pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บทนี้จะเป็นบทที่มากจาก เกมชื่อ Higurashi Daybreak (ひぐらしデイブレイク Higurashi Deibureiku) ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักเช่นเดียวกับ บท Penalty Loving โดยเหล่าถึงเคย์อิจิกับเรนะได้ใช้เวลาร่วมกัน และได้บังเอิญกลืนอะไรบ้างอย่างลงไป ซึ่งสิ่งกลืนนั้นคือ ตราประทับ "Fuwarazu Magatama" อันศักดิ์สิทธิ์ที่ริกะกำลังตามหาอยู่ ซึ่งจะมีสีแดงและสีขาว ผู้ใดที่มีสีแดงจะตกหลุมรักผู้ที่มีสีขาว ซึ่งเรนะได้กลืนสีแดงลงไปทำให้ใครก็ตามที่เก็บสีขาวเรนะจะตกหลุมรักทันที
Higurashi no Naku Koro ni Matsuri.
โดยบทเหล่านี้ได้สร้างครั้งแรก บนเครื่อง เพลย์สเตชัน 2 ภายใต้ชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Matsuri (ひぐらしのなく頃に祭, When Cicadas Cry Festival)
บทนี้จะเป็นบทที่คล้ายกับ บทเทศกาลมรณะ แต่จะมีฉากจบที่แตกต่างกัน คือ มิองได้รอดจากเหตุการณ์ฆาตกรรมต่อเนื่องของชิองที่ตัวเองเป็นเหยื่อและเหตุการณ์ก๊าซภูเขาไฟปะทุในหมู่บ้านฮินามิซาวะ
โดยเนื้อเรื่องจะเล่าถึง ซาโตโกะ และ ชิอง ถูกเทปเปทารุณ เหมือนซาโตโกะและซาโตชิ เคอิจิและเรนะได้ร่วมมือกันฆ่าเทปเป แต่หลังจากการฆาตกรรมเสร็จสิ้น เรนะเริ่มแสดงท่าทางแปลก ๆ ส่วนเคอิจิคิดว่าเขาได้ยินโอยาชิโระคุยกับเขา มิองได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของเพื่อนของเธอและใช้สถานที่ของ ชิองเพื่อค้นหาว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้ ต่อมาซาโตโกะก็เริ่มถูกโรคฮินามิซาวะกำเริบ จนได้ฆ่าชิองที่สุด หลังจากนั้นก็ฆ่าตัวตายในที่สุด
เป็นฉากจบอีกแบบหลังจากที่ ริกะ ทราบว่าใครคือฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าริกะ เคย์อิจิได้ตัดสินใจที่จะยุติความลึกลับทั้งหมด แต่พวกเขาก็อยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างจากบทสันนิบาตเทศกาล พวกเขาจึงต้องแก้ปริศนาของบททุกบทที่เกิดขึ้น
Higurashi no Naku Koro ni Kizuna.
มีทั้งหมด 4 บทซึ่งเป็นบทพิเศษที่สร้างครั้งแรก ของเกมชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Kizuna และนำไปลงกับเครื่อง นินเท็นโด ดีเอส
เป็นเนื้อเรื่องเล่าต่อจากมังงะ บทยักษ์ตัดคอ กับตัวละครใหม่และความแตกต่างเล็กน้อย เล่าถึง ตำรวจหญิงชื่อ มิไน โทโมเอะ ได้ร่วมมือกับ อาคาซากะ และ โออิชิ ในการสืบคดีฆาตกรรมใน โรงเรียนลูเซียน่า โรงเรียประจำนสตรีที่ ชิองอยู่
เป็นบทใหม่ของ Higurashi no Naku Koro Ni Kizuna เวอร์ชันของบทยักษ์ตัดคอ ถูกเล่าผ่าน มิไน โทโมเอะ ตำรวจหญิงที่กำลังสืบสวนเหตุการณ์แปลก ๆ ที่เกิดขึ้นทั่วประเทศญี่ปุ่น ส่วนอาคาซากะ และโออิชิ ก็อยู่ในบทนี้ด้วย บทนี้จะมีตัวละครใหม่จากมังงะในชื่อ มิไน มาโดกะ ซึ่งเป็นน้องสาวของ โทโมเอะ บทนี้จะมีตอนจบเหมือนมังงะ แต่มีเหตุการณ์ที่แตกต่างกันทำให้เกิดขึ้น นั้นคือนัตซึมิได้ทำร้ายชิซาโตะเพื่อนคนหนึ่งของเธอ จนต่อพาเธอเข้าโรงพยาบาลหลังจากนั้นเธอก็คุยกับอากาซากะ นัตซึมิได้เหล่าถึงการเกิดเหตุฆาตกรรมครอบครัวของเธอ ที่ไม่อาจคาดเดาได้ หลังจากนั้นชิซาโตะ ได้พบ นัตซึมิ บนดาดฟ้าโรงพยาบาลและเธอได้ปลอบใจนัตซึมิลงได้ในที่สุด
เป็นบทใหม่ใน Higurashi no Naku Koro Ni Kizuna โดยเหล่าถึง มิไน โทโมเอะ โออิชิ และ ตัวละครใหม่ชื่อ โอซากิ นางิสะ เพื่อสมัยเด็กของ เรนะ บทนี้จะเป็นบทที่สืบคดีของ เรนะที่ใช้ไม้เบสบอลทำร้ายเพื่อนผู้ชายสามคน ในปีโชวะที่ 57
บทพิเศษของ นินเท็นโด ดีเอส ในบทสุดท้ายของ Higurashi no Naku Koro Ni Kizuna บทนี้สำรวจอดีตของฮานิว และที่มาของหมู่บ้านฮินามิซาวะ ตัวละครที่ปรากฏในบทนี้เช่น ฟุรุเดะ ริคุ หนึ่งในบรรพบุรุษของ ริกะ และเป็นผู้ตกหลุมรัก ฮานิว และเล่าถึงลูกสาวของ ริคุและริกะ ที่มีชื่อว่า ฟุรุเดะ โอกะ
Higurashi no Naku Koro ni มังงะ (ตอนพิเศษ).
