pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี 2558 นายจิรายุ นายจิรายุพาสมาชิกคาราวานกว่า 20 คัน มุ่งหน้าชายแดนที่จังหวัดน่าน มุ่งหน้าสู่ เดียนเบียนฟู ไปสิ้นสุดที่ซาปา
ในเดือน กุมภาพันธ์ 2559 นายจิรายุ บันทึกเส้นทางการเดินทาง 12 วัน 5,200 กม. จากกรุงเทพสู่เชียงของ หมองล้า สิบสองปันนา คุณหมิง สู่แผ่นดินสีแดงที่ตงชวน และลู่ซี่ น้ำตก9มังกรที่หยวนหยาง ทำสถิติการทดสอบรถ3ยี่ห้อ คือNissan navara ,Ssangyong stavic ,และ ทรานฟอรเมอร์ จากไทยรุ่ง ไปกลับกว่า5,200กม ในปี 2559 นายจิรายุ ขับรถจากกรุงเทพ มุ่งหน้าสู่ กรุงอูลันบารตอ มองโกเลีย สู่ ไซบีเรีย โดยรถยนต์มาสด้า
ในเดือน มีนาคม 2560 ที่ผ่านมา นายจิรายุ พาสมาชิกคาราวาน 19 คัน เปิดเส้นทางโดยรถยนต์ จาก กรุงเทพ สู่รัฐกระเหรี่ยง เมืองตองจี รัฐฉาน ไทยใหญ่ เนปิดอ มัณฑะเลย์ ทาง แม่สอด จ.ตาก ทั้งที่ก่อนหน้านี้เตรียมออกเดินทาง ที่ด่านแม่สาย เชียงราย สู่เชียงตุง แต่เกิดการสู้รบ ระหว่างกองทัพกู้ชาติไทใหญ่ กับรัฐบาลพม่าจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน และประสบความสำเร็จในการเดินทาง 10วัน 3,800 กม
มีนาคม 2561 ที่ผ่านมา นายจิรายุพาสมาชิกคาราวานขับรถบันทึกสถิติไต่ระดับจับหิมะบนเส้นทางกว่า 7,000กม. จาก กทม. สู่เชียงรายเข้าสู่ลาวผ่าน 12 ปันนา, คุนหมิง, ตาลี่, ลี่เจียง สู่ดินแดนที่ราบสูงทิเบต แชงกรีล่า และบันทึกสถิติการขับรถไต่ระดับจับหิมะ บนหุบเขาเหมยลี่ที่ความสูง 5,200 เมตร เป็นผลสำเร็จท่ามกลางพายุหิมะตลอดเส้นทาง..
ในงานการทดสอบรถยนต์ นายจิรายุ เดินทางไปทดสอบรถยนต์ ที่ประเทศ อเมริกา, ออสเตรเลีย, ทัสมาเนีย, สวีเดน, นอร์เวย์, เบลเยี่ยม, เยอรมนี, สเปน, โปรตุเกส, ฝรั่งเศส, อิตาลี, อังกฤษ, สวิตเซอร์แลนด์, ญี่ปุ่น, UAE, เกาหลีใต้, ฟิลิปปินส์, อินโดนีเซีย, บรูไน ฯลฯ
ประวัติการทำงานสังคม\รางวัล.
"การฝึกอบรม"
1.2554 หลักสูตร การเมืองและการปกครองในระบอบประชาธิปไตยสำหรับนักบริหารระดับสูง รุ่นที่16 (ปปร.16) สถาบันพระปกเกล้า​เพื่อนร่วมรุ่น​อาทิ​ พลเอกชัยชาญ ​ช้างมงคล​ รมช กลาโหม​ (2565) นายฉัตรชัย​ พรมเลิศ​ ปลัดมหาดไทย​ เป็นต้น
2.2558 หลักสูตร ผู้บริหารการเมืองและการเลือกตั้งระดับสูงรุ่น6 (พตส.6)
สถาบันพัฒนาการเมืองและการเลือกตั้ง กกต.
3.2559 หลักสูตรผู้บริหารระดับสูงด้านการบริหารเมือง รุ่น1 (ผู้นำเมืองรุ่นที่1)
4.2559 หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูงการเสริมสร้างสังคมสันติสุข สถาบันพระปกเกล้า รุ่นที่ 8 (4ส8) ​
5.2560 หลักสูตรผู้บริหารระดับสูงด้านการบริหารพัฒนาเมืองรุ่นที่6 (มหานคร6)
6.2563 หลักสูตร การบริหารเศรษฐกิจสาธารณะสำหรับนักบริหารระดับสูง รุ่นที่ 19 สถาบันพระปกเกล้า​
7.2565 หลักสูตร​ วิทยาการเกษตรระดับสูง​รุ่นที่1​ (วกส1)
[[หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]]
[[หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวไอทีวี-ทีไอทีวี-ทีวีไทย]]
[[หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวช่อง 11-เอ็นบีที-สทท.]]
