pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แดนนี ฟิงเกอรอท นักประพันธ์และนักวาดการ์ตูนชาวอเมริกัน กล่าวว่า ประเด็นหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ "ความกลัว" ซึ่งถูกกล่าวเป็นนัยให้เห็นตลอดเรื่อง บทบาทสำคัญของความกลัวในภาพยนตร์เรื่องนี้คือการเป็นตัวแปลสำคัญที่ทำให้ตัวละครบรูซ เวย์น กลายเป็นวีรบุรุษอย่างแบทแมน โดยคริสโตเฟอร์ โนแลน ได้กล่าวว่า แนวคิดที่อยู่เบื้องหลังความเป็นแบทแมนในภาคนี้ก็คือ "บุคคลผู้หนึ่ง (บรูซ) ที่พยายามเผชิญหน้ากับความกลัวที่อยู่ในส่วนลึกที่สุดในตัวเขา และพยายามที่จะกลายเป็นความกลัวเสียเอง" นอกจากนั้น แนวคิดเรื่องความกลัวจนถึงขีดสุดยังถูกทำให้เป็นรูปธรรมผ่านทางตัวละครตัวร้ายอย่าง สแกร์โครว์ ผู้ที่ใช้สารพิษหลอนประสาทเพื่อทำให้เกิดภาพลวงตาที่น่ากลัว
ฟิงเกอรอทยังกล่าวว่า การค้นหาตัวแทนบิดาของบรูซ เวย์น ที่เสียชีวิตไป ก็ถือเป็นอีกประเด็นหนึ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้นำมาอธิบาย โดยตัวละครที่เสมือนเป็นตัวแทนของบิดาของเขานั้น ได้แก่ อัลเฟรด เพนนีเวิร์ท, เฮนรี ดูคาร์ด และลูเซียส ฟอกซ์ ซึ่งในที่นี้ ฟิงเกอรอทได้ให้ความเห็นว่า อัลเฟรดเหมาะสมที่จะเป็นบิดาที่บรูซสามารถพึ่งพาอาศัยได้มากที่สุด ลูเซียสก็ถือเป็นหลักอันมั่นคงของชีวิตบรูซได้ เพราะความสุขุมนิ่งเงียบของเขา ส่วนเฮนรีนั้น หากเป็นบิดา ก็เป็นบิดาที่เข้มงวดและไร้ความเห็นใจ ทางด้าน มาร์ก ฟิชเชอร์ อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยฟลอริดา ก็ได้กล่าวถึงฐานคติการหาตัวแทนของบิดาในภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า มีสาเหตุมาจากความพยายามที่จะค้นหาความยุติธรรมของบรูซเอง ที่ทำให้เขาต้องแสวงหาเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ จากตัวแทนบิดาของเขา ซึ่งในที่นี้ ฟิชเชอร์ให้น้ำหนักตัวแทนบิดาของบรูซไปที่เฮนรี ดูคาร์ด โดยมีตัวเปรียบเทียบเป็นโทมัส เวย์น บิดาที่แท้จริงของบรูซเอง ส่วนอัลเฟรดนั้น ฟิชเชอร์ให้ความเห็นต่างจากฟิงเกอรอทว่า เป็นตัวละครที่เหมาะกับการเป็นตัวแทนของมารดาที่ให้ความรักต่อบรูซอย่างไม่มีเงื่อนไขมากกว่า
คะแนนจากเว็บไซต์.
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับคะแนนความนิยมจากเว็บไซต์รอตเทนโทเมโทส์คิดเป็นร้อยละ 84 ซึ่งจัดอยู่ในระดับ "เฟรช" และได้รับคะแนนความนิยมเชิงบวกจากบทวิจารณ์ 40 เรื่องของนักวิจารณ์ภาพยนตร์ผู้มีชื่อเสียงในหนังสือพิมพ์ เว็บไซต์ รายการโทรทัศน์ และรายการวิทยุต่าง ๆ ที่รวบรวมโดยเว็บไซต์นี้เช่นกัน คิดเป็นคะแนนร้อยละ 62 ส่วนเว็บไซต์เมทาคริติกได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ 70 คะแนน โดยการคำนวณคะแนนเฉลี่ยจากรีวิว 41 ชิ้น สำหรับคำวิจารณ์โดยทั่วไปจากเว็บไซต์ทั้งสองนั้น ได้ให้ความสำคัญกับความเป็นสัจนิยมที่อยู่เบื้องหลังตัวละครต่าง ๆ รวมไปถึงความสามารถของคริสโตเฟอร์ โนแลน ในการสร้างสรรค์ตัวละครที่มีความซับซ้อน และความสามารถของคริสเตียน เบล ในการแสดงเป็นแบทแมน
รีวิวและบทวิจารณ์ภาพยนตร์.
ภาพรวมของภาพยนตร์.
