pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมดูซาเป็นธิดาของฟอร์ซีสและซีโต เป็นน้องคนสุดท้อง มีพี่น้อง 3 คน คือ สเธโน่ ยูริอาลี เมดูซ่า พวกนางเป็นเทพสตรีที่ถือครองพรหมจรรย์ และบูชาเทพีอธีน่า เทพีแห่งภูมิปัญญาและกลยุทธุ์ในการทำศึก ซึ่งเทพีอธีน่าได้อิจฉาเมดูซ่าในเรื่องความงาม โดยเฉพาะเส้นผมของเมดูซ่า ซึ่งความงามของนางก็ได้ถูกตาถูกใจมหาเทพ โพไซดอน เทพแห่งม้าและท้องทะเล ผู้สร้างพายุและบันดาลแผ่นดินไหว ในวันหนึ่งขณะที่สามพี่น้องกำลังบูชาเทพีอธีน่าอยู่ในวิหารพาเทนอลตามปกติ โพไซดอนได้ลักลอบเข้าไปในวิหารเพื่อจะกระทำชำเราเมดูซา เมื่อเทพีอธีน่าซึ่งมีความเคืองส่วนตัวอยู่แล้วจึงได้ปรากฏแล้วกล่าวหานางว่าได้กระทำการลบหลู่นางโดยการสมสู่กับบุรุษ แถมยังเป็นในวิหารของเทพีอธีน่า ซึ่งเป็นสถานที่ต้องห้ามสำหรับเหล่าบุรุษ แต่เนื่องจากโพไซดอนเป็นเทพ ผู้คงความอมตะ เขาจึงรอดตัว แต่กรรมมาตกอยู่ที่เมดูซ่าและพี่น้อง โดยเทพีอธีน่าได้สาปส่งเมดูซ่าให้เส้นผมกลายเป็นงู และหากนางจ้องตาใครเขาผู้นั้นจะกลายเป็นหิน และได้สร้างวิหารให้เมดูซ่าในทะเลทรายเพื่อให้นางอยู่กับความลำบากยากเข็ญ และก็ได้ห้ามมิให้มีสตรีนางใดเข้าไปในวิหารของนางได้เพื่อป้องกันมิให้ทำร้ายสตรีด้วยกันเอง โดยที่ สเธโน่ และยูริอาลี พี่น้องของเมดูซ่า ซึ่งยืนอยู่ข้างๆนางขณะโดนสาปได้รับผลไปด้วยโดยนางทั้งสามมีความสารถแตกต่างกัน
พวกนางเป็นหนึ่งในคอลเลคชั่นปีศาจที่สร้างขึ้นโดยบรรดาเทพโอลิมปัส เมดูซ่าถูกสังหารโดยเพอร์ซีอุส บุตรของซุส โดยมีอธีนา เฮอร์เมส และเทพอื่นๆคอยช่วยเหลือ และเป็นการตอบแทนอธีร่า เพอร์ซีอุสจึงนำหัวของเมดูซ่าไปมอบให้เทพีอธีน่า ซึ่งนางได้นำหัวของเมดูซ่ามาติดบนเอจีส โล่ห์อันโปรดของอธีน่าอีกด้วย
รายชื่อบุคคลจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บุคคลที่มีชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
รายชื่อบุคคลที่มีชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับธรรมศาสตร์ในที่นี้ได้รวบรวมและแยกแยะออกมาตามคณะหรือสถาบันที่คนผู้นั้นเกี่ยวข้อง ซึ่งมีดังต่อไปนี้
บุคคลสำคัญคณะเศรษฐศาสตร์.
บางส่วนจากรายชื่อศิษย์เก่าดีเด่น
นิตยสารฟอบส์
ระบบจัดการฐานข้อมูล
ระบบจัดการฐานข้อมูล (Database Management System) หรือที่เรียกว่า ดีบีเอ็มเอส (DBMS) เป็นกลุ่มโปรแกรมที่ทำหน้าที่เป็นตัวกลางในระบบติดต่อระหว่างผู้ใช้กับฐานข้อมูล เพื่อจัดการและควบคุมความถูกต้อง ความซ้ำซ้อน และความสัมพันธ์ระหว่างข้อมูลต่าง ๆ ภายในฐานข้อมูล ซึ่งต่างจากระบบแฟ้มข้อมูลที่หน้าที่เหล่านี้จะเป็นหน้าที่ของโปรแกรมเมอร์ ในการติดต่อกับข้อมูลในฐานข้อมูลไม่ว่าจะด้วยการใช้คำสั่งในกลุ่มดีเอ็มแอล (DML) หรือ ดีดีแอล (DDL) หรือจะด้วยโปรแกรมต่าง ๆ ทุกคำสั่งที่ใช้กระทำกับข้อมูลจะถูกดีบีเอ็มเอสนำมาแปล (คอมไพล์) เป็นการปฏิบัติการ (Operation) ต่าง ๆ ภายใต้คำสั่งนั้น ๆ เพื่อนำไปกระทำกับตัวข้อมูลภายในฐานข้อมูลต่อไป สำหรับส่วนการทำงานตางๆ ภายในดีบีเอ็มเอสที่ทำหน้าที่แปลคำสั่งไปเป็นการปฏิบัติการต่าง ๆ กับข้อมูลนั้น ประกอบด้วยส่วนการปฏิบัติการดังนี้
รายชื่อระบบจัดการฐานข้อมูล.
