pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โครากูเอ็งฮอลใช้สำหรับจัดการต่อสู้ในหลายประเภทกีฬา เช่น มวยสากล มวยปล้ำ เป็นต้น โดยเฉพาะในส่วนของมวยสากลเป็นสถานที่จัดแข่งขันการพบกันระหว่างนักมวยญี่ปุ่นกับนักมวยต่างชาติหลายต่อหลายครั้ง เช่น พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ กับ ไดซูเกะ ไนโต สามครั้งหลังที่ชกที่ญี่ปุ่น รวมถึงการแข่งขันระหว่างนักมวยไทย ชูชัย ลูกปัญจมา กับคิกบ็อกเซอร์ ทาดาชิ ซาวามูระ
ในปี พ.ศ. 2551 มีโครงการจะดำเนินการสร้างโครากูเอ็งฮอล 2 ซึ่งสามารถจุคนได้มากกว่า โดยสามารถจุได้ 2,500–3,000 คน
ปัจจุบัน โครากูเอ็งฮอลอัตราตั๋วเข้าชมอยู่ที่ 5,250 เยน (รวมภาษีแล้ว)
ลินุส โตร์วัลด์ส
ลินุส
ลินุส (Linus) อาจหมายถึง
สินสาธร ทาวเวอร์
สินสาธร ทาวเวอร์  เป็นตึกระฟ้าในกรุงเทพมหานคร มีความสูงทั้งหมด 195 เมตร มีจำนวนชั้นทั้งสิ้น 43 ชั้น ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 77/8 ถนนกรุงธนบุรี ใกล้เชิงสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน (สะพานสาทร) แขวงคลองต้นไทร เขตคลองสาน มีพื้นที่ทั้งหมด 120,000 ตารางเมตร เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2532 เสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2536 เคยเป็นตึกที่สูงที่สุดในประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ. 2536 - 2539 ก่อนถูกทำลายสถิติโดยอาคารจิวเวอร์รี่ เทรด เซ็นเตอร์ มีจำนวนทั้งสิ้น 255 ยูนิต แต่ละหน่วยมีพื้นที่ใช้สอยตั้งแต่ 170 ตารางเมตร ถึง 352 ตารางเมตร ค่าใช้จ่ายในการสร้าง 2,000 ล้านบาท โดยบริษัท สินเอสเตทพร็อพเพอร์ตี้ จำกัด ร่วมกับอีกหลายบริษัท นับเป็นตึกที่สูงเป็นอันดับ 2 ของฝั่งธนบุรี รองจาก แมกโนเลียส์ วอเตอร์ฟร้อนท์ เรสซิเดนเซส แอท ไอคอนสยาม และสูงเป็นอันดับ 25 ในกรุงเทพมหานคร
ปัจจุบัน สินสาธร ทาวเวอร์ เป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับที่ 27 ของประเทศไทย เปิดดำเนินการเป็นอาคารให้เช่าสถานที่ของบริษัท ห้างร้านต่าง ๆ ในปี พ.ศ. 2540 ถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ในตอน "พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย" (Tomorrow Never Dies) โดยสมมติให้เป็นออฟฟิศของวายร้ายในเรื่อง อีเลียส คาเวอร์ ในประเทศเวียดนาม โดยที่เจมส์ บอนด์ ตัวเอกในเรื่องกระโดดลงมาจากยอดตึกพร้อมกับนางเอก โดยที่สวมกุญแจมืออยู่ นับเป็นฉากที่สำคัญอีกฉากหนึ่งในเรื่อง
เซ็นทรอยด์
แบรีเซนเตอร์
แบรีเซนเตอร์ (, Barycentre) เป็นจุดศูนย์กลางมวลของวัตถุสองวัตถุหรือมากกว่าที่ซึ่งโคจรรอบซึ่งกันและกันหรือจุดรอบๆที่ซึ่งมันโคจร แบรีเซนเตอร์เป็นประเด็นสำคัญในดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์ ระยะทางจากจุดศูนย์กลางมวลของวัตถุถึงแบรีเซนเตอร์สามารถใช้คำนวณปัญหาสองวัตถุอย่างง่าย คำว่าแบรีเซนเตอร์มาจากคำในภาษากรีกว่า βαρύ-ς "หนัก" และ κέντρ-ον "ศูนย์กลาง"
ในเรขาคณิต คำว่า "แบรีเซนเตอร์" มีความหมายเหมือนกับคำว่า เซนทรอยด์ ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของรูปเรขาคณิตสองมิติ
หากวัตถุหนึ่งในสองที่โคจรกันอยู่นั้นมีมวลมากกว่าอีกวัตถุและวัตถุนั้นอยู่ใกล้กันมาก โดยทั่วไปศูนย์แบรีเซนเตอร์จะอยู่ภายในวัตถุที่มีขนาดใหญ่กว่า  ในกรณีนี้แทนที่จะมีวัตถุสองดวงที่โคจรรอบจุดหนึ่ง วัตถุที่มีขนาดเล็กกว่าจะปรากฏเหมือนว่ากำลังโคจรรอบวัตถุที่มีขนาดใหญ่กว่าในขณะที่วัตถุที่มีขนาดใหญ่กว่าอาจปรสกฏให้เห็นว่ามีการแกว่งเล็กน้อย  นี่เป็นกรณีของระบบโลก - ดวงจันทร์ ซึ่งมีแบรีเซนเตอร์ ตั้งอยู่โดยเฉลี่ย 75% จากศูนย์กลางโลก ของรัศมีโลก  เมื่อทั้งสองวัตถุมีมวลใกล้เคียงกัน