pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ดราม่า ซีดี ลัคกี้ ☆ สตาร์  คือ ดราม่า ซีดี ของการ์ตูนเรื่อง "ลัคกี้ ☆ สตาร์" วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 24 สิงหาคม 2006 ใน ญี่ปุ่น.
ลัคกี้ ☆ สตาร์ ดราม่า ซีดี  คือ ดราม่า ซีดี ชุดที่ 2 ของการ์ตูนเรื่อง "ลัคกี้ ☆ สตาร์" วางจำหน่ายในวันที่ 27 สิงหาคม 2008
อัลบั้มเพลงคาแร็คเตอร์.
อัลบั้มคาแร็คเตอร์ของ ลัคกี้ สตาร์ ทั้ง 12 อัลบั้มประกอบไปด้วย ซีดีคาแร็คเตอร์ 4 แผ่นแรกวางจำหน่ายในวันที่ 5 กันยายน 2007 ซึ่งร้องโดยนักพากย์ตัวละครหลักทั้ง 4 คนในแต่ละแผ่น อายะ ฮิราโนะ เป็น โคนาตะ, คาโต้ เอมิริ เป็น คางามิ, ฟุคุฮาระ คาโอริ เป็น สึคาสะ และ เอนโด อายะ เป็น มิยูกิ ต่อมาได้มีซีดีคาแร็คเตอร์ออกตามมาอีก 4 แผ่นในวันที่ 26 กันยายน 2007 ซึ่งร้องโดยนักพากย์ตัวละครรองอีก 4 คนในแต่ละตัวละคร ฮาเซงาวะ ชิซุกะ เป็น ยูทากะ, ชิฮาระ มิโนริ เป็น มินามิ, ชิมิซึ คาโอริ เป็น ฮิโยริ และ ซาซากิ โนโซมิ เป็น แพทริเซีย สำหรับซีดีคาแร็คเตอร์อีกสองแผ่นนั้นได้วางจำหน่ายในวันที่ 24 ตุลาคม 2007 แผ่นหนึ่งจะเป็น ดูเอท ของนักพากย์สองคนคือ มิซุฮาระ คาโอรุ เป็น คุซาคาเบะ มิซาโอะ และ ไอซาวะ ไม เป็น มิเนะงิชิ อายาโนะ และอีกแผ่นหนึ่งจะเป็น ทริโอ ของ อายะ ฮิราโนะ, ฮาเซงาวะ ชิซุกะ และ ชิฮาระ มิโนริ เป็น โคนาตะ, ยูทากะ และ มินามิ นอกจากนั้นยังมีซีดีคาแร็คเตอร์ดูเอทอีก 2 แผ่นวางจำหน่ายในวันที่ 21 พฤศจิกายน 2007 ซึ่งแผ่นแรกเป็นของ ฮิโรคาซุ ฮิระมัตสึ เป็น อิซึมิ โซจิโร่ และ สุมิ ชิมาโมโตะ เป็น อิซึมิ คานาตะ และอีกแผ่นจะเป็นของ นิชิฮาระ ซาโอริ เป็น นารุมิ ยุย และ มาเอดะ โคโนมิ เป็น คุโรอิ นานาโกะ
โบอิง 737
โบอิง 737 (Boeing 737) เป็นเครื่องบินลำตัวแคบที่ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง โดยพัฒนาขึ้นเพื่อใช้เสิรมการดำเนินงานของโบอิง 727 ในเส้นทางที่สั้นและบาง เครื่องบินทวินเจ็ทยังคงรักษาความกว้างของลำตัวเครื่องบินแบบ 707 และที่นั่งติดกันหกที่นั่งพร้อมเทอร์โบแฟนใต้ปีกสองตัว จินตนาการในปี 1964 เครื่องบิน 737-100 ลำแรกทำการบินครั้งแรกในเดือนเมษายน 1967 และเข้าประจำการกับลุฟท์ฮันซ่าในเดือนกุมภาพันธ์ 1968
ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2022 มีการสั่งซื้อโบอิง 737 จำนวน 11,177 ลำ และส่งมอบแล้ว 11,177 ลำ โดยมีคู่แข่งหลักคือ แอร์บัส เอ320 โดยโบอิง 737 เป็นเครื่องบินพาณิชย์ที่มียอดขายสูงสุดจนกระทั่งถูกแซงหน้าเครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019
รูปแบบเบื้องต้น.
โบอิงศึกษาการออกแบบเครื่องบินไอพ่นระยะใกล้ และเห็นความต้องการเครื่องบินลำใหม่เพื่อเสริมการทำงานของโบอิง 727 ในเส้นทางที่สั้นและบาง งานออกแบบเบื้องต้นเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1964 ตามผลการวิจัยระบุว่า ตลาดการบินมีความต้องการสำหรับเครื่องบินโดยสาร 50 ถึง 60 ลำที่มีพิสัยการบิน 50 ถึง 1,000 ไมล์ (100 ถึง 1,600 กม.)
แนวคิดแรกเสนอเครื่องยนต์แบบพ็อดเดิลที่ส่วนท้ายของลำตัวและหางตัว T เช่นเดียวกับ 727 และการจัดเรียงที่นั่งแบบห้าแถว วิศวกร โจ ซัทเทอร์ ได้ย้ายเครื่องยนต์ไปที่ปีก ซึ่งทำให้โครงสร้างของเครื่องบินเบาลงและทำให้สามารถจัดเรียงที่นั่ง 6 ที่นั่งต่อแถวได้ กรอบเครื่องยนต์ถูกติดตั้งบริเวณด้านล่างของปีก โดยไม่มีเสา ทำให้ล้อลงจอดสั้นลง จึงสามารถลดความสูงของลำตัวให้สามารถเข้าถึงผู้โดยสารและสัมภาระได้ง่ายขึ้น การออกแบบสตรัทยึดเครื่องยนต์หลายแบบได้รับการทดสอบในอุโมงค์ลม และพบว่ารูปทรงที่เหมาะสมที่สุดสำหรับความเร็วสูงคือแบบที่ค่อนข้างหนา ซึ่งอุดช่องว่างขนาดเล็กที่เกิดขึ้นระหว่างปีกกับส่วนบนของส่วนท้าย โดยเฉพาะด้านท้ายลำ
การออกแบบแนวคิดถูกนำเสนอในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1964 ที่การประชุมด้านการบำรุงรักษาและวิศวกรรมของสมาคมขนส่งทางอากาศโดยหัวหน้าวิศวกรโครงการ แจ็ค สไตเนอร์ โดยมีความกังวลเกี่ยวกับอุปกรณ์ยกสูง ที่ยังไมีปัญหาด้านค่าบำรุงรักษาและความน่าเชื่อถือในการจัดส่ง
การพัฒนารุ่นอื่น.