เรื่องราวเหล่านี้เป็นบทดั้งเดิมที่ต่อเนื่องกันในรูปแบบมังงะซึ่งเป็นการเสริมเกมและดำเนินการต่อบางส่วน
เล่าถึงเด็กสาวชื่อ นัตซึมิ ถูกหลอกหลอนจากเหตุการณ์ ก๊าซพิษปะทุใน ฮินามิซาวะ ไม่นานหลังจากคุณยายของเธอ อดีตผู้อาศัยอยู่ในฮินามิซาวะบอกเธอเกี่ยวกับคำสาปของท่านโอยาชิโระ
บทนี้เป็นบทส่งท้ายของบทชดใช้บาปแค่จะแตกต่างกันที่ เรนะได้เผาโรงเรียนและฆ่าเพื่อนๆไปในที่สุด มีแต่มิองเท่านั้นที่รอดชีวิต โดยเนื้อเรื่องนั้นจะเล่าในปีเฮเซที่ 18 (พ.ศ. 2549)
เป็นชื่อคอลเลกชันของมังงะที่สร้างโดย ริวคิชิ 07
บทส่งท้ายของบทสันนิบาตเทศกาล ที่ริกะและคนอื่น ๆ รวมถึงฮานิว ได้ไปเที่ยวพักผ่อนช่วงฤดูร้อน
Higurashi no Naku Koro ni อนิเมะ (ตอนพิเศษ).
บทนี้เป็นบทที่ถูกสร้างขึ้นจากที่ บริษัท ริวคิชิ 07 ได้ออกฉายเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีทั้งหมด 4 ตอน ด้วยกัน ซึ่งได้ขอร้องให้สร้างบทนี้ขึ้นมาเพื่อรวมรายละเอียดการวางแผนที่สำคัญที่ถูกปล่อยออกมาจาก ซี่ซั่นนแรก เพื่อผูกทั้งสองซี่ซั่นเข้าด้วยกัน ปัญหาความลับของฮินามิซาวะได้รับการแก้ไขตั้งแต่ต้นในสถานการณ์นี้ทำให้ตัวละครอื่น ๆ สามารถเข้ากันได้โดยไม่ต้องมีปัญหาเพิ่มเติม เรื่องราวถูกเล่าจากมุมมองของซาโตโกะเมื่อเธอเริ่มกังวลกับพฤติกรรมแปลก ๆ ของ ริกะ มากขึ้นรวมถึงการพูดสิ่งที่มองไม่เห็น (ริกะคุยกับฮานิว) ต่อมาซาโตโกได้รับสถานการณ์ที่มีองค์ประกอบจาก บทคำสาปสังหาร และ บท Taraimawashi จากการค้นพบศพของริกะ ทำให้เธอรอดจากเหตุการณ์ก๊าซพิษปะทุ แต่เธอก็ตายในโรงพยาบาลเมื่อเธอได้รู้ความลับเบื้องหลังการฆาตกรรมของริกะ (เช่นเดียวกับกรณีของเคย์อิจิในบทคำสาปสังหาร)
เป็นบทที่เป็นบทพิเศษในอนิเมะและเป็นบทล่าสุดของทุกบทที่ผ่านมา ได้ออกฉายเมื่อ วันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งมีแค่ตอนเดียว แต่มีความยาวประมาณเกือบ 1 ชั่วโมง และตั้งชื่ออนิเมะว่า Higurashi no Naku Koro ni Kaku (ひぐらしのなく頃に拡～アウトブレイク～, "When the Cicadas Cry Expanded -Outbreak-") หลังจากนั้นก็ได้ ถูกเอาลงในเกมในชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Hō วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2557 โดยเนื้อเรื่องเล่าถึง หมู่บ้านถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์เนื่องจากได้พบไวรัสลึกลับในปีโชวะที่ 58 โดยที่ โซโนะซากิ มิอง, มาเอบาระ เคอิจิ และ ริวงู เรนะ ได้เชื่อว่า มันคือ โรคฮินามิซาวะ จากคำสาปของท่านโอยาชิโระ หลังจากที่หมู่บ้านปิดตายในตอนกลางคืนนั้นชาวบ้านทุกคนได้เกิดอาการคุ้มคลั่งและเริ่มฆ่ากัน ทำให้เคอิจิ เพื่อนๆ และ พ่อแม่ของเขา ต้องพยายามออกจากหมู่บ้านฮินามิซาวะโดยที่ทุกคนกำลังคลุ้มคลั่งกัน
Higurashi no Naku Koro ni Gou.
อนิเมะภาคนี้เริ่มออกอากาศในวันที่ 1 ตุลาคม 2563 หรือ 7 ปีหลังจากภาค OVA (Higurashi no Naku Koro ni Kaku) และ 13 ปีหลังจากอนิเมะภาค Higurashi no Naku Koro ni Kai ก่อนฉายผู้ชมบางส่วนเชื่อว่าเป็นเพียงภาครีเมค มีทั้งสิ้น 5 บท 24 ตอนดังนี้
มีความใกล้เคียงด้านการดำเนินเรื่องในช่วงแรกกับบทปีศาจลักซ่อน (Onikakushi-hen) แม้จะที่ชื่อที่คล้ายกัน แต่มีการเพิ่มเหตุการณ์ใหม่และข้อสรุปที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง รวมถึงมีตอนจบที่ต่างกัน
ปริศนาในเรื่อง.
เทศกาลลอยนุ่น.
หรือที่เรียกกันในภาษาญี่ปุ่นว่า "วาตะ นะ วางิ" มาจากคำว่า "วาตะ"ที่แปลว่านุ่น และคำว่า "นางาชิ"ที่แปลว่าการลอย หรือการชำระ แต่ความหมายที่แท้จริงแล้วมากจากคำว่า "วาตะ"อีกตัวหนึ่งที่แปลว่าเครื่องใน เนื่องจากประเพณีโบราณที่ว่าบรรพบุรุษของตระกูลฟุรุเดะคือฮานิวที่เป็นยักษ์เผ่ากินคนได้แต่งงานกับเจ้าอาวาสเมื่อมีลูกสาวทำให้ถูกชาวบ้านรังเกียจจึงได้ได้ลูกสาวทำการำระบาปของตนด้วยการฆ่าและสาวใส้ในออกมาชำระล้างในแม่น้ำโอนิงะฟูจิจึงเป็นที่มาของเทศกาลลอยนุ่นที่จะนำฟูกมาชำแหละและนำไปลอยที่แม่น้ำโอนิงะฟูจิเพื่อเป็นการชำระล้างหรือสังเวยวิญญาณคนบาปเพื่อระงับความพิโรธของท่านโอยะชิโระ
ท่านโอยาชิโระ.
