pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภาพนี้เป็นภาพที่แสดงถึงความมั่งคั่งของผู้เป็นแบบ ที่จะเห็นได้จากแต่งตัวอย่างหรูหราที่เป็นเสื้อผ้าสำหรับหน้าหนาวที่มีเสื้อคลุมทับแม้ว่าภายนอกจะเป็นหน้าร้อน ชายเสื้อโค้ทสั้นของสามีและเสื้อของภรรยาตกแต่งด้วยขนสัตว์ ซึ่งอาจจะเป็นขนสัตว์ที่มีราคาเช่นขนเซเบิล (sable) สำหรับชาย และเออร์มินสำหรับสตรี แต่อาร์นอลฟีนีใส่หมวกย้อมสีดำซึ่งเป็นหมวกที่ใช้สวมกันในหน้าร้อนในขณะนั้น เสื้อโค้ทสั้นอาจจะเป็นสีม่วงกว่าที่เห็นในปัจจุบันเพราะสีที่จางไป เนื้อผ้าที่ใช้ทำอาจจะเป็นกำมะหยี่ไหมซึ่งเป็นของที่มีราคาสูงอีกเช่นกัน เสื้อชั้นในเสื้อโค้ทเป็นเสื้อที่มีลายทอที่อาจจะเป็นดามาสค์ไหม เสื้อของภรรยามีกรุยจีบตกแต่งแขนเสื้ออย่างละเอียดเป็นชายยาวที่เรียกว่า "dagging" เช่นที่เห็นในภาพ เสื้อชั้นในก็มีชายที่แต่งด้วยขนสัตว์
แม้ว่าเครื่องแต่งกายของทั้งสองคนเป็นเครื่องแต่งกายที่มีราคาสูงมาก แต่การใช้เครื่องประดับร่างกายนอกไปจากเสื้อก็เป็นไปอย่างจำกัดโดยเฉพาะในกรณีของฝ่ายชาย ภรรยาก็ใส่แต่เพียงสร้อยและแหวนทองเรียบ ๆ ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะเป็นการแต่งตัวให้เหมาะสมกับฐานะที่เป็นพ่อค้า เพราะภาพเหมือนของผู้มีตระกูลหรือเจ้านายในสมัยนั้นมักจะมีเครื่องตกแต่งที่เป็นทองและเสื้อผ้าที่มีค่ามากกว่าที่เห็นในภาพนี้
สิ่งอื่นในห้องที่แสดงฐานะก็ได้แก่โคมทองเหลืองขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราตามมาตรฐานร่วมสมัยและเป็นของมีค่า ที่อาจจะมีกลไกสำหรับดึงขึ้นลงที่ใช้ในการจุดหรือดับเทียน ที่ฟัน ไอก์ไม่ได้เขียนรายละเอียดเพราะไม่มีเนื้อที่ในภาพ กระจกโค้งนูนกลมในฉากหลังมีกรอบที่ทำด้วยไม้ที่มีภาพเขียนในชุดทุกขกิริยาของพระเยซูในช่องกลมเล็ก ๆ ล้อมรอบกรอบ กระจกนูนในภาพมีขนาดใหญ่กว่าที่สามารถทำได้ในขณะนั้น สิ่งที่ขาดไปอีกอย่างหนึ่งคือเตาผิง อีกอย่างที่แสดงฐานะอีกอย่างหนึ่งคือส้มที่อยู่บนขอบหน้าต่างและบนหีบทางซ้ายของภาพ ส้มเป็นผลไม้ที่หายากและมีราคาแพงในเบอร์กันดี และอาจจะเป็นสิ่งหนึ่งที่เป็นธุรกิจของอาร์นอลฟีนีก็เป็นได้
อีกสิ่งหนี่งที่แสดงความมั่งคั่งคือเครื่องตกแต่งเตียงที่มีเพดานเหนือเตียง ที่ติดตั้งด้วยราวเหล็กจากเพดาน และรายละเอียดของเก้าอี้ หัวเตียง และม้านั่งที่แกะสลักติดกับผนังในฉากหลัง บนพื้นข้างเตียงปูด้วยพรมออเรียนทัล ผู้เป็นเจ้าของพรมชนิดนี้มักจะใช้ปูโต๊ะซึ่งก็ยังทำกันอยู่ในเนเธอร์แลนด์
ภาพสะท้อนในกระจกในฉากหลังเป็นรูปชายสองคนด้านในของประตูห้องที่ทั้งสองคนยืนอยู่ ชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าใส่เสื้อที่น้ำเงินที่อาจจะเป็นฟัน ไอก์แ ต่ไม่ได้ทำท่าเขียนภาพเหมือนกับภาพ "ลัสเมนินัส" ("Las Meninas") ของเดียโก เบลัซเกซ สุนัขในภาพเป็นพันธุ์ที่เพิ่งเริ่มผสมที่ปัจจุบันเรียกว่าบรัสเซลส์ กริฟฟอน
ฟัน ไอก์ลงชื่อและวันที่บนผนังเหนือกระจกว่า "Johannes de eyck fuit hic. 1434" ("ยาน เดอ ไอก์อยู่ที่นี่ ค.ศ. 1434") คำจารึกดูเหมือนกับเขียนบนกำแพงด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ และเขียนอย่างลักษณะการเขียนสุภาษิตหรือวลีบนผนังเช่นที่ทำกันในยุคนั้น ลายเซ็นอื่นของฟัน ไอก์ ที่เขียนแบบลวงตาเหมือนจริง (trompe l'oeil) บนกรอบไม้ที่ทำให้เหมือนกับแกะสลักลงไปบนเนื้อไม้
ข้อโต้แย้งของนักวิชาการ.