โดยทั่วไปแล้วแบรีเซนเตอร์จะอยู่ระหว่างสองวัตถุ และวัตถุนั้นจะโคจรรอบแบรีเซนเตอร์นี้  นี่เป็นกรณีของพลูโตและชารอนซึ่งเป็นหนึ่งในบริวารธรรมชาติของพลูโตเช่นเดียวกับระบบดาวเคราะห์น้อยคู่และระบบดาวคู่  เมื่อวัตถุที่มีขนาดเล็กกว่าแต่อยู่ไกลออกไป แบรีเซนเตอร์สามารถอยู่นอกวัตถุที่มีขนาดใหญ่กว่าได้  นี่เป็นกรณีของดาวพฤหัสบดีและดวงอาทิตย์  แม้ดวงอาทิตย์จะมีขนาดใหญ่กว่าดาวพฤหัสบดีเป็นพันเท่า แต่แบรีเซนเตอร์ของมันอยู่นอกดวงอาทิตย์เล็กน้อยเนื่องจากระยะห่างระหว่างดวงอาทิตย์ค่อนข้างมาก
ในทางดาราศาสตร์ พิกัดแบรีเซนทริคเป็นพิกัดแบบไม่โคจรที่มีจุดกำเนิดที่แบรีเซนเตอร์ของสองวัตถุหรือมากกว่านั้น ระบบพิกัดวงกลมท้องฟ้าสากล  เป็นระบบพิกัดแบรีเซนทริคที่มีศูนย์กลางอยู่ที่แบรีเซนเตอร์ของระบบสุริยะ
ศูนย์กลางเรขาคณิต
ศูนย์กลางทางเรขาคณิต
จุดศูนย์กลางเรขาคณิต
จุดศูนย์กลางทางเรขาคณิต
จักรพรรดิถังเกาจง
สมเด็จพระจักรพรรดิเกาจง (, ค.ศ. 649-683, พ.ศ. 1192-1226) จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์ถัง ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 628 (พ.ศ. 1171) มีพระนามเดิมว่าหลี่จื้อ (李治) เป็นพระราชโอรสองค์เล็กในจักรพรรดิถังไท่จง ช่วงปลายรัชกาลถังไท่จงพระราชบิดาทรงเลือกองค์ชายหลี่จื้อเป็นรัชทายาท แทนองค์ชายใหญ่พระเชษฐาที่กระทำผิด เมื่อพระราชบิดาสวรรคตลงพระองค์จึงขึ้นครองราชย์แทนขณะพระชนม์เพียง 21 พรรษา
ในช่วงต้นรัชกาลของพระองค์ มีการแย่งชิงอำนาจในวังหลังระหว่างหวังฮองเฮาและพระสนมเซียว แต่ภายหลังทั้งสองถูกจัดการโดยอู่ฮองเฮาและฮองเฮาองค์นี้ได้ช่วยพระราชสวามี
บริหารราชการแผ่นดินจนสงบสุข จนยุคของ 2 พระองค์นี้ได้รับฉายาว่ามังกรคู่ แต่ได้มีผู้เคียดแค้นอู่ฮองเฮาที่มาบริหารราชการแผ่นดินแทนผู้ชาย มีทั้งขุนนาง ข้าราชการ ชาวบ้าน ฯลฯ
ในปีที่ 34 ในรัชกาล จักรพรรดิถังเกาจงมิสามารถบริหารราชการแผ่นดินต่อไปได้ พระนางอู่ฮองเฮาจึงทรงบริหารราชการแผ่นดินแต่เพียงผู้เดียว และสถาปนาหลี่เสียนที่ดำรงตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาทขึ้นเป็นจักรพรรดิถังจงจง จักรพรรดิเกาจงสวรรคตลงในปี ค.ศ. 683 (พ.ศ. 1226) ขณะพระชนม์ได้ 55 พรรษา
จักรพรรดิถังจงจง
สมเด็จพระจักรพรรดิถังจงจง (, ค.ศ. 656–710) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่สี่แห่งราชวงศ์ถังของจีนปกครองสั้น ๆ ในปี ค.ศ. 684 และอีกครั้งจากปี ค.ศ. 705 ถึง ค.ศ. 710 ในช่วงแรกพระองค์ไม่ได้ปกครองและราชสำนักทั้งหมดอยู่ในพระหัตถ์ของพระราชมารดาของพระองค์ จักรพรรดินี อู่ เจ๋อเทียน และถูกโค่นล้มโดยพระราชอำนาจของพระนาง หลังจากต่อต้านพระราชมารดาของพระองค์ ในรัชสมัยที่ 2 ราชสำนักส่วนใหญ่อยู่ในพระหัตถ์ของ จักรพรรดินีเหวย์ มเหสีผู้เป็นที่รัก
จักรพรรดิจงจงเป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิเกาจง แห่ง ราชวงศ์ถัง และ จักรพรรดินีอู่ (ภายหลังรู้จักกันในพระนาม อู่ เจ๋อเทียน) และในรัชสมัยของพระราชบิดา พระราชอำนาจที่แท้จริงก็ถูกควบคุมโดยสมบูรณ์โดย จักรพรรดินีอู่ พระองค์ครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาของพระองค์ในปี ค.ศ. 684 แต่ในฐานะจักรพรรดิ พระองค์มีการปกครองและพระราชอำนาจที่แท้จริงน้อยมาก กิจการงานเมืองและพระราชอำนาจทั้งหมดยังคงอยู่ในพระหัตถ์ของพระราชมารดาของพระองค์ อู่ไท่โฮ่ว (อู่ เจ๋อเทียน) อย่างไรก็ตาม พระราชมารดาของพระองค์ได้ปลดพระองค์ออกจากราชบัลลังก์หลังครองราชย์ไม่ถึงสองเดือนเพื่อสนับสนุนให้ จักรพรรดิรุ่ยจง พระราชอนุชาของพระองค์ อดีตจักรพรรดิที่ถูกลดพระยศเป็นชั้นเจ้าชาย ถูกเนรเทศออกต่างจังหวัด กักขังในพระตำหนัก หกปีต่อมาจักรพรรดิรุ่ยจงก็สละราชบัลลังก์ให้กับพระราชมารดาและอู่ไท่โฮ่วได้ประกาศพระองค์เป็นจักรพรรดินีนาถอย่างเป็นทางการ ในขณะที่จักรพรรดิรุ่ยจงได้รับสถาปนาให้เป็นรัชทายาท
