pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ใน ค.ศ. 1936 บิดาของเขาถูกจับกุมและประกาศว่าเป็น "ศัตรูแห่งประชาชน" เลโอนอฟเขียนในอัตชีวประวัติของเขาว่า: "เขาไม่ได้ถูกจับเพียงคนเดียว: ผู้อื่นอีกมากก็ถูกจับ มันเป็นส่วนหนึ่งของมโนธรรมที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้มีอำนาจเพื่อกำจัดใครก็ตามที่แสดงบุคลิกที่เป็นอิสระหรือแข็งแกร่งเกินไป เหตุการณ์นี้เกิดในช่วงของการกวาดล้างของสตาลิน หลายคนหายตัวไปในกูลักและไม่เคยกลับมาอีกเลย" ครอบครัวของเลโอนอฟย้ายไปอยู่ที่เมืองเคเมโรโว บิดาของเขากลับมาอยู่ที่เคเมโรโวหลังจากที่เขาถูกปล่อยตัว เขาได้รับการชดเชยจากการถูกกักขังโดยมิชอบ เลโอนอฟใช้งานศิลปะเป็นช่องทางในการหาเลี้ยงครอบครัวเพิ่มเติม เขาเริ่มอาชีพศิลปินโดยการวาดลายดอกไม้บนเตาอบ และในภายหลังเขาวาดทิวทัศน์ลงบนผ้าใบ
รัฐบาลโซเวียตสนับสนุนในพลเมืองย้ายถิ่นฐานไปยังดินแดนปรัสเซียที่ถูกยิดครองโดยสหภาพโซเวียต ด้วยเหตุนั้น ใน ค.ศ. 1948 ครอบครัวของเขาย้ายไปยังเมืองคาลีนินกราด เลโอนอฟสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาหมายเลข 21 ใน ค.ศ. 1953 เขาสมัครเข้าสู่สถาบันศิลปะในรีกา, สาธารณรัฐลัตเวีย แต่ตัดสินใจไม่เข้าเรียนเนื่องจากค่าเล่าเรียนสูง เลโอนอฟตัดสินใจเข้าร่วมโรงเรียนเตรียมการบินของยูเครนในเครเมนชุก เขาบินด้วยตนเองครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1955 พร้อมกับไล่ตามความชอบในศิลปะโดยการศึกษานอกเวลาในริกา เลโอนอฟเริ่มหลักสูตรการบินขั้นสูงสองปีเพื่อจะเป็นนักบินขับไล่ที่โรงเรียนทหารอากาศขั้นสูงชูกูเอฟในสาธารณรัฐยูเครน
ในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1957 เลโอนอฟสำเร็จการศึกษา ได้รับปริญญาเกียรตินิยม และได้รับการแต่งตั้งเป็นร้อยโทในกรมทหารพลร่มที่ 113 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองพลวิศวกรรมการบินที่ 10 กองทัพอากาศภาคที่ 69 ในเคียฟ ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1959 เขาสมรสกับสเวตลานา ปาฟลอฟนา โดเซนโคหนึ่งวันก่อนที่เขาจะย้ายไปเยอรมันตะวันออกหลังจากเขาถูกแต่งตั้งให้ไปยังกรมลาดตระเวนที่ 294 กองทัพอากาศภาคที่ 16
โครงการอวกาศโซเวียต.
เขาเป็นหนึ่งในนักบิน 20 คนของกองทัพอากาศโซเวียตซึ่งถูกคัดเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มฝึกซ้อมนักบินอวกาศชุดแรกใน ค.ศ. 1960 เหมือนกับนักบินอวกาศส่วนใหญ่ เลโอนอฟเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต การเดินอวกาศของเขาแรกเริ่มแล้วถูกวางแผนไว้สำหรับภารกิจวอสฮอด 1 แต่ได้มีการเปลี่ยนแผน เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์นี้จึงเกิดขึ้นในภารกิจวอสฮอด 2แทน ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1965 เขาออกไปภายนอกยานอวกาศเป็นเวลา 12 นาที และ 9 วินาที โดยตัวเขาเชื่อมต่อกับยานอวกาศด้วยสายเชื่อมยาว ในช่วงปลายของการเดินอวกาศ ชุดอวกาศของเลโอนอฟได้บวมขึ้นจากสภาพสูญญากาศของอวกาศจนถึงระดับที่เขาไม่สามารถกลับเข้ายานอวกาศผ่านประตูกักอากาศได้ เขาเปิดวาล์วเพื่อลดแรงดันภายในชุดอวกาศและสามารถกลับเข้าไปในยานอวกาศได้อย่างยากลำบาก ขณะดำเนินภารกิจ เลโอนอฟได้ร่างภาพดวงอาทิตย์ขึ้นจากวงโคจร เป็นงานศิลปะชิ้นแรกที่ถูกสร้างขึ้นในอวกาศ เลโอนอฟใช้เวลาสิบแปดเดือนในการฝึกซ้อมสภาพไร้แรงโน้มถ่วงเป็นสำหรับภารกิจนี้