ในปี ค.ศ. 1934 เออร์วิน พานอฟสกี (Erwin Panofsky) พิมพ์บทความชื่อ ""การแต่งงานของอาร์นอลฟีนี" โดย ยัน ฟัน ไอก์" ใน "นิตยสารเบอร์ลิงตัน" กล่าวว่าลายเซ็นอันใหญ่โตของฟัน ไอก์บนผนังของด้านหลังและสิ่งอื่นในภาพก็เพื่อเป็นบ่งว่าเป็นเอกสารทางกฎหมายที่เป็นการบันทึกการสมรส
ตั้งแต่นั้นมาก็มีการโต้แย้งกันในหัวข้อนี้ นักประวัติศาสตร์ศิลปะเอ็ดวิน ฮอลล์กล่าวว่าเป็นภาพที่แสดงการหมั้นหมายไม่ใช่การแต่งงาน ส่วนมาร์กาเรต ดี. แคร์รอลล์ นักประวัติศาสตร์ศิลปะอีกคนหนึ่งโต้ว่าเป็นภาพเขียนที่แสดงการตกลงทางธุรกิจระหว่างสามีและภรรยาในบทความชื่อ "ในนามของพระเจ้าและผลประโยชน์: "ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี" โดยยัน ฟัน ไอก์" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1993
ลอร์น แคมป์เบลล์ในแค็ตตาล็อกของหอศิลป์แห่งชาติไม่เห็นความจำเป็นในการแสวงหาความหมายที่มีเงื่อนงำของภาพเขียนนี้นอกไปจากการเป็นภาพเหมือนของคนสองคน ที่อาจจะเป็นภาพที่เขียนขึ้นเพื่อฉลองการแต่งงานแต่ไม่ใช่เพื่อเป็นบันทึกทางกฎหมาย แคมป์เบลล์อ้างตัวอย่างของจุลจิตรกรรมจากหนังสือต้นฉบับที่แสดงภาพการเขียนอักษรบนผนังแบบตกแต่งที่นิยมทำกันในสมัยนั้น ภาพเขียนอีกภาพหนึ่งของฟัน ไอก์ของหอศิลป์แห่งชาติที่เรียกกันว่า "Leal Souvenir" มีลายเซ็นที่มีลักษณะเป็นลายเซ็นสำหรับเอกสารที่เกี่ยวกับกฎหมาย
ข้อคิดเห็นใหม่ของมาร์กาเรต คอสเตอร์กล่าวว่าเป็นภาพเขียนแบบอนุสรณ์ของภรรยาผู้เสียชีวิตไปราวปีหนึ่งก่อนหน้านั้นซึ่งลบล้างทฤษฎีต่าง ๆ ที่กล่าวมาข้างต้น
นักประวัติศาสตร์ศิลปะมักซีมีลียาน มาร์เตินส์เสนอว่าเป็นภาพเขียนที่ตั้งใจจะให้เป็นของขวัญต่อตระกูลอาร์นอลฟีนีในอิตาลี ที่แสดงความอุดมสมบูรณ์และความมั่งคั่งของคู่บ่าวสาวในภาพ มาร์เตินส์มีความรู้สึกว่าเป็นเหตุผลที่อาจจะอธิบายสิ่งต่าง ๆ ที่แปลกในภาพ เช่นการที่อาร์นอลฟีนีและภรรยาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เป็นเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวขณะที่เป็นหน้าร้อนที่มีต้นเชอร์รีออกผลอยู่นอกหน้าต่าง และสาเหตุที่ฟัน ไอก์ลงชื่อตัวใหญ่โตกลางภาพเขียนว่า "ยาน เดอ ไอก์อยู่ที่นี่ ค.ศ. 1434"
การตีความหมายและสัญลักษณ์.
การวางท่าของบุคคลสองคนในภาพเป็นลักษณะการวางภาพตามที่ใช้กันในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ที่แสดงการสมรสและบทบาทของเพศ – สตรียืนใกล้เตียงและลึกเข้าไปในห้องทางด้านขวาของภาพเป็นสัญลักษณ์ของบทบาทในฐานะผู้ดูแลบ้าน ขณะที่โจวันนียืนอยู่ริมหน้าต่างที่เปิดที่เป็นสัญลักษณ์ของหน้าที่ที่มีในโลกภายนอก โจวันนีมองตรงมายังผู้ชมภาพโดยยกมือขวาขึ้นมาเป็นการแสดงว่าเป็นผู้มีอำนาจขณะที่มือของภรรยาอยู่ต่ำกว่าและแสดงความอ่อนน้อมกว่า
ฟัน ไอก์เขียนภาพบนผิวที่เหมือนกับผิวที่สะท้อนโดยการทาสีเคลือบใสหลายชั้น สีที่สว่างที่ใช้ในภาพช่วยทำให้เน้นความเป็นจริงมากขึ้นและแสดงถึงสิ่งต่าง ๆ ในภาพที่เป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งของอาร์นอลฟีนี ฟัน ไอก์ใช้ประโยชน์ของการแห้งที่ช้าของสีน้ำมัน (เมื่อเทียบกับสีฝุ่น) ในการผสานสีที่ใช้วิธีที่เรียกว่า "wet-in-wet" คือเขียนสีใหม่บนสีเก่าที่ยังไม่แห้งเพื่อที่จะให้ได้แสงและเงาที่ต้องการและทำให้เพิ่มความเป็นสามมิติของภาพเพิ่มขึ้น ฟัน ไอก์เขียนรายละเอียดต่าง ๆ อย่างบรรจง และใช้ทั้งการใช้ทั้งแสงที่ส่องตรงและแสงที่กระทบกระจายสาดบนวัตถุต่าง ๆ ในภาพ มีผู้เสนอว่าฟัน ไอก์ใช้กระจกขยายในการเขียนรายละเอียดที่มีขนาดเล็กมากในภาพเช่นเงาบนลูกประคำแต่ละเม็ดที่ห้อยอยู่ข้างกระจกโค้งนูนบนผนังในฉากหลัง
ประวัติการเป็นเจ้าของของภาพเขียนเท่าที่ทราบตามลำดับเวลา:
Arnolfini Portrait
Portrait of Giovanni Arnolfini and his Wife
แควาเลียร์คิงชาลส์สแปเนียล
แควาเลียร์คิงชาลส์สแปเนียล  เป็นพันธุ์สุนัขขนาดเล็กของประเภทสแปเนียลและถือว่าเป็นสุนัขพันธุ์ตุ๊กตา ที่มีขนเป็นไหมยาวปานกลาง อาจจะหยิกอ่อนๆ และมีหูยาว มีด้วยกันสี่สี: เบล็นไฮม์ (น้ำตาลเชสต์นัตบนสีขาว), สามสี (ดำและขาวและแทนบนแก้ม, ในหู, บนคิ้ว, ภายในของขา และใต้หาง), ดำและแทน, และรูบี (น้ำตาลแดงทั้งหมด) พันธุ์นี้เริ่มผสมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่มีรากมาจากพันธุ์คิงชาลส์สแปเนียลของสมัยการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 17
