pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ขบวนการสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์ เป็นผลงานครบรอบจำนวนผลงานทั้ง 25 เรื่องของซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ และเป็นผลงานเรื่องแรกที่อยู่ในช่วงศตวรรษที่ 21 ธีมของเรื่องมาจากสัตว์ป่า ซึ่งชื่อเรื่องมาจาก "สัตว์ 100 ตัว" (百 = 100 และ 獣 =สัตว์ ;百獣 = สรรพสัตว์ /สัตว์ 100ตัว ) ซึ่งเป็นคอนเซ็ปต์แรกในการสร้างหนังเรื่องนี้
ในอดีตเมื่อประมาณ 1,000 ปี ก่อน ค.ศ. 2000 กลุ่มอสูรชั่วร้าย นาม ออร์ค ได้ทำการเข่นฆ่ามนุษย์อย่างเลือดเย็นและใช้ด้านมืดของมนุษย์เป็นพลังงานเพิ่มชีวิต แต่แล้ว เหล่าสรรพสัตว์และมุราชาคิ หญิงร่างทรงแห่งเทพเจ้าสรรพสัตว์ รวมไปถึงเหล่านักรบกาโอเรนเจอร์รุ่นแรก ต่างร่วมใจกันปราบปรามและทำการผนึกออร์ค ได้เป็นผลสำเร็จ
ปัจจุบัน ในปีค.ศ. 2001 ออร์ค ได้หลุดจากการจองจำและเริ่มทำการยึดครองโลกอีกครั้ง เทโทมุ หลานสาวของมุราชาคิ ได้ทำการตามหาผู้สืบเชื้อสายนักรบกาโอเรนเจอร์และผู้มีคุณสมบัติที่สามารถสื่อถึงจิตวิญญาณแห่งสรรพสัตว์ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการคืนชีพของออร์คอีกครั้ง
ขบวนการสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์.
กลุ่มนักรบที่ถูกเลือกจากพาวเวอร์แอนิมอล สมาชิกทั้งหมดจะใส่ชุดยูนิฟอร์มประจำตัวเรียกว่ากาโอแจ็กเก็ต และมีลูกแก้วกาโอเพื่อใช้ในการเรียกพาวเวอร์แอนิมอล
ทั้งนี้กฏการเป็นกาโอเรนเจอร์ ในการเรียกชื่อของสมาชิกในทีม จะไม่ได้เรียกชื่อตัวบุคคลแต่จะเรียกชื่อตามสีของนักรบคนนั้นไม่ว่าจะอยู่ในสถานะในการแปลงร่างหรือก่อนแปลงร่าง ยกตัวอย่างคือ เรด, เยลโล่, แบล็ค, บลู, พิงค์ เป็นต้น
พลังต่อสู้ของกาโอเรนเจอร์.
เล็บสรรพสัตว์.
อาวุธประจำตัวของกาโอเรนเจอร์
พาวเวอร์แอนิมอล.
พาวเวอร์แอนิมอล (パワーアニマル) คือสิ่งมีชีวิตจากโลกที่มีรูปแบบคล้ายกับสัตว์ป่า แต่มีขนาดใหญ่กว่าสัตว์ป่าทั่วไป มีความสามารถในการต่อสู้ และรวมร่างกับสัตว์ตัวอื่นๆ เพื่อกลายเป็นนักรบวิญญาณราชันย์เพื่อต่อสู้กับออร์คที่ขยายร่าง หากพาวเวอร์แอนิมอลที่ถูกพลังชั่วร้ายจะถูกเรียกว่า สัตว์มาร (魔獣) แต่ก็สามารถชำระความชั่วร้ายให้กลายเป็นพาวเวอร์แอนิมอลเหมือนเดิม โดยปกติจะอาศัยอยู่ใน เกาะสวนสวรรค์ แอนิมาเรียม ซึ่งเป็นเกาะลอยฟ้าขนาดยักษ์รูปตะพาบน้ำ สามารถเรียกกาโอเรนเจอร์ ขึ้นไปได้ หรือ สามารถเรียก พาวเวอร์แอนิมอล จากสวนสวรรค์ได้โดยตรง แต่ส่วนมากจะใช้กับดาบราชันย์สรรพสัตว์และลูกแก้วกาโอ ในการเรียกพาวเวอร์แอนิมอลเพื่อลงมาทำการต่อสู้กับออร์ค มีท่าประจำตัวคือ แอนิมอลฮาร์ต เป็นท่าที่รวมรวมพลังของกาโอโซลที่ปล่อยพลังงานจากปากของพาวเวอร์แอนิมอล
ในหนังสือ ซูเปอร์เซ็นไต อาร์ตคอลเลคชัน เซ็นไตโรโบ 1975 - 2002 ได้มีการระบุถึงชื่อของพาวเวอร์แอนิมอลจำนวน 100 ตัว โดยเรียงตามลำดับรายชื่อในหนังสือ ดังต่อไปนี้
วิญญาณราชันย์.
กาโอคิง.
หุ่นวิญญาณราชันย์เกิดจากการรวมร่างของ กาโอไลอ้อน, กาโออีเกิ้ล, กาโอชาร์ค, กาโอไบซัน และ กาโอไทเกอร์ ด้วยพลังรวมร่างสรรพสัตว์ เป็นหุ่นยนต์หลักของกาโอเรนเจอร์
กาโอมัซเซิล.
ปรากฏใน Quest 10 เป็นหุ่นวิญญาณราชันย์ที่รวมร่างระหว่าง กาโอกอริลล่า, กาโออีเกิล, กาโอไบซัน, กาโอแบร์ และ กาโอโพลาร์ ด้วยพลังรวมร่างสรรพสัตว์ มีพลังในด้านกายภาพเป็นหลักและเน้นใช้กำลัง ลักษณะเด่นคือมีกล้ามเนื้อที่มาจากส่วนอกของหุ่น
อาวุธประจำตัวคือ มัซเซิลแองเกอร์ อาวุธรูปทรงสมอเรือ นอกจากนี้สามารถยิงกระสุนจากส่วนคอเรียกว่า มัซเซิลแครกเกอร์ ในด้านใช้พละกำลังจะใช้ท่ามัซเซิลแบร์ฮักในการโจมตี
ท่าไม้ตายคือ โกริคิมุโซ มัซเซิลลาเรียต (剛力無双マッスルラリアット)
กาโอฮันเตอร์.
หุ่นวิญญาณราชันย์ที่เกิดจากการรวมร่างของ กาโอวูลฟ์, กาโอลิเกเตอร์ และ กาโอแฮมเมอร์เฮด ด้วยพลังรวมร่างสรรพสัตว์หรือรวมร่างสัตว์ปีศาจ
มีอาวุธประจำตัวคือ ลิเกเตอร์เบลด ดาบที่มาจากหางของกาโอลิเกเตอร์ และ เครเซนท์บูมเมอร์แรง บูมเมอร์แรงที่มาจากหางของกาโอวูลฟ์
ท่าโจมตีหลักคือ แฮมเมอร์ช็อต ท่าโจมตีจากแขนขวากาโอแฮมเมอร์เฮด และ วูลฟ์แฟงก์ ท่าโจมตีจากแขนซ้ายของกาโอวูลฟ์
ท่าไม้ตายคือ เท็นจิชินคัง บีสต์เฮอร์ริเคน (天地震撼ビーストハリケーン) เป็นการใช้ท่ายิงกระสุนจากปากของกาโอลิเกเตอร์โดยรวบรวมกาโอโซลให้กลายเป็นกระสุนแสง
กาโออิคารอส.
หุ่นวิญญาณราชันย์ที่รวมร่างของ กาโอฟอลคอน, กาโอยีราฟ, กาโอเดียร์, กาโอไรโนส และ กาโอมาดิโล่ กลายเป็นนักรบราชันย์แห่งท้องฟ้า มีพลังในการโจมตีทางอากาศ
กาโอเคนทารอส.
ปรากฏใน Quest 43 และ 44 เกิดจากการรวมร่างของ กาโอไลอ้อนขนาดยักษ์, กาโอชาร์ค, กาโอไทเกอร์, กาโออีเลเฟนท์ และ กาโอฟอลคอน
โดยที่มาของชื่อมาจาก เซนทอร์ นักรบมนุษย์ครึ่งม้า
ถูกใช้ขึ้นมาเพื่อข้ามมิติเวลาไปช่วยเหลือกาโอเรนเจอร์ในอดีต
กาโอก็อด.
ร่างรวมที่เกิดจากการรวมกันระหว่างก็อดพาวเวอร์แอนิมอลทั้ง 5 มีลักษณะคล้ายกับกาโอคิง สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ และเป็นผู้ร่วมต่อสู้ให้กับกาโอเรนเจอร์สมัยบรรพบุรุษ
อาวุธประจำตัวคือ พาเวอร์แอโร่ ที่มาจากเขาส่วนหัว และ ชินจูอารางามิเค็น (神獣荒神剣, ดาบสัตว์เทพอารางามิ) ที่มาจากส่วนหัวของกาโอซอว์ชาร์ค
กาโอไนท์.
ร่างรวมที่เกิดจากการรวมกันระหว่างกาโอคอง กาโออีเกิล กาโอชาร์ค กาโอไบซัน กาโอไทเกอร์ และ กาโออีเลเฟนท์ มีลักษณะคล้ายกับกาโอมัซเซิล แต่มีจุดแตกต่างคือส่วนหัวเพิ่มหน้ากากขึ้นมา
ค่าตัวเลขทั้งหมดมาจากหนังสือ ขบวนการสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์ ฉบับ สุดยอดข้อมูลครบถ้วน (โจเซ็นซู)
เผ่าออร์ค.
เผ่าออร์ค (鬼族オルグ) เป็นเผ่าของโอะนิที่ทำสงครามกับพาวเวอร์แอนิมอล เกิดจากความเศร้าและความบ้าคลั่งของมนุษย์ นำโดย ไฮเนส ดุ๊ก ออร์ค
ไฮเนส ดุ๊ก ออร์ค.
ไฮเนส ดุ๊ก ออร์ค (ハイネスデュークオルグ) เป็นออร์คขั้นสูงที่เป็นตัวแทนของเซนกิ ในการอาละวาดและทำลายล้างโลก ลักษณะเด่นของไฮเนส ดุ๊ก ออร์ค คือ แต่ละตนจะมีอวัยวะบนศีรษะของมนุษย์ไม่เหมือนกัน
ขบวนการสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์ ออกอากาศทุกเช้าวันอาทิตย์ เวลา 7:30 น. - 8:00 น. ทางช่องทีวีอาซาฮิในประเทศญี่ปุ่น
ในประเทศไทย ผู้ที่รับลิขสิทธิ์ในการเผยแพร่สื่อคือ โรส วิดีโอ ใช้ชื่อเรื่องว่า นักรบแห่งสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์ ทั้งวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี และเคยออกอากาศทาง ช่อง 5 เมื่อช่วงปี พ.ศ. 2546 ในรายการ บ้านการ์ตูน เวลาประมาณ 17.30-18.00 น. (ครั้งแรกฉายเพียงวันพุธ ต่อมาเลื่อนมาฉายในทุกวันพฤหัส และเลื่อนอีกครั้งเป็นทุกวันศุกร์ จนจบเรื่อง) โดยบริษัท เฟิร์ส เอนเตอร์เทนเมนต์ และออกอากาศอีกครั้งทางช่อง แก๊งการ์ตูนแชนเนล
น่าซี
ชาวน่าซี หรือ หน่าซี  เป็นชนกลุ่มหนึ่งในประเทศจีน ส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองลี่เจียง เมืองที่มีมนต์เสน่ห์แห่งหนึ่งของมณฑลยูนนาน
ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าต้นตระกูลของชาวน่าซีอยู่ที่ใด แต่เชื่อกันว่าเมื่อสหัสวรรษก่อน ชนกลุ่มนี้ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน (ในมณฑลชิงไห่ มณฑลกานซู่ และมณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) ก่อนจะถูกชาวเอเชียกลางรุกรานจึงต้องถอยร่นลงมาทางใต้ในปัจจุบัน
นักชาติพันธุ์วิทยาจากทั่วโลกได้ให้ความสนใจศึกษา กรณีของชาวน่าซีมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของภาษาที่ใช้ภาพเป็นสัญลักษณ์ ขนบธรรมเนียมประเพณี พิธีกรรม หรือโครงสร้างทางสังคมของชนกลุ่มนี้ ชาวน่าซีเป้นหนึ่งในชนกลุ่มน้อยในโลกที่มีโครงสร้างแบบสตรีมีบทบาทโดดเด่น ปัจจุบันโครงสร้างนี้ก็ยังคงเห็นได้ชัด ในชุมชนชาวน่าซี สตรีเป็นผู้ประกอบกิจกรรมที่สำคัญ ๆ และกิจกรรมที่ต้องใช้แรงกายมาก และเป็นผู้ที่มีบทบาทสูงในการจัดการครอบครัวของตน
เครื่องแต่งกายของสตรีน่าซี มีรองหลังเพื่อช่วยลดน้ำหนักของสัมภาระที่ต้องแบกหาม เครื่องประดับเป็นรูปกลม 2 ชิ้นใหญ่ และ 7 ชิ้นน้อย ๆ ทางด้านหลังของชุด เป็นสัญลักษณ์แทนดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาว ซึ่งก็คือฟากฟ้าของทั้งหลายทั้งปวงนั้นเอง เครื่องประดับเหล่านี้คือสัญลักษณ์ของสตรีผู้มีหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน
ในคัมภีร์ตงปา (หรือบางที่อ่านทับศัพท์ว่าดองปา) ของชาวน่าซี ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่จารึกแบบอักษรภาพ มีสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า "ที่ใดฟากฟ้าและแผ่นดินยังคงไม่ถูกแบ่งแยกออกจากกัน ที่นั่นมวลไม้ย่อมเคลื่อนกาย มวลหินย่อมเอ่ยวาจา" นอกจากนี้คัมภีร์นี้ยังรวมเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อ และประวัติศาสตร์วัฒนธรรมอื่น ๆ ของชาวน่าซี ซึ่งรวมไปถึงความรู้ด้านดาราศาสตร์ และไสยศาสตร์
ประมาณว่าพ่อหมอตงปาที่ยังมีชีวิตอยู่ประมาณ 30-40 คน บางคนทำงานให้กับสถาบันลี่เจียง โดยทำหน้าที่แปลจารึกของชาวน่าซี นอกจากนี้ หมอดูยังเป็นผู้ประกอบพิธีกรรมเต้นไฟ และมีดอันเป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมของชาวน่าซี
เทศกาลที่สำคัญของชาวน่าซีคือวันที่8 เดือนกุมภาพันธ์ หนุ่มสาวจะมาชุมนุมกัน จัดกิจกรรมเซ่นไหว้ เต้นรำและร้องเพลงกัน ตลอดจนแข่งขันการร้องเพลงด้วย บางทีก็จัดกันเอง ตกกลางคืนแต่ละหมู่บ้านก็จะจัดกิจกรรมเต้นรำ
ในงานพิธีของชุมชนเป็นโอกาสของหญิงสาวที่จะได้เลือกคู่ครอง ชายที่ถูกเลือกจะอาศัยอยุ่กับภรรยาของตนเวลากลางคืนเท่านั้น ในเวลากลางวันเขายังต้องทำงานอยู่กับมารดาของตนเอง ห้องนี้เป็นที่รโหฐานซึ่งนางใช่ชีวิตอยู่ร่วมกับคู่รัก ส่วนผู้ชายต้องอาศัยอยู่ในห้องรวมกับสมาชิกชายคนอื่น ๆ ในครอบครัว ชุมชนที่มีเพศหญิงมีบทบาททางหน้าที่การงานเช่นนี้ บุรุษจึงเป็นเพศที่ให้ความรื่นรมย์แก่ชุมชน ได้แก่การร้อง การเต้น และการดนตรี
จิตต์ จงมั่นคง
จิตต์ จงมั่นคง ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ) เกิดวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2465 ที่ กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาชั้นมัธยม 4 จาก โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก
จิตต์ จงมั่นคง เป็นทั้งช่างภาพ และช่างห้องมืด เป็นศิลปินภาพถ่ายที่มีผลงานภาพถ่ายศิลปะมากมาย และทำงานต่อเนื่องมานานกว่า 40 ปี เป็นผู้ที่ได้อุทิศตนให้กับงานด้านภาพถ่ายศิลปะ
อย่างแท้จริง มีผลงานได้รับรางวัล และได้รับเกียรติบัตรจากสมาคมถ่ายภาพต่าง ๆ ทั้งในและต่างประเทศเป็นจำนวนมาก
ในปีพุทธศักราช 2538 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ)
จิตต์ จงมั่นคง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ โรงพยาบาลศิริราช ด้วยอาการโรคหัวใจ เมื่อเวลาประมาณ 14.00 น. มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ วัดธาตุทอง
วัดหนองปล้อง
วัดหนองปล้อง ตั้งอยู่เลขที่ 258 บ้านหนองปล้อง หมู่ที่ 7 ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาขนาดย่อม มีชื่อเดิมว่า วัดพุทธสุวรรณหงษ์บรรพต ตัววัดมีความร่มรื่นและเงียบสงบ ห่างไกลจากหมู่บ้าน ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ สามารถมองเห็นอาณาบริเวณโดยรอบได้ชัดเจน มีบรรยากาศที่สงบเหมาะแก่การปฏิบัติธรรม
วัดหนองปล้อง เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนพื้นที่เนินเขาเตี้ย ๆ ห่างจากหนองน้ำประจำหมู่บ้านประมาณ 300 เมตร หนองน้ำนั้นชาวบ้านได้เรียกชื่อว่า “หนองปล้อง” เพราะว่ามีหญ้าปล้องขึ้นเต็มหนองน้ำนั้น ต่อมามีผู้คนมาอยู่อาศัย ทำมาหากิน และอยู่กันเป็นปึกแผ่น ได้รวมตัวกันตั้งเป็นหมู่บ้านขึ้นมา และเอาชื่อหนองน้ำนั้นเป็นชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านหนองปล้อง” จนถึงทุกวันนี้ และชาวบ้านมี ความเห็นรวมกันว่าควรมีที่สะดวกในการบำเพ็ญกุศลใกล้ ๆ หมู่บ้าน จึงจัดการก่อสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2523 บนเนินเขาเตี้ยใกล้หมู่บ้าน และได้นิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษาฉลองศรัทธาชาวบ้าน โดยเรียกชื่อที่พักสงฆ์นี้ว่าที่พักสงฆ์พุทธสุวรรณหงษ์บรรพต หลังจากนั้นมาก็มีพระสงฆ์จำพรรษา ตลอดมามิได้ขาดทุกปี ภายหลังชาวบ้านมีความเห็นพ้องต้องกันว่าสมควรตั้งชื่อที่พักสงฆ์เสียใหม่ว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้อง ให้สอดคล้องกับหมู่บ้าน ต่อมานายสมคิด แย้มนุช (ผู้ใหญ่บ้าน) และ แม่ชีกิมลี้ อักษรนิติ (ผู้อุปถัมภ์วัด) พร้อมด้วยชาวบ้านได้พิจารณาว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้องนั้นยังไม่เป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย จึงให้ นายสมคิด แย้มนุช ทำเรื่องขออนุญาตสร้างวัด และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2533 แล้วได้ไปนิมนต์พระสมศักดิ์ สิรินฺธโร จากจากวัดป่าคา ตำบลประดู่ยืน อำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี มาจำพรรษาพร้อมทั้งปกครองวัดนี้ (นิมนต์มาเมื่อปี พ.ศ. 2530) และได้ก่อสร้างเสนาสนะเรื่อยมา หลังจากได้รับอนุญาตให้สร้างวัดแล้ว ต่อมาได้ดำเนินการขอตั้งวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งได้รับประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา มีนามว่า “วัดหนองปล้อง” เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2541
ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 15 ไร่ กรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของ ส.ป.ก.
พื้นที่ตั้งของวัดมีลักษณะอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ รอบเขาเป็นไร่ และสวนป่าของ ส.ป.ก. บริเวณศาลาและลานวัดตั้งอยู่บนเนินเขาหิน เหมาะสำหรับปลูกสร้างสิ่งก่อสร้างถาวรวัตถุ บริเวณเชิงเขาและโดยรอบเป็นดินอุดมสำหรับปลูกต้นไม้ยืนต้นและไม้ต่าง ๆ ทำความร่มรื่นให้แก่บริเวณวัดได้เป็นอย่างดี
นอกจากนี้อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ คือ ห้องสุขาคอนกรีต 1 หลัง และห้องสุขาไม้ / คอนกรีต 1 หลัง
ปูชนียวัตถุและโบราณวัตถุ
พระประธาน ปางขัดสมาธิ หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 49 นิ้ว
ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัด ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2530
ปางขัดสมาธิ
วัดกลางธรรมสาคร
วัดกลางธรรมสาคร หรือ วัดกลาง อยู่ที่ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ห่างจากตัวอำเภอ 3 กิโลเมตร วัดกลางเป็น วัดโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง มีพระอุโบสถที่มีลวดลายรูปปั้นสวยงาม ภายในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองมีพุทธลักษณะงดงาม เป็นศิลปะแบบรัตนโกสินทร์ตอนต้นผสมศิลปะแบบลาวหลวงพระบาง และจิตรกรรมฝาผนังที่เก่าแก่หายากสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพระเวสสันดรชาดกและเทพชุมนุม
วัดกลางธรรมสาคร ตั้งอยู่ในเขตตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง ฯ มีพระอุโบสถเก่าแก่อยู่ 1 หลัง สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่สามด้าน ลายปูนปั้นที่ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์และตัวเหรา รวมทั้งที่ซุ้มหน้าต่างประตูมีความวิจิตรงดงามอย่างยิ่ง หน้าบันเป็นไม้จำหลักรูปครุฑจับนาค มีตราพระราชลัญจกรในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประดิษฐานอยู่ท่ามกลางลายเครือเถาก้านขด มีเทพนมอยู่เป็นระยะ มีรูปสัตว์สอดแทรกอยู่ตามลายเครือเถาที่เกี่ยวพันกันไปอย่างต่อเนื่อง
วัดกลางธรรมสาคร เดิมชื่อวัดโพธาราม สร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ประมาณปี พ.ศ. 2285 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ประมาณปี พ.ศ. 2300 เคยเป็นท่าจอดเรือ เพื่อเดินเท้าไปนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ ต่อมาลำน้ำเปลี่ยนทางเดินจึงเลิกใช้กัน และทางน้ำเดิมกลายเป็นบุ่งน้ำหน้าวัด ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดบุ่งวัดกลาง
วัดกลาง
วัดกลาง อาจหมายถึง
วัดหมอนไม้
วัดหมอนไม้ ตั้งอยู่ที่ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ปัจจุบันเป็นวัดที่จำพรรษาของเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
กวางโจว
เมืองกวางโจว
หน่าซี
ชาวนาสี
เขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา
เขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา เป็นเขตปกครองของพระภิกษุสงฆ์เถรวาท ฝ่ายมหานิกายระดับตำบล ขึ้นตรงต่อเจ้าคณะเหนือกว่าภายในเขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ ตามการแบ่งเขตพื้นที่การปกครองคณะสงฆ์ไทยในกำกับของมหาเถรสมาคม
เขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา มีอาณาเขตการปกครองคณะสงฆ์และรับผิดชอบกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทครอบคลุมพื้นที่ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ และบางส่วนของตำบลผาจุก อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ (ไม่มีวัดธรรมยุติในเขตพื้นที่ปกครองตำบลนี้) ปัจจุบันมีพระครูสุจิตพัฒนพิธาน (สมพงษ์ สมจิตฺโต) (วัดใหม่เจริญธรรม) เป็นเจ้าคณะตำบลแห่งนี้ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2548
เขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา มีสำนักเรียนพระปริยัติธรรมสำหรับพระสงฆ์ครบสองแผนกทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี โดยมีสำนักเรียนอยู่ที่วัดใหม่เจริญธรรม อันเป็นวัดเจ้าคณะตำบลในปัจจุบัน และมีสำนักศาสนศึกษาสำหรับคฤหัสถ์ (ธรรมศึกษา) จำนวน 1 แห่ง คือ สำนักศาสนศึกษาวัดคุ้งตะเภา
ในปัจจุบันเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา ได้ครอบคลุมถึงพื้นที่บางส่วนในตำบลผาจุกด้วย โดยมีวัดในเขตการปกครองจำนวน 7 วัด และ 2 สำนักสงฆ์ ในปี พ.ศ. 2552 มีพระภิกษุและสามเณรจำพรรษาในวัดในเขตปกครองประมาณ 40 รูป
เจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภา.
ปัจจุบัน พระครูสุจิตพัฒนพิธาน (สมพงษ์ สมจิตฺโต) วัดใหม่เจริญธรรม (อุตรดิตถ์) เป็นเจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภา (พ.ศ. 2548 - ปัจจุบัน)
อาณาเขตการปกครองคณะสงฆ์.
ในอดีต เขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา มีอำนาจหน้าที่ควบคุมดูแลพระภิกษุสงฆ์เฉพาะในเขตตำบลคุ้งตะเภาเท่านั้น แต่ในปัจจุบัน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา อาณาเขตการปกครองสงฆ์ได้เพิ่มไปถึงเขตตำบลผาจุก (อำเภอเมืองอุตรดิตถ์) บางส่วน
ปัจจุบัน มีวัดในเขตปกครองคณะสงฆ์ทั้งหมด 7 วัด และ 2 สำนักสงฆ์ เรียงตามลำดับปีได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดดังนี้
วัดมีวิสุงคามสีมา.
วัดมีวิสุงคามสีมา (อุโบสถ) มีจำนวน 5 วัด คือ
วัดไม่มีวิสุงคามสีมา.
วัดไม่มีวิสุงคามสีมา มีจำนวน 2 วัด คือ
สำนักสงฆ์ มีจำนวน 2 วัด คือ
พระสังฆาธิการในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา.
พระสังฆาธิการเจ้าอาวาส.
เจ้าอาวาสวัดในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา มีจำนวน 7 รูป ประจำวัดที่ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดจำนวน 7 วัด ดังต่อไปนี้
พระสังฆาธิการระดับรองเจ้าอาวาส.
ปัจจุบันในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภามีรองเจ้าอาวาสที่ได้รับการแต่งตั้งโดยถูกต้องตามกฎมหาเถรสมาคม มีจำนวน 1 รูป ดังนี้
ข้อมูลทั่วไปภายในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา.
การจัดการศึกษาพระปริยัติธรรมของคณะสงฆ์.
ประวัติการจัดการศึกษาพระปริยัติธรรมของคณะสงฆ์.
ก่อนที่จะมีการแยกเขตการปกครองคณะสงฆ์จากตำบลท่าเสามาตั้งเป็นเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลใหม่นั้น คณะสงฆ์ในตำบลคุ้งตะเภามีการศึกษาพระปริยัติธรรมมาก่อนแล้ว โดยในปี พ.ศ. 2500 วัดป่ากล้วยได้เคยเป็นสถานที่ตั้งของสำนักเรียนพระปริยัติธรรมแห่งแรกของตำบลคุ้งตะเภา โดยได้ก่อตั้งขึ้นตามดำริของพระมหาจรูญ คุตฺตจิตฺโต (พรหมน้อย) ซึ่งทำให้หลังจากนั้นไม่นาน พระมหาปรีชา ปริญฺญาโณ (คืนประคอง) ลูกศิษย์ของพระมหาจรูญที่เป็นคนบ้านป่ากล้วย ได้เข้าอุปสมบทและศึกษาพระปริยัติธรรมจนสอบได้เป็นพระภิกษุเปรียญธรรม ๙ ประโยค เป็นรูปแรกของจังหวัดอุตรดิตถ์
และหลังจากนั้นได้มีชาวตำบลคุ้งตะเภาได้เข้ามาอุปสมบทเพื่อศึกษาพระปริยัติธรรมและสอบได้เป็นเปรียญหลายคน จนในปี พ.ศ. 2539 สามเณรสัญญา โปร่งใจ (พระมหาสัญญา ปญฺญาวิจิตฺโต) คนบ้านป่ากล้วย ได้สอบไล่ได้เปรียญธรรม ๙ ประโยคในขณะเป็นสามเณร (ประโยค ๙ นาคหลวง) ขณะอายุได้ 21 ปี (สำนักเรียนวัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร) ทำให้ท่านเป็นสามเณรชาวอุตรดิตถ์รูปแรกและรูปเดียวในปัจจุบัน (2552) ที่ได้รับพระบรมราชานุเคราะห์จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงรับเป็นนาคหลวง อุปสมบทในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
อย่างไรก็ตามการจัดการศึกษาพระปริยัติธรรมทั้งบาลีและนักธรรมสำนักวัดป่ากล้วยได้ล้มเลิกไปเมื่อพระมหาจรูญได้ลาสิกขาบท ทำให้พระสงฆ์และสามเณรที่สนใจศึกษาภาษาบาลีต้องไปศึกษาในสำนักเรียนนอกตำบล โดยส่วนใหญ่จะเข้าศึกษาที่วัดคลองโพธิ์หรือวัดอื่น ๆ ในกรุงเทพมหานคร ส่วนการศึกษานักธรรมนั้นคงเรียนกันตามวัดตามปกติ โดยจะมีการอบรมก่อนสอบบ้างในวัดเจ้าคณะตำบลท่าเสา ซึ่งจะตั้งอยู่คนละฝั่งแม่น้ำน่านและต่างตำบลกัน แต่อยู่ในสังกัดเขตปกครองคณะสงฆ์เดียวกัน (เขตการปกครองคณะสงฆ์ตำบลท่าเสา) ซึ่งเมื่อได้มีการแยกเขตการปกครองคณะสงฆ์มาตั้งเป็นตำบลใหม่ในภายหลังแล้ว พระสงฆ์ก็ยังคงทำการเรียนการสอนนักธรรมอยู่ตามวัดของตนตามปกติ โดยไม่มีสำนักเรียนอย่างเป็นทางการที่พระสงฆ์ต้องมารวมตัวกันเรียนในห้องเรียนแต่อย่างใด
ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 สมัยเจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภารูปที่ 4 ได้มีมติที่ประชุมพระสังฆาธิการระดับเจ้าอาวาสในตำบลคุ้งตะเภา โดยดำริของพระครูสุจิตพัฒนพิธาน (สมพงษ์ สมจิตฺโต) ตกลงให้ยกวัดใหม่เจริญธรรมในฐานะวัดเจ้าคณะตำบล เปิดทำการสอนห้องเรียนพระปริยัติธรรมขึ้นในแผนกนักธรรมและบาลี (พ.ศ. 2552) ป็นครั้งแรกหลังจากได้แยกเขตการปกครองคณะสงฆ์มาตั้งเป็นเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลใหม่
การศึกษาแผนกบาลีของคณะสงฆ์ภายในตำบล.
ตามมติที่ประชุมพระสังฆาธิการระดับเจ้าอาวาสในตำบลคุ้งตะเภา พ.ศ. 2552 โดยดำริของพระครูสุจิตพัฒนพิธาน (สมพงษ์ สมจิตฺโต) ตกลงให้วัดใหม่เจริญธรรมในฐานะวัดเจ้าคณะตำบล เปิดทำการสอนห้องเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี โดยยกให้เป็นห้องเรียนแผนกบาลีของคณะสงฆ์ประจำตำบล ทำการเรียนการสอนในระดับชั้นบาลีไวยากรณ์ในระดับพื้นฐาน เนื่องด้วยความขาดแคลนบุคลากร และขาดการสนับสนุนบุคลากรเพิ่มเติมจากวัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง สำนักเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีอันดับ 1 ของเขตการปกครองคณะสงฆ์ภาค 5 ที่อยู่ใกล้เคียง ทำให้ในปีแรกห้องเรียนแผนกบาลีของคณะสงฆ์ประจำตำบลคุ้งตะเภา จะอยู่ในฐานะของห้องเรียนทดลอง เพราะมีครูสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีประจำทำการสอนเพียง 1 รูป (พระมหาสมาน อคฺคปญฺโญ) เท่านั้น
การศึกษาแผนกธรรมของคณะสงฆ์และคฤหัสถ์ภายในตำบล.
การศึกษานักธรรมสำหรับพระสงฆ์ในตำบลคุ้งตะเภา.
ตามมติที่ประชุมพระสังฆาธิการระดับเจ้าอาวาสในตำบลคุ้งตะเภา พ.ศ. 2550 พระสงฆ์จากทุกวัดในเขตตำบลคุ้งตะเภาผู้ที่ยังสอบไม่ได้นักธรรมชั้นเอกทุกรูป ต้องเรียนนักธรรมจนกว่าจะสอบไล่ชั้นเอกได้ โดยพระสงฆ์ในเขตตำบลจะศึกษาวิชานักธรรมในช่วงก่อนและในระหว่างพรรษากาล โดยรวมมาเรียนนักธรรมทุกชั้นที่วัดใหม่เจริญธรรมซึ่งเป็นวัดเจ้าคณะตำบล เมื่อพระสงฆ์รูปใดสอบสนามหลวงไล่ได้ชั้นเอกแล้ว เจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์จะขึ้นทะเบียนพระสงฆ์รูปนั้นเป็นผู้ทรงคุณวุฒิประจำอำเภอฯ (ตามมติเจ้าคณะภาค 5) ให้เป็นครูสอนปริยัติธรรม ช่วยเหลืองานคณะสงฆ์ในด้านการศึกษาและช่วยงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาต่อไป
การศึกษาธรรมศึกษาสำหรับคฤหัสถ์ในตำบลคุ้งตะเภา.
การศึกษาแผนกธรรมศึกษาหรือการศึกษาวิชาธรรมของคฤหัสถ์ (ผู้ไม่ใช่นักบวช) ในตำบลคุ้งตะเภานั้น เริ่มจัดการเรียนการสอนในปี พ.ศ. 2540 อันเป็นช่วงแรก ๆ ที่แม่กองธรรมสนามหลวงเปิดโอกาสให้มีการสอบไล่ธรรมศึกษาสำหรับคฤหัสถ์ในต่างจังหวัดขึ้น โดยในช่วงแรก พระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ (แสงสิน) รองเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา และพระนักเผยแผ่พระพุทธศาสนาประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ ได้ดำเนินการประสานงานไปยังขอนำพระสงฆ์เข้าสอนจริยธรรมและธรรมศึกษาในโรงเรียน ซึ่งการจัดการเรียนการสอนในครั้งนั้นประสบผลสำเร็จไปด้วยดี มีนักเรียนและผู้สนใจสอบไล่ได้ธรรมศึกษาเป็นจำนวนมาก ต่อมาเจ้าคณะตำบลในขณะนั้นคือ เจ้าอธิการธง ฐิติธมฺโม (อิ่มชม) วัดคุ้งตะเภา เล็งเห็นความสำคัญของการศึกษาธรรมของคฤหัสถ์ดังกล่าว จึงได้ดำเนินการขอจัดตั้ง สำนักศาสนศึกษาประจำตำบลคุ้งตะเภา ขึ้นที่วัดคุ้งตะเภา และต่อมามีการเปลี่ยนเจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภาในปี พ.ศ. 2543 จึงเกิดการลักลั่นในการบริหารงานสำนักศาสนศึกษาในระยะหนึ่ง แต่วัดคุ้งตะเภาโดยการนำของพระสมุห์สมชาย ก็ได้จัดการสอนธรรมศึกษาเช่นเดิม โดยดำเนินการและออกทุนดำเนินการเองทั้งหมด และมีผู้สอบไล่ได้ธรรมศึกษาเป็นจำนวนมากทุกปี และในปี พ.ศ. 2549 พระครูสุจิตพัฒนพิธาน (สมพงษ์ สมจิตฺโต) วัดใหม่เจริญธรรม ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภา จึงได้จัดเปิดสนามสอบธรรมศึกษาแห่งที่ 5 ของอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ ที่โรงเรียนป่าขนุนเจริญวิทยา เพื่อเป็นสนามสอบสำหรับนักเรียนในสังกัดสำนักศาสนศึกษาวัดคุ้งตะเภา ซึ่งเป็นการเปิดสนามสอบธรรมศึกษาที่ตำบลคุ้งตะเภาเป็นครั้งแรก
การเผยแผ่และสำนักปฏิบัติธรรมประจำตำบล.
การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์ในตำบลคุ้งตะเภา.
ปัจจุบันวัดในเขตตำบลคุ้งตะเภา (วัดใหม่เจริญธรรม) ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ศูนย์พัฒนาคุณธรรมจริยธรรมประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ อยู่ในความรับผิดชอบของ พระครูสุจิตพัฒนพิธาน (สมพงษ์ สมจิตฺโต) เจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภา ซึ่งมีการจัดโครงการอบรมคุณธรรมจริยธรรมตลอดทั้งปี เช่น การบรรพชาสามเณรเฉลิมพระเกียรติ การอบรมบำบัดผู้ติดยาเสพติด การอบรมปรับสภาพนักเรียน การเข้าค่ายพุทธบุตร ฯลฯ รวมทั้งมีการนำคณะพระสงฆ์ไปให้การอบรมคุณธรรมแก่นักเรียนในสถานศึกษาต่าง ๆ ทั้งในและนอกจังหวัดอุตรดิตถ์
สำนักปฏิบัติธรรมประจำตำบลคุ้งตะเภา.
ตำบลคุ้งตะเภามีสำนักปฏิบัติธรรมประจำตำบล ตามนโยบายของมหาเถรสมาคม จำนวน 1 แห่ง คือ สำนักปฏิบัติธรรมวัดใหม่เจริญธรรม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 แต่ไม่ปรากฏว่ามีการปฏิบัติกิจกรรมด้านการส่งเสริมการปฏิบัติธรรมตลอดทั้งปี โดยคงเป็นสำนักปฏิบัติในนามประจำตำบลเท่านั้น
ปัจจุบันโดยพฤตินัย สำนักปฏิบัติธรรมในเขตตำบลคุ้งตะเภาที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปคือ สำนักปฏิบัติธรรมวัดป่ากล้วย ตั้งอยู่ที่วัดป่ากล้วย มีสำนักปฏิบัติธรรมแยกเป็นเอกเทศจัดภูมิทัศน์แบบวัดป่า โดยมีพระอาจารย์เฉลิมโชค ฉนฺทชาโต เป็นเจ้าสำนักปฏิบัติธรรม ซึ่งมีผู้สนใจเข้ามาอุปสมบทและศึกษาปฏิบัติสมาธิภาวนาตลอดทั้งปี สำนักปฏิบัติธรรมนี้มีสำนักอุบาสิกา รับสตรีผู้สนใจเข้ามาบวชถือศีล 8 ด้วย ซึ่งเป็นการเปิดโอกาสให้สตรีได้เข้ามาปฏิบัติธรรมได้ตลอดทั้งปีเช่นกัน
สถานที่ลงอุโบสถสังฆกรรมตามพระวินัยของคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา.
ปัจจุบัน คณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภาจะลงฟังพระปาฏิโมกข์ตามพระวินัยทุกกึ่งเดือนในช่วงเข้าพรรษา โดยเวียนสถานที่ไปในแต่ละวัดที่มีวิสุงคามสีมา เป็นช่วงที่พระสงฆ์ทั้งตำบลมาลงกระทำสังฆกรรมร่วมกัน ซึ่งเรียงลำดับการลงฟังพระปาฏิโมกข์ตามลำดับจำนวน 6 ลำดับวัดตามรอบกึ่งเดือนตามปฏิทินในช่วงฤดูกาลเข้าพรรษาดังนี้
อุปัชฌาย์ผู้มีสิทธิทำการบรรพชาอุปสมบทในตำบลคุ้งตะเภา.
ปัจจุบัน พระครูสุจิตพัฒนพิธาน (สมพงษ์ สมจิตฺโต) วัดใหม่เจริญธรรม (อุตรดิตถ์) ได้รับการแต่งตั้งเป็นอุปัชฌาย์ประจำตำบลคุ้งตะเภา มีสิทธิที่จะทำการบรรพชาอุปสมบทกุลบุตรได้ภายในวัดในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา
นอกจากอุปัชฌาย์ประจำตำบลคุ้งตะเภา และเจ้าคณะเหนือขึ้นไปแล้ว พระภิกษุรูปอื่นแม้จะได้รับการแต่งตั้งเป็นอุปัชฌาย์โดยชอบตามกฎมหาเถรสมาคม ไม่มีสิทธิทำการบรรพชาอุปสมบทกุลบุตรผู้จะบวชภายในวัด (วิสุงคามสีมา) ในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภาได้
โดยพระสังฆาธิการเจ้าคณะเหนือกว่าเจ้าคณะตำบลที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระอุปัชฌาย์ที่สามารถให้การอุปสมบทพระสงฆ์ในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภาได้โดยถูกต้องตามกฎมหาเถรสมาคมนั้นคือ "พระครูเกษมธรรมาลังการ (อุดร) " วัดหมอนไม้ ในตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์, พระเทพปริยัติวิธาน (อำนวย จนฺทสโร) วัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง ในตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์, พระธรรมปัญญาภรณ์ (สุชาติ ธมฺมรตโน) วัดปากน้ำภาษีเจริญ ในตำแหน่งเจ้าคณะภาค 5, สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) วัดปากน้ำภาษีเจริญ ในตำแหน่งเจ้าคณะหนเหนือ และสมเด็จพระสังฆราช หรือผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนสมเด็จพระสังฆราช โดยพระสังฆาธิการเจ้าคณะเหนือกว่าในระดับใดจะมาทำการอุปสมบทได้ เจ้าคณะในระดับรองกว่าเจ้าคณะผู้จะมาเป็นอุปัชฌาย์นั้นต้องทำหนังสือนิมนต์มาเท่านั้น หากทำผิดขั้นตอนจะเป็นการละเมิดจรรยาพระสังฆาธิการ อาจถูกสอบสวนและถูกถอดจากตำแหน่งพระสังฆาธิการได้
เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์
การปกครองคณะสงฆ์ระดับจังหวัดเป็นไปตาม พรบ.คณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2535 ที่จัดให้มีการปกครองคณะสงฆ์ระดับต่าง ๆ ลดหลั่นกันไปจนกระทั่งถึงระดับจังหวัด โดยจังหวัดอุตรดิตถ์ ที่มีการปกครองคณะสงฆ์อยู่ภายใต้ เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ เขตปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 5 โดยจัดแบ่งการปกครองภายในเป็น 9 อำเภอ (9 เจ้าคณะเภอ) 59 ตำบล (59 เจ้าคณะตำบล)
ปัจจุบันในฝ่ายคณะสงฆ์มหานิกายมีพระปัญญากรโมลี (นิพนธ์ ปญฺญาสาโร) วัดท่าไม้เหนือ เป็น เจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์
ธรรมยุตมีพระวินัยสาทร วัดพระแท่นศิลาอาสน์ พระอารามหลวง เป็น เจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์-พิษณุโลก
พระราชาคณะ.
●พระธรรมมหาวีรานุวัตร (อำนวย จนฺทสโร)
เจ้าอาวาสวัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง
《ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 5》
●พระสุธรรมญาณ (ทองคำ กมโล)
เจ้าอาวาสวัดเจดีย์คีรีวิหาร
《ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์》
●พระปัญญากรโมลี (นิพนธ์ ปญฺญาสาโร)
เจ้าอาวาสวัดท่าไม้เหนือ
《เจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์》
●พระวินัยสาทร (ถวิล ถาวโร)
เจ้าอาวาสวัดพระแท่นศิลาอาสน์ พระอารามหลวง
《เจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์-พิษณุโลก _ธรรมยุต_》
●พระศรีปริยัติวิมล (ตึ่ง ปริธมฺโม)
《รองเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์》
●พระอุดมปิฎก (วิจารณ์ มหาปญฺโญ)
ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง
《เจ้าคณะอำเภอพิชัย》
จังหวัดอุตรดิตถ์ มีเขตปกครองคณะสงฆ์จำนวน 9 อำเภอ และระดับการปกครองตำบล 59 ตำบล
1.อำเภอตรอน
พระมหามงคล กตปุญฺโญ
2.อำเภอเมืองอุตรดิตถ์
พระครูพิศาลจริยธรรม
วัดวังกะพี้
พระครูวิจิตรธรรมรส
พระครูวิหารกิจจานุยุต
เจ้าอาวาสวัดหมอนไม้
3.อำเภอทองแสนขัน
พระมหาวิญญู สิริมงฺคโล
4.อำเภอลับแล
พระครูสิริกิจวิธาน
พระครูสิริอุทุมพรพิพัฒน์
วัดศรีอุทุมพรคณารักษ์ (รอง)
5.อำเภอน้ำปาด
พระครูสุมนวีรโสภิต
วัดส่องแดด
6.อำเภอพิชัย
พระอุดมปิฎก
วัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง
พระครูโอภาสปัญญาวุธ
วัดคลองกล้วย
7.อำเภอท่าปลา
พระครูพิทักษ์สารคุณ
วัดผาเลือด
พระครูปัญญาผาสุกิจ
วัดท่าปลา
8.อำเภอบ้านโคก
พระครูวีรศาสน์ประดิษฐ์
วัดโพธิ์ชัยศรี (จอ.ชอ.)
9.อำเภอฟากท่า
พระครูวรดิตถ์คณารักษ์
วัดกกต้องสามัคคี
=เจ้าคณะตำบล.
1.อำเภอเมืองอุตรดิตถ์
เจ้าอาวาสวัดวังกะพี้
เจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
เจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว
รองเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ รูปที่ 1
รองเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ รูปที่ 2
1.1.ตำบลท่าอิฐ
พระครูกัลยาณกิตติวัฒน์
เจ้าอาวาสวัดอรัญญิการาม
1.2.ตำบลท่าเสา
พระครูอุปถัมภ์ภูริทัต
เจ้าอาวาสวัดใหญ่ท่าเสา
1.3.ตำบลบ้านเกาะ
รองเจ้าอาวาสวัดหมอนไม้
1.4.ตำบลหาดกรวด-วังกะพี้
พระครูปราโมทย์วรคุณ
เจ้าอาวาสวัดวังโป่ง
พระครูวิรุฬสุวรรณดิษฐ์
เจ้าอาวาสวัดท่าทอง
รองเจ้าคณะตำบล
1.5.ตำบลป่าเซ่า
พระครูวิบูลสมัตถกิจ
เจ้าอาวาสวัดป่าเซ่า
1.6.ตำบลงิ้วงาม
พระครูโสภณจิตการ
เจ้าอาวาสวัดวังขอน
1.7.ตำบลบ้านด่าน
พระครูโสภณสิทธิธรรม
เจ้าอาวาสวัดม่อนหินขาว
1.8.ตำบลผาจุก
พระครูเกษมสีลานุยุต
1.9.ตำบลหาดงิ้ว
พระครูอินทวีรวงศ์