pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
CT สามารถนำมาใช้ในการตรวจหาการเปลี่ยนแปลงทั้งแบบเฉียบพลันและแบบเรื้อรังในเนื้อเยื่อพื้นฐานของปอด, นั่นคือส่วนที่อยู่ภายในของปอด มันมีความเกี่ยวข้องโดยเฉพาะ เพราะรังสีเอกซ์สองมิติปกติจะไม่แสดงความผิดปกติดังกล่าว ความหลากหลายของเทคนิคจะถูกนำมาใช้, ขึ้นอยู่กับความผิดปกติที่สงสัยว่าจะเป็น ภาพชิ้นส่วนบาง ๆ ที่มีการสร้างขึ้นใหม่ด้วยความถี่สูงจะถูกใช้สำหรับการประเมินผลของกระบวนการภายในเนื้อเยื่อที่เรื้อรังเช่น ถุงลมโป่งพอง, พังผืด, และอื่น ๆ การสแกนมักจะดำเนินการทั้งในการหายใจเข้าและการหายใจออก เทคนิคพิเศษนี้เรียกว่า CT ความละเอียดสูง ดังนั้น มันจึงสร้างการสุ่มตัวอย่างของปอดและภาพที่ไม่ต่อเนื่อง
ก้อนเนื้อที่พบโดยบังเอิญในกรณีที่ไม่มีอาการ (บางครั้งเรียกว่า incidentaloma) อาจเพิ่มความกังวลว่ามันอาจจะเป็นตัวแทนของเนื้องอก แบบไม่ร้ายแรงหรือแบบร้ายแรง บางทีด้วยความกลัว ผู้ป่วยและแพทย์บางครั้งก็เห็นด้วยกับการกำหนดเวลาที่ชัดเจนของการทำ CT สแกน ซึ่งบางครั้งบ่อยมากถึงทุกสามเดือนซึ่งเกินกว่าแนวทางที่แนะนำสำหรับความพยายามที่จะทำในการเฝ้าระวังก้อนเนื้อนั้น อย่างไรก็ตาม แนวทางที่กำหนดไว้ได้แนะนำว่าผู้ป่วยที่ไม่มีประวัติมาก่อนของโรคมะเร็ง และมีก้อนแข็งที่ไม่ได้เติบโตตลอดช่วงเวลาสองปี ไม่น่าจะมีโรคมะเร็งร้ายใด ๆ ด้วยเหตุนี้ และเนื่องจากไม่มีการวิจัยที่มีหลักฐานสนับสนุนว่าการเฝ้าระวังอย่างเข้มข้นให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่ารวมทั้งจากความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับการทำ CT สแกน ผู้ป่วยไม่ควรได้รับการตรวจคัดกรองด้วย CT เกินกว่าที่แนะนำโดยแนวทางที่กำหนด
ภาพรังสีหลอดเลือดปอด .
CT Pulmonary angiogram (CTPA) คือการทดสอบเพื่อวินิจฉัยทางการแพทย์ที่ใช้ในการวินิจฉัยภาวะลิ่มเลือดอุดหลอดเลือดปอด  โดยใช้การตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ และสารทึบรังสีที่มีไอโอดีนเพื่อให้ได้ภาพของหลอดเลือดแดงปอด
การเต้นของหัวใจ.
ด้วยความสามารถของการหมุนน้อยกว่าวินาทีรวมกับการถ่ายภาพหลาย slice (สูงถึง 320 ชิ้น) CT ความละเอียดสูงและความเร็วสูงในเวลาเดียวกัน ช่วยให้สามารถทำการถ่ายภาพที่ยอดเยี่ยมของหลอดเลือดหัวใจได้ (CT การตรวจหลอดเลือดหัวใจ)
ท้องและกระดูกเชิงกราน.
CT เป็นวิธีการที่มีความละเอียดสำหรับการวินิจฉัยโรคในช่องท้อง โดยมักจะถูกใช้ในการกำหนดระยะของโรคมะเร็งและเพื่อติดตามความคืบหน้าของโรค นอกจากนี้ ยังเป็นวิธีการทดสอบที่มีประโยชน์ในการหาสาเหตุของอาการปวดท้องเฉียบพลัน
แขนขา.
CT มักจะใช้สร้างภาพการแตกหักที่ซับซ้อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งที่อยู่รอบ ๆ ข้อต่อ เนื่องจากความสามารถของมันในการสร้างขึ้นใหม่ของพื้นที่ที่น่าสนใจในหลายระนาบที่ซ้อนกัน การแตกหัก, การบาดเจ็บที่เอ็น และการเคลื่อนของข้อสามารถจะตรวจจับได้ด้วยความละเอียดถึง 0.2 มม.