[[หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวช่อง 3]]
[[หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวเนชั่นทีวี]]
แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน
แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน (, "โจวโข่วเตี้ยนเป่ยจิงเหรินอี๋จี่") คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตกรุงปักกิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นแหล่งขุดค้นพบกระดูกของมนุษย์ปักกิ่ง ซึ่งมีชีวิตอยู่ประมาณ 200,000 ถึง 750,000 ปีก่อน ค้นพบครั้งแรกเมื่อราวปี พ.ศ. 2464 - 2466 (ค.ศ. 1921 - 1923) โดยนักธรณีวิทยาชาวสวีเดน โยฮัน กันเนอร์ อันเดอส์สัน (Johan Gunnar Andersson)
แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยนได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 30 เมื่อปี พ.ศ. 2530 ที่กรุงวิลนีอุส ประเทศลิทัวเนีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
หยวนอินเกอ
หยวนอินเกอ( เป็นเพียงเรื่องเล่า) เป็นบุคคลที่เล่าว่าเป็นบรรพบุรุษของพระลีกุน กำเนิดที่ประเทศจีน มีตำแหน่งเป็นขุนนาง สมัยต้นราชวงศ์หยวน(1240-1300) สมัยกุบไลข่าน
มีลูกหลานดังนี้
ลูก หยวนต้า1260-1350
หลาน หยวนต้า 1296-1370
เหลน หยวนต้า1319-1401
โหลน ท่านผู้เฒ่าอายุยืน หยวนเจี๋ย 1352-1456
ลูกของโหลน ท่านผู้เฒ่าอายุยืน เฉินกงจั้ง 1409-1609
หลานของโหลน นักพรตหง1463-1524
เหลนของโหลน ข้าราชการซิน1500-1567
โหลนของโหลน อาฮ่ง 1519-1601
ลูกของโหลนของโหลน อาตัง1540-1605
หลานของโหลนของโหลน อาตั่ง1570-1662
เหลนของโหลนของโหลน อาเทีย1605-1650
โหลนของโหลนของโหลน อาเหวิน 1641-1705
ลูกของโหลนของโหลนของโหลน(อพยพมาเกาหลี)เฉินซิ่ว 1770-1829
หลานของโหลนของโหลนของโหลน บีนั่ม 1810-1879
เหลนของโหลนของโหลนของโหลน หลี่จาง 1873-1972
โหลนของโหลนของโหลนของโหลน ลีกุน 1906-
งานประเพณีวันไหลพัทยา
เขาหลู
เขาหลู  คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในมณฑลเจียงซี ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นหนึ่งในสถานที่ศูนย์กลางทางจิตวิญญาณทั้งศาสนาพุทธ ลัทธิขงจื๊อ และลัทธิเต๋า ของวัฒนธรรมจีน
เขาหลูได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "อุทยานแห่งชาติเขาหลู" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมริดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
เคลลี คาร์ลสัน
เคลลี คาร์ลสัน  เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในบทบาทคิมเบอร์ เฮนรี ใน "เล่ห์ศัลยกรรม"
เคลลีเติบโตในเมืองบลูมิงตัน รัฐมินนิโซตา และเข้าเรียนที่ Academy of Holy Angels ในเมืองริชฟิลด์ รัฐมินนิโซตา นอกจากอาชีพการแสดงแล้ว เธอยังเคยเป็นนางแบบ รวมถึงนางแบบโฆษณาให้กับแว่นกันแดด Miller Lite, Rembrandt และ Olivier People เธอปรากฏตัวในนิตยสารแม็กซิมฉบับเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2004 และขึ้นปกนิตยสารสตัฟฟ์ ฉบับเดือนตุลาคม ค.ศ. 2004
เคลลีเป็นโฆษกของ Smile Network International ซึ่งเป็นองค์กรด้านมนุษยธรรมในรัฐมินนิโซตาที่ให้บริการศัลยกรรมตกแต่งและบริการด้านสุขภาพที่เกี่ยวข้องแก่เด็กและผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาวที่ยากไร้ในประเทศกำลังพัฒนา เคลลีเป็นนักขี่ม้าตั้งแต่อายุ 7 ขวบ เธอได้โน้มน้าวให้ออกกฎหมายเพื่อป้องกันไม่ให้ขนส่งม้าอย่างไร้มนุษยธรรมไปยังโรงฆ่าสัตว์ในเม็กซิโกและแคนาดา ตลอดจนการต้อนม้าป่าโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010
เคลลีเริ่มต้นการแสดงโดยแสดงในละครเวทีเรื่อง Vanities, Cheaters, Girls Guide to Chaos, แมงมุมเพื่อนรัก และ Can't Trust the Mate ในปี ค.ศ. 2001 เคลลีได้รับการจัดอันดับให้อยู่ใน 50 ผู้หญิงที่สวยที่สุดของนิตยสาร Tear Sheet และยังได้ปรากฏตัวเป็นนักแสดงประกอบในภาพยนตร์เรื่อง 3000 ไมล์สู่เกรซแลนด์ โดยรับบทเป็นสมาชิกแก๊งมอเตอร์ไซค์ ในปี ค.ศ. 2003 เธอเป็นแขกรับเชิญในตอนแรกของซีรีส์ดรามาของช่องเอฟเอ็กซ์เรื่องเล่ห์ศัลยกรรม (Nip/Tuck) ตัวละครของเธอคิมเบอร์ เฮนรี ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วจากผู้ชม และเธอก็ปรากฏตัวในหลายตอนของซีซันแรกและซีซันที่สอง ในที่สุดก็กลายเป็นนักแสดงประจำในซีซันที่สามของซีรีส์ เธอยังคงอยู่กับซีรีส์นี้จนกระทั่งปิดกล้องในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010
