ของโอกูโบะ จูเอมง ซามูไรระดับล่างผู้เป็นข้ารับใช้ของชิมัตสึ นาริอากิระ ไดเมืยวแห่งแคว้นซัตสึมะ เขาได้รับการศึกษาในสำนักศึกษาของท้องถิ่นแห่งเดียวกันร่วมกับไซโง ทากาโมริ ซึ่งมีอายุมากกว่าเขาเพียง 3 ปี ในปี ค.ศ. 1846 โอกูโบะได้รับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยอาลักษณ์ประจำแคว้นซัตสึมะ
ซามูไรแคว้นซัตสึมะ.
ชิมัตสึ นาริอากิระ ได้สังเกตเห็นความสามารถของโอกูโบะและได้แต่งตั้งให้เขาเป็นเจ้าพนักงานบริหารภาษีของแคว้นในปี ค.ศ. 1858 ต่อมาเมื่อนาริอากิระเสียชีวิต โอกูโบะก็ได้เข้าร่วมแผนการโค่นล้มรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ทั้งนี้ เขามีจุดยืนสนับสนุนแนวคิด "โทบากุ" (倒幕) หรือการล้มล้างอำนาจรัฐบาลโชกุนอย่างสิ้นเชิง ซึ่งต่างจากซามูไรในแคว้นเดียวกันส่วนมากที่สนับสนุนแนวคิด "โคบูกัตไต" (公武合体, ประสานราชสำนักกับรัฐบาลโชกุน) และ '"ฮัมบากุ" (ต่อต้านรัฐบาล) ในการขับเคลื่อนขบวนการ "ซนโนโจอิ" (เทิดทูนจักรพรรดิ ขับคนป่าเถื่อน)
สงครามอังกฤษ-ซัตสึมะในปี ค.ศ. 1863 พร้อมด้วยกรณีริชาร์ดสัน และการรัฐประหารในเกียวโตในเดือนกันยายนปีเดียวกัน ทำให้โอกูโบะเชื่อแน่ว่าการทำ "โทบากุ" ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ในปี ค.ศ. 1866 เขาจึงได้ร่วมกับไซโง ทากาโมริ และตัวแทนจากแคว้นโจชูชื่อ คิโดะ ทากาโยชิ จัดตั้งพันธมิตรซัตโจขึ้นเป็นการลับ เพื่อดำเนินการล้มล้างรัฐบาลโชกุน
ในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1868 กองกำลังของแคว้นโจชูและแคว้นซัตสึมะได้ร่วมกันเข้ายึดพระราชวังหลวงที่เกียวโต และประกาศเริ่มการฟื้นฟูสมัยเมจิ คณะกุมอำนาจปกครองซึ่งประกอบด้วยโอกูโบะ ไซโก และคิโดะ ได้จัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลขึ้น การได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเสนาบดีมหาดไทยทำให้โอกูโบะมีอำนาจอย่างสูงยิ่งในการควบคุมรัฐบาลท้องถิ่นและกิจการตำรวจทั่วทั้งประเทศ ในชั้นต้นนั้นรัฐบาลใหม่ต้องอาศัยรายได้จากดินแดนของตระกูลโทกูงาวะซึ่งรัฐบาลใหม่ได้ยึดครองไว้ ต่อมาโอกูโบะจึงแต่งตั้งผู้ปกครองดินแดนเหล่านี้ใหม่ทั้งหมด ซึ่งส่วนมากล้วนเป็นคนรุ่นหนุ่ม ส่วนหนึ่งก็เป็นเพื่อนของเขา เช่น มัตสึตากะ มาซาโยชิ ที่เหลือก็เป็นผู้ได้รับการศึกษาระดับสูงจากยุโรปหรือสหรัฐอเมริกาซึ่งมีอยู่น้อยนิด นอกจากนี้โอกูโบะยังได้ใช้อำนาจของเสนาบดีมหาดไทยในการพัฒนาสาธารณูปโภคเช่น การตัดถนนใหม่ สร้างสะพานและท่าเรือ เพื่อส่งเสริมการอุตสาหกรรม ซึ่งเป็นสิ่งที่รัฐบาลโชกุนปฏิเสธที่จะทำมาตลอด
ในฐานะเสนาบดีการคลัง โอกูโบะได้ตราพระราชบัญญัติปฏิรูปภาษีที่ดิน กฎหมายการห้ามพกพาดาบในที่สาธารณะ (廃刀令 Haitōrei) และยกเลิกการล่วงละเมิดคนชั้นล่างของสังคม (ซึ่งเรียกโดยรวมว่า "บูรากูมิง") อย่างเป็นทางการ ส่วนในด้านการต่างประเทศ เขาได้ดำเนินให้มีการทบทวนสนธิสัญญาไม่เป็นธรรมฉบับต่าง ๆ และเข้าร่วมคณะการทูตอิวากูระในการเดินทางรอบโลกระหว่าง ค.ศ. 1871- 1873