ท่านโอยาชิโระ หรือ ชื่อจริงก็คือ ฟุรุเดะ ฮานิว เป็นเทพเจ้าประจำหมู่บ้านที่คนในฮินามิซาวะต่างหวาดกลัว ยามใดที่มีการตายปริศนาในฮินามิซาวะชาวบ้านมักเชื่อว่าเป็นเพราะ "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" โดยในเทศกาลลอยนุ่นของทุกปีจะมีคนหนึ่งที่ต้องตายและอีกคนที่ต้องหายสาบสูญ แต่แท้จริงแล้วเป็นเพราะความคาดหวังของทาคาโนะที่จะเป็นพระเจ้า เป็นผู้กำหนดความตายของทุกคนในหมู่บ้าน จึงได้จัดการทำร้ายคนหลายคนเพื่อความสำเร็จของตนเอง
โรคฮินามิซาวะ (คำสาปของท่านโอยาชิโระ).
โรคฮินามิซาวะ (雛見沢症候群, Hinamizawa Shōkōgun, The Hinamizawa Syndrome) หรือที่ผู้คนในหมู่บ้านเรียกว่า "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" ซึ่งโรคนี้ถูกค้นพบเมื่อในสมัยสงครามโลกเมื่อมีทหารผู้หนึ่งที่มาจากหมู่บ้านฮินามิซาวะ จู่ๆก็เกิดอาการคลุ้มคลั่ง เห็นภาพหลอนจนข่วนคอตัวเองจนตายในที่สุด ซึ่งในหลักการวิทยาศาสตร์พบว่า เป็นโรคสมองอินทรีย์ที่พบในหมู่บ้านฮินามิซ่าวาซึ่งมีสาเหตุไม่แน่นอนมันเกิดจากปรสิตชนิดหนึ่งซึ่งไม่ว่าจะเป็นผู้คนในหมู่บ้านหรือผู้มาเยือนจะได้รับปรสิตนี้โดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งจะเกิดอาการกำเริบเมื่อใดก็ตามที่ออกจากหมู่บ้านหรือเกิดอาการความเครียดหรือความกังวล ซึ่งในบทสันนิบาตเทศกาลได้เฉลยว่าดอกเตอร์ทาคาโนะคือคนแรกที่วิจัยโรคนี้และได้จัดลำดับอาการของโรคฮินามิซาวะเป็น เลเวล (Level) ซึ่งมีทั้งหมด 5 เลเวล โดยเริ่มต้นที่
เลเวลหนึ่งและสอง.
จะเป็นเลเวลที่ทุกคนในหมู่บ้านจะเป็นกันซึ่งไม่มีผลกระทบใดๆเลย แต่ เลเวลจะเพิ่มขึ้นเมื่อใดก็ตามที่เกิดอาการความเครียดหรือความกังวล โดยตัวอย่างเช่น เคอิจิมีความอ่อนไหวต่อโรควิตกกังวลและความเครียดซึ่งแสดงให้เห็นว่าจะกระตุ้นการทำงานของโรคนี้ได้อย่างง่ายดาย
เลเวลสาม.
เริ่มต้นที่ เลเวลสาม สภาพจิตใจของผู้ป่วยจะเริ่มแย่ลงและพวกเขาจะมีสภาพจิตใจและอารมณ์ไม่มั่นคงตามที่ คุณหมออิริเอะใน บทสังหารหมู่ กล่าวไว้ซึ่งซาโตโกะอยู่ในช่วงระยะสุดท้ายของเลเวลสามก่อนเริ่มการรักษา
เลเวลสี่.
จะเกิดอาการความหวาดระแวงและเห็นภาพหลอนเริ่มปรากฏขึ้นรอบ ๆ อาการของ เลเวลสี่ เคยเกิดขึ้นเช่นเดียวในกรณีของเคอิจิในครึ่งหลังของบทปีศาจลักซ่อน
เลเวลห้า.
ระดับที่รุนแรงมากที่สุดและเป็นเลเวลสุดท้ายของโรคฮินามิซาวะผู้คนจะเริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าของท่านโอยาชิโระและผู้ป่วยก็เริ่มใช้เล็บข่วนคอตัวเองจนตายในบางกรณีในทางจิตวิทยาสาเหตุที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาสำหรับการข่วนคอในคือเห็นภาพหลอนว่ามีหนอนจำนวนมากออกมาตามร่างกาย ยกตัวอย่างเช่น เรนะเห็นภาพหลอนว่าข้อมือและคอของเธอมีหนอนออกมาทำให้เธอเกิดอาการหวาดกลัวอย่างสุดขีด เป็นต้น
คดีการตายลึกลับต่อเนื่อง.
คดีการตายลึกลับต่อเนื่อง (The Series of Mysterious Deaths) ทุก ๆ ปีในเทศกาลลอยนุ่น นับจากปีโชวะที่ 54 (พ.ศ. 2522) จะมีการตายอย่างลึกลับคนนึง และ การหายสาบสูญคนนึง (เรียกอีกอย่างว่าปีศาจลักซ่อน) โดยทุกคนในหมู่บ้านเชื่อว่าเป็น "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" โดยที่คนที่ตกเป็นเหยื่อส่วนใหญ่นั้นจะเป็นผู้ที่สนับสนุนโครงการสร้างเขื่อน ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ตัวละครหลักไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการฆาตกรรม อย่างไรก็ตามทั้งหมู่บ้านหรือบางคนในหมู่บ้านมักสงสัยครอบครัวตระกูลโซโนะซากิว่าคือคนที่ก่อเหตุนี้ขึ้น แต่แรงจูงใจเบื้องหลังการฆ่านั้นยังไม่ทราบแน่ชัด (ในบทสันนิบาตเทศกาลจะเฉลยว่าทาคาโนะและกลุ่มยามาอินุเป็นผู้อยู่เบื้องหลังและบอกสาเหตุของแรงจูงใจของการสร้างเหตุการณ์ทั้งหมด) โดยการตายและหายตัวปริศนานี้เริ่มจาก
ปีโชวะที่ 54 (พ.ศ. 2522) ศาลเตี้ยฆาตกรรมหั่นศพ.