เทรเวอร์ ฮอร์น
เทรวอร์ ชาลส์ ฮอร์น  เกิดเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 เป็นนักร้อง นักดนตรี ชาวอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จัก มีชื่อเสียงในฐานะนักร้องนำของวง เดอะบั๊กเกิลส์ วงในปลายยุคทศวรรษที่ 1970's และเคยรวมวง อย่าง ดิอาร์ตออฟน็อยส์ และ เยส ตอนนี่เขาเจ้าของค่ายเพลง ซีทีที เรคคอร์ดส์ ปัจจุบันเป็นสมาชิกวง เดอะโปรดิวเซอส์
Trevor Horn
สุนัขชี้เหยื่อ
สุนัขชี้เหยื่อ  เป็นประเภทของสุนัข (Dog type) ที่เรียกว่าสุนัขล่าเหยื่อที่มีหน้าที่ช่วยนักล่าสัตว์ในการบอกว่าที่ใดมีเหยื่อโดยเมื่อพบเหยื่อสุนัขจะหยุดตรงไปทางที่มีเหยื่อเหมือนกับชี้ เมื่อเห็นเช่นนั้นนักล่าสัตว์ก็จะได้เข้าไปในรัศมีกระสุนที่จะยิงสัตว์ สุนัขที่เลือกให้เป็น สุนัขชี้เหยื่อเป็นพันธ์ที่มีสัญชาตญาณในการชี้และการถอย โดยจะเริ่มมีสัญชาตญาณการล่าสัตว์ตั้งแต่เมื่ออายุได้ราวสองเดือน สุนัขบางพันธุ์ก็ต้องได้รับการฝึกเพิ่มเติมก่อนที่จะไปทำงานกับนักล่าสัตว์ได้
Pointing breed
สุนัขล่าเหยื่อ
สุนัขล่าเหยื่อ  เป็นประเภทของสุนัข (Dog type) ที่ผสมพันธุ์ขึ้นเพื่อช่วยนักล่าสัตว์ในการหาเหยื่อ หรือ เก็บเหยื่อที่มักจะเป็นนก สุนัขล่าเหยื่อแบ่งออกเป็นสามประเภท: สุนัขเก็บเหยื่อ (Retriever), สุนัขต้อนเหยื่อ (flushing dog) และ สุนัขชี้เหยื่อ (pointing breed) สมาคมเค็นเนลบางสมาคมก็จัดสุนัขล่าเหยื่อให้อยู่ในกลุ่มอิสระเป็นกลุ่มสุนัขล่าเหยื่อ (Gundog Group) บางสมาคมก็รวมเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มสุนัขกีฬา (Sporting Group) ประเภทที่นิยมกันมากที่สุดก็ได้แก่สเปเนียล, โกลเดนรีทรีฟเวอร์ และลาบราดอร์
สุนัขล่าเหยื่อแบ่งได้เป็นหลายประเภทแต่ละประเภทก็แบ่งย่อยออกไปอีก:
แม้ว่าจะจัดอยู่ในกลุ่มเฉพาะตามหน้าที่แต่สุนัขล่าเหยื่อมักจะมีความสามารถมากกว่าที่จำกัดเฉพาะในกลุ่มที่จัดไว้ ขึ้นอยู่กับการฝึกหัดสุนัขประเภทนี้ก็อาจจะมีประโยชน์หลายอย่างในการล่าสัตว์
Bird dog
สุนัขเก็บเหยื่อ
สุนัขเก็บเหยื่อ หรือ รีทรีฟเวอร์  เป็นประเภทของสุนัข (Dog type) ที่เรียกว่าสุนัขล่าเหยื่อที่มีหน้าที่ไปเก็บเหยื่อที่นักล่าสัตว์ล่าได้ สุนัขเก็บเหยื่อเป็นสุนัขที่ผสมพันธุ์ขึ้นเพื่อใช้ในการไปนำนกหรือสัตว์อื่นกลับมาให้เจ้าของโดยไม่ทำความเสียหายให้กับเหยื่อที่คาบกลับมาแม้ว่าบางครั้งจะมีการใช้สเปเนียลหรือสุนัขชี้เหยื่อในการไปคาบเหยื่อกลับมา สุนัขเก็บเหยื่อมีความชำนาญในการหาเหยื่อที่แตกต่างจากพันธุ์อื่นตรงที่คาบไม่หลุด ฉะนั้นการผสมพันธุ์สุนัขประเภทนี้จึงเน้นให้ปากนุ่มและมีความเต็มใจที่จะเอาใจเจ้าของ, ต้องการเรียนรู้ และเชื่อฟังดี ปากนุ่มหมายถึงความเต็มใจของสุนัขที่จะคาบเหยื่อในปากโดยไม่กัดเนื้อเหยื่อ ถ้าสุนัขมี "ปากแข็ง" ก็เป็นจุดอ่อนของสุนัขล่าเหยื่อและยากที่จะแก้ไข ที่ทำให้เหยื่อเสียและกินไม่ได้
ความเต็มใจที่จะเอาใจเจ้าของและฝึกง่ายทำให้สุนัขประเภทนี้เช่นลาบราดอร์รีทรีฟเวอร์ และ โกลเดนรีทรีฟเวอร์เป็นสุนัขพันธุ์ที่นิยมกันในการเลี้ยงเป็นสุนัขผู้ช่วยสุนัขผู้ช่วย (assistance dog)
รีทรีฟเวอร์
สุนัขต้อนเหยื่อ
สุนัขต้อนเหยื่อ  เป็นประเภทของสุนัขที่เรียกว่าสุนัขล่าเหยื่อที่ได้รับการฝึกให้หาเหยื่อและเมื่อพบก็ไล่ต้อนจากที่ซ่อนเพื่อให้นักล่าสัตว์ยิงหรือจับ สุนัขต้อนเหยื่อต่างจากสุนัขล่าเหยื่อชนิดอื่นเช่นสุนัขชี้เหยื่อหรือสุนัขหาเหยื่อที่จะหยุดนิ่งเมื่อพบเหยื่อ หรือสุนัขเก็บเหยื่อที่ไปคาบเหยื่อกลับมาให้เจ้าของ สุนัขบางพันธุ์ผสมเฉพาะในการใช้เป็นสุนัขต้อนเหยื่อโดยเฉพาะรีทรีฟเวอร์ สุนัขต้อนเหยื่อมักจะเป็นสุนัขใจดีที่เหมาะกับการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงและเป็นเพื่อน
Flushing dog
จักรพรรดิกอร์ดิอานุสที่ 1
