pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ถ้าระนาบเกิดจากสมการ formula_1 เวกเตอร์ formula_2 จะเป็นแนวฉากของระนาบ ถ้าพื้นผิว (ที่อาจไม่เรียบ) S ถูกพาราเมไทรซ์ในระบบพิกัดเชิงเส้นโค้ง x ("s", "t") โดยจำนวนจริง s และ t แนวฉากจะหาได้จากผลคูณไขว้ของอนุพันธ์บางส่วน
คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ.
ในงานคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ แนวฉากและกฎมือขวาใช้กำหนดว่าโพลีกอนจะหันไปในทิศทางใดและจะสะท้อนแสงอย่างไร ทั้งนี้แนวฉากจะถูกนำมาใช้ในการกำหนดการสะท้อนหรือหักเหแสงของพื้นผิว และอาจจะไม่ตั้งฉากกับพื้นผิวจริงก็ได้
ทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต.
ใน ทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต แนวฉาก คือเส้นที่ตั้งฉากกับพื้นผิว ของตัวกลางต่างๆ คำว่า normal ในที่นี้ใช้ในแง่ของคณิตศาสตร์ หมายถึงการตั้งฉาก โดยในการสะท้อนของแสง มุมตกกระทบ หมายถึงมุมระหว่างแนวฉากกับทิศทางที่แสงวิ่งเข้า ขณะที่ มุมสะท้อน คือมุมระหว่างแนวฉากกับทิศทางที่แสงสะท้อนออกไป
ศิลปะยุคเรอเนซองส์
อัมโบรโจ โลเรนเซตตี
อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติ (ภาษาอังกฤษ: Ambrogio Lorenzetti หรือ Ambruogio Laurati) (ราว ค.ศ. 1290 - 9 มิถุนายน ค.ศ. 1348) เป็นจิตรกรสมัยกอธิคชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนา ของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่มีความเชี่ยวชาญในการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติเกิดราวปี ค.ศ. 1348 ในประเทศอิตาลี และเสียชีวิตด้วยกาฬโรคเช่นเดียวกับเปียโตร ลอเร็นเซ็ตตีพี่ชายที่เป็นจิตรกรเช่นกันเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1348 อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” อัมโบรจิโอมีผลงานระหว่างปี ค.ศ. 1348 ถึงปี ค.ศ. 1348
อัมโบรจิโอแสดงถึงอิทธิพลของซิโมเน มาร์ตินิแต่เป็นงานที่เป็นธรรมชาติมากกว่า งานชิ้นแรกๆ ที่สุดเท่าที่ทราบคืองานเขียน “พระแม่มารีและพระบุตร” (ค.ศ. 1319, พิพิธภัณฑ์ไดโอเซซาโน, ซานคาชิอาโน) หลักฐานเกี่ยวกับอัมโบรจิโอถูกบันทึกไว้ที่ฟลอเร็นซ์จนปี ค.ศ. 1321 แต่ก็กลับมาอีกหลังจากที่ไปทำงานที่เซียนนาเป็นเวลาหลายปี
จิตรกรรมฝาผนังบนผนังใน “ศาลาแห่งเก้า” (Sala dei Nove) และ “ศาลาแห่งความสันติสุข” (Sala della Pace) ในศาลาว่าการเมืองเซียนาเป็นผลงานชิ้นเอกของยุคเรอเนสซองซ์ตอนต้นที่มิใช่งานที่เกี่ยวกับคริสต์ศาสนา “เก้า” เป็นคณาธิปไตยของสมาคมช่างและผู้มีผลประโยชน์ทางการเงินเก้าสมาคมที่ปกครองสาธารณรัฐเซียนนาในขณะนั้น ผนังสามด้านเป็นภาพเขียนของการประชุมที่เป็นอุปมานิทัศน์ของคุณธรรมใน “อุปมานิทัศน์ของรัฐบาลที่ดี” (Allegory of Good Government) บนผนังอีกสองด้านอัมโบรจิโอเขียนภาพปริทัศน์ของ “ผลของการมีรัฐบาลที่ดีต่อบ้านเมือง” (Effects of Good Government on Town and Country) และภาพ “อุปมานิทัศน์ของรัฐบาลที่ไม่ดี” (Allegory of Bad Government) และภาพคู่กัน “ผลของการมีรัฐบาลที่ไม่ดีต่อบ้านเมือง” (Effects of Bad Government on Town and Country) ภาพผลของรัฐบาลที่ดีอยู่ในสภาพที่ดีกว่า ทำให้เป็นภาพที่แสดงสารานุกรมของชีวิตอันสงบสุขของชาวเมืองในยุคกลางและทิวทัศน์ชนบท
หลักฐานแรกของนาฬิกาทรายนาฬิกาทรายจะพบได้ในภาพเขียนนี้
วงศ์ปลาสร้อยน้ำผึ้ง
วงศ์ปลาสร้อยน้ำผึ้ง เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อว่า Gyrinocheilidae เป็นวงศ์ปลาที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นปลาที่มีรูปร่างเรียวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย ส่วนหัวค่อนข้างใหญ่ ตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่างของจะงอยปาก ไม่มีฟันในลำคอ ไม่มีหนวด ครีบอกและครีบท้องอยู่ในแนวเดียวกับสันท้อง และมีลักษณะสำคัญ คือมีช่องเล็ก ๆ อยู่ด้านบนสุดของช่องเหงือก ริมฝีปาก มีลักษณะเป็นแผ่นดูดรูปกลมใช้ดูดกินตะไคร่น้ำตามพื้นหิน และ ทราย แล้วหายใจโดยใช้น้ำผ่านเข้าช่องเปิดด้านบนฝาปิดเหงือก แล้วออกมาทางด้านข้าง แทนที่จะใช้ปากสูบน้ำเข้าอย่างปลาทั่ว ๆ ไป และมีถุงลมขนาดเล็ก
เดิมที นักมีนวิทยาได้เคยจัดปลาในวงศ์นี้ให้อยู่วงศ์เดียวกันกับวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มาก่อน ปลาที่พบในวงศ์นี้มีด้วยกันทั้งหมด 3 ชนิด และมีเพียงสกุลเดียว สำหรับในประเทศไทยพบ 2 ชนิด คือ ปลาสร้อยน้ำผึ้ง ("Gyrinocheilus aymonieri") และ ปลามูด ("G. pennocki") พบได้ทั่วไปตามที่ราบลุ่มแม่น้ำ หรือแม้แต่ตามลำธารน้ำตก มีความสำคัญคือ เป็นปลาสวยงามที่นิยมเลี้ยงเพื่อทำความสะอาดตู้ เพราะความที่มีปากเป็นลักษณะดูดใช้สำหรับกินตะไคร่น้ำหรือเศษอาหารที่ปลาอื่นกินเหลือได้ ในอดีต แถบจังหวัดลุ่มแม่น้ำแม่กลองเช่น จังหวัดกาญจนบุรี, จังหวัดราชบุรี และจังหวัดเพชรบุรี ปลาในวงศ์นี้สามารถนำมาหมักทำน้ำปลาที่มีรสชาติดีได้ ในชื่อ "น้ำปลาสร้อยน้ำผึ้ง"
