pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เกิดใหม่กลายเป็นหมา  เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับชีวิตสุนัขพันธ์ โกลเดินริทรีฟเวอร์ ซึ่งเดิมเป็นวิญญาณของนักธุรกิจที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต และความทรงจำในอดีตค่อนข้างเลอะเลือน ครั้นระลึกได้ว่าครอบครัวเดิมของตนเองตกอยู่ในอันตรายจึงพยายามหาทางกลับไปช่วยครอบครัว
เอิร์ท (แก้ความกำกวม)
พระราชธรรมนิเทศ (แก้ความกำกวม)
เอิร์ธ
เปรมินท์ วงศ์เบี้ยสัจจ์ (มิ้นท์) เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2527 เป็นนักร้องสมาชิกวง B-MIX สังกัดค่าย อาร์เอส นอกจากงานเพลงแล้วยังมีงานโฆษณา ถ่ายแบบ และงานแสดงด้วย
หยินหยาง
หยิน-หยาง
ซูเปอร์ โคปป้า อิตาเลีย
วิทยาลัยอาชีวศึกษาอาชีวศิลป์
วิทยาลัยอาชีวศึกษาอาชีวศิลป์  เดิมชื่อโรงเรียนอาชีวศิลปศึกษา เป็นโรงเรียนศิลปะเอกชนแห่งแรกของประเทศไทย ก่อตั้งปีพ.ศ. 2504 ตามใบอนุญาตเลขที่ 70 ฝ 2504 ของกรมสามัญศึกษา
โรงเรียนอาชีวศิลปศึกษา ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2504 ตามใบอนุญาตเลขที่ 70/2504 ของกรมวิสามัญศึกษา ตั้งเลขที่ 268/1 ถนนสามเสน เขตดุสิต กรุงเทพฯมหานคร
ต่อมาในปีพุทธศักราช 2504 ได้ย้ายไปตั้งที่บ้านเลขที่ 268 ถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ซึ่งแต่เดิมเป็นบ้านของหลวงศักดิ์นายเวร และใช้สถานที่นี้มาจนกระทั่งปัจจุบัน โดยใช้ชื่ออาคารหลวงศักดิ์นายเวร เพื่อให้เป็นเกียรติแก่เจ้าของเดิม
ต่อมาในปีพุทธศักราช 2531 ได้เปลี่ยนผู้รับใบอนุญาตมาเป็น นางวิภาพรรณ ชูทรัพย์ สืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน ท่านเป็นผู้ร่วมก่อตั้งโรงเรียนตั้งตรงจิตรพณิชยการ โรงเรียนวิมลพณิชยการ โรงเรียนเทคนิควิมลบริหารธุรกิจ และโรงเรียนภูเก็ตเทคโนโลยี เปิดสอนประเภทวิชาพณิชยกรรม เป็นโรงเรียนในเครือตั้งตรงจิตรพณิชยการ รวม 5 แห่ง และด้วยความมานะพยายาม และความตั้งใจของ นางวิภาพรรณ ชูทรัพย์ ที่ต้องการเห็นความสำเร็จของกุลบุตร- กุลธิดา ของชาติทั้งด้านพาณิชยกรรม และด้านศิลปะ จึงได้พัฒนาและปรับปรุงโรงเรียนอาชีวศิลปศึกษาให้ดียิ่งขึ้น โดยการนำเทคโนโลยีตลอดจนสิ่งอำนวยประโยชน์ต่างๆ เพื่อสนองความต้องการทางด้านตลาดแรงงาน
เปิดการศึกษา เป็น 2 ระดับ คือ ปวช. และ ปวส. โดยใช้หลักสูตรของกรมอาชีวศึกษา ในสาขาวิชาการออกแบบตกแต่ง สาขาวิชาออกแบบนิเทศศิลป์ สาขาวิชาออกแบบผลิตภัณฑ์ และสาขาวิชาสถาปัตยกรรม
รูตันโวเยเจอร์
รูตันโวเยเจอร์  เป็นเครื่องบินลำแรกของโลกที่บินรอบโลกโดยไม่ได้ลงจอด และไม่ได้มีการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ มีนักบิน 2 คน คือ Dick Rutan และ Jeana Yeager (ผู้หญิง ที่ไม่ได้เป็นญาติกับชักเยเกอร์ ผู้ที่บินเร็วเหนือเสียงคนแรกของโลก) ขึ้นบินจากฐานทัพอากาศเอ็ดเวิดส์ (Edwards Air Force Base) โดยใช้ทางวิ่งยาว 15,000 ฟุต (4,600 ม.) ในทะเลทราย Mojave เมื่อวันที่ 14 ธค. 1986. ใช้เวลาบิน ทั้งหมด 9 วัน 3 นาที 44 วินาที มุ่งหน้าบินไปทางตะวันตกได้ระยะทาง 26,366 ไมล์ (42,432 กม. หรือ FAI accredited distance เท่ากับ 40,212 กม) ที่ระดับความสูงเฉลี่ย 11,000ฟุต (3.4 กม). เป็นการทำลายสถิติของเครื่องบินแบบโบอิง B-52 ของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา
เครื่องบินออกบินเมื่อเวลา 8.01 น. ตามเวลาท้องถิ่น เนื่องจากในปีกบรรทุกน้ำมันเชื้อเพลิงมาก ทำให้ปลายปีกครูดไปกับพื้นทางวิ่ง จนทำให้ส่วนปลายปีกที่เรียกว่า winglet ทั้ง 2 ข้างหลุดออกไป และใช้ทางวิ่งถึง 14,200 ฟุต (2.7 ไมล์) (4.3 กม) จึงมีความเร็วพอที่จะยกตัวขึ้น ระหว่างบินนักบินทั้ง 2 ทำงานกันคนละ 3 ชม. ระหว่างการบินมีพายุไต้ฝุ่่น Marge และประเทศลิเบียปฏิเสธการบินเข้าน่านฟ้า ทำให้ต้องใช้เชื้อเพลิงบินอ้อม และเมื่อเข้าไกล้แคลิฟอร์เนีย ที่จะร่อนลงจอด ปั๊มป์เชื้อเพลิง 1 ตัวหยุดทำงาน แต่อาศัยปั๊มป์จากอีกข้างหนึ่งมาช่วยได้ สุดท้าย เครื่องบินร่อนลงจอดอย่างปลอดภัย เมื่อ เวลา 8.06 น. ที่สนามบินแห่งเดิม ทำความเร็วเฉลี่ยได้ 116 ไมล์/ ชม. (187 กม / ชม.)