จักรพรรดิกอร์ดิอานุสที่ 1 หรือ มาร์คัส อันโตนิอัส กอร์ดิอานัส เซ็มโพรนิอานัส โรมานัส อาฟริกานัส  (ราว ค.ศ. 159 – 12 เมษายน ค.ศ. 238) กอร์ดิอานุสที่ 1 เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันผู้ทรงครองราชย์ร่วมกับพระราชโอรสจักรพรรดิกอร์ดิอานุสที่ 2 ระหว่างวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 238 จนเสด็จสวรรคตด้วยการแขวนพระศอพระองค์เองเมื่อวันที่ 12 เมษายนที่คาร์เธจในปีเดียวกัน
กอร์เดียนที่ 1
จักรพรรดิแซ็กสตุส มาร์ตินิอานุส
จักรพรรดิแซ็กสตุส มาร์ตินิอานุส หรือ แซ็กสตุส มาร์ซิอัส มาร์ตินิอานุส  (สวรรคต ค.ศ. 325) แซ็กสตุส มาร์ตินิอานุสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันผู้ครองราชย์ระหว่างเดือนกรกฎาคม จนถึงวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 325 ร่วมกับจักรพรรดิลิซินิอัส
เซ็กซ์ตัส มาร์ตินิอานัส
Sextus Martinianus
จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 2
จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 2 หรือ เฟลเวียส เทออดอซิอุส หรือ คาลิกราเฟอร์  (10 เมษายน ค.ศ. 401 – 28 กรกฎาคม ค.ศ. 450) เทออดอซิอุสทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 408 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 450 จักรพรรดิเทออดอซิอุสทรงเป็นที่รู้จักจากกฎหมายที่ใช้พระนามของพระองค์ “ประมวลกฎหมายธีโอโดซิอานัส” (Codex Theodosianus) และกำแพงธีโอโดเซียนแห่งคอนสแตนติโนเปิลที่สร้างในรัชสมัยของพระองค์
Theodosius II
ธีโอโดเซียสที่ 2
จักรพรรดิมักแซ็นติอุส
จักรพรรดิมักแซ็นติอุส หรือ มาร์คัส ออเรลิอัส วาเลริอัส มักแซ็นติอุส  (ราว ค.ศ. 278 – 28 ตุลาคม ค.ศ. 312) มักแซ็นติอุสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันผู้ครองราชย์ระหว่างวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 306 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 312 มักแซ็นติอุสเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิแม็กซิเมียนและพระโอรสเขยของจักรพรรดิกาเลริอัส
แม็กเซ็นติอัส
แม็กเซ็นเทียส
จักรพรรดิแม็กเซ็นเทียส
วุฒิสภาโรมัน
วุฒิสภาโรมัน  เป็นสถาบันทางการเมืองของโรมันโบราณที่ก่อตั้งก่อนที่กษัตริย์แห่งโรมพระองค์แรกจะขึ้นครองราชย์ (ที่กล่าวกันว่าเป็นเวลา 753 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ระบบนี้รอดการล่มสลายของราชอาณาจักรโรมันเมื่อ 509 ปีก่อนคริสต์ศักราช, การล่มสลายของสาธารณรัฐโรมันเมื่อ 27 ปีก่อนคริสต์ศักราช และการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 476 ระหว่างสมัยราชอาณาจักร วุฒิสภาเป็นเพียงคณะที่ปรึกษาของกษัตริย์ ซึ่งต่อมากษัตริย์แห่งโรมองค์สุดท้ายผู้โหดร้ายลูกิอุส ตาร์กวินิอุส ซุแปร์บุส (Lucius Tarquinius Superbus) ถูกโค่นอำนาจโดยวุฒิสภาที่นำโดยลูซิอุส ยูนิอุส บรูตุส (Lucius Junius Brutus)
ระหว่างตอนต้นของสมัยสาธารณรัฐโรมัน วุฒิสภาเป็นสถาบันทางการเมืองที่อ่อนแอ ขณะที่ผู้บริหารระบบยุติธรรมเป็นผู้มีอำนาจ การเปลี่ยนแปลงอำนาจจากระบอบกษัตริย์มาเป็นระบอบธรรมนูญการปกครองอาจจะกระบวนการที่ค่อยเป็นค่อยไป และเป็นเวลาอีกหลายชั่วคนก่อนที่ระบบวุฒิสภาจะมามีอำนาจเหนือผู้บริหารระบบยุติธรรม เมื่อมาถึงกลางสมัยสาธารณรัฐ วุฒิสภาก็มีอำนาจสูงสุด เมื่อมาถึงปลายสมัยสาธารณรัฐ อำนาจของวุฒิสภาก็ลดลงอีกเนื่องจากเกิดการปฏิรูปพี่น้องกราคัส — ไทบีเรียส กราคัส และกาเอียส กราคัส
อย่างไรก็ตาม วุฒิสภาสมัยจักรวรรดิโรมันไม่เหมือนกับวุฒิสภาสมัยสาธารณรัฐตรงที่ไม่มีความอิสระทางการเมืองแต่ขึ้นกับจักรพรรดิ ซึ่งทำให้สูญเสียความมีเกียรติศักดิ์และในที่สุดก็อำนาจแทบทั้งหมด หลังจากมีการปฏิรูปทางรัฐธรรมนูญโดยจักรพรรดิไดโอคลีเชียน วุฒิสภาก็หมดความหมายทางการเมืองและหลังจากนั้นก็ไม่มีโอกาสได้อำนาจที่เคยมีคืนมา เมื่อรัฐบาลย้ายออกจากกรุงโรม วุฒิสภาก็ลดลงเป็นเพียงสถาบันท้องถิ่น สถานภาพนี้ได้รับการยืนยันโดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 เมื่อทรงก่อตั้งวุฒิสภาไบแซนไทน์ในคอนสแตนติโนเปิล เมื่อจักรวรรดิโรมันล่มสลายในปี ค.ศ. 476 วุฒิสภาก็ทำหน้าที่ต่อมาอยู่ระยะหนึ่งภายใต้การปกครองของอนารยชนก่อนที่จะได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้งในรัชสมัยของจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 1 แต่ในที่สุดก็ยุติลง แต่วุฒิสภายังคงมีอยู่ในคอนสแตนติโนเปิลจนกระทั่งมายุติลงในที่สุดเช่นกัน
