pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 อัตเลติโกเดมาดริดเริ่มกลับมาเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการฟุตบอลสเปนอีกครั้ง หลักจากที่ได้แชมป์เซกุนดาดิบิซิออน ในปี 2002 ในยุคที่ ลุยส์ อาราโกเนส ซึ่งทั้งเคยเป็นตำนานของสโมสรและเป็นผู้จัดการทืมคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จกับสโมสรซึ่งเคยคุมสโมสรตั้งแต่ปี 1974 และเขาก็ได้กลับมาคุมทีมอีกครั้งในปีเดียวกัน เขาได้นำอัตเลติโกเดมาดริดขึ้นมาอยู่ในดิวิชันแรก (ลาลิกาในปัจจุบัน) และเป็นคนที่ให้โอกาสเฟร์นันโด ตอร์เรสได้ลงเล่นในลาลิกาครั้งแรกในชีวิตของเขา ซึ่งเป็นนัดที่พบกับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาที่กัมนอว์ และจบผลด้วยสกอร์ 2-2
ในปี 2006 สโมสรได้เซ็นสัญญากับกอชตินยาและมานีชีนักฟุตบอลชาวโปรตุเกส รวมทั้งเซร์คีโอ อะกูเอโร กองหน้าชาวอาร์เจนตินา
ในเดือนมิถุนายน ปี ค.ศ. 2007 สโมสรได้ขายตอร์เรสให้กับสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลทีมยักษ์ใหญ่จากอังกฤษ แลกกับจำนวนเงิน 26 ล้านปอนด์ และได้ลุยส์ การ์ซีอาที่ย้ายจากลิเวอร์พูลมาอยู่กับสโมสรแทนโดยการย้ายแบบค่าตัวฟรี แลจากนั้นสโมสรได้เซ็นสัญญากับเดียโก ฟอร์ลัน นักเตะตำแหน่งกองหน้าชาวอุรุกวัย ด้วยจำนวนเงิน 21 ล้านปอนด์จาก สโมสรฟุตบอลบิยาร์เรอัล พร้อมปล่อยตัวมาร์ติน เปตรอฟ นักเตะชาวบัลแกเรียให้กับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตีไป 7 ล้านปอนด์ และได้เซ็นสัญญากับนักเตะชื่อดังชาวโปรตุเกสอย่างซีเมา ซาบรอซา จากสปอร์ลิชบัวอีไบฟีกา และในวันที่ 29 มิถุนายน สโมสรได้เซ็นสัญญากับอันโตนีโอ เรเยส ด้วยค่าตัว 12 ล้านปอนด์
ในเดือน กรกฎาคม ปี ค.ศ. 2007 ทางคณะกรรมการบริหารของสโมสรได้พูดคุยกับเทศบาลกรุงมาดริดในการสร้างสนามเหย้าใหม่คือเอสตาดีโอลาเปย์เนตา ซึ่งจะเปิดใช้งานในปี 2016
ในฤดูกาล 2007-08 สโมสรได้เริ่มประสบความสำเร็จในการแข่งขันของยุโรปมากขึ้น โดยสามารถผ่านเข้ารอบ 32 ทีมสุดท้ายในการแข่งขันยูฟ่าคัพ แต่ก็ต้องแพ้ให้กับสโมสรฟุตบอลโบลตันวันเดอเรอส์ การแข่งขันภายในประเทศในถ้วยโกปาเดลเรย์ก็เข้าถึงรอบ 8 ทีมสุดท้ายและแพ้ต่อสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย และในฤดูกาลนี้สโมสรจบในอันดับที่ 4 และได้สิทธิ์ไปเล่นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในรอบคัดเลือกฤดูกาลหน้า โดยมีนักเตะตัวหลักและสำคัญมากมายในฤดูกาลนี้ เช่น เซร์คีโอ อะกูเอโร, เดียโก ฟอร์ลัน, ซีเมา ซาบรอซา, มักซี โรดรีเกซ และผู้รักษาประตูอย่างเลโอ ฟรานโก
ต่อมาในฤดูกาล 2008-09 สโมสรได้ลงเล่นแชมเปียนส์ลีกครั้งแรกหลังจากปี 1997 โดยในรอบคัดเลือกรอบที่ 3 เจอกับสโมสรฟุตบอลชัลเคอ 04 จากเยอรมนี ซึ่งรวมผลทั้งสองนัด (เหย้า-เยือน) ชนะไป 4-1 หลังจากนั้นได้เข้ามาอยู่ในรอบแบ่งกลุ่มซึ่งเจอกับสโมสรที่เป็นยักษ์ใหญ่ของแต่ละประเทศทั้งสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล, พีเอสวี ไอน์โฮเฟน, ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ แต่สโมสรก็สามารถผ่านเข้ารอบต่อไปได้ในฐานะรองแชมป์กลุ่ม แต่ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย สโมสรได้แพ้ให้กับสโมสรฟุตบอลโปร์ตูด้วยกฎประตูทีมเยือน 2-2 จึงทำให้ตกรอบแชมเปียนส์ลีก หลังจากตกรอบแชมเปียนส์ลีก สโมสรได้เสริมทัพด้วยการซื้อนักเตะในช่วงตลาดซื้อ-ขายนักเตะเปิดในช่วงมกราคม ค.ศ. 2009 ด้วยการซื้อเกรกอรี กูแป ผู้รักษาประตูชาวฝรั่งเศส, จอห์น ไฮทิงกา กองหลังชาวดัตช์, โตมาช อุลฟาลูชี เซ็นเตอร์แบ็กตัวรับชาวเช็ก, เปาลู อาซุงเซา กองกลางตัวรับชาวบราซิล, เอเบร์ บาเนกา กองกลางตัวรับชาวอาร์เจนตินาซึ่งยืมตัวมาจากสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย และกองหน้าชาวฝรั่งเศสอย่างฟลอร็อง ซีนามา ปงกอล
ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 คาเบียร์ อากีร์เร ได้ขอลาออกจากการเป็นผู้จัดการทีมของสโมสร หลังจากการเริ่มต้นในปี 2009 ด้วยการนำสโมสรชนะ 6 เกม โดยเขาอ้างว่าไม่ได้มีกรณีหรือเหตุการณ์ใด ๆ กับสโมสร ซึ่งในสื่อข่าวได้นำเสนอว่าเขาถูกยกเลิกสัญญามากกว่าการไล่ออก หลังจากนั้นแฟนบอลของสโมสรได้ออกมาประท้วงและโต้แย้งจากการลาออกของอากีร์เร โดยพวกเขาเชื่อว่าอากีร์เรไม่ได้เป็นปัญหาอะไรสำหรับสโมสรทั้งสิ้น
เอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน.
เอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน เดิมมีชื่อว่า สนามกีฬาแคว้นมาดริด เริ่มก่อสร้างเมื่อ ปี ค.ศ.1990 ในฐานะส่วนหนึ่งของแผนการเป็นเจ้าภาพการแข่งขัน กรีฑาชิงแชมป์โลก 1997 แต่ไม่ได้รับเลือก ใช้เวลาก่อสร้างนานถึง 4 ปีจึงเสร็จและเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 กันยายน 1994 โดยมีความจุ 20,000 ที่นั่ง ต่อมาสนามถูกปิดเพื่อปรับปรุงสำหรับรองรับการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิก 2016 แต่กรุงมาดริดก็ไม่ได้รับเลือกอีกเช่นกัน ในปี 2013 อัตเลติโกเดมาดริดได้ซื้อและเข้าปรับปรุงสนามโดยขยายความจุเป็น 66,703 ที่นั่ง และลงเล่นนัดแรกเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2017 สนามแห่งนี้จะเป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกฤดูกาล 2018–2019 รอบชิงชนะเลิศ
สโมสรฟุตบอลฮัดเดอร์ฟิลด์ทาวน์
สำเนียงคันไซ
สำเนียงคันไซ  หรือ  เป็นกลุ่มของสำเนียงภาษาญี่ปุ่นในภูมิภาคคันไซ (ภูมิภาคคิงกิ) ของญี่ปุ่น คำว่า "คันไซเบง" เป็นชื่อเรียกทั่วไปในญี่ปุ่น แต่ศัพท์เฉพาะของสำเนียงนี้คือ สำเนียงคิงกิ  สำเนียงของ เกียวโตและโอซากะ ยังเรียกว่า สำเนียงคามิงาตะ  หรือ  และมักถูกกล่าวถึงเป็นพิเศษใน ยุคเอโดะ สำเนียงคันไซที่พูดในโอซากะ ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ของคันไซ มีชื่อเรียกเฉพาะว่า "โอซากะเบง" มีลักษณะทั้งไพเราะกว่าและรุนแรงกว่าโดยผู้พูดภาษามาตรฐาน
เนื่องจากโอซากะเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคและผู้พูดได้รับการเปิดเผยจากสื่อมากที่สุดในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา ผู้พูดที่ไม่ใช่สำเนียงคันไซจึงมักจะเชื่อมโยงภาษาถิ่นของโอซากะกับภูมิภาคคันไซทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ในทางเทคนิค สำเนียงคันไซไม่ใช่ภาษาถิ่นเดียว แต่เป็นกลุ่มของภาษาถิ่นที่เกี่ยวข้องในภูมิภาค เมืองใหญ่และจังหวัดแต่ละแห่งมีภาษาถิ่นเฉพาะ และผู้อยู่อาศัยต่างภาคภูมิใจในรูปแบบภาษาถิ่นของพวกเขา
สำเนียงคันไซทั่วไปมีการพูดใน เคฮันชิง (พื้นที่ปริมณฑลและเมืองของเกียวโต, โอซากะและโคเบะ) และพื้นที่รอบ ๆ โอซากะ-เกียวโต ประมาณ 50 กิโลเมตร (ดู ความแตกต่างระดับภูมิภาค) ในบทความนี้ จะกล่าวถึงสำเนียงคันไซที่มีการพูดกันส่วนใหญ่ในเคฮันชิงใน ยุคโชวะและยุคเฮเซ
สำเนียงถิ่นของพื้นที่อื่น ๆ มีลักษณะที่แตกต่างกัน บ้างก็โบราณจากสำเนียงคันไซทั่วไป สำเนียงจากทาจิมะและทังโกะ (ยกเว้น ไมซูรุ) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของคันไซ มีความแตกต่างกันเกินกว่าจะถือว่าเป็นสำเนียงคันไซ และมักจะรวมอยู่ใน สำเนียงจูโกคุ ภาษาถิ่นที่ใช้พูดในตะวันออกเฉียงใต้ของคาบสมุทรคิอิ ได้แก่ ทตสึกาวะและโอวาเซะ ก็มีความแตกต่างจากสำเนียงคันไซอื่น ๆ และถือว่าเป็น ภาษาเกาะ สำเนียงชิโกกุและสำเนียงโฮคุริคุ มีความคล้ายคลึงกันหลายประการกับสำเนียงคันไซ แต่ถูกจำแนกแยกจากกัน
สำเนียงคันไซมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าพันปี เมื่อเมืองคินาอิ เช่น นาระและเกียวโต เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิ ภาษาคินาอิซึ่งเป็นบรรพบุรุษของสำเนียงคันไซ คือ ภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน "โดยพฤตินัย" มีอิทธิพลกับคนทั้งชาติรวมทั้งสำเนียงเอโดะ ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของ สำเนียงโตเกียว สมัยใหม่ รูปแบบวรรณกรรมที่พัฒนาโดยปัญญาชนใน เฮอัน-เคียว กลายเป็นต้นแบบของ ภาษาญี่ปุ่นคลาสสิก