ระบบจัดการฐานข้อมูลที่นิยมใช้กันในปัจจุบัน
ซัลบาโด ดาลี
ซัลบาโด ฟาลิป ฌาซิน ดาลี อี ดูแมนัก มาร์ควิสแห่งปูบุล  หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ซัลบาโด ดาลี (11 พฤษภาคม พ.ศ. 2447 – 23 มกราคม พ.ศ. 2532) เป็นจิตรกรชาวสเปน มีชื่อเสียงจากผลงานภาพวาดแนวเหนือจริง
ดาลีเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน เนื่องจากก่อนที่เขาจะเกิดไม่นาน พี่ชายของเขาได้เสียชีวิตลง ทำให้พ่อและแม่รักและหวงแหนเขามาก เขามีงานแสดงศิลปะตอนอายุ 14 ปีที่บ้านของเขาเอง โดยได้รับการสนับสนุนจากพ่อแม่
เขาศึกษาศิลปะที่โรงเรียนสอนศิลปะแห่งหนึ่งในกรุงมาดริด แต่ว่าไม่เคยเข้าสอบเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเขาคิดว่าไม่มีใครสามารถตัดสิน "ศิลปะ" ได้ และเขาก็ไม่ใส่ใจด้วยถึงแม้ว่าจะโดนไล่ออกถึงสองครั้งก็ตาม (ช่วงนี้ได้พบกับเฟเดริโก การ์ซิอา ลอร์กา ซึ่งต่อมากลายเป็นกวีเอกคนนึงของสเปน) เขาทำทุกอย่างเพื่อการสร้างสรรค์งานศิลปะในแบบของต้วเอง เมื่อดาลีอายุได้ 20 ปี เขาถูกจับข้อหาทางการเมือง อีก 5 ปีต่อมา ได้เข้าร่วมกับศิลปินลัทธิเหนือจริง มุ่งหมายเน้นความเพ้อฝันเหนือจริง และช่วงนี้เองที่เขาได้พบกับปาโบล ปีกัสโซ จิตรกรเอกอีกคนหนึ่ง
ช่วงนี้เองที่ดาลีได้อยู่กินกับกาลา (Gala) ที่เป็นทั้งเพื่อนคู่คิด นางแบบ และมีงานทำนิตยสารด้วยกัน ช่วงอายุที่ได้ 34 ปีการเขียนรูปของดาลีเริ่มพัฒนาจนกลายมาเป็นแนวที่เห็นกันในปัจจุบัน เช่น รูป Sublime Moment และรูป The Transparent Simulacrum Of The Forged Lmage ที่ถูกเขียนขึ้นในปี พ.ศ. 2481 ดาลีออกไปอยู่ที่อเมริกานานถึง 8 ปี
ปี พ.ศ. 2498 เริ่มเขียนงานแนวศาสนา เช่นภาพ Crucifixion ( พ.ศ. 2495) ซึ่งก็เป็นเหตุให้เขาถูกขับออกจากกลุ่ม Surrealism (แต่ดาลีบอกว่าเขานี่แหละคือ Surrealism)
กาลา ภรรยาของเขาได้เสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2525 ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ดาลีก็เสียชีวิตลงด้วยโรคหัวใจล้มเหลว รวมอายุได้ 84 ปี
ซัลบาโด ดาลีได้เป็นแบบอย่างให้กับศิลปินรุ่นหลังหลายต่อหลายคน ด้วยความที่งานของเขามีอัตตาดิบอยู่สูงและความที่เปี่ยมไปด้วยเอกลักษณ์ในการเขียนรูป
The Virtual Design Studio (VDS)
สมุทรโฆษคำฉันท์
สมุทรโฆษคำฉันท์ เป็นวรรณคดีที่ได้รับการยกย่องจาก วรรณคดีสโมสร ในสมัยรัชกาลที่ 6 ว่าเป็นเรื่องที่แต่งดีเป็นเยี่ยมในกระบวนคำฉันท์ เป็นวรรณกรรมขนาดย่อม มีความยาว ของเนื้อเรื่อง 2,218 บท (นับรวมแถลงท้ายเรื่อง 21 บท ) กับโคลงท้ายเรื่องอีก 4 บท
สมุทรโฆษคำฉันท์นับเป็นหนึ่งในวรรณคดีไทย ที่มีประวัติอันยาวนาน สืบเนื่องมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา จวบจนถึงช่วงต้นแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ มีเนื้อหาแบบนิยายไทยทั่วไป ที่มีความรักและการพลัดพราก กวีได้สอดแทรกขนบการแต่งเรื่องไว้อย่างสมบูรณ์ ขณะเดียวกัน นักประวัติศาสตร์ยังใช้วรรณคดีเล่มนี้สำหรับการอ้างอิงหลักฐานทางประวัติศาสตร์ด้านขนบธรรมเนียม และวัฒนธรรมด้วย
ประวัติและผู้แต่ง.
สมุทรโฆษคำฉันท์มีผู้แต่งสามท่าน ซึ่งแต่งในยุคสมัยต่างๆ กัน ดังนี้
เนื้อเรื่องสมุทรโฆษนั้น เป็นการดัดแปลงมาจากสมุทรโฆษชาดก ในปัญญาสชาดก ซึ่งเป็นชาดกนอกนิบาต แต่เนื้อหาในเรื่องที่พระราชครูแต่งนั้น แตกต่างไปจากชาดกอยู่บ้าง ทว่าเมื่อสมเด็จพระมหาสมณเจ้าฯ ทรงแต่ง พระองค์ได้ดำเนินตามปัญญาสชาดกจนจบเรื่อง
คำประพันธ์ในสมุทรโฆษคำฉันท์ ระบุไว้ในชื่อของหนังสือเล่มนี้อยู่แล้ว ว่าเป็น คำฉันท์ นั่นคือ ประกอบด้วยฉันท์ และกาพย์
กวีทั้งสามได้แต่งฉันท์ตามขนบฉันท์โบราณ กล่าวคือ เสียงหนักเบา (ครุ ลหุ) มิได้กำหนดจากเสียงสระเสียงยาวหรือเสียงสั้นอย่างในชั้นหลัง หากแต่เน้น “หนักเบา”จากเสียง ฉันท์ทั้งหมดนี้ขึ้นเพื่อการอ่านทำนองเสนาะ ที่มีจังหวะจะโคนไพเราะ โดยมีการใช้เลขกำกับจำนวนคำในแต่ละบาทของฉันท์นั้น
คำฉันท์ในเรื่อง ไม่ได้ระบุชนิด แต่บอกจำนวนคณะเอาไว้ เช่น 11, 12 เป็นต้น เลขระบุฉันท์และกาพย์ มีดังนี้
ฉันท์
ด้วยวรรณกรรมเรื่องนี้แต่งขึ้นในสมัยอยุธยา ภาษาที่ใช้จึงเป็นภาษาเก่า อ่านเข้าใจไม่ง่ายนัก ทั้งยังมีฉันท์อยู่หลายตอน ซึ่งนิยมแต่งด้วยคำภาษาบาลีและสันสกฤต ทั้งยังมีเขมรแทรกอยู่ด้วย แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นหนังสือที่อ่านยากจนเกินไป และยังมีหลายตอนที่ใช้ภาษาไทยอย่างง่ายๆ อย่างเข้าใจได้ดีแม้ในปัจจุบัน
ความสำคัญของสมุทรโฆษคำฉันท์.
