pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปลื้มจิตร์ ถินขาว ชื่อเล่น หน่อง (เกิดวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526) เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย และ ได้มีงานอำลาทีมชาติอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 7 พ.ย. 2564 เป็นผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งMiddle Blocker รูปแบบการเล่นคือบอลเร็ว ปลื้มจิตร์ ถินขาว ติดทีมชาติตอนอยู่มัธยมศึกษาชั้นปีที่ 4 หลังจากติดทีมชาติตั้งแต่ตอนนั้น ก็เล่นให้กับทีมชาติมาตลอดจนถึงอายุ 37 ปี (ติดมาตลอดตั้งแต่ตอนนั้น - จนถึงอำลา)
ปัจจุบันปลื้มจิตร์ ยังคงเล่นวอลเลย์บอลในไทยแลนด์ลีกอยู่ หลังจากประกาศอำลาทีมชาติแล้ว เล่นให้กับสโมสรวอลเลย์บอลสุพรีม ชลบุรี เบอร์เสื้อที่ใส่ คือ 5 (เบอร์เดียวกับเสื้อทีมชาติ) และ ได้ทำงานเป็นนักการตลาด กองนโยบายและแผน ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (PEA) ด้วย อีกทั้งยังเป็นเจ้าของช่องYouTube ชื่อ PJ story
ปลื้มจิตร์ ถินขาว มีโอกาสไปแข่งขันวอลเลย์บอลอาชีพ ในต่างประเทศมาแล้วมากมาย ได้แก่ จีน, รัสเซีย, เวียดนาม, ตุรกี, อาเซอร์ไบจาน (ไปเล่นแต่ละที่ นานหลายปี)
ปลื้มจิตร์ ถินขาว เกิดที่อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง เป็นบุตรสาวของวันชัย (บิดา) และ สมฤดี (มารดา) มีพี่ชายชื่อพีรเวท ชอบเล่นกีฬาตั้งแต่เด็ก โดยมีบิดาเป็นผู้สอนและส่งเสริมด้านกีฬา ตอนเด็กเล่นทั้งฟุตบอล, บาสเก็ตบอล, ปิงปอง และ อื่นๆ
ปลื้มจิตร์ เริ่มเล่นวอลเลย์บอล ตอนเรียนอยู่มัธยมศึกษาชั้นปีที่ 1 และ ได้ติดทีมชาติตอนมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 4 หลังจากนั้นก็ติดทีมชาติมาตลอด จนถึงวันที่อำลาทีมชาติ
สมัยเรียนชั้นประถมศึกษา ปลื้มจิตร์ได้เป็นนักปิงปองของโรงเรียน เมื่อจบการศึกษา ก็ได้ไปเข้าศึกษาต่อ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1ด้วยโควต้าพิเศษ จึงไปคัดตัวเป็นนักวอลเลย์บอลโรงเรียน (โดยมีบิดาเป็นผู้ส่งเสริมให้เล่นวอลเลย์บอล)
เมื่อปลื้มจิตร์ จบการศึกษาปริญญาตรี ก็ได้บรรจุเข้าเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ ในตำแหน่งนักการตลาด กองนโยบายและแผน ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (PEA)
นอกจากนี้ ยังเคยร่วมถ่ายทำภาพยนตร์โฆษณา กับสายการบินแอร์เอเชีย ในปี พ.ศ. 2555 และ น้ำยาล้างจาน ไลปอนเอฟ , แปรงจัดฟัน SYSTEMA OD. ในปี พ.ศ. 2557 ,
โอลิมปิกฤดูร้อน 1988
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 24 ประจำปี ค.ศ. 1988 (พ.ศ. 2531)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 24 จัดขึ้น ณ โซล สาธารณรัฐเกาหลี ระหว่างวันที่ 2 กันยายน ถึง 18 กันยายน พ.ศ. 2531
โซลได้รับคัดเลือกให้เป็นเมืองเจ้าภาพจัดมหกรรมกีฬาโอลิมปิกในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 84 ณ บาเดิน-บาเดิน ประเทศเยอรมนีตะวันตก เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2524
ตราสัญลักษณ์โอลิมปิกปี 1988.
ตราสัญลักษณ์โอลิมปิกปี 1988เป็นลายผ้าฮันบกและตราห้าห่วง
The Sixth Senses
ซันเอาท์เทจ
sun outage เป็นปรากฏการที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ เมื่อโลก ดาวเทียม และดวงอาทิตย์ โคจรมาอยู่ในแนวเส้นตรงเดียวกัน ทำให้จานสายอากาศของสถานีภาคพื้นดิน รับสัญญาณจากดวงอาทิตย์(ที่เป็นแหล่งกำเหนิดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีกำลังงานขนาดมหาศาล) ซึ่งจะผลิตสัญญาณทุกย่านความถี่ เกิดขึ้นเป็นสัญญาณรบกวน ปะปนเข้ามากับสัญญาณสื่อสารข้อมูล ที่สถานีภาคพื้นดินนั้นๆรับจากดาวเทียม ทำให้สถานีสื่อสารภาคพื้นดิน ไม่สามารถติดต่อสื่อสารได้อย่างถูกต้อง ซึ่งเหตุการณ์ sun outage จะเกิดขึ้นปีละ 2 ครั้ง แต่ละครั้งจะใช้เวลานาน 5-10 วัน วันละประมาณ 15 นาที และการเกิดปรากฏการ sun outage นี้จะเกิดกับสถานีดาวเทียมที่ติดตั้งในพื้นที่ต่างๆ ไม่พร้อมกันขึ้นอยู่กับตำแหน่งของสถานีภาคพื้นดินบนพื้นโลก