ใน ค.ศ. 1968 เลโอนอฟได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้บัญชาการภารกิจโซยุซ 7K-L1 ในการบินรอบดวงจันทร์ ภารกิจนี้ถูกยกเลิกเพราะความล่าช้าในการทำการบินรอบดวงจันทร์ที่เชื่อถือได้ (ภารกิจซอนด์ 7และซอนด์ 8 เป็นเพียงสองภารกิจในโครงการบินรอบดวงจันทร์ที่ประสบความสำเร็จ) และภารกิจอะพอลโล 8ได้ประสบความสำเร็จในก้าวนั้นในการการแข่งขันอวกาศไปก่อนแล้ว เขายังได้รับคัดเลือกให้เป็นพลเมืองโซเวียตคนแรกที่จะลงจอดบนดวงจันทร์ บนยานอวกาศLOK/N1 แต่ภารกิจนี้ก็ถูกยกเลิกเช่นกัน (การออกแบบจำเป็นที่จะต้องมีการเดินอวกาศระหว่างยาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาได้รับคัดเลือก) เลโอนอฟได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บัญชาการของภารกิจโซยุซ 11ใน ค.ศ. 1971 ไปยังสถานีอวกาศซัลยุท 1 สถานีอวกาศแห่งแรก แต่ชุดลูกเรือของเขาถูกสลับกับชุดสำรองหลังจากหนึ่งในสมาชิกนักบินอวกาศ วาเลริ คูบาซอฟถูกสงสัยว่าจะติดเชื้อวัณโรค
เลโอนอฟได้รับแต่งตั้งให้บัญชาการภารกิจไปยังสถานีอวกาศซัลยุท 1 แต่แผนนี้ถูกยกเลิกหลังจากการเสียชีวิตขิงลูกเรือภารกิจโซยุซ 11 และสถานีอวกาศก็ไม่สามารถกู้คืนกลับมาได้ สถานีอวกาศทั้งสองที่ถูกปล่อยตามมานั้นถูกทำลายในการปล่อยหรือล้มเหลวไม่นานหลังจากนั้น การลูกเรือของเลโอนอฟพร้อมสำหรับภารกิจต่อไป แต่เมื่อสถานีอวกาศซัลยุท 4ถูกปล่อยสู่วงโคจรสำเร็จ เลโอนอฟก็ถูกย้ายไปยังโครงการที่มีความสำคัญมากกว่านั้นแล้ว
การเดินทางสู่อวกาศครั้งที่สองของเลโอนอฟ เขาไปในฐานะผู้บัญชาการยานอวกาศโซยุซ 19ซึ่งเป็นฝั่งของโซเวียตในโครงการทดสอบอะพอลโล–โซยุซในปี ค.ศ. 1975 ซึ่งเป็นภารกิจอวกาศร่วมระหว่างสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก
ระหว่างโครงการ เลโอนอฟได้เป็นเพื่อนกับผู้บังคับบัญชาฝั่งสหรัฐ โทมัส แพตเทน สแตฟฟอร์ด โดยเลโอนอฟได้เป็นบิดาทูนหัวของบุตรของสแตฟฟอร์ด สแตฟฟอร์ดได้กล่างบทสรรเสริญเป็นภาษารัสเซียในงานศพของเลโอนอฟในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019
ระหว่าง ค.ศ. 1976 ถึง ค.ศ. 1982 เลโอนอฟเป็นผู้บัญชาการของคณะนักบินอวกาศ ("หัวหน้านักบินอวกาศ") และเป็นรองผู้อำนวยการศูนย์ฝึกซ้อมนักบินอวกาศยูรี กาการิน ที่ซึ่งเขาดูแลการฝึกซ้อมของนักบินอวกาศ เขายังเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์นักบินอวกาศ"เนปจูน" เขาเกษียณอายุใน ค.ศ. 1992
ทะเลทรายอาหรับ
ทะเลทรายอาหรับ  เป็นทะเลทรายที่อยู่ในคาบสมุทรอาหรับ อยู่ในประเทศซาอุดีอาระเบียและมีขอบเขตถึงประเทศจอร์แดน อิรัก คูเวต กาตาร์ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โอมาน และเยเมน มีพื้นที่ประมาณ 2,330,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งตรงกลางมีทะเลทรายรุบัลคอลี
สตริกนิน
สตริกนิน  เป็นสารประกอบประเภทแอลคาลอยด์ (Alkaloid) ซึ่งเป็นยาพิษทำให้คนตายถ้าบริโภคไปประมาณ 15-30 มิลลิกรัม มีรสขม เวลาในการออกฤทธิ์ช้า มีลักษณะเป็นเกล็ดสีขาวเม็ดคล้ายเกลือ หรืออยู่ในลักษณะเป็นเม็ดสีเขียวหรือแดง มีสูตรเคมี C21H22N2O2 ละลายในน้ำได้เล็กน้อย มีจุดหลอมเหลวที่ 268–290°C
สตริกนินได้จากการสกัดเมล็ดของพืชชื่อแสลงใจ ("Strychnos nuxvomica") โดยใช้เป็นสารกำจัดหนู ในยุโรปใช้สำหรับป้องกันและกำจัดสัตว์อื่น ๆ มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 16
พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ
เสียงสวรรค์เมื่อวันวาน
