pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมืองชิคาโกได้อนุมัติวงเงินทุน 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของท่าอากาศยานอีกร้อยละ 60 และลดความล่าช้าลงประมาณร้อยละ 79 โดยแผนงานนี้ได้รับอนุมัติจากการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกาเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเกี่ยงข้องกับการขยายพื้นที่ของท่าอากาศยานและอาคารผู้โดยสาร โดยจะมีทางวิ่ง 4 เส้น ที่สร้างเพิ่ม และรื้อถอนออกไป 3 เส้น ซึ่งจะทำให้มีทางวิ่งขนานกันทั้งหมด 8 เส้น คล้ายกับกรณีของดัลลาส โดยจะทำให้โอแฮร์ขยายขีดความสามารถที่จำกัดเพื่อที่โอแฮร์จะไม่เพลี้ยงพล้ำให้กับท่าอากาศยานใดๆ ในกรณีของจำนวนผู้โดยสารในอนาคต แผนการปรับปรุงนี้ได้เริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว หลังจากที่เกิดความล่าช้ามานาน และทางวิ่งใหม่เส้นแรกคาดว่าจะแล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2551-2552 และจะขยายอาคารผู้โดยสาร 3 และ 5 ส่วนอาคารผู้โดยสารหลังใหม่จะตั้งอยู่สุดทางฝั่งตะวันตกของพื้นที่ พร้อมกับทางเข้าออกใหม่ อย่าไรก็ตามจะต้องมีการเวนคืนที่ดินบางส่วน ประมาณ 2,800 ครัวเรือน โครงการนี้จะทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้สามารถรองรับการจราจรได้มากกว่า 3,800 เที่ยวบินต่อวัน เพิ่มขึ้นจากปัจจุบันที่ประมาณ 2,700 เที่ยวบินต่อวัน และจะทำให้ความสามารถในการรองรับจำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
การต่อต้าน และทางเลือกอื่น.
มีการรวมตัวกันของชุมชนเบนเซนวิลล์ และเอลก์กรูฟวิลเลจ ในรัฐอิลลินอย ขึ้นเป็นคณะกรรมการชุมชนรอบบเมืองโอแฮร์ (Suburban O'Hare Commission) เพื่อต่อต้านแผนปรับปรุงท่าอากาศยาน เพราะจะทำให้บ้านเรือน และธุรกิจร้านค้าต้องย้ายออกไปจากพื้นที่ ถึงแม้ว่าข้อเรียกร้องจะไม่ประสบผลสำเร็จมากนัก แต่ก็ได้คำสั่งศาลให้คุ้มครองชั่วคราวให้ระงับการขยายท่าอากาศยานออกไปก่อน อย่างไรก็ตามคำสั่งคุ้มครองก็ยกเลิกไปในภายหลังไม่นานนัก นอกจากนี้ทางคณะกกรมการชุมชนได้ยื่นข้อเสนอให้หันไปพัฒนาท่าอากาศยานอับราฮัม ลิงคอล์น เนชั่นเนลแทน เพื่อลดความแออัดของโอแฮร์ แต่ไม่มีสายการบินใดตอบรับข้อเสนอนี้
ในปีพ.ศ. 2538 เมืองชิคาโก และเมืองแกรี่ ในรัฐอินดีแอนา ได้จับมือกันตั้งกรรมการบริหารท่าอากาศยานนานาชาติแกรี่/ชิคาโกขึ้นมาปรับปรุงท่าอากาศยานแห่งนี้ขึ้นมาเป็นท่าอากาศยานอันดับ 3 ที่รองรับเมืองชิคาโก แต่แผนปฏิบัตินี้มีขนาดเล็กกว่าข้อเสนอปรับปรุงท่าอากาศยานอับบราฮัม ลินคอล์น แต่แกรี่/ชิคาโกก็มีความพร้อมตรงที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่กว่าชิคาโกมิดเวย์ รวมทั้งมีทางวิ่งให้บริการที่ยาวกว่าทางวิ่งที่ยาวที่สุดของชิคาโกมิดเวย์ อย่างไรก็ตามรัฐบาลรัฐอิลลินอยก็ไม่ได้เห็นพ้องกับเมืองชิคาโกเท่าใดนัก มีเพียงผู้ว่าการรัฐอินเดียนา มิตช์ แดเนียลส์ ที่ให้การสนับสนุนเงินทุนพัฒนาท่าอากาศยาน ซึ่งขณะนี้กำลังก่อสร้างขยายขนาดทางวิ่งอยู่ และองค์กรการบินสหรัฐอเมริกา (FAA) ก็เห็นชอบกับโครงการนี้ และเห็นความจำเป็นในการขยายขีดความสามารถทั้งของโอแฮร์ และแกรี่/ชิคาโก เพื่อรองรับเมืองชิคาโก
นอกจากนี้ยังมีท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโก/ร็อคฟอร์ด ในเมืองร็อคฟอร์ด ที่มีความพยายามเสนอตัวเป็นทางเลือกเพื่อลดความแออัดของโอแฮร์ ปัญหาที่สำคัญของท่าอากาศยานแห่งนี้ก็คือ การจราจรระหว่างท่าอากาศยานกับโอแฮร์กับตัวเมืองชิคาโก ที่ยังไม่พร้อมที่ระรองรับการขยายตัว แต่นายกเทศมนตรีคนปัจจุบันของเมืองร็อคฟอร์ด แลร์รี่ มอร์ริสซีย์ ก็ได้เร่งสร้างระบบรถไฟความเร็วสูงระหว่างชิคาโก/ร็อคฟอร์ดและโอแฮร์ เพื่อสร้างโอกาสของท่าอากาศยานในอนาคต
ท่าอากาศยานนานาชาติเจเนรัลมิตเชลล์ ในมิลวอกี รัฐวิสคอนซิน เป็นท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งที่เสนอตัวเป็นทางเลือกของเมืองชิคาโก และเมืองทางตอนเหนือของอิลลินอยส์ และยังมีระบบรถไฟแอมแทร็ก เชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยานมิตเชลล์และเมืองชิคาโกอยู่แล้ว
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์มีอาคารผู้โดยสาร 4 หลัง โดยกำลังพิจารณาก่อสร้างเพิ่มอีก 2 หลังหรือมากกว่า และมีความเป็นไปได้สูงที่จะสร้างกลุ่มอาคารผู้โดยสารทางฝั่งตะวันตกเพิ่มเติม
อาคารผู้โดยสาร 1 (อาคารผู้โดยสารยูไนเต็ดแอร์ไลน์).
