pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในสมัยของภราดาปีเตอร์ดำรงตำแหน่งอธิการ สงครามโลกครั้งที่สอง ได้อุบัติขึ้น ส่งผลให้การศึกษาต้องหยุดชะงัก จังหวัดได้ประกาศปิดโรงเรียนทุกแห่งในเชียงใหม่ และมีทหารสื่อสาร และทหารปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานมาใช้พื้นที่โรงเรียนนานเกือบเดือน ก่อนที่จะย้ายไปทุ่งช้างคลาน ด้วยภาวะสงครามและเศรษฐกิจตกต่ำ เมื่อราชการประกาศให้เปิดโรงเรียน จึงมีนักเรียนเหลือน้อยมาก ภราดาปีเตอร์ได้พยายามทำทุกวีถีทางเพื่อให้โรงเรียนก้าวหน้าต่อไปได้ ซึ่งก็ผ่านไปได้ด้วยดี
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2478 ภราดาเกลเมนต์ (บุญมี เกิดสว่าง) ได้ยื่นคำขอต่อกระทรวงศึกษาธิการรับรองวิทยฐานะ แต่เนื่องจากภาวะสงครามจึงถูกเพิกเฉย ต่อมาภราดาเซราฟิน ได้ยื่นคำร้องนี้อีกครั้ง เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2489 คำร้องได้รับการพิจารณา พร้อมด้วยมีการตรวจโรงเรียน ทำให้โรงเรียนได้รับการรับรองวิทยฐานะเทียบเท่าโรงเรียนรัฐบาล ตั้งแต่ปีการศึกษา 2489 ในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2490 และสามปีต่อมาได้เริ่มเปิดแผนกมัธยม ด้วยนักเรียนที่มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆจนโรงเรียนเดิมไม่สามารถรองรับนักเรียนได้ ในปี พ.ศ. 2513 จึงไปตั้งแผนกประถมที่ถนนช้างคลาน
ต่อมาเมื่อโรงเรียนมีนักเรียนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ต้องย้ายแผนกมัธยมจากเดิมที่ถนนเจริญประเทศ ไปตั้งใหม่ยังถนนมหิดล ตำบลท่าศาลา อำเภอเมืองเชียงใหม่ ในพื้นที่ 52 ไร่ โดยเริ่มเปิดทำการศึกษาแผนกมัธยมในบริเวณใหม่ในปี พ.ศ. 2528 และย้ายแผนกประถมกลับมายังถนนเจริญประเทศซึ่งเป็นที่ตั้งเดิมของแผนกมัธยม
ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 ทางโรงเรียนได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในการเปิดโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย ที่ตำบลท่าศาลา และโรงเรียนยังได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทาน (ทั้งแผนกประถมและมัธยม) ถึง 7 ครั้ง โดยแผนกประถมได้รับพระราชทานรางวัลเมื่อปี พ.ศ. 2530 พ.ศ. 2537 พ.ศ. 2544 และ พ.ศ. 2552 และแผนกมัธยมได้รับพระราชทานรางวัลในปี พ.ศ. 2532 พ.ศ. 2544 และ พ.ศ. 2554
นอกจากนั้น ในปี พ.ศ. 2542 และ พ.ศ. 2543 แผนกประถมและมัธยมยังผ่านการรับรองมาตรฐานการศึกษา ในปี พ.ศ. 2546 ภราดาอนุรักษ์ นิธิภัทราภรณ์ได้รับรางวัลเกียรติคุณ และได้รับพระราชทานเข็มเชิดชูเกียรติบุคคลดีเด่น สาขาผู้บริหารสถานศึกษา
และในปี พ.ศ. 2549 ได้ผ่านการประเมินมาตรฐานการศึกษาจาก สมศ.
จากการที่โรงเรียนมงฟอร์ตเริ่มรับนักเรียนหญิงในระดับชั้นประถมในปี พ.ศ. 2551 ทำให้โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัยเป็นโรงเรียนชายล้วนแห่งสุดท้ายของเชียงใหม่ปัจจุบันโรงเรียนมงฟอร์ตได้เปิดสอนทั้งหมด 12 ชั้นปี 4 ช่วงชั้น (ป.1-ป.3, ป.4-ป.6, ม.1-ม.3 และ ม.4-ม.6) โดยในระดับช่วงชั้นที่ 4 เรียนในระบบสหศึกษา (ชาย-หญิงเรียนรวมกัน) โดยนักเรียนชายล้วนรุ่นสุดท้ายคือปีการศึกษา พ.ศ. 2556 โรงเรียนมีจำนวนครูรวม 2 แผนกกว่า 400 คนและนักเรียนรวม 2 แผนกกว่า 5,000 คน และในปัจจุบัน ช่วงชั้นที่ 1 ก็เริ่มมีการเรียนในระบบสหศึกษาเช่นเดียวกันกับช่วงชั้นที่ 4
ปัจจุบันโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย แผนกประถม ตั้งอยู่ที่ ถ.เจริญประเทศ ต.ช้างคลาน อ.เมือง จ.เชียงใหม่ ประกอบด้วย ตึกมงฟอร์ต ตึกมารีย์ ตึกอำนวยการ ตึกสามัคคีนฤมิต อาคารอเนกประสงค์ข้างตึกอำนวยการ (ที่ตั้งมุมสวัสดิการ,ห้องแนะแนว,ห้องพักครูภาษาจีน , งานอภิบาล, ฝ่ายกิจการนักเรียน, ฝ่ายวิชาการ) อาคารอเนกประสงค์บริเวณข้างตึกมงฟอร์ต (ที่ตั้งอาคารศิลปะ ห้องเรียนดนตรีและอาคารฝ่ายงานเกี่ยวกับสถานที่) อาคารศาลามารีย์บริเวณหลังตึกมารีย์ อาคารหอประชุม อาคารดุริยางค์ และอาคารสมาคมศิษย์เก่ามงฟอร์ต นอกจากนั้นยังมีที่ตั้งของวัดน้อยสำหรับทำพิธีกรรมศาสนาคริสต์ของคริสตชนในโรงเรียน อาคารเฮือนพญ๋าสำหรับเรียนรู้วัฒนธรรมท้องถิ่น และอาคารบ้านเทพฯอาทร ที่พักของนักเรียนในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ปัจจุบันโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย แผนกมัธยม ตั้งอยู่ที่ ถ.มงฟอร์ต ต.ท่าศาลา อ.เมือง จ.เชียงใหม่ ประกอบด้วย อาคารอังเดร เกแก็ง(โรงอาหาร,หอประชุมใหญ่) อาคารเซนต์อัลลอยซีอุส อาคารแอมโบรซิโอ(หอสมุดกลาง,หอประชุม2) สระว่ายน้ำเดอมงฟอร์ต(ห้องฟิตเนสและอัฒจรรย์ความจุ500ที่นั่ง) อาคารบ้านพักเซนต์คาเบรียล(สำหรับคุณครูต่างชาติ) อาคารเรียนฮูเบิร์ตเมโมเรียล อาคารเรียนปีเตอร์ อาคารเรียนเซราฟิน อาคารเรียนอัลเบิร์ต อาคารเรียนเอมมานูเอล อาคารเรียนอันโตนิโอ(ตึกอีพี) อาคารเซนต์แมรี่หรืออาคารเรียนเอนกประสงค์(มีลิฟต์อยู่ด้านหลังอาคาร)และการปรับปรุงโรงเรียนครั้งใหญ่ ด้วยงบประมาณกว่าร้อยล้านบาท
อาคารทุกๆหลังมีเครื่องปรับอากาศและอาคารเรียนมีทางเชื่อมทุกชั้นทุกอาคารเพื่ออำนวยความสะดวกให้สำหรับครูและนักเรียน สถานที่อื่นๆ ลานกล้วยไม้(ข้างอาคารอำนวยการ) ลานจามจุรีและสนามบาส/วอลเล่/ฟุตซอล/ตะกร้อ(หน้าอาคารเอ็มมานูเอล) ร้านค้าสวัสดิการ(ด้านหลังอาคารอำนวยการ) ลานหัตถาภิภพ(อยู่ระหว่างตึกปีเตอร์และตึกเซราฟิน) ลานสงบวิถี(อยู่ระหว่างตึกเซราฟินและตึกอัลเบิร์ต) สวนวรรณคดี(อยู่ระหว่างตึกเซราฟินและตึกอัลเบิร์ต) วัดพระแม่มหาการุณย์(อยู่หน้าตึกปีเตอร์) สนามฟุตบอล แปลงเกษตร ซุ้มสวัสดิการ
ถึงแม้ว่าโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัยจะมีอาคารที่สร้างขึ้นใหม่จำนวนมาก แต่อย่างไรก็ตามภูมิทัศน์บริเวณรอบโรงเรียนก็ประกอบไปด้วยต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ สนามหญ้า แปลงดอกไม้จำนวนมาก ซึ่งเกิดจากการดูแลเอาใจใส่สิ่งแวดล้อมภายในโรงเรียนของ ภราดาโยเซฟ อังเดร เกแก็ง (Joseph Andre’ Gueguen) หรือ "บราเดอร์อังเดร" ซึ่งท่านมีแนวคิดเกี่ยวกับการบริหารโรงเรียนให้มีบรรยากาศที่ร่มรื่นสวยงาม เพื่อสร้างบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ ดังความตอนหนึ่งว่า “"แม้ว่าอายุจะมากแล้วก็ตาม ข้าพเจ้าก็ยังทำหน้าที่ดูแลความสะอาดอาคารเรียน จัดสนามหญ้าให้เขียวสดใสงามตา และปลูกไม้ดอกไม้ประดับต่างๆ  โรงเรียนต้องดึงดูดความสนใจคนให้มากที่สุด ด้วยการมีอาคารเรียนที่สะอาดหมดจด สวยงามด้วยสนามหญ้าอันเขียวขจี และมีไม้ดอกไม้ประดับที่สวยงามสะดุดตาสะดุดใจคนผ่านไปมา โรงเรียนต้องเป็นสถานที่อันสะอาดสดสวยงามตาให้มากที่สุด มิใช่เป็นแค่สถานที่ประสาทวิชาความรู้เท่านั้น"” ด้วยความเอาใจใส่ของบราเดอร์อังเดรทำให้มงฟอร์ตมีสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติที่ร่มรื่นสวยงามภายในโรงเรียน และยังเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของนักเรียนมงฟอร์ตอีกด้วย
ปัจจุบันโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย แผนกมัธยม มีการเรียนการสอนแบบ 2 หลักสูตร คือ หลักสูตรปกติ และหลักสูตรภาษาอังกฤษ (EP) โดยหลักสูตรปกติในระดับช่วงชั้นที่ 4 (ม.ปลาย) แยกออกเป็น 2 แผนการเรียนคือ แผนการเรียนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ ซึ่งประกอบด้วยกิฟไทย,กิฟอังกฤษ,กิฟคณิต,กิฟฟิสิกส์,กิฟเคมี,กิฟชีวะ,กิฟวิศวะ,กิฟคอม,วิทย์-คณิตทั่วไปและแผนการเรียนศิลป์ ซึ่งประกอบด้วย ศิลป์-ภาษาจีน, ศิลป์-ภาษาฝรั่งเศส, ศิลป์-ภาษาญี่ปุ่น, ศิลป์-ดนตรี ,ศิลป์-ธุรกิจ (EP)
ในปี พ.ศ. 2556 โรงเรียนมงฟอร์ตและสถาบันดนตรีลอสแอนเจลิส  ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้ร่วมจัดตั้ง สถาบันดนตรีมงฟอร์ตวิทยาลัย  ซึ่งเป็นสถาบันดนตรีมาตรฐานสากลที่เปิดสอนแก่บุคคลทั่วไปโดยมุ่งเน้นผลิตนักดนตรีอาชีพแก่วงการดนตรี ซึ่งมีการเรียนการสอนดนตรีทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทย ปัจจุบันโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย ได้ยกเลิกสัญญากับสถาบันดนตรี LACM แต่ยังคงจัดการเรียนการสอนในรูปแบบ สถาบันดนตรีมงฟอร์ตวิทยาลัย  นอกเวลาเรียนให้กับบุคคลทั่วไปอยู่ ในช่วงเวลาหลังเลิกเรียน
รายนามอธิการ/ผู้อำนวยการ.
หมายเหตุ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553 ได้มีการกำหนดตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนใหม่คือ
1. อธิการโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย และผู้อำนวยการโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย แผนกมัธยม
2. ผู้อำนวยการโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย แผนกประถม เพื่อประสิทธิภาพในการบริหารงานของแผนกมัธยมและแผนกประถม
โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัยนับว่าเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงด้านวิชาการและด้านกิจกรรม (ดนตรี/กีฬา) ในจังหวัดเชียงใหม่ นับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีผลงานทางวิชาการและกิจกรรมที่ประสบความสำเร็จระดับประเทศและระดับโลกมาแล้วมากมายดังตัวอย่าง
วงดุริยางค์ของโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัยประสบความสำเร็จและก้าวหน้าโดยเริ่มจากการส่งเสริมของภราดาตั้งแต่ในอดีตเช่นภราดาซิเมออน สูงสุดในสมัยที่ภราดาอันโตนิโอ มารีอา (ชื่อพระราชทานเป็นภาษาไทยว่า ภราดาอนุรักษ์ ศรีวาทยากร) เป็นรองอธิการโดยท่านได้เป็นผู้ประพันธ์เพลงโรงเรียน และได้ส่งเสริมการเล่นดุริยางค์ของนักเรียนมงฟอร์ต ปูพื้นฐานดนตรีสากลให้กับนักเรียนมงฟอร์ตทุกคนอย่างจริงจัง โดยประพันธ์แบบเรียนดนตรีสากลให้สำหรับนักเรียนประถมต้นให้ได้รู้จักดนตรีสากลอย่างจริงจัง นอกจากนั้นในอดีตท่านยังได้มีส่วนในการสร้างนักเรียนมงฟอร์ตให้มีความสามารถด้านดนตรีจนมีชื่อเสียงในเวลาต่อมา
ด้านกิจกรรม.
โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัยแผนกมัธยมปลุกกระแสความยิ่งใหญ่ของผู้นำเชียร์ และกองเชียร์อีกครั้งในปี พุทธศักราช 2551 อีกครั้งโดยคัดเลือกผู้นำเชียร์ของโรงเรียนเพื่อเข้าร่วมกิจกรรม Sponsor Thailand Championship 2008 ซึ่งได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 1 และได้เป็นตัวแทนภาคเหนือไปประกวดระดับประเทศ ณ จังหวัดราชบุรี และได้รับรางวัลรองชนะเลิศลำดับที่ 4 หลังจากนั้นได้ทำการคัดเลือกผู้นำเชียร์เข้าร่วมแข่งขันรายการดังกล่าวทุกปี
โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัยเป็นหนึ่งในไม่กี่โรงเรียนในเครือมูลนิธิคณะภราดาเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทยที่ไม่ได้ใช้เพลงสดุดีอัสสัมชัญเป็นเพลงประจำโรงเรียน เนื่องจากชื่อโรงเรียนไม่ได้ใช้ชื่อว่า "อัสสัมชัญ" เหมือนโรงเรียนอื่นในเครือมูลนิธิคณะภราดาเซนต์คาเบรียล ปัจจุบันเพลงประจำโรงเรียนคือเพลงมาร์ชมงฟอร์ต ซึ่งมีสองแบบคือแบบภาษาไทย (เพลงมาร์ชมงฟอร์ต) และภาษาอังกฤษ (เพลง Come Cheer) ทั้งสองแบบประพันธ์โดย ภราดาอนุรักษ์ ศรีวาทยากร นอกจากนั้นปัจจุบันโรงเรียนยังได้รับเพลง "สดุดีอัสสัมชัญ" มาใช้ในการประกวดผู้นำเชียร์ของโรงเรียน โดยได้ดัดแปลงเป็นเพลงใหม่ที่เข้ากับโรงเรียนมงฟอร์ต และตั้งชื่อใหม่เป็นเพลง "เกียรติศักดิ์ MC" ในปี พ.ศ. 2551 ได้นำบูมโรงเรียนมาใช้อีกครั้ง ปัจจุบันเพลงโรงเรียนมีทั้งหมด 15 เพลงได้แก่ มาร์ชมงฟอร์ต,Labor Omnia vincit,Come Cheer,Glory to Montfort,ความหมายดวงตรา,น้อมนพบูชา(วิถีมงฟอร์ต),บนทางเส้นไกล,พี่น้องเอ็มซี,มงฟอร์ตบ้านที่รัก,วันทามารีย์,สดุดีนักบุญมงฟอร์ต,อิ่มเอิบ อบอุ่น อารี,80ปี(ร้อยความรู้คู่ความดีตามวิถีมงฟอร์ต),ไม่เคยลืม(90ปี),อัญมณี
กรีฑาสีมงฟอร์ต.
โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัยมีการจัดกิจกรรมแข่งขันกรีฑาสีเป็นประจำทุกปี ในสูจิบัตรการแข่งขันกรีฑาสีครั้งที่ 42 ประจำปีการศึกษา 2551 ม.นิสิต เจียงสงวน ครูอาวุโสได้เรียบเรียงถึงประวัติการจัดการแข่งขันดังนี้
การกีฬามงฟอร์ตเป็นที่รู้จักดีของคนทั่วไปในสมัยภราดาอาซีเนียว ราว พ.ศ. 2500 เป็นต้นมา กีฬาที่นำชื่อเสียงมาสู่โรงเรียนอย่างมากคือบาสเก็ตบอล ต่อมาภราดาอาซีเนียวได้ให้การสนับสนุนกีฬาด้านอื่นๆ และกรีฑาด้วย เป็นที่ชื่นชอบของผู้ปกครองและพวกเราชาวมงฟอร์ต ทำให้โรงเรียนมีชื่อเสียงทั้งด้านการเรียนและกีฬา สำหรับการกีฬาอธิการได้ให้ความเอาใจใส่และสนับสนุนทุกๆ ทาง มีการแข่งขันกีฬาและกรีฑาประจำปี เป็นการหาตัวนักกีฬาเป็นตัวแทนของโรงเรียนซึ่งการแข่งขันจะแบ่งเป็น 4 กลุ่มคือ
แบ่งเป็นรุ่นจิ๋ว เล็ก กลาง ใหญ่ ตามความสูงที่กำหนด โดยจัดเฉพาะโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย เริ่มในปีการศึกษา 2509 อย่างเป็นทางการ ต่อมาเมื่อมีห้องเรียนเพิ่มก็จัดแบ่งเป็น 6 สี ในสมับของภราดาเอ็ดเวิร์ด ปีการศึกษา 2510 ได้จัดการแข่งขันร่วมกับทางโรงเรียนเรยีนาเชลีและโรงเรียนพระหฤทัย รวม 3 โรงเรียน โดยจะพลัดกันเป็นเจ้าภาพการแข่งขันทุกปี
จนกระทั่งถึงสมัยของภราดาบัญญัติ โรจนรุณ ปีการศึกษา 2523 ได้ล้มเลิกการจัดกิจกรรมร่วมกัน และทำการแข่งขันแต่ละโรงเรียนเอง ซึ่งทางโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัยก็ทำการแข่งขันอย่างต่อเนื่องจนถึงบัดนี้
สมัยภราดามีศักดิ์ ว่องประชานุกูล ในปีการศึกษา 2549 ได้รับนักเรียนเพิ่มมากขึ้นในช่วงชั้นที่ 4 เป็นจำนวน 12 ห้องเรียน (รวม EP) ซึ่งต่างกับช่วงชั้นที่ 3 ซึ่งมีเพียง 8 ห้อง (รวม EP) ดังนี้
[[หมวดหมู่:โรงเรียนในอำเภอเมืองเชียงใหม่]]
[[หมวดหมู่:โรงเรียนเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่]]
[[หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2475]]
[[หมวดหมู่:โรงเรียนในเครือมูลนิธิเซนต์คาเบรียล]]
[[หมวดหมู่:โรงเรียนคาทอลิกในเขตมิสซังเชียงใหม่]]
เวิลด์ไวด์เว็บ
เวิลด์ไวด์เว็บ (; หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า เว็บ) คือพื้นที่ที่เก็บข้อมูลข่าวสารที่เชื่อมต่อกันทางอินเทอร์เน็ต โดยการกำหนดยูอาร์แอล คำว่าเวิลด์ไวด์เว็บมักจะใช้สับสนกับคำว่า อินเทอร์เน็ต จริง ๆ แล้วเวิลด์ไวด์เว็บเป็นเพียงแค่บริการหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต
ไฮเปอร์เท็กซ์ (Hypertext) หรือข้อมูลที่มีการจัดรูปแบบบนเว็บ สามารถเรียกดูด้วยโปรแกรมที่เรียกว่า เว็บเบราว์เซอร์ ซึ่งอ่านข้อมูลที่เรียกว่าเว็บเพจมาจากเว็บเซิร์ฟเวอร์ ข้อมูลที่เรียกอ่านจะมาแสดงผลบนจอคอมพิวเตอร์ เพื่อให้ผู้ใช้สามารถอ่านและดูเว็บได้ เมื่อผู้ใช้ต้องการดูหน้าอื่น สามารถเลือกไฮเปอร์ลิงก์เพื่อเชื่อมโยงไปยังเว็บหน้าอื่น ๆ หรือทั้งยังส่งข้อมูลกลับไปที่เว็บเซิร์ฟเวอร์เพื่อประมวลผล เว็บเพจหลาย ๆ หน้าที่จัดการเก็บข้อมูลที่ใกล้เคียงกันเรียกว่าเว็บไซต์ การอ่านเว็บจากหน้าหนึ่งไปยังอีกหน้าหนึ่ง นิยมเรียกกันว่า "เซิร์ฟฟิงเว็บ" หรือ "บราว์ซิงเว็บ"
มาตรฐานที่ใช้ในเว็บ.
มาตรฐานหลักที่ใช้ในเว็บประกอบด้วย 3 มาตรฐานหลักดังต่อไปนี้ :
องค์กรเวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียมเป็นผู้พัฒนาและดูแลระบบมาตรฐานหลักและมาตรฐานอื่น ๆ ที่ใช้กันในเวิลด์ไวด์เว็บ
เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศ (เจ้าฟ้ากุ้ง)
ยูลียา ตือมอแชนกอ
ยูลียา วอลอดือมือริวนา ตือมอแชนกอ  เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503 ในเมืองดนีปรอแปตร็อวสก์ ในประเทศยูเครน เป็นนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของประเทศยูเครน ยูเลียเป็นนักการเมืองและเป็นผู้นำพรรคบัตกิวฌือนา (Батькiвщина, แปลว่า ปิตุภูมิ) ก่อนหน้าที่จะทำงานทางการเมือง เธอเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จสูงในอุตสาหกรรมก๊าสปิโตรเลียม และนับเป็นหนึ่งในบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในยูเครน
ยูลียาเคยเป็นพันธมิตรคนสำคัญที่สุดของผู้นำฝ่ายค้าน คือ นายวิกเตอร์ ยูเชงโก (ยูลียาเคยเป็นรองนายกรัฐมนตรี สมัยที่เขาเป็นนายกฯ) และมีประวัติที่ดีเยี่ยมในช่วงการเลือกตั้งประธานาธิบดี เมื่อปี พ.ศ. 2547 นอกจากนี้ยูลียายังเป็นผู้นำคนสำคัญในการปฏิวัติสีส้ม ที่มีแรงผลักดันจากการเลือกตั้งหลายครั้งก่อนนั้น และในที่สุดก็ส่งผลให้ยูเชงโกได้ครองอำนาจ ในช่วงดังกล่าวสื่อสิ่งพิมพ์บางรายให้สมญานามเธอว่า "โยนออฟอาร์ก" แห่งการปฏิวัติสีส้ม และเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 นิตยสารฟอบส์ ก็จัดอันดับให้เธอเป็นอันดับที่สามในบรรดาสตรีที่ทรงอำนาจที่สุดในโลก รองจากกอนโดลีซซา ไรซ์ แห่งสหรัฐอเมริกา และมาดามอู๋ อี๋ ของจีน
ยูลียาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งแคว้นดนีปรอแปตร็อวสก์ และได้รับปริญญาด้านเศรษฐศาสตร์-ไซเบอร์เน็ต เมื่อ พ.ศ. 2527 และเข้าศึกษาต่อเพื่อรับปริญญาเอกสาขาเศรษฐศาสตร์ ทั้งนี้เธอได้ทำงานวิจัยกว่า 50 ชิ้น
ยูลียาเริ่มทำงานเป็นนักเศรษฐศาสตร์ในโรงงานวิศวกรรมเครื่องกลดนีปรอแปตร็อวสก์ จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2532 ได้ตั้งเครือข่ายร้านเช่าวิดีโอ ซึ่งเติบโตจนประสบความสำเร็จอย่างดี หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต เธอได้บริหารบริษัทด้านพลังงาน และประสบความสำเร็จอย่างสูงเช่นกัน ในระหว่าง พ.ศ. 2533 – 2541 โดยในช่วง พ.ศ. 2538 - 2540 นั้น ได้เป็นประธานบริษัทกิจการพลังงาน และได้เป็นผู้สนับสนุนหลักของก๊าซธรรมชาติในรัสเซียเมื่อปี พ.ศ. 2539 ในช่วงเวลาดังกล่าว เธอได้รับสมญาว่า เจ้าหญิงแห่งแก๊ส
ด้านชีวิตครอบครัว ยูลียาสมรสกับโอเลสซานเดอร์ ตือมอแชนกอ เมื่อ พ.ศ. 2522
ยูลียาได้ก้าวสู่วงการการเมือง เมื่อ พ.ศ. 2539 และได้รับเลือกเป็นผู้แทนราษฎร โดยได้รับคะแนนเสียงถึง 92.3% ในพื้นที่ของเธอ ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2541 ได้รับเลือกและเป็นประธานคณะกรรมการงบประมาณรัฐสภา พ.ศ. 2545 ได้รับเลือกอีก และได้เป็นถึงรองนายกรัฐมนตรีฝ่ายกิจการเชื้อเพลิงและพลังงาน ของรัฐบาลนายวิคเตอร์ ยูเชงโก
ยูลียาได้สร้างผลงานเป็นที่ยอมรับใน เมื่อได้ปฏิรูประบบพลังงานและเชื้อเพลิง (ก๊าซธรรมชาติ) ซึ่งเป็นปัญหาที่ซับซ้อนที่สุดของประเทศ ซึ่งสะสมมานาน
เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2548 ยูลียาได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีรักษาการ ในคณะรัฐบาลของยูเชงโก หลังจากได้ข้อยุติในการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ยูลียาก็ได้รับการลงมติจากรัฐสภาเวิร์กโฮฟนา ราดา (รัฐสภา) เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ด้วยคะแนนเสียงท่วมท้น 373 เสียง (จำนวนเสียงที่ต้องการเพื่อรับรองคือ 226 เสียง)
ความมีชื่อเสียงของยูลียา ทำให้เป็นที่กล่าวถึงทั้งในด้านบวกและด้านลบ เรื่องที่ถูกโจมตีมักจะเกี่ยวข้องกับดำเนินธุรกิจของเธอก่อนมารับตำแหน่ง อย่างไรก็ตาม ในประเทศยูเครน ผู้คนให้คะแนนนิยมแก่ยูลียาเป็นอย่างมาก ทั้งยังเป็นแบบผมทรง "เจ้าหญิง" ที่ถักผมคาดบนศีรษะคล้ายมงกุฎ ขณะที่นักวิจารณ์การเมืองบางท่านคาดการณ์ว่ายูลียาอาจก้าวขึ้นถึงตำแหน่งประธานาธิบดีก็เป็นได้
อย่างไรก็ตาม ความผันผวนทางการเมืองของยูเครน ทำให้ประธานาธิบดีประกาศยุบสภา ก่อนครบวาระ ทำให้เธอมีตำแหน่งนายกรัฐมนตรีจนถึงวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2548 โดยมีระยะเวลาเพียง 8 เดือนเท่านั้น
ระบบเอสไอ
บึงสีไฟ
บึงสีไฟ เป็นแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ของประเทศไทย ตั้งอยู่ในจังหวัดพิจิตร โดยเป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่เป็นอันดับสาม หรืออันดับห้าของประเทศ รองจาก บึงบอระเพ็ด ทะเลสาบหนองหาน บึงละหานและ กว๊านพะเยา ตามลำดับ โดยบึงสีไฟมีเนื้อที่ 5,390 ไร่ ซึ่งลดลงมาภายหลังจากการสร้างเขื่อนสิริกิติ์ ที่เดิมบึงสีไฟมีเนื้อที่มากกว่า 10,000 ไร่ บึงสีไฟเป็นแหล่งเพาะพันธุ์สัตว์น้ำจืด แหล่งอาศัยของนกหลายชนิด และยังเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่สำคัญของจังหวัดพิจิตรด้วย บึงสีไฟเป็นทะเลสาบรูปแอก ซึ่งเกิดจากแม่น้ำน่าน
บึงสีไฟถือได้ว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งแรกของจังหวัดพิจิตร ซึ่งตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมือง อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดพิจิตรไปทางทิศตะวันตกเพียง 1 กิโลเมตร บึงแห่งนี้มีอาณาเขตติดต่อกับ 4 ตำบลในอำเภอเมืองพิจิตร ได้แก่ ตำบลท่าหลวง ตำบลโรงช้าง ตำบลคลองคะเชนทร์ และตำบลเมืองเก่า บึงมีความลึกเฉลี่ยประมาณ 1.5–2 เมตร ซึ่งถือว่าไม่ลึกมากนัก
ภายในบริเวณบึงสีไฟ.
มีจุดที่น่าสนใจหลายแห่ง ดังนี้
ไร่องุ่นดงเจริญ
ไร่องุ่นดงเจริญ (ชื่อเดิม ไร่องุ่นขจรฟาร์ม) สถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งในอำเภอดงเจริญ จังหวัดพิจิตร เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม และได้เรียนรู้เกี่ยวกับการปลูกองุ่น ทั้งสำหรับทำไวน์ รวมถึงผลองุ่นสด โดยมีพันธุ์องุ่นแบล็คควีน พันธุ์องุ่นที่มีชื่อเสียงพันธุ์หนึ่ง องุ่นจากไร่ใช้ผลิตไวน์ยี่ห้อ "ชาโต เดอ ชาละวัน"
ไร่องุ่นดงเจริญมี พล.ต.สนั่น ขจรประศาสน์ เป็นเจ้าของ มีเนื้อที่ประมาณ 200 ไร่ ตั้งอยู่ที่ถนนตลิ่งชัน-บึงสามพัน อยู่ห่างจากขจรฟาร์ม (ฟาร์มนกกระจอกเทศ) ประมาณ 2 กิโลเมตร
มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
มหาวิทยาลัยสวนดุสิต  พัฒนาจากโรงเรียนการเรือนแห่งแรกของประเทศไทย สู่การเป็นมหาวิทยาลัยสวนดุสิต มหาวิทยาลัยในกลุ่มมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ เป็นสถาบันที่มีชื่อเสียงทางด้าน การศึกษาปฐมวัย คหกรรมศาสตร์ ธุรกิจบริการ ธุรกิจการโรงแรม ธุรกิจการบิน และ " โรงเรียนกฎหมายและการเมือง "
โรงเรียนสาธิต.
โรงเรียนอนุบาลแห่งแรกของรัฐ เปิดทำการสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 2 กันยายน 2483 โดยมีนางจิตรา ทองแถม ณ อยุธยา (คุณหญิงจิตรา ทองแถม ณ อยุธยา) เป็นครูใหญ่คนแรก โดยการบริจาคทุนทรัพย์จำนวน 80,000 บาทจาก คุณยายละออ หลิมเซ่งไถ่ จุดมุ่งหมายในการจัดตั้งโรงเรียนอนุบาละอออุทิศขึ้นมาเพื่อทดลองและทดสอบว่าประชาชนมีความสนใจ และเข้าใจเรื่องการอนุบาลศึกษาอันเป็นรากฐานการเรียนรู้ของเด็กมากน้อยเพียงใด โดยปัจจุบันเปิดสอนตั้งแต่ระดับก่อนอนุบาล ถึง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ปัจจุบันโรงเรียนสาธิตละอออุทิศมีสาขาดังนี้
หลังการการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 หรือเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง พ.ศ. 2475 มีการเปลี่ยนแปลงการศึกษาเข้าสู่ยุคการศึกษาสมัยปกครองตามระบอบรัฐธรรมนูญ ในช่วงนั้นรัฐบาลมีการจัดตั้งโรงเรียน วิทยาลัย มหาวิทยาลัยเฉพาะทางขึ้นมามากมายให้ประชาชนได้รับการศึกษาอย่างเท่าเทียมและทั่วถึงตามสิทธิของตนในระบอบรัฐธรรมนูญ นำความรู้นั้นพัฒนาชาติต่อไป โดยมีการนำวัง พระราชวัง ที่พัก และพื้นที่ที่รัฐบาลยึดจากเชื้อพระวงศ์และบุคคลสำคัญบางแห่งใช้มาเป็นสถานที่ราชการและสถานศึกษาจำนวนมาก เช่น วังหน้า ใช้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, บ้านนรสิงห์ ใช้เป็นทำเนียบรัฐบาลไทย เป็นต้น ภายหลังทรัพย์สินเหล่านี้อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ตามพระราชบัญญัติจัดระเบียบทรัพย์สินฝ่ายพระมหากษัตริย์ พุทธศักราช 2479 และนี่เป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆของโรงเรียนการเรือน-มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
โรงเรียนมัธยมวิสามัญการเรือน (พ.ศ. 2477-2480).
โรงเรียนมัธยมวิสามัญการเรือน สังกัดกองอาชีวศึกษา กรมวิชาการ กระทรวงธรรมการ (กระทรวงศึกษาธิการ) โดย เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงธรรมการ ระหว่าง พ.ศ. 2475–พ.ศ. 2476 เป็นผู้วางโครงการก่อตั้งโรงเรียนการเรือน และ พระสารสาสน์ประพันธ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงธรรมการ ระหว่าง พ.ศ. 2477 - พ.ศ. 2478 ผู้ดำเนินการก่อตั้งโรงเรียนมัธยมวิสามัญการเรือน โดยโรงเรียนฯ เปิดดำเนินการครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 ที่วังกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร พณิชยการพระนคร) โดยมี คุณหญิงเพชรดา ณ ป้อมเพชร (นามเดิม หม่อมหลวงจิตรจุล กุญชร) เป็นครูใหญ่คนแรก โรงเรียนนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อฝึกอบรมการบ้านการเรือนสำหรับสตรี หลักสูตร 4 ปี และได้เริ่มเปิดสอนหลักสูตรอบรมครูการเรือนขึ้นเป็นครั้งแรกมีความมุ่งหมายเพื่อเตรียมผู้ที่จะออกไปมีอาชีพครูในสาขานี้
โรงเรียนการเรือน (วังจันทรเกษม) (พ.ศ. 2480-2484).
พ.ศ. 2480 ได้ย้ายโรงเรียนมาอยู่ที่วังจันทรเกษม (กระทรวงศึกษาธิการในปัจจุบัน) และเปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนมัธยมวิสามัญการเรือนมาเป็น “โรงเรียนการเรือน” (จากเอกสารพบว่าใช้ชื่อโรงเรียนการเรือนเท่านั้น ส่วนวังจันทรเกษมนักเรียนและผู้ปกครองมีการใช้เรียกต่อท้ายเอง) สังกัดกองและกรมเดิม โดยเปิดสอนหลักสูตรมัธยมการเรือน (หลักสูตร 3 ปี) และหลักสูตรการเรือนชั้นสูง (หลักสูตร 3 ปี) โดยโรงเรียนการเรือนนี้เป็นโรงเรียนแบบ เหมือนทางยุโรป คือ มีสอนงานบ้าน งานเรือนสำหรับกุลสตรี การจัดดอกไม้สด ดอกไม้แห้ง งานศิลปะ การประกอบอาหาร มารยาท และการเข้าสังคม เป็นต้น ซึ่งแตกต่างจากโรงเรียนการช่างสตรีอื่นในยุคสมัยเดียวกัน นักเรียนเสียค่าเล่าเรียนภาคการศึกษาละ 150 บาทซึ่งถือว่าเป็นค่าเล่าเรียนที่สูงพอสมควรในยุคสมัยนั้น
โรงเรียนการเรือนพระนคร (พ.ศ. 2484-2504).
พ.ศ. 2484 โรงเรียนได้ย้ายจากวังจันทรเกษม (ที่ตั้งกระทรวงศึกษาธิการปัจจุบัน) มาตั้งอยู่ในบริเวณวังสวนสุนันทา บนพื้นที่ประมาณ 37 ไร่ (รวมพื้นที่โรงเรียนอนุบาลละอออุทิศ) ซึ่งเป็นบริเวณที่ตั้งของมหาวิทยาลัยในปัจจุบันและเปลี่ยนชื่อเป็น “โรงเรียนการเรือนพระนคร” ย้ายสังกัดจากกองอาชีวศึกษาไปสังกัดกองฝึกหัดครู กรมสามัญศึกษา เปิดสอนหลักสูตร ป.กศ., ป.กศ. ชั้นสูง
ในสวนสุนันทานี้มีตำหนักรวมทั้งสิ้นจำนวน 32 ตำหนัก (อยู่ในฝั่งโรงเรียนการเรือนพระนคร 15 ตำหนัก) พระตำหนักที่สำคัญในพื้นที่โรงเรียนการเรือนพระนคร เช่น พระตำหนักพระราชชายา เจ้าดารารัศมี (ปัจจุบันรื้อถอนไปแล้วตั้งอยู่บริเวณทางเชื่อมอาคาร 2 และอาคาร 3), พระตำหนักสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า (แต่ไม่ได้เสด็จมาประทับ) ปัจจุบันคืออาคารสถาบันศิลปวัฒนธรรม, สมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ (ปัจจุบันรื้อถอนไปแล้วตั้งอยู่บริเวณสระว่ายน้ำของมหาวิทยาลัย) เป็นต้น และรัชกาลที่ 6 โปรดฯ ให้สร้างท้องพระโรง (พระที่นั่งนงคราญสโมสร) ในปี พ.ศ. 2465
วิทยาลัยครูสวนดุสิต (พ.ศ. 2504-2535).
พ.ศ. 2504-2518
ยกฐานะโรงเรียนฝึกหัดครู (โรงเรียนการเรือนคือโรงเรียนฝึกหัดครูด้านการเรือน) เป็นวิทยาลัยครูในนาม “วิทยาลัยครูสวนดุสิต” นับเป็นครั้งแรกที่ใช้นาม “"สวนดุสิต"” ซึ่งเป็นชื่อของสถานที่ตั้งของวิทยาลัยฯ เป็นชื่อสถานศึกษานับแต่นั้น
พ.ศ. 2518-2535
ก่อนปี พ.ศ. 2518 วิทยาลัยครูหลายแห่งยังเปิดเปิดสอนได้เพียงระดับ ป.กศ. และ ป.กศ. (ชั้นสูง) เรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2518 มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติวิทยาลัยครูขึ้นเพื่อให้วิทยาลัยครูทั้งหมดสามารถเปิดการสอนในระดับปริญญาได้ โดยให้สังกัดกองการฝึกหัดครู กรมการฝึกหัดครู โดยให้มี 3 คณะวิชาได้แก่ คณะวิชาครุศาสตร์ คณะวิชาวิทยาศาสตร์ คณะวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
สถาบันราชภัฏสวนดุสิต (พ.ศ. 2535-2547).
ปี พ.ศ. 2535 มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏ เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนแรงงานในภาคธุรกิจต่างๆ ของประเทศ ภารกิจของสถาบันราชภัฏที่เพิ่มขึ้นในขณะนั้นก็เพื่อการสร้างบุคลากรให้เพียงพอและตรงกับความต้องการด้านแรงงานของประเทศ ส่งผลให้วิทยาลัยครูสวนดุสิตเปลี่ยนสถานะและชื่อ เป็น “สถาบันราชภัฏสวนดุสิต” และสังกัดสำนักงานสภาสถาบันราชภัฏ กระทรวงศึกษาธิการ
ในระยะเวลาต่อมา ได้มีการปรับเปลี่ยนศูนย์การศึกษาเพื่อบริการท้องถิ่นและชุมชนคงเหลือเพียง 5 แห่งบนพื้นที่ของตนเอง ได้แก่ ศูนย์นครนายก ศูนย์ตรัง ศูนย์ลำปาง ศูนย์หัวหิน วิทยาเขตสุพรรณบุรี และเปลี่ยนเป็นศูนย์การเรียนรู้ 2 แห่ง ได้แก่ ศูนย์รางน้ำ ศูนย์ระนอง2
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต (พ.ศ. 2547-2558).
สถาบันราชภัฎสวนดุสิตได้ปรับเปลี่ยนสถานภาพจาก “สถาบันราชภัฏ” เป็น “มหาวิทยาลัยราชภัฏ” ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 โดยใช้ชื่อว่า “มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต” สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
มหาวิทยาลัยสวนดุสิต (พ.ศ. 2558- ปัจจุบัน).
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 เปลี่ยนสถานะเป็น มหาวิทยาลัยสวนดุสิต ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสวนดุสิต พ.ศ. 2558 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษาในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 และมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 มีฐานะเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ ภายในการกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
เมื่อเวลา 20.03 น. วันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินี เสด็จออก ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้ พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีและหัวหน้าส่วนราชการต่าง ๆ เฝ้าฯ รับพระราชทานโฉนดที่ดินในพระปรมาภิไธย ซึ่งมีที่ตั้งในกรุงเทพมหานคร และในส่วนภูมิภาค เพื่อใช้ประโยชน์เป็นสถานที่ทำงานสถานศึกษา และเพื่อเป็นประโยชน์ในทางราชการตลอดไป มหาวิทยาลัยสวนดุสิต โดยรองศาสตราจารย์ศิโรจน์ ผลพันธิน อธิการบดีมหาวิทยาลัยสวนดุสิต เฝ้าฯ รับพระราชทานโฉนดที่ดินเนื้อที่ 37 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เพื่อใช้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสวนดุสิต เดิมพื้นที่ส่วนนี้เป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังดุสิต คือ สวนดุสิต อันเป็นที่ประทับของพระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่5 ดังจะเห็นได้จากพระตำหนัก ตำหนักของพระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในบริเวณพื้นที่มหาวิทยาลัยสวนดุสิต และบริเวณพื้นที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาจำนวนหนึ่ง
หลังจากที่รองศาสตราจารย์ ดร.ศิโรจน์ ผลพันธิน อธิการบดี ได้เข้าเฝ้าฯรับพระราชทานโฉนดที่ดินเนื้อที่ 37 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา แล้ว มหาวิทยาลัยได้นำใบโฉนดที่ดินที่ได้รับพระราชทานมาจัดแสดงไว้ ณ โถงชั้น 1 อาคารสำนักงานมหาวิทยาลัย
ตราสัญลักษณ์พระโพธิสัตว์สวนดุสิต.
ปี พ.ศ. 2558 มีการประกาศใช้ พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสวนดุสิต มหาวิทยาลัยจึงมีแนวคิดการจัดทำตราสัญลักษณ์ขึ้นใหม่เพื่อใช้สื่อสารในองค์กรและสาธารณะ จึงได้มีการติดต่อไปยังสำนักพระราชวังเพื่อทูลเกล้าทูลกระหม่อม ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ใช้ตราพระโพธิสัตว์สวนดุสิต ซึ่งเป็นตราประจำพระราชวังดุสิตที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ช่วงปี พ.ศ. 2442 เพื่อนำใช้ใน เอกสารราชการ งานพิธีสำคัญ และอื่นๆ ของมหาวิทยาลัย
ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยยังไม่ได้รับพระบรมราชานุญาตและประกาศให้ใช้สัญลักษณ์นี้
ตราสัญลักษณ์ มสด..
ปี พ.ศ. 2547 โครงการสวนดุสิตกราฟิกไซท์ ได้รับหน้าที่เป็นผู้ออกแบบสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยขึ้นมาใหม่ โดยเน้นเป้าหมายเพื่อความง่ายต่อการสื่อสาร ความโดดเด่น สะดุดตา ง่ายต่อการจดจำ และสื่อความหมายในภาพลักษณ์ใหม่ของมหาวิทยาลัยในขณะนั้นได้ อีกทั้งเพื่อองค์กรจะได้มีตราประจำมหาวิทยาลัยสำหรับใช้เพื่อการสื่อสารเพิ่มขึ้นอีกทางหนึ่ง นอกเหนือจากตราพระราชลัญจกรซึ่งมีประจำอยู่ในทุกมหาวิทยาลัยราชภัฏ