นอกจากเล่ห์ศัลยกรรมแล้ว เธอยังแสดงในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น Paparazzi (2004), คนคลั่ง ล่าทะลุสุดขีดนรก (2006), หนังแผ่นภาคต่อเรื่อง Starship Troopers 2: Hero of the Federation (2004) และบทสมทบในภาพยนตร์ตลกเรื่องกั๊กใจให้เพื่อนเลิฟ (2008) แสดงร่วมกับแพทริก เดมป์ซีย์และมิเชล โมนาแกน เธอยังเป็นแขกรับเชิญใน Everwood, , , Monk และ The Finder เธอยังอยู่ในอันดับที่ 43 ใน Hot 100 ของนิตยสารแม็กซิม ของปี ค.ศ. 2005 และอันดับที่ 94 ใน Hot 100 ของปี ค.ศ. 2007
เธอได้รับเลือกให้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง Dead of Winter ในปี 2007 (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น Killer Movie) ร่วมกับ Leighton Meester และ Kaley Cuoco แต่ถูกแทนที่ด้วยอดีตสมาชิกวงพุสซีแคตดอลส์ ที่ผันตัวมาเป็นนักแสดงคือ Cyia Batten ก่อนการถ่ายทำจะเริ่มขึ้น เนื่องจากความแตกต่างทางความคิดระหว่างเธอกับผู้กำกับ หลังจากเสร็จสิ้นการถ่ายทำตอนสุดท้ายของ Nip/Tuck ในปี ค.ศ. 2009 เคลลีก็ได้แสดงในภาคต่อของ Melrose Place ทางเดอะซีดับเบิลยู โดยรับบทเป็นมาดามฮอลลีวูด เธอยังปรากฏตัวสั้น ๆ ในภาพยนตร์โทรทัศน์ของแคนาดาเรื่อง Degrassi Goes Hollywood เมื่อปี ค.ศ. 2009 เธอเคยปรากฏตัวใน Ghostfacers ภาคแยกออนไลน์ของซีรีส์ดาร์กแฟนตาซีเรื่องซูเปอร์เนเชอรัล ของเดอะซีดับเบิลยู
บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี
บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  หรือ หมู่เกาะชาโกส เป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอินเดีย ซึ่งอยู่ครึ่งทางระหว่างแอฟริกากับอินโดนีเซีย อาณาเขตครอบคลุมอะทอลล์ทั้ง 6 แห่งที่เชื่อมต่อถึงกัน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะชาโกส มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 60 ตารางกิโลเมตร เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือเกาะดีเอโกการ์ซีอา ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของกองกำลังผสมสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา
ชาวเกาะมัลดีฟส์ รู้จักหมู่เกาะชาโกสเป็นอย่างดี ในตำนานของมัลดีฟส์ พวกเขารู้จักในชื่อ Feyhandheebu  หรือ Hollhavai (ชื่อหลังเป็นคำเรียกโดยชาวเกาะมัลดีฟส์ทางใต้ ที่อยู่ใกล้กับหมู่เกาะชาโกส) จากเรื่องเล่าของชาวเกาะมัลดีฟส์ทางใต้ เมื่อมีพ่อค้าหรือชาวประมงประสบเหตุสูญหายในทะเล ก็มักจะพบว่าติดอยู่บนเกาะของหมู่เกาะชาโกส และในที่สุดพวกเขาจะถูกช่วยเหลือและได้เดินทางกลับบ้าน อย่างไรก็ตาม หมู่เกาะนี้ถูกพิจารณาว่าอยู่ไกลเกินไปจากศูนย์อำนาจของราชวงศ์มัลดีฟส์ในการที่จะตั้งถิ่นฐานอย่างถาวร ดังนั้นหมู่เกาะชาโกสจึงถูกละเลยจากประเทศเพื่อนบ้านดังกล่าว
เกาะต่าง ๆ ของหมู่เกาะชาโกสถูกทำแผนที่โดยวัชกู ดา กามา  ในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาในคริสต์ศตวรรษี่ 18 ฝรั่งเศสได้อ้างสิทธิ์ในดินแดนโดยเป็นส่วนหนึ่งของมอริเชียส พวกเขาตั้งถิ่นฐานครั้งแรกโดยชาวฝรั่งเศสในอาณานิคมมอริเชียส ได้นำแรงงานทาสชาวแอฟริกันและแรงงานชาวอินเดียมาทำการปลูกสวนมะพร้าว ในปี พ.ศ. 2353 มอริเชียสได้ถูกยึดครองโดยสหราชอาณาจักรโดยฝรั่งเศสยอมยกดินแดนให้ตามสนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1814), (เพื่อการยุติสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่ 6)
ในปี 2508 สหราชอาณาจักรแยกหมู่เกาะชาโกสออกจากมอริเชียส และแยกเกาะ Aldabra, Farquhar และ Desroches (Des Roches) จากเซเชลส์ มาจัดตั้งเป็น บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี วัตถุประสงค์เพื่อสนับสนุนในการก่อสร้างหน่วยงานทางทหาร เพื่อดูแลผลประโยชน์ของสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา หมู่เกาะถูกจัดตั้งเป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ต่อมาในวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2519 เกาะ Aldabra, Farquhar และ Desroches ได้กลับไปเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเซเชลส์ ซึ่งเป็นผลของการประกาศเอกราช หลังจากนั้นบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี จึงประกอบด้วยเกาะหลักเพียงหกกลุ่มของหมู่เกาะชาโกสเท่านั้น
ในปี พ.ศ. 2533 ธงของบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรีได้ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรก ผืนธงประกอบด้วยภาพสัญลักษณ์ของธงสหภาพ (Union Jack), มีภาพของมหาสมุทรอินเดียซึ่งเป็นที่ตั้งของหมู่เกาะในรูปแบบของริ้วคลื่นสีขาวและน้ำเงิน และมีภาพต้นมะพร้าวเหนือภาพของมงกุฎแห่งบริเตน