เครื่องบินรุ่น 737 รุ่นดั้งเดิมยังคงพัฒนาต่อไปเป็นรุ่นสำหรับผู้โดยสาร สินค้า องค์กร และกองทัพ 13 รุ่น ต่อมาได้แบ่งออกเป็นสี่รุ่นของตระกูลโบอิ้ง 737:
คณะกรรมการตัดสินใจเปิดตัวโครงการเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 ลุฟท์ฮันซ่ากลายเป็นลูกค้าของโบอิง 737 เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 ด้วยคำสั่งซื้อเครื่องบิน 21 ลำ มูลค่า 67 ล้านดอลลาร์
เมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1965 โบอิงได้ประกาศคำสั่งซื้อเครื่องบินรุ่น 737 จำนวน 40 ลำจากยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ยูไนเต็ดต้องการเครื่องบินที่มีความจุมากกว่า 737-100 เล็กน้อย ดังนั้นโบอิงจึงออกแบบให้ลำตัวจึงยืดออกไปด้านหน้า 36 นิ้ว (91 ซม.) และด้านหลังปีก 40 นิ้ว (102 ซม.) รุ่นที่ยาวกว่าใช้ชื่อ 737-200 โดยเครื่องบินลำตัวสั้นดั้งเดิมกลายเป็น 737-100 งานออกแบบรายละเอียดยังคงดำเนินต่อไปในทั้งสองรุ่นพร้อมกัน
737 ออริจินัล.
แรกเริ่มนั้น ตลาดเส้นทางระยะสั้นมีบีเอซี 1-11, ซัด อาวิเอชั่น คาราเวลล์ และแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9 ครองส่วนแบ่งอยู่ โบอิงจึงหยิบเอาโครงสร้างและระบบการทำงานของ727มาต่อยอดเพื่อลดเวลาการพัฒนาเครื่องบินใหม่ และให้เข้าแข่งขันได้ทันตามคู่แข่งรายอื่น โบอิงจึงได้ส่งรุ่น -100 และ -200 ออกมาเป็นุร่นแรกในปี 1968
737-100.
รุ่น 100 เป็นรุ่นแรกของ 737 เปิดตัวครั้งแรกในค.ศ. 1965 โดยสายการบินลุฟต์ฮันซา ก่อนที่จะเริ่มการผลิตอย่างเป็นทางการในปี 1967 และเริ่มให้บริการในปี 1968 รุ่น -100 เป็นเครื่องที่เล็กที่สุดในบรรดา 737 ทั้งหมด มียอดการส่งมอบเพียง 30 ลำก่อนการเลิกผลิต และต่อมาก็เริ่มถูกปลดประจำการ ในปัจจุบันไม่มีการใช้ 737-100 แล้ว โดยองค์การสุดท้ายที่ใช้เครื่องรุ่น 100 คือ องค์การนาซา
737-200.
รุ่น 200 เป็นรุ่นพิเศษของรุ่น 100 โดยจะมีลำตัวเครื่องกว้างกว่า เปิดตัวครั้งแรกในปี 1965 โดยสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ก่อนจะเริ่มสายการผลิตในปี 1967 และเริ่มให้บริการในปี 1968 ในปัจจุบันยังมีสายการบินพาณิชย์จำนวนมากที่ยังใช้รุ่น -200 แต่ในด้านธุรกิจสายการบิน รุ่น -200 เสียเปรียบรุ่นที่ใหม่กว่า เพราะรุ่น -200 มีอัตราการเผาผลาญเชื้อเพลิงมากกว่า และมีเสียงเครื่องยนต์รบกวน เมื่อเทียบกับรุ่นใหม่ ดังนั้น สายการบินจึงลดการใช้รุ่น -200 ไป และ 737-200 ก็บินโดยสารครั้งสุดท้ายในปี 2008 กับอโลฮ่าแอร์ไลน์ แต่ในปัจจุบัน ก็ยังมีรุ่น 200 ให้บริการอยู่กับผู้ให้บริการแบบเช่าเหมาลำ เช่น ซีเรียแปซิฟิก และยังได้มีการนำเครื่องบินไปดัดแปลงใหม่ โดยนำที่นั่งผู้โดยสารออกส่วนหนึ่ง แล้วทำเป็นที่บรรทุกสินค้า (Combi Aircraft) ซึ่งก็ยังให้บริการกับ แคเนเดียนนอร์ท, แอร์อินนุต, นอลินอร์ และโครโน
737 คลาสสิก.
โบอิง 737 คลาสสิก เป็นรุ่นย่อยของโบอิง 737 ที่พัฒนาต่อจากรุ่นดั่งเดิม (737 ออริจินัล) โดยเป็นชื่อของ 737-300/400/500 หลังจากเปิดตัวรุ่นเน็กเจนเนเรชั่น (737-600/700/800/900) ตั้งแต่ผลิตในปี 1984 ถึง 2000 มีการส่งมอบรุ่นคลาสสิกทั้งหมด 1,988 ลำ
737-300.