ชื่อสามัญทั่วไปในภาษาไทยเรียกปลาวงศ์นี้โดยรวมกันว่า "สร้อยน้ำผึ้ง", "น้ำผึ้ง" หรือ "มูด" หรือ "ยาลู่" หรือ "ปากใต้" ส่วนชื่อในภาษาอังกฤษเรียกว่า "Chinese algae eater"
Ambrogio Lorenzetti
สมหมาย ฮุนตระกูล
สมหมาย ฮุนตระกูล (15 พฤษภาคม พ.ศ. 2461 - 30 มิถุนายน พ.ศ. 2536) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง อดีตกรรมการผู้จัดการบริษัท ปูนซีเมนต์ไทย อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ธนาคารไทยพาณิชย์ และอดีตผู้ว่าการการไฟฟ้ายันฮี และอดีตกรรมการสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2531 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2536 อายุ 75 ปี
นายสมหมาย ฮุนตระกูล เกิดที่บ้านถนนสี่พระยา เขตบางรัก เป็นบุตรของนายโกศล และนางน้อม ฮุนตระกูล เป็นบุตรคนที่ 6 ในพี่น้อง 9 คน เมื่อจบชั้นมัธยมแล้วได้มีความคิดที่จะไปศึกษาต่อต่างประเทศ เนื่องจากญาติพี่น้องทั้งพี่ชายสองคน และอาๆ ต่างเป็นนักเรียนจากประเทศอังกฤษทั้งสิ้น แต่เนื่องจากขณะนั้นเกิดเศรษฐกิจตกต่ำ จึงได้ตัดสินใจไปศึกษาต่อที่ประเทศญี่ปุ่น เพราะมีค่าใช้จ่ายถูกกว่า โดยตั้งใจจะไปเรียนโรงเรียนนายร้อยทหารบก เพื่อกลับมารับราชการทหาร โดยเดินทางไปประเทศญี่ปุ่นโดยอาศัยไปกับเรือสินค้า และไปพักอาศัยอยู่กับครอบครัวชาวญี่ปุ่น และตัดสินใจเปลี่ยนไปเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์
นายสมหมาย ฮุนตระกูล สมรสกับคุณหญิงสมศรี ฮุนตระกูล (สกุลเดิม เปรมะบุตร) บุตรีหลวงสุภากรกิตย์ และนางหงษ์ สุภากรกิตย์ เมื่อ พ.ศ. 2487 มีบุตรธิดา 4 คน คือ
ผลงานที่สำคัญที่สุด คือการลดค่าเงินบาท เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2527 ถึง 14.8% จาก 23 บาท เป็น 27 บาท ต่อดอลลาร์สหรัฐ
การไฟฟ้ายันฮี
วิลเลียม พิตต์ ผู้เยาว์
วิลเลียม พิตต์ ผู้เยาว์ (; 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1759 - 23 มกราคม ค.ศ. 1806) นายกรัฐมนตรีคนที่ 14 แห่งสหราชอาณาจักร ในศตวรรษที่ 19 เริ่มดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร (สมัยแรก) เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1783 ขณะที่มีอายุ 24 ปี ในรัชสมัยพระเจ้าจอร์จที่ 3 ซึ่งถือว่าเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรที่มีอายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมา (พ้นจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1801) และได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเดิมอีกครั้งหนึ่งเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1804
พิตต์เสียชีวิต เมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1806 สิริอายุได้ 46 ปี เป็นการเสียชีวิตในช่วงที่เขายังคงดำรงตำแหน่งอยู่
เจ้าหญิงโยริ
ซานตามาเรียเดลลาวิตโตเรีย
ซานตามาเรียเดลโปโปโล
อ้ายซินเจวี๋ยโหล
จิ้นอู่ตี้
อะชิการุ
อะชิการุ.
ชาวนาทหาร หรือ พวกอะชิการุ เป็นกำลังเสริมที่มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อแม่ทัพ แม้ความเชื่อฟังและฝีมือของพวกเขาจะยังห่างไกลจากความต้องการก็ตาม พวกอะชิการุมีชื่อในทางการปล้นชิงและจริยธรรมของพวกเขาก็ด้อยกว่าพวกซามูไรที่แท้จริง แต่ในสงครามที่เกิดขึ้นตามมา ไดเมียวทุกๆคนใช้กองกำลังอะชิการุอย่างเต็มที่เพื่อสนับสนุนนักรบซามูไรของพวกเขา พวกอะชิการุกลายเป็นแหล่งของกำลังทางการทหารที่ขาดเสียมิได้และราคาถูกอย่างยิ่ง พวกอะชิการุเป็นการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของสังคมและในการสงครามของญี่ปุ่นในยุคนั้น พวกเขาเป็นจุดเริ่มต้นของกระบวนการที่นักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นเรียกว่า เกะโคคุโจ หรือ “เบื้องล่าง กดดันเบื้องสูง”
การเป็นทหารคือหนทางในการหลบเลี่ยงพวกนายภาษีอย่างหนึ่งของพวกชาวนา คือหนีไปร่วมกับกองทัพของไดเมียวคนใดคนหนึ่ง และสิ่งที่ต้องใช้ก็แค่เกราะและอาวุธซึ่งก็หาได้ง่ายๆ เพราะสงครามหลายๆ ปีที่ผ่านมาทำให้ญี่ปุ่นเต็มไปด้วยอาวุธยุทธภัณฑ์ โอกาสที่จะหนีไปจากชั้นชาวนาแม้จะเลือนลางแต่ก็มีอยู่ และยังมีสมบัติอีกมากมายให้ปล้นชิง
แต่เมื่อถูกกดดันด้วยบรรยากาศแห่งสงคราม พวกอะชิการุมักเกิดอาการหวั่นไหวและหวาดกลัว แม่ทัพที่ดีจะไม่วางกองกำลังอะชิการุไว้ในตำแหน่งสำคัญของการรบใดๆ และต้องให้มีกองทหารอื่นคอยหนุนอยู่ข้าง หลังเพื่อช่วยปลุกขวัญกำลังใจ ช่วยเป็นจุดสำหรับรวมพลใหม่ หรืออาจแค่คอยจ้องฆ่าหากพวกอะชิการุคิดจะหนี
การแต่งกายของอะชิการุ.