"เที่ยวบินระหว่างประเทศจะให้บริการที่อาคารผู้โดยสาร 5"
อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศเดิมที่สร้างเมื่อปีพ.ศ. 2498 ถูกแทนที่ด้วยอาคารผู้โดยสาร 1 ในปัจจุบันเมื่อปีพ.ศ. 2530 ซึ่งออกแบบโดยเฮลมุต ยาห์น
อาคารผู้โดยสาร 2 สร้างขึ้นเมื่อครั้งที่มีการขยายท่าอากาศยานในปีพ.ศ. 2505 พร้อมกับอาคารผู้โดยสาร 3
อาคารผู้โดยสาร 3.
อาคารผู้โดยสาร 3 สร้างเมื่อพ.ศ. 2505 และได้มีการต่อเติมในปีพ.ศ. 2526 ในส่วนของคองคอส แอล ขณะนี้กำลังมีการปรับปรุงคาดว่าจะแล้วเสร็จปลายปีพ.ศ. 2550
อาคารผู้โดยสาร 4.
อาคารผู้โดยสาร 4 เคยใช้เป็นอาคารผู้โดยสารระหว่างเทศในช่วงพ.ศ. 2527 - 2536 ตั้งอยู่บริเวณชั้นล่างของอาคารจอดรถ โดยผู้โดยสารระหว่างประเทศจะเชคอินที่อาคารผู้โดยสาร 4 จากนั้นจะนั่งรถบัสไปยังเครื่องบินโดยสาร จนกระทั่งอาคารผู้โดยสาร 5 เปิดให้บริการ อาคารผู้โดยสาร 4 จึงปรับเปลี่ยนเป็นอาคารรถโดยสารของระบบขนส่งชิคาโก รถบริการของโรงแรม และระบบขนส่งอื่นๆ
อาคารผู้โดยสาร 5 (อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ).
อาคารผู้โดยสาร 5 จะให้บริการสำหรับเที่ยวระหว่างประเทศทุกเที่ยวบิน ยกเว้นเที่ยวบินที่มาจากท่าอากาศยานที่มีศูนย์ตรวจเชคล่วงหน้าของศุลกากรสหรัฐอเมริกา (US border preclearance)
มีทางวิ่งทั้งหมด 6 เส้น วางตัวขนานกันอยู่ 3 คู่ ใน 3 ทิศทาง ทางวิ่งที่ยาวที่สุด คือ ทางวิ่ง 14R/32L ขนาด 3,962 x 60 เมตร (13,000 x 200 ฟุต) ทางวิ่ง 14L, 14R, 27L และ 27R ใช้ระบบลงจอด (Instrument Landing System) ระดับที่ 3 ส่วนทางวิ่งที่เหลือยกเว้นทางวิ่ง 04L ใช้เต็มระบบ
ทางวิ่งของโอแฮร์มีจุดตัดของทางวิ่งจำนวนมาก และสามารถก่อให้เกิดปัญหาได้จากภาวะที่สภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย หรือการจราจรที่คับคั่ง หรือกระแสลม ดังนั้นเจ้าหน้าหอบังคับการบินจึงต้องรอจนกว่าทางวิ่งจะว่างโดยตลอด ถึงจะอนุญาตให้ทางวิ่งอีกเส้นที่ตัดกันใช้งานได้ และหากเจ้าหน้าที่หอบังคับการบินทำงานผิดพลาด ก็อาจจะทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ และในช่วงหลายปีหลังมาอุบัติเหตุที่เครื่องบินเกือบจะเฉี่ยวหรือชน หรือต้องหักหลบจนเครื่องไถลออกนอกทางวิ่งอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นแผนปรับปรุงที่ผ่านการอนุมัติไปแล้ว ก็จะช่วยแก้ปัญหากรณีนี้ไปได้อย่างมาก
ทางวิ่ง 3 ใน 4 เส้นเริ่มแรกตั้งแต่ปีพ.ศ. 2486 ได้มีการปรับเปลี่ยนให้ตรงตามมาตรฐานปัจจุบัน แล้วก็ได้มีการสร้างทางวิ่งเพิ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2498, 2512 และ 2514 จนกระทั่งปีพ.ศ. 2546 ทางวิ่งเท่า 18/36 ได้ยกเลิกการใช้งานเป็นการถาวร ปัจจุบันเป็นทางขับ GG แทน
แผนปรับปรุงท่าอากาศยาน จะรือถอนทางวิ่งที่วางตัวตามทิศตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ และสร้างทางวิ่งที่วางตัวตามทิศตะวันออก-ตะวันตก เพิ่มขึ้นอีก 4 เส้น พร้อมทั้งขยายทางวิ่งเดิมทีวางตัวตามทิศตะวันออก-ตะวันตก 2 เส้น ส่วนทางวิ่งที่วางตัวตามทิศตะวันตกเฉียงใต้-ตะวันออกเฉียงเหนือ ยังคงใช้งานตามเดิม
ในบางครั้งทางวิ่ง 32L จะใช้ในช่วงที่สั้นลงจากความยาวจริงสำหรับนำเครื่องขึ้น โดยเครื่องบินจะขับเครื่องเข้าสู่ทางวิ่งจากทางขับ T10 (กรณีปกติ) หรือจากทางขับ M (กรณีอื่น) การใช้รูปแบบนี้ทำให้ทางวิ่งไม่ได้ใช้งานเต็มประสิทธิภาพ แต่ก็ทำให้ทางวิ่ง 09R/27L สามารถใช้งานไปได้พร้อมกัน
เนื่องจากมาตรการควบคุมเสียง โอแฮร์จึงได้รับอนุญาตให้ใช้ได้เพียงทางวิ่งเดียวระหว่างเวลา 24.00 - 06.00 น.
