pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
องค์การความปลอดภัยอาหารของสหภาพยุโรป  ได้อนุมัติให้อ้างว่า "EPA และ DHA มีส่วนทำให้หัวใจทำงานได้เป็นปกติ" สำหรับผลิตภัณฑ์ที่มี EPA + DHA อย่างน้อย 250 มก.
แต่ก็ไม่ได้พูดถึงบุคคลที่มีโรคหัวใจอยู่แล้ว
ส่วนองค์การอนามัยโลกแนะนำให้ทานปลาเป็นปกติ (1-2 ที่ต่ออาทิตย์ เท่ากับได้ EPA + DHA 500 มก./วัน) เพื่อป้องกันโรคหลอดเลือดเลี้ยงหัวใจ และโรคหลอดเลือดสมองเหตุขาดเลือด (ischaemic stroke)
การสั่งสมโลหะเป็นพิษในปริมาณน้อย ๆ โดยเฉพาะจากปรอท ตะกั่ว นิกเกิล สารหนู และแคดเมียม เป็นความเสี่ยงอย่างหนึ่งในการบริโภคอาหารเสริมคือน้ำมันปลา
แต่สารปนเปื้อนอื่น ๆ (รวมทั้ง , furan, dioxins และ ) ก็อาจพบโดยเฉพาะน้ำมันปลาที่ไม่ทำให้บริสุทธิ์ดี
แต่โลหะหนักเป็นพิษเพราะบริโภคน้ำมันปลาเป็นอาหารเสริมก็มีโอกาสน้อยมาก เพราะโลหะหนักเข้ายึดกับโปรตีนในเนื้อปลาได้ดียิ่งกว่าที่จะสะสมในน้ำมัน
งานทดลองอิสระในปี 2005 ตรวจสอบผลิตภัณฑ์น้ำมันปลา 44 ตัวอย่างในสหรัฐแล้วพบว่า ทั้งหมดผ่านมาตรฐานความปลอดภัยเนื่องกับสิ่งปนเปื้อน
องค์กรเพื่อโภชนาการที่เชื่อถือได้ (Council for Responsible Nutrition) และองค์การอนามัยโลก เป็นผู้ตีพิมพ์มาตรฐานเกี่ยวกับสิ่งปนเปื้อนในในน้ำมันปลาตั้งแต่การเริ่มองค์กร
และที่เข้มงวดที่สุดในปัจจุบันก็คือมาตรฐานน้ำมันปลาสากล (International Fish Oils Standard)
น้ำมันปลาที่กลั่นแยกในระดับโมเลกุล (molecular distillation) ในสุญญากาศปกติจะผ่านมาตรฐานระดับนี้
สิ่งปนเปื้อนที่ระบุปกติจะมีหน่วยเป็น "ส่วนต่อพันล้านหรือแสนล้านส่วน (parts per billion/trillion)"
แหล่งอาหารที่มี EPA และ DHA มากก็คือปลามีไขมันสูง (oily fish) เช่น ปลาแซลมอน, เฮร์ริง, แมกเคอเรล, กะตัก, ปลากลุ่ม menhaden (สกุล "Brevoortia" และ "Brevoortia") และซาร์ดีน
น้ำมันจากปลาเหล่านี้มีกรดไขมันโอเมกา-3 สูงเป็น 7 เท่าของกรดไขมันโอเมกา-6
ปลามีไขมันสูงอื่น ๆ เช่น ทูน่า ก็มีกรดไขมัน "n"-3 เยี่ยงนี้เช่นกันแต่น้อยกว่า
ผู้บริโภคปลามีไขมันสูงควรระวังเรื่องโลหะหนักและมลพิษที่ละลายไขมันได้อื่น ๆ เช่น และ dioxins ซึ่งมักจะสั่งสมยิ่ง ๆ ขึ้นตามลำดับโซ่อาหาร
แต่หลังจากทำการปริทัศน์อย่างละเอียด นักวิชาการคณะสาธารณสุขแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดได้ตีพิมพ์ในวารสาร "JAMA" (2006)
โดยรายงานว่า ประโยชน์ของปลาคุ้มค่าความเสี่ยงกว่ามาก
แม้ปลาจะเป็นแหล่งกรดไขมันโอเมกา-3 แต่ปลาก็ไม่ได้สังเคราะห์เอง
เพราะได้มาจากสาหร่าย (โดยเฉพาะจากสาหร่ายเซลล์เดียว) หรือจากแพลงก์ตอนเนื่องกับอาหาร
ในกรณีปลาเลี้ยง ปลาจะได้กรดไขมันมาจากอาหารเลี้ยงคือน้ำมันปลา
ในปี 2009 น้ำมันปลาที่ผลิตทั่วโลก 81% ใช้เลี้ยงพืชและสัตว์น้ำ
น้ำมันปลาทะเลและน้ำจืดจะต่างกันโดย arachidonic acid, EPA และ DHA
และจะมีผลต่างกันต่อลิพิดในอวัยวะของร่างกายต่าง ๆ กันด้วย
ร่ายกายอาจนำน้ำมันปลาต่าง ๆ ไปใช้ได้ไม่เท่ากัน
งานศึกษา 4 งานได้เปรียบเทียบชีวปริมาณออกฤทธิ์ของน้ำมันปลาในรูปแบบ glyceryl ester และ ethyl ester
งาน 2 งานสรุปว่า รูปแบบ glyceryl ester ที่มีตามธรรมชาติดีกว่า แต่งานที่เหลือไม่พบความต่างกันอย่างสำคัญ
แต่ก็ไม่มีงานใดที่พบว่ารูปแบบ ethyl ester นั้นดีกว่า แม้จะผลิตได้ในราคาถูกกว่า
เคย.