หนึ่งปีหลังจากที่โครงการเขื่อนหยุดลงในคืนวันเทศกาลลอยนุ่น เหตุการณ์เกิดขึ้นกับพวกของคนงานก่อสร้างเขื่อน ตามหนังสือพิมพ์ฆาตกรที่เป็นคนงานก่อสร้างที่ถูกจับไปได้บอกว่าไม่ได้ตั้งใจฆ่า และได้ถูกค้นพบว่าผู้ควบคุมการก่อสร้างเขื่อนได้โจมตีคนงานที่กำลังมีอาการโรคฮินามิซาวะ ด้วยการใช้ขวานและพลั่วต่าง ๆ คนงานห้าคนพยายามที่จะปกป้องตัวเองด้วยการต่อสู้ย้อนกลับ คนงานที่ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าผู้จัดการนั้นกลัวที่จะถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรและบางคนก็อยากกลับไปหาตำรวจ อย่างไรก็ตามผู้นำกลุ่ม หนึ่งในผู้ที่ฆ่าได้มีความคิดที่จะตัดร่างกายออกเป็นหกชิ้น หัว ลำตัว แขนขวา แขนซ้าย ขาขวา และขาซ้าย สิ่งนี้เกิดขึ้นเพราะผู้นำไม่ต้องการให้คนอื่นอีกห้าคนที่ฆ่าผู้จัดการรายงานต่อตำรวจ แต่ความพยายามของผู้นำไม่เป็นเนื่องจากคนงานที่ฆ่าคนหนึ่งไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาบาดแผลเขาได้รับในการต่อสู้ในคืนเดียวกันนั้นเองและเขาก็สารภาพผิดและถูกจำในเวลาต่อมา ส่วนที่เหลือของกลุ่มนั้นถูกตำรวจจับเช่นกัน แต่ผู้นำยังคงอยู่กับคนในหมู่บ้านและตำรวจก็ไม่พบแขนขวาของผู้ควบคุมการก่อสร้างเขื่อน หลังจากนั้นในบทสันนิบาตเทศกาลได้เฉลยว่า ทั้งแขนและผู้นำถูกพบโดย กลุ่มยามาอินุ ต่อมาผู้นำก็กลายเป็นตัวอย่างแรกของ ทาคาโนะ ในการวิจัยซินโดรมฮิมามิซาวะ
สำหรับผู้คนในฮินามิซาวะ เหตุการณ์นี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของ "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" และเป็นจุดเริ่มต้นของห่วงโซ่แห่งความตายที่ลึกลับ
ปีโชวะที่ 55 (พ.ศ. 2523) อุบัติเหตุที่สวนสาธารณะชิราคาวะ.
หนึ่งปีหลังจากการฆาตกรรมหั่นศพ พ่อเลี้ยงและภรรยาตระกูล โฮโจ ผู้ให้การสนับสนุนการสร้างเขื่อน ได้ตกลงมาจากหน้าผาสูงและจมลงไปในแม่น้ำ ซึ่งเหตุการณ์นี้ได้เกิดขึ้นในช่วงที่พวกเขาต้องการที่จะไปพักผ่อนในช่วงเทศกาลลอยนุ่น เนื่องจากชาวบ้านที่เกลียดครอบครัวตระกูล โฮโจ รู้สึกอึดอัดใจที่จะให้เข้าร่วมงานเทศกาล ภายหลังได้พบศพของสามี แต่ไม่มีใครพบภรรยา และซาโตโกะลูกสาวของพวกเขาได้อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย หลังจากนั้นได้เปิดเผยว่าซาโตโกะเองคือคนที่ผลักพ่อแม่ของเธอลงจากหน้าผาสาเหตุมาจากได้มีอาการฮินามิซาวะระยะสุดท้ายแล้ว
ปีโชวะที่ 56 (พ.ศ. 2524) การตายปริศนาของเจ้าอาวาสและภรรยา.
ในปีที่สามของ "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" ในคืนของวันเทศกาลลอยนุ่น หัวหน้าเจ้าอาวาสของศาลเจ้า ฟุรุเดะ เสียชีวิตด้วยโรคร้ายที่ไม่ทราบสาเหตุ บางคนเชื่อว่าเป็นเพราะความเครียดจำนวนมากที่ทำให้เกิดอาการหัวใจวายในทันที ส่วนภรรยาของเขาได้จมน้ำตายใน แม่น้ำโอนิงะฟุจิ โดยเชื่อว่าเป็นคำสาปของท่านโอยาชิโระ ในพื้นที่ใกล้เคียงได้พบจดหมายลาตายและรองเท้าแตะของเธอ แต่ร่างกายของเธอก็ไม่พบ บางคนเชื่อว่าพวกเขาถูกสาปเพราะนักบวชค่อนข้างนิ่งเฉยในช่วงที่เกิดเหตุการณ์ประท้วงการสร้างเขื่อน และไม่ได้ส่งเสียงต่อต้านรัฐบาล แถม ครอบครัวตระกูลฟรุเดะ ได้สนิทกับ ครอบครัวตระกูลโฮโจ ผู้ให้การสนับสนุนการสร้างเขื่อน ในบทสันนิบาตเทศกาลเหตุการณ์ในปีที่สามถูกควบคุมโดย กลุ่มยามาอินุ ภายใต้คำสั่งของ ทาคาโนะ สาเหตุที่เกิดขึ้นเป็นเพราะได้คำการยืนยันจากแม่ของ ริกะ ในการถอนตัวลูกสาวของเธอออกจากการเป็นหนูทดลองเพื่อที่จะวิจัยโรคฮินามิซาวะ ส่วนหัวหน้านักบวชถูกวางยาพิษ
ปีโชวะที่ 57 (พ.ศ. 2525) คดีแม่บ้านถูกฆาตกรรม.
ในปีถัดไปในเทศกาลลอยนุ่น Hōjō Tamae ถูกตีจนตายด้วยไม้เบสบอล ที่กะโหลกศีรษะของเธอถูกตีอย่างรุนแรง ตำรวจสงสัยว่า ผู้ต้องสงสัยคือ โฮโจ ซาโตชิ เนื่องจาก Tamae จะทำร้ายเขาและซาโตโกะเป็นประจำ อย่างไรก็ตามสถานีตำรวจในจังหวัดใกล้เคียงรายงานว่าได้จับผู้ร้าย เป็นผู้เสพยาเสพติดที่ต้องการสร้างคำสาปขึ้นมาใหม่ แต่ในเวลาไม่นานผู้กระทำผิดได้ฆ่าตัวตายด้วยการสำลักช้อน หลังจากนั้น ซาโตชิได้หายสาบสูญไปในวันต่อมาในวันเกิดของซาโตโกะรายงานการสอบสวนแสดงให้เห็นว่าเขาถอนเงินออมทั้งหมดไปหมด มีรายงานว่ามีคนที่ดูเหมือนซาโตชิกำลังขึ้นรถไฟที่สถานีนาโกย่า โฮโจ เทปเป ซึ่งเป็นสามีของ Tamae เริ่มกลัวชีวิตของเขา เขาหนีไปโอกิโนะมิยะเพื่ออยู่กับผู้หญิงของเขา หลังจากนั้นก็ได้เปิดเผยว่าจริง ๆ แล้ว ซาโตชิ ฆ่าป้าของเขา ห้าวันหลังจากการฆาตกรรมเขาไปที่โอกิโนะมิยะเพื่อไปซื้อตุ๊กตาหมีตัวโตเพื่อเป็นของขวัญให้ ซาโตโกะ สำหรับวันเกิดของเธอและเขาก็เริ่มแสดงอาการของโรคฮินามิซาวะระยะสุดท้าย ซึ่งคุณหมออิริเอะ ได้ช่วยเขาโดยส่งเขาไปที่ห้องใต้ดินที่ คลินิกอิริเอะ เพื่อรับการรักษา
ปีโชวะที่ 58 (พ.ศ. 2526).
คำสาปปีที่ห้าก็เหมือนกับกรณีก่อน ๆ พบคนหนึ่งตายแล้วหายตัวไป ในปีนี้ โทมิทาเกะ จิโร่ ได้ข่วนคอของเขา และ ทาคาโนะ มิโยะ ได้หายสาบสูญ (เกิดขึ้นทุกบทยกเว้น บทสันนิบาตเทศกาล) โดยได้เปิดเผยว่า ทาคาโนะ ได้ให้ หน่วยยามาอินุ จับตัว โทมิทาเกะ และฉีดยาพิษที่ทำให้เกิดโรคฮินามิซาวะระยะสุดท้าย และนำศพปลอมที่ถูกเผาไปเพื่อให้ดูเหมือนว่า ทาคาโนะถูกเผาทั้งเป็น
ภัยพิบัติครั้งใหญ่ในฮินามิซาวะ.
ภัยพิบัติครั้งใหญ่ในฮินามิซาวะ (雛見沢大災害, Hinamizawa Daisaigai, The Great Hinamizawa Disaster) หรือ GHD คือโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่มันจะเกิดขึ้นใน(เกือบ)ทุกบท ในความเชื่อของหมู่บ้านหากริกะตายหลังจาก 48 ชั่วโมง ทุกคนในหมู่บ้านจะเกิดอาการคลุ้มคลั่งและฆ่ากันตายแต่แท้จริงผู้ที่ฆ่าริกะคือ ทาคาโนะ (เฉลยในบทสังหารหมู่ และบอกสาเหตุที่ทำลงไปในบทสันนิบาตเทศกาล) หลังจากนั้นก็ได้ให้หน่วยยามาอินุ ลอบฆ่าทุกคนในหมู่บ้าน และได้สร้างข่าวปลอมว่าเกิดก๊าซภูเขาไฟปะทุ ซึ่งในทุกบท หนึ่งในสี่คนของพวกเพื่อนๆเคอิจิ (รวมถึงเขาด้วย) จะมีคนเดียวที่รอดจากหมู่บ้าน (ยกเว้นบทสังหารหมู่เท่านั้นที่ไม่มีใครรอด) โดยเนื้อเรื่องก็ได้สรุปอีกด้วยว่าความเชื่อของหมู่บ้านหากริกะทุกฆ่าตายทุกคนในหมู่บ้านจะเกิดอาการคลุ้มคลั่งนั้นเป็นเรื่องไม่เป็นความจริง โดยดูจากบทสืบคดีเนื่องจาก ริกะได้ฆ่าตัวตายด้วยมีดเพื่อหนีความทรมานจากชิอง และริกะได้ตายหลังจาก 48 ชั่วโมงแล้วแต่กลับไม่เกิดเหตุการณ์ที่กล่าวมาเลย
เฟรเดอริก้า เบิร์นคาสเทล.
เฟรเดอริก้า เบิร์นคาสเทล (フレデリカ ベルンカステル, Frederica Bernkastel) เป็นตัวละครลับที่ปรากฏตัวเพียงครั้งเดียวในช่วงต้นของบทสังหารหมู่และบทสันนิบาตเทศกาลในตอนท้ายของบท ในตอนท้ายของบทสันนิบาตเทศกาลเธอได้เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของทาคาโนะตอนที่เธอยังเด็กโดยการทำให้พ่อแม่ของเธอรอดจากอุบัติเหตุ เฟรเดอริก้าจะมีหน้าตาที่ค่อนข้างคล้าย ฟุรุเดะ ริกะ หลังจากเหตุการณ์ของเรื่องยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง ในเกมนิยายภาพเรื่อง อุมิเนะโกะโนะนะกุโคะโระนิ ซึ่งเป็นผลงานชิ้นที่สองของบริษัท 07th expansion ได้มีตัวละครหนึ่งชื่อว่า เบิร์นคาสเทล ซึ่งเป็นแม่มด โดยเนื้อเรื่องจะไม่เฉลยว่าเธอคือ เฟรเดอริก้า เบิร์นคาสเทล หรือไม่ แต่ได้มี ทฤษฎีที่กล่าวว่า เฟรเดอริก้า นั้นถ้าหากอ่านในภาษาญี่ปุ่นจะคล้ายคำว่า ฟุรุเดะ ริกะ ซึ่งตอนจบของ บทสังหารลูกเต๋า ริกะได้ตัดความที่ตัวเองเหมือนแม่มดออกไปเพราะเธอเอาแต่ฝืนชะตากรรมตลอดเพราะไม่อยากตาย เธออยากที่จะกลับเป็นเหมือนมนุษย์ทั่วๆไป ทำให้ เฟรเดอริก้า เบิร์นคาสเทล ได้ตัดชื่อคำว่า เฟรเดอริก้าออกไป และเหลือแต่คำว่า เบิร์นคาสเทล เท่านั้น
ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง ได้รับความนิยมอย่างสูงในประเทศญี่ปุ่น ผู้ติดตามหลายคนกล่าวว่าความสำเร็จของเกมนั้น เกิดจากความน่ากลัวและระทึกขวัญที่เกมสามารถถ่ายทอดได้อย่างสมบูรณ์แบบ นอกจากนี้ยังมีปริศนาจำนวนมากที่ตัวเกมไม่ได้ให้คำตอบที่ตายตัว เปิดโอกาสให้ผู้เล่นได้ขบปริศนาด้วยตัวเอง ทำให้ผู้เล่นหลายกลุ่มรวมตัวกันสร้างกระดานสนทนาทางอินเทอร์เน็ตเพื่อแลกเปลี่ยนและถกเถียงทฤษฎีที่อธิบายเหตุการณ์ในเกม ความนิยมได้ทวีขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อนิตยสารเกมใหญ่ๆ ตีพิมพ์บทความชื่นชมเนื้อเรื่องและบทของเกม
400 (สี่ร้อย) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 399 (สามร้อยเก้าสิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 401 (สี่ร้อยเอ็ด)
35 (สามสิบห้า) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 34 (สามสิบสี่) และอยู่ก่อนหน้า 36 (สามสิบหก)
ชักว่าว
อำเภอลี้
ลี้  เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน มีเนื้อที่เกือบครึ่งหนึ่งของจังหวัด เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน และยังมีโบราณสถานหลายแห่งน่าเที่ยวชม เป็นอำเภอที่มีความเจริญอันดับที่ 2 รองจาก อำเภอเมืองลำพูน และพื้นที่ 1 ใน 3 เป็นพื้นที่เดิมของอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก (ตำบลก้อ เนื้อที่ 531.9 ตารางกิโลเมตร)
อำเภอลี้ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอลี้ เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ความเป็นมาเก่าแก่ โดยได้ก่อตั้งเมืองมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย ก่อนปี พ.ศ. 1800 มีพระนางจามะรี เป็นราชธิดาของเจ้าเมืองหลวงพระบาง เป็นหัวหน้าในการอพยพผู้คนหลบหนีลี้ภัยข้าศึกและโรคระบาดจากเมืองหลวงพระบางลงมายังทางทิศใต้สู่แคว้นล้านนา ได้สร้างเมือง ณ บริเวณวัดพระธาตุดวงเดียว เนื่องจากมีลักษณะภูมิประเทศเหมาะสม มีสายน้ำ 3 สายมาบรรจบกัน ปัจจุบันเรียกว่า "แม่ลี้" "แม่แต๊ะ" และ "แม่ไป" จึงตั้งชื่อเมืองว่า เมืองลี้ เมืองลี้เจริญรุ่งเรืองตลอดมา จวบจนทางกรุงสุโขทัยได้ยกทัพมาตี โดยกวาดต้อนผู้คนและทรัพย์สินไปยังกรุงสุโขทัย เมืองลี้จึงกลายเป็นเมืองร้าง
ต่อมามีผู้คนอพยพมาจากเมืองเชียงใหม่ ลำพูน เถิน และตาก เข้ามาตั้งหลักแหล่งอยู่อาศัยจนถึงกลางสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ เจ้าเมืองลำพูนหรือนครหริภุญไชยได้แต่งตั้งเจ้าเมืองมาปกครองและตั้งเป็นเมืองลี้ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง และในปี พ.ศ. 2454 ได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็น อำเภอเมืองลี้ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2460 จึงเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอลี้ โดยตั้งแต่ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอจนถึงปัจจุบันรวมเป็นเวลาเกือบร้อยปีแล้ว
บริเวณที่สร้างเมืองลี้ในอดีตปัจจุบันยังคงปรากฏหลักฐานซากกำแพงเมืองให้เห็นบริเวณวัดพระธาตุดวงเดียว วัดพระธาตุห้าดวง วัดพระธาตุแท่นคำ วัดลี้หลวง วัดโปงกาง (ปัจจุบันวัดนี้เป็นวัดร้าง) ซึ่งวัดดังกล่าวตั้งอยู่บริเวณ 2 ข้างทางถนนลำพูน-ลี้ ในเขตพื้นที่หมู่ที่ 4 หมู่ที่ 6 และหมู่ที่ 15 ตำบลลี้