สมุทรโฆษคำฉันท์เป็นวรรณกรรมชิ้นแรกๆ ของไทย ที่มีขนบการเล่าเรื่องที่ละเอียด คล้ายกับบทละคร มีการเล่าเรื่องโดยสังเขปไว้ในตอนต้น เล่าเรื่องเบิกโรงที่เล่น ก่อนเล่าเรื่องจริง โดยเฉพาะการเล่นเบิกโรงนั้น บ่งบอกถึงประวัติการละเล่นของไทยได้เป็นดี เช่น การเล่นหัวล้านชนกัน เล่นชวาแทงหอก เล่นจระเข้กัดกัน เป็นต้น
ในขณะเดียวกัน สมุทรโฆษคำฉันท์ ยังเป็นวรรณกรรมคำสอน ที่นำนิทานอิงธรรม มาแต่งด้วยถ้อยคำอันไพเราะ ใช้อ่านเพื่อความเพลิดเพลิน และมีคติธรรม นอกจากนี้ นักวรรณคดีบางท่านยังอ้างว่า เป็นการแต่งเพื่อเฉลิมฉลองงานพระชนมายุครบ 25 พรรษาของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชด้วย
บางตอนจากสมุทรโฆษคำฉันท์.
สั่วเถา
คำแสด
คำแสด หรือ คำเงาะ หรือ คำใต้  เป็นไม้ต้นขนาดเล็กสูงราว 3-5 เมตร เปลือกสีน้ำตาลอ่อนหรือน้ำตาลเข้ม เปลือกด้านในสีส้ม กิ่งอ่อนมีเกล็ดสีสนิมหนาแน่น ใบเดี่ยว เรียงเวียนรอบลำต้น ใบรูปไข่ ปลายใบแหลม ขอบใบเรียบหรือเป็นคลื่น ดอกออกเป็นช่อที่ปลายยอดของกิ่ง กลีบดอกสีชมพู สีขาวหรือสีเหลืองอมม่วง กลีบเลี้ยงสีเขียวขนาดเล็ก เกสรเพศผู้มีจำนวนมาก อับเรณูสีม่วง ผลรูปไข่มีขนสีแดงคล้ายผลเงาะ แก่แล้วเป็นสีแดง เมื่อผลแก่ จะแตกออก ภายในมีเมล็ดจำนวนมากและเปลือกหุ้มสีแดง
คำแสดเป็นไม้พื้นเมืองในทวีปอเมริกา สารสีจากผลใช้ในอุตสาหกรรมอาหาร ใช้ปรุงแต่งสีเนยเทียม ไอศกรีม เนย ใช้ในอุตสาหกรรมเครื่องสำอาง ในปาปัวนิวกินีใช้เป็นสีทาตามร่างกาย ใช้ย้อมเส้นใยต่าง ๆ ได้สีแดงส้ม ถ้านำไปผ่านกรดทาร์ทาริกอ่อนจะได้สีเหลือง แต่สีมักตกเมื่อถูกแดด เปลือกของต้นใช้ทำเชือก สารสีหลักในเมล็ดคือบิซิน
บุคมาร์ก
พ.ศ. 2445
พุทธศักราช 2445 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1902 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
นักศึกษาทุนเชียร์ลีดเดอร์
พ.ศ. 2446
พุทธศักราช 2446 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1903 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดี ตามปฏิทินเกรกอเรียน
พ.ศ. 2447
พุทธศักราช 2447 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1904 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
กรันตูริสโม
กรันตูริสโม (; หรือเรียกย่อ ๆ ว่า GT) หรือ แกรนทูริสโม ตามการออกเสียงในภาษาอังกฤษ เป็นเกมจำลองการขับรถยนต์เสมือนจริง พัฒนาโดยบริษัทโพลีโฟนีดิจิตัล และจัดจำหน่ายโดยโซนี่ อินเตอร์แอ็กทีฟ เอนเตอร์เทนเมนต์ นับตั้งแต่เปิดตัวแฟรนไชส์ในปี 1997 ชุดเกมมียอดขายมากกว่า 80.4 ล้านเครื่องทั่วโลกสำหรับ เพลย์สเตชัน เพลย์สเตชัน 2 เพลย์สเตชัน 3 เพลย์สเตชัน 4 เพลย์สเตชัน 5 และ เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล ทำให้เป็นแฟรนไชส์วิดีโอเกมที่มียอดขายสูงสุดภายใต้แบรนด์เพลย์สเตชัน
ชุดเกม "กรันตูริสโม" นำเสนอโดยเกมภาคหลัก 8 เกม โดยที่สำหรับเพลย์สเตชันมี 2 เกม สำหรับเพลย์สเตชัน 2 มี 2 เกม สำหรับเพลย์สเตชัน 3 มี 2 เกม สำหรับเพลย์สเตชัน 4 มี 2 เกม และสำหรับเพลย์สเตชัน 5 มี 1 เกม ชุดเกมนี้ยังมีเกมสำหรับเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล และเกมภาครองอื่น ๆ อีกมากมายบนเพลย์สเตชัน 2 และเพลย์สเตชัน 3
โพลีโฟนี ดิจิทัล
โพลีโฟนี ดิจิทัล (Polyphony Digital) เป็นบริษัทพัฒนาและผลิตวิดีโอเกมชุดเกมแข่งรถ แกรนทัวริสโม (Gran Turismo) ให้กับเครื่องเล่นต่างๆของทางบริษัทโซนี ได้แก่ เพลย์สเตชัน เพลย์สเตชัน 2 พีเอสพี เพลย์สเตชัน 3 และ เพลย์สเตชัน 4
แหล่งโบราณคดีเมืองศรีมโหสถ
แหล่งโบราณเมืองศรีมโหสถ เคยเป็นที่ตั้งของเมืองในสมัยโบราณ เมื่อราวพุทธศักราช 300 โดยที่กรมศิลปากรได้ทำการขุดค้นและศึกษาหลักฐานต่างๆ ปรับปรุงโบราณสถานมาตั้งแต่เมื่อปี พ.ศ. 2529
แหล่งโบราณคดีเมืองศรีมโหสถอยู่ในเขตตำบลโคกปีบ อำเภอศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี โดยมีที่ตั้งอยู่ในบริเวณ 3 หมู่บ้านด้วยกัน ได้แก่ บ้านสระมะเขือ บ้านโคกวัด และบ้านหนองสะแก เมืองนี้มีชื่อเรียกอื่นๆ อีกว่า เมืองอวัธยะปุระ