เมื่อรวมเวลาการมีวุฒิสภาในรูปแบบใดแบบหนึ่งแล้ว “วุฒิสภาโรมัน” ก็มีอายุการปฏิบัติงานที่รวมด้วยกันทั้งสิ้นอย่างน้อยร่วมสองพันปี
สภาเซเนทโรมัน
มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช
มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช  ตั้งอยู่ที่เมืองไลพ์ซิช รัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี และเป็นมหาวิทยาลัยประจำเมืองไลพ์ซิช มีการเรียนการสอน 14 คณะ
มหาวิทยาลัยไลพ์ซิชก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1409 เป็นมหาวิทยาลัยลำดับที่ 3 ที่เปิดการเรียนการสอนในประเทศเยอรมนี (ต่อจาก มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค และมหาวิทยาลัยโคโลญ) แต่เป็นมหาวิทยาลัยที่มีอายุเก่าแก่อันดับสองของเยอรมนี ที่ยังคงมีการเรียนการสอนในปัจจุบัน เนื่องจากมหาวิทยาลัยโคโลญ มีการหยุดการเรียนการสอนไประยะหนึ่ง
ที่มาในการจัดตั้งมหาวิทยาลัย เนื่องจากในศตวรรษที่ 14 มีการแทรกแซงทางการเมืองในมหาวิทยาลัยแห่งกรุงปราก ซึ่งการแทรกแซงดังกล่าวมีผลกระทบอย่างมากต่อกลุ่มคณาจารย์ และนักศึกษาที่ใช้ภาษาเยอรมัน กลุ่มคณาจารย์นำโดยโยฮันน์ ฟอน มึนส์เทอร์แบร์ค (Johann von Münsterberg) โดยการสนับสนุนจาก เฟรดเดอริกที่หนึ่ง เจ้าผู้ครองรัฐซัคเซิน และ วิลเฮล์มที่สอง ผู้ปกครองเมืองไมเซิน ให้ย้ายมาเปิดการเรียนการสอน และจัดตั้งมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช โดยครั้งนั้น รวมจำนวนคณาจารย์และนักศึกษาประมาณ400 คน ได้ย้ายมาจากดำเนินการเรียนการสอนต่อที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช โดย โยฮันน์ ฟอน มวนสเตอร์เบือก (Johann von Münsterberg) เป็นอธิการบดีคนแรก โดยใช้เอากุสเทอูมและโบสถ์เซนต์เปาโล เป็นที่ทำการของมหาวิทยาลัยในสมัยนั้น
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เมืองไลพ์ซิชเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนีตะวันออก ซึ่งปกครองในระบบคอมมิวนิสต์ ในปี ค.ศ. 1953 มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช จึงถูกเปลี่ยนชื่อมหาวิทยาลัยเป็น มหาวิทยาลัยคาร์ล มาร์กซ์ ต่อมาเมื่อเกิดการรวมประเทศในปี ค.ศ. 1989 จึงได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ดังเดิมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 เป็นต้นมา
ประวัติศาสตร์ที่สำคัญของมหาวิทยาลัยมีดังนี้
หอสมุดมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช.
หอสมุดมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช หรือ หอสมุดอัลเบอตินา
มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช มีคณะที่เปิดสอนในปัจจุบัน ทั้งสิ้น 14 คณะ มีหลักการเรียนการสอนทั้งระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก รวมทั้งสิ้นกว่า 150 หลักสูตร ณ ปีการศึกษา 2007/2008 มีนักศึกษาทั้งสิ้น 26,978 คน โดยในจำนวนนี้ เป็นนักศึกษาต่างชาติ 2,347 คน
รายชื่อคณะที่เปิดทำการเรียนการสอนในมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ในปัจจุบันทั้งสิ้น 14 คณะ มีดังนี้
ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช มีความร่วมมือทางวิชาการร่วมกับ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดย ศ.ดร.สุพจน์ หารหนองบัว อาจารย์ประจำหน่วยวิจัยเคมีคอมพิวเตอร์ ภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ร่วมงานวิจัย และงานวิชาการร่วมกับ ดร.ซีกฟรีด ฟริทซ์เช่ อาจารย์ประจำสถาบันฟิสิกส์เชิงทฤษฎี คณะฟิสิกส์และธรณีวิทยา มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช
ราชอาณาจักรโรมัน