ทางวิ่งใหม่ตามแผนปรับปรุงท่าอากาศยานได้เตรียมให้สามารถรองรับเครื่องเอ 380 ได้ โดยก่อสร้างให้แข็งแรงขึ้นและกว้างขึ้นเพื่อรองรับเครื่องบนขนาดใหญ่ได้ และเนื่องจากแผนปรับปรุง นับตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา ทางวิ่ง 09R/27L ได้เปลี่ยนชื่อเป็น 10/28 และนับตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ทางวิ่ง 9L/27R จะเปลี่ยนเป็น 9R/27L และประมาณเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ทางวิ่งเส้นใหม่ด้านเหนือ จะเรียกว่า 9L/27R
สิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ.
กลุ่มอาคารคลังสินค้าอยูทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ เปิดให้บริการมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2527 แทนอาคารคลังสินค้าเดิมที่อยู่ตรงที่อาคารผู้โดยสาร 5 ในปัจจุบัน
โรงผลิตเครื่องบินดักลาสเดิมที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ถูกผนวกเข้ากับกองบินรักษาความปลอดภัยแห่งชาติ (Air National Guard) และกองบินสำรอง (Air Force Reserve) แต่ก็ได้ปิดตัวลงไปเมื่อปีพ.ศ. 2541 และขณะอยู่ระหว่างการก่อสร้างเป็นอาคารคลังสินค้า และอาคารผู้โดยสารเที่ยวบินเช่าเหมาลำ
บริเวณที่จอดเครื่องบินประกอบด้วยโรงจอดหลายหลังและมีขนาดจุเครื่องบินโบอิง 747ได้
ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์
ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ (Manchester Airport) เป็นท่าอากาศยานหลักของ แมนเชสเตอร์ อังกฤษ เปิดให้บริการเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2481 โดยใช้ชื่อว่าท่าอากาศยานริงเวย์ (Ringway Airport) และในช่วงสางครามโลกครั้งที่ 2 ว่า ฐานทัพอากาศริงเวย์ (RAF Ringway) และตั้งแต่ปีพ.ศ. 2518 ถึง 2529 ใช้ชื่อว่า ท่าอากาศยานนานาชาติแมนเชสเตอร์ (Manchester International Airport) ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างเมืองเชสไชร์และแมนเชสเตอร์ ในเขตมณฑลแมนเชสเตอร์
ท่าอากาศยานแห่งนี้ประกอบด้วยทางวิ่ง 2 เส้น อาคารผู้โดยสาร 3 หลัง และมีสถานีรถไฟ บริหารงานโดย Manchester Airport Group
ส่วนใหญ่ให้บริการสายการบินสมาชิกในพันธมิตรการบินสกายทีม สายการบินระยะไกล และเช่าเหมาลำที่บินไปยังปลายทางระหว่างประเทศเท่านั้น เปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2536 เพื่อรองรับเที่ยวบินยุโรป และเที่ยวบินข้ามทวีปตามกำหนดการจำนวนมาก ได้แก่ สายการบินในยุโรปบางแห่ง เช่น Air France, Air Malta และ KLM และสายการบินเช่าเหมาลำเช่น Thomson Airways
อาคารรับส่งผู้โดยสารที่ 2 มีประตูทางออกขึ้นเครื่อง 16 แห่ง โดย 15 แห่งเป็นสะพานขึ้นเครื่อง การออกแบบอาคารเดิมที่เตรียมไว้เพื่อการสร้างส่วนต่อขยายทั้งแบบหลุมจอดประชิดอาคารและหลุมจอดระยะไกล ปัจจุบันความจุของอาคารผู้โดยสาร 2 อยู่ที่ประมาณ 8 ล้านคนต่อปี และวางแผนขยายเพื่อรองรับผู้โดยสาร 25 ล้านคนต่อปีในอนาคต ในปี พ.ศ. 2550 เริ่มโครงการพัฒนาอาคารผู้โดยสาร 2 ใหม่ โดยปรับปรุงการรักษาความปลอดภัย ปรับปรุงบริการค้าปลีกและการบริการ มูลค่า 11 ล้านปอนด์
อาคารรับส่งผู้โดยสารที่ 3.
เปิดให้บริการโดย ไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ในเดือนพฤษภาคม 1989 และในเดือนมิถุนายน 1998 บริติชแอร์เวย์ได้เปิดอาคารผู้โดยสารแห่งใหม่มูลค่า 75 ล้านปอนด์ ซึ่งเป็นส่วนต่อขยายที่สำคัญไปยังอาคารผู้โดยสาร 3 และเป็นสายการบินผู้ใช้บริการหลักของอาคารผู้โดยสารนี้พร้อมกับสายการบินพันธมิตร อย่างไรก็ตามบริติชแอร์เวย์ได้ลดการดำเนินงานสนามบินแมนเชสเตอร์อย่างมากจากการขายบริษัทในเครือ BA Connect ให้กับ Flybe
อาคารรับส่งผู้โดยสารที่ 3 มีกำหนดการขยายระหว่างปี พ.ศ. 2551 ถึง 2553 โดยมีเป้าหมายเพื่อเพิ่มพื้นที่และความสะดวกในการเช็คอิน และการปรับปรุงความปลอดภัยจะแล้วเสร็จภายในฤดูใบไม้ผลิ พ.ศ. 2552 โดยโครงการจะแล้วเสร็จในฤดูหนาวปี พ.ศ. 2552/53
แลโมกสังขยา
แชมป์เฉพาะกาล
แชมป์เฉพาะกาล  หมายถึงตำแหน่งแชมป์ที่ให้ผู้ที่เหมาะสมครองตำแหน่งไปก่อน เนื่องจากแชมป์โลกตัวจริงไม่อาจจะชกได้จะเนื่องด้วยสาเหตุอันใดก็แล้วแต่ แต่เมื่อทั้งคู่พร้อม แชมป์เฉพาะกาลกับแชมป์โลกตัวจริงต้องชกกันเพื่อหาแชมป์โลกตัวจริง แต่ระหว่างที่เป็นแชมป์เฉพาะกาลสามารถชกป้องกันตำแหน่งกับผู้ท้าชิงได้ และมีสถานภาพเช่นเดียวกับแชมป์โลกตัวจริงทุกประการ
แชมป์เฉพาะกาลของสถาบันหลัก.