โบอิง 737-300 เริ่มพัฒนาเริ่มขึ้นในปี 1979 โดยเป็นการปรับปรุงครั้งใหญ่ครั้งแรกของโบอิง 737 โบอิงต้องการเพิ่มขีดความสามารถและพิสัยการบิน โดยผสมผสานการปรับปรุงเพื่อยกระดับเครื่องบินให้เป็นข้อมูลจำเพาะที่ทันสมัย ในขณะเดียวกันก็รักษาลักษณะทั่วไปของเครื่องบินรุ่น 737 รุ่นก่อนๆ ไว้
Mark Gregoire วิศวกรของโบอิงนำทีมออกแบบ ซึ่งร่วมมือกับซีเอฟเอ็ม อินเตอร์เนชันแนลในการเลือก ปรับเปลี่ยน และติดตั้งเครื่องยนต์และห้องโดยสารใหม่ ซึ่งจะทำให้ 737-300 เป็นเครื่องบินที่ใช้งานได้ โดยพวกเขาเลือกใช้เครื่องยนต์ไฮบายพาสเทอร์โบแฟน ซีเอฟเอ็ม56-3B-1 ในการขับเคลื่อนเครื่องบิน ซึ่งช่วยประหยัดเชื้อเพลิงและลดเสียงรบกวนได้อย่างมาก แต่ใบพัดเครื่องยนต์ใหม่นี้ มีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะติดตั้งที่ตำแหน่งเดิมบนโครงสร้างปีกของ 737 ออริจินัลได้ จึงต้องมีการเปลี่ยนกรอบเครื่องยนต์ และเลื่อนเครื่องยนต์ขึ้นไปให้สูงกว่าเดิมเล็กน้อย
รุ่น -300 มีความจุผู้โดยสาร 149 ที่นั่ง โดยมีการขยายลำตัวรอบปีก 9 ฟุต 5 นิ้ว (2.87 ม.) โครงสร้างปีกมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเพื่อปรับปรุงทางด้านอากาศพลศาสตร์ เช่นการติดตั้งปลายปีกที่ขยายออก 9 นิ้ว (23 ซม.) และปีกกว้าง 1 ฟุต 9 นิ้ว (53 ซม.) นอกจากนี้แล้ว ส่วนท้ายของเครื่องบินได้รับการออกแบบใหม่ ห้องนักบินได้รับการปรับปรุงด้วยอุปกรณ์เสริม EFIS (ระบบเครื่องมือวัดการบินอิเล็กทรอนิกส์) และห้องโดยสารรวมการปรับปรุงที่คล้ายกับที่พัฒนาบนโบอิง 757 เครื่องต้นแบบ -300 ซึ่งเป็นเครื่อง 737 ลำที่ 1,001 ที่สร้างขึ้น บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984 โบอิง 737-300SP (ประสิทธิภาพพิเศษ) มีการดัดแปลงด้วยปีกนกของเอวิเอชั่นพาร์ทเนอร์ รุ่น -300 ถูกแทนที่ด้วย 737-700 ของรุ่นเน็กซ์เจนเนเรชั่น
737-400.
รุ่น 400 เปิดตัวในพ.ศ. 2528 ในช่วงแรกออกแบบมาเพื่อสายการบินแบบเช่าเหมาลำ สายการบิน เพียดมอตแอร์ไลน์ เป็นสายการบินแรกที่สั่งซื้อเครื่องรุ่น 400 พร้อมกันถึง 25 ลำ และออกให้บริการครั้งแรกในพ.ศ. 2531 และเครื่องบินรุ่น 400 ลำสุดท้ายถูกส่งมอบให้สายการบิน เช็กแอร์ไลน์ ในพ.ศ. 2543
ในบางสายการบิน เช่น อะแลสกาแอร์ไลน์ มีการนำเครื่องรุ่น 400 ไปดัดแปลง โดยนำที่นั่งผู้โดยสารออกส่วนหนึ่ง แล้วทำเป็นที่บรรทุกสินค้าขนาด 10 พาเลต(pallets) ทำให้แต่ละเที่ยวบิน สามารถบรรทุกสินค้าและรับส่งผู้โดยสารได้พร้อมกัน (Combi Aircraft)
737-500.
เครื่องรุ่น 500 เปิดตัวครั้งแรกใน พ.ศ. 2530 โดยสายการบิน เซาท์เวสต์แอร์ไลน์ และออกให้บริการครั้งแรกใน พ.ศ. 2533 รุ่น 500 ออกแบบมาเพื่อทดแทนรุ่น 200 โดยตรง มีประสิทธิภาพและประหยัดน้ำมันกว่ารุ่น 200 เครื่องรุ่น 500 ลำสุดท้ายถูกส่งมอบให้สายการบิน ออล นิปปอน แอร์เวย์ เมื่อ พ.ศ. 2542
รุ่น 500 เป็นที่นิยมในวงการสายการบินรัสเซีย สายการบินสัญชาติรัสเซียจำนวนมากรับซื้อเครื่องรุ่น 500 มือสอง เพื่อนำไปทดแทนเครื่องบินที่ผลิตในประเทศ หรือบ้างก็เพื่อทดแทนเครื่องรุ่น 200 ที่มีอยู่เดิม
737 เน็กซ์เจนเนเรชั่น.
ในช่วงหลังการเปิดตัวรุ่น 500 แอร์บัส เอ320 ได้เข้ามาเป็นที่นิยมในวงกว้างแทนโบอิง 737 ทำให้โบอิงต้องปรับปรุง 737 ครั้งใหญ่ เพื่อตีตื้นแอร์บัส หลังการทดลองและวิจัย ก็ได้ออกเครื่องรุ่นใหม่กว่าออกมา มีคุณสมบัติเหนือกว่ารุ่นเดิม เช่น
737-600.
737-600 ซึ่งเป็นรุ่นที่เล็กที่สุดของตระกูล 737 เน็กซ์เจนเนเรชั่น เปิดตัวโดยสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม (เอสเอเอส) ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1995 โดยมีการส่งมอบเครื่องบินลำแรกในเดือนกันยายน ค.ศ. 1998 มีการผลิต 737-600 ทั้งหมด 69 ลำ โดยลำสุดท้ายส่งมอบให้กับเวสต์เจ็ตในปี 2006 737-600 จะเข้ามาแทนที่ 737-500 และแข่งขันกับแอร์บัส เอ318
737-700.