ราชอาณาจักรโรมัน (ละติน: Regnum Romanum) เป็นอาณาจักรที่มีผู้ปกครองเป็นกษัตริย์แห่งโรมซึ่งมาจากการเลือกตั้งของประชาชน ประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรโรมันไม่เป็นที่ทราบแน่นอนเพราะไม่มีหลักฐานใดใดจากสมัยนั้นนอกจากประวัติศาสตร์ที่มาเขียนขึ้นภายหลังระหว่างสมัยสาธารณรัฐโรมันและในสมัยจักรวรรดิโรมันและส่วนใหญ่เป็นเนื้อหาที่มาจากตำนาน แต่ประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรโรมันเริ่มด้วยการก่อตั้งกรุงโรมที่เชื่อกันว่าเกิดขึ้นในปี 753 ก่อนคริสต์ศักราชและมาสิ้นสุดลงด้วยการโค่นราชบัลลังก์และการก่อตั้งสาธารณรัฐในปี 509 ก่อนคริสต์ศักราช
ปฏิปักษ์ต่อรัฐ
Mlungu dalitsani Malawi
สโมสรฟุตบอลโตรีโน
สโมสรฟุตบอลโตรีโน  เป็นสโมสรฟุตบอลจากเมืองตูรินและเป็นคู่แข่งกับยูเวนตุส
ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1906 โดยในยุคนั้นใช้ชื่อว่า AC Torino และใช้ชื่อนี้มาจนถึงปี ค.ศ. 2005 ก่อนจะเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น Torino F.C. จนถึงปัจจุบันโตรีโนยิ่งใหญ่มากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 เป็นยุคที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง ได้แชมป์มากมายหลายรายการ (แต่หลังจากเหตุการณ์เครื่องบินตกในปีค.ศ. 1949) ความยิ่งใหญ่ของสโมสรก็สิ้นสุดลง
ตลาดคลองสวน 100 ปี
ตลาดคลองสวน 100 ปี เป็นตลาดเก่า 2 จังหวัด คือ จังหวัดฉะเชิงเทราและจังหวัดสมุทรปราการ อยู่ริมคลองประเวศบุรีรมย์ ปัจจุบันมีสำนักงานเทศบาลตำบลเทพราช อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา และสำนักเทศบาลตำบลคลองสวน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ
ชุมชนริมคลองประเวศบุรีรมย์บริเวณตลาดคลองสวน 100 ปี จัดตั้งมาตั้งแต่สมัยใด ไม่มีหลักฐานยืนยันแน่ชัด แต่จากหลักฐานที่ปรากฏอยู่ ไม่ว่าจะเป็นตลาดห้องแถวไม้ ภาพเขียนเก่าอายุกว่า 100 ปี ของโรงเจเพ่งอังตั๊ว และจากคำบอกเล่าของบรรพบุรุษสืบต่อกันมาได้ใจความว่าสร้างขึ้นประมาณก่อน พ.ศ. 2444 โดยชาวจีนกลุ่มหนึ่ง ที่มีนางเป๋า นางเหล็ง นางวาล เป็นเจ้าของตลาดที่ชื่อว่า "ตลาดสามพี่น้อง" ณ บริเวณเดียวกับตลาดคลองสวนในปัจจุบัน ตลาดในขณะนั้นเป็นตลาดชั้นเดียว เสาของอาคารใช้ต้นหมาก หรือ เหลาชะโอน มีทางเดินเป็นดิน ต่อมาได้สร้างเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น เมื่อ พ.ศ. 2477
ต่อมาราว พ.ศ. 2517 เกิดการสร้างถนนทำให้การคมนาคมทางน้ำซบเซา ตลาดที่เคยคึกคักจึงเงียบเหงา แต่ภายหลังรัฐบาลได้มีนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจการท่องเที่ยว ชุมชนตลาดคลองสวนจึงได้รับการพัฒนาและปรับปรุงมาตามลำดับ โดยเมื่อ พ.ศ. 2542 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "ตลาดคลองสวน 100 ปี" เพื่อสะท้อนความเป็นของตลาดที่มีอายุยาวนาน 100 ปี
ตลาดคลองสวน 100 ปี เป็นตลาดบก เป็นห้องแถวไม้จำนวน 147 ห้อง ยาวตลอด 500 เมตร ขนานไปตามคลองประเวศบุรีรมย์ จุดเด่นของตลาด คือ สะพานสูงมีชื่อว่า "อัศวาณิชย"
ชุมชนตลาดคลองสวนเป็นชุมชนใหญ่หลายวัฒนธรรม มีทั้งชาวไทยจีน ชาวไทยพุทธ ชาวไทยมุสลิม ภายในชุมชนมีทั้งโรงเจ วัด สุเหร่า เป็นแหล่งนัดพบและมานั่งพูดคุยแลกเปลี่ยนทัศนคติซึ่งกันและกัน มีโรงมหรสพ หรือที่เรียกกันว่า วิก โรงฝิ่น และร้านกาแฟ หรือสภากาแฟ ยังมีประเพณีที่สืบทอดต่อกันมาเป็นเวลาช้านาน คือ การแสดงอุปรากรจีนหรืองิ้ว
ภายในตลาดเก่าคลองสวน ฝั่งฉะเชิงเทรามีภาพเขียนสีเก่าแก่ ภายในโรงเจ อายุกว่า 120 ปี ร้านแป๊ะหลี เป็นร้านกาแฟโบราณ 70 ปี ร้านขายยา ขายขนม ขายของเล่น ร้านอาหาร ส่วนในฝั่งสมุทรปราการมีศาลเจ้าพ่อคลองสวน ศาลอาเสี่ย-คุณนาย เป็นที่สักการบูชา ของ ชาวคลองสวน และ คนทั่วไป มีร้านอาหาร ร้านขนม ร้านของฝาก ร้านกาแฟโบราณ ร้านขายของที่ระลึกแบบย้อนยุค ร้านตัดผม โรงสีข้าวโบราณ และพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านร่วมสมัย
การเดินทางจากสี่แยกบางนามุ่งหน้าไปทางจังหวัดชลบุรี ก่อนถึงกิโลเมตรที่ 25 เลี้ยวซ้ายไปตามถนน 200 ปี อีกประมาณ 7 กิโลเมตร จนถึงสี่แยกสถานีตำรวจภูธรตำบลเปร็ง เลี้ยวขวาไปตามถนนลาดกระบัง-ฉะเชิงเทรา ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร พบทางเข้าตลาดอยู่ทางซ้ายมือ แล้วเลี้ยวซ้ายไปตามทางประมาณ 300 เมตร จะถึงตลาดคลองสวน 100 ปี