มีข้อดีหลายประการที่ CT มีเหนือกว่าเอ็กซ์เรย์ทางการแพทย์แบบ 2 มิติดั้งเดิม ประการแรก CT ลดการซ้อนทับภาพของโครงสร้างที่อยู่ด้านนอกพื้นที่ที่สนใจได้อย่างสมบูรณ์ ประการที่สอง เนื่องจากโดยธรรมชาติของ CT มีความละเอียดคมชัดสูง ความแตกต่างระหว่างเนื้อเยื่อที่แตกต่างกันในความหนาแน่นทางกายภาพน้อยกว่า 1% จะสามารถแยกแยะได้อย่างชัดเจน สุดท้าย ข้อมูลจากขั้นตอนเดียวในการถ่ายภาพ CT ที่ประกอบด้วยการสแกนหลาย ๆ ที่ที่อยู่ติดกัน หรือรอบแกนใดแกนหนึ่งสามารถดูเป็นภาพในแนวแกน หรือเวียน หรือระนาบแบ่งซ้ายขวา ขึ้นอยู่กับงานที่จะวินิจฉัย วิธีนี้จะเรียกว่าการสร้างภาพแบบเปลี่ยนรูปหลายระนาบซ้อนกัน
CT ได้รับการยกย่องว่าเป็นเทคนิคการวินิจฉัยด้วยรังสีระดับปานกลางถึงระดับสูง ความละเอียดที่ดีขึ้นของ CT ได้ทำให้เกิดการพัฒนาของการค้นคว้าใหม่ ๆ ซึ่งอาจจะมีข้อได้เปรียบหลายประการ เมื่อเทียบกับวิธีการถ่ายภาพด้วยรังสีทั่วไป เช่น CT angiography จะหลีกเลี่ยงการสอดใส่สายสวน, หรือ CT การถ่ายภาพลำใส้ (หรือเรียกว่า "virtual colonoscopy" หรือสั้นๆว่า VC ) อาจจะเป็นประโยชน์เท่ากับการสวนทวารหนักโดยใช้แบเรียมสำหรับการตรวจหาเนื้องอก แต่อาจใช้ปริมาณรังสีที่ต่ำกว่า โดย CT VC กำลังถูกใช้มากขึ้นในสหราชอาณาจักรโดยเป็นการทดสอบวินิจฉัยสำหรับโรคมะเร็งลำไส้ และสามารถลบล้างความจำเป็นในการส่องกล้องลำไส้
ปริมาณรังสีสำหรับการศึกษาเฉพาะอย่างขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ได้แก่ ปริมาตรวัตถุที่สแกน, การจัดท่าทางผู้ป่วย, จำนวนและประเภทของลำดับการสแกน, และความละเอียดและคุณภาพของภาพที่ต้องการ นอกจากนี้พารามิเตอร์ของ CT สแกนแบบสองเกลียว ที่สามารถปรับเปลี่ยนได้อย่างง่ายดายและที่มีผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อปริมาณรังสี คือกระแสและช่วง pitch ของหลอดเอกซ์เรย์ CT ได้แสดงให้เห็นถึงความแม่นยำมากขึ้นกว่าภาพรังสีอื่นในการประเมินการผ่าตัดเชื่อมต่อกระดูกสันหลังจากด้านหน้า  แต่อาจจะยังคงอ่านผลการเชื่อมต่อเกินขอบเขตได้
ผลกระทบในทางตรงกันข้าม.
รังสีที่ใช้ในการทำ CT สแกนสามารถทำลายเซลล์ในร่างกาย รวมทั้งโมเลกุลดีเอ็นเอ ซึ่งสามารถนำไปสู่​​โรคมะเร็ง ตามที่สภาแห่งชาติในการป้องกันอันตรายและวัดรังสี ระบุว่าระหว่างตริสต์ทศวรรษ 1980 ถึงปี ค.ศ. 2006 การใช้ CT สแกนได้เพิ่มขึ้นหกเท่า (600%) ปริมาณรังสีที่ได้รับจาก CT สแกนเป็น 100 ถึง 1,000 เท่าสูงกว่ารังสีเอกซ์แบบเดิม การศึกษาโดยโรงพยาบาลนิวยอร์กพบว่า เกือบหนึ่งในสามของผู้ป่วยที่เข้ารับการสแกนหลายครั้งได้รับรังสีเทียบเท่ากับ การเอ็กซ์เรย์หน้าอกถึง 5,000 เท่า
ผู้เชี่ยวชาญบางคนตั้งข้อสังเกตว่า CT สแกนเป็นที่รู้กันว่าถูก "ใช้เกิน" และ "มีหลักฐานเพียงเล็กน้อยของผลลัพธ์ของการมีสุขภาพที่ดีขึ้น ที่เกี่ยวข้องกับอัตราของการสแกนที่สูงในปัจจุบัน"
ประมาณการในช่วงต้นของอันตรายจาก CT บางส่วนอยู่บนพื้นฐานของความเสี่ยงรังสีที่คล้ายกันที่ประสบโดยผู้ที่อยู่ในระหว่างการระเบิดของระเบิดปรมาณูในประเทศญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และผู้ที่เป็นคนงานในอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ การศึกษาล่าสุดโดยสถาบันมะเร็งแห่งชาติในปี ค.ศ. 2009 ที่เกี่ยวกับการสแกนหลายครั้งในปี ค.ศ. 2007 คาดกันว่าในช่วงชีวิตของผู้ป่วยอาจจะเกิด 29,000 กรณีที่เพิ่มขึ้นของโรคมะเร็ง และ 14,500 กรณีที่เพิ่มขึ้นของการเสียชีวิต ผู้เชี่ยวชาญบางคนคาดการณ์ว่าในอนาคตร้อยละระหว่างสามและห้าของโรคมะเร็งทั้งหมด จะเป็นผลมาจากการถ่ายภาพทางการแพทย์
การศึกษารายงาน 10.9 ล้านคนของออสเตรเลีย ระบุว่าอุบัติการณ์ที่เพิ่มขึ้นของโรคมะเร็งหลังจาก รับการ CT สแกนในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เกิดจากการฉายรังสี ในกลุ่มนี้หนึ่งในทุก 1,800 การสแกนจะตามมาด้วยโรคมะเร็งที่เพิ่มขึ้น ถ้าความเสี่ยงของการเกิดมะเร็งตลอกช่วงชีวิตคือ 40% ดังนั้นความเสี่ยงที่แน่นอนจะขึ้นไปถึง 40.05% หลังจากรับการ CT
อายุของบุคคลมีบทบาทสำคัญในความเสี่ยงต่อการเป็นโรคมะเร็ง ประมาณว่าความเสี่ยงการเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตลอดช่วงอายุคนจากการ CT ที่ท้องของเด็กอายุ 1 ปีเป็น 0.1% หรือ 1:1000 สแกน ความเสี่ยงสำหรับคนอายุ 40 ปีเป็นครึ่งหนึ่งของคนที่มีอายุ 20 ปี ซึ่งมีความเสี่ยงน้อยลงอย่างมากในผู้สูงอายุ คณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยการป้องกันรังสีประมาณการว่าความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์กับการสัมผัสกับ 10 มิลลิเกรย์ (หน่วยของการสัมผัสรังสี) เพิ่มอัตราการเกิดโรคมะเร็งก่อนที่จะอายุ 20 ปีจาก 0.03% เป็น 0.04% (เพื่อการอ้างอิง, CT angiogram ปอดทำให้ทารกในครรภ์สัมผ้สกับรังสีถึง 4 mGy) การตรวจสอบในปี ค.ศ. 2012 ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างการฉายรังสีทางการแพทย์กับการเกิดโรคมะเร็งในเด็ก อย่างไรก็ตามมีข้อสังเกตของข้อจำกัดในหลักฐานที่ใช้ในการตรวจสอบนั้น
CT สแกนสามารถดำเนินการด้วยการตั้งค่าที่แตกต่างกันเพื่อลดการเปิดรับรังสีในเด็ก โดยที่ผู้ผลิต CT สแกนส่วนใหญ่ ณ ปี ค.ศ. 2007 มีฟังก์ชันนี้ติดมาด้วย นอกจากนี้ เงื่อนไขบางประการอาจจำเป็นต้องให้เด็กได้สัมผัสกับ CT สแกนหลายครั้ง การศึกษาจำนวนมากสนับสนุนการแจ้งพ่อแม่เด็กเกียวกับของความเสี่ยงของเด็กในการทำ CT สแกน
สารทึบรังสี.