ธนญชัย ศรศรีวิชัย
ธนญชัย ศรศรีวิชัย (ต่อ ฟีโนมีน่า) ผู้กำกับภาพยนตร์โฆษณา
ธนญชัย เริ่มต้นอาชีพจากการเป็นกราฟิก ดีไซเนอร์ ที่บริษัท สามหน่อ จำกัด ก่อนที่จะมาเริ่มต้นการทำงานเป็นผู้กำกับภาพยนตร์โฆษณาครั้งแรกที่ บริษัท ฟีโนมีน่า จำกัด โดยมีผลงานให้กับบริษัทและหน่วยงานต่างๆอาทิ เยสโล่ เพจเจจ ฟอร์ดคิงคอง สมูทอี เบบี้ เฟซ โฟม เซียงเพียงอิ๊ว กรุงเทพประกันภัย สสส. ฯลฯ
สไตล์โฆษณาที่โดดเด่นของธนญชัยคือ โทนสีโฆษณาแบบตุ่นๆ นักแสดงที่ไม่ได้มีหน้าตาดี แต่นำชาวบ้านธรรมดาเป็นนักแสดง และเสียงพากย์แกมประชดที่เขาเป็นผู้ให้เสียงเอง ซึ่งวงการโฆษณาโลกถือเป็นแนวทางใหม่ และทำให้เกิดโฆษณาที่นำแนวทางนี้ไปใช้ทั้งในและต่างประเทศเป็นจำนวนมาก คว
จากแนวทางนี้เองทำให้ธนญชัยได้รับรางวัลจากการกำกับโฆษณา โดยเฉพาะรางวัลสิงโตเมืองคานส์ (Cannes Lion) ซึ่งถือเป็นรางวัลสูงสุดด้านโฆษณาของโลก ธนญชัยได้รับรางวัลระดับทองคำ (Gold Lions) มาเป็นเวลา 5-6 ปีติดต่อกัน จนได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้กำกับโฆษณาอันดับต้นๆ ของโลก กระนั้นเขาก็ไม่ได้ขึ้นรับรางวัลเองเลย แม้บางปีเขาจะไปร่วมงานก็ตาม
ม้าตง
ม้าตง ( , ? — ค.ศ. 249) ชื่อรอง เต๋อซิน  เป็น ทหาร ในเมือง เสฉวน เป็นคนขี้เล่นดูตลกอารมณ์ดีเวลาโมโหจะไม่แสดงท่าทีให้คนอื่นรู้เป็นทหารในกำกับของ ขงเบ้ง ส่วนมากจะออกรบพร้อมกับ ม้าต้าย
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๔
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี เป็นสถาบันด้านการอาชีวศึกษา (Vocational Education) อยู่ในสังกัดของ สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๔ สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (สอศ.) ปัจจุบันตั้งอยู่ ณ เลขที่ 433 ถนนศรีสุริยวงศ์ ต.หน้าเมือง อ.เมือง จ.ราชบุรี
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี เดิมคือโรงเรียนช่างไม้ราชบุรี เริ่มเปิดทำการสอนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2481 โดยในระยะแรกได้อาศัยพื้นที่บางส่วน
ของโรงเรียนเบญจมราชูทิศ ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดเป็นที่ตั้งชั่วคราว ต่อมาได้ย้ายไปตั้งในที่ดินของราชพัสดุ ซึ่งเดิมติดกับบริเวณโรงงานสุราราชบุรี ต.บ้านไร่ อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี โดยได้รับที่ดินจำนวน 4 ไร่เศษ สำหรับการก่อสร้างอาคารเรียนและอาคารประกอบ อันประกอบด้วยโรงฝึกงาน 2 หลัง โรงผึ่งไม้ 1 หลัง บ้านพักครู 4 หลัง บ้านพักนักการภารโรง 2 หลัง และส้วมอีก 1 หลัง ซึ่งการก่อตั้งโรงเรียนช่างไม้ราชบุรีนั้น ได้รับการสนับสนุนจาก ขุนประสาทวิทยกิจ ศึกษาธิการจังหวัดในสมัยนั้น และขุนเสตะรัตศึกษากร ผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัด โดยเฉพาะผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัดท่านนี้ได้เข้ามาทำหน้าที่ครูใหญ่เป็นการชั่วคราวในระยะแรกของการก่อตั้งโรงเรียน และต่อมาก็ได้คุณครูต๊ะ โลหิตกาญจน์ เป็นครูใหญ่ประจำการเป็นท่านแรก ตามมาด้วยคุณครูจอม เปลี่ยนโชต เป็นท่านต่อมา โดยในระยะแรกนั้นมีครูเพียง 2 คน และมีนักเรียนเพียง 4 คนเท่านั้น และมีจำนวนเพิ่มขึ้นในเวลาต่อมา จนถึงปี พ.ศ. 2498 สถานที่เดิมก็เริ่มคับแคบ อีกทั้งกลิ่นส่าเหล้าจากโรงงานสุราก็รบกวน จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้นายเสงี่ยม เต็มสุข ศึกษาธิการจังหวัดราชบุรี ในขณะนั้น ซึ่งท่านเป็นผู้ที่สนใจการอาชีวศึกษาเป็นอย่างมาก ได้ปรึกษาหารือกับครูสนั่น จียังสุวัต ครูใหญ่ของโรงเรียน ในเรื่องการย้ายที่ตั้งโรงเรียน ซึ่งท่านเห็นว่ามีที่ดินว่างอยู่ผืนหนึ่ง เป็นบริเวณที่กว้างขวาง โดยบางส่วนเป็นของสนามบินเก่าและบางส่วนเป็นของสนามเสือป่า ซึ่งต้องเช่าที่ดินผืนดังกล่าวปีละ 39,030 บาท โดยในการก่อสร้างโรงเรียนในที่ดินใหม่นั้น ท่านศึกษาธิการจังหวัดซึ่งเป็นผู้มองการณ์ไกล ได้วางแผนการก่อสร้างโดยให้สร้างโรงฝึกงานต่างๆ เว้นระยะห่างๆกันไว้ เพื่อการต่อเติมและขยายโรงเรียนในภายหลัง ในระยะแรกของการสร้างโรงเรียนนั้น ได้แรงงานสนับสนุนจากบรรดาครูและนักเรียนของโรงเรียน แต่ก็ต้องผชิญกับปัญหาสภาพป่ารกและน้ำท่วม ทั้งนี้โรงเรียนใหม่ที่สร้างขึ้นนี้ได้ชื่อต่อมาว่า "โรงเรียนการช่างราชบุรี" และตั้งอยู่มาจนถึงปัจจุบันนี้ โดยอยู่ที่ เลขที่ 433 ถนนศรีสุริยวงศ์ ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี
ปี พ.ศ. 2503 ได้รับความช่วยเหลือตามโครงการผลิตช่างฝีมือขององค์การ ส.ป.อ.