สภามวยโลก (WBC).
เป็นสถาบันแรกของโลกที่ริเริ่มให้มีแชมป์เฉพาะกาล โดยเริ่มให้มีในปี พ.ศ. 2526 โดยนักมวยคนแรกที่เป็นแชมป์เฉพาะกาลคือ อัลเบอร์โต ดาวิลา นักมวยชาวอเมริกัน ในรุ่นแบนตัมเวท จากการชนะน็อกยกที่ 12 กิโก เบนฆิเนส นักมวยชาวเม็กซิกัน ในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2526 ณ โอลิมปิก​ออดิทอเรียม​ ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เนื่องจากแชมป์โลกตัวจริงขณะนั้น คือ ลูเป ปินตอร์ ได้สละตำแหน่ง ต่อมาอัลเบอร์โตได้โอกาสชิงแชมป์โลกจริงที่ว่างกับ เอนริเก ซานเชซ นักมวยชาวโดมินิกัน ผลการชกดาวิลาชนะทีเคโอได้แชมป์โลกมาครอง ใน WBC แชมป์โลกเฉพาะกาล จะถูกเรียกว่า แชมป์เฉพาะกาลสภามวยโลก (WBC Interim champion)
สำหรับนักมวยไทยคนแรกที่เป็นแชมป์เฉพาะกาลสภามวยโลกและเป็นแชมป์เฉพาะกาลคนแรกของประเทศไทย คือ ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ในรุ่นแบนตัมเวท​ โดยได้มาในวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2539 ที่ สนามกีฬากลางจังหวัดพิษณุโลก เมื่อเป็นฝ่ายชนะทีเคโอ โฆเซ ลุยส์ บูเอโน นักมวยชาวเม็กซิกันไปได้ในยกที่ 5
องค์กรมวยโลก (WBO).
เริ่มให้มีตำแหน่งแชมป์เฉพาะกาลในปี พ.ศ. 2537 นักมวยคนแรกที่ครองแชมป์นี้องค์กรมวยโลก คือ แมนนิง แกโลเวย์ นักมวยชาวสหรัฐรุ่นเวลเตอร์เวท โดยได้จากการชนะทีเคโอ แอนโทนี โจนส์ นักมวยชาวสหรัฐ เช่นเดียวกันกับแกโลเวย์ ในยกที่ 6 เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2537 ที่ โกลิเซโอ รูเบน โรดริเกซ บายามอน ปวยร์โตรีโก
สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF).
เริ่มให้มีตำแหน่งแชมป์เฉพาะกาลในปี พ.ศ. 2538 นักมวยคนแรกที่ครองแชมป์นี้ของสหพันธ์​มวยนานาชาติ​ คือ รอบบี เรแกน นักมวยชาวอังกฤษรุ่นฟลายเวท โดยได้จากการชนะน็อก เฟริด เบน เจดดู นักมวยชาวตูนิเซีย ในยกที่ 2 เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ที่ ประเทศเวลส์ สหราชอาณาจักร
สมาคมมวยโลก (WBA).
เริ่มให้มีตำแหน่งแชมป์เฉพาะกาลในปี พ.ศ. 2541 นักมวยคนแรกที่ครองแชมป์นี้ของสมาคมมวยโลก คือ การ์โลส บาร์เรโต นักมวยชาวเวเนซุเอลา รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท โดยได้จากการชนะคะแนนเอกฉันท์ เอกตอร์ อาเซโร ซานเชซ นักมวยชาวโดมินิกัน ในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ที่กรุงการากัส ประเทศเวเนซุเอลา ในปีต่อมาบาร์เรโตได้ชิงแชมป์โลกจริงกับ เนสตอร์ กาซา เจ้า​ของแชมป์โลกจริงชาวเม็กซิโก ที่สหรัฐอเมริกา ผลการชกบาร์เรโตแพ้ทีเคโอยก 8
ส่วนนักมวยไทยรายแรกที่ครองแชมป์นี้ของสมาคมมวยโลก คือ สงคราม ป.เปาอินทร์ โดยได้มาจากการชนะคะแนนโดยเทคนิค​ รอนนี่ มากราโม นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2542 ที่ ศาลาว่าการเมืองพัทยา เมืองพัทยา​ จังหวัดชลบุรี​
ต่อมาสถานะของแชมป์เฉพาะกาลเปลี่ยนไป โดยทาง WBA ได้ริเริ่มตำแหน่งแชมป์เฉพาะกาลอันดับสูงสุดที่สูงกว่าแชมป์เฉพาะกาล คือ "​'WBA GOLD"' ในกรณีที่ตำแหน่งแชมป์เฉพาะกาลว่างผู้ที่ได้แชมป์ WBA GOLD จะมีศักดิ์เป็นแชมป์เฉพาะกาลจากแชมป์โลกตัวจริงทั้งปกติและซูเปอร์แชมป์​ แชมป์ WBA GOLD สามารถชิงแชมป์กับแชมป์โลกตัวจริงหรือรองแชมป์โลกในอันดับสูงสุดของรุ่นนั้น (เมื่อแชมป์โลกตัวจริงทั้งปกติหรือซูเปอร์แชมป์ตำแหน่งได้ว่างลง)​ ส่วนแชมป์เฉพาะกาลจะเป็นรองแชมป์โลกอันดับ 1 จะได้ชิงแชมป์โลกกับแชมป์โลกตัวจริงต่อไป ในกรณีที่แชมป์ WBA GOLD ว่าง
ในปัจจุบันสมาคมมวยโลกได้มีการยกเลิกตำแหน่งแชมป์เฉพาะกาล และลดสถานะแชมป์ WBA GOLD เป็นแชมป์ระดับภูมิภาคตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2564
ยุทธการคอรัสซัง
ยุทธการคอรัสซัง (Battle of Coruscant) เป็นการสู้รบในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" ปรากฏให้เห็นในฉากเปิดของภาพยนตร์"" เกิดขึ้นตามเวลาในท้องเรื่องคือในปีที่ 19 ก่อนยุทธการยาวิน ช่วงท้ายของสงครามโคลน ซึ่งเป็นความพยายามของสหภาพพิภพอิสระที่จะลักพาตัวสมุหนายกพัลพาทีนและสร้างความเสียหายให้กับเมืองหลวงของสาธารณรัฐ
สาเหตุของการยุทธ์ในครั้งนี้เนื่องมาจากพัลพาทีนทราบข้อมูลว่าพวกเจไดใกล้จะสืบหาตัวจริงของดาร์ธ ซิเดียส ผู้เป็นต้นเหตุของสงครามโคลนครั้งนี้พบ จึงจัดฉากการลักพาตัวนี้ขึ้นเพื่อหันเหความสนใจ ในช่วงแรกของการลักพาตัวมีอัศวินเจไดจำนวนหนึ่งที่เข้าร่วมภารกิจช่วยเหลือสมุหนายก แต่ก็ล้มเหลวจนพัลพาทีนถูก "ลักพาตัว" ไปยังยานอวกาศของนายพลกรีวัสเป็นผลสำเร็จ หลังจากนั้นโอบีวัน เคโนบีและอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ จึงเข้ามาเป็นผู้นำภารกิจช่วยเหลือสมุหนายก สามารถสังหารเคานท์ดูกู และ "ช่วยเหลือ" พัลพาทีนได้เป็นผลสำเร็จ
การยุทธ์ครั้งนี้ทำลายความเชื่อของชาวคอรัสซังที่ว่าตนเองจะปลอดภัยและอยู่ห่างไกลจากสงคราม นอกจากนั้นยังมีส่วนสร้างความเสียหายให้กับทรัพย์สินบนคอรัสซังอีกด้วย
การรบครั้งแรก.
