pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี 20xx เทคโนโลยีของโลกได้พัฒนาไปไกล ถึงขั้นสามารถสร้างหุ่นยนต์ให้มีจิตใจคล้ายมนุษย์ได้ ด็อกเตอร์โทมัส ไรท์ และ ด็อกเตอร์ไวลี่ นักวิทยาศาตร์ที่ได้ทำผลงานไว้มากมาย ด็อกเตอร์ไรท์ ได้สร้าง หุ่นยนต์ ชื่อ ร็อค และ โรล โดยหุ่นทั้งสองเอาไว้ช่วยสนับสนุนงานต่างๆ ด็อกเตอร์ไวลี่ที่อิจฉาในผลงานของด็อกเตอร์ไรท์ ได้ทำการวางชิพไวรัส ในหุ่นโรงงานของด็อกเตอร์ไรท์ ทำให้หุ่นเกิดการบ้าคลั่งขึ้นมา ด็อกเตอร์ไรท์จึงได้อัพเกรดร็อคให้สามารถต่อสู้กับหุ่นเหล่านั้นได้ จึงได้กำเนิด หุ่น"ร็อคแมน"
สื่อรูปแบบต่างๆ.
สำหรับร็อคแมนได้ออกมาเป็นการ์ตูนรวมถึงภาพยนตร์การ์ตูน
รายชื่อนักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง
รายชื่อภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง
รายชื่อนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง
รายชื่อนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง
รายชื่อนักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง
รายชื่อผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง
รายชื่อบทประพันธ์ยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง
รายชื่อบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
นักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม
นักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม
ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม
ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
นก (ภาพยนตร์)
นก  เป็นภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดแนวระทึกขวัญ กำกับโดย อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก ฉายในปี ค.ศ. 1963 นำแสดงโดย ทิปปี้ เฮเดรน, ร็อด เทเลอร์, เจสสิก้า แทนดี้, ซูซาน เพลเซ็ตต์ ความยาว 120 นาที
เมลานี เดเนี่ยลส์ (ทิปปี้ เฮเดรน) ลูกสาวแสนสวยของเจ้าของหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของซานฟรานซิสโก ผู้ใช้ชีวิตหมดไปกับการกระทำไร้สาระไปวัน ๆ ได้เข้าไปในร้านขายสัตว์เลี้ยง และพบเจอกับ มิท (ร็อด เทเลอร์) ทนายความหนุ่ม เมลานีเกิดชอบมิททันทีที่ได้เห็น และสั่งนกเลิฟเบิร์ด 2 ตัว เพื่อเป็นของขวัญวันเกิดให้แก่น้องสาวของมิท
ต่อมา เมลานีได้เดินทางไปถึงเมือง โบเดก้า เบย์ เมืองชายฝั่งทะเล เพื่อแอบเอานกเลิฟเบิร์ดไปให้เป็นของขวัญแก่เคธี่ น้องสาวของมิท โดยไม่ให้ครอบครัวของมิทรู้ตัว และได้พักอยู่ที่บ้านของแอนนี่ (ซูซาน เพลเซ็ตต์) อดีตแฟนสาวของมิทและครูประจำชั้นของเคธี่ ขณะที่เมลานี่กำลังขับเรือกลับอยู่นั้นนกนางนวลตัวหนึ่งได้โฉบมาจิกเธอโดยไม่ทราบสาเหตุ
เมลานีได้ใกล้ชิดกับครอบครัวของมิท โดยที่ลิเดีย แม่ของมิท (เจสสิก้า แทนดี้) ไม่ชอบใจในเมลานี ด้วยกลัวว่าเธอจะมาแย่งลูกชายไป ในงานฉลองวันเกิดของเคธี่ บรรดานกทั้งหลายที่อยู่ในเมือง ไม่ว่าจะเป็น อีกา, นกนางนวล หรือแม้กระทั่งนกกระจอกได้รวมกลุ่มกันและอาละวาดโจมตีผู้คนจนกลายเป็นความหายนะของเมือง โดยไม่มีใครรู้สาเหตุ
ปรากฏการณ์ภาพยนตร์.
"The Birds" เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันของ ดาฟเน่ต์ ดู เมอริเอ เป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อออกฉาย โดย อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก ผู้กำกับซึ่งเพิ่งประสบความสำเร็จจาก "Psycho" ภาพยนตร์เรื่องก่อนหน้านั้น โดยที่ฉบับนวนิยายนั้น ผู้เขียนตั้งใจจะให้เป็นนวนิยายที่สามารถตีความได้ทางจิตวิทยา โดยให้นกเป็นสัญลักษณ์ตัวแทนความหึงหวงของผู้หญิง (เมลานีที่กำลังจะมาเป็นแฟนของมิทขณะที่ลิเดียเกรงกลัวจะเสียลูกชายไป) โดยฮิตช์ค็อกได้รับแรงบันดาลใจมาจากข่าวแปลกประหลาดที่ลงในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นแถบซานตาครูซชิ้นหนึ่งในปี ค.ศ. 1961 ถึงเหตุการณ์ที่ฝูงนกจมูกหลอดสีเขม่าที่เพิ่งกินปลากะตักไปใหม่ ๆ บินชนกระจกหน้าต่างร่วงตกลงมาตายเป็นจำนวนมาก