ทหารอะชิการุมักจะได้รับเกราะที่ได้มาตรฐานและอาวุธจากตระกูลที่พวกเขารับใช้ (อะชิการุจะต้องหาดาบใช้เอง) และการที่จะทำให้เกราะของพวกเขามีสีเดียวกันเพื่อมีรูปแบบเป็นเอกลักษณ์ โดยมักจะใช้การลงน้ำมันชักเงาสี บนแผ่นเหล็กและจะมีการเพ้นท์ภาพมอนตราประจำตระกูลไว้ที่หน้าอกและด้านหลัง แม้เกราะของอะชิการุจะใช้วัสดุราคาถูกกว่าเกราะซามูไรอย่างมาก แต่มันก็เป็นส่วนผสมที่ลงตัวที่ให้ทั้งการป้องกันตัวและการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วเหนือกว่ากองทัพชาวนาในยุโรปในยุคเดียวกันอย่างมาก
หมวกของอะชิการุแทบทั้งหมดจะเป็นรูปกรวยเตี้ยๆที่เรียกว่า จิงกาสะ อันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของพวกอะชิการุ ซึ่งสามารถใช้หงายขึ้นเหนือไฟเป็นอุปกรณ์หุงข้าวได้อีกด้วย
อาวุธหลักของอะชิการุ.
อาวุธหลักของอะชิการุคือยาริ(หอกยาว)เพราะว่าการฝึกหัดนั้นง่ายกว่าการใช้ดาบมาก เพียงแค่หันชี้ไปที่เป้าหมายเท่านั้น แถมยังมีราคาถูกกว่าดาบมาก ยาริที่ใช้โดยทหารหอกของตระกูลโอดะจะ ยาวกว่า 5 เมตร ส่วนหนึ่งก็เพื่อใช้เป็น”โล่กำบัง”ให้กับกองปืนคาบศิลา ซึ่งต้องการ สหายศึกที่จะหยุดยั้งศัตรูขณะที่พวกเขาบรรจุกระสุนใหม่
ขณะที่ยุคเซ็นโกคุดำเนินไป อะชิการุยิ่งเพิ่มความสำคัญมากขึ้นในกองทัพของทุกๆ ตระกูล ในระดับหนึ่ง นี่เป็นเรื่องที่ไม่ อาจหลีกเลี่ยง แค่ความต้องการนักรบหมายความว่าซามูไรจะต้องมีกำลังหนุนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่อย่างไรก็ดี ซามูไรไม่เคย เข้าสนามรบตามลำพัง ตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม ซามูไรแต่ละคนจะมีผู้รับใช้สองคน (เกะนิน หรือโชจู) ซึ่งจะเป็นเหมือน “ทีมช่วยเหลือ” ที่คอยช่วยนำอาวุธชนิดที่ถูกต้องมาให้ในเวลาที่เหมาะสม ลำเลียงลูกธนูมาให้เพิ่ม หรือแม้แต่ช่วยนับสมบัติที่ยึดได้
อะชิการุและปืนคาบศิลา.
การฝึกพลธนูต้องใช้เวลานับปีๆ ในการฝึกฝนอย่างหนัก แต่การฝึกใช้ปืนคาบศิลาใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน พวกอะชิการุเป็นกลุ่มทหารในทุกๆ กองทัพที่พร้อมและใช้อาวุธยิงระยะไกลนี้ อาวุธปืนถูกใช้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างแท้จริงก็เมื่อมันถูกใช้เป็นจำนวนมากๆ ในหมู่อะชิการุ ในภาษาสมัยใหม่ก็คือ อาวุธปืนคาบศิลาจำนวนมากสามารถจะอุดจุดอ่อนของปืนเดี่ยวๆได้โดยการทำให้มันกลายเป็นระบบอาวุธ หากอาวุธปืนถูกใช้ ยิงพร้อมๆ กันในปริมาณมากๆพร้อมกัน หรือการยิงแบบวัลเลย์ กองปืนขนาดใหญ่จะสามารถเอาชนะความไร้ประสิทธิภาพ ของปืนคาบศิลาที่ขาดความแม่นยำอย่างยิ่ง และอัตราการยิงที่ช้า ถ้าโชคดีพอก็สามารถจะยิงได้ถึง สามนัดในหนึ่งนาที แต่โดยทั่วไปแล้วอัตราการยิงพร้อมๆ กันจะเป็นเพียง 2 นัดต่อนาที และในช่องว่างนั้น ขณะที่ พวกอะชิการุกำลังง่วนอยู่กับการบรรจุกระสุนใหม่ นักรบฝ่ายข้าศึกก็สามารถเข้าถึงตัวและทำการรบประชิด และปืนคาบ ศิลาที่ยังไม่ได้บรรจุกระสุนก็คือดุ้นเหล็กหนักๆดีๆนี่เอง
ไดเมียวทั้งหมดบรรจุกองปืนคาบศิลาอะชิการุไว้ในกองทัพ แต่ปกติแล้วทุกคนในกองปืนจะยิงพร้อมๆ กัน ซึ่งให้อำนาจ การทำลายล้างที่รุนแรง แต่นั่นก็หมายถึงว่ากองปืนจะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงในช่วงเวลาที่พลปืนบรรจุกระสุนนัดใหม่ ในทาง ตรงกันข้าม โนบุนางะให้พลปืนเพียงบางส่วนยิงในแต่ละครั้ง การยิงแบบวัลเลย์เป็นยุทธวิธีแบบใหม่ในการรบ ด้วยการให ้ทหารยิงทีละแถวหรือทีละส่วน โนบุนางะสามารถให้กองปืนยิงใส่ศัตรูได้อย่างสม่ำเสมอและไม่ขาดตอน ทำให้การเข้าประชิด กองทหารของเขาเป็นเรื่องเสี่ยงชีวิต เพราะพวกอะชิการุพลปืนจะยิงมาได้เรื่อยๆโดยไม่มีการหยุดชะงัก