ปี พ.ศ. 2510 ได้เข้าโครงการเงินกู้เพื่อการพัฒนาอาชีวศึกษา ดำเนินการสอนประเภทวิชาช่างอุตสาหกรรม 6 สาขา
ปี พ.ศ. 2513 ได้เปิดสอนประเภทวิชาผ้าและเครื่องแต่งกาย อาหารและโภชนาการ
ปี พ.ศ. 2519 ได้เปิดสอนประเภทวิชาพาณิชยกรรมและศิลปหัตถกรรม
ปี พ.ศ. 2542 วิทยาลัยดำเนินการสอนในระดับ ปวช. และ ปวส. รวมทั้งสิ้น 19 สาขาวิชา คือ ช่างยนต์ ช่างกลโรงงาน ช่างเขียนแบบเครื่องมือกล ช่างเชื่อมและโลหะแผ่น ช่างไฟฟ้า ช่างอิเล็กทรอนิกส์ ช่างก่อสร้าง ช่างเทคนิคสถาปัตย์ คหกรรม อุตสาหกรรมเสื้อผ้าสำเร็จรูป ผ้าและเครื่องแต่งกาย อาหารและโภชนาการ การบัญชี การเลขานุการ การตลาด คอมพิวเตอร์ธุรกิจ วิจิตรศิลป์หัตถอุตสาหกรรมและศิลปประยุกต์
จากโรงเรียนการช่างราชบุรี ก็ได้พัฒนาเรื่อยมาจนกลายเป็น "วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี" ในปัจจุบัน
ปัจจุบันวิทยาลัยเทคนิคราชบุรีมีเนื้อที่ประมาณ 61 ไร่ 2 งาน 14 ตารางวา มีอาคารหลักและอาคารประกอบดังนี้
1. อาคารอำนวยการ จำนวน 1 หลัง
2. อาคารเรียน 2 ชั้น จำนวน 1 หลัง
3. อาคารเรียน 4 ชั้น จำนวน 2 หลัง
4. อาคารปฏิบัติการ 1 ชั้น จำนวน 8 หลัง
5. อาคารปฏิบัติการ 2 ชั้น จำนวน 3 หลัง
6 อาคารปฏิบัติการ 3 ชั้น จำนวน 1 หลัง
7. อาคารปฏิบัติการ 4 ชั้น จำนวน 6 หลัง
8. อาคารเรียนรวม 5 ชั้น จำนวน 1 หลัง
9. อาคารหอประชุม 1 ชั้น จำนวน 2 หลัง
10 อาคารหอประชุม 4 ชั้น จำนวน 1 หลัง
11 โรงฝึกงาน 1 ชั้นจำนวน 3 หลัง
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๔ เปิดสอนระดับดังนี้
นารูโตะนินจาจอมคาถา
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลออสการ์โดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์เพื่อมอบให้กับนักแสดงชายผู้มีการแสดงที่โดดเด่นในการทำงานกับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ เหล่านักแสดงชายจะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขารางวัลนี้โดยสมาชิกออสการ์ผู้ซึ่งเป็นนักแสดงด้วยกันเอง และผู้ที่ได้รับรางวัลจะถูกเลือกจากสมาชิกทุกคน
ปัจจุบันรางวัลนี้เป็นรางวัลออสการ์สำหรับการแสดง เช่นเดียวกับ รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม และนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
นับตั้งแต่ค.ศ. 1943 ผู้ชนะสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมได้รับรางวัลเป็นรูปปั้นเหมือนผู้ชนะสาขาอื่น ก่อนหน้านั้นผู้ชนะสาขานี้ได้รับรางวัลเป็นแผ่นจารึก
ประวัติศาสตร์สงคราม
อังกฤษสมัยแองโกล-นอร์มัน
แองโกล-นอร์มัน  คือผู้สืบเชื้อสายจากชาวนอร์มันผู้ปกครองอังกฤษหลังจากที่ได้รับชัยชนะในการรุกรานอังกฤษโดยดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 1066 แม้ว่าจะมีนอร์มันมาตั้งถิ่นฐานอยู่บ้างก่อนหน้านั้นแล้ว หลังจากยุทธการเฮสติงส์ผู้รุกรานชาวนอร์มันและลูกหลานก็เข้ามาตั้งถิ่นฐานในฐานะกลุ่มชนที่แตกต่างจากกลุ่มชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่แล้วในอังกฤษ ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้ต่อมาก็กลืนไปกับผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่อยู่แต่เดิมและมาใช้ภาษาพูดที่เรียกว่าภาษาแองโกล-นอร์มัน
ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษ.
ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษเป็นชัยชนะของผู้พิชิตที่มีวัฒนธรรมและภาษาที่แตกต่างไปจากวัฒนธรรมและภาษาของอังกฤษในหลายกรณี และเป็นการรุกรานที่แตกต่างจากการรุกรานของไวกิงตรงที่ผู้รุกรานชาวไวกิงเป็นชนกลุ่มที่มีเชื้อสายและภาษาพูดที่ใกล้เคียงกันกับที่ใช้ในอังกฤษ
ความแตกต่างนี้ทำให้ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวนอร์มันไม่มีความรู้สึกเกี่ยวพันกับผู้ตั้งถิ่นฐานในอังกฤษโดยเฉพาะผู้ที่ที่มีเชื้อสายเดนมาร์ก ผู้ที่เป็นผู้ต่อต้านการยึดครองของนอร์มันอย่างเหนียวแน่นจากกลุ่มที่ว่านี้ หลังจากที่ได้รับชัยชนะแล้วดยุควิลเลียมก็กำจัดขุนนางผู้มีอำนาจทั้งขุนนางเดนส์และขุนนางอังกฤษแทบทั้งสิ้น โดยการแต่งตั้งขุนนางนอร์มันเองขึ้นแทนและก่อตั้งระบบการปกครองแบบ “ระบบเจ้าครองนคร” ขึ้นในแทนที่ (แต่นักประวัติศาสตร์ยังถกเถียงกันว่า “ระบบเจ้าครองนคร” เป็นระบบที่ใช้ในอังกฤษมาตั้งแต่ก่อนหน้าที่นอร์มันจะเข้ามายึดครองแล้ว ฉะนั้นความคิดในเรื่องการปกครองระบบเจ้าครองนคร (Feudalism) ว่าเริ่มใช้กันเมื่อใดในอังกฤษจึงยังเรื่องที่ยังตกลงกันไม่ได้)
ขุนนางแองโกล-แซกซันเป็นจำนวนมากสูญเสียทั้งตำแหน่งและอาณาบริเวณการปกครอง อันที่จริงแล้วชนทุกระดับชั้นในอังกฤษก็ถูกเลื่อนฐานะลงในสังคมไปตามๆ กัน ในขณะเดียวกันขุนนางแองโกล-นอร์มันใหม่ก็เข้ามามีอำนาจแทนที่ และต่างก็ได้รับพระราชทานที่ดินที่ยึดมาจากขุนนางแองโกล-แซกซันเดิม ขุนนางแองโกล-นอร์มันบางคนก็ยังคงรักษาการใช้ “เดอ” นำหน้าที่หมายถึงผู้ปกครองอาณาบริเวณที่ตามด้วยชื่อบริเวณ แต่ขุนนางอื่นก็รับชื่ออาณาบริเวณที่ใช้กันในท้องถิ่นอยู่แล้วมาเป็นชื่อของตน
แต่สิ่งที่สำคัญรองจากสิ่งที่สำคัญที่สุดของความมีชัยชนะต่ออังกฤษของนอร์มันคือเป็นการนำอังกฤษเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินใหญ่ยุโรป โดยเฉพาะการเป็นส่วนหนึ่งของบริเวณที่ยังมีอิทธิพลทางด้านภาษาและวัฒนธรรมที่ยังหลงเหลืออยู่ของโรมัน อังกฤษในสมัยแองโกล-แซกซันและนอร์สเป็นอังกฤษที่มีความสัมพันธ์กับวัฒนธรรมท้องถิ่น แต่อังกฤษภายใต้การปกครองของนอร์มันเป็นอังกฤษของภาษาตระกูลโรมานซ์และวัฒนธรรมของโรมันโบราณ ซึ่งจะเห็นได้จากภาษาที่ใช้, สถาปัตยกรรมการก่อสร้างแบบโรมาเนสก์ และการปกครองระบบเจ้าครองนครที่มาแทนที่การปกครองที่ไม่มีระบบเท่าใดนักของอังกฤษในระหว่างยุคมืด แต่สิ่งที่แน่นอนคืออังกฤษในสมัยนอร์มันเป็นอังกฤษที่แตกต่างจากอังกฤษสมัยก่อนหน้านั้นที่เป็นอังกฤษที่มีอิทธิพลจากภายนอก
ความเปลี่ยนแปลงทางการทหาร.
นอกจากนั้นแล้วชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษก็ยังเป็นการเปลี่ยนระบบการทหารในอังกฤษทั้งทางลักษณะและวิธีการรบ หลังจากการยึดครองนายทหารแองโกล-แซกซันเดิมโดยเฉพาะชนรุ่นหลังจากการพ่ายแพ้ที่ยุทธการเฮสติงส์ผู้ไม่มีอนาคตความก้าวหน้าถ้าอยู่ต่อไปในอังกฤษภายใต้การปกครองของผู้ชนะ ก็เริ่มลี้ภัยไปต่างประเทศอังกฤษโดยการสนับสนุนของดยุควิลเลียมผู้พิชิตและพระโอรสวิลเลียม รูฟัสเพื่อความปลอดภัยของราชอาณาจักร กลุ่มแรกที่ลี้ภัยคือกลุ่มที่ไปเดนมาร์ก อีกจำนวนหนึ่งก็ลี้ภัยไปสมทบกับกลุ่มวารันเจียน (Varangians) ในคอนแสตนติโนเปิล