แต่เมื่อได้ทำเป็นภาพยนตร์แล้ว ฮิตช์ค็อกไม่ได้ตีความในประเด็นนี้อย่างชัดแจ้ง แต่เน้นไปในการสร้างบรรยายกาศระทึกขวัญจนเกือบจะเป็นสยองขวัญ มีหลายฉากที่สามารถระทึกใจผู้ชม เช่น ฉากที่เมลานีนั่งสูบบุหรี่อยู่คนเดียวขณะที่กำลังรอเคธี่ อีกาข้างหลังก็บินมาเกาะโครงเหล็กเพียงไม่กี่ตัว แต่เมื่อตัดมาอีกครั้งกลายมาเป็นฝูงอีกานับร้อยตัวและพร้อมจะโจมตีผู้คน หรือ ฉากที่ฝูงนกได้โจมตีเด็ก ๆ ที่กำลังหลบหนีจากโรงเรียนเข้าบ้าน ซึ่งไม่มีช็อตไหนหรือซีนไหนเลยที่ให้เห็นปากของนกจิกลงไปในเนื้อตัวของเด็ก ๆ แต่เพราะฉากที่ถ่ายทำออกมาชวนให้ผู้ชมคล้อยตามภาพยนตร์ไปนั่นเอง ซึ่งเหมือนกับฉากฆาตกรรมในห้องน้ำที่ลือลั่นของไซโค ที่แท้ที่จริงแล้วมีดไม่ได้ปักลงไปในตัวของแมเรี่ยน เครน เลย
"The Birds" เป็นภาพยนตร์ที่ถือได้ว่าเป็นแบบอย่างของภาพยนตร์แนวสยองขวัญสัตว์โจมตีมนุษย์อีกหลายต่อหลายเรื่องต่อมา เช่น "Jaws" ของ สตีเว่น สปีลเบิร์ก, "Alien" ของ ริดลีย์ สก็อตต์ เป็นต้น
สถานีรถไฟควนหนองคว้า
ทะเบียนสมรส
ทะเบียนสมรส (อังกฤษ: marriage certificate หรือ marriage line) เป็น เอกสารทางกฎหมายเพื่อยืนยันสถานะการสมรสของบุคคลสองคน ให้มีสถานะเป็นสามี-ภรรยา หรือ คู่ชีวิต ให้เป็นไปตามหลักกฎหมาย ซึ่งทำให้การกระทำบางอย่างในทางกฎหมาย เช่น การกู้ยืม การครอบครองทรัพย์สินสมรส การครอบครองสินทรัพย์ ต่อให้เป็นการกระทำของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง แต่จะมีผลผูกพันทั้งสองคนทันที
สาเหตุการจดทะเบียนสมรสมีหลากหลายมาก เช่น การป้องกันการสมรสซ้อน การถือสิทธิ์ในการดูแลบุตร การลดหย่อนภาษี การกู้ยืม การเบิกประกัน การเบิกสวัสดิการแห่งรัฐที่เกี่ยวข้องกับคู่สมรส การยินยอมให้รักษาพยาบาล สินสมรส มรดก เป็นต้น
การหย่าร้างคือ การยกเลิกสถานะการสมรสอย่างเป็นทางการ ซึ่งบางกรณี การหย่าร้างอาจจะต้องมีการฟ้องหย่าเพื่อเรียกร้องค่าเสียหาย หากคู่สมรสของตนได้กระทำการผิดบางอย่าง เช่น การหย่าร้างเพราะจับได้ว่ามีชู้ การหย่าร้างเพราะมีการกระทำทารุณทางร่างกายและจิตใจ เป็นต้น (ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์)
ทะเบียนสมรสสำหรับสถานภาพเพศเดียวกัน.
ณ ปัจจุบัน มีหลายประเทศได้อนุญาตให้บุคคลที่มีเพศเดียวกัน สามารถจดทะเบียนสมรสได้แล้ว สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่ การสมรสเพศเดียวกัน
BTU Cottbus
TU Cottbus
เอ็มไทย
เอ็มไทย (mthai.com) เป็นเว็บท่าและเว็บบอร์ดของประเทศไทย เริ่มให้บริการประมาณปี พ.ศ. 2542 และเป็นเว็บไซต์ไทยที่ให้บริการอัปโหลดวิดีโอคลิป มีห้องสนทนาครอบคลุมแทบทุกหัวข้อที่ตั้งแต่เรื่องการเมือง ความรู้ กีฬา บันเทิง ก่อตั้งโดย นายตั้ม โดยใช้ชื่อ MThai จากความคิดที่ต้องการให้ เป็น Magazine for Thais (นิตยสาร ออนไลน์ สำหรับคนไทย) ซึ่งต่อมา บริษัท โมโน เทคโนโลยี จำกัด (ชื่อบริษัทในขณะนั้น) ทำการซื้อกิจการมาดูแลต่อใน พ.ศ. 2547
เอ็มไทยเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 13 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา
วิวัฒนาการของ เอ็มไทยดอตคอม.
ในปี พ.ศ. 2548 เริ่มมีบริการ วีดีโอคลิป หรือ วีดีโอแชริง เป็นครั้งแรก ในชื่อ เอ็มไทย วีดีโอ
ในปี พ.ศ. 2549 มีเนื้อหาเฉพาะเกี่ยวกับ ผู้หญิง แฟชั่น ในชื่อ เอ็มไทย วีเมน ตอบปัญหาความรักในชื่อ มาดามรัก
ในปี พ.ศ. 2550 ควบรวมเว็บไซต์ Gossipstar (นิตยสาร เว็บไซต์ เกี่ยวกับเรื่องซุบซิบ บันเทิง ดารา) ที่อยู่ในเครือบริษัทเดียวกัน กลายเป็นส่วนหนึ่งของเว็บไซต์
ในปี พ.ศ. 2551 มีเนื้อหาเฉพาะเกี่ยวกับ ผู้ชาย แฟชั่น ออกกำลังกาย จีบสาว ในชื่อ เอ็มไทย เมน และตอบปัญหาจิตวิทยาเรื่องงาน โดย ดร. วิชัย ว่องศิลป์วัฒนา และ ผู้จัดการลิ้นทอง และเปิดเนื้อหาแฟชั่นเซ็กซี่ในชื่อ A'lure Magazine
ในปี พ.ศ. 2553 เปิดความร่วมมือ แอปพลิเคชัน บนสมาร์ททีวี ของ LG และ Sony
ในปี พ.ศ. 2554 ออกแอปพลิเคชัน ทางโทรศัพท์มือถือ ทาง iPhone และ Android ในชื่อ MThai App และร่วมมือกับ Cartoonclub ในการฉายการ์ตูนดูฟรีทางเว็บไซต์
ในปี พ.ศ. 2555 จัดทำโครงการ คลิกดีทำดี เพื่อรวมพลังคนเล่นอินเตอร์เน็ทในการทำกิจกรรมจิตอาสาทุกๆเดือน เช่น ปลูกป่า ทำสื่อการสอนนักเรียนพิการทางสายตาเป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2558 เปิดความร่วมมือด้านเนื้อหากับ Mashable และนิตยสารดิฉัน
ในปี พ.ศ. 2560 ขยายตลาดกลุ่มผู้ใช้งานวิดีโอภายใต้ชื่อ Seeme เว็บไซต์ Seeme.me
รางวัลเอ็มไทยท็อปทอล์กอะเบาต์.