เมืองโบราณศรีมโหสถแห่งนี้ อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของตัวเมืองปราจีนบุรี ห่างออกไปประมาณ 20 กิโลเมตรเท่านั้น ใกล้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 319 และอยู่ห่างจากตัวอำเมือศรีมโหสถไปทางทิศตะวันออกเล็กน้อย
พื้นที่เมืองโบราณนี้ มีความกว้าง 700 เมตร ยาว 1,550 เมตร เนื้อที่ทั้งหมด 742 ไร่ 2 งาน 25 ตารางวา ลักษณะของพื้นที่เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า แต่มุมทั้งสี่มน ทำให้พื้นที่คล้ายกับวงรี มีคันดิน คูน้ำล้อมรอบ ส่วนภายในมีเนินดินและสระน้ำกระจายหลายแห่ง โดยมีสระใหญ่สองแห่งเรียกว่า สระมรกต และสระบัวล้า
ซากโบราณสถานที่พบ มีเทวาลัยของพระนารายณ์ในลัทธิพราหมณ์ฮินดู และมีเทวรูปสลักจากหินทราย เป็นรูปเทพเจ้าต่างๆ ได้แก่ พระนารายณ์ พระวิษณุ พระพิฆเณศ นอกจากนี้ยังมีศิวลึงค์ศิลาด้วย ขณะเดียวกันก็มีการขุดค้นพบพระพุทธรูปสมัยทวาราวดี ทั้งสลักจากศิลา และหล่อด้วยสำริด และยังมีโบราณวัตถุอื่นๆ เป็นจำนวนมาก ส่วนด้านนอกของเมืองศรีมโหสถนั้น ยังมีหลักฐานบ่งบอกถึงความเจริญรุ่งเรืองในอดีต และร่องรอยของชุมชนขนาดใหญ่ด้วย
ปัจจุบันโบราณวัตถุที่พบในแหล่งโบราณคดีเมืองศรีมโหสถ ได้นำไปจัดเก็บไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย
อู๋ อี๋
มาดามอู๋ อี๋ (ภาษาจีน : 吴仪 ,พินอิน : Wú Yí) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2481 ในอู่ฮั่น สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นหนึ่งในสี่รองนายกรัฐมนตรีของจีน นอกจากนี้ นิตยสารฟอบส์ (Forbes) จัดให้เป็นสตรีที่ทรงอำนาจอันดับสองของโลก ทั้งในปี พ.ศ. 2547 และ พ.ศ. 2548 (รองจากกอนโดลีซซา ไรซ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ สหรัฐอเมริกา)
เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2505 อู๋ อี๋ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน และเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน ก็จบการศึกษาสาขาการกลั่นปิโตรเลียม จากสถาบันปิโตรเลียมปักกิ่ง โดยได้รับปริญญาวิศวกรรมปิโตรเลียม หลังจบการศึกษาได้ทำงานส่วนใหญ่ด้านปิโตรเลียม ในที่สุดได้เป็นผู้ช่วยผู้จัดการและเลขานุการ ที่บริษัทปิโตรเคมีในปักกิ่ง
อู๋ อี๋ได้รับเลือกเป็นรองนายกเทศมนตรีกรุงปักกิ่ง เมื่อ พ.ศ. 2531 และทำงานในตำแหน่งดังกล่าวกระทั่ง พ.ศ. 2534 หลังจากมีเหตุการณ์รุนแรงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน เมื่อ พ.ศ. 2532 อู๋ อี๋ได้ชักชวนคนงานเหมืองถ่านหินให้ผละงาน หลังจากเพื่อนร่วมงานจำนวนหนึ่งของพวกเขาถูกฆ่าตาย หลังจากปี พ.ศ. 2534 จนถึง พ.ศ. 2541 เธอได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการค้าและความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศ, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพาณิชย์ระหว่างประเทศ และเป็นกรรมการในคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์ คณะที่ 14 และ 15
ในสมัยของนายกรัฐมนตรีจู หรงจี อู๋ อี๋ได้รับการสนับสนุนจากจู หรงจี ให้ดำรงตำแหน่งสภาชิกสภาแห่งรัฐ เมื่อ พ.ศ. 2541 และได้รับแต่งตั้งเป็นรองประธานสภาแห่งรัฐ เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2547 เธอได้ช่วยต่อรองให้สาธารณรัฐประชาชนจีนได้เข้าเป็นสมาชิกองค์การการค้าโลก และจัดระเบียบการให้บริการด้านภาษีศุลกากร หลังจากสหรัฐตำหนิเรื่องปัญหาด้านการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาที่เกิดขึ้นอย่างกว้างขวาง นอกจากนี้อู๋ อี๋ยังได้ลงนามข้อตกลงกับประเทศในเอเชียหลายประเทศ นอกจากนี้ยังได้เดินทางไปสังเกตการณ์ในภูมิภาคตอนใต้หลายแห่งของประเทศด้วย
ในช่วงวิกฤตโรคซารส์ (SARS) อู๋อี๋ได้เข้ามาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุข แทนนายจาง เหวินคัง (ซึ่งถูกปลดออก) โดยได้เข้าเป็นประธานกรรมการแก้วิกฤตดังกล่าว ด้วยการทำงานอย่างโปร่งใส ตรงไปตรงมา ทำให้นิตยสารไทม์ตั้งสมญานามว่า “เทพีแห่งความโปร่งใส” ในฐานะที่ทำหน้าที่ผู้นำในภาวะวิกฤตโรคซารส์ และจัดเป็นหนึ่งใน 100 บุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในปี พ.ศ. 2547 ในช่วงที่พบโรคซารส์นี้ อู๋ได้เป็นปฏิเสธอย่างรุนแรง ในการมีส่วนร่วมขององค์การอนามัยโลกในจีน ระหว่างการประชุมสามัญขององค์การอนามัยโลก ทั้งยังมีการออกอากาศภาพข่าวอย่างกว้างขวางในไต้หวัน ที่อู๋ อี๋และคณะอย่างเป็นทางการของเธอได้ปฏิเสธคำถามของตัวแทนจากไต้หวัน ในช่วงที่สื่อมวลผลไต้หวันเข้าสัมภาษณ์