น้ำมันเคยก็เป็นแหล่งกรดไขมันโอเมกา-3 เหมือนกัน
แม้น้ำมันเคยจะมี EPA + DHA น้อยกว่า (62.8%) แต่ก็พบว่า มีผลคล้ายกับน้ำมันปลาต่อระดับลิพิดในเลือดและต่อสารส่อการอักเสบในผู้ที่มีสุขภาพดี
แม้จะไม่ใช่สัตว์ใกล้สูญพันธุ์ แต่เคยก็เป็นอาหารหลักของสัตว์ทะเลหลายอย่างรวมทั้งวาฬ ซึ่งทำให้เป็นห่วงในเรื่องความยั่งยืน
แหล่งจากพืช.
ตาราง 1. เปอร์เซ็นต์กรดลิโนเลนิกอัลฟา  ในน้ำมันเมล็ดพืช
ตาราง 2. อัตราส่วนของกรดลิโนเลนิกอัลฟาในอาหาร
เมล็ดแฟลกซ์ (หรือลินซีด) ("Linum usitatissimum") และน้ำมันของมันน่าจะเป็นแหล่งกรดไขมันโอเมกา-3 คือกรดลิโนเลนิกอัลฟา (ALA) ซึ่งได้มากที่สุดจากพืช โดยปกติจะเป็น ALA 55% ทำให้มีกรดไขมันโอเมกา-3 มากกว่าเป็น 6 เท่าของน้ำมันปลาโดยมาก
ส่วนหนึ่งจากนี้ร่างกายจะเปลี่ยนเป็น EPA กับ DHA แม้เปอร์เซ็นต์ที่เปลี่ยนอาจจะต่างกันระหว่างหญิงชาย
ในปี 2013 สถาบันวิจัยในสหราชอาณาจักรแห่งหนึ่งรายงานว่า ได้พัฒนาพืชดัดแปลงพันธุกรรมวงศ์ผักกาดสกุล "Camelina" ที่ผลิตทั้ง EPA และ DHA
น้ำมันที่ได้จากเมล็ดพันธุ์หนึ่งจะมี EPA 11% และ DHA 8% โดยเฉลี่ย และมี EPA 24% ในอีกพันธุ์หนึ่ง
ไข่ที่ได้จากไก่เลี้ยงด้วยพืชและแมลงจะมีระดับกรดไขมันโอเมกา-3 มากกว่าไก่ที่เลี้ยงด้วยข้าวโพดและถั่วเหลือง
นอกจากจะเลี้ยงไก่ด้วยพืชและแมลง การใส่น้ำมันปลาในอาหารเลี้ยงก็จะเพิ่มความเข้มข้นของกรดไขมันโอเมกา-3 ในไข่
การใส่เมล็ดแฟลกซ์และคาโนลาซึ่งต่างก็เป็นแหล่งกรดลิโนเลนิกอัลฟาที่ดีในอาหารของไก่ จะเพิ่มกรดไขมันโอเมกา-3 ในไข่ โดยหลัก DHA
การเพิ่มสาหร่ายสีเขียวหรือสาหร่ายทะเลเข้าในอาหารจะเพิ่มทั้ง DHA และ EPA ซึ่งเป็นรูปแบบกรดไขมันโอเมกา-3 ที่องค์การอารหาและยาสหรัฐอนุมัติให้โฆษณาว่ามีประโยชน์ต่อสุขภาพได้
สิ่งที่ผู้บริโภคบ่นมากที่สุดก็คือ "ไข่โอเมกา-3 บางครั้งจะเหม็นคาวถ้าไก่ได้อาหารเป็นน้ำมันสัตว์/พืชทะเล "
กรดไขมันโอเมกา-3 เกิดในคลอโรพลาสต์ของพืชใบเขียวและสาหร่าย
ในขณะที่สาหร่ายทะเลและสาหร่ายจะเป็นต้นกำเนิดกรดไขมันโอเมกา-3 ที่มีในปลา หญ้าก็เป็นต้นกำเนิดกรดไขมันที่พบในสัตว์ที่เลี้ยงด้วยหญ้า
เมื่อให้วัวควายเลิกกินหญ้าที่มีกรดไขมันโอเมกา-3 สูง แล้วส่งไปยังที่เลี้ยงขุนไขมันด้วยธัญพืชที่ขาดกรดไขมันโอเมกา-3 สัตว์ก็จะสูญไขมันดีที่สะสมเช่นนี้ไป
สัตว์ยิ่งอยู่ในที่เลี้ยงขุนไขมันนานเท่าไร ปริมาณกรดไขมันโอเมกา-3 ก็ลดลงเท่านั้น
อัตราส่วนของกรดไขมันโอเมกา-6:โอเมกา-3 ของวัวควายที่เลี้ยงด้วยหญ้าอยู่ที่ 2:1 ซึ่งทำให้เป็นแหล่งกรดไขมันโอเมกา-3 ที่ดีกว่าเนื้อที่เลี้ยงด้วยธัญพืช ซึ่งปกติมีอัตราส่วนที่ 4:1
งานศึกษาที่กระทรวงเกษตรสหรัฐร่วมมือกับนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยในรัฐเซาท์แคโรไลนาได้เปรียบเทียบเนื้อวัวควายที่เลี้ยงด้วยหญ้ากับที่เลี้ยงด้วยธัญพืช
นักวิจัยพบว่า เนื้อที่เลี้ยงด้วยหญ้าชุ่มชื้นกว่า, มีลิพิดน้อยกว่า 42.5%, มีไขมันรวมน้อยกว่า 54%, มีบีตา-แคโรทีนสูงกว่า 54%, มีวิตามินอี (alpha-tocopherol) สูงกว่า 288%, มีวิตามินบี คือ ไทอามีนและไรโบเฟลวินสูงกว่า, มีแร่ธาตุคือแคลเซียม แมกนีเซียม และโพแทสเซียมสูงกว่า, มีกรดไขมันโอเมกา-3 รวมสูงกว่า 193%, มีกรด CLA (cis-9, trans-11 octadecenoic acid) ซึ่งเป็น กรดลิโนเลอิกพันธะคู่สลับเดียว (conjugated) และอาจช่วยสู้กับมะเร็ง, มีกรด vaccenic (ซึ่งอาจเปลี่ยนเป็น CLA), มีไขมันอิ่มตัวที่สัมพันธ์กับโรคหัวใจน้อยกว่า และมีอัตรากรดไขมันโอเมกา-6 ต่อโอเมกา-3 ที่ถูกสุขภาพกว่า (คือ 1.65 เทียบกับ 4.84)
ส่วนปริมาณโปรตีนและคอเลสเตอรอลจะเท่ากัน
กรดไขมันโอเมกา-3 ในเนื้อไก่อาจเพิ่มได้โดยเลี้ยงไก่ด้วยธัญพืชที่มีกรดไขมันโอเมกา-3 สูงรวมทั้ง เมล็ดแฟลกซ์ เมล็ดชีอา และเมล็ดคาโนลา
เนื้อจิงโจ้ก็เป็นแหล่งกรดไขมันโอเมกา-3 ด้วยโดยเนื้อที่ไม่มีกระดูกจะมี
น้ำมันแมวน้ำ.
น้ำมันแมวน้ำเป็นแหล่ง EPA, และ DHA ตามกระทรวงสุขภาพแคนาดา มันช่วยในพัฒนาการของสมอง ตา และประสาทในเด็กจนกระทั่งถึงอายุ 12 ขวบ