เป็นรางวัลสำหรับบุคคล ที่รวมถึง ดารา นักแสดง ศิลปิน คนทั่วไปที่มีชื่อเสียง โด่งดัง ทางอินเตอร์เน็ท โดยใช้ข้อมูลภายในเว็บไซต์ของ เอ็มไทยดอตคอม เอง เพื่อประมวลข้อมูลจากกระทู้ การถาม ตอบ โดยมอบให้รางวัลละ 3 บุคคล และได้หยิบข้อมูลบางส่วนจาก Facebook และ Youtube มามอบรางวัลพิเศษ โดย มอบรางวัลหลักทั้งหมด 10 หมวด ได้แก่ นักแสดงชาย นักแสดงหญิง ละคร ภาพยนตร์ เพลง ศิลปิน-นักร้อง บุคคลชาย บุคคลหญิง นักกีฬาชาย นักกีฬาหญิง
และแต่ละปีจะมีรางวัลพิเศษไม่เหมือนกันตามแต่กระแสสังคมในปีนั้นๆ ซึ่ง ในปี พ.ศ. 2555 มีรางวัล Top Talk-about Internet Idol ให้แก่ มาดามมด และ Top Talk-about App ให้แก่ SimSimi และ ในปี พ.ศ. 2556 มีรางวัลพิเศษ Top Talk-about Internet Attraction ให้แก่ แม่บ้านมีหนวด
ดานัง
ดานัง หรือ ด่าหนัง  เป็นเมืองท่าสำคัญของเวียดนามกลางตอนใต้ ตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลจีนใต้ จัดเป็น 1 ใน 5 เขตการปกครองส่วนท้องถิ่นในเวียดนาม
ดานังตั้งอยู่ที่ตำแหน่งละติจูดที่ 15°55' ถึง 16°14' องศาเหนือ และลองจิจูดที่ 107°18' ถึง 108°20' องศาตะวันออก ทิศเหนือติดกับเมืองเว้ ซึ่งเป็นเมืองหลวงเก่าของเวียดนาม ทิศตะวันตกและทิศใต้ติดกับจังหวัดกว๋างนาม ทิศตะวันออกติดกับทะเลจีนใต้ ตั้งอยู่ห่างจากกรุงฮานอยไปทางใต้ 764 กิโลเมตร และห่างจากโฮจิมินห์ซิตีไปทางเหนือ 964 กิโลเมตร
เมืองดานังตั้งอยู่ในเขตร้อนชื้นมรสุมโดยทั่วไปจะมีอุณหภูมิสูงและมีความผันผวนน้อย สภาพภูมิอากาศดานังเป็นสถานที่ทางตอนเหนือของภูมิอากาศแบบ subtropic ทางตอนเหนือและตอนใต้ของเวียดนามโดยมีสภาพภูมิอากาศที่เด่นชัด เขตร้อนในภาคใต้ มีฤดูที่แตกต่างกันคือฤดูฝนฤดูฝนตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงเดือนธันวาคมและฤดูแล้งตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนกรกฎาคมโดยมีฤดูหนาวเป็นช่วง ๆ หนาและไม่นาน
ปี พ.ศ. 2390 เรือรบฝรั่งเศสได้ระดมยิงโจมตีเมืองดานังเพื่อตอบโต้ที่กลุ่มมิชชันนารีคาทอลิกถูกประหารชีวิต
เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2401 กองทหารฝรั่งเศสยกพลขึ้นบกที่ดานัง ตามพระบัญชาของพระเจ้านโปเลียนที่ 3 เพื่อประกาศพื้นที่นี้เป็นอาณานิคมภายใต้อาณัติของฝรั่งเศส และถูกเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อภาษาฝรั่งเศสว่า ตูราน (Tourane) ขณะนั้นถือว่าเป็น 1 ใน 5 เมืองสำคัญบนคาบสมุทรอินโดจีน ในระหว่างสงครามเวียดนาม เมืองนี้เป็นที่ตั้งฐานทัพอากาศหลักของกองทัพสหรัฐอเมริกา ครั้งนั้นจำนวนประชากรในเมืองได้เพิ่มสูงขึ้นมากกว่า 1 ล้านคน โดยส่วนใหญ่เป็นผู้ลี้ภัยสงคราม
ก่อนปี พ.ศ. 2540 ดานังยังเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดกว๋างนาม-ดานัง จนกระทั่งวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2540 ดานังได้ถูกแยกออกจากจังหวัดกว๋างนาม และเป็นเขตการปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งที่ 4 ของเวียดนาม
ดานังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัย 2 แห่ง ได้แก่
ดานังจัดเป็นพื้นที่อุตสาหกรรม และมีท่าเรือที่รองรับการขนส่งสินค้า มีโรงงานอุตสาหกรรมขนาดเล็กตั้งอยู่ในเมืองจำนวนหนึ่ง สินค้าเศรษฐกิจของเมืองได้แก่
ในดานังมีโรงงานอุตสาหกรรมตั้งอยู่ราว 4,900 แห่ง ในปี พ.ศ. 2540 ดานังมีสินค้าส่งออกคิดเป็นมูลค่าราว 55 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ดานังตั้งอยู่ที่ปลายสุดของแนวพื้นที่เศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก (East-West Economic Corridor : EWEC) ซึ่งเชื่อมโยงระหว่างเวียดนาม ลาว ไทย และพม่า