แต่โดยทั่วไปแล้วทหารแองโกล-แซกซันก็มิได้ถูกปลดอาวุธกันไปทั้งหมด ดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดีทรงจัดให้ทหารราบแซ็กซอนได้รับการฝึกโดยทหารม้านอร์มันในยุทธวิธีการต่อต้านข้าศึกบนหลังม้า ซึ่งทำให้เกิดกองทัพแองโกล-นอร์มันที่ประกอบด้วยขุนนางที่เป็นเจ้านายนอร์มันบนหลังม้าโดยมีไพร่พลเป็นทหารราบแซ็กซอนผู้บางครั้งก็มีเชื้อสายเจ้านายเท่าเทียมกับผู้นำ, ทหารราบจากชาวบ้าน, ทหารรับจ้าง และนักผจญภัยจากส่วนอื่นๆ ของทวีปยุโรป
เจ้านายนอร์มันรุ่นต่อๆ มาที่เติบโตขึ้นในอังกฤษก็เริ่มรับวัฒนธรรมแซ็กซอนบางอย่างเข้ามาใช้เช่นการไว้ผมยาวขึ้นหรือการไว้หนวดซึ่ทำให้เป็นที่ไม่ค่อยพึงพอใจในบรรดาเจ้านายนอร์มันรุ่นเก่า (คำว่า “cniht” (อัศวิน) ในภาษาแองโกล-แซกซัน มิได้มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า “chevalier” (ความเป็นอัศวิน/ความเป็นวีรบุรุษ) ของการใช้คำเดียวกันในฝรั่งเศสมาจนกระทั่งปลายยุคกลาง ในคริสต์ศตวรรษที่ 14, นักปรัชญาจอห์น ไวคลิฟฟ์ (John Wycliffe) ใช้คำว่า “knyytis” (อัศวิน) ในการกล่าวถึงผู้ถืออาวุธเท่านั้น จนกระทั่งเมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษ 15 เท่านั้นที่คำว่า “อัศวิน” (knight) เริ่มจะมีความหมายเป็นนัยยะว่าหมายถึงนายทหารม้าผู้เป็นเจ้านายและมีความหมายที่ใกล้เคียงกับคำว่า “ความเป็นอัศวิน” (Chivalry) มากขึ้น)
การพิชิตของแองโกล-นอร์มันในคริสต์ศตวรรษที่ 12 นำมาซึ่งประเพณีและวัฒนธรรมที่เผยแพร่ไปยังไอร์แลนด์ คาโรลซึ่งเป็นการร้องรำทำเพลงของนอร์มันโดยมีผู้ร้องนำล้อมรอบด้วยผู้เต้นรำที่ร้องโต้ด้วยเพลงเดียวกัน การการร้องรำทำเพลงของนอร์มันนี้ก็ทำไปทุกเมืองที่นอร์มันได้รับชัยชนะในไอร์แลนด์
ความขัดแย้งระหว่างนอร์มันกับแซ็กซอน.
ความรู้สึกขัดแย้งระหว่างความเป็นนอร์มันและความเป็นแซ็กซอนจะรุนแรงเท่าใดนั้นก็ยังเป็นเรื่องที่นักประวัติศาสตร์ถกเถียงกันอยู่ ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ความขัดแย้งนี้กล่าวว่าเป็นความขัดแย้งที่มาจากทั้งสองฝ่ายที่เห็นได้จากตำนานที่เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายในเรื่อง “โรบิน ฮูด” (Robin Hood) และในนวนิยายเรื่อง “ไอแวนโฮ” (Ivanhoe) โดยเซอร์วอลเตอร์ สกอตต์ (Walter Scott) ซึ่งอาจจะเป็นทัศคติที่ค่อนข้างจะเกินความจริงไปบ้าง ความรู้สึกทางอคติที่แสดงออกโดยนักประวัติศาสตร์อังกฤษร่วมสมัยออร์เดริค ไวทาลิส (Orderic Vitalis) ใน “ประวัติศาสตร์ทางศาสนา” (Ecclesiastical Historii) จะเห็นได้จากการกล่าวสรรเสริญชาวอังกฤษผู้ต่อต้านดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดี (สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ) นอกจากนั้นก็ยังมีกฎหมายที่เรียกว่า “ค่าปรับการฆาตกรรมนิรนาม” (Murdrum) ที่เดิมเป็นกฎหมายของเดนส์ที่นำมาใช้ในอังกฤษภายใต้การปกครองของพระเจ้คานูท ที่นอร์มันนำกลับมาใช้โดยการปรับหมู่บ้านที่เกิดการฆาตกรรมชาวนอร์มันอย่างลับๆ (หรือผู้ถูกฆาตกรรมที่ไม่ทราบชื่อที่กฎหมายสรุปว่าต้องเป็นนอร์มันโดยปริยายนอกจะพิสูจน์ได้ว่าไม่ใช่) เป็นจำนวนหนึ่งไฮห์ หรือ 46 มาร์ค หรือ ราว £31
แต่ไม่ว่าจะมีความชิงชังกันอย่างไรหรือเท่าใด ในที่สุดชนสองกลุ่มนี้ก็กลืนกันเป็นชนกลุ่มเดียวกันจากการอยู่ร่วมกันและการแต่งงาน ชาวนอร์มันเริ่มมีความรู้สึกตนว่าเป็นแองโกล-นอร์มัน ความแตกต่างก็มาหายไปแทบหมดสิ้นเมื่อสงครามร้อยปีเกิดขึ้น และภายในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชาวแองโกล-นอร์มันก็กลืนกับแองโกล-แซกซัน และกลายมาเป็นชาวอังกฤษ
หมู่เกาะแชนเนล.