ฝ่ายแบ่งแยกดินแดนบุกดาว.
ก่อนการโจมตี การยึดครองระบบนอกทำให้ยานของสาธารณรัฐและฝ่ายแบ่งแยกดินแดนนับพันล้านอยู่ในขณะทำภารกิจที่ปลายแขนของกาแลกซี่ ผลก็คือ เจไดของสาธารณรัฐถูกตรึงอยู่ในการรบที่ห่างไกลจากดาวส่วนกลาง และต้องขอบคุณการประชาสัมพันธ์อย่างระมัดระวัง ประชาชนทั่วไปของสาธารณรัฐเชื่อว่า ชัยชนะนั้นอยู่ไม่ไกลแล้ว
เนื่องจากกองยานของสาธารณรัฐได้กระจายออกไปในดินแดนขอบนอก และกองยานคอรัสซังก็ว่างเปล่าและไร้การป้องกัน ฝ่ายแบ่งแยกดินแดนจึงมีโอกาสที่จะโจมตีสาธารณรัฐอย่างหนักหน่วง ที่คอรัสซังนั่นเอง สมุหนายกพัลพาทีน ผู้นำของสาธารณรัฐ ก็รู้ดีว่าเจไดกำลังตามหาตัวดาร์ธ ซีเดียส ซิธลอร์ดลึกลับ ซึ่งเชื่อว่าเป็นคนสร้างสงคราม ด้วยการที่ไม่มีใครรู้ว่าพัลพาทีนก็คือซีเดียส และเขาก็ควบคุมทั้งสองฝ่าย หวังที่จะบรรลุเป้าหมายที่แท้จริงของเขา—ควบคุมทั้งการแลกติกอย่างสมบูรณ์ พัลพาทีนวางแผนการบุกสายฟ้าแลบที่นำโดยนายพลกรีวัส นายพลแห่งกองทัพดรอยด์ กรีวัสรวบรวมกองยานนับพันที่เป็นยานพิฆาตและยานรบขนาดกลาง—lนำโดยยานพิฆาต "โพรวิเดนส์"-คลาส"อินวิซิเบิลแฮนด์"—เพื่อเข้าโจมตีคอรัสซัง
ด้วยการใช้ช่องทางไฮเปอร์สเปซลับผ่านเข้ามา ซึ่งสนับสนุนโดยดาร์ธ ซีเดียส ฝ่ายแบ่งแยกดินแดนจึงโจนออกมาจากไฮเปอร์สเปซอยู่เหนือกองยานคอรัสซังพอดี ยานของสาธารณรัฐส่วนมาก ไร้การป้องกันจากการเอาเกราะสะท้อนลง ถูกทำลายในทันที ด้วยการใช้เครื่องรบกวนสัญญาณค้ลายกับที่ใช้ในยุทธการเพรซิทลีน กองยานฝ่ายแบ่งแยกดินแดนทำให้ระบบสื่อสารทั้งดาวล้มเหลว
อย่างไรก็ตาม เมื่อรู้ตัว กองยานของสาธารณรัฐก็เข้าประจำตำแหน่งเพื่อป้องกันดาว กรีวัสโจมตีอย่างไม่เลือกที่ เขาสุ่มยิงไปที่ดาวเบื้องล่างอย่างไม่สนใจ
จำนวนที่น้อยกว่าของกองยานได้เรียกกองยานกลับมาจากเขตรอบนอก ผู้บัญชาการกองทัพเรือของสาธารณรัฐสู้อย่างไม่ถอยขณะรอให้กำลังเสริมมาถึงจากสมรภูมิที่ห่างไกลออกไป ด้วยการรอคอยอย่างคาดหวังนี้ กรีวัสได้ใช้มันอย่างชั่วร้าย เขาวางกับระเบิดหลุมดำไว้ตามจุดที่ยานจะออกจากไฮเปอร์สเปซ เพื่อชะลอการมาถึงของกองยานที่จะมาเสริม
สาธารณรัฐล่วงรู้อย่างรวดเร็วว่าฝ่ายแบ่งแยกดินแดนได้ใช้เครื่องรบกวนสัญญาณ และสามารถแก้ไขให้กลับมาเป็นปกติได้ พวกเขาเริ่มสร้างความเสียหายให้กับกองยานของฝ่ายแบ่งแยกดินแดน ถึงขั้นทำลายยานประจัญบานได้หลายลำ เพื่อแก้เผ็ด กรีวัสสั่งการดรอยด์แร้งให้โจมตีแบบพลีชีพใส่ลานจอดยาน, เส้นทางอากาศ, และบริเวณที่มีผู้คนบนคอรัสซัง ทำให้มีทหารและประชาชนเสียชีวิตมากมาย ยานขนส่งของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนได้ลงจอดบนคอรัสซัง ปล่อยดรอยด์รบนับพันเพื่อหลอกล่อ ขณะที่กรีวัสเตรียมการเข้าจับตัวสมุหนายก ความวุ่นวายกระจายไปทั่วเมือง ทำให้เกิดความเสียหายอย่างทั่วถึง
สาธารณรัฐเคลื่อนไหว.