ท่าอากาศยานนานาชาติดานังตั้งอยู่ใจกลางเมืองดานัง เป็นท่าอากาศยานนานาชาติลำดับที่สามของเวียดนาม เป็นช่องทางสำคัญในการเดินทางเข้าสู่เวียดนามตอนกลาง เมื่อก่อนปี พ.ศ. 2515 ที่นี่เคยเป็นท่าอากาศยานที่มีเครื่องบินขึ้นและลงมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก เนื่องจากมีกิจกรรมทางทหารอยู่บ่อยครั้ง ปัจจุบันรองรับเที่ยวบินภายในประเทศระหว่างเมืองสำคัญต่าง ๆ ภายในเวียดนาม เช่น ฮานอย โฮจิมินห์ซิตี กุยเยิน และเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังกรุงเทพมหานครและสิงคโปร์
เอ็มไทยดอทคอม
เอ็มไทย.คอม
Mthai
Mthai.com
Sanook.com
Vcharkarn
Vcharkarn.com
โซมาลี
พันธุ์โซมาลี  เป็นแมวขนยาวที่ผสมพันธุ์ขึ้นในประเทศแคนาดา แต่ทั้งในยุโรปและแคนาดาต่างก็มีแมวพันธุ์นี้ มีลำตัวยาวหางอ่อนโค้งงอ ศีรษะลาดกลม กลางศีรษะเป็นสันนูนใหญ่ มีจุดแต้มที่ใบหู ลูกนัยน์ตากลมรี ผิวหนังคล้ายตัวกระรอก ขนจะขึ้นหนาทึบ ขนยาว อ่อนนุ่มราวเส้นไหม ขนเป็นปุย บริเวณใบหู ที่หางมีขนแบบขนนก มีขนสีแดงขึ้นรอบ บริเวณใบหูอีกทีหนึ่ง
อเมริกันขนสั้น
พันธุ์อเมริกันขนสั้น  เป็นแมวที่ถูกนำมาจากยุโรปไปสู่แผ่นดินอเมริกาเหนือ เมื่อครั้งมีการโยกย้ายถิ่นฐานของคนยุโรปไปแสวงหาถิ่นที่อยู่ใหม่ แมวถูกนำลงเรือไปเพราะต้องการใช้ประโยชน์จากมันในการล่าหนูมิให้ทำลายข้าวของ ซึ่งที่นำไปด้วยนั้นมีหลายตัว และได้ผสมพันธุ์กันจนได้ลูกที่มีลักษณะเฉพาะออกมาให้เห็นอย่างปัจจุบัน
บอริส เยลต์ซิน
บอริส นีโคลาเยวิช เยลต์ซิน (, , 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 - 23 เมษายน พ.ศ. 2550) เป็นประธานาธิบดีคนแรกของสหพันธรัฐรัสเซีย ดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. 2534 ถึง 2542
เดิมเป็นผู้สนับสนุนมิคาอิล กอร์บาชอฟ เยลต์ซินเกิดขึ้นภายใต้การปฏิรูปเปเรสตรอยกาเป็นหนึ่งในคู่แข่งทางการเมืองที่ทรงพลังที่สุดของกอร์บาชอฟ วันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 เขาได้รับเลือกเป็นประธานสภาโซเวียตสูงสุดรัสเซีย วันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2534 เขาได้รับเลือกด้วยเสียงประชาชนเป็นประธานาธิบดีแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียซึ่งเป็นตำแหน่งที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ ขณะนั้นเป็นหนึ่งใน 15 สาธารณรัฐรัฐธรรมนูญของสหภาพโซเวียต เขาได้รับคะแนนเสียง 57% ชนะผู้เข้าชิงตำแหน่งอีกห้าคน และเป็นผู้นำที่ได้รับเลือกตั้งตามแนวทางประชาธิปไตยคนที่สองของรัสเซียในประวัติศาสตร์ หลังมิคาอิล กอร์บาชอฟลาออกจากตำแหน่งและสหภาพโซเวียตยุบลงครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2534 เยลต์ซินยังดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย ซึ่งเป็นรัฐสืบทอดของสหภาพโซเวียต เยลต์ซินได้รับเลือกใหม่ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2539 ในการเลือกตั้งรอบสอง เยลต์ซินชนะเกนนาดิ ซูกานอฟจากพรรคคอมมิวนิสต์ที่ฟื้นฟูใหม่โดยมีคะแนนห่างกันอยู่ 13% อย่างไรก็ดี เยลต์ซินสูญเสียความนิยมในระยะแรกไปหลังเกิดวิกฤตการณ์เศรษฐกิจและการเมืองต่อเนื่องในรัสเซียช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990
เขาสัญญาจะเปลี่ยนแปลงเศรษฐกิจสังคมนิยมแบบสั่งการของรัสเซียเป็นเศรษฐกิจตลาดเสรี และนำการเยียวยาการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจอย่างฉับพลัน การเปิดเสรีราคาและโครงการแปรรูปรัฐวิสาหกิจไปปฏิบัติ เนื่องจากวิธีการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ ความมั่งคั่งของชาติปริมาณมากจึงตกอยู่ในมือของผู้มีอำนาจกลุ่มเล็ก สมัยเยลต์ซินส่วนใหญ่มีการฉ้อราษฎร์บังหลวง เงินเฟ้อ การล่มสลายทางเศรษฐกิจและปัญหาเศรษฐกิจและสังคมขนานใหญ่อย่างกว้างขวางซึ่งกระทบต่อรัสเซียและอดีตรัฐสหภาพโซเวียต ภายในไม่กี่ปีแรกหลังเขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ผู้สนับสนุนเยลต์ซินจำนวนมากได้เปลี่ยนมาต่อต้านเขา และรองประธานาธิบดี อเล็กซานเดอร์ รุสต์คอย ประณามการปฏิรูปว่าเป็น "พันธุฆาตทางเศรษฐกิจ"
