pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คุณจะสามารถควบคุมรถยนต์ของคุณได้จากระยะไกล ไม่ว่าจะเป็นการปลดล็อกประตู การควบคุมการทำงานของระบบปรับอากาศ ระบบไฟต่างๆ หรือแม้กระทั่งการสั่งสตาร์ทเครื่องยนต์ การทำงานทั้งหมดนี้สามารถสั่งการได้ด้วยเสียงของคุณเอง
Volvo และ Microsoft ตั้งใจที่จะนำเสนอเทคโนโลยีนี้ในช่วงเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่เทคโนโลยีนี้จะพร้อมลงตลาดให้ได้ใช้งานเฉพาะในตลาด สหรัฐอเมริกา, ประเทศในทวีปยุโรป, รัสเซีย, แคนาดา และจีน ถือเป็นอีกหนึ่งเทคโนโลยีที่ถูกพัฒนาร่วมกัน เพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้กับเจ้าของรถไม่มากก็น้อยทีเดียว
เทคโนโลยีการขับเคลื่อน.
นวัตกรรมใหม่ รถพลังงาน Hydrogen ได้ถูกผลิตขึ้นจริงแล้วโดย Toyota’s Mirai ที่ รัฐ California ในประเทศสหรัฐอเมริกา ใช้ชื่อรุ่นว่า FCV Plus ในปีหน้าก็คาดการณ์ไว้ว่าจะมีรถสุดเจ๋งที่ว่านี้ประมาณ 3,000 คันวิ่งอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา แม้แต่รถยนต์ที่ใช้น้ำเป็นเชื้อเพลิงในประเทศอิสารเอลที่สามารถใช้ได้ทั้งพลังงานไฟฟ้าและ Hydrogen ในคันเดียวกันที่ได้มีการเปิดตัวไปแล้วด้วยเช่นกัน ถึงแม้ว่ารถยนต์พลังงาน Hydrogen จะยังไม่ได้รับการผลิตอย่างแพร่หลายแต่ก็แสดงให้เห็นถึงความก้าวหน้าของเทคโนโลยีและการตระหนักอย่างจริงจังเรื่องของพลังงานทางเลือกที่จะทำให้เราประหยัดพลังงานมากขึ้นในอนาคต
ระบบอัตโนมัติ.
รถขับเคลื่อนอัตโนมัติของ Mitsubishi สามารถจอดรถให้เราได้เลยโดยเฉพาะในเมืองที่หาที่จอดรถยากหรือบางทีเราเจอแต่ที่แคบๆ ที่เราต้องใช้เวลานานในการจอด ทำให้เสียเวลามากและอาจทำให้เกิดอุบัติเหตุเนื่องจากการเบียดหรือชนสิ่งของบริเวณนั้น หลังจากนี้เราแค่ไปถึงที่หมาย สั่งให้รถจอดด้วยตัวมันเอง แล้วเราก็เดินไปทำธุระได้อย่างสบายใจไม่ต้องเสียเวลาจอดรถกันอีกต่อไปแล้ว
นวัตกรรมรถยนต์สุดล้ำที่บอกรายละเอียดเส้นทางบนกระจกหน้ารถ.
นวัตกรรมรถยนต์สุดล้ำที่บอกรายละเอียดเส้นทางบนกระจกหน้ารถ การเดินทางของเรามีรายละเอียดต่างๆ ปรากฏขึ้นบนกระจกหน้ารถแบบเลียลไทม์ นอกจากที่จะทำให้เราไม่ต้องละสายตาจากถนนแล้ว เรายังเห็นภาพจริงซ้อนทับกับ Holographic เหมือนการขับขี่ยานอวกาศในหนัง Sifi มันจะทำให้การขับขี่จะกลายเป็นเรื่องที่น่าสนุกและตื่นเต้นมากยิ่งขึ้นและเพิ่มความปลอดภัยความสะดวกในการขับขี่ ซึ่งบริษัท WayRay ได้สร้างระบบ Navion ขึ้นมาที่เฉพาะคนขับเท่านั้นที่จะมองเห็นภาพ Holographic ซึ่งทำให้การขับรถตอนกลางคืนมีความปลอดภัยมากยิ่งขึ้นด้วย ซึ่งนั่นทำให้เราคาดการณ์กันว่าในอนาคตอันใกล้นี้การเพิ่มรายละเอียดลงในภาพจริงและจะกลายเป็นเรื่องปกติของการขับขี่
นวัตกรรมของ Audi ในญี่ปุ่น.