ด้วยความสิ้นหวังในการขับไล่สมาพันธ์แบ่งแยกฯ เจไดต้องกระโดดเขาไปทำการร่วมสงครามกับกองทัพแห่งสาธารณรัฐ อาจารย์เจไดโยดาและเมซ วินดูนำกองกำลังรักษาความปลอดภัยทำการป้องกันเขตรัฐสภา หลังจากที่สั่งให้ชาค ทิและสตาสส์ อัลลีให้ค้นพาและปกป้องสมุหนายก วินดูและเซซี ทิอินได้ขั้นยานขับไล่ความเร็วสูงของเจไดและเข้าปะทะกับยานขับไล่ของข้าศึกในน่านฟ้าเหนือเมืองกาแลกติก ยานขับไล่ของวินดูถูกห้อมล้อมด้วยยานของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนในที่สุด ถึงแม้ว่าปีกของเขาจะถูกดึงออก ทำให้ยานของเขาควงส่วานลงพื้น เขาก็สามารถกระโดดออกมาและควบคุมยานดรอยด์แร้งลำหนึ่ง ซึ่งเขาใช้มันช่วยเหลือฝูงบินของยานขับไล่ อาร์ค-170
ที่หนึ่งบนดาว โยดาใช้พลังเพื่อโยนดรอยด์เดก้าใส่ยานขับไล่ของศัตรูและดึงยานลำเลียงพลชนเข้ากับอีกลำ หลังจากนั้น เขาเคลื่อนที่เข้าช่วยเหลือกองกำลังโคลนที่ถูกบุกโดยดรอยด์และซูเปอร์แบทเทิลดรอยด์ในเขตที่สี่ โคลนทรูปเปอร์ได้รับการช่วยเหลือจากวินดู ผู้ซึ่งใช้ยานดรอยด์แร้งของเขาลงจอดกลางกองทหารดรอยด์
ด้วยหวังที่จะได้รับกำลังเสริมมาช่วยเหลือ โยดาทำการติดต่อกับเจไดเอย์ล่า ซีคูร่า ที่อยู่ไกลออกไปบนฟีลูเซีย แต่ซีคูร่าเห็นว่าเธออยู่ไกลเกินไปและจึงวางแผนเข้าจับตัวชู ไม หนึ่งในสมาชิกของสภาแบ่งแยกดินแดน
กองพลน้อยปฏิบัติการพิเศษของสาธารณรัฐได้เริ่มเคลื่อนไหวและหน่วยยาแยกซ์ได้ถูกส่งไปป้องกันศูนย์ข่าวเพื่อสมทบกับเหล่าปืนใหญ่ที่ตั้งฐานอยู่บริเวณใกล้เคียง เพื่อรับประกันว่ามันจะยังคงทำการกระจายข่าวได้อยู่ อาจารย์เจไดอาร์ลิกัน เซย์ ผู้บัญชาการกองพลน้อย ได้ทำการล่าถอยเพื่อรักษาที่มั่นตรงศูนย์บัญชาการและส่งสัญญาณรหัสห้าไปที่ทุกคนในกองพลน้อยปฏิบัติการพิเศษที่อยู่ในส่วนกลางของจักรวาล เรียกพวกเขาให้กลับมาที่คอรัสซัง หน่วยโอเมก้าได้ทำการตอบรับและมาถึงพร้อมยานของสาธารณรัฐ พวกเขาทำการติดต่อกับเซย์ ผู้ซึ่งสั่งให้พวกเขาให้ตรงไปที่ศูนย์หลักของคอรัสซังและทำการสนับสนุนปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยานเคลื่อนที่ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะทำมัน พวกเขาก็ถูกโจมตีโดยยานรบของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนและถูกบังคับให้ตกลงบนพื้นดินอีกครั้ง พวกเขาได้รับคำสั่งใหม่ให้ไปที่ศูนย์ยุทธการของกองทัพและสามารถอาศัยยานของกองกำลังรักษาความปลอดภัยเพื่อดำเนินภารกิจต่อ ยานจู่โจมถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังรักษาความปลอดภัยคอรัสซังเพื่อทำให้พลเมืองอยู่ห่างจากสมรภูมิ ในที่สุดพวกเขาก็ถูกวางพลที่ศูนย์ข่าวและต่อสู้เคียงข้างกับหน่วยยาแยกซ์ที่นั่น ภายใต้การบัญชาการของอาร์คทรูปเปอร์ ผู้หมวดอเวน ฝ่ายแบ่งแยกดินแดนพยายามจะยึดมันอย่างไม่ได้รับความเสียหาย พวกเขาจึงส่งทหารราบไป ซึ่งทำให้เกิดการต่อสู้กัน กองซูเปอร์แบทเทิลดรอยด์เข้าโจมตีพวกเขา แต่ก็ถูกเอาชนะอย่างง่ายดายเพราะพวกมันไม่มีประสิทธิภาพ เนื่องมาจากการก่อวินาศกรรมของโรงงานสร้างดรอยด์ทำให้พวกที่สร้างขึ้นมาใหม่นั้นด้อยคุณภาพ พวกเขายังได้รับการสนับสนุนทางอากาศ โดยยานขนส่งจู่โจมระดับความสูงต่ำ ซึ่งจัดการดรอยด์เกือบทั้งหมด หลังจากนั้น ศูนย์พนักงานพลเมืองได้เตรียมพร้อมที่จะย้ายไปในตำแหน่งที่ปลอดภัยกว่า ขณะที่อเวนได้รับข้อความผ่านทางคอมลิงก์ของเขาว่าการปิดระบบดาวของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนได้ถูกอ้อมและยานของสาธารณรัฐนับพันได้เข้าร่วมการรบแล้ว