sun outage จะเกิดประมาณเดือนกันยายน และตุลาคมของทุกปี บางทีอาจเกิดเดือนอื่นๆก็ได้ ซึ่งสามารถทำการคำนวณเพื่อคาดการณ์วัน และเวลาที่จะเกิดล่วงหน้าได้อย่างแม่นยำ การคำนวณนี้เป็นหน้าที่ของผู้ให้บริการ เช่นดาวเทียม
เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ จะทำให้เครื่องรับดาวเทียม ชิปไปชิปมา ไฟสัญญาณ ซิ้งค์ จะกะพริบๆ เสียงจะดังขาดๆหายๆ แล้วเสียงก็จะหายไป ปล่อยไว้ประมาณ 15 นาที เมื่อมุมของโลก เคลื่อนที่ผ่านแนวเส้นตรงกับดวงอาทิตย์ ก็จะรับสัญญาณได้ตามปกติ
ฮอกกี้
ฮอกกี้  เป็นกีฬาแข่งขันกันระหว่าง 2 ทีม มีผู้เล่นฝ่ายละ 11 คน โดยการตีลูกบอล ที่มีลักษณะกลม แข็ง ที่เรียกว่า ลูกพัค (puck) ให้เข้าโกลด์ตะข่ายของฝั่งตรงกันข้าม โดยจะให้ลูกบอลถูกส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายไม่ได้ เว้นผู้รักษาประตูที่มีสิทธิใช้เท้าเตะและมือปัดลูกบอลได้แต่ก็เฉพาะในเขตที่ยิงประตูเท่านั้น การยิงประตูที่ถือว่าได้ประตูต้องเป็นการยิงจากภายในเขตประตู คือภายในเขต 16 หลา โดยมีเส้นโค้งเป็นเครื่องหมาย เรียกกันเป็นที่เข้าใจว่าหัวกะโหลก คือจะต้องพาลูกเข้าไปยิงประตูภายในหัวกะโหลกนั้น
ฮอกกี้เป็นกีฬาเก่าแก่ที่มีประวัติความเป็นมายาวนาน แต่ไม่ปรากฏหลักฐานที่แน่ชัดว่ากีฬาประเภทนี้เริ่มมาจากประเทศใดก่อน มีหลักฐานภาพวาดอียิปต์โบราณเก่าแก่ 4000 ปีที่มีลักษณะคล้ายกีฬาฮอกกี้ และอีกหลักฐานประมาณ 44 ปี ก่อนคริสต์ศักราช พบหลักฐานโดยชาวกรีกโรมัน สมัยโบราณได้เล่นกีฬานี้กันอยู่แล้ว อุปกรณ์การเล่นและวิธีเล่นคล้ายคลึงกับการเล่นฮอกกี้ในสมัยปัจจุบัน แต่แตกต่างกันที่ไม้ตีฮอกกี้สมัยกรีกและโรมันจะสั้นกว่าในปัจจุบัน ลูกบอลสมัยนั้นทำด้วยหนัง ภายในอัดด้วยขนสัตว์
ต่อมากีฬาฮอกกี้ได้แพร่หลายเข้าไปในประเทศอังกฤษ ช่วงแรกได้เข้าสู่โรงเรียนประถม และเริ่มมีการเปิดคลับแรกในปี พ.ศ. 2392 ที่ Blackheath ใน south-east ลอนดอน และมีประชาชนสนใจอย่างจริงจังในศตวรรษที่ 19
การเล่นฮอกกี้สมัยปัจจุบันมีอยู่ 2 ชนิดคือ ฮอกกี้ที่เล่นกันบนสนามหญ้าและฮอกกี้ที่เล่นกันบนลานน้ำแข็ง (Indoor Hockey หรือ Shake Hockey หรือ Ice Hockey) ต่อมาในประเทศอังกฤษ ประมาณปี พ.ศ. 2428 ได้จัดให้มีการแข่งขันประเภทหญิงขึ้นระหว่างมหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ดกับเคมบริดจ์ ในปี พ.ศ. 2444 กีฬาฮอกกี้ได้แพร่เข้าไปในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยสุภาพสตรีชาวอังกฤษชื่อ Constance Applebee โดยได้ให้คำแนะนำในการเล่นระหว่างปิดภาคฤดูร้อนที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และหลังจากนั้นมาฮอกกี้จึงเป็นที่นิยมในหมู่สุภาพสตรีเป็นอย่างมาก
ต่อมาในปี พ.ศ. 2465 ประเทศสหรัฐอเมริกาได้ก่อตั้งสมาคมขึ้นโดยใช้ชื่อว่าสมาคมฮอกกี้แห่งสหรัฐอเมริกา และได้มีการปรับปรุงพัฒนาให้เจริญก้าวหน้าขึ้นจนถึงระดับชาติ ในช่วงแรกได้รับความนิยมเล่นเฉพาะในหมู่สตรีเท่านั้น ต่อมาเมื่อกีฬาประเภทนี้ได้บรรจุไว้ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกซึ่งมีการแข่งขันเฉพาะชายเท่านั้น
ในสหรัฐอเมริกามีการก่อตั้งสมาพันธ์กีฬาฮอกกี้หญิงระหว่างประเทศขึ้นในปี พ.ศ. 2475 และได้จัดให้มีการแข่งขันทุกๆ 3 ปี โดยสหรัฐอเมริกาได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2476 เป็นต้นมา และสหรัฐอเมริกาได้จัดตั้งสมาคมฮอกกี้ชายขึ้นในเวลาต่อมา
ฮ็อกกี้
ร.ส.ท.
R.S.T.