โบอิง 737-700 เป็นรุ่นแรกของตระกูลเน็กซ์เจนเนเรชั่นที่เปิดตัว โดยเปิดตัวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1993 ด้วยยอดสั่งซื้อ 63 ลำ รุ่น -700 มีที่นั่ง 126 ที่นั่งในการจัดเรียงที่นั่งแบบสองชั้นหรือ 149 คนในรูปแบบหนึ่งชั้น รุ่น -700 เปิดตัวกับเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1997 โบอิง 737-700 จะเข้ามาแทนที่ 737-300 และแข่งขันกับแอร์บัส เอ319
737-700อีอาร์ (ER; Extended Range) เปิดตัวเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2006 โดยใช้ลำตัวของ 737-700 และปีกและฐานล้อของ 737-800 โดยทั่วไปแล้ว 737-700อีอาร์ สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 126 คนในสองชั้นโดยสาร โดยมีพิสัยการบินใกล้เคียงกับแอร์บัส เอ319แอลอาร์
737-800.
เครื่องบินโบอิ้ง 737-800 เป็นรุ่นขยายของ 737-700 โดยเปิดตัวเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1994 รุ่น -800 รองรับผู้โดยสารได้ 162 คนในสองชั้นหรือ 189 คนในรูปแบบชั้นเดียวที่มีความหนาแน่นสูง ลูกค้าเปิดตัว โดยสายการบินฮาปาก-ลอยด์ ฟลุก (ตุยฟลายแอร์ไลน์ ในปัจจุบัน) ได้รับเครื่องแรกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1998 รุ่น -800 จะเข้ามาแทนที่ 737-400 และ 727-200 ของสายการบินในสหรัฐ นอกจากนี้ยังเติมเต็มช่องว่างที่เหลือจากการยุติการผลิตเอ็มดี-80 และเอ็มดี-90 หลังจากการควบรวมกิจการของโบอิงกับแมคดอนเนลล์ดักลาส โบอิง 737-800 เป็นอากาศยานลำตัวแคบที่ใช้กันแพร่หลายมากที่สุดและแข่งขันโดยตรงกับแอร์บัส เอ320
737-900.
737-900 เปิดตัวในปีค.ศ. 1997 และทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 2000 โดยยังมีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุด, ความจุเชื้อเพลิง, การบรรทุกและการกำหนดค่าทางออกเดิมจากของรุ่น -800, จำกัดความจุที่นั่งไว้ที่ประมาณ 177 ใน สองชั้นและ 189 ในเลย์เอาต์หนึ่งคลาสที่มีความหนาแน่นสูง รุ่น -900 เปิดตัวกับอะแลสกาแอร์ไลน์ ในวันที่15 พฤษภาคม ค.ศ. 2001
737-900อีอาร์ (ER; Extended Range) เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดและใหญ่ที่สุดของรุ่น 737NG โดยจะมีประตูทางออกคู่เพิ่มเติมและแผงกั้นแรงดันด้านหลังแบบแบน เพื่อเพิ่มความจุที่นั่งเป็น 180 ที่นั่งในสองชั้นและผู้โดยสารสูงสุด 220 ในรูปแบบชั้นเดียว รุ่น -900อีอาร์ ได้รับการผลิตขึ้นเพื่อทดแทนโบอิง 757-200 ที่เลิกผลิตไปแล้ว และเพื่อแข่งขันโดยตรงกับแอร์บัส เอ321
737 แมกซ์.
โบอิง 737 แมกซ์ เป็นตระกูลใหม่ของโบอิ้ง 737 ซึ่งผลิตโดยเครื่องบินพาณิชย์โบอิง เพื่อนำมาแข่งขันกับเครื่องบินในตระกูลแอร์บัส เอ320นีโอ โดยจะมีการการเปลี่ยนแปลงมากกว่ารุ่นเก่า ๆ เช่น
โดยโบอิง 737 แมกซ์ลำแรกถูกส่งมอบในปีค.ศ. 2017, 50 ปีหลังจากโบอิ้ง 737 ลำแรกออกบิน ณ วันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 โบอิ้งมีคำสั่งซื้อ 737 แมกซ์ 1,285 ลำ รุ่นที่ใหญ่กว่าและเล็กกว่ามีความจุและช่วงที่แตกต่างกัน
หลังจากการตกของเครื่องบิน แมกซ์ 8 สองครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2018 และเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 หน่วยงานกำกับดูแลทั่วโลกได้สั่งให้สายการบินหยุดใช้เครื่องบิน แมกซ์ 8 และ แมกซ์ 9 จนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020
737 แมกซ์ 7.
รุ่น แมกซ์ 7 ซึ่งเป็นรุ่นที่มีขนาดเล็กที่สุดในตระกูล 737 แมกซ์ โดยมีพื้นฐานมาจาก 737-700 บินได้ไกลกว่า 1,000 ไมล์ทะเล (1,900 กม.) และรองรับที่นั่งอีกสองแถวโดยลดค่าเชื้อเพลิงต่อที่นั่ง 18% โดยรุ่นแมกซ์ 7 เปิดตัวกับเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ ในเดือนมกราคม 2019 แต่สายการบินได้เลื่อนคำสั่งซื้อเหล่านี้ออกไปจนถึงปี 2023–2024 รุ่นแมกซ์ 7 จะเข้ามาแทนที่ รุ่น 700 และคาดว่าจะบรรทุกผู้โดยสารได้ 12 คนและบินได้ไกลกว่าแอร์บัส เอ319นีโอประมาณ 400 ไมล์ทะเล (740 กม.)โดยมีต้นทุนการดำเนินงานลดลง 7% ต่อที่นั่ง
737 แมกซ์ 8.