ชาวแมนดาลอเรียนนามว่าคัล สคิราต้าได้ตัดสินใจใช้การรบให้เป็นโอกาสในการเข้าจับกุมนักวิทยาศาตร์ของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนชื่อโอโวลอท เคล อูธานในศูนย์วาโลรัม สคิราต้าต้องการตัวอูธาน เพราะเขาเชื่อว่าเขาอยากให้เธอช่วยสร้างยารักษาที่จะหยุดการเร่งเจริญเติบโตของโคลนทรูปเปอร์ เขาเข้าไปในศูนย์พร้อมกับบาร์แดน จูสิค ออร์โด สคิราต้า และไฟ สคิราต้า คัลและจูสิคปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่จากที่ทำงานของสมุหนายก ขณะที่ฟิแต่งตัวเป็นโคลนทรูปเปอร์ทั่วไป พวกเขาโน้มน้าวพนักงานของศูนย์ว่าพวกเขาได้รับคำสั่งให้นำตัวอูธานไปในที่ที่ปลอดภัยกว่านี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอเป็นอิสระโดยฝ่ายแบ่งแยกดินแดน พวกเขายังพาอาร์ลา เฟทท์ไปด้วย ผู้ซึ่งพวกเขาไม่คาดหวังที่จะพบตัว พวกเขาจากไปด้วยยานแอลเอเอที/ไอที่ขับโดยวาลูน วาอูและถอยกลับสู่ที่ปลอดภัยในชั้นล่างของดาว
ขณะนั้นเอง อมิดาล่าได้นำการอพยพออกจากอพาร์ทเมนท์ของวุฒิสภาพร้อมกับกัปตันไทโฟและดรอย์ของเธอซี-ทรีพีโอ เมื่อเธอพบกับเพื่อนวุฒิสมาชิกเบล ออร์กานาและมอน มอทมา ในตอนที่พวกเขาออกไป พวกเขาตรงเข้าหาเจไดชาค ทิและสตาสส์ อัลลี ผู้ซึ่งรายงานพวกเขาว่าพวกเขากำลังตามหาสมุหนายก เจไดให้ยืมเอาสปีดเดอร์แก่วุฒิสมาชิกและพาพวกเขาไปยังที่หลบภัย ขณะที่ออร์กาน่าบินยานอย่างปลอดภัย พวกเขาก็ถูกยิงตกโดยดรอยด์แร้งและตกลงในตลาดนัด โชคร้ายสำหรับพวกเขา ดรอยด์ได้ตามพวกเขามาและพร้อมที่จะสังหารมนุษย์ทั้งสามคน อมิดาล่าและออร์กาน่าพบบลาสเตอร์ในบริเวณใกล้เคียงและเริ่มหลอกล่อให้พวกดรอยด์อยู่ในตำแหน่งที่ยานขนส่งจู่โจมทางอากาศจะเข้าโจมตี อย่างไรก็ตาม ดรอยด์ได้หยุดลง และบินขึ้นไปในอากาศ
ในอวกาศ อาจารย์เจไดเซซี ทิอินได้นำกลุ่มเจไดยี่สิบสองคนในอีทา-2 "แอคติส"-คลาสเล็ดลอกออกจากการปิดกั้นของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนเพื่อส่งต่อสัญญาณฉุกเฉินให้กับเจได ทิอินได้นำกองกำลังเข้าปกป้องคอรัสซังหลังจากนั้น เขาลงจอดในโรงเก็บยานของยานพิฆาตดารา "วีเนเตอร์"-คลาส"อิมพาวิด" ตัวยานได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการยิงเทอร์โบเลเซอร์ของศัตรู และทิอินและทหารของเขาก็เข้ายึดยานพิฆาต/บรรทุกเครื่องบิน "โพรวิเดนซ์"-คลาส"พรอสเพอรัส" ควบคุมมันและใช้ป้อมปืนของยานยิงใส่ยานของข้าศึก
กองทหารที่ 501ได้รับภารกิจในทันทีให้ขึ้นยานขับไล่ของพวกเขาในโรงเก็บยานของยานพิฆาตดารา "วีเนเตอร์"-คลาสและมุ่งหน้าเข้าประจัญบานกับยานขับไล่ของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนอย่างดุเดือด จุดมุ่งหมายของพวกเขาคือเคลียร์ทางให้กับนายพลเจไดอนาคิน สกายวอล์คเกอร์และโอบีวัน เคโนบี
นักบนิสามารถทำลายยานลาดตระเวนดารา "มูนิฟิเซียน"-คลาส และรวมทั้งเกราะและการสื่อสารของยานพิฆาต/บรทุกเครื่องบิน "โพรวิเดนซ์"-คลาส ยานรบมากมายของกองทหารที่ 501 ลงจอดในโรงเก็บยานของศัตรู และทำลายเครื่องยนต์ภายในของยาน กลับขั้นยานรบของพวกเขา และทำลายสะพานเดินเรือของยาน
ถึงแม้ว่าจะประสบผลสำเร็จ เจไดก็รู้แล้วว่ามันสายเกินไปที่สาธารณรัฐถูกล่อให้ติดกับของนายพลกรีวัสที่ได้เล่นนอกบทบาทเพื่อบรรลุเป้าหมายของพวกเขา—สมุหนายกพัลพาทีน
กัง แซชุล
กัง แซชุล  เป็นนักมวยสากลอาชีพชาวเกาหลีใต้ในระดับที่มีชื่อเสียงคนแรกของเกาหลีใต้
กัง แซชุล เคยชกกับนักมวยไทยมาแล้วถึง 3 คน เป็นการชกที่เกาหลีใต้ 1 ครั้ง และที่เวทีราชดำเนินอีก 2 ครั้ง โดยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2498 กัง แซ ชุล แพ้เคะแนน ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า ที่เวทีราชดำเนิน
ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2501 พบกับ พันธ์ศักดิ์ วิถีชัย เจ้าของฉายา " กระทิงดำ " ที่กรุงโซลเมืองหลวงของประเทศ โดยที่ กัง แซ ชุล เป็นโปรโมเตอร์จัดการชกเอง โดยขณะนั้นพันธ์ศักดิ์เป็นทหารไทยที่ไปประจำการอยู่ที่เกาหลีใต้ในระหว่างเหตุการณ์สงครามเกาหลี ผลปรากฏว่าพันธ์ศักดิ์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป หลังการชกมีเหตุวิวาทตะลุมบอนกันเกิดขึ้นระหว่างทหารเกาหลีใต้และทหารไทยที่เข้ามาเชียร์ทั้งคู่ เนื่องจากมีเหตุระหองระแหงกันเล็กน้อยซึ่งไม่เกี่ยวกับการชก เหตุสงบลงได้เมื่อได้ทหารของสหประชาชาติเข้ามาห้าม