ในปี ค.ศ. 698 ราชสำนักอยู่ท่ามกลางการต่อสู้แย่งชิงอำนาจอันขมขื่น ในความพยายามที่จะรักษาชื่อเสียงของพระนาง จักรพรรดินีอู่ได้ปลดปล่อยอดีตจักรพรรดิหลังจากถูกกักบริเวณมา 14 ปีและเรียกพระองค์กลับมาที่เมืองหลวงในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 698 พระองค์ได้รับตำแหน่งเป็นรัชทายาทในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 698 แทนที่พระราชอนุชาของพระองค์ เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 705 เกิดการรัฐประหารในวังปลดจักรพรรดินีอู่ จักรพรรดิจงจงและราชวงศ์ถังได้รับการฟื้นฟูในอีกสามวันต่อมา จักรพรรดิจงจงครองราชย์มาห้าปีแต่ทรงเป็นผู้ปกครองที่ค่อนข้างอ่อนแอและครอบงำได้ง่าย พระราชอำนาจที่แท้จริงอยู่ในพระหัตถ์ของจักรพรรดินีของพระองค์ จักรพรรดินีเหวย์ และคนรักของพระนาง อู่ ซานซือ (พระราชนัดดาของ จักรพรรดินี อู่ เจ๋อเทียน) และพระราชธิดาของพระองค์ หลี่ กั๋วเอ๋อ เจ้าหญิงอันเล่อ
ในปี ค.ศ. 710 จักรพรรดิจงจงเสด็จสวรรคต โดยกล่าวกันว่าถูกวางยาพิษโดยจักรพรรดินีเหวย์ ซึ่งต่อมาได้แต่งตั้ง หลี่ ชงเหมา พระราชโอรสของพระองค์เป็น จักรพรรดิถังชาง จักรพรรดินีเหวย์ ซึ่งล้มเหลวในการสถาปนาพระธิดาของพระนาง หลี่ กัวเอ๋อ เจ้าหญิงอันเล่อ เป็นรัชทายาทของจักรพรรดิจงจง คิดว่า หลี่ ชงเหมา หรือ จักรพรรดิถังชาง ประสูติจากจักรพรรดิจงจงและนางสนมและมีพระชนมายุเพียง 16 พรรษาจะง่ายต่อการควบคุมและปล่อยให้พระนางรักษาอำนาจของพระนาง อย่างไรก็ตาม แผนการนี้ล้มเหลว เมื่อ เจ้าหญิงไท่ผิง พระขนิษฐาของจักรพรรดิจงจง ทำการรัฐประหารในอีกสองสัปดาห์ต่อมากับพระนัดดาของพระองค์ หลี่ หลงจี (ต่อมาคือ จักรพรรดิถังเสฺวียนจง) พระราชโอรสของจักรพรรดิรุ่ยจงที่สละราชบัลลังก์ และโค่นล้มจักรพรรดินีเหวย์และจักรพรรดิหนุ่ม จักรพรรดิรุ่ยจง พระราชบิดาของ เจ้าชาย หลี่ หลงจี และพระเชษฐาของ เจ้าหญิงไท่ผิง ได้รับการฟื้นฟูเป็นจักรพรรดิ
จักรพรรดิถังรุ่ยจง
สมเด็จพระจักรพรรดิถังรุ่ยจง (, ค.ศ. 662-716) พระนามเดิมว่า หลี่ตั้น  ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 662 เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 5 แห่ง ราชวงศ์ถังของจีน เป็นโอรสพระองค์ที่ 8 ของ จักรพรรดิถังเกาจง และโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดินีองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิเกาจง จักรพรรดินี อู่ เจ๋อเทียน พระองค์เป็นหุ่นเชิดในช่วงรัชสมัยแรกของพระองค์เมื่อพระองค์ถูกควบคุมโดยพระราชมารดาของพระองค์(จักรพรรดินี อู่ เจ๋อเทียน)
ถังจงจง
ถังรุ่ยจง
จักรพรรดิถังเสฺวียนจง
จักรพรรดิถังเสฺวียนจง (, ค.ศ. 685–762) จักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ถัง เป็นโอรสในจักรพรรดิถังรุ่ยจง มีพระนามเดิมว่า หลี่หลงจี
ภายหลังรัชกาลของบูเช็กเทียน สภาพการเมืองภายในราชสำนักปั่นป่วนวุ่นวาย เนื่องจากถังจงจงอ่อนแอ อำนาจทั้งมวลตกอยู่ในมือของเหวยฮองเฮา（韦皇后）ที่คิดจะยิ่งใหญ่ได้เช่นเดียวกับบูเช็กเทียน เหวยฮองเฮาหาเหตุประหารรัชทายาท จากนั้นในปี 710 วางยาพิษสังหารถังจงจง โอรสองค์ที่สามของถังรุ่ยจง นามหลี่หลงจี（李隆基）ภายใต้การสนับสนุนขององค์หญิงไท่ผิง（太平公主）ชิงนำกำลังทหารบุกเข้าวังหลวงสังหารเหวยฮองเฮาและพวก ภายหลังเหตุการณ์องค์หญิงไท่ผิงหนุนถังรุ่ยจงขึ้นครองราชย์ แต่งตั้งหลี่หลงจีเป็นรัชทายาท แต่แล้วองค์หญิงไท่ผิงพยายามเข้ากุมอำนาจเบ็ดเสร็จ แต่เกิดขัดแย้งกับรัชทายาทหลี่หลงจี ปี 712 ถังรุ่ยจงสละราชย์ให้กับโอรส หลี่หลงจีเมื่อขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า ถังเสวียนจง （唐玄宗）