ลำตัวเครื่องบิน ทำมาจาก fiberglass, carbon fiberและ Kevlar น้ำหนักเปล่าๆ หนัก 939ปอนด์ (426 กก) แต่ น้ำหนัก ก่อน ขึ้นบินรอบโลก คือ 9,694.5 ปอนด์ (4,397 กก).
ภาษาอาลัก
ภาษาอาลัก (Alak) มีผู้พูดทั้งหมด 4,000 คน (พ.ศ. 2543) พบทางภาคใต้ของลาวในแขวงสาละวันและแขวงเซกอง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขา มอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก ใกล้เคียงกับภาษาบะห์นัร ภาษาตำปวน ภาษาละมาม
ภาษาบอ
ภาษาบอ (Bo ISO 639-3: ) มีผู้พูดในลาว 2,950 คน (พ.ศ. 2543) ทางภาคกลางในแขวงคำม่วน บอลิคำไซ ตามแนวแม่น้ำโขง จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขาเหวียต-เหมื่อง สาขาย่อยเหมื่อง
ตำนานพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร
พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร หรือ พระแก้วมรกต เป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของชาวไทย ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม (หรือ วัดพระแก้ว) ในพระบรมมหาราชวัง กรุงเทพมหานคร ประวัติความเป็นมาของพระแก้วมรกตนี้ได้มีกล่าวไว้ในตำนานซึ่งมีรายละเอียดดังนี้
สถาปนาพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต.
ตำนานพระแก้วมรกตเดิมระบุว่าสร้างพ.ศ.500 สร้างโดยเทวดาในประเทศอินเดีย แต่ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ทรงพระราชนิพนว่า สร้างโดยช่างโยนก ไม่ใช่สร้างในอินเดีย ที่น่าเชื่อถือจริงๆ คือประวัติตั้งแต่เชียงรายเป็นต้นไป ก่อนหน้านี้เป็นเรื่องแต่งทั้งสิ้น ดังนี้
ตามตำนานพระแก้วมรกต ในบันทึกแนบท้ายพระราชพงศาวดารเหนือ ระบุไว้ว่า พระแก้วมรกตสร้างขึ้นในปี พุทธศักราช 500 โดยพระนาคเสนเถระ วัดอโศการาม กรุงปาฏลีบุตร ในแผ่นดินพระเจ้ามิลินท์ (เมนันเดอร์) โดยเริ่มแรก เริ่มจากพระนาคเสนเถระได้ปวารณา จะสร้างพระพุทธรูปให้สืบต่อพระพุทธศาสนาจรด 5000 พระพุทธศักราช จึงได้เป็นกังวลว่าจะหาวัสดุใดมาสร้างพระพุทธรูปนี้ ด้วยปริวิตกว่า หากใช้ไม้ ก็จะไม่อยู่ถึง 5000 พระชันษา หากใช้เหล็ก ก็อาจจะถูกนำไปหลอมละลายเมื่อคราวจะมีผู้ทำลาย หากจะใช้หินศิลาธรรมดา ก็จะดูเป็นพระพุทธรูปสามัญทั่วไป จึงได้ตกลงปลงใจเลือกใช้แก้วมณีมาจำหลักพระพุทธรูป เพียงแต่ยังกังวลว่าจะใช้แก้วมณีชนิดใด
การนั้น สมเด็จพระอมรินทราธิราช พร้อมกับพระวิสสุกรรมเทพบุตร ได้จำแลงกายเป็นมานพธรรมดา ไปกราบนมัสการพระคุณเจ้าว่า ตนทั้งสองเป็นพ่อค้าเดินทางมาหลายที่ ได้ไปพบแก้วรัตนโสภณมณีโชติ อันมีรัตตนายกดิลกเฉลิม 3000 ดวง สีแดงสุกใส ที่เขาวิบุลบรรพต (เวฬุบรรพต) ณ ดินแดนห่างไกลโพ้น คิดว่าเป็นแก้วที่เหมาะสมควร แก่การนำมาจำหลักพระพุทธรูปให้สืบพระพุทธศาสนาจรด 5000 พระพุทธศักราช ว่าแล้วดังนั้น เมื่อถึงเขาวิบุลบรรพต สมเด็จพระอมรินทราธิราช จึงโปรดให้พระวิสสุกรรมเทพบุตร เข้าไปนำแก้วรัตนโสภณมณีโชติมา แต่พระวิสสุกรรมทรงกราบทูลว่า ยักษ์ผู้เฝ้าแก้วนั้นมิยอมมอบให้ สมเด็จพระอมรินทราธิราชจึงเสด็จด้วยพระองค์เอง พวกยักษ์ก็ยังกราบทูลไม่ถวายแก้วรัตนโสภณมณีโชติเช่นเดิม โดยทูลเหตุผลประกอบว่า แก้วนี้เป็นแก้วคู่บุญบารมีพระบรมศุลีจอมไกรลาส เป็นแก้วชั้นมหาจักรพรรดิ มิสามารถถวายให้ได้จริง สมเด็จพระอมรินทราธิราชจึงตรัสตอบว่า จะทรงนำไปจำหลักพระพุทธรูปให้สืบทอดพระพุทธศาสนาตลอดล่วง 5000 พระชันษา เหล่ายักษ์จึงประชุมกันและลงความเห็น มอบแก้วโลกาทิพยรัตตนายก อันมีรัตนายกดิลกเฉลิม 1000 ดวง สีเขียวทึบ (หยกอ่อน) ให้ไปแทน