กัสซามาน
สีไวโอเลต
สีไวโอเลต  เป็นสีของแสงอยู่ที่แถบสุดท้ายของสเปกตรัมที่มองเห็นได้ มีความยาวคลื่น 380–420 นาโนเมตร สั้นกว่าสีคราม (indigo) ชื่อของสีมาจากดอกไวโอเลต และใช้แทนชื่อสีเป็นครั้งแรกในภาษาอังกฤษเมื่อ ค.ศ. 1370
สีไวโอเลตเป็นสีที่อยู่นอกเหนือขอบเขต (gamut) ของปริภูมิสี RGB จึงไม่สามารถผสมในจอคอมพิวเตอร์ออกมาให้ตรงได้ แต่สามารถประมาณได้ว่าอยู่ระหว่างสีน้ำเงินกับสีมาเจนตา ตัวอย่างของวัตถุที่มีสีไวโอเลตเช่น หลอดไฟแบล็กไลต์
ในความหมายที่สอง สีไวโอเลตอาจหมายถึงสีที่เกิดจากการผสมของแสงสีแดงกับแสงสีน้ำเงิน ในกรณีนี้จะให้ผลเป็นสีที่ไม่อยู่ในสเปกตรัมคือสีม่วง ซึ่งสามารถแสดงผลในจอคอมพิวเตอร์ได้
สีไวโอเล็ต
ไวโอเลต
ไวโอเลต  อาจหมายถึง
ไวโอเล็ต
ตุ้ม จันทนิตย์
ตุ้ม จันทนิตย์ เป็นหญิงชราชาวจังหวัดนครพนม ผู้เป็นที่รู้จักจากภาพขณะกำลังถวายดอกบัวแก่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในวโรกาสที่พระองค์เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมพสกนิกรภาคอีสานเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 2498
แม่เฒ่าไปรอรับเสด็จพร้อมดอกบัวสายสีชมพู จำนวนสามดอก ตั้งแต่เช้าจนบ่าย แสงแดดแผดเผาจนดอกบัวสายในมือเหี่ยวโรย แต่หัวใจความจงรักภักดีของหญิงชรา ยังคงเบิกบาน เมื่อในหลวงเสด็จมาถึง ตรงมาที่แม่เฒ่าได้ยกดอกบัวสายโรยราสามดอกนั้นขึ้นจนเหนือศีรษะ แสดงความจงรักภักดีอย่างสุดซึ้ง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชทรงโน้มพระองค์ลงมาจนพระพักตร์เกือบชิดกับศีรษะของแม่เฒ่า ทรงแย้มพระสรวลอย่างอ่อนโยน พระหัตถ์แตะมือกร้านคล้ำของเกษตรกรชาวภาคอีสานอย่างนุ่มนวล ไม่มีใครรู้ว่าทรงกระซิบคำใดกับแม่เฒ่า แต่แน่นอนว่า แม่เฒ่าไม่มีวันลืมเช่นเดียวกับที่ในหลวงไม่ทรงลืมราษฎรคนสำคัญที่ทรงพบริมถนนวันนั้น
หลังจากที่พระองค์เสด็จพระราชดำเนินกลับกรุงเทพฯ แล้ว ทางสำนักพระราชวัง ได้ส่งภาพรับเสด็จของแม่เฒ่าตุ้ม พร้อมพระบรมรูปหล่อด้วยปูนปลาสเตอร์ ผ่านมาทางอำเภอธาตุพนม ให้แม่เฒ่าตุ้มไว้เป็นที่ระลึกพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้นี้ อาจมีส่วนชุบชูชีวิตให้แม่เฒ่าอายุยืนยาวขึ้นอีกด้วย ความสุขต่อมาอีก 3 ปี เต็ม ๆ โดยแม่เฒ่าตุ้ม จันทนิตย์ ถึงแก่กรรมเมื่อปี พ.ศ. 2501 หลังจากนั้นลูกหลานได้สร้างธาตุเจดีย์บรรจุอัฐิแม่เฒ่าตุ้ม จันทนิตย์ ไว้ ณ หน้าบ้านเลขที่ 22 หมู่ที่ 11 ตำบลพระกลางทุ่ง อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ในบริเวณพื้นที่ 2 งาน โดยยกผืนดินดังกล่าวให้เป็นที่สาธารณประโยชน์ สมบัติของแผ่นดิน
ภาพที่แม่เฒ่าตุ้ม จันทนิตย์ ทูลเกล้าฯถวายดอกบัวสามดอก ถ่ายโดย อาณัติ บุนนาค ช่างภาพส่วนพระองค์ของ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ที่ถูกเรียกว่า ภาพดอกไม้แห่งหัวใจ ทำให้ประชาชนชาวไทยซาบซึ้งในพระจริยาวัตรอันงดงามของพระองค์
แบล็กเบิร์น
แบล็กเบิร์น  เป็นชื่อเมืองใหญ่เมืองหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในในเทศมณฑลแลงคาเชอร์ ประเทศอังกฤษ และเป็นที่ตั้งของสโมสรฟุตบอลทีมแบล็กเบิร์นโรเวอส์
ภาวิณี วิริยะชัยกิจ เป็นนักแสดง,พิธีกร นางแบบหญิงชาวไทย
ภาวิณี วิริยะชัยกิจ มีชื่อเล่นว่า มิลค์ เกิดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2531 ซึ่งเป็นคนอำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น ครอบครัวประกอบอาชีพธุรกิจส่วนตัว จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย จังหวัดขอนแก่น สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะวิทยาการจัดการ สาขาการบัญชี มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ภาวิณี วิริยะชัยกิจ ครองตำแหน่ง “สปาย แบรนด์ แอมบาสซาเดอร์ เคยเข้าประกวดมิสทีนไทยแลนด์ เมื่อปี 2006 และเคยมีผลงานทางด้านภาพยนตร์ เรื่อง “ฝันโคตรๆ” (The Begin) ของ“พิง ลำพระเพลิง”