สิ่งแรกที่กระทำคือกวาดล้างขุมกำลังขององค์หญิงไท่ผิง นำพาสันติสุขกลับคืนมาอีกครั้ง ตลอด 32 ปีในรัชสมัย ทรงปฏิรูปการปกครองกวาดล้างขุนนางกังฉิน ทรงทำให้ฉางอานกลายเมืองศูนย์กลางของโลกในขณะนั้น ประชากรในเมืองฉางอานสูงกว่า1ล้านคน เป็นปลายทางของเส้นทางสายไหม และยังเป็นจุดหมายปลายทางของพวกพ่อค้าชาวตะวันตก ต้าถังในรัชสมัยของพระองค์เจริญรุ่งเรือง เต็มไปด้วยนักดนตรี นักประพันธ์ เจริญด้วยวรรณกรรม วรรณคดีมากมาย สังคมสงบสุข พระบารมีแผ่ขยายไปกว้างไกล ประวัติศาสตร์ยุคนี้ได้รับการขนานนามว่า "ปฐมศักราชแห่งความรุ่งโรจน์" นอกจากนี้ยังมีนักศึกษาต่างชาติพากันหลั่งไหลเข้ามาเรียนรู้ในแผ่นดินต้าถังตลอดไม่ขาดสาย ฉางอานเมืองหลวงของต้าถังในขณะนั้น กลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของโลกมีความเจริญในทุกๆด้าน
= แบบอย่างนักปกครองที่ดี =
หลังจากที่จักรพรรดิถังเสวียนจงทรงครองราชย์ได้ไม่นานพระองค์ตั้งพระทัยว่าจะนำพาต้าถังกลับไปสู่ความรุ่งโรจน์อีกครั้ง ดังเช่นสมัย จักรพรรดิถังไท่จง พระองค์ทรงทราบว่าหยางฉงเป็นผู้มากความสามารถ พระองค์จึงเชิญหยางฉงเข้ามารับราชการ กษัตริย์ถังเสวียนจงทรงไว้วางพระทัยในหยางฉงมาก มีครานึ่งหยางฉงถวายฎีกาเรื่องเลื่อนขั้นขุนางชั้นผู้น้อย หยางฉงถวายไปอยู่หลายครั้ง จักรพรรดิถังเสวียนจงก็ไม่ตอบสนอง พอขันทีถาม กษัตริย์ถังเสวียนจงจึงตอบ "ข้าตั้งหยางฉงเป็นอัครมหาเสนาบดี ก็หวังจะได้ใช้งาน เรื่องเล็กน้อยดั่งการเลื่อนขึ้นขุนนางเพียงเท่านี้เขาย่อมตัดสินใจเองได้ เหตุใดจึงต้องรายงานข้าด้วยเล่า"
เมื่อหยางฉงทราบความนี้ก็รู้สึกซาบซึ้งในพระทัยเป็นล้นพ้น และตั้งใจรับใช้กษัตริย์องค์นี้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ บ้านเมืองภายใต้การบริหารของขุนนางที่ดีอย่าง หยางฉง และจ่าวจิ่งหลิงที่รับใช้จักรพรรดิถังเสวียนจงก็เจริญเฟื่องฟูขึ้นเรื่อยๆตามลำดับ จนทำให้ราชวงศ์ถังก้าวเข้าสู่ยุครุ่งเรืองถึงขีดสุด
= ความหายนะเบื้องหลังความรุ่งเรือง =
แต่แล้วในปลายรัชสมัย เนื่องจากบ้านเมืองสงบสุขเป็นเวลานาน ถังเสวียนจงค่อยวางมือจากราชกิจ ปี 744 นับแต่รับตัวหยางอวี้หวนเป็นสนมกุ้ยเฟยไว้ข้างกาย ก็ลุ่มหลงกับการเสพสุขในบั้นปลาย ทอดทิ้งภารกิจบริหารราชการแผ่นดิน จนเป็นโอกาสให้เสนาบดีหลี่หลินฝู่（李林甫）เข้ากุมอำนาจ แสวงหาอำนาจส่วนตน คอยกีดกันขุนนางและนายทัพที่มีความดีความชอบ ริดรอนขุมกำลังจากส่วนกลางในที่ไม่ใช่พรรคพวกตน ขณะที่ให้การสนับสนุนแม่ทัพชายแดนที่มาจากกลุ่มชนเผ่าภายนอก เนื่องจากในช่วงเวลาดังกล่าวเกิดภาวะตึงเครียดตามแนวชายแดนกับทิเบต ทูเจี๋ยว์ เกาหลี และน่านเจ้าทางภาคใต้ กำลังทหารรับจ้างที่ต้องประจำอยู่ตามแนวพรมแดนมีจำนวนมากขึ้น แม่ทัพชายแดนจึงกุมอำนาจเด็ดขาดทางทหารไว้ได้ หลังจากหลี่หลินฝู่เสียชีวิต หยางกั๋วจง（杨国忠）ญาติผู้พี่ของสนมหยางกุ้ยเฟยได้ขึ้นเป็นเสนาบดีแทน แต่กลับเลวร้ายยิ่งกว่า ด้วยถืออำนาจบาตรใหญ่ ฉ้อราษฎร์บังหลวง การโกงกินของขุนนางทำให้ระบบการจัดสรรที่นาและการเกณฑ์ทหารล้มเหลว กำลังทหารอ่อนโทรมลง ช่วงเวลาดังกล่าว เกิดเหตุขัดแย้งจากการแย่งชิงอำนาจระหว่างหยางกั๋วจงเสนาบดีคนใหม่กับอันลู่ซัน（安禄山）แม่ทัพชายแดนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นเหตุให้อันลู่ซันหาเหตุยกกำลังบุกเข้านครฉางอัน ถังเสวียนจงและหยางกุ้ยเฟยหลบหนีลงใต้ ระหว่างทางบรรดานายทหารที่โกรธแค้นพากันจับตัวหยางกั๋วจงสังหารเสีย จากนั้นบีบบังคับให้ถังเซวียนจงประหารหยางกุ้ยเฟย จากนั้นเดินทัพต่อไปถึงแดนเสฉวน ขณะเดียวกัน รัชทายาทหลี่เฮิง（李亨）หลบหนีไปถึงหลิงอู่(ปัจจุบันอยู่ในมณฑลหนิงเซี่ย) ก็ได้รับการสนับสนุนให้ขึ้นครองราชย์ต่อมา พระนามว่า ถังซู่จง