โอดะ โนบุนางะ ซึ่งนับว่าเป็นผู้ที่ประสบความในการดึงศักยภาพของอะชิการุออกมาได้มากที่สุด เขามักจะนำอะชิการุเข้ามาประจำการในกองทัพเป็นจำนวนมาก ส่งผลให้กองทัพของเขามีขนาดใหญ่มาก และยังได้ติดอาวุธปืนคาบศิลาเป็นจำนวนมากสำหรับกองทหารชนิดนี้ด้วย อะชิการุจำนวนมากรวมทั้งการฝึกที่เข้มงวด ส่งผลให้อะชิการุของตระกูลโอดะ มีระเบียบวินัยและและเป็นที่ครั่นคร้ามทัดเทียมกับพวกซามูไรทีเดียว และพวกเขายังได้แสดงฝีมือโดยการพิชิตกองทัพม้าอันเลื่องชื่อของทาเคดะในการรบที่นางาชิโนะให้เป็นที่ประจักษ์อีกด้วย
การรบที่นางาชิโนะ.
ตระกูลทาเคดะจะถูกพิชิตอย่างสิ้นเชิงในปี 1575 ทาเคดะ คัตสึโยริ นำทัพล้อม ปราสาทนางาชิโนะ แต่ทหารฝ่ายโอดะตั้งรับอย่างเหนียวแน่น โนบุนางะเล็งเห็นว่าพื้นดินที่สูงๆ ต่ำๆ น่าจะเป็นโอกาสที่จะบดขยี้ตระกูลทาเคดะ และเขาคิดถูก ในการรบที่นางาชิโนะที่ตามมา เป็นชัยชนะของโอดะ โนบุนางะ และกองปืนคาบศิลา โนบุนางะจัดกำลังพลปืนชั้นยอด 3000 คนเข้าเป็นกองเดียว แล้ววางกำลังไว้เป็นสามแถวหลังแนวขวากไม้ เมื่อพวกทาเคดะชาร์จผ่านสนามรบที่เจิ่งไปด้วยน้ำ กระสุนปืนที่ระเบิดขึ้นทุกๆ 20 วินาทีก็ฉีกพวกเขาออกเป็นชิ้นๆ คนที่รอดจากห่ากระสุนไปได้ก็ถูกรุมสับด้วยทหารหน่วยอื่นๆ ของโนบุนากะ
อะเมซอน.คอม
จักรพรรดิจิ้นฮุ่ย
สมเด็จพระจักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้ (ค.ศ. 290 - ค.ศ. 307, พ.ศ. 833 - พ.ศ. 850) เป็นจักรพรรดิองค์ที่สองของ ราชวงศ์จิ้น จักรพรรดิฮุ่ยเป็นผู้ปกครองที่พิการทางพัฒนาการ และตลอดรัชสมัยของพระองค์ มีการสู้รบกันอย่างต่อเนื่องระหว่างผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เจ้าชาย (พระปิตุลาและพระราชภาติยะของพระองค์)
พระอัยกา:
พระราชบิดา:
จักรพรรดิจิ้นอู่ตี้
รายชื่อพันธุ์ข้าวในประเทศไทย
พันธุ์ข้าวในประเทศไทย มีหลายพันธุ์ สามารถแบ่งแยกชนิดได้หลายอย่าง เช่น แบ่งตามนิเวศการปลูก แบ่งตามการตอบสนองต่อช่วงแสง ธัญพืชเมืองหนาว หรือข้าวเฉพาะถิ่น โดยมีรายชื่อพันธุ์ข้าวดังต่อไปนี้
พระเจ้าจิ้นฮุ่ยตี้
บิลลี โจเอล
วิลเลียม มาร์ติน "บิลลี" โจเอล  เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี ในแนวร็อกชาวอเมริกัน เขามีเพลงดังเพลงแรกคือ "Piano Man" ในปี 1973 และจากการสำรวจของ RIAA บิลลี โจเอลถือเป็นศิลปินที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับ 6 ในสหรัฐอเมริกา
โจเอลมีเพลงติดท็อปเท็นในยุคทศวรรษ 1970, 1980 และ 1990 ได้รับ 6 รางวัลแกรมมี่ มียอดขายมากกว่า 150 ล้านชุดทั่วโลก เขายังมีชื่ออยู่ใน Songwriter's Hall of Fame (ปี 1992) , ร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม (ปี 1999) และ Long Island Music Hall of Fame (ปี 2006) โจเอลเลิกจากการทำงานเพลงป็อป ในปี 1993 แต่ยังคงออกทัวร์ (ในบางครั้งร่วมกับเอลตัน จอห์น) ในปี 2001 เขาออกผลงานชุด "Fantasies &amp; Delusions" ในแนวเปียโนคลาสสิก ในปี 2007 เขาออกมาบันทึกเสียงเพลงใหม่กับซิงเกิล "All My Life" หลังจากนั้นก็ออกทัวร์ทั่วโลกตั้งแต่ปี 2006-2008 ในหลายเมืองใหญ่ทั่วโลก
บิลลี่ โจล์
บิลลี่ โจเอล
บลูอายด์โซล
บลูอายด์โซล  หรือไวต์โซล  หรือโซลของคนผิวขาว เป็นคำที่อธิบายถึงแนวเพลงอาร์แอนด์บีหรือดนตรีโซลที่ไม่ได้เล่นโดยศิลปินคนผิวดำ
ที่มาของคำเกิดขึ้นช่วงกลางทศวรรษ 1960 ศิลปินผิวขาวที่ได้เล่นเพลงโซลและอาร์แอนด์บีที่มีผลงานเพลงคล้ายกับดนตรีของค่ายโมทาวน์และสแต็กซ์เรคคอร์ด มีศิลปินนักร้องบลูอายด์-โซลหลายคนมีเสียงอย่างคนดำทั้ง เสียงที่เปล่งออกจากลำคอ น้ำเสียงที่ก้องกังวาล คำ ๆ นี้ยังมีการใช้ต่อในยุค 1970 และ 1980 โดยเฉพาะศิลปินอังกฤษในรุ่นนี้ที่นำองค์ประกอบของเพลงและดนตรีในแนวค่ายเพลงสแต็กซ์และโมทาวน์มาใช้ นอกจากนี้ยังมีการนำไปใช้กับนักร้องในแนวดนตรีอื่นที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีโซล อย่างเช่น เดอร์ตีป็อป ดนตรีเออร์เบิร์น และฮิปฮอปโซล
บลู-อายด์ โซล
มุมเท่า
จุดแดงยักษ์
ยูงาโอะ
ยูงาโอะ (; แปล: "พักตราแห่งสนธยา") เป็นบทที่ 4 ของ ตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุราซากิ ชิคิบุ ที่มีทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท ยูงะโอะ.