ปัจจุบัน ภาวิณี วิริยะชัยกิจ เป็นแอร์โฮสเตสสายการบิน Air Asia (เป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาคู่กับณเดชน์ คูกิมิยะ)และยังมีผลงานบันเทิงให้ชมอย่างต่อเนื่อง
โดม ปกรณ์ ลัม
อินดัสเทรียลร็อก
อินดัสเทรียลร็อก  เป็นแนวเพลงร็อกแขนงหนึ่งที่เกิดขึ้นปลายในทศวรรษที่ 70 และ ได้รับความนิยมวงดนตรีใต้ดิน ลักษณะ จะมีซาวนด์ของดนตรีอินดัสเทรียล และ เสียงดนตรีพังก์ร็อก
มลุงกูดาลิทซานีมาลาวี
Mulungu dalitsa Malaŵi
กินโทกิ
โซราจิ ฮิเดอากิ
บอล ซีซั่นเซ้นจ์
เกริก มังคละพฤกษ์
ดร. เกริก มังคละพฤกษ์ ผู้ก่อตั้งเกริกวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยเกริก
นายเกริก มังคละพฤกษ์ ชื่อเดิม ปทุม เกิดเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2458 ที่ตำบลท่ากลาง อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของนายเดียวเซียะ (ตีระ) และนางบุญรอด มังคละพฤกษ์ มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 5 คน พี่น้อง 4 คน คือ นางสาลี่ กรัยวิเชียร นางสาวองุ่น มังคละพฤกษ์ นายเกรียง มังคละพฤกษ์ พล.อ.อ. เกียรติ มังคละพฤกษ์ และมีน้องหนึ่งคนคือ นายมนัส มังคละพฤกษ์ (ขณะนี้ถึงแก่กรรมทั้งหมดแล้ว) และได้สมรสกับ นางสุวรรณี (กอวัฒนา) ปัจจุบันคือ ดร.สุวรรณี มังคละพฤกษ์ เป็นประธานมูลนิธิเกริก มังคละพฤกษ์ มีบุตรธิดาด้วยกัน 4 คน
เมื่อเยาว์ได้รับการศึกษาชั้นมูล ที่โรงเรียนอัสสัมชัญ จนจบมัธยมปีที่ 8 นายเกริกได้ประกอบอาชีพครั้งแรกเป็นครูอยู่ตามโรงเรียนต่าง ๆ 3 ปี ต่อมาใน พ.ศ. 2480 ได้อุปสมบท 1 พรรษา ที่วัดเทพศิรินทราวาส ราชวรวิหาร โดยสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่อลาสิกขาแล้วได้เริ่มทำงานหนังสือพิมพ์เสียงไทยและประชามิตรและหลังจากนั้นได้จัดตั้งสำนักพิมพ์ขึ้นเองชื่อสำนักงานเทอดไทย อยู่ที่ตำบลบ้านหม้อ จังหวัดพระนคร รับทำบล็อก และงานช่างเขียน ทำอยู่ได้ 2 ปีก็ต้องเลิกกิจการแล้ว จนกระทั่งพ.ศ. 2487 ได้เข้าทำงานที่บริษัท โนมูระ ทำอยู่ได้ระยะหนึ่งก็กลับไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนประชาไทยวิทยาลัย ต่อมาเมื่อโรงเรียนประชาไทยวิทยาลัยเลิกกิจการแล้ว มีนักเรียนมาขอเรียนที่บ้าน 2 คนได้ชักชวนเพื่อนมาเรียนเพิ่มมากขึ้น ทำให้มีรายได้พอเลี้ยงตัว พร้อมกันนั้นก็สอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนขัตติยาณีผดุง แล้วเปลี่ยนไปทำงานที่สำนักพิมพ์บางกอกโพสต์
ปี พ.ศ. 2507 ได้ขยายโรงเรียนสอนภาษาและวิชาชีพ โดยรับนักเรียนที่จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3
ปี พ.ศ. 2508 ได้ย้ายจากอาคาร ก.ถนนราชดำเนินไปตั้งที่ตำบลบางด้วน (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลปากน้ำ) อำเภอเมืองสมุทรปราการ ใช้ชื่อว่าโรงเรียนภาษาและวิชาชีพปากน้ำ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเกริกวิทยาลัย
อินดัสเทรียลเมทัล
อินดัสเทรียลเมทัล  เป็นแนวเพลงที่พัฒนามาจากแนว อินดัสเทรียล และ เฮฟวีเมทัล โดยใช้ท่อนริฟฟ์กีตาร์ซ้ำ ๆ ของเมทัล การใช้แซมพลิง เครื่องสังเคราะห์เสียงและท่อนซับซีเควนเซอร์ และเสียงร้องที่บิดไป วงแนวอินดัสเทรียลเมทัล อย่างเช่น มินิสตรี โกลด์เฟรช และ KMFDM และวงคนเดียวอย่าง ไนน์อินช์เนลส์ ก็ช่วงให้มีฐานกลุ่มคนฟังกว้างขึ้น
ดร.เกริก มังคละพฤกษ์
ไลฟ์การ์ดแห่งหาดบอนได
ไลฟ์การ์ดแห่งหาดบอนได เป็นสารคดีจากออสเตรเลียนำเสนอการทำงานตลอด 24 ชั่วโมงของไลฟ์การ์ดแห่งหาดบอนได ประเทศออสเตรเลีย
ชิมูระ ชินปาจิ
ชิมูระ ชินปาจิ  เป็นหนึ่งในตัวละครหลักในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เป็นสมาชิกคนที่ 2 ของร้านรับจ้างสารพัด มักทำหน้าที่ตบมุกตัวละครอื่น
ชื่อที่กินโทกิและคารุงะชอบเรียกคือ ปัจซัง และ ขาตั้งแว่น และ ชิมูระ ชินปาจิ ยังซิงอยูู่
ชิมูระ ชินปาจิเป็นบุตรคนที่ 2 ของเจ้าของโรงฝึกดาบโคโตคัง ที่สอนเพลงดาบสายเท็นโดมุชิน เมื่อชาวสวรรค์ได้ออกบัญญัติห้ามซามูไรใช้ดาบทำให้โรงฝึกดาบได้ปิดตัวลง หลังจากบิดาเสียชีวิต ตัวเขาและพี่สาวของเขาคือชิมูระ ทาเอะ (โอทาเอะ) ก็พยายามทำงานหาเงิน เพื่อฟื้นฟูโรงฝึกดาบ และเพื่อใช้หนี้ที่บิดาได้กู้ไว้ก่อนเสียชีวิต