เมื่อถึงวัดอโศการาม จึงทรงมอบให้พระนาคเสน และพระวิษุกรรมจึงทรงจำหลักพระพุทธรูปองค์นี้ถวายดังพระประสงค์ เมื่อจำหลักเสร็จเรียบร้อยเป็นพระพุทธรูปที่มีพุทธลักษณะงดงาม ตามประสงค์ของพระนาคเสนเถระแล้ว พระนาคเสนจึงบอกบุญไปยังอุบาสก อุบาสิกา สร้างมหาวิหารใกล้กับอโศการาม แล้วอัญเชิญพระแก้วมรกตขึ้นประดิษฐานไว้เหนือแท่นรัตนบัลลังก์ และปฐมฐาปนาถวายพระนามว่า พระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต
นอกจากนี้ในตำนานยังระบุด้วยว่าขณะที่ประดิษฐานอยู่นั้น พ่อค้าวานิช และพระมหาราชาธิราชจากประเทศต่างๆที่มาสักการะ ต่างพบเห็นพระแก้วมรกตเปล่งพระรัศมีออกมางามหาที่เปรียบมิได้ เป็นที่น่าพิศวงยินดียิ่งนัก พระนาคเสนจึงได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ลงไปในพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต 7 พระองค์ คือพระโมลี พระนลาฏ พระนาภี พระหัตถ์ซ้าย-ขวา และพระเพลาซ้าย-ขวา แต่เมื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุแล้วอัญเชิญขึ้นประดิษฐานแล้วนั้น เกิดเหตุการแผ่นดินไหวขึ้น พระนาคเสนเห็นเหตุการณ์นั้น จึงทราบด้วยฌานสมาบัติ และพยากรณ์ว่า พระแก้วองค์นี้ เห็นทีจะไม่ได้ดำรงพระชันษาตลอด 5000 พระพุทธศักราช หากจะให้ครบ ควรจะเสด็จไปโปรดสรรพสัตว์ในเบญจประเทศ คือ ลังกาทวีป กัมโพชะศรีอโยธยา โยนะวิสัย ปะมะหละวิสัย และ สุวรรณภูมิ
เสด็จลังกาทวีปและแผ่นดินกัมพูชา.
พุทธศักราช 800 โดยประมาณในแผ่นดินพระเจ้าศิริกิตติกุมาร พระเชษฐราชโอรสในพระเจ้าตักละราช ขึ้นครองราชสมบัติเมืองปาฏลีบุตร เป็นช่วงที่เมืองปาฏลีบุตรเกิดมหากลียุค ทั้งมีการจลาจลภายในและข้าศึกภายนอก
ผู้คนในปาฏลีบุตรที่เคารพนับถือพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต จึงลงความเห็นกันว่า ถึงเวลาแล้วที่จะต้องอัญเชิญหนีมหาภยันตราย จึงอัญเชิญพระรัตนตรัย และพุทธบริษัท คือพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตในฐานะพระพุทธ พระไตรปิฎกธรรม ที่ประดิษฐานในวิหารนั้น พร้อมทั้งพระสงฆ์ พ่อค้าวานิชและชาวเมืองปาฏลีบุตรกลุ่มหนึ่ง ลงสู่สำเภาแล้วเดินทางลี้ภัยไปยังลังกาทวีป เมื่อถึงลังกาทวีปพระเจ้าแผ่นดินลังกาทวีปในสมัยนั้น(ไม่ได้ระบุพระนาม) ทรงรับรักษาพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตเป็นอย่างดียิ่ง และทรงอุปถัมภ์ค้ำชูชาวปาฏลีบุตรเป็นอย่างดีสมควรตามความดีความชอบ