ยูงาโอะ (夕顔, Yūgao) "Evening Faces" "Twilight Beauty" นั้นเป็นดอกไม้ชนิดหนึ่ง แปลจากภาษาชื่อญี่ปุ่นได้ความว่า "พักตราแห่งสนธยา"
ยูงาโอะ เป็นพืชเถาเลื้อยประเภทแตงชนิดหนึ่ง ดอกมีสีขาวนวล จะบานในตอนบ่ายถึงค่ำและจะบานไปจนถึงรุ่งเช้า มีดอกในช่วงฤดูร้อน มีชื่อทางวิชาการว่า Lagenariasiceraria　var.hispida มีต้นกำเนิดจากทวีปแอฟริกาเหนือ เข้าสู่ญี่ปุ่นโดยผ่านประเทศจีน และมีการแพร่พันธุ์มาตั้งแต่สมัยยุคเฮอัน เป็นพืชประเภทพืชจำพวกน้ำเต้า,บวบที่ให้ผลขนาดใหญ่รูปร่างยาว สามารถรับประทานได้ บางทีผลสามารถนำไปทำภาชนะต่างๆ
บท "ยูงาโอะ" ในเรื่องตำนานเก็นจิ นั้น กล่าวถึง หญิงสาวลึกลับผู้ส่งดอกยูงาโอะที่วางบนพัดให้เก็นจิ และบนพัดนั้นมีบทกวีเขียนอยู่ด้วยว่า
「心あてにそれかとぞ見る白露の
光そへたる夕顔の花」
"Kokoro-ate ni sore ka to zo miru shira-tsuyu no
hikari sohe taru yuu-gao no hana"
"เก็นจิเขียนโต้ตอบนางดังนี้"
「寄りてこそそれかとも見めたそかれに
ほのぼの見つる花の夕顔」
"Yori te koso sore ka to mo mi me tasokare ni
hono-bono mi tsuru hana no yuu-gao"
ด้วยเหตุนี้ ยูงะโอะ เป็นใช้เรียกแทนชื่อของหญิงสาวลึกลับที่รั้วบ้านของนางเบ่งบานไปด้วยดอกยูงะโอะ
ตัวละครหลักในบท ยูงะโอะ.
ยศ ชูโจ (Chuujou พลโทราชองครักษ์ )อายุ 17
แม่นมของเก็นจิ มารดาของโคะเระมิตสึ
คนสนิทและพี่น้องร่วมแม่นมเดียวกับเก็นจิ
หญิงสาวลึกลับ อายุ 19
ภรรยาของอิโยะโนะสุเกะ แม่เลี้ยงของคิอิโนะคามิ
น้องสาวของคิอิโนะคามิ ลูกเลี้ยงของอุทสึเซมิ
สามีของอุทสึเซมิ
นางกำนัลรับใช้ของอดีตพระชายาโระคุโจ
พี่เลี้ยงของยูงะโอะ
ท่านหญิงสี่ ภรรยาของโทโนะจูโจ บุตรีของอุไดจิน
บุตรีของโทโนะจูโจกับยูงาโอะ
ยามค่ำในฤดูร้อน ระหว่างการเดินทางจากพระราชวังสู้โระคุโจ เก็นจิแวะเยี่ยมแม่นมของเขา ผู้ซึ่งเป็นมารดาของโคะเระมึตสึคนสนิท ขณะนี้นางได้บวชเป็นชี และกำลังนอนป่วยอยู่ที่บ้านแถบถนนโกะโจ รถเทียมวัวของเก็นจินั้นไม่ได้มีการประดับตบแต่งให้รู้ถึงฐานันดรของเจ้าของเพื่ออำพรางตัว และไม่ได้นำผู้ติดตามมาด้วยมาก ข้างๆบ้านของแม่นม มีบ้านหลังนึง มีรั้วที่ทำจากไม้สนสานใหม่เอี่ยม หน้าต่าง 4-5บานเปิดขึ้น เผยให้เห็นม่านบังตาที่ใหม่ขาวสะอาดตา กำแพงที่ทำจากแผ่นไม้นั้นมีดอกไม้สีขาวละออเลี้อยบานสะพรั่งอยู่ทั่วไป เก็นจิส่งคนไปถามชื่อดอกไม้ ที่เขาไม่เคยเห็น เนื่องจากเป็นดอกไม้พื้นที่ไม่นำไปปลูกในบ้านขุนนางหรือราชสำนัก และนี่คือจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ระหว่างเก็นจิและยูงะโอะ
โคะเระมิตสึ นำดอกไม้ขาวนามยูงะโอะ ที่เด็กหญิงในบ้านนั้นเด็ดออกจัดวางอย่างแช่มช้อยบนพัดขาว มอบให้เก็นจิ เมื่อเก็นจิเยี่ยมแม่นมเรียบร้อยแล้ว แสงไต้สาดส่องให้เก็นจิพลันเห็นบทกวีที่เขียนบนพัดที่วางด้วยดอกยูงะโอะ พัดนั้นส่งกลิ่นกรุ่นเครื่องหอมสตรี ช่างเย้ายวนและเป็นผู้ดี บทกวีบนพัดมีใจความว่า
เก็นจิรู้สึกต้องใจ และส่งให้โคะเระมิตสึไปสอบถามว่านางเป็นใคร
ฤดูใบไม้ร่วงมาถึง เก็นจิไปเยี่ยมเยียนอดีตพระชายาโระคุโจอันเป็นชู้รัก เขาเย็นชาต่อนางจนทำให้นางนอนไม่หลับ นางกลัวข่าวอื้อฉาวว่านางอายุมากกว่าเก็นจิมาก ยามเช้าที่หม่นหมอก นางยกศีรษะจากหมอน แล้วพบว่าเก็นจินั้นลุกจากที่นอนไปแล้ว เก็นจิมองมวลดอกไม้งามจากระเบียง แล้วสั่งเด้กหญิงสาวใช้ไปเด็ดดอกไม้มาให้เขา จูโจ หยิงรับใช้ ตามเก็นจิไปถึงโถงทางเดิน นางเป็นหญิงที่น่ารักสวยสง่า เก็นจิจึงขอให้นางนั่งร่วมกับเขา ณ มุมระเบียง