สื่อมวลชนจีนบางรายเรียกอู๋ อี๋ ว่า สตรีเหล็กแห่งจีน ถือว่าเป็นผู้ที่หนักแน่น เด็ดขาด ตรงไปตรงมา แม้ผมจะเริ่มหงอกขาว แต่ก็ไม่ยอมย้อมผมเหมือนเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ทั้งยังครองสถานภาพโสดจนปัจจุบัน
อู๋อี๋
Gran Turismo (game)
จีที
จีที  สามารถหมายถึง
LOTR
ไอโอวา (Iowa, ) เป็นรัฐหนึ่งของสหรัฐ อาณาเขตติดต่อกับรัฐอิลลินอยทางด้านตะวันออก รัฐเนแบรสกาทางด้านตะวันตก รัฐมิสซูรีทางด้านใต้ รัฐมินนิโซตา รัฐวิสคอนซิน และรัฐเซาท์ดาโคตา ทางด้านเหนือ ไอโอวาเป็นที่รู้จักเป็นแหล่งผลิตที่สำคัญของข้าวโพด หมู และน้ำมันเอทานอล มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของรัฐไอโอวาได้แก่ มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต มหาวิทยาลัยไอโอวา และ มหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์นไอโอวา
ไอโอวาจะได้รับการสนใจในช่วงเลือกตั้งประธานาธิบดี เนื่องจากเป็นรัฐแรกที่มีการคอคัส ชื่อรัฐไอโอวาตั้งชื่อตาม ชาวอินเดียแดง เผ่าไอโอวา
ใน พ.ศ. 2216 ลุยส์ โจลีเอต และ ชากส์ มาร์เก เดินทางและสำรวจผ่านที่ดินและตั้งชื่อว่า "ไอโอวา" ซึ่งก่อนที่รัฐจะก่อตั้งใน พ.ศ. 2216 ดินแดนนี้เป็นที่อยู่ของเผ่าอินเดียนแดง 17 เผ่า ได้แก่เผ่าไอโอวา ซู ซอก เมสกากี (รู้จักในชื่อเผ่าฟอกซ์) โปตาวาโตมี โอโต และ มิสซูรี โดยทางเผ่าโปตาวาโตมี โอโต และมิสซูรี ได้ขายดินแดนให้กับรัฐบาลสหรัฐในปี พ.ศ. 2373 ต่อมาเผ่าซอกและเมสกากี ได้ขายดินแดนให้กับรัฐบาลในปี พ.ศ. 2388 และเผ่าซูเป็นเผ่าสุดท้ายที่ทำสัญญาขายดินแดนในปี พ.ศ. 2394
ในช่วงเวลาเดียวกัน พ.ศ. 2376 ชาวอเมริกันได้เริ่มเข้ามาตั้งรกราก โดยย้ายเข้ามาจากฝั่งอิลลินอย และในปี พ.ศ. 2389 ไอโอวาได้เข้าร่วมกับสหพันธ์เป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐ ในวันที่ 28 ธันวาคม โดยมีเมืองหลวงของรัฐคือ ไอโอวาซิตี และต่อมาได้ย้ายเมืองหลวงไปอยู่ที่ ดิมอยน์ ใน พ.ศ. 2400
รัฐไอโอวาประกอบด้วย 99 เคาน์ตี โดยมีเมืองหลวงรัฐตั้งอยู่ที่เมืองดิมอยน์ ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐด้วย เมืองใหญ่ในรัฐนับตามจำนวนประชากรได้แก่
รัฐไอโอวาตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำมิสซิสซิปปีในทางตะวันออก และแม่น้ำมิสซูรีในทางตะวันตก ที่ไหลต่อมาจากแม่น้ำบิกซู พื้นที่ส่วนใหญ่ในรัฐมีลักษณะเป็นที่ราบโดยมีความสูงเฉลี่ยจากระดับน้ำทะเล 335 เมตร (1,099 ฟุต) และมีลักษณะเป็นเนินเขาเตี้ยในฝั่งตะวันตก โดยมีทะเลสาบเป็นบางส่วน จุดต่ำสุดในรัฐอยู่ที่เมืองคีโอคุก บริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐ ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 146 เมตร (480 ฟุต) และจุดสูงสุดอยู่ที่ จุดฮอว์กอาย บริเวณเมืองซิบลี ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐ พื้นที่ของรัฐทั้งหมดมี 145,743 ตร.กม. (56,271 ตร.ไมล์)
ภูมิอากาศในไอโอวามีลักษณะเช่นเดียวกับรัฐอื่นในมิดเวสต์โดยมีลักษณะชื้นตลอดทั้งรัฐโดยมีบรรยากาศแบบร้อนจัดในฤดูร้อน และเย็นจัดในฤดูหนาว และมีหิมะตกเป็นปกติ อุณหภูมิเฉลี่ยบริเวณกึ่งกลางรัฐที่เมืองดิมอยน์มีค่า 10 °C (50 °F) ในฤดูใบไม้ผลิ จะเป็นช่วงที่บรรยากาศเปลี่ยนแปลงโดยจะมีลูกเห็บ และทอร์เนโดในหลายพื้นที่ของรัฐ
เศรษฐกิจหลักของรัฐเป็นเศรษฐกิจด้านเกษตรกรรม ได้แก่ หมู ข้าวโพด ถั่วเหลือง ข้าวโอ้ต ปศุสัตว์ และผลิตภัณฑ์จากนม สำหรับเศรษฐกิจอื่นจะอยู่ในลักษณะอุตสาหกรรมอาหาร เครื่องจักร เคมี อิเล็กทรอนิกส์ และโลหะบางส่วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอุตสาหกรรมผลิตเอทานอล ธุรกิจอื่นในรัฐได้แก่การประกัน โดยมีศูนย์กลางใหญ่อยู่ที่ดิมอยน์ ภาษีสินค้าในรัฐไอโอวาปัจจุบันมีค่า 5%
คอคัสในไอโอวา.