รุ่นแมกซ์ 8 เป็นรุ่นแรกของตระกูล 737 แมกซ์ โดยมีลำตัวที่ยาวกว่าแมกซ์ 7 รุ่นแมกซ์ 8 เปิดตัวในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 กับ มาลินโดแอร์ ซึ่งจะเข้ามาแทนที่ 737-800 และแข่งขันกับ แอร์บัส เอ320นีโอ
737 แมกซ์ 200 ซึ่งเป็นรุ่นความจุสูงของ 737 แมกซ์ 8 ได้เปิดตัวในเดือนกันยายน 2014 และได้รับการตั้งชื่อสำหรับที่นั่งสำหรับผู้โดยสารได้ถึง 200 คนในรูปแบบชั้นเดียวที่มีที่นั่งแบบเพรียวบางซึ่งต้องใช้ประตูทางออกคู่พิเศษ แมกซ์ 200 จะประหยัดต้นทุนได้มากกว่า 20% ต่อที่นั่ง รวมถึงค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานที่ต่ำกว่าแมกซ์ 8 5% และจะเป็นรุ่นแคบที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในตลาดเมื่อเข้าสู่บริการ ในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน 2018 เครื่องบินรุ่นแมกซ์ 8, ลำแรกจาก 135 ลำแรก ไรอันแอร์ ได้สั่งซื้อเครื่องบินลำแรกในรูปแบบที่นั่ง 197 ที่นั่ง มีการบินครั้งแรกจากเรนตอน เมื่อวันที่ 13 มกราคม 2019 และมีกำหนดเปิดให้บริการในเดือนเมษายน 2019
737 แมกซ์ 9.
737 แมกซ์ 9 ซึ่งเป็นรุ่นขยายของแมกซ์ 8 ได้เปิดตัวพร้อมกับคำสั่งซื้อเครื่องบิน 201 ลำในเดือนกุมภาพันธ์ 2555 โดยเปิดตัวในวันที่ 7 มีนาคม 2017 และเที่ยวบินแรกในวันที่ 13 เมษายน 2017 ได้รับการรับรองโดยกุมภาพันธ์ 2018 ลูกค้าเปิดตัว, ไลอ้อนแอร์ กรุ๊ป, รับแมกซ์ 9 เครื่องแรกเมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2561 ก่อนเข้าให้บริการกับไทยไลอ้อนแอร์ 737 แมกซ์ 9 จะเข้ามาแทนที่ 737-900 และแข่งขันกับ แอร์บัส เอ321นีโอ
737 แมกซ์ 10.
รุ่น แมกซ์ 10 ถูกเสนอเป็นรุ่นขยายของแมกซ์ 9 ในช่วงกลางปี 2016 ทำให้สามารถจัดที่นั่งได้ 230 ที่นั่งในชั้นเดียวหรือ 189 ที่นั่งในรูปแบบสองชั้น เทียบกับ 193 ที่นั่งในที่นั่งสองชั้นสำหรับแอร์บัส เอ321นีโอ ด้วยความยาวลำตัวของรุ่นแมกซ์ 10 ที่ยืดออกเล็กน้อยขนาด 66 นิ้ว (1.7 ม.) ทำให้เครื่องบินสามารถใช้ปีกและเครื่องยนต์ ซีเอเอ็ม ลีป1บี จากรุ่นแมกซ์ 9 โดยจะมีเพียงแค่ล้อลงจอดจะใช้ระบบใหม่ 737 แมกซ์ 10 เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2017 โดยมีคำสั่งซื้อและสัญญาสั่งซื้อ 240 รายการจากลูกค้ากว่าสิบราย การกำหนดค่าตัวแปรโดยคาดการณ์ต้นทุนการเดินทางและค่าที่นั่งที่ลดลง 5% เมื่อเทียบกับ เอ321นีโอ รุ่นแมกซ์ 10 มีความจุใกล้เคียงกับแอร์บัส เอ321เอกซ์แอลอาร์ แต่จะมีพิสัยบินสั้นกว่าและประสิทธิภาพการทำงานบนพื้นดินที่น้อยกว่า รุ่นแมกซ์ 10 เปิดตัวในโรงงานเรนทอนของ โบอิง เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 และมีกำหนดบินครั้งแรกในปี 2020 รุ่นแมกซ์ 10 ได้ขึ้นบินครั้งแรกในเดือนมิถุนายน 2021
ในช่วงปลายทศวรรษ 2010 โบอิงทำงานบนเครื่องบินโบอิงขนาดกลางรุ่นใหม่ (NMA) ซึ่งมีเครื่องบินสองรุ่นรองรับผู้โดยสารได้ 225 หรือ 275 คน และกำหนดเป้าหมายกลุ่มตลาดเดียวกันกับ 737 แมกซ์ 10 และแอร์บัส เอ321นีโอ เครื่องบินขนาดเล็กในอนาคต (FSA) ก็ได้มีการประกาศโครงการเช่นเดียวกัน โครงการ NMA ถูกยกเลิกในเดือนมกราคม ค.ศ. 2020 เนื่องจากโบอิงมุ่งเน้นไปที่การนำโบอิง 737 แมกซ์กลับมาให้บริการให้เร็วที่สุดและประกาศถึงแนวทางใหม่สำหรับโครงการในอนาคต
ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2022 ผู้ให้บริการรายใหญ่ที่สุดห้ารายของโบอิง 737 ได้แก่ เซาท์เวสต์แอร์ไลน์ (736), ไรอันแอร์ (443), ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (383), อเมริกันแอร์ไลน์ (344) และเดลตาแอร์ไลน์ (218)
ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 แม้จะเป็นเครื่องบินที่มีการส่งมอบมากที่สุดในโลก แต่มีโบอิง 737 เพียง 9,315 ลำที่ยังให้บริการอยู่ น้อยกว่าตระกูลเอ320 ที่มีจำนวน 9,353 ลำเล็กน้อย เนื่องจากมีเครื่องบินรุ่น 737 อีกจำนวนมากที่ไม่ได้ให้บริการแล้ว
การใช้ทางทหาร.