หมู่เกาะแชนเนลเป็นบริเวณสุดท้ายที่ยังคงรักษาวัฒนธรรมแองโกล-นอร์มันและภาษามาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่ออิทธิพลอังกฤษเริ่มเข้ามาแทนที่โดยผู้ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานที่พูดภาษาอังกฤษและการคมนาคมจากแผ่นดินใหญ่ที่สะดวกขึ้น
การตั้งถิ่นฐานของชาวแองโกล-นอร์มันในอังกฤษเลยไปถึงการตั้งถิ่นฐานในเวลส์ และทำให้เกิดการสร้างป้อมปราการหลายป้อมโดยดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดีเพื่อปราบปรามชาวเวลส์แต่ก็ไม่ทรงประสบความสำเร็จเท่าใดนัก หลังจากนั้นดินแดนที่เป็นพรมแดนระหว่างเวลส์และอังกฤษที่เรียกว่ามาร์ชก็ได้รับอิทธิพลจากนอร์มันมากขึ้น นอกจากการตั้งถิ่นฐานแล้วก็ยังมีการเผยแพร่คริสต์ศาสนาเข้าไปในเวลส์โดยนักบวชในนิกายเช่นซิสเตอร์เชียนที่มาจากฝรั่งเศสและนอร์ม็องดี ที่ไปตั้งสำนักสงฆ์ในบริเวณต่างๆ ทั่วเวลส์ ภายในคริสต์ทศวรรษ 1400 ผู้ดีชาวเวลส์จำนวนมากก็มีเชื้อสายนอร์มัน นอกจากนั้นอัศวินแคมเบอร์-นอร์มันที่ไปรุกรานไอร์แลนด์ก็มาจากที่มั่นในเวลส์
ขุนนางแองโกล-นอร์มันที่เข้าไปตั้งถิ่นฐานในไอร์แลนด์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เริ่มด้วยการไปสนับสนุนฐานะของกษัตริย์ท้องถิ่น Diarmuid MacMorrough ที่เรียกกันในภาษาอังกฤษใหม่ว่าเดอร์ม็อท แม็คเมอร์โรห์ (Dermot MacMurrough) แม็คเมอร์โรห์ทูลขอสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ ให้ส่งริชาร์ด เดอ แคลร์ เอิร์ลแห่งเพมโบรคที่ 2 (Richard de Clare, 2nd Earl of Pembroke) หรือที่รู้จักกันในนาม “Strongbow” ไปช่วยสร้างความมั่นคงในการเป็นกษัตริย์ที่ไลน์สเตอร์ ริชาร์ด เดอ แคลร์เสียชีวิตไม่นานหลังจากไปรุกรานไอร์แลนด์แต่ผู้ที่ติดตามไปด้วยยังคงอยู่ต่อไปในไอร์แลนด์เพื่อสนับสนุนพระเจ้าเฮนรี และพระราชโอรสจอห์นในฐานะลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ ในบรรดาผู้ตั้งถิ่นฐานชาวนอร์มันที่สำคัญในระยะแรกก็มีทีโอบอลด์ วอลเตอร์ (Theobald Walter, 1st Baron Butler) ผู้ได้รับพระราชทานตำแหน่งสืบตระกูลบัตเลอร์แห่งไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1177 โดยพระเจ้าเฮนรี ชาวนอร์มันที่ไปตั้งถิ่นฐานในไอร์แลนด์ส่วนใหญ่มาจากเวลส์ไม่ใช่จากอังกฤษ ฉะนั้นแคมเบอร์-นอร์มันจึงเป็นคำที่ใช้เรียกชนกลุ่มนี้
แองโกล-นอร์มัน
ประยูร อภัยวงศ์
นายประยูร อภัยวงศ์ (31 มีนาคม พ.ศ. 2460 - 23 มกราคม พ.ศ. 2501) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิบูลสงคราม พรรคประชาธิปัตย์ 2 สมัย
นายประยูร อภัยวงศ์ เป็นบุตร ร.ต.ท.ยิด อภัยวงศ์ กับนางแช่ม อภัยวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2460 ที่เมืองพระตะบอง ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิบูลสงคราม ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ สมัยที่ 1 เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 และสมัยที่ 2 เมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2489 นายประยูรเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฏรที่ถูกเรียกว่า "ผู้แทนที่ไม่มีราษฎรสังกัด" เนื่องจากขณะดำรงตำแหน่งนั้น ประเทศไทยต้องเสียดินแดนของจังหวัดพิบูลสงครามและจังหวัดพระตะบองให้กับฝรั่งเศส ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 นอกจากนายประยูรจะเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคเดียวกับนายควง อภัยวงศ์ แล้ว ยังมีศักดิ์เป็นหลานปู่ของนายควง อภัยวงศ์​ ด้วย แต่อายุไม่ห่างกันมากนักจึงนับกันเป็นพี่เป็นน้อง
นายประยูรสมรสกับนางสราญ อภัยวงศ์ (หลานเจ้าเมืองเสียมราฐ) มีบุตร 5 คน คือ นายวีระ อภัยวงศ์ พ.ต.อ.วิจิตร อภัยวงศ์ พล.ต.วิโรจน์ อภัยวงศ์ นางสาวพัชรินทร์ อภัยวงศ์ และนายอัศวิน อภัยวงศ์ นายประยูรเสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2501 ด้วยโรคไขมันอุดตันในหลอดเลือด สิริอายุ 41 ปี
อุทยานแห่งชาติเขาหลูซาน
โกคูรยอ
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ  คือแหล่งมรดกโลกที่ประกอบด้วยแหล่งโบราณคดีในเมือง 3 เมือง ได้แก่ เมืองอู๋นฺหวี่ชาน ในมณฑลเหลียวหนิง เมืองกั๋วเน่ย (กุกแนซง - ตามภาษาเกาหลี) และเมืองหวันตูชาน (ฮวันโด - ตามภาษาเกาหลี) ในมณฑลจี๋หลิน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน และสุสานอีก 40 แห่ง ซึ่งเป็นของราชวงศ์ 14 แห่ง และขุนนาง 26 แห่ง ทั้งหมดแสดงถึงร่องรอยวัฒนธรรมโกคูรยอซึ่งได้มีอำนาจเหนือบางส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและคาบสมุทรเกาหลี ในช่วง 277 ปีก่อน ค.ศ. จนถึง ปี ค.ศ. ที่ 668
แหล่งโบราณคดีในเมืองอู๋หนิ่วได้ทำการขุดค้นไปเพียงเล็กน้อย ส่วนเมืองกั๋วเน่ย ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองจี๋หนิงในปัจจุบันนั้นได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงรอง หลังจากเมืองหลวงของโคกูรยอได้ย้ายไปตั้งที่กรุงเปียงยาง และสำหรับเมืองหวันตู หนึ่งในเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอนั้น ได้มีร่องรอยของพระราชวังและสุสานจำนวนกว่า 37 แห่ง
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
คริสเตียน เดอะ ไลออน