พุทธศักราช 1000 โดยประมาณในแผ่นดินศรีเกษตรพุกามประเทศ พระมหากษัตริย์ผู้ครองนครขณะนั้นคือพระเจ้าอนุรุทธราชาธิราช(ภาษาบาลี) หรือ มังมหาอโนรธาช่อ(ภาษามอญ) พระองค์เป็นกษัตริย์ที่มีพระอานุภาพมาก บริบูรณ์ด้วยพลช้างพลม้าและทหารมากมาย แต่พระองค์ก็เป็นกษัตริย์ที่ตั้งมั่นอยู่ในสัมมาทิฐิ ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาอย่างดียิ่ง พระศีลขันธ์ภิกษุ และพระอาจารย์(ไม่ได้ระบุนาม) ได้ทำการพิจารณาพระไตรปิฎก ท่านเกิดสงสัยว่าพระไตรปิฎกธรรมในแผ่นดินพม่ารามัญทั้งปวงนั้น เห็นจะผิดอักขระไม่ต้องตามกระแสพระพุทธฎีกา จึงทูลพระเจ้าอนุรุทธไปตามนั้น พระเจ้าอนุรุทธได้ทรงสดับก็มีพระศรัทธาเลื่อมใส จึงตรัสถามถึงที่ตั้งของพระไตรปิฎกธรรมฉบับที่ถูกต้อง พระศีลขันธ์จึงทูลว่า พระไตรปิฎกฉบับที่สมบูรณ์ถูกต้องนั้น คือพระไตรปิฎกฉบับพระพุทธโฆษาจารย์เถระที่ลังกาทวีป
พระเจ้าอนุรุทธจึงมีพระราชโองการ ดำรัสสั่งเสนาบดีให้แต่งสำเภาเชิญพระราชสาส์นสองลำ ให้แต่งพระราชสาส์นเป็นภาษามคธจารลงในแผ่นพระสุพรรณบัฏ และเครื่องราชบรรณาการอันเป็นต้นว่าดินสอแก้ว น้ำมันดิน พลอย ทับทิม รัตนชาติหลากชนิด และสิ่งของอื่นๆเป็นอันมาก แล้วโปรดให้อาราธนาพระภิกษุที่ทรงคุณธรรม 8 รูป ซึ่งรวมถึงพระศีลขันธ์ภิกษุและพระอาจารย์ พร้อมด้วยเสนาอำมาตย์ราชบุรุษ ทั้งราชทูต อุปทูต ตรีทูต และไพร่พลพอสมควร คุมพระราชสาส์นและเครื่องมงคลบรรณาการ โดยที่พระองค์เองประทับสำเภาพระที่นั่ง และพลทหารบริวารอีกหนึ่งลำ รวมเป็นสี่ลำ มุ่งหน้าสู่ลังกาทวีป
ราชทูตพุกามเข้าเฝ้าถวายสาส์น พระเจ้าขัตติยศรีรามวงศ์ พระเจ้าแผ่นดินลังกาทวีปก็เสด็จรับ ด้วยพระองค์เองที่พระราชวังริมฝั่งอ่าวลังกา พระสังฆราชลังกาก็ให้การอุปสมบทพระสงฆ์พุกามทั้ง 8 รูปเป็นภิกษุบริสุทธิ์พระเจ้าอนุรุทธ ดำรัสสั่งเสนาอำมาตย์ราชบัณฑิต ระดมคัดลอกพระไตรปิฎกและคัมภีร์สัททาวิเสส ซึ่งครั้งนั้น ชาวเมืองลังกาก็ช่วยคัดเพิ่มอีกสำรับหนึ่ง
พระเจ้าอนุรุทธจึงขอพระราชทานพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต จากพระเจ้าขัตติยศรีรามวงศ์ ซึ่งด้วยเป็นพระราชไมตรีอันมาช้านานนั้น จึงต้องจำพระทัยยกให้ แต่ด้วยที่แผ่นศรีเกษตรพุกามนั้น
มิได้เป็นแผ่นดินที่พระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตจะประดิษฐาน เรือพระที่นั่งพระเจ้าอนุรุทธและเรือพระไตรปิฎกฉบับชาวพุกามคัดลอก สามารถกลับถึงกรุงพุกามได้เพียงสองลำ ส่วนเรือทรงพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต และพระไตรปิฎกฉบับชาวลังกาช่วยคัดลอกถูกพายุมรสุมพัด พลัดเข้าไปทางอ่าวกัมพูชาแทน
พระเจ้านารายณ์ราชสุริยวงศ์ เจ้ากรุงอินทปัตถ์มหานคร แคว้นกัมพูชา มีพระรับสั่งว่า สำเภาซึ่งบรรทุกพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตกับพระไตรปิฎกนั้น เป็นของพระเจ้ากรุงพุกามจริงและทรงเห็นแก่พระราชไมตรี จึงทรงให้อำมาตย์คุมสำเภากลับไปถวายคืนแก่พระเจ้าอนุรุทธ แต่ส่งกลับไปเพียงพระไตรปิฎกเท่านั้น มิได้ส่งพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตไปด้วย แต่ถึงมิได้พระแก้วกลับมา พระเจ้าอนุรุทธก็ทรงทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา
และแก้ไขพระไตรปิฎกที่ผิดเพี้ยนทั้งหมดเสร็จสิ้นในปีพ.ศ. 1172
เสด็จประทับ เชียงแสน ล้านนา ล้านช้าง.