รสท
ไท่หยวน
ไท่หยวน  เป็นเมืองในประเทศจีน เมืองหลวงของมณฑลซานซี เป็นเมืองอุตสาหกรรมพื้นฐานของประเทศจีน และเป็นแหล่งผลิตถ่านหินที่ใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศจีน
เมืองหลวงของมณฑลซานซี ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของแม่น้ำเหลืองทางตอนเหนือของประเทศจีน และแม่น้ำเฝินเหอซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำเหลืองไหลผ่านความยาว 100 กิโลเมตร ทิศตะวันตก ตะวันออกและทิศเหนือรายล้อมด้วยภูเขา สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 800 เมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 6,998 ตร.กม. มีอุณหภูมิเฉลี่ย 9.5 องศาเซลเซียส
ปี 2005 เมืองไท่หยวนมีจำนวนประชากรทั้งหมด 3,420,000 คน โดยมีประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองจำนวน 2,823,400 คน คิดเป็น 82.41 % ของจำนวนประชากรทั้งหมด และประชากรที่อาศัยอยู่ในเขตชนบท 602,600 คน คิดเป็น 17.59 % ของจำนวนประชากรทั้งหมด
เมืองไท่หยวน ประกอบด้วยอุตสาหกรรมหลัก 4 ประเภท ได้แก่ อุตสาหกรรมพลังงาน อุตสาหกรรมเทคนิคการทำโลหะผสม อุตสาหกรรมเครื่องจักรเครื่องกล และอุตสาหกรรมเคมี นอกจากนั้นยังมีอุตสาหกรรมอื่นๆ ได้แก่ อุตสาหกรรมสิ่งทอ อุตสาหกรรมเบา อุตสาหกรรมหนัก อุตสาหกรรมยา อุตสาหกรรมไฟฟ้า อิเลคโทนิค อุตสาหกรรมวัสดุก่อสร้าง และอุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมพลาสติก เคมี ซีเมนต์ ปุ๋ย
นอกจากนี้ เมืองไท่หยวนยังเป็นแหล่งผลิตถ่านหินที่ใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศจีน อย่างไรก็ตามเมืองไท่หยวนก็ยังต้องการการลงงทุนและเทคโนโลยีการขุดเจาะถ่านหิน นอกจากนี้การขาดเงินทุนในการสำรวจทำให้มีผลต่อการผลิตและผลกำไร
รายชื่อประธานสภาผู้แทนราษฎรไทย
บทความนี้รวบรวมรายนามประธานสภาผู้แทนราษฎรไทยตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน โดยลำดับประธานสภาในบทความนี้ระบุเฉพาะประธานสภาผู้แทนราษฎรที่มาจากการเลือกตั้งและแต่งตั้ง ไม่นับประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ​ สภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน​ ที่มาจากการแต่งตั้ง หลังการเกิดรัฐประหาร
รายนามประธานสภาผู้แทนราษฎร.
อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรที่ยังมีชีวิตอยู่.
ปัจจุบันมีอดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรที่ยังมีชีวิตอยู่ 7 คน
แอเบอร์ดีน (, ; ; ) เป็นเมืองที่ใหญ่อันดับสามของสกอตแลนด์ อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสหราชอาณาจักร
เมืองแอเบอร์ดีนนั้นถูกสร้างขึ้นด้วยหินแกรนิตซึ่งทำให้ตัวเมืองดูเป็นสีเทาเงินระยิบระยับเมื่อถูกแสงแดด โดยมีถนนที่มีชื่อเสียงคือ Aberdeen’s Granite Mile เป็นที่ต้งของร้านค้า ร้านอาหาร และบาร์กว่าแปดร้อยร้าน บรรยากาศในเมืองแอเบอร์ดีนนั้นมักจะถูกกล่าวขานว่ามีสีเทาทะมึนของหินแกรนิต แต่ทว่าจุดเด่นอย่างหนึ่งที่ทำให้เมืองนี้กลายเป็นอีกเมืองหนึ่งที่น่าอยู่คือ สวนสาธารณะที่สวยงามมีสีสันตัดกับตึกรามบ้านช่องอย่างลงตัว โดยเมืองแอเบอร์ดีนได้ชนะเลิศการประกวดสวนดอกไม้หลายครั้งติดต่อกันมาโดยตลอดเป็นระยะเวลานานมากกว่าสิบปี ยกตัวอย่างเช่นรางวัล Best City ใน งาน Royal Horticultural Society’s Britain in Bloom ของสมาคมพืชสวนสหราชอาณาจักร รางวัลชนะเลิศในงาน Bloom Competition ของสกอตแลนด์ และงาน International City in Bloom
ทางด้านอุตสาหกรรม นับตั้งแต่ได้มีการขุดพบแหล่งน้ำมันในทะเลเหนือ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมืองแอเบอร์ดีนได้กลายเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมปิโตรเลียมของยุโรป หรือที่เรียกกันว่า "เมืองหลวงน้ำมันแห่งยุโรป" ด้วยเหตุนี้ทำให้อุตสาหกรรมที่ทำรายได้หลัก ๆ ของเมืองในสามสิบปีมานี้ คือธุรกิจที่เกี่ยวกับน้ำมัน นอกจากธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับน้ำมันแล้ว ธุรกิจอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมนี้เช่น ศูนย์อากาศยานเฮลิคอปเตอร์ของเมืองแอเบอร์ดีนนั้น เป็นศูนย์ที่มีเฮลิคอปเตอร์ขึ้นลงมากที่สุดในโลก