หลังจากนั้น กัง แซ ชุล ได้พัฒนาฝีมือขึ้นมาจนได้ครองแชมป์ภาคตะวันออกไกล (OBF) รุ่นมิดเดิลเวท เทียมบุญ อินทรบุตร โปรโมเตอร์ชื่อดังของไทยขณะนั้นจัดให้เดินทางมาชกที่ประเทศไทยอีกครั้ง โดยพบกับ เขียวหวาน ยนตรกิจ ในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ที่เวทีราชดำเนิน โดยเป็นการชิงแชมป์ภาค ฯ ผลการชก กัง แซ ชุล เป็นฝ่ายแพ้แตกไปเพียงยกที่ 2 เท่านั้น โดยการชกครั้งนี้กระทำต่อหน้าพระพักตร์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวด้วย
พระยาพหลพลพยุหเสนา (แก้ความกำกวม)
พระยาพหลพลพยุหเสนา เป็นราชทินนามบรรดาศักดิ์ทหาร อาจหมายถึง
จักรกริช แอลจียิม
จักรกริช แอลจียิม มีชื่อจริงว่า สมศักดิ์ พลาผล เกิดเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2517 ที่ตำบลเขาคีริส อำเภอพรานกระต่าย จังหวัดกำแพงเพชร
ประวัติการชก.
เมื่อ สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ เสียแชมป์ให้ เฮซุส ชอง อย่างไม่คาดฝัน จักรกริช แอลจียิม เป็นผู้ที่ไดรับเลือกให้ขึ้นชิงแชมป์แก้มือแทนสายรุ้งที่ต้องเลื่อนรุ่นเพราะปัญหาน้ำหนักตัว ในวันแถลงข่าวการชกกับ เฮซุส ชอง นั้น จักรกริชแต่งกายด้วยชุดนักเรียนขาสั้นไปร่วมงานแถลงข่าว สร้างความฮือฮาให้กับสื่อมวลชนพอสมควร เนื่องจากขณะนั้นจักรกริชเป็นเพียงนักมวยโนเนม ไม่มีใครรู้จักมาก่อน และนึกไม่ถึงว่าจะเป็นเพียงเด็กนักเรียนมัธยม ซึ่งขณะนั้นจักรกริชอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 (ม.5) เท่านั้น
จักกริชขึ้นชิงแชมป์โลกในรุ่นจูเนียร์ฟลายเวทของสหพันธ์มวยโลก (WBF) ในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2538 ที่จังหวัดหนองคาย กับ เฮซุส ชอง นักมวยชาวเม็กซิกัน ผลการชกจักรกริชเป็นฝ่ายชนะคะแนน 12 ยก ไป แต่ระหว่างการชกจักรกริชถูกหมัดหนัก ๆ ของชองเข้าไปหลายหมัด ถึงแม้จะเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปก็ดูค้านสายตา และสร้างความบอบช้ำให้จักรกริชเป็นอย่างมาก และเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วถึงผลการชก
ความบอบช้ำจากการชิงแชมป์โลกยังไม่ทันหายดี จักรกริชขึ้นชกอุ่นเครื่องกับเบน เอสโคเบีย เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนนแบบสะบักสะบอมอีก จนกระทั่งระหว่างการฝึกซ้อมที่จะป้องกันตำแหน่งนั้น จู่ ๆ จักรกริชก็สลบล้มลง เมื่อนำส่งโรงพยาบาล แพทย์ตรวจพบว่าสมองของจักรกริชบอบช้ำมาก เชื่อว่าเป็นผลจากการชกกับ เฮซุส ชอง นี่เอง เมื่อทำได้ทำการผ่าตัดเอาเลือดที่คั่งออกก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก ฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็นบุคคลทุพพลภาพ ไม่สามารถดูแลตัวเองได้ จึงต้องแขวนนวมไปโดยปริยาย และต่อมาก็มีหลายบุคคลในวงการมวยได้ให้ความช่วยเหลือทางด้านการเงิน
จักรกริช แอลจียิม นับได้ว่าเป็นนักมวยที่น่าสงสารมากที่สุดคนหนึ่ง ที่ต้องกลายเป็นคนพิการทั้ง ๆ ที่อายุยังน้อยอยู่ ปัจจุบันนี้ จักรกริช อาศัยอยู่กับครอบครัวที่บ้านเกิด มีสภาพร่างกายซีกซ้ายไม่สามารถขยับได้ การกีฬาแห่งประเทศไทย (กกท.) ได้ให้ความช่วยเหลือจักรกริชและครอบครัวเป็นจำนวนเงิน 5,000 บาท ทุกเดือน โดยช่วยเหลือมาตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2548
เฮซุส ชอง
เฮซุส อัลเบร์โต ชอง (สเปน : Jesús Alberto Chong) เป็นนักมวยชาวเม็กซิกันเชื้อสายจีน เกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2508 ที่เมืองโกเมซปาลาซิโอ รัฐดูรังโก ประเทศเม็กซิโก เฮซุส ชอง มีฉายาว่า "El Tigre" ซึ่งเป็นภาษาสเปนแปลว่าเสือโคร่ง ซึ่งแฟนมวยชาวไทยตั้งฉายาให้ว่า "ไอ้เสือเผ่น"