โบอิง 737 ถูกใช้สำหรับการขนส่งบุคคลสำคัญ, ขนส่งสินค้า หรือกองทัพในหลายประเทศ ผู้ใช้โบอิง 737 มีดังนี้:
ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2022 มีอุบัติเหตุทางการบินทั้งหมด 503 ครั้ง และเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องบินทั้งหมด 737 ลำ รวมถึงการสูญเสียเครื่องบิน 219 ครั้ง ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 5,717 ราย
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน
แฮรี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน  เป็นหนังสือเล่มที่สามในหนังสือชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. เค. โรว์ลิ่ง ได้รับการตีพิมพ์และวางจำหน่ายเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 (1999) โดยสำนักพิมพ์บลูมส์บิวรี่ ฉบับภาษาไทยแปลโดย วลีพร หวังซื่อกุล จัดพิมพ์และจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ ต่อมาในปีพ.ศ. 2547(2004)ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์โดยวอร์เนอร์ บราเธอร์สและออกฉายไปทั่วโลก
หนังสือเล่มนี้ดำเนินเรื่องต่อจากภาคที่สองคือ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ โดยภาคนี้มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเกี่ยวกับตัวของแฮรี่ รวมทั้งมีการแทรกเรื่องของความรักไว้เล็กน้อย และเจ.เค.โรว์ลิ่งยังได้นำตำนานความเชื่อของกรีกโบราณมาใช้ในการเขียนด้วย
เรื่องเริ่มต้นที่แฮร์รี่ซึ่งต้องใช้เวลาช่วงปิดภาคเรียนอยู่ที่บ้านเดอร์สลีย์เช่นเดียวกับปีที่ผ่านๆ มา ได้เห็นข่าวเกี่ยวกับนักโทษแหกคุกคนหนึ่งชื่อ ซิเรียส แบล็ก เมื่อป้ามาร์จพี่สาวของลุงเวอร์นอนมาเยี่ยมครอบครัวเดอร์สลีย์ และพูดจาถากถางดูถูกแฮร์รี่และพ่อแม่ แฮร์รี่โกรธจัดจนทำให้ป้ามาร์จตัวพองขึ้นเรื่อยๆ และลอยหายไป ทำให้เขาต้องหนีออกจากบ้านเพราะรู้ว่าทำผิดกฎหมายในข้อหาใช้เวทมนตร์โดยอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ ที่ถนนนอกบ้าน เขาเห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่เฝ้ามองเขาอยู่ แต่ทันใดนั้นรถเมล์อัศวินราตรีก็ปรากฏขึ้นและพาเขาไปส่งที่ตรอกไดแอกอน ระหว่างการเดินทาง แฮร์รี่เห็นข่าวในหนังสือพิมพ์ที่กล่าวถึงแบล็กว่าฆ่าคนถึงสิบสามคนด้วยคำสาปเดียว และเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนลอร์ดโวลเดอมอร์ แฮร์รี่ได้พบกับคอร์นีเลียส ฟัดจ์ รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ ซึ่งเขาคิดว่าตัวเองคงต้องถูกไล่ออกจากฮอกวอตส์แน่ๆ เพราะทำผิดกฎหมาย แต่การณ์กลับเป็นว่าไม่มีใครสนใจเรื่องนั้นอีก ที่ร้านหม้อใหญ่รั่ว แฮร์รี่ได้ยินนายและนางวีสลีย์เถียงกันว่าน่าจะต้องเตือนเขาเกี่ยวกับแบล็กหรือไม่
เมื่อแฮร์รี่เริ่มเรียนชั้นปีที่สาม ที่ฮอกวอตส์มีการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ เรื่องหนึ่งก็คือดูเหมือนว่าเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์มีวิชาเรียนทุกวิชา โดยบางวิชามีเวลาเรียนตรงกันด้วย นอกจากนี้ก็มีอาจารย์ใหม่มาสอนสองท่าน คือศาสตราจารย์รีมัส เจ.ลูปิน ซึ่งสอนวิชาป้องกันศาสตร์มืด และรูเบอัส แฮกริด สอนวิชาสัตว์วิเศษ การสอนของลูปินสนุกสนานมากในขณะที่ของแฮกริดออกจะน่าเบื่อ ในชั้นเรียนวันแรก เดรโก มัลฟอยเข้าไปแหย่ตัวฮิปโปกริฟ(สัตว์ครึ่งม้าครึ่งนก)ชื่อบัคบีกที่แฮกริดนำมาสอน จึงถูกบัคบีกทำร้าย ทำให้ลูเซียสพ่อของมัลฟอยผู้มีอิทธิพลอย่างสูงในกระทรวงและคณะผู้ปกครองของฮอกวอตส์ยื่นคำร้องให้ประหารบัคบีก
การที่แบล็กยังคงลอยนวลอยู่ ทำให้ทางกระทรวงส่งผู้คุมวิญญาณซึ่งเป็นผู้คุมนักโทษที่คุกอัซคาบัน มาคุ้มกันฮอกวอตส์ ผู้คุมวิญญาณทำให้ความสุขหมดสิ้นในทุกแห่งที่มันไปถึง ซึ่งส่งผลต่อแฮร์รี่เป็นอย่างมาก ตั้งแต่ที่เห็นมันเป็นครั้งแรกเมื่อตอนเปิดเทอมระหว่างนั่งรถไฟไปฮอกวอตส์ และมันทำให้เขาถึงกับหมดสติไป ศาสตราจารย์ลูปินจึงสอนคาถาผู้พิทักษ์ซึ่งสามารถไล่ผู้คุมวิญญาณไปได้ให้แก่แฮร์รี่ ในการแข่งขันควิดดิช มีผู้คุมวิญญาณมากลุ้มรุมแฮร์รี่ ทำให้เขาหมดสติและหล่นจากไม้กวาด ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ช่วยเขาไว้ได้ แต่ไม้กวาดนิมบัส 2000 หลุดเข้าไปใกล้ต้นวิลโลว์จอมหวดและโดนหวดจนพังยับเยิน