ฝ่ายกองกำลังกบฏเมื่อได้ชัย ก็เข้าปล้นชิงทรัพย์สินราษฎร ปี 757 เกิดการแตกแยกภายใน อันลู่ซันถูกชิ่งซี่ว์（庆绪）บุตรชายสังหาร ทัพถังได้โอกาสยกกำลังบุกยึดนครฉางอันและลั่วหยางกลับคืนมา แต่แล้วในปี758 สื่อซือหมิง（史思明）ขุนพลเก่าของอันลู่ซันก่อการอีกครั้ง ที่เมืองฟั่นหยาง(ปักกิ่ง) สังหารอันชิ่งซี่ว์ จากนั้นบุกยึดนครลั่วหยางได้อีกครั้ง ปี 761 ระหว่างยกกำลังบุกฉางอันถูกเฉาอี้（朝义） บุตรชายสังหารเช่นกัน เป็นเหตุให้กองกำลังระส่ำระสาย ทัพถังได้โอกาสร่วมกับกองกำลังของชนเผ่าหุยเหอ（回纥）ตีโต้กลับคืน เฉาอี้พ่ายแพ้ฆ่าตัวตาย เหตุวิกฤตจากกบฏอันลู่ซันและสื่อซือหมิง ตั้งแต่ปี 755 – 763 จึงกล่าวได้ว่าสงบราบคาบลง ความเสียหายร้ายแรงที่เกิดจากการกบฏครั้งนี้ เป็นเหตุให้ยุคทองของราชวงศ์ถังดับวูบลง อย่างไม่อาจฟื้นคืนกลับคืนมาเช่นเมื่อครั้งก่อนเก่าได้อีก
จักรพรรดิถังเสฺวียนจงสวรรคตลงในปี ค.ศ. 762 (พ.ศ. 1305) ขณะพระชนม์ได้ 77 พรรษา
จักรพรรดิถังซู่จง
สมเด็จพระจักรพรรดิซู่จง (, ค.ศ. 711-762) จักรพรรดิองค์ที่ 9 แห่งราชวงศ์ถัง มีพระนามเดิมว่าองค์ชายหลี่เฮิง (李亨) ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 711 (พ.ศ. 1254)
จักรพรรดิถังซู่จง ขึ้นครองราชย์แทนจักรพรรดิถังเสวียนจง พระราชบิดาที่ถูกเหล่านายทหารและขุนนางข้าราชการโค่นราชบัลลังก์ ในรัชกาลนี้มีกบฏอันลู่ซัน และขันทีคนสำคัญคือหลี่ ฝู่กั๋ว งานราชกิจต่าง ๆ ต้องผ่านหลี่ ฝู่กั๋ว
ในปี ค.ศ. 762 (พ.ศ. 1305) หลี่ ฝู่กั๋วได้ปลงพระชนม์ฮองเฮาจางของถังซู่จง หลังจากนั้นได้ไม่นานถังซู่จงก็สวรรคตลงขณะพระชนม์ได้ 51 พรรษา หลังจากครองราชย์ได้ 18 ปี หลี่ ฝู่กั๋วได้ยกองค์รัชทายาทหลี่อวี่ขึ้นทรงราชย์เป็นจักรพรรดิถังไต้จง
จักรพรรดิถังไต้จง
สมเด็จพระจักรพรรดิถังไต้จง (, ค.ศ. 762-779, พ.ศ. 1305-1322) จักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ถัง มีพระนามเดิมว่าองค์รัชทายาทหลี่อวี่ (李豫) ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 726 (พ.ศ. 1269) จักรพรรดิถังไต้จงเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิถังซู่จง ทรงขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 762 (พ.ศ. 1305) เป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอและไร้อำนาจ เพราะอำนาจทั้งหมดอยู่ในกำมือของขันทีหลี่ฝู่กั่ว จักรพรรดิถังไต้จงสวรรคตลงในปี ค.ศ. 779 (พ.ศ. 1322) ครองราชย์ได้ 17 ปี ขณะพระชนม์ได้ 53 พรรษา
จักรพรรดิถังซีจง
สมเด็จพระจักรพรรดิถังซีจง (, ค.ศ. 873-887, พ.ศ. 1416-1430) เป็นจักรพรรดิของ ราชวงศ์ถัง ของจีน. พระองค์ครองสิริราชสมบัติระหว่าง พ.ศ. 1416 ถึง 1430. พระองค์เป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิถังยี่จง และเป็นพระเชษฐาของ จักรพรรดิถังเจาจง. รัชสมัยของพระองค์ถูกรุกรานโดยกบฏชาวนาที่นำโดย หวัง เซี่ยนจื่อ และ หวง เฉา, และในที่สุดทั้งสองก็พ่ายแพ้, เมื่อสิ้นสุดรัชสมัยของจักรพรรดิซีจง, ราชวงศ์ถังแทบแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ปกครองโดยขุนศึกแต่ละคนยากที่จะฟื้นฟูกลับมา, กระทั่งล่มสลายในปี พ.ศ. 1450.
องค์ชายหลี่หยันประสูติเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน, พ.ศ. 1405, ที่พระราชวังตะวันออกใน ฉางอัน ราชธานีของราชวงศ์ถัง, ฐานะพระราชโอรสองค์ที่ 5 ของ จักรพรรดิถังยี่จง. พระราชมารดาของพระองค์เป็นนางสนมของจักรพรรดิยี่จง พระสนมหวัง, ผู้มียศกุ้ยเฟย, ซึ่งเป็นยศสูงสุดของบรรดานางสนม. ในปี พ.ศ. 1408 องค์ชายหลี่หยันได้รับการสถาปนาเป็น Prince of Pu; ในเวลาเดียวกัน, พระเชษฐาของพระองค์ หลี่คัน (李侃) ได้รับการสถาปนาเป็น Prince of Ying. พระสนมหวังถึงแก่กรรมในปีถัดมา, ในปี พ.ศ. 1409.