รายการเสียงสวรรค์ตะวันฉาย (ชื่อเดิมคือ"รายการเสียงสวรรค์เมื่อวันวาน") เป็นรายการเพลงอมตะของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ หรือบทเพลงในแนว "สุนทราภรณ์" ออกอากาศเป็นประจำทุกวันอาทิตย์ เวลา 23.00 น. - 24.00 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์ ซึ่งเป็นความร่วมมือในการผลิตรายการ ระหว่างสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย และสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย บรรเลงโดยวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ ในความควบคุมของ โฉมฉาย อรุณฉาน (นิตยา อรุณวงศ์) ซึ่งรายการนี้ได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประเภทรายการเพลงดีเด่น ประจำปีพุทธศักราช 2549 เมื่อเดือนมีนาคม 2550
รายการเสียงสวรรค์ตะวันฉาย เป็นรายการที่รักษาบทเพลงดังอมตะ อันมีคุณค่าด้านวรรณศิลป์ และคีตศิลป์ของกรมประชาสัมพันธ์ นับพันบทเพลง ซึ่งเป็นผลงานของบรมครูเอื้อ สุนทรสนาน รวมทั้งครูเพลงผู้ประพันธ์ คำร้อง และทำนอง อีกหลายท่าน อาทิ แก้ว อัจฉริยะกุล, เวส สุนทรจามร, สุรัฐ พุกกะเวส, "ธาตรี", สริ ยงยุทธ, สมศักดิ์ เทพานนท์, ชอุ่ม ปัญจพรรค์, พรพิรุณ, ศรีสวัสดิ์ พิจิตรวรการ เป็นต้น และนอกจากนี้ รายการเสียงสวรรค์เมื่อวันวาน ยังเป็นรายการที่มุ่งส่งเสริมการใช้ภาษาไทยอย่างถูกต้อง โดยผ่านทางบทเพลงของกรมประชาสัมพันธ์ ซึ่งรูปแบบของรายการนอกจากจะมีบทเพลงอมตะ และบทเพลงสร้างสรรค์ของกรมประชาสัมพันธ์จากนักร้องปัจจุบันของวงดนตรีแล้ว ยังเป็นเวทีที่เปิดกว้างสำหรับผู้ที่มีความสามารถในการขับร้องเพลง โดยไม่ปิดโอกาสด้านอายุ เพศ การศึกษา และฐานะ และที่สำคัญคือ เยาวชนที่มีความสามารถในการขับร้องบทเพลงได้อย่างถูกต้อง ชัดเจน ทั้งเพื่อเปิดโอกาสให้ได้แสดงความสามารถ และเป็นตัวอย่างที่ดีต่อเยาวชน และประชาชนทั่วไปผ่านทางรายการนี้อีกด้วย
รายการเสียงสวรรค์ตะวันฉาย ได้รับเกียรติจากนักร้องที่มีผลงานการบันทึกแผ่นเสียงที่ได้รับความนิยมอย่างมาก และเป็นอดีตข้าราชการ/นักร้องของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และวงดนตรีสุนทราภรณ์ อาทิ วรนุช อารีย์ (เจ้าของฉายาเสียงน้ำมนต์ก้นบาตร) , มาริษา อมาตยกุล, อโศก สุขศิริพรฤทธิ์, จั่นทิพย์ สุถินบุตร และ พรรณี สกุลชาคร พร้อมทั้งนักร้องปัจจุบันของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ นักร้องรับเชิญ และนักร้องเยาวชนอีกด้วย สำหรับในช่วงการพูดคุย สัมภาษณ์โดย โฉมฉาย อรุณฉาน นั้น มักเชิญบุคคลผู้เป็นที่รู้จักด้านการดนตรี ทั้งศิลปินแห่งชาติ ครูเพลง นักร้อง มาร่วมพูดคุยถึงความเคลื่อนไหว กิจกรรม ข่าวสาร ด้านต่าง ๆ โดยที่ผ่านมาได้รับเกียรติจากศิลปินแห่งชาติหลายท่าน อาทิ ชาลี อินทรวิจิตร, พยงค์ มุกดา, สุนทรียา ณ เวียงกาญจน์, สุเทพ วงศ์กำแหง, รวงทอง ทองลั่นธม รวมทั้งครูเพลง นักร้องลูกกรุง และอดีตนักร้องของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์อีกมากมาย เช่น ใหญ่ นภายน, พรพิรุณ, สันติ ลุนเผ่, ศรวณี โพธิเทศ, รุ่งฤดี แพ่งผ่องใส, ชรัมภ์ เทพชัย, พรเทพ เทพรัตน์, ฎากร เทพทอง, สมศรี ม่วงศรเขียว, สุปาณี พุกสมบุญ, จันทนา โอบายวาทย์ เป็นต้น
เณรหน้าไฟ
หลักกิโลเมตร
หลักกิโลเมตร หรือ หลักไมล์ เป็นเครื่องหมายอย่างหนึ่งที่กำกับด้วยตัวอักษรและตัวเลข ส่วนมากจะเป็นเสาหินหรือเสาปูนเตี้ย ๆ แล้วจารึกหรือเขียนตัวอักษรด้วยสี ติดตั้งไว้เป็นระยะ ๆ เท่ากัน (ทุก 1 กิโลเมตรหรือ 1 ไมล์) ตลอดเส้นทางที่ริมถนนหรือระยะโดยเฉลี่ยตรงกลางถนน จุดประสงค์ของการสร้างหลักกิโลเมตรเพื่อเป็นการบอกผู้เดินทางว่า ได้เดินทางมาเป็นระยะทางเท่าใดแล้ว หรืออีกไกลเท่าไรกว่าจะถึงจุดหมาย สำหรับการเลือกใช้หลักกิโลเมตรหรือหลักไมล์ ขึ้นอยู่กับว่าในประเทศนั้นนิยมการวัดความยาวในระบบอังกฤษหรือระบบเมตริก
หลักกิโลเมตรในประเทศไทย.
ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงครามดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เมื่อ พ.ศ. 2481 ได้มีการสร้างหลักกิโลเมตรไปพร้อม ๆ กับการสร้างถนนพหลโยธิน โดยเริ่มแรกนั้นใช้ในจุดประสงค์เพื่อเป็นการกำหนดค่าบำรุงรักษาเส้นทางของกรมทางหลวง โดยใช้รหัสแขวงที่ปรากฏบนหลักเป็นส่วนแบ่งความรับผิดชอบ นอกจากนั้นยังสามารถใช้เป็นหลักฐานสำคัญในการออกโฉนดที่ดิน หรือการเวนคืนที่ดิน แต่ในปัจจุบัน เมื่อมีการปรับปรุงถนนหรือการสร้างทางใหม่ หลักกิโลเมตรที่แท้จริงอาจคลาดเคลื่อนไปจากที่ตั้งเดิมจนต้องมีการวัดระยะเพื่อวางหลักใหม่ ทำให้ใช้อ้างอิงตำแหน่งเกี่ยวกับที่ดินไม่ได้ จุดประสงค์สุดท้ายจึงตกไป
หลักกิโลเมตรในประเทศไทย เป็นเสาปูนสี่เหลี่ยม ยอดสามเหลี่ยมหรือพีระมิด ทาสีขาว ด้านที่ติดถนน (อาจจะมี 2 ด้านก็ได้) มีสัญลักษณ์ของหน่วยงานที่รับผิดชอบ เช่น กรมทางหลวงจะใช้ตราครุฑ กรมโยธาธิการจะใช้รูปเทวดา 3 องค์ เป็นต้น พร้อมหมายเลขทางหลวง และมีเลขกิโลเมตรสำหรับเส้นทางนั้น ๆ อยู่ใต้สัญลักษณ์ของหน่วยงาน ด้านข้างมีชื่อสถานที่เช่นจังหวัดหรืออำเภอ พร้อมตัวเลขบอกระยะทางจากสถานที่ดังกล่าวที่ต้องเดินทางบนถนน (ไม่ใช่การกระจัด)
บริเวณถนนบางแห่งที่ไม่สามารถติดตั้งหลักกิโลเมตรได้ เช่นบนสะพาน หรือด้วยเหตุผลอื่นใด จะใช้ "ป้ายกิโลเมตร" ติดตั้งไว้แทน ซึ่งมีลักษณะเป็นห้าเหลี่ยมคล้ายหลักกิโลเมตรเมื่อมองจากด้านหน้า และมีรายละเอียดคือสัญลักษณ์ของหน่วยงานกับเลขกิโลเมตรเท่านั้น และบนถนนบางสายจะมีการติดตั้ง "หลักร้อยเมตร" หรือ "ป้ายร้อยเมตร" เป็นระยะ เพื่อการวัดระยะทางที่แม่นยำมากขึ้น
หลักกิโล
การบวชสามเณรหน้าไฟ
บวชเณรหน้าไฟ
พหลโยธิน
ลาดบัวหลวง เป็นอำเภอหนึ่งใน 16 อำเภอของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
อำเภอลาดบัวหลวงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ห่างจากตัวจังหวัดไปประมาณ 65 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอลาดบัวหลวงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่
ภายในท้องที่อำเภอลาดบัวหลวงประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
วัดสุทธาวาส วิปัสสนา ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แห่งที่ ๑๓ ตามมติที่ประชุมมหาเถรสมาคม โดยสอนปฏิบัติธรรมแนวสติปัฏฐาน ๔ โดยจะมีการจัดปฏิบัติธรรมเป็นประจำทุกเดือนอย่างต่อเนื่อง
สำหรับปูชนียวัตถุสำคัญของวัดได้แก่ พระบรมสารีริกธาตุ ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ๙ องค์ ที่สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆปรินายก ทรงประธานให้กับวัดเมื่อวันพุธที่ ๑๙ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
หอนาฬิกา
หอนาฬิกา  เป็นสิ่งก่อสร้างซึ่งประกอบด้วยหน้าปัดนาฬิกาตั้งแต่หนึ่งหน้าขึ้นไป นิยมสร้างไว้กับสถานที่สำคัญต่าง ๆ ทั้งที่เป็นหอโดด ๆ และผนวกกับอาคารอื่น โดยมากหอนาฬิกามักมีสี่หน้าปัด ภายในมีกลไกนาฬิกาสำหรับต่อเชื่อมกับหน้าปัดภายนอก บางทีอาจมีระฆัง เพื่อตีบอกเวลา ซึ่งอาจตีทุกชั่วโมง หรือตีเป็นระยะ
สำหรับหอนาฬิกาที่สูงที่สุดในโลกคือ นาฬิกาประจำตึกเอ็นทีที โดโคโม โยโยกิ (NTT DoCoMo Yoyogi Building) ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ส่วนหอนาฬิกาสี่หน้าแบบไม่ตีระฆังที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือหอนาฬิกาอัลเลน-แบร็ดเลย์ (Allen-Bradley Clock Tower) หอนาฬิกาสี่หน้าที่สูงที่สุดในโลก อยู่ที่กรุงวอร์ซอ
ปกรณ์
ปกรณ์ หมายถึง "เรื่อง คำอธิบาย การจัด งานประพันธ์ คัมภีร์ ตำรา หนังสือ" ในคำวัดทั่วไปใช้หมายถึงคัมภีรฺหรือหนังสือซึ่งเป็นงานประพันธ์เรื่องราวเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา มีการจัดเรื่องและคำอธิบายไว้ชัดเจนสามรถอ้างเป็นหลักฐานหรือเป็นตำราได้ เช่น อภิธรรมปกรณ์ กถาวัตถุปกรณ์ เนตติปกรณ์ ปกรณ์วิเศษวิสุทธิมรรคเป็นต้น นอกจากนี้ยังใช้เรียกหนังสือในพระพุทธศาสนาที่แต่งเป็นภาษามคธหรือภาษาบาลีเท่านั้น ภาษาที่แต่งโดยภาษาอื่นไม่นิยมเรียกว่าปกรณ์
อภิญญา
อภิญญา แปลว่า "ความรู้ยิ่ง" หมายถึงปัญญาความรู้ที่สูงเหนือกว่าปกติ เป็นความรู้พิเศษที่เกิดขึ้นจากการอบรมจิตเจริญปัญญาหรือบำเพ็ญกรรมฐาน