ในช่วงเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ รัฐไอโอวาได้รับการสนใจจากประชาชนทั่วประเทศเนื่องจากเป็นรัฐแรกที่มีการจัดคอคัส ซึ่งเริ่มในช่วงมกราคมของปีเลือกตั้ง ถัดมาคือรัฐนิวแฮมป์เชียร์ การจัดคอคัสนี้เป็นจุดเริ่มต้นในการเลือกผู้ลงสมัครเป็นประธานาธิบดีของแต่ละพรรค เปิดโอกาสให้บุคคลทั่วไปได้ออกเสียงอย่างไม่เป็นทางการนอกเหนือกจากกาบัตรเลือก สื่อมวลชนให้ความสนใจในคอคัสในไอโอวาเป็นพิเศษ เนื่องจากส่งผลอย่างมากถึงการเลือกตั้งประธานาธิบดีเพราะประชาชนทั่วประเทศสนใจคอคัสครั้งแรกเป็นพิเศษ
ในปี 2548 ไอโอวามีประชากรประมาณ 3,000,000 คน โดยมีคนขาวประมาณ 96% และที่เหลือเป็น คนอินเดียแนดง คนดำ คนลาติน และคนเอเชีย สำหรับในส่วนคนขาวนั้นมีเชื้อสายมาจากทางยุโรปหลายแหล่ง ได้แก่ เยอรมัน (35.7%) ไอร์แลนด์ (13.5%) อังกฤษ (9.5%) อเมริกัน (6.6%) นอร์เวย์ (5.7%) ฮอลแลนด์ (4.6%) สวีเดน (3.3%) และเดนมาร์ก (3.2%)
คนไอโอวาส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ โดยประมาณ 75% ของคนในรัฐ โดยนับถือนิกายโปรเตสแตนต์ 50% และ โรมันคาทอลิก 23% โดยที่เหลือนับถือนิกายอื่น สำหรับศาสนาที่เหลือประมาณ 13% ไม่มีศาสนา และ 6% นับถือศาสนาอื่น
การเดินทางในรัฐนั้นเดินทางโดยใช้รถยนต์เป็นหลัก และมีรถไฟโดยสารหนึ่งเส้นทางของแอมแทรก ถนนสายหลักในรัฐ ได้แก่
ไอโอวามี เมืองพี่น้อง 8 เมืองอย่างเป็นทางการ
เวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียม
เวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียม หรือ ดับเบิลยูทรีซี  คือองค์กรระหว่างประเทศที่นำโดยทิม เบอร์เนิร์ส-ลี ทำหน้าที่จัดระบบมาตรฐานที่ใช้งานบนเวิลด์ไวด์เว็บ (WWW หรือ W3) โดยมีจุดมุ่งหมาย ที่จะเป็นแกนนำทางด้านพัฒนาโพรโทคอล และวิธีการใช้งานสำหรับเวิลด์ไวด์เว็บทั้งหมด นอกจากนี้ทาง W3C มีการบริการทางการศึกษา การพัฒนาซอฟต์แวร์ และเปิดให้ใช้ฟอรัมในการปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องเว็บ W3C มีสมาชิก 459 คน
พีระมิด (แก้ความกำกวม)
พีระมิด (pyramid) อาจหมายถึง
4 (จำนวน)
ระบบส่งข้อความทันที
ระบบส่งข้อความทันที หรือ ไอเอ็ม  คือระบบการส่งข้อความ ระหว่างสองคน หรือกลุ่มคนใน เน็ตเวิร์ก เดียวกัน เช่น การส่งข้อความผ่านทางอินเทอร์เน็ต โดยโปรแกรมที่ทำงานอาจเรียกว่า เมสเซนเจอร์
การทำงานของระบบส่งข้อความทันทีจำเป็นต้องใช้ซอฟต์แวร์ลูกข่าย โดยซอฟต์แวร์ทำการเชื่อมต่อระบบที่บริการเมสเซนเจอร์ การส่งข้อความผ่านระบบส่งข้อความทันทีในยุคแรก ตัวอักษรแต่ละตัวที่ทำการพิมพ์จะปรากฏทางหน้าจอของผู้ที่ส่งข้อความด้วยทันที ในขณะเดียวกัน การลบตัวอักษรแต่ละตัว จะลบข้อความทันที ซึ่งแตกต่างกับระบบส่งข้อความทันทีในปัจจุบัน โดยข้อมูลที่ปรากฏจะเกิดขึ้นหลังจากที่มีตกลงยอมรับส่งข้อความแล้ว ในปัจจุบันเมสเซนเจอร์ที่ได้รับความนิยมได้แก่ LINE WeChat MSN Messenger AOL Instant Messenger Yahoo! Messenger Google Talk .NET Messenger Service Jabber และ ICQ
ภาษาแต้จิ๋ว
ภาษาแต้จิ๋ว (潮州話, เตี่ยจิวอ่วย) เป็นหนึ่งในตระกูลภาษาจีน หมิ่น-หนาน จัดเป็นหนึ่งในตระกูลภาษาของฮกเกี้ยน และ เป็นหนึ่งในภาษาที่พูดกันในภูมิภาคของจีน คำว่าแต้จิ๋วในภาษาอังกฤษจะใช้คำว่า Teochew (Diojiu, Teochiu, Tiuchiu, Teochew เขียนสะกดได้หลายแบบ) หรือ Chaozhou (เฉาโจว อ่านตามภาษาจีนกลาง)
ภาษาแต้จิ๋วมีชื่อเรียกในประเทศจีนแตกต่างกันหลายอย่าง ชาวแต้จิ๋วเองเรียกชื่อภาษาตัวเองว่า "เตี่ยจิวอ่วย" ส่วนในภาษาจีนกลางจะออกเสียงว่า "เฉาซ่านฮว่า" ต่อมาเมื่อเมืองซัวเถาเจริญรุ่งเรื่องขึ้นเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการเมืองแทนเมืองแต้จิ๋ว คนต่างถิ่นจึงนิยมเรียกภาษานี้ว่า "ซ่านโถวฮว่า" หรือ "ซัวเถาอ่วย" ในภาษาแต้จิ๋ว หมายถึงภาษาพูดถิ่นซัวเถา ต่อมานิยมเรียกว่า "เฉาซ่านฮว่า (เตี่ยซัวอ่วย) " หมายถึง ภาษาพูดถิ่นแต้จิ๋ว-ซัวเถา เพื่อให้ครอบคลุมท้องถิ่นที่พูดภาษานี้ชัดเจนยิ่งขึ้น ในแวดวงวิชาภาษาศาสตร์และภาษาถิ่นจีนนิยมเรียกว่า "เฉาซ่านฟางเอี๋ยน (เตี่ยซัวฮวงงั้ง) " หมายถึงภาษาถิ่นแต้จิ๋ว อีกชื่อหนึ่งที่นิยมใช้เป็นภาษาหนังสือเรียกภาษาถิ่นนี้คือ "เฉาอี่ว์ (เตี่ยงื่อ) " หมายถึงภาษาของจีนแต้จิ๋วหรือภาษาแต้จิ๋วนั่นเอง
มีอีกชื่อหนึ่งที่ชาวจีนแคะใช้เรียกภาษานี้จนเป็นที่รู้จักคือภาษาฮกล่อ (ภาษาแคะว่า "ฮอล่อว้า") เนื่องจากคำว่าฮกล่อเป็นชื่อกลุ่มชาติพันธุ์แต้จิ๋วที่แพร่หลายอีกชื่อหนึ่ง
ประวัติและท้องถิ่นที่พูด.