จู เวิน
จักรพรรดิไท่จู่แห่งโฮ่วเหลียง (後梁太祖; 852–912) ชื่อตัวว่า จู เฉฺวียนจง (朱全忠) ชื่อเมื่อเกิดว่า จู เวิน (朱溫) ชื่อรองว่า จูสาม (朱三) และชื่ออื่นว่า จู หฺวั่ง (朱晃) เป็นขุนศึกจีนในราชวงศ์ถังซึ่งโค่นราชวงศ์ถังในปี 907 ตั้งราชวงศ์เหลียงยุคหลัง แล้วขึ้นเป็นกษัตริย์องค์แรก เป็นอันเริ่มสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร
จู เวิน สามารถยึดครองจีนภาคกลางไว้ได้เกือบทั้งหมด และพยายามรวมแผ่นดินภาคเหนือ แผ่นดินส่วนที่เหลือจึงอยู่ในความครอบครองของอีกสี่ราชวงศ์ที่ตั้งขึ้นในโอกาสเดียวกัน จู เวิน ถูกจู โหย่วกุย (朱友珪) ลูกชาย ฆ่าทิ้งในปี 912 เพื่อชิงบัลลังก์ จู โหย่วกุย ก็ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
จักรพรรดิถังเจาจง
สมเด็จพระจักรพรรดิถังเจาจง (, ค.ศ. 888-904, พ.ศ. 1431-1447) ทรงครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิถังซีจง
ตลอดรัชกาลของจักรพรรดิถังเจาจง อำนาจอยู่ในกำมือของจูเหวียนจง หรือจูเวิน ในปีที่ 15 ของรัชกาล ทั้งพระองค์และเสนาบดีชุยยิ่นขอกำลังจากจูเฉวียนจง ให้ปราบปรามขันที เมื่อปราบปรามกวาดล้างขันทีได้แล้วทำให้สิ้นสุดยุคขันทีครองเมือง แต่ในปีต่อมาถังเจาจงถูกสังหารโดยจูเฉวียนจง พร้อมกับเสนาบดีชุยยิ่น จูเฉวียนจงได้ตั้งโอรสชันษา 13 พรรษาของถังเจาจงขึ้นเป็นจักรพรรดิถังไอตี้
จักรพรรดิถังไอ
สมเด็จพระจักรพรรดิถังไอตี้ (, ค.ศ. 904-907, พ.ศ. 1447-1450) เป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายของ ราชวงศ์ถัง ของจีน พระองค์ครองราชย์เป็นจักรพรรดิหุ่นเชิด จากปี ค.ศ. 904 ถึงปี ค.ศ. 907 จักรพรรดิถังไอเป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิถังเจาจง พระองค์ถูกปลงพระชนม์โดย จู เวิน
หวัง หมั่ง
จักรพรรดิซินเกาจู่ พระนามเดิม หวัง หมั่ง หรือ อองมัง (王莽) ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เป็นจักรพรรดิองค์แรกและองค์เดียวแห่งราชวงศ์ซิน เป็นพระญาติทางฝ่ายไทเฮาของจักรพรรดิฮั่นเฉิง
ในรัชกาลจักรพรรดิฮั่นเฉิงนี้ ตระกูลหวังมีอำนาจอย่างมาก เมื่อหวังหมั่งเห็นราชวงศ์ฮั่นเริ่มอ่อนแอลงก็พยายามจะยึดอำนาจ แต่ล้มเหลวเพราะจักรพรรดิฮั่นเฉิงสวรรคตเสียก่อน จักรพรรดิฮั่นผิงจึงขึ้นครองราชย์แทน แต่บ้านเมืองก็ยิ่งอ่อนแอลงกว่าเก่า และอำนาจของสกุลหวังยิ่งมีมากขึ้น เมื่อจักรพรรดิฮั่นผิงสวรรคตลงในปี ค.ศ. 8 (พ.ศ. 551) หยูจื่ออิงพระญาติชันษา 1 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์ ต่อมาหวังหมั่งเห็นเป็นโอกาสจึงปลดหยูจื่ออิงออกจากราชสมบัติ ทำให้ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกล่มสลายลง
หวังหมั่งจึงสถาปนาตนเองขึ้นเป็น จักรพรรดิซินเกาจู่ จักรพรรดิองค์แรกและองค์เดียวแห่งราชวงศ์ซิน ในรัชกาลนี้ทรงปกครองอย่างเหี้ยมโหด เมื่อสวรรคตลงในปีค.ศ. 24 (พ.ศ. 567) ราชวงศ์ซินก็ล่มสลายลง บ้านเมืองก็เกิดกลียุค หลิวซิ่วราชนิกูลในราชวงศ์ฮั่น รบได้ชัยชนะ และสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิฮั่นกวังอู่ จักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
หรูจึอิง
หรูจึอิง (; ค.ศ. 5 – ค.ศ. 25) แปลว่า ราชกุมารอิง (Infant Ying) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนองค์สุดท้ายในราชวงศ์ฮั่นตะวันตก อยู่ในสมบัติตั้งแต่ ค.ศ. 6 ถึง ค.ศ. 9
เมื่อพระเจ้าฮั่นไอและฮั่นผิงสวรรคตโดยไร้ทายาท หวัง หมั่ง ข้าราชการผู้ใหญ่ จึงเลือกองค์ชายอิง เจ้านายอายุน้อยที่สุด ขึ้นสู่บัลลังก์ เพื่อที่ตนจะได้สำเร็จราชการต่อไป แต่ไม่ช้า หวัง หมั่ง ก็ถอดองค์ชายอิงจากสมบัติ แล้วประกาศตนเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์ใหม่ พร้อมล้มราชวงศ์ฮั่น แล้วตั้งราชวงศ์ซินขึ้นแทน หวัง หมั่ง จับองค์ชายอิงขังไว้จนกระทั่งราชวงศ์ซินถูกโค่นไปใน ค.ศ. 23 อันเป็นระยะเวลาที่องค์ชายอิงโตแล้ว องค์ชายจึงอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ และไม่มีความรู้ใด ๆ กลุ่มผู้ต้านราชวงศ์ซินอ้างว่า ก่อการเพื่อคืนบัลลังก์ให้แก่องค์ชายอิง แต่พอการสำเร็จแล้ว ก็จับองค์ชายฆ่าทิ้ง จึงมักถือกันว่า องค์ชายอิงเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ตกเป็นเหยื่อแห่งการแย่งชิงอำนาจ
องค์ชายอิงยังไม่ได้ราชาภิเษก แต่มักเรียกกันว่า พระเจ้าหรูจึ (Emperor Ruzi) คำว่า "หรูจึ" ที่แปลว่า ราชกุมาร นั้น หวัง หมั่ง เฉลิมให้เมื่อคราวยกองค์ชายขึ้นสืบบัลลังก์
ยุทธการที่เขาเตงกุนสัน
ศึกเขาเตงกุนสัน เป็นสงครามที่เกิดเมื่อช่วงประมาณ ค.ศ. 219 (พ.ศ. 762) เป็นสงครามระหว่าง วุยก๊ก ของ โจโฉ ที่นำทัพโดย แฮหัวเอี๋ยน และ จ๊กก๊ก ของ พระเจ้าเล่าปี่ ที่นำทัพโดย จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง) และผลของสงครามครั้งนี้วุยก๊กก็ต้องสูญเสียแฮหัวเอี๋ยนที่ถูกฆ่าโดย ฮองตง ชัยชนะของศึกเขาเตงกุนสันของฝ่ายเล่าปี่ ทำให้ยึดเมืองฮันต๋งและตั้งตนเป็นอ๋องได้สำเร็จ
แม่ทัพในสงครามครั้งนี้.