เดือนสิงหาคมคืนหนึ่ง ที่จันทร์เพ็ญทอแสงส่องประกาย เก็นจิค้างคืนที่บ้านของยูงะโอะจนกระทั่งรุ่งเช้า เสี่ยงดังเอ่ะเอะจากบ้านเรือนในตลาดใกล้เคียงปลุกให้เขาตื่นขึ้น เสียงโม่แป้ง เสียงห่านร้อง เสียงเสียดสีของกอไผ่ น้ำค้างพราวบนใบไม้ในสวนเป็นประกายจากแสงอรุณ แมลงในฤดูใบไม้ร่วงหรีดหริ่งเซ็งแซ่ เมื่อรวมกันแล้วช่างเป็นเสียงที่อึกทึกเหลือเชื่อ แต่ก็วิเศษสุด ยูงะโอะช่างเป็นหญิงที่แสนนุ่มนวลงดงาม ทั้งสองต่างร่วมกันชมทิวทัศน์ สาบานว่าจะรักกันตลอดไป
วันหนึ่งเก็นจิพายูงะโอะขึ้นรถเทียมวัวเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ ในคฤหาสน์แห่งนึงที่เก็นจิไม่ได้พำนักนานแล้ว พวกเขามีเวลาแห่งความสุขร่วมกัน จนราวเกือบเที่ยงคืน เก็นจิผลอยหลับไป ขณะนั้นมีหญิงงามมากปรากฏตัวที่ข้างที่นอน เก็นจิตกใจตื่นขึ้น รู้สึกถึงวิญญาณร้าย แสงตะเกียงดับไปหมดแล้ว เก็นจิสั่งคนของเขาไปจุดตะเกียงมา แล้วเขาก็รุดไปดูยูงะโอะ ทว่านางหมดลมหายใจเสียแล้ว สาวใช้ต่างก้มหน้าร้องไห้ข้างร่างนาง วิญญาณร้ายนั้นเอาชีวิตยูงะโอะไปเสียแล้ว
โคะเระมิตสึจัดการห่อร่างไร้วิญญาณของยูงะโอะ ไปที่วัดแถบฮิงาชิยามา เขารู้จักแม่ชีคนนึงที่บวชอยู่แถวนั้น เก็นจินั้นยังอยู่ในความพรั่นพรึง เขากลับไปที่คฤหาสน์นิโจ และในตอนค่ำ เขาเดินทางไปที่วัด ร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวยังงามเหมือนเดิม เสียงสวดมนต์ของพระที่ทำพิธีศพช่างน่าเลื่อมใส จนทำให้เก็นจิต้องหลั่งน้ำตาไม่ขาดสาย อุคน พี่เลี้ยงของยูงะโอะร่ำไห้อาลัยนายสาวหลังฉากกั้น
เก็นจิล้มป่วยอยู่ในที่นอนนานกว่าเดือนหลังจากการตายของยูงะอะ เขาซูบผอมลงแต่นั่นกลับยิ่งขับความงามสง่าให้เปล่งประกายยิ่งขึ้น เราเรียกอุคนมาพบในเช้าอันเงียบสงบวันหนึ่ง ใบไม้แดงแต่งแต้มสีสันของฤดูใบไม้ร่วง เก็นจิเหม่อมองสวนสวย แล้วถามอุคนถึงเรื่องเกี่ยวกับยูงะโอะ อุคนเล่าให้เขาฟังว่าบิดาของยูงะโอะเคยเป็นถึงซัมมิโนะจูโจ (พลโทขุนนางขั้น 3) หลังจากเขาเสียชีวิต โทโนะจูโจเข้ามาดูแลยูงะโอะ และทั้งสองมีบุตรีแสนน่ารักด้วยกัน 1 คน จากนั้น เมื่อภรรยาเอกของโทโนะจูโจรู้เรื่องเข้า นางคุกคามจนทำให้ยูงะโอะต้องหลบหนีมาซ่อนตัวอยู่ที่บ้านเล็กๆนั้น ในช่วงเวลาเดียวกันนี้เอง อุสึเซะมิติดตามสามีนางไปอยู่ที่หัวเมืองอิโยะอันห่างไกลเสียแล้ว
รูปหลายเหลี่ยมด้านเท่า
ในทางเรขาคณิต รูปหลายเหลี่ยมด้านเท่า  หมายถึงรูปหลายเหลี่ยมที่มีความยาวของด้านทั้งหมดเท่ากัน ตัวอย่างเช่น รูปสามเหลี่ยมด้านเท่าคือรูปสามเหลี่ยมที่มีด้านที่ยาวเท่ากันสามด้าน รูปสามเหลี่ยมด้านเท่าทุกรูปคล้ายกัน และมีมุมภายในขนาด 60°
รูปสี่เหลี่ยมด้านเท่าคือรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ซึ่งรวมไปถึงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสด้วย
รูปหลายเหลี่ยมด้านเท่าที่เป็นรูปหลายเหลี่ยมวงกลมล้อม (cyclic polygon) ซึ่งจุดยอดทั้งหมดอยู่บนเส้นรอบวงของรูปวงกลม จะถูกจัดว่าเป็นรูปหลายเหลี่ยมปรกติ
รูปหลายเหลี่ยมด้านเท่าไม่ได้เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูน (convex) ทุกรูป สำหรับรูปหลายเหลี่ยมด้านเท่าที่มีมากกว่าสี่ด้านขึ้นไป สามารถเป็นรูปหลายเหลี่ยมเว้า (concave) ก็ได้
ด้านเท่า
โยทสึบะ หนูเด๋อจอมป่วน!