เมืองแอเบอร์ดีนมีมหาวิทยาลัยตั้งอยู่สองแห่งคือ มหาวิทยาลัยแอเบอร์ดีนและมหาวิทยาลัยโรเบิร์ตกอร์ดอน ซึ่งมีชื่อเสียงทางด้านงานวิจัยการเกษตร ดิน และที่สำคัญที่สุดคือ อาหารและโภชนาการ โดยมีศูนย์วิจัยที่มีชื่อเสียงคือ สถาบันวิจัย Rowett Research Institute ซึ่งเป็นที่ที่ให้กำเนิดผลงานของนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลหลายคนด้วยกัน
ฮามามัตสึ
ฮามามัตสึ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น นครฮามามัตสึได้ควบรวมพื้นที่เข้ากับเมืองและอำเภอโดยรอบจำนวน 11 เมืองและอำเภอ ในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 และได้ยกระดับเป็นนครอันตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาลญี่ปุ่น ในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2007
พื้นที่ในอาณาเขตของนครฮามามัตสึในปัจจุบัน มีประวัติศาตร์ยาวนานมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยมีการพบโบราณวัตถุในจากยุคโจมง และยุคโคฟุง ซึ่งรวมถึง อากาโมนูเอโกฟุง ซึ่งเป็นหลุมศพโบราณรูปกุญแจที่นิยมสร้างในยุคโคฟุง ปัจจุบัน ตั้งอยู่ในเขตฮามากิตะ ในยุคนาระ ฮามามัตสึก็ได้เป็นเมืองเอกของอดีตแคว้นโทโตมิ ต่อมา ในยุคเซ็งโงกุ ปราสาทฮามามัตสึ ก็เคยเป็นในฐานที่มั่นของโทกูงาวะ อิเอยาซุ ก่อนจะขึ้นเป็นโชกุนในยุคเอโดะ ฮามามัตสึเจริญเฟื่องฟูเนื่องจากเป็นเมืองที่ตั้งปราสาทอันเป็นที่อาศัยของไดเมียว และยังเป็นเมืองที่เส้นทางโทไกโดพาดผ่าน ซึ่งเป็นเพียงเส้นทางบกหลักที่ใช้เดินทางระหว่างกรุงเอโดะและกรุงเกียวโต หลังการปฏิรูปเมจิ เมืองฮามามัตสึได้ถูกยกเป็นจังหวัดในระยะเวลาสั้น ๆ คือ ใน ค.ศ. 1871–1876 หลังจากนั้น ก็ได้ถูกรวมอยู่ในจังหวัดชิซูโอกะ ใน ค.ศ. 1889 ได้มีการเปิดสถานีรถไฟฮามามัตสึ ขึ้นบนทางรถไฟสายหลักโทไกโด ซึ่งพาดผ่านเมือง ในปีเดียวกันนั้นเอง เมืองฮามามัตสึก็ได้สถานะเป็นเมืองจากการแบ่งเขตการปกครองครั้งใหม่
ภูมิประเทศของเมืองฮามามัตสึ ทางใต้ เป็นที่ราบและที่ราบสูงมิกาตาฮาระ ทางด้านเหนือเป็นเขตภูเขา สุดเขตด้านตะวันตกติดทะเลสาบฮามานะ สุดเขตด้านตะวันออกติดแม่น้ำเท็นรีว สุดเขตด้านใต้ติดมหาสมุทรแปซิฟิก ส่วนภูมิอากาศ ทางด้านใต้ อุณหภูมิไม่สูงไม่ต่ำจนเกินไป และมีหิมะตกเล็กน้อยในช่วงฤดูหนาว อย่างไรก็ตาม ลมมรสุมที่ชื่อเอ็นชูโนการากาเซะทำให้เมืองนี้มีลมแรงในช่วงฤดูหนาว และต่างจากภูมิภาคอื่น ทางด้านเหนือมีลักษณะเป็นภูเขา ทำให้มีภูมิอากาศที่รุนแรงกว่า อันมีสาเหตุจากลมเฟิน หรือลมที่พัดมาจากทางลดของภูเขา ซึ่งอุ่นและแห้ง ในฤดูร้อน อุณหภูมิอาจสูงกว่า 35 องศาเซลเซียส โดยเฉพาะในอำเภอเท็นรีว ในขณะที่มีหิมะตกในฤดูหนาว
นครฮามามัตสึ แบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 7 เขตดังนี้
ปราสาทฮามามัตสึ  ตั้งอยู่บนเนินเขาทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของสวนสาธารณะปราสาทฮามามัตสึ ซึ่งอยู่ถัดจากศาลาว่าการนครหลังใหม่ไปทางด้านเหนือ ปราสาทสร้างโดยโทกูงาวะ อิเอยาซุ ก่อนจะขึ้นเป็นโชกุน ณ กรุงเอโดะ โทกูงาวะ อิเอยาซุพำนักอยู่ที่นี่ระหว่าง ค.ศ. 1571–1588 ด้านในปราสาท จัดเป็นพิพิธภัณฑ์เล็ก ๆ จัดแสดงอาวุธและโบราณวัตถุจากยุคเอโดะ รวมถึงแบบจำลองเมืองในสมัย 400 ปีที่แล้ว ทางด้านเหนือของปราสาท มีสวนญี่ปุ่น บ่อปลาคาร์ป รวมถึงหอพิธีชงชาด้วย
จุดชมวิวตึกแอคท์ซิตี้ (Act City Tower Observatory) ตั้งอยู่บนชั้น 45 เป็นชั้นสูงสุดของอาคารแอคท์ซิตี้ฮามามัตสึ  อันเป็นตึกสูงเสียดฟ้าเพียงตึกเดียวในเมือง และถือเป็นสัญลักษณ์ของเมืองนี้ ตั้งอยู่ถัดจากสถานีรถไฟฮามามัตสึ ตึกถูกออกแบบให้คล้ายกับฮาร์โมนิกา เพื่อตอกย้ำว่าเมืองฮามามัตสึเป็นที่รู้จักในนาม "เมืองแห่งดนตรี" ภายในตึก เป็นที่ตั้งของร้านค้าและศูนย์อาหาร รวมถึงโรงแรมโอกูระ ณ จุดชมวิวนี้ จะสามารถเห็นเมืองฮามามัตสึจากใจกลางเมือง ไปจนถึงเนินทรายริมมหาสมุทรแปซิฟิก ในวันอากาศดีอาจเห็นภูเขาฟูจิได้อีกด้วย
เนินทรายนากาตาจิมะ  ณ ชายหาดทางใต้ของเมือง ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก เป็นเนินทรายใหญ่อันดับ 3 ของญี่ปุ่น ด้วยความกว้างจากเหนือลงใต้ 600 เมตร และความยาวจากตะวันออกถึงตะวันตก 4,000 เมตร
อนุสาวรีย์โชแปงที่ฮามามัตสึ เป็นการสร้างจำลองอนุสาวรีย์แนวอาร์ตนูโวของอันโด่งดังของเฟรเดริก ฟรองซัวส์ โชแปง คีตกวีชาวโปแลนด์ ในสัดส่วน 1:1 ซึ่งอนุสาวรีย์ต้นแบบนี้ สร้างโดย Wacław Szymanowski ศิลปินชาวโปแลนด์ และตั้งอยู่ที่เมืองวอร์ซอ ประเทศโปแลนด์ อันเป็นเมืองพี่น้องของเมืองฮามามัตสึ