ฝ่ายวุยก๊ก:
ฝ่ายจ๊กก๊ก:
ศึกโจรโพกผ้าเหลือง
รีการ์ดู การ์วัลยู
รีการ์ดู อัลแบร์ตู ซิลไวรา ดี การ์วัลยู  เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมให้กับออแล็งปิกเดอมาร์แซย์​ ในลีกเอิง
รีการ์ดู การ์วัลยู เกิดวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1978 มีส่วนสูงประมาณ 181 เซนติเมตร น้ำหนัก 78 กิโลกรัม
เริ่มต้นการค้าแข้งกับทีมสโมสรแลซา ก่อนจะเป็นนักเตะดาวรุ่งในการย้ายมาอยู่กับสโมสรโปร์ตู แต่ก็ยังไม่สามารถยึดตำแหน่งตัวจริงได้ จึงย้ายไปสะสมประสบการณ์กับทีมวีตอเรียดีซีตูบัลและอัลแวร์กาในแบบยืมตัว
1997/2004 เอฟซี ปอร์โต (ยืมตัวไปเล่นที่ เลกา ปี 1997-1998, วิคตอเรีย เซตูบัล ปี 1999-2000 และ อัลเวอร์กา ปี 2000-2001)
ถึงแม้ยังเป็นดาวรุ่ง ก็ยังมีโอกาสได้ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ถึง 9 นัด
ด้วยการเข้ามาคุมทีมของโชเซ มูรีนโย และประสบการณ์ที่มากขึ้น การ์วัลยูมีโอกาสได้ลงเล่นในลีกโปรตุเกส 10 นัดทำได้ 1 ประตู และลงสนามในเกมยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 5 นัด
โอกาสก็มาถึงเมื่อชอร์ชี กอชตา ถูกชาร์ลตันแอทเลติกยืมตัว และเขาก็ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขาโชว์ฟอร์มได้อย่างยอดเยี่ยม ด้วยความสามารถในการยืนตำแหน่งปราการหลังตัวกลาง และด้วยทักษะการเล่นบอลได้ทั้งสองเท้า การใช้ศีรษะ และในการอ่านเกมอย่างแม่นยำ ฤดูกาลนี้จึงเป็นฤดูกาลหนึ่งที่สุดยอด เพราะการ์วัลยูได้แชมป์ยูฟ่าแชมเปี้ยนลีกกับโปร์ตู ซึ่งเขาได้ลงเล่นทุกนัดในเกมยูฟ่าแชมเปี้ยนลีก และทำได้ 1 ประตู
การ์วัลยูติดทีมชาติโปรตุเกส เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004 โดยโปรตุเกสเป็นเจ้าภาพ เขาได้ลงสนามแทนฟอร์นานโด คูโต ที่ทำพลาดในเกมนัดเปิดสนามพ่ายแพ้ต่อกรีซ และก็ไม่ทำให้ผิดหวังด้วยการช่วยทีมโปรตุเกส เข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ และยังได้รับเลือกติดทีม Uefa's All-Star อีกด้วย
ฤดูกาลนี้การ์วัลยูได้ตกลงย้ายจากโปร์ตูมาอยู่เชลซีด้วยค่าตัว 19.85 ล้านปอนด์ จากการดึงตัวของโชเซ มูรีนโย ผู้จัดการทีมเชลซีคนใหม่ เจ้านายเก่า ที่คว้าแชมป์ลีกโปรตุเกสและแชมป์ยูฟ่ามาด้วยกัน ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้ทีมผิดหวัง เขาพาทีมขึ้นคว้าแชมป์ลีกสูงสุดของอังกฤษและทะลุไปถึงรอบ 4 ทีมสุดท้ายของแชมเปียนลีก แต่ก็พ่ายกับลิเวอร์พูลซึ่งเป็นแชมป์ของแชมเปี้ยนลีกในเวลาต่อมาไปด้วยประตูคาใจของแฟนเชลซีทั่วโลก นอกจากนี้ยังพาทีมได้แชมป์ลีกคัพอีกด้วย โดยในฤดูกาลนี้เขาลงเล่นทั้งสิ้นในลีก 22 (3) นัด ทำได้ 1 ประตู เอฟเอคัพ 4 นัด ลีกคัพ 3 นัด และในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 10 นัด
2005/2006 เขายังโชว์ฟอร์มได้ดีอย่างสม่ำเสมอ พาเชลซีได้แชมป์พรีเมียร์ลีกอีกสมัย ด้วยการลงเล่นในลีก 22 (นัด) ทำได้ 1 ประตู
2007/2008 ในฤดูกาลนี้ ลงเล่นในลีก 21 นัด ยิงได้ 1 ประตู ในยูโร 2008 เป็นปีที่ไม่น่าจดจำเหมือน 4 ปีก่อน จากการตกรอบ 8 ทีมสุดท้ายที่แพ้ต่อเยอรมนี
2008/2009 เขาโชคร้ายที่บาดเจ็บรบกวนบ่อย
2010/2013 ได้ค้าแข้งให้กับ real madrid
2014/2017 ได้ย้ายไปค้าแข้ง อาแอ็ส มอนาโก
2017 ได้ย้ายไปค้าแข้ง เซี่ยงไฮ้ เอสไอพีจี
2019–ปัจจุบัน เป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีม ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์​ ในลีกเอิง
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง  เป็นพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยาแห่งหนึ่ง โดยเน้นที่การจัดแสดงเรื่องราวของซากดึกดำบรรพ์ สังกัดกรมทรัพยากรธรณี กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ตั้งอยู่บนพื้นที่สาธารณประโยชน์โคกสนามบินเนื้อที่ 100 ไร่ ในเขตพื้นที่ตำบลในเมือง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น ก่อสร้างด้วยเงินงบประมาณจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย และอยู่ในความกำกับดูแลของกรมทรัพยากรธรณี เริ่มเปิดให้บริการนักท่องเที่ยวตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ระหว่างเวลา 09.00 - 10.00 น. โดยปิดบริการทุกวันจันทร์ ยกเว้นวันจันทร์ที่ตรงกับวันหยุดนักขัตฤกษ์จะเปิดให้บริการตามปกติ
การค้นพบไดโนเสาร์เป็นครั้งแรกของไทย.