โยทสึบะ หนูเด๋อจอมป่วน!  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ที่กำลังตีพิมพ์อยู่ในปัจจุบัน แต่งโดยคิโยฮิโกะ อะสึมะ โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของเด็กผู้หญิงที่ชื่อ โยทสึบะ และการเรียนรู้สิ่งที่อยู่รอบตัวของเธอ ชื่อการ์ตูนในภาษาญี่ปุ่น ("Yotsuba to!") มีความหมายว่า "โยทสึบะ กับ" ซึ่งจะสอดคล้องกับชื่อตอนต่างๆ ในการ์ตูนเรื่องนี้ว่าเธอไปพบเจออะไรในตอนนั้นบ้าง
"โยทสึบะ หนูเด๋อจอมป่วน!" จะดำเนินเรื่องผ่านทางตัวละครที่ชื่อ โคอิวาอิ โยทสึบะ ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงอายุ 5 ขวบ ที่มีความกระปรี้กระเปร่า ร่าเริง อยากรู้อยากเห็น และการพูดจาแปลกๆ ซึ่งเธอเองก็ยังไม่รู้ในหลายๆ เรื่องที่เด็กวัยเท่าๆ กับเธอควรจะรู้ เช่น กริ่งประตู บันไดเลื่อน ลิฟต์ เครื่องปรับอากาศ หรือแม้แต่ชิงช้า ซึ่งความไร้เดียงสาของเธอนำมาสู่ความตลกในแต่ละตอนที่เธอได้ไปพบเจอและเรียนรู้กับสิ่งของในชีวิตประจำวัน
ในตอนเริ่มเรื่อง โยทสึบะและพ่อของเธอ โคอิวาอิ ได้ย้ายเข้าสู่บ้านใหม่ของพวกเขา ซึ่งได้รับการช่วยเหลือจาก ชายตัวสูงใหญ่ที่โยทสึบะเรียกว่า จัมโบ้ (จริงๆ แล้วชื่อ ทาเคชิ ทาเคดะ) และในวันแรกของการย้ายเข้า โยทสึบะได้ทำให้ตนเองเป็นที่จดจำกับลูกสาวของเพื่อนบ้านทั้ง 3 คนหรือครอบครัว อายาเสะ ได้แก่ อายางิ ฟูกะ และเอนะ โดยหลังจากนี้พวกเขาต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับความไร้เดียงสาของโยทสึบะที่ก่อเรื่องขึ้นมาอยู่เสมอ
การดำเนินเรื่องของการ์ตูนเรื่องนี้จะไม่มีพล๊อต โดยเป็นการเล่าเรื่องสิ่งที่โยทสึบะได้พบเจอมาในแต่ละวัน และการดำเนินชีวิตประจำวันของตัวละครในเรื่องแต่ละตัว ซึ่งมีหลายๆ ตอนที่ต่อเนื่องกัน และจะดำเนินเนื้อเรื่องต่อๆ กันไปเรื่อย ๆ
ระนาบสุริยวิถี
ดร. เดร
ดร. เดร  หรือมีชื่อจริงว่า แอนเดร โรเมลล์ ยัง  เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 เป็นโปรดิวเซอร์ แร็ปเปอร์ ผู้บริหารค่ายเพลง ชาวอเมริกัน เขาเป็นผู้ก่อตั้งและปัจจุบันดำรงตำแหน่งซีอีโอของค่าย Aftermath Entertainment และเคยร่วมก่อตั้งและศิลปินให้กับค่าย Death Row Records เขายังร่วมโปรดิวซ์อัลบั้มและเฟ้นหาเหล่าแร็ปเปอร์มากมายให้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงอย่างเช่น สนูปด็อกก์ และ เอ็มมิเน็ม ในฐานะโปรดิวเซอร์แล้วเขายังเป็นแนวหน้าของความโด่งดังของดนตรีเวสต์โคสต์ฮิปฮอป จี-ฟังก์ แนวเพลงแร็ปที่มีชุดเด่นในด้านเสียงสังเคราะห์ที่มีจังหวะช้าและหนัก
ดร. เดร เริ่มต้นอาชีพในด้านดนตรีจากการเป็นสมาชิกวง World Class Wreckin' Cru และต่อมามีชื่อเสียงกับการเป็นสมาชิกวงแนวแก็งสตาแร็ปที่ชื่อ N.W.A ที่โด่งดังจากเนื้อเพลงแร็ปที่เด่นชัดเรื่องรุนแรงของชีวิตคนบนถนน ผลงานเดี่ยวอัลบั้มแรกของเขาออกในปี 1992 ในชุด "The Chronic" ภายใต้สังกัด Death Row Records ได้ทำให้เขาเป็นศิลปินอเมริกันที่มียอดขายมากที่สุดในปี 1993 และทำให้เขาได้รับรางวัลแกรมมี่จากซิงเกิล "Let Me Ride" ในปี 1996 เขาออกจากค่าย Death Row เพื่อตั้งค่ายของตัวเองที่ชื่อ Aftermath Entertainment ผลิตงานรวมเพลงที่ชื่อ "Dr. Dre Presents the Aftermath" ในปี 1996 และออกผลงานเดี่ยวที่ชื่อ "2001" ในปี 1999 และต่อมาในปีถัดมาเขาได้รับรางวัลแกรมมี่ในสาขาโปรดิวเซอร์กับผลงานอัลบั้มชุดนี้
ในช่วงยุค 2000 เขาเริ่มทำงานให้กับศิลปินอื่นในฐานะโปรดิวเซอร์ ซึ่งในบางครั้งเขาก็ร่วมร้องในเพลงของศิลปินอื่นบ้าง "นิตยสารโรลลิงสโตน" เรียกเขาว่าเป็น highest-paid performers ของปี 2001 และปี 2004 ดร. เดรยังมีผลงานแสดงในภาพยนตร์ปี 2001 เรื่อง "The Wash and Training Day"
ด็อกเตอร์เดร
เจ้าคุณพระประยูรวงศ์ (เจ้าคุณจอมมารดาแพ)
14 ตุลา สงครามประชาชน