โดยตระหนักว่าญี่ปุ่นในเวลานั้นยังไม่อยู่ในฐานะที่จะท้าทายกับมหาอำนาจชาติตะวันตกได้ โอกูโบะได้เดินทางกลับญี่ปุ่นในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1873 ซึ่งขณะนั้นภายในประเทศญี่ปุ่นได้มีการถกเถียงเรื่องนโยบายการรุกรานเกาหลีอย่างเผ็ดร้อน เขายังได้เข้าร่วมการประชุมที่โอซากะในปี ค.ศ. 1875 เพื่อพยายามนำความสมานฉันท์ภายในหมู่สมาชิกคณะคณาธิปไตยเมจิกลับคืนมา
อย่างไรก็ตาม โอกูโบะประสบความล้มเหลวในการชักจูงให้ไซโง ทากาโมริ มองไปยังอนาคตของญี่ปุ่นในวันข้างหน้า ไซโงเริ่มเห็นว่านโยบายใหม่ในการทำให้ญี่ปุ่นมีความทันสมัยเป็นสิ่งที่ผิด และในการกบฏซัตสึมะในปี ค.ศ. 1877 กบฏฝ่ายซัตสึมะบางส่วนก็เข้าร่วมรบภายใต้การนำของไซโงเพื่อต่อต้านกองทัพของรัฐบาลใหม่ด้วย ในฐานะเสนาบดีมหาดไทย โอกูโบะได้บัญชาการกองทัพและทำสงครามปราบปรามไซโงผู้เป็นเพื่อนเก่า เมื่อการกบฏจบลงด้วยความพ่ายแพ้ โอกุบะจึงถูกซามูไรแคว้นซัตสึมะจำนวนมากมองว่าเขาเป็นคนทรยศ ในวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1878 โอกูโบะจึงถูกชิมาดะ อิจิโร และซามูไรจากแคว้นคานาซาวะ 6 คน ลอบสังหารในระหว่างเดินทางไปยังพระราชวังโตเกียว โดยที่เกิดเหตุนั้นอยู่ห่างจากประตูซากูราดามง ซึ่งเป็นสถานที่ลอบสังหารอิอิ นาโอซูเกะ เมื่อ 18 ปีก่อน ไม่ไกลนัก
พัก มุนซู
พัก มุนซู (; 28 ตุลาคม 2234 (8 เดือน 9 ตามปีจันทรคติ) ~ 22 พฤษภาคม 2299 (24 เดือน 4 ตามปีจันทรคติ)) เป็นขุนนางในสมัยพระเจ้าย็องโจแห่งโชซ็อน เขามีชื่อเสียงจากการใช้เวลาทั้งชีวิตในการปกป้องชาวเกาหลีจากขุนนางที่ฉ้อฉล
มุนซูสอบผ่านขุนนางในปี ค.ศ. 1723 ในรัชสมัยของพระเจ้าคย็องจงแห่งโชซ็อนและต่อมาได้กลายเป็นผู้ตรวจราชการลับ (암행어사) ผู้ตรวจการลับที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลี และได้กลายเป็นบุคคลในตำนาน โดยมีตำนานมากมายเกี่ยวกับความสำเร็จของเขา
เจริญ อดิเรกสาร
บุนเรือน ชุณหะวัณ
นพรัตน
ขจร ภะรตราชา
ท่านผู้หญิงขจร ภะรตราชา (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2433 – 23 กันยายน พ.ศ. 2529) เป็นภรรยาของพระยาภะรตราชา (หม่อมหลวงทศทิศ อิศรเสนา)
ท่านผู้หญิงขจรเป็นธิดาของร้อยโทจร ทับเป็นไท กับหวาน ทับเป็นไท เกิดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2433 บิดารับราชการในกองมหาดเล็ก รับใช้เบื้องพระยุคลบาทสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง อย่างใกล้ชิดอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ด้วยเหตุนี้เมื่อท่านผู้หญิงขจรกำพร้าบิดาลงขณะอายุเพียง 10 เดือน สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงพระกรุณาโปรดให้ท่านผู้หญิงขจรเข้ามาอยู่ในพระบรมราชินูปถัมภ์ เข้าไปเป็นข้าหลวงและเป็นพระสหายของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่อายุได้ 7 ปี ทั้งยังมีพระเมตตาให้เรียนหนังสือทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ครั้นเมื่ออายุได้ 13 ปี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เข้าพิธีโกนจุกกับเจ้านายชั้นหม่อมเจ้า ตามขนบประเพณีไทยสมัยนั้น ต่อมามีพระราชประสงค์จะส่งกุลสตรีไปศึกษาวิชาการช่าง ณ ประเทศญี่ปุ่น ก็ได้ทรงเลือกท่านผู้หญิงขจรซึ่งขณะนั้นอายุได้ 14 ปี พระราชทานทุนให้ไปเรียนวิชาเขียนภาพ ปักสะดึง และการฝีมือ นับเป็นหญิงไทยรุ่นแรกรวมสี่คนที่ได้ไปศึกษา ณ ประเทศญี่ปุ่น จนอายุได้ 18 ปี ท่านผู้หญิงขจรจึงกลับมารับราชการฉลองพระเดชพระคุณโดยเป็นครูสอนวิชาการฝีมือ ณ โรงเรียนราชินี
ท่านผู้หญิงขจรได้ปฏิบัติหน้าที่ของภรรยาที่ดีโดยครบถ้วนตลอดมา บำเพ็ญตนในทางที่ดีงาม สนับสนุนส่งเสริมและเป็นกำลังของสามีในทุกหน้าที่ของท่าน เมื่อสามีไปรับราชการเป็นผู้ดูแลนักเรียนในประเทศอังกฤษ ท่านผู้หญิงขจรก็ได้ให้ความอบอุ่นเป็นกันเองแก่บรรดาคนไทยที่ไกลบ้าน จนเป็นที่รักใครนับถือโดยทั่วไป เมื่อสามีกลับมาเป็นผู้บังคับการโรงเรียนวชิราวุธ ท่านผู้หญิงขจรก็รับดูแลสวัสดิการของนักเรียน ดูแลตกแต่งสถานที่ด้วยพื้นฐานวิชาศิลปะที่ท่านได้เล่าเรียนมา ทำให้โรงเรียนวชิราวุธซึ่งทรุดโทรมลงเต็มทีในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง กลับมีชีวิตแจ่มใสงดงามเป็นสง่าแก่ผู้พบเห็นขึ้นอีกวาระหนึ่ง ในด้านสังคมสงเคราะห์ท่านผู้หญิงขจรก็เข้าร่วมกิจกรรมตามความเหมาะสมเสมอมา เช่น เป็นอาสากาชาด เป็นกรรมการสมาคมไทย-ญี่ปุ่น อยู่หลายสมัย ร่วมในคณะบำเพ็ญประโยชน์ของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ร่วมในการบำเพ็ญกุศลประโยชน์ในกิจการแห่งพระพุทธศาสนา ทำนุบำรุงสถาบันต่าง ๆ เพื่อความยั่งยืนถาวรแห่งศาสนาและสังคมไทยที่ดีงาม ในด้านความจงรักภักดีต่อพระราชวงศ์นั้น ท่านผู้หญิงขจรถือเป็นเรื่องสำคัญที่ใกล้จิตใจเป็นที่สุดตลอดชีวิต เมื่อเธอได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าชั้นสายสะพายนั้นครั้งหนึ่ง และได้เข้ารับพระราชทานน้ำสังข์จากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสอายุครบแปดรอบ อีกครั้งหนึ่ง ประมาณสองเดือนก่อนที่เธอจะถึงแก่อนิจกรรม เป็นวาระสุดท้ายที่ยังความปลาบปลื้มอบอุ่นใจในพระมหากรุณาธิคุณเป็นที่สุด
เมื่ออายุได้ 22 ปี ท่านผู้หญิงขจรได้เข้าพิธีสมรสกับหลวงอภิบาลบุริมศักดิ์ (หม่อมหลวงทศทิศ อิศรเสนา) ต่อมาเป็นพระยาภะรตราชา (หม่อมหลวงทศทิศ อิศรเสนา) โดยสมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ ทรงสวมมงคลและประทานน้ำสังข์ นอกจากทำหน้าที่เป็นศรีภรรยาที่ดีงามแล้ว ยังเป็นมารดาที่ประเสริฐให้ความรัก ความห่วงใย อบรมดูแลบุตร-ธิดาอย่างใกล้ชิดสนิทสนม ให้การศึกษาอย่างดีที่สุด สั่งสอนให้อยู่ในคุณงามความดีในทุกวิถีทาง ทำให้ชีวิตของบุตร-ธิดาทุกคนประสบความสำเร็จภายใต้คุณธรรมด้วยดีทุกคน ท่านผู้หญิงขจรและพระยาภะรตราชา (หม่อมหลวงทศทิศ อิศรเสนา) มีบุตร-ธิดา 4 คน คือ
ท่านผู้หญิงขจร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2529 สิริอายุ 96 ปี โดยเวลา 17.05 นาฬิกา ของวันที่ 29 ตุลาคม ปีเดียวกัน พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มาในการพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
Harry treadaway
ยิมนาสติคส์
นารีมาน ศอดิก
นารีมาน ศอดิก (อาหรับ:ناريمان صادق "Nārīmān Sādiq", เกิด 31 ตุลาคม ค.ศ. 1933 —เสียชีวิต 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005) เป็นธิดาของนายฮุสเซน ฟาห์มี ศอดิก เบย์ และนางอาซีลา คามิล โดยนารีมานเป็นพระมเหสีองค์ที่สองของพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์
นารีมาน ศอดิก เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1933 เป็นธิดาของนายฮุสเซน ฟาห์มี ศอดิก เบย์ ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของประเทศอียิปต์ และนางอาซีละ คามิล ซึ่งเป็นบุตรสาวของกาเมล มะห์มุด
เนื่องด้วยสมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์ พระมเหสีของพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ มีพระประสูติกาลพระราชธิดาถึง 3 พระองค์ เป็นเวลาถึง 10 ปี สร้างความไม่พอพระทัยแก่พระเจ้าฟารุกเป็นอย่างมาก ด้วยความมุ่งมั่นในการที่จะได้พระโอรสเป็นรัชทายาทสืบทอดราชบัลลังก์ พระเจ้าฟารุกที่ 1 จึงได้ตัดสินพระทัยหย่ากับราชินีฟารีดา เพื่อให้แน่ใจต่อการสืบทอดราชบัลลังก์ รวมถึงการต่อต้านประชาชนที่ทำให้อำนาจของราชวงศ์มูฮัมหมัดอาลีเสื่อมลงเรื่อยๆ พระเจ้าฟารุกจึงมองหาเจ้าสาวชาวอียิปต์คนใหม่ ที่มิใช่ชนชั้นสูงมากนัก นั่นก็คือนารีมานนั่นเอง
นารีมาน อภิเษกสมรสกับพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1951 ขณะที่เธอมีอายุได้ 16 ปี และฉายาว่า "ซินเดอเรลลาแห่งลุ่มน้ำไนล์" เธอถูกเลือกเพื่อเป็นสัญญาณการอยู่รอดของระบอบกษัตริย์ของอียิปต์ที่กำลังง่อนแง่นเนื่องจากขาดผู้สืบทอดอำนาจราชบัลลังก์กษัตริย์ แม้ว่านารีมานจะได้หมั้นหมายกับซากี้ ฮาเซม นักศึกษาแพทย์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดแล้วก็ตาม แต่เธอก็ได้ทำการยกเลิกการหมั้นนั้นเสีย เพื่อที่ตนจะได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอียิปต์ เธอเข้าคอร์สลดน้ำหนัก เพื่อที่จะทำให้พระราชสวามีโปรด ในงานอภิเษกสมรสเธอได้ชุดครุยประดับเพชร 20,000 เม็ด โดยของขวัญแต่งงานล้วนทำจากทองคำ และถูกละลายไปหลังพิธีการ เธอได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอียิปต์
ในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1952 สมเด็จพระราชินีทรงมีพระประสูติกาลพระโอรสองค์แรกในพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ ซึ่งสร้างความปลื้มปิติแก่พระราชสวามีมาก ซึ่งพระราชโอรสองค์นี้มีพระนามว่า เจ้าชายฟูอัดที่ 2 ตามพระนามของพระราชบิดาของพระเจ้าฟารุก