ในช่วงเดียวกันนี้ เฮอร์ไมโอนีกับรอนก็มีเรื่องขัดแย้งกัน เพราะครุกแชงส์ แมวของเฮอร์ไมโอนีชอบไล่จับสแคบเบอร์หนูของรอน ช่วงคริสต์มาสมีคนส่งของขวัญเป็นไม้กวาดไฟร์โบลต์มาให้แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนีคิดว่าแบล็กเป็นคนส่งมาและอาจเป็นอันตราย จึงไปบอกศาสตราจารย์มักกอนนากัล ซึ่งยึดไม้กวาดไปตรวจสอบและส่งคืนให้แฮร์รี่ทันการแข่งขังควิดดิชครั้งต่อไปกับทีมเรเวนคลอ ซึ่งแฮรี่ได้ขอให้ ลูปินสอนคาถาผู้พิทักษ์ก่อนเกมการแข่ง แฮร์รี่กับรอนโกรธเฮอร์ไมโอนีมาก แต่เมื่อได้ไม้กวาดคืนก็พยายามขอคืนดี แต่สถานการณ์กลับเลวร้ายเมื่อรอนพบว่าสแคบเบอร์หายไป และมีเลือดกับขนแมวเปื้อนผ้าปูที่นอน แล้วเฮอร์ไมโอนีไม่เชื่อว่าแมวของเธอเป็นต้นเหตุ
ก่อนคริสต์มาสเล็กน้อย ฮอกส์วอตส์มีการพานักเรียนไปเที่ยวฮอกส์มี้ดแต่ต้องได้รับอนุญาตจากพ่อแม่แฮรี่เลยไม่ได้ไป ฝาแฝดวีสลีย์จึงมอบแผนที่ตัวกวนให้แฮร์รี่ มันเป็นแผนที่ของฮอกวอตส์ซึ่งแสดงชื่อของคนและสัตว์ทั้งหมดที่เคลื่อนที่อยู่ภายในฮอกวอตส์ แฮร์รี่ใช้แผนที่นี้หาทางไปฮอกส์มี้ด แฮร์รี่ได้ฟังการสนทนาเกี่ยวกับแบล็กที่รบกวนจิตใจเขาเป็นอย่างมาก เพราะปรากฏว่าแบล็กเป็นเพื่อนรักของพ่อแม่ของเขาและเป็นพ่อทูนหัวของเขา แต่กลับบอกที่ซ่อนครอบครัวพอตเตอร์จนลอร์ดโวลเดอมอร์ตามมาพบและเป็นผู้ฆ่าปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ เพื่อนอีกคนหนึ่ง รวมทั้งมักเกิ้ลที่เห็นเหตุการณ์อีกสิบสามคนด้วย
ระหว่างที่แฮร์รี่คุยกับศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์ เธอก็ตกอยู่ในห้วงภวังค์และทำนายว่าผู้รับใช้จอมมารจะกลับมาหาเขาในคืนนั้น ส่วนเฮอร์ไมโอนีก็พยายามช่วยแฮกริดเรื่องบัคบีก ซึ่งทำให้แฮร์รี่และรอนมาคืนดีด้วย การที่รอนเสนอตัวช่วยทำให้เธอดีใจจนเข้าไปกอดเขาและขอโทษเรื่องหนู เมื่อทั้งสามคนรู้ว่าบัคบีกต้องถูกสังหาร ก็พากันไปหาแฮกริดเพื่อปลอบใจ ระหว่างนั้นสแคบเบอร์โผล่ขึ้นมา และครุกแชงส์ไล่มันไปถึงต้นวิลโลว์จอมหวด ก็มีหมาใหญ่ก็กระโจนใส่รอนและลากเขากับสแคบเบอร์เข้าไปในโพรงแถวโคนต้นไม้ แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนีตามเข้าไปพบว่าเป็นอุโมงค์ไปโผล่ที่เพิงโหยหวน ที่นั่นเอง แฮร์รี่ได้เผชิญหน้ากับซิเรียส แบล็ก ดูหนังออนไลน์ ซึ่งเป็นแอะนิเมจัส สามารถแปลงร่างเป็นสุนัขได้ ลูปินซึ่งเห็นชื่อของทุกคนในแผนที่ตัวกวนก็ตามมาและตรงเข้าสวมกอดแบล็กเพื่อนเก่า พร้อมทั้งยอมรับที่เฮอร์ไมโอนีบอกว่าเขาเป็นมนุษย์หมาป่า และเล่าว่าพวกเขาสี่คน ลูปิน แบล็ก เพ็ตติกรูว์ และเจมส์ พอตเตอร์เป็นผู้ทำแผนที่ตัวกวนขึ้นมาเอง สองคนหลังก็เป็นแอะนิเมจัสเช่นกัน โดยแปลงร่างเป็นหนูและกวางตามลำดับ ลูปินและแบล็กอธิบายว่าสแคบเบอร์จริงๆ แล้วก็คือปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ ซึ่งรับใช้ลอร์ดโวลเดอมอร์และทรยศครอบครัวพอตเตอร์แล้วใส่ร้ายแบล็ก แฮร์รี่ยังสงสัยจนกระทั่งแบล็กและลูปินจัดการให้เพ็ตติกรูว์คืนร่างเป็นคนได้ แบล็กเล่าว่าเขาพบว่าเพ็ตติกรูว์ยังมีชีวิตอยู่จึงหนีออกจากคุกอัซคาบันเพื่อตามฆ่ามัน แบล็กและแฮร์รี่สนิทกันอย่างรวดเร็ว
ขณะที่ทุกคนมุ่งหน้ากลับปราสาท พระจันทร์เต็มดวงขึ้นมาพอดี ทำให้ลูปินต้องกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่า และแบล็กกลายร่างเป็นหมาใหญ่เพื่อช่วยยับยั้งไม่ให้ลูปินทำอันตรายคน เพ็ตติกรูว์ก็ฉวยโอกาสหลบหนีไป ลูปินหนีไปได้ ส่วนแบล็กบาดเจ็บสาหัส และพวกผู้คุมวิญญาณก็จะเข้ามาจัดการ แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนีเห็นบุคคลลึกลับผู้หนึ่งอยู่ไกลๆ เสกคาถาผู้พิทักษ์ออกมาเป็นกวาง ขับไล่พวกผู้คุมวิญญาณไปจนหมด แฮร์รี่เชื่อว่าคนคนนั้นต้องเป็นพ่อของเขาเพราะจำได้ว่าพ่อแปลงเป็นกวางได้ จากนั้นแบล็กก็ถูกจับกลับไปที่ปราสาทซึ่งพวกผู้คุมวิญญาณเตรียมจุมพิตดูดวิญญาณไว้รอเขาแล้ว(การจุ่มพิษของผู้คุมวิญญาณจะดูดวิญญานออกไปแต่ยังมีร่างอยู่ทำให้เหมือนตายทั้งเป็น)
