pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1983 ไมเคิล แจ็กสันได้รับเชิญให้ร่วมแสดงดนตรีเนื่องในงานฉลองครบรอบ 25 ปีของโมทาวน์ "Motown 25: Yesterday, Today, Forever" เขาแสดงร่วมกันกับพี่ชายสี่คนจากเดอะ แจ็กสัน ไฟฟ์เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แล้วจบท้ายด้วยการแสดงเดี่ยวกับเพลงบิลลี จีน โดยที่ไม่มีใครคาดหวัง ใครๆ ต่างก็คิดว่าไมเคิลจะเต้นด้วยท่าเต้นธรรมดา ในการแสดงครั้งนี้ไมเคิล แจ็กสันได้เต้นด้วยท่าแบ็กสไลด์ ต่อหน้าสาธารณชนเป็นครั้งแรก การแสดงท่าทางเหมือนเดินไปข้างหน้า แต่ในความเป็นจริงร่างกายกลับถอยไปข้างหลัง กลายเป็นความแปลกใหม่ ทำให้เขากลายเป็นที่สนใจต่อสาธารณชน สื่อมวลชนเรียกชื่อท่าเต้นนี้ว่า มูนวอล์ก (moonwalk) และกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เขากลายเป็นศิลปินที่ได้รับความนิยมในระดับโลก
การแสดงที่โมทาวน์ในคืนนั้น มีผู้ชมทางโทรทัศน์กว่า 50 ล้านคน ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมี และยอดขายของอัลบั้มทริลเลอร์ สูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด จนติดอันดับอัลบั้มที่มียอดขายสูงที่สุดในโลก
Sahara Desert
Mediterranean area
บริเวณเมดิเตอร์เรเนียน
บริเวณเมดิเตอร์เรเนียน  ประกอบด้วยดินแดนรอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในความหมายทางชีวภูมิศาสตร์ (biogeography) “บริเวณเมดิเตอร์เรเนียน” หมายถึงบริเวณที่มีภูมิอากาศแบบภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนที่อุ่น, มีฝนตกระหว่างฤดูหนาว, แห้งระหว่างหน้าร้อนที่เหมาะแก่พืชพันธุ์เมดิเตอร์เรเนียน กฎที่ว่ากันง่าย ๆ คือเป็นบริเวณ “โลกเก่า” (Old World) ที่ปลูกมะกอกได้
บริเวณเมดิเตอร์เรเนียนครอบคลุมอาณาบริเวณสามทวีปคือ ยุโรป, เอเชีย และ แอฟริกา
ยุโรปอยู่ทางตอนเหนือที่รวมทั้งคาบสมุทรใหญ่สามคาบที่รวมทั้งคาบสมุทรไอบีเรีย, คาบสมุทรอิตาลี และ คาบสมุทรบอลข่าน โดยมีแนวเทือกเขาเป็นที่กั้นเขตแดนทางตอนเหนือที่รวมทั้งเทือกเขาพิเรนีสที่แยกสเปนจากฝรั่งเศส, เทือกเขาแอลป์ที่แยกอิตาลีจากยุโรปกลาง, เทือกเขาไดนาริคแอลป์ตามแนวตะวันออกของทะเลเอเดรียติก และเทือกเขาบอลข่าน กับ เทือกเขาราดาพี (Rhodope Mountains) ของคาบสมุทรบอลข่านที่แยกทะเลเมดิเตอร์เรเนียนจากบริเวณแบบภาคพื้นทวีปของยุโรปกลางและยุโรปตะวันตก
บริเวณเมดิเตอร์เรเนียนกว้างออกไปถึงทางตะวันตกของทวีปเอเชียที่ครอบคลุมด้านตะวันตกและด้านใต้ของอานาโตเลียยกเว้นบริเวณที่มีภูมิอากาศแบบภาคพื้นทวีปของตอนกลางอานาโตเลีย และรวมทั้งบริเวณที่มีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนของบริเวณลว้านทางตะวันออกสุดของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่แยกทางด้านตะวันออกและใต้โดยทะเลทรายซีเรีย และ ทะเลทรายเนเกฟ
ทางตอนเหนือของบริเวณมาเกรบ (Maghreb) ของทางตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปอาฟริกามีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนที่แยกจากส่วนอื่นของทวีปโดยทะเลทรายซาฮาราที่แล่นตลอดแนวทางตอนเหนือของทวีปโดยเทือกเขาแอตลาส ทางฝั่งตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทะเลทรายซาฮารายืดออกทางฝั่งทะเลตอนใต้ของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ยกเว้นทางตอนเหนือของคาบสมุทรเซอเรเนเอคา (Cyrenaica)ในลิเบียที่มีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนแบบแห้ง
บริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
ซามูเอล เทเลอร์ คอลริดจ์
เอเชียนดั๊บฟาวน์เดชัน
เอเชียนดั๊บฟาวน์เดชั่น (Asian Dub Foundation) เป็นวงดนตรีอีเลกโทรนิกแดนซ์จาก ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เริ่มตั้งวงมาตั้งแต่ปี 1993 จะรวมเพลงแนวอื่นอย่าง ดนตรี รักก้า, เบรกบีท, ดรัมแอนด์เบส, แด๊นซ์ฮอลล์, เร้กเก้ และ พังก์ร็อก
ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งยุโรป
ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งสหภาพยุโรป  เป็นหน่วยงานอิสระของสหภาพยุโรป มีหน้าที่รับผิดชอบด้านการป้องกันโรคติดเชื้อในยุโรป ศูนย์ดังกล่าวก่อตั้งเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2005 (พ.ศ. 2548) โดยมีสำนักงานอยู่ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ในปัจจุบัน ECDC ได้เริ่มดำเนินงานด้านวิทยาศาสตร์อย่างก้าวหน้ามากขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) โดย ECDC มีผู้เชี่ยวชาญครอบคลุมด้านโรคติดเชื้อทั้ง 49 ชนิดที่พบในสหภาพยุโรป
European Centre for Disease Prevention and Control
ศัลยศาสตร์ตกแต่งและเสริมสร้างใบหน้า
ศูนย์ป้องกันและควบคุมโรคแห่งยุโรป
เอไอเอ็ม-54
Two hearts / WILD SOUL (CHANGMIN from 東方神起)
Runaway / My Girlfriend (YUCHUN from 東方神起)
อิฟ...!? / เรนนึไนต์
โคลสทูยู / เครซีไลฟ์
คีย์เวิร์ด / เมซ
แบ็กสไลด์
ตู้ ดิเรก
สตีฟ โรช
Steve Roac
สตีฟ โรช  เกิดวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 เป็นนักดนตรีแนวอีเลกโทรนิก-นักแต่งเพลงชาวอเมริกา เขาประพันธ์เพลงแอมเบียนต์แขนงใหม่ ที่รวมเพลงเชื้อชาติต่าง ๆ เข้ากับดนตรีอีเลกทรอนิกาและจังหวะเต้นรำหรือจังหวะนิวเอจ
เค็มนิทซ์
เค็มนิทซ์ (, ; ระหว่าง ค.ศ. 1953–1990 ใช้ชื่อว่า คาร์ล-มาคส์-ชตัท, ) เป็นเมืองใหญ่อันดับสามในรัฐซัคเซิน รองจากไลพ์ซิชและเดรสเดิน
ชื่อเมืองตั้งตามแม่น้ำที่ไหลผ่านเมือง คำว่า "เค็มนิทซ์" เป็นภาษาซอร์เบีย (Sorbian) แปลว่า ลำธารที่เต็มไปด้วยก้อนหิน
เชคมนิทซ์
เดรสเดิน
เดรสเดิน  เป็นเมืองหลวงของรัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี มีประชากรราวเจ็ดแสนคน ถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 12 ของประเทศ และเป็นเมืองกว้างอันดับ 4 ของประเทศ (รองจากเบอร์ลิน, ฮัมบวร์ค, และโคโลญ) เดรสเดินถือเป็นเมืองใหญ่ที่สุดริมแม่น้ำเอ็ลเบอ เป็นรองเพียงฮัมบวร์ค
เดรสเดินมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน เคยเป็นเมืองหลวงและที่ประทับของเจ้าแคว้นและกษัตริย์แห่งซัคเซิน เป็นเมืองที่รุ่งเรืองไปด้วยวัฒนธรรมและศิลปะตลอดหลายศตวรรษ อาคารบริเวณใจกลางเมืองมีสถาปัตยกรรมบารอกและโรโกโกที่วิจิตรจนได้รับการขนานนามว่าเป็นกล่องอัญมณี เมืองเดรสเดินได้รับความเสียหายเกือบสมบูรณ์จากการทิ้งระเบิดโดยสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งคร่าชีวิตผู้คนกว่า 25,000 คน ส่วนใหญ่เป็นพลเรือน ภายหลังสงครามได้มีการบูรณะโบราณสถานต่าง ๆ ในเมืองซึ่งใช้เวลากว่าหลายสิบปี นครเดรสเดินเคยมีสถานะเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกระหว่าง ค.ศ. 2004–2009
หลังการรวมประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 1990 เดรสเดินกลายเป็นศูนย์กลางด้านการเมือง, วัฒนธรรม และการศึกษาของประเทศเยอรมนีและยุโรป มหาวิทยาลัยเทคนิคแห่งเดรสเดินเป็นหนึ่งในสิบสถาบันอุดมศึกษาใหญ่ที่สุดของเยอรมนี โดยเป็นแหล่งอุตสากรรมสารกึ่งตัวนำมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1969 อุตสาหกรรมรองลงมาคืออุตสาหกรรมเวชภัณฑ์ โรงงานเซรุ่นซัคเซินถือเป็นหนึ่งในผู้ผลิตวัคซีคแถวหน้าของโลก
ลา โทยา แจ็กสัน
ลา โทยา อีวอน แจ็กสัน  นักร้อง นักเต้น นักแต่งเพลงและนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นพี่น้องคนที่ห้าในจำนวนเก้าคนของตระกูลแจ็กสัน โดยเป็นพี่สาวของไมเคิลและเจเน็ต เธอมีผลงานร้องเพลงในช่วงทศวรรษ 1980 ถึง 1990 ก่อนจะมีผลงานน้อยลง และกลับมามีผลงานอีกครั้งในปี 2004
ลา โทยา เคยถ่ายภาพเปลือยตีพิมพ์ในนิตยสารเพลย์บอยฉบับเดือนมีนาคม ค.ศ. 1989 โดยเธอระบุในหนังสืออัตชีวประวัติว่า เป็นการตัดสินใจด้วยตัวเอง แต่ในภายหลังเธอได้เปิดเผยกับสื่อว่าถูกทุบตีและขู่เข็ญโดยแจ็ก กอร์ดอน ผู้จัดการส่วนตัวซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสามีของเธอ โดยหวังผลด้านการตลาด นิตยสารเพลย์บอยฉบับนั้นขายได้ถึง 8 ล้านฉบับ กลายเป็นฉบับที่ขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์ หลังจากนั้นเธอได้ถ่ายภาพเปลือยให้กับเพลย์บอยอีกครั้งในฉบับเดือนพฤศจิกายน 1991 เพื่อเป็นการโปรโมทหนังสืออัตชีวประวัติ "La Toya: Growing up in the Jackson Family" และได้ถ่ายวิดีโอภาพเปลือยให้กับนิตยสารเพลย์บอยอีกครั้งในปี 1994
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน  เป็นหนึ่งในสิบหกรัฐของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเยอรมนี มีพรมแดนติดกับประเทศเนเธอร์แลนด์และประเทศเบลเยียม อาณาเขตของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิประกอบด้วยดินแดนฝั่งตะวันตกทางตอนเหนือของแม่น้ำไรน์ ถือเป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศด้วยจำนวนประชากรกว่าสิบแปดล้านคน และมีขนาดเศรษฐกิจใหญ่เป็นอันดับหกของประเทศ
เมืองหลวงของรัฐคือดึสเซิลดอร์ฟ ในขณะที่เมืองใหญ่สุดในรัฐคือบ็อน ซึ่งเป็นเมืองหลวงเก่าของประเทศเยอรมนีตะวันตก
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประกอบด้วยห้าส่วนภูมิภาค (Regierungsbezirke) เทียบเท่าจังหวัด ได้แก่:
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประกอบด้วย 31 อำเภอ (Kreise) และ 23 นครนอกอำเภอ (kreisfreie Städte) ซึ่งมีเทศบา่ลท้องถิ่นทั้งหมด 396 แห่ง
รัฐทือริงเงิน
เสรีรัฐทือริงเงิน  เป็นหนึ่งในสิบหกรัฐของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ มีเนื้อที่ 16,171 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเล็กเป็นอันดับ 6 ของประเทศ มีประชากรประมาณ 2.14 ล้านคน ซึ่งน้อยเป็นอันดับ 5 ของประเทศ รัฐทือริงเงินมีเมืองแอร์ฟวร์ทเป็นเมืองหลวง เมืองสำคัญอื่นๆ ของรัฐ เช่น ไวมาร์ เกรา เยนา ซูล เป็นต้น
รัฐทือริงเงินมีฉายาว่า "หัวใจสีเขียวแห่งเยอรมนี"  ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เนื่องจากมีพื้นที่ป่าไม้เหลืออยู่มาก
รัฐทือริงเงินมีอาณาเขตติดต่อนับจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้ รัฐนีเดอร์ซัคเซิน ซัคเซิน-อันฮัลท์ ซัคเซิน บาวาเรีย และเฮ็สเซิน โดยรัฐนีเดอร์ซัคเซินมีแนวเขาฮาร์ซ ฝั่งตะวันตกแบ่ง รัฐซัลเซิน-อันฮัลท์ก็ถูกแบ่งโดยแนวเขาฮาร์ซฝั่งตะวันออก เขตติดต่อรัฐบาวาเรียที่อยู่ตอนใต้มีป่าทือริงเงินกั้น โดยแนวเขาฮาร์ซนี้ทอดยาวไปทางใต้จนถึงป่าทือริงเงิน ส่วนฝั่งตะวันออกของรัฐเป็นที่ราบ แม่น้ำที่สำคัญของรัฐได้แก่ แม่น้ำแวร์รา (Werra) ที่เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำเวเซอร์ และแม่น้ำซาเลอ (Saale) ที่ไหลจากทิศใต้สู่เหนือผ่านที่ราบฝั่งตะวันออก
จุดกึ่งกลางของเยอรมนีตั้งอยู่ในรัฐทือริงเงิน ซึ่งอยู่บริเวณเทศบาลนีเดอร์ดอร์ลา
รัฐทือริงเงินมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นจากอิทธิพลของลมตะวันตกที่พัดนำความชื้นปกคลุม โดยเฉพาะลมจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ สภาพภูมิอากาศแสดงลักษณะภาคพื้นทวีป ฤดูหนาวมีความหนาวเย็นเป็นเวลานาน และฤดูร้อนอบอุ่นขึ้น ช่วงเวลาที่แห้งแล้งได้รับการบันทึกบ่อยครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแอ่งทือริงเงิน ซึ่งอับลมจากการมีภูเขาล้อมรอบในทุกทิศทาง เป็นพื้นที่ที่แห้งแล้งที่สุดของประเทศเยอรมนี โดยมีปริมาณน้ำฝนรายปีเพียง 400 ถึง 500 มิลลิเมตร
เมืองอาร์เทิร์นทางตะวันออกเฉียงเหนือมีอากาศอบอุ่นและแห้ง โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 8.5 °C และมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 450 มม. แตกต่างกับเมืองโอแบร์โฮฟ ซึ่งอยู่ในป่าทือริงเงิน ที่เปียกชื้นและมีอากาศเย็นซึ่งมีอุณหภูมิเฉลี่ยเพียง 4.4 °C และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีสูงถึง 1,300 มม.
รัฐทือริงเงินแบ่งเขตปกครองชนิดอำเภอ (Landkreis) จำนวน 17 อำเภอ ได้แก่
และมีเขตปกครองชนิดเมือง (kreisfreie Stadt) จำนวน 6 เมือง ได้แก่
จอห์น ฮอว์ควูด
จอห์น ฮอว์ควูด  (ค.ศ. 1320 – ค.ศ. 1394) เป็นทหารรับจ้างหรือคอนดตติเอเรชาวอังกฤษของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในอิตาลี นักบันทึกพงศาวดารชาวฝรั่งเศสฌอง ฟรัวส์ซาร์ท (Jean Froissart) รู้จักฮอว์ควูดในนามว่า “ฮัคคูเด” และชาวอิตาลีว่า “จิโอวานนิ อคูโต” ฮอว์ควูดเริ่มอาชีพโดยการเป็นทหารรับจ้างให้แก่พระสันตะปาปาก่อนและต่อมาก็กับฝ่ายต่างๆ ตามแต่จะได้รับจ้างเป็นเวลากว่า 30 ปี
ชีวิตเบื้องต้นของฮอว์ควูดเต็มไปด้วยตำนานและเรื่องเล่าขานและไม่ทราบสาเหตุของการมีอาชีพเป็นทหาร แต่ตามเรื่องที่ยอมรับกันเป็นส่วนใหญ่ฮอว์ควูดเป็นลูกชายคนที่สองของช่างย้อมหนังในเอสเซ็กซ์และได้ไปฝึกงานอยู่ที่ลอนดอน บางเรื่องก็อ้างว่าเป็นช่างตัดเสื้อมาก่อนที่จะเป็นทหาร
ฮอว์ควูดเป็นทหารในกองทัพอังกฤษในฝรั่งเศสในตอนต้นของสงครามร้อยปี ภายใต้การนำของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ บ้างก็ว่าฮอว์ควูดเข้าร่วมต่อสู้ในยุทธการเครซี และ/หรือ ยุทธการปัวติเยร์ส แต่ก็ไม่มีหลักฐานสนับสนุน นอกจากนั้นก็มีตำนานว่าได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเองหรือไม่ก็เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายดำ หรืออาจจะเป็นได้ว่าแต่งตั้งตนเองเพื่อเป็นประโยชน์แก่การไปรับจ้างเป็นทหาร ชีวิตการเป็นทหารของฮอว์ควูดให้แก่ฝ่ายอังกฤษมาสิ้นสุดลงในยุทธการเบรตินยี ใน ค.ศ. 1360
John Hawkwood
ปีเอโตร กาวัลลีนี
เปียโตร คาวาลลินิ  (ราว ค.ศ. 1250 - ราว ค.ศ. 1330) เป็นจิตรกรศิลปะกอธิคของยุคกลางของคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมและออกแบบงานโมเสก ประวัติชีวิตของคาวาลลินิไม่เป็นที่ทราบกันเท่าใดนัก แต่ที่ทราบคือทำงานอยู่ที่กรุงโรม
งานชิ้นแรกที่สำคัญของคาวาลลินิคืองานโมเสกชุดสำหรับมหาวิหารเซนต์พอลนอกกำแพงในกรุงโรมที่เป็นเรื่องราวจาก with stories from the พันธสัญญาเดิม และ พันธสัญญาใหม่ที่สร้างระหว่าง ค.ศ. 1277 ถึง ค.ศ. 1285 แต่มาถูกทำลายไปในเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1823
งาน “การตัดสินครั้งสุดท้าย” สำหรับวัดซานตาซิซิเลียอินทราสเทเวเรในกรุงโรมที่เขียนราวปี ค.ศ. 1293 ถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของคาวาลลินิที่แสดงให้เห็นถึงลักษณการเขียนที่เรียกว่า “ธรรมชาตินิยมแบบโรมัน” (Roman naturalism) ความเป็นธรรมชาติที่เห็นในภาพมีอิทธิพลต่อศิลปินที่ทำงานในเมืองอื่นๆ ในอิตาลีเช่นฟลอเรนซ์และเซียนา
ในตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนาอิทธิพลจากลักษณะการเขียนของศิลปะโรมันรวมกับลักษณะการเขียนแบบศิลปะไบแซนไทน์ดั้งเดิมของเซียนาและอิทธิพลจากศิลปะกอธิคจากทางตอนเหนือก็ทำให้งานที่ออกมามีลักษณะเป็นธรรมชาติและเป็นต้นตอของศิลปะตระกูลที่เรียกว่าศิลปะกอธิคนานาชาติ
ในฟลอเรนซ์อิทธิพลของลักษณะการเขียนของศิลปะโรมันที่มาผสานกับลักษณะการเขียนแบบศิลปะไบแซนไทน์ดั้งเดิมของฟลอเรนซ์ทำให้เกิดศิลปะที่มีลักษณะที่มีความใหญ่โต เป็นธรรมชาติ และมีความสง่างาม ซึ่งเป็นลักษณะที่แตกต่างเป็นอย่างมากจากการเขียนภาพแบบกอธิคที่ราบและเต็มไปด้วยการตกแต่งแบบวิจิตรของศิลปะกอธิคนานาชาติและศิลปะไบแซนไทน์
ความเป็นธรรมชาตินี้เห็นได้ชัดในงานภายในมหาวิหารเซนต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิ ที่สร้างขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 เพื่อเป็นเกียรติแก่ฟรานซิสแห่งอาซิซิผู้ที่เพิ่งได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ ภาพที่ตกแต่งภายในมหาวิหารเป็นภาพที่เขียนแบบการเขียนของโรมัน ผู้ที่เขียนภาพส่วนใหญ่ก็สามารถบอกได้ว่าเป็นผู้ใดและอย่างน้อยก็มีจิตรกรผู้หนึ่งที่มาจากโรม ลักษณะการเขียนภาพของจิตรกรที่ว่านี้คล้ายกับลักษณะการเขียนของจอตโต ดี บอนโดเนผู้ได้ชื่อว่าเป็นผู้เขียนภาพนี้แต่เดิม แต่ความเห็นใหม่ของนักวิชาการส่วนใหญ่ในปัจจุบันไม่เชื่อว่าเป็นงานของจอตโต
งานของจอตโตในชาเปลสโครวินยีที่ปาดัวแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลเป็นอันมากของการเขียนแบบธรรมชาติแบบประดิษฐ์ของโรมันซึ่งเป็นลักษณะการเขียนเฉพาะตัวที่มามีอิทธิพลต่อการเขียนภาพของจิตรกรชาวฟลอเรนซ์ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาต่อมา
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1308 คาวาลลินิก็ไปทำงานที่เนเปิลส์ในราชสำนักของ สมเด็จพระเจ้าชาร์ลที่ 2 แห่งอองชู ส่วนใหญ่ที่วัดซานโดเมนนิโคมายอเร (ค.ศ. 1308) และวัดซานตามาเรีย ดอนนาเรจินา (ค.ศ. 1317) พร้อมกับจิตรกรโรมันฟิลิปโป รูซูติ คาวาลลินิกลับมากรุงโรมก่อนปี ค.ศ. 1325 และเริ่มงานตกแต่งภายนอกมหาวิหารเซนต์พอลนอกกำแพง ในปี ค.ศ. 1321 ด้วยงานโมเซอิกแบบไบแซนไทน์
ลูกศิษย์ของคาวาลลินิก็รวมทั้งจิโอวานนิ ดิ บาร์โทโลมเมโอ (Giovanni di Bartolommeo)
งานจิตรกรรมฝาผนังบนมุขตะวันออกของวัดซานจอร์โจอัลเวลาโบรในกรุงโรมเชื่อกันว่าเป็นงานเขียนของคาวาลลินิเนื่องจากมีลักษณะการเขียนที่คล้ายคลึงกับงานเขียนของคาวาลลินิที่ทราสเทเวเร
งานโมเสกบนมุขตะวันออกของวัดซานคริโซโจโนในดิสตริคท์ทราสเทเวเรเป็นภาพพระแม่มารีกับนักบุญเซบาสเตียนและนักบุญคริโซโจโนก็เชื่อกันว่าเป็นงานของคาวาลลินิ
รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์  เป็นหนึ่งในสิบหกรัฐของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของประเทศ มีเมืองคีลเป็นเมืองหลวง เมืองสำคัญ ได้แก่ เมืองลือเบ็ค เป็นทั้งเมืองโบราณที่ได้รับการจดทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ยังเป็นเมืองท่าสำคัญชายฝั่งทะเลบอลติก และเป็นเมืองท่องเที่ยวชายทะเลที่มีชื่อเสียง
พฤกษาพักตร์
พฤกษาพักตร์ หรือ รุกขามนุษย์  คือประติมากรรม, จิตรกรรม หรือรูปสัญลักษณ์อื่นๆ ของใบหน้าที่ล้อมรอบไปด้วยใบไม้ กิ่งไม้ หรือเถาไม้เลื้อย ที่งอกออกมาจากจมูก ปาก หรือส่วนอื่นๆ ของใบหน้า ไม้ที่งอกออกมาอาจจะมีดอกมีผลด้วยก็ได้ การตกแต่งด้วยพฤกษพักตร์มักจะใช้สำหรับเป็นสิ่งตกแต่งของสถาปัตยกรรม พฤกษาพักตร์มักจะพบในรูปของประติมากรรมทั้งภายนอกและภายในคริสต์ศาสนสถาน และสิ่งก่อสร้างอื่นๆ ของคฤหัสน์ นอกจากนั้น “The Green Man” ยังเป็นชื่อที่นิยมใช้กันสำหรับสิ่งก่อสร้างสารธาณะ และปรากฏในหลายรูปหลายลักษณะเช่นบนป้ายโรงแรมเล็กๆ ที่บางครั้งอาจจะเป็นรูปเต็มตัวที่ไม่แต่จะเป็นเพียงเป็นใบหน้าเท่านั้น
ลักษณะพฤกษาพักตร์มีด้วยกันหลายแบบหลายลักษณะ และพบในวัฒนธรรมต่างๆ ทั่วโลก พฤกษาพักตร์มักจะเป็นเทพารักษ์ที่เกี่ยวกับพันธุ์ไม้ที่มีมาในวัฒนธรรมต่างๆ ตลอดมาในประวัติศาสตร์ โดยทั่วไปแล้วก็มักจะตีความหมายกันว่าพฤกษาพักตร์เป็นนัยยะของการเกิดใหม่ที่เป็นสัญลักษณ์ของวัฏจักรของการเจริญเติบโตเมื่อย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิของแต่ละปีที่มาถึง บ้างก็สันนิษฐานว่าพฤกษาพักตร์เป็นตำนานที่พัฒนาขึ้นมาต่างหากจากความเชื่ออื่นๆ ในสมัยโบราณ และวิวัฒนาการต่อมาจนแตกแยกกันออกไปในวัฒนธรรมต่างๆ ที่เห็นได้จากตัวอย่างในของพฤกษาพักตร์ในสมัยต่างๆ ของประวัติศาสตร์
ประเภทของพฤกษาพักตร์.
คำว่า “พฤกษาพักตร์” คิดขึ้นมาโดยเลดี้แรกแลนสำหรับบทความ “พฤกษาพักตร์ในสถาปัตยกรรมของคริสต์ศาสนสถาน” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1939 ในวรสาร “The Folklore Journal” (วรสารตำนานพื้นบ้าน) ก่อนหน้านั้นพฤกษาพักตร์ที่กล่าวถึงในงานสถาปัตยกรรมมักจะเรียกว่า “หัวใบไม้” (foliate heads) บ้าง “หน้ากากใบไม้” (foliate masks) บ้าง
งานประติมากรรมของพฤกษาพักตร์มีด้วยกันหลายทรงทั้งที่เป็นลักษณะธรรมชาติและที่เป็นลักษณะที่ประดิษฐ์ขึ้น แบบที่ง่ายที่สุดก็จะเป็นใบหน้าที่แง้มออกมาจากพงไม้ บางหน้าก็จะมีผมหรือหนวดเป็นใบไม้ แต่ที่มักจะเห็นกันก็จะมีใบไม้ หรือยอดไม้งอกออกมาจากปากหรือจมูก หรือบางครั้งก็มีที่งอกออกมาจากตา หรือในงานที่เป็นแอ็ปสแตร็คท์เมื่อมองเผินๆ ก็อาจจะดูเหมือนเป็นเพียงรูปแกะของกลุ่มใบไม้จนเมื่อพิจารณาดูอย่างละเอียดจึงจะเห็นว่ามีใบหน้าที่แฝงอยู่ พฤกษาพักตร์ส่วนใหญ่ที่พบจะเป็นใบหน้าของชาย พฤกษาพักตร์หญิงหาดูได้ยาก บนหินบนหลุมศพ (gravestone) หรืออนุสรณ์ผู้ตายบางครั้งก็จะมีหัวกะโหลกที่มีเถาองุ่นหรือพันธุ์ไม้อื่นงอกออกมาที่อาจจะสันนิษฐานได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่ (resurrection)
พฤกษาพักตร์มีด้วยกันหลายแบบแต่มีอยู่สามแบบที่เป็นที่นิยมกันกว่าแบบอื่น:
พฤกษาพักตร์ในคริสต์ศาสนสถาน.
เมื่อดูเผินพฤกษาพักตร์ก็จะดูเหมือนเป็นศิลปะที่มาจากวัฒนธรรมของเพเกิน ที่เป็นรูปสัญลักษณ์ของความบริบูรณ์ (fertility figure) หรือรูปเทพารักษ์ที่คล้ายคลึงกับมนุษย์ป่า (woodwose) แต่มักจะปรากฏบ่อยในงานแกะสลักหินหรือไม้ภายในคริสต์ศาสนสถานต่างๆ ที่รวมทั้งชาเปล แอบบี และ มหาวิหาร ที่ทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20
ลักษณะพฤกษาพักตร์ในสมัยต่อมา.
ตั้งแต่สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาเป็นต้นมาการสร้างพฤกษาพักตร์ก็วิวัฒนาการกันอย่างวิจิตรและบางครั้งก็จะกลายไปเป็นหัวสัตว์แทนที่จะเป็นมนุษย์ที่รวมทั้งที่ปรากฏในงานหนังสือวิจิตร, งานโลหะ, แผ่นพิมพ์หนังสือ และงานหน้าต่างประดับกระจกสี ที่มักจะใช้ในการตกแต่งโดยเฉพาะโดยไม่มีสัญลักษณ์ลึกซึ้งที่เคลือบแฝงแต่อย่างใด นักแกะภาพพิมพ์ชาวสวิสนูมา กูยต (Numa Guyot) สร้างแผ่นพิมพ์หนังสือที่เป็นภาพพฤกษาพักตร์ที่เต็มไปด้วยรายละเอียดที่สร้างราว ค.ศ.1887
ในบริเตนพฤกษาพักตร์กลับมาเป็นที่นิยมกันอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในหมู่สถาปนิกของยุคฟื้นฟูกอธิคและในสมัยของการวิวัฒนาการของขบวนการศิลปะหัตถกรรมในการใช้เป็นสิ่งตกแต่งสิ่งก่อสร้างหลายแห่งทั้งทางศาสนาและทางโลก สถาปนิกชาวอเมริกันก็เริ่มนำพฤกษาพักตร์เข้ามาใช้ในการตกแต่งในช่วงเวลาเดียวกัน พฤกษาพักตร์ติดตามชาวยุโรปไปในดินแดนต่างๆ ที่ไปยึดเป็นอาณานิคม พฤกษาพักตร์ลักษณะต่างๆ พบในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิคของสมัยวิคตอเรีย พฤกษาพักตร์เป็นที่นิยมกันในหมู่ช่างสลักหินชาวออสเตรเลียที่พบในงานสิ่งก่อสร้างทั้งของศาสนาและของฆราวาส
พฤกษาพักตร์สมัยใหม่.
พฤกษาพักตร์กลับมาเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายในสมัยปัจจุบันโดยศิลปินจากประเทศต่างๆ ทั่วโลกนำไปผสมผสานกับงานแบบต่างๆ ในบรรดาศิลปินที่กล่าวถึงใน “พฤกษาพักตร์คืนชีพ” (Green Man Resurrected--วิทยานิพนธ์สำหรับปริญญาโทโดยฟิลลิส อราเนโอ) ก็ได้แก่ศิลปินอังกฤษพอล ซิเวลล์ผู้สร้าง “พฤกษาพักตร์ไวท์ฟิลด์” ซึ่งเป็นงานแกะไม้ที่แกะบนส่วนที่ตายไปแล้วของต้นโอ้ค; เดวิด กอฟฟ์ เอเวลี นักออกแบบสวนชาวอังกฤษผู้ออกแบบ “วงกตพฤกษาพักตร์เพนพอนท์” (Penpont Green Man Millennium Maze) ที่ตั้งอยู่ที่เพาวิสในเวลส์ซึ่งเป็นพฤกษาพักตร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก; และเอ็ม.เจย์. แอนเดอร์สันประติมากรที่ทำงานอยู่ในสหรัฐอเมริกาผู้สร้างงานประติมากรรมหินอ่อนชื่อ “พฤกษาพักตร์ในรูปของชนแอบอริจินชายฝั่งดั้งเดิมของทุกสมัยที่เป็นที่เจริญงอกงามของไม้และของธรรมชาติทุกอย่างที่ให้งอกมาจากนิ้ว” (Green Man as Original Coastal Aboriginal Man of All Time from Whence the Bush and All of Nature Sprouts from his Fingers)
ศิลปินผู้อื่นที่กล่าวถึงโดยอราเนโอก็ได้แก่เจน ไบรด์สันผู้เกิดที่กานา, ศิลปินออสเตรเลีย มาร์จอรี บุสซีย์, ศิลปินชาวอเมริกันมอนิคา ริชาร์ดส (และเป็นนักร้องและคีตกวี) และศิลปินแฟนตาซีชาวอังกฤษปีเตอร์ พราเคานิคที่งานพฤกษาพักตร์สร้างเป็นงานผสมสื่อที่รวมทั้งการสักทั้งตัว
ศิลปินเหล่านี้และศิลปินคนอื่นๆ ต่างก็สร้างงานศิลปะตามรอยการวิวัฒนการของการสร้างพฤกษาพักตร์ที่ทำต่อเนื่องกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ ที่อราเนโอเรียกว่าการสร้างสิ่งที่เป็น “สัญชาตญาณของการแสดงออกที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ” พฤกษาพักตร์สมัยใหม่มักจะเป็นงานที่มีลักษณะแตกต่างจากที่ทำกันมาในสมัยโบราณที่มักจะเป็นภาพใบหน้าแต่เพียงอย่างเดียว และบางที่ก็แสดงลักษณะของความเป็นสตรีแต่ก็ยังหาดูยาก ศิลปินชาวอเมริกันรอบ จัสแซ็คเป็นต้นที่ใช้หัวเรื่องพฤกษาพักตร์ในการแสดงว่าเป็นโลกที่เป็นจิตพิทักษ์และแปลงภาพพฤกษาพักตร์ให้โอบอุ้มโลกทั้งหมด ศิลปินโดโรธี “บันนี” โบเวนศิลปินชาวอเมริกันเช่นกันสร้างจิตรกรรมกิโมโนไหมชื่อ “พฤกษาพักตร์สตรี” ที่เป็นการแสดงด้านความเป็นสตรีของตำนานพฤกษาพักตร์
ในลัทธิเพกันใหม่วิคคา พฤกษาพักตร์มักจะใช้เป็นสัญลักษณ์แทนเทพฮอร์น (Horned God) ที่มีรากฐานบางส่วนมาจากเทพเซอร์นันนอสซึ่งเป็นเทพโบราณของเคลติค และเทพแพนของตำนานเทพเจ้ากรีก
รูปสัญลักษณ์อื่นที่เกี่ยวข้อง.
ความเกี่ยวข้องระหว่างพฤกษาพักตร์กับเทพารักษ์ต่างๆ ก็ได้รับการศึกษา บ้างก็เห็นว่าพฤกษาพักตร์มีความเกี่ยวข้องกับเทพหลายองค์เช่นเทพโอซีริส, เทพโอดิน และแม้แต่พระเยซูของคริสต์ศาสนา และต่อมาในตัวละครที่ปรากฏในตำนานหรือวรรณกรรมเช่นอัศวินเขียว (Green Knight) ที่ปรากฏในตำนานกษัตริย์อาร์เธอร์ที่เขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 14, จอห์น บาร์ลีย์คอร์น ที่ปรากฏในเพลงพื้นบ้านของอังกฤษที่เป็นสัญลักษณ์ของชาวเกษตรกรผู้ทุกข์ยาก,กษัตริย์ฮอลลี (Holly King) ที่ปรากฏในตำนานพื้นบ้านของอังกฤษผู้เป็นเทพแห่งฤดูหนาวและใช้ฮอลลีและเอเวอร์กรีนเป็นสัญลักษณ์ และ เทพทัมมุซ (Tammuz) ของ เมโสโปเตเมียผู้ที่ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะของความมีชีวิตต่อฤดูหนาวและความตาย
ในงานเขียน ละครสวมหน้ากาก (Masque) “Summer's Last Will and Testament” โดยทอมัส แนช ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1592 และพิมพ์ในปี ค.ศ. 1600 ตัวละครก็อ้างถึงพฤกษาพักตร์ ตัวละครอื่นๆ ใน
ตำนานลึกลับ เช่นโวเดน (Woden), เซอร์นันนอส (Cernunnos), ซิลวานัส (Sylvanus), เดิร์ก คอร์รา (Derg Corra), กรีนจอร์จ (Green George), แจ็คกรีน (Jack in the green), จอห์น บาร์ลีย์คอร์น (John Barleycorn), โรบิน กูดเฟลโล (Robin Goodfellow), พัค (Puck), เซอร์กาเวนและอัศวินกรีน (Sir Gawain and the Green Knight) ต่างก็มีลักษณะของพฤกษาพักตร์ นอกจากนั้นก็ยังมีที่กล่าวว่าเรื่องโรบิน ฮูดเป็นเรื่องที่มีต้นกำเนิดมาจากตำนานพฤกษาพักตร์ ผู้ที่เป็นสัญลักษณ์ของพฤกษาพักตร์ในสมัยปัจจุบันก็ได้แก่ปีเตอร์ แพนผู้เข้ามมาในโลกในเครื่องแต่งกายที่เป็นใบไม้สีเขียว หรือแม่แต่พ่อคริสต์มัสที่มักจะปรากฏเป็นภาพคนสูงอายุที่แต่งตัวด้วยมาลัยไอวีที่เป็นนัยยะถึงจิตวิญญาณจากป่า.
อัศวินกรีนใน “เซอร์กาเวนและอัศวินกรีน” เป็นทั้งมอนสเตอร์และครูของเซอร์กาเวนจากโลกก่อนสมัยคริสเตียนแต่ก็มาผสมผสานเข้ากับปรัชญาของคริสต์ศาสนาต่อมา
ในชาติเจอร์มานิค เช่นเยอรมนี, ไอซ์แลนด์ และ อังกฤษ การสร้างพฤกษาพักตร์อาจจะมีแรงบันดาลใจมาจากเทพเช่นเฟรเยอร์ (Freyr) หรือโวเดนที่มีลักษณะที่เป็นลักษณะของพฤกษาพักตร์ที่แพร่หลายไปทั่วยุโรป
จากการค้นคว้าศึกษาที่มาของคำโดยมหาวิทยาลัยเวลส์จากชื่อที่ใช้ในตำนานเทพเจ้าเคลติคกล่าวว่าชื่อของเทพวิริดิออส (Viridios) แปลว่า “Green Man” ทั้งในภาษากลุ่มเคลติค และภาษาละติน
พฤกษาพักตร์นอกยุโรป.
ในหนังสือ “A Little Book of The Green Man” และเว็บไซต์ ไมค์ ฮาร์ดิงยกตัวอย่างของพฤกษาพักตร์ในบอร์เนียว, เนปาล และ อินเดีย: พฤกษาพักตร์ปรากฏเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ในวัดเจนในรัฐราชสถาน ฮาร์ดิงตั้งข้อสังเกตต่อไปถึงหัวจากเลบานอนและอิรักอาจจะสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2 นอกจากนั้นก็ยังพบพฤกษาพักตร์ของโรมาเนสก์จากคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในคริสต์ศาสนสถานของอัศวินเทมพลาร์ในเยรูซาเลม ฮาร์ดิงตั้งข้อสังเกตว่าอาจจะเป็นสัญลักษณ์ที่มีต้นตอมาจากอานาโตเลียและถูกนำเข้ามาในยุโรปโดยช่างสลักหินที่เดินทางเข้ามา
นักบุญอิสลาม
ทอม ชีแธมผู้เป็นผู้มีความรู้ในเรื่องตำนานของอิสลามกล่าวว่าคิเดอร์ (Al-Khidr) ของลัทธิซูฟี (Sufism) ก็คือพฤกษาพักตร์ ในหนังสือที่เขียนเกี่ยวกับงานของเฮนรี คอร์บินและอื่นๆ เกี่ยวกับนักบุญอิบน์ อารอบี (Ibn Arabi) ของคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับพฤกษาพักตร์/คิเดอร์ว่าเป็นสื่อระหว่างโลกมนุษย์และโลกวิญญาณ
ในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันนักเขียนเกี่ยวกับจิตวิญญาณและสถาปัตยกรรมวิลเลียม แอนเดอร์สันกล่าวว่า:
ตำนานเกี่ยวกับท่าน([คิเดอร์])มีด้วยกันหลายตำนาน [คิเดอร์]ก็เช่นเดียวกับโอซิริสที่เป็นผู้ถูกทรมานและเกิดใหม่ และคำพยากรณ์เชื่อมท่านก็เช่นเดียวกับพฤกษาพักตร์ที่เชื่อมกับวันสิ้นโลก ชื่อของท่านแปลว่า Green One หรือ Verdant One ท่านคือเสียงของแรงบันดาลใจแก่ผู้ที่ต้องการจะเป็นศิลปินหรือผู้ที่เป็นศิลปินผู้มุ่งมั่น ท่านอาจจะมาในรูปของรัศมีสีขาว หรือ เงาวาวบนใบหญ้า แต่โดยทั่วไปแล้วท่านจะมาในรูปของพลังอารมณ์ภายใน สัญญาณการปรากฏของท่านคือการสามารถสร้างงานหรือการเกิดความรู้สึกที่กระตือรือร้นอันไม่เหน็ดเหนื่อยที่เกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถรู้สึกได้ ดังที่กล่าวนี้จึงอาจเป็นได้ว่าท่านความสัมพันธ์คาบวัฒนธรรมต่างๆ, …เหตุผลหนึ่งของความรู้สึกอันกระตือรือร้นของสถาปนิกของยุคกลางในการสร้างงานพฤกษาพักตร์อาจจะเป็นได้ว่าท่านเป็นต้นกำเนิดของแรงบันดาลใจทุกแรง
บทบาทของเทพเจ้าอียิปต์โอซิริสที่เกี่ยวกับเทพแห่งข้าวโพดมักจะเขียนให้มีใบหน้าเป็นสีเขียวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพืช การเกิดใหม่ และ การคืนชีพ ผอบดินทรงโอซิริสปลูกด้วยเมล็ดพืช (“แปลงโอซิริส”) พบในที่เก็บศพของราชอาณาจักรใหม่บางแห่ง ข้าวโพดที่งอกเป็นนัยยะของโอกาสที่จะคืนชีพของผู้ตาย
พระเจ้าองค์อื่นที่เขียนเป็นสีเขียวก็ได้แก่ Amogha-siddhi ของธิเบตหรือ Tlaloc ของเม็กซิโก
กรีนแมน
ทริลเลอร์ (เพลง)
ทริลเลอร์  เป็นซิงเกิลของนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็คสัน แต่งโดยร็อด เทมเพอร์ตัน และโปรดิวซ์โดยควินซี โจนส์ เป็นซิงเกิลลำดับที่ 7 ในอัลบั้มทริลเลอร์ และเป็นลำดับสุดท้ายที่ปล่อยในสังกัดอีพิกเรเคิดส์ จากอัลบั้มในชื่อเดียวกันที่วางขายในปี ค.ศ. 1982 หลังจากที่ปรากฏในรูปแบบมิวสิกวิดีโอความยาว 14 นาที ออกอากาศทางเอ็มทีวี โดยตัวเอ็มวีที่ถ่ายทำเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1983 แจ็คสันใส่ชุดธีมฮาโลวีนในการแสดงครั้งนั้น ตั้งแต่ปลายปี ค.ศ. 1983 ซิงเกิลนี้ขึ้นถึงอันดับสี่ในสหรัฐอเมริกา และอันดับสิบในประเทศอังกฤษ ทริลเลอร์ถูกปล่อยเป็นซิงเกิลเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1984
ทริลเลอร์ แต่งโดยร็อด เทมเพอร์ตัน และโปรดิวซ์โดยควินซี โจนส์ มีศิลปินรับเชิญคือ วินเซนต์ ไพรซ์ นักแสดงชาวอเมริกันช่วยร้องท่อนแร็พให้ เพลงนี้ถือเป็นเพลงประจำตัวเพลงหนึ่งของแจ็กสัน ส่วนหนึ่งเนื่องจากความสำเร็จของมิวสิกวิดีโอ ซึ่งได้รับการบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็น "มิวสิกวิดีโอที่ประสบความสำเร็จที่สุด" ขายได้มากกว่า 9 ล้านชุด
มิวสิกวิดีโอเขียนบทและกำกับโดยจอห์น แลนดิส ผู้กำกับภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์ "The Blues Brothers" (1980) และภาพยนตร์สยองขวัญ "An American Werewolf in London" (1981) โดยไมเคิลร่วมเขียนบท และแสดงนำคู่กับโอลา เรย์ อดีตนางแบบนิตยสารเพลย์บอย ถ่ายทำในรูปแบบภาพยนตร์สั้น ในแนวภาพยนตร์มนุษย์หมาป่าและซอมบี้สยองขวัญ ด้วยงบประมาณสูงถึง 500,000 ดอลลาร์สหรัฐ ออกอากาศครั้งแรกในช่วงก่อนวันหยุดเทศกาลคริสต์มาสปี ค.ศ. 1983 ถูกเรียกให้เปิดซ้ำ ๆ ถึงชั่วโมงละสองครั้ง และได้รับรางวัลแกรมมี ในสาขามิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยมประจำปี ค.ศ. 1985 และติดอันดับ 1 ของ "100 อันดับมิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยมเท่าที่เคยมีการสร้างมา" ของช่องเอ็มทีวี
จักรวรรดิไนเซีย
จักรวรรดิไนเซีย หรือ จักรวรรดิโรมันแห่งไนเซีย  เป็นอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในบรรดารัฐไบแซนไทน์กรีกที่ก่อตั้งโดยชนชั้นเจ้านายผู้ปกครองจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่หนีมาหลังจากที่เสียคอนสแตนติโนเปิลไปในสงครามครูเสดครั้งที่ 4 จักรวรรดิไนเซียก่อตั้งโดยราชวงศ์ลาคาริสรุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 1204 ไปจนเมื่อสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1261