อำเภอลี้มีพื้นที่กว้างขวางเกือบครึ่งหนึ่งของจังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ทั้งหมด 1,702.12 ตารางกิโลเมตร สภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่สูง ส่วนมากเป็นภูเขาต้นน้ำลำธารหรือลำห้วย แม่น้ำหรือลำห้วยเกือบทุกสายไหลมารวมกันเป็นแม่น้ำลี้ แล้วไหลลงสู่แม่น้ำปิงที่บ้านวังสะแกง เขตอำเภอเวียงหนองล่อง แม่น้ำลี้เป็นแม่น้ำสายสำคัญที่ไหลผ่านจากทางทิศใต้ขึ้นไปทางทิศเหนือโดยผ่าน 4 อำเภอของจังหวัดลำพูน ได้แก่ อำเภอลี้ อำเภอทุ่งหัวช้าง อำเภอบ้านโฮ่ง และอำเภอเวียงหนองล่อง แม่น้ำลี้จึงเปรียบเสมือนเส้นโลหิตสายใหญ่ที่หล่อเลี้ยงชีวิตทั้ง 4 อำเภอ
สำหรับสภาพอากาศโดยทั่วไปมี 3 ฤดู ได้แก่ ฤดูร้อน ฤดูฝน และฤดูหนาว ส่วนใหญ่อากาศเย็นสบาย ในฤดูหนาวอากาศจะหนาวเย็น
อำเภอลี้แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 99 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอลี้ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
ภายในเขตอุทยานแห่งชาติแม่ปิง มีพื้นที่บางส่วนเป็นลำน้ำปิงซึ่งยาวประมาณ 140 กิโลเมตร และสองฝั่งแม่น้ำเป็นเกาะแก่ง หน้าผา หินงอก หินย้อย การเดินทางท่องเที่ยวลำน้ำปิงสามารถเริ่มจากอ่างเก็บน้ำดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ โดยใช้เรือหางยาว แล้วมาต่อแพที่แก่งสร้อย ล่องมาจนถึงเขื่อนภูมิพล อำเภอสามเงา จังหวัดตาก ในทางกลับกันอาจจะเช่าเรือหรือแพจากเขื่อนภูมิพลล่องขึ้นไปก็ได้
วัดพระบาทห้วยต้มมีอาณาบริเวณกว้างขวาง ภายในมีสิ่งก่อสร้างทำจากศิลาแลงที่ขุดได้จากบ่อศิลาแลงด้านหลังของวัด และมีองค์พระธาตุที่ได้รับการตกแต่งอย่างงดงาม โดยครูบาชัยวงศา พระอาจารย์ชื่อดังของทางภาคเหนือเป็นผู้บูรณะก่อสร้างและจากศรัทธาของบรรดาชาวกะเหรี่ยงที่อยู่รอบบริเวณวัด ชาวกะเหรี่ยงเหล่านี้นอกจากจะทำไร่ทำสวนแล้ว ยังมีอาชีพเป็นช่างฝีมือ ทอผ้า ทำสร้อยคอ และเครื่องเงินเป็นอุตสาหกรรมครัวเรือน และทุกปีประมาณเดือนธันวาคม ชาวกะเหรี่ยงจะจัดงานชุมนุมชาวกะเหรี่ยงและสืบสานวัฒนธรรม มีกิจกรรมน่าสนใจ อาทิ การแสดงทางวัฒนธรรมชาวดอย การแข่งขันกีฬาพื้นบ้าน และออกร้านจำหน่ายสินค้าฝีมือชาวกะเหรี่ยงบริเวณบ้านพระบาทห้วยต้ม
อำเภอลี้ได้ชื่อว่าเป็น "เมืองแห่งนักบุญของล้านนา" มีวัดสำคัญหลายวัดที่มีตำนานแห่งนักบุญและมีประวัติความเป็นมาที่น่าสนใจ ดังนี้
การแปรรูปอาหาร
การแปรรูปอาหาร  เป็นขั้นตอนและวิธีการในการเปลี่ยนแปลงวัตถุดิบให้เป็นอาหารสำหรับบริโภค
หลักการแปรรูปอาหาร.
•การใช้ความร้อน
•การใช้ความเย็น
•การทำแห้ง
•การใช้น้ำตาล
•การหมักดอง
•การฉายรังสี
•การใช้สารเคมี
ประโยชน์ของการแปรรูปอาหาร.
ประโยชน์ที่ได้จากการแปรรูปอาหารมีทั้งการได้ทำลายสารที่เป็นพิษในอาหาร ช่วยถนอมอาหาร ทำให้มีกลิ่นและรสชาติดีขึ้น สามารถจำหน่ายได้สะดวกขึ้น และเพิ่มความเข้มข้นของอาหาร การแปรรูปอาหารในสมัยใหม่ยังช่วยพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้ที่เป็นโรคภูมิแพ้ โรคเบาหวาน และผู้ที่ไม่สามารถบริโภคอาหารได้อย่างปกติ และสามารถเติมสารอาหารที่เป็นประโยชน์ได้อีกด้วย
ผลเสียของการแปรรูปอาหาร.
การแปรรูปอาหารมักจะทำให้คุณค่าทางโภชนาการลดลง และบางครั้งอาจจะมีสารเคมีที่เป็นพิษปะปนเข้าไปกับอาหารในระหว่างการแปรรูป อย่างเช่นสารประกอบประเภทไนไตรท์ หรืออะโรมาติก ไฮโดรคาร์บอน ซึ่งสารหลายชนิดที่ใช้เจือปนในอาหารก็พบว่ามีผลเสียต่อสุขภาพ ขณะที่การแปรรูปบางวิธีก็ทำให้อาหารมีกลิ่นและรสชาติน่ารับประทานน้อยลง
วีซิกซ์ (วงดนตรี)
V6 เป็นกลุ่มศิลปินในสังกัด Johnny &amp; Associates จากประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยสมาชิก 6 คน เปิดตัวเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 โดยมีซิงเกิลแรกที่มีชื่อว่า "MUSIC FOR THE PEOPLE"
เทคโนโลยีอาหาร
เทคโนโลยีทางอาหาร  เป็นสาขาวิชาที่ประยุกต์มาจากวิศวกรรมเคมี ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา ชีวเคมี จุลชีววิทยามีเนื้อหาเกี่ยวกับการถนอมอาหาร การแปรรูปอาหาร บรรจุภัณฑ์ การจัดจำหน่ายอาหาร และหลักโภชนาการของอาหาร
นักเทคโนโลยีทางอาหาร ศึกษาลักษณะทางกายภาพ ทางจุลชีววิทยา และทางเคมีของอาหาร เพื่อวิจัย ออกแบบ และควบคุม กระบวนการผลิตและการควบคุมคุณภาพผลิตภัณฑ์อาหาร ให้มีคุณภาพเหมาะสมในการบริโภค ตามหลัก HACCP และ GMP
ประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่มของเทคโนโลยีอาหาร.
