pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง หมายถึงสุสานจักรพรรดิจีนหลายแห่งที่ได้ร่วมกันลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ตั้งอยู่ในหลายมณฑลของประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งได้แก่ มณฑลหูเป่ย์ กรุงปักกิ่ง นครหนานจิงในมณฑลเจียงซู และมณฑลเหลียวหนิงและเป็นที่ฝั่งพระศพจักรพรรดิ จักรพรรดินี พระพันปีหลวง และเชื้อพระวงศ์
สุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิงและชิงได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย และได้ขยายเพิ่มเติมอีกในพี พ.ศ. 2546 และ 2547 ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
สิ่งก่อสร้างที่เป็นแหล่งมรดกโลก.
แหล่งมรดกโลกกลุ่มเลขที่ 1004 ประกอบไปด้วยสุสานหรือกลุ่มสุสานดังต่อไปนี้
ไตตัส บรัมเบิล
ไตตัส มาลาไค บรัมเบิ้ล  เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ ตำแหน่งกองหลัง
บรัมเบิ้ลเป็นนักฟุตบอลฝึกหัดของสโมสรอิปสวิชทาวน์ มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 ซึ่งตอนแรกเล่นเป็นกองหน้า แต่ภายหลังหันมาเปลี่ยนเป็นกองหลังจนปัจจุบัน บรัมเบิ้ลได้ลงเล่นเป็นนัดแรกในฤดูกาล 1998–1999 โดยไปเยือนเชฟฟิลด์ยูไนเต็ด และจากนั้นก็ได้รับการยกย่องว่า จะเป็นกองหลังอนาคตไกล แต่เมื่อย้ายมาอยู่สโมสรนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ในปี ค.ศ. 2002 เขากลับเป็นที่จดจำจากแฟนบอลเสียมากกว่าในเรื่องของความผิดพลาดในสนาม โดยเฉพาะการจับคู่แผงหลังกับ ฌอง อแล็ง บูมซง อย่างไรก็ตาม หลังจากย้ายมาอยู่วีแกน บรัมเบิ้ลก็เริ่มค่อย ๆ กลับมามีผลงานดีอีกครั้ง จนสามารถยึดเป็นตัวจริงของทีมได้ จนสตีฟ บรูซ ซึ่งทำงานกับเขาสมัยที่อยู่วีแกนในตอนนั้น ได้ซื้อไปอยู่ตามที่ซันเดอร์แลนด์ด้วย
ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า
ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า  หมายถึงสิ่งก่อสร้างและจัตุรัสต่าง ๆ กว่า 20 แห่ง ที่ตั้งอยู่ในเขตบริหารพิเศษมาเก๊า ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้รับจดทะเบียนเป็นมรดกโลก สิ่งก่อสร้างส่วนมากที่เป็นมรดกโลกนั้นเป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นการผสมผสานกันระหว่างสถาปัตยกรรมของเจ้าอาณานิคมโปรตุเกสกับวัฒนธรรมตะวันออกแบบจีน
สิ่งก่อสร้างสำคัญทางประวัติศาสตร์ในมาเก๊าได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยเป็นแหล่งมรดกโลกลำดับที่ 31 ของประเทศจีน ภายใต้ชื่อว่า "ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 29 เมื่อปี พ.ศ. 2548 ที่เมืองเดอร์บัน ประเทศแอฟริกาใต้ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
ศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์แห่งมาเก๊า
My Life as a Teenage Robot
พาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์ Z
การบำรุงรักษาทวีผลแบบทุกคนมีส่วนร่วม
การบำรุงรักษาทวีผลแบบทุกคนมีส่วนร่วม  คือ ปรัชญา (Philosophy) หรือเครื่องมือ (Tool) ในการบริหารการผลิต ขึ้นอยู่กับลักษณะและขอบเขตของการนำไปใช้ โดยมีเป้าหมายสูงสุดอยู่ที่การปรับปรุงผลสัมฤทธิ์ขององค์กร หรือ Company Performance ที่แสดงออกมาในรูปของคุณภาพของสินค้า (Product Quality) การลดและควบคุมต้นทุน (Cost Reduction &amp; Control) การส่งมอบที่ตรงเวลา (On Time Delivery) การส่งเสริมสิ่งแวดล้อมและความปลอดภัย (Safety and Environment)
เป้าหมายสูงสุดของ TPM คือ เครื่องจักรเสียเป็นศูนย์ หรือ Zero Breakdown ของเสียเป็นศูนย์ หรือ Zero Defect และอุบัติเหตุเป็นศูนย์ Zero Accident