แต่ผลิตภัณฑ์แมวน้ำทั้งหมดไม่สามารถนำเข้าสหภาพยุโรปได้
ปัจจุบันมีแนวโน้มในการเสริมอาหารด้วยกรดไขมันโอเมกา-3
บริษัทอาหารทั่วโลกเริ่มวางขายผลิตภัณฑ์เสริมกรดไขมันโอเมกา-3 รวมทั้งขนมปัง มายองเนส พิซซ่า โยเกิร์ต น้ำส้ม พาสตาสำหรับเด็ก นม ไข่ ข้าวโพดคั่ว ขนมหวาน และนมผสมเลี้ยงทารก
สาหร่ายเซลล์เดียว "Crypthecodinium cohnii" และ "Schizochytrium" มี DHA มาก แต่มี EPA น้อย และสามารถผลิตขายด้วยเครื่องปฏิกรณ์ชีวภาพ (bioreactor)
น้ำมันจากสาหร่ายชั้น Phaeophyceae (brown algae, kelp) ก็เป็นแหล่ง EPA ด้วย
สาหร่ายสกุล "Nannochloropsis" ก็เช่นกัน
ในปี 2006 วารสารวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์นม "Journal of Dairy Science" ตีพิมพ์งานศึกษาที่พบว่า เนยที่ทำจากนมวัวที่เลี้ยงด้วยหญ้ามีกรดลิโนเลนิกอัลฟามากกว่าที่ทำจากนมวัวที่กินหญ้าน้อย
"The End of the Line: How overfishing is changing the world and what we eat". Ebury Press, London 2004. .
โอเมกา 3
อำเภอนาบอน
นาบอน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
อำเภอนาบอนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอนาบอนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 34 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาบอนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอชะอวด
ชะอวด เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอร่อนพิบูลย์ทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอร่อนพิบูลย์ในวันที่ 16 กันยายน 2466 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 10 มีนาคม 2496
อำเภอชะอวดมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังนี้
ท้องที่อำเภอชะอวด เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอร่อนพิบูลย์ ทางกระทรวงมหาดไทยเห็นว่าท้องที่ในมณฑลนครศรีธรรมราชยังไม่เหมาะแก่การปกครอง จึงได้แยกพื้นที่ตำบลชะอวด ตำบลท่าประจะ ตำบลท่าเสม็ด ตำบลวังอ่าง และตำบลเคร็ง ของอำเภอร่อนพิบูลย์ ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอชะอวด ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2466 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 16 กันยายน ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอชะอวด ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 10 มีนาคม ปีเดียวกัน
อำเภอชะอวดแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 11 ตำบล 87 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอชะอวดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
อำเภอเชียรใหญ่
เชียรใหญ่ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
อำเภอเชียรใหญ่มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังนี้
อำเภอเชียรใหญ่มีประวัติความเป็นมาสืบทอดมาแต่ครั้งสมัยสุโขทัยเป็นราชธานี แต่มีหลักฐานแน่ชัดในสมัยสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ปรากฏในทำเนียบข้าราชการเมืองนครศรีธรรมราช จุลศักราช 1173 ว่า ท้องที่อำเภอนี้เป็นหัวเมืองฝ่ายขวา ขึ้นอยู่ในเขตปกครองท้องที่เมืองนครศรีธรรมราช ชื่อ "เมืองพิเชียร" ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการปฏิรูปการปกครองครั้งสำคัญ มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ ร.ศ. 116 ในปี พ.ศ. 2440 มีการรวมหัวเมืองฝ่ายขวาในลุ่มน้ำปากพนัง 4 หัวเมือง เข้าด้วยกัน คือ เมืองพิเชียร เมืองพนัง เมืองเบี้ยซัด (ที่ตั้งอำเภอปากพนังในปัจจุบัน) และที่ตรงตำบลคลองกระบือและตำบลหูล่อง ตั้งเป็นอำเภอเรียกว่า "อำเภอเบี้ยซัด" ทำให้เมืองพิเชียรกลายเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเบี้ยซัด