การเผชิญหน้าที่ดำเนินไปกับสภาโซเวียตสูงสุดลงเอยด้วยวิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญรัสเซีย ตุลาคม พ.ศ. 2536 ซึ่งเยลต์ซินสั่งยุบรัฐสภาอย่างผิดกฎหมาย ซึ่งขณะนั้นพยายามถอดเยลต์ซินออกจากตำแหน่ง ฝ่ายทหารท้ายที่สุดเข้าฝ่ายกับเยลต์ซินและปิดล้อมและยิงปืนใหญ่ถล่มทำเนียบขาวรัสเซีย ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 187 คน จากนั้น เยลต์ซินฉีกรัฐธรรมนูญที่มีอยู่เดิม ห้ามการต่อต้านทางการเมืองชั่วคราว และยิ่งดำเนินการทดลองทางเศรษฐกิจลึกลงไปอีก แล้วเขาก็ริเริ่มรัฐธรรมนูญฉบับใหม่โดยประธานาธิบดีมีอำนาจเพิ่มขึ้น และได้รับความเห็นชอบในการลงประชามติเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2536 ด้วยเสียงเห็นชอบ 58.5%
วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เยลต์ซินประกาศลาออกจากตำแหน่งอย่างน่าประหลาดใจ ทิ้งตำแหน่งประธานาธิบดีไว้ในมือของผู้สืบทอดที่เขาวางตัว คือ นายกรัฐมนตรีขณะนั้น วลาดีมีร์ ปูติน เยลต์ซินออกจากตำแหน่งโดยได้รับความนิยมน้อยมากในหมู่ประชากรรัสเซีย บ้างประเมินว่า อัตราการเห็นชอบกับเขาเมื่อออกจากตำแหน่งนั้นต่ำเพียง 2%
บอริสต์ เยลต์ซิน ถึงแก่อสัญกรรม เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2550 เนื่องจากการทำงานของหัวใจล้มเหลว ในวัย 76 ปี
ภาษากาปัมปังกัน
บลิทซ์กันดั้ม
GAT-X207 บลิทซ์กันดั้ม  เป็นโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทสำคัญใน การ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ด ออกแบบโดยจุนอิจิ อะคุทสึ
บลิทซ์กันดั้มเป็นหนึ่งในGAT-X ซีรีส์ทั้งห้าที่พันธมิตรโลกพัฒนาขึ้นมาเพื่อตอบโต้โมบิลสูท ของ ซาฟท์ ซึ่งโมบิลสูททั้งห้านั้นล้วนแต่ใช้เทคโนโลยีใหม่นั่นคือเกราะเฟสชิฟท์อาเมอร์(Phase Shift Armor) ซึ่งนิยมเรียกสั้นๆว่า PS เมื่อเปิดใช้งาน เกราะเฟสชิฟท์จะสร้างสนามพลังคลุมตัวเกราะไว้ ทำให้การโจมตีด้วยอาวุธที่ไม่ใช่บีมแทบจะไม่มีผลกับกันดั้ม แต่เนื่องจากกันดั้มต้องใช้แบ็ตเตอรีเป็นแหล่งพลังงานเพื่อให้ใช้งานในสนามรบที่มีนิวตรอนแจมเมอร์ได้จึงใช้เกราะเฟสชิฟท์ได้ในเวลาจำกัดเท่านั้น เมื่อปิดเฟสชิฟท์ เกราะของกันดั้มก็จะกลายเป็นสีเทา
บลิทซ์กันดั้มเป็นโมบิลสูทเครื่องแรกที่สามารถใช้ระบบพรางตัวด้วยอนุภาคมิราจคอลลอยด์ ซึ่งสามารถทำให้เซนเซอร์ทุกชนิดไม่สามารถตรวจจับบลิทซ์กันดั้มได้ รวมถึงไม่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ในขณะที่ใช้งานมิราจคอลลอยด์จะไม่สามารถใช้เกราะเฟสชิฟต์ได้ มิราจคอลลอยด์ยังสามารถใช้งานได้เพียง 80 นาทีเท่านั้น
อาวุธหลักของบลิทซ์กันดั้มก็คือโล่ "ไทรเครอส"ติดแขนขวา ไทรเครอสได้รับการออกแบบให้ใช้เป็นอาวุธได้ด้วย โดยติดตั้งบีมเซเบอร์ บีมไรเฟิล 50 มม. และ ลูกดอก "แลนเชอร์ดาร์ท" เอาไว้ ที่แขนซ้ายได้ติดตั้งจรวดตะขอ "เกลปนิล" สำหรับใช้จับศัตรูที่อยู่ห่างออกไป บลิทซ์กันดั้มเป็นโมบิลสูทเครื่องเดียวในกลุ่ม GAT-Xซีรีส์รุ่นแรกที่ไม่มีปืนอิเกลชเตลลุงก์ติดตั้งไว้
บลิทซ์กันดั้มถูกซาฟท์ขโมยไปจากโคโลนีเฮลิโอโปลิสโดยนิโคล อามาลฟีและได้เป็นโมบิลสูทประจำตัวของนิโคล ซึ่งบลิทซ์กันดั้มมีบทบาทสำคัญในการทำลายสถานีอวกาศ อัลเทมิส ซึ่งมีโล่แสงที่สามารถป้องกันการโจมตีได้ทุกรูปแบบ หลังจากที่กองทัพโลกปิดร่มเพราะคิดว่าศัตรูถอยหนีไปแล้ว นิโคลใช้ระบบพรางตัวของบลิทซ์กันดั้มลอบเข้าไปทำลายเครื่องสร้างโล่แสง เปิดโอกาสให้ซาฟท์ทำการโจมตีได้เต็มที่
บลิทซ์กันดั้มเป็นส่วนหนึ่งของทีมตามล่ายานอาร์คแองเจิลร่วมกับกันดั้มเครื่องอื่นๆที่ขโมยมาจากเฮลิดอโปลิส จนกระทั่งการเข้าโจมตีหลังอาร์คแองเจิลออกจากอาณาจักรอ็อบ ซึ่งบลิทซ์กันดั้มถูกทำลายขณะที่ช่วยอีจิสกันดั้มของอัสรัน ซาล่าจากสไตรค์กันดั้มจนถูกทำลายเองพร้อมกับที่นิโคลก็ได้เสียชีวิตไปด้วย
ในเนื้อเรื่องของกันดั้มซี้ด แอสเทรย์ ได้เปิดเผยว่าแขนของบลิทซ์กันดั้มที่ถูกคิระ ยามาโตะฟันขาดไปนั้น ถูกอ็อบเก็บไปปรับปรุงกันดั้มแอสเทรย์โกลด์เฟรม อามัตสึ
GAT-X207SR เนโรบลิทซ์.
ปรากฏตัวใน "กันดั้มซี้ด C.E.73 เดลต้าแอสเทรย์" ซึ่งเปิดเผยว่ากลุ่มพันธมิตรโลกยังได้สร้างบลิทซ์กันดั้มเพิ่มมาจากเครื่องดั้งเดิมอีก โดยบริษัทแอ็คทายออนยังได้พัฒนาต่อไปเป็นเนโรบลิทซ์ซึ่งมีความสามารถในการต่อสู้มากกว่าเดิม โดยด้านหลังจะมีแขนขนาดใหญ่ซึ่งมีกำลังมากพอที่จะสร้างความเสียหายกับเกราะเฟสชิฟท์ได้ รวมถึงสามารถใช้เบี่ยงทิศทางของอาวุธบีมได้ โล่ไทรเครอสจะไม่มีอาวุธบีมเพื่อให้สามารถพรางตัวได้ดีขึ้นและติดตั้งดัมมีบอลลูนไว้แทน เนโรบลิทซ์เป็นโมบิลสูทประจำตัวของสมาชิกหน่วยแฟนธอมเพน ดาน่า สนิป
LN-GAT-X207 เนบูลาบลิทซ์กันดั้ม.
ปรากฏตัวใน "โมบิลสูทกันดั้มซี้ด วีเอสแอสเทรย์" เนบูลาบลิทซ์กันดั้มเป็นบลิทซ์กันดั้มที่ได้รับการดัดแปลงโดยกองกำลังลึกลับ "ไลบราเรียน" โดยใช้ระบบสไตรเกอร์แพ็คเพื่อให้สามารถปฏิบัติการได้หลายรูปแบบ ระบบอาวุธของเนบูลาบลิทซ์นั้นมาจากกันดั้มแอสเทรย์โกลด์เฟรมอามัตซึ เครื่องเฉพาะมิน่า โดยแบ็คแพ็คขนาดใหญ่จะเป็นกงเล็บที่สามารถใช้ดึงพลังงานจากศัตรูได้และฉมวกติดสายเคเบิล ที่เอวของเนบูลาบลิทซ์ยังสามารถติดกงเล็บและลูกดอกสำรองของไทรเครอสไว้ได้ ระบบพรางตามิราจคอลลอยด์ของเนบูลาบลิทซ์ยังได้รับการปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้นมาก จนสามารถทำให้เนบูลาบลิทซ์สามารถเทเลพอร์ทได้ แต่ในกลุ่มไลบราเรียนเองก็มีเพียงคาร์บอนฮิวแมน ลิลี เธอวัลลีย์ที่สามารถใช้งานระบบนี้ได้
ไทขาว
ชาวไทขาว หรือ ไทด่อน  เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศลาว, ประเทศเวียดนาม และประเทศจีน
มีชาวไทขาวในประเทศเวียดนามประมาณ 280,000 คน (2002), ประเทศลาว 200,000 คน (1995) และมณฑลยูนนาน ประเทศจีน 10,000 คน (1995)
เมื่อไม่กี่ศตวรรษที่ผ่านมา ชาวไทขาวอพยพจากประเทศจีนมาที่ลาว โดยตั้งถิ่นฐานริมแม่น้ำแดงและดำ
มีตำนานเล่าว่า เมื่อราว พ.ศ. 2143 หัวหน้ากบฏชาวจีนคนหนึ่ง (ซึ่งทำการกบฏไม่สำเร็จ)ได้นำกองทหารลงเรือที่กวางตุ้งข้ามทะเลขึ้นบกที่ไฮฟอง พระเจ้าแผ่นดินญวนในขณะนั้น ได้ทำการตกลงให้หัวหน้ากบฏจีน ใช้กองกำลังทหารของเขา ปราบชาวไท และชาวโท้ เมืองทางสิบสองจุไทที่แข็งอำนาจกับญวนเมื่อปราบได้สำเร็จ พระเจ้าแผ่นดินญวน ก็ให้ที่อยู่ในภูมิลำเนาในท้องถิ่นนั้นเอง กองทหารนี้จึงได้หญิงไทเป็นภรรยา สืบพันธุ์ต่อมาเรียกว่า ไทขาว ส่วนพวกที่ไม่ได้ผสมรักษาสายเลือดไทไว้ได้นั้น จึงถูกเรียกว่าชาวไทดำ
ชาวไทขาว
อุโมงค์หายเวิน
อุโมงค์หายเวิน  เป็นอุโมงค์รถยนต์ลอดใต้ภูเขาที่ยาวที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีความยาว 6.28 กิโลเมตร เป็นทางเชื่อมระหว่างเมืองดานังกับเมืองเว้ทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม
อุโมงค์ไห่หวาน
ผู้เอิน
ชาวผู้เอิน มีการแต่งกายและขนบธรรมเนียมประเพณีก็เป็นอย่างลาวแท้ แต่ทางภาษาพูดมีผิดแปลกออกไปบ้าง เนื่องจากชนกลุ่มนี้ติดต่อกับชาวญวนมาชั่วหลายร้อยปี เพราะถิ่นที่อยู่ของผู้เอินนี้ อยู่ทางทิศตะวันออก และตะวันออกเยงใต้ของเมืองตรันนินห์ (เมืองนี้มีชื่อภาษาไทว่า เวียงคำ ซึ่งเป็นชื่อเดิมของเวียงจันทน์) ถิ่นที่อยู่ของชาวไทกลุ่มนี้อยู่ทางฟากภูเขาที่ลาดลงทางอ่าวตังเกี๋ย และพืชผลที่พวกนี้เพาะปลูกก็ลงไปจำหน่ายให้ญวน แน้นไทพวกนี้จึงติดต่อกับญวนมากกว่าลาว เนื่องจากอยู่ที่สูง และในฤดูหนาวอากาศจึงหนาวมาก ชาวผู้เอินจึงเก็บตัวมากกว่าชาวลาว และมีเครื่องเล่นสนุกสนานน้อยกว่า ชนกลุ่มนี้นับถือพุทธศาสนา แต่ก็มีพระอยู่น้อย และพวกนี้ก็ไม่นับถือพระมากอย่างชาวลาว ทั้งนี้เพราะติดต่อกับชาวญวนมาก และชาวญวนไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับพระ นอกจากจะอยู่ที่สูงแล้ว ชาวผู้เอินยังมีอยุ่บ้างทางตะวันออกเฉียงเหนือของเวียงจันทน์ และในเมืองคำเกิดคำมวน (เมืองที่เกิดพระยอดเมืองขวาง)
ฮายวัน
ชาวผู้เอิน
เว้ ( "เฮฺว้"; จื๋อโนม: ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดเถื่อเทียนเว้ ประเทศเวียดนาม และเคยเป็นเมืองหลวงเก่าในสมัยราชวงศ์เหงียนช่วงปี พ.ศ. 2345–2488 มีชื่อเสียงจากโบราณสถานที่มีอยู่ทั่วเมือง จำนวนประชากรอยู่ที่ประมาณ 340,000 คน