เสาหลัก 8 ประการ (8 Pillars) ของ TPM ประกอบด้วย การปรับปรุงเฉพาะเรื่อง หรือ Individual Improvement การบำรุงรักษาด้วยตนเอง หรือ Autonomous Maintenance การบำรุงรักษาตามแผน หรือ Planned Maintenance การพัฒนาทักษะการปฏิบัติงานและการบำรุงรักษา หรือ Operation and Maintenance Skill Development การคำนึงถึงการบำรุงรักษาตั้งแต่ขั้นตอนของการออกแบบ หรือ Initial Phase Management การบำรุงรักษาเพื่อคุณภาพ หรือ Quality Maintenance การดำเนินการ TPM ในส่วนสำนักงานหรือส่วนสนับสนุน หรือ TPM in Office ระบบชีวอนามัย ความปลอดภัย และสิ่งแวดล้อม หรือ Safety, Hygiene and Working Environment
การดำเนินการ TPM บางครั้งต้องมีกิจกรรมอื่นควบคู่กันไปด้วย เพื่อเป็นส่วนเสริมหรือส่วนเพิ่มศักยภาพ เช่น การดำเนินกิจกรรม 5ส หรือ 5s Activity การนำระบบการควบคุมด้วยการมองเห็นหรือ Visual Control การติดตั้งระบบป้องกันความผิดพลาด หรือ Poka - Yoke แม้กระทั่งการนำเทคนิคทางวิศวกรรมอุตสาหการ หรือ IE Technique มาใช้ก็สามารถทำได้ ทั้งนี้ เพื่อเป็นการลดความสูญเสีย (waste) ในกระบวนการผลิตหรือการบริหารการผลิต ซึ่งเป็นแนวทางไปสู่ระบบการผลิตแบบปราศจากความสูญเสีย หรือ Waste-free Production ได้อีกทางหนึ่ง
การบำรุงรักษาทวีผลแบบทุกคนมีส่วนร่วม วัดประสิทธิผลของการปฏิบัติที่ค่า ประสิทธิผลโดยรวมของเครื่องจักรอุปกรณ์ หรือ OEE (Overall Equipment Effectiveness) ซึ่งถือเป็นดัชนีความสำเร็จในภาพรวม โดยพิจารณาที่ผลลัพธ์เป็นสำคัญ กล่าวคือ การพิจารณาที่การใช้ประโยชน์จากเครื่องจักร การใช้ประโยชน์จากวัตถุดิบและการทำงานได้ตามเป้าหมายที่วางไว้
นอกจากนั้นยังจำเป็นต้องมีหน่วยวัดอื่น เช่นการวัดระยะเวลาเฉลี่ยที่เครื่องจักรใช้งานได้ก่อนการเสียหาย หรือ MTBF (Mean Time Between Failure) และ ระยะเวลาเฉลี่ยที่ใช้ในการแก้ไขเมื่อเครื่องจักรเสียแต่ละครั้ง หรือ MTTR (Mean Time To Repair) อีกทั้งอัตราการซ่อมบำรุงเมื่อขัดข้อง หรือ Breakdown Maintenance Ration (BM-Rate) อัตราการบำรุงรักษาเชิงป้องกันหรือ Preventive Maintenance Ratio (PM-Rate) หรือ อาจจะวัดในเชิงของการแก้ไขและปรับปรุง โดยใช้อัตราการบำรุงรักษาเชิงแก้ไขและปรับปรุงหรือ Corrective Maintenance Ratio (CM Rate) นอกจากนั้น ยังอาจจะวัดที่อัตราการบำรุงรักษาเชิงพยากรณ์ หรือ Predictive Maintenance Ratio อัตราการป้องกันการบำรุงรักษา หรือ Preventive Maintenance Ratio รวมถึง ความสามารถในการติดตั้งระบบปราศจากการบำรุงรักษา หรือ Maintenance-free System
กาลิเลโอ ยอดอัจฉริยะไขคดีป่วน
กาลิเลโอ ยอดอัจฉริยะไขคดีป่วน  เป็นละครโทรทัศน์ของสถานีโทรทัศน์ฟูจิ ในประเทศไทยฉายฤดูกาลที่ 2 ของละครโทรทัศนืเรื่องนี้ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 13.00 น. - 14.00 น. นำแสดงโดย มาซาฮารุ ฟุกุยามะ
ศาสตราจารย์ยอดอัจฉริยะ ยุกาวะ มานาบุ ที่ร่วมมือกับตำรวจสืบสวนสาวหน้าใหม่ อุทสึมิ คาโอรุ ในการสืบสวนคดีต่างๆ มากมายโดยใช้วิทยาศาสตร์มาช่วยในการไขคดี
ชีววิทยาของการเจริญ
สงครามชีวิตโอชิน
สงครามชีวิตโอชิน   เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นผลิตโดยเอ็นเอชเค เป็นละครฉลองครบรอบ 30 ปีการออกอากาศของช่องเอ็นเอชเค โดยเล่าถึงชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ ชิน ทาโนะคุระ เกิดในยุคเมจิปี พ.ศ. 2444 จนถึงวัยชราในยุคโชวะปี พ.ศ. 2527 ผ่านเรื่องราวมามากมายทั้งสุขและทุกข์ ออกอากาศทางช่องเอ็นเอชเคทุกวันจันทร์ – เสาร์ เวลา 8:15 – 8:30 (15 นาที) โดยออกอากาศในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2526 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2527 มีจำนวนตอนทั้งหมด 297 ตอนและละครเรื่องนี้ยังทำเรตติ้งสูงสุดเป็นประวัติการณ์ของละครเช้าด้วยเรตติ้งสูงสุด 62.9% และมีเรตติ้งเฉลี่ยอยู่ที่ 52.6% นอกจากนี้ยังมีการออกอากาศในอีกหลายประเทศทั่วโลก รวมถึงประเทศไทย
บทละครเขียนขึ้นโดย อิวาซากิ ซุงาโกะ (ใช้นามแฝงว่า ฮาชิดะ ซุงาโกะ) ดัดแปลงจากเรื่องราวในชีวิตจริงของ คัทสึ วะดะ (Katsu Wada) มารดาของคะซึโอะ วะดะ ผู้ก่อตั้งและประธานห้างสรรพสินค้า เรียวเฮ (Ryohei Wada) สามีของคัทสึ วะดะเสียชีวิตตั้งแต่ลูกยังเล็ก คัทสึต้องเลี้ยงดูลูกจำนวนห้าคนตามลำพัง และก่อร่างสร้างตัวจากร้านขายผักสด จนเป็นเจ้าของร้านขายของชำ และขยายกิจการจนเป็นเครือข่ายซูเปอร์มาร์เก็ต และห้างค้าปลีกยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นในยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
อัพ ปู่ซ่าบ้าพลัง
ฟาเรนไฮต์ (แก้ความกำกวม)
ฟาเรนไฮต์  อาจหมายถึง
โรคจากงานอาชีพ
โรคที่เกิดขึ้นเกี่ยวเนื่องกับการทำงาน
โรคภัยเนื่องจากอาชีพ
โรคเกิดจากงาน
Occupational disease
จปร.7
บุรุษเวชศาสตร์
บุรุษเวชศาสตร์, บุรุษเวชวิทยา หรือ วิทยาเพศชาย (; มาจากรากศัพท์ภาษากรีก "anēr" เพศ, , "andros" ผู้ชาย, และ "-logia" วิชา) (บางที่เรียกบุรุษเวช หรือปุริสเวช) เป็นการแพทย์เฉพาะทางที่เกี่ยวกับสุขภาพเพศชาย โดยมักเน้นที่ปัญหาของระบบสืบพันธุ์และระบบทางเดินปัสสาวะเพศชาย ซึ่งเทียบเท่ากับวิชานรีเวชศาสตร์ในเพศหญิง บุรุษเวชศาสตร์มีการศึกษาแยกเป็นวิชาเฉพาะทางตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 1960 โดยมีวารสารเฉพาะทางด้านนี้เล่มแรกเป็นภาษาเยอรมันคือ "Andrologie" (ปัจจุบันคือ "Andrologia") ตีพิมพ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1969
วิทยาการเพศชาย
ประวัติกายวิภาคศาสตร์
ปลาหมอเทศข้างลาย
ปลาหมอเทศข้างลาย  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) มีรูปร่างทั่วไปคล้ายคลึงกับปลานิล ("O. niloticus") และปลาหมอเทศ ("O. mossambicus") ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกันและสกุลเดียวกัน หากแต่ปลาหมอเทศข้างลายมีแถบดำแต่ไม่ถึงปลายหางจะมีสีแดงในส่วนที่เหลือนั้นแทน
พบในแหล่งน้ำจืดจนถึงน้ำกร่อยในทวีปแอฟริกาทางตอนเหนือจนถึงภูมิภาคตะวันออกกลาง มีขนาดยาวเต็มที่ 21 นิ้ว หนักได้ถึง 4.5 กิโลกรัม แต่ส่วนมากจะพบขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 8 นิ้ว หนักเพียง 2.3-2.7 กิโลกรัม พบในแม่น้ำไนล์, แม่น้ำไนเจอร์, แม่น้ำเซเนกัล และแม่น้ำจอร์แดน
ในประเทศไทยเป็นปลาเศรษฐกิจในวงศ์ปลาหมอสีอีกชนิดหนึ่ง ที่นอกเหนือจากปลานิลและปลาหมอเทศ แต่จำนวนที่พบมีน้อยกว่าปลาทั้ง 2 ชนิดนั้นมาก ถูกนำเข้ามาครั้งเมื่อปี ค.ศ. 2007 ปัจจุบัน กลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่สำคัญในทวีปอเมริกาเหนือ โดยถูกนำเข้าไปในรัฐฟลอริดา ในปี ค.ศ. 1961
มันหมัก
มันหมัก คืออาหารสัตว์ที่ทำจากหัวมันสำปะหลัง
ในประเทศไทย เกษตรกรนิยมใช้มันสำปะหลังที่แปรรูปมาเป็นมันเส้นและมันอัดเม็ดในสูตรอาหารสัตว์ ซึ่งมันเส้นและมันอัดเม็ดมีราคาถูกกว่าวัตถุดิบอาหารประเภทเดียวกัน เช่น ปลายข้าว ข้าวโพด หรือการใช้มันสำปะหลังในการเลี้ยงสัตว์เพื่อลดต้นทุนการผลิตสัตว์ให้ต่ำลง
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีเพชรบุรี และมูลนิธิพัฒนามันสำปะหลังแห่งประเทศไทย ร่วมกันเผยแพร่และจัดทำโครงการอบรม การใช้มันสำปะหลังเป็นอาหารสัตว์ ให้แก่สมาชิกสหกรณ์โคนม ในเขตจังหวัดเพชรบุรี และจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ โดยส่งเสริมให้เกษตรกรผู้เลี้ยงโคนม ปลูกมันสำปะหลัง เพื่อผลิตเป็นมันเส้นสำหรับการเลี้ยงโคนมเพราะมีราคาถูก แต่สภาพภูมิอากาศไม่อำนวย มีฝนตกชุก ความชื้นในอากาศสูงจึงประสบกับปัญหาในการผลิตมันเส้น ถ้าเกษตรกรซื้อมันเส้นจากแหล่งผลิตอื่นจะมีราคาแพง (ประมาณ 5.5 - 6.0 บาทต่อกิโลกรัม)
ทำให้มีการศึกษาการหมักมันสำปะหลังสดร่วมกับวัสดุในท้องถิ่น เช่น เหง้าสับปะรด ใบกระถิน และกิ่งอ่อนสับ พบว่าสามารถนำมันสำปะหลังหมัก แทนการทำมันเส้นได้โดยไม่มีข้อจำกัดเรื่องเวลาและฤดูกาล และการหมักมันสำปะหลังสดร่วมกับกระถินและกิ่งอ่อนสับช่วยเพิ่มคุณค่าทางโภชนา โดยเฉพาะปริมาณโปรตีน และเป็นการเพิ่มมูลค่าวัสดุในท้องถิ่น จึงเผยแพร่ต่อเกษตรกรและได้รับความสนใจในการนำมันสำปะหลังหมักในอาหารโคที่เรียกว่า "มันหมัก" แทนการใช้มันเส้น สามารถลดต้นทุนการผลิตน้ำนมดิบของเกษตรกร และลดต้นทุนในการเลี้ยงโคเนื้อได้เป็นอย่างดี
มันหมักเป็นการนำหัวมันสำปะหลังสดสับเป็นชิ้นแล้วนำมาหมักรวมกับเหง้าสับปะรดหรือใบกระถินและกิ่งอ่อนสับ โดยน้ำหนักสดในสภาพไร้ออกชิเจนไม่น้อยกว่า 21 วัน มีกลิ่นหอมอมเปรี้ยว ความเป็นกรดด่าง ประมาณ 3.8 - 3.9 ค่าเฉลี่ยวัตถุแห้ง ไม่น้อยกว่า 34% โปรตีน ไม่น้อยกว่า 6.5% เยื่อใย NDF ประมาณ 35% เยื่อใย ADF ประมาณ 26% สามารถใช้เป็นอาหารแหล่งพลังงานในอาหารโคทดแทนมันเส้นได้เป็นอย่างดี มีโปรตีนสูงกว่ามันเส้น แต่ราคาถูกกว่า เกษตรกรสามารถทำมันหมักใช้ได้เองเพราะมีขั้นตอนที่ไม่ซับซ้อน และยังมีประโยชน์เท่ากับหรือมากกว่าอาหารประเภทอื่น ๆ
ในการทำมันหมัก มีขั้นตอนการทำที่ไม่ยุ่งยาก เริ่มจากสับหัวมันสดเป็นชิ้น ๆ ผสมกับเหง้าสับปะรดหรือใบกระถินและกิ่งอ่อนสับ หรือวัตถุดิบอาหารสัตว์อื่น ๆ ตามสัดส่วน คลุกเคล้าให้เข้ากัน บรรจุถุงพลาสติก ถุงละประมาณ 30 - 40 กิโลกรัม หรือหมักในหลุมหมักก็ได้ อัดให้แน่น แล้วไล่อากาศออก ใช้เชือกมันมัดปากถุงสวมทับด้วยถุงอาหารสัตว์อีกชั้นหนึ่ง หมักไว้ประมาณ 21 วัน แล้วสามารถนำไปเลี้ยงสัตว์ได้ เพื่อให้กรดไฮโดรไซยานิค ถูกทำลายหรือลดความเป็นพิษได้โดยความร้อนจากกระบวนการหมัก (กองอาหารสัตว์, 2550)
"วัสดุและส่วนประกอบ"
กายวิภาคมนุษย์
วิทยาการบาดเจ็บ
วิทยาการบาดเจ็บ หรือ วณวิทยา  หมายถึงการศึกษาการบาดเจ็บและบาดแผลซึ่งเกิดจากอุบัติเหตุหรือความรุนแรง รวมทั้งบาดแผลจากการผ่าตัดและการซ่อมแซมบาดแผล วิทยาการบาดเจ็บเป็นสาขาวิชาหนึ่งของแพทยศาสตร์ ในบางครั้งอาจจัดเป็นสาขาของศัลยศาสตร์ และสำหรับในประเทศที่ไม่แบ่งวิชาเฉพาะทางด้านศัลยศาสตร์อุบัติเหตุมักจัดอยู่ในวิชาศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์
เวชศาสตร์ฉุกเฉิน
เวชศาสตร์ฉุกเฉิน (แพทยศาสตร์) หรือ การแพทย์ฉุกเฉิน (นิติศาสตร์)  เป็นการแพทย์เฉพาะทางที่มุ่งเน้นการวินิจฉัยและรักษาความเจ็บป่วยหรือการบาดเจ็บที่เกิดฉับพลันและต้องการความช่วยเหลือทางการแพทย์อย่างเร่งด่วน
อนุสรณ์ชัยชนะที่ซาโมเทรซ
อนุสรณ์ชัยชนะที่ซาโมเทรซ หรือ เทพีไนกี้แห่งซาโมเทรซ เป็นประติมากรรมยุคกรีกเฮเลนิสติก แกะสลักจากหินอ่อนแสดงภาพเทพีไนกี้หัวขาดกางปีก สร้างขึ้นในราว 300 ปีก่อนคริสตกาลเพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งชัยชนะของกรีซในการรบที่ซาโมเทรซ ถูกค้นพบบนเกาะซาโมเทรซ ประเทศกรีซในปี ค.ศ. 1863 ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1884 นับเป็นหนึ่งในสุดยอดงานศิลปะล้ำค่าของพิพิธภัณฑ์ และหนึ่งในประติมากรรมที่มีชื่อเสียงของโลก ด้วยเส้นสายที่อ่อนช้อยของปีกที่กางออก และเสื้อผ้าที่พริ้วไหวราวกับต้องกระแสลมเมื่อเทพีไนกี้กำลังร่อนลงสู่พื้นดิน
ไวลด์/ด็อกเทอร์
ไวลด์/ด็อกเทอร์  เป็นซิงเกิลที่ 34 ของนามิเอะ อามุโระ วางจำหน่ายในรูปแบบซีดี และซีดี+ดีวีดี โดยวางจำหน่ายที่ประเทศญี่ปุ่นวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2552 เป็นระยะเวลา 1 ปีหลังจากซิงเกิลล่าสุด "60s 70s 80s" และ 8 เดือนหลังจากเบสท์อัลบั้มชุดที่ 3 "BEST FICTION" วางจำหน่าย สามารถเปิดตัวในอันดับ 1 ออริกอนชาร์ตได้สัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย โดยเป็นซิงเกิลที่ 11 ของนามิเอะที่สามารถเปิดตัวที่อันดับ 1 ออริกอนชาร์ต
เพลง "WILD" เป็นเพลงประกอบโฆษณาเครื่องดื่มโค้กซีโร่ และเพลง "Dr." เพลงประกอบโฆษณาผลิตภัณฑ์บำรุงเส้นผมของ Vidal Sassoon ตามแคมเปญ Fashion×Music×VS
มิวสิกวิดีโอเพลง "WILD" เป็นมิวสิกวิดีโอในรูปแบบจำลองในอวกาศ โดยเน้นการเต้นและชุดออกกำลังกายสีดำเป็นหลัก ส่วนมิวสิกวิดีโอเพลง "Dr." เป็นแอนิเมชันตลอดทั้งเพลง แต่ในตอนท้ายมิวสิกวิดีโอทิ้งท้ายคำว่า "TO BE CONTINUED..." ไว้เป็นปริศนา
ซิงเกิล "WILD / Dr." ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจาก RIAJ ประจำเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 เนื่องจากยอดจำหน่ายและยอดส่งออกเกิน 100,000 แผ่น
ปี่นอกเป็นปี่ที่มีเสียงสูงสุดในบรรดาเครื่องเป่าตระกูลปี่ใน ลักษณะมีขนาดเล็กและเสียงแหลม มีความยาวประมาณ 31 เซนติเมตร มึความกว้างประมาณ 3.5 เซนติเมตร มีลักษณะบานหัวบานท้ายเช่นเดียวกับปี่ใน บริเวณเลาปี่ที่ป่องเจาะรู 6 รู
ปี่นอกใช้เล่นในวงปี่พาทย์ไม้แข็งและวงปี่พาทย์ชาตรี
สถานีรถไฟบ้านแหลม
สถานีรถไฟบ้านแหลม เป็นสถานีรถไฟระดับ 3 ของทางรถไฟสายแม่กลอง เป็นสถานีต้นของเส้นทางช่วงบ้านแหลม-แม่กลอง ตั้งอยู่ถนนถวาย ตำบลท่าฉลอม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร
ผู้โดยสารที่เดินทางไปกรุงเทพ จะต้องลงจากขบวนรถที่สถานีรถไฟบ้านแหลม และต่อเรือข้ามฟากที่ท่าฉลอม ไปขึ้นรถไฟช่วงต่อที่สถานีรถไฟมหาชัย มีปลายทางที่สถานีรถไฟวงเวียนใหญ่ ระยะทาง 31 กิโลเมตร
Step on
แฮปปี้ ฮาร์ดคอร์
ทริป ฮอป
Westbam
ทรานซ์
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม เป็นรางวัลประจำปีที่จัดโดยสถาบันศิลปะภาพยนตร์และวิทยาการ (AMPAS) เพื่อมอบให้กับนักแสดงหญิงผู้มีการแสดงที่โดดเด่นในการทำงานกับอุตสาหกรรมภาพยนตร์
ในปีต่อมา ระบบที่มีความยุ่งยากและมักชวนงงงวยนี้ ถูกแทนที่ด้วยระบบใหม่ซึ่งใช้มาจนถึงปัจจุบันคือ นักแสดงหญิงจะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงจากการแสดงในเฉพาะภาพยนตร์เพียงเรื่องเดียว และผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อจะต้องไม่เกินห้าคนต่อปีเท่านั้น ซึ่งเริ่มต้นใช้ระบบนี้ในงานครั้งที่ 9 ปี ค.ศ. 1937 นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง รางวัลนี้ได้มอบให้แก่นักแสดงหญิงทั้งหมด 77 คน โดยแคทารีน เฮปเบิร์น ได้รับรางวัลมากที่สุดในสาขานี้ด้วยสามรางวัลออสการ์ ขณะที่เมอรีล สตรีปได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดที่ 17 ครั้งและได้รับรางวัลสองครั้ง นักแสดงหญิงชาวอิตาลี โซเฟีย ลอเรน ถือเป็นผู้ชนะคนแรกที่ไม่ได้แสดงโดยการพูดภาษาอังกฤษจากการแสดงใน "Two Women" (1961) มาร์ลี แมตลิน กลายเป็นนักแสดงหญิงที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัล (อายุ 21 ปี) และเจสซิกา แทนดี้ กลายเป็นนักแสดงหญิงที่อายุมากที่สุดที่ได้รับรางวัล (อายุ 80 ปี) ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 94 ปี ค.ศ. 2021 เจสซิกา แชสเตน เป็นผู้ชนะคนล่าสุดในสาขานี้จากบทบาทแทมมี เฟย์ เบเกอร์ในภาพยนตร์เรื่อง "ดิอายส์ออฟแทมมีเฟย์"
สถิติผู้ได้รับรางวัลและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง.
บุคคลต่อไปนี้ได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมสองครั้งหรือมากกว่านั้น:
บุคคลต่อไปนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมตั้งแต่สี่ครั้งขึ้นไป:
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  (ค.ศ. 410 - ค.ศ. 1066) อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซันเป็นประวัติศาตร์ของต้นยุคกลางของอังกฤษที่เริ่มตั้งแต่ปลายสมัยโรมันบริเตนจนมาถีงการก่อตั้งราชอาณาจักรต่าง ๆ ของแองโกล-แซกซัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 และมาสิ้นสุดลงเมื่อชาวนอร์มันได้รับชัยชนะต่ออังกฤษ ในปี ค.ศ. 1066 ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง คริสต์ศตวรรษที่ 6 เป็นสมัยที่รู้จักกันทางโบราณคดีว่าบริเตนสมัยหลังโรมัน (Sub-Roman Britain) หรือที่รู้จักกันตามความนิยมว่า "ยุคมืด" (Dark Ages) ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 เป็นต้นมาก็เริ่มมีการก่อตั้งอาณาจักรที่ใหญ่ขึ้นที่เรียกกันรวม ๆ กันว่า "เจ็ดอาณาจักร" ในช่วงนี้อังกฤษแบ่งเขตการปกครองระหว่างอาณาจักรต่าง ๆ ของแองโกล-แซกซันและบริเตน การรุกรานของไวกิงในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงหลายประการในบริเตน ผู้รุกรานชาวเดนมาร์กโจมตีที่ตั้งถิ่นฐานต่าง ๆ ไปทั่วบริเตน แต่การตั้งถิ่นฐานของชาวเดนมาร์กต่อมาจำกัดอยู่แต่เพียงในบริเวณทางด้านตะวันออกของเกาะอังกฤษ ขณะที่ผู้รุกรานจากนอร์เวย์ที่เข้ามาทางไอร์แลนด์โจมตีทางฝั่งตะวันตกของทั้งอังกฤษและเวลส์ แต่ในที่สุดแองโกล-แซกซันก็มีอำนาจในการปกครองไปทั่วทั้งเกาะอังกฤษสลับกับเดนมาร์กในบางช่วงในบางครั้ง ทางด้านความสัมพันธ์กับแผ่นดินใหญ่ยุโรปก็ความสำคัญมาจนกระทั่งปลายสมัยแองโกล-แซกซัน
ที่มาของแองโกล-แซกซันมีด้วยกันต่าง ๆ ทั้งหลักฐานทางเอกสารและทางตำนาน แต่หลักฐานทางเอกสารที่สำคัญมีด้วยกันสี่ฉบับ ๆ แรกมาจากบันทึก "การล่มสลายและการพิชิตบริเตน" (De Excidio et Conquestu Britanniae) โดยนักบุญกิลดาส์ ที่เขียนราวค.ศ. 540 เป็นบันทึกที่หนักไปในทางการวิจารณ์กษัตริย์บริติชมากกว่าที่จะบรรยายเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ เอกสารฉบับที่สอง "ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับศาสนาของชนอังกฤษ" เขียนโดยนักบุญบีด ราว ค.ศ. 731 ใช้บันทึกของกิลดาส์เป็นพื้นฐานและก็อ้างอิงหลักฐานอื่นด้วย ฉบับที่สาม "ประวัติศาสตร์อังกฤษ" ที่กล่าวกันว่าเขียนโดยนักประพันธ์ชื่อเน็นเนียสที่อาจจะเขียนราว ค.ศ. 800 เน็นเนียสก็เช่นเดียวกับกิลดาส์บรรยายเหตุการณ์จากมุมมองของบริติช ฉบับสุดท้ายคือ "บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน" ที่บางส่วนมีพื้นฐานมาจากงานของบีดแต่ก็ผสมตำนานเกี่ยวกับการก่อตั้งราชอาณาจักรเวสเซ็กซ์ แต่ที่สำคัญที่สุดในบรรดาเอกสารสี่ฉบับก็คือ "ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับศาสนาของชนอังกฤษ" ของบีด และ "บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน"
หลักฐานอื่น ๆ ก็ใช้ประกอบหลักฐานทางเอกสาร เช่นหลักฐานการตั้งถิ่นฐานทางโบราณคดีที่เห็นได้จากประเพณีการฝังศพและการใช้ที่ดิน จากการวิจัยซากศพที่พบไม่ไกลจากแอ็บบิงดันอ้างว่าชาวแซกซันตั้งถิ่นฐานอยู่ด้วยกันกับชาวบริเตน ซึ่งเป็นปัญหาในการถกเถียงกันทางด้านการศึกษาว่าการตั้งถิ่นฐานของชาวแซกซันเป็นการตั้งถิ่นฐานแบบแทนที่ หรือเป็นการเข้ามาผสมกับผู้คนชาวโรมัน-บริเตนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่แต่เดิมในบริเวณทางใต้และตะวันออกของบริเตน ดาร์ก ("บริเตนและการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน" ค.ศ. 2002) และเลย์ค็อก ("รัฐบริทาเนียล่ม" ค.ศ. 2008) ต่างก็ถกกันในหัวข้อนี้และวิจัยจากหลักฐานสนับสนุนต่าง ๆ
หลักฐานอื่นก็มีกฎหมายแองโกล-แซกซันต่าง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ตั้นแต่รัชสมัยของเอเธสเบิร์ตแห่งเคนต์ (Æthelberht of Kent) และไอเนแห่งเวสเซ็กซ์ (Ine of Wessex) และเพิ่มจำนวนขึ้นมากมายหลังจากรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช กฎบัตรแองโกล-แซกซัน (Anglo-Saxon Charters) ที่ส่วนใหญ่เกี่ยวกับการมอบที่ดินใช้เป็นหลักฐานได้ตลอดสมัย หลักฐานการเขียนอื่น ๆ ก็รวมทั้งวรรณกรรมนักบุญ, จดหมาย (มักจะเป็นการติดต่อระหว่างนักบวชและบางครั้งผู้นำทางการเมืองเช่นชาร์เลอมาญ และออฟฟาแห่งเมอร์เซีย) และกวีนิพนธ์แองโกล-แซกซัน
ในช่วงสิบปีที่แล้วก็ได้มีการศึกษาทางพันธกรรมของชาวอังกฤษในสมัยปัจจุบันที่นำไปใช้ในการสร้างทฤษฎีเกี่ยวกับประชากรในสมัยแองโกล-แซกซันและจำนวนผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐาน ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 สรุปกันว่าการมาตั้งถิ่นฐานเป็นการตั้งถิ่นฐานของชนกลุ่มใหญ่ แต่เมื่อไม่นานมานี้เชื่อกันว่าเป็นการมาตั้งถิ่นฐานของชนชั้นผู้นำจำนวนไม่มากนักที่สนับสนุนจากการศึกษาโดยการวิจัยดีเอ็นเอ
การโยกย้ายถิ่นฐานและการก่อตั้งราชอาณาจักร (ค.ศ. 400-600).
การวางรากฐานของลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่โรมันออกจากบริเตนมาจนถึงการก่อตั้งราชอาณาจักรแองโกล-แซกซันเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก เหตุการณ์เกี่ยวกับการออกจากบริเตนของโรมันบันทึกใน "ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์อังกฤษ" (Historia Regum Britanniae) เขียนโดยเจฟฟรีย์แห่งมอนมอธ (Geoffrey of Monmouth) ซึ่งเป็นบันทึกที่ไม่น่าเชื่อถือเท่าใดนักนอกจากจะใช้เป็นเอกสารสำหรับตำนานจากยุคกลาง และใช้ในการเป็นหลักฐานประกอบกับหลักฐานอื่น ๆ ราชอาณาจักรแองโกล-แซกซันแห่งเคนต์, เบอร์นิเซีย, ไดรา และลินซีย์ เชื่อกันว่ามีรากฐานมาจากข้อมูลของภาษาเคลต์ซึ่งทำให้เห็นว่ามีความต่อเนื่องทางการเมืองกับชนเคลต์ แต่อาณาจักรทางด้านตะวันตกเวสเซ็กซ์และเมอร์เซียเกือบจะไม่มีความสัมพันธ์กับเขตแดนที่มีอยู่ในขณะนั้น
หลักฐานทางโบราณคดีของคริสต์ทศวรรษหลัง ๆ ภายใต้การปกครองของโรมันแสดงให้เห็นสัญญาณของความเสื่อมโทรมในตัวเมืองและชีวิตในวิลลา นอกจากนั้นก็มีหลักฐานการโจมตีของแซกซันในบริเตนระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 4 และมีการก่อสร้างป้อมปราการตามชายฝั่งทะเลทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะอังกฤษ แต่นักวิชาการบางคนมีความเห็นว่าที่ตั้งเหล่านี้เป็นที่ตั้งทางการค้าขายที่ชาวแซกซันก่อตั้งขึ้นแทนที่จะเป็นการใช้ทางการทหาร เหรียญกษาปณ์ที่ตีหลัง ค.ศ. 402 หาดูได้ยากซึ่งทำให้ทราบได้ว่าการจ่ายค่าจ้างให้แก่กองทหารโรมันยุติลงไปแล้ว ต่อมาคอนสแตนตินที่ 3 ผู้ได้รับการประกาศให้เป็นจักรพรรดิโดยกองทหารในปี ค.ศ. 407 ก็นำกองทัพบริติชข้ามช่องแคบอังกฤษแต่ทรงถูกสังหารในยุทธการในปี ค.ศ. 411 ในปี ค.ศ. 410 จักรพรรดิโฮโนเรียส (Honorius) ประกาศให้ชาวโรมัน-บริติชป้องกันตนเอง แต่ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 5 โรมัน-บริติชก็ยังมีความรู้สึกว่าสามารถยื่นคำร้องต่อกงสุลเฟลเวียส เอเทียส (Flavius Aëtius) ให้มาช่วยต่อต้านการรุกราน แม้ว่าการปกครองของโรมันจะยุติลงในบริเตนแต่วิถีการใช้ชีวิตอย่างชาวโรมันยังคงปฏิบัติกันอยู่ต่อมาอีกหลายชั่วคน
ดูเหมือนว่าโรมันบริเตนจะแบ่งแยกเป็นอาณาจักรย่อย ๆ หลายอาณาจักรแต่มีการควบคุมโดยทั่วไปโดยสภา กิลดาส์อ้างว่าสภานี้เป็นผู้ชวนทหารรับจ้างแซกซันเข้ามายังบริเตนเพื่อต่อต้านผู้ปล้นสดมภ์แต่ทหารแซกซันก็ปฏิวัติเมื่อไม่ได้รับค่าจ้าง บีดเชื่อว่าแซกซันเข้ามาในบริเตนราว ค.ศ. 446 แต่ปีที่ว่านี้ก็เป็นที่เคลือบแคลงกันในปัจจุบัน ช่วงระยะเวลาการต่อสู้ที่เกิดขึ้นก็นำชัยชนะมาให้ทั้งฝ่ายแซกซันและบริติช แม้ว่าลำดับเวลาจะเป็นสิ่งที่ยากที่จะเอาให้แน่นอนได้แต่ดูเหมือนว่าในปี ค.ศ. 495 ฝ่ายบริเตนก็ได้รับชัยชนะและสร้างความเสียหายอย่างหนักให้แก่ฝ่ายแองโกล-แซกซันในยุทธการมอนส์บาโดนิคัส (Battle of Mons Badonicus) หลักฐานทางโบราณคดีและจากบันทึกของกิลดาส์ระบุว่าเป็นการทำให้การมาตั้งถิ่นฐานของแซกซันหยุดชะงักลงชั่วระยะเวลาหนึ่ง ในคริสต์ศตวรรษที่ 6 แซกซันก็มาขึ้นฝั่งอีกครั้งที่บริเวณเซาท์แธมป์ตันและเดินทางขึ้นไปทางค็อตสวอลด์และชิลเทิร์นส์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 แซกซันก็ควบคุมอาณาบริเวณทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษยกเว้นคอร์นวอลล์ซึ่งไม่ได้เข้ามาอยู่ภายไต้การปกครองของแซกซันอย่างเต็มที่จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 10 แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วเราจะเรียกผู้ที่เข้ามาในช่วงนี้ว่า "แซกซัน" แต่อันที่จริงแล้วก็มีชนกลุ่มอื่นที่เข้ามาด้วยในขณะเดียวกันที่รวมทั้ง ชนแองเกิล, ชนฟริเชียน และชนจูต แซกซันอาจจะเป็นผู้ให้ชื่อ เอสเซ็กซ์, มิดเดิลเซ็กซ์, ซัสเซ็กซ์ และเวสต์เซ็กซ์ ส่วนชนแองเกิลตั้งถิ่นฐานในบริเวณอีสต์แองเกลีย, เมอร์เซีย, เบอร์นิเซีย และไดรา ขณะที่ชนจูตตั้งถิ่นฐานในบริเวณเคนต์และไอล์ออฟไวท์
จากหลักฐานทางโบราณคดีพบว่าเครื่องใช้ของแซกซันของสมัยแรกที่พบพบทางตะวันออกของอังกฤษมิใช้ในบริเวณเคนต์ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่กล่าว นอกจากนั้นแล้วก็ยังพบในบริเวณลุ่มแม่น้ำเทมส์ทางตอนเหนือแต่สันนิษฐานกันว่าเป็นสิ่งของที่เป็นของทหารรับจ้างของกษัตริย์บริติช กิลดาส์กล่าวถึงสงครามกลางเมืองระหว่างชนบริติชด้วยกันเองที่เกิดขึ้น นอกจากนั้นก็ยังมีสงครามระหว่างกลุ่มแซกซันต่าง ๆ ก่อนที่จะรวมกันเป็นอาณาจักรต่าง ๆ
ส่วนทางฝ่ายชนบริติชเองก็เริ่มมีการย้ายถิ่นฐานออกจากเกาะอังกฤษข้ามช่องแคบอังกฤษมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 และไปตั้งถิ่นฐานทางแหลมด้านตะวันตก (อาร์มอริคา (Armorica)) ของกอล และก่อตั้งเป็นบริตตานี หลังจากนั้นก็มีหลักฐานที่เชื่อกันว่ามีการโยกย้ายถิ่นฐานต่อมาอีกครั้งจากบริเวณเดวอนและคอร์นวอลล์ บางกลุ่มก็ย้ายไปตั้งถิ่นฐานทางด้านเหนือของสเปนในบริเวณที่เรียกว่าบริโตเนีย (Britonia) ในบริเวณกาลิเซียปัจจุบัน แต่การโยกย้ายถิ่นฐานเหล่านี้ควรจะศึกษาร่วมกับการการโยกย้ายถิ่นฐานของชาวยุโรปโดยทั่วไปในยุคเดียวกัน และจากหลักฐานทางพันธุกรรมและทางโบราณคดีทำให้เกิดความเคลือบแคลงกันถึงขนาดการโยกย้ายถิ่นฐานของชนแองโกล-แซกซันมายังบริเตน (Anglo-Saxon migration to Britain)
สมัยเจ็ดอาณาจักรและการเข้านับถือคริสต์ศาสนา (ค.ศ. 600-800).
การเผยแพร่คริสต์ศาสนา (Anglo-Saxon Christianity) ไปในหมู่ชนแองโกล-แซกซันเริ่มราว ค.ศ. 600 โดยมีอิทธิพลจากคริสต์ศาสนาของเคลต์ (Celtic Christianity) จากทางตะวันตกเฉียงเหนือโดยสถาบันโรมันคาทอลิกจากทางตะวันออกเฉียงใต้ นักบุญออกันตินอัครบาทหลวงแห่งแคนเตอร์บรีองค์แรกรับหน้าที่เป็นอัครบาทหลวงในปี ค.ศ. 597 ในปี ค.ศ. 601 พระองค์ก็ได้ประทานศีลจุ่มให้แก่พระเจ้าแผ่นดินแองโกล-แซกซันองค์แรกที่เป็นคริสต์ศาสนิกชนเอเธลเบิร์ตแห่งเคนต์ เพ็นดาแห่งเมอร์เซีย (Penda of Mercia) พระเจ้าแผ่นดินนอกศาสนาองค์สุดท้ายของแองโกล-แซกซันเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 655 การเผยแพร่คริสต์ศาสนาของแองโกล-แซกซันไปยังแผ่นดินใหญ่ยุโรปเริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ที่เป็นผลทำให้จักรวรรดิแฟรงค์ (Frankish Empire) เกือบทั้งหมดกลายเป็นคริสเตียนภายในปี ค.ศ. 800.
ตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 7 และคริสต์ศตวรรษที่ 8 อำนาจก็โยกย้ายไปมาระหว่างราชอาณาจักรใหญ่ต่าง ๆ บีดบันทึกว่าเอเธลเบิร์ตแห่งเคนต์เป็นประมุขผู้มีอำนาจมากกว่าผู้อื่นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 6 แต่อำนาจก็ย้ายขึ้นไปทางเหนือไปยังราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรียที่เป็นราชอาณาจักรที่เกิดจากการรวมราชอาณาจักรเบอร์นิเซียและไดราเข้าด้วยกัน เอ็ดวินแห่งนอร์ทัมเบรียอาจจะเป็นผู้มีอำนาจมากกว่าผู้ใดในบริเตนในขณะนั้นแต่ก็อาจจะเป็นเพียงความเห็นของบีดผู้ออกจะลำเอียงไปทางการเชิดชูราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรียกว่าราชอาณาจักรอื่น แต่นอร์ทัมเบรียก็ประสบปัญหาผู้มีสิทธิในการครองราชอาณาจักรอยู่เป็นประจำ ซึ่งทำให้เมอร์เซียกลายเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจโดยเฉพาะภายไต้การปกครองของเพ็นดาแห่งเมอร์เซีย หลังจากการพ่ายแพ้ในยุทธการที่เทร้นท์ในปี ค.ศ. 679 ต่อเมอร์เซีย และในยุทธการที่เน็คเทนส์เมียร์ในปี ค.ศ. 685 ต่อชนพิกต์ (Pict) นอร์ทัมเบรียก็หมดอำนาจ
ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมอร์เซียก็กลายเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจเหนืออาณาจักรอื่น ๆ แต่ก็ไม่ตลอดเวลา เอเธลบอลด์และออฟฟาแห่งเมอร์เซียเป็นกษัตริย์ผู้มีอำนาจสองพระองค์ โดยเฉพาะออฟฟาผู้ที่ชาร์เลอมาญทรงถือว่าเป็นโอเวอร์ลอร์ด (overlord) ของทางไต้ของบริเตน ที่เห็นได้จากความที่ทรงมีอำนาจพอที่จะระดมผู้คนให้มาสร้างเขื่อนออฟฟา (Offa's Dyke) ซึ่งเป็นเขื่อนดินที่ยาวเกือบตลอดพรมแดนเวลส์และอังกฤษปัจจุบัน แต่การขยายอำนาจของเวสต์เซ็กซ์และการต่อต้านของอาณาจักรย่อย ๆ ทำให้เป็นการเป็นอุปสรรคต่ออำนาจของเมอร์เซียโดยตลอด และเมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 อำนาจของเมอร์เซียก็สิ้นสุดลง