เมืองฮามามัตสึ เป็นเมืองอุตสาหกรรมด้วยเป็นที่ตั้งของโรงงานอุตสาหกรรมใหญ่ ๆ มากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อุตสาหกรรมผลิตเครื่องดนตรีและจักรยานยนต์ นอกจากนี้ ในอดีตเมืองฮามามัตสึยังเคยขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองอุตสาหกรรมทอผ้าอีกด้วย แต่โรงทอผ้าส่วนใหญ่ได้เลิกกิจการไปในช่วงทศวรรษ 1990 ปัจจุบันชาวบราซิลเชื้อสายญี่ปุ่นที่ทำงานอยู่ในเมืองฮามามัตสึ 19,000 คน จากที่ทำงานในประเทศทั้งหมด 274,700 คน
เมืองฮามามัตสึ เป็นเมืองต้นกำเนิดและเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของบริษัทญี่ปุ่นชั้นนำหลายบริษัท โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บริษัทในอุตสาหกรรมยานยนต์และเครื่องดนตรี ที่คนไทยรู้จักกันดี ได้แก่ ซูซูกิ ยามาฮ่า และโรแลนด์ (บริษัทแม่ของเอฟเฟคท์กีตาร์ BOSS) ส่วนฮอนด้านั้นก็กำเนิดในเมืองนี้เช่นกัน แต่ปัจจุบันมีสำนักงานใหญ่ในกรุงโตเกียว
นครฮามามัตสึ อยู่บนทางรถไฟสายโทไกโด ชิงกันเซ็งและสายหลักโทไกโด ณ ค.ศ. 2009 รถไฟชิงกันเซ็ง ขบวนที่จอด ณ เมืองนี้ มีเพียงขบวนโคดามะ ซึ่งจอดทุกสถานี และขบวนฮิการิ ไม่กี่ขบวนเท่านั้น สถานีรถไฟฮามามัตสึอยู่เกือบกึ่งกลางของเส้นทางสายโทไกโด ดังนั้น การเดินทางไปยังสถานีรถไฟโตเกียวหรือสถานีรถไฟชินโอซากะ หากใช้ขบวนฮิการิ จะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง หากใช้ขบวนโคดามะ จะใช้เวลาสองชั่วโมง
เมืองฮามามัตสึ มีทางด่วนสายโทเมซึ่งเชื่อมระหว่างกรุงโตเกียวและนาโงยะพาดผ่าน ทำให้การเดินทางด้วยรถยนต์สะดวกมาก
เมืองฮามามัตสึไม่มีท่ากาศยานพลเรือน ท่าอากาศยานที่ใกล้ที่สุดคือท่าอากาศยานชิซูโอกะ ซึ่งอยู่ห่างจากสถานีรถไฟฮามามัตสึ 43 กิโลเมตร ท่ากาศยานที่ใกล้รองมาคือท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ ซึ่งตั้งอยู่ในจังหวัดไอจิ อยู่ห่างจากเมืองฮามามัตสึไปทางตะวันตกประมาณ 87 กิโลเมตร
ปลื้มจิตร ถินขาว
โรคไวรัสอีโบลา
โรคไวรัสอีโบลา หรือไข้เลือดออกอีโบลา เป็นโรคของมนุษย์ที่เกิดจากไวรัสอีโบลา ตรงแบบเริ่มมีอาการสองวันถึงสามสัปดาห์หลังสัมผัสไวรัส โดยมีไข้ เจ็บคอ ปวดกล้ามเนื้อและปวดศีรษะ จากนั้นมีอาการคลื่นไส้ อาเจียนและท้องร่วงร่วมกับการทำหน้าที่ของตับและไตลดลงตามมา เมื่อถึงจุดนี้ บางคนเริ่มมีปัญหาเลือดออก
บุคคลรับโรคนี้ครั้งแรกเมื่อสัมผัสกับเลือดหรือสารน้ำในร่างกายจากสัตว์ที่ติดเชื้อ เช่น ลิงหรือค้างคาวผลไม้ เชื่อว่าค้างคาวผลไม้เป็นตัวพาและแพร่โรคโดยไม่ได้รับผลกระทบจากไวรัส เมื่อติดเชื้อแล้ว โรคอาจแพร่จากคนสู่คนได้ ผู้ที่รอดชีวิตอาจสามารถส่งผ่านโรคทางน้ำอสุจิได้เป็นเวลาเกือบสองเดือน ในการวินิจฉัย ต้องแยกโรคอื่นที่มีอาการคล้ายกันออกก่อน เช่น มาลาเรีย อหิวาตกโรคและไข้เลือดออกจากไวรัสอื่น ๆ อาจทดสอบเลือดหาแอนติบอดีต่อไวรัส ดีเอ็นเอของไวรัส หรือตัวไวรัสเองเพื่อยืนยันการวินิจฉัย
การป้องกันรวมถึงการลดการระบาดของโรคจากลิงและหมูที่ติดเชื้อสู่คน ซึ่งอาจทำได้โดยการตรวจสอบหาการติดเชื้อในสัตว์เหล่านี้ และฆ่าและจัดการกับซากอย่างเหมาะสมหากพบโรค การปรุงเนื้อสัตว์และสวมเสื้อผ้าป้องกันอย่างเหมาะสมเมื่อจัดการกับเนื้อสัตว์อาจช่วยได้ เช่นเดียวกับสวมเสื้อผ้าป้องกันและล้างมือเมื่ออยู่ใกล้ผู้ที่ป่วยเป็นโรคดังกล่าว ตัวอย่างสารน้ำร่างกายจากผู้ป่วยควรจัดการด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ
ไม่มีการรักษาไวรัสอย่างจำเพาะ ความพยายามช่วยเหลือผู้ป่วยมีการบำบัดคืนน้ำ (rehydration therapy) ทางปากหรือหลอดเลือดดำ โรคนี้มีอัตราตายสูงระหว่าง 50% ถึง 90% ของผู้ติดเชื้อไวรัส&lt;ref name="Elsevier/Academic Press"&gt;&lt;/ref&gt; มีการระบุโรคนี้ครั้งแรกในประเทศซูดานและสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ตรงแบบเกิดในการระบาดในเขตร้อนแอฟริกาใต้สะฮารา ระหว่างปี 2519 ซึ่งมีการระบุโรคครั้งแรก และปี 2555 มีผู้ติดเชื้อน้อยกว่า 1,000 คนต่อปี การระบาดครั้งใหญ่ที่สุดจนถึงปัจจุบัน คือ การระบาดของอีโบลาในแอฟริกาตะวันตก พ.ศ. 2557 ซึ่งกำลังดำเนินอยู่ โดยระบาดในประเทศกินี เซียร์ราลีโอนและไลบีเรีย จนถึงเดือนกรกฎาคม 2557 มีผู้ป่วยยืนยันแล้วกว่า 1,320 คน แม้จะมีความพยายามพัฒนาวัคซีนอยู่ แต่จนถึงบัดนี้ยังไม่มีวัคซีน