ในสหรัฐอเมริกา ครึ่งหนึ่งของ CT สแกนเกี่ยวข้องกับการฉีด 'สารทึบรังสี'  เข้าเส้นเลือดดำ ปฏิกิริยาที่พบมากที่สุดจากสารเหล่านี้ไม่รุนแรง รวมถึงคลื่นไส้ อาเจียน และผื่นคัน อย่างไรก็ตามปฏิกิริยาที่รุนแรงมากขึ้นอาจเกิดขึ้น ปฏิกิริยาโดยรวมจะเกิดขึ้นใน 1–3% ของคนทีใช้สารทึบรังสีแบบไม่มีประจุและ 4–12% ของคนที่ใช้สารทึบรังสีแบบมีประจุ 3% อาจปรากฏผื่นผิวหนังขึ้นภายในหนึ่งสัปดาห์
สารทึบรังสีแบบเก่าก่อให้เกิดภูมิแพ้ได้ 1% ของกรณี ในขณะที่สารรุ่นที่ใหม่กว่าและมี osmolar ต่ำกว่าทำให้เกิดปฏิกิริยาได้ 0.01–0.04% ของกรณี การเสียชีวิตเกิดขึ้นประมาณ 2 ถึง 30 ต่อ 1,000,000 คน โดยการใช้สารใหม่ที่ปลอดภัยกว่า เมื่อการเสียชีวิตเกิดขึ้น มักจะเกิดขึ้นกับเพศหญิง, ผู้สูงอายุ หรือผู้ที่มีสุขภาพไม่ดี และมักจะเป็นปัจจัยรองของอาการแพ้รุนแรง หรือภาวะไตวายเฉียบพลัน
สารทึบรังสีอาจทำให้เกิด'โรคไตที่เกิดจากสารทึบรังสี' โรคนี้เกิดขึ้นใน 2-7% ของคนที่ได้รับสารเหล่านี้ และมีความเสี่ยงมากขึ้นในผู้ที่มีความบกพร่องของไตมาก่อน เป็นโรคเบาหวาน หรือปริมาณการไหลเวียนเลือดลดลง คนที่มีการเสื่อมของไตที่ไม่รุนแรงมักจะได้รับคำแนะนำเพื่อให้แน่ใจว่าได้รับสารน้ำเพียงพอเป็นเวลาหลายชั่วโมงก่อนและหลังการฉีด สำหรับไตล้มเหลวในระดับปานกลาง การใช้สารทึบรังสีที่มีไอโอดีนควรหลีกเลี่ยง นี้อาจหมายถึงการใช้เทคนิคทางเลือกแทน CT สำหรับผู้ที่มีอาการไตวายรุนแรงที่ต้องฟอกไตต้องมีข้อควรระวังที่เข้มงวดน้อยลง เพราะไตของพวกเขาที่เหลืออยู่มีการทำงานน้อยมาก ที่ความเสียหายใด ๆ ที่มากขึ้นจะไม่เป็นที่สังเกตเห็นได้และการล้างไตจะล้างสารทึบรังสีออก อย่างไรก็ตาม มันเป็นปรกติที่จะแนะนำให้มีเตรียมการฟอกไตเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้หลังจากการฉีดสารเพื่อลดผลกระทบใด ๆ ของสารทึบรังสี
นอกเหนือไปจากการใช้สารทึบรังสีในหลอดเลือดดำ สารทึบรังสีที่ให้ทางปากก็มีการนำมาใช้เมื่อทำการตรวจสอบช่องท้อง สารเหล่านี้มักจะเป็นเช่นเดียวกับสารทึบรังสีในหลอดเลือดดำเพียงแต่เจือจางลงเหลือประมาณ 10% ของความเข้มข้น อย่างไรก็ตาม สารที่ให้ทางปากที่มีไอโอดีนก็มีใช้อยู่ เช่นสารแขวนลอยแบเรียมซัลเฟตเจือจางมาก (0.5-1% w /v) แบเรียมซัลเฟตเจือจางมีความได้เปรียบที่ว่ามันไม่ได้ทำให้เกิดปฏิกิริยาจากอาการแพ้หรือทำให้ไตล้มเหลว แต่ไม่สามารถนำมาใช้ในผู้ป่วยที่สงสัยว่าลำไส้ทะลุหรือสงสัยว่าลำไส้บาดเจ็บ เพราะการรั่วไหลของแบเรียมซัลเฟตจากลำไส้ที่เสียหายอาจทำให้เกิดเยื่อบุช่องท้องบาดเจ็บร้ายแรง
ปริมาณรังสีจากการสแกน.