เมื่อศูนย์กลางทางการเมืองและการทหารของญี่ปุ่นถูกย้ายไปยังเอโดะภายใต้การปกครองของโชกุนโทคุงาวะ และภูมิภาคคันโตมีความโดดเด่นมากขึ้น สำเนียงเอโดะก็เข้ามาแทนที่สำเนียงคันไซ ด้วยการฟื้นฟูเมจิและการย้ายเมืองหลวงของจักรพรรดิจากเกียวโตไปยังโตเกียว สำเนียงคันไซจึงถูกกำหนดให้เป็นภาษาท้องถิ่น (ดูเพิ่มเติมที่ ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ตอนต้น)
ในฐานะที่ภาษาถิ่นโตเกียวถูกนำมาใช้ร่วมกับการถือกำเนิดของมาตรฐานการศึกษาแห่งชาติและสื่อในประเทศญี่ปุ่น ลักษณะบางอย่างและความแตกต่างของสำเนียงคันไซจึงลดลงและเปลี่ยนไป อย่างไรก็ตาม คันไซเป็นเขตเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองในญี่ปุ่นรองจากคันโต ซึ่งมีประชากรประมาณ 20 ล้านคน ดังนั้น สำเนียงคันไซจึงยังคงเป็นภาษาถิ่นที่ไม่ได้เป็นมาตรฐานของญี่ปุ่นที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย เป็นที่รู้จักและมีอิทธิพลมากที่สุด สำนวนสำเนียงคันไซบางครั้งถูกนำมาใช้ในภาษาถิ่นอื่นและแม้แต่ภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน ชาวคันไซจำนวนมากยึดติดกับสำเนียงของตนเองและมีการแข่งขันที่รุนแรงกับโตเกียวในระดับภูมิภาค
ตั้งแต่ยุคไทโช มันไซ หรือการแสดงตลกญี่ปุ่นแบบได้รับการพัฒนาในโอซากะ และนักแสดงตลกจากโอซากะจำนวนมากได้ปรากฏตัวในสื่อญี่ปุ่นที่มีภาษาถิ่นโอซากะ เช่น โยชิโมโตะ โคเกียว เนื่องจากความสัมพันธ์ดังกล่าว ผู้พูดสำเนียงคันไซจึงมักถูกมองว่า "ตลก" หรือ "ช่างพูด" มากกว่าผู้พูดภาษาถิ่นทั่วไป คนโตเกียวบางครั้งก็เลียนแบบภาษาคันไซเพื่อกระตุ้นเสียงหัวเราะหรือเพิ่มอารมณ์ขัน
ในทางสัทวิทยา สำเนียงคันไซมีลักษณะเฉพาะด้วยเสียงสระที่หนักแน่นและแตกต่างกับภาษาถิ่นของโตเกียว โดยมีการเน้นเสียงที่พยัญชนะ แต่พื้นฐานของหน่วยเสียงนั้นคล้ายคลึงกัน ความแตกต่างทางเสียงเฉพาะระหว่างคันไซและโตเกียวมีดังนี้
เอกลักษณ์ และความแตกต่างกับภาษากลาง.
สำเนียงถิ่นย่อย.
คันไซเบงยังสามารถแบ่งออกเป็นสำเนียงถิ่นย่อยอีก ได้แก่
สำเนียงคิงกิ
ฟรานซิส ฟริธ
Francis Frith (ฟรานซิส ฟริทธ์) เกิดที่ เชสเตอร์ฟิลด์ เดอร์บีไซร์ ประเทศฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1822 และเสียชีวิตในปี ค.ศ.1898
ซีรีส์ ที่โด่งดังรู้จักกันแพร่หลาย เนื่องจากเป็นต้นฉบับ การอัดภาพ ที่ถ่ายมาจากจังหวัดต่างๆ เช่น Lake dishict, Dovidel จากดินแดนของคัมภีร์ไบเบิล ภูมิทัศน์ของประเทศสวิสเซอร์แลนด์ และประเทศอังกฤษ และสิ่งพิมพ์บางชุด ฟริทธ์ ก็เป็นคนลงมือถ่ายภาพ และเขียนคำประกอบด้วยตนเอง นอกจากการตีพิมพ์ภาพถ่าย การล้างอัดรูป ที่บริษัทของฟริทธ์ ทำที่ รีเกต ในซูเร่ย์ แล้ว Firth Company ยังเป็นเจ้าของกิจการย่อยชื่อ Cotswold Collotype works at Wothn-under Edge ในเกลาสเตอไชร์ ที่คอนตีพิมพ์แคตตาลอค และหนังสือให้กับ Firth Compeny และที่นี่เองที่มีการตีพิมพ์โปสการ์ดด้วย ในช่วงต้นปี ค.ศ.1890 เป้าหมายการผลิตของบริษัทอยู่ที่การทำภาพโปสการ์ด ทำให้ปริมาณความต้องการภาพถ่ายรูปทิวทัศน์ รูปสถาปัตยกรรม สิ่งก่อสร้างถนนต่าง ๆ เพิ่มขึ้น ซึ่งผลิตภัณฑ์โปสการ์ดนี้เอง ที่ทำให้บริษัท
Francis Firth &amp; Co เป็นที่รู้จักจนถึงปัจจุบัน หลังจากที่ ฟริทธ์ เสียชีวิตในปี 1898 บริษัทก็ยังคงติดต่อกับช่างภาพที่ยังคงสานต่อการทำงาน ตามเจตนารมณ์ของฟริทธ์ โดยการพิถีพิถันในการถ่ายภาพ และส่งให้บริษัทตีพิมพ์ ภายในปี 1914 ทางบริษัทก็มีภาพเก็บรวบรวมไว้ถึง 52,000 และเพิ่มอีก 20,000 ภาพ ในเวลา 15 ปีต่อมา และเพิ่มอีก 200,000 ภาพ ในทุก ๆ ช่วง 10 ปีตั้งแต่ 1940 – 1950 – 1960 ต่อมา เมื่อบริษัทต้องถึงคราวต้องปิดตัวลงในปี 1971 ซึ่งเหตุการณ์นี้อาจทำให้ ผลงานสำคัญของฟริทธ์ และบริษัท ที่มีความร่วมสมัย มีความสำคัญในแง่ประวัติศาสตร์และเป็นเอกลักษณ์ อาจต้องถูกทิ้งให้สูญเปล่าไป แต่ก็ด้วยบุคคลท่านหนึ่ง คือ Bill Jay ช่างภาพที่สนใจประวัติศาสตร์ท่านหนึ่ง ที่ต้องการจะรักษาผลงานอันทรงคุณค่าของฟริทธ์ และบริษัทไว้ โดยเขาได้ขอความช่วยเหลือทางบริษัทโฆษณา London Agency ซึ่งสามารถติดต่อ และจูงใจให้บริษัทยาสูบ Rothmann รับซื้อและเก็บรักษาคอลเลคชั่นทั้งหมดไว้ หลังจากนั้นในปี 1977 คอลเลคชั่นของฟริทธ์ ก็ถูก John Buc ซื้อต่อไป เพื่อนำไปตีพิมพ์ภาพเพื่อจัดจำหน่าย ให้บริษัทของเขาเอง จนถึงทุกวันนี้ แต่ก็ยังคงรักษาเอกลักษณ์ แบบแผนการนำเสนอผลงานตามแบบของ
ฟราสซิส ฟริทธ์ ไว้ ปัจจุบัน ผลงานของฟริทธ์ และบริษัท ได้นำเสนอการบันทึกภาพถ่ายที่แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงทั้งทางกายภาพและสังคม ที่เกิดขึ้นในเมือง หมู่บ้าน ชาญเมือง ชนบทของอังกฤษ ที่เกิดขึ้นระหว่างปี 1870 - 1970 ในคอลเลคชั่นประกอบด้วย ภาพถ่ายของถนนหนทาง ตึกรามบ้านช่องต่าง ๆ และภาพฉากชีวิตในที่ต่าง ๆ ที่เป็นจุดเด่นในช่วงเวลานั้น ๆ ซึ่งข้อมูลทางกายภาพเหล่านั้น เหมือนเป็นการตีแผ่ให้เห็นภาคตัดขวางของการเปลี่ยนแปลงในช่วงเวลาต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น สถาปัตยกรรมการออกแบบ การก่อสร้าง การตกแต่งถนนหนทาง เสื้อผ้าแฟชั่นการคมนาคม และธุรกิจ ปัจจุบัน ภาพถ่ายผลงานของฟริทธ์ ที่ยังจำหน่ายได้อยู่คือภาพทิวทัศน์ ที่ระลึกส่งถึงทางบ้าน , หนังสือรวมภาพถ่าย และอัลบั้มภาพ
เหมือนที่บริษัทของฟริทธ์ เคยจัดจำหน่ายในอดีต แม้ฟริทธ์ จะเป็นช่างภาพในช่วงยุคเปลี่ยนแปลง เทคนิคการถ่ายภาพ ล้างอัดภาพในยุควิคตอเรีย
แต่ผลงานที่เขาสร้างขึ้น ก็สร้างความประทับใจ และประหลาดใจ ให้กับผู้ที่พบเห็น ด้วยความสามารถของเขาเอง เพราะปัจจุบัน
ภาพของเขาถูกลงแผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต อย่างมากมาย และถ้าหากเขารับรู้ได้ คงจะดีใจไม่น้อย ที่เจตนารมณ์ของเขาบรรลุผลสำเร็จ
ที่จะให้คนมากมายได้เห็นผลงานของเขา
พระยางั่วนำถุม
พระยางั่วนำถุม (สวรรคต พ.ศ. 1890) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรสุโขทัย อาณาจักรโบราณในประเทศไทยปัจจุบัน พระองค์ทรงอยู่ในราชวงศ์พระร่วง
พระยางั่วนำถุมทรงขึ้นครองราชย์ใน พ.ศ. 1866 ถัดจากพระยาเลอไทย และทรงอยู่ในราชสมบัติไปจนสวรรคตใน พ.ศ. 1890 จากนั้น พระยาลือไทย (พระมหาธรรมราชาที่ 1) ทรงสืบราชสมบัติต่อ
พระนาม "งั่วนำถุม" (เขียนแบบเก่าว่า "งววนำถํ") ปรากฏในจารึกปู่ขุนจิตขุนจอด (พ.ศ. 1935)
คำว่า "งั่ว" ในพระนาม แปลว่า "ห้า" และเป็นคำเรียกลูกคนที่ห้า จึงบ่งบอกว่า พระองค์เป็นพระโอรสพระองค์ที่ห้า
ส่วน "นำถุม" นั้นมาจากภาษาถิ่นย่อยในภาษาล้านนาหรือมาจากภาษาไทใหญ่ ตรงกับคำว่า "น้ำท่วม" ในภาษาไทย
ประเสริฐ ณ นคร เห็นว่า พระนาม "นำถุม" แสดงว่า พระยางั่วนำถุมทรงเป็นเชื้อสายของพ่อขุนศรีนาวนำถุม อดีตพระมหากษัตริย์สุโขทัย เพราะมีประเพณีการตั้งชื่อบุตรหลานตามนามบรรพบุรุษ และข้อนี้ยังทำให้สันนิษฐานได้ว่า นางเสือง พระอัยยิกา (ย่า) ของพระยางั่วนำถุม เป็นพระธิดาของพ่อขุนศรีนาวนำถุม ส่วนเพ็ญสุภา สุขคตะ ระบุว่า พระนาม "นำถุม" ทำให้เห็นได้ว่า พระยางั่วนำถุมทรงเป็น "หลานปู่" ของพ่อขุนศรีนาวนำถุม
วีณา โรจนราธา เห็นว่า พระยางั่วนำถุมอาจทรงได้พระนาม "นำถุม" มาจากการประสูติในช่วงน้ำท่วม ดังมีตัวอย่างจากท้าวน้ำท่วม พระนัดดาของพญามังราย ที่ได้รับพระนามเช่นนั้นเพราะประสูติในช่วงน้ำท่วมเมือง หรือมิฉะนั้น พระยางั่วนำถุมก็อาจทรงได้พระนาม "นำถุม" มาจากการจมน้ำสวรรคต เพราะเอกสาร "ชินกาลมาลีปกรณ์" เรียกพระมหากษัตริย์สุโขทัยพระองค์หนึ่งว่า "อุทกโชตถตะ" แปลว่า "พระร่วงจมน้ำ" และ "ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่" ระบุว่า มีพระมหากษัตริย์สุโขทัยเสด็จไปสรงแม่น้ำยมที่แก่งหลวง (ปัจจุบันอยู่ในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย) แล้วถูกสายน้ำพัดพาไปไม่มีผู้ใดพบเห็นอีก วีณาเห็นว่า เอกสารทั้งสองนี้อาจหมายถึงพระยางั่วนำถุมก็ได้ แต่วีณายังไม่ให้ข้อยุติในเรื่องนี้ เพราะยังมีข้อขัดกันเกี่ยวกับลำดับเหตุการณ์และการสืบเชื้อสาย
"ชินกาลมาลีปกรณ์" กล่าวว่า พระยางั่วนำถุมเป็นพระโอรสพระองค์หนึ่งของพ่อขุนบานเมือง พระมหากษัตริย์สุโขทัย
จารึกปู่ขุนจิตขุนจอด ซึ่งพรรณนาลำดับพระมหากษัตริย์ราชวงศ์พระร่วงนั้น ระบุพระยางั่วนำถุมไว้หลังจากพระยาเลอไทย และก่อนพระยาลือไทย นักประวัติศาสตร์จึงสันนิษฐานว่า พระยางั่วนำถุมทรงสืบราชสมบัติถัดจากพระยาเลอไทย และเมื่อสื้นพระยางั่วนำถุมแล้ว พระยาลือไทย พระโอรสของพระยาลือไทย ทรงสืบราชสมบัติต่อ
เพ็ญสุภา สุขคตะ มองว่า การที่พระยางั่วนำถุมขึ้นครองราชย์ระหว่างพระยาเลอไทยกับพระยาลือไทย เป็นการที่เชื้อสายฝ่ายพ่อขุนศรีนาวนำถุมแทรกตัวขึ้นในระหว่างเชื้อสายของพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ และน่าจะเป็นการช่วงชิงราชสมบัติมาจากฝ่ายศรีอินทราทิตย์ โดยฝ่ายศรีนาวนำถุมน่าจะรอคอยโอกาสอยู่นานพอสมควรกว่าจะชิงราชสมบัติมาได้ นอกจากนี้ นักประวัติศาสตร์สายอนุรักษนิยมยังมักลบพระนามพระยางั่วนำถุมออกจากลำดับพระมหากษัตริย์สุโขทัย เพราะมองว่า พระยางั่วนำถุมทรงเป็นทรราชจากการได้ราชสมบัติมาในลักษณะดังกล่าว
ตามการคำนวณของประเสริฐ ณ นคร ปีที่พระยางั่วนำถุมทรงขึ้นครองราชย์ได้แก่ พ.ศ. 1866 เมื่อพระยางั่วนำถุมทรงขึ้นครองราชย์แล้ว พระยางั่วนำถุมทรงแต่งตั้งพระยาลือไทย พระโอรสของพระยาเลอไทย พระมหากษัตริย์พระองค์ก่อน เป็นพระมหาอุปราชครองเมืองศรีสัชนาลัย จารึกวัดป่ามะม่วง (พ.ศ. 1904) ระบุว่า พระยาลือไทยทรงครองเมืองศรีสัชนาลัยมาได้ 22 ปี จึงเสด็จออกผนวชใน พ.ศ. 1905 ปีที่พระยาลือไทยทรงได้รับแต่งตั้งเป็นพระมหาอุปราชจึงได้แก่ พ.ศ. 1883
จารึกวัดป่ามะม่วงกล่าวอีกว่า ใน พ.ศ. 1890 พระยาลือไทยทรงนำกำลังจากเมืองศรีสัชนาลัยมายังเมืองสุโขทัย ระดมฟันประตูเข้าไปประหารศัตรูทั้งมวล จึงได้เสวยราชสมบัติในเมืองสุโขทัย ประเสริฐ ณ นคร เห็นว่า ข้อความนี้อาจมีความหมายว่า พระยางั่วนำถุมสวรรคตใน พ.ศ. 1890 และพระโอรสของพระยางั่วนำถุมจะขึ้นสืบราชสมบัติต่อ พระยาลือไทย ซึ่งเป็นพระมหาอุปราช จึงทรงนำกำลังมายึดราชสมบัติและขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ต่อไป
คุณสิริกิตยา เจนเซ่น
แผ่นตารางทำการ
แผ่นตารางทำการ หรือ สเปรดชีต  เป็นลักษณะข้อมูลที่มีการจัดเรียงในลักษณะตารางสี่เหลี่ยม ที่ใช้ในการคำนวณเป็นหลักและบางครั้งใช้ในการเก็บข้อมูล บางคนเรียกโปรแกรมนี้ว่า กระดาษทดเลขอิเล็กทรอนิกส์ เนื่องจากตัวโปรแกรมจะมีความสามารถในการคำนวณทางคณิตศาสตร์มาก โปรแกรมประเภทนี้รุ่นแรกๆ มีชื่อว่า วิสิแคล (VisiCalc) ต่อมาก็มีการพัฒนาให้ดีขึ้นมาเป็น ซุปเปอร์แคล (SuperCalc) ต่อมาได้มีการพัฒนาจนเป็นที่นิยมแพร่หลายมากคือ โลตัส 1-2-3 จนไมโครซอฟเห็นถึงความสามารถของโปรแกรมประเภทนี้จึงพัฒนาของตนเองขึ้นเป็น ไมโครซอฟท์ เอ็กเซล
ลักษณะของโปรแกรม.
โปรแกรมประเภทนี้จะมีการแบ่งเป็นช่องๆ เรียกว่า "เซล"(cell) โดยจะมีการระบุตำแหน่งของเซลเป็นแนวแถว ตั้ง(column) และแถวนอน (row)คือจะเรียกแถวตั้งเป็นตัวอักษร และแถวนอนเป็นตัวเลข เช่น A1 หมายถึงแถวตั้งที่ 1 และแถวนอนที่ 1 สำหรับไมโครซอฟท์ เอ็กเซลได้เพิ่มการเรียกให้ง่ายขึ้นโดยใช้เป็น R1C1 ได้ด้วย
โปรแกรมประเภทนี้ในยุคแรกๆ เมื่อต้องการใช้ฟังก์ชันเช่น File-&gt; save ต้องมีการกดข้อความเข้าไปตามที่ต้องการ แต่พอมาเป็นโลตัส ก็สามารถกดตัวแทนได้เป็น F แทนคำว่า File และ S แทนคำว่า Save ในยุคของไมโครซอฟท์ เอ็กเซลโปรแกรมได้มีการพัฒนาอย่างมาก สามารถใช้คำนวณสูตรยากๆ ทางคณิตศาสตร์ สถิติ สร้างกราฟต่างๆ ใช้กับฐานข้อมูล (Database) เปิดไฟล์ข้อมูลประเภทต่างๆที่ไม่ใช่ .xls หรือแทรกรูปภาพบนตารางได้ สำหรับรายการที่เยี่ยมมากที่ไมโครซอฟเอ็กเซลมีก็คือ ไพว็อทเทเบิ้ล (Pivot Table)
กัจจัง
ซุน โงคู
ในการแข่งศึกชิงจ้าวยุทธภพ
ซุนโงคู
รันจี้
คอร์ราโด เฟโรจี
สัมฤทธิ์
สัมฤทธิ์ (; โบราณเขียน "สำริด") หมายถึง โลหะประสมทองแดงชนิดหนึ่ง ที่มีคุณลักษณะแปรผันหลากหลาย ปกติมีดีบุกเป็นส่วนประกอบหลัก แต่บางครั้งก็มีธาตุอื่น ๆ เช่นฟอสฟอรัส, แมงกานีส, อะลูมิเนียม หรือ ซิลิกอน สัมฤทธิ์เป็นโลหะที่แข็งแรง และเหนียว และมีการใช้งานอย่างกว้างขวางในทางอุตสาหกรรม และมีความสำคัญเป็นพิเศษในสมัยโบราณ จนนักโบราณคดีเรียกยุคหนึ่งว่า ยุคสัมฤทธิ์
การใช้สัมฤทธิ์นับว่ามีนัยสำคัญต่ออารยธรรมใด ๆ ก็ตามที่ใช้โลหะนี้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องมือ เครื่องใช้ อาวุธ เกราะ และวัสดุก่อสร้างต่าง ๆ เช่น แผ่นประดับอาคาร ที่ทำมาจากสัมฤทธิ์ล้วนมีความแข็งกว่า และทนทานกว่าหินและทองแดง (Chalcolithic) ที่เคยใช้กันมา การใช้ในสมัยแรก ๆ บางครั้งสารหนูในธรรมชาติที่ไม่บริสุทธิ์ก็มีส่วนสร้างโลหะประสมธรรมชาติที่ยอดเยี่ยมขึ้นมา เรียกว่า "arsenical bronze"
สัมฤทธิ์ที่มีส่วนประกอบดีบุกสมัยแรกสุดนั้น เริ่มมีการใช้เมื่อ 4 พันปีก่อนคริสตกาล ในภูมิภาคซูซา (Susa) ในประเทศอิหร่าน และบางพื้นที่ในลูริสถาน (Luristan) ประเทศอิหร่าน และเมโสโปเตเมีย ประเทศอิรัก
ขณะที่ทองแดงและดีบุกนั้นสามารถเกิดขึ้นอยู่ด้วยกันตามธรรมชาติ แต่ทว่าแร่ดิบทั้งสองนี้ไม่ค่อยจะพบอยู่ด้วยกัน แม้จะพบในแหล่งแร่โบราณแห่งหนึ่งในประเทศไทย และแห่งหนึ่งในประเทศอิหร่าน แต่ก็นับเป็นตัวอย่างที่หาได้ยาก
งานสัมฤทธิ์ที่สร้างด้วยมือมีผลต่อให้เกิดการค้าเสมอมา ความจริงแล้ว นักโบราณคดีคาดว่า การค้าดีบุกที่เกิดขึ้นอย่างจริงจัง เป็นเหตุให้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปสู่ยุคเหล็ก ในยุโรปนั้น แหล่งดีบุกที่สำคัญคือเกาะบริเตนใหญ่
ปัจจุบันความสำคัญของสัมฤทธิ์น้อยลง จะพบเห็นได้จากงานศิลปะเท่านั้น เนื่องจากมูลค่าของการสร้างงานด้วยสัมฤทธิ์นั้น มีความสวยงามกว่าวัสดุอื่น เช่น เหล็ก ทองเหลือง หรือทองแดง
คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นคณะลำดับที่ 11 ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ตั้งอยู่ที่เกษตรกลางบางเขน กรุงเทพมหานคร มีประวัติความเป็นมาควบคู่กับการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เมื่อปี พ.ศ. 2486 ในฐานะ แผนกวิชาภาษาอังกฤษ สังกัดคณะกสิกรรมและสัตวบาล มีหน้าที่ดำเนินการสอนภาษาอังกฤษให้กับนิสิตคณะต่าง ๆ จนมาเป็น ภาควิชาภาษา คณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์ และสถาปนาขึ้นเป็น คณะมนุษยศาสตร์ เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ปัจจุบัน คณะมนุษยศาสตร์ประกอบด้วย 9 ภาควิชา เปิดสอนหลักสูตรทั้งในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก จำนวน 27 หลักสูตร โดยเป็นหลักสูตรนานาชาติ 3 หลักสูตร นอกจากนี้ ยังให้บริการสอนหลักสูตรอบรมต่าง ๆ ทั้งเชิงวิชาการและวิชาชีพ ตลอดจนจัดการทดสอบทางภาษาแก่นิสิต บุคลากร และประชาชนทั่วไป
คณะมนุษยศาสตร์เป็นคณะที่มีชื่อเสียงทางด้านนวัตกรรมมนุษยศาสตร์ในระดับนานาชาติ พัฒนาองค์กรให้เป็นสถาบันการศึกษาที่สร้างสรรค์เพื่อผลิตบัณฑิตที่เชี่ยวชาญและมีความสามารถรอบด้าน พร้อมทั้งสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการโดยใช้นวัตกรรมเป็นฐาน พัฒนาด้านวิชาการให้ทันสมัยและตรงกับความต้องการของตลาด และเสริมสร้างทุนทางวัฒนธรรมของไทยเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์
คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีประวัติความเป็นมายาวนานพร้อมกับการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เมื่อปี พ.ศ. 2486 โดยแรกเริ่มนั้นมีฐานะเป็น แผนกวิชาภาษาอังกฤษ ในสังกัดคณะกสิกรรมและสัตวบาล ซึ่งมีสำนักงานตั้งอยู่ที่ชั้นสองของตึกชีววิทยา ทำหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอนวิชาภาษาอังกฤษให้กับนิสิตคณะกสิกรรมและสัตวบาล คณะวนศาสตร์ คณะการประมง และคณะสหกรณ์
เมื่อมีการสถาปนา คณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2509 แผนกวิชาภาษาอังกฤษ ได้โอนมาสังกัดยังคณะแห่งนี้ โดยเป็น แผนกวิชาภาษา ซึ่งมีรองศาสตราจารย์ประชุม ทัพภะสุต เป็นหัวหน้าแผนกวิชา และมีสำนักงานอยู่ที่ตึกธรรมศักดิ์มนตรี ภาควิชาภาษาได้เปิดสอนในรายวิชาภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาเยอรมัน ภาษาญี่ปุ่น ภาษาไทย ภาษาเขมร ภาษาบาลี และภาษาสันสกฤต รวมทั้งรับผิดชอบการผลิตศิลปศาสตรบัณฑิตในสาขาวิชาภาษาต่าง ๆ กับการสอนภาษาในฐานะ "วิชาพื้นฐาน" ให้แก่นิสิตของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
โดยในระยะแรกเริ่ม คณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์มีหลักสูตรที่ได้รับอนุมัติเปิดสอน 2 สาย คือ สายวิทยาศาสตร์ และสายศิลปศาสตร์ โดยสายศิลปศาสตร์ได้เปิดสอนในหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศาสตร์ และหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชามนุษยศาสตร์ ซึ่งบัณฑิตสายศิลปศาสตร์รุ่นแรกนั้นได้สำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2514 จำนวน 22 ราย เป็นสาขาสังคมศาสตร์ 13 ราย สาขามนุษยศาสตร์ 9 ราย นอกจากนี้ ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรครั้งแรกให้เป็นสากลนิยม โดยได้ปรับเปลี่ยนหลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชามนุษยศาสตร์ มาเป็นหลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษา
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้บรรจุ คณะอักษรศาสตร์ ไว้เป็นคณะวิชาใหม่ในแผนงานผลิตบัณฑิตของแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2520-2524) ของส่วนราชการในกำกับทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 คณะกรรมการสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้ให้ความเห็นชอบการจัดตั้ง "คณะมนุษยศาสตร์" แทนคณะอักษรศาสตร์ในการประชุมครั้งที่ 4/2523 ภายใต้แนวคิดที่จะปรับการศึกษาวิชาการแนวอักษรศาสตร์มาผสานกับการศึกษาเพื่ออาชีพ ด้วยการสร้างหลักสูตรในสาขาวิชาที่ไม่มีอยู่ในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แต่เดิมและไม่ใช่สาขาวิชาในคณะอักษรศาสตร์ที่มีในมหาวิทยาลัยอื่นขึ้น อาทิ สาขาวิชาการเดินทางและการท่องเที่ยว การโรงแรม เลขานุการ สื่อสารมวลชน และดนตรี เป็นต้น
ดังนั้น เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2524 จึงได้มีการโอน "ภาควิชาภาษา" ออกมาจากคณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์ และ "ภาควิชาปรัชญาและศาสนา" ออกมาจากคณะสังคมศาสตร์ มาตั้งเป็นคณะวิชาใหม่มีชื่อว่า คณะมนุษยศาสตร์ โดยมีอาจารย์ ดร.กัญจนา สินธวานนท์ ดำรงตำแหน่งคณบดีคนแรกของคณะมนุษยศาสตร์ และมีสำนักงานตั้งอยู่ที่ชั้นสองและสามของตึกภาษา-สถิติ ซึ่งเป็นที่ทำการเดิมของภาควิชาภาษา จนกระทั่งคณะมนุษยศาสตร์มีอาคารเป็นของตนเองในปี พ.ศ. 2530
เมื่อเริ่มแรกคณะมนุษยศาสตร์ ประกอบด้วย 7 ภาควิชา โดยได้รับโอนภาควิชาภาษามาจากคณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์ แล้วมาแยกตามสาขาวิชาการออกเป็น 3 ภาควิชา ได้แก่ ภาควิชาภาษา ภาควิชาภาษาศาสตร์ และภาควิชาวรรณคดี นอกจากนี้ยังได้รับโอนภาควิชาปรัชญาและศาสนามาจากคณะสังคมศาสตร์อีก 1 ภาควิชา และจัดตั้งภาควิชาใหม่ 3 ภาควิชา ได้แก่ ภาควิชาบรรณารักษศาสตร์ ภาควิชาศิลปาชีพ และภาควิชาศิลปนิเทศ
พ.ศ. 2536 จัดตั้งศูนย์ภาษาเป็นหน่วยงานภายใน เพื่อให้บริการอบรมภาษาต่างประเทศแก่บุคคลทั่วไป
พ.ศ. 2537 แยกภาควิชาภาษาออกเป็น 2 ภาควิชา คือ "ภาควิชาภาษาต่างประเทศ" และ "ภาควิชาภาษาไทย" ทำให้มีภาควิชาเพิ่มขึ้นเป็น 8 ภาควิชา
พ.ศ. 2543 จัดตั้งสถาบันภาษาศาสตร์และวัฒนธรรมศึกษาราชนครินทร์ เพื่อเฉลิมพระเกียรติแด่สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ในฐานะที่พระองค์ได้ทรงทำคุณประโยชน์แก่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์และประเทศชาติในด้านต่าง ๆ เป็นอันมาก โดยเฉพาะในด้านภาษาและวัฒนธรรม โดยเป็นหน่วยงานในสังกัดคณะมนุษยศาสตร์ มีเป้าหมายหลักในการส่งเสริมงานวิจัยและพัฒนาคุณภาพทางวิชาการด้านภาษาศาสตร์และวัฒนธรรมศึกษา
พ.ศ. 2549 จัดตั้งสถาบันขงจื๊อ ตามข้อตกลงความร่วมมือระหว่าง 4 หน่วยงาน ได้แก่ กระทรวงศึกษาธิการแห่งประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวแห่งประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และคณะมนุษยศาสตร์ มีวัตถุประสงค์เพื่อมุ่งเน้นการดำเนินกิจกรรมด้านการสอนและงานวิจัยที่ เกี่ยวข้องกับภาษาและวัฒนธรรมจีน รวมทั้งเป็นศูนย์ทดสอบภาษาจีนมาตรฐานที่เรียกว่า "HSK"
พ.ศ. 2549 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อนุมัติจัดตั้งศูนย์จัดการศึกษาโครงการพิเศษ คณะมนุษยศาสตร์ เพื่อทำหน้าที่ประสานการบริการโครงการจัดการศึกษาภาคพิเศษของคณะมนุษยศาสตร์ ทั้งในส่วนงานด้านธุรการและประสานด้านการบริการวิชาการของหลักสูตรระดับ ปริญญาตรีและระดับบัณฑิตศึกษาภาคพิเศษในทุกสาขาของคณะ
พ.ศ. 2552 รวมภาควิชาบรรณารักษศาสตร์กับสาขาวิชาสื่อสารมวลชน ภาควิชาศิลปนิเทศแล้วจัดตั้งเป็นภาควิชาใหม่คือ "ภาควิชานิเทศศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์" และปรับเปลี่ยนโครงสร้างของสาขาดนตรี ภาควิชาศิลปนิเทศ จัดตั้งเป็น "ภาควิชาดนตรี" จำนวนรวมภาควิชาของคณะยังคงเป็น 8 ภาควิชาเช่นเดิม
พ.ศ. 2555 แยกสาขาวิชาภาษาจีน และสาขาวิชาภาษาญี่ปุ่น ออกจากภาควิชาภาษาต่างประเทศ และจัดตั้งเป็น "ภาควิชาภาษาตะวันออก" ซึ่งนอกจากจะมีการเรียนการสอนวิชาเอกภาษาจีนและภาษาญี่ปุ่นแล้ว ยังเปิดหลักสูตรในระดับปริญญาตรีเพิ่มอีก 2 หลักสูตร คือ หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาตะวันออก วิชาเอกภาษาจีนธุรกิจ (ภาคพิเศษ) และหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาตะวันออก วิชาเอกภาษาญี่ปุ่นธุรกิจ (ภาคพิเศษ) นอกจากนี้ภาควิชาภาษาตะวันออกยังมีวิชาเลือกภาษาเกาหลีและภาษาอาเซียน ได้แก่ ภาษาเวียดนาม ภาษามลายู และภาษาพม่า เพื่อการเตรียมพร้อมการเข้าสู่ประชาคมอาเซียน จำนวนรวมภาควิชาของคณะเพิ่มขึ้นเป็น 9 ภาควิชา
พ.ศ. 2557 คณะมนุษยศาสตร์ได้รับโอนสำนักพิพิธภัณฑ์และวัฒนธรรมการเกษตรจากมหาวิทยาลัยเข้ามาเป็นหน่วยงานสนับสนุนของคณะ และจะยกฐานะของศูนย์ทดสอบภาษาอังกฤษซึ่งเดิมดำเนินการโดยภาควิชาภาษาต่างประเทศ ให้เป็นศูนย์ทดสอบทางภาษาเพื่อรองรับการทดสอบสมรรถภาพทางภาษาที่มีความต้องการเพิ่มมากขึ้นไม่ว่าจะเป็นภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ภาษาเกาหลี ฯลฯ
คณะมนุษยศาสตร์ได้ปรับแนวคิดจากการศึกษาที่เสร็จสมบูรณ์ในตัวเองมาเป็นการศึกษาที่เป็นเครื่องมือที่เอื้อต่อการนำไปประกอบอาชีพ แต่ยังคงธำรงเนื้อหาวิชาการสาขามนุษยศาสตร์ไว้ด้วย ภายใต้แนวคิดของอาจารย์ ดร.กัญจนา สินธวานนท์ คณบดีคนแรกและผู้ร่วมงานก่อตั้งคณะมนุษยศาสตร์ ดังที่กล่าวไว้ในบทสรุปวิสัยทัศน์ว่า
ดังนั้น รูปแบบของการจัดการศึกษาของคณะมนุษยศาสตร์ในปัจจุบันจึงมี 2 รูปแบบ คือ แบบเน้นความลึกซึ้งทางวิชาการด้านมนุษยศาสตร์และแบบเน้นวิชาชีพโดยผสมผสานกับวิชาการ ซึ่งสามารถตอบสนองความต้องการของสังคม ทำให้คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีความโดดเด่น แตกต่าง และยังคงความทันสมัยอยู่จวบจนปัจจุบัน