ดัมเบิลดอร์พูดเป็นปริศนาว่าสองชีวิตจะรอดในคืนนั้น และหมุนสามรอบน่าจะใช้ได้ เฮอร์ไมโอนีจึงเผยความลับกับแฮร์รี่ว่าเธอมีนาฬิกาย้อนเวลาซึ่งทำให้เข้าเรียนได้ทุกวิชา ทั้งสองพากันย้อนเวลากลับไปสามชั่วโมง เฝ้าดูพวกตัวเองจนถึงเวลาเหมาะจึงเข้าไปปล่อยบัคบีก และกลับไปที่วิลโลว์จอมหวด ขณะที่ผู้คุมวิญญาณกำลังจะจัดการแฮร์รี่และแบล็ก"อีกคู่หนึ่ง" แฮร์รี่ก็รอให้พ่อของเขาปรากฏตัว และแล้วเขาก็ตระหนักว่าบุคคลลึกลับผู้นั้นคือตัวเขาเอง จึงเสกคาถาผู้พิทักษ์ออกมาขับไล่พวกผู้คุมวิญญาณไป จากนั้นทั้งคู่ก็ขโมยบัคบีคออกมาจากหน้ากระท่อมของแฮกริดทำให้บัคบีครอดตายและขี่บัคบีกกลับไปปราสาท และให้แบล็กขี่บัคบีกหนีไป แล้วสองคนก็กลับมาที่เดิมทันเวลาพอดี แฮร์รี่ผิดหวังมากที่ไม่สามารถไปอยู่กับพ่อทูนหัวได้ แต่ก็รู้สึกดีที่รู้ว่าแบล็กปลอดภัย แถมยังถือโอกาสขู่ลุงเวอร์นอนได้ด้วยว่า หากแฮร์รี่ฟ้องว่าลุงใจร้ายกับเขา พ่อทูนหัวซึ่งเป็นฆาตกรโหดย่อมไม่ลังเลที่จะลงมือจัดการลุงเวอร์นอนอย่างแน่นอน
อำเภอพาน
พาน ( (ᨻᩕᩣ᩠ᨶ)) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย
อำเภอพานมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอพานเดิมได้ปกครองตามระบอบ "พ่อเมือง" ที่ทำการตั้งอยู่ที่บ้านฝั่งตื้น ปัจจุบันเป็นหมู่ที่ 8 ตำบลม่วงคำ พ่อเมืองนี้ขึ้นตรงต่อเจ้าผู้ปกครองนครลำพูน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2450 ทางราชการได้เปลี่ยนฐานะการปกครองจากระบอบพ่อเมืองขึ้นเป็นกิ่งอำเภอโดยมีปลัดอำเภอ เป็นปลัดกิ่งอำเภอมาประจำเรียกว่า "กิ่งอำเภอเมืองพาน" ต่อได้โอนกิ่งอำเภอเมืองพานเข้าไปอยู่กับอำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ครั้นถึง พ.ศ. 2451 ได้ขึ้นตรงต่ออำเภอแม่ใจ จังหวัดเชียงราย เมื่อปี พ.ศ. 2455 ได้ยกฐานะกิ่งอำเภอเมืองพาน แล้วยุบอำเภอแม่ใจ และเขตอำเภอเมืองเชียงรายบางส่วน ให้ขึ้นกับอำเภอเมืองพาน และย้ายที่ว่าการอำเภอจากบ้านฝั่งตื้นไปตั้งที่ตำบลเมืองพาน อันเป็นที่ทำการอำเภอปัจจุบันมีนามว่า "อำเภอเมืองพาน" ซึ่งต่อมาทางราชการได้สั่งให้เปลี่ยนชื่ออำเภอเสียใหม่ว่า "อำเภอพาน" เพราะชื่อคำว่า "เมือง" ไปตรงกับอำเภอเมืองเชียงราย ฉะนั้นอำเภอเมืองพาน จึงตัดคำว่าเมืองออกไป คงเรียกว่า "อำเภอพาน" มาจนกระทั่งทุกวันนี้
อนึ่ง ชื่อของอำเภอพานนั้น แต่เดิมในตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่เขียนเป็นอักษรธรรมว่า ตรงกับคำว่า พราน ในภาษาไทยมาตรฐาน มีความหมายสองประการคือ "นายพราน" หรือต้นไม้ชนิดหนึ่งชื่อต้น "ปอพราน" เพียงแต่คำเมืองจะออกเสียงว่า พาน ราษฎรท้องถิ่นจึงเรียกขานกันตามสำเนียงท้องถิ่นว่าเมืองพาน เมื่อกระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้งอำเภอพานขึ้น ก็โดยสะกดชื่อตามสำเนียงท้องถิ่นว่า "พาน" ทำให้ในปัจจุบันมีผู้คนจำนวนไม่น้อย เข้าใจไปว่าชื่ออำเภอพานนั้นนำมาจากคำว่า "พาน" อันหมายถึงภาชนะอย่างหนึ่ง
อำเภอพานแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 15 ตำบล จำนวน 231 หมู่บ้าน ดังนี้
ท้องที่อำเภอพานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 16 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนสาธิตมัธยม มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา (ฝ่ายมัธยม) (ภาษาอังกฤษ: Demonstration School of Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University; อักษรย่อ: สาธิต มรภ.อย. / STAY) เป็นโรงเรียนสหศึกษาขนาดกลาง ประเภทโรงเรียนสาธิตในกำกับมหาวิทยาลัยราชภัฏ ปัจจุบันสังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
สถานที่ตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา เลขที่ 96 ถนนปรีดีพนมยงค์ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 13000 ปัจจุบันมีผู้ช่วยศาสตราจารย์ปิยะ มีอนันต์ ดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน
ยุคแรกเริ่ม: สาธิตวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา.
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา เดิมใช้ชื่อโรงเรียนว่า "โรงเรียนสาธิตวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา" ก่อตั้งขึ้นมาจากการมองการณ์ไกลของนายโสภณ สุวรรณโรจน์ อธิการบดีวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยาในสมัยนั้น ที่ต้องการให้วิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยาเป็นศูนย์กลางการจัดการศึกษาที่มีคุณภาพของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านต้องการให้ โรงเรียนสาธิตวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยาเป็นห้องปฏิบัติการทางการศึกษาของอาจารย์ และนักศึกษาครู