อาการและอาการแสดงของอีโบลาปกติเริ่มขึ้นเฉียบพลันด้วยขั้นคล้ายไข้หวัดใหญ่โดยมีรู้สึกเหนื่อย ไข้ ปวดศีรษะ และปวดข้อ กล้ามเนื้อและท้อง นอกจากนี้ อาการอาเจียน ท้องร่วงและไม่อยากอาหารยังพบทั่วไป อาการที่พบน้อยกว่ามีเจ็บคอ เจ็บหน้าอก สะอึก หายใจลำบากและกลืนลำบาก เวลาเฉลี่ยระหว่างได้รับเชื้อจนเริ่มมีอาการ คือ 8 ถึง 10 วัน แต่เกิดได้ระหว่าง 2 ถึง 21 วัน ที่ผิวหนังอาจมีผื่นจุดราบและผื่นนูน [maculopapular rash] (ในราว 50% ของผู้ป่วย) อาการเริ่มแรกของโรคไวรัสอีโบลาอาจคล้ายกับอาการเริ่มแรกของมาลาเรีย ไข้เด็งกี หรือไข้เขตร้อนอื่น ก่อนโรคดำเนินเข้าสู่ระยะเลือดออก
ในระยะเลือดออก อาจมีเลือดออกภายในและใต้หนังผ่านตาแดงและอาเจียนเป็นเลือด เลือดออกเข้าสู่ผิวหนังอาจก่อให้เกิดจุดเลือดออก, เพอร์พิวรา (กาฬม่วง), เลือดออกใต้ผิวและก้อนเลือด (hematoma) (โดยเฉพาะอย่างยิ่งรอบที่ฉีดเข็ม)
ผู้ป่วยทุกรายมีอาการบางอย่างของระบบไหลเวียน รวมถึงเลือดจับลิ่มบกพร่อง มีรายงานเลือดออกจากที่เจาะและเนื้อเยื่อเมือก (เช่น ทางเดินอาหาร จมูก ช่องคลอดและเหงือก) ใน 40–50% ของผู้ป่วย ชนิดของเลือดออกที่ทราบว่าเกิดกับโรคไวรัสอีโบลารวมถึงอาเจียนเป็นเลือด ไอเป็นเลือดหรืออุจจาระเป็นเลือด เลือดออกหนักพบน้อยและปกติจำกัดอยู่เฉพาะทางเดินอาหาร
โดยทั่วไป การพัฒนาอาการเลือดออกมักชี้พยากรณ์โรคที่เลวกว่า ทว่า เลือดออกไม่ได้นำไปสู่ปริมาตรเลือดน้อยและมิใช่สาเหตุการตาย (การเสียเลือดทั้งหมดต่ำยกเว้นระหว่างการคลอด) ซึ่งขัดต่อความเชื่อส่วนใหญ่ การเสียชีวิตนั้นเกิดจากกลุ่มอาการการทำหน้าที่ผิดปกติของหลายอวัยวะ เนื่องจากของเหลวกระจายใหม่ (fluid redistribution) ความดันโลหิตต่ำ เลือดจับลิ่มในหลอดเลือดแพร่กระจาย และการตายเฉพาะส่วนของเนื้อเยื่อเฉพาะจุด
โรคไวรัสอีโบลาเกิดจากไวรัสสี่จากห้าชนิดที่จัดอยู่ในสกุล "Ebolavirus" วงศ์ Filoviridae อันดับ Mononegavirales ไวรัสสี่ชนิดนั้น ได้แก่ ไวรัสบันดิบูเกียว (Bundibugyo virus, BDBV) ไวรัสอีโบลา (Ebola virus, EBOV) ไวรัสซูดาน (Sudan virus, SUDV) และไวรัสป่าตาอี (Taï Forest virus, TAFV) สำหรับไวรัสชนิดที่ห้า ไวรัสเรสตัน (Reston virus, RESTV) คาดกันว่าไม่ได้ก่อโรคในมนุษย์ ระหว่างการระบาด ผู้ที่มีความเสี่ยงสูงสุด คือ เจ้าหน้าที่สาธารณสุขและผู้ใกล้ชิดกับผู้ป่วย
ไม่เป็นที่ทราบทั้งหมดว่าอีโบลาแพร่อย่างไร เชื่อว่าโรคไวรัสอีโบลาเกิดหลังไวรัสอีโบลาแพร่สู่มนุษย์ทีแรกโดยการสัมผัสกับสารน้ำร่างกายของสัตว์ที่ติดเชื้อ การแพร่เชื้อจากคนสู่คนเกิดได้ผ่านการสัมผัสกับเลือดหรือสารน้ำร่างกายจากผู้ติดเชื้อโดยตรง (รวมการฉีดดองศพผู้ตายที่ติดเชื้อ) หรือโดยการสัมผัสกับเวชภัณฑ์ที่ปนเปื้อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเข็มและกระบอกฉีดยา การแพร่เชื้อผ่านการสัมผัสทางปากและผ่านการสัมผัสทางเยื่อบุตาน่าจะเป็นไปได้ และยืนยันแล้วในไพรเมตที่ไม่ใช่มนุษย์ แนวโน้มการติดเชื้อโรคไวรัสอีโบลาเป็นวงกว้างนั้นถือว่าต่ำ เพราะโรคนี้แพร่เฉพาะโดยการสัมผัสโดยตรงกับสารคัดหลั่งจากผู้ป่วยที่มีอาการเท่านั้น การเริ่มต้นอาการที่รวดเร็วทำให้การระบุผู้ป่วยและจำกัดความสามารถของบุคคลในการแพร่โรคด้วยการเดินทางง่ายขึ้น เนื่องจากศพผู้เสียชีวิตยังติดเชื้อได้ แพทย์บางคนจึงต้องใช้มาตรการเพื่อกำจัดศพในทางที่ปลอดภัยแม้ขัดต่อพิธีกรรมฝังศพของท้องถิ่น
เจ้าหน้าที่การแพทย์ที่ไม่สวมเสื้อผ้าป้องกันที่เหมาะสมอาจสัมผัสเชื้อได้ ในอดีต การแพร่เชื้อที่ได้มาจากโรงพยาบาลเกิดในโรงพยาบาลในทวีปแอฟริกาเนื่องจากการใช้เข็มซ้ำและขาดการป้องกันสากล
โรคไวรัสอีโบลาไม่แพร่เชื้อผ่านอากาศตามธรรมชาติ ทว่าไวรัสยังแพร่เชื้อได้เพราะละอองที่สร้างจากห้องปฏิบัติการขนาด 0.8–1.2 ไมโครเมตรที่หายใจเข้าไปได้ เนื่องจากช่องทางติดเชื้อที่เป็นไปได้นี้ ไวรัสเหล่านี้จึงถูกจัดเป็นอาวุธชีวภาพหมวดเอ ล่าสุด ไวรัสได้แสดงว่าแพร่จากหมูสู่ไพรเมตที่ไม่ใช่มนุษย์ได้โดยไม่ต้องสัมผัส
ค้างคาวถ่ายเอาผลไม้และเนื้อที่กินแล้วบางส่วนออกมา แล้วสัตว์บกเลี้ยงลูกด้วยนมอย่างกอริลลาและไดเคอร์ (duiker) กินผลไม้ที่ตกลงมาเหล่านั้น ลูกโซ่เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดวิธีการแพร่เชื้อโดยอ้อมที่เป็นไปได้ผ่านตัวถูกเบียนธรรมชาติสู่ประชากรสัตว์ ซึ่งนำไปสู่การวิจัยสู่การกำจัดไวรัสในน้ำลายของค้างคาว การผลิตผลไม้ พฤติกรรมของสัตว์ และปัจจัยอื่นที่ต่างกันไปในแต่ละเวลาและสถานที่อาจกระตุ้นให้เกิดการระบาดในหมู่ประชากรสัตว์
ตัวเก็บเชื้อ.