หลังจากที่พระแก้วมรกตได้ประดิษฐานอยู่กรุงอินทปัตถ์นานพอสมควร(ไม่ได้ระบุปี) ในแผ่นดินพระเจ้าเสน่ห์ราช เกิดพายุฝนขนาดใหญ่ตกเป็นนิจกาลยาวนานหลายเดือน(ไม่ได้ระบุ) พระเจ้าเสน่ห์ราชก็สวรรคตด้วยอุทกภัยนั้น พระมหาเถระ(ไม่ปรากฏพระนาม) ได้อัญเชิญพระแก้วมรกตขึ้นสำเภาหนีไปยังที่ดอน พระเจ้าอติตะราช (อาทิตยราช) เจ้าครองนครอโยธยา(หมายถึงอโยธยาโบราณ) ทราบเรื่องจึงเสด็จกระบวนพยุหยาตรา ไปอัญเชิญพระแก้วมรกตมาไว้ในที่ปลอดภัย โดยทรงอัญเชิญพระแก้วมรกตประดิษฐานในพระมหาเวชยันตปราสาท และได้ประดิษฐานในนครอโยธยาอีกหลายรัชสมัย
ต่อมาเจ้าเมืองกำแพงเพชร ซึ่งเป็นพระบรมญาติกับกษัตริย์อโยธยาสมัยนั้น จึงทูลขอนำพระแก้วมรกตขึ้นไป ประดิษฐานที่เมืองกำแพงเพชรอีกหลายรัชสมัย ซึ่งปัจจุบันก็คือวัดพระแก้วกำแพงเพชร ในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร พระเจ้าพรหมทัศน์เจ้านครหิรัญนครเงินยางเชียงแสนทรงทราบว่าพระบรมราชาธิราช เจ้าเมืองกำแพงเพชรมีพระแก้วมรกต พระเจ้าพรหมทัศน์มีพระราชประสงค์ใคร่จะได้ ไปเป็นศรีนครแก่นครเชียงแสนจึงทูลขอต่อพระเจ้ากำแพงเพชร
ด้วยสันถวไมตรีพระเจ้ากำแพงเพชรจึงได้ถวายให้นครเชียงแสน ต่อมานครเชียงแสนเกิดมีศึกกับนพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่ เจ้าผู้ครองนครเชียงแสนในเวลานั้นได้พิจารณาว่า หากนำพระแก้วมรกต หลบภัยสงครามไปด้วยอาจจะเกิดอันตรายกับพระแก้วมรกตได้ จึงได้ทำการพอกปูนจนทึบและลงรักปิดทองเสมือนพระพุทธรูปสามัญทั่วไป แล้วบรรจุเก็บไว้ในเจดีย์วัดป่าญะในเมืองเชียงแสน จากนั้นกษัตริย์และพระราชวงศ์อพยพผู้คนลงมาทางใต้ ส่วนเมืองเชียงแสนก็ถูกตีแตกและ ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านนาในที่สุด เป็นอันจบส่วนของตำนาน เพราะหลังจากมีการพบพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต ในเจดีย์ป่าญะ วัดพระแก้วงามเมืองนั้น ก็เป็นเหตุการณ์ที่ได้มีการบันทึกตรงกันในทุกสำนัก หากแต่คลาดเคลื่อนเรื่องวันเดือนปีไปบ้าง เนื่องจากการนับศักราชต่างกัน
พระแก้วมรกต พระบาง และพระพุทธรูปหลายองค์ มักมีตำนานเกี่ยวเนื่องกัน ว่าสร้างในกรุงปาฏลีบุตรบ้าง สร้างในกรุงราชคฤห์บ้าง ซึ่งเป็นการกล่าวอ้างเพื่อทำให้ดูศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้น เพราะเมื่อพิจารณาจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์แล้ว ทำให้เชื่อได้ว่าตำนานนั้นเป็นเรื่องที่แต่งเติมขึ้น ในกรณีของพระแก้วฯ นั้น ตำนานระบุว่าสร้างในเมืองปาฏลีบุตร ซึ่งเป็นที่ทราบกันว่าเป็นเมืองหลวงของแคว้นมคธ, ประเทศอินเดีย โดยปี พ.ศ. 500 ที่ตำนานอ้างถึงนั้น อาณาจักรมคธ อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์กานวะ ส่วนพระนาคเสน และพระเจ้ามิลินท์ (ชื่อตามประวัติศาสตร์คือ พระเจ้าเมนันเดอร์ที่ 1) ที่กล่าวอ้างไว้ ครองราชย์ระหว่างพ.ศ. 378 - พ.ศ. 413 อยู่ที่กรุงสาคละ (อยู่ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือหลายพันกิโลเมตร) ซึ่งไม่ตรงกันทั้งช่วงเวลาและสถานที่ อีกทั้ง ช่วงพ.ศ. 800 ที่ตำนานกล่าวถึงอีกครั้ง ในขณะนั้นแคว้นมคธได้ล่มสลายไปแล้ว อยู่ในช่วงต้นของอาณาจักรคุปตะ จึงเป็นที่เชื่อได้ว่าตำนานช่วงต้นนั้นเห็นจะเป็นเรื่องแต่งขึ้นมา จริงๆแล้วน่าจะสร้างช่วงราวปีพ.ศ. 1600 มีอายุประมาณ 900 ปี เพราะเป็นศิลปะเชียงแสนที่นิยมสร้างพระพุทธรูปจากหินแกะสลัก ที่บอกว่าสร้างพ.ศ. 500 นั้นเป็นเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้ ไม่ควรพิมพ์ให้เด็กอ่านและจดจำอีกต่อไป
เพลงชาติคูเวต
อัลนาชีด อัลวาตานิ (, แปลว่า "เพลงชาติ") เป็นเพลงชาติรัฐคูเวต ประพันธ์โดย อาร์เหม็ด มิชารี อัลวาตวานิ และอิบราฮิม อัลซูลนา คำร้องและทำนองโดย อาเหม็ด อาลี จึงได้มีการจัดเนื้อเพลงใหม่ เพลงนี้ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 อนึ่งก่อน พ.ศ. 2521 "อัสซะลามอัลอะมิรี" ใช้เป็นเพลงคำนับ และ มีสถานะเป็นเพลงสรรสริญพระบารมีถูกนำไปใช้ประพันธ์โดย ยูซุฟ อาตีซ เมื่อ พ.ศ. 2494 เพลงชาติฉบับนี้ไม่ได้ใช้บ่อยครั้งนัก การบรรเลงในครั้งแรกจะถูกนำไปใช้ในช่วงวโรกาสพิเศษ ส่วนมากจะบรรเลงเฉพาะในงานพระราชพิธี หรืองานพิธีที่เจ้าผู้ครองรัฐเสด็จไปในงานดังกล่าว รวมถึงการแข่งขันกีฬานานาชาติที่คูเวตเข้าร่วม จึงไม่ค่อยได้บรรเลงเพลงดังกล่าว
สเยาง์ ถุงคา ผูลกา หามี
เพลงชาติสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาลมีชื่อว่า สเยาง์ ถุงฺคา ผูลกา หามี (, ออกเสียง [sʌjʌ̃ũ̯ tʰuŋɡa pʰulka ɦami]; แปลว่า "เราคือบุปผานับร้อย") เป็นผลงานการประพันธ์เนื้อร้องโดยประทีป กุมาร ราอิ (Pradeep Kumar Rai) กวีชาวเนปาล ซึ่งรู้จักกันทั่วไปในชื่อ พยากุล มาอิลา (Byakul Maila) ทำนองโดยอัมพาร์ คุรุง (Ambar Gurung)