ในประเทศญี่ปุ่นได้สร้างนวัตกรรมใหม่ ที่มีเพียงแค่ประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น ซึ่งเราจะสามารถหุงข้าวในรถได้ระหว่างการเดินทาง ด้วยหม้อหุงข้าวในรถยนต์ที่เราตังโปรแกรมได้ด้วยว่าให้สุขพอดีๆ ในช่วงเวลาไหน และยังมีโต๊ะพับที่เราสามารถจัดวางมื้ออาหารที่แสนพิเศษที่ว่านี้ได้อย่างพอเหมาะพอเจาะมีช่องวางของที่เราสามารถวางของได้ ไม่ว่าจะเป็นเก็บถ้วย ชาม ตะเกียบหรือแม้แต่ที่วางตะเกียบก็ตาม การออกแบบภายในที่เน้นความเป็นญี่ปุ่นแบบ Zen ที่เราสามารถสำผัสได้ถึงความละเมียดละมัยของเสื่อทาทามิในโทนสีแบบเอิร์ทโทนที่เน้นความเป็นธรรมชาติให้มากที่สุดที่น่าสนใจกว่านั้น ยังมีทัพพีไม้ไผ่ที่ประทับโลโก้ของ Audi เองเพื่อเป็นของพรีเมียมและเราสามารถเอามาใช้ได้จริงๆ เพิ่มมาให้กับรถด้วย
อำเภอลาดหลุมแก้ว
ลาดหลุมแก้ว เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปทุมธานี​มีลักษณะ​เป็นพื้นที่ราบลุ่มมีคลองผ่านหลายสายปัจจุบัน​เป็นพื้นที่เชื่อมต่อการเดินทางไปจังหวัดสุพรรณบุรี​(ถนน340)​จังหวัดนครปฐม​(ถนน346)​อาชีพส่วนใหญ่​คือเกษตรกร​และมีอุตสาหกรรม​ปะปนอยู่ด้วย
อำเภอลาดหลุมแก้วเดิมชื่อ อำเภอเชียงราก ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน
ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
พื้นที่อำเภอลาดหลุมแก้วแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 7 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้าน รวม 67 หมู่บ้าน ได้แก่
อำเภอลาดหลุมแก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เส้นทางสายหลักของอำเภอลาดหลุมแก้ว ได้แก่
เส้นทางสายรองของอำเภอลาดหลุมแก้ว ได้แก่
ถนนเลียบคลองพระอุดม
เป็นวัดที่อยู่ในเขตอำเภอลาดหลุมแก้ว ในบริเวณวัดมีพระพุทธรูปปางพระผอม เป็นพระพุทธรูป ปางบำเพ็ญทุกรกิริยา ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 พร้อมกับพระพุทธรูปตามระเบียงวัดเบญจมบพิตร นอกจากนี้ยังมีพลับพลาที่ประทับแรกนาขวัญ ในสมัยรัชกาลที่ 6 ที่เรียกว่า "ศาลาแดง" เดิมตั้งอยู่ที่วังพญาไท ในกรุงเทพฯ สร้างเป็นพลับพลาไม้สักทั้งหลังแม้แต่หลังคา นับเป็นพลับพลาที่สวยงามและทรงคุณค่าทางสถาปัตยกรรมชิ้นหนึ่ง
ตั้งอยู่หมู่ที่ 4 ตำบลบ่อเงิน อำเภอลาดหลุมแก้ว ใช้ทางหลวงหมายเลข 346 (ปทุมธานี-บางเลน) ถึงหลักกม.ที่ 21-22 แล้วแยกเข้าวัดไปอีก 10 กม. วัดนี้เป็นแหล่งเก่าแก่ของหอยนางรมยักษ์ มีอายุกว่า 1,000 ปี มีเจดีย์ที่ก่อสร้างขึ้นจากการนำเอาหอยนางรมมาสร้างเป็นรูปเจดีย์ จึงเรียกว่า "เจดีย์หอย" มีอยู่ด้วยกัน 2 องค์ องค์แรกอยู่ปากทางเข้าวัด องค์ที่สองอยู่ในบริเวณวัด ในบริเวณวัดมีบึงน้ำขนาดใหญ่มีปลาสวายที่ทางวัดเลี้ยงอยู่เป็นจำนวนมาก และบ่อเต่าอยู่ข้างๆบึง นักท่องเที่ยวสามารถซื้ออาหารเลี้ยงปลาและเต่าได้
ตั้งอยู่ที่ บ้านลำมหาเมฆ หมู่ที่ 5 ตำบลบ่อเงิน อำเภอลาดหลุมแก้ว ห่างจากจังหวัดตามเส้นทางถนนปทุมธานี-บางเลน ประมาณ 14 กม. อยู่ระหว่างทางไปวัดเจดีย์หอย จะพบทางแยกเลี้ยวซ้ายเข้าวัด ระยะทางจากทางแยกนี้ประมาณ 1 กม. สิ่งที่น่าสนใจคือ บริเวณบึงน้ำไหลของวัดมีนก หลากหลายชนิดอาศัยสร้างรัง ฟักไข่ตามธรรมชาติจำนวนมาก ได้แก่ นกกระยางขาว นกกระสา นกกาน้ำ และนกชนิดอื่นๆ
พจนานุกรมวิกิ
AutoTech
โนอาห์ เว็บสเตอร์
โนอาห์ เว็บสเตอร์ จูเนียร์ (; 16 ตุลาคม พ.ศ. 2301 - 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2386) เป็นนักพจนานุกรม (lexicographer) และนักเขียนชาวอเมริกันที่เกิดในเมืองฮาร์ตเฟิร์ด รัฐคอนเนทิคัต ได้รับการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเยล จบแล้วทำงานด้านกฎหมายแต่กลับชอบสอนหนังสือ เว็บสเตอร์เริ่มมีชื่อเสียงจากผลงานส่วนแรกที่ต่อมาเป็นที่รู้จักกันคือ “"หนังสือหลักการสะกดคำของเว็บสเตอร์"” ของ “"สถาบันไวยากรณ์อังกฤษ"” (พ.ศ. 2326) ก่อนปี พ.ศ. 2341 เว็บสเตอร์ยังคงยุ่งอยู่กับการเขียนบทความทางการเมือง การออกเอกสารแผ่นพับ การบรรยายตลอดจนการทำหนังสือพิมพ์จนเกษียณ