สืบเนื่องจากในปี พ.ศ. 2513 หน่วยสำรวจธรณีวิทยาจากสหรัฐอเมริกา ได้เข้าไปสำรวจแหล่งแร่ในพื้นที่เทือกเขาภูเวียง จังหวัดขอนแก่น และได้พบแร่ยูเรเนียมชนิดคอฟฟินไนต์เกิดร่วมกับแร่ทองแดงชนิดอะซูไรต์และมาลาไคต์ ทำให้ต่อมาองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศด้านพลังงานปรมาณูเข้าไปสำรวจเพิ่มเติมด้วย ระหว่างปี พ.ศ. 2518 ตลอดจน 2523 กรมทรัพยากรธรณีได้เข้าไปทำการเจาะสำรวจในรายละเอียด ในปี พ.ศ. 2519 นายสุธรรม แย้มนิยม นักธรณีวิทยา ได้ค้นพบซากดึกดำบรรพ์เศษกระดูกไดโนเสาร์บริเวณพื้นลำห้วยประตูตีหมา และต่อมาวินิจฉัยได้ว่าเป็นเศษส่วนปลายของกระดูกขาหลังท่อนบนด้านซ้ายของไดโนเสาร์ซอริสเชียในกลุ่มซอโรพอด (ไดโนเสาร์กินพืชขนาดใหญ่มี 4 ขา คอยาว หางยาว) โดยถือได้ว่าเป็นการค้นพบหลักฐานไดโนเสาร์เป็นครั้งแรกของไทยที่นำไปสู่การสำรวจและวิจัยอย่างจริงจังจนถึงปัจจุบัน
การสำรวจและวิจัย.
นับจากการค้นพบกระดูกไดโนเสาร์เป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2519 กรมทรัพยากรธรณี โดยโครงการความร่วมมือด้านบรรพชีวินวิทยา ไทย-ฝรั่งเศส ได้ทำการสำรวจไดโนเสาร์บนเทือกเขาภูเวียงอย่างต่อเนื่อง มีการค้นพบกระดูก ฟัน และรอยตีนไดโนเสาร์จำนวนมาก โดยส่วนใหญ่พบอยู่ในหินทรายหมวดหินเสาขัวยุคครีเทเชียสตอนต้น (ประมาณ 130 ล้านปีมาแล้ว) มีทั้งไดโนเสาร์ซอโรพอดและเทอร์โรพอด หลากหลายสายพันธุ์ และมีขนาดตั้งแต่ตัวเท่าแม่ไก่ ไปจนถึงมีลำตัวยาวจากหัวจรดหางมากกว่า 15 เมตร นับเป็นการค้นพบที่สำคัญ ทำให้คนไทยมีความตื่นตัวเดินทางไปเยี่ยมชมแหล่งไดโนเสาร์ที่เทือกเขาภูเวียงอย่างต่อเนื่อง และรวมถึงการเสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรหลุมขุดค้นที่ 2 ของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2532 และได้เสด็จพระราชดำเนินพาคณะกรรมการรางวัลนานาชาติสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล มูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล ในพระบรมราชูปถัมภ์ ทอดพระเนตรพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2551
การพัฒนาแหล่งไดโนเสาร์ภูเวียง.
นับตั้งแต่ที่มีการประกาศก่อตั้งอุทยานแห่งชาติภูเวียง ในปี พ.ศ. 2534 นั้น จังหวัดขอนแก่น อำเภอภูเวียง การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย กรมทรัพยากรธรณี และหน่วยงานของรัฐหลายภาคส่วน ได้เล็งเห็นความสำคัญของแหล่งขุดค้นไดโนเสาร์ในอุทยานแห่งชาติภูเวียง การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้จัดสรรงบประมาณในการพัฒนาหลุมขุดค้นไดโนเสาร์ทั้งหมด 4 หลุม ประกอบด้วย หลุมที่ 1 หลุมที่ 2 หลุมที่ 3 และหลุมที่ 9 โดยการสร้างอาคารคลุมหลุมเพื่อป้องกันความเสียหายที่จะเกิดกับกระดูกไดโนเสาร์ และยังก่อสร้างทางเดินเท้าเชื่อมต่อระหว่างหลุม ซึ่งนอกจากจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางธรณีวิทยาแล้ว ยังเป็นแหล่งเดินชมธรรมชาติในพื้นที่อุทยานแห่งชาติภูเวียงอีกด้วย อ่านข้อมูลเพิ่มเติมที่ แหล่งขุดค้นไดโนเสาร์ในอุทยานแห่งชาติภูเวียง
กำเนิดพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง.
การค้นพบแหล่งไดโนเสาร์บนเทือกเขาภูเวียง ถือเป็นการค้นพบที่สร้างชื่อเสียงให้กับเทือกเขาภูเวียงเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งไดโนเสาร์ซอโรพอดสกุลและชนิดใหม่จากภูเวียงที่ชื่อว่า ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรนี ที่ใช่ชื่อภูเวียงเป็นชื่อสกุล และใช้นามาภิไธยของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เป็นชื่อชนิดนั้น ยิ่งทำให้ผู้คนทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศกล่าวขวัญกันอย่างกว้างขวาง ทำให้หน่วยงานภาครัฐหลายหน่วยงานมีความเห็นว่าสมควรก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียงขึ้น และได้เลือกพื้นที่สาธารณประโยชน์โคกสนามบินเนื้อที่ 100 ไร่เป็นสถานที่ก่อสร้าง โดยการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้จัดสรรงบประมาณในการก่อสร้างในส่วนอาคารพิพิธภัณฑ์ทั้งด้วยเนื้อที่ใช้สอย 5,500 ตารางเมตร กรมทรัพยากรธรณีได้รับมอบหมายให้เป็นผู้กำกับดูแล โดยได้ทำการจัดนิทรรศการถาวร และเปิดให้บริการนักท่องเที่ยวในปี พ.ศ. 2544
องค์ประกอบของพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูเวียง.