pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2396 (1853) ไนติงเกล รับตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันพยาบาลสำหรับสุภาพสตรีที่เจ็บป่วย ในถนนฮาร์ลีย์เหนือ ที่ลอนดอน กระทั่ง พ.ศ. 2397 (1854) พ่อของเธอให้ค่าใช้จ่ายปีละ 500 £ (ประมาณ 50, 000 $ ในปัจจุบัน) ซึ่งทำให้เธอสามารถใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายพร้อมกับปฏิบัติหน้าที่ในอาชีพของเธอ เจมส์ โจเซฟ ซิลเวสเตอร์  เป็นที่ปรึกษาของเธอ
ช่วงสงครามไครเมีย.
ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล เป็นที่รู้จักจากผลงานการอุทิศตนระหว่าง สงครามไครเมีย ซึ่งเธอสนใจเมื่อได้ข่าว ซึ่งรายงานปฏิบัติการที่น่าหดหู่และขยะแขยงในการรักษาพยาบาลบาดแผล เริ่มรั่วไหลกลับสหราชอาณาจักร
เมื่อ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2397 (1854) ไนติงเกลพร้อมกับคณะนางพยาบาลอาสาสมัครหญิง 38 คนที่ได้รับการฝึกจากเธอ รวมถึงป้าของเธอ ไม สมิท  ได้ไปยังแนวรบ ไครเมีย ประเทศตุรกี ที่ซึ่งฐานทัพหลักของ สหราชอาณาจักร ตั้งฐานอยู่ ห่างออกไป 545 กิโลเมตร ข้ามทะเลดำ จากบาลัคลาวา โดยการอนุญาตของ ซิดนีย์ เฮอร์เบิร์ท
ต้นพฤศจิกายน พ.ศ. 2397 (1854) เธอมาถึง ค่ายทหารเซลิมิเยอ  ในสคูตารี  (ปัจจุบันคือ อิสตันบูล) เธอและคณะพยาบาลพบกับเหล่าทหารที่บาดเจ็บ ซึ่งได้รับการรักษาให้ดีจากคณะแพทย์ที่มีงานล้นมือ และเผชิญหน้ากับการขาดความสนใจจากทางการ
ขาดแคลนยา ทำให้ได้รับยาไม่ต่อเนื่อง ขาดการดูแลความสะอาดสุขอนามัย การติดเชื้อ มากมายกลายเป็นเรื่องธรรมดา ทำให้ทหารจำนวนมากตาย ซ้ำยังขาดอุปกรณ์อาหารสำหรับคนไข้
เธอและผู้ร่วมอุดมการณ์เริ่มทำความสะอาดหน่วยพยาบาลและอุปกรณ์ทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน และจัดระบบการรักษาดูแลคนไข้เสียใหม่
อย่างไรก็ตาม ช่วงที่เธออยู่ที่สคูตารี อัตราความตายก็ยังไม่หยุด แต่เพิ่งเริ่ม จำนวนผู้ตายอาจสูงที่สุดในบรรดาหน่วยพยาบาลอื่นในเขต ระหว่างฤดูหนาวแรกของเธอ
มีทหาร 4077 คนตายที่สคูตารี ผู้ที่ตายจาก ไข้รากสาดใหญ่, ไข้รากสาดน้อย, อหิวาตกโรค และโรคบิด มีเป็น 10 เท่าของที่ตายจากบาดแผลในการรบ
ไม่ใช่เกิดจากการจัดระเบียบใหม่ แต่เกิดจากสภาพแวดล้อมในหน่วยพยาบาลค่ายทหารชั่วคราว เป็นอันตรายเกินไปสำหรับคนไข้ เพราะจำนวนผู้บาดเจ็บแออัดเกินไป อีกทั้ง ข้อบกพร่องของท่อระบายน้ำ และขาดการระบายอากาศ
รัฐบาลสหราชอาณาจักรเพิ่งส่งคณะกรรมการด้านสุขอนามัยมาถึงสคูตารีเมื่อ มีนาคม พ.ศ. 2398 (1855) ซึ่งก็เกือบ 6 เดือนหลังจากเธอมาถึง มีการปรับปรุงท่อระบายน้ำและระบบระบายอากาศ แล้วอัตราความตายก็ลดลงอย่างรวดเร็ว
เธอยังดำเนินการด้านสุขอนามัยต่อไป โดยเชื่อว่า อัตราความตายสัมพันธ์กับโภชนาการที่ขาดแคลน และการหักโหมงานของทหาร อีกด้วย
แต่ยังไม่ใช่ในขณะนั้น กระทั่งหลังจากเธอกลับสหราชอาณาจักร และเริ่มรวบรวมหลักฐาน ซึ่งก่อนหน้าคณะกรรมการด้านสุขภาพของกองทัพเสียอีก
โดยเธอเชื่อว่า ทหารส่วนมากที่หน่วยพยาบาลถูกฆ่าโดยสภาพการอยู่อาศัยที่ไม่เหมาะสม
ประสบการณ์นี้ให้อิทธิพลทางความคิดในอาชีพของเธอในเวลาต่อมา เมื่อเธอส่งเสริมแนวคิดสภาพที่อาศัยที่ถูกสุขอนามัยเป็นเรื่องสำคัญ
ผลก็คือ เธอลดอัตราการตายในช่วงสงบสำเร็จ และเปลี่ยนทัศนะการออกแบบด้านสุขอนามัยในสถานพยาบาลทั้งหลาย
กลับบ้าน.
เมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. (1857) ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล กลับสหราชอาณาจักรในฐานะวีรสตรี และได้เข้าเฝ้า พระนางเจ้าวิคตอเรีย แห่งสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ตาม เธอถูกรุมเร้าด้วยพิษไข้มาโดยตลอด เป็นไปได้มากว่าเกี่ยวกับอาการเรื้อรังของ บรุคเซลโลซิส  หรือ "ไข้ไครเมีย"  ซึ่งเธอติดมาตั้งแต่ช่วงสงครามไครเมีย และอาจเป็นไปได้ว่าเกิดร่วมกับ กลุ่มอาการเหนื่อยล้าเรื้อรัง เธอจำต้องกันแม่และพี่สาวจากห้องของเธอ และนานๆ จึงจะออกจากห้องสักครั้ง เธอย้ายจากบ้านของครอบครัวในมิดเดิล เตลย์ดอน บัคกิงแฮมเชียร์ ไปอยู่ที่โรงแรมเบอร์ลิงตัน ในพิคคาดิลลี
ช่วงท้าย.
เธอพัฒนาแผนภาพ "โพลาแอเรีย ไดอะแกรม" ที่แสดงข้อมูลการเสียชีวิตที่มาจากสภาพหรือการปฏิบัติที่ไม่ถูกสุขลักษณะ ซึ่งเป็นการบุกเบิกด้าน [[สถิติศาสตร์]] ทางการสาธารณสุข
ความสัมพันธ์กับคนรักและเพื่อน.
ก่อนเข้าสู่วงการพยาบาล เธอเริ่มรู้จักและคบหากับ [[นักการเมือง]] และ[[กวี]] ลอร์ด[[ริชาร์ด มองค์ตัน ไมลเนส]] [[บารอน]] ฮอจห์ตันที่หนึ่ง ([[:en:Richard Monckton Milnes, 1st Baron Houghton|Richard Monckton Milnes]]) แต่เธอปฏิเสธการขอแต่งงานจากเขา เพราะเกรงว่าชีวิตแต่งงานจะขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะพยาบาล แต่ตัวเธอเองก็ได้รับความกระทบกระเทือนใจ
ขณะปฏิบัติงานใน[[โรม]] เธอฟื้นตัวจากการอาการป่วยทางจิต เมื่อ [[พ.ศ. 2390]] (1847) โดยได้ นักการเมือง ลอร์ด[[ซิดนีย์ เฮอร์เบิร์ต]] บารอนเฮอร์เบิร์ตที่หนึ่งแห่งลี ([[:en:Sidney Herbert, 1st Baron Herbert of Lea|Sidney Herbert]]) เป็นเพื่อนคุย เขาและเธอถูกคอซึ่งกันและกัน และได้เป็นเพื่อนสนิทตลอดมา (เฮอร์เบิร์ตแต่งงานแล้ว)
เฮอร์เบิร์ตเป็นผู้อำนวยความสะดวกให้เธอได้ปฏิบัติงานตามเจตนารมณ์ในพื้นที่พยาบาลของแนวรบใน[[สงครามไครเมีย]] เพราะเขาเป็น[[เสนาธิการ]] ในช่วงนั้น และเธอเองก็เป็นที่ปรึกษาสำคัญแก่เขาในอาชีพทางการเมืองด้วยเช่นกัน
เมื่อ [[พ.ศ. 2394]] (1851) ไมลเนสขอแต่งงานอีกครั้งโดยเข้าทางพ่อแม่ เธอปฏิเสธ ซึ่งค้านความปรารถนาของแม่เธอ
นอกจากนี้ ไนติงเกลมีความคุ้นเคยเหนียวแน่นกับ [[เบนจาเมน โจเวตต์]] ([[:en:Benjamin Jowett|Benjamin Jowett]]) โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงที่เธอกำลังพิจารณา แบ่งสรรเงินในมรดกของเธอ เพื่อก่อตั้งคณะกรรมการ[[สถิติประยุกต์]] ที่[[มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด]]
[[ไฟล์:St_Margarets_FN_grave.jpg|thumb|หลุมศพของฟลอเรนซ์ ไนติงเกล ในสุสานโบสถ์เซนต์มาร์กาเรต]]
[[13 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2453]] (1910) ขณะอายุ 90 ปี ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล เสียชีวิตในห้องของเธอ ที่บ้านเลขที่ 10 เซาท์สตรีท ในปาร์คเลน ย่านที่อยู่ของผู้ดี
พิธีฝังศพถูกจัดใน [[:en:Westminster Abbey|อารามเวสต์มินสเตอร์]] โดยมีเฉพาะคนใกล้ชิด แต่ไม่มีญาติของเธอมาร่วมงาน
ศพถูกฝังใน [[สุสาน]][[โบสถ์เซนต์มาร์กาเรต]]ที่[[:en:Wellow, Hampshire|เวลโลว์ตะวันตก]] แฮมเชียร์
[[ไฟล์:Florence Nightingale - Project Gutenberg 13103.jpg|thumb|ภาพวาด ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล ในขณะวัยรุ่น]]
[[หมวดหมู่:พยาบาลศาสตร์]]
[[หมวดหมู่:พยาบาลชาวอังกฤษ]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากฟลอเรนซ์]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากเทศมณฑลดาร์บิเชอร์]]
[[หมวดหมู่:บุคคลสมัยวิกตอเรีย]]
แร็มบรันต์
แร็มบรันต์ ฮาร์เมินส์โซน ฟัน ไรน์ (; 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2149 - 4 ตุลาคม พ.ศ. 2212) เป็นจิตรกรและช่างพิมพ์ในประวัติศาสตร์ศิลปะยุโรปและเป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดรายหนึ่งของโลก
ผลงานของแร็มบรันต์ทำให้เนเธอร์แลนด์รุ่งเรืองสุดขีดหรือที่เรียกว่ายุคทองในช่วงศตวรรษที่ 17 และเป็นผู้มีอำนาจทั้งด้านอิทธิพลการเมือง วิทยาศาสตร์ พาณิชย์ และวัฒนธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องจิตรกรรม
เขาเป็นบุตรคนที่ 9 ของครอบครัวเจ้าของโรงงานและหุ้นส่วนโรงสีลมในเมืองไลเดิน เนเธอร์แลนด์ พี่น้องของแร็มบรันต์ถูกฝึกหัดเป็นเจ้าของโรงงาน คนทำขนมปัง หรือช่างทำรองเท้า แต่พ่อแม่ส่งลูกคนเล็กสุดของพวกเขาตอนอายุเจ็ดขวบไปที่โรงเรียนประถมมัธยมศึกษาโปรเตสแตนต์ที่ซึ่งเขาเรียนภาษาละติน เมื่อเขาอายุ 14 ปี แร็มบรันต์ลงทะเบียนที่มหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงของไลเดิน แต่เขาแทบจะไม่เรียนมากเพราะว่าในขณะเดียวกันเขาขอให้พ่อแม่ของเขาฝึกหัดเขาให้เป็นจิตรกร
ความหวังของเขาได้รับการเติมเต็ม และเขากลายเป็นลูกศิษย์ของศิลปินท้องถิ่น ยาโกบ ฟัน สวาเนินบืร์ค (Jacob van Swanenburgh) ซึ่งเพิ่งกลับมาหลังจากการอยู่อาศัยที่ยาวนานในอิตาลี ระหว่างช่วงนี้เขาได้วาดฉากมากมายของแม่มดและนรก เขาสอนแร็มบรันต์ว่าถ่ายความรู้สึกของมนุษย์ลงในภาพอย่างไร ใช้แสงและความมืดเพื่อแบ่งแยกองค์ประกอบสำคัญจากสิ่งเล็กน้อยอย่างไร หลังจากเสร็จการฝึกหัดของเขา แร็มบรันต์ในวัยเยาว์ไปอัมสเตอร์ดัมเป็นครั้งแรก รับการสอนจากปีเตอร์ ลัสต์มัน เป็นไปได้ว่าแร็มบรันต์ใช้เวลาไม่เกินหกเดือนกับลัสต์มันก่อนกลับไปบ้านเดิมของเขาที่ไลเดิน
แร็มบรันต์ฝึกงานครั้งแรกของเขา เขาใช้จ่ายร้อยกิลเดอร์ต่อปี ไม่รวมอาหารและที่พัก ต่อมาเขาควบคุมสตูดิโอขนาดใหญ่กับผู้ช่วยและเด็กฝึกงานประมาณ 50 คน
พ่อของแร็มบรันต์เสียชีวิตในเดือนเมษายน พ.ศ. 2173 ตอนนี้ชื่อเสียงของแร็มบรันต์แผ่ไปไกลเกินไลเดิน ขณะเดียวกันการเชื่อมต่อของเขากับอัมสเตอร์ดัมลึกขึ้น เขาไปที่นั่นอีกครั้งเพื่อพบผู้จำหน่ายงานศิลปะ แฮ็นดริก ฟัน เอยเลินบืร์ค (Hendrik van Uylenburgh) เพื่อดำเนินการในงานต่าง ๆ ที่ฝ่ายหลังได้จัดให้สำหรับเขา จนกระทั่ง พ.ศ. 2175 ในที่สุดแร็มบรันต์จากบ้านเดิมของเขาไปอัมสเตอร์ดัม
อัมสเตอร์ดัมเป็นท่าเรือใหญ่และศูนย์กลางทางการค้าของฮอลแลนด์ เขาสามารถคาดหวังงานที่นี่มากกว่าในไลเดิน ขณะที่อยู่ในไลเดิน แร็มบรันต์ครอบครองหุ้นธุรกิจศิลปะของแฮ็นดริก ฟัน เอยเลินบืร์คในอัมสเตอร์ดัม ตอนนี้เขาย้ายไปอยู่ในบ้านของผู้จำหน่าย เอยเลินบืร์คจัดงานภาพวาดต่าง ๆ ของพลเมืองอัมสเตอร์ดัม ขณะที่แร็มบรันต์สอนที่โรงเรียนศิลปะของเอยเลินบืร์ค เขามีส่วนในกำไรของธุรกิจนี้เช่นกัน
ใน พ.ศ. 2175 แร็มบรันต์ได้รับหน้าที่ให้วาดภาพ "บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์นีโกลาส ตึลป์" (Anatomy Lesson of Dr. Nicolaes Tulp) เขาเห็นงานนี้เป็นความท้าทาย เขาทิ้งศพที่ถูกวางในแนวทแยงอย่างแทบจะไม่เสียหาย จัดกลุ่มสมาชิกของสมาคมในครึ่งวงกลมรอบร่าง คนหนึ่งกำลังดูที่เอ็นของมืออย่างตั้งใจมาก พวกเขาทั้งหมดถูกแต่งตัวในเสื้อคลุมสีน้ำตาลกับปกเสื้อขนาดใหญ่ ไม่สวมหมวกและจ้องด้วยความสนใจที่ศพหรือผู้บรรยาย คนหนึ่งถือแผ่นกระดาษ ตัวนายแพทย์ตึลป์เองแต่งชุดสีดำ ปกเสื้อเชือกของเขาเล็กกว่าคนอื่น ๆ มาก แร็มบรันต์ใช้เสื้อผ้าและหมวกของเขาเพื่อแยกเขาเป็นตัวแสดงหลัก เป็นครั้งแรกที่แร็มบรันต์เชื่อมประเภทภาพกลุ่มกับการพรรณนาเหตุการณ์ ฉากจริง ๆ ไม่ได้ดูเหมือนแบบนี้ แต่สะท้อนกฎขององค์ประกอบทางศิลปะ
เขากลายเป็นพลเมืองของอัมสเตอร์ดัมและเข้าร่วมเป็นสมาชิกสมาคมเซนต์ลุก (สมาคมของจิตรกร) ทั้งสองก้าวคือสิ่งจำเป็นก่อนที่เขาสามารถตั้งสตูดิโอของเขา ในปี พ.ศ. 2176 แร็มบรันต์รู้จักหลานสาวของผู้จำหน่ายเขา ซัสกียา เอยเลินบืร์ค (Saskia Uylenburgh) ลูกสาวของครอบครัวมั่งคั่งจากจังหวัดฟริเซีย แร็มบรันต์และซัสกียาสมรสในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2177 ตอนแรกคู่บ่าวสาวอายุน้อยอาศัยอยู่กับแฮ็นดริก เอยเลินบืร์ค แล้วเช่าบ้านที่แร็มบรันต์สามารถตั้งสตูดิโอของเขาได้ ต่อมาเขาซื้อบ้านด้วยเงิน 13,000 กิลเดอร์
เขาวุ่นโดยงานชิ้นใหญ่ ภาพวาดกลุ่มทหารกองหนุนของฟรันส์ บันนิง โกก (The Militia Company of Captain Frans Banning Cocq) หรือ "การเฝ้ายามกลางคืน" (The Night Watch) นี่ไม่เป็นภาพมีชื่อสุดของแร็มบรันต์เท่านั้น แต่ยังเป็นหนึ่งภาพวาดที่มีชื่อสุดในประวัติศาสตร์ของศิลปะยุโรป แต่งตัวในสีของอัมสเตอร์ดัม (แดงและดำ) ฟรันส์ บันนิง โกก ร้อยเอกและหัวหน้าลูกค้า กำลังออกคำสั่งต่อร้อยโทของเขาให้นำเหล่าทหารเสือมาอยู่ในความสนใจ
แต่ละคนต้องจ่ายแร็มบรันต์ 100 กิลเดอร์สำหรับภาพนี้ ซึ่งตั้งใจไว้สำหรับบ้านทหารกองหนุนที่สร้างขึ้นใหม่ด้วยกันกับภาพของกลุ่มอื่น ๆ แต่ข้าง ๆ ลูกค้าทหารกองหนุน 16 นาย แร็มบรันต์รวมรูปอื่น ๆ ที่สำคัญอย่างยิ่ง คือเด็กผู้หญิงสว่างอย่างเจิดจ้าในตำแหน่งที่โดดเด่น เธอกำลังถือกรงเล็บไก่ตัวผู้บนเข็มขัดของเธอ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพวกเขา
ซัสกียาเจ็บป่วยบ่อยตั้งแต่การเกิดของตีตึส วันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2185 เธอทำพินัยกรรม ตีตึสได้รับการระบุชื่อว่าเป็นผู้รับมรดกคนเดียว แร็มบรันต์แต่งตั้งผู้จัดการมรดกของเธอจนกระทั่งการตายของเขาหรือแต่งงานใหม่ หนึ่งสัปดาห์หลังจากเธอทำพินัยกรรม เธอเสียชีวิต
แร็มบรันต์ไม่เคยถูกรบกวนให้จ่ายหนี้ที่บ้านของเขา แต่เจ้าหนี้ของเขาค่อย ๆ เพิ่มความต้องการขึ้นและอดทนน้อยลง แร็มบรันต์พยายามอย่างสูญเปล่าที่จะโอนความเป็นเจ้าของไปให้ตีตึส ลูกชายของเขา และเขาถูกขู่ด้วยคุกของลูกหนี้ เขาไปสู่การล้มละลายโดยสมัครใจ ใน พ.ศ. 2201 บ้านของเขาถูกประมูลเพื่อจ่ายหนี้ของเขา
แร็มบรันต์ถูกฝังที่แว็สเตอร์แกร์ก (Westerkerk) ในอัมสเตอร์ดัมเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2212
วราวุธ เจนธนากุล
วราวุธ เจนธนากุล เกิดเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2519 ปัจจุบันเป็นประธานบริษัท เซ้นส์ เอนเตอร์เทนเมนท์ จำกัด และเป็นผู้ดำเนินรายการที่บริษัทของตนผลิตจำนวน 3 รายการ
วราวุธ เกิดเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2519 มีพี่น้อง 3 คน มีบิดาคือวรวิทย์ เจนธนากุล และมารดาคือมาลี เจนธนากุล
วราวุธ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ระดับปริญญาตรีจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกการเงินการธนาคาร และปริญญาโทบริหารธุรกิจ Kellogg School of Management, มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น รัฐอิลลินอย สหรัฐอเมริกา เอกการเงิน, การตลาด และการวางแผนการจัดการและกลยุทธ์
หลังจากที่วราวุธจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แล้ว วราวุธได้เริ่มทำงานในฐานะนักวิเคราะห์การเงินที่ บริษัท ฟอร์ด โอเปอเรชั่นส์ (ประเทศไทย) จำกัด ตั้งแต่ช่วงปี พ.ศ. 2541 - 2542 ก่อนจะเปลี่ยนมาทำงานเป็นนักวิเคราะห์แผนกการลงทุนการธนาคาร Investment Banking Division ในบริษัท หลักทรัพย์ เมอร์ริล ลินช์ ภัทร จำกัด ตั้งแต่ พ.ศ. 2542 - 2547 จนเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายตราสารหนี้ Debt Trading Division บริษัท หลักทรัพย์ เมอร์ริล ลินช์ ภัทร จำกัด ในปี พ.ศ. 2547 และหลังจากนั้นได้ไปเรียนต่อปริญญาโทที่สหรัฐ ปัจจุบัน ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ บริษัท เซ้นส์ เอนเตอร์เทนเมนท์ จำกัด
ก่อตั้ง เซ้นส์ เอนเตอร์เทนเมนท์.
ปี พ.ศ. 2553 วราวุธก่อตั้ง บริษัท เซ้นส์ เอนเตอร์เทนเมนท์ จำกัด (Zense Entertainment) ร่วมกับ รุ่งธรรม พุ่มสีนิล โดย รายการ ศึกน้ำผึ้งพระจันทร์ คือรายการแรกที่ เซ้นส์ ผลิต โดยในรายการจะมีช่วงเรียลลิตี้ will you marry me หรือ แต่งงานกันเถอะ ซึ่งได้รับความสนใจอย่างมาก และอีก 2 รายการต่อมา คือ 5 มหานิยม และ เกมเนรมิต ซึ่งทั้งหมดออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 จนถึงปี 2558 บริษัทได้ผลิตรายการรวมแล้วกว่า 20 รายการ นอกจากนี้ยังมีรายการ ฟอร์แมท (Format) ที่ซื้อลิขสิทธิ์จากต่างประเทศมาผลิตและสร้างสรรค์ให้ผู้ชมได้มีทางเลือกในการรับชมรายการ
ผลงานพิธีกรรายการ.
รายการที่เป็นพิธีกรอยู่ในปัจจุบัน
รายการที่เคยเป็นพิธีกรและยุติการออกอากาศไปแล้ว
กัฟรีโล ปรินซีป
ปรินซีปได้กล่าวว่าท่านอาร์ชดยุกเป็นเป้าหมายเพราะ"เมื่อได้เป็นกษัตริย์ในอนาคต พระองค์จะทรงขัดขวางสหพันธ์ของเราโดยได้ดำเนินการปฏิรูปบางอย่าง" ด้วยการพาดพิงถึงกิตติศัพท์ของท่านอาร์ชดยุกในการสนับสนุนโครงสร้างการปฏิรูปของระบอบราชาธิปไตยที่จะมอบเอกราชให้กับดินแดนชาวสลาฟมากขึ้น นี่เป็นภัยคุกคามต่อโครงการการเรียกร้องดินแดนของชาวเซอร์เบียที่เป็นชนชาติเดียวกัน
ปรินซีปเป็นชาวยูโกสลาเวียผู้รักชาติที่มีความเกี่ยวข้องกับขบวนการมาลดา บอสนา(เยาวชนบอสเนีย) ซึ่งจะประกอบเต็มไปด้วยชาวเซิร์บ แต่ยังคงเป็นชาวบอสนีแอกและชาวโครแอต ในช่วงการพิจารณาคดีของเขา เขาได้กล่าวว่า"ผมคือผู้รักชาติยูโกสลาเวีย ได้มีความมุ่งหมายที่จะรวมยูโกสลาเวียให้เป็นหนึ่งไว้ทั้งหมด และผมไม่สนในสิ่งที่เป็นรูปแบบของรัฐ แต่จะต้องเป็นอิสระจากออสเตรีย"
ปรินซีปได้เสียชีวิต เมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1918 ด้วยวัณโรคที่เกิดจากสภาพคุกที่แย่มาก ซึ่งทำให้เขาสูญเสียขาไปก่อนหน้านี้
.tk เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ โตเกเลา
ทีช
มารายห์ แครี (อัลบั้ม)
มารายห์แครี  คืออัลบั้มแรกของศิลปินหญิงชาวอเมริกัน มารายห์ แครี ออกวางขายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2533 โดยโคลัมเบียเรคอร์ด
อัลบั้มนี้มีเพลงฮิตอันดับ 1 ถึง 4 เพลงในบิลบอร์ด ส่วนด้านชาร์ทอัลบั้มขึ้นอันดับนาน 11 สัปดาห์ แนวเพลงในอัลบั้มนี้จะมีเพลงบัลลาดป็อปผสมกับแนวอาร์แอนด์บี ในที่นี้รวมถึงเพลง ("Vision of Love", "Love Takes Time" และ "I Don't Wanna Cry") ส่วนเพลงเร็ว เช่น ("Someday", "There's Got to Be a Way")
ยอดขายอัลบั้มนี้ขายได้มากกว่า 9 ล้านเฉพาะในอเมริกา และ มากกว่า 13 ล้านชุดทั่วโลก ถือว่าเป็นอัลบั้มที่มียอดขายเป็นอันดับ 3 ของมารายห์ แครี ในอเมริกา
เทศบาลเมืองมาบตาพุด
มาบตาพุด เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองระยอง และบางส่วนของอำเภอนิคมพัฒนา จังหวัดระยอง โดยห่างจากตัวเมืองระยองประมาณ 8 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานครตามถนนสุขุมวิทเป็นระยะทาง 204 กิโลเมตร เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่เป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดระยอง เขตเทศบาลมีพื้นที่ 165.565 ตารางกิโลเมตร มีประชากรในปี พ.ศ. 2561 จำนวน 68,410 คน เมืองมาบตาพุด มีสถานะที่คล้ายกับเมืองแหลมฉบัง เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่ตั้งขึ้นเพื่อรองรับโครงการพัฒนาชายฝั่งภาคตะวันออกและยังเป็นเขตอุตสาหกรรมหนักที่สำคัญของประเทศอีกด้วย ปัจจุบันมีโรงงานอุตสาหกรรม 257 แห่ง
เทศบาลเมืองมาบตาพุด เดิมคือสุขาภิบาลมาบตาพุด ซึ่งยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลมาบตาพุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมาบตาพุด อำเภอเมืองระยอง และอำเภอนิคมพัฒนา จัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลเมื่อปี พ.ศ. 2534 และได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมือง ในปี พ.ศ. 2544
สถาบันทรัพยากรโลก (World Resources Institute) ระบุว่ามาบตาพุดเป็น "...หนึ่งในจุดร้อนอันเป็นมลพิษมากที่สุดในประเทศไทย มีประวัติด้านมลพิษทางอากาศและน้ำ มีอุบัติเหตุด้านอุตสาหกรรม การทิ้งขยะอันตรายอย่างผิดกฎหมาย และมีมลภาวะที่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพ เช่น มะเร็งและความผิดปกติตั้งแต่แรกเกิด"
เทศบาลเมืองมาบตาพุด มีประชากรทั้งหมด 68,410 คน (สำรวจเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561) แบ่งเป็นอำเภอเมืองระยอง 66,068 คน และอำเภอนิคมพัฒนา 2,342 คน เมืองมาบตาพุดแบ่งออกเป็นชุมชนจำนวน 38 ชุมชน ได้แก่
ปัจจุบันมีโรงเรียนในสังกัดเทศบาล ได้แก่ โรงเรียนเทศบาลเมืองมาบตาพุด
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีบรันเดินบวร์ค
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีบรันเดินบวร์ค  ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2534 โดยเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งเดียวในรัฐบรันเดินบวร์ค ประเทศเยอรมนี มหาวิทยาลัยตั้งอยู่ในเมืองค็อทบุส จึงได้ชื่อว่า มหาวิทยาลัยเทคนิคค็อทบุส (Technical University of Cottbus)
มหาวิทยาลัยมีศาสตราจารย์ 122 คน นักวิทยาศาสตร์ประมาณ 300 คน และนักศึกษาเกือบ 5,000 คน โดยมากกว่าร้อยละ 20 เป็นนักศึกษาจากต่างชาติ (เมื่อธันวาคม พ.ศ. 2549/มกราคม พ.ศ. 2550)
เอเว็กซ์กรุป
เอเว็กซ์ แทร็กซ์  เป็นบริษัทค่ายเพลงแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น โดยมีชื่อเสียงในด้านผู้นำทางด้านเพลงแด๊นซ์ ซึ่งคำว่า "Avex" นั้นมาจากคำว่า "Audio Visual Express" และเป็นหนึ่งในค่ายเพลงที่มีอิทธิพลในเอเชียเป็นอย่างมากในปัจจุบัน
บริษัทได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1988 โดยใช้ชื่อว่า "AVEX D.D., INC" ซึ่งในตอนแรกเป็นบริษัทจัดส่งซีดีไปตามร้านค้า
ต่อมาในปี ค.ศ. 1990 ได้เปิดค่ายเพลงที่มีชื่อว่า "Avex Trax" และในปีเดียวกันได้เปิดบริษัทสื่อสิ่งพิมพ์ชื่อว่า "MUSIQUE FOLIO INC."(แต่ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น PRIME DIRECTION INC.)
ในปี ค.ศ. 1993 ได้เปิดสาขาในสหรัฐอเมริกาโดยใช้ชื่อว่า "AV EXPERIENCE AMERICA INC." และในปีนั้นเองทางบริษัทได้จัดงาน "เอเว็กซ์ เรฟ '93" ขึ้นที่โตเกียวโดม โดยครั้งนั้นมีผู้ร่วมงานมากกว่า 5 หมื่นคนเลยทีเดียว
ในปี ค.ศ. 1994 ได้เปิดสาขาย่อยขึ้นที่ประเทศอังกฤษโดยใช้ชื่อว่า "RHYTHM REPUBLIC LIMITED" และ "AVEX U.K. LIMITED"
ในปี ค.ศ. 1997 ได้เปิดฮอลล์แสดงคอนเสิร์ตที่มีชื่อว่า "เซ็ปป์"(Zepp) โดยร่วมกับบริษัทโซนี่มิวสิกประเทศญี่ปุ่น
เมื่อต้นปี ค.ศ. 1999 ได้ลงนามกับบริษัทวอลส์ดิสนีย์เร็คคอร์ดและฮอลลีวูดเร็คคอร์ดเพื่อวางขายซีดีจากประเทศญี่ปุ่น โดยในปลายปีนั้นได้เปิดบริษัทแอนิเมชั่นขึ้นโดยมีชื่อว่า "Avex Mode"
ในปี ค.ศ. 2001 ทางบริษัทได้เปิดโรงเรียนสอนดนตรี "Avex artists academy"
ปี ค.ศ. 2002 ได้ผลิต CCCD เป็นเทคโนโลยีที่ใช้ในการป้องกันการคัดลอกซีดีเพื่อป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์ขึ้นมาใช้เป็นบริษัทแรก
ปี ค.ศ. 2003 ได้เริ่มทำธุรกิจเกี่ยวกับเพลงคลาสสิกและได้เริ่มทำธุรกิจเพลงโทคุซัทสึ
ปี ค.ศ. 2004 ได้เริ่มวางแผงซีดีในประเทศเกาหลี โดยได้ร่วมมือกับบริษัท SM Entertainment
ปี ค.ศ. 2005 "แม็กซ์ มัตสึอุระ" ประธานบริษัทได้นำ "อามิ ซูซูกิ" นักร้องชื่อดังที่ห่างหายจากวงการไปนานหลายปีมาแสดงคอนเสิร์ตที่ Nihon University และได้ให้อามิเซ็นสัญญาเป็นศิลปินภายใต้สังกัดเอเว็กซ์ แทร็กซ์
ปี ค.ศ. 2006 บริษัทได้ถือสิทธิ์อย่างถูกต้องของ "Aozora Records" รวมถึงผลงานทั้งหมดของฮิโตมิ ไยดะ
เอ-เนชั่น.
เป็นมหกรรมคอสเสิร์ตของค่ายเอเว็กซ์ แทร็กซ์ ซึ่งจัดขึ้นทุกฤดูร้อนของปี โดยจัดคอนเสิร์ตนี้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2545 โดยมีศิลปินชื่อดังร่วมแสดงคอนเสิร์ตมากมายไม่ว่าจะเป็นอายูมิ ฮามาซากิ, คุมิ โคดะ, โบอา, ไอ โอซึกะ, AAA, โทโฮชินกิ, Every Little Thing และศิลปินอื่นๆอีกมากมายรวมทั้งศิลปินต่างค่ายอย่าง mihimaru GT เป็นต้น
ปัจจุบันลิขสิทธิ์สินค้าของค่ายเอเว็กซ์ แทร็กซ์ในประเทศไทยอยู่ในการดูแลของ BEC-TERO Music ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 หลังจากหมดสัญญากับบริษัทเรดบีท และ GMM Inter
Yu Shirota
นกกระยาง
เทศบาลเมืองตราด
เทศบาลเมืองตราด เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด ตั้งอยู่ริมแม่น้ำตราดใกล้บริเวณปากแม่น้ำ มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลบางพระทั้งตำบลและบางส่วนของตำบลวังกระแจะ จัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลเมืองในปี พ.ศ. 2478 ซึ่งเดิมเคยมีสถานะเป็นสุขาภิบาลเมืองตราด
ตราเทศบาลเมืองตราด เป็นรูปพระอาทิตย์เริ่มขึ้น โดยเป็นเครื่องหมายที่แสดงว่า เมืองตราดนั้นเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมชายทะเล และยังมีการใช้เรือเพื่อใช้ในการประกอบอาชีพทางทะเล ค้าขาย รวมถึงการประมงอีกด้วย
เทศบาลเมืองตราดเป็นที่ตั้งของสโมสรฟุตบอลตราดที่เลื่อนชั้นสู่ไทยลีกเป็นครั้งแรกหลังจบฤดูกาล 2561
ในเขตเทศบาลเมืองตราดประชาชนส่วนมากประกอบอาชีพค้าขาย รายได้เฉลี่ยของประชากร คือ 65,407 บาทต่อคนต่อปี ถือเป็นอันดับที่ 7 ของภาคตะวันออก และอันดับที่ 27 ของประเทศ (ข้อมูลปี พ.ศ. 2547 จากสำนักงานสถิติจังหวัดตราด)
ในเขตเทศบาลเมืองตราดมีสถานพานิชกรรมหลากหลายโดยแบ่งเป็น สถานีบริการน้ำมัน 2 แห่ง ห้างสรรพสินค้า 2 แห่ง ตลาดสด 5 แห่ง โดยแบ่งเป็นตลาดสดเทศบาล 3 แห่ง และตลาดสดเอกชน 2 แห่ง ร้านค้าทั่วไป(โชห่วย)จำนวนมาก และมีสถานธนานุบาล 1 แห่ง
ในเขตเทศบาลเมืองตราดมีสถานบริการมากมาย โดยแบ่งเป็น โรงแรม 4 แห่ง จำนวนห้องพักรวม 379 ห้อง ธนาคาร 6 แห่ง ร้านค้าอาหารที่ขึ้นทะเบียนพ.ร.บ.สาธารณสุข 37 แห่ง และมีสถานบริการประเภทเกซเฮาท์บริเวณถนนธนเจริญจำนวนมาก
ตามสถิติการทะเบียนราษฎร์ ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2553 มีประชากรทั้งสิ้น 10,517 คน แยกเป็นชาย 5,053 คน หญิง 5,518 คน จำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง รวม 7,975 คน จำนวนบ้านทั้งสิ้น 4,992 หลัง จำนวนครัวเรือน 4,992 ครัวเรือน ความหนาแน่นของประชากร 4,195 คน ต่อตารางกิโลเมตร อัตราการเพิ่มขึ้นของประชากร ปี 2547 – 2548 (ลดลง) ร้อยละ 3.14
ชุมชนของเทศบาลเมืองตราด มีจำนวน 6 ชุมชน คือ
ในเขตเทศบาลเมืองตราดมีประชากรนับถือศาสนา 3 ศาสนา คือ
ในเขตเทศบาลเมืองตราดมีสถานศึกษาจำนวน 10 แห่ง มีการบริการการศึกษาอย่างทั่วถึงและเพียงพอตั้งแต่ระดับ อนุบาล ถึง ปวส.
เทศบาลเมืองตราดมีถนนที่สำคัญทั้งหมด 20 สาย โดยเป็นถนนแบบแอสฟอลต์คอนกรีตทั้งหมด โดยมีถนนที่ยาวที่สุด คือ ถนนสุขุมวิท (8.50 กิโลเมตร) ถนนท่าเรือจ้าง (1.25 กิโลเมตร) และถนนหลักเมือง (1.22 กิโลเมตร)
การขนส่งมวลชน รถโดยสารแบบปรับอากาศและรถตู้ที่ผ่านเทศบาลเมืองตราดมี 3 สาย สาย ตราด-กรุงเทพ(เอกมัย,หมอชิต,อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ) แหลมงอบ-ฉะเชิงเทรา แหลมงอบ-นครราชสีมาและ แหลมงอบ-แม่สอด และมีบริการรถสองแถวจากเทศบาลเมืองตราดไปยังที่ต่างๆในจังหวัดตราด
ทางน้ำ ในอดีตมีการใช้การขนส่งทางน้ำที่คลองบางพระอย่างหนาแน่น แต่ปัจจุบันมีเบาบางมาก ยังคงมีการสัญจรทางน้ำที่แม่น้ำตราดซึ่งมีระยะทาง 15 กิโลเมตร แต่ก็มีเพียงเบาบางเช่นกัน
ทางอากาศ บริษัท การบินกรุงเทพ จำกัด เปิดบริการการบินสาย ตราด-กรุงเทพ และ ตราด-สมุย โดยท่าอากาศยานตราดตั้งอยู่ในอำเภอแหลมงอบ และมีจุดบริการขายตั๋วในเขตเทศบาลเมืองตราด 1 แห่ง บริเวณถนนสุขุมวิท
ในเขตเทศบาลมีที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขจังหวัดตราด จำนวน 1 แห่ง สถานีวิทยุกระจายเสียง จำนวน 4 สถานี คือ
หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น มี 3 ฉบับ คือ หนังสือพิมพ์ประชามติ หนังสือพิมพ์ตราดเดลี่ หนังสือพิมพ์ไทบูรพา ทั้ง 3 ฉบับ ออกรายปักษ์ เผยแพร่ข่าวของจังหวัดตราด โดยทั่วไประบบเสียงตามสายของเทศบาลให้บริการครอบคลุมพื้นที่ในเขตเทศบาล ร้อยละ 90 โทรศัพท์ส่วนบุคคลในเขตเทศบาล จำนวนทั้งสิ้น 6,534 เลขหมาย แยกเป็นบ้านพักอาศัย 5,363 เลขหมาย ส่วนราชการ 371 เลขหมาย ธุรกิจ 699 เลขหมาย กิจการขององค์การโทรศัพท์ 101 เลขหมาย และมีโทรศัพท์สาธารณะในเขตเทศบาล ฯ จำนวน 276 เลขหมาย ข่ายวิทยุสื่อสารในพื้นที่มี 3 แห่ง คือ จังหวัดตราด ตำรวจภูธรอำเภอเมืองตราด และเทศบาลเมืองตราด
สถานที่ท่องเที่ยวในเขตเทศบาลส่วนมากเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ เช่น
ริตา (เก็นโซซุยโคเด็น)
ริตา  เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวในภาค IV และแรพโซเดีย
ชื่อ: ริตา
ดวงดาวประจำตัว: จินเค (Chinkei)
บ้านเกิด: ไม่ปรากฏ
อายุ: 17 ปี
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
รูนที่ถือครอง: ไม่ปรากฏ
ครอบครัว: ไม่ปรากฏ
สถานะ: นักเสี่ยงโชค (Gambler)
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ปรากฏ
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามการขยายพรมแดนทางใต้ของคูลุก
ริตาเป็นคนที่ชอบเล่นเกมส์มากโดยเฉพาะเกมส์ที่เธอคิดค้นขึ้นมา นอกจากนั้นเธอเป็นคนที่เล่นเกมส์เก่งมากคนหนึ่งแต่เธอก็ไม่สามารถเอาชนะลาสโลได้​ด้วยเหตุนี้เธอจึงตัดสินใจเข้าร่วมกับกองทัพ​
บนเรือริตาเล่นเกมส์กับผู้คนบนนั้นและเธอได้สารภาพในห้องสารภาพบาปว่าเธอเคยโกงไปครั้งหนึ่งเพราะเธอไม่อยากแพ้ราคุจิและเธอก็รู้สึกไม่ดีกับมันจึงตัดสินใจที่จะไม่ทำอีก ริตากับโนอาห์เป็นเพื่อนสนิทกันซึ่งทั้งสองก็ทำเครื่องรางให้ลาสโลตอนช่วงท้ายสงคราม
หลังจบสงครามเธอได้คิดค้นเกมส์ใหม่ๆ​ที่จะทำเงินให้ตัวเอง ซึ่งคิริลก็มาชนะเธอได้ในเกมส์นี้อีก​ริต้าที่ประทับใจในตัวเขาจึงตัดสินใจออกเดินทางไปคูลุกร่วมกับกลุ่มของเขาด้วย​
รายชื่อตัวละครในเก็นโซซุยโคเด็น IV
จีเวล.
จีเวล  เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวในภาค IVและแรพโซเดีย
จี​เวล​เป็น​หน่วยทหารบของไกเอ็นเช่นเดียว​กับ​ลาสโล​ ​หลัง​จาก​ที่ลาสโลถูกเนรเทศเธอ​ได้​ตัดสินใจที่​จะ​ลงเรือ​ด้วย​กัน​กับ​เขา​จนถึงอาณาจักรโอเบล​
​หลัง​จาก​จบสงคราม​ เธอ​ได้​อยู่​ที่ราซซิลชั่วระยะหนึ่งก่อนที่​จะ​ย้ายไป​อยู่​ที่​เกาะนานัลบ้านเกิดของเธอ​ ​หลัง​จาก​นั้น​เธอ​ได้​ถูก[[ลิ​โน​ ​เอ็น​ ​คุลเดส]เรียกตัวมา​เพื่อ​ช่วย​เหลือคิริลเช่นเดียว​กับ​[[เซลมา​]]และ​[[พอลลา​]] หลัง​จาก​ที่รูนแคนนอนถูกทำ​ลาย​ ​ไม่​มี​ใครรู้ว่า​เธอไปทำ​อะ​ไร​หรืออยู่​ที่​ไหนหลัง​จาก​นั้น​
ลาซโล.
[[ไฟล์:Suikoden_lazlo.jpg|thumb|ลาซโลจากเกมซุยโคเด็นภาค IV]]
ลาซโล  เป็นตัวละครจากเกม[[เก็นโซซุยโคเด็น]] ปรากฏตัวออกมาในภาค IV
ลาซโลเป็นเด็กที่บังเอิญถูกพบอยู่ที่กลางมหาสมุทร จากนั้นได้ถูกนำไปเลี้ยงดูและเติบโตขึ้นมาพร้อมกับสโนว์ (Snowe) เมื่อเติบโตขึ้นเขาและสโนว์ได้เข้าเป็นอัศวินแห่งไกแอน (Knight of Gaien) แต่หลังจากนั้นไม่นานกองทัพได้ถูกโจมตีโดยโจรสลัด จากเหตุการณ์นั้นเองเขาได้รับสืบทอดรูนแห่งการลงทัณฑ์มาจากแกรน หัวหน้าอัศวิน และถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ จากเหตุการณ์นั้นเองเขาได้ถูกไล่ออกจากกองทัพ เขาออกเรือไปยังมหาสมุทรและติดอยู่ที่เกาะทะเลทราย (deserted island) แต่เรือของอาณาจักรโอเบลก็ได้เข้ามาช่วยเหลือพวกเขา หลังจากนั้นเขาจึงทำงานอยู่ภายใต้คำสั่งของลิโน เอ็น คุลเดส และพยายามค้นหาอดีตเกี่ยวกับรูนที่เขาถือครองอยู่
[[หมวดหมู่:เก็นโซซุยโคเด็น]]
เทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา
เทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกงในอำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหน้าเมืองทั้งตำบล
เทศบาลเมืองฉะเชิงเทราเดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเมืองฉะเชิงเทรา จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติจัดการสุขาภิบาลตามหัวเมือง ร.ศ. 127 โดยให้ยกฐานะตำบลหน้าเมือง ที่ตั้งอำเภอเมืองขึ้นเป็น "สุขาภิบาลเมืองฉะเชิงเทรา มณฑลปราจีน" มีกรรมการสุขาภิบาลชุดแรก ประกอบด้วย พระยาสิทธิสินสาทร ข้าหลวงประจำจังหวัดในสมัยนั้นเป็นประธาน นายอำเภอและกรรมการอื่นอีกรวม 8 ท่าน เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2474 ต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็น "เทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา" ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 52 หน้า 1645 ลงวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 มีเนื้อที่ 5.52 ตารางกิโลเมตร โดยมีพระยาพิพัฒน์ภูมิพิเศษ เป็นนายกเทศมนตรี มีสมาชิกสภาเทศบาลชุดเริ่มการ จำนวน 39 ท่าน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองจะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา พ.ศ. 2516 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 90 ตอนที่ 180 ลงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2516 เปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลจากเติมออกไปอีกรวมเป็นเนื้อที่เขตเทศบาลทั้งสิ้น 12.76 ตารางกิโลเมตร
ด้านเหนือ.
ตั้งแต่หลักเชตที่ 1 ซึ่งตั้งอยู่วิมคลองลาวฝั่งใต้ ห่างจากศูนย์กลางทางหลวงแผ่มดินหมายเลข 304 ตอนมีนบุรี - ฉะเชิงเทรา ฟากตะวันตกตามแนวเส้นตั้งฉากระยะ 200 เมตร เสียบตามริมคลองลาวและคลองท่าไข่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ถึงหลักเขตที่ 2 ซึ่งตั้งอยู่ปลายถนนศุภกิจ ริมคลองท่าไข่