เจมส์ เบราร์ดิเนลลี นักวิจารณ์ภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ยกย่องผลงานชิ้นนี้ว่า เป็นภาพยนตร์แบทแมนที่ทำให้ผู้ชมเกิดความเข้าใจในตัวแบทแมนได้มากขึ้นว่า "เขาคือใครและอะไรที่จูงใจให้เขาเป็นเช่นนั้น" ซึ่งเบราร์ดิเนลลีรู้สึกว่านี่คือส่วนที่ภาพยนตร์แบทแมนที่กำกับโดยทิม เบอร์ตัน ("แบทแมน", พ.ศ. 2532 และ "แบทแมนรีเทิร์น", พ.ศ. 2535) ยังขาดอยู่ ทางด้านไมเคิล วิลมิงตัน จากหนังสือพิมพ์ชิคาโกทริบูน ก็มีความเห็นว่าคริสโตเฟอร์ โนแลน และแฟรงก์ มิลเลอร์ สามารถสร้างส่วนผสมระหว่างเนื้อหาแนวชีวิตอันทรมานและบรรทัดฐานความแค้นให้เข้ากับลูกเล่นอันชื่นมื่นและการพาดพิงถึงหนังสือการ์ตูนได้อย่างพอเหมาะพอดี และยังเป็นการนำภาพยนตร์แบทแมนออกจากความเป็นภาพยนตร์แนวฮอลลีวูดที่เต็มไปด้วยความดุเดือนรุนแรงอันสะเพร่า อย่างที่หนังแบทแมนภาคก่อน ๆ ได้หลงเข้าไป อีกด้วย ส่วนเคนเนท ทูแรน นักวิจารณ์ภาพยนตร์จากหนังสือพิมพ์ลอสเองเจลิสไทมส์ ก็กล่าวว่า การดำเนินเรื่องตอนต้นอย่างช้า ๆ ด้วย "เนื้อเรื่อง จิตวิทยา และความเป็นจริง โดยไม่ใช้สเปเชียลเอฟเฟกต์" ช่วยให้ความมืดที่อยู่เบื้องหลังความคิดของแบทแมนโดดเด่นขึ้น
สำหรับทรรศนะที่ต่างออกไปนั้น เจ. อาร์. โจนส์ จากหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ชิคาโกรีดเดอร์ ได้วิจารณ์บทภาพยนตร์ของโนแลนกับโกเยอร์ว่าไม่ทำให้เกิดความสอดคล้องในเรื่อง "การสำรวจความเสียหายทางจิตใจของแบทแมน" ทางด้านเดวิด เดนบี นักวิจารณ์ภาพยนตร์ชาวอเมริกันประจำนิตยสารเดอะนิวยอร์กเกอร์ ก็กล่าวต่างจากเบราร์ดิเนลลีและทูแรนว่า เขาไม่พอใจภาพยนตร์เรื่องนี้เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับภาพยนตร์แบทแมนของเบอร์ตัน การแสดงของคริสเตียน เบล ในเรื่องนี้ก็ถูกขัดขวางโดย "บทภาพยนตร์ที่จริงจังแบบโง่ ๆ" และไคลแมกซ์ของเรื่องก็ "ต่ำชั้นและไม่ตื่นเต้น"
แต่อย่างไรก็ดี ทิม เบอร์ตัน เอง กลับรู้สึกว่าโนแลนสามารถจับจิตวิญญาณที่แท้จริงที่ภาพยนตร์ประเภทนี้ควรจะมีในปัจจุบัน โดยเบอร์ตันได้อ้างถึงผลงานแบทแมนของตัวเองว่า "ตอนที่ผมสร้างหนังแบทแมนเมื่อ 20 ปีที่แล้ว...เป็นช่วงเวลาที่ภาพยนตร์ที่มาจากหนังสือการ์ตูนมีความแตกต่างจากตอนนี้ คือคุณจะไม่สามารถดึงด้านมืดของหนังสือการ์ตูนมาอยู่ในหนังได้เลย แต่เมื่อสองสามปีที่ผ่านมา ด้านมืดของหนังสือการ์ตูนก็ได้รับการยอมรับมากขึ้น และโนแลนก็สามารถเข้าถึงรากของหนังสือการ์ตูนแบทแมนได้เป็นอย่างดี"
ในภาพรวม ปฏิกิริยาที่มีต่อตัวละครและนักแสดงของภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการตอบรับที่ถือว่าดี อย่างที่นิตยสารโททัลฟิล์มของสหราชอาณาจักรกล่าวไว้ว่า โนแลนสามารถสร้างตัวละครและเนื้อเรื่องได้อย่างแข็งแรง เช่นเดียวกับเดนนิส โอนิล ผู้คัดลอกและบรรณาธิการหนังสือการ์ตูนชาวอเมริกัน ที่กล่าวว่า ผู้สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าใจและสามารถแปลความหมายของตัวละครได้จริง และยกย่องภาพยนตร์เรื่องนี้ว่าเป็นภาพยนตร์แบทแมนในรูปแบบคนแสดงที่ดีที่สุด แต่สำหรับในระดับผู้แสดงแต่ละคนนั้น นักวิจารณ์ต่างมีทรรศนะที่แตกต่างกันไป โดยทูรันได้กล่าวว่า เลียม นีสัน กับแคที โฮล์มส์ ยังไม่เหมาะกับบทบาทที่ได้รับ ทั้งที่ "เป็นต้นแบบในหนังสือการ์ตูนและที่เป็นคนจริง ๆ" ไม่เหมือนคริสเตียน เบล ที่มีความสามารถสวมบทแบทแมนได้เข้าถึงกระดูกดำ ส่วนไมค์ คลาร์ก จากหนังสือพิมพ์ยูเอสเอทูเดย์ ก็คิดว่าเบลสามารถแสดงบทแบทแมนได้ดีเท่ากับบทแพทริก เบตแมน ที่เขาแสดงเอาไว้ในเรื่อง "อเมริกัน ไซโค" ("American Psycho", พ.ศ. 2543) ในทางกลับกัน สเตฟานี แซชาเรก จากเว็บไซต์ซาลอนดอตคอม กลับรู้สึกว่าโนแลนไม่ได้ส่งความรู้สึกว่าแบทแมนคือ "ยอดมนุษย์ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกและความทรมานมากที่สุด" ในเชิงลึก และเธอยังคิดว่าเบลล้มเหลวในการเชื่อมต่อบรูซ เวย์น เวลาอยู่ใต้หน้ากากแบทแมนกับผู้ชม ต่างจากแกรี โอลด์แมน ที่ดูเหมือนจะประสบความสำเร็จในการแสดง "อารมณ์ความรู้สึกที่ซับซ้อน"
สำหรับบทโรแมนติคระหว่างเบลกับโฮล์มส์นั้น เบราร์ดิเนลลีกล่าวถึงประเด็นนี้ว่ายังดูด้อยอยู่ เนื่องจากนักแสดงทั้งสองยังขาดสิ่งที่เรียกว่าวิถีทางที่ทำให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล (chemistry) ในแบบที่คริสโตเฟอร์ รีฟ กับมาร์กอต คิดเดอร์ ในภาพยนตร์ "ซูเปอร์แมน" หรือ โทบีย์ แม็คไกวร์ กับเคิร์สเทน ดันสต์ ในภาพยนตร์ "ไอ้แมงมุม" ("Spider-man", พ.ศ. 2545) มี ทางด้านคลาร์กก็กล่าวว่าความสัมพันธ์ระหว่างบรูซ เวย์น กับราเชล ดอวส์ "ด้อยพัฒนาอย่างน่าท้อแท้" ส่วนนิตยสารโททัลฟิล์มกล่าวถึงด้านบวกของประเด็นนี้ว่า โครงเรื่องเกี่ยวกับความรักระหว่างเบลและโฮล์มส์ดูไม่ครวญคราง หากเทียบกับคู่ของปีเตอร์ ปาร์กเกอร์ กับแมรี เจน ใน "ไอ้แมงมุม"
"แบทแมน บีกินส์" เข้าฉายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2548 โดยมีจำนวนโรงฉาย 3,858 โรง และเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ระบบไอแมกซ์ 55 โรง สามารถสร้างรายได้เป็นอันดับหนึ่งประจำสัปดาห์แรกที่เข้าฉาย โดยมีรายได้รวมทั้งหมด 205,343,774 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถือเป็นรายได้ที่สูงเป็นอันดับ 8 สำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในสหรัฐอเมริกา ประจำปี พ.ศ. 2548 โดยคิดเป็นรายได้รวม 5 วันแรกเท่ากับ 72.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นจำนวนที่สูงที่สุดในบรรดาภาพยนตร์ชุดแบทแมนทุกเรื่อง โดยทำลายสถิติของภาค "แบทแมน ฟอร์เอฟเวอร์ ศึกจอมโจรอมตะ" ("Batman Forever") เมื่อปี พ.ศ. 2538 นอกจากนั้นยังทำลายสถิติรายได้รวม 5 วันแรกสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ไอแมกซ์ ด้วยจำนวนเงิน 3.16 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อีกด้วย
สำหรับผลงานในระดับนานาชาติ รายได้รวมทั่วโลกของภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ที่ประมาณ 371,853,783 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถือเป็นอันดับสามของภาพยนตร์ชุดแบทแมนทั้งหมด โดยเป็นรองเรื่อง "แบทแมน" (411,348,924 ดอลลาร์สหรัฐ) และ "แบทแมน อัศวินรัตติกาล" (984,599,547 ดอลลาร์สหรัฐ) แต่หากเปรียบเทียบรายได้เฉลี่ยต่อโรงฉาย ซึ่งอยู่ที่ 12,634 ดอลลาร์สหรัฐ/โรงฉาย แล้ว ถือเป็นสถิติที่น้อยที่สุด เหตุเพราะเป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายหลายโรง แต่จำหน่ายตั๋วภาพยนตร์ได้น้อยกว่าภาพยนตร์แบทแมนเรื่องอื่น (โดยไม่นับรวมสถิติของเรื่อง "แบทแมนแอนด์โรบิน")
ในประเทศไทย "แบทแมน บีกินส์" เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2548 สามารถเปิดตัวสัปดาห์แรกด้วยรายได้สูงสุดประจำสัปดาห์ที่ 952,400 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 39,098,877 บาท และยังครองอันดับหนึ่งมาอีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนที่จะตกไปอยู่อันดับที่สามในสัปดาห์ที่ 3 ที่เข้าฉาย
ในปี พ.ศ. 2548 ถึง 2549 "แบทแมน บีกินส์" ได้รับการเสนอชื่อรับรางวัลภาพยนตร์สาขาต่าง ๆ หลายรายการ ทั้งในและนอกสหรัฐอเมริกา โดยมีรางวัลและสาขาที่ได้รับทั้งหมดดังต่อไปนี้
สำหรับรางวัลภาพยนตร์รายการที่มีชื่อเสียงนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้รับการเสนอชื่อด้วย ซึ่งได้แก่ รางวัลอคาเดมี ครั้งที่ 78 สาขากำกับภาพยอดเยี่ยม และรางวัลบาฟตา ครั้งที่ 59 สาขาสเปเชียลวิชวลเอฟเฟคต์ยอดเยี่ยม สาขาออกแบบการสร้างยอดเยี่ยม และสาขาเสียงยอดเยี่ยม นอกจากรางวัลยอดเยี่ยมดังที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้ารับรางวัลภาพยนตร์ประเภทยอดแย่ด้วย นั่นคือ รางวัลแรสป์เบอร์รีทองคำ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดแย่ ของแคที โฮล์มส์
ในส่วนของรางวัลและเกียรติยศที่ได้รับจากการลงคะแนนเสียงจากผู้ชมนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องอยู่ 2 รายการด้วยกัน ได้แก่ ได้รับรางวัลโททัลฟิล์มรีดเดอร์ส สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากการลงคะแนนของผู้อ่านนิตยสารโททัลฟิล์ม และได้รับการลงคะแนนจากผู้อ่านนิตยสารเอมไพร์ให้เป็นตำแหน่งภาพยนตร์ยอดเยี่ยมตลอดกาลอันดับที่ 36
สินค้าจากภาพยนตร์.
ดีวีดีและบลูเรย์.
"แบทแมน บีกินส์" ออกวางจำหน่ายในรูปแบบของดีวีดีเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2548 โดยแบ่งจำหน่ายเป็นแบบธรรมดา ที่ประกอบด้วยดีวีดีภาพยนตร์แผ่นเดียว และแบบเดอลุกซ์ ที่ประกอบด้วยดีวีดี 2 แผ่นและของแถมอื่น ๆ เช่น หนังสือปกอ่อนเล่มเล็ก การ์ตูนแบทตอนแรกสุดที่ตีพิมพ์ลงในหนังสือการ์ตูนดีเทคทีฟคอมมิคส์ ฉบับที่ 27 หนังสือการ์ตูน ' และบางส่วนจากหนังสือการ์ตูน ' เป็นต้น ยอดจำหน่ายและยอดการเช่าของดีวีดีภาพยนตร์เรื่องนี้สามารถทำสถิติเป็นอันดับ 1 ประจำเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 และมากที่สุดในช่วงสามเดือนสุดท้ายของปี พ.ศ. 2548 ในสหรัฐอเมริกา โดยมีรายรับรวมจากการเช่า 11.36 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
วันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้วางจำหน่ายอีกครั้งในรูปแบบเอชดีดีวีดี และต่อมา ในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ก็มีการวางจำหน่ายดีวีดีและบลูเรย์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ในรูปแบบกิฟต์เซ็ต เพื่อเป็นการต้อนรับ "แบทแมน อัศวินรัตติกาล" ภาพยนตร์ภาคต่อที่ออกฉายในวันที่ 18 กรกฎาคม ของปีเดียวกัน
ซีดีเพลงประกอบภาพยนตร์.
ซีดีเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้ ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2548 โดยภายในได้บรรจุเพลงที่บรรเลงในภาพยนตร์ ที่ประพันธ์โดยแฮนส์ ซิมเมอร์ เจมส์ นิวตัน โฮเวิร์ด รวมถึง Ramin Djawadi และเมล เวสสัน เอาไว้จำนวน 12 เพลง ซึ่งชื่อของแต่ละเพลงนั้นถูกตั้งเป็นภาษาละตินและมีความหมายเกี่ยวข้องกับค้างคาวทั้งหมด โดยมีเพลงแรกที่ใช้ชื่อว่า "Vespertilio" ที่แปลว่า ค้างคาว และเพลงที่เหลือตั้งตามชื่อของค้างคาวสายพันธุ์ต่าง ๆ เช่น เพลงที่ 2 "Eptesicus" (ค้างคาวท้องสีน้ำตาล) หรือเพลงที่ 3 "Myotis" (ค้างคาวหูหนู) เป็นต้น
รายชื่อเพลงทั้งหมดในอัลบั้มมีดังต่อไปนี้
"หมายเหตุ : ตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของชื่อเพลงที่ 4 ถึง 9 นำมาเรียงกันจะได้คำว่า แบทแมน (BATMAN)"
วิดีโอเกมจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ใช้ชื่อว่า "แบทแมน บีกินส์" เช่นเดียวกับภาพยนตร์ ตัวเกมได้รับการพัฒนาโดยบริษัท ยูโรคอม และจัดจำหน่ายโดยบริษัทอีเลคทรอนิคอาร์ตส์ ร่วมกับบริษัท วอร์เนอร์บราเธอร์ส, อินเตอร์แอคทีฟเอนเตอร์เทนเมนต์ และดีซีคอมมิคส์ โดยออกวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2548 (ก่อนหน้าที่ภาพยนตร์จะเข้าฉายในสหรัฐอเมริกา 1 วัน) ในระบบเอกซ์บอกซ์ เพลย์สเตชัน 2 เกมคิวบ์ และเกมบอยแอดวานซ์
เกมนี้จัดอยู่ในตระกูลเกมแอคชั่นแอดเวนเจอร์ ผสมกับเกมประเภทลอบกระทำ (stealth) ที่ประกอบด้วยการสอดแนมและการลอบทำร้ายศัตรูจากด้านหลังเหมือนในเกมชุด "สปลินเตอร์เซลล์" ("Splinter Cell") ระบบการเล่นที่ถือว่าโดดเด่นของเกมนี้ คือระบบการขู่ให้ศัตรูในเกมเกิดความกลัว ด้วยการใช้ประโยชน์ต่าง ๆ จากสิ่งแวดล้อมและฉากของเกม และอุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น ระเบิดควัน ระเบิดแสง และเครื่องรับส่งเรดาร์เอชเอฟ ที่สามารถเรียกค้างคาวให้มารวมตัวกันและขัดขวางการทำงานของศัตรู เป็นต้น
เนื้อเรื่องในเกมนั้น ยึดตามการดำเนินเรื่องในภาพยนตร์เป็นส่วนใหญ่ โดยมีการปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่องบางส่วนให้ต่างจากเดิม และเข้าไปเจาะลึกในรายละเอียดของบางฉากในภาพยนตร์มากขึ้น ภายในเกมนั้น ยังประกอบไปด้วยคลิปวิดีโอจากภาพยนตร์มากกว่า 20 คลิปที่มาให้บริบทของเรื่องราวในเกม และตัวละครบางตัวที่ได้ทีมงานจากภาพยนตร์มาแสดงแบบรับเชิญด้วย ซึ่งได้แก่ วัลลี พิฟ์สเตอร์ ผู้กำกับภาพ และเอมมา ทอมสัน ผู้อำนวยการสร้างและภรรยาของคริสโตเฟอร์ โนแลน
Batman begins
ลอรา เวล์ช บุช
มาร์ธา แดนดริด์จ คัสติส วอชิงตัน
ท้าวิญญาณตำนานสยอง
ท้าวิญญาณตำนานสยอง (อังกฤษ: The Brink) ออกฉายเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2549 กำกับโดย เบนจามิน คูเปอร์
เปลี่ยนตาย ไม่ให้ตาย 2
เปลี่ยนตาย ไม่ให้ตาย ภาค 2 ออกฉายในปี ค.ศ. 2006
เปลี่ยนตาย ไม่ให้ตาย
เปลี่ยนตาย ไม่ให้ตาย  เป็นหนัง psychological thriller ออกฉายปี ค.ศ. 2004 เขียนบทและกำกับโดย Eric Bress และ J. Mackye Gruber
ดารานำแสดงเช่น Ashton Kutcher, Amy Smart, Eric Stoltz จำหน่ายโดย New Line Cinema
ชื่อหนังอ้างอิงถึงทฤษฎี butterfly effect ที่เสนอว่า ความเปลี่ยนแปลงในบางสิ่งที่ดูไม่รุนแรง เช่น การกระพือของปีกผีเสื้อ อาจส่งผลกระทบตามมายิ่งใหญ่ที่ไม่ได้คาดคิดในอนาคต เช่น เส้นทางของพายุเฮอริเคน
The Brinks
โลกวันนี้รายวัน
หัทยา วงษ์กระจ่าง
หัทยา วงศ์กระจ่าง มีชื่อจริงว่า หัทยา เกษสังข์ เป็นนักจัดรายการวิทยุ ดารานักแสดงและนักธุรกิจชาวไทย
หัทยา เป็นลูกสาวคนเดียวของบุปผา แหลมหลวง จบการศึกษาชั้นมัธยมจาก Saint Felix Schools และ Stover School ปริญญาตรี ด้านกราฟิกดีไซน์ จาก London College of Printing ประเทศอังกฤษ จากนั้นได้ทำงานในบริษัทโฆษณา อ่านสปอตโฆษณาโทรทัศน์-วิทยุ เป็นพิธีกร เล่นละคร และเริ่มจัดรายการวิทยุตั้งแต่ พ.ศ. 2532
มีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่อง "กาเหว่าที่บางเพลง" เมื่อ พ.ศ. 2537, ละครโทรทัศน์เรื่อง "ดอกฟ้าและโดมผู้จองหอง", "โปรเจกต์ เอส เดอะซีรีส์" ตอน Side by Side พี่น้องลูกขนไก่ รับบทเป็น ตั้ม (2560), "สวัสดีคุณผู้ฟัง" ช่อง 7 และเคยเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์หลายรายการ และเคยเล่นมิวสิกวิดีโอ ของ ธงไชย แมคอินไตย์ ในเพลง บูมเมอแรง ผู้อำนวยการบริษัท คลิกเรดิโอ , Click Televsion และ VR1 Radio และเป็น กรรมการผู้จัดการ บริษัท อินดิเพนเด้นท์ คอมมูนิเคชั่น เนตเวิร์ค จำกัด ผู้บริหารสถานีวิทยุเก็ท 102.5, 103.5 เอฟ.เอ็ม.วัน และเลิฟ เรดิโอ 104.5 จัดรายการวิทยุ คลื่น Get 102.5 เป็นผู้บริหารคลื่น 98 EDS Everyday Station
ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับศรัณยู วงศ์กระจ่าง นักเเสดงเเละพิธีกรชาย เมื่อปี 2537 มีธิดาฝาแฝด ชื่อ ศุภรา และศิตลา ความเชื่อส่วนตัวนับถือศาสนาคริสต์ นิกายโปรเตสเเตนท์ โดยการชักชวนของ อัญชลี จงคดีกิจ
ไซโมเอะนานาชาติ
ไซโมเอะนานาชาติ  เป็นการแข่งขันโหวตตัวละครการ์ตูนในอนิเมะที่มีความโมเอะมากที่สุด โดยเป็นการโหวตแบบออนไลน์ จัดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) โดยเริ่มต้นนั้นมีเพียงตัวละครหญิงเท่านั้นที่มีสิทธิเข้าร่วม แต่ในปี 2015 เป็นครั้งแรกที่เปิดให้ตัวละครชายเข้าร่วมด้วย
แนวคิดของการจัดการแข่งขันไซโมเอะนานาชาติ เริ่มมาจากการที่การแข่งขันโหวตตัวละครการ์ตูนส่วนมาก เช่น อนิเมะไซโมเอะทัวร์นาเมนต์ของประเทศญี่ปุ่น หรือเบสท์โมเอะทัวร์นาเมนต์ของประเทศเกาหลีใต้ มักจะแข่งขันแบบแพ้คัดออก โดยการจับคู่แข่งขันจะเป็นแบบสุ่ม ซึ่งอาจไม่ยุติธรรมสำหรับตัวละครบางตัว จึงได้มีการจัดการแข่งขันโหวตตัวละครการ์ตูนในรูปแบบพบกันหมดขึ้น
กติกาในปีต่อ ๆ มานั้นมีการเปลี่ยนแปลงตามปีที่จัดการแข่งขัน โดยสามารถแบ่งได้เป็นยุคต่าง ๆ ดังนี้
ทัวร์นาเมนต์แห่งผู้ชนะ.
ในปี 2015 ยังได้เริ่มมีการแข่งขันในรอบทัวร์นาเมนต์แห่งผู้ชนะ ที่คัดเลือกเอาแชมป์ประจำปีก่อนหน้าทุกปีในประเภทหญิงที่ได้คะแนนโหวตดีที่สุด 3 อันดับแรก รวมกับแชมป์ประจำปีล่าสุด เพื่อคัดเลือกหาแชมป์ในบรรดาแชมป์ทั้งหมดอีกด้วย โดยตัวละครแชมป์ประจำปีก่อนหน้าทั้งหมดจะไม่มีสิทธิ์เข้าแข่งขันในรอบพบกันหมด เว้นแต่แชมป์ในปีล่าสุดที่ผ่านเข้ามาจากดิวิชันโนวา จะได้สิทธิเข้าแข่งขันในดิวิชันสเตลลา แต่จะไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบดิวิชันสุดท้ายหรือรอบแพ้คัดออกได้ โดยถ้าอันดับของตัวละครนั้นดีพอที่จะผ่านเข้ารอบต่อไปได้ จะเลือกเอาตัวละครที่อยู่ในอันดับถัดไปผ่านเข้ารอบแทน
แชมป์ประจำลีกย่อย.
ตั้งแต่ปี 2012 เป็นต้นไปมีการสลับลำดับของลีกย่อยใหม่ โดยแซฟไฟร์และมรกตถูกย้ายจากรอบพบกันหมดไปยังรอบดิวิชันสุดท้าย ทับทิมถูกเลื่อนมาอยู่ก่อนมรกต ในขณะที่โทแพซถูกเลื่อนไปอยู่ลำดับสุดท้ายของรอบพบกันหมด
ในปี 2016 ได้สลับลำดับของลีกย่อยในรอบพบกันหมดอีกครั้ง โดยแบ่งออกเป็น 3 รอบย่อย ในรอบแรกจะประกอบด้วยอความารีน โทแพซ แอเมทิสต์ และแซฟไฟร์ ตัวละครครึ่งหนึ่งจะผ่านเข้าสู่รอบต่อไปซึ่งแบ่งเป็นสองลีกได้แก่มรกตและทับทิมและจากนั้นตัวละครครึ่งหนึ่งก็จะอ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายของรอบพบกันหมดซึ่งมีเพียงลีกเดียวคือเพชร ซึ่งเป็นการเรียงลำดับลีกย่อยแบบเดิมที่ใช้ในสี่ปีแรกของการแข่งขันนั่นเอง
ตัวเลขในวงเล็บข้างหลังชื่อตัวละครคือปีที่ตัวละครนั้น ๆ ได้รับตำแหน่งแชมป์ประจำปี
สถิติของตัวละคร.
ตัวละครชาย.
ToC = จำนวนครั้งที่เป็นแชมป์ในทัวร์นาเมนต์แห่งผู้ชนะ
Tiara/Sceptor = จำนวนครั้งที่เป็นแชมป์ประจำปี
Circlet = จำนวนครั้งที่เป็นแชมป์ประจำลีกย่อย
สายทิพย์ ประภาษานนท์
กีฬาฤดูหนาว
กีฬาฤดูหนาว เป็นกีฬาที่เล่นกันในสภาพพื้นที่ซึ่งเป็นหิมะหรือลานน้ำแข็ง ซึ่งเมื่อเทียบกับกีฬาฤดูร้อนแล้วจะมีจำนวนชนิดกีฬาน้อยกว่ามาก และนอกจากนี้กีฬาฤดูหนาวยังได้ถูกบรรจุให้อยู่ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวอีกด้วย
การทำให้เสียอวัยวะ
การทำให้เสียอวัยวะ หรือการทำร้ายอวัยวะจนใช้ป้องกันตัวไม่ได้  เป็นอาชญากรรมและความผิดอาญาประเภทหนึ่ง หมายเอาการทำร้ายบุคคลอื่นโดยจงใจและขาดความยับยั้ง อันเป็นผลให้อวัยวะของผู้นั้นเกิดความเสียหายจนสูญสมรรถภาพที่จะใช้ป้องกันตัวอีกได้
ตามระบบกฎหมายจารีตประเพณี ต้องเกิดความเสียหายต่อดวงตา แขน ขา หู และ/หรือจมูก จึงจะถือว่าเป็นการทำให้เสียอวัยวะ อย่างไรก็ดี ตามกฎหมายทั่วไป การทำให้เสียอวัยวะหมายรวมเอาทั้งการทำให้เสียอวัยวะ การทำให้เสียโฉม  และการทำให้บุคคลอื่นพิการโดยใช้เครื่องมือ  ด้วย
ในภาษาอังกฤษ คำว่า "mayhem" (คำอ่าน: mā'hěm' หรือ mā'əm; เมฮิม หรือ เมอิม) ซึ่งเป็นคำนาม มีที่มาจากคำในภาษาฝรั่งเศสโบราณ "mahaigne" (มาเอญ, แปลว่า: การทำให้เสียหาย) และจากคำในภาษาอังกฤษเก่าว่า "maihem"
ประวัติศาสตร์ที่สำคัญประการหนึ่งเกี่ยวกับความผิดฐานทำให้เสียอวัยวะนี้ ได้แก่ ใน พ.ศ. 2510 เมื่อศาลสูงของอังกฤษ  ตัดสินคดีหนึ่งเกี่ยวกับความผิดฐานทำร้ายร่างกาย (หมายเลขคดี "Fetter v. Beale, 91 Eng. Rep. 1122") คดีนี้โจทก์ถูกจำเลยรุมทำร้าย และพิพากษาให้โจทก์เป็นผู้ชนะคดี ทันทีที่ศาลอ่านคำพิพากษาจบ ส่วนหนึ่งของกะโหลกศีรษะของโจทก์ก็ร่วงหล่นลงมาท่ามกลางศาลนั้นโดยเป็นผลมาจากการถูกรุมทำร้ายร่างกายเช่นว่า ศาลจึงพิพากษาให้จำเลยมีความผิดฐานทำให้เสียอวัยวะอีกกระทงหนึ่ง โดยคดีนี้เป็นเหตุให้คำจำกัดความของความผิดฐานทำให้เสียอวัยวะในประเทศที่ใช้ระบบกฎหมายจารีตประเพณีหมายเอาการสูญเสียกะโหลกศีรษะด้วย
ปัจจุบัน ในหลาย ๆ ประเทศ มีการกำหนดความผิดเฉพาะไว้แทนที่ความผิดฐานทำให้เสียอวัยวะดังกล่าว เป็นต้นว่า ความผิดฐานทำร้ายร่างกายอันส่งผลให้เกิดความเสี่ยงต่อผู้อื่น
Playpark
ฟอร์ม
ฟอร์ม เป็นคำทับศัพท์ภาษาอังกฤษ form อาจหมายถึง
ยูอิ อารางากิ
ยุอิ อะระงะกิ  เกิด 11 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เป็นนักแสดง นักร้อง นางแบบ นักพากย์และโฮสรายการวิทยุ เกิดที่ เมืองนะฮะ, โอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเธอเป็นไอดอลที่เป็นที่ชื่นชอบของคนญี่ปุ่น การศึกษา เธอจบปริญญาตรีจาก Meiji University หรือมหาวิทยาลัยเมจิ
ยุอิเป็นที่รู้จักในนาม "กั๊กกี้"  ซึ่งเป็นชื่อเล่นที่อายาโกะ เอโนโมโตะเป็นผู้ตั้งให้ในปี 2544 ด้วยความที่เธอเป็นผู้ที่มีรสนิยมในการแต่งตัวดีและมีบุคลิกมีเหตุมีผล เธอจึงได้รับความนิยมจากแฟน ๆ ในวงกว้าง อีกทั้งเธอยังได้รับเลือกให้เป็น 1 ในผู้ที่มีใบหน้าสวยงามอีกด้วย
ในบรรดาไอดอลที่มีอายุน้อยกว่า 20 ปีอย่าง มากิ โฮริคิตะ ยุอิได้รับเลือกให้เป็นนักแสดงที่น่าจับตามองที่สุด
กั๊กกี้ได้เข้าวงการจากการประกวดนางแบบในหนังสือแฟชั่นวัยรุ่น "นิโคลา" และเธอก็ได้รับรางวัลชนะเลิศในการประกวดครั้งนั้น หลังจากนั้นเธอได้เข้ามาเป็นนางแบบให้กับนิตยสารดังกล่าว หรือที่รู้จักในนาม "นิโคโม"
ในปี พ.ศ. 2547 กั๊กกี้ได้ขยายสายงานของอาชีพนางแบบไปถ่ายชุดว่ายน้ำ ออกรายการวาไรตี้ต่าง ๆ และเริ่มงานด้านการแสดง
พ.ศ. 2548 เธอได้ออกจากการเป็นนางแบบให้กับนิตยสารอย่างเป็นทางการ และในปีเดียวกันกั๊กกี้ได้มีผลงานการแสดงเรื่อง "นายซ่า ท้าเด็กแนว" (Dragon Zakura) ทางช่อง ทีบีเอส รวมกับโทโมฮิสะ ยามาชิตะ และมาซามิ นางาซาวะ ซึ่งละครเรื่องนี้เป็นจุดเริ่มต้นอาชีพทางการแสดงของเธอ หลังจากนั้นเธอได้มีไปออกรายการทางช่องต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น คาโนโจ โนะ โค่ยบุมิ, แกล เซอเคิล และ มาย บอส มาย ฮีโร่ ถึงแม้ว่าเธอจะออกจากการเป็นนางแบบให้กับทางนิตยสาร "นิโคลา" แล้ว แต่เธอก็ยังไปขึ้นปกให้กับทางนิตยสารเป็นบางครั้ง
นอกจากนี้กั๊กกี้ยังเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับโฆษณาต่าง ๆ มากมาย ซึ่งโฆษณาที่มีชื่อเสียงที่สุดชิ้นหนึ่งของเธอคือโฆษณา "ป๊อกกี้"
เมื่อไม่นานมานี้กั๊กกี้ได้เริ่มต้นอาชีพนักร้องโดยร้องเพลง "เมมโมรี่ส์" (Memories) ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "โด่ยซุรุ มาโดริ" (Koisuru Madori) ที่เธอแสดงนำ อีกทั้งเธอยังได้ออกเพลงชื่อ "แฮฟเวนลี่ เดย์" (Heavenly Days) ซึ่งใช้ประกอบภาพยนตร์เรื่อง "รักเรา...นิรันดร" (Sky of Love) ที่เธอได้แสดงนำเช่นกัน และในปีเดียวกันได้มีการคอนเฟิร์มว่าเธอจะออกอัลบั้มแรกในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และมีการแสดงเปิดตัวที่ บุโดกัน ซึ่งถือว่าเป็นนักร้องคนที่ 3 ที่ได้แสดงเปิดตัวที่นี่ โดยการออกอัลบั้มครั้งนี้เป็นการออกก่อนซิงเกิลเปิดตัว ซึ่งถือว่าค่อนข้างแตกต่างจากไอดอลคนอื่น ๆ ที่จะออกซิงเกิลเปิดตัวก่อนแล้วจึงออกอัลบั้มเปิดตัว
ปีพ.ศ. 2550 ถือว่าเป็นปีแห่งความเครียดของเธอเลยทีเดียวเพราะว่าเธอมีงานแสดง 4 งาน คือภาพยนตร์ 1 เรื่องและละคร 3 เรื่อง และการอัดเสียงอัลบั้มเดบิวในปีเดียวกันทั้งหมด จากการโหมงานหนักนี้เองทำให้เธอป่วยจากความเครียดและนอนไม่เพียงพอ แต่อาการป่วยทั้งหมดก็ไม่ได้หยุดเธอจากความรับผิดชอบในการทำงานทั้งหมด จากข้อความในบล็อกของเธอในเดือนพฤศจิกายน เธอได้เขียนไว้ว่าหายจากอาการป่วยแล้วและจะปิดบล็อกของเธอหลังจากวันเกิดครบ 20 ปี
นอกจากงานถ่ายแบบ งานแสดง และร้องเพลงแล้ว กี๊กกี้ยังเป็นโฮสจักรายการวิทยุช่วงหนึ่งชื่อ "สคูล ออฟ ล็อกส์! เกิร์ล ล็อกส์!" (SCHOOL OF LOCKS!. GIRLS LOCKS!) โดยช่วงนี้ของรายการดังกล่าวจะนำไอดอลที่มีชื่อเสียงอย่างเช่น มากิ โฮริคิตะ, นานะ เออิคุระและ เอริกะ โทดะมาร่วมจัดรายการ โดยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อย ๆ
กั๊กกี้ได้เปิดตัวในฐานะนักร้องจากการออกอัลบั้มชื่อ "โซระ" (Sora) ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ในอัลบั้มนี้ประกอบด้วย 2 เพลงที่เธอได้ร้องก่อนหน้านี้คือ "เมมโมรี่" (Memories) และ "แฮฟเวนลี่ เดย์" (Heavenly Days) และเธอได้มีการแสดงไลฟ์ครั้งแรกที่ นิปปอน บุโดกัน ในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2550 แต่เธอไม่ได้เข้าร่วมร้องเพลงในงาน แดง-ขาว ครั้งที่ 58 (58th Annual Kōhaku Uta Gassen) โดยกั๊กกี้ได้รับเชิญให้เป็นแขกรับเชิญร่วมกับอาโออิ มิยาซากิ และอีก 9 คนที่มีงานในช่วงปีพ.ศ. 2550
วันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 กั๊กกี้ได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ในงาน บลู ริบบอน อวอร์ด ครั้งที่ 50 (50th Blue Ribbon Awards) ซึ่งก่อนหน้านี้เธอเคยได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่จากสถาบันอื่นมาแล้วถึง 4 ครั้ง จากบทแสดงนำในภาพยนตร์ 3 เรื่อง โค่ยซุรุ มาโดริ, วารุ โบโระ, และ รักเรา...นิรันดร (Sky of Love) ในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2551 เธอก็ได้รับรางวัล โกลเด้น แอร์โรว์ อวอร์ด ซึ่งรางวัลนี้เป็นรางวัลที่ 6 เธอได้รับจากการแสดงภาพยนตร์ 3 เรื่อง
ในปีพ.ศ. 2551 เธอได้ออกซิงเกิลมา 2 ซิงเกิลคือ เมค มาย เดย์ และ อะไค อิโตะ
เมื่อไม่นานมานี้กรรมการฝ่ายการตลาดของ วอร์นเนอร์มิวสิคสิงคโปร์ ได้ตั้งเป้าไว้ว่าจะดันให้เธอกลายเป็นทาคาโกะ มัตสึคนใหม่
กระชาย