หลุยส์ พาสเตอร์ ได้ศึกษาวิจัยการเน่าเสียของไวน์ และได้ค้นพบวิธีป้องกันการเน่าเสียในปี 1864 (พ.ศ. 2407) ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของเทคโนโลยีอาหารที่มีพื้นฐานมาจากวิทยาศาสตร์
ธัญพืช
ธัญพืช คือพืชที่มนุษย์เพาะปลูกเพื่อเก็บเกี่ยวเมล็ด ได้แก่ ข้าว ข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างสามง่าม ข้าวฟ่างหางหมา ลูกเดือย ข้าวโพด ข้าวบาร์เลย์ ข้าวโอ๊ต ข้าวไรย์ ข้าวทริทิเคลี และข้าวสาลี รวมถึงถั่วชนิดต่าง ๆ เช่น ถั่วหัวช้าง ถั่วปากอ้า ถั่วลันเตา ถั่วเขียว ถั่วลิสง และถั่วเหลือง นอกจากนี้ยังมีพืชที่มนุษย์ใช้ประโยชน์จากเมล็ดเหมือนธัญพืช ได้แก่ บักวีต ชีอา และคีนวา มีการเพาะปลูกธัญพืชทั่วโลกมากกว่าผลผลิตทางเกษตรชนิดใด ๆ และเป็นแหล่งอาหารที่ให้พลังงานแก่มนุษย์มากที่สุด ในประเทศกำลังพัฒนาบางประเทศ ธัญพืชจะเป็นอาหารหลักของประชากรทั้งประเทศ ขณะที่ในประเทศพัฒนาแล้ว การบริโภคธัญพืชจะน้อยลง ส่วนใหญ่ประเทศพัฒนาแล้วจะบริโภคธัญพืชแปรรูป คือ ขนมปังนั่นเอง
การที่เราควรใช้ธัญพืชหรือเมล็ดพืชเต็มรูป เพื่อให้ได้พลังชีวิตทั้งหมดของเมล็ดพืช หากธัญพืชถูกขัดสี บี้ หรือบด มันจะสูญเสียพลังในการงอก แป้งที่แตกออกมา ไม่เพียงแต่เสียพลังชีวิตของมัน แต่จะทำให้ธัญพืชถูกทำลายโดยการออกซิเดชันไขมันที่ดีที่เป็นส่วนประกอบ
ย้อนกลับไปเมื่อยุคสงครามโลกครั้งที่ 1 และ 2 ได้เกิดภาวะขาดแคลนอาหาร ทำให้เนื้อ นม เนย ไข่ กลายเป็นของหายาก และมีราคาแพง ประชาชนส่วนใหญ่จึงต้องรับประทานข้าวโอ๊ต ข้าวบาร์เลย์เป็นหลัก ปรากฏว่าช่วงนั้นชาวยุโรปเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งน้อยมาก ทั้งนี้ เนื่องจาก ข้าวเมืองหนาวทั้ง 2 ชนิดนี้มีสารต้านอนุมูลอิสระสูง จึงช่วยป้องกันความเสื่อมและการถูกทำลายของเซลล์ทั่วร่างกายอันเป็นสาเหตุของมะเร็งได้
ธัญพืช ของขวัญจากธรรมชาติ.
ในการศึกษาวิจัย เพื่อศึกษาพฤติกรรมและปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินในเลือกซื้อขนมปังธัญพืชของผู้บริโภคโดยใช้แบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่างที่ออกกำลังกาย และใส่ใจกับสุขภาพ จำนวน 160 คน จากสวนสาธารณะในกรุงเทพมหานครทั้ง 4 แห่ง คือ สวนหลวง ร9 สวนเบญจศิริ สวนพระนคร สวนลุมพินี รวมกับข้อมูล จากการค้นคว้าหาข้อมูลจากแหล่งข้อมูลต่างๆ เพื่อทำการศึกษาวิจัยตามข้างต้น
ผลจากการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างเป็นเพศหญิงมากกว่าเพศชาย เป็นกลุ่มวัยทำงานโดยมีช่วงอายุระหว่าง 30 – 39 ปี มากที่สุดด้านสถานภาพส่วนใหญ่ สมรสแล้ว จบการศึกษาระดับปริญญาตรี มีอาชีพเป็นพนักงานเอกชน รายได้ต่อเดือน อยู่ในช่วง 10,001 – 15,000 บาท และมีจำนวนสมาชิกในครอบครัวที่พักอาศัยอยู่ด้วยกันระหว่าง 3 – 5 คน ผู้บริโภคส่วนใหญ่รู้จักและซื้อขนมปังธัญพืชรับประทาน สาเหตุที่ซื้อรับประทานเพราะคิดว่า มีคุณค่าทางโภชนาการ อุดมไปด้วยสารอาหารต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย นอกจากนี้ยังช่วยป้องกันโรคต่างๆ เช่น ความดัน โรคหัวใจ โรคเหน็บชา ผู้บริโภครับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับขนมปังธัญพืชจาก นิตยสารมากที่สุด
กระแสธรรมชาติเทรนด์อาหารธรรมชาติเพื่อสุขภาพกำลังมาแรง ด้วยคุณค่าดีๆ ของวัตถุดิบจากธรรมชาติที่มีคุณประโยชน์ทางโภชนาการต่อร่างกายสูงที่รู้จักและคุ้นเคยกันดี ซึ่งคุณประโยชน์เด่นๆ ของธัญญาหารเหล่านี้ คือ "ใยอาหาร" ซึ่งนักโภชนาการแนะว่าเราควรได้รับใยอาหารอย่างน้อยวันละ 25 กรัม แต่สำหรับผู้ป่วยโรคเบาหวานหรือเพื่อป้องกันโรคมะเร็งควรกินใยอาหารวันละ 20-35 กรัม หากใครที่ชอบกินคาร์โบไฮเดรตหรืออาหารแป้งมากก็ควรเพิ่มใยอาหารเป็นวันละ 25-50 กรัม เพื่อควบคุมน้ำตาลในเลือดและการขับถ่ายที่ดี
รู้อย่างนี้แล้ว เรามาทำความรู้จักกับอาการที่มีคุณค่านานัปการ ในกลุ่ม ธัญพืช กันดีกว่า เพื่อให้เราเข้าใจได้มากขึ้น และเป็นตัวช่วยในการเลือกตัดสินใจบริโภคอาหารกลุ่มเหล่านี้ เพื่อสุขภาพที่ดีและแข็งแรงต่อไป
ธัญพืช คือพืชจำพวกหญ้าที่มนุษย์เพาะปลูกเพื่อเก็บเกี่ยวเมล็ด นั่นคือข้าวประเภทต่างๆ มีการเพาะปลูกธัญพืชทั่วโลกมากกว่าผลผลิตทางเกษตรชนิดใดๆ และเป็นแหล่งอาหารที่ให้พลังงานแก่มนุษย์มากที่สุด ในประเทศกำลังพัฒนาบางประเทศ ธัญพืชจะเป็นอาหารหลักของประชากรทั้งประเทศ ขณะที่ในประเทศพัฒนาแล้ว การบริโภคธัญพืชจะน้อยลง
ธัญชาติ หมายถึง เมล็ดแห้งของธัญพืช ซึ่งเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยววงศ์หญ้า ได้แก่ ข้าวเจ้า ข้าวเหนียว ข้าวโพด ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ข้าวฟ่าง ข้าวโอ๊ต ข้าวไรย์ และลูกเดือย ถั่วเขียว ถั่วแดง มอลต์ งาดำ เป็นต้น