หลังเกษียณจึงได้หันมาเน้นด้านอักษรศาสตร์ที่ทำให้เว็บสเตอร์เป็นที่รู้จักในวงการพจนานุกรมอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะ “"พจนานุกรมภาษาอังกฤษของอเมริกา"” (ชุด 2 เล่ม) โดยทำการจดทะเบียนลิขสิทธิ์เป็นครั้งแรกของสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2371 ซึ่งกลายเป็นอิทธิพลหลักที่มีต่อการเขียนพจนานุกรมในสมัยต่อๆ มา นอกจากนี้ หนังสือชื่อ “"หนังสือสะกดคำปกน้ำเงิน"” ได้ถูกนำมาใช้สอนในโรงเรียนของสหรัฐฯ เป็นเวลานานถึง 5 ชั่วคน เว็บสเตอร์จึงเกือบกลายเป็นคำเสมือนที่ใช้เรียกแทนพจนานุกรม และตัวเขาเองก็ได้รับการขนานามว่าเป็น “"บิดาแห่งวิชาการและการศึกษา"” ของอเมริกา ปัจจุบันพจนานุกรมของเขายังคงอยู่ในชื่อของ “"พจนานุกรมเมอร์เรียม-เว็บสเตอร์"”
คอนเนคติกัต
เว็บสเตอร์
เว็บสเตอร์ สามารถหมายถึง
นอกจากนี้ เว็บสเตอร์ ยังเป็นชื่อเมืองต่างๆ ในสหรัฐอเมริกา
เวบสเตอร์
วันเนา
โนอาห์ เวบสเตอร์
ยาคูลท์
ยาคูลท์ (; โรมัน: Yakult) เป็นเครื่องดื่มอย่างนมโปรไบโอติกส์ เกิดจากกระบวนการหมักของนมพร่องมันเนยกับน้ำตาลและแบคทีเรียแลคโตบาซิลลัส
("Lactobacillus casei" Shirota) ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่พบในระบบดูดซึมอาหารของมนุษย์ ซึ่งส่งผลช่วยให้ระบบในร่างกายของมนุษย์ทำงานได้ดีขึ้น ชื่อของยาคูลท์มาจากภาษาเอสเปรันโต คำว่า jahurto รูปเก่าของ jogurto ซึ่งหมายถึงโยเกิร์ต
ยาคูลท์นั้น ศาสตราจารย์มิโนรุ ชิโรตะ อาจารย์จากมหาวิทยาลัยเกียวโต คิดค้นขึ้นใน พ.ศ. 2473 และต่อมาใน พ.ศ. 2478 เขาได้ก่อตั้งบริษัทยาคูลท์ (Yakult Honsha Co., Ltd.) ที่แขวงมินาโตะ จังหวัดโตเกียว ปัจจุบันได้มีการผลิตและจำหน่ายยาคูลท์ไปทั่วโลก
ทีมเบสบอลโตเกียวยาคูลท์สวอลโลวส์ (Tokyo Yakult Swallows) ได้รับการตั้งชื่อตามบริษัทยาคูลท์ภายหลังที่บริษัทยาคูลท์ได้ซื้อทีมในปี พ.ศ. 2513
พ.ศ. 2514 ยาคูลท์ เริ่มวางจำหน่ายในประเทศไทย
ยาคูลท์มาตรฐาน (ไม่รวมรูปแบบที่มีการเปลี่ยนแปลง เช่นในยาคูลท์ไลท์) ประกอบด้วย:
ยาคูลท์มาตรฐานประกอบด้วยน้ำตาล 18 กรัม ในทุก ๆ 100 กรัม, ซึ่งอยู่ในรูปแบบขวดขนาด 80 มิลลิลิตร นี่คือความเข้มข้นที่สูงกว่าระดับที่กำหนดไว้ที่ระดับ "HIGH" โดยสำนักงานมาตรฐานอาหารแห่งสหราชอาณาจักร (ตามที่ได้กำหนดความเข้มข้นของน้ำตาลไว้ที่ระดับสูงกว่า 15 กรัม ต่อ 100 กรัม)
เลโซโท
Senate49
หอเหมมณเฑียรเทวราช
หอเหมมณเฑียรเทวราช หรือที่บางคนเรียกกันว่า "ศาลพระเจ้าปราสาททอง" เป็นปรางค์ศิลา จำลองแบบจากปรางค์ขอม ภายในประดิษฐานเทวรูปสมมุติแทนพระองค์พระเจ้าปราสาททอง ตั้งอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นนอก ริมสระใต้ต้นโพธิ์ ภายในพระราชวังบางปะอิน
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างหอเหมมณเฑียรเทวราชขึ้นในระหว่างปี พ.ศ. 2415 - 2419 ต่อมา มีการสร้างในครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2423 เนื่องจากเหตุการณ์เรือพระประเทียบของสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ล่ม เป็นเหตุให้พระองค์สวรรคตพร้อมพระราชธิดาและพระราชโอรส(ธิดา)ในพระครรภ์ ดังนั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระราชวิตกว่า สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ จะทรงได้รับอันตรายจึงทรงบ่นว่าถ้าสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศปลอดภัยจากการเดินทางในครั้งนี้จะทรงสร้างศาลถวายใหม่
เมื่อสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศทรงปลอดภัยจากการเดินทาง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ก่อสร้างศาลขึ้นมาใหม่ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2432
โรล เพลย์อิง เกม
ราชวงศ์หริภุณชัย
เอฟ.เอ็ม. 92.25 เมกกะเฮิร์ซ
เอฟ.เอ็ม. 92.25 เมกกะเฮิร์ซ คือคลื่นวิทยุที่ ออกอากาศกระจายเสียงวิทยุชุมชนคลื่นความถี่ เอฟเอ็ม 92.25 เมกกะเฮิร์ซ คลื่นประชาธิปไตย โดยมีวัตถุประสงค์ส่งเสริมการเรียนรู้ประชาธิปไตย เผยแพร่ข้อเท็จจริงเรื่องการทุจริตคอร์รัปชั่นและความเป็นเผด็จการทางการเมือง และออกอากาศทางเว็บไซต์ fm9225radio.net ด้วย ออกอากาศวันแรกเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2548
เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 เว็บไซต์ fm9225.net ถูกแฮกเกอร์ แฮกให้เว็บไซต์ชี้ไปที่ http://www.thaksin.net ของผู้สนับสนุน พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร จนทางเว็บไซต์ต้องเปลี่ยนโดเมน ไปใช้ http://www.fm9225radio.net แทน
เอฟ.เอ็ม. 92.25 เมกกะเฮิร์ช ยุติการออกอากาศไปในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2560
กรณีถูกเจ้าหน้าที่รัฐคุกคาม.
วันที่ 9-10 สิงหาคม พ.ศ. 2548 เจ้าหน้าที่รัฐภายใต้การนำของเจ้าหน้าที่สำนักงานคณะกรรมการกิจการวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ (กทช.) และเจ้าหน้าที่ตำรวจกว่า 30 คน บุกตรวจสถานีวิทยุ 92.25 เอฟเอ็ม และสั่งห้ามกระจายเสียงออกอากาศอย่างไม่มีกำหนด โดยนางภัทรียา สุขมโน รองอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ให้เหตุผลว่า มีการพูดเสียดสีหรือวิจารณ์รัฐบาลในทางเสียหาย ภายหลังการตรวจค้นของเจ้าหน้าที่ ไม่มีการดำเนินการทางกฎหมายและยึดเครื่องมือในการออกอากาศกลับไป แต่กลับมีการใช้วาจาข่มขู่ว่า "ห้ามออกอากาศอีก ถ้ายังออกอากาศอีกจะต้องถูกจับ"
ต่อมาในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2554 ในช่วงรายการมุมองของเจิมศักดิ์ ซึ่งออกอากาศพร้อมกันทางวิทยุและทางโทรทัศน์ผ่านทางสถานีสุวรรณภูมิ โดย ดร.เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง และจิตรกร บุษบา เป็นผู้ดำเนินรายการไปได้เพียงครึ่งชั่วโมง ก็ต้องยุติการออกอากาศอย่างกะทันหัน เนื่องจากถูกผู้บริหารสถานีโทรศัพท์เข้ามาขอให้ผู้จัดไม่วิจารณ์ถึงประเด็นที่อัยการสูงสุด สั่งไม่ฎีกาคดีนายบรรณพจน์ และคุณหญิงพจมาน ดามาพงศ์ โกงภาษี แต่ทางผู้จัดไม่ยินยอมทำตาม ซึ่งในวันต่อมาในเวลาเดียวกันที่ทางรายการจะออกอากาศตามปกติ ก็ไม่มี
ประเทศเอสวาตินี
เอสวาตินี (, ; , ) มีชื่อทางการว่า ราชอาณาจักรเอสวาตินี  และยังคงรู้จักกันในภาษาอังกฤษและในอดีตว่า สวาซีแลนด์ (, ; เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2018) เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในภูมิภาคแอฟริกาใต้ มีอาณาเขตทางตะวันออกเฉียงเหนือติดต่อกับประเทศโมซัมบิก ส่วนทางเหนือ ตะวันตก และใต้ติดต่อกับประเทศแอฟริกาใต้ ด้วยระยะทางจากเหนือจรดใต้ไม่เกิน และจากตะวันออกจรดตะวันตก เอสวาตินีจึงเป็นหนึ่งในประเทศที่มีขนาดเล็กที่สุดในทวีปแอฟริกา
ประชากรของประเทศประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์สวาซีเป็นหลัก ภาษาที่ใช้แพร่หลายคือภาษาสวาซี  ชาวสวาซีก่อตั้งอาณาจักรของตนในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 ภายใต้การนำของพระเจ้าอึงกวาเนที่ 3 ชื่อประเทศและกลุ่มชาติพันธุ์มาจากพระนามของพระเจ้าอึมสวาตีที่ 2 พระมหากษัตริย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ทรงขยายและรวมดินแดนสวาซีเป็นปึกแผ่น เขตแดนในปัจจุบันได้รับการกำหนดขึ้นใน ค.ศ. 1881 ในสมัยลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา หลังจากสงครามบูร์ครั้งที่สอง ราชอาณาจักรสวาซีแลนด์ตกเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1903 จนกระทั่งได้รับเอกราชในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1968 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 ได้มีการเปลี่ยนชื่อประเทศจาก "ราชอาณาจักรสวาซีแลนด์" ไปเป็น "ราชอาณาจักรเอสวาตินี" เพื่อสะท้อนถึงชื่อที่ใช้กันทั่วไปในภาษาสวาซี
ประเทศนี้ปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ภายใต้การปกครองของสมเด็จพระราชาธิบดีอึมสวาตีที่ 3มาตั้งแต่ ค.ศ. 1986 มีการจัดการเลือกตั้งทุก 5 ปี เพื่อกำหนดเสียงข้างมากในรัฐสภาและวุฒิสภา รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันได้รับการประกาศใช้ใน ค.ศ. 2005 งานประเพณีที่สำคัญที่สุดของประเทศคือพิธีระบำกกหรือ "อุมลางกา" ในเดือนสิงหาคม/กันยายน และระบำราชันหรือ "อิงวาลา" ในเดือนธันวาคม/มกราคม
เอสวาตินีเป็นประเทศกำลังพัฒนาและถูกจัดเป็นประเทศรายได้ปานกลางระดับล่าง เป็นสมาชิกสหภาพศุลกากรแอฟริกาตอนใต้และตลาดร่วมแอฟริกาตะวันออกและใต้ โดยมีคู่ค้าหลักในภูมิภาคคือแอฟริกาใต้ สกุลเงินลีลังเกนีของเอสวาตินีถูกผูกค่าเงินไว้กับสกุลเงินรันด์ของแอฟริกาใต้เพื่อรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ คู่ค้ารายใหญ่นอกภูมิภาคของเอสวาตินีคือสหรัฐ และสหภาพยุโรป การจ้างงานส่วนใหญ่ของประเทศนั้นมาจากภาคเกษตรกรรมและภาคการผลิต นอกจากนี้เอสวาตินียังเป็นสมาชิกของสมาคมพัฒนาการแอฟริกาตอนใต้, สหภาพแอฟริกา, เครือจักรภพแห่งประชาชาติ และสหประชาชาติ
ประชากรของประเทศเผชิญกับปัญหาสุขภาพที่สำคัญคือเอชไอวี/เอดส์และวัณโรค (ในระดับที่น้อยกว่า) มีการประมาณว่าประชากรผู้ใหญ่ร้อยละ 26 ติดเชื้อเอชไอวี ณ ค.ศ. 2018 เอสวาตินีมีการคาดหมายคงชีพสั้นที่สุดเป็นอันดับที่ 12 ของโลก โดยอยู่ที่ 58 ปี ประชากรของประเทศอยู่ในวัยหนุ่มสาว โดยมีอายุมัธยฐานอยู่ที่ 20.5 ปี และประชากรที่มีอายุ 14 ปีหรือต่ำกว่ามีจำนวนร้อยละ 37.5 ของประชากรทั้งหมดของประเทศ อัตราการเติบโตของประชากรในปัจจุบันอยู่ที่ร้อยละ 1.2
ชนชาติสวาซีเป็นชนเผ่างูนี เดิมอาศัยอยู่ทางแอฟริกากลาง ชนชาติสวาซีหรือเผ่างูนี ได้เคลื่อนย้ายลงมาทางแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นที่ตั้งของราชอาณาจักรเอสวาตินีในปัจจุบันประมาณปี ค.ศ. 1750 ภายใต้การปกครองของพระเจ้าอึงวาเนที่ 3 จึงได้ถือว่ากษัตริย์พระองค์นี้เป็นกษัตริย์องค์แรกของราชอาณาจักรเอสวาตินีปัจจุบัน โดยครองราชย์อยู่จนถึงปี ค.ศ. 1780 เมื่อชนชาติเอสวาตินีอพยพลงมาอาศัยมาในบริเวณที่เป็นที่ตั้งของประเทศนี้ ใหม่ ๆ ได้เกิดข้อขัดแย้งในการแย่งดินแดนกับชนเผ่าซูลู ซึ่งมีความเข้มแข็งกว่าชนเผ่าสวาซี
ต่อมาเมื่อมีการขุดพบทองคำในภูมิภาคนี้เมื่อปี ค.ศ. 1879 จึงมีคนผิวขาวจากยุโรปอพยพเข้าไปแสวงโชคกันมากและยึดดินแดนในภูมิภาคนี้เป็นเมืองขึ้น เอสวาตินีได้ตกเป็นเมืองขึ้นของคนผิวขาวเชื้อสายดัตช์ ซึ่งได้ครองดินแดนซึ่งเป็นที่ตั้งสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ปัจจุบันด้วย ในขณะนั้นเรียกว่า Boer Republic of Transvaal ต่อมาคนเชื้อสายอังกฤษได้อพยพเข้ามาอาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้และได้ทำสงครามชนะคนเชื้อสายดัช (Boer) เมื่อปี ค.ศ. 1903 เอสวาตินีจึงกลายเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษหรือเป็น British High Commission Territory เอสวาตินีได้รับเอกราชเมื่อ 6 กันยายน ค.ศ. 1968 ซึ่งภายหลังจากที่ได้รับเอกราช เอสวาตินีเคยมีการปกครองในระบอบประชาธิปไตยตามแบบอย่างของประเทศตะวันตก โดยมีรัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ และมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข มีพรรคการเมืองหลายพรรคและเปิดโอกาสให้ประชาชนมีสิทธิในการเลือกตั้ง
ต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1973-1977 สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งราชวงศ์ดลามีนี ได้ทรงปฏิรูปและเปลี่ยนแปลงการปกครองของเอสวาตินี โดยได้แก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อเพิ่มอำนาจการปกครองให้อยู่ภายใต้พระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ และห้ามการจัดตั้งพรรคการเมือง นอกจากนี้ ได้ทรงวางรากฐานการปกครองประเทศเอสวาตินีซึ่งใช้ปกครองประเทศสืบมาจนถึงปัจจุบัน โดยทรงนำแนวทางการปกครองประเทศแบบตะวันตกผสมผสานกับการปกครองตามประเพณีดั้งเดิมเข้าด้วยกัน ปัจจุบันสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ซึ่งมีอิทธิพลเหนือราชอาณาจักรเอสวาตินีพยายามกดดันให้เอสวาตินีเปลี่ยนเปลงการปกครองเพื่อให้เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น
ก่อนการสวรรคตของพระเจ้าซอบูซาที่ 2 ในปี ค.ศ. 1982 โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้พระมเหสีเจลีเว (Queen Dzeliwe) เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จนกว่าเจ้าชายมาคอเซตีเว (Prince Makhosetive) ซึ่งประสูติแต่พระสนมอึนตอมบี (Ntombi) จะบรรลุนิติภาวะพระชันษา 21 ปีบริบูรณ์ แต่หนึ่งปีต่อมาพระสนมอึนตอมบีได้ยึดอำนาจจากพระมเหสี หลังจากนั้นอีกสามปีเจ้าชายมาคอเซตีเวที่มีพระชันษา 18 ปี ก็เสด็จขึ้นครองราชย์สถาปนาตนเองเป็นพระเจ้าอึมสวาตีที่ 3 (Mswati III) แต่ก็ปกครองอาณาจักรร่วมกับพระมารดาในลักษณะพระมหากษัตริย์คู่จึงถึงปัจจุบัน
เมื่อเอสวาตินีเป็นประเทศเอกราชแล้ว ก็มีการปกครองปกครองระบอบประชาธิปไตย แต่ในปี 2520 สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 (Sobhuza II) ทรงเปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ตราบถึงทุกวันนี้ แต่หลังการสวรรคตของกษัตริย์ซอบูซาที่ 2 ได้มีการสถาปนาพระเจ้าอึมสวาตีที่ 3 ซึ่งมีพระมารดาคือพระสนมอึนตอมบีเป็นผู้ปกครองร่วม ทำให้เกิดการแบ่งอำนาจในลักษณะที่เรียกว่าสถาบันพระมหากษัตริย์คู่ (Dual Monarchy) ซึ่งมีโครงสร้างการเมืองที่รวมศูนย์กลางอยู่ที่กษัตริย์, พระมารดา และเหล่าเชื้อพระวงศ์ และพระญาติที่เป็นเพศชายของทั้งสองพระองค์ กษัตริย์มีพระราชอำนาจเหนือระบบศาลและการทหาร รวมไปถึงอำนาจในการแบ่งปันที่ดินแก่ราษฎรทั่วประเทศ แต่อำนาจเหล่านี้จะถูกต้องตามกฎหมายและมีความชอบธรรมได้ก็ต่อเมื่อได้ความร่วมมือจากพระมารดา
เอสวาตินีแบ่งการปกครองใหญ่เป็น 4 จังหวัด คือ
มีลักษณะเป็นที่ราบสูงและภูเขา
เศรษฐกิจของเอสวาตินีเป็นเศรษฐกิจขั้นปฐมภูมิ พึ่งพิงภาคการเกษตรและอุตสาหกรรมการเกษตร ประชาชนอยู่ในภาคการเกษตรกว่าร้อยละ 80 นอกจากนี้ สภาพเศรษฐกิจของเอสวาตินียังผูกพันอยู่กับสาธารณรัฐแอฟริกาใต้เป็นอย่างมาก โดยประมาณร้อยละ 80 ของสินค้านำเข้าจากแอฟริกาใต้ และร้อยละ 30 ของสินค้าส่งออกของเอสวาตินีส่งไปยังแอฟริกาใต้ นอกจากนั้น ระบบการเงินและการคลังรวมทั้งระบบภาษีศุลกากรของเอสวาตินีก็ผูกพันกับแอฟริกาใต้
มีประชากรทั้งหมด 1,032,000 คน เป็นชาวแอฟริกันเป็นส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ และบางส่วนนับถือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 81.6 ของประชากรสามารถอ่านออกเขียนได้
ชนเผ่าพื้นเมืองท้องถิ่นซึ่งยังคงรักษาซึ่งเอกลักษณ์ที่แสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตความเป็นอยู่ดั้งเดิมของแต่ละชนเผ่า
อำเภอลำลูกกา
ลำลูกกา เป็น​อำเภอหนึ่งของจังหวัดปทุมธานีและเป็นเขตปริมณฑล​ของกรุงเทพมหานคร​โดยในพื้นที่มีหมู่บ้านจัดสรรและชุมชนอย่างหนาแน่น ปัจจุบัน​มีรถไฟฟ้าสายสีเขียวเปิดให้บริการที่สถานีคูคต
อำเภอลำลูกกาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
อำเภอลำลูกกาสมัยก่อนเป็นที่ราบลุ่มเต็มไปด้วยป่าพงป่าอ้อ เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าทั่วไป สภาพของพื้นที่เป็นที่รกร้างกว้างใหญ่ มีชื่อเรียกว่า "ทุ่งหลวง" ต่อมาในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ประมาณปี พ.ศ. 2433 พระองค์ทรงเห็นว่าทุ่งหลวงกว้างใหญ่ไพศาลมาก ควรให้ประชาชนเข้ามาอยู่เป็นที่พักอาศัยทำมาหากิน ประกอบกับมีพระราชดำริว่า "กรุงสยาม คลองเป็นสำคัญ สมควรต้องขุดทุกปี" จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้บริษัทขุดคลองแลคูนาสยาม ดำเนินการขุดคลองหกวา เริ่มจากคลองซอยที่ 2 ไปจนถึงอำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นระยะทาง 900 เส้นเศษ และขุดคลองซอยที่เป็นระยะห่างกัน 60 เส้น จำนวน 16 คลอง ผลจากการขุดคลองนี้ทำให้ประชาชนที่อยู่ในถิ่นกันดารต่างอพยพหลั่งไหลเข้ามาอาศัยอยู่และทำการปลูกมากยิ่งขึ้น
สำหรับชื่ออำเภอลำลูกกานี้ตามประวัติบอกว่า แต่เดิมนั้นในท้องที่อำเภอนี้มีลำธารไหลผ่านมาบรรจบเป็นรูปตีนกา และปรากฏว่ามีนกมาอาศัยทำรังอยู่เป็นจำนวนมาก เพราะที่รวมของลำธารนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยกุ้ง ปลา อาหารของสัตว์นานาชนิด ประชาชนจึงเรียนบึงนี้ว่า "บึงลำลูกกา" ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เมื่อทางราชการได้ตั้งอำเภอขึ้นใกล้กับบึงนี้เมื่อประมาณ พ.ศ. 2447 จึงขนานนามว่า อำเภอลำลูกกา สันนิษฐานว่าเป็นเพราะนิยมใช้คำสั้น ๆ
พื้นที่อำเภอลำลูกกาแบ่งเขตการปกครองเป็น 8 ตำบล
อำเภอลำลูกกาประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เส้นทางสายหลักของอำเภอลำลูกกา ได้แก่
เส้นทางสายรองของอำเภอลำลูกกา ได้แก่
ฝั่งถนนพหลโยธิน
ฝั่งถนนลำลูกกา
อำเภอสามโคก
สามโคก เป็นอำเภอที่มีขนาดเล็กที่สุดของจังหวัดปทุมธานี มีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่ากลางอำเภอ
มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
อำเภอสามโคกเดิมเป็น "เมืองสามโคก" เพราะมีโคกโบราณอยู่ในเมือง 3 แห่ง เมืองสามโคกเป็นเมืองเก่าแก่มาช้านาน ปรากฏหลักฐานเมื่อหลังแผ่นดินสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ครั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ที่ตั้งดั้งเดิมของเมืองสามโคกอยู่ที่บริเวณวัดพญาเมือง (ปัจจุบันเป็นวัดร้างอยู่ใกล้ ๆ กับวัดป่างิ้ว) เมื่อเสียกรุงศรีอยุธยาแก่พม่าครั้งที่ 1 ในปีพ.ศ. 2112 เมืองนี้ได้ร้างไป
จนถึงพ.ศ. 2203 ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช สมิงเปอกับพรรคพวกมอญด้วยกัน 11 คน ได้พาครอบครัวมอญประมาณหมื่นคนอพยพหนีการกดขี่ของพม่าเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารสมเด็จพระนารายณ์มหาราช พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้ไปตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ "บ้านสามโคก" ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก (บริเวณระหว่างวัดตำหนักกับวัดสะแก) ชุมชนมอญได้ขยายตัวเจริญรุ่งเรืองขึ้นตามลำดับ จึงได้ตั้งเป็นเมืองขึ้นในบริเวณใกล้กับวัดสิงห์และใช้ชื่อว่า เมืองสามโคก
การอพยพของชาวมอญที่ได้เข้ามาขอพึ่งพระบรมโพธิสมภารหลังจากรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแล้ว ได้มีการอพยพครั้งสำคัญอีกสองครั้ง คือ ในปี พ.ศ. 2317 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช โดยมีพญาเจ่ง- ตะละเส่งกับพระยากลางเมืองเป็นหัวหน้า และในปีพ.ศ. 2358 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์) โดยมีสมิงรามัญเมืองเมาะตะมะเป็นหัวหน้า ได้โปรดเกล้าฯ ให้ชาวมอญที่อพยพมากทั้งสองครั้งนี้ส่วนหนึ่งไปตั้งบ้านเรือนอยู่ที่เมืองสามโคก และอีกส่วนหนึ่งให้ไปตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ปากเกร็ด เมืองนนทบุรี และเมืองนครเขื่อนขันธ์ (อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ในปัจจุบัน)
ปรากฏหลักฐานว่า พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พร้อมด้วยกรมพระราชวังบวรมหาเสนารักษ์ ได้เสด็จพระราชดำเนินมาประทับแรม ณ ที่พลับพลาริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออกเยื้องเมืองสามโคก (บริเวณวัดปทุมทองปัจจุบัน) ทรงรับดอกบัวหลวงจากชาวมอญที่นำมาทูลเกล้าฯ ถวายอย่างมากมาย และประกอบกับในครั้งนั้น เดือน 11 เป็นฤดูน้ำหลาก ดอกบัวบานสะพรั่งอยู่ทั่วไป ด้วยเหตุนี้พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามเมืองสามโคกใหม่เพื่อให้เป็นสิริมงคลว่า เมืองประทุมธานี และยกฐานะขึ้นเป็นหัวเมืองชั้นตรี (ภายหลังเปลี่ยนการสะกดเป็น "ปทุมธานี")
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ได้ทรงตั้งเป็น อำเภอสามโคก ตามพระราชบัญญัติการปกครองท้องที่ ร.ศ.116 (พ.ศ. 2440) จึงได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งในที่แห่งใหม่ที่ปากคลองบางเตยข้างเหนือริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก
เมื่อปี พ.ศ. 2524 นายสุนทร ศรีมาเสริม นายอำเภอสามโคกได้พิจารณาเห็นว่า อาคารที่ว่าการอำเภอสามโคกหลังเก่าเป็นเรือนไม้ชั้นเดียวใต้ถุนสูงสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2464 มีสภาพชำรุดทรุดโทรมและตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา สถานที่คับแคบเนื่องจากถูกน้ำเซาะ ตลิ่งพังเหลือที่ดินน้อยมาก ยากแก่การป้องกัน จึงให้ดำเนินการย้ายไปสร้างอาคารที่ว่าการอำเภอในที่แห่งใหม่ซึ่งอยู่ติดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3111 (สามโคก-เสนา) เยื้องไปทางทิศใต้ในเขตตำบลบางเตย บนเนื้อที่ 7 ไร่เศษ ซึ่งนายสำรวย พึ่งประสิทธิ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี ได้เป็นประธานประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ตรงกับวันแรม 1 ค่ำ เดือน 9
ร.ศ. 201 เวลา 11.56 น.
พื้นที่อำเภอสามโคกแบ่งเขตการปกครองย่อย เป็น 11 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็น หมู่บ้าน รวม 58 หมู่บ้าน ได้แก่
อำเภอสามโคกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
ถนนที่ผ่านอำเภอสามโคก
ถนนสายหลัก
อำเภอเมืองปทุมธานี
เมืองปทุมธานี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปทุมธานี มีประชากรจำนวนกว่า 214,639 คน ประกอบด้วยตำบล 14 ตำบล และเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของจังหวัดปทุมธานีอีกด้วย อำเภอเมืองปทุมธานีเป็นอำเภอมีความหนาแน่นเฉลี่ยของประชากรสูงถึง 1,715.04 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีความเจริญกระจายตัวอย่างทั่วถึงทั้งอำเภอ ตรงกลางอำเภอมีแม่น้ำเจ้าพระยาผ่ากลางอำเภอ
พื้นที่อำเภอเมืองปทุมธานีแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 14 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็น หมู่บ้าน รวม 81 หมู่บ้าน ได้แก่
อำเภอเมืองปทุมธานีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
รายชื่อประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลปัจจุบัน
ตารางต่อไปนี้เป็นรายนามของประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลทั่วโลกในปัจจุบัน แสดงประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลซึ่งมีลักษณะต่างกันออกไปตามรูปแบบการปกครอง และโดยส่วนใหญ่เป็นระบบรัฐสภา ในขณะที่บางรัฐนั้นประมุขจะอยู่ในระบบประธานาธิบดีหรือเผด็จการ และบางรัฐใช้การปกครองในระบบกึ่งประธานาธิบดี
หมายเหตุ สีเหลืองในตารางหมายถึงผู้มีอำนาจบริหารรัฐตามบัญญัติบนรัฐธรรมนูญในรัฐหรือรัฐบาลดังกล่าว
สีฟ้าหมายถึงผู้ที่เป็นประมุขแห่งรัฐผู้ถูกจำกัดอำนาจบริหาร (เช่น พระมหากษัตริย์แห่งภูฏาน) หรือประมุขรัฐบาลในทางพฤตินัยที่ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่โดยตรงตามบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญแห่งรัฐ (เช่น ที่ปรึกษาแห่งรัฐของพม่า)
รัฐที่ยังไม่ได้รับการรับรองเอกราช.
เป็นรายชื่อประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลของหน่วยการปกครองทางภูมิศาสตร์การเมืองที่ประกาศเอกราช แต่ขาดการรับรองในระดับนานาชาติหรือได้รับการรับรองจากรัฐเอกราชเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้น
รัฐบาลอื่นๆ.
รัฐบาลอื่นนี้มิได้เป็นรัฐบาลอย่างสมบูรณ์
รายการอาหารไทย
บทความนี้รวบรวมรายชื่ออาหารไทยที่เป็นที่รู้จัก
ประเทศมาลี
ประเทศมาลี  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐมาลี  เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแอฟริกาตะวันตก ประเทศมาลีมีพรมแดนทางเหนือจดประเทศแอลจีเรีย ทางตะวันออกจดประเทศไนเจอร์ ทางใต้จดประเทศบูร์กินาฟาโซและประเทศโกตดิวัวร์ ทางตะวันตกเฉียงใต้จดประเทศกินี และทางตะวันตกจดประเทศเซเนกัลและประเทศมอริเตเนีย มีพื้นที่ 1,240,000 กม.² และประชากร 18.5 ล้านคน เมืองหลวง คือ กรุงบามาโก มาลีแบ่งการปกครองเป็นแปดเขต และมีพรมแดนที่เป็นเส้นตรงทางเหนืออยู่ลึกเข้าไปใจกลางทะเลทรายซาฮารา ส่วนทางใต้ของประเทศเป็นที่ซึ่งมีประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ มีแม่น้ำไนเจอร์และแม่น้ำเซเนกัลไหลผ่าน โครงสร้างเศรษฐกิจของประเทศมีศูนยฺกลางอยู่ที่เกษตรกรรมและการประมง ทรัพยากรธรรมชาติบางส่วนของมาลีมีทองคำ ยูเรเนียม ปศุสัตว์และเกลือ ราวครึ่งหนึ่งของประชากรมีชีวิตอยู่ใต้เส้นยากจนนานาชาติที่ 1.25 ดอลลาร์สหรัฐต่อวัน
ประเทศมาลีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 ดินแดน  และ 1 เขต  ได้แก่
กริฟฟินดอร์
อ.ลำลูกกา
อ.สามโคก
อ.ลาดหลุมแก้ว
พระสุตตันตปิฏก
อ.หนองเสือ
อ.ธัญบุรี
มิโนรุ ชิโรตะ
มิโนรุ ชิโรตะ  (23 เมษายน ค.ศ. 1899 - 10 มีนาคม ค.ศ. 1982) นายแพทย์ และนักธุรกิจ ผู้คิดค้นและก่อตั้งบริษัทเครื่องดื่ม ยาคูลท์
มิโนรุ ชิโรตะ เกิดในหมู่บ้านอินาดานิ เมืองอีดะ จังหวัดนางาโนะ ครอบครัวของเขามีฐานะร่ำรวย มีอาชีพขายส่งกระดาษ และเลี้ยงไหม สมัยเด็ก มิโนรุได้เรียนหนังสือที่โรงเรียนในหมู่บ้านจนถึงชั้นประถมปีที่ 2 ต่อจากนั้นก็ไปเข้าเรียนที่โรงเรียนริวโอดะ ซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของภูเขา เดิมทีมิโนรุเก่งวิชาคณิตศาสตร์ แต่อ่อนทางด้านภาษา แต่ก็ได้คุณครูฟูกูจิ ฮาชิซูเมะ ช่วยเอาใจใส่ดูแล จนทำให้เขามีผลการเรียนที่ดีเยี่ยม
ปี ค.ศ. 1918 หลังสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอีดะ มิโนรุก็เลือกที่จะเรียนต่อทางสาขาวิชาการแพทย์ ตามที่บิดาของเขาต้องการ โดยเลือกสอบเข้าโรงเรียนที่เมืองเซ็นได จังหวัดมิยางิ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยโทโฮกุ) ชีวิตการเรียนตลอด 3 ปีที่เซนไดของเขาเปี่ยมไปด้วยความสุข เนื่องจากได้ใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรี และมีเพื่อนฝูงมากมาย โดยเวลาที่ว่างจากชั่วโมงเรียน เขามักจะออกไปดูภาพยนตร์กับเพื่อนๆ มิโนรุสนใจในภาพยนตร์มาก จนครั้งหนึ่ง เขารู้สึกอยากจะเป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์มากกว่าเป็นแพทย์เสียอีก แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนใจ หลังสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนที่เซนได มิโนรุยังคงตัดสินใจที่จะเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัย สาขาแพทยศาสตร์ เช่นเดิม