อภิญญาในคำวัดหมายถึงคุณสมบัติพิเศษของพระอริยบุคคลซึ่งเป็นเหตุให้มีอิทธิฤทธิ์ต่างๆ มี 6 อย่าง คือ
อภิญญา 5 ข้อแรกเป็นของสาธารณะ (โลกียญาณ) ข้อ 6 มีเฉพาะในพระอริยบุคคล
ถ้าพบผู้แสดงฤทธิ์ได้ อย่าพึ่งหมายว่าผู้นั้นจะเป็นอริยบุคคล
ทาลีส
วินัย ภัททิยะกุล
วินัย ภัทธิยะกุล
รองพล เจริญพันธุ์
รองพล เจริญพันธุ์ เป็นนักกฎหมายชาวไทย อดีตปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี และอดีตเลขาธิการคณะรัฐมนตรี และเป็นผู้หนึ่งที่มีบทบาทในการปรับปรุงประมวลกฎหมายวิธิพิจารณาความอาญาของประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2522
รองพล เจริญพันธุ์ หรือ ดร.รองพล เจริญพันธุ์ จบการศึกษาระดับปริญญาเอกทางกฎหมายจากมหาวิทยาลัยโมนาช (Monash University) ประเทศออสเตรเลีย ในปี พ.ศ. 2518
รองพล เจริญพันธุ์ เริ่มงานครั้งแรกในตำแหน่งอาจารย์สอนวิชาสอนวิชานิติปรัชญา ที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เคยดำรงตำแหน่งสำคัญๆ ในสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาและสำนักนายกรัฐมนตรี เช่น เลขานุการกรรมการร่างกฎหมาย (2521-2528), ผู้อำนวยการกองกฎหมายต่างประเทศ (2528-2534), รองเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา (2538-2543) รองปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (2543-2547)
ระหว่างที่ดำรงตำแหน่ง รองเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา (นักบริหาร 10) ก็มีโอกาสได้เข้าเรียนหลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.) รุ่นที่ 41 และรู้จักมักคุ้นกับคนดังจากแวดวงต่างๆ เช่น พล.อ.วินัย ภัททิยกุล ปลัดกระทรวงกลาโหม เลขาธิการคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) (ซึ่งขณะนั้นยังติดยศ พลโท และมีตำแหน่งเป็นเจ้ากรมข่าวทหาร) คุณหญิงจารุวรรณ เมณฑกา นายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ พล.ต.ท.จงรัก จุฑานนท์ พล.อ.อ.ชลิต พุกผาสุก เป็นต้น
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (; 26 ธันวาคม พ.ศ. 1737–13 ธันวาคม พ.ศ. 1793) เสด็จพระราชสมภพที่นครเจซี ประเทศอิตาลี เป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิฟรีดิชที่ 1 ขึ้นครองราชย์แทนจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 6 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อ พ.ศ. 1763 และทรงเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์โฮเฮนสเตาเฟ็น ทรงเป็นกษัตริย์แห่งซิชิลีเมื่อ พ.ศ. 1741 และกษัตริย์แห่งเยอรมนีเมื่อ พ.ศ. 1755
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 ได้รับราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิโรมันศักดิ์สิทธิ์โดยพระสันตะปาปา เมื่อ พ.ศ. 1743 พระองค์มีความปรารถนาสูงยิ่งใคร่ที่จะผนึกอำนาจจักรวรรดิในอิตาลีให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันโดยอาศัยอิทธิพลของพระสันตะปาปา พระองค์ได้อุทิศพระวรกายเป็นอย่างมากในความพยายามขยายอาณาเขตอิตาลี แต่แผนของพระองค์ทำให้เมืองต่างๆ ที่ขึ้นอยู่กับแคว้นลอมบาร์ดต่อต้านไม่พอใจ รวมทั้งองค์พระสันตปาปาด้วย เมื่อทรงเป็นผู้นำทัพในสงครามครูเสดครั้งที่ 6 เมื่อ พ.ศ. 1771 (ค.ศ. 1228) พระองค์ทรงยึดเมืองเยรูซาเลมและตั้งตนขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งเยรูซาเลมเมื่อ พ.ศ. 1772 เมื่อเสด็จกลับถึงอิตาลีจากการสงคราม พระองค์กลับต้องมาต่อสู้ขัดแย้งกับองค์พระสันตะปาปาจนสิ้นพระชนม์
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 เสด็จสวรรคตลงเมื่อปี พ.ศ. 1793 ตรงกับรัชสมัยของพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์พระร่วง (สถาปนาราชวงศ์ พ.ศ. 1792)
โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ
โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ เดิมเคยเป็นโรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพมาก่อน ปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนแบบสหศึกษาในระดับมัธยมศึกษา
โรงเรียนสตรีเจ้าหลวงประจำมณฑลพายัพ.
โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ เป็นโรงเรียนสตรีของรัฐบาลแห่งแรกในจังหวัดเชียงใหม่ เปิดทำการสอนเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2449 (ร.ศ. 125) โดยพระราชดำริของเจ้าอินทวโรรสสุริยวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 8 พระองค์มีพระราชประสงค์ที่จะก่อตั้งโรงเรียนสอนเด็กหญิงในนครเชียงใหม่ โดยทรงพระกรุณาโปรดให้ขุนอุปกรณ์ศิลปศาสตร์ ข้าหลวงธรรมการมณฑลพายัพ และนายพันตรีเจ้าไชยสงคราม กรมการเมืองเชียงใหม่ ติดต่อขอใช้คุ้มเจ้าเรือนคำ ถนนแม่ข่า เป็นที่ตั้งโรงเรียนและทรงรับอุปการะ โดยมีนางอบเชย เป็นครูใหญ่คนแรก วันเปิดทำการเรียนการสอนมีนักเรียนทั้งสิ้น 70 คน
ใน พ.ศ. 2457 ขุนอุปกรณ์ศิลปสาตร์ ธรรมการมณฑลพายัพ ดำเนินการให้เปิดทำการสอน ณ บริเวณบ้านพักธรรมการจังหวัดใกล้วัดดอกเอื้อง ต่อจากนั้นหลวงอนุภาณสิศยานุสรรค์ ธรรมการมณฑลคนต่อมาดำเนินการต่อ โดยมีนางจำรัส หงสกุล เป็นครูใหญ่ และในปีถัดมา เมื่อโรงเรียนชายที่ตั้ง ณ คุ้มหลวง ข้างวัดดวงดีย้ายไป โรงเรียนสตรีจึงได้ย้ายไปแทนที่ตามคำสั่งมณฑลพายัพ สมัยขุนเชิดวิชาครูเป็นธรรมการ เปิดทำการสอนครั้งแรก วันที่ 1 พฤษภาคม 2459 และได้ใช้ชื่อโรงเรียนว่า โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ "ยุพราชวิทยาลัย" มีรองอำมาตย์โท ขุนอาจวิชาสรร เป็นครูใหญ่ ต่อมาใน พ.ศ. 2460 รื้ออาคารเรียนที่วัดดวงดี ไปสร้างใหม่ในที่ดินของอำมาตย์ตรีเจ้าราชบุตร เสนาคลัง บริเวณถนนพระปกเกล้าเป็นเจ้า (ปัจจุบันคือ ถนนพระปกเกล้า) ซึ่งเป็นที่ตั้งของวิทยาลัยอาชีวศึกษาในปัจจุบัน เปิดทำการสอนวันที่ 1 พฤษภาคม 2461
ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2464 หลวงวิสณฑ์ดรุณการ ธรรมการมณฑลพายัพ มีคำสั่งประกาศที่ 771 ให้แยกโรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ "ยุพราชวิทยาลัย" ที่มีครูใหญ่เพียงคนเดียว คือ รองอำมาตย์โทขุนอาจวิชาสรร โดยได้เพิ่ม นางเพิ่ม วิสณฑ์ดรุณการ รักษาการแทนครูใหญ่ และได้รับการยกฐานะเป็น "โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ" รับนักเรียนสตรีตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 และรับนักเรียนชายอายุไม่เกิน 12 ปีเต็ม
โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ "วัฒโนทัยพายัพ" นามพระราชทาน.
ใน พ.ศ. 2471 พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทศศิริวงศ์ สมุหเทศาภิบาลมณฑลพายัพได้นำความกราบบังคมทูลเพื่อขอพระราชทานนามโรงเรียนจากสมเด็จพระพันวัสสามาตุจฉาเจ้า (พระราชอิสริยยศปัจจุบัน คือสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ) โดยทรงพระกรุณาโปรดกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานนามโรงเรียนจากพระนามเดิม “ สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา” ว่า “วัฒโนทัยพายัพ" (เป็นคำที่สนธิกัน ระหว่างคำว่า วัฒนา และ อุทัย ) ต่อมาในวันที่ 7 มกราคม 2471 สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมเสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้า กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินทร (พระราชอิสริยยศปัจจุบันคือสมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ นรินทรเทพยกุมารี กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร) ทรงประกอบพิธีเปิดป้ายนามโรงเรียน สตรีประจำมณฑลพายัพ "วัฒโนทัยพายัพ " ต่อมาใน พ.ศ. 2474 ธรรมการมณฑลให้รวมโรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ วัฒโนทัยพายัพ และโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด (โรงเรียนคำเที่ยงอนุสสรณ์ในปัจจุบัน ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2468) เริ่มรับนักเรียนประจำเข้าเรียนในแผนกสามัญ
พระราชชายาเจ้าดารารัศมีเสด็จทรงเป็นประธานพิธีเปิด “ตึกคำเที่ยงนฤมิตร” แห่ง"โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ “วัฒโนทัยพายัพ”" วันที่ 24 พฤศจิกายน 2475 เวลา 16.30 น.
คำประทานกราบทูลพระราชชายาเจ้าดารารัศมีของหลวงอนุสารสุนทร กรมการพิเศษจังหวัดเชียงใหม่
“ ...ข้าพระพุทธเจ้าขอประทานกราบทูลแสดงความปิติยินดีในพระกรุณาธิคุณเป็นล้นเกล้า ฯ ข้าพระพุทธเจ้าขอประทานพระกรุณาทรงเปิดผ้าคลุมนามตึกและเสด็จทรงเหยียบ“ตึกคำเที่ยงนฤมิตร” หลังนี้เพื่อความเป็นสวัสดิมงคลแก่สถานที่และบรรดานักเรียนที่จะได้อาศัยใช้ประโยชน์ในการศึกษา สืบไป ...”
ทรงรับเป็นองค์อุปถัมภ์โรงเรียนโปรดให้ครูช่างฟ้อนเมืองทุกแบบและฟ้อนม่านมุ้ยเชียงตาในวังมาสอนนักเรียนด้วยเพื่อเป็นการสืบทอดมรดกทางนาฏศิลป์ ที่โรงเรียนภูมิใจมากในปีนั้นได้เปิดสอนสาขาฝึกหัดครูประกาศนียบัตร (ป.) และครูประถม (ปป.) ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
ใน พ.ศ. 2476 ทางราชการเปลี่ยนแปลงระเบียบการปกครองส่วนภูมิภาค ยกเลิกการปกครองแบบมณฑล ยุบกองธรรมการมณฑล โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ “วัฒโนทัยพายัพ” จึงได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเติมคำว่า "พายัพ" เพื่อรักษาประวัติว่าเคยเป็นโรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพมาก่อนและเติมคำว่า “สตรี" หัวนามโรงเรียน จึงมีชื่อทางการว่า โรงเรียนสตรีวัฒโนทัยพายัพ แผนกสามัญเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมปีที่ 8 ในเวลาต่อมา เนื่องจากบริเวณโรงเรียนคับแคบจึงได้ย้ายมาตั้ง ณ ที่ปัจจุบัน ซึ่งเดิมเป็นวัดร้างชื่อ “วัดสีเสียด” เริ่มก่อสร้างตึกเรียนวันที่ 6 สิงหาคม 2481
พ.ศ. 2481 โรงเรียนสาขาสตรีวัฒโนทัยพายัพที่เป็นที่ตั้ง “ตึกคำเที่ยงนฤมิตร” ได้เป็นอิสระจากการปกครองของโรงเรียนสตรีวัฒโนทัยพายัพ และได้รับชื่อใหม่ว่า “โรงเรียนคำเที่ยงอนุสสรณ์” ต่อมาในวันที่ 21 มกราคม 2482 ประกอบพิธีเปิดโรงเรียน โดยพันโทประยูร ภมรมนตรี รัฐมนตรีสั่งราชการกระทรวงศึกษาธิการเป็นประธานในพิธี ต่อมาในช่วง พ.ศ. 2484 – 2488 ระหว่างสงครามมหาเอเชียบูรพา โรงเรียนสตรีวัฒโนทัยพายัพเป็นสถานที่พักของทหารญี่ปุ่น โรงเรียนจึงต้องย้ายไปทำการสอนที่โรงเรียนฮั่วเอง โรงเรียนฮั่วเคี้ยว ถนนช้างคลาน และโรงเรียนวัดพระนอนหนองผึ้ง (จันทราราษฎร์ประสาท) ตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ และใน พ.ศ. 2517 โรงเรียนได้เปิดรับนักเรียนชายในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จึงได้ทำการเปลี่ยนชื่อโรงเรียนจากเดิม "โรงเรียนสตรีวัฒโนทัยพายัพ" เป็น "โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ"
โรงเรียนสตรีวัฒโนทัยพายัพกับพระบรมราชจักรีวงศ์.
18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498 พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์และหม่อมเอลิสะเบธ จักรพงษ์ เสด็จเยี่ยมโรงเรียน และทรงลงพระนามในสมุดเยี่ยม ต่อมาในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2501 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมโรงเรียน และทรงลงพระปรมาภิไธย ในสมุดเยี่ยมโรงเรียน ต่อมาในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2522 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดอาคารเรียน "อลงกรณ์ศิลป์" ต่อมาในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2528 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาส ราชนครินทร์ เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีสวรินทิรา บรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า และทรงเปิดอาคารเรียน "ศรีสวรินทิรา" พร้อมทั้งอาคารสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ
ในวันที่ 3 สิงหาคม 2549 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดพิพิธภัณฑ์การศึกษาโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ และเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2558 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารพยาบาล "อาคาร 150 ปี ศรีสวรินทิรานุสรณีย์" แล้วทรงปลูกต้นไม้ เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรห้องพยาบาล ทอดพระเนตรนิทรรศการส่งเสริมสุขภาพ โอกาสนี้ ทรงเสด็จฉายพระฉายาลักษณ์ ร่วมกับผู้บริหารและครูโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ
อาคารเรียนโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ มีรายนามอาคารที่คล้องจองกันตั้งแต่อาคารหลังที่ 1-7 ตามลำดับดังนี้ ศิริวิทย์-สิทธิธร-อลงกรณ์ศิลป์-ศรีสวรินทิรา-วัฒนา-ร่มฟ้าเจ้าหลวง-ดวงดารารัศมิ์
อ.ลาดบัวหลวง
ธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา
พลเอก พลเรือเอก พลอากาศเอก ธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา อดีตรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม สมัยรัฐบาลของ ดร.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกสภาทหารผ่านศึกและอดีตนายทหารราชองครักษ์พิเศษ
พลเอก ธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา เกิดเมื่อ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2481 ที่จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นบุตรของนายเสรี อิศรางกูร ณ อยุธยา อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตราธิการ กับนางสุขใจ อิศรางกูร ณ อยุธยา เขาสมรสกับนางวนิดา อิศรางกูร ณ อยุธยา
จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนประชาวิทยา และโรงเรียนประจำจังหวัดบุรีรัมย์ มัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยชั้นเตรียมอุดมปีที่ 1 จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ วิทยาศาสตร์บัณฑิต โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รุ่น 10 และวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่น 34
พลเอก ธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา เคยรับราชการทหาร สังกัดกองทัพบก เคยดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการหน่วยข่าวกรองทางทหาร เป็นผู้บังคับการจังหวัดทหารบกเพชรบุรี เป็นหัวหน้านายทหารฝ่ายเสนาธิการประจำรองผู้บัญชาการทหารสูงสุด และ เป็นผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษกองบัญชาการทหารสูงสุดเป็นตำแหน่งสุดท้าย
นอกจากนั้นยังเคยเป็นประธานกรรมการองค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.) อีกด้วย
พลเอกธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา เป็นรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลของดร.ทักษิณ ชินวัตร ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549 แต่ทว่า พลเอกธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา ถูกศาลอาญาสั่งจำคุก 3 ปี 4 เดือนไม่รอลงอาญา ในวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ในความผิดฐานเป็นผู้ใช้เจ้าพนักงานในองค์การ หรือหน่วยงานของรัฐ ปฏิบัติ หรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต ต่อมาคดีได้ถูกยกฟ้องเนื่องจากไม่ปรากฏหลักฐานใดๆที่แสดงว่าพลเอกธรรมรักษ์มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆและศาลได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบและถึงที่สุดแล้ว
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้รับการเสนอชื่อเป็นบุคคลที่พรรคการเมืองจะเสนอให้รัฐสภาพิจารณาแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี ในนามพรรคพลังไทยรักไทย ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคเพื่อชาติไทย
พระเจ้าอัลเบร็ชท์ที่ 2 แห่งเยอรมนี
พระเจ้าอัลเบร็ชท์ที่ 2 แห่งเยอรมนี หรือ ดยุกอัลเบร็ชท์ที่ 5 แห่งออสเตรีย ( -10 สิงหาคม พ.ศ. 1940 - 27 ตุลาคม พ.ศ. 1982) กษัตริย์แห่งโรมัน (ผู้ครองเยอรมนีภายใต้จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) จากปี พ.ศ. 1981 จนเสด็จสวรรคตในปีถัดมา ทรงเป็นกษัตริย์แห่งโบฮีเมีย ฮังการี และเยอรมนี (ในพระปรมาภิไธยอัลเบร็ชท์ที่ 2)
พระเจ้าอัลเบร็ชท์ที่ 2 แห่งเยอรมนี เสด็จพระราชสมภพที่กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย เป็นพระโอรสของพระเจ้าอัลเบร็ชท์ที่ 4 แห่งออสเตรีย ทรงรับตำแหน่งเป็นดยุกแห่งออสเตรียต่อจากพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์ลงในปี พ.ศ. 1947 หลังจากทรงได้รับการศึกษาเป็นอย่างดีพอแล้วก็ได้ปกครองแคว้นออสเตรียเมื่อ พ.ศ. 1954 พระองค์ได้ให้ความช่วยเหลือจักรพรรดิ "ซิกกิสมุนด์" แห่งเยอรมนีสู้รบกับพวก "ฮุสไซตส์" และในปี พ.ศ. 1965 ได้ทรงอภิเศกสมรสกับพระนางเอลิซาเบทพระธิดาและมกุฎราชกุมารีของจักรพรรดิซิกิสมุด์ ซึ่งได้ยกราชสมบัติให้พระองค์ขึ้นครองราชย์แทนและราชาภิเษกเป็นกษัตริย์เมื่อ พ.ศ. 1981 แม้พระองค์จะขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งโบฮีเมียใน 6 เดือนต่อมา แต่พระองค์ก็มิสามารถครองประเทศได้จริงๆ เนื่องด้วยสงครามกับพวกโบฮีเมีย ซึ่งมีชาวโปแลนด์ร่วมเป็นพันธมิตร
เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 1981 พระองค์ได้รับการราชาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งเยอรมนี โดยที่พระองค์ไม่ได้แสวงหา ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงกลายมาเป็นจักรพรรดิไปโดยปริยายโดยไม่ได้มีพิธีราชาภิเษกให้เป็น "จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หลังจากการรบเพื่อป้องกันฮังการีจากการโจมตีของพวกเติร์ก พระองค์ก็สวรรคตลงที่เมืองเนสเมลี ด้วยพระชนมายุเพียง 42 พรรษา
พระเจ้าอัลเบร็ชท์ที่ 2 แห่งฮาพส์บวร์ค มีพระชนม์อยู่ในช่วงรัชสมัยของสมเด็จพระรามราชาธิราช และสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2(เจ้าสามพระยา) แห่งกรุงศรีอยุธยา
เผ่า ศรียานนท์
พลตำรวจเอก เผ่า ศรียานนท์ (1 มีนาคม พ.ศ. 2453 — 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503) เป็นตำรวจและข้าราชการชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมตำรวจ เจ้าของคำขวัญ "ภายใต้ดวงอาทิตย์นี้ ไม่มีสิ่งใดที่ตำรวจไทยทำไม่ได้" เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้รักษาความสงบภายในทั่วราชอาณาจักร ในเหตุการณ์การรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2494 โดย คณะบริหารประเทศชั่วคราว เขายังเป็นบุคคลหนึ่งที่มีบทบาททางการเมืองสูงมากในช่วงก่อนการรัฐประหาร พ.ศ. 2500