กระชาย หรือ ขิงจีน เป็นพืชสมุนไพรที่ปลูกเลี้ยงกันในประเทศจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กระชายมีชื่อสามัญอื่นอีกคือ กะแอน (อีสาน, เหนือ) กะซาย, ขิงซาย (อีสาน) จี๊ปู (เงี้ยว แม่ฮ่องสอน) ซีพู (เงี้ยว แม่ฮ่องสอน) เป๊าะซอเร้าะ (กะเหรี่ยง แม่ฮ่องสอน) เป๊าะสี่ (กะเหรี่ยง แม่ฮ่องสอน) ละแอน (เหนือ) ว่านพระอาทิตย์ (กรุงเทพฯ) ชื่อสามัญ กระชายมี 3 ชนิด คือ กระชายดำ กระชายแดง กระชายเหลือง
เป็นไม้ล้มลุกไม่มีลำต้นบนดิน มีเหง้าใต้ดินซึ่งแตกรากออกไปเป็นกระจุกจำนวนมาก อวบน้ำ ตรงกลางพองกว้างกว่าส่วนหัวและท้าย ใบ เดี่ยว เรียงสลับเป็นระนาบเดียวกัน รูปขอบขนานแกมรูปไข่ กว้าง 4.5-10 เซนติเมตร ยาว 13-15 เซนติเมตร ตรงกลางด้านในของก้านใบมีร่องลึก ดอก ช่อ ออกแทรกอยู่ระหว่างกาบใบที่โคนต้น กลีบดอกสีขาวหรือชมพูอ่อน ใบประดับรูปใบหอกสีม่วงแดง ดอกย่อยบานครั้งละ 1 ดอก
กระชาย ถือว่าเป็นเครื่องเทศชนิดหนึ่งที่คนไทยคุ้นเคย กันมานานแล้ว จะมีถิ่นกำเนิด
ในแถบร้อนอยู่ที่บริเวณเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จะพบขึ้นอยู่บริเวณในป่าดิบร้อนชื้น เป็นไม้ลมลุกที่มีลำต้นอยู่ใต้ดินซึ่งจะเรียกว่า เหง้า และเหง้าที่อยู่ใต้ดินจะแตกรากออกไปเป็นกระจุกจำนวนมากจะเป็นที่สะสมอาหารอวบนำส่วนตรงกลางจะพองกว้างกว่าส่วนหัวและส่วนท้าย ส่วนเนื้อด้านในจะมีสีแตกต่างไปตามชนิดของกระชาย และจะมีกลิ่นหอม ส่วนที่อยู่เหนือดินจะประกอบด้วยโคนก้านใบที่เป็นกาบหุ้มซ้อนกัน กาบใบจะมีสีแดงเรื่อ ๆ ตรงแผ่นใบจะเป็นรูปรีส่วนปลายจะแหลม กว้างประมาณ 4.5-10 ซม. ยาวประมาณ 15-30 ซม. ส่วนตรงกลางด้านในของก้านใบจะมีช่องลึก ดอกช่อออกแทรกอยู่ระหว่างกาบใบที่โคนต้น กลีบดอกมีสีขาวหรือสีชมพูอ่อน ดอกย่อยบานครั้งละ 1 ดอก ส่วนในเหง้ากระชายนี้จะมีน้ำมันหอมระเหยและมีสารสำคัญหลายชนิดสะสมอยู่ซึ่งจะมีสรรพคุณในการดับกลิ่นคาวและเป็นสารที่มีสรรพคุณทางยาสมุนไพรหลายชนิดสารทีว่านี้คือ สารแคมฟีน (Camphene) ทูจีน (Thujene) และการบูร เมื่อรับประทานเป็นอาหารจะพบได้ในน้ำยาขนมจีน และเครื่องผสมในเครื่องแกงต่าง ๆ เนื่องจากว่ากระชายมีสารต่างๆจึงมีสรรพคุณทางที่ช่วยในการแก้โรคต่าง ๆ ดังนี้ จะมีสรรพคุณในการบำรุงกำลัง
สรรพคุณในการแก้องคชาตตาย, สรรพคุณแก้ปวดข้อ, สรรพคุณแก้วิงเวียน แน่นหน้าอกมสรรพคุณแก้ท้องเดิน, สรรพคุณแก้แผลในปาก, สรรพคุณแก้ฝี, สรรพคุณแก้กลาก, สรรพคุณแก้บิด, สรรพคุณเป็นยาอายุวัฒนะ และในกระชายยังมีสารอาหารที่มีประโยชน์แก่ร่างกายซึ่งจะพบตรงเหง้าของกระชาย คือ แคลเซียม ฟอสฟอรัส และวิตามินต่าง ๆ ซึ่งมีประโยชน์แก่ร่างกาย
ต้นกระชายนับว่าเป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่งมีความสูงประมาณ 2-3ฟุต มีลำต้นใต้ดินเรียกว่า "เหง้า" เป็นเหง้าสั้นแตกหน่อได้ เช่นเดียวกับขิง ข่า และขมิ้น รากอวบรูปทรงกระบอกหรือรูปไข่ค่อนข้างยาวปลายเรียวแหลมออกเป็นกระจุก มีผิวสีน้ำตาลอ่อนเนื้อใบสีเหลืองมีกลิ่นหอมเฉาะตัว ส่วนที่อยู่เหนือดินเป็นกาบใบที่หุ้มซ้อนกันเป็นชั้น ๆ สีแดงเรื่อ ๆ ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงสลับตัวใบรูปรีปลายใบเรียวแหลม ขอบใบเรียบ เส้นกลางใบ ก้านใบและกาบใบด้านบนเป็นร่อง ด้านล่างนูนเป็นสัน ออกดอกเป็นช่อสีขาวหรือขาวอมชมพูที่ยอด (แทรกอยู่ระหว่างกาบใบ) ดอกบานทีละดอก มีลักษณะเป็นถุง ผลเป็นผลแห้งเมื่อแก่แล้ว
ประโยชน์ทางสมุนไพร.
เป็นพืชที่ใช้เป็นส่วนผสมของอาหารโดยเฉพาะรากกระชาย ใช้เป็นเครื่องจิ้มหรือเป็นส่วนประกอบของน้ำพริกแกงโดยเฉพาะแกงที่ใส่ปลา เช่น แกงป่า ต้มโฮกอือ กระชายดับกลิ่นคาวของปลาได้ดี
ตำรายาไทยใช้เหง้าแก้โรคในปากเช่นปากเปื่อย ปากเป็นแผล ปากแห้ง ขับระดูขาว ขับปัสสาวะ รักษาโรคบิด แก้ปวดมวนท้อง จากการทดลองในสารสกัดแอลกอฮอล์และคลอโรฟอร์ม พบว่ามีฤทธิ์ต้านเชื้อราที่ทำให้เกิดโรคผิวหนังและในปากได้ดีพอควร
halsat.com
เจ้าสาวศพสวย