ค้างคาวถือว่าเป็นตัวเก็บเชื้อตามธรรมชาติ (natural reservoir) ที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด นอกจากนี้ พืช สัตว์ขาปล้องและนกก็ถูกพิจารณาด้วย ทราบว่าค้างคาวอาศัยอยู่นอกโรงงานฝ่ายซึ่งผู้ป่วยรายแรก ๆ ของการระบาดครั้งปี 2519 และ 2522 ทำงานอยู่ และยังอาจเกี่ยวข้องกับการติดเชื้อไวรัสมาร์เบิร์กในปี 2518 และ 2523 จากพืช 24 ชนิด และสัตว์มีกระดูกสันหลัง 19 ชนิดที่ปลูกเชื้อด้วยไวรัสอีโบลา มีเพียงค้างคาวเท่านั้นที่ติดเชื้อ การขาดอาการแสดงทางคลินิกในค้างคาวเหล่านั้นเป็นคุณสมบัติของสปีชีส์เก็บเชื้อ ในการสำรวจสัตว์ 1,030 ชนิด ซึ่งรวมค้างคาว 679 ชนิดจากประเทศกาบองและสาธารณรัฐคองโกในปี 2545–2546 พบว่า ค้างคาวผลไม้ 13 ชนิดมีชิ้นส่วนอาร์เอ็นเอของไวรัสอีโบลา จนถึงปี 2548 มีการระบุว่า ค้างคาวผลไม้สามชนิด ("Hypsignathus monstrosus", "Epomops franqueti", และ "Myonycteris torquata") ติดไวรัสอีโบลา ปัจจุบัน สงสัยว่าค้างคาวเหล่านั้นเป็นตัวแทนของตัวถูกเบียนเก็บเชื้อไวรัสอีโบลา
ระหว่างปี 2519 ถึง 2542 ในบรรดาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกและสัตว์ขาปล้อง 30,000 ชนิดที่สุ่มตัวอย่างจากพื้นที่ระบาด ไม่พบไวรัสอีโบลานอกเหนือจากร่องรอยทางพันธุกรรมที่พบบ้างในสัตว์ฟันแทะหกชนิด ("Mus setulosus" และ "Praomys") และหนูผีหนึ่งชนิด ("Sylvisorex ollula") ที่เก็บจากสาธารณรัฐแอฟริกากลาง พบร่องรอยไวรัสอีโบลาในซากกอริลลาและชิมแพนซีระหว่างการระบาดในปี 2544 และ 2546 ซึ่งต่อมากลายเป็นแหล่งการติดเชื้อในมนุษย์ ทว่า อัตราตายสูงจากการติดเชื้อในสปีชีส์เหล่านี้ทำให้พวกมันไม่น่าเป็นตัวเก็บเชื้อตามธรรมชาติ
การแพร่เชื้อระหว่างตัวเก็บเชื้อตามธรรมชาติและมนุษย์พบน้อย และการระบาดปกติติดตามได้ถึงผู้ป่วยเดี่ยวซึ่งจัดการกับซากกอริลลา ชิมแพนซีหรือไดเคอร์ ประชากรในบางส่วนของแอฟริกาตะวันตกยังกินค้างคาวผลไม้ ซึ่งมีการรมควัน ย่างหรือทำเป็นซุปเผ็ด
เช่นเดียวกับ mononegavirus ทุกชนิด วิริออน (virion) อีโบลามีจีโนมอาร์เอ็นเอไม่แพร่เชื้อ (non-infectious) เส้นตรงสายเดี่ยว ไม่เป็นปล้อง (nonsegmented) สภาพขั้วลบซึ่งมี inverse-complementary 3' และ 5' termini ไม่มี 5' cap ไม่พอลิอะดีนีเลชัน (not polyadenylated) และไม่เชื่อมกับโปรตีนด้วยพันธะโควาเลนต์ จีโนม ebolavirus ยาวประมาณ 19,000 คู่เบส และมีเจ็ดยีนตามลำดับดังนี้ 3'-UTR-NP-VP35-VP40-GP-VP30-VP24-L-5'-UTR จีโนมของ ebolavirus ห้าชนิด (BDBV, EBOV, RESTV, SUDV, และ TAFV) ต่างกันที่ลำดับ จำนวนและตำแหน่งยีนทับซ้อนกัน
เช่นเดียวกับฟิโลไวรัสทุกชนิด วิริออนอีโบลาเป็นอนุภาคคล้ายเส้นด้ายที่อาจปรากฏในรูปตะขอคนเลี้ยงแกะหรือรูปตัว "U" หรือเลข "6" และยังอาจขดม้วน เป็นวงแหวนหรือแตกกิ่งก้านได้ โดยทั่วไป วิริออนอีโบลามีความกว้าง 80 นาโนเมตร แต่ความยาวค่อนข้างแปรผัน โดยทั่วไป ความยาวมัธยฐานของอนุภาค ebolavirus มีพิสัยระหว่าง 974 ถึง 1,086 นาโนเมตร (ซึ่งขัดกับวิริออนมาร์เบิร์ก ซึ่งความยาวมัธยฐานของอนุภาควัดได้ 795–828 นาโนเมตร) ทว่าเคยพบอนุภาคยาวถึง 14,000 นาโนเมตรในการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ
วงจรชีวิตของ ebolavirus เริ่มด้วยการยึดกับตัวรับผิวเซลล์ที่จำเพาะของวิริออน ตามด้วยการเชื่อมเปลือกหุ้มวิริออน (virion envelope) กับเยื่อหุ้มเซลล์และการปล่อยนิวคลิโอแคปซิด (nucleocapsid) ของไวรัสสู่น้ำในเซลล์ (cytosol) ดำเนินร่วม เอ็นไซม์อาร์เอ็นเอพอลิเมอเรส (RNA polymerase) ของไวรัส ซึ่งเข้ารหัสโดยยีนแอล (L gene) เปิดนิวคลิโอแคปซิดบางส่วนแล้วถอดรหัสยีนเป็นเอ็มอาร์เอ็นเอสายบวก ซึ่งถูกแปลรหัสต่อไปเป็นโปรตีนโครงสร้างและโปรตีนไม่ใช่โครงสร้าง อาร์เอ็นเอพอลิเมอเรส (แอล) ของ ebolavirus ยึดกับโปรโมเตอร์ (promoter) เดี่ยวซึ่งอยู่ที่ปลาย 3' ของจีโนม การถอดรหัสจะยุติหลังจากยีนหนึ่งหรือดำเนินต่อไปยังยีนต่อไปตามลำดับอย่างใดอย่างหนึ่ง หมายความว่า ยีนที่อยู่ใกล้ปลาย 3' ของจีโนมจะถูกถอดรหัสออกมาปริมาณมากที่สุด ขณะที่ยีนที่อยู่ใกล้ปลาย 5' จะถูกถอดรหัสน้อยที่สุด ฉะนั้น ลำดับยีนจึงเป็นการกำกับการถอดรหัสที่เรียบง่ายแต่ทรงประสิทธิภาพ โปรตีนที่ผลิตมากที่สุด คือ นิวคลิโอโปรตีน (nucleoprotein) ซึ่งความเข้มข้นของนิวคลิโอโปรตีนในเซลล์ตัดสินว่าเมื่อใดยีนแอลเปลี่ยนจากการถอดรหัสยีนเป็นการถ่ายแบบจีโนม การถ่ายแบบทำให้มีแอนติจีโนม (antigenome) สายบวกเต็มความยาวซึ่งจะถูกถอดรหัสเป็นสำเนาจีโนมลูกหลานไวรัสสายลบต่อไป โปรตีนโครงสร้างที่สังเคราะห์ใหม่และการประกอบตัวเองของจีโนมและสะสมอยู่ใกล้ด้านในของเยื่อหุ้มเซลล์ วิริออนแตกหน่อ (bud) ออกจากเซลล์ โดยได้เปลือกหุ้มมาจากเยื่อหุ้มเซลล์ที่แตกหน่อออกมา แล้วอนุภาคลูกลานเต็มวัยจะติดเชื้อเซลล์อื่นเพื่อเริ่มวงจรซ้ำ
เซลล์เนื้อเยื่อบุโพรง, เซลล์กลืนกิน (phagocyte) ซึ่งมีนิวเคลียสเดียว, และเซลล์ตับเป็นเป้าหมายหลักของการติดเชื้อ หลังติดเชื้อ จะมีการสร้างไกลโคโปรตีนที่หลั่งออกมา (secreted glycoprotein, sGP) ชื่อ อีโบลาไวรัสไกลโคโปรตีน (Ebola virus glycoprotein, GP) การถ่ายแบบของอีโบลารบกวนการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์ที่ติดเชื้อและการป้องกันทางภูมิคุ้มกันของตัวถูกเบียน GP ก่อเป็นกลุ่มรวมไตรเมอร์ (trimeric complex) ซึ่งยึดไวรัสกับเซลล์เนื้อเยื่อบุโพรงตามผิวด้านล่างของหลอดเลือด sGP ก่อโปรตีนไดเมอร์ (dimer) ซึ่งแทรกแซงการส่งสัญญาณของนิวโตรฟิล (neutrophil) ซึ่งเป็นเม็ดเลือดขาวประเภทหนึ่ง ซึ่งทำให้ไวรัสหลบหลีกระบบภูมิคุ้มกันโดยการยับยั้งการปลุกฤทธิ์นิวโตรฟิลขั้นแรก ๆ เม็ดเลือดขาวเหล่านี้ยังเป็นพาหะที่ขนส่งไวรัสทั่วทั้งร่างกายไปยังสถานที่อย่างปุ่มน้ำเหลือง ตับ ปอดและม้าม
การมีอนุภาคไวรัสและความเสียหายของเซลล์ที่เกิดจากการแตกหน่อทำให้เกิดการปล่อยไซโทไคน์ (กล่าวโดยเจาะจง คือ TNF-α, IL-6, IL-8 ฯลฯ) ซึ่งส่งสัญญาณโมเลกุลของไข้และการอักเสบ ฤทธิ์ไซโทไคน์จากการติดเชื้อในเซลล์เนื้อเยื่อบุโพรง ทำให้ความแข็งแรงของหลอดเลือด (vascular integrity) เสียไป การเสียความแข็งแรงของหลอดเลือดนี้ยังส่งเสริมด้วยการสังเคราะห์ GP ซึ่งลดอินทีกริน (integrin) จำเพาะซึ่งมีหน้าที่ในการยึดติดของเซลล์กับโครงสร้างในเซลล์ และความเสียหายต่อตับ ซึ่งนำไปสู่ลิ่มเลือดผิดปกติ&lt;ref name="doi10.1128/JVI.77.18.9733-9737.2003"&gt;&lt;/ref&gt;