14 ตุลา สงครามประชาชน  เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2544 กำกับโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชีวประวัติของเสกสรรค์ ประเสริฐกุล อดีตผู้นำนักศึกษาในช่วงเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 และจิระนันท์ พิตรปรีชา ภรรยา ที่ต้องหนีภัยจากการกวาดล้างของรัฐบาลไทย เข้าป่าไปร่วมงานกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย จนกระทั่งออกจากป่าในปี พ.ศ. 2524
โดย เสกสรรค์ ประเสริฐกุล ลงมือเขียนบทภาพยนตร์ด้วยตนเอง เพื่อให้คนรุ่นหลังได้รับรู้ ถึงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ทางการเมืองในยุคนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ เป็นเรื่องราวที่สร้างจากเรื่องจริงของชีวิตทั้งคู่ ทำให้ ผู้กำกับ บัณฑิต ฤทธิ์ถกล ใช้เวลาเฟ้นหานักแสดงนำที่มีรูปร่าง หน้าตาเหมือน เสกสรรค์-จีระนันท์ มากที่สุด ทำให้ขั้นตอนในการคัดเลือกนักแสดง ในของภาพยนตร์เรื่อง 14 ตุลา สงครามประชาชน ต้องใช้เวลาในการคัดเลือกกว่า 6 เดือน ซึ่งในที่สุด ก็ได้สองนักแสดงหน้าใหม่ ที่ได้รับการลงความเห็นจากทุกฝ่ายว่า มีความเหมือน เสกสรรค์ ประเสริฐกุล และ จีระนันท์ พิตรปรีชา มากที่สุด
ผู้รับบทเป็น เสกสรรค์ ประเสริฐกุล คือ ภาณุ สุวรรณโณ และส่วนผู้ที่รับบทเป็น จิระนันท์ พิตรปรีชา คือ พิมพ์พรรณ จันทะ เพราะที่มีรูปร่าง หน้าตาเหมือน เสกสรรค์-จีระนันท์ มากที่สุด
ภาพยนตร์ได้รับการคัดเลือกเป็นตัวแทนประเทศไทย ส่งเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม ในการประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 74 แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกเข้ารอบสุดท้าย
เหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ซึ่งเกิดจากพลังแรงกล้า ของการใฝ่หาเสรีภาพ โดยการนำของนิสิตนักศึกษา ได้สร้างภาพยิ่งใหญ่ตราไว้ในประวัติศาสตร์ของชาติ ตั้งแต่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ถึงตลอดแนวถนนราชดำเนิน จากผู้คนเรือนล้านที่ออกจากบ้านและสถานศึกษา มาด้วยวิญญาณประชาธิปไตย ถึงร่างเปื้อนเลือด ซึ่งนอนทอดนิ่งอยู่ภายใต้ธงไตรรงค์ ท่ามกลางควันปืน และเสียงร่ำไห้ของเพื่อนพ้องผู้ใกล้ชิด
ขณะประชาธิปไตยเริ่มผลิบานอีกครั้งหนึ่ง เสกสรรค์ ประเสริฐกุล (ภาณุ สุวรรณโณ) หนึ่งในผู้นำนักศึกษา ซึ่งยืนหยัดเป็นศูนย์กลางของฝูงชน ตลอดวันคืนอันยาวนานของเดือนตุลาฯ กลับพบว่าสภาพรอบตัวของเขา เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่ากลัว อันตราย และเต็มไปด้วยความขัดแย้งคุกคาม หลังจากเพื่อนพ้องคนรู้จักโดนลอบสังหารต่อเนื่อง เขาตัดสินใจชวน จิระนันท์ พิตรปรีชา (พิมพ์พรรณ จันทะ) คนรักซึ่งเป็นดาวจุฬาฯ หันหลังให้กับกิจกรรมความงาม มาเข้าร่วมอยู่ในขบวนการเรียกร้องความเป็นธรรม พากันหนีเข้าป่าไปร่วมกับพรรคคอมมูนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) ซึ่งก็เหมือนเพื่อนพ้องนักศึกษารุ่นพี่รุ่นน้องจำนวนมาก ทั้งเดินทางเข้าไปก่อนหน้า และติดตามไปภายหลัง
ทั้งสองใช้ชีวิตอย่างอยากลำเค็ญ ท่ามกลางป่าเขาบนภูร่องกล้า เฝ้าฝันว่าสักวันจะได้กลับเมือง พร้อมชัยชนะตามอุดมการณ์ที่ตั้งหวัง แต่แล้วเขากับจีระนันท์ก็เริ่มพบว่า สภาพแบบที่ทำให้เข้าต้องหนีออกจากเมือง ได้ย้อนกลับมาเป็นปัญหาให้ต้องเผชิญอีกครั้งในป่า ความขัดแย้งทางความคิด การขาดความเป็นประชาธิปไตยและการยอมรับ ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ ระบบญาติมิตรอุปถัมภ์ ตลอดจนการทำตัวเป็นเมืองขึ้นของต่างชาติ สิ่งเหล่านี้ดำรงอยู่ในป่า เหมือนๆ กับที่มันมีอยู่ในเมือง เขาพยายามเพื่อหาแนวทางเพื่อปรับเปลี่ยนแก้ไข แต่ไม่รับการสนองตอบ ในทางตรงข้ามเขากลับถูกจับตามองโดยฝ่ายนำจำนวนหนึ่ง และถูกวิพากษ์ว่าเป็นพวกค้านพรรค