สำหรับที่ตั้งของเมืองพิเชียร สันนิษฐานว่าเดิมตั้งอยู่ฝั่งขวาของแม่น้ำปากพนัง ที่บ้านหม่อมราม หมู่ที่ 3 ตำบลบ้านกลาง ณ ปัจจุบัน และเล่ากันว่า ที่ตั้งบ้านพิเชียร มีต้นตะเคียนใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง จึงเรียกกันว่า "บ้านพิเชียรเคียนใหญ่" เรียกสั้น ๆ เป็นภาษาปักษ์ใต้ว่า "บ้านเชียรใหญ่" ต่อมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้ง "กิ่งอำเภอเชียรใหญ่" ขึ้นตรงต่ออำเภอปากพนัง และยกฐานะเป็น "อำเภอเชียรใหญ่" เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2490
อำเภอเชียรใหญ่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 98 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเชียรใหญ่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
ดีเฮชเอ
อำเภอพิปูน
พิปูน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอฉวางทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอฉวางในวันที่ 29 สิงหาคม 2515 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 8 กันยายน 2519
อำเภอพิปูนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอพิปูนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพิปูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอร่อนพิบูลย์
ร่อนพิบูลย์ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช ได้รับการจัดตั้งขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ ร.ศ. 116 เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440
อำเภอร่อนพิบูลย์มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี ได้ทรงมีการจัดระเบียบการปกครองแผ่นดินเป็นแบบเทศาภิบาล ร่อนพิบูลย์เป็นแขวงหนึ่งที่จัดตั้งขึ้นในมณฑลนครศรีธรรมราช โดยประกาศจัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2493 ต่อมาได้เปลี่ยนคำเรียกเขตการปกครอง จากแขวงเป็นอำเภอ อำเภอร่อนพิบูลย์ ได้ชื่อมาจาก "บ้านร่อน" ด้วยที่ราษฎรส่วนใหญ่มีอาชีพร่อนแร่ขาย เมื่อมีการจัดตั้งแขวงขึ้น จึงได้ใช้ชื่อว่า "ร่อนพิบูลย์" และยังมีความหมายบ่งบอกถึงดินแดนที่มีความอุดมสมบูรณ์ด้วยสินแร่ ซึ่งเดิมทีการทำเหมืองแร่เป็นประเภทเหมืองขุดเจาะ
ครั้นถึง พ.ศ. 2440 สมัยรัชกาลที่ 5 กรุงรัตนโกสินทร์ ทางราชการได้จัดระเบียบการปกครองส่วนท้องที่ของเมืองนครศรีธรรมราชเสียใหม่ ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองท้องที่ ร.ศ. 116 โดยแบ่งเขตปกครองเป็น 9 อำเภอ คือ อำเภอกลางเมือง อำเภอเบี้ยซัด อำเภอร่อนพิบูลย์ อำเภอสิชล อำเภอลำพูน อำเภอฉวาง อำเภอทุ่งสง อำเภอเขาพังไกร และอำเภอกลาย
อำเภอร่อนพิบูลย์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 57 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอร่อนพิบูลย์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอบางขัน
บางขัน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
อำเภอบางขันตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอบางขันแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 60 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบางขัน ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
OKMD
NDMI
อำเภอถ้ำพรรณรา
ถ้ำพรรณรา [ถ้ำ-พัน-นะ-รา] เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอฉวางทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอฉวางในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2533 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 8 สิงหาคม 2538 เป็นอำเภอที่ 17 ของจังหวัดนครศรีธรรมราช
อำเภอถ้ำพรรณราตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอถ้ำพรรณราแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 29 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอถ้ำพรรณราประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
พระยาราชวังสัน (ศรี กมลนาวิน)