เพลงนี้ได้เริ่มใช้เป็นเพลงชาติเนปาลอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ในรัฐพิธีซึ่งจัดขึ้น ณ หอประชุมคณะกรรมการการวางแผนชาติ ภายในพระราชวังสิงหดรูบาร์ (Singha Durbar) อันเป็นที่ตั้งของรัฐสภาเนปาล โดยนายสุภาศ เนมวัง (Subhash Nemwang) ประธานรัฐสภาเนปาล เป็นผู้เปิดแผ่นซีดีบรรเลงเพลงชาติในพิธีดังกล่าวทั้งนี้ การเริ่มใช้เพลงชาติเนปาลใหม่อย่างเป็นทางการข้างต้น ได้มีขึ้นก่อนการผ่านกฎหมายเพื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญมาสู่ระบอบสาธารณรัฐอย่างเป็นทางการประมาณ 4 เดือน
อนึ่ง คำว่าเพลงชาติในภาษาเนปาลใช้คำว่า "ราษฺฏฺริย คาน" (อักษรเทวนาครี: राष्ट्रिय गान) แต่ในเอกสารภาษาต่างประเทศมักใช้อ้างอิงถึงเพลง "ศรีมาน คัมภีระ เนปาลี" (อักษรเทวนาครี: श्रीमान् गम्भीर नेपाली) ซึ่งเป็นเพลงชาติเนปาล ในสมัยราชาธิปไตย
แอนนา ป็อปเปิลเวลล์
แอนนา แคเธอรีน ป็อปเปิลเวลล์  (เกิดเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2531 (ค.ศ.1988) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เธอเป็นที่รู้จักจากบท ซูซาน พรีเวนซี จาก ภาพยนตร์เรื่อง อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย
แอนนา ป็อปเปิลเวลล์ มีพี่น้องสามคน แอนนาเป็นพี่คนโต และมีน้องชายอีกสองคนชื่อว่า "แจ็ค" (เกิดเมื่อปี 1990) และ "เฮนรี่" (เกิดเมื่อปี 1996) เธอเป็นลูกสาวของนายแอนดรู ป็อปเปิลเวลล์ กับ ด็อกเตอร์ ดีบาร์ โลร์มัส แอนนาเข้าเรียนที่โรงเรียนนอร์ท ลอนดอนวิทยาลัย และเป็นนักศึกษาในปี ค.ศ. 2006 - ค.ศ. 2007 และ ในปี ค.ศ. 2007 เธอได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแม็คดาเลนส์ อ็อกฟอร์ด ในปีเดียวกัน แอนนาได้รับรางวัล เดอะ คัพเพอร์ ไพรซ์ จากเรื่อง Five Kinds of Silence
ในเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน แอนนาได้แสดงเรื่อง Lady Macbeth ใน โอเอฟเอส สตูดิโอ ที่อ็อกฟอร์ด ปัจจุบันเธอพักอาศัยอยู่ที่ ไฮน์บาร์รี่ นอร์ท ลอนดอน
แอนนา เริ่มรับการแสดง ตั้งแต่อายุ 6 ปี ทำให้โรงเรียนออลซอร์ทที่เธอเรียนอยู่ มีชื่อเสียงมากขึ้น แอนนาเริ่มจากการแสดงละครทีวี เช่น เรื่อง Frenchman's Creek ในปี ค.ศ.1988
ภาพยนตร์เรื่องแรกที่แอนนาแสดง คือ อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน ราชสีห์, แม่มด กับตู้พิศวง ในปี ค.ศ.2005 เธอรับบท ซูซาน พรีเวนซี ต่อมาเธอก็ได้แสดงเรื่อง อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน เจ้าชายแคสเปี้ยน โดยรับบทเป็น ซูซาน พรีเวนซี เช่นเดิม
ภาพยนตร์ทั้งสองเรื่อง เธอได้แสดงคู่กับวิลเลียม มอสลีย์,สแกนดาร์ คีย์เนส และ จอร์จี เฮนลีย์ แต่ในเรื่อง อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน เจ้าชายแคสเปี้ยน เธอก็ได้แสดงคู่กับ เบ็น บานส์ ด้วย
ดี.ดี.ดี
นาตาชา เปลี่ยนวิถี ชื่อเล่นว่า แอนนา เกิดวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 เป็นนางแบบและนักแสดงชาวไทย นาตาชาเดิมนับถือศาสนาอิสลาม บิดาชื่อ เกชา เปลี่ยนวิถี อาชีพนักแสดง มารดาชื่อ อนงค์ เปลี่ยนวิถี
ในด้านการศึกษา แอนนาเริ่มต้นการศึกษาในระดับชั้นอนุบาล จนสำเร็จการศึกษาในระดับชั้นมัธยมปีที่ 3 จาก โรงเรียนรุจิเสรีวิทยา จากนั้นจึงมาศึกษาต่อ ในระดับชั้นมัธยมปลายที่ โรงเรียนดรุณพิทยา โดยเธอสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีจากคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย (เธอได้รับการคัดเลือกเป็นดาวมหาวิทยาลัยในช่วงที่เข้าศึกษาชั้นปี 1) เธอสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโท จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ในสาขา ภาษาและการสื่อสาร
เธอสมรสกับธีรภัทร์ สัจจกุล เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ปัจจุบัน ทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกัน 1 คน หย่ากันเมื่อปี 2562
ตุ้ย ธีรภัทร์
ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี
ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี (23 มิถุนายน พ.ศ. 2499 - 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2565) เป็นอดีตนักการเมืองชาวไทย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ในรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช และรัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ ตำแหน่งล่าสุด คือ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา โดยดำรงตำแหน่งนานถึง 8 ปี
ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี เกิดวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2499 เป็นบุตรของนายเลิศ หงษ์ภักดี และนางตรูจิตต์ หงษ์ภักดี มีชื่อเล่นว่า "นก" สมรสกับ ว่าที่ร้อยตรี ไพโรจน์ สุวรรณฉวี อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ มีบุตรชาย 3 คน ได้แก่ นายพลพีร์ สุวรรณฉวี, นายพีรพร สุวรรณฉวี และนายณัฐวัชร์ สุวรรณฉวี
จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จาก พยาบาลศาสตรบัณทิต มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก และระดับปริญญาโท จาก รัฐศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกริก
ในปี พ.ศ. 2553 ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี เข้ารับการศึกษาหลักสูตรผู้บริหารระดับสูง ของสถาบันวิทยาการตลาดทุน ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในรุ่นที่ 11 และเป็นรุ่นเดียวกันกับนักการเมืองชื่อดังอีกหลายคน อาทิ สรอรรถ กลิ่นประทุม ประจวบ ไชยสาส์น นริศรา ชวาลตันพิพัทธ์ สมพงษ์ อมรวิวัฒน์ นายแพทย์บุรณัชย์ สมุทรักษ์ ฯลฯ
ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี เริ่มเข้ารับราชการในตำแหน่งพยาบาลวิชาชีพ ประจำโรงพยาบาลค่ายสุรนารี จังหวัดนครราชสีมา ชั้นยศ "ร้อยตรี" เมื่อปี พ.ศ. 2520 หลังจากนั้น 3 ปี จึงได้โอนมารับราชการเป็นข้าราชการพลเรือนสามัญ ตำแหน่งนักวิชาการสาธารณสุข สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครราชสีมา จนกระทั่งลาออกจากราชการเพื่อเข้าสู่เส้นทางการเมือง
ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี ได้สมัครและรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2549 แต่การเลือกตั้งถูกยกเลิกเป็นโมฆะ เนื่องมาจากเกิดการรัฐประหาร เดือนกันยายน พ.ศ. 2549
หลังจากนั้น เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ในการจัดตั้ง รัฐบาลของนายสมัคร สุนทรเวช ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ต่อเนื่องมาถึงในรัฐบาลของนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ด้วย กระทั่งในสมัย รัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ พ.ศ. 2551 ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร จนถึง พ.ศ. 2553
นอกจากนี้ ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ ยังดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคเพื่อแผ่นดิน ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 (ชุดของนายชาญชัย ชัยรุ่งเรือง) และได้ลาออกจากตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคฯ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ก่อนย้ายมาร่วมงานกับพรรคชาติพัฒนา และลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 5
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี ได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา และดำรงตำแหน่งจนถึงปี พ.ศ. 2563 เป็นเวลาทั้งหมด 8 ปี จนกระทั่งมีการกำหนดให้มีการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563
ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 สิริอายุรวม 66 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ณ วัดสุทธจินดาวรวิหาร อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
ชุมพล ศิลปอาชา
ชุมพล ศิลปอาชา (6 มิถุนายน พ.ศ. 2483 — 21 มกราคม พ.ศ. 2556) เป็นอดีตรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ในรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร หัวหน้าพรรคชาติไทยพัฒนา และเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายสมัย ตลอดจนตำแหน่งทางการเมืองอื่น ๆ และยังเคยดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยศิลปากร
นายชุมพล ศิลปอาชา เกิดเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ที่ตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นบุตรของเซ่งกิม และสายเอ็ง แซ่เบ๊ เป็นน้องชายของบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรีไทย คนที่ 21 จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโท (M.P.A.) มหาวิทยาลัยซีราคิวส์ สหรัฐอเมริกา ด้านชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับดวงมาลย์ ศิลปอาชา (สกุลเดิม เจียรสวัสดิ์วัฒนา) ผู้พิพากษาอาวุโส ศาลคดีเด็กสมุทรปราการ มีบุตร 2 คน คือ สลิลดา ศิลปอาชา กับรัฐพล ศิลปอาชา
ชุมพล ศิลปอาชา เคยรับราชการประจำที่สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน และเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ต่อมาจึงได้เข้าสู่เส้นทางการเมือง เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสุพรรณบุรี สังกัดพรรคชาติไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 - 2535 เคยดำรงตำแหน่งสำคัญทางการเมืองหลายตำแหน่ง อาทิ รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2523-2534 รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม พ.ศ. 2524-2526 รองประธานสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2529 และ พ.ศ. 2535
ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 จึงได้เข้ารับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลชวน หลีกภัย และหลังจากนั้นจึงได้หันหลังให้งานการเมืองในสภาผู้แทนราษฎร ไปลงสมัครเป็นสมาชิกวุฒิสภา จนกระทั่งภายหลังการยุบพรรคชาติไทย และตัดสิทธิ์ทางการเมืองแกนนำพรรค ในปี พ.ศ. 2551 ส่งผลให้สมาชิกรวมตัวกันจัดตั้งพรรคการเมืองขึ้นใหม่ในชื่อว่า "พรรคชาติไทยพัฒนา" นายชุมพล ศิลปอาชา จึงได้หันกลับมาสู่งานการเมืองสภาล่างอีกครั้ง โดยการรับตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรคชาติไทยพัฒนา
ต่อมาได้นำสมาชิกพรรคให้การสนับสนุนพรรคประชาธิปัตย์ ในการจัดตั้งรัฐบาล และเสนอชื่ออภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นนายกรัฐมนตรี ทำให้ชุมพล ศิลปอาชา หัวหน้าพรรคชาติไทยพัฒนา ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา และได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี (กำกับดูแลกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา และกระทรวงวัฒนธรรม) และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ในรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และจากการสำรวจความพึงพอใจของประชาชน โดยสำนักเอแบคโพล เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555 เขาเป็นรัฐมนตรีที่ประชาชนพึงพอใจ เป็นลำดับที่ 3 รองจากนายกรัฐมนตรี และ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง
ดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยศิลปากร คนที่ 11 ระหว่าง 29 มิถุนายน พ.ศ. 2549 - 28 มิถุนายน พ.ศ. 2551 และระหว่าง 29 มิถุนายน พ.ศ. 2551 - 18 ธันวาคม พ.ศ. 2551 (ขอลาออก)
ชุมพล ศิลปอาชา ถึงแก่อสัญกรรมเพราะหัวใจล้มเหลว เมื่อเวลาประมาณ 09:30 นาฬิกา ของวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2556 ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี ในขณะที่ยังดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา โดย พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ เป็นผู้แทนพระองค์พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ณ วัดเทพศิรินทราวาส ต่อมามีพระบรมราชโองการพระราชทานโกศไม้สิบสอง เนื่องจากถึงแก่อสัญกรรมระหว่างปฏิบัติหน้าที่ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระราชทานพวงมาลาประจำพระองค์และพระบรมวงศ์ศานุวงศ์อีกด้วย และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
คุโจว มาสะฮิโตะ
ฮวัง ชัน-ซ็อง
ฮวัง ชานซอง  เป็นศิลปินสมาชิกวงทูพีเอ็ม กลุ่มนักร้องชายจากประเทศเกาหลีใต้ สังกัดค่ายเจวายพีเอ็นเตอร์เทนเมนท์
ฮวัง ชานซอง เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 มีอายุน้อยที่สุดในวงจึงเรียกว่า "มักแน" (แปลว่าน้องเล็ก) แต่ก็เป็นน้องเล็กที่ตัวโตที่สุดในบรรดาน้องเล็กของวงบอยแบนด์เกาหลีใต้ นับถือศาสนาพุทธ เข้าวงการด้วยการเป็นนักแสดง นายแบบ เล่นโฆษณา ชานซองมีชื่อเล่นว่า fairy, phwang-ka มีส่วนสูง 184 เซนติเมตร น้ำหนัก 72 กิโลกรัม จบการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนฮันกุกเยซุล (Korean Art High School) ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 1 (พ.ศ. 2552) มหาวิทยาลัยโฮวอน คณะ Boardcasting &amp; Entertainment พูดภาษาจีน นอกจากนั้นยังมีความสามารถในด้านกีฬาเทควันโดและฟันดาบด้วย อยู่ในวงจะได้รับการร้องท่อนแร็ปและท่อนกลางของเพลง
ก่อนเข้าเป็นสมาชิกวงทูพีเอ็ม ชานซองเคยแสดงละครซิตคอมของเกาหลีที่มีเรตติงสูงมาก เรื่อง Unstoppable High Kick และเคยเข้าร่วมทดสอบความสามารถ Superstar Survival ปี 2006 พร้อมกับเพื่อนร่วมวงอย่างจุน-โฮ และแท็ก-ย็อน แต่ก็แพ้ ซึ่งเขาเคยเข้าทดสอบความสามารถถึงสองครั้งแล้วจึงได้รับการยอมรับจากบริษัท
ตำแหน่งในวง : ร้อง (Vocalist), แร็ป (Rapper)
ได้รับการจัดอันดับใน Mnet Super 100 pop idols 2009 ให้อยู่อันดับที่ 36
เจ้าชายคุโจว มิชิทากะ
คูโจ ฮิซาตาดะ
คูโจ ฮิซาตาดะ ( "Kujō Hisatada"; 5 กันยายน ค.ศ. 1798 – 5 ตุลาคม ค.ศ. 1871) เป็นขุนนางญี่ปุ่นชั้นคูเงะ (公家) แห่งยุคเอโดะ เป็นบุตรของนิโจ ฮะรุตะกะ (二条治孝) แต่คูโจ ซูเก็ตซูงุ (九条輔嗣) รับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม เขาสำเร็จราชการแผ่นดินในตำแหน่งคัมปากุ (関白) ในช่วง ค.ศ. 1856–1862 แล้วพ้นจากตำแหน่งใน ค.ศ. 1863 ไปบวชเป็นพระ
อก แท็ก-ย็อน