เมืองเว้ตั้งอยู่ในเวียดนามตอนกลาง ริมฝั่งแม่น้ำหอม ถัดเข้ามาในแผ่นดินจากริมฝั่งทะเลจีนใต้เพียง 2–3 ไมล์ ห่างจากกรุงฮานอยไปทางใต้ประมาณ 540 กิโลเมตร และห่างจากนครโฮจิมินห์ไปทางเหนือประมาณ 644 กิโลเมตร
ทางฝั่งเหนือของแม่น้ำคือที่ตั้งของพระราชวัง ซึ่งเป็นศูนย์กลางของย่านประวัติศาสตร์ โบราณสถานและวัดสำคัญส่วนใหญ่ในเมืองเว้จะตั้งอยู่ในบริเวณนี้ ทางฝั่งใต้ของแม่น้ำจะเป็นเมืองใหม่ ซึ่งมีย่านธุรกิจและที่พักอาศัยมากมาย
สถานที่ท่องเที่ยวในเมืองเว้ส่วนใหญ่จะเป็นป้อมปราการ พระราชวังหลวง และสุสานจักรพรรดิ
หมู่โบราณสถานในเมืองเว้ได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกในปี พ.ศ. 2536
เว้เป็นเมืองที่เงียบสงบและน่าค้นหา มีบุคคลที่มีชื่อเสียงจำนวนมากเกิดที่เมืองนี้ หรือได้เคยมาเยือนเมืองนี้ ปัจจุบันเว้เป็นเมืองท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากที่สุดแห่งหนึ่งของเวียดนาม
แรกเริ่มนั้นเว้เป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เหงียน ซึ่งปกครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของเวียดนามตอนใต้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17-19
เว้มีฐานะเป็นเมืองหลวงของประเทศจนถึงปี พ.ศ. 2488 เมื่อจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนามทรงสละราชสมบัติ และมีการก่อตั้งรัฐบาลคอมมิวนิสต์ขึ้นที่ฮานอย ทางตอนเหนือของเวียดนาม ต่อมาในปี พ.ศ. 2492 จักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ทรงได้รับการช่วยเหลือจากชาวฝรั่งเศสในอาณานิคม และทรงก่อตั้งเมืองหลวงใหม่ คือ ไซ่ง่อน ทางใต้ของประเทศ
ในช่วงสงครามเวียดนาม เว้อยู่ในตำแหน่งที่ใกล้กับอาณาเขตระหว่างเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ โดยเว้อยู่ในอาณาเขตของเวียดนามใต้ ในปี พ.ศ. 2511 ตัวเมืองได้รับความเสียหายอย่างหนัก โดยเฉพาะโบราณสถานหลายแห่งที่ระดมยิงและถูกระเบิดจากกองทัพอเมริกัน แม้หลังสงครามสงบลงแล้ว เหล่าโบราณสถานก็ยังไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ เนื่องจากถูกกลุ่มผู้นำคอมมิวนิสต์และชาวเวียดนามบางส่วนมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของระบอบศักดินาในอดีต แต่หลังจากที่แนวคิดทางการเมืองได้เปลี่ยนแปลงไป ก็เริ่มมีการบูรณะโบราณสถานบางส่วนมาจนถึงปัจจุบัน
เมืองเว้ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 เมื่อปี พ.ศ. 2536 ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
จระเข้ตีนเป็ด
จระเข้ตีนเป็ด หรือทับศัพท์ว่า แอลลิเกเตอร์ (, เรียกสั้น ๆ ว่า เกเตอร์: gator) เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับจระเข้ (Crocodilia) ในวงศ์ Alligatoridae ใช้ชื่อสกุลว่า "Alligator"
แอลลิเกเตอร์เป็นจระเข้ที่อยู่ในวงศ์ Alligatoridae ซึ่งแยกมาจากจระเข้ทั่วไปส่วนใหญ่ที่จะอยู่ในวงศ์ Crocodylidae ซึ่งแยกออกมาจากกันราว 200 ล้านปีก่อน ในมหายุคมีโซโซอิก และไม่เปลี่ยนแปลงรูปร่าง แอลลิเกเตอร์จึงจัดเป็นซากดึกดำบรรพ์มีชีวิตจำพวกหนึ่ง
แอลลิเกเตอร์ มีลักษณะที่แตกต่างไปจากจระเข้ในวงศ์ Crocodylidae หรือจระเข้ทั่วไป คือ เมื่อมองจากด้านบนจะเห็นจะงอยปากสั้นและเป็นรูปตัวยู รูจมูกมีขนาดใหญ่ และเมื่อหุบปากแล้วฟันล่างจะไม่โผล่ออกมาให้เห็น เพราะมีส่วปลายของหัวแผ่กว้างและขากรรไกรยาว ส่วนปลายของขากรรไกรล่างซ้ายและขวาเชื่อมต่อกันเป็นพื้นที่แคบ กระดูกแอนโทพเทอรีกอยด์อยู่ห่างจากแถวของฟันที่กระดูกแมคซิลลาเป็นช่องกว้าง กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกชิ้นยาวอยู่ทางด้านหน้าและยื่นเลยช่องในเบ้าตา พื้นผิวด้านบนของลิ่นมีสารเคอราติน ไม่มีต่อมขจัดเกลือบนลิ้น
ปัจจุบัน แอลลิเกเตอร์ มีอยู่ 2 ชนิดเท่านั้น คือ แอลลิเกเตอร์อเมริกัน ("Alligator mississippiensis") ซึ่งถือเป็นสัตว์จำพวกจระเข้ที่ใหญ่ที่สุดที่พบได้ในทวีปอเมริกาเหนือ และแอลลิเกเตอร์จีน ("A. sinensis") ที่พบในลุ่มแม่น้ำแยงซีในประเทศจีนเท่านั้น และเป็นสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์มากแล้ว
ซึ่งคำว่า แอลลิเกเตอร์นั้น มาจากภาษาสเปนคำว่า "Lagarto" หมายถึง "สัตว์เลื้อยคลาน"
ชาวไทปายี
ออริกซ์
ออริกซ์  เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกีบคู่เคี้ยวเอื้อง จำพวกแอนทิโลปหรือกาเซลล์ พบกระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกาและคาบสมุทรอาหรับ มีลักษณะเด่น คือ เป็นแอนทิโลปขนาดใหญ่ และมีเขาที่บิดเป็นเกลียวยาวแหลม เห็นได้ชัดเจน มีใบหน้ารวมถึงลำตัวช่วงขาที่เป็นลายสีเส้นดำพาดผ่าน ขณะที่ตามลำตัวเป็นสีขาวหรือสีสว่าง
คำว่า "ออริกซ์" มาจากภาษากรีก คำว่า Ὂρυξ "óryx" หมายถึง ประเภทหนึ่งของแอนทิโลป พหูพจน์ในภาษากรีกคือ " óryges " และถึงแม้คำว่า " oryxes " มีการใช้ในภาษาอังกฤษ เฮอรอโดทัส นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกโบราณ กล่าวถึงออริกซ์ในลิเบียเรียกว่า "Orus" อาจจะเกี่ยวข้องกับคำกริยาคำว่า ¨oruttoo "หรือ" orussoo " มีความหมาย "ขุด" ทั้งนี้ ออริกซ์สีขาวเป็นที่รู้จักกันดีว่ามีพฤติกรรมขุดหลุมทรายเพื่อใช้ในการหลบความร้อน
จำแนกออกได้เป็น 4 ชนิด คือ
ฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง
ฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แนวโชเน็นและกีฬา เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับกีฬาบาสเกตบอลและการเรียนรู้ชีวิตของวัยรุ่น จากจุดเล็ก ๆ โดยเริ่มจากสตรีทบาสเกตบอล จนสามารถก้าวเข้าไปสู่การแข่งขันอินเตอร์ไฮระดับประเทศของญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดย ยูริโกะ นิชิยามะ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นแม็กกาซีน ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2537 ถึง พ.ศ. 2543 ลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ โตเกียว จำกัด ส่วนฉบับรวมเล่มมีทั้งหมด 29 เล่ม ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นเกมเพลย์สเตชัน โดยใช้ชื่อว่า "ฮาเล็มบีท: ยู อาร์ เดอะ วัน" (Harlem Beat ～You're The One～) ในปี พ.ศ. 2542
ในประเทศไทย ฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง เคยตีพิมพ์ลงใน KC Weekly เป็นตอน ๆ รวมทั้งสิ้น 247 ตอน และตีพิมพ์ฉบับรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540
ฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง เป็นเรื่องราวการเกี่ยวกับการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอลของนารุเซะ โทรุ ตัวเอกของเรื่องที่เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 4 โรงเรียนมัธยมโจนัน ร่วมกับเพื่อน ๆ นักกีฬาสตรีทบาสเกตบอลที่ทรีเม็นฮูป และเพื่อน ๆ รวมทั้งรุ่นพี่ชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 5 และ 6 ภายในทีมบาสเกตบอลโจนัน โดยมีการแบ่งการแข่งขันบาสเกตบอลออกเป็น 2 ประเภท คือบาสเกตบอลธรรมดาทั่วไปและสตรีทบาสเกตบอลหรือบาสเกตบอลข้างถนน จนสามารถก้าวขึ้นไปสู่การแข่งขันบาสเกตบอลชายในระดับประเทศหรือการแข่งขันอินเตอร์ไฮ ที่เมืองซัปโปโร จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ที่ถือเป็นสุดยอดของการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอล
รวมทั้งชีวิตในวัยรุ่นของนารุเซะที่ต้องพบเจอทั้งปัญหาและอุปสรรคในการแข่งขันชิงความเป็นที่ 1 แห่งการแข่งขันบาสเกตบอล พบเจอคู่แข่งที่มีฝีมือเก่งกาจจากทีมบาสเกตบอลโรงเรียนอื่น ๆ การฝึกซ้อมอันแสนโหดร้ายเพื่อพัฒนาทักษะทางด้านบาสเกตบอลหรือการศึกษาเล่าเรียนที่ต้องทุ่มเท แม้แต่มิตรภาพระหว่างเพื่อนที่ไม่ยอมทอดทิ้งซึ่งกันและกันยามเกิดปัญหา ตลอดจนเรื่องราวของความรัก ที่พัฒนาจากความเป็นเพื่อนสู่คนรัก
ภาค Street Basketball.