นายพลเรือโท พระยาราชวังสัน (ศรี กมลนาวิน) (9 มิถุนายน พ.ศ. 2429 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
พลเรือโท พระยาราชวังสัน มีนามเดิมว่า ศรี กมลนาวิน เกิดที่ตำบลบ้านท่าจีน อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร เป็นบุตรนายเล็ก-นางจู กมลนาวิน เป็นพี่ชายของหลวงสินธุสงครามชัย (สินธุ์ กมลนาวิน) สมรสกับ นางสาวถนอมศรี วีระศิริ (นางถนอมศรี ประดิยัตินาวายุทธ) เมื่อ พ.ศ. 2456 ต่อมาเมื่อนางถนอมศรีถึงแก่กรรม จึงสมรสกับ นางสาว ระจิตร วีระศิริ (คุณหญิงระจิตร ราชวังสัน) น้องสาวภรรยา
ศรี กมลนาวิน จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบอังกฤษ เข้าเรียนเป็นนักเรียนนายเรือ เมื่อ พ.ศ. 2446 ได้ถวายตัวต่อพลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ เพื่อเข้าเป็นนักเรียนนายเรือ เมื่อ พ.ศ. 2449 และรับราชการทหารเรือ เคยเป็นผู้บังคับการเรือหลวงคำรณสินธุ์ซึ่งเดินทางจากประเทศญี่ปุ่นมายังประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2455 ขณะนั้นมีบรรดาศักดิ์เป็น นาวาตรี หลวงประดิยัตินาวายุทธ (ศรี) ร.น. เป็นผู้บังคับการเรือพระที่นั่งมหาจักรี เป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนนายเรือ เสนาธิการทหารเรือ ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระยาราชวังสันเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2464 ในรัชกาลที่ 6และได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นองคมนตรีไทยในสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อ พ.ศ. 2470-2476 เป็นเสนาบดีกระทรวงกลาโหม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2475-2476) ได้รับพระราชทานยศเป็น พลเรือโท เมื่อวันที่ 7 เมษายน ปี พ.ศ. 2475
พลเรือโท พระยาราชวังสัน เคยดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงลอนดอน ระหว่าง พ.ศ. 2478-2482 ซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมถึงเยอรมนี จึงถึอว่าเป็นอัครราชทูตไทยประจำเยอรมนีอีกตำแหน่งด้วย
พระยาราชวังสัน (ศรี กมลนาวิน) มีหลานชายคือ กษิติ กมลนาวิน อดีตผู้ประกาศข่าวสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ซึ่งเป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้ฝรั่งเศส ปี 2005 และสุดยอดแฟนพันธุ์แท้กีฬาโอลิมปิก ปี 2008
ฟองน้ำเมงเงอร์
ฟองน้ำเมงเงอร์  คือชื่อเรียกของแฟร็กทัลอย่างหนึ่งที่เป็นส่วนขยายในสามมิติของเซตคันทอร์ (Cantor set) กับพรมเซียร์พินสกี (Sierpinski carpet) ซึ่งบางตำราอาจเรียกว่า "ฟองน้ำเมงเงอร์-เซียร์พินสกี" หรือ "ฟองน้ำเซียร์พินสกี" และหมายรวมไปถึงแฟร็กทัลหรือกราฟที่เป็นซับเซตของฟองน้ำเมงเงอร์ด้วย เหตุที่เรียกว่าฟองน้ำคือแฟร็กทัลในสามมิตินี้มีรูพรุนทั่วทั้งวัตถุคล้ายฟองน้ำ คาร์ล เมงเงอร์ นักคณิตศาสตร์ชาวออสเตรีย เป็นผู้อธิบายโครงสร้างและลักษณะของแฟร็กทัลชนิดนี้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1926
การสร้างฟองน้ำเมงเงอร์.
การสร้างฟองน้ำเมงเงอร์สามารถอธิบายได้ดังนี้
การทำซ้ำรอบสองจะได้ฟองน้ำระดับสอง (รูปที่สาม) รอบสามจะได้ฟองน้ำระดับสาม (รูปที่สี่) เป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ
จำนวนชิ้นของทรงลูกบาศก์จะเพิ่มทีละ 20 เท่าจากระดับก่อนหน้า หรืออธิบายได้จาก formula_1 เมื่อ "n" คือจำนวนรอบของการทำซ้ำ ในข้อแรกซึ่งยังไม่มีการวนรอบ จะมีทรงลูกบาศก์เพียงชิ้นเดียว (formula_2)
ฟองน้ำเมงเงอร์สามารถนิยามได้จาก
เมื่อ formula_4 คือทรงลูกบาศก์หนึ่งหน่วย และ
ดังนั้นฟองน้ำเมงเงอร์ในระดับอนันต์ จึงมีพื้นที่ผิวเป็นอนันต์ จำนวนหน้าเป็นอนันต์ และมีปริมาตรเป็นศูนย์
ศรี กมลนาวิน
หลวงประดิยัตินาวายุทธ (ศรี กมลนาวิน)
เยื่อตาอักเสบ
เยื่อตาอักเสบ หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า ตาแดง คือการอักเสบของเยื่อตา (เนื้อเยื่อชั้นนอกสุดของนัยน์ตาและอยู่ใต้เปลือกตา) สาเหตุอาจเกิดจากอาการแพ้สิ่งแปลกปลอมที่เข้าสู่นัยน์ตาซึ่งอาจสามารถหายไปได้เอง หรือเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียหรือไวรัส ซึ่งสามารถเป็นโรคติดต่อโดยมีแมลงเป็นพาหะ ลักษณะอาการคือมีเส้นเลือดฝอยปรากฏชัดเป็นส่วนมากในนัยน์ตา อาจมีการระคายเคืองและตาแฉะร่วมด้วย
โรคตาแดงจากการติดเชื้อไวรัส
-โรคตาแดงมักเกิดในช่วงฤดูฝน เชื้อไวรัสมักปนเปื้อนอยู่ในน้ำที่ท่วมขัง ในฤดูฝนจะพบผู้ติดเชื้อโรคตาแดงเป็นจำนวนมาก
โรคตาแดงจากการติดเชื้อแบคทีเรีย
โรคตาแดงจากการอาการภูมิแพ้
โรคตาแดงจากการสัมผัสสารเคมี
โรคตาแดงจากสาเหตุอื่นๆ
เยื่อบุตาอักเสบ
โรคตาแดง
รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์
รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์  จัดโดยมูลนิธิโนเบล มีการมอบทุกปีให้แก่การค้นพบที่โดดเด่นในสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งมีชีวิตและแพทยศาสตร์ รางวัลโนเบลสาขาดังกล่าวเป็นหนึ่งในห้าสาขา ริเริ่มในปี ค.ศ. 1895 โดยอัลเฟรด โนเบล นักเคมีชาวสวีเดน ผู้คิดค้นไดนาไมต์ ในพินัยกรรมของเขา โนเบลมีความสนใจส่วนตัวในด้านสรีรวิทยาเชิงทดลองและอยากให้มีการจัดตั้งรางวัลสำหรับกระบวนการตลอดทั้งการค้นพบทางวิทยาศาสตร์จากห้องทดลอง รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์จะคัดเลือกโดยสมัชชาโนเบลแห่งสถาบันแคโรลินสกา และมอบให้แก่ผู้รับในพิธีประจำปีในวันที่ 10 ธันวาคม ซึ่งเป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของโนเบล ร่วมกับประกาศนียบัตรชั้นสูงและประกาศนียบัตรแก่รางวัลที่เป็นเงิน ด้านหน้าของเหรียญเป็นรูปหน้าด้านข้างของอัลเฟรด โนเบล เช่นเดียวกับเหรียญที่ให้ในสาขาฟิสิกส์ เคมี และสาขาวรรณกรรม หากแต่ด้านหลังของเหรียญนี้เป็นเอกลักษณ์
จนถึงปี ค.ศ. 2022 มีการมอบรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์แล้วทั้งสิ้น 113 ครั้ง โดยมีจำนวนผู้รับรางวัล 225 คน แบ่งเป็นชาย 213 คน และหญิง 12 คน
แมลงเสือซอลต์ครีก
แมลงเสือซอลต์ครีก  เป็นแมลงปีกแข็งหายาก พบเฉพาะบริเวณ รัฐเนแบรสกา สหรัฐอเมริกา และใกล้สูญพันธุ์ เนื่องจากการขยายตัวของเมืองลิงคอล์น
รัฐเนบาสกา
เนบาสกา
หลวงประดิยัตินาวายุทธ
หลวงประดิยัตินาวายุทธ สามารถหมายถึง
Crane Flies
ชานะ นักรบเนตรอัคคี
ชานะ นักรบเนตรอัคคี  เป็นนิยายแบบไลท์โนเวลที่แต่งโดย ยาชิจิโร ทากาฮาชิ และวาดภาพประกอบโดย โนอิจิ อิโต ต่อมาได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็นหนังสือการ์ตูน อนิเมะ และดราม่าซีดี ตัวเอกของเรื่องคือ ซาคาอิ ยูจิ และ ชานะ ซึ่งถูกเรียกว่า "มือสังหารเกศาเพลิงเนตรอัคคี"
ในประเทศไทย ชานะ นักรบเนตรอัคคี ฉบับนิยาย ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดย บลิส พับลิชชิ่ง (อยู่ในหมวด J-Light ) แปลโดย กมลวรรณ สงวนสิริกุล และ ชนินันท์ กิตติปฏิมาคุณ ฉบับหนังสือการ์ตูนได้ลิขสิทธิ์โดย สยามอินเตอร์คอมิกส์ ส่วนฉบับอนิเมะซีซันแรกได้ลิขสิทธิ์โดย อามีโก้ ใช้ชื่อภาษาไทยว่า "เนตรเพลิงชานะ" และอนิเมะซีซันสองและสามได้ลิขสิทธิ์โดย โรส แอนิเมชัน
ซาคาอิ ยูจิ นักเรียนมัธยมปลายผู้ซึ่งหวังว่าจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ได้ทราบว่าแท้จริงแล้วตัวเขาเองนั้นได้ตายไปแล้ว ระหว่างทางกลับบ้านวันหนึ่ง เขาได้พบเหตุการณ์ประหลาด อยู่ๆ บรรยากาศรอบข้างก็หยุดลง และผู้คนที่อยู่รอบๆ ก็ตกอยู่ในเปลวเพลิงสีฟ้า ขณะที่ปิศาจที่รูปร่างคล้ายตุ๊กตาขนาดยักษ์ดูดเปลวเพลิงนั้นเข้าไปในปาก ขณะที่ปิศาจนั้นกำลังจะกินยูจิเข้าไป ก็ปรากฏหญิงสาวถือดาบในผ้าคลุมสีดำผู้ซึ่งมีผมและนัยน์ตาสีแดงราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนออกมาช่วยเขา หญิงสาวคนนั้นเรียกตัวเองว่า เฟลมเฮซ (Flame Haze) ผู้ซึ่งออกล่าเหล่าโทโมงาระ (ชื่อเต็มคือ กุเซะ โนะ โทโมงาระ ที่แปลว่า "ผู้อาศัยในโลกปิศาจ" ในภาษาไทย) สิ่งมีชีวิตจากต่างมิติ เมื่อยูจิสังเกตเห็นลูกไฟสีฟ้าภายในตัวเอง เฟลมเฮซนั้นจึงได้บอกเขาว่า ยูจิตัวจริงนั้นได้ตายไปแล้ว ขณะนี้เขาคือทอร์ช (Torch) เป็นสิ่งที่ใช้ทดแทนมนุษย์ที่ถูกลบไป ทอร์ชนั้นจะสวมในรูปของคนที่ถูกลบไป แต่พอเวลาผ่านไป พวกเขาจะหายไปจากความทรงจำของคนอื่นๆ เมื่อตระหนักถึงการตายของตนเองแล้ว ยูจิจึงได้เป็นเพื่อนกับหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นและได้ตั้งชื่อเธอว่า ชานะ ชานะคิดว่ายูจิคงจะสลายไปเช่นเดียวกับทอร์ชอื่นๆ แต่กลับพบว่ายูจินั้นไม่ใช่ทอร์ชธรรมดา แต่เป็นทอร์ชพิเศษที่เรียกกันว่ามิสเทส (Mistes) เขามี สมบัติแห่งพิภพแดง (โฮกุ) อยู่ภายในตัว และเป็นสมบัติแห่งพิภพแดง ที่มีพลังและมีค่ามาก ดังนั้นชานะจึงคอยคุ้มครองยูจิจากพวกโทโมงาระ ซึงจะใช้สมบัติแห่งพิภพแดง (โฮกุ) เพื่อทำลายสมดุลแห่งโลก ยูจิจึงตัดสินใจที่จะฝึกฝนตนเองกับชานะเพื่อช่วยเหลือเธอต่อสู้
การต่อสู้ของชานะนั้นเป็นหนึ่งในการต่อสู้อันยาวนานระหว่างเหล่าเฟลมเฮซและโทโมงาระ พวกโทโมงาระนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่อีกมิติหนึ่งและคอยดูดพลังชีวิต ซึ่งเป็นพลังงานที่สร้างชีวิตต่างๆ ในโลก จากสิ่งมีชีวิต และใช้พลังนั้นตามความทะเยอทะยานของตนเอง ส่วนเฟลมเฮซนั้นเป็นเหล่าศัตรูของพวกโทโมงาระ ซึ่งจะคอยรักษาสมดุลของทั้งสองโลก ดังนั้นพวกเฟลมเฮซจึงสร้างทอร์ชขึ้นมาแทนที่คนที่ตายไปเพื่อเยียวยาความเสียหายจากการกระทำของพวกโทโมงาระ
นิยายและสื่อต่างๆ.
นิยายและหนังสือ.
นิยาย "ชานะ นักรบเนตรอัคคี" แต่งโดย ยาชิจิโร ทาคาฮาชิ ภาพประกอบโดย โนอิจิ อิโต ได้ออกจำหน่ายแล้ว 26 เล่มจบ ระหว่างวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ถึง 10 พฤศจิกายน 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โดยสำนักพิมพ์ เด็นเกคิ บุนโกะ ในเครือ แอสกี มีเดียเวิร์คส์ ประกอบด้วยเนื้อเรื่องหลัก 22 เล่มและรวมเรื่องสั้นไซด์สตอรีอีก 4 เล่ม สำนักพิมพ์ VIZ Media ได้ประกาศซื้อลิขสิทธิ์ของนิยายเรื่องนี้ เพื่อจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยนิยายเล่มแรกในภาษาอังกฤษนั้นแปลโดย ยูกิ โยชิโอกะ และ คินดี เอช. ยามาอุจิ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2550 และเล่มสองวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2550 แปลโดย ยูกิ โยชิโอกะ &amp; คินดี เอช. ยามาอุจิ และ มาร์ค เกียมบรูโน หลังจากนั้นสำนักพิมพ์ Viz ก็ไม่ได้วางจำหน่ายเล่มต่อไปอีกเลย ส่วนประเทศไทย ชานะ นักรบเนตรอัคคี ฉบับนิยาย ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยบลิส พับลิชชิ่ง ในหมวดหนังสือ J-Light แปลโดย กมลวรรณ สงวนสิริกุล (เล่ม 0, 1, 2, 4, 6-14, S) และ ชนินันท์ กิตติปฏิมาคุณ (เล่ม 3, 5, 10) ปัจจุบันหยุดวางจำหน่ายเนื่องจาก บลิส พับลิชชิ่ง ได้ปิดกิจการแล้ว
มังงะเรื่องแรก วาดโดย อายาโตะ ซาซาคุระ เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสารรายเดือน "Dengeki Daioh" เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยสำนักพิมพ์ มีเดียเวิร์กส และ เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ส่วนประเทศไทย สยามอินเตอร์คอมิกส์ ได้ลิขสิทธิ์
มังงะเรื่องที่สองใช้ชื่อว่า "Shakugan no Shana X Eternal song -Harukanaru Uta-" วาดโดย ชิอิ คิยะ โดยนำเนื้อเรื่องจากในนิยายเล่ม 10 และเริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสาร"Dengeki Black Maoh" เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2550 โดยสำนักพิมพ์ มีเดียเวิร์กส
ในเวอร์ชันอนิเมะซีซันแรกของ "ชานะ นักรบเนตรอัคคี" นั้นกำกับโดย ทาคาชิ วาตานาเบะ ผลิตโดย J.C.Staff ออกอากาศในญี่ปุ่นระหว่างวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ถึง 23 มีนาคม พ.ศ. 2549 รวมทั้งหมด 24 ตอน ลิขสิทธิ์ในอเมริกาเหนือโดย Geneon และลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยอามีโก้ ส่วนการวางจำหน่ายดีวีดีแผ่นแรกในญี่ปุ่น วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2549
ในอนิเมะซีซันสอง ใช้ชื่อว่า "Shakugan no Shana Second"  ประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 และออกอากาศในญี่ปุ่นระหว่างวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ถึง 28 มีนาคม พ.ศ. 2551 รวมทั้งหมด 24 ตอน และสำหรับโอวีเอ "Shakugan no Shana S" จะวางจำหน่ายวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2552
ซีซัน 3 มาแล้ว และ จบ แล้ว ชื่อว่า shakugan no shana final 24 ตอน
ฉบับพากย์ไทย มีให้ดูทั้งสามซีซัน ในยูทิวป์ ตอนละประมาณ 25 นาที
ใน "เนตรเพลิงชานะ" นั้นประกอบไปด้วยเพลงเปิดและปิดอย่างละ 2 เพลง โดยเพลงเปิดเพลงแรกคือเพลง "ฮิโชคุ โนะ โซระ" ร้องโดย มามิ คาวาดะ ใช้เป็นเพลงเปิดใน 16 ตอนแรกและโอวีเอ เพลงเปิดเพลงที่สองคือเพลง "บีอิง" ร้องโดย โคโตโกะ ในเป็นเพลงเปิดตอนที่เหลือ เพลงปิดเพลงแรกคือเพลง "โยอะเคะ อูมาเระคุรุ โชโจ" ร้องโดย โยโกะ ทาคาฮาชิ ใช้เป็นเพลงปิด 14 ตอนแรกและโอวีเอ เพลงปิดเพลงสุดท้ายคือเพลง "อะคา โนะ เซอิจาคุ" ร้องโดย โยโกะ ทาคาฮาชิ ใช้เป็นเพลงปิดระหว่างตอนที่ 14 ถึง 23 ส่วนตอนสุดท้ายใช้เพลง "ฮิโชคุ โนะ โซระ"
เพลงเปิดเพลงแรกสำหรับ "เนตรเพลิงชานะ II" ก็คือเพลง "จอนท์" ร้องโดย มามิ คาวาดะ ใช้เป็นเพลงเปิดตั้งแต่ตอนที่ 1 ถึง ตอนที่ 15 โดยซิงเกิล วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2007 เพลงปิดเพลงแรกคือเพลง "ไทรแองเกิล" ร้องโดย มามิ คาวาดะ ใช้เป็นเพลงปิด 15 ตอนแรก เพลงเปิดเพลงที่สองคือเพลง "เบลซ" ร้องโดย โคโตโกะ และ เพลงปิดเพลงที่สองคือเพลง "โซซีโอเมไทร" ร้องโดย โคโตโกะ และเพลงปิดเพลงที่สามในตอนที่ 24 คือเพลง "sense" ร้องโดย มามิ คาวาดะ
ซาวนด์แทร็คประกอบอนิเมะ วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2006 โดย Geneon และยังมีอัลบั้มซาวนด์แทร็คอีกอัลบั้มหนึ่งใช้ชื่อว่า แอสสอร์ท ชานะ โดยแผ่นที่ I, II และ III วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์, 24 มีนาคม และ 21 เมษายน 2006 โดย Geneon
หม่อมอลิซาเบท
ภาษาถิ่นตากใบ
ภาษาถิ่นตากใบ บ้างเรียก ภาษาถิ่นเจ๊ะเห หรือ ภาษาถิ่นนาเระ เป็นภาษาไทกลุ่มหนึ่ง จัดอยู่ในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ แต่ยังไม่ปรากฏสถานะในกลุ่มภาษาย่อยไทอย่างชัดเจน ใน พ.ศ. 2544 มีผู้ใช้นี้ภาษาราว 60,000–70,000 คน กระจายตัวตั้งแต่อำเภอยะหริ่ง อำเภอปะนาเระ อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี ลงไปจนถึงอำเภอตากใบ และอำเภออื่น ๆ ของจังหวัดนราธิวาส ทั้งยังพบผู้ใช้ในจังหวัดนครศรีธรรมราชจำนวนหนึ่ง รวมถึงกลุ่มคนมาเลเซียเชื้อสายไทยในรัฐกลันตันและรัฐตรังกานูของประเทศมาเลเซีย แต่จะเรียกว่า ภาษาตุมปัต มีคำศัพท์และสำเนียงภาษาเป็นเอกลักษณ์ของตนเองแตกต่างไปจากภาษาไทยถิ่นใต้และภาษามลายูปัตตานี เพราะออกเสียงเอื้อนยาว เนิบช้า ผิดกับภาษาไทยถิ่นใต้ที่ออกเสียงห้วนสั้น เป็นที่พึงสังเกตว่ามีการใช้ราชาศัพท์สำหรับเรียกชื่อสิ่งของเครื่องใช้บางอย่าง รวมทั้งมีลักษณะทางภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาผู้ไทมากที่สุด ทั้งนี้ภาษาตากใบมีภาษาย่อย คือ ภาษาสะกอมในจังหวัดสงขลา
ในประโยคคำถามของภาษาถิ่นตากใบลงท้ายด้วยคำว่า "หมี" หรือ "หมิ" แทนการลงท้ายด้วยคำว่า "ไหม" เช่น "ช่ายหมี" แปลว่า "ใช่ไหม", "กินข้าวแล้วหมี" แปลว่า "กินข้าวหรือยัง" และ "มึงมานานแล้วหมี" แปลว่า "คุณมานานแล้วหรือยัง"
ปัจจุบันคนรุ่นใหม่ใช้ภาษาถิ่นตากใบลดจำนวนลงเรื่อย ๆ จึงมีการจัดรายการวิทยุด้วยภาษาถิ่นตากใบเพื่ออนุรักษ์เป็นมรดกสำคัญของท้องถิ่น และกรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ประกาศขึ้นทะเบียนภาษาถิ่นตากใบขึ้นเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติไทย สาขาภาษา เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2556 ประเภทภาษาท้องถิ่น