ภาษาแต้จิ๋วในปัจจุบัน เป็นภาษาที่พัฒนามาจากภาษาจีนโบราณของตระกูลหมิ่นหนาน เมื่อประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 9–15 มีกลุ่มชาว หมิ่น (หมิ่น) ได้อพยพลงใต้จากมณฑลฝูเจี้ยน (หรือฮกเกี้ยน) มาที่ทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง ในเขตที่เรียกว่า เตี่ยซัว การอพยพดังกล่าวมีสาเหตุมาจากประชากรที่มากขึ้นในมณฑลฝูเจี้ยน
เนื่องจากภูมิประเทศใหม่ที่ค่อนข้างตัดขาดจากมณฑลฮกเกี้ยนเดิม และการได้รับอิทธิพลจากภาษากวางตุ้งและแคะ ภาษาแต้จิ๋วจึงได้กลายมาเป็นภาษาเอกเทศในภายหลัง ภาษาแต้จิ๋วนั้นจะพูดในเขตที่เรียกรวมกันว่า "เตี่ยซัว" ซึ่งมีเมืองแต้จิ๋ว (หรือเฉาโจวในภาษาจีนกลาง) และซัวเถา (หรือ ซั่นโถว ในภาษาจีนกลาง) เป็นหลัก ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "เตี่ยซัว" ดังกล่าว นอกจากนั้น ยังพูดกันในเมืองกิ๊กเอี๊ย เตี่ยเอี๊ยะ โผวเล้ง เตี่ยอัง เหยี่ยวเพ้ง ฮุ่ยไล้ และ เถ่งไฮ่
เขตเตี่ยซัวเคยเป็นเขตหนึ่งที่มีคนจีนอพยพออกนอกประเทศเป็นอันมากไปยังเอเชียอาคเนย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 18–20 ซึ่งทำให้ภาษาแต้จิ๋วเป็นภาษาหลักหนึ่งในภาษาที่พูดกันมากในกลุ่ม ชาวจีนอพยพ โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ประเทศไทย กัมพูชา สิงคโปร์ เวียดนาม มาเลเซีย อินโดนีเซีย และ ฮ่องกง และยังมีในทวีปยุโรป และ ทวีปอเมริกา ที่มีชาวจีนแต้จิ๋วอพยพไป
อย่างไรก็ตาม ในยุคโลกาภิวัตน์นั้นภาษาแต้จิ๋วได้ลดความนิยมลงไปมากในหมู่ชาวแต้จิ๋ว เช่น ในสิงคโปร์ เยาวชนที่เดิมพูดแต้จิ๋วได้เปลี่ยนไปพูดภาษาอังกฤษ ภาษาจีนกลาง และฮกเกี้ยนมากขึ้น เนื่องจากวัฒนธรรมส่วนใหญ่และอิทธิพลของสื่อสารมวลชน แต่โดยรวมแล้วภาษาแต้จิ๋วก็ยังคงเป็นภาษาที่พูดกันในหมู่คนจีนในสิงคโปร์เป็นอันดับสองรองจากภาษาฮกเกี้ยน ถึงแม้ว่าภาษาจีนกลางกำลังเข้ามาแทนที่ภาษาท้องถิ่นเหล่านี้ในฐานะภาษาแม่ในหมู่เยาวชนยุคใหม่ก็ตาม
อักษรละตินตัวเอนหมายถึงอักษรที่นิยมใช้ทับศัพท์แทนเสียง อักษรไทยในวงเล็บคือเสียงอักษรที่ใกล้เคียง
เสียงสระและพยัญชนะสะกด.