ต่อมาในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1952 โมฮัมเหม็ด นาจีบ (Mohamed Naguib) ได้ก่อการรัฐประหารขึ้น โดยบังคับให้พระเจ้าฟารุกทรงสละราชสมบัติ และสถาปนาให้เจ้าชายฟูอัดที่ 2 ครองราชย์เป็นกษัตริย์อียิปต์องค์ใหม่ มีพระนามว่า พระเจ้าฟูอัดที่ 2 แห่งอียิปต์ โดยครองราชย์ในเวลาอันสั้นก่อนเพียงหนึ่งปี ก่อนที่จะเปลี่ยนแปลงการปกครองระบอบราชาธิปไตยเป็นแบบสาธารณรัฐดังเช่นในปัจจุบัน
หลังจากทรงสละราชสมบัติ พระเจ้าฟารุกได้เสด็จลี้ภัยไปกับเรือยอร์ชหลวง El-Mahrousa ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1953 สร้างความเบื่อหน่ายให้แก่สมเด็จพระราชินีนารีมานมาก โดยสมเด็จพระราชินีเสด็จกลับอียิปต์พร้อมด้วยมารดาของพระองค์ และได้ทำการหย่ากับพระเจ้าฟารุกในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1954
การสมรสใหม่ครั้งที่สอง.
ต่อมาในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 นารีมานได้สมรสใหม่กับ ดร.อาดัม เอล-นาจีบ ชาวเมืองอเล็กซานเดรีย ซึ่งเป็นนายแพทย์ประจำพระองค์ของพระเจ้าฟารุก อดีตพระราชสวามีนั่นเอง นารีมาน และสามีใหม่ มีบุตรชายด้วยกัน 1 คน คือ นายอะกรัม อาดัม อาเหม็ด เอล นาจีบ และต่อมาภายหลังนารีมานกับ ดร.อาดัม ได้หย่ากันในปี ค.ศ. 1961
การสมรสครั้งสุดท้าย.
ต่อมา เธอได้สมรสครั้งสุดท้ายกับ ดร.อิสมาอิล ฟาห์มี ซึ่งนายแพทย์ ในปี ค.ศ. 1967 โดยเธออาศัยอยู่กับเขาในเขตเฮลิโอโปลิส กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ จนถึงวาระสุดท้ายแห่งชีวิต
นารีมานเริ่มมีอาการปอดบวม และนอนโรงพยาบาล ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยออกจากบ้านเลย นอกจากจะมีความจำเป็นจริงๆ เธอนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเนื่องจากเกิดอาการโคม่า และเสียชีวิตอย่างสงบในช่วงเช้าเวลา 8.00 นาฬิกา ของวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 สิริอายุได้ 72 ปี
เทร็ด
เทร็ด ( ศัพท์บัญญัติว่า "สายโยงใย") คือหน่วยการทำงานย่อยที่อยู่ในกระบวนการ มีการแบ่งปันทรัพยากรต่าง ๆ ในกระบวนการนั้น ๆ จุดประสงค์ของเทร็ดคือการเรียกใช้ซีพียูให้เกิดประโยชน์สูงสุด เทร็ดทำให้การทำงานของโปรแกรมง่าย และมีประสิทธิภาพมากขึ้นและมีประโยชน์ต่อระบบที่มีซีพียูหลายตัว หรือซีพียูที่มีหลายแก่น เพราะสามารถเรียกใช้เทร็ดหลายเทร็ดได้พร้อม ๆ กัน
มงกุฎพระสันตะปาปา
มงกุฎพระสันตะปาปา หรือ มงกุฎสามชั้น (, , , ) เป็นมงกุฎที่มีอัญมณีตกแต่งสามชั้นที่เป็นมงกุฎประจำตำแหน่งพระสันตะปาปา ที่ว่ากันว่ามีรากฐานมาจากสมัยไบแซนไทน์และเปอร์เซีย ตราอาร์มของพระสันตะปาปามีรูปมงกุฎมาตั้งแต่สมัยโบราณ พร้อมด้วยกุญแจนักบุญซีโมนเปโตร