ตารางข้างบนรายงานการรับรังสีเฉลี่ย อย่างไรก็ตาม มันอาจมีความหลากหลายในปริมาณรังสีระหว่างประเภทการสแกนที่คล้ายกัน ซึ่งกรณีที่มีปริมาณรังสีสูงสุดอาจจะมากถึง 22 เท่าของปริมาณที่ต่ำที่สุด ฟิล์มเอกซเรย์ทั่วไปอาจมีปริมาณรังสีขนาด 0.01-0.15 มิลลิเกรย์ ในขณะที่ CT ทั่วไปสามารถมีปรืมาณรังสีสูงถึง 10-20 มิลลิเกรย์สำหรับบางอวัยวะและสามารถสูงได้ถึง 80 มิลลิเกรย์สำหรับบาง CT สแกนพิเศษ
เพื่อวัตถุประสงค์ในการเปรียบเทียบ อัตราปริมาณรังสีเฉลี่ยของโลกที่เกิดขึ้นจากแหล่งตามธรรมชาติคือ 2.4 mSv ต่อปี เท่ากันกับวัตถุประสงค์ในทางปฏิบัติในการได้รับจากการสแกนนี้ที่ 2.4 มิลลิเกรย์ต่อปี ในขณะที่มีการผันแปรบางอย่าง คนส่วนใหญ่ (99%) ได้รับน้อยกว่า 7 mSv ต่อปีจากรังสีตามธรรมชาติ การถ่ายภาพทางการแพทย์เมื่อปี ค.ศ. 2007 คิดเป็นครึ่งหนึ่งของการได้รับรังสีของผู้ที่อยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกาที่มีส่วนถึงสองในสามของจำนวน CT สแกนนี้ ในประเทศสหราชอาณาจักรมันคิดเป็น 15% ของการรับรังสี ปริมาณรังสีเฉลี่ยจากแหล่งทางการแพทย์อยู่ที่ ≈ 0.6 mSv ต่อคนทั่วโลกเมื่อปี ค.ศ. 2007 ผู้ที่อยู่ในอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ในประเทศสหรัฐอเมริกาจะถูกจำกัดให้รับปริมาณ 50 mSv ต่อปีและ 100 mSv ทุก 5 ปี
หน่วยปริมาณรังสี.
ปริมาณรังสีที่แสดงในหน่วยมิลลิเกรย์หรือ mGy (เป็นการวัดปริมาณการดูดซับรังสี ซึ่งเป็นค่าทางกายภาพโดยไม่ได้นำบริบททางชีววิทยาใด ๆ มาพิจารณา และเป็นอิสระสำหรับวัตถุเป้าหมายใด ๆ โดยวัดจากปริมาณพลังงานรังสีหนึ่งจูลต่อหนึ่งกิโลกรัมของสาร) จะเป็นสัดส่วนกับปริมาณของพลังงานที่ส่วนของร่างกายที่ได้ผ่านการฉายรังสีที่คาดว่าจะดูดซับ และผลกระทบทางกายภาพ (เช่น ดีเอ็นเอเกลียวคู่แยกออก) ในพันธะทางเคมีของเซลล์จากรังสีเอกซเรย์นั้น จะเป็นสัดส่วนกับพลังงานนั้น
หน่วย sievert (เป็นการวัดผลทางสุขภาพของรังสีระดับต่ำบนร่างกายมนุษย์ โดยแสดงค่าความเสี่ยงต่อสุขภาพในรูปแบบของสถิติเพื่อใช้ในการประเมิน 'ความเป็นไปได้' ของการก่อให้เกิดโรคมะเร็งและความเสียหายทางพันธุกรรม) ถูกนำมาใช้ในรายงานของ 'ปริมาณที่มีประสิทธิภาพ'  หน่วย sievert ในบริบทของ CT สแกนไม่สอดคล้องกับปริมาณรังสีที่เกิดขึ้นจริงที่ดูดซับโดยส่วนของร่างกายที่ถูกสแกน แต่จะสอดคล้องกับปริมาณรังสีอื่นในอีกสถานการณ์หนึ่งที่ร่างกายโดยรวมดูดซับปริมาณรังสีจากที่อื่น ๆ ที่มีขนาดที่จะประมาณว่ามีความเป็นไปได้เดียวกับการก่อมะเร็งในขณะที่สแกน CT ดังนั้น ตามที่แสดงในตารางข้างต้น รังสีจริงที่ถูกดูดซึมโดยส่วนของร่างกายที่ถูกสแกนมักจะมีขนาดใหญ่กว่า effective dose ที่แนะนำ การวัดที่เฉพาะ เรียกว่าดัชนีปริมาณการตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์  เป็นที่นิยมใช้เป็นค่าประมาณของปริมาณรังสีที่ถูกดูดซับสำหรับเนื้อเยื่อในบริเวณที่สแกน และมีการคำนวณโดยอัตโนมัติโดยเครื่องสแกน CT ทางการแพทย์
ปริมาณเทียบเท่า  คือ effective dose ในกรณีของผู้ได้รับการตรวจ ซึ่งร่างกายทั้งหมดจะดูดซับจริงในปริมาณรังสีเดียวกัน และหน่วย sievert จะถูกนำมาใช้ในรายงาน ในกรณีของรังสีไม่สม่ำเสมอ หรือการให้รังสีเพียงบางส่วนของร่างกาย ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับการตรวจสอบด้วย CT การใช้ equivalent dose เฉพาะส่วนเพียงอย่างเดียวอาจจะเป็นการประเมินความเสี่ยงทางชีวภาพกับองค์รวมมากเกินไป
ปริมาณส่วนเกิน.
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009 สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาสหรัฐ (FDA) ได้เริ่มการสอบสวนกรณีของการสแกน CT ของการส่งเลือดไปเลี้ยงสมอง  ซึ่งอยู่บนพื้นฐานของการใช้รังสีเกินขนาดที่เกิดจากการตั้งค่าที่ไม่ถูกต้อง ที่สถานที่แห่งหนึ่งที่สำหรับกระทำการสแกนประเภทนี้โดยเฉพาะ ซึ่งมีผู้ป่วยมากกว่า 256 รายในช่วง 18 เดือนได้รับผลกระทบ มากกว่า 40% เสียกลุ่มของเส้นผม และร้องขอทางสำนักงาน FDA ให้เพิ่มโปรแกรมการประกันคุณภาพ CT ขณะเดียวกันก็บอกว่า "ในขณะที่การได้รับรังสีที่ไม่จำเป็นควรหลีกเลี่ยงได้ CT scan ที่จำเป็นทางการแพทย์ที่ได้รับพารามิเตอร์ที่เหมาะสมจะมีประโยชน์ที่มากกว่าความเสี่ยงรังสี" มีรายงานของปัญหาที่คล้ายกันที่ศูนย์อื่น ๆ เหตุการณ์เหล่านี้เชื่อว่าจะเป็นเพราะความผิดพลาดของมนุษย์
เพื่อตอบสนองต่อความกังวลที่เพิ่มขึ้นของประชาชนและความคืบหน้าอย่างต่อเนื่องของการปฏิบัติที่ดีที่สุด 'พันธมิตรเพื่อการฉายรังสีที่ปลอดภัยในการถ่ายภาพเด็ก' ถูกสร้างขึ้นภายใน 'สมาคมเพื่อรังสีวิทยาเด็ก' ในความร่วมมือกับ American Society of Radiologic Technologists, วิทยาลัยรังสีวิทยาอเมริกัน และสมาคมนักฟิสิกส์ในการแพทย์อเมริกัน สมาคมรังสีวิทยาเด็กได้พัฒนาและเปิดตัว 'การรณรงค์เพื่อสร้างภาพอย่างนุ่มนวล' ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อรักษาระดับการศึกษาการถ่ายภาพที่มีคุณภาพสูงในขณะที่มีการใช้ปริมาณรังสีที่ต่ำที่สุด และการปฏิบัติที่ดีที่สุดด้านความปลอดภัยทางรังสีในผู้ป่วยเด็ก ความคิดริเริ่มนี้ได้รับการรับรองและนำไปใช้โดยรายการที่เพิ่มขึ้นขององค์กรทางการแพทย์มืออาชีพต่าง ๆ ทั่วโลก และได้รับการสนับสนุนและความช่วยเหลือจาก บริษัทที่ผลิตอุปกรณ์ที่ใช้ในรังสีวิทยา
หลังจากความสำเร็จของการรณรงค์ 'ภาพนุ่มนวล', วิทยาลัยรังสีวิทยาอเมริกัน, สมาคมรังสีของทวีปอเมริกาเหนือ, สมาคมนักฟิสิกส์ในด้านการแพทย์อเมริกัน และสมาคมนักรังสีเทคโนโลยีอเมริกัน ได้เปิดตัวการรณรงค์ที่คล้ายกันเพื่อนำเสนอถึงประเด็นนี้ในประชากรผู้ใหญ่ เรียกว่า 'ภาพอย่างชาญฉลาด'
องค์การอนามัยโลก (WHO) และสำนักงานพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) ของสหประชาชาติยังได้ทำงานในเรื่องนี้ และได้ออกแบบโครงการต่อเนื่องที่จะขยายการปฏิบัติที่ดีที่สุดและลดปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับลง
การใช้งานของ CT เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา ประมาณ 72 ล้านสแกนได้ดำเนินการในประเทศสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2007 ในจำนวนนี้ 6 ถึง 11 เปอร์เซ็นต์จะทำในเด็ก เพิ่มขึ้นเจ็ดถึงแปดเท่าจากช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 การเพิ่มขึ้นที่คล้ายกันได้เห็นในยุโรปและเอเชีย ในคาลการี ประเทศแคนาดา, 12.1% ของผู้ที่ถูกส่งไปที่แผนกฉุกเฉินอย่างเร่งด่วนจะได้รับการสแกน CT มากที่สุดคือสแกนที่ศีรษะหรือช่องท้อง อย่างไรก็ตาม ร้อยละของผู้ได้รับการสแกน CT แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดโดยขึ้นกับแพทย์ฉุกเฉินที่ได้ตรวจพวกเขา จาก 1.8% ถึง 25% ในปี ค.ศ. 2007 ในแผนกฉุกเฉินในสหรัฐ การถ่ายภาพด้วย CT หรือ MRI จะทำใน 15% ของคนที่ส่งเข้ามาโดยได้รับการบาดเจ็บ (เพิ่มขึ้นจาก 6% ในปี ค.ศ. 1998)
การใช้งานที่เพิ่มขึ้นของ CT สแกนอย่างมากที่สุดอยู่ในสองสาขาคือ การตรวจคัดกรองของผู้ใหญ่ (คัดกรอง CT ของปอดในผู้สูบบุหรี่, ส่องกล้องลำไส้เสมือน, CT การคัดกรองโรคหัวใจ และ CT ทั้งร่างกายในผู้ป่วยที่ไม่มีอาการ) และการถ่ายภาพ CT ของเด็ก เวลาในการสแกนที่ลดลงให้เหลือประมาณ 1 วินาทีสามารถขจัดความต้องการที่เข้มงวดสำหรับจุดตรวจที่จะต้องให้อยู่นิ่ง ๆ หรือสงบ ซึ่งเป็นหนึ่งในสาเหตุหลักของการเพิ่มขึ้นมากในผู้ป่วยเด็ก (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการวินิจฉัยไส้ติ่ง) ณ ปี ค.ศ. 2007 ในประเทศสหรัฐ สัดส่วนของ CT สแกนดำเนินการไปโดยไม่จำเป็น บางสถานที่ประมาณการตัวเลขนี้อยู่ที่ 30% มีหลายเหตุผลสำหรับเรื่องนี้ได้แก่ .. ความกังวลทางกฎหมาย, สิ่งจูงใจทางการเงิน, และความปรารถนาโดยประชาชน ตัวอย่างเช่นผู้มีสุขภาพดีบางคนจ่ายด้วยความอยากที่จะได้รับ CT สแกนเต็มร่างกายในการตรวจคัดกรอง แต่ก็ไม่ได้เป็นที่ชัดเจนว่าผลประโยชน์ที่ได้จะมีน้ำหนักมากกว่าความเสี่ยงและค่าใช้จ่าย เพราะการตัดสินใจว่าจะรักษาอุบัติการณ์ของโรคที่เจอโดยบังเอิญ  หรือไม่และอย่างไรจะเต็มไปด้วยความซับซ้อน การได้รับรังสีจะสะสมและไม่ใช่สิ่งที่จะละเลยได้ และเงินสำหรับการสแกนจะเกี่ยวข้องกับต้นทุนค่าเสียโอกาส (อาจจะมีการใช้จ่ายได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่า ในการตรวจคัดกรองเป้าหมายที่ชัดเจนมากขึ้น หรือใช้กลยุทธ์ในการดูแลสุขภาพด้วยวิธีอื่น ๆ)
ข้อมูลของภาพสไลด์ด้วยการเอ็กซ์เรย์จะถูกสร้างขึ้นโดยใช้แหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์ที่หมุนรอบวัตถุ เซ็นเซอร์เอ็กซ์เรย์จะถูกวางอยู่ในตำแหน่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของวงกลมจากแหล่งรังสีเอกซ์ เซ็นเซอร์รุ่นแรกสุดเป็นตัวตรวจจับแบบแสงวับ , ที่มีหลอดทวีคูณแสง  ที่กระตุ้น (โดยทั่วไป) โดยผลึกซีเซียมไอโอไดด์ ซีเซียมไอโอไดด์ถูกแทนที่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยช่องบรรจุไอออนที่มีก๊าซซีนอนแรงดันสูง ระบบเหล่านี้ในทางกลับได้ถูกแทนที่ด้วยระบบแสงวับที่อยู่บนพื้นฐานของโฟโตไดโอด แทนที่จะเป็นตัวทวีคูณแสงและวัสดุแสงวับอื่นที่ทันสมัย ​​(ตัวอย่างเช่นผลึกโกเมนจากธาตุแรเอิร์ท หรือเซรามิกของธาตุแรเอิร์ทออกไซด์ ที่หายากในโลก) ที่มีคุณลักษณะที่พึงประสงค์มากขึ้น
ในเครื่องรุ่นแรก ๆ เครื่องจะหมุนแสง X-ray และตัวตรวจจับไปรอบวัตถุที่หยุดนิ่ง หลังจากหมุนครบรอบ วัตถุจะถูกเลื่อนไปตามแกนของมัน และหมุนรอบต่อไป เครื่องรุ่นใหม่ที่สามารถหมุนอย่างต่อเนื่องไปกับวัตถุที่จะถ่ายภาพจะเลื่อนอย่างช้า ๆ และนุ่มนวลผ่านวงแหวน X-ray เครื่องแบบนี้เรียกว่าเครื่อง CT แบบ 'ขดลวด' หรือแบบ 'เกลียว' การพัฒนาต่อมาของ CT แบบขดลวดคือ CT แบบหลายชิ้น  (หรือแบบหลายเครื่องตรวจจับ ) คือแทนที่จะใช้ตัวตรวจจับแถวเดียว ตัวตรวจจับหลายแถวจะถูกนำมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพในการจับภาพภาคตัดขวางหลาย ๆ ส่วนพร้อมกัน ระบบที่มีแถวตรวจจับจำนวนมาก เพื่อที่ว่าแกน Z สามารถเทียบได้กับแกน XY มักจะถูกเรียกว่า CT แบบลำแสงกรวย  ตามรูปร่างของลำแสงเอ็กซ์เรย์ (จริง ๆ แล้ว ลำแสงจะอยู่ในรูปปิรามิดมากกว่าจะเป็นรูปกรวย)
ในเครื่อง CT ทั่วไป หลอด X-ray และตัวตรวจจับจะหมุนอยู่หลังตัวห่อหุ้มรูปวงกลม (ดูภาพด้านบนขวา) อีกทางเลือกหนึ่ง การออกแบบที่มีการใช้งานช่วงสั้น ๆ ที่เรียกว่าเอกซ์เรย์ลำแสงอิเล็กตรอน  ใช้การเบี่ยงเบนแม่เหล็กไฟฟ้าของลำแสงอิเล็กตรอนภายในหลอดรังสีเอกซ์รูปกรวยขนาดใหญ่มาก และอาเรย์ตัวตรวจจับอยู่กับที่เพื่อให้ได้ความละเอียดชั่วคราวที่สูงมาก สำหรับการถ่ายภาพโครงสร้างที่เคลื่อนที่เร็ว เช่นหลอดเลือดหัวใจ ฟังก์ชันของ CT ลำแสงกรวยยังเป็นฟังก์ชันที่พบบ่อยมากขึ้นในอุปกรณ์ส่องกล้องทางการแพทย์ โดยการหมุนกล้อง fluoroscope ไปรอบตัวผู้ป่วย สามารถได้รูปร่างแบบเรขาคณิตที่คล้ายกับ CT และโดยการปฏิบัติกับตัวตรวจจับ 2D X-ray ในลักษณะที่คล้ายคลึงกับตัวตรวจจับ CT ที่มีแถวจำนวนมากก็เป็นไปได้ที่จะสร้างสมุดภาพ 3 มิติจากการหมุนเพียงครั้งเดียวโดยใช้ซอฟต์แวร์ที่เหมาะสม
CT ถูกนำมาใช้ในการแพทย์เพื่อเป็นเครื่องมือในการวินิจฉัยและเพื่อเป็นแนวทางสำหรับขั้นตอนการใช้มาตรการแทรกแซง บางครั้งวัสดุทึบรังสี เช่นสารทึบรังสีที่มีไอโอดีนที่เข้าสู่รางกายทางหลอดเลือดดำถูกนำมาใช้ สารนี้จะเป็นประโยชน์ที่จะเน้นโครงสร้างต่าง ๆ เช่นเส้นเลือดที่อาจจะยากที่จะจำแนกแยกแยะจากสภาพแวดล้อมของพวกมัน โดยใช้สารทึบรังสียังสามารถช่วยให้ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับการทำงานของเนื้อเยื่อต่าง ๆ
การแสดงภาพของข้อมูลดิบที่ได้รับเรียกว่า sinogram, แต่มันก็ยังไม่เพียงพอสำหรับการแปลความหมาย เมื่อการสแกนข้อมูลได้รับมาข้อมูลมาแล้ว ข้อมูลจะต้องผ่านกระบวนการโดยใช้รูปแบบของการฟื้นฟูภาพเอกซเรย์ขึ้นมาใหม่  ซึ่งจะผลิตชุดของภาพตัดขวาง ในแง่ทางคณิตศาสตร์ ข้อมูลดิบที่ได้มาจากตัวสแกนประกอบด้วย "การฉายภาพ" หลายด้านของวัตถุที่ถูกสแกน การฉายภาพเหล่านี้เป็นการแปลงแบบเรดอน  อย่างมีประสิทธิภาพของโครงสร้างของวัตถุ ซึ่งการฟื้นฟูภาพขึ้นมาใหม่จะใช้การแปลงผกผันแบบเรดอน
เทคนิคการฉายภาพกลับแบบกรอง  เป็นหนึ่งในเทคนิคขั้นตอนวิธีที่ถูกจัดให้มีการใช้งานมากที่สุดสำหรับปัญหานี้ มันเป็นแนวคิดที่เรียบง่าย ปรับแต่งได้และได้ผลชัดเจน นอกจากนี้ มันยังไม่ต้องการการคำนวณด้วยคอมพิวเตอร์มาก กับสแกนเนอร์ที่ทันสมัยต้องใช้เพียงไม่กี่มิลลิวินาทีต่อภาพ อย่างไรก็ตาม เทคนิคนี้ไม่ได้เป็นเทคนิคเดียวที่มี สแกนเนอร์อีเอ็มไอแบบดั้งเดิมสามารถแก้ปัญหาการฟื้นฟูภาพขึ้นใหม่โดยวิธีการทางพีชคณิตเชิงเส้น แต่วิธีการนี้ถูกจำกัดด้วยความซับซ้อนของการคอมพิวเตอร์ชั้นสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ที่มีอยู่ในเวลานั้น เมื่อเร็ว ๆ นี้ ผู้ผลิตได้พัฒนาเทคนิคการคาดคะเนสูงสุดของความน่าจะเป็นสูงสุดทางกายภาพแบบการทำซ้ำ  เทคนิคเหล่านี้มีข้อได้เปรียบเพราะว่าพวกมันใช้รูปแบบภายในของคุณสมบัติทางกายภาพของสแกนเนอร์ และของกฎทางกายภาพของการปฏิสัมพันธ์ของ X-ray วิธีการก่อนหน้านี้ เช่นเทคนิคการฉายภาพกลับแบบกรอง ซึ่งเป็นที่คาดหมายว่าจะได้สแกนเนอร์ที่สมบูรณ์ตัวหนึ่งและใช้กฎฟิสิกส์ที่ง่ายมาก ๆ ซึ่งนำไปสู่สิ่งแปลกปลอมจำนวนมาก เสียงรบกวนสูงและความละเอียดของภาพที่มีความบกพร่อง เทคนิคซ้ำจะให้ภาพที่มีความละเอียดที่ดีขึ้น ลดเสียงรบกวนและเกิดสิ่งแปลกปลอมน้อยลง เช่นเดียวกับความสามารถในการช่วยลดอย่างมากของปริมาณรังสีในบางสถานการณ์ ข้อเสียคือความต้องการการคอมพิวเตอร์สูงมาก แต่ความก้าวหน้าในเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และเทคนิคการใช้คอมพิวเตอร์ที่มีประสิทธิภาพสูงเช่นการใช้อัลกอริทึม GPU แบบขนานสูง หรือการใช้ฮาร์ดแวร์พิเศษเฉพาะเช่น FPGAs หรือ ASICs, ซึ่งเอื้อต่อการปฏิบัติได้ในปัจจุบัน
จำนวนพิกเซลในภาพที่ได้จาก CT สแกนจะถูกแสดงในแง่ของความเข้มของรังสีที่สัมพันธ์กัน พิกเซลตัวมันเองจะแสดงค่าตามการลดทอนเฉลี่ยของเนื้อเยื่อ ที่สอดคล้องกับค่าจาก 3,071 (การลดทอนสูงสุด) ถึง -1024 (ลดทอนต่ำสุด) ในสเกลของฮาวนสฟิลด์ พิกเซลเป็นหน่วยสองมิติขึ้นอยู่กับขนาดของเมทริกซ์และมุมมอง เมื่อความหนาของชิ้น CT อยู่ในหน่วยเป็นที่รู้จักกันคือ Voxel ซึ่งเป็นหน่วยสามมิติ ปรากฏการณ์ที่เป็นส่วนหนึ่งของตัวตรวจจับไม่สามารถแยกความแตกต่างระหว่างเนื้อเยื่อที่แตกต่างกันได้จะเรียกว่า "Partial Volume Effect" นั่นหมายความว่าขนาดใหญ่ของกระดูกอ่อนและชั้นบางของกระดูกที่มีขนาดกะทัดรัดสามารถทำให้เกิดการลดทอนหนึ่ง voxel เท่ากันกับกระดูกอ่อนความเข้มสูงเพียงอย่างเดียว น้ำมีการลดทอนที่ 0 หน่วยฮาวนสฟิลด์ (HU), ในขณะที่อากาศ -1000 HU, กระดูกพรุนโดยทั่วไปจะมี +400 HU, กระดูกกะโหลกอาจมีถึง 2000 HU หรือมากกว่า (os temporale) และอาจทำให้เกิดสิ่งแปลกปลอม การลดทอนของอวัยวะที่ปลูกถ่ายด้วยโลหะขึ้นอยู่กับจำนวนอะตอมของธาตุที่ใช้เช่นไทเทเนียมมักจะมีปริมาณที่ 1000 HU, เหล็กแกร่งสามารถบัง X-ray ได้อย่างสิ้นเชิงและจึงเป็นเหตุของเส้นแปลกปลอมที่รู้จักกันดีในการสร้างภาพด้วยคอมพิวเตอร์ สิ่งแปลกปลอมเกิดจากการเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหันระหว่างวัสดุความหนาแน่นต่ำและความหนาแน่นสูง ซึ่งส่งผลในค่าข้อมูลที่เกินช่วงไดนามิกของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในการประมวลผล
ตัวกลางบังแสง  ที่ถูกใช้สำหรับการ X-ray CT, เช่นเดียวกับฟิล์มเอ็กซ์เรย์ธรรมดาจะถูกเรียกว่าสารทึบรังสี  สารทึบรังสีสำหรับ X-ray CT โดยทั่วไปต้องมีพื้นฐานจากไอโอดีน บ่อยครั้ง ภาพจะได้ทั้งที่มีและไม่มีสารทึบรังสี ภาพ CT จะเรียกว่าภาพ "precontrast" หรือ "native-phase" ก่อนการให้สารทึบรังสี และเรียกว่า "postcontrast" หลังการให้สารทึบรังสี
ภาพ CT แบบสองมิติจะถูกให้แสงและเงาเพื่อให้มุมมองเหมือนกับว่าเงยหน้าขึ้นมองไปที่ภาพจากเท้าของผู้ป่วย ดังนั้น ด้านซ้ายของภาพอยู่ทางขวาของผู้ป่วย (และในทางกลับกัน) ในขณะที่ด้านหน้าในภาพก็เป็นด้านหน้าของผู้ป่วย (และในทางกลับกัน) การสลับด้านซ้ายขวานี้สอดคล้องกับมุมมองที่แพทย์มักจะเห็นในความเป็นจริงเมื่ออยู่หน้าผู้ป่วย
ชุดข้อมูลของ CT มีช่วงไดนามิกที่สูงมากซึ่งจะต้องทำให้ลดลงสำหรับการแสดงผลหรือการพิมพ์ออกมา วิธีการนี้จะกระทำโดยทั่วไปผ่านกระบวนการของ "Windowing" ซึ่งจะแมพช่วง ("หน้าต่าง") ของค่าพิกเซลเพื่อลาดเฉดสีเทา ตัวอย่างเช่นภาพ CT ของสมองจะถูกมองโดยทั่วไปด้วยหน้าต่างที่ขยายจาก 0 HU ถึง 80 HU ค่าพิกเซลเท่ากับ 0 และต่ำกว่าจะแสดงเป็นสีดำ ค่า 80 และสูงกว่าจะแสดงเป็นสีขาว ค่าภายในหน้าต่างจะแสดงความเข้มสีเทาเป็นสัดส่วนกับตำแหน่งภายในหน้าต่าง หน้าต่างที่ใช้สำหรับการแสดงผลจะต้องตรงกันกับความหนาแน่นของรังสีเอกซ์ของวัตถุที่วัด ในการที่จะเพิ่มประสิทธิภาพในรายละเอียดที่สามารถเห็นได้
การสร้างภาพสามมิติขึ้นใหม่.
เนื่องจากสแกนเนอร์ CT แบบร่วมสมัยจะให้ความละเอียดแบบสม่ำเสมอดี  หรือใกล้ isotropic การแสดงผลของภาพจึงไม่จำเป็นต้องถูกจำกัดให้ได้ภาพในแนวแกนธรรมดา แทนที่จะเป็นอย่างนั้น มันก็เป็นไปได้สำหรับโปรแกรมซอฟแวร์ในการสร้างสมุดภาพโดย "การซ้อน" แต่ละชิ้นให้อยู่ด้านบนของอีกชิ้นหนึ่ง จากนั้นโปรแกรมจะแสดงสมุดภาพในลักษณะที่เลือกอันใดอันหนึ่ง
การสร้างภาพขึ้นใหม่แบบหลายระนาบซ้อนกัน.
การสร้างภาพขึ้นใหม่แบบหลายระนาบซ้อนกัน  เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดของการสร้างภาพขึ้นใหม่ สมุดภาพจะถูกสร้างขึ้นโดยการซ้อนชิ้นสไลด์ตามแนวแกน จากนั้น ซอฟต์แวร์ก็จะตัดชิ้นสไลด์ ผ่านตลอดทั้งสมุดภาพในแต่ละระนาบที่แตกต่างกัน (โดยปกติจะตัดแบบตั้งฉาก) เพื่อเป็นตัวเลือก วิธีฉายภาพพิเศษ เช่นการฉายภาพความเข้มสูงสุด  หรือการฉายภาพความเข้มต่ำสูงสุด  สามารถใช้ในการสร้างชิ้นสไลด์ขึ้นใหม่
MPR มักจะถูกใช้สำหรับการตรวจสอบกระดูกสันหลัง ภาพแบบแกนผ่านลำกระดูกสันหลังจะแสดงเฉพาะกระดูกสันหลังทีละชิ้นแต่ไม่สามารถแสดงข้อระหว่างกระดูกสันหลัง  ได้อย่างชัดเจน โดยการจัดรูปแบบใหม่ของสมุดภาพ จะกลายเป็นเรื่องที่ง่ายกว่าที่จะเห็นภาพตำแหน่งของชิ้นกระดูกสันหลังอันหนึ่งที่สัมพันธ์กับอีกอันหนึ่ง
ซอฟต์แวร์ที่ทันสมัย​​ช่วยให้การสร้างขึ้นใหม่ในระนาบที่ไม่ตั้งฉาก (เฉียง) เพื่อที่ว่าระนาบที่ดีที่สุดจะสามารถถูกเลือกเพื่อแสดงโครงสร้างทางกายวิภาค วิธีนี้อาจจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับการแสดงโครงสร้างของหลอดลมในขณะที่แผ่นเหล่านี้ไม่ได้อยู่ตั้งฉากกับทิศทางของการสแกน
สำหรับการถ่ายภาพหลอดเลือด การสร้างแผ่นโค้งขึ้นใหม่สามารถดำเนินการได้ วิธีนี้จะช่วยให้การโค้งในหลอดเลือดให้ "ยืดออก" เพื่อที่ว่าความยาวทั้งหมดสามารถมองเห็นได้ในภาพเดียว หรือภาพสั้นหลายภาพต่อเนื่องกัน เมื่อหลอดเลือดถูก "ยืดออก" ด้วยวิธีนี้ การวัดความยาวเชิงปริมาณและพื้นที่หน้าตัดของมันสามารถทำได้ เพื่อที่ว่าการรักษาด้วยผ่าตัดหรือการใช้มาตรการแทรกแซงสามารถวางแผนได้
การสร้างขึ้นใหม่ด้วยวิธี MIP จะใช้ประโยชน์ของพื้นที่ความเข้มรังสีสูง และเป็นประโยชน์สำหรับการศึกษาหลอดเลือด การสร้างขึ้นใหม่ด้วยวิธี MIP มีแนวโน้มที่จะใช้ประโยชน์ช่องว่างอากาศเพื่อให้เป็นประโยชน์สำหรับการประเมินโครงสร้างปอด
เทคนิคการแสดงผล 3D.
การแสดงผลพื้นผิว.
ค่าเกณฑ์ของความเขัมรังสีถูกกำหนดโดยผู้ปฏิบัติงาน (เช่นระดับที่สอดคล้องกับกระดูก) จากการกำหนดนี้ รูปแบบสามมิติจะถูกสร้างขึ้นโดยการใช้ขั้นตอนวิธีการประมวลผลภาพการตรวจสอบที่ทันสมัยและถูกแสดงบนหน้าจอ หลาย ๆ โมเดลสามารถถูกสร้างขึ้นจากเกณฑ์ต่าง ๆ, ช่วยให้ได้สีที่แตกต่างเพื่อเป็นตัวแทนของแต่ละองค์ประกอบทางกายวิภาค เช่นกระดูก, กล้ามเนื้อ, และกระดูกอ่อน อย่างไรก็ตาม โครงสร้างภายในของแต่ละองค์ประกอบไม่สามารถมองเห็นได้ในโหมดของการดำเนินการแบบนี้
การแสดงผลสมุดภาพ.