เสียงสระอาจเป็นเสียงสั้นหรือเสียงยาวก็ได้ แต่สำหรับเสียงสระ+สะกดกักแสดงด้วยเสียงสั้นเท่านั้น คล้ายวิธีอ่านสระเสียงสั้นในภาษาไทย สระขึ้นจมูกมิได้หมายความว่าสะกดด้วย น แต่เวลาออกเสียงสระให้ปล่อยลมทางจมูกด้วย
เสียงวรรณยุกต์มีสองกลุ่มคือ อิม (陰 หรือหยิน) กับ เอี๊ยง (陽 หรือหยาง) กลุ่มละสี่เสียง รวมแปดเสียง เสียงสระ+สะกดกักจะมีเสียงวรรณยุกต์ 4 หรือ 8 เท่านั้น
เวียงจันทน์
เวียงจันทน์  เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศลาว อยู่ในลุ่มแม่น้ำโขง แบ่งการปกครองออกเป็น 9 เมือง ปัจจุบันกลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ เนื่องจากการเติบโตทางเศรษฐกิจ สำมะโน พ.ศ. 2563 ระบุว่าเมืองนี้มีประชากร 948,477 คน
เวียงจันทน์เป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ตั้งของพระธาตุหลวง อนุสรณ์สถานแห่งชาติลาวที่สำคัญที่สุด ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะสัญลักษณ์ประจำชาติและศาสนาพุทธในประเทศลาว บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของวัดสำคัญหลาย ๆ แห่ง เช่นหอพระแก้ว ซึ่งเคยเป็นที่ประดิษฐานของพระแก้วมรกต
เมืองนี้เป็นสถานที่จัดงานซีเกมส์ครั้งที่ 25 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009
ในอดีต ชื่อเมืองเคยเขียนเป็น " แต่ปัจจุบันมักเขียนเป็น " คำว่า "เวียง"  ในภาษาลาว สื่อถึง 'เมืองกำแพง' ส่วน "จัน" ( อดีตสะกดเป็น ) มาจากศัพท์ภาษาบาลีสันสกฤตว่า "candana"   'ไม้จันทน์' และสามารถแปลเป็น 'เมืองกำแพงไม้จันทน์' ชาวลาวบางส่วนเชื่อแบบผิด ๆ ว่ามันสื่อถึง 'เมืองกำแพงดวงจันทร์' เพราะคำว่า "จัน" ก็สามารถแปลว่า 'ดวงจันทร์' ได้ ถึงแม้ว่าคำนี้ในอดีตเคยเขียนเป็น " ก็ตาม
พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชทรงสถาปนาเวียงจันทน์ขึ้นเป็นราชธานีของอาณาจักรล้านช้าง เมื่อ พ.ศ. 2103 ครั้นเมื่อล้านช้างเสื่อมอำนาจลง ใน พ.ศ. 2250 เวียงจันทน์กลายเป็นอาณาจักรอิสระ เรียกว่าอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์จนกระทั่ง พ.ศ. 2321 เวียงจันทน์มีชื่อที่ตั้งในรัชสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช ว่า กรุงศรีสัตนาคคนหุต วิสุทธิ์รัตนราชธานีบุรีรมย์
เมืองเวียงจันทน์ หรือนครหลวงเวียงจันทน์ มีประวัติศาสตร์ความเป็นมายาวนาน ซึ่งนักค้นคว้าภายในและต่างประเทศได้ทำการศึกษาและค้นพบหลักฐานทางวัตถุโบราณอันเก่าแก่เป็นต้นคือ เครื่องมือทำมาหากินทั้งเป็นแบบโลหะและแบบหิน นี้เป็นสิ่งยืนยันว่า ในดินแดนแถบนี้เป็นที่ราบเวียงจันทน์ มีคนได้มาอยู่อาศัยมาแล้วประมาณกว่า 500,000 ปี โดยนักวิจัยสำรวจในปี 2010 เนื่องในโอกาสเฉลิมฉลองครบรอบ 450 ปี ทางโทรทัศน์แห่งชาติลาวก็ได้มีการเล่าหวนคืนประวัติศาสตร์นครเวียงจันทน์ และนักวิจัยได้ให้ข้อมูลว่า มนุษย์ได้เข้ามาอาศัยอยู่คงเขตนี้แต่แรก ๆ โดยต่อมาก็มีเผ่าลาว-มอญ ที่ได้นำเอาศาสนาพุทธเข้ามาเข้ามาเผยแพร่ในแผ่นดินลาว ซึ่งเมื่อก่อนล้วนแล้วศาสนาพราหมณ์ทั้งหมด
ตามหนังสืออุรังคธาตุได้เล่าสืบขานกันมาว่า เมืองเวียงจันทน์ก่อร้างสร้างมาจากบ้านเล็ก ๆ ที่มีชื่อว่า "บ้านหนองคันแท้ผีเสื้อน้ำ" (บ้านศรีสังวรในปัจจุบัน) โดย นาย (ลาว: ท้าว) บุรีจันทน์ หรืออ้วยล้วย เป็นเจ้าเมืองแห่งนี้ และได้ตั้งชื่อเมืองว่า เวียงจันทน์ ตามชื่อนามมยดของ บุรีจันทร์ ในช่วงเวลานั้นยังไม่มีการวิจัยหรือค้นคว้าทางวิทยาศาสตร์เล่มไหนยืนยันได้ว่า ข้อมูลในหนังสือเล่มนี้คือข้อเท็จจริง จนมาถึงสมัยอาณาจักรศรีโคตรบูรณ์ ได้ถูกค้นพบหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญหลายอย่างเป็นต้นเช่น การถูกค้นพบพระพุทธรูปที่สร้างด้วยหินและสิลาลึกอยู่สถานที่เดียวกันที่บ้านท่าลาด เมืองแก้วอุดม แขวงเวียงจันทน์ปัจจุบัน ซึ่งเมื่อก่อนก็เป็นอาณาจักรเขตนครเวียงจันทน์ในสมัยนั้น ที่ยังนับถือศาสนาพุทธของชาวนครเวียงจันทน์
เวียงจันทน์อยู่ในช่วงโค้งของแม่น้ำโขง ทิศเหนือติดกับแขวงเวียงจันทน์ ทิศใต้ติดกับแขวงบอลิคำไซ ทางทิศตะวันตกติดกับจังหวัดหนองคาย ประเทศไทย เชื่อมต่อสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 (หนองคาย–เวียงจันทน์)
ภายในประเทศลาว.
การเดินทางภายในประเทศลาว มีรถโดยสารประจำทางกระจายทั่วเมือง โดยเชื่อมระหว่างสถานีรถโดยสารเวียงจันทน์ไปทั่วประเทศ
จากประเทศไทย.
สะพานมิตรภาพไทย–ลาวที่สร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 ข้ามแม่น้ำ 18 กิโลเมตรไปที่เมืองหนองคายในประเทศไทย ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อสะพานใน ค.ศ. 2007 โดยการเพิ่มคำว่า "แห่งที่ 1" หลังมีการสร้างสะพานมิตรภาพไทย-ลาว 2 ซึ่งเชื่อมระหว่างจังหวัดมุกดาหารในประเทศไทยกับแขวงสุวรรณเขตในประเทศลาว และเปิดใช